cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Nadal
Caída na clasificación ATP (2015-2016)
Retoma o mes de marzo amosando serias dúbidas no seu xogo. No Masters 1000 de Miami é derrotado en terceira rolda polo seu compatriota Fernando Verdasco por 6-4 2-6 6-3 en dúas horas e cuarto. O propio Nadal recoñeceu ao remate do partido que lle falta confianza e lle sobran nervios e ansiedade. miniatura|200px|dereita|Nadal nas semifinais de Monte Carlo 2015. Comeza o circuíto de terra cunha aceptábel actuación no Masters 1000 de Monte Carlo. Mellora o seu xogo e amosa unha maior confianza. Isto permítelle chegar a semifinais onde é derrotado polo número 1 Djokovic, quen o derrota por un dobre 6-3. De calquera xeito, mellora a actuación do ano anterior e suma puntos que lle permiten ascender ao número catro da clasificación ATP. Así a todo, no Torneo de Barcelona tornaron as dúbidas pois non conseguiu pasar dos oitavos de final onde foi derrotado por 6-4 7-6 polo italiano Fabio Fognini, quen xa lle vencera este mesmo ano en Río de Xaneiro e que con esta vitoria se converte no terceiro tenista en gañarlle dúas veces a Nadal en arxila, logo de que o fixeran o arxentino Gastón Gaudio e o serbio Novak Djokovic.
O Primeiro de maio recibe de mans do Presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo, que se lle concedera en 2014 pero non puidera recibir daquela por encontrarse convalecente da súa operación de apendicite. Tres días despois é investido doctor honoris causa pola Universidade Europea de Villaviciosa de Odón (Madrid), en recoñecemento aos seus méritos deportivos e aos valores de esforzo, superación, respecto, cordialidade e exemplaridade que representa a súa figura.
No Masters 1000 do Canadá non pasa de cuartos, onde é derrotado por Nishikori por 6-2 6-4. Porén ascende un posto na clasificación ATP. No torneo de dobres formou parella con Verdasco e chegou tamén aos cuartos de final. Foron derrotados polos irmáns Bryan, parella número 1 da clasificación ATP, e que resultarían vencedores do torneo.
En Cincinnati perde en oitavos ante o seu compatriota Feliciano López en tres sets, sendo necesario ir ao tie-break no último set onde cada un mantivo o seu servizo.
Termina a xira americana cunha discreta actuación no US Open onde é eliminado en terceira rolda polo italiano Fabio Fognini en cinco sets, logo de gañar Nadal os dous primeiros, feito que nunca lle ocorrera en toda a súa carreira. Ademais, esta derrota impídelle ampliar a súa marca individual de dez anos seguidos gañando un Grand Slam. A pesar da temperá eliminación, suma uns puntos que lle permiten superar a David Ferrer na clasificación ATP e colocarse no número sete.
Comeza outubro cun partido de exhibición en Bangkok contra Novak Djokovic, previo á xira asiática. O triunfo é para o serbio quen non deu opción en ningún momento a Nadal, derrotándoo en dous sets por 6-4 6-2. Á semana seguinte volve encontrarse con Djokovic na final de Pequín cun resultado semellante, perde por 6-2 6-2 en 50 minutos de xogo. Remata a xira asiática chegando ás semifinais do Masters 1000 de Shanghai onde é derrotado por Jo-Wilfrid Tsonga en tres sets, logo de que Nadal se adxudicara o segundo set en branco.
Chega ao derradeiro Masters 1000 do ano, o de París, con boas sensacións e unha mellora no seu xogo, porén é derrotado por Wawrinka en cuartos por un dobre 7-6 nun gran partido de ambos. No torneo de dobres caeu en primeira rolda formando parella co indio Leander Paes.
Nadal acode á derradeira cita da tempada, a ATP World Tour Finals, no quinto posto da clasificación ATP grazas aos puntos que acadou no Masters 1000 de París. Realiza unha brillante primeira fase gañando os tres partidos do seu grupo ante Wawrinka, Murray e Ferrer, cedendo só un set a Ferrer. A pesar de quedar primeiro do seu grupo, crúzase en semifinais co indiscutíbel número un, Novak Djokovic, quen quedou segundo do seu grupo por caer ante Federer. A vitoria é para o serbio por un dobre 6-3. Con todo, Nadal amosou unha notábel melloría e sumou 600 puntos que o consolidan no quinto posto ao remate do ano.
Rafa Nadal comeza o ano con boas sensacións adxudicándose o torneo de exhibición de Abu Dabi, despois de vencer ao seu compatriota David Ferrer en semifinais e ao canadense Milos Raonic na final. Na semana seguinte participa no primeiro torneo oficial da tempada en Doha, chegando á final onde se encontra con Novak Djokovic quen o derrota en pouco máis dunha hora por 6-1, 6-2, e que supón que o balance entre os dous se poña ao favor do serbio por 24 vitorias a 23 ; no torneo de dobres non pasou da primeira rolda formando parella con Fernando Verdasco. O Aberto de Australia supón unha nova decepción para Nadal. En primeira rolda sofre unha dura derrota en cinco sets e case cinco horas de xogo, ante o seu compatriota Fernando Verdasco. É a segunda vez, logo de Wimbledon 2013, que Nadal cae en primeira rolda dun Grand Slam.
En febreiro defende título no torneo ATP 250 de Bos Aires, caendo en semifinais ante o austríaco Dominic Thiem, número 19 da clasificación ATP, despois de deixar escapar unha bóla de partido. Á semana seguinte volve caer nas semifinais, desta volta no torneo ATP 500 do Río de Xaneiro, ante o uruguaio Pablo Cuevas, número 45 da clasificación ATP, logo de tres sets e case tres horas e media de xogo. miniatura|200px|Rafa Nadal en Indian Wells 2016. No mes de marzo, Nadal participa nos dous primeiros Masters 1000 da tempada, os dous en territorio norteamericano. No de Indian Wells ten unha notable actuación chegado con solvencia a semifinais onde é derrotado polo indiscutible número 1, Novak Djokovic, quen acabaría gañando o torneo e igualalando o número de vitorias de Nadal en Masters 1000. A pesar da derrota, o xogo de Nadal foi de moi alto nivel. En Miami non se puido comprobar a melloría no seu xogo xa que tivo que abandonar no seu primeiro partido fronte ao bosníaco Damir Džumhur por problemas físicos derivados da forte calor.
No Masters 1000 de Monte Carlo vese ao Nadal das mellores ocasións, logo de eliminar en cuartos de final ao número 4, Stanislas Wawrinka, e ao número 2, Andy Murray, en semifinais, vence na final ao francés Gaël Monfils en tres sets. Este é o noveno título de Nadal neste torneo, logo dos oito consecutivos que obtivera de 2005 a 2012. Con esta vitoria volve igualar a 28 títulos con Djokovic en número de Masters 1000 gañados.
Nadal remata o mes de abril con boas sensacións gañando o Torneo Conde de Godó, sendo a novena vez que levanta este trofeo. Na final impúxose ao gañador das dúas últimas edicións, o xaponés Kei Nishikori. Con este triunfo iguala a marca de Guillermo Vilas de maior número de torneos gañados en terra batida (49). miniatura|200px|esquerda|Nadal en Roland Garros 2016. Logo dunha semana de descanso participa no Masters 1000 de Madrid no que acadaría as semifinais nas que se enfronta ao número 2, Andy Murray. Rafa acusou o desgaste físico das semanas anteriores e veuse superado pola agresividade do británico e a súa solidez desde o fondo da pista, caendo derrotado por 7-5, 6-4 e deixando ao español ás portas da súa oitava final no torneo madrileño. A semana seguinte Nadal participaría no Masters 1000 de Roma, último do ano sobre terra batida. Chegaría aos cuartos de final, onde caería derrotado ante o serbio Novak Djokovic por 7-5, 7-6(4), deixando os enfrontamentos entre ambos en 26-23 favorable ao serbio, e mostrando por primeira vez en moito tempo un Nadal competitivo ante o número 1 da clasificación ATP.
O domingo 22 de maio comezaba Roland Garros, o segundo Grand Slam da tempada. Nadal iniciou a súa andaina no torneo vencendo comodamente ao australiano Sam Groth por 6-1, 6-1, 6-1. Xa en segunda rolda vencería tamén ao arxentino Facundo Bagnis por 6-3, 6-0, 6-3, converténdose ademais con este triunfo no quinto xogador da historia en acadar as 200 vitorias en torneos de Grand Slam. Porén, Nadal anunciaba de forma repentina un día despois en rolda de prensa que tiña que retirarse do torneo debido a unha lesión no pulso que arrastraba desde o mes de marzo. Esta lesión mantívoo apartado das pistas nos meses seguintes, o que lle impediu participar en Wimbledon e deixou moitas dúbidas sobre a súa participación nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro. miniatura|250px|Rafael Nadal e Marc López na cerimonia de entrega de medallas nos [[Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro.]] Finalmente participa nos Xogos Olímpicos, sendo o abandeirado da delegación española na cerimonia inaugural. Nun principio tiña previsto participar en individuais, dobres masculinos con Marc López, e dobres mixtos con Garbiñe Muguruza. Finalmente renunciou a este último torneo pois tiña que comezar a competición o mesmo día no que xa xogara dous duros partidos nos outros dous torneos. No torneo de indiviuais remataría nun honroso cuarto posto, despois de que o arxentino Juan Martín del Potro lle impedira o acceso á final nunha épica semifinal de máis de tres horas ; e de que o nipón Kei Nishikori o derrotara noutro partido maratoniano pola medalla de bronce. O torneo de dobres masculinos, con Marc López, remataríao brillantemente ao se adxudicaren a medalla de ouro. Na final derrotaron aos romaneses Florin Mergea e Horia Tecau por 6-2, 3-6, 6-4; deste xeito Nadal e López conseguían a primeira medalla de ouro olímpica na historia do tenis español na modalidade de dobres, e ademais o propio Nadal convertíase no segundo xogador en ostentar unha medalla de ouro na modalidade de individuais e de dobres, despois de que o conseguira o chileno Nicolás Massú nos Xogos Olímpicos de Atenas de 2004.
Inmediatamente, e sen apenas descanso, Nadal viaxaba aos Estados Unidos para disputar o Masters 1000 de Cincinnati, sétimo Masters 1000 do ano e último torneo antes do comezo do US Open, derradeiro Grand Slam da tempada. O español vencería no seu partido de segunda rolda ao uruguaio Pablo Cuevas por 6-1, 7-6(4) ; pero caería en terceira rolda ante o croata Borna Coric por 6-1, 6-3. No US Open desfaise con comodidade dos seus tres primeiros rivais ata caer en cuarta rolda diante do francés Lucas Pouille na morte súbita do quinto set e despois de máis de catro horas de partido. A pesar desta inesperada derrota, Nadal mostrouse optimista de cara ao futuro, sinalando que, malia ter no aspecto do xogo algúns erros, no aspecto mental atopouse forte e sen ansiedade ; mesmo escala un posto na clasificación ATP pola lesión de Federer.
O 17 de setembro xoga o partido de dobres na eliminatoria de Copa Davis contra a India, repentindo a parella gañadora do ouro olímpico con Marc López. Logran a vitoria en catro sets e, xa que logo o equipo español gañara os dous puntos individuais da primeira xornada, conseguen o ascenso de España ao Grupo Mundial logo de dous anos de ausencia.
Comeza outubro participando no Open de Pequín cunha discreta actuación pois é derrotado en cuartos de final polo búlgaro Grigor Dimitrov por 6-2 6-4. No torneo de dobres, pola contra, consegue o triunfo formando parella con Pablo Carreño Busta, despois de derrotar nunha emocionante final o estadounidense Jack Sock e o australiano Bernard Tomic por 6-7(6) 6-2 10-8.
No Masters 1000 de Shanghai cae inesperadamente en segunda rolda diante do serbio Viktor Troicki. Esta derrota faille declarar a Nadal que non sabe que fará nun futuro inmediato e dá por practicamente rematada a tempada. Pouco tempo despois do torneo de Shanghai, Nadal anuncia que non xogará máis ata 2017 debido a que continúa con problemas no pulso que lle impiden xogar ao máximo nivel. Remata o ano no posto 9 da clasificación da ATP.
Retorno aos primeiros postos (2017- )
miniatura|200px|Nadal en Roland Garros 2017. Comeza o ano tras volver dunha lesión moi forte no Aberto de Australia onde, despois de partidos longuísimos contra Dimitrov, Raonic e Zverev, e un día menos de descanso, chega moi canso a unha final con Federer onde non pode dar o máximo e termina por perder cando ten o partido case gañado no último set.
Máis adiante, perde outra vez cun moi forte Federer en Indian Wells e Miami, pero cada vez xogando mellor, acadando o seu mellor nivel en Montecarlo, onde gaña por décima vez, Barcelona, onde tamén gaña a súa décima copa, e despois en Madrid.
Consolidando este bo nivel en terra, gaña o torneo de Roland Garros sen perder un set, deixando atrás a rivais como o prometedor Thiem ou o antigo gañador Wawrinka na final.
Na herba de Wimbledon perde inesperadamente ante Gilles Müller nun partido igualadísimo onde o saque decanta a balanza.
Inesperadamente de novo perde en Cincinnati e o Canadá ante Shapovalov e Kyrgios, na súa preparación para o derradeiro Grand Slam, pero aínda así volve a consegui-lo número 1.
No Aberto dos Estados Unidos, último Grand Slam do ano, no que se decidiría quen sería o número 1 entre Nadal e Federer, Nadal comeza dubidando do seu xogo os primeiros días, pero termina elevando o nivel e vence facilmente a Del Potro (quen gañou a Federer e Thiem) e aínda máis cómodo a Anderson na final, mantendo o número 1 por máis de 1500 puntos e situándose a 3 Grand Slams de Federer de novo.
Remata setembro participando na primeira edición da Copa Rod Laver, formando parte do equipo de Europa, quen resultaría gañador. Destacar que formou parella vitoriosa de dobres co seu eterno rival Roger Federer.
En outubro gaña o Torneo de Pequín ao gañar na final a Nick Kyrgios por 6-2 6-1; e perde a final en Shanghai ante Roger Federer por 4-6 3-6.
No mes de novembro participa no Masters 1000 de París, non pasando de cuartos, e no torneo Masters onde abandona por problemas no xeonllo, despois do primeiro partido que perde diante de David Goffin. Así e todo, remata o ano ocupando a primeira posición da clasificación ATP.
A lesión no seu xeonllo dereito fíxolle tomar a decisión de non participar nos primeiros torneos do ano: o torneo de exhibición de Abu Dhabi e o de Brisbane, que servían de preparación ao primeiro Grand Slam, en Australia. Non obstante, esta decisión estivo en sintonía cunha estratexia competitiva que desenvolvería ao longo do ano coa finalidade de dosificar os esforzos, ao xeito da que desde o ano anterior levaba a cabo Roger Federer con éxito.
Récords e logros
miniatura|300px|Rafael Nadal na final fronte a [[Roger Federer de Roland Garros en 2007.]] Os récords ostentados por Nadal son innumerábeis. Velaí os máis destacados:
O récord de 81 vitorias consecutivas en terra batida
Tras caer en cuartos de final do Torneo de Valencia ante o ruso Igor Andreev, o récord comezou coa vitoria no partido da 1ª rolda do Monte Carlo TMS de 2005 fronte ó tenista francés Gael Monfils, e rematou ó caer derrotado ante o suízo Roger Federer na final do Hamburgo TMS en 2007.
Copa Davis
Rafael Nadal gañou 5 veces a Copa Davis con España, nas edicións de 2004, 2008, 2009, 2011 e 2019. Na edición de 2008, aínda que participou nas eliminatorias, non xogou a final debido a unha tendinite. Desde a súa primeira participación en 2004, participou en todas as edicións agás as de 2007, 2010, 2012, 2014, 2017 e 2020-21.
Partidos xogados
Disputou un total de 42 partidos (30 individuais e 12 dobres), gañando en 37 deles (29 individuais e 8 dobres). A destacar que na actuación individual só perdeu no seu debut.
(*) Play Off do Grupo I da zona Europa/África.
The Chronicles of Riddick: Dark Fury
The Chronicles of Riddick: Dark Fury é un filme de animación estadounidense dirixido por Peter Chung que foi estreado no 2004. Estreouse en DVD e a súa historia continúa despois dos eventos do primeiro filme da saga Pitch Black.
Sinopse
Riddick está fuxindo dos mercenarios decididos a cobrar o prezo posto á súa cabeza, e mentres tanto atópase envolto nunha batalla que non é a súa. Ante a ameaza que os conquistadores Necróferos supoñen para o futuro do universo enteiro, Riddick podería se-lo único heroe que salvara á raza humana.
Michael Bzdel
Michael Bzdel (en Михаїл Бздель), nado en Wishart (Canadá) o 21 de xullo de 1930 e finado o 3 de abril de 2012, foi un eclesiástico católico canadense, metropolita de Winnipeg dos ucraínos entre 1992 e 2006.
Traxectoria
O 24 de outubro de 1948 profesou como membro de dita congregación, sendo ordenado sacerdote da mesma o 7 de xullo de 1954 por Andrii Roboretskyi, exarca apostólico de Saskatoon. Logo da súa ordenación, exerceu o seu ministerio en varias parroquias do Canadá occidental. En 1984 foi elixido superior provincial da provincia do Canadá dos redentoristas.
O 16 de decembro de 1992 foi nomeado metropolita de Winnipeg. Recibiu a ordenación episcopal o 9 de marzo de 1993 de mans do seu predecesor Maksym Hermaniuk.
Como metropolita, converteuse nun dos catro membros de oficio do Consello Permanente da Conferencia dos Bispos Católicos do Canadá. En 1997 o papa Xoán Paulo II escolleuno delegado para o Sínodo dos Bispos para América.
Retirouse do cargo en xaneiro de 2006, e finou o 3 de abril de 2012.
EA 1941
EA 1941 foi a denominación do primeiro foguete francés propulsado por propelente líquido. Foi desenvolvido entre 1931 e 1942 e probado durante 1945.
O desenvolvemento do primeiro foguete de propelente líquido francés comezou nos anos 1930 co desenvolvemento por parte de Jean-Jacques Barre dun motor de 10 kN alimentado por oxíxeno líquido e gasolina. A ocupación alemá non frenou os traballos, e chegáronse a facer probas estáticas do EA 1941 entre 1941 e 1942 nas instalacións de Larzac.
O foguete foi deseñado para levar unha carga de 25 kg a unha distancia de ata 100 km. As probas continuaron en La Renardiere trala liberación do sur de Francia. Durante o quinto lanzamento o foguete alcanzou unha distancia de 60 km.
Derrick Rose
Derrick Martell Rose, nado o 4 de outubro de 1988 en Chicago, Illinois, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos New York Knicks da National Basketball Association (NBA). Tras ser elixido no draft en 2008, foi nomeado Rookie do Ano da NBA no ano 2009, converteuse en All-Star na súa segunda tempada, e aos 22 anos, en 2011, foi o xogador máis novo en ser nomeado MVP da Tempada da NBA, sendo o único xogar dos Bulls xunto a Michael Jordan en conseguir dito galardón.
Natural de Chicago, Rose aprendeu a xogar ao baloncesto xunto aos seus tres irmáns máis vellos. Gañou dous campionatos no instituto, e xogou para a Universidade de Memphis, onde chegou á final do campionato da NCAA. Pouco máis tarde declarouse elixible para o Draft da NBA de 2008, onde foi seleccionado polos Chicago Bulls. No seu primeiro ano no baloncesto profesional foi nomeado Rookie do Ano e elixido no mellor quinteto de rookies da NBA. Na súa segunda tempada, foi elixido para o All-Star, e tamén xogou coma titular no equipo nacional dos Estados Unidos no Campionato do Mundo da FIBA do ano 2010, onde gañou a medalla de ouro.
Tempada 2008-2009: Rookie do Ano
miniatura|esquerda|Derrick Rose na súa tempada coma rookie. Rose foi seleccionado na primeira posición do draft polos Chicago Bulls. , algo infrecuente, xa que Chicago só tiña un 1.7% de posibilidades de ter a primeira elección no draft. A mediados de xullo, xogou dous partidos na liga de verano disputada en Orlando, antes de ser baixa por unha tendinite no seu xeonllo dereito, pero que lle permitiu volver en outubro para xogar oito partidos da pretempada.
Rose comezou forte a tempada, converténdose no primeiro xogador dos Bulls en anotar 10 puntos ou máis nos seus primeiros 10 partidos dende Michael Jordan, e foi nomeado Rookie do Mes da Conferencia Leste en novembro e decembro. No All-Star Weekend, gañou o concurso de habilidades por delante de varios All-Stars, e converteuse no primeiro rookie en gañar dito concurso. Despois de dous meses bastante frouxo de forma, Rose recuperouse e foi o mellor rookie do mes de marzo. Mentres tanto, os Bulls, reforzados tras as adquisicións de John Salmons e Brad Miller, rematou 7º na Conferencia Leste, grazas a unha marca de 12-4 a final de tempada. Esta marca contribuíu a que Rose gañara o premio ao Rookie do Ano, uníndose a Michael Jordan (1985) e Elton Brand (2000) coma os únicos Bulls en conseguilo. Foi, ademais, o primeiro número 1 do draft en conseguilo tras LeBron James. Foi tamén elixido no mellor quinteto de rookies da NBA, grazas aos seus 16.8 puntos, 6.3 asistencias (liderando aos rookies) e 3.9 rebotes, cun 47.5% de tiros de campo.
No seu debut nos playoffs contra os Boston Celtics, que defendían o seu anel de campións, Rose anotou 36 puntos, igualando a Kareem Abdul-Jabbar en 1970 coma o rookie en anotar máis puntos no seu debut en playoffs. Ademais, repartiu 11 asistencias e capturou 4 rebotes na vitoria dos Bulls por 105-103 na prórroga. Rose converteuse no segundo xogador da historia, despois de Chris Paul, en conseguir 35 puntos e 10 asistencias no seu debut nos playoffs. Os Bulls foron derrotados por 4-3 polos Celtics, e Rose conseguiu 19.7 puntos cun 47.5% en tiros de campo, 6.3 asistencias e 4.9 rebotes.
Tempada 2009-2010: All-Star
A tempada de Rose coma sophomore comezou cunha mala nova, tras mancarse o seu nocello no primeiro partido da pretempada. Isto fixo que se perdera o resto da pretempada. Volveu no primeiro partido da tempada na vitoria contra os San Antonio Spurs, pero xogou poucos minutos. En novembro seguiulle molestando o nocello, pero a medida que se foi recuperando, foi mellorando o seu xogo de forma excelente. O 28 de xaneiro, foi elixido para a súa primeira participación no All-Star Game coma reserva do equipo da Conferencia Leste, converténdose no primeiro xogador dos Bulls en aparecer nun All-Star dende Michael Jordan en 1998. Rose conseguiu 8 puntos, 4 asistencias e 3 roubos de balón no seu primeiro partido do All-Star.
O 13 de abril de 2010 contra os Boston Celtics, Rose anotou 39 puntos, con 15 de 22 tiros de campo, e 9 de 10 tiros libres.
Os Bulls clasificáronse outra vez para playoffs na tempada 2009-10, rematando a tempada regular cunha marca de 41-41. Nos playoffs, Rose fixo 26.8 puntos e 7.2 asistencias, pero non foi suficiente para que os Bulls pasaran de rolda contra os Cleveland Cavaliers, perdendo por 4-1.
Segundo unha reportaxe da ESPN, a camiseta de Rose foi a 4ª máis vendida de toda a liga.
Tempada 2010-2011: MVP
miniatura|dereita|Rose liderou aos Bulls a 62 vitorias, e á primeira posición da liga. A súa terceira tempada na NBA comezou de forma sobresaínte. No segundo partido da tempada, contra os Detroit Pistons, Rose anotou 39 puntos, na vitoria de Chicago por 101-91. Dous días despois contra os Portland Trail Blazers, Rose repartiu 13 asistencias, axudando ao seu compañeiro Luol Deng a anotar 40 puntos, o máximo da súa carreira.
No último partido antes do All-Star, o 17 de febreiro contra os San Antonio Spurs, Rose conseguiu 42 puntos, a súa mellor marca, xunto a 8 asistencias e 5 rebotes, na vitoria dos Bulls por 109-99.
O 26 de marzo conseguiu a súa mellor marca de asistencias conseguindo 17 na vitoria por 95-87 sobre os Milwaukee Bucks. Ademais, anotou 30 puntos e capturou 3 rebotes.
Ao remate da tempada regular, os Bulls finalizaron na primeira posición da liga, cunha marca de 62-20. Foi a primeira tempada dende a 1997-98 en conseguir máis de 60 vitorias, e a sexta vez na historia da franquía. Rose converteuse no terceiro xogador en 30 anos en conseguir máis de 2.000 puntos e 600 asistencias nunha soa tempada, por detrás de LeBron James e Michael Jordan.
O 3 de maio de 2011, Derrick Rose, con tan só 22 anos, foi nomeado MVP da Tempada da NBA, o máis novo da historia, superando a Wes Unseld, que recibiu dito galardón con 23 anos na tempada 1968-69. Rose uniuse a Michael Jordan coma os únicos xogadores da historia dos Chicago Bulls en recibir o premio. O 6 de maio, recibiu o premio de mans do comisionado da NBA, David Stern, no segundo partido da serie das Semifinais da Conferencia Leste contra os Atlanta Hawks, onde Chicago gañou por 86-73, con 25 puntos, 10 asistencias e 5 rebotes de Rose.
O 21 de decembro de 2011, os Bulls anunciaron a extensión do contrato de Rose ata cinco anos, cun valor de 94 millóns de dólares.
The Fire Theft
The Fire Theft foi unha banda estadounidense de rock procedente de Seattle, Washington. Foi fundada no ano 2001 polo vocalista e guitarrista Jeremy Enigk, o baixista Nate Mendel e o batería William Goldsmith, que tocaran anteriormente en Sunny Day Real Estate. Mendel tamén toca o baixo en Foo Fighters e Goldsmith foi o batería desa banda entre 1995 e 1997. Esta formación de The Fire Theft era tres cuartos de Sunny Day Real estate, sendo o guitarrista Dan Hoerner o único que non se uniría aos seus antigos compañeiros.
Aínda que o grupo entrou en hiato no ano 2004, nunca houbo un anuncio oficial de separación.
Historia
The Fire Theft publicaron un álbum autotitulado o 23 de setembro de 2003 a través do selo independente Rykodisc. Só o tema "Chain" foi editado como sinxelo promocional. Tras o lanzamento a banda iniciou unha xira de presentación do traballo. Dende entón a banda está en hiato. Sobre futuros proxectos Jeremy Enigk ten dito que imaxina que "The Fire Theft volverá a toda marcha. Só temos que atopar un novo selo ou crear o noso". Anunciouse tamén un DVD coa banda actuando en Seattle, pero nunca chegou a ser editado. En 2007, Billboard.com informou que a banda estaba discutindo reunirse. No mesmo artigo Nate Mendel dixo: "Non estamos realmente seguros, pero estamos facendo plans para tocar xuntos dunha forma ou doutra -- esperemos que o próximo ano". Jeremy Enigk engadiu noutra entrevista que a banda estivera "falando sobre converterse nunha banda de estudio: só gravar e non xirar". Enigk tamén planea editar o seguinte álbum a través de Lewis Hollow Recordings, o seu propio selo discográfico.
Patrick Godfrey
Patrick Godfrey nado en Finsbury (Londres) o 13 de febreiro de 1933 é un actor británico de cine, televisión e teatro.
Traxectoria
Fillo de Lois Mary Gladys (Turner de solteira) e Frederick Godfrey, que era reverendo. Está casado coa tamén actriz Amanda Walker dende o 20 de abril de 1960 e teñen dous fillos.
Godfrey e maila súa muller forman parte da xunta asesora da escola de teatro británico Cygnet Training Theatre, que se sitúa en Exeter, Devon.
Dragón europeo
miniatura|dereita|Dragón tallado en granito (século XIV). [[Castelo de Santo Antón|Museo de Santo Antón (A Coruña, Galicia).]] 250px|miniatura|dereita|A coca polas rúas de Redondela na [[Festa da coca de Redondela.]] O dragón europeo é unha criatura lendaria presente no folclore e na mitoloxía de moitas das culturas de Europa.
No presente, o dragón europeo é representado como unha criatura semellante a un lagarto, de gran talle, escamoso, con cornos e que bota lume pola boca. A criatura tamén ten unhas ás de coiro semellantes ás dun morcego, catro patas e unha longa e prénsil cola. Algunhas representacións amosan ós dragóns con ás emplumadas, cristas, gadoupas ardentes, pugas de marfil que percorren o seu lombo e outros engadidos exóticos. Outras representacións non teñen patas ou presentan múltiples testas.
Nos contos populares, o sangue dun dragón a miúdo contén propiedades máxicas. Por exemplo, na ópera Siegfried, o sangue permitelle a Sigurd entender a lingua dos paxaros do bosque. O típico dragón protexe unha caverna ou castelo cheos de ouro e tesouros e, adoita estar asociado cun grande heroe que trata de matalo.
Malia ser unha criatura con ás, o dragón atópase polo xeral nun agocho subterráneo, unha cova que o sinala como unha antiga criatura da terra. É probable que os dragóns da mitoloxía europea ede Medio Oriente proveñan do culto ás cobras presente en moitas relixións en todo o mundo.
Terminoloxía
miniatura|Mosaico do [[século III en Kaulonia (Magna Grecia, no sur de Italia).]] O termo "dragón" provén da palabra latina draco, que tamén dá nome á constelación Draco, e que provén directamente do grego antigo δράκων, (drákōn).
Patrick Godfrey
Traxectoria
Tamén interpretou a Leonardo da Vinci na adaptación da Cinsenta Ever After, xunto con Drew Barrymore e Dougray Scott.
Enriqueta Otero
Enriqueta Otero Blanco, nada en Miranda (Castroverde) o 26 de febreiro de 1910 e finada en Lugo o 31 de outubro de 1989, foi unha mestra e guerrilleira antifranquista galega (adoptou o alcume de María Dolores).
Traxectoria
Terceira de oito irmáns, estudou no Colexio da Milagrosa, da praza do Ferrol de Lugo. Fixo Maxisterio na Escola Normal da Lugo, rematando en 1928. Exerceu de mestra en varias escolas de provincia de Lugo (San Cosme de Barreiros, Ferreirós e Montefurado), no colexio Gómez Baquero de Madrid e, de regreso a Galiza, en Cea (Vilagarcía de Arousa). En 1936 recibiu unha bolsa de estudos en xordomudos, polo que se trasladou ao Colexio Nacional de Xordomudos de Madrid. Nesta época xa se achegara ao PCE e casara cun mestre republicano.
Ao estalar a guerra civil, dedicouse á evacuación de cativos ao Levante. Logo traballou como enfermeira no Hospital Militar de Carabanchel e, posteriormente, formou parte do seu comité de dirección. En xaneiro de 1937, incorporouse como miliciana da cultura á defensa de Madrid no Exército do Centro. Participou na creación de varios fogares-soldado ou hospitais-escola. Fíxose cargo dunha gardaría para os fillos dos soldados e organizou un hotel de repouso para as viúvas e compañeiras dos soldados na provincia de Alacant.
Co golpe do coronel Casado, aliñouse coa política de Negrín e dos comunistas polo que foi detida por membros socialistas do Consello Nacional de Defensa e conducida ao cárcere das Ventas. O 27 de marzo de 1939, un día antes da rendición de Madrid, fuxiu xunto a outras presas.
Conseguiu chegar a Lugo, á casa do párroco de Santa María a Nova, Manuel Gómez Díaz, ata onde a alcanzou a persecución policial, se ben librou grazas ao crego. Nestes primeiros meses de semiclandestinidade, acubillouse en varias vilas da provincia, sempre baixo identidade falsa. Houbo un novo intento policial por capturala en 1942. Comezou a establecer conexións cos fuxidos e cos antifascistas de Becerreá, onde colaborou nunha primitiva estrutura guerrilleira. Sen contactos co PCE ata 1944, a súa influencia política e organizativa en parte da provincia de Lugo percibiuse na posterior medra política e guerrilleira provincial.
O 18 de febreiro de 1946 foi ferida e detida en Lugo, xunto con Xosé Vicente Rodríguez. Ameazada e torturada, a intervención dalgunhas antigas profesoras salvouna de ser asasinada. Acusada dun delito de rebelión militar e de actividades comunistas, foi condenada a morte pero a sentenza trocouse por unha condena a trinta anos por rebelión militar e catro anos por un atentado contra a autoridade, dos que faría en total dezanove.
Foi encarcerada na Prisión Provincial de Lugo, a carón da estación de autobuses, e en outubro de 1946 foi trasladada ao cárcere de Amorebieta e a finais de novembro á Prisión Central de Mujeres de Segovia, no que pasou cinco anos baixo deplorables condicións hixiénicas, médicas, climatolóxicas e alimentarias, polo que participou nas folgas de principios de 1949, que reivindicaban melloras carcerarias.
En outubro de 1951 foi enviada ao penal de castigo de Guadalaxara e meses despois confinárona no penal de Alcalá de Henares, no que conseguiu a liberdade condicional en 1960. A definitiva houbo de esperar ata 1965.
Ao saír da cadea abriu un longo contencioso-administrativo para ser rehabilitada como mestra nacional, o que conseguiu en outubro de 1974. Tras pasar por diferentes escolas como a de Fontarón, onde intentou promover actividades culturais de base e xubilouse en 1980.
En 1977 creou a Asociación Popular O Carriño, inspirada nas Misións Pedagóxicas republicanas, como un espazo de cultura, reflexión e discusión, afastado do ensino tradicional. No mesmo ano, foi candidata polo PCE nas eleccións lexislativas. Tamén fundou en Castroverde unha Casa da Muller con nome de "Cándida", destinada a dignificar a situación das mulleres do medio rural.
Foi enterrada na súa parroquia natal, envolta na bandeira republicana, evocada como «a última guerrilleira galega, a Pasionaria do pobo galego».
Obra
A obra de Enriqueta Otero foi recompilada por A. Rodríguez Gallardo en ''Letras armadas. As vidas de Enriqueta Otero Blanco'' (2005). Col. Estudios nº 3. Santiago de Compostela: Fundación Dez de Marzo/Concello de Lugo. ISBN 978-84-934720-0-9..
Lugares de Outeiro de Rei
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Outeiro de Rei.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Outeiro de Rei
Alfred Newman
Alfred Newman, nado en New Haven (Connecticut) o 17 de marzo de 1901 e finado en Hollywood o 17 de febreiro de 1970 foi un compositor e director de música cinematográfica estadounidense.
Traxectoria
Newman naceu en New Haven, sendo o maior de dez irmáns. Prodixio musical, comezou a estudar piano con cinco anos con Sigismund Stojowski, e camiñaba dez millas cada día para practicar no piano dun veciño. Puido axudar á súa pobre familia co diñeiro que gañaba por tocar en teatros e restaurantes. Traballou en vodevís e estudou composición e aos vinte anos estaba en Broadway, compoñendo e dirixindo musicais George Gershwin, Richard Rodgers e Jerome Kern. En 1930 acompañou a Irving Berlin a Hollywood, onde recibiu clases privadas de Arnold Schoenberg.
Filmografía
Entre 1930 e 1970 Newman escribiu a música de máis de 200 filmes. Newman gañou nove premios Oscar, terceiro tras Walt Disney e Cedric Gibbons. Foi o compositor con máis candidaturas aos premios (corenta e cinco) ata que John Williams o igualou en 2006 e o superou en 2012. Foi candidato ao Oscar polo menos unha vez cada ano entre 1938 e 1957.
Algúns das súas obras principais son:
Familia Newman
Newman foi o cabeza de familia dunha longa saga de compositores cinematográficos, entre os que destacan os seus irmáns Lionel e Emil; os seus fillos David, Thomas e Maria; o seu sobriño Randy e os seus sobriños Joey Newman e Jaclyn Newman Dorn.
La Llorona (filme de 2019)
La Llorona é un filme guatemalteco de 2019 dirixido por Jayro Bustamante. La Llorona estreouse internacionalmente o 30 de agosto de 2019 no Festival Internacional de Cinema de Venecia (Giornate degli Autori), e posteriormente na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2019. Foi escollido como candidato de Guatemala para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
Peaky Blinders
Peaky Blinders é unha serie de televisión británica emitida na canle BBC Two. O seu creador é o escritor británico Steven Knight e está protagonizada polo actor Cillian Murphy''. ''A trama principal da serie é a vida dunha familia de gánsters de orixe xitana de Birmingham na década de 1920.
Os creadores da serie inspiráronse nos Peaky Blinders, unha banda criminal do Birmingham de finais do século XIX, que se di que levaban cosidas navallas nas súas boinas que logo utilizaban como armas.
Historia
O nome de Peaky Blinders non ten unha tradución exacta, pero a que máis se lle asemella é Os cegadores con boina. Esta banda criminal existiu na realidade a finais do século XIX. A serie relata a súa historia de forma anecdótica e ficticia, aínda que tamén mestura feitos históricos.
Os integrantes máis relevantes da banda foron David Taylor, Earnest Haynes, Harry Fowles, Stephen McNickle e Thomas Gilbert
Na serie o líder é Thomas Shelby, pero na realidade a banda non estaba liderada por unha única familia e non hai constancia do apelido da familia Shelby como xefes dos Peaky Blinders.
Santo Estevo do Mato, Sarria
Santo Estevo do Mato é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, sen cambios en relación ao ano 2003 en canto ao número de habitantes.
Saint-Léger-des-Prés
Saint-Léger-des-Prés (en Sant-Lezer-ar-Prad) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Atentados de Bruxelas de 2016
Os atentados de Bruxelas de marzo de 2016 tiveron lugar o día 22 de marzo de 2016 no aeroporto e varias estacións do metro de Bruxelas, onde finaron polo menos 33 persoas e 250 resultaron feridas.
Ataques
miniatura|250px|dereita|Imaxe do [[aeroporto de Bruxelas.]]
Metro
miniatura|250px|dereita|Imaxe da [[Estación Maelbeek/Maalbeek|estación de Maelbeek.]] Unha explosión tivo lugar no traxecto entre as estacións de metro de Maelbeek e Schuman, preto do Parlamento Europeo, ás 09:11 CET. O Metro de Bruxelas foi pechado como consecuencia da explosión.
Vítimas
Nos atentados, polo menos 33 persoas, incluíndo os dous terroristas suicidas, resultaron mortos e outras 250 persoas feridas, algunhas delas de xeito crítico. Trece persoas morreron no Aeroporto de Bruxelas, mentres que os outros 20 morreron na estación de metro. 81 persoas resultaron feridas no aeroporto, mentres que o resto, resultaron feridas no metro. Este atentado foi o máis grave sufrido en Bélxica en toda a súa historia.
Autores
miniatura|Fotograma dunha cámara de seguridade do aeroporto no que se poden ver os tres sospeitosos de realizar o atentado (Khalid e Brahim el-Bakraoui, e Najim Laachraoui (dereita). Sospéitase que os irmáns, Khalid e Brahim el-Bakraoui, foron os terroristas suicidas que fixeron estoupar as bombas no aeroporto de Bruxelas. Un terceiro home, foi visto xunto a eles nas gravacións de seguridade do aeroporto, e foi identificado como Najim Laachraoui. A policía belga emitiu unha orde de captura contra el. Estes homes están relacionados coa mesma célula terrorista que perpetrou os ataques terroristas de París en novembro de 2015.
No vídeo de seguridade, os tres homes aparecen empuxando un carro con maletas, nas que se cre que estaban aloxadas as bombas. Segundo o taxista que os levou ao aeroporto, tratou de axudalos coas maletas, pero eles negáronse. Os irmáns el-Bakroui levan un guante na man esquerda, que segundo se cre, serviu para ocultar o detonador.
Horas despois dos atentados, a policía foi levada a un domicilio en Schaerbeek, situado ao norte de Bruxelas, polo condutor do taxi que levou aos sospeitosos ao aeroporto. Tras entrar no domicilio, atoparon restos de materiais químicos, unha bandeira do Estado Islámico, entre outros materiais explosivos.
Laachraoui foi arrestado no suburbio bruxelés de Anderlecht o 23 de marzo.
Bélxica
O Órgano de Coordinación para a Análise da Ameaza (OCAM polas súas siglas en francés) activou o nivel 4 de alerta en todo o territorio nacional de Bélxica.
O Ministro de Interior belga anunciou que o nivel de alerta terrorista sería elevado ao máximo por mor dos ataques.
Israel
Pouco despois de coñecerse a noticia das explosións, Israel emitiu unha prohibición a todos os voos procedentes de Europa. A prohibición ten vixencia desde as 10:30 ata a media noite (hora de Israel). Esta prohibición non afecta aos voos saíntes do país.
Países Baixos
Na fronteira entre Bélxica e os Países Baixos veuse reforzada a presenza policial. A seguridade reforzouse no Aeroporto de Schiphol. A seguridade tamén veuse reforzada nas catro principais estacións de tren e nas estacións fronteirizas con Bélxica.
Francia
A fronteira entre Francia e Bélxica pechouse. O Ministro de Interior de Francia, Bernard Cazeneuve indicou que Francia aumentará a presenza policial nas fronteiras, e será obrigatorio levar tarxetas de identificación no transporte público.
O Primeiro Ministro Manuel Valls afirmou que Europa está en guerra desde hai varios meses. Pola súa banda, a alcaldesa de París Anne Hidalgo, anunciou que a Torre Eiffel iluminarase coas cores da bandeira de Bélxica a tarde do 22 de marzo.
A estación de tren parisiense, Gare du Nord que ofrece servizos ata Bruxelas foi pechada de xeito temporal.
Reino Unido
No Reino Unido a seguridade aumentou no Aeroporto de Gatwick. O Primeiro Ministro David Cameron convocou o comité de emerxencia para analizar a situación.
España
Unha primeira comparecencia do Ministro de Asuntos Exteriores e de Cooperación, José Manuel García-Margallo responsabiliza ao grupo DAESH dos atentados.
Europa
Todas as bolsas europeas rexistraron fortes caídas tras coñecerse a noticia.
Redes sociais
Horas despois do atentado o cancelo #JeSuisBruxelles e imaxes de Tintín chorando foron utilizadas nas redes sociais como reacción dos cidadáns fronte á masacre.
Sergio Rodríguez Cidoncha
Sergio Rodríguez Cidoncha, nado en Mérida (Badaxoz) o 5 de outubro de 1989, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Real Oviedo.
Dani Montero
Daniel Montero, nado en Catoira en 1997, é un debuxante galego.
Traxectoria
É ilustrador de libros infantís e xuvenís para editoriais como SM. Amais do labor de ilustración, tamén se ocupou do texto en libros como Las tonteorías del Dr. Telini (PuertoNorte-Sur, 2009) e Zooilógico: bestiario de seres mitoilógicos (Jaguar, 2011).
En 2009 obtivo o Premio Castelao de Banda Deseñada da Deputación da Coruña por Sen mirar atrás (Demo Editorial, 2010). Colaborou nas revistas Golfiño e Cthulhu.
Traballou na produción de filme como ''Holy Night?.
Feira do viño do Ribeiro
miniatura|Recinto Feira do Viño, Alameda A feira do viño de Ribadavia é unha festa gastronómica que se celebra en Ribadavia, declarada de Interese Turístico Nacional. É a feira vitivinícola máis antiga de Galicia, e ten lugar no recinto da Alameda, situado en fronte ó castelo de Ribadavia.
Historia
O viño da comarca do Ribeiro vese favorecido polo microclima e a situación xeográfica, e así foi durante un milleiro de anos de historia vitivinícola. miniatura|Bus turístico Feira do viño do Ribeiro. A tradición dos viños do Ribeiro remóntase ata o século II a.C. A súa importancia seguía nos séculos XV e XVI, e non só economicamente, senón que tamén formaba parte da cultura e da sociedade. Xa tiña unhas altas cotas de calidade e comercialización chegando a América da man de Cristovo Colón. A súa fama chegou a monarquías europeas. Na literatura da época quedou constancia, concretamente nun fragmento do Quixote, onde un dos personaxes encontra un viño do Ribeiro nunha taberna de Xénova.
No século XIX a situación mudou. En 1850 o viño viuse afectado por unha praga de oídio e en 1892 por mildio e a filoxera.
A Denominación de Orixe Ribeiro participa en numerosos eventos nacionais e tamén os organiza: enoFestival, Experiencia Verema Málaga…
Desenvolvemento da festividade
A feira consiste nunha exposición das diferentes adegas e empresas agrícolas. Xunto a estas celébranse concursos, catas, degustacións, actividades musicais e folclóricas. miniatura|Cartel 56 edición Feira do Viño de Ribadavia, 2019. Ademais en Ribadavia, no instituto Abrente, cúrsase o ciclo de aceites e viños, participativos nesta actividade. No 2017 participaron con viño e aceite propio. A etiqueta foi realizada polos alumnos e alumnas de secundaria do instituto IES o Ribeiro. A elixida polo claustro do profesorado implicado foi a representante dos seus produtos.
Cartel
Cada ano faise un concurso de carteis para elixir a imaxe de representación para a edición. Para levar a cabo iso establécese un tema para inspirar á participación de deseñadores e artistas coa condición de que a obra sexa inédita. O gañador ou gañadora recibe un premio económico e a obra pasa a ser propiedade do C.R.D.O. Ribeiro (Consello Regulador da Denominación de Orixe). Os carteis finalistas son expostos posteriormente no local social da Madalena en Ribadavia. O xurado son persoas dentro do mundo da arte e do deseño, o Presidente do Consello Regulador e o alcalde de Ribadavia, ou a persoa na que delegue.
Presidente da Generalitat Valenciana
O Presidente da Generalitat Valenciana é a cabeza do consello ou goberno valenciano e é elixido polas Cortes Valencianas.
Despois da elección, segundo a normativa do Estatuto de Autonomía do País Valenciano e o regulamento das cortes, o presidente ten a potestade de elixir un novo consello, do que forman parte os conselleiros, que han de prometer ou xurar o estatuto e a constitución e que se fan cargo de diferentes áreas de goberno ou consellerías.
O Presidente da Generalitat é o representante máximo e ordinario do Estado Español na Comunidade Valenciana.
Francisco Moreno Álvarez
Francisco Moreno Álvarez, finado na Guarda en xullo de 1958, foi un armador e político galego.
Traxectoria
Armador da Guarda. Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde da Guarda o 27 de xullo de 1936, permanecendo no cargo até que o 15 de agosto presentou a dimisión debido aos graves sucesos que estaban potagonizando os militares e a Escuadra del Amanecer de Falange Española de las JONS. Foi Patrón Maior da Cofraría de Pescadores da Guarda.
Estevo Dragutin
Estevo V Dragutin, Estevo Dragutin ou Stefan Dragutin (en serbio latino Stefan Dragutin, en serbio cirílico Стефан Драгутин), falecido en 1316, foi rei de Serbia desde 1276 até 1282, e de Sirmia de 1282 a 1316.
Vida
Dragutin foi o fillo máis vello de Estevo Uroš I e Helena de Anjou.
Casou con Catarina de Hungría, filla do rei Estevo V.
Foi o líder hungarófilo da política serbia, polo que entrou en conflito co seu pai, a quen lle usurpou o trono en 1276 con axuda húngara.
Lingua tamasheq
O tamasheq (en alfabeto tifinagh: ⵜⴰⵎⴰⵌⴰⵆ) é unha variedade das linguas tuaregs falada polo pobo tuareg, principalmente na área de Tombouctou. Existen dous dialectos diferenciados: Timbuktu (Tombouctou, Tanaslamt) e Tadghaq (Kidal), en Malí.
Tamasheq falado no nordeste de Burkina Faso é moi semellante. O nome tamasheq é ás veces aplicado ás linguas tuareg en xeral.