cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sibila
miniatura|[[Sibila délfica, pintada por Miguel Anxo na Capela Sixtina.]] A sibila (en grego clásico: αἱ Σῐ́βυλλαι; en singular Σῐ́βυλλᾰ; romanizado: Síbyllai; en latín: Sibyllae), é un personaxe da mitoloxía grega e romana e mais tamén da literatura. Era unha muller que posuía poderes para a profecía, e que inspirados polo deus Apolo. Estaban relacionadas con lugares sagrados concretos onde existían oráculos dende a antigüidade.
Orixe e evolución
Segundo a mitoloxía grega, a primeira Sibila, da que deriva o nome das outras, era filla de Dárdano e Neso.
O primeiro autor grego coñecido en mencionar unha sibila foi Heráclito (documentado a través do testemuño de Plutarco) no 500 a. C.:
Walter Burkert observa que "mulleres frenéticas en cuxos beizos fala o deus" están rexistradas moito antes no Próximo Oriente, en cidades como Mari no segundo milenio e en Asiria no primeiro milenio". Ata as elaboracións literarias dos escritores romanos, as sibilas non eran identificadas por un nome persoal, senón por nomes que fan referencia á localización do seu témenos, ou santuario.
Pausanias, autor do século II, en Hellados Periegesis (en galego, Descrición de Grecia), cando describía as tradicións locais, menciona a primeira sibila en Delfos ("a primeira" [anterior]) e, tamén, indica que se pensaba que foran os libios quen lle deran o nome de "sibila", polo que a primeira sibila, sería a Sibila Líbia. Porén, Frazer opina que esa idea é errónea. A segunda sibila á que se refire Pausanias, e chamada "Herófila", parece ter a súa sede en última instancia en Samos, pero visitou outros santuarios, en Claros, Delos e Delfos e cantou alí, pero que, ao mesmo tempo, Delfos tiña a súa propia sibila.
James Frazer escribiu, na súa tradución e comentario sobre Pausanias, que só dúas das sibilas gregas eran históricas: o herófilo de Erythrae, que se pensa que viviu no século VIII a.C., e Phyto de Samos, que viviu algo máis tarde. Observa que os gregos ao principio parecían coñecer só unha sibila, e cita a Heráclides Póntico como o primeiro escritor antigo en distinguir varias sibilas pois nomea, polo menos, tres sibilas: a frixia, a eritrea e a helespontina. O estudoso David S. Potter escribe: "A finais do século V a.C. parece que "Sibila" era o nome dado a unha única profetisa inspirada".
Manuel Abalo Lamas
Manuel Abalo Lamas, coñecido como Franxeiro, nado en Vilagarcía de Arousa, foi un político galego.
Sibila
Orixe e evolución
Como Heráclito, Platón só fala dunha sibila, pero co paso do tempo o número aumentou ata nove, cunha décima, a Sibila tiburtina, probablemente de orixe etrusca, engadida polos romanos. Segundo as Diuinae institutiones de Lactancio (Libro 1, cap. 6), Varrón (século I a. C.) enumera até dez: a persa, a líbica, a délfica, a cimeria, a eritrea, a samia, a cumana, a helespontina (en territorio troiano), a frixio (en Ancira) e a tiburtino (chamada Albunea).
Manuel Abalo Lamas
Traxectoria
Peón en Vilagarcía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía. Houbo de repetirse o consello de guerra por "omisión dun dos trámites". Foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Saíu en liberdade provisional por conmutación da pena en agosto de 1939.
Sibila
Orixe e evolución
A máis famosa de todas foi a Sibila de Cumas, citada baixo os nomes de Herofila, Demo, Femonoe, Deifoba, Demofila e Amaltea. Foi consultada por Eneas antes de que este descendese ao inframundo, e dise que foi a Italia dende Oriente, onde apareceu ante o rei Tarquinio, ofrecéndolle os Libros Sibilinos. Pausanias tamén menciona unha Sibila hebrea co nome de Sabe, filla de Beroso e Erimante.
A Manca Naziunale
A Manca Naziunale (Galego: A Esquerda Nacional) é un partido político nacionalista corso, independentista e anticapitalista fundado en 1998. Entre xaneiro de 2009 e xaneiro de 2012 A Manca foi a federación corsa do Novo Partido Anticapitalista (NPA), recuperando á súa independencia organizativa nesa última data.
Ekaterimburgo
Ekaterimburgo (en Екатеринбург) é a maior cidade na parte central de Rusia e o centro administrativo da Óblast de Sverdlovsk. Situada na zona leste da cordilleira dos Urais é o principal centro cultural e industrial do Distrito Federal dos Urais. É a cuarta cidade máis poboada de Rusia. Segundo o censo de 2010 contaba cuns 1 350 136 habitantes, se ben segundo o censo en 1989 tiña 1 364 621. Entre 1924 e 1991, a cidade foi coñecida como Sverdlovsk (Свердлoвск), en honor ao xefe bolxevique Yakov Sverdlov.
Historia
A cidade foi fundada en 1723 por Vasily Tatischev e dedicoulle o nome a santa Catarina, que compartía nome co da filla do tsar Pedro o Grande a emperatriz Catarina (Ekaterina). A data oficial da fundación é o 18 de novembro de 1723.
Ruth Rocha
Ruth Machado Lousada Rocha, nada en São Paulo o 2 de marzo de 1931, é unha escritora e tradutora brasileira de libros infantis.
Ekaterimburgo
Historia
Pouco despois da Revolución Rusa, o 17 de xullo de 1918, o tsar Nicolao II, a súa muller Alexandra, as súas fillas as Grandes Duquesas Olga, Tatiana, María e Anastasia, e o tsarévich Alexei foron asasinados xunto cos seus serventes polos bolxeviques na Casa Ipatiev da cidade. En 1977, a Casa Ipatiev foi destruída por orde de Boris Eltsin, que máis tarde chegaría a ser presidente da Federación Rusa. Este representou ao pobo ruso no funeral do tsar en 1998.
Ruth Rocha
Xunto con Lygia Bojunga Nunes, Ana Maria Machado e Eva Furnari, é unha das principais expoñentes da nova onda da literatura infantil brasileira.
Ekaterimburgo
Historia
Na década de 1920 Ekaterinburgo transformouse nun importante centro industrial en Rusia. A fábrica de maquinaria pesada máis grande en Europa, a Uralmash (Уралмаш, literalmente Planta de Construción de Maquinaria dos Urais), foi construída nesta cidade.
Ruth Rocha
Traxectoria
Licenciouse en socioloxía política en 1953 na Universidade de São Paulo (USP). Posteriormente fixo un posgrao en orientación educativa na Pontifícia Universidade Católica de São Paulo (PUC/SP).
Entre 1956 e 1972 traballou como orientadora educativa no Colégio Rio Branco. En 1968 inicia a súa colaboración na sección de educación da revista Claudia, do grupo Abril, e no ano seguinte comezou a actuar como colaboradora doutra revista do grupo, a Recreio. Nese momento comeza a súa produción de historias e libros para nenos. Asume, en 1973, a dirección editorial da Divisisón Infanto-Xuvenil da Editora Abril.
Ekaterimburgo
Historia
A partir de 1924 e ata 1991, a cidade recibiu o nome de Sverdlovsk, en honor ó dirixente bolxevique, Iakov Sverdlov, autor intelectual do asasinato da Familia Imperial.
Ruth Rocha
Traxectoria
En 1974 especializouse na actividade editora na Western Publishing Co., nos Estados Unidos. En 1976 deu á luz Palavras, Muitas Palavras, libro de poesía infantil, o primeiro dos máis de 130 títulos que publicou. Ne mesmo ano lanza o seu libro máis coñecido, Marcelo, Marmelo, Martelo. En 1989 asina a versión infantil da Declaración Universal dos Dereitos Humanos na Organización das Nacións Unidas (ONU), titulada Iguais e Livres. En 1991 foi convidada, tamén pola ONU, a asinar a declaración sobre ecoloxía para nenos, Azul e Lindo - Planeta Terra, Nossa Casa.
Ekaterimburgo
Cidades irmás
dereita|miniatura|250px|Еkaterimburgo desde o río.
Ruth Rocha
Traxectoria
A súa obra está traducida a máis de 25 idiomas, entre elas o galego, co conto Borba, o gato, traducido por Carlos Pedreira López e editada polo Grupo SM.
Actualmente é membro do Consello da Fundación Padre Anchieta.
Plácido Domingo
Traxectoria
Realizou numerosas actuacións nos Estados Unidos sobre todo en Nova York e San Francisco, aínda que tampouco deixou de facer xiras en cidades de Europa, durante os anos 1960, realizando numerosos papeis musicais e o seu repertorio, está composto dunha ampla gama de directores entre eles von Karajan, Zubin Mehta, James Levine, entre outros, e compositores de música clásica moi coñecidos. Como director de Ópera iniciou as súas actividades en 1973.
Gravou dúos con diversos cantantes como John Denver, José María Cano, Alejandro Fernández, Carlos Santana, Luis Cobos, Caetano Veloso, Patricia Kaas etc. e con José Carreras e Luciano Pavarotti formou en 1990, a célebre sociedade artística dos Tres Tenores.
Satélite (viroloxía)
En viroloxía un satélite é un axente subviral infectivo composto por un ácido nucleico que depende para a súa replicación da coinfección dunha célula xunto cun virus axudante (helper virus) específico. Os dous virus deben infectar á vez para que o satélite funcione. O satélite pode ter a súa propia cápside proteica ou non ter ningunha.
Cando o satélite codifica a proteína da súa cápside recibe o nome de virus satélite, xa que ten os dous compoñentes dun virus normal (cápside e ácido nucleico). Atopouse un virus satélite do mimivirus, chamado Sputnik, que inhibe a replicación do seu mimivirus axudante, polo que a este satélite se lle chama virófago. Pero o uso do termo virófago é controvertido, porque algúns autores opinan que non hai diferenzas fundamentais entre os virófagos e os virus satélites clásicos.
Outros satélites carecen de cápside, polo que se denominan ácidos nucleicos satélites, e dentro deles hainos de ADN, ARN, monocatenarios, bicatenarios, grandes, pequenos, liñais ou circulares. Os ARN satélites monocatenarios circulares denomínanse virusoides.
As partículas virais satélites non deben confundirse co ADN satélite obtido por ultracentrifugación do ADN cromosómico.
A maioría dos satélites afectan a plantas. Hai algúns que afectan a animais, como o virus delta da hepatite (hepatite D) humano, que ten un xenoma de ARN monocatenario de sentido negativo con actividade de ribozima, e proteínas propias (antíxeno delta ) asociadas ao seu ARN (o que o diferencia dos virusoides, os cales non teñen proteínas). O seu virus axudante é o virus da hepatite B co cal debe coinfectar ou sobreinfectar. O xenoma do virus delta asociado co antíxeno delta ensámblase utilizando as proteínas de envoltura do virus da hepatite B, que pasan a formar parte da súa envoltura. Este virus delta xa foi secuenciado e estudada a estrutura do seu xenoma.
Cèlia Amorós Puente
Celia Amorós Puente, nada en Valencia o 18 de maio de 1944, é unha filósofa e ensaísta valenciana. Filósofa e teórica do feminismo, é unha das pensadoras máis destacadas na actualidade. Referencia clave do chamado feminismo da igualdade centrou unha parte significativa da súa investigación na construción de relacións entre a Ilustración e o feminismo. É catedrática e membro do Departamento de Filosofía e Filosofía Moral e Política na UNED. Entre as súas principais investigacións figuran o proceso de Ilustración e as súas implicacións para o feminismo e as mulleres no islam, e os Dereitos Humanos e os dereitos das mulleres no contexto de multiculturalismo. É a primeira muller que gañou o Premio Nacional de Ensaio (2006). O seu libro Hacia una crítica de la razón patriarcal constitúe unha nova visión desde a perspectiva de xénero (estudos de xénero) da filosofía, revela os prexuízos do androcentrismo e exixe unha revisión crítica por parte das mulleres.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía pola Universidade de Valencia en 1969 e recibiu o Premio Extraordinario de Grao en 1970. O título da súa memoria de licenciatura foi El concepto de razón dialéctica en Jean Paul Sartre. Tamén na Facultade de Filosofía da Universidade de Valencia, realizou a súa tese de doutoramento. O título da súa tese foi Ideología y pensamiento mítico: Alrededor de las ‘Mitologías’ de Claude Lévi Strauss. É especialista no pensamento ético-político de Jean-Paul Sartre e na historia do existencialismo. Neste campo destacan as súas obras Sören Kierkegaard o la subjectividad del caballero (1987) e Diáspora y apocalipsis: estudios sobre el nominalismo de Jean Paul Sartre (2001).
En 1970 militou en Germania Socialista, un grupo político valenciano fundado en 1970 por Josep Vicent Marquès como un grupo de traballo político para a revolución socialista.
Tamén militou no Frente de Liberación de la Mujer de Madrid (FLM) ata 1980. Este mesmo ano recibiu o Premio María Espinosa Ensaio ao mellor artigo publicado sobre temas de feminismo polo seu traballo, Feminismo y partidos políticos, en Zona abierta, Primavera de 1980.
En 1987, creou o Seminario Permanente Feminismo e Ilustración impartido na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Complutense de Madrid ata 1994. Foi a primeira directora do Instituto de Investigacións Feministas, desde 1.989 a 1993, o ano no que Amorós comeza unha estancia na Universidade Harvard.
Directora do curso de Historia da teoría feminista, do Instituto de Investigacións Feministas desde a súa creación no ano 1991 ata o ano 2005, que foi substituída pola filósofa Ana de Miguel. Os temas impartidos no curso no ano 2003 por Amorós foron: Feminismo e multiculturalismo, Feminismo e Ilustración, O feminismo freudomarxista de Shulamith Firestone e A ontoloxía do presente, de Donna Haraway.
No ano 2006 pasa a ser a primeira muller premiada co Premio Nacional de Ensaio das Letras Españolas polo traballo La gran diferencia y sus pequeñas consecuencias... para las luchas de las mujeres, coeditado por Ediciones Cátedra, o Instituto da Muller e a Universidade de Valencia. Dotado de 15.000 euros, o premio distingue un traballo de reflexión ou pensamento de autor ou autora españois escrito en calquera das linguas oficiais do Estado e publicado o ano anterior ao veredicto.
Catedrática e membro do Departamento de Filosofía e Filosofía Moral e Política na UNED na última década, destacan as súas investigacións e traballos sobre feminismo e multiculturalismo. Amorós considera que hai vetas da Ilustración, de diferentes culturas, especialmente na cultura islámica e procura o punto de encontro na construción da igualdade entre mulleres de diferentes orixes culturais.
En marzo de 2011, recibiu a Medalla pola Promoción dos Valores de Igualdade concedida polo Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade (2011)
Dominique de Villepin
Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin, nado en Rabat (Marrocos) o 14 de novembro de 1953, foi o Primeiro Ministro de Francia do 31 de maio de 2005 ao 17 de maio do 2007. Home político e escritor francés, foi ademais ministro de varias carteiras.
Traxectoria
Naceu en Rabat, pertencente daquela ao Marrocos francés, fillo de Xavier de Villepin, embaixador e senador centrista elixido pola poboación francesa no estranxeiro ata setembro do 2004.
Politicamente estivo ligado a Jacques Chirac dende os anos 80. Nunca desempeñou un cargo por votación popular; con todo, manifestou en 2005 que non descarta presentarse como candidato presidencial para as eleccións do 2007.
Coñecedor da historia de Napoleón I, publicou diversos textos sobre o tema, entre eles o seu libro "Os cen días", que relata o período no que o Emperador retomou o poder despois de fuxir da illa de Elba. Foi substituído por François Fillon trala elección de Nicolas Sarkozy o 17 de maio do 2007.
15 de xaneiro
O 15 de xaneiro é o décimo quinto día do ano no calendario gregoriano. Quedan 350 días para rematar o ano e 351 nos anos bisestos.
Mortes
miniatura|125px|Rosa Luxemburg.
Outros
Os 366 días do ano
Federación Internacional de Baloncesto
A Federación Internacional de Baloncesto (en francés: Fédération Internationale de Basket-ball), máis coñecida baixo o seu acrónimo francés FIBA (pronunciado ), é unha asociación de federacións nacionais encargada de organizar e gobernar as competicións internacionais de baloncesto.
Orixinalmente coñecida como Fédération Internationale de Basket-ball Amateur, en 1989 eliminou a derradeira palabra do seu nome oficial, aínda que seguiu mantendo as iniciais. A súa sede actual está en Xenebra, Suíza, e o seu presidente é Bob Elphinston, de Australia.
Historia
A asociación foi fundada en Xenebra, Suíza o 18 de xuño de 1932, dous anos despois de que o Comité Olímpico Internacional recoñecese oficialmente o baloncesto como deporte olímpico. O nome orixinal foi Fédération Internationale de Basket-ball Amateur, e foi inicialmente composta por oito federacións nacionais: Arxentina, Checoslovaquia, Grecia, Letonia, Portugal, Italia, Romanía e Suíza, sendo o seu primeiro Presidente León Bouffard, de Francia, e o seu primeiro Secretario Xeral R. Williams Jones, de Estados Unidos.
Durante os Xogos Olímpicos de 1936, que tiveron lugar en Berlín, a FIBA nomeou a James Naismith Presidente de Honra da organización, quen ademais foi o lanzador do balón no salto no partido inaugural dos Xogos entre Francia e Estonia.
Cinco anos despois da súa creación, en 1937, a FIBA xa contaba con 36 federacións nacionais inscritas, número que seguiría a crecer ó longo da súa historia, e en 1940 a súa sede transladaríase dende Xenebra a Berna, tamén en Suíza.
En 1948, William N. Greim convértese no segundo Presidente da FIBA.
A FIBA organiza o seu primeiro Campionato mundial de baloncesto masculino en 1950 na Arxentina, tal e como se decidira no Congreso Mundial que tivera lugar en Londres dous anos antes co motivo dos Xogos Olímpicos. Disputárono 10 seleccións. En 1953 chegou o feminino, disputado en Chile tamén por 10 seleccións. Na actualidade ámbolos dous eventos dispútanse cada catro anos, alternándose coas Olimpíadas, polo de agora sen interrupcións.
En 1956 as oficinas centrais móvense de novo, esta vez a Múnic, en Alemaña. En 1960, sae elixido un novo presidente, Antonio dos Reis, que exercería o cargo ata 1968, ano en que sería relevado por Abdel Moneim Wahby. Este exercería ata 1976, cando Gonzalo G. Puyat II é nomeado. Nese mesmo ano, e tras 44 anos no cargo de Secretario Xeral, R. Williams Jones decide retirarse, e é substituído por Borislav Stanković. En 1984, Robert Busnel convértese no sexto Presidente da FIBA.
Nese mesmo ano, 1984, é cando a FIBA decide un dos cambios máis importantes no baloncesto, a introdución da liña de tres puntos.
En 1989 a FIBA abriu a súa porta ós baloncestistas profesionais no Congreso Mundial de Múnic, os xogadores da NBA, a liga profesional dos Estados Unidos, entre outros, poderían disputa-las Olimpíadas e os Mundiais. Nese momento foi cando a palabra Amateur foi eliminada do nome, aínda que o acrónimo se mantivo. Ademais, introduciuse a organización continental por Zonas.
En 2002, as oficinas centrais regresan ó seu lugar de orixe, Xenebra, en Suíza. Pouco despois da volta, Carl Men Ky Ching sería o noveno Presidente; e un ano despois, Patrick Baumann o terceiro Secretario Xeral da historia da FIBA.
Na actualidade están en construción unhas novas oficinas a 25 km ó norte de Xenebra, na cidade de Nyon, en Suíza, estando a súa finalización prevista para 2009.
Obrigacións
A FIBA é a encargada de defini-las regras do baloncesto internacional, de especifica-lo equipamento a utilizar, de regula-los traspasos internacionais de xogadores e de controla-la preparación dos árbitros internacionais.
Organización
A FIBA está dirixida polo Comité Central (Central Board en inglés). Está composto por vinte membros máis tres ex-officio, dos cales seis son os encargados de dirixi-lo propio Comité Central ostentando os cargos principais (Presidente, Vicepresidente, Secretario Xeral, Secretario Xeral de Honra e Tesoureiro). Reúnense dúas veces ó ano.
O Comité Central é elixido cada catro anos durante a celebración do Congreso Mundial, coincidindo co Mundobasket, no que se reúnen os delegados de tódalas federacións nacionais que compoñen a FIBA. Cada federación pode enviar como máximo dous delegados, e ademais de elixir a directiva, tamén establece as regras oficiais do baloncesto e os Estatutos da propia FIBA.
Directiva
Esta é a directiva para o período 2006-2010:
As Zonas
300px|miniatura|dereita|A distribución das zonas FIBA. A FIBA ten cinco organizacións a nivel continental, chamadas Zonas. A misión destas zonas é organizar o baloncesto na zona que lles corresponde, así coma organizar os campionatos internacionais no seu continente, que tamén serven de cualificación para o Campionato Mundial.
As federacións nacionais
A FIBA, na actualidade, componse de 213 federacións nacionais diferentes, formando o seu apoio, e sendo as representantes dela a nivel nacional. Encárganse de organiza-las competicións nacionais, así como de tódalas seleccións de cada país.
As oito fundacionais foron Arxentina, Checoslovaquia, Grecia, Letonia, Portugal, Italia, Romanía e Suíza.
A última que entrou foi a de Montenegro, o 4 de setembro de 2006, que debido á segregación de Montenegro de Serbia pasou a ser unha federación nova.
O logo e o lema
O logo da FIBA na actualidade está composto de dous cadrados.
No segundo cadrado, o da dereita ou o de abaixo, aparecen as siglas da organización (FIBA), e en máis pequeno e por debaixo, o lema: We are basketball (en galego: Somos baloncesto).
Competicións
A FIBA é a encargada de organiza-las seguintes competicións internacionais de baloncesto:
Clasificacións FIBA de seleccións
A FIBA elabora unhas clasificacións propias de seleccións nacionais, nas cales se teñen en conta as posicións nas diferentes competicións internacionais en que toman parte ditas seleccións, ponderando uns valores, conforme á clasificación final, dados previamente e que son variables segundo o campionato xogado.
Existen tres clasificacións, o masculino, o feminino e o combinado.
Caixa Rural Galega
Caixa Rural Galega, Sociedad Cooperativa de Crédito Limitada Gallega é unha entidade bancaria que funciona baixo o modelo de cooperativa de crédito. O seu domicilio social está en Lugo.
Posúe 47 sucursais en Galicia; 33 na provincia de Lugo, 6 na de Ourense, 3 na da Coruña e 5 na de Pontevedra. Emprega 152 persoas a tempo completo (2018) e ten 67.000 clientes e arredor de 16.000 persoas socias. Desde 1987 é a patrocinadora principal do club de atletismo Lucus Caixa Rural Galega.
Tras a fusión de Caixanova e Caixa Galicia, que tivo como resultado a venda ao grupo bancario venezolano Banesco e posterior fusión co Banco Etcheverría (dando orixe a Abanca), e a venda do Banco Pastor ao Banco Popular (e posteriormente ao Banco Santander ) e do Banco Gallego ao Banc Sabadell, erixiuse como a única entidade bancaria de capital galego. Os seus valores son a ligazón a Galicia e a representación, fronte ás grandes corporacións, do modelo de caixa de aforros tradicional, de proximidade, e ética.
Historia e características
A súa estrutura organizativa ten como principal órgano a Asemblea Xeral, que escolle o Consello Reitor (formado pola Presidencia, Vicepresidencia, Secretaría e nove vogalías ). O cargo máis importante é o de Presidencia e dela depende a Dirección Xeral, de que dependen á súa vez os restantes órganos de decisión. O seu primeiro presidente foi o avogado Antonio Rosón e estivo no cargo até 1986. Nesa altura foi substituído por José María Pardo Montero, dirixindo este a entidade durante case 30 anos até o seu falecemento en 2015. Entón foi relevado no cargo polo profesor, membro do Consello Reitor da Caixa e do Consello Galego de Cooperativas Manuel Varela López.
É unha das socias do Grupo Caja Rural. Esta unión permítelle ofertar todo tipo de produtos financeiros e compartir custos, xa que os investimentos en informática ou novos soportes son compartidos entre todos os membros. Os sistemas xiran arredor da empresa Rural Servicios Informáticos, cuxa marca principal é Ruralvia. Nela englóbanse os servizos de banca a distancia, ofrecendo unha versión de escritorio, aplicacións para móbiles e tabletas e servizos como o pago sen contacto a través da tecnoloxía NFC. Da xestión dos seguros comercializados polos membros ocúpase a empresa Rural Grupo Asegurador (Seguros RGA), mentres que Gescooperativo é quen xestiona os fondos de investimento. O Grupo tamén posúe a Asociación Española de Cajas Rurales, que serve como instrumento de coordinación e debate entre as Caixas asociadas.
O seu código SWIFT é BCOEESMM070.
Resultados
miniatura|Lona exterior da Caixa en [[Pontevedra]]
Radoje Domanović
Radoje Domanović (16 de febreiro de 1873 – 17 de agosto de 1908) foi un escritor, xornalista e profesor serbio, moi famoso polos seus satíricos relatos curtos.
Biografía
En 1895, Domanović conseguiu o seu primeiro nomeamento, un posto de profesor en Pirot, no sur de Serbia, rexión que fora liberada recentemente do Imperio otomán. En Pirot coñeceu a Jaša Prodanović (1867–1948), profesor e activista que axudou a conformar as súas opinións políticas. Alí tamén coñeceu á súa futura muller, Natalija Raketić (1875–1939), unha pobre profesora de Sremski Karlovci, que o apoiaría ao longo da súa curta e turbulenta vida e coa que tivo tres fillos.
Desde que se uniu ao Partido Radical Popular da oposición, entrou en conflito co réxime da dinastía Obrenović e foi transferido a Vranje a finais de 1895 e logo en 1896 trasladado de novo a Leskovac. A súa carreira de escritor comezou nos seus días de ensino, publicando o seu primeiro relato curto realista en 1895. Despois da súa primeira aparición pública contra o goberno en 1898, tanto el como a súa muller foron destituídos da función pública e Domanović mudouse coa súa familia a Belgrado.
En Belgrado comezou a traballar con outros escritores no semanario “Zvezda” (Estrela) e no xornal político de oposición “Odjek” (Eco). Nesta época comezou a escribir e publicar as súas primeiras historias satíricas, como “Demo” e “Abolindo pasións”. O ascenso á fama de Radoje produciuse coa publicación dos seus relatos máis famosos, “Líder” (1901) e “Stradija” (1902), nos que atacaba abertamente e deixaba ao descuberto a hipocrisía e as falacias do réxime.
Despois do golpe de estado que puxo fin ao reinado de Alexandre Obrenović en 1903, en plena popularidade, Domanović recibiu un posto de escribán no Ministerio de Educación e o novo goberno permitiulle ir a Alemaña por un ano de especialización, que pasou en Múnic. De volta a Serbia, Radoje atopouse decepcionado coa falta de calquera cambio real na sociedade. Comezou o seu propio semanario político, “Stradija”, no que seguía criticando as debilidades da nova democracia, pero a súa escrita xa non tiña a forza e a inspiración que tiña.
Radoje Domanović morreu media hora despois da media noite do 17 de agosto de 1908, aos 35 anos, despois dunha longa loita contra a pneumonía crónica e a tuberculose. Foi enterrado no novo cemiterio de Belgrado. Os seus traballos inéditos restantes perdéronse durante a primeira guerra mundial.
Traballo literario
Relatos Líder, Marca e Razoamento dun boi serbio común foron traducidos ao galego para o Proxecto “Radoje Domanović.
IFEVI
miniatura|300px|Na fachada do IFEVI figuran os logotipos da Mancomunidade da Área Intermunicipal de Vigo, a Confederación de Empresarios de Pontevedra, o Concello de Vigo, a [[Xunta de Galicia, a Deputación de Pontevedra e a Cámara de Comercio de Vigo.]]
Veneer
Veneer é o primeiro álbum de estudio do cantante e compositor sueco José González, publicado en Suecia no 2003, e no Reino Unido e Estados Unidos no 2005.
IFEVI
O Instituto Feiral de Vigo (IFEVI) é un complexo multifuncional utilizado para todo tipo de celebracións; concertos, eventos deportivos, feiras internacionais, nacionais ou locais, competicións, conferencias, convencións etc.
Dispón de 3 pavillóns, 5 salas de reunións, dous recibidores, unha sala de xuntas cunha capacidade máxima de 30 persoas, un auditorio con 506 butacas, unha cafetaría, un autoservizo, un restaurante e un aparcadoiro con capacidade para 2200 vehículos.
Está situado en Coto Grande (Cabral), nos arrabaldes de Vigo, a 300 metros do Aeroporto de Peinador. Dispón dunha saída directa dende a Autoestrada do Atlántico AP-9.
Xaime Quintanilla
O nome de Xaime Quintanilla pode referirse a:
Linguaxe de programación D
D é unha linguaxe de programación de uso xeral desenvolvido por Walter Bright cuxa primeira versión apareceu en 1995, resultado de décadas de investigación e experiencia de programadores expertos en moitas linguaxes.
É dun nivel máis alto que C++, pero conserva a capacidade de escribir código de alto rendemento e de interconectar directamente con el os APIs dun sistema operativo ou o hardware. Ademais compórtase ben con programas de grande escala cun millón de liñas, que desenvolven equipos de programadores. D é fácil de aprender, proporciona moitas funcións para axudar a/o programador/a, e cumpre ben coa tecnoloxía agresiva de optimización do recopilador. É unha linguaxe compilada, non interpretada. É unha linguaxe práctica para programadores que necesitan conseguir un traballo finalizado rapidamente, cun código fácil de entender.
C++ é a linguaxe á que D aspira a substituír. É unha linguaxe evolucionaria, non revolucionaria e nun principio pode parecer que non achega demasiado sobre C++, Pero non son as características xerais senón os seus detalles os que marcan a diferenza. En primeiro lugar D conserva todas as características de expresividade de C++ (cousa que nin C# nin moito menos Java conseguen no seu afán por facerse linguaxes máis accesibles), pero cunha sintaxe e unhas construcións moito máis sinxelas e lóxicas. Ademais, outro dos puntos fortes de C++, o seu rendemento, tamén se ve reflectido en D (nalgunhas ocasións ata superado).
Doutra banda D conta con moitas outras melloras e ata características das que C++ non dispón, as cales se enumeran a continuación. Ao contrario do que pasa con Java ou C#, estas características non supoñen unha perda apreciable de rendemento para D en comparación con C++:
Ácido láctico
miniatura|dereita|Fórmula do ácido L-láctico e do L-lactato. O ácido D-láctico tería o -OH á dereita.
O ácido láctico tamén chamado ácido 2-hidroxi-propanoico ou ácido α-hidroxi-propanoico, é un ácido orgánico de grande importancia biolóxica, xa que se orixina na fermentación láctica. A pH celular está ionizada en forma de lactato.
Propiedades
Quimicamente a molécula presenta un grupo carboxilo (ácido carboxílico) e un grupo hidroxilo (-OH) situado no carbono adxacente ao carboxilo (ácido α-hidroxílico), coa fórmula H3C-CH(OH)-COOH (ou C3H6O3). Cando está ionizado en forma de lactato, como sucede sempre nas nosas células, perdeu o hidróxeno do grupo caboxilo (o seu pKa é 3,5, cando o pH corporal é de 7,35).
No ácido láctico o carbono 2 é quiral, polo que existen dous enantiómeros (isómeros ópticos) deste ácido. Un é o ácido D-(-)-láctico ou ácido (R)-láctico; o outro é o ácido L-(+)-láctico ou ácido (S)-láctico, que é o que ten importancia biolóxica. A mestura racémica ten cantidades idénticas de ambos os isómeros.
O ácido láctico é miscible en auga e alcohol e higroscópico. A súa forma ionizada e os seus sales son os lactatos.
Historia
O ácido láctico foi refinado por primeira vez do leite ácido polo químico sueco Carl Wilhelm Scheele en 1780. En 1808 Jöns Jacob Berzelius descubriu que o ácido láctico (concretamente o L-lactato) tamén se producía no músculo durante o esforzo físico. A súa estrutura estableceuna Johannes Wislicenus en 1873.
En 1856, Louis Pasteur descubriu o Lactobacillus e o seu papel na produción de ácido láctico. Empezou a producirse comercialmente en 1895 en Alemaña pola compañía Boehringer Ingelheim. En 2006 a produción global foi de 275.000 toneladas cun crecemento anual do 10%.
A fermentación homoláctica
O ácido L-láctico prodúcese nas células a partir do ácido pirúvico pola acción do encima lactato deshidroxenase (LDH) durante a fermentación homoláctica, que ten lugar en certas especies de bacterias e en determinadas circunstancias nos nosos músculos, a cal funciona en condicións anaeróbicas (sen osíxeno). Nas células humanas sempre está en forma de lactato. O lactato prodúcese constantemente en certa cantidade no metabolismo, sobre todo, durante o exercicio, pero a súa concentración non aumenta ata que o índice de produción non supere o índice de eliminación de lactato. O índice de eliminación depende de varios factores, como por exemplo: transportadores monocarboxilatos, concentración de LDH e capacidade oxidativa nos tecidos. A concentración de lactatos en sangue usualmente é en repouso de 1 ou 2 mmol/l, mais pode aumentar ata 20 mmol/l durante un esforzo intenso.
O aumento da concentración de lactatos ocorre xeralmente cando a demanda de enerxía nos tecidos (principalmente musculares) supera a dispoñibilidade de osíxeno en sangue. Nesas condicións o músculo recibe pouco osíxeno e ten que funcionar de modo anaerobio, xa que non é posible sen suficiente osíxeno que funcione a respiración celular mitocondrial. Nesas condicións a piruvato deshidroxenase non consegue converter o piruvato en acetil-CoA o suficientemente rápido e o piruvato comeza a acumularse. Isto xeralmente inhibiría a glicólise e reduciría a produción de Adenosín trifosfato (ATP), se non fose que outro encima citosólico, a lactato deshidroxenase (LDH) reduce o piruvato a lactato segundo a reacción:
piruvato + NADH + H+ → lactato + NAD+
O lactato producido sae da célula muscular e circula polo sangue ata chegar ao fígado, onde se volve a transformar en glicosa por gliconeoxénese. O ciclo que comprende a formación de lactato a partir de glicosa no músculo en condicións anaerobias e a súa reciclaxe a piruvato e glicosa no fígado denomínase ciclo de Cori. O corazón pode tamén reconverter lactato en piruvato.
Ademais de en tecidos animais (no tecido muscular esquelético e nos eritrocitos fundamentalmente) nalgúns microorganismos (certos fungos, protozoos e bacterias) tamén se dá a fermentación láctica. É especialmente importante a que fan as bacterias lácteas (como Lactobacillus), que fermentan os azucres do leite acidificándoo pola acumulación de ácido láctico e de aí lle vén o nome a este ácido, ácido do leite ou láctico. Este é o proceso que se utiliza na elaboración de produtos lácteos como iogur ou queixo. Estas bacterias poden encontrarse tamén na boca, e colaboran con outras no progreso da carie, previamente iniciada por outras bacterias.
Outras bacterias realizan fermentacións máis complexas, onde se produce lactato xunto con outros ácidos, como a fermentación ácida-mixta.
Acidose e maniotas
Durante o exercicio intenso, cando hai excesiva demanda de enerxía, prodúcese lactato a un ritmo maior ca o que poden os tecidos eliminalo e a concentración de lactato comeza a aumentar.
Antes pensábase, e moita xente aínda así o cre, que a acumulación de lactato nesas situacións era a causante directa da acidose e a responsable das maniotas, que aparecen despois do exercicio intenso. Hoxe sabemos que non é así. En realidade, o lactato non pode liberar H+ porque éstá ionizado (non está en forma de ácido láctico que se poida desprotonar), polo que non provoca acidez.
A acidose que aparece despois do exercicio ten que deberse a outra reacción distinta. Unha hipótese é que cando se hidroliza o ATP se libera enerxía, pero tamén un H+. Este catión é o principal responsable da diminución do pH (acidificación). Debido á gran cantidade de ATP producido e hidrolizado en tan pouco tempo durante o exercico intenso, os sistemas tampón dos tecidos non poden amortecer o pH, polo que este baixa e prodúcese a acidose.
A acidose é un dos factores, entre tantos, que contribúe á dor muscular aguda (maniotas) experimentada despois do exercicio intenso.
Aínda que a formación de lactato ten lugar principalmente durante o exercicio intenso, tamén se forma constantemente en pequenas cantidades en repouso e no exercicio moderado. Isto sucede nos eritrocitos de mamífero, que non teñen mitocondrias para producir enerxía aerobicamente, pero tamén nas fibras musculares con alta capacidade glicolítica e limitacións na actividade dalgúns encimas. .
O lactato e o metabolismo cerebral
Aínda que se asume que a glicosa é a principal fonte de enerxía para os tecidos, e que certos tecidos, como o nervioso, dependen esencialmente dela para vivir, hai evidencias do uso do lactato como fonte de enerxía adicional ou mesmo principal nas neuronas do cerebro de varias especies de mamíferos, que inclúen os humanos, ratos e ratas. Segundo a hipótese da lanzadeira do lactato, as células da glía transformann a glicosa en lactato, e fornecen de lactato ás neuronas. Por culpa desta actividade metabólica das células gliais, o fluído extracelular que rodea as neuronas ten unha composición moi diferente da do sangue ou do líquido cefalorraquídeo, e é moito máis rico en lactato, como o demostran os estudos de microdiálise.
A función do lactato no metabolismo cerebral parece ser aínda máis importante nos estados iniciais de desenvolvemento (prenatais e os primeiro períodos postnatais), nos cales o lactato acada as maiores concentracións nos líquidos corporais, e é utilizado polo cerebro con maior preferencia ca a glicosa. Hipotetízase que o lactato pode exercer unha forte acción sobre as redes neuronais GABAérxicas do cerebro en desenvolvemento, facéndoas máis inhibitorias do que se pensaba.
Fermentación láctica
A obtención de ácido láctico con encimas ou microorganismos vivos pode producir isómeros D ou L, dependendo do encima envolvido no proceso.
Síntese en laboratorio
Pode obterse unha mestura racémica a partir de etanol e cianuro de sodio:
2 CH3 - CHOH + 2 NaCN + 2 H2SO4 + 4 H2O → 2 CH3-CH(OH)-COOH + Na2SO4 + (NH4)2SO4
O proceso remata cun ataque nucleofílico do cianuro ao grupo carbonilo do aldehido formando o nitrilo do ácido láctico en forma racémica. O nitrilo é saponificado en presenza de auga e un exceso de ácido sulfúrico para dar o ácido láctico libre.
En medicina
En medicina o lactato é un dos compoñentes da solución láctica de Ringer, que se inxecta introvenosamente a persoas que sufriron unha perda de sangue a causa dun trauma, cirurxía ou queimadura para recuperar o volume sanguíneo. Tamén é compoñente da solución de Hartman, similar á anterior.
Cosmética
Utilízase como alternativa ao uso de glicerina como suavizante da pel. Utilízase como compoñente "anti-idade" para suavizar contornos; reducir o dano producido pola luz solar; para mellorar a textura e o ton da pel, e o aspecto en xeral. Porén, deben tomarse precaucións ao utilizar cosméticos con ácido láctico, porque aumentan a sensibilidade aos raios ultravioleta do sol.
Alimentos
O ácido láctico utilízase en varios produtos alimenticios como regulador de acidez. A maior parte do ácido láctico empregado comercialmente deriva do uso de bacterias como o Bacillus acidilacti, Lactobacillus delbruckii ou Lactobacillus bulgaricus para fermentar fontes de carbohidratos como a fariña de millo e as patacas.
Son aditivos alimentarios antioxidantes o lactato sódico (E325), o lactato potásico (E326) e o lactato cálcico (E327).
Miguel González Garcés
Miguel González Garcés, nado na Coruña o 12 de xaneiro de 1916 e finado o 12 de decembro de 1989, foi un escritor en lingua castelá e galega, xornalista e docente, pertencente á Xeración do 36, chamado pola crítica o "mineiro de luz".
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse en Madrid coas máximas cualificacións. Posteriormente fixo oposicións ao Corpo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos, e obtivo o número un da súa promoción. Foi destinado inicialmente en Madrid e ao ano seguinte pediu o traslado á Coruña, onde pasou a dirixir a Biblioteca Pública do Estado durante os seguintes 40 anos. Simultaneamente dirixiu o Centro provincial coordinador de Bibliotecas.
Como poeta bilingüe en castelán e galego, destacan Poema ó meu mar, co que obtivo a Rosa de Ouro na Festa da Cantiga de 1969; Claridade en que a tentas me persigo, que lle valeu o Premio da Crítica de 1978; e Un nome só na néboa, presentado o día do pasamento do poeta e seleccionado para o Premio Nacional de Poesía de 1990.
Foi colaborador en diversas publicacións literarias como Atlántida, da que foi un dos impulsores, e dirixiu a revista Nordés na súa primeira etapa. A súa obra, traducida a varios idiomas, está presente nas principais antoloxías de poesía española das últimas décadas, así como nun estudo de The Oxford Companion to Spanish Literature.
Carreira
Carreira pode referirse a:
Miguel González Garcés
Traxectoria
Como compilador, publicou dúas pezas fundamentais para a comprensión da poesía do segundo terzo do século XX: Poesía galega contemporánea, de 1974 e Poesía gallega de post-guerra 1930-1975, de 1975; amais do libro de 1979 Antoloxía, estudio, selección e traducción dos poemas en lingua galega de Luis Pimentel.
Miguel González Garcés foi un home polifacético, grande admirador do Renacemento, que non limitou a súa actividade a un só aspecto da cultura. As súas amplas lecturas e viaxes por Europa e África permitíronlle realizar un gran número de traballos periodísticos, publicados fundamentalmente en La Voz de Galicia sobre temas de diversa natureza, polos que lle foi concedido o Premio Fernández Latorre en 1960. Durante o seu derradeiro ano traballou nunha escolma destes artigos, que quedou inconclusa pola súa morte en 1989.
Carreira
Como topónimo pode referirse a:
Miguel González Garcés
Traxectoria
Unha das súas principais preocupacións foi a transmisión da cultura, na que destacaron a súa produción xornalística e a docencia de Arte e Literatura no Colexio Academia Galicia da Coruña, labor que foi premiado co título de colexiado distinguido do Colexio de Doutores e Licenciados do Distrito Universitario de Santiago. Tamén foi presidente durante máis de 20 anos da Asociación Cultural Iberoamericana, que organizou durante as décadas dos 60 e os 70 gran cantidade de conferencias e exposicións.
Carreira
Como apelido pode referirse a:
Miguel González Garcés
Traxectoria
Pertencía á "Association internationale de la critique littéraire", que lle comportou un gran prestixio nas Letras francesas, polo que foi recoñecido co título de Cabaleiro da Orde das Palmas Académicas, galardón francés concedido polos eminentes servizos prestados en prol da educación e o espallamento da cultura francesa fóra do país.
Blaufelden
miniatura|dereita|400px Blaufelden é un concello no distrito de Schwäbisch Hall en Baden-Württemberg (Alemaña). A superficie é de 90.18 km² e a poboación de 5217 habitantes en 2015. miniatura|Gammesfeld As terras do concello sitúase entre os 320 e 488 metros de altura, e consiste na vila principal de Blaufelden e os antigos concellos incorporados na década de 1970: Billingsbach, Gammesfeld, Herrentierbach, Wiesenbach e Wittenweiler. Desde a reforma protestante a maioría da poboación é luterana, hai unha igrexa católica na vila de Blaufelden e igrexas neoapostólicas en Blaufelden e Herrentierbach. Tradicionalmente un territorio agrícola e gandeiro, o sector primario aínda xoga un importante papel na economía local, con case un cento de explotacións agrícolas e gandeiras.
Miguel González Garcés
Traxectoria
Nos anos 50 foi un dos máis firmes defensores do criterio xeográfico, segundo o cal se consideraría literatura galega a feita por escritores nados dentro das fronteiras administrativas de Galiza con independencia da lingua na que se expresasen. Estas ideas levárono a diversas polémicas xornalísticas no diario compostelán La Noche, especialmente con Xosé Luís Méndez Ferrín e con Gonzalo Rodríguez Mourullo, ambos defensores do criterio lingüístico, amplamente recoñecido a día de hoxe.
En 1966, Xesús Ferro Couselo, Álvaro Cunqueiro e Joaquín Freire de Andrade propuxérono como membro numerario da Real Academia Galega. Porén, a proposta non prosperou.
Premio Miguel González Garcés
Como homenaxe á súa figura, a Deputación da Coruña instituíu en 1991 o premio de poesía Miguel González Garcés.
Ragnarok
miniatura|dereita|200px|Portal norte da [[Igrexa de madeira de Urnes do século XI foi interpretado como unha representación de cobras e dragóns no Ragnarök. ]] Na mitoloxía nórdica, Ragnarok (fado do mundo) é a batalla da fin do mundo. Esta batalla sería supostamente emprendida entre os deuses (os Æsir, liderados por Odín) e os demos (os xigantes do lume, os Jotuns e varios monstros, conducidos por Loki). Algúns dos deuses, dos xigantes, e dos monstros falecerán non só nesta conflagración apocalíptica, senón que case todo no universo acabará destruído.
Os deuses xa saben a través da profecía, o que vai suceder: que avisará da chegada do acontecemento, quen matará a quen, e así sucesivamente. Ata saben que eles non teñen o poder de evitar o Ragnarok. Isto está relacionado co concepto de destino dos pobos nórdicos antigos.
Accidente da Lavacolla
O accidente da Lavacolla, tamén coñecido coma accidente do Españoleto, foi o segundo contratempo de importancia na historia da aviación comercial en Galicia. O 3 de marzo de 1978, un avión DC-8 da compañía Iberia procedente de Madrid tomou terra lonxe do comezo da pista do aeroporto da Lavacolla, obrigando ao piloto a esquivar bruscamente a estrutura do sistema ILS da cabeceira sur e caendo por un valado. Non houbo vítimas mortais.
O accidente
O avión accidentado era un DC-8-63 da compañía Iberia con rexistro EC-BMX procedente de Madrid, de nome Españoleto, pilotado polo comandante Jaime Ordovás e levaba a bordo a 208 pasaxeiros e 12 tripulantes. A hora prevista para a súa chegada eran as 17:05 horas da tarde, porén chegaba ao aeroporto da Lavacolla con 20 minutos de atraso.
Unha manobra de aterraxe incorrecta provocou que o avión tomase terra lonxe do comezo da pista. Logo de que o piloto evitase o impacto contra a estrutura do sistema ILS da cabeceira sur, a aeronave caeu por un valado, incendiándose posteriormente.
O piloto, que afirmou contar con boa visibilidade durante a manobra de aterraxe, indicou que as fortes precipitacións que media hora antes asolagaron a pista foron a causa de que o McDonell Douglas DC-8 que pilotaba sufrise o fenómeno do aquaplanning ao tocar o chan.