cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leptina
Marcador inflamatorio
De xeito similar ao observado na inflamación crónica, os niveis de leptina elevados cronicamente están asociados coa obesidade, exceso de alimentación, e enfermidades relaciondas coa inflamación como a hipertensión arterial, síndrome metabólica, e enfermidade cardiovascular. Porén, como a leptina está asociada coa masa graxa corporal, é interesante que o tamaño dos adipocitos, e o acto de sobrealimentarse, non é afectado polo exercicio (por comparación, a IL-6 libérase en resposta ás contraccións musculares). Así, especúlase que a leptina responde especificamente á inflamación derivada do tecido adiposo. A leptina é un factor proanxioxéenico, proinflamatorio e mitoxénico, e as súas accións refórzanse por medio de interaccións coa familia das citocinas IL-1 no cáncer.
Os incrementos nos niveis de leptina (en responsta á inxesta calórica) funcionan como un mecanismo agudo de resposta proinflamatoria que prevén o estrés celular excesivo inducido pola sobrealimentación. Cando unha inxesta alta en calorías supera a capacidade dos adipocitos de hipertrofiarse ou de aumentar en número ao mesmo ritmo cá inxesta calórica, a conseguinte resposta ao estrés produce inflamación a nivel celular e almacenamento de graxa ectópico, é dicir, almacenamento pouco saudable de graxa nos órganos internos, arterias, e músculo. A insulina increméntase en resposta á carga calórica que provoca un incremento da leptina dependente da dose, un efecto potenciado polos elevados niveis de cortisol. (Esta relación insulina-leptina é notablemente similar aos efectos da insulina sobre o incremento da expresión do xene da IL-6 e da secreción polos preadipocitos dun modo dependente da dose e tempo.) Ademais, observouse que as concentracións de leptina plasmática increméntanse gradualmente cando se administra acipimox para previr a lipólise, a pesar de que se siga dieta hipocalórica con perda de peso. Estes datos parecen demostrar que as altas cargas calóricas que exceden as capacidades de almacenamento dos adipocitos levan a respostas de estrés que inducen un incremento da leptina, a cal despois opera como unha sinalización derivada da inflamación adiposa para cesar a inxestión de comida e así previr que a inflamación derivada do tecido adiposo chegue a niveis elevados. Esta resposta pode despois protexer contra o nocivo proceso do almacenamento de graxa ectópico, que quizais explica a conexión entre os niveis elevados crónicos de leptina e o almacenamento de graxa ectópico nos individuos obesos.
Obesidade e resistencia á leptina
Aínda que a leptina é unha molécula circulante que reduce o apetito, as persoas obesas xeralmente presentan unha concentración de leptina circulante infrecuentemente alta. Estas persoas dise que son resistentes aos efectos da leptina, de forma similar a como as persoas con diabetes de tipo 2 son resistentes á insulina. As concentracións altas persistentes de leptina procedentes dos seus depósitos adiposos acrecentados orixina unha desensibilización á leptina. A vía do control da leptina nas persoas obesas podería ser defectuosa ao chegar a certo punto polo que o corpo non percibe correctamente a sensación de saciedade despois dunha comida.
Propúxose unha teoría da proporción sinal-ruído para explicar o fenómeno da resistencia á leptina. Nos individuos saudables, os niveis basais de leptina están entre 1-5 ng/dL nos homes e 7-13 ng/dL nas mulleres. Unha gran inxesta de calorías dispara a resposta da leptina, que reduce a fame, e así prevén unha sobrecarga da resposta inflamatoria inducida pola inxesta calórica. Teorizouse que, nos individuos obesos, a resposta da leptina á inxesta calórica está amortecida debido á hiperlectinemia de baixo grao crónica, que diminúe a proporción sinal-ruído de modo que as respostas agudas á leptina teñen menos efecto.
Aínda que a resistencia á leptina se describe ás veces como un trastorno metabólico que contribúe á obesidade, de modo similar a como a resistencia á insulina se describe como un trastorno metabólico que ten o potencial de progresar orixinando diabetes tipo 2, non é seguro que isto sexa certo na maioría dos casos. O simple feito de que a resistencia á leptina sexa extremadamente común nos individuos obesos suxire que pode ser simplemente unha adaptación ao exceso de peso corporal. Propúxose que o principa papel fisiolóxico da leptina non é o de ser un “sinal de saciedade” que evita a obesidade nos momentos de exceso enerxético, senón un “sinal de fame” que mantén uns depósitos axeitados de graxas para a supervivencia durante os tempos de déficit enerxético, e que a resistencia á leptina nos individuos con sobrepeso é unha característica normal da fisioloxía dos mamíferos, que posiblemente lles confire unha vantaxe para a supervivencia.
Interaccións coa frutosa
Un estudo publicado suxire que o consumo de grandes cantidades de frutosa causa resistencia á leptina e unha elevación dos triglicéridos en ratas. As ratas que consomen unha dieta alta en frutosa despois comen máis e gañan máis peso cós animais de control cando son alimentados cunha dieta rica en graxas e moi calórica. Porén, estes estudos non controlan a inxestión doutros monosacáridos ou polisacáridos, polo que a resistencia á leptina pode ser un resultado da dieta que contén altos índices de sacáridos (refrescos, doces, e outros alimentos que facilmente liberan azucres).
Mecanismo de acción
A leptina interacciona con seis tipos de receptores (Ob-Ra–Ob-Rf, ou LepRa-LepRf) que están codificados por un só xene, o LEPR. Ob-Rb é a única isoforma do receptor que pode facer a sinalización intracelular por medio das vías de transdución de sinais JAK-STAT e MAPK, e está presente nos núcleos hipotalámicos.
Non se sabe se a leptina pode cruzar a barreira hematoencefálica para acceder ás neuronas receptoras, porque esta barreira está atenuada na área da eminencia media, preto de onde están as neuronas NPY do núcleo arqueado. En xeral, pénsase que a leptina podería entrar no cerebro no plexo coroide, onde hai unha intensa expresión dunha forma do receptor de leptina que podería actuar como mecanismo de transporte.
Unha vez que a leptina se uniu ao receptor Ob-Rb, activa o stat3, que se fosforila e viaxa ao núcleo, onde se cre que provoca cambios na expresión xenética. Un dos efectos sobre a expresión xenética é a regulación á baixa da expresión dos endocannabinoides, responsables do incremento do apetito. Hai outras vías intracelulares activadas pola leptina, pero sábese menos sobre como funcionan neste sistema. En resposta á leptina, as neuronas receptoras remodélanse, cambiando o número e tipos de sinapses que reciben.
Tamén hai certa aceptación de que a acción da leptina é máis descentralizxada do que previamente se asumía. Ademais da súa acción endócrina a distancia (desde o tecido adiposo ao cerebro), a leptina tamén actúa como un mediador parácrino.
Crise de abril de 1917 en Rusia
miniatura|dereita|[[Fiódor Linde dirixe ós soldados do rexemento Finlandski cara a sede do Goberno provisional o .]] A crise de abril de 1917 en Rusia foi o primeiro conflito grave entre o Goberno provisional ruso e o Soviet de Petrogrado tras a creación de ambos durante a Revolución de Febreiro. Xurdida polo desacordo entre os obxectivos de paz condicional dos dirixentes da maioría no Soviet e a postura a favor da continuación da participación rusa na guerra mantendo os obxectivos do anterior réxime tsarista, levou á dimisión do ministro de Exteriores, Pavel Miliukov e á formación do primeiro gabinete de coalición entre liberais e socialistas moderados, que se mantivo con grandes tensións até a Revolución de Outubro cando os bolxeviques derrocaron ao Goberno.
Leptina
Metreleptina
Un análogo da leptina humana chamado metreleptina está baixo investigación para o tratamento da diabetes e a hipertrigliceridemia, en pacientes con formas raras de lipodistrofia, síndromes caracterizadas por anormalidades na distribución do tecido adiposo, e anormalidades metabólicas graves. Nun longo estudo de tres anos coa metreleptina en pacientes de lipodistrofia organizado polos Institutos Nacionais da Saúde (NIH) dos Estados Unidos, o tratamento con metreleptina foi asociado cunha diminución significativa da glicosa sanguínea e de triglicéridos. Actualmente estase a estudar se a metreleptina pode utilizarse para mellorar o tratamento da diabetes tipo 1.
Crise de abril de 1917 en Rusia
Antecedentes
Trala Revolución de Febreiro, a cooperación entre o Goberno provisional e o Soviet de Petrogrado parecía fluída. Durante a recente celebración da primeira conferencia nacional dos soviets, a postura de cooperación co Goberno liberal levada a cabo polo soviet da capital recibira o apoio abafador dos delegados. O programa de Goberno pactado entre o comité executivo do soviet da capital e o Comité provisional da Duma Estatal anunciado o, pero sen abandonar mentres o conflito mundial. O ,con todo, non incluía mención algunha á política exterior do país. Ante a importancia do asunto, presentou unha segunda declaración máis detallada do seu programa cinco días máis tarde na que, por primeira vez, tratábanse a guerra e os asuntos exteriores do país:
miniatura|esquerda|[[Irakli Tsereteli, destacado menxevique que logrou impor o «defensismo revolucionario» como posición do Soviet de Petrogrado e do seu comité executivo e que dirixiu as conversacións co Goberno provisional durante a crise de abril que acabou coa marcha de Pavel Miliukov e Aleksandr Guchkov e o ingreso de ministros socialistas no gabinete.]] Esta declaración mostraba a decisión do Goberno de non cambiar a postura rusa anterior á Revolución de Febreiro e reflectía a opinión do ministro de Exteriores, Pavel Miliukov, dirixente dos kadetes. Miliukov esperaba erroneamente que unha onda de patriotismo facilitase o reforzamento da fronte e das operacións militares; a maioría da poboación, pola contra, había tempo que perdera calquera entusiasmo pola contenda. Esperábase, en efecto, que o novo Goberno abandonase os obxectivos expansionistas do anterior e dedicásese a lograr unha paz democrática entre os contendentes. A capacidade do Exército de continuar o conflito, a pesar do apoio explícito dalgunhas unidades a manterse na guerra, era moi dubidoso. Para Miliukov, calquera cambio da política exterior rusa respecto da guerra debía pactarse cos Aliados. Na súa opinión, o camiño á paz era o da vitoria militar.
Dous días máis tarde, o, Miliukov reiterou nunha rolda de prensa que a revolución non se estendería á política exterior rusa. Segundo Miliukov, a revolución achegara Rusia aos Aliados ao convertela nun país democrático que defendía os mesmo obxectivos de xustiza e democracia que estes. O ministerio apenas sufriu cambios de persoal, de acordo coa liña continuista de Miliukov e a pesar das protestas dalgúns revolucionarios. A pesar de negalo, o ministro defendía a política expansionista rusa dos seus predecesores e pronto tratou de obter garantías Aliadas sobre as promesas territoriais realizadas anteriormente ao país. Os Aliados comprometéronse a favorecer a anexión rusa do mar de Mármara, o Bósforo e os Dardanelos, ademais de Constantinopla e certas zonas costeiras anexas. Ademais, un acordo con Francia prometera recentemente a Rusia ampliar as súas fronteiras occidentais mentres Francia facía o propio coas súas orientais.
A postura a favor dunha paz con condicións do Soviet publicada o  encontrouse coas declaracións contrarias do ministro de Exteriores do Goberno provisional. O e por influencia do Tsereteli, o comité executivo do soviet adoptara a postura "defensista revolucionaria", a favor dunha paz democrática entre os contendentes pero sen abandonar mentres o conflito mundial. O, Miliukov declarara que Rusia combatía para obter os territorios con poboación de lingua ucraína de Austria-Hungría, Constantinopla e os estreitos do mar Negro, indignando intensamente aos membros do Soviet; tachou a petición do Soviet dunha paz sen anexións nin compensacións como unha "fórmula alemá que tratan de facer pasar por socialista internacionalista". Para o Soviet, a renuncia ás anexións territoriais eran un requisito para emprender a sinatura dunha paz negociada. As publicacións desataron unha campaña crítica co Goberno e, en especial, con Miliukov pola súa actitude ante a guerra. Este contraatacou a través de Rech, o diario do seu partido, e tratou ao tempo de recoller o apoio das tropas, tanto as da capital como as da fronte, para a súa posición, o que poñía en perigo a autoridade do Soviet. Para o ministro de Defensa, o Soviet non era máis que o representante pasaxeiro dunha parte minúscula da poboación rusa, sen autoridade para ditar a política exterior da nación, que el desexaba que continuase sendo pro-aliada e dominada polo Consello de Ministros.
Miliukov só logrou silenciar as críticas dos seus colegas no Consello de Ministros ameazando con dimitir e retirar aos membros do seu partido do Goberno, no que eran maioría. Ao día seguinte, a comisión de nexo entre o Soviet co Goberno, encabezada por Irakli Tsereteli, acudiu a tratar os desacordos co Goberno. Aínda que ambas partes coincidían na necesidade de reforzar a fronte, disentían sobre a política exterior máis adecuada para logralo. Os delegados do Soviet expuxeron a súa postura defensista –convertida grazas á influencia de Tserteli en maioritaria no comité executivo central do soviet e dominante ata o outono–: a necesidade de rexeitar os antigos tratados imperialistas e proclamar a continuación da guerra era necesaria só ata a próxima conclusión dunha paz xeral negociada. Fronte a esta posición, o Goberno mostrouse dividido: Miliukov rexeitou os razoamentos do Soviet, pero outros ministros mostráronse máis dispostos a aceptalos en parte. Esta larga sesión acabou simplemente coa promesa do Goberno de estudar as propostas do Soviet. Nas deliberacións posteriores, Miliukov encontrouse en minoría. O gabinete redactou unha proclama que non foi do gusto do Soviet que rexeitouna, aínda que o Goberno negouse a realizar máis concesións que as que reflectía o documento.
O, porén, o Goberno viuse forzado a publicar unha rectificación ás declaracións do ministro, xa co beneplácito do Soviet, que cría que reflectía o abandono ás anexións territoriais que defendía. A declaración, porén, fíxose simplemente para calmar ao Soviet e aos partidos socialistas, sen intención real de cambiar a política do Goberno e sen ser comunicada no estranxeiro. Miliukov seguiu facendo declaracións en defensa da anexión de Constantinopla e os estreitos, atizando así a oposición ao Goberno. As diferenzas de opinión entre a maioría do gabinete e o soviet –cuxa opinión representaba en solitario Kerenskii no Consello de Ministros– subsistían. A presión doutros ministros e da delegación socialista aliada non conseguiu obrigar a Miliukov a publicar unha nova nota deixando claro a renuncia rusa ás anexións e indemnizacións de guerra, a pesar da súa promesa de facelo.
O o soviet publicara a súa chamada á paz mundial baseada nun pacto que excluíse as anexións es as indemnizacións de guerra. Preocupado pola diverxencia entre os seus chamamentos e as declaracións do Goberno, o Soviet de Petrogrado tratou de que o gabinete publicase o seu chamamento á paz como declaración oficial, reuníndose unha delegación do Soviet co gabinete o.
Negociacións entre o Soviet de Petrogrado e o Goberno provisional
miniatura|[[Pavel Miliukov, ministro de Exteriores do Goberno provisional ruso e partidario de que Rusia continuase loitando na primeira guerra mundial, foi o causante e principal vítima da «crise de abril».]] A delegación do Soviet, que incluía a Matvéi Skóbelev, Irakli Tsereteli e Víctor Chernov, recentemente regresado do exilio e moi crítico coas accións de Miliukov, defendeu a publicación do manifesto de marzo como documento oficial, argumentando que a renuncia aos obxectivos imperialistas do antigo réxime reforzaría a imaxe de Rusia entre os Aliados e a decisión dos soldados da fronte a continuar a loita, esta vez na defensa de obxectivos máis democráticos.
Miliukov mostrouse claramente contrario, expresando a súa convicción de que a publicación do manifesto avivaría os temores do Acordo sobre unha próxima retirada de Rusia da guerra. Ante a falta de apoio dos seus colegas de gabinete, que non desexaban entrar en disputas co Soviet, cedeu finalmente. Os representantes do Soviet asumiron que a nota que publicaría Miliukov sería a emitida polo Soviet en marzo e que se faría inmediatamente, pero non foi así.
Tensión
Mentres Miliukov atrasaba a publicación do manifesto, o Goberno trataba de conseguir o apoio explícito do Soviet para un novo crédito de guerra, o chamado «Crédito pola Liberdade», que o Soviet negouse a apoiar ata que se houbera publicado o comunicado a favor da paz e renunciado aos obxectivos do antigo réxime que se ía pospoñendo.
O Soviet de Petrogrado contou co apoio das delegacións Aliadas que chegaban a Rusia e que, aínda que simpatizaban en ocasións con Miliukov, crían que a súa posición non favorecía a revitalización das operacións militares rusas e considerábano con escasa influencia. As declaracións de Kerenskii o sobre a próxima entrega aos Aliados dunha nova nota diplomática causou desgusto no gabinete, que desmentiunas dous días máis tarde, pero ao prezo de enfurecer ao soviet, que exixiu a súa inmediata entrega aos Aliados. Miliukov, pola súa banda, seguía rexeitando unha estratexia militar puramente defensiva e rexeitaba que o Goberno pregarase aos ditados do soviet en política exterior.
O presidente do Goberno, o príncipe Georgii Lvov, avisou ao soviet a noite do da comunicación do manifesto oficialmente aos Gobernos Aliados e á prensa, pero esta nota contiña un anexo de Miliukov que desgustou profundamente aos dirixentes do Soviet da capital. O engadido de Miliukov deu a impresión aos socialistas de expresar apoio á continuación incondicional da guerra e ao mantemento dos obxectivos tsaristas, incluíndo as indemnizacións de guerra. A súa entrega aos Aliados o día anterior, Primeiro de maio pareceu unha afronta intencionada de Miliukov. Este limitarase a engadir o anexo á nota orixinal, recalcar a intención de Rusia de continuar combatendo ata a vitoria decisiva e substituír a mención de anexións e indemnizacións por «garantías e sancións», léxico que despertou as sospeitas do soviet.
Oposición do Soviet de Petrogrado
Inmediatamente reuniuse o comité executivo, que mostrou a súa indignación pola medida de Miliukov. Moitos vían a nota do ministro como unha provocación intencionada cara ao Soviet. A sesión foi tensa e unánime o rexeitamento á nota de Miliukov. As medidas contra a acción do Goberno, con todo, foron intensamente debatidas, non habendo acordo de principio sobre o que o Soviet debía facer como resposta. Algúns, especialmente os membros máis esquerdistas, defenderon facer un chamamento ao pobo a saír ás rúas para protestar contra a actitude gobernamental. Finalmente a proposta moderada de Tsereteli de negociar co Goberno antes de facer un chamamento ao pobo foi aprobada pola maioría. Tsereteli advertira que un chamamento ás masas podía desembocar facilmente no desencadeamento da guerra civil, que a maioría dos dirixentes do soviet desexaban evitar, especialmente se existía a posibilidade de manter a cooperación co Goberno.
Manifestacións e enfrontamentos
Ao día seguinte, porén, tiveron lugar grandes manifestacións na capital contra o ministro de Exteriores. A poboación coñecía polas sesións do soviet a actitude deste sobre a guerra e a promesa gobernamental de rectificar, incumprida claramente segundo as noticias da prensa matutina. As multitudes, que incluían ao rexemento Finlandski, acudiron ao Palacio Mariinski, sede do Goberno, que quedou rodeado. A multitude exixía a dimisión de Miliukov e, en ocasións, tamén o derrocamento do Goberno provisional. O comité executivo enviou inmediatamente delegados para explicar aos manifestantes que non se lles chamara a manifestarse, logrando dispersalos. Pola súa banda, a burguesía da cidade tamén saíu –por última vez durante o período interrevolucionario– ás rúas da capital para mostrar o seu apoio ao Goberno; durante dous días de gran tensión, o país encontrouse ao bordo da guerra civil.
Houbo, porén, choques menores entre os soldados favorables ao Goberno e os que se manifestaban noutras partes da cidade e a orde so retornou o coa prohibición do soviet de novas manifestacións durante dous días. Mentres, o comandante da gornición local, o xeneral Lavr Kornílov, ordenara ás tropas despregarse coa artillería na praza do palacio de Goberno, habéndose amotinado algunhas unidades, negándose a facelo e informando ao soviet da orde. O soviet ordenou a Kornílov que mandase ás tropas regresar aos cuarteis e logrouno, pero enimizandose co xeneral, que dimitiu pouco despois. Ao tempo, o comité executivo prohibiu que as tropas se despregasen pola capital sen o seu permiso explícito. A pesar das súas declaracións contrarias, o soviet tomara o control das tropas, o que desgustou tanto ao Consello de Ministros como ao alto mando. Esta intromisión en asuntos militares, presuntamente reservados en exclusiva ao Goberno, desencadeou unha crise no gabinete, no que ideouse a conveniencia de romper relacións co soviet ou formar un novo Consello de Ministros en coalición con representantes soviéticos; esta última opción foi a que finalmente adoptouse, a pesar das discrepancias entre os ministros.
Negociacións co Goberno provisional
O, o primeiro día de protestas na cidade, o primeiro ministro entrevistouse con Tsereteli para tratar de aclarar a situación, explicando a razón do Goberno para aprobar o anexo de Miliukov á declaración do Soviet de xeito pouco convincente para Tsereteli. Este solicitou a renuncia de Miliukov, que Lvov e Nekrásov negáronse a expresar, temendo perder o apoio dos kadetes ao Goberno. Para acabar coa crise, Lvov propuxo, e o Soviet aceptou, a celebración esa mesma noite de conversacións entre o Soviet e o comité provisional da Duma, os dous órganos que formaran o Goberno. O Soviet rexeitou a alternativa de tomar inmediatamente o poder e aceptou a proposta dos seus dirixentes de tratar co Goberno.
LNFA 2018
A LNFA 2018 foi a 24ª edición da Liga Nacional de Fútbol Americano. A máxima categoría recibe o nome de Serie A, e conta con 14 equipos participantes. O torneo comezou o 13 de xaneiro e rematou o 2 de xuño coa final que tivo lugar en Xixón. Os Black Ravens de Santiago de Compostela convertéronse no primeiro equipo galego na historia da liga. Os Badalona Dracs competían como defensores do título acadado na LNFA 2017 e repetiron como campións derrotando a Murcia Cobras na final.
Crise de abril de 1917 en Rusia
Negociacións co Goberno provisional
Durante as negociacións, que duraron desde as dez da noite ás catro da madrugada do día seguinte, os ministros atribuíron a crise a un malentendido da nota de Miliukov, mentres que este negouse a publicar unha aclaración como lle exixiron os representantes do Soviet. O Soviet enviara a dez delegados de todas as tendencias, incluídas as máis extremistas, en parte co obxectivo de convencer ao Goberno que as súas exixencias en realidade eran moderadas comparadas coas daquelas. Os delegados soviéticos, en todo caso e a pesar das súas críticas, trataron de non romper as negociacións e alcanzar un pacto cos ministros.
Finalmente redactouse un novo comunicado que debía aclarar aos Gobernos estranxeiros a postura do Goberno ruso apoiada polo Soviet de Petrogrado, a pesar do continuo rexeitamento de Miliukov. O novo texto foi obra de Tsereteli e Nekrasov. Á vez que o Soviet aprobaba a nova redacción case por unanimidade —dos mil votos contra trinta—, as novas de choques levaban a aprobar tamén a prohibición de manifestacións para deter as protestas e evitar os incidentes armados. A prohibición acabou rapidamente coas manifestacións e os enfrontamentos entre opositores e defensores da postura do Goberno. Deste xeito, foi o Soviet e non o Goberno quen restaurou a orde, arrogándose para iso poderes que en teoría correspondían a este. Esta intromisión foi ben vista incluso polo propio Goberno, pois pareceu que só a intervención do Soviet podía evitar que os enfrontamentos se convertesen nunha guerra civil. O Soviet demostrara o seu control sobre a poboación. O Goberno, a súa incapacidade para manter a orde por si mesmo. Esta demostración de forza non levou á conclusión da necesidade de que o Soviet tomase nas súas mans a responsabilidade de gobernar, senón que convenceu a algúns dirixentes do Soviet –aínda en minoría– da necesidade de formar un Goberno de coalición entre eles e o Goberno, o pleno do Soviet aprobou por unha ampla maioría apoiar o «crédito pola liberdade».
LNFA 2018
Formato
A máxima categoría do fútbol americano español mudou de formato na tempada 2018. O número de equipos participantes medrou de 6 a 15, divididos en tres grupos por criterios xeográficos.
Durante a fase de liga regular cada equipo disputará oito encontros, dous contra cada rival do seu propio grupo, e terá dúas xornadas de descanso, completándose un total de dez xornada de liga regular. Deste xeito, en cada xornada se disputarán seis encontros (dous por grupo) e haberá tres equipos descansando (un por grupo). Esta fase comezará o 13 de xaneiro de 2018, e rematará o 15 de abril.
Crise de abril de 1917 en Rusia
Negociacións co Goberno provisional
A tensión e receo entre o Goberno e o Soviet, porén, continuaron. Estas discrepancias parecía que só poderían resolverse coa renuncia de Miliukov e a entrada de representantes do Soviet nun novo gabinete, posibilidade rexeitada en principio polas dúas partes. A opinión pública tamén parecía favorecer un novo Goberno de coalición que acabase coa dualidade de poder. O, Aleksandr Kerenskii fixo un chamamento favorable á constitución de tal Goberno. Ao día seguinte, o Primeiro Ministro Georgii Lvov escribiu a Nikolai Chjeidze, presidente do Soviet de Petrogrado, para que expresase a cuestión ante o Comité Executivo do soviet. Este estaba dividido respecto a este asunto.
LNFA 2018
Formato
Na loita polo título os catro mellores da clasificación conxunta estarán exentos da primeira rolda de eliminatorias. Os restantes equipos disputarán entre eles unha eliminatoria (28/29 de abril) previa ós cuartos de final do seguinte xeito: Os cuartos de final levaranse a cabo o 5/6 de maio: As semifinais serán o 19/20 de maio: A final celebrarase o 2/3 de xuño.
Litchi
Litchi é un xénero con catro especies de plantas de flores pertencentes á familia Sapindaceae. A especie máis coñeciada é Litchi chinensis, que dá a froita coñecida coma lichis.
Crise de abril de 1917 en Rusia
Consecuencias
[[Alexander Guchkov, conservador ministro de Defensa. A súa dimisión por sorpresa tralo final das protestas supuxo un novo revés para o Goberno e forzou a entrada dos socialistas no mesmo en coalición, para tratar de resolver a crise e acabar coa súa crecente debilidade.|miniatura|dereita]] A crise entre o Goberno e o Soviet levou á retirada de Miliukov do Goberno provisional——, que quedou formado a partir dese momento —— por seis socialistas e nove liberais —cinco deles kadetes—, no primeiro Goberno de coalición entre ambas forzas. Para iso o comité executivo do Soviet aboliu a prohibición da participación no Goberno, declarando como obxectivos desta participación a restauración da orde e o reforzamento da política de defensa na guerra. Aqueles favorables á entrada de socialistas no Goberno consideraron que a creación da coalición reforzaría o poder do executivo, que quedara en dúbida durante as protestas. A política de colaboración foi amplamente amparada pola maioría dos socialistas e polos liberais. Esta decisión non foi sinxela para o Soviet, que primeiramente rexeitou a petición do Goberno de entrar no gabinete, considerando que a súa influencia sobre a poboación sería maior se se mantiña fora do Goberno, controlándoo pero apoiándoo. Efectivamente, días antes tanto o Comité Central Menxevique como o propio Comité Executivo Central do Soviet de Petrogrado rexeitaran o ingreso dos socialistas no gabinete. Durante varios días, o comité executivo tratou desesperadamente de evitar o ingreso no gabinete ao tempo que intentaba robustecer a súa autoridade. Con este propósito, levou a cabo diversas medidas que resultaron vas: apoiar sen condicións o crédito gobernamental, admitir a autoridade de Lavr Kornilov sobre as tropas da capital, omitir toda mención ao plan de reforma do Exército, solicitar aos campesiños que non tomasen a terra antes da convocatoria da Asemblea Constituínte ou admitir a posibilidade dunha ofensiva militar como medida de defensa nacional. [[Kerenskii arengando ás tropas. Unha das consecuencias da crise foi a súa asunción da carteira de Defensa no novo gabinete de coalición.|miniatura|left]]
A sorprendente dimisión do dereitista ministro de Defensa, Alexander Guchkov, o  e a presión dos comités de soldados e dalgúns oficiais, que desexaban que o control do Exército pasase aos socialistas, fixeron que a maioría do Soviet cambiase de postura e se formase o primeiro gabinete de coalición, visto ademais como unha das escasas opcións para reforzar o Goberno, debilitado por esta nova dimisión e disposto a dimitir en pleno. Tras un debate que durara toda a noite, o o Comité Executivo do Soviet aprobaba por corenta e catro votos a dezanove a participación no novo Goberno. O cambio de opinión de Tsereteli a favor da coalición ante a ameaza do gabinete de dimitir, o que houbera desencadeado un baleiro de poder na Administración que os dirixentes do Soviet non desexaban xestionar directamente, resultou decisivo. Bolxeviques, catro socialrevolucionarios e tres menxeviques internacionalistas opuxéranse á decisión. O Soviet aprobou pouco despois a decisión do seu Comité Executivo Central. Ese mesmo día, delegados do Goberno e do Soviet reuníronse para tratar a formación do novo gabinete; este adoptou a política exterior do Soviet. A marcha de Miliukov debida ao cambio de política non levou ao abandono do seu partido —o único non socialista de importancia— do gabinete, para alivio do Soviet. O seu posto pasou rapidamente a un novo ministro, Mikhail Tereshchenko, millonario liberal que non pertencía a ningún partido. Catro días máis tarde da aprobación do ingreso no novo Consello de Ministros polo Soviet creábase o novo gabinete de coalición.
A forza aparente dos socialistas no novo gabinete entre os que se atopaban importantes figuras como Chernov –Agricultura–, Kerenskii, Tsereteli –Correos e Telégrafos pero, en realidade, representante principal do Soviet no Goberno– ou Skobelev –Traballo–,  era por outra banda máis aparente que real: o ministro de Xustiza, Pereverzev, era máis un independente entre socialistas e liberais que un claro membro do partido; Kerenskii, teoricamente afiliado aos socialrevolucionarios, non se sometía ás decisións da organización; Peshejonov era un socialista popular, e o grupo en xeral non mantiña a cohesión. De todos os xeitos, o comité executivo creu que o novo Goberno, con socialistas e representantes dos liberais moderados en postos clave, podería levar a cabo as reformas políticas e sociais que cría necesarias para o desenvolvemento da revolución e para garantir a estabilidade gobernamental. O amplo apoio obreiro á coalición foi ademais enganoso: mentres Tsereteli e os seus partidarios aceptárona como medida para reforzar a alianza coa burguesía e robustecer ao Goberno, os traballadores esperaban que os ministros socialistas acelerasen a aplicación das ansiadas reformas, impoñéndoas desde o seo do gabinete.
Outra consecuencia importante da crise foi a substitución do xeneral Lavr Kornilov como xefe da gornición militar da capital e o seu traslado á fronte trala súa incapacidade para controlar ás tropas da cidade, ás que ordenara disparar contra os manifestantes, sen logralo pola contraorde do Soviet. Na reforma do gabinete, Kerenskii quedou a cargo da carteira de Defensa.
A dereita, pola súa banda, aproveitou as protestas para comezar a primeira campaña pública de crítica ao sistema de soviets e a avogar polo seu disolución, achacando todos os males do país á súa existencia. Os conservadores, encabezados polo Comité Provisional da Duma Estatal, defendían o reforzamento do Goberno a través do chamamento patriótico á continuación da guerra ata a vitoria. Esta postura, con todo, foi rexeitada de plano polo Goberno, que preferiu pactar co Soviet e formar o primeiro gabinete de coalición. Parte dos kadetes, opostos ao acordo co Soviet e con Miliukov á cabeza, comezaron a sopesar a posibilidade de instaurar unha ditadura militar como forma de crear un Goberno forte. A crise de abril causou un cambio nas forzas burguesas rusas que deu lugar a unha alianza contrarrevolucionaria meses máis tarde; os seus representantes abandonaron o Goberno como consecuencia da crise.
LNFA 2018
Formato
Por outra banda, as eliminatorias polo descenso serán entre o 5/6 de maio e o 9/10 de xuño. Dos tres equipos da Serie A participantes un descenderá, outro promocionará e outro manterá a categoría. Primeira eliminatoria: Segunda eliminatoria: A terceira eliminatoria:
Táboa
A clasificación establécese segundo a porcentaxe de encontros gañados. No caso de empate, estes son os criterios de desempate entre os equipos afectados:
Resultados
Os Reus Imperials, vixentes subcampións da LNFA 2017, renunciaron a participar no torneo por razóns económicas e de persoal tres días antes do comezo da competición.
Batalla de Vercellae
A Batalla de Vercellae, tamén coñecida como a batalla da chaira de Raudine, tivo lugar no ano -101 e nela enfrontáronse a República Romana, dirixida polo cónsul Caio Mario e unha gran forza de invasión da tribo xermánica dos cimbros, preto da asentamento de Vercellae, na Galia Cisalpina.
Os cimbros foron virtualmente varridos, con máis de 140.000 mortos e 60.000 capturados, incluíndo un gran número de mulleres e nenos. Tamén se lle deu gran parte do mérito desta vitoria ó entón legado de Quinto Lutacio Catulo César, Lucio Cornelio Sila, que dirixiu a cabalería romana e italiana.
Foxo de lobo
miniatura|Foxo de lobo en [[Corredoira, Cerdedo-Cotobade|Corredoira (Cerdedo-Cotobade).]] Un couso, lobeira ou foxo de lobo (do latín fossum, escavado ) é unha construción tradicional empregada no medio rural para a caza do lobo ou de calquera outro animal considerado daniño e perigoso.
Características
miniatura|Foxo de lobo de [[Gargamala, Mondariz|Gargamala (Mondariz).]] Un foxo de lobos consta dunha serie de elementos empregados para conduciren o lobo ata un lugar onde se lle poida dar caza. Habitualmente os seus elementos constitutivos son un par de muros ou valados e un pozo ou foxo propiamente dito. Os valados teñen altura suficiente para impediren o paso dos lobos, e forman no terreo os dous lados dun triángulo. No seu vértice hai unha rede entre eles ou un furado escavado no chan, o foxo, no que os lobos eran capturados ou mortos. Os muros podían ser de pedra ou madeira, ás veces de cachotería e outras de chantos. Adoitaban ter unha lonxitude total de varios centos de metros.
Outra variedade consiste nun recinto murado pechado situado en terreo elevado nun lugar de paso obrigado. Nel é doado entrar pero imposible saír. Tamén fai posible capturar ao animal con vida.
Vorador
Vorador é unha personaxe secundaria na serie de videoxogos Legacy of Kain. Paul Lukather prestou a súa voz a personaxe, na versión en inglés da serie. Por un curto período de tempo, durante as primeiras etapas do xogo, o nome de Vorador foi cambiado a Infernus pero pronto devolvérono ao Vorador orixinal.
Foxo de lobo
Uso
miniatura|Foxo de lobo en [[Parada de Sil.]] As cacerías organízanse de xeito comunitario. En Galicia a participación nas cacerías estaba tradicionalmente regulada polos concellos das parroquias. As épocas preferidas para a caza eran a primavera e máis o verán. Os cazadores saían bater ao monte provistos de todo tipo de obxectos que facían ruído e encamiñábanse na súa fuxida cara ao espazo entre os valados.
O uso das lobeiras está espallado por todo o noroeste da Península Ibérica, especialmente nas zonas máis montañosas ou nas menos humanizadas. A pouquidade crecente de lobos e osos fai que o seu uso estea diminuíndo. Con frecuencia a toponimia indica a existencia de foxos ou dispositivos semellantes, que recibían o nome de calello, caneyo, calecho, xorco, jorco ou caón en Asturias; chorco en León. A variedade de recinto pechado era chamada couso en Asturias, corral en León e cortello en Zamora.
Vorador
Biografía
Vorador tiña a honra de ser o primeiro humano en Nosgoth ao que se lle pasou o don escuro do vampirismo. Indubidabelmente, este feito foi un acto de gratitude polo gran servizo que Vorador xa prestara aos Vampiros. Cando aínda era humano, Vorador forxou unha poderosa espada encargada polos vampiros, que, logo de sufrir unha serie de encantamentos e maxias descoñecidas, converteuse na Blood Reaver. Máis tarde esta espada convértese na Soul Reaver, logo de fundirse co espírito do Raziel o devorador de almas.
Séculos máis tarde, Vorador guía ao mozo Kain (e a Raziel, nas súas viaxes temporais). Ata se presenta en axuda de Kain e vence a Malek por segunda vez, acabando con el definitivamente. O final da historia de Vorador non é moi glamoroso. A turba cazadora de vampiros, liderada por Moebius, captura a Vorador e execútano mediante decapitación.
List of Legacy of Kain characters
Oxfam Intermón
Oxfam Intermón é a ONG española da confederación Oxfam Internacional. Naceu o 11 de agosto de 1956 como Secretariado de Misións e Propaganda da Compañía de Xesús, destinado a axudar nas misións a Bolivia, Paraguai e a India. Con carácter relixioso e asistencialista en principio, durante os anos sesenta dirixiuse mais por apoiar económica e socialmente. Oxfam Intermón foi galardoada como a mellor ONG en axuda humanitaria no ano 2001.
Actualmente e desde hai varias décadas é unha organización totalmente laica e independente traballando activamente para xerar transformacións sociais tanto nos países do Norte como nos do Sur. Actúa nas áreas de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento, Acción Humanitaria e xestión de conflitos, Comercio xusto e Incidencia política e mobilización social, con programas e proxectos a través de modelos que garantan a autosustentabilidade e independencia, a equidade, a sustentabilidade e a participación.
Desde 1997 a ONG forma parte da confederación Oxfam Internacional, polo que agora se denomina Oxfam Intermón. Coopera en máis de 500 programas de desenvolvemento en 48 países de África, América e Asia, actúa en emerxencias, fomenta o comercio xusto como ferramenta para promover o desenvolvemento e realiza campañas de sensibilización e mobilización social e incidencia política e institucional tanto no Sur como no Norte.
Actuación
miniatura|Movilización de Oxfam Intermón a favor do 0,7%. A ONG Oxfam Intermón traballa en 48 países de todo o mundo, actuando de forma integral: coopera en programas de desenvolvemento, actúa en situacións de emerxencia, fomenta o comercio xusto e promove campañas de sensibilización e mobilización social. Sempre o fai co obxectivo de xerar cambios duradeiros para que miles de persoas poidan valerse por si mesmas.
Proxectos de desenvolvemento
Os proxectos de desenvolvemento convértense nunha actividade fundamental da ONG para proporcionar ás persoas máis pobres as ferramentas necesarias para que poidan tomar as rendas das súas vidas con autonomía e dignidade.
Acción humanitaria
Asistencia ás poboacións máis vulnerables afectadas por situacións de emerxencia como conflitos armados ou catástrofes. Algunhas das emerxencias máis recentes foron: Furacán Noel en República Dominicana, en novembro de 2007; Furacán Félix en Nicaragua, en agosto de 2007; Terremoto no Perú, en agosto del 2007; Inundacións en Mozambique, en febreiro de 2007; Emerxencia en Líbano, en agosto de 2006, Furacán Stan en Guatemala, outubro de 2005; Tsunami en decembro de 2004; inundacións en Burkina Faso en 2009.
Comercio xusto
Para Oxfam Intermón o comercio xusto é unha forma máis de cooperación: apóiase a produción de comunidades labregas e grupos artesáns facilitándolles o acceso aos mercados. Promoven condicións laborais dignas, igualdade entre homes e mulleres, un salario xusto e o respecto polo medio ambiente.
Jerry Lucas
Jerry Ray Lucas, nado o 30 de marzo de 1940 en Middletown, Ohio, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado como elección territorial do Draft de 1962 polos Cincinnati Royals (actuais Sacramento Kings), onde xogaría até 1969. No seu primeiro ano como profesional gaña o premio ao Rookie do Ano. Con todo, o seu maior éxito foi noutro equipo, xa que consegue facerse co anel de campión da NBA en 1973 cos New York Knicks. A nivel individual, tamén foron destacábeis as súas sete presenzas no All-Star, sendo nomeado mellor xogador do partido (MVP) en 1965. Tamén foi votado en 1996 como uns dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" e admitido no Basketball Hall of Fame como xogador en 1980 e como parte do equipo olímpico de 1960, con quen conseguiu a medalla de ouro, en 2010.
Universidade
En 1960 formou parte do equipo nacional que conseguiu o ouro nos Xogos Olímpicos de Roma.
NBA
Foi elixido na sexta posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1962 polos Cincinnati Royals como elección territorial. Porén, non debutou na NBA até o ano seguinte, despois dun breve paso pola desaparecida liga ABL. Foi nomeado Rookie do Ano na súa primeira temporada, e, nas dúas seguintes, fixo medias de máis de 20 puntos e 20 rebotes por partido, algo que soamente conseguira Wilt Chamberlain, sendo ademais o único ala en conseguir máis de 20 rebotes por partido nunha tempada.
Comezada xa a tempada 1969-70 foi traspasado aos San Francisco Warriors, para recalar un ano despois nos New York Knicks, cos que gañou o título en 1973, sendo o primeiro xogador da historia en gañar títulos en instituto, universidade, olimpíadas e profesionais. Retirouse en 1974.
Aplicación
A palabra aplicación pódese referir a:
Toepassingsagteware Feidhmchlár Alkalmazás (számítástechnika) アプリケーションソフトウェア Taikomoji programinė įranga Applicatie Прикладное программное обеспечение Aplikasi Tillämpningsprogram 应用软件
Tommy Lee Jones
Tom Lee Jones, nado en San Saba (Texas) o 15 de setembro de 1946, coñecido como Tommy Lee Jones, é un actor e director de cine estadounidense, gañador dun Oscar, de ascendencia galesa e cherokee.
Traxectoria
Estudou en Harvard, onde se graduou cum laude en 1969. Comezou actuando en Broadway en televisión, facendo a súa estrea no cine en 1970 na película Love Story. En 1983 recibiu un Emmy como mellor actor polo seu papel como o asasino Gary Gilmore nunha adaptación televisiva.
En 1993 recibiu o Oscar ó mellor actor secundario polo seu papel en O fuxitivo. Esta e outras películas nas que actuou durante a década de 1990 convertérono nun dos actores mellor pagados de Hollywood.
Tommy Lee Jones fíxose famoso na cinta O fuxitivo, xunto a Harrison Ford, ao interpretar a Samuel Gerard, en US Marshals.
Chousa
Unha chousa (do latín clausa 'pechada') é un terreo cercado, xa sexa de labor próximo á casa, ou de monte. Como orónimo, Chousa pode referirse a:
John Malkovich
John Gavin Malkovich nado en Christopher (Illinois) o 9 de decembro de 1953, é un actor, produtor e director de cine e teatro estadounidense. Ó longo de 30 anos de carreira, Malkovich apareceu en máis de 70 filmes. Polos seus papeis en Places in the Heart e In the Line of Fire recibiu nomeamentos ós Premios Oscar. Tamén apareceu e filmes louvados pola crítica como O imperio do sol, The Killing Fields, As amizades perigosas, Of Mice and Men, Con Air, Being John Malkovich, e RED, e produciu moitos filmes como Juno e The Perks of Being a Wallflower.
Traxectoria
Malkovich naceu en Christopher, Illinois. Segundo o propio Malkovich, non está certo de se a súa ascendencia paterna é croata, montenegrina ou bosníaca. O seu pai, Daniel foi moi polifacético (escritor, xornalista, fotógrafo), destacando o seu labor na conservación do patrimonio arquitectónico e natural. A súa nai Joe Anne era de ascendencia francesa, alemá, escocesa e inglesa. Foi editora dun xornal local de Benton (Illinois), onde Johnn pasou a súa infancia, e era propietaria do Benton Evening News e do Outdoor Illinois Foi á Universidade do Estado de Illinois, pero non rematou os seus estudos e, finalmente, decantouse polo teatro e máis tarde polo cinema.
Malkovich ten tres irmás máis novas e un irmán máis vello. Estivo casado coa tamén actriz Glenn Headly entre os anos 1982 e 1988. Máis tarde, en 1989, casou coa súa actual esposa Nicoletta Peyran, asistente de dirección, a quen coñeceu na rodaxe do filme The Sheltering Sky. Teñen unha filla, Amadine, nada en 1990, e un fillo, Lowry, nado en 1992.
Gran fan de cultura mediterránea, viviu na Provenza durante moitos anos e visita regularmente Cataluña, xa que é un apaixonado da arquitectura modernista e un grande experto sobre a figura do arquitecto Josep Maria Jujol.
Actinidia
Actinidia é un xénero of leñosas e, cunhas poucas excepcións, caducifolias nativas de zonas temperadas do leste de Asia, medrando na meirande parte da China, Taiwán, Corea e o Xapón, e estendéndose cara o norte até o sur de Siberia e cara o sur até a Indochina. O xénero inclúe arbustos que medran até 6 m de alto, rubideiras vizosas e resitentes, que poden medrar até os 30 m polas copas das árbore.
As follas son alternas, simples, coa marxe dentada e un longo pecíolo. As flores son solitarias ou cimosas, con cinco pétalos miúdos. A maioría das especies son dioicas con individios masculinos e femininos por separado; aínda que as hai monoicas. O froito é unha baga grande que contén numerosas sementiñas; en moitas especies o froito é comestíbel. En particular este xénero é coñecido pola planta do kiwi (Actinidia deliciosa), que dá o kiwi, e pola especie de xardinaxe A. kolomikta.
Especies
Hai arredor de 40–60 especies de Actinidia:
Usos
No Xapón, Actinidia polygama (viña prateada) coñécese por ter un efecto nos gatos como a herba gateira (Nepeta cataria). Aparece no refrán xaponés 猫にまたたび、女郎に小判 (neko ni matatabi, jorō ni koban, "A viña prateada é para un gato, coma unha moeda dun koban para unha prostituta"
Actinidia kolomikta é a especie máis resitente (atura os -40 °C), e ten unha follaxe singular variegada con manchas brancas e rosadas. O froito é moi miudiño, 8 g ou menos.