cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dean Jagger
Traxectoria
Jagger tivo o seu primeiro papel no cinema en The Woman from Hell (1929), con Mary Astor e o seu primeiro papel importante foi o protagonista de Brigham Young (1940). Foi un actor de carácter recoñecido que apareceu en case cen filmes e gañou o Oscar ao mellor actor secundario por Twelve O'Clock High (1949).
En 1947 intentou casar coa súa segunda esposa, Gloria Ling, mais foilles denegada a licenza de matrimonio en California pola lei estatal que "prohibe as unións entre caucásicos e mongois [sic]"; o pai de Ling nacera na China.
Participou en filmes coma The Robe (1953), White Christmas (1954), Bad Day at Black Rock (1955), con Spencer Tracy, King Creole (1958), onde interpretou o pai de Elvis Presley e Elmer Gantry. En 1956 rexeitou participar no filme británico de ciencia ficción X the Unknown porque o director, Joseph Losey, estaba na lista negra de Hollywood. Finalmente Losey foi apartado do proxecto e substituído por Leslie Norman.
Jagger tamén acadou éxito participando en series de televisión.
En 1972 Jagger foi bautizado como membro dos mormóns.
Dipluros
A dos dipluros (Diplura) é unha clase de artrópodos hexápodos moi próximos aos insectos verdadeiros (clase Insecta).
Son animais de pequeno tamaño, membros abundantes do edafón (a biota do solo), que reciben o seu nome ("os de cola dupla") porque presentan dous cercos patentes ao final do seu corpo.
Coñecense unhas 800 especies.
Características
Son de dimensións pequenas (dun poucos milímetros) aínda que algún pode alcanzar os 50 mm. Como é común na fauna intersticial do solo, non presentan pigmentación apreciábel. A súa superficie corporal aparece máis ou menos densamente cuberta de sedas (como pelos). O seu corpo é deprimido, esvelto e flexíbel.
A cabeza porta dúas antenas moi características, moniliformes (en forma de rosario) con artellos moi recoñecíbeis e musculado cada un independentemente, un trazo evolutivamente primitivo que se observa tamén nos colémbolos, pero que se perdeu nos insectos.
miniatura|esquerda|Diferenzas anatómicas entre [[Campodea (Campodeidae) e Japyx (Japygidae).]]
Non teñen ollos, e son entognatos, é dicir, coas pezas bucais encaixadas en posición inferior dentro dun suco da cabeza, trazo co que coinciden cos outros hexápodos non insectos (proturos e colémbolos).
O tórax está formado por tres tagmas ou segmentos, como nos demais hexápodos, que, neste caso, se articulan de maneira especialmente flexíbel, o que contrasta coa relativa rixidez do tórax dos insectos.
O abdome está formado por dez segmentos, contando o telson (último segmento), que levan en posición ventrolateral pequenos apéndices sen articular chamados estilos, que pode que sexan residuos evolutivos de antigas patas locomotoras.
Tamén están presentes neles vesículas pares, evaxinábeis, que teñen que ver coa regulación hídrica, facilitando a absorción da rosada ou orballo. Ao final do abdome hai dous apéndices, cercos, como os que se observan en certas ordes de insectos verdadeiros, e que son os que dan nome o grupo. Na familia dos Campodeidae os cercos son longos e moniliformes, pero nos das familias dos Japygidae e os Anajapygidae evolucionaron cara a pezas breves e duras que, nos primeiros, son verdadeiras pinzas.
Ecoloxía
Os dipluros son parte da fauna do solo, onde chegan a presentarse con densidades considerábeis. Algúns son habitantes das covas. Os Campodeidae son hábiles corredores que ademais escavan galerías no solo; os demais son especialistas en forzar o seu paso a través de gretas preexistentes e son marchadores pouco competentes. Os campodeidos realizan a autotomía dos seus cercos, ao estilo dos lagartos, desprendéndoos cando son atrapados por un depredador. Os Japygidae usan as súas pinzas posteriores como arma defensiva, aínda que se presta pouco crédito á interpretación que algúns fan de que tamén lles valen para capturar as súas presas.
Os dipluros teñen pezas bucais mastigadoras, e aliméntanse dunha gran variedade de presas vivas e de materia orgánica morta. Son esencialmente omnívoros que devoran residuos orgánicos, fungos do solo e pequenas presas animais.
Walter Bruch
Walter Bruch, nado o 12 de marzo de 1908 en Neustadt an der Weinstrasse e finado o 5 de maio de 1990 en Hannover, foi un enxeñeiro alemán.
Dipluros
Reprodución e desenvolvemento
Non existe apareamento. Os machos liberan pequenos espermatóforos (paquetes sólidos de esperma) que as femias localizan e manipulan, inserídoos no seu gonóporo (poro xenital). A posta consiste en conxuntos de ovos pedunculados. Nalgúns casos observouse coidado parental dos xuvenís. Os dous primeiros estadios (fases entre mudas) son larvas sen capacidade para alimentarse, que se alcanza, como a morfoloxía adulta típica, coa terceira muda. Os adultos seguen mudando ao longo da súa vida, o que facilita a rexeneración dos órganos, e poden seren moi lonxevos (até dous anos) dado o seu pequeno tamaño.
Walter Bruch
Traxectoria
miniatura|Walter Bruch operando a Olympia-Kanone durante os [[Xogos Olímpicos de 1936|Xogos Olímpicos de Berlín (1936)]] Bruch comezou a traballar en Telefunken en 1935 traballando no deseño dunha cámara iconoscópica, a Olympia-Kanone, que o propio Bruch operou durante os Xogos Olímpicos de Berlín de 1936. Na segunda guerra mundial operou un circuíto pechado de televisión para monitorizar os lanzamentos dos V-2 en Peenemünde, porén o traballo máis notable de Bruch é o desenvolvemento do sistema de codificación de televisión en cor PAL nos laboratorios de Telefunken a comezos da década de 1960. Foi tamén profesor na Universidade Técnica de Hannover e en 1975 recibiu o premio Werner-von-Siemens-Ring.
Dipluros
Descrición
A orde foi desscrita en 1904 polo entomólogo e botánico alemán Carl Julius Bernhard Börner en "Zur Systematic der Hexapoden". Zoologischer Anzeiger, vol. 27, pp. 511–533.
Clasificación e parentescos
Existen unhas 800 especies que se clasifican en tres ordes e oito familias. Distribúense por todo o mundo, agás nas rexións de clima ártico.
Os dipluros clasificáronse adoito nun taxon chamado Entognatha, cos Ellipura (Protura+Collembola), baseándose na posición escondida das pezas bucais, que contrasta coas visíbeis que teñen os insectos verdadeiros (Insecta, chamados por iso Ectognatha). Porén, ese carácter es seguramente unha simplesiomorfía e o grupo que define é parafilético. É máis probábel, pero non seguro, que os dipluros sexan o grupo irmán dos insectos. As relacións entre os catro grupos de hexápodos non están aínda ben dilucidadas, pero os estudos máis recentes están en contra dun grupo monofilético Entognatha.
O rexistro fósil dos dipluros é escaso, pero un aparente dipluro data do carbonífero.
O máis antigo dipluro coñecido, Testajapyx, tiña ollos compostos, e piezas bucais que se asemellaban máis ás dos insectos verdadeiros que ás dos dipluros modernos.
Glicocálix
Glicocálix ou glicocáliz son termos xenéricos que designan o material polimérico extracelular (maiormente glicoproteínas), que se encontra cubrindo a superficie de moitas células animais, principalmente epiteliais e dalgunhas bacterias. O termo foi inicialmente aplicado á matriz polisacarídica excretada polas células epiteliais, que formaba unha cuberta sobre a superficie do tecido. Por fóra da membrana plasmática as células animais teñen unha cuberta borrosa, o glicocálix, formada por residuos de carbohidratos que sobresaen dos glicolípidos e glicoproteínas da parte externa da membrana plasmática. O conxunto destes residuos é quimicamente único en cada persoa (só coinciden en xemelgos idénticos). Por esa razón o glicocálix é un tipo de identificación que o corpo usa para distinguir entre células propias e transplantadas ou transfundidas, entre células sas e enfermas, e para recoñecer microorganismos invasores. O glicocálix tamén contén moléculas de adhesión celular que permiten ás células adherirse unhas a outras e guiar o movemento das células durante o desenvolvemento embrionario. Diversos estudos demostraron que o glicocálix do endotelio capilar intervén en diversas funcións do sistema vascular.
Glicocálix de células epiteliales do tubo dixestivo
Presentan glicocálix as células do epitelio interno intestinal, especialmente do intestino delgado na porción apical dos seus microvilli. Este foi un dos primeiros glicocálix que foi descrito. Consta das glicoproteínas que se proxectan da membrana citoplasmática apical das células epiteliais. Proporciona unha superficie adicional para a absorción e contén encimas secretados polas células absorbentes, que son esenciais para os pasos finais da dixestión de proteínas e azucres.
Glicocálix das plaquetas
Tamén se denomina glicocálix a unha estrutura específica dunha plaqueta madura, que é parecido ao glicocálix bacteriano en que está composto de glicoproteínas e permite que a plaqueta se adhira ás superficies tales como o coláxeno dos vasos danados. Este glicocálix plaquetario aparece como unha capa unida á membrana externa das plaquetas e contén moitas das proteínas receptoras que permiten a adherencia da célula.
Glicocálix de células do endotelio dos vasos sanguíneos
O glicocálix tamén aparece nas células que forman os vasos sanguíneos (endotelio). Entre as súas funcións están a de reducir a fricción do fluxo sanguíneo e servir como barreira para evitar a perda de líquido a través da parede do vaso. En caso de inflamación, o glicocálix das células endoteliais rompe para permitir o acceso dos leucocitos e de auga desde os capilares.
miniatura|300px|Estruturas extracelulares bacterianas: 1-[[cápsula bacteriana|cápsula, 2-glicocálix (capa mucosa), 3-biopelícula.]]
Glicocálix de bacterias
O glicocálix serve de protección ás bacterias e tamén permite que a bacteria se una a superficies inertes (como dentes ou rochas), a eucariontes (por exemplo, Streptococcus pneumoniae únese ás células do pulmón), ou a outras bacterias (os seus glicocálix fusiónanse para envolver a colonia).
El Progreso (1907)
miniatura|300px|
Glicocálix
Glicocálix de bacterias
O glicocálix encóntrase xusto por encima da parede celular da bacteria. É un material extracelular que se deforma con facilidade, que non ten límites definidos e que se une de forma laxa á bacteria. Polo contrario, cando se trata dunha estrutura organizada, con límites definidos e unida firmemente á bacteria denomínase cápsula. O glicocálix pode axudar a protexer ás bacterias contra os fagocitos. Tamén axuda á formación de biopelículas, como por exemplo, as capas que se forman sobre superficies inertes tales como dentes ou rochas. Ademais, o glicocálix ten a propiedade de fixar auga, evitando que a célula seque.
El Progreso (1907)
El Progreso foi un periódico editado en Pontevedra entre 1907 e 1937.
Mini-Europe
Mini-Europe é un parque de Bruxelas, Bélxica, situado ao pé do popular Atomium, que alberga reproducións a escala 1/25 dalgúns dos monumentos máis coñecidos da Unión Europea. A exposición componse duns 350 edificios representativos de 80 cidades.
El Progreso (1907)
Historia e características
Subtitulado ''Semanario independiente. Se publica los domingos en Pontevedra'', apareceu o 6 de outubro de 1907. Periódico de tendencia católica, defensor do liberalismo, era o órgano de José Boente Sequeiros. O seu fundador e primeiro director foi Isidro Buceta. Dende maio de 1910 o título é unicamente Progreso, eliminado o subtítulo. A partir de xaneiro de 1912 converteuse en diario co subtitulo Diario independente e funciona como voceiro monterista e despois garciprietista.
Mini-Europe
Descrición
miniatura|esquerda|O parque Mini-Europe visto desde o [[Atomium]] Nos seus 24.000 metros cadrados, o parque contén reproducións dos monumentos de máis sona da Unión Europea, a escala 1/25, correspondentes a preto de 80 cidades.
El Progreso (1907)
Historia e características
A partir de 1916 o novo director, Benigno Barros Martínez, iniciou unha campaña contra os riestristas, coincidindo coas disputas entre estes e os monteristas. Simpatizou coas tendencias moderadas do movemento agrarista. Desde 1921 funcionou como voceiro do Partido Reformista de Pontevedra. Na súa última etapa foi dirixido por Roberto Blanco Torres. Entre os seus colaboradores estaba José Carbonell Alsina (que asinaba como J. Cea) e foi redactor xefe.
Mini-Europe
Descrición
É moi salientable a calidade das súas maquetas, algunhas das cales chegaron a custar ata de 350.000 euros (como a Grand-Place de Bruxelas). O parque contén, ademais, diversas animacións (tren, muíños, a erupción do monte Vesubio, un Airbus, a caída do Muro de Berlín, as góndolas de Venecia, etc.).
El Progreso (1907)
Historia e características
En xaneiro de 1937 ten que incluír a lenda franquista como subtítulo.
Mini-Europe
Descrición
Durante a visita, disponse dunha guía impresa que dá información sobre todos os monumentos e, ao seu remate, hai unha exposición interactiva denominada "Espírito de Europa" que presenta a Unión Europea dun xeito lúdico e participativo. A través dos monumentos en miniatura e das escenas da historia de Europa, amósanse os valores europeos (democracia, emprendemento, cultura, prosperidade, espírito de aventura, a herdanza cristiá, a tecnoloxía, o laicismo e o multiculturalismo), así como a súa herdanza (gregos, romanos, viquingos, Idade Media, Renacemento, Ilustración, Revolución Francesa, etc.) e mesmo acontecementos máis conxunturais, como o brexit.
Para todas estas actividades, Mini-Europe conta co apoio da Comisión Europea e do Parlamento Europeo.
Un libro-guía en 11 linguas detalla información, anécdotas e datos curiosos sobre os monumentos, sobre os seus países e sobre a Unión europea.
O proxecto e os inicios
miniatura|esquerda|Un grupo de persoas visitando as instalacións A idea orixinal do parque correspóndelle a un empresario holandés que concibiu, en 1986, a realización dun parque en miniatura na zona de Heysel e logrou a implicación no proxecto da Sociedade Rexional de Investimentos de Bruxelas, aínda que finalmente o empresario holandés acabou por retirarse, logo de varios fracasos das súas empresas, cando o parque xa estaba deseñado e as primeiras maquetas foran encargadas. As súas accións foron adquiridas polo grupo Walibi, que formalizou a súa participación como socio no proxecto en xuño de 1988. O investimento total para o desenvolvemento do proxecto foi de 10 millóns de euros.
O daquela príncipe e posteriormente rei Filipe de Bélxica inaugurou as instalacións o día 1 de xuño de 1989. Durante os primeiros anos, Mini-Europe non se amosou moi rendible, cun volume de negocio de entre 100 e 120 millóns de millóns de francos belgas (entre 2,5 e 3 millóns de euros).
Os primeiros edificios en miniatura que se puideron visitar foron o Mosteiro do Escorial, o Palacio de Westminster, o Nyhavn de Copenhague, a Grand Place de Bruxelas, o Arco de Triufo de París, a Torre de Pisa, o Partenón de Atenas e a Porta de Brandemburgo, de Berlín.
En 1997 recibía xa 300.000 visitantes e en 2012 subiron a 350.000. Xa con 4 millóns de euros como volume de negocio, o parque Mini-Europe converteuse nunha das primeiras atraccións de Bruxelas.
A construción dos monumentos
miniatura|Vista do [[Atomium desde o parque Mini-Europe]] Os criterios utilizados para a escolla dos monumentos foron a súa calidade arquitectónica e o seu simbolismo europeo. Logo desa primeira selección, houbo unha segunda fase de investigación, cun custo duns 200.000 euros, na que se procuraron planos, fotografías e a maior cantidade posible de diocumentación técnica de cada edificio.
Para o financiamento da construción dalgunhas destas maquetas contouse, en ocasións, coa colaboración económica dos respectivos gobernos locais, rexionais ou nacionais.
Galicia en Mini-Europe
O único edificio galego representado no parque Mini-Europe é a Catedral de Santiago de Compostela, cunha detallada maqueta que requiriu máis de 24.000 horas de traballo.
El Soplete (Redondela)
El Soplete foi un semanario publicado en Redondela entre 1931 e 1933.
Historia e características
Semanario satírico que apareceu o 8 de novembro de 1931. O director e propietario era Amador Pérez Sousa. Entre os redactores figuraron Generoso Muíños Blanco, Antonio Criado, Luís Miguez Extremadouro e Antonio Extremadouro Otero; e entre os colaboradores, Fernando González Gómez, Manuel García Cabezas (co pseudónimo Goal), Fermín Feijoo Alfaya e José María Blanco Alfaya (co pseudónimo Blanal). O periódico combinou galego e castelán. Entre os autores que asinan en galego están Lamas Carvajal, Ernesto Padín Lorenzo, Avelino Cal Fernández, Fontenla e Lucio Fernández. Tamén incluíu contos e artigos de temática variada. Vinculouse presuntamente ao Partido Radical aínda que foi evolucionando a posturas próximas ao Partido Galeguista. O seu carácter é particularmente político, apoiando incondicionalmente á República, pero non sen certa crítica e apoiando tamén a autonomía de Galiza. Cesou a súa publicación co número 61, o 9 de abril de 1933.
Copa do Mundo de Fútbol sub-20 de 2013
A Copa do Mundo de Fútbol sub-20 de 2013 foi a 19º edición do Copa do Mundo de Fútbol sub-20 desde a súa inclusión en 1977 na FIFA como Campionato do Mundo Xuvenil. Comezou o 21 de xuño e finalizou o 13 de xullo de 2013. O país da sede foi Turquía. O campión foi Francia, tras impoñerse na final a Uruguai.
Leopoldo María Panero
Leopoldo María Panero Blanc, nado en Madrid o 16 de xuño de 1948 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 5 de marzo de 2014, foi un poeta castelán, encadrado na poesía española contemporánea dentro do grupo dos novísimos.
Traxectoria
Era fillo do poeta Leopoldo Panero (1909-1962) e Felicidad Blanc, sobriño do poeta Juan Panero (1908-1937) e irmán dos tamén poetas Juan Luis Panero (1942-) e Michi Panero (1951-2004).
Panero é o arquetipo dun "malditismo" cultivado tanto como repudiado, pero ese malditismo non lle impediu ser o primeiro membro da súa xeración en incorporarse á nómina de clásicos da editorial Cátedra, contar cunha biografía de J. Benito Fernández (El contorno del abismo) e inserirse na Historia literaria, nas antoloxías e nos programas académicos.
Xa de novo, ao igual que tantos descendentes dos homes de prol do réxime franquista, sentiuse fascinado pola esquerda radical. A súa militancia antifranquista constituíu o primeiro dos seus grandes desastres, reportándolle a súa primeira estancia en prisión. Ten unha formación Humanista, estudou Filosofía e Letras na Universidade Complutense de Madrid e Filoloxía Francesa na Universidade Central de Barcelona. Daqueles anos son tamén as súas primeiras experiencias coas drogas. Desde o alcohol até a heroína, á que dedicou unha impresionante colección de poemas en 1992, ningunha lle foi descoñecida. Na década de 1970 foi ingresado por vez primeira nun psiquiátrico. Porén, as súas constantes reclusións non lle impediron levar a cabo unha copiosa bibliografía non só como poeta, senón tamén como tradutor, ensaísta e narrador. A finais da década de 1980, cando por fin a súa obra acadou o aplauso da crítica entendida, decidiuse que ingresase de xeito permanente no psiquiátrico de Arrasate. Porén, case dez anos despois estableceuse, por propia vontade, na Unidade Psiquiátrica de Las Palmas de Gran Canaria. A vida deste poeta e o seu contorno familiar sempre desataron curiosidade no ámbito cultural, como amosa a película de Jaime Chávarri El desencanto (1974), un documental que reflicte como era a súa familia, en plena desintegración do franquismo, acomodada e intelectual, pero tamén desmembrada, autoritaria e na que a figura paterna pesaba aínda coa súa ausencia. Na década de 1990 Ricardo Franco fixouse de novo na familia Panero para filmar Después de tantos años, pero esta vez sen a presenza da nai, xa falecida. En 2003 concedéuselle o Premio Estaño de Literatura por unha antoloxía poética de Túa Blesa, publicada dous anos antes.
Ensaio
Dun ou outro xeito, todas as súas páxinas, mesmo as súas traducións, son autobiográficas. De feito, as claves da súa obra son a autocontemplación e a (auto)destrución. Non obstante, como xa sinalou Pere Gimferrer en 1971, o tema da súa poesía "non é a destrución da adolescencia: é o seu triunfo, e con el a destrución e a disgregación da conciencia adulta". Liberar a adolescencia como enerxía emocional, creándose unha mitoloxía propia, non oficial, é a actitude asumida desde o comezo por Panero.
Pieiros
Pieiros (en castelán e oficialmente: Pieros) é unha localidade e pedanía pertencente ao concello de Cacabelos, situado na comarca do Bierzo. Está situado na estrada entre Vilafranca do Bierzo e Cacabelos.
Demografía
Ten unha poboación de 35 habitantes, con 19 homes e 16 mulleres.
Illa Quiriquina
dereita|miniatura|300px|Illa Quiriquina.
Illa Quiriquina é unha illa chilena situada a 11 km ao norte da comuna de Talcahuano, precisamente na baía de Concepción. O seu nome, do mapudungun significa "moitos tordos". Na actualidade es administrada pola Armada Chilena.
Crema
Figurado:
El Cruzado (Mondoñedo)
El Cruzado foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1912 e 1917.
Historia e características
Subtitulado Semanario tradicionalista, apareceu o 6 de abril de 1912. Con censura eclesiástica, nun principio saía os sábados, a partir do 5 de agosto de 1914 transformouse en Bisemanario tradicionalista e apareceu dúas veces por semana, mércores e sábados. O seu director era José Polo Folgueira, quen só figuraba como director legal, pois o periódico estaba inspirado polo seu propietario Enrique Costas Márquez cun claro matiz tradicionalista. O redactor era o seu irmán Carolino Costas Márquez. Editouse na imprenta de Mancebo e despois nunha propia, aparecendo como director o dono. Contou coas colaboracións de Antonio Noriega Varela e Manuel Amor Meilán. En galego publicou algúns poemas satíricos asinados co pseudónimo de Cástulo e unha escolma de cantigas recollidas por Noriega Varela, prologada por Basilio Álvarez. Cesou a súa publicación o 30 de maio de 1917.
Euzko Gudarostea
miniatura|250px|Soldados do Batallón Amaiur composto por veciños de [[Gabiria en Guipúscoa en 1937.]] Euzko Gudarostea ("O Exército Vasco" en vasco, consonte a ortografía usada na década de 1930; hoxe Eusko Gudarostea) foi a denominación utilizada polo exército do goberno autónomo vasco durante a guerra civil española.
A comezos de agosto de 1936 fundouse o Euzko Gudarostea. Mandábao o capitán de intendencia Cándido Saseta e controlábao os deputados do Partido Nacionalista Vasco Manuel de Irujo, José María Lasarte e Telesforo Monzón. O 25 de setembro constituíuse formalmente o Euzko Gudarostea, a fronte do cal estivo Ramón Azkue, chegando a formar 28 batallóns.
Dispuña así mesmo dunha forza naval formada por bous armados e outros pesqueiros convertidos en dragaminas. A frotiña de bous chegou enfrontarse ao Cruceiro Canarias no combate do cabo Matxitxako. Contou tamén cunha exigua forza aérea, aludida ironicamente como o «circo Price» (un circo famoso na época) debido ao variado dos aparellos de voo.
Estaba controlaba polo EBB (Euskadi Buru Batzar, Comisión Executiva de Euskadi do PNV), e un dos seus obxectivos era manter a orde pública. Tivo varios enfrontamentos con batallóns anarquistas e da Unión Xeral de Traballadores (UXT).
No cuartel de Bidarte, dirixido polo escritor Esteban Urkiaga, Lauaxeta, formaron miles de gudaris ('guerreiros' en vasco). O seu primeiro batallón foi o Arana Goiri, formado polo PNV a partir da súa organización paramilitar Euzko Aberkoi Batza, que sae á fronte o 24 de setembro, un día antes da constitución formal do Euzko Gudarostea.
Compúñano basicamente nacionalistas vascos e actuaba en coordinación co exército da Segunda República Española.
Loitou na Fronte do Norte contra as tropas de Franco desde 1936 a 1937, cando, unha vez ocupada Biscaia polas tropas nacionais, se rende en Santoña, (Cantabria) ao Corpo Truppe Volontarie italiano. Os termos da rendición, acordados no Pacto de Santoña, no foron aceptados por Franco, e a maioría dos gudaris foron encarceados. Algúns conseguiron fuxir para Francia en pesqueiros e regresaron por Cataluña para alistarense nas tropas republicanas.
El Tubo
miniatura|dereita|Fachada de El Plata, en El Tubo (Zaragoza). El Tubo é unha área de estreitas calellas na cidade de Zaragoza na que se atopa a principal zona de tapeo da cidade. Pódese acceder directamente desde a Praza de España. As rúas que forman este conxunto son as rúas 4 de Agosto, Mártires, Libertad e Estébanes. Destacan o mítico café cantante El Plata e o antiquísimo restaurante Casa Lac, o máis antigo de España e un dos máis antigos de Europa, pois data de 1825.
Gran Premio de Alemaña de 1975
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de  (formalmente o  XXXVII Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring o 3 de agosto de 1975. A carreira, disputada sobre 14 voltas, foi a 11º rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 37º Gran Premio de Alemaña e a 34º que se celebrou no circuíto de Nürburgring.
A carreira gañouna o piloto arxentino Carlos Reutemann pilotando un Brabham BT44B, a súa primeira vitoria da tempada. Reutemann gañou por 1 minuto e 37 segundos sobre o Williams FW04 do piloto francés Jacques Laffite. Foi un resultado sorprendente para Laffite, os seus primeiros puntos na Fórmula Un. Tamén foi o mellor resultado de Frank Williams Racing Cars, o primeiro equipo de Fórmula Un dirixido polo director do equipo británico, Frank Williams. Aínda que era o terceiro podio do equipo, foi o primeiro e único podio lograrían cun dos seus propios chasis, conseguiran anteriormente dous segundos lugares no Gran Premio de Mónaco de 1969 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1969 cun chasis Brabham. Na terceira posición, 46 segundos máis atrás quedou o líder do campionato, Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T.
Coa retirada de Emerson Fittipaldi no seu McLaren M23 con danos na suspensión, Lauda foi capaz de ampliar a súa vantaxe a 17 puntos con Reutemann de novo no segundo lugar.
Resumo da carreira
Niki Lauda logrou a pole position 6:58.6 foi a volta máis rápida xamais cronometrada oficialmente na configuración da pista, pero non era elixible como marca de volta, xa que non sucedeu durante a carreira. A velocidade media de Lauda foi de 196´289 km/h. Na cualificación, Ian Ashley tivo un accidente en Pflanzgarten e sufriu graves lesións no xeonllo. Engadíronse barreiras e outras medidas de seguridade adicionais a demanda dos pilotos.
Detrás de Lauda na pole quedou Carlos Pace nun Brabham, e Jody Scheckter e Patrick Depailler nos Tyrrell, Clay Regazzoni no segundo Ferrari, Jochen Mass nun McLaren, Hans-Joachim Stuck nun March e Emerson Fittipaldi no outro McLaren, James Hunt no seu Hesketh e Carlos Reutemann no segundo Brabham.
Ao comezo, Lauda tomou a dianteira desde a pole con Pace, Depailler, Mass, Regazzoni e Reutemann, que fixo unha gra saída desde o 10º posto. Depailler pasou Pace na curva á esquerda Nord-kurve. Ao final da primeira volta, a orde era Lauda, Depailler, Pace, Reutemann e Regazzoni. Scheckter tivo un mal comezo, caeu ata o posto 20 e púxose a traballar para a remontada. Foi un mal día para o equipo McLaren, como sexto clasificado, Fittipaldi sufriu unha picada e retirouse na volta 4 coa suspensión danada, e Mass perdeu unha roda en Fuchsrohre e estrelouse duramente, aínda que resultou ileso. March tamén perdeu rapidamente posicións: Stuck retirouse cun fallo no motor na cuarta volta.
Regazzoni superou a Reutemann na terceira volta, e a orde no inicio da cuarta volta era Lauda, Depailler, Pace, Regazzoni, Reutemann e Hunt. Lauda e Depailler loitaban e comezaron a afastarse dos outros pilotos de cabeza, esta batalla prolongouse ata a sétima volta, cando Depailler sufriu un picada e entrou nos boxes para reparar a súa suspensión traseira, saíu outra vez, pero perderan unha volta, que no vello Nürburgring, era máis de 7 minutos de tempo perdido. Pace sufriu unha picada e danou a súa suspensión, retirouse preto da Karrusell na sexta volta, e Scheckter, que subira ao sexto posto, caeuse na sétima volta.
As desgrazas de Depailler e de Pace permitiron a Regazzoni chegar ao segundo posto e logrou un 1-2 para Ferrari, pero o motor de Regazzoni rompeu e Reutemann tomou segundo posto, con Hunt terceiro, Tom Pryce no Shadow cuarto e Jacques Laffite no Williams quinto (comezaran 17º e 15º, respectivamente). Pero na 10ª volta, Lauda tamén sufriu unha picada no seu pneumático dianteiro dereito, e Reutemann pasoulle na Eiskurve e tamén Hunt foi capaz de adiantalo pouco despois. Cando Lauda alcanzou os boxes, o coche sufrira danos no alerón dianteiro, e o manexo fíxose difícil. O equipo Ferrari cambiou o pneumático danado (as paradas en boxes neses días eran moi lentas en comparación coas paradas en boxes de hoxe en día, as carreiras polo xeral realizábanse cun único xogo de pneumáticos). No momento en que o equipo Ferrari terminou o seu traballo, Lauda saíu dos pits, pero Reutemann e Hunt xa estaban fóra da vista, Pryce e Laffite pasáronlle, tamén.
Lauda tiña 4 coches por diante del, subiu ao cuarto posto cando Hunt sufriu un fallo no eixo dunha roda e retirouse na volta 11, logo foi capaz de acadar a terceira posición logo de pasar a Pryce, que tiña fugas de combustible na cabina e non podía conducir a ritmo da carreira. Reutemann, que tiña case 2 minutos de vantaxe sobre Laffite, e case un minuto de vantaxe sobre Lauda, aferrouse ao liderado para conseguir a súa única vitoria do ano, e converteuse no primeiro (e ata agora último) piloto arxentino desde Juan Manuel Fangio en gañar o Gran Premio de Alemaña. Laffite terminou en segundo lugar, a mellor posición do equipo Williams desde, Lauda foi o terceiro clasificado co seu Ferrari. Pryce terminou nun excelente cuarto lugar, seguido polo australiano e futuro campión mundial Alan Jones, co holandés gañador de Le Mans, Gijs Van Lennep logrando o último punto en sexto lugar.
Coa súa vitoria, Reutemann pasou ao segundo lugar no campionato, 1 punto por diante de Fittipaldi, pero 17 puntos por detrás de Lauda, a falta de só 3 carreiras do final do campionato, o primeiro campionato de Lauda parecía cantado.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Pobo taxico
Os taxicos (en : Tājīk, en Тоҷик) son un grupo étnico iraniano falante de persa orixinario de Afganistán, Taxiquistán e Uzbekistán. Os taxicos son o meirande grupo étnico de Taxiquistán, e o segundo grupo étnico de Afganistán, onde constitúen a metade da poboación global taxica. Falan diferentes variedades da lingua persa. En Taxiquistán, dende o censo soviético de 1939, os grupos pamiri e yaghnobi son incluídos como taxicos. Na China, o termo é usado para referirse ós pamiri, os taxicos de Xinjiang. En Afganistán, os pamiris son contados como un grupo étnico separado.
Río Ponxedo
O Ponxedo é un río galego que discorre polo concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo, afluente do río Saa.
Nace na Estación e despois de recibir as augas do seu único afluente, o Regato Ponte Real, e pasar Cereixa, desemboca en Rairos, no río Saa.
Clube Desportivo Trofense
O Clube Desportivo Trofense, coñecido como Trofense, é un club de fútbol portugués da cidade de Trofa. Fundouse en 1930 e compite no Campeonato Nacional de Seniores. Xoga de local no Estádio do Clube Desportivo Trofense, con capacidade para 5.000 espectadores.
Framil, Baión, Vilanova de Arousa
Framil é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 58 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 29 eran mulleres e 29 homes, o que representa un mínimo aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 57 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 66.
Ronsel de condensación
miniatura|Ronsel dun Boeing 747. miniatura|Contravilo do avión Os ronseis de condensación, tamén chamados cirrus homogenitus, son nubes con forma de liña, producidas polos escapes dos motores de aeronaves, especialmente avións a reacción que voan a altitudes de cruceiro a varios quilómetros por encima da superficie terrestre. Os ronseis de condensación están formados principalmente por auga conxelada en forma de cristais de xeo.
Descrición
Os ronseis prodúcense cando hai unha presión moi baixa a unha grande altitude. Pero tamén se pode producir nos cazas ou nos avións supersónicos cando voan a pouca altitude, modificando a abertura das tobeiras.
Outros ronseis que se disipan moi axiña prodúcense nos extremos das ás. Debido á diferenza de presión entre a parte superior e a inferior das ás prodúcese unha corrente de ar nos extremos en forma de remuíño. Cando a diferenza de presión entre ambas as partes é maior (ascensos rápidos, bucles) o remuíño é forte abondo para crear un baleiro debido á forza centrífuga. Este baleiro provoca que o ar descenda rapidamente de temperatura e que o vapor se condense.
Os ronseis de condensación poden crearse de dúas maneiras:
Hymni i Flamurit
Hymni i Flamurit (en albanés: Himno á bandeira) é o himno nacional de Albania. A letra foi escrita polo poeta albanés Aleksander Stavre Drenova. O himno foi publicado por primeira vez como un poema titulado "Liri e Shqipërisë" (Liberdade de Albania), nun xornal albanés en Sofía (Bulgaria). A música do himno foi composta por Ciprian Porumbescu.
Música
18px
José Giráldez
José Giráldez Maneiro, coñecido como Seso Giráldez, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 24 de setembro de 1936 e finado en Vilagarcía de Arousa o 14 de maio de 2016, foi un político galego e fundador do PSOE en Vilagarcía.
Traxectoria
Fillo dun mestre republicano que foi represaliado sen poder gañar unha praza definitiva, pasou a súa infancia seguindo á familia por Vilaxoán, Baión, Carballeda de Avia e Crecente ata que o pai conseguiu unha permuta co mestre do Carril. Traballou de oficial de xulgado en Vila de Cruces, Rianxo, Cambados, Bata (Guinea Española) e Villa Cisneros (hoxe Dakhla). Foi un dos fundadores do PSOE en Vilagarcía en 1976 e o primeiro secretario xeral. Foi candidato á alcaldía de Vilagarcía nas municipais de 1983. Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 1985 polo PSdeG. Volveu ser elixido parlamentario autonómico nas autonómicas de 1989 e 1993. Finou en Vilagarcía de Arousa o 14 de maio de 2016.
Longametraxe
miniatura|Cartel de The Story of the Kelly Gang, considerada a primeira longametraxe da historia. Unha longametraxe é un filme realizado para a súa exhibición en cines e que conta cunha duración significativa, as normas para considerar un filme longametraxe dependen de cada país ou organización.
Historia
O filme australiano The Story of the Kelly Gang que tivo a súa estrea o 26 de decembro de 1906 considérase a primeira longametraxe e como tal a UNESCO inscribiuna no Programa Memoria do Mundo.
Partido político
Un partido político é unha organización política que ten unha ideoloxía determinada ou persegue un fin determinado. Os partidos políticos forman unidades organizativas e nunha democracia recoñéceselles o dereito a participar nos comicios electorais por medio da presentación de candidatos.
Orixe
Os partidos políticos modernos xorden como un comportamento político disidente fronte o sistema de normas vixentes dun determinado momento. Segundo as situacións poden xurdir sistemas de partidos políticos como consecuencia do desenvolvemento dos sistemas parlamentarios, como foi o caso dos Estados Unidos e Inglaterra; tamén poden xurdir en situacións de crise ou do xurdimento dun novo estado, como foi o caso de Islandia e Irlanda, como consecuencia de disputas dinásticas como o carlismo en España, polo afundimento de democracias parlamentarias como foi o caso de Alemaña cando asumiu o poder o nazismo e se converteu en partido único.
Características
As considerables dificultades para establecer unha definición unánime do concepto de partido político levaron á doutrina a identificar catro características fundamentais, que se perfilan como criterios para considerar se unha organización determinada é un partido político.
En concreto, un partido político é unha organización estable e permanente; que se basea nunha ideoloxía e un programa de goberno para definir uns obxectivos; que busca acadar eses obxectivos mediante o exercicio do poder político; e que devandito exercicio busca ocupar cargos públicos electivos.
En todo caso, esta caracterización só é válida para os sistemas políticos democráticos, pluralistas e competitivos. Un sistema político que non reúna calquera destas tres características produce partidos políticos que, en maior ou menor medida, difiren das características e funcións descritas.
Factores
Robert Michels, dende un enfoque monocausal, plantea que a dimensión do partido político é a variable fundamental que define a súa organización, dado que incide en:
Panebianco considera que non se pode establecer un nexo tan ríxido de causalidade. Afirma que os factores que definen o perfil da organización partidaria e permiten coñecer as súas expectativas de supervivencia ou éxito son:
Índice de centralidade
Este índice mide a capacidade dos presidentes e dos dirixentes de impoñer disciplina no seu partido; cando un presidente ten un partido centralizado, é moi probable que poida lograr impor o seu programa lexislativo.
A capacidade dos dirixentes ou dos candidatos presidenciais é un dos factores da centralidade. Cando os líderes determinan quen se presentarán como candidatos e o seu lugar na lista electoral, os lexisladores teñen incentivos para adherirse á liña do partido na lexislatura. O segundo factor son as características do sistema electoral. Así, a centralización é maior cando os lexisladores son elixidos en distrito único ou en grandes distritos con listas pechadas e bloqueadas. O terceiro factor é a simultaneidade das eleccións presidenciais e lexislativas: os partidos son máis centralizados e os dirixentes máis poderosos cando as eleccións son simultáneas. Os outros factores son o grao de autonomía das autoridades subnacionais, o grao de democracia interna nos partidos e a existencia de eleccións primarias.
Ideoloxía
Cada partido posúe unha ideoloxía que lle dá claridade conceptual e o guía na súa acción política. Componse de: Existen diversas maneiras de agrupar ou clasificar as ideoloxías políticas; usualmente poden agruparse segundo o posicionamiento fronte a unha serie de cuestións clave. Unha das clasificacións máis comúns das ideoloxías é o espectro político baseado na distinción esquerda política fronte a dereita política. Esta é unha clasificación unidimensional que pode clasificar de xeito aproximado os partidos políticos dunha gran cantidade de territorios, aínda que en moitos casos unha explicación adecuada da conduta electoral require clasificacións multidimensionais máis complexas (entre elas son de uso frecuente o gráfico de Pournelle ou o gráfico de Nolan entre outros).
Poder político
O partido político trata de lograr o poder político, ben obtendo a capacidade de decidir, ben participando no proceso de toma de decisións xunto con outros actores políticos (partidos o non). Nos sistemas pluralistas e competitivos, existe unha separación formal entre as estruturas do Estado e as estruturas do partido político. Os partidos actúan como estruturas intermedias que conectan o Estado cos cidadáns e a sociedade civil.
Cargos públicos electivos
Dentro dos distintos actores políticos, os partidos teñen un status específico, que os separa do resto das organizacións presentes na sociedade civil, e os sitúa nunha posición privilexiada dentro do proceso de toma de decisións. Ese status caracterízase por ter o monopolio da participación en procesos electorais plurais e competitivos, que eventualmente poden desembocar no nomeamento de cargos públicos electivos que, en maior ou menor medida, poden ser controlados polos partidos ou viceversa.
Ao contrario que o resto de actores políticos, os partidos non se limitan a tratar de influír no proceso de toma de decisións, senón que desenvolven o papel fundamental á hora de tomar a decisión concreta. As demais organizacións (sindicatos, patronais, organizacións de consumidores etc.) participan no proceso de toma de decisións, mais a natureza de devandita participación é radicalmente distinta á do partido político, limitándose a influír, informar ou facer presión. Isto non exclúe a posibilidade de que varios partidos políticos compartan o poder e participen conxuntamente na toma dunha determinada decisión.
Ali-Shir Nava'i
Ali-Shir Nava'i, nado en Herat o 9 de febreiro de 1441 e finado na mesma cidade o 3 de xaneiro de 1501, tamén coñecido como Nizām-al-Din ʿAlisher Herawī (chagatai/persa: نظام‌الدین علی‌شیر نوایی‎‎ ) foi un escritor, político, lingüista e místico. do Imperio Timúrido. Está considerado o máis recoñecido representante da literatura chagatai.
Nava'i cría que o turco era superior ao persa para a creación literaria, algo desusado na época, e mesmo escribiu unha obra, Muhakamat al-Lughatay, defendendo esta tese.
Traxectoria
miniatura|Retrato de Alisher Nava'i en Isfana, [[Kirguizistán|Kirguizstán]] Alisher Nava'i naceu no noroeste do actual Afganistán, entón parte do Imperio Timúrido, Herat era entón un centro cultural e intelectual de primeira orde no mundo musulmán. Alisher pertencía á elite timúrida, seu pai Ghiyāth ud-Din Kichkina (O pequeno), era un alto funcionario no palacio de Shāhrukh Mirzā gobernante de Khorasan. Súa nai serviu como aia do príncipe no palacio. Seu pai morreu cando Alisher era novo, e outro gobernante de Khorasan, Babur Ibn-Baysunkur, converteuse no seu titor.
Alisher foi compañeiro de escola de Husayn Bayqarah que logo sería o sultán de Khorasan. Alisher e a súa familia tiveron que fuxir de Herat en 1447 tras a morte de Shāhrukh, o que creou unha situación política inestable. Logo de restaurarse a orde volveu a Herat nos primeiros anos da década de 1450. En 1456, Alisher e Bayqarah foron a Mashhad con Ibn-Baysunkur. O ano seguinte Ibn-Baysunkur morreu e Alisher proseguiu os seus estudos en Mashhad, Herat, e Samarcanda. Tras a morte de Abu Sa'id Mirza en 1469, Husayn Bayqarah logrou o poder en Herat, e Alisher deixou Samarcanda para poñerse ao seu servizo, e con el permaneceu durante as décadas que gobernou ata a súa morte en 1501.
Alisher Nava'i levou un estilo de vida ascético, sen nunca casar, ter concubinas nin fillos[6]
dereita|miniatura|200x200px|Selos que a [[Unión Soviética|URSS lle dedicou a Alisher Nava'i en 1942 con motivo do 500.º aniversario do seu nacemento]] Inmensamente rico doou da súa fortuna persoal para a realización de obra pública, favorecendo a edificación ou restauración de 370 mesquitas, madrasas, bibliotecas, hospitais, caravasares, tan só en Herat foi o responsable de 40 caravasares, 17 mesquitas, 10 mansións, nove baños, nove pontes, e 20 piscinas. Entre as súas máis famosas construcións están o mausoleo do poeta místico, Farid al-Din Attar, en Nishapur mais a madrasa Khalasiya en Herat.
Obra literaria
Baixo o sobrenome literario de Nava'i, Alisher estivo entre os primeiros que revolucionaron o uso literario do turco. Malia ser o persa a lingua da corte, escribiu principalmente en chagatai, converténdoa nunha lingua literaria prestixiosa e respectada, aínda que tamén escribiu en persa, usando o sobrenome Fāni.
Os poemas máis coñecidos de Nava'i atópanse nos seus catro diwans, coleccións de poesía, que totalizan aproximadamente 50.000 versos. Cada parte do traballo corresponde cun período diferente da vida dunha persoa: miniatura|271x271px|Unha páxina do diwan de Nava'i .Da biblioteca de [[Suleiman I|Suleiman o Magnífico.]] Para axudar outros poetas tamén escribiu obras técnicas como Mizan al-Awzan, un detallado tratado de versificación; ou o monumental Majalis al-Nafais, unha colección de 450 esbozos biográficos de poetas contemporáneos.
Outra grande obra é Khamsa, composto por cinco poemas épicos, é remedo do Khamsa de Nizami Ganjavi: Alisher Tamén escribiu Lison ut-Tayr (لسان الطیر ou Linguaxe dos paxaros) seguindo a obra de Attar Manteq-ol-tayr منطق الطیر ou Discurso dos pxaros), no que expresou a súa visión filosófica e as súas ideas sufís. Traduciu  Nafahat-ul-uns (نفحات الانس) de Jumi ao chagatai co título de  Nasayim-ul-muhabbat (نسایم المحبت).Besh Hayrat tamén dá unha ollada en profundidade ao seu pensamento sobre relixión e sufismo. O seu libro de poesía persa contén 6.000 liñas (beits).
Escarabeidos
miniatura|dereita|upright|Escaravello sagado nun cartucho do [[faraón Thutmose III do templo Amón-Ra de Karnak, Exipto.]]
Os escarabeidos (Scarabaeidae) son unha familia de escaravellos (coleópteros) que consta dunhas 30.000 especies de todo o mundo. A clasificación desta familia é bastante inestable, con numerosas teorías en competencia e aparecen novas propostas a miúdo. Moitas das subfamilias da lista que se dá aquí probablemente non serán recoñecidas durante moito máis tempo, e probablemente serán reducidas a categorías por debaixo da subfamilia, ou elevadas a familias (por exemplo, a familia "Melolonthidae" apareceu en recentes clasificacións). Outras familias foron creadas recentemente e son case universalmente aceptadas (por exemplo, Pleocomidae, Glaresidae, Glaphyridae, Ochodaeidae, Geotrupidae e Bolboceratidae).
Características
Os escarabeidos teñen un corpo robusto, moitos deles son de cores metálicas e miden entre 1,5 e 160 mm. Teñen antenas con forma de maza distintivas compostas de placas chamadas lamelas que poden ser comprimidas nunha bóla ou abrirse en abano como follas para percibir cheiros. As antenas teñen once artellos, dos cales os tres últimos forman a maza. O clípeo está completamente fusionado coa fronte e o labro queda oculto baixo o clípeo. As patas son de tipo camiñador, escavador e a súa fórmula tarsal é 5-5-5 (en ocasións poden faltar os tarsos anteriores e as uñas en todas as patas). As patas frontais de moitas especies son anchas e adaptadas para escavar. A cor pode ser negra, azul, verde, parda, amarela ou vermella, ás veces iridiscente, metálica, brillante ou contrastada con marcas escuras. Varios membros desta familia teñen élitros con coloración estrutural que actúan como polarizadores circulares levoxiros; este foi o primeiro exemplo que se descubriu de polarización circular na natureza. É frecuente o dimorfismo sexual acentuado. O abdome ten seis esternitos visibles. A maioría dos escarabeidos adultos son nocturnos, aínda que os Cetoniinae e moitos Rutelinae son activos durante o día. Moitos escarabeidos son preeiros que reciclan excrementos, prea ou material vexetal en descomposición. Outros como o Popillia japonica son pragas agrícolas importantes.
Larvas
As súas larvas con forma de C son brancas ou amarelas claras. As larvas viven principalmente baixo terra ou baixo residuos, polo que non están expostas á luz do sol.