cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ucraína no Festival de Eurovisión Júnior
Organizou dous veces o festival: en 2008 e 2013 (segunda vez que un país que gaña organiza o festival ao ano seguinte). As dúas veces foron en Kíiv, a capital do país.
Adolfo Rodríguez Saá
Presidente da Arxentina
Cara á metade do seu quinto mandato como gobernador provincial, durante a crise de decembro de 2001 na Arxentina, a Asemblea lexislativa convocada polo senador Ramón Puerta (en exercicio do Poder Executivo) elixiuno Presidente da Nación para un período de 90 días, tras convocar a eleccións presidenciais mediante o controvertido sistema de lei de lemas. A primeira maxistratura do país quedara vacante tras as renuncias do vicepresidente Carlos "Chacho" Álvarez e do presidente Fernando de la Rúa.
A presidencia de Rodríguez Saa durou só sete días. Durante ese período proclamou a suspensión de pagamentos da débeda externa cos acredores privados, o cal nunca se chegou a concretar. Tamén anunciou a entrada en circulación dunha nova moeda non convertible, chamada Argentino —que nunca se emitiu—. Polas súas xestións logrou reunificar á CXT, polo que contou co apoio dos xefes sindicais, pero non o da UIA (Unión Industrial Arxentina) nin o dun importante sector do Partido Xusticialista, que discordaban coa decisión do mandatario de non desvalorizar a moeda de forma inmediata e non gradualmente como se propuña desde o Poder Executivo. Nomeou o senador Jorge Capitanich como ministro de Infraestrutura e Vivenda e interino de Economía, de Desenvolvemento Social e Medio Ambiente, de Saúde, de Traballo, Emprego e Formación de Recursos Humanos e de Seguridade Social; e como presidente do Banco da Nación Arxentina a David Expósito, un economista e xornalista ao que lle pediu a renuncia logo das súas declaracións sobre o Argentino.
Preparou unha lei de orzamentos para 2002, que incluía unha importante redución do déficit como pedía Anne Krueger do FMI. Krueger tamén pedía unha nova lei de coparticipación, para determinar o xeito no que o goberno federal e os provinciais xestionaban o diñeiro procedente das taxas. Rodríguez Saá convocou unha xuntanza cos gobernadores provinciais en Chapadmalal, pero só acudiron seis: Carlos Ruckauf, Juan Carlos Romero, Gildo Insfrán, Ángel Mazza, Carlos Rovira e Alicia Lemme. José Manuel de la Sota, gobernador de Córdoba, retiroulle o seu apoio, sospeitando que Rodríguez Saá quería suspender as eleccións e permanecer na presidencia ata 2003. O 30 de decembro renunciou alegando a perda de apoios por parte do Partido Xusticialista. O congreso aceptou a súa renuncia o 1 de xaneiro de 2002.
Pospresidencia
Rodríguez Saá foi deputado nacional entre 2003 e 2005 e desde 2005 é senador. Concorreu varias veces á presidencia da Arxentina a última impulsada pola alianza Compromiso Federal ou peronismo disidente, que impulsou a súa candidatura á presidencia nas eleccións de 2015, como unha forma de replicar o “modelo San Luis” á Nación.
Parque Nacional Nordeifel
O Parque nacional Nordeifel atópase no oeste de Alemaña.
Características
O parque localízase preto da cidade de Aquisgrán, xunto a fronteira con Bélxica. Creouse no ano 1960 e conta cunha superficie protexida de 175.000 hectáreas. A súa cota máxima de altitude é de 690 metros.
Vexetación e fauna
Trátase dunha área onde predomina o bosque caducifolio. Son frecuentes a faia, o carballo e o freixo. Tamén existen especies de folla perenne coma o Pradairo. Entre os mamíferos salientan os grandes ungulados, coma o cervo, o corzo ou o muflón, este último introducido. Tamén existen importantes especies de aves, coma o peto negro ou o galo lira.
Interstellar (filme)
Interestellar é un filme británico-estadounidense de 2014 do xénero de ciencia ficción dirixido, co-escrito e co-producido por Christopher Nolan. Está protagonizado por Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Jessica Chastain, Matt Damon e Michael Caine. No filme, un grupo de astronautas viaxan a través burato de verme na busca dun novo fogar para a humanidade. Os irmáns Christopher e Jonathan Nolan escribiron o guión, que ten a súa orixe nun guión de Jonathan desenvolvido no 2007. Nolan produciu o filme coa súa muller Emma Thomas a través da súa compañía Syncopy e con Lynda Obst a través de Lynda Obst Productions.
O fotógrafo de cine Hoyte van Hoytema rodou o filme en 35 mm (en formato anamórfico) e IMAX 70 mm. A fotografía principal tivo lugar a finais de 2013 en Alberta, Islandia e Os Ánxeles.
Estreouse en galego na TVG o 13 de setembro de 2017.
Dante Gabriel Rossetti
miniatura| Dante Gabriel Rossetti, retrato realizado por [[William Holman Hunt (1853)]] Gabriel Charles Dante Rossetti, nado en Londres o 12 de maio de 1828 e finado en Birchington-on-Follow (Kent) o 10 de abril de 1882, foi un poeta, ilustrador, pintor e tradutor inglés.
Traxectoria
Fillo dun erudito emigrante italiano, Gabriele Rossetti, Dante Gabriel Rossetti naceu en Londres. A súa familia e amigos chamábano Gabriel, pero nas súas publicacións asinou por primeira vez co nome de Dante, debido ás súas resonancias literarias. Era irmán da poeta Christina Rossetti e do crítico William Michael Rossetti, e foi un dos fundadores da Irmandade Prerrafaelista, xunto con John Everett Millais e William Holman Hunt.
Dende moi novo mostrou un grande interese pola literatura. Como todos os seus irmáns, aspiraba a ser poeta. Non obstante, tamén quixo pintar e mostrou grande interese pola arte italiana medieval. Estudou con Ford Madox Brown, con quen mantivo unha estreita relación ao longo da súa vida. Estudou linguas no King's College e máis tarde na Royal Academy. esquerda|miniatura| Ecce Ancilla Domini!, 1850 Despois da exposición da obra de Holman Hunt, A véspera de Santa Inés, Rossetti buscou a súa amizade. O cadro ilustrou un poema de John Keats, daquela pouco coñecido. O primeiro poema de Rossetti, The Blessed Damozel era unha imitación de Keats, polo que cría que Hunt podía compartir os seus ideais artísticos e literarios. Xuntos desenvolveron a filosofía da irmandade prerrafaelista. Rossetti estivo sempre máis interesado na parte medieval do movemento que na moderna. Publicou traducións de Dante e doutros poetas italianos medievais, e a súa arte tamén buscou adoptar o estilo do Renacemento italiano temperán.
Os primeiros grandes cadros de Rossetti amosan algunhas das características realistas do movemento prerrafaelista. En 1849, pintou o seu primeiro lenzo inspirado nos pintores italianos antigos, A infancia da Virxe. Ao ano seguinte pintou Ecce Ancilla Domini!, unha representación da Anunciación que exaltaba a pureza. É unha interpretación moderna da Virxe e da Anunciación, en que María se representa como unha adolescente indiferente e asustada, pálida non tanto polo candor espiritual, senón por estar consumida. Destaca o uso de cabelos vermellos, un signo de sensualidade debido ao decadentismo e ao simbolismo. A presenza do lirio e a cortina azul entre os tons de branco son outros elementos que engaden contido simbólico á pintura. A súa obra é intensamente mística e primitiva, e achégase ao eclecticismo dos nazarenos alemáns. A pintura incompleta Found (1854) foi a única dedicada á vida moderna. Representaba unha prostituta, sacada da rúa por un pastor que era o seu antigo amante. Non obstante, Rossetti preferiu progresivamente as imaxes simbólicas e mitolóxicas ás realistas. Isto tamén se pode aplicar á súa poesía posterior.
Aínda que John Ruskin o apoiou, as críticas sobre as súas pinturas en 1850 levárono a retirarse das exposicións públicas e dedicarse principalmente á acuarela, que podía vender en privado. Tomou como tema favorito os textos de Dante, en particular da Vita nuova, que traduciu ao inglés, e de Le Morte d'Arthur , de Thomas Malory. As súas visións da historia artúrica e o deseño medieval tamén inspiraron os seus novos amigos da época, como William Morris e Edward Burne-Jones. miniatura| Beata Beatrix, 1863 Estas tendencias víronse agravadas por certos acontecementos da súa vida privada, en particular pola morte da súa muller, Elizabeth Siddal, que se suicidou ao inxerir láudano despois de dar a luz un neno morto. Rossetti caeu nunha depresión e soterrou a maior parte dos seus poemas inéditos na tumba da súa muller no cemiterio de Highgate. Idealizou a súa imaxe como a Beatrice de Dante en varias pinturas, como O soño de Dante antes da morte da súa amada (1856) e Beata Beatrix (1863), unha obra que marca o camiño do pintor cara á maior ornamentación e simbolismo; este cadro alegórico alude á morte da súa muller. Representa a Elizabeth cunha pose lánguida e sensual, cos seus cabelos vermellos naturais reunidos nun peiteado arruinado; nas súas mans está colocando unha pomba vermella, símbolo da espiritualidade, que leva no pico unha póla aludindo ao láudano. Detrás del, unha escena difusa representa dúas personaxes, quizais Dante e Virxilio. O complexo simbolismo do retrato non deixa de ser unha fonte de debate entre os críticos.
A súa pintura influíu no desenvolvemento do movemento simbolista europeo. Rossetti representaba mulleres estilizadas obsesivamente. Tendeu retratar a súa nova amante, Fanny Cornforth, como o epítome do erotismo físico, mentres que outra das súas amigas, Jane Burden, a esposa do seu socio William Morris, a idealizou como unha deusa etérea.
Os amigos de Rossetti conseguiron que exhumase os poemas da tumba da súa esposa e os publicase: Poems (1870) foron altamente controvertidos e atacados como o epítome da escola da "poesía carnal". Ofenderon polo seu erotismo e sensualidade. Un poema, Nupcial Sleepial, describía unha parella durmida despois do sexo. Esa foi parte da secuencia de sonetos Rossetti The House of Life, unha serie de poemas que trazaban o desenvolvemento físico e espiritual dunha relación íntima. Rossetti describe a forma do soneto como o "monumento ao momento", xa que busca conter os sentimentos dun momento fugaz e reflectir o seu significado. Este foi o seu maior logro literario. En 1881 publicou Ballads and Sonets.
Cara ao final da súa vida, Rossetti caeu nun estado morboso, eclipsado pola drogadicción e a crecente inestabilidade mental, agravada pola súa reacción ante os salvaxes ataques dos críticos á súa poesía desenterrada (1869). Pasou os últimos anos xubilado, como un recluso. Morreu en Birchington-on-Siga, Kent.
Música
O compositor inglés Reginald Steggall (1867-1938) puxo música a varios poemas de Rossetti.
Na cultura popular
Rossetti foi interpretadao por Oliver Reed no telefilme de Ken Russell Dante's Inferno (1967). A irmandade prerrafaelista foi o tema de dous dramas de época da BBC. O primeiro, The Love School (1975) ten a Ben Kingsley como Rossetti. O segundo foi Desperate Romantics, con Aidan Turner como Rossetti. Foi emitido en BBC Two o 21 de xullo de 2009.
Enamina
miniatura|125px|Estrutura xeral dunha enamina. Unha enamina, en química orgánica, é un composto coa estrutura xeral R2C=CR-NR2.
Obtención
As enaminas son o produto da reacción de condensación (con perda de H2O) dun aldehido ou cetona enolizables cunha amina secundaria. Polo contrario, se reaccionan con amoníaco ou aminas primarias o produto final sería unha imina. Na reacción, unha vez que se produce a adición da amina secundaria, a perda de auga ten lugar por abstracción do protón do carbono en α ao carbonilo.
O equilibrio desprázase cara á enamina eliminando a H2O do medio por medio dunha destilación azeotrópica ou axentes deshidratantes.
Reactividade
As enaminas poden actuar como nucleófilos, de forma similar a un enolato, por exemplo en reaccións de alquilación, en reaccións de tipo aldólico ou en adicións nucleófilas conxugadas. Nestes casos de aplicación en sínteses adoitan usarse aminas secundarias cíclicas, como por exemplo a pirrolidina, para formar a enamina a partir do aldehido ou cetona.
Toki o Kakeru Shōjo
Toki o Kakeru Shōjo (時をかける少女) é un filme xaponés de animación de 2006 dirixido por Mamoru Hosoda. Foi producido por Madhouse e escrito por Satoko Okudera. Estreado por Kadokawa Herald Pictures, o filme está vagamente baseado na novela homónima de Yasutaka Tsutsui, e ten a mesma premisa dunha rapaza que consegue o poder de viaxar no tempo, mais a historia e as personaxes son diferentes respecto da novela.
Pablo Quintana
Pablo Quintana López, nado en Vilanova de Ozcos en 27 de marzo 1956, é un músico, investigador e divulgador do patrimonio cultural galego.
Traxectoria
Orixinario da comarca do Eo-Navia, realizou os seus primeiros estudos en Vilanova de Ozcos, a súa vila natal. En 1972 trasladouse a Ribadeo para estudar o Curso de Orientación Universitaria, e nesta vila comezou a dar pequenos recitais musicais, acompañado da guitarra clásica. O seu repertorio compúñase de pezas propias, cancións populares e temas de cantautores e grupos como Miro Casabella ou Voces Ceibes.
Rematado o COU pasou a estudar arquitectura na cidade da Coruña. Alí continuou a súa actividade musical, colaborando agora con outros músicos como Xico de Cariño ou Carlos Díaz "O Xestal". Nesta etapa adquiriu a súa primeira zanfona, obra do artesán Manuel Iglesias de Carballo, e aprendeu a tocar a gaita, empregando un instrumento que pertencera ao seu avó. En 1978, esgotadas as prorrogas por estudos, marchou facer o servizo militar á cidade vasca de Vitoria, onde se incorporou como gaiteiro á banda de música da unidade.
En 1985 aprobou unha oposición, entrando definitivamente no cadro de persoal da RNE como técnico de son. Este feito, unido ao nacemento da súa primeira filla, fixo que fose deixando apartadas paulatinamente a música e os traballos de investigación.
Non foi até finais da década de 2000 cando, xa pre-xubilado, reiniciou as súas actividades, encetando colaboracións con asociacións como a Sociedade Galega de Antropoloxía ou a Asociación de Gaiteiros Galegos. Retomou daquela a súas antigas indagacións sobre a zanfona, chegando a asistir ao obradoiro-escola da Deputación de Lugo para aprender a súa técnica construtiva. En 2008 constituíu a Editorial Canela, unha editora de temas relacionados coa cultura popular galega da que é director na actualidade.
Foi galardoado pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega como Mestre da Memoria no ano 2019.
Complexidade irredutíbel
miniatura|dereita|Michael J. Behe, o creador do argumento da complexidade irredutíbel
A complexidade irredutíbel (IC segundo as súas siglas en inglés, de Irreducible complexity) é un argumento desenvolvido polo bioquímico estadounidense Michael Behe para apoiar o deseño intelixente.
Defende que a organización de certos sistemas bioquímicos non sería explicábel por unha evolución gradual que sería incompatíbel co seu funcionamento; de aí deduciríase que non se poderían formar polos mecanismos propostos desde o darwinismo de evolucionar de predecesores máis simples, ou "menos completos", nun proceso de selección natural a través dunha serie de mutacións aleatorias vantaxosas que ocorrerían de forma natural.
O argumento da complexidade irredutíbel dá unha certa interpretación destes cambios, para explicar que a orixe da complexidade e a orde na natureza serían a obra deliberada dun axente intelixente.
Este argumento é un dos dous principais que apoian o deseño intelixente; o outro é a complexidade específica.
O argumento é abrumadoramente descartado pola comunidade científica, igual que o propio deseño intelixente, que é considerado como pseudociencia. "True in this latest creationist variant, advocates of so-called intelligent design… use more slick, pseudoscientific language. They talk about things like 'irreducible complexity'" — "for most members of the mainstream scientific community, ID is not a scientific theory, but a creationist pseudoscience."
Mark D. Decker. College of Biological Sciences, General Biology Program, University of Minnesota Frequently Asked Questions About the Texas Science Textbook Adoption Controversy "The Discovery Institute and ID proponents have a number of goals that they hope to achieve using disingenuous and mendacious methods of marketing, publicity, and political persuasion. They do not practice real science because that takes too long, but mainly because this method requires that one have actual evidence and logical reasons for one's conclusions, and the ID proponents just don't have those. If they had such resources, they would use them, and not the disreputable methods they actually use."
Definicións
O termo "complexidade irredutíbel" foi definido orixinalmente polo bioquímico Behe no seu libro A caixa negra de Darwin (Darwin’s Black Box) como:
Noutras palabras, o complexo irredutíbel é o nivel máis sinxelo no que pode funcionar ese sistema. O argumento busca demostrar que os seres vivos tiveron que ser manipulados ao longo da súa evolución para que o seu funcionamento fose o correcto, apoiándose en que desde unha bacteria até un ser humano teñen partes no seu organismo cuxa eliminación impide que este poida funcionar. "Este argumento ten en conta que ao seren os procesos evolutivos de Darwin tan complexos, e ao seren realizados ao azar, non puideron suceder por simples mutacións xenéticas, senón que deberon ter a supervisión dalgún tipo de Deus, é dicir dun deseñador intelixente".
Por iso os defensores do deseño intelixente usan esta expresión para referirse a sistemas biolóxicos e órganos que cren que non puideron xurdir por ningunha serie de pequenos cambios. Alegan que calquera estrutura menor que a forma completa do sistema ou órgano completo non funcionaría, ou sería prexudicial para o organismo que, polo tanto, non podería sobrevivir ao proceso de selección natural. A pesar de aceptar que algúns órganos e sistemas complexos poden explicarse pola evolución, argumentan que algunhas funcións biolóxicas e órganos que son irredutibelmente complexos non poden explicarse polos modelos actuais, e que un proxectista intelixente debeu crear a vida ou dirixir a súa evolución.
Unha segunda definición dada por Behe (a súa "definición evolucionista") é esta:
William Dembski, outro defensor do deseño intelixente, dá estoutra definición:
Predecesores
miniatura|150px|dereita|Marco Tulio Cicerón miniatura|150px|dereita|Galeno
O argumento da complexidade irredutíbel está fundamentado no argumento teleolóxico para Deus (o argumento do proxecto ou da complexidade). Este di que porque certas cousas na natureza son moi complicadas, deberían ser proxectadas.
William Paley fíxose famoso por declarar, na súa analoxía do reloxeiro, en 1802, que a complexidade na natureza implica un Deus pola mesma razón que a existencia dun reloxo implica a existencia dun reloxeiro. O argumento é moi antigo, e pode encontrarse até na obra de Cicerón, De natura deorum, ii.34.
Até o século XVIII
Galeno (séculos I e II d.C.) escribiu sobre o gran número de partes do corpo e as súas relacións, cuxa observación foi citada como evidencia da creación.
A idea de que a interdependencia entre as partes pode ter implicacións para a orixe dos seres vivos establecérona diversos autores, comezando por Pierre Gassendi a mediados do século XVII e John Wilkins, que escribiu (citando a Galeno), "Agora imaxinade que todas estas cousas, de acordo cos seus varios tipos, poden ser colocadas na súa forma e orde regular, para a cal un número infinito de intencións son necesarias, sen o proxecto dun axente intelixente debe ser irracional no máis alto grao."
A finais do século XVII Thomas Burnet referiuse a "unha multitude de pezas apropiadamente reunidas" para argumentar contra a eternidade da vida.
No inicio do século XVII, Nicolas Malebranche escribiu "Un corpo organizado contén unha infinidade de partes que dependen mutuamente unhas das outras en relación con finalidades particulares, todas as cales deben estar formadas para funcionaren como un todo," argumentando a favor da preformación, en vez da epixénese, do individuo.
Un argumento semellante sobre as orixes do individuo fixérono outros estudosos da historia natural do século XVIII.
Século XIX
miniatura|dereita|150px|William Paley dereita|150px|miniatura|Chares Darwin
Durante a transición do século XVIII ao século XIX comezan a aparecer as referencias á evolución.
Nun sentido diferente, no inicio do século XIX, Georges Cuvier usou o concepto de "correlación das partes" ao establecer a anatomía de animais a partir de restos fragmentados.
A pesar de non ser o autor do termo, Charles Darwin identificou o argumento como unha forma posíbel de falsear a predición da teoría da evolución desde o inicio. En "A orixe das especies" escribiu: "se fose posíbel demostrar que calquera órgano complexo exista, que non puidese formarse por pequenas mutacións numerosas e sucesivas, a miña teoría estaría destruída. Pero eu non consigo encontrar tal exemplo."
A teoría da evolución de Darwin desafía o argumento teleolóxico ao postular unha explicación alternativa á do proxectista intelixente, a evolución pola selección natural. O argumento a partir da complexidade irredutíbel tenta demostrar que certas funcións biolóxicas non poden ser o resultado da evolución darwiniana.
Século XX
Hermann Muller, a principios do século XX, discutiu un concepto similar á complexidade irredutíbel. Pero, lonxe de vela como un problema para a evolución, Muller describiu a "interdependencia" das funcións biolóxicas como unha consecuencia esperada da evolución, que levaría á irreversibilidade dalgúns cambios evolucionistas. Escribiu: "Estando finalmente entrelazado, como está, no tecido máis íntimo do organismo, o novo carácter non pode ser descartado con impunidade, e tórnase vitalmente necesario."
En 1981, Ariel Roth, na defensa da posición da ciencia da creación no caso de McLean vs. Arkansas, di sobre as "estruturas complexas integradas" que "este sistema non pode ser funcional a menos que todas as partes estean alí... Como estas partes sobreviviron durante a evolución"
En 1985 Cairns-Smith escribiu sobre a "interconexión": "Como pode unha colaboración complexa entre compoñentes evolucionar en pequenos pasos?" e usou a analoxía da estrutura chamada 'centralización', usada para construír un arco, sendo removida despois: "Certamente houbo 'centralización'. Antes de que unha estrutura de múltiples compoñentes da bioquímica actual poida curvarse sa, debe primeiro curvarse sobre outra cousa."
Nunha disertación apoiando o creacionismo publicada en 1994, Lumsden referiuse aos flaxelos bacterianos dicindo que presentan "compoñentes múltiples e integrados", e onde "nada neles funciona a menos que todos os seus complexos compoñentes estean xuntos", e solicitou ao lector que "imaxinara os efectos da selección natural nestes organismos que fortuitamente evolucionaran o flaxelo... sen os mecanismos de control concomitantes [sic]".
Un concepto anterior de sistemas irredutibelmente complexos vén de Ludwig von Bertalanffy, biólogo austríaco do século XX. O autor cría que os sistemas complexos deberían examinarse como sistemas completos e irredutíbeis para comprender como funcionan. Estendeu o seu traballo sobre a complexidade biolóxica nunha teoría xeral de sistemas nun libro titulado "Teoría xeral de sistemas" (General System Theory). Despois de que James Watson e Francis Crick publicaran a estrutura do ADN no inicio da década de 1950, a teoría xeral de sistemas perdeu a moitos dos seus seguidores nas ciencias físicas e biolóxicas. Porén, a teoría dos sistemas seguiu sendo popular nas ciencias sociais moito tempo despois de que fora abandonada nas ciencias físicas e biolóxicas.
Orixes
A primeira vez que Behe usou o termo complexidade irredutíbel foi no seu libro de 1996 "A caixa negra de Darwin" (Darwin's Black Box), para referirse a certos sistemas bioquímicos celulares complexos. Nel explica que "a ciencia (os mecanismos evolutivos) non pode explicar o desenvolvemento dalgúns sistemas con tal "complexidade irredutíbel". Significativamente Behe dá a autoría do concepto orixinal ao filósofo William Paley e non a von Bertalanffy, e suxire que a súa aplicación do concepto a sistemas biolóxicos é completamente orixinal. Os defensores do deseño intelixente afirman que os sistemas de complexidade irredutíbel foron deliberadamente elaborados por algunha forma de intelixencia.
En 2001 Behe escribiu que "hai unha certa asimetría entre a miña actual definición de complexidade irredutíbel e o obxectivo da selección natural. Espero reparar este problema en traballos futuros".
Behe explicou especificamente que "a definición actual coloca o centro do problema na remoción dunha parte dun sistema que xa estea funcionando", pero que a "tarefa difícil que a evolución darwiniana encara, entre tanto, non é remover partes de sistemas sofisticados preexistentes; debe ser colocar xuntos compoñentes que fan un novo sistema en primeiro lugar."
No xuízo do caso Kitzmiller (Kitzmiller v. Dover Area School District), en 2005, Behe testemuñou baixo xuramento que el "non xulga [a asimetría] o suficientemente seria como para [ter revisado o libro] até entón."
Tamén testemuñou sobre a complexidade irredutíbel. O tribunal (o xuíz Jones) entendeu que "a alegación da complexidade irredutíbel do profesor Behe fora refutada en traballos de investigación revisados por pares, e que fora rexeitada pola comunidade científica en xeral".
Alén diso, Behe testemuñou que a presenza de complexidade irredutíbel en organismos non descartaría a implicación de mecanismos evolutivos no desenvolvemento da vida orgánica. Tamén testemuñou que non sabía de "artigos revisados por pares en publicacións científicas discutindo o deseño intelixente da coagulación sanguínea, pero que habería "probabelmente un gran número de artigos revisados por pares en publicacións científicas que demostrarían que o sistema de coagulación do sangue é de feito un arranxo significativo de partes de gran complexidade e sofisticación". (O resultado do xuízo foi a sentenza de que "o deseño intelixente non é ciencia, que é esencialmente relixioso na súa natureza").
De acordo coa teoría da evolución, as variacións xenéticas ocorren sen un proxecto ou intención específica. O ambiente "selecciona" as variacións que son máis aptas, que se transmiten entón á próxima xeración dos organismos. Os cambios suceden pola operación gradual das forzas naturais durante o tempo, algunhas veces lentamente, outras máis rápido. Este proceso é capaz de adaptar estruturas complexas a partir de estruturas iniciais simples, ou converter estruturas complexas dunha función a outra. A maioría dos defensores do deseño intelixente aceptan que a evolución acontece a través da mutación e a selección natural ao "nivel micro", como o cambio da frecuencia relativa das diversas lonxitudes do bico dos pimpíns de Darwin, pero alegan que non pode explicar a complexidade irredutíbel, porque ningunha das partes dun sistema irredutíbel sería funcional ou vantaxosa até que o sistema completo estivese formado.
O exemplo primordial deste argumento é o do flaxelo bacteriano e o como, ao ser este unha das estruturas máis simples, mostra certos indicios de ser parte dun deseño intelixente, xa que a súa estrutura química depende exclusivamente de cada un dos enlaces da súa estrutura molecular.
Os críticos consideran que a maioría dos exemplos (se non todos) están baseados nunha comprensión errónea do funcionamento dos sistemas biolóxicos en cuestión, e consideran a baixa calidade dos mesmos como unha proba excelente do argumento pola ignorancia.
Contrariamente aos argumentos dos promotores do deseño intelixente, o consenso da comunidade científica é que a complexidade irredutíbel non é ciencia senón creacionismo. Pero a pesar diso, a complexidade irredutíbel continúa citándose como un argumento importante polos creacionistas, particularmente polos propoñentes do deseño intelixente.
Aínda que estas ideas case nunca se aceptan pola comunidade científica, teñen certas aplicacións ás ciencias e mostran o que para o pensamento tradicional é o case perfecto funcionamento do corpo humano.
A analoxía da rateira
miniatura|300px|[[Michael Behe cre que moitos aspectos da vida presentan evidencias de deseño, usando a rateira nunha analoxía que é criticada por outros ]]
Behe usa a rateira como un exemplo ilustrativo do concepto do deseño. Unha rateira consiste en varias partes que interactúan: a base, o prendedor, o resorte, o martelo. Behe afirma que todas as partes deben estar presentes para que a rateira funcione, e que a remoción de calquera destas pezas destrúe a función da rateira. De forma semellante, os sistemas biolóxicos precisan da acción en conxunto de múltiplas partes para funcionaren. Os defensores do deseño intelixente din que a selección natural non podería crear do nada estes sistemas para os que a ciencia non encontrou un camiño evolutivo de pequenas modificacións sucesivas, porque a función seleccionada só está presente cando todas as partes están montadas. Os exemplos orixinais de Behe de mecanismos de complexidade irredutíbel inclúen o flaxelo bacteriano da Escherichia coli, a coagulación do sangue, cílios, e o sistema inmunitario adaptativo.
Behe alega que os órganos e funcións biolóxicas que son irredutibelmente complexos non se poden explicar completamente polos modelos actuais da evolución. Afirma que:
A complexidade irredutíbel non é unha alegación de que a evolución non suceda, pero si unha alegación de que é "incompleta". No último capítulo do libro Darwin's Black Box, Behe explica a súa visión de que a complexidade irredutíbel é a proba do deseño intelixente. Os principais críticos, porén, alegan que a complexidade irredutíbel, tal como é definida por Behe, pode ser xerada por mecanismos evolucionistas coñecidos. A afirmación de Behe de que ningunha literatura científica describiu apropiadamente as orixes dos sistemas bioquímicos a través de mecanismos evolucionistas refutouna o TalkOrigins. O xuíz Jones, no caso de Dover escribiu "Ao definir a complexidade irredutíbel na forma en que o fai, o profesor Behe intenta excluír o fenómeno da exaptación por unha definición, ignorando desta forma abundantes evidencias que refutan o seu argumento. Notabelmente, o NAS rexeitou a alegación de Behe de complexidade irredutíbel..."
Exemplos presentados: presuntos exemplos de fisioloxía
Behe e outros suxeriron que unha serie de características biolóxicas que cren que son irredutibelmente complexas. Entre elas están as seguintes:
Ciclo de Krebs
miniatura|dereita|500px|Esquema do ciclo de Krebs ou ciclo do ácido cítrico.
O ciclo do ácido cítrico comeza coa Acetil-CoA transferindo o seu grupo acetilo, de dous átomos de carbono, ao composto receptor oxalacetato, de catro carbonos, formando así un composto de seis carbonos, o citrato.
O citrato entón pasa por unha serie de transformacións químicas, perdendo dous grupos carboxilo en forma de CO2. Os carbonos liberados en forma de CO2 veñen do oxalacetato, e non directamente da Acetil-CoA. Os carbonos doados polo Acetil-CoA forman parte do oxalacetato despois do primeiro paso do ciclo do ácido cítrico.
A transformación dos carbonos doados polo Acetil-CoA en CO2 require varios pasos no ciclo de Krebs. Mentres, a causa do papel do ácido cítrico no anabolismo (síntese de substancias orgánicas), pode non perderse xa que moitas substancias intermediarias do ciclo tamén se usan como precursoras para a biosíntese doutras moléculas.
A maior parte da enerxía dispoñíbel grazas ao proceso oxidativo do ciclo transfírese por electróns altamente enerxéticos que reducen o NAD+, transformándoo en NADH. Por cada grupo acetilo que entra no ciclo de Krebs, prodúcense tres moléculas de NADH (o equivalente a 2,5 ATP).
Tamén se transfiren electróns ao receptor Q, formando QH2.
No final de cada ciclo, o oxalacetato de catro carbonos rexenérase, e o proceso continúa utilizando o resultado do último proceso como base principal para obter un novo ciclo.
O sistema da coagulación do sangue
O argumento da complexidade irredutíbel asume que as partes necesarias dun sistema sempre son necesarias, e por tanto non poden ir crecendo secuencialmente.
Non obstante, a comunidad científica argumenta con evidencias o segundo principio da evolución: "calquera sistema non necesita necesariamente ter a mesma función que o sistema ancestral do cal evolucionou", por exemplo as aletas dos golfiños teñen unha función distinta á das patas dos mamíferos terrestres.
Algo que é simplemente vantaxoso ao principio pode máis tarde volverse necesario. Moitas estruturas chamadas irredutíbeis encontráronse noutros organismos como sistemas moito máis simples que utilizan menos partes. Estes sistemas, á súa vez, puideron ter precursores até máis simples, e que agora están extinguidos.
O "argumento da improbabilidade" tamén presenta de forma errada a selección natural. É correcto dicir que un conxunto de mutacións simultáneas que forman unha proteína de estrutura complexa é improbábel, pero non era iso o que Darwin defendía. A súa explicación baséase en pequenos cambios acumulados que acontecen sen un obxectivo final. Cada paso ten que ser vantaxoso por si mesmo, a pesar de que os biólogos non consigan, de momento, entender a razón de ser de todos eles.
O flaxelo
miniatura|400px|O flaxelo bacteriano invócase frecuentemente como un exemplo da complexidade irredutíbel. Outro exemplo é a complexidade do flaxelo bacteriano, cuxa estrutura é, efectivamente, moi complexa. O flaxelo dalgunhas bacterias constitúe un motor molecular exixindo a interacción de cerca de 40 partes proteicas complexas, e a ausencia de calquera destas proteínas fai que o flaxelo non funcione. Behe mantén que o "mecanismo" do flaxelo é irredutibelmente complexo porque se tentamos reducir a súa complexidade situándoo nunha fase anterior máis simple do seu desenvolvemento evolutivo, obteriamos un organismo que non funciona de maneira apropiada.
Pero as similitudes das proteínas que o compoñen con outros sistemas de excreción celular é incribelmente similar. A adecuación, a organización paulatina de ditas estruturas, foi conferindo outras funcións distintas a través de moitas xeracións, dun lento refinamento das estruturas que lle foi proporcionando vantaxes no medio onde vivía, o que se fixo grazas ao proceso de selección natural. Ditas estruturas non aparecen completas e dun só golpe, como propón o creacionismo (deseño intelixente).
Os científicos entenden que este argumento foi refutado á luz de investigacións recentes. Apuntan que o corpúsculo basal do flaxelo é similar ao sistema secretor Tipo III (TTSS na sigla en inglés), unha estrutura en forma de agulla que algúns xermes patóxenos como a Salmonella e a Yersinia pestis usan para inxectar toxinas en células eucariotas vivas. A base da agulla posúe dez elementos en común co flaxelo, pero aínda faltan corenta das proteínas que fan o flaxelo funcional. Non obstante, este sistema parece negar a alegación de que tirar calquera das partes do flaxelo transfórmao nunha estrutura inútil. Isto fixo que Kenneth Miller anotase que "As partes deste sistema supostamente irredutibelmente complexo en verdade teñen funcións propias."
Este modelo explicativo propúxoo en 2003 Nicholas J. Matzke, e o modelo foi verificado e comprobado por procesos experimentais mediante análises de proteinas e ADN, o que deixa sen argumentos a Behe.
O ollo
miniatura|esquerda|200px|A evolución do ollo, usada a miúdo como un exemplo de complexidade irredutíbel. (a) Mancha de pigmento (b) Copa simple simple de [[pigmento (c) Copa simple óptica da peneira (Haliotis tuberculata) (d) Ollo complexo do polbo (Octopus vulgaris).]]
O ollo é un exemplo famoso dunha estrutura irredutibelmente complexa, debido ás súas moitas partes elaboradas e interconectadas, parecendo todas elas dependentes unhas das outras.
Por iso, o ollo cítase frecuentemente polos defensores do deseño intelixente e o creacionismo como un exemplo de complexidade irredutíbel.
Behe usou o "problema do desenvolvemento do ollo" como unha evidencia do deseño intelixente no seu libro Darwin's Black Box.
A pesar de que Behe recoñece que a evolución das grandes estruturas anatómicas do ollo están ben explicadas, alega que a complexidade das reaccións bioquímicas necesarias a nivel molecular para a sensibilidade á luz aínda desafían as explicacións.
O creacionista Jonathan Sarfati describiu o ollo como o "gran desafío" dos biólogos evolucionistas e "un exemplo soberbio da 'complexidade irredutível' na creación de Deus", apuntando especificamente a súa suposta "vasta complexidade" necesaria para a transparencia.
O ollo é tan complexo que a súa explicación segundo as teorías de Darwin sería moi complicada, xa que a coordinación das moléculas para poder percibir a luz e facer que o cerebro a interprete é un proceso que ten unha complexidade enorme. Nun fragmento citado xeralmente de forma equivocada de A orixe das especies, Charles Darwin parece recoñecer que o desenvolvemento do ollo é unha dificultade para a súa teoría.
A cita, no seu debido contexto, mostra que Darwin tiña unha boa comprensión da evolución do ollo.
miniatura|esquerda|200px|Os ollos dos vertebrados (esquerda) e dos invertebrados, como os do [[polbo (dereita) desenvolvéronse independentemente: os dos vertebrados desenvolveron unha retina invertida cun punto cego sobre o seu disco óptico, mentres que o polbo evitou iso cunha retina non invertida.]]
Desde os tempos de Darwin, a evolución dos antecedentes do ollo compréndese mellor. A pesar de que o entendemento da construción dos ollos antigos a través do rexistro fósil é problemático debido ao feito de que os tecidos brandos non deixan impresións ou restos, as evidencias xenéticas e de anatomía comparada apoian a idea dunha orixe común a todos os ollos.
Conforme Behe admite, a evidencia actual suxire posíbeis liñas evolutivas para a orixe das estruturas anatómicas do ollo; por exemplo, que os ollos tiveron a súa orixe como simples manchas de células fotorreceptoras que podían detectar a presenza ou a ausencia da luz, pero non a súa dirección. Ao desenvolver unha pequena depresión para as células fotosensíbeis, os organismos gañaron unha mellor capacidade de descubrir a orixe da luz, e como o continuo aprofundamento da depresión nun burato en forma de copa, de maneira que a luz atinxe certas células dependendo do seu ángulo, fixo posíbel unha información visíbel cada vez máis precisa. A abertura do ollo era entón diminuída, de forma que a luz chegaba enfocada, transformándose o ollo nunha cámara escura e permitindo ao organismo percibir formas. O náutilo é un exemplo moderno dun animal cun ollo deste tipo. Finalmente, a capa protectora de células transparentes sobre a abertura diferenciouse nunha lente primitiva, e o interior do ollo encheuse de humores para axudar a situar as imaxes no foco. Desta forma, os biólogos modernos recoñecen os ollos como unha estrutura relativamente simple que evolucionou, e moitos dos principais desenvolvementos da evolución do ollo crese que aconteceron nalgúns poucos millóns de anos, durante a explosión cambriana.
Porén, e de acordo con Behe, a complexidade da sensibilidade á luz no nivel molecular e as reaccións bioquímicas necesarias para as "primeiras manchas simples de fotorreceptores" aínda desafían as explicacións científicas.
Aguiño, Ribeira
Nosa Señora do Carme de Aguiño é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ribeira. Segundo, o IGE en 2018 tiña 2.875 habitantes (1.435 mulleres e 1.440 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, 7 máis que o ano anterior.
A esta parroquia pertence a illa de Sálvora.
Xentilicio
Esta parroquia posúe un xentilicio, aínda que constatado de forma serodia, que é aguiñense.
Festas gastronómicas
Desde 1997 celébrase no mes de xullo a festa do percebe.
Alcublas
Alcublas (en valenciano Les Alcubles) é un municipio da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca de Serrans.
Xeografía
Municipio situado na vertente sur da zona montañosa de ligazón entre a Serra Calderona e a Serra de Andilla, que separa as concas do Turia e o Palancia. O relevo do termo non é moi accidentado, caracterizándose pola existencia de "cuncas" e chairas rodeadas de cerros de mediana elevación. Esta característica permitiu a instalación dun aeródromo no Chairo da Balsa, en 1936. As principais alturas son Pedroso (878 m), Los Molinos (904 m), Verdinal (614 m) e La Solana (1.123 m).
O termo carece de correntes fluviais importantes, sendo a única a destacar a rambla de Alcublas, que logo dá orixe á rambla de Artaix. Na parte sur do termo hai montes cubertos de piñeirais; no resto hai pastos e monte baixo (romeu, espliego etc).
A vila está na cabeceira da rambla de Alcublas, nunha ampla "cunca" rodeada por varios cerros, moi próxima ao linde con Andilla. Accédese a esta localidade, dende Valencia, tomando a CV-35 ata enlazar coa CV-339 e logo continuar pola CV-245.
O termo municipal de Alcublas limita coas localidades de Andilla e Llíria pertencentes á provincia de Valencia, e Sacañet, Jérica e Altura na provincia de Castelló.
Economía
Existen dentro do termo terreos dedicados a diversos cultivos: viñedos, cereais, oliveiras, amendoeiras e figueiras. O viño e o aceite son as principais producións. Pola abundancia de plantas aromáticas hai gran dedicación apícola, así como de obtención de esencia de espliego.
Rubí (homónimos)
O termo rubí pode referirse a:
Harry Potter and the Philosopher's Stone (videoxogo)
Harry Potter and the Philosopher's Stone é un videoxogo de acción e aventuras multiplataforma de Electronic Arts desenvolvido por KnowWonder, Warthog, Griptonite, Argonaut, Eurocom e Westlake Interactive. Inicialmente, a pedra filosofal fora desenvolvido para PlayStation, PC, Game Boy Color, Advance e Macintosh, e logo foi refeito dous anos despois para PlayStation 2, Xbox e Nintendo GameCube.
A primeira versión do xogo lanzouse á venda o 15 de novembro de 2001 en Norte América; en Australia e Europa estivo dispoñible a partir do 16 de novembro e no Xapón o 1 de decembro de 2003. A segunda versión viu a luz o 9 de decembro de 2003 en Norte América, no Xapón o 11 de decembro e en Australia e Europa o 12 de decembro.
O videoxogo está baseado en Harry Potter e a pedra filosofal, a primeira novela da serie Harry Potter de J. K. Rowling. A historia presenta a Harry Potter, un neno que descobre que é meigo o día do seu undécimo aniversario e acode á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería para comezar a súa educación máxica. A maioría das críticas foron negativas. Os críticos destacaron a sinxeleza das probas e os pobres gráficos das versións de 2003.
Modo de xogo
O modo de xogo de Harry Potter and the Philosopher's Stone é desde unha perspectiva de terceira persoa. O xogador controla a Harry Potter desde un punto de vista situado tras o personaxe.
GameCube, PlayStation 2 e Xbox
Warthog Games fixo un novo xogo de 'Harry Potter and the Philosopher's Stone'' para as consolas máis novas en 2003, un par de anos despois das versións orixinais. O seu modo de xogo difire moito do resto de versións e recibiu críticas por tomar todos os esconxuros do videoxogo d’a Cámara dos Segredos.
Game Boy Color
O xogo para a Game Boy Color é similar a outros como Final Fantasy. O xogador controla a Harry, comezando con Hagrid levándoo ata a Travesa Diagon. Os esconxuros empréganse para os combates, no canto de servir para interactuar tamén coa contorna.
Game Boy Advance
O videoxogo para a Game Boy Advance é completamente diferente có da Game Boy Color. O xogo da Game Boy Advance é de crebacabezas. O xogador explora Hogwarts e debe asistir ás clases, que a miúdo inclúen un desafío de recoller certo número de elementos. O xogo inclúe monstros habituais doutros xogos da serie, como caracois e gnomos.
Bocarribeira
'Bocarribeira. Poemas pra ler e queimar' é un libro de poesía en lingua galega escrito por Ramón Otero Pedrayo, e publicado polo Grupo Brais Pinto en 1958. Conta con ilustracións de Reimundo Patiño.
Estilo
A obra vai na liña de Terra Chá de Manuel María (1954) e Os Eidos de Uxío Novoneyra (1955), redundando a exaltación da paisaxe como reivindicación cultural que viña defendendo desde a época da Xeración Nós, asimilando a nova tendencia con espírito novo, e servindo de ponte entre o grupo Nós e o Brais Pinto. A bocarribeira refírese á zona de transición entre a montaña e o val do Miño, nas desembocaduras do Barbantiño e o Formigueiro. O termo bocarribeira aparece xa en novelas anteriores do autor, como Devalar. O subtítulo refírese á idea do autor sobre si mesmo, que non se tiña por poeta.
Ao igual ca Terra Chá é unha poesía fortemente nominalizada con abundantes topónimos evocados e nomes propios, algúns deles recoñecibles. Hai neopopularismos (coplas de autor con forma de poesía popular), restos hilozoístas e evocacións de neotrobadorismo. Os versos teñen medidas moi diversas.
Linguaxe
Non ten moitos dialectalismos, pero si algúns termos característicos da zona.
Temática
Un dos temas recorrentes é o vento (nordesía, cabaleiro mozo que peta nas portas), que recibe importancia como elemento dinamizador e modalizador da paisaxe. Outro elemento clave é o vieiro (o camiño, a rúa, o rueiro), que simboliza o devalar do home pola terra. A morte aparece tamén de forma recorrente, como algo non estraño, quizais como recordo do pai.