cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Netvibes
Características
Tamén existen lapelas que non son agregadores e que permiten acceder a un servizo completo doutra páxina, como Joomla.
Atalanta
miniatura|dereita|200px|Atalanta e [[Hipomenes, de Guido Reni.]] Atalanta é unha personaxe da mitoloxía grega. Existen dúas versións sobre a súa historia.
Na versión arcadiana, é filla de Iasos, rei do Peloponeso. Como Iasos desexaba un home, enfureceuse cando soubo que tivera unha filla e decidiu expor a acabada de nacer no bosque Pelión para que morrese. Mais, unha osa apiadouse da criatura e protexeuna até que uns pastores a recolleron para criala. Cos anos, Atalanta chegou a ser unha magnífica cazadora e distinguiuse especialmente na cacería do xabarín de Calidón. Como Artemisa, deusa tamén cazadora, Atalanta fixo voto de virxindade, de modo que polas súas frechas pereceron os centauros Hileo e Reco que intentaran abusar dela. Foi a única muller que formou parte da expedición dos argonautas.
Na versión beocia, Atalanta é filla do rei Xoeneo. O seu pai quería casala, mais ela desexaba permanecer virxe, polo que argallou un plan para evitar o matrimonio: só tomaría como esposo aquel que conseguise vencela nunha carreira pedestre, e os que intentasen a proba e fracasasen serían executados. Así morreron moitos pretendentes. Non obstante, un día apareceu o mozo Hipomenes disposto a conseguir a man da princesa grazas á axuda de Afrodita. A deusa obséquiao coas tres mazás de ouro que Heracles roubara no xardín das Hespérides. Durante a carreira, Atalanta adiantou a Hipomenes en tres ocasións pero, en cada unha delas, o rapaz lanzaba unha das mazás por diante da súa opoñente que, chea de curiosidade, se agachaba para recollelas e era adiantada polo seu rival. Despois deste episodio, os recentemente casados cometeron un sacrilexio no templo de Démeter, que os transformou en leóns e os xunguiu ó seu carro. Son os leóns da fonte da Cibeles en Madrid.
Peter Greenaway
Lonxe dos supostos do cine comercial actual, a súa obra caracterízase no visual por unha forte influencia da pintura renacentista e da flamenga en particular, especialmente no tocante á composición e á iluminación da escena xunto cos contrastes da roupa coa nudez, a natureza coa arquitectura, a decoración coa xente, os praceres sexuais coa morte dolorosa.
Traxectoria
Peter Greenaway naceu en Newport (País de Gales), e medrou en Essex (Inglaterra). A súa familia deixou o sur de Gales cando el tiña tres anos. A unha idade temperá Greenaway decidiu que quería ser pintor. Interesouse polo cine europeo, fixándose primeiro no de Bergman, e despois en directores da Nouvelle Vague francesa tales como Godard, e en maior medida Alain Resnais.
En 1962 iniciou os seus estudos na Walthamstow College of Art, na que foi compañeiro do músico Ian Dury, que máis tarde formaría parte do elenco de The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (O cociñeiro, o ladrón, a súa esposa e o seu amante). Greenaway formouse como muralista durante tres anos. Fixo a súa primeira curta, Death of Sentiment, un ensaio sobre o mobiliario dos adros: cruces, anxos e tipografías na pedra. A película foi filmada en catro grandes cemiterios londinienses. En 1965, ingresou na Oficina Central de Información (Central Office of Information ou COI) (axencia estatal británica adicada á creación de campañas informativas para á cidadanía), traballando nela quince anos como editor e director de películas. Neste tempo adicouse a creación de películas experimentais, comezando con Train (1966), a partir de fragmentos da filmación do último tren de vapor que chegou á estación de Waterloo, (situada xusto detrás da COI). É esta unha cinta de estilo abstracto influenciada por Man Ray e o seu ballet mécanique, sobre a que montou unha banda sonora de música concreta. Tree (1966), ten como protagonista unha árbore que medra cercada polo formigón do Royal Festival Hall, no South Bank de Londres. Os anos setenta amosan a un Greenaway máis ambicioso e serio, con obras como Vertical Features Remake e A Walk Through H. Na primeira, examina variacións de formas con estruturas aritméticas, e a segunda é unha viaxe a través dos mapas dun lugar ficticio.
En 1980, Greenaway fará o seu traballo máis ambicioso ata aquel momento, The Falls, unha colosal e fantástica enciclopedia do absurdo composta por 92 pequenas partes relacionadas con 92 vítimas do que é chamado no filme o Violent Unknown Event (VUE), ou Suceso Violento Descoñecido. Nos anos oitenta, o cine de Greenaway florece nos seus filmes máis coñecidos, The Draughtsman's Contract (O contrato do debuxante) (1982), A Zed & Two Noughts (1985), The Belly of an Architect (O ventre do arquitecto) (1987), Drowning by Numbers (Conspiración de mulleres) (1988), e a súa película de máis éxito (e máis polémica), The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (O cociñeiro, o ladrón, a súa muller e o seu amante) (1989).
En 1989, colaborou co artista Tom Phillips nunha miniserie de televisión titulada A TV Dante, escenificando os primeiros cantos do Inferno de Dante. Nos anos noventa, presentou o seu visualmente espectacular Prospero's Books (Os libros de Próspero) (1991), o seu polémico The Baby of Mâcon (O neno de Macon) (1993), The Pillow Book (1996), e 8½ Women (1999).
Características destacadas da súa obra
Estes elementos que se repiten están en liña coa música minimalista e repetitiva do compositor Michael Nyman, que habitualmente se encarga das bandas sonoras das súas películas.
Greenaway mantense escéptico acerca das restritivas fronteiras do cine. Pódese dicir que as súas películas non intentan manter vixentes as súas características tradicionais.
A súa estratexia actual é investigar e trocar as limitacións do cine tradicional e con este fin inviste moito tempo en actividades diferentes ao cine, co ánimo de levar ditas actividades até este coa esperanza de reinventalo.
Gilbert Kenneth Jenkins
Gilbert Kenneth Jenkins, nado en Bristol, no condado inglés homónimo, o 2 de xullo de 1918, e finado en Richmond upon Thames, no condado de Surrey, o 22 de maio de 2005, foi un numismático británico e unha das figuras máis senlleiras da numismática do século XX. Na literatura numismática cítase adoito como G. Kenneth Jenkins.
Jenkins foi conservador do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e está considerado como o maior experto en moeda da Antiga Grecia da xeración de numismáticos posterior á segunda guerra mundial.
Formación e actividade antes da guerra
En 1939 casou Cynthia Scott (falecida en 1985), con quen tivo un fillo e dúas fillas.
Os seus estudos e as súas investigacións suspendéronse durante a segunda guerra mundial, na que participou como oficial de Artillaría entre 1944 e 1946 no Sueste asiático. Ao final da contenda regresou a Oxford, onde se graduou en 1946, antes de comezar a súa etapa no seo do Museo británico, que durou máis de tres décadas, ata a súa xubilación en 1978.
Jenkins no Museo Británico
Pouco despois do seu ingreso no British Museum, Jenkins coñeceu e trabou amizade cun investigador de orixe india, A. K. Narain, da Escola de Estudos Orientais e Africanos, que estaba a redactar a súa tese de doutoramento acerca das moedas dos reinos gregos antigos dos territorios dos modernos Afganistán, Paquistán e a India. A implicación de Jenkins nese proxecto foi o que, finalmente, o levou a unha carreira ascendente dentro da institución. O seu primeiro libro (The Coin Types of the Saka-Pahlava Kings of India -1957- ) versaba sobre estes temas, e a el seguírono diversos artigos acerca das emisións monetarias indo-escitas e bactrianas, polos que foi recoñecido en 1966 coa medalla Akbar da Sociedade Numismática da India.
Durante a primeira década de Jenkins no Museo Británico, traballando en conxunto con numismáticos da relevancia de Robert Carson, a súa reputación foi consolidándose grazas ao desenvolvemento que lles deu ás coleccións, a través de novas adquisicións, de maneira que en 1947 accedeu ao posto de axudante de conservador, en 1956 ao de conservador adxunto e, finalmente, en 1965 ao de conservador do Departamento de Moedas e Medallas.
A súa segunda década trasladou o centro do seu interese investigador cara aos límites occidentais do mundo grego, en concreto as cuñaxes de Sicilia, España e África do norte.
En 1957 publicou o estudo dun tesouro de moedas cartaxinesas atopado no sur de Francia. George Miles, encargado de moeda oriental da American Numismatic Society, de Nova York, introduciuno no estudo da moeda ibérica. Logo dunha serie de artigos curtos acerca destes temas, Jenkins acometeu un proxecto investigador de gran calado sobre os metais preciosos de Cartago (en conxunto con R. B. Lewis), a partir do que se estableceu unha cronoloxía firme das emisións cartaxinesas.
Recoñecementos
En 1992, Jenkins foi homenaxeado, xunto con Robert Carson, polos seus compañeiros do Departamento de Moedas e Medallas do Mueso Británico coa publicación dun volume na súa honra titulado Essays in Honour of Robert Carson and Kenneth Jenkins (Spink & Son. ISBN 978-0907605386), que tivo como editores a Martin Price, Andrew Burnett e Roger Bland.
Publicacións
Tamén é salientable o seu labor como editor de libros sobre o seu obxecto de interese, así como colaborador ou co-editor de revistas como Journal of Hellenic Sudies (1950-1955) ou Numismatic Chronicle (1964-1955).
Segunda división española 1961/62
A tempada 1961–62 da Segunda División de España foi a 30ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Deportivo, Córdoba, Valladolid e Málaga ascenderon á Primeira División.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
1 O San Sebastián foi descendido á Terceira División debido ao descenso da Real Sociedad a Segunda División.
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Pascual Ruiz Enríquez
Pascual Ruiz Enríquez, nado cara 1840, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Caixista da imprenta de La Oliva e El Miño. Funcionario de Correos en Vigo, foi Administrador de Correos en varias capitais. Vicesecretario do Comité Republicano Federal de Vigo (1869), dirixiu os periódicos de Vigo El Meteoro (1867), El Independiente (1885-1903) e La Lucha e colaborou en Faro de Vigo e La Correspondencia Gallega.
Jesús Rey-Alvite Feás
Jesús Rey-Alvite Feás, tamén coñecido como Jesús Alvite e Jesús Rey Feás, finado en Santiago de Compostela o 10 de outubro de 1979, foi un funcionario de prisións, escritor e xornalista galego.
1312
Mortes
Historia ano a ano
Jesús Rey-Alvite Feás
Traxectoria
miniatura| Fillo do xornalista Jesús Rey Alvite e de Concepción Feás Mourelle, e irmán do tamén xornalista Pepe Alvite. En setembro de 1932 foi nomeado correspondente en Santiago de Compostela do xornal Diario de Pontevedra. En decembro de 1933 foi elixido Secretario da Comisión Organizadora da Homenaxe ao Secretario do Comité de Autonomía, Enrique Rajoy Leloup. Desde febreiro de 1934 estivo empregado en Madrid na secretaría persoal do avogado e vogal do Tribunal de Garantías, Basilio Álvarez. Separadas pola guerra civil, foi empregado en dúas etapas diferentes do Corpo Xeral de Prisións, desenvolvendo o traballo en prisións como no Penal de El Dueso (Cantabria). O 24 de abril de 1956 foi nomeado socio de honra da compostelá Unión Protectora de Artesáns. Continuou coa publicación das guías que por mor das Festas do Apóstolo Santiago facía anualmente o seu pai. Faleceu aos 71 anos, mentres retransmitía por Radio Galicia a súa columna habitual.
Colaborou con diversos medios de comunicación galegos, como La Voz de Galicia (da que foi delegado en Santiago), El Correo Gallego, El Ideal Gallego e Radio Galicia. Tamén foi correspondente en Santiago do xornal madrileño La Tarde desde agosto de 1948.
Unha rúa compostelá leva o nome Irmáns Rey Alvite en lembranza súa e do seu irmán José.
Vida persoal
Casou con Francisca Díez García (falecida o 7 de decembro de 1953), coa que tivo a María del Carmen Matilde e a María Concepción.
Bernardo Atxaga
Joseba Irazu Garmendia, coñecido co pseudónimo de Bernardo Atxaga, nado en Asteasu (Guipúscoa) o 27 de xullo de 1951, é un escritor vasco en lingua éuscara. É licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Bilbao e en Filosofía e Letras pola Universidade de Barcelona. Dende o ano 2010 vive na localidade arabesa de Zalduendo.
Parte da súa obra foi traducida a numerosas outras linguas, sendo o escritor en éuscaro máis lido e traducido. A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega concedeulle o galardón de Escritor Galego Universal para o 2014. En 1996 o Centro PEN Galicia concedeulle o Premio Rosalía de Castro.
Traxectoria
Fillo de carpinteiro e mestra, estudou Ciencias Económicas na Universidade de Bilbao, licenciándose en 1973. Pasou a traballar nun banco de Donostia. A finais da década regresou a Bilbao, e traballou como profesor de éuscaro, guionista para programas de radio, vendedor de libros e economista. A comezos da década de 1980 decidiu dedicarse profesionalmente á literatura. Marchou a Barcelona e licenciouse en Filosofía e Letras.
Obra
En 1972 escribiu o seu primeiro texto en éuscaro, a obra teatral Borobila eta puntua, incluída na antoloxía Euskal literatura 72. En 1975 publicou os seus primeiros textos na revista literaria Panpina Ustela, que editou xunto con Koldo Izagirre. En 1976 publicou Ziutateaz, a súa primeira novela, de corte vangardista. de 1978 é o poemario Etiopia. Pertenceu ao grupo literario de vangarda Pott (1978-1983) xunto a Joseba Sarrionandia, Ruper Ordorika, Jon Juaristi e outros escritores.
En 1988 publicou Obabakoak, unha mestura entre novela e antoloxía de contos, coa que acadou o Premio Nacional de Narrativa de 1989 e que foi traducida a 26 linguas. No ano 2005 foi levada ao cinema por Montxo Armendáriz co título de Obaba. Proseguiu o mundo 'Obaba en 2003 coa novela Soinujolearen semea, que trata a desaparición do mundo de Obaba.
En 1993 comezou un ciclo realista, coas novelas Gizona bere bakardadean (1993, finalista no Premio Nacional de Narrativa) e Zeru horiek (1995). En 1996 apareceu a antoloxía Nova Etiopía, cun CD no que cantantes e grupos vascos musican os seus poemas. En 2007 publicou ''Markak. Gernika 1937'', onde que recolle reflexións sobre o bombardeo da vila de Gernika. De 2009 é a novela Zazpi etxe Frantzian, publicada ao mesmo tempo en éuscaro, castelán, catalán e galego.
Miriam Ríos Barreiro
Miriam Ríos Barreiro, nada na Coruña o 2 de decembro de 1987, é unha futbolista galega.
Traxectoria
Aos doce anos comezou a súa traxectoria como futbolista federada ós 11 anos, nun equipo de nenos, o Deportivo Ciudad. Tras esta primeira temporada fichou polo Antares de fútbol sala, no que xogou durante varios anos. Posteriormente firmou polo Orzán, onde compaxinaba o fútbol sala no Viaxes Amarelle co fútbol campo.
Na temporada 2007/2008, tras acadar o ascenso de categoría con ambos equipos, deixou o fútbol sala para centrarse na súa carreira no Orzán. . En 2010 tivo que abandonar o fútbol temporalmente tras sufrir unha grave lesión no seu xeonllo dereito, o cal provocou que pasase de xogar de dianteira a media defensiva.
Anos máis tarde sufriría outra lesión que a mantería sen xogar outra tempada. Volvería xogar no ano 2014.
En 2016, trala absorción por parte do Deportivo do Orzán, Miriam pasa a formar parte do Deportivo Feminino. Na temporada 2018-19 acadou o ascenso a Primeira División, aínda que perdeu o derradeiro partido da fase de ascenso por mor dunha lesión. Debido ás súas lesións leva sufrido 3 operacións de xeonllo, extracción do menisco externo.
Tras recuperarse da súa lesión o día 29 de setembro de 2019 debutou en Primeira División. .
Nicolás Salmerón
Nicolás Salmerón Alonso, nado en Alhama de Almería o 10 de abril de 1838 e finado en Pau (Francia) o 20 de setembro de 1908, foi un político e filósofo español, que chegou a Presidente do Poder Executivo da Primeira República Española durante un mes e medio no ano 1873. Dimitiu do seu cargo por negarse a asinar unha pena de morte. Foi catedrático de Historia Universal na Universidade de Oviedo e de Metafísica na Universidade de Madrid. Estudou as teorías de Krause, que inspiraron á Institución Libre de Enseñanza.
Traxectoria
O seu pai foi médico, e o seu irmán máis vello, Francisco Salmerón (1822-1878) foi político e xurista. Estudou o ensino en Almería. Máis tarde viaxou a Granada onde estudou Dereito e Filosofía, sendo co-discípulo de Francisco Giner de los Ríos. En Madrid foi influenciado polas teorías de Krause a través de Julián Sanz del Río, o seu profesor. En 1858, foi profesor de Filosofía no Instituto de San Isidro de Madrid e ao ano seguinte foi nomeado profesor axudante na Facultade de Letras da Universidade Central.
O 13 de xullo de 1869 obtivo a cátedra de Metafísica na Universidade Central. En 1867 foi detido polas súas actividades revolucionarias no seo do Partido Demócrata, a carón de Francesc Pi i Margall, pasando cinco meses no cárcere.
Durante o Sexenio Democrático (1868-1874) foi un dos líderes do republicanismo, a pesar das diferenzas doutrinais que tiña de federalismo Pi i Margall. No ano 1871 foi elixido deputado por Badaxoz.
A Primeira República
Coa proclamación da República en 1873, foi nomeado Ministro de Graza e Xustiza do goberno de Estanislao Figueras. Tentou reformar o sistema xudicial e establecer unha lexislación secular.
Trala dimisión de Pi i Margall, as Cortes Constituíntes nomeárono Presidente do Poder Executivo con 193 votos contra 93 de Pi i Margall, cargo que exerceu entre o 18 de xullo e o 7 de setembro de 1873. A situación de todo o período foi especialmente crítica, o que o levou a non poder controlar as sublevacións cantonais que xurdían en España. Os seus problemas co Exército no foron menores durante o seu período presidencial, e a súa negativa a asinar a pena capital obrigárono a dimitir. Dous días despois de abandonar o cargo foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados. Os enfrontamentos co seu sucesor, Emilio Castelar, axudaron involuntariamente ó golpe de Estado do xeneral Pavía que, xunto co de Arsenio Martínez Campos o 29 de decembro de 1874, deron fin a primeira experiencia republicana en España.
Restauración da Monarquía
miniatura|200px|dereita|Estatua de Nicolás Salmerón en [[Almería]] No 1874 regresa a súa cátedra de Metafísica, pero coa Restauración borbónica verase privado da praza o 17 de xullo de 1875 nun amplo proceso de depuración universitaria. Aínda que tratou de manter un despacho de avogados en Madrid, a situación obrigouno a partír cara o exilio en París, onde xunto a Manuel Ruiz Zorrilla fundou o Partido Republicano Progresista. Non volveu a España ata 1885, trala amnistía de Práxedes Mateo Sagasta de 1881, e puido recuperar a súa cátedra. Foi de novo deputado no 1886 e despois ininterrompidamente de 1893, integrado na coalición Unión Republicana, ata 1907.
Finou en Pau, Francia o 20 de setembro de 1908, mentres estaba de vacacións. No ano 1915 trasladaron os seus restos ó monumento funerario levantado no cemiterio civil de Madrid, á dereita do mausoleo de Pi i Margall, o seu predecesor na presidencia da República. No seu epitafio aparece unha glosa realizada por Georges Clemenceau (primeiro ministro francés de 1907 a 1912), e recordase que deixou o poder por non asinar unha sentenza de morte.
Leicester fronteiriza
dereita|miniatura|300px|Exemplar de leicester fronteiriza, nunha feira gandeira de [[Dunblane.]] A leicester fronteiriza é unha raza de ovella, nacida como variante da leicester, e indicada para a produción de la.
Características
A leicester fronteiriza é unha ovella de tamaño medio, cunha estatura de 81 cm nos ombros e que rolda o metro de testa a cola. Os carneiros pesan entre 125 e 150 kg, e as femias adultas entre os 80 e os 100 kg.
A cabeza é curta e dereita, con dúas moi longas orellas ergueitas e cubertas de pelo, que lle dan un aspecto moi característico. Os ollos son negros, e as vendas do fociño son grandes e tamén negras. A testa carece de la. As patas, firmes e dereitas, tampouco teñen la, aínda que si pelo branco, e as unllas son escuras.
Historia
A historia desta raza é ben coñecida. Cando os irmáns Culley levaron a Northumberland varias cabezas de ovellas de raza leicester, comezaron un rápido proceso de mellora xenética, ao principio cruzándoas con leicester importadas, e a partir dos anos trinta do século XIX con cruzamentos endogámicos. A partir de 1850 comeza a configurarse un tipo de ovella claramente distinto do leicester.
A leicester fronteiriza existe amplamente en todas as nacións das Illas Británicas e tamén se ten exportado con éxito a Australia (onde o seu cruzamento coa ovella meiriña é xa a raza de maior número de cabezas, cun milleiro de criadores rexistrados de leicester fronteiriza pura), Nova Zelandia ou Suráfrica. Tamén existen rabaños certificados nos Estados Unidos.
Rendibilidade
O principal destino da produción de leicester fronteirizas é a extracción de la. Dánselle dúas rapas ao ano, cando o pelo chega aos dez centímetros, e é particularmente aprezado pola súa la crecha, mesta e brillante. Os años producen case dous quilos de la, pero os exemplares adultos poden superar os 3 kg en cada rapa. Con rapas anuais, a la pode chegar aos 9 kg no caso dos carneiros e a 6,4 kg no caso das femias.
Fausto Cercignani
Fausto Cercignani, nado en Cagliari o 21 de marzo de 1941, é un lingüista, crítico literario, poeta e ensaísta italiano.
Traxectoria
Nado de pais toscanos, Fausto Cercignani estudou en Milán, onde se formou en linguas e literatura estranxeiras. En 1983, despois de ensinar Historia da Lingua Inglesa e Filoloxía Xermánica nas universidades de Bérgamo (1971-1974), Parma (1974-1975) e Pisa (1975-1983), volveu a Milán para continuar a súa actividade na Universidade de Milán.
Historia da lingua inglesa
No campo de estudos de lingua inglesa, é recoñecido polas súas investigacións sobre Shakespeare. Os seus artigos sobre pronuncia inglesa na época de Shakespeare (publicados en Studia Neophilologica, English Studies e outros periódicos académicos) anticipar a súa obra principal Shakespeare's Works and Elizabethan pronunciation (Oxford, 1981), que foi citado como “o mellor traballo dispoñible” sobre o tema.
Filoloxía xermánica
No campo da Filoloxía Xermánica, Fausto Cercignani escribiu sobre a lingua protoxermánica, gótica, inglesa antiga e alemá.
Obras de poesía
Todas as obras de poesía de Fausto Cercignani están recollidas en ''Scritture. Poesie edite e inedite'', Torino 2015.
Autoestrada
dereita|miniatura|130px|Sinal de autoestrada. miniatura|250px|Autoestrada [[AP-9 cara a Vigo.]] Unha autoestrada é unha vía de circulación de automóbiles e vehículos terrestres de carga; é rápida e segura e admite un volume de tráfico considerable, e diferénciase dunha estrada en que a autoestrada dispón de dobre carril para cada sentido con calzadas separadas.
As primeiras vías construídas con esta configuración fixéronse en Italia durante os anos vinte do século XX. Dentro dos tipos de estradas representan as vías que máis tráfico rodado poden soportar e nas que este alcanza maiores velocidades polo que representan os eixos principais da rede viaria dun país desenvolvido.
Características
Para poder ser cualificada como autoestrada, unha vía de circulación debe reunir as seguintes características:
Nueva Vía
Nueva Vía foi a corrente reformadora do Partido Socialista Obrero Español liderada por José Luis Rodríguez Zapatero, expresidente do Goberno de España, e utilizada como plataforma electoral ante o XXXV Congreso do seu partido no ano 2000.
Historia e características
Nueva Vía evoca as correntes asociadas á Terceira Vía (Third Way) do ex-primeiro ministro británico Tony Blair e a do que fora chanceler alemán Gerhard Schröder (Neue Mitte). Disolveuse como grupo organizado tras alzarse Rodríguez Zapatero coa Secretaría Xeral do PSOE.
Esquío voador
Esquíos voadores son unha tribo de roedores esciuromorfos da familia Sciuridae. Hai corenta e catro especies da tribo, o máis grande dos cales é o esquío voador laúdo (Eupetaurus cinereus). As dúas especies de Glaucomys (G. sabrinus e G. volans) són orixinarias da América do Norte, mentres o esquío voador siberiano (Pteromys volans) provén das partes do norte de Europa.
Iduar Dahir
Iduar Dahir (en إدوار ضاهر), nado o 23 de abril de 1973 en Al-Qaa (gobernación de Al-Biqa, Líbano) é un eclesiástico católico greco-melquita, dende 2013 arcebispo de Trípoli.
Traxectoria
Dahir entrou no seminario menor da Orde Basiliana de San Xoán Bautista en 1985, facendo a profesión solemne o 28 de agosto de 1994. Estudou Filosofía e Teoloxía no Instituto Teolóxico San Paulo de Harisa e na Universidade Espírito Santo de Kaslik, e posteriormente Dereito canónico na Universidade La Sagesse de Beirut. Foi ordenado sacerdote o 8 de maio de 1999.
O 9 de xullo de 2013 foi nomeado arcebispo de Trípoli. Recibiu a consagración episcopal o 7 de setembro de mans do patriarca de Antioquía Gregorio III.
Liga Galega de Fútbol Gaélico 2016/17
A Liga Galega de Fútbol Gaélico 2016/17 foi a cuarta edición da Liga Galega de Fútbol Gaélico, organizada pola Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Na categoría masculina participaron trece equipos divididos en primeira e segunda división. O campión de primeira foi o Irmandinhos e o de segunda división o Mecos que volvera nesa tempada a primeira división xunto co Auriense, este último por primeira vez na máxima categoría. Na categoría feminina participaron nove equipos e as campioas foron as Fillas de Breogán que revalidaron o título acadado na edición anterior.
Partidos
Grupo A
Grupo A Grupo B
Grupo B
Georges Claude
Georges Claude, nado en París o 24 de setembro de 1870 e finado o 23 de maio de 1960, foi un químico, físico e inventor francés.
Traxectoria
Ao redor de 1902 foi o primeiro en aplicar unha descarga eléctrica nun tubo selado e con gas neon coa idea de crear unha lámpada. Inspirado en parte pola invención de Daniel McFarlan Moore, a lámpada de Moore, Claude inventou a lámpada de neon mediante a descarga eléctrica dun gas inerte comprobando que o brillo era considerábel.
En Cuba, en 1930, grazas á idea de Arsène d'Arsonval (1851-1940), construíu o primeiro proxecto de utilización de enerxía maremotérmica baseado no gradiente térmico oceánico.
Epizoda u životu berača željeza
Epizoda u životu berača željeza é un filme bosníaco de 2013 escrito e dirixido por Danis Tanović. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Francia e Eslovenia. O filme estreouse na competición da 63ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín onde gañou o Gran Premio do Xurado e Nazif Mujić gañou o Oso de Prata ó mellor actor. Estreouse na sección de Cinema Contemporáneo do Mundo no Festival Internacional de Cinema de Toronto. O filme foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de xaneiro.
Serena
Orixe, educación e vida familiar
Era filla de Honorius, irmán de Teodosio I e da súa esposa María. Neta, por tanto, de Flavio Teodosio senior, importante xeneral na época de Valentiniano I. A orixe familiar probablemente se fundamentara en extensas propiedades na Gallaecia.
Criouse en Constantinopla, onde a súa educación estivo influenciada tanto pola cultura pagá coma pola fe cristiana, credo oficial do imperio. Tivo acceso ás bibliotecas imperiais, e probablemente aprendeu tamén grego. Unha das súas influencias puido ser Temistio, pagán e partidario da política de acoller aos inmigranges bárbaros no imperio. Tamén presenciou as disputas teolóxicas ás que se vía sometida entón a fe cristiana, dividida entre católicos e arianos, tendo contacto con Gregorio de Nisa.
Teodosio adoptouna coma filla e en 384 acordou o seu casamento con Estilicón, futuro magister militum, oficial de orixe vándala por parte de pai. Co casamento o emperador esperaba asegurar a lealdade do xove e prometedor militar á dinastía no poder naqueles anos de continuas loitas políticas. Tiveron un fillo Eucherius e dúas fillas, Maria e Thermantia, que casarían con Honorio, sucesor de Teodosio na pars occidentis.
Influencia política
Despois da morte de seu tío residiu na corte de seu primo Honorio, sobre o que tiña grande ascendente. Foi ela quen elixiu con quen casar a Claudiano, o poeta e voceiro oficial de Estilicón, quen lle adicou unha obra. Tamén se encargou da educación de Gala Placidia, irmá de Honorio e prima dela mesma. Era unha muller culta e ambiciosa que gustou de exercer o poder que as súas relacións lle proporcionaron.
O historiador Zósimo inclúe a seguinte anécdota en Storia Nuova (V, 35): ao parecer, en 405, Serena, cristiá, nun xesto claramente antipagán, tomou un colar da estatua de Rhea Silvia e colocouno no seu pescozo. Unha anciá, a última das Vestais, apareceu, reprendéndoa e maldicíndoa a ela e á súa prole por causa da súa impiedade. A continuación, parece que Serena padeceu pesadelos nos que se predicía a súa morte prematura.
En ocasións formaba parte do séquito do seu marido, onde tamén gozaba de influencia, como testemuña a anécdota ocorrida en 406, logo da batalla de Fiésole, cando prendada das paisaxes da Toscana, ordenou fundar unha villa, tamén chamada 'Castello de Serena', preto de Chiusdino.
Morte
En 408 Estilicón foi executado por mandato de Honorio a consecuencia dunha conxura dos sectores católicos nacionalistas na súa contra. Serena e o fillo tamén sufriron as consecuencias da conxura. Durante o asedio de Roma por parte dos godos de Alarico, en 408, foi executada por orde do Senado e co consentimento de Gala Placidia, tamén presente na cidade.
Significación política
Tradicionalmente se lle consideraba coma ferventemente católica e, por tanto, tamén intransixentemente antipagá; algo que aparece caricaturizado na anécdota referida anteriormente. Pero actualmente (Magnani, 2002) afírmase que as súas posicións non eran tan extremas.
Foi unha das moitas figuras históricas femininas que exerceron en realidade o poder, xunto con Estilicón, mais nunca puideron atopar un refrendo oficial a tal situación.
Jesús 'Fillo' Carballo
Jesús Carballo García, chamado Fillo, nado en Vilela (Moaña) o 2 de marzo de 1944, é un antigo ximnasta e adestrador de ximnasia artística galego.
Traxectoria
Como deportista, foi un dos máis importantes ximnastas españois de finais da década de 1960. Foi campión de España individual en 1965, 1966, 1967 e 1968 na especialidade de barra fixa, e campión da Copa do Xeneralísimo por equipos co seu club, o Real Madrid de ximnasia. Internacionalmente competiu nos Campionatos do Mundo de Ximnasia de 1966 en Dortmund, nos Xogos Mediterráneos 1967 en Tunes. Tras estar apartado temporalmente dos ximnasios por unha grave lesión, regresou para os Campionatos do Mundo de Ximnasia de 1970 en Ljubljana, onde unha nova lesión rematou coa súa carreira deportiva.
Como adestrador, comezou a ser parte do equipo técnico da Federación Española de Ximnasia logo da súa retirada. En 1974 foi designado seleccionador español de ximnasia deportiva, co que participou nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, ademais de nos mundiais de ximnasia de Estrasburgo en 1978. Despois deses mundiais pasou a ser o seleccionador do equipo de ximnasia feminina, ao que dirixiu en seis Xogos Olímpicos consecutivos: Moscova 1980, Os Ánxeles 1984, Seúl 1988, Barcelona 1992, Atlanta 1996 e Sidney 2000. Durante estes anos a ximnasia deportiva española feminina conseguiu diversos éxitos: obtivo o diploma olímpico en todas as edicións (ao remataren entre os oito primeiros equipos; e individualmente Eva Rueda conseguiu un título mundial e Laura Muñoz a primeira cualificación perfecta (10) dunha ximnasta española. Atribúeselle a Carballo a creación de varios movementos técnicos: o montálvez e o pacheco para barras paralelas e o rueda na barra de equilibrios. Ao mesmo tempo que seleccionador, era adestrador no Centro de Alto Rendemento deportivo da Federación Española de Ximnasia.
En 2013 o Consello Superior de Deportes destituíuno como seleccionador e como adestrador logo dunha denuncia por abusos sexuais.
Vida persoal
En 2013 foi denunciado por un grupo de antigas ximnastas adestradas por el, que o acusaron de abusos sexuais. A denuncia foi sobresida por un xulgado de Madrid, dado que os delitos prescribiran, mais a sentenza foi recorrida.
1313
Mortes
24 de agosto - Henrique VII de Luxemburgo, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (n. c. 1275).
Tecido nervioso
O tecido nervioso é un tecido biolóxico común a numerosas especies. Ao igual cós outros tecidos, o tecido nervioso está composto por unha serie de células organizadas. O tecido nervioso humano está composto por neuronas, células da glía e microglía.
A neurona
A neurona é a célula máis importante do sistema nervioso. Comunícase coas súas semellantes mediante sinapse. A doutrina neuronal indica:
As primeiras tinguiduras para estudar este tipo de tecido foron deselvolvidas por Golgi e Cajal. Permitían tinxir parcialmente a neurona e moi pouco o resto do tecido. Os resultados da tinguidura eran pobres e ademais requirían de varios meses para unha boa impregnación. Hoxe en día, combínanse distintas técnicas para o estudo histolóxico.
Disposición macroscópica
A neurona é unha célula grande, cun núcleo grande e un nucléolo moi intensamente tinxido. O corpo neuronal, ou soma, ten forma piramidal, mentres que as dendritas son curtas e moi ramificadas. O axón é máis groso e é único. O núcleo ten aspecto vesiculoso ao microscopio e a cromatina tinxe moi pouco. En cambio, o nucléolo aparece moi intensamente tinxido. O citoplasma é basófilo e nel apréciase a substancia de Nissl, que é o retículo endoplásmico rugoso neuronal. Na base das dendritas aprécianse bandas da substancia de Nissl.
Fóra das neuronas obsérvanse:
A tinguidura de hematoxilina-eosina adoita ser suficiente para observar proliferacións celulares anómalas. Non obstante, esta técnica non tinxe axón e só tinxe o comezo das dendritas.
As tinguiduras de metais pesados, coma as primeiras tinguiduras de Golgi ou Cajal, tinxen ben as prolongacións (axón e dendritas), pero tinxen pobremente o resto da célula.
Mediante inmunohistoquímica poden marcarse enolase ou sinaptofisina, pero precísase hematoxilina-eosina para tinxir, aínda que sexa parcialmente, o núcleo celular.
Outra posibilidade é a inxección intraneuronal de colorantes, que tinxe as prolongacións, pero non permiten diferenciar o nucléolo.
Soma celular
No soma celular atopamos o núcleo, nucléolo e citoplasma. O núcleo e nucléolo son morfolóxica e funcionalmente coma o do resto das células. No citoplasma achamos os corpos de Nissl (retículo endoplásmico, ribosomas e polirribosomas), o aparato de Golgi, inclusións por envellecemento celular e o citoesqueleto neuronal, que contén neurofilamentos e neurotúbulos. O citoesqueleto mantén a estrutura, a forma celular e o transporte. Non obstante, o soma celular apenas supón o 1% do volume total neuronal.
A forma do soma é habitualmente piramidal, pero tamén se atopan somas con forma de estrela, circular e esférica.
Axón
O axón é unha estrutura efectora. Sae do soma formando unha estrutura cónica cunha membrana plasmática grosa. É unha estrutura única por cada célula e, a diferenza coas dendritas, é liso. Divídese nalgunhas ocasións e de facelo, faino en ángulo recto. A través do axón circulan neurotransmisores a través dun sistema de vesículas.
A lonxitude do axón permite diferenciar as neuronas en dous tipos: as neuronas Golgi tipo I, de axón longo; e as neuronas Golgi tipo II, de axón curto.
Existe ademais unha área histolóxica onde non hai neuronas, o neuropilo, onde se produce o entrecruzamento das fibras nerviosas.
Células da glía
As células da glía son un conxunto de células do sistema nervioso cuxa función é a de dar soporte ás neuronas e participar na sinapse. Teñen especial interese en diversas patoloxías humanas. No sistema nervioso central forman parte da glía os astrocitos, oligodendrocitos e glía ependimaria. No sistema nervioso periférico atópanse as células de Schwann.
Astrocitos
Existen dous tipos de astrocitos, os protoplasmáticos (cun número de prolongacións escaso) e os fibrosos (moitas prolongacións, que se fan incontables na mostra histolóxica). As tingudiuras máis apropiadas para o seu estudo son as tinguiduras de prata, as tinguiduras de ouro e as técnicas de inmunohistoquímica mediante proteína glial áceda.
O núcleo do astrocito é de tamaño grande, de forma esférica e eucromático. As prologacións dependen do tipo de astrocito e cada tipo de astrocito está distribuído por distintas áreas.
Ao microscopio electrónico evidéncianse feixes de gliofiamentos e glicóxeno.
A función dos astrocitos é a de formar un tecido conxuntivo propio do sistema nervioso central, cubrindo tanto os capilares sanguíneos coma as superficies do sistema nervioso.
Oligodendrocitos
O oligodendrocito posúe un núcleo menor e máis denso có astrocito, tinxible con hematoxilina-eosina. Ten un soma escaso formando co núcleo unha imaxe en ovo fritido.
Mediante inmunohistoquímica pódese marcar a proteína básica da mielina. Mediante a tinguiduras de Río Hortega tinxen as terminacións en forma de T. Ao microscopio electrónico obsérvase moi pouco glicóxeno e microtúbulos.
Glía ependimaria
A glía ependimaria é un tecido semellante a un epitelio pseudoestratificado, ciliado, sen lámina basal e que expresa proteína glial. Estas células (denominadas tanicitos) cobren os ventrículos e outros condutos, coma a canle central da medula espiñal. Atópanse neste tecido ademais, neuronas ventriculares (que verten secrecións no sistema ventricular). Por debaixo do conduto ependimario atópanse numerosos astrocitos con capacidade de rexeneración.
Co microscopio electrónico convencional obsérvanse áreas ciliadas (con corpos basais) e áreas non ciliadas (con vilosidades, sen corpos basais). Co microscopio electrónico de varrido vense penachos de cilios interrompidos.
Fibra nerviosa periférica
No sistema nervioso periférico atopamos unha estrutura denominada fibra nerviosa mielínica periférica, constituída por un axón, segmento de mielina (que lle corresponde unha célula de Schwann) máis apoio de tecido conxuntivo. A suma de axóns constitúe un fascículo e a suma de fascículos, un nervio.
O fibra nerviosa mielínica non recibe unha cobertura totalmente cilíndrica en torno ao axón, senón que cada certa distancia, hai un estreitamento da mielina, denominado estrangulación de Ranvier. Ademais, nalgunhas tinguiduras obsérvanse pequenas protusións de mielina, denominadas incisura de Smith Lanterman, que son canles citoplasmáticas.
Célula de Schwann
Canto máis grosa sexa a capa de mielina, maior será a velocidade de condución. A banda de mielina procede da fusión de diferentes membranas plasmáticas. É unha substancia lipoproteica, composta por cerebrósidos, fosfatos e esfingolípidos. Ao microscopio obsérvase coma unha estrutura periódica, alternando bandas brancas e negras. A forma espiral está ausente nas incisións de Schmidt-Lanterman.
Nervio periférico
O nervio periférico conecta a medula espiñal co resto do organismo. O seu estudo é complexo. A inclusión en parafina e tinguidura de hematoxilina-eosina non é apropiada en termos xerais. A fixación indicada é a de tetróxido de osmio, con inclusión en plástico e a disociación posterior das fibras para un estudo individualizado. É obrigado o estudo con microscopio electrónico.
Cada segmento de mielina debe medir unha micrómetro. As incisións de Schimdt-Lanterman poden ser observados coa fixación de osmio. Co microscopio electrónico obsérvase no citoplasma da célula de Schwann o gránulo π ou de Reichert.
1314
Mortes
Historia ano a ano
Jesús Carballo Martínez
Jesús Carballo Martínez, nado en Madrid o 26 de novembro de 1976, é un antigo ximnasta olímpico e actual técnico deportivo de orixe galega. Desde o ano 2010 é o presidente da Federación Española de Ximnasia.
Traxectoria
Naceu nunha familia de ximnastas: a súa nai foi ximnasta e o seu pai, Jesús 'Fillo' Carballo, foi ximnasta olímpico e seleccionador español dos equipos de ximnasia artística masculina e posteriormente feminina.
Aos 6 anos empezou a practicar a ximnasia, primeiro no equipo do barrio de San Blas, en Madrid, antes de fichar polo CU Las Palmas sendo aínda un pícaro. En 1988, con 12 anos proclamouse campión de España alevín. En 1994 obtivo por primeira o título de campión de España en categoría sénior, título que revalidou en 1995 e en 1996.
Internacionalmente, obtivo a medalla de bronce nos campionatos de Europa de ximnasia en categoría júnior (Praga, 1994), o bronce nas barras paralelas na Copa de Europa de 1995, e finalmente a medalla de ouro en barra fixa nos Campionatos do Mundo de Ximnasia de 1996 celebrados en San Xoán de Porto Rico.
Participou nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, onde caeu na final de barra fixa, que era a proba na que tiña maiores esperanzas de medalla. Ese mesmo ano, e 1996 rompeu o cúbito e o radio nunha caída. En 1997, de novo na competición profesional, obtivo a medalla de ouro nos Xogos do Mediterráneo de Bari en 1997 e a prata nos Campionatos do Mundo de Ximnasia en Lausana na especialidade de barra fixa e unha sétima praza no concurso completo.
Logo dunha operación nos dous xeonllos en 1998, en 1999 revalidou o seu título mundial de barra fixa en Tianjin e quedou sexto na proba de argolas. Unha nova lesión de xeonllos impediulle participar nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney. Nos Mundiais de 2001 volveuse lesionar nos xeonllos, e estivo dezanove meses de baixa. En 2003 abandonou a práctica deportiva profesional e dedicouse primeiro a ser adestrador de ximnasia e posteriormente, a partir de 2010, a ser o presidente da Federación Española de Ximnasia. .
Relación con Galicia
O seu pai é de Moaña, onde Jesús Carballo pasaba os veráns.
Giorgio Agamben
Giorgio Agamben, nado en Roma en 1942, é un filósofo italiano.
Traxectoria
Agamben naceu en Roma no 1942. Doutorouse na Universidade de Roma cunha teses do pensamento político de Simone Weil. Ampliou a súa lingüística e medievalística en París. En 1974 e 1975 realizou investigacións no Warburg Institute de Londres sobre a relación entre a linguaxe e a pantasma no concepto medieval de melancholia. Profesor de estética nas universidades italianas de Macerata (1988-93), Verona (1993-2003) e Venecia (2003), e visitante de diversas universidades europeas e norteamericanas. No ano 2003 foi nomeado Distinguished Professor na Universidade de Nova York, pero despois rexeitou o encargo en protesta pola política exterior e migratoria da administración norteamericana. Dirixiu a edición italiana das Obras completas de Walter Benjamin para a Editorial Einaudi de Turín.
Pensamento
No seu pensamento están presentes influencias, entre outras, de Benjamin, Heidegger, de quen foi discípulo en distintos seminarios, e Foucault, a cuxa concepción da biopolítica da continuidade. A súa creación intelectual estivo inicialmente centrada na teoría da literatura e na crítica da arte, xirando progresivamente cara a filosofía política, da que son o máis claro expoñente os diversos volumes do seu Homo sacer.
Homo sacer
Entre as súas obras destaca Homo Sacer que enuncia unha filosofía política na que estuda as relacións entre o dereito, poder soberano e as expresións cívico-sociais deste último. Crítico da sociedade contemporánea, que analiza desde un enfoque que rompe cos paradigmas constitucionalistas do Estado de dereito, o seu pensamento da continuidade ás formulacións de Benjamin e Foucault, dous autores centrais no discurso argumental, no que fai unha descrición dramática do cidadán desposuído, diminuído a unha condición política vexetativa, onde as expresións de participación política foron esterilizadas.
Retoma a distinción aristotélica entre zoe e bios, conceptos descritivos da vida espida de atributos e vida digna, advirte como na sociedade contemporánea, onde abundan os grupos humanos baixo mínimos (emigrantes, refuxiados, deportados, et cétera) redescúbrese o homo sacer, a vida espida, a realidade biolóxica desprovista de toda condición cívica... Unha proxección da biopolítica enunciada por Foucault, como forma degradada da democracia política e expresión do poder sobre un conxunto social no tanto de cidadáns como de seres vivos. A crítica e o pesimismo de Agamben chegan a establecer unha liña de continuidade entre as formas políticas ditatoriais como o nazismo e o fascismo cos modelos democráticos occidentais dos nosos días, onde os dispositivos de poder, nos que mete aos medios de comunicación, absorben, modelan e xestionan a soberanía. O denominador común, antes e agora, é a capacidade de reducir a condición humana a vida núa e impoñer estados de excepción, isto é, atribuír ou desatribuír a condición cívica, gradualizala e redefinila, con casos límite como o dos prisioneiros da base norteamericana de Guantánamo, sinala Agamben. As formas totalitarias que se esconden baixo a pel da democracia coñecen modalidades onde o Estado de dereito prescinde do dereito e xustifica os estados de excepción como mecanismos de defensa da democracia. É o que Agamben, que pon como exemplo a política presidencial de George W. Bush, denomina “guerra civil legal”.
Non obstante, o ser humano distínguese na súa capacidade de comunicar como a de imaxinar, que é a verdadeira fonte e radica a posibilidade de facer fronte á indixencia política, recuperar a vida digna e os atributos cívicos.