cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caio Parrot
Vivendas particulares
Keith Richards dixo que se mudaría coa súa familia para o seu retiro de Caio Parrot se soubes que ía morrer, iría simplemente a "pasar o rato".
Popularidade
Pola súa situación illada e pola privacidade que proporciona, Caio Parrot fíxose moi popular entre moitas celebridades. Entre os hóspedes incluíron Paul McCartney, Justin Timberlake, Barbra Streisand, Penélope Cruz, Julia Roberts e Phil Collins, e tamén albergou as vodas de Ben Affleck e Jennifer Garner en 2005, e Bruce Willis e Emma Heming en 2009.
Engaños de morte de famosos
Caio Parrot aparece frecuentemente como a localización de novas falsas sobre a morte de famosos por Global Associated News. As falsas novas informan de que unha celebridade morreu despois de sufrir feridas nun accidente de jet-ski en Caio Parrot, a pesar de que non hai esquí en Caio Parrot. Celebridades que supostamente morreron en Caio Parrot segundo este engaño inclúen a Ted Nugent, Ja Rule, Chad Kroeger e Vince Vaughn.
Riofrío
Co topónimo de Riofrío podemos facer referencia a:
American Academy of Dramatic Arts
A American Academy of Dramatic Arts (Academia Estadounidense de Arte Dramática) foi fundada en Nova York en 1884 para adestrar a actores, ofrecendo unha educación profesional no campo da actuación, sendo unha das escolas máis sonadas do mundo, considerada a primeira escola de teatro da fala inglesa. En 1974, a Academia abriu outro centro en Pasadena, California, que a fixo a única escola de educación actoral profesional nos centros principais de actividade teatral americana. O centro dos Ánxeles foi trasladado de Pasadena a Hollywood en 1999. A súa directora é Susan Zech.
Na actualidade, ofrecen cursos de películas e de televisión e tamén proporciona un estruturado programa orientado profesionalmente que acentúa o autodescubrimento, a autodisciplina e a individualidade.
Dermatoloxía
miniatura|200px|A dermatoloxía é o estudo da [[pel.]] A dermatoloxía é unha especialidade médica que se ocupa do diagnóstico e tratamento clínico e cirúrxico das doenzas que acomente ao maior órgano do corpo humano, a pel, a cal ocupa unha área duns 2 metros cadrados nun individuo adulto. A especialidade engloba tamén as doenzas que afectan aos anexos cutáneos, isto é, cabelos e unllas, así como tamén as mucosas (boca e xenitais). Outra denominación é a de dermatoveneroloxía, xa que a especialidade ten unha grande importancia no contexto das doenzas de transmisión sexual (venéreas).
A historia da dermatoloxía moderna comeza en Europa, entre os séculos XV e XVI, onde varios clínicos comezaron a se interesar polos problemas cutáneos. O primeiro libro de texto de dermatoloxía foi escrito en 1797, polo doutor Robert Willian. De feito, a Medicina comezou a salientar a cada vez máis a importancia da pel no organismo.
A dermatoloxía actúa en todos os procesos fisiopatolóxicos que envolven a pel: dende infeccións, até reaccións autoinmunes e inflamatorias, e tamén tumores.
Gran Caimán
Gran Caimán (Grand Cayman en inglés) é a maior das tres illas que formam as Illas Caimán, con 196 km² e localizada en. Gran Caimán alberga a maioría da poboación e da actividade económica deste territorio británico de ultramar. Nela atópase a capital, George Town
As principais actividades económicas son o turismo e a industria financeira internacional. Centenares de bancos, aseguradoras e administradores de fondos de investimentos teñen na illa o seu domicilio fiscal e sede, atraídos pola estrutura legal que permite a existencia dun paraíso fiscal que non penaliza as transaccións económicas con taxas e impostos como na maioría dos países.
Mykolai Charnetskyi
Primeiros anos
Naceu o 14 de decembro de 1884 en Semakivtsi, entón no Reino de Galicia e Lodomeria, hoxe en Ucraína; era o maior dos nove fillos que tiveron Oleksandr e Paraskeva Charnetskyi. Foi enviado polo bispo Hryhorii Khomyshyn a estudar no Pontificio Colexio Ucraíno de Roma, e o 2 de outubro de 1909 foi ordenado sacerdote da eparquía de Stanislaviv polo bispo Khomyshyn; posteriormente volveu a Roma onde doutorouse en Teoloxía. Á súa volta a Stanislaviv ensinou Teoloxía dogmática e Filosofía no seminario diocesano durante nove anos, exercendo tamén as funcións de director espiritual do mesmo.
Relixioso redentorista e exarca
En 1926 os redentoristas comezaron unha nova misión en Volinia, co principal propósito de mellorar as relacións entre católicos e ortodoxos. O papa Pío XII nomeouno o 16 de xaneiro de 1931 bispo titular de Lebedus e visitador apostólico para os greco-católicos de Volinia e Podlasia. Recibiu a consagración episcopal o 2 de febreiro de mans do mesmo Khomyshyn, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Lungro Giovanni Mele e ao superior xeral dos marianos Pranciškus Būčys. En 1939 foi nomeado exarca apostólico de Volinia, Polesia e Podlasia, e administrou tamén o exarcado de Belarús até o nomeamento de Anton Niemancevič.
Invasión soviética
Logo da invasión soviética de 1944, en 1945 Charnetsyi foi arrestado e acusado de ser axente dun poder estranxeiro (o Vaticano), polo que foi condenado a traballos forzados. Inicialmente foi compañeiro de prisión de Yosyf Slipyi en Mariinsk, mais ao longo da súa condena estivo en máis de 30 centros diferentes. En 1956 a súa saúde estaba tan deteriorada que as autoridades decidiron liberalo. Finou anos despois, o 2 de abril de 1959.
Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto aos compañeiros mártires da súa causa conxunta.
CD18
O CD18 (cluster de diferenciación 18) ou integrina beta-2 é unha proteína da superficie de certas células, que nos humanos está codificada no xene ITGB2 do cromosoma 21.
Ith-Gael
Ith-Gael é o primeiro álbum de estudio do grupo de folk galego Taranis. Foi publicado en 1980, polo selo Ruada.
CD18
É a subunidade beta de catro diferentes estruturas nas cales a cadea beta 2 está emparellada co CD11, que son:
Interaccións
O CD18 interacciona con ICAM-1,  FHL2, PSCD1  e GNB2L1.
Rebón
O topónimo Rebón dá nome a varias localidades de Galicia:
Cheder
Historia
Os chederes estaban amplamente espallados por Europa antes do remate do século XVIII. As clases dábanse na casa do mestre, a quen lle pagaba a comunidade xudía ou un grupo de pais. Normalmente, só os nenos acudían ás clases dos chederes, mentres que ás nenas recibían as ensinanzas das mais, nas casas. Os chederes eran unitarios, e ían xuntos nenos de distintas idades.
Os nenos entraban na escola aos 5 anos. Despois de aprenderen o alfabeto hebreo e a ler a lingua hebrea, comezaban a estudar a Torah, comezando co Vayikra e o Talmud (Mishna, Gemara, e os comentarios adicionais). Nesa altura, o hebreo era unha lingua relixiosa, e os nenos falaban ídix ou a lingua común do territorio europeo onde se atopaban: polaco, alemán etc. Os nenos aprendían os textos sagrados léndoos en alto e memorizándoos. O período de escolarización no cheder remataba aos 13 ou 14 anos, coa festa do bar mitzvah. Aqueles que querían chegar a ser rabinos ou soferes tiñan que proseguir os estudos nunha iexivot, unha universidade talmúdica. As principais iexivots europeas atopábanse en Worms, Fürth e Praga, que era a mellor considerada, e onde chegaran os xudeus fuxindo dos pogroms medievais.
Hoxe
Nos países occidentais, os chederes funcionan na actualidade como clases de relixión fóra do horario escolar, se ben existen exemplos de escolas privadas xudías que funcionan en horario completo. Este é tamén o modelo de Israel, onde os chederes funcionan como escolas normais.
Galego (filme de 1988)
Galego (en Gallego) é un filme de produción galego-cubana de 1988, dirixido por Manuel Octavio Gómez.
Está baseada na novela Gallego, do escritor cubano Miguel Barnet, e narra a vida dun emigrante galego, Manuel (Sancho Gracia), na Habana, dende a década de 1910 ata a Revolución Cubana.
Produción
Baseouse na novela Gallego, do escritor cubano Miguel Barnet. Foi rodada en diversas localizacións da provincia de Pontevedra como Mondariz e Ponteareas, así como en Madrid e A Habana, cidade na que transcorre a maior parte do filme. O filme, financiado na súa maior parte polo ICAIC cubano, custou uns 130 millóns de pesetas, 50 dos cales foron achegados pola Televisión de Galicia.
Arquidiocese católica latina de Oviedo
Territorio
miniatura|esquerda|Mapa da diocese de Oviedo de [[1894.]] A arquidiocese abrangue a totalidade de Asturias. A sé arcebispal é a cidade de Oviedo, onde está a Catedral do Santo Salvador. O territorio está organizado en 934 parroquias.
Aeroporto José María Córdova
O aeroporto internacional José María Córdova é o segundo aeroporto máis grande de Colombia despois do aeroporto El Dorado de Bogotá en termos de infraestrutura e servizos. Está situado na cidade de Rionegro, a 45 minutos de Medellín.
É o principal centro de conexións para a aeroliña de baixo custo Viva Colombia. Ten voos internacionais cara Estados Unidos, Panamá, Costa Rica, O Salvador, Venezuela, Ecuador, Perú, México, Curaçao e España. Opera ademais voos domésticos á meirande parte das grandes cidades colombianas, como Bogotá, Cali, Barranquilla, Cartaxena, Santa Marta e a illa San Andrés. Tamén é un aeroporto importante para o tráfico de mercadorías, proporcionando transporte aéreo a moitos dos exportadores de flores do leste de Antioquia cara toda América e Europa.
Dende a súa inauguración en 1985 ata o ano 1990 a terminal tivo un gran movemento de carga e pasaxeiros, en gran parte debido ao peche do aeroporto Olaya Herrera, situado no centro de Medellín, durante ese tempo. Cando volveu a abrir o seu tráfico reducíuse. Poreén, dende o ano 1993 o tráfico incrementouse a un ritmo estable e tamén houbo un aumento no número de aeroliñas que operan no aeroporto, como American Airlines, LATAM, TACA ou Aerogal.
Notícia de torto
miniatura|Anverso do documento. miniatura|Reverso do documento. A Notícia de torto é un manuscrito en pergamiño medieval datado en 1215 ou 1216, considerado o segundo documento máis antigo en lingua galego-portuguesa, posterior á Notícia de Fiadores. Tal título, porén, é rexeitado por algúns autores coma Ramón Lorenzo que o considera "un híbrido latino-galego-portugués", mentres que outros nin sequera o consideran un documento.
O título é unha referencia á súa primeira liña (De noticia de torto que feceru(m) a Laure(n)cius Ferna(n)diz).
Nel, Lourenço Fernandes da Cunha fai un minucioso relatorio das malfeitorías feitas polos fillos de Gonzalo Ramires. O pergamiño, de 313 por 170 milímetros, escrito por ambas caras, foi atopado no mosteiro feminino de Vairão, e consérvase no Arquivo Nacional Torre do Tombo de Lisboa. Probabelmente este escrito sexa unha tradución doutro en lingua latina, característica empregada adoito nos documentos medievais.
Cónsul romano
Levou o nome de Cónsul a maxistratura romana formada que substituíu á monarquía á fronte do Estado (Véxase República Romana). Cada ano elixíanse dous cónsules.
Progresivamente van perdendo atribucións: primeiro algunhas facultades xudiciais civís e criminais (delegadas en Cuestores ou Decenviros nomeados en cada caso); despois as súas decisións deberon ser referendadas polo Senado; despois perdeu a administración do Tesouro (en favor dos Cuestores) e a dos arquivos públicos; despois perdeu o control das arcas do exército (en favor dos Cuestores Militares); máis tarde perdeu as súas funcións de censor (en favor dos Censores) e de nomear as vacantes do Senado (tamén atribuídas aos Censores); despois perdeu a facultade de nomear Cuestores (que pasou aos comicios tribunados); logo perdeu outras atribucións xudiciais (en favor do Pretor); despois as competencias sobre festas, policía e mercados (en favor dos Edís Curuis), e tamén a facultade de nomear ditador (que pasou ao Senado). Ao final só conservaba algunhas funcións menores, o poder executivo das leis e o mando do Exército.
As funcións dos cónsules, ao aumentar o territorio, houberon de ser delegadas para cada provincia: primeiro en cuestores insulares con funcións consulares (nas illas desde o -227.) e despois coa figura do procónsul (ou propretor) para Hispania Citerior e Ulterior (-197.).
No -190 estableceuse que para acceder ao Consulado debía pasarse con anterioridade polas maxistraturas inferiores, cun tempo de inactividade prefixado entre cada maxistratura (véxase cursus honorum). Como ocorreu coa censura, esta disposición fixo que o consulado fose accesíbel case en exclusiva á aristocracia.
Os Cónsules foron patricios ata as Leis do -367(387 de Roma). Do 387 ao 412 de Roma, a cuestión é debatida, con alternativas; do 412 ao 581 de Roma, houbo un cónsul patricio e un plebeo; desde o 582 de Roma, ostentan o cargo ben un patricio e un plebeo ou ben dous plebeos, e nunca dous patricios.
Cónsul sufecto (consul suffectus)
É un substituto nomeado polo Senado cando un cónsul morría no ano do seu exercicio ou se vía incapacitado. Non sempre se fixo a substitución; ás veces o cargo quedou vacante, aínda cando faltasen varios meses para concluír o ano de mandato. O nome do cónsul sufecto engadíase á lista de cónsules de Roma como un máis, adquirindo de inmediato a categoría consular.
A cámara do Senado requiría a presenza do outro cónsul para nomear un sufecto. Deuse o caso no ano -90 da grande impotencia da cámara cando tras morrer o cónsul Catón, o seu colega Lucio Xulio César se negou a acudir a Roma para o nomeamento do sufecto.
Signos externos e vestiduras
Os dous cónsules levaban unha escolta de 12 lictores (unha mestura entre garda persoal e gardacostas), pero só durante o mes en que lles correspondía, como se explicou máis arriba. Os símbolos externos da súa autoridade consistían nas fasces que portaban os lictores e nun cetro de marfil (scipio eburneus) coa imaxe dunha aguia no alto.
A súa vestidura civil ordinaria era a toga e a túnica co laticlave (latus clavus) ou banda de púrpura. En ocasións especiais levaban a toga bordada (toga picta). Na guerra levaban lorica (coiraza), paludamentum (capa por riba da coiraza) e parazonium (espada curta), como calquera soldado.
Subrexión Oeste
Oeste Localización de Oeste
Oeste é unha subrexión estatística portuguesa de nivel III (NUT III) pertencente á Rexión Centro (ata o 2002 formaba parte da antiga rexión de Lisboa e Vale do Tejo). Está formado por unha parte do Distrito de Leiria, unha parte do Distrito de Santarém e a parte norte do Distrito de Lisboa. A subrexión limitada ao norte coa subrexión Pinhal Litoral, ao leste coa de Lezíria do Tejo, ao sur coa Grande Lisboa, e ao oeste co Océano Atlántico. Ten unha superficie de 2.486 km² e unha poboación de 362.523 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 12 concellos:
Estes municipios formam a Comunidade Intermunicipal do Oeste.
Luis Sepúlveda
Luis Sepúlveda Calfucura, nado en Ovalle (Coquimbo) o 4 de outubro de 1949 e finado en Ovieu o 16 de abril de 2020, foi un escritor, periodista e cineasta chileno, autor de contos e novelas, entre as que destaca Un viejo que leía novelas de amor.
Traxectoria
Fixo os estudos primarios na escola Francisco Andrés Olea de Santiago de Chile e os secundarios no Instituto Nacional General José Miguel Carrera. Despois estudou dirección na Escola de Teatro da Universidad de Chile, e licenciouse en Ciencias da Comunicación na Universidade de Heidelberg (Alemaña). Desde 1997 viviu en Xixón.
Lingua amanab
O amanab é unha linqua que se fala en Papúa Nova Guinea. Fálano 4.419 falantes en 33 aldeas situadas entre a fronteira de Irian Jaya e o curso medio do río Bapi do distrito de Amanab da provincia de Sandaun. Cada aldea mostra a súa propia variedade que os lingüistas agrupan en tres variedades que se coñecen como dialecto norte, occidental e oriental.
SMC
O termo SMC pode referirse a:
Regina Touceda
Regina Touceda Rey, nada en Cuntis en 1999, é unha poeta e estudante de filoloxía galega.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no IES Aquis Celenis de Caldas de Reis. Foi accesit na categoría de bacharelato do IV Concurso Escolar de Poesía Rosalía de Castro. Actualmente estuda Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela. En 2019 gañou o premio de poesía Pérez Parallé co poemario deriva.
Hernani
Hernani é unha vila de Guipúscoa, pertencente a Donostialdea e situada a unha distancia de 9,2 km da capital, Donostia. O municipio de Hernani ocupa unha extensión aproximada de 42 km² e limita con Donostia, Astigarraga, Arano, Elduain, Errenteria, Lasarte-Oria e Urnieta. A súa poboación, a 1 de xaneiro de 2007, ascendía a 19.138 habitantes.
Desde o seu centro urbano (cualificado como Ben Cultural coa categoría de Conxunto Monumental), ás saias do monte Santa Bárbara, é posible divisar unha ampla zona da veiga do Urumea. As súas festas patronais, celébranse entre o 23 e 27 de xuño, na honra a San Xoán Bautista; e entre os seus festexos é a destacar a popular Azeridantza, tamén celebrada en festas de Entroido.
Historia
miniatura|300px|Escultura de [[Eduardo Chillida en Hernani.]] Durante a Alta Idade Media, o territorio que formaría Guipúscoa estaba dividido en vales e Hernani era un deles. O val de Hernani estendíase antigamente por todo o territorio comprendido entre os cursos baixos dos ríos Urumea e Oria. Comprendía no seu territorio as actuais poboacións de Donostia, Hernani, Lasarte-Oria, Usurbil, Urnieta e Orio.
As primeiras mencións escritas referidas ao val de Hernani remóntanse a un documento duns votos do conde castelán Fernán González en favor do mosteiro de San Millán de la Cogolla que están datados no ano 938, pero dos que se cre que son unha falsificación do século XIII. Datado a finais do século XII está o documento de doazón do Mosteiro de San Sebastián ao Mosteiro de Leyre en Navarra por parte do rei navarro Sancho o Sabio, onde se indica que dito mosteiro de San Sebastián atopábase nos confíns de Hernani.
Descoñécese cando se creou á súa vez a vila de Hernani xa que non se conserva a carta de fundación da vila. Algúns estiman que a fundación da vila produciuse durante o reinado do rei castelán Afonso X o Sabio, na segunda metade do século XIII, xa que este rei creo unha rede de vilas estratéxicas ao longo das rutas que unían a costa co interior de Guipúscoa e Hernani puido ser unha destas localidades estratéxicas. Outros atrasan a fundación da vila ata finais do século XIV establecendo como data máis tardía 1379, xa que un documento do século XV menciona un acordo entre os concellos de Hernani e San Sebastián para o aproveitamento dos montes do val do Urumea que se produciu en 1379, o que dá a entendar que para aquela data Hernani estaba xa constituída en vila.
A vila de Hernani estendía a súa xurisdición só sobre parte do antigo val. Perdía toda a franxa costeira e máis baixa do val de Urumea que seguiu formando parte de San Sebastián; así como a zona máis occidental, no val do Oria, que se converteu na vila de Usurbil en 1371. O seu límite occidental seguiu sendo o río Oria, pero en contraposición o seu límite oriental non o marcou xa o río Urumea como outrora senón os montes que separaban o val do Urumea dos do Oyarzun, estendéndose a vila pola marxe dereita de devandito río. Crese que a localización da vila de Hernani, nun altillo a 42 metros de altitude que domina a marxe esquerda do río Urumea e situado á súa vez aos pés do monte Santa Bárbara, correspondíase á localización do primitivo poboado principal do val. Este casco antigo, de forma ovalada, estaba rodeado de murallas e posuía varias entradas (das que só sobrevive unha na rúa Felipe Sagarna "Zapa"). Nun principio posuía dúas rúas ao longo (a Rúa Maior-Kale Nagusia e a rúa Kardaberaz), que eran atravesadas por unha rúa perpendicular (rúas Nafar e a súa prolongación Felipe Sagarna "Zapa").
As primeiras ordenanzas municipais son de 1542, copia das ordenanzas desaparecidas de 1512 durante unha invasión do exército francés. Son numerosas as invasións e destrucións que sufriu a vila ao longo da súa historia: as guerras banderizas medievais, as invasións francesas nos séculos XVII, XVIII e XIX; así como os duros asedios que sufriu durante as guerras carlistas e finalmente a guerra civil española de 1936.
En 1986 produciuse a desanexión de Lasarte, un histórico barrio de Hernani situado no val do Oria, que crecera á súa vez ata converterse nunha cidade.
Economía
A poboación hernaniarra traballa fundamentalmente no sector servizos que dá traballo ao 62% da poboación, a industria emprega ao 26% dos traballadores e a construción ao 10%. Só un 1% dedícase actualmente á actividade agraria. (Datos de 2001). En 2005 a taxa de paro roldaba o 9% da poboación activa, unha porcentaxe superior ao da comarca. A renda per cápita en Hernani é aproximadamente entre un 85% e un 90% da media de renda de Guipúscoa como da comarca de Donostia.
O sector servizos cobre as necesidades dunha poboación de 18.000 habitantes no que respecta a comercio, hostalería e servizos básicos que se atopan bastante cubertos. A pesar da súa proximidade a San Sebastián, Hernani non é unha cidade-dormitorio da capital e a maior parte da súa poboación leva a cabo a súa vida e cobre as súas necesidades básicas na propia localidade. Para certo tipo de comercio e servizos máis especializados a poboación adoita acudir á próxima capital.
Hernani é unha localidade fortemente industrializada cunhas 240 sociedades industriais censadas. Desde o barrio de Martindegi ata o barrio de Epele esténdese un continuo duns 5 km formado por polígonos industriais situados ao longo da ribeira do río Urumea (Polígonos de Landare, Ibaiondo, Zikuñaga, Eziago, Ibarluze, Lastaola e Epele). A industria de Hernani está bastante diversificada. As empresas máis importantes situadas en Hernani son a cooperativa Orona dedicada á fabricación e montaxe de ascensores, que ten máis de 1500 traballadores en persoal e a veterana empresa papeleira Papeleira Guipuscoana de Zicuñaga situada no barrio homónimo. Entre a industria de Hernani destacan as numerosas empresas químicas.
As seguintes empresas de Hernani superan os 50 traballadores segundo o Catálogo Industrial Vasco:
Antigamente tivo grande importancia na economía local a empresa siderúrxica Pedro Orbegozo, fundada na década de 1950 e que chegou a empregar a case 1500 traballadores, a maior parte deles hernaniarras. A empresa pechou finalmente en 1992 tras unha longa crise e o seu peche causou un forte impacto na economía local. No lugar onde se situaba antigamente esta empresa atópase actualmente o Polígono Ibaiondo.
Demografía
En 1986 produciuse a desanexión do barrio de Lasarte, que pasou a formar parte dun municipio de nova creación denominado Lasarte-Oria. Esa desanexión supuxo unha perda duns 10.000 habitantes en Hernani.
Barrios
Os barrios de Hernani son os seguintes:
Monumentos
O Centro urbano de Hernani, antigamente amurallado, está catalogado como Conxunto Monumental. No seu interior consérvase o trazado medieval das rúas e algúns edificios de interese.
Cultura
No termo municipal de Hernani atópase o Museo Chillida-Leku consagrado á obra do escultor donostiarra Eduardo Chillida.
Deportes
Entre os diferentes clubs deportivos de Hernani, pódese destacar o club de rugby: Hernani Club de Rugby Elkartea (HCRE) que, actualmente, milita na segunda división do rugby nacional pero que, no seu día, logrou ser subcampión de España (1983/84). Ademais, este club, posúe unha gran canteira que cultivou grandes éxitos ao longo dos anos. Doutra banda, o Hernani de fútbol, xoga na rexional preferente guipuscoana.
Festas
As festas patronais celébranse a finais do mes de xuño, coincidindo coa festividade de Xoán Bautista (24 de xuño). É tradicional que os días 23 e 25 de xuño, coincidindo coas festas, báilese a maskuri-dantza (danza da vexiga), un baile tradicional.
Os barrios de Hernani tamén celebran as súas festas:
Lecer
Hernani é unha das localidades con máis tradición na elaboración artesanal de sidra. Xunto con Astigarraga e Usurbil forma o triángulo das sidrerías onde se concentran a maior parte das sidrerías guipuscoanas. Hai ao redor dunha decena destes establecementos no municipio. Durante a tempada de sidrerías (de febreiro ata maio) a localidade acolle numerosos visitantes que acoden de Guipúscoa e das provincias limítrofes ás sidrerías. Os bares da zona vella de Hernani adoitan ter unha especial animación durante os fins de semana desta época grazas a estes visitantes.
Cantón de Neuchâtel
O cantón de Neuchâtel, oficialmente en francés République et Canton de Neuchâtel  (en alemán: Republik und Kanton Neuenburg ; en italiano: Repubblica e Cantone di Neuchâtel ; en romanche: Republica ed Chantun Neuchâtel ) , é un cantón suízo situado na romandía, a parte francófona de Suíza. Forma parte da gran rexión de Espace Mittelland, que comprende tamén os cantóns de Berna, Friburgo, Xura e Soleura. A súa capital e cidade máis poboada é a vila homónima de Neuchâtel.
Xeografía
O cantón atópase ao nordeste de Suíza, na cordilleira do Xura. Abrangue a zona baixa que abeira o lago de Neuchâtel, coñecida como Littoral ou Bas, e unha meseta máis alta a uns 1.000 metros de altitude, coñecida como Les montagnes neucâteloises ou Haut. A cidade de Neuchâtel está situada ás beiras do lago, mentres que as vilas de La Chaux-de-Fonds e Le Locle se encontran na montaña. Limitan coa fronteira francesa localizada no Doubs, chamado así polo río de mesmo nome que corta o val en dous. A parte inferior estendese dende Vaumarcus ata o límite do lago de Biel. Entre o Haut e o Bas existen varios vales, como o Val-de-Travers, ao oeste do cantón, e o Val-de-Ruz, no centro.
O cantón de Neuchâtel culmina ao oeste do Chasseral, cunha altitude de 1.552 metros. Os seus puntos máis baixos atópanse ás beiras dos lagos de Biel e de Neuchâtel, con 429 metros de altitude. Con 802,16 km2 de superficie territorial, é o décimo quinto cantón máis grande de Suíza.
Rexións, comunas e vilas
Historicamente o cantón estaba dividido en seis distritos, que xuntos formaban as catro rexións do cantón: o distrito de Neuchâtel e o distrito de Boudry forman xuntos a rexión Littoral, o distrito de Val-de-Ruz e o de Val-de-Travers forman cada un unha rexión propia. Os distritos de La Chaux-de-Fonds e Le Locle forman a rexión de Montagnes. Os distritos suprimíronse o 1 de xaneiro de 2018 e as rexións pasaron a ser un nivel estatístico, mais xa non administrativo.
O cantón de Neuchâtel conta con 27 comunas, catro das cales posúen máis de 10.000 habitantes: Neuchâtel con 44.568, La Chaux-de-Fonds con 36.915, Val-de-Ruz con 17.143 e Val-de-Travers con 10.579. Le Locle, con 9.864, achégase a estes números.
Lagos e cursos de auga
A xeomorfoloxía do cantón é de tipo cárstico, o que dificulta a existencia dun gran número de lagos e ríos. Malia isto, hai varios lagos e ríos no cantón.
The Black Cauldron
The Black Cauldron é un filme de animación de fantasía negra e aventuras, baseado na popular saga As Crónicas de Prydain de Lloyd Alexander. Foi o vixésimo quinto filme producido por Walt Disney Pictures, estreado o 22 de xullo de 1985, e distribuído por Buena Vista Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos. Está libremente baseado nos dous primeiros volumes de Crónicas de Prydain do escritor Lloyd Alexander. O filme foi dirixido por Ted Berman e Richard Rich, e para a súa versión en inglés actuaron as voces de Grant Bardsley, Susan Sheridan, Freddie Jones, Nigel Hawthorne, John Byner e John Hurt. Tamén é coñecido como Taran and the Magic Cauldron.
Sinopse
A historia trata do Rei do Mal, quen quere posuír o caldeiro máxico para gobernar o mundo. O Rei do Mal é oposto do os heroes Taran, a Princesa Eilonwy, Fflewddur Fflam, e unha criatura chamada Gurgi.
John Playfair
John Playfair (tamén coñecido como Johnes Player), nado o 10 de marzo de 1748 e finado o 20 de xullo de 1819, foi un matemático e xeólogo escocés.
Foi o primeiro presidente da Astronomical Institution of Edinburgh, fundada en 1811 (9 anos máis antiga que a Royal Astronomical Society).
Playfair era profesor de matemática e posteriormente de filosofía natural na Universidade de Edimburgo.
É coñecido polo seu libro, Ilustracións da teoría Huttoniana. (1802), que se sumou ao traballo de James Hutton, e polo seu principio no uniformismo, despois tomado por Charles Lyell.
Illa Inaccesible
miniatura|Imaxe ASTER da NASA Terra da illa inaccesible Illa inaccesible é un volcán extinguido (activo por última vez fai seis millóns de anos) co pico Cairn alcanzando 449 m. A illa ten 14 km2 de superficie, no Océano Atlántico Sur a 45 km ao suroeste de Tristan da Cunha.
Forma parte do arquipélago de Tristán dá Cunha, que é parte do territorio de ultramar do Reino Unido coñecido como Santa Helena, Ascensión e Tristan da Cunha. Xunto coa Illa Gough, Illa Inaccesible é unha reserva natural protexida e ambos forman o Patrimonio da Humanidade da UNESCO das Illas Gough e Inaccesible.
Historia
A illa inaccesible foi descuberta en xaneiro de 1656, durante unha viaxe por ´t Nachtglas, un buque holandés baixo o mando de Jan Jacobszoon, 146 anos logo de que Tristán dá Cunha foi vista por primeira vez polos mariñeiros portugueses. Jacobszoon nomeou orixinalmente a illa como "Nachtglas".
Os irmáns Stoltenhoff, que chegaron de Alemaña a Inaccesible en 1871, viviron alí durante varios anos coa intención de facer a caza de focas a súa forma de vida e vender os seus produtos aos comerciantes que pasaban (esquecendo a escasa frecuencia na que Inaccesible tiña visitantes). Debido á escaseza de alimentos, "encheronse de alegría" ao ser rescatados en 1873 durante a visita do HMS Challenger para examinar a flora e a fauna existente. O autor de Suráfrica Eric Rosenthal relatou a aventura en 1952. A próxima Illa Stoltenhoff leva o nome dos irmáns.
En 1922, o barco Quest da Expedición Shackleton-Rowett, detívose brevemente en Inaccesible, o naturalista de a bordo Hubert Wilkins descubriu un paxaro chamado máis tarde (logo del) do verderón Wilkins (Nesospiza wilkinsi).
En 1938, unha Expedición Científica Noruega pasou tres semanas na illa, tempo durante o cal amañouse para acceder á meseta e catalogar amplamente plantas, paxaros, e rochas.
Outro intento de topografiar a illa fíxose durante a expedición de 1962 da Royal Society a Tristán dá Cunha, que levou científicos á illa Inaccesible. Do mesmo xeito que moitos outros exploradores antes que eles, os científicos non foron capaces de chegar ao interior da illa.
Inaccesible illa foi declarada reserva natural en virtude da Ordenanza de Conservación de Tristan da Cunha de 1976. Aos insulares de Tristan, con todo, aínda se lles permite explotar as aves mariñas da illa.
Nunha expedición de 1982 (16 de outubro de 1982 ao 10 de febreiro de 1983), os estudantes e profesores do Colexio Denstone en Inglaterra fixeron mapas detallados da illa, estudaron a flora, a fauna e a xeoloxía. Levando a cabo un programa de marcado de máis de 3.000 paxaros.
En 1997, as augas territoriales da illa Inaccesible de 22 km foron declarados reserva natural en virtude da Ordenanza de Conservación de Tristan da Cunha, de 1976. Na actualidade, só permíteselles aos guías de Tristán visitar con barcos a illa Inaccesible; de feito, a maioría das viaxes á illa fanse a petición de expatriados.
En 2004 a illa Inaccesible engadiuse ao Patrimonio da Humanidade da UNESCO xunto a illa Gough para crear un novo sitio de Gough and Inaccessible Islands.
Taranis (álbum)
Taranis é o segundo álbum de estudio do grupo de folk galego Taranis. Foi publicado en 1985, polo selo Edigal.
Illa Inaccesible
Historia
Con frecuencia atópase nas listas de nomes de lugares infrecuentes.
Naufraxios
Polo menos tres naufraxios confirmados producíronse na costa da illa inaccesible.
Taranis (álbum)
O disco foi gravado nos estudos Sonoland, en Madrid.
Illa Inaccesible
Naufraxios
O primeiro, e máis dramático, foi o do Blenden Hall, un buque británico fretado pola Compañía Británica das Indias Orientais, que partiu en 1821 con 84 pasaxeiros e tripulantes a bordo. Coa intención de pasar de longo Santa Helena, as correntes adversas levárono cara a Tristan da Cunha. Encallou na illa Inaccesible e sufriu unha fractura na popa, pero o castelo de proa acabou preto da costa. Todos menos dous das persoas a bordo sobreviviron ao naufraxio, e subsistiron a base de apio silvestre, focas, pingüíns e albatros, lograron construír barcas algúns meses máis tarde. O primeiro intento de navegar a Tristán fallou, o que resultou na perda de seis persoas, pero o segundo intento alertou aos Tristanians da súa difícil situación. O resto foi entón levado a Tristan, onde a maioría deles foron logo levados por un bergantín a Cidade do Cabo, Suráfrica.
Os outros dous naufraxios son os restos do naufraxio do Shakespeare en Pig Beach en 1883 e o Helen S Lea no North Point en 1897.
Castelán venezolano
O castelán venezolano é a variedade da lingua castelá ou español que é falado en Venezuela, polo xeral achegado ao castelán caribeño. Debido a que a Constitución venezolana, no seu artigo noveno sinala «O idioma oficial é o castelán.», existe unha preferencia marcada no uso desa denominación, aínda que non se rexeita o termo «español». Á súa vez, dentro do país fálase con distintos acentos, e pola ambigüidade do termo «dialecto» non se catalogan formalmente a nivel académico como tales, malia as diferenzas salientables, incluíndo o voseo e o ustedeo.
Jaime Duque Grisales
Jaime Duque Grisales, nado en Villamaría o 11 de xuño de 1917 e finado en Tocancipá o 7 de novembro de 2007, foi un piloto colombiano da década de 1940. É coñecido por ser o creador do Parque Jaime Duque que empezou a funcionar en 1983.
Traxectoria
Naceu na poboación de Villamaría no departamento de Caldas, mais viviu os seus primeiros anos en Bogotá, a capital do país. Posteriormente viaxou ós Estados Unidos para estudar pilotaxe de avións rematando en 1944, cando regresou ó país para enrolarse na empresa de aviación comercial Avianca, onde se converteu en xefe de pilotos.
A súa primeira esposa foi Yolanda Romero Moyano. Desta relación non houbo fillos. En 1983, inaugurouse o parque que leva o seu nome, situado no concello de Tocancipá, en Cundinamarca, a 34 quilómetros de Bogotá e a uns 20 quilómetros do municipio de Chía. Inaugurou e organizou rutas internacionais de Avianca; cruzou os mares utilizando a navegación astronómica, cando non existían axudas de radio.
Faleceu en 2007 ós 90 anos por mor de complicacións renais e cardíacas.
Black and White Rainbows
Black and White Rainbows é o sétimo álbum da banda inglesa de rock alternativo Bush, publicado o 10 de marzo de 2017 a través do selo Zuma Rock Records. É a continuación do disco de 2014 Man on the Run, e o terceiro coa actual formación composta por Gavin Rossdale, Robin Goodridge, Chris Traynor e Corey Britz, xurdida en 2010 tras a separación da formación orixinal en 2002.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Gavin Rossdale; 'Lost in You' escrito xunto con Dave Stewart.
José Antonio Pillado Díaz
José Antonio Pillado Díaz, nado en 1845 e finado en 1915, foi un escritor arxentino.
Traxectoria
Fillo de Antonio Pillado. Funcionario do Museo Histórico-Nacional, xerente do Ferrocarril Central Entrerriano e director da Biblioteca Popular de Buenos Aires. Dirixiu a Revista Nacional e El Arlequín e publicou Diccionario biográfico argentino, en colaboración con Juan José Biedma, El junco y la onda, Penélope, La senda del deber, Viva Lavalle, Historia de la medicina en el Río de la Platae Buenos Aires colonial, edificios de la Municipalidad de Buenos Aires.
Pinhal Interior Sul
Pinhal Interior Sul Localización de Pinhal Interior Sul
Pinhal Interior Sul é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. Tódolos seus concellos pertencen ao Distrito de Castelo Branco. Limita ao norte coas subrexións de Pinhal Interior Norte e Cova da Beira, ao leste coa de Beira Interior Sul, ao sur coa de Alto Alentejo, e ao oeste coa de Médio Tejo. Ata o 2010 tiña unha superficie de 1.903 km² e unha poboación de 40.705 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 4 concellos:
No 2010, o concello de Mação deixou de pertencer a esta subrexión. Actualmente Pinhal Interior Sul non ten ningunha cidade. A principal vila é a vila da Sertã.
Road Town
Road Town, atópase localizada na illa de Tórtola e é a Capital das Illas Virxes Británicas. A cidade atópase situada na parte central da costa sur da illa, nun porto con forma de ferradura que recibe o nome de Harbour Road. A poboación era aproximadamente 9.400 habitantes en 2004.
O nome da cidade procede do termo náutico "the roads", que vén do termo inglés roadstead (rada en galego), que é un lugar menos abrigado que un porto, pero ao que os barcos poden acceder facilmente. Unha superficie de 28 Hectáreas foi gañada ao mar, recibe o nome de Wickhams Cay e converteuse nun centro turístico. O edificio máis antigo de Road Town, The Old HM Prison situada na rúa principal, data de 1840.
Road Town é un dos principais centros de fletamento de barcos no Caribe, é a sede da administración mariña de Tórtola, que se atopa localizada no porto deportivo de Road Reef e na que atracan as dúas principais compañías de fletamento de buques que operan en Road Town.
Clima
As Illas Virxes Británicas gozan dun clima tropical, moderado polos ventos alisios. As temperaturas varían pouco ao longo do ano. Na capital, Road Town, a máxima diaria típica é do redor 32 °C no verán e 29 °C no inverno. Os mínimos diarios típicos son de ao redor de 24 °C no verán e 21 °C no inverno. As precipitacións medias son sobre 1150 mm ao ano, algo máis alto nos outeiros e algo máis baixo na costa. As precipitacións poden ser moi variables, pero os meses máis húmidos, son de setembro a novembro e os meses máis secos, son febreiro e marzo. Os furacáns de cando en vez golpean as illas, a tempada de furacáns vai de xuño a novembro.
Transporte e turismo
Road Town é un dos principais centros de alugueiro de iates no Caribe. Moitas empresas exitosas de iates charter operan en Road Town. Tamén poden verse a miúdo cruceiros atracados aquí.
O porto é un punto de partida popular para moitos dos transbordadores que serven á illa. A terminal de ferri atópase no extremo suroeste de Road Town. Os ferries funcionan durante o día, todos os días da semana, e de cando en cando pola noite. Road Town está servida polo único aeroporto importante das Illas Virxes Británicas, Terrance B. Lettsome International Airport (IATA: EIS, ICAO: TUPJ), na Illa Beef, dentro dun curto traxecto en coche desde a cidade. Só están dispoñibles voos de curto percorrido desde este aeroporto, os voos de longa distancia son atendidos polo Cyril E. King Airport nas Illas Virxes Estadounidenses (IATA: STT ICAO: TIST).
"Autobus" en Tórtola significa camionetas de pasaxeiros de gran tamaño, ou grandes camionetas modificadas con asentos e a parte superior de lona, estas son coñecidas localmente como "safaris". Viaxar en autobús pode ser menos custoso que coller un taxi, e é a miúdo unha opción cando se viaxa desde o aeroporto a Road Town, ou desde os pobos dos extremos da illa.
Historia
O 1 de agosto de 1834, leuse a Proclamación de Emancipación.
En 1853, un incendio na cidade destruíu case todos os edificios en Road Town. O lume propagouse por alborotadores enfurecidos que protestaban polo aumento no imposto sobre o gando. Os manifestantes finalmente incendiaron a maior parte das plantacións da illa.
Límites xeográficos
Hai unha certa ambigüidade en canto á precisa extensión xeográfica de Road Town. Achegándose á cidade desde o oeste, un cartel na parte inferior do outeiro Slaney recibe aos visitantes a Road Town. Pero os tradicionalistas afirman que a cidade en si só se inicia a partir de Road Reef e Fort Burt, e que por tanto o Prospect Reef Hotel que cobre case toda a superficie entre Slaney Hill e Road Reef, non está tecnicamente en Road Town.
Achegándose a Road Town desde o leste, hai unha ambigüidade similar se Road Town comeza na rotonda de Port Purcell debaixo de Fort George, ou se tamén inclúe Baughers Bay.
Subrexión de Serra da Estrela
Serra da Estrela Localización de Serra da Estrela
Serra da Estrela é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. Tódolos concellos que a integran pertencen ao Distrito da Guarda. Limita ao norte coa subrexión de Dão-Lafões, ao leste coa de Beira Interior Norte, ao sur coa de Cova da Beira, e ao oeste coa de Pinhal Interior Norte. Abrangue unha superficie de 872 km² e ten unha poboación de 43.737 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende tres concellos:
Gran Premio de Austria de 2017
O Gran Premio de Austria de 2017 (oficialmente Fórmula 1 Grosser Preis von Österreich 2017) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 9 de xullo de 2017. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 31º Gran Premio de Austria.
O piloto de Ferrari Sebastian Vettel camezou a rolda como o líder do campionato, cunha vantaxe de catorce puntos sobre Lewis Hamilton. Mercedes lidera sobre Ferrari por vinte e catro puntos na clasificación de construtores no inicio da rolda.
Cualificación
Os coches vermellos de Ferrari saíron dos boxes cando apareceu a bandeira verde. Os Haas tamén saíron pronto no inicio da sesión e, a pesar do bo desempeño do equipo americano na pista austríaca, Grosjean acabou na trampa de grava, sen maiores consecuencias para o francés, que conseguiu retornar ao trazado sen auxilio dos comisarios de pista. O piloto de Haas, Magnussen foi vítima dos altos bordos do Circuíto de Spielberg, que danaron a súa suspensión, obrigando ao piloto a entrar en boxes coa suspensión da roda dianteira dereita rota. Hamilton fixo o mellor tempo da Q1 e tamén da historia do Circuíto de Spielberg (non oficial), con 1:05.064, con Vettel a 0.521 atrás do seu rival.
Nesta qenda Mercedes non perdeu tempo e saco aos seus dous pilotos á pista tan pronto como o cronómetro comezou a contar. cos superbrandos, o británico plverizo a marca do circuíto, con 1:04.800. Mais o seu compañeiro Bottas non deixoullo doado e rexistrou un tempo 1m04s640, dominando todos os sectores da pista austríaca. A marca oficial do trazado é de 1m08s337, anotada por Michael Schumacher en 2003. No volta final, Vettel anotou 1:04.772 e se qedou entre os compañeiros de Mercedes, no segundo lugar.
Eliminados: Nico Hülkenberg (Renault na Fórmula 1), Fernando Alonso (McLaren), Stoffel Vandoorne (McLaren), Daniil Kvyat (Toro Rosso) e Kevin Magnussen (Haas).
A Q3 comezou chea de expectativas, Mercedes calzou os ultrabrandos e liberaron a besta que hai dentro do motor alemán. Tamén polo feito de que Lewis Hamilton precisaba o mellor tempo para minimizar a sanción de cinco posicións na grella. E na primeira tentativa de volta rápida na Q3, a historia foi parecida coa da Q2: Hamilton fixo 1:04.424, mais Bottas voou e deixou ao seu compañeiro no segundo lugar ao anotar 1:04.251. Sebastian Vettel inmisciuse entre os dous novamente con 1:04.293. Hamilton tentou mellorar súa marca, mais acabou fallando. Na segunda volta, un Haas parouse no medio da pista provocou a bandeira amarela e frustrou as oportunidades do británico de diminuír os danos causados pola sanción, xa que coa bandeira amarela, o piloto da Mercedes non tivo máis oportunidades. Así, Bottas desbancou aos favoritos e garantiu a pole para o GP de Austria, a segunda da súa carreira. No final, lembrando un pouco un dos adestramentos libres do Acerbaixán, Max Verstappen saíu da pista e por pouco non bateu co muro, para delirio da masa laranxa que enchía o Circuíto de Spielberg.
800px|miniatura|centro|Grella de saída
José Manuel Aira Lindoso
José Manuel Aira Lindoso, nado en Ponferrada o 14 de marzo de 1976, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e actualmente adestra o Marbella FC, de Segunda División B.
Como adestrador
Iniciouse nos banquiños iniciada a tempada 2011–12, tras a destitución de Stili como técnico do Racing de Ferrol. Debutou o 16 de outubro de 2011 fronte ao Deportivo B na Cidade Deportiva de Abegondo.
Capela dos Ossos
A Capela dos Ossos (dos Ósos) é un coñecido monumento de Évora, en Portugal. Está situada na Igrexa de São Francisco. Foi construída no século XVII por iniciativa de tres monxes que, dentro do espírito da contra-reforma relixiosa do Concilio de Trento), pretendían transmitir a mensaxe da transitoriedade da vida, tal como se deprende do célebre aviso á entrada: "Nós ossos que aqui estamos pelos vossos esperamos". A capela, construída no local do primitivo dormitorio fradesco e está formada por 3 naves de 18,70m de longo e 11m de ancho, e a luz entra por tres pequenas fiestras do lado esquerdo. As súas paredes e os oito piares están decorados con ósos e caveiras unidos por cemento pardo. As bóvedas son de ladrillo recuberto con xeso branco e pintadas con motivos alegóricos á morte. É un monumento dunha arquitectura penitencial de arcos ornamentados con filas de caveiras, cornixas e naves brancas. Calculouse arredor de 5000 caveiras, provenientes dos cemiterios, situados en igrexas e conventos da cidade foron usadas no templo.
José Manuel Aira Lindoso
Como adestrador
Na tempada 2014–15 foi contratado polo Real Murcia, en substitución de Julio Velázquez.
Grupo Marcelo Macías
miniatura|Marcelo Macías en 1914.
Capela dos Ossos
A capela está adicada ao Senhor dos Passos, imaxe coñecida na cidade de Évora como o Senhor Jesus da Casa dos Ossos, que impresiona pola expresividade coa que representa o sufrimento de Cristo, na súa camiñada coa cruz até ao calvario.
Poema sobre as caveiras
miniatura|Columna de caveiras As caveiras descarnadas
Grupo Marcelo Macías
O Grupo Marcelo Macías recibe o seu nome do arqueólogo Marcelo Macías y García (1843-1941) e a súa formación oficial data do 14 de xaneiro de 1942. O seu obxectivo é contribuír co seu traballo ao fomento do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense así como o Arquivo Provincial de Ourense. Dedícase ó estudo e á investigación do patrimonio cultural galego e, por outra parte, á difusión dos coñecementos sobre as materias de antropoloxía, arqueoloxía, historia antiga e bibliografía. Para realizar este labor, apóiase na publicación do Boletín Auriense así como as monografías Anexos do Boletín Auriense (desde o ano 1982). O seu primeiro director, Xesús Ferro Couselo, contou coa colaboración de Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Xaquín Lorenzo e Carlos Vázquez Varela.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
São a minha companhia,
Trago-as de noite e de dia
Grupo Marcelo Macías
Membros
Desde a súa formación ata 1975: Posteriores a 1975: