cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nedo Nadi
Nedo Nadi, nado o 9 de xuño de 1894 en Livorno e finado en Roma o 29 de xaneiro de 1940, foi un tirador de esgrima e mestre de armas italiano, gañador de seis medallas olímpicas de ouro, e o único tirador que logrou levar o ouro en cada unha das tres armas nun mesmos Xogos Olímpicos e o segundo atleta, tras Mark Spitz, en gañar máis medallas de ouro nunha soa olimpiada.
Primeiros anos
Nedo Nadi era fillo do famoso mestre de armas Beppe Nadi, quen se encargou de adestralo canda o seu irmán máis novo Aldo desde moi cativo. Aos catorce anos gañou un trofeo de prata nas tres armas durante o Torneo do Emperado, celebrado con motivo do xubileu do emperador Francisco Xosé en Viena.
Xogos Olímpicos de 1912
Competiu polo seu país nos 1912 Xogos Olímpicos de 1912 celebrados en Estocolmo e alí se converteu no tirador máis novo en gañar unha medalla de ouro en florete individual con 18 anos e 29 días, ao vencer ao seu compatriota Pietro Speciale e ao austríaco Richard Verderber.
Primeira guerra mundial
Nadi serviu no Exército italiano durante a primeira guerra mundial sendo condecorado pola súa coraxe.
Xogos Olímpicos de 1920
Nadi volveu á alta competición tras o remate da guerra, nos Xogos Olímpicos de 1920 en Antuerpen foi o portabandeira da delegación italiana e capitán do equipo de esgrima, as súas participacións foron aclamadas como case perfectas e foi un dos protagonista dos xogos xunto ao finlandés Paavo Nurmi, gañou as medallas de ouro en sabre e florete individual e sabre, florete e espada por equipos. Non puido competir en espada individual por mor de problemas intestinais que fixeron que abandonara a competición.
O Adro, Cambre, Cambre
O Adro é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2011) ten 78 habitantes (38 homes e 40 mulleres).
Faro de Punta Laxe
O faro de Punta Laxe ou faro de Laxe é un faro para a axuda da navegación mariña que se atopa no monte da Insua a 1,9 km de Laxe, na provincia galega da Coruña en plena Costa da Morte. Este faro, foi posto en funcionamento en 1920 o igual que o faro de Punta Roncudo, faros que delimitan a entrada da ría de Corme e Laxe, este polo sur e o do faro do Roncudo polo norte.
Xoán de Antioquía
Co nome de Xoán de Antioquía podemos atopar varias figuras:
Homer Simpson
Homer Jay Simpson é un dos personaxes principais da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons e pai da familia epónima. Dan Castellaneta é o encargado de proporcionarlle a voz e apareceu por vez primeira na televisión, xunta o resto da súa familia, na curtametraxe de The Tracey Ullman Show titulado "Good Night" o 19 de abril de 1987.
Características
Homer foi creado e deseñado polo debuxante Matt Groening mentres agardaba na recepción da oficina de James L. Brooks. Groening fora chamado para desenvolver unha serie de curtas baseadas na súa banda deseñada Life in Hell pero, no canto diso, decidiron crear un novo conxunto de personaxes. Deulle o nome ao personaxe a partir do de seu pai, Homer Groening. Tras aparecer durante tres temporadas en The Tracey Ullman Show, os Simpson pasaron a ter a súa propia serie na canle Fox, onde se estreou o 17 de decembro de 1989.
Homer é o groseiro pai da familia Simpson. Ten tres fillos, Bart, Lisa e Maggie, coa súa muller, Marge. Traballa como inspector de seguridade na Planta de enerxía nuclear de Springfield. A súa personalidade representa diversos estereotipos da clase obreira estadounidense: é un home groseiro, con sobrepeso, incompetente, torpe, lacazán, ignorante e alcólico; non obstante, é completamente fiel á súa familia.
Recoñecementos
Homer é un dos personaxes de ficción máis influente da televisión, sendo descrito polo diario británico The Sunday Times como "a mellor creación cómica dos tempos modernos". Está considerado o segundo mellor personaxe de debuxos pola TV Guide e foi elixido o mellor personaxe televisivo de todos os tempos polos espectadores do Channel 4. Castellaneta gañou catro Premios Primetime Emmy na categoría "Premio Primetime Emmy á mellor actuación de voz" e unha mención especial nos Premios Annie por interpretar a Homer. En 2000, Homer, xunto co resto da súa familia, foi galardoado cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood.
Faro da illa de Ons
Faro da Illa de Ons é un faro situado na illa de Ons, concello de Bueu.
Federico Rodríguez Arosa
Federico Rodríguez Arosa, nado en Vigo e finado na mesma cidade a principios de xaneiro de 1885, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Estudante de Dereito. Dirixiu La Verdad (1881) con Ramón Pimentel Méndez e El Látigo (1883), foi redactor de La Propaganda e en 1884 fundou con Emiliano Taboada Fernández Diario de Vigo, que tamén dirixiu. Finou en Vigo aos 24 anos.
Jorge Coira
Jorge Coira Nieto, nado en Rábade en 1971, é un director de cine e guionista galego.
Traxectoria
Comezou a mediados dos anos 90 facendo curtametraxes nas que contou coa participación de actores como Luís Tosar, Isabel Blanco, María Bouzas, María Pujalte, Xosé Manuel Olveira "Pico" ou o dúo Mofa e Befa.
En 2002 filmou a súa primeira longametraxe, un telefilme chamado Entre bateas, un drama protagonizado por Miguel de Lira. O seu seguinte proxecto cinematográfico foi a película O ano da carracha, unha produción na que contou cun elenco con multitude de actores galegos e tamén do panorama estatal.
No ano 2010 estrea 18 Comidas, unha película coral producida por Fernanda del Nido que na que o director contou cun elenco amplo con actores como Luís Tosar, María Vazquez, Xosé Barato, Pedro Alonso, Sergio Peris Mencheta ou Víctor Clavijo, entre outros. Nos seguintes anos dirixiu a gravación do DVD de Torre de Breoghán, álbum en directo de Luar na lubre xunto coa Orquestra Sinfónica de Galicia. Estreouse como director de teatro no 2016 coa obra Get Back producida por Eme 2, e no 2019 estreou un novo filme, Eroski Paraíso.
En 2022 estreou Código Emperador, un filme de suspense protagonizado por Luís Tosar.
Como actor participou na curtametraxe Antonio, Jorge y Luís (1998), de Beatriz Santana e Miguel Asensio, xunto con Luís Tosar e Antonio Pereira.
Provincia de Rovigo
Rovigo é unha provincia italiana da rexión do Véneto. A súa capital é a cidade de Rovigo.
Ten unha área de 1.790 km2, e unha poboación total de 242.385 habitantes (2001). Hai 50 municipios na provincia.
Ligazóns externas
¨Comunas de RovigoÇÇ
Gonzalo Adrio
Gonzalo Adrio Barreiro, nado en Pontevedra o 1 de outubro de 1919 e finado na mesma cidade o 1 de xaneiro de 2018, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Lápida no [[Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]] Fillo de José Adrio Mañá e irmán de Francisco e de José Adrio Barreiro, licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Dedicou a súa vida ao exercicio da avogacía e ao estudo do Dereito Civil Galego. Ingresou na Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación en 1970. Foi presidente do Partido Socialista Popular de Galicia, tras ingresar no Partido dos Socialistas de Galicia foi parlamentario autonómico entre 1985 e 1989, encabezou a lista do PSdeG ó concello de Pontevedra en 1987. No ano 2004 editou un libro de memorias, Sin odio, sin rencor, pero el recuerdo vivo (Edicións do Castro). Especialista na memoria histórica e na recuperación dos falecidos durante a guerra e a represión franquista.
Recoñecementos
En 2003 recibiu o premio honorífico Cidade de Pontevedra outorgado polo Concello "pola súa traxectoria vital na loita pola recuperación da memoria histórica, exemplo de honestidade e entrega comprometida co noso tempo e coa nosa terra, no que se personalizan os valores democráticos e de solidariedade". En 2011 o goberno de España concedeulle a Medalla ao Mérito do Traballo.
Vida persoal
Casou con Aurora Taracido Fraga (1921-2014), filla de Arturo Taracido, e tiveron cinco fillas: Beatriz, Aurora, María Margarita, Matilde e Susana Adrio Taracido.
Martxelo Rubio
Martxelo Rubio, nado o 5 de marzo de 1966 en Donostia, Guipúscoa, é un actor vasco principalmente coñecido por interpretar o papel de Kandido na serie de televisión Goenkale.
Galería de imaxes de petróglifos de Mogor
Os petróglifos de Mogor, coñecidos popularmente como labirintos de Mogor son unha estación rupestre situada no lugar de Monte, na parroquia de Mogor, no concello de Marín, provincia de Pontevedra.
Vide, As Neves
Santa María de Vide é unha parroquia que se localiza no concello das Neves. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 492 habitantes (262 mulleres e 230 homes), distribuídos en 26 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 482 habitantes.
Xeografía
miniatura|Colleita en Vide.
Vide limita ao leste coa parroquia de Sela (Arbo), ao oeste co río Termes, ao norte cos montes de San Fins e Odrago e ao sur co río Miño. É de terras chans.
Historia e patrimonio
No Coto do Galo, na parte alta da parroquia, hai varios petróglifos.
A igrexa parroquial é de orixe románica e foi reformada no 1782, sendo cura párroco Joaquín Cabeza de Vaca. No seu interior, a bóveda vai decorada cuns frescos. No muro do adro, sobre un fuste duns 3 metros de altura, hai un reloxo de sol de gran tamaño dividido en catro partes, formando ángulos rectos, que ata fai ben pouco servía como indicador das horas de rega. É do século XIII, da época da primeira construción da igrexa.
Os campos da parroquia están regados por unha cal que percorre 6 quilómetros, partindo desde o extremo norte da freguesía de San Xosé de Ribarteme. Segundo a tradición foi creada durante a romanización de Galicia.
Por esta parroquia pasa o camiño dos Frades, unha ruta de 15 km que sae da capela de San Manuel, en Medáns (Setados), e vai cara ao santuario da Franqueira (A Cañiza). O camiño foi percorrido pola raíña Isabel de Portugal no século XII como variante da vía portuguesa do camiño de Santiago. Desde Porto e Braga cruzando o Miño por unha antiga ponte de madeira no lugar da Barca Nova, en Medáns. A partir de aquí continuaba ata A Franqueira, onde descansaba no mosteiro para proseguir camiño cara a Pontevedra en dirección a Santiago de Compostela.
Festas
miniatura|Tractorada de Vide 2011. As festas patronais celébranse os días 14, 15 e 16 de agosto; e as dúas semanas anteriores organízanse actividades culturais como camiñatas, tractoradas ou maratóns.
Topeka, Kansas
Topeka é a capital do estado de Kansas en Estados Unidos. É a cuarta cidade máis grande do estado de Kansas, por detrás de Wichita, Overland Park e Kansas City. Tamén é a capital do Condado de Shawnee, que é foi chamado así xa que era o territorio que orixinalmente ocupaban os indios Shawnee. Segundo o censo do ano 2006, conta cunha poboación de 122.113 habitantes.
O nome Topeka é unha palabra utilizada polos nativos americanos que significa "bo lugar para cultivar patacas". Tres barcos da Armada dos Estados Unidos foron nomeados USS Topeka en honra á cidade. O 1 de marzo de 2010, o Alcalde de Topeka, Bill Bunten emitiu unha proclama pedindo que Topeka fose coñecida durante todo o mes como "Google, Kansas" ou máis concretamente: "Google, Kansas, the capital city of fiber optics" (do inglés: Google, Kansas, a capital da fibra óptica). Isto foi unha estratexia para axudar a "apoiar os esforzos para introducir na cidade o experimento de Google coa fibra óptica", aínda que non foi un troco de nome legal. Avogados asesoraron ao consello de cidade e ao alcalde en contra do troco de nome.
Poboación
Segundo o censo do ano 2006, a cidade contaba con 122.113 habitantes, cuxo orixe étnica era o seguinte:
Xeografía
As coordenadas xeográficas de Topeka son.
Provincia de Belluno
Belluno é unha provincia italiana da rexión do Véneto. Limita polo norte con Austria (Tirol e Carintia), polo leste con Friúl-Venecia Xulia (provincia de Udine e provincia de Pordenone), polo sur coa provincia de Treviso e coa provincia de Vicenza, e polo oeste con Trentino-Tirol do Sur (provincia de Trento e a provincia de Bolzano).
Xeografía
A provincia, extensa, e case enteiramente montañosa, abarca as rexións xeográficas do Cadore, do Feltrino, do Alpago, do Val di Zoldo e do Agordino.
A sección oriental da cadea montañosa dos Dolomitas ocupa gran parte da provincia, con importantes cumios coma o Tofane, as Tre Cime di Lavaredo, o Monte Pelmo, o Monte Civetta, o monte da Marmolada e o da Pale di San Martino (estes dous últimos nos límites co Trentino).
A provincia é rica en recursos hídricos. O maior río é o Piave, cos afluentes Boite e Cordevole.
Na parte meridional da provincia esténdese un territorio maioritariamente chan, a Valbelluna, sobre o que se perfilan os Prealpes vénetos (grupo do Schiara, monti del Sole, macizo de Grappa) e se acha o Parque Nacional dos Dolomitas Belluneses.
Os centros principais da provincia (á parte da capital, Belluno) son Feltre, Cortina d'Ampezzo, Agordo, Pieve di Cadore, Mel e Sedico.
Economía
Durante un tempo, a economía do territorio baseábase nos pastos e nunha rudimentaria agricultura de montaña. Agora a agricultura é pouco significativa, limitada a cultivos menores, como o cultivo de fabas no altiplano de Lamon.
Posúe un dos distritos industriais máis importantes do nordeste, en particular nas zonas do Agordino e de Cadore. En Agordo ten a súa sede Luxottica, unha das industrias italianas de óptica máis activas a nivel internacional. En Longarone está presente un establecemento de Safilo.
Un dos sectores importantes da economía é o turismo: a provincia de Belluno ten numerosas estacións de esquí, entre as que destacan Cortina d'Ampezzo, Alleghe, Auronzo di Cadore, Falcade, Arabba, Sappada, Alpe del Nevegal e en xeral as zonas do Cadore e do Agordino.
Minorías lingüísticas
Na provincia están presentes algunhas minorías lingüísticas, tuteladas no estatuto provincial:
Andrés Mendieta
É pai do tamén futbolista Gaizka Mendieta.
Traxectoria
Chegou ao equipo branco como terceiro porteiro e non chegou a debutar, sendo o gardameta titular Betancort. Na súa segunda tempada saíu cedido ao Rayo Vallecano, de Segunda División, onde xogou 31 encontros en dous anos, nun equipo adestrado por Eguiluz primeiro, e Olmedo despois. A continuación foi cedido outra vez, ao Deportivo da Coruña. No club galego debutou en Primeira División, pero xogou só 8 partidos, sendo Joanet o porteiro habitualmente elixido polo adestrador Cheché Martín. Ademais estudou Química na Universidade de Santiago de Compostela.
En novembro de 1969 foi recuperado polo Real Madrid, que tiña lesionados aos porteiros Betancort e Junquera, aínda que tampouco entón chegou a debutar. No verán de 1970 desvinculouse do Real Madrid e fichou polo Castellón, onde xogou durante catro tempadas, as dúas últimas na Primeira División, despois de ascender na 1971/72.
Selección española
Foi internacional coa selección olímpica española, coa que disputou os Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México, obtendo un diploma olímpico.
Abdul Hamid II
Abdul Hamid II (en عبد الحميد ثانی, `Abdü’l-Ḥamīd-i s ânî; en İkinci Abdülhamit), nado en Istambul o 21 de setembro de 1842 e finado na mesma cidade o 10 de febreiro de 1918, foi o 34.º sultán do Imperio Otomán e o último que exerceu control efectivo sobre o estado en descomposición. Dirixiu o imperio durante o período de decadencia, con rebelións particularmente nos Balcáns, e tivo unha guerra sen éxito contra o Imperio Ruso, seguida doutra guerra vitoriosa contra o reino de Grecia en 1897. Hamid II gobernou dende o 31 de agosto de 1876 ata que foi deposto pouco despois da revolución dos Mozos Turcos o 27 de abril de 1909. Por un acordo cos republicanos Mozos Otománs, promulgou a primeira constitución otomá o 23 de decembro de 1876, que foi un sinal de pensamento progresista que marcou o principio do seu goberno. Con todo, máis adiante, notou a influencia occidental nos asuntos otománs e citando desacordos co parlamento suspendeu tanto a constitución como o parlamento en 1878 e obtivo un maior poder e control efectivo.
A modernización do Imperio Otomán tivo lugar durante o seu reinado, e incluíu a reforma da burocracia e a extensión da rede de ferrocarrís. Ademais desta modernización, estableceuse un sistema para rexistrar a poboación e o control da prensa, ademais da primeira lei de educación moderna en 1898. Na educación foi onde máis alcance tiveron estas modernizacións, establecéndose moitas escolas profesionais (dereito, artes, comercio, enxeñaría, veterinaria, aduanas, granxa, lingüística...). A universidade de Istambul, a pesar de ser pechada por Hamid II en 1881, reabriu en 1900, e estenduse a rede de escolas secundarias, primarias e militares. Desenvolvéronse os sistemas de trens e telégrafos, principalmente por empresas alemás. Durante o seu reinado, o imperio caeu na bancarrota, levando ao establecemento da Administración Otomá da Débeda Pública en 1881.
No estranxeiro, Abdul Hamid II foi alcumando o "Sultán Vermello" ou "Abdul o Maldito", debido aos masacres de armenios e asirios durante a súa etapa e ao uso da policía secreta para silenciar os disidentes e republicanos. Estas iniciativas provocaron un intento de asasinato en 1905 por revolucionarios armenios.
Anís estrelado xaponés
Illicium anisatum, coñecido en xaponés como shikimi e en moitas linguas co equivalente a anís estrelado xaponés, é unha especie de árbore pertencente á familia Illiciaceae.
Propiedades
Coñécense casos de enfermidade, incluíndo "efectos neurolóxicos serios", divulgados despois de ser usado té de anís estrelado, que poden ser un resultado de usar esta especie contaminando o anís estrelado. O anís estrelado xaponés contén anisatina, que causa a inflamación severa dos riles, do tracto urinario e dos órganos dixestivos.
Xoán, patriarca de Antioquía
Xoán de Antioquía foi Patriarca de Antioquía (429–441) e dirixiu un grupo de bispos orientais moderados durante a controversia de Nestorio. Ás veces confúndeselle con Xoán Crisóstomo, a quen en ocasións tamén se denomina Xoán de Antioquía. Xoán apoiou activamente ao seu amigo Nestorio na disputa deste con Cirilo de Alexandría. En 431, non puido chegar a tempo para a reunión inicial do Concilio I de Éfeso. Cirilo, coa sospeita de que Xoán estaba a empregar tácticas dilatorias para apoiar a Nestorio, decidiu non esperar e por en marcha o concilio sen Xoán e os seus partidarios, condenando a Nestorio. Cando Xoán puido chegar a Éfeso, días despois do inicio do concilio, promoveu un concilio alternativo que condenou a Cirilo e defendeu a Nestorio.
Dous anos máis tarde, en 433 Xoán reconciliouse con Cirilo utilizando a Fórmula de Reunión, un escrito teolóxico pensado coma un compromiso entre as partes. No proceso, Xoán perdeu a moitos dos seus partidarios no seu patriarcado.
Inda se conservan algunhas das súas cartas.
Mercedes, Uruguai
A cidade de Mercedes é a capital do departamento de Soriano, Uruguai. Está situada na costa do Río Negro. Unha das súas principais atraccións é o paseo marítimo, con fermosos espazos verdes, que é moi popular entre a poboación local. Nesta costa está situado Rowing Club Mercedes, institución tradicional, que organiza as carreiras en Río Negro e participa doutras en diferentes partes do país.
Asier Hernández
Asier Hernández, nado no ano 1971 en Donostia, Guipúscoa, é un actor vasco principalmente coñecido por interpretar o papel de Germán na serie de televisión Goenkale.
Jesús Otero Varela
Jesús Otero Varela, nado en Merza o 29 de xaneiro de 1959, é un político galego do PPdG, que foi alcalde de Vila de Cruces.
Acción Ciudadana Liberal
Acción Ciudadana Liberal (ACL) foi un partido político español de centro activo no tempo da transición á democracia. Xurdiu en 1978 e estaba dirixido por José María de Areilza que fora ministro de asuntos exteriores (1975-1976). Nas eleccións xerais de 1979 foi parte de Coalición Democrática e Areilza foi elixido deputado por Madrid, pouco despois a ACL integrouse en Alianza Popular.
Resultados de McLaren na Fórmula 1
A primeira taboa mostra os Resultados nos Grandes Premios do Campionato do Mundo do equipo McLaren de Fórmula Un. A segunda táboa inclúe os resultados dos coches McLaren privados nos Grandes Premios do Campionato Mundial.
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula Un
A seguinte táboa detalla os resultados completos nos grandes premios do Campionato Mundial para o equipo Mclaren de fórmula 1.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
1966-2019
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
2020 - presente
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tempada actual en disputa.
‡ Ata, non todos os puntos anotados por un construtor contribuían ao resultado final do Campionato Mundial (ver sistemas de puntuación para máis información). Os números sen parénteses son puntos do campionato, os números entre parénteses son os puntos totais anotados.
^ Os puntos totais inclúen os logrados polos equipos privados.
Resultados doutros coches McLaren
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados nas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Faro da illa de Tambo
Historia
A construción do faro foi aprobada en xuño de 1916 co plan xeral de balizamento, mais non se puxo en funcionamento até 1922.
Provincia de Treviso
Treviso é unha provincia da rexión do Véneto, Italia. Coincide coa antiga Marca Trevixiana, limitando polo norte coa provincia de Belluno, polo leste co Friúl-Venecia Xulia (provincia de Pordenone), polo sur coa provincia de Venecia e a de Padua, e polo oeste coa provincia de Vicenza.
Arrigada, Cambre, Cambre
Arrigada é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Crispy Park
Crispy Park é o sétimo álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 9 de agosto do ano 2006 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O álbum ten un nome pouco convencional, que segundo se pode ler na páxina oficial da banda significa "unha agradable atmosfera que é a vez fresca e excitante" (新鮮でワクワクするような楽しい雰囲気). O álbum inclúe singles que nunca antes apareceran nalgún álbum, como son "Koibumi", "Kimi no te" e "azure moon". Nas primeiras edicións á venda incluíase un libro especial de sesenta páxinas, ademais dun DVD con material exclusivo como o concerto que a banda realizou en Nagasaki para o Nadal de 2005. As cancións sete e doce son instrumentais.
Segunda división B española 2020/21
A tempada 2020/21 da Segunda División B foi á 44ª edición desta competición, terceiro nivel do fútbol en España.
Comezou o 17 de outubro de 2020 e rematou o 23 de maio de 2021. Foi a última edición con este nome antes da reestruturación das categorías non profesionais por parte da RFEF, pasando a chamarse Segunda División RFEF a partir da tempada seguinte.
A tempada anterior rematou bruscamente debido á pandemia causada pola enfermidade COVID-19 do coronavirus respiratorio agudo grave. Despois dun mes coa competición suspendida por alerta sanitaria, a RFEF decidiu finalizar as competicións con algunhas consideracións extraordinarias, como celebrar unha promoción de ascenso en formato rápido, suprimir os descensos, ampliar a categoría a cen equipos dividido en cinco grupos e sobre todo a creación dunha nova categoría intermedia de terceiro nivel entre a Segunda División e a nova Segunda División RFEF para a tempada 2021/22.
Nesta tempada chegan como debutantes a UD Tamaraceite, o CD Covadonga, a SD Tarazona e o Atzeneta UE.
Sistema de competición
O sistema de competición foi confirmado pola Federación Española de Fútbol o 14 de setembro de 2020.
A competición desenvólvese en tres fases, das cales a primeira corresponde á competición regular, a segunda abarcará tres fases específicas (Segunda Fase para Segunda División, Segunda Fase para Primeira División RFEF e Segunda Fase para permanencia en Segunda División RFEF) e a terceira corresponderá á promoción de ascenso a Segunda División.
Na Primeira Fase participan un total de 102 clubs, distribuídos en cinco grupos -tres de 20 clubs e dous grupos de 21 clubs-, cada un dividido, á súa vez, en dous subgrupos de dez ou once equipos chamados cada un A e B. Dispútanse un total de 18 xornadas nos grupos de 20 equipos e 20 nos grupos de 21 equipos. Os clubs participantes enfrontaranse nunha dobre rolda usando o sistema de puntos. O seu inicio está previsto para o 18 de outubro e o final para o 21 de marzo para os subgrupos con dez equipos e o 28 de marzo para os dous subgrupos con once equipos.
Os clubs clasificados nos tres primeiros postos dos dez grupos accederán á Segunda Fase para a Segunda División, os clasificados nos postos do cuarto ao sexto (ao 7º nos subgrupos de once equipos) accederán á Segunda Fase de Primeira División RFEF e os clasificados do sétimo ao décimo posto (do 8º ao 11º nos subgrupos de once equipos) accederán á Fase de Permanencia na Segunda División RFEF.
Os puntos obtidos, así como os goles, tanto a favor como en contra, arrastraranse á seguinte fase, comezando cada equipo a súa fase específica cos puntos e goles obtidos na Primeira Fase. Nos grupos de 21 equipos, que teñen un subgrupo de 10 e outro de 11, calcularase o coeficiente, sendo este mesmo o que se traslade ás fases específicas.
Por outra banda, na Segunda Fase para Primeira División RFEF, participarán os clubs clasificados nos postos do cuarto ao sexto de cada subgrupo de dez clubs, ao longo de seis xornadas, e os clasificados en postos do cuarto ao sétimo dos subgrupos de 11 clubs durante oito xornadas entre o 4 de abril e o 23 de maio. Os equipos que participaron no subgrupo A enfrontaranse, a dobre volta, aos que participaron no subgrupo B e en ningún caso poderán enfrontarse aos equipos que participaron no mesmo subgrupo da Fase Regular. Os dous primeiros clubs clasificados (7º e 8º) de cada un dos grupos ascenderán á Primeira División RFEF, mentres que os restantes clubs, que non obtiveron o ascenso, participarán na Segunda División RFEF na próxima tempada 2021/2022.
Por último, na Segunda Fase pola permanencia participarán os clubs clasificados do sétimo ao último posto de cada subgrupo de 10 equipos e os clasificados do oitavo ao último posto dos subgrupos de 11 equipos. Os equipos que participaron no subgrupo A enfrontaranse, a dobre volta, aos que participaron no subgrupo B e en ningún caso poderán enfrontarse aos equipos que participaron no mesmo subgrupo da Fase Regular. Configúrase, polo tanto, un total de 8 xornadas entre o 4 de abril e o 23 de maio.
Os clasificados en postos do cuarto ao oitavo de cada grupo, ademais do clasificado no terceiro posto co peor coeficiente de todos os grupos, descenderán á Terceira División RFEF.
A terceira fase será o Play Off de Ascenso a Segunda División, que se desenvolverá a través do sistema de eliminatorias, a partido único. Participarán 16 clubs, é dicir, os tres primeiros clasificados, ademais do cuarto co mellor coeficiente dos cinco grupos, que xogaron a Fase de Ascenso para Segunda División.
Terá lugar do 16 ao 23 de maio nun formato de concentración nunha única sede designada pola RFEF e consistirá en dúas eliminatorias nas que os partidos se determinarán por sorteo, enfrontándose os que tiveran mellor clasificación fronte aos que a tiveran peor, evitando, na medida do posible, que se enfronten dous equipos que pertenceran ao mesmo grupo. En caso de empate na prórroga, o equipo gañador será o que teña a mellor clasificación na segunda fase. Só pode haber lanzamentos de penaltis entre equipos que tiveran a mesma posición na clasificación. Os catro clubs gañadores da segunda rolda ascenderán a Segunda División e o resto quedarán asignados á nova Primeira División RFEF na tempada 2021/2022.
Disposicións extraordinarias pola COVID-19
Existen disposicións extraordinarias por mor da pandemia da COVID-19 que poden ser modificadas durante o curso da tempada por causa de forza maior. Se fose así, a Comisión Delegada da Asemblea da RFEF é a encargada de determinar a paralización e/ou o retorno á competición en resposta ás causas de forza maior que xurdisen e á súa prolongación no tempo, agás neses aspectos que a competencia fose do xuíz de competición. As causas de forza maior acreditaranse "cando nun determinado territorio exista unha normativa ou unha orde gobernamental e, se é o caso, debidamente avalada pola xustiza competente, que impida o desenvolvemento das actividades deportivas de competición federada, xa sexa adestramentos de calquera nivel ou disputa de partidos en devandito territorio ou ben que se teña decretado un Estado de Alarma que inclúa estas limitacións".
Do mesmo xeito, prevese como actuar se un equipo ou varios, por causa de forza maior, non poden xogar un ou máis partidos na competición regular durante a tempada e os mesmos non puidesen ser disputados antes de finalizar a mesma; se non se puidesen realizar os adestramentos e xogar os partidos no seu terreo de xogo no caso da Segunda División B; se os equipos non puidesen desprazarse puntual ou continuadamente a outros territorios no caso da Terceira División; ou se existise algún caso positivo por COVID-19 de calquera das persoas que teñen licenza deportiva co equipo.
Equipos
Un total de 102 equipos disputan a liga. O total dos equipos inclúe 76 equipos da Segunda división B española 2019/20, catro descendidos da Segunda división española 2019/20 e vinte e dous ascendidos da Terceira división española 2019/20.
Composición dos grupos
Unha vez coñecidos os 102 equipos participantes, comezaron a desvelarse as primeiras propostas de grupos. O luns 31 de agosto, a Comisión Xestora da RFEF ratificou a composición de grupos que fora proposta horas antes pola Comisión de Presidentes das federacións autónomas de fútbol.
Clasificación Grupo I Subgrupo A
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo I Subgrupo B
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo II Subgrupo A
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo III Subgrupo A
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo III Subgrupo B
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo IV Subgrupo A
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo IV Subgrupo B
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo V Subgrupo A
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación Grupo V Subgrupo B
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Clasificación
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Mellor cuarto posto
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Grupo II - D
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Peor terceiro pola permanencia
Pos = Posición; Pts = Puntos; PX = Partidos Xogados; PG = Partidos Gañados; PE = Partidos Empatados; PP = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de goles
Copa do Rei
Aínda non se coñecen os detalles da clasificación para a próxima edición da Copa do Rei.
Trío (sexo)
miniatura|dereita|Trío practicado entre dous homes e unha muller. Un trío é a realización do acto sexual entre tres persoas, en calquera das posíbeis combinacións de sexos. Aínda que se trata de sexo grupal, non adoita ser considerado unha orxía. Pode implicar a práctica de sexo exclusivamente heterosexual, cando hai unha parella de homes ou mulleres que se dedica a compracer ao membro impar do sexo contrario. Practícase sexo exclusivamente homosexual cando o tres individuos son do mesmo sexo. E pódese practicar ambos os tipos de relacións cando polo menos un dos integrantes do trío é bisexual e ten relacións tanto cun home como cunha muller.
José Juan Barea
'''José Juan "J.J." Barea Mora''', nado o 26 de xuño de 1984 en Mayagüez, é un xogador profesional de baloncesto portorriqueño que xoga nos Cangrejeros de Santurce portorriqueños. Mide 1,80 metros e xoga na posición de base.
Porto Rico
Iniciou a súa carreira profesional en Porto Rico en 2001, con tan só 17 anos, na liga "Baloncesto Superior Nacional" cos Indios de Mayagüez. Tras pasar pola universidade, regresou en 2006 para xogar nove partidos cos Cangrejeros de Santurce, cos que fixo 10,4 puntos, 2,7 asistencias e 2,8 rebotes por partido.
NBA
Decidiu ser elixible para o Draft da NBA de 2006, mais non foi seleccionado. Participou en varias ligas de verán ata que en outubro asinou contrato con Dallas Mavericks. Alí disputou 33 partidos antes de ser enviado aos Fort Worth Flyers da NBA Development League, cos que conseguiu anotar 40 puntos ou máis en dous partidos diferentes. Na tempada 2007-08 foi convocado de novo ante Sacramento Kings, onde conseguiu 25 puntos e 5 asistencias.
Na tempada 2010-11 gañou o seu primeiro campionato da NBA cos Mavericks, tendo un papel moi importante nas Finais da NBA, onde gañaron aos Miami Heat por 4-2.
O 12 de decembro de 2011, Barea chegou a un acordo por 4 anos cos Minnesota Timberwolves.
Nereu de Oliveira Ramos
Nereu de Oliveira Ramos, nado en Lajes o 3 de setembro de 1888 e finado en São José dos Pinhais o 16 de xuño de 1958, foi un político brasileiro. Foi vice-presidente da República no goberno de Eurico Gaspar Dutra (1947-1951). Electo para o Senado en 1954 polo seu estado, Santa Catarina, tornouse líder do Senado no ano seguinte. No fin de 1955, de acordo coa Constitución brasileira de 1946, tornouse presidente do Brasil, despois da enfermidade de João Café Filho (vice-presidente de Getúlio Vargas, que cometera suicidio en 1954) e do impedimento de Carlos Coimbra da Luz (presidente da Cámara dos Deputados, e segundo na xerarquía para ocupar a presidencia da República no caso de morte ou impedimento do titular).
Coa pose de Juscelino en 31 de xaneiro de 1956, Nereu Ramos asumiu o Ministerio da Xustiza. No ano seguinte volveu ó Senado. Morreu o 16 de xuño do 1958 nun accidente de avión.
Galegos no Tour de Francia
280px|miniatura|dereita|Óscar Pereiro, gañador da edición 2006.
Tralo Tour de Francia 2017, só en 37 das 101 edicións disputadas houbo representación de ciclistas galegos no Tour de Francia. A primeira delas foi no Tour de Francia 1949, cando o ponteareán Emilio Rodríguez foi seleccionado entre os 6 integrantes do equipo español, téndose que retirar na quinta etapa. Dende entón outros 10 corredores galegos participaron na carreira ciclista máis importante do mundo, salientando os resultados acadados por Óscar Pereiro e Vicente López Carril, que conseguiron rematar no podio final de París, en primeira e terceira posición, ademais de acadar vitorias de etapa. Outros ciclistas conseguiron rematar entre os 10 primeiros, como Álvaro Pino e Marcos Serrano, sendo tamén este último quen de gañar unha etapa.
De seguido amósase unha lista cos datos sobre os corredores, colocados segundo a posición acadada na súa mellor participación:
Óscar Pereiro Sío
Óscar Pereiro (1977- ) competiu en 6 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 4 ocasións, e rematando sempre entre os 10 primeiros clasificados. A súa mellor participación foi a do ano 2006, cando acadou a vitoria na clasificación xeral trala descualificación por dopaxe de Floyd Landis. En 2005 acadou a súa única vitoria de etapa, na localidade de Pau. Nese mesmo ano gañou o premio especial da combatividade. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Vicente López Carril
López Carril no Tour de 1976.|dereita|miniatura
Vicente López Carril (1942-1980) competiu en 9 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 8 ocasións, e rematando 5 veces entre os 10 primeiros clasificados. A súa mellor participación foi a do ano 1974, cando acadou o terceiro posto na clasificación xeral despois de ocupar o segundo posto durante varias xornadas. É o ciclista galego que máis etapas gañou na carreira francesa, con tres: 1 en 1973 en Niza, 1 en 1974 en Serre Chevalier e 1 en 1975 en Avoriaz. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Marcos Serrano Rodríguez
Marcos Serrano (1972- ) competiu en 7 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 6 ocasións, e rematando 1 vez entre os 10 primeiros clasificados. A súa mellor participación foi a do ano 2001, cando acadou o noveno posto da clasificación xeral. En 2005 acadou a súa única vitoria de etapa, na localidade de Mende. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Jesús Blanco Villar
Jesús Blanco Villar (1962- ) competiu en 3 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 2 ocasións. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Emilio Rodríguez Barros
Emilio Rodríguez (1923-1984) competiu en 3 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 1 ocasión. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Manuel Rodríguez Barros
Manuel Rodríguez (1926-1997) competiu en 2 edicións do Tour de Francia, completando a proba nas 2 ocasións. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
José Ángel Vidal Martínez
José Ángel Vidal (1969- ) competiu en 8 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 7 ocasións, sempre dentro do equipo Kelme. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Raúl Rey Fomosel
Raúl Rey Fomosel (1936- ) competiu en 3 edicións do Tour de Francia, completando a proba en 1 ocasión. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
José Manuel Oliveira Boga
José Manuel Oliveira (1967- ) competiu nunha edición do Tour de Francia, completando a proba. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
José Bernárdez Boluja
José Bernárdez Boluja (1935- ) competiu en 1 edición do Tour de Francia, sen rematar a proba. Lenda: "-" Non participou. "Ab." Abandono da carreira.
Terras Austrais e Antárticas Francesas
Ás veces o territorio denomínase Territorios Austrais Franceses (Terres australes françaises) ou territorios meridionais franceses, normalmente para resaltar o non recoñecemento da soberanía francesa sobre a Terra Adelia como parte do sistema do Tratado Antártico.
Aproximadamente de 150 (no inverno) a 310 (no verán) persoas viven nas terras meridionais e antárticas francesas pero só son militares, funcionarios, investigadores científicos e persoal de apoio. O territorio non ten legalmente poboación civil permanente.
O 5 de xullo de 2019, as terras e mares austrais franceses foron inscritos como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Xeografía
O territorio comprende o arquipélago de Kerguelen, o de Crozet e as Illas Saint-Paul e Amsterdam. En total o territorio posúe unha superficie de 7.829 km² (sen incluír as terras antárticas), cunha poboación variable que non supera os 200 habitantes na súa ocupación álxida. As terras antárticas que Francia reivindica é a denominada Terra Adelia (Terre Adélie), onde se sitúa a estación permanente Dumont D'Urville; en total, uns 432.000 km².
Os territorios adminístranse desde Saint-Denis, capital do departamento da illa Reunión.
Flora e fauna
As comunidades terrestres das illas do sur son relativamente pobres e degradadas, pero o seu endemismo é alto: o 90% dos invertebrados de Crozet só viven nas illas subantárticas do Océano Índico e o 55% están presentes no arquipélago. Estes actúan como sentinelas en termos de cambio climático e o impacto na capa de ozono.
Desde outubro de 2006, foi creada unha reserva natural. Inclúe todas as terras mergulladas (7.000 km²) e os espazos marítimos circundantes (15.700 km²).
Administración
Terras Austrais e Antárticas Francesas forman un territorio de ultramar de Francia desde 1955. Anteriormente, eran administrados por París por un administrador superior asistido por un secretario xeral, desde decembro de 2004, o seu administrador é un prefecto, actualmente Rollon Mouchel-Blaisot, con sede en Saint-Pierre na Illa da Reunión. O territorio está dividido en cinco distritos:
1 Segundo a nova lei 2007-224 do 21 de febreiro de 2007, as Illas Dispersas constitúen o quinto distrito do TAAF. O sitio web da TAAF non menciona a súa poboación. Os datos non están incluídos nos totais. 2 A estación principal de Illas dispersas está na Illa Tromelin. A sede do xefe de distrito atópase fora do TAAF, en Saint Pierre na illa de Reunión. 3 A estación principal do Territorio é Martin-de-Viviès na Illa de Ámsterdam. A capital e a sede do administrador territorial atópase fora do TAAF, en Saint Pierre, na Illa da Reunión.
300px
D. H. Lawrence
David Herbert Lawrence , nado en Eastwood (Nottinghamshire) o 11 de setembro de 1885 e finado en Vence (Provenza) o 2 de marzo de 1930, foi un novelista e poeta inglés, unha das figuras literarias máis influentes e polémicas do século XX.
Traxectoria
Fillo dun mineiro de carbón e unha mestra de escola, a disparidade no rango social dos seus pais foi un motivo recorrente nas súas obras. Graduouse na Universidade de Nottingham en 1908 e publicou os seus primeiros poemas na revista English Review en 1909. A súa primeira novela, The white peacock (O pavo real branco) publicouse en 1911 grazas á axuda do seu amigo Ford Madox Ford. Sons and lovers (1913), en gran parte autobiográfica, é a máis significativa das súas primeiras novelas e aborda a vida nun pobo mineiro. En 1912 liscou a Europa con Frieda Weekley, unha aristócrata alemá (irmá do aviador alemán Freiherr Manfred von Richthofen) que estaba casada co seu profesor e coa que casou dous anos despois, cando ela conseguiu o divorcio. A súa intensa, tormentosa e nómade vida en común proporcionoulle material para moitas das súas novelas. The rainbow (O arco da vella, 1915) e Women in love (Mulleres namoradas, 1921) -dúas das súas obras máis polémicas- exploran con franqueza as relacións sexuais e psicolóxicas entre homes e mulleres. The rainbow foi prohibida oficialmente por obscenidade. Neste período tamén escribiu dous libros de poesía, Love Poems and Others (Poemas de amor e outros poemas, 1913) e ''Look! We have come through!'' (1917). Durante a I Guerra Mundial Lawrence viviu angustiado en Inglaterra a causa da orixe alemá da súa muller e a súa propia oposición á guerra.
Viaxes e doenzas
A tuberculose engadiuse aos seus problemas, e en 1919 empezou unha vida vagabunda sen descanso na busca dun clima máis benigno. As súas viaxes proporcionáronlle os ambientes de varios libros: a rexión italiana de Abruzzi na obra The Lost Girl (A rapaza perdida, 1920), Sea and Sardinia (Sardeña no mar e Sardeña, 1921) e Kangaroo (1923).
Durante as súas estancias en México e Taos, Novo México (1923-1925), The Plumed serpent, (A serpe emplumada 1926), novela que reflicte a súa fascinación pola civilización azteca. A súa poesía máis orixinal, publicada en Birds, Beasts and Flowers (Paxaros, bestas e flores, 1923), emana das súas experiencias coa natureza no suroeste dos Estados Unidos e a rexión mediterránea. A partir de 1926 viviu principalmente en Italia, onde escribiu e reescribiu a súa novela máis famosa, Lady Chatterley's lover (O amante de lady Chatterley, 1928), que trata das relacións sexuais entre unha muller e o criado de seu home, membro da nobreza. En 1932 publicouse unha versión expurgada.
Nos seus máis de corenta libros enxalzou a súa visión dun ser humano completo e natural, oposto á artificialidade da moderna sociedade industrial pola súa deshumanización da vida e do amor. Así a todo, as súas novelas foron malentendidas, atacadas e ata censuradas polo seu aberto tratamento dos temas sexuais.