cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xesta branca
Descrición
Froito en legume moi esmagada, aveludada, de até 3 cm de longo.
Hábitat
Crece en terreos silíceos, principalmente graníticos, gnéisicos e de cuarcitas, entre rochas ou en lugares fragosos e pedrentos, en clareiros e estremas dos bosques. Nas matogueiras altas ou piornais do piso inferior ou montano, até uns 1.500 m de altitude.
Distribución
De xeito natural, unicamente na Península Ibérica, repartida polo centro e metade occidental, dende Galicia e Asturias, até Estremadura e Montes de Toledo, incluíndo as provincias de León, Zamora, Ávila, Madrid, Cidade Real etc. En Portugal está moi estendida, chagando até o Algarve. Naturalizouse en Italia, Francia, Inglaterra, Estados Unidos e Nova Zelandia, considerándose planta invasora.
Nome común
Tamén recibe en galego os nomes de piorno branco e codeso branco (non confundir con outras especies).
Ter tamén en conta que se lle chama tamén xesta branca a outros arbustos coma:
Plana Baixa
A Plana Baixa é unha comarca situada na costa da provincia de Castelló, no País Valenciano. A súa capital é Borriana e o concello máis poboado é Vila-real.
Lingua
A lingua predominante na comarca é o valenciano.
Casal de Morgade, San Martiño de Berredo, A Bola
Casal de Morgade é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán de Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Serge Tonnar
Serge Tonnar, nado o 3 de febreiro de 1970 en Luxemburgo, é un músico, compositor, escritor e actor luxemburgués.
Traxectoria
Irmán do director de cine Yann Tonnar, estudou a carreira de xornalismo en Bruxelas e desde 1993 ata 1995 traballou na emisora Radio 100,7 ao tempo que colaboraba con artigos culturais en periódicos como Grénge Spoun, Tageblatt e Lëtzebuerger Land.
No ámbito da música colaborou con grupos diversos grupos tales como Battaklang, Blue Screw, Claudine Muno and the Luna Boots e Taboola Rasa. No ano 2001 estableceu a súa propia banda de rock, Zap Zoo. que lanzou catro álbums con temas en inglés. e en 2003 fundou o grupo Serge Tonnar & Legotrip, nun estilo pop-rock, tamén con catro álbums editados, con temas fundamentalmente en luxemburgués. En 2008 publicou un álbum en solitario, Pärele bei d'Sei. Realizou desde 2000 bandas sonoras dalgúns filmes, compoñendo a música dos filmes de Andy Bausch Le club des chômeurs (2002) e Deepfrozen (2006). As letras das súas cancións adoitan ser de crítica sociopolítica, denunciando a homofobia, a xenofobia ou a intolerancia.
Tonnar tamén é autor, actor, director e produtor de pezas teatrais en lingua luxemburguesa. Foi un dos fundadores do colectivo literario MASKéNADA en 1995 e mais entre 2008 e 2012 foi o presidente da Fédération luxembourgeoise des théâtres professionnels.
Aitne (lúa)
Aitne (ou en grego Αίτνη), tamén coñecida coma Xúpiter XXXI, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2001, e recibiu a designación temporal S/2001 J 11.
Características
Aitne ten uns 3 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 22,285 millóns de kms, tarda 679,641 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 166° con respecto á eclíptica (164° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,393. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Recibiu oficialmente o seu nome en agosto do ano 2003, Aitne ou Aitna na mitoloxía grega era a divindade personificada do Monte Etna, Os fillos que tivo con Zeus eran os Palicos, dous irmáns xemelgos, deuses das augas termais e dos geysers (outros autores aseguran quen son fillos de Talía e/ou de Hefesto).
The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants
The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants é o título do primeiro videoxogo baseado na serie de televisión The Simpsons. Foi publicado en 1991 para Nintendo Entertainment System, Atari ST, Amiga, ZX Spectrum, Commodore 64 e Amstrad CPC, e en 1992 para Sega Mega Drive/Genesis, Sega Game Gear e Sega Master System. Foi distribuído por Acclaim e Ocean Software, e desenvolvido por Imagineering e Arc Developments. Neste xogo de plataformas, o xogador controla a Bart Simpson a través de cinco niveis nos que ten que arruinar os plans dos aliens para facerse co mundo. Bart vs. the Space Mutants recibiu valoracións dispares, coas críticas dirixidas á dificultade do xogo e á restrición dos controis.
Los Chikos del Maíz
Los Chikos del Maíz é un grupo de rap político formado polos rapeiros Nega e Toni el Sucio, xunto co Dj Plan B. As letras do grupo tratan temas como a monarquía, a crítica social, a situación laboral ou a escena do hip hop en España. Os seus membros declaráronse marxistas e antifascistas, e as súas cancións salientan pola utilización do humor negro.
O nome do grupo provén dun dos relatos titulado (Children of the Corn) que forma parte do libro de relatos curtos Night Shift, escrito en 1977 por Stephen King, do que se adaptou unha serie de filmes de terror iniciada en 1984 con Children of the Corn.
Traxectoria
O grupo nace da unión no ano 2005 de El Toni, pertencente daquela ao grupo La Nota Más Alta, e El Nega, quen formaba parte entón do grupo 13 Pasos. Ese mesmo ano sae á luz a maqueta, coa que se dan a coñecer e a partir da cal organizan varios concertos na provincia de Valencia. Dous anos máis tarde, o grupo publica a maqueta A D10s le Pido, dedicada ao futbolista Diego Maradona. Logo destas cancións a súa popularidade medra e comezan a dar concertos en distintos lugares de España.
En 2008, Nega publica en solitario a maqueta Geometría y Angustia, que se converteu nun grande éxito de descargas en Internet. No tema desta maqueta «Vais a tragar saliva», a instrumental é un sampler de «Die Another Day» de Madonna. Un ano despois, en 2009, Nega anuncia a fichaxe por un selo discográfico e a preparación do esperado Pasión de Talibanes. Ese mesmo ano, tras a onda de detencións de membros de Segi, Los Chikos del Maíz publicaron un manifesto proclamando a súa solidariedade cos detidos.
O 7 de febreiro de 2011, Los Chikos del Maíz sacan un adianto do disco Pasión de talibanes, chamado «Confesiones». Un mes despois, sacan o seu primeiro videoclip «El de en medio de los Run DMC», cadrando co 80º aniversario da Segunda República Española. O disco viu a luz finalmente o 31 de maio dese mesmo ano da man de Boa Music, alcanzando o posto 48 na lista Promusicae dos discos máis vendidos en España. En novembro, o grupo visita Venezuela, participando no festival urbano Aragua teno todo, que tivo lugar na cidade venezolana de Aragua. Durante o ano 2012, Los Chikos del Maíz visitaron Colombia para clausurar na cidade de Cartaxena de Indias El Cabildo Nacional de Juventud, dentro das mobilizacións da Marcha Patriótica, movemento político e social de corte popular e bolivariano. O 4 de setembro, lanzan unha reedición do álbum Pasión de talibanes, acompañado dun DVD documental con entrevistas e concertos, e tres temas inéditos: «Cultura y compromiso», «El secreto del acero» e «Terrorismo».
Os dous anos seguintes, en 2013, o grupo publica unha nova maqueta como "agasallo de reis" xunto á banda de hardcore punk Habeas Corpus, titulada United Artists of Revolution baixo o sobrenome de Riot Propaganda, que foi gravada en Corleone Estudio en decembro do 2012. O ano seguinte, en 2014, sacan o seu segundo disco, La Estanquera de Saigón, xunto cun libro con textos de políticos como Alberto Garzón de Esquerda Unida (EU), Pablo Iglesias, secretario xeral de Podemos, Tania Sánchez Melero, membro de Convocatoria por Madrid e Deputada de Podemos, entre outras personalidades da esquerda española.
Logo dun hiato de máis de dous anos, volveron cun novo sinxelo, «Barrionalistas» o 12 de abril de 2019. Finalmente o 4 de outubro de 2019, lanzan o seu sexto álbum, Comanchería e anunciaron unha nova xira por España e Latinoamérica entre finais do 2019 e todo o 2020.
Estilo
Los Chikos del Maíz caracterízanse dentro do movemento hip hop polas súas constantes alusións a temas de actualidade política e polo uso de referencias culturais, salientando as referencias cinematográficas. Ambos os integrantes defenden a liberdade de expresión e manifestaron abertamente opinións contrarias á Igrexa, á monarquía e ao capitalismo.
A súa cultura está altamente asociada á de grupos marxistas, onde gozan de gran popularidade. Mantéñense máis fieis á corrente que utiliza o rap como canción protesta que á corrente que utiliza o movemento hip-hop para un desenvolvemento lírico, musical e creativo.
Polémica
O 7 de abril de 2010, Los Chikos del Maíz propúñanse dar un concerto nun festival organizado por Esquerda Unida (EU) en Sevilla con motivo do aniversario da II República, cando o Partido Popular (PP) da cidade, e a Asociación de Vítimas do Terrorismo (AVT) denunciaron ao grupo por enaltecemento do terrorismo e pediron ao concello de Sevilla que prohibise o concerto. O PP e a AVT xustificaban a denuncia baseándose na letra das cancións «Trabajador@s», «A D10s le pido» e «Spain is different».
Los Chikos del Maíz publicaron un manifesto no que declaraban que eles en todo momento condenaron as accións armadas de ETA, e que se trataba simplemente de humor negro. O concerto levouse a cabo sen incidentes e con preto de 4.000 asistentes segundo o consistorio sevillano. Tras iso, o PP sevillano e diferentes medios conservadores, encabezados pola exalcaldesa e eurodeputada Soledad Becerril, pediron a dimisión do alcalde Alfredo Sánchez Monteseirín por permitilo. Finalmente, o xuíz Fernando Andreu da Audiencia Nacional optou por arquivar a denuncia, aínda que José Alcaraz declarou na cadea COPE que recorrerían e chegarían até o final.
Segundo declararon os mesmos Chikos del Maíz, recibiron ameazas de morte de grupúsculos neonazis e/ou fascistas.
O 10 de xaneiro de 2020, Los Chikos del Maíz tiñan programado un concerto en Salamanca, este concerto estaba dentro dunha programación municipal, mais uns días antes, o 2 de xaneiro, o concello da cidade decide cancelar o concerto alegando a incitación á violencia nas letras das cancións do grupo. O grupo respondeu pechando un concerto na cidade, na mesma data e hora nunha sala privada. Ademais doaron os 500€ de indemnización por romper o contrato á Asociación de Memoria Histórica e declararon que o concello cometera un claro acto de censura.
Pantón (homónimos)
O topónimo galego Pantón pode referirse a:
Ravi Shankar
Traxectoria
Discípulo de Allauddin Khan (fundador do Maihar gharana de música hindú clásica), Pandit Ravi Shankar foi posiblemente o instrumentista hindú máis recoñecido, feito provocado pola súa asociación cos The Beatles así como polo seu carisma persoal. A súa carreira musical durou máis de seis décadas e Shankar actualmente mantén o Récord Guinness de ter a carreira internacional máis longa.
Tivo dúas fillas, e ambas continuaron no mundo da música; a cantante e pianista Norah Jones e a sitarista Anoushka Shankar.
A Penela, Donramiro, Lalín
A Penela é un lugar da parroquia de Donramiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 87 habitantes (40 homes e 47 mulleres), o que supón un aumento de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Nesta lugar tivo a súa sede a Banda de música da Penela.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
493
Véxase tamén
Historia ano a ano
Catoira (homónimos)
O topónimo galego Catoira pode referirse a:
Cedelo, Valga, Valga
Cedelo é un lugar da parroquia de Valga, no concello pontevedrés de Valga, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2013 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Eoxina
As eoxinas son unha familia de eicosanoides proinflamatorios (compostos sinalizadores que regulan as respostas inmunitarias) que son producidos polos eosinófilos humanos (unha clase de leucocitos) e polos mastocitos por medio do metabolismo do ácido araquidónico, un ácido graxo omega-6 (ω-6), pola acción do encima araquidonato 15-lipoxixenase-1. As eoxinas representan análogos 14,15 de leucotrienos e son sintetizados de maneira similar aos leucotrienos estándar. As eoxinas contribúen á inflamación nas alerxias de vías respiratorias e de certos tipos de cancros, particularmente o linfoma de Hodgkin (un cancro orixinado a partir de leucocitos), cancro de próstata, e carcinoma de colon.
Historia e nome
As eoxinas son análogos 14,15 dos leucotrienos LTA4, LTC4, LTD4, e LTE4. Como os leucotrienos e os 14,15-leucotrienos teñen nomes moi similares, os 14,15-leucotrienos foron nomeados "eoxinas" para evitar a confusión que se podería producir ao referirse a ambos os grupos como "leucotrienos". O nome eoxina deriva de eosinófilo, a célula branca sanguínea onde abundan e foron descubertos orixinalmente.
Tipos
Como se indica na seguinte sección de Bioquímica, hai catro tipos de eoxinas quimicamente distintas que se producen en serie a partir do ácido 15(S)-hidroperoxi-5Z,8Z,11Z,13E-eicosatetraenoico, que son:
Bioquímica
Un encima 15-lipoxixenase (a ALOX15 ou a ALOX15B) metaboliza o ácido araquidónico a ácido 15(S)-hidroperoxi-5Z,8Z,11Z,13E-eicosatetraenoico (15(S)-HpETE); despois o 15(S)-HpETE é convertido no seu 14,15-trans-epóxido, o ácido 14,15-trans-epóxido óxido-5Z,8Z,10E,13E-eicosatetraenoico (é dicir, Eoxina A4 ou EXA4) polo encima ALOX15 e despois a ácido 14(R)-glutotionil-15(S)hidroxi-5Z,8Z,10E,13E-eicosatetraenoico (é dicir Eoxina C4 ou EXC4) por conxugación co glutatión pola acción da leucotrieno C4 sintase. A EXC4 contén glutatión unido en configuración R ao carbono 14. O glutatión é un tripéptido formado por ácido glutámico, cisteína e glicina, é dicir, γ-L-glutamil-L-cisteinilglicina. A EXC4 é despois metaboizada ao eliminarlle o residuo γ-L-glutamil (que formaba parte do glutatión) para formar a EXD4, que á súa vez é metabolizada eliminándolle o residuo de glicina (que formaba parte tamén do glutatión) para formar a EXE4. Estas transformacións metabólicas son similares e crese que están mediadas polos mesmos encimas que as que metabolizan o ácido araquidónico a LTA4, LTC4, LTD4, e LTE4.
Análise de contido
A análise de contido procura a comprensión e interpretación de textos, entendidos en sentido amplo, tanto se son escritos, visuais ou sonoros. Tradicionalmente a análise de contido aplicábase fundamentalmente a textos escritos mais, na actualidade, pódense analizar contidos de moi diversa natureza: vídeos, gravacións sonoras, fotografías, debuxos, obxectos etc. Desde esta perspectiva ecléctica, todo obxecto é susceptíbel de análise e as metodoloxías aplicábeis tamén son moi diversas de acordo coa disciplina desde a que se aborde a análise. Por exemplo, a análise de contido dunha serie de poemas pode dar lugar a resultados moi diferentes se se aborda desde a lingüística, a historia, a psicoloxía, a literatura etc.
Definición
dereita|miniatura|500px| Dinámica da análise de contido O contido é o compoñente dos signos que se refire ao seu significado. Os signos poden utilizarse individual ou agrupadamente e poden analizarse illados ou contextualizados. Cada análise proporciona unhas posibilidades de interpretación. Normalmente, unha análise de contido aborda un conxunto de signos, é dicir, unha composición ou conxunto de composicións comunicativas para as que se deseña unha estratexia para comprendelos e interpretalos. A súa comprensión e interpretación poden levar á construción de modelos, teorías, estruturas, secuencias, conclusións, respostas etc. Krippendorff (1990, p. 28) define a análise de contido como unha técnica de investigación destinada a formular, a partir de certos datos, inferencias reproducíbeis e válidas que poidan aplicarse ao seu contexto.
As raíces
A análise de contido é un conxunto de técnicas propias do século XX que teñen as súas raíces na Hermenéutica que consiste na interpretación do textos sagrados, a Retórica que trata das formas persuasivas de expresión e a Lóxica que determina as regras formais dos razoamentos (Bardin, 1986). A principios do século XX, Thomas e Znaniecki realizaron un estudo dos emigrantes polacos en Europa e América analizando documentos persoais (cartas, diarios), artigos de prensa e informes oficiais (op. cit., 1986). Lasswell realiza un estudo da propaganda durante a primeira guerra mundial. Tamén encontramos diversos movementos analizando a prensa como a Escola de Periodismo de Columbia desde unha perspectiva esencialmente cuantitativa, recontando a presenza de determinadas palabras por exemplo (op. cit., 1986). Unha das análises máis famosas foi a das Cartas de Jenny que analizaron nos corenta autores como Baldwin, Allport e Paige desde diversas perspectivas. Osgood desenvolve nos cincuenta unha das primeiras técnicas que denominou a Análise de continxencia que estuda a concorrencia de contidos nos textos. Este período está marcado por tendencias condutistas de corte cuantitativo preocupadas pola obxectividade, a sistematización e a cuantificación como no caso de autores como Berelson e Lazarsfeld (op. cit., 1986). Até esta época, os autores máis relevantes son periodistas, psicólogos, sociólogos ou politicólogos. A partir dos cincuenta, empezan a aparecer etnólogos, psicanalistas, psiquiatras, historiadores e lingüistas que se abren a novas perspectivas e posibilidades máis flexíbeis. Aparecen entón contraposicións que perduran até a actualidade como os enfoques cuantitativo e cualitativo ou a análise pegada ao texto (representacional) ou contextualizado (instrumental) (op. cit., 1986).
O papel das disciplinas
As disciplinas son campos de coñecemento que permiten abordar a realidade desde múltiples perspectivas. Cada disciplina ten método propios para coñecer a realidade e para organizar ese coñecemento. A análise de contido pode abordarse desde múltiples disciplinas dando lugar a resultados diversos. Por exemplo, o poema Adios rios, adios fontes pode dar lugar a análises moi variadas segundo se colla desde unha perspectiva psicolóxica ou lingüística. A perspectiva lingüística proporcionaría elementos sobre o vocabulario utilizado, a estrutura das oracións, as rimas, a ortografía etc. A perspectiva psicolóxica facilitaría elementos emocionais, actitudinais, relacionais, perceptivos etc. Cada vez se fala máis de interdisciplinariedade (Torres Santomé, 1994), facilitando a integración de diversas disciplinas nas análises de forma que se complementen, enriquezan ou contrapoñan para obter resultados máis completos, sólidos e operativos.
Eoxina
Fontes
Producen eoxinas as células e tecidos ricos en actividade 15-LOX-1 como os eosinófilos humanos, mastocitos derivados do cordón umbilical, pólipos nasais de individuos alérxicos, células epiteliais das vías respiratorias, e as células de Reed-Sternberg L1236 derivadas de tumores de linfoma de Hodgkin. Ademais, a EC4 é tamén producida por unha mestura de neutrófilos polimorfonucleares e eosinófilos illados do sangue de mini porcos tratados con alérxenos, e a ECA4 prodúcena os eosinófilos de rato; como estas células carecen de 15-LOX-1, pénsase que empregan a 12/15-lipoxixenase para iniciar esta síntese.
Análise de contido
Como realizar unha análise de contido
Unha análise de contido arrinca dunhas preguntas de investigación que orienta a nosa busca de información (Huber, 1997). Trátase de recoller datos que respondan a esas preguntas. En lugar de preguntas, tamén poden establecerse obxectivos de investigación, problemas de investigación ou hipóteses de investigación. Unha análise de contido pode seguir os seguintes pasos:
Unidades de análise
É preciso decidir que tipo de unidades se van seleccionar, que fragmentos se van identificar, que segmentos se van rexistrar (Heinemann, 2003). Estas unidades dependerán da natureza do texto analizado:
Categorización
Unha categoría é un conxunto de elementos que comparten algún risco en común. Esta característica compartida permite identificalos baixo unha denominación. Chámase categoría tanto ao conxunto como á súa denominación. Categorizar é por tanto clasificar. Se se clasifica unha caixa de follas de árbores, pódense realizar diversas categorías de acordo co criterio que se elixa. Por exemplo, pódense clasificar pola súa forma, polo seu tamaño, pola súa cor etc. Isto mesmo sucede nunha análise de contido: o criterio vén determinado pola pregunta de investigación e un segmento de texto pode ter varias etiquetas ou categorías como no caso das follas. Unha mesma folla pode estar na categoría de follas pequenas, con puntas e verde escuro. Sería o caso das follas de Acivro. As categorías poden extraerse da análise de contido ou doutras investigación ou teorías previas (Muñoz Justicia, 2003). No primeiro caso, son só as preguntas de investigación as que guían o analista; no segundo caso, intenta aplicar as categorías e detectar que segmentos de texto ou partes do contido se poden asociar coas categorías dadas. Inicialmente, os sistemas de categorización tiñan que ofrecer categorías exhaustivas e excluíntes entre si, é dicir, as categorías debían cubrir a totalidade do contido e non podían solaparse entre elas. Desde unha perspectivas máis cuantitativa aínda se poderían soster estes requisitos. Desde unha aproximación máis cualitativa, admítese que nin é necesario cubrir a totalidade do contido nin deben ser necesariamente excluíntes entre si. Este proceso de categorización tamén se ten chamado redución porque, ao segmentar e conceptualizar o contido, redúcese a súa extensión. En efecto, por unha parte, selecciónanse certos segmentos ou partes e descártanse outras; por outra banda, codifícanse, é dicir, etiquétanse identificando aquelas que teñen algún risco en común. Este paso a categoría tamén supón unha redución do contido. As categorías poden organizarse de forma xerarquizada en diversos niveis (Muñoz Justicia, op. cit.). Os niveis indican graos de xeneralización. Podemos utilizar un exemplo de Quenau (1947) a modo de exemplo:
Resultados dunha análise de contido
Dunha análise de contido, pódense obter (Krippendorff, op. cit.; Muñoz Justicia, op. cit.; Huber, op. cit.):
Relacións entre as categorías
miniatura|250px| Relacións entre categorías Dentro dun texto, as categorías poden relacionarse de cinco formas (véxase a ilustración) (Huber, op. cit.):
Análises que se poden realizar
A análise de contido posibilita o estudo das relacións entre as categorías (Huber, op. cit.):
O papel dos produtores
Nunha análise de contidos comunicativos, por exemplo, mensaxes, cartas, foros, chats, entrevistas, grupos de discusión, diarios etc., as persoas produtoras das contribucións poden ser foco de análise. Pódese preguntar se o feito de ser home ou muller pode ter algunha influencia sobre o que dixeron. Quizais sexa o feito de ter unha determinada profesión (médicos, profesores, policías), de formar parte dun grupo (pais, alumnos, profesores), de ter unha determinada idade ou de vivir no medio rural ou urbano. Este tipo de riscos persoais son tamén chamados datos de perfil e describen as características das persoas que analizamos. Os datos de perfil permiten contrastar se existen diferenzas entre os diversos agrupamentos que se poden realizar entre os entrevistados, escritores, participantes, remitentes,... Para poder realizar estas comparacións, disporíanse nunha táboa cos cabezallos dos riscos as contribucións de cada grupo. Por exemplo, a continuación aparece unha táboa para clasificar as opinións de homes e mulleres sobre as cores da roupa. Deste xeito, pódese observar se hai ou non diferenzas entre as súas opinións.
Autores
Pódense incluír entre os autores que contribuíron a desenvolver diversas perspectivas de análise de contido a:
Programas informáticos
Para facilitar a análise de contido, existen diversos programas informáticos que reciben o nome xenérico de Computer Assisted/Aided Qualitative Data AnalysiS (CAQDAS) en inglés. Podemos clasificalos segundo sexan libres, propietarios e dispoñíbeis en liña:
Pin Ups
Pin Ups é o sétimo álbum de estudio do músico inglés David Bowie, publicado o 19 de outubro de 1973 a través do selo RCA Records. O disco está formado por versións de cancións.
Pin Ups entrou na lista británica o 3 de novembro de 1973 (casualmente o mesmo día que o disco de versión de Bryan Ferry These Foolish Things) e estivo nela durante 21 semanas, chegando ao número 1. Volveu a entrar na lista o 30 de abril de 1983, desta vez durante 14 semanas e chegando ao número 57. En xullo de 1990 entrou novamente durante unha semana no número 52.
Aarhus
Aarhus ou Århus é unha cidade dinamarquesa, capital do condado de igual nome, situada ao leste de Xutlandia. É unha das cidades máis antigas de Dinamarca, o bispado data de cando menos o 951, e a segunda con máis poboación. A catedral comezouse a construír no 1201, e é a igrexa máis grande de Dinamarca. A economía baséase nas manufacturas metálicas e para a maquinaria, na fabricación de aceite e no porto comercial.
494
Véxase tamén
Historia ano a ano
Demetrio Albertini
Demetrio Albertini, nado en Besana in Brianza o 23 de agosto de 1971, é un exfutbolista italiano. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección italiana.
Xogador
Lazio
Barcelona
Foxacos, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Foxacos é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis, na comarca de Caldas. Tiña 31 habitantes no ano 2013, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 17 eran homes e 14 mulleres.
Guía de Galicia
dereita|miniatura|Guía de Galicia de Rivera e Vázquez, 1883.
Co título de Guía de Galicia escribíronse diversas obras relativas á xeografía e historia de Galicia:
Trascastro, Donramiro, Lalín
Trascastro é un lugar da parroquia de Donramiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 55 habitantes (27 homes e 28 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Espiñal, San Martiño de Berredo, A Bola
Espiñal é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán de Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
ARNr 5,8S
O ARNr 5,8S (5.8S rRNA) é un tipo de ARN ribosómico non codificante que forma parte da subunidade maior do ribosoma eucariota e desempeña un importante papel na tradución de proteínas. É transcrito pola ARN polimerase I como parte dun precursor grande de 45S, que contén os ARNr 18S e 28S. Pénsase que a súa función ten que ver coa translocación do ribosoma. Tamén se sabe que forma enlaces covalentes coa proteína supresora de tumores p53. O ARNr 5,8S pode utilizarse como xene de referencia para a detección de microARN. O ARNr 5,8S utilízase para ter unha mellor comprensión doutros procesos dos ARNr e de vías da célula.
Estrutura
A estrutura do ARNr 5,8S é a dun ARN duns 150 nucleótidos que consta de zonas apareadas e monocatenarias. Este ARN ribosómico, xunto cos de 28S e 5S e 46 proteínas ribosómicas, forma a subunidade maior de 60S do ribosoma eucariota citosólico. O ARNr 5,8S é inicialmente transcrito xunto cos de 18S e 28S nun ARN prerribosómico de 45S, xunto cos ITS 1 e ITS 2 (espazadores internos transcritos, do inglés internal transcribed spacer) e os ETS 5’ e 3’ (espazadores externos transcritos, ou external transcribed spacer). O ARNr 5,8S está localizado entre as dúas rexións ITS, nas que o ITS1 o separa do ARNr 18S en dirección 5', e o ITS2 o separa do ARNr 28S en dirección 3'. Os ITS e ETS son clivados e eliminados durante a maduración do ARNr. Isto realízase por medio dunha vía de clivaxe continua levada a cabo por enzimas endonucleases e exonucleases, que cortan os espazadores en puntos específicos.
Convergència Democràtica de Catalunya
Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) foi un partido político liberal progresista e nacionalista catalán creado o 17 de novembro de 1974 en Montserrat arredor da figura de Jordi Pujol. O partido refundouse nun congreso entre o 8 e 10 de xullo de 2016 dando lugar ao Partit Demòcrata Europeu Català. Aínda que xa non ten actividade política, o partido segue a existir por motivos legais cunha mínima estrutura xurídica ligada ao novo Partit Demòcrata e nesta etapa de hibernación tivo como primeiro presidente ao histórico líder converxente, Jacint Borràs.
Xuntamente con Unió Democràtica formou a federación Convergència i Unió, que existiu entre 1978 e 2015. A coalición liderou o Goberno de Cataluña durante 8 lexislaturas.
Ideoloxía
Convergència Democràtica de Catalunya defínese como un partido liberal progresista e nacionalista catalán. Malia declararse nos seus comezos de centro-esquerda, cos anos evolucionou cara a posicións máis conservadoras. De feito, considerouse a Jordi Pujol influído ideoloxicamente polo personalismo francés de Emmanuel Mounier, polo espiritualismo de Enric Prat de la Riba e o misticismo de Raimon Galí i Herrera, conectando nacionalismo e cristianismo (Charles Péguy) e dándolle importancia á responsabilidade e á ética (Antoine de Saint-Exupéry), co fin de elaborar un nacionalismo humanista e ético. miniatura|Jordi Pujol, primeiro líder de CDC.
Fundación
O partido foi fundado na I Asemblea fundacional no Santuari de la Mare de Déu de Montserrat o 15 de novembro de 1974, nunha reunión semiclandestina aproveitando o 75 aniversario do FC Barcelona, organizada por Miquel Sellarès i Perelló e Miquel Esquirol. Nela participaron 125 persoas, entre elas Joan Granados i Duran, Marc Teixonera, Jordi Pujol i Soley e Anton Cañellas, alén dun grupo de persoas próximas a Jordi Pujol, como Jaume Casajoana, Xavier Polo, Rafael Pradas, Oriol Panyella e Lluís Maria Sunyer. A maioría eran profesionais independentes, algúns sindicalistas e membros de movementos confesionais próximos a UDC. Na reunión Jordi Pujol definiu fer país como o devezo de formar unha determinada moral, transformar as mentalidades e construír a colectividade catalá, reformar a lingua, expandir a cultura catalá, reformar as tradicións e crear unha nova mentalidade económica. A reunión remata co apoio á defensa da democracia e da liberdade, así como á participación social, ó autogoberno e á proxección europea de Cataluña.
Legalización
En xaneiro de 1975, Jordi Pujol deu unha conferencia en ESADE, onde convidou os seus partidarios a facer política. Así, para xuño adhírense á Asemblea de Cataluña e en novembro celebran a II Asemblea, onde se decide pactar con Convergència Socialista de Catalunya para faceren unha pinza á hora de negociaren co goberno central. En decembro de 1975 ingresan no Consell de Forces Polítiques de Catalunya.
O 16 de xaneiro de 1976 constituíuse como partido político, da unión do Grup d'Acció al Servei de Catalunya de Jordi Pujol i Soley, do Grup d'Independents de Miquel Roca i Junyent e do grupo Acció Obrera. Para marzo celebraron a III Asemblea, onde se aprobou un programa socialdemócrata de centro esquerda e nacionalista. Jordi Pujol foi elixido secretario xeral e Miquel Roca secretario xeral adxunto. O ideario do partido abandona o federalismo para centrarse no feito nacional e no dereito de autodeterminación, coa pretensión de converterse no referente do nacionalismo catalán.
En xaneiro de 1977, celébrase o IV Congreso, no que se decide a presentarse ás primeiras eleccións democráticas xerais españolas, o 15 de xuño de 1977 forma parte da coalición Pacte Democràtic per Catalunya, xunto con Esquerra Democràtica de Catalunya (EDC) de Ramon Trias Fargas e o PSC-Reagrupament de Josep Verde i Aldea, recibindo tamén o apoio do Front Nacional de Catalunya e de Estat Català. A coalición obtivo 522.060 votos, 11 deputados e 5 senadores. Jordi Pujol e Pere Pi-Suñer incorpóranse ó Consello Executivo da Generalitat Provisional de Josep Tarradellas, que volvera do exilio para reactivar as institucións.
Coalición con UDC
En abril de 1978 celebrouse o V Congreso, no que se aproba un ideario nacionalista de contido socialdemócrata para tratar de constituírse en alternativa de centro-esquerda. Así, en maio absorbeu a Esquerra Democràtica de Catalunya (EDC), o que supón o ingreso no partido de Ramon Trias Fargas Macià Alavedra e Joan Guitart. Do mesmo xeito, o PSC-Reagrupament preferiu unirse co PSC-Congrés para formar o Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC-PSOE).
O 19 de setembro de 1978 coaligouse con Unió Democràtica de Catalunya formando "Convergència i Unió", alianza que o 2 de decembro de 2001 se transformou en federación. CiU gañou as primeiras eleccións autonómicas de Cataluña en 1980 e gobernou de xeito continuado até o 2003. Miquel Roca i Junyent participou na elaboración da Constitución Española de 1978, que consideraba como un marco non rematado, dinámico, ambiguo e susceptible de diversas interpretacións. Nas eleccións xerais españolas de 1979 a coalición CiU obtivo 484.154 votos, o que se traduciu en 8 deputados e un senador, que nas eleccións xerais españolas de 1982 aumentaron a 772.673 votos (12 deputados e 5 senadores).
No VII Congreso celebrado en 1985 foi aprobada unha nova estratexia. Miquel Roca fundou a nivel español o Partido Reformista Democrático (PRD) de carácter centrista, para participar na política global española (nomeada operación Roca). Nas eleccións xerais españolas de 1986 CiU conseguiu 1 012 054 votos, 18 deputados e 8 senadores, mais o PRD tan só 194.538 e ningún escano. Así e todo, no VIII Congreso de CDC Jordi Pujol foi elixido presidente e Miquel Roca continúa como secretario xeral até o IX Congreso de 1992.
En 2007, Artur Mas asumiu unha nova estratexia na que tentou agrupar diversos sectores do soberanismo político baixo o lema de "La Casa Gran del Catalanisme".
Nas eleccións de 2010 ao Parlamento catalán, o candidato á Presidencia da Generalitat por CIU, Artur Mas, volveu gañalas conseguindo 62 escanos. A pesar de non consegui-la maioría absoluta no Parlamento, foi investido como 129º Presidente da Generalitat na segunda volta por mor da abstención do PSC-PSOE e ser suficiente a maioría simple para conseguilo. Tomou posesión do cargo o 27 de decembro de 2010 no Salón Sant Jordi do Palacio da Generalitat.
Entre o 23 e o 25 de marzo de 2012, Convergència, celebrou o XVI Congreso en Reus, onde marcou como obxectivo "acada-la plena soberanía, o Estado propio". Produciuse un relevo xeracional, no que Jordi Pujol recibiu o título honorífico de presidente-fundador do partido e Mas era nomeado como presidente, pasando Oriol Pujol a secretario xeral e Josep Rull á secretaría de organización e o relatorio político fora moi discutido, quedando insatisfeitos os sectores máis soberanistas. Porén, no congreso, varios dirixentes afirmaran abertamente que o obxectivo a medio prazo de CDC era a consecución da independencia. Poucos meses despois, a raíz da manifestación "Cataluña novo estado de Europa", Artur Mas propuxo un pacto fiscal co estado español co que aspiraba a supera-lo Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006, que fora fortemente recortado dous anos despois. Ao non conseguilo convocou, anticipadamente, Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2012, nas que CiU perdeu representación respecto a comicios anteriores.
No 2014, prouciuse a retirada de Oriol Pujol i Ferrusola por unha presunta implicación nunha trama corrupta (as primeiras novas apareceron ao día seguinte de acceder á secretaría xeral), polo que Josep Rull, fíxose cargo da secretaría xeral. Ese mesmo ano, destapouse o denominado Caso Pujol no que o expresidente da Generalitat admitiu ter cartos en Andorra recibidos, presuntamente, dunha herdanza non declarada de seu pai. Ao coñecerse este feito, Jordi Pujol foi apartado de tódolos seus cargos de Converxencia e os novos dirixente chamaron a realizar unha refundación do partido.
Condena
En xaneiro de 2018, o partido foi condenado a pagar 6 millóns de euros en relación ao Caso Palau, onde se comprobou o seu financiamento ilegal continuado empregando o Palau da Música catalá para cobrar comisións de empresas que posteriormente recibían a cambio adxudicacións de obras públicas.
Federacións
Convergència Democràtica de Catalunya organizábase en 9 federacións territoriais: Barcelona cidade, Comarcas de Barcelona, Comarcas Centrais, Xirona, Cataluña Norte, Comarcas do Alto Pirenero, Terras do Ebro; Lleida e Tarragona.
Sección xuvenil
A súa organización xuvenil foi a Joventut Nacionalista de Catalunya (JNC), fundada en abril de 1980 na localidade de Platja d'Aro. Hoxe en día, a JNC mantense como a organización política das mocidade do PDeCAT.
Secretarios xerais
Ao se produci-la dimisión de Oriol Pujol, creouse un novo cargo, Coordinador xeral do comité de dirección, para o que foron nomeados Lluís Corominas e Josep Rull.
Feminicidio
Definición
Hai autoras e autores que se basean na terminoloxía usada por Jill Radford e Diana Russel, en Femicide: The Politics of Woman Killing, de 1992. Marcela Lagarde, antropóloga e feminista mexicana, utiliza a categoría "feminicidio", (asasinato de mulleres, termo homólogo ao homicidio), mais engade a significación política de xenocidio contra as mulleres.
Segundo Rita Laura Segato, a tentativa de Marcela Lagarde de separar as dúas definicións non foi efectiva, pois os dous termos son usados indistintamente nos traballos sobre o tema. De maneira política, as dúas categorías, femicidio e feminicidio, teñen sido utilizadas para describir e denunciar mortes de mulleres en distintos contextos sociais e políticos.
Historia
A expresión femicidio – ou femicide como foi formulada orixinalmente en inglés – é atribuída a Diana Russell. Utilizouna por primeira vez en 1976, durante unha declaración perante o Tribunal Internacional de Crimes contra Mulleres en Bruxelas. Posteriormente, Russel e Jill Radford escribiron o libro Femicide: the politics of woman killing, que se tornou unha das principais referencias para os estudosos do tema.
A categoría “femicidio” ou “feminicidio” gañou espazo no debate latinoamericano a partir das denuncias de asasinatos de mulleres en Ciudad Juárez (México). Desde o inicio da década de 1990, prácticas de violencia sexual, tortura, desaparicións e asasinatos de mulleres téñense dado nun contexto de omisión do Estado e consecuente impunidade para os criminais, conforme a denuncia de activistas políticas.
Táixete (lúa)
Táixete (ou en grego Ταϋγέτη), tamén coñecida coma Xúpiter XX, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2000, e recibiu a designación temporal S/2000 J 9.
Recibiu oficialmente o seu nome en outubro do ano 2002, Táixete na mitoloxía grega era unha das Pléiades, filla do Titán Atlas e nai de Lacedemonia (que tamén era filla de Zeus).
S/2003 J 9
S/2003 J 9 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003.
S/2003 J 9 ten un 1 quilómetro de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,858 millóns de kms, tarda 752,839 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 165° con respecto á eclíptica (165° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,276. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Plana Alta
Xeografía
Atópase na costa mediterránea. Limita ao norte co Alt Maestrat e o Baix Maestrat, ao leste co mar Mediterráneo, ao sur coa Plana Baixa e ao oeste co Alcalatén.
Lingua
A lingua predominante na comarca é o valenciano.
Gabriela Serra i Frediani
Gabriela Serra e Frediani, nada en Mataró o 18 de decembro de 1951, é unha mestra e activista catalá, membro do Parlamento de Cataluña coa CUP.
Traxectoria
Foi presidenta da Asociación de Veciños de Singuerlín en Santa Coloma de Gramenet, membro das Brigadas Internacionais de Paz en Guatemala entre 1987 e 1989 e presidenta da Federación Catalá de ONG para o Desenvolvemento. Tamén foi membro de Círculos Obreiros Comunista e do Movemento Comunista (MC). No presente, é membro do Entrepobles, a Fundación para a Paz, o Centro Delàs de Estudos pola Paz, a Plataforma de Paz e a Democracia e a Asemblea Nacional Catalá.
Selim III
Primeiros anos: reformas
Subiu ao trono otomán o 6 de abril de 1789, nun momento de crise para o imperio. Este perdera os territorios ao norte do Danubio agás os principados do Danubio en 1699 (Tratado de Karlowitz) e estaba ameazado pola expansión rusa, reflectida pola cesión de territorios bañados polo mar Negro no Tratado de Küçük Kaynarca de 1774. Os plans de Catarina de Rusia de desmembrar o imperio e crear no seu lugar un novo estado grego suscitaran unha nova guerra que dende 1787 libraban os otománs contra Rusia e Austria, que non concluíu ata 1792. Para entón os rusos ocuparan Besarabia e Moldavia e aos pocos meses venceron aos otománs nas batallas de Focșani, Rymnik e Belgrado. Para evitar a derrota total, Selim pactou cos austríacos a Paz de Sistova (1791) e, deseguido, concentrouse en combater os rusos, cos que asinou finalmente a paz de Iași (1792). Como consecuencia dos dous tratados, a frontera imperial quedou fixada ao longo do Sava e do Danubio no oeste dos Balcáns e no Dniestr no leste. Os otománs perderon as terras entre este e o río Bug, mais conservaron Serbia, Bosnia e os principados do Danubio.
Durante a guerra, os xanízaros demostraron ser incapaces de vencer os exércitos europeos, máis modernos, mais negáronse a aceptar as reformas que desexaba implantar o sultán. Contaban aínda co apoio de elementos conservadores, de suficiente forza para facer desistir o monarca. Por entón formaban aínda o groso do exército regular otomán. Incapaz de renovar as unidades xanízaras, Selim optou por formar un exército moderno paralelo, o Nizam-ı Cedid, co obxectivo de desfacerse, chegado o momento, dos xanízaros. Formalmente, a nova unidade creouse o 14 de maio de 1792, aínda que existía xa de xeito oficioso dende meses antes. Estas tropas estaban tan ben organizadas que foron capaces de defenderse contra os xanízaros rebeldes nas provincias europeas, onde os gobernadores descontentos non dubidaron en empregalos como arma de lanzamento contra o novo sultán reformista. A reforma militar comezou en 1792 e en 1807 o sultán contaba xa con vinte e dous mil cincocentos soldados adestrados segundo o modelo europeo.
O talento e a enerxía cos que estaba dotado fixo que o pobo depositase as súas esperanzas na súa ascensión ao trono. Foi fortemente persuadido da necesidade dunha reforma no seu estado.
Guerras e rebelións
Entre 1798 e 1802, participou nas guerras napoleónicas aliado co Reino Unido e Rusia contra Francia, como consecuencia das invasión francesa de Exipto e Siria.
En 1806, Rusia invadiu novamente os principados do Danubio, o que desencadeou outra longa guerra co imperio veciño, que durou ata 1812.
Ademais das guerras contra potencias estranxeiras, o sultán houbo de afrontar o xurdimento de caudillos e movementos rebeldes que dominaban distintas rexións do imperio: Alí Paxá no sur de Albania e o Epiro; Pazvantoğlu de Vidin na Bulgaria occidental, parte de Valaquia e Serbia; Ismail Aga e logo Alemdar Mustafa Bakha en Ruse, que dominaban como señores o centro e o leste de Bulgaria e parte da Tracia oriental; a familia Karaosmanoglu que dominaba o suroeste de Anatolia; os Chapanoglu da meseta anatolia; os rebeldes janikli Tayyar Paxá e Battal Paxá no nordeste do imperio; Cezzar Ahmed Bajá no Levante; Suleyman Bakha o Grande de Iraq; o movemento wahabí-saudita, que se fixera con gran parte de Arabia, incluídas as dúas cidades sagradas do islam; e Murad Bey e Ibrahim Bey en Exipto. En 1802, Serbia tamén se alzou.
Os rebeldes estorbaban a recadación de impostos e obrigaban o goberno otomán a sufragar onerosas expedicións para sometelos. As reformas enfrontábanse ademais coa hostilidade de gran parte da poboación, reaccionaria.
Frustrado nos seus esforzos reformistas, o sultán foise sumindo cada vez máis na apatía. Para dominar o Goberno, favoreceu ademais as disputas entre as distintas faccións reformistas, o que debilitou aínda máis as transformacións. Ante calquera oposición firme, o soberano cedía.
Declive
250px|miniatura|esquerda|Retrato de Selim III Selim III ordenou en xullo de 1807 que no futuro se debería seleccionar anualmente un certo número de homes de entre os xanízaros para servir nos seus exércitos. O sultán aceptou disolver o novo exército, cedendo de novo ante os conservadores. Os xanízaros alzáronse novamente nunha revolta, impulsaron o shayj al-islam a promulgar unha fatwa contra as reformas, destronaron e apresaron a Selim III, e situaron o seu sobriño Mustafa no trono, que pasou a tomar o nome de Mustafá IV (1807-08). Selim quedou preso no harén do palacio.
O paxá de Ruse, Mustafa Bayrakdar, un importante partidario das reformas, reuniu un exército de corenta mil soldados que marcharon ata Constantinopla co propósito de restaurar a Selim III. Porén, chegaron moi tarde, pois o sultán reformista foi apuñalado polo eunuco negro xefe e os seus homes, así que o único recurso de Bairakdar foi dirixir a súa vinganza contra Mustafa IV e situar no trono a Mahmud II (1808–39), o único membro sobrevivente da casa de Osman.
495
Véxase tamén
Historia ano a ano
Folada
miniatura|dereita1350px|1. Cuncha; a) Pé; b) Sifóns; c) Orificio inhalante; d) Orificio exhalante. 2. Cuncha; e) Protoplax A folada, broca ou mangón (Pholas dactylus, Linneaeus 1758) é un molusco bivalvo mariño pertencente á familia Foládidos (Pholadidae), da orde Myoida. Son quen de perforar as rochas creando galerías nas que se agochan e protexen.
Morfoloxía
A cuncha é fráxil, de valvas iguais pero cunhas prolongacións no umbo, chamadas protoplax, que fan que as valvas rematen sendo diferentes. O perfil é elíptico, cunha zona apuntada na marxe anterior. Poden alcanzar medidas de 13–15 cm de lonxitude. As valvas quedan separadas nos extremos da cuncha.
A superficie das valvas mostra unhas 24 costelas concéntricas cruzadas por 40 costelas ou máis radiadas, aparecendo unhas pequenas espiñas nos puntos onde se cruzan unhas e outras.
A cor típica é branca amarelenta ou gris clara, manchada con restos da rocha na que viven. O interior é branco brillante.
Posúe dous sifóns longos que están soldados en case toda a súa lonxitude.