cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horario de verán
Vantaxes e inconvenientes
miniatura|Panfleto de William Willett promovendo o horario de verán A proposta feita por Willett aseguraba que o horario de verán incrementaba as oportunidades de practicar actividades ao aire libre durante as horas de luz do serán. Segundo o premio Nobel Thomas Schelling o acordo xeral da poboación sobre o horario a seguir resulta máis vantaxoso que a adopción do horario de verán de forma individual. Segundo esta consideración, un individuo obtería vantaxes máis grandes se aplicaba o horario de verán de xeito coordinado en toda a poboación que se un individuo decidise facelo pola súa conta, xa que a xeneralización achega un gran beneficio, aínda así moitos fan caso omiso do horario de verán e alteran os seus horarios para coordinarse coa luza do sol.
Soutullos, San Salvador de Bastavales, Brión
Soutullos é un lugar da parroquia dos San Salvador de Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 86 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 41 eran homes e 45 eran mulleres.
Micromegas
Micromegas (en Micromégas) é unha novela curta do filósofo francés Voltaire. Xunto coa historia "Songe de Platon", é un exemplo temperán do xénero literario de ciencia ficción, e é un importante exemplo do desenvolvemento historia da literatura.
Block DM-5 17S40
Block DM-5 17S40, tamén coñecido simplemente como Block DM-5 e comercialmente como Block DM2, é o nome dun foguete ruso usado como remolcador espacial e etapa superior.
Gaivota tridáctila
A gaivota tridáctila,      ou garrucho, (Rissa tridactyla) é unha ave da familia das gaivotas (Laridae).
Block DM-5 17S40
Características
O Block DM-5 17S40 foi un foguete usado como remolcador espacial ou etapa superior para ser usado con foguetes Proton. Usa sistema de guiado e é unha modificación do Block DM-2 11S861 para uso con cargas útiles máis pesadas e cun tipo de adaptador diferente. A versión comercial denomínase Block DM2, usa un adaptador para satélites Iridium e está pensado para poñer varios satélites en órbita dunha soa vez en órbitas de media altura.
Gaivota tridáctila
Descrición
Unha ave adulta desta especie mide uns 40 cm e ten unha envergadura de ás de entre 90 a 100 cm. O seu aspecto é moi semellante ó da variedade parente, a Rissa brevirostris e á gaivota cana (Larus canus). A cabeza, o pescozo e a parte inferior son brancos. O lombo e as ás son de cor agrisada. As puntas das ás e as patas son negras e o bico amarelo. As gaivotas novas teñen bandas negras nas ás e pescozo negro. Chegan á madurez ós tres anos.
Museo de Bergantiños
O Museo de Bergantiños é un museo etnográfico da comarca de Bergantiños. Está situado en Carballo, a carón da biblioteca municipal. O edificio, construído no século XIX, foi anteriormente cárcere e xulgado de primeira instancia de Carballo. Inaugurouse en 2002.
Nel móstrase unha exposición permanente en oito salas temáticas dedicadas á historia de Carballo, os recursos xeográficos, a economía, o patrimonio natural, a importancia da auga na zona (con e especial atención á lagoa de Baldaio), os montes, a relixiosidade, os produtos da zona, a fabricación do pan e a Alfredo Brañas. Existen ademais dúas salas destinadas a acoller exposicións temporais.
McLaren
McLaren, fundado en 1963 por Bruce McLaren (1937-1970), é un equipo de carreiras automobilísticas con sede en Woking, Surrey, Reino Unido, que é sobre todo coñecido como equipo de Fórmula 1, pero que competiu tamén nas 500 millas de Indianápolis, e as 24 horas de Le Mans. O seu nome completo é actualmente Team McLaren Mercedes; o equipo é dirixido por Ron Dennis e é supervisado por McLaren Racing, membro a súa vez de McLaren Group.
Micromegas
A historia conta a visita á Terra dun ser procedente dun planeta que orbita a estrela Sirius, e do seu compañeiro do planeta Saturno. A técnica usada, de empregar un estraño para comentar aspectos da cultura occidental, era moi común durante este período. Voltaire tamén empregou esta técnica en Zadig.
Terebinto
miniatura|Pistacia terebinthus A Pistacia terebinthus, coñecida como terebinto, é unha especie de planta con flor pertencente á familia das Anacardiáceas e nativa da rexión mediterránea, desde Marrocos e Portugal no oeste ata Turquía e Siria no leste, aínda que tamén se atopa nas illas Canarias. En galego recibe ademais os nomes de escornacabras e cornabude, pero hai que ter en conta que estes parecen ser tamén nomes comúns doutras especies.
Trátase dunha pequena árbore ou grande arbusto deciduo que pode chegar ata os 10 m, aínda que normalmente alcanza unha altura máis modesta en torno ós 5 m. As follas son compostas de 10–20 cm de longo con varios folíolos máis pequenos (5-11) que xorden da principal. As flores teñen unha cor vermella purpurada, aparecendo coas follas a principios da primavera. Os froitos son pequenas bagas vermellas de 5–7 mm de longo, que escurecen ó madurar. Todas as partes da planta teñen un forte cheiro resinoso.
Historia
John Chadwick cre que é a planta chamada ki-ta-no que aparece nalgunhas táboas de Linear B, un antigo dialecto de Grecia. Cita a obra do erudito español J.L. Melena, que atopou "un antigo léxico que amosaba que o kritanos era outro nome para esta árbore e que a pronuncia micénica podía representar unha variante da palabra."
Esta especie é mencionada na Biblia no Antigo Testamento. Por exemplo, en Isaías 1:29, onde a palabra hebrea "el" ou "elim" a miúdo pode traducirse como buxo ou terebinto. Tamén en tres capítulos sucesivos do Xénese (12:6, 13:18, 14:13) referíndose ós lugares onde o patriarca Abraham acampaba. Tamén hai unhas poucas referencias no libro dos Xuíces.
McLaren
McLaren é un dos equipos con máis éxitos da Fórmula 1, gañou máis grandes premios que calquera outro equipo, á parte de Ferrari e Ford nos seus diferentes equipos, e moitos campionatos de pilotos e construtores.
Terebinto
Historia
Esta planta tamén é mencionada na Eneida de Virxilio, libro 10, liña 136.
McLaren
Inicios
Bruce McLaren, nado en Nova Zelandia, anuncia a formación de McLaren Motor Racing Ltd. en 1963 debido a que o seu equipo de entón, Cooper, non desexaba seguir as súas ideas de enxeñería. Contratou enxeñeiros e pilotos e iniciou a construción de automóbiles de carreira para a Fórmula 1. Mentres desenvolvía o monopraza, os pilotos do equipo utilizaron vehículos Cooper T70.
Vespertilioninae
Vespertilioninae é unha subfamilia de morcegos da familia Vespertilionidae, sendo tan extensa que é a única familia de morcegos con todas as divisións taxonómicas, á que pertencen os seguintes tribos e xéneros.
Micromegas
Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Gaivota tridáctila
Distribución e hábitat
Reprodúcese nas costas dos océanos Atlántico e Pacífico. É máis abundante en Europa e Norteamérica. Entre agosto e abril, fóra da época de cría, vive en mar aberto, sendo a ave máis frecuente no océano Atlántico. Os exemplares das zonas máis nórdicas buscan áreas máis quentes no inverno.
Na época de cría adoita estar en rochedos mariños, xeralmente en cantís inaccesibles, aproveitando gretas nos cantís entre Armeria sp. e Crithmum sp. Nas tempadas de migración e invernada, pasa a maior parte do tempo en mar aberto e nas costas; tamén en augas litorais, algunhas veces incluso en augas interiores, aínda que semella estar medrando a frecuencia destas excursións terra adentro.
Poboación en Galiza
O garrucho colonizou a Península a comezos dos anos 70, como consecuencia do grande aumento e expansión das súas colonias setentrionais, aniñando por primeira vez nas Illas Sisargas en 1974. Máis tarde descubríronse colonias no cabo Vilán en 1987 e nas Illas Berlengas de Portugal, desaparecendo destas en 1983. Estas colonias marcan o límite sur da súa distribución no Atlántico. En 1992 a súa poboación aniñante estimouse en 235 parellas, cunhas 185 parellas na colonia das Illas Sisargas, considerándose como estabilizada e cunhas 50 parellas no Vilán de Fora. Até finais dos 90 a evolución das colonias semella confirmar a súa estabilidade ou un lixeiro crecemento. Durante o inverno, pasan polas costas galegas miles de aves, sendo máis escaso o seu número no Mediterráneo.
Alimentación
miniatura|250px|esquerda|Garruchos no niño miniatura|A maioría das poboacións de R. tridactyla teñen as patas negras e o dedo posterior reducido ou ausente. Comen peixes pequenos, moluscos e crustáceos. No verán cazan tamén insectos.
Reprodución
Son estritamente monógamas. Crían, entre maio e xullo, en grandes e ruidosas colonias nos acantilados. Son capaces de utilizar os acantilados máis escarpados. Poñen dun a tres ovos, duns 6 cm de lonxitude, da cor do ante e con pencas, nun niño feito de terra, brión e algas. Macho e femia chocan os ovos entre 24 e 30 días. Os polos son brancos, porque non precisan camuflaxe perante os predadores, que non acceden ós lugares de cría de garrucho. Non saen de seguida do niño coma outros pitos do xénero Larus para evitar accidentes.
Son aptos para o voo as cinco semanas. Só 24 de cada 100 xoves chegan a acadar os cinco anos, cando se produce a maduración sexual da especie. As causas máis frecuentes de morte son as tormentas e a contaminación mariña producida polo petróleo.
Sistemática
Hai dúas subespecies:
McLaren
Anos 80
O equipo de McLaren de Fórmula 1 actual xurdiu da fusión do equipo McLaren e do proxecto de equipo (Project 4 o P4) que preparaba Ron Dennis en 1981. De aí os nomes dos automóbiles McLaren desde 1981: "M/P4-xx."
Os anos de máis éxito do equipo McLaren foron os primeiros baixo a dirección de Ron Dennis. John Barnard deseñou o revolucionario chasis M/P4-1, o primeiro fabricado en fibra de carbono e que unido ao poderoso motor TAG/Porsche turbo demostrou ser moi competitivo. McLaren tivo neses anos a grandes pilotos como Niki Lauda, Alain Prost, Keke Rosberg, e Stefan Johansson. McLaren-Porsche gañou o título de construtores en 1984 con Lauda como como piloto campión e en 1985 con Prost como piloto campión. Prost gañou novamente o título de pilotos en 1986.
Terebinto
Utilidade
O uso máis antigo e coñecido do terebinto é como fonte da augarrás ou esencia de trementina, un aceite vexetal utilizado como diluente e como compoñente químico. Actualmente a trementina do terebinto é coñecida como trementina chipriota.
A árbore é rica en substancias resinosas e foi utilizada polas súas propiedades medicinais e aromáticas na Grecia clásica. A casca pode utilizarse para elaborar unha pasta de cheiro doce e na confección de coiro. Máis recentemente, para a elaboración de antiinflamatorios.
McLaren
Anos 90
Malia a partida de Alain Prost cara a Ferrari en 1990, McLaren dominou a Fórmula 1 durante dous anos máis.
Terebinto
Utilidade
Os froitos desta planta son utilizados en Chipre para a elaboración dun pan especial. En Creta, onde recibe o nome de tsikoudia, é utilizado na elaboración dun licor que tamén se chama tsikoudia.
McLaren
Anos 90
Desde 1992 o equipo iniciou o seu declive co inicio da dominación dos motores Renault ata 1997, cando se reiniciaron os éxitos da combinación de chasis McLaren, motor Mercedes e os pilotos Mika Häkkinen e David Coulthard, ganando entre 1998 e 2000 dous campionatos de construtores e Häkkinen dous de pilotos.
Século XXI
Desde 2000, McLaren loitou por manterse nos primeiros lugares, pero non logrou igualar aos Ferrari, logrando algunhas vitorias e ata un segundo posto no campionato de pilotos de 2003 para Kimi Räikkönen.
En 2005, os pilotos foron Juan Pablo Montoya e Kimi Räikkönen, acabando este último como segundo clasificado no campionato de pilotos, por detrás do español Fernando Alonso de Renault. Foron segundos na clasificación de construtores, trala fábrica francesa. Esta temporada, estivo marcada polo mal inicio da escudería de Woking, con grandes problemas de fiabilidade nos seus motores, tralo fallo de planificación de evolución dos coches para a temporada, mentres tanto Renault, conseguía puntos que a distanciaban das demais escuderías. A metade de temporada, e grazas ao gran traballo dos enxeñeiros da marca británica, e especialmente de Adrian Newey, o xefe de aerodinámica e motores, o coche, pasou a ser o máis rápido, e comezou a recortar puntos a Renault, ata chegar a un apertado final de mundial, no que os problemas de motor, aínda existentes, así como un par de erros de Juan Pablo Montoya, deron o título de pilotos ó español Fernando Alonso no Brasil, e a posteriori, o de escuderías a Renault, no último gran premio da temporada, no circuíto de Shanghai, China.
miniatura|esquerda|200px|Ensaio de parada en boxes no [[Gran Premio de España de 2006.]] A temporada 2006, está marcada pola marcha de Adrian Newey cara a Red Bull Racing, así como por ser o último ano de patrocinio da tabacaleira West, que lles dá aos bólidos británicos o aspecto prateado, e ademais coa incógnita dos pilotos, que aínda nesta temporada, seguirán sendo Kimi Räikkönen e Juan Pablo Montoya, cos pilotos de probas, Pedro Martínez de la Rosa e Gary Paffett, están en dúbida a continuidade dos tres primeiros, xa que rematan contrato, e os rumores, son especialmente persistentes logo da marcha do piloto finlandés a Ferrari. Pero, no mes de decembro de 2005, as cousas empezouse a aclarar, primeiro co anuncio de patrocinio principal, a partir de 2007, da empresa de telefonía móbil Vodafone (ata agora patrocinadora de Ferrari), a cal devolverá as xa clásicas cores vermella e branca de principios dos 90 (os cales perderon a Marlboro, e partiron xustamente con Ferrari), así como a contratación como piloto, a partir do 1 de xaneiro de 2007, do actual campión do mundo, Fernando Alonso, o cal abandonará Renault ó finalizar a Temporada 2006.
O 11 de xullo do 2006, McLaren F1 Team anunciou o cambio no segundo asento da escudería Juan Pablo Montoya deixa o posto ao español Pedro Martínez de la Rosa. Juan Pablo cambia os Fórmula 1 pola serie Nascar.
O modelo MP4/21 tivo algúns problemas en, acabando a temporada en 3º lugar con 110 puntos.
En, a escudeira se viu envolta nun caso de espionaxe industrial envolvendo a Mike Coughlan (Proxectista xefe da McLaren, afastado) e Nigel Stepney (Ex-xefe dos mecánicos de Ferrari). Debido ás evidencias, McLaren foi penalizada coa perda de todos os puntos conquistados no Mundial de Construtores de e cunha multa de 100 $ millóns de dólares. Os pilotos, porén, non sufriron ningún castigo.
O 16 de novembro de 2009, a marca alemá Mercedes-Benz anunciou a venda da súa parte do equipo e a compra de Brawn GP, pasando a ter seu propio equipo a partir de : Mercedes GP. A pesar da venda das accións que tiña de McLaren, Mercedes vai continuar fornecendo motores para a escuadra por seis anos máis.
Resultados de McLaren na Fórmula 1
(cursiva indica equipo non oficial; negra indica campionato gañado)
Monoprazas
Na seguinte galería móstranse os diferentes modelos empregados por McLaren na Fórmula 1. No mesmo, algúns modelos están representados de forma xenérica, xa que varios deles foron reutilizados e presentados como evolucións dos modelos orixinais.
Estado Libre de Prusia
O Estado Libre de Prusia (en alemán: Freistaat Preußen) foi un estado alemán formado despois da abolición do reino de Prusia como consecuencia da derrota do imperio alemán na primeira guerra mundial. Para formar o seu nome preferiuse a utilización do nome patrimonial alemán Freistaat ("Estado Libre"), que equivale aproximadamente a Republik ("República"), porque este último recordaba á cultura latina, que era asociada con Francia pola maioría dos alemáns (e a súa maior inimiga naquela época).
Foi o maior Land do Estado alemán durante a República de Weimar, xa que comprendía case cinco oitavos do seu territorio (o 62,5 %) e gran parte da súa poboación (o 61,3 %). Dado que tiña tanto territorio e poboación, o novo goberno pensou, nun principio, dividir Prusia en varios Länder (estados) máis pequenos e manexábeis, pero o sentimento tradicionalista dos prusianos prevaleceu e Prusia seguiu inalterada (quitando as perdas territoriais).
O democrático Estado Libre de Prusia colapsou cando sucedeu o chamado Preußenschlag (golpe de estado de Prusia) de 1932–1933 e o ministro-presidente Otto Braun foi forzado a renunciar ao seu cargo. O seu goberno acudiu aos tribunais por esta destitución irregular, pero tras as eleccións de 1933 o réxime nazi tomou o control do goberno prusiano.
Desde 1933, o Estado Libre foi privado da democracia parlamentaria e gobernado exclusivamente baixo o liderado do Partido Nacional-Socialista Obreiro Alemán (partido nazi). Inicialmente, Prusia foi administrada polo alto cargo nazi Hermann Göring, que foi nomeado ministro-presidente de Prusia. En 1935, o territorio do Estado Libre foi desmantelado en Reichsgaue, A algunhas delas se lles incorporou territorios prusianos e non prusianos, acabando así con eficacia con Prusia como unha soa unidade territorial de Alemaña. Aínda que o Estado Libre de Prusia continuou existindo nominalmente baixo o mandato de Hermann Göring, en 1935 o goberno prusiano foi realmente absorbido polo goberno do Reich alemán, e a posición de Göring como ministro-presidente foi relegada a un papel simbólico en comparación cos labores máis prominentes que desempeñaba no goberno do Terceiro Reich.
Despois do final da segunda guerra mundial Otto Braun achegouse a mandos militares estadounidenses para solicitar o restablecemento do goberno prusiano legal. Pero estes, e as demais forzas aliadas, que ocuparan toda Alemaña, opuxéronse á idea e declararon suprimida a Prusia en 1947.
Perdas territoriais tras a I guerra mundial
Excepto polas súas colonias de ultramar, o Territorio imperial de Alsacia e Lorena e as partes bávaras da Saargebiet, todas as perdas territoriais alemás como resultado da guerra mundial foron perdas prusianas. Como se especifica no tratado de Versalles, Aledmaña foi obrigada a entregar: Ademais, a provincia do Rin (Rheinprovinz), ou Prusia renana (Rheinpreußen), converteuse nunha zona desmilitarizada. A maior parte das perdas territoriais de Prusia pasaron a Polonia, incluíndo a maior parte das provincias de Posen e Prusia Occidental, e unha sección do leste de Silesia. A cidade de Danzig e os seus arredores foron colocados baixo a administración da Sociedade de Nacións como o estado da Cidade Libre de Danzig. Estas perdas separaron a Prusia Oriental do resto do país, agora só accesíbel por ferrocarril a través do Corredor polaco ou por mar.
1918–1932: Bastión democrático
miniatura|180px|Otto Braun. miniatura|180px|Franz von Papen. miniatura|180px|Herman Göring.
Ao longo dos seus primeiros 400 anos de existencia, Prusia fora sinónimo de oligarquía e militarismo. En contraste, durante a República de Weimar Prussia era un piar da democracia. O restritivo Sistema das tres clases, foi suprimido pouco despois de que o káiser Guillerme II abdicara. Agora o poder pasara dos Junker, terratenentes e grandes empresarios ao "Berlín Vermello" e a zona industrializada do Ruhr, ambos os territorios con maiorías obreiras. Prusia convertíase nun bastión da esquerda.
De 1919 a 1932 Prusia foi gobernada por unha coalición formada polo Partido Socialdemócrata de Alemaña (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SDP), o católico Partido do Centro ((Deutsche Zentrumspartei, ou simplemente Zentrum) e os demócratas do Partido Democrático Alemán (Deutsche Demokratische Partei, DDP); desde 1921 a 1925, os gobernos de coalición incluían tamén o Partido Popular Alemán (Deutsche Volkspartei, DVP).
A diferenza de noutros Estados do Reich alemán, en Prusia o goberno pola maioría dos partidos democráticos nunca estivo en perigo de extinción. Porén, en Prusia Oriental e nalgunhas zonas industriais, o Partido Nacional Socialista dos Traballadores Alemáns (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP), o partido Nazi de Adolf Hitler foi gañando cada vez máis influencia e apoio popular, especialmente da clase media-baixa.
1932: O Preußenschlag ou Golpe de Estado prusiano
Todo isto cambiou o 20 de xullo de 1932 co Preußenschlag ("golpe prusiano"), cando o Chanceler do Reich Franz von Papen derrocou por decreto ao goberno democrático do Estado Libre de Prusia de Otto Braun, co pretexto de que perdera o control da orde pública. Isto foi provocado por un tiroteo entre membros da Sturmabteilung (SA) e das Schutzstaffel (SS) e militantes comunistas en Altona, Hamburgo (Altona era aínda unha parte de Prusia naquel momento). Despois deste decreto de emerxencia, Papen autodesignouse Comisario do Reich para Prusia, e tomou o control do goberno. Este feito facilitou que Adolf Hitler asumira o control de Prusia no ano seguinte.
O establecemento do goberno nazi en Prusia
O 30 de xaneiro de 1933, Hitler fora nomeado Chanceler de Alemaña. Como parte do trato para conseguir iso, Papen foi formalmente nomeado ministro-presidente de Prusia, ademais de vicechanceler do Reich. E o lugartenente de Hitler Hermann Göring converteuse en ministro do Interior do Estado. Catro semanas máis tarde (27 de febreiro de 1933), a Reichstag foi incendiado.
Göring interveu de maneira prominente nestas eleccións, porque era o comandante da forza policial máis grande do Reich. A súa policía perseguía e acosaba aos membros doutros partidos (especialmente aos comunistas e aos socialdemócratas) e só permitiu que os Nazis e os Populares puideran realizar a súa campaña electoral sen seren molestados relativamente.
Desmantelamento de Prusia
As posicións de liderado de Reichsstatthalter e ministro-presidente, ambos os cargos ostentados por Hermann Göring, continuaron existindo pero estaban subordinadas ao réxime nazi. Aínda se realizaron algúns cambios nas provincias prusianas máis tarde. Por exemplo, a "lei da área metropolitana de Hamburgo" ou "lei do Gran Hamburgo" (Groß-Hamburg-Gesetz) de 1937 transferíalle e este Gau algúns territorios das provincias de Hannover e Schleswig-Holstein, ao mesmo tempo que anexionaba o Geesthacht hamburgués e a cidade hanseática de Lübeck a Schleswig-Holstein, así como o porto hamburgués de Cuxhaven á provincia de Hannover.
En 1942, as redistribucións afectaron ás provincias de Saxonia e Hannover, e ao Estado Libre de Brunswick.
As terras prusianas transferidas a Polonia despois do tratado de Versalles foron reanexionadas durante a segunda guerra mundial. Porén, a maioría destes territorios non foron reintegrados en Prusia, senón asignados a diferentes Gaue da Alemaña nazi.
Disolución formal de Prusia
Co fin do goberno nacionalsocialista 1945 veu a división de Alemaña en zonas de ocupación e a transferencia do control de todo o territorio ao leste da liña Oder-Neisse a outros países. Como ocorrera no caso da primeira guerra mundial, case a totalidade deste territorio fora territorio prusiano (agás unha pequena porción da terra ao leste da fronteira revisada que pertencera a Saxonia). miniatura|250px|Mapa que mostra as perdas territoriais alemás en favor de [[Polonia e a Unión Soviética.]]
A maior parte do territorio foi transferido a Polonia e a parte setentrional de Prusia Oriental, incluíndo Königsberg (hoxe Kaliningrado), foi anexionada pola Unión Soviética.
Pola lei nº 46 de 25 de febreiro de 1947, o Consello de Control aliado proclamou formalmente a disolución do estado prusiano. Aínda que os aliados alegaron a historia do militarismo prusiano como a súa principal xustificación para a disolución de Prusia, a súa existencia demostraríase impracticábel despois do inicio da guerra fría e a división de Alemaña en dos estados no contexto dese conflito.
Goberno
A diferenza do seu predecesor autoritario de preguerra, Prusia era unha democracia prometedora dentro de Alemaña. A abolición da aristocracia transformara Prusia nunha rexión amplamente dominada pola á esquerda do espectro político, co "Berlín Vermello" e o centro industrial da rexión do Ruhr exercendo unha grande influencia. Durante este período, unha coalición de partidos de centro-esquerda gobernou, predominantemente baixo o liderado do socilademócrtata prusiano Otto Braun, que promoveu varias reformas, xunto co seu ministro do Interior, Carl Severing, que foron modelo para a posterior República Federal de Alemaña.
Por exemplo, o primeiro ministro prusiano só podía ser apartado do cargo se houbera unha "maioría suficiente" para un posíbel sucesor. Este concepto, coñecido como "voto de censura construtiva", levouse á lei orgánica da República Federal de Alemaña. A maioría dos historiadores considera que o goberno prusiano durante este tempo foi, con moito, o de máis éxito da Alemaña nese momento.
Similares disposicións rexían na constitucións doutros Estados alemáns da República de Weimar e dos actuais Lënder, un poder executivo dirixido por un Ministro-Presidente de Prusia investido por un Landtag (parlamento do Estado) elixido polo pobo.
As provincias despois do tratado de Versalles
miniatura|300px|En distintas tonalidades de azul, as provincias nas que se dividía o Estado Libre. De acordo co parágrafo 1º do artigo 32 da Constitución de 30 de novembro de 1920, o Estado Libre de Prusia estaba dividido en trece provincias, a saber:
O parágrafo 3º do precitado artigo engadía que o país de Hohenzollern (en alemán, Hohenzollernschen Lande e, despois, a partir de 1928, Hohenzollerische Lande) estaría representado no Consello do Estado por un membro elixido pola Asemblea Rexional (en alemán, Kommunallandtag).
Cambios anteriores ao réxime nazi
En 1920 aprobouse a "lei do Gran Berlín" para crear o Gran Berlín, ampliando a capital prusiana a expensas de Brandenburgo, do cal fora separado Berlín en 1881. A lei do Gran Berlín ampliara considerabelmente o tamaño da cidade, e as súas fronteiras mantéñense en gran parte no moderno Land alemán de Berlín.
O que quedaba das provincias de Posen e a Prusia Occidental uníronse para formaren Posen-Prusia Occidental en 1922.
Cambios durante o réxime nazi
Ver Desmantelamento de Prusia arriba.
Desmembramento despois da segunda guerra mundial
Despois da ocupación de Alemaña polos aliados en 1945, as provincias de Prusia dividíronse entre os seguintes Estados:
Partición de Alemaña
miniatura|180px|Zonas de ocupación de [[Alemaña en 1946. O Sarre (na zona francesa) móstrsea con franxas xa que se entregou a Francia en 1947 como un protectorado.]] miniatura|180px|O [[Berlín ocupado.]]
O resto de Prusia fusionouse con outros Estados alemáns para converterse nos seguintes Estados de Alemaña Occidental:
O Espírito Santo, Soñeiro, Sada
O Espírito Santo é un lugar da parroquia de Soñeiro no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres).
Elsa Baeza
Elsa Doris Baeza Pacheco, nada en Bayamo o 2 de xaneiro de 1947, é unha cantante e actriz cubana radicada en España.
Leopoldo García Durán
Traxectoria
Fillo de Manuel García Golmar. Estudou o bacharelato no colexio dos Escolapios de Celanova e fixo a carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid. Durante a súa xuventude foi futbolista, e formou parte das primeiras aliñacións do Real Madrid, club co que gañou a Copa do Rei en 1905.
Traballou no bufete do Conde de Bugallal e foi nomeado fiscal da Audiencia de Madrid. Formou parte do Consello de Administración de Ferrocarriles Estratégicos y Secundarios de Alacant. Membro do Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito de Alacant nas eleccións de 1914 "encasillado" por José Sánchez Guerra, Ministro da Gobernación. Posteriormente foi deputado polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1916, 1918, 1920 (esta disputada e protestada por José Calvo Sotelo ) e 1923. En 1916 o órgano conservador (bugallalista) Ecos del Arenteiro do Carballiño dedicoulle un número especial de homenaxe: miniatura|[[Ecos del Arenteiro, 12/11/1916.]]
O 4 de abril de 1922 foi nomeado Director Xeral de Prisións, posto que permaneceu ata o 11 de decembro dese ano. Tamén Foi Inspector General del Timbre. Durante a República foi presidente da Federación Nacional de Fútbol (1931–1936). Foi director do Patronato de Apuestas Mútuas Deportivas Benéficas na primeira etapa.
Vida persoal
Casou en xaneiro de 1910 con María Parages Diego-Madrazo, irmá do seu compañeiro no Real Madrid, Pedro Parages. Foi pai de Leopoldo, Pedro, Manuel, María del Carmen e Ana María García-Durán Parages.
Palmarés como futbolista
Co Real Madrid: Copa do Rei do ano 1905.
Casa da Contratación de Indias
No ano 1503 estableceuse por decreto real a Casa da Contratación de Indias en Sevilla, creada para fomentar e regular o comercio e a navegación co Novo Mundo. A súa denominación oficial era Casa e Audiencia de Indias e estableceu o asento que deu como froito o monopolio comercial coas Indias de Sevilla.
O Basante, Magalofes, Fene
O Basante é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Reino de Bitinia
dereita|miniatura|Mapa do [[século XV da rexión da actual Turquía, onde aparece Bitinia («Bithynia»).]] dereita|miniatura|Mapa do Imperio romano no ano [[116. Á dereita a provincia de Bitinia e Ponto.]]
O Reino de Bitinia foi un estado monárquico na rexión de Bitinia, de cultura helenística.
Orixe e historia
Os bitinios eran probabelmente un pobo de Tracia que se estableceu en Misia e se mesturou cunha parte dos misios, expulsando o resto. Serían dominados por Creso de Lidia. Herodoto menciónaos como tracios divididos en dúas tribos: os tinios e os bitinios, pero o primeiro nome caeu en desuso; Herodoto di que os tinios ocupaban a costa de Bitinia desde Cíos ata o Ponto, e os bitinios o interior, pero iso foi probabelmente erróneo. Destruído o reino de Lidia, os bitinios quedaron suxeitos a Persia, e creouse unha satrapía que non se sabe se era só para Bitinia ou comprendía outros territorios.
Dinastía
Ao rei Doidalses sucedeuno Boteiras, talvez o seu fillo. Bas, fillo de Boteiras foi o seguinte rei e sábese que reinaba o -334, cando os macedonios invadiron o país dirixidos polo xeneral Calanto, que foi derrotado. Alexandre o grande renunciou a ocupar o país e continuou o seu camiño.
miniatura|[[Moeda do reino de Bitinia: tetradracma de Nicomedes I. ]]A Bas sucedeuno o seu fillo Zipoites sobre o -326 e guerreou con Lisímaco e Antíoco (fillo de Seleuco I Nicátor) con certo éxito. O seu sucesor foi o seu fillo Nicomedes I (-281), do que é preciso supoñer unha nai grega polo seu nome totalmente grego. Nicomedes declarouse independente despois da morte de Lisímaco en Cirupedion o -281, pero tiña medo a perder o trono por causa de tres irmáns e fíxoos matar; logrouno con dous deles, pero o terceiro, Zibees, sublevouse e apoderouse dunha parte do reino. Foi este rei quen convidou aos gálatas, establecidos en Tracia a pasar á Asia Menor (-278), por axudalo contra o seu irmán rebelde, que dominaba xa boa parte do país. Os gálatas derrotaron rapidamente a Zibees e recibiron un pequeno territorio ao sur de Bitinia para se estableceren, pero pronto dedicáronse a asolar as rexións próximas. Nicomedes fundou a cidade de Nicomedia (-264) no golfo de Astaco, que converteu na súa capital, e que lle permitiu afianzar o seu poder, ao asegurar o dominio da costa da Propóntida.
Despois duns anos confusos, sucedeuno á súa morte (sobre -250 ou -246) o seu fillo Ziaelas, quen planificou a morte dos xefes gálatas aos que o seu pai convidara, pero os gálatas decatáronse e matárono.
O seu fillo Prusias I Kholos (o coxo) foi proclamado rei, e derrotou aos gálatas que estaban asolando as cidades do Helesponto, e matou todos os que puido incluídos mulleres e nenos. O -188 acolleu ao cartaxinés Aníbal, expulsado do territorio seléucida. Adquiriu a cidade de Cíos, no golfo de Cíos, e Mirlea, e o seu dominio ao leste estendeuse ás inmediacións do Rhyndacos, e tamén ocupou Cieros en territorio de Heraclea (á que deu o nome de Prusias (ao igual que fixo con Cios) e Tios na boca do Bilao, rodeando Heraclea polos dous lados; pero cando atacou a cidade grega resultou morto (-180) e sucedeuno o seu fillo Prusias II Kynegos (a cazador) que o -167 pediu a protección do senado de Roma e o -156 se aliou con Mitrídates V Everxetes do Ponto contra Pérgamo, ocupando o norte do reino ata que os romanos enviaron tropas que o obrigaron a retirarse e lle impuxeron un tratado de pau. O -149 o rei quixo asasinar ao seu fillo Nicomedes e este rebelouse con axuda de Pérgamo, arrestou ao pai e executouno, e proclamouse rei (Nicomedes II Epífanes).miniatura|[[Moeda do reino de Bitinia: tetradracma de Nicomedes II]]
Tivo un pacífico reinado que se confunde co do seu fillo Nicomedes III Everxetes (entre os dous case sesenta anos); o -135 aliouse ao rei do Ponto Mitrídates V (Mitrídates I do Bósforo Cimerio). Morreu o -128 e sucedeuno o seu fillo. O -91 Nicomedes III ocupou Paflagonia o que levou a unha breve guerra co reino de Capadocia, que non seguiu pola morte do rei o -90. Entón subiu ao trono o seu fillo Nicomedes IV Filopátor, que foi recoñecido rei polos romanos, dos que o novo rei era un dos máis grandes partidarios, pero o seu irmán Sócrates, inimigo de Roma, sublevouse e derrocou ao seu irmán con axuda do Ponto. O -89 os romanos impuxeron o restablecemento de Nicomedes IV, pero pouco tempo despois (-88) este foi expulsado do poder por Mitrídates VI Eupátor do Ponto, que reinstalou a Sócrates. O -84 Nicomedes IV foi restaurado polos romanos despois da paz. Morreu sen fillos o -74 e deixou o reino en herdanza a Roma.
O gobernador romano de Asia, Marco Xunio, foi enviado a Bitinia a recoller a herdanza pero Mitrídates do Ponto anticipouse e ocupou o reino e anexionou a costa ata Heraclea, deixando só sen ocupar a península de Calcedonia, onde chegaron miles de refuxiados que fuxían dos pónticos. Pero os cónsules Cotta e Lúculo obtiveron diversas vitorias e o ano seguinte (-73) Bitinia quedou totalmente ocupada e incluída dentro da provincia romana de Asia, ata que despois formará provincia separada.
Antonio María Esquivel
Antonio María Esquivel, nado en Sevilla o 8 de marzo de 1806 e finado en Madrid o 9 de abril de 1857, foi un pintor español. miniatura|''Xosé e a muller de Putifar, 1854.
Traxectoria
Fillo dun oficial de cabalería finado na Batalla de Bailén cando Antonio María tiña dous anos. En 1823 participou na defensa de Cádiz fronte aos Cen Mil Fillos de San Luís.
Estudou na Escola de Debuxo de Sevilla. En 1831, xa casado, trasladouse a Madrid, onde foi nomeado académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Durante unha longa enfermidade perdeu temporalmente a visión debido a unha afección herpética, o que o levou a unha depresión (tentou botarse ao río en dúas ocasións) da que logrou saír grazas á intervención de Xenaro Pérez Villamil. Este abriu unha subscrición no Liceo Artístico e Literario de Madrid para lograr os fondos cos que custear un tratamento cun médico francés, cousa que conseguiu coa colaboración dos principais artistas españois do momento. Trala súa recuperación, en agradecemento á Sociedade, entregoulle o seu cadro A caída de Luzbel, e lembrando a moitos daqueles que colaboraron pintou o seu célebre "Os Poetas" (1846), onde os retratou. Hai que lembrar que un dos pintores que colaboraron á rifa entregando unha das súas obras foi o compostelán Ramón Antonio Gil Rey, membro coma el da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
XII edición dos Premios Goya
A cerimonia de entrega da XII edición dos Premios Goya tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid o 31 de xaneiro de 1998. Estivo dirixida por Isabel Coixet e presentada por El Gran Wyoming.
A Visura, San Fiz de Monfero, Monfero
A Visura é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 7 eran mulleres.
A Armilda, Monteseiro, A Fonsagrada
A Armilda é un lugar da parroquia de Monteseiro no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Marco Bellocchio
Biografía
Xa de rapaz, na escola salesiana onde estudaba mostrou interese polo mundo do cinema. En 1959 desprazouse ata Londres para estudar cinematografía. Ós 26 anos dirixe en Bobbio o seu primeiro filme, I pugni in tasca (1965), no cal se nota o seu anticonformismo, o que tamén sucede nos dous seguintes La Cina è vicina (1967) e Il popolo calabrese ha rialzato la testa (Paola) (1969). Nese mesmo ano participou cun episodio no filme Amor e rabia (1969) xunto con Pasolini, Bertolucci, Lizzani e Godard.
En 1971 foi un dos sinatarios do manifesto de intelectuais contra o comisario Luigi Calabresi ó que acusaban da morte do anarquista Giuseppe Pinelli.
No filme Nel nome del padre (1972) con Laura Betti evocou a súa infancia en clave grotesca e nese ano tamén dirixiu a Gian Maria Volonté en Sbatti il mostro in prima pagina (1972). En Pianeta Venere (1974, dirixido por Elda Tattoli), Bellocchio actuou como actor. A súa seguinte película é unha dura acusación contra os manicomios, Nessuno o tutti - Matti da slegare (1975) e realizou unha versión da novela de Anton Chekhov Il gabbiano (1977).
En 1978 coñece o psiquiatra Massimo Fagioli, co que mantivo unha longa e frutífera relación: Fagioli participou activamente na realización de catro filmes de Bellocchio (Il diavolo in corpo, La visione del Sabba, La condanna e Il sogno della farfalla).
Logo de Armonica a bocca (1979) e Vacanze in Val Trebbia (1980) dirixiu a Marcello Mastroianni en Enrico IV (1984), baseado nunha comedia de Luigi Pirandello, e de seguido Il diavolo in corpo (1986) baseada nun libro de Raymond Radiguet e  ó ano seguinte roda La visione del Sabba (1987).
Na súa produción dos anos noventa son de salientar La condanna (1990) e La balia (1999).
En 2002 dirixiu a Sergio Castellitto en L'ora di religione, coa que recibe o Nastro d'Argento ó mellor director, ó ano seguinte evocou o secuestro de Aldo Moro en Buongiorno, notte.
Ese mesmo ano realizou o filme Il regista di matrimoni (2006), novamente con Castellitto.
En Bobbio dirixe o Laboratorio Farecinema e o Festival cinematográfico Bobbio film festival.
En 2008 dirixiu Vincere, un filme que dá conta da atormentada vida de Ida Dalser, amante de Benito Mussolini e nai do seu fillo Benito Albino.
Nani
Luís Carlos Almeida da Cunha, máis coñecido como Nani, nado en Praia (Cabo Verde) o 17 de novembro de 1986, é un futbolista profesional portugués que xoga como extremo para o Valencia Club de Fútbol de La Liga.
José Bermúdez de la Puente
José María Bermúdez de la Puente Acevedo, nado en 1849 e finado en Palencia o 16 de agosto de 1905, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón María Bermúdez Acevedo. Foi director de El Anunciador en 1888. Foi Gobernador civil de Cáceres en 1892. Casou con María del Carmen Varela Bermúdez, condesa de Ramirás.
Xogos Olímpicos de 1964
En 1958, Toquio conquistou finalmente o dereito de cidade-sede para o ano de 1964, derrotando na votación do Comité Olímpico Internacional as cidades de Detroit, Bruxelas e Viena.
Abertos polo Emperador Hiroito en persoa, coa presenza de 5.151 atletas de 93 estados, o momento máis simbólico do evento foi a entrada no estadio, cargando a facho olímpico, do mozo Yoshinori Sakai, de 19 anos, nacido en Hiroshima o día 6 de agosto de 1945, o mesmo día no que a bomba atómica foi detonada sobre a cidade. A súa escolla foi unha homenaxe ás vítimas do holocausto nuclear e unha chamada á paz mundial.
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
A viaxe a Budapest
A viaxe a Budapest (en El viaje a Budapest) é unha novela de Daniel Barredo publicada pola editorial Berenice en marzo de 2012. En decembro de 2011 gañou o certame Andalucía Joven de Narrativa. É unha novela xeracional ambientada en Granada e Budapest, tratando temas como a sexualidade, a literatura, as expectativas vitais ou a situación económica e laboral.
Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Os Herculoides
Os Herculoides é unha serie de debuxos animados de ciencia ficción creada polo estudio Hanna-Barbera para a CBS que se comezou a emitir en 1967. En Galicia a TVG emitiuna en 1986.
Sinopse
A historia ten lugar nun planeta distante chamado Amzot. O nome do planeta, Amzot, menciónase por vez primeira nun dos episodios do Fantasma do Espazo, sendo ademais a primeira aparición dos personaxes na televisión; na propia serie, o nome menciónase por primeira vez no episodio 19: "As criaturas do tempo". Os Herculoides loitan xuntos para protexer o planeta Amzot dos invasores.
José Suárez
José Suárez, nado en Allariz en 1902 e finado na Guarda o 5 de xaneiro de 1974, foi un fotógrafo galego. A súa obra pode relacionarse coa fotografía humanista, co ser humano e o seu contorno como tema central a través da súa visión persoal. Con todo, algúns autores inclúen a súa obra na Nova Obxectividade.
Traxectoria
Aos 19 anos, mentres estudaba Dereito en Salamanca, comezou a colaborar na revista Vida Gallega. Por entón tamén realizou curtametraxes cinematográficas. En 1932 publicou o libro 50 fotos de Salamanca, con prólogo de Miguel de Unamuno. Fixo reportaxes sobre actividades profesionais, como oleiros, telleiros, segadores, mariñeiros e romeiros. En 1935 comezou a rodar o documental Mariñeiros na Comarca do Morrazo, pero non chegou a rematalo por mor da guerra civil española. A finais de 1936 emigrou a Buenos Aires.
Comezou a traballar como fotoxornalista no diario arxentino La Prensa. En 1950 trasladouse a Punta del Este (Uruguai), e tres anos máis tarde marchou ao Xapón como correspondente dos periódicos La Prensa e El Día. O Xapón tivo unha grande influencia na súa vida, e tralo seu regreso a América en 1956 deu a coñecer o teatro Nō a través de conferencias, traducións e a exposición Vislumbre de Japón. Colaborou coa revista Life e con US Camera.
Os Herculoides
Continuación
A serie tivo continuación dentro do espazo Space Stars, creado por Hanna-Barbera para a NBC no ano 1981, en 11 episodios de 6 minutos de duración cada un.
José Suárez
Traxectoria
En 1959 regresou a España, mais atopou dificultades para dar a coñecer o seu traballo. En 1965 publicou un libro sobre A Mancha baseado nunha serie fotográfica en branco e negro que foi moi valorada. En 1966 publicou no Reino Unido un libro sobre a tauromaquia titulado The Life and Death of the Fighting Bull. En 1982 publicouse o libro póstumo Galicia: terra, mar e xentes, con 161 fotografías. .
Block L Molniya 8K78
Block L Molniya 8K78 é o nome dun foguete soviético usado como remolcador espacial e etapa superior.
José Suárez
Traxectoria
No ano 2015 o Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura organizou unha exposición monográfica sobre o fotógrafo baixo o título José Suárez, uns ollos vivos que pensan . A exposición percorreu posteriomente varias cidades, Nova Deli, A Coruña, Madrid, Buenos Aires, París, Toquio e Salamanca.
O Botarigo, Magalofes, Fene
O Botarigo é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
La Terremoto de Alcorcón
La Terremoto de Alcorcón, nada en Madrid é unha cantante cómica española.
Traxectoria
Creceu en Alcorcón e estudou idiomas. Foi traballar como au pair ao Reino Unido. Fichou polo grupo Diabéticas Aceleradas en 1999. Vive en Palma, onde rexentaba un bar en Sant Jordi, unha pedanía da capital, aínda que posteriormente e traspasou.
En 2006 presentou "Sin afeitar" ("I will survive") de Gloria Gaynor e no verán dese mesmo ano "Me voy pa Benidorm" ("Walking on sunshine") de Katrina & The Waves. En 2007 presentou o seu primeiro single, que foi o himno oficial do Europride 2007 en Madrid, chamado "¡Libérate!".
Kim Eternity
Kimberly Hines, máis coñecida coma Kim Eternity, nada o 22 de marzo de 1973, é unha actriz porno afroamericana. Empezou a facer películas en 1994 e apareceu en máis de 100 filmes e números de revistas, coma Voluptuous.
Grigorii Chukhraii
Grigorii Naumovich Chukhraii (Григо́рий Нау́мович Чухра́й, Григорiй Наумович Чухрай), nado en Melitopol o 23 de maio de 1921 e finado en Moscova o 29 de outubro de 2001, foi un director de cinema e guionista soviético, pai do director de cinema ruso Pavel Chukhraii.
Primeiros anos
Seus pais, Naum Zinovievich Rubanov e Claudia Petrovna Chukraii, eran soldados do Exército Vermello e de nacionalidade ucraína. Logo de se divorciaren, súa nai casou con Pavel Antonovich Litvinenko, xefe de kolkhoz e tomou parte activa na colectivización e dekulakization de Ucraína e despois traballou como oficial de investigación na policía. En 1935 as autoridades enviaron a estudar a seu padrasto á Escola de Agricultura de Moscova e tras rematar volveu a Ucraína, mais Gregorii permaneceu na capital soviética estudando secundaria. En 1938 volveu a Ucraína cos seus pais.
Realizador
miniatura|Sepultura de Chukhraii en Moscova Ao finalizar a guerra, estudou cinema no VGIK con Sergei Yutkevich e Mikhail Romm e tras graduarse en 1953, desenvolveu as súas habilidades como axudante de dirección no Estudo de Cinema de Kíiv. A partir de 1955 comezou a escribir e dirixir os seus propios filmes no estudio Mosfilm, gañando o recoñecemento cinematográfico fóra da Unión Soviética en 1957 no Festival de Cannes co filme Sorok pervii (1956).
Chukhraii dirixiu e coescribiu Ballada o soldate (1959), sobre o amor e a traxedia da guerra, o filme recibiu aclamación na URSS e gañou o Premio Lenin, e tamén internacionalmente gabouse pola súa historia e técnica cinematográfica. En 1960 no Festival de Cannes recibiu un premio especial do xurado polo seu "alto humanismo e excelente calidade"e mesmo tivo estrea nos Estados Unidos en 1960, no Festival Internacional de Cinema de San Francisco, gañando o premio ao mellor director e filme, e no ano seguinte gañou o premio BAFTA ao mellor filme. Con Valentin Iezhov tamén foi candidato en 1961 ao Oscar ao mellor guión orixinal.
En Chistoe nebo (1961) contou a historia dun piloto soviético que sobreviviu nunha prisión nazi durante a guerra, pero ao que acusaron de espionaxe. Foi un dos primeiros filmes soviéticos en tratar as prácticas represivas so o liderado de Stalin, gañou o gran premio no 2º Festival Internacional de Cinema de Moscova. Dous anos máis tarde Chukhraii presidiu o xurado no 3º Festival Internacional de Cinema de Moscova.