cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rally San Froilán de 2019
Resumo
Coa vitoria neste rally Alberto Meira asegurouse a segunda praza do campionato galego.
Correola
thumb|Correola tricolor [[Convolvulus tricolor]]
As correolas son plantas pertencentes ao xénero Convolvulus que conta cunhas 250 especies de plantas de flor na familia Convolvulaceae. Distribúense en moitas rexións temperadas. Son plantas de porte fino e miúdo, rubideiras e moitas con hábitos ratreiros. Teñen follas simples, en espiral e flores anchas con forma de trompeta.
Comúns en Galiza, reciben tamén os nomes dialectais de corriola, corregola e corregota.
Descrición
Son plantas anuales ou perennes de porte herbáceo ou rubideiras e algunhas especies de maior porte arbustos, acadando de 0,3 a 2 m de altura. As follas distribúense en espiral, e as flores teñen forma de trompeta, presentando especialmente cores brancas e rosadas, mais tamén azuis, violetas, púrpura ou amarelas nalgunhas especies.
Usos
Moitas das especies de Convolvulus están consideradas como herbas daniñas, que poden sufocar e abafar outras plantas máis valiosas gabeando nelas. Porén algunhas especies cultívanse coma ornamentais en xardinaxe, grazas ás súas atractivas flores.
As especies de Convolvulus serven de base na alimentación de larvas dalgunhas especies de lepidópteros incluída a especie furadora de follas Bucculatrix cantabricella que se alimenta exclusivamente da especie Convolvulus cantabricus.
Cantiga popular
''Teño unha hèrba n'a hòrta
''que lle chaman correòla. ''Para falar ti comigo, còmprech'un ano d'escòla
Queirís, Colantres, Coirós
Queirís é un lugar da parroquia de Colantres no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 173 habitantes (85 homes e 88 mulleres).
Fist of Legend
Fist of Legend é un filme producido en Hong Kong que foi dirixido por Gordon Chan e foi estreado en 1994. Foi producido e protagonizado por Jet Li. É un remake do filme de 1972 Fist of Fury, protagonizado por Bruce Lee. O filme está ambientado no Shanghai de 1937 durante a Segunda Guerra Sino-Xapanesa, período no cal a cidade foi ocupada polo exército xaponés.
Sinopse
A Academia de Artes Marciais Jingwu adestra ós mozos que aínda cren no seu país para convertelos en loitadores. O mestre Huo, fundador da Academia, é un obstáculo para a forzas de ocupación xaponeses, polo que deciden asasinalo. Mentres, Chen Zen, un dos alumnos de Huo, regresa dos seus estudos no Xapón ó descubrir a morte do seu mestre. Decide investigar o ocorrido e restablecer a boa reputación da Academia.
Avaricia
miniatura|200px|A avaricia amosada por [[Hieronymus Bosch, detalle d'Os sete pecados capitais e as últimas catro etapas do home . É unha escena dun xuízo no que o xuíz, lonxe de impartir xustiza, acepta un suborno dunha das partes ou incluso das dúas partes en litixio.]]
A avaricia é a ansia de acumular e atesourar diñeiro, riquezas e máis obxectos mesmo privándose do máis necesario.
Está catalogada coma un pecado pola maioría das relixións e o termo te sempre connotacións negativas.
Dante considerábao o quinto pecado en importancia. Relaciónao con verbas coma: cobiza, arela, degoiro ou devezo. É o vicio por excelencia do capitalismo segundo os seus detractores, xa que é o que sustenta as arelas de consumo que permite que aguante o sistema. Por iso a publicidade tende a incitar a avaricia e adquirir moito máis do que é necesario.
O avaro coma personaxe
O avaro converteuse nun personaxe literario arquetípico (inicialmente eran sempre xudeus, polo antisemitismo reinante): unha persoa que vive miserabelmente malia ter diñeiro porque non o quere gastar e que sempre desconfía dos outros, potenciais ladróns ou desprendidos, feito que provoca que remate tendo mal carácter ou até actúe coma antagonista. A figura foi exportada ao cinema.
Os avaros de ficción adoitan ter un rol cómico (o seu amor ao diñeiro fainos vivir situacións ridículas) ou ben moral, xa que rematan recibindo un castigo.
Algúns avaros sonados son:
Antípaxos
Antípaxos ou Andípaxos (grego: Αντίπαξος) é unha illa pequena (5 km²) en Grecia, a uns 3 quilómetros ao sur de Paxoi. Segundo o censo de 2011 ten unha poboación de 20 habitantes, e está administrada polo municipio de Paxoi da Prefectura de Corfú no oeste de Grecia. Cuberta en gran medida por viñedos, Antipaxos ten varias praias e un porto, Agrapidia.
Ten tres praias: Vrika (area branca), Mesovrika (seixos) e Voutoumi (pedras) e pódese chegar en 15 minutos cun taxi acúatico desde o porto de Gaios en Paxoi.
Analogue (All I Want)
"Analogue (All I Want)" é o terceiro sinxelo, primeiro no Reino Unido, do oitavo álbum de estudio de a-ha, Analogue. Foi lanzado en Alemaña o 30 de decembro de 2005, no Reino Unido o 23 de xaneiro de 2006 e en Noruega o 30 de xaneiro de 2006.
Rebautizada con este nome no sinxelo, a canción é a cuarta pista do álbum titulada simplemente Analogue. O cambio de título debese a que a estrofa na que aparece a palabra foi eliminada da versión do álbum (e do sinxelo) e que as tres primeiras palabras do erefrán son "All I Want". A canción ía ser titulada nun principio como "Minor Key Sonata" e ía presentar un refrán e letras diferentes (nesta versión si figuraba na letra a palabra "analogue"). Non obstante optouse como canción definitiva a versión que aparece no álbum e no sinxelo, pero lonxe de desaparecer, a primeira versión foi incluída no sinxelo. Ademais, o sinxelotamén inclúe o tema "Case Closed On Silver Shore".
San Pedro de Viveiro, Viveiro
San Pedro de Viveiro é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE en 2019 tiña 274 habitantes (154 mulleres e 120 homes) distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 292 habitantes.
Subprefectura de Ishikari
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Ishikari en Hokkaidō A Subprefectura de Ishikari (石狩支庁, いしかりしちょう, Ishikari-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 3.539,84 km² de superficie e unha poboación de 2.310.001 habitantes (2005)
Reyssouze
Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cloroflexos
Os cloroflexos (Chloroflexi ou Chloroflexota), tamén chamadas Chlorobacteria (antes bacterias verdes non do xofre), son un filo de bacterias cunha gran diversidade de fenotipos, que inclúe membros aeróbicos termófilos, que usan o osíxeno e viven a altas temperaturas, e fotótrofos anoxixénicos, que captan a luz para facer a fotosíntese, e halorrespiradores anaerobios, que usan como fonte de enerxía compostos haloxenados orgánicos (como etenos clorados tóxicos e bifenilos policlorados).
A maioría dos Chloroflexi son monodermos e na maior parte dos casos gramnegativos. Nisto diferénciase doutros grupos de bacterias que son didermos gramnegativos, coa excepción de Firmicutes (grampositivos con baixo GC), Actinobacteria (grampositivos con alto GC) e o grupo Deinococcus-Thermus (grampositivo, pero didermos cunha grosa capa de peptidoglicano).
O xénero tipo do grupo Chloroflexus ten un metabolismo moi versátil. É termófilo, fotosintético anoxixénico (é dicir, que non desprende oxíxeno da fotosíntese, na que en vez de auga usa H2S ou H2), é fotoheterótrofo, aínda que tamén pode usar CO2 polo ciclo do hidroxipropionato (en vez de polo ciclo de Calvin), e na escuridade pode crecer tamén como quimioorganótrofo que respira aeróbicamente. Contén bacterioclorofila c e clorosomas. O seu fototrofismo considérase ancestral. Os xéneros das distintas clases teñen características bastante diferentes.
Historia
En 1987, Carl Woese, considerado o precursor da revolución na filoxenia molecular, dividiu as Eubacteria en 11 divisións baseadas nas secuencias do ARNr 16S (SSU) e agrupou os xéneros Chloroflexus, Herpetosiphon e Thermomicrobium no grupo das "bacterias verdes non do xofre e relacionadas", que foi renomeado provisoriamente como "Chloroflexi" no volume 1 do Bergey's Manual of Systematic Bacteriology.
Con respecto á clase "Dehalococcoidetes", o nome foille dado por Hugenholtz & Stackebrandt, 2004, a partir do nome da especie Dehalococcoides ethenogenes, que foi parcialmente descrita en 1997, e a primeira especie que foi descrita totalmente foi Dehalogenimonas lykanthroporepellens por Moe et al. 2009, pero coa descrición desta especie a clase non se fixo oficial nin se formaron familias ou ordes, xa que estas dúas especies comparten só o 90% de identidade no ARNr de 16 S, o que indica que poderían situarse en diferentes familias e mesmo ordes.
Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e nos datos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada nas secuencias do ARNr de 16 S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas: ♠ Cepas atopadas no NCBI pero non no LPSN. ♪ Procariotas dos que non hai cultivos puros (axénicos) illados ou dispoñibles, é dicir, que non se poden cultivar ou o cultivo dura pouco.
Etimoloxía
O nome "Chloroflexi" é un nominativo masculino plural neolatino obtido a partir do nome do xénero "Chloroflexus", que foi o primeiro xénero descrito. O nome é unha combinación do grego chloros, -a, -on (χλωρός, -ά, -όν), que significa "verde-amarelento", e do latín flexus ("dobrado"), polos filamentos flexionados que forma.
Copa de baloncesto de Rusia
A Copa de Rusia (en ruso Кубок России) é unha competición do baloncesto rusa. Fundada no ano 2000, celébrase ininterrompidamente cada ano dende o 2003.
Por equipo
thumbnail|Copa de Rusia 2012–2013
Peyton Manning
Peyton Williams Manning, nado o 24 de marzo de 1976 en Nova Orleáns, Luisiana, é un ex xogador profesional de fútbol americano estadounidense que xogou durante dezaoito temporadas na National Football League (NFL) na posición de querterback. Considerado un dos mellores quarterbacks de todos os tempos, xogou durante catorce temporadas nos Indianapolis Colts e durante as súas últimas catro nos Denver Broncos. A nivel universitario xogou para o equipo da Univerisidade de Tennessee, liderando os "Volunteers" cara ao título da SEC en 1997. É o segundo fillo do ex- quarteback da NFL Archie Manning e irmán máis vello do quarterback dos New York Giants Eli Manning.
Manning foi seleccionado no primeiro posto do Draft da NFL de 1998 polos Colts. Na súa etapa en Indianápolis conseguiu converter a franquía nun dos principais contendentes aos títulos e levou o equipo a oito títulos de división, dous campionatos de conferencia e unha Super Bowl, a primeira dos Colts en trinta anos. Despois de ser sometido a unha intervención cirúrxica no pescozo, que o levou a perder a temporada 2011, Manning mudou de equipo e asinou cos Denver Broncos, equipo ao que axudou a gañar o títuo de divisón e cada un dos seus catro anos na franquía, e finalizou a súa carreira coa vitoria na Super Bowl 50.
Skagerrak
O Skagerrak (Skagerack, Skagerak) é un estreito entre o sur da Noruega, o Bohuslän sueco e o noroeste da Xutlandia dinamarquesa. Une o Kattegat e o mar do Norte dunha banda e o mar Báltico, pasando por Öresund, da outra.
Cunha superficie de aproximadamente 32 000 km², forma un rectángulo de 240 km de lonxitude por 130–145 km de largura, delimitado
A súa profundidade máxima é de cerca de 700 metros preto das costas norueguesas, sendo que a súa profundidade media é de 210 metros (23 metros no Kattegat).
O seu nome deriva do nome da cidade de Skagen, a máis setentrional de Dinamarca.
O estreito ten un tránsito intenso, pois constitúe a única pasaxe (co canal de Kiel) ligando o mar do Norte ao mar Báltico.
En ambas as guerras mundiais, o Skagerrak foi estratexicamente moi importante para a Alemaña. Unha das maiores batallas marítimas da primeira guerra mundial, a batalla de Xutlandia, tamén coñecida como a batalla do Skagerrak, aconteceu aquí do 31 de maio ao 1 de xuño de 1916. A importancia do control desa pasaxe, o único acceso ao Báltico, foron motivos para as invasións de Dinamarca e de Noruega pola Alemaña durante a segunda guerra mundial.
Dia (lúa)
Dia é a lúa irregular de movemento directo de Xúpiter que órbita máis afastada deste. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2000.
Características
Dia ten ó redor de 4 quilómetros de diámetro, orbita Xúpiter a unha distancia media duns 12,555 Gm (millóns de quilómetros) nun período de 287 días, cunha inclinación de 28° (respecto do ecuador de Xúpiter) e unha excentricidade orbital de 0,248. A lúa foi incluída inicialmente no grupo de satélites Himalia, pero hai que subliñar que non se ten información precisa da lúa e que os seus elementos orbitais principais non foron calculados.
Dia estaba na práctica 'perdido' e unha das teorías ó respecto afirmaba que impactara contra Himalia, creando un feble anel ó redor de Xúpiter. Porén, foi volto a ver en observacións realizadas en 2010 e 2011.
Abaý Qunanbaýulı
Traxectoria
Nado nunha familia da aristocracia casaca, comezou a estudar nunha madrasa tradicional onde recibiu unha formación islámica tradicional, pasando despois a unha escola rusa en Semipalatinsk, quedando moi influído polas obras de Mikhail Lermontov e Alexander Pushkin.
Obra
A principal contribución de Abai á cultura casaca foi a súa poesía, onde expresa un sentimento nacionalista que bebe da cultura tradicional, antes del a maioría da poesía casaca era oral, que reflectía os hábitos nómades dun pobo que habitaba as duras estepas. Pero durante a vida de Abai producíronse importantes mudanzas sociais, políticas e económicas que comezou a alterar a vida tradicional do pobo, a influencia rusa continuou a medrar en Casaquistán, aumentando tamén as posibilidade de acceder a unha educación formal e achegarse ás diferentes filosofías que traían os europeos.
E nese clima Abai traduciu ao casaco as obras de autores como Mikhail Lermontov, Johann Wolfgang von Goethe, Lord Byron, as fábulas de Ivan Krylov e Alexander Pushkin. Pero a súa principal obra foi қара сөздері (‘’Qara sözderi’’, literalmente “O libro das palabras”) un tratado filosófico e unha colección de poemas onde alenta ao seu pobo a abraza a educación, a alfabetización e unha boa moral para fuxir da pobreza, a escravitude e a corrupción.
Fernsehturm de Berlín
miniatura|200px|A Fernsehturm de Berlín.
A Fernsehturm (en alemán, Torre de televisión) é unha torre de televisión situada no centro de Berlín, capital de Alemaña. É un punto de referencia moi coñecido, próximo á Alexanderplatz. A torre foi construída en 1969 pola extinta República Democrática Alemá (RDA) e a súa imaxe foi usada desde entón polo goberno da RDA como símbolo do Berlín Oriental. Dende ela pódense ver doadamente todos os distritos do centro de Berlín e continúa a ser un símbolo da cidade.
A altura orixinal dq Fernsehturm era de 365 metros, pero pasou a ser de 368 logo da instalación dunha nova antena nos anos 1990. É actualmente o segundo edificio máis alto de Europa, só superado pola Torre Ostankino de Moscova, e a décimo sétima torre máis alta do mundo. Na cúspide da torre hai unha grande esfera na que se atopan un miradoiro e un restaurante; o miradoiro está a unha altura aproximada de 204 metros sobre o chan. O restaurante, que vira 360 graos cada media hora, atópase uns metros por riba do miradoiro. Dentro do corpo principal da torre hai dous ascensores que levan aos visitantes á esfera en 40 segundos.
Historia
En 1964, Walter Ulbricht, dirixente do Partido Socialista Unificado que gobernaba a República Democrática Alemá, decidiu impulsar a construción dunha torre de televisión na Alexanderplatz, tomando como modelo ao Fernsehturm de Stuttgart. A estrutura foi ideada por Hermann Henselmann e Jörg Streitparth; logo sumáronse ao equipo de arquitectos Walter Herzong e Herbert Aust. A construción comezou o 4 de agosto de 1965 e o edificio foi inaugurado pouco máis de 4 anos despois, o 3 de outubro de 1969. Na actualidade é un dos maiores puntos turísticos de Berlín, sendo visitada por ao redor dun millón de visitantes ao ano.
Aínda que comezara a construción dunha torre de televisión en Müggelberg, ao sueste de Berlín, o proxecto foi cancelado porque unha torre nese lugar sería perigosa para os avións que aterrasen e despegasen do próximo Aeroporto Internacional Schönefeld de Berlín. miniatura|250px|A torre, detrás do [[Palacio da República (Berlín)|Palacio da República.]]
O desquite do Papa
Cada vez que o sol se reflicte na cúpula de aceiro inoxidable da Fernsehturm, fórmase o debuxo dunha cruz. Este efecto non foi buscado nin previsto por ninguén. Bromeando co ateísmo do Estado socialista, os berlineses comezar a chamar ao fenómeno da cruz luminosa como Rache des Papstes, ou o desquite do Papa. Pola mesma razón a torre tamén foi denominada San Walter, en referencia a Walter Ulbricht.
Epipaleolítico
Epipaleolítico, que quere dicir Por Encima do Paleolítico, é un vocábulo acuñado a principios do século XX para definir unha fase da Idade de Pedra que ata entón se denominou Mesolítico. Este novo termo intentaba remarcar a continuidade cultural que se demostrou que existía entre ambos os períodos, moi afastada da percepción de ruptura e decadencia que ata entón se tivo desta época.
Adaptación
O Epipaleolítico comezaría coa transición do Plistoceno ao Holoceno, hai uns 12000 anos, e acabaría coa aparición dos modos de vida produtores/neolíticos, cuxa cronoloxía varía moito dunhas rexións a outras e dun continente a outro. Esta época estivo marcada polo final da era glacial e a implantación dun clima tépedo/cálido que permitiu o aumento dos bosques e a biodiversidade, e provocou a inundación de amplas zonas costeiras. Cambios que influíron necesariamente no comportamento e na cultura material dos humanos da época, que tiveron que adaptarse a novas situacións, realizando modificacións na súa tecnoloxía e estratexias de caza para poder seguir obtendo recursos. 220px|miniatura|esquerda|Fraccionamento [[concoide de sílex e afiados anacos cortantes.]]
164x596px|dereita|miniatura|Arpón con armadura de [[microlitos xeométricos.]] A industria lítica mostra unha clara tendencia á fabricación de pequenos utensilios adaptados ás novas situacións e usos, moi especializados, os microlitos. Estes eran utilizados para a recolección de moluscos e para a súa apertura, como puntas de frecha, nos arpóns, como raspadores, buriles etc. As armas máis abundantes foron os arcos, feitos de madeira e tendóns animais, con frechas que incorporaban na súa punta microlitos de variadas formas xeométricas: triángulos, trapecios etc. Tamén se usaron frechas e arpóns manufacturados enteiramente en óso, en corno ou en madeira.
Rexionalización
Se por algo se caracteriza o Epipaleolítico é polo inicio dunha clara rexionalización que se aprecia na cultura material dos grupos humanos de diferentes zonas. Rexionalización que, posiblemente, foi a consecuencia da redución das súas áreas de captación de recursos e, xa que logo, dos seus "intercambios" culturais con outros grupos. En Europa hanse de diferenciar dúas grandes áreas:
Na área mediterránea ibérica e francesa, foron identificados dous complexos culturais sucesivos: o microlaminar, que deriva do magdaleniano paleolítico, pero sen industria ósea, con menos buriles e máis raspadores; e o xeométrico, con abundantes microlitos de forma triangular e/ou semicircular, primeiro, e trapezoidal despois (este complexo foi identificado e denominado en Francia cos apelativos de sauveterriense e tardenoisiense).
Na costa cantábrica e Pireneo francés destacou inicialmente o aziliense, caracterizado polos seus arpóns, máis ovalados que os anteriores magdalenianos, e polos abundantes cantos rodados pintados interpretados como obxectos máxicos e/ou rituais. Posteriormente na costa desenvolveuse o asturiense cuxos picos de factura arcaica poderían estar relacionados co masivo uso dos moluscos mariños que estas xentes deberon facer, como o proban os abundantes concheiros atribuídos a esta cultura.
No norte de Europa, colonizado tardiamente, destacou o maglemosiense, contemporáneo do complexo xeométrico, caracterizado polos seus microlitos e abundante industria en ósos, cornos e madeira. Despois, mentres o Neolítico estendíase polo continente, apareceu o erteboliense, con grandes concheiros, necrópoles e cerámica, signo evidente de aculturación.
A arte volveuse conceptual e racionalista, baseado no xeométrico e o abstracto. A cultura aziliense da cornixa cantábrica e do Pireneo francés deparounos abundantes cantos rodados decorados con seriacións de bandas, puntos, ramiformes etc., de carácter abstracto, e aos que se lles outorga un significado máxico/simbólico.
No Levante español grupos humanos deixaron pinturas que mostran unha evolución da arte rupestre cara a modelos máis esquemáticos. Nas paredes dos abrigos, estes homes pintaron complexas escenas de caza, de danzas e ritos máxicos. As figuras están feitas con pigmentos negros ou avermellados, e son moi estilizadas. A pesar diso pódense identificar personaxes como feiticeiros/xamáns, grazas aos tocados que lles cobren a cabeza, aos bastóns que levan e aos adornos que lles colgan de xeonllos e brazos; tamén se aprecian homes con plumaxes e brazaletes en brazos e nocellos, mentres que as mulleres locen longas saias. Hai moito movemento (como contraste coa arte paleolítica) e as loitas entre grupos aparecen con relativa frecuencia, con batallas de arqueiros que ata chegan ao corpo a corpo.
Alain Genty
Alain Genty (Nogent-sur-Seine, 22 de setembro de 1958) é un músico e compositor francés coñecido polas súas composicións como baixista en música bretoa.
Traxectoria
Alain Genty nace o 22 de setembro de 1958 en Nogent-sur-Seine, Francia. Durante os anos 80 interésase polo rock progresivo e polo jazz rock (Jaco Pastorius, Soft Machine, Weather Report, Magma, Frank Zappa etc). El toca en grupos influenciados por eses estilos, como Dexter Ward ou Opa Lock.
En 1989 integra o grupo Barzaz e realiza os seus primeiros pasos na música bretoa e celta. Participa igualmente nos grupos Den e Gwerz.
Jared Sullinger
Jared Sullinger, nado o 4 de marzo de 1992 en Columbus, Ohio, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Shenzhen Leopards da Chinese Basketball Association (CBA).
Instituto
No seu derradeiro ano de instituto, Sullinger liderou ó Northland High School a unha marca de 21-0 e ó número 1 do ránking nacional. Acadou 24.5 puntos e 11.7 rebotes nesa tempada. Foi seleccionado ademais para xogar o All-American Game de 2010 en Columbus, Ohio, onde foi elixido co-MVP xunto a Harrison Barnes. Foi tamén seleccionado para xogar o Nike Hoop Submit no Rose Garden en Portland, Oregon, e o Jordan Brand Classic no Madison Square Garden en Nova York.
O 10 de marzo de 2010, Sullinger gañou o premio James A. Naismith, que se entrega ó mellor xogador de baloncesto do ano no instituto.
Freshman
Sullinger conseguiu 19 puntos e 14 rebotes no seu debut con Ohio State. Na tempada 2010-11, Sullinger acadou 17.2 puntos, 10.2 rebotes e 1.2 asistencias en 31.7 minutos de xogo para os Buckeyes. Ohio State rematou a tempada cun 32-2, conseguiron a primeira praza para o torneo de 2011 da NCAA. Os Buckeyes conseguiron chegar ó 'Sweet Sixteen', onde perderon contra os Kentucky Wildcats por 62-60. Sullinger foi elixido no primeiro equipo All-America por Fox Sports.
Sophomore
No que sería o seu derradeiro ano en Ohio State, Sullinger liderou ós Buckeyes a unha marca de 31-8, con 17.5 puntos e 9.3 rebotes por partido na 2011-12. Os Buckeyes chegaron á 'Final Four' do Torneo da NCAA de 2012, onde perderon contra os Kansas Jayhawks. Nese partido, Sullinger anotou 13 puntos e capturou 11 rebotes, con 5 tiros anotados de 19 intentos. Cinco días despois da derrota, o ala-pivote declarouse elixible para o Draft da NBA de 2012.
Traxectoria profesional
O 14 de xullo de 2016, Sullinger asinou cos Toronto Raptors.
Atlantic Airways
Atlantic Airways é a aeroliña nacional das Illas Feroe. Opera servizos domésticos de helicópteros e voos intenacionais de pasaxeiros ademais de ser a responsable das operacións de busca e rescate no arquipélago dende a súa base no aeroporto de Vágar.
Historia
Os enlaces por aire regulares coas Feroe comezaron no ano 1963, entre as illas e Dinamarca. Aínda que o aeroporto de Vágar fora construído polo exército británico durante a segunda guerra mundial, o tráfico aéreo cara as illas practicamente foi inexistente entre a marcha dos británicos e o inicio dos servizos con Copenhague. A inicios dos anos 80 comezaron a haber demandas para a creación dunha aeroliña feroesa. O número de pasaxeiros aumentaba constantemente e a compañía dinamarquesa Maersk Air tiña o monopolio sendo a única aeroliña en servir ás Feroe.
Como resultado Atlantic Airways foi fundada en 1987. Inicialmente pertencía ao goberno feroés (51%) e a aeroliña dinamarquesa Cimber Air (49%), aínda que o goberno faríase co control total en 1989. As súas operacións comezaron o 28 de marzo de 1988 entre Vágar e Copenhague usando un avión British Aerospace BAe 146. O goberno construíu un hangar en Vágar para asegurar unha base da aeroliña e unhas instalacións de mantemento dispoñibles nas illas.
Os inicios da aeroliña foron difíciles, a pesar de que o novo servizo era popular e os factores de carga eran altos. As Illas Feroe sufriron unha grave depresión económica na década dos 90, sendo o seu peor momento en 1992, e o goberno das illas entregou 75 millóns de coroas danesas para axudar á aeroliña. Atlantic Airways non sería rendible ata 1995. Ese ano lanzaríanse voos a Reykjavik en cooperación con Air Iceland e cara Narsarsuaq, e Groenlandia nos meses de verán en cooperación coa mesma compañía. Na segunda metade da década engadiu aos seus detinos regulares Billund en Dinamarca e Aberdeen no Reino Unido.
Atlantic Airways tamén opera servizos domésticos con helicópteros, proporcionando unha importante conexión entre as illas que doutra forma só se podería facer en barco. Os helicópteros demostraron ser unha ferramenta vital nas illas dende os anos 60, cando aparellos dos barcos gardacostas dinamarqueses patrullaban as illas realizando multitude de tarefas. O goberno alugou un helicóptero en 1978 para realizar esas tarefas, pero nos anos 80 iniciouse un servizo público usando dous Bell 222. Inicialmente foron operados pola compañía SL Helicopters, pero a decisión de concentrar toda a aviación faroesa baixo unha única empresa levou a que a compañía se incorporase a Atlantic Airways en 1994. A día de hoxe Atlantic Airways ten dous helicópteros AgustaWestland AW139 un dos cales ten que estar sempre preparado para tarefas de busca e rescate.
O goberno das Faroe decidiu iniciar un proceso de privatización da compañía ofrecendo inicialmente o 33% a partir de decembro de 2007. En 2008 planeou vender outro 33%, pero a venda cancelouse debid á crise económica.
En marzo do ano 2012 entrou en servizo o primeiro Airbus A319 da aeroliña, estreando tamén unha librea modificada. A pista do aeroporto de Vágar precisou unha ampliación para poder acomodar axeitadamente este avión. O segundo e terceiro A319 entraron en servizo en maio e outubro de 2013. A finais de 2016 Atlantic Airways recibiu o seu primeiro Airbus A320.
Frota
A frota de Atlantic Airways está formada polos seguintes aparellos:
Frota de á fixa
right|thumb|Un A319 de Atlantic Airways A319 no [[aeroporto de Vágar en 2016]]
Manuel Martínez Blanco
Manuel Martínez Blanco, nado no Barco de Valdeorras e finado en Poznań en 1945, foi un delineante, político e militar galego.
Atlantic Airways
Frota de helicópteros
right|thumb|Helicóptero de Atlantic Airways aterrando no heliporto de Tórshavn
Manuel Martínez Blanco
Traxectoria
Do barrio de San Roque do Barco de Valdeorras. Delineante de profesión e militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte canda Manuel Blanco Pascual. Fuxiu cara Asturias, loitou na fronte asturiana e chegou a comandante e oficial do Estado Maior do V Corpo de Exército republicano mandado por Enrique Líster. Despois de rematar a guerra pasou por varios campos de concentración franceses e acabou exiliándose en Rusia. Alí traballou na fábrica de automóbiles de Nizhny Novgorod e participou na segunda guerra mundial integrado no corpo de Enxeñeiros do Exército Vermello. Morreu nunha acción de guerra durante a toma da cidade de Poznań na primavera de 1945. Foi declarado "Heroe da Unión Soviética" e condecorado coa "Orde da Bandeira Vermella".
Meteņi
Folclore
Os poemas do folclore letón, as dainas, recollen as celebración máis antigas do pobo letón e lístanas en oito en total, catro delas relacionadas co cambio estacional. As outras catro estaban repartidas deixando un espazo de 45 días entre todas. Estas eran ; Ziemassvetki solsticio de inverno, Lieldienas equinocio de primavera, Jani San Xoán e Mikeli o equinocio de Outono, unidas con eses intervalos de 45 días aparecían o Meteņi, antes da primavera, Usini, antes do verán, Maras, antes do outono e Martini, antes do inverno.
O folclore letón tamén personifica en deidades estas oito celebracións, nas que se di os deuses baixaban a celebralas cos fieis. Metenis, Usins, Janis, Mikeli e Martins chegarían e marcharían desde un cerro en sincronía co movemento do sol o día da celebración e a súa posición no ceo vista desde os pes do cerro. Durante a festividade cantarían e comerían cos fieis os cales preparaban a casas, limpaban a louza e fermentaban cervexa antes da súa chegada. Na festa actual os pais dos nenos lanzan agasallos ao ceo simulando aos deuses arroxando os agasallos para a terra e algúns veciños enmascáranse dos Budēļi espíritos da fertilidade que espertan no día do Metenis.
Rignieux-le-Franc
Rignieux-le-Franc é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Joseph-Marie Leray
Joseph-Marie Leray, nado en Montoir-de-Bretagne (Francia) o 25 de xaneiro de 1854 e finado en Nonouti (Kiribati) o 17 de outubro de 1929, foi un misioneiro católico francés, vigairo apostólico das Illas Gilbert entre 1897 e 1926.
Traxectoria
Leray foi ordenado sacerdote en 1879, e en 1886 profesou como membro dos Misioneiros do Sagrado Corazón. Foi un dos primeiros tres misioneiros católicos enviados en 1887 ás Illas Gilbert, que chegaron a Nonouti en 1888.
Retirouse en 1926. Finou en Nonouti o 17 de outubro de 1929.
Estadio Carlos Tartiere (1932)
O campo recibía este nome polo primeiro presidente do club, Carlos Tartiere.
Eduard Lamas Alsina
Eduard Lamas Alsina, nado en Barcelona o 16 de decembro de 1990, é un xogador de hóckey a patíns galego que xoga de defensa e medio. Actualmente forma parte do Benfica portugués.
Estadio Carlos Tartiere (1932)
Historia
Denominado Estadio de Buenavista, por estar situado no barrio do mesmo nome, foi inaugurado o 24 de abril de 1932, cun partido entre as seleccións nacionais de España e Iugoslavia con triunfo de España por 2-1. O primeiro gol do estadio foi marcado por Isidro Lángara, dianteiro do Real Oviedo.
Tiña a particularidade nese tempo de que a tribuna principal estaba cuberta cunha visera de máis de 100 metros de lonxitude sen ningunha columna de apoio diante, a primeira que se construia en España desas características, obra do enxeñeiro Ildefonso Sánchez del Río.
Eduard Lamas Alsina
Traxectoria
Eduard Lamas comezou a práctica do hóckey a patíns nas categorías inferiores do H.C. Liceo, club co cal gañou dous campionatos de España en categoría júnior. Na tempada 2008-09 pasou a formar parte do Club Patín Cerceda, que daquela militaba na Primeira División, conseguindo o ascenso á OK Liga. Na campaña 2009-10 continuou na entidade cercedense na máxima categoría do hóckey a patíns, aínda que finalmente o club galego descendería ao final da campaña.
Estadio Carlos Tartiere (1932)
Historia
O 4 de xuño de 1969 inaugurouse a iluminación artificial do campo durante o encontro amigable entre o Real Oviedo e o Real Madrid.
Foi reconstruído con motivo do Mundial de Fútbol España '82, no que foi unha das sedes oficiais, de forma que o seu aforamento pasou de ser de 20.000 persoas a 22.500. O partido de inauguración logo das obras enfrontou ao Real Oviedo coa selección nacional de Chile.
Eduard Lamas Alsina
Traxectoria
Na tempada seguinte pasou a xogar no Liceo, compartindo equipo con seu irmán Josep. No club coruñés gañou dúas Copas de Europa, unha Copa Continental, unha Copa Intercontinental e o título de liga de 2013. En 2015 fichou polo Futbol Club Barcelona, onde xogou dúas tempadas, gañando dúas ligas, dúas Copas do Rei e unha Supercopa de España. Regresou ao Liceo na tempada 2017-18, gañando ese ano a Supercopa. Ao remate da tempada 2018-19 fichou polo Benfica portugués.
Eleccións xerais de España de 2011
As Eleccións xerais de 2011 en España foron convocadas para o 20 de novembro de 2011. Foron as undécimas eleccións xerais dende a recuperación da democracia en España.
Eduard Lamas Alsina
Traxectoria
Gañou tamén os maiores títulos a nivel de selección, formando parte da selección española que gañou a Copa Latina en 2012, o Campionato do Mundo en 2017 e o Campionato de Europa en 2018. Anteriormente xogara nas categorías inferiores da selección, coa que se proclamou campión de Europa xuvenil no 2007 e júnior no 2008, campión do mundo sub 20 en 2007 e 2009 e campión da Copa Latina Sub 23 no ano 2010.
Estadio Carlos Tartiere (1932)
Historia
En 1998 con motivo de cumprir coa normativa da UEFA e mellorar a seguridade nos campos de fútbol engádense butacas a case todo o campo de forma que o aforamento redúcese ata as 13.000 persoas. Este feito fixo que se expuxese a necesidade de construír un novo campo de fútbol para a cidade con capacidade suficiente para todos os afeccionados.
Eleccións xerais de España de 2011
Convocatoria
miniatura|dereita|200px|Mesas electorais nun local social de [[Pontevedra.]] En agosto de 2011 o presidente de goberno de España, José Luis Rodríguez Zapatero anunciou que adiantaba as eleccións cinco meses, e que a data fixada sería o 20 de novembro .O decreto de disolución das Cortes publicouse o 27 de setembro de 2011, co que os cargos parlamentarios pasaron a estar en funcións.
Eduard Lamas Alsina
Vida persoal
É fillo do que fora presidente do HC LIceo, Eduardo Lamas, e irmán máis novo de Josep Lamas, histórico xogador do Liceo.
Estadio Carlos Tartiere (1932)
Historia
O 20 de maio de 2000 o Real Oviedo xoga o seu último partido no Carlos Tartiere fronte á Real Sociedad e este é derrubado en 2003, unha vez estivo terminado o novo estadio. Nos terreos que ocupaba o estadio e arredores construíuse o Palacio de Congresos de Oviedo, deseñado por Santiago Calatrava.
Partidos internacionais
Xogáronse tres partidos da primeira ronda do Mundial de 1982, concretamente do Grupo B.
Eleccións xerais de España de 2011
Convocatoria
Nestas eleccións renováronse 350 escanos do Congreso dos Deputados e 208 do Senado. As eleccións, adiantadas en cinco meses á súa data máxima prevista, remataron a IX Lexislatura e deron paso á X Lexislatura. Por primeira vez en catro convocatorias, as eleccións Xerais non coincidiron coas eleccións autonómicas na comunidade autónoma de Andalucía. Só se producen dúas variacións na asignación de deputados: a provincia de Cádiz perde un deputado, mentres que a de Madrid gaña 1. En Galicia escóllense 23 deputados: oito pola circunscrición electoral da Coruña, 7 pola de Pontevedra, e catro polas de Lugo e Ourense, respectivamente.
O número e distribución dos senadores elixidos directamente mantense igual. Aumenta o número de senadores elixidos polas comunidades autónomas, pois a Comunidade Valenciana e Castela A Mancha gañan 1. Galicia escolle 19 senadores: catro por circunscrición e tres designados polo Parlamento de Galicia.
Entre as novidades deste proceso electoral, debidas a unha reforma da lexislación electoral, destacaron dúas: os residentes no estranxeiro tiñan que solicitar o voto previamente para poder emitilo, e este podería ser emitido nas embaixadas e consulados de España, e os partidos políticos sen representación parlamentaria tiñan que recoller avais para poder concorrer ás eleccións.
Preparación das candidaturas e candidatos
Os partidos políticos foron anunciando os seus respectivos candidatos electorais en verán e outono de 2011. No PSOE presentáronse inicialmente dúas candidaturas a competir nun proceso de primarias, pero a outra candidata, a ministra de Defensa Carme Chacón renunciou á carreira electoral, co que o ministro de Interior, Alfredo Pérez Rubalcaba quedou como o único candidato.
Nestas eleccións, e por primeira vez dende a instauración da democracia, as formacións políticas que non tiveran previamente representación no Congreso dos Deputados ou no Senado tiñan que recoller avais cidadáns para poder concorrer ás eleccións, cunha cantidade mínima de 1 por 1000 censados por cada circunscrición. Para a recollida deses avais dispuxeron de vinte días contados a partir da disolución da convocatoria electoral.
Principais coalicións
O Partido Popular concorreu ás eleccións en coalición co Partido Aragonés Regionalista nas tres provincias aragonesas, con UPN por Navarra, con Extremadura Unida en Estremadura, e con Centro Canario Nacionalista nas Canarias.
Mateo o Evanxelista
miniatura|300px|San Mateo, de [[Xosé Ferreiro, na sancristía de San Martiño Pinario de Santiago de Compostela]] San Mateo Evanxelista ou San Mateu, tamén designado como Mateo Leví, Leví de Alfeo e Mateo apóstolo, foi un dos doce apóstolos de Xesús e tamén un dos catro evanxelistas. Represéntase cun libro na man, signo do seu evanxeo, e ás veces cunha pluma.
O nome procede do hebreo Matithyah, que significa don de Iavé, ou presente, regalo de Deus. De aí adaptouse ó grego Maththaios e ó latín Matthaeus, de onde vén o nome Mateo nas linguas romances.
Dáselle o tratamento de santo por tódalas confesións cristiás que admiten esta distinción. A Igrexa Católica celebra a súa festa o 21 de setembro, pero a igrexa ortodoxa faino o 16 de novembro.
Biografía
Antes de ser apóstolo, era recadador de impostos para os romanos en Cafarnaún, na antiga Galilea, e chamábase Leví (Mateo 9:9, Marcos 2:14, Lucas 5:27-29). Cando escoitou a predicación de Xesús abandonou todo e se incorporou ós seus discípulos, momento no que Xesús lle cambia o nome polo de Mateo e lle encarga a administración dos cartos que el e mailos apóstolos recibían como esmolas ou doazóns. Esta circunstancia fíxoo patrón dos banqueiros.
Trala morte de Xesús, a tradición di que foi evanxelizar Etiopía, aínda que non existen fontes documentadas disto nin das circunstancias da súa morte, martirizado nesta terra. Crese que os seus restos se conservan na catedral de Salerno (Italia).
Eleccións xerais de España de 2011
Principais coalicións
Izquierda Unida concorreu en coalición con Izquierda Republicana en todo o estado. En Cataluña foi en coalición con Iniciativa per Catalunya, en Aragón coa Chunta Aragonesista, en Estremadura con Socialistas Independientes de Extremadura e nas Canarias con Canarias por la Izquierda.
Mateo o Evanxelista
Biografía
Escribiu o primeiro evanxeo tal como aparecen ordenados nas biblias cristiás, cara os anos 70-80, segundo Eusebio de Cesarea. Para algúns autores antigos, como Agostiño de Hipona, escribiuno en arameo, aínda que o certo é que tódolos materiais coñecidos, tanto completos como fragmentarios, están en grego. Corre tamén a teoría de que o texto coñecido é unha tradución posterior.
Atributos
A imaxinería relixiosa represéntao cun libro na man ou cunha pluma, símbolos do labor como evanxelista. Como sexa que o seu evanxeo comeza describindo a xenealoxía humana de Xesús, tamén aparece acompañado dun home ou anxo, ou substituído por estas figuras. Igualmente, como trazo do seu oficio de recadador de impostos e tesoureiro dos apóstolos, tamén se lle representa escribindo sobre un cofre.
Noutros casos, aparece tamén dotado dunha macheta, dun coitelo, dunha lanza ou dunha fouce, como hipotéticos instrumentos do seu martirio.
Eleccións xerais de España de 2011
Principais coalicións
ERC concorreu en coalición con Reagrupament.
Mateo o Evanxelista
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Pantocrator del pórtico de la Gloria en Santiago de Compostela.jpg|San Mateo, no ángulo superior dereito do Tetramorfo (Pórtico da Gloria) Ficheiro:Burgos - Catedral 008 - Puerta del Sarmental.jpg|San Mateo, representado por un anxo (Catedral de Burgos) Ficheiro:Meister der Schule von Canterbury 001.jpg|Códice Áureo de Canterbury Ficheiro:Brugghen, Hendrick ter - The Calling of St. Matthew - 1621.jpg|A chamada de san Mateo (Hendrick ter Brugghen) </Gallery>
San Mateo en Galicia
miniatura|300px|O [[Mestre Mateo ó pé do Pórtico da Gloria]] É patrón do concello de Trazo e titular de cinco parroquias galegas:
Eleccións xerais de España de 2011
Principais coalicións
Amaiur é unha coalición electoral que integra a Eusko Alkartasuna, Aralar, Alternatiba e outros independentes que xa participaron na coalición electoral Bildu. Preséntase nas tres provincias vascas e mais Navarra. Geroa Bai é a coalición sucesora de Nafarroa Bai, pero sen a participación de Aralar, que concorreu en Amaiur, nin de Batzarre, que o fixo con Izquierda Unida.
Neurotrofina
As neurotrofinas son unha familia de proteínas que inducen a supervivencia, desenvolvemento e funcionamento das neuronas.
Pertencen a unha clase de factores de crecemento, proteínas segregadas que son capaces de sinalizar a determinadas células para que sobrevivan, se diferencien ou crezan. Os factores de crecemento como as neurotrofinas que promoven a supervivencia das neuronas son coñecidos como factores neurotróficos. Os factores neurotróficos son segregados polo tecido diana e actúan impedindo que a neurona asociada inicie a morte celular programada, permitindo así que as neuronas sobrevivan. As neurotrofinas tamén inducen a diferenciación de células proxenitoras, para formar neuronas.
Eleccións xerais de España de 2011
Candidatos en Galicia
Os cabezas de lista polas distintas provincias galegas foron:
Óscar Fernández Mel
Óscar Fernández Mel, ás veces escrito Óscar Fernández Mell, nado o 24 de marzo de 1931 en Colón, e finado o 23 de xuño de 2019 na Habana foi un médico, guerrilleiro e político cubano, de orixe galega.
Eleccións xerais de España de 2011
Candidatos en Galicia
Ademais destas formacións, tamén se presentaron en Galicia :
Neurotrofina
Aínda que a gran maioría das neuronas dos cerebros de mamíferos se forman na etapa prenatal, partes do cerebro adulto (por exemplo, o hipocampo) retén a capacidade de xerar novas neuronas a partir de células nai neurais, un proceso coñecido como neuroxénese. As neurotrofinas son substancias químicas que axudan a estimular e controlar a neuroxénese.
Óscar Fernández Mel
Gran amigo do Che Guevara, combateu xunto a el en Sierra Maestra e no Congo. Foi alcalde da Habana durante dez anos e embaixador cubano en Londres e Helsinqui.
Eleccións xerais de España de 2011
Sondaxes
Recóllense nesta táboa algunhas das sondaxes publicadas nas datas inmediatamente anteriores ao proceso electoral
Óscar Fernández Mel
Orixe e xuventude
Fillo de José Fernández Penelas e María Mel Castro, naturais do lugar de Currás, no concello da Pastoriza. O seu pai emigrou a Cuba de moi novo, onde vendeu carbón pola rúa e traballou nunha farmacia do municipio de Perico, na provincia de Matanzas, até que regresou para casar con María en Bretoña. Logo marcharon a Cuba e instaláronse en Colón, onde tiveron cinco fillos, o último deles Óscar, que naceu o 24 de marzo de 1931. Pouco despois a familia volveu a Galicia.
Neurotrofina
Función
Durante o desenvolvemento do sistema nervioso de vertebrados, moitas neuronas fanse redundantes (porque morreron, non conseguiron conectarse a células diana etc.) e son eliminadas. Ao mesmo tempo, as neuronas en desenvolvemento envían brotes de axóns que contactan coas súas células diana. Tales células controlan o seu grao de innervación (o número de conexións axónicas) pola secreción de varios factores neurotróficos específicos que son esenciais para a supervivencia das neuronas. Un destes é o factor de crecemento nervioso (NGF ou beta-NGF), unha proteína de vertebrados que estimula a división e diferenciación de neuronas simpáticas e sensoriais embrionarias. O NGF encóntrase principalmente fóra do sistema nervioso central (SNC), pero detectáronse trazas lixeiras en SNC de adultos, aínda que o seu papel fisiolóxico non se coñece. Tamén se encontraron en varios velenos de serpes.
Óscar Fernández Mel
Orixe e xuventude
Despois dun tempo en Bretoña, foron vivir a Mondoñedo, á casa dunhas irmás de José. A finais de 1937, no transcurso da guerra civil, a familia volveuse embarcar cara Cuba.
Neurotrofina
Función
Nas neuronas do sistema nervioso periférico e central, as neurotrofinas son reguladores importantes para a supervivencia, diferenciación e o mantemento de células nerviosas. Son pequenas proteínas que se segregan no sistema nervioso para axudar a manter vivas a células nerviosas. Hai dúas clases distintas de receptores glicosilados que poden unirse a neurotrofinas. Estas dúas proteínas son p75 (NTR), que se une a todas as neurotrofinas, e subtipos de Trk, que son cada un específico para diferentes neurotrofinas. A estrutura cristalina mostrada arriba ten unha resolución de 2,6 Å é a da neurotrofina-3 (NT-3) en complexo co ectodominio de p75 (NRT) glicosilada, formando unha estrutura cristalina simétrica.
Receptores
Hai dúas clases de receptores de neurotrofinas: p75 e a familia "Trk" de receptores tirosina quinase.
Óscar Fernández Mel
Orixe e xuventude
Alí, Oscar rematou os seus estudos primarios e secundarios en Colón e sacou a carreira de medicina na Universidade da Habana. Na universidade comezou a militar no movemento estudantil e a vincularse co Directorio Revolucionario e co Movemento do 26 de Xullo.
Neurotrofina
Factor de crecemento nervioso
O factor de crecemento nervioso (NGF), o factor de crecemento prototípico, é unha proteína segregada por unha célula diana de neurona. O NGF é esencial para a supervivencia e mantemento das neuronas simpáticas e sensoriais. O NGF é liberado por células diana, únese e activa o seu receptor de alta afinidade TrkA situado na neurona, e é introducido dentro da neurona sensible. O complexo NGF/TrkA é seguidamente levado ao soma celular. Este movemento do NGF desde o extremo do axón ao soma celular crese que está implicado na sinalización a longa distancia das neuronas.
Óscar Fernández Mel
Loita contra Batista
En 1958, en plena ditadura do xeneral Fulgencio Batista, Óscar Fernández Mel deixouno todo para unirse como médico á guerrilla de Fidel Castro en Sierra Maestra, tras coñecer que precisaban médicos. Neses montes coñeceu ao Che Guevara, co que comezou unha amizade que durou ata o final dos seus días.