cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlie e a fábrica de chocolate
Sinopse
Preto da casa de Charlie está localizada a maior fábrica de chocolate do mundo, de propiedade do Sr. Willy Wonka, o maior e máis inventivo produtor de chocolate, que produce todos os tipos de deliciosas lambetadas, incluíndo algunhas que parecen imposíbeis de existir, como un sorbete que nunca derrete e unha goma de mascar que nunca perde o seu sabor. Por culpa da espionaxe industrial, que case levou a fábrica do Sr. Wonka a quebra, este pechou a súa fábrica para o público e agora produce soamente con misteriosos empregados, que viven alá dentro.
Wonka, nun movemento sorprendente, decide abrir a súa fábrica para a visita pública, iniciando unha lotería. Cinco barras de chocolate Wonka esconden cinco “Billetes Dourados”, que darán a quen os encontre a admisión para el e dous membros máis da súa familia, coma acompañantes, a unha visita guiada polo propio Wonka á súa fabulosa fábrica.
Como por milagre, Charlie consegue encontrar un dos “Billetes Dourados” e así el e mailo seu avó Joe entran na fábrica do Sr. Willy Wonka, onde encontran moitas creacións marabillosas do Sr. Wonka – incluíndo algúns prototipos que causan efectos colaterais de levantar os cabelos. Os outros vencedores dos “Billetes Dourados” compórtanse mal un por un, terminan en situacións estrañas, case fatais, que requiren o seu afastamento da visita guiada. Charlie pórtase tan ben que ao final é recompensado.
Acipenseriformes
A dos acipenseriformes (Acipenseriformes) é unha orde de peixes óseos, os máis primitivos da clase dos actinopterixios, que inclúe os esturións, os peixes espátula e outras especies extintas.
Características
Presentan un esqueleto en gran parte cartilaxinoso. O corpo, de sección pentagonal, é espido (sen escamas), pero presenta cinco series de placas óseas ou escudos dispostos lonxitudinalmente.
O fociño é alongado (rostrum) e a boca, situada en posición ventral, é pequena e protráctil (pode proxectarse cara ao exterior como unha trompa), e ten poucos dentes ou é desdentada, e fronte a ela hai 4 barbelas dispostas nunha fila horizontal.
As aletas están sustentadas por raios cartilaxinosos; a dorsal e a anal están moi atrasadas, e os primeiros raios das pectorais están fusionados para formaren unha forte espiña; a aleta caudal é heterocerca.
Posúen unha vexiga natatoria gasosa comunicada co intestino, e este posúe válvula espiral.
Adoitan ter gran tamaño (até 6 m e 1 000 kg de peso, aínda que hoxe en día raramente pasan ds 2 ou 3 m) e alcanzar gran lonxevidade (até os 100 anos), no caso do esturión.
Taxonomía
250px|miniatura|Peixe espátula norteamericano (Polyodon spathula). 250px|miniatura|Yanosteus longidorsalis, un acipenseriforme fósil. 250px|miniatura|Chondrosteus acipenseroides, un acipenseriforme fósil.
A clasificación máis recentemente aceptada agrupa aos acipenseriformes en dúas subordes e catro familias, dúas delas con especies viventes e as outras dúas xa extinguidas:
As especies actuais son unhas 26, a maioría propias de ríos de Rusia, Norteamérica e Asia, aínda que fóra da época da reprodución poden acharse tamén nos océanos cecanos. Algunhas delas son de grande inmportancia económica, mentres que outras foron levadas case até a extinción pola sobrepesca e a contaminación.
Mariz, Chantada
En Maríz naceu o poeta labrego Paco Ledo
Ida Lupino
Ida Lupino, nada en Londres o 4 de febreiro de 1918 e finada nos Ánxeles (California) o 3 de agosto de 1995 foi unha actriz e directora de cinema angloestadounidense.
Traxectoria
Naceu en 1918, e non en 1914 como indican algunhas biografías, filla da actriz Connie O’Shea e do artista de music hall Stanley Lupino, membro dunha familia británica de artistas de teatro de orixe italiana. Os seus pais e o seu curmán Lupino Lane animárona a entrar no mundo do espectáculo e debutou no cinema en 1931 con The Love Race. Durante varios anos estivo a interpretar pequenos papeis.
Trala súa interpretación en The Light That Failed (1939) comezou a ser considerada seriamente como actriz dramática, pasando a realizar mellores papeis na década de 1940, cando ela se describiu como a Bette Davis dos "homes pobres".
Durante este período fíxose coñecida polos seus papeis duros e actuou en filmes como They Drive by Night (1940) e High Sierra (1941), ambas as dúas con Humphrey Bogart. A pesar de traballar de maneira regular e ser moi solicitada nesa década nunca chegou á categoría de grande estrela. En 1947 deixou Warner Bros. para converterse nunha actriz independente. En 1948 nacionalizouse estadounidense.
En 1952 recibiu a invitación para ser a "cuarta estrela" da produtora televisiva Four Star Television, xunto a Dick Powell, David Niven e Charles Boyer, trala marcha de Joel McCrea e Rosalind Russell. Lupino seguiu actuando nas década de 1950, 1960 e 1970 e a súa actividade como directora neses anos encamiñouse case en exclusiva a producións televisivas como Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone, Have Gun Will Travel, The Donna Reed Show, Gilligan's Island, 77 Sunset Strip, The Investigators, The Ghost & Mrs. Muir, The Rifleman,Batman, Sam Benedict, Bonanza, The Untouchables, The Fugitive e Bewitched. Entre 1957 e 1958 protagonizou co seu home, Howard Duff, a comedia da CBS Mr. Adams and Eve.
Cara ao final da súa carreira participou como artista invitada en numerosos programas de televisión, retirándose en 1978 aos sesenta anos de idade.
Faleceu en 1995 a causa dun accidente cerebrovascular mentres era tratada dun cancro de colon.
Proteína fibrosa
miniatura|dereita|79px|Tripla hélice do [[tropocoláxeno, unha proteína fibrosa.]] As proteínas fibrosas (ou fibrilares ou filamentosas), tamén chamadas escleroproteínas, son proteínas de forma alongada e insolubles con función estrutural. Constitúen un dos grandes tipos estruturais de proteínas, xunto coas proteínas globulares.
Exemplos son as queratinas, o coláxeno, a elastina, e a fibroína. As funcións exercidas por estas proteínas son estruturais, como o sostén, protección, formación do tecido conectivo, tendóns, tecido óseo, e tecido muscular.
Estrutura
As escleroproteínas forman longos filamentos proteicos, formados por moitas moléculas da proteína. Aparecen como agregados insolubles, debido ás cadeas laterais hidrofóbicas que colgan da molécula.
A secuencia peptídica de moitas escleroproteínas xeralmente contén unha variedade limitada de residuos de aminoácidos que se repiten; ás veces forman estruturas secundarias especiais, como a hélice do coláxeno. As estruturas a miúdo están enlazadas coas adxacentes por medio de enlaces de hidróxeno ou de pontes disulfuro entre cisteínas.
En xeral, as escleroproteínas non se desnaturalización tan facilmente como as proteínas globulares, e son practicamente insolubles en auga e inertes.
Cristina do Rego
Cristina do Rego, nada o 26 de abril de 1986 en Anchieta, é unha actriz alemá-brasileira. É coñecida principalmente pola súa participación no filme do 2008 Die Welle no que interpreta a Lisa.
Filmografía
miniatura|dereita|220px|Cristina do Rego (esquerda), xunto con [[Mirjam Weichselbraun e Jasmin Schwiers no ano 2012.]]
El Eco Escolar
El Eco Escolar foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1863.
Historia e características
Subtitulado Hoja diaria compostelana de noticias, avisos e intereses generales, apareceu o 2 de xaneiro de 1863. Primeiramente editábase diariariamente, logo pasou a ser semanal e despois apareceu tres veces á semana. Sufriu modificacións nos seus subtítulos, na súa cabeceira e na súa periodicidade. A partir do 8 de xaneiro subtitulouse Revista semanal compostelana científica, literaria y de intereses generales, despis pasou a Revista semanal de intereses generales. A partir do número 28 cambiou o subtítulo por Periódico compostelano de noticias, avisos e intereses generales, a partir do 32 Periódico literario, de noticias, avisos e intereses generales e a partir do 48 Periódico de intereses morales y materiales, científico y literario. Cambiou a súa cabeceira a partir do número 51, pasando a denominarse El Eco Compostelano co subtítulo Periódico de intereses morales y materiales, noticias y anuncios, pero continuando coa numeración. Fundado e dirixido por Ramón Otero Acuña e editado por José Rodríguez Ruibal. Entre os seus colaboradores figuraron José Domínguez Izquierdo, Francisco Romero Blanco, Heliodoro Cid, Vicente Cid Osorio, Luís Fernández Deus, Romualdo de Acevedo, Julián Obaya e Antonio García Vázquez-Queipo. Publicou "O gaiteiro", de Rosalía de Castro, e "María na crucifixión de Xesús", de López de la Vega, pero prescindiu dos contidos literarios nos últimos números.
Pantaleón de Nicomedia
Pantaleón foi un médico e mártir cristián, nado en Nicomedia a finais do século III e finado en 305. Para o cristianismo occidental é un dos catorce santos auxiliadores mentres para o oriental é un dos santos anárxiros. A súa festa é o 27 de xullo.
Haxiografía
Segundo a tradición haxiográfica, seu pai era o pagán Eustorxio, un podente cidadán de Nicomedia, e die Eubula, que o educou no cristianismo aínda que ao medrar arredouse da relixión, baixo a guía de Eufrosino estudou medicina e chegou a ser o médico persoal do emperador Galerio Maximiano.
Volveu ao cristianismo por mediación do presbítero Hermolao e, á morte de seu pai, entrou en posesión dunha gran fortuna e a denteira fixo que o denunciasen durante a persecución de Diocleciano mais este non lle desexaba mal ningún e intentou convencelo para que abxurase. Así e todo, Pantaleón confesou abertamente a súa fe e como proba de ser Xesús o verdadeiro deus curou un paralítico, secasí o emperador sentenciouno a morte. Primeiro intentaron queimalo, mais o lume apagouse, deseguido mergullárono en chumbo derretido pero milagrosamente arrefriou. Despois guindárono ao mar cunha pedra atada no pescozo, pero a pedra comezou a aboiar. Máis adiante intentárono con feras pero no canto de esnaquizalo agarimábano, seguidamente amarrárono a unha roda pero as cordas e a roda quebraron. Fíxose unha tentativa de escabezalo, mais a espada alombábase. Reiteradamente Pantaleón oraba a Deus para que perdoase os seus verdugos. Finalmente feneceu, logo de dar o seu consentimento, ao escabezalo baixo unha figueira seca que floreceu ao recibir o seu sangue.
Os textos haxiográficos que conteñen eses acontecementos milagreiros son serodios e con pouco valor. Existen testemuños da súa verenación no século V, entre outros o sermón dos mártires de Teodoreto (finado c. 460); Procopio de Cesarea (finado c. 562) afirma en De aedificiis Justiniani que o emperador Xustiniano I reedificou un santuario dedicado a Pantaleón en Nicomedia; e hai unha mención á súa figura no Martyrologium Hieronymianum.
Reliquias
Seguindo a tradición numerosas igrexas afirman contar con reliquias do santo, as máis coñecidas son a basílica de Saint-Denis en París e a catedral do Porto. O seu brazo consérvase na igrexa de San Pantalon en Venecia; e a súa cabeza en Lión. O seu sangue conservábase orixinalmente nun único e gran recipiente custodiada na igrexa dedicada ao Santo en Ravello e máis tarde transladouse ao Duomo desa localidade. Os bispos de Ravello comezaron a doar pequenas cantidades a outras localidades, e así existen ampolas custodiadas en Constantinopla, Montauro, Martignano, Limbadi, Caiazzo, na igrexa do Purgatorio de Lanciano, na igrexa do Santísimo Salvador en Irsina e no mosteiro da Encarnación de Madrid.
Aparece representado cunha pequena cruz e un escalpelo, ou ben, ao pé dunha oliveira ou figueira seca.
Thomas Sarbacher
Thomas Sarbacher, nado o 25 de xaneiro de 1961 en Hamburgo, é un actor alemán.
Pantaleón de Nicomedia
Reliquias
É avogoso dos que teñen dores de cabeza, dos tuberculosos e contra da praga de lagosta miniatura|Os catorce santos auxiliadores En Galicia é titular de dúas parroquias, San Pantaleón das Viñas e mais San Pantaleón de Cabanas.
Medeiro, Barreiro, Antas de Ulla
Medeiro é un lugar da parroquia de Barreiro no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Currelo
O topónimo galego Currelo pode referirse a:
Veas fondas da man
As veas fondas da man son un conxunto de veas do membro superior humano, que acompañan ás arterias da man no seu percorrido, pero en sentido inverso. Son parte da drenaxe venosa do membro superior. Constitúen dous arcos venosos palmares, un superficial e un fondo. As veas fondas da man constitúen a primeira porción do sistema venoso fondo da man.
Evanxeo
miniatura|250px|Representación dos catro evanxelistas coa súa correspondente simboloxía: [[Mateo o Evanxelista|Mateo (home-anxo), Marcos (león alado), Lucas (touro alado) e Xoán (aguia).]] miniatura|250px|Primeira páxina do [[Evanxeo de Marcos en armenio, por Sargis Pitsak, século XIV.]]
Evanxeo, do grego εὐαγγέλιον (evangélion), de εὐ (eu, que significa 'ben'), e ἀγγέλιον (angélion, que significa 'mensaxe') e en hebreo בשורה, que significa 'noticia' e טובה, que significa 'boa', é a boa noticia do cumprimento da promesa feita por Deus a Abraham, Isaac e Xacob de que redimiría á súa descendencia do pecado (Feitos: 13, 32) por medio da morte do seu Fillo unixénito Xesús (Xénese: 22, 2 ; Salmos: 130, 8 ; Salmos: 2, 7 ) quen morrería en expiación polo pecado de toda a humanidade (Isaías: 53, 10) e resucitaría ao terceiro día (Salmos: 16, 10) para dar arrepentimento e perdón dos pecados a todo aquel que crea nel (Lucas: 24, 47).
David profetizou que Xesús resucitaría ao terceiro día sen ver corrupción (Salmos: 16, 10), todos sabemos que David morreu e que o seu corpo viu corrupción (Romanos: 2, 10) e a tumba de David está no Monte Sión, pero Xesús resucitou ao terceiro día (Marcos: 16, 1-6) cumprindo a profecía da súa resurrección e a súa tumba está baleira e é coñecida como o Santo Sepulcro.
Este é o evanxeo que predicaban os primeiros discípulos de Xesús (1 Corintios: 15, 1-12).
O cumprimento da promesa de Deus, ou evanxeo, foi escrito polos primeiros discípulos xudeus nos evanxeos, que son os escritos que recollen as primeiras predicacións dos discípulos de Xesús de Nazaret, e cuxo núcleo central da mensaxe é a morte e resurrección de Xesús.
Nun sentido máis xeral o termo evanxeo pode referirse aos evanxeos. Neste sentido existen catro evanxeos contidos no Novo Testamento da Biblia cristiá, chamados Evanxeos canónicos, recoñecidos como parte da Revelación polas diferentes confesións cristiás. Coñécense co nome dos seus supostos autores: Mateo, Marcos, Lucas e Xoán. A maioría dos expertos considera que estes catro evanxeos foron escritos entre os anos 65 e 100 d.C., aínda que outros académicos propoñen datas máis temperás.
Existen outros escritos, coñecidos como Evanxeos apócrifos, non recoñecidos como canónicos polas igrexas cristiás actuais.
Orixe do termo
A palabra "Evanxeo" emprégase por primeira vez nos escritos das primeiras comunidades cristiás por Paulo de Tarso, na primeira epístola aos corintios (1 Corintios: 15,1), redactada probabelmente no ano 57: O devandito evanxeo consiste, segundo Paulo, en "que Cristo morreu polos nosos pecados segundo as Escrituras; que foi sepultado e resucitou ao terceiro día segundo as Escrituras; que se lle apareceu a Pedro e despois aos doce. Despois aparecéuselle a máis de cinco centos irmáns á vez, dos que a maior parte viven aínda, se ben algúns xa morreron. Despois aparecéuselle a Santiago, e máis tarde a todos os apóstolos. E despois de todos aparecéuseme a min, como se dun fillo nacido a destempo se tratase".
Co mesmo sentido aparece a palabra no Evanxeo de Mateo (4, 23; 9, 35) e no Evanxeo de Marcos (1, 15). É posíbel que sexa a tradución ao grego dunha expresión aramea empregada na súa predicación por Xesús de Nazaret, pero non existen datos concluíntes que permitan afirmar isto de forma definitiva. En total, a expresión "evanxeo" úsase en 76 ocasións no Novo Testamento. É significativo que sesenta delas teñan lugar nas cartas de Paulo, e que non exista ningunha mención do termo no Evanxeo de Xoán e no Evanxeo de Lucas, aínda que si aparece nos Feitos dos apóstolos, atribuídos a Lucas. O número de mencións de cada termo é o seguinte (fonte: Rivas, L. H. El Evangelio de Juan.)
Evanxeos canónicos
Do elevado número de evanxeos escritos na Antigüidade, só catro foron aceptados pola Igrexa e considerados como canónicos. Estabelecer como canónicos estes catro evanxeos foi unha preocupación central de Ireneo de Lión, contra o ano 185. Na súa obra máis importante, Adversus haereses, Ireneo criticou con dureza tanto ás comunidades cristiás que facían uso dun só evanxeo, o de Mateo, como aos que aceptaban varios dos que hoxe son considerados como evanxeos apócrifos, como a seita gnóstica dos valentinianos. Ireneo afirmou que os catro evanxeos por el defendidos eran os catro piares da Igrexa. "Non é posíbel que poidan ser nin máis nin menos de catro", declarou, presentando como lóxica a analoxía cos catro puntos cardinais, ou cos catro ventos (1.11.18). Para ilustrar o seu punto de vista, utilizou unha imaxe, tomada do Ezequiel, do trono de Deus flanqueado por catro criaturas con rostros de diferentes animais (home, león, touro, aguia), que están na orixe dos símbolos dos catro evanxelistas na iconografía cristiá.
Tres dos evanxeos canónicos, os de Marcos, Mateo e Lucas, presentan entre si importantes similitudes. Pola semellanza que gardan entre si denomínanse sinópticos desde que, en 1776, o estudoso J. J. Griesbach os publicou por primeira vez nunha táboa de tres columnas (synopsis), nas que podían abarcarse dunha soa ollada, para mellor destacar as súas coincidencias.
Orixe dos evanxeos canónicos
A historia do desenvolvemento dos evanxeos é confusa, existindo varias teorías acerca da súa composición, como se expón a continuación. As análises dos estudosos centráronse no que se chama o problema sinóptico, é dicir, as relacións literarias existentes entre os tres evanxeos sinópticos, Mateo, Lucas e Marcos.
A teoría que obtivo maior consenso é a teoría das dúas fontes.
Teoría das dúas fontes
As diferenzas e semellanzas entre os evanxeos sinópticos explicáronse de diferentes formas. Unha das teorías máis estendidas á a chamada "teoría das dúas fontes". Segundo esta teoría, o de Marcos é o evanxeo máis antigo dos tres, e foi utilizado como fonte por Mateo e Lucas, o que pode explicar a gran cantidade de material común aos tres sinópticos. Porén, entre Lucas e Mateo observáronse coincidencias que non aparecen en Marcos, que se atribuíron a unha hipotética fonte Q (do alemán Quelle, fonte) ou protoevanxeo Q, que consistiría basicamente nunha serie de λογία, logía ("ditos" ou "ensinanzas" de Xesús), sen elementos narrativos. O descubrimento en Nag Hammadi do Evanxeo de Tomás, recompilación de ditos atribuídos a Xesús, contribúe a consolidar a hipótese da existencia da fonte Q.
Os teólogos protestantes Weisse (defenderon a existencia de "Q"Die evangelische Geschichte kritisch und philosopisch bearbeitet, 1838), e xunto con ltzmann (Die Synoptischen Evangelien, 1863), e Wernle desenvolveu posteriormente (ie synoptische Frage, 1899), Streeter (The Four Gospels: A Study of Origins, treating of the manuscript tradition, sources, authorship, & dates, 1924), quen chegou a postular catro fontes (Marcos, Q, e outras dúas, que denominou M e L) e J. Schmid (Matthäus und Lukas, 1930). Aínda que para Dibelius e Bornkann puido tratarse dunha tradición oral, o máis probábel é que se tratase dunha fonte escrita, dada a coincidencia a miúdo literal entre os evanxeos de Mateo e Lucas. Tamén considerou probábel que o protoevanxeo Q fose redactado en arameo, e traducido posteriormente ao grego.
Se ben a fonte Q é unha hipótese dos eruditos para intentaren explicar o problema sinóptico, esta colección de ditos de Xesús, tamén coñecida modernamente como Loxía, era de lectura e estudo cotián na igrexa primitiva e Lucas a menciona en Feitos dos apóstolos como "as Palabras do Señor". De tal xeito a hipótese de Q e de Loxía adquire substancia.
Outras teorías
Existen outras hipóteses que prescinden da existencia dunha fonte Q. Destas, algunhas afirman a prioridade temporal de Mateo, e outras consideran que o de Marcos foi o primeiro evanxeo. As máis destacadas son as seguintes:
Evanxeo segundo Xoán
O de Xoán é sen dúbida o último dos evanxeos canónicos, de data bastante máis tardía que os sinópticos. Nel, os milagres non se presentan como tales, senón como "signos", é dicir, xestos que teñen unha significación máis profunda: revelaren a gloria de Xesús. . A hipótese elaborada por Rudolf Bultmann (Das Evangelium des Johannes, 1941) postula que o autor deste evanxeo tivo á súa disposición unha fonte, oral ou escrita, sobre os "signos" de Cristo, independente dos evanxeos sinópticos, que se denominou Evanexo dos Signos, cuxa existencia é soamente hipotética.
Autoría dos evanxeos canónicos
No seo da Igrexa Católica, o Concilio Vaticano II na súa Constitución Dei Verbum (n. 18) ensina que "a Igrexa sempre defendeu e defende que os catro Evanxeos teñen orixe apostólica. Pois o que os apóstolos predicaron por mandato de Cristo, despois, baixo a inspiración do Espírito Santo, eles e os homes apostólicos transmitíronnolo por escrito, fundamento da fe, é dicir, o evanxeo en catro redaccións, segundo Mateo, Marcos, Lucas e Xoán".
Datas dos evanxeos canónicos
Non hai acordo acerca das datas exactas nas que se redactaron. A maioría dos expertos consideran que os evanxeos canónicos se redactaron na segunda metade do século I d.C., é dicir, ao redor de medio século despois da desaparición de Xesús de Nazaret, aínda que moitos expertos consideran que se redactaron antes da destrución do Templo de Xerusalén.
Tamén existe unha minoría que propón que os evanxeos se redactaron tras a destrución definitiva de Xerusalén durante o reinado de Adriano.
Raymond E. Brown, no seu libro An Introduction to the New Testament, considera que as datas máis aceptadas son:
Estas datas están baseadas na análise dos textos e na súa relación con outras fontes.
En canto á información que nos proporciona a arqueoloxía, o manuscrito máis antigo dos evanxeos é o chamado Papiro P52, que contén gran parte do evanxeo de Xoán e, segundo os papirólogos, é da primeira metade do século II, aínda que non existe consenso acerca da data exacta, e hai quen atrasan a súa datación ao primeiro cuarto do século II, e quen consideran que é do segundo cuarto. De todos os xeitos é extraordinario o brevísimo lapso que separa ao manuscrito orixinal de Xoán coa copia sobrevivente máis antiga. E isto constátase, en menor proporción, en todos os evanxeos cuxas copias máis antigas gardan menos dun século co orixinal.
Linguas dos evanxeos canónicos
O consenso xeral é que os catro evanxeos canónicos se escribiron orixinalmente en grego antigo, a lingua franca, do Oriente do Imperio Romano. Non obstante iso, algúns propoñen que Mateo escribiu o seu orixinalmente en arameo, e tamén o que se coñece como o Evanxeo dos Hebreos, pero non se atopou ningún texto orixinal nesta lingua.
Evanxeos apócrifos
Ademais dos catro evanxeos canónicos, hai outros evanxeos que non se incorporaron ao canon do Novo Testamento. De maneira que estes evanxeos apócrifos non son agora aceptados polas igrexas cristiás como fidedignos, nin como textos inspirados pola divindade. Pero si considéranse escritura por algunhas das faccións nas que se dividiu o cristianismo durante os primeiros séculos da súa historia. Especialmente pola corrente cristiá gnóstica, que foi a que achegou a maior parte destes textos, e por comunidades cristiás que conservaron unha ligazón máis estreita coa tradición xudía da que xurdiu o cristianismo, e que daban unha visión de Cristo demasiado ligada ao hebraísmo.
Este último é o caso do Evanxeo dos hebreos e do Evanxeo secreto de Marcos, que diversos autores (como Morton Smith) datan como contemporáneos dos evanxeos canónicos e aínda como fonte dalgúns destes.
Algúns destes escribíronse despois dos canónicos, e por iso foron aceptados nada máis que por pequenos grupos da comunidade cristiá da Igrexa Primitiva. Parte do contido dos evanxeos non canónicos declarouse herexía pola maioría das ramas do cristianismo, e algúns deles foron obxecto de persecución por parte da Igrexa Católica.
Na literatura evanxélica apócrifa ten un papel importante o pobo sinxelo. A súa imaxinación oriental por todo o que se presentaba como extraordinario, misterioso e lendario, encontrou a maneira de encher os ocos dos evanxeos canónicos con detalles da vida de Xesús.
Os evanxeos apócrifos máis antigos son o Evanxeo de Tomás (baseado nos ditos de Xesús) e o Evanxeo de Pedro (outra narración da vida de Xesús). No século II aparecen os "Evanxeos da Infancia" (en grego denominados προτο-ευαγγέλιον protoevangélion), como o evanxeo de Xaime, que presenta o concepto da Virxindade Perpetua de María, e o Evanxeo da Infancia escrito por Tomé (que non hai que confundir co Evanxeo dos ditos de Xesús). Ambos os dous conteñen historias de milagres feitos por Xesús cando era neno.
Outros evanxeos apócrifos son o Evanxeo de Filipe, o Evanxeo de María, o Evanxeo dos exipcios, o Evanxeo dos hebreos e o Evanxeo de Xudas.
Críticas sobre a veracidade histórica
Os evanxeos narran, de forma bastante fantástica, a vida de Xesús de Natzaret. Descoñécese até que punto os episodios que narran se poden atribuír a un só personaxe ou máis ben se son feitos e anécdotas da vida de diferentes profetas máis ou menos coetáneos que, co paso do tempo, se irían atribuíndo a un só profeta, o máis relevante de todos eles.
De acordo co punto de vista naturalista, os feitos narrados están cheos de feitos fantásticos, que van desde unha concepción virxinal (Xesús nacería dunha nai virxe), contraria á bioloxía actual, até unha resurrección improbábel (Xesús resucitaría despois de morto e o seu corpo se elevaría ao ceo). Entre medias, hai toda clase de milagres que as diferentes igrexas interpretan como feitos históricos, e que para os críticos son lendas cheas de simbolismo, que co tempo acabarían por considerarse feitos reais.
Os evanxeos segundo Mateo e Lucas inclúen numerosas referencias aos escritos proféticos do Antigo Testamento relacionadas coa chegada do mesías. Segundo os teólogos, Mateo, cuxo evanxeo conta con máis referencias proféticas do Antigo Testamento, escribiría para os hebreos e o autor quería probar que Xesús de Natzaret era o mesías que cumprira as profecías mesiánicas, utilizando copiosamente versículos do Antigo Testamento, quizais da tradución dos Setenta. Para outros críticos, porén, estas pasaxes parecen escritas para adecuaren a figura dun home ao rei-profeta que fora anunciado polos profetas: o nacemento dunha nai moza, a pretendida ascendencia de Xesús á xenealoxía do rei David, e até a mesma morte de Xesús, poderían ser referencias dos textos que os destinatarios do seu evanxeo (as comunidades xudías que esperaban ao mesías) coñecerían moi ben. Así e todo, o nacemento virxinal de Xesús é considerado polos críticos naturalistas e algúns filólogos unha adecuación dun "erro" de tradución xudía da Septuaginta da pasaxe de Isaías 7: 14, xa que traduciron o hebreo "almah" (que de acordo co Dicionario Strong's pode significar "rapaza nova", "doncela" ou "virxe"), polo grego παρθένος, parthénos, (que só significa "virxe").
Sobre os males que provoca o tabaco
Sobre os males que provoca o tabaco (en О вреде табака; romanizado como O vredye tabaka) é unha obra dun só acto de Anton Chekhov. Ten un único personaxe, Ivan Ivanovich Nyukhin. Foi publicada por vez primeira en 1886, mais foi revisada por Chekhov e a versión máis coñecida é a de 1902.
Foi traducida ó galego por Francisco Pillado Mayor e foi publicada pola editorial Sotelo Blanco no ano 1991. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Pillado Mayor dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Sinopse
A acción ten lugar nunha pequena vila. A esposa de Nyukhin dille que dea unha conferencia sobre "os efectos nocivos do tabaco", aínda que el é fumador. Pola súa banda, el salienta que será unha conferencia seca e aburrida, mais sempre pospón o tema real ó falar sobre os seus problemas coa súa dominante esposa.
Nyukhin quere enfrontarse á súa esposa, quere fuxir, esquecer e estar só. Quita o chaleco vello e en mal estado (unha metáfora de si mesmo). Ó final do monólogo, Nyukhin apenas dixo nada relevante sobre os efectos nocivos do tabaco, pero pídelle á audiencia que non o traizoen.
Polipteriformes
miniatura|300px|Polypterus senegalus Os polipteriformes (Polypteriformes) son unha orde de peixes óseos primitivos da clase Actinopterixios (Actinopterygii). Só comprenden unha única familia, os poliptéridos (Polypteridae), coñecidos como bichires, e a súa distribución mundial redúcese a augas de ríos e lagos de África.
Características
Presentan un corpo alongado ou angüiliforme, recuberto de pequenas escamas ganoides, grosas e romboides. As aletas pectorais teñen unha base lobulada e a aleta dorsal está dividida en varias pequenas aletas (8 ou máis) formadas por un radio espiñoso que soporta unha membrana pequena. A caudal é simétrica e con forma de frecha.
Os exemplares xuvenís presentan branquias externas, que pasan a ser internas nos adultos. A vexiga natatoria, comunicada por un conduto co esófago, sérvelles como órgano respiratorio accesorio.
Actualidade
Estes peixes son especies populares en acuarios, de carácter pacífico e relativamente pouco activos, polo que prefiren permanecer asentadas no fondo do acuario.
Currelos
O topónimo Currelos pode referirse a
Racibórz
miniatura|dereita|200 px|Escudo de Racibórz Racibórz (en alemán Ratibor) é unha cidade do sur de Polonia que conta con 56.484 habitantes (2009). Ata 1999 estivo integrada na vovoida de Katowice, actualmente integra a de voivodía da Silesia. Sobre a ribeira do río Oder e sitúase preto da fronteira coa República Checa.
O Couto, Quintas, Paderne
O Couto é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
O Mato, Chantada
San Xillao do Mato é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Tiña 88 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 42 homes e 46 mulleres. O que supón unha diminución de 12 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 100 habitantes (51 homes e 49 mulleres).
Ramón Otero Acuña
Ramón Otero Acuña, nado en Cádiz e finado en Santiago de Compostela o 5 de abril de 1876, foi un médico, profesor e xornalista galego.
Paredes, Barreiro, Antas de Ulla
Paredes é un lugar da parroquia de Barreiro no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
Polafías
miniatura|dereita|350px|Antonio Reigosa, coordinador do proxecto As polafías son un proxecto da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega co propósito de recuperar e pór en valor a literatura galega de tradición oral. O proxecto está coordinado por Antonio Reigosa, vogal de literatura de tradición oral, e conta coa colaboración de diversas asociacións e co patrocinio de institucións públicas.
O formato das polafías, duns 90 minutos, require a presenza dun mantedor, divulgador ou especialista que introduce e comenta as principais características das pezas e xéneros literarios amosados; dun recitador de poesía anónima ou de autor de feitío popular; dun músico, que interpretará romances, coplas ou cantares de raiceiras tradicionais. Non obstante, o elemento humano transcendental e imprescindible no desenvolvemento de cada polafía constitúeno os homes e mulleres, narradores, cantadores, romanceadores etc., veciñas e veciños de cada lugar onde se desenvolva a polafía, pois eles son os auténticos protagonistas, os que xenerosamente transmiten o seu saber.
Vincebus Eruptum
Vincebus Eruptum é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock Blue Cheer, publicado o 16 de xaneiro de 1968 a través do selo Philips Records. O disco conta cun son blues pesado e atronador que posteriormente sería coñecido como heavy metal. Tamén ten elementos de acid rock, rock experimental, blues rock, stoner rock, e garage rock.
Máxidos
miniatura|230px|[[Maja squinado.]] miniatura|230px|Mithrax aculeatus. miniatura|230px|Microphys weddellii.
A dos máxidos (Majidae) é unha familia de crustáceos decápodos braquiúros que comprende aproximadamente 200 especies mariñas, caracterizadas por unha punta saínte na fronte. As patas son xeralmente moi longas, o que fai que en moitos idiomas se coñezan como arañas de mar ou cangrexos araña. O exoesqueleto está cuberto por protuberancias espiñentas nas que se enredan algas e outros materiais que actúan como camuflaxe.
Xéneros
As cerca de 200 especies existentes e 50 extintas foron clasificadas en 5 subfamilias e 52 xéneros:
Subfamilia Eurynolambrinae Števčić, 1994 Subfamilia ''Majinae Samouelle, 1819 Subfamilia Micromaiinae † Beurlen, 1930 Subfamlia Mithracinae MacLeay, 1838 Subfamilia Planoterginae Števčić, 1991
A Lameira, Quintas, Paderne
A Lameira é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Veas fondas do antebrazo
As veas fondas do antebrazo son un conxunto de veas do membro superior humano, pertencentes á drenaxe venosa do membro superior, que recollen o sangue desosixenado da man e do antebrazo. Forman parte do sistema venoso fondo e derivan das veas fondas da man. Percorren todo o antebrazo ata chegar ao cóbado, para alí formaren as veas braquiais. Ao longo do seu traxecto pódense distinguir dúas veas de certo calibre, a vea radial e a vea cubital.
Rudy Youngblood
Rudy Youngblood, nado o 21 de setembro de 1982 en Belton, Texas, é un actor, músico e bailarín nativo americano.
Traxectoria
Youngblood ten devanceiros comanches, cree, e yaqui. Foi seleccionado por Mel Gibson para interpretar o papel principal no filme épico Apocalypto. Aprendeu maia iucateco para poder actuar no filme, xa que tódolos diálogos están nesta lingua.
Lista de composicións relixiosas en latín de Johann Sebastian Bach
miniatura|250px|Manuscrito da primeira páxina do Benedictus da Misa en si menor. A música relixiosa en latín de Johann Sebastian Bach comprende sobre dez composicións, todas compostas durante o seu período en Leipzig. Como músico de igrexa luterana, Bach tiña maior predilección pola composición de música sacra en alemán, escribindo centos de composicións litúrxicas nesa lingua, e por exemplo tamén realizando unha versión alemá do Stabat Mater de Pergolesi. Comparado coa práctica luterana noutros lugares, unha gran cantidade de servizos en latín foron utilizados na igrexa en Leipzig: incluíndo música con textos en latín que foron empregados nos domingos ordinarios, en grandes celebracións (Nadal, Pascua, Pentecostés), e o Magnificat tamén en festas marianas (Anunciación, Visitación, Purificación).
No servizo luterano, a misa estaba reducida só a Kyrie e Gloria. Dita misa era daquela daquela ás veces denominada Missa brevis (literalmente: "masa curta"). En 1733 Bach compuxo unha Missa brevis para a corte católica de Dresde, aínda que dun xeito ampliado. A finais da década de 1730 compuxo outras catro Missae breves, maioritariamente parodias de movementos de cantatas anteriores. Ao final da súa vida ampliou a súa Misa de Dresde para o seu único exemplo de misa completa para o ordinario, a ''Misa en simenor.
Magnificat
Bach compuxo o Magnificat en mi bemol maior, BWV 243a, en 1723, e posteriormente revisouno en 1733 ao máis coñecido Magnificat en re maior, BWV 243.
Magnificat en mi bemol maior, BWV 243a (1723)
Unhas semanas despois de chegar ao seu novo cargo como Thomaskantor en Leipzig en 1723, Bach presentou un Magnificat para coro SSATB e orquestra para a festa mariana de Visitación (2 de xullo)
Magnificat en re maior, BWV 243 (1733)
En 1733 Bach presentou outra vez este Magnificat, mais transportado á tonalidade de re maior e cunha orquestración un pouco máis elaborada, para a festividade de Visitación. Nesta versión do seu Magnificat que se convertería na versión máis frecuentemente interpretada.
Configuración de (partes de) a liturxia da misa latina
Unha misa de Johann Sebastian Bach é en xeral unha composición de misa latina do compositor barroco alemán. Máis especificamente, a misa (ás veces Missa brevis ou Misa luterana) refírese a das súas catro misas curtas en fa maior, la maior, sol menor e sol maior, BWV 233 a 236. Estas misas consisten nun Kyrie e un Gloria. Bach compuxo unha configuración especialmente extensa, a Misa para a corte de Dresden (Kyrie e Gloria en si menor) en 1733 para presentala á corte real de Dresde. Converteuse, nos últimos anos da súa vida e en forma revisada, nas dúas primeiras seccións da súa única misa completa para o ordinario, coñecida hoxe como Misa en si menor, BWV 232.
Sanctus independentes, BWV 237–241
Os números BWV 237 a 241 son composicións independentes de Sanctus. Os dous primeiros (do maior, BWV 237 e re maior, BWV 238) foron compostos en 1723, o seu primeiro ano en Leipzig. É dubidoso que o Sanctus BWV 239 fora composto por Bach. O Sanctus BWV 241 é un arranxo do Sanctus da Missa superba de Johann Caspar Kerll.
Sanctus para seis partes vocais (1724)
En 1724 Bach compuxo un Sanctus para seis partes vocais (SSSATB) e elaborar unha parte orquestral para o servizo de Nadal. Bach revisouno cando o reutilizou na Misa en si menor, mudando a partitura vocal inicial a SSAATB, e o seu compás de ₵ a C.
Misa para a corte de Dresde (1733)
En 1733, Bach compuxo unha misa completa para a corte de Dresde, música de dúas partes da mísa latina, o Kyrie e o Gloria, escribíndoa para cinco partes vocais e orquestra. Posteriormente derivou a cantata Gloria in excelsis Deo, BWV 191 desta Misa en si menor, e incluíu a Misa á súa Misa en si menor, BWV 232.
Cantata Gloria in excelsis Deo, BWV 191 (ao redor de 1745)
Bach empregou tres movementos do Gloria da Misa para a corte de Drede para compoñer a súa cantata Gloria in excelsis Deo, BWV 191, posibelmente para unha interpretación en 1745. A cantata foi composta para un servizo de Nadal nalgún momento a mediados da década de 1740 (entre 1743 e 1746).
Misa en si menor, BWV 232 (ao redor de 1748–49)
Nos últimos anos da súa vida, Bach integrou a Misa completa para a corte de Dresde como Kyrie e Gloria na súa Misa en si menor, a súa única misa completa (ou missa tota). Outra parte desta Misa foi derivada do Sanctus para seis partes vocais de 1724. Tamén incorporou nesta misa música de varios movementos das súas cantatas temperás.
Hans Georg Nägeli describiu a obra, en 1818, como "a maior obra de arte musical de todos os tempos e nacións".
Misas breves de Bach BWV 233–236 (1738–39?
miniatura|Castelo de [[Lysá nad Labem|Lysá, posibelmente a localización das interpretacións dos BWV 233 a 236.]] Bach escribiu catro outras obras co Kyrie e o Gloria, ás veces chamada Missa brevis. O atributo brevis neste caso significa curto en palabras, diferente ao Missa brevis do período clásico, que é curta en duración. Ás veces as obras son denominadas misa luterana, porque a combinación de só Kyrie e Gloria foi utilizada máis frecuentemente na liturxia luterana.
Parecen ter sido concibidas para uso litúrxico, considerando un tempo de interpretación de sobre 20 minutos cada unha, a duración media dunha cantata de Bach. Puideron ter sido compostas en torno a 1738-1739. Posibelmente foron escritas para o Conde Franz Anton von Sporck ou tocadas para el en Lysá.
Cada unha Misa é en seis movementos, o Kyrie un movemento coral en tres seccións, o Gloria en cinco movementos. O primeiro e último movemento do Gloria é tamén coral, enmarcando tres arias para tipos de voz diferente. A música consiste maioritariamente en parodias de movementos de cantatas. Mudou a música lixeiramente para axustala ás palabras latinas, mais mantivo a instrumentación orixinal. O coro inicial de Es wartet alles auf dich, BWV 187, converteuse no movemento final da Misa en sol menor, Cum sancto spiritu. Ocasionalmente cambiou unha parte de voz, por exemplo pediu un tenor no Quoniam desa Misa, unha parodia da aria de soprano Parar ich nur fest un ihm daquela cantata.
Misa en fa maior, BWV 233
Para a Misa en fa maior, BWV 233, escrita para trompas, óboes, fagot, cordas, coro SATB, e basso continuo, Bach derivou a maior parte dos seus seis movementos de anteriores cantatas como parodias.
Misa en la maior, BWV 234
Para a Misa en la maior, BWV 234, escrita para frauta, cordas, coro SATB, e basso continuo, Bach parodiou música desde canto menos catro cantatas anteriores.
Misa en sol menor, BWV 235
Para a Misa en sol menor, BWV 235, escrita para óboes, cordas, coro SATB, basso continuo, Bach derivou os seus seis movementos de cantatas como parodias.
Misa En sol maior, BWV 236
Para a Misa en sol maior, BWV 236, escrita para óboes, cordas, coro SATB, basso continuo, Bach derivou os seus seis movementos de cantatas como parodias.
Christe eleison En G menor, BWV 242
O número BWV 242, un Christe eleison en sol menor, foi composto por Bach para unha misa de Francesco Durante, BWV Anh. 26.
Thin Film Transistor
Cando falamos de TFT normalmente referímonos aos monitores ou pantallas que usan esta tecnoloxía. TFT son as siglas de Thin Film Transistor. É unha tecnoloxía usada nas pantallas planas (LCD) que consiste nun transistor por cada píxel que ten a pantalla, deste modo lógrase unha gran calidade de imaxe, pero ten como punto contraditorio o alto prezo que teñen os monitores ou pantallas con esta tecnoloxía.
Cuevas del Almanzora
Cuevas del Almanzora é un concello da provincia de Almería. A súa extensión é de 263 km² e ten unha densidade de 49,52 hab/km². Está situada a unha altitude de 88 metros e a 97 quilómetros da capital da provincia, Almería. Segundo o INE, no ano 2010 contaba con 12.891 habitantes.
Xeografía
O concello de Cuevas del Almanzora sitúase no nordeste da provincia de Almería. Limita ao norte con Huércal-Overa e Pulpí, ao sur con Vera e Antas, ao este co Mar Mediterráneo e ao oeste con Antas e Huércal-Overa, novamente. Ten unha extensión de 263 quilómetros cadrados e uns 14 quilómetros de costa.
Algúns dos accidentes xeográficos que conforman a xeografía do concello son o río Almanzora, o delta deste mesmo río e a Serra Almagrera ou a Serra de Almagro, na cal atópase o cerro Cucharón, de 711 metros de altura (a máxima elevación do concello).
Demografía
Número de habitantes no período 2000-2010.
Clima
As mesmas temperaturas adoitan manterse ao longo do ano, mentres que as precipitacións se concentran entre os meses de outubro ata abril, sendo a media anual de 200 mm. En ocasións as precipitacións móstranse en forma de chuvias torrenciais, dando lugar a riadas que, a finais do século XIX e no 1973 causaron o derbordamento do río Almanzora, inundando así cultivos e núcleos de poboación. Debido a esta última riada construíuse un sistema de canalización do río e unha presa para así controlar o seu caudal en períodos de alta pluviosidade.
Castelo do Marqués dos Vélez
O Castelo do Marqués dos Vélez, símbolo de Cuevas del Almanzora, é un palacio-fortaleza de estilo gótico mandado construír por Pedro Fajardo no século XVI, primeiro Marquesado dos Vélez, e restaurado posteriormente nos séculos XVIII e XX. Atópase situado no alto dun outeiro, dominando a poboación, e consérvase en moi bo estado. Todo o conxunto está formado polo Palacio do Marqués, o anfiteatro, o patio empedrado e a Torre da Homenaxe, ademais de varias dependencias como o Museo Antonio Manuel Campoy e a Casa de la Tercia.
Casa da Tercia
A Casa da Tercia forma parte das dependencias do Castelo do Marqués dos Vélez. Foi levantada no século XVIII, presenta un estilo neoclásico, e na actualidade foi recentemente restaurado. No seu interior acolle o Arquivo Histórico Municipal, a Biblioteca e o Museo Arqueolóxico.
Destrución do hábitat
miniatura|[[Ceratotherium simum|Rinoceronte branco, especie ameazada pola caza e a destrución do hábitat en África''.]] miniatura|Na Arxentina e Bolivia, o bosque seco do [[Gran Chaco|Chaco está sendo cortado a gran velocidade para o cultivo de soia.]] A destrucción do hábitat é o proceso polo cal un hábitat natural é transformado nun hábitat incapaz de manter as especies orixinarias do mesmo. As plantas e animais que o utilizaban son destruídas ou forzadas a emigrar, e como consecuencia hai unha redución na biodiversidade. A agricultura é a causa principal da destrución de hábitats. Outras causas importantes son a minería, a deforestación, a sobrepesca e a proliferación urbana. A destrución de hábitats é actualmente a causa máis importante da extinción de especies no mundo. É un proceso con poderosos efectos na evolución e conservación biolóxica. Entre as causas adicionais están a fragmentación de hábitats, procesos xeolóxicos, cambios climáticos, especies invasoras, alteracións dos nutrientes e as actividades humanas.
Os termos perda de hábitat e redución de hábitat úsanse nun sentido máis amplo incluíndo a perda de hábitat por outros factores tales como contaminación da auga e contaminación acústica.
Efectos
Nos seus termos máis simples cando se destrúe un hábitat, as plantas, animais e outros organismos que o ocupaban ven limitada a capacidade de carga do hábitat, o que leva a un declive de poboacións e pode chegarse á extinción. O maior risco ao que se enfrontan as especies de todo o mundo é a perda de hábitat. Temple (1986) encontrou que o 82% das especies de aves en perigo están seriamente ameazadas pola perda de hábitats. A destrución de hábitats, ás veces disimulada co nome de cambio no uso da terra, é a causa principal de perda de biodiversidade.