cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judas Priest
Columbia Records, a engalaxe
Roger Glover, baixista de Deep Purple, produciu o seguinte traballo dos mozos de Birmingham. Sin After Sin, que viu luz o 8 de Abril de 1977, con temas tan importantes como "Starbreaker", "Dissident Aggressor", "Sinner" e a versión metal de Diamonds And Rust, tema orixinal de Joan Baez. Algúns analistas citan ao tema "Raw Deal" de leste "Sin After Sin" como unha declaración aberta por parte de Rob Halford en torno á súa homosexualidade, ao facer referencias directas vinculadas ao tema. O batería Alan Moore deixara á banda e foi substituído por Simon Phillips só para o proceso de gravación. Aínda que se lle propuxo logo un contrato a tempo completo con Judas Priest, este só aceptou facer as gravaciones para o disco, alegando compromisos previos con Jack Bruce Band, así que para finais dese mesmo ano a banda incorporaba a Lles Binks, quen foi suxerido por Roger Glover. Binks colaborara en 1974 con Roger para o seu disco "Butterfly Ball".
O certo é que xa para 1977 da man de Columbia, a gravación do Sin After Sin e cun repertorio cheo de grandes temas, comeza a engalaxe definitiva para Judas Priest e as grandes xiras, viaxan cara a Escandinavia, para o "Oulu 'Kuusrock' festival" en Finlandia, antes do seu tour británico, igualmente realizan o seu primeiro show nos Estados Unidos como soporte para Foreigner e REO Speedwagon. Robert Plant, vocalista de Led Zeppelin, chámaos persoalmente para que os acompañen no "San Francisco 'Day On The Green' Festival", xa no tour británico comparten escenario con Magnum e AC/DC.
Judas Priest, imaxe do Heavy Metal
Entre outubro e novembro de 1977, a banda comeza a traballar na súa seguinte produción discográfica, un álbum que co tempo converteuse nun dos máis influentes dentro do xénero. Stained Class, que se grava en "Chipping Norton Studios" baixo a produción de Dennis Mackay, sae ao mercado o 10 de febreiro de 1978 e conta co traballo de Rozslav Szyabo, quen deseñou o máis famoso logotipo de Judas Priest. "Stained Class", "Exciter", a balada "Beyond The Realms Of Death" ou a versión tan polémica de Spooky Tooth "Better By You, Better Than Me" (que anos máis tarde traerá serios problemas legais á banda), son algúns dos máis soados éxitos deste traballo, un álbum inspirado nas súas letras pola ciencia ficción e onde se decantaron por seguir endurecendo o son que lles caracterizaba. Stained Class significou o primeiro gran viaxe exitoso cara o Xapón para a banda, o primeiro traballo de Judas Priest en alcanzar o "Top 200" e marcou o cambio de imaxe. Non foi só o logo ou o rostro metálico seleccionado como a portada para este disco, senón que xa para esas primeiras presentacións no Xapón da banda, os seus membros presentábanse de xeito total vestidos en Coiro e Metal, como se aprecia na foto utilizada como portada para o promo xaponés "Exciter", o cal contiña como cara "A" Exciter e de cara "B" Better by You, Better than Me. Esta vestimenta converteuse na imaxe da banda, e moi pronto sería adoptada por moitísimas outras bandas como o exemplo de vestirse para os metaleiros.
Rob Halford xogou un papel determinante neste cambio, xa que estaba convencido de que os pantalóns de bota ancha e as camisas de seda cos cales vestíanos, non ían coa música cada vez máis pesada que facía Judas Priest. Segundo unha entrevista que lle realizaron para a emisora de Radio MCB, o 2 de febreiro de 1991, propúxose crear unha imaxe propia que se sentise identificada coa enerxía que transmitían os Judas Priest coa música dura que realizaban. Acode a unha tenda en Londres chamada "Sr. S" especializada en sex-shop e comeza a comprar roupa de coiro e accesorios de metal vinculados ao fetichismo sexual e o masoquismo, utilizados na sub-cultura gay dos 70's chamada BDSM. Logo induce a K.K. Downing a comprar no mesmo lugar, e así motivou a toda os integrantes de Judas Priest en facerse con devandita imaxe. A indumentaria lonxe de facelos ver como efeminados, encaixaba coa dureza da banda tanto nos seus temas como sobre o escenario. En pouco tempo os propios fanáticos comezan a utilizar dita indumentaria, como a imaxe dura dos "metalheads".
Judas Priest tivo que re-titular o álbum para o seu lanzamento nos Estados Unidos por motivos comerciais, debido a que os representantes do seu selo discográfico consideraban o título británico demasiado violento. En marzo de 1979, "Killing Machine" sae á venda co nome de "Hell Bent For Leather". A banda aproveitou esta oportunidade para agregar unha pista a esta re-edición do álbum, unha versión do clásico de Fleetwood Mac "The Green Manalishi (with the Two-Prongued Crown)" escrita por Peter Green, e que acabou sendo identificada máis con Judas Priest que cos propios Fleetwood ou con Green. Ao regresar da xira polos Estados Unidos, Halford inxecta un toque teatral nunha presentación efectuada pola banda en Dublín, Irlanda, o 1 de xullo de 1979, actuando como soporte para Status Quo. Cando lle correspondía a quenda a un dos novos temas, "Hell Bent For Leather" Rob Halford apareceu no escenario conducindo unha motocicleta Harley Davidson, o que fixo tolear aos fans. Halford pedira prestada a moto a un amigo, e a policía local pediulle que non a utilizase, pero Halford nun descoido tomou a moto e saíu con ela. Hell Bent For Leather, xunto á Harley Davidson convertéronse nun acto obrigatorio en todas as presentacións da banda desde ese día e ata a data. Halford fai mención a esta historia nunha entrevista para Top Rock en 1994.
Unleashed in the East, primeiro disco de Platino
O 10 de febreiro de 1979 no "Koseinenkin Hall" e o 15 de febreiro de 1979 no "Nakano Sunplaza Hall", ambos en Tokyo, Xapón, gravouse o primeiro disco en vivo de Judas Priest, o cal significaría tamén o primeiro disco de platino para a banda, ao alcanzar o posto n° 10 nas listas británicas e o n° 70 nas listas americanas. Sacouse diso como unha primeira mostra do que sería o disco en vivo un single ao que titularon "Diamonds and Rust", que presentou como cara "A" o tema Diamonds and Rust, e como cara "B", Rock Forever. Logo, no mes de maio sacan a circular un novo single, con tres temas da xira polo Xapón, ao que titularon "Rock Forever", como cara "A" aparecen Rock Forever -de novo- e Hell Bent For Leather, a cara "B" contén o tema Beyond the Realms of Death. Posteriormente realizaron unha xira norteamericana onde Judas Priest realizou presentacións xunto a KISS, o que deixa o terreo listo para que o 17 de setembro de 1979 salga á venda oficialmente o álbum Unleashed in the East, que serviu de pretexto para que CBS editase as cancións das que non tiña dereitos legais ao ser propiedade de "Gull Records": "Victim Of Changes", "Tyrant", "Genocide" e "The Ripper".
Unleashed in the East considérase un dos álbums en vivo máis grandes e identificativo do metal dos anos 70, ademais de ser o primeiro producido por Tom Allom, o novo produtor da banda quen xa deixara a súa pegada como enxeñeiro nos primeiros dous álbums de Black Sabbath. Allom foi quen capturou a ferocidad en vivo da banda nas citadas datas de xira polo Xapón. O álbum foi titulado Priest in the East, para a versión xaponesa, a cal incluía catro temas adicionais aos 9 presentados na versión europea: "Rock Forever", "Delivering The Goods", "Hell Bent For Leather" e "Starbreaker". Existen 17 temas gravados no Xapón entre o 10 e o 15 de febreiro de 1979, aínda que entre os álbums oficiais e os singles, só publicáronse oficialmente un total de 15 temas.
A pesar do éxito, comezaron a circular rumores que o produto final desta obra en directo, estaba lonxe de ser un álbum completamente en vivo, polo que algúns críticos comezaron a chamar ao disco "Unleashed in the Studio". Rob Halford admitiu posteriormente nunha entrevista que mentres a banda tocaba ben nas datas xaponesas, el sufría dunha larinxite, polo que se fixo necesario unha re-gravación das pistas vogais. A carátula do álbum tamén sería produto do estudio, xa que o fotógrafo Fin Costello coloca estratexicamente aos membros da banda para obscurecer a batería ao fondo da imaxe, xa que Lles Binks, o batería de Judas Priest, deixara o seu posto vacante logo de culminar a xira.
British Steel, a consagración no mercado
O 23 de abril de 1980 dáse o lanzamento oficial do álbum British Steel producido por Tom Allom. Este significou a chegada a Judas Priest do batería Dave Holland, que entrou para encher a vacante deixada por Lles Binks. Holland traballara para Glenn Hughes na banda Trapeze e atopábase para ese momento traballando coas bandas Tytan e Lionheart, así que pediu culminar os seus compromisos con eles antes de entrar nas sesións de gravación para British Steel. O seu ingreso a Priest dáse en agosto de 1979 e tivo de inmediato a súa proba de lume ao ter que debutar en vivo o 1 de setembro de 1979, nunha xira estadounidense onde Judas Priest acompañaría á banda Kiss. O disco foi gravado en "Startling Studios", en Ascot, propiedade de Ringo Starr de The Beatles, entre xaneiro e febreiro de 1980. Allom apenas terminara a produción do disco de Def Leppard "On Through The Night" para poñerse a traballar xunto ao enxeñeiro de son Lou Austin e Judas Priest para que en só 28 días tivesen listo o álbum. A carátula foi deseñada por Roslav Szaybo colocando o logo de Judas Priest no medio dunha folla de afeitar tomada por unha man. Glenn Tipton e K.K Downing traballaran durante anos nunha fábrica da compañía estatal británica de aceiro, a "British Steel" producindo as follas de afeitar. Existe toda unha historia e simboloxía detrás desta carátula, a folla de afeitar era un símbolo que identificaba aos Punks, por iso a imaxe mostra os dedos da man afundidos na hojilla pero sen derramar sangue, como unha insinuación a que a folla de Judas Priest é dura como o aceiro, pero non causa dano a diferenza da que identificaba aos Punks, Glenn Tipton e Rob Halford fai mención a isto no Vídeo "Classic Rock, British Steel".
Point of Entry: o intento de conquistar os Estados Unidos
Visto o éxito que British Steel había ter en todo o mundo, Judas Priest fixo a súa primeira aposta para o mercado estadounidense, o álbum máis hard rockero da súa carreira, Point Of Entry. A banda foi levada por Tom Allom a unha casa de campo en España para que tivesen tranquilidade á hora de compoñer os temas do álbum, que saíu á venda o 17 de febreiro de 1981. Roslav continuou co logo que el deseñou e estivera utilizando desde Killing Machine en 1978, pero para a versión dos EEUU, John Berg agregou un novo efecto tridimensional ao logo. As carátulas tanto na súa versión británica como para os Estados Unidos non foi do agrado do público, aínda que o novo deseño do logo sería unha contribución boa e duradera para a banda. O disco en si tampouco recibiu as mellores críticas e contou con menor aprobación dos fans británicos en comparación do rotundo éxito do seu predecesor. Era perceptible que a banda baixara a agresión exhibida no British Steel, motivada, segundo confesa Rob Halford nunha entrevista posterior para Heavy Duty, a "a presión da compañía discográfica". Point of Entry ocupou o número 14 nas listas británicas, e o primeiro tema escolleito para promocionar o álbum, “Don't Go”, só chegou a alcanzar o posto n° 51.
Para os EEUU afortunadamente pensáronse as cousas mais cuidadosamente, e o tema seleccionado para introducir o disco no mercado foi "Heading Out to the Highway", que comezou a soar con frecuencia na radio. Malia todo isto a banda seguiu obtendo bos resultados en vivo e o seu vira norteamericana lévaos a presentacións onde contaron con Iron Maiden e Whitesnake como bandas soportes, crecendo incluso o espectáculo visual nas súas presentacións en vivo. Para iso contaron coa colaboración de Pink Floyd quen prestaron parte dos seus equipos. En canto ao repertorio do disco, comezaron a utilizar só os temas máis fortes como "Hot Rockin" "Troubleshooter", "Desert Plains" e o propio "Heading Out to the Highway" para as presentacións en vivo, o que axudou a facer esquecer pronto aos fans o cambio de estilo.
A xira con Iron Maiden como os seus abreconcertos provocou certa rivalidade entre ambas as bandas, chegando incluso os membros de Judas Priest a pensar en excluílos da súa xira, motivados pola actitude pedante de Paul Dei'Anno para con eles, segundo confesa K.K. Downing tempo despois nunha entrevista que lle realizaron para Rock Hard Magazine en decembro de 2003. K.K, fai mención en dita entrevista que "Iron Maiden solicitoulles a axuda para ingresar ao mercado norteamericano tocando como banda soporte nas presentacións de Judas Priest e Paul Dei'Anno dicía previo ás presentacións que Iron Maiden superaría sen problemas a Judas Priest", ademais, Downing engade que "a resposta do público ao tocar cada banda era maior cando lle tocaba a vez a Priest, como era de esperarse xa que asistían para velos a eles, polo que Maiden non os superou". Paul Dei'Anno tempo despois pediría desculpas persoalmente a K.K. Downing pola súa actitude.
Screaming for Vengeance e Defenders of the Faith, o regreso ao son duro
En setembro de 1981 a banda regresa aos estudos de Ibiza para comezar a darlle forma á súa seguinte produción Discográfica, Screaming for Vengeance, proceso que terminaron para outubro dese ano. Devandito material foi levado aos estudos "Beejay" en Orlando, Florida para o proceso de mestura, onde se decide deixar fose varios dos temas concibidos en España e facendo necesaria a composición dunha nova canción, que foi composta con présas, nun par de horas. Estamos falando do tema "You've Got Another Thing Comin", o mesmo que 17 anos máis tarde converteríase no tema utilizado para os anuncios de Burger King en 1999, claro indicativo do impacto duradero do mesmo no público norteamericano. Screaming for Vengeance saíu ao mercado o 14 de xullo de 1982, sendo precisamente "You've Got Another Thing Comin'" o single que soaría con insistencia na radio, chegando a espertar o interese da MTV que realizou un videoclip do tema.
"You've Got Another Thin Comin'", mostraba a Judas Priest amos e señores do mercado norteamericano, pero o álbum Screaming for Vengeance marcaba tamén un retorno da banda ao seu son máis pesado a través de temas como "Screaming For Vengeance", "Riding on the Wind", "Devil's Child", ou unha das aberturas máis coñecidas do Heavy Metal, "The Hellion" seguido por un tema agresivo como o é "Electric Eye". O álbum fíxoos acredores dun dobre disco de platino e o tour fíxose unicamente nos Estados Unidos, tendo como bandas soportes a Def Leppard, Krokus, The Rods e Uriah Heep, estes últimos en substitución de Iron Maiden quen nun inicio debían ser a banda soporte para Judas Priest en dita xira. "Screaming For Vengeance" abriu definitivamente as portas a Judas Priest ao mercado norteamericano, que destacaban como cabezas de cartel nos máis grandes festivales americanos. O 12 de decembro de 1982, gravouse un vídeo da presentación no "Midsouth Coliseum" de Memphis, Tennessee, testemuña do éxito alcanzado pola banda, re-editado no 2005 en formato DVD como "Live Vengeance 1982". Igualmente hai que destacar a actuación no lendario "US Festival" o 29 de maio de 1983 ante uns 300.000 espectadores, presentación coa que culminaron víraa "Screaming for Vengeance Tour".
Finalizada víraa a banda regresa aos estudos para o seu seguinte traballo, Defenders of the Faith, lanzado oficialmente á venda o 24 de xaneiro de 1984. Sucesor do son de "Screaming for Vengeance", ofrecía aos fans de Judas Priest temas veloces e innumerables solos, destacando "Freewheel Burning", "The Sentinel", "Rock Hard, Ride Free", "Jawbreaker" e "Love Bites". A portada do álbum mostraba "The Metallian” creado por Doug Johnson inspirado en "The Hellion", a aguia de aceiro que aparecía na portada do Screaming for Vengeance.
En 1985 a banda non realizaría concertos, para concentrarse no que pretendeu ser nun principio o seu primeiro traballo conceptual, “Twin Turbos”. Só aceptaron participar nunha causa social como o famoso macro concerto Live Aid, cuxos ingresos eran destinados a loitar contra o fame e a pobreza en África, o 13 de xullo de 1985 no “JFK Stadium” en Philadelphia, Estados Unidos. Nel Judas Priest tocaron “Living After Midnight”, “The Green Manalishi (with the two-prongued Crown)” e “You've Got Another Thing Comin'”.
Turbo: cambio de imaxe e de son
En 1985, e habéndose posto de moda o Techno Pop, Judas Priest introduce os sintetizadores no seu son, e coa colaboración de Jeff Martin aos teclados, dispoñíanse a gravar unha das súas obras mestras: Twin Turbo, un álbum dobre con moitos temas veloces e feroces combinados con temas máis comerciais. Para centrarse só niso, fixaron como a súa residencia as Bahamas. Nun principio realizáronse 18 temas para este proxecto, dos cales só usar en definitiva 9, xa que o proxecto do álbum dobre foi cancelado e o 14 de abril de 1986 saíu á venda, cunha portada creada por Doug Johnson, simplemente como Turbo. Na súa época este disco foi un novo éxito de vendas conseguindo discos de ouro e de platino e algúns dos seus temas, como "Turbo Lover" e a balada épica "Out In The Cold" convertéronse en clásicos da banda.
Outro cambio que non foi moi ben recibido por algúns dos seus fans foi o cambio de vestiario, que pasou ao coiro vermello e a unha imaxe estilo Mad Max. Pese a todo, o álbum converteríase nunha demostración da versatilidad de Judas Priest, como K.K. Downing dixo nunha entrevista para a revista "Guitar Player" realizada en xaneiro do 2002: "outras bandas lendarias como AC/DC ou Status Quo obtiveron gran éxito mantendo sempre o mesmo son que os levou a alcanzalo, mentres que Judas Priest sempre buscou innovar, asumindo o risco que iso implicaba". Rob Halford dixo respecto diso o 25 de xullo do 2004 nunha entrevista para "Metal Exiles" que "Turbo termina de demostrar a flexibilidad da banda, de que eramos capaces de facer diverso material, sempre intentamos evitar a repetición". Dos 9 temas descartados, algúns se usaron no seguinte álbum e outros se utilizaron moito despois como temas adicionais para a edición remasterizada da discografía de Judas Priest realizada no ano 2001. Son varias as anécdotas en torno a este álbum, como que o tema Heart Of A Lion que non foi incluído no traballo final, foi obsequiado por Rob Halford á banda Racer X. O tema Reckless foi solicitado por Warner Bros para utilizalo como BSO da película Top Gun, protagonizada por Tom Cruise, pero os membros do grupo optaron por non incluíla, ante a presión da produtora para que fose unha canción exclusiva da BSO, de modo que WB optou polo tema "Take My Breath Away" da banda Berlin). A popularidade do filme foi tan grande, que Berlin alcanzou quíntuplo Platino grazas ao tema para Top Gun. Houbo tamén un rumor que Xulio Iglesias colaborara nun dos temas para "Twin Turbo", comentábase ata que Xulio Iglesias dicía que a canción sería un "bolero eléctrico". Nunha entrevista realizada a Ian Hill para "Madhouse Magazine" cando a banda atopábase cumprindo as datas pautadas da súa vira para Arxentina, preguntáronlle sobre o tema e Ian dixo:
O mes de novembro do mesmo 1985, na suite do seu hotel logo dunha noite de ensaio en Phoenix (Arizona) para a xira promocional de Turbo, Fuel For Life Tour '86, Rob Halford intentou suicidarse tomando un bote enteiro de tranquilizantes. Segundo confesou o mesmo vocalista, isto ocorreu porque se sentía moi presionado coa súa homosexualidade. Rob foi recluído nun centro de rehabilitación, foron momentos persoais de moita confusión que o levaron a excesos con drogas e sobre todo alcohol. Con todo, para o mes de febreiro de 1986 e contando con todo o apoio da banda, culmina satisfactoriamente o seu proceso de rehabilitación para ao pouco tempo empezar víraa Fuel for Life Tour, a mesma de onde sairía posteriormente o álbum en vivo Priest... Live!.
Priest... Live! e Ram it Down
Priest...Live! sae á venda o 7 de xullo de 1987. Aínda que nun principio a banda quixo incluír temas inéditos que quedaran por fóra do que foi o proxecto de Twin Turbo, isto non foi aceptado por Columbia Records, sendo seleccionados para o mesmo só temas en vivo gravados das presentacións da banda en Atlanta (Xeorxia), o 20 de xuño de 1986 e en Dallas (Texas), o 27 de xuño de 1986. O álbum reivindicaba de certo modo a Judas Priest ante os seus fanáticos. O directo, pese a seguir co cambio de indumentaria que trouxo Turbo, pretendía mostrar a uns Judas Priest tan pesados como de costume, ata ao executar os temas do propio álbum "Turbo".
En 1988 e con algunhas sobras de "Twin Turbo" Judas Priest lanzou un novo disco: Ram It Down, que volvía ao son duro e deixaba atrás os sintetizadores. En devandito álbum recolleuse a versión de Chuck Berry "Johnny B. Goode", tema principal da película que levaba o mesmo título. "Ram It Down" non foi un grande éxito de vendas malia que o álbum traía de volta aos clásicos Priest. Del destacan temas como "Blood Rede Skyes", "Ram It Down", "Heavy Metal" ou "I'm A Rocker".
Economía de Jersey
A economía de Jersey baséase nas finanzas internacionais, responsables por 53% do valor bruto agregado o 2007. Grazas á especialización nalgúns sectores de alta rendibilidade, o poder adquisitivo de Jersey é moi alto, ten unha produción económica per cápita, bastante por diante de todas as grandes economías desenvolvidas. A estimación do PIB per cápita para 2005 foi de 57.000 dólares, cifra que só foi superada por outros dous pequenos estados con similares características económicas: as Bermudas e Luxemburgo.
260px|esquerda|miniatura|Aeroporto de Jersey dando a benvinda en [[lingua inglesa|inglés e en Jèrriais.]] A economía de Jersey baséase nos servizos financeiros, o turismo, o comercio electrónico e a agricultura, os servizos financeiros contribúen aproximadamente o sesenta por cento da economía da illa, e a illa é recoñecida como un dos principais centros financeiros extraterritoriais.
Judas Priest
A saída de Halford e a chegada de Owens: Jugulator e Demolition
Pero en 1997 Judas Priest regresou con Jugulator, un álbum cun son duro e máis violento que nos seus anteriores traballos e que supuxo a chegada como vocalista do norteamericano Tim Owens. Este, vocalista dunha banda tributo a Priest chamada British Steel, foi descuberto por Scott Travis, que conseguiu que Tipton, Downing e Hill lle fixesen unha proba. Cando Owens cantou "The Ripper" foi aceptado inmediatamente como novo cantante da banda, e gañouse o seu alcumo. O álbum non foi un grande éxito de vendas, pero contaba con títulos tan importantes como "Burn In Hell" ou "Cathedral Spyres" ou "Blood Stained". Ao álbum seguiulle o directo 98' Live Meltdown, un intento de mostrar ao mundo que Tim Owens daba o talle como vocalista de Judas Priest; este directo foi o primeiro en traer o cambio a unha das cancións básicas dos repertorios habituais da banda: "Diamonds And Rust", que pasaba de ser unha balada Heavy Metal a ser unha doce serenata acústica.
Economía de Jersey
En xuño de 2005 Jersey presentou os Estados da Competencia, co fin de regular a competencia e estimular o crecemento económico. Este dereito da competencia basearase no doutras xurisdicións.
Ademais da súa banca e bases de financiamento, Jersey tamén depende do turismo. En 2006 houbo 729.000 visitantes (un 3% máis que o ano anterior), pero o gasto total de visitantes aumentou tan só un 1%. Hai dispoñibles mercancías libres de impostos para a compra das viaxes cara a e desde a illa.
Judas Priest
Angel of Retribution: o regreso do "Metal God"
Moitos eran os rumores por aquel entón que anunciaban que Rob Halford volvería a Judas Priest, con todo a banda negouse en rotundo a esa posibilidade. dereita|miniatura|230px|Judas Priest no [[VH1 Rock Honors 2005]]
Economía de Jersey
Os principais produtos agrícolas son as patacas e os produtos lácteos. A fonte de leite de gando de Jersey é unha pequena raza de vaca que tamén se recoñeceu (aínda que non de forma xeneralizada) pola calidade da súa carne. En pequena escala a produción de carne orgánica volveuse a introducir nun esforzo por diversificar a industria.
Os agricultores e os cultivadores adoitan vender os excedentes de alimentos e flores nunhas caixas na beira da estrada, baseándose na honestidade dos que pasan para deixar caer o cambio correcto na caixa de diñeiro e tomar o que queren. No século XXI, a diversificación da agricultura e as modificacións na planificación da estratexia levaron os produtos da granza ás tendas substituíndo moitos dos postos de estrada.
Judas Priest
Angel of Retribution: o regreso do "Metal God"
A finais do 2002, cando todos xuntos se uníron para discutir o material que comporía o seu "Box Set", que vería a luz a mediados de 2004 co nome de Metalogy, decidiron reunirse polo que, tras máis de doce anos de separación, o cantante orixinal do grupo, Rob Halford, anunciou en xullo de 2003 a súa volta á banda para facer unha xira mundial en 2004 e gravar novos discos. Tim Owens deixou a banda amistosamente e pasou a ser o cantante do grupo estadounidense Iced Earth e do seu propio grupo, Beyond Fear.
A principios de 2005 Angel Of Retribution viu a luz. Moi esperado polos fans, que levaban máis dunha década sen escoitar aos Priest con Halford, situouse rapidamente no número 1 dos charts internacionais, cousa que ningún álbum da banda conseguira xamais. Esta vez contaron coa colaboración de Roy Z para a súa produción. O álbum composto, de cancións duras que traían de volta aos Judas Priest de sempre ten hits como "Judas Rising", "Deal With The Devil", "Hellrider", "Revolution", "Worth Fighting For" ou a balada "Angel".
A finais do mesmo 2005, Judas Priest publicaba un novo DVD en directo titulado "Rising In The East", gravado no Tokyo Budokan, para conmemorar a gravación do seu directo máis famoso Unleashed In The East.
Alpes Peninos (provincia romana)
Alpes Poeninae, tamén coñecidos como Alpes Graiae, foi unha pequena provincia alpina do Imperio romano, unha das tres provincias dos Alpes occidentais entre Italia e Galia. Comprendía a rexión do Val d'Aosta (Italia) e o cantón Valais (Suíza).
Judas Priest
Actualidade
Segundo din os mesmos Priest na súa páxina web, actualmente a banda atópase en proceso de composición e gravación do seu novo traballo, un álbum conceptual (o primeiro da carreira de Priest) baseado na vida e predicciones de Nostradamus, e cuxo lanzamento se prevé entre abril e finais de maio de 2008. A xira xa ten numerosas datas en toda Europa a partir de xuño. "Priest Feast world tour 2008-2009" é o nome da xira, e poderase gozar da súa música como cabeza de cartel en festivales como o KobetaSonik en Bilbao, o Graspop, o Bang your head, Swedden rock fest, entre outros. Os concertos ofreceran a oportunidade de volver ver os clásicos temas de Priest así como temas do disco Nostradamus. Despois da xira posiblemente poderemos gozar doutra vira sendo o único protagonista o disco Nostradamus como tema dos concertos. Seguramente Judas Priest terminen as xiras en 2010. Tamén hai rumores dunha posible xira de Halford en solitario despois das xiras de Priest.
Recompilatorios
* = recompilatorio de só cancións dos álbums Rocka Rolla e Sad Wings of Destiny.
Alpes Peninos (provincia romana)
A súa tribo indíxena máis forte eran os Salassos. O seu territorio foi anexionado polo emperador Augusto no 15 a.C. A súa principal cidade foi Augusta Praetoria Salassorum (Aosta).
Etimoloxía
A provincia foi chamada así polos "poeninus mons", o nome romano do Paso do Gran San Bernardo. Preto do paso atopábase un santuario dedicado a Xupiter Poeninus.
Porque o nome Poeninus é similar a Poenus (latín para "cartaxinés"), algúns autores romanos inferiron que o xeneral cartaxinés Aníbal atravesou esta parte dos Alpes na súa famosa marcha a Italia no 218 a.C, usando o paso Gran San Bernardo ou o paso do Pequeno San Bernardo. O historiador romano Tito Livio explica que Poeninus era en realidade unha corrupción de Penninus, o nome dunha deidade adorada por unha tribo local. Livio agrega que era improbable que Aníbal tomase unha ruta tan setentrional, xa que estes pasos de alta montaña serían inaccesibles nese momento. Tácito menciona os Alpes Poeninae en conexión cos movementos de Otón. A maioría dos historiadores están de acordo, segundo Polibio, o exército de Aníbal pasou polos Alpes a través da rexión do Segusii, e o paso coñecido hoxe como Montgenèvre.
Historia
Despois de que a rexión fora conquistada no 15 a.C., incorporouse a Recia, un gran distrito que se estendía desde os Alpes centrais ata o Danubio. A poboación incluía unha serie de tribos celtas, incluíndo os Nantuates e Seduni no lado norte do paso de San Bernardo e os Salassi no lado sur.
Na época do emperador Claudio (41-54 d.C.) as tribos estaban xeralmente romanizadas e o distrito de Vallis Poenina foi retirado da provincia de Raetia e Vindolicia. Vallis Poenina incluía gran parte do val ao norte do paso de San Bernardo. Estableceuse unha nova capital civitas preto das ruínas de Octodurus ((civitas Vallensium agora Martigny) e os veciños gozaron polo menos da protección do Dereito latino. O distrito de Vallis Poenina fusionouse coas provincias dos Alpes Graiae ou Alpes Atrectianae para formar a provincia de Alpes Graiae e Poeninae.
Ata o século III d. C. houbo varias familias co rango de senadores romanos que vivían na provincia. Baixo as reformas de Diocleciano, a provincia pasou a formar parte da diocese romana de Gaulliae. No 381, mencionase o primeiro Bispo da rexión, Theodul. Trala caída do Imperio romano de occidente, a rexión foi invadida polos burgundios e incorporada ao seu reino. No 574 foi invadido polos longobardos e quedou baixo a súa autoridade. O nome romano e as súas fronteiras caeron en desuso e durante os anos escuros, foi parte de Sapaudia.
1533
América
miniatura|esquerda|Vista da actual cidade de Cuzco, Perú
Outros
Historia ano a ano
-440
Outros
Historia ano a ano
Eduardo Gasset Chinchilla
Eduardo Gasset Chinchilla, nado en Vigo o 28 de xullo de 1865 e finado en Santiago de Compostela o 3 de abril de 1932, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
En 1903 solicitou permiso para abrir unha explotación mineira no Porto do Son, co nome de Dolores
Casou con María Neira Gasset e foi pai de Eduardo e Gerardo Gasset Neira.
María de Hesse
María de Hesse, nada en Darmstadt o 8 de agosto de 1824 e finada en San Petersburgo o 3 de xuño de 1880, foi zarina do Imperio Ruso co nome de María Alexandrovna.
Traxectoria
Quinta filla do duque Luís II de Hesse e do Rin e da princesa Guillermina de Baden, en 1841 casou en San Petersburgo co emperador Alexandre II de Rusia.
All Through a Life
All Through a Life é un EP da banda estadounidense de post-hardcore Rites of Spring, publicado no ano 1987 (despois da separación do grupo) a través do selo Dischord Records. Está considerada a gravación que fixo ponte entre o primeiro son hardcore punk de Washington, D.C. de Minor Threat e Scream, e o último de Embrace e One Last Wish.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Rites of Spring.
Manuel San Román Ceballos
Manuel San Román Ceballos, finado en Madrid o 14 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
De ideoloxía maurista, nas eleccións de 1914 foi candidato a deputado a Cortes no distrito de Padrón polo Partido Conservador, sendo derrotado por Eduardo Gasset Chinchilla. Membro distinguido da Unión Patriótica, foi concelleiro da última corporación da ditadura de Primo de Rivera. Foi nomeado alcalde de Vigo en abril de 1930, trala caída da ditadura, cargo do que sería destituído no mes de marzo do ano seguinte.
Casou con Antonia Malagarriga Fabra.
Kiro Stojanov
Kiro Stojanov (en Киро Стојанов), nado en Radovo (R.S. de Macedonia) o 9 de abril de 1959, é un eclesiástico católico, bispo de Skopje dende 2005 e da Asunción da Virxe María en Strumica-Skopje dende 2018.
Herminio Masantonio
Herminio Masantonio, nado o 5 de agosto de 1910 en Ensenada (Provincia de Buenos Aires) e finado en Buenos Aires o 11 de setembro de 1956, foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro.
Kiro Stojanov
Traxectoria
Naceu en Radovo, entón na R.S. de Macedonia, parte da República Federal Socialista de Iugoslavia, o 9 de abril de 1959. O 6 de abril de 1986 foi ordenado sacerdote.
Herminio Masantonio
Ostenta a mellor media anotadora da selección de fútbol da Arxentina con 1,10 goles por encontro, tamén é o terceiro máximo anotador da historia do fútbol arxentino, o primeiro da historia do CA Huracán e o 92º do mundo.
Kiro Stojanov
Traxectoria
O 4 de xaneiro de 1999 foi nomeado bispo auxiliar de Skopje e bispo titular de Centuriones. Recibiu a consagración episcopal o 1 de maio de mans do arcebispo Miroslav Stefan Marusyn, secretario da Congregación para as Igrexas Orientais, e tivo como co-consagrantes ao arcebispo de Skopje-Prizren Joakim Herbut e ao bispo de Križevci Slavomir Miklovš.
Herminio Masantonio
Traxectoria
Retirouse en 1945 despois de 259 goles en 367 encontros na máxima categoría arxentina.
Kiro Stojanov
Traxectoria
O 31 de maio de 2018 o exaercado apostólico foi elevado ao rango de eparquía, e Stojanov pasou a ser o seu primeiro bispo.
Deodoro da Fonseca
Manuel Deodoro da Fonseca, nado en Alagoas da Lagoa do Sul (Alagoas, actualmente Marechal Deodoro) o 5 de agosto de 1827 e finado en Río de Xaneiro o 23 de agosto de 1892, foi un político brasileiro, primeiro Presidente da República do Brasil.
Traxectoria
Participou de varios eventos, destacouse na represión á Revolución Praieira, no cerco a Montevideo e en moitas batallas na Guerra da Tripla Alianza, progresando rapidamente na carreira militar grazas ás promocións como combatente. Foi Presidente da entón Provincia do Rio Grande do Sul.
Deodoro desagradou ao Imperio Brasileiro debido ás súas actitudes durante a chamada Cuestión Militar. Como castigo, foi enviado á entón Provincia de Mato Groso, baixo as ordes do coronel Cunha Matos.
Retornou ao Río de Xaneiro o 13 de setembro de 1889. Tivo un importante papel na revolución que derrubou a monarquía o 15 de novembro daquel ano.
Asumiu o cargo provisoriamente no mesmo día 15 de novembro de 1889. O novo goberno comezou traballando freneticamente emitindo varias leis. Tanto é así que, antes de que rematase 1889 todo o sistema político e administrativo da República xa estaba montado.
O Brasil tornouse unha república federal provisoria onde todos os homes brasileiros e alfabetizados pasaron a ter dereito ao sufraxio universal, o voto. Xurdiron tamén os actuais himno e bandeira do Brasil, coa frase Ordem e Progresso ("orde e progreso"), de inspiración positivista.
Deodoro foi elixido presidente o 25 de febreiro de 1891 polo Congreso Nacional brasileiro, con 129 votos. Prudente de Morais obtivo 97 votos. O seu mandato conseguiuno en gran parte grazas á presión de sectores militares (especialmente do exército), e contra a vontade do sector civil e de sectores dos militares.
Deodoro da Fonseca disolveu o Congreso o 3 de novembro de 1891, coa aprobación dunha lei que permitía o impeachment do Presidente.
O 23 de novembro de 1891 ocorreu o episodio da Revolta da Esquadra, cando o Almirante Custódio de Melo, a bordo do navío de guerra Riachuelo, ameazou bombardear a cidade do Río de Xaneiro, forzando a renuncia de Deodoro, que entregou o poder ó vicepresidente, Floriano Peixoto.
Illado, doente, Manuel Deodoro da Fonseca morreu no Río de Xaneiro, o 23 de agosto de 1892. Pediu que o enterrasen con roupas civís, o que non lle foi concedido: o seu enterro tivo toda a pompa e honras militares.
Explorer 21
Explorer 21, tamén coñecido como IMP-B ou IMP-2 (acrónimo de Interplanetary Monitoring Platform B ou 2), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 4 de outubro de 1964 mediante un foguete Delta C desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Explorer 21 foi lanzado coa misión de estudar o medio interplanetario no relativo ós campos magnéticos, as partículas enerxéticas, os raios cósmicos e os plasmas. A alimentación eléctrica do satélite era proporcionada por paneis solares e baterías. A telemetría emitíase en refachos de 81,9 segundos de duración, contendo 795 bits de datos. Tras tres secuencias de datos transmitíanse 81,9 segundos de datos analóxicos do magnetómetro de vapor de rubidio.
A nave foi insertada nunha órbita cun apoxeo moito menor (menos da metade) do esperado, limitando a utilidade dos datos que recolleu. Funcionou sen problemas durante os primeiros meses e logo intermitentemente ata o 13 de outubro de 1965 en que se perdeu todo contacto. IMP-B foi inxectado nunha órbita inicial de 95.590 km de apoxeo e 191 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 33,53 graos e un período de 2097,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xaneiro de 1966.
Ducado de Suabia
O ducado de Suabia, chamado até 1079 ducado de Alemaña, foi un dos cinco ducados troncais do medieval reino de Alemaña. Xurdiu no século X na zona suroeste, que fora colonizada por tribos alamanitas na Antigüidade tardía. Formouse en 915 despois da reforma dos condados da Francia Oriental.
Aínda que a rexión histórica de Suabia toma seu nome dos antigos suevos, que habitaban no ángulo formado polos ríos Rin e Danubio, o ducado comprendía un territorio moito máis amplo, que se estendía desde a cordilleira dos Vosgos alsacianos no oeste, até as beiras do río Lech (afluente do Danubio) no leste, e até o cidade italiana de Chiavenna (Kleven, en alemán), na actual provincia de Sondrio, e o Paso de San Gotardo no sur.
O nome deste ducado, o máis grande do reino de Alemaña, frecuentemente chamábase, indistintamente, como Alamannia durante a Alta Idade Media, até aproximadamente o século XI, cando a forma Suabia comezou a prevalecer.
Despois dunha loita de séculos coa casa de Zähringen, o margraviato de Baden desvinculouse do ducado Suabo no século XII. O ducado restante persistiu até 1268, rematando coa execución do último duque Hohenstaufen Conradino. O conde Rodolfo I de Habsburgo, elixido rei dos romanos en 1273, intentou revivir o título ducal suabo, outorgándollo ao seu fillo máis novo, o posterior duque Rodolfo II de Austria, que o pasou ao seu fillo Xoán de Suabia, duque de Austria e Estiria, xoñecido como Xoán o Parricida. Xoán morreu sen herdeiro en 1312 ou 1313, marcando o final do título "revivido".
A familia máis notábel que tivo Suabia foron os Hohenstaufen, que a mantiveron, cunha breve interrupción, desde 1079 até 1268. Durante gran parte deste período, os Hohenstaufen tamén foron emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico. Á morte sen herdeiros do duque Conrado IV de Suabia, Conradino, en 1268, a liña dos Hohenstaufen extinguiuse, e o ducado de Suabia desintegrouse en varios condados, cidades e abadías libres, estados que, na súa maior parte, existiron até a mediatización e secularización de 1803.
Historia
miniatura|esquerda|270px|O [[Sacro Imperio Romano Xermánico contra o ano 1000.
]] En 746 os carolinxios afirmaron seu dominio en Centroeuropa. Pipino o Breve suprimiu os ducados nacionais e fixo gobernar Alemaña por dous condes. No século IX, despois do desmembramento do Imperio carolinxio, estes condes volveron a ser independentes.
Fundación
O ducado de Suabia foi proclamado polo conde palatino Erchanger I de Suabia en 915. Esta aliárase co seu rival Bucardo II e derrotou ao rei Conrado I de Alemaña nunha batalla en Stockach. Conrado I fíxoos executar en 917, e deu un título ducal estendido a Alemaña, unindo a Alsacia e a Suabia, a Burcardo II. Este fíxose recoñecer por Henrique I o Paxareiro, da dinastía Saxoa. En 925, cando Henrique I se apodera da Lotarinxia, separa Alsacia, para integrala no ducado suabo.
Época saxoa
A Burcardo II sucedeuno Herman I, que casou coa súa viúva, e Liudolfo de Suabia, fillo do rei Otón, e xenro de Herman. Este rebélase contra seu pai, e é substituído por Burcardo III, que morre sen descendencia. Otón II entrega o ducado de Suabia ao fillo de Ludolfo, Otón I, que morre en 982. A continuación sucedeuno Conrado I, primo do emperador, e Herman II, seu sobriño, que tamén gobernaba Alsacia. O fillo deste, Herman III ten por herdeira á súa irmá Xisela, esposa do margrave de Austria, a cal exerce a rexencia en nome de seu fillo máis novo Ernesto I en 1015, e logo casa con Conrado II, máis tarde emperador. Ernesto II, rebelado contra seu sogro, perde Suabia, que Conrado II entrega en 1030 ao segundo fillo de Xisela, Herman IV, morto sen descendencia, e despois ao seu propio fillo, Henrique III o Negro, futuro emperador, quen enfeuda Suabia ao conde palatino do Rin, Otón II en 1045, e despois da súa morte, ao margrave Otón de Schweinfurt, en 1048. Ao desaparecer este tamén sen herdeiros, o ducado pasa ao conde Rodolfo de Rheinfelden en 1057. Esta foi unha elección desafortunada, porque Rodolfo disputou o imperio a Henrique IV, pero foi derrotado e morto.
Época Hohestaufen
O emperador Henrique IV entregou o ducado de Suabia ao conde Frederico I, da dinastía Hohenstaufen. Este debeu combater non soamente ao fillo do anticésar Bertoldo de Rheinfelden, senón tamén ao seu xenro, Bertoldo de Zähringen, e foi obrigado a facer concesións en 1096. Os bens dos güelfos deberon ser cedidos a Baviera, e Brisgau e a procuraduría de Zúric á Casa de Zahringen. A capital do ducado, que estaba até entón en Zúric, pasou a Ulm.
Os duques seguintes foron Frederico II o Cego en 1105, e Frederico III, que chegou a emperador, coñecido como Frederico Barbarroxa. Chegados ao trono, os Hoenstaufen conservaron o ducado de Suabia na súa familia. Así, colocaron primeiro ao mozo Frederico IV de Rotenburgo, fillo do emperador Conrado III, e despois a catro fillos de Barbarroxa, entre eles a Frederico V en 1167, Conrado II en 1191 e Filipe en 1196, o cal, á súa vez, petendía o imperio. A loita que sostivo precipitou a disolución do ducado. Para comprar apoios, distribuíu case todas as súas terras. Seu sucesor, o emperador Frederico II, puxo á cabeza do ducado de Suabia a seu fillo Henrique II en 1216, e despois da súa rebelión, ao seu segundo fillo, Conrado IV, o cal, unha vez coroado emperador, transmitiullo ao seu fillo Conradino en 1254. Este heroico neno foi, á vez, o último Hoehenstaufen e o derradeiro duque de Suabia. Cando partiu, con catorce anos, a reconquistar o reino de Sicilia, comprometeu o que lle quedaba ao conde de Württenberg, o mariscalato de Suabia, o padroado de Ulm e as landas de Leutkirch.
A Suabia posducal
Cando o emperador Maximiliano I dividiu o Sacro Imperio Romano xermánico en Círculos Imperiais en 1512, un, que era practicamente coincidente co ducado, chamouse Círculo de Suabia. A zona, que antes era Suabia, estaba composta polo condado de Württemberg, o Margraviato de Baden e a parte occidental do Reino de Baviera. Aínda que o nome Suabia úsase ocasionalmente de maneira xeral para designar o distrito anteriormente ocupado polo ducado, o uso exacto do nome agora limítase ao Regierungsbezirk da Suabia bávara, coa capital en Augsburgo.
Gumersindo Galego Feal
Gumersindo Pedro Galego Feal, nado en Fene en 1962, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Gumersindo Galego Veiga, que foi alcalde de Fene no franquismo. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Fene e foi elixido alcalde ao encabezar a lista máis votada até o ano 2015. O 6 de abril de 2018 foi nomeado novamente alcalde tras prosperar unha moción de censura impulsada polo PP contra Juventino Trigo Rey (do BNG). Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía como cabeza da lista máis votada, pero perdeuna tras unha moción de censura en febreiro de 2020, que lle devolveu a alcaldía ó nacionalista Juventino Trigo Rey.
-533
Outros
Historia ano a ano
Íñigo García Jiménez
Íñigo García Jiménez, nado na diocese de Calahorra, e finado preto de Santiago de Compostela o 30 de outubro de 1848, foi un frade e xornalista español.
Traxectoria
O 18 de maio de 1805 foi nomeado lector de vésperas do Colexio do Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. En 1807 lector de teoloxía moral do Mosteiro de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela e lector de casos extraordinarios do mesmo mosteiro en 1818. Foi catedrático de Teoloxía da Universidade de Santiago de Compostela e no Seminario. Foi autor do folleto Tinieblas del siglo XIX (que foi prohibido), redactor de Estafeta de Santiago e director de La Aurora de Galicia (1845).
Río Orinoco
O río Orinoco é un dos ríos máis longos de Suramérica. Nace en Parima, Venezuela, preto da fronteira co Brasil, fai un grande arco primeiro cara ao noroeste, despois cara ao oeste, e logo cara ao norte, ata a fronteira con Colombia, para tomar dirección nordeste cara ao océano Atlántico, percorrendo un total de 2.140 quilómetros.
A desembocadura forma un inmenso delta, ramificado en centos de ríos que abarcan unha extensión de 41.000 km² de selva húmida. A maioría dos ríos de Venezuela son tributarios do Orinoco, o máis grande deles é o río Caroní. O Orinoco é navegable en practicamente toda a súa extensión, permitindo o tráfico de barcos oceánicos ata Ciudad Bolívar, a 435 km da desembocadura.
O río Casiquiare forma unha canle natural entre o Orinoco e o Amazonas. Iníciase como un brazo do Orinoco pero remata desembocando no río Negro que é un afluente do Amazonas.
A rexión de chairas aluviais ó norte do Orinoco, cuxa altitude non supera os 100 m, inúndase na época de choivas, deixando o resto do ano terreos cunha vexetación de pasteiros tropicais de sabana.
Conrad Bain
Conrad Stafford Bain, nado en Lethbridge, Alberta o 4 de febreiro de 1923 e finado en Livermore, California o 14 de xaneiro de 2013, foi un actor canadense. É coñecido polo seu papel como Phillip Drummond no seriado Diff'rent Strokes e como o Dr. Arthur Harmon en Maude. Bain ten un irmán xemelgo, Bonar Bain.
Traxectoria
Bain naceu o 4 de febreiro de 1923, en Lethbridge, Alberta, Canadá. Bain viviu nun apartamento en Livermore, California. Estivo casado con Monica Sloan desde 1945 ata a súa morte en 2009, e con ela tivo tres fillos. Bain morreu en 14 de xaneiro de 2013 na súa casa en Livermore, California, de causas naturais, aos 89 anos.
Esquema Ponzi
O esquema débelle o nome a Charles Ponzi, un inmigrante italiano nos Estados Unidos, quen utilizou esta técnica na década de 1920, aínda que non foi el quen a inventou, pois xa Charles Dickens a describiu nunha das súas novelas. O esquema orixinal baseábase no cambio de Cupóns de Resposta Internacional enviados desde Italia por selo de correos estadounidenses, o que en teoría permitía obter beneficios pola diferente taxa postal entre os dous países, pero axiña derivou en que os novos investores paragaban os réditos dos investidores anteriores, facendo millonario ó propio Ponzi ata que foi detido acusado de fraude postal.