cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Francia de 1988
Clasificación
Mentres tanto, Ligier tivo unha fin de semana desastrosa na súa propia casa, os dous pilotos René Arnoux e Stefan Johansson non conseguiron a clasificación. Julian Bailey tamén puido clasificarse no seu Tyrrell, mentres que Piercarlo Ghinzani 22º cualificado no seu Zakspeed, foi excluído pola falta dun control de peso, polo tanto Oscar Larrauri no EuroBrun pasou ao último posto da grella. A cualificación de Larrauri foi un desgusto para moitos dos pilotos da parte dianteira da grella xa que o arxentino era moito máis lento que a maioría. EuroBrun - Ford Cosworth desenvolvera a reputación de ser unha chicana móbil tanto na cualificación como nas carreiras e a maioría considerou que sería un problema na pista máis curta do calendario da F1.
Resumo da carreira
Prost liderou lonxe de Senna e os dous Ferrari, con Piquet pasando aos dous Benetton polo quinto lugar. Malia as preocupacións no box de McLaren sobre o consumo excesivamente elevado de combustible (as lecturas de combustible nos automóbiles mostraban menos combustible usado do que a telemetría de Honda contaba ao equipo), Ron Dennis, manifestou a súa vontade de deixar que os seus pilotos quedasen sen combustible a costa dunha tempada perfecta, ensinóuselles a ser máis conservadores debido á súa vantaxe evidente sobre a pista, aínda que en última instancia, as lecturas de a bordo demostraron ser as correctas. Prost mantivo unha vantaxe de dous segundos sobre Senna ata que a metade da carreira detívose en boxes, mentres que unha parada temperá de Berger na volta 22 permitiu ao seu compañeiro de equipo Alboreto poñerse terceiro. Mentres que os dous McLaren competían entre eles na cabeza de carreira, seguían aumentando a vantaxe na pista ás veces un segundo por volta.
Senna fixo a súa parada en boxes tres voltas antes de Prost, o que lle permitiu tomar a dianteira grazas a unha parada lenta de Prost cunha roda dianteira trabada, pero o tráfico na recta Mistral (incluíndo un pouco atento Piquet, que moi probablemente gustáballe ver a Senna perder o liderado con Prost) e un problema de Senna co cambio permitiu a Prost acercarse e logo pasalo na volta 61, logo de dobrar a Alex Caffi e Pierluigi Martini na curva Signes. Pola súa banda, Berger recuperara a terceira posición só para que Alboreto pasáralle outra vez durante a parada en boxes, mentres Mansell sufriu a súa sétima retirada consecutiva, caendo na volta 49 con problemas de suspensión. O inglés deixou o circuíto profundamente farto co rendemento do Williams, alimentando a especulación da prensa de que ía deixar o equipo ao final do ano para unirse a Ferrari logo de que o equipo italiano anunciara que non renovarían a Alboreto para. Malia que os rumores resultaron ser correctos, Mansell continuou negando que se marcharía a Ferrari.
Nas últimas voltas, Prost distanciouse grazas aos problemas da caixa de cambios de Senna, que perdeu varias marchas. O brasileiro, finalmente, terminou case 32 segundos por detrás do francés, aínda que case 35 segundos por diante de Alboreto, o último home na volta do líder. Berger foi cuarto por diante de Piquet, que tamén sufriu problemas co cambio nas últimas etapas da carreira, o punto final foi para o Benetton de Nannini. Francia foi a primeira vez desde o Gran Premio de Mónaco de 1987 que Alboreto terminou por diante do seu compañeiro de equipo nunha carreira onde terminaron ambos. Durante a carreira Alboreto tivo a vantaxe dun coche case perfectamente equilibrado, mentres que Berger queixábase dunha grave subviraxe, algo moi molesto na curva de alta velocidade Signes ao final da Mistral.
A volta rápida da carreira, 1:11.737 establecida por Prost na volta 45, foi máis de dous segundos máis lenta que o 1:09,548 fixado por Piquet nun Williams con motor Honda no ano anterior, consecuencia das restricións impostas aos motores turbo nesta tempada coa principal diferenza na velocidade alcanzada agora na recta Mistral de 1 km de longo. En os coches turbo máis rápidos (motor Honda) foron cronometrados a 325 km/h na recta. En 1988, a velocidade máxima rexistrada foi 311 km/h.
Para Prost foi a súa terceira vitoria na súa carreira de casa logo de gañar tanto en 1981 en Dijon (a súa primeira vitoria nun Gran Premio) e 1983 en toda a lonxitude de Paul Ricard. En ambas ocasións estivera pilotando para o equipo de fábrica de Renault.
Abás I o Grande
Xa ‘Abbās I o Grande (en :  ), máis coñecido como Abás o Grande, nado en Herat o 27 de xaneiro de 1571 e finado en Mazandaran o 19 de xaneiro de 1629, foi xa de Irán dende 1588 até a súa morte, e o máis eminente gobernante da dinastía safávida.
Traxectoria
Abás naceu como terceiro fillo do xa Muhammad Khodabandah nun Imperio safávida que se debilitou sensiblemente durante o reinado do seu pai, que permitira usurpacións e a formación de feudos internos por parte dos emires Qizilbash, líderes das tribos turcomás que constituían o esqueleto do exército safávida. Ademais, as incursións de otománs e uzbekos arrasaban as provincias do oeste e o leste. No medio desta anarquía xeral, Abbás foi proclamado gobernador de Khorasán en 1581.
Ascensión ao trono e guerra contra os uzbekos
esquerda|miniatura|Xa Abás, rei dos persas. Ilustración de [[Dominicus Custos, da súa obra: Atrium heroicum Caesarum pub. 1600-1602.]] En outubro de 1588 obtivo o trono de Persia tras rebelarse contra o seu pai Muhammad e encarceralo, o que conseguiu coa axuda de Morshed Gholi Ostajlou, a quen asasinou en xullo do ano seguinte. Determinado a elevarse sobre o infortunio do seu país, asinou a paz por separado cos otománs (1589-1590), incluíndo nela a cesión de amplas áreas do oeste e noroeste de Persia, pero, ao mesmo tempo, dirixiu os seus esforzos contra a marea depredadora dos uzbekos, que entón ocupaban e saqueaban Khorasán. A pesar diso, Abás necesitou case dez anos antes de poder lanzarse nunha ofensiva definitiva. Este atraso estivo causado pola súa decisión de formar un exército permanente.
A cabalaría do exército safávida, ao contrario que a cabalaría tribal Qizilbash de leva de tempos anteriores, estaba composta principalmente por cristiáns xeorxianos e armenios e polos descendentes dos prisioneiros circasianos. Os corpos de infantaría do exército estaban formados por campesiños.
Os problemas orzamentarios resolvéronse devolvendo ao xa o control das provincias gobernadas polos xefes Qizilbash, e enviando os ingresos das mesmas directamente ao tesouro real. Nestas provincias nomeáronse como novos gobernadores os Ghulāms.
Tras unha longa e complicada loita, Abás reconquistou Mashhad, derrotando os uzbekos nunha gran batalla preto de Herat, en 1597, que lles expulsou até o río Oxus. Mentres tanto, tomando vantaxe da morte do tsar Iván o Terrible en 1584, apropiouse das provincias ao sur do mar Caspio, que dependeran de Rusia até ese momento.
Entón trasladou o seu capital desde Qazvin á máis céntrica e máis persa Isfahán en 1592, embelecendo esta última cunha magnífica serie de novas mesquitas, baños, universidades e caravansarai, o que a converteu nunha das máis belas cidades do mundo.
Guerra contra os otománs e conquista do golfo Pérsico
miniatura|O xa Abás e un paxe. A dedicatoria di: "Oxalá a vida che conceda todo o que os teus beizos desexen dos teus amantes, do río e da copa". Témpera e dourado; Muhammad Qasim, [[1627; Museo do Louvre, París.]] Algúns anos máis tarde, en 1599, o cabaleiro inglés mercenario Robert Shirley e o ghulam favorito do xa, Allahverdi Khan dirixiron unha reforma en profundidade do exército. A introdución masiva de mosquetes e artillaría significaron un grande avance sobre os antigos tempos. Con este novo exército, Abás lanzou unha campaña contra os otománs en 1602. No seguinte ano obtivo a súa primeira vitoria, que forzou o inimigo a devolver o territorio do que se apropiara, incluíndo Bagdad. En 1605, trala vitoria de Basora, estendeu o seu imperio máis aló do Éufrates. Tamén obrigou o sultán Ahmed I a cederlle Shirvan e o Kurdistán en 1611. As hostilidades cesaron en 1614, cun exército persa que se atopaba en pleno apoxeo.
En 1615, Abás asasinou máis de 60 000 xeorxianos e deportou máis de 100 000 deles en Tbilisi tras unha rebelión. En 1618 derrotou por completo os exércitos combinados dos turcos e os tártaros preto de Sultanieh, conseguindo unha paz en termos moi favorables para Persia. Bagdad caeu nas súas mans tras un ano de asedio en 1623. Co apoio da frota británica, Abás tomou a illa de Ormuz de mans dos portugueses. Gran parte do comercio foi desviado cara á cidade de Bandar Abbas, conquistada aos portugueses en 1615, e renomeada así en honra do xa.
Por estes motivos, o golfo Pérsico abriuse a un florecente comercio coas frotas mercantes do imperio español, o Sacro Imperio, Francia e Inglaterra, que gozaban de privilexios especiais. Os axentes que trataban cos occidentais foron maioritariamente de nacionalidade armenia. O comercio e as viaxes experimentaron un forte impulso por todo o Imperio.
Tempos de reforma
O reinado de Abás, cos seus éxitos militares e o seu eficiente sistema administrativo, elevou a Irán ao status de gran potencia. Abás foi un diplomático experimentado, tolerante cos seus súbditos cristiáns de Armenia. Enviou a Robert Shirley a Italia, España e Inglaterra co propósito de crear un pacto contra os otománs. Aliado con España, atacou por terra os turcos mentres Álvaro de Bazán, ao mando das galeras de Nápoles, saqueaba os portos de Zante, Patmos e Durazzo.
Desconfiando da unha vez dominante clase dos Qizilbash, Abás logrou un forte apoio das clases populares. As fontes contan que investiu moito do seu tempo con eles, visitando persoalmente os bazares e outros lugares públicos de Isfahán. A capital converteuse no centro do progreso arquitectónico safávida, coa Mesquita Real, o oratorio do sheij Lotfolá e outros monumentos como o palacio de Alí Gapú, o de Chehel Sotún e a praza de Naqsh-e Yahán. Os seus pintores sobre tea (da escola de Isfahán, fundada co seu padroado) crearon algunhas das máis exquisitas obras da historia da arte da Persia moderna, con pintores tan ilustres como Reza Abbasi, Mohammed Qasim e outros.
A pesar das raíces ascéticas da dinastía safávida e das inxerencias relixiosas que restrinxían os praceres e sometían a lei á fe, a arte da época de Abbás denota unha certa relaxación das estruturas. O historiador James Saslow interpreta dese modo o retrato de Muhammad Qasim, que burla o tabú musulmán contra o viño así como contra a intimidade de dous homes. Tamén os observadores contemporáneos na corte do xa informaron da persistencia de costumes similares. Entre estes, Thomas Herbert, secretario do embaixador británico, de dezanove anos, quen relatou ver "raparigos vestidos de ouro con ricos turbantes e sandalias, con louros cabelos caendo sobre os seus ombreiros e pómulos maquillados de vermellón".
Abás morreu en Mazandaran en 1629. Os seus dominios estendíanse dende o Tigris ata a ribeira do Indo, sempre superando as fronteiras persas dos tempos preislámicos. Aínda hoxe é unha figura moi popular en Irán, aparecendo en numerosos contos tradicionais. A súa fama atópase turbada, con todo, polas numerosas denuncias de tiranía e crueldade, especialmente contra a súa propia familia. Medorento dun golpe de estado protagonizado por algún familiar (como o que el mesmo protagonizou contra o seu propio pai), encerrou a súa familia dentro dos palacios para mantelos afastados do contacto co mundo exterior. Isto deu como resultado uns sucesores débiles. Abás asasinou o seu fillo máis vello, Safi Mirza, deixando no trono a seu neto Safi. Crese que Safi Mirza foi asasinado porque o xa lera a historia do rei Absolom, quen se rebelou contra o seu propio pai, como se describe nas ilustracións da Biblia de Morgan Crusader, que lle foi enviada como agasallo polo cardeal Maciejowski en 1604.
1511
Arte e cultura
miniatura|dereita|175px|Páxina de Laus stultitiae, segundo Holbein (1515).
Outros
Historia ano a ano
Ñu negro
O ñu negro o ñu de cola branca, Connochaetes gnou, é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos alcelafinos e tribo dos alcelafininos.
É unha das dúas especies que compoñen o xénero Connochaetes, sendo de tamaño lixeiramente menor que a outra especie, o ñu azul (Connochaetes taurinus).
O ñu negro é un animal endémico da África austral, onde historicamente se distribuía ampla e abundantemente. Pero no século XIX, debido á caza, á destrución do seu hábitat e ás enfermidades, a súa poboación reduciuse extraordinariamente, de xeito que en 1900 a especie estaba ao bordo da extinción.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1780 polo zoólogo alemán Eberhard August Wilhelm von Zimmermann, baixo o nome de Antiolope gnou, na páxina 102 do segundo volume da súa obra Geographische Geschichte des Menschen und der vierfüßigen Tiere, editada en Leipzig en 1783.
Posteriormente foi reclasificada no xénero Connochaetes, que describira en 1812 o seu compatriota Lichtenstein.
Non se coñecen subespecies.
Sinónimos
Ao longo da súa historia, a especie foi coñecida cos seguintes sinónimos:
Características
As principais características morfolóxicas do ñu negro son: miniatura|250px|Lámina representando ao ñu de cola branca en The Book of Antelopes, de [[Philip Sclater e Oldfield Thomas, 1894.]] miniatura|Ñu de cola branca.
Hábitat e distribución
miniatura|O [[Veld surafricano ao norte de Xohanesburgo (Highveld).]] miniatura|Grupo de ñus negros no [[Veld|Bushveld (veld arborado).]]
Distribución
Antigamente o ñu negro estaba amplamente distribuído por toda a meseta central de Suráfrica (antigas provincias do Cabo, Estado Libre de Oranxe, o sur de Transvaal e Natal).
Na actualidade vive en Suráfrica, Eswatini e Lesoto. A finais do século XIX, a excesiva caza reducira a súa poboación, anteriormente ampla, a tan só uns poucos individuos que sobrevivían en dúas granxas na provincia do Estado Libre de Oranxe en Suráfrica. Desde aquela, a protección por parte dos agricultores e das axencias de conservación permitiron que a especie se recuperara.
Hoxe en día foi reintroducido en zonas da súa antiga área de distribución (Eswatini occidental e Lesotho occidental) e en áreas de cultivo fóra da súa área de distribución natural (Namibia).
Costumes
miniatura|Ñus negros deitados no [[zoo de Madrid.]] miniatura|Ñu negro pastando. miniatura|Ñu negro correndo ao galope. miniatura|Ñu negro no [[zoo de Córdoba (España).]] Os ñus de cola branca son animais gregarios que viven en pequenos rabaños de até 20 ou 30 cabezas. Antigamente formaban grandes mandas, asociados a cebras e avestruces. Os machos teñen un terriorio, polo menos durante algunhas épocas do ano, que marcan coas secrecións das glándulas que teñen na cabeza, defendéndoo contra outros machos rivais.
Son sedentarios, e non fan grandes migracións como o seu conxénere o ñu azul.
Coas súas longas e delgadas patas poden correr a gran velocidade (até os 90 km/h), e son característicos os seus extraordinarios brincos.
Conferencia Oeste da NBA
A Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA) componse de 15 franquías, e organízase en tres divisións de 5 equipos cada unha.
Ñu negro
Costumes
Os machos son agresivos, loitando entre si na época de celo. A súa voz é un sonoro bufido bradante. Disto deriva o seu nome, do khoisan t'gnou. Ás veces tamén emiten unha especie de son asubiante.
Conferencia Oeste da NBA
Os tres gañadores de división cualifícanse primeiro, segundo e terceiro para os playoffs ordenándose polo seu récord, co resto de cualificados para os playoffs ordenados de cuarto a oitavo. Isto quere dicir que é posíbel que o cuarto teña un mellor récord que o terceiro cualificado. Por outra parte, a vantaxe de cancha decídese polo récord, non por cualificación, así que se o terceiro e o cuarto enfróntanse nunha rolda de playoffs no que o cuarto ten mellor balance que o terceiro, será o cuarto o que terá a vantaxe de cancha.
Ñu negro
Alimentación
Fitófago, aliméntase principalmente de herba, prefirindo as herbas curtas das praderías do Veld, aínda que tamén come algunhas plantas suculentas e follas de arbustos do Karoo e outras matogueiras. A miúdo axeóllase mentres pace.
Conferencia Oeste da NBA
Os playoffs da Conferencia Oeste divídense en tres roldas, e o gañador enfróntase ó gañador da Conferencia Leste nas finais da NBA para determina-lo campión final. Tódalas roldas son ó mellor de sete partidos.
Ñu negro
Alimentación
Bebe regularmente,, aínda que pode pasar unha semana sen facelo.
Conferencia Oeste da NBA
A actual división dos equipos adoptouse ó comezo da tempada 2004-2005, cando os Charlotte Bobcats entraron na NBA, converténdose na franquía número trinta. Isto fixo necesario o cambio dos New Orleans Hornets dende a División Central da Conferencia Leste á nova División Suroeste da Conferencia Oeste.
Ñu negro
Reprodución
As femias alcanzan a madurez sexual entre o ano e medio e os doua anos e medio de idade, e os machos aos tres anos.
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
· División Noroeste
Ñu negro
Reprodución
Os machos dominantes non se emparellan máis que coas femias do seu harén, e defenden ferozmente o seu territorio contra os outros machos.
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
Denver Nuggets Minnesota Timberwolves Portland Trail Blazers Oklahoma City Thunder Utah Jazz
Ñu negro
Reprodución
A xestación dura de 8 a 8,5 meses, ao cabo dos cales as femias paren unha cría (ás veces, dúas).
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
· División Sudoeste
Kraj
Un kraj (, plural: kraje ) é a subdivisión administrativa de maior nivel en Eslovaquia, a República Checa e antigamente en Checoslovaquia.
Ñu negro
Reprodución
Observouse que as femias dun mesmo grupo paren escalonadamente durante varios días, para así asegurar a supervivencia dos pequenos. A desteta prodúcese aos 4 meses, pero os tenreiros permanecen canda a nai durante un par de meses máis, ao cabo dos cales esta pode preñar de novo.
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
Dallas Mavericks Houston Rockets Memphis Grizzlies New Orleans Pelicans San Antonio Spurs
Ñu negro
Reprodución
A lonxevidade do ñu negro en catividade é de até os 20 anos.
Inimigos
Os ñus de cola branca poden ser atacados ás veces por leóns, hienas, leopardos, guepardos, licaóns e crocodilos. Pero a maioría das veces escapan correndo velozmente para fuxir dos seus depredadores. Ademais, non dubidan en trucar de sentirse ameazados.
Estado de conservación
Segundo a UICN, o status da especie, na actualidade (2014), é de LC (pouco preocupante).
En catividade
O ñu de cola branca non é moi frecuente nos parques zoolóxicos. En Europa contan coa súa presenza tan só 15 parques, entre eles dous en España.
Louredo, Cortegada
San Xoán de Louredo, (do latín lauretum, de laurum máis o sufixo abundancia etum, 'lugar onde hai loureiro'; fitotopónimo) é unha parroquia do concello de Cortegada, situada na provincia de Ourense, na comarca do Ribeiro, a 345 metros sobor o nivel do mar. No ano 2007 tiña 123 habitantes, dos cales 60 eran homes e 63 eran mulleres, cunha maioría deles con idades superiores a 50 anos (pirámide poboacional invertida). En 2011 tiña 121 habitantes.
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
· División Pacífico
Louredo, Cortegada
Xeoloxía
Nesta parte do concello estableceuse un límite que introduce granito calcoalcalino cambiotita, de gran groso ou medio e sobre o que se forman tors ou bólas, algunhas dela partidas e outras con gnammas (monte da Chairalonga, Menora e Castro). Trátase dun relevo moi degradado con vertentes abruptas e moi erosionadas que caen cara aos ríos Miño e Arnoia respectivamente, en ambas saídas fórmanse corgas de caudal relativo conforme á época do ano, que caen cara aos ríos Miño e Arnoia respectivamente.
Conferencia Oeste da NBA
Equipos
Golden State Warriors Los Angeles Clippers Los Angeles Lakers Phoenix Suns Sacramento Kings
Campións da Conferencia Oeste
Campións NBA en letra grosa
Louredo, Cortegada
Xeoloxía
Pola parte Sur hai terras arxilosas e ningún penedo, sendo percorrido todo por un cordal desde o alto da Sardiñeira ata o cruzamento da Buratiña. Estes altos baixan coas súas saias ata terras de transición entre o Cadaval, Chan da Pereira e soben cara a Zaparín.
Kraj
Traducido, ese termo viría a significar rexión, territorio ou provincia, pero aproximadamente significa "parte dun país", "parte dunha rexión", "condado".
Louredo, Cortegada
Prehistoria
Consérvanse preto dos lindes cos montes comunais de Meréns e Rabiño no Coto do Corvo, sobre o vello camiño Rabiño-Louredo, unha rocha con petróglifos en forma de ferraduras e mais outra rocha preto da aldea(no lugar do Campo) con petróglifos en forma de cazoletas sobre o camiño as ardades.
Kraj
Un kraj está subdivido en okresy (distritos).
Louredo, Cortegada
Historia
Suponse que o lugar foi habitado na alta idade Media por colonos do mosteiro de Celanova. Logo o lugar sería subforado ó liñaxe dos Puga, xunto con Meréns e Poulo, aínda que se apunta a que un dos membros desa familia aristocrática arrapañou con eses territorios aló polo século XV e logo ficaría para sempre en mans deles ata ben entrado o século XX.
Kraj
Os primeiros krajs creáronse en 1949 en Checoslovaquia e aínda existen hoxe.
Louredo, Cortegada
Historia
O pazo de Louredo, pertencente ós Puga é do século XVI, e pertenceu ós Puga como casa de Meréns-Louredo (non confundir coa casa da Torre de Louredo, que é en Toén) que logo os labregos irianlle mercando (do cal se conserva o topónimo Tabolado, = dividir en pequenas partes) no nordeste da aldea. Consérvase unha capela no lugar de Louredo, así como un cruceiro do XVIII no lugar da Torre, outro de mellor factura artesanal no lugar do Pireiro e un peto de ánimas en Louredo, cerca de onde se atopan os restos da escola Pía doada por un Indiano a finais do XIX.
Kraj
Krajs da República Checa
Desde o ano 2000 a República Checa está dividida en trece krajs ou rexións (en checo: kraje, singular kraj) e a capital Praga. Cada rexión ten a súa propia Asemblea Rexional (krajské zastupitelstvo) e hejtman (ou "presidente"). En Praga, as súas competencias son executadas polo Concello e o Alcalde.
Louredo, Cortegada
Historia
No lugar de Refoxón (foxo=buraco ou fochanca) pasa o camiño vello que unía a aldea co lugar de Remuíño (A Arnoia), por onde pasou Frei Martín Sarmiento no século XVIII na súa viaxe ó priorato de Refoxos. Este camiño foi sempre usado polos labregos para levar o centeo e millo a moer nos muíños do Inquiau (concello de Arnoia), ata que na década de 1970 un veciño instalou un muíño eléctrico e lles aforrou a viaxe. Ese camiño seguía cara á Buratiña (coviña) onde se cruzaba co camiño proveniente de Seixomil e Sáa, tras da montaña do Coto da Forca.
Junichi Masuda
Junichi Masuda (増田 順一), nado en Iocoama o 12 de xaneiro de 1968, é un compositor de música para videoxogos, director, deseñador, produtor, cantante, programador e trombonista xaponés. É especialmente coñecido polo seu traballo na franquía Pokémon. É membro da mesa de dirección de Game Freak e é membro da compañía dende 1989, cando a fundou xunto con Satoshi Tajiri e Ken Sugimori.
Co desenvolvemento de novos videoxogos de Pokémon, Masuda tomou diferentes roles nos proxectos. Comezou a producir e dirixir xogos, comezando con Pokémon Ruby e Sapphire, e fíxose responsable de aprobar os novos modelos de personaxes. O seu estilo busca manter os videoxogos accesibles ó tempo que engade novos niveis de complexidade. As súas obras musicais están inspiradas na obra de célebres compositores como Dmitrii Shostakovich, e usou a serie Super Mario como exemplo dunha boa composición de banda sonora para videoxogos.
Louredo, Cortegada
Historia
Durante a guerra de Independencia (1808-1814) o seu límite co río Arnoia na corga dos Confurcos formou parte da zona por onde pasou o xeneral Loison tentando varrer a oposición dos guerrilleiros no seu camiño cara a Allariz, así como lugar de paso de varias partidas carlistas a finais do século XIX, como a de Mateo Guillade (morto en Escudeiros, Ramirás).
Kraj
Krajs da República Checa
Os antigos setenta e seis distritos, (okresy, singular okres) entre eles tres "cidades estatutarias" (sen contar Praga, que tiña un status especial), perderon gran parte da súa importancia en 1999 coa reforma administrativa; agora permanecen como divisións territoriais e como asentos dalgunhas ramas da administración estatal. miniatura|dereita|210px|Mapa das rexións (krajs). miniatura|dereita|210px|Mapa dos distritos.
Louredo, Cortegada
Historia
Na década de 1990 comunicouse Louredo coa estrada nacional (tramo da Tella e Cadaval), mentres a xente abandona as actividades agropecuarias pouco a pouco.
.ar
.ar é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Arxentina. En contraste con outros NIC, NIC Argentina estableceu que só habitantes do país poden obter un dominio .ar.
Como pasa con algúns administradores de nomes de dominio, NIC Argentina esixe o rexistro de dominios de terceiro nivel. Todo dominio arxentino, agás excepcións, deberá ser un dominio de terceiro nivel de:
As excepcións, debidas na súa maior parte a dominios preexistentes no momento de crearse NIC, ou a razóns gobernamentais son:
Os cidadáns particulares só poden ser titulares do dominio de segundo nivel .com, xa que os outros están reservados para organizacións, tanto públicas como privadas. O rexistro de dominios non é arancelado e a súa administración está a cargo da Dirección Nacional do Rexistro de Dominios de Internet no ámbito da Secretaría Legal e Técnica da Presidencia da Nación.
O pasado 8 de setembro de 2008, os dominios .ar sufriron os seguintes cambios:
María Pujalte
María Pujalte Vidal, nada na Coruña o 22 de decembro de 1966, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estudou cunha bolsa de estudos da Deputación da Coruña un curso de interpretación na Scuola dell'Attore Cómico en Reggio Emilia de Italia e outro en Madrid.
Realizou tamén estudos de canto, interpretación e expresión corporal.
Pertenceu ó Centro Dramático Galego (CDG) e ós grupos teatrais Moucho Clerc e Compañía de Marías, do que é cofundadora xunto coa súa amiga, a tamén actriz galega María Bouzas.
Ademais de como actriz, tamén traballou como presentadora de televisión. En 2003 conduciu a gala dos Premios Max de teatro, celebrada en Vigo xunto coas tamén actrices galegas María Bouzas e Berta Ojea e o actor Serxio Pazos.
A pesar da súa extensa filmografía, o papel que a fixo popular para o gran público foi o de Mamen na serie de televisión Periodistas, e máis tarde o de Mónica en Siete Vidas.
En 2005 participou no acto de celebración da toma de posesión do presidente da Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño, coa lectura de varios poemas. O mesmo ano foi pregoeira das festas de María Pita da súa cidade natal, A Coruña.
En 2009 regresa á televisión para protagonizar a serie de misterio en ton de comedia emitida en TVE 1 chamada Los misterios de Laura.
En 2019 é unha das protagonistas da coprodución televisiva (TVE e Movistar+) Merlí: Sapere aude, continuación da serie Merlí (TV3) , as dúas emitidas, ademais, en Netflix. A actriz coruñesa encarna a personaxe da profesora de Ética -na facultade de Filosofía- María Bolaño.
Premios e nomeamentos
1992
1993
1995
1998
1999
2000
2003
2004
2005
2007
2008
2009
2011
Gaivota de Sabine
A gaivota de Sabine ou gaivota gallada (Larus sabini ou Xema sabini) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
Ave pequena, cun debuxo dorsal moi contrastado. Mesturando tons grises, negros e brancos. Cabeza, patas e peteiro negros. Este último mostra o extremo amarelo.
Taxonomía
Algúns autores manteñen esta especie dentro do xénero Larus co nome L. sabini. Outros prefiren crear un xénero propio monoespecífico para ela, o xénero Xema. Os estudos do ADN mitocondrial indican que o seu parente máis próximo é a gaivota do Ártico Pagophila eburnea (antes Larus eburneus), da que, non obstante, se separou hai uns dous millóns de anos, moito antes que o resto das gaivotas, o que xustificaría clasificala nun xénero propio.
Distribución
Cría no Ártico, tanto en Siberia coma en Alasca, as costa setentrionais do Canadá e Groenlandia. Numerosos individuos do nordeste de América e Groenlandia, despois de criar, migran a partir de agosto. A zona de invernada sitúase en Namibia e Suráfrica. En Europa as observacións destes individuos migradores son habituais, e concéntranse na costa atlántica e sobre todo nos meses de outono e inverno. En anos de temporais, as citas son máis frecuentes. Aínda así considérase unha especie rara.
Detección de obxectos
miniatura|Detección de obxectos para cidades intelixentes A detección de obxectos é unha tecnoloxía informática relacionada coa visión artificial, intelixencia artificial e procesamento de imaxes que tenta detectar casos de obxectos semánticos dunha determinada clase (como humanos, edificios ou coches) en vídeos e imaxes dixitais. As áreas de detección de obxectos mellor desenvolvidas inclúen a detección de rostros e a detección de persoas. A detección de obxectos ten aplicacións en moitas áreas da visión por máquina, incluíndo a recuperación de imaxes e a videovixilancia.
Londres
Londres é a capital e cidade máis poboada de Inglaterra e do Reino Unido; atópase á beira do río Támese, na illa da Gran Bretaña. No ano 2015 tiña unha poboación estimada de 8,31 millóns de habitantes na división administrativa do Gran Londres, composta por 32 distritos municipais (boroughs) e mais pola Cidade de Londres propiamente dita (City of London), nunha área de 1579 km². A súa área metropolitana ten preto de 17,1 millóns de habitantes.
Dimitrie Cantemir
Dimitrie Cantemir, nado en Silişteni o 26 de outubro de 1673 e finado o 21 de agosto de 1723, foi príncipe de Moldavia en dúas ocasións (marzo e abril de 1693 e 1710-1711). Foi tamén un prolífico home de letras: filósofo, historiador, compositor, musicólogo, lingüista, etnógrafo e xeógrafo.
Londres
Londres é un dos máis importantes centros da política e do comercio mundiais dende hai case dous milenios (a pesar de ser Winchester a capital de Inglaterra durante gran parte da Idade Media).
Etimoloxía
thumb|esquerda|Modelo de Londinio entre 85 e 90 d.C., no Museo de Londres, mostrando a primeira ponte construída sobre o río Támese. A etimoloxía de Londres é incerta. É un topónimo moi antigo que aparece en fontes do século II d. C. Por volta do 121 d. C. apareceu citada como Londinium, termo que apunta a unha orixe britanorromana do asentamento. O primeiro intento de aclaración, hoxe descartado, atribúese a Godofredo de Monmouth, que no seu libro Historia Regum Britanniae sostiña que o topónimo proviña dun tal rei Lud que en principio tomou a cidade e a nomeou Kaerlud.
Dende 1898 aceptouse habitualmente que o topónimo teña unha orixe celta e significaba lugar pertencente a un home chamado *Londinos, pero esta explicación foi rexeitada igualmente. En 1998 Richard Coates propuxo a explicación de que o nome tiña a súa orixe no hidrónimo antigo europeo *(p)lowonida, que significa «río demasiado ancho para vadealo», e suxeriu que era un nome que se daba ao tramo do río Támese ao seu paso por Londres. Deste topónimo derivaría a súa forma céltica, *Lowonidonjon, aínda que a transformación da palabra é demasiado grande. A dificultade é conciliar o nome latino, Londinium, co que se lle dá na lingua galesa moderna, Llundain. Non se pode descartar a posibilidade de que este nome galés se tomase prestado do inglés en épocas posteriores e por tanto non poida ser tomado como referencia para a reconstrución do nome orixinal da cidade. Oficialmente, ata 1889 o nome Londres só se aplicou á City londiniense, pero dende entón, refírese tamén ao condado de Londres e ao Gran Londres.
O Londres Romano
O primeiro asentamento de Londres durou preto de dezasete anos. Ao redor do ano 61 d. C., a tribo celta dos icenos dirixida pola raíña Boadicea asaltou o poboado, reducíndoo a cinzas. A seguinte reencarnación da cidade prosperou e substituíu a Colchester como a capital da provincia romana de Britania ao redor do ano 100 d. C. No cumio do seu apoxeo, no século II, Londres tiña unha poboación de 60.000 habitantes. Porén, no século III, a poboación da cidade comezou a minguar debido a que as tropas asentadas na cidade foran enviadas ao continente para atallar os problemas do Imperio Romano. Nos seguintes séculos o descenso da poboación foi continuado, ficando a cidade abandonada no século V.
Os anglosaxóns
No ano 600 os anglosaxóns volveron crear un novo asentamento chamado Lundenwic a 1 km da antiga cidade romana, preto do que hoxe é Covent Garden. Probablemente houbo un porto dedicado á pesca e ao comercio na foz do río Fleet. O comercio da cidade medrou paseniñamente ata o ataque do 851, cando as defensas da cidade foron apancadas por unha grande invasión viquinga que destruíu a cidade. Trala ocupación viquinga, o novo rei Alfredo o Grande, estableceu a paz e mudou a vila para dentro das murallas da antiga Londres romana sendo chamada Ealdwic ("old city" ou "cidade vella"), nome que sobreviviu ata o presente como Aldwych.
Máis adiante, baixo o control de varios reis ingleses, volveu prosperar como centro político e comercial. Porén, as invasións dos viquingos volveron no final do século X, chegando ao seu máximo no ano 1013 cando a cidade foi sitiada polo rei Canuto de Dinamarca quen forzou ao rei Ethelred o Indeciso a deixar o trono. Nun ataque de represalia, as tropas de Ethelred conseguiron a vitoria botando abaixo a Ponte de Londres e restablecendo de novo o control inglés.
O rei Canuto II volveu ter o control do trono inglés en 1017, controlando a cidade de Londres e o país ata 1042, ano no que a súa morte devolveu o trono aos anglosaxóns baixo o goberno de Eduardo o Confesor, quen refundou a Abadía de Westminster e o adxacente Palacio de Westminster. Nese tempo, Londres convertérase na maior e máis próspera cidade de Inglaterra, a pesar de que a sede oficial do goberno seguía atopándose en Winchester.
O Londres normando e medieval
miniatura|[[Torre de Londres dende o ceo ao carón da ponte do mesmo nome.]] miniatura|O gran lume de [[1666 destruíu unha gran parte da cidade.]] miniatura|Rúa atacada polo Blitz durante a [[segunda guerra mundial.]]
Logo do triunfo na batalla de Hastings, Guillerme I, naquel tempo Duque de Normandía, foi coroado rei de Inglaterra na recentemente inaugurada Abadía de Westminster o día do Nadal do ano 1066. Guillerme garantiu aos cidadáns de Londres especiais privilexios, ao mesmo tempo que construíu un castelo no sueste da cidade para mantelos baixo control. Este castelo sería ampliado e modificado por reis vindeiros ata dar o que hoxe é coñecido como Torre de Londres, servindo primeiro como residencia real e máis adiante como cárcere.
No ano 1097, Guillerme II comezou a construción do Westminster Hall, preto da abadía do mesmo nome. A residencia serviu de base ao futuro Palacio de Westminster, a que foi a principal residencia da monarquía durante a Idade Media. Westminster converteuse na sede da corte real e do goberno (persistindo na actualidade), mentres a súa veciña, a cidade de Londres, era o centro da industria e do comercio, xermolando baixo a súa propia administración, a Corporación de Londres. Continxentemente, as vilas adxacentes medraron xuntas ata formar as bases do actual centro de Londres, a pesar de que Winchester seguiu persistindo como capital de Inglaterra ata o século XII.
Londres continuou medrando en riqueza e poboación durante a Idade Media. No ano 1100 a poboación da cidade estaba arredor dos 18.000 habitantes; no ano 1300 a cidade xa chegara aos 100.000. Con todo, a peste negra devastou preto dun terzo da poboación de Londres a mediados do século XIV. Sen contar a revolta campesiña de 1381, Londres permaneceu relativamente en paz durante as guerras civís acontecidas en Inglaterra ao longo da Idade Media, coma a Guerra das dúas rosas.
Tralo triunfo contra a Armada Invencible en 1588, a estabilidade política en Inglaterra permitiu a Londres medrar aínda máis. En 1603, Xacobe VI de Escocia converteuse no rei de Inglaterra, unindo esencialmente os dous países. A súa promulgación de leis anticatólicas fixérono impopular ata o punto de que o 5 de novembro de 1605 produciuse un intento de asasinato na capital inglesa, a famosa Conspiración da pólvora.
Durante o século XVII as pragas causaron moitos problemas en Londres, culminando na Gran praga acontecida entre 1665 e 1666 e que matou a máis de 75.000 persoas. Este foi o derradeiro gromo que tivo lugar en Europa, posiblemente grazas ao gran lume de 1666. O gran lume de Londres orixinouse na cidade antiga, espallándose polo resto da cidade e queimando centos de vivendas feitas de madeira. As tarefas de reconstrución da cidade levaron máis de dez anos.
Ánxel Casal
Ánxel Casal Gosenxe, nado na Coruña o 17 de decembro de 1895 e asasinado en Cacheiras (Teo) o 19 de agosto de 1936, foi un editor e político galego. Para Alonso Montero : sen Ánxel Casal, mesmo sen os seus criterios empresariais, non se entende o discurso político e literario galeguista como discurso público, e segundo Ramón Villares, Casal foi no campo da industria cultural o que Risco no da teoría nacionalista, Otero na prosa romancística ou Castelao no deseño e, desde logo, no liderado político.
Londres
O Londres moderno
Co seu gran crecemento ao longo do século XVIII, Londres converteuse na maior cidade do mundo, posto que ocupou entre 1831 e 1925. Este crecemento viuse en gran parte axudado pola axiña en 1836 do primeiro ferrocarril, o que puxo en contacto Londres coas vilas do campo. A rede do ferrocarril espallouse rapidamente, axudando á cidade a medrar cara aos campos que a rodeaban, fusionándose á súa vez con vilas situadas preto de Londres como Kensington. O crecente tráfico que conxestionaba o centro da cidade fixo que se crease en 1863 o primeiro sistema de metro do mundo, que levou á cidade a unha maior expansión e urbanización. Grazas ao rápido crecemento, Londres converteuse nunha das primeiras cidades na historia en chegar ao millón de habitantes, e a primeira en chegar aos 5 millóns.
O goberno local de Londres tivo que loitar contra o rápido crecemento para ofrecer á cidade as infraestruturas axeitadas. Entre 1855 e 1889, a Metropolitan Board of Works supervisou os traballos de expansión, foi entón substituído polo County of London, o cal foi á súa vez substituído polo London County Council, a primeira administración da cidade elixida pola poboación.
Ánxel Casal
Traxectoria
Proviña dunha familia moi humilde, fillo de Manuel Casal Basteiro, de Vilantime (Arzúa), e de Filomena Gosende Arias, de Visantoña (Santiso), a súa nai era analfabeta e o seu pai autodidacta. Dende moi novo axudou a súa familia na fonda que tiñan na praza de María Pita. En 1909 emigrou a Bos Aires; alí estivo empregado en diversos oficios dous anos. Volveu á Coruña e atopou traballo no consulado de Francia. Debido á precariedade económica emigrou outra volta, desta vez a Bordeos, pero regresou aos poucos meses. De 1914 a 1917 cumpriu o servizo militar, do que sempre gardaría malas lembranzas. Uniuse á Irmandade da Fala da Coruña, colaborou no Conservatorio da Arte Galega e foi o promotor e primeiro mestre da Escola de ensino galego (galeguista e laica) 1926-1931 das Irmandades, a primeira que utilizou o galego. miniatura|Casal en maio de 1935. En 1920 casou con María Miramontes e para sobreviviren abriron unha tenda de tecidos. En novembro de 1924, en colaboración con Leandro Carré Alvarellos, fundou a Editorial Lar. Desvencellouse desa iniciativa para fundar en 1927 a Editorial Nós. Da súa imprenta saíron A Nosa Terra e a revista Nós. En 1930 fundou o xornal republicano El Momento que, por falla de apoio, só durará 14 números e arrastra a Nós case a quebra. O 18 de maio de 1930 fundou con Fernando Osorio do Campo e Carlos Monasterio Valeiro o semanario republicano Adelante, que se mantivo até mediados de 1931.
Londres
O Londres moderno
O Blitz e outros bombardeos da Luftwaffe alemá durante a segunda guerra mundial asasinaron a máis de 30.000 londinienses e esnaquizaron boa parte da paisaxe urbana de Londres. Os traballos de reconstrución tiveron lugar nas décadas de 1950, 1960 e 1970, estes traballos caracterizáronse pola súa diversidade de estilos, consecuencia do cal Londres non posúe un estilo arquitectónico unido. En 1965 as fronteiras políticas de Londres espalláronse para incluír as crecentes áreas urbanas fóra do distrito de Londres. A nova área foi chamada Greater London ou Gran Londres e pasou a ser administrada polo Greater London Council.
Nas décadas vindeiras á segunda guerra mundial, a cidade de Londres recibiu unha grande ondada de inmigrantes dos países da Commonwealth converténdose nunha das cidades máis diversas e multiculturais do continente europeo. A integración de todos estes novos habitantes non foi sempre doada, producíndose leas, sobre todo nos distritos de Notting Hill e Brixton, aínda que estes enfrontamentos foron moito menores a outros acontecidos noutras cidades inglesas e doutras partes de Europa e de América.
Ánxel Casal
Traxectoria
Militante desde a súa creación do Partido Galeguista e pertencente á masonería, foi alcalde de Santiago de Compostela elixido por maioría entre os membros da Comisión xestora desde febreiro de 1936 até o 9 de xullo en que con todos os concelleiros galeguistas dimitirá dos seu cargos. Vicepresidente da deputación Coruñesa e do Comité executivo para o Estatuto de Autonomía, desenvolveu unha frenética actividade para conseguir a súa aprobación. Como alcalde impulsou tamén a iniciativa de Álvaro de las Casas para constituír a Asociación de Escritores de Galicia. O 16 de xullo entregou nas cortes o texto estatutario aprobado o 28 de xuño.
Londres
O Londres moderno
Durante a década de 1980 e en diante produciuse unha reactivación de Londres como centro económico mundial. Con todo, como capital e maior cidade do Reino Unido, a cidade de Londres converteuse en obxectivo do terrorismo. Ata o cesamento do fogo en 1997, Londres foi obxectivo cotián das bombas do IRA que deste xeito buscaba amedrentar ao goberno británico co Sinn Féin para negociar na Irlanda do Norte.
Máis recentemente, unha serie de ataques bomba coordinados foron levados a cabo por extremistas islámicos suicidas na rede de transportes da cidade o 7 de xullo do 2005, tan só 24 horas despois de que Londres fora elixida sede dos Xogos Olímpicos do 2012. Cos Xogos Olímpicos do 2012, Londres converteuse na primeira cidade do mundo en hospedar tres edicións dos xogos, despois da IV edición de 1908 e a XIV no ano 1948, e logo de que a XIII edición, que tamén se ía celebrar en Londres, fose suspendida debido á segunda guerra mundial.
Demografía
Coa industrialización, a poboación de Londres medrou axiña entre os séculos XIX e XX, chegando a ser a cidade máis poboada da terra ata que Nova York a superou en 1925. Londres acadou o seu cumio de poboación no ano 1939 ao chegar aos 8 615 245 habitantes.
No ano 2005 segundo estimacións a cidade tiña unha poboación de 7 517 700 habitantes na súa área. Porén, a cidade expándese cara aos seus bordos (Gran Londres) chegando aos 8 278 251 habitantes. Londres é a maior cidade da Unión Europea e tamén posúe a maior área metropolitana.
Ánxel Casal
Recoñecemento póstumo
Ánxel Casal está presente na novela de Manuel Rivas O lapis do carpinteiro como personaxe secundario sendo un máis dos prisioneiros do cárcere compostelán.
O Concello de Santiago, atendendo á proposta expresada polo IES Arcebispo Xelmírez I con motivo da celebración do 150º Aniversario da súa fundación, creou no ano 1996 o Premio Literario Ánxel Casal, nas modalidades de poesía, teatro e conto. Ademais a capital galega declarou o ano 2005 Ano Ánxel Casal, co obxectivo de recuperar o importante legado cultural, artístico e político do intelectual galego.
Londres
Grupos étnicos
esquerda|200px|Templo hindú en Londres.|miniatura No censo do 2001 preguntouse aos cidadáns londinienses polo seu grupo étnico, o 71,15%, dos sete millóns e medio de persoas que habitan a cidade, clasificaron a súa raza como branca. Neste grupo atópanse os White British ou británicos brancos (59,79%), White Irish ou irlandeses brancos (3,07%) or Other White ou outros brancos (8,29%) —grupo no que se inclúen 180.000 gregos, 100.000 italianos, ao redor de 300.000 polacos, uns 100.000 españois e outros individuos brancos de orixe europea, americana, suramericana, australiana, neozelandesa ou surafricana—. Un 12,09% dos londinienses clasifícase como British Asian ou asiático-británico, grupo nos que se atopan as persoas de orixe hindú, paquistaní, bangladeshí e Other Asian ou outros asiáticos (a maioría proveniente de países árabes ou do sueste asiático). Un 10,91 % da poboación de Londres clasificouse no censo como Black British ou negro británico (ao redor do 7 % de orixe africana, o 4,79 % de orixe caribeña, e o 0,84 % como Other Black ou outros negros). A poboación restante do censo clasificouse como de raza mixta nun 3,15 %; un 1,12% de raza chinesa, e un 1,58 % doutras razas (a maioría ten a súa orixe na América latina —estímase que 60.000 brasileiros residen en Londres, amais das nacionalidades filipina, xaponesa, coreana, vietnamita e ou doutras nacionalidades asiáticas). Aproximadamente un 21,8 % dos habitantes de Londres naceron fóra da Unión Europea. Os irlandeses da República de Irlanda e da Irlanda do Norte que habitan na cidade forman unha comunidade de 200.000 individuos, case o mesmo número que os escoceses e galeses que teñen a súa residencia na cidade.
Masanobu Fukuoka
Masanobu Fukuoka (福岡 正信), nado en Iyo (Ehime) o 2 de febreiro de 1913 e finado o 16 de agosto de 2008, foi un agricultor e microbiólogo xaponés, autor das obras The One-Straw Revolution: An Introduction to Natural Farming e A Senda natural do Cultivo, nas cales presenta as súas propostas para unha forma de agricultura chamada agricultura natural ou o método Fukuoka. En 1988 recibiu o Premio Ramon Magsaysay na categoría Servizo Público, pola súa contribución para o ben da humanidade.
Nos últimos 20-30 anos utilizou o seu método para reforestar zonas con tendencia á desertificación. En Tailandia, en Filipinas, na India e nalgúns países africanos transformou pequenas rexións desertificadas en áreas verdes. Tamén iniciou un proxecto de reforestación en Grecia.