cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lamborghini Countach
América do Norte
En 1985, coa introdución do 5000 QV, a fábrica produciu un modelo que axustado as especificacións dos Estados Unidos, cumprindo as normas federais de seguridade e emisións dos Estados Unidos. Os cambios nos modelos de especificacións estadounidenses incluíron parachoques que absorbían enerxía máis grandes, xa que o deseño orixinal do parachoques non cumpría a normativa estadounidense de "5 millas por hora" (1974-1981), e un Sistema de inxección de combustible Bosch K-Jetronic. Moitos propietarios retiraron os parachoques inmediatamente ou recibiron os seus coches novos sen parachoques instalados. Dicíase que a aparencia voluminosa dos parachoques de especificación estadounidense arruinaba as liñas doutro xeito suaves da carrozaría.
A lei federal estadounidense exime a todos os vehículos de máis de 25 anos de todas as normas de deseño, seguridade e emisións. Polo tanto, calquera Countach orixinal pódese importar libremente aos Estados Unidos e rexistrarse para o seu uso sen restricións nas estradas nos estados que permitan tal actividade.
Campo Municipal de Barreiro
O Estadio Municipal de Barreiro é un campo de fútbol situado na Avenida de Ramón Nieto n.º 326, da parroquia de Lavadores do concello de Vigo. É propiedade municipal.
É utilizado como feudo local polo Celta de Vigo B, que xoga na Segunda B. Ten capacidade para 4.500 espectadores. É utilizado tamén polo Gran Peña Fútbol Club.
Sarah Parker Remond
Sarah Parker Remond, nada en Salem, Massachusetts, o 6 de xuño de 1815 e finada en Florencia o 13 de decembro de 1894, foi unha médica, conferenciante estadounidense, abolicionista e membro da Sociedade Antiesclavista Estadounidense. Realizou o seu primeiro discurso contra a escravitude cando tiña dezaseis anos. Viaxou a Inglaterra para reunir apoio para a causa abolicionista nos Estados Unidos e, despois do comezo da guerra civil estadounidense, para o apoio do exército da Unión e o bloqueo da Unión da Confederación.
De Inglaterra foi a Italia en 1866, onde estudou medicina. Exerceu a carreira durante case 20 anos en Florencia, casou alí e nunca volveu aos Estados Unidos.
Mocidade
Foi unha dos oito fillos de John Remond e Nancy Lenox. A súa nai Nancy naceu en Newton, filla dun veterano da Guerra Revolucionaria; o pai de Sarah, John Remond, era un afrodescendente que foi traído en 1798 a Massachusetts desde a illa holandesa de Curaçao á idade de dez anos. En Salem, os Remond construíron un exitoso negocio de comidas, abastecemento e barbaría. Prosperaron e valoraron a educación, alentando as ambicións dos seus fillos. Sufriron o racismo e os nenos asistiron a unha escola segregada. Remond era maioritariamente autodidacta, aprendeu asistindo a conferencias, lendo moitos libros, folletos e xornais prestados de amigos ou adquiridos da sociedade antiesclavista da súa comunidade, que vendía moitos títulos a un prezo barato. A familia Remond tamén recibiu a estudantes que estaban a estudar na academia local de mozas, incluíndo a Charlotte Forten Grimké.
A familia era comerciante. As súas tres irmás: Cecilia Remond, Maritchie Juan Remond, e Caroline Remond Putnam, «posuían o salón de moda de cabelo para señoras» en Salem, así como a maior fábrica de perrucas do estado. Tamén tiña unha irmá Nancy, a maior e esposa de James Shearman, un distribuidor de ostras. Os seus irmáns eran Carlos, abolicionista; e John Remond, quen casou con Ruth Rice.
Activismo
A súa familia e os seus achegados incluían a moitos activistas da época. A casa dos Remond foi un refuxio tanto para abolicionistas brancos coma negros. Sarah asistiu regularmente a conferencias antiescravistas en Salem e Boston. Xunto co ensino de deberes domésticos de cociñar e coser, a súa nai ensinou ás súas fillas a buscar a liberdade legalmente. Criounos para participar na sociedade.
En 1853, comprou unha entrada para a ópera Don Pasquale, no Howard Athenaeum en Boston e cando se negou a aceptar asentos para negros, viuse obrigada a abandonar o teatro e foi empuxada polas escaleiras. Sarah demandou por danos e perdas e gañou o caso. Concedéronlle 500 dólares e o recoñecemento de que foi agredida.
Conferenciante contra a escravitude
En 1856, a Sociedade Antiescravista Estadounidense contratou a un equipo de profesores, entre eles Sarah, o seu irmán Charles, xa coñecido nos Estados Unidos e Gran Bretaña; e Susan B. Anthony, para percorrer o estado de Nova York tratando temas de antiescravitude. Durante os dous anos seguintes, ela, o seu irmán e outros falaron en Massachusetts, Ohio, Míchigan e Pennsylvania. A ela e outros afroamericanos a miúdo dábaselles mal aloxamento debido á súa raza.
Aínda que era inexperta, Sarah converteuse rapidamente nun orador eficaz. William Lloyd Garrison eloxiou a súa «maneira tranquila, digna, o seu aspecto gañador e os seus chamamentos serios á conciencia e ao corazón.» Co tempo, converteuse nunha das máis convincentes e poderosas conferenciantes da Sociedade Antiescravista Estadounidense.
Antes da viaxe, díxolle a Abby Kelly Foster, que non temía «o vento nin as ondas, pero sei que non importa como vaia, o espírito de prexuízo atoparame». Pero, atopouse coa aceptación en Gran Bretaña. «Fun recibida aquí como unha irmá polas mulleres brancas por primeira vez na miña vida», escribiu, «recibín unha simpatía que nunca se me ofreceu antes.» Falou en contra da escravitude e a discriminación racial, facendo fincapé na explotación sexual das mulleres negras sometidas á escravitude. No Instituto Tuckerman, o 21 de xaneiro de 1859, deu a súa primeira conferencia antiescravista, sen notas, falou con elocuencia do trato inhumano dos escravos nos Estados Unidos e as súas historias sorprenderon a moitos dos seus oíntes. Tamén describiu os problemas que sofren os negros libres en todo Estados Unidos. Durante a súa xira por Irlanda, centrouse en comparar a difícil situación do escravo africano cos obreiros da clase obreira na súa audiencia, preocupando aos seus patrocinadores británicos de clase media e elite. Na súa breve autobiografía, escrita en 1861, escribiu que «o prexuízo contra a cor sempre foi a única cousa, sobre todas as demais, que lanzou a súa sombra xigantesca sobre toda a miña vida».
Deu conferencias a multitudes en cidades das illas británicas, recadando grandes sumas de diñeiro para a causa antiescravista. Unha vez que comezou a guerra civil nos Estados Unidos, traballou para conseguir o apoio en Gran Bretaña para o bloqueo da Unión da Confederación (que afectou á navegación británica) e a causa da Unión. Debido a que as fábricas téxtiles británicas dependían en gran medida do algodón americano cultivado por escravos, Sarah centrouse particularmente nisto nas súas conferencias. Nun discurso pronunciado en 1862, implorou á súa audiencia londiniense que «non aceptase a diplomacia aos estadistas, nin a intimidación de escravistas, nin a escaseza de algodón, nin temese ás insurreccións de escravos, senón que mantivese a súa posición de amigo dos oprimidos negros.» Ao final da guerra e coa emancipación dos escravos, deu conferencias en nome dos libertos, solicitando fondos e roupa para os ex escravos. Foi membro activo da London Emancipation Society e da Freedman's Aid Association en Londres. Unha conferencia que pronunciou en Londres, O home libre ou o negro emancipado dos Estados do Sur dos Estados Unidos, foi publicada en The Freedman (Londres) en 1867.
Educación e anos posteriores
Durante os seus anos en Gran Bretaña, tamén realizou extensos estudos no Bedford College for Women (parte posterior da Universidade de Londres e posteriormente fusionado co Royal Holloway). Estudou temas clásicos: francés, latín, literatura inglesa, música, historia e oratoria. Neste período, tamén viaxou a Roma e Florencia.
En 1866 á idade de 42 anos, trasladouse permanentemente a Florencia, onde ingresou no Hospital de Santa Maria Nuova como estudante de medicina. Despois de terminar os seus estudos e converterse en médica, quedou en Florencia. Practicou a medicina por máis de 20 anos, e nunca regresou aos Estados Unidos. Dúas das súas irmás fóronse a vivir con ela.
En Italia, casou co pintor de Sardeña Lazzaro Pintor Cabras (1833-1913) o 25 de abril de 1877. Morreu o 13 de decembro de 1894 en Florencia e está soterrada no Cemiterio Protestante de Roma.
Moldavia no Festival de Eurovisión Júnior
Moldavia fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión Júnior 2010. A súa mellor posición foi un 6º posto no Festival de Eurovisión 2011.
Glironia venusta
Glironia venusta é unha especie de mamífero marsupial didelfimorfo da familia dos didélfidos, e, segundo a clasificación de Voss e Jansa, a única integrante da subfamilia dos glironiinos e do seu único xénero ''Glironia.
Porén, outros autores sitúana na subfamilia dos didelfinos, ou na subfamilia dos caluromiinos desta familia,
Coñécese ha bibliografía internacional como sarigüeia de cola de pincel ou 'glironia gris.
É unha pequena sarigüeia que vive en Bolivia, Brasil, Ecuador, Perú e Colombia. . Os seus hábitats naturais son os bosques tropicais e subtropicais da Amazonia, desde as terras baixas húmidas até os 500 m de altitude.
Descricións
O xénero describiuno en 1912 o zoólogo británico especializado en mamíferos Oldfield Thomas, en ''Ann. Mag. Nat. Hist., 'ser. 8, 9''': 239.
A especie foi descrita no mesmo ano, e polo mesmo autor, en ''Ann. Mag. Nat. Hist., 'ser. 8, 9''': 240.
Sinónimos
A especie, ademais de polonome que lle impuxo Thomas, e actualmente válido, coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
A sarigüeia de cola de pincel tan a pelaxe de cor que varía da parda a gris, con raias negras desde o nariz á testa, a través dos ollos. Unha ampla e prominente banda de cor parda escura con raias negras esténdese ao redor de cada ollo, o que lle dá a aparencia dunha máscara. As orellas son ovaladas, grandes, espidas e de cor negra. As mans e os pés son de cor parda ou gris. A cola é tupida, coa pel grosa. Pesa de 195 a 225 g. A lonxitude da cabeza e tronco é de 16 a 20,5 cm.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, o status desta especie na actualidade (2016) é de LC (pouco preocupante).
Rigueira
O topónimo Rigueira pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Gran Premio do Reino Unido de 1984
Antecedentes
Ao inicio da carreira, o piloto de McLaren Alain Prost lideraba o Campionato de Pilotos con 34´5 puntos, por diante do seu compañeiro de equipo Niki Lauda con 24 puntos e Elio de Angelis con 23´5. René Arnoux era cuarto con 22´5 puntos, mentres que Keke Rosberg era quinto con 20 puntos. No Campionato Mundial de Construtores, McLaren era o líder con 58´5 puntos, Ferrari e Lotus eran segundo e terceiro, con 31´5 e 29´5 puntos respectivamente, mentres que Williams con 24 e Brabham con 21 puntos loitaban polo cuarto lugar.
Antes da carreira, a Federación Internacional do Automóbil (FIA) anunciou que Tyrrell sería descualificado do Campionato Mundial polo uso de combustible e lastre ilegal nos seus coches. A decisión deu lugar a que todos os puntos anotados por Tyrrell durante toda a tempada quitáronselle. Ao propietario de Tyrrell Ken Tyrrell concedéuselle un permiso do Tribunal Superior para que os seus coches competiran na sesión de clasificación do venres.
Cualificación
Johnny Cecotto rompeuse ambas pernas logo dun forte choque durante a cualificación. Nunca máis puido competir na Fórmula Un. Nelson Piquet logrou a pole position. A vitoria de Niki Lauda co McLaren converteuno no máximo anotador de puntos na historia da Fórmula Un, pasando os 390 de Jackie Stewart.
O piloto de Renault Derek Warwick deu aos fans británicos algo que celebrar cando terminou 42 segundos detrás de Lauda no segundo lugar, mentres que Ayrton Senna o compañeiro de Cecotto en Toleman terminou terceiro, 21 segundos detrás de Warwick. O piloto de Lotus - Renault Elio de Angelis mantivo vivas as súas esperanzas no campionato ao terminar unha volta atrás no cuarto lugar. Foi seguido polos dous Ferraris de Michele Alboreto e René Arnoux nas posicións dos puntos finais.
A vitoria deulle a Lauda 33 puntos e recortou a vantaxe co seu compañeiro de equipo Alain Prost a só 1´5 puntos. Con 67´5 puntos, McLaren logrou case o dobre da cantidade de puntos no campionato de construtores que o segundo clasificado, Ferrari que estaba en 34´5 puntos.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Centeás, Señorín, O Carballiño
Centeás é un lugar da parroquia de Señorín no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (once homes e seis mulleres), os mesmos ca en 2010.
James Adomian
James Haig Adomian, nado en Omaha, Nebrasca o 31 de xaneiro de 1980, é un actor e comediante estadounidense.
A Rigueira, Tuxe, O Bolo
A Rigueira é un lugar da parroquia de Tuxe no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE no ano 2011 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres), 3 máis ca no ano anterior.
Santa Fe
Santa Fe pode referirse a:
Señorín, Señorín, O Carballiño
Señorín é un lugar da parroquia de Señorín no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 299 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 141 eran homes e 158 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 291 habitantes (136 homes e 155 mulleres).
Santa Fe
Toponimia
🇦🇷
🇧🇷
🇨🇴
🇨🇺
🇪🇨
🇪🇸
🇺🇸
🇬🇹
Marley (filme)
Marley é un filme documental dirixido por Kevin Macdonald que foi estreado no 2012.
Santa Fe
Toponimia
🇭🇳
🇲🇽
🇵🇦
Marley (filme)
Sinopse
Documental sobre a vida, música e legado de Bob Marley. O filme fai un percorrido vital e do impacto mundial dun dos cantantes, compositores, músicos e activistas máis influentes da historia.
Tidore
Tidore é o nome dunha illa e unha cidade nas illas Maluku, en Indonesia oriental, pouco ao oeste da illa maior de Halmahera. Na época precolonial, Tidore foi un importante centro político e económico rexional, fieramente enfrontado coa súa veciña setentrional, Ternate.
Os sultáns de Tidore gobernaron gran parte dela rexión meridional de Halmahera, e ocasionalmente estenderon o seu dominio a Buru, Ambón e varias das illas da costa de Papúa. Tidore estableceu unha alianza pouco estreita cos españois no século XVI, co que os españois erixiron unha fortaleza de escasa importancia na illa. Aínda que a desconfianza mutua entre tidoreses e españois era intensa, a presenza española resultaba de proveito para Tidore ao proporcionarlle axuda para resistir as incursións de Ternate, o seu inimigo, así como as forzas neerlandesas que contaban cunha base nesa illa.
A medida que a forza española na rexión diminuíu, o que concluiría coa súa eventual retirada da rexión en 1660, Tidore converteuse nun dos reinos máis independentes da rexión, resistindo os intentos de control directo por parte da Compañía Holandesa das Indias Orientais. En particular, baixo o reino do sultán Saifudín, entre 1657 e 1689, a corte de Tidore empregou o diñeiro obtido dos holandeses pola venda de especias en presentes que consolidaron os lazos tradicionais que mantiña coas rexións periféricas. Obtivo así o respecto e a gratitude de moitas poboacións locais, co que non requiriu da axuda militar holandesa para manter a orde no reino, a diferenza de Ternate.
Tidore continuou sendo un reino independente, aínda que con frecuentes intervencións por parte de Holanda, ata fins do século XVIII. Do mesmo xeito que Ternate, Tidore permitiu que o programa holandés de erradicación dos cultivos de especias destinado a consolidar o monopolio do comercio de especias grazas á restrición da produción tivese lugar nos seus territorios. Debido a iso, o reino se empobreceú no longo prazo, e diminuíu a súa capacidade de controlar os territorios lindeiros.
esquerda|300 px| Illas Molucas
Bruno Sperani
Vicenza Beatrice Speraz, coñecida literariamente como Bruno Sperani, nada en Dalmacia en 1843 e finada o 4 de decembro de 1923, foi unha escritora italiana.
En galego está traducida a súa novela La fabbrica co título de A obra.
Traxectoria
Viviu en Milán dende 1876, cidade que tomou para algunha das súas obras como exemplo de mundo obreiro e socialista. Foi precisamente ese ano o da publicación do seu primeiro relato, Cesare. A súa primeira novela sairá 3 anos máis tarde, en 1879.
Ponte da Barca, río Lérez
A ponte da Barca é unha ponte sobre o río Lérez, xa na súa desembocadura na ría de Pontevedra, que une a cidade de Pontevedra (no barrio da Moureira) co concello de Poio.
Antecedentes
Segundo documentación de 1197, daquela o paso en barca, que deu nome ao lugar, era controlado polos monxes beneditinos do mosteiro de San Xoán de Poio. left|thumb|250x250px|Ponte da Barca no século XIX. No século XIX a Sociedade de Mareantes de Pontevedra explotou o paso, o que a levou a enfrontamentos co mosteiro de Poio, o marqués de Riestra e a Mariña española. Para evitar estes enfrontamentos, vista a necesidade de construír unha ponte, creouse a "Sociedad comanditaria constructora del puente de La Barca", conformada pola Sociedade de Mareantes, veciños de Poio e socios capitalistas.
Primeira ponte
A primeira ponte da Barca, de madeira e de baixa altura, comezou a construírse en 1867, comezando a súa explotación en 1871. A obra tiña un tramo levadizo, que se izaba cun cabestrante para permitir o paso de barcos de grandes mastros cara aos peiraos da Galera e O Burgo.
Segunda ponte
right|thumb|100px100px|Baixorrelevos na ponte. As administracións, especialmente o marqués de Riestra, que tiña unha leira e unha fábrica na Caeira, e políticos coma Eduardo Vincenti ou Eugenio Montero Ríos, reclamaron a construción dunha ponte elevada e doutra paralela para o paso do ferrocarril. En 1887 comezaron as obras do que ía ser unha ponte de pedra. As obras detivéronse durante sete anos.
En 1894 impúxose a construción dunha obra de metal, como se viña facendo na arquitectura contemporánea, debido á maior facilidade do seu transporte e que permitía un manexo máis dúctil e unha execución de obra máis rápida. A obra recolle os postulados da arquitectura do ferro, que viñera difundindo o aceiro como material arquitectónico desde a realización por Joseph Paxton do pavillón Crystal Palace na Exposición Universal de Londres de 1851.
O deseño de Luis Acosta e Eduardo Fungueiriño, foi levado a cabo por Chavarri, Petrement e Cía. Durante a súa construción os obreiros contratados polo industrial Benito Corbal foron temporalmente á folga, que rematou coa mediación do gobernador civil, Augusto González Besada.
A principios do século XX comezaron as obras do arco metálico central. A ponte foi inaugurada o 3 de xullo de 1905. Tiña un ollo de 75 metros de luz, repousando sobre dous fortes sustentos de cachotaría, e tres arcos a cada lado, nos que se labraron motivos ornamentais de estilo gótico, do gusto da época. A véspera da inauguración fixéronse as probas de carga, colocándos 200 toneladas en carga estática e 13 carros de 4 toneladas cada un en carga dinámica. A ponte converteuse nunha liña divisoria no barrio da Moureira, deixando a un lado a zona residencial dos mariñeiros, a ao outro a zona de tascas e prostíbulos.
Reformas
En 1945 iniciáronse as obras para substituír a estrutura metálica por un arco de formigón de 72 metros de luz deseñado por Eduardo Torroja Miret. Porén, a obra non foi rematada até 1950.
En 1989 modificouse o estribo de cachotaría do lado sur, pasando de tres arcos a ter un só máis amplo, por onde discorre a Avenida das Corvaceiras. Dous anos despois ampliouse o estribo xemelgo do lado norte para dar cabida á AP-9.
Na actualidade, tralas reformas levadas a cabo a mediados da década de 1990 e na década de 2010 a ponte conta con dous sentidos de circulación para vehículos, e con beirarrúas cubertas para os peóns.
Descrición
A ponte actual está formada por un grande arco de formigón armado de 72 metros de luz sobre a ría de Pontevedra e dous arcos baixos de cachotaría máis pequenos de 25 metros de luz nos lados de terra. Está decorado con baixorrelevos na parte inferior dos grandes piares de soporte de formigón recubertos de granito.
A ponte ten 11,4 metros de ancho e 144 metros de longo. O van do arco soporta dous carrís de tráfico rodado e dúas beirarrúas.
Para protexer aos transeúntes dos ventos e as choivas do inverno, hai unha marquesiña de madeira sobre as beirarrúas da ponte.
Manuel Pérez Rivas
Manuel Pérez Rivas, finado en Redondela o 30 de xaneiro de 1914, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Xastre de profesión. En xaneiro de 1892 foi membro da primeira directiva da Liga de Contribuyentes. En outubro de 1897 foi elixido depositario do Liceo de Artesanos. En 1898 accedeu accidentalmente ao cargo de alcalde de Redondela que mantivo ata 1902. Volveu exercer como alcalde en 1909. Foi moi criticado polo periódico El Pueblo.
Ahmed Ben Bella
miniatura|300px|De esquerda a dereita: Mohamed Khider, Mostefa Lacheraf, Hocine Aït Ahmed, Mohamed Boudiaf e Ahmed Ben Bella Mohamed Ahmed Ben Bella, nado o 25 de decembro de 1916 en Maghnia e finado o 11 de abril de 2012 en Alxer, foi un político alxeriano. Foi o primeiro presidente de Alxeria.
Traxectoria
Naceu nunha pequena vila no oeste do país, medrou nunha familia sufí. Serviu no exército francés entre 1943 e 1945, a partir de 1946 organizou grupos armados secretos de carácter independentista. Detido en 1950 fuxiu do cárcere en 1952 e dous anos despois participou na organización do levantamento alxeriano, foi un dos fundadores da Fronte de Liberación Nacional (FLN).
En 1956, Ben Bella sobreviviu a dous atentados e nese ano as autoridades militares francesas préndeno tras secuestrar o avión de liña no que viaxaba, posto en liberdade en 1962, ano da independencia alxeriana. Elixido presidente en 1963, encamiñando o país cara a unha economía socialista pero rompendo coa Unión Soviética, procurando unha vía alxeriana ao socialismo e que influíu fortemente nos movementos de liberación nacional da década do sesenta e setenta.
Copa de Europa de rugby 2009-2010
A tempada 2009-2010 da Heineken Cup foi a 15ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Coma nos últimos anos, 24 foron os equipos participantes, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, chegaron os cuartos de final e semifinais, a partido único, e a final. A primeira xornada foi o día 9 de outubro do 2009, e a gran final foi 22 de maio do 2010, no Stade de France de París.
O equipo que defendía o título obtido na tempada anterior era Leinster Rugby, que desta vez só puido chegar ás semifinais, caendo ante o novo campión, o Stade Toulousain.
Esta tempada Francia achegou 6 equipos ó torneo, Inglaterra 7, Gales 4, Irlanda 3, Escocia 2 e Italia 2.
=Resultados=
Play Offs
Ó remate da fase de grupos, os 6 equipos clasificados en primeiro lugar pasaron directamente á fase de cuartos de final, así coma os 2 mellores equipos restantes. Stade Toulousain logrou por 4º vez coroarse como Campión de Europa.
= Máximos Anotadores =
=Véxase tamén=
Raymond Davis Jr.
Raymond Davis Jr., nado en Washington DC o 14 de outubro de 1914 e finado o 31 de maio de 2006, foi un químico e físico estadounidense.
Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 2002. Compartiu o Premio Nobel co físico xaponés Masatoshi Koshiba, por contribucións pioneiras á astrofísica, en particular pola detección de neutrinos cósmicos.
Chris Mortellaro
Christopher "Chris" Gino Mortellaro, nado o 25 de marzo de 1982 en Cocoa Beach (Florida, Estados Unidos) é un xogador profesional de baloncesto italiano que xoga para o Amici Pallacanestro Udinese da Serie A2 Basket. Cunha altura de 2,07 metros, xoga na posición de pivote.
Universidade York
miniatura|York University
A universidade está situada principalmente na cidade de Toronto. É unha das grandes responsables da formación da elite intelectual do país.
Catherine Gage
Catherine Gage, nada o 18 de maio de 1815 e finada o 16 de febreiro de 1892, foi unha botánica irlandesa, así como unha ilustradora botánica e ornitóloga.
Traxectoria
miniatura|Fogar de Gage, Manor House na [[illa Rathlin.]] Catherine Gage naceu no condado de Down o 18 de maio de 1815, filla do reverendo Robert Gage e Catherine Boyd. Gage viviu a súa vida enteira na casa familiar, a Manor House da illa Rathlin. Morreu o 16 de febreiro de 1892 e foi soterrada na illa.
Traballo de ilustración
Gage parece ter dedicado gran parte da súa vida á ilustración dun libro do seu irmán Robert Gage sobre as aves da illa Rathlin, que nunca foi publicado. O libro foi deseñado por John James Audubon co nome de The Birds of America. Durante o curso deste traballo produciu sobre cincocentas acuarelas de paxaros. Tamén ilustrou plantas locais, creando unha lista para a Sociedade Botánica de Edimburgo, cuxo resumo foi publicado en 1850 baixo o título Annals and Magazine of Natural History. Tamén traballou en colaboración coa súa irmá, Barbara Gage, ilustrando a flora local así como a fauna.
Grupo coroa
miniatura|460px|Dous grupos coroa (en cor salmón) conectados por un antepasado (círculo negro). Os dous grupos forman un grupo coroa máis grande (violeta). En filoxenética, o grupo coroa dun conxunto de especies consiste nos representantes vivos do conxunto xunto cos seus antepasados ata o seu antepasado común máis recente e tamén os descendentes do antepasado. Forma así un clado, un grupo que consiste nunha especie e todos os seus descendentes.
Contidos dun grupo coroa
Unha especie non necesariamente ten que ter descendentes vivos para poder incluíla no grupo coroa. As ramas laterais extintas da árbore evolutiva que son descendentes do antepasado común máis recente dos membros vivos forma tamén parte do grupo coroa. Por exemplo, se consideramos as aves coroa (é dicir, todas as aves existentes e as do resto da súa árbore xenealóxica cara atrás ata o antepasado común máis recente), as ramas laterais extintas como a do dodo ou o arao xigante son tamén descendentes do antepasado común máis recente de todas as aves vivas, polo que quedan dentro do grupo coroa das aves. Un cladograma moi simplificado das aves pode ser este:
Neste diagrama, o clado etiquetado como "Neornithes" é o grupo coroa das aves: inclúe o antepasado común máis recente de todas as aves e os seus descendentes, vivos ou non. O Archaeopteryx e outros grupos extintos, aínda que se consideran que son aves (é dicir, membros do clado Aves), non están incluídos no grupo coroa, xa que quedan fóra do clado Neornithes, porque descenden dun antepasado máis antigo.
Unha definición alternativa non require que exista ningún membro vivo do grupo coroa, soamente que o grupo resultase dun "evento de cladoxénese maior". A primeira defnición é na que se basea este artigo.
A miúdo, un grupo desígnase como "coroa", para separalo do grupo tal como se define comunmente. Tanto as aves coma os mamíferos son definidos tradicionamente polas súas características, e conteñen membros fósiles que viviron antes dos últimos antepasados comúns dos grupos vivos ou, como no caso do mamífero Haldanodon, non descenden dese antepasado aínda que viviron posteriormente a el. As Aves coroa e os Mamíferos coroa difiren, por tanto, lixeiramente en contido con respecto á definición común de Aves e Mammalia. Isto causou algunha confusión na literatura.
Outros grupos baixo o concepto de grupo coroa
A idea cladística de utilizar estritamente a topoloxía da árbore filoxenética para definir os grupos, necesita outras definicións adicionais ademais da de grupo coroa para definir axeitadamente os grupos fósiles discutidos comunmente como pode ser o caso da variada fauna do Xisto de Burgess (Burgess Shale). Así, definíronse un conxunto de palabras e prefixos para describir os varios tipos de ramas da árbore filoxenética en relación cos organismos existentes.
Pangrupo
Un pangrupo ou grupo total é o grupo coroa e todos os organismos máis estreitamente relacionados con el que con calquera outros organismos existentes. Na analoxía dunha árbore, é o grupo coroa xunto con todas as ramas cara atrás ata o punto de división (pero sen incluílo) coa rama máis próxima que ten membros vivos. As Pan-Aves conteñen entón as aves vivas e todos os organismos (fósiles) que están máis estreitamente relacionados coas aves que cos crocodilianos (os seus parentes vivos máis próximos). A liñaxe filoxenética que leva cara atrás desde Neornithes ao punto onde estes se separaron da liñaxe dos crocodilos, xunto con todas as ramas laterais, constitutúe as pan-aves. Ademais de aves primitivas que non son do grupo coroa como Archaeopteryx, Hesperornis e Confuciusornis, o pangrupo aves incluiría, en consecuencia, todos os dinosuros e pterosauros xunto cun conxunto de animais non crocodilianos como Marasuchus.
Os Pan-Mammalia constan de todos os mamíferos e os seus antepasados fósiles cara atrás ata a separación filoxenética desde os restantes amniotas (os Sauropsida). Pan-Mammalia é así un nome alternativo a Synapsida.
Grupo troncal
Aínda que se atribúe a miúdo a Jefferies (1979), Willmann (2003) a orixe do concepto de grupo troncal pode rastrearse ata o sistemático alemán Othniel Abel (1914) , and it was discussed and diagrammed in English as early as 1933 by A. S. Romer.
Alternativamente, o termo "grupo troncal" utilizase ás veces nun senso máis estrito comprendendo só os membros do taxon tradicional que quedan fóra do grupo coroa. Os sinápsidos do Permiano como Dimetrodon e Anteosaurus son mamíferos troncais no senso amplo pero non no estrito.
Exemplos de grupos troncais (en senso amplo)
As aves troncais (Pan-Aves) quizais constitúen o exemplo máis citado de grupo troncal, xa que a filoxenia deste grupo se coñece bastante ben. O seguinte cladograma, baseado en Benton (2005), ilustra o concepto:
Aquí o grupo coroa é Neornithes, que comprende todas as liñaxes de aves modernas cara atrás ata o último antepasado común. Os parentes vivos máis próximos das aves son os crocodilianos. Se seguimos a liñaxe filoxenética que leva ás Neornithes pola esquerda, a propia liña e todas as ramas laterais pertencen ás aves troncais ata que a liñaxe se fusiona coa dos crocodilianos. Ademais das aves primitivas que non son do grupo coroa como Archaeopteryx, Hesperornis e Confuciusornis, as aves do grupo troncal inclúen os dinosauros e os pterosauros. O último antepasado común de aves e crocodilianos (os primeiros arcosauros do grupo coroa) non eran nin aves nin rocodilianos e non posuían ningunha das características únicas de ambos. A medida que o grupo troncal das aves evolucionou, apareceron as características distintivas das aves como as plumas e os ósos ocos. Finalmente, na base do grupo coroa, estaban presentes todas as características comúns das aves existentes.
Os mamíferos toncais son aqueles que están na liñaxe que leva aos mamíferos vivos, xunto coas ramas laterais, a partir da diverxencia da liñaxe desde os Sauropsida ao último antepasado común dos mamíferos vivos. Este grupo inclúe os sinápsidos e os mamiferiformes como os morganucodontes e os docodontes; estes últimos grupos foron tradicional e anatomicamente considerados mamíferos aínda que quedan fóra dos mamíferos do grupo coroa.
Os tetrápodos troncais son os animais que pertencen á liñaxe que leva aos tetrápodos desde a súa diverxencia cos peixes pulmonados, os nosos parentes máis próximos dentro dos peixes. Ademais dunha serie de peixes de aletas lobadas, tamén inclúen algúns dos primeiros labirintodontos. Non hai certeza sobre a posición exacta dos labirintodontos no grupo troncal ou no correspondente grupo coroa, xa que a filoxenia dos primeiros tetráopodos non está ben comprendida. Este exemplo mostra que as definicións dos grupos coroa e troncal son de valor limitado cando non hai consenso na fioxenia.
Os artrópodos troncais constitúen un grupo que recibiu atención ao estudar a fauna do Xisto de Burgess (Burgess Shale). Varios dos fósiles atopados alí incluídos os enigmáticos Opabinia e Anomalocaris tiñan algunhas, aínda que non todas, as características asociadas cos artrópodos, e son considerados artrópodos troncais. A distribución da fauna do Xisto de Burgess en varios grupos troncais permitiu finalmente a clasificación filoxenética desta enigmática ensamblaxe e tamén a identificación dos onicóforos como os parentes vivos máis próximos dos artrópodos.
Os priapúlidos troncais son outra fauna do Cámbrico temperán ao Cámbrico medio, que aparece desde Chengjiang ao Xisto de Burgess. O xénero Ottoia ten máis ou menos a mesma constitución que a dos priapúlidos modernos, pero as análises filoxenéticas indican que queda fóra do grupo coroa, o que os converte en priapúlidos troncais.
Grupo plesion
o nome plesion ten unha longa historia en sistemática biolóxica, e grupo plesion adquiriu varios significados co paso dos anos. Un uso é o de "grupo próximo" (plesion significa preto de en grego), é dicir, grupo irmán dun determinado taxon, tanto se ese grupo é un grupo coroa coma se non. O termo pode significar tamén grupo, posiblemente parafilético, definido por trazos primitivos (é dicir, con simplesiomorfías). Xeralmente utlízase co significado de rama lateral que se separa antes na árbore filoxenética que o grupo en cuestión.
Significado paleontolóxico dos grupos troncal e coroa
Situar os fósles na orde correcta nun grupo troncal permite saber a súa orde de aparición e a das novas características adquiridas ecolóxicas e funcionais na evolución do grupo en cuestión. Os grupos troncais ofrecen unha ruta para integrar datos paleontolóxicos únicos no estudo da evolución dos organismos vivos. Ademais, indican que os fósiles que se considerou que estaban no seu propio grupo separado porque non presentaban todas as características de diagnostico do clado vivo, poden, non obstante, ser relacionados con el ao situárense no mesmo grupo troncal. Ditos fósiles foron de especial importancia ao considerar as orixes dos tetrápodos, mamíferos e todos os animais.
A aplicación do concepto de grupo troncal tamén influíu na interpretación dos organismos do Xisto de Burgess. Algúns autores coidan que as súas clasificacións en grupos troncais de filos existentes, en vez de nos seus propios filos fai que a explosión cámbrica se comprenda mellor sen ter que aducir mecanismos evolutivos non usuais; porén, a aplicación do concepto de grupo troncal non mellora en nada as dificultades que supón reconstruír a filoxenética para os teóricos evolutivos que intentan comprender tanto os cambios macroevolutivos coma o carácter abrupto da explosión cámbrica. Un exceso de énfase no concepto de grupo troncal ameaza con atrasar ou escurecer o correcto recoñecemento de novos taxons maiores.
Noruega no Festival de Eurovisión Júnior
Noruega fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión Júnior 2003. A súa mellor posición foi no Festival de Eurovisión Júnior 2005 cunha 3º posición, porén, Noruega decide retirarse ao ano seguinte.
Trofeo Teresa Herrera 1961
O Trofeo Teresa Herrera de 1961 foi a 16ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 29 de xuño de 1961 a partido único. O campión foi o Sporting Clube de Portugal, que derrotou por 2-1 ao Stade de Reims francés, logrando o seu primeiro título.
Châteaulin
Châteaulin (en bretón Kastellin) é unha cidade situada no centro do departamento francés de Finistère na rexión da Bretaña.
Alto Minho
miniatura|dereita O Alto Minho é unha subrexión portuguesa que forma parte da Rexión Norte, e corresponde integramente ao Distrito de Viana do Castelo. Limita ao norte con Galiza, ao sur co Cávado e ao oeste co océano Atlántico. Abrangue unha área de 2255 km² e contaba en 2011 cunha poboación de 244 836 habitantes.
Ata o 1 de xaneiro de 2015 chamouse Minho-Lima. Nesa data entrou en vigor unha nova Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas (NUTS 2013), coa que mudou ao nome actual.
Concellos
Comprende 10 concellos:
Carnoedo, Sada
Santo André de Carnoedo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Sada. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.005 habitantes (513 mulleres e 492 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 926 habitantes.
Patrimonio
O seu territorio ten, cando menos, tres poboados castrexos: Ningún foi escavado, se ben foron catalogados por E. Monteagudo.
A igrexa parroquial de Santo André foi construída no 1878 e sufragada polo párroco Baltasar Canle Souto, coma reza unha inscrición. Tamén destaca un cruceiro do s. XVIII, así coma algunha mostra significativa da arquitectura popular.
Distribución de Bernoulli
En teoría da probabilidade e estatística, a distribución de Bernoulli é unha distribución de probabilidade discreta, que toma valor 1 para a probabilidade de éxito (p) e valor 0 para a probabilidade de fracaso (q=1-p). Recibe o nome polo matemático e científico suízo Jakob Bernoulli.
Carnoedo, Sada
Patrimonio
Con todo, o seu patrimonio máis importante é o natural, especialmente a súa costa rochosa, na que se suceden as praias de Arnela, As Fontiñas, Os Lobos, Armenteiro, Pedralba, Lourido e Amoreiras e outros accidentes xeográficos como a Illa da Paz ou a punta de San Amede.
Historia
O topónimo da parroquia é de orixe prerromana. Nas linguas gaélicas, a palabra Carn aplícase principalmente a sitios megalíticos ou a amilladoiros de pedras. O topónimo Carnoedo faría por tanto probable referencia a un dolmen, mámoa, ou morea de pedras con significación relixiosa conservadas antigamente na parroquia.
Distribución de Bernoulli
Se X é unha variable aleatoria que mide o "número de éxitos", e se realiza un único experimento con dous posibles resultados (éxito ou fracaso), dise que a variable aleatoria X \, se distribúe como unha Bernoulli de parámetro p \,.
Carnoedo, Sada
Historia
Tradicionalmente, os seus habitantes combinaban coma profesión a pesca coa agricultura, coma se pode apreciar no Catastro de Ensenada.
Coma parroquia, Carnoedo adheriuse ás do seu contorno para formar o concello de Sada no ano 1812. Durante as primeiras décadas do s. XX destacaría pola actividade asociativa, co Sindicato de Oficios Varios y Campesinos de Carnoedo, ligado á CNT, ou a Asociación Agrario Republicana de Carnoedo.
Distribución de Bernoulli
A súa función de probabilidade vén definida por:
A fórmula é:
Un experimento ao que se aplica a distribución de Bernoulli coñécese como ensaio de Bernoulli, e a serie deses experimentos como ensaios repetidos.
Por exemplo, no experimento "Lanzar unha moeda", a variable aleatoria X que mide "número de cruces que saen nun lanzamento" seguirá unha distribución de Bernoulli
Propiedades características
miniatura|150px|Jakob Bernoulli. A curtose tende a infinito para valores de p próximos a 0 ou a 1, pero para a distribución de Bernoulli ten un valor de curtose menor que o de calquera outra distribución, igual a -2.
Fomoré
miniatura|Os Fomoré, cadro de John Duncan (1912).
Os Fomoré, Fomorianos ou Fomoireos, eran, na mitoloxía de Irlanda, os deuses da morte, do mal e da noite, aberracións infernais que tiñan variadas formas: algúns cun ollo, un pé e unha man; outros tiñan cacholas de animais, xeralmente de cabra, aínda que outros non, coma Elatha, que era loiro e fermoso.
Eran malévolas divindades humanizadas do Ciclo Mitolóxico de Irlanda, coñecidas principalmente pola súa aparición no Leabhar Gabhála (libro das invasións de Irlanda) e o Cath Mag Tuired (a segunda batalla de Mag Tuired). Os monxes escribas medievais representáronos como demos aínda que os críticos literarios afirman que se tratan de divindades personificadas, e como se trata de textos extraídos da tradición oral irlandesa na Idade media polos monxes cristiáns, estes representáronos como piratas ou demos. Así aparecen como horribles e monstruosos no Leabhar, cun corpo xigantesco pero cun só ollo ou pé, aínda que non figuran como un dos pobos colonizadores de Irlanda (Cesair, Partholonianos, Nemedianos, Fir Bolg, Tuatha Dé Danann e Milesianos) estiveron atacando aos Nemedianos e aos Fir Bolg ata seren derrotados polos Tuatha.
Os Fomorianos non vivían en Irlanda, adoitábana atacar desde a súa illa de Tory Island, sita no condado de Donegal, desde esta fortaleza atacaban as costas das illas veciñas esixindo enormes impostos aos pobos que derrotaban, derrotaron aos Nemedianos na batalla de Cnámross, polo que os humillaron aínda máis con impostos moi altos polo que os Nemedianos se rebelaron contra deles e destruíronlles a fortaleza de Tory Island. A pesar diso seguiron existindo e molestando os seus veciños chegando incluso a sobrevivir aos Nemedianos, que foron derrotados e expulsados de Irlanda polos Tuatha. No texto de Cath Maige Tuired dáselle maior énfase ao carácter divino dos Fomoré e mesmo se describen os intercambios comerciais e políticos a través de matrimonios concertados entre os fomorianos e os Tuatha Dé Danann, por iso o deus Lugh era neto dun fomoriano, Balor o do ollo maldito, ao que matan en combate e tras esta batalla os Fomorianos son expulsados para sempre destas terras.
Dave Foster
Dave Foster é un músico estadounidense coñecido por ser o terceiro batería da banda de grunge Nirvana. Foi despedido despois de realizar só un feixe de concertos co grupo, principalmente por non asistir regularmente aos ensaios. Foster vivía lonxe de Kurt Cobain e Krist Novoselic, e este feito segundo Cobain complicaba os ensaios.
Segundo escribiu Charles R. Cross na biografía de Cobain Heavier Than Heaven, o que finalmente cansou a Kurt foi o seu arresto por agredir ao fillo do alcalde de Cosmopolis, Washington, o que fixo que o metesen na cadea durante dúas semanas, lle quitasen o seu permiso de conducir e tivese que pagar milleiros de dólares en gastos médicos.
Nin Cobain nin Novoselic informaron a Foster directamente do seu despedimento. Segundo Cross, Foster decatouse de que estaba fóra da banda cando viu o anuncio dun concerto de Butthole Surfers con Nirvana como abreconcertos do que non o avisaran. Ironicamente, unha longa nota do seu despedimento apareceu publicada nalgún xornal de Seattle.
Despois de deixar Nirvana, Dave tocou coas bandas Suckerpunch, Psycho Samaritan e Helltrout. Tamén pode ser escoitado como batería convidado no álbum de Mico de Noche Cherries.
Hugh David Politzer
Hugh David Politzer, nado en Nova York o 31 de agosto de 1949, é un físico teórico norteamericano. Compartiu o Premio Nobel de Física de 2004 xunto a David J. Gross e Frank Wilczek polo descubrimento da liberdade asintótica na cromodinámica cuántica.
Traxectoria
Graduouse na Bronx High School of Science en 1966 e recibiu o seu título da Universidade de Míchigan en 1969 e o seu doutoramento en física na Universidade Harvard en 1974. No seu primeiro artigo publicado en 1973, Politzer describiu o fenómeno da liberdade asintótica: mentres máis próximos estean os quarks menor é a interacción forte entre eles; cando os quarks están extremadamente próximos a interacción nuclear entre eles é tan débil que se comportan case como partículas libres. A liberdade asintótica, descuberta independentemente case ao mesmo tempo por David Gross e Frank Wilczek, foi importante para o descubrimento da cromodinámica cuántica, a teoría das interaccións nucleares fortes. Con Thomas Appelquist, Politzer xogou un rol importante ao predicir a existencia do charmonium, unha partícula elemental composta dun quark encanto (charm) e o seu antiencanto. Os experimentadores chaman a isto partícula J/Ψ.
Wolfgang Paul
Wolfgang Paul, nado en Lorenzkirch o 10 de agosto de 1913 e finado o 7 de decembro de 1993, foi un físico alemán que codesenvolveu a trampa de ións. En 1989 recibiu o Premio Nobel de Física polo seu traballo.
Aduaneiros sem fronteiras
Aduaneiros sem fronteiras (ADS) foi un proxecto gráfico galego de humor e retranca creado en 2003 e orientado á análise social, política e cultural. Publicouse nun formato blog actualizado con periodicidade irregular pero constante. Foi un proxecto do programador Berto Yáñez e o deseñador Pancho Lapeña. Finalmente, o blog pechou en 2007.
Historia
O blog tivo unha grande acollida entre o blogomillo e era un referente en Galiza en deseño gráfico e implicación coa actualidade do país feita cun retranqueiro humor contra as iconas de Galiza. Publicaron caricaturas de persoeiros como Rosalía de Castro ou Moncho Reboiras e retranqueiras interpretacións dos tópicos do país. Os seus deseños gañaron sona e difusión co tempo. Os usuarios axudaron a darlle publicidade.
Fixeron e venderon camisolas con deseños propios, algúns dos cales aínda se seguen a vender. Un exemplo é unha camisola co lema "GA LEGO", facendo un xogo de palabras co logo e a tipografía de Lego.
O peche do blog
Nunha entrada baixo o título Tu quoque Iolanda?, Aduaneiros sem fronteiras amosaba a unha muller representada como unha boneca cun coitelo ensanguentado na man ao lado dun vestidor. No debuxo podíase clicar para ir trocando as roupas. O deseño foi identificado con Iolanda Castaño.
A caricatura estivo sete meses acumulando comentarios, máis de oitenta, e sona nas redes. Foi interpretada como unha crítica a Iolanda Castaño, que tiña participado nunha homenaxe a Isaac Díaz Pardo cando fora apartado da dirección de Sargadelos e pouco tempo despois aceptou un posto en Sargadelos dirixindo a galería na Coruña. O título da entrada foi a frase dita por Xulio César cando o seu fillo Bruto o acoitelaba.
Iolanda Castaño ofendeuse por catro ou cinco dos comentarios que había na entrada do blog. O seu avogado solicitou a retirada do debuxo e tódolos comentarios ameazando cunha demanda xudicial por delitos de inxurias con publicidade, dando un prazo de dez días para o seu cumprimento.
O blog pechou non só deixando de actualizarse, senón que os seus contidos deixaron de estar en liña e foron os propios usuarios os que gardaron as creacións e continuaron coa súa difusión.