cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pelecanus erythrorhynchos
Distribución e ecoloxía
Invernan nas costas do Pacífico e do Golfo de México desde California central e Florida ata Panamá polo sur, e ao longo do río Mississippi estendéndose cara ao norte ata polo menos St. Louis, Missouri. Nos seus cuarteis de inverno, raramente se encontran en costas abertas, xa que prefiren os estuarios e lagos. Cruzan os desertos e montañas, pero evitan o océano aberto nas migración. Pero atopáronse paxaros desviados da súa ruta, ás veces arrastrados polos furacáns, no Caribe. Rexistráronse no territorio colombiano por primeira vez en 1997, no illa de San Andrés, a onde puideron chegar varridos polo furacán Marco de 1996. Desde entón, foron observados tamén en territorio continental suramericano, por exemplo en Calamar.
Alimentación
miniatura|360px|P. erythrorhynchos pescando en grupo en [[Corte Madera (California).]]
A diferenza do pelicano pardo (P. occidentalis), esta especie non se mergulla para procurar a súa comida, senón que captura as súas presas nadando. Cada individuo adoita comer case 2 kg de alimento ao día, principalmente peixes cipriniformes, perciformes, salmoniformes, siluriformes e caránxidos. Outras presas posibles son cangrexos de río e anfibios, e ás veces larvas de píntegas. Os individuos que aniñan en lagos salinos, nos que escasea a comida, poden viaxar a grandes distancias para procurar mellores terreos de alimentación.
P. erythrorhynchos gosta de reunirse en grupos dunha ducia ou máis de individuos para alimentarse, xa que así poden cooperar e acurralar os peixes entre todos. Cando non poden facer facilmente isto, como ocorre en zonas de augas profundas, onde os peixes nadan cara ao fondo para liscar, estes pelicanos prefiren pescar en solitario. En ocasións estas aves tamén rouban a comida, unha práctica chamada cleptoparasitismo. Os pelicanos brancos americanos rouban comida a outros pelicanos, a, gaivotas e corvos mariñoss cando están na superficie da auga, pero nun caso polo menos rexistrouse un roubo en voo a unha garza Ardea herodias.
Reprodución
dereita|miniatura|Individuo en condición reprodutora en [[Tulsa Zoo, EUA.]] miniatura|Individuo en condición reprodutora en Green Bay, Winsconsin, 2013. miniatura|Niño no [[Chase Lake National Wildlife Refuge|Chase Lake.]] miniatura|dereita|Adultos nos seus niños, xa con plumaxe non reprodutora (nótese a caluga escura). Como xa se dixo, reprodúcense en colonias de centos de parellas, que chegan a ser de ata 5.000 parellas nalgúns casos. As aves chegan aos terreos reprodutores en marzo ou abril; a nidación empeza entre inicios de abril e inicios de xuño. Durante a tempada reprodutora, tanto os machos coma as femias desenvolven unha pronunciada excrecencia na parte superior dos seus peteiros. Esta rechamante excrecencia ou "corno" cae ao final da tempada reprodutora.
O niño é unha depresión pouco profunda escavada no chan na que se colocan algunhas poliñas, ramiñas, xuncos ou restos similares. Despois dunha semana de cortexo e construción dos niños, a femia fai unha posta de 2 ou 3 ovos normalmente, pero ás veces só 1 e outras veces ata 6.
Ambos os proxenitores chocan os ovos durante aproximadamente un mes. As crías abandonan os niños de 3 a 4 semanas despois da eclosión; nese punto, xeralmente só sobrevie un xove por niño. Pasan o seguinte mes nunha gardería, onde mudan á plumaxe inmatura e finalmente aprenden a voar. Despois de emplumaren, os pais seguen coidando dos fillos unhas tres semanas ou máis, ata que a familia se separa a finais do verán ou inicios do outono, e as aves xúntanse en grandes grupos en zonas de alimentación ricas en preparación para a migración invernal. Migran ao sur en setembro ou outubro.
Predación
Ocasionalmente, estes pelicanos poden aniñar en colonias en illas apartadas, o que se cre que reduce significativamente a probabilidade de predación por parte de mamíferos. O raposo (Vulpes vulpes) e o coiote (Canis latrans) predan con facilidade nas colonias ás que teñen acceso, e o coiote é ademais a única especie que se saiba que caza os pelicanos adultos (que son demasiado grandes para outros depredadores). Varias especies de gaivotas poden comer os ovos e crías de pelicanos, como Larus smithsonianus, Larus delawarensis e Larus californicus), e tamén os corvos. Os pelicanos novos poden ser presas de bufos (Bubo virginianus), miñatos (Buteo jamaicensis), e as aguias Haliaeetus leucocephalus e Aquila chrysaetos. Os pelicanos reaccionan de distinta maneira ante a ameaza de mamíferos que ante a de aves. Aínda que é doado aproximarse a eles cando están alimentándose os adultos poden abandonar temporalmente os seus niños se algunha persoa ou animal mamífero se aproxima á colonia. Pero se a ameaza que se aproxima é outra ave, os pelicanos non abandonan o niño e poden combater e repeler ao intruso pinchándoo cos seus considerables peteiros.
Status e conservación
Esta especie está protexida en EUA polo Lei do Tratado de Aves Migratorias ou Migratory Bird Treaty Act de 1918. O Departamento de Pesca e Caza de California deulles o status protector de "especie con especial preocupación en California". Porén, a escala global, a especie é dabondo común polo que se califica co status de "pouco preocupante" segundo a IUCN.
A perda de hábitat é a principal causa do fracaso da nidación, e as inundacións e secas son problemas recorrentes. As perdas relacionadas con actividades humanas inclúen o seu enredo en aparellos de pesca, molestias pola navegación de embarcacións e a caza furtiva e, en xeral, a degradación do hábitat.
Produciuse un pronunciado declive desta especie a mediados do século XX, atribuíble a unha excesiva aplicaciópn de pesticidas agrícolas como o DDT, endrín e outros organoclorados, a unha excesiva drenaxe de zonas húmidas e ó aumento da polución. Pero despois a poboación recuperouse ben despois da aprobación e aplicación de leis de protección ambiental estrita, e agora as poboacións están estables ou en lixeiro incremento. Na década de 1980 estimábase que existían máis de 100.000 adultos desta especie na natureza, e contabilizábanse máis de 33.000 niños en 50 colonias no Canadá, e 18.500 niños en de 14 a 17 colonias en Estados Unkidos. A erosión das costas nas colonias de reprodución é un problema en certos casos, como tamén o son os envelenamentos ocasionais en masa cando os pesticidas se utilizan preto das colonias ou áreas de invernación.
Porsche 997
250px|miniatura|dereita|Porsche 997 GT3 RS. O Porsche 997 é unha serie de modelos de automóbil deportivo producida polo fabricante alemán Porsche entre os anos 2004 e 2012, e vendidos co nome comercial 911. O 997 é a sesta xeración do 911. Pertence ó segmento de deportivos con motor bóxer de 6 cilindros colocados na parte traseira do coche, con tracción a 2 ou 4 rodas segundo o modelo. Os motores de 3'6, 3'8 e 4'0 litros entregan entre 321 e 612 cabalos de potencia.
Casa Torre de Ceta e Arines
A Casa Torre de Ceta e Arines é un edificio histórico do século XV, un palacete urbano pertencente ao gótico tardío que forma un conxunto arquitectónico coa Casa Torre de Pazos Figueroa. Está situado na zona antiga de Vigo, na Praza de Almeida, 2.
Historia
Forma unidade arquitectónica coa Casa Torre de Pazos Figueroa e, os dous edificios, xuntos e contiguos, conforman a sede do Instituto Camôes de Cultura Portuguesa en Vigo.
Os dous inmobles foron declarados Monumento Histórico-Artístico en 1946.
Uxío Reinoso Maset, seguindo a obra de 1589 de Juan de Ocampo, sostén a idea de que este edificio fose construído, ampliado ou reconstruído coas pedras do Castelo do Penso de Vigo entre 1480 e 1483, por parte do casal Diego de Pazos de Probén (daquela gobernador de Vigo) e María Alfonso de Pazos Figueroa.
Pola contra, o investigador Grato Amor mantén dúbidas respecto a opinión de que a torre deste conxunto fora construída coas pedras da antiga Torre do Penso, fortificación que se levantou durante a Idade Media na actual rúa do Pracer. esquerda|miniatura|Casa Torre de Ceta de Arines coa casa Torre de Pazos Figueroa á esquerda Para Grato Amor, en Vigo mantívose o nome de Casa Arines porque o último propietario da casa no século XIX pertenceu a esa familia.
No ano 1997, o arquitecto Alfonso Penela realizou a rehabilitación do conxunto partindo de tres edificios en ruínas. O conxunto arquitectónico quedou formado por unha torre, a casa e unha pequena construción posterior. A isto incorporouse un pequeno elemento de acceso ao interior. A rehabilitación recibiu o premio Irmáns Gómez Román.
Construción e estilo
O arquitecto Xaime Garrido Rodríguez, no seu libro A arquitectura en Pedra en Vigo indentifícaa como "gótico tardío do século XV".Ten aspecto de torreón medieval, construído con pedra de cantaría, con perpiaños de acabado apiconado, construído en forma de torre, cunha decoración moi sobria onde só destacan os linteis dos vans que dan á Praza de Almeida e unha cornixa con gárgolas para o desaugadoiro da auga de choiva. Na súa fachada ten dous escudos representativos da familia.
Referendo de autonomía de Galicia de 1936
O referendo de autonomía de Galicia de 1936 celebrouse o 28 de xuño, no que votou o 74,56% do censo electoral (1 343 135 electores inscritos), cunha alta participación para a época. Dos 1 000 963 votos emitidos, 993 351 foron a prol (o 99,24%), 6 161 en contra e 1 451 en branco. miniatura|Cartel de [[Camilo Díaz Baliño a prol do estatuto.]]
Detalle dos resultados
miniatura|275px|[[Luís Manteiga nun mitin pro-estatuto o 27/6/1936 en Lugo. ]] miniatura|300px|Cabeceira de [[La Voz de Galicia o 28 de xuño.]] miniatura|dereita|[[Ánxel Casal convida os outros alcaldes a acudir ó Congreso o 15 de xullo.]]
Roma (filme de 1972)
Roma é un filme franco-italiano de 1972 dirixido por Federico Fellini. É unha semiautobiografía en clave de drama e comedia que conta a vida do director dende a súa Rimini natal até que chega a Roma na súa mocidade. É unha homenaxe á cidade, amosada nunha serie de episodios ambientados na Roma do presente e do pasado. O argumento é mínimo, e a única personaxe desenvolvida significativamente é a propia Roma. Peter Gonzales interpreta o mozo Fellini.
Referendo de autonomía de Galicia de 1936
Entrega do Estatuto en Madrid
O 15 de xullo de 1936, unha comisión en representación do Comité Central da Autonomía de Galicia entregaba ó Presidente das Cortes, Diego Martínez Barrio, o texto do Estatuto aprobado en referendo. Esta comisión estaba formada por unha nutrida representación de parlamentarios e políticos galegos, entre os que se encontraban Bibiano Fernández Osorio-Tafall e Enrique Rajoy Leloup (representando ó Comité), os presidentes das catro xestoras provinciais (en función de Deputacións), os alcaldes das catro capitais de provincia e mailos de Santiago, Vigo, Ferrol e Viveiro e un grupo de deputados galegos da Fronte Popular (Castelao, Elpidio Villaverde, Fernández de la Vega, Ramón Beade, Alfredo Somoza, Celestino Poza, Guiance Pampín etc.).
En calquera caso, o estoupido da Guerra Civil o día 18 rematou brusca e definitivamente o proceso. O estatuto galego nunca chegou a entrar en vigor por mor do triunfo do bando nacional en Galicia tras o Golpe de Estado.
Ambleside
Ambleside é unha vila en Cumbria, en Gran Bretaña. Historicamente dentro do condado de Westmorland, está situada na cabeceira de Windermere, o lago máis grande de Inglaterra, e dentro do Parque Nacional Lake District.
Patrimonio
O museo e biblioteca Armitt é unha fonte da historia local cunha colección que contén moitos dos artistas locais e escritores antigos.
Ó sur de Ambleside atópase o forte romano de Galava, datado no ano 79 aDc.
Ó oeste, Loughrigg Fell sobe por riba da vila; ó norte está Red Screes e os montes Fairfield; ó leste está Wansfell.
O álbum CSI:Ambleside, de Birkenhead banda baseada Half Man Half Biscuit, é nomeado após a vila. miniatura|centro|500px|Panorama de Ambleside e [[Waterhead no lago District, Cumbria, Gran Bretaña, vista desde Loughrigg, ó leste da vila. Ambleside está no centro-esquerda, e Waterhead é a pequena vila á dereita.]]
Historia
O nome da vila provén do noruegués antigo Á-mel-sǽtr = "río — sandbank — pastos do verán".
En 1650 a vila recibiu unha carta para establecer un mercado, e no reinado de Xacobe II recibiu unha nova carta para establecer unha peaxe, converténdose o mercado vilego no centro comercial para a la e os produtos agrícolas da bisbarra.
A Laxiña, Vilaquinte, Carballedo
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de laxa, que deriva de que ten orixe nunha voz hispano-latina : pena ou pedra aplanada e delgada (de probable ascendencia céltica).
Lois, Oza, Oza-Cesuras
Lois é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 218 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 100 homes e 118 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 244 habitantes.
Mauro Baldi
Mauro Baldi, nado o 31 de xaneiro de 1954, en Reggio Emilia, Italia é un expiloto de Fórmula 1 que correu para os equipos Arrows, Alfa Romeo e Spirit.
Comezou a súa carreira nos rallys en 1972 e comezou a competir en circuítos en 1975 coa Copa Renault 5 de Italia. En 1980 converteuse nun dos mellores pilotos de Fórmula 3, gañando o Gran Premio da F3 de Mónaco e o Campionato de Europa da Fórmula 3 da FIA de 1981 con oito vitorias. En 1982 asinou para pilotar para Arrows antes de pasar a Alfa Romeo en 1983, anotando un quinto lugar en Zandvoort. Cando Benetton converteuse en patrocinador do equipo de Alfa Romeo en 1984, Baldi perdeu o seu volante, e uniuse ao equipo Spirit con fondos insuficientes ata 1985.
Logo de retirarse da Fórmula Un gozou dunha exitosa carreira nas carreiras de autos deportivos, pilotando para o equipo de fábrica Martini - Lancia en 1984 e 1985. En 1986, cambiou a un Porsche 956 do equipo Richard Lloyd Racing, volvendo a unha unidade oficial en 1988 co equipo Sauber - Mercedes, con quen Baldi gañou o campionato mundial de coches deportivos da FIA de 1990 [Campionato mundial de coches deportivos], compartindo o coche con Jean-Louis Schlesser. En 1991 e 1992 foi piloto de Peugeot. Tivo un breve regreso á F1, facendo a maior parte da pilotaxe de probas para o proxecto Modena Lambo.
Volvendo aos autos deportivos, gañou a carreira das 24 Horas de Le Mans en 1994, compartindo o "road-going" Dauer 962 Le Mans (un Porsche 962 modificado) con Yannick Dalmas e Hurley Haywood. Tamén gañou as 24 Horas de Daytona e as 12 Horas de Sebring, ambas en 1998 con Arie Luyendyk e Didier Theys.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Freud (serie de televisión)
Freud é unha serie de televisión austríaca-alemá que reimaxina a vida dun mozo Sigmund Freud. Consta de 8 episodios que foron emitidos a través de ORF o 15 de marzo de 2020, e foi estreada a través de Netflix o 23 de marzo de 2020.
Sinopse
Freud conta a historia dun mozo Sigmund Freud (Robert Finster) que resolve varios crimes na Viena de 1886 axudado pola médium Fleur Salomé (Ella Rumpf) e o policía Alfred Kiss (Georg Friedrich).
MC Ren
Traxectoria
Naceu e medrou en Compton, e logo de rematar o último ano no instituto Domínguez de Compton, formou parte do grupo de gangsta rap N.W.A.. Contribuíu contundentemente no álbum Straight Outta Compton (1989), e converteuse nun membro moito máis importante tras deixar o grupo Ice Cube en 1989.
N.W.A. converteuse no primeiro grupo de gangsta rap en conseguir éxito comercial. Con todo, como o álbum Efil4zaggin foi Nº1 nas listas de Billboard en 1991, o conflito financeiro entre Dr. Dre e Ruthless Records conduciu á disolución do grupo. MC Ren posteriormente gravaría o seu álbum debut coa axuda de Eazy-E en 1992, titulado Kizz My Black Azz. Sorprendentemente, con pouca promoción comercial, o disco foi platino. O que ía ser o seu seguinte álbum, Life Sentence, non foi lanzado e MC Ren converteuse ao islam orientado por DJ Train, o seu DJ. En 1993 lanzou o álbum Shock of the Hour.
Chegarían tempos difíciles para Ren tras a morte de DJ Train pouco antes do lanzamento do disco The Villain in Black en 1996. Antes de abandonar Ruthless Records, Ren gravou Ruthless For Life en 1998, demostrando unha digna reaparición. Apareceu no tema "Some L.A. Niggaz" do álbum 2001 de Dr. Dre, aínda que soamente falou na intro e en realidade non chegou a rapear na canción.
Nesta época, Ren pasou desapercibido na escena, aínda que aparecendo en cancións de artistas coma Ice Cube, Kurupt, Snoop Dogg, Paris ou Cypress Hill entre outros. Tamén deixouse ver no álbum de 2006 de Public Enemy, titulado Rebirth of a Nation.
En 2009, MC Ren finaliza o seu quinto álbum de estudio titulado Renincarnated, que foi lanzado baixo o seu propio selo discográfico Villain Entertainment o día 31 de outubro de 2009.
71ª edición dos Óscar
Candidaturas
miniatura|right|150px|[[Edward Zwick, mellor película]] miniatura|right|150px|[[Steven Spielberg, mellor director]] miniatura|right|150px|[[Roberto Benigni, mellor actor e director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|right|150px|[[Gwyneth Paltrow, mellor actriz]] miniatura|right|150px|[[James Coburn, mellor actor secundario]] miniatura|right|150px|[[Judi Dench, mellor actriz secundaria]] miniatura|right|150px|[[Tom Stoppard, mellor guión orixinal]] miniatura|right|150px|[[Anders Thomas Jensen, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|right|150px|[[Chris Wedge, mellor curtametraxe animada]] miniatura|right|150px|[[Janusz Kamiński, mellor fotografía]] miniatura|right|150px|[[Sandy Powell, mellor vestiario]]
In Memoriam
Fíxose un especial tributo ao cantante e gañador do Óscar Frank Sinatra, quen morrera o ano anterior.
Tamén se rendeu homenaxe ao western, e en especial aos actores Gene Autry e Roy Rogers, que faleceran o ano anterior.
Steven Spielberg presentou un tributo a Stanley Kubrick, falecido tan só dúas semanas antes da cerimonia.
Ademais, a academia recordou a aquelas outras personalidades que faleceron durante o ano anterior: Lloyd Bridges, Linwood G. Dunn (artista de efectos especiais), Lucille Norman, Charles Lang (cinematografo), Maidie Norman, Gene Fowley Jr. (editor), Douglas Fowley, Phil Hartman, Josephine Hutchinson, Theresa Merritt, Maureen O'Sullivan, Jerome Robbins (coreógrafo), Ken Barker, William Preston, Joseph Maher, Robert Young, O.Z.Whitehead, Phil Leeds, E. G. Marshall, Akira Kurosawa (director), Roddy McDowall, Jean Marais, Binnie Barnes, Vincent Winter (director de produción), Gene Raymond, Dick O'Neill, Alan J. Pakula (director), Freddie Young (cinematógrafo), Norman Fell, Don Taylor (director), John Bloom e Danny Dayton.
Claudia Moro
Claudia Moro Fernández, nada en Santiago de Compostela o 10 de novembro de 1985, é unha modelo galega.
Salvador (futbolista)
Salvador foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Xa militaba no Real Club Fortuna de Vigo antes da fusión deste co Real Vigo Sporting Club en agosto de 1923 para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo, pasando a formar parte do extenso equipo de máis de sesenta xogadores deste. A causa da gran competencia na dianteira de xogadores como Polo, Chicha ou Casal nunca tería moitas oportunidades no equipo celtista por parte do adestrador Francis Cuggy
Finalmente deixou o club en 1925 despois de gañar dúas veces o Campionato galego.
Maciñeiro, Corvelle, Vilalba
Maciñeiro é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Illas menores da Sonda
miniatura|300px|Mapa das illas menores da Sonda.
As illas menores da Sonda, ou Nusa Tenggara, son un grupo de illas na parte centro-sur do Arquipélago Malaisio. Xunto coas illas maiores da Sonda, ao oeste, conforman as illas da Sonda.
Administración
Divídense nas provincias indonesias de Balí, Nusa Tenggara Occidental e Nusa Tenggara Oriental, e o estado independente de Timor Oriental.í
Lista de illas
As illas principais do grupo son as seguintes:
Ralph Lauren
Traxectoria
Os seus pais son orixinarios de Rusia. Comezou a estudar economía no City College de Manhattan, pero deixouno pouco antes de graduarse. Traballou un tempo como vendedor de luvas e posteriormente para un fabricante de gravatas. Este traballo inspirouno a deseñar a súa propia liña de gravatas.
O deseñador é sobre todo coñecido pola súa marca "Polo by Ralph Lauren". A prestixiosa marca de roupa Ralph Lauren é universalmente comprada e manipulada, sendo considerada unha das mellores marcas do mercado. Tamén existe unha marca de perfumes do mesmo nome, que ó igual que a marca de roupa é moi usado, vendido e recoñencido como un dos máis finos e elegantes existentes no mercado. Tanto a vestimenta como os perfumes son recoñecibles polos típicos logotipos de Ralph Lauren: o xogador de Polo e a bandeira RL.
Sistema muscular
Na anatomía humana, o sistema muscular é o conxunto dos máis de 650 músculos do corpo, cuxa función primordial é xerar movemento, xa sexa voluntario ou involuntario -músculos esqueléticos e viscerais, respectivamente. Algúns dos músculos poden unirse das dúas maneiras, polo que é costume categorizalos como mixtos.
O sistema muscular permite que o esqueleto se mova, manteña a súa estabilidade e a forma do corpo. Nos vertebrados contrólase a través do sistema nervioso, aínda que algúns músculos (tales como o cardíaco) poden funcionar en forma autónoma. Aproximadamente o 40% do corpo humano está formado por músculos, de maneira que por cada kg de peso total, 400 g corresponden a tecido muscular.
Funcións do sistema muscular
O sistema muscular é responsable de:
Compoñentes do sistema muscular
O sistema muscular está formado por músculos e tendóns.
Músculos
miniatura|290px| [[músculo esquelético|Músculos esqueléticos do brazo durante unha contracción: bíceps braquial -esquerda, á esquerda- e tríceps braquial -dereita, á dereita-. O primeiro flexiona o brazo, e o segundo esténdeo. Son músculos antagonistas. ]]
A principal función dos músculos é contraerse, para poder xerar movemento e realizar funcións vitais. Distínguense tres grupos de músculos, segundo estean dispostos:
Músculo estriado (esquelético)
O músculo estriado é un tipo de músculo que ten como unidade fundamental o sarcómero, e que presenta, ao velo a través dun microscopio, estrías que están formadas polas bandas claras e escuras alternadas do sarcómero. Está formado por fibras musculares en forma de fuso, con extremos moi afiados, e máis curtas que as do músculo liso. Estas fibras posúen a propiedade da plasticidade, isto é, cambian a súa lonxitude cando son estiradas, e son capaces de volver a recuperar a forma orixinal. Para mellorar a plasticidade dos músculos serven os estiramentos. O músculo estriado é o encargado do movemento dos esqueletos axial e apendicular e do mantemento da postura ou posición corporal. Ademais, o músculo esquelético ocular executa os movementos máis precisos dos ollos.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
A Liga de Campións da UEFA 1992-93 foi a edición número 38 da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA, e a primeira coa nova denominación de Liga de Campións da UEFA, seguindo o formato inaugurado na anterior tempada. As roldas previas da competición disputáronse entre agosto e novembro. A fase de grupos comezou a finais de novembro e rematou en abril. A final foi o 26 de maio de 1993. Na final enfrontáronse o campión da Ligue 1, o Olympique Marsella, e mailo campión italiano, o AC Milán. Os franceses venceron por 1 gol a 0, acadando a súa primeira Copa de Europa, e ata hoxe, a única que ten gañado un equipo francés.
Sistema muscular
Músculo estriado (esquelético)
O tecido muscular esquelético está formado por células moi longas (até 30 cm), cilíndricas e plurinucleadas, que conteñen abundantes filamentos, as miofibriñas. O diámetro das fibras musculares estriadas esqueléticas oscila entre 10 e 100 micrómetros. Estas fibras orixínanse no embrión pola fusión de células alongadas denominadas mioblastos. Nas fibras musculares esqueléticas, os numerosos núcleos localízanse na periferia, cerca do sarcolema. Esta localización característica axuda a diferenciar o músculo esquelético do músculo cardíaco debido a que ambos mostran estrías transversais, pero no músculo cardíaco os núcleos son centrais.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Fase de Grupos
Tódolos equipos tiveron que pasar polas roldas previas de clasificación para chegar á fase de grupos. Na segunda rolda de clasificación, o campión da Copa de Europa 1991-92, FC Barcelona, que defendía a coroa continental, caeu eliminado fronte ó PFC CSKA Moscova por un marcador global de 4-3 a prol dos rusos. Outro equipo que tamén caeu antes do previsto foi o campión inglés, o Leeds United, que foi eliminado na segunda rolda polo Rangers FC. O propio Leeds United viña de eliminar na primeira rolda ó campión alemán, VfB Stuttgart.
Sistema muscular
Músculo liso
O músculo liso, tamén coñecido como visceral ou involuntario, componse de células en forma de fuso que posúen un núcleo central que asemella a forma da célula que o contén; carece de estrías vitrasais, mais amosa lixeiramente estrías lonxitudinais. O estímulo para a contracción dos músculos lisos está mediado polo sistema nervioso vexetativo autónomo. O músculo liso localízase nos aparellos reprodutor e excretor, nos vasos sanguíneos, na pel e nos órganos internos.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Grupo B
Ó remate da fase de grupos clasificáronse para a final os 2 equipos que quedaron en primeira posición nos seus respectivos grupos.
Sistema muscular
Músculo liso
Existen músculos lisos unitarios, que se contraen rapidamente (non se desencadea innervación), e músculos lisos multiunitarios, nos cales as contraccións dependen da estimulación nerviosa. Os músculos lisos unitarios son como os do útero, uréter, aparello gastrointestinal etc.; e os músculos lisos multiunitarios son os que se encontran no iris, membrana nictitante do ollo, traquea etc.
O músculo liso posúe ademais, ao igual que o músculo estriado, as proteínas actina e miosina.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Final
450px|esquerda|miniatura|O [[Estadio Olímpico de Múnic acolleu a final da Liga de Campións da UEFA o 26 de maio de 1993.]]
Sistema muscular
Músculo cardíaco
O músculo cardíaco (miocardio) é un tipo de músculo estriado situado no corazón. A súa función é bombear o sangue a través do sistema circulatorio por contracción. O músculo cardíaco xeralmente funciona involuntaria e ritmicamente, sen ter estimulación nerviosa. É un músculo mioxénico, isto é, autoexcitable.
As fibras estriadas e con ramificacións do músculo cardíaco forman unha rede interconectada na parede do corazón. O músculo cardíaco contráese automaticamente ao seu propio ritmo, unhas 100.000 veces ao día. Non se pode controlar conscientemente, mais o seu ritmo de contracción está regulado polo sistema nervioso autónomo dependendo de que o corpo estea activo ou en repouso.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Final
A final da Liga de Campións da UEFA na súa edición 1992-93 enfrontou ó campión francés Olimpique Marsella que viña de acadar 5 títulos seguidos na Ligue 1, e ó AC Milán dirixido por Fabio Capello, con estrelas como Paolo Maldini, Marco van Basten, Franco Baresi, Frank Rijkaard etc.
O encontro disputouse no Estadio Olímpico de Múnic, e foi dirixido polo colexiado suízo Kurt Röthlisberger. O resultado final foi de 1-0 a prol do Olympique Marsella, cun gol do xogador de Costa do Marfil Basile Boli no minuto 43.
Sistema muscular
A forma dos músculos
miniatura|220px| Músculo [[pectoral con forma de abanico e bíceps con forma fusiforme. ]] Cada músculo posúe unha determinada estrutura, segundo a función que realicen; e entre elas encontramos:
Funcionamento
miniatura|190px|esquerda|Movemento de contracción do bíceps Os músculos son asociados xeralmente nas funcións obvias como o movemento, pero en realidade son tamén os que nos permiten impulsar a comida polo sistema dixestivo, respirar e facer circular o sangue.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Final
Este resultado supuxo a primeira vitoria que un equipo francés acadaba na máxima competición continental de fútbol europeo despois de 38 anos, e que ata hoxe segue sendo a única.
Sistema muscular
Funcionamento
O funcionamento do sistema muscular pódese dividir en 3 procesos: un voluntario a cargo dos músculos esqueléticos, un segundo proceso involuntario realizado polos músculos viscerais, e o último proceso débese aos músculos cardíacos e é de funcionamento autónomo.
Os músculos esqueléticos permiten camiñar, correr, saltar e realizar unha multitude de actividades voluntarias; agás os reflexos, que son as repostas involuntarias xeradas como resultado dun estímulo. Canto aos músculos de funcionamento involuntario, desempeñan de maneira independente á nosa vontade pero son supervisados e controlados polo sistema nervioso, encárgase de xerar presión para o traslado de fluídos e o transporte de substancias ao longo do organismo con axuda dos movementos peristálticos (como o alimento, durante o proceso de dixestión e excreción). O proceso autónomo realízase no corazón, órgano feito con músculos cardíacos. A función primordial deste tecido muscular é contraerse regularmente, millóns de veces, debendo soportar a fatiga e o cansazo.
Coidado do sistema muscular
Para manter o sistema muscular en óptimas condicións, débese ter presente unha dieta equilibrada, con doses xustas de glicosa que é a principal fonte enerxética dos músculos do ser humano. Débese evitar o exceso no consumo de graxas, xa que non se metabolizan completamente, producindo sobrepeso. Para rutinas de exercicios físicos prolongados, necesítase unha dieta rica en azucres e vitaminas.
Ademais dunha alimentación saudable, tamén se recomenda exercicio físico, pois o exercicio muscular fai que os músculos traballen, desenvolvéndose aumentando a súa forza e volume, adquirindo elasticidade e contractilidade, resistindo mellor o cansazo. Tamén beneficia o desenvolvemento do esqueleto porque o fortalece e modela, debido á tracción que os músculos exercen sobre os ósos; se os exercicios son correctamente practicados, perfeccionan a harmonía das liñas e curvas. O exercicio axuda ao desempeño dos órganos. Aumenta o volume torácico, mellora a respiración e a circulación sanguínea, ampliando o tamaño dos pulmóns e do corazón. Outro efecto do exercicio físico é que provoca un aumento considerable no apetito, favorecendo a dixestión e a asimilación dos alimentos.
Liga de Campións da UEFA 1992-93
Final
Non obstante, esta vitoria tamén supuxo o fin da época mais gloriosa deste club francés, xa que pouco despois foi sancionado, séndolle retirado o título de liga que acadara ese mesmo ano, e sendo descendido de categoría dende a Ligue 1, todo por mor das acusacións de arranxos de encontros.
Sistema muscular
Enfermidades
miniatura|200px|Desgarro muscular. As enfermidades que lle afectan ao sistema muscular poden ser producidas por algúns virus que atacan directamente o músculo, por cansazo muscular, posturas inadecuadas, exercicios bruscos ou accidentes.
Algunhas enfermidades e doenzas que afectan ao sistema muscular son:
Jason Caffey
Jason Andre Caffey, nado o 12 de xuño de 1973 en Mobile, Alabama, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Pasou toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA), onde gañou dos campionatos cos Chicago Bulls nas tempadas 1995–96 e 1996–97.
Traxectoria profesional
Caffey foi seleccionado na 20ª posición do Draft da NBA de 1995 polos Chicago Bulls, onde conseguiu dous aneis consecutivos, en 1996 e 1997, acadando 7.3 puntos por encontro na súa derradeira tempada en Chicago.
Antes de poder gañar o seu terceiro campionato consecutivo cos Bulls, foi traspasado a mediados da 1997–98 ós Golden State Warriors. No verán de 1999, asinou un novo contrato cos Warriors por sete anos e 35 millóns de dólares. Na súa última tempada con Golden State, acadou 12.0 puntos e 6.8 rebotes por encontro.
Na tempada 2000–01 uniuse ós Milwaukee Bucks, cos que xogou durante tres tempadas antes de que a súa carreira rematara debido a problemas persoais, incluíndo un ataque de ansiedade en 2002 e unha acusación por agresión en 2003. Antes do comezo da tempada 2003–04, os Bucks rescindiron o contrato de Caffey.
Karl Friedrich Schinkel
Karl Friedrich Schinkel, nado en Neuruppin o 13 de marzo de 1781 e finado en Berlín o 9 de outubro de 1841, foi un arquitecto e pintor alemán.
Schinkel foi o arquitecto máis destacado do neoclasicismo en Alemaña, sendo un dos artífices da cidade de Berlín no seu período prusiano. Como xefe do departamento de obras o estado prusiano e arquitecto da familia real, deseñou a maioría dos edificios importantes da época en Berlín. As súas obras e proxectos exerceron unha notable influencia en numerosos arquitectos do movemento moderno.
Traxectoria
miniatura|Marie Schinkel, debuxada polo seu pai Friedrich Schinkel. miniatura|120px|Monumento a Schinkel Naceu en 1781 en Neuruppin (Brandeburgo), fillo dun superintendente militar no Margraviato de Brandeburgo falecido en 1784, tras un grande incendio que arrasou a cidade e queimou a casa familiar. A súa nai, decidida a proporcionar unha boa educación aos seus fillos, trasladouse a Berlín en 1794, asistindo nesa cidade ao instituto de ensino medio "Zum Grauen Kloster". Aos dezaseis anos de idade, durante a exposición da Escola de Arquitectura de Berlín en 1797, descubriu un esbozo para un monumento a Frederico o Grande, realizado polo arquitecto Friedrich Gilly, tralo que decidiu converterse en arquitecto. Tras abandonar o instituto, fíxose pupilo do arquitecto David Gilly, pai de Friedrich Gilly, que fundara unha academia privada de arquitectura. Alí trabou amizade coa famlia Gilly.
En 1799 incorporouse á Escola Xeral de Construción, que constituía a Academia de Arquitectura recentemente creada. Un ano despois faleceron a súa nai e Friedrich Gilly e Schinkel decidiu executar os proxectos do seu amigo.
Cando chegou á maioría de idade en 1803 emprendeu unha viaxe por Europa en que percorreu Bohemia, Austria, Italia e Francia. Durante esta viaxe desenvolveu a súa actividade como debuxante e iniciou a súa actividade como pintor. Ao regresar a Berlín, en 1805, comezou a traballar como pintor.
En 1810, durante unha exposición de arte en Berlín viu o cadro "Monxe no mar" de Caspar David Friedrich e pensou que el, como pintor, nunca alcanzaría a realizar unha obra mestra semellante, polo que decidiu regresar á arquitectura. Nese mesmo ano foi nomeado funcionario de construcións e en 1815 membro da Deputación Técnica de Construcións.
Trala derrota de Napoleón Bonaparte, Schinkel foi supervisor do departamento de obras públicas, onde era responsable non só da reforma da cidade de Berlín para convertela na capital de Prusia, senón tamén de supervisar os proxectos nos territorios onde o reino se expandira, Renania e Königsberg.
En 1839, Schinkel sufriu os primeiros síntomas de parálise e ao ano seguinte padeceu un accidente cerebrovascular e tivo unha perda de coñecemento case permanente. Morreu o 9 de outubro de 1841 e os seus restos están sepultados no cemiterio Dorotheenstädtischen Friedhof da capital alemá.
Obra
Pasou por varios estilos e pola etapa romántica. Na súa etapa máis frutífera volveuse cara á arte grega en lugar do estilo imperial romano para afastarse do estilo ao que eran proclives os ocupantes franceses. Foi ademais un notable defensor do estilo neogrego.
Berlín
Só a partir de 1816 Schinkel puido acometer funcións arquitectónicas concretas. Os seus edificios máis famosos localízanse en Berlín e nos seus arredores, como o Neue Wache (1816-1818), o Schauspielhaus (1819-1821), o Gendarmenmarkt, que substituíu un anterior teatro que foi destruído polo lume en 1817, e o Altes Museum na Illa dos Museos (1823-1830), que influíu noutros arquitectos, como Robert Smirke, James Gandon e William Wilkins.
Máis tarde, Schinkel moveuse do clasicismo para asumir o neogótico coa igrexa de Friedrichswerder (1824-1831).
Obra non construída
Os seus méritos aprécianse nos seus deseños non executados para a transformación da Acrópole de Atenas nun palacio para o novo reino de Grecia ou polo irrealizado palacio de Orianda na península de Crimea. Estes e outros deseños foron recompilados en Sammlung architektonischer Entwürfe ("Colección de proxectos arquitectónicos") (1820-1837), catálogo que contén obras construídas e proxectos, proxectos alternativos, plantas, alzados e seccións, perspectivas de interiores e de vías públicas, detalles arquitectónicos e xardíns, proxectos de monumentos, pontes, mobles, ornamentos e obxectos de artesanía.
Deseño
Schinkel deseñou a medalla de Prusia e posteriormente de Alemaña, a famosa Cruz de Ferro. Tamén exerceu a profesión de escenógrafo de obras de teatro e ópera, realizando un palacio neoexipcio para a Raíña da Noite nunha produción de Die Zauberflöte en 1815.
Oza, Oza, Oza-Cesuras
Oza é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 136 habitantes (71 homes e 65 mulleres), 34 máis ca en 2000.
Netiqueta
A netiqueta como convención
A netiqueta non é máis que unha adaptación das regras de etiqueta do mundo real ás tecnoloxías e ao ambiente virtual. Aínda que normalmente as normas de etiqueta evolucionaron ata chegar a formar incluso parte das regras de certos sistemas, é bastante común que as regras de etiqueta se baseen nun sistema de "honor", é dicir, que o infractor non recibe sequera unha reprimenda.
Da mesma maneira que existe un protocolo para os encontros físicos con persoas, a así chamada netiqueta describe un protocolo que se debe utilizar ao facer "contacto" electrónico. Así como sucede na vida real, as regras e normas da netiqueta adoitan variar de acordo ao contorno social no cal nos desenvolvamos. Normalmente ofender as normas do grupo considérase unha ofensa directa ao grupo. Ao atopar un ofensor das regras, o administrador do sistema pode reprendelo ou mesmo inhabilitalo para evitar futuros inconvenientes.
Agra de Abaixo, San Sadurniño, San Sadurniño
Agra de Abaixo é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 40 habitantes (21 homes e 19 mulleres).
Netiqueta
Historia da netiqueta
No principio as redes de computadores estaban limitadas a centros de investigación científica e centros universitarios avanzados. Foron deseñadas única e exclusivamente co fin de transferiren datos dunha maneira práctica e sinxela. Co tempo e debido ao gran beneficio que supoñía, desenvolvéronse sistemas de discusión de temas. Foi así como xurdiron os protocolos USENET. Persoas de calquera lugar xeográfico podían entrar a estes sitios de discusión e compartir información acerca dun tema.
The Centre of the Heart (Is a Suburb to the Brain)
A compañía discográfica EMI non quería lanzar The Centre Of The Heart como sinxelo principal, quería lanzar Milk and Toast and Honey como primeiro sinxelo, debido a que Roxette eran máis coñecidos polas súas baladas, cousa na que o dúo estaba en desacordo. Así que o final EMI non apoiou nin promocionou o álbum. Isto explica porque o álbum non o fixo tan ben como se esperaba.
Agra de Abaixo, San Sadurniño, San Sadurniño
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Netiqueta
O inicio dos problemas
Aínda que inicialmente o acceso a estes sistemas de discusión estaba moi limitado, co rápido incremento do número de usuarios e a expansión da rede, chegaron tamén persoas que realizaban accións que prexudicaban a comunidade. Comezaron a aparecer mensaxes contendo insultos, alegados interminables e contidos que só lograban danar o sistema.
The Centre of the Heart (Is a Suburb to the Brain)
A canción fora orixinalmente prantexada como o primeiro sinxelo do álbum Have a Nice Day do grupo, pero en última instancia converteuse nunha canción sen álbum. O 23 de febreiro de 2001, Roxette interpretou “The Centre Of The Heart” durante o descanso do Melodifestivalen Sueco dese ano. Lanzouse un CD de remesturas para promocionar o sinxelo, como cos sinxelos Wish I Could Fly e Stars
Netiqueta
O inicio dos problemas
Así, en 1995, elaborouse un documento que intentaba regular as comunicacións na rede. Este documento foi chamado RFC1855 (Request for Comments 1855). A partir de entón, as distintas sociedades foron elaborando as súas propias regras e mesmo designando persoas encargadas única e exclusivamente do seu cumprimento.
O decálogo da netiqueta
Aínda que ao longo da historia se escribiron moitos manuais de netiqueta, adóitase considerar o libro NETiquette, de Virginia Shea, a versión definitiva destas regras. O libro foi publicado en 1994 e conten dez regras básicas de comportamento na rede. As regras son as seguintes:
Libertario
Libertario ou libertaria é unha palabra usada como sinónimo de anarquista. Foi empregada por primeira vez polo francés Joseph Déjacque, contemporáneo de Pierre Joseph Proudhon (o primeiro autodenominado anarquista). Vén da palabra liberdade, e pode interpretarse como partidario da liberdade.
Etimoloxía do termo
miniatura|Le Libertaire nº 25, xornal de [[Nova York do 17 de agosto de 1860.]] O termo francés "Libertaire" foi creado por Joseph Déjacque, militante e escritor anarquista, por oposición a «liberal». O neoloxismo, construído seguindo un modelo usado tamén polos socialistas utópicos e socialistas en termos como proletario ou igualitario aparece por primeira vez nunha carta aberta a Proudhon, "De l’Être-Humain mâle et femelle - Lettre à P. J. Proudhon", publicada en Nova Orleáns en maio de 1857. Joseph Déjacque opúñase á postura de Proudhon, que percibía como misóxina, acusándoo de «anarchiste juste-milieu, libéral et non LIBERTAIRE...» ("anarquista a medias, liberal e non libertario"). Contra o conservadorismo machista que segundo Déjacque supuña Proudhon, Déjacque revindicaba a paridade das mulleres e a liberdade sexual como proposta e práctica consecuente cunha tendencia anarquista.
Joseph Déjacque utilizou este termo como título dun periódico que se editou en Nova York de xuño de 1858 a febreiro de 1861, "Le Libertaire, Journal du mouvement social", título do que se farían eco numerosas publicacións posteriores. É no último cuarto do século XIX cando o termo se populariza entre os socialistas antiautoritarios, que o adoptan para designar as teorías e prácticas do anarquismo.
A palabra foi volta a empregar e popularizada por Sebastián Faure en Francia ó empezar a dictarse en Europa e logo nos Estados Unidos leis antianarquistas, xa que con tal palabra podían evadir os controles das autoridades. Deste modo libertario converteuse en sinónimo de anarquista nas principais linguas.
Ocasionalmente, emprégase incorrectamente o termo libertario para designar toda actitude ou corrente ideolóxica que se aproxime nas súas ideas ó anarquismo, para catalogar a todo aquilo que, sendo similar, non chega a ser aínda abertamente anarquista, o que se opón por igual tanto ó réxime estadista como ó capitalista e que asume posturas antiautoritarias en múltiples aspectos da vida humana. Pódese dicir que neste caso "libertario" é un máis ou menos inapropiado sinónimo de socialista ou comunista libertario, ou mesmo de ideoloxías afíns como o marxismo libertario ou o comunismo consellista de pensadores como Rosa Luxemburg ou Karl Liebknecht.
Outros sinónimos de libertario, nos sentidos descritos, son anarquizante, anarcoide, antiautoritario etc. Non se debe confundir con libertariano nin con liberal.
Tinguidura de hematoxilina-eosina
350px|miniatura|Preparación de [[retina tinguida con hematoxilina e eosina, cos núcleos coloreados de púrpura azulada e o material extracelular de rosa.]]
A tinguidura de hematoxilina-eosina ou coloración de hematoxilina-eosina (a miúdo abreviado como tinguidura HE) é unha das principais tinguiduras usadas en histoloxía. É tamén unha das tinguiduras máis amplamente utilizadas na diagnose médica, considerada un procedemento básico en moitas probas. Por exemplo, cando os patólogos teñen que examinar unha biopsia dun caso sospeitoso de cancro, a preparción adoita ser tinguida con esta técnica.
A tinguidura HE é a combinación de dúas tinguiduras histolóxicas: hematoxilina e eosina. A hematoxilina tingue os núcleos das células de azul e a eosina tingue o citoplasma e a matriz extracelular de rosa, mentres que outras estruturas adquiren distintos tons, e combinacións destas cores. A tinguidura pon en evidencia as partes xerais da célula e a distribución de células nun tecido e proporciona un panorama xeral da estrutura dunha mostra de tecidos. Por tanto, os patólogos poden diferenciar doadamente o núcleo e o citoplasma celulares.
Esta combinación de tinguiduras foi introducida en 1876 por A. Wissowzsky.
Usos
O procedemento da tinguidura HE é a principal tinguidura histolóxica   en parte porque se pode facer rapidamente, non é cara e tingue os tecidos dunha maneira que revela moitos datos de anatomía microscópica,     e pode utilizarse para diagnosticar un amplo rango de condicións histopatolóxicas. Os resultados da tinguidura HE non son excesivamente dependentes do composto químico utilizado para a fixación do tecido ou de lixeiras inconsistencias no protocolo de laboratorio, e estes factores contribúen ao seu uso de rotina en histoloxía.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
Serbia e Montenegro era un país balcánico que participou no Festival da Canción de Eurovisión en dúas ocasións, ambas dentro dos primeiros 10.
Tinguidura de hematoxilina-eosina
Usos
A tinguidura HE non sempre proporciona suficiente contraste para diferenciar todos os tecidos, estruturas celulares ou a distribución de substancias químicas, e neses casos utilízanse tinguiduras e métodos máis específicos.
Serbia e Montenegro no Festival de Eurovisión
Serbia e Montenegro comezaron a súa participación no Festival da Canción de Eurovisión como parte da República de Iugoslavia, que participou 27 veces entre 1961 e 1992. Polo xeral, as cancións de Iugoslavia terminaban á metade das táboas de resultados; con todo houbo ocasións en que acadaron unha mellor posición. Iugoslavia tivo tres cuartos postos e ata gañou unha vez con Riva e "Rock Me", aínda que a banda non viña de Serbia senón de Croacia e, xa que logo, o Festival de Eurovisión 1990 non tivo lugar en Belgrado (a capital federal), senón en Zagreb.