cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inocencio XII, papa
O seu pontificado contrastou co dos seus predecesores, do feito de que inclinaba para Francia máis ben que para Alemaña. Este papa benevolente, cheo de abnegación e piadoso, morreu o 27 de setembro de 1700 despois de celebrar o mesmo ano o décimo sexto Ano Santo.
Persoa xurídica
Nunha clasificación dentro do concepto xurídico de persoa, xunto ás persoas físicas existen tamén as persoas xurídicas. Son entidades ás que o dereito atribúe e recoñece unha personalidade xurídica propia e, en consecuencia, capacidade para actuar como suxeitos de dereito para a realización de determinadas fins colectivas: capacidade para adquirir e posuír bens de tódalas clases, para contraer obrigacións e exercitar accións xudiciais.
Teoría da ficción
Parte da idea de que o único suxeito natural de dereitos e obrigacións é o ser humano. Só este está dotado de vontade, e polo tanto só el pode ser naturalmente suxeito de dereitos, posto que o dereito subxectivo é un poder que a lei acorda a unha vontade. A persoa xurídica sería unha ficción legal.
Teorías negatorias
Como as teorías da ficción tamén sosteñen que a única persoa real é o ser humano, consideran, con todo, que a doutrina tradicional é superficial e non afonda a investigación da realidade que se esconde detrás da persoa xurídica; a tarefa do xurista consiste en desentrañar a realidade. Para algúns (como Brinz ou Bekker) as persoas xurídicas non son máis que patrimonios afectados ó cumprimento de certos fins. Ihering, pola súa parte, pensaba que os verdadeiros suxeitos de dereitos dunha persoa xurídica son os seus membros, xa que eles son os beneficiarios e destinatarios da utilidade que o patrimonio pode render. A persoa xurídica sería un suxeito aparente que oculta ós verdadeiros.
Teoría de Kelsen
Hans Kelsen nega a dualidade dereito obxectivo-dereito subxectivo. Utilizando os estudos de Duguit, pero concibindo a súa doutrina nun terreo puramente lóxico, sostén que os dereitos subxectivos non existen senón en canto expresión do dereito obxectivo. Se non existen dereitos subxectivos con valor propio, autónomo, tampouco debe existir o suxeito de dereito. Os dereitos subxectivos e o suxeito de dereito, ou sexa a persoa, son conceptos auxiliares, que facilitan o coñecemento do dereito. Persoa, sexa física ou xurídica, é só a expresión unitaria personificadora dun feixe de deberes e facultades xurídicas, un complexo de normas. O feito de ser un centro de imputación de normas, converte a ese centro en persoa.
Teoría organicista
Para esta teoría as persoas xurídicas non son entes artificiais creados polo Estado, senón, pola contra, realidades vivas. Segundo Gierke, os entes colectivos son organismos sociais dotados tanto como o ser humano dunha potestade propia de querer, e así, capaces naturalmente de ser suxeitos de dereito. A diferenza da teoría da ficción, que sostiña que a autorización estatal era creativa da personalidade xurídica, sostén Gierke que só ten valor declarativo.
Teoría da institución
Esta teoría ten o seu punto de partida na observación da realidade social, que demostraría que unha das tendencias máis firmes nas sociedades contemporáneas é o desenvolvemento da vida colectiva, da vida social. O ser humano abandona todo illamento, porque comprende que para realizar as súas fins e para satisfacer as súas necesidades de toda orde precisa unirse a outros homes, asociarse a eles. Entra enseguida voluntariamente en moitas asociacións. No fondo subxace sempre o ser humano, porque el é a fin de todo dereito, pero a vida destas entidades está por riba da de cada un dos seus membros, considerados illadamente. A institución defínese como un organismo que ten fins de vida e medios superiores en poder e en duración ós individuos que a compoñen.
A teoría da institución ten un claro fundamento iusnaturalista, xa que o dereito de asociación está considerado un dos dereitos naturais do home, como proclamou León XIII na súa encíclica Rerum Novarum.
Teorías propiamente xurídicas
Todas estas teorías teñen un mesmo punto de partida: se ben é verdade que desde o ángulo biolóxico e mesmo metafísico a única persoa é o ser humano, desde o xurídico se chama persoa a todo ente capaz de adquirir dereitos e contraer obrigacións. Desde este punto de vista tan persoa é o home como os entes de existencia ideal, xa que ambos teñen esa capacidade. Non advertir o significado xurídico da palabra sería o erro inicial da formulación da teoría da ficción.
Nacemento da personalidade xurídica As persoas xurídicas nacen como consecuencia dun acto xurídico (acto de constitución), segundo un sistema de mera existencia, ou ben polo recoñecemento que delas fai unha autoridade ou órgano administrativo ou por concesión. En ambos casos pode existir un requisito de publicidade, como a inscrición nun rexistro público.
Organismos reitores
A persoa xurídica necesita de órganos reitores da súa actividade. Ó tratarse dun conxunto de bens e dereitos, cómpre a existencia de persoas físicas que decidan o destino que se dá a eses bens e as accións que se vaian tomar.
Os órganos regúlanse por lei e polos estatutos da persoa xurídica. Os órganos máis habituais son:
Responsabilidade da persoa xurídica
Tradicionalmente rexeitouse a posibilidade de que unha persoa xurídica teña responsabilidade penal por un delito. O argumento é que o dolo ou a culpa non pode recaer nela, senón nas persoas físicas que están detrás dunha persoa xurídica e toman as decisións. Segundo esta concepción doutrinal, a persoa xurídica sería só responsable civilmente, é dicir, tería que resarcir danos e perdas. Ademais, historicamente a teoría do delito construíuse sobre a base da persoa natural.
Porén, na actualidade existen ordenamentos onde é posible sancionar penalmente a unha persoa xurídica por un delito. Se ben non poden impoñérselle tódolos tipos de penas, existen algunhas, como as pecuniarias ou as inhabilitacións, que poden ser adecuadas para os delitos económicos ou tributarios. Porén, parte da doutrina considera estas situacións como propias do dereito administrativo sancionador e non do dereito penal.
De todos xeitos, polo xeral, no Common Law acéptase a posibilidade de esixir responsabilidade penal a unha persoa xurídica, mentres que no dereito continental só algúns países, como Italia ou Alemaña, o admiten.
Koninklijk Concertgebouworkest
miniatura|dereita|250px|A Orquestra Real do Concertgebouw A Orquestra Real do Concertgebouw (en neerlandés Koninklijk Concertgebouworkest) é unha orquestra sinfónica da cidade de Ámsterdam (Países Baixos) con base no Concertgebouw (en galego sala de concertos). A orquestra foi fundada pouco despois da apertura do teatro (1 de abril de 1888), dando o seu primeiro concerto o 3 de novembro de 1888 baixo a dirección de Willem Kes, quen sería o seu principal director nos seus primeiros sete anos de historia. En 1988, a Raíña Beatriz dos Países Baixos deulle o título de "Real" á orquestra. En decembro do 2008, un grupo de críticos, convidados pola revista Gramophone, elixiu á orquestra como a mellor sinfónica do mundo.
Pasto, Colombia
Pasto é un concello colombiano, capital do departamento de Nariño, cuxa cabeceira municipal ostenta o nome de San Juan de Pasto. Atópase no suroeste do país, na rexión andina.
Durante a época prehispánica formou parte do Imperio Inca, asemade, foi o centro administrativo, cultural e relixioso da rexión desde a época colonial. Durante o século XIX, por mor da aguerrida defensa da cidade que protagonizaron os seus habitantes na Independencia de Colombia, foi coñecida como «A Leoa dos Andes». A cidade de Pasto é tamén coñecida como «Cidade sorpresa de Colombia».
Como capital do departamento, alberga as sedes da Gobernación de Nariño, a Asemblea Departamental, o Tribunal do Distrito Xudicial, a Fiscalía Xeral da Nación, e en xeral sedes de institucións dos organismos do Estado.
Garfield
Ao principio publicouse en só 41 xornais, pero rapidamente a súa tira cómica estendeuse por todo o mundo. No ano 2007, aproximadamente 2.580 xornais e revistas publicaban a historieta, que é lida diariamente por 263 000 000 persoas en todo o mundo. Actualmente posúe o Récord Guinness de ser a tira cómica máis amplamente imprimida. A popularidade do cómic deu pé a varios especiais animados para a televisión, dúas series de animación (a máis nova, animada por ordenador, está actualmente en produción), dúas longametraxes de acción e aventuras e tres películas animadas por ordenador que saíron directamente en vídeo (as dúas últimas están actualmente en produción); así como unha enorme cantidade de mercancías de Garfield.
O gato Garfield divírtese dándolle empurróns a Odie para tiralo da mesa; rise dos donos de mascotas e da relación que teñen cos seus animais domésticos, que normalmente son os verdadeiros xefes do fogar. Garfield tamén loita contra problemas humanos, tales como as dietas, os luns, a apatía e mais o aburrimento.
Historia
Nos anos 70, Davis escribiu unha tira cómica, Gnorm Gnat; e esta topouse con moitas críticas negativas. Un editor contoulle a Davis que «a súa arte era boa e os chistes eran estupendos», pero «ninguén se pode identificar con bichos». Davis fíxolle caso ao consello e creou unha nova historieta cun gato como personaxe principal. Orixinalmente a tira contaba con catro personaxes principais. Garfield, está baseado nos gatos cos que Jim Davis creceu de mozo; colleu o seu nome e personalidade do seu avó, James Garfield, o cal era, segundo as palabras de Davis, "un gran túzaro". Jon Arbuckle veu dun anuncio de café dos anos 50, e Odie veu doutro anuncio para a radio que Davis escribiu para Oldsmobile-Cadillac. O cuarto personaxe, Lyman, era o dono orixinal de Odie; foi creado para que Jon tivese a alguén con quen falar. Máis adiante, Davis deuse de conta de que Garfield e mais Jon podían "comunicarse de xeito non verbal", polo que Lyman foi eliminado. Nun principio, a historieta foi rexeitada por King Features Syndicate e Chicago Tribune-New York News; United Feature Syndicate, non obstante, a aceptou en 1978. Debutou en corenta e un xornais o 19 de xuño dese mesmo ano. En 1994, a compañía de Davis, Paws, Inc., adquiriu a United Feature todos os dereitos das tiras de 1978 a 1993. Actualmente a tira cómica é distribuída por Universal Press Syndicate, no entanto, os dereitos da historieta aínda pertencen a Paws.
Garfield converteuse rapidamente nun éxito comercial. En 1981, menos de tres anos tras a súa primeira publicación, a tira cómica aparecía en 850 xornais e acumulaba máis de 15 millóns de dólares en mercancías. Para xestionar todos os produtos de Garfield, Davis fundou Paws, Inc. Xa no ano 2002, Garfield era a historieta máis publicada do mundo, dado que se imprimía en 2570 xornais e contaba con 263 millóns de lectores ao redor do mundo. Un par de anos despois, no 2004, Garfield aparecía en preto de 2600 periódicos e tiña recadado de 750 millóns a mil millóns de dólares en mercancías en 111 países.
Evolución ao longo das tiras
O 19 de xuño de 1978 Garfield debutou por primeira vez coa súa tira cómica, data que, ademais, é considerada como o seu aniversario. O gato sufriu cambio significativos ao longo da vida da banda deseñada. Agora, as súas gadoupas están debuxadas máis estilizadas, parecidas ás mans e pés humanos. A partir, máis ou menos, de 1982 ten un cello ancho que lle dá máis expresión á tira. Cara á metade de 1983, a súa aparencia (caracterizada daquela por uns ollos con forma oval) moldeáronse. Daquela, Garfield comeza a camiñar a dúas patas e o cómic empeza a facer fincapé en comedias de situación, tales como que Garfield fai grazas sobre a estupidez de Jon e a súa incapacidade de ir de mozas. Jon e mais Odie tamén foron evolucionando: de ser delgados e con pouca cor ata os debuxos que son hoxe.
Os personaxes e situacións en Garfield son, actualmente, constantes, sen cambios ou desenvolvemento durante os últimos anos. Se ben, isto non lle pasa a Garfield como a Calvin en Calvin e Hobbes e aos nenos de Peanuts que nunca cumpren anos. Outros cómics, como For Better or For Worse, Cathy, Doonesbury e Archie Comics manteñen unha continuidade cos personaxes, os cales se desenvolven, avellentan e poden incluso morrer ao longo da historia. Nunha secuencia particular, non obstante, preto do 25 aniversario de Garfield (datas nas cales Garfield sempre se está a queixar sobre a súa idade e o resto dos personaxes fan sutís referencias a el), Jim Davis trouxo de volta ao Garfield de 1978, aquel que camiñaba a catro patas e que tiña sempre o cello engurrado. O novo e mais o vello Garfield falan e danse conta de que, aínda que o seu aspecto é diferente, son demasiado mangallóns e territoriais para manterse por si sós.
O 16 de xullo de 2006, unha nova historia lineal comezou coa promesa de que a vida de Garfield combiaría para sempre (de acordo coa web oficial das tiras cómicas). Durante as dúas semanas seguintes, Garfield e Jon mancharon por accidente á veterinaria de Garfield, Liz Wilson, e Jon esmagouna contra outro home nun restaurante. Despois dun encontro embarazoso, Liz admitiu que Jon lle gustaba e a cita rematou cun bico o 28 de xullo (o día do aniversario de Jon e mais de Jim Davis); Jon, por fin, puido dicir que tiña unha vida.
O 7 de xuño de 1999, os xornais comezaron a ofrecer as tiras cómicas da semana de Garfield a toda cor.
Cambios de aspecto
Ao longo da súa historia, Garfield foi trocando o seu aspecto, polo que non ten nada que ver o Garfield orixinal que puidemos ver no ano 1978 co que podemos ollar na actualidade.
Autoría
Jim Davis escribe e fai os chistes para a tira, pero a súa compañía, Paws, emprega debuxantes e asistentes que fan a maior parte do traballo de rematar o debuxo e repasar con tinta. Normalmente, el simplemente aproba e dá o visto e prace á tira finalizada, dado que Davis gasta a maior parte do seu tempo xestionando os negocios e as mercancías de Garfield.
Jim Davis aprendeu a facer un esforzo para mellorar o seu cómic anterior, Gnorm Gnat, e conseguiu que Garfield fose unha banda deseñada para todos os públicos mantendo a amplitude dos sues chistes e o humor xeral para todos. Como consecuencia, a historieta evita normalmente os comentarios sociais ou políticos presentes nalgunhas das tiras máis actuais, como The Boondocks, Doonesbury e Dilbert. Aínda que nun par de tiras de 1978 Jon aparecía fumando pipa, os elementos deste tipo foron puídos nun intento de manter un atractivo máis universal.
Jim Davis debuxouse a si mesmo na tira de Garfield na que se celebraba o seu décimo aniversario, o 19 de xuño de 1988. Aparece na primeira viñeta, a que leva o título, entre Jon e Irma. Ao pé da derradeira viñeta desa tira, pódese ler unha mensaxe que di: «FELIZ 10º ANIVERSARIO, AMIGO, JIM DAVIS» (HAPPY 10TH BIRTHDAY, BUDDY, JIM DAVIS).
O 1 de xullo de 2007, un tributo conmemorativo foi amosado nunha tira de Garfield. O logo que todos os domingos pon «Garfield» na primeira viñeta, nesta data ensina os ollos de Garfield sendo perfilados cun pincel, e o nome «VALETTE» está agochado entre as estrelas que aparecen enriba da casa na última viñeta. Valette Greene, quen faleceu o 17 de xaneiro de 2007, foi a primeira asistente de Davis e a única que puña a tinta ás tiras cómicas ata 1997.
Polo seu traballo na tira cómica, o creador Jim Davis recibiu o premio de humor da Sociedade nacional de debuxantes nos anos 1980 e 1985, e o premio Reuben en 1988.
Máis aló do cómic
En 1984, Garfield foi introducido no Día do Desfile de Macy Thanksgiving como un globo. En anos recentes, aparece suxeitando a Pooky, o seu osiño de peluche.
En 1990, Garfield fixo unha aparición no especial para a televisión Cartoon All-Stars to the Rescue. Se ben, el estaba na habitación da irmá Corey; era unha lámpada, tras un cadro de ALF.
Televisión
A tira cómica converteuse nun especial de debuxos animados para a televisión en 1982, chamado Aquí vén Garfield (Here Comes Garfield). O actor Lorenzo Music, antes coñecido por ser o que puña a voz de Carlton, o porteiro no programa Rhoda, foi o elixido para pórlle a voz a Garfield. O cantante de soul Lou Rawls proporcionou a música. Doce especiais de televisión foron feitos (ata 1991), así como unha serie para os sábados pola mañá, Garfield e mailos seus amigos (Garfield and Friends), que foi emitida no Xabarín Club, programa infantil-xuvenil da Televisión de Galicia.
Películas
Máis tarde fíxose unha película de acción e aventuras baseada no cómic. Chamouse Garfield: The Movie (Garfield: A película) e tivo a súa estrea nos Estados Unidos o 11 de xuño de 2004. O filme empregou a un Garfield animado por computador e un Odie real. Lorenzo Music morreu antes de que comezase a gravación, polo Bill Murray tivo que substituílo como a voz do gato mangallón. Murray converteuse así no quinto actor que lle poñía a voz a Garfield: Tommy Smothers puxéralla nun anuncio de comida para gatos, outro dobrador puxéralla noutro anuncio de televisión e a voz do disc jockey de San Francisco Scott Beach fora empregada para a primeira aparición de Garfield na televisión, antes do casting no que Lorenzo Music foi elixido.
Vilaseca, Trasmiras
Vilaseca é unha parroquia do concello de Trasmiras na provincia de Ourense. No ano 2022 tiña 146 habitantes, dos cales 70 eran homes e 76 mulleres.
Garfield
Películas
A segunda longametraxe de Garfield, Garfield: A Tail of Two Kitties, foi estreada o 16 de xuño de 2006.
Vilaseca, Trasmiras
Patrimonio
A igrexa de San Román está construída en granito de perpiaño e rematada no ano 1716, segundo unha inscrición no lateral esquerdo. Accédese por unha pequena escalinata que leva ao camposanto e á fachada. Ten un pequeno rosetón e espadana con dúas campás. Ten planta en forma de L, composta dunha nave central e un lateral esquerdo, prolongación do templo e onde se atopa a sancristía.
Garfield
Películas
O 20 de novembro de 2007, a primeira longamentraxe de Garfield sacada directamente en DVD foi posta á venda. Garfield Gets Real (Garfield faise real), unha película animada por computador escrita por Jim Davis. Unha secuela deste filme, Garfield's Fun Fest (tamén escrita por Davis), foi estreada o 5 de agosto de 2008.
Vilaseca, Trasmiras
Patrimonio
Dentro da igrexa hai dous altares cos respectivos retablos posteriores á construción da igrexa, xa que os primeiros pereceron nun incendio. O retablo maior é de madeira policromada composto por un piso e tres corpos. Na parte central superior está a imaxe da Virxe Inmaculada. A ámbolos lados atópanse as tallas barrocas de madeira onde se representan a San Brais e a figura do Sagrado Corazón co manto de cor púrpura e a man dereita tocando o corazón. Hai unha influencia do estilo rococó que se aprecia na acumulación dos elementos decorativos barrocos como son as liñas e formas onduladas dos laterais de cores vivas (azul celeste, ocre e alaranxado). Antes do arco de ferradura atópanse dou retablos laterais tamén de arte barroca. Nun deles a figura de Santo Antonio de Padua tallada en madeira e no outro a Virxe das Candelas, tamén patroa da vila e cuxa festa se celebra o 2 de febreiro.
Garfield
Garfield en Internet
Na tira do día 30 de xullo de 2000, Odie camiña cara a un ordenador e teclea algunha información nel. O computador anuncia que a súa orde vai ser procesada; logo, vese a Jon mirando dubitativo a páxina web Dingleball.com. Máis adiante, o 7 de setembro de 2000, Garfield accede a Coffeequick.com e pide unha cunca de café. Axiña chega un home á porta da súa casa cunha cunca de café, e Garfield declara que "oficialmente ama a internet". Estas dúas páxinas web (as cales existen) foron feitas en ambas ocasións en caso de que os lectores procurasen por elas en Internet. O que amosarían ao acceder a elas serían os respectivos xogos, "Dingleball" e "Bean Me", que estaban dispoñibles na páxina oficial de Garfield.
Vilaseca, Trasmiras
Patrimonio
A igrexa é anexo da freguesía de Santa María de Escornabois, da que son señores os condes de Monterrei. Deste anexo non percibían máis que un beneficio honorífico xa que a maioría da poboación era de orixe humilde, pero tributaba ao párroco que percibía arredor do 74% dos décimos e primicias que se recollían no século XVIII. A miúdo era unha suma insuficiente para o seu mantemento e vivenda.
Garfield
Garfield en Internet
Nunha ocasión, un estudante da Universidade de Washington ofreceu o "Eagle_Fire Garfield Randomizer". O estudante atopou unha "porta traseira" no arquivo de cómics de ucomics.com, e, posteriormente, codificou unha páxina para ceder paneis de anos de tiras que podían ser combinadas. Despois diso, uComics enviou unha carta de "cese e desista"; o webmaster fixo unha entrada coa carta na súa páxina antiga, xunto co código necesario para recrear o sitio orixinal.
Doutra vez, un blogueiro creou un "remix" da tira, chamouna Garfield Minus Garfield ("Garfield sen Garfield"). Nesa páxina elimina dixitalmente a Garfield das tiras, deixando a Jon falando só consigo mesmo. O "Blogue de Riff" en MotherJones.com chamou ás novas versións "devastadores (e divertidísimos) tratados en soidade, sen liñas historiais ou chistes, lembrando os horrorosos primeiros cómics de Peanuts." . Nunha entrevista de Jim Davis co The Washington Post, este califica a obra como "unha cousa inpiradora para facer".
Outra páxina web, chamada Arbuckle, recrea as tiras cómicas de Garfield sen ningún dos cadros que mostran os pensamentos de Garfield, co fin de cambiar a información da tira e ensinarnos que é o que Jon experimentaría, de aí que o nome da tira sexa "Arbuckle". O creador da páxina escribe: "Garfield cambiou de ser un cómic acerca dun felino insolente e corpulento a converterse nunha imaxe dun home solitario, patético e desilusionado que conversa coas súas mascotas. Considerando ese Jon, de acordo co guión do Garfield orixinal, Jon non pode oír os seus pensamentos. Este é o mundo tal e como o ve. Esta é a súa historia."
Garfield
Garfield é o personaxe principal da historieta. Trátase dun gato tabby de cor laranxa. En canto á súa personalidade, é pesimista, cínico, groseiro, lacazán, egoísta e ten sobrepeso. Divírtese comendo, durmindo e sendo sarcástico. Tamén lle gusta destruír cousas, atacar o carteiro e atormentar a Odie; ademais de facer comentarios maliciosos, normalmente relacionados coa incapacidade de Jon para ter unha cita cunha moza. De feito, nunha tira, cando Jon se lamenta polo feito de que ningunha moza sairá con el en Aninovo, Garfield replica: "Non te sintas mal, Jon. Non quererían saír contigo aínda que non fose Aninovo." ("Don't feel bad Jon. They wouldn't go out with you even if it weren't New Year's.").
Garfield naceu na cociña do restaurane italiano da Mama Leoni, o cal foi revelado no especial para a televisión de Garfield chamado Garfield: His Nine Lives (Garfield: As súas nove vidas) e posteriormente desenvolveu un gusto pola lasaña e desde entón sempre foi a súa comida preferida. Ao nacer, Garfield pesou 2,4 quilogamos (5 libras), e é moi común que nos chistes das histotietas se bromee coa obesidade de Garfield; co seu odio ao exercicio (ou a calquera forma de traballo), ás dietas e mais aos luns.
Nas súas aparicións como debuxo animado, Garfield ten por costume causar trasnadas en cada episodio. O 26 de marzo de 1979, introduciuse nas tiras cómicas un alter ego de Garfield, The Caped Avenger ("O vingador da capa"). The Caped Avenger é só un dos seus alter egos imaxinarios. Outros alter egos inclúen: Amoeba Man ("O home ameba"), Banana Man ("O home plátano"), The Chicken Man ("O home polo"), the Claw ("A gadoupa"), The Mummy ("A momia"), Count Cat ("O gato conde"), The Sock ("O calcetín"), Freedom Fighter ("O loitador pola liberdade"), Judo Cat ("O gato judoka") e Karate Cat ("O gato karateka").
Jonathan Q. "Jon" Arbuckle
Jon é o dono de Garfield e Odie. Naceu o 28 de xullo de 1951 (na mesma data que Jim Davis, seis anos despois) nunha granxa pusostamente con poucos servizos. De feito, nunha tira, seu pai, tras ver un retrete no interior da casa de Jon, di: "Vaites! Non é fabulosa a ciencia?" ("Woo-ha! Ain't science something?" ). De cando en vez Jon vai á granxa visitar a súa familia (que está formada por súa nai, seu pai e seu irmán).
A miúdo é descrito como un torpe geek que ten problemas para ter citas coas mozas. Jon ama (ou, ocasionalmente, rexeita) a Garfield e todos os gatos. Moitos dos chistes céntranse nisto; a súa incapacidade de ter unha cita é atribuída á súa falta de habilidades sociais, ao seu pobre gusto pola moda (Garfield, despois de asomarse ao seu armario, comentou que "duascentas couzas se suicidaran" ("two hundred moths committed suicide") ; noutra tira, a "policía geek" ordena a Jon que "tire a súa gravata") e aos seus excéntricos intereses, os cales van desde coleccionar selos, medir o crecemento das uñas dos seus pés a ver películas con "ninjas polka". Outras historietas retrátano como falto de intelixencia (nunha tira véselle lendo un libro con debuxos en tres dimensións).
Odie
Odie, un perro amarelo coas orellas longas ao que lle caen as babas e camiña a catro patas, orixinalmente era a mascota de Lyman, o amigo de Jon. Non obstante, Jon adoptouno despois de que Lyman fose eliminado das historietas. As máis das veces Odie é descrito como inxenuo e parvo, aínda que nunha tira cómica se lle vía lendo Guerra e paz e vendo o programa de televisión Un serán con Mozart (An Evening With Mozart), despois de que Jon e mais Garfield o deixasen só na casa. Odie, ademais, é, a miúdo, sometido a abusos físicos por parte de Garfield.
Iacarta
Iacarta (en Jakarta), oficialmente coñecida como Capital Especial da Rexión de Iacarta (en Daerah Khusus Ibu Kota Jakarta), é a capital de Indonesia, así como a maior cidade do país con 8 792 000 habitantes e coa área metropolitana chega aos 16 000 000, localízase na illa de Xava, na área lingüística sundanesa, aínda que a lingua maioritaria da cidade é o bahasa indonesio. Iacarta é a undécima cidade máis poboada do planeta e a súa área metropolitana é coñecida como Jabodetabek. É o centro político, industrial e financeiro do país.
A cidade foi coñecida ao longo da súa historia como Sunda Kelapa (397-1527), Jayakarta (1527-1619), Batavia (1619-1942) e Djakarta (1942-1972). No século onde agora está a cidade de Iacarta estaba o porto do reino hindú de Sonda chamado Kalapa. Os primeiros europeos que a visitaron foron os portugueses, no século XVI. En 1527 a cidade foi conquistada polo rei Fatahillah e cambiou o seu nome polo de Jayakarta que significa "vitoriosa e próspera". Os holandeses van apoderarse da cidade en 1619 e cambiáronlle o nome polo de Batavia que é o nome en latín dos Países Baixos. Foi a capital da colonia e prosperou no comercio. Cando en 1942 os xaponeses tomaron posesión da cidade a renomearon Iacarta. En 1949 unha vez proclamada a independencia de Indonesia, Iacarta foi a capital.
Historia
A área en torno a Iacarta moderna formaba parte durante o século IV do reino Sundanés de Tarumanagara, un dos reinos hindús máis antigos de Indonesia. Tras a caída de Tarumanagara, os seus territorios, incluíndo a área de Iacarta, tornouse parte do reino hindú de Sonda. Iacarta empezou como un pequeno porto xunto a un monte á beira do río Ciliwung no século XV. Algúns europeos falan dun asentamento denominado Kalapa. Era o maior porto do reino hindú de Sonda.
A primeira frota europea, que chegou tivo lugar en 1513 cando catro buques portugueses chegaron procedentes de Malaca, os portugueses estaban buscando unha ruta para as especias e, en particular, para a pementa. O Reino da Sonda fixo un acordo de paz con Portugal pra permitir que en 1522 os portugueses construísen un porto co fin de defendelos contra o aumento de poder do Sultanato de Demak do centro de Xava. A cidade foi atacada por un mozo guerreiro de nome Fatahillah dirixente dun reino veciño, logo do cal o 22 de xuño de 1527 cambiou o nome de Kalapa por Jayakarta. 220px|miniatura|A sede do Gobernador Xeral da [[Compañía Holandesa das Indias Orientais|VOC. O edificio agora serve como Museo Histórico de Iacarta.]]
Os holandeses chegaron a Jayakarta a fins do século XVI e en 1619 as forzas da Compañía Holandesa das Indias Orientais, dirixidas por Jan Pieterszoon Coen conquistaron a cidade. Renombraron a cidade como Batavia. As oportunidades comerciais atraeron a Indonesia, sobre todo, a inmigrantes chineses. As tensións creceron cando o goberno colonial tratou de restrinxir a migración chinesa a través das deportacións. O 9 de outubro de 1740, 5.000 chineses foron masacrados e, ao ano seguinte, os habitantes chineses foron trasladados a Glodok fóra das murallas da cidade. En 1818 completouse o Koningsplein, agora Merdeka Square, e Kebayoran Baru que foi a última zona residencial holandesa construída.
En 1966, Iacarta foi declarada un "distrito capital" (Daerah khusus ibukota), polo tanto, obtivo unha condición aproximadamente equivalente á dun estado ou provincia. O tenente xeneral Ali Sadikin desempeñou o cargo de gobernador desde ese momento ata 1977; rehabilitou estradas e pontes, alentou as artes, construíu varios hospitais, e un gran número de novas escolas. Así mesmo, autorizou aos habitantes dos barrios pobres para os novos proxectos de desenvolvemento e tratou de eliminar a prohibición dos rickshaws (vehículo lixeiro de dúas rodas que se despraza por tracción humana) e os vendedores ambulantes. Tamén comezou a controlar a migración á cidade co fin de frear a aglomeración e a pobreza. A redistribución da terra e o investimento estranxeiro contribuíu a un auxe inmobiliario que cambiou a cara da cidade. O auxe terminou coa crise financeira asiática en 1997 e 1998. O presidente Suharto, comezou a perder o seu control e as tensións chegaron a o punto máis alto en maio de 1998, cando catro estudantes foron mortos a tiros na Universidade de Trisakti polas forzas de seguridade; durante catro días de disturbios que se produciron como consecuencia da perda dun total estimado de 1.200 vidas e 6.000 edificios que foron danados ou destruídos. Suharto dimitiu como presidente, pero Iacarta seguiu sendo o punto focal do cambio democrático en Indonesia.
Xeografía
A cidade aséntase sobre a costa noroeste da illa de Xava, xunto ao río Ciliwung a baía de Iacarta , que é unha entrada do mar de Xava. A parte norte de Iacarta está constituída sobre unha terra plana, aproximadamente a oito metros por encima do nivel do mar, o que contribúe a que se formen as habituais inundacións. A zona sur da cidade é máis montañosa. Hai aproximadamente trece ríos que conflúen en Iacarta, sobre todo desde as partes montañosas do sur da cidade cara ao norte e en dirección ao mar de Xava. O río máis importante é o Ciliwung, que divide a cidade en dúas zonas, leste e oeste. Iacarta limita xeograficamente coa provincia de Xava Barat ao leste e con Banta ao oeste.
As Miles de Illas (Kepulauan Seribu, en indonesio, e Thousand Islands, en inglés), que son unha parte da rexión administrativa de Iacarta, están situadas na baía de Iacarta. As 105 illas que as forman esténdense ao longo de 45 quilómetros ao norte da cidade, aínda que a illa máis próxima atópase a só uns quilómetros de terra firme.
Clima
Iacarta posúe un clima ecuatorial (Af, de acordo co sistema de clasificación climática de Köppen). Localizada na parte occidental de Indonesia, a súa época máis chuviosa é xaneiro cunhas precipitacións medias mensuais de 350 mm, mentres que a súa época máis seca é agosto, cunha media de 60 mm. A cidade ten altos niveis de humidade e a temperatura diaria oscila entre os 25 °C ata os 38 °C.
Administración
220px|miniatura|Corte Suprema de Indonesia en Iacarta. Oficialmente, Iacarta non é unha cidade senón unha provincia co status especial de capital de Indonesia. A súa administración é como a de calquera outra cidade indonesia. Por exemplo: Iacarta ten un gobernador (no canto dun alcalde), e divídese en varias rexións cos seus propios sistemas administrativos. Iacarta como provincia está dividida en cinco cidades (kota), antes municipios, cada un dirixido por un alcalde, e unha rexencia (kabupaten) dirixida por un rexente. En agosto de 2007, Iacarta celebrou as súas primeiras eleccións para escoller un gobernador, que foron gañadas por Fauzi Bowo. Os gobernadores da cidade son elixidos previamente polos parlamentos locais. Isto forma parte do impulso do goberno indonesio da descentralización da política, celebrando eleccións locais directas nalgúns lugares do país asiático.
Lista de cidades de Iacarta:
Cultura
Como capital política e económica de Indonesia, Iacarta atrae a moitos turistas estranxeiros e tamén domésticos. Por iso, Iacarta é unha cidade cosmopolita e cunha cultura diversa. Moitos dos inmigrantes da cidade proveñen de distintas partes da illa de Xava, traendo consigo unha mestura de dialectos das linguas xavanesas e sondanesas, así como as súas propias comidas e produtos típicos.
Iacarta é ás veces denominada polos residentes estranxeiros como "O Gran Durián". . É unha animada metrópole urbana, pois Iacarta é coñecida pola súa aglomeración, saturación de tráfico e disparidade de ingresos.
Os betawi (Orang Betawi, ou xente de Batavia) é un termo usado para describir os descendentes da poboación que vive ao redor de Batavia e recoñecida como tribo desde o século XVIII-XIX. Os betawi son a maioría descendentes de grupos étnicos surasiáticos atraídos a Batavia por necesidades laborais e inclúe xente de varias partes de Indonesia. A linguaxe e cultura destes inmigrantes son distintos dos sondaneses ou xavaneses. A lingua está máis baseada nun dialecto dos malaios do leste e enriquecido por préstamos de palabras do xavanés, chinés mandarín e árabe. Hoxe en día, os dialectos de Iacarta usados pola poboación na cidade está vagamente baseado na lingua betawi.
Hai tamén unha notable comunidade chinesa en Iacarta que leva varios séculos. Oficialmente representan o 6% da poboación de Iacarta, aínda que é posible que esa estimación sexa algo baixa.
Iacarta ten varios centros de actuacións como o Senaian. A música tradicional adoita atoparse en hoteis de luxo, incluíndo o gamelan e o wayang (palabra indonesia e malaia para o teatro). Como a cidade máis habitada e capital do país, Iacarta recibe continuamente talentos en busca de atopar unha maior audiencia e posibilidades de éxito.
Ironicamente, as artes betawi son raras veces atopadas na cidade debido ao seu baixo perfil e a maioría delas trasladáronse ás fronteiras de Iacarta. É máis fácil atopar cerimonias nupciales xavanesas ou minang que betawi, do mesmo xeito que predomina o gamelan xavanés que o gamelan kromong (mestura entre betawi e música chinesa), tranxidor (mestura entre betawi e música portuguesa) ou marawis (mestura entre betawi e música iamaní). Con todo, algúns festivales como o Jalan Jaksa Festival ou o Kemang Festival tratan de preservar a arte betawi ivitando aos artistas máis representativos da cultura betawi.
A concentración de riqueza e influencia política na cidade é moito máis evidente na súa paisaxe e cultura, un efecto ilustrado pola presenza na cidade de moitas das principais cadeas de comida rápida internacionais, por exemplo.
Museos
miniatura|Museo Nacional de Indonesia. Os museos en Iacarta atópanse basicamente concentrados no área da Praza Merdeka de Iacarta Central, na Cidade Antiga de Iacarta, e a Taman Mini Indonesia Indah.
Na cidade antiga de Iacarta están os museos que eran antigos edificios institucionais da Batavia colonial. Algúns destes museos son: o Museo de Historia de Iacarta (antigo Concello de Batavia), o Museo Wayang (antiga igrexa de Batavia), o Museo de Belas Artes e Cerámica (antigos xulgados de Batavia), o Museo Marítimo (antigo almacén de Sunda Kelapa), o Museo do Banco de Indonesia (antigo Banco de Xava) e o Museo do Banco Mandiri (antigo Nederlandsche Handels Maatschappij).
Entre os museos situados en Iacarta central ao redor da praza Merdeka están: o Museo Nacional de Indonesia (tamén coñecido como Gedung Gajah ("o edificio elefante"), Monas (Monumento Nacional), o Museo islámico Istiqlal na mesquita de Istiqlal, e o museo da Catedral de Iacarta na segunda planta da catedral. Tamén na área central de Iacarta está o Museo Taman Prasasti (antigo cemiterio de Batavia), e o Museo téxtil na área de Tanah Abang.
Na área de xogos de Taman Mini Indonesia Indah, ao leste de Iacarta, hai catorce museos, como o Museo Indonesia, o Museo Purna Bhakti Pertiwi, o Museo Asmat Museum, o Museo Islámico Bayt al-Qur'an, o Museo Pusaka, e outros museos científicos como o Centro de Información, Tecnoloxía e Investigación, o Museo da Fauna Indonesia de Komodo, o Museo dos Insectos, o Museo do Petróleo e o Gas, así como o Museo do Transporte.
Outros museos a destacar son o Museo Militar Satria Mandala, o Museo Sumpah Pemuda, e o Lubang buay.
Relixión
O 86% dos habitantes de Iacarta son musulmáns, pertencendo practicamente todos á vertente sunní; con todo tamén hai uns poucos centos de xiítas. Algúns residentes musulmáns practican unha forma particular de islam que denominan Abangan.
O 10% da poboación son cristiáns, sendo o 6,5% de protestantes e o 3,5% restante de católicos. O cristianismo chegou a Indonesia no século XVII a través de misioneiros holandeses e portugueses.
Os hindús e os budistas compoñen o 4% da poboación, na súa maioría pertencentes á minoría chinesa.
Deportes
Iacarta foi a cidade sede dos Xogos Asiáticos de 1962.
Problemas
220px|miniatura|As dúas caras de Iacarta: os [[rañaceos e as chabolas. Un terzo da poboación de Iacarta vive na pobreza.]]
Vallecillo, León
miniatura|Vista de Vallecillo Vallecillo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 131 habitantes (INE 2011).
Iacarta
Sobrepoboación
Como en moitas das grandes urbes en países aínda en vía de desenvolvemento, Iacarta sofre importantes problemas de urbanización. A poboación elevouse bruscamente de 1,2 millóns en 1960 a 8,8 millóns en 2004, contando só os seus residentes legais. A poboación da gran Iacarta é estimada en 23 millóns, facendo dela a cuarta área urbana máis poboada no mundo. O vertixinoso aumento de poboación sorprendeu ao propio goberno, a quen lle excedeu a situación e non puido proporcionar as necesidades básicas aos seus residentes.
A cidade atrae a numerosos visitantes, pero, curiosamente, cando máis poboada está Iacarta é nos días laborables da semana, máis que nos fins de semana debido á afluencia de habitantes que residen noutras áreas de Jabotabek. Pola incapacidade do goberno de proporcionar un transporte adecuado á magnitude da urbe, Iacarta sofre graves problemas de saturación de tráfico cada día. A contaminación atmosférica e a xestión de residuos son, xa que logo, outros dos problemas derivados do exceso de habitantes que sofre Iacarta, unha cidade que en 2025 contará cunha poboación de 24,9 millóns sen contar cos millóns de habitantes das áreas periféricas.
Na actualidade, un terzo dos case nove millóns de habitantes de Iacarta vive na máis absoluta pobreza.
Sanidade
220px|miniatura|As terribles inundacións de febreiro de 2007 en Iacarta. Un estudou revelou que "menos dun cuarto da poboación recibe fontes melloradas de auga. O resto confía nunha variedade de fontes, incluíndo ríos, lagos e vendedores privados de auga. Pouco máis de 7,2 millóns de persoas viven sen auga limpa". Ademais, por mor das inundacións que adoitan azoutar a cidade, as posibilidades de que enfermidades como a diarrea e disentería broten en Iacarta son altas tralas choivas torrenciais. Ocorre o mesmo con moitas outras enfermidades provocadas por ratas.
Transporte
Iacarta é unha das cidades máis poboadas do mundo e sofre de estresantes problemas de transporte. En Indonesia a maioría do transporte é proporcionado por bemos, que son minibuses de xestión privada. 220px|miniatura|Centro de Iacarta. 220px|miniatura|Bajaj en Iacarta. 220px|miniatura|Imaxe do caótico tráfico de Iacarta en hora punta.
Estrada
A pesar de que existen amplas estradas, Iacarta sofre da conxestión debido ao tráfico pesado, especialmente no distrito central de negocios. Para reducir os atascos de tráfico, algunhas das principais estradas en Iacarta teñen a chamada regula de "tres nun", a cal entra en funcionamento durante horas punta; introduciuse por primeira vez en 1992 e prohibe que haxa menos de tres pasaxeiros por coche en determinadas estradas.
Gaivota de Franklin
A gaivota de Franklin (Leucophaeus pipixcan) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Iacarta
Estrada
As estradas de Iacarta son coñecidas polos seus indisciplinados condutores nos seus comportamentos ao volante e unhas leis de transporte que rompen coa impunidade e a corrupción policial de xeito moi habitual. As liñas pintadas na estrada son considerados como simples suxestións, e é frecuente atoparse catro ou cinco vehículos de fronte en estradas de dous carriis por sentido. Ademais, nos últimos anos o número de motocicletas nas rúas creceu case exponencialmente. O vasto mar das pequenas, motocicletas de entre 100 e 200 cc, crean moito tráfico, ruído e contaminación do aire o que afecta a Iacarta de xeito directo.
Gaivota de Franklin
Características
Os individuos desta especie tardan dous anos en acadar a plumaxe de adultos. Ten tamaño semellante á gaivota chorona. É moi semellante á gaivota chorona americana, mais a gaivota de Franklin é máis pequena, coa forma corporal máis compacta e o peteiro máis pequeno e máis avermellado. Nos adultos e en voo, a gaivota de franklin presenta as alas e a cola cun gris máis claro. Ademais, presenta unha pequena franxa branca que separa a punta das alas negras do resto, de ton agrisado.
Iacarta
Estrada
Os autorickshaw, chamados bajaj en indonesio, proporcionan o transporte local nalgunhas partes da cidade. Desde comezos dos anos de 1940 até 1991 foron unha forma común de transporte local na cidade. En 1966, estimouse que 160.000 rickshaws operaban na cidade e o quince por cento da man de obra total de Iacarta dedicábase á condución de rickshaws. En 1971, foron prohibidas as rickshaws das principais estradas, e pouco despois o goberno intentou unha prohibición total, o que reduciu substancialmente o seu número, pero non a súa completa eliminación. Unha campaña especialmente agresiva para eliminalas triunfou finalmente entre 1990 e 1991, pero durante a crise económica de 1998 algúns regresaron aproveitando a pouca efectividade dese goberno por controlar estes medios de transporte. Unha das últimas apostas por reducir o caos no tráfico da cidade foi a de expor autoestradas elevadas e de peaxe ao estilo de Bangkok e Shanghai, dúas megalópoles asiáticas cos mesmos problemas de tráfico. A partir de 2009 construiranse máis de 70 quilómetros de estradas elevadas e para iso investirase 40 billóns de rupias, uns 4.200 millóns de dólares..
Gaivota de Franklin
Distribución
Cría nas marismas da Norteamérica occidental. Dende os grandes lagos ata a costa do pacífico. Migra polo centro dos EUA e o norte de México ata a costa pacífica de Suramérica. Inverna entre Panamá e o sur de Chile. É a divagante máis rara en Europa, sobre todo atópase nas Illas Británicas. As citas da península Ibérica redúcesen a algún avistamento puntual e en anos concretos.
Iacarta
Estrada
O servizo de TransJakarta opera mediante unha liña de autobús especial chamada busway. A rede de busway é ideal para rutas moi congestionadas da cidade e é, relativamente, unha alternativa eficaz para as viaxes en Iacarta. A construción do segundo e terceiro percorrido do busway completouse en 2006, unindo os kecamatans (Distritos de Indonesia) de Pulo Gadung e Kalideres. A ruta entre o centro comercial Blok M e a estación Jakarta Kota leva operativa desde xaneiro de 2004.
Por outra banda, estase construíndo unha estrada de circunvalación e estará operativa, en parte, nos subdistritos de Cilincing-Cakung-Pasar Rebo-Pondok Pinang-Daan Mogot-Cengkareng. Unha estrada de peaxe conecta Iacarta co aeroporto internacional Soekarno-Hatta no norte da cidade. Tamén conectado vía estrada de peaxe será o porto de Merak e Tangerang co oeste, e Bekasi, Cibitung, Karawang, Purwakarta e Bandung co leste.
Ferrocarril
Aínda existindo ferrocarril, o servizo que proporciona non é o necesitado pola poboación. En horas punta os trens van sobrecargados. As liñas conectan a cidade central coa súa área metropolitana: Depok e Bogor ao sur, Tangerang e Serpong ao oeste e Bekasi, Karawang e Cikampek ao leste. As maiores estacións de ferrocarril están en Gambir, Jatinegara, Manggarai e Jakarta Kota.
Aeroportos
O único aeroporto comercial de Iacarta é o Aeroporto Internacional Soekarno-Hatta; conxuntamente co aeroporto de Ngurah Rai de Balí, son os dous maiores aeroportos de Indonesia.
Cidades irmás
Estas son as cidades irmandadas con Iacarta:
Sobreiras, O Campo, Marín
Sobreiras é un lugar da parroquia do Campo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 62 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 32 mulleres.
Idealismo absoluto
O idealismo absoluto é unha filosofía ontoloxicamente monista atribuída a G. W. F. Hegel. Lembremos que, segundo este filósofo, na experiencia de coñecemento o suxeito cognoscente é activo, achega na devandita experiencia as estruturas aprióricas que nel se atopan e ordena, reúne ou sintetiza o material bruto da sensación mediante mecanismos que descansan nel mesmo. Esta consideración de Hegel de como o ser é en última instancia comprensible como un todo integral. Hegel afirmaba que para que o suxeito pensante (a razón humana ou a conciencia) fose capaz de coñecer o seu obxecto (o mundo), debe existir nalgún sentido, unha identidade de pensamento e de ser. Da mesma maneira, o suxeito non tería acceso ao obxecto e non teriamos ningunha certeza acerca do noso coñecemento do mundo. Para ter en conta as diferenzas entre pensamento e ser, así como a riqueza e diversidade de cada un, a unidade de pensamento e o ser non pode ser expresada como a identidade abstracta "A = A". O idealismo absoluto é o intento de demostrar esta unidade utilizando un novo método filosófico, especulativo, que require de novos conceptos e regras de lóxica. Segundo Hegel, o fundamento absoluto do ser é esencialmente un proceso dinámico e histórico pola necesidade que se desenvolve en por si en forma de formas cada vez máis complexas de ser e da conciencia, en última instancia, dando lugar a toda a diversidade do mundo e aos conceptos cos que pensar e dándolle sentido ao mundo.
Clemente XI, papa
Gianfrancesco Albani, nado o 23 de xullo de 1649 en Urbino, nas Marcas (Italia) e finado o 19 de marzo de 1721 en Roma, foi o 241º papa, a partir do ano 1700. Reinou baixo o nome de Clemente XI (en latín Clemens XI, en italiano Clemente XI).
Idealismo absoluto
A posición idealista absoluta foi dominante no século XIX en Alemaña, Gran Bretaña, e, en menor grao, nos Estados Unidos. A posición idealista absoluta debe distinguirse do idealismo subxectivo de Berkeley, o idealismo transcendental de Kant ou os idealismos de Fichte e Schelling.