cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Expresionismo abstracto
Seguidores
A partir de 1947 as preocupacións destes artistas xiran en torno ó problema de como conciliar o choque entre a función ilusionista da pintura e a fractura que eles mesmos produciran na superficie do cadro, que de ningún modo podía seguir sendo o soporte dunha narración. Para eles a arte grande estaba cargada de contidos importantes. Tal era a súa preocupación polo tema que algúns deles fundaron en 1948 unha escola chamada Os temas do Artista (Baziotes, Motherwell, Rothko e Newman).
De Kooning foi moi admirado entre os pintores dende os anos trinta; o seu punto de partida foi tamén o cubismo, para tratar de resolver algúns problemas que segundo el este non resolvera, como facer sitio ou crear equivalencia para aqueles obxectos ou espazos ou formas, cuxa presenza no mundo real nos permita confirmar a visión binocular e a capacidade locomotora, pero que se ocultan á vista "...no inevitable proceso selectivo de transferencia á superficie bidimensional do cadro..." (Charles Harrison). É a problemática tratada na súa máis famosa serie de obras As Mulleres (a partir de 1950), onde resolveu problemas de representación a través do uso do debuxo coma se fose pintura.
miniatura|250px|esquerda|Rothko Chapel en [[Houston, Texas|Houston, Texas.]]
Still, Rothko e Newman centráronse na expresión a través da cor; para aumentar o seu impacto visual eliminaron das composicións a figuración e o contraste de luces e sombras e agrandaron a escala dos lenzos, ó igual có resto dos americanos expresionistas, coa intención de envolver ó espectador nun contorno cromático. A súa abstracción estúdase baixo a denominación de pintura do campo de cor (color field painting), como tendencia dentro do expresionismo abstracto, distinta da action painting. Ambas tendencias distínguense non só formalmente unha doutra, senón tamén polos distintos modos de vida que levaban os artistas de cada unha, os seus distintos círculos sociais e incluso os distintos barrios en que habitaban en Nova York: os pintores de acción vivían no Downtown de Manhattan e os do colour field, no Uptown.
En realidade, o expresionismo abstracto americano non é un estilo unificado. Pollock, Rothko, Still, Reinhardt e Newman son abstractos, pero non expresionistas. O movemento da pintura abstracta americana xurdiu por oposición ó rexionalismo e á pintura social vixentes nos anos trinta, e tamén como oposición ó cubismo abstracto. A maior invención do action painting foi o descubrimento en 1947, que levaron a cabo Pollock, Rothko, Still e Newman, dunha nova superficie da pintura que denominaron all-over, para significar un campo aberto sen límites na superficie do cadro, onde o espectador era envolto pola inmediatez da estrutura. Nas configuracións all-over de Pollock non hai punto focal e a pintura xera unha enerxía continua tan cargada que parece superar os límites do cadro, que, á súa vez, para intensificar esta sensación, agranda a súa escala. Still, Rothko e Newman elaboran o seu all-over por medio de campos de cor, eliminando toda traza de figuración e simbolismo, contraste de luz e sombras, para agrandar ó máximo o impacto visual e emocional da cor.
O Sartego
Co topónimo O Sartego podemos referirnos a 3 lugares de Galicia, na provincia da Coruña:
Surrealismo
O surrealismo (do francés: surréalisme) ou superrealismo é un movemento artístico e literario xurdido en Francia no primeiro cuarto do século XX en torno á personalidade do poeta André Breton.
Orixe do termo
Os termos surrealismo e surrealista proceden de Apollinaire, quen os acuñou en 1917. No programa de man que escribiu para o musical Parade (maio de 1917) afirma que os seus autores conseguiron
A palabra surrealista aparece no subtítulo de As tetas de Tiresias (drama surrealista), en xuño de 1917, para referirse á reprodución creativa dun obxecto, que o transforma e enriquece. Como escribe Apollinaire no prefacio ó drama,
Primeiros pasos
miniatura|esquerda|[[André Breton, teórico do Surrealismo.]] Historicamente, o surrealismo xorde como unha resposta dialéctica á destrución estéril preconizada polos dadaístas. En 1922 Breton e Picabia, que participaran intensamente na axitación Dadá, se desmarcan do seu líder, Tzara, decepcionados duns actos de provocación que co tempo foron volvéndose previsibles e mecánicos. O rexeitamento sen matices de Tzara a toda a arte anterior ás vangardas vai deixar paso a unha recuperación crítica do que houbo de máxico e rebelde nel, reivindicando a autores como Sade, Lautréamont, Heráclito e Rimbaud. Breton definirá o novo movemento como "a cola prénsil do romanticismo".
Dende o principio, o surrealismo singularízase entre os ismos vangardistas polo valor que outorga ó irracional e inconsciente como elementos esenciais da arte. O órgano portavoz do movemento foi a revista Litterature, fundada en 1919 e dirixida por un grupo de poetas (Breton, Soupault, Aragon e Éluard). En homenaxe a Apollinaire, estes poetas adoptaron a palabra surrealismo para definir un método de escritura simultánea co que estaban experimentando:
Tal foi a definición do termo dada polos propios Breton e Soupault no primeiro Manifesto Surrealista datado en 1924. Xurdiu polo tanto como un movemento poético, no cal pintura e escultura se conciben como consecuencias plásticas da poesía.
Durante as súas prácticas como médico, Breton estudara e puxera en práctica as teorías de Freud sobre o inconsciente. Delas extrae algo diferente a unha terapia: unha nova proposta ética e estética.
No surrealismo e a pintura'', de 1928, Breton expón a psicoloxía surrealista: o inconsciente é a rexión do intelecto onde o ser humano non obxectiviza a realidade senón que forma un todo con ela. A arte, nesa esfera, non é representación senón comunicación vital directa do individuo co todo. Esa conexión exprésase de forma privilexiada nas casualidades significativas (azar obxectivo), en que o desexo do individuo e o devir alleo a el converxen imprevisiblemente, e no soño, espazo en que os elementos máis disímiles se revelan unidos por relacións secretas. O surrealismo propón trasladar esas imaxes á esfera da arte por medio dun exercicio mental libre, sen a intromisión censora da conciencia. De aí que elixa como método o automatismo, recollendo en boa medida o testemuño das prácticas mediumnímicas espiritistas, inda que cambiando radicalmente a súa interpretación: o que fala a través do médium non son os espíritos, senón o Inconsciente.
Durante unhas sesións febrís de automatismo, Breton e Soupault escriben Os Campos Magnéticos, primeira mostra das posibilidades da escritura automática, que publican en 1921.
O surrealismo ó servizo da revolución
A partir de 1925, a raíz do estoupido da Guerra de Marrocos, o surrealismo politízase; prodúcense entón os primeiros contactos cos comunistas, que culminarían en 1925 coa adhesión ó Partido Comunista por parte de Breton.
Entre 1925 e 1930 aparece un novo periódico titulado O Surrealismo ó servizo da Revolución en cuxo primeiro número Aragón, Luis Buñuel, Salvador Dalí, Paul Éluard, Max Ernst, Yves Tanguy e Triztan Tzara, entre outros, se declaran partidarios de Breton. Pola súa parte Arp e Miró, aínda que non compartían a decisión política tomada por Breton, continuaban participando con interese na exposicións surrealistas. Pouco despois se incorporaron René Magritte (1930), André Masson (1931), Giacometti e Brauner en 1933 e tamén Matta (que coñece a Breton en 1937 por mediación de Dalí) e Lam; o movemento fíxose internacional aparecendo grupos surrealistas nos Estados Unidos, Dinamarca, Londres, Checoslovaquia e o Xapón. Dende este momento, abrirase unha disputa, a miúdo agre, entre aqueles surrealistas que conciben o surrealismo como un movemento puramente artístico, rexeitando a supeditación ó comunismo, e os que acompañan a Breton no seu xiro á esquerda.
En 1929 Breton publica o Segundo Manifesto Surrealista, no cal condena entre outros intelectuais ós artistas Masson e Picabia. En 1936 expulsa a Dalí polas súas tendencias fascistas e a Paul Éluard. En 1938 Breton firma en México xunto con Lev Trotski e Diego Rivera o Manifesto por unha Arte Revolucionaria Independente.
Técnicas surrealistas
O surrealismo tomou do dadaísmo algunhas técnicas de fotografía e cinematografía así como a fabricación de obxectos. Estenderon o principio da colaxe á ensamblaxe de obxectos incongruentes, como nos poemas visibles de Max Ernst. Este último inventou a frottage (debuxos compostos polo roce de superficies rugosas contra o papel ou o lenzo) e aplicouno en grandes obras como Historia Natural, pintada en París en 1926.
Outra das novas actividades creadas polo surrealismo foi a chamada cadáver exquisito, na cal varios artistas debuxaban as distintas partes dunha figura ou dun texto sen ver o que o anterior fixera pasándose o papel dobrado. As criaturas resultantes puideron servir de inspiración a Miró.
A pintura surrealista
Masson adaptou axiña as técnicas do automatismo, cara a 1923-1924, pouco despois de coñecer a Breton. Cara a 1929 abandonounas para volver a un estilo cubista. Pola súa parte Dalí utilizaba máis a fixación de imaxes tomadas dos soños, segundo Breton, "...abusando delas e pondo en perigo a credibilidade do surrealismo..."; inventou o que el mesmo chamou método paranoico-crítico, unha mestura entre a técnica de observación de Leonardo da Vinci por medio da cal observando unha parede se podía ver como xurdían formas e técnicas de frottage; froito desta técnica son as obras nas que se ven dúas imaxes nun soa configuración. Óscar Domínguez inventou a decalcomanía (aplicar gouache negro sobre un papel, o cal se coloca enriba doutra folla sobre a que se exerce unha lixeira presión, logo se despegan antes de que se sequen).
Miró foi para Breton o máis surrealista de todos, polo seu automatismo psíquico puro. O seu surrealismo desenvólvese entre as primeiras obras onde explora os seus soños e fantasías infantís (O Campo labrado), as obras onde o automatismo é predominante (Nacemento do mundo) e as obras en que desenvolve a súa linguaxe de signos e formas biomorfas (Personaxe lanzando unha pedra). Arp combina as técnicas de automatismo e as oníricas na mesma obra desenvolvendo unha iconografía de formas orgánicas que se deu en chamar escultura biomórfica, na cal se trata de representar o orgánico como principio formativo da realidade.
Magritte dotou ó surrealismo dunha carga conceptual baseada no xogo de imaxes ambiguas e o seu significado denotado a través de palabras pondo en cuestión a relación entre un obxecto pintado e o real. Delvaux carga ás súas obras dun espeso erotismo baseado no seu carácter de estrañamento nos espazos de De Chirico.
O surrealismo penetrou a actividade de moitos artistas europeos e americanos en distintas épocas. Pablo Picasso aliouse co movemento surrealista en 1925; Breton declaraba este achegamento de Picasso cualificándoo de "...surrealista dentro do cubismo..."
Considéranse surrealistas as obras do período Dinard (1928-1930), en que Picasso combina o monstruoso e o sublime na composición de figuras medio máquinas medio monstros de aspecto xigantesco e ás veces terrorífico. Esta monumentalidade surrealista de Picasso pode pórse en paralelo coa de Henry Moore.
Apoxeo e decadencia do surrealismo
Co estoupido da segunda guerra mundial, os surrealistas dispérsanse, algúns deles (Breton, Ernst, Masson) abandonan París e trasládanse ós Estados Unidos, onde sementan o xerme para os futuros movementos americanos de posguerra (expresionismo abstracto e Arte pop). En Centroeuropa, con Edgar Ende como un dos seus representantes, murchou coa represión do réxime nazi, que o etiquetou como 'arte dexenerada'. Porén, Ende e outros artistas perseveraron en segredo, resurxindo despois da guerra e influíndo en movementos posteriores.
Glorious: The Singles 1997-2007
Glorious: The Singles 1997-2007 é un álbum recompilatorio da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado para celebrar o décimo aniversario do lanzamento do seu primeiro álbum Left of the Middle. Saíu o mercado no Reino Unido o 10 de setembro do ano 2007 e o 22 de setembro do mesmo ano en Australia. O álbum consiste nos nove singles lanzados ata a data e cinco novas cancións incluíndo o novo single "Glorious". A edición limitada contiña un DVD que incluía os videoclips da cantante. O álbum alcanzou a quinta posición nas listas do Reino Unido, sendo certificado como disco de ouro o 12 de outubro de 2007.
Galicia Spirit
O Galicia Spirit é un buque metaneiro de bandeira española, construído en 2003 co nome de Elvira Tapias en Seúl, e rebautizado en 2004 como Galicia Spirit. Está rexistrado no porto de Santa Cruz de Tenerife e é propiedade da empresa eléctrica Gas Natural Fenosa.
Historia
O buque, propiedade da eléctrica Unión Fenosa, estivo operando entre 2004 e 2005 para unha empresa malaisiana, a Malaysia Int. Shipping Co. Berhad. A partir de xaneiro de 2005 foi empregado por Unión Fenosa para o traslado de gas natural licuado dende Damietta (Exipto) ata diversos portos españois.
Fonte
O termo fonte designa polo xeral un lugar natural ou dispositivo artificial de onde sae ou abrolla algo.
Galicia
Co topónimo Fonte podemos referirnos a varios lugares de Galicia, tamén deu lugar a numerosos hidrónimos derivados (Fontenla, Fontao, Fontecada, Fontesnovas...):
Kenneth H. Jackson
Kenneth Hurlstone Jackson, nado en Beddington (Surrey) o 1 de novembro de 1909 e morto o 20 de febreiro de 1991, foi un lingüista e tradutor inglés, especializado nas linguas célticas.
Deu demostrado que os contos do ciclo do Ulster, escritos contra o 1100 preservan unha tradición oral que se orixinou arredor de seis séculos antes e reflicten a sociedade céltica irlandesa dos séculos III e IV. A súa obra Celtic Miscellany é un libro de grande uso nos estudos célticos.
Casou con Janet Dall Galloway o 12 de agosto de 1936. Os seus dous nenos, Alaster e Stephenie, naceron nos Estados Unidos pero criáronse en Escocia. Cando se retirou, Jackson continuou a súa obra sobre toponimia e as linguas goidélicas. Porén sufriu un ataque en 1984 que fixo que reducise o seu traballo.
Publicouse un obituario en The Times o 8 de marzo de 1991 e en Nomina 15.
Educación
Os primeiros estudos de Jackson foron na Hillcrest School, Wallington (1916-19), e logo na Whitgift Grammar School, Croydon, desde 1920 a 1928. Obtivo unha bolsa para o St John's College, Cambridge en 1928. Estudou con Hector e Nora Chadwick, converténdose en falante de seis linguas célticas con fluidez. En Cambridge estudou Clásicas e despois as culturas antigas das Illas Británicas. Concedéronlle unha bolsa de viaxe durante a cal emprendeu estudos e traballo de campo en Gales e Irlanda. Nos anos 50 pasou as súas vacacións gravando dialectos para a Linguistic Survey of Scotland.
Notas académicas
Jackson volveu a Cambridge en 1934 como lector de celta. En 1939 foise á Universidade Harvard onde se converteu en profesor asociado en 1940, sendo o primeiro catedrático do Departamento de Lingua e Literatura Céltica. Pasou o servizo militar na sección de Linguas Non Comúns da Censura Británica (onde dixo que aprendera xaponés en tres semanas). Posteriormente volveu a Harvard, e converteuse en profesor pleno en 1948. Aceptou a cátedra de Linguas Célticas, Historia e Antigüidades na Universidade de Edimburgo, Escocia (1950-1979).
Publicacións
Durante a súa estadía en Edimburgo Jackson publicou artigos e libros sobre os celtas antigos, e a Alta Idade Media e épocas posteriores, sobre cada unha das seis linguas célticas modernas, sobre folclore, topónimos e dialectos. Unha bibliografía das súas publicacións aparece en Studia Celtica 14/14, pp. 5–11 (1979-80). Citamos a continuación unha selección da súa obra:
Recoñecementos
Jackson foi membro da British Academy (elixido en 1957) e Comisionado para os monumentos antigos e históricos de Escocia. Obtivo graos honoríficos de universidades de Inglaterra, Gales, Irlanda e Bretaña. Concedéronlle a Orde do Imperio Británico, en calidade de Commander of the Order of the British Empire en 1985 polo seu labor nos estudos célticos. Foi membro honorífico da Modern Language Association. Foi membro do Council of the English Placename Society durante corenta anos, sendo tanto Vicepresidente como presidente con posterioridade.
En 1979 foi recoñecido co Premio Derek Allen, da Academia Británica.
Isabel de Angulema
Isabel de Angulema, nada entre 1186 /1188 e finada na abadía de Fontevrault o 31 de maio de 1246, foi unha nobre francesa, única filla de Aymar III de Angulema, conde de Angulema, e de Alicia de Courtenay, filla á súa vez de Pedro I, señor de Courtenay, fillo do rei Luís VI de Francia.
Secuestro polo rei Xoán
O mesmo día da súa voda con Hugo X de Lusignan, herdeiro do condado da Márche, foi raptada polo rei Xoán I de Inglaterra, co que casou na cidade de Angulema o 24 de agosto de 1200. Contaba entón con 12 anos de idade.
En 1189, Xoán casara con Isabel de Gloucester, filla e herdeira de Guillerme FitzRobert, segundo conde de Gloucester. Non tiveron fillos e Xoán pediu a anulación do seu matrimonio alegando consanguinidade -o avó de Isabel era Robert Fitzroy, fillo ilexítimo do rei Henrique I de Inglaterra-, pouco despois da súa ascensión ao trono, que tivo lugar o 6 de abril de 1199.
Isabel tivo co rei cinco fillos, incluíndo a dous homes:
Dous anos máis tarde da súa voda (1202), a morte do seu pai convértea en condesa de Angulema.
Segundo matrimonio
Trala morte do rei Xoán o 18 de novembro de 1216, Isabel regresou inmediatamente ao seu condado de Angulema en Francia, deixando en Inglaterra os cinco fillos habidos do seu matrimonio.
O 10 de marzo de 1220, Isabel casou co que fora o seu antigo prometido, agora Hugo X de Lusignan, conde de La Marche desde novembro do ano anterior. Deste matrimonio naceron nove fillos.
Últimos anos
Acusada de conspirar contra o rei de Francia en 1244, refuxiouse na abadía de Fontevrault, onde morreu o 31 de maio de 1246, aos 57 anos de idade, sendo sepulta, por propio desexo, no cemiterio da abadía.
Hadano
Hadano (秦野市, はだのし, Hadano-shi) é un concello da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 103,61 km² e a poboación de 170.146 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.640 h/km².
O concello de Hadano limita cos concellos de Matsuda, de Ōi, de Nakai, de Hiratsuka, de Isehara, de Atsugi, de Kiyokawa e de Yamakita.
Lintel
dereita|miniatura|230px|Esquema dunha fiestra. Enriba o lintel ou lumieira, abaixo a soleira (sill en inglés). dereita|miniatura|230px|Lintel labrado e con inscrición nunha porta en [[Taborda, Tomiño.]] Lintel, lumieira, cubrición ou padieira é un elemento estrutural horizontal, que salva un espazo libre entre dous apoios. É o elemento superior que permite abrir ocos nos muros para conformar portas e xanelas. Pode ser feito de diversos materiais.
No centro do lintel é onde a peza experimenta as maiores tensións, sendo estas de compresión na cara superior, e de tracción na inferior. Os materiais ríxidos, como as rochas, soportan peor os esforzos a tracción, polo que a patoloxía máis habitual nos linteis pétreos son as fisuras que xorden desde a cara inferior.
Os mellores expoñentes de arquitectura con lintel son os edificios monumentais do antigo Exipto e a Grecia clásica.
Carlomán, fillo de Carlos Martel
Biografía
Era o fillo máis vello do mordomo de Neustria e Austrasia, Carlos Martel, e de Rotruda (695-724). No 741, á morte do seu pai, herdou Austrasia, Suabia e Turinxia, onde gobernou como mordomo (ou xefe do goberno), sen querer tomar o título de rei. Loitou contra o ducado de Aquitania, os alamáns, os bávaros e os saxóns, aos que derrotou.
Promoveu, influído por San Bonifacio de Fulda, que se puxo baixo a súa protección, entre 742 e 744, unha política de reforma moral dos costumes do clero e de respecto polo patrimonio da Igrexa e as sés episcopais.
En 747, renunciou ao poder e fíxose relixioso. Reuniuse co papa Zacarías I e pediulle poder pasar no estado clerical, e retirouse á abadía beneditina de Montecasino, deixando o poder ao seu irmán Pipino o Breve, cos seus títulos e posesións.
En 751 quixo intervir para impedir a coroación do seu irmán como rei dos francos, pero o papa conseguiu detelo na Provenza e obrigouno a volver a Montecasino. O 753 foi enviado a Francia a unha misión de paz e morreu en Viena do Delfinado o 754. Foi sepultado na abadía de Montecasino.
Descendencia
Carlomán tivo un fillo:
Veneración
Foi venerado pola Igrexa, e figura como santo en varios martiroloxios antigos. Non tivo un proceso de canonización formal, e outros santorais lístano como beato ou venerábel.
Michele Scarponi
Michele Scarponi, nado o 25 de setembro de 1979 na localidade de Jesi (Ancona), e finado en Filottrano (Ancona) o 22 de abril de 2017, foi un ciclista italiano, gañador do Giro de Italia.
Happiness in Slavery
"Happiness in Slavery" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails. Foi editado en novembro de 1992 coma sinxelo promocional do EP Broken. O tema acadou o posto 23 da Modern Rock Tracks da revista Billboard.
Saborín, Vilela, Rodeiro
Saborín é un lugar da parroquia de Vilela, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
Moby Dick
Moby Dick é unha novela de Herman Melville publicada en 1851. O seu título orixinal é Moby-Dick; or, The Whale (literalmente, Moby Dick; ou, a Balea).
Margaret Caroline Anderson
Traxectoria
Anderson foi a maior das tres fillas de Arthur Aubrey Anderson e Jessie (Shortridge) Anderson. Remarou os estudos secundarios en Anderson en 1903, e fixo clases preparatorias durante dous anos no Western College for Women en Oxford (Ohio). Deixou este centro en 1906, despois do seu ano sabático, coa idea de ser pianista. No outono de 1908 marchou a Chicago, onde fixo crítica literaria para o semanario relixioso The Continent, antes de unirse á publicación The Dial. En 1913 era crítica literaria do Chicago Evening Post.
Moby Dick
Argumento e características
A novela é unha historia épica que narra a loita entre o capitán Achab, do baleeiro Pequod, e a gran balea branca Moby Dick (en realidade, un cachalote ), á que aquel persegue a través dos mares.
Montreuil-le-Gast
Montreuil-le-Gast (en Mousterel-ar-Gwast, e en galó: Montroelh-le-Gast) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Moby Dick
Argumento e características
É unha narración poética e mística, que simboliza a loita do home contra as potencias do mal, encarnadas na balea (quizais unha lembranza do Leviatán bíblico). Achab, ao contrario, é o home que pretende dominar a desorde do mundo, dar un sentido á súa vida, vencer ao mal. Pero non triunfa e morre vítima da balea —ou da súa loucura—. Con gran pesimismo, o autor expresa a súa visión desilusionada do universo, cunha forma influída pola Biblia, Shakespeare e os escritores ingleses do século XVII (sobre todo Thomas Brown). Esta novela, que non tivo éxito en vida do autor, foi, despois da segunda guerra mundial, unha das obras máis lidas da literatura norteamericana e hoxe podería considerarse o máis parecido á grande novela americana.
Margaret Caroline Anderson
Traxectoria
miniatura|Janet Flanner-Solita Solano Collection/LOC ppmsca.13300. Jane Heap, John Rodker, Martha Dennison, [[Tristan Tzara, Margaret Anderson, ca. 1920.]]
Moby Dick
Adaptacións cinematográficas
En 1956 John Houston realizou unha película baseado nesta novela. No 2010, o director Trey Stokes fixo unha adaptación moderna da novela: 2010: Moby Dick.
Margaret Caroline Anderson
Traxectoria
En marzo de 1914, durante o renacemento literario de Chicago, fundou a revista de literatura de vangarda The Little Review, que se converteu axiña nun medio de referencia "Un órgano con dous intereses, a arte e as boas conversas sobre arte", o primeiro número contiña artigos sobre Nietzsche, o feminismo ou a psicanálise.
Moby Dick
Ligazóns externas
La blancura de la ballena. Artigo de Miguel-Anxo Murado.
Margaret Caroline Anderson
Traxectoria
En 1916 Anderson coñeceu Jane Heap,, un intelectual espiritual inmerso no movemento Arts and Crafts de Chicago, e amante da novelista Djuna Barnes. Anderson e Heao convertéronse en amantes, e convenceuna para ser coeditora deThe Little Review. Heap asinaba os seus artigos simplemente como "jh", pero tivo calado polo seu contido radical.
Durante un tempo a revista editouse en Muir Woods, preto de San Francisco, e en 1917 mudouse a Nova York. Coa axuda de Ezra Pound, que actuaba de editor desde Londres, The Little Review publicou algúns dos autores máis influentes en lingua inglesa como Hart Crane, T. S. Eliot, Ernest Hemingway, James Joyce, o propio Pound ou William Butler Yeats. A poeta máis publicada na revista foi a dadaísta Elsa von Freytag-Loringhoven. Outros dos artistas publicados foron Sherwood Anderson, André Breton, Jean Cocteau, Malcolm Cowley, Marcel Duchamp, Ford Madox Ford, Emma Goldman, Vachel Lindsay, Amy Lowell, Francis Picabia, Carl Sandburg, Gertrude Stein, Wallace Stevens, Arthur Waley ou William Carlos Williams. Porén, nunha ocasión a revista deixou unha ducia de páxinas en branco como protesta pola ausencia de novas obras interesantes. En marzo de 1918 The Little Review comezou a publicar de forma episódica a novela Ulises de James Joyce.
Anderson e Heap adoptaron os dous fillos da irmá de Anderson, Lois, que estaba doente. Levaron a Lois e os seus fillos Tom e Arthur ‘Fritz’ Peters a Prieuré en xuño de 1924, En 1925 os nenos regresaron a Nova York, acollidos por Alice B. Toklas e Gertrude Stein. Despois Anderson foi vivir a Le Cannet, na Riviera Francesa, xunto coa cantante francesa Georgette Leblanc, Lois e a filla desta, Linda Card.
En 1942, durante a segunda guerra mundial, foi evacuada aos Estados Unidos, coa pasaxe pagada por Hemingway. Na viaxe coñeceu a Dorothy Caruso, viúva do tenor Enrico Caruso. Comezaron unha relación romántica, e viviron xuntas até a morte de Caruso en 1955. Anderson regresou entón a Le Cannet, onde morreu en 1973.
Economía de Angola
miniatura|200px|left|Avenida 4 de Fevereiro en [[Luanda, a capital de Angola.]] O alto índice de crecemento da economía de Angola en anos recentes deveuse ós elevados prezos internacionais do petróleo. O país tornouse un membro da OPEP o 2006, e a súa produción diaria de petróleo atinxe os 1,65 millóns de barrís. A súa economía é unha das que crece mai rapidamente en África e no mundo.
Con todo, malia gozar duns bos indicadores de crecemento nos últimos anos, a clasificación do país nos índices internacionais de desenvolvemento humano (148ª posición no mundo en IDH, co 54,8% da poboación en pobreza extrema ) non é boa, o que pon de manifesto que a riqueza petrolera está concentrada nuns poucos membros da elite política, mentres que a maioría da poboación atópase sumida na máis absoluta pobreza. Mostra deste contraste, en 2009, a capital angolana (Luanda), superou a Toquio como a cidade máis cara do mundo, mentres que dous terzos da poboación vivían con menos de dous dólares ao día.
Exceptuando os sectores de petróleo diamantes, os demais foron moi perxudiados polos 26 anos de guerra civil. Desde o 2005, o goberno ten utilizado créditos de axuda da República Popular da China, Brasil, Portugal, Alemaña, España e toda a UE na reconstrución da súa infraestrutura.
Angola concluíu en marzo de 2012 un acordo co FMI para financiar axustes macroeconómicos e contribuír ao aumento dos seus reservas internacionais. Os compromisos angolanos concretáronse nun axuste fiscal, política monetaria restritiva e reforzamento do sistema bancario e financeiro local. O importe da devandita facilidade financeira foron equivalentes a 1.400 millóns de dólares.
Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera
250px|miniatura|Situación do barrio. Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera é un barrio do distrito da Ciutat Vella de Barcelona, que no ano 2005 tiña 22.558 habitants. Está dentro do antigo perímetro da muralla e limita con la Barceloneta, el Gòtic, a Dreta de l'Eixample, o Fort Pienc e o distrito de Sant Martí. Antigamente o Rec Comtal atravesaba o barrio.
O barrio está formado por tres antigos barrios da Barcelona vella:
Premier League 2004-2005
A tempada 2004-2005 da Premier League foi a 13ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 14 de agosto de 2004 e rematou o 15 de maio de 2005 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título, o Arsenal FC, gañador da anterior edición, non foi quen de reeditar a vitoria, e foi o Chelsea FC o que acadou a 2ª liga da súa historia, cun récord de 95 puntos.
A Barrosa, Adina, Sanxenxo
A Barrosa é unha aldea situada no leste da parroquia de Adina, no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, no ano 2016 tiña 170 habitantes (87 mulleres e 83 homes), o que representa un case mantemento da poboación respecto ós anos 2009, cando tiña 174 habitantes, e 2008, cando eran 172.
Patrimonio
Destaca o seu cruceiro centenario de dobre cara con catro chanzos, doado por Luís Domínguez Portela, veciño do lugar.
É unha zona propiamente agrícola, destacando a produción de viño coma cultivo principal.
Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
miniatura|187px A Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes é unha biblioteca española que reúne obras hispánicas en internet. Ten como obxectivo principal a difusión da cultura hispánica.
Foi creada en 1999 por iniciativa da Universidade de Alacant e co patrocinio do Banco Santander e a Fundación Marcelino Botín. Está xestionada por unha fundación que preside Mario Vargas Llosa. A idea orixinal do proxecto concibiuna Andrés Pedreño Muñoz, reitor da Universidade de Alacant nese momento, inspirada no concepto de biblioteca dixital dalgunhas universidades estadounidenses. El foi quen presentou a Emilio Botín, Presidente do Banco Santander un proxecto pioneiro en dixitalización de obras de referencia hispanas, algo que dende primeiro momento entusiasmou ó máximo responsable do Santander e deulle o seu apoio.
Un consello científico, dirixido por Darío Villanueva, avala o rigor da biblioteca.
Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes
250px|miniatura|Vista do Parque de atraccións do [[Tibidabo]] Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes é un barrio do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona. Este barrio agrupa as áreas de Vallvidrera, o Tibidabo e Les Planes. É un dos barrios con máis extensión de Barcelona, situado na serra de Collserola.
Vallvidrera foi termo independente ata que se agregou no antigo termo de Sarrià o 1890. Algúns edificios destacables deste barrio ou sector son a igrexa de Santa María de Vallvidrera e a casa Vil·la Joana. Vallvidrera creceu bastante cando se converteu en lugar de veraneo dalgúns barceloneses e actualmente é unha zona residencial permanente.
En Les Planes inclúense outros sectores como Mas Sauró, Mas Guimbau e El Rectoret. Este sector sitúase na ladeira do Vallès da serra de Collserola.
No Tibidabo urbanizouse cando se construíu o parque de atraccións do Tibidabo, o Observatorio Fabra (1902-1904) e o Templo do Sacro Corazón. O 1992 inaugurouse a torre de Collserola de Norman Foster. Á beira do parque atópase o núcleo residencial.
Copa Xunta de Rugby
A Copa Xunta de Rugby é unha competición de rugby por eliminatorias organizada pola Federación Galega de Rugby que se disputa anualmente tralo remate das competicións de liga. Os equipos compiten entre eles independentemente da súa categoría. A competición disputouse por primeira vez no ano 86. O máximo dominador do torneo ao longo da súa historia é o Vigo Rugby Club.
Kari Byron
miniatura| Kari Elizabeth Byron, nada o 18 de decembro de 1974 en California, é unha artista e presentadora de televisión, coñecida pola serie de entretemento científico MythBusters do Discovery Channel.
Pugio
miniatura|150px|Soldado armado cun pugio miniatura|150px|esquerda|Reconstrución dun pugio
O pugio era o puñal usado polos soldados das lexións da Antiga Roma. Foi usado aproximadamente entre os anos 100 a.C e o 100 d.C. e tamén foi adoptado por algúns pobos hispanos.
Resultaba unha arma ideal para a loita corpo a corpo, podendo cunha boa acometida perforar unha cota de malla. Isto era debido a que posuía un nervio central que dotaba á folla de maior resistencia e firmeza. A empuñadura era de metal e a folla medía uns 24 cm por 6 de ancho.
O pugio era unha arma auxiliar, ou ben o último recurso e estaba expresamente feita para a acción de cravar.
Kosmos 95
Kosmos 95 (Космос 95 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de novembro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 95 foi o segundo membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 93 e seguido polo Kosmos 197. Kosmos 95 foi inxectado nunha órbita inicial de 521 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de xaneiro de 1966.
Zënzar
Zënzar é unha banda de punk rock galega procedente de Meirama (Cerceda), e formada durante o outono do ano 1987.
Son a banda con máis anos de actividade en Galiza facendo rock en galego, polo que son alcumados a miúdo como "os padriños do rock galego". O vocalista do grupo é o polifacético Xosé Bocixa.
Inicios (1987-1996)
O grupo formouse no outono de 1987 co nome de Mördor. O seu primeiro concerto foi no Nadal de 1988 no pub Non sei da Silva, sendo un sexteto. Mantiveron esa formación ata o ano 1991 cando saíron da banda o teclista Manuel Jesús e o guitarrista Luis. Destes primeiros anos destaca unha gravación en Meirama de 1990, a única que teñen como sexteto, e onde están as súas primeiras cancións e algunhas versións de bandas como Ilegales ou Nacha Pop.
A finais de 1992 gravaron a súa primeira maqueta, Contos e lendas de terra adentro, con cinco temas. En 1993 dúas das súas canción apareceron no disco recompilatorio Rock na Costa da Morte, xunto con outras cinco bandas. A mediados de 1993, tras coincidir en Malpica cunha banda cántabra que se chamaba igual, mudaron o nome para "Zënzar".
En 1995 apareceu a súa segunda maqueta, Fascinados polo prohibido, oito cancións coas que definiron máis o son que os faría logo coñecidos. Nesa época realizaron concertos ao lado de bandas xa consolidadas no panorama do rock estatal, como Extremoduro, Platero y tú, Boikot, Manolo Kabezabolo ou Barón Rojo.
Primeiros discos (1997-2009)
No ano 1997, a banda editou o seu primeiro álbum, Disparados ó futuro, con 12 temas gravados nos estudios Fussión de Vigo. Despois da saída do disco realizaron unha xira de presentación do mesmo que os levou a facer concertos durante dous anos, entre elas as actuacións nas primeiras edicións dos festivais Alen Galicia na Illa de Arousa, e Santi Rock en Santiago de Compostela. Ese ano tamén apareceron dous temas seus nos recompilatorios Bambán Vol. II e Oito anos de sequestros.
Durante a xira incorporouse a Zënzar o guitarrista Mario Grela. Despois dunha etapa de menor actividade, na primavera do 2001 apareceu o seu segundo álbum, baixo o título Todo vai ben, con 13 temas, todos eles en galego. Dous dos temas incluíron as colaboracións do gaiteiro dos Papaqueixos, Xan, e de Rómulo Sanjurjo, acordeonista dos Diplomáticos de Monte Alto. Após o lanzamento a banda embarcouse nunha xira de presentación duns 40 concertos por Galicia. Rematada a xira no ano 2002, a banda entrou no estudio Bonham da Coruña para gravar oito temas dun novo disco, Rockanrol, que saíu á venda en xuño dese ano.
Despois do lanzamento a banda entrou nun período de menor actividade, pero deron o seu primeiro concerto en Madrid e realizaron dúas actuacións logo do afundimento do Prestige en Malpica de Bergantiños e Cerceda.
A finais do ano 2004 comezaron a traballar no que sería o seu seguinte álbum, pero pouco despois o guitarrista Manuel Silveira abandonou a banda. No 2006 entraron no estudio de Xabier Abreu en Nigrán para gravaren Sigue... e dalle. O disco, que inclúe un DVD, foi presentado o 30 de xuño dese ano na sala Nunca Máis de Ordes. Ese mesmo ano incorporouse Paco Cerdeira como segunda guitarra, despois de colaborar na gravación do álbum. A "Tribu" foi o seguinte traballo, no que colaboraron voces coma a de María Xosé Silvar (Sés), Vituco Neira (Ruxe Ruxe), Martin (Machina), Gende Beat ou Xurxo Souto. Tamén músicos convidados que pasan a acompañalos nalgúns concertos de presentación deste traballo. O disco incluía un tema cantado en barallete, "Caneando ruainas".
Década de 2010
No 2011 editouse un DVD titulado Zënzar ao Vivo, coa actuación no Festival de rock de Cerceda do ano 2009, que conta con 15 temas nos que aparecen todas as colaboracións antes mencionadas. No 2012 editouse Vaise armar. Nese ano participaron en festivais como o Derrame Rock, Brincadeira ou Festigal.
En febreiro de 2013 publicouse o disco-homenaxe Vai polos padriños, con 19 temas re-interpretados por 18 grupos galegos como Ruxe Ruxe, Dios ke te crew, Machina, Os tres trebóns, Invivo, Som do Galpom, Raiba, K-Raxe ou A compañía do ruído. En maio de 2015, no Mesón do Vento, presentaron o seu novo disco de estudio, titulado Camiñando entre serpes. Foi gravado no estudio Escola da Rúa en Carballo e contou coa colaboración, entre outros, de Ruxe Ruxe, cos que ademais iniciaron unha xira conxunta.
En novembro de 2016, un cancro acabou coa vida de Tabe, o baixista do grupo, que xa fora substituído dende uns meses atrás por Laura Romero, debido á enfermidade. O grupo dedicoulle a canción "Samurai" do seu seguinte disco, Benvidas ó futuro., que saíu á luz a finais de 2020.
Universidade Ramon Llull
A Universidade Ramon Llull (en catalán: Universitat Ramon Llull) é unha universidade privada de inspiración cristiá situada en Barcelona, Cataluña (España), nomeada así en recordo do beato Ramon Llull.
Historia
Desde a súa constitución, a URL tivo unha estrutura de federación que potencia a personalidade dos centros que a integran. Nos seus anos de existencia, a Universidade Ramon Llull estendeu progresivamente as súas actividades e foi integrando ás seguintes novas institucións federadas, ata alcanzar as 10 institucións que actualmente a compón:
Como centro asociado, atópase a Escola Superior de Deseño (ESDI).
Froito desta evolución foi a creación de novas facultades e escolas así como a ampliación da oferta de estudos ata, actualmente, 46 titulacións. A partir do curso 2006/2007 a Universidade Ramón Llull empezou a ofrecer estudos de posgrao oficiais dentro do marco do Espazo Europeo de Educación Superior.
Vilela, Vilela, Rodeiro
Vilela é un lugar da parroquia de Vilela, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
Nassau, Illas Cook
Nassau é unha das Illas Cook setentrionais. Está situada a 89 km ao sueste de Pukapuka, de quen depende administrativamente. As súas coordenadas son: 11º 13' S 165º 25' O.
A illa ten unha forma ovalada e é a única do grupo norte das Cook que non ten unha lagoa interior. A superficie total é de 1,3 km². Ten grandes plantacións de cocos e de taro que exportan a Pukapuka. A poboación total era de 72 habitantes no censo do 2001. Non dispón de aeroporto.
O nome tradicional era Te Motu-ngaongao que significa 'a illa deserta'. Foi descuberta en 1834 polo capitán norteamericano Elihu Coffin, no baleeiro Mary Mitchell. O ano seguinte foi visitada polo baleeiro estadounidense Nassau, e despois polo Newport. Coñeceuse tamén cos nomes de Mitchell Island e Newport Island.
Rial, Adina, Sanxenxo
Rial é un lugar da parroquia de Adina, no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 contaba cunha poboación de 107 habitantes (48 mulleres e 59 homes), o que representa un claro aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 86 veciños, a mesma poboación que tiña en 2008.
Linda ó oeste co río do Carragal, sobre o que existe un muíño de auga, de propiedade privada. Antigamente usábase para moer en réxime comunal.
Columbus Clippers
Os Columbus Clippers son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Columbus, Ohio. O club, de clase Triple-A, compite na International League como membro da Midwest Division. A franquía é propiedade do Condado de Franklin e está afiliado aos Cleveland Indians da Major League Baseball. Desde 2009, o equipo xoga os seus xogos como local no Huntington Park, un estadio con capacidade para 10.100 espectadores e cun custo de construción de 70 millóns de dólares.
Luis Rodríguez de Viguri
Luis Rodríguez de Viguri Seoane, nado en Santiago de Compostela o 16 de outubro de 1881 e finado en Madrid o 12 de decembro de 1945, foi un avogado, diplomático e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito, pertenceu ao Corpo Xurídico Militar e á carreira consular. Iniciou a súa carreira política no Partido Conservador como adherido a Augusto González Besada, obtendo un escano de deputado por Lugo nas sucesivas eleccións que se celebraron entre 1918 e 1923. Foi Subsecretario de Ministerio de Abastecementos (1919) e Subsecretario da Presidencia (1921).
Foi ministro de Fomento entre o 4 e o 7 de decembro de 1922 nun goberno que presidiu Sánchez Guerra, e ministro de Economía Nacional ao finalizar a ditadura de Primo de Rivera entre o 20 de agosto de 1930 e o 18 de febreiro de 1931 nun gabinete presidido por Dámaso Berenguer. miniatura|150px|Luis Rodríguez de Viguri, retrato en [[Vida Gallega, 1934.]]
Durante a Segunda República achegouse aos agraristas, e obtivo un escano pola provincia de Lugo nas eleccións xerais de 1933 como independente de dereitas e nas eleccións xerais de 1936 polo Partido Agrario Español. Entre 1934 e 1936 foi tamén presidente da Real Sociedade Xeográfica de España.
Manuel Saco Pradeda
Manuel Saco Pradeda, nado en Vila de Mouros (O Incio) e finado en Sarria o 14 de abril de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi xuíz municipal de Sarria e representante de Pepe Benito na comarca na primeiras décadas do século XX. Combativo durante a ditadura de Primo de Rivera, seguiu manexando os fíos da política local. Nos meses previos o alzamento militar o seu compromiso coa CEDA e os enfrontamentos e desacordos co concello, supuxeron o apedramento da súa casa e a destrución do mobiliario do Casino, e deron lugar a varias causas xudiciais contra sarriaos de esquerdas. Despois da sublevación do 18 de xullo de 1936, a través da actuación do seu fillo Manuel Saco Rivera en Burgos, mantivo a colaboración coas autoridades do novo estado.
Casado con María Purificación Rivera López, era dono da Casa forte de Guerra ou Casa dos Saco Quiroga en Vila de Mouros.
Henri Matisse
Henri Matisse ou Henri-Émile-Benoît Matisse (en francés ) nado en Le Cateau-Cambrésis o 31 de decembro de 1869 e finado en Niza o 3 de novembro de 1954, foi un pintor, escultor e deseñador francés que destacou por un uso característico da cor e por un debuxo fluído, brillante e orixinal. Como debuxante, gravador e escultor, pero principalmente como pintor, Matisse é comunmente considerado, xunto con Picasso e Marcel Duchamp, como un dos tres artistas que axudaron a definir os acontecementos revolucionarios nas artes plásticas nas primeiras décadas do século XX, responsables de importantes avances na pintura e na escultura. Aínda que é considerado como o máximo representante do fauvismo, estilo que cultivou nos seus primeiros anos, tamén foi aclamado como un dos representantes da tradición clásica na pintura francesa.
Primeiro traballou nun estilo académico e posteriormente cultivou o impresionismo, o puntillismo, e o fauvismo, do que foi mestre de escola; continuou sempre, dentro dunha heterodoxia, fiel ao fauvismo. En 1917 iniciou unha etapa naturista, de cores claras e luminosas abandonando as investigacións. Máis adiante volveu a novas investigacións de simplificación, buscando acordos cromáticos novos e máis forza na liña e na cor. Posteriormente acentuou a audacia das cores fortes, por contraste de tons ou establecendo unha unidade de cor. Cara ao final da súa vida, practicou técnicas como a dos papiers collés (en francés: papeis pregados). Tamén practicou o debuxo ao lapis e a pluma. Como gravador, ten máis de cincocentas obras catalogadas en diferentes técnicas, e ilustrou importantes obras literarias francesas.
Primeiros anos e formación
230px|miniatura| Musée Départemental Henri Matisse en Le Cateau-Cambrésis, en [[Norte-Paso de Calais, localidade onde naceu Matisse]] O seu nome de nacemento foi Henri-Émile-Benoît Matisse, e naceu en Le Cateau-Cambrésis, na rexión de Norte-Paso de Calais, Francia. Fillo primoxénito dunha familia de comerciantes de sementes, criouse en Bohai-en-Vermandois, no nordeste de Francia, onde os seus pais tiñan o negocio; este feito pode explicar o seu interese posterior de representar varias plantas nos motivos téxtiles. En 1887 foise a París para estudar dereito, traballando como pasante nun tribunal no seu pobo natal, Le Cateau-Cambrésis, tras gañar a praza nun concurso. O 1889 empezou a pintar, todo empezou durante un período de convalecencia, logo de sufrir un ataque de apendicite que lle obrigou a gardar repouso durante semanas, para que se distraese a súa nai levoulle utensilios de pintura. Como el vai describir máis tarde, descubriu "unha especie de paraíso",. Tras recuperarse da enfermidade, mentres retoma os estudos de dereito, vai matricularse na escola de debuxo de Quentin de La Tour para deseñadores da industria téxtil.
O 1890, abandonou os estudos de dereito para dedicarse á pintura e á escultura; decidira converterse nun artista, aínda que esta decisión decepcionó profundamente ao seu pai. Ao ano seguinte, en 1891, trasladouse a París, onde foi admitido na Académie Julian. Máis tarde, en 1895, asistiu ao taller de Gustave Moreau. Inicialmente pintaba naturezas mortas e paisaxes, no máis tradicional estilo flamengo, e era un admirador de Chardin, un dos seus pintores preferidos, como estudante chegou a facer catro copias de obras de Chardin que se expoñían no museo do Louvre. No taller de Gustave Moreau coñeceu Georges Rouault e Albert Marquet, e naquela época visitou exposicións de artistas destacados como Corot e Cézanne.