cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rusia
A cultura rusa
Historicamente, a condición dominante en Rusia foi ocupada pola cultura rusa, a cultura do idioma ruso e a nacionalidade rusa. Isto é parcialmente, porque os rusos constitúen a maioría da poboación do país e porque moitas veces na historia de Rusia, as culturas doutras nacionalidades foron aculturadas a través da rusificación, por exemplo o Ucase de Ems.
A cultura da antiga Rusia viuse involucrada na conversión ó cristianismo ortodoxo e a acollida da arte e arquitectura bizantinas. A Igrexa tiña recursos para encomendar grandes obras de arte, así como a vontade e intención de conservalas.
En 1890, unha nova forma de arte tivo o seu auxe, as vangardas. Porén, foron desenvoltas dentro do réxime da Unión Soviética cando o goberno tomou o control de toda actividade artística.
A política da URSS respecto da cultura, foi controvertida: por un lado, estivo o desexo (motivado politicamente) de crear un pobo exclusivamente "soviético", expresado na noción da cultura soviética e exemplificado polo Realismo socialista. Pola outra banda, houbo campañas recorrentes de preservación das culturas nacionais: cada etnicidade tiña os seus propios "grandes escritores autóctonos" e as prácticas culturais folclóricas foron oficialmente apoiadas.
Dentro da literatura Rusa atópanse grandes mestres da literatura universal, rusos coma Alexander Pushkin, Fiódor Dostoievski, Lev Tolstoi, Anton Chekhov etc.
Lingua
O ruso é a lingua oficial da Federación Rusa. Falado por case o 99% dos seus habitantes. O seu uso está amplamente estendido en moitas outras áreas adxacentes de Asia e Europa Oriental. Algunhas subdivisións de Rusia teñen outras linguas adicionais á parte da oficial.
Relixión
miniatura|esquerda|200px|Patriarca Filaret (Feodor Romanov). miniatura|250px|dereita|Catedral de San Basilio, [[Moscova.]] Rusia é un Estado laico. A liberdade de culto está garantida pola Constitución.
Segundo o Centro de Investigacións Sociolóxicas da Universidade Estatal de Lomonosov (Moscova), o 43.3% dos adultos considérase adherente da Igrexa Ortodoxa Rusa, mentres o 50.6% se considera simplemente cristián. Aínda que os ortodoxos rusos son predominantes (90 millóns, o 63% da poboación), outras comunidades cristiás, como os ortodoxos armenios, católicos, protestantes, mormóns e testemuñas de Xehová tamén existen en cantidades menores. Segundo a Lei do Parlamento Ruso de 1997 sobre a relixión, as catro relixións de Rusia son a Igrexa Ortodoxa Rusa, o islam, o budismo e o xudaísmo. Todas as demais relixións deben cumprir unha serie de requisitos para a súa inscrición e dereito de predicar. Calcúlase que hai arredor de 15 a 20 millóns de musulmáns rusos, sendo así o islam a segunda relixión con máis seguidores do país. Rusia é o cuarto país con maior cantidade de xudeus logo de Israel, os Estados Unidos e a Arxentina. Ademais hai unha gran porcentaxe de ateísmo, en parte como consecuencia do pasado soviético que, en base ós textos de Karl Marx, desalentaba as relixións.
Mar de Bering
O mar de Bering (Бе́рингово мо́ре) é unha parte do océano Pacífico. Limita ao norte e ao leste con Alasca, ao oeste con Siberia en Rusia, e ao sur coa Península de Alasca e as Illas Aleutianas. O mar recibe o seu nome polo seu descubridor, o navegante danés Vitus Bering.
Características
Durante a última glaciación, o nivel do mar foi o suficientemente baixo como para permitir migrar a persoas e animais de Asia a América do Norte a pé, a través de onde actualmente se sitúa o estreito de Bering, localizado na zona norte do Mar. Isto recibe comunmente o nome de "istmo de Bering" e crese que foi o primeiro punto de entrada de persoas cara ao continente americano.
Cun clima moi tormentoso e altas ondadas, a navegación é arriscada, ademais o norte do mar conxélase durante o inverno. O mar é rico en recursos pesqueiros, principalmente centolas.
Xeografía
miniatura|Mar de Bering mostrando o maior dos canóns submarinos que cortan a marxe
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar de Bering como segue:
Illas
As illas do mar de Bering inclúen:
Falacia
miniatura|Caricatura de [[Charles Darwin coma un simio, na revista Hornet. Esta caricatura consiste nunha apelación ó ridículo, unha forma de argumentum ad hominem.]] Unha falacia é un argumento que, malia semellar válido, non é tal. É, xa que logo, loxicamente inconsistente, fallando no soporte eficaz do que pretende probar. Os argumentos que se destinan á persuasión poden parecer convincentes para gran parte do público a pesar de conteren falacias, mais non deixan de ser falaces por causa diso. Debido a isto, ocasionalmente úsanse como figuras estilísticas.
Un argumento pode ser falaz tendo as súas premisas e conclusión verdadeiras. Isto é, o que fai falaz a un argumento non é a falsidade das súas afirmacións senón a invalidez do razoamento en si mesmo.
Recoñecer as falacias é por veces difícil. É importante coñecer os tipos de falacia para evitar trampas lóxicas na propia argumentación e para analizar a argumentación allea. Xa Aristóteles identificou trece tipos de falacias nas súas Refutacións sofísticas. Hoxe en día téñense proposto varios sistemas de clasificación e son centos as falacias identificadas.
Non só a lóxica ten interese na análise das falacias. A política, a publicidade, o dereito, a relixión, a ciencia e o xornalismo son eidos nos que a falacia ten grande importancia, xa que basean boa parte das súas actividades na argumentación e na persuasión.
Definición de falacia
Non existe un consenso xeneralizado á hora de abordar a definición de falacia. O profesor de filosofía Charles Hamblin na súa obra Fallacies (1970), tras rastrexar a evolución da noción dende tempos de Aristóteles ata o século XX, chegou á conclusión de que a mellor definición de falacia é a de aquel argumento que, malia semellar válido, non é tal. Porén, autores posteriores coma Ralph Johnson ou Hans Hansen cuestionaron a conclusión de Hamblin e propuxeron definicións alternativas. Para Van Eemeren e Grootendorst unha falacia defínese como unha violación das regras de discusión. Unha dificultade obvia resultante da aplicación desta noción é concretar cales son as regras a respectar nunha discusión.
En lóxica, unha falacia é un xeito de razoamento que sempre ou case sempre conduce a un argumento incorrecto, debido a un defecto na súa estrutura, podendo aproveitarse dos prexuízos ou nesgos cognitivos para semellaren lóxicas. O erro inconsciente ou voluntario pode mudarse por unha manipulación deliberada, converténdose a falacia lóxica nun mecanismo manexado a conveniencia para poñer en práctica os nesgos cognitivos, tal e como acontece na publicidade ou nos procesos de control mental ou social.
Moitas veces as falacias escapan ao ámbito de análise da lóxica formal, empregando a causalidade ou estrataxemas psicolóxicas fundamentadas no emprego das relacións de poder entre o orador e o interlocutor, como as chamadas patrióticas ou á moralidade, para establecer as premisas intermedias, ben sexan explícitas ou implícitas, precisas para o razoamento. Así, presuncións non expresadas de xeito explícito e difíciles de detectar nun primeiro momento serven de base a moitas falacias.
Tipos de falacias
(Algúns dos nomes usados están en latín, coa tradución ao lado.)
Basicamente consiste en afirmar que algo é verdadeiro ou bo só porque é antigo ou “sempre foi así”. Este tipo de falacia baséase en dúas suposicións que non teñen por que ser certas:
Ex: "As mulleres deben ficar na casa porque sempre se fixo así".
En vez do argumentador probar a falsidade do enunciado, ataca a persoa que fixo o enunciado.
Ocorre cando algo se considera verdadeiro simplemente porque non se probou que é falso (ou probar que algo é falso por non haber probas de que sexa verdade), ou ben facendo fincapé na incapacidade do opoñente de presentar probas do contrario. Repare que é diferente do principio científico de considerar algo falso ata que sexa probado que é verdadeiro.
Quen fai uso desta argumentación non basea o seu discurso no coñecemento, senón na ignorancia, o que pode criticarse coa frase de que "a ausencia de probas non é proba de ausencia", xa que se infire a veracidade ou a falsidade dunha afirmación en función da ignorancia existente sobre ela.
Ex: "Xoán di a verdade (ou unha mentira), pois ninguén pode probar o contrario."
"É certo que Deus existe (ou que non existe), pois non se pode probar o contrario."
Tipo de falacia na cal a conclusión non segue as premisas.
Ex: "É bo acabar coa pobreza neste país; É bo eliminar a corrupción neste país; Polo tanto, imos votar no Xoán para presidente!"
Utilización dalgún tipo de privilexio, forza, poder ou ameaza para impor a conclusión. É frecuente o seu uso para xustificar a intervención nun conflito, xustificable polo medo ás consecuencias de non actuar. É claro que o medo ás posibles consecuencias non fai máis veraz unha posibilidade. Pode ser un xeito de argumentum ad consequentiam, na medida en que o argumentante vese obrigado a admitir a veracidade a falacia para evitar as consecuencias negativas de non facelo, ou de argumento da autoridade, no cal se admite o razoamento perante a autoridade de forza de quen reclama a falacia.
Ex: "Crea en Deus, senón irá para o Inferno."
É a tentativa de gañar a causa por apelar a unha gran cantidade de persoas. Isto é, que algo debe ser verdadeiro porque moita xente o cre así. É unha falacia porque o mero feito de que unha crenza estea amplamente estendida non a fai necesariamente certa, xa que se unha persoa mantén unha opinión equivocada, tamén moitas poden mantela. En democracia o principio maioritario do voto non implica que a decisión acordada pola maioría sexa a correcta, sobre todo se se teñen en conta os variados que poden ser os métodos que se empregaron para conseguir ese consenso.
Ex: "Deus existe porque gran parte da poboación mundial cre nel."
Semellante ao "ad populum". Afirma que cantas máis persoas consideran unha proposición, máis probábel é a proposición de ser verdadeira.
Ex: "Deus existe pois o 85% das persoas consideran que si. Non poden estar enganados."
Ex: "Se Aristóteles dixo isto, é verdade" ou "Se a Biblia di isto, isto necesariamente é a verdade".
Ocorre cando unha regra xeral se aplica a un caso particular onde a regra non debería aplicarse. Tamén chamada accidente, cométese cando se ignora ou se esquece que unha xeneralización pode ter excepcións.
Ex: "1. Cortar a unha persoa cun coitelo é un crime. 2. Os cirurxiáns cortan a persoas con coitelos. 3. Xa que logo, os cirurxiáns son criminais."
É o oposto do Dicto Simpliciter. Ocorre cando unha regra específica é atribuída ao caso xenérico, isto é, infírese unha conclusión xeral a partir dunha proba insuficiente.
Ex: "Xoán é feliz. Polo tanto, todos os Xoán son felices."
Un caso característico deste tipo de falacia constitúeno as mostras nesgadas. Considérase unha mostra nesgada aquela mostra estatística que foi falsamente considerada como típica da poboación da cal foi tomada. Por exemplo, un asistente ao cine pode dicir: A todo o mundo lle gustou a película, sen mencionar que todo o mundo foron el e os seus tres amigos ou un grupo de fans do director. As sondaxes en liña e as mostras por chamadas voluntarias son un tipo particular deste erro, porque as mostras están implicitamente preseleccionadas ou autoseleccionadas. No mellor dos casos, isto significa que as persoas que se preocupan máis sobre o asunto responderán ou opinarán e no peor, só aquelas que sintonicen unha radio particular, un xornal particular ou unha lista política.
É o feito de concluír que unha propiedade das partes debe aplicarse en total. Tamén poden distinguirse falacias de composición cando se infire algo acerca dun todo porque é verdadeiro acerca de todas as súas partes.
Ex: "Este camión está composto só por compoñentes lixeiros, logo el é lixeiro tamén." Ou: "Todos no país pagan as súas débedas. Polo tanto, o país paga as súas débedas".
Oposto da falacia de composición. Asume que unha propiedade do todo aplícase a cada parte, é dicir, infire que algo é verdadeiro respecto a unha parte porque o é con respecto a todo o conxunto.
Ex: "Vostede debe ser rico pois estuda nun colexio de ricos." Ou: "As formigas destrúen as árbores. Logo, esta formiga pode destruír unha árbore."
Consiste en atribuír falsas ideas ao opoñente, manipulando ou caricaturizando as súas palabras, para dar a entender que defende un punto de vista reprobábel. Isto é, o argumentante crea unha opinión doada de refutar e logo atribúella ao seu opoñente. Deste xeito, este argumento ficticio pasa a ser o obxecto de discusión, no canto do argumento real.
Por exemplo, A di: "Creo que os menores de idade non deben de saír sós pola noite", ao que B replica: "Claro, deberían estar todo o día pechados na casa, non si?". Está claro que A non afirmou semellante cousa, pero B crea esa opinión, feble e doada de rebater, e colócoa na boca de A, desviando así o verdadeiro debate.
Ex: "O Celta vai gañar o xogo de hoxe porque hoxe é xoves e ata agora sempre gañou cando xogou os xoves."
Consiste en dicir que, polo simple feito de que un evento ocorreu axiña despois do outro, eles teñen unha relación de causa-efecto.
Ex: "O Xapón rendeuse logo despois da utilización das bombas atómicas por parte dos EUA. Polo tanto, a paz alcanzouse debido á utilización das armas nucleares."
Ocorre cando as premisas son tan cuestionábeis como a conclusión alcanzada.
Ex: "Sócrates tentou corromper a xuventude da Grecia, a maioría (que votou pola súa condenación) sempre ten razón, logo foi xusto condenalo á morte."
Ocorre cando alguén asume como premisa a conclusión a que se quer chegar.
Manuel Rodríguez Louro
Manuel Rodríguez Louro, nado no Ézaro (Dumbría) o 15 de maio de 1916 e finado en Hartheim o 16 de setembro de 1941, foi un mariñeiro e militar galego.
Falacia
Tipos de falacias
Ex: "Sabemos que Xoán di a verdade pois moitas persoas din iso. E sabemos que Xoán di a verdade pois nós coñecémolo."
Cuestiona un feito asumindo un presuposto verdadeiro.
Ex: "Onde escondeu vostede o diñeiro roubado?"
A Hard Day's Night (álbum)
A Hard Day's Night é o terceiro álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 10 de xullo de 1964 a través do selo Parlophone. A súa cara 1 contén os temas da banda sonora da película A Hard Day's Night. A versión estadounidense publicouse dúas semanas antes, o 26 de xuño a través de United Artists Records e cunha orde de cancións distinta. Este é o primeiro álbum dos Beatles en ser gravado enteiramente en cinta de catro pistas, permitindo unhas boas mesuras estéreo.
Falacia
Tipos de falacias
Ou "Falacia da Conclusión Irrelevante". Consiste en utilizar argumentos válidos para chegar a unha conclusión que non ten ningunha relación cos argumentos utilizados.
A Hard Day's Night (álbum)
A Hard Day's Night foi colocado no número 307 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Falacia
Tipos de falacias
Ex: "Os astronautas do Proxecto Apollo estaban ben preparados, todos eran excelentes aviadores e tiñan boa formación académica e intelectual, alén de presentar boas condicións físicas. Logo, foi un proceso natural os EUA gañaren a carreira espacial contra a Unión Soviética pois o pobo americano é superior ao pobo ruso."
A Hard Day's Night (álbum)
Listaxe de cancións
Todos os temas acreditados a John Lennon e Paul McCartney.
Falacia
Tipos de falacias
Ocorre cando as premisas usadas no argumento son ambiguas debido á mala elaboración gramatical.
É unha forma de falacia debido á mudanza de significado pola entoación. O significado é mudado dependendo da énfase das palabras.
Ex: compare: "Non debemos falar MAL dos nosos amigos." con: "Non debemos falar mal dos nosos AMIGOS".
Ocorren dous feitos. Son colocados como similares por seren derivados ou similares a un terceiro feito.
Ex:
Esta falacia ocorre cando se tenta construír un argumento condicional que non está nin no Modus ponens (afirmación do antecedente) nin no Modus Tollens (negación do consecuente). A súa forma categórica é:
Se A entón B. B              Entón A.
Ex: "Se hai coches entón hai contaminación. Hai contaminación. Logo, hai coches."
Yashmina Shawki
Yashmina Shawki, nada en Vigo en 1967, é unha historiadora, xornalista, conferenciante e escritora galega especializada en Oriente Próximo, e en concreto no pobo kurdo.
Falacia
Tipos de falacias
Esta falacia ocorre cando se tenta construír un argumento condicional que non está nin do Modus ponens (afirmación do antecedente) nin no Modus Tollens (negación do consecuente). A súa forma categórica é:
Yashmina Shawki
Primeiros tempos
Nada en Vigo, é filla de nai galega e pai iraquí, e viviu os seus primeiros anos en Bagdad (Iraq), volvendo a Vigo para a súa escolarización. Con catorce anos regresou a Bagdad a cursar a educación secundaria, se ben volveu a Vigo por mor da inseguridade do país.
Falacia
Tipos de falacias
Se A entón B. Non A          Entón non B.
Yashmina Shawki
Formación académica
É licenciada en Dereito (1992) e en Historia Contemporánea (1993) pola Universidade de Santiago de Compostela.
Falacia
Tipos de falacias
Ex: "Se hai coches entón hai contaminación. Non hai coches. Logo, non hai contaminación."
Yashmina Shawki
Xornalismo
Comenzou a súa actividade como xornalista como articulista de opinión en El Correo Gallego en 1996, pasando a Atlántico Diario en 1998, e a La Voz de Galicia en 2001.
Falacia
Tipos de falacias
Tamén coñecida como "falacia do branco e negro". Ocorre cando alguén presenta unha situación con só dúas alternativas, cando de feito outras alternativas existen ou poden existir.
Ex: "Se vostede non está a favor de min entón está contra min."
Yashmina Shawki
Xornalismo
Colabora en Radio Voz desde 2004, desde 2010 no programa Despierta Galicia. Participa regularmente no programa Galicia por diante de Radio Galega, así como na TVG en programas como Foro Aberto, A Chave, ou Volver ao Rego.
Falacia
Tipos de falacias
Esta falacia é a de considerar que o diñeiro é indicativo de estar no certo. Aqueles máis ricos son os que probabelmente están acertados.
Ex: "Se o Barón di iso é porque é verdade."
Yashmina Shawki
Obra
Conta con obra tanto en castelán como en galego.
Falacia
Tipos de falacias
Oposto ao "ad Crumenam". Esta é a falacia de asumir que só porque alguén é máis pobre, entón é máis virtuoso e verdadeiro.
Ex: "A voz dos pobres é a voz da verdade."
É a aplicación da repetición constante e a crenza incorrecta de que canto máis se di algo, máis correcto está.
Ex: "Se fulano di tanto que a súa bicicleta é azul, entón ela é azul."
Ocorre cando se exixe unha resposta simple a unha cuestión complexa.
Ex: "Que forza debemos empregar aquí? Forte ou fraco?"
Falacia cometida cando se introuce material irrelevante no asunto discutido para desviar a atención e chegar a unha conclusión diferente.
Ex: "Será que o pallaso Xoán é o asasino? No ano pasado un pallaso matou un neno."
Ocorre cando un concepto abstracto é tratado como cousa concreta.
Ex: "A tristeza de Xoán é a culpa de todo."
Falacia do "mais vostede tamén". Ocorre cando unha acción se torna aceptábel pois outra persoa tamén a cometeu.
Cando o argumentador transfire ao seu opositor a responsabilidade de comprobar o argumento contrario, eximíndose de probar a base do seu argumento.
Kevin Costner
Kevin Michael Costner, nado en Lynwood (California) o 18 de xaneiro de 1955, é un actor e director de cinema estadounidense. Gañou dous Premios Oscar, tres Globos de Ouro, un Emmy, e foi nomeado a tres BAFTA (British Academy of Film and Television Arts). É coñecido por interpretar a Eliot Ness en Os intocables de Eliot Ness, a Crash Davis en Os búfalos de Durham, a Ray Kinsella en Field of Dreams, ó Tenente John J. Dunbar en Dances with Wolves, Jim Garrison en JFK, Robin Hood en Robin Hood, príncipe dos ladróns, Frank Farmer en O escolta, e a Jonathan Kent en O home de aceiro.
Traxectoria
A súa fama no cinema comercial arrincou coa película de H. Heard Shadows Run Black (1981), aínda que o seu primeiro papel como protagonista foi en Silverado (1985). Participou despois nunha gran cantidade de películas con éxito comercial; en 1990 debutou como director con Dances with Wolves, coa que gañou sete Óscars.
Maneo
O maneo é un baile derivado da xota, propio da comarca de Bergantiños e da zona occidental da de Ordes (Trazo e Tordoia). Musicalmente acompáñase só de canto e pandeiretas.
Características
Bailase en dúas liñas de bailadores, de unha ou máis parellas, que bailan en espello. Os puntos son improvisados por un dos bailadores, o guía, e imitados a continuación polo resto. Ten dúas partes ben diferenciadas: punto e volta. O cambio entre as partes márcase na pandeireta cunha secuencia de toques fortes e secos:
Informativos Telecinco
Informativos Telecinco é o espazo de noticias da cadea de televisión española Telecinco, que pertence ao grupo Mediaset España. Os informativos, do mesmo xeito que Noticias Cuatro están producidos pola Axencia Atlas, compañía do mesmo grupo.
Trala integración de Cuatro en Mediaset España, e a entrada deste grupo no accionariado de Digital+ en decembro de 2009, o 10 de xaneiro de 2011 produciuse unha fusión de medios técnicos e humanos entre Informativos Telecinco e Noticias Cuatro con sede nas instalacións de Fuencarral. Á fronte da dirección destes Servizos Informativos Unificados (SIU) está Juan Pedro Valentín como director de contidos da axencia e responsable de Noticias Cuatro e Pedro Piqueras ao mando de Informativos Telecinco.
Premio Ondas
1999. Nacionais de televisión: Mellor programa especializado
Xoán V Paleólogo
miniatura|Moeda de Xoán V Paleólogo Xoán V Paleólogo, nado en 1332 e finado o 16 de febreiro de 1391, foi o fillo de Andrónico III, a quen sucedeu como emperador bizantino en 1341, con nove anos de idade. Xoán VI Cantacuzeno, amigo do seu pai, actuou como o seu rexente e co-emperador (1347-1354). Xoán V viuse obrigado a loitar contra Xoán Cantacuzeno, pois este usurpou o trono durante a súa minoría, e non se fixo co poder ata 1354.
Traxectoria
O seu reinado estivo marcado pola paulatina disolución do poder imperial, mentres os turcos otománs tomaban Adrianópolis e Filipolis (véxase Suleimán Pachá), conquistaban Serbia e obrigaban ao emperador a pagarlles tributo. Trala conquista de Galípolis polos turcos, a propia Constantinopla viuse ameazada, e Xoán V pediu auxilio a Occidente, propoñendo o final do cisma entre as igrexas bizantina e latina, ao recoñecer a supremacía desta última. Empobrecido pola guerra, foi detido polas súas débedas en Venecia (1369). En 1371 recoñeceu a soberanía do sultán otomán Murad I, que máis tarde o axudaría a recuperar o trono (1379), tras ser deposto polo seu fillo Andrónico IV en 1376. En 1390 o seu neto Xoán VII tamén usurpou o trono durante algún tempo. A Xoán V sucedeuno o seu fillo Manuel II Paleólogo. O seu segundo fillo Teodoro I Paleólogo herdou o Despotado de Morea en 1383.
Cara ao final do seu reinado, en 1390, Xoán mandou reforzar a Porta de Ouro de Constantinopla, e para iso usouse mármore das igrexas abandonadas na cidade. Ao terminar estas obras, Baiaceto I, con ameazas de guerra, esixiu que Xoán desmontase os devanditos reforzos: Xoán V viuse obrigado a obedecer as ordes do seu soberano, pero se di que morreu por mor dos sufrimentos derivados desta humillación.
Xoán VI Cantacuzeno
Xoán VI Cantacuzeno (h. 1292 - 15 de xuño de 1383), emperador bizantino de 1347 a 1354, naceu en Constantinopla. Pertence á Dinastía Cantacuzeno.
Traxectoria
Relacionado coa casa dos Paleólogo pola familia da súa nai, cando Andrónico III ascendeu ao trono en 1328 confióuselle o máximo poder na administración. Á morte do emperador en 1341, Cantacuzeno quedou como rexente de Xoán V Paleólogo que só contaba con nove anos de idade.
Ao ter a oposición da emperatriz e dun poderoso partido cortesán, rebelouse e fíxose coroar emperador en Didymoteicos, en Tracia, mentres que Xoán V e os seus partidarios conservaban Constantinopla.
A guerra civil que seguiu durou seis anos, en cuxo curso ambas partes pediron axudas externas, dos serbios e dos turcos otománs, e contrataron mercenarios de todo tipo. Pero o apoio dos turcos, con quen chegou a un desgraciado acordo, sería definitivo para que Cantacuzeno acabase coa guerra no seu favor.
Nesta época, o Imperio, xa entón dividido e reducido á súa mínima expresión, era atacado por todas partes. Houbo guerras cos xenoveses, que mantiñan unha colonia en Galatia e controlaban as transaccións monetarias coa corte. Guerra tamén cos serbios, que expandían o seu propio imperio nas fronteiras noroccidentais de Bizancio. E ademais produciuse a perigosa alianza cos turcos, que tomaron as primeira cidade en Europa (Galípolis en Tracia) cara ao final do seu reinado.
Cantacuzeno recorreu con demasiada facilidade á axuda estranxeira para liquidar os seus problemas internos, e como a miúdo non tiña diñeiro para pagarlles, estes tomaban cidades do Imperio como pago. As cargas fiscais que impuxo resultaron excesivas para os seus súbditos, de modo que se reforzou o partido favorábel a Xoán Paleólogo. Finalmente, cando este último entrou en Constantinopla a finais de 1354, a súa vitoria foi doada.
Cantacuzeno retirouse a un mosteiro (onde tomou o nome de Joasaf Cristódulo) e dedicouse a escribir. Morreu no Peloponeso e foi enterrado polos seus fillos en Mistra, en Laconia. A súa Historia en catro libros relata os anos 1320 - 1356: unha apoloxía das súas accións que debe ser lida tendo en conta esta circunstancia. Afortunadamente, pode complementarse e corrixirse coa obra doutro contemporáneo, Nicéforo Gregoras. Ten o mérito de ser ordenada e homoxénea, pero a información sobre asuntos que non o atinxían directamente non resulta moi fiábel.
Pobo sorabo
Os sorabos (en serbja, en serby, en sorben), son un grupo étnico eslavo que habitan en Lusacia, unha rexión dividida entre Alemaña (os estados de Saxonia e Brandenburgo) e Polonia (as provincias de Baixa Silesia e Lubusz). Segundo Constantino VII, os serbios dos Balcáns teñen a mesma orixe que os sorabos e os caxubios. Tamén di que os serbios habitaron as áreas entre os ríos Elba e Vístula, na costa sur do mar Báltico. Tradicionalmente falan a lingua soraba, estreitamente relacionada co polaco, o caxubio, o checo e o eslovaco. O sorabo é unha lingua minoritaria oficialmente recoñecida en Alemaña. Os sorabos están xenética e lingüisticamente máis relacionados cos checos e cos polacos. Por mor do proceso de asimiliación cultural entre os século XVII e XX, tódolos sorabos falan alemán dende o século XIX, e as novas xeracións tenden a non falar a lingua. O pobo sorabo está dividido relixiosamente entre católicos (a maioría) e luteranos.
OK Liga Bronce 2019
A tempada 2019 da OK Liga Bronce foi a primeira edición da liga de ascenso á OK Liga Prata, segunda categoría do hóckey a patíns español. A competición estivo integrada por 15 equipos divididos en dous grupos segundo localización xeográfica. Comezou o 23 de febreiro e finalizou o 9 de xuño.
Atol Puka Puka
Puka Puka é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado ao nordés do arquipélago, a 1.190 km de Tahití. A superfecie total é de 4 km²; cunha lagoa pequena e pechada. Ás veces inclúese no grupo das illas da Decepción, pero se atopa a 300 km ao leste e está culturalmente diferenciado. O atol foi poboado desde as illas Marquesas e a lingua local está máis relacionada co marquesano que co paumotu.
Antigamente era coñecido como Mahina. A vila principal é Teonemahina, que quere dicir «a area de Mahina». A poboación é de 175 habitantes no censo de 1996.
Conta cun aeroporto, e debido ao seu illamento, administrativamente forma unha comuna dunha única illa.
Historia
Puka Puka foi a primeira illa descuberta polos europeos na Polinesia. Fernão de Magalhães chegou o 24 de xaneiro de 1521, a vixilia da festividade da Conversión de San Pablo. Defraudado por non atopar auga nin froitos, chamou á illa San Pablo e ao grupo illas Desafortunadas (Infortunate). Durante moitos anos foi practicamente a única illa que aparecía nos mapas no medio do Pacífico. En 1616 foron redescubertas polos neerlandeses Willem Schouten e Jacob Le Maire. Atoparon tres cans de raza española e chamárona illa dos Cans (Honden Eylandt).
A principios do século XX foi colonizado por traballadores de Fakahina para explotar o recurso de guano e plantar cocos para producir copra. En 1950 foi a primeira illa que atopou Thor Heyerdahl logo de cruzar o Pacífico desde Perú coa súa embarcación de construción tradicional Kon-Tiki. O 1996 foi devastado por un tifón.
Arepa
A arepa é un tipo de comida feita de fariña de millo propia da gastronomía de Colombia e Venezuela. É un prato que se consome acotío, comunmente como parte do almorzo ou a cea, e que pode servirse con diferentes acompañamentos, como queixo, aguacate, ou partido para facer un sándwich (especialmente en Venezuela). Pode ser de diferentes tamaños, formas e varía moito o xeito de preparación. É semellante na súa forma á gordita mexicana ou á pupusa salvadoreña. As arepas tamén se poden atopar en Panamá, Porto Rico, República Dominicana, Trinidad e Tobago e as Illas Canarias.
miniatura|dereita|250px|Arepas
Jaime Carvajal
O nome Jaime Carvajal pode referirse a:
Loxa
Loxa pódese referir a:
Costrada de Pontedeume
miniatura|300px|Imaxe dunha costrada.
A costrada é unha especie de empanada de varias capas, típica de Pontedeume. Conta a tradición que a receita da costrada procede dunha comunidade de monxes de Italia, pertencente quizais á Orde de Santo Agostiño, que a trouxo ao refectorio do mosteiro de Caaveiro no século XII.
Descrición
Está formada por varias capas de carne (polo, raxo e xamón é o habitual), ou peixe e marisco (normalmente rodaballo e vieiras), separadas por unha masa especial. É un produto relativamente caro polos ingredientes que leva e a dificultade e lentitude na preparación.
A costrada, en razón quizais da súa complicación, tipicamente medieval, e onerosidade, quedou reducida no século XX a un vestixio culinario oficiado na cociña familiar e nalgún heroico establecemento. O caso máis coñecido, senón o único, é o de Cristina do Pico, reposteira da vila de Pontedeume, que durante moitos anos continuou elaborando e comercializando moi polo miúdo a costrada, gabándose de conservar con fidelidade a receita orixinal, pois sostén con vehemencia un punto de vista purista sobre a cociña galega tradicional. Preparaba a costrada na cociña da súa casa, case sempre por encarga, especialmente con ocasión das festas patronais, e enviábaa despois a cocer no forno municipal. Tivo a bo acordo de transmitir a fórmula -incluído o segredo da masa- ás súas fillas que a promoven nun establecemento creado por elas.
A continuación danse os ingredientes para facer unha costrada de carne. Se se quere facer doutro tipo, cámbiase a carne por varias clases de peixe ou marisco.
Preparación
Sérvese quente.
Bielsa
Bielsa é un municipio da comarca do Sobrarbe, na provincia de Huesca en Aragón. Unha parte do Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido pertence a este municipio.
Xeografía
Situada na confluencia dos ríos Cinca e Barrosa, sobre a morena frontal dun val de orixe glaciar: o val ou Bal de Bielsa.
A estrada A-138 comunícaa con Ainsa polo sur e con Francia, por túnel, polo norte.
Localidades limítrofes
Limita con Fanlo e con Puértolas ao oeste e ao sur, con Tella-Sen ao oeste, ao sur e ao leste, con Gistaín ao leste e con Francia ao norte.
Historia
Poboación de orixe medieval. En 1191 Afonso II de Aragón concede a un tal Pedro Amilán a explotación dunhas minas de prata situadas no termo de Bielsa, coa autorización para erixir na paraxe vila, castelo e muíños a condición de que lle reservase ao monarca a décima parte do mineral extraído. Durante os séculos seguintes cambiou de mans en varias ocasións, ata que en 1445 os habitantes de Bielsa compran ao seu señor, Raimundo Montaner, a vila e o castelo con todos os seus termos e dereitos, para cederllos ao rei de Aragón, Afonso V. Puxeron como condición quedar unidos á coroa a perpetuidad. En 1450 a poboación contaba con 80 lumes.
Durante a guerra civil a vila foi practicamente arrasada a resultas do episodio da Bolsa de Bielsa. Ao finalizar a guerra emprendeuse a súa reconstrución.
Monumentos relixiosos
Igrexa parroquial de tres naves do século XVI. foi reformada en diversas ocasións, as últimas xa no século XX.
Monumentos civís
O Concello sitúase nun edificio renacentista do século XVI. A fachada ábrese ao pé nun soportal de cinco arcos de medio punto apoiados sobre catro recias columnas. Unha das esquinas superiores (a dereita desde o punto de vista do observador) está rematada por unha torriña defensiva con troneiras
Cultura
En Bielsa aínda é posible oír falar en belsetán, unha das variantes dialectais da lingua aragonesa.
Na vila hai un museo etnológico.
O entroido de Bielsa, celebrado en febreiro, é un dos máis antigos de España. Algúns dos personaxes típicos mostran claras reminiscensias pagás asociadas a ritos de fertilidade. É o caso das trangas, disfrace masculino que incorpora peles de cabra, cornamentas e esquilas, ademais dunha longa vara. Outros personaxes son as madamas (señoritas ou doncelas), l'onso (oso), l'amontato (vella de aspecto grotesco que leva sobre as súas costas un home como símbolo de renovación), ou Cornelio Zorrilla, un boneco de palla que permanece colgado na fachada do Concello durante os festexos, e que é queimado cando estes conclúen logo dun xuízo polos seus malos actos.
O núcleo urbano de Bielsa foi declarado Paraxe Pintoresca en 1976.
Hugo Lloris
Hugo Lloris ( AFI : [yɡo joʁis]), nado en Niza (Alpes Marítimos, Provenza) o 26 de decembro de 1986, é un futbolista francés que xoga como gardameta para o Tottenham Hotspur da Premier League inglesa.
En Francia
Nado na cidade francesa de Niza, no departamento Alpes Marítimos, Hugo Lloris comezou a súa carreira futbolística nas categorías inferiores do equipo da súa cidade natal, o OGC Niza. O 18 de marzo de 2006 debutou co primeiro equipo contra o Stade Rennais, partido que finalizou con vitoria para o seu equipo por 1-0. Ese mesmo ano xogou outros tres xogos e chegou á final da Copa da Liga, aínda que o trofeo finalmente foi gañado polo AS Nancy. Ao ano seguinte conseguiu a titularidade na portaría. En 2008 Lloris asina polo Olympique Lyonnais, equipo que pagou 8,5 millóns de euros para facerse cos seus servizos.
Tottenham Hotspur
O último día antes do peche do mercado de traspasos da tempada 2012-13 ficha polo Tottenham Hotspur FC da Premier League, por volta duns 15 millóns de euros tras facer unha boa tempada na liga francesa. Lloris debutou cos Spurs o 20 de setembro de 2012 xogando os 90 minutos e mantendo a súa portaría a cera no que era o primeiro partido do club na UEFA Europa League ante a SS Lazio en White Hart Lane. O francés debutou como titular na Premier League o 7 de outubro de 2012 na vitoria 2-0 sobre o Aston Villa.
A Condomiña, San Miguel de Neira de Rei, Baralla
A Condomiña é un lugar da parroquia de San Miguel de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Ton (música)
O ton é a sexta parte do intervalo entre unha nota e a súa oitava, correspondendo por tanto co dobre dun semitón.
Tón Tone Tonhöhe Pitch (music) Hauteur (musique) Hangmagasság Altezza (musica) 音高 음높이 Toonhoogte Dźwięk muzyczny Высота звука Тон Висота звуку
Condomiña
O topónimo galego Condomiña pode referirse a:
Peter Westbury
Peter Westbury, nado en Londres o 26 de maio de 1938 e finado en Scarborough o 7 de decembro de 2015, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un e non conseguiu puntos de campionato. En pilotou un Brabham - Cosworth de Fórmula 2, pilotando no seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña de 1969. Terminou noveno na xeral, e quinto na clase F2. Ao ano seguinte, non conseguiu cualificar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1970 pilotando un BRM oficial, despois dun fallo do motor.
Traxectoria
No inicio da súa andaina nas carreiras, participou nun coche especial de fabricación caseira chamado M.G.W., debutou nun Cooper - Climax en 1960, que máis tarde equipouse cun motor Daimler V8. Westbury gañou o British Hill Climb Championship dúas veces, en 1963 e 1964. En 1963 pilotou o auto-construído Felday, con motor de 2.5 litros Daimler V8 superalimentado. O ano seguinte, gañou nun Ferguson P99 con motor Climax de 2.5 litros con catro rodas motrices, en préstamo de Ferguson Research Ltd. Westbury tamén pilotou o Ferguson P99 no Brighton Speed Trials de 1964 e no First International Drag Festival, unha serie de seis eventos realizados en Inglaterra ese mesmo ano, onde o coche cubriu o cuarto de milla inicial (402 metros) en 11,01 segundos. Tamén pilotou un coche deportivo, o Lotus 23-BRM no Drag Festival.
Durante 1965 Westbury desenvolveu o coche deportivo Felday-BRM 4 con tracción ás catro rodas. O coche gañou no seu debut en Brands Hatch o día Boxing Day, o 26 de decembro de 1965, pilotado por Mac Daghorn. En Mallory Park, o 13 de marzo de 1966, Peter Westbury e Mac Daghorn compartiron o coche, gañando unha carreira cada un. Jim Clark correu co Felday 4 no Guards Trophy en Brands Hatch o 29 de agosto de 1966. O coche deportivo Felday 5 estaba equipado cun motor Ford Galaxie de 7 litros e tracción ás catro rodas, pero só correu brevemente. O Felday 6 foi un monopraza para subidas de 4.7 litros con base Ford, con tracción traseira, construído para Tony Griffiths.
En 1967 Westbury pilotou un coche Brabham-Ford de Fórmula Tres en Inglaterra e na Europa continental. Gañou a carreira de F3 no circuíto de Silverstone o 29 de abril, o Grand Prix des Frontières en Chimay o 14 de maio e tamén no meeting do Auvergne Trophy o 18 de xuño de 1967, sobre o impoñente Circuíto de Clermont-Ferrand en Francia. O mesmo ano, resucitou o vello coche BRM P67 de F1 de catro rodas motrices, deseñado por Mike Pilbeam en 1964, para que David Good participase no Campionato británico de Hill Climb. O coche lideraba a serie á metade de tempada, pero pasou a mans de Peter Lawson, que o renovou para 1968. O coche foi o vencedor dominante da serie en 1968.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Albany
O topónimo inglés Albany pode referirse a:
Tancredo de Hauteville
Tancredo de Hauteville (en latín, Tancredus de Altavilla; en italiano, Tancredi d'Altavilla), nado contra finais do século X no Ducado de Normandía e finado contra 1041, foi un señor normando da baixa nobreza, que pasou á posteridade por ser o pai dos irmáns Hauteville, que conquistaron a Italia meridional aos bizantinos (1040-1071), e Sicilia (1061-1091) e da illa de Malta (1090) aos musulmáns.
Brian De Palma
Brian Russell De Palma, nado en Newark (Nova Jersey) o 11 de setembro de 1940, é un director de cinema e guionista estadounidense.
Traxectoria
É fillo dun cirurxián, e desde moi temperá idade interesouse sobre todo polas ciencias e a técnica; en dúas ocasións gañou a "National Science Fair Competition". Namentres estudaba a carreira de Física, descubriu a súa paixón pola sétima arte, interesándose especialmente polo traballo de Alfred Hitchcock, Roman Polanski e Jean-Luc Godard. De 1962 a 1964 estudou arte dramática no Sarah Lawrence College de Nova York e dirixiu varias curtametraxes.
Tancredo de Hauteville
Gobernou un feudo achegado a Coutances, no Cotentín, na actual rexión da Baixa Normandía.
Orixe da casa de Hauteville
A Casa de Hauteville, ou Altavilla, puido descender de Hiallt, un normando nacido en 920 que se asentou no Cotentín e fundou a vila chamada Hialtus Villa (Altavilla) do que a familia tomou o seu nome. Tancredo sería seu bisneto.
Matrimonios e descendencia
Tancredo tivo 12 fillos das súas dúas esposas (sobre as que se afima que ambas as dúas eran fillas do duque Ricardo I de Normandía, aínda que baseándose nunha testemuña tardía de dubidosa credibilidade., así como un número indeterminado de fillas. Case todos os seus fillos deixaron Normandía e trasládaronse ao sur de Italia, conseguindo gran sona nese lugar.
Segundo Amatus de Montecassino, cronista italiano das conquistas normandas no sur de Italia, Tancredo fora un home dunha moralidade moi estrita, que non estaba disposto a manter unha relación en pecado, polo que casou novamente, ao non ser capaz de vivir en perfecto celibato.
Outro Tancredo de Hauteville
Un bisneto de Tancredo, tamén chamado Tancredo de Hauteville, foi un dos líderes da Primeira Cruzada. Era neto de seu fillo, o duque Roberto Guiscardo. Despois da Cruzada, Tancredo foi príncipe de Antioquía.
Cecília Meireles
Cecília Benevides de Carvalho Meireles, nada no Río de Xaneiro o 7 de novembro de 1901 e finada no mesmo lugar o 9 de novembro de 1964, foi unha xornalista, pintora, poeta, escritora e profesora brasileira. É un nome canónico das vangardas brasileiras, unha das grandes poetas da lingua portuguesa e é amplamente considerada a mellor poeta do Brasil. Combateu a palabra poetisa por considerala discriminación de xénero.
Viaxou polas Américas na década de 1940, visitando os Estados Unidos, México, a Arxentina, o Uruguai e Chile. No verán de 1940, deu palestras na Universidade de Texas en Austin. Escribiu dous poemas sobre o seu tempo na capital de Texas e un longo (800 liñas) poema socialmente consciente "EUA 1940", publicado postumamente. Como xornalista, as súas columnas (crónicas) concentrábanse máis na educación, mais tamén nas súas viaxes ao exterior no hemisferio occidental, Portugal, outras partes da Europa, Israel e a India (onde recibiu un doutoramento honorario).
Como poeta, o seu estilo era principalmente neosimbolista e os seus temas incluían o tempo efémero e a vida contemplativa. Aínda que non se preocupase coa cor local, o vernáculo nativo ou os experimentos en sintaxe (popular), ela é considerada un dos poetas máis importantes da segunda fase do modernismo brasileiro, coñecida polo vanguardismo nacionalista. Como profesora, fixo moito para promover reformas educativas e defendeu a construción de bibliotecas infantís. Entre 1935 e 1938, deu aulas na universidade de curta duración do distrito federal do Río de Xaneiro.
Traxectoria
Cecília Benevides de Carvalho Meireles naceu no barrio Río Longo, na cidade do Río de Xaneiro. Os seus pais eran Carlos Alberto de Carvalho Meireles, empregado do Banco do Brasil, e Mathilde Benevides Meireles, profesora da rede pública de escola primaria. Antes de Cecília nacer, a súa nai perdera os seus outros fillos: Carlos, Vítor e Carmem. Carlos morreu tres meses antes do nacemento de Cecília. Aos tres anos de idade, a súa nai morreu, e Cecília mudouse para as inmediacións das rúas Zamenhoff, Estrela e San Carlos, pasando a morar con súa avoa materna, Jacinta Garcia Benevides, unha portuguesa nacida na Illa de San Miguel, Azores, na época viúva e única sobrevivente da familia. Ela criou a meniña con axuda de Pedrina, a encargada da meniña, que sempre lle contaba historias á noite.
Cecília cursou a escola primaria na Escola Municipal Estácio de Sá, onde, ao concluír o curso en 1910, recibiu das mans de Olavo Bilac, inspector da escola, unha Medalla de Ouro Olavo Bilac polo esforzo e excelente desempeño "con distinción e loanza". Nesa época, a pequena xa demostraba paixón por libros, chegando a escribir os seus primeiros versos. Tamén demostraba interese pola música, o que a levou estudar canto e violín no Conservatorio Nacional de Música, pois soñaba en escribir unha ópera sobre o Apóstolo São Paulo. No entanto, posteriormente, acabou dedicándose á literatura, en vista de que non conseguiría desempeñar con perfección moitas actividades simultaneamente.
Cecília Meireles posuía ollos azuis esverdeados, era curiosa e soa, sobre todo porque a súa avoa non a deixaba saír de casa para brincar, mesmo cando era chamada por outros nenos. Durante unha entrevista, Cecília dixo que "en toda a vida, nunca me esforcei por gañar e nin me asombrei por perder". A infancia solitaria rendeu á futura escritora dous puntos que, para ela, foron positivos: "a soidade e o silencio".
1917-1935: Formación académica e primeiro casamento
En 1917, aos dezaseis anos de idade, formouse na Escola Normal do Distrito Federal, no Río de Xaneiro, onde tivo como profesores o historiador Basílio de Magalhães, a escritora infantil Alexina Magalhães Pito e o poeta Osório Duque-Estrada. Por consenso, foi escollida como oradora do seu grupo de graduación. A partir de entón, pasou a dar aulas. O 24 de outubro de 1922, xa publicando o seu libro de estrea, casou co pintor, deseñador, ilustrador e artista plástico portugués Fernando Correia Días, que mudara para o Brasil en abril de 1914, radicándose no Río de Xaneiro e contribuíndo para o desenvolvemento das artes gráficas no país. Da unión dos dous naceron tres fillas: Maria Elvira, Maria Mathilde e Maria Fernanda. Alén diso, a unión con Correia Días proporcionou á escritora un contacto co movemento poético en Portugal, no inicio do século XX, do cal Fernando Persoa formou parte, e unha participación na ilustración da súa obra. Porén, o casamento co ilustrador non foi fácil: a parella pasou por grandes dificultades financeiras e o prexuízo da época prexudicou o artista plástico e a profesora. Seguiu un período difícil de persecución máis ou menos velada, en que durante catro anos, por ironía e desagravio da súa capacidade pedagóxica, Cecília Meireles mantivo unha páxina diaria sobre educación no Diario de Noticias. Tamén se encontra colaboración da súa autoría na revista luso-brasileira Atlántico.