cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A eclipse do darwinismo
Contexto
A finais do século XIX, a crítica da selección natural chegara a un punto en que en 1903 o botánico alemán, Eberhard Dennert escribía que "Estamos presentes perante o leito de morte do darwinismo", e en 1907 o entomólogo da Universidade Stanford Vernon Lyman Kellogg, que apoiaba a selección natural, afirmou que "... a pura verdade é que a teoría da selección darwinista, considerada respecto a súa pretendida capacidade de ser unha explicación mecánica independentemente suficiente da descendencia, está hoxe seriamente desacreditada no mundo biolóxico." Engadiu, non obstante, que había problemas que impedían unha aceptación ampla de calquera das alternativas, xa que as grandes mutacións parecían demasiado pouco comúns, e non había probas experimentais de mecanismos que puidesen soster o lamarckismo ou a ortoxénese. Ernst Mayr escribiu que un exame da literatura evolutiva e dos textos de bioloxía mostrou que aínda en 1930 a crenza de que a selección natural era o factor máis importante na evolución era un punto de vista minoritario, e só uns poucos xenetistas de poboacións eran estritiamente seleccionistas.
Motivación das alternativas
miniatura|upright=2.0|As [[alternativas á evolución por selección natural incluída a evolución directa (ortoxénese), que ás veces invocaba un control divino directo ou indirecto.]]
Diversos factores motivaron á xente a propoñer outros mecanismos evolutivos como alternativas á selección natural, algunhas das cales databan de antes do libro de Darwin A orixe das especies. A selección natural, co seu énfase na morte e a competición, non atraía a moitos naturalistas porque sentían que era inmoral, e deixaba pouco espazo para a teleoloxía ou o concepto de progreso no desenvolvemento da vida. Algúns destes científicos e filósofos, como St. George Jackson Mivart e Charles Lyell, que acabaron aceptando a evolución pero non lles gustaba a selección natural, poñían obxeccións de tipo relixioso. Outros, como Herbert Spencer, o botánico George Henslow (fillo do mentor de Darwin John Stevens Henslow, tamén botánico), e Samuel Butler, sentían que a evolución era un proceso inherentemente progresivo que a selección natural por si soa non podía explicar. E outros, como os paleontólogos norteamericanos Edward Drinker Cope e Alpheus Hyatt, tiñan unha perspectiva idealizada e sentían que a natureza, incluída o desenvolvemento da vida, seguía padróns ordenados que a selección natural non podía explicar.
Outro factor era a aparición dunha nova facción de biólogos a finais do século XIX, como o xenetista Hugo de Vries e Thomas Hunt Morgan, que querían reestruturar a bioloxía converténdoa principalmente nunha ciencia experimental de laboratorio. Non confiaban no traballo de naturalistas como Darwin e Alfred Russel Wallace, que dependían das observacións de campo sobre as variacións, adaptacións, e bioxeografía, considerando que estas eran excesivamente anecdóticas. Ao contrario, eles centrábanse en temas como a fisioloxía e xenética que podían ser facilmente investigadas con experimentos controlados no laboratorio, e menosprezaban a selección natural e o grao ao cal os organismos se adaptaban ao seu ambiente, que non podía ser comprobado doadamente de maneira experimental.
Evolución teísta
Entendemos aquí por evolución teísta a intervención de Deus na evolución, e non o concepto moderno do século XX de evolución teísta como a compatibilidade entre a ciencia (que explicaría a evolución) e a relixión e un deus creador.
miniatura|upright|[[Louis Agassiz (aquí en 1870, con debuxos de Radiata) cría nunha secuencia de creacións na cal a humanidade era a culminación do plan divino.]]
Neolamarckismo
esquerda|miniatura|Jean-Baptiste Lamarck
Jean-Baptiste Lamarck propuxera orixinalmente unha teoría sobre a transmutación das especies que estaba principalmente baseada nun impulso progresivo cara á unha maior complexidade. Lamarck tamén cría, como moitos outros no seu tempo, que as características adquiridas durante a vida dun organismo podían ser herdadas pola seguinte xeración, e consideraba isto como un mecanismo evolutivo secundario que producía adaptacións ao ambiente. Entre esas características estaban os cambios causados polo uso e desuso dun determinado órgano. Foi este mecanismo de adaptación biolóxica por medio da herdanza dos caracteres adquiridos o que moito máis tarde se coñecería como lamarckismo. Aínda que Alfred Russel Wallace rexeitaba completamente o concepto en favor da selección natural, Charles Darwin sempre incluíu o que chamou efectos do aumento do uso e o desuso de partes controlados pola selección natural en A orixe das especies, dando exemplos como as aves que se alimentan en terra grandes que teñen patas máis fortes grazas ao exercicio, mentres que as súas e ás son máis débiles ao non usalas para voar, ata que algunhas como a avestruz, non poden voar.
miniatura|O libro de 1872 de [[Alpheus Spring Packard. Mammoth Cave and its Inhabitants utilizou o exemplo dos escaravellos de cova (Anophthalmus e Adelops) que se fixeran cegos para argumentar en favor da evolución lamarckista por medio do desuso herdado dos órganos.]]
No século XIX o termo neolamarckismo acabou por estar asociado coa posición dos naturalistas que pensaban que a herdanza dos caracteres adquiridos como o mecanismo evolutivo máis importante. Entre os partidarios desta posición estaba o escritor británico e crítico de Darwin Samuel Butler, o biólogo alemán Ernst Haeckel, os paleontólogos estadounidenses Edward Drinker Cope e Alpheus Hyatt, e o entomólogo estadounidense Alpheus Packard. Consideraban que o lamarckismo era máis progresivo e dese modo filosoficamente superior á idea da selección natural de Darwin que actuaba sobre a variación aleatoria. Butler e Cope crían que isto permitía aos organismos impulsar a súa propia evolución, xa que os organismos que desenvolvían novos comportamentos cambiaban os padróns de uso dos seus órganos e así facían arrancar o proceso evolutivo. Ademais, Cope e Haeckel coidaban que a evolución era un proceso progresivo. A idea do progreso liñal era unha parte importane da teoría da recapitulación da evolución de Haeckel, que sostiña que o desenvolvemento embrionario dun organismo repite a súa historia evolutiva. Cope e Hyatt buscaban, e pensaban que atoparan, padróns de progresión liñal no rexistro fósil. Packard argumentou que a perda de visión nos insectos cegos de covas estudados explicábase mellor por medio dun proceso lamarckista da atrofia polo desuso combinado coa herdanza dos caracteres adquiridos. Packard tamén escribiu un libro sobre Lamarck e a súa obra.
Moitos propoñentes norteamericanos do neolamarckismo estaban fortemente influenciados por Louis Agassiz e varios deles, como Hyatt e Packard, foron os seus estudantes. Agassiz tiña unha visión idealista da natureza, conectada coa teoloxóia natural, que enfatizaba a importancia da orde e os padróns. Agassiz nunca aceptou a evolución, pero os seus seguidores si, aínda que continuaron o seu programa de buscar padróns ordenados na natureza, que consideraron consistentes coa idea da divina providencia, e preferiron mecanismos evolutivos como o neolamarckismo e a ortoxénese que probablemente a producían.
En Gran Bretaña o botánico George Henslow, fillo do mentor de Darwin John Stevens Henslow, era un importante partidario do neolamarckismo. Estudou como o estrés ambiental afectou o desenvolvemento de plantas, e escribiu que as variacións inducidas por eses factores ambientais podían explicar sobradamente a evolución. O historiador da ciencia Peter J. Bowler escribiu que, como era típico de moitos lamarckistas do século XIX, Henslow non parecía comprender a necesidade de demostrar que tales variacións inducidas ambientalmente serían herdadas polos seus descendcentes que se desenvolvían en ausencia de factores ambientais que os producían, senón que simplemente asumían que as herdaban.
Polarización do argumento: plasma xerminal de Weismann
miniatura|upright=1.5|A teoría do [[plasma xerminal de August Weismann afirmaba que o material hereditario está confinado ás gónadas. As células somáticas novas formábanse en cada xeración a partir do plasma xerminal, polo que os cambios no corpo adquiridos durante a vida non podían afectar á seguinte xeración como era necesario no neolamarckismo.]]
Os críticos do neolamarckismo sinalaron que ninguén presentara sólidas probas da herdanza dos caracteres adquiridos. O traballo experimental do biólogo alemán August Weismann produciu como resultado a teoría do plasma xerminal da herdanza. Isto levoulles a declarar que a herdanza de características adquiridas era imposible, xa que a barreira de Weismann impediría que calquera cambio que se producise no corpo despois do nacemento fose herdado pola seguinte xeración. Isto polarizou efectivamente o argumento entre os darwinistas e os neolamarckistas, xa que forzou á xente a elixir entre estar de acordo ou en desacordo con Weismann e, por tanto, coa evolución por selección natural. Malia as críticas de Weismann, os neolamarckistas seguían sendo a alternativa máis popular á selección natural a finais do século XIX, e seguiu sendo a posición dalgúns naturalistas a inicios do século XX.
Efecto Baldwin
Como consecuencia do debate sobre a viabilidade do neolamarckismo, en 1896 James Mark Baldwin, Henry Fairfield Osborne e C. Lloyd Morgan independentemente propuxeron un mecanismo no que os novos comportamentos aprendidos podían causar a evolución de novos instintos e trazos físicos por medio de selección natural sen que interviñese a herdanza dos caracteres adquiridos. Propuxeron que se individuos dunha especie se beneficiaban de aprender un determinado comportamento novo, a capacidade de aprender ese comportamento podía ser favorecida por selección natural e o resultado final sería a evolución de novos instintos e finalmente novas adaptacións físicas. Isto acabou por coñecerse como efecto Baldwin e seguiu sendo un tema de debate e investigación en bioloxía evolutiva desde entón.
Ortoxénese
miniatura|O libro de 1918 de [[Henry Fairfield Osborn Origin and Evolution of Life afirmaba que a evolución dos cornos dos titanoterios eran un exemplo de tendencia ortoxenética en evolución.]]
A ortoxénese era a teoría que sostiña que a vida tiña unha tendencia innata a cambiar nunha forma uniliñal nunha dirección determinada. O termo foi popularizado por Theodor Eimer, un zoólogo alemán, no seu libro de 1898 Sobre a ortoxénese: E a impotencia da selección natural na formación de especies. El estudara a coloración das bolboretas, e cría que descubrira características non adaptativas que non podían ser explicadas por selección natural. Eimer tamén cría na herdanza lamarckista dos caracteres adquiridos, pero consideraba que as leis internas do crecemento determinaban que caracerísticas serían adquiridas e guiadas na dirección a longo prazo da evolución seguindo certos camiños.
A ortoxénese tiña un seguimento significativo no século XIX, entre os seus propoñentes estaban o biólogo ruso Leo S. Berg, e o paleontólogo norteamericano Henry Fairfield Osborn. A ortoxénese era especialmente popular entre algúns paleontólogos, que crían que o rexistro fósil mostraba padróns de cambio unidireccional gradual e constante. Porén, os que aceptaban esta idea, non necesariamente aceptaban que o mecanismo impulsor da ortoxénese fose teleolóxico (dirixido a un obxectivo). Crían que as tendencias ortoxenéticas non eran adaptativas; de feito, pensaban que nalgúns casos orixinaban desenvolvementos que eran prexudiciais para o organismo, como as grandes cornamentas do cervo irlandés xigante Megaloceros giganteus, que eles crían que o levaron á extinción.
Bivaque
miniatura|250px|Bivaque na neve en [[Benediktenwand, Alemaña.]] miniatura|250x250px|[[Nómade|Nómades preto de Namtso, no Tíbet.]] Chámase bivaque á práctica de durmir nun ascenso, nun campamento provisional de tropas, excursionistas ou escaladores para pasaren a noite ao aire libre, xeralmente aproveitando un abrigo natural. Un erro de cálculo, unha tormenta, un accidente ou o pracer de durmir na ascensión poden levar a facer bivaque, pero calquera montañeiro ao emprender un ascenso debe estar preparado e equipado para durmir nun ascenso.
O saco e a colchoneta ou illante son as pezas fundamentais do equipo de bivaque. O saco de bivaque é un saco impermeable que pode usarse só ou sobre á bolsa de durmir, a súa función é impedir que o corpo se molle e illar o vento. A colchoneta ou illante é un ferro de goma utilizada para illar a humidade e o frío do chan.
Hai varias técnicas para facer vivac que varían dependendo do clima e a situación xeográfica, polo xeral hai unha gran cota de improvisación na construción dun campamento de urxencia con elementos da natureza, xa sexa cavando un pozo na neve, utilizando troncos, rochas ou calquera elemento dispoñible para facer a noite máis confortable. Xeralmente recoméndase ademais do saco e a esterilla levar roupa seca de recambio, lanterna e alimentos.
Hai pobos nómades que practican bivaques tradicionais, por exemplo entre o pobo tibetano. Os bivaques de hoxe adoitan incorporar elementos que aumentan a comodidade, como hamacasou tendas de campaña verticais (portaledges).
Termo
A palabra bivaque en castelán ten outra variante en desuso ou rexeitada, vivaque. Provén do francés e inglés bivouac, (coloquialmente bivy)  á súa vez derivado dun termo en linguas xérmánicas, proveninte de bi*-watch (garda próxima), que hoxe se mantén en holandés como bijwatch e en alemán como ''beiwatch. Beiwatch provén directamente do termo suízo alemán do século XVIII, porén hoxe en Suíza usan o termo boofen.''
A eclipse do darwinismo
Mutacionismo
O mutacionismo sostiña que se orixinaban novas formas e especies nun só paso como resultado de grandes mutacións. Considerábase unha alternativa moito máis rápida que o concepto darwinista do proceso gradual de pequenas variacións aleatorias sobre as que actuaba a selección natural. Era popular entre os primeiros xenetistas como Hugo de Vries, que xunto con Carl Correns axudou a redescubrir as leis de Gregor Mendel da herdanza en 1900, William Bateson, un zoólogo británico que pasou a investigar a xenética, e, ao inicio da súa carreira, Thomas Hunt Morgan.
A teoría mutacionista da evolución de 1901 mantiña que as especies pasaban por períodos de rápida mutación, posiblemente como resultado de estreses ambientais, que podían producir múltiples mutacións, e nalgúns casos especies completamente novas, nunha soa xeración. O teoría orixinouna o botánico holandés Hugo de Vries. De Vries buscou as evidencias de mutacións o suficientemente amplas como para poder producir novas especies nunha soa xeración e pensaba que as encontrara nos seus traballos de investigación sobre a planta Oenothera, que empezaron en 1886. As plantas coas que traballou de Vries parecían estar producindo constantemente novas variedades con abraiantes variacións na forma e cor, algunhas das cales parecían ser novas especies porque as plantas da nova xeración só podían cruzarse entre si e non coa súa xeración parental. O propio DeVries dáballe un papel no proceso á selección natural na determinación de que novas especies sobrevivirían, pero algúns xenetistas influídos polo seu trabllo, incluíndo Morgan, pensaban que a selección natural non era en absoluto necesaria. As ideas de de Vries foron moi influentes nas dúas primeiras décadas do século XX, xa que algúns biólogos pensaban que a teoría das mutacións podía explicar a súbita aparición de novas formas no rexistro fósil; a investigación sobre Oenothera estendeuse por todo o mundo. Con todo, os críticos como moitos naturalistas de campo preguntábanse por que ningún outro organismo parecía mostrar o mesmo tipo de mutacións rápidas.
Morgan apoiaba a teoría das mutacións de de Vries e esperaba reunir probas no seu favor cando empezou a traballar no seu laboratorio coa mosca do vinagre Drosophila melanogaster en 1907. Porén, foi un investigador dese laboratorio, Hermann Joseph Muller, o que determinou en 1918 que as novas variedades que de Vries observara en Oenothera eran o resultado de híbridos poliploides e non de mutacións xenéticas rápidas. Aínda que tiñan dúbidas sobre a importancia da selección natural, o traballo de xenetistas como Morgan, Bateson, de Vries e outros desde 1900 a 1915 asentaron firmemente a xenética mendeliana ligada á herdanza cromosómica, que validaba as críticas de August Weismann á evolución neolamarckista ao desbotar a herdanza dos caracteres adquiridos. O traballo do laboratorio de Morgan con Drosophila tamén minou o conepto de ortoxénese ao demostrar a natureza aleatoria das mutacións.
Fin da eclipse
miniatura|upright=1.5|Varias das ideas principais sobre evolución confluíron na [[xenética de poboacións de inicios do século XX para formar a moderna síntese evolutiva, incluído a competición polos recursos, a variación xenética, a selección natural, e a herdanza particulada (mendeliana). Isto puxo fin á eclipse do darwinismo.]]
Os avances en xenética persuadiron a naturalistas de campo como Bernhard Rensch e Ernst Mayr de abandonar as ideas neolamarckistas sobre a evolución a inicios de 1930. A finais da década de 1930, Mayr e Theodosius Dobzhansky sintetizaran as ideas da xenética de poboacións co coñecemento dos naturalistas de campo sobre a cantidade de diversidade xenética nas poboacións silvestres, e a importancia das subpoboacións xeneticamente distintas (especialmente cando están illadas unhas das outras por barreiras xeográficas) para crear a síntese evolutiva moderna do século XX. En 1944 George Gaylord Simpson integrou a paleontoloxía na síntese ao analizar estatisticamente o rexistro fósil para mostrar que era consistente coa forma de ramificación non direccional da evolución predita pola síntese moderna, e en particular que as tenencias liñais citadas polos paleontólogos anteriores para apoiar o lamarckismo e a ortoxénese non soportaban unha análise coidadosa. Mayr escribiu que ao final da síntese moderna a selección natural xunto cos mecanismos aleatorios como a deriva xenética convertéranse na explicación universal do cambio evolutivo.
Historiografía
O concepto de eclipse suxire que a investigación darwinista quedou detida, e parece que implica á súa vez que isto fora precedido dun período de vigorosa actividade darwinista entre os biólogos. Porén, historiadores da ciencia como Mark Largent argumentaron que aínda que os biólogos aceptaban amplamente o gran número de evidencias sobre a evolución presentadas en A orixe das especies, había un entusiasmo menor en favor da selección natural como mecanismo explicativo. Ao contrario, os biólogos buscaban explicacións alternativas máis en consonancia coas súas visións do mundo, entre as que estaban a crenza de que a evolución debe ser dirixida e de que constitúe unha forma de progreso. Ademais, falar dun período de eclipse total conviña a científicos como Julian Huxley, que desexaba presentar a síntese moderna como un brillante novo logro, e caracterizar en consecuencia o período precedente como escuro e confuso. Por tanto, o libro de Huxley de 1942 Evolution: The Modern Synthesis, segundo argumentou Largent, suxería que a denominada síntese moderna empezou despois dun longo período de eclipse que durou ata a década de 1930, no cal os mendelianos, neolamarckistas, mutacionistas e weismannianos, por non falar de embriólogos e recapitulacionistas Haeckelianos batallaban entre eles. A idea dun eclipse tamén lle permitiu a Huxley apartarse do que para el era unha inconveniente asociaión da evolución con aspectos como o darwinismo social, euxenesia, imperialismo e militarismo. Conta como o libro de Michael Ruse Monad to Man foi ignorado, segundo Largent, por case todos os biólogos evolucionistas americanos de inicios do século XX. Largent propuxo unha alternativa á metáfora da eclipse, a interfase do darwinismo, por ser a ìnterfase un período de quietude no ciclo da división celular.
Shiva
miniatura|Arthanariswara:metade Shiva, metade Parvati.
Orixe
Aínda que as raíces da crenza en Shiva son escuras e moi discutidas, parece constituír a converxencia simbólica dunha serie de deidades relacionadas coa forza centrífuga, o tempo, a morte e a escuridade. Un antecedente do Rigveda sería Rudra deus da treboada e das feras.
Familia
Os seus servos son os pramatha, atormentadores que forman as tropas, gana, que dirixe Ganesha.
Significación
A súa danza no medio do círculo de lume destrúe e recrea o Cosmos. Constitúe a vitoria fronte a morte nun continuo rexurdir.
Emigración
miniatura|Aos emigrantes no [[Porto de Santa Cruz. Deseño de Luís Seoane.]] miniatura|Cartel do goberno xaponés que promove Suramérica O termo emigración refírese a deixar o propio país para ir vivir a outro. Tamén por extensión se denomina emigración ós movementos de poboación que se producen dentro do propio país. O termo emigración refírese ademais ó conxunto de habitantes que trasladan o seu domicilio; xa sexa por un tempo ilimitado ou temporalmente, dun país, rexión ou pobo a outro distinto. miniatura|Aos emigrantes en [[Vilalba.]] Aínda que se trata do mesmo fenómeno, denomínase inmigración cando o punto de observación é o da recepción de masas migratorias e emigración cando o fenómeno é observado dende o lugar emisor. miniatura|Placa en [[Poio adicada a Adolfo Pérez Esquivel, descendente de emigrantes galegos.]] As razóns que empuxan a emigrar ó ser humano polo miúdo responden a unha necesidade de carácter vital que pode ser suscitada por cuestións de restrición económica, política e/ou ambiental. miniatura|Taxa bruta da emigración en [[1910 en España, por provincias.]] Na actualidade os países cun índice meirande de emigración son os de África, Suramérica, e Asia, ós que os países desenvolvidos deron en chamar países do Terceiro Mundo ou países en vías de desenvolvemento.
Galería de imaxes de Piñor
Galería de imaxes do concello de Piñor na provincia de Ourense.
Julio Cortázar
Julio Cortázar, nado en Bruxelas o 26 de agosto de 1914 e finado en París o 12 de febreiro de 1984, foi un escritor arxentino.
Traxectoria
Parte dos contos de Julio Cortázar constitúen as pezas máis perfectas do xénero. Coa novela Rayuela marcou un antes e un despois na narrativa contemporánea.
Segunda división B española 1993/94
A tempada 1993–94 da Segunda División B foi a 17ª edición desta competición, terceiro nivel do fútbol en España. Empezou en agosto de 1993 e finalizou en maio de 1994. Getafe CF, UD Salamanca, CD Ourense e CF Extremadura ascenderon a Segunda División.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 4
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Espiñaredo, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Espiñaredo é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Järviseutu
miniatura|200px|Localización de Järviseutu. Järviseutu (en finés Järviseudun seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 20 747 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Porreres
250px|miniatura|Localización de Porreres Porreres é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 86.91 km² onde no ano 2007 vivían 5.052 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Pollença
250px|miniatura|Localización de Pollença miniatura|280px|Cabo Formentor en Pollença Pollença é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 151.65 km² onde no ano 2007 vivían 16.570 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Porreres
Demografía
Evolución da poboación de Porreres dende o ano 1950 ata agora:
Pollença
Demografía
Evolución da poboación de Pollença dende o ano 1950 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Fervenza, Camba, Rodeiro
Fervenza é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 16 habitantes (sete homes e nove mulleres), 16 menos ca en 2000.
The Edge (filme)
The Edge é un filme estadounidense dirixido por Lee Tamahori que foi estreado en 1997. Está protagonizado por Anthony Hopkins e Alec Baldwin.
Sinopse
Tras un accidente de avión nas boscosas, frías e hostís terras de Alasca, o multimillonario e intelectual Charles Morse (Anthony Hopkins), acompañado da súa xove esposa Mickey (Elle Macpherson), e o cotizado fotógrafo de moda Bob Green (Alec Baldwin), vense envoltos nunha desesperada loita pola supervivencia no medio das montañas. Axiña descubrirán que o maior perigo non provén da natureza, senón do medo, a traizón e o propio xénero humano.
Aeroporto de Rosario-Illas Malvinas
O aeroporto internacional de Rosario-Illas Malvinas, anteriormente coñecido como aeroporto internacional de Fisherton, é un aeroporto arxentino situado a 13 quilómetros ao oeste do centro de Rosario, unha cidade na provincia de Santa Fe. Está operado pola The airport covers an area of 550 ha (1,400 acres) and is operated by the Province of Santa Fe.[2][3]
O aeroporto serve á área metropolitana de Rosario e é utilizado por Aerolíneas Argentinas, Gol Transportes Aéreos, Azul Linhas Aéreas, Avianca Argentina, COPA, Sky Airline e LATAM Airlines. Ten voos domésticos cara Buenos Aires, Córdoba, Salta, Puerto Iguazú, San Carlos de Bariloche, El Calafate, Mar del Plata (vía Buenos Aires), Mendoza (vía Córdoba), Santa Fe (vía Buenos Aires) e Villa Gesell (vía Buenos Aires), ademais de servizos internacionais cara São Paulo, Santiago de Chile, Lima, Panamá, Florianopolis, Río de Xaneiro e Punta del Este.
Por la mañana (2002)
Por la mañana foi un programa de televisión emitido por La 1 de Televisión Española en horario matinal de luns a venres entre o 5 de setembro de 2002 e o 20 de marzo de 2008.
Formato
Dirixido por Alfonso Yunta e presentado por Inés Ballester, nunha primeira etapa, e ata setembro de 2004, contou coa colaboración do cociñeiro Karlos Arguiñano. Ademais no mini-espazo Así son las cosas, Manuel Giménez, ex-policía, realizaba a crónica de sucesos.
No verán de 2007 o programa foi presentado por Silvia Jato. Desde setembro de 2007, Ballester estivo acompañada na presentación polo xornalista Iñaki del Moral en substitución de Manuel Giménez.
Audiencias
Contou con moi bos datos de audiencia durante as primeiras tempadas. O descenso destes propiciou a cancelación do programa en marzo de 2008 e a súa substitución por Esta mañana, con Pepa Bueno.
Audiencia media segundo datos de TN Sofres.
-930
Véxase tamén
Historia ano a ano
Cadel Evans
miniatura|dereita|Cadel Evans en [[2011.]] Cadel Evans, nado o 14 de febreiro de 1977 en Katherine, é un ciclista australiano. Antes de pasarse ao ciclismo de estrada, competía na disciplina de mountain bike, onde obtivo grandes triunfos, incluíndo 2 Copas do Mundo na modalidade raíña de cross-country, nos anos 1998 e 1999. En 2001 deixou a montaña e pasouse á estrada. En 2007 Cadel Evans proclamouse campión na clasificación do UCI ProTour, e o 27 de setembro de 2009 acadou o Campionato do Mundo de ciclismo en ruta disputado en Mendrisio, Suíza.
Resultados nas Grandes Voltas
Ata 2011 as participacións mais salientables de Cadel Evans nas grandes voltas eran os 2 segundos postos acadados nas edicións 2007 e 2008 do Tour de Francia. No Tour de Francia 2011 Cadel Evans proclamouse gañador por vez primeira da carreira gala. -:non participa
Ab.: abandono
Equipos
Fonte
M-30
Ten unha lonxitude de 32,5 km cun radio medio de 5,17 km con respecto á porta do Sol e unha intensidade de circulación media de 304 423 vehículos diarios, o que a converte na vía máis transitada de España. Ten a particularidade de que é a única autoestrada española da que é titular un concello.
Zas, Zas, Zas
Zas é un lugar da parroquia de Zas no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. É a capital do concello. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 334 habitantes (162 homes e 172 mulleres).
Elizabeth Reaser
Elizabeth Ann Reaser, nada o 15 de xuño de 1975 en Bloomfield Township, Míchigan, é unha actriz estadounidense de cine, televisión e teatro. Entre os seus traballos destacan Stay, The Family Stone, Sweet Land, Against the Current, e a saga de Twilight, así como as series Saved, Grey's Anatomy e The Ex-List.
Cerceta aliazul
A cerceta aliazul (Anas discors) é un parrulo de pequeno tamaño e maioritariamente migratorio que vive en América.
Descrición
Miden de 35 a 41 cm de longo e pesan de 325 a 500 gramos. Os machos son algo máis pesados cás femias e o peso esta suxeito a variacións estacionais, aumentando cando se preparan para a emigración. O bico mide de 4 a 4,2 cm. Os machos adultos en plumaxe de gala teñen a cabeza azul agrisada, cun debuxo facial branco en forma de media lúa. O corpo é castaño claro cunha mancha branca na parte posterior e a cola negra. As femias adultas, manchadas de pardo, son moi semellantes ás da cerceta. Ámbolos dous sexos teñen unha mancha azul (o espello) nas alas, da que reciben o seu nome vulgar.
Distribución xeográfica e hábitat
As cercetas aliazuis reprodúcense en Norteamérica dende Alasca ata Nova Escocia polo leste, e Texas polo sur. As súas áreas de invernada comprenden o sur dos Estados Unidos, México, América Central, o norte de Suramérica e as illas do Caribe, por ben que exemplares illados acadan o Uruguai e a Arxentina. As poboacións reprodutoras do estado estadounidense de Texas son sedentarias. Durante a migración poden voar distancias longas sobre mar aberto.
miniatura|esquerda|Anas discors
Conduta
Complementa unha vexetación esencialmente vexetariana con insectos, crustáceos e outros ivertebrados acuáticos. Pacen principalmente na auga pero tamén comen sementes nos campos de cultivo. Fan os niños, que non son máis que unha depresión do chan rodeada de herbas e moitas veces agochada entre a vexetación, entre abril e maio. Coma noutros patos, as parellas fórmanse xa no inverno. Na época de cría os machos son territoriais. A femia pon de 6 a 14 ovos da cor da crema, que choca entre 19 e 29 días. Os polos poden empezar a voar ós 40 días de vida. Maduran sexualmente na seguinte temporada de cría.
Premio Nacional á Obra dun Tradutor
O Premio Nacional á Obra dun Tradutor é unha das modalidades dos Premios Nacionais de Cultura que concede o Ministerio de Cultura e Deporte do Goberno de España a un tradutor literario sobranceiro. Ten por obxecto recoñecer a súa traxectoria, en canto que ponte intercultural; valora o desenvolvemente do labor de tradución de obras estranxeiras a calquera lingua do Estado español.
Concédese con carácter anual dende 1989.
É, canda o Premio Nacional de Tradución de España (outorgado a unha obra concreta publicada o ano anterior), o premio de maior prestixio e dotación (en 2020, unha remuneración de 20.000 €) a nivel estatal no ámbito da tradución literaria.
Premiados galegos
En 2020, o cesurés Xavier Senín foi o primeiro tradutor ao galego distinguido co galardón.
Cronofotografía
miniatura|Muller baixando as escaleiras, [[Eadweard Muybridge]] A cronofotografía é unha técnica fotográfica inventada por Étienne Jules Marey que basicamente consiste en rexistrar nunha placa única as diferentes fases do movemento. Para conseguir isto ideou un sistema que supuña fotografar cunha mesma placa por separado as diferentes fases do movemento sobre un fondo completamente negro.
No ano 1890 o seu creador Étienne Jules Marey empregou a cronofotografía coa película de celuloide de Kodak para conseguir imaxes que permiten reconstruír o movemento, o cal será tomado polos irmáns Lumière para o seu cinematógrafo
Fuad Tual
Fuad Tual (en árabe فؤاد طوال), nado o 23 de outubro de 1940 en Madaba (Xordania), é un arcebispo católico latino palestino, patriarca de Xerusalén dende xuño de 2008 até xuño de 2016. Tual foi tamén o Gran Prior da Orde do Santo Sepulcro, e exerceu de Presidente da Asemblea de Ordinarios Católicos da Terra Santa.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 29 de xuño de 1966, e seguidamente foi vigairo de Ramalla. En 1972 entrou na Pontificia Universidade Lateranense para realizar estudos en Dereito Canónico, conseguindo o doutoramento en 1975. Foi nomeado prelado da prelatura territorial de Tunes polo papa Xoán Paulo II o 30 de maio de 1992. Foi consagrado bispo o 22 de xullo dese ano polo patriarca Mixail Saba. O 31 de maio de 1995, a prelatura territorial foi elevada a diocese, e Tual foi nomeado arcebispo ad personam. En 2005, o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo coadxutor de Xerusalén. Sucedeu a Mixail Saba como patriarca o 21 de xuño de 2008 e foi entronizado na basílica do Santo Sepulcro da devandita cidade ao día seguinte.
-928
Véxase tamén
Historia ano a ano
Fuad Tual
Traxectoria
O 29 de xuño de 2008, Fuad Tual recibiu o palio das mans de Bieito XVI nunha misa na basílica de San Pedro. O 7 de marzo de 2009 Bieito XVI nomeouno membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco confirmouno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
Atocha, Madrid
250px|miniatura|Situación do barrio no distrito de [[Arganzuela.]] Atocha é un dos 7 barrios que conforman o distrito de Arganzuela en Madrid. Neste barrio atópase a Estación de Atocha, a estación ferroviaria máis importante de España.
O barrio atópase limitado pola Ronda de Atocha polo norte, a rúa Méndez Álvaro polo leste, a Avenida de Barcelona polo oeste e a M-30 polo sur.
Fabales
Fabales é unha orde de plantas da clase magnoliopsida, subclase rosidae, de distribución mundial (máis frecuente nas zonas tropicais) e con alta distribución altitudinal. Entre 16.000 e 18.000 especies (un das maiores ordes), con grande importancia económica, como alimentación: froitos, sementes ou a planta enteira (forraxe); medicinal; industrial: gomas, aceites e perfumes; ornamental; etc.
Grupo moi homoxéneo. Flores actinomorfas ou cigomorfas (existe tendencia á cigomorfía, hermafrodita, pentámeras, con tendencia á redución do número de estames, cun carpelo. Follas en xeral compostas e estipuladas. Froito xeralmente seco: o legume.
É frecuente a formación de nódulos fixadores de nitróxeno.
Biotipos: árbores, arbustos e herbas (estes dous últimos máis frecuentes nas zonas tépedas. Relacionado con Rosaceae e con Saxifragaceae.
San Xoán de Camba, Camba, Rodeiro
San Xoán de Camba é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 estaba deshabitado o mesmo que no ano 2000.
Fabales
3 grupos, que adoitan distribuírse de dous fórmas diferentes:
Pataghorobí
Pataghorobí é unha longametraxe galega dirixida por Ricardo Llovo no ano 2005. Trátase dun filme de suspense de 70 minutos de duración, a primeira TV movie das catro que conformaron o proxecto Un mundo de historias de Televisión de Galicia. A rodaxe da cinta levouse a cabo integramente na cidade de Vigo, sendo o primeiro telefilme rodado en galego.
Sinopse
Un escritor vigués recibe unha carta encadeada coa solicitude de que a reenvíe. Trátase da típica misiva que promete boa sorte se colaboras e ameaza coa desgraza en caso de non continuar coa cadea.
O Freixo, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
O Freixo é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Pataghorobí
Sinopse
O protagonista non lle dá importancia ó asunto e desfaise do orixinal, aínda que garda unha copia pensando que quizais lle poida servir de inspiración nalgún relato que escriba no futuro.
Pouco despois danse unha serie de feitos desafortunados que fan que lembre aquela misteriosa carta.
Sheila Fugard
Sheila Meiring Fugard, nada en Birmingham en 1932, é unha escritora e actriz de teatro surafricana.
Traxectoria
En 1940 móvese cos seus país ao seu país de procedencia, estuda na Universidade de Cidade do Cabo e nesta época comezou a escribir relatos e actuar no teatro. Coñeceu ao dramaturgo Athol Fugard cando actuaba nunha das súas obras e casou con el en 1957. En 1972 publicou a súa primeira novela, The Castaways. A súa novela máis coñecida é A Revolutionary Woman (1983)
Alpha Dog
Sinopse
Johnny Truelove (Emile Hirsch) é un rapaz moi rico que vive nun exclusivo barrio dos Ánxeles. Na súa luxosa casa organiza grandes festas rodeado de mozas guapas e dos seus amigos. Todo isto é posible grazas ó seu próspero negocio como traficante de drogas. Porén, esta vida de luxo desmorónase, e Johnny atoparase na corda frouxa.
Víctor Castro
Co nome de Víctor Castro podemos referirnos a:
Gorgode, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Gorgode é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Gran Premio de Suíza de 1954
Informe
O dominio de Mercedes continuou e Fangio liderou a carreira de principio a fin. Moss pasou pronto a González na segunda posición e loitou ferozmente para coller a Fangio. Pero pronto, el mesmo estaba baixo a presión de Hawthorn que adiantouno. Os dous batíanse con furia nun espectáculo excelente, que terminou cando o motor de Moss cedeu. Máis tarde Hawthorn tamén sucumbiu aos problemas de alimentación de combustible. González terminou así no segundo posto, mentres que Fangio rematou gañando por case un minuto. Hans Herrmann no Mercedes outro Mercedes logrou o terceiro posto do podio.
Kinosternoidea
Os Kinosternoidea son unha superfamilia de tartarugas acuáticas, que inclúen 3 familias: as Dermatemydidae, que son tartarugas de río de Centroamérica; as Kinosternidae, outras tartarugas americanas; e as Platysternidae ou tartarugas de gran cabeza.
Middletown, Connecticut
miniatura|280px|Vista da Main Street de Middletown, CT. Middletown é unha cidade estadounidense do condado de Middlesex, no estado de Connecticut.
Xeografía
miniatura|220px|En vermello, localización da cidade de Middletown no condado de Middlesex (en rosa) dentro do estado de [[Connecticut.]]
Localizada nas beiras do río Connecticut, na parte central del estado, a 26 km ao sur de Hartford, a capital do estado.
A cidade abarca unha superficie total de 109,6 km², dos que 105,9 km² son de terra e 3,7 km² de auga, e está situada a unha altitude media de 12 msnm.
Segundo o censo de 2005 contaba cunha poboación de 47 438 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 442,93 hab./km².
Evolución da poboación
En 1910 11 851 persoas vivían na cidade. En 1940 xa contaba con 26 495 habitantes, e no censo do ano 2000 a súa poboación era de 43 167 habitantes.
Historia
En 1650 foi incorporada como unha vila baixo o seu nome orixinal indio, Mattabeseck. Recibiu o seu nome actual en 1653. En 1784, o poboado central foi incorporado como unha cidade á parte do pobo. En 1923, a cidade de Middletown, consolidouse co poblo, facendo que os límites da cidade foran máis extensos.
Orixinariamente era un porto de veleiros moi ocupado, pasando despois a coneverterse nun centro industria. Na actualidade é en gran medida unha cidade residencial e cidade universitaria, sede da Universidade Wesleyana en Middletown.
Desde a creación do condado de Middlesex en 1785 até a eliminación do goberno do condado en 1960 Middletown foi a sede do condado.
Sabela Álvarez Núñez
Sabela Álvarez Núñez, nada en Lugo en 1954, é unha escritora galega e tradutora do castelán ao galego de literatura infantil.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela.
Roma (filme de 2018)
Roma é un filme dramático de 2018 escrito, co-producido, co-editado e dirixido por Alfonso Cuarón. Trátase dunha coprodución entre os Estados Unidos e México e está protagonizado por Yalitza Aparicio, Marina de Tavira, Marco Graf, Daniela Demesa, Enoc Leaño e Daniel Valtierra. Está ambientado a comezos da década de 1970, e a historia é unha semiautobiografía do propio Cuarón e a súa nenez en Cidade de México. Conta a historia dunha serventa e neneira que traballa para unha familia de clase media. O título refírese á Colonia Roma, un barrio de Cidade de México.
Roma estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Venecia o 30 de agosto de 2018, onde gañou o León de Ouro. Tivo unha estrea limitada nos cinemas o 21 de novembro de 2018, e comezou a súa distribución en Netflix o 14 de decembro de 2018. O filme recibiu aclamación universal polo guión, dirección e fotografía de Cuarón, así como polas actuacións de Aparicio e de Tavira. Na 91ª edición dos Oscar estivo nomeado en 10 categorías, entre elas mellor actriz (Aparicio) e actriz secundaria (de Tavira); finalmente gañou os premios de mellor filme en lingua non inglesa, mellor fotografía e mellor director.
-927
Véxase tamén
Historia ano a ano
Francisco Pérez Carballo
Francisco Pérez Carballo, nado en Madrid o 8 de novembro de 1910 e finado na Coruña o 24 de xullo de 1936, foi un avogado, mestre universitario e político español.
Traxectoria
Tras licenciarse, traballou como mestre axudante na cátedra de Dereito Romano da Universidade de Madrid, conseguindo posteriormente, por oposición, unha praza de oficial letrado no Congreso dos Deputados.
Coa vitoria da Fronte Popular en febreiro 1936, foi nomeado Gobernador Civil da provincia da Coruña (10 de abril de 1936), ó parecer pola súa amizade con Santiago Casares Quiroga. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 opúxose ós sublevados, ordenando defender a sede do Goberno Civil, cuns cantos militares leais ó goberno da República e Gardas de Asalto. Non obstante, a desproporción de forzas levouno á rendición, o día 20 de xullo ás 18:30 horas. Pérez Carballo foi preso polos rebeldes e fusilado catro días despois, en Punta Herminia, preto da Torre de Hércules, xunto ó comandante Quesada e ó capitán Tejero, que fixeran fronte á sublevación dende o edificio do Goberno Civil.
A súa esposa, a intelectual, conferenciante e bibliotecaria, Juana Capdevielle, en avanzado estado de xestación, trala declaración do estado de guerra, refuxiouse na casa do boticario López Abente. Non obstante foi detida e, ó saber do asasinato do seu marido, sufriu un ataque de nervios que lle produciu un aborto, sendo atendida no cárcere polo médico e militante de Unión Republicana, José García Ramos. Foi posta en liberdade, pero a mediados de agosto foi secuestrada por grupos paramilitares de Falange, violada e asasinada, abandonando o seu corpo nunha paraxe cerca de Rábade.
Francisco Álvarez de Nóvoa
Francisco Álvarez de Nóvoa y Ferrer, nado en Granada o 11 de xuño de 1873 e finado en Ourense o 13 de xuño de 1936, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
En 1909 marchou a Lisboa onde abriu un estudio de fotografía que trasladou, en 1910, a Río de Xaneiro, onde participou na vida social e na actividade xornalística da comunidade galega. En Buenos Aires fundou con Fortunato Cruces La Voz de Galicia (1913) e en 1915 volveu a Ourense e iniciou a súa segunda etapa xornalística dirixindo El Miño, La Voz Pública e El Diario de Orense.
A partir de 1925 abandonou a actividade relacionada coa literatura e co xornalismo debido ao veto que lle impuxo a Ditadura de Primo de Rivera ao facerlle escoller entre o seu posto de funcionario da Deputación e a práctica xornalística.
En 1906 foi elixido membro correspondente da Real Academia Galega.
The Covenant
The Covenant (ás veces estilizado como THE COVENAN+) é un filme estadounidense de 2006 escrito por J. S. Cardone, dirixido por Renny Harlin e protagonizado por Steven Strait, Taylor Kitsch, Toby Hemingway, Chace Crawford, Sebastian Stan, Laura Ramsey e Jessica Lucas. O filme recibiu críticas negativas mais tivo un éxito moderado nos portelos.
Tron: Legacy
Tron: Legacy é un filme estadounidense dirixido por Joseph Kosinski que foi estreado no 2010. Secuela do clásico de culto Tron de 1982.
Sinopse
Cando Sam Flynn (Garrett Hedlund), un experto programador de 27 anos, investiga a desaparición do seu pai, Kevin Flynn (Jeff Bridges), atópase de súpeto inmerso nun perigoso e salvaxe mundo surrealista, un mundo paralelo onde o seu pai viviu durante 25 anos. Coa axuda de Quorra (Olivia Wilde), pai e fillo emprenden unha viaxe a vida ou morte, a través dun sofisticado universo cibernético.
1330
Véxase tamén
Historia ano a ano
Diocese católica latina de Viciebsk
A diocese de Viciebsk é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ. En 2010 tiña 170.000 bautizados sobre unha poboación total de 1 448 000 habitantes. Dende 2013, o seu bispo é Alieh Butkievič.
Territorio
A diocese abrangue a rexión de Viciebsk, na parte norteoriental de Belarús. Limita ao leste coa arquidiocese de Moscova, ao noroeste coa diocese de Rēzekne-Aglona, ao oeste coa arquidiocese de Vilnius e coa diocese de Jelgava, e ao sur coa arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ.
A sé episcopal é a cidade de Viciebsk, onde está a catedral do Xesús Misericordioso.
O territorio está organizado en 9 vigairías e en 140 parroquias.
Historia
A diocese foi erixida o 13 de outubro de 1999 coa constitución apostólica Ad aptius consulendum do papa Xoán Paulo II, en territorios da arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ.
-926
Véxase tamén
Historia ano a ano
Manuel Rodríguez Barros
Manuel Rodríguez Barros, nado en Ponteareas o 13 de agosto de 1926 e finado o 20 de outubro de 1997 en Vigo, foi un ciclista galego. Manuel foi o menor dos catro irmáns Rodríguez (Delio, Pastor e Emilio) que se adicaron ó ciclismo profesional, ademais da súa irmá Aurita que tamén foi ciclista de competición. Estivo en activo dende 1947 até 1960, participando en dúas edicións do Tour de Francia e cinco da Vuelta a España, na que acadou o segundo posto da clasificación xeral en 1950 tralo seu irmán Emilio.
Resultados nas Grandes Voltas
En gris os anos nos que non houbo Vuelta a España. Cun trazo os anos nos que non disputou a proba.
Veta
Veta pode referirse a:
Seoane, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Seoane é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.