cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Topoloxía en malla
Funcionamento
As redes de malla son autorrexenerables: a rede pode funcionar aínda cando un nodo desaparece ou a conexión falla, xa que o resto de nodos evitan o paso por ese punto. Consecuentemente, fórmase unha rede moi fiábel. É unha opción aplicable ás redes sen fíos (wireless), ás redes con cable (Wired), e á interacción do software.
Unha rede con topoloxía en malla ofrece unha redundancia e fiabilidade superiores. Nunha topoloxía en malla, cada equipo está conectado a tódolos demais equipos. Aínda que a facilidade de solución de problemas e o aumento da fiabilidade son vantaxes moi interesantes, estas redes resultan caras de instalar, xa que empregan moita cablaxe. Por estes motivos cobran maior importancia o emprego de wireless, xa que non fai falta cablaxe (a pesar dos inconvenientes do wireless).
En moitas ocasións, a topoloxía en malla emprégase xunto con outras topoloxías para formar unha topoloxía híbrida.
Unha rede de malla estende con eficacia unha rede, compartindo o acceso a unha infraestrutura de rede con maior custo.
Algunha aplicación práctica
Un proxecto do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) que desenvolve o "hundred dollar laptops" ("portátiles de cen dólares") para as escolas desvalidas en países en desenvolvemento planea empregar o establecemento dunha rede de malla para crear unha infraestrutura robusta e barata para os estudantes que recibirán os ordenadores portátiles. As conexións instantáneas feitas polas computadoras portátiles reducirían a necesidade dunha infraestrutura externa tal como Internet para alcanzar todas as áreas, porque un nodo conectado podería compartir a conexión cos nodos próximos.
Castor 4
Castor 4 é o nome dun foguete estadounidense fabricado por Thiokol e usado como acelerador en foguetes Delta e como primeira etapa en varios tipos doutros foguetes.
Telde
miniatura|dereita|300px|Barranco de Los CernícalosTelde é un municipio español situado ao leste da illa de Gran Canaria, na comunidade autónoma das Illas Canarias. Posúe o rango de cidade e o título de "Moi Ilustre".
Ten unha extensión de 102,43 km², e cunha poboación de 98.399 habitantes (a 1 de xaneiro de 2007, segundo o Instituto Canario de Estatística ISTAC), é a cuarta poboación do Arquipélago Canario. A altitude da cabeceira do municipio é de 130 metros sobre o nivel do mar.
Telmo Fernández Hevia
Telmo Fidel Fernández Hevia, finado o 13 de xuño de 2023, foi un guitarrista galego de jazz, que tocou co seu cuarteto unha mistura de jazz, rock e blues
Vida persoal
Era o fillo do xornalista Fidel Fernán e sobriño do editor e poeta Miguel Anxo Fernán-Vello.
Oxford English Dictionary
miniatura|250px|Oxford English Dictionary.
Características
A realización de tal obra débese á tradición enciclopedista do século XIX, que conseguiu axuntar os esforzos de multitude de lectores baixo a coordinación de James Murray, o editor orixinal do dicionario.
Os Vilares, Freixo, Celanova
Os Vilares é un lugar da parroquia de Freixo no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Lingua mari das montañas
A lingua mari das montañas é unha lingua urálica estreitamente relacionada co mari das pradeiras falada nos distritos de Gornomariysky, Yurinsky e Kilemarsky, na República dos Maris. O mari das montañas xunto co mari das pradeiras e o ruso son as linguas oficiais da república autónoma dos Maris.
Addys Mercedes
Addys Mercedes, nada en Moa, Holguin, é unha cantante e compositora cubana. En 1993 estableceuse en Düsseldorf e máis tarde en Tenerife.
Canónico
A palabra canónico (do latín tardío canonĭcus, "conforme ás regras, conforme aos cánones eclesiásticos", e este do grego κανονικός, kanonikós) fai referencia, en xeral, a todo o que se axusta aos cánones ou regras, e pode referirse a:
Linda Malnati
Linda Malnati, nada en Milán o 19 agosto de 1855 e finada en Blevio o 22 de outubro de 1921, foi unha influente líder sindical, profesora, pacifista, activista polos dereitos da muller e sufraxista italiana. É lembrada polos seus esforzos por mellorar as condicións de traballo dos docentes desde a década de 1890, polas súas contribucións a revistas solicitando mellores condicións para as mulleres traballadoras e, na década de 1900, polo seu apoio ao dereito ao voto das mulleres. Foi membro activo de varias organizacións de mulleres.
Biografía
Malnati naceu en Milán o 19 de agosto de 1855, era filla de Giacomo Malnati e Carolina Pedrioli. Educada na contorna democrática característica da cidade de Milán, dende unha idade temperá adquiriu un interese na xustiza social e na emancipación das mulleres fortemente influenciada polas filantrópas e sufraxistas Laura Soleira Mantegazza, Alessandrina Massini Ravizza e Anna Maria Mozzoni.
Vida profesional
O seu primeiro artigo Alle donne e specialmente alle donne italiane (Ás mulleres e especialmente ás mulleres italianas), publicouse na revista republicana Libertà e associazione.
En 1875 comezou a traballar como mestra para a Municipalidade de Milán de escola para os graos máis baixos, e en 1888 para os graos máis altos. Dedicouse ao ensino apaixonadamente, crendo que a educación e a emancipación, especialmente das nenas estaban detrás da rexeneración da sociedade, o que conducía ao desenvolvemento democrático. Tamén se comprometeu a mellorar as condicións de vida e de traballo dos docentes, e con iso empezou o seu rol de sindicalista bregando pola mellora das condicións dos mestres mediante a igualdade salarial para homes e mulleres. Sobre este tema realizou conferencias en Milán e pola Lombardía, así mesmo escribiu nunha variedade de revistas e xornais (A Scuola popolare, Il Correr delle maestre, Il giornale per a donna, A instruzione populare, A Coltura popolare, etc).
En 1890, co fin de animar ás traballadoras a organizarse, xunto con Anna Kuliscioff e Carlotta Clerici, estableceu unha organización de mulleres na Cámara de Traballo de Milán, formando unha especie de sindicato. As tres mulleres constituíron o Movimento femminile socialista (Movemento socialista feminino). En 1893, estableceu unha sección para mestres de escola mentres revitalizaba e presidía a Leiga per a tutela degli interessi femminili (Liga para protección dos intereses das mulleres) que creara Mozzoni en 1881 cuxo programa incluía o dereito ao voto das mulleres e a abolición da autorización marital. Nos anos seguintes desta década foi un tempo dedicado ao proselitismo feminista e socialista: participou activamente nas loitas pola protección das mulleres e nas manifestacións da clase traballadora, especialmente nos disturbios de maio de 1898. Por participar na mobilización contra a represión de F. Bava Beccaris foi suspendida tres meses no exercicio da docencia, reaccionou á disposición reclamando "o dereito á liberdade de pensamento e acción para si mesma e para todos os cidadáns".
Activismo
Linda Malnati uniuse ao Consello directivo da Sociedade Humanitaria (1894) e representou á liga para a Protección dos Intereses das Mulleres nos Consellos de Goberno das Obras Pías da cidade de Milán e na Asemblea da Unión Cooperativa.
A través dos seus textos en Vita femminile (Vida da muller), órgano de difusión da Federación de ligas de mulleres no cal era directora, comentou sobre a relación entre socialismo e feminismo, chamando ás mulleres a combinar a loita de clases coa loita de xénero.
En 1903, xunto con Clerici, organizou o primeiro congreso de mestres de primaria en Como, de onde xurdiron importantes indicios da loita de clases.
Entre as organizacións de mulleres nas que participou activamente, en 1903 estableceu un Comitato per il risveglio dell'attività femminile (Comité para o espertar da actividade das mulleres) baixo a Asociación de Mestres de Milán. Isto provocou que varios mestres homes formasen a súa propia Sociedade de Homes. Tamén promoveu a educación preescolar e apoiou á Universidade Popular de Milán como membro do comité directivo.
En contraste coa dogma do partido socialista, Malnati consideraba ao sufraxio feminino como a proba do progreso civil no país e a pedra angular da emancipación e o desenvolvemento da muller, xunto con Mozzoni estableceu o Comitato milanese Pro Suffragio (Comité de Sufraxio de Milán) en 1906, así como un comité de coordinación nacional. Na Convención de Milán en abril de 1907 organizada por representantes católicos, salientou a importancia dos votos para as mulleres. Ao ano seguinte, no Congreso Nacional de Mulleres Italianas, chegou a presentar unha moción sobre o laicismo na educación: abolir a educación relixiosa nas escolas primarias, substituíndoa con clases comparativas de relixión.
Con outras mulleres militantes socialistas foi fundadora e directora do xornal A Difesa della Lavoratrici en 1912.
En 1917, unha vez máis abordou a causa da paz, promovendo a participación internacional.
Sufrindo dunha enfermidade grave, Linda Malnati xunto a Carlotta Clerici (a súa compañeira na vida) retirouse a Blevio na costa oriental do lago de Como, onde morreu o 22 de outubro de 1921.
Estrella Galicia Xacobeo
A Estrella Galicia edición especial Xacobeo foi unha edición especial lanzada por Estrella Galicia en maio do 2010 co gallo do Ano Santo.
Estrella Galicia, empresa socia do Xacobeo 2010, decidiu acompañar a celebración do ano Santo co lanzamento dunha cervexa especificamente deseñada para o ano 2010, a Estrella Galicia edición especial Xacobeo. Dende a compañía, o lanzamento deste produto supón unha homenaxe a un ano moi especial para Galiza, creando unha edición limitada con botellas serigrafiadas de 33cl en caixas de seis unidades.
Esta cervexa foi presentada o 22 de marzo do 2010 en Alimentaria 2010, o maior encontro do sector da alimentación e de bebidas do Estado español, onde foi presentada pola empresa Hijos de Rivera xunto con outras novidades do ano nun stand de máis de 200 metros cadrados. Esta cervexa estaba elaborada con 100% malte e con lúpulo cultivado en Galiza. A produción desta edición especial limitouse a 300 000 litros.
Protofeminismo
O termo protofeminismo é, ás veces, aplicado a unha persoa que defendía valores semellantes ós actuais valores feministas nunha época na que o termo "feminista" aínda era descoñecido, ou sexa, antes do século XX. Porén, a utilidade do termo protofeminista é rexeitada por algúns estudosos modernos.
Grecia Antiga
O libro cinco de A República de Platón discute o papel da muller. Na República, o estado ideal para as mulleres segundo Platón, sería traballar a carón dos homes, recibir a mesma educación, e igualdade en todos os aspectos do estado. A única excepción envolvendo as mulleres, era traballar en profesións que esixían máis forza física.
Oriente Medio
En Oriente Medio durante a Idade Media, un dos primeiros esforzos para mellorar o estatuto das mulleres ocorreu durante o inicio de reformas do islam, que concedeu, ás mulleres, dereitos no casamento, divorcio e herdanza. Ás mulleres, non era concedido estatuto legal noutras culturas, incluíndo o Occidente, até séculos máis tarde. O Dicionario Oxford do Islam afirma que a melloría xeral no estado das mulleres árabes incluía a prohibición do infanticidio feminino e o recoñecemento da humanidade das mulleres. "O dote, anteriormente considerado como o prezo da noiva pagado para o pai, tornouse un presente nupcial mantido pola esposa, como parte de súa propiedade persoal." Baixo a lei islámica, o casamento xa non era máis visto como un "estado", mais si como un "contrato", en que o consentimento da muller era imperativo. "As mulleres recibiron o dereito de herdanza dunha sociedade patriarcal que tiña anteriormente restrinxidos a herdanza de parentes do sexo masculino." Annemarie Schimmel afirma que "en comparanza coa posición das mulleres preislámica, a lexislación islámica significou un enorme progreso; as mulleres tiñan dereitos, polo menos de acordo coa letra da lei, para administrar a riqueza que ela trouxera para a familia ou gañara polo seu propio traballo."
Idade Media
Protofeministas da Idade Media recoñecidas como importantes participantes no desenvolvemento do feminismo inclúen a María de Francia, Leonor de Aquitania, Bettisia Gozzadini, Nicola de la Haye, Cristina de Pizán, Edviges de Polonia, Laura Cereta e Malinche.
Gravado
miniatura|dereita|Gravado de [[Durero, San Xerónimo no seu estudio, 1514.]] miniatura|dereita|[[Punzóns para gravado]]
O gravado ou gravura é a arte de converter (e tamén a transformación en si) unha superficie plana nunha matriz que serve de punto inicial para a reprodución dunha imaxe.
O gravado (que literalmente é facer unha incisión) faise normalmente sobre metal ou sobre madeira (xilografía). Mediante o proceso de gravar obtense unha matriz que se utilizará para estampar, normalmente sobre papel ou tea, e obter o que comunmente se chama "gravado" pero que especificamente é unha estampa. Este proceso permite obter varios exemplares dunha mesma matriz, aínda que cada unha das estampas ou copias é unha obra única. Segundo a técnica ou material usados, poden ser:
Tomás Cancela Martínez
Tomás Cancela Martínez, finado en Caldas de Reis en abril de 1969, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante de Caldas de Reis. No franquismo foi nomeado alcalde de Caldas de Reis.
Joik
Joik (tamén coñecido como yoik, luohti, vuolle , leu'dd ou juoiggus ) é un estilo de música tradicional vocal do pobo saami.
Características
Orixinalmente, o termo joik facía referencia só a un tipo de canto saami, mais na actualidade emprégase para falar de tódolos tipos de canto tradicional saami. O joik está considerado como unha das tradicións musicais máis antigas de Europa e o seu son recorda a certos cantos das culturas nativas americanas.
Historia
Coa cristianización do pobo saami, o joik pasou a ser considerado como algo pecaminoso. As políticas de asimilación cultural en Noruega e a visión negativa por parte da igrexa contribuíron á súa desvalorización. Na década de 1950 estaba prohibido o canto joik nas escolas das áreas saamis. Pode que o motivo polo que o joik era controvertido era pola asociación que tiña cos rituais e a mitoloxía precristiáns, así como coa figura xamánica do noaidi.
Porén, o joik ficou fortemente enraizado na cultura e tradicións saamis, e conservouse até os nosos días. Na actualidade, continúa vivo na cultura saami e tamén se emprega como elemento da música contemporánea.
José Amado Domínguez
José Amado Domínguez, nado en Caldas de Reis e finado en xuño de 1932, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi fiscal municipal de Caldas de Reis (1917-1920), presidente do Casino e da Sociedade de Exploradores. Foi alcalde de Caldas de Reis de 1922 a 1923 e volveu a alcaldía en abril de 1930.
Fotografía dixital
miniatura|300px|dereita|Concentrado no encadramento. A fotografía dixital consiste na gravación de imaxes mediante unha cámara, de forma análoga á fotografía clásica. Así a todo, nesta última as imaxes quedan gravabas sobre unha película e revélanse posteriormente mediante un proceso químico, na fotografía dixital as imaxes quedan rexistradas por unha placa que dispón de millóns de sensores e dende alí se arquivan nun elemento electrónico que constitúe a memoria.
As vantaxes deste sistema respecto á fotografía clásica son considerables, xa que permite dispor das imaxes gravabas ó instante, sen necesidade de levar a película ó laboratorio e esperar un certo tempo ata que este entrega as fotos terminadas.
Na cámara dixital poden verse nunha pantalla as fotos que se acaban de tomar. A cámara pódese conectar a un ordenador ou outro dispositivo capaz de mostralas nunha pantalla. As fotos poden enviarse directamente por correo electrónico a outro lugar, xa que teñen formato informático, e pódense procesar con programas de tratamento fotográfico nun ordenador, para amplialas ou reducilas, realizar un encadramento (unha parte da foto), rectificar as cores e o brillo, e realizar outras moitas posibles modificacións segundo o programa que se utilice. miniatura|esquerda|[[Zoom.]] Ó igual ca na fotografía clásica, existen moi diversos tipos de cámaras dixitais, xa sexan de tamaño de peto ou para uso avanzado ou profesional, con ópticas máis ou menos completas, e con sistemas máis ou menos sofisticados. Unha característica que é exclusiva das cámaras dixitais é, así a todo, a resolución, que define o tamaño da imaxe e das copias en papel que podemos obter. Na fotografía clásica, a resolución é sempre a mesma mentres se utilice un determinado formato de película, xa que é a película a que determina a resolución así como a calidade da lente que usemos, independentemente da cámara. Tamén se fala da "resolución interpolada", pero debe ser tida en conta soamente a do sensor, xa que a interpolación consiste nun proceso que amplía a imaxe con perda de calidade, posto que se parte sempre da resolución do sensor e esta interpólase con procedementos matemáticos nos que é imposible obter os detalles que non captou o sensor.
A resolución en fotografía dixital mídese multiplicando o alto polo ancho das fotografías que permite obter a cámara e xeralmente comeza cun millón de píxeles, para as cámaras máis económicas, e vai en aumento ata máis de doce millóns de píxeles, para as cámaras profesionais. O termo "píxel" (do inglés picture element), é a unidade máis pequena que capta un valor gris ou de cor da fotografía. Unha cámara de catro millóns de píxeles xerará imaxes máis grandes ca unha de dous millóns o que permite obter unha copia impresa de ata 50 x 75 cm., pero non necesariamente de maior calidade xa que neste aspecto ten unha maior importancia a calidade da óptica utilizada, pero dado que a máis megapíxeles as cámaras son máis caras e/o máis novas é habituais que tamén posúan mellores ópticas.
200px|miniatura|Cámara dixital.
Outra característica da fotografía dixital é o zoom dixital. Mediante este zoom amplíase unha foto, pero o efecto non é o dun zoom óptico. O zoom óptico achega e amplía o que se quere fotografar sen minguar a resolución da cámara, xa que o achegamento se consegue co obxectivo. O zoom dixital, polo contrario, amplía a imaxe que xa recibiu, de forma que diminúe a resolución, ó igual que ocorrería encargando unha ampliación ó laboratorio ou utilizando un programa de edición de gráficos.
Actualmente as cámaras dixitais tamén permiten tomar vídeos, xeralmente en resolucións de 320x240 ó 640x480 píxeles e de entre 12 e 25 fotogramas por segundo, ás veces con son no caso dos modelos máis completos. Estes vídeos son só un complemento á función principal da cámara, sacar fotos, por iso non acostuman ser dunha gran calidade, para iso requírese unha videocámara.
A primeira cámara dixital foi desenvolvida por Kodak, que encargou a Steve Sasson a construción dunha en decembro de 1975. Esta tiña o tamaño dunha torradora e unha calidade equivalente a 0.01 megapíxel. Necesitaba 23 segundos para gardar unha fotografía en branco e negro nunha cinta de casete e outros tantos en recuperala.
Pierre Nkurunziza
Pierre Nkurunziza, nado o 18 de decembro de 1963 en Bujumbura e finado o 8 de xuño de 2020 en Karuzi, foi un político de Burundi, presidente do seu país durante máis dunha década, líder do Consello Nacional das forzas democráticas de defensa da democracia (CNDD). O CNDD foi un grupo rebelde hutu de Burundi, que logo se converteu en partido político.
Biografía
Nkurunziza naceu en 1963 na antiga capital de Burundi, Bujumbura. Concorreu á escola primaria na provincia de Ngozi e a secundaria en Kitenga antes de graduarse na Universidade de Burundi en 1990 con títulos de Educación e Deporte. O seu pai, Eustache Ngabisha, foi elixido en 1965 para o parlamento e foi logo gobernador de dúas provincias antes de morrer asasinado en 1972 durante a violencia étnica que custou a vida a outras 100000 persoas en Burundi. Nkurunziza era profesor adxunto na Universidade de Burundi, cando estalou a guerra civil en Burundi, logo do asasinato do primeiro presidente de etnia Hutu no país, Melchior Ndadaye, en 1993.
Carcabuey
Carcabuey é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía.
Pierre Nkurunziza
Biografía
Uniuse ao CNDD-FDD en 1995 como soldado, logo de que o exército atacase o campus da Universidade, en 2004 tivo unha entrevista co IRIN onde lembra o sucedido naquel entón:
Carcabuey
Toponimia
O topónimo de Carcabuey provén da época romana, pasando ao árabe foneticamente polo nome de Karkabul, que significaba pequeno porto de montaña.
Pierre Nkurunziza
Biografía
"En 1995, o exército Tutsi atacou o campus e matou a 200 estudantes. Tentaron matarme a min tamén. Os atacantes dispararon sobre o meu coche pero eu saín e fuxín. Incendiáronme o coche. Despois uninme ao CNDD-FDD como soldado. Esta guerra foinos imposta, non a comenzamos nós."
Logo seguiu un progreso dentro do CNDD-FDD até chegar ao cargo de Secretario Xeral en 1998. En 2001, foi elixido xefe (chairman).
Ademais en 2003, foi designado Ministro de Bo Goberno no mandato transicional de Domitien Ndayizeye.
Chegada á presidencia
Logo das vitorias electorais do CNDD-FDD nas eleccións de Burundi de xuño de 2005, Nkurunziza foi designado como candidato a presidente. Foi elixido presidente sen oposición polo Parlamento de Burundi (actuando como colexio electoral) o 19 de agosto de 2005 e asumiu este cargo o mesmo 26 de agosto. Autodescrito como cristián "renacido", Pierre Nkurunziza casou en 1994 e foi pai de dous nenos. Tivo 6 irmáns, dos que dous deles morreron na guerra civil de 1993 e outros tres como soldados do CNDD-FDD. Só unha dos 7 irmáns era muller, e aínda lle vive. De perfil ultraconservador en asuntos sociais, Nkurunziza combate a homosexualidade no seu país e mesmo foi distinguido por iso de parte dunha asociación católica italiana.
Friedrich Nietzsche
Friedrich Wilhelm Nietzsche, nado o 15 de outubro de 1844 en Röcken (Lützen, nos arredores de Leipzig, actual Alemaña) e finado o 25 de agosto de 1900 en Weimar, foi un filósofo, poeta, músico e filólogo alemán, considerado un dos pensadores contemporáneos máis influentes do século XIX.
Realizou unha crítica polo miúdo da cultura, da relixión e da filosofía occidental, mediante a xenealoxía dos conceptos que as integran, baseada na análise das actitudes morais (positivas e negativas) cara a vida. Este traballo afectou profundamente a xeracións posteriores de teólogos, antropólogos, filósofos, sociólogos, psicólogos, politicólogos, historiadores, poetas, novelistas e dramaturgos.
Vipera berus
Vipera berus, a víbora europea común, é unha especie de víbora, serpe velenosa que está moi estendida xeograficamene e pode encontrarse pola maior parte de Europa occidental e desde alí chega ao leste de Asia. Antes considerábase que en Galicia vivía unha subespecie de V. berus, pero posteriormente a esa subespecie se lle deu o status de especie, co nome Vipera seoanei ou víbora de Seoane (antes subespecie Vipera berus seoanei). As víboras comúns V. berus son moi coñecidas e forman parte do folclore de moitos países. Aínda sendo velenosas non se consideran especialmente perigosas; esta víbora non é agresiva e xeralmente só morde cando a asustan ou molestan. As súas trabadas poden ser moi dolorosas, pero raramente mortais. O nome específico, berus, é unha palabra neolatina que foi usada anteriormente para referirse a unha serpe, posiblemente a Natrix natrix (cobra de colar).
Friedrich Nietzsche
Cavilou sobre as consecuencias do triunfo do secularismo da Ilustración, expresada na súa observación «Deus morreu», dun xeito que determinou a axenda de moitos dos intelectuais con máis sona despois da súa morte.
Se ben hai quen sostén que a característica definitoria de Nietzsche non é tanto a temática que trataba senón o estilo e o bo tino co que o facía, foi un autor que introduciu, como ningún outro, unha cosmovisión que reorganizou o pensamento do século XX, en autores tales como Martin Heidegger, Michel Foucault, Jacques Derrida, Gilles Deleuze, Gianni Vattimo ou Michel Onfray, entre outros.
Rombencéfalo
lang=gl|miniatura|dereita|Esquema das subdivisións dun cerebro embrionario de vertebrado co rombencéfalo en verde. lang=gl|miniatura|dereita|Cerebro embrionario de 4 semanas. miniatura|dereita|As tres partes derivadas do rombencéfalo: cerebelo, ponte e bulbo. O rombencéfalo (ou cerebro posterior) é unha porción do encéfalo embrionario que forma a parte do encéfalo que rodea o cuarto ventrículo e conecta coa medula espiñal, e está formado polo metencéfalo e o mielencéfalo. Comprende o bulbo raquídeo, a ponte de Varolio, e o cerebelo. O rombencéfalo mantén procesos corporais vitais como a respiración, sistema cardíaco, coordinación muscular, entre outros. miniatura|dereita|300px|Rombencéfalo. O rombencéfalo pode subdividirse nun número variable de avultamentos transversais chamados rombómeros. No embrión humano poden distinguirse oito rombómeros, que desde o caudal ao rostral son: Rh8-Rh1. Rostralmente, o istmo marca os límites co cerebro medio ou mesencéfalo.
Vipera berus
A víbora común encóntrase en distintos terreos, e a complexidade de hábitats é esencial en diferentes aspectos do seu comportamento. Aliméntase de pequenos mamíferos, aves, lagartos e anfibios, e nalgúns casos de arañas, vermes e insectos. Esta víbora, como a maioría das outras víboras, é ovovivípara. As femias crían unha vez cada dous ou tres anos, e as crías xeralmente nacen desde o final do verán ao inicio do outono no hemisferio norte. As camadas varían de 3 a 20 crías e os individuos novos permanecen coas súas nais uns poucos días. Os adultos crecen ata unha lonxitude total de 60 a 90 cm (incluíndo a cola) e unha masa de 50 a 180 g. Actualmente recoñécense tres subespecies, incluíndo a subespecie nomeada, Vipera berus berus descrita aquí. A especie non se considera ameazada, aínda que está protexida nalgúns países.
Rombencéfalo
Existe unha rara enfermidade do rombencéfalo chamada "rombencefalosinapse", que se caracteriza pola ausencia de vermis, o que orixina un cerebelo fusionado. Os pacientes xeralmente presentan ataxia cerebelar (falta de coordinación muscular).
Vipera berus
Descrición
Ten un corpo relativamente groso, os adultos xeralmente crecen ata os 60 cm de lonxitude total (incluíndo a cola), cunha media de 55 cm. O tamaño máximo varía por rexión. As máis grandes, de ata uns 90 cm, encóntranse en Escandinavia, pero en dúas ocasións observáronse espécimes de 104 cm. En Francia e Gran Bretaña, o tamaño máximo é de 80 a 87 cm. A masa vai de 50 g a uns 180 g. esquerda|miniatura|alt=Parte frontal de dúas víboras comúns europeas, unha de cor normal e outra melánica.|Patróns de coloración de V. berus: normal e [[melanismo|melánico.]] A cabeza é bastante grande e aparente e os seus laterais son case planos e verticais. As beiras do fociño están normalmente elevadas nunha crista baixa. Vista desde arriba, a escama rostral non é visible ou só lixeiramente. Inmediatamente detrás da rostral, hai dúas (raramente unha) escamas pequenas. Dorsalmente, adoita haber cinco grandes placas: unha frontal cuadrangular (algo máis longa que larga ou ás veces máis rectangular), dúas parietais (ás veces cunha pequena escama entre a frontal e as parietais) e dúas supraoculares longas e estreitas. Estas últimas son grandes e aparentes, cada unha separada da frontal por dun a catro pequenas escamas. Os orificios nasais están situados nunha depresión pouco fonda dentro dunha gran escama nasal. O ollo é relativamente grande, de igual tamaño ou lixeiramente maior que a escama nasal, pero adoita ser menor nas femias. Baixo as supraoculares hai de 6 a 13 (xeralmente de 8 a 10) pequenas escamas circumorbitais. As escamas temporais son lisas (raramente cunha lixeira quilla ou carena). Hai de 10 a 12 sublabiais e de 6 10 (normalmente 8 ou 9) supralabiais. Destas últimas, as números 3 e 4 son as máis grandes, mentres que as 4 e 5 (raramente as 3 e 4) están separadas do ollo por unha soa ringleira de pequenas escamas (ás veces son dúas ringleiras en espécimes alpinos).
Friedrich Nietzsche
Nietzsche recibiu un amplo recoñecemento durante a segunda metade do século XX como unha figura significativa na filosofía moderna. A súa influencia foi particularmente destacada nos filósofos existencialistas, críticos, fenomenolóxicos, postestruturalistas e posmodernos, e na socioloxía de Max Weber. É considerado un dos tres «mestres da sospeita» (segundo a coñecida expresión de Paul Ricoeur), xunto con Karl Marx e Sigmund Freud.
Vipera berus
Descrición
Na parte media do corpo hai 21 ringleiras de escamas dorsais (raramente 19, 20, 22 ou 23). Estas son escamas fortemente carenadas, agás as que beirean as escamas ventrais. Estas escamas parecen unidas debilmente á pel e as ringleiras inferiores fanse cada vez máis anchas; as que están máis próximas ás escamas ventrais son dúas veces máis anchas que as que están ao longo da liña media. As escamas ventrais son de 132 a 150 nos machos e de 132 a 158 nas femias. A placa anal é única. As subcaudais están pareadas, e son de 32 a 46 nos machos e de 23 a 38 nas femias.
Rombencéfalo
Mielencéfalo
Os rombómeros Rh8-Rh4 formam o mielencéfalo.
Friedrich Nietzsche
Xuventude (1844-1869)
miniatura|Friedrich Nietzsche, 1861.
Rombencéfalo
Mielencéfalo
O mielencéfalo forma o bulbo raquídeo no cerebro adulto, e contén:
Vipera berus
Descrición
O patrón de coloración varía desde espécimes con cores moi claras con barras cruzadas dorsais escuras incompletas e pequenas ata espécimes completamente marróns con marcas marróns máis escuras difuminadas, e pode haber individuos melánicos que son totalmente escuros e carecen dun patrón dorsal aparente. Porén, a maioría teñen algún tipo de patrón en zigzag dorsal en toda a lonxitude do corpo e cola. A cabeza xeralmente ten unha distintiva figura con forma de V ou X escuros no dorso. Unha banda escura corre desde o ollo ao pescozo e continúa como unha serie lonxitudinal de puntos ao longo dos flancos. Algo pouco usual nas serpes, pero que se dá en V. berus, é que os sexos poden diferenciarse pola cor. As femias son xeralmente de tons marróns con marcas marrón escuras, e os machos son grises con marcas negras. A cor basal dos machos a miúdo é lixeiramente máis clara que a das femias, o que resalta o patrón en zigzag negro. Os individuos melánicos adoitan ser femias.
Rombencéfalo
Metencéfalo
Os rombómeros Rh3-Rh1 forman o metencéfalo.
Vipera berus
Distribución xeográfica
miniatura|Distribución en Europa.
Vipera berus ten unha ampla área de distribución. Pode encontrarse ao longo de Eurasia, desde o noroeste de Europa (Gran Bretaña, Escandinavia, Alemaña, Francia) a través de parte do sur de Europa (norte de Italia, Serbia, Albania, Croacia, Montenegro, Bosnia e Hercegovina, Macedonia do Norte, Bulgaria e norte de Grecia) e do leste de Europa ata o norte do círculo polar ártico e Rusia seguindo ata o océano Pacífico, illa de Sakhalin, Corea do Norte, norte de Mongolia e norte e a China. Tense atopado moi ao norte, onde outras serpes non poden vivir. A localidade tipo (onde se atopou e describiu a especie) estaba orixinalmente sinalada como "Europa". Mertens e Müller (1940) propuxeron restrinxir a localidade tipo a "Upsala, Schweden" (Uppsala, Suecia), pero foi finalmente restrinxida a Berthåga, Uppsala ao designaren un neotipo Krecsák & Wahlgren (2008).
Status de conservación
Esta especie está na lista de especies protexidas (Apéndice III) baixo a Convención de Berna e está protexida en moitos países.
A Lista vermella de Especies Ameazadas da International Union for the Conservation of Nature (IUCN) describe o seu status de conservación como "menos preocupante" en vista da súa ampla distribución, as amplas poboacións que se cre ten, ampla variedade de hábitats nos que vive e a probablemente lenta velocidade de declive, aínda que se sabe que as súas poboaciós están minguando. A redución dos seus hábitats, a fragmentaión das poboacións en Europa debido a unha intensa práctica agrícola e a recolección para o comercio de mascotas ou para a extracción de veleno son os principais factores que contribúen ao seu declive.
Hábitat
esquerda|miniatura|alt=V. berus tomando o sol sobre un leito de musgos.|V. berus co corpo inchado por ter comido algunha presa.
Comportamento
Esta especie é principalmente diúrna, especialmente no norte da súa área de distribución. Máis ao sur dise que é activa ao serán e mesmo pode selo pola noite durante os meses de verán. É unha especie predominantemente terrestre, aínda que se sabe que pode subir ribeiras e a arbustos baixos para tomar o sol ou vixiar o paso de posibles presas. esquerda|miniatura|alt=Macho de V. berus.|Macho de V. berus. As víboras non son normalmente agresivas e adoitan ser bastante tímidas e morden só cando se ven acurraladas ou alarmadas. Xeralmente as persoas que sofren unha mordedura é porque as pisaron ou intentaron collelas. Normalmente desaparecen entre a vexetación en canto detectan calquera posible perigo, pero regresan unha vez que todo volve a estar en calma, a miúdo ao mesmo lugar. Ocasionalmente, algúns individuos revelan a súa presenza cun bufido grave e sostido para disuadir a potenciais agresores. Con frecuencia, eses individuos son femias preñadas. Cando a víbora é ameazada, a parte frontal do seu corpo adopta forma de S para prepararse para lanzar un ataque.
A especie está adaptada ao frío e hiberna en inverno. En Gran Bretaña, machos e femias hibernan durante uns 150 e 180 días respectivamente. No norte de Suecia a hibernación dura 8 ou 9 meses. Nos días suaves de inverno, poden emerxer ao exterior para tomar o sol en sitios onde se derreteu a neve e a miúdo atravesan zonas con neve. Un 15% dos adultos e de 30 a 40% dos individuos novos morren durante a hibernación.
Alimentación
A súa dieta consiste principalmente en pequenos animais, como ratos, outros roedores cricétidos, e musarañas, e tamén lagartos. Ás veces, captiuran vermes lentos e mesmo denosiñas e toupas. Aliméntanse igualmente de anfibios, como ras, tritóns e píntegas. Tamén se informou de que poden comer aves, especialmente crías recentemente eclosionadas ou mesmo ovos, para o cal soben a arbustos. Xeralmente, a dieta varía dependendo da localidade. As víboras novas comen crías de mamíferos, pequenos lagartos e ras e vermes e arañas. Unha vez que chegan a unha lonxitude duns 30 cm, as súas dietas empezan a lembrar as dos adultos.
Reprodución
As femias xeralmente dan a luz en agosto ou setembro, pero ás veces xa en xullo, ou moito máis tarde en outubro. O número de crías é de 3 a 20. As crías nacen xeralmente encapsuladas nun saco transparente do cal se liberan por si mesmas. Ás veces, conseguen saír desta membrana xa dentro da femia. Os neonatos miden de 14 a 23 cm de lonxitude total (incluíndo a cola), cunha lonxitude media total de 17 cm. Nacen cun aparato do veleno completamente funcional e un depósito de reserva de xema dentro dos seus corpos. Mudan a súa pel por primeira vez nun día ou dous. As femias non parecen ter moito interese nos seus descendentes, pero observouse que as crías permanecen coas súas nais durante varios días despois de naceren.
Veleno
miniatura|250px|esquerda|Aparato da inxección do veleno de Vipera berus.
Debido á rapidez con que a poboación humana se expande pola área de distribución das súas especies, as mordeduras de víbora son relativamente comúns. Os animais domésticos e especialmente o gando son vítimas frecuentes. En Gran Bretaña a maioría dos casos ocorren entre marzo e outubro. En Suecia, hai unhas 1 300 mordeduras ao ano, das cales se estima que un 12% require hospitalización. Disponse polo menos de oito antivelenos distintos contra a mordedura desa especie.
Mallow et al. (2003) describen a toxicidade do veleno como relativamente baixa comparada con outras especies de víboras. Citan a Minton (1974), que informou dos valores de LD50 para ratos que eran de 0,55 mg/kg intravenosa, 0,80 mg/kg intraperitoneal e 6,45 mg/kg subcutánea. Como comparación, nunha proba de dose letal mínima para cobaias era de 40–67 mg, pero só eran necesarios 1,7 mg cando se usaba veleno da especie Daboia russelii. Brown (1973) dá valores maiores de LD 50 subcutáneo que van de 1,0 a 4,0 mg/kg. Todos concordan que o veleno que inxectan é pouco abundante: Minton (1974) menciona de 10 a 18 mg por espécime de 48 a 62 cm de lonxitude, mentres que Brown (1973) indica só 6 mg. miniatura|alt=Cabeza de víbora mordendo unha luva de coio.|Vipera berus cun cairo erecto que deixou unha pequena mancha de veleno nunha luva. Falando comparativamente, as mordeduras desta especie non son moi perigosas. Aínda así, debe procurarse sempre axuda médica tan axiña como sexa posible cando se sofre unha mordedura. Moi ocasionalmente as mordeduras poden ser mortais, especialmente en nenos pequenos, mentres que os adultos poden experimentar molestias e incapacidade que se poden prolongar moito despois da mordedura. O tempo que se tarda en recuperarse é moi variable, pero pode tardar ata un ano.
Os síntomas locais inclúen unha dor intensa inmediata, á que segue uns minutos despois (pero ás veces tarda 30 minutos) a inchazón da zona e unha sensación de formigo. Non é común que se formen vinchas que conteñan sangue. A dor pode continuar durante algunhas horas, xunto con sensibilidade e inflamación. Poden aparecer liñas vermellas linfanxíticas (seguindo os vasos linfáticos inflamados) e negróns, e o membro completo pode incharse e ennegrecer en 24 horas. O inchamento pode estenderse ao tronco e nos nenos por todo o corpo. Son moi raras a necrose e as síndromes intracompartimentais (dentro dos tecidos musculares e nerviosos dentro dunha fascia das extremidades).
Os síntomas sistémicos resultantes da anafilaxe poden ser drásticos. Poden aparecer en 5 minutos despois da mordedura ou poden tardar moitas horas. Entre eses síntomas están as náuseas, arcadas e vómitos, cólicos abdominais e diarrea, incontinencia de urina e de feces, suor, febre, vasoconstrición, taquicardia, mareos, perda de consciencia, cegueira, shock, anxioedema de face, beizos, enxivas, lingua, garganta e epiglote, urticaria e broncoespasmo. Se non se tratan, estes síntomas poden persistir ou flutuar durante 48 horas. En casos graves, pode haber fallo cardiovascular.
Taxonomía
Historicamente estivo dividida en máis subespecies, pero actualmente (2016) a especie ten tres subespecies recoñecidas:
Cómpre sinalar que as subespecies V. b. bosniensis e V. b. sachalinensis foron consideradas co status de especies nalgunhas publicacións recentes.
Friedrich Nietzsche
Xuventude (1844-1869)
Friedrich Nietzsche naceu o 15 de outubro de 1844 en Röcken, unha pequena vila de Saxonia-Anhalt, preto de Leipzig. O seu nome provén do rei Frederico Guillerme IV de Prusia, en cuxo cuadraxésimo noveno aniversario naceu. Os seus pais foron Carl Ludwig Nietzsche (1813-1849), pastor luterano e preceptor privado no ducado alemán de Saxonia-Altenburgo en Turinxia, e Franziska Oehler (1826-1897). A súa irmá Elisabeth Förster-Nietzsche naceu en 1846, seguida polo seu irmán Ludwig Joseph en 1848. Trala morte do pai en 1849 e do irmán máis novo en 1850, a familia trasladouse a Naumburg, onde viviu coa súa avoa materna e as irmás solteiras do pai baixo a protección de Bemhard Dächsel, un maxistrado local.
The Watts Prophets
The Watts Prophets son un grupo de músicos e poetas do barrio de Watts, nos Ánxeles, California. Ao igual que os seus contemporáneos de Nova York, The Last Poets, a súa música combinaba elementos do jazz con spoken word feito que os fai ser considerados como un dos grupos fundamentais no nacemento do hip hop. Os Prophets formáronse no ano 1967, sendo os seus membros orixinais Richard Dedeaux, o Padre Amde Hamilton (Anthony Hamilton) e Otis O'Solomon.
Historia
As orixes da banda hai que procuralas no Watts Writers Workshop, institución creada por Budd Schulberg no contexto de efervescencia cultural do barrio que seguiu aos grandes disturbios de Watts de 1965. Como expón Jeff Chang: Watts era a nova Mecca Negra, un espazo de vitalidade creativa tan rica como o fora Harlem nos anos ‘20. E é que, logo dos enormes destrozos que seguiron ás revoltas do 65, o movemento nacionalista negro se orientou cara á acción cultural.
Foi precisamente neste contexto cando se fundou o Watts Writers Workshop e foi alá onde se coñeceron e comezaron a colaborar Hamilton, Dedeaux e O'Solomon. O seu estilo combinaba un acompañamento musical que bebía do jazz da época e, en menor medida, do R&B, cunha declamación rápida e incendiaria dos seus textos. Neste estilo, tan próximo ao dos seus coetáneos The Last Poets, as letras adquirían unha importante dimensión sendo de destacar o seu contido de crítica social e política que os levou a adquirir sona entre a militancia política. A súa actividade levounos a ter certo éxito entre o público local principalmente, e a compartir escenario con grandes figuras como Funkadelic, Richard Pryor ou Earth, Wind & Fire, e a gravar con Quincy Jones. Nestes primeiros anos de actividade gravaron dous álbums: The Black Voices: On the Streets in Watts (1969) e Rappin' Black in a White World (1971). No primeiro amosan un son máis duro e está dominado por unha atmosfera máis densa que se reflicte nunha maior influencia do free jazz e por un acompañamento de percusión minimalista. No segundo uniuse á banda Dee Dee McNeil, unha autora de cancións que traballara para a Motown e que se trasladara a Watts naqueles anos. Este álbum supón o seu maior éxito artístico, cun sentimento blues que acompaña a todas as pezas do disco transmitido grazas a un acompañamento musical dominado polo contrabaixo e o piano. Como curiosidade é de destacar que esta é a primeira vez na historia que alguén utiliza a palabra rap para describir unha maneira de cantar/recitar.
No cumio da súa carreira realizarase un documental sobre eles, Victory Will Be My Moan, que será nomeado para os Emmy. Tamén van gañar gran sona e respecto en Xamaica grazas a unha serie de factores. En primeiro lugar un poema de O'Solomon titulado Hey World! e, en segundo lugar, debido ao feito de que Hamilton se ordenase sacerdote da Igrexa Ortodoxa Etíope (e, como tal, bautizou a Nina Simone). Grazas a esta repercusión na illa caribeña entrarían en contacto con Bob Marley e comezarían a gravar un disco para o seu selo discográfico Tuff Gong, se ben a repentina morte de Marley dará ao traste con este proxecto. Amde Hamilton pode ser visto interpretando un pequeno poema no funeral de Marley en 1982, recollido no filme documental de Alan Greenberg Land of Look Behind (1982).
Friedrich Nietzsche
Xuventude (1844-1869)
miniatura|Nietzsche, 1864.
The Watts Prophets
Historia
A década de noventa verá o renacer da banda grazas á reivindicación do seu legado por parte das novas xeracións crecidas co hip hop. A comezos da década artistas como Dr. Dre, DJ Quik, DJ Shadow, Digable Planets e Too Short redescubriron as súas gravacións e empregáronas en samplers. O fotógrafo Brian "B+" Cross entrevistounos para o URB Magazine e o seu libro It's Not About A Salary. Neste novo contexto os Watts Prophets volverían a actividade colaborando con vellos e novos artistas do jazz e o hip hop. Así naceu en 1997 un novo álbum da banda na que rexistran vellos e novos poemas, colaborando con músicos como Dj Quik, Xcel, Ras Michael ou Horace Tapscott. Xa máis recentemente, en 2005, apareceu unha compilación, Things Gonna Get Greater: The Watts Prophets 1969-1971, que reunía os seus dous primeiros discos facéndoos máis accesíbeis para as novas xeracións.
Friedrich Nietzsche
Xuventude (1844-1869)
Nietzsche perde a fe durante a súa adolescencia, e os seus estudos de filoloxía afástano da teoloxía: "Outro sinal distintivo dos teólogos é a súa incapacidade filolóxica. Entendo aquí por filoloxía (...) a arte de ben ler – de saber distinguir os feitos, sen estar a falsealos por interpretacións, sen perder, no desexo de comprender, a precaución, a paciencia e a finura." (O Anticristo). Durante os seus estudos na universidade de Leipzig, a lectura de Die Welt als Wille und Vorstellung (O Mundo como Vontade e Representación, 1818) de Schopenhauer vai constituír as premisas da súa vocación filosófica.
Profesor en Basilea (1869-1879)
miniatura|esquerda|Friedrich Nietzsche, 1869. Alumno brillante, dotado de sólida formación clásica, Nietzsche é nomeado aos 25 anos profesor de Filoloxía na Universidade de Basilea. Adopta entón a nacionalidade suíza. Desenvolve durante dez anos a súa actividade filosófica no contacto con pensamento grego antigo - con predilección polos Presocráticos, en especial por Heráclito e Empédocles. Durante os seus anos de ensino, tórnase amigo de Jacob Burckhardt e Richard Wagner. En 1870, comprométese como voluntario (enfermeiro) na guerra franco-prusiana. A experiencia da violencia e o sufrimento impáctano profundamente.
Anemia megaloblástica
A anemia megaloblástica é un trastorno sanguíneo caracterizado por anemia, con glóbulos vermellos máis grandes do normal, xeralmente é resultado dunha deficiencia de ácido fólico ou de vitamina B12.
Na anemia megaloblástica prodúcese unha diminución no número de eritrocitos ou glóbulos vermellos e un aumento de tamaño dos mesmos debido a unha deficiencia das substancias que interveñen no proceso de formación dos eritrocitos, como é a vitamina B12.
Rombencéfalo
Metencéfalo
O metencéfalo está composto pola ponte de Varolio e o cerebelo, e contén:
Friedrich Nietzsche
Profesor en Basilea (1869-1879)
Filósofo dionisíaco, de acordo coa súa propia definición, "que acepta mesmo as calidades máis pavorosas e máis equívocas da existencia" - Nietzsche viviu como pensou, co "sentimento da unión necesaria entre a creación e a destrución".
Obra
Gran crítico da cultura occidental e as súas relixións e, consecuentemente, da moral xudaico-cristiá. Asociado, aínda hoxe en día, por algúns ao nihilismo e ao fascismo. Unha visión que grandes lectores e estudosos de Nietzsche, como Heidegger, Foucault, Deleuze ou Klosowski procuraron desfacer. Xuntamente con Marx e Freud, Nietzsche é un dos autores máis controvertidos na historia da filosofía moderna.
Nietzsche, sen dúbida, en parte debido á paradoxal influencia de Arthur Schopenhauer, considera o Cristianismo e o Budismo como "as dúas relixións da decadencia". Relixións que aspiran ao nada. Rexeitou a filosofía metafísica, dende Sócrates a Kant, cuxa concepción afirma que a plenitude da existencia sexa unha promesa a ser cumprida despois da morte, non en vida.
A crítica que Nietzsche fai do idealismo metafísico focaliza as categorías do idealismo e os valores morais que o condicionan, propoñendo unha nova abordaxe: a xenealoxía dos valores.
Nietzsche era decididamente un crítico das "ideas modernas", da vida e da cultura moderna. Para el os ideais modernos como “democracia”, "socialismo", “igualitarismo”, “emancipación feminina” non eran senón expresións da decadencia do “tipo home”. Por estas razóns, Nietzsche é, ás veces, apuntado como un precursor da posmodernidade.
A figura de Nietzsche foi particularmente promovida na Alemaña nazi, tendo a súa irmá, simpatizante do réxime hitleriano, fomentado esta asociación. En Mein Kampf, Hitler descríbese como a encarnación do superhome (Übermensch). A propaganda nazi colocaba os soldados alemáns na posición dese superhome e segundo Peter Scholl-Latour o libro "Así falou Zaratustra" era dado a ler aos soldados na fronte de batalla, para motivar o exército. Isto tamén xa acontecera na primeira guerra mundial. Como dicía Heidegger, “na Alemaña estábase en contra ou a prol de Nietzsche”.