cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandr Kolchak
Contraataque en Cheliábinsk
Mentres se discutía a conveniencia de montar un contraataque continuaba a retirada, evacuándose Ekaterimburgo en completa desorde o 14 de xullo. Malia a oposición dalgúns xenerais, Lébedev, apoiado polo xeneral Konstantín Sákharov e co beneplácito de Kolchak, logrou a aprobación da contraofensiva ao redor de Cheliábinsk. O obxectivo principal de Kolchak era impresionar mediante unha vitoria militar aos representantes aliados, reunidos por entón en Omsk para decidir a continuación do apoio ao seu Goberno. Os principais primeiros ministros [[Aliados da primeira guerra mundial|aliados: David Lloyd George, Vittorio Orlando, Georges Clemenceau e o presidente estadounidense Woodrow Wilson en París en 1919. Os reveses militares do verán fixéronlles descartar a posibilidade de recoñecer oficialmente ao Goberno de Kolchak.|miniatura|dereita]] O plan consistía en abandonar Cheliábinsk aos soviéticos para, a continuación, rodealos mediante un movemento de pinza formado por dous brazos: o setentrional con seis divisións ao mando de Voisetjovski e o meridional con tres e unha brigada de cabalería ao mando de Kappel. A manobra debía acabar co aprisionamento do 5º Exército soviético nunha bolsa centrada na cidade.
O 27 de xullo, as primeiras unidades soviéticas entraron na cidade, abandonada segundo o plan. O ataque das unidades de Kappel, completamente inexpertas, fracasou, sendo doadamente rexeitadas pola 26ª división soviética, unha unidade de choque. No norte Voisetjovski logrou cortar fugazmente o ferrocarril Cheliábinsk-Ekaterimburgo, antes de ser atacado por unidades do 3º Exército soviético ao mando de Frunze, que o rexeitaron cara a Kurgán e o río Tobol o 2 de agosto. Kolchak perdeu na operación varios miles de homes e numerosos materiais e abastos. O 4 de agosto perdíase tamén Troitsk e con ela todo contacto co Exército Meridional, que comezou a súa retirada cara a Turquestán.
Lawrence Durrell
Traxectoria
Deuse a coñecer como poeta e novelista na década dos trinta e obtivo o primeiro grande éxito de crítica con The Black Book, escrito en París en 1938. Así a todo, foi The Alexandria Quartet, tetraloxía composta por Justine (1957), Balthazar (1958), Mountolive (1958) e Clea (1960), a obra que o converteu nun clásico do noso tempo, debido en boa medida á súa exploración das posibilidades da linguaxe narrativa, e que provocou entusiastas comparacións do autor con Proust e Faulkner. Como boa parte da súa narrativa, procede da súa experiencia persoal como diplomático en Grecia, Iugoslavia, Chipre e Exipto e caracterízase pola experimentación formal en canto ao tratamento do tempo e o espazo. The Revolt of Aphrodite está composto por Tunc (1968) e Nunquam (1970). The Avignon Quintet fórmano Monsieur (1974), Livia (1978), Constance (1982), Sebastian (1983) e Quinx (1985).
Aleksandr Kolchak
Contraataque en Cheliábinsk
O 2 de agosto, os soviéticos tomaban definitivamente Cheliábinsk, centro agrícola da ladeira oriental dos Urais, e capturaron miles de prisioneiros, converténdose a súa vitoria en proba da ineptitude do alto mando de Kolchak, en mans do incompetente Lébedev. A comezos de agosto as forzas de Kolchak achábanse xa ao leste do Tobol, máis preto de Omsk que dos Urais.
Lawrence Durrell
Traxectoria
É autor tamén de poesía (Poemas completos, 1931-1974) e de varias obras a medio camiño entre o ensaio e o libro de viaxes.
Aleksandr Kolchak
Contraataque en Cheliábinsk
Tralo fracaso da contraofensiva de Cheliábinsk, a comezos de agosto de 1919 os aliados rexeitaron a idea de que Kolchak e o seu Goberno fosen o principal centro do Movemento Branco e abandonaron a idea de recoñecelo como Goberno oficial de Rusia, aínda que esta rexurdiu brevemente durante o outono cos pasaxeiros avances de Yudénich e Denikin. A partir de entón os aliados limitáronse a entregar a axuda xa prometida e soster moralmente ao réxime mentres traspasaban o groso do seu apoio material a Denikin. Os intentos dalgúns elementos do réxime de chantaxear aos aliados con intentos de achegamento a Alemaña fracasaron no seu obxectivo de recuperar a axuda pasada e non contaron co apoio de Kolchak, que se negou a contemplar a cooperación cos alemáns e os seus partidarios.
Suabia (homónimos)
O topónimo Suabia pode referirse a:
Aleksandr Kolchak
Contraataque en Cheliábinsk
Ademais dos reveses na fronte a situación na retagarda era xa no verán preocupante. Os excesos do exército no campo e a crise económica favoreceran o descontento do campesiñado e a aparición de crecentes bandas de partisanos que operaban ao norte e ao sur da liña do Transiberiano e controlaban amplos territorios, malia estar en xeral mal armados. As derrotas na fronte acentuaron a represión militar e os excesos, malia as ordes do mando para acabar con estes e, en especial, coa queima de aldeas como práctica de castigo.
A contraofensiva de Ishim-Tobol (setembro - outubro de 1919)
O xeneral Dieterichs, ao mando da contraofensiva de Ishim-Tobol, que detivo temporalmente o avance soviético. Dieterichs, beato e reaccionario, era, porén, un dos oficiais máis capaces do exército de Kolchak.|miniatura|dereita Trala súa vitoria na batalla ao redor de Cheliábinsk a comezos de agosto, o Exército Vermello continuou o seu avance durante todo o mes. O 1º e 4º exércitos, agrupados na fronte do Turquestán ao mando de Mikhail Frunze, empuxaron ao Exército Meridional formado polos cosacos de Oremburgo e do Ural cara a Persia e o Sinkiang mentres que o 3º e 5º avanzaban ao longo das liñas férreas Ekaterimburgo-Tiumén-Ishim e Cheliábinsk-Kurgán-Petropavlovsk, respectivamente. A mediados de agosto os soviéticos capturaron Tiumén e Kurgán, abandonadas sen loita polo exército de Kolchak. A finais de mes aqueles atopábanse a 70 km do río Ishim, última barreira natural antes de Omsk. Ante a posibilidade de ter que evacuar a capital, sopesáronse as alternativas militares: ben tratar de rexeitar ao inimigo no Ishim e empuxalo de volta ao río Tobol ou abandonar a capital e formar un novo fronte ao longo do río Obi ou cerca do Baikal. Malia os temores de afundimento militar no caso de que fracasase unha nova ofensiva, optouse por tratar de conservar a capital.
O plan do xeneral Mikhail Dieterichs consistía nun ataque ao centro da fronte que debía comezar o desde o Ishim, combinado cun rápido movemento envolvente no flanco dereito contra o 5º Exército soviético a cargo da cabalería, que debía cortar a retirada cara ao Tobol aos soviéticos. A planificación do ataque foi deficiente e, malia a reorganización do exército a mediados de agosto, este seguiu contando cun exceso de unidades e de mandos para apenas sesenta mil homes. O 3º Exército, formado polos restos do Exército Occidental, contaba cun alto mando capaz de administrar un exército dun millón de homes. Os tres novos exércitos (o 1º e o 2º creados pola división do Exército Siberiano e o 3º do Occidental) contaban con cinco mandos, once cuarteis xerais de corpos de exército e trinta e cinco de divisións e brigadas. Os intentos de mobilizar á burguesía para aumentar o tamaño das unidades fracasou de novo e o recrutamento apenas chegou ao 25% dos obxectivos na maioría das zonas, facendo perigar os preparativos para o ataque. A finais de agosto apenas se reuniron recrutas para formar unha división, aínda que se formaron xa mandos para once. Mentres os oficiais da fronte escaseaban, as unidades de mando na capital seguían sendo xigantescas e desproporcionadas. Eran numerosos os mozos oficiais que podían verse en resplandecentes uniformes día e noite na capital, pero non na fronte.
Os intentos de reunir unha gran forza cosaca para o crucial ataque de flanco planeado por Dieterichs tampouco deron froito. A maioría dos cosacos que non se enrolaran xa nas forzas armadas non mostraron interese en unirse ao exército, tratando de non verse involucrados na guerra civil. O día que debía comezar a ofensiva a forza cosaca apenas reunira sete mil cincocentos homes cando se esperaban polo menos vinte mil. Malia o exiguo da unidade, deuse a orde de comezar o ataque segundo o plan previsto.
A sorpresa fixo que as unidades de Kolchak comezasen avanzando e aproveitasen o excesivo avance dos soviéticos, afastados dos seus centros de mando. Grazas ao traspaso de tropas vermellas da fronte siberiana á meridional, as forzas de Kolchak contaban ademais cunha lixeira vantaxe numérica. O 2º Exército non logrou flanquear ao 2º soviético, pero os cosacos, pola súa banda, si conseguiron ao comezo algunhas vitorias ao sur de Petropávlovsk e derrotaron á 5ª e 35ª divisións do 5º Exército soviético entre o 7 e o. Os avances continuaron durante as dúas semanas seguintes. Os cosacos, con todo, atrasaron repetidas veces o fundamental ataque contra Kurgán que debía cortar a retirada ordenada das unidades soviéticas, para desesperación de Kolchak e do alto mando. Dieterich ordenou á forza cosaca de Ivanov-Rinov atacar en seis ocasións, pero este limitouse a desoír as ordes, polo que foi temporalmente destituído. O 30 de setembro, e ata sen o esperado golpe dos cosacos contra a retagarda soviética, as unidades destes cruzaran o Tobol e perdido Tobolsk, capturado polo 1º Exército de Kolchak, e numerosos homes e material. A reconquista, mentres, era enganosa: cunhas forzas cada vez máis minguadas de pouco máis de vinte mil homes, sen reforzos destacables e cun inimigo que se reforzaba por momentos, a probabilidade de continuar o avance era nulo e a posibilidade de manter a liña do Tobol ata a primavera quedaba en dúbida. A debilidade da fronte facía que o exército fose moi vulnerable a calquera contraataque soviético.
Os intentos do beato Dieterichs de converter a ofensiva nunha cruzada para aumentar o número de recrutas e poder manter a fronte fracasou, tanto no número de soldados obtidos como na súa calidade. Mentres, os soviéticos conseguiron reforzar as súas unidades con varias decenas de miles de homes entre o 1 e o e alcanzaron unha vantaxe de tres a un a mediados de mes. O 14 de outubro recibían a orde de contraatacar e o 18 lograran cruzar o Tobol. O exército de Kolchak comezou entón unha retirada que non se detivo xa ata chegar ao océano.
Retirada e perda da capital
Dieterichs ordenou a evacuación de Omsk, planeando reformar a fronte máis ao leste, o. Kolchak, con todo, decidiu defender a capital e rescindiu a orde, malia que xa parte das unidades marcharan ao leste. Kolchak chamou ás armas á poboación para defender a cidade.
A desautorización de Dieterichs levou á dimisión deste, substituído polo xeneral Sakharov, o 4 de novembro. O mando dos distintos exércitos tamén se reorganizou.
Malia as declaracións optimistas de Sakharov, as misións diplomáticas aliadas abandonaron a cidade o 7 e o Consello de Ministros fixo o mesmo tres días máis tarde. A defensa da cidade fixo que esta volvese ao caos producido polos militares ao comezo da ditadura. Preto de catrocentos prisioneiros políticos do cárcere da cidade foron asasinados e moitos outros abandonados á intemperie.
Kolchak foi dos últimos en abandonar a cidade, a noite do 13 de novembro, en cinco trens que contiñan os restos da reserva de ouro do Imperio. Na madrugada do día seguinte, tras unha marcha forzada de douscentos quilómetros en dous días, unidades do 5º Exército soviético ao mando de Tukhachevski entraban na cidade, onde atopou escasa oposición da gornición local; logrou o control de Omsk xa pola tarde do mesmo día. Capturaron numeroso material e decenas de miles de prisioneiros.
Insurreccións e disgregación do exército
Últimos meses do réxime de Kolchak, coa retirada das súas unidades, as revoltas na súa contra e o avance soviético.|miniatura|upright=1.6 Camiño de Irkutsk para reunirse cos seus ministros, Kolchak recibiu a noticia da decisión dos mandos da Lexión Checoslovaca de comezar de inmediato a súa retirada e abandonar as súas actividades a favor do seu Goberno. Cinco días máis tarde decatábase do levantamento socialrevolucionario contra o seu réxime en Vladivostok, apoiado polo destituído Radola Gajda. A oposición, que conspirara contra Kolchak desde había tempo, librouse da represión do gobernador de Kolchak pola protección dos legados aliados, contrarios ao uso das tropas cosacas de Kalmykov na cidade.
O levantamento, ademais da cooperación de Gajda, que informou aos aliados da súa inminencia a comezos de novembro, contou con certa simpatía dos representantes aliados na cidade. O alzamento produciuse o, e logrou ao comezo a adhesión de certas unidades. A sorte do levantamento, con todo, quedou selada ao non lograr este o apoio dos oito mil lexionarios checoslovacos da cidade, que se declararon neutrais e expresaron o seu desexo de ser evacuados canto antes. As unidades militares xaponesas, coa escusa de «limitar os combates», illaron o centro da insurrección, a estación de ferrocarril da cidade. As tropas alzadas quedaron entón sitiadas por Kalmykov e pola mariña, leal a Kolchak. Tropas da [[Lexión Checoslovaca en Rusia|Lexión Checoslovaca. Denigrada por Kolchak a pesar dos seus grandes servizos como garda do Transiberiano, acabou por dar prioridade á súa retirada cara a Vladivostok a finais de 1919 —o que causou desorde na retirada rusa— e entregou ao almirante aos rebeldes de Irkutsk.|miniatura|esquerda]]
Tras unhas curtas negociacións os atacantes bombardearon a estación o 18 de novembro e o esmagamento da rebelión converteuse nunha matanza. Gajda foi rapidamente deportado e os principais dirixentes socialrevolucionarios buscaron a protección do mando estadounidense na cidade.
O o xeneral checoslovaco Jan Syrovy comunicoulle ao seu superior, o xeneral francés Maurice Janin, a necesidade de comezar de inmediato a evacuación da Lexión para evitar un motín. Logrou o beneplácito deste e o consentimento para dar prioridade aos checoslovacos fronte a outros continxentes como o polaco, o serbio, o romanés ou o italiano, que serían evacuados máis tarde. Poucos días máis tarde os checoslovacos fixéronse co control total do Transiberiano, substituído aos xefes de estación e impondo aos rusos a súa orde de evacuación, no que as unidades de Kolchak ían ser evacuadas en último lugar, tralas unidades estranxeiras. Os checoslovacos prohibiron o traslado dos convois rusos ao leste de Novonikoláevsk antes da retirada total checoslovaca, o que atrasou de xeito crucial a retirada rusa e aparcou o convoi de Kolchak en Krasnoiarsk durante varios días. Malia as furibundas protestas rusas, os checoslovacos negáronse a cambiar as ordes, que deixaron máis de 120 trens de refuxiados atascados na liña, sendo capturados polos soviéticos a un ritmo duns 10-20 diarios. Mentres, Kolchak continuou o seu lento avance cara a Irkutsk sempre que llo permitían os checoslovacos. En Kranoiarsk quedou detido entre o 17 e o 21 de decembro, negándose Janin a dar prioridade ao seu convoi.
Tras longas conversacións Kolchak conseguiu abandonar a cidade pouco antes de caer en mans dos rebeldes socialrevolucionarios do «Centro Político», que tamén controlaban xa Nizhneúdinsk cando o almirante alcanzou a cidade o 27 de decembro e quedou á vez protexido e detido polas tropas checoslovacas que controlaban a estación. O o «Centro Político» tomara o control de Irkutsk.
O, o 5º Exército Vermello capturou Novonikoláevsk, onde os atascos no ferrocarril, que deixaran ao 2º e 3º exércitos bloqueados tras cen quilómetros de trens con refuxiados entre Chulym e a cidade, aceleraran a disolución do exército. Novamente, ao conquistar a cidade os soviéticos fixeron miles de prisioneiros e tomaron abundante material. Semana e media antes, unidades do exército amotinadas en Tomsk e Taiga, asasinaron a algúns oficiais e esixiron a firma da paz cos soviéticos, que avanzaban sobre elas.
O sucesor de Sakharov á fronte dos restos do exército, o xeneral Kappel, tratou en balde de deter o avance soviético en Krasnoiarsk, pero os alzamentos favorecidos polos socialrevolucionarios e os motíns de tropas frustraron os seus esforzos. A multitude de refuxiados, a desorde das súas tropas e o control do ferrocarril polos checoslovacos, que deron total prioridade á evacuación das súas unidades, impediron calquera intento de resistencia. A retirada do exército, mesturada coa dos numerosos refuxiados, foi moi dura no medio do inverno siberiano no percorrido de mil cincocentos quilómetros entre Omsk e Krasnoiarsk. O frío, a falta de asentamentos onde refuxiarse, de transporte para fuxir das unidades soviéticas, a epidemia de tifo e a dura natureza da rexión, infestada de lobos, converteron a marcha en terrorífica.
De novo tras longas negociacións e a promesa de dimisión de Kolchak, os checoslovacos fornecéronlle trens para continuar a súa viaxe e evitar que caese en mans dos rebeldes que controlaban Nizhneúdinsk, pero baixo escolta militar checoslovaca e tendo desarmado a súa garda. Os achegados ao almirante confiaban, unha vez chegados a Irkutsk, en librarse dos checoslovacos, moi hostís ao almirante, e obter o sostén das unidades xaponesas presentes na cidade. O 5 de xaneiro, nun xesto inútil, Kolchak transferira o seu título de gobernante supremo a Denikin, que tamén se achaba xa en retirada.
Detención, últimas operacións militares e morte
Co afundimento da administración «branca» e bandas de partisanos e traballadores presentes na liña, a viaxe tornouse cada vez máis tensa. O, ante a ameaza de voar a liña e cortar a subministración de carbón aos checoslovacos, estes accederon a que subise ao tren do almirante un representante dos partisanos. Ao día seguinte, houberon de permitir que varias ducias de rebeldes se uniran ao tren. Este chegou finalmente a Irkutsk ás 3 da tarde do 15 de xaneiro e foi recibido por tropas rebeldes do Centro Político, que controlaba precariamente a cidade. Detido no seu vagón polos rebeldes, a petición do comandante xaponés das tropas acantonadas na cidade de lograr a súa custodia foi rexeitada por Syrovy, que temía a reacción dos mineiros e dos rebeldes contra a evacuación dos seus homes. Janin aprobou a entrega de Kolchak aos rebeldes, que se lle comunicou esa mesma tarde por azorados representantes checoslovacos. Os aliados prometeran anteriormente asegurar a súa protección e trasladalo onde desexara.
Foi encarcelado xunto á súa amante e algúns dos seus ministros. Durante o seu arresto Kolchak foi sometido á investigación dunha comisión de cinco socialistas, membros dos partidos que se fixeron co control da cidade, do 21 de xaneiro ao 6 de febreiro.
Un día antes da desaparición do Centro Político, unidades brancas en retirada comezaron a agruparse en Nizhneudinsk e ameazaron con retomar Irkutsk. Estas eran as forzas que Kappel dirixira cara ao norte, afastadas da liña de avance principal dos soviéticos ao longo do Transiberiano, primeiro ao longo do río Ienisei e máis tarde de novo cara ao sur, seguindo o afluente río Kan cara a Kansk. Outras unidades seguiran ao xeneral Serguei Voitsekhovski ao longo da ruta principal onde os soviéticos, acelerando o ritmo de avance, forzaron a rendición de cinco mil polacos da Lexión Polaca, moi desmoralizados, o aos que os checoslovacos negáronse a evacuar aos seus feridos e enfermos. Pouco despois as escasas unidades romanesas tamén eran alcanzadas e, tras intentar en balde utilizar os trens en mans dos checoslovacos, rendíanse aos soviéticos. Comezaron entón os combates entre a vangarda soviética e a retagarda checoslovaca. Kappel alcanzou Kansk o, dous días despois de que as últimas tropas checoslovacas cruzasen a cidade e, aínda que fracasou no seu intento de retomala de mans dos soviéticos, conseguiu avituallarse e continuar cara ao leste. O 20 de xaneiro, Kappel derrotou ás forzas do Centro Político e os partisanos en Uk e ao día seguinte retomou Nizhneudinsk, onde as unidades superviventes de Voitsejovski reuníronse con el. Comezaron entón as operacións para capturar Irkutsk, liberar a Kolchak e os seus compañeiros, recuperar a reserva de ouro e formar unha nova fronte ao oeste da cidade. Cela da prisión de Irkutsk onde foi encerrado Kolchak durante a súa detención e ata o seu fusilamento.|miniatura|left Os intentos de negociación entre a nova administración bolxevique da cidade para evitar o asalto e Voitsekhovski (que acababa de suceder a Kappel como comandante en xefe trala morte deste) fracasaron. Ante a imposibilidade de defender Irkutsk de Voitsekhovski e xa claro o obxectivo deste de rescatar a Kolchak, o comité da cidade decidiu executalo. O as primeiras unidades «brancas» alcanzaran os suburbios da cidade, malia os intentos de contelas. O día anterior o comité da cidade restaurou a pena de morte e o 6 de febreiro solicitou permiso para a execución de Kolchak e do seu primeiro ministro Pepeliaev da autoridade soviética máis próxima, o presidente do comité militar revolucionario do 5º Exército, Smirnov, que, malia as instrucións de Lenin de capturar vivo a Kolchak para ser xulgado en Moscova, deu permiso para as execucións en caso de perigo de liberación por parte de Voitsekhovski.
O, o xefe local da cheka comunicou a decisión a Kolchak, que en todo momento se mostrou tranquilo e digno, a diferenza de Pepeliáev. Unha organización clandestina tratara de liberar ao almirante pero este negouse a abandonar aos seus compañeiros de prisión. Dúas horas máis tarde, ás 4:00 a. m. Kolchak e Pepeliáev foron sacados da prisión e fusilados, o primeiro tranquilo e rexeitando que lle vendasen os ollos, o segundo tendo que ser arrastrado ata o lugar de execución. A continuación os seus corpos foron lanzados ao río Ushakovka (afluente do río Angará) a través dun buraco no xeo.
O mesmo día coñeceuse o acordo entre soviéticos e checoslovacos que puxo fin aos combates entre as súas forzas e facilitaba a evacuación dos segundos a cambio da súa estrita neutralidade. Como consecuencia os checoslovacos ordenaron a Voitsekhovski abandonar o asalto de Irkutsk para garantir a neutralidade no ferrocarril e aquel viuse obrigado a retirar as súas unidades, continuar a súa retirada ao leste e rodear a cidade. A finais de febreiro uns doce mil farrapentos superviventes das forzas de Kolchak alcanzaron Chitá, os únicos restos do seu exército.
Valoración
Tras regresar a Gran Bretaña, o xeneral Knox enviou un informe ao Ministerio de Defensa que se considera un resumo ecuánime de Kolchak e a súa ditadura:
En palabras do barón Aleksei von Budberg, ministro de Defensa do Goberno de Kolchak, a falta de capacidade como ditador do almirante deu como resultado:
En palabras dun comentarista socialrevolucionario da época, a falta de autoridade real de Kolchak fixo que:
Tampouco Kolchak soubo gañarse o apoio da oposición moderada, rexeitando calquera tipo. Segundo o xeneral Graves:
Cos reveses militares a partir do verán, a estabilidade e saúde de Kolchak empeoraron sensiblemente e dificultaron as súas tarefas. Segundo o viceministro de educación Georguii Guins, nunha reunión cos ministros para tratar o grave problema do transporte:
O carácter inestable de Kolchak, a súa incapacidade para escoller subordinados capaces ou para aceptar críticas mostraron a súa incapacidade para o posto.
A falta de control sobre algúns caudillos cosacos causou gran dano ao Goberno, do mesmo xeito que os desmáns doutros oficiais. En palabras do barón Budberg:
En palabras do embaixador norteamericano no Xapón, Roland Morries:
A derrota de Kolchak foi, principalmente, política, ademais de militar. Considérase que a súa ditadura fracasou en aspectos políticos fundamentais: a súa autoridade e lexitimidade non foron amplamente recoñecidas na rexión, o carácter da ditadura non se distinguiu claramente do antigo réxime tsarista, foi incapaz de bosquexar un programa progresista alternativo ao bolxevique, non tivo o arraigo rexionalista necesario e dependeu de xeito excesivo da axuda e influencia de forzas estranxeiras. Os representantes do antigo réxime concentráronse ao redor de Kolchak, dando cada vez máis a aparencia de que o seu Goberno, en caso de vencer, non traería un novo Goberno, senón un retorno ao antigo réxime. En palabras do kadete Nikolai Ustriálov, ministro de Información de Kolchak:
Rehabilitación da súa figura
Durante a era soviética Kolchak e os brancos foron considerados inimigos do pobo, e o seu recordo denigrado. Porén, trala caída do réxime comunista houbo unha reivindicación da figura de Kolchak e os seus servizos en interese de Rusia, principalmente na prensa popular conservadora e nacionalista, na que apareceron diversas haxiografías. Os seus partidarios preséntano como un mártir patriota que se sacrificou con valentía para tratar de restaurar a grandeza da súa patria. Oficialmente a súa memoria non foi rehabilitada aínda, tal como sucedeu co tsar Nicolao II, Denikin, Kappel e outros protagonistas da guerra civil e dirixentes brancos. Polo momento, levantáronse varias estatuas e monumentos na honra de Kolchak en diversos puntos da xeografía rusa, entre elas dúas en San Petersburgo e unha en Irkutsk que ten cinco metros de altura. Colocouse tamén, con bastante polémica, unha placa conmemorativa na súa honra na casa onde vivira entre 1906 e 1912 en San Petersburgo. O 15 de xullo de 2005, a illa Kolchak, que recibira o nome de illa Rastorgueev en 1937, recuperou a súa denominación orixinal.
En 2008 realizouse unha superprodución cinematográfica rusa sobre a figura de Kolchak, Almirante, que tivo un notable éxito nos cines rusos (foi a terceira película que máis recadou, e a primeira produción rusa, en 2008). Financiada pola cadea estatal Pierviy Kanal, a película aliñábase cos esforzos do Goberno ruso por reconectar a potencia emerxente co pasado imperial ruso. Considerouse que a película constitúe un esforzo por rehabilitar a figura de Kolchak.
Véxase tamén
dereita|100px
Constanza
Constanza (en Konstanz) é unha cidade universitaria de máis de 82.000 habitantes. Está situada na beira oeste do Lago Constanza no recuncho suroeste de Alemaña, no Estado de Baden-Württemberg. Fai fronteira ademais con Suíza.
Localización
Constanza está situada no Lago Constanza (en alemán Bodensee). O río Rin, que nace nos Alpes Suízos, pasa a través do logo Constanza e ao abandonalo, considerabelmente maior, flúe baixo unha ponte que conecta as dúas partes da cidade.
Ao norte do río atópase a maior parte da cidade, con áreas residenciais, industriais e a Universidade de Constanza; mentres que na parte sur está o casco antigo e o centro administrativo e comercial, ademais das instalación da Hochschule ou Universidade de Ciencias Aplicadas. Transbordadores de automóbiles cruzan o lago e dan acceso a Meersburg, e un Catamarán proporciona servizo a peóns cara Friedrichshafen. Ao sur, ás beiras da cidade vella, atópase a cidade suíza Kreuzlingen.
Subdivisións
miniatura|100px|esquerda|Subdivisións Constanza está dividida en quince distritos:
Historia
A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras Napoleónicas, o territorio que comprende esta cidade pasou a formar parte da Confederación do Rin e tralo congreso de Viena adheriuse á Confederación Xermánica.
Economía
O encanto de Constanza, que foi unha das poucas cidades do país que non foi destruída durante a segunda guerra mundial, atrae a visitantes de todo o estado e en particular de Stuttgart. Ademais Constanza constitúe un das principais pontes para os intercambios comerciais entre Suíza e a Unión Europea.
Transporte
Ademais Constanza e Friedrichshafen están conectadas por dous (en pronto por tres) catamaráns dende 2005 Constance e Fridolin.
Froilán Salazar
Froilán Salazar Roca, finado na Coruña o 30 de xuño de 1887, foi un avogado e xornalista galego.
RD-108
RD-108 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil balístico intercontinental, o R-7 soviético, do que posteriormente descenderían os lanzadores Soiuz e os diferentes lanzadores Vostok.
Características
O motor RD-108, xunto co RD-107, foi desenvolvido por Glushko entre 1954 e 1955 e usa catro cámaras de combustión alimentadas por unha soa turbobomba. Os primeiros intentos de crear un motor suficientemente potente para poder propulsar un mísil balístico intercontinental levaron a Glushko a probar motores cunha soa gran cámara de combustión, pero as inestabilidades do fluxo de propelente e da propia combustión o levaron a usar un deseño de varias cámaras máis pequenas. Co tempo o motor foi sufrindo melloras e variantes para os diferentes modelos de foguetes Soiuz.
Efecto fotoeléctrico
miniatura|300px|dereita|Diagrama representando o efecto fotoeléctrico. Os fotóns que chegan son absorbidos polos electróns da substancia que constitúe o medio, comunicándolles enerxía abondo para escapar del. O efecto fotoeléctrico consiste na aparición dunha corrente eléctrica nalgúns materiais ó seren iluminados por radiación electromagnética. A fotoelectricidade foi descuberta e descrita de xeito experimental por Heinrich Hertz en 1887. O efecto fotoeléctrico constituía un misterio na física ata que Albert Einstein, en 1905, baseou a súa explicación a partir dos cuantos (quanta) teorizados por Max Planck. Os paneis solares e as célas fotoeléctricas constitúen algunhas das aplicacións máis coñecidas do efecto fotoeléctrico.
Gosende, As Neves, Ortigueira
Gosende é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Efecto fotoeléctrico
Interpretación cuántica do efecto fotoeléctrico
A electricidade é un fluxo de cargas eléctricas (electróns de carga negativa, protóns de carga positiva, ou ións. A observación de que fluxos electrónicos puidesen ser producidos pola incidencia da luz era un misterio. Einstein descubriu que en determinadas circunstancias os fotóns (cuantos de luz), chocaban contra os electróns dun material comunicándolles enerxía en cantidade maior da necesaria para a súa liberación do átomo, escapando e formando unha corrente eléctrica.
Os fotóns de luz teñen unha enerxía característica determinada pola lonxitude de onda da radiación electromagnética que é a luz. Se un electrón absorbe a enerxía dun fotón e ten máis enerxía que a necesaria para o traballo de extracción do electrón do átomo (é dicir, fundamentalmente para o vencemento das forzas que o ligan ó núcleo atómico), entón o electrón queda libre ara moverse polo exterior do átomo. Se a enerxía du fotón é demasiado pequena, o electrón non pode escapar da superficie do material. Foi algo novidoso o descubrir que os cambios na intensidade da luz non varíen a enerxía dos fotóns, senón tan só o seu número. É dicir, a enerxía dos electróns emitidos non depende da intensidade da luz incidente, senón tan só da súa cor, isto é, da súa frecuencia. Deste xeito, pódese dicir que un electrón absorbe a enerxía dun fotón ou que non a absorbe en absoluto, sendo reemitida polo átomo. Se hai absorción, no caso do efecto fotoeléctrico a enerxía que sobra tras ser liberado do átomo pasa a ser enerxía cinética da nova partícula libre.
Para que o material fotoeléctrico produza electricidade pola incidencia de luz solar, é necesario o uso dun circuíto eléctrico polo que flúan dun xeito continuo os electróns liberados do material fotoeléctrico; en caso contrario, o material queda con carga eléctrica positiva e atrae ós electróns que se van liberando posteriormente.
Formulación matemática
De xeito alxébrico:
ou
onde h é a constante de Planck, f0 a frecuencia de corte ou frecuencia mínima dos fotóns para que teña lugar o efecto fotoeléctrico, φ é o traballo de extracción (a 'función de traballo'), ou mínima enerxía necesaria para liberar un electrón da súa ligazón co átomo e Ec é a máxima enerxía cinética dos electróns que se observa experimentalmente.
Nalgúns materiais esta ecuación describe o comportamento do efecto fotoeléctrico de xeito só aproximado porque parte da enerxía é absorbida ou emitida como radiación e porque os electróns emitidos poden ser absorbidos por outros átomos da rede cristalina producindo unha perda de enerxía en forma de calor.
Heinrich Hertz
As primeiras observacións do efecto fotoeléctrico foron as de Heinrich Hertz en 1887, no contexto das súas experiencias sobre produción e recepción de ondas electromagnéticas. O seu receptor consistía nunha bobina na que se podía producir unha chispa como produto da recepción de ondas electromagnéticas. Para observar mellor a chispa, Hertz encerrou o seu receptor nunha caixa negra. Con todo, observou que neste caso a lonxitude de onda máxima da chispa reducíase en relación a outras veces. Ocorría que a absorción de luz ultravioleta facilitaba o salto dos electróns e diminuía a intensidade da chispa eléctrica producida no receptor. Hertz publicou un artigo cos seus resultados sen intentar explicar o fenómeno observado.
J.J. Thompson
En 1889, o físico británico Joseph John Thomson investigaba os raios catódicos. Influenciado polos traballos de James Clerk Maxwell, Thomson deduciu que os raios catódicos consistían nun fluxo de partículas cargadas negativamente aos que denominou corpúsculos e agora coñecemos como electróns.
A intensidade desta corrente eléctrica variaba coa intensidade. Incrementos maiores da intensidade da luz producían incrementos maiores da corrente. A radiación de maior frecuencia producía a emisión de partículas con maior enerxía cinética.
Von Lenard
En 1902 Philipp von Lenard realizou observacións do efecto fotoeléctrico nas que se puña de manifesto a variación de enerxía dos electróns coa frecuencia da luz incidente. A enerxía cinética dos electróns podía medirse a partir da diferenza de potencial necesaria para frealos nun tubo de raios catódicos. A radiación ultravioleta requiría por exemplo potenciais de freado maiores cá radiación de maior lonxitude de onda. Os experimentos de Lenard proporcionaban datos unicamente cualitativos dadas as dificultades do equipo instrumental co que traballaba.
Cuantos de luz de Einstein
O traballo de Einstein predicía que a enerxía coa que os electróns escapaban do material aumentaba linealmente coa frecuencia da luz incidente. Isto non tiña sido observado en experiencias anteriores. A demostración experimental deste aspecto foi levada a cabo en 1915 polo estadounidense Robert Andrews Millikan.
Dualidade onda-corpúsculo
O efecto fotoeléctrico foi un dos primeiros efectos físicos poñendo de manifesto a dualidade onda-corpúsculo característica da mecánica cuántica. A luz compórtase como ondas podendo producir interferencias e difracción como no experimento da dobre fenda de Thomas Young, pero intercambia enerxía de xeito discreto en paquetes de enerxía, fotóns, con E = h·f (onde h é a constante de Planck e f a frecuencia da radiación electromagnética). As ideas clásicas sobre a absorción de radiación electromagnética por un electrón suxerían que a enerxía absórbese de xeito continuo, e foron cambiadas despois da explicación de Einstein.
Efecto fotoeléctrico na actualidade
O efecto fotoeléctrico é a base da produción de enerxía eléctrica por radiación solar e do aproveitamento enerxético da enerxía solar. Tamén se usa en díodos fotosensibles coma os das celas fotovoltaicas e en electroscopios ou electrómetros. Na actualidade os materiais fotosensibles máis usados son, á parte dos derivados do cobre (agora en menor uso) os baseados no silicio, que produce correntes eléctricas maiores.
O efecto fotoeléctrico tamén se manifesta en corpos expostos á luz solar de xeito prolongado. Por exemplo, as partículas de po da superficie lunar teñen carga positiva debido ó impacto de fotóns. As partículas cargadas repélense mutuamente elevándose da superficie e formando unha tenue atmosfera. Os satélites espaciais tamén adquiren carga eléctrica positiva nas súas superficies iluminadas e negativa nas partes sombreadas, polo que é necesario ter en conta estes efectos de acumulación de carga no seu deseño.
Ligazóns externas e referencias
Xerais
Applets
Norte de Santander
Norte de Santander é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na zona nordeste do país sobre a fronteira con Venezuela. Forma parte da rexión natural andina. Ten 40 concellos agrupados en 6 subrexións, 2 provincias e unha área metropolitana. A súa capital é a cidade de Cúcuta.
Ten unha superficie de 21.648 km² (que en termos de extensión é semellante á do Salvador ou Eslovenia) e unha densidade de 66,8 hab/km. Limita polo norte e polo leste con Venezuela, polo sur cos departamentos de Boyacá e Santander, e polo oeste con Santander e Cesar, Colombia.
Por mor dos seus recursos naturais e a súa localización xeográfica, converteuse nun eixo económico e comercial do país, este departamento foi creado na Gran Colombia.
Ian Murdock
Ian Murdock, nado o 28 de abril de 1973 en Constanza e finado o 28 de decembro de 2015, foi un enxeñeiro alemán de computación. Foi o fundador e primeiro líder do proxecto Debian GNU/Linux.
Río Pielgo
miniatura O río Pielgo é un curto río costeiro do norte de España que discorre polo centro do Principado de Asturias. O seu curso fai de fronteira natural entre os concellos de Gozón e Carreño.
Toponimia
O río Pielgo nace na aldea do mesmo nome, no concello asturiano de Llanera, e desemboca no Mar Cantábrico, formando un estuario na praia de San Pedro de Antromero. O río ten unha extensión de 14 quilómetros.
Afluentes principais
l'Escañoriu, Moriana, Molleda, Raíces, Tabaza e Villa.
Poboacións que atravesa
O río Pielgo atravesa, entre outras, as poboacións de Trasona, Nubledo, Cancienes, Solís e Pielgo.
Saneamento
Tras numerosas protestas polos veciños que habitaban á conca do río, a Confederación Hidrográfica do Cantábrico (CHC) encargou a unha brigada de operarios da empresa Tragsa a limpeza dun tramo de 500 metros do fronteirizo río Pielgo.
Aínda que a queixa máis común entre os veciños eran as pragas de ratas que se reproducían na contorna do río, as tarefas consistiron principalmente na roza da abundante maleza e talla de todos aqueles arbustos que podían obstruír o curso do río.
Segundo declararon os responsables da empresa, «as labores foron moi complicadas dada a espesura da forte capa vexetal existente no leito», no fondo. Outro dos aspectos que se tivo en conta foi o respecto dos niños existentes e a preservación das especies arbóreas protexidas.
Cos traballos efectuados, elimínase a posibilidade de que se formen pozos de augas estancadas e xérense focos de contaminación provocados polas augas fecais que hai na contorna da súa conca. O motivo destes é a carencia dunha rede de saneamento que evite as verteduras ao río procedentes das zonas residenciais e rurais próximas.
Soiuz 3
Soiuz 3 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de outubro de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
OT: El Reencuentro
OT: El Reencuentro é unha serie de documentais e unha gala-concerto producidos por Gestmusic e emitidos en La 1 de Televisión Española entre o 16 e o 31 de outubro de 2016. Neles rememorábanse os 15 anos da exitosa primeira edición de Operación Triunfo.
O 31 de outubro de 2016 celebrouse no Palau Sant Jordi de Barcelona un gran concerto organizado por Universal Music para poñer fin ao reencontro.
Participantes
Nos documentais e no concerto participaron os 16 concursantes da primeira edición de Operación Triunfo. Ademais, en cada un dos documentais foron acompañados por antigos profesores da academia.
Soiuz 3
Características
A Soiuz 3 volveu a terra o 30 de outubro de 1968 ás 7:25 GMT.
Através Editora
Através Editora é un selo editorial pertencente á Associaçom Galega da Língua (AGAL), que desde o ano 2010 substitúe a AGAL-Editora.
Características
O propósito é amparar a produción literaria no reintegracionismo e tentar abrir camiño da literatura galega á lusofonía. As antigas coleccións Criaçom, Universalia e Clássicos viraron Através das Letras, Através das Ideias e Através de Nós, respectivamente. Creouse, ademais, unha nova colección, Através da Língua.
==Coleccións == Através das Letras é unha sección centrada nas obras de creación narrativa e poética. Nos últimos anos son varias as obras literarias e autores que desde estes parámetros tiveron unha certa repercusión no panorama literario galego. O obxectivo é amplificar esta vía en Galiza e potencializala no mercado portugués. Nesta colección están as obras ''Noente Paradise. Poemas e canções de Ugia Pedreira, Animais, de Séchu Sende, Vicentinho e as Árvores da Paz de Touporroutou, Poemas no Faiado. Antologia de poesia lusófona para crianças, Abraço de Ferro de Carlos Santiago, Adelaida de Artur Alonso, Nântia e a cabrita d'ouro de Concha Rousia, A noiva e o navio de Susana Sánchez Arins, Mordida de Eugénio Outeiro, Janela Aberta de José Alberte Corral, Sete ch'iens a um posso de Sílvia Capom, Outra Vida de Mário Herrero Valeiro, O crânio de Castelao (varios autores) e Prédios'' de Thalámas Salamatu.
Através da Língua é a nova colección integrante da Através Editora que non ten antecedente directo nas antigas coleccións da AGAL Editora. A produción galega en temática lingüística ou sociolingüística é enorme.
Ciclofilina
As cioclofilinas son unha familia de proteínas de vertebrados e outros organismos que se unen á ciclosporina, un inmunosupresor que xeralmente se usa para suprimir o rexeitamento despois dun transplante de órganos interno. Estas proteínas teñen actividade de peptidil prolil isomerase, coa que catalizan a isomerización de enlaces peptídicos desde a forma trans á cis en residuos de prolina e facilitan o pregamento de proteínas.
Dous membros ben coñecidos da familia son as ciclofilinas A e D.
Ciclofilina A (CypA)
A ciclofilina A tamén é recrutada polas poliproteínas Gag durante a infección polo VIH-1, e a súa incorporación en novas partíclas víricas é esencial para a infectividade do VIH-1.
Ciclofilina D
A ciclofilina D, que está localizada na matriz da mitocondria, é só un compoñente modulador pero non estrutural do poro de transición de permeabilidade mitocondrial. A abertura do poro aumenta a permeabilidade da membrana mitocondrial interna, e permite o fluxo de moléculas citosólicas ao interior da matriz mitocondrial, o que incrementa o volume da matriz, e altera a membrana mitocondrial externa. Como resultado, a mitocondria cae nunha desorde funcional, polo que a apertura do poro xoga un importante papel na morte celular. A ciclofilina D crese que regula a apertura do poro porque a ciclosporina A (CsA), que se une á CyP-D, inhibe a abertura do poro.
Porén, as mitocondrias procedentes de quistes do crustáceo Artemia franciscana, non presentan o poro de transición de permeabilidade mitocondrial.
Exemplos
Xenes humanos que codifican proteínas que conteñen dominios peptidil-prolil cis-trans isomerase de tipo ciclofilina son:
Bullying
miniatura Bullying é un termo de orixe inglesa utilizado para describir actos de violencia física ou psicolóxica, intencionais e repetidos, practicados por un individuo (bully) ou grupo de individuos co obxectivo de intimidar ou agredir outro individuo (ou grupo de individuos).
Características do bullying
miniatura|Sinónimos O científico noruegués Dan Owelus define bullying como un comportamento que inclúe tres aspectos esenciais :
O bullying, segundo Owelus, divídese en dúas categorías:
Diferenza entre bullying e mobbing
Aínda que sexan termos semellantes, no bullying sempre está presente a violencia física, mentres que no mobbing as estratexias que utilizan os acosadores ou mobbers sempre son máis psicolóxicas e sutís, pois a intención é non deixar rastro ou pegada do acoso, para facer notar ao acosado ou mobbed como un traballador incompetente, conflitivo ou problemático.
Xosé Cannas
Xosé Manuel Torres Cannas, chamado Xosé Cannas, nado en Vigo en 1973, é un restaurador e cociñeiro galego.
Traxectoria
En 1988 entra a estudar na Escola de Hostalaría en Vigo, e comeza a traballar nos veráns nun restaurante no Canadá, propiedade duns amigos da familia. De regreso a Galicia, e co seu irmán Xoán que é sommelier, abren a principios do século XXI un restaurante en Sanxenxo, que chaman Pepe Vieira en lembranza do seu avó.
En 2003 é un dos nove cociñeiros fundadores do Grupo Nove, un colectivo de cociñeiros creativos galegos. A finais de 2007 el e mailo irmán, mudan o restaurante a unha nova localización, en Poio. En 2008 o seu restaurante recibe unha estrela Michelin, e dous soles na guía Repsol.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
Medalla de Honra
A Medalla de Honra (en Medal of Honor) é a máxima condecoración entregada nas Forzas Armadas dos Estados Unidos. É coloquialmente coñecida, aínda que de xeito errado, como a Medalla de Honra do Congreso (Congressional Medal of Honor) xa que é entregada polo Presidente quen a presenta "en nome do Congreso dos Estados Unidos"." O criterio para a súa entrega é "valentía e intrepidez con risco da propia vida, alén da chamada do deber, estando en combate contra un inimigo dos Estados Unidos".
Todos os membros das Forzas Armadas poden ser condecorados coa Medalla, e cada unha das súas pólas conta cun deseño propio, agás o Corpo de Marines e os Gardacostas, que reciben a mesma versión que a Armada. A Medalla adoita ser entregada persoalmente polo Presidente dos Estados Unidos de América ó condecorado ou, no caso de que se outorgue a título póstumo, a unha persoa que a recolle no seu nome. Xa que é unha medalla de alto nivel, recibe protección especial das leis estadounidenses.
A Medalla de Honra é unha das dúas condecoracións de colar outorgadas polas Forzas Armadas dos Estados Unidos, e é a única que se entrega ós membros das mesmas. O grao de Comandante da Lexión do Mérito autorízase para dignatarios non estadounidenses, usualmente equivalentes a xefes militares do gabinete dos Estados Unidos. O persoal do exército pode ser condecorado co grao de Lexionario da Lexión do Mérito, que é unha medalla tradicional suspendida.
miniatura|[[Anverso do dólar de prata conmemorativo da Medalla de Honra (2011).]]
En 2011, a Casa da Moeda dos Estados Unidos emitiu, co gallo do 150 aniversario desta condecoración, o coñecido como dólar de prata conmemorativo da Medalla de Honra.
Camporrapado, Pousada, Boqueixón
Camporrapado é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).