cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apertura Ruy López
Defensa berlinesa
Unha das variantes máis sólidas para o bando negro. Logo de: 4. 0-0 - Cxe4 5. d4 - Cd6 6. Bxc6 - dxc6 7. dxe5 - Cf5 8. Dxd8+ - Rxd8 chégase a unha posición onde as negras teñen boas posibilidades de igualar. Esta variante depende máis dun bo xogo estratéxico que dunha gran habilidade táctica de ai que sexa a elección dalgúns grandes mestres cando se enfrontan aos programas de xadrez. Se as negras queren evitar o cambio de damas pode seguir con: 5. ... - Be7 6. De2 - Cd6 7. Bxc6 - bxc6 8. dxe5 - Cb7 9. Cc3 - 0-0 10. Te1 - Cc5 11. Cd4 - Ce6 12. Be3 - Cxd4 13. Bxd4 - c5 variante coñecida como Río de Janeiro.
Defensa Pechada
Logo de 1. e4 - e5 2. Cf3 - Cc6 3. Bb5 - a6 4. Ba4 - Cf6 5. 0-0 - Be7 6. Te1 - b5 7. Bb3 - d6 8. c3 - 0-0, temos:
Variante Chigorin
A Variante Chigorin, amplamente recomendada polo mestre Mijail Chigorin, é considerada a variante principal da liña principal da defensa pechada na maioría dos manuais desta apertura. Con 9. ... - Ca5 as negras buscan desbloquear o seu peón de c7 gañando tempo pola ameaza de cambiar o seu cabalo polo valioso bispo de casas brancas, o cal adoita ser superior ao primeiro no tipo da posición resultante tras a eventual d4. Logo de 10. Bb2 - c5 11. d4 a continuación clásica das negras é 11. ... - Dc7, reforzando e5 e mantendo indefinidos os peóns centrais.
O plan negro adoita ser unha reincorporación do seu cabalo ao xogo xa sexa vía c4 ou a ruta b7, d8 e f7. Mentres o seu outro cabalo adoita xogar a e8 e g7 preparando a ruptura con f5 no momento oportuno para liberar o seu xogo. As brancas pola súa banda adoitan levar o seu cabalo de b1 ao flanco de rei pasando d2 e f1 onde se dispón a colocarse en e3 ou en g3. Controlando desde aí casas centrais importantes (c4, d5 e f5) e especulando con Cf5 e ata Ch5 cambiando este cabalo polo principal defensor do enroque negro, o cabalo de f6.
Mosteiro de Ribeira
O topónimo galego Mosteiro de Ribeira pode referirse a:
Darío Álvarez Blázquez
Darío Álvarez Blázquez, nado en Tui o 30 de setembro de 1910 e finado en Vigo o 7 de xuño de 1979, foi un médico e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Darío Álvarez Limeses e María Blázquez Ballester, irmán de Emilio e Xosé María Álvarez Blázquez, tras estudar en Tui o ensino elemental fixo o bacharelato por libre examinándose en Pontevedra e a carreira de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, acadando a licenciatura en 1932. Posteriormente especializouse en pulmón e corazón no Hospital de San Carlos de Madrid.
Foi membro do Partido Galeguista e o promotor da creación da agrupación local tudense. Foi detido os primeiros días despois do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. En 1947 foi detido en Vigo xunto a varios profesionais por pertencer a U.I.L. (Unión de Intelectuais Libres), e en 1974, foi fundador da Xunta Democrática de Vigo e de Galicia. Neste anos fundou tamén o Movemento Socialista de Galicia que máis tarde se fusionaría co Partido Socialista Galego, abandonando o partido en 1977.
Manuel Cambón Sánchez
Manuel Cambón Sánchez, finado en Carballo o 22 de xullo de 1968, foi un político galego.
Darío Álvarez Blázquez
Traxectoria
Faleceu na súa clínica da rúa Marqués de Valadares cando agardaba polo primeiro paciente da tarde, e foi soterrado no cemiterio de Pereiró. Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Academia de Medicina de Sevilla.
Manuel Cambón Sánchez
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Carballo polo gobernador civil o 5 de febreiro de 1938 e tomou posesión o 9 de febreiro. Cesou como alcalde o 8 de outubro de 1940.
Darío Álvarez Blázquez
Vida persoal
Casou con Carmen Gándara Fernández, e foi pai de Darío e Alfonso Álvarez Gándara.
Obra
miniatura|300px|Familia Álvarez Blázquez. De esq. a der.: Celso, o pai [[Darío Álvarez Limeses, Darío, a nai María, Álvaro, Alfonso, Emilio e Xosé María de pé. ]] Colaborou en numerosos periódicos e revistas: Galicia Emigrante, El Pueblo Gallego, La Noche, Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Papeles de Son Armadans, Jornal de Noticias. Escribiu dúas novelas en castelán: O fracaso de Clayton (1938, traducida ao galego en 1994) e A las cinco en punto (1939) asinadas co pseudónimo de Lázaro Evia.
A súa tese de doutoramento (1960) está dedicada a Francisco Sánchez e en 1964 publicou o libro ''Francisco Sánchez, “El escéptico”. Un gallego precursor''. Tamén publicou traballos sobre a época de guerra civil na comarca do Baixo Miño: "Historias de la retaguardia nacionalista" na revista Historia y vida (1975), e unha serie de artigos en La Voz de Galicia titulados "Historias de fuxidos".
Mercedes GP
Mercedes Grand Prix, oficialmente Mercedes AMG Petronas Formula One Team con sede en Brackley, Reino Unido, é un equipo de Fórmula 1, baixo a dirección da empresa automobilística alemá Mercedes-Benz e con licenza alemá.
Orixes
miniatura|esquerda|200px|[[Mercedes-Benz W196 de Juan Manuel Fangio]] Formouse nos anos 30, competindo no Campionato de Europa anterior á guerra gañando tres títulos, cando as Frechas de Prata dominaban xunto cos seus rivais de Auto Union. Ambos os equipos foron financiados en gran medida polo réxime nazi, gañando todos os Campionato Europeo de Automobilismo despois de 1932, dos cales Rudolf Caracciola gañou tres para Mercedes- Benz.
1954-1955
Participou na Fórmula 1 en e. Logo de gañar a súa primeira carreira no Gran Premio de Francia de 1954, o piloto Juan Manuel Fangio gañou outros tres grandes premios para gañar o campionato de pilotos de 1954, e repetira este éxito en cando gañou o segundo título de Mercedes. Ao finalizar a tempada a empresa alemá decidiu retirarse da Fórmula 1 como consecuencia da logo coñecida como traxedia de Le Mans de 1955, onde o piloto Pierre Levegh e outros 82 espectadores faleceron.
miniatura| left | 200px | Karl Kling ao volante da [[Mercedes-Benz W196|W196 en Nürburgring]]
2010-Presente
Regresou como provedor de motores en en asociación con Ilmor, dúas escuderías e catro pilotos gañaron campionatos cos motores Mercedes-Benz. O 16 de novembro de 2009, coa compra do equipo campión da tempada 2009, Brawn GP, anunciou a súa volta á Fórmula 1 para a tempada. Con esta adquisición, McLaren (ata entón "parella" da marca da estrela na Fórmula 1) pasou a ser simplemente un equipo que recibe os motores alemáns, Mercedes-Benz vendeu o 40% das accións que tiña en McLaren, que foron compradas polo equipo de Woking. En 2011, Mercedes desvinculouse totalmente de McLaren no que respecta á propiedade do equipo pero continúan os acordos para a subministración de material.
Logo da compra do equipo, así como do acordo de patrocinio con Petronas, o equipo foi rebautizado como Mercedes GP Petronas Formula One Team. O equipo ten unha historia complexa, que se remonta á Tyrrell Racing, que competiu como construtor desde ata, cando foi comprado por British American Tobacco para converterse en British American Racing en. BAR, formou unha alianza con Honda, co tempo converteuse en Honda Racing F1 Team en, cando BAT retirouse do deporte. De novo cambiou de mans en 2008, cando Honda retirouse, e foi comprado por un grupo de empresarios, dándolle o nome de Brawn GP o do director do equipo Ross Brawn Brawn utilizou motores de Mercedes-Benz HighPerformanceEngines e a pesar de correr cun orzamento baixo, Jenson Button gañou seis das sete primeiras carreiras e, finalmente, o Campionato do Mundo de pilotos de, e Brawn GP gañou o título de Construtores. Foi a primeira vez en sesenta anos de historia deste deporte que un equipo gañou os dous títulos na súa primeira tempada. miniatura| left | [[Nico Rosberg anotou primeiro podio de Mercedes como equipo desde 1955 no Gran Premio de Malaisia de 2010]] Mercedes contratou ós pilotos alemáns Nico Rosberg, ao sete veces campión do mundo Michael Schumacher, que regresou á Fórmula Un logo dunha ausencia de tres anos, e a Nick Heidfeld como o piloto de probas e de reserva. O piloto de Brawn de, Jenson Button asinou con McLaren, mentres que Rubens Barrichello fichou co equipo Williams para. Coa adquisición de Brawn, Mercedes puxo fin á súa participación en McLaren, a compañía matriz Daimler AG vendeu a participación do 40% no Grupo McLaren, mentres que continuou fornecendo motores ao equipo. O rendemento do equipo durante o ano non foi tan competitivo como en Brawn GP, con Mercedes detrás dos tres principais equipos Ferrari, McLaren e Red Bull. Os seus mellores resultados proviñeron de Rosberg que terminou no podio tres veces, logrando o terceiro lugar en Sepang, Xangai e Silverstone. Rosberg, finalmente, terminou en sétimo lugar, pero Schumacher tivo un rendemento decepcionante, sendo batido polo seu compañeiro de equipo e terminando a tempada sen gañar unha soa carreira, podio, pole position e volta rápida por primeira vez desde o seu debut na tempada de. El tamén estivo implicado nun incidente en Hungría logo de case empotrar ao seu ex compañeiro de equipo de Ferrari Rubens Barrichello contra o muro a 290 km/h.. En última instancia, o equipo terminou cuarto no Campionato de Construtores, con 214 puntos.
miniatura| right | [[Michael Schumacher no Gran Premio de Malaisia de 2011]] Antes da tempada, Daimler e Aabar adquiriron a participación restante do 24,9% en febreiro de 2011. Co novo MGP W02, o Gran Premio de Australia de 2011 terminou cando tanto Schumacher como Rosberg se retiraron debido aos danos por accidente nas voltas 19 e 22 respectivamente. En Malaisia, Rosberg clasificou noveno e Schumacher non puido facer a Q3, cualificando 11º. Schumacher anotou os primeiros puntos de Mercedes da tempada cun noveno posto, mentres que Rosberg tivo unha carreira tranquila e terminou duodécimo. En China, Rosberg e Schumacher mostraron estar en forma, Rosberg terminou quinto, liderando catorce voltas durante a carreira, mentres que Schumacher terminou a carreira no oitavo lugar. Rosberg sumou outro quinto lugar en Turquía, mentres que en España, Schumacher terminou en sexto lugar, por diante de Rosberg.
Logo dun desafortunado Gran Premio de Mónaco de 2011, Schumacher igualou o seu mellor resultado para Mercedes en Canadá, terminando cuarto logo de chegar a ir segundo. En Valencia, Rosberg terminou sétimo, e Schumacher 17º, despois do chocar con Vitaly Petrov. Rosberg e Schumacher, terminaron nos puntos nas seguintes dúas carreiras en Gran Bretaña e Alemaña. A caixa de cambios deixou de Schumacher sen anotar no Gran Premio de Hungría de 2011, pero Rosberg logrou terminar en noveno lugar. No Gran Premio de Bélxica de 2011, Schumacher remontou desde o fondo da grella - logo de perder unha roda na clasificación - para terminar quinto, mentres que Rosberg terminou en sexto lugar, logo de liderar a carreira nas súas primeiras voltas. Unha vez máis, o equipo terminou cuarto no Campionato de Construtores do mesmo xeito que en, con 165 puntos sen vitorias, podios ou poles.
Para, o equipo eliminou o GP do seu nome e engadiu o nome AMG, a división de alto rendemento de Mercedes, ao seu nome. O equipo será coñecido como Mercedes AMG Petronas F1 Team. No inicio da tempada o equipo foi obxecto de protestas polo uso dun concepto "radical" do alerón traseiro no Mercedes F1 W03. O que non se resolveu ata a terceira carreira na China, cando os comisarios rexeitaron unanimemente a protesta.
Mercedes-Benz HighPerformanceEngines fornece de motores a McLaren e Force India.
Patrocinio
En decembro de 2009, o equipo sufriu un revés temperán, cando se descubriu que un acordo de patrocinio previsto de 80 millóns de libras que fora asinado por Brawn con Henkel en xullo era inválido. Henkel asegura que non tiña coñecemento da oferta e non ten interese na Fórmula Un, o trato fíxose presuntamente por un ex empregado de Henkel con papelería da empresa roubada aos fins de defraudar á compañía. O 22 de decembro, Henkel anunciou que a disputa co equipo fora resolta cun acordo mutuo e que a acción legal non levaríase a cabo, aínda que o equipo traballará co Ministerio alemán para aclarar o asunto.
Resultados completos na Fórmula 1
Resultados en letra grosa indican pole position; resultados en italica indican volta rápida. * Tempada en curso.
O comezo da tempada de viu a introdución dun novo sistema de puntos na F1.
Outros artigos
Mercedes-Benz na Fórmula 1
Sandaun
miniatura|Localización da provincia de Sandaun en Papúa Nova Guinea. miniatura|Bandeira de Sandaun. Sandaun, anteriormente coñecido como West Sepik, en contraposición de East Sepik, é a provincia máis ao noroeste de Papúa Nova Guinea, que ocupa unha superficie de 36.300 km². A provincia tiña unha poboación total de 185.741 habitantes segundo o censo do ano 2000. A súa capital é a cidade de Vanimo.
Distritos
A provincia conta con catro distritos. Cada un destes distritos ten unhas Áreas de Goberno Local (AGL), as cales se dividen e usan para fins estatísticos.
Praia de Zurriola
miniatura|300px|Praia de Zurriola.
A praia de Zurriola é unha das tres praias da cidade de Donostia (País Vasco). Está situada entre a desembocadura do río Urumea e o monte Ulía, e ten unha lonxitude aproximada de 800 metros.
En 1994 leváronse a cabo unhas obras de reforma da praia. Anteriormente era practicamente inutilizable dada a virulencia das augas. Grazas a ditas reformas, que incluíron a construción dun espigón, a praia aumentou a súa lonxitude, as súas augas fixéronse aptas para o baño e o seu uso multiplicouse.
Fronte ao perfil elegante e tranquilo das praias de Ondarreta e La Concha, a praia de Zurriola consolidouse como unha praia de perfil máis novo e apropiada para a práctica do surf (trátase da praia máis aberta e con máis ondas da cidade) e como escenario dalgúns concertos do Festival de Jazz de Donostia e de competicións de surf, skateboarding e eventos similares.
Está permitida a práctica do nudismo desde 2004, sendo unha das poucas praias urbanas españolas que o permiten.
Prerromanticismo
O prerromanticismo foi un movemento literario que se desenvolve en Europa ao longo do século XVIII e que decaeu nas últimas décadas deste, en total oposición ao Neoclasicismo. Durante o século XVIII triunfan en Europa as ideas clásicas francesas do século anterior, mais asemade vaise forxando en varios países unha reacción de signo radicalmente contrario que anticipa o posterior movemento coñecido como Romanticismo. O movemento alemán do Sturm und Drang está ligando aos prerrománticos.
José Adolfo López Menéndez
José Adolfo López Menéndez, nado en La Felguera o 21 de outubro de 1948, foi un futbolista asturiano máis coñecido como Dolfi, que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou xogando no equipo xuvenil do Cruz Blanca CF da súa vila natal, de onde pasou ao Real Oviedo da mesma categoría en 1965, a partir de aí xogou varias tempadas cedido, primeiro na Cultural Leonesa e despois na Unión Popular de Langreo, porén non tivo sorte e as lesións impedíronlle ter continuidade. Ao remate das cesión volveu ao filial do Oviedo, chegando a debutar co primeiro equipo con moi bos resultados.
Estas boas condicións fan que, unha vez realizado o servizo militar no Sáhara Occidental, o fiche o Celta de Vigo a comezos da tempada 1971/72, recentemente clasificado para disputar a Copa da UEFA por primeira vez na súa historia.
Debutou co Celta o 2 de xaneiro de 1972 ante o RCD Espanyol, pero non chegou a contar coa confianza do adestrador Juan Arza, xogando so cinco encontros. Ao ano seguinte coa chegada do técnico arxentino Pedro Dellacha contou con máis peso no equipo, porén sería o seu último ano en Vigo, descartado polo novo adestrador céltico Aretio.
Despois de xogar no Celta, Dolfi pasou polo Real Jaén, Club Deportivo Eldense, Algeciras CF e no Zamora CF.
Anticorpos primarios e secundarios
Os anticorpos primarios e secundarios son dous grupos de anticorpos que se clasifican segundo se unan directamente a antíxenos ou proteínas ou ben teñan como diana outro anticorpo (primario), que, á súa vez, está unido a un antíxeno ou proteína.
Primario
Un anticorpo primario pode ser moi útil para a detección de biomarcadores para enfermidades como o cancro, diabetes, párkinson e alzhéimer e utilízanse para o estudo da absorción, distribución, metabolismo e excreción (ADME) e resistencia a multidrogas (MDR) dos axentes terapéuticos.
Secundario
Os anticorpos secundarios proporcionan detección e amplificación de sinal e estenden a utilidade dun anticorpo por medio da súa conxugación a proteínas. . Os anticorpos secundarios son especialmente eficientes en inmunoetiquetaxe. Os anticorpos secundarios únense aos anticorpos primarios, que están directamente unidos aos antíxenos diana. En inmunoetiquetaxe, o dominio Fab dos anticorpos primarios únese a un antíxeno e expón o seu dominio Fc a un anticorpo secundario. Despois, o dominio Fab do anticorpo secundario únese a un dominio Fc dun anticorpo primario. Como o dominio Fc é constante dentro dunha mesma clase animal, só cómpre un tipo de anticorpo secundario para unirse a moitos tipos de anticorpos primarios. Isto reduce o custo de etiquetar un só tipo de anticorpo secundario, en vez de etiquetar varios tipos de anticorpos primarios. Os anticorpos secundarios axudan a incrementar a sensibilidade e amplificación de sinal debido á unión de múltiples anticorpos secundarios a un anticorpo primario.
Aplicacións
Os anticorpos secundarios poden ser conxugados a encimas como a peroxidase do ravo picante (HRP) ou a fosfatase alcalina (AP); ou a tinguiduras fluorescentes como a fluoresceína isotiocianato (FITC), derivados da rodamina, tinguiduras Alexa Fluor; ou outras moléculas para ser utilizada en varias aplicacións. Os anticorpos secundarios son usados en moitos ensaios bioquímicos como os seguintes:
894
Outros
Historia ano a ano
Motín
Motín pode referirse a:
John Wycliffe
John Wycliffe, nado en Hipswell, Yorkshire (Inglaterra) cara o 1320 e finado en Lutterworth (Leicestershire) o 31 de decembro de 1384, foi un predicador, teólogo e filósofo escolástico inglés. Foi un dos primeiros disidentes da igrexa católica romana durante o século XIV.
Traxectoria
Profesor na Universidade de Oxford, predicou contra o clero da época e propuxo unha serie de profundas reformas relixiosas inspiradas na Biblia. Os seus seguidores foron os lollardos, considerados precursores da Reforma protestante, opoñéndose mesmo á autoridade do Papa. Por este motivo, Wycliffe ten sido alcumado como a "Estrela da Mañá da Reforma". Tamén levou a cabo unhas das primeiras traducións da Biblia a unha lingua vernácula, en concreto ao inglés, completada en 1382 e coñecida co nome de Biblia de Wycliffe.
Vince Gill
miniatura|dereita|Vince Gill en setembro de [[2012.]] Vince Gill nado o 12 de abril de 1957 en Norman, Oklahoma é un cantante country estadounidense.
Traxectoria
Comezou cantando na banda Pure Prairie League. Como solista leva vendidos 22 millóns de discos, foi premiado 18 veces pola CMA e conta con 20 Premios Grammy, sendo o cantante country masculino que máis veces obtivo este galardón.
María Lopo
María González Lopo, coñecida como María Lopo, nada en Vigo en 1967, é unha ensaísta, investigadora e tradutora galega.
Traxectoria
Licenciada en filoloxía francesa pola Universidade de Santiago de Compostela e graduada e doutorada en literatura francesa pola Universidade da Alta Bretaña en Rennes, onde deu clase nos anos noventa. Foi profesora de Literatura Francesa da Universidade de Santiago de Compostela e é profesora numeraria de Francés de IES.
En Francia publicou un estudo sobre o teatro radiofónico de Samuel Beckett (2000), e os libros Guillevic et sa Bretagne (2004) e Univers Guillevic (2017), centrados no poeta bretón Guillevic, no que é especialista.
Publicou un ensaio xeral sobre o tema identitario, titulado "O lugar", no volume "Indíxenas" dos mesmos cadernos (2002). Reuniu numerosos escritos en galego, bretón, francés e español na obra Ensaios en espiral (2014).
En Galicia ocupouse do estudo e coñecemento das culturas celtas, mentres que en Francia propagou o estudo e coñecemento de Galicia, pois a ela se deben numerosos artigos sobre a mesma en revistas francesas como Celtics, Bretagne ou Cahiers Galiciens-Cadernos Galegos-Kaieroù Galizek, e tres libros profusamente ilustrados: Fisterra (1999), La Galice (2002) e Galice & Compostelle, l'autre Finistère (2009).
Traduciu desde o francés ao galego á poeta bretoa Anjela Duval, a Alquimia do verbo de Rimbaud, ao cantautor Léo Ferré, á poeta surrealista Joyce Mansour e ao poeta Guillevic, así como a numerosos poetas galegos ó francés. É autora da antoloxía bilingüe galego-bretoa Moito máis que mil anos / Muioc’h kalz eget mil bloaz (2000) de Claudio Rodríguez Fer e, con Annick Boilève-Guerlet, das traducións Viaxes a ti / Voyages à toi (2008) e Os amores profundos / Les amours profonds (2016), mentres que con Marianne Equy traduciu Diálogos imposibles / Dialogues impossibles (2018), todas obras de Claudio Rodríguez Fer.
Forma parte do comité fundacional de ''Unión Libre. Cadernos de vida e culturas e colaborou en numerosos xornais e revistas, como, ademais das xa citadas, La Voz de Galicia, Galicia Internacional, Ínsula, Moenia, Serta, Boletín Galego de Literatura ou Clave Orión''.
Especialista na actriz exiliada galega María Casares, publicou en 2008 ''Cartas no exilio. Correspondencia entre Santiago Casares Quiroga e María Casares (1946-1949) e en 2016 O tempo das mareas. María Casares e Galicia''. Ademais, a súa obra teatral O meu nome é María Casares (Unión Libre, núm. 13, Sada, Ediciós do Castro 2007) foi adaptada en 2008 polo grupo Sarabela Teatro co título de ''María Casares. A vida triunfante'', con dirección e dramaturxia de Ánxeles Cuña Bóveda, representándose en diversas cidades de Galicia e en París.
Tihany
Tihany é unha vila de Hungría que se atopa na beira norte do lago Balaton, na península homónima do condado de Veszprém. A península enteira forma parte do distrito histórico.
O centro da vila e do distrito é unha abadía da Orde de San Bieito fundada en 1055 polo rei André I de Hungría, que está soterrado na cripta. De feito, a acta de fundación da abadía (conservada na Abadía de Pannonhalma) contén as primeiras verbas conservadas en lingua húngara. A abadía foi reconstruída en estilo barroco en 1754, e hoxe en día é un dos atractivos turísticos da zona por mor da súa importancia histórica e artística. A abadía tamén ten importancia na historia da dinastía Habsburgo, xa que o derradeiro Emperador de Austria desta dinastía, Carlos I de Austria, foi retido brevemente nesta abadía logo ser apreixado durante o seu segundo intento de acceder ó trono de Hungría.
Os habitantes de Tihany teñen a renda per cápita máis alta e os prezos de vivenda máis altos de Hungría.
Wichita Recordings
Wichita Recordings é un selo discográfico independente británico baseado en Londres e fundado en 2000 por Mark Bowen e Dick Green. Entre os seus artistas máis destacados están Bloc Party, The Cribs, Clap Your Hands Say Yeah, Bright Eyes, My Morning Jacket, Yeah Yeah Yeahs, Best Coast, Los Campesinos! e Peter Bjorn and John.
O primeiro lanzamento de Wichita foi o traballo de Bright Eyes Fevers and Mirrors, editado no ano 2004.
Wichita Management opera xunto coa etiqueta, e actualmente representa a Gold Panda, Brolin, Shannon and The Clams, Open Mike Eagle, Cloud Nothings, Dan Tombs, Luke Abbott, Frankie & The Heartstrings, Peggy Sue, Sky Larkin, Star Slinger, Dam Mantle, Theo Verney e Veronica Falls.
Songs of Love and Hate
Songs of Love and Hate é o terceiro álbum do cantautor canadense Leonard Cohen, publicado o 19 de marzo de 1971 a través do selo Columbia Records.
Rexión de Isiq-Köl
A Rexión de Isiq-Köl (en kirguiz: Ысык-Көл облусу) é unha das oito rexións que conforman o Kirguistán. A capital rexional é a cidade de Karakol. Limita no norte coa Provincia de Almati, Casaquistán, ao oeste coa Rexión de Chuy e a Rexión de Naryn e polo leste con China.
O nome da rexión ven polo lago Isiq-Köl, o segundo lago salgado máis grande do mundo.
Demografía
En 2009, a Rexión de Isiq-Köl tiña tres cidades, cinco asentamentos de tipo urbano, e 176 vilas.
Castro da Croa de Fontá
Croa de Fontá é un castro de cumio fortificado situado no monte de Fontá, en Doniños (Ferrol).
Características
Está situado na ladeira do monte de Fontá, nunha pequena elevación. O castro é un recinto circular duns 60 metros de diámetro. Ten defensas circulares aproveitando o desnivel do terreo.
O antecastro limita por primeiro e segundo muro, con forma de coroa circular. Hai camiños rodeando o castro que está situado nun monte de eucaliptos.
Serbia nos Xogos Europeos de 2015
Serbia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 134 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Olimpijski komitet Srbije, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Serbia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Lama Má, Loureda, Arteixo
Lama Má é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña seis habitantes (cinco homes e unha muller).
Inés Marful
Inés Marful, nada en Mieres en 1961, é unha filóloga, xornalista e escritora asturiana en lingua castelá, especialista na obra de Federico García Lorca.
Traxectoria
Estudou literatura española e Filosofía na Universidade de Oviedo e a Universidade de Valladolid. Despois estudou Coordinación Intercultural na Universidade de Texas.
Desde 1999 traballou como conselleira política do Goberno de España, como fotoxornalista e como columnista. Tamén traballou no Departamento de Desenvolvemento, Planificación do Territorio, Agricultura e Pesca do Goberno do País Vasco.
Obra
''Lorca y sus dobles. Interpretación psicoanalítica de la obra dramática y los dibujos'' (ensaio, 2010)
Premios e recoñecementos
Premio de novela do Casino de Mieres 2008 por Cuatro cuentos de amor y el intocable absurdo "Marful recoge emocionada el premio del Casino de Mieres", artigo en El Comercio, 23 de outubro de 2008.
Candy Crush Saga
Candy Crush Saga é un videoxogo de crebacabezas estreado por King o 12 de abril de 2012 para Facebook, e noutras versións para iOS, Android, Windows Phone, e Windows 10. É unha variación do videoxogo de navegador Candy Crush.
Arandeira negra
A arandeira negra Vaccinium uliginosum é unha especie de planta fanerógama pertencente á familia das ericáceas.
En Galiza aparece (Vaccinium uliginosum subsp microphyllum), ás veces difícil de diferenciar da arandeira brava (Vaccinium myrtillus).
Hábitat
Medra sobre solos acedos en uceiras húmidos, páramos, tundra, e no sotobosque dos bosques de coníferas, desde o nivel do mar no Ártico, até 3400 msnm de altitude no sur da gama. En Galiza atopámola nas montañas orientais.
Casa del Pueblo (España)
miniatura|240x240px|Casa del Pueblo (sede local da [[Unión Xeral de Traballadores e do Partido Socialista de Euskadi - Euskadiko Ezkerra) de La Arboleda, Trápaga, Biscaia. A agrupación local foi fundada en 1888.]] Casa del Pueblo (en galego Casa do Pobo) é o nome que se lle deu en España ás sedes das agrupacións políticas do PSOE. O nome segue o modelo orixinal francés do século XIX para centros obreiros («Maison du peuple»), e tomando como exemplo a aberta en Bruxelas en 1898. Quedou documentada a existencia de aproximadamente 900 Casas do Pobo en España con anterioridade á Guerra Civil, dato que situaba a ese país no quinto lugar europeo en número de centros. Ao longo do século XX foi substituído en moitos casos por «Casa da Cultura».
Arandeira negra
Descrición
É un gamallo caducifolio que medra decia os 10–75 cm de altura, rara vez 1 m de altura, cos talos de cor marrón (a diferenza dos talos verdes da estreitamente relacionada arandeira brava (Vaccinium myrtillus). As follas son ovaladas de 4–30 mm de longo e 2–15 mm de largo, de cor azul-verde pálido, cunha boa marxe e ápice arredondado. As flores son pendulares, en forma de urna, de cor rosa pálido e 4–6 mm de longo, producidas a mediados da primavera. O froito, o arando, é unha baga de cor azul escura-negra de 5–8 mm de diámetro, cunha polpa branca, doce e comestíbel cando está chegada a finais do verán.
Casa del Pueblo (España)
Ademais de centro de reunión, proxectouse como espazo pedagóxico contra o analfabetismo obreiro e base de transición para o acceso ás universidades populares.
Historia
O precedente social e físico das casas do pobo serían os centros obreiros que a finais do século XIX acompañaron ao proceso de propagación do socialismo en España, sendo así habitual que alí onde había unha agrupación política ou sindical desta liña ideolóxica se constituíse unha Casa do Pobo. A primeira -no contexto enunciado- foi fundada en Montijo (Badaxoz) en 1901, e a segunda en Alcira en 1903.
En 1908, Pablo Iglesias inaugurou o local de Madrid instalado nun antigo palacio ducal na rúa do Piamonte. Alí domiciliáronse diversas asociacións obreiras afiliadas á Unión Xeral de Traballadores, e como propiedade conxunta dos obreiros de Madrid. Dispuña de servizos como unha mutualidade obreira (primitivo seguro médico para traballadores con dispensario gratuíto de medicamentos para os afiliados), biblioteca, orfeón, cadro artístico, grupo deportivo, cooperativa, teatro e salón-café. Acolleu a preto de 35.000 obreiros e campesiños da capital de España e os pobos contiguos. O edificio foi demolido en 1953. O modelo madrileño foi pronto imitado noutras cidades españolas, sobre todo en Asturias e País Vasco (onde aínda se conserva a denominación na forma éuscara herriko etxea).
Financiamento
A diferenza doutros países europeos, a fundación de casas do pobo en España, a través de cooperativas, sociedades benéficas ou bolsas de traballo, representou soamente pouco máis do 10%. Máis dun terzo xorden das agrupacións sindicais do mundo rural, mentres que a segunda opción en importancia corresponde ás federacións locais e ás agrupacións de oficios diversos. A Unión Xeral de Traballadores (UXT) ostentou a propiedade do 8% das casas do pobo, cifra que podería elevarse ao dobre se se engaden as que xurdiron en asociación da UXT co PSOE.
Ademais das organizacións sindicais ou cooperativas promotoras, creáronse tamén as "juntas pro Casa del Pueblo". Outro medio de sostemento e crecemento posterior foron as asociacións de "Amigos da Casa do Pobo". A forma máis utilizada de financiamento foi a venda de accións e obrigacións entre os afiliados e simpatizantes, e cuxo achegue económico podía ser substituído co traballo persoal na construción ou reforma do edificio, recursos comúns ás Casas do Pobo de toda Europa. Con todo, en España recorreuse a todo tipo de métodos, dende o endebedamento hipotecario, até o investimento dos beneficios obtidos por outro tipo de actividades e propiedades dos sindicatos, pasando pola celebración de lotarías, rifas ou sorteos. En poboacións como Valladolid ou Baeza, chegouse a alugar parte do edificio para sufragar a súa construción e mantemento.
Notas
<references group="lower-alpha" />
Tatum O'Neal
Tatum Beatrice O'Neal, nada nos Ánxeles o 5 de novembro de 1963 é unha actriz e escritora estadounidense. É a persoa máis nova que gañou un Oscar nunha categoría competitiva, ao gañar con dez anos o Oscar á mellor actriz secundaria por Lúa de papel, protagonizada polo seu pai, Ryan O'Neal.
Traxectoria
O’Neal naceu nos Ánxeles, filla dos actores Ryan O'Neal (1941–) e Joanna Moore (1934–1997), cos que apareceu en varios filmes e programas de televisión. O seu irmán Griffin naceu en 1964 e en 1967 divorciáronse os seus pais. Tatum ten outros dous medio irmáns.
En 1974, aos dez anos, Tatum O’Neal gañou o Oscar á mellor actriz secundaria pola súa interpretación en Lúa de papel, estreada en maio de 1973, e converteuse na persoa máis nova en gañar un Oscar en categoría competitiva. Tamén apareceu despois en filmes coma International Velvet (1978) con Christopher Plummer e Anthony Hopkins ou Nickelodeon (1976) de novo co seu pai.
Entre 1984 e 1999 só apareceu en cinco filmes. A partir dos principios da década do 2000 comezou a actuar de novo, aparecendo en series de televisión como Sex and the City e 8 Simple Rules for Dating My Teenage Daughter. En 2006 participou na segunda temporada do reality show Dancing with the Stars.
Vida privada
En 1984 comezou unha relación co tenista John McEnroe, co que casou en 1986. Separáronse en 1992. Tralo divorcio, en 1994, O’Neal volveu a ter problemas coas drogas e fíxose adicta á heroína. Como resultado, McEnroe logrou a custodia dos tres fillos en 1998.
En 2011 Tatum e o seu pai reiniciaron a súa rota relación pai-filla tras vinte e cinco anos. A reunión e reconciliación foi recollida na serie Ryan and Tatum: The O'Neals.
Macaco xaponés
O macaco xaponés (Macaca fuscata) é unha especie da familia dos cercopitécidos nativa do Xapón. Trátase do primate non humano que vive máis ao norte do mundo. De feito é o único adaptado a un clima frío, xa que os macacos xaponeses adoitan vivir en zonas onde a neve cobre a paisaxe durante varios meses cada ano. Posúen unha pelaxe entre marrón e gris, a face vermella e colas curtas.
No Xapón é coñecido polo nome de Nihonzaru (Nihon 日本 "Xapón" + saru 猿 "mono") para diferencialo doutros primates, mais o macaco xaponés é tan familiar no país que cando os xaponeses din simplemente saru adoitan referirse ao macaco xaponés.
TeX
TEΧ, escrito como TeX cando se escribe en texto plano, é un sistema de tipografía escrito por Donald E. Knuth, moi popular no ambiente académico, especialmente entre as comunidades de matemáticos, físicos e informáticos. Conseguiu substituír con fartura a troff, outro programa de tipografía habitual en Unix. TeX considérase xeralmente a mellor forma de compor fórmulas matemáticas complexas pero, especialmente na forma de LaTeX e outros paquetes de macros, pódese usar para outras tarefas de composición. Tamén se pode usar para compor expresións matemáticas nas páxinas da Wikipedia.
Masacre de Rosewood
O masacre de Rosewood foi unha violenta e racialmente motivada matanza de negros, así coma a destrución dunha poboación afroamericana que aconteceu durante a primeira semana de xaneiro de 1923, no condado rural de Levy, en Florida. Polo menos seis persoas negras e dúas brancas perderon a vida, e o pobo de Rosewood foi abandonado e destruído nunha acción que os medios de tempo chamaron liorta de raza (race riot). Os disturbios de tipo racial eran comúns durante principios do século vinte nos Estados Unidos, e reflectían os rápidos cambios sociais na nación. Florida xa experimentaba un alto número de linchamentos de homes negros nos anos anteriores ao masacre, incluíndo un incidente ben publicitado en decembro de 1922.
Partido Comunista Español
O Partido Comunista Español foi un partido político español fundado o 15 de abril de 1920 polos integrantes da Federación de Xuventudes Socialistas.
O órgano oficial do Partido Comunista Español foi El Comunista, continuador do antigo diario Renovación (órgano oficial da Federación de Xuventudes Socialistas).
Historia
Tras o Congreso Extraordinario do PSOE de 1919, polo cal aprazaron o ingreso do Partido no Komintern, a Federación de Juventudes Socialistas decidiu, no seu V Congreso, escindirse do PSOE para adherirse á Internacional Comunista e crear a súa sección española, transformando a Federación de Xuventudes Socialistas no novo Partido Comunista Español. Dada a mocidade dos seus promotores, foi coñecido polos seus primeiros detractores como o «partido dos cen nenos». Entre os fundadores da formación comunista destacaron Ramón Merino Gracia, como secretario xeral, Juan Andrade, que se fixo cargo da dirección do semanario El Comunista, Luis Portela e Eduardo Ugarte, algúns deles procedentes do Grupo de Estudantes Socialistas. Entre os adheridos figuraron o xinecólogo Ángel Sopeña e Ibáñez e Dolores Ibárruri (Pasionaria), que se uniu á escisión xunto coa Agrupación Socialista de Somorrostro (Biscaia).
Tras a escisión do Partido Comunista Obreiro Español do PSOE en abril de 1921 e a súa adhesión á Terceira Internacional, os dous partidos comunistas (PCOE e Partido Comunista Español) iniciaron un proceso de integración a instancias da Internacional Comunista que culminou na chamada Conferencia de Fusión (7-14 de novembro de 1921) e na creación do Partido Comunista de España, como único referente da III Internacional en España.
Teorema de Bayes
En probabilidade e estatística, o Teorema de Bayes (tamén coñecido como Regra de Bayes ou Fórmula de Bayes) é un resultado que evidencia a importancia das probabilidades condicionadas. É de interese para a ciencia en todas as súas ramas, xa que permite a comprensión da probabilidade de aspectos causais unha vez observados os seus efectos. Derívase dos axiomas de probabilidade.
Formulación
A regra de Bayes relaciona as probabilidades totais P(A) e P(B) de dous sucesos A e B e as probabilidades condicionadas P(A|B) e P(B|A) de A dado B e viceversa.
Formalmente, representase como:
Historia
O teorema de Bayes debe o seu nome ao Reverendo Thomas Bayes (1701–1761), que foi o primeiro en mostrar como usar novas evidencias para modificar crenzas. A formulación moderna débese a Pierre Simon Laplace, que o publicou en 1812 na súa obra Théorie analytique des probabilités.
Emiliano Figueroa Larraín
Emiliano Figueroa Larraín, nado en Santiago de Chile o 12 de xullo de 1866 e finado na mesma cidade o 15 de maio de 1931, foi un político e Presidente de Chile en 1910, e entre 1925 e 1927.
Manoi, Loureda, Arteixo
Manoi é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Juan Beltrán
Juan Beltrán Muíños, nado na Coruña o 26 de xuño de 1872 e finado na Habana o 13 de novembro de 1928, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Secundou a Manuel Monteagudo na fundación do primeiro grupo esperantista da Coruña. Emigrou a Cuba a principios do século XX e residiu en Guanabacoa. Foi contable de comercio. Escribiu no Diario de la Marina unha sección de comentarios críticos de libros, e colaborou en Galicia, Gráfico, El Comercio, Cuba, Guanabacoa Gráfica, Eco de Galicia, El Hogar, Labor Gallega, La Patria Gallega, Revista Bimestre Cubana, Actualidades, Boletín del Ferrol y su Comarca, Chic e Archivos del Folklore Cubano. Usou os pseudónimos Abofé, B, JBM, P Caranza, J e JB. Foi membro da Sociedad Geográfica de Cuba. Foi presidente da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega. Morreu na Habana nun accidente de automóbil en 1929.
Enrique Pena Vila
Enrique Pena Vila, nado na Coruña o 19 de xuño de 1899, foi un debuxante e político galego.
Traxectoria
Estudou Artes Gráficas. Foi árbitro de fútbol. Militante das Juventudes Socialistas, das que foi presidente en 1933. Foi elixido membro do Comité directivo da Agrupación Socialista da Coruña en abril de 1932. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido. Foi proclamado candidato a deputado a Cortes nas eleccións de 1936. Despois integróuse nas JSU. En abril de 1936 participou nun atentado frustrado contra o xeneral Carlos Bosch Bosch. Foi editor da revista Ciaboga da Federación de Remo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. O 5 de agosto de 1942 foi detido. Xulgado en causa militar por rebelión o 26 de xuño de 1943. Condenado a pena de morte foille, conmutada por cadea perpetua. Beneficiouse de varios indultos e saíu da prisión en abril de 1949.
Lugh
miniatura|dereita|Imaxe dunha deidade celta de tres cabezas atopada en [[París; orixinalmente interpretada como Mercurio, hoxe crese que representa a Lugh. ]] Lugh ou Lug é unha das máis senlleiras deidades da mitoloxía celta. Recibe o apelativo de samildanach, ou o 'múltiple artesán'. Tal denominación non é a dun deus supremo, senón a dun deus sen función específica, porque as ten todas. Xaora, trátase dunha divindade común a todos os pobos celtas que se pode atopar en boa parte dos panteóns desta cultura. O seu atributo é a lanza.
O seu nome é raramente atopado en inscricións, pero a súa importancia estriba en etnónimos (como os lugones) e nomes de lugares. A súa natureza e atributos dedúcense da iconografía das inscricións romano-celtas adicadas a Mercurio, que é considerado como unha identificación de Lugh. Ademais, coñécese máis información a través das narrativas cuasi-mitolóxicas de conatos posteriores, o irlandés Lugh Lámhfhada (Lugh do longo brazo) e o galés Lleu Llaw Gyffes (Lleu da man hábil).
É posible que Lugh fose unha deidade tripla, incluíndo a Esus, Teutates e Taranis, as tres grandes deidades mencionadas por Lucano.
A "morte tripla" nos sacrificios humanos dos celtas é posible que reflectise a tríade divina.
Etimoloxía
A etimoloxía exacta de Lugh é descoñecida e debatida. A raíz protocelta do nome, *lug-, crese que deriva dunha das diferentes raíces protoindoeuropeas que se coñecen, como *leug- "negro", *leuǵ- "romper", ou *leugʰ- "facer un xuramento",
Outrora pensouse que a raíz podía derivar de *leuk- "brillar", pero esta etimoloxía presenta dificultades e poucos estudosos a aceptan como posible (principalmente porque o protoindoueropeo *-k- nunca produce o protocelta *-g- ).
Inscricións
miniatura|Inscrición votiva a Lugh achada en [[Lugo e conservada no castelo de Santo Antón da Coruña.]] O deus Lugh menciónase na inscrición celtibérica de Peñalba de Villastar, que di:
A interpretación exacta desta inscrición non está clara, pero a frase "to Luguei" (onde o teónimo aparece en dativo singular após a preposición to "a, para") indica claramente unha dedicación ó deus Lugh.
Por outra banda, o nome aparece en numerosas ocasións en plural, por exemplo: nominativo plural Lugoues nunha inscrición (potencialmente gala) dunha soa palabra en Avenches, Suíza, e en dativo plural nunha inscrición latina de Uxama (Osma):
A forma en plural do teónimo tamén foi atopado nas seguintes inscricións:
Lugo:
Outeiro de Rei, Lugo:
Nemausus (Nimes), Francia:
A maioría das inscricións dedicadas a Lugh proveñen da Península Ibérica, indicando quizais a particular importancia da deidade entre os pobos celtas da península.
Deus pancéltico
A importancia de Lugus en galo é especialmente testemuñada por unha cantidade de topónimos dos cales o máis coñecido é Lugdunum (fortaleza de Lugus), a cidade de Lión. Tamén dentro de Galicia hai teorías de que o nome latino da cidade de Lugo, Lucus Augusti, podería provir desta divindade. O seu equivalente no país de Gales denomínase Lleu Llaw Gyffes ("o da man destra"), aparece na literatura nos relatos dos "Mabinogion" e nas fontes irlandesas, onde foi tratado con maior amplitude, en particular no "Cath Maighe Tuireadh" (a "Batalla de Mag Tured").
Nos nosos días, Lugh esta presente na festa do 1 de agosto: Lugnasad (Lûnasa en grafía moderna).
Os Tuatha Dé Danann
miniatura|Lanza máxica de Lugh. Segundo as fontes irlandesas, a sociedade divina está estruturada da mesma maneira que a sociedade humana, e a organización dos Tuatha Dé Danann (as xentes da tribo de Dana) está xerarquizada en tres clases funcionais:
Este esquema retoma a ideoloxía tripartia dos indoeuropeos como foi estudado por Georges Dumézil. Lug non pertence a ningunha clase en particular, máis ben a todas; el está por encima debido a que pode asumir todas as funcións. Un dos seus sobrenomes é Samildanach, o "politécnico" no sentido de que domina todas as artes e todas as ciencias.
Xénese e iniciación
Lug é o fillo de Cian e Eithne, tamén está emparentado cos Fomoré polo seu avó materno Balor, a quen mata coa súa tirafonda, de conformidade cunha profecía.
Ao presentarse na residencia do rei Nuada, na ocasión dunha festa, o porteiro négalle a entrada. Lugh afirma que el pode ser útil, ao que lle responden cunha negativa. Deste xeito proponse servirlles para ser aceptado, polo que se declara sucesivamente carpinteiro, ferreiro, guerreiro, poeta, meigo, pousadeiro e broncista sen conseguir entrar. Por último, declara que posúe todas as capacidades e por fin admíteno no castelo. O rei Nuada desafíao a unha partida de xadrez, dispútana xa que logo, e acaba coa vitoria de Lugh. Esta partida é puramente simbólica, xa que se trata dunha xusta intelectual a través da cal Lugh toma o poder do mundo.
En posteriores relatos, volve figurar combatendo á beira do seu fillo Cúchulainn, na invasión do Ulster pola raíña Medb.
Cristianización
Segundo algúns estudosos, a historia de san Lourenzo serviu para a cristianización do deus Lugh. O festival pagán realizábase a principios do mes de agosto (Lughnasa, pronunciado lunasa é o nome do mes de agosto en Irlanda).
En Lión (Francia) realizábase unha gran festa de tres noites para Lugh, que foi substituída polo festival de Saint Laurent, tamén de tres días (dende o 10 de agosto).
Mougán
O topónimo galego Mougán pode referirse a:
Pedro Miguel Caravelos Piñeiro
Pedro Miguel Caravelos Piñeiro, nado en Tui o 11 de febreiro de 1781 e finado na mesma vila o 15 de marzo de 1851, foi un avogado, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Estudou leis na Universidade de Santiago de Compostela, da que chegou a ser reitor. Despois retirouse a Tui onde foi profesor nun Colexio de Filosofía e Humanidades creado polo concello e despois foi catedrático de Historia no Instituto de Tui. Escribiu unha historia do Colexio de Fonseca que foi publicada en La Integridad co título ''Fonseca. Datos históricos''.
El Poble-sec, Barcelona
miniatura|El Poble-sec. El Poble-sec é un barrio do distrito de Sants-Montjuïc da cidade de Barcelona. Ten aproximadamente 70 hectáreas de extensión e está situado entre Montjuïc e a avenida do Paral·lel.
Historia e características
A costa do Poble-sec, como porto natural, foi utilizada como porto da cidade polos iberos e romanos, e dispoñía dunha vía de acceso á cidade, usado habitualmente ata o século X e esporadicamente ata o século XIV. A principios do século XIII xa se construían barcos extramuros entre o torrente de Cagadell e Montjuïc, nuns terreos nos que Xaime I de Aragón prohibiu a construción de novas casas e ordenou o derrubamento das existentes. Durante o reinado de Pedro III de Aragón entre 1275 e 1285, iniciouse a construción das Drassanes Reials de Barcelona, que constaban dun amplo edificio amurallado de planta rectangular que estaba aberto polo lado do mar enmarcando un gran patio central descuberto, con catro torres nos seus ángulos, das que hoxe existen aínda dúas.
Este barrio foi o primeiro ensanche de Barcelona, anterior ao proxectado por Ildefons Cerdà. As murallas de Barcelona foron derrubadas en 1854 e o plan do Eixample (Ensanche) foi aprobado cinco anos máis tarde, pero os propietarios tardaron uns anos en construír, por reticencias contra o proxecto de Cerdà. Os terreos situados no lado máis próximo ao mar da montaña de Montjuïc non quedaban incluídos no plan do Eixample e non estaban, por tanto, suxeitos a limitacións urbanísticas.