cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poio
Patrimonio histórico e artístico
Ruta dos muíños: o concello de Poio conta cunha ruta de sendeirismo que percorre as beiras do río Freiría, coñecida tamén como Ruta dos Muíños, na parroquia de Samieira, duns 10 km de lonxitude. Esta ruta está formada por un total de 23 muíños en proceso de restauración. Os 23 muíños que constitúen esta ruta son: Muíño do Cubo de Abaixo, Cancela, Portas, Cego, Loriña, Barreiro, Balboa, Espiga, Esperón, Muiñeiro, Suárez, Cabezudo, Teselán, Correa, Catalina, Novo, Ponte, Xirome, Campelo, Canabales, Carballos, Santiaguiño e Muíño de Arriba.
Suposta casa natal de Colón: existe a crenza de que Cristovo Colón naceu na localidade de Portosanto, onde estaría a casa natal e unha cruz de pedra, na que na súa base se lía o nome "Juan Colón". A casa de Colón foi restaurada para converterse nunha Casa - Museo da Emigración.
Parque da Memoria: situado na Reiboa (A Seca), consiste nun proxecto impulsado polo Premio Nobel da Paz e fillo adoptivo do municipio, Adolfo Pérez Esquivel, e polo alcalde de Poio, Luciano Sobral Fernández. Trátase dun gran auditorio aberto á ría, co que se homenaxea ás persoas que sufriron o exilio e a emigración nos cinco continentes e se reivindica a paz mundial. O monumento é un complexo consistente de catro monólitos en pedra do país (dous deles dobres), que representan unha metáfora sobre a vida dos exiliados e o efecto de luces e sombras que proxectan as moles de entre tres e catro metros de altura. Ademais, conta con oito bloques, a modo de bancos, que teñen gravados textos redactados para a ocasión por varios premios Nobel da Paz: José Saramago, Rigoberta Menchú, Nelson Mandela, Gorvachov, Dalai Lama, Aung San Suu Kyi, Desmond Tutu. No centro, unha gran rosa dos ventos no chan cunha semente simbolizando ó universo. A semente, creada polo propio Pérez Esquivel, foi trasladada dende Arxentina e conta cun láser no interior, simbolizando os distintos meridianos e o son en morse, transmitindo a palabra PAZ.
Festas e celebracións
Festa dos maios: cada 1 de maio celébrase a tradicional Festa dos Maios, cun certame con premios en varias categorías e agasallo de dúas roscas a cada grupo participante. Os maios fanse de forma cónica, con armazón de varas e canas atadas con vimbios. Esta cuberta cóbrese de fiúncho e xestas na base. Sobre esta capa decórase empregando distintas flores, laranxas, pampullos, margaridas, xarros e camelias. Sobre a estrutura colócase unha coroa de flores. Ó redor do maio, nenos e nenas cantan coplas irónicas alternando as coplas co golpear duns paus ritmicamente. O maio acostuma ir acompañado dun barco realizado cos mesmos elementos.
Entroido: ademais das habituais pasarrúas celébrase unha festa en honra do Galo Fodorico (Arís) e o Galo Bruxo (Samieira).
Día das Letras Galegas: 17 de maio, en Raxó. Carreira Popular e sesións de contacontos e monicreques pola mañá no peirao. Pola tarde, acto da entrega do premio literario Xaime Isla Couto e conferencia sobre o homenaxeado no día das letras galegas a cargo dun persoeiro do eido da literatura.
Encontro de Gaiteiros Manuel Villanueva: primeiro fin de semana de xuño. Relatorios a cargo de prestixiosos especialistas para o estudo da gaita galega no contexto do gaitas de fol do noroeste peninsular no que se analizan as distintas variantes morfolóxicas do instrumento por áreas xeográficas. Certame de Gaiteiros, a través do que se potencia e se difunde o repertorio da tradición gaitística de Poio e tamén se recupera a gaita tumbal con ronquillo de dixitación pechada que tivo presenza no municipio e mais en Pontevedra até a súa desaparición a mediados do século XX.
Virxe do Carme: 16 de xullo (Campelo e Combarro)
Corpus Cristi: elaboración de alfombras de flores.
San Xoán: 24 de xuño, festa local do concello. Son tradicionais tamén no concello as fogueiras de San Xoán o 23 de xuño.
Día da Patria: o 24 de xullo conmemórase o día da Patria Galega. Cada ano, un persoeiro galego ofrece unha conferencia sobre a historia do nacionalismo galego no salón de plenos da casa consistorial. Ó remate, agasállase ós asistentes cunha bandeira e un gaiteiro interpreta o himno.
Día de Galiza Mártir: 17 de agosto, ás 13 horas, a pe do monumento a Alexandre Bóveda na Caeira. Hai unha homenaxe institucional e ofrenda floral. Asisten ó acto importantes persoeiros políticos e do eido da cultura de toda Galiza, así como os descendentes de Bóveda.
No ano 1942 en Buenos Aires, a Irmandade Galega impulsada por Castelao declarou o 17 de agosto Día dos Mártires Galegos. Fíxose así porque ese mesmo día de 1936 Alexandre Bóveda fora pasado polas armas neste monte da Caeira. Fora detido, acusado de traizón e condenado a morte por ser un dos creadores do Partido Galeguista, por colaborar na elaboración do proxecto do Estatuto de Autonomía de 1936 e por traballar en favor da liberdade, da convivencia democrática e do progreso de Galiza.
Nos últimos anos, o 17 de agosto é festivo local en Poio.
Rapa das bestas: a finais de agosto, no monte da Escusa (monte Castrove), apréixanse os cabalos salvaxes para marcalos e cortarlles as crinas.
Festa da Ameixa (Campelo): celébrase o último fin de semana de xullo, con degustación gastronómica, actuacións e concertos.
Festa do mar: na terceira semana de agosto. Inclúe o Encontro de embarcacións tradicionais, a Exposición Mare de artesanía (en Combarro) e degustación gastronómica de produtos do mar, así como diversas actuacións ó longo do día e concertos pola noite.
Magostos: ó longo do mes de San Martiño, celébranse numerosos magostos nas parroquias.
Festa de Reis: a tarde do 5 de xaneiro, festa infantil. Durante a festa faise a entrega dos premios da tarxeta de Nadal. A gañadora é a empregada polo Concello para felicitar as festas á veciñanza e ás institucións.
Lugares de Poio
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Poio vexa: Lugares de Poio.
Gran Torre Santiago
Descrición
É parte do complexo Costanera Center, que comprende un centro comercial, dous hoteis e dúas torres de oficinas. Foi deseñada polo arquitecto César Pelli, titular de Pelli Clarke Pelli Architects dos Estados Unidos, quedando o deseño do complexo comercial a cargo de Watt International do Canadá e as oficinas de arquitectos Alemparte Barreda e Asociados de Chile. A enxeñaría estrutural foi desenvolvida pola compañía chilena René Lagos e Asociados Ing. Civiles Ltda. É a primeira edificación chilena en posuír ascensores expresos, que percorren 60 metros en 7 segundos.
Comparación con outras torres
Ten 62 pisos e 300 metros de altura, situándose como a torre máis alta de Iberoamérica, desprazando ás Torres do Parque Central de Caracas como as máis altas de Suramérica e ao Bahia Grand Panama como o edificio máis alto de América Latina. É a cuarta máis alta do hemisferio sur, despois da Torre de Sydney (309 m), a Queensland Number One (323 m), ámbalas dúas de Australia, e a Sky Tower (328 m) de Nova Zelandia.
É unha das megaestructuras do mundo situadas nun sector de alto risco sísmico (xunto ao Titanium La Portada, que está a só metros de distancia, as torres Latinoamericana, Maior, Executiva Pemex, Torre BBVA Bancomer, Torre Reforma e Chapultepec Uno da Cidade de México, o Taipei 101 de Taipei, o U.S. Bank Tower dos Ánxeles, California, e o Tokyo Skytree de Toquio).
Hangin' with Mr. Cooper
Hangin' with Mr. Cooper é unha serie de televisión estadounidense creada por Jeff Franklin para a ABC dende 1992 a 1997. Está protagonizada por Mark Curry e Holly Robinson. A serie ten lugar no fogar natal de Curry, Oakland (California). Hangin' with Mr. Cooper foi producido por Jeff Franklin Productions, en asociación con Warner Bros. Television (foi producido por Lorimar Television só na primeira temporada,antes de que fose absorbida por Warner Bros.), e foi producida por Bickley-Warren Productions na terceira temporada.
Xoán III Sobieski
Xoán III Sobieski (en polaco Jan III Sobieski), nado en Olesko o 17 de agosto de 1629 e finado en Wilanów o 17 de xuño de 1696, foi un dos máis importantes reis da chamada Mancomunidade polaco-lituana, rei de Polonia e Gran Duque de Lituania dende 1674 ata a súa morte.
Foi ademais un dos mellores militares do século XVII á altura de grandes xerais como Ambrosio Espínola, Raimondo Montecuccoli, Enrique de la Tour d'Auvergne-Bouillon ou Carlos V de Lorena.
Orixes e formación
Xoán Sobieski naceu o 17 de agosto de 1629 no castelo de Olesko. Aquel mesmo día tivo lugar unha impoñente tormenta en Constantinopla e un raio impactou nun dos minaretes da Mesquita Azul convertendo a media lúa que coroaba a construción en cinzas, este feito foi tomado polos turcos otománs como un mal agoiro. esquerda|miniatura|250x250px|Castelo de Olesko, lugar de nacemento de Xoán Sobieski. Os seus pais eran Jakub Sobieski e Sofía Teófila Danilowicz. O seu pai era considerado polos seus contemporáneos como unha persoa honorable. El foi un importante parlamentario e orador e participou en numerosas comisións diplomáticas e en expedicións militares como a que tivo lugar contra Moscova en 1617-18 e na batalla de Khotym onde 45 000 polacos, lituanos e cosacos derrotaron a 100 000 otománs. Jakub e Sofía Teofíla tiveron sete fillos pero só catro chegaron á idade adulta: dous fillos (Marek Sobieski e Xoán) e dúas fillas (Katarzyna e Anna).
Marek e Xoán foron criados no castelo de Zolkiew e educados nas leis polacas e no coñecemento das tácticas militares. A súa nai conducíaos a rezar á tumba do bisavó dos nenos, Stanislaw Zolkiewski, Gran Hetman da Coroa, quen faleceu na batalla de Cecora en 1620. Sofía Teófila quería que os seus fillos lembrasen sempre a inscrición da tumba do seu avó:
esquerda|miniatura|256x256px|[[Jakub Sobieski.]] O mozo Xoánn Sobieski aínda que menos atractivo que o seu irmán Marek era un mozo animado, ardente e impetuoso cuxa gran paixón é a caza (aos nove anos xa cazara o seu primeiro oso).
O verán de 1640 Jakub enviou os seus fillos a Cracovia para educarse. Alí estudaron filosofía, historia, matemáticas e poesía. Os estudos alongáronse e en 1643, Xoán Sobieski accedeu á facultade de filosofía da Universidade Iaguelónica, compaxinando os estudos co adestramento militar xa que recibiu leccións de hípica, tiro e esgrima.
Xoán e Marek remataron os seus estudos en febreiro de 1646 pero os seus pais enviáronos a realizar o Grand Tour por Europa e tras pasar por Zamość, Lublin, Kazimierz Dolny, Radom, Kalisz e Poznan os irmáns visitaron Frankfurt do Oder, cidade do Sacro Imperio Romano Xermánico tralo que pasaron a Berlín, capital de Brandeburgo. esquerda|miniatura|255x255px|[[Stanislaw Zolkiewski. Detalle da obra ” Estevo Bathory en Psków" de Jan Matejko]] O 5 de maio de 1646 chegaron a Ámsterdam, capital das Provincias Unidas e despois visitaron Antuerpen nos Países Baixos españois onde tomaron contacto coa obra de Peter Paul Rubens.
The Devil Put Dinosaurs Here
The Devil Put Dinosaurs Here é o quinto álbum da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, publicado o 28 de maio do 2013 a través do selo Capitol Records. É o segundo disco de Alice in Chains tras a súa reunión en 2005, tras o lanzamento de Black Gives Way to Blue en 2009.
Xoán III Sobieski
Orixes e formación
En outubro de 1647 os irmáns viaxaron a Inglaterra e visitaron Londres pero a Segunda Guerra Civil Inglesa impediu que visitasen Escocia e os irmáns tiveron que regresar a Amsterdam onde coñeceron a Maarten Tromp.
Tras realizar esta xira por Europa Occidental, os irmáns Sobieski, planearon viaxar a Constantinopla e o norte de África pero a revolta dos cosacos zaporozhos instigada por Bohdán Jmelnytsky e a morte do rei polaco Ladislau IV Vasa provocaron que os irmáns tivesen que pospor a súa viaxe ao Imperio Otomán e regresar a Polonia. dereita|miniatura|264x264px|[[Bohdán Jmelnytsky]]
A rebelión de Jmelnytsky
A vitoria dos cosacos na batalla de Korsun deixou o sueste da República das Dúas Nacións desprotexido e os cosacos entregáronse á pillaxe. Antes da chegada de Marek e Xoán Sobieski a Polonia as tropas polacas volveron ser derrotadas na batalla de Pliwice, mais o exército cosaco foi detido polas fortificacións de Zamość.
Cando os irmáns Sobieski chegaron a Zamosc atoparon alí a súa nai e descubriron que o seu pai falecera. A súa nai instounos a que cumprisen co seu deber de defender a patria, advertíndolles que non tivesen medo do combate.
Xoán II Casimiro Vasa foi elixido rei de Polonia e enviou unha delegación para negociar con Bohdán Jmelnytsky mais unha forza de 100 000 cosacos puxo baixo sitio a cidade de Zbaraz onde se atopaba Marek Sobieski.
Xoán Sobieski, quen se atopaba en Lublin, uniuse ás forzas do Starosta de Jaworow formando e comandando a súa propia bandeira de cabalaría. Xoán Sobieski participou na batalla de Zborow, que foi a súa primeira batalla. Os polacos lograron a vitoria na batalla na que tivo unha grande importancia a cabalaría polaca e Jmelnytsky foi obrigado a asinar unha tregua. esquerda|miniatura|350x350px|A [[batalla de Zborow]] Despois da tregua, os irmáns Sobieski asistiron á voda da súa irmá Katarzyna quen casou co Palatino de Cracovia, Wladyslaw Zaslawski-Ostrogski. Con todo, a paz durou pouco xa que Jmelnytsky buscou o apoio do sultán Otomán e de İslâm III Giray, khan de Crimea.
A batalla entre o exército polaco (onde se atopaban os irmáns Sobieski) e o exército cosaco-tártaro tivo lugar en Beresteczko o 28 de xuño de 1650. O primeiro día da batalla de Beresteczko os polacos terminaron con vantaxe grazas á súa cabalaría. Con todo a cabalaría tártara recuperouse e varios escuadróns penetraron entre a formación polaca. Xoán Sobieski foi ferido na cabeza e feito prisioneiro pero os seus compatriotas puideron rescatalo. Os tártaros chegaron ata as proximidades da posición de Xoán II Casimiro, mais foron finalmente rexeitados pola artillaría. Ao seguinte día o ataque da cabalaría da á esquerda polaca, acompañada por un avance do centro polaco e un forte lume da artillaría creou unha gran confusión entre os tártaros, que comezaron a fuxir deixando os cosacos nunha posición difícil, defendéndose entre as súas carruaxes. A resistencia cosaca alongouse e ata o 10 de xullo non foron finalmente derrotados. A batalla de Beresteczko foi a maior batalla terrestre do século XVII, nela participaron máis de 200 000 soldados e terminou coa morte de máis de 20 000 cosacos, polo que Jmelnytsky foi obrigado a asinar un tratado favorable á República das Dúas Nacións. dereita|miniatura|350x350px|A [[batalla de Beresteczko]] De novo Jmelnytsky non se conformou coa situación e buscou apoio internacional para enfrontarse á Mancomunidade Polaco-Lituana e aliouse co Hospodar de Moldavia pero o Gran Hetman da Coroa, Marcin Kalinowski foi enviado á fronteira para evitar calquera intento de invasión. A intención dos dous irmáns era unirse a este exército pero foron frustradas porque Xoán Sobieski viuse envolto nun duelo cun gran magnate lituano chamado Miguel Pac na que recibiu perigosas feridas que o obrigaron a permanecer na cama O seu irmán Marek si puido participar na expedición.
A expedición terminou en fracaso xa que na batalla de Batoh (2 de xuño de 1652), os cosacos-tártaros conseguiron a vitoria e capturaron 8000 prisioneiros entre os que se atopaba Marek Sobieski, quen foron executados como vinganza pola derrota de Beresteczko. esquerda|miniatura|300x300px|Masacre dos cativos polacos trala [[batalla de Batoh]] Cando descubriu a nova, Xoán Sobieski atopouse afundido psicoloxicamente polo tráxico final do seu irmán. Durante días a súa nai non lle dirixiu a palabra xa que sempre sentira debilidade por Marek mais Xoán Sobieski permaneceu ao seu lado tentando reconfortala.
Ao ano seguinte Xoán Sobieski participou na campaña militar contra os cosacos e os tártaros. En Zborov estalou un motín entre o exército polaco e todos os medios de persuasión foran en balde. Xoán Sobieski pediu que se lle confiase sufocar a rebelión e o xeneral permitiullo aínda que non confiaba gran cousa nel, que só contaba vinte anos. Grazas á súa grande elocuencia e a súa retórica apaixonada e convincente soubo contaxiar os sublevados do seu espírito patriota e os soldados volveron á obediencia. Grazas a esta acción, Xoán Sobieski foi recompensado co ascenso a abandeirado da coroa. dereita|miniatura|300x300px|[[Bohdán Jmelnytsky e o exército cosaco reúnese cos tártaros comandados por Tugay Bey]] Volveuse asinar a paz e o khan de Crimea pediu como garantía do cumprimento dos compromisos de paz a entrega de reféns entre os oficiais polacos. Xoán Sobieski, que adquirira xa certo status foi un dos elixidos polo khan como refén. Tras pasar un tempo cos tártaros regresou a Polonia pero pouco despois a guerra volveu comezar. Xoán Sobieski uniuse ao exército e foi destinado ao Palatinado de Belz, na fronteira ucraína pero tivo que retirarse a curarse dunha ferida da cabeza que recibiu dunha escaramuza. Durante tres anos máis Xoán Sobieski e as tropas polacas enfrontáronse cos cosacos que recibiron a axuda de Afasto I de Rusia. Se a guerra cos cosacos e cos rusos non fose suficiente unha parte dos nobres polacos descontentos convidaron a Carlos X Gustavo de Suecia a tomar o trono polaco e fíxose co poder na Gran Polonia, Mazovia e Cracovia. esquerda|miniatura|268x268px|[[Xoán II Casimiro de Polonia. Obra de Marcello Bacciarelli]] Xoán II Casimiro Vasa tivo que fuxir a Silesia.
O Diluvio
A invasión sueca de Polonia, coñecida como o Diluvio foi un momento crítico na historia polaca xa que gran parte do reino polaco foi controlado polos suecos e moitos nobres uníronse a este exército. Xoán Sobieski mantívose fiel a Xoán II Casimiro. Entre Malbork e Elblag derrotou con 400 xinetes a seiscentos xinetes suecos. En 1655 Lituania pasou voluntariamente ao bando sueco, mais o Khanato de Crimea, vendo o perigo que supuña ter preto das súas fronteiras unha potencia militar como Suecia, decidiu apoiar a República das Dúas Nacións e Sobieski púxose ao mando dos tártaros. esquerda|miniatura|306x306px|[[Carlos X Gustavo de Suecia. Obra de Abraham Wuchters]] Co apoio tártaro as cousas cambiaron rapidamente. Lituania foi librada dos suecos, Varsovia foi liberada. Un exército brandeburgués avanzaba para apoiar a Suecia e Xoán Sobieski foi capaz de bloquear o Vístula e acosar as tropas do elector de Brandeburgo Carlos X Gustavo enviou contra el a Robert Douglas, conde de Skenninge. Xoán Sobieski deixou a infantaría bloqueando o Vístula e avanzou coa cabalaría cara ao río Pileza, cruzou o río e sorprendeu a Douglas facéndoo retirarse.
Xurxo Rákóczi II, príncipe de Transilvania, declarou a guerra á Mancomunidade Polaca-Lituana, invadiu Polonia ao mando de 30 000 homes, uniuse a Carlos X Gustavo e ambos puxeron baixo sitio a Varsovia. Xoán Sobieski participou na batalla de Varsovia, unha batalla de tres días (18-20 de xullo de 1656) que finalmente se decidiu do lado sueco. dereita|miniatura|350x350px|Escaramuza entre polacos e suecos. Obra de [[Józef Brandt]] Con todo, os dinamarqueses, alarmados polas conquistas de Carlos X Gustavo, deron comezo á Guerra Sueco-Danesa (1657-1658) o que obrigou o rei sueco a abandonar Polonia. A paz con Suecia asinouse definitivamente en 1660 e foi coñecida como Tratado de Oliva; a Mancomunidade Polaco-Lituana foi a gran perdedora porque tería que ceder territorios a Suecia e recoñecer a independencia do Ducado de Prusia que se atopaba baixo o control dos Hohenzollern de Brandeburgo. En 1657 o príncipe Jerzy Sebastian Lubomirski e Xoán Sobieski internáronse en Transilvania para tomar represalias contra Xurxo Rákóczi II quen se viu obrigado a aceptar unha paz humillante. esquerda|miniatura|300x300px|Batalla de Varsovia. Obra de [[Johan Philip Lemke]] Os únicos inimigos de Polonia que quedaban eran Rusia e os cosacos e Xoán Sobieski foi enviado a atacar os cosacos, logrando unha vitoria completa. Esta vitoria desmoralizou os rusos e as tropas polacas puideron tomar Vilnius con facilidade tralo que se asinou unha paz entre os dous países favorable á República das Dúas Nacións.
Rokosz de Lubomirski
En 1664 Jerzy Sebastian Lubomirski, Gran Mariscal de Polonia, foi acusado por Xoán II Casimiro de traizón tras oporse ao rei que pretendía elixir o seu sucesor. Lubomirski retirouse a Breslavia dende onde dirixiu un rokosz. dereita|miniatura|428x428px|[[Jerzy Sebastian Lubomirski.]] Xoán Sobieski foi posto por Xoán II Casimiro á fronte do exército fiel ao soberano. A pesar de comandar por primeira vez un exército polaco a situación foi difícil para Xoán Sobieski xa que loitara varias veces xunto a Lubomirski. Na batalla de Mątwami (13 de xullo de 1666) a vitoria sorriu a Lubomirski xa que Xoán II Casimiro obrigou a Sobieski a cruzar un pantano para atacar as tropas de Lubomirski, a pesar de que Sobieski avisara do perigoso desta manobra. As tropas realistas non puideron despregarse e eran atacadas dende varios lados ao mesmo tempo polas tropas de Lubomirski. As tropas realistas perderon 4000 homes.
Pouco despois Xoán II Casimiro chegou a un acordo con Jerzy Sebastian Lubomirski polo cal non volvería interferir na elección do seu sucesor e revogou os cargos contra o nobre. Pola súa banda Lubomirski non tentou recuperar as súas dignidades. Tralo acordo retirouse a Breslau onde faleceu meses despois. esquerda|miniatura|242x242px|[[María Casimira Luísa de la Grange d'Arquien. Obra de Daniel Schultz]]
Breve período de paz
Tras varios anos de guerra ininterrompida, Xoán Sobieski puido gozar por fin de algo de paz e en 1665 coñeceu a María Casimira Luísa de la Grange d'Arquien, unha dama francesa que acompañara a María Luísa de Gonzaga cando esta contraeu matrimonio con Ladislau IV Vasa. Con anterioridade estivera casada con Xoán Zamoyski, con quen tivera catro fillos que non chegaron a adultos, pero quedou viúva antes de coñecer a Sobieski. Xoán Sobieski non tardou en namorarse de María Casimira, quen correspondeu ese amor e a raíña descubriu aos amantes e obrigou a que o matrimonio se celebrase sen demora. dereita|miniatura|250x250px|[[Petro Doroshenko.]] Ao ano seguinte do seu matrimonio (1667), Xoán Sobieski foi nomeado comandante en xefe do exército polaco e Gran Mariscal polo que se converteu nunha das personaxes máis poderosas de Polonia.
A revolta de Doroshenko e a guerra contra Turquía
En 1666 o atamán cosaco Petro Doroshenko rexeitou a autoridade polaca e aliouse cos tártaros contra a Mancomunidade Polaco-Lituana. Xoán Sobieski, como máximo oficial do exército polaco, deu comezo a unha frenética actividade e aumentou o tamaño do exército. Enviou partidas para acabar coas incursións tártaras e fustrigar os invasores mentres preparaba un pequeno exército para enfrontarse a Petro Doroshenko. A confrontación entre Petro Doroshenko e Sobieski tivo lugar na batalla de Podhajce (6 ao 16 de outubro de 1667) onde o exército polaco, moi inferior numericamente, adoptou unha posición defensiva na que a artillaría e a infantaría polaca puideron deter as tropas cosacas-tártaras. Durante varios días repetíronse os ataques dos cosacos ata que por fin se produciu un ataque xeral dos cosaco-tártaros que foi respondido por Xoán Sobieski cun ataque ao flanco esquerdo da cabalaría polaca. esquerda|miniatura|350x350px|Húsares alados polacos. Obra de [[Wojciech Kossak.]] En 1668 Xoán II Casimiro abdicou do trono polaco e toda a atención da República das Dúas Nacións centrouse na elección do novo rei e aínda que había varios candidatos estranxeiros, impostos polas potencias que querían controlar a Mancomunidade, principalmente o Sacro Imperio Romano Xermánico e Francia os condes palatinos propuxeron a Miguel Korybut Wisniowiecki quen foi finalmente elixido. O novo rei apoiouse para gobernar en Miguel Casimiro Pac e no seu sobriño Miguel Pac, que sentían unha grande animadversión por Xoán Sobieski.
Mentres tanto Juan Sobieski seguía a loitar contra Petro Doroshenko e someteu á obediencia polaca o territorio entre o río Bug Meridional e o Dniéster e ao atamán cosaco non lle quedou outra opción que pedir axuda a Mehmed IV, sultán do Imperio Otomán. dereita|miniatura|329x329px|[[Miguel Korybut Wisniowiecki. Obra de Daniel Schultz]] En decembro de 1671, o sultán Mehmed IV e o Gran Visir Fazil Ahmed informaron a corte polaca sobre a soberanía turca sobre os cosacos e esixiron a retirada dos exércitos da Mancomunidade de Ucraína. Na corte de Varsovia algúns avogaban por privar o Imperio Otomán de todo pretexto para entrar en guerra e outros estaban indignados polas pretensións turcas. Miguel Korybut Wisniowiecki decidiu enviar unha resposta ameazante mais formouse rapidamente unha liga nobiliaria para destronar o rei e coroar a Carlos V de Lorena.
Xoán Sobieski como inimigo da familia Pac apoiou a liga nobiliaria e convenceu os líderes da liga de que era mellor opción coroar o Conde de Longueville pero o conde faleceu pouco despois preto do Rin na Guerra franco-holandesa. Pouco despois Miguel Korybut Wisniowiecki ofreceu unha recompensa pola cabeza de Xoán Sobieski, o que encheu de indignación os soldados polacos que xuraron defender o seu comandante. esquerda|miniatura|338x338px|[[Fazil Ahmed. Obra de Jacob von Sandrart ]] Mentres os polacos encerellábanse nunha guerra civil, Fazil Ahmed preparara a guerra contra a Mancomunidade Polaco-Lituana. O primeiro obxectivo dos otománs foi a capital de Podolia, Kamianets-Podilskyi. Sobieski, coñecedor da importancia da cidade, deixou á parte os conflitos internos e enviou oito rexementos de infantaría para reforzar a gornición, mais o gobernador da cidade, fiel a Miguel Korybut Wisniowiecki negou a entrada á cidade desas tropas por medo a algunha argucia.
Pouco despois, 150 000 soldados otománs, tártaros e cosacos sitiaron Kamianets-Podilskyi e Xoán Sobieski, cun exército que non contaba máis que con 30 000 homes non puido acudir en axuda da cidade senón que se dirixiu a territorio tártaro liberando decenas de miles de polacos que se atopaban cativos. dereita|miniatura|350x350px|Loita entre turcos e polacos por un estandarte. Obra de [[Józef Brandt]] Kamianets-Podilskyi rendeuse finalmente o 29 de agosto de 1672 o rei polaco aceptou asinar o 18 de outubro dese ano o tratado de Buczacz na que perdeu Ucraína e Kamianets-Podilskyi e comprometeuse ao pago dun tributo ao sultán.
Xoán Sobieski, a pesar de que aínda seguía proscrito polo rei polaco, foi convidado por este a unha dieta que se ía celebrar en Varsovia a principios de 1673. Moitos partidarios da Liga Nobiliaria recomendáronlle non acudir, mais Xoán Sobieski ocupou o seu lugar na Dieta.
Nesa Dieta, en gran parte grazas á actuación de Xoán Sobieski o tratado declarouse nulo. O gobernador de Kamianets-Podilskyi acusou a Xoán Sobieski de entregar a cidade pero unha comisión do Senado declarou a Sobieski inocente.
Xoán Sobieski foi posto á fronte do exército polaco e permitíuselle facer uso do tesouro de Cracovia. Axiña iniciou os preparativos da campaña e solicitou informes sobre a situación das tropas otomás que quedaran en Podolia.
A batalla de Chocim
Os exércitos da Mancomunidade converxeron en Gliniank Skwarzaw preto de Leópolis. O 8 de outubro o rei Miguel Korybut Wisniowiecki pasou revista aos exércitos, xa que decidira dirixir o exército. Con todo, sentiu unhas repentinas dores e os médicos decretaron que debería gardar repouso. O 9 de outubro as tropas comezaron a marchar cara a Trembowli, onde se unirían co exército lituano e invadirían Moldavia.
O plan de campaña era simple. Kamianets-Podilskyi non podía ser tomada nun asedio, xa que os polacos non posuían artillaría de sitio. Por iso a intención de Xoán Sobieski era ir directo cara ás forzas otomás, golpealas, rexeitalas e colocar Kamieniec Podolski a 150 millas de calquera socorro turco. Crendo que as forzas otomás estacionadas en Cecora serían máis numerosas, Sobieski decidiu dar combate aos turcos situados en Chocim. esquerda|miniatura|250x250px|Murallas de [[Kamianets-Podilskyi]] As condicións da marcha do exército foron difíciles. O exército tivo que avanzar entre bosques baixo un clima adverso e soportando a fame. Moitos soldados protestaban e pedían volver ao seu país pero Xoán Sobieski prometeu alimentos, pastos para os cabalos e o saqueo rico do campamento turco. Pouco despois uniuse aos polacos un grupo de valacos mandados polo príncipe Stephen Petryczaïko que abandonaran os turcos para loitar xunto aos cristiáns. O 9 de novembro o exército chegou a Chocim, onde foi recibido co son dos canóns turcos.
O campamento de Hussein Pasha achábase nunha meseta plana. Á dereita atopábase Chocim e a súa fortaleza. O campamento controlaba os camiños de Jassy e Czemiowiec. Ao leste do campo servía de defensa o Dniéster, ao norte e sur enormes barrancos servían de foso e só o lado occidental estaba algo máis exposto, polo que se fortaleceu con fosos. Sobre o Dniéster construíuse unha ponte de pontóns para manter a comunicación coa fortaleza de Kamieniec Podolski. O exército otomán engadira á fortificación defensas naturais como canles e regatos. Se todo isto era pouco, unha poderosa artillaría volvía a posición defensiva en case inexpugnable. dereita|miniatura|200x200px|[[Xanízaros]] Miguel Casimiro Pac, quen se atopaba no exército como Gran Xeneral de Lituania, tentou que non se dese batalla, pois o exército polaco se atopaba en inferioridade e ameazou con retirar os seus soldados lituanos para preservalos segundo el para o servizo futuro do seu país. O día 10 de novembro o exército polaco despregouse para a batalla mais Xoán Sobieski decidiu manter os seus homes inactivos durante todo o día e a noite. Esa noite nevou en abundancia e se as tropas polacas sufriron, máis aínda as turcas que non estaban afeitas a un clima tan frío. Pouco despois do amencer do día 11 de novembro deu comezo a batalla de Chocim que finalizou coa vitoria polaca. esquerda|miniatura|300x300px| [[Batalla de Chocim (1673)|Batalla de Chocim. Obra de Franciszek Smuglewicz.]] Os otománs tiveron 40 000 mortos, entre eles moitas das súas mellores tropas, case 20 000 sipaios e 8000 xanízaros e capturáronse máis de vinte canóns, numerosos estandartes, cabalos turcos, camelos, mulas, prata, ouro e numerosos prisioneiros que foron pasados a coitelo co fin de que a súa vixilancia non lles impedise continuar a campaña.
A vitoria nesta batalla custou aos polacos e lituanos entre 1200 e 1500 mortes, incluíndo numerosos oficiais, e tamén moitos feridos. Trala batalla dirixiuse a Chocim que se rendeu tras un acordo de capitulación xeneroso por parte de Xoán Sobieski. Permitiu que as tropas otomás marchasen libremente a Kamianets-Podilskyi coas súas pertenzas.
Coroación como rei
dereita|miniatura|291x291px|Xoán III Sobieski na [[Batalla de Chocim (1673)|batalla de Chocim. Obra de Andreas Stech]] Trala vitoria, Xoán Sobieski puido explotar a situación e liberar Podolia de turcos, cosacos e tártaros, mais a noite anterior á batalla faleceu Miguel Korybut Wisniowiecki e a expedición paralizouse xa que se opinou que o principal naquel momento era elixir rei. Por iso o exército volveu a territorio polaco.
A dieta para elixir o novo rei foi fixada para o 15 de xaneiro de 1674. Existían varios competidores como Carlos de Lorena, quen era apoiado por Miguel Casimiro Pac ou Filipe Guillerme de Neoburgo, príncipe de Neoburgo ou Luís II de Borbón-Condé pero finalmente a proximidade da súa vitoria en Chocim e a súa fama de bo militar fixeron que o elixido fose Xoán Sobieski.
O 5 de xuño de 1674 tivo lugar a cerimonia e o primeiro acto do seu goberno foi restaurar na familia Lubomirski a dignidade de Gran Mariscal tralo que correu a pórse á cabeza do exército para continuar coa guerra contra o Imperio Otomán.
O primeiro obxectivo da nova campaña foi Ucraína e as cidades de Bar, Nemirov, Kalnic e Pavoloc caeron axiña en poder polaco. Con todo, Xoán Sobieski tivo que ver como Miguel Casimiro Pac levaba parte das tropas a Lituania coa escusa da falta de provisións polo que tivo que deter a ofensiva. esquerda|miniatura|350x350px|Ataque da cabalaría polaca aos otománs. Obra de [[Józef Brandt]]
A batalla de Leópolis
Para a campaña de 1675, Xoán Sobieski soubo que se estaba a reunir un importante exército otomán en Ucraína baixo o mando de Ibrahim Shyshman quen tras asediar Uman se dirixiu a Podolia e puxo baixo asedio a fortaleza de Trembowla mentres que un exército tártaro de 50 000 soldados baixo o mando de Nuradyn Safa Girej atacaría a Xoán Sobieski en Leópolis.
Sobieski sabía do avance dos tártaros e despregou o seu exército de 6000 homes coa suficiente habilidade para facerlle crer que o seu número era superior. A batalla de Leópolis (o 24 de agosto de 1675) terminou coa vitoria polaca. 15 000 tártaros pereceron e o resto fuxiu favorecido pola escuridade.
Sobieski puxo en marcha o seu pequeno exército e partiu en auxilio da fortaleza de Trembowla. A pesar da inferioridade numérica polaca, Ibrahim Pasha levantou o asedio da praza ao decatarse do avance polaco e retirouse a Jarow coa metade do seu exército. O resto do exército otomán foi sorprendido pola rapidez de movementos do rei polaco e víronse obrigados a aceptar un encontro no que perderon oito mil homes. dereita|miniatura|270x270px|[[Stanisław Jan Jabłonowski.]] Tralo éxito da campaña do verán de 1675 Xoán Sobieski mandou as tropas a descansar aos cuarteis de inverno e marchou a Zolkiew para pasar un tempo coa súa familia. Tamén celebrou unha dieta na que nomeou a Stanisław Jan Jabłonowski Tenente Xeneral de Polonia e recadou diñeiro para armar un exército de 40 000 homes.
A batalla de Zurawno
esquerda|miniatura|350x350px|Rendición de soldados turcos ante os polacos. Obra de [[Józef Brandt]] O exército otomán comandado por Ibrahim Szejtan contaba con 120 000 homes e uniuse no Dniester a un exército tártaro de 80 000 homes. Xoán Sobieski coñecedor dos movementos dos seus adversarios cruzou o Dniester a certa distancia e dirixiuse a Zurawno e atrincheirouse nunha posición forte, onde o río Suwitz uníase ao Dniester. Ibrahim Szejtan dirixiuse ata esta posición e deu inicio á batalla de Zurawno na que o exército otomán cercou durante semanas o exército polaco.
Durante algunhas semanas houbo escaramuzas entre os dous exércitos. Os turcos realizaran algúns ataques sen éxito e os polacos realizaran varías saídas que tampouco cambiaran a situación, polo que Ibrahim Szejtan decidiu render o exército polaco por fame. Algúns oficiais polacos estaban preocupados pola situación e instaron a Sobieski a negociar. O rei polaco aceptou e por mediación dun xefe tártaro presentou as súas condicións que parecían máis unha provocación que unhas condicións de paz: devolución de Kamianets-Podilskyi, evacuación de Ucraína e retirada da súa protección sobre os cosacos.
Con todo, o día anterior a que se realizase o ataque programado, unha delegación turca chegou ao campamento ofrecendo a paz se os polacos pagaban un tributo, mais esta opción foi rexeitada por Xoán Sobieski. Á mañá seguinte unha nova delegación chegou para negociar un tratado de paz. O tratado de Zurawno acordaba a retención por parte de Polonia de dúas terceiras partes de Ucraína mentres que a outra parte se convertería nun protectorado cosaco dos otománs. Toda Podolia, agás Kamianets-Podilskyi e Jaslowiecz volvería, así mesmo, a mans polacas e todos os prisioneiros de ambas as partes liberados. dereita|miniatura|250x250px|Reunión do [[Sejm. Obra de Jan Matejko]]
O reino en paz
Trala guerra polaco-turca (1672-1676) a República das Dúas Nacións viuse en paz por primeira vez en moito tempo. Xoán Sobieski achegouse diplomaticamente a Luís XIV de Francia, que o nomeou cabaleiro da Orde do Espírito Santo, e baixo a influencia do rei, a corte polaca converteuse nun refuxio de homes de letras e artistas europeos. Xoán Sobieski foi un xeneroso mecenas.
Aos poucos o marqués de Bethune, que estaba casado coa irmá de María Casimira de la Grange d´Arquien adquiriu unha grande influencia na corte. esquerda|miniatura|250x250px|Colar da Orde do Espírito Santo. Durante eses anos Xoán Sobieski quixo fortalecer o trono e facelo hereditario mais non o conseguiu. Tamén quixo abolir o liberum veto para facer o parlamento máis eficiente e fortalecer o poder central pero finalmente foi obrigado a traballar cos nobres no Sejm que controlaba os orzamentos e podía vetar a súa política.
A "liberación de Viena"
esquerda|miniatura|269x269px|[[Emérico Thököly.]] A guerra entre o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Imperio Otomán comezou co desexo otomán de apoiar a Emérico Thököly, conde protestante maxiar, quen se rebelou contra os Habsburgo.
En abril de 1683 o exército otomán emprendeu a marcha cara a Austria comandado polo Gran Visir Kara Mustafá. O seu obxectivo inicial era ocupar unhas fortalezas estratéxicas que consolidasen a posición otomá nos Balcáns mais o 25 de xuño anunciou a súa intención de atacar Viena. Á altura de Belgrado uníronse ao exército otomán as forzas dos principados danubianos (Moldavia, Transilvania e Valaquia) e os continxentes tártaros. En total o número de combatentes ascendía a uns 125 000 soldados. dereita|miniatura|231x231px|[[Kara Mustafa.]] O 7 de xullo, Leopoldo I de Habsburgo e a familia imperial abandonaron Viena e buscaron refuxiou en Linz, deixando a cidade baixo a protección do conde Ernst von de Stahremberg que contaba con 16 000 soldados. Dende que chegou información á corte vienesa do proxecto de invasión otomá, as autoridades imperiais comezaron a preparar as defensas da cidade. As desfasadas murallas medievais substituíronse por un novo sistema de fortificacións e bastións construído segundo o modelo italiano tralo primeiro asedio de Viena levado a cabo por Suleiman o Magnífico. Ante a perspectiva dun asedio turco, ademais derrubáronse todas as casas particulares que se construíron ao pé da muralla para que os turcos quedasen expostos ao lume dos defensores.
A cidade estaba totalmente rodeada o 14 de xullo e só dúas semanas despois de comezar o asedio comezáronse a cavar trincheiras e túneles.Aínda que as tropas otomás non contaban con artillaría pesada tiveron grande éxito na utilización de minas e o 4 de setembro, as tropas otomás lograron penetrar por algunhas fendas das murallas pero finalmente foron rexeitadas. esquerda|miniatura|211x211px|[[Carlos V de Lorena.]] A poboación de Viena aglomerábase na catedral de santo Estevo para escoitar os sermóns de predicadores como Abraham a Sancta Clara quen arengaban os fieis a resistir en nome da fe cristiá.
O emperador Leopoldo I de Habsburgo, escaso de tropas, fixo un chamamento internacional para organizar unha cruzada cristiá. Coa mediación do Papa Inocencio XI formouse unha Liga á que se uniron varios príncipes alemáns e Xoán III Sobieski.
A República das Dúas Nacións aceptou de bo grado a decisión de Xoán Sobieski de ir á guerra e asinouse un tratado que sancionaba que ningunha das partes asinaría a paz co Imperio Otomán por separado. Sancionouse ademais que Leopoldo I debía proporcionar 60 000 homes e Xoán Sobieski 40 000 soldados que serían utilizados para o beneficio xeral. dereita|miniatura|350x350px|Xoán III Sobieski pasa revista ás súas tropas. Obra de [[Wojciech Kossak]] Xoán Sobieski tivo problemas para recrutar un exército en pouco tempo. O rei polaco chegara a Cracovia a finais de xuño e permaneceu alí ata mediados de agosto.
Axiña comezaron a xurdir conflitos con nobres que non vían ben involucrarse na guerra. Isto debíase, segundo soubo Xoán Sobieski pola interceptación dalgunhas cartas, polo interese francés en que Polonia non apoiase o Sacro Imperio Romano Xermánico e os subornos que realizara entre membros da nobreza polaca como a familia dos Sapieha ou os Jablonowski ou o tesoureiro real Morstin. Xoán Sobieski puxo o senado sobre aviso da conspiración pero buscou o camiño da reconciliación con todos, agás co tesoureiro, cuxo crime era demasiado evidente ao atoparse cartas acusatorias, e preparouse para marchar a Viena. Á cidade ían chegando as tropas, mais esperaban os cosacos e os lituanos para máis adiante. Coa desesperada situación da capital austríaca, Xoán Sobieski decidiu non esperar máis e marchou sobre Viena. Decidiu enviar 20 000 homes baixo o mando de Stanisław Jan Jabłonowski para que se unisen con Carlos de Lorena e el marchou cunha reducida garda por Silesia e Moravia.
A batalla de Kahlenberg
esquerda|miniatura|304x304px|Xoán III Sobieski bendí as tropas polacas antes da [[batalla de Kahlenberg. Obra de Juliusz Kossak]] O 31 de agosto chegaron os polacos ao norte do Danubio e reuníronse coas forzas do duque de Lorena e do elector Xoán Xurxo III de Saxonia en Tulln an der Donau a quince millas de Viena. As forzas combinadas do exército totalizaban 75 000 soldados. Tras cruzar o Danubio 35 quilómetros ao norte de Viena, Xoán Sobieski e Carlos de Lorena tentaron facer avanzar o exército por unha zona boscosa salpicada de outeiros ao norte da cidade, coa intención de tomar as alturas que bordeaban Viena e sorprender dende alí aos otománs. Kara Mustafá coñeceu a súa presenza por medio de exploradores pero esperaba que os tártaros e un continxente otomán establecido no bosque detivesen os aliados tempo abondo para tomar a cidade. As forzas otomás, postas baixo o mando do bey de Buda, contaban con 23 000 soldados de infantaría e 5000 de cabalaría.
As tropas aliadas dividíronse en tres seccións: a á esquerda estaba comandada por Carlos de Lorena e Xoán Xurxo de Saxonia e seguiría o curso do Danubio cara á cidade; a zona central estaría baixo o mando Maximiliano II Manuel de Baviera e de Xurxo Federico de Waldeck que avanzarían cara a Sievring e Wahring; e a á dereita baixo o mando persoal de Xoán Sobieski. Antes de entrar en batalla, nun acto correspondente ao ambiente da Europa da Contrarreforma, Sobieski encargouse de dar un sentido relixioso á loita celebrando unha solemne misa antes de entrar en batalla.
Os primeiros enfrontamentos tiveron lugar ás catro da tarde entre as tropas do duque de Lorena, quen encomendou a Luís Guillerme de Baden-Baden o mando dos rexementos austríacos que debían facerlles fronte e o flanco esquerdo turco. O enfrontamento xeneralizouse en toda a liña. Xoán Sobieski e o continxente polaco víronse atrasados pola dificultade do terreo pero cando a cabalaría se fixo paso entre os outeiros e bosques apareceu flanqueando a dereita otomá. Sobieski dirixiu persoalmente o ataque que desbaratou toda oposición das tropas turcas e perseguiunas ata o propio campamento turco. O papel dos húsares polacos foi determinante e ao berro de "Deus salve a Polonia" non pararon ata alcanzar a tenda vermella do Gran Visir e repartirse o seu botín. dereita|miniatura|270x270px|A [[batalla de Kahlenberg. Obra de Juliusz Kossak]] Kara Mustafá, ao ter noticia do ataque aliado, plantouse na súa tenda disposto a resistir até a morte pero os artilleiros cristiáns descargaron os seus proxectís tratando de alcanzar a súa tenda, alentados polo propio Xoán Sobieski polo que finalmente non quedou máis remedio que fuxir. Ás cinco horas da tarde a batalla de Kahlenberg rematara.
A batalla terminou cunha vitoria total aliada. A perda no exército otomán ascendeu a 20 000 mortos e 5000 feridos mentres que os aliados tiveron 1500 mortos e 2500 feridos. O botín tamén foi inmenso facéndose o exército aliado con 300 pezas de artillaría, 5000 tendas, timbais, armas e bandeira. Entre os estandartes destacou o do Gran Visir que foi enviado por Xoán Sobieski a Inocencio XI. esquerda|miniatura|346x346px|Coán III Sobieski envía unha carta a [[Inocencio XI, papa|Inocencio XI trala vitoria na batalla de Kahlenberg. Obra de Jan Matejko]] Nunha carta enviada á súa muller referíndose ao botín escribiu:
dereita|miniatura|250x250px|Entrada de Xoán III Sobieski en [[Viena. Obra de Juliusz Kossak]] Pola noite, na tenda de campaña que pertencera a Kara Mustafá, Xoán Sobieski escribiu unha carta ao papa Inocencio XI para informarlle da vitoria na que dicía:
esquerda|miniatura|275x275px|Xoán III Sobieski reúnese con [[Leopoldo I, Sacro Emperador Romano-Xermánico|Leopoldo I de Habsburgo trala vitoria na batalla de Kahlenberg. Obra de Artur Grottger]] A mañá posterior, Ernst Rüdiger von Starhemberg, gobernador de Viena, convidou a Xoán Sobieski a entrar na cidade, que consentiu. A súa entrada á cidade foi triunfal tendo que deterse constantemente porque a multitude detiña o progreso con intención de bicar os seus pés e mans mentres os soldados, oficiais e xenerais proclamaban:
Dirixiuse á catedral de santo Estevo para entoar o tedeum, permanecendo de xeonllos durante todo o cántico.
Esta recepción do rei polaco en Viena parece que espertou os celos do Emperador, o que puido comprobarse na reunión días despois que tiveron ambos na que reinou a frialdade. Con todo, o Emperador arrepentiuse da súa actuación e mandou desculpas ao rei polaco e o seu fillo Xaime Luís Sobieski foi obsequiado cunha espada. dereita|miniatura|300x300px|A [[batalla de Parkany. Obra de Juliusz Kossak]]
A batalla de Parkany
O inmenso exército otomán fora derrotado pero non destruído e Xoán Sobieski decidiu que o exército debía porse de novo en marcha contra os seus inimigos. Con todo, algúns aliados alemáns, que estaban molestos con Leopoldo I, atrasaron a partida do exército ata cinco días despois.
Sobieski cruzou o Danubio coas súas tropas e marchou impetuosamente contra os turcos sen esperar pola axuda dos seus aliados. A impetuosidade do rei polaco levouno a entrar nunha emboscada turca e a maioría das tropas polacas comezaron a fuxir. Sobieski estivo a piques de perder a vida nesa emboscada e cando logrou recuperarse perdeu os nervios ao crer que o seu fillo caera prisioneiro dos turcos pero pouco despois o seu propio fillo apareceu ante os seus ollos acougándoo.