cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquivo Xeral Territorial da Xunta de Galicia en Lugo
Ten a súa sede no edificio administrativo da Xunta de Galicia en Lugo. Para desenvolver as súas funcións, o arquivo dispón na actualidade, polo que respecta aos espazos e locais, de 70 m² de oficina e tres locais nos sotos, que contan cun total de 3 700 m de estantes.
Os usuarios principais deste arquivo son as oficinas produtoras que poden consultar os seus documentos dende o mesmo momento da transferencia.
Historia
Os antecedentes deste arquivo atópanse na reunión, nun único edificio administrativo, da maioría das delegacións provinciais da Xunta de Galicia en Lugo, a finais dos anos 90. O Arquivo Histórico Provincial e a Delegación Provincial da Consellería de Cultura expoñen a necesidade da creación dun arquivo administrativo para a custodia dos documentos das delegacións provinciais. A comisión xestora do edificio recolle a proposta e comeza a traballar para dotar de espazo de oficinas e de depósitos óo futuro do Arquivo Territorial.
Respecto do espazo, a comisión xestora destina uns 100 m² para oficinas e 3 locais para depósitos nos sotos do edificio, un deles xa dotado inicialmente con armarios de andeis de tipo compacto, con capacidade total para recoller aproximadamente 3,5 km de documentos.
Este proceso desemboca na creación do Arquivo Xeral Territorial, mediante a Resolución do 11 de setembro de 1998 pola que se publica o acordo do Consello da Xunta de Galicia do 10 de setembro de 1998 que aproba o Plan de racionalización de efectivos do novo edificio administrativo da Xunta de Galicia en Lugo. Nesta resolución créase o arquivo como un dos servizos xerais do edificio administrativo e aparece na Relación de postos de traballo adscrito á Delegación Provincial de Cultura.
No momento actual, o Arquivo Xeral Territorial de Lugo segue a consolidar a súa traxectoria como arquivo de titularidade autonómica que xestiona os documentos xerados pola Administración periférica da Xunta de Galicia. A continuidade dos traballos fai que se consigan uns resultados que melloran ano tras ano.
Contexto cultural e xeográfico
Este arquivo ten como funcións principais definir, implantar e manter o sistema de xestión documental do seu ámbito administrativo e, concretamente, recibir, identificar, avaliar, custodiar e servir os documentos producidos pola administración periférica da Xunta de Galicia en Lugo. É tamén función principal transferirlle ao Arquivo Histórico Provincial de Lugo os documentos que sexan de conservación permanente, unha vez cumpridos os prazos establecidos.
O arquivo responde á tipoloxía de arquivo central e intermedio das delegacións territoriais da Xunta de Galicia.
Xestión de documentos e política de ingresos
Polo seu carácter de arquivo central e intermedio, recibe as transferencias documentais das xefaturas territoriais das consellerías en Lugo sitas no edificio administrativo común a todas elas: Presidencia, Administración Públicas e Xustiza, Facenda, Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Economía e Industria, Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Traballo e Benestar, Medio Rural e do Mar. O arquivo transfire documentos ao Arquivo Histórico Provincial de Lugo, unha vez que cumpren os prazos de conservación correspondentes.
Edificio
O arquivo está situado no edificio administrativo da Xunta de Galicia en Lugo, construído en 1997. Este edificio dispón de tres andares sobre a rasante e dous debaixo. As oficinas do arquivo sitúanse no segundo andar e os depósitos nos sotos do edificio.
Metros de oficinas: 70 m² Metros lineais de andeis: 3 700 m Metros lineais de documentos: 3 598 m Unidades de instalación: 26 652
Fins
A finalidade do Arquivo baséase en tres preceptos recollidos na Constitución Española de 1978:
Fondos documentais
Fondos públicos: Da administración periférica autonómica en Lugo: As delegacións provinciais da Xunta de Galicia en Lugo ingresan neste arquivo os documentos xa tramitados mediante transferencia periódica, o que supón un cambio na custodia dos expedientes desde as oficinas produtoras ao servizo de arquivo, como unha unidade máis integrada na xestión administrativa.
Actualmente, recibe os documentos das xefaturas territoriais da Delegación Territorial de Lugo, con sede no edificio administrativo da Ronda da Muralla. Recíbense anualmente uns 800 m de documentos. Dende a súa creación, este arquivo recolleu 11 242 m de documentos. Este centro tamén realiza transferencias ao Arquivo Histórico Provincial de Lugo (AHPLU). O volume de documentos transferidos ao AHPLU ascende a 8 085 m, unhas 59 888 caixas. Cada ano e medio ou dous anos, realízase unha transferencia ao AHPLU dunhas 10 000 caixas, aproximadamente 1 350 m de documentos; a última realizouse en 2011.
Instrumentos de descrición, guías e publicacións
Bases de datos que xestiona a totalidade dos fondos de arquivo. Ofrécense resultados de consultas aos usuarios.
Condicións e requisitos para o uso e acceso:
Consulta en sala. Libre acceso. Identificación con DNI ou pasaporte. Acceso aos fondos suxeito á normativa legal vixente en materia de protección de datos e consulta de documentos.
Bandeira de Martinica
A bandeira de Martinica foi creada o 4 de agosto de 1766 e deixou de usarse en 1790 a raíz da Revolución francesa. Case douscentos anos despois recuperouse para uso non oficial, xa que o símbolo oficial da illa, un departamento de ultramar francés é a bandeira tricolor francesa.
A bandeira de Martinica de uso non oficial, deriva da antiga bandeira usada pola mariña mercante francesa durante o século XVIII ata a adopción da bandeira tricolor. É un pano de cor azul cuarteado por unha cruz branca. En cada cuadrante aparece representada unha serpe branca con forma de L invertida (máis visible no deseño do século XVIII que no actual). As serpes teñen forma de L porque Martinica dependía de Santa Lucía antes de que esta última se convertese nunha colonia do Reino Unido.
Campos del Río
250px|miniatura|Situación de Campos del Río na Rexión de Murcia. Campos del Río é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Río Mula. Tiña unha poboación de 2.100 habitantes en 2014.
Campos del Río independizouse do municipio de Mula cara ao 1845. Ata a década de 1910, o municipio chamábase oficialmente Campos.
Limita ao norte con Ricote, ao leste con Ojós, Villanueva del Segura, Alguazas e Las Torres de Cotillas, ao oeste con Albudeite e Mula e ao sur con Murcia.
A súa economía está baseada principalmente na industria conserveira. Hai que destacar tamén a gandería caprina, sector actualmente en auxe. Campos del Río é sede dun novo centro penitenciario, o segundo en activo da Rexión de Murcia.
Carmen Agulló Díaz
María de Carmen Agulló Díaz, nada en Xinzo de Limia o 19 de febreiro de 1957, é unha profesora e historiadora galega.
É titular de Teoría e Historia da Educación na Universidade de Valencia. Ademais de ser escritora de libros, é unha das investigadoras da historia da educación das mulleres, especialmente nos docentes e as docentes republicanas. É tamén moi recoñecida neste ámbito pola súa participación no documental dirixido en 2013 por Pilar Pérez Solano, Las Maestras de la República, gañador do premio Goya á mellor película documental o 2014.
Traxectoria
Iniciou os seus estudos na Academia Santa Mariña de Xinzo de Limia. Cursou o Bacharelato no Colexio das Carmelitas de Ourense e no Instituto Nacional Feminino de Vigo. Cursou estudos de Pedagoxía e Psicoloxía na Universidade de Santiago de Compostela (primeira promoción do Colexio Universitario de Ourense) e a Licenciatura de Psicoloxía nas Universidades Complutense de Madrid e de Valencia. Froito destes estudos, é licenciada en Psicoloxía e en Filosofía e Ciencias da Educación, e doutora en Pedagoxía. Profesora titular do Departamento de Educación Comparada e Historia da Educación da Universitat de València. Imparte clase nas Facultades de Filosofía e Ciencias da Educación e de Maxisterio, en Valencia e Ontinyent.
MacBook Pro
Do novo MacBook Pro, é 4 veces máis rápido que o último PowerBook G4, leva dentro un microprocesador Intel Core 2 Duo de ata 2,6 GHz. Además, incorpora unha videocámara iSight e a aplicación de contidos dixitais Front Row, orixinalmente introducidos para o modelo iMac.
Incorpora tamén as últimas actualizacións do PowerBook G4, como un teclado retroiluminado, sensor de iluminación para axustar automaticamente o brillo da pantalla e o teclado, a pantalla de resolución XVGA (VGA Extra) e ademais ten novas funcións como o MagSafe, que magneticamente desconecta o cable de electricidade cando este é arrincado ou separado, evitando que se poida caer o MacBook Pro. Todos os Macbook Pro inclúen sensores de movemento que permiten deter o disco duro en caso de caída, evitando así unha perda de datos.
MacBook Pro Retina
Unha MacBook Pro nova de terceira xeración foi presentada o 11 de xuño de 2012, na Apple Worldwide Developers Conference de San Francisco, promocionada como a "MacBook Pro con pantalla Retina" para diferenciala dos modelos actualizados da xeración anterior lanzados o mesmo día. O novo modelo inclúe procesadores Intel Core i7 (Ivy Bridge) xunto con portos USB 3.0 integrados, e unha pantalla Retina de 15.4" de alta resolución, 2880x1800 pixeles. Outras características novas ou modificadas inclúen un porto Thunderbolt secundario, porto HDMI, e un porto MagSafe mais delgado, chamado 'MagSafe 2'.
Prolog
Prolog é unha linguaxe de programación lóxica. O nome de Prolog provén de programation logique ("programación lóxica" en francés). Foi creada por Alain Colmerauer e Robert Kowalski sobre o 1972 e é unha alternativa ó Lisp deseñado nos Estados Unidos. Foi un intento de criar unha linguaxe de programación que usase expresións lóxicas na vez de instrucións específicas do computador. En certa maneira, Prolog é un subconxunto de Planner. As ideas de Planner foron máis tarde completamente desenvolvidas na Scientific Community Metaphor.
Os programas de Prolog están constituídos por cláusulas de Horn que constitúen regras do tipo modus ponens, e dicir "Se é verdade o antecedente entón e verdade o consecuente". Os conceptos fundamentais que implementa Prolog son a unificación, a recursividade pola cola (tail recursion) e a volta atrás (backtracking).
Tipos de datos
Prolog non emprega tipos de datos da mesmo xeito que o fan a maioría das linguaxes. É preferible falar de elementos lóxicos de Prolog na vez de tipos de datos.
Átomos
Son constantes de texto. Un átomo é unha secuencia de letras, números e o carácter '_', que comeza cunha letra minúscula. Usualmente, para representar un átomo non alfanumérico, escríbese entre apóstrofes (p. ex. 'átomo con espazos').
Números
A maioría das implementacións de Prolog non distinguen entre enteiros e números reais.
Variables
As variables se denotan por unha cadea de letras, números e o carácter ('_'), e comeza cunha letra maiúscula. En Prolog unha variable non é un contedor ao que se lle poida asignar un valor coma na programación imperativa.
Termos
Os termos son a única maneira na que Prolog pode representar datos complexos. Un termo consiste nunha cabeza chamada funtor (que debe ser un átomo) e parámetros (sen restrición de tipos) listados entre parénteses e separados por comas. O número de parámetros chámase aridade do termo. Un termo e identificado pola súa cabeza e a aridade, usualmente escrito funtor/aridade.
Listas
Unha lista non é un tipo de datos autónomo, está definido recursivamente (usando o termo '.'/2):
O primeiro elemento, chamado cabeza, é H, que está seguido dos contidos do resto da lista, designado T ou cola. A lista [1,2,3] estaría representada internamente como '.'(1, '.'(2, '.'(3, []))). Un atallo sintáctico e [H | T], que e moi usado para construír regras. A lista enteira pode ser procesada procesando o primeiro elemento, e logo o resto da lista de maneira recursiva.
Por conveniencia de programación, as listas poden ser construídas e desconstruídas de moitos xeitos:
Cadeas (Strings)
As cadeas se escriben usualmente como unha secuencia de caracteres entre comiñas. Normalmente se representan internamente como unha lista de códigos ASCII.
Exemplo de Código Prolog
%% %% declaracións %%
paide('xoan', 'maria'). % Xoán é pai de María paide('pablo', 'xoan'). % Pablo é pai de Juan paide('pablo', 'marcela'). paide('carlos', 'debora').
% A é fillo de B se B é pai de A fillode(A,B) :- paide(B,A).
% A é avó de B se A é pai de C y C é pai de B avode(A,B) :- paide(A,C), paide(C,B).
% A e B son irmáns se o pai de A e tamén o pai de B e se A e B non son o mesmo irmande(A,B) :- paide(C,A) , paide(C,B), A \== B.
% A e B son familiares se A é pai de B ou A é fillo de B ou A é irmán de B familiarde(A,B) :- paide(A,B).
familiarde(A,B) :- fillo(A,B).
familiarde(A,B) :- irmande(A,B).
% Xoán e irmán de Marcela? ?- irmande('xoan', 'marcela'). yes
%Carlos é irmán de Xoán? ?- irmande('carlos', 'xoan'). no
% Pablo é avó de María? ?- avode('pablo', 'maria'). yes
% María é avoa de Pablo? ?- avode('maria', 'pablo'). no
Chavín, Viveiro
Santa María de Chavín é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2007 tiña 228 habitantes (101 homes e 127 mulleres) distribuídos en 37 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 55 habitantes en relación ao ano 2000.
No Souto da Retorta atópase O Avó de Chavín, un eucalipto duns 150 anos e que ronda os 62 m de altura.
Na parroquia está tamén o castro de Lourido.
Paneslavismo
dereita|miniatura|270px|Bandeira paneslava proposta pola Convención Paneslava de Praga de 1848. [[Ficheiro:Slavic europe.svg|miniatura|270px|dereita|Países da Europa actual onde a poboación eslava é maioritaria.
]] 270px|miniatura|Distribución das linguas eslavas.
O paneslavismo é un movemento político e cultural, nacido dun movemento pannacionalista, cuxo obxectivo era a unión cultural, relixiosa e política dos diversos pobos eslavos de Europa nunha soa entitade política.
Este movemento naceu a principis do século XIX, provocando o xurdimento doutros movementos similares, como o panescandinavismo. Alcanzou o seu máximo apoxeo coa disgregación do Imperio otomán, o que supuxo a liberación de varios pobos eslavos meridionais.
O paneslavismo ruso fomentaba movementos nacionalistas dos pobos eslavos sometidos a outras potencias, cousa que non podía ser tolerada por Austria, que vía ameazada a unidade interna do seu imperio, cousa que finalmente sucedeu na primeira guerra mundial.
O paneslavismo usaba como símbolos as cores que están presentes hoxe na maioría das bandeiras dos países eslavos: vermello, branco e azul.
Orixe
O paneslavismo estendeuse a partir de orixes semellantes aos do panxermanismo: ambos os dous naceron do sentimento de identidade e da vontade de unión de grupos étnicos con certas características comúns, nun momento no que Francia estaba no seu auxe e dominaba Europa nas guerras napoleónicas.
Como outros movementos de rexeneración cultural e nacionalista do Romanticismo, recibiu o impulso de moitos intelectuais e académicos nos campos da historia, a filoloxía e dos estudosos do folclore, unidos polo seu interese no seu pasado e polos seus antepasados. O paneslavismo foi coetáneo da independencia dos eslavos meridionais.
O primeiro paneslavista foi o misioneiro católico Juraj Križanić (1618-1683). . Segundo Francis Dvornik, apareceu no contexto do conflito entre a Reforma protestante e a Contrarreforma católica. O ideólogo Križanić non propognaba só a unión social, política e relixiose das poboatións eslavas, senón tamén a unificación lingüística formando unha lingua eslava común (unha mestura de eslavónico, ruso e croata). .
A reflexión sobre a temática panslavista foi desenvolvida sobre todo polo filósofo ruso Nikolai Danilevski (1822-1885).
Algunhas das primeiras manifestacións de sentimento patriótico entre os pobos eslavos da monarquía dos Habsburgo atribúense a Adam Franz Kollár e a Pavel Jozef Šafárik.
Pero un movemento consistente non se chegou de formar despois de acabadas as guerras napoleónicas en 1815. Ao final do conflito, os gobernantes europeos intentaron unha reforma para volver ao status quo prenapoleónico. Durante o Congreso de Viena, Metternich, representante de Viena, opíuxose ideoloxicamente e pola vía legal aos diversos nacionalismos internos do Imperio Austro-Húngaro que vía como unha ameaza para a pervivencia do seu Estado. Aínda que no imperio había outras nacionalidades (italianos, romaneses, húgaros, entre outros), a maior parte dos seus súbditos eran eslavos.
O movemento alcanza o seu apoxeo no Congreso paneslavo de Praga en 1848. Foi nesta época cando se creoiu a bandeira paneslava (que sería reutilizada no momento da creación do Estado que reuniu aos eslavos do sur, o Reino dos Servios, Croatas e Eslovenos, despois Iugoslavia así como o himno titulado Hej Sloveni (Eh, os eslavos) empregado polos pobos eslavos durante a dominación austro-húngara.
Actualmente, é tamén utilizada polos medios nacionalistas rusos, pero non encontra eco, polo menos oficialmente, nass autoridades rusas.
El Agrario
El Agrario foi o nome de varias publicacións:
Partido Demócrata-Radical
O Partido Demócrata-Radical, máis coñecido como Partido Radical, foi unha formación política española do último terzo do século XIX. Xurdiu en 1871 como resultado da descomposición do Partido Progresista, logo do asasinato do seu líder, Joan Prim. Estivo activo sobre todo durante o Sexenio Democrático.
Historia e características
Deste xeito, o Partido Radical formou a rama esquerda do sistema político leal á monarquía de Amadeo. Como tal, formou goberno baixo a presidencia de Ruiz Zorrilla, introducindo diversas reformas, en xeral fracasadas ou de éxito parcial. Coa proclamación da República, Ruiz Zorrilla acompañou a Amadeo ao exilio, e o partido practicou o retraemento.
Durante a ditadura republicana de Serrano, o partido colaborou co goberno, baixo o liderado de Martos. Coa Restauración, o partido iniciou unha rápida disolución, e os seus membros repartíronse entre os diversos partidos monárquicos de esquerda e republicanos. Ruiz Zorrilla fundou o Partido Republicano Progresista, mentres Martos acabou por unirse ao Partido Liberal de Sagasta.
O Partido Radical (ou Partido Republicano Radical) fundado en 1908 por Alejandro Lerroux non tiña ningunha relación co Partido Radical do Sexenio Democrático.
Anton Niemancevič
Anton Niemancevič (en belaruso Антон Неманцэвіч), de pseudónimo Zlučeniec (Злучэнец), nado o 8 de febreiro de 1893 en San Petersburgo e finado o 6 de xaneiro de 1943 en Minsk, foi un sacerdote e xesuíta belaruso, Doutor en Teoloxía e exarca apostólico da Igrexa Católica Bizantina Belarusa entre 1940 e 1943.
Traxectoria
Naceu o 8 de febreiro de 1893 en San Peterburgo nunha familia procedente da provincia de Sokulka, entón na gobernación de Grodno; e estudou na escola local até 1909, cando se graduou. Pasou entón ao seminario católico de San Petersburgo, e posteriormente á Academia Teolóxica Católica de San Petersburgo, xerme da Universidade Católica de Lublin, onde se graduou en Teoloxía en 1918. Foi ordenado sacerdote o 27 de setembro de 1915, e comezou o seu traballo pastoral en Kolpino, preto de San Petersburgo.
Logo da primeira guerra mundial foi perseguido pola súa actividade pastoral en Rusia. En 1919 foi arrestado polos soviéticos por primeira vez, e novamente en 1921 e enviado a prisión, saíndo da cadea o 1 de febreiro de 1925 nun intercambio de prisioneiros con Polonia. Marchou a Roma, onde entre 1925 e 1927 fixo o doutoramento no Pontificio Instituto Oriental. En 1928 foi profesor na Universidade Católica de Lublin, e en 1929 cambiou do rito romano ao rito bizantino e entrou nos xesuítas en Slonim.
Como xesuíta traballou nas actividades da Igrexa Grecocatólica en Polonia. Entre 1932 e 1939 foi editor das revistas eclesiásticas Da Zlučeńnia e Zlučeńnie, que promovía o rexurdimento da conciencia nacional entre os belarusos. Dende 1929 exerceu tamén de párroco grecocatólico en Slonim, e en 1933 pasou a ser párroco en Synkavičy e profesor de teoloxía pastoral no seminario pontificio oriental en Dubno.
En 1939 logo da campaña de setembro, o Kresy quedou incorporado á Unión Soviética, e a Igrexa Católica Bizantina Belarusa quedou sen dirixentes logo de que o exarca de Volinia, Podlasia e Polesia, Mykolai Charnetskyi, fora expulsado polos soviéticos xunto co resto dos redentoristas de Volinia. O 17 de setembro de 1940 Niemancevič foi nomeado exarca de Belarús polo arcebispo de Lviv Andrei Sheptytskyi. A finais de 1941 recibiu a aprobación papal á súa misión, e isto lle permitiu retomar brevemente as actividades da Igrexa Grecocatólica nos territorios de Belarús baixo ocupación alemá.
O 4 de xullo de 1942 Anton Niemancevič foi arrestado pola Gestapo na súa residencia en Albertina e levado a Minsk. Morreu o 6 de xaneiro de 1943 como mártir na prisión das SD en Berlín, segundo o investigador polaco Roman Dzwonkowski, mais anteriormente pensábase que finara en Minsk a finais de 1942, pouco despois da súa detención.
War? (canción)
"War?" é unha das cancións do primeiro e homónimo disco da banda System of a Down.
Fecundación
miniatura|dereita|Encontro dun óvulo e un espermatozoide. A fecundación, para os seres vivos, é o estadio da reprodución sexual que consiste nunha fusión dos gametos masculinos e femininos nunha célula única nomeada cigoto. Foi observada e descrita por primeira vez por Gustave Adolphe Thuret en 1854 coa alga morena coñecida como Fucus ou fuco.
Florín de Aruba
O florín de Aruba (arubaanse florijn en neerlandés; tamén chamada florin en inglés e papiamento, as dúas linguas máis utilizadas en Aruba, e non o neerlandés, aínda que sexa tamén oficial e mantén o termo gulden, pouco utilizado e que non aparece en moedas e billetes) é a moeda oficial de Aruba. O seu código ISO 4217 é AWG. Divídese en 100 cents.
Introduciuse en 1986, substituíndo ao florín das Antillas Neerlandesas, ao mesmo tempo que se creaba o Banco Central de Aruba, no novo Estado autónomo dentro da coroa neerlandesa, con paridade coa aquela moeda.
Valor
miniatura|Bandeira de Aruba Como o florín das Antillas Neerlandesas, está ligado ao dólar estadounidense coa taxa nominal de 1 <tt>USD</tt> por 1,79 <tt>AWG</tt>. Porén, as compravendas de divisas teñen custos de transacción sometidos á competencia dos mercados, e o Banco Central de Aruba emite e vende as moedas e billetes a un prezo lixeiramente superior ao da súa taxa nominal (estes custos non se aplican nas transaccións financeiras non materiais).
Por isto, os trocos medios reais nos mercados poden variar algo en función das cantidades de divisas e de liquidez dispoñíbeis, ou das limitacións ligadas ao control dos trocos. O troco do florín de Aruba permaceceu moi estábel desde a súa introdución en 1986, e o troco nominal, ligando a divisa ao dólar estadounidense, non variou despois (aínda que non o seu troco en relación ao euro ou, antes, ao florín neerlandés, que variaron moito).
Moedas e billetes
Existen billetes de 10, 25, 50, 100 e 500 floríns. Os billetes de 5 floríns foron emitidos a partir de 1986 (daquela, cunha serie provisional de billetes: a serie de 1990 substituíu todas as precedentes que se manteñen, non obstante, de curso legal), pero a produción destes billetes de baixo valor cesou en 1995. O billete de 500 floríns introduciuse en 1993.
As moedas teñen un valor facial de 5, 10, 25 e 50 cents, e de 1 e 2½ floríns. As moedas de 5 floríns emitíronse a partir de 1995, substituíndo os billetes. As moedas de 50 cent, e as de 5 floríns, de antes de 2005, eran cadradas e, como nas Antillas Neerlandesas, a peza de 50 cents chámase aínda hoxe yotin (da palabra francesa guillotine —guillotina— en alusión ao corte dunha antiga peza de Curaçao).
Sunset Overdrive
Sunset Overdrive é un videoxogo de mundo aberto en terceira persoa desenvolvido por Insomniac Games e distribuído por Microsoft Studios exclusivamente para Xbox One. Ambientado na metrópole de Sunset City no ano 2027, o xogador controla un empregado de FizzCo que loita contra OD'd, humanos transformados en monstros despois de beber unha bebida enerxética. Os xogadores poden desprazarse usando os cables da cidade de Sunset City, e dispoñen dun gran arsenal de armas.
Frase feita
As frases feitas son unidades formadas por un grupo de palabras que se empregan de xeito estábel na lingua. Adoitan ter unha forma fixada que non admite variacións. A frase feita adquire un significado propio, diferente ao da suma das palabras individuais que a forman e lonxe do seu sentido literal. Isto pódese observar nas expresións dar un brazo por algo, que ten o significado de 'sacrificarse', baixar a garda 'relaxarse' ou beber os ventos 'gustar moito'.
200 Myls 'SOLO'
Características
O evento comezou en 1996 a iniciativa de Jan Luyendijk, que foi condecorado coa Orde de Orange-Nassau en 2006 polo seu compromiso coa vela, para a competición continuar logo da súa morte, que aconteceu no seu domicilio de Ámsterdan en 2007, estableceu a Fundación 200 Myls 'SOLO'. Para manter viva a memoria do fundador entrégase cada ano o Trofeo Jan Luyendijk a un participante que fixera un labor notable na competición.
Eugeni Xammar
Eugeni Xammar i Puigventós, nado en Barcelona o 17 de xaneiro de 1888 e finado en L'Ametlla del Vallès o 5 de decembro de 1973, foi un xornalista cosmopolita, diplomático de carreira e tradutor políglota (falaba sete linguas e escribía cinco) que viviu a meirande parte da súa vida fóra de Cataluña como correspondente en Europa durante os convulsos anos da primeira e a segunda guerra mundial.
Traballou como correspondente en Buenos Aires, París, Madrid, Londres, Berlín, Washington DC ou Xenebra e viaxou a Italia, Rusia ou Austria entre outros. Como correspondente colaborou principalmente con medios cataláns escribindo en catalán, como La Publicitat, La Veu de Catalunya ou a revista Mirador, unha actividade complementada con colaboracións en castelán nos medios suramericanos e co xornal madrileño Ahora. O seu dominio das linguas permitiulle traballar como tradutor para organismos internacionais como a ONU, a OMS, o Banco Mundial e a FAO.
Alex e Emma
Alex e Emma (en Alex & Emma) é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Rob Reiner que foi estreado no ano 2003. Está protagonizado por Kate Hudson e Luke Wilson. O guión é de Jeremy Leven, e conta a historia dun escritor que debe producir unha novela en trinta días ou enfrontar a ira dos usureiros.
A Queira, Coruxou, Irixoa
A Queira é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (12 homes e 16 mulleres).
39/Smooth
39/Smooth é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 13 de abril de 1990 en vinilo e casete a través do selo Lookout! Records. Combinaríase posteriormente cos EPs Slappy e 1,000 Hours, xunto cun tema dun recompilatorio, e editaríase en 1991 como 1,039/Smoothed Out Slappy Hours en CD e casete. Trátase do único álbum de estudio do grupo con John Kiffmeyer na batería.
Jesse Michaels de Operation Ivy axudou coas imaxes do disco. No libreto aparecen as letras escritas a man por Billie Joe Armstrong e cartas do batería John Kiffmeyer e do dono de Lookout! Larry Livermore a I.R.S. Records, onde rexeitaban asinar co selo declarando a súa lealtade a Lookout! Records (porén, o grupo posteriormente deixaría Lookout! para mudarse a un gran selo, Reprise Records).
Hendrik Lorentz
Hendrik Antoon Lorentz, nado en Arnhem o 18 de xullo de 1853 e finado en Haarlem o 4 de febreiro de 1928, foi un físico neerlandés. En 1902 recibiu xunto con Pieter Zeeman o premio Nobel de Física polo seu traballo sobre as radiacións electromagnéticas.
A maior parte dos seus traballos envolveu o electromagnetismo. Deixou o seu nome ás transformacións de Lorentz, que forman a base da teoría da relatividade restrita de Einstein.
MR-502
MR-502 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais.
Características
Os motores MR-502 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios, como os da serie MMAS 5000. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida electrotermicamente. O motor necesita ata 840 vatios de potencia eléctrica.
Fernando Fernández Freire
Fernando Fernández Freire, nado en Balón, parroquia da Cabana, (Ferrol) en 1908 e finado en 1982, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Alférez da Armada Española. En 1933 trasladouse a vivir ás Pontes de García Rodríguez, retirado pola Lei Azaña, ao ser destinada a súa muller como mestra a Sucadío. Foi nomeado alcalde das Pontes de García Rodríguez en xaneiro de 1937. En novembro de 1937 foi destituído e multado con 5000 pesetas "por anomalías administrativas y actos caciquiles" como consecuencia dunha inspección na que tamén foron sancionados Julio Illade Rilo, o secretario José Durán Juega e Jesús Cabarcos.
14 jours, 12 nuits
14 jours, 12 nuits é un filme canadense de 2019 dirixido por Jean-Philippe Duval. Está protagonizado por Anne Dorval no papel de Isabelle Brodeur, unha muller canadense cuxa dor pola morte accidental da filla adoptada de orixe vietnamita a leva a emprender unha viaxe a Vietnam para coñecer a Thuy Nguyen (Leanna Chea), a nai biolóxica da nena.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Abitibi-Témiscamingue en outubro de 2019, e estreouse nas salas de cinema en febreiro de 2020. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar, logo de que a candidatura inicial do Canadá, Funny Boy fose descualificada, mais finalmente non foi nomeado.
Barreiro, Lagostelle, Guitiriz
Barreiro é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Manuel Dobao Nogueira
Manuel Dobao Nogueira, nado no Barco de Valdeorras, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Foi secretario do Club Esperantista de Vigo (1906). Director de La Voz de Quiroga, foi nomeado notario eclesiástico en novembro de 1914. En 1925 foi nomeado carteiro de Xermade e fiscal de paz mesmo concello en 1928. No franquismo foi inspector de subsidio ao combatente e foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Pelias
Na mitoloxía grega, Pelias era fillo de Tiro e Poseidón, e irmán xemelgo de Neleo. Tiro estaba casada con Creteo, pero estaba namorada de Enipeo, un deus fluvial. Este, aínda que compracido, non estaba interesado nela. Poseidón, aproveitando a situación, disfrazouse de Enipeo e gozou con ela. Desta unión, naceron os xemelgos Pelias e Neleo.
Pelias tiña sede de poder e quixo apoderarse de toda a Tesalia, así que enviou ao exilio a Neleo e meteu na cadea a Esón. Mentres estaba encadeado, Esón casou e tivo varios fillos, sendo o máis famoso Xasón. A este, Esón enviouno con Quirón, o centauro, para que o instruíra.
Talking Heads
Talking Heads foi unha banda de new wave estadounidense formada en 1974 en Nova York e que estivo activa até 1991. A banda estaba formada por David Byrne, Chris Frantz, Tina Weymouth e Jerry Harrison, aínda que outros músicos tamén fixeron aparicións nalgúns concertos ou álbums do grupo.
O estilo new wave de Talking Heads combinaba elementos dos xéneros punk rock, avant-garde, pop, funk, música do mundo e art rock. O líder e compositor David Byrne contribuíu facendo letras esotéricas e fantásticas para as cancións, e gravou con distintos medios as súas actuacións e proxectos para demostrar o seu talento. O crítico Stephen Thomas Erlewine describiu a Talking Heads coma "unha das bandas máis aclamadas dos anos 80 polos críticos, mentres que estaba dirixida para conseguir éxitos pop".
1974-1977: primeiros anos
miniatura|220px|Talking Heads na [[Horseshoe Tavern, Toronto en 1978]]
David Byrne, Chris Frantz e Tina Weymouth eran alumnos da Escola de deseño de Rhode Island en Providence, Rhode Island. En 1974, Byrne e Frantz formaron alí unha banda chamada "The Artistics". Weymouth era a moza de Frantz e acotío transportaba a banda. O grupo disolveuse ao pasar un ano, e os tres mudáronse a Nova York, onde nun principio compartiron apartamento. Ao non atoparen un baixista na cidade, Frantz animou a Weymouth para que aprendese a tocar o baixo escoitando álbums de Suzi Quatro. A primeira actuación co nome de "Talking Heads" foi como abreconcertos de Ramones na sala CBGB o día 8 de xuño de 1975.
Nunha entrevista posterior, Weymouth explicou como escolleu o nome de Talking Heads ("cabezas falantes"): "Un amigo atopou o nome na TV Guide, que explicaba que a expresión a empregaban os estudios de televisión para describir unha persoa que falaba todo o contido do programa, sen acción."
En 1975, o trío gravou unhas probas para a CBS, pero a banda non foi escollida. En marzo de 1977, engadiron a Jerry Harrison (guitarra solista, teclado e vocalista), antigo membro do grupo de Jonathan Richman, The Modern Lovers. O grupo medrou pronto, foi gañando seguidores e firmou contrato con Sire Records no ano 1977. O grupo publicou o seu primeiro sinxelo, "Love → Building on Fire" en febreiro dese mesmo ano. O seu primeiro álbum Talking Heads: 77, que non incluía ese sinxelo, viu a luz pouco tempo despois.
1978-1982: con Brian Eno
Foi co seu segundo álbum More Songs About Buildings and Food (1978) cando a banda comezou a súa longa colaboración co produtor Brian Eno, quen xa traballara con Roxy Music, David Bowie e Robert Fripp; o título da canción de Eno de 1977 "King's Lead Hat" é un anagrama do nome da banda. O estilo infrecuente de Eno mesturábase ben co estilo da banda, e empezaron a explorar un novo campo de varios estilos musicais. Esta gravación tamén significou o comezo dunha longa relación co famoso estudio Compass Point Studios en Nassau, Bahamas. Aínda que "Psycho Killer", do álbum de debut, foi un éxito menor, foi o álbum More Songs... coa súa versión de "Take Me to the River", de Al Green o que fixo que Talking Heads se fixese unha banda coñecida pola xente.
A experimentación continuou co disco de 1979 Fear of Music, que coqueteaba co estilo máis escuro do post-punk rock. O sinxelo "Life During Wartime" creou a frase feita "This ain't no party, this ain't no disco". O álbum de 1980 Remain in Light estivo moi influído polo nixeriano Fela Kuti, a quen Eno presentara á banda, e exploraba os ritmos africanos, anunciando o interese posterior de Byrne pola música do mundo.
1983–1991: éxito comercial e ruptura
En 1983 o grupo publicou Speaking in Tongues, grande éxito comercial que incluía o único Top 10 nos Estados Unidos da banda, "Burning Down the House". A seguinte xira foi documentada en Stop Making Sense, de Jonathan Demme que deu lugar ao álbum homónimo.
En decembro de 1991 Talking Heads anunciou a súa separación.
Reunión
A banda interpretou xunta "Life During Wartime", "Psycho Killer" e "Burning Down the House" o 18 de marzo de 2002, na súa cerimonia de ingreso no Rock and Roll Hall of Fame; a pesar diso consideraron pouco probable que se reunisen para facer unha xira. David Byrne declarou: "Había moito odio no ambiente. Tiñamos moito mala sangue que reducir. Esa é unha razón, a outra, é que estamos musicalmente moi afastados." Weymouth criticou a David Byrne, describíndoo coma "un home incapaz de recuperar unha amizade" e que non lle garda afecto a Frantz, a Harrison nin a ela.
Influencias
Talking Heads influíu varios artistas, incluíndo a Kate Bush. A banda Radiohead colleu o seu nome da canción dos Talking Heads "Radio Head" do álbum de 1986 True Stories.
Phish fixo unha versión da totalidade da canción Remain in Light, do concerto de Halloween de 1996, o seu segundo set anual "musical costume."
Simón Díaz
Simón Narciso Díaz Márquez, nado en Barbacoas, Aragua, o 8 de agosto de 1928 e finado en Caracas o 19 de febreiro de 2014 foi un músico, compositor e intérprete venezolano de música popular. A súa obra é considerada como un dos legados máis importantes tanto para a música venezolana coma para o repertorio musical latinoamericano en xeral.
A mosca (filme de 1986)
A mosca (en The Fly) é un filme estadounidense de ciencia ficción e terror dirixido e coescrito por David Cronenberg que foi estreado en 1986. Foi producido por Brooksfilms e distribuído por 20th Century Fox, e está protagonizado por Jeff Goldblum, Geena Davis e John Getz. Está vagamente baseado na historia curta de George Langelaan, e conta a historia dun excéntrico inventor, que despois dun experimento errado, comeza a converterse paseniño nunha criatura híbrida cunha mosca. A banda sonora foi composta por Howard Shore e os efectos de maquillaxe son obra de Chris Walas, xunto co artista Stephan Dupuis.
O filme foi estreado o 15 de agosto de 1986, e tivo unha grande acollida de público e audiencia, que louvaron os efectos especiais e a interpretación de Goldblum. Recadou $40,4 millóns nos cines cun orzamento de $9 millóns, converténdose no meirande éxito comercial da carreira de Cronenberg. O traballo de Walas e Dupuis valeulles un Oscar á mellor maquillaxe na 59ª edición dos Oscar, o único filme dirixido por Cronenberg en gañar un Oscar. A súa secuela, dirixida por Walas, foi estreada en 1989.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1940
O Comité Olímpico Internacional (COI) elixiu, nun primeiro momento, a cidade de Sapporo, no Xapón, como sede destes Xogos. Porén, por mor da Segunda Guerra chinesa-xaponesa suspendéronse as organizacións das Olimpíadas de verán Toquio 1940 e de Sapporo.
Sapporo organizou os Xogos de 1972, mentres que Sankt-Moritz os Xogos de 1948.
Presidente João Goulart
Presidente João Goulart é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: João Goulart, Vila Fredolina, Vila Nova, Vila Operária, Vila Schirmer.
Prince of Persia: The Sands of Time (filme)
Prince of Persia: The Sands of Time é un filme estadounidense de 2010 dirixido por Mike Newell. Foi escrito por Jordan Mechner, Boaz Yakin, Doug Miro e Carlo Bernard, producido por Jerry Bruckheimer e distribuído por Walt Disney Pictures. Está protagonizado por Jake Gyllenhaal que interpreta o príncipe Dastan, Gemma Arterton como a princesa Tamina, Ben Kingsley como Nizam e Alfred Molina como Sheik Amar. O filme ten o mesmo título que o videoxogo Prince of Persia: The Sands of Time desenvolvido e distribuído por Ubisoft, e está principalmente baseado nel. Tamén foron incorporados algúns elementos dos xogos Warrior Within e The Two Thrones, os outros dous títulos da triloxía Sands of Time. Recibiu críticas dispares e recadou $336 millóns fronte a un orzamento de $150–200 millóns.
Donatismo
O Donatismo foi unha doutrina cristiá que defendía que só os presbíteros non pecadores podían impartir os sacramentos, así mesmo entendía que, tras a conversión, os fieis tiñan que manter unha vida irreprochable para permaneceren na Igrexa. Xurdiu tras as persecucións de Diocleciano, e debe o seu nome ao bispo Donato que, radicalizando as moi respectadas opinións do seu antecesor Cibrán de Cartago, entendía que non se podía acoller con misericordia aos que se afastaran da fe rendendo culto ao Emperador.
Agostiño de Hipona combateu con teimosía estas concepcións contrarias a súa doutrina da graza, pero se mantiveron ata á conquista árabe do norte de África a través dunha Igrexa paralela que, fronte ao Papa de Roma e concilios como o Concilio de Arlés, vivían comunitariamente un cristianismo radical.
Tite Curet Alonso
Catalino "Tite" Curet Alonso, nado en Guayama o 26 de febreiro de 1926 e finado en Maryland o 5 de agosto de 2003, foi un recoñecido compositor portorriqueño de máis de 2.000 cancións de música salsa.
Traxectoria
O pai de Alonso era un profesor de castelán e músico na banda de Simon Madera. Tiña o rapaz dous anos en 1928 cando seus pais se divorciaron. Xunto coa nai, a irmá e mais a avoa trasladouse ao barrio hispano obreiro en Santurce, dentro dun sector pobre de Santurce que fai parte de San Xoán. Alí comezou a súa andaina musical. En 1941 cando tiña 15 anos, escribiu a súa primeira canción. Cando mozo, os seus amigos eran Rafael Cortijo, Ismael Rivera e Daniel Santos, entre outros.
Botulismo
miniatura|300px|Rapaz de 14 anos con botulismo, con ptose palpebral evidente O botulismo ou alantíase é unha grave intoxicación alimentaria producida pola presenza nos alimentos da toxina botúlica, unha neurotoxina segregada polo Clostridium botulinum. Caracterízase por vómitos, dor abdominal e, sobre todo, por diversos síntomas nerviosos.
En 2015 diagnosticáronse 3 casos en España (dous confirmados e un sospeitoso), o que representa unha taxa de 0,006 casos por 100.000 habitantes, con tres mulleres afectadas, pero ningunha defunción. Un dos casos foi reportado en Galicia. Dous dos casos foron de orixe alimentaria e do terceiro descoñécese o tipo de botulismo.
Etioloxía e epidemioloxía
O clostridio é unha bacteria anaerobia, presente habitualmente no chan e no contido intestinal dos animais domésticos e do home. Existe a posibilidade de infección a través de feridas abertas pero a forma máis habitual é por consumo de alimentos contaminados polas esporas da bacteria, en orixe ou por manipulación pouco hixiénica, especialmente cando se someten a sistemas de conservación ó baleiro (é dicir, en condicións de anaerobiose) que non garanten un tratamento térmico e un grao de acidez suficientes para inhibi-lo desenvolvemento da bacteria.
Entre os alimentos máis perigosos como posibles causantes do botulismo están as conservas caseiras, especialmente as de orixe vexetal, embutidos e peixes afumados ou salgados. Canto ás conservas de alimentos, cómpre advertir que o perigo está en que na elaboración doméstica non se conseguen as temperaturas e a acidez (pH menor de 4,5) que impiden a esporulación da bacteria e a formación de toxina, parámetros que se alcanzan suficientemente na industria, dotada de sistemas de esterilización seguros.
Cadro clínico
miniatura|300px|Modelo en 3D da neurotoxina botúlica tipo A Existen tres formas de botulismo:
O período de incubación escila entre as 12 e as 36 horas, con límites entre as 2 horas e os 6 días. Os síntomas consisten en cólicos abdominais, vómitos ou náuseas, ós que segue un cadro clínico cunha sintomatoloxía nerviosa característica: dificultade respiratoria e da deglutición, dificultade para vocalizar, visión dobre ou borrosa, ptose palpebral e parálise progresiva bilateral.
O diagnóstico faise por illamento da toxina no soro sanguíneo, feces ou contido intestinal do enfermo; por illamento da toxina nos alimentos implicados; ou por incubación da bacteria en mostras de feces ou intestinais.
O tratamento consiste na administración da antitoxina botúlica, completada con respiración asistida e alimentación por vía venosa. A intoxicación pode ser mortal e o prognóstico depende da precocidade do diagnóstico e da implantación do tratamento específico. Pode presentar disfuncións nerviosas que se prolongan ata un ano despois.
O botulismo en Galicia
O botulismo é unha das enfermidades de declaración obrigatoria, o que permite coñece-la prevalencia da enfermidade.
En Galicia producíronse como mínimo dez casos desde o ano 1990, en tres abrochos separados. O primeiro foi en 1998, con tres enfermos dunha familia de Vedra (A Coruña) por consumo de xamóns e chourizos caseiros; o segundo en 2005, con seis enfermos, en Pontevedra e na Coruña, por consumo de chacina fabricada por unha industria leonesa; e o terceiro, en 2023, cun home enfermo por consumo de tortilla de patacas fabricadas en Segovia.
Mundo Diario
Mundo Diario foi un xornal publicado en Barcelona dende 1974 ata 1980 dunha tendencia progresista fundada por Sebastián Auger Duró, un empresario español que creou o Grupo Mundo. O xornal foi un referente informativo durante a transición española que contaba os conflitos sindicais e as protestas estudantís da época contra o réxime franquista, ademais de rastrexar as dificultades do día a día na apertura política de España. Desapareceu en 1980 debido á bancarrota do Grupo Mundo.
Antecedentes
O xornal foi creado a partir do Diario Femenino que naceu en 1968 como xornal feminino e feminista, empregando métodos modernos e innovadores na edición, e que formulaba temas actuais como o divorcio ou o control da natalidade.
En 1972, Sebastián Auger Duró mercoulle a cabeceira ao empresario Victor Sagi. Dende ese momento, o 4 de outubro de 1972, o diario deuse a coñecer polas súas iniciais DF co obxectivo de amplia-la súa audiencia e agardar a autorización para cambiar o seu nome a Mundo Diario, que finalmente chegou o 15 de febreiro de 1974. Mantivo gran parte da redacción e membros colaboradores entre os que se atopaban Carmen Alcalde, que se converteu na xefa da redacción, Lidia Falcón, Eliseo Bayo ou Miguel Ángel Bastenier.
A derradeira edición de DF publicouse o 15 de febreiro de 1974 dando paso a Mundo Diario.
Características
O xornal, de periodicidade diaria, agás os luns, conseguiu o 90% das súas vendas na área metropolitana de Barcelona, o 8% no resto de Cataluña e o 2% no resto de España segundo datos do OJD. En 1975, o seu prezo era de 8 pesetas e en 1976 de 10 pesetas. A tiraxe en xuño de 1977, segundo a OJD, era de 35.703 exemplares.
Era un xornal de esquerda na procura dun público universitario, obreiro e veciñal. A pesar de non ter conexión orgánica con ningún partido político mantivo boa relación co PSUC. Dedicou atención preferente á información local, espectáculos e sucesos.
Publicábase en español mais, dende o 11 de xuño de 1974, levou unha páxina en catalán.