cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pena Molexa
Os Mouros
A Deusa Nai continúa a vivir hoxe na etnografía galega como A Moura. É un fósil vivente que, na mañá de San Xoán, ao alborexar, nos fai o presente da súa presenza, cando ven á procura dun xeneroso esposo merecedor de compartir con ela o seu amor e os seus tesouros no Alén.
Este é o caso da Pena Molexa no Val, un enorme megálito, de moitas toneladas de peso, colocado a propósito en fronte do lugar por onde sae a lúa nova no ano chamado metónico. A lenda conta que a fixo unha Vella co dedo maimiño e que o día que retire o dedo é o fin do mundo.
Territorio do Norte
Demografía
A poboación do Territorio do Norte só forma o 1% do total da poboación australiana. Ademais destaca a importante porcentaxe de aborixes australianos. A taxa de consumo de alcol é das máis altas do mundo, establecíéndose en 1.120 consumos por persoa e ano.
Economía
Baséase principalmente en industrias primarias de extracción de materias primas. tamén é importante o turismo.
As principais extraccións mineiras son:
Equilibrio dinámico
O equilibrio dinámico ocorre cando dous procesos reversibles acontecen ao mesmo tempo. Moitos procesos (como algunhas reaccións químicas) son reversibles e cando están nun equilibrio dinámico, reaccións opostas acontecen ao mesmo tempo.Un exemplo do proceso pode ser imaxinado cun cubo acugulado de auga que se coloca nun cuarto pequeno. A auga do cubo evapórase, e o aire no cuarto comeza a se saturar do vapor de agua. Eventualmente, o aire no cuarto será completamente saturado e o nivel da auga no cubo parará completamente. Con todo, a auga no cubo segue a evaporarse. O que está pasando é que as moléculas de auga no aire de vez en cando chocan contra a superficie da auga e se volven a condensar. Isto ocorre ó mesmo paso o que a auga evapora do cubo. Este é nun exemplo do equilibrio dinámico porque o paso de evaporación é igual ó paso da condensación.
Outros conceptos
O concepto do equilibrio dinámico non se limita tan só os cambios de estado. Frecuentemente aplícase á análise da cinética química para obter información útil sobre a proporción de reactivos e produtos que formarán do equilibro. Débese ter en conta que nun equilibro as concentracións dos reactivos e as concentracións dos produtos son constantes. Así e todo,a palabra equilibrio dinámico poder ter outros significados, como por exemplo, significados ecolóxicos. En ecoloxia o equilibrio dinámico significa acadar a homeostase, onde os diferentes compoñentes varían pero permanecen en equilibrio, dentro de certos límites baixo o control de bucles de retroalimentacion negativa.
Equilibrio dinámico na natureza
A natureza está en equilibrio dinámico, exemplo; un fento que abre a súa espiral ó sol, un submarino que permanece na beira do mar,etc. Esta é a relación «áurea», exhíbese en plantas, animaiss, o corpo humano. Amosa as interrelacions de tódalas formas de enerxía, visibles e invisibles.
Aplicacións do equilibrio dinámico á física
Tamén en física, existe equilibrio dinámico cando a suma das forzas que actúan sobre o sistema non provoca aceleración, de modo que a velocidade do sistema é constante.
Morte celular programada
A morte celular programada (MCP) é un programa intracelular que leva á morte dunha célula, que pode ter lugar de diversas formas. A morte celular programada lévase a cabo por medio dun proceso biolóxico regulado, que xeralmente confire vantaxes durante o ciclo de vida dun organismo. Por exemplo, a diferenciación dos dedos e dedas durante o desenvolvemento embrionario humano ocorre porque as células situadas entre os dedos (que inicialmente están unidos) sofren apoptose, e o resultado é que os dedos quedan separados. A MCP desempeña funcións fundamentais durante o desenvolvemento dos tecidos de plantas e animais.
Como a apoptose é a principal forma de morte celular programada, moitas veces ambos os termos aparecen usados como sinónimos. Non obstante, conforme se descubriron novos tipos de morte celular programada, este termo foi adquirindo un significado amplo.
Historia
O concepto de "morte celular programada" foi usado por Lockshin e Williams en 1964 en relación co desenvolvemento de tecidos de insectos, uns oito anos antes de que se acuñase o termo "apoptose". Desde entón, deses dous termos, MCP converteuse no que adquiriu un significado máis xeral.
As primeiras ideas sobre o mecanismo deste proceso chegaron co estudo de BCL2, que é o produto dun suposto oncoxene activado por translocacións cromosómicas que a miúdo se encontran no linfoma folicular. A diferenza doutros xenes do cancro, que promoven o cancro estimulando a proliferación celular, o BCL2 promovía o cancro evitando que as células do linfoma se matasen a si mesmas.
A MCP foi atraendo cada vez máis atención e esforzos de investigación. Esta tendencia foi subliñada coa concesión en 2002 do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina a Sydney Brenner, H. Robert Horvitz e John E. Sulston polos seus traballos neste campo.
Tipos
miniatura|dereita|Vías de [[transdución de sinais da apoptose.]]
Apoptose
A apoptose é un proceso de MCP que pode ocorrer en organismos pluricelulares. Os eventos bioquímicos que conducen a cambios celulares característicos (morfolóxicos) e a morte. Estes cambios inclúen protrusións da membrana plasmática (blebs), encollemento celular, fragmentación do núcleo celular, condensación da cromatina e fragmentación do ADN cromosómico. Pénsase agora que, nun contexto de desenvolvemento, as células son inducidas a cometer suicidio mentres están en condicións homeostáticas; a ausencia de certos factores de supervivencia poden proporcionar o impulso para o suicidio. Parece haber variacións na morfoloxía e na bioquímica destas vías de suicidio; e algunhas encamiñan a célula á vía da "apoptose", outras seguen unha vía máis xeneralizada á deleción, pero ambas xeralmente están motivadas xenética e sinteticamente. Hai algunhas evidencias de que certos síntomas de "apoptose", tales como a activación das endonucleases poden ser falsamente inducidas sen entrar nunha fervenza xenética; porén, presumiblemente a verdadeira apoptose e a morte celular programada deben estar mediadas xeneticamete. Está tamén claro que a mitose e a apoptose están ligadas dalgún xeito e que o balance acadado depende de sinais recibidos do crecemento apropiado ou factores de supervivencia.
Autofáxica
A macroautofaxia, denominada a miúdo simplemente autofaxia, é un proceso catabólico que ten como resultado a degradación autofagosómica-lisosómica de contidos citoplásmicos voluminosos, agregados de proteínas anormais, e orgánulos que están en exceso ou danados.
A autofaxia está xeralmente activada polas condicións de deprivación de nutrientes pero foi tamén asociada con procesos fisiolóxicos e patolóxicos como o desenvolvemento, diferenciación, doenzas neurodexenerativas, estrés, infección e cancro.
Mecanismo
Un regulador fundamental da indución da autofaxia é a quinase mTOR, a cal, cando se activa, suprime a autofaxia e cando non se activa promociónaa. Tres serina/treonina quinases relacionadas, as quinases similares a UNC-51 -1, -2, e -3 (ULK1, ULK2, UKL3), os cales xogan un papel similar ao de Atg1 de lévedos, actúan augas abaixo do complexo mTOR. ULK1 e ULK2 forman un gran complexo cun homólogo de mamíferos dun produto do xene (Atg) relacionado coa autofaxia (mAtg13) e a proteína armazón FIP200. O complexo PI3K de clase III, que contén hVps34, Beclina-1, p150 e a proteína similar a Atg14 ou o xene asociado á resistencia á irradiación ultravioleta (UVRAG), son necesarias para a indución da autofaxia.
Os xenes ATG controlan a formación de autofagosomas por medio dos complexos ATG12-ATG5 e LC3-II (ATG8-II). ATG12 está conxugado con ATG5 nunha reacción similar á da ubiquitina que require ATG7 e ATG10. Despois, o conxugado Atg12–Atg5 interacciona non covalentemente con ATG16 para formar un gran complexo. A LC3/ATG8 é clivada no seu C-terminal pola ATG4 protease para xerar o LC3-I citosólico. A LC3-I está conxugada coa fosfatidiletanolamina tamén nunha reacción similar á da ubiquitina que require Atg7 e Atg3. A forma lipidada de LC3, coñecida como LC3-II, está unida á membrana do autofagosoma.
A autofaxia e a apoptose están conectadas tanto positivamente coma negativamente, e hai unha ampla comunicación (crosstalk) entre ambas. Durante a deficiencia de nutrientes, a autofaxia funciona como un mecanismo prosupervivencia; porén, a excesiva autofaxia pode conducir á morte celular, un proceso morfoloxicamene distinto da apoptose. Varios sinais proapoptóticos, como TNF, TRAIL e FADD, tamén inducen a autofaxia. Ademais, Bcl-2 inhibe a autofaxia dependente de Beclina-1, funcionando así ambos como un regulador prosupervivencia e antiautofáxico.
Outros tipos
Ademais dos dous tipos anteriores de MCP, descubríronse outras vías. Estas rutas alternativas á morte celular, chamadas "morte celular programada non apoptótica" (ou "morte celular programada independente da caspase" ou "necroptose"), son tan eficientes coma a apoptose e poden funcionar como mecanismos de seguridade ou como o tipo principal de MCP.
Outras formas de morte celular programada inclúen a anoikis, case idéntica á apoptose excepto na súa indución; a cornificación, unha forma de morte celular exclusiva dos ollos; a excitotoxicidade; ferroptose, unha forma dependente de ferro de morte celular e a dexeneración walleriana.
A necroptose é unha forma programada de necrose, ou morte celular inflamatoria. Convencionalmente, a necrose está asociada coa morte celular non programada que se orixina por danos celulares ou a infiltración de patóxenos, en contraste coa morte celular programada organizada pola vía da apoptose.
A eriptose é unha forma de morte por suicidio de eritrocitos.
A aponecrose é un híbrido da apoptose e a necrose e refírese a un proceso apoptótico incompleto que é completado pola necrose.
A NETose é un proceso de morte celular xerado por trampas extracelulares de neutrófilos (NETs).
As células de plantas sofren procesos particulares de MCP similares á morte celular autofáxica. Porén, algunhas características comúns da MCP están altamente conservadas en plantas e metazoos.
Factores atróficos
Un factor atrófico é unha factor natural que causa que unha célula morra. Son factores atróficos comúns:
Papel no desenvolvemento do sistema nervioso
A expansión inicial do sistema nervioso en desenvolvemento é compensada pola eliminación de neuronas durante o proceso. Durante o desenvolvemento do sistema nervioso case o 50% das neuronas en desenvolvemento son eliminadas de forma natural por morte celular programada (MCP). A MCP no sistema nervioso foi primeiramente recoñecida en 1896 por John Beard. Desde entón propuxéronse varias teorías para comprender a súa importancia biolóxica durante o desenvolvemento neural.
Papel no desenvolvemento neural
A MCP no sistema nervioso en desenvolvemento observouse en células proliferantes e tamén en células posmitóticas. Unha teoría suxire que a MCP é un mecanismo adaptativo para regular o número de células proxenitoras. En humanos, a MCP en células proxenitoras empeza na 7ª semana de xestación e continúa ata o primeiro trimestre. Este proceso de morte celular foi identificado nas áreas xerminais do córtex cerebral, cerebelo, tálamo, tronco encefálico e medula espiñal entre outras rexións. Na semana xestacional 19-23, a MCD obsérvase en células posmitóticas. A principal teoría que explica esta observación é a teoría neurotrófica, que afirma que a MCP é necesaria para optimizar a conexión entre as neuronas e os seus impulsos aferentes e dianas eferentes. Outra teoría propón que a MCP no desenvolvemento no sistema nervioso prodúcese para corrixir erros nas neuronas que migraron ectopicamente, innervaron dianas incorrectas, ou teñen axóns que se desviaron durante a o seu crecemento buscando o seu camiño. É posible que a MCP durante o desenvolvemento do sistema nervioso desempeñe diferentes funcións determinadas polo estadio de desenvolvemento, tipo celular e a especie.
A teoría neurotrófica
A teoría neurotrófica é a teoría predominante utilizada para explicar o papel de morte celular programada no sistema nervioso en desenvolvemento. Postula que para asegurar a innervación óptima das dianas, prodúcese primeiro un excedente de neuronas, que despois compiten por cantidades limitadas de factores neurotróficos protectores, e só unha fracción delas sobrevive, mentres que outras morren por medio de morte celular programada (MCP). Ademais, a teoría establece que factores predeterminados regulan a cantidade de neuronas que sobreviven, e o tamaño da poboación neuronal innervadora correlaciónase directamente coa influencia do seu campo diana. A idea que subxace é que as células diana segregan factores atractores ou indutores e que os seus conos de crecemento teñen unha sensibilidade quimiotáctica, o cal xa fora adiantado por Santiago Ramon y Cajal en 1892. Cajal presentou a idea como unha explicación da “forza intelixente” que os axóns parecen ter cando procuran as súas dianas, pero admitía que non tiña datos empíricos sobre ela. A teoría atraeu máis atención cando a manipulación experimental das dianas dos axóns causou a morte de todas as neuronas que as innervaban. Isto fixo que se desenvolvera o concepto de regulación derivada da diana, a cal se converteu no principal principio da teoría neurotrófica. Os experimentos que posteriormente apoiaron esta teoría levaron á identificación do primeiro factor neurotrófico, o factor de crecemento dos nervios (NGF).
Sistemas nerviosos central e periférico
A MCP está regulada por diferentes mecanismos no sistema nervioso periférico (SNP) e no sistema nervioso central (SNC). No SNP a innervación da diana é proporcional á cantidade dos factores neurotróficos NGF e NT3 liberados pola diana. A expresión dos recptores de neurotrofina TrkA e TrkC é dabondo para inducir a apoptose en ausencia dos seus ligandos. Por tanto, especúlase que a MCP no SNP depende da liberación de factores nuerotróficos segundo o concepto da teoría neurotrófica.
A morte celular programada no SNC non depende de factores de crecemento externos, senón de sinais derivados intrinsecamente. No neocórtex, mantense unha proporción de 4:1 de interneuronas inhibidoras pola maquinaria apoptótica que parece ser independente do ambiente. A evidencia que a apoia procede dun experimento no que os proxenitores das interneuronas foron transplantados no neocórtex de ratos ou cultivados in vitro. As células transplantadas morreron á idade de dúas semanas, a mesma idade á cal as interneuronas endóxenas sofren apoptose. Independentemente do tamaño do transplante, a fracción de células que sofren apoptose permanece constante. Ademais, a alteración de TrkB, un receptor do factor neurotrófico derivado do cerebro (Bdnf), non afectou á morte celular. Tamén se observou que nos ratos nulos para o factor proapoptótico Bax (proteína X asociada a Bcl-2) sobrevivían unha maior porcentaxe de interneuronas en comparación co que ocorría nos ratos de tipo silvestre. En conxunto, estes descubrimentos indican que a morte celular programada no SNC aproveita en parte a sinalización mediada por Bax e é independente de BDNF e do ambiente. Os mecanismos apoptóticos no SNC aínda non se comprenden ben, aínda que se pensa que a apoptose das interneuronas é un proceso propio autónomo.
Desenvolvemento do sistema nervioso na súa ausencia
A morte celular programada pode ser reducida ou eliminada no sistema nervioso en desenvolvemento pola deleción específica de xenes proapoptóticos ou pola sobreexpresión de xenes antiapoptóticos. A ausencia ou redución de MCP pode causar serias malformacións anatómicas, pero tamén pode ter mínimas consecuencias dependendo do xene afectado, a poboación neuronal, e o estadio do desenvolvemento. A proliferación excesiva de células proxenitoras que orixina importantes anormalidades cerebrais adoita a ser letal, como se observa nos ratos knockout para a caspase-3 ou caspase-9, xa que causa o desenvolvemento de exencefalia no prosencéfalo. Porén, o tronco encefálico, a medula espiñal, e os ganglios periféricos destes ratos desenvólvense normalmente, o que indica que a implicación das caspases na MCP durante o desenvolvemento depende da rexión do cerebro e do tipo celular. O knockout ou a inhibición do factor 1 activador da protease apoptótica (APAF1), tamén teñen como resultado malformacións e un incremento da letalidade embrionaria. A manipulación das proteínas reguadoras da apoptose Bcl-2 e Bax (sobreexpresión de Bcl-2 ou deleción de Bax) produce un incremento no número de neuronas en certas rexións do sistema nervioso, como a retina, núcleo do trixémino, cerebelo e medula espiñal. Non obstante, a MCP de neuronas debido á deleción de Bax ou a sobreexpresión de Bcl-2 non orixina anormalidades mmorfolóxicas prominentes nin de comportamento nos ratos. Por exemplo, os ratos que sobreexpresan Bcl-2 teñen xeralmente habilidades motoras e visión normais e só mostran alteracións en comportamentos complexos como a aprendizaxe e a ansiedade. Os fenotipos de comportamento normais destes ratos indican que pode estar implicado un mecanismo adaptativo para compensar o exceso de neuronas.
Invertebrados e vertebrados
A aprendizaxe sobre os mecanismos da MCP en varias especies é esencial para comprender as bases evolutivas e as razóns da apoptose no desenvolvemento do sistema nervioso. Durante o desenvolvemento do sistema nervioso de invertebrados, a MCP xoga diferentes papeis en diferentes especies. A similitude do mecanismo de morte celular asimétrica nos nematodos e sambesugas indica que a MCP pode ter unha importancia evolutiva no desenvolvemento do sistema nervioso. Nos nematodos, a MCP ocorre na primeira hora do desenvolvemento e causa a eliminación do 12% das células non gonadais, incluíndo as liñaxes neuronais. A morte celular en artrópodos ocorre primeiro no sistema nervioso cando as células do ectoderma se diferencian e unha célula filla se converte nun neuroblasto e a outra sofre apoptose. Ademais, a morte celular dirixida a un dos sexos dá lugar a unha diferente innervación neuronal de órganos específicos en machos e en femias. En Drosophila, a MCP é esencial na segmentación e especificación durante o desenvolvemento.
En contraste cos invertebrados, o mecanismo da MCP está máis conservado en vertebrados. Os amplos estudos levados a cabo en varios vertebrados indican que a MCP de neuronas e células da glía acontece na maior parte do sistema nervioso durante o desenvolvemento. Observouse antes e durante a sinaptoxénese no SNC e no SNP. Con todo, hai algunhas diferenzas entre as especies de vertebrados. Por exemplo, os mamíferos mostran unha ampla arborización seguida de MCP na retina mentres que as aves non. Aínda que o refinamento sináptico en sistemas nerviosos de vertebrados depende en gran medida da MCP, tamén hai outros mecanismos evolutivos que xogan un papel.
En tecidos de plantas
A MCP en plantas ten varias semellanzas moleculares coa apoptose animal, pero tamén ten diferenzas; as máis obvias son as derivadas da presenza dunha parede celular e a falta dun sistema inmunitario que elimine os restos da célula morta. En lugar dunha resposta inmune, a célula moribunda das plantas sintetiza substancias que a van destruíndo internamente e os restos quedan almacenados nun vacúolo, que rompe cando a célula morre.
Martin Bonke e colegas, estudando a planta Arabidopsis, descubriron que un dos dous sistemas de transporte a longa distancia nas plantas vasculares, o xilema, consta de varios tipos celulares "cuxa diferenciación implica a deposicion de elaborados engrosamentos da parede celular e morte celular programada." Os autores salientan que os produtos da MCP en plantas xogan un importante papel estrutural.
As características morfolóxicas e bioquímicas da MCP foron conservadas nos reinos das plantas e animais. Porén, cómpre sinalr que tipos específicos de células de plantas levan a cabo programas de morte celular exclusivos. Estes teñen características comúns coa apoptose animal, por exemplo a degradación do ADN nuclear, pero tamén teñen as súas propias peculiaridades, como a degradación nuclear desencadeada polo colapso do vacúolo en elementos traqueais do xilema.
A MCP no pole impide a endogamia
Durante a polinización as plantas executan a autoincompatibilidade como un importante mecanismo para impedir a autofecundación. As investigacións feitas coa papoula (Papaver rhoeas) revelaron que as proteínas do pistilo no cal cae o pole, interaccionan co pole e desencadean unha MCP no pole incompatible (é dicir, no pole propio). Os investigadores, Steven G. Thomas e Veronica E. Franklin-Tong, tamén atoparon que a resposta implica a rápida inhibición do crecemento do tubo polínico, seguida de MCP.
Nos mofos mucosos
O mofo mucoso social Dictyostelium discoideum ten a peculiaridade de adoptar un comportamento de tipo ameboide predador na súa forma unicelular ou coalescer nunha forma reptante móbil que dispersa as esporas que darán lugar á seguinte xeración.
A forma reptante forma un talo que sostén na parte superior as células formadoras de esporas. O talo está composto de células mortas que sufriron un tipo de MCP que comparte moitas características dunha morte celular autofáxica: fórmanse vacúolos masivos dentro das células, e prodúcese certo grao de condensación da cromatina, pero non fragmentación do ADN. O papel estrutural dos residuos que deixan as células mortas lembra os produtos da MCP en tecidos de plantas.
Orixe evolutiva
A presenza de morte celular programada en protistas é posible, pero segue sendo algo moi discutido. Algúns caracterizan a morte neses organismos como non regulada, como unha necrose ou morte accidental.
Considérase que as mitocondrias se orixinaron a partir de bacterias por endosimbiose en células eucariotas máis grandes, como propuxo Lynn Margulis en 1967. Este paso evolutivo puido ser un risco para as primitivas células eucariotas, que empezaron a fagocitar estar bacterias con cadea de transporte de electróns produtoras de enerxía, e tamén un perigo para os antepasados das mitocondrias.
As células eucariotas con mitocondrias viven en equilibrio entre a vida e a morte, porque as mitocondrias aínda reteñen os seus repertorios de moléculas que poden desencadear o suicidio celular. Este proceso evolucionou para que ocorra só cando está programado. Cando aparecen certos sinais celulares (como os que proceden de células veciñas, estreses ou danos no ADN), as mitocondrias liberan activadores das caspases que desencadean a fervenza bioquímica indutora da morte celular. Porén, outros autores consideran que as vías da MCP evolucionaron antes da endosimbiose coas mitocondrias.
ABL
O oncoxene BCR-ABL está implicado no desenvolvemento de cancro en humanos.
c-Myc
c-Myc está implicado na reglación da apoptose por medio do seu papel na regulación á baixa do xene Bcl-2.
Metástase
Unha característica molecular das células metastáticas é a alteración nelas da expresión de varios xenes apoptóticos.
Rombo
O rombo é un paralelogramo equiangular.
Características
Diferénciase doutros polígonos de catro lados porque:
Un rombo defínese habitualmente pola lonxitude das súas diagonais, que reciben o nome de diagonal maior (D) e diagonal menor (d). Se ambas miden o mesmo, trátase dun cadrado.
Medicións
p = 4l, sendo "l" o lado.
Zapeaus, Rairiz de Veiga
Santo Adrao de Zapeaus é unha parroquia do concello ourensán de Rairiz de Veiga na comarca da Limia. En 2017 tiña 30 habitantes, 10 menos ca en 2007 (20 homes e 20 mulleres) e 34 menos ca en 2000. Ten catro entidades de poboación.
Marselle, Vilacova, Lousame
Marselle é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Seixas, Santa María de Arzúa, Arzúa
Seixas é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 90 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 46 eran homes e 44 eran mulleres.
Queensland
<td align="center" colspan=2> miniatura|dereita|250px|Situación Capital Brisbane Gobernador Quentin Bryce (Actual Gobernador) Primeiro Ministro Anna Bligh Área
Auga
Total
1.730.648 km²
121.994 km² (6.58%) km²
1.852.642 km² (2nd) km²
Poboación (xuño 2007)
Densidade 4.182.100 (3º)
2,42 hab./km² (5º) Zona horaria UTC +10 Punto máis alto Mt. Bartle Frere (1.622 m) Código ISO 3166-2: AU-QLD
Queensland é un dos estados que forman Australia. Atópase na parte nordés do país, e a capital é Brisbane. É o único estado australiano cun sistema lexislativo unicameral, chamado Parlamento de Queensland.
Xeografía
Cara ao leste limita co Océano Pacífico, cara ao oeste co Territorio do Norte, polo suroeste co estado de Australia Meridional, e ao sur con Nova Gales do Sur.
Demografía
Poboación
Está menos centralizada que no resto do país. En 2001 a capital presentaba o 45,5% da poboación total. En conxunto, a poboación urbana concentra o 63,8% do total. En 2007, a poboación de Queensland ascendía a 4.182.100 de habitantes, tendo Brisbane 1.993.872.
Piña de Campos
Piña de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 257 habitantes (INE 2012).
Queensland
Demografía
Relixión Cristiáns: 77% (anglicanos: 24,6%, católicos: 26,2%, luteranos: 2,2%, Igrexa Unida: 10,8%, outros: 13,4%), non cristiáns: 0,9% (budismo: 0,2%, hinduísmo: 0,1%, Outras: 0,6%), agnósticos: 14,9%, sen especificar: 6.9%
Economía
En 2001, o PIB de Queensland obtivo A 115,53$ billóns, o que equivale por cápita á$31.000. A terceira renda per cápita máis baixa de Australia, por diante de Tasmania e Australia Meridional
En 2003 Brisbane era a capital australiana máis barata. En Queensland, a economía baséase nas Industrias primarias, especialmente plátanos, cacahuetes, algodón e la. Tamén hai industrias mineiras de bauxita e carbón. As industrias do sector secundario baséanse no tratamento dos minerais.
Goberno
Isabel II como xefa de Estado, está representada polo Gobernador a quen nomea, e este é o encargado de nomear ao Gabinete que consiste dun primeiro ministro e os seus ministros, responsables colectivamente diante a Asemblea Lexislativa, elixida democraticamente polos habitantes do estado. O primeiro ministro actual pertence ao Partido Laborista Australiano. En 2001 aprobouse a nova Constitución, recompilando as diversas lexislacións que compuñan a organización do estado.
Kaspar Hauser
Kaspar Hauser, chamado O orfo de Europa, nado o 30 de abril de 1812 e finado en Ansbach o 17 de decembro de 1833 foi un adolescente alemán famoso en Europa polo misterio ao redor da súa orixe e á súa morte. O seu carácter era o dun neno salvaxe, polo que se sabe que creceu en cativerio e completo illamento. Desde a súa aparición especulouse sobre a súa posíbel pertenza a unha casa real, en particular á familia gobernante en Baden.
Cuth Harrison
Thomas Cuthbert Cuth Harrison, nado en Ecclesall (Sheffield) o 6 de xullo de 1906 e finado en Sheffield o 21 de xaneiro de 1981, foi un piloto de carreiras inglés.
Jawbox
Jawbox é unha banda de rock alternativo estadounidense procedente de Washington, D.C.. Os seus compoñentes orixinais foron o vocalista e guitarrista J. Robbins, o baixista Kim Coletta e o batería Adam Wade. Bill Barbot (voces e guitarra) e Zach Barocas (batería) uníronse posteriormente ao grupo, substituíndo este último a Wade. A banda separouse en 1997 e reuniuse para unha única actuación en 2009. En 2019 anunciaron unha reunión oficial para unha xira de 12 datas. Barbot deixou o grupo en 2021 e foi substituído por Brooks Harlan da banda War On Women.
Antonio Raimundo Ibáñez Llano y Valdés
miniatura|135px|Estatua do marqués situada ás portas do seu [[Pazo de Ibáñez|Pazo en Ribadeo.]]
Antonio Raimundo Ibáñez Gastón de Isaba y Llano Valdés, nado en Ferreirela de Baxo (Santalla de Ozcos) o 17 de outubro de 1749 e finado en Dompiñor (Ribadeo) o 2 de febreiro de 1809, foi un ilustrado e industrial asturiano. Creou en Sargadelos o primeiro alto forno da industria española e unha fábrica de louza, polo cal foi nomeado tras a súa morte Marqués de Sargadelos.
Gaspar Jaén
Gaspar Jaén Urban, nado en Elx en 1952, é un escritor e arquitecto español.
Antonio Raimundo Ibáñez Llano y Valdés
Traxectoria
Chegou a Ribadeo no 1768, e ó ano seguinte xa era administrador da casa de Guimarán, por encargo do ribadense emigrado ó territorio do Perú Bernardo Rodríguez de Arango y Mon. Impulsou a industrialización da zona, creando primeiro unha ferrería e logo toda unha industria en Sargadelos, na que chegou a fabricar armas e vaixelas finas. Igualmente, impulsou o comercio, que foi a base da súa fortuna persoal, tanto por mar como no interior da península, de liño e alcohol, e xestionou minas. Nos tempos da guerra da Independencia, os seus inimigos políticos e económicos conseguiron o seu linchamento en Dompiñor (Piñeira, Ribadeo) o 2 de febreiro do ano 1809, día no que a turba entrou na súa casa en Ribadeo e saqueouna.
As súas fábricas en Sargadelos continuaron funcionando ata o ano 1875, sendo poxadas no 1878.
Gaspar Jaén
Traxectoria
Estudou arquitectura na Escola de Arquitectura de Valencia, logo de rematala foi arquitecto municipal de Elx e profesor de debuxo arquitectónico na Escola Politécnica Superior de Alacant.
En 1976 apareceu o seu primeiro libro de poesía, Cadells de la fosca trencada. Séguenlle Les Flors de Bruc (1978), Cartes italianas (1979), Pòrtic de la Glòria (1980), L'Illa (1981), Cambra de mapes (1982), La festa (1982), Fragments (1991), Del temps present (1998), Pòntiques (2000) e Territoris (2003). Àngels barrocs d'algeps en el corredor de l'orgue (1978) é un libro de prosa poética.
A súa é unha poesía culturalista, chea de imaxes, cunha linguaxe moi traballada. Entre as súas obras de ensaio destacan Qüestions territorials al País Valencià (1983) e La Glorieta d'Elx: formació i transformació d'un espai urbà central (1991).
Antonio Raimundo Ibáñez Llano y Valdés
Traxectoria
O título de Marqués foille outorgado tras a súa morte, seguindo na familia ata a actualidade.
Río Trubia
O Trubia é un río de Asturias que discorre polos concellos de Proaza e Oviedo.
O río nace da unión dos ríos Teberga e Quirós e desemboca no río Nalón na localidade de Trubia.
Rakvere
Rakvere (en alemán Wesenberg ou Wesenbergh) é unha vila do norte de Estonia capital do Condado de Lääne-Viru, 20 km ó sur do Golfo de Finlandia.
Historia
A cidade é coñecida polo seu histórico castelo de pedra, atopado no alto de Vallimägi. O castelo construíuse antes de 1226, no lugar que ocupaban o forte dos antigos vironianos, coñecida como Rakovor (Раковор) segundo fontes rusas. Rakvere obtivo o estatuto de cidade o 12 de xuño de 1302. O compositor Arvo Pärt pasou a súa infancia en Rakvere.
San Salvador, Santa María de Arzúa, Arzúa
San Salvador é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 4 eran mulleres.
Temperatura
220px|miniatura|Simulación da vibración térmica nun segmento dunha proteína, a amplitude da vibración increméntase coa temperatura.
A temperatura é unha magnitude física que indica a densidade de enerxía interna dun sistema referida ás nocións comúns de quente, morno ou frío que pode ser medida cun termómetro. A temperatura é un parámetro termodinámico do estado dun sistema que caracteriza a calor, ou transferencia de enerxía térmica, entre ese sistema e outros. En física, defínese como unha magnitude escalar relacionada coa enerxía interna dun sistema termodinámico, definida polo principio cero da termodinámica. Máis especificamente, está relacionada directamente coa parte da enerxía interna coñecida como «enerxía cinética», que é a enerxía asociada aos movementos das partículas do sistema, sexa nun sentido traslacional, rotacional, ou en forma de vibracións. A medida de que sexa maior a enerxía cinética dun sistema, obsérvase que este se atopa máis «quente»; é dicir, que a súa temperatura é maior.
No caso dun sólido, os movementos en cuestión resultan ser as vibracións das partículas nos seus sitios dentro do sólido. No caso dun gas ideal monoatómico trátase dos movementos traslacionais das súas partículas (para os gases multiatómicos os movementos rotacional e vibracional deben tomarse en conta tamén).
La Pernía
La Pernía é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 373 habitantes (INE 2012).
Temperatura
O desenvolvemento de técnicas para a medición da temperatura pasou por un longo proceso histórico, xa que era necesario darlle un valor numérico a unha idea intuitiva como é o frío ou o quente.
Manatí
Na actualidade só sobrevive un xénero desta familia, Trichechus, con tres especies (ou catro, segundo algúns autores).
Pedro Vila
Pedro Vila Villar, nado en Noicela (Carballo) en 1960, é un adestrador de fútbol de Galicia.
Temperatura
Multitude de propiedades fisicoquímicas dos materiais ou as substancias varían en función da temperatura á que se atopen, por exemplo o seu estado (sólido, líquido, gaseoso, plasma), o seu volume, a solubilidade, a presión de vapor, a súa cor ou a condutividade eléctrica. Así mesmo é un dos factores que inflúen na velocidade á que teñen lugar as reaccións químicas.
Manatí
Son animais grandes e pesados, e de movementos lentos, apracíbeis, herbívoros, que viven en augas tropicais, e pasan a maior parte do seu tempo buscando e inxerindo as plantas ribeiregas e do leito mariño de augas pouco profundas, tanto salgadas, como salobres e doces, nas costas de América oriental e de África occidental, nos estuarios e nalgúns ríos tributarios destas augas.
Pedro Vila
Traxectoria
Foi director técnico do Laracha CF entre 2002 e 2007. Durante esa época adestrou o equipo nalgunhas ocasións e noutras foi substituído por técnicos como José Luis Vara, José Antonio Cambón ou Ambrosio Oróns. Durante a segunda tempada de Vila no Laracha, o equipo chegou a disputar a promoción de ascenso a Segunda B, onde caeu na primeira eliminatoria contra o AD Parla.
Temperatura
A temperatura mídese con termómetros, os cales poden ser calibrados de acordo a unha multitude de escalas que dan lugar a unidades de medición da temperatura. O Sistema Internacional de Unidades (SIU), define unha escala e unha unidade para a temperatura termodinámica baseándose nun segundo punto de referencia facilmente reproducible como é a temperatura do punto triplo da auga. Por razóns históricas, o punto triplo da auga foi fixado en 273,16 unidades do intervalo de medida, que foi chamado kelvin (en minúscula) en honra do físico escocés William Thomson (Lord Kelvin) que definiu por primeira vez a escala kelvin ou escala absoluta, que asocia o valor «cero kelvin» (0 K) ao «cero absoluto», e gradúase cun tamaño de grao igual ao do grao Celsius. Con todo, fóra do ámbito científico o uso doutras escalas de temperatura é común. A escala máis estendida é a escala Celsius, chamada «centígrada»; e, en moita menor medida, e practicamente só nos Estados Unidos, a escala Fahrenheit. Tamén se usa ás veces a escala Rankine (°R) que establece o seu punto de referencia no mesmo punto da escala kelvin, o cero absoluto, pero cun tamaño de grao igual ao da Fahrenheit, e é usada unicamente en Estados Unidos, e só nalgúns campos da enxeñaría.
Pedro Vila
Vida persoal
A primeira muller de Vila foi asasinada en Arteixo.
Temperatura
A temperatura é unha das principais propiedades estudadas no campo da termodinámica, neste campo son particularmente importantes as diferenzas de temperatura entre diferentes rexións da materia xa que estas diferenzas son a forza motriz do calor, que é a transferencia da enerxía térmica. Espontaneamente, a calor flúe só das rexións de maior temperatura cara as rexións de menor temperatura. De modo que se non se transfire calor entre dous obxectos é porque ambos os obxectos teñen a mesma temperatura.
Flip Your Wig
Flip Your Wig é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Hüsker Dü, publicado en setembro de 1985 a través do selo SST Records. Trátase do primeiro disco autoproducido polo grupo e o disco que máis vendeu ata ese momento do selo SST, sendo tamén o seu derradeiro traballo co mesmo. A banda pasou meses no estudio para conseguir unha produción de máis calidade.
Temperatura
Segundo o enfoque da termodinámica clásica, a temperatura dun obxecto varía proporcionalmente á velocidade das partículas que contén, non depende do número de partículas (da masa) senón da súa velocidade media: a maior temperatura maior velocidade media. Polo tanto, a temperatura está ligada directamente á enerxía cinética media das partículas que se moven en relación ao centro da masa do obxecto. A temperatura é unha variable intensiva, xa que é independente da cantidade das partículas contidas no interior dun obxecto, xa sexan átomos, moléculas ou electróns, é unha propiedade que é inherente ao sistema e non depende nin da cantidade de substancia nin do tipo de material. Para que se poida determinar a temperatura dun sistema, este debe estar en equilibrio termodinámico. Pódese considerar que a temperatura varía coa posición só se para cada punto hai un pequena zona o seu ao redor que se pode tratar como un sistema termodinámico en equilibrio. Na termodinámica estatística, no canto de partículas fálase de graos de liberdade.
Nun enfoque máis fundamental, a definición empírica da temperatura derívase das condicións do equilibrio térmico, que son expresadas na lei cero da termodinámica. Cando dous sistemas están en equilibrio térmico teñen a mesma temperatura. A extensión deste principio como unha relación de equivalencia entre varios sistemas xustifica fundamentalmente a utilización do termómetro e establece os principios da súa construción para medir a temperatura. Aínda que o principio cero da termodinámica permitiría a definición empírica de moitas escalas de temperatura, o segundo principio da termodinámica selecciona unha única definición como a preferida, a temperatura absoluta,   coñecida como temperatura termodinámica. Esta función corresponde á variación da enerxía interna con respecto aos cambios na entropía dun sistema. A súa orixe natural, intrínseco ou punto nulo, é o cero absoluto, punto onde a entropía de calquera sistema é mínima. Aínda que esta é a temperatura mínima absoluta descrita polo modelo, o terceiro principio da termodinámica postula que o cero absoluto non pode ser alcanzado por ningún sistema físico.
Nocións xerais
A temperatura é unha propiedade física que se refire ás nocións comúns de calor ou ausencia de calor, con todo o seu significado formal en termodinámica é máis complexo, a miúdo a calor ou o frío percibido polas persoas ten máis que ver coa sensación térmica (ver máis abaixo), que coa temperatura real. Fundamentalmente, a temperatura é unha propiedade que posúen os sistemas físicos a nivel macroscópico, a cal ten unha causa a nivel microscópico, que é a enerxía media da partícula. E actualmente, ao contrario doutras cantidades termodinámicas como a calor ou a entropía, cuxas definicións microscópicas son válidas moi lonxe do equilibrio térmico, a temperatura só pode ser medida no equilibrio, precisamente porque se define como unha media.
Manatí
Características
miniatura|250px|Manatís do Caribe nun [[acuario (recipiente)|acuario da Florida. Pódese observar ben a aleta caudar arredondadas destes animais.]] miniatura|250px|Manatí alimentándose. miniatura|250px|Manatí aleitando á súa cría. miniatura|250px|Lámina de Johann Andreas Fleischmann (1811-1878) na que se representan as especies Sirenia latirostris ( hoxe Trichechus manatus) e Sirenia fluviatilis (hoxe Trichechus manatus latirostris). miniatura|250px|Mapa de distribución das especies do xénero Trichchus: En verde, T. manatus. En vermello: T. inunguis. En laranxa: T. senegalensis. Os manatís teñen un corpo macizo, pero fusiforme. A pel é grosa e coriácea. As extremidades anteriores teñen forma de aleta, e as posteriores desapareceron e, para axudar na natación, desenvolveron unha cola plana e horizontal, de contorno arredondado, o que os diferencia do dugongo, que ten a aleta caudal falciforme (en forma de fouciño).
Temperatura
Uso na ciencia
A temperatura xoga un papel importante en todos os campos das ciencias naturais, por exemplo na física, a xeoloxía, a química, ciencias da atmosfera ou a bioloxía.
Manatí
Características
O labio superior está fendido no medio e presenta un bigote de longas sedas.
Temperatura
Uso na ciencia
Moitas propiedades físicas de materiais como as súas fases (sólido a líquidos, gas ou plasma), a densidade, a solubilidade, a presión de vapor ou a resistividade eléctrica dependen da temperatura. A temperatura tamén xoga un papel importante na determinación do grao e o alcance das reaccións químicas. Esta é unha das razóns que explican que o corpo humano teña varios mecanismos complicados para manter a temperatura a 310 K, dado que temperaturas máis altas, de poucos graos, poden causar reaccións con consecuencias prexudiciais graves. A temperatura tamén controla a radiación térmica emitida por unha superficie. Un uso deste efecto é a lámpada incandescente, na que un filamento de tungsteno é quentado electricamente (debido á resistencia que opón o filamento ao paso do corrente eléctrica) a unha temperatura á que se emiten cantidades significativas de luz visible.
Félix de Pomés
Traxectoria deportiva
Era membro dunha familia aristócrata barcelonesa e no que na época se coñecía como un sportmen. Como futbolista xogaba na posición de medio campo ou de interior dereito. Non obstante iniciouse como porteiro. O seu primeiro club foi o Universitary SC, onde xogou ata 1912, mentres estudaba medicina. Foi neste club cando se reconverteu en centrocampista. No ano 1911 xogou brevemente no RCD Espanyol. No ano 1912, cando algúns xogadores do FC Barcelona como Josep Quirante, Carles Comamala, Charles Wallace, Percival Wallace ou Paco Bru abandonaron a entidade para crear o Casual SC, De Pomés foi con eles. Pero a vida do Casual foi efémera e De Pomés ingresou no FC Barcelona, onde xogou entre 1913 e 1914 un total de 22 partidos. Este último ano, grazas á mediación do seu amigo Santiago Massana retornou ao RCD Espanyol, permanecendo ata 1916. Co Espanyol gañou o Campionato de Cataluña da temporada 1914-15, e foi tamén campión de España o mesmo ano.
O Viso, Santa María de Arzúa, Arzúa
O Viso é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 14 eran homes e 17 eran mulleres.
Félix de Pomés
Traxectoria deportiva
Foi internacional coa selección de fútbol de Cataluña en seis ocasións entre 1912 (contra Francia no campo do Espanyol) e 1917 (contra a rexión Centro).
Andrés Cáceres
Andrés Avelino Cáceres Dorregaray, nado na Ayacucho o 10 de novembro de 1836, e morto en Lima o 10 de outubro de 1923, foi un militar e político peruano.
Félix de Pomés
Traxectoria deportiva
Ao abandonar o mundo do fútbol centrouse na esgrima, deporte co que foi campión de Cataluña e representando a España participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928. Nos primeiros superou a primeira rolda en espada por equipos, chegando a cuartos de final. Nos de 1928 logrou un quinto posto en espada por equipos. Para a esgrima o seu club de referencia era o Casino Militar de Barcelona.
Traxectoria cinematográfica
A súa carreira como actor vai de 1928 ata 1967, actuando nun total de 74 filmes e dirixindo dous.
Andrés Cáceres
Heroe e Mariscal do Exército Peruano, que loitou durante a Campaña da Breña, na Guerra do Pacífico.
Segundo Goberno (1884-1895), que durou até o seu derrocamento como presidente.
Infancia e xuventude
Naceu na cidade de Ayacucho, o 10 de xuño de 1836. Fillo de Domingo Cáceres y Oré e de Justa Dorregaray Cueva, cursou estudos escolares no Centro Escolar na súa cidade natal.
Manatí
Características
Poden permanecer baixo a auga durante vinte minutos, pastando plantas acuáticas, antes de emerxer á superficie para respiraren.
Félix de Pomés
Traxectoria cinematográfica
A súa primeira película foi no filme alemán Die große Abenteuerin (1928) de Robert Wiene. Nos anos trinta, De Pomés tamén foi o primeiro director de dobraxe que había en España, traballo que realizaba desde Barcelona. Durante estes anos converteuse en actor para os grandes majors de Hollywood, estando en nómina da Paramount nos estudos que tiña en Joinville de París actuaba na versión en castelán de filmes norteamericanos como La fiesta del diablo (1931), versión de The Devil's Holiday (1930) ou Doña Mentiras (1931), versión de The Lady Lies (1930). En Barcelona protagonizou Rataplan (1935) de Francesc Elias, Usted tiene ojos de mujer fatal (1939) de Joan Parellada escrita por Enrique Jardiel Poncela, Nuevos ideales (Metro Goldwin Meyer, 1939) de Salvador Alberich e Aurora de Esperanza (1937).
Manatí
Características
Xusto debaixo da pel os manatís, como topdos os sirenios (e os cetáceos e pinnípedes), teñen unha grosa capa subcutánea de tecido adiposo vascularizado que lles serve como illante. En efecto, a auga conduce a calor 25 veces mellor que o aire á mesma temperatura. e, sobre todo, ten unha capacidade calorífica moito máis alta, o que favorece o arrefriamento dos animais de sangue quente.
Temperatura
Uso na ciencia
Para o estudo e a análise dos sistemas do mundo real, estes adoitan ser divididos temporalmente e espacialmente en celas de tamaño pequeno, nas que as condicións de equilibrio termodinámico clásico da materia cúmprense cunha boa aproximación (equilibrio termodinámico local).
Manatí
Taxonomía
A familia foi descrita en 1872 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Gill, en ''Smithson. Misc. Coll''., 11 (1): 14.
Temperatura
Lei cero da termodinámica
miniatura|130px|esquerda|Un [[termómetro debe alcanzar o equilibrio térmico antes de que a súa medición sexa correcta.]] Antes de dar unha definición formal de temperatura, é necesario entender o concepto de equilibrio térmico. Se dúas partes dun sistema entran en contacto térmico é probable que ocorran cambios nas propiedades de ambas as dúas. Estes cambios débense á transferencia de calor entre as partes. Para que un sistema estea en equilibrio térmico debe chegar ao momento en que xa non hai intercambio neto de calor entre as súas partes, ademais ningunha das propiedades que dependen da temperatura debe variar.
Manatí
Taxonomía
En canto a o único xénero actual, a súa descrición débese ao naturalista sueco Carolus Linnaeus, en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae.