cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teatro Rosalía de Castro
O Teatro Rosalía de Castro é unha institución cultural da cidade da Coruña, de titularidade municipal, xestionada polo Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE) do Concello da Coruña e dirixido por Javier Sabadie Iglesias. Trátase dun centro de representación escénica situado no centro da cidade herculina, en plena Rúa Real e moi próximo á Praza de María Pita. Nas súas dependencias atópase tamén dende o 20 de maio de 1994, a Biblioteca da Deputación Provincial da Coruña.
Jaime Blanco Núñez
Traxectoria
Para a tempada 1965/66 fichou xunto con Veloso polo Real Madrid. Permaneceu dúas campañas e media no club branco, nas que disputou só cinco partidos da Copa do Xeneralísimo. En decembro de 1966 saíu cedido ao Hércules, que ocupaba postos de descenso, pero non puido salvar a categoría.
A pesar da súa escasa participación co Real Madrid, gañou dúas ligas e a Copa de Europa 1965/66. Deixou o club branco en xaneiro de 1967, fichando polo Betis, onde só xogou un partido e descendeu a Segunda División. Na seguinte campaña no club andaluz non xogou ningún partido.
Teatro Rosalía de Castro
Historia
miniatura|esquerda|Acceso ao teatro. A historia do emblemático edificio que alberga o Teatro Rosalía Castro, na céntrica rúa Rego de Auga (no número 37) remóntase ao ano 1838, cando o Concello da Coruña adquiriu o terreo edificable da antiga igrexa de San Xurxo para construír o teatro e emitiu unha subscrición pública de accións para realizar a devandita construción. As obras de construción do novo teatro finalizalo en 1841, ano no que se inaugurou o Teatro Nuevo ou Principal. En 1851 debutou no teatro o violinista Pablo Sarasate. En 1867 o teatro foi destruído por un incendio, sendo reconstruído en 1868.
O nome actual do teatro data de 1909, e en 1910 adaptouse para realizar proxeccións cinematográficas. En xuño de 1931 tivo lugar no teatro a Asemblea Rexional que se reuniu para aprobar o primeiro proxecto de estatuto de Galicia e o 8 de decembro de 1935 acolleu un mitin organizado pola Confederación Rexional Galaica da CNT no que participaron Federica Montseny, Manuel Amil Barcia e Claro José Sendón.
O 20 de maio de 1994 instalouse nas súas dependencias a Biblioteca da Deputación Provincial da Coruña.
Saguinus leucopus
Saguinus leucopus é unha especie de primate tamarino endémica no norte de Colombia.
Descrición morfolóxica
De media, a cabeza e o corpo do tití gris miden 244 mm nos machos e 241 mm nas femias; a cola mide 389 mm en machos e 375 mm nas femias. O peso media é 440 gramos. O dorso é cor café prateada pálida, ou branca amarelada abigarrada con café. A cara é case espida con algúns pelos brancos delgados. A fronte esbrancuxada, así como a zona que vai da coroa da cabeza ás orellas. O pescozo e a parte superior da testa dende atrás das orellas forman unha coroa de pelos café escuro contrastante que son ben pronunciados. As orellas teñen pelos escuros delgados. A cola é café, máis escura que o corpo, cuberta de prateado cara á punta; o extremo da punta é polo xeral branco. As pernas e os pés son esbrancuxadas ou prateadas, ás veces con pintas en pés e nocellos café avermellado. O ventre é alaranxado dende escuro a avermellado brillante.
O Pereiral, Gaxate, A Lama
O Pereiral é un lugar da parroquia de Gaxate, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2016 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Náiade (lúa)
miniatura|dereita|250px|Vista simulada de Náiade orbitando Neptuno co [[Sol de fondo na distancia.]] Náiade (en grego Ναϊάδ-ες), tamén coñecido coma Neptuno III, é o satélite máis interior de Neptuno que recibiría o nome das Náiades da mitoloxía grega.
Características
Náiade é de forma irregular (non esférica) e aparece sen signos aparentes de cambios xeolóxicos. É posible que coma no caso doutros satélites situados entre Tritón e Neptuno, esta lúa sexa algo semellante a unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.
Náiade orbita a 23.500 kms por riba das cimas das nubes de Neptuno. a súa órbita está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando unha anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa. Posiblemente Náiade orbite Neptuno dentro do rango deste límite, coma se supón que ten unha densidade baixa, o satélite podería xa estar moi preto do límite de Roche.
Problemas en posteriores procuras de Náiade
Dende o achegamento da Voyager 2, o sistema de Neptuno foi intensamente estudado polos observatorios terrestres e polo Telescopio Espacial Hubble. En marzo do 2002 o telescopio Keck observou o sistema usando a tecnoloxía da óptica adaptativa e así poder detectar sen moitos problemas os catros satélites interiores máis grandes do sistema de Neptuno. Talasa foi atopada grazas en parte ó procesado das imaxes, pero Náiade non foi localizada. O Hubble ten a habilidade de detectar tódolos satélites coñecidos e os posibles novos satélites con máis precisión e fiabilidade cá Voyager 2. Pero Náiade aínda non foi atopada. Isto fai sospeitar que existiron bastantes erros nas efemérides de Náiade.
Porto Muiños
Porto-Muiños SL é unha empresa galega de alimentación adicada á produción e comercialización de algas e os seus derivados. Actualmente a sede da empresa está en Cerceda.
Rudgy Pajany
Rudgy Pajany, nado como Jérôme Pajany o 6 de xullo de 1990 en Dakar, é un cantante francés especializado en facer versións de cancións das décadas de 1960, 1970 e 1980. É coñecido polos seus temas "Mistral Gagnant" (lanzado en 2013) e "En Silence" (lanzado en 2015).
Santa Marta, Mosteiro, Ramirás
Santa Marta é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 10 habitantes dos que 4 eran homes e 6 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Espermatofílax
En zooloxía denomímase espermatofílax á parte do espermatóforo dos machos dos artrópodos, que contén gran cantidade de substancias nutritivas que queda fóra das vías xenitales da femia á espera de entrar no seu aparato reprodutor.
Etimoloxía
Este neoloxísmo científico está formado polos elementos espermmato- e -fílax ambos os dous derivados das voces do grego antigo σπέρμα, -ματος spérma, -matos, "semente"', "seme", e φύλαξ, -κος phýlax -kos,  "gardián", unidos por un  -o- epenético.
Función
O epermatofílax é unha especie de bóla xelatinosa, abrancazada, comestíbel, que algúns insectos e arácnidos machos expulsan durante a cópula coas femias a través dos seus aparatos reprodutores, xunto cos espermatóforos, e que funciona como suplemento nutritivo para a femia.
Por exemplo, os machos dos saltóns da familia dos tetigoníidos, ou dos "insectos folla" (familia dos fílidos), dan agasallos nupciais ás femias en forma dun espermatofílax, cuxa función é incrementar o tempo en que a femia permanece unida ao espermatóforo do macho e así o macho incrementa as súas posibilidades de paternidade.
O espermatofílax excrétase durante a cópula coa femia, a través do órgano copulador, xunto co espermatóforo, ao que está pegado. As femias tómano do macho normalmente inmediatamente despois da copulación. Despois comen o espermatofílax, de 1 a 7 minutos despois de consumir completamente o espermatóforo. Porén, a transferencia completa dos espermatozoides require que o bulbo permaneza unido á femia durante polo menos 50 m, que é o tempo medio despois do cal as femias se libran do bulbo. (52,0 ± 2,2 minutos despois do apareamento). O alimento reprodutor ofrecido polo macho á femia tería, polo tanto, a función de disuadir á femia de que non retire o bulbo de seme antes de que se complete a transferencia do esperma.
Suponse que o espermatofílax mellora o éxito reprodutivo, á vez que ten unha función nutricional para a femia. Os machos parasitados producen menos espermatofilax e, polo tanto, reducen o éxito reprodutivo. Non se demostrou que as femias prefiran os machos que producen máis espermatofílax, pero parece que existen conexións entre a calidade reprodutiva do macho e a cantidade de espermatofílax producida. .
Muruxeses, Rodeiro, Oza-Cesuras
Muruxeses é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 56 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 27 homes e 29 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 71 habitantes.
Macedonia do Norte no Festival de Eurovisión
A República de Macedonia participou no Festival da Canción de Eurovisión como país dende o Festival de Eurovisión 1998. O mellor resultado que tivo até agora foi o 12º lugar na final do Festival de Eurovisión 2006. Macedonia, xunto a Montenegro, é a única antiga nación iugoslava que non terminou nunca dentro das 10 mellores en Eurovisión.
Antes de ser un estado propio, como parte de Iugoslavia, a RS Macedonia competía na Jugovizija, a preselección nacional iugoslava. Despois da desintegración de Iugoslavia, os países que obtiveron a súa independencia buscaron participar no Festival de Eurovisión como entidades independentes. Macedonia estaba lista para participar no 1993 con Maja Odzaklievska e a canción Ne me dopiraj. Con todo, retirouse antes do festival por razóns que non se fixeron públicas.
Macedonia logra clasificarse na final do festival na edición de Festival de Eurovisión 1998 co tema Ne zori, zoro ("Que non amenza"), cantado por Vlado Janevski, logrando o 19º lugar con 16 puntos. Este tema marca un hito na historia recente do Festival de Eurovisión ao ser a última canción participante en ser interpretada cunha orquestra en vivo, tras a eliminación ao ano seguinte.
O festival de música pop Skopje Fest úsase como preselección nacional. Amos espectáculos son sempre cubertos pola Makedonska Radio Televizija.
José Luis Fidalgo Veloso
José Luis Fidalgo Veloso, coñecido simplemente como Veloso, nado en Santiago de Compostela o 23 de marzo de 1937 e finado o 13 de novembro de 2019, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Foi un dos futbolistas máis destacados da historia do fútbol galego, destacando principalmente no Deportivo da Coruña, onde formou unha gran dupla goleadora con Amancio, ocupando na actualidade o terceiro lugar na táboa de máximos anotadores da historia do club, con 106 goles en 211 partidos. O seu rendemento na Coruña fixo que o fichase o Real Madrid de Miguel Muñoz, co que gañou tres ligas consecutivas e a Copa de Europa 1966/67. Posteriormente pasou polo Ourense e o Rayo Vallecano, retirándose finalmente no Compostela da súa cidade natal.
Inicios (1937-1958)
Naceu na compostelá rúa de Entrerríos a poucos metros do vello campo de Santa Isabel, no que seu tío traballaba de conserxe, polo que tiña acceso ao campo e ao uso dos balóns, e aínda que pretendía ser ciclista acabou por decantarse polo fútbol.
Enlace glicosídico
O enlace glicosídico é un tipo de enlace covalente co que se unen as moléculas de carbohidratos ou azucres a outras moléculas ou grupos, que poden ser outros carbohidratos ou non.
José Luis Fidalgo Veloso
Inicios (1937-1958)
Comezou no Águilas de Carretas, pasando logo a destacar no tamén santiagués Eiriña, e xa con 15 anos foi elixido nunha selección santiaguesa para enfrontarse a seleccións doutras cidades galegas. Pasou logo polo Basquiños e polo Club Santiago, no que xogou dende 1955, debutando en Terceira División cunha ficha doutro xogador pois non tiña a idade necesaria. En agosto de 1957 fichou polo Club Turista de Vigo, no que xogou unha tempada.
Bryan Rabello
Bryan Martín Rabello Mella nado en Rancagua o 16 de maio de 1994, é un futbolista chileno. Xoga de mediapunta no Santos Laguna.
José Luis Fidalgo Veloso
Esplendor no Deportivo da Coruña (1958-1965)
No verán de 1958 foi contratado polo Deportivo da Coruña, e xunto a el chegaron Amancio, Sobrín, Collar e Gelucho entre outros. Debutou na Segunda División na xornada 2 fronte ao Girona, marcando o único gol do Deportivo, que perdeu ese partido por 3-1. Disputou 34 partidos esa tempada, marcando 12 goles.
Bryan Rabello
Traxectoria
O 27 de xaneiro de 2014 foi presentado como novo xogador do Deportivo da Coruña, cedido polo Sevilla até o final da tempada 2013–14. Debutou como deportivista na xornada 24, nunha vitoria fronte o CE Sabadell en Riazor (2–1). Esa campaña, Rabello xogou en Primeira División e na UEFA Europa League co Sevilla e en Segunda División co Deportivo, participando en 19 partidos neste equipo. Ese ano o club coruñés ascendeu a Primeira División.
Enlace glicosídico
Un enlace O-glicosídico (o máis típico) fórmase entre o grupo hemiacetal dun sacárido (ou derivado) e un grupo hidroxilo (OH) doutra molécula. Se o grupo que se une ao carbohidrato non é outro carbohidrato, este último denomínase aglicona e a molécula conxunta é un glicósido.
José Luis Fidalgo Veloso
Esplendor no Deportivo da Coruña (1958-1965)
Durante os seus primeiros catro anos no Deportivo formou unha gran dupla goleadora con Amancio, anotando entre os dous 135 goles. Na terceira desas tempadas, a 1960/61, Veloso foi o máximo goleador da Segunda División, con 26 goles en só 24 partidos, mentres que anotou 16 ao ano seguinte, na tempada en que o equipo logrou o ascenso á Primeira División cinco anos despois.
Enlace glicosídico
En Farmacoloxía moitas veces enlázanse substancias ao ácido glicurónico por medio de enlaces glicosídicos para incrementar a súa solubilidade en auga. Isto chámase glicuronidación. Moitos glicósidos teñen importantes funcións fisiolóxicas.
José Luis Fidalgo Veloso
Esplendor no Deportivo da Coruña (1958-1965)
Despois da marcha de Amancio ao Real Madrid no verán de 1962, Veloso xogou aínda tres anos máis no Deportivo, antes de tomar o mesmo camiño que o coruñés, fichando polo club branco en xullo de 1965. Nos seus sete anos na Coruña xogou 211 partidos e marcou 106 goles, sendo no momento da súa marcha o máximo anotador da historia do club.
Enlace glicosídico
Química do enlace
O grupo hemiacetal dos carbohidratos (que contén o carbono anomérico) é bastante reactivo, e os enlaces glicosídicos fórmanse facilmente en presenza dun ácido. É unha reacción de condensación na que se libera unha molécula de auga. Esta condensación coñécese como a glicosidación de Fischer. Os enlaces glicosídicos son bastante estables; aínda que poden romper en presenza de ácidos fortes en disolución acuosa. Un enlace glicosídico unha vez formado, é un exemplo de grupo funcional acetal.
José Luis Fidalgo Veloso
Etapa no Real Madrid (1965-1969)
O prezo do seu traspaso ao Real Madrid foi de seis millóns de pesetas, máis os xogadores Santos e Gullón que pasaron a ser do Deportivo. Xunto a Veloso chegou ao Real Madrid o tamén deportivista Jaime Blanco. Debutou co Real Madrid na primeira xornada da tempada 1965/66 fronte ao Sabadell e marcou os seus dous primeiros goles na súa seguinte aparición en liga fronte ao Sevilla. Debutou en competición europea o 9 de marzo de 1966 fronte ao Anderlecht na Copa de Europa, competición que o equipo acabou gañando ao final da tempada.
Enlace glicosídico
Química do enlace
Os azucres redutores, que son os que teñen un grupo hidroxilo libre no carbono anomérico, en disolución acuosa poden existir en forma liñal (que é minoritaria) ou en forma cíclica (que é a que adoptan a gran maioría das moléculas). Estas formas poden interconverterse doadamente. Soamente as formas cíclicas acetal teñen un carbono anomérico e poden formar un enlace glicosídico. Unha vez que se forma un enlace glicosídico, a unidade sacárida xa non pode adoptar a forma liñal.
José Luis Fidalgo Veloso
Etapa no Real Madrid (1965-1969)
A súa mellor tempada no club branco foi a segunda (1966/67), na que marcou 11 goles en 20 partidos. Entre os seus goles no Madrid destacaron o que marcou no clásico fronte ao Barcelona no Bernabéu en 1966 (1-0) e o que anotou na Copa de Europa 1967/68 na prórroga fronte ao Ajax de Johan Cruyff, eliminando ao club neerlandés.
Enlace glicosídico
Disacáridos e polisacáridos
Un enlace glicosídico pode unir dous monosacáridos para formar un disacárido (por exemplo, a unión de glicosa e frutosa forma o disacárido sacarosa), pero poden unirse en cadea tamén moitas unidades de monosacáridos formando polisacáridos complexos, como o amidón, glicóxeno, celulosa ou quitina.
José Luis Fidalgo Veloso
Etapa no Real Madrid (1965-1969)
Non conseguiu facerse coa titularidade nos seus catro anos no Real Madrid, nun equipo con dianteiros como Gento, Amancio, Grosso e Puskás, pechando a súa etapa como madridista con 41 partidos xogados, 20 goles anotados, 3 títulos de liga e unha Copa de Europa.
Enlace glicosídico
Disacáridos e polisacáridos
Na cadea dos polisacáridos adoita a distinguirse o extremo redutor da cadea, que leva o carbono anomérico co OH libre, e o extremo non redutor, que é o oposto. O resto dos azucres da cadea (os que están en medio) teñen o carbono anomérico implicado no enlace, polo que non está libre. Nalgunhas moléculas como o disacárido sacarosa ningún carbono anomérico está libre, porque ambos os dous participan no enlace, polo que non é unha molécula reductora.
José Luis Fidalgo Veloso
Ourense, Raio, Compostela e retirada (1969-1973)
En 1969 fichou polo Ourense, de Segunda División, co que xogou unha tempada, anotando cinco goles. Na tempada seguinte volveu a Madrid para fichar polo Rayo Vallecano, co que xogou dúas tempadas en Segunda, xogando 43 partidos e marcando 7 goles. En outubro de 1972 regresou a Santiago de Compostela, fichando polo Compostela, no que xogou unha tempada ata a súa retirada do fútbol.
Enlace glicosídico
Disacáridos e polisacáridos
O anel dos monosacáridos é unha estrutura bastante ríxida, pero os enlaces glicosídicos confírenlle flexibilidade aos polisacáridos, polo que a cadea se pode enroscar en espiral nalgúns deles. As orientacións destas torsións están dentro do rango de valores permitido polo enlace.
José Luis Fidalgo Veloso
Ourense, Raio, Compostela e retirada (1969-1973)
Despois de deixar o fútbol rexentou un restaurante en Madrid. Faleceu o 13 de novembro de 2019 aos 82 anos de idade.
Enlace glicosídico
Tipos de enlaces glicosídicos
miniatura|dereita|200 px|A salicina é un [[glicósido que ten un enlace O-glicósidico.]] miniatura|200px|O [[nucleósido adenosina ten un enlace N-glicosídico entre a ribosa e a adenina que o forman.]] Os enlaces glicosídicos dos que falamos ata agora denomínanse enlaces O-glicosídicos, que son os típicos, pero existen tamén enlaces N-glicosídicos, S-glicosídicos e C-glicosídicos. Cada tipo ten diferente susceptibilidade á hidrólise, e os máis resistentes son os C-glicosídicos.
José Luis Fidalgo Veloso
Selección nacional
Foi internacional coa selección española en catro ocasións e anotou tres goles.
Enlace glicosídico
Enlace O-glicosídico
No enlace O-glicosídico é un átomo de osíxeno (O) o que une o carbohidrato co outro carbohidrato ou coa aglicona.
Enlace S-glicosídico
No enlace S-glicosídico os dous compoñentes están unidos por un átomo de xofre (S). Os compostos orixinados son un tipo de glicósidos denominados tioglicósidos. centro|300 px|miniatura|A [[sinigrina é un exemplo de tioglicósido con enlace S-glicosídico.]]
Enlace C-glicosídico
No enlace C-glicosídico os compoñentes enlazados están unidos por un átomo de carbono (C). Os compostos denomínanse compostos C-glicosilados (a IUPAC desaconsella chamarlles C-glicósidos). No nucleósido pseudouridina o enlace entre o azucre e a base nitroxenada é C-C (nos nucleósidos normalmente é un enlace N-glicosídico). Un exemplo é o ácido 4-β-D-glicopiranosilbenzoico. miniatura|centro|300 px|O ácido 4-beta-D-glicopiranosilbenzoico ten un enlace C-glicosídico.
Numeración e distinción α/β nos enlaces glicosídicos
Nos enlaces glicosídicos hai que numerar os átomos das moléculas e indicar o número que teñen os átomos enlazados. Tamén hai que ten en conta que o carbono anomérico que intervén no enlace pode estar en posición α ou β, e isto hai que indicalo tamén, polo que existirán enlaces α-glicosídicos e β-glicosídicos. O tipo de enlace é importante; por exemplo, os alimentos vexetais con enlaces β (celulosa) son máis difíciles de dixerir porque os mamíferos non temos encimas especializados na súa hidrólise, mentres que temos varios que hidrolizan os enlaces α. Exemplos son: miniatura|centro|700 px|Formación da [[maltosa por medio dun enlace α(1-4), e de lactosa por enlace β(1-4).]]
Glicósido hidrolases e glicosiltransferases
As glicósido hidrolases (ou glicosidases) son encimas que rompen os enlaces glicosídicos. As glicósido hidrolases tipicamente poden actuar ou sobre os enlaces glicosídicos α- ou sobre os β, pero non sobre ambos.
Antes de que as unidades de monosacáridos se incorporen ás glicoproteínas, polisacáridos, ou lípidos nos organismos vivos, normalmente son primeiro "activados" uníndose primeiro a un fosfato que forma parte dun nucleótido, como o uridín difosfato (UDP), guanosín difosfato (GDP), timidín difosfato (TDP), ou citidín difosfato (CDP). Estes intermediarios activados coñécense como azucre-nucleótidos ou doantes de azucres. Moitas rutas biosintéticas utilizan mono- ou oligosacáridos activados por unha unión difosfato a lípidos, como o dolicol. Estes doantes activados serven despois como substratos de encimas chamados glicosiltransferases, que transfiren a unidade de azucre desde o doante activado a un nucleófilo aceptor (o substrato aceptor).
Atlas E
Atlas E, tamén coñecido co código SM-65E, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a primeira versión plenamente operativa do mísil.
Características
O Atlas E, unha versión mellorada do Atlas D, foi o primeiro Atlas operativo como mísil e foi despregado entre 1960 e 1966. Despois de ser retirados os mísiles foron usados como lanzadores orbitais. Usaba unha oxiva de reentrada Mk4 máis precisa e un sistema de propulsión (MA-3) mellorado. O sistema de guiado proporcionáballe un CEP de 600 m. Unha vez despregado estaba algo mellor protexido que o Atlas D, usando caixóns semienterrados para almacenalo durante a espera da orde de disparo. As versións modificadas para lanzamentos espaciais usaban guiado por radio (en lugar de guía inercial como nos mísiles), semellante ao dos Atlas D, e novos ordenadores de estado sólido con interface directa ao radar do foguete. Algúns foguetes Atlas usarían partes escollidas tanto do Atlas E como do Atlas F para acomodarse a misións espaciais concretas. Algúns dos Atlas E foron dotados do módulo MSD (Multiple Satellite Dispenser) para lanzar tripletes de satélites de recoñecemento NOSS 1.
Atlas E Altair
O Atlas E Altair (ou Atlas-E/-F Altair-3A) foi unha variante do Atlas E cunha segunda etapa formada por un foguete Altair 3 (tamén coñecida como Star 20). Foi lanzada unha única vez, con éxito, o 11 de abril de 1990, cos satélites POGS, SSR, TEX, SCE e PDD a bordo.
Atlas E MSD
O Atlas E MSD foi unha variante cunha segunda etapa MSD. Foi lanzada unha soa vez, rematando en fracaso, o 9 de decembro de 1980.
Atlas E OIS
O Atlas E OIS usou unha segunda etapa OIS (coñecida tamén como Star 27). Foi lanzada unha única vez, con éxito, o 13 de marzo de 1985.
Atlas E SGS-2
Os catro Atlas E SGS-2 usaban unha segunda etapa Star 48, coñecida tamén como SGS-2 ou SVS-2. Os catro lanzamentos, que tiveron lugar entre 1983 e 1985, foron exitosos e puxeron en órbita satélites do sistema GPS.
Atlas E SVS
Lanzouse un só Atlas E SVS, fallado, usando unha segunda etapa Star 37E, coñecida tamén como SVS-1, o 19 de decembro de 1981.
Atlas E Trident
Os dous Atlas E Trident que se lanzaron, ambos con éxito e en 1968, usaban unha segunda etapa Trident e foron utilizados en misións suborbitais para probar vehículos de reentrada atmosférica.
Relay Mirror Experiment
Relay Mirror Experiment, coñecido tamén polo seu acrónimo RME e como Losat-R (Low Altitude Satellite) e USA 52, foi un satélite artificial dos Estados Unidos construído pola empresa Ball Aerospace e lanzado o 14 de febreiro de 1990 mediante un foguete Delta 6920-8 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral
Hugh Laurie
James Hugh Calum Laurie, nado o 11 de xuño de 1959 en Oxford, é un actor, músico e escritor inglés, coñecido polo seu papel de Dr. Gregory House na serie televisiva House, M.D.
Relay Mirror Experiment
Características
O obxectivo de RME foi probar novas tecnoloxías relacionadas co reflexo desde o espazo de láseres disparados deste terra e validar e caracterizar cuestións como o apuntado, o seguimento e a dispersión dos feixes no contexto dun sistema de defensa contra mísiles. O experimento consistiu no disparo dun láser en terra cunha lonxitude de onda de 1064 micróns contra o satélite, consistente basicamente nun espello de 61 cm de diámetro, para reflectilo e alcanzar a un obxectivo situado tamén en terra, cunha distancia total recorrida polo láser de 1200 km. RME concluíu as probas con éxito, demostrando que tras unha etapa de calibrado un láser pode reflectirse desde o espazo mediante un espello con gran precisión e estabilidade.
RME foi inxectado nunha órbita inicial de 479 km de apoxeo e 459 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 43,1 graos. O control de actitude do satélite fallou inicialmente, téndose que apagar un dos volantes de inercia do mesmo. O primeiro experimento de reflexión tivo lugar o 26 de xuño de 1991. O satélite acabou reentrando na atmosfera terrestre e destruindose o 24 de maio de 1992.
Hugh Laurie
Formación
Laurie naceu e creceu en Oxford, onde asistiu ó Dragon School. Posteriormente acudiu ó Eton College, acabando finalmente no Selwyn College, pertencente á Universidade de Cambridge, onde estudou Arqueoloxía e Antropoloxía. O seu pai fora medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1948 en remo, e el formou parte do equipo de remo na universidade, participando na Competición Anual de Remo entre Oxford e Cambridge de 1980, resultando ese ano perdedora Cambridge.
Carreira artística
Obrigado a abandonar o remo durante un ataque de febre por mononucleose infecciosa, Laurie uniuse aos Cambridge Footlights, un club dramático universitario que produciu moitos actores e cómicos coñecidos. Alí, Laurie coñeceu a Emma Thompson, coa que mantivo unha relación sentimental; os dous seguen sendo bos amigos. Thompson presentoulle ó seu amigo Stephen Fry, co que compartiría escena en múltiples ocasións, como na serie Blackadder, protagonizada por Rowan Atkinson, emitida na TVG como A víbora negra.
O Terrado, Mosteiro, Ramirás
O Terrado é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 2 habitantes dos que 1 era home e 1 era muller, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Kipchoge Keino
Kipchoge Hezekiah Keino, nado en Kipsamo o 17 de xaneiro de 1940 é un atleta kenyano retirado, que ademais dirixiu o Comité Olímpico Kenyano (KOC) ata o 29 de setembro de 2017. Dúas veces campión olímpico, Keino foi un dos primeiros dunha longa listaxe de fondistas e mediofondistas de éxito do seu país, e inspirou moitos dos seus compatriotas a converterse na potencia do atletismo que son. En 2012, foi un dos vinte e catro primeiros atletas incluídos como membros iniciais do International Association of Athletics Federations Hall Of Fame.
Hugh Laurie
Carreira artística
No seu último ano universitario, en 1981, foi presidente do Footlights, mentres que Emma Thompson era a vicepresidenta.
Kipchoge Keino
Primeiros anos
Keino naceu en Kipsamo (Distrito Nandi). O seu nome, Kipchoge, é unha expresión nandi que significa "nado preto do almacén de gran". Os seus pais faleceron cando el era novo e foi criado por unha tía. Tras acabar a escola uniuse á policía de Kenya. Antes de dedicarse ao atletismo, xogou ao rugby.
Hugh Laurie
Carreira artística
Fry e Laurie formaron un dúo humorístico na serie da BBC A Bit of Fry and Laurie (1989-1995) e en Jeeves and Wooster (1990-1993). Tamén participaron en eventos de caridade, como ''Hysteria! 1, 2 & 3 e The Secret Policeman's Third Ball, Comic Relief'' de Amnistía Internacional. Colaboraron de novo na película Peter's Friends (1992) e xuntáronse para unha mostra retrospectiva en 2010 titulada Fry and Laurie Reunited.
Río Louro
O río Louro é un afluente do Miño, no seu tramo final, pola súa marxe dereita. Ten todo o seu percorrido na provincia de Pontevedra. Atravesa os concellos de Pazos de Borbén, Mos, Porriño, Salceda de Caselas eTui.
Kipchoge Keino
Carreira
Comezou a súa carreira internacional nos Xogos da Commonwealth de 1962 en Perth (Australia) onde foi undécimo nas tres millas. Nos Xogos Olímpicos de 1964 rematou quinto nos 5000 m e só perdeu a cualificación para a final dos 1500 m.
Hugh Laurie
Carreira artística
Laurie protagonizou a película de Thames TV Letters from a Bomber Pilot (1985) dirixida por David Hodgson. Este foi un papel de actuación serio, non de comedia, e a película foi dramatizada a partir das cartas do Oficial J.R.A. "Bob" Hodgson, un piloto do Comando de bombardeiros da RAF, morto en combate en 1943. Laurie apareceu na película de Spice Girls Spice World (1997) e tivo un breve papel como estrela convidada en Friends en "The One with Ross's Wedding" (1998).
Kipchoge Keino
Carreira
O 27 de agosto de 1965, Keino rebaixou o récord do mundo dos 3000 m en máis de 6 segundos ata 7:39.6 no seu primeiro inteno na distancia. Gañou dúas medallas (1500 e 5000 metros) nos primeiros Xogos Africanos. Ese mesmo ano rompeu o récord mundial dos 5000 m que tiña Ron Clarke, conseguindo 13:24.2. Nos Xogos da Commonwealth de 1966 en Kingston (Xamaica), gañou as carreiras da milla e das tres millas. Nos seguintes Xogos da Commonwealth, Keino gañou os 1500 metros e foi terceiro nos 5000.
Río Louro
Topografía
Nace a 400 metros de altitude, no concello de Pazos de Borbén, e desemboca no Miño en Pazos de Reis, xa no concello de Tui. A lonxitude total do río é de 30 km, e a súa conca cobre uns 174 km² de superficie.
Hugh Laurie
Carreira artística
As últimas aparicións cinematográficas de Laurie inclúen Sense and Sensibility (1995), adaptada e protagonizada por Emma Thompson; a película de acción real de Disney 101 Dalmatians (1996), onde interpretou a Jasper, un dos torpes criminais contratados para secuestrar o cachorros; A adaptación de Elton da súa novela Inconcibible, Maybe Baby (2000); Girl from Rio; a adaptación de 2004 de Flight of the Phoenix, e Stuart Little.
Kipchoge Keino
Carreira
Nos Xogos Olímpicos de 1968 na Cidade de México, gañou a medalla de ouro nos 1500 metros, vencendo ao favorito, o estadounidense e récord do mundo Jim Ryun, por 20 metros, a maior marxe de vitoria na historia da proba, e a medalla de prata dos 5000 metros. Catro anos máis tarde gañou o ouro nos 3000 metros obstáculos e a prata nos 1500 metros nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic. Retirouse en 1973. Apareceu na portada de outubro de 1968 da revista Track and Field News, primeiro número tralos xogos. Compartiu a portada do número de setembro de 1969 con Naftali Bon.
Río Louro
Xeoloxía
O río Louro aproveita unha fractura N-S na Depresión Meridiana, dando lugar ó val da Louriña. Recolle as achegas de numerosos regos procedentes da serra do Galiñeiro. O subsolo do fondo do val está composto de arxilas e areas mal drenadas, o cal, unido a un relevo moi tendido, produce fenómenos de impregnación.
Hidroloxía
O réxime do Louro é de tipo pluvial. As precipitacións medias na súa conca atinxen os 1.783 mm anuais, e pode superar os 2.000 mm na súa zona suroccidental. Ten un caudal medio de 8,44 m³/s.
Kipchoge Keino
Despois do deporte
Coa súa esposa, Phyllis Keino, dedicou significativos esforzos ao traballo humanitario en Eldoret, Kenya. Estableceron a Casa de Nenos Lewa para orfos, a escola de primaria KipKeino en 1999, e a escola de secundaria Kip Keino en 2009.
Hugh Laurie
Carreira artística
Laurie foi nomeado a un Premio Emmy polo seu papel en House en 2005. Aínda que non gañou, recibiu un Globo de Ouro tanto en 2006 como en 2007 polo seu traballo na serie e o premio Screen Actors Guild en 2007 e 2009. Laurie tamén recibiu un grande aumento de soldo, desde o que se rumoreaba que era unha suma media de cinco cifras a 350.000 dólares por episodio. Laurie non foi nomeado aos Emmys de 2006, ao parecer para indignación dos executivos de Fox, pero apareceu nunha intro onde parodiou o seu personaxe de House diagnosticando rapidamente ao anfitrión Conan O'Brien e despois procedeu a tocalo mentres este pedíalle axuda para chegar ao Emmys a tempo. Máis tarde falaría en francés mentres presentaba un Emmy con Helen Mirren, e desde entón foi nomeado en 2007, 2008, 2009, 2010 e 2011.
Cleopatra VII
Cleopatra Filopator Nea Thea, Cleopatra VII, nada contra o ano 69 a.C. e finada o 12 de agosto do 30 a.C., foi a última raíña de Exipto, da dinastía helénica dos Tolomeo, aquela que creou Tolomeo I Sóter, xeneral de Alexandre Magno.
Hugh Laurie
Carreira artística
Laurie foi elixido como Perry White, o editor do Daily Planet, no filme Superman Returns, pero tivo que abandonar o proxecto por mor do seu compromiso con House. En xullo de 2006, Laurie apareceu en Inside the Actors Studio, onde tamén interpretou unha das súas propias cancións cómicas, "Mystery", acompañándose ao piano. Participou no programa Saturday Night Live da NBC, interpretando nun sketch a muller dun home que acusa ao seu médico de ser deshonesto. esquerda|miniatura|336x336px|Hugh Laurie na 59ª edición dos Primetime Emmy Awards en setembro de 2007 En agosto de 2007, Laurie apareceu no documental de BBC Four Stephen Fry: 50 Not Out, filmado para conmemorar o 50º aniversario de Fry. En 2008, participou en Blackadder Rides Again e apareceu como o capitán James Biggs en Street Kings, xunto a Keanu Reeves e Forest Whitaker, e en 2009 como o excéntrico Dr. Cockroach no filme Monsters VS Aliens de Dreamworks. Tamén presentou Saturday Night Live por segunda vez no programa de Nadal no que cantou un rápido popurrí de panxoliñas para pechar o seu monólogo. En 2009, Laurie volveu ser estrela convidada noutro episodio de Family Guy, parodiando a Gregory House. En 2010, Laurie protagonizou o episodio de The Simpsons "Treehouse of Horror XXI".
O 8 de febreiro de 2012, Fox anunciou que a oitava tempada de House sería a última. O 13 de xuño de 2012, os medios anunciaron que Laurie estaba en negociacións para interpretar ao vilán en RoboCop, un remake do orixinal RoboCop de 1987 pero as negociacións fracasaron. En 2012, Laurie protagonizou unha longametraxe independente chamada The Oranges de lanzamento limitado. O New York Post considerou que estaba "de forma menos que ideal" no papel dun pai que ten unha aventura coa filla do seu veciño, interpretado por Leighton Meester. The Star-Ledger de Newark, Nova Jersey pensou que era "particularmente bo". Despois do final de House, Laurie tomou unha paréntese de tres anos do traballo cinematográfico e televisivo. miniatura|Laurie en 2012 Laurie estaba en negociacións para ser elixido para o papel de Blackbeard para a serie de 2014 Crossbones. Porén, o papel foi para John Malkovich. En 2015 volveu ao traballo televisivo en Veep como Tom James, un papel escrito especialmente para el despois de que o showrunner Armando Iannucci soubese que era fan do programa. Laurie continuou no programa até a derradeira tempada en 2019. Tamén en 2015 interpretou o vilán David Nix na película Tomorrowland. Laurie interpretou a Richard Onslow Roper na miniserie da BBC The Night Manager e foi nomeado a dous Emmy por ese traballo.
Laurie interpretou ao doutor Eldon Chance, un neuropsiquiatra forense con sede en San Francisco na serie de suspenso de Hulu Chance que durou dúas tempadas de 2016 a 2017. En 2018 Laurie tivo un pequeno papel na serie Holmes & Watson.
Cleopatra VII
Traxectoria
Era filla de Cleopatra V Trifea I e de Tolomeo XII Auletes, a quen herdou no trono á idade de 17 anos, xunto co seu irmán Tolomeo XIII (que contaba tan só con 12 anos), que sería o seu esposo, segundo requirimento das leis de reinado e sucesión do momento. Cleopatra é un nome grego que significa «o orgullo do seu pai».
Comezos do reinado
Cleopatra tiña varios irmáns: Berenice IV e Cleopatra VI como irmás máis vellas (ambas reinaron en vida do seu pai, ao cal expulsaran do reino), unha irmá máis nova chamada Arsínoe IV e dous irmáns máis novos chamados Tolomeo XIII e Tolomeo XIV. A educación de todos eles foi puramente grega, segundo costume tolemaico. Cleopatra foi o primeiro membro desta dinastía que aprendeu a falar o idioma exipcio; mais non só coñecía este idioma senón tamén o grego, o hebreo, o sirio e o arameo e talvez tamén o latín. Aprendeu así mesmo literatura, música, ciencias políticas, matemáticas, astronomía e medicina. Ademais tiña fama de ser unha muller moi bela e de modos doces e educados.
Nos tres anos do seu reinado, o seu irmán Tolomeo, aconsellado polos seus asesores Pothinus e Achelas, expulsou a súa irmá do trono e obrigouna a marchar para o exilio en Siria. Desde esta rexión Cleopatra pretendeu recuperar o trono, reunindo un bo exército para este fin, mais realmente non conseguiu nada até a chegada a Alexandría de Xulio César no ano 48 a.C.. Un ano despois, no 47, Tolomeo XIII morreu en combate e Xulio César proclamou a Cleopatra raíña absoluta de Exipto e ademais obrigouna a casar de novo co seu outro irmán máis novo, que tiña 12 anos e que sería Tolomeo XIV.
Como consecuencia da loita no mar entre a armada romana e a grega declarouse un grande incendio que chegou á cidade de Alexandría e o resultado final foi a perda de moitos e importantes edificios, entre outros o famoso Museo coa súa biblioteca.
Xulio César e Marco Antonio
Xa vimos como a familia real de Cleopatra desencadeara unha guerra civil entre os seus membros. Xulio César chegou a Exipto como xeneral romano para resolver esa cuestión e foi entón cando se deu a batalla no mar e o incendio de Alexandría. Despois de asegurar a Cleopatra no trono exipcio e casala co que foi Tolomeo XIV (o seu irmán máis novo), Xulio César regresou para Roma. Mais Cleopatra decidiu seguilo, para o cal se preocupou de deixar no reino un goberno seguro. En Roma viviu como concubina de César e alí naceu o seu fillo (que se supón o era tamén de Xulio César) ao que chamaron Cesarión. No ano 44 a.C. sucedeu o asasinato de César, proxectado e executado por un grupo de familias senatoriais republicanas que vían nel a ambición dun futuro rei, cousa que odiaban. Despois da súa morte, Cleopatra regresou co seu fillo a Exipto; dise que mandou envelenar o seu irmán, o rei Tolomeo XIV, e que converteu a Cesarión en co-rexente.
Marco Antonio era un xeneral e político romano, amigo de Xulio César, que fora comandante xefe no seu exército. Após o asasinato deste, perseguiu os culpábeis, Marco Bruto e Caio Casio e ademais soubo enfrontar o pobo romano contra eles e soubo gañar o apoio e a inclinación das xentes a favor del. Ao xurdir outros dous rivais, formaron un triunvirato. Desencadeouse desta maneira unha guerra civil entre os partidarios do triunvirato e os seguidores republicanos. Marco Antonio chamou na súa axuda á raíña Cleopatra, para que acudira coas súas naves a Tarso na actual Turquía, mais a raíña negouse a que Exipto entrase nunha guerra civil dos romanos. Marco Antonio decidiu entón viaxar a Exipto para falar directamente coa soberana e pedirlle explicacións. O resultado desta viaxe foi que ambos os personaxes se namoraron e que Marco Antonio decidiu quedar en Exipto ao lado de Cleopatra. Mais os asuntos de Roma reclamábano e no ano 40 a.C. tivo que regresar á capital do imperio. Alí cumpriu coa promesa de casar con Octavia, irmá de Caio César Octavio Augusto, o futuro primeiro emperador de Roma e sobriño neto de Xulio César. Octavio (que así se chamaba naquel tempo) era grande amigo de Marco Antonio, aínda que co tempo e os acontecementos, esta amizade viuse truncada.
Tras a marcha de Marco Antonio para Roma, Cleopatra deu a luz dous nenos xemelgos. No ano 36 a.C., Marco Antonio viaxou cunha expedición para Oriente para loitar contra os partos. Cleopatra reuniuse alí con el e alí tiveron o seu terceiro fillo. A campaña tivo tal éxito que decidiron celebralo en Alexandría onde quedaron a vivir, até que no ano 32 a.C., Octavio declarou a guerra a ambos, sublevou o pobo romano contra a má conduta de Marco Antonio e este divorciouse oficialmente de Octavia. Deuse entón a batalla de Accio, no 31, que foi un desastre para Marco Antonio e a frota de Cleopatra. Despois desta derrota e enganado por un falso informe sobre a morte de Cleopatra, Marco Antonio suicidouse, deixándose caer sobre a súa propia espada.
Río Louro
Fauna e flora
As características xeolóxicas do val explican a orixe da formación do ecosistema das gándaras de Budiño, formado por pequenas lagoas illadas, zonas inundables e bosques de ribeira. As gándaras teñen unha superficie de 834 hectáreas e un clima atlántico que favorece a variedade de especies de flora e de fauna. Pódense atopar aquí máis de 150 especies de vertebrados, 12 de réptiles e máis de 135 de aves.
Impacto ambiental
miniatura|dereita|260px|Río Louro ao seu paso polo [[O Porriño|Porriño, baixo a ponte da PO-331; á dereita, albergue xacobeo do camiño portugués.]]
A zona da Louriña foi elixida para localizar o Plan de Desenvolvemento Vigo-Porriño, que é un dos factores causantes da contaminación do río, xunto coa explotación industrial de canteiras de granito. O Louro convértese nun dos ríos máis contaminados de Galicia tralo seu paso polo polígono do Porriño.
O acordo asinado en 1994 entre o Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño e a Xunta de Galicia prevía a realización de obras de saneamento na conca do río Louro. Estas obras tiñan por obxecto a recollida das verteduras urbanas e industriais dos núcleos máis importantes das concas do río Louro, do río Caselas e do río Miño entre as confluencias dos ríos Caselas e San Martiño para seren tratadas na estación depuradora de Guillarei. No 2001 amplíase o acordo para acometer a interceptación de augas residuais no Porriño e nos ríos Caselas e Seixal. Considérase que estas infraestruturas contribuirán a facer posible o mantemento da vida piscícola do río Louro.
Patrick McCaw
Patrick Andrew McCaw, nado o 25 de outubro de 1995 en St. Louis, Missouri, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Filou Oostende belga.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, McCaw foi seleccionado na 38ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Milwaukee Bucks. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Golden State Warriors. O 6 de xullo de 2016, McCaw asinou o seu contrato de rookie cos Warriors.
McCaw asinou cos Cleveland Cavaliers o 30 de decembro de 2018. O 6 de xaneiro de 2019, foi cortado polos Cavaliers tras xogar tres partidos.
O 10 de xaneiro de 2019, McCaw asinou cos Toronto Raptors. O 9 de abril de 2021, McCaw foi cortado polos Raptors.
Kipchoge Keino
Despois do deporte
Polo seu traballo cos orfos, compartiu en 1987 o título de "Deportista do Ano" da revista Sports Illustrated con outros sete denominados como "Atletas que se preocupan". En 1996 foi incluído no Salón da Fama Mundial Humanitario do Deporte.
O Kipchoge Keino Stadium de Eldoret recibe o seu nome.
En 2007, recibiu un doutoramento honorífico en dereito pola Universidade de Bristol. Anteriormente, a Universidade de Egerton en Nakuru outorgáralle un grao honorífico. En xullo de 2012 recibiu maior recoñecemento por parte da cidade de Bristol xa que durante a súa presidencia do comité olímpico kenyano, este converteu Bristol na base de adestramento dos seus atletas na preparación dos Xogos Olímpicos de Londres. O concello de Bristol deulle o premio da liberdade da cidade, primeira persoa en recibir a honra dende Winston Churchill
O 5 de agosto de 2016, na cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro, Keino recibiu o primeiro Loureiro Olímpico polos seus destacados servizos ao movemento olímpico.
Cleopatra VII
Morte de Cleopatra
Octavio (o futuro emperador Augusto) acusara no ano 32 publicamente a Cleopatra de varios cargos moi graves: maxia, incesto, luxuria, adoración de ídolos animais… poñendo desta maneira na súa contra tanto o senado romano como toda a poboación. Dicíase que a mala conduta de Marco Antonio se debía aos embruxos desta raíña.
Os planos de Octavio eran tomar a raíña como prisioneira e levala a Roma para así demostrar a súa superioridade e a súa vitoria, mais non foi posíbel, xa que vendo o seu futuro como escrava talvez no seu propio país onde fora soberana, Cleopatra elixiu morrer e tomou a decisión de suicidarse. Pediu ás súas criadas Iras e Charmion que lle trouxesen unha cesta con froitas e que metesen dentro unha naia exipcia, a famosa áspide, responsábel da súa morte. Antes de morrer escribiu unha misiva a Octavio en que lle comunicaba o seu desexo de ser enterrada xunto a Marco Antonio.
Os fillos de Cleopatra
Despois da batalla de Accio e temendo o peor, Cleopatra quixo mandar o seu fillo Cesarión lonxe de Exipto cara ao sur, mais foi traizoado polo seu profesor particular, Rhodon, e foi asasinado por orde de Octavio.
O tema de Cleopatra
A súa vida e a súa morte, así como os seus amores cos dous personaxes romanos, Xulio César e Marco Antonio, serviron de inspiración a través dos tempos a literatos e cineastas. As obras máis famosas son Cleopatra e Marco Antonio (1606), de William Shakespeare, Todo por amor (1678), do autor teatral inglés John Dryden e César e Cleopatra (1901) de George Bernard Shaw. O cine deu a famosa película Cleopatra, protagonizada pola actriz Elizabeth Taylor.
En total, entre os anos 1540 e 1905, escribíronse: 200 obras de teatro, 5 óperas, 5 ballets, incluso un dos cómics do popular Astérix o galo estaba dedicado a ela e a súa historia Asterix e Cleopatra. Realizáronse pinturas e esculturas (Tépolo, Regnault etc.). Os cineastas Méliès Mankiewicz e Cecil B. De Mille dedicáronlle boas producións. No 2001 o Museo Británico dedicoulle unha exposición e con ese marco houbo un interesante debate sobre a súa beleza. E ademais de todo isto, existe unha marca de cigarros que leva o seu nome.
Barua
Barua é un filme kenyano de 2019 dirixido por Maia Lekow e Chris King. Foi escollido como candidato de Kenya para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cleopatra VII
O tema de Cleopatra
Na Universidade de Beiging produciuse o sorprendente descubrimento dunha lousa coa figura de Cleopatra en relevo vestida de home. É a terceira imaxe da raíña exipcia que aparece baixo esta roupaxe, o que fai pensar aos investigadores na súa razón de ser. Algúns afirman que as raíñas exipcias vestían de home para aumentar o efecto do seu poder a través da masculinidade. Segundo outros, Cleopatra aparece vestida de home pola simple preguiza dos artistas que realizaron os gravados.
Barua
Sinopse
Un home novo visita a vila da súa avoa para descubrir que foi acusada de bruxería.
Cleopatra VII
O tema de Cleopatra
No ano 2007 fíxose pública a descuberta da posible tumba de Cleopatra e Marco Antonio en Tabusiris Magna, un templo afundido baixo o mar a 30 quilómetros de Alexandría.