Cazacarros
Alemaña
miniatura|250px|[[Panzerjäger I]] Os primeiros cazacarros alemáns foron os Panzerjäger ("cazadores de carros") que tomaron un canón anti-carro existente e o montaron nun chasis conveniente para conseguir mobilidade, normalmente con blindaxe só por tres lados para darlle protección á tripulación. Por exemplo, 202 carros lixeiros Panzer I obsoletos foron modificados retirándolles a torreta e reconstruídos como o auto-propulsado Panzerjäger I cun canón anti-carro Skoda de 47 mm. De xeito semellante, usáronse carros Panzer II na fronte oriental. Canóns anti-carro de 76,2 mm soviéticos capturados montáronse en chasis de Panzer II modificados, producindo o Marder II. A montaxe máis común foi un canón anti-carro alemán de 75 mm no chasis do Panzer 38(t) checo, para producir o Marder III. O chasis do Panzer 38(t) tamén foi usado para fabricar o Jagdpanzer 38 'Hetzer', un cazacarros de casamata. A serie Panzerjäger continuou ata o Nashorn equipado cun canón de 88 mm. miniatura|left|250px|[[Sturmgeschütz III]] Os cazacarros alemáns baseados no Panzer III e posteriores carros de combate destacaron por ter máis blindaxe que os seus homólogos con torreta. Un dos cazacarros alemáns máis exitosos foi realmente deseñado como un canón auto-propulsado, o Sturmgeschütz III. Baseado no chasis do Panzer III, o Sturmgeschütz III foi orixinalmente equipado cun canón de baixa velocidade, e asignóuselle aos corpos de artillería para apoio de fogo á infantería. Posteriormente, tras atoparse con carros soviéticos, reinstalóuselle un canón anti-carro curto de alta velocidade, normalmente cun freo de boca, permitíndolle actuar como cazacarros. O Sturmgeschütz III dende a súa orixe utilizou unha nova estrutura de casamata cun deseño integrado semellante ao do último Jagdpanzer para encerrar completamente á tripulación. Foi empregado como apoio á infantería e en operacións acoirazadas de ataque, ademais de ter un papel defensivo anti-carro. O StuG III foi o vehículo blindado alemán máis producido durante a guerra, cunhas 9.400 unidades fabricadas dende xaneiro do 1940 ata marzo de 1945. 250px|miniatura|[[Jagdpanther]] Aínda que os primeiros Panzerjäger levaban armas máis efectivas que os carros nos que estaban baseados, xeralmente faltáballes protección para a tripulación, tras blindar fortemente superestruturas co teito aberto. Ao formato de teito aberto dos vehículos Panzerjäger sucedeulle o do Jagdpanzer, que montaba o canón nunha estrutura de casamata, pechando completamente o compartimento da tripulación nunha blindaxe que cubría todo o casco. O primeiro destes Jagdpanzers foi o Ferdinand (posteriormente bautizado como Elefant), un cazacarros de 70 toneladas fabricado a partir dos 91 Porsche VK4501{P) xa producidos, montando un canón longo de 88 mm nunha casamata engadida. Porén, o Elefant resultou ser pouco fiable mecanicamente e difícil de manobrar, e unha vez que todos os 91 "Porsche Tiger" foron convertidos non se fabricou ningún máis. O exército alemán tivo máis éxito co Jagdpanther. Introducido a mediados de 1944, este cazacarros foi considerado o mellor dos deseños con casamata dos Jagdpanzer . Contaba co mesmo potente canón PaK 43 de 88mm usado no pouco manexable Elefant, agora montado sobre o chasis do carro medio Panther, proporcionando unha mellorada capacidade de penetración nun vehículo de peso medio.