cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wozzeck
Música en escena
Nas súas notas, Berg sinala que os músicos da banda poden ser tomados da orquestra principal, e mesmo vai máis aló indicando exactamente onde poden marchar os músicos cunha nota ao pé da páxina cerca do final da 2ª escena do 1º acto)
Banda na taberna (Acto 2, Escena 4):
Acto I
Cinco pezas características
Acto II
Sinfonia in cinque movimenti
Acto III
Seis invencións
Gravacións
No sitio web Operadis aparecen 32 gravacións da ópera. A seguinte selección está realizada incluíndo as mencionadas en La discoteca ideal de la ópera, e La discoteca ideal de música clásica.
Influencia
Wozzeck é unha obra de grande influencia na historia da ópera que ten deixado unha pegada indeleble. O concepto de ópera de tema social, a historia dun home ao bordo da loucura, a inclusión de formas instrumentais na ópera, a alusión á música popular e banal, o xogo tonal-atonal, en fin, todas elas teñen sido ideas atractivas e inspiradoras empregadas por compositores posteriores.
Temos Dantons Tod (outro drama de Büchner) de Gottfried von Einem, Die Soldaten de Bernd Alois Zimmermann (drama de Jakob Lenz), Jakob Lenz de Wolfgang Rihm (tamén de Büchner), Lear de Aribert Reimann; Reigen de Philippe Boesmans (drama de Arthur Schnitzler); e mesmo Peter Grimes de Benjamin Britten, Bomarzo de Alberto Ginastera e Eight Songs for a Mad King de Peter Maxwell Davies.
Eleccións municipais na Teixeira
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Teixeira dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Teixeira]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Teixeira desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Daily
The Daily foi un periódico xeralista en lingua inglesa estadounidense deseñado especialmente para o iPad, o segundo totalmente dixital despois de The Project de Richard Branson. Pertencía a News Corporation e pretendía ser exclusivamente dixital, diferenciándose dos xornais en papel pola potenciación de contidos interactivos.
Traxectoria
Aínda que, orixinalmente, o lanzamento estaba previsto para o 19 de xaneiro de 2011 en San Francisco, o inicio da súa publicación foi adiado por News Corporation e Apple até o 2 de febreiro de 2011 no Museo Solomon R. Guggenheim en Nova York. O acceso a un único número custaba 14 centavos de dólar e existía unha subscrición semanal que custaba 0,99 dólares mentres a anual era de 39,99 dólares.
En xullo de 2012, a revista foi colocada baixo a análise polos malos resultados económicos que ofrecía, pois a pesar de que conseguiu máis de 100.000 suscripcións de pagamento, a revista perdeu no primeiro trimestre uns 10 millóns de dólares, que xunto aos 30 millóns de custe da súa creación, supuña máis de 40 millóns.
O 3 de decembro de 2012, News Corporation anunciou que o periódico remataría as súas operacións o 15 de decembro como parte dun proceso de reorganización de News Corporation.​ O xerente do grupo, Ruperte Murdoch afirmou que o xornal dixital "non puido atopar unha audiencia o suficientemente grande como para nos convencer de que o modelo de negocio fose podía ser sostible a longo prazo".
A partir de entón o seu enderezo web redirixe cara ao sitio do New York Post.
Calvin Murphy
Calvin Jerome Murphy, nado o 9 de maio de 1948 en Norwalk, Connecticut, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou durante os seus trece anos de carreira nos San Diego / Houston Rockets da National Basketball Association (NBA). Actualmente traballa no equipo de televisivo de Root Sports dos Rockets. Cunha altura de 1,75 m, Murphy é o xogador máis baixo en formar parte do Basketball Hall of Fame e en participar nun All-Star.
Profesional
A pesar desas cifras na súa etapa universitaria, e quizais por militar nunha universidade de segunda fila, non foi elixido no Draft da NBA de 1970 até a primeira posición da segunda rolda (posto 18 total), polos San Diego Rockets, equipo que ao ano seguinte se mudaría á cidade texana de Houston. Na súa primeira tempada, tras facer 15,8 puntos e 4 asistencias por partido, foi incluído no mellor quinteto de rookies. Durante as súas trece temporadas como profesional foi acumulando récords do seu momento, como o de mellor porcentaxe de tiros libres da historia da liga cando conseguiu un 95,8% (206 de 215 tiros libres). Tamén foi o máximo anotador histórico dos Rockets, até a chegada de Hakeem Olajuwon. Conseguiu chegar ás Finais da NBA en, perdendo ante os Boston Celtics en 6 partidos. No total da súa traxectoria profesional, fixo unha media de 17,9 puntos e 4,4 asistencias por partido, cun 89,2% en tiros libres. En 1993 foi incluído no Basketball Hall of Fame.
Gävle
Gävle é unha cidade que se atopa no país escandinavo de Suecia,concretamente situada no condado de Gävleborg.
Esperón, Tabeaio, Carral
Esperón é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 43 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 19 eran homes e 24 eran mulleres.
Gävle
Datos xeográficos
En 2017 a poboación alcanzaba os 100 603 habitantes. Abarca unha superficie de 1,485.1 km². Gävle atópase situada no Mar Báltico preto da desembocadura do río Dalälven.
José Ramón Villamarín Pallín
José Ramón Villamarín Pallín, nado en Cirio (Pol) o 13 de xaneiro de 1881 e finado en Mondoñedo o 1 de novembro de 1967, foi un perito agrícola, xornalista e político galego.
Traxectoria
Perito agrícola instalado en Mondoñedo. Foi un dos líderes da Federación Mindoniense de Sociedades Agrarias Católicas xunto con José González Redondo e Antonio Maseda Bouso. Logo da destitución do alcalde José María Álvarez-Mon, foi nomeado alcalde de Mondoñedo por Real Orde a finais de outubro de 1920. En 1921 fundou o semanario Justicia. A principios de 1923 foi nomeado concelleiro e elixido primeiro tenente de alcalde. Na República foi elixido concelleiro en 1931 pola Derecha Liberal Republicana. Foi presidente do Comité republicano progresista de Mondoñedo. Suspendido como concelleiro, foi reposto no cargo en xuño de 1934. Logo do triundo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi reposto como concelleiro e elixido alcalde de Mondoñedo o 4 de marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto e trasladado ao Cárcere de Lugo. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión con José Sánchez Gacio, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero Villalba, Alfredo Martínez Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria o 10 de abril de 1938, foi condenado a 6 anos e 1 día de prisión.
Vida persoal
Casou en Mondoñedo con Alicia Taladrid Pérez en 1912. Foi padriño e pai adoptivo de Alicia Tella-Villamarín Ferreiro.
Mende, Becín, Guitiriz
Mende é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 10 mulleres, o non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1980
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 5 de outubro de 1980 no circuíto de Watkins Glen de Watkins Glen, Nova York. Foi a 14ª carreira da tempada de Fórmula Un de. Esta carreira tamén se coñece como o Gran Premio do leste dos Estados Unidos co fin de distinguila da Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, celebrada o 30 de marzo de 1980 en Long Beach (California).
Foi a última carreira da tempada de Fórmula Un. A carreira foi o 30 Gran Premio dos Estados Unidos, e o 20º e último durante nove anos, que se celebrou en Watkins Glen. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de 5´435 quilómetros para unha distancia total de carreira de 321 quilómetros.
Cala Montgó
250px|miniatura|Vista da Cala Montgó desde punta Ventosa. A cala Montgó é unha enseada que se atopa no municipio de Torroella de Montgrí, na provincia de Xirona, aínda que está máis preto do núcleo de l'Escala.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1980
A carreira foi gañada polo novo campión do mundo, o piloto australiano Alan Jones, pilotando un Williams FW07B. Foi a quinta vitoria de Jones da tempada oficial e o sexto dos sete Grandes Premios (incluíndo España e Australia) que ía gañar nesa tempada. Jones gañou por catro segundos sobre o seu compañeiro de equipo o arxentino Carlos Reutemann con piloto francés Didier Pironi terminando terceiro no seu Ligier JS11 / 15.
Resumo da carreira
A primeira tempada no Campionato de Frank Williams como escudaría e a undécima como propietario, terminou cunha nova vitoria do líder do equipo e novo campión do mundo de pilotos Alan Jones, este foi o último Gran Premio que se celebrou na histórica pista de Watkins Glen nos outeiros ao pé de Seneca Lake. A desaparición de Glen produciuse logo e que os intentos de rexurdir a pista demostraron non ser suficientes, as zonas de seguridade quedaron pequenas para as novas velocidades, e a asistencia non era a que fora, ata esta carreira estivera en dúbida ata xusto un mes antes.
Cala Montgó
Características
Xeoloxicamente corresponde aos contrafortes máis setentrionais do macizo do Montgrí, sendo a cala máis accesible e grande das que se poden encontrar neste tramo forestal da Costa Brava. Orientada ao levante e polo norte culmínaa a punta Montgó (96 msnm), coroada por unha torre de vixía fortificada da idade moderna. Ao sur, pecha a cala a punta Milà a 1,1 km da praia.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1980
Resumo da carreira
No fin de semana do último Gran Premio da tempada a gran sorpresa foi a clasificación do Alfa Romeo do italiano Bruno Giacomelli, que foi o máis rápido nas sesións do venres e sábado, cunha media de 208´502 km/h. O italiano logrou a única pole das súas 69 carreiras, e a primeira para Alfa Romeo desde, logrouna por tres cuartos de segundo sobre un grupo formado por Nelson Piquet no Brabham, Carlos Reutemann no Williams, Elio de Angelis no Lotus e Jones no segundo Williams.
O día da carreira ameazaba choiva, pero non apareceu. Alain Prost, que completaba a súa primeira tempada de F1, sufría os efectos dun accidente na cualificación do sábado, e foi substituído despois da warmup polo holandés Jan Lammers. Ao comezo, Giacomelli saíu ben e lideraba na primeira curva. Jones pasou desde a quinta posición da grella ata a segunda posición entrando na curva un, pero non puido manter a súa progresión. Trompeou sobre a terra, recompúxose e continuou, terminando a primeira volta no décimo cuarto lugar.
Cala Montgó
Características
A maior parte da costa está rodeada por escarpados acantilados calcáreos, a praia é de area fina. As augas son transparentes e tranquilas, xa que se encontran resgardadas dos temporais de tramontana, tan habituais no Empordà.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1980
Resumo da carreira
Ao final da volta, Giacomelli abrira unha brecha con Piquet, seguido de Reutemann, Didier Pironi, de Angelis e Héctor Rebaque. En dúas voltas máis, o Alfa adiantouse dous segundos e medio. Mentres tanto, Jones estaba loitando para remontar, e na volta 7, xa estaba detrás do McLaren de John Watson, tratando de tomar o sétimo lugar. Watson mantívoo baixo control ata a décima volta, cando logrou pasalo, Jones foise a por de Angelis e Pironi.
Giacomelli seguiu marcando un ritmo uniforme, e a súa vantaxe era de dez segundos na volta 21, Reutemann ameazaba a Piquet, cuxos pneumáticos estaban empezando a desfalecer. Jones alcanzara a De Angelis, e na seguinte volta, estaba quinto.
A presión de Reutemann, e o aumento da falta de adherencia do Brabham, provocaron que finalmente Piquet, na volta 26, fixera un trompo na primeira curva. Na saída de pista danou un faldrón, e retirouse logo de chegar aos boxes. Tres voltas máis tarde, Jones pasou a Pironi poñéndose terceiro, o Ligier tamén sufría o desgaste dos pneumáticos.
Cala Montgó
Accesos
Dende o paseo marítimo de L'Escala, pódese acceder a pé por un camiño de rolda. Tamén se pode acceder en coche, a un quilómetro do porto deportivo de L'Escala. Segundo se vai chegando pola estrada de acceso, encóntranse varios cámpings.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1980
Resumo da carreira
O único coche entre Jones e o líder agora era o do seu compañeiro de equipo Reutemann, pero co campionato de pilotos xa en mans de Jones, non habería ordes de equipo. Pero o arxentino tiña subviraxe provocado polo desgastado pneumático dianteiro esquerdo, e Jones pasouno facilmente na volta 30 e puxo a súa mirada en Giacomelli, agora con 12 segundos de vantaxe. O Alfa Romeo vermello e branco correu ata deterse no inicio da volta 32 con problemas eléctricos. Unha vez á cabeza, Jones foi máis e máis rápido, para rematar facendo un 1:34.068 na volta 44, mellor que o seu tempo de cualificación.
Cala Montgó
Accesos
Por esta praia pasa o camiño de rolda, actualmente denominado GR 92, que percorre o litoral catalán dende Portbou, xunto á fronteira francesa, ata Ulldecona, no sur, pasando polo delta do Ebro.
O Outeiro, Refoxos, Silleda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Refoxos no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 7 habitantes, deles 4 eran homes e 3 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Moeiro, Becín, Guitiriz
Moeiro é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
A Eirexa, Tabeaio, Carral
A Eirexa é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Neste lugar está situada a igrexa de San Martiño de Tabeaio.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Coltan
miniatura|220px|Coltán. O coltan é unha mestura de dous minerais: columbita e tantalita. Da columbita extráese o niobio e da tantalita, o tántalo. Este último é un metal de alta resistencia térmica, electro-magnética e corrosiva e por tales capacidades o seu uso está moi difundido na composición de dispositivos electrónicos: teléfonos móbiles, ordenadores, GPS, consolas, MP3, MP4, reprodutores de DVD, satélites... O niobio é semellante ao tántalo, alén do potencial como hipercondutor. Ambos os metais foron e continúan sendo fundamentais para o avance tecnolóxico da comunicación portátil.
Historia e características
A minaría de columbita-tantalita provoca grandes impactos no medio ambiente tropical do Congo, especialmente se non se toman as debidas medidas de mitigación ambiental (feito obvio no medio dunha rexión en guerra), a pesar de se encontraren as minas próximas ou dentro de parques nacionais. A obtención deses materias para elaborar compoñentes electrónicos é complexa e cara. Ambos os metais son extremadamente caros e raros na natureza.
Países produtores
O principal produtor de coltan é a República Democrática do Congo con cerca do 80% das reservas mundiais estimadas, aínda que existen reservas probadas ou en explotación no Brasil co 5% das reservas, Tailandia tamén cun 5% e Australia con outro 5%. No Brasil, as maiores reservas de tantalita encóntranse nos estados de Roraima (sobre todo no sur do estado) e no Amapá.
Evaristo Antonio Mosquera
Traxectoria
Foi profesor de Matemáticas do Instituto de Monforte de Lemos e catedrático dos institutos de Palencia (1871), Ourense (1882) e Pontevedra (1887), do que foi nomeado director en 1891. Foi redactor de La Constancia e La Perseverancia de Pontevedra e colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana.
Another Side of Bob Dylan
Another Side of Bob Dylan é o cuarto álbum de estudio do músico estadounidense Bob Dylan, publicado o 8 de agosto de 1964 a través do selo Columbia Records.
O álbum desvíase do estilo máis concienciado socialmente que Dylan desenvolvera no seu anterior traballo, The Times They Are A-Changin'. O cambio provocou críticas dalgunhas importantes figuras da comunidade folkThe change prompted criticism from some influential figures in the folk community – o editor de Sing Out!, Irwin Silber, queixouse de que Dylan "perdera dalgún xeito o contacto coa xente" e quedou atrapado pola "parafernalia da fama".
A pesar do cambio de temática do álbum, Dylan interpretou a totalidade de Another Side of Bob Dylan en solitario, ao igual que nos anteriores traballos. Ademais da guitarra acústica e a harmónica habituais, Dylan introduce o piano no tema "Black Crow Blues". Another Side of Bob Dylan acadou o número 43 nos Estados Unidos e chegou ao 6 nas listas británicas en 1965.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Bob Dylan.
Aida Folch
Aida Benítez Folch, nada en Reus (Tarragona) o 24 de novembro de 1986, coñecida como Aida Folch, é unha actriz española.
Traxectoria
Desde pequena cursaba teatro na escola nunha compañía chamada Llop's teatre como actividade extraescolar. Tamén os sábados estudaba interpretación no centre de Lectura de Reus. Alí descubriría que a súa paixón era actuar. En 1998 apuntouse nunha axencia de publicidade onde viaxaba de Reus a Barcelona para facer audicións para anuncios de televisión, pero a súa primeira oportunidade chegoulle no ano 2000, cando foi a elixida entre 3 000 nenas de todo o país para protagonizar a produción española El embrujo de Shangai, do gañador do Óscar Fernando Trueba. Tiña catorce anos e pouco tempo despois Fernando León de Aranoa elíxea tamén para a premiada película Os luns ó sol.
Despois intervén en Aquitania, La mirada violeta, Fin de curso, Salvador, Las vidas de Celia e 25 kilates, entre outras. Tamén traballa en telefilmes como Con el 10 en la espalda, Inocentes, No estás sola, Sara, Morir en 3 actes ou Volveremos. En 2008 dáse a coñecer co personaxe de Françoise na exitosa serie Cuéntame cómo pasó.
Traballou no estranxeiro coa superprodución histórica Henri 4, un filme alemán de Jo Baier e en Mi universo en minúsculas, unha produción mexicana.
En 2012 protagoniza El artista y la modelo, de Fernando Trueba, unha película rodada integramente en francés onde traballa con Jean Rochefort e Claudia Cardinale.
Gondar, Etiopía
miniatura|300px|Baños de Fasilides en Gondar: celebración do Timket (a [[Epifanía da Igrexa Ortodoxa Tewahido de Etiopía).]]
Gondar ou Gonder (en amhárico: ጎንደር Gōnder, antigamente ጐንደር Gʷandar, pronunciación moderna Gondar) é unha cidade de Etiopía.
Foi unha antiga capital imperial de Etiopía e da provincia histórica de Begemder. Por esta razón a antiga provincia de Begemder é chamada frecuentemente Gondar.
Xeografía
Encóntrase situada na zona de Semien Gondar, da rexión de Amhara, ao norte do lago Tana, na beira de río Angereb, e ao suroeste das montañas Simen, a 2 133 m sobre o nivel do mar.
Ten unha superficie de 40,27 km2 e a súa poboación era de 194 773 habitantes en 2005.
Historia
miniatura|300px|Interior da Igrexa Debre Berhan Selassie, en Gondar. miniatura|300px|Vista da cidade desde o "hotel Goha". miniatura|300px|Castelo de Fasilides.
Até o século XVI, os emperadores de Etiopía non vivían nunha cidade ou capital administrativa. O emperador e a súa corte vivían en tendas en campamentos reais temporais, e movíanse por todo o reino coa familia real, a garda real, os cortesáns e os servizo, dependendo para o seu abastecemento do gran das poboacións veciñas e da leña dos bosques. A única excepción foi o reinado do emperador Zara Yaqob, que fundou a cidad de Debre Berhan no ano 1456, a ver unha luz misteriosa no ceo.
O emperador Minas, no ano 1559, foi o primeiro dos reis de Etiopía que empezou a pasar a estación das chuvias cerca do lago Tana, volvendo unha e outra vez cada temporada ao mesmo lugar, que acabou transformándose nunha cidade florecente. Os campamentos temporais tamén se desenvolvían, converténdose en pouco tempo en cidades, como Emfraz, Ayba, Gorgora e Dankaz.
Gondar foi fundada polo emperador Alam Sagad ou Fasilidas no ano 1635 (aínda que algúns autores atribúen a súa fundación ao emperador Sertse Dingil, en 1580).
Gondar desenvoilveuse como unha cidade mercado e agrícola. Había unha superstición que afirmaba naquela época que o nome da capital tiña que empezar coa sílaba 'Gʷa' (que en pronunciación moderna é 'Gʷe'; Gonder orixinalmente chamábase Gʷandar), isto tamén contribuíu ao desenvolvemento de Gorgora (fundada como Gʷargʷara), nos séculos posteriores ao XVII. A tradición tamén afirmaba que un búfalo levara ao emperador Fasilidas até un estanque cerca do que vivía un "ancián e veneráble ermitán" quen lle dixo ao emperador que debía construír a súa capital nese lugar. Fasilidas fiso que se secara o estanque e sobre el construíu o seu castelo.
O emperador tamén madu construír un total de sete igrexas; as dúas primeiras, Fit Mikael e Fit Abbo, foron construídas para agradecer o final de epidemias locais. Os seguientes cinco emperadores tamén construíron os seus palacios na cidade.
Durante o século XVII, a poboación da cidade estimábase en máis de 60 000 habitantes, e era a segunda cidade máis grande do mundo por poboación. No ano 1678, o bispo Hovannes de Armenia, que visitaba a cidade, dixo dela que "era dúas veces máis grande que Istambul ".
Moitos dos edificios deste período aínda existen, pese a que o século XVIII foi unha época de loitas e desordes civís, e a cidade iniciou a súa decadencia.
Gondar foi a capital de Etiopía até que o emperador Teodoro II trasladou a capital imperial a Magadala (despois de despoboar a cidade pola forza, e de destruír unha gran parte das súas infraestruturas), tras ser coroado emperador en 1855. Abdallahi ibn Muhammad saqueou Gondar cando invadiu Etiopía en 1887.
A cidade desenvolveuse baixo a ocupación italiana. Durante a segunda guerra mundial as forzas Italianas repregáronse e defenderon Gondar en noveembro de 1941 despois da caída de Adís Abeba en poder do exército británico.
Gondar foi capturada en marzo de 1991 polas forzas do Frente Democrático Revolucionario do Pobo Etíope, na Operación Tewodros, ao final da Guerra Civil de Etiopía.
Importacia cultural e turística
A cidade é hoxe unha das maiores atraccións turísticas do país, xa que conta con moitas ruínas e castelos da época en que foi a capital do imperio.
Gondar é tamén un notábel centro de ensino eclesiástico da Igrexa Ortodoxa etíope.
Patrimonio da Humanidade
En 1979 a cidadela de Fasil Ghebi, recinto real amurallado do século XVII desde o que os emperadores de Etiopía reinaron sobre todo o imperio, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco, xunto con outros monumentos da cidade e a súa contorna. Fasil Ghebi é un exemplo único dun estilo particular de arquitectura, chamado estilo de Gondar, no que, sobre unha base local árabe intégranse influencias do estilo barroco europeo, introducido polos misioneiros portugueses, e as técnicas arquitectónicas indias da cocción do cal, achgadas polos mestres construtores chegados de Goa.
O recinto real de Fasil Ghebi está rodeado por unha muralla de 900 m de lonxitude con 12 portas e dúas pontes. No seu interior agrúpanse varios edificios históricos:
Ademais de Fasil Ghebi, tamén se incluíron no Patrimonio da Humanidade:
miniatura|300px|Vista xeral de edificios medievais. miniatura|300px|Centro da cidade.
Outros puntos de interese
Tamén cabe destacar o Palacio de Ras Mikael Sehul.
A parte baixa da cidade mostra na súa arquitectura a influencia da ocupación italiana desde finais dos 30. A praza principal na que hai tendas, un cine e edificios públicos dun estilo simple italiano moderno, é claramente distintiva pese a construcións posteriores e ao abandono en que caeu.
As casas e os edificios de apartamentos nun barrio adxacente, que no seu día foron vivendas dos oficiais italianos da ocupación, tamén son un punto de interese.
A Universidade de Gondar, na que está a principal Facultade de medicina de Etiopía.
A cidade conta co aeroporto de Azezo (OACI código HAGN), IATA código GDQ).
Cidades irmás
Gondar está irmandada con:
Judith Resnik
Judith Arlene Resnik, nada en Ohio o 5 de abril de 1949 e finada o 28 de xaneiro de 1986 no accidente do transbordador espacial Challenger, foi unha astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-41-D e STS-51-L.
Traxectoria
Resnik graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universidade Carnegie-Mellon en 1970 e tiña un doutoramento na mesma materia pola Universidade de Maryland en 1977.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
miniatura|right|[[Juan Manuel Fangio gañou o campionato mundial de pilotos de nun Maserati 250F.]]
Judith Resnik
Traxectoria
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-41-D e STS-51-L e falecendo nesta última durante a engalaxe do transbordador espacial Challenger.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957 foi o oitavo campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 8 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 13 de xaneiro, e finalizou o 8 de setembro. Juan Manuel Fangio gañou o seu cuarto título consecutivo, o quinto da súa carreira.
Judith Resnik
Carreira
Despois de graduarse en Carnegie  Mellon, traballou como enxeñeira de deseño en proxectos de mísis e radares en RCA Corporation ​ e gañou o Premio ao Programa de Estudos de Posgrao. Realizou o deseño de circuítos para a división de mísiles e radares de superficie. No seu período con RCA traballou para a Armada estadounidense construíndo circuítos integrados feitos a medida para os sistemas de control de radar de antenas en fase e logo desenvolveu compoñentes electrónicos e software para os programas de sistemas de telemetría e foguetes sonda da NASA. Un artigo académico que escribiu sobre circuítos integrados de propósito especial chamou a atención da NASA. ​
En 1977, cualificouse como piloto de aviación profesional mentres completaba o seu doutoramento. Despois de unirse á NASA, pilotou o Northrop  T-38 Talon. O astronauta Jerome Apt describiuna como “unha excelente piloto e unha  magnifica operadora no espazo”​.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Resumo
Fangio decidiu de novo cambiar de equipo, uníndose a Maserati antes do inicio da tempada. O equipo de Ferrari, con Peter Collins, Eugenio Castellotti e a volta de Mike Hawthorn, non gañou unha carreira. Castellotti e Alfonso de Portago morreron en accidentes, facendo deste ano un verdadeiro desastre para Ferrari.
Judith Resnik
Carreira
Cando traballaba no seu doutoramento, tamén colaborou como membro investigador en enxeñería biomédica no Laboratorio de Neurofisiología dos Institutos Nacionais de Saúde de 1974 a 1977. ​ Foi enxeñeira de sistemas sénior de Xerox Corporation en desenvolvemento de produtos en California.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Resumo
O home ao que substitúe Fangio en Maserati, Stirling Moss, trasladouse a Vanwall, o equipo revelación. Entre Fangio e Moss gañaron todos os Grandes Premios da tempada, agás Indianápolis, catro vitorias de Fangio por tres de Moss.
Judith Resnik
Carreira
En xaneiro de 1978, foi recrutada aos 28 anos no Corpo de Astronautas da NASA, unha das seis mulleres seleccionadas de entre 8.000 solicitantes. O programa para atopar mulleres astronautas foi desenvolto pola actriz Nichelle Nichols, quen ofreceu o seu tempo como voluntaria.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Resumo
Os puntos do campionato eran entregados ás 5 primeiras posicións (8, 6, 4, 3, 2). Ademais dábase 1 punto extra pola volta máis rápida. Para o campionato do mundo só contaban os mellores cinco resultados das oito carreiras. É preciso ter en conta que nos coches compartidos os puntos dividíanse en partes iguais entre os pilotos, sen importar cantas voltas dera cada condutor ao volante.
Judith Resnik
Carreira
Ao unirse ao programa de astronautas da NASA, adestrou intensamente e con gran determinación, enfocándose particularmente na súa condición física. Sentiuse profundamente decepcionada cando non se converteu na primeira muller estadounidense no espazo. Durante o adestramento, asumiuse que ela ou Sally Ride converteríanse na primeira muller no espazo, xa que eran as únicas aprendices que recibían "o tipo de asignacións técnicas que realmente as preparaban para o voo", como o traballo de RMS e as tarefas de CAPCOM.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Resumo
Ao final do ano anunciouse que Fangio non regresaría na seguinte tempada. Maserati tamén se retirou, alegando razóns económicas. Este foi tamén o último ano no que se outorgaron puntos para as unidades compartidas.
Equipos e pilotos
miniatura|150px|Juan Manuel Fangio gañou o seu 5º e último campionato de pilotos, pilotando para o equipo oficial de Maserati
Judith Resnik
Carreira
Foi a segunda muller estadounidense no espazo, despois de Sally Ride, e a cuarta en xeral. Tamén foi a primeira astronauta xudía estadounidense, a primeira muller xudía e, ata ese momento, a segunda persoa xudía en ir ao espazo (despois de Boris Volynov da Unión Soviética).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de. A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.
Judith Resnik
Carreira
En 1988 a Unión Astronómica Internacional nomeu un cráter na súa honra, o cráter Resnik.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957
Clasificación do Mundial de Construtores de 1957
O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958.
Epyx
Epyx, Inc. foi unha empresa de desenvolvemento e publicación de videoxogos, fundada en 1978, declarouse en quebra en 1989, e desapareceu en 1993.
Traxectoria
A súa fundación data de 1978 co nome de Automated Simulations, os seus fundadores foron Jim Connelley e Jon Freeman. O seu primeiro traballo, Starfleet Orion (videoxogo de estratexia e ficción científica para dous xogadores), foi programado en BASIC nun Commodore PET, o xogo foi portado facilmente a outras plataformas, comezando polo TRS-80 e, a continuación, o Apple II, este último con gráficos rudimentarios.
O seu segundo traballo titulouse Invasion Orion, un videoxogo similar pero que incorporaba a posibilidade de ter un rival controlado polo computador, para que non fixeran falla dous xogadores humanos.
O seu primeiro éxito chegaría en 1979 con Temple of Apshai, cualificado coma o mellor xogo de ordenador por practicamente tódalas revistas da época, pronto se portou a outros sistemas, como o Atari 400/800 e o Commodore 64. A compañía seguiu lanzando videoxogos baseados no mesmo motor de xogo, todos cunha boa aceptación, o que lles permitiu explorar o xénero de acción con títulos como Star Warrior ou Crush. Estes xogos de acción xa foron lanzados baixo a submarca Epyx, deixando de lado o nome de Automated Simulations.
Epyx tamén se interesaría no desenvolvemento de hardware creando unha liña de joysticks e deseñando Handy, unha videoconsola portátil que, debido aos seus altos custos de produción, non chegou a ver a luz, cedendo os dereitos a Atari, que crearía a Atari Lynx baseándose neses deseños.
Os problemas para Epyx comezaron en 1987 cando tivo un enfrontamento legal con Data East. Ese ano Epyx publicou Karate Championship e Data East acusouna de plaxio polas múltiples referencias que había co seu videoxogo Karate Champ.
En 1989 declarouse en bancarrota, debido aos custos dos enfrontamentos legais, pechando definitivamente en 1993. A compañía foi vendida a Bridgestone Media Group.
En 2006 os dereitos sobre algúns videoxogos de Epyx foron adquiridos por System 3, co obxectivo de ir desenvolvendo diferentes "remakes".
Karakol
miniatura|300px|Entrada ao Museo Przewalski, en Karakol. Karakol (en kirguiz Каракол, boneca negra) é unha cidade de Kirguizistán, situada cerca do extremo oriental do lago Issyk-Kul, a uns 150 km da fronteira con China e a 380 km da capital, Bixkek.
Xeografía
miniatura|250px|Localización de Karakol, na beira oriental do lago Issyk-Kul. miniatura|250px|A [[catedral ortodoxa rusa de Karakol.]] Situada a unha altitude de 1 690 msnm, ocupa unha superficie de 48,05 km2. No ano 2009 tiña unha poboación de 63 377 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 1 319 hab./km2.
A cidade é a capital administrativa da Rexión de Isiq-Köl.
Desde 1991, un distrito da cidade, a 12 km do centro, coñécese co nome de Pristan-Przewalsk (en ruso Пристань-Пржевальск), na honra do xeógrafo, explorador e naturalista ruso Nikolai Przewalski, que faleceu alí o 1 de novembro de 1888.
Poboación
O poboamento kirguiz da cidade resultou da colectivización das terras e da sedentarización dos nómades nos anos 1930, aínda que a poboación ruse está ben representada. Karakol conta así mesmo cunha numrosa comundidade dugane.
Censos ou estimacións da poboación dan a seguinte evolución:
Historia
Construída nunha rexión de poboamento antigo, con restos de varias aldeas medievais, algunhas delas absorbidas na cidade, que acolleran mosteiros cristiáns na Antigüidade e na Alta Idade Media, a cidade actual foi edificada polos rusos a partir do século XIX. A súa construción débese á decisión de colonizar a conca do Issyk Kul, tomada polo tsar Alexandre II, despois das expedicións de recoñecemento dirixidas polo militar e explorador ruso Nikolai Mikháilovich Przewalski quen, mentres preparaba unha expedición para chegar ao Tíbet, morreu o 20 de outubro (1 de novembro, segundo o calendario gregoriano) de 1888 en Karakol. A cidade foi poboada orixinalmente por labregos rusos.
Durante a Gran Guerra Patriótica (1941-1945), a cidade de Karakol recibiu un afluencia de refuxiados e evacuados chegados do oeste da URSS.
Como quedou dito, en 1991, un barrio de Karakol foi rebautizado como Pristan-Przewalsk.
Karakol é hoxe un mercado de alimentos e gando, e a sede da administración rexional, e conta cunha pequena universidade. A cidad vive en parte da súa proximidade á mina de ouro Koumtor, que emprega a moitos traballadores da localidade.
Economía
A cidade é un dos tres piares, con Bixkek e Osh, do principal eixe económico do país, beneficiándose en particular de investimentos do estranxeiro.
David Seaman
David Andrew Seaman MBE, nado en Rotherham (Yorkshire Sur) o 19 de setembro de 1963, é un exfutbolista inglés. Xoga de porteiro e actualmente é adestrador de porteiros do Wembley FC.
A Pallota, Refoxos, Silleda
A Pallota é un lugar da parroquia de Refoxos no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2010 tiña 5 habitantes, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Recimil, Becín, Guitiriz
Recimil é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Robert Capa
Robert Capa foi o pseudónimo de Endre Ernő Friedmann (en húngaro: Friedmann Endre Ernő, nado en Budapest, Hungría o 22 de outubro de 1913 e finado en Thai Binh, Vietnam o 25 de maio de 1954), e de Gerda Taro (pseudónimo a súa vez de Gerta Pohorylle, nada en Stuttgart, Alemaña o 1 de agosto de 1910 e finada en O Escorial, España o 26 de xullo de 1937). Os dous foron parella sentimental e traballaron como correspondentes gráficos de guerra e fotoperiodistas durante o século XX.
En 1947, Endre Ernő Friedmann fundou en París, xunto con David "Chim" Seymour, Henri Cartier-Bresson, George Rodger e William Vandivert, a organización Magnum Photos, a primeira axencia de cooperación para fotógrafos independentes de todo o mundo.
Introduce Yourself
Introduce Yourself é o segundo álbum da banda estadounidense de metal alternativo Faith No More, publicado en abril de 1987 a través do selo Slash Records. Debido á limitada dispoñibilidade do primeiro traballo, We Care a Lot, ata que este foi reeditado en CD anos despois, moita xente (incluída a banda), considerou por un tempo a Introduce Yourself como o disco de estrea.
Derek Barton
Derek Harold Richard Barton, nado o 8 de setembro de 1918 en Gavesend (Inglaterra) e finado o 16 de marzo de 1998, foi un químico británico que gañou o Premio Nobel de Química en 1969.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Londres, licenciouse de Química orgánica en 1942 e ata 1944 traballou en proxectos para o goberno, entre 1944 e 1945 traballou en Birmingham, nomeado profesor axudante do departamento de química do Imperial College da Universidade de Londres. En 1949 foi profesor visitante en Harvard. En 1953 foi profesor de Birkbeck College (Universidade de Londres), en 1955 da Universidade de Glasgow e en 1957 do Imperial College.
En 1950 demostrou que as moléculas orgánicas podían atribuírse unha conformación química preferida baseándose nos resultados achegados por diversas investigacións, en especial as de Odd Hassel. Usando esta nova técnica de análise conformacional posteriormente determinou a xeometría de moitas outras moléculas.
A sombra cazadora
A sombra cazadora é unha novela de Suso de Toro. Foi publicada en 1994 por Edicións Xerais de Galicia. En edicións posteriores modificou o texto, ampliándoo en diferentes aspectos. Proba da súa boa acollida por parte dos lectores é que no ano 2013 saíu do prelo a súa 18ª edición.
Trama
Dous irmáns, Clara e un rapaz do que non se saberá o nome ata as páxinas finais, viven co seu pai descoñecendo por completo o mundo exterior. Dous días antes da maioría de idade de Clara, o pai vainos preparando: ensínaos a conducir, entrégalles bonos para o autobús e explícalles a causa da súa reclusión. El fora un famoso presentador de televisión que, para evitar os estragos da idade, convencera a nai dos rapaces para crear por ordenador unha imaxe del, mais esta imaxe “rouboulle a mirada” e fíxose dona das pantallas; nese momento foi cando se pecharon nese terreo. Agora a imaxe descubriu a existencia dos fillos e quererá acabar con eles.
O día do aniversario o pai suicídase e eles deben saír ao mundo exterior nunha aventura que se converterá nunha viaxe de iniciación e ao mesmo tempo nunha fuxida da Imaxe.
Diríxense á casa do padriño, para o que son axudados polo Toco, mais axiña terán que fuxir á Zona de Sombra ao seren denunciados ante a Imaxe polo fillo do padriño. Alí será onde se saiba o nome do rapaz, o que lle servirá para vencer a Imaxe.
Narración
A obra, na súa primeira edición, está estruturada en catro partes de moi diferente extensión e un epílogo:
“Outro día no paraíso” (5 capítulos)
“Unha sombra no paraíso” (16 capítulos)
“A caverna e as sombras” (16 capítulos)
“Benvido á casa” (2 capítulos)
Todos os capítulos están narrados en primeira persoa, cunha focalización interna variable, alternando os puntos de vista dos dous irmáns (ademais dalgúns capítulos postos en boca do pai ou do Toco).
Nemequene
Nemequene, tamén coñecido como Nemeguene, foi o terceiro zipa de Bacatá, que hoxe é a actual capital de Colombia, Bogotá. Nemequene foi o gobernante da parte sur dos territorios muiscas entre 1490 e 1514. Ascendeu ó trono trala morte do seu tío, o zipa Saguamanchica, na Batalla de Chocontá. A súa contraparte na área norte, o zaque da confederación muisca, foi Quemuenchatocha.
Etimoloxía do nome
A verba Nemequene, en muysccubun, ten dous significados: "Óso de xaguar" e "forza de xaguar". Trátase dunha palabra composta por dúas partes: nymy (xaguar, ou gato montés) e quyne (óso ou forza).
Como a vogal "y" era pronunciada polos muiscas de xeito intermedio entre o "e" e o "i", pero máis achegado ó "e", perdurou a grafía "e" na escrita do nome.
Confederación Nacional do Traballo
A Confederación Nacional do Traballo (CNT; en castelán: Confederación Nacional del Trabajo) é unha unión confederal de sindicatos autónomos de ideoloxía anarcosindicalista de España, adherida á organización de carácter supranacional Asociación Internacional dos Traballadores (AIT). Por este motivo tamén é coñecida co nome de CNT-AIT. É unha organización que xogou un papel moi significativo dentro dos movementos sociais relacionados co anarquismo.
Fundada o 30 de outubro de 1910 en Barcelona a partir de grupos organizados en torno ó sindicato Solidariedade Obreira, recolleu a testemuña do espírito do movemento anarquista español que se traza desde a creación da Federación de Traballadores da Rexión Española, organización que sucedeu a sección española da Primeira Internacional.
Cun significativo legado histórico e cultural, a CNT continúa hoxe participando no movemento obreiro español baseándose nos principios da autoxestión, o federalismo e a axuda mutua.
Afiliación
Pode pertencer á CNT calquera persoa, coa excepción de policías, militares ou corpos armados. Non cómpre acreditar ningunha ideoloxía para afiliarse, sendo compatible incluso a dobre militancia nun partido político e o sindicato. Porén, as persoas que ocupan cargos en partidos políticos non poden facer o mesmo no sindicato. Esta medida tómase para evitar que algunha formación política poida dirixir ou instrumentalizar a CNT.
Obxectivos
miniatura|dereita|Apoio da CNT a unha manifestación ecoloxista en contra do complexo de [[ENCE en Pontevedra.]] Como organización sindical, segundo os seus estatutos, a CNT pretende:
Os obxectivos da CNT non se limitan á defensa dos intereses da clase obreira, senón que inclúen o desexo dunha transformación radical da sociedade a través do sindicalismo revolucionario:
Para lograr a revolución social, a organización ten esbozado un sistema económico-social a través do concepto confederal do comunismo libertario, que consiste nunha serie de ideas xerais propostas para a organización dunha sociedade anarquista.
Como organización que se inspira nas ideas libertarias, identifícase tamén coas loitas dos diferentes movementos sociais. Desta maneira, a CNT defende causas alleas ó mundo laboral como a dignidade das persoas recluídas en prisións, as reivindicacións ecoloxistas, a loita contra a discriminación da muller, a oposición ó militarismo ou a "okupación".
A CNT é unha organización de carácter internacionalista, pero apoia o dereito á autodeterminación dos pobos e a súa soberanía respecto ós estados:
Estrutura
miniatura|400px|dereita|Esquema da estrutura organizativa da CNT.
A estrutura organizativa da CNT está pensada para previr na medida do posible a burocracia e os liderados. Á dereita amósase un esquema básico da devandita estrutura, da que se desenvolven os seus elementos a continuación.
Sindicatos de ramo e de oficios varios
A estrutura de base da CNT son os sindicatos de ramo, que agrupan os traballadores de distintos oficios dentro de cada ramo da produción. Cando non existen vinte e cinco persoas traballando nun mesmo ramo fórmase un sindicato de oficios varios (S.OO.VV.), que pode incluír traballadores de diferentes oficios e ramos da produción e que require un mínimo de cinco persoas para a súa constitución. Se non se chegase tampouco a esa cantidade, pódese crear un núcleo confederal.
O poder de decisión dos sindicatos de ramo e de oficios varios reside na asemblea. As decisións son tomadas por tódolos traballadores do sindicato en cuestión polo sistema da democracia directa e o consenso.
Seccións sindicais
As seccións sindicais son as asembleas de traballadores do sindicato que se encontran traballando nun mesmo centro de traballo ou empresa. A asemblea da sección sindical elixe unha delegación da sección sindical, que adoita ser rotativa e que representará as opinións da sección sindical nas reunións con outros organismos, pero que non ten poder de decisión.
Comité e secretarías
A asemblea escolle un comité que realiza tarefas rutineiras ou administrativas que non requiren a discusión de tódolos membros, pero non ten poder de decisión. Os comités poden organizarse a través de diferentes secretarías, como por exemplo:
O número de secretarías pode ser variable, cun mínimo de tres (as tres primeiras). Forman parte do comité tamén as delegacións das seccións sindicais das empresas do ramo.
Federacións e confederacións
A CNT organízase de forma anárquica, de abaixo a arriba, a través de diferentes niveis de confederacións, seguindo o principio federativo.
Federacións locais e comarcais
Os distintos sindicatos de ramo ou de oficios varios dun mesmo concello constitúen a federación local de sindicatos que se coordina por medio dun comité local, coas mesmas características e atribucións dos comités dos sindicatos. O comité local elíxese mediante un pleno local de sindicatos no que os distintos sindicatos de ramo ou de oficios varios envían delegacións con acordos por escrito tomados previamente en asemblea.
Á súa vez os sindicatos de concellos próximos poden agruparse nunha federación comarcal.
Gosende, Tabeaio, Carral
Gosende é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 114 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 55 eran homes e 59 eran mulleres.
Confederación Nacional do Traballo
Confederacións rexionais
A división rexional da CNT sufriu algúns cambios a través do tempo. A división contemporánea —non coincidente coa das comunidades autónomas oficiais de España— preséntase a continuación, xunto co actual mapa confederal da organización.
En Galiza a Confederación Rexional Galaica conta actualmente con 7 sindicatos. miniatura|300px|dereita|Mapa confederal da CNT
A CNT tamén conta cunha rexional exterior con presenza en París, Tolosa e Montpellier (Francia).