cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spencer Fullerton Baird
Traxectoria
Das súas propias publicacións, a bibliografía recompilada por George Brown Goode, de 1843 a 1882, inclúe 1063 entradas das cales 775 eran os artigos curtos no seu Rexistro Anual. Os seus volumes máis importantes, en xeral, eran o Catálogo de Réptiles norteamericanos (1853, con Charles Frédéric Girard), Aves, na serie de informes de exploracións e estudos para unha ruta de ferrocarril do río Misisipi ao océano Pacífico (1858), do que o Dr. Elliott Coues di que exerceu unha influencia quizais máis forte e máis ampla que calquera dos seus predecesores, Audubon e Wilson, e marcado unha época na historia da ornitoloxía estadounidense e dos Mamíferos de América do Norte. As descricións baseáronse nas Colecciónes do Instituto Smithsoniano (Filadelfia, 1859), e no traballo monumental (con Thomas Mayo Brewer e Robert Ridgway), A historia das aves norteamericanas (Boston, 1875-1884), as Aves ds Terra (3 volumes), e as Aves acuáticas (2 volumes).
Baird morreu no gran laboratorio biolóxico mariño dos Bosques Agujeree, Massachusetts, unha institución resultado dos seus propios esforzos, que exerceu un efecto enorme na ictioloxía científica e económica.
Académico
Blaird foi membro das academias:
Abreviatura
A abreviatura Baird emprégase para indicar a Spencer Fullerton Baird como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Apoproteína
Apoproteína pode referirse a:
Denomínase en xeral apoproteína á parte proteica de proteínas que conteñen compoñentes non proteicos, é dicir, a parte polipeptídica de proteínas conxugadas, como por exemplo as biliproteínas, formadas por unha proteína e mais un cromóforo bilina non proteico, ou as glicoproteínas (con azucres) ou proteínas que conteñen metais ou porfirinas (por exemplo a hemoglobina).
Inês Zuber
Inês Cristina Zuber, nada en Évora o 18 de xaneiro de 1980, é unha política portuguesa, ex deputada do Parlamento Europeo, electa nas listas da Coalición Democrática Unitaria, para as que foi nomeada polo Partido Comunista Portugués, que na súa vez integra o Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica.
Traxectoria
Doutor en Socioloxía Urbana e Participación Política. Bolseira de investigación na Facultade de Ciencias e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa, foi Asistente de Investigación no CIES-IUL. É membro da Dirección da Asociación de Bolseiros de Investigación Científica (ABIC).
Actividade política
Como militante da Xuventude Comunista Portuguesa, foi participante da Comisión Política e do Secretaríado da Dirección Nacional.
Membro do Partido Comunista Portugués, estivo no Comité Central deste partido, onde asumiu as responsabilidades de Vicepresidenta da Comisión de Emprego e dos Asuntos Sociais e da Delegación para as Relacións cos Países Centroamericanos. É membro do Organismo de Direcção da Cidade de Lisboa do PCP.
Eurodeputada
Convértese en deputada europea en 2012, substituíndo a Ilda Figueiredo como parte do programa de renovación do cuadros do Partido Comunista Portugués.
Selección de fútbol de Zambia
A selección de fútbol de Zambia (Zambia national football team) é o equipo representativo de Zambia nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Zambia (Football Association of Zambia), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior logro foi o título da Copa de África de Nacións de 2012, conseguido após venceren na final a na rolda de penaltis. Antes de 1964, o equipo era coñecido como selección de fútbol de Rodesia do Norte.
Inês Zuber
Eurodeputada
Renunciou ao cargo de eurodeputada ante a falta de baixa por maternidade no Parlamento Europeo que permitise unha substitución temporal, sendo substituída definitivamente no cargo por João Pimenta Lopes, tamén do PCP.
Foi Coordinadora do GUE/NGL na Comisión de Dereitos da Muller e Igualdade de Xénero e da Delegación na Asemblea Parlamentaria Euro-Latinoamericana.
Cimadevila, San Vicente de Paradela, Paradela
Cimadevila é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Cimadevila deriva do latín, a situación dunha vila.
A Eirexe, Vilaragunte, Paradela
A Eirexe é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Santiago Tafall Abad
Santiago Tafall Abad, nado en Santiago de Compostela en 1858 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1930, foi un organista, mestre de capela e musicólogo galego.
Traxectoria
Era fillo do organista leridano Mariano Tafall i Miquel (1817-1874), que se trasladou a Santiago coa súa familia en 1855. Foi irmán de Esperanza, pianista, e de Rafael Tafall Abad, organista nas catedrais de Mondoñedo e de Santiago de Compostela.
Non consta que sexa neno de coro da catedral de Santiago de Compostela pero no seu discurso de ingreso na Real Academia Galega -da que foi membro correspondente - dixo que fora educado musicalmente desde a infancia á sombra da catedral compostelá. En 1874 matriculouse na facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela; despois de cursar un só ano abandonou a carreira para ingresar no seminario. Durante a súa mocidade formou parte da vida musical da cidade. O 21 de decembro de 1873 deu un concerto de violín acompañado ao piano da súa irmá Esperanza, que entón tiña 18 anos. O 8 de outubro de 1874 fixo a súa representación oficial do cuarteto de corda que fundara o violinista primeiro da catedral Hilario Courtier, no Teatro Principal; Tafall tocaba o violoncelo. Ademais das habituais composción de moda, interpretaron un cuarteto de Haydn, ao que o reporteiro do Diario de Santiago (12-09-1874) chamou "un músico case descoñecido en Santiago". Os mesmos artistas inauguraron no café Español (2-7-1875) unha serie de sesións de "café-concerto" que tiveron gran repercusión en Santiago.
A primeira noticia que se coñece das súas actividades na catedral corresponde ao momento en que pediu ao cabido (12-8-1873) que se lle considerase e pagáseselle como membro da capela de música. O cabido acordou que só gañaría a metade do haber "como lle corresponde aos outros individuos da capela", o que indicaba que levaba pouco tempo de membro da capela, xa fóra de interino ou de suplente. Cobrar só a metade debíase ás dificultades económicas polas que atravesaba a catedral naqueles tempos. A praza que tiña Tafall era de "violín segundo meritorio" que o 30 de outubro conseguiu en propiedade. En pouco tempo pasou a ser o primeiro violín, por enfermidade do titular, e cando este morreu o cabido acordou "que Don Santiago Tafall seguise ocupando na capela de música o lugar que ten na actualidade, o máis inmediato ao do primeiro violín Hilario Courtier, co soldo que hoxe está sinalado "(13-04-1878). Ao quedar vacante o beneficio de organista, para promoción do seu irmán Rafael a beneficiado de graza, e despois dun período en que non se puido cubrir a praza, convocáronse oposicións, ás que se presentaron tres aspirantes, un deles era el; na votación (16-2-1881), obtivo vinte votos e o segundo, Manuel Fernández Alonso, catro. Tafall tomou posesión o 22 de febreiro de 1881.
Mestre de capela
Sempre destacou entre os outros músicos, de tal forma que, en 1892, por estar enfermo o beneficiario tenor e non haber mestre de capela, acordou o cabido que dirixise a capela. Igualmente, encargoulle algunha vez a procura de nenos do coro, mesmo fóra de Santiago. En 1895 fixo oposición ao cargo de mestre de capela da catedral, cargo que, dada a súa boa reputación musical, foille dado por "aclamación" (3-9-1895). Só estivo tres anos como mestre de capela; o 27 de setembro de 1898 deuse conta ao cabido dunha comunicación que chegada ao señor arcebispo que comunicaba o nomeamento de Santiago Tafall capelán da capela Real de Granada, pero poucos meses despois volve a Santiago como cóengo, onde permanece até os seus últimos días. Faleceu o 10-10-193, e o cabido expresou "o sentimento da Corporación pola perda de tan distinguido membro da mesma, que, ademais da súa brillante actuación como mestre de capela, revelou en todo momento o seu amor á nosa capela con cuantiosos donativos e ultimamente a entrega do seu valioso arquivo de música ". Os numerosos escritos seus que publicou demostran os seus amplos coñecementos, o seu depurado estilo literario e un equilibrio de xuízo moi notable.
Estilo e influencia
Como compositor, Tafall debateuse na mesma incerteza en que se viron envolvidos outros mestres da súa época: entre a tradición catedralicia española, que consideraba orquéstraa elemento esencial das solemnidades litúrxicas, e as ideas purificadoras que habían ido tomando corpo na segunda metade do s. XIX e culminaron co motu proprio do papa Pío X en 1903. Case todas as súas composicións incluían a orquestra pero tamén o novo espírito litúrxico de pureza e austeridade, derivados da polifonía clásica e o canto gregoriano. Ten tamén unha serie completa de lamentacións e responsorios da Semana Santa (xoves e venres) para capela, segundo o novo espírito litúrxico, á parte das composicións do Códice Calixtino, entón recentemente descuberto. A influencia musical de Tafall en Santiago propiciou que, en 1897, o capítulo acordase, con ocasión do Ano Santo, crear un premio de composición para unha misa a 4 voces con instrumentos, pero que tamén "debía adaptarse ao xénero de música e condicións prescritas pola Sacra Congregación de Ritos, no seu regulamento de música relixiosa".
A Eirexe, San Vicente de Paradela, Paradela
A Eirexe é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo procede do latín, o lugar onde está a igrexa.
Rally de Terra de Lugo de 1993 1
O Rally de Terra de Lugo de 1993 foi a novena edición de dito rally. Celebrouse o 9 de outubro de 1993 e foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra e para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o catalán Enric Burrull, que conducía un Citroën AX 4x4 Proto Turbo.
Foi o primeiro dos dous rallys de terra celebrados esa fin de semana en Lugo.
Jenny Dolfen
Jenny Dolfen, nada en Bremerhaven en 1975, é unha ilustradora e mestra alemá.
Traxectoria
Nada en Bremerhaven, no ano 2001 gradouse en inglés e latín pola Universidade de Colonia. Dolfen vive preto de Aquisgrán co seu marido e os seus dous fillos.
Dolfen fixo ilustracións artísticas para varios xogos de rol, incluíndo Quest Cards de Fuller Flippers, Realms of Wonder de Action Studios, The World of Erien de Final Sword Productions e Das Schwarze Auge.
É coñecida pola súa arte baseada nas obras de J. R. R. Tolkien (principalmente O Silmarillion) e George R. R. Martin (A Song of Ice and Fire).
Dolfen gañou o premio inaugural da Tolkien Society na categoría de "mellor obra de arte" no ano 2014, pola súa acuarela de "Eärendil o mariñeiro".
A obra The Art of George R.R. Martin 's A Song of Ice and Fire (2005) inclúe pezas da súa arte.
Ted Nasmith
Ted Nasmith, nado en 1956, é un artista, illustrator e deseñador arquitectónico canadense. É máis coñecido por ser un dos ilustradores das obras de J. R. R. Tolkien, principalmente O hobbit, O Señor dos Aneis e O Silmarillion.
Nai, San Vicente de Paradela, Paradela
Para o artigo sobre a maternidade, véxase Nai
Nai é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Cimadevila, Vilaragunte, Paradela
Cimadevila é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
O topónimo fai referencia a que está na parte alta da Vila, latín villa, casa de campo
João Bermudes
Traxectoria
O galego João Bermudes dirixiu unha expedición portuguesa a Etiopía en 1520, permanecendo alí prisioneiro até 1536, ano no que foi autorizado para regresar a Portugal como enviado do emperador etíope Lebna Dengel. Desde 1539 estivo en Goa, de volta en Etiopía (1541-1556) e de novo en Europa (desde 1559), despois de visitar Roma.
Foi ordenado patriarca de Etiopía e Alexandría, utilizando en relación con el por primeira vez o título de Patriarca das Indias Orientais. Ignacio de Loiola pedira informes sobre Joãn Bermudes (Juan Bermúdez na transcrición castelá), e el mesmo quixo dirixir a Misión en Etiopía, porén Xoán III pediu a Clemente VII que nomease a Nunhes de Barreto, xunto cos bispos Oviedo e Carneiro (que eles mesmos serían patriarcas de Etiopía).
Sobre a vida deste cirurxián e aventureiro galego en 1760 o párroco de São Sebastião da Pedreira, escribiu o seguinte:
Publicou un relato da súa estancia na corte etíope, titulado: Breve relação da embaixada que o Patriarca D. João Bermudes trouxe do Imperador de Etiópia chamado vulgarmente Preste João (1565).
Cando se construíu a actual igrexa de São Sebastião en 1653, os seus restos foron trasladados á nova igrexa, e na súa tumba colocouse a seguinte inscrición, acompañada do brasón de armas respectivo: TUMBA DA PATRIARCA D'ALEXANDRIA//DOM JOÃO BERMVDES FALECEO NO ANO // DE 1570 TRASLARÃO OS ÓSSOS EM // 16 DE OUTUBRO DE 1653. A carta que autoriza a consagración da nova igrexa menciona que o corpo do patriarca Dom João Bermudes, que se atopa na antiga igrexa, fora trasladado ao citado presbiterio. Aínda que o lugar sinalado estaba no presbiterio, a tumba do Patriarca non estaba alí, senón na parte baixa da escalinata de entrada ao mesmo, onde aínda está.
Cando se levantou o chan da igrexa en 1954, foi visíbel o sepulcro de D. João Bermudes, e a inscrición foi lida polo académico José Maria Cordeiro de Sousa. O prior monseñor António de Oliveira Reis ordenou entón a apertura do túmulo para o exame dos ósos, comprobando que nel estaban enterradas varias persoas, consignando por escrito o feito autodatado do 14 de setembro de 1954.
Na igrexa de São Sebastião da pedreira tamén había unha imaxe de Nossa Senhora da Saúde, traída de Roma en 1539 por D. João Bermudes, Patriarca das Indias.
Oaza
Oaza (en Оаза) é un filme serbio de 2020 dirixido por Ivan Ikić. Foi escollido como candidato de Serbia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nun instituto para persoas con discapacidade psíquica desenvólvese un triángulo amoroso entre tres residentes.
Foliada de Melide
A Foliada de Melide é unha festa folclórica galega que se celebra anualmente, na derradeira semana de abril, na vila de Melide.
Historia
En maio de 2005 a Asociación Cultural O Castelo, organizou en Melide unha xuntanza festiva con distintos grupos e asociacións folclóricas da contorna. Coa colaboración do concello de Melide, o encontro tivo continuidade no ano seguinte. Así, durante o domingo 30 de abril de 2006 sucedéronse na vila diferentes actividades: ruadas, unha mostra de artesanía, exposicións, conferencias, obradoiros, actuacións etc. A festa rematou cun concerto de Mini e Mero e un serán até altas horas da madrugada.
A festa repetiuse nos dous anos seguintes neste formato dun só día, na 3ª edición (2007) e na 4ª (2008). Porén, a 5ª foliada, no ano 2009, pasou a celebrarse xa en dous días, sábado e domingo, incorporando por primeira vez o concurso de cantos de taberna. Os concertos desta edición foron os últimos que se ofreceron no Pazo de Congresos e Exposicións de Melide, trasladándose desde aquela, co apoio do goberno municipal do BNG, á céntrica Praza das Coles.
En dous días foi tamén o calendario das edicións 6ª (2010), con concertos de Tiruleque e Arrás!; a 7ª (2011) con Quempallou e Cé Orquestra Pantasma; a 8ª (2012) con Pepe Vaamonde grupo e Odaiko; e 9ª (2013) con Vaamonde, Lamas e Romero, Pelepau e Sés.
Na décima edición da foliada (2014), o evento ampliou novamente a súa duración incorporando tamén o venres. Naquel ano actuaron, entre outros, Anxo Lorenzo, Caxade e Radio Cos.
Este novo formato a tres días continuou na 11ª edición (2015), na que pecharon a festa os diplomáticos de Monte Alto ; na 12ª (2016), con Xabier Díaz e as Adufeiras ; na 13ª (2017) con Davide Salvado ; e na 14ª (2018) con Vanesa Muela.
XV Foliada de Melide
No ano 2019 a 15ª edición da foliada foi suspensa por discrepancias entre os organizadores e o concello de Melide. A Asociación Cultural O Castelo denunciou nun comunicado a falta de colaboración da administración municipal desde a chegada o poder do Partido Popular no ano 2011, polo que comunicou a súa renuncia a organizar novamente o evento. A alcaldesa popular Dalia García Couso, denunciou que esta renuncia tiña motivacións políticas, por ser presentada a poucos meses das eleccións municipais. Malia tentar o concello organizar o evento polos seus propios medios, a falta de apoio do sector cultural, fixo que a foliada fose suspendida nese ano.
As restricións provocadas pola epidemia de COVID-19, imposibilitaron a realización do festexo nos anos 2020 e 2021.
Pereiraboa, San Vicente de Paradela, Paradela
Pereiraboa é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pereira Boa deriva latín, unha boa pereira.
Riocabo, San Vicente de Paradela, Paradela
Riocabo é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Riocabo deriva de, río fondo.
Isabelle de Charrière
Isabelle de Charrière, nada o 20 de outubro de 1740 e finada o 27 de decembro de 1805, coñecida como Belle van Zuylen nos Países Baixos, e nada como Isabella Agneta Elisabeth van Tuyll van Serooskerken, foi unha escritora e música neerlandesa.
Realizou a súa produción literaria en francés. Viviu de preto a Revolución francesa, a cal reflectiu na súa obra. Nos seus escritos interroga sobre a situación das mulleres e a posición que a ideoloxía dominante lles reserva. Defendeu a educación das mulleres, cuestionando o determinismo da natureza defendido por Jean-Jacques Rousseau e sostivo que as desigualdades entre homes e mulleres non se debían á natureza senón ás desigualdades sociais que acaban marcando os roles diferentes.
Rally Terra da Auga de 2021
O Rally Terra da Auga de 2021 foi a oitava edición de dito rally e a cuarta proba da tempada 2021 do Súper Campionato de España de Rallys. Disputouse entre o 4 e o 5 de xuño nos concellos de Arzúa, Touro, O Pino e Boqueixón, e foi puntuable tamén para a Copa de España de Rallys de Terra. O vencedor foi o asturiano José Antonio Suárez a bordo dun Škoda Fabia R5.
Participantes
Inscribíronse 113 equipos, destacando a presenza do tres veces gañador do Rally Dakar, Nasser Al-Attiyah, inscrito cun Volkswagen Polo GTI R5, así como de Iván Ares, José Antonio Suárez, Luis Vilariño ou Daniel Alonso.
The Atlas of Middle-earth
The Atlas of Middle-earth é un atlas creado por Karen Wynn Fonstad para o mundo ficticio da Terra Media, creado por J. R. R. Tolkien. Foi publicado en 1981, despois da morte de Tolkien e da publicación das súas obras máis importantes, O hobbit, O Señor dos Aneis e O Silmarillion.
Koleka Putuma
Traxectoria
Putuma naceu en Gqeberha (Cabo Oriental, Suráfrica) en 1993. Cursou estudos de teatro na Universidade de Cidade do Cabo. En 2016 recibiu o premio literario PEN na categoría de estudante polo poema 'Water' (Auga). Este poema utilízase acotío nas escolas, pois reflicte que o acceso á auga ten connotacións políticas, históricas e raciais.
The Atlas of Middle-earth
The Atlas inclúe moitos mapas detallados das terras descritas nas obras de Tolkien. Unha versión revisada e actualizada do libro foi publicada en 1991, logo da publicación de oito volumes de The History of Middle-earth, editados por Christopher Tolkien logo da morte do seu pai. No ano 2001 publicouse unha reedición.
Koleka Putuma
Traxectoria
Os temas máis habituais na obra de Putuma son o amor, o feito queer, a loita decolonial e o legado do apartheid, así como a influencia do patriarcado sobre estas ideas e identidades. Traballa como produtora de teatro para Design Indaba e actualmente reside en Cidade do Cabo.
The Atlas of Middle-earth
Os mapas trátanse coma se fosen de paisaxes reais, debuxados segundo as regras dun atlas real. Para cada zona tense en conta a historia da terra, así como a xeografía a maior escala e a partir de aí debúxanse mapas. O contido inclúe suxestións sobre a xeoloxía que poderían explicar varias formacións e puntos contraditorios entre varias fontes.
Os mapas das cidades e dos andares dos edificios importantes tamén están incluídos.
Koleka Putuma
Collective Amnesia
Putuma deuse a coñecer a nivel global coa súa obra poética Collective Amnesia (en galego, Amnesia Colectiva), publicada polo selo poético surafricano uHlanga en 2017. Foi complementada con fotografías de Andy Mkosi, fotógrafo tamén afincado en Cidade do Cabo. Nos tres primeiros meses da súa publicación vendéronse 2000 exemplares, foi presentado en 17 cidades do país e formou parte do plan de estudos de dúas universidades. Oito meses despois xa vendera máis de 5000 exemplares e Putuma fixera actuacións relacionadas en tres continentes.
Collective Amnesia caracterízase polo uso repetido e á mantenta da palabra womxn para incluír mulleres racializadas e trans.
Acollida
Bongani Madondo, da Johannesburg Review of Books, cualificou a Putuma como "xenia" na súa recensión de Collective Amnesia. Collective Amnesia converteuse rapidamente nun texto fundamental para entender a Suráfrica poscolonial, particularmente por centrarse nos corpos das mulleres negras e nas identidades queer. Haith afirma que se trata tanto dunha obra literaria coma dun 'obxecto cultural' da Suráfrica contemporánea. Burger, na súa crítica, califica o uso da auga que fai Putuma como un recurso literario, dentro do contexto doutras voces líricas surafricanas, como Ronelda S Kamfer. O poema 'Water' constituíuse nun texto esencial nas análises literarias sobre o chamado hidrocolonialismo. Pieterse salienta o tratamento literario de Putuma do colectivo das mulleres de raza negra, xunto co poeta Sindiswa Busuku-Mathese.
Malia ser a poesía o xénero que deu a coñecer a Putuma, o seu traballo como dramaturga sobre aspectos da política actual tamén tivo boa acollida pola crítica. A obra No Easter Sunday for Queers deu a coñecer a brutal discriminación ás mulleres lesbianas en Suráfrica. Mbuzeni, sobre a crise orfa, é narrada por cinco mulleres novas, quen ao mesmo tempo bromean sobre a morte. Boehmer inclúe a Putuma dentro dun canon máis amplo de poesía postcolonial e escritura de relatos curtos, os cales poden provocar ao lelos unha "chamada á acción".
The Atlas of Middle-earth
Karen Wynn Fonstad obtivo un máster en Xeografía, especializado en cartografía, na Universidade de Oklahoma, e traballou como Directora de Servizos Cartográficos na Universidade de Wisconsin-Oshkosh antes de que se concentrase na crianza de nenos e escribir atlas de mundos de ficción.
Rally de Terra do Carballiño de 1993
O Rally de Terra do Carballiño de 1993 foi a sexta edición de dito rally. Celebrouse o 26 de setembro de 1993 e foi a segunda proba puntuable para a tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o piloto José Alonso conducindo un Citroën AX 4x4.
Comportamento deimático
En etoloxía, un comportamento deimático, exhibición deimática ou exhibición asustadora é calquera padrón de comportamento de farol con ánimo de asustar que se observa nun animal que carece de fortes defensas, como mostrar ocelos moi rechamantes para espantar ou distraer momentaneamente un predador, o que lle dá á presa a oportunidade de escapar. O termo deimático orixinouse a partir do grego δειματόω (deimatόo), que significa 'asustar, amedrentar'.
Naisten SM-sarja 1997-1998
A tempada 1997-1998 da Naisten SM-sarja foi a 16ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.
Comportamento deimático
As exhibicións deimáticas danse en grupos moi distantes de animais, como nas avelaíñas, bolboretas, barbantesas e fásmidos entre os insectos. Nos cefalópodos, diferentes especies de polbos, luras, chocos e no argonauta son deimáticas.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Ao finalizar a tempada o JYP gañou o segundo campionato da súa historia logo de derrotar nas finais (3-0) ás Kärpät de Oulu, revalidando deste xeito o título conquistado na tempada precedente. Pola súa banda o Kiekko-Espoo conseguiu a medalla de bronce logo de derrotar ás Ilves no partido polo bronce (3-2 na prórroga).
Jīnxiāo duō zhēnzhòng
Jīnxiāo duō zhēnzhòng (en 今宵多珍重) é un filme de 2020 producido por Singapur e Taiwán escrito e dirixido por Wayne Peng. Está protagonizado por Chuando Tan, Nayeli, Chang Tsu-lei, Lydia Lau King-man, Chen Yixin, Xiang Yun e Tay Ping Hui. O filme estreouse na 57ª edición do Golden Horse Film Festival o 5 de novembro de 2020. Estreouse oficialmente en Singapur o 29 de abril de 2021. Recibiu dous nomeamentos nos premios Golden Horse, incluíndo mellor fotografía para Wayne e mellor maquillaxe e deseño de vestiario para Lim Sau-hoong. Foi escollido como candidato de Singapur para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Comportamento deimático
As exhibicións clasifícanse como deimáticas ou aposemáticas de acordo coas respostas dos animais que as ven. Cando os depredadores son inicialmente asustados pero aprenden a comer a presa que fai a exhibición, a exhibición clasifícase como deimática e a presa está facendo un farol. Cando o predador continúa evitando a presa despois de probala, a exhibición considérase aposemática, o que significa que a presa ten verdadeiramentre mal sabor. Porén, estas categorías non son necesariamente mutuamente excluíntes. É posible que un comportamento sexa á vez deimático e aposemático se á vez asusta o predador e indica a presenza de adaptacións antipredador.
Rally de Terra do Carballiño de 1993
O rally estivo protagonizado polas protestas dun grupo de mulleres, veciñas de Gabián, no concello de Boborás, que impediron o paso dos vehículos por unha das pistas forestais, por desacordos coa organización.
Itinerario
Estaban programados 244,575 km, dos cales 34 serían cronometrados, divididos en tres treitos con dúas pasadas a cada un deles. Os treitos cronometrados a percorrer eran Feás-A Fenteira, Alto do Paraño e Osmo-Cenlle. Por mor das protestas das "mulleres do Gabián" e dun pequeno incendio a proba reduciuse a só tres treitos e uns 15 km cronometrados.
Protestas das "mulleres do Gabián"
Un grupo de mulleres veciñas de Gabián autodenominadas "as mulleres do Gabián" cobraron protagonismo no rally, cortando o tráfico e impedindo a competición en parte do percorrido. Días antes da celebración do rally xa mostraran a súa oposición ao paso da proba por unha das pistas forestais, entre Gabián e o alto do Paraño, alegando que dito camiño fora aberto co seu traballo e o seu diñeiro e que nos anos anteriores o paso do rally o deixara bastante estragado, tendo que amañalo elas sen a axuda de ninguén. Por este motivo pediron 100.000 pesetas á organización para permitir o paso da proba, petición que foi aceptada nun principio pola organización. Con todo, tras o pago da metade da cantidade acordada, o ICONA obrigou ás mulleres a devolver o diñeiro.
Jīnxiāo duō zhēnzhòng
Sinopse
Na década de 1960 en Singapur, a historia segue a un médico de 30 anos (Chuando Tan) que se ve atrapado nunha rede de enganos, sexo e mentiras. O filme é un drama de asasinato que xira arredor dun médico que fai unha chamada telefónica a unha familia misteriosa e adiñeirada.
Rally de Terra do Carballiño de 1993
Protestas das "mulleres do Gabián"
Na tarde anterior á celebración da proba as mulleres abriron unha gabia de grandes dimensións na pista forestal, que foi pechada pola noite e reaberta de novo no amencer do día do rally. Atrincheiráronse nela "armadas" con apeiros de labranza e colocaron ademais bloques de cemento e grandes pedras obstaculizando o camiño. Finalmente conseguiron o seu obxectivo e suspendéronse as dúas pasadas por dito treito.
Comportamento deimático
Os vertebrados, incluíndo varias especies de ras presentan exhibicións de advertencia; algunhas destas especies teñen glándulas de veleno. Entre os mamíferos, tales exhibicións atópanse en especies con fortes defensas, como as mofetas fedorentas e os porcos espiños. Deste xeito, estas exhibicións nestas ras e mamíferos son polo menos en parte aposemáticas.
Rally de Terra do Carballiño de 1993
Desenvolvemento
O Citroën AX 4x4 do vigués José Alonso dominou os dous primeiros treitos, seguido de preto polo Peugeot 205 GTI de Manuel Senra e Pepe Maceiras, e con Andrés González en terceiro lugar. No derradeiro treito, o coche de Senra envorcou a falta de poucos metros para a meta, deixando o camiño libre para a vitoria de Alonso.
Comportamento deimático
En insectos
miniatura|upright|As exhibicións de ameaza non sempre son farois deimáticos. Algúns insectos pau esparcen a substancia química [[monoterpeno|monoterpénica dolicodial cando os atacan, de modo que exhiben un aposematismo honesto.]] miniatura|A [[eiruga da avelaíña Cerura vinula exibindo os seus dous flaxelos na súa cola e manchas vermellas na cabeza. Se a ameaza continúa, a eiruga pode disparar ácido fórmico desde os seus flaxelos.]]
Vought F4U Corsair
O Corsair deseñouse e operouse como un avión embarcado, e entrou en servizo en grandes cantidades coa Armada dos Estados Unidos a finais de 1944 e principios de 1945. Rapidamente converteuse nun dos cazabombardeiros embarcados máis capaces da segunda guerra mundial. Algúns pilotos xaponeses considerábano o mellor caza estadounidense da guerra e os seus pilotos navais conseguiron unha proporción de derrubos de 11:1. Problemas iniciais coas aterraxes en portaavións e loxística fixeron que quedase eclipsado polo caza embarcado dominante Grumman F6F Hellcat, impulsado polo mesmo motor Double Wasp que voou por vez primeira no primeiro prototipo do Corsair en 1940. En cambio, o despregamento inicial do Corsair foi en escuadróns baseados en terra dos Marines e a Armada estadounidense.
Ríos, San Vicente de Paradela, Paradela
Ríos é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
João Nunes Barreto
Traxectoria
Nunes Barreto completou os seus estudos en Salamanca e exerceu de párroco no arquidiocese de Braga, en Freiriz. En 1545 ingresou na Compañía de Xesús en Coímbra. Entre 1548 e 1554, foi misioneiro en Tetuán, Marrocos, onde estivo profundamente implicado na oferta de consolo espiritual aos escravos, e volveu a Lisboa para recadar fondos para rescatalos Alí recibiu a noticia de que o fundador da Compañía de Xesús, Inácio de Loyola, cuxa política era non permitir que os xesuítas se convertesen en bispos, tiña aceptado a petición de Dom João III de Portugal de que Nunes Barreto fose nomeado Patriarca de Etiopía para que a Igrexa Católica podería desenvolverse aínda máis alí, despois do primeiro Patriarca de Etiopía, o cirurxián galego João Bermudes.
Ríos, San Vicente de Paradela, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Ríos é plural de río do latín.
João Nunes Barreto
Traxectoria
Nomeado en xaneiro de 1555 e consagrado o 4 de maio, no Convento da Santíssima Trindade de Lisboa, por D. Julião de Alva, bispo de Portalegre Nunes Barreto saíu de Portugal rumbo á India a finais de marzo de 1556, xunto con Andrés de Oviedo e con Belchior Carneiro Leitão, os bispos xesuítas consagrados con el, designados como os seus bispos coadjutores e máis tarde tamén eles designados Patriarcas de Etiopía. Ao chegar a Goa, Barreto viu cos confrades xesuítas recentemente regresados de Etiopía que a situación non era favorábel,.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Estrutura da tempada
A 16ª tempada do campionato finlandés feminino de hóckey sobre xeo constou de tres fases:
João Nunes Barreto
Traxectoria
Decidiu, con todo, enviar a Oviedo para mellorar o estado da misión ante as autoridades etíopes. Oviedo tivo certo éxito cun dos monarcas, pero non cos seus sucesores. Nunes Barreto, ao entender que era improbábel entrar en Etiopía, dedicou o seu talento a un ministerio activo en Goa. Suxeriu aos superiores xesuítas pedir permiso ao papa para renunciar á súa condición de patriarca e bispo. Unha resposta negativa dos superiores chegou a Goa despois da súa morte.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Equipos participantes
Un total de oito equipos de sete cidades distintas disputaron a rolda preliminar nun único grupo. A única cidade con máis dun representante foi Tampere, que contou coa presenza do Ilves (daquela o equipo máis laureado da competición) e o Tappara. Os seguintes equipos competiron na rolda preliminar:
Rolda preliminar
Na primeira fase de competición participaron oito equipos, dos cales os seis primeiros se clasificaron para a liga regular. Ao finalizar esta rolda o K-Espoo liderou a táboa clasificatoria con 26 puntos, os mesmos que as Kärpät, mentres que o TPS e as Karhut tiveron que xogar o torneo de permanencia.
O K-Espoo e o Ilves foron os equipos máis goleadores con 96 goles cada un, mentres que as xogadoras de Espoo encaixaron menos goles (16). No outro extremo, o TPS foi o equipo menos goleador con tan só 17 goles, mentres que as Karhut foron o equipo máis goleado cun total de 110 goles en contra.
Liga regular
Os seis primeiros equipos da rolda preliminar disputaron a liga regular. Os rexistros da primeira parte da competición tivéronse en conta para a clasificación final.
Ao final da liga regular o K-Espoo conseguiu manter a primeira posición, conseguindo ampliar a vantaxe con respecto ás Kärpät a dous puntos. Os outros dous equipos clasificados para os play-offs foron o Ilves e o JYP, mentres que o Tappara e as finalistas da tempada precedente, as Shakers de Kerava, non conseguiron clasificarse para as series polo título.
Madhvacharya
Madhvacharya (en मध्वाचार्य, trasliterado como Madhvācārya), nado en Pājaka, preto de Udupi en 1238 e finado en 1317, tamén coñecido como Pūrna Prajña e Ānanda Tīrtha, foi un filósofo hindú e líder da escola da Dvaita (dualismo) de Vedanta. Madhva chamaba á súa filosofía Tattvavāda, que significa "discusións dende un punto de vista realista".
Vought F4U Corsair
O Corsair serviu case exclusivamente como cazabombardeiro durante a guerra de Corea e durante as guerras coloniais francesas en Indochina e Alxeria. Ademais de ser usado polos Estados Unidos e o Reino Unido, o Corsair tamén foi usado pola Real Forza Aérea de Nova Zelandia, a Aviación Naval de Francia e outras forzas aéreas ata os anos 60.
Madhvacharya
Traxectoria
Madhvacharya naceu na costa occidental do estado de Karnataka na India do século XIII. De adolescente, converteuse en Sanyasi (monxe), uníndose ao gurú Brahma-sampradaya Achyutapreksha, da orde de Ekadandi. Madhva estudou a filosofía hindú clásica, en particular os Mukhya Upanishads, o Bhagavad Gita e os Brahma Sutras (Prasthanatrayi). Realizou comentario sobre eles e fixo trinta e sete traballos en sánscrito. O seu estilo de escritura era dunha brevidade extrema e expresións condensadas. A súa obra principal é o Anuvyakhyana, suplemento filosófico da súa bhasya sobre o Brahma Sutras composto cunha estrutura poética. Nalgúns dos seus traballos, proclamouse como un avatar de Vayu, fillo do deus Vishnu.
Foi crítico coas ensinanzas da Advaita Vedanta de Adi Shankara e da Vishishtadvaita Vedanta de Ramanuja. Viaxou pola India en varias ocasións, visitando lugares como Bengala, Varanasi, Dwarka, Goa e Kanyakumari, involucrándose en debates filosóficos e visitando centros hindús de ensino. Madhva estableceu o Krishna Mutt en Udupi cun murti asegurado deDwarka Gujarat en 1285.
Comportamento deimático
En insectos
Realizan exhibicións deimáticas insectos como as babantesas (Mantodea) e os insectos pau (Phasmatodea). Mentres non son molestados, estes insectos están xeralmente ben camuflados. Cando os molesta un potencial predador, mostran supetamente as súas ás traseiras, que teñen rechamantes cores. Nas barbantesas a exhibición das ás é por veces reforzada pola exhibición das patas dianteiras de vivas cores, e acompañada por un forte asubío creado por estridulación. Por exemplo, o saltón Phymateus mostra áreas vermellas e amarelas nas ás traseiras; é tamén aposemático, producindo unha secreción de mal sabor no seu tórax. De xeito similar a exhibición de ameaza do fásmido Peruphasma schultei non é un farol: o insecto esparexe sobre os atacantes compostos químicos monoterpénicos defensivos similares ao dolicodial.
Madhvacharya
Traxectoria
As ensinanzas de Madhvācārya constrúense sobre a premisa de que hai unha diferenza fundamental entre o Atman (alma individual) e o Brahman (realidade última, deus Vishnu); hai dúas diferentes realidades cambiantes, coa alma individual dependente do Brahman, nunca idéntica. As ensinanzas teísticas do dualismo da súa escola están en desacordo coas ensinanzas monistas das outras dúas escolas máis influentes da Vedanta baseadas no nondualismo de Advaita e o nondualismo cualificado de Vishishtadvaita. A liberación, afirmaba Madhva, acádase só mediante a graza de deus. A escola Dvaita fundada por Madhva influíu no vaishnavismo, o movemento Bhakti da India medieval, e foi unha das tres influentes filosofías Vedānta, xunto coa Advaita Vedanta e a Vishishtadvaita Vedanta. A influencia histórica de Madhva no hinduísmo, indican Kulandran e Kraemer: "foi beneficiosa, mais non exhaustiva".
Vought F4U Corsair
Dende a entrega do primeiro prototipo á Armada en 1940, ata a derradeira entrega en 1953 a Francia, fabricáronse 12 571 F4U Corsair en 16 versións distintas. O seu tempo en produción de 1942 ata 1953 foi o máis longo de calquera caza con motor de pistóns estadounidense.
Comportamento deimático
En insectos
Entre as avelaíñas con comportamento deimático, a especie Smerinthus ocellatus exhibe os seus gandes ocelos, movéndoos lentamente como se fose un predador vertebrado como un bufo. Entre as bolboretas, a especie bolboretas pavo real Aglais io é unha imatadora críptica dunha folla cando está coas ás pechadas, pero mostra catro ocelos rechamantes situados na parte dorsal das ás cando a molestan, nunha exhibición efectiva contra as aves insectívoras.
Vought F4U Corsair
Desenvolvemento
En febreiro de 1938 a Oficina de Aeronáutica da Armada estadounidense publicou dous requerimentos para a proposta de cazas bimotores e monomotores. Para o caza monomotor a Armada solicitou a máxima velocidade posible, e unha velocidade de perda non superiora os 110 km/h. Especificouse un alcance de 1 600 km. O caza tiña que levar catro canóns, ou tres con máis munición. Tiveron que facerse previsións para que as bombas antiaéreas se levasen na á. Estas pequenas bombas, segundo o pensamento da década dos 30, serían lanzadas sobre formacións de avións inimigos. miniatura|251x251px|Prototipo do XF4U-1 En xuño de 1938 a Armada asinou un contrato con Vought por un prototipo coa designación de fábrica V-166B, o XF4U-1. O equipo de deseño do Corsair estaba liderado por Rex Beisel. Tras a inspección da maqueta en febreiro de 1939, a construción do XF4U-1, impulsado por un prototipo XR-2800-4 do motor radial Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp de dobre liña, 18 cilindros e 1 805 cabalos, avanzou rapidamente, xa que a primeira fuselaxe fora deseñada dende o principio para levar un Double Wasp. Cando o prototipo estivo completo tiña o motor máis grande e potente, a hélice máis grande, e probablemente a maior á de calquera caza naval ata a data. O primeiro voo do XF4U-1 foi o 29 de maio de 1940, con Lyman A. Bullard, Jr. aos controis. O voo transcorreu normalmente ata que se fixo unha aterraxe apresurada cando as palletas de axuste do elevador fallaron debido ao aleteo.
Comportamento deimático
En insectos
Un experimento feito polo zoólogo australiano A. D. Blest demostrou que canto máis lembra o ocelo ao ollo dun vertebrado real tanto en cor coma en deseño, máis eficaz é para espantar as aves insectívoras. Noutro experimento no que usou bolboretas Aglais io, Blest mostrou que cando se borran os ocelos conspicuos, as aves insectívoras (Emberiza sulphurata) asústanse moito menos e, por tanto, tanto a súpeta aparición da cor, e o padrón ocelar real, contribúen á efectividade da exhibición deimática.
Vought F4U Corsair
Desenvolvemento
O 1 de outubro de 1940 o XF4U-1 converteuse no primeiro caza monomotor estadounidense e voar máis rápido dos 640 km/h, voando a unha velocidade media de 652 km/h entre Stratford e Hartford. O bimotor da USAAC Lockheed P-38 Lightning voara por riba dos 640 km/h en xaneiro-febreiro de 1939. O XF4U-1 tamén tiña unha excelente taxa de ascenso aínda que as probas revelaron que algúns requisitos tiñan que reescribirse. Nas probas de picado a plena potencia acadáronse velocidades de ata 890 km/h, pero causando danos ás superficies de control e paneis de acceso e, nun caso, un fallo de motor. Os estándares de recuperación de barrena tamén tiveron que relaxarse, xa que a recuperación do xiro de dúas voltas requirido demostrouse imposible sen utilizar un paracaídas anti-barrena. Os problemas significaban claramente atrasos na entrada do avión en produción.
Comportamento deimático
En insectos
Algunhas avelaíñas noctuidas como a especie grande Catocala nupta, son crípticas cando están en repouso, pero despregan un flash de cores vivas alarmantes cando as molestan. Outras, como moitas especies do xénero Speiredonia e Spirama, parecen ameazantes mentres están en repouso. Tamén as avelaíñas satúrniidas dos xéneros Attacus e Rothschildia exhiben debuxos de cabezas de cobra, pero non desde a posición frontal.
Vought F4U Corsair
Desenvolvemento
Os informes que chegaban da guerra en Europa indicaban que un armamento de dúas metralladoras sincronizadas de 7,62 mm montadas no capó do motor, e dúas metralladoras de 12,7 mm (unha en cada panel exterior da á) era insuficiente. As propostas de produción da Armada de novembro de 1940 especificaban un armamento máis pesado. O aumento de armamento comprendía tres metralladoras de 12,7 mm montadas en cada panel da á. Esta mellora incrementou enormemente a habilidade do Corsair de derrubar avións inimigos.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Líderes de anotación
As xogadoras do K-Espoo Karoliina Rantamäki e Petra Vaarakallio foron as máximas puntuadoras das dúas primeiras fases de competición, rexistrando ambas 60 puntos. Rantamäki foi a máxima goleadora con 38 goles, mentres que Vaarakallio liderou a competición no apartado das asistencias. Tiia Reima pola súa banda foi a xogadora máis penalizada cun total de 34 minutos de penalización.
Comportamento deimático
En insectos
Moitas avelaíñas árctidas emiten clics cando están sendo cazadas por morcegos ecolocalizadores; tamén adoitan conter compostos químicos noxentos incomestibles. Algunhas especies como as avelaíñas Cycnia tenera teñen oídos e coloración rechamante e empezan a emitir clics cando se aproximan morcegos ecolocalizadores. Un experimento feito polos zoólogos canadenses John M. Ratcliffe e James H. Fullard, usando avelaíñas Cycnia tenera e morcegos Myotis septentrionalis, suxire que os sinais distorsionan a ecolocación e advirten da posesión de defensas químicas. O comportamento destes insectos é, pois, tanto deimático coma aposemático.
En arácnidos
Arañas e escorpións son velenosos polo que as súas exhibicións de ameaza hai que consideralas xeralmente como aposemáticas. Porén, algúns predadores como os ourizos cachos e as avespas cazadoras Pompilidae cazan activamente arácnidos, superando as súas defensas, así que cando un ourizo cacho é asustado por, por exemplo, os sons feitos por un escorpión, hai unha razón para describir a exhibición como deimática.
As arañas utilizan diversos tipos de exhibicións de ameaza. Algunhas, como as arañas Argiope e Pholcus póñense a vibrar rapidamente elas mesmas e as súas arañeiras cando son molestadas; isto difumina o seu perfil e quizais fainas parecer máis grandes, á vez que máis difíciles de localizar de forma precisa durante un ataque. As arañas Mygalomorphae, como as tarántulas, exhiben un comportamento deimático; cando son ameazadas, recúan coas súas patas dianteiras e pedipalpos estendidos e os quelíceros visibles. Algunhas especies como a perigosa araña arbórea india Poecilotheria regalis teñen unha coloración rechamante nas patas dianteiras e pezas bucais, que son exhibidas na súa pose de ameaza cando "se ergue sobre as súas patas traseiras e brande as patas anteriores e palpos no aire".
Os escorpións realizan exhibicións de ameaza que non son farois, xa que realmente teñen poderosas defensas, pero varios predadores poden, malia todo, comelos. Cando son provocados, estenden as súas pinzas e nalgúns casos erguen o abdome, coas colas case ergueitas co alferrón velenoso listo para usarse. Algúns escorpións ademais producen ruídos deimáticos ao estridularen cos seus pedipalpos e patas dianteiras.
En cefalópodos
miniatura|upright|Exhibición deimática: [[Callistoctopus macropus xera unha cor vermella acastañada brillante con manchas ovais brancas cando o molestan.]]
O comportamento deimático encóntrase tamén en cefalópodos como a xiba ou choco Sepia officinalis, luras como Sepioteuthis sepioidea e Sepioteuthis lessoniana, polbos como Octopus vulgaris e Octopus macropus, e o argonauta (Argonauta argo). As exhibicións deimáticas de cefalópodos consisten en crear de súpeto liñas de cor intensa no corpo, a miúdo reforzadas con estender os tentáculos ou brazos do animal, as aletas ou membranas de pel que teñen entre os brazos para parecer o máis grande e temible que sexa posible.
Por exemplo, na xiba común a exhibición consiste en aplanar o corpo, facer que a pel se torne pálida, mostrar un par de ocelos no manto, aneis oculares escuros e unha liña escura nas aletas e dilatar as pupilas dos ollos. O polbo Octopus vulgaris exhibe de xeito similar unha pel clara e aneis oculares escuros con pupilas dilatadas, pero tamén enrosca os seus brazos e esténde a membrana que ten entre os brazos o máis que pode, e expulsa chorros de auga. Outros polbos como Octopus macropus vóvlense de cor vermella acastañada viva con marcas brancas por todo o corpo nunha exhibición con moito contraste. O argonauta pode cambiar rapidamente a súa aparencia: repentinamente retira da súa cuncha a súa membrana iridiscente brillante formada polo seu primeiro par de brazos.
Naisten SM-sarja 1997-1998
Play-offs
Nas series polo título as Kärpät desfixéronse pola vía rápida das Ilves, gañando en dous partidos, mentres que as xogadoras do JYP tiveron que irse ao terceiro encontro fronte o K-Espoo para conseguir un posto nas finais fronte ás xogadoras de Oulu.
Comportamento deimático
En vertebrados
miniatura|O clamidosauro [[Chlamydosaurus kingii enfróntase aos predadores facéndose parecer grande estendendo o volante de pel que rodea a súa cabeza, erguendo o corpo e movendo o rabo.]]
Naisten SM-sarja 1997-1998
Play-offs
Nas finais o JYP conseguiu impoñerse na prórroga (3-4) ás Kärpät no primeiro partido disputado en Oulu, conseguindo o factor pista. No segundo partido disputado en Jyväskykä as locais conseguiron poñer o 2-0 na eliminatoria logo de impoñerse por tres goles a dous. Finalmente o JYP conseguiu unha nova vitoria como visitante (2-3) no terceiro partido para conquistar o segundo campionato da súa historia.