cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estilo severo
Antecedentes e contexto
Sexa como for, a propia función da arte modifícase nese período. Mentres que a estatuaria Arcaica era basicamente funcional, adicada ó sagrado ou servindo como monumento no período Severo, libérase do seu utilitarismo e adquire certa autonomí­a. Cunha civilización xa en pleno florecemento, os gregos xa se sentían máis seguros e libres da presión inmediata da loita pola vida e podían dar máis atención ás cuestións da filosofía e da estética. Hauser afirma que nesta etapa...
Copia romana reducida do século II. Gliptoteca de Múnic.]] esquerda|miniatura|175x175px|Perséfone entronizada, c. .Museo de Pérgamo. Clara tendencia arcaizante na estatuaria de culto nunha data tardía Mais debemos coidar no especular en que extensión a arte adquiriu unha independencia da relixión ou deixou de reflectir aspiracións éticas e espirituais cando se entregou á pescuda naturalista. Mesmo que a Beleza fose unha meta, para os gregos ela non tiña sentido sen súa combinación coa Virtude, nun ideal de unidade, perfección e harmoní­a ligado primariamente aos aristócratas pero tamén proxectado nos atletas vencedores dos Xogos, tan decantados na lírica de Píndaro e considerados verdadeiros heroes. E mesmo que os mestres escultores fosen moi prestixiosos pola súa habilidade, aínda eran meros "técnicos", operários especializados. A noción de "arte pola arte" estaba aínda por nacer no distante futuro. Non obstante, o naturalismo das estatuas Severas pronto foi aplaudido, o que indicaba unha mudanza na concepción de arte e no padrón de beleza. O mesmo Píndaro as aclamava por se pareceren a "criaturas viventes", e despois dos Tiranicidas, crido como o primeiro retrato de individuos particulares, estatua de atletas proliferan en toda a Grecia. Na fase Arcaica os atletas vencedores xa eran celebrados erguendo mementos so a forma de kouroi, mais estes non os retrataban fisicamente, antes apenas conmemoraban unha idea xenérica de beleza e de éxito. Agora, nun período en que o individuo gaña máis importancia social por si mesmo e non só epitomiza abstractamente un grupo, os retratos naturalistas multiplícanse e son apreciados pola súa semellanza coas persoas reais, e comezan a ser organizados concursos de beleza física. Aliás, un dos termos gregos para nomear a perfección corporal é agalmatías, significando "estatuesco", "escultural". Esa asociación íntima entre corpo e imaxe fiel do corpo, inaugurada no período Severo e moi expandida máis tarde, fixo da estatuaria para os gregos unha segunda Natureza.
A repercusión dese fenómeno na esfera relixiosa tamén foi enorme, a punto de seren rexistrados casos de intercurso sexual con ídolos. Un tal comportamento era até para os gregos unha aberración, mais, significativamente, nun caso relatado ocorrido dentro do propio recinto do Templo de Apolo en Delfos, o deus patrono ordenou a través das súas profetisas que non se punise a persoa, senón que ela ofrecese unha guirlanda de flores como agradecimento. E para tornar o panorama cultural desa fase aí­nda máis dinámico, ao mesmo tempo que crecía a tendencia xeral para o naturalismo, na estatuaria de culto rexeitábase rotundamente unha inclinación arcaizante. Un exemplo que sobreviviu é a Perséfone entronizada hoxe no Museo de Pérgamo, dunha data tan tardía como .., practicamente contemporánea ao Discóbolo de Miron. Este, que foi un dos grandes nomes desa fase e un dos que máis fixeron avanzar o naturalismo, tamén puido esculpir certa ocasión un xoanon, un modelo de imaxe para culto en madeira que remontaba aos tempos Xeométricos. Tales entrecruzamentos de tendencia, función e significados tornan o período Severo un terreo fértil para o estudo e a evolución da escultura grega ben menos linear do que podería parecer.
Características
miniatura|Atribuído a Cálamis: Apolo do ónfalo ou Apolo Alexícaco. [[Museos Capitolinos]] miniatura|Detalle da estatua dun vidente ancián do Templo de Zeus en Olímpia. Museo Arqueolóxico de Olimpia O estilo Severo recibiu o seu nome pola súa austeridade e economí­a formais e o seu repúdio ao decorativismo. En relacióno ao modelo Arcaico é evidente un maior naturalismo e un estudo moito máis detallado da anatomía, mais tamén aparece a preocupación de captar aspectos da transiencia - o conxelamento da acción nun momento harmónico, aínda que pasaxeiro - e de estados emocionais e mentais nun contexto tinguido por un senso de drama. Jerome Pollitt di que
Os detalles decorativos son reducidos a un mínimo, a énfase recae nos trazos anatómicos principais, e o interese pola caracterización das emocións e polo seu potencial narrativo conduce a unha exploración das súas repercusións sobre a dinámica corporal. A ríxida frontalidade que definiu a estatuaria Arcaica e os seus tipos - o kouros e a kore - é definitivamente deixada para atrás, en prol de representacións abranguendo unha vasta gama de posturas, desde a tranquilidade contemplativa e introspectiva até as agonías da morte, entre contorsións musculares e faces angustiadas. Formúlase un novo canon de proporcións máis elegante, alongado e desenvolto, pasa a tratar diferentemente a deuses e a homes, e aparecen representacións máis verosímiles da vellez, aí­nda que os nenos sigan a ser adultos en miniatura, e aí­nda que continúe a existir grande idealización en todas as formas.
En canto ao aspecto global das obras, debemos lembrar que un ollar desinformado sobre os kouroi Arcaicos, comparándoos a pezas Severas como o Apolo do Ónfalo, por exemplo, no estado en que se encontran no presente, só en mármore nu, pode suxerir unha aparente contradición co que se dixo antes sobre a maior economía formal da estatuária Severa, pois hoxe ela nos aparece máis rica e complexa que a outra. Porén, temos tamén as korai e os seus vestidos cheos de texturas, deseños e pregues, os seus peiteados complexos, cuxa función era soamente ornamental. Alén diso, os tempos Arcaicos era regra a complementación do efecto plástico da obra volumétrica coa pintura da súa superficie. A investigación recente demostrou que o gusto dos gregos arcaicos era plasticamente exuberante, cubrindo as partes onde se representaban tecidos e metais (calzas, mantos, armaduras) con padróns extravagantes e cores vivas, alén do efecto decorativo adicional de aderezos varios como armas, coroas, colares e outras xoias, algunhas das cales podían ser extremadamente luxosas. Toda esa decoración accesoria na súa época desempeñaba un papel determinante no impacto visual final da obra, até maior do que o desempeñado polos puros volumes escultóricos. En suma, a énfase do aspecto decorativo na pasaxe da escultura arcaica para a severa sinalizou en certo modo un decremento, pero a evolución da arte do entalle na pedra e da descrición da anatomía corpórea foi na dirección dun enriquecemento técnico e formal.
Escultores notábeis
Coñécense apenas un puñado de nomes de escultores activos no período Severo. Entre os mais notábeis están:
Os grupos decorativos do Templo de Afaia, en Egina
miniatura|171x171px|Figura de [[Hércules (mitoloxía)|Hércules do frontón Leste do Templo de Afaia. Gliptoteca de Múnic.]] miniatura|343x343px|Critio: Efebo, c., Museo da Acrópole de Atenas Hoxe preservados na Gliptoteca de Múnic, a partir de onde exerceron un impacto significativo para determinar o carácter do Neoclasicismo alemán no século XIX. Subsisten dous grupos de estatuas, e orixinalmente presentábanse nos frontóns do templo. O frontón Oeste é máis antigo (c. 500-505 a.C.), e ten un estilo arcaico xa suavizado, como se entende na modelaxe desenvolta e na anatomía máis exacta e flexíbel; mais o Leste (c. ), atribuído a Onatas, xa é de transición. Aí­nda arcaizante nas cabezas, coa súa face sorrinte, mais xa se esbozan expresións distintas, e é claramente Severo nos corpos, bastante detallados e dinámicos. Unha comparación co kouros de Anavissos arcaico, de c. ., ilustrado antes, amosa os avances estilísticos. Ámbolos dous grupos céntranse na figura de Atenea, ladeada de guerreiros. As esculturas aí­nda conservan moitos trazos de pigmento, reveladores dun intricado esquema decorativo, sendo unha das máis importantes referencias para o estudo da pintura de superficie da escultura da Grecia antiga. Outra característica singular é que algunhas pezas son acabadas en todos os ángulos, mesmo naqueles que deberían ficar invisíbeis ao espectador, contrariando unha práctica de acabamento frontal máis refinado que perduraría até a fin do Clasicismo. A organización dos fragmentos aínda é materia de acendido debate, e a súa disposición no museo é conxetural.
O Efebo de Critio
Creado presuntamente por Critio ou o seu círculo, datado de c., o torso foi encontrado na Acrópole de Atenas en 1865, e a cabeza veu á luz soamente vinte e tres anos máis tarde. É unha das primeiras estatuas a mostrar unha suxestión do contrapposto -un movemento nas ancas que xorde cando a figura se apoia nunha das pernas mentres a outra se atopa en repouso- o que representa unha conquista importante en relación á rixidez da tipoloxía escultórica arcaica, e fala no novo entendemento dos artistas respecto ao corpo e do seu funcionamento como un sistema unificado. As súas proporcións son precursoras do canon que Policleto perfeccionaría ao final do século.
Grupo dos Tiranicidas
O grupo orixinal foi creado en bronce por Antenor en, sendo moi apreciado, pero foi capturado polos persas durante o saqueo de Atenas e instalado en Susa. Os atenienses entón encomendaron unha copia en mármore realizada por Critio e Nesiotes no, máis tarde perdida, sobrevivindo en copias romanas. O grupo conmemora o establecemento da democracia en Atenas despois da tiranía de Pisístrato, e representa os heroes Harmodio e Aristóxiton.
O Auriga de Delfos
Unha das raras estatuas en bronce que se conservaron até os nosos días. Considerada unha das máis preciosas realizacións da escultura grega, foi encontrada en 1861 no santuario de Apolo en Delfos. Foi fundida en para conmemorar a vitoria dun equipo de aurigas nos Xogos Píticos. O Auriga e os escasos fragmentos dos cabalos son o que quedou do que debe ser un enorme grupo escultórico, a incluí­r o coche, catro ou seis cabalos e dous cabalarizos. Unha inscrición na súa base di ser encomendada polo tirano de Gela e adicada a Apolo. A estatua aínda posúe os ollos de vidro e apliques de cobre para colorir os beizos.
O conxunto decorativo do Templo de Zeus en Olimpia
Instalado orixinalmente no templo máis importante da Grecia e a maior realización arquitectónica do período Severo, o Templo de Zeus do Santuario Panhelénico de Olimpia, o grupo foi esculpido entre 470 e por un artista descoñecido chamado Mestre de Olimpia e os seus auxiliares, e preserva significativa proporción. Aquí son encontradas por primeira vez na arte grega características que serían retomadas soamente na fase helenística moito máis tardía, como o extraordinario dinamismo nas escenas e expresións emocionais intensas. Este conxunto é considerado a obra-prima da estatuaria do período Severo. esquerda|miniatura|195x195px|O Deus do Cabo Artemisio, [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas]]
O Deus do Cabo Artemisio
Escultura en bronce de c. recuperada do fondo do mar no cabo Artemisio en 1926. Conforme o autor é tido como un retrato de Zeus ou de Poseidón. A súa identificación é complicada pola desaparición do atributo que estaría portando na man dereita, aínda que a maior parte dos estudiosos se incline para consideralo unha representación de Zeus a lanzar os seus raios, consistente en imaxes do deus en actitude similar encontradas en moedas, pinturas de vasos e figuriñas onde o raio está representado. Tamén a súa orixe é escura, sendo atribuída ben a Cálamis, ben a Onatas, ben a un mestre descoñecido. É unha obra extraordinariamente ben conseguida, con expresión de forza contida a piques de ser liberada. Tamén se tornou unha ícono da cultura grega contemporánea, sendo reproducida en selos.
Apolo do Ónfalo
O Apolo Choiseul-Gouffier, o Apolo do Ônfalo de Atenas, e o Apolo Capitolino, todos copias romanas de gran calidade dun mesmo bronce de c., perdido, representando o Apolo do Ónfalo, atribuidor a Cálamis, ou talvez Onatas. O orixinal foi máis tarde identificado como Apolo Alexícaco, o que afasta o mal, e foi dedicado ao deus en agradecemento dos atenienses pola protección contra a peste de
Os Bronces de Riace
miniatura|290x290px|Os Bronces de Riace, orixinal grego. Museo Nacional da Magna Grecia Un par de guerreiros fundidos en torno a, un mozo e un home maduro, encontrados por Stefano Mariottini no fondo do mar en Riace, Calabria en 1972. As estatuas preservan os ollos de vidro e óso, dentes de prata e beizos e mamilos en cobre. Os seus trazos de avanzado naturalismo indican seren obras transicionais para o Clasicismo, mais diversas incongruencias anatómicas traizoan a influencia Severa. Orixinalmente deberían portar escudos e lanzas e a súa orixe é descoñecida, mais posibelmente son provenientes de Delfos, Olimpia ou Argos, importantes centros de produción de estatuaria en bronce nese período. Son magníficos exemplares da alta pericia que os gregos atinxiron na fundición de estatuas en grandes dimensións. É moi posíbel que se teñan destinado a un templo local, xa que relatos históricos din que Riace foi antigamente un gran santuario, talvez comparábel a Delfos e Olimpia, e as pescudas arqueolóxicas posteriores encontraron as fundacións de edificios sacros baixo o leito mariño, nesa región onde a costa está lentamente afundindo. Despois de restaurados, a súa exibición en Florencia e Roma en 1981 constituíu o evento museolóxico e arqueolóxico do ano, sendo divulgados nas capas de moitas revistas especializadas internacionais e en selos italianos.
Discóbolo
Obra celebérrima de Miron, o Discóbolo (c. ) foi altamente apreciado desde súa creación. Orixinalmente en bronce, só é coñecido a través de copias romanas. É incluído na fase tardía do período Severo ou como un dos primeiros exemplos do Clasicismo, e de facto pertence a ambos, polo seu enxugamento formal típico da fase Severa e polo seu avanzado naturalismo, que logo adiante se tornaría coma a característica Clásica por excelencia. A súa postura é un feliz exemplo da captura do ritmo, da harmoní­a e do equilibrio, a pesar de ser algo incorrecta en termos da dinámica deportiva. A primeira copia coñecida en tempos modernos foi descuberta en 1781 no outeiro do Esquilino, en Roma, e fíxose inmediatamente famosa. Outras copias e fragmentos apareceron posteriormente. Nunha delas moi coñecida, hoxe no Museo Británico, a cabeza foi restaurada inadecuadamente voltada para a fronte. Porén, unha reprodución romana en bronce do século II mostra a cabeza cara atrás, ollando a man que suxeita o disco, unha actitude máis natural para o movemento e que debe ser a forma da composición primitiva, concordando cunha descrición feita por Luciano de Samósata no seu Philopseudes. Unha copia fragmentaria, constando só o torso, foi completada como o Guerreiro ferido, hoxe nos Museos Capitolinos.
Métopas do Partenón
[[Ficheiro:South_metope_3_Parthenon_BM.jpg|miniatura|140x140px|Unha das métopas sur do Partenon, c..
Museo Británico]] Grande e importante grupo de 92 altorrelevos, orixinalmente instalados nas métopas do Partenon, en Atenas. As inscricións no templo dátanas c. e a convención xeral é atribuílas a Fidias. A pesar de seren xeralmente consideradas obras Clásicas, de facto o seu estilo é moi variado, revelando a intervención de varios mestres escultores na execución, algunhas cunha tendencia máis conservadora, que lembran o Estilo Severo, e outras máis progresistas. As que estaban debaixo do frontón principal, ao Leste, representan a Xigantomaquia, as do Oeste a Amazonomaquia, as do sur a Centauromaquia e as do norte, en peor estado de conservación, parecen configurar o saqueo de Troia. Varias delas aínda están no edificio orixinal, pero moitas foron levadas para a Inglaterra por Lord Elgin como parte dos Mármores de Elgin, e outras acabaron depositadas no Museo do Louvre.
Irradiación e influencia
A influencia do estilo Severo propagouse á Etruria, onde tivo un impacto relativamente pequeno, mais en Licia e en Fenicia foi significativo. Nas colonias da Magna Grecia, cuxo contacto coa metrópole viuse moi dificultado durante a Guerra do Peloponeso, as obras Clásicas son sorprendentemente escasas e o estilo Severo foi máis duradeiro. As xeracións seguintes de escultores gregos admiraron a pureza e austeridade do estilo Severo, aínda que non a imitasen. Porén, durante o Helenismo e as súas tendencias historicistas, aquel modelo recuperou prestixio e algúns trazos del foron novamente empregados nunha síntese ecléctica con novas tendencias. En tempos modernos as obras do período Severo eran pouco coñecidas e o estilo nin sequera era identificado até o descubrimento da estatuaria do Templo de Zeus en Olimpia, na década de 1870, que causou unha gran sorpresa nos círculos eruditos polo seu aspecto que se xulgou "rústico", nunha comparación depreciativa, hoxe tida como indebida, coa produción Clasicista. Actualmente o estilo Severo é considerado unha entidade estética autónoma, algunhas das súas obras-primas xa gozan de fama mundial e son expostas nos museos en pé de igualdade coas grandes creacións do Clasicismo grego.
Na liña evolutiva da escultura grega, o estilo Severo representa unha fase de extraordinaria importancia, abrindo espazos para o estudo do corpo a partir da Natureza e non só perpetuando un modelo estático idealista e abstrato epitomizado polo kouros, que dominou o período anterior. Os escultores Severos tamén foron os responsábeis da formulación nun curto espazo de tempo dun canon de proporcións que sería a base sobre a cal Policleto, o "pai do Clasicismo", construíu o seu propio canon, e dun novo e vasto repertorio formal e técnico que no Clasicismo sería explotado e variado exaustamente, e nese sentido o estilo Severo é a base e parte importante da propia esencia da arte Clásica, unha arte que vén inspirando artistas desde a súa aparición até os días de hoxe.
Os Congos, Piúgos, Lugo
Os Congos é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
San Vicente de Pías, Pías, Lugo
San Vicente de Pías é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Wikipedia en caxemirés
A Wikipedia en caxemirés (en کأشُر وِکیٖپیٖڈیا) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua caxemiresa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Freixende, Brosmos, Sober
Freixende é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
HM7-A
HM7-A é a designación dun motor foguete crioxénico utilizado na terceira etapa do Ariane 1.
Características
O motor HM7-A era fabricado por Snecma e usábase na terceira etapa do Ariane 1. Usaba un sistema de arrefriamento rexenerativo polo que o hidróxeno líquido era usado para arrefriar a cámara de combustión antes de ser consumido. Unha versión máis avanzada, o HM7-B, foi usado nos sucesivos foguetes Ariane.
Prosopography of Anglo-Saxon England
PASE foi financiada polo British Arts and Humanities Research Council de 2000 a 2008 como un importante proxecto de investigación baseado no King's College de Londres no Departamento de Historia e no Centre for Computing in the Humanities, e no Departamento de Anglosaxóns, nórdicos e celtas da Universidade de Cambridge.
A primeira fase do proxecto foi lanzada pola Academia Británica o 27 de maio de 2005 e está dispoñible gratuitamente en Internet. Unha segunda fase (PASE2), foi publicada o 10 de agosto de 2010, e engadiu á base de datos información extraída principalmente do Domesday Book.
A Pena da Mula, Piúgos, Lugo
A Pena da Mula é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tony Leon
Anthony James Leon, nado en Durban, Natal o 15 de decembro de 1956, coñecido simplemente como Tony Leon, é un político surafricano, que desempeñou o cargo de líder da oposición do seu país entre 1999 e 2007, sendo líder do Partido Demócrata e, con posterioridade, do partido Alianza Democrática (DA), que desde a súa fundación é a principal forza opositora ao goberno do Congreso Nacional Africano (ANC). Desde a chegada da democracia a Suráfrica é o líder da oposición que máis tempo ostentou devandito cargo. Aínda sendo membro da DA, exerceu como embaixador de Suráfrica ante Arxentina entre 2009 e 2012. Antes diso foi membro do Parlamento entre 1994 e 2009.
Desde 2012, Leon foi presidente executivo de Resolve Communications (Pty) Ltd, unha organización de defensa da reputación e consultoría de comunicacións estratéxicas baseada en Suráfrica e asesora principal de K2 Intelligence, unha organización de investigación internacional e análise de risco con base en Londres e Nova York. A consultoría foi fundada por Jules e Jeremy Kroll en 2009. Leon tamén é columnista contratado de Times Media Group Ltd, as súas columnas aparecen semanalmente ou mensualmente en Business Day, Sunday Times e Times,. Leon foi votado décimo sexto no Top 100 dos surafricanos máis importantes na canle de televisión SABC3.
Sanxís, Brosmos, Sober
Sanxís é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Rego do Espiño, Piúgos, Lugo
O Rego do Espiño é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Wifredo Ricart
Wifredo Ricart, nado en Barcelona o 15 de maio de 1897 e finado na mesma cidade o 19 de agosto de 1974, foi un enxeñeiro español, coñecido polos seus desenvolvementos e estudos na industria da automoción e a  aeronáutica.
Destacou pola súa achega ao deseño e fabricación de motores de aviación, automóbiles, camións e o mítico Pegaso Z-102.
Traxectoria
Wifredo Pelayo Francisco de Borja Ricart Medina, naceu en Barcelona o 15 de maio de 1897. Era fillo do mariño, director da Escola de Náutica, José Ricart i Giralt.
Foi un estudante normal, moi interesado en temas de aviación. En 1918 doutorouse en Enxeñaría industrial, con menos de 20 anos.
Iniciou en Barcelona a súa actividade profesional, sendo director de talleres da compañía Vallet y Fiol, na que se fabricaban motores para bombas de auga e eran distribuidores dos coches Hispano-Suiza. En Vallet y Fiol inventou o carburol, un carburante para os Hispano-Suiza que vendía esta compañía, para os cales non dispoñían de combustíbel.
A segunda guerra mundial sorprendeuno en Italia, onde colaborou con Alfa Romeo, chegando a ser xefe de produtos especiais. En 1940 foi nomeado director dos Servizos de Proxectos e Experiencias, e responsábel das competicións, colaborando con Enzo Ferrari. A finais de 1945 volveu a España para preparar a súa marcha aos Estados Unidos, tentado por unha boa oferta de Studebaker, pero Juan Antonio Suanzes convenceuno para reconstruír a maltreita industria automobilística española, e constituír o Centro de Estudos Técnicos de Automoción (CETA), con sede en Madrid, incorporando a dúas ducias de enxeneiros de Alfa Romeo (que estaban desempregados), empezando a traballar para o Instituto Nacional de Industria.
Participou na creación da Empresa Nacional de Autocamiones, S. A. (ENASA) nas antigas instalacións de Hispano-Suiza no barrio de La Sagrera, na área metropolitana de Barcelona, e traballou no deseño e a fabricación dos seus míticos automóbiles deportivos Pegaso, desde 1951 até 1957. A súa presenza como conselleiro da entidade durou até 1958. En 1959 foi nomeado presidente da S. A. Lockheed de París, construíndose baixo a súa dirección unha nova planta completamente automatizada nas proximidades de Beauvais (Oise). En 1961 fusionáronse Lockheed, Bendix e Ducellier, configurando o grupo DBA, e Ricart figurou como conselleiro delegado para o progreso científico e técnico até 1965, á vez que obtivo resultados de moito interese no CETA, grazas ás súas investigacións en torno a novos tipos de motores e sistemas de freado.
Ricart morreu en Barcelona despois dunha prolífica vida o 19 de agosto de 1974, deixando nos seus traballos a habilidade da súa curiosidade e as intencións de melloralos. Wifredo Ricart foi un gran técnico e compañeiro de Enzo Ferrari durante a súa etapa en Alfa Romeo.
Jane Eyre (filme de 2011)
Jane Eyre é un filme británico-estadounidense de 2011 dirixido por Cary Fukunaga. Está protagonizado por Mia Wasikowska e Michael Fassbender. O guión foi escrito por Moira Buffini e está baseado na novela homónima de 1847 escrita por Charlotte Brontë. O filme estreouse o 11 de marzo de 2011 nos Estados Unidos e o 9 de setembro no Reino Unido e Irlanda. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica. O deseño de vestiario foi creado por Michael O'Connor, e recibiu un nomeamento ós Premios Óscar.
O Campo, Bulso, Sober
O Campo é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Piúgos de Pena, Piúgos, Lugo
Piúgos de Pena é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Wikipedia en romaní
A Wikipedia en romaní é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua romaní. Foi creada en 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
As Tabernas, Piúgos, Lugo
As Tabernas é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
X dinastía exipcia
A Décima dinastía do antigo Exipto (X Dinastía) a miúdo combínase coas dinastías VII,  VIII,  IX e  XI temperá baixo o título de grupo Primeiro Período Intermedio.
Faraóns
A IX Dinastía fundouse en Heracleópolis Magna, e a X Dinastía continuou alí. Nese momento Exipto non estaba unificado, e hai algún solapamento entre esta e outras dinastías locais. O Canon de Turín lista dezaoito faraóns para esta liña real, pero os seus nomes están danados, non son identificables ou perdéronse.
A continuación móstrase unha lista "posible" de gobernantes da Décima Dinastía baseada no Canon de Turín, xa que os exiptólogos teñen diferentes opinións sobre a orde de sucesión dentro das dúas dinastías. Entre eles, só Wahkare Khety e Merykare son testemuñados sen dúbida por achados arqueolóxicos:
Outeiriño, Brosmos, Sober
Outeiriño é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Leonard Charles Wyon
Leonard Charles Wyon, nado en Londres o 23 de novembro de 1826 e finado na mesma cidade o 20 de agosto de 1891, foi medallista e gravador británico da época vitoriana, coñecido particularmente por ser o autor da serie de moedas de ouro e prata conmemorativas do "Xubileu" ou 50 aniversario do acceso ao trono da raíña Vitoria.
Desde 1851 ata o seu falecemento en 1891 ocupou o posto de gravador xefe da Royal Mint, a ceca real do Reino Unido.
Traxectoria
Fillo máis vello de Catherine Sophia Keele (finada en 1851) e de William Wyon (1795-1851), que o antecedeu no cargo de gravador xefe, Leonard Charles Wyon naceu nun dos edificios do complexo da Royal Mint en 1826, e educouse na Merchant Taylors' School, de Londres.
Santoíño, Piúgos, Lugo
Santoíño é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Leonard Charles Wyon
Traxectoria
Desde neno, foi adquirindo do seu pai o interese e pola arte e os seus coñecementos básicos, así como unha gran habelencia para o gravado de cuños, de maneira que xa aos seus 16 anos levaba realizadas xa varias medallas, algunhas das cales se expoñen no Museo Británico, xunto con esbozos, debuxos e outros obxectos do seu traballo.
En 1843 expuxo por vez primeira na Royal Academy e a partir do ano seguinte comezou a súa formación nas escolas desa institución. No mesmo 1844, con só 18 anos, converteuse en segundo gravador da Royal Mint, ás ordes do seu pai, e en 1846 creou unha das súas primeiras medallas amplamente elixidas, dedicada ao predicador irlandés Theobald Mathew.
En 1850 recibiu da raíña Vitoria a encarga dunha serie de medallas cos retratos dos cativos da familia real e en 1851 executou o reverso da medalla da Grande Exposición, celebrada en Londres. Ese mesmo ano, á idade de 24 anos, sucedeu o seu pai como gravador xefe da Royal Mint, logo do falecemento deste, e tamén o sucedeu como gravador da Compañía de Ourives e, posteriormente, como gravador da Ofcina de Ensaios de Birmingham e Sheffield. En 1854 gravou unha medalla laudatoria en lembranza do seu pai para a Art Union de Londres. Tamén como o seu pai, Leonard Charles creou cuños para a fabricación de selos de correos, ademais das medallas e as moedas. miniatura|245x245px|Medio penique de [[Vitoria do Reino Unido|Vitoria (1876) coñecido como Bun Head, creado por Wyon. ]] Xa como gravador xefe, en 1860 encomendóuselle a preparación das novas moedas divisionarias de cobre do sistema monetario británico, coa indicación de que en todas elas debería estar presente a figura de Britannia nos seus reversos. A propia raíña interesuse persoalmente polo deseño destas novas moedas e mesmo posou en varias ocasións para o seu retrato dos anversos. Wyon presentoulle varias propostas para a súa aprobación e ela mesma encargouse da escolla do deseño que finalmente se utilizou, coñecido como Bun Head ("cabeza con moño"), polo peiteado da monarca. Coa pretensión de lles achegar un relevo ousado aos deseños das novas moedas de bronce, Wyon gravou os cuños orixinais con tanta profundidade que algúns se fracturaban logo das súas primeiras cuñaxes de proba, motivo polo que tivo que reiniciar o seu traballo para reducir o relevo dos cuños, cos que comezou a produción masiva das novas moedas.
miniatura|292x292px|[[Florín británico|Florín "do Xubileu" (1889) a nome de Vitoria. A Wyon débeselle o deseño do reverso e o gravado de ambas as faces. ]]
Outra das obras máis salientables de Wyon como gravador de moeda foi a serie de moedas de ouro e de prata emitidas para celebrar o "xubileu" ou 50 aniversario do ascenso ao trono da raíña Vitoria, en 1887. Wyon foi o gravador de ambas as faces destas moedas e tamén o deseñador do reverso, mais o retrato do anverso gravouno a partir do deseño orixinal de Joseph Boehm, que recibiu a desaprobación xeneralizada da poboación logo da súa posta en circulación, entre outras cousas polo tamaño da coroa real, que se considerou ridiculamente pequeno.
Leonard Charles Wyon, do mesmo xeito que o seu pai anteriormente, preparou tamén os cuños para as moedas de moitos lugares do Imperio Británico, entre eles os Asentamentos do Estreito, Australia, a África Oriental Británica, o Canadá, Ceilán, Chipre, a Guiana Británica, Honduras Británica, Hong Kong, a India Británica, as Indias Occidentais, Jersey, Malta, Mauricio, Novo Brunswick, Nova Escocia, a illa do Príncipe Eduardo, Terra Nova e Xamaica.
Entre as súas medallas con carácter de condecoración cómpre salientar a de Suráfrica (1853); as do Ártico e o Báltico, a do Motín da India e unha nova de Suráfrica (1879). Tamén son moi relevantes as súas medallas de retrato, entre elas as de William Wordsworth (1848), Robert Stephenson (1850), Joseph Paxton (1854), Richard Sainthill (1855), Henry Hallam (1859) e William Ewart Gladstone (1879).
Vida familiar
O 22 de xuño de 1852 Leonard Charles Wyon casou con Mary Birks (1831-1902), con quen tivo varios fillos, dos que ningún continuou coa tradición familiar do gravado.
Aos seus 64 anos, o 20 de agosto de 1891 Wyon,  faleceu por causa da doenza de Bright e da apoplexía na súa residencia londiniense do número 54 de Hamilton Terrace, en St John's Wood, e o seu corpo foi soterrado no cemiterio vello de Paddington.
José Gutiérrez Mijares
José Gutiérrez Mijares, nado en Luanco, Asturias, o 16 de marzo de 1920 e finado o 7 de febreiro de 1989, foi un futbolista español que xogaba como dianteiro.
Traxectoria
Entre 1939 e 1941 xogou no Avilés, disputando 27 partidos de Segunda División, nos que anotou 17 goles. Ao remate da tempada 1940/41 fichou polo Sporting de Gijón, co que disputou a Copa do Xeneralísimo dese ano, marcando seis goles en catro partidos. Na tempada 1941/42 anotou 18 goles en 12 partidos de liga, sendo o máximo goleador do campionato, con dous goles máis que Pruden e Sanz. Marcou ademais outros seis goles na fase de ascenso a Primeira, pero o equipo non conseguiu subir á máxima categoría. Na tempada 1942/43 anotou 13 goles e na seguinte marchou ao Valladolid.
Toiriz, Piúgos, Lugo
Toiriz é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
José Gutiérrez Mijares
Traxectoria
Na tempada seguinte foi para o Mallorca, onde permaneceu tres anos, o último deles na Terceira División despois de descender na 1947/48. A continuación pasou polo Lleida e a Gimnástica de Torrelavega antes de volver ao Mallorca en 1951.
Movemento maorí
200px|miniatura|dereita|[[Tino rangatiratanga|Bandeira do movemento soberanista maorí.]] O movemento maorí é un movemento político polos dereitos do pobo maorí de Nova Zelandia (en Aotearoa). Aínda que houbo unha serie de conflitos entre os maorís e os inmigrantes europeos antes da sinatura do Tratado de Waitangi en 1840, a sinatura proporcionou un contexto legal para protestar, xa que o Tratado de Waitangi converteu a Nova Zelandia nunha colonia británica aplicando a lei e o goberno británicos. As autoridades británicas redactaran o Tratado coa intención de estabelecer un gobernador británico de Nova Zelandia, recoñecendo a propiedade maorí das súas terras, bosques e outras posesións, e concedendo aos maorís os dereitos dos súbditos británicos. Porén, os textos maorí e inglés do Tratado difiren significativamente no seu significado; particularmente en relación co significado de ter e ceder soberanía. Estas discrepancias, e a posterior colonización dos colonos pakehā levaron a desacordos nas décadas posteriores á sinatura, incluíndo unha guerra total.
Na súa forma moderna, o movemento de protesta maorí xurdiu a comezos da década de 1970 como parte dun renacemento maorí máis amplo e centrouse en cuestións como a reparación dos agravios do Tratado de Waitangi, os dereitos de terra dos maorís, a lingua, a cultura e o racismo en Nova Zelandia. En xeral, aliouse coa esquerda, aínda que difire da esquerda principal en varios aspectos. A maioría dos membros do movemento foron maorís, pero atraeu algún apoio de pākehā (non maorí) neozelandeses e internacionalmente, especialmente doutros pobos indíxenas. Os éxitos notables do movemento inclúen o estabelecemento do Tribunal de Waitangi en 1975, o retorno dalgunhas terras maorís e a lingua maorí converténdose nunha lingua oficial de Nova Zelandia en 1987.
Wikipedia en cree
A Wikipedia en cree (en ᐗᑭᐱᑎᔭ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua cree. Foi creada o 28 de agosto de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Uceira, Poutomillos, Lugo
Uceira é un lugar da parroquia de Poutomillos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Palacio Haarla
O Palacio Haarla (en finés Haarlan palatsi) é un inmoble de estilo neoclásico na cidade de Tampere, Finlandia. O edificio foi construído polo empresario Rafael Haarla e está situado no centro da cidade, en Hatanpään valtatie.
Lamas de Abaixo, Bulso, Sober
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Palacio Haarla
Foi deseñado por Jussi Paatela e construído con granito de Kuru.
Recimil, Poutomillos, Lugo
Recimil é un lugar da parroquia de Poutomillos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vilar, Poutomillos, Lugo
Vilar é un lugar da parroquia de Poutomillos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Pipín de Abaixo, Bulso, Sober
Pipín de Abaixo é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Piñeiro, Bulso, Sober
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
HM7-B
HM7-B é a designación dun motor foguete crioxénico utilizado na última etapa dos foguetes Ariane 2, Ariane 3, Ariane 4 e Ariane 5.
Características
O motor HM7-B era fabricado por Snecma e era unha versión mellorada do HM7-A para incrementar o rendemento dos novos foguetes Ariane. Para aumentar a eficiencia, aumentouse a presión na cámara de combustión e estendeuse a lonxitude da tobeira para incrementar o impulso específico. O tempo de combustión ampliouse de 570 a 735 segundos. O HM7-B usouse nos primeiros Ariane 5 ata que foi substituído por un motor máis eficiente.
Miguel Ángel Loureiro
Miguel Ángel Loureiro Rico, nado en Ferrol o 24 de setembro de 1956, é un ex xogador de baloncesto galego que xogaba de ala.
Traxectoria
Toda a súa carreira deportiva transcorreu no OAR Ferrol, xogando durante quince anos no primeiro equipo ferrolán, doce deles na máxima categoría do baloncesto español.
Wikipedia en cheyenne
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Triópsidos
Descrición
A familia foi descrita en 1909 polo xeólogo alemán Konrad Keilhack, nun traballo publicado en ''Brauer's Süsswasserf. Deutschl.'' 10: 7.
Etimoloxía
O nome Triopsidae está formado pola adición ao nome do seu xénero tipo, Triops, o sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Xéneros
A familia comprende tan só dous xéneros:
Características
Ambos os dous xéneros considéranse fósiles viventes, xa que existen formas similares desde o Devoniano. O corpo está formado por tres tagmas: céfalon, tórax e pleon; os dous primeiros e parte do pleon están cubertos por unha casca dorsal, ancha e plana, en forma de escudo, que oculta a cabeza. Esta casca fainos inconfundíbeis e recordan un pouco aos cangrexos de ferradura (orde dos xifosuros, da clase dos merostomados), animais mariños de moito maior tamaño.
Teñen un par de ollos copostos, sésiles, e mais un naupliano. O abdome é longo, parece segmentado e leva numerosos pares de patas aplanadas. O tórax consta de 11 segmentos, cada un cun par de apéndices (toracópodos) de tipo filopodial, é dicir, aplanados, foliáceos e lobulados. O pleon consta de 13 a 33 segmentos, con 29 a 52 pares de apéndices (pleópodos), de estrutura similar aos toracópodos. O telson posúee un par de cercos anelados moi longos.
A plasticidade fenotípica entre os taxons dificulta a identificación a nivel de especie, e vese agravada aínda máis pola variación no modo de reprodución.
Son omnívoros que viven no fondo de pozas temporais e lagos pouco profundos.
Pipín de Arriba, Bulso, Sober
Pipín de Arriba é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Lamas de Arriba, Bulso, Sober
Lamas de Arriba é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Wikipedia en antigo eslavo eclesiástico
A Wikipedia en antigo eslavo eclesiástico (en Словѣньска Википєдїꙗ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en antigo eslavo eclesiástico. Foi creada o 30 de setembro de 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Cabreira, Prógalo, Lugo
Cabreira é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Airexe, Prógalo, Lugo
A Airexe é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Medina Azahara (banda)
Medina Azahara é unha banda de rock española, recoñecida como unha das agrupacións máis emblemáticas do chamado rock andaluz. A banda foi fundada en 1979 en Córdoba (Andalucía) por Manuel Martínez (voz), Pablo Rabadán (teclados), Manuel S. Molina (baixo), José Antonio Molina (batería) e Miguel Galán (guitarra). Foron lanzados ao gran público por Rafael Martín Parraga na Feira de Setembro da cidade. O nome da banda alude á cidade califal próxima a Córdoba.
A Airexe, Prógalo, Lugo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Medina Azahara (banda)
Inicios e década de 1980
Axiña tiveron a oportunidade de gravaren o seu primeiro álbum, Medina Azahara, editado en 1979 por CBS. Recolle as influencias da banda, que mesturan o hard rock do estilo de Deep Purple ou Rainbow con trazos propios do rock sinfónico e do rock andaluz de grupos como Triana. De feito, esta banda foi unha das maiores influencias no estilo de Medina Azahara. O disco incluía o éxito Paseando por la mezquita, que se converteu nun himno do grupo, até o punto de o mesmo álbum pasar a ser coñecido con ese nome.
Na mesma liña do disco debut, publicaron en 1981 o seu segundo álbum, La esquina del viento, e en 1982 chegou Andalucía. Porén, a escena do rock andaluz e a súa popularidade comezaban a quedar atrás, coa consecuente diminución comercial. A banda desvinculouse de CBS, malia seguir a súa actividade en directo.
Triops
A súa morfoloxía externa (fenotipo) aparentemente non cambiou desde o Triásico (por exemplo, Triops cancriformis, que vive desde hai 220 millóns de anos) é probabelmente a «especie animal vivente máis vella sobre a Terra».
Medina Azahara (banda)
Inicios e década de 1980
En 1984 saíu da banda Manuel S. Molina e entrou Randy López, antigo baixista de Mezquita. Durante os seus nove anos no grupo, amais, achegou composicións como "Navajas de cartón", "El soldado", "Velocidad", "El destino" e "La guitarra". Pouco despois, Pablo Rabadán abandonou a banda por discrepancias persoais con Miguel Galán, e entrou Antonio Fernández como teclista. miniatura|Porta da cidade de [[Madīnat al-Zahrā, na cal se inspirou o nome da banda]] En 1986 o grupo autofinanciou o seu novo álbum, Caravana española. Cun son algo máis próximo ao pop rock, mais sen perder a súa esencia, foi lanzado pola compañía Tuboescape o ano seguinte.
Triops
Descrición
O xénero foi descrito en 1909 polo sacerdote, botánico e entomólogo alemán Franz von Paula Schrank.
Medina Azahara (banda)
Inicios e década de 1980
A finais de 1988 Miguel Galán deixou o grupo e Pablo Rabadán regresou aos teclados. En 1989 a banda púxose en contacto co selo discográfico madrileño Avispa Music e co representante Javier Gálvez. En xullo dese ano Paco Ventura uniuse ao grupo como guitarrista e gravan En Al-Hakim, publicado en decembro. A xira do álbum supuxo unha volta a escena cunha formación renovada, xa que entrou no grupo o batería Manuel Reyes.
Triops
Etimoloxía
O nome Triops está formado pola unión dos elementos tri- e -ops. O primeiro procede do latín tri-, calco do grego antigo τρι-, derivado de τρια "tres", e o segundo do grego antigo ὤψ ṓps, "ollo". Literalmente, "os que teñen tres ollos".
Sante de Abaixo, Bulso, Sober
Sante de Abaixo é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Triops
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xéneor coñeceuse tamén polos sinónimos:
Sante de Arriba, Bulso, Sober
Sante de Arriba é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Torre, Bulso, Sober
A Torre é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Medina Azahara (banda)
Década de 1990
En 1990 gravaron En directo, un álbum coas súas actuacións en vivo en Leganés (Madrid). O disco resumiu a súa historia musical até o momento. En 1992 editaron Sin tiempo, xa cun novo baixista, José Miguel Fernández. Con dous dos seus sinxelos alcanzaron o ouro e o platino.
Triops
Especies
Na actualidade recoñécense as seguintes especies dentro do xénero:
Medina Azahara (banda)
Década de 1990
O disco Dónde está la luz, de 1993, foi o último co teclista Pablo Rabadán, quen deixa a banda a principios do ano seguinte. Con Alfonso Ortega aos teclados, publícase o dobre CD Árabe en 1995. En 1996 gravaron varios directos co fin de editar un dobre disco en vivo, o segundo da súa historia, e con algúns temas novos, chamado A toda esa gente. A canción que dá título ao álbum está dedicada aos seus seguidores.
Triops
Características
miniatura|250px|Os tres ollos de [[Triops longicaudatus]] Teñen un tamaño medio de 4 a 6 cm, pero algunhas especies poden alcanzar os 15 cm. Os triops caracterízanse por teren unha cabeza en forma de ferradura. Como o seu nome indica, teñen tres ollos (ver etimoloxía). Como todos os notostráceos posúen un ollo naupliano e dous ollos compostos sésiles. (Ver as características en Notostráceos). Os dous ollos máis grandes realizan a función do órgano visual. O terceiro é á vez un órgano que detecta a luz e a temperatura, permitíndolles desprazarse cara ás condicións máis favoráveis a priori (onde a produtividade vinculada á fotosíntese será probabelmente máis importante e, polo tanto, o seu alimento máis abundante).
Os triops son fotófilos (amantes da luz) e pola noite son irresistiblemente atraídos pola luz, o que os fai vulnerábeis á contaminación lumínica. A disposición dos seus ollos non lles permite ver a comida nin as gravas, rochas ou sedimentos sobre os que se moven, pero contan con outros sensores para iso.
Medina Azahara (banda)
Década de 1990
En 1999 a discográfica Avispa, coa que o grupo cumpría 10 anos de traballo, editou Baladas, unha recompilación enfocada ao material máis melódico do grupo. As baladas, en efecto, sempre foron un dos puntos fortes da banda. Ao mesmo tempo comezou a gravación dun novo álbum coa colaboración de Manuel Ibáñez aos teclados.
Triops
Hábitat
Os triops encóntrase en lagoas ou lagoas temporais en gran parte do mundo, incluso en Australia, onde unha especie é curiosamente próxima (xenética e morfoloxicamente) a unha especie que vive en Alasca a 11 000 km de distancia, probabelmente grazas ao transporte de ovos por parte dunha ave migratoria, Limosa lapponica.
Medina Azahara (banda)
Década de 2000
O seu seguinte disco, Versión original, incluía versións de temas de Triana, Miguel Ríos, Los Módulos, Flamenco, Los Salvajes e a antedita canción de Realidad, amais de dous temas inéditos. O CD incluía un DVD de entrevistas, actuacións en directo, «making of» e videoclips.
En 2003 editouse un novo traballo, Aixa, que lles valeu dous Premios da Música, ao mellor álbum de rock e á mellor canción con «Córdoba» (en colaboración coa Orquestra Sinfónica de Córdoba). Tamén inclúe unha versión en castelán de Wind of Change de Scorpions, e a colaboración de Antonio Orozco no tema "El vaivén del aire". Grazas a este disco, que crearon co propósito de homenaxear a súa terra, Córdoba, recibiron o premio de "Cordobeses del año".
Triops
Esperanza de vida
A súa esperanza de vida é bastante curta, da orde dunha estación quente, incluso en catividade, onde raramente superan os 2 meses. Para sobreviviren, estas especies compensan esta curta esperanza de vida cunha forte adaptación dos ovos (microscópicos) á deshidratación e á calor, o que lles permite sobrevivir varios anos fóra da auga.
Golmar, Prógalo, Lugo
Golmar é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Triops
Esperanza de vida
Durante 2004 as abundantes precipitacións no macizo de Ahaggar (Alxeria) rexeneraron vellos puntos de auga (güeltas) que levaban anos completamente secos. Inmensas dunas estaban cubertas dunha especie herbácea que creceu de súpeto. Decenas de triops se retorcían en grandes estanques, entón foron identificados como a especie Triops numidicus polo Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París. O seu tamaño era de polo menos de 8 a 10 cm de longo.
Medina Azahara (banda)
Década de 2000
O ano seguinte a mesma discográfica publicou un novo recompilatorio de CD+DVD con contido extra. Inclúe a canción "Niños" en inglés e catro cancións en versión acústica.