cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balneario de Caldeliñas
Século XXI
Na actualidade, as augas do balneario foron analizadas pola Universidade de Vigo, que corroborou que aínda mantiñan as propiedades mineromedicinais recomendadas especialmente para os tratamentos de dermatoloxía. Polo que o concello de Verín, despois de 70 anos, levou a cabo o establecemento dun surtidor dispoñible para todas aquelas persoas que o desexen. Ademais, a pesar de que está en ruínas, aínda se poden observar os seus restos en moi bo estado de conservación.
Vítor IV Conti, antipapa
Vítor IV, de nome Gregorio Conti, nado en Ceccano, foi escollido para suceder ao antipapa Anacleto II (1130–38) o 13 de marzo de 1138.
Traxectoria
Instado por Bernardo de Claraval someteuse, dous meses despois, ao papa Inocencio II (1130–43). Antes da súa elección, Vítor IV era o cardeal Gregorio Conti.
Rogelio Santiago
Rogelio Santiago García, coñecido como Lelé, nado en Marín o 19 de abril de 1911 e finado o 15 de marzo de 1984, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista, tanto de interior como de extremo.
Foi sogro do tamén futbolista Luis Muñoz.
O Pozo, Pedroso, Narón
O Pozo é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 27 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 12 mulleres.
Gentiana asclepiadea
Gentiana asclepiadea é unha planta herbácea perenne da familia Gentianaceae. Nativa do centro e leste de Europa
Descrición
É unha planta pequena, con pelos inseridos nus talos moi delgados e coas follas opostas, lanceoladas. As flores son azuis e tubuladas, normalmente formando parellas nas axilas das follas.
Olesa de Montserrat
Olesa de Montserrat é un concello da provincia de Barcelona, Cataluña, situado na comarca do Baix Llobregat e por onde pasa o río Llobregat.
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Vista de Olesa de Montserrat. O termo municipal está rodeado por catro pobos: ao norte, Vacarisses; ao leste, Viladecavalls; o río Llobregat divide Esparreguera no poñente; e ao sur, Abrera. A súa extensión é de 16,75 km² destes, 2,752 km² corresponden ao solo urbano e industrial. Contaba cunha poboación de 22.914 habitantes en 2008.
Dada a súa situación xeográfica e a súa altitude, Olesa atópase dentro do que se denomina clima mediterráneo, caracterizado por invernos moderados e veráns non excesivamente calorosos. No inverno as temperaturas oscilan en 5 °C e 6ªC. O verán é seco cunha temperatura media de 24 °C. A media de precipitacións anuais oscila entre 500 e 600 L/m².
Cultura
Olesa caracterízase pola súa produción artesanal de aceite de oliva e téxtil, e polas representacións teatrais protagonizadas por actores afeccionados, veciños do concello, de La Passió d'Olesa de Montserrat durante a Semana Santa que narra os últimos días da vida de Xesucristo.
Savonia Superior
miniatura|200px|Localización de Savonia Superior. Savonia Superior (en finés Ylä-Savon seutukunta) é unha das cinco subrexións da rexión de Savonia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 54 852 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Xurxo Penalta
Xurxo García Penalta, coñecido como Xurxo Penalta, nado na Coruña en 1976, é un pintor debuxante de banda deseñada galego.
Traxectoria
Participou en diversos fanzines da área da Coruña nos anos noventa e licenciouse en Belas Artes na Universidade de Vigo. Posteriormente estudou no College of Art and Design de Minneapolis e precticou diversas disciplinas artísticas, en especial a pintura. Algunhas das súas obras pertencen a coleccións internacionais, como a Colección Afundación.
En 2006 regresa ao cómic ao participar en exposicións colectivas en Galicia e ao debuxar para a revista Barsowia. En 2008 comeza a traballar con editoriais estadounidenses como Marvel Comics ou Dark Horse. Para a Marvel debuxa nun recompilatorio unha historia do personaxe D-Man, con guión de Brian Patchett, mentres que para Dark Horse debuxou dúas historias da serie Fear Agent, baixo guión de Rick Remender, aínda inéditas.
Jorge Eugenio Rodríguez Álvarez
Jorge Eugenio Rodríguez Álvarez, coñecido como Jorge Rodríguez, nado en Cee o 15 de agosto de 1980, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Real Avilés.
Efecto Zeeman
O efecto Zeeman é a división dunha liña espectral en varias, na presenza dun campo magnético estático. É equiparable ó efecto Stark, é dicir, a división dunha liña espectral en varias compoñentes, na presenza dun campo eléctrico. O efecto Zeeman é importante en aplicacións como a espectroscopia de resonancia magnética nuclear, espectroscopia de resonancia spin-electrón e espectroscopia Mössbauer.
O efecto Zeeman recibe o nome do físico neerlandés Piet Zeeman.
Kiti Mánver
María Isabel Ana Mantecón Vernalte, nada en Antequera (Málaga) o 11 de maio de 1953, é unha actriz española, coñecida como Kiti Mánver. A súa traxectoria cinematográfica inclúe filmes dirixidos por Pedro Almodóvar, José Luis Garci e Álex de la Iglesia. Tamén desenvolveu unha ampla traxectoria en producións para a televisión e no teatro.
Na sexta edición dos premios Goya, celebrada en 1992, recibiu o premio á mellor actriz secundaria pola súa interpretación no filme dirixido por Enrique Urbizu Todo por la pasta. En 2014 foi recoñecida co Premio Ceres polo seu papel na obra Las heridas del viento de Juan Carlos Rubio.
Traxectoria
Mánver viviu en Málaga ata os trece anos, cando a súa familia se mudou a Madrid, aínda que mantivo o contacto co sur pola súa afección á actividade campesiña, que a relaxa. Comezou a traballar no cinema con dezasete anos, e, aínda que protagonizou o primeiro espido do teatro español, como feminista posicionouse contra o destape.
Traballou con directores como Manuel Gutiérrez Aragón, Pedro Almodóvar, Manuel Gómez Pereira, Gerardo Vera, José Luis García Sánchez, Álvaro Fernández Armero, Álex de la Iglesia e José Luis Garci.
Obtivo o Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria en 1991 pola súa interpretación no filme Todo por la pasta, de Enrique Urbizu, que protagonizou xunto coa tamén malagueña María Barranco.
En 2017 foi a actriz principal da obra Las heridas del viento de Juan Carlos Rubio, que se presentou en Londres como parte del Festival de Teatro Español.
Ya d'ar brezhoneg
Tipo 1
Está destinada a organismos da sociedade civil: empresas, asociacións, ONG etc. A campaña lanzouse o 5 de outubro de 2001 en Carhaix, cando 177 organismos privados se xuntaron para asinar un acordo para desenvolver o uso do bretón no seu funcionamento cotián (sinalización, formación dos empregados, papeis oficiais). Entre estes primeiros asinantes, aparecen grandes organizacións (CMB, cámaras de comercio e industria), artesáns, clubs deportivos etc. A finais de 2008, a campaña contaba con 635 asinantes, a metade deles empresas.
Tipo 2
Está destinada a colectividades territoriais (concellos ou communes). Para que os concellos da Bretaña se adhiran á campaña proponse realizar unha lista de 40 accións. Foi lanzada nunha reunión en Pontivy o 22 de decembro de 2004, onde se presentaron dez concellos, cuxos responsables (élus) se amosaron dispostos a realizar polo menos cinco accións escolleitas de entre as 28 que propuña a campaña daquela. A finais de 2008, esta carta contaba con 91 concellos asinantes.
Onofre Marimón
Traxectoria
Marimón morreu o 31 de xullo de 1954 durante a práctica para o Gran Premio de Alemaña de 1954, converténdose no primeiro piloto en resultar mortalmente ferido nun Gran Premio do Campionato do Mundo que non foran as 500 Millas de Indianápolis.
O Maserati de Marimón saíuse da pista de Nürburgring na curva Breidscheid cerca da ponte Adenauer logo de perder o control cando intentaba mellorar o seu tempo de cualificación. Morreu no fondo dun barranco. Na baixada de Adenauer ía rápido, pero non logrou negociar unha curva brusca na parte inferior. Marimón impactou cunha gabia, e o seu Maserati cortou unha árbore e deu varias voltas de campá. Quedou atrapado debaixo do coche, xa que se pousou sobre a súa parte superior coas rodas virando no aire. Marimón morreu aos poucos minutos de que os equipos de rescate liberárano. Pensábase que a súa unidade de freado fallou.
A morte de Marimón deixou ao equipo Maserati con catro pilotos. Os seus tempos na práctica non foran o suficientemente satisfactorios para entrar no top 5 do Gran Premio de Alemaña de 1954. O seu mellor tempo foi de 21,3 segundos por detrás do tempo récord de 9:50.1 establecido por Juan Manuel Fangio.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
102 Dalmatians
102 Dalmatians é un filme estadounidense de 2000 dirixido por Kevin Lima e producido por Edward S. Feldman e Walt Disney Pictures. É a secuela do filme de 1996 101 Dalmatians, un remake de acción en vivo do filme de 1961 homónimo. Está protagonizado por Glenn Close no seu papel de Cruella de Vil. Close e Tim McInnerny foron os dous únicos actores do primeiro filme que retomaron o seu papel na secuela. O filme foi nomeado ó Oscar ó mellor deseño de produción, pero perdeu fronte a Gladiator.
San Román de Vale, O Vicedo
San Román de Vale é unha parroquia do concello do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 232 habitantes (113 homes e 119 mulleres), catro máis ca no ano anterior.
Curral
miniatura|Curral con porcos.
Un curral é un recinto pechado para ter ao abeiro os animais domésticos. En Galiza, os máis comúns adoitan ser destinados para a cría de porcos, vacas, ovellas e galiñas. Até a aparición das cidades modernas, provocada polo éxodo rural, era moi común que cada familia contase cun curral próximo á súa vivenda, co gallo de se autoabasteceren de ovos, leite e carne para o consumo propio. En Galiza, seguen a ter unha relevancia maior que na meirande parte de países europeos.
Raffaele Danise
Raffaele Danise, M.I., nado o 23 de xullo de 1818 en Nápoles e finado o 8 de xaneiro de 1898, foi un relixioso católico latino napolitano, bispo de Caiazzo dende 1884 até o seu pasamento.
Traxectoria
En 1839 profesou como relixioso camiliano. Foi ordenado sacerdote o 25 de abril de 1841. O 9 de agosto de 1883 foi nomeado bispo de Cassano all'Ionio, recibindo a consagración episcopal o 15 de agosto de mans do cardeal Raffaele Monaco La Valletta, e tendo como co-consagrantes a Giulio Lenti e a Placido Maria Schiaffino. Porén, chegou a tomar posesión da sé ao non obter a aprobación das autoridades civís, e finalmente foi nomeado bispo Antonio Pistocchi.
O 24 de marzo de 1884 foi nomeado bispo de Caiazzo, cargo que exerceu até o seu pasamento o 8 de xaneiro de 1898.
VoIP
130px|miniatura|dereita|[[Avaya VoIP Phone 4625]]Voice over IP Protocol ou VoIP é un termo co que se designa unha tecnoloxía que permite enviar sinal de voz sobre unha rede IP como por exemplo Internet. Desde 2004 as compañías de acceso a Internet de banda larga veñen desenvolvendo proxectos que fan uso desta tecnoloxía a nivel comercial.
Florida, Chile
miniatura|O escudo de Florida. Florida é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción, na rexión de Biobío, que se sitúa a uns 42 quilómetros da capital rexional Concepción, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 10.177 habitantes, unha área é de 609 km2 e unha densidade de poboación de 16,69 hab/km². A poboación comunal corresponde ao 0,55% dos habitantes na rexión. A cidade foi fundada por Antonio de Seravia no 1755 co seu nome de San Antonio de Florida. Sitúase na altitude de 280 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é floridano/a.
Gothic (álbum)
Gothic é o segundo álbum da banda inglesa de doom metal Paradise Lost, publicado en marzo de 1991 a través do selo Peaceville Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Nick Holmes e Gregor Mackintosh.
Peter Grünberg
miniatura|dereita|Peter Grünberg Peter Andreas Grünberg, nado en Plzeň o 18 de maio de 1939 e finado o 7 de abril de 2018, foi un físico alemán, galardoado co premio Nobel de Física de 2006.
Traxectoria
Recibiu o premio polo seu descubrimento xunto Albert Fert da magnetorresistencia xigante que permitiu o aumento dos xigabyte nos discos duros. Nótese que os dous descubriron o mesmo sen colaborar entre eles.
Cataratas Victoria
As Cataratas Victoria (Lozi: Mosi-oa-Tunya, "O fume que trona") é unha catarata no sur de África no río Zambeze na fronteira entre Zambia e Cimbabue.
Orixes do nome
Crese que David Livingstone, o misioneiro e explorador escocés, foi o primeiro europeo en ver as cataratas Victoria o 16 de novembro de 1855, do que hoxe se coñece como Illa Livingstone, unha das dúas masas terrestres no medio do río, inmediatamente augas arriba das cataratas preto da costa de Zambia. Livingstone nomeou o seu avistamento en honra á Raíña Vitoria do Reino Unido, pero o nome indíxena Lozi, Mosi-oa-Tunya - "O Fume que trona " tamén continúa no uso común. A Lista do Patrimonio da Humanidade recoñece oficialmente os dous nomes. . Livingstone tamén cita un nome máis antigo, "Seongo" ou "Chongwe", que significa "O Lugar do Arco da Vella". como resultado da constante auga pulverizada.
O próximo parque nacional de Zambia chámase Mosi-oa-Tunya, mentres que o parque nacional e a cidade da costa de Zimbabue son nomeados como Victoria Falls (cataratas Victoria).
Tamaño
miniatura|Vista aérea title=Victoria Falls Dry Season|miniatura| Cataratas Victoria vista de Zimbabwe en xullo.
Aínda que non é a catarata máis alta nin a máis ancha do mundo, as Cataratas Victoria están clasificadas como as máis grandes, en función da súa combinación de 1.708 m. de ancho e 108 m. de altura, resultando a maior folla de auga caendo do mundo. As cataratas Victoria teñen aproximadamente o dobre da altura das Cataratas do Niágara de Norteamérica e moito máis que o dobre das cataratas Horseshoe. En altura e anchura, as Cataratas Vitoria so teñen un rival na Arxentina, as Cataratas do Iguazú.
Desexo (filosofía)
En xeral, o desexo é visto como carencia de algo e, por tanto, é característico de seres imperfectos. Se non nos faltase nada seriamos deuses. Implica, en consecuencia, sufrimento debido á falta da persoa ou obxecto de desexo pero, como contrapartida, vai acompañado da tendencia da vontade que nos mobiliza para tentar acadar o obxecto de desexo. O desexo supón a consciencia dunha falta que deixa entrever as nosas limitacións e as nosas necesidades.
Cataratas Victoria
Tamaño
Durante unha considerable distancia augas arriba das cataratas, o Zambeze flúe sobre unha folla de basalto, nun val pouco profundo, delimitado por outeiros baixos e distantes. O curso do río está salpicado de numerosas illas cubertas de árbores, que aumentan en número mentres o río se achega ás cataratas. Non hai montañas, escarpas nin vales profundos, só unha meseta plana que se estende centos de quilómetros en todas as direccións.
As cataratas fórmanse cando a anchura total do río cae en picado nunha única caída vertical nun ancho abismo transversal 1708 m., tallado polas súas augas ao longo dunha zona de fractura no planalto de basalto. A profundidade do abismo, chamado Primeira Garganta, varía desde os 80 m. no seu extremo occidental a 108 m. no centro. A única saída da primeira garganta é un ancho oco de 110 m. aproximadamente a dous terzos da distancia a través do ancho das cataratas desde o extremo occidental.
Desexo (filosofía)
Os moralistas destacan o carácter doloroso do desexo en canto que é ilimitado e sempre procura novos obxectos que conseguir. Nese sentido a felicidade equivalería a ausencia total de desexos. Esta consideración negativa do desexo implicaría o deber moral de reducilos na media do posible. Non obstante, desde a Antigüidade, aparece a posición contraria, tendente a interpretar o desexo como forza esencial da vida. A moral, desde este punto de vista, debería recoñecer o seu valor e non debería tentar aplacar os desexos humanos.
Cataratas Victoria
Tamaño
Todo o volume do río vértese nas gargantas das cataratas Victoria dende esta estreita fenda.
Hai dúas illas na crista das cataratas que son o suficientemente grandes como para dividir a cortina de auga mesmo en plena inundación, a illa de Boaruka (ou illa Catarata) preto da beira occidental e a illa de Livingstone preto do medio, o punto desde o que Livingstone viu por primeira vez as cataratas. A menos que suceda unha gran inundación, illotes adicionais dividen a cortina de auga en fluxos paralelos separados. Os fluxos principais son nomeados, en orde desde Zimbabue (oeste) ata Zambia (ao leste): Catarata do diaño (chamada Auga saltando por algúns), Main Falls 8catarata principal), Rainbow Falls (Catarata arco da vella, a máis alta) e Catarata Oriental.
Desexo (filosofía)
Aínda que, tradicionalmente, os filósofos pensaron o ben como o obxecto do desexo, hoxe en día esta visión do desexo é cuestionada.
Cataratas Victoria
Tamaño
O río Zambeze, río arriba das cataratas, experimenta unha tempada de choivas entre finais de novembro e principios de abril, e unha estación seca o resto do ano. A tempada anual de inundaciónd do río é de febreiro a maio cun pico en abril, A auga pulverizada das cataratas ascende normalmente a unha altura de máis de 400 m. e ás veces ata o dobre de altura, e é visible de ata a 48 km.. Durante a lúa chea, pódese ver un "arco de lúa" na auga pulverizada en lugar do arco da vella habitual. Durante a tempada de inundacións, con todo, é imposible ver o pé das cataratas e a maior parte da súa fronte, e os paseos ao longo do cantil oposto a ela son unha ducha constante e esta envolto en néboa. Preto do bordo do cantil, a auga pulverizada sobe cara arriba como a choiva invertida, especialmente na ponte Knife-Edge de Zambia.
A medida que avanza a estación seca, os illotes da crista fanse máis amplos e máis numerosos, e de setembro a xaneiro ata a metade da cara rochosa das cataratas pódese secar e pódese ver o fondo da primeiragarganta en case toda a súa lonxitude. Neste momento faise posible (aínda que non necesariamente seguro) camiñar por algúns tramos do río na crista. Tamén é posible camiñar ata o fondo do primeiro desfiladeiro do lado zimbabuense. O fluxo mínimo, que ocorre en novembro, rolda a décima parte da cantidade de abril, esta variación de fluxo é maior que a doutras importantes cataratas, e fai que o caudal medio anual das Cataratas Victoria sexa menor do que podía esperarse en función do caudal máximo.
Gargantas
miniatura|left| Primeiro desfiladeiro, do lado zambiano Todo o volume do río Zambeze cae pola ampla saída de 110 m. da primeira garganta nunha distancia de aproximadamente 150 m., despois entra nunha serie de desfiladeiros en zigzag chamadas pola orde en que lles chega o río. A auga que entra na "segunda garganta" fai unha curta curva á dereita e esculpiu unha profunda piscina no que se chama o "pote de ebulición". Chégase a través dun empinado carreiro dende o lado zambiano, ten uns 150 metros. Con pouca auga súa superficie é lisa, pero con moita auga ten enormes e lentos remuíños e fortes turbulencias de ebulición. Obxectos e seres humanos son arrastrados polas cataratas, incluíndo ocasionalmente hipopótamos ou crocodilos, atópanse frecuentemente arrastrados ou depositados pola corrente no extremo nordés da Segunda Garganta. É aquí onde se atoparon os corpos da señora Moss e Mr Orchard, mutilados polos crocodilos, despois de que dúas canoas fosen envorcadas por un hipopótamo en Long Island augas arriba das cataratas. miniatura|upright|Cataratas Victoria do lado de Zimbabwe As principais gargantas son
Formación
miniatura|left| Parque Nacional das Cataratas de Vitoria
O río Zambeze superior orixinalmente drenaba ao sur a través da actual Botswana para unirse ao río Limpopo. Unha elevación xeral da terra entre Zimbabwe e o deserto de Kalahari hai uns 2 millóns de anos bloqueou esta ruta de drenaxe e unha gran paleolagoa coñecida como Makgadikgadi formado entre o Kalahari e a plataforma de basalto de Batoka de Cimbabue e Zambia. Este lago era orixinalmente endorreico e non tiña saída natural. En condicións de clima húmido uns 20.000 anos a.C., eventualmente desbordouse e comezou a drenar ao leste cortando o desfiladeiro de Batoka a través do basalto a medida que avanzaba.
A recente historia xeolóxica das Cataratas Victoria pódese ver na forma xeral do desfiladeiro de Batoka, coas súas seis gargantas individuais e oito posicións anteriores das cataratas. As gargantas orientadas leste-oeste implican control estrutural con aliñamento ao longo das [xuntas xeolóxicas] das zonas destruídas, ou fallos xeolóxicos con 50 m de desprazamento vertical como é o caso das segunda e quinta gargantas. A erosión cara a cabeza a través destas liñas estruturais de debilidade establecería unha nova liña de caída e abandono da liña anterior. As xuntas orientadas norte-sur controlan as seccións que flúen ao sur do río. Un deles é o "Boiling Pot", que une o primeiro desfiladeiro coa segunda garganta.
miniatura|Imaxe vía satélite que amosa o amplo río Zambeze que cae na estreita fenda e unha serie posterior de desfiladeiros en zigzag (a parte superior da imaxe está ao norte). A secuencia sedimentaria que recobre o basalto nas marxes do río Zambeze chámase formación das Cataratas Victoria, que consiste en grava, arenita do canón, areas do Kalahari, e area eólica e aluvión. Uns 15–45 m de escarpa bordea o río a uns 5–6 metros de distancia da canle principal, e unha serie de terrazas fluviais son ​​evidentes entre a escarpa e a canle.
Historia precolonial
Os artefactos de pedra do Paleolítico inferior de Acheulean e as ferramentas de Oldowan foron escavadas en sitios arqueolóxicos ao redor das cataratas, así como as ferramentas e artefactos Sangoan e Lupemban que datan de mediados da Idade da Pedra. Cerámica da Metalurxia do ferro en África escavouse nun sitio vlei preto da presa de Masuma a principios dos anos 1960. Evidencias de fundición de ferro tamén se atoparon nun asentamento datado a finais do primeiro milenio d.C.
O pobo Tonga do sur coñecido como o Batoka / Tokalea chamou as cataratas "Shungu na mutitima". O pobo Matabele, que chegou máis tarde, chamulles aManz' aThunqayo, e os Makololo e Batswana (cuxa lingua é usada polo pobo Lozi) chámanas Mosi-o-Tunya. Todos estes nomes significan esencialmente "o fume que trona".
Un mapa debuxado por Nicolas de Fer en 1715 mostra a catarata marcada claramente na posición correcta. Mostra tamén liñas punteadas que denotan rutas comerciais que David Livingstone seguiu 140 anos despois. Un mapa de c. 1750 debuxado por Jacques Nicolas Bellin para o Abbé Antoine François Prevost d'Exiles marca as caída de auga como "cataratas" e sinala un asentamento ao norte do Zambeze como amigable cos portugueses na época.
En novembro de 1855, David Livingstone foi o primeiro europeo que viu as cataratas, cando viaxou desde a parte superior do Zambeze ata a desembocadura do río entre 1852 e 1856. As cataratas eran ben coñecidas polas tribos locais e os cazadores Voortrekker sabían delas, como tamén os árabes baixo un nome equivalente a "o fin do mundo". Os europeos eran escépticos cos seus informes, quizais pensando que a falta de montañas e vales no planalto fixera que as grandes cataratas fosen improbables.
Livingstone tiña informes sobre as cataratas antes de chegar a elas desde río arriba e dirixíuse a unha pequena illa que agora leva o nome de Illa Livingstone en Zambia. Livingstone previamente quedara impresionado coas Cataratas Ngonye máis arriba, pero atopou as novas cataratas moito máis impresionantes, e deulles o seu nome en inglés en honor á raíña Victoria. Escribiu das cataratas: "Ninguén pode imaxinar a beleza da vista a partir de nada presenciado en Inglaterra. Nunca fora vista antes por ollos europeos, pero as escenas deberon contemplalas os anxos no seu voo".
En 1860, Livingstone volveu á área e fixo un estudo detallado das cataratas con John Kirk. Outros visitantes europeos foron o explorador de Portugal, Serpa Pinto, o explorador Emil Holub da República Checa, fixo o primeiro plano detallado das cataratas e os seus arredores en 1875. (publicado en 1880), E o artista británico Thomas Baines, executou algunhas das primeiras pinturas das cataratas. Ata que a construción da vía férrea abriu a zona en 1905, os europeos non visitaban as cataratas. Algúns escritores consideran que o sacerdote portugués Gonçalo da Silveira foi o primeiro europeo en ver as cataratas no século XVI.
Historia desde 1900
miniatura|Segunda garganta das Cataratas de Victoria (coa ponte) e Terceiro desfiladeiro (dereita). Os cantís peninsulares están en Zambia, os cantís exteriores en Zimbabue. Os cantís están formados por fluxos de [[Formación Batoka|formación de basalto. As quebras en pendente con vexetación son brechas en zonas de amígdulas de basalto que separan 6 grandes e sucesivos fluxos de lava con xuntas verticais distintas.  ]]
A ponte das cataratas Victoria inicia o turismo
O asentamento europeo na área das cataratas Victoria comezou ao redor de 1900 en resposta ao desexo da Compañía Británica de Suráfrica de Cecil Rhodes para obter os dereitos minerais, ao goberno imperial ao norte do Zambeze e á explotación doutros recursos naturais como os bosques de madeira ao nordés das cataratas, marfil e peles de animais. Antes de 1905, o río cruzábase por enriba das cataratas no cemiterio Old Drift, nun caiuco ou nunha barca remolcada cun cable de aceiro. A visión de Rhodes dun Ferrocarril de Cidade do Cabo a O Cairo impulsou os plans para a primeira ponte sobre o Zambeze. Insistiu en que se construíse onde o rocio das cataratas caera sobre os trens que pasaban, polo que se elixiu o sitio na segunda garganta. A partir de 1905 o ferrocarril ofrecía viaxes accesibles desde Cidade do Cabo no sur e desde 1909, desde o Congo Belga no norte. En 1904 abriuse o Victoria Falls Hotel para acomodar aos visitantes que chegaban no novo ferrocarril. As cataratas tornáronse unha atracción cada vez máis popular durante o goberno colonial británico de Rhodesia do Norte (Zambia) e Rhodesia do Sur (Cimbabre), coa cidade de Victoria Falls convirtíndose no principal centro turístico.
Turismo nos últimos anos
Unha característica famosa é a "butaca" formada naturalmente (agora ás veces chamada "piscina do diaño"), preto do bordo das cataratas na illa de Livingstone no lado zambiano. Cando o fluxo do río atópase a un certo nivel, normalmente entre setembro e decembro, unha barreira de rocha forma un remuíño con corrente mínima, o que permite que os nadadores aventureiros naden con relativa seguridade a poucos metros do punto onde a auga cae polas cataratas. Ocasionalmente morre algún nadador que cae sobre a barreira de rocha.
O número de visitantes no lado das cataratas de Cimbabue foi historicamente moito maior que o número que as visitou desde o lado de Zambia, debido ao maior desenvolvemento das instalacións para os visitantes. Con todo, o número de turistas que visitaban Cimbabue comezou a diminuír a principios dos anos 2000 a medida que aumentaron as tensións políticas entre os partidarios e os opositores do presidente Robert Mugabe. En 2006, a ocupación do hotel no lado cimbabuense situouse en torno ao 30%, mentres que o lado zambiano tiña unha capacidade próxima ao 100%, e as taxas nos mellores hoteis alcanzaron os 630 US $ por noite. O rápido desenvolvemento levou ás Nacións Unidas a considerar a revogación da situación das Cataratas como un Patrimonio da Humanidade. Ademais, os problemas de eliminación de residuos e a falta de xestión efectiva do ambiente das cataratas son preocupantes.
1100px|Vista panorámica
Estadio Malvinas Argentinas
O Estadio Malvinas Argentinas é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Mendoza. Foi inaugurado en 1978 e ten capacidade para 40.268 espectadores. Serve de localía ao Godoy Cruz Antonio Tomba, Gimnasia y Esgrima de Mendoza e Independiente Rivadavia. Foi unha das 6 sedes da Copa Mundial da FIFA 1978 e unha das 8 sedes da Copa América 2011.
Adega
O termo Adega pode significar:
Como topónimo pode referirse a:
Battle for the Planet of the Apes
Battle for the Planet of the Apes é un filme estadounidense dirixido por J. Lee Thompson que foi estreado en 1973.
Sinopse
Caesar, o simio que capitaneou a revolta contra a raza humana, é un benévolo gobernante que fomenta a convivencia coa humanidade, a pesar das protestas do xefe militar dos simios, o Xeneral Aldo (Claude Akins). Os homes, superviventes dun holocausto nuclear que case os destrúe, son considerados cidadáns de segunda clase. Caesar decide realizar unha viaxe á "Cidade Prohibida" co humano MacDonald (Austin Stoker) e o sabio Virgil (Paul Williams) na busca dunhas cintas nas que estaría gravada a morte do seus pais. Aínda que Caesar atopa o que está buscando, capta a atención de homes mutantes que se encontran na devastada zona de guerra. De regreso a casa comeza unha dura batalla na que o Xeneral Aldo desafía a autoridade de Caesar. Simios e humanos enfrontaranse para decidir quen gobernará o planeta.
Reactable
miniatura|Mesa dun reactable A Reactable é un instrumento musical electrónico cun deseño simple que utiliza unha interface táctil sobre a que o músico controla o sistema manipulando obxectos tanxibles. O instrumento está baseado nunha mesa redonda luminosa e translúcida: colocando, movendo e conectando estas pezas entre elas sobre a súa superficie, os intérpretes poden combinar diferentes elementos como sintetizadores, efectos, loops de mostras ou outros elementos de control. As pezas da Reactable representan os bloques básicos da música electrónica, cada un cunha funcionalidade distinta na xeración de son ou o procesamento de efectos, dalgunha maneira inspirados polos sintetizadores analóxicos modulares como os que Bob Moog desenvolveu a principios do sesenta.
Ánxela Bugallo
Ánxela Bugallo Rodríguez, nada na Coruña o 17 de decembro de 1963, é unha profesora e política galega vencellada ao BNG.
Suegos, O Vicedo
Santa María de Suegos é unha parroquia do concello do Vicedo na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 321 habitantes (155 homes e 166 mulleres), un menos ca no ano anterior.
O Río do Couto, Pedroso, Narón
O Río do Couto é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 86 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 40 homes e 46 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 84 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Reactable
Hardware
miniatura|Esquema de funcionamento A Reactable consta dun taboleiro semi translúcido iluminado directamente con dúas cámaras situadas baixo o taboleiro que analiza de cando en vez a superficie e segue os movementos, a natureza, a posición e a orientación dos diferentes obxectos físicos e lóxicos que están situados sobre o taboleiro por medio de visión artificial.
Ánxela Bugallo
Traxectoria
Doutorouse en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e traballou no Museo de Historia Natural da USC. Militante nacionalista desde moi nova, foi secretaria xeral de ERGA, e posteriormente militou até a súa disolución en Unidade Galega. Foi concelleira en Teo en 1999. Formou parte do Consello Nacional e da Executiva Nacional do BNG e ocupou o cargo de adxunta á Portavocía Nacional ata a dimisión da executiva desa formación en marzo de 2009. Foi a Conselleira de Cultura da Xunta de Galiza no goberno bipartito saído a partir das eleccións galegas de 2005 e ata 2009.
Actualmente imparte docencia na facultade de ciencias da educación da Universidade da Coruña.
Reactable
Hardware
Simultaneamente, o proxector mostra a actividade e as características principais do son producido, outorgándolle desta forma a necesaria retroalimentación ao executante.
Software
Está conformado pola mesa multitouch, pezas fiduciales tanxibles, unha cámara, un proxector, software Open Source reacTIVision e unha aplicación TUIO, explicados máis adiante.
O reacTIVision é un software de código aberto, é dicir, corresponde ás instrucións lóxicas que dan unha función específica a algún sistema computarizado.
Esta aplicación envía mensaxes OSC (Open Sound Control), un protocolo de comunicación entre computadoras, sintetizadores de son e outros aparellos multimedia. a través doutro protocolo TUIO deseñado para transmitir a posición de cada unha das pezas. Unha vez lido o estado dos obxectos por este último, manda a imaxe procesada proxectándoa sobre a mesa. É dicir, decodifica a linguaxe contida por casa peza e envíao facía o proxector para mostrar as frecuencias sobre o taboleiro traslúcido. Do mesmo xeito, é capaz de identificar a posición das mans humanas, -mesmo das súas pegadas dixitais-, e lograr con iso o concepto de touch.
O protocolo TUIO permite a transmisión dunha descrición abstracta entre interfaces interactivas incluíndo os elementos tanxibles. Codifica información de control dunha aplicación e mándao a unha aplicación cliente capaz de decodificar. Neste caso o decodificador sería o proxector. Baseado no OSC busca a interacción de calquera plataforma que utilice o Open Sound Control.
Creadores e premios
Sergi Jordà, Martin Kaltenbrunner, Günter Geiger e Marcos Alonso son os creadores deste trebello.
recibiron unha mención no Ars Electrónica dentro da categoría Comunicades Dixitais por Free Sound, un portal de son libre que crearon, onde unha comunidade de xente sobe os seus efectos sonoros.
STS-51-B
STS-51-B foi unha misión do transbordador espacial Challenger lanzada o 29 de abril de 1985 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-51-B, con sete astronautas a bordo, estivo completamente adicada a facer experimentos no laboratorio Spacelab 3 situado na bodega de carga do transbordador. Os experimentos estaban adicados a un amplo rango de disciplinas, desde ciencia de materiais a bioloxía, pasando por física de fluídos e outras. A tripulación estaba formada polo comandante Robert F. Overmyer, o piloto Frederick D. Gregory, os especialistas de misión Don L. Lind, Norman E. Thagard e William E. Thornton e os especialistas de carga Lodewijk van den Berg e Taylor Wang.
STS-51B foi a primeira misión do transbordador cunha misión primaria adicada á ciencia. O laboratorio Spacelab 3 contiña 15 experimentos principais de cinco áreas científicas para investigacións provenientes dos Estados Unidos, Francia e a India. O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 6 de maio de 1985.
Think of a Number
Think of a Number é a primeira novela de policías de John Verdon. O seu protagonista é Dave Gurney, un detective xubilado de Nova York.
Sinopse
A historia comeza cando o señor Mark Mellery recibe unha carta. Enriba dela, hai unha nota na que un descoñecido que di coñecelo moi ben, lle pide que pense nun número entre o un e o mil. Cando abre o sobre, descobre que o número no que pensara é exactamente o mesmo que hai no sobre. Na carta adxunta, demándalle que envíe unha cantidade de cartos a un enderezo postal. Para resolver este misterio que lle está a proer os miolos, acode ó seu vello amigo da universidade, Dave Gurney, un exdetective moi prestixioso que se retirou despois de vinte e cinco anos de servizo.
Partido xudicial de Mondoñedo
Comprende os concellos de Abadín, Alfoz, Barreiros, Lourenzá, Mondoñedo, A Pastoriza, A Pontenova, Ribadeo, Riotorto, Trabada e O Valadouro. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Mondoñedo, tendo o seu enderezo na Praza San Juan Alcántara s/n da localidade. Mondoñedo conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Fía na Roca
Membros
Formaron parte do grupo Sonia Lebedynski, Giao Rodrigues, Xosé Ramón Vázquez, Roberto Santamarina, Xabier Olite, Roberto Rama e Carlos Castro.
Traxectoria
O seu primeiro álbum, Fía na roca (1993), foi recibido con excelentes críticas, tratándose dunha certa lufada de ar fresco na música de raíz tradicional galega.
En 1997 aparece o seu segundo disco, Agardando que pase algo, que marcou a exportación da música do grupo para outras lugares e a súa aparición en colectáneas dedicadas á música celta.
En 2001 sacaron Contravento, que incorpora a nova cantora galega Sonia Lebedynski, sétimo compoñente da formación. Unha produción da televisión xaponesa Aichi TV empregou este disco como banda sonora da serie baseada na obra do escritor brasileiro Paulo Coelho O diário de um mago, no que se relata unha peregrinación do autor a Santiago de Compostela. Este disco foi elixido como un dos mellores discos de música galega do 2001 por diferentes medios de comunicación. Durante a xira de presentación de Contravento, no verán de 2001, coinciden coa banda do Quebec La Bottine Souriante no Festival de Ortigueira. Con eles gravan o documental dirixido por Rénald Bellemare sobre a xira mundial que celebraba o 25 aniversario do grupo. No programa, emitido por Tele-Quebec en xaneiro do 2002, Sonia Lebedynski interpreta a dúo un tema co cantante solista da Bottine, Yves Lambert.
Santa Juana, Chile
miniatura|O escudo da comuna de Santa Juana. miniatura|A localización da comuna no mapa da rexión. miniatura|Forte Santa Juana de Guadalcázar. Santa Juana é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción na Rexión de Biobío, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 13.147 habitantes, unha área é de 731 km2 e unha densidade de poboación de 17,98 hab/km². Sitúase na altitude de 6 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é santajuanino/a.
Nesta comuna atópase o Forte Santa Juana de Guadalcazar, unha antiga fortificación que foi declarada Monumento Nacional o 26 de outubro de 1977. O forte está rodeado por fosos e unha ponte de acceso, as paredes foron construídas con pedra hexagonal.
Fía na Roca
Traxectoria
No 2007 editouse o seu quinto traballo discográfico chamado Vente vindo. Este disco dá un golpe de timón no rumbo da banda, que despois de tres discos de estudio e un ao vivo, fundamentalmente instrumentais, presenta por primeira vez unha maioría de pezas cantadas -todas elas en galego- e baseadas principalmente en fontes tradicionais. Coa voz de Sonia Lebedynski, Fía na roca reinvéntase sen imitar fórmulas comerciais nin estándares de éxito. Fía na roca comeza esta etapa con nova formación. Despois de sufrir dúas sentidas ausencias –Xabier Bueno, fundador e puntal do proxecto Fía - e Cris Gándara, contrabaixista e músico de recoñecida traxectoria, o grupo renóvase coa entrada de Xabier Olite, ex-membro da Psicofónica de Conxo, que se ocupa dos baixos, e Roberto Rama, procedente do mundo tradicional, que se encarga de gaitas, saxos e low whistles. Xunto con Sonia Lebedynski, Xosé Ramón Vázquez, Carlos Castro, Giao Rodrigues e Roberto Santamarina, o novo Fía fica completo, con Pablo Barreiro como técnico de son e responsábel da gravación.
En 2008, co 15º aniversario, gravouse de novo no Teatro Principal de Compostela un concerto, editado en DVD baixo o título de Quince maios e que aspira a ser unha instantánea do grupo despois de todos estes anos, un reflexo do estado actual de Fía na roca. Ao mesmo tempo, continúa a proxección internacional da banda con concertos en Francia, Italia e Alemaña e mesmo Suramérica, cunha recente xira pola Arxentina e o Uruguai.
En 2010 anunciaron que se despedirían dos escenarios en xaneiro de 2011, dando un último concerto no festival Celtic Connections de Glasgow.
Hans Hollein
miniatura|Haas-Haus en [[Viena, 1985-1990.]] miniatura|Museum für Moderne Kunst, [[Frankfurt, 1983-1991.]] miniatura|Car Building, Center for Art and Media [[Karlsruhe, Alemaña, 2011.]]
Hans Hollein, nado en Viena o 30 de marzo de 1934 e finado o 24 de abril de 2014, foi un arquitecto e deseñador austríaco.
Traxectoria
Hollein foi alumno de Clemens Holzmeister na Academia de Belas Artes de Viena. Máis tarde ampliou os seus estudos no IIT de Chicago e na Universidade de California, Berkeley. Entre os anos 1963 e 1966 foi mestre nos Estados Unidos. Logo, entre 1967 e 1976, ensinou na Academia de Belas Artes de Düsseldorf. Dende 1976 foi mestre na Universidade de Artes Aplicadas de Viena, ocupando o cargo de mestre emérito dende o ano 2002.
Entroido de Laza
miniatura|[[Peliqueiros.]]
O Entroido de Laza é unha festividade de carácter tradicional que se realiza durante o ciclo do entroido na propia vila de Laza.
Características
Seguindo coa tradición dos tres venres anteriores, no último venres tamén se celebra un folión, pero desta vez o máis grande de todos, coñecido como Folión grande. Neste día un home disfrazado de demo e situado nun altar de madeira percorre a aldea botando lume pola boca xunto cos fachóns incandescentes que portan os habitantes.
O sábado de Entroido está dedicado aos máis pequenos da casa, aínda que ningún adulto se resiste a participar. Neste día pola tarde na praza da Picota todos os participantes se somerxen nunha batalla branca, onde a fariña voa duns a outros ata tinguir a aldea e as xentes de branco.
E por fin chega o tan desexado Domingo de estrea para toda a xente do lugar e, sobre todo, para os peliqueiros. Ben cedo pola maña os mozos e mozas, homes e mulleres que van vestir o traxe comezan a prepararse. O peliqueiro é o personaxe principal do Entroido de Laza ao que todos veneran e respectan. Unha vez que están preparados e impolutos saen cara á praza da Picota para botar unhas carreiras pola beirarrúa, onde estarán a gran parte do día, ademais de percorrer as casas dos veciños para saudalos. Sobre a media mañá prodúcese a subida da bica do peliqueiro que, unha vez chega á Picota, reparten as galegas custodiadas polos peliqueiros.
O luns é denominado luns borralleiro. Pola maña a praza da Picota convertese nunha batalla campal coa denominada farrapada, que consiste en trapos impregnados en barro que se van tirando uns contra outros. E pola tarde chega a baixada da morena, un personaxe que consta dunha cabeza de vaca feita de madeira dirixida por un home da aldea. Xunto a ela, baixan tamén as formigas recollidas polos mozos e mozas do lugar que, ao chegar á Picota, as tiran a toda a xente que alí se atope.
Entrada a noitiña, os peliqueiros van buscar ao testamenteiro e acompáñano ata a praza onde vai a ler o testamento que dá por finalizado o Entroido por ese ano. O testamento, tamén chamado repartimento do burro, trátase dunha serie de rimas que contan anécdotas que lles sucederon aos veciños da vila entre un Entroido e outro.
Despois da lectura do testamento, os peliqueiros volven a subir por última vez ata a Picota onde se queima un boneco de palla que simboliza o enterro do Entroido. Dende ese momento, os peliqueiros corren pola beirarrúa ata ben entrada a noitiña facendo soar as súas chocas por última vez ata o ano que vén.
Mercado de Colom
dereita|miniatura|300px|Fachada e parte da cuberta do Mercado de Colom O Mercado de Colom (en valenciano Mercat de Colom) é un edificio de estilo modernista da cidade de Valencia situado no barrio do Pla del Remei, rehabilitado no 2003 e hoxe dotado de tendas e restaurantes de luxo. Foi construído para satisfacer a demanda do Eixample (ensanche da cidade) burgués da Cap i Casal, en pleno apoxeo no 1914, cando foi concibido polo arquitecto Francesc Mora i Berenguer, sendo no 1916 inaugurado. É un extraordinario exemplo de arquitectura modernista e historicista dentro da tradición construtiva valenciana, o máis gaudiniano da cidade, e Monumento Histórico-Artístico dende 1983.
Localización
O Mercado de Colom atópase no distrito do Eixample de Valencia, dentro do barrio do Pla del Remei, entre a rúa de Colom e a Gran Vía del Marqués de Túria. Sitúase na antiga fábrica de gas do Marqués de Campo. Ocupa unha illa de casas entre as rúas Comte de Salvatierra, Jorge Juan, Martínez Ferrando e Ciril Amorós da capital valenciana.
Historia
Os antecedentes do Mercado de Colom atópanse nas continuas peticións, dende 1890, de veciños do Ensanche ao Concello para implantar un mercado provisional o definitivo e evitar a venda ambulante que xeraba a demanda de alimentos ou o desprazamento aos afastados mercados Central ou de Russafa.
A xestación do proxecto comezou no 1910, coa proposta de Francesc Mora para o Mercat Central, finalmente adxudicada a Alexandre Soler i March e Francesc Guàrdia i Vial, onde se suxiren moitas das formas que posteriormente empregaría no proxecto do Mercado do Ensanche, o proxecto definitivo do cal foi presentado por Francesc Mora no 1913.
Vítor IV Montecelio, antipapa
Traxectoria
Nacido co nome de Octaviano: Ottaviano Crescenzi Ottaviani dei Monticelli en Tívoli, designado para suceder a Anacleto II. Morreu en Lucca o 20 de abril de 1164.
Mercado de Colom
Historia
Inaugurouse no 1916 e co paso dos tempo e apertura de modernas superficies de venda de alimentos o mercado entrou en decadencia a finais do século XX; os comerciantes xubilábanse ou sinxelamente pechaban pola deterioración, e a falta de mantemento espantaba aos clientes.
Vítor IV Montecelio, antipapa
Traxectoria
Foi descrito por Xoán de Salisbury como elocuente e refinado, pero mesquiño e parsimonioso. Ao ser enviado co cardeal Xordán de Santa Susana como legado papal para convocar a Conrado III de Alemaña a Italia para ser coroado Sacro Emperador Romano, involucrouse nun altercado co seu co-legado e, nas palabras de Salisbury, «tomou a chacota á igrexa».
Mercado de Colom
O edificio
O Mercado de Colom ten unha superficie total de 3.500 m². Presenta planta basilical de tres naves, unha central de 18,60 m de alzada e dúas laterais de 9,70 m de luz con beirís de 6 m a cada costado, organizada en 9 cruxías de 7 m de separación. A diáfana estrutura, debaixo a cal dispoñíanse os postos do mercado, agora tendas de luxo, está formada por arcos de perfís remachados e caracois nas ligazóns cos piares de foxa que soportan a cuberta, de 8 e 5 m de alzada, con capitel e base ornamentada.
dereita|miniatura|300px|Interior do Mercat de Colom cara á fachada sur
O conxunto está delimitado por unha rexa perimétrica de ferro e pedra natural, nos chafráns da cal se alzan catro pequenas edículas dunha soa planta.
O acceso ao recinto se produce por oito grandes portas que conectan comodamente co contorno en todo o seu perímetro. Feitas de perfís e chapas de aceiro e con elementos ornamentais de fundición e forxa, as portas sitúanse nos chafráns e ao centro de cada fachada.