cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soiuz TM-9
Características
Durante a súa misión recibiron a visita da Progress M-3, a Progress 42, o novo módulo Kristall para a estación e a Soiuz TM-10.
Den afrikanske Farm
Den afrikanske Farm é unha novela resultante de relatos persoais da escritora dinamarquesa Karen Blixen, publicado en 1937. Blixen, escribiuno, baixo o pseudónimo de Isak Dinesen, primeiro en inglés e logo traduciuno ao dinamarqués.
Nesta obra de non ficción, a escritora conta como foron os anos vividos en Kenya, convivindo cos nativos e outros amigos colonos que acabou coñecendo neste período. Blixen viviu 17 anos nunha plantación de café (de 1914 a 1931), retornando a Dinamarca despois por problemas financeiros e pola perda do seu compañeiro, Denys Finch-Hatton.
Neste libro, alén de o lector entrar en contacto co universo social que rodeaba a rutina da facenda en Kenya, é posible coñecer o universo da propia escritora. As súas impresións sobre os nativos e os incidentes que acontecían en viaxes e safaris son relatados calorosamente por Blixen.
En 1985 fíxose unha película, Memorias de África, dirixida por Sydney Pollack e con actores tipo Meryl Streep e Robert Redford.
Gran Premio de España de 1976
O Gran Premio de España de 1976 (oficialmente o XXII Gran Premio de España) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Circuíto do Jarama en Madrid, España o 2 de maio de 1976. A carreira foi a cuarta rolda da tempada de Fórmula Un. A carreira foi o 22º Gran Premio de España e o sexto, que se celebrou no Jarama. A carreira levouse a cabo sobre 75 voltas ao circuíto de 3´404 quilómetros nunha distancia total de carreira de 255 quilómetros.
Inicialmente, foi declarado gañador o piloto austríaco de Ferrari Niki Lauda pilotando o Ferrari 312T2 agrandando a súa vantaxe no Campionato de Pilotos a 23 puntos, despois de que o primeiro en cruzar a liña de meta James Hunt no seu McLaren M23 fora descualificado nun exame posterior á carreira. O piloto sueco Gunnar Nilsson logrou co seu Lotus 77 o segundo lugar e Carlos Reutemann rematou terceiro no seu Brabham BT44B.
McLaren apelou a descualificación e en xullo estimouse o recurso e Hunt foi recoñecido como o lexítimo gañador do Gran Premio de España.
Informe
Ao comezar a tempada europea, presentaronse os novos vehículos coa aplicación das novas normas para logo da permisividade durante as tres primeiras carreiras. Había un gran tema de conversación, o equipo Tyrrell presentou o novo P34 de seis rodas para Patrick Depailler. Depailler estaba en ritmo e clasificou terceiro, detrás de Hunt e Lauda. Lauda, pilotou coas costelas rotas logo dun accidente conducindo un tractor, unha vez máis derrotou á Hunt na liña de saída e liderou o primeiro terzo da carreira. Depailler, logo dun comezo lento, estaba correndo cuarto detrás de Mass, cando fixo un trompo e chocou a causa de problemas cos freos. Xusto antes de metade de carreira, os McLaren de Hunt e Mass atoparon outra marcha e pasaron a Lauda, pero cara ao final da carreira, Mass tivo que retirarse por un fallo no motor. Hunt logrou a súa primeira vitoria da tempada, con Lauda segundo e de Gunnar Nilsson co Lotus terceiro.
Logo da carreira, os comisarios técnicos examinaron a maior parte dos coches e Hunt foi descualificado porque consideraron que o seu McLaren era demasiado largo e Lauda foi declarado gañador. Unha das novas regras para dicía que o largo dun coche de Fórmula Un podería ser máis largo que o da tempada, debido aos novos tamaños dos pneumáticos máis pequenos. McLaren apelou sobre a base de que a medición do coche fíxose cando os pneumáticos estaban aínda quentes logo da carreira e a medición valida debía ser cos pneumáticos fríos.
Dous meses logo da carreira, a apelación de McLaren foi un éxito e Hunt foi recoñecido como o gañador do Gran Premio español.
Posicións logo da carreira
Os puntos mostrados representan a táboa de posicións logo da carreira, cando Hunt foi descualificado. Os seus nove puntos por gañar a carreira non foron reintegrados ata moito máis tarde na tempada.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados proceden de
Franco Trappoli
Franco Trappoli, nado en Orvieto o 5 de novembro de 1947, é un político italiano do PSI.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias económicas e comerciais, foi alcalde de Fano en 1980-1983.
Foi elixido deputado na IX Lexislatura (1980-1983) e na XI Lexislatura (1992-1994) e vicepresidente da Comisión de traballo, asistencia e seguridade social, e cooperación. É o primeiro budista en converterse en membro do Parlamento italiano.
Bell UH-1 Iroquois
O Bell UH-1 Iroquois (alcumado "Huey") é un helicóptero utilitario militar impulsado por un único motor turboeixo con dúas palas. É o primeiro membro da prolífica familia Huey e foi desenvolvido por Bell Helicopter para cumprir un requirimento, de 1952, do Exército dos Estados Unidos de América para un helicóptero utilitario e de evacuación médica, voando por vez primeira en 1956. O UH-1 foi o primeiro helicóptero de turbina en entrar en produción en 1960 para as forzas armadas estadounidenses, de dende entón fabricáronse máis de 16 000 unidades.
O Iroquois foi orixinalmente designado HU-1, e de aí procede o alcume de Huey que segue usándose comunmente a pesar da redesignación oficial a UH-1 en 1962. O UH-1 entrou en servizo en operación de combate durante a guerra de Vietnam, despregándose uns 7 000 helicópteros. Os Bell 204 e 205 son versións do Iroquois desenvolvidas para o mercado civil.
Model 204
Impulsado por un prototipo do motor Lycoming YT53-L-1 (LTC1B-1) que producía 700 CV, o XH-40 voou por vez primeira o 20 de outubro de 1956 en Fort Worth, Texas, co xefe dos pilotos de proba de Bell, Floyd Carlson, aos mandos. En 1957 fabricáronse dous prototipos máis, e o Exército pedira anteriormente seis YH-40 para probar en servizo, antes incluso de que voase o primeiro prototipo. En marzo de 1960 o Exército premiou a Bell cun contrato de produción por 100 aeronaves, sendo designado o modelo HU-1A e bautizado como Iroquois pola tribo nativa americana.
O helicóptero desenvolveu rapidamente un alcume derivado da súa designación HU-1, que en inglés viña a pronunciarse como "Huey". A referencia fíxose tan popular que Bell comezou o nome nos pedais do helicóptero. O nome oficial do Exército case nunca se usou na práctica. Despois de setembro de 1962 a designación para todos os modelos cambiouse a UH-1 baixo un sistema de designación unificado do Departamento de Defensa, aínda que o alcume quedou.
Ao mesmo tempo que lle chovían os eloxios polos avances do aparello sobre os helicópteros que tiñan motor de pistón, o Exército informaba que nas probas de servizo do YH-40 atoparan que tiña pouca potencia co motor de produción T53-L-1A que producía un máximo continuo de 770 CV. O Exército indicou a necesidade de mellores modelos de seguimento incluso cando se entregaron os primeiros exemplares do UH-1A. En resposta, Bell propuxo o UH-1B, equipado co motor Lycoming T53-L-5 que producía 960 CV e cunha cabina máis grande que podía acomodar ou a sete pasaxeiros ou a catro padiolas cun asistente médico. As probas do Exército co UH-1B comezaron en novembro de 1960, sendo o primeiro exemplar de produción entregado en marzo de 1961.
Bell comezou a desenvolver o UH-1C en 1960 co obxectivo de corrixir deficiencias aerodinámicas do UH-1B armado. Bell equipou ao UH-1C cun motor de 1 100 CV T53-L-11 para proporcionar a potencia necesaria para levantar todos os sistemas de armas en uso ou en desenvolvemento. O Exército finalmente reequiparía todos os UH-1B co mesmo motor. Desenvolveuse un novo sistema de rotor para o UH-1C para permitirlle unha maior velocidade. O mellorado rotor conseguiu unha mellor manobrabilidade e un pouco máis de velocidade. O aumento de potencia e o rotor de maior diámetro fixeron que os enxeñeiros de Bell tivesen que deseñar unha nova pluma de cola para o UH-1C. A pluma de cola máis longa incorporaba unha aleta vertical máis ancha no rotor de cola e elevadores sincronizados máis grandes.
Bell tamén introduciu un sistema de control hidráulico dobre ademais dun sistema de filtro de entrada mellorado para as poirentas condicións atopadas no sueste asiático. A capacidade de combustible do UH-1C incrementouse ata os 920 litros, e o peso aumentou ata os 4 309 kg, dándolle un peso útil nominal de 2 120 kg. A produción do UH-1C comezou en xuño de 1966 fabricándose un total de 766 unidades, incluídas cinco para a Real Armada de Australia e cinco para Noruega.
Model 205
Aínda que os primeiros Huey de "corpo curto" foron un éxito, o Exército quería unha versión que puidese levar máis soldados. A solución de Bell foi alongar a fuselaxe do HU-1B 104 cm e usar o espazo extra para colocar catro asentos preto da transmisión, mirando cara a fóra. A capacidade incrementouse a 15 persoas, incluída a tripulación. A cabina máis grande tamén podía acomodar seir padiolas e un médico, dúas máis que os modelos anteriores. No lugar das portas corredeiras cunha única fiestra das versións anteriores, instaláronse portas máis grandes con dúas fiestras, ademais dun pequeno panel con bisagras cunha fiestra opcional, proporcionando un mellor acceso á cabina. As portas e os paneis con bisagras podían quitarse rapidamente, permitindo ao Huey voar sen estes elementos.
En 1966 Bell instalou o motor de 1 400 CV Lycoming T53-L-13 para proporcionar máis potencia á aeronave. O tubo pitot foi recolocado dende o nariz ao teito da cabina de mando, para evitar danos durante as aterraxes. Os modelos de produción con esta configuración foron designados UH-1H.
Corpo de Marines
En 1962 o Corpo de Marines dos Estados Unidos realizou unha competición para elixir un helicóptero de poio de asalto para substituír o Cessna O-1 de á fixa e ao helicóptero Kaman OH-43D. O gañador foi o UH-1B, que xa estaba en servizo co Exército. O helicóptero foi designado UH-1E e modificado para cumprir os requisitos dos Marines. Os principais cambios eran o uso dunha construción toda de aluminio para ter resistencia á corrosión, radios compatibles coas frecuencias de terra do Corpo de Marines, un freo de rotor para usar a bordo dos barcos e frenalo ou paralo rapidamente, e un elevador de rescate montado no teito.
O UH-1E voou por vez primeira o 7 de outubro de 1963, e as entregas comezaron o 21 de febreiro de 1964, con 192 aeronaves completadas. Debido ás realidades na liña de produción de Bell, o UH-1E foi fabricado en dúas versións distintas, as dúas coa mesma designación UH-1E. O primeiros 34 construídos eran esencialmente células de UH-1B co motor Lycoming T53-L-11 producindo 1 100 CV. Cando Bell cambiou a produción ao UH-1C, o UH-1E beneficiouse dos mesmos cambios. O Corpo de Marines posteriormente actualizou os motores do UH-1E ao Lycoming T53-L-13, que producía 1 400 shp, despois de que o Exército introducise o UH-1M e actualizara os seus helicópteros UH-1C co mesmo motor.
Forza Aérea
A competición da Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) para un helicóptero usado como apoio nas bases de mísiles incluíndo un requisito específico obrigando o uso do motor turboeixo General Electric T58. A Forza Aérea tiña un gran inventario deses motores para a súa frota dos helicópteros de rescate HH-3 Jolly Green Giant e usar o mesmo motor para ámbolos dous aparellos aforraría custos. Como resposta, Bell propuxo unha versión actualizada do 204B co motor T58.
Variantes con dous motores
As versións dun motor do UH-1 foron seguidas polo bimotor UH-1N Twin Huey e anos máis tarde polo UH-1Y Venom. Bell comezou a desenvolver o UH-1N para Canadá en 1968. Este tiña os máis potentes motores Pratt & Whitney Canada PT6T. Os Estados Unidos tamén ordenou o helicóptero, recibíndoos a USAF en 1970. Os militares canadenses, o Corpo de Marines e a Armada dos Estados Unidos recibiron o modelo en 1971.
Agar
Agar pode referirse a:
Bell UH-1 Iroquois
Variantes con dous motores
En 1996 o Corpo de Marines comezou un programa de actualización do H-1 dándolle un contrato a Bell Helicopter para desenvolver as variantes melloradas UH-1Y e AH-1Z. O UH-1Y ten unha cabina máis grande, un rotor de catro palas e dous motores GE T700 máis potentes. O UH-1Y entrou en servizo no ano 2008.
Agar
Como topónimo, Agar pode referirse a:
Jorge Mistral
Modesto Llosas Rosell, coñecido como Jorge Mistral, nado en Aldaia o 24 de novembro de 1920 e finado en Cidade de México o 20 de abril de 1972, foi un actor español.
Traxectoria
Despois de abandonar prematuramente a súa carreira de Dereito, decidiu dedicarse ao teatro onde empezou a desenvolver o rol de galán, que non abandonou en toda a súa carreira. Sucesivamente integrouse nas compañías de teatro de José Rivero, Ana Adamuz e Josita Hernán.
Debutou no cine en 1944 na película La llamada de la mar do director José Gaspar. Firmou nese momento un contrato en exclusiva coa que entón era a produtora máis potente do país: Cifesa.
En 1949 fixo a súa primeira xira teatral por Hispanoamérica, onde tivo moito éxito e pasou a desenvolver gran parte da súa carreira como actor, sobre todo en México.
O 21 de abril de 1972 suicidouse en México, despois dun período depresivo, agravado por un cancro duodenal que padecía desde había un tempo, cando se achaba realizando a telenovela mexicana Hermanos Coraje, que se transmitía por Televisión Independiente de México (TIM).
Manu Tenorio
Manuel Ángel Vergara Tenorio, nado en Sevilla o 1 de abril de 1975 e coñecido artisticamente como Manu Tenorio, é un cantante español de música melódica, compositor e intérprete.
Deuse a coñecer na primeira edición do exitoso concurso Operación Triunfo, na que acabou en quinta posición.
Émile Faguet
Auguste Émile Faguet, nado en La Roche-sur-Yon o 17 de decembro de 1847 e finado en París o 7 de xuño de 1916, foi un ensaísta e crítico literario francés.
Primeiro foi profesor de literatura na escola secundaria en cidades como Poitiers, La Rochelle, Bordeos ou París. Entrou á Sorbona en 1896, primeiro como profesor asociado e desde 1897 á cátedra de poesía francesa. O seu traballo máis importante centrouse na crítica literaria e a historia da literatura francesa.
51ª edición dos Óscar
A 51.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 9 de abril de 1979 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Johnny Carson.
Premios
miniatura|150px|[[Michael Cimino, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Jon Voight, mellor actor]] miniatura|150px|[[Jane Fonda, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Christopher Walken, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Maggie Smith, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Oliver Stone, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Taylor Hackford, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|150px|[[Giorgio Moroder, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Paul Jabara, mellor canción]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Eleccións xerais de España de 1993
O 6 de xuño de 1993, os españois maiores de idade, foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por sexta vez dende a Transición.
Ludeiro
O topónimo galego Ludeiro pode referirse a:
Eleccións xerais de España de 1993
Nestas eleccións, o PSOE de Felipe González, volvía gañar as eleccións, a pesar do forte descenso sufrido e o grande aumento do Partido Popular liderado por José María Aznar.
As eleccións en cifras
miniatura|350px|Partidos maioritarios por provincias nas Eleccións Xerais de 1993 O 6 de xuño estaba inscritos no censo electoral 31.030511 persoas, das cales un 76,44% votou, e un 23,56% abstívose.
Clint Eastwood
Clint Eastwood, nado en San Francisco (California) o 31 de maio de 1930, é un actor, produtor e director de cine estadounidense.
Traxectoria
Os seus pais foron Clinton e Ruth, establecidos en Piedmont. Entre 1934 e 1939 a familia moveuse frecuentemente na procura de traballo, eran os anos da Gran Depresión e finalmente conseguiron establecerse de novo en Piedmont. Mentres realizaba os seus estudos secundarios traballaba fóra do instituto para ter diñeiro para as súas afeccións. Non era un bo estudante e os seus pais decidiron que fose a un instituto de formación profesional graduándose en 1949. Realizou o servizo militar como instrutor de natación en Fort Ord. Isto permitiulle aforrar uns dólares, cos que puido pagarse unhas clases de arte dramática en Los Angeles College.
Foi fortemente influenciado por dous amigos que coñeceu no campamento militar, David Janssen que sería famoso polo seu papel como actor na serie O fuxitivo, e Martin Milner, que realizou outra serie titulada A vida de Ritley". Coa axuda deles logrou un contrato coa Universal de 76 dólares semanais, garantidas corenta semanas ó ano de traballo nos seus estudios. Nesa época os grandes estudios tiñan unha política chamada Star System, coa que se encargaban de formar e puír ás futuras estrelas.
En 1953 casou con Maggie Johnson, nai dos seus fillos Kyle e Alison, e un ano despois, debutou nunha película chamada Revenge of the creature co director Jack Arnold, repetindo con el na película Tarantula. Tamén en 1955, traballou en películas como Francis in the navy (de Arthur Lubin) ou Lady Godiva.
Pero o seu gran salto á fama foi en 1963, cando James Coburn rexeitou o papel protagonista de Magnificent Stranger de Sergio Leone, rodada en Almería. A película acabou titulándose Por un puñado de dólares. Eastwood tivo que achegar o seu propio vestiario, comprando o poncho que sería famoso nas seguintes películas de Leone.
Cos famosos Spaghetti Westerns Por un puñado de dólares, Per qualche dollaro in più e O bo, o feo e o malo, Clint Eastwood cobrou 270.000 dólares. Eastwood estampa nestas películas a súa clásica figura de duro e sen piedade.
Ʊ
O ípsilon latino ( ', ' ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. Está baseada na letra grega omega.
Clint Eastwood
Traxectoria
No seu país traballou nesta primeira época con actores do talle de Richard Burton, Lee Marvin, Shirley MacLaine, Telly Savalas ou Donald Sutherland, consagrándose como unha estrela de acción do celuloide.
Ʊ
Unicode
A maiúscula e a minúscula están situadas en U+01B1 e U+028A no Unicode, respectivamente.
Clint Eastwood
Traxectoria
En 1971 dirixe a súa primeira película, Play Misty for Me.
Nese mesmo ano Don Siegel ofrécelle o papel que marcará a súa carreira interpretativa, Harry o sucio, no que retorna ó home duro e sen piedade das anteriores películas, pero convertido en axente da lei. Máis tarde virían Harry o forte (1973) e Harry o executor, ambas secuela da serie. Con estas actuacións Eastwood consagrouse definitivamente como estrela do cine e que o enmarcaron como duro. Nos 80, seguindo no papel de Harry, faría Impacto súbito (1983, tamén dirixida por el) e Harry o sucio na lista negra. Nun principio pensouse para ese papel en John Wayne pero non quixo ó pensar que podería ser negativo para a súa imaxe pola súa polémica "violencia gratuíta".
Reavivando a pobre lapa do western, realiza dúas películas Joe Kidd e Inferno de covardes, a súa segunda película como director.
Por temor a ser encadrado no papel de machista e fascista, elixe interpretar películas como Un botín de 500.000 dólares, The Eiger Sanction ou O fóra da lei.
En 1986 entra na vida política como alcalde de Carmel, a cidade onde reside habitualmente, abandonando o cargo un ano despois pola falta de tempo para realizar as súas películas.
En 1988 crea a súa propia produtora Malpaso Productions.
A súa vida sentimental cambia mentres roda Ruta suicida ó coñecer á actriz Sondra Locke, da que terminaría namorándose e provocando a ruptura con Maggie Johnson despois de 35 anos de matrimonio.
A relación sentimental entre Sondra e Clint termina en 1989 debido ó seu romance coa tamén actriz Frances Fisher, coa que ten unha filla. Sete anos despois termina casando coa xornalista Dina Ruiz.
Polo seu puído e exitoso traballo recibiu en 1991 o Premio Irving G. Thalberg á súa traxectoria na gala de entrega dos Óscar.
A partir dese momento dirixe unha serie de películas que o converten nun dos directores máis destacados dos 90: tras Bird e White Hunter Black Heart, dirixe a que algúns consideran a súa mellor película, Sen perdón, galardoada cun Globo de Ouro ó mellor director e catro Óscars, entre eles o de mellor película e mellor director, sendo tamén candidato como mellor actor.
En A Perfect World volve a dirixirse a si mesmo, compartindo cartel cun dos intérpretes de moda nese momento, Kevin Costner. Despois filmou As pontes de Madison, onde a súa calidade interpretativa se reafirma compartindo cartel con Meryl Streep.
Dirixe á súa propia filla en Midnight in the Garden of Good and Evil (1997) e no 2000 xunto a Tommy Lee Jones, Donald Sutherland e James Garner, protagoniza e dirixe Space Cowboys, segunda película con máis éxito de público dos Estados Unidos ese ano.
Mystic River, película que dirixe en 2003, significa a volta de Eastwood ó cine comprometido. Con esta película consegue seis candidaturas ós Óscar, entre elas a de mellor película e mellor director, gañando dous premios (ó mellor actor e ó mellor actor secundario).
En 2006 volve á súa faceta como director e dirixe Bandeiras de nosos pais (baseada na novela escrita por un fillo dun dos superviventes da batalla) e Cartas de Iwo Jima. As películas contan as experiencias da Batalla de Iwo Jima desde o punto de vista estadounidense e xaponés respectivamente. A segunda gañou o Globo de Ouro 2007 na categoría de mellor película de fala non inglesa, e as dúas foron nomeadas na categoría de mellor director.
Ademais das súas facetas como actor, director e realizador, Clint Eastwood compón discos de jazz e bandas sonoras. Posúe varias empresas deportivas e hostaleiras, entre elas un complexo turístico de luxo na localidade de Carmel-by-the-Sea (condado de Monterey). Clint ten fama de ser un home deportista a pesar da súa idade, e esa imaxe favorece ás súas empresas.
Ten sete fillos:
Monticaño, Pastoriza, Arteixo
Monticaño é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2018) non tiña habitantes.
César Sempere Padilla
César Sempere Padilla, nado o 26 de maio de 1984 na localidade alacantina de La Vila Joiosa, é un xogador de rugby internacional 56 veces coa selección española, entre 2004 e 2014, que pode ocupar as posicións de zagueiro, á, centro ou apertura. Tamén formou parte do equipo nacional de rugby a sete co que disputou os Xogos Olímpicos de 2016.
Desenvolvemento en dentes de serra
Coñécese como desenvolvemento en desntes de serra un enfoque metodolóxico da xestión de proxectos de software onde cada unha das fases se executa de maneira secuencial, sen saltos atrás nin modificacións, pero onde se van intercalando revisións e testaxes. É un dos enfoques tradicionais, que nace co obxectivo de mellorar o modelo de desenvolvemento en fervenza.
Concepto
O modelo de desenvolvemento en dentes de serra é unha metodoloxía de xestión de proxectos de software, onde: Denomínase de dentes de serra porque a representación gráfica máis habitual é unha serie de bicos distribuídos a ambos os lados dunha liña imaxinaria, onde os bicos superiores se corresponden coa interacción co cliente, mentres que os bicos inferiores correspóndense co traballo do equipo de desenvolvemento do software. Estes bicos son bastante simétricos (pode non haber unha equivalencia exacta) e seguen un progreso, ou liña, como lle corresponde por ser un modelo secuencial.
Vantaxes e inconvenientes
O modelo en dentes de serra nace como mellora fronte ao desenvolvemento en fervenza ou ao desenvolvemento en uve, e comparte case todas as súas vantaxes e inconvenientes. Por exemplo, é bastante intuitivo e non dedica, polo menos na teoría, demasiado tempo ás fases de planificación e xestión, se ben o proceso de revisión, testaxe e validación é máis complexo e longo dado que require a produción de prototipos e a revisión co cliente. Ademais, a continua intervención do cliente fai máis posible que o produto finalmente executado coincida coas necesidades do cliente.
A orzamentación é máis complexa ca nun desenvolvemento en fervenza, dado que é o cliente quen aproba ou non o pase á seguinte fase: se esa aprobación non se produce, os proxectos esténdense no tempo e aumentan os custos. E se ben este modelo permite a revisión do traballo dunha forma máis sistemática có desenvolvemento en fervenza, tampouco é un método moi receptivo aos cambios: é relativamente pouco custosa a corrección da última fase, pero a revisión das primeiras fases (erros na análise ou nas especificacións) son moi difíciles de solventar (aínda que, cando menos na teoría, estes erros deberían ser menos frecuentes).
Fases típicas
Ao igual ca noutras metodoloxías lineais, as fases do desenvolvemento en dentes de serra dependen do tipo de proxecto e da composición do equipo: proxectos máis complexos ou con equipos maiores adoitan ter máis fases, detallan máis os pasos ou implican distintos departamentos ou roles, mentres que os proxectos máis simples e os equipos máis pequenos reducen e agrupan as fases. A xeito de orientación podemos presentar o seguinte modelo de fases. Loxicamente, distintos equipos denominarán estas fases con termos diferentes.
Sociocracia
Sociocracia, é, en suma, o goberno social. Forma de goberno teórica onde a sociedade como un todo sería detentora do poder.
Premio Leopardo das Neves
Alcume que se lles dá aos titulares da medalla de honra de “Conquistador dos cumios máis altos da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas”, ou, logo da súa desaprición, das repúblicas que a conformaban. Os montes que o forman son:
Ao comezo, só pertencían a esta categoría os catro primeiros, pero as tensións políticas entre a URSS e a China fixeron inviábel a escalada do Pobeda, e o Ghan Tegri substituíuno.
Chus Lago é a única muller que os escalou todos.
Wanderlust (filme de 2012)
Wanderlust é un filme estadounidense de comedia dirixido por David Wain que foi estreado no 2012. Está protagonizado por Jennifer Aniston e Paul Rudd, que interpretan unha parella que tenta fuxir da sociedade moderna para atoparse a si mesmos nunha comuna de Xeorxia, despois de que a economía esmagase os seus soños na cidade de Nova York.
Kubo and the Two Strings
Kubo and the Two Strings é un filme estadounidense de 2016 dirixido e producido por Travis Knight, e escrito por Marc Haimes e Chris Butler. Está protagonizado polas voces Charlize Theron, Art Parkinson, Ralph Fiennes, Rooney Mara, George Takei e Matthew McConaughey. É o cuarto filme producido polo estudio Laika.
Benigno Teijeiro Martínez
Benigno Melchor Vicente Teijeiro Martínez, coñecido como Benigno T. Martínez, nado en Ortigueira o 20 de setembro de 1846 e finado en Paraná o 18 de agosto de 1925, foi un historiador, pedagogo, escritor e xornalista galego radicado en Concepción del Uruguay (Arxentina) desde o ano 1875.
Traxectoria
Estudou a instancia do seu pai para perito agrícola, obtendo o título e exercendo a profesión en Ortigueira e despois en Cuba. Ao morrer o pai, regresou a Galicia e iniciou unha carreira como xornalista. De ideas liberais e republicanas, emigrou a América e radicouse en Concepción del Uruguay en 1875, logo de pasar por Montevideo e Asunción.
En Concepción del Uruguay, que naquela época era capital de Entre Ríos, existía unha importante comunidade galega, integrándose na vida cultural da cidade. Traballou como funcionario público, xornalista e escritor. Foi bibliotecario dende 1875, secretario da Oficina Nacional de Agricultura e Estatística de Entre Ríos en 1877, secretario da Comisión Nacional de Inmigración de Entre Ríos en 1878 e xefe de Estatística e Arquivos da Provincia o ano seguinte, inaugurando o Rexistro Estatístico que culminou co censo suplementario de 1879.
Na Escola de Preceptores que funcionaba no Colegio del Uruguay obtivo o título de Preceptor de Escuelas Comunes e asignáronlle o posto de director da Escuela de Varones número 2 de Concepción del Uruguay.
dereita|274x274px
En 1880 ingresou como profesor no Colegio Nacional de Concepción del Uruguay e posteriormente na Escuela Normal de Concepción del Uruguay. Foi nomeado Cónsul de Paraguai en Concepción del Uruguay.
Ante a falla de libros de texto para o estudo, escribiu manuais sobre historia arxentina, historia americana, xeografía antiga, xeografía arxentina, cartografía histórica, aritmética elemental e xeometría práctica
En 1882 viaxou a Bos Aires para asistir aol Congreso Pedagógico Internacional Americano, do que foi presidente Onésimo Leguizamón. Ese mesmo ano interveu na organización dunha mostra continental.
Dedicado con intensidade aos estudos históricos, integrou a Xunta de Historia e Numismática, a Academia Nacional de la Historia de la República Argentina e outras institucións nacionais e estranxeiras.
Foi director do Arquivo da Provincia de Entre Ríos, que iniciara Martín Ruíz Moreno, e morreu mentres desempeñaba ese cargo.
É autor de obras de teatro non sempre ben acollidas polos críticos: Independencia y Tiranía (ou El doctor Francia), estreada en Asunción en 1874; Misterios del tío Pascual, en 1877; Por Acá y por Allá, en 1878; e a zarzuela Guerra de los Solteros, con música do mestre Lagarza, todas elas representadas no Teatro 1° de Mayo de Concepción del Uruguay. Jacobo A De Diego supón que tamén lle pertencería La Flor del Azafrán.
Benigno T. Martínez exerceu de xornalista, e, en tal carácter, editou e dirixiu El Orden, un bisemanario de Concepción del Uruguay, cuxa redacción pertenceu a Luis Bonarparte. Tamén creou e dirixiu El Investigador, da mesma cidade que, máis que un diario corrente, era un museo de informacións históricas, científicas, artísticas e literarias de incalculable valor para os estudosos e que aínda é de proveito consultar. Pero a súa obra máxima é a Historia de Entre Ríos, que certas autoridades consideran non superada aínda, e que consta de cinco tomos, os últimos dous inéditos. Por outra parte, escribiu máis dun centenar de monografías, numerosos poemas e artigos periodísticos.
Obra
Segundo Marcelo J. Martínez Soler, descendente de Benigno, a obra completa comprende 165 títulos sen contar 19 inéditos, recensión que realizou a partir do apéndice bibliográfico publicado por Julio Dávila Díaz; pola edición conmemorativa de "La Mañana", diario de Paraná, do 12 de outubro de 1922 e os artigos necrolóxicos do mesmo e de "El Diario" de agosto de 1925.
Non só publicou en español, senón que tamén en galego.
Luke Kibet
Luke Kibet, nado o 12 de abril de 1983 probablemente na vila de Eldoret, é un atleta kenyano de gran fondo, especializado en maratón.
Traxectoria deportiva
Se ben comezou no medio fondo con probas de 3.000 m valados, en 2003 comezou a disputar probas de gran distancia, como medios maratóns e en 2004 pasou ao maratón de 42 km, onde axiña acadou niveis internacionais. O seu primeiro maratón de alto nivel foi o de Taipei, en 2005.
Pintura (material)
''Este artigo trata sobre a natureza dos materiais, así como as súas aplicacións en construción e enxeñería. A parte artística de pintura e as súas técnicas descríbense mellor no artigo Pintura.'' miniatura|Un pouco de pintura vermella. miniatura|[[Acuarelas.]] miniatura|Un bote de pintura branca. A pintura é un produto fluído que, aplicado sobre unha superficie en capas relativamente delgadas, transfórmase ao cabo dun tempo nunha capa sólida que se adhire á devandita superficie, de tal forma que recobre, protexe e decora o elemento sobre o que se aplicou.
En tempos antigos a pintura era feita a base de pigmento.
Adóitase aplicar con implementos tales como brochas, piceis, rodetes, pistolas ou ben directamente por inmersión.
Tipos de pintura
Existen diferentes tipos de pinturas, como vernices, esmaltes, lacas, colorantes, entonadores e selladores, entre outros; cada un cunhas propiedades físicas e químicas que deben terse en conta á hora de elixir o produto adecuado, xa sexa polo tipo de superficie a aplicar, o carácter estético ou as inclemencias á que vai estar sometido.
Kegham Parseghian
Traxectoria
Naceu no distrito Gedik Paşun da capital otomá. Foi á escola mesrobiana local e continuou os seus estudos no liceo central ata 1896. Logo de pasar un ano en París, publicou os seus primeiros poemas en publicacións en armenio. Converteuse en columnista principal e editor de diversos xornais como Surhantag (Սուրհանդակ) e Azatamart (Ազատամարտ, 1909-1915). Foi un dos editores da revista literaria Aztag (Ազդակ, 1908-1909), e un dos membros fundadores do mensual literaria Mehian (Մեհեան, 1914), traballou con importantes escritores como Gostan Zarian, Daniel Varujan, Hagop Oshagan, Hrand Nazariantz ou Aharon Dadurian.
Durante o xenocidio armenio, o 24 de abril de 1915, arrestárono levándoo a Ayaş, preto de Ancara onde o mataron.
Manuel García Viñó
Manuel García Viñó, nado en Sevilla o 27 de outubro de 1928 e finado en Madrid o 25 de novembro de 2013, foi un escritor en lingua castelá.
Biografía
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Sevilla. En 1951 fundou a revista de poesía Guadalquivir xunto con Amalio García Arias, Fausto Botello e José María Requena. De 1960 a 1963 foi redactor xefe de La Estafeta Literaria, revista na que comezou a súa andaina profesional como crítico de arte. Tamén colaborou en El Alcázar. En 1962 foi designado secretario adxunto do Ateneo de Madrid. Foi un dos membros fundadores da Asociación Española de Críticos de Arte, da Asociation Internationale des Critiques Littéraires e da Asociación Española de Críticos Literarios. En 1965 recibiu a pensión de Literatura da fundación Juan March. Escribiu en La Razón. As súas novelas son existencialistas.
Actividade crítica
Froito destas polémicas, foi un conflito co escritor Vicente Molina Foix no ano 2002, na gravación dun capítulo do programa literario Negro sobre blanco, presentado por Fernando Sánchez Dragó.
As súas dúas obras clave a este respecto son ''La gran estafa. Alfagura, Planeta y la novela basura, e El País. La cultura como negocio''. Desde unha perspectiva ensaística, buscan pór en evidencia os alicerces da industria cultural.
Derry
Derry (denominación nacionalista), Londonderry (denominación unionista) ou Doire (denominación gaélica) é unha cidade de Irlanda do Norte. Está integrada na rexión do Ulster e no departamento de Derry County e constitúe a segunda cidade máis importante de Irlanda do Norte despois da capital Belfast e a cuarta da illa de Irlanda ( República de Irlanda e Irlanda do Norte)
Cidade
A poboación da cidade era de 83.652 habitantes no 2001, ascendendo a unhas 200.000 se engadimos as localidades veciñas. Está situada preto da costa, na fronteira coa República de Irlanda. A cidade está rexida por un concello chamado Derry City Council e ten un aeroporto, o Derry City Airport, xunto cun porto, o Londonderry Port. A cidade está atravesada polo río Foyle, e nas súas beiras albérgase a cidade. No lado oeste está o centro da cidade ou Foyle Side e na outra banda atópase Waterside. Existen dúas pontes que atravesan o río Foyle.
Margaret Bourke-White
Margaret Bourke-White nada en Nova York o 14 de xuño de 1904 e finada en 1971, foi unha fotógrafa estadounidense.
Derry
Historia
Durante o reinado de Carlos II, quen tentou restaurar os dereitos dos católicos, os irlandeses trataron de botar aos granxeiro escoceses protestantes que se instalaran nesas terras, pero estes resgardáronse na cidade de Derry ou Londonderry. Cando Carlos II foi destituído por Gillerme de Orange, os católicos irlandeses foron duramente castigados e privados de dereitos tales coma traballar nun servizo público, ou ter escolas católicas. Nin sequera podían mercar un cabalo que custase máis de 5 libras.
Margaret Bourke-White
Traxectoria
Interesouse pola fotografía cando estudaba na Universidade Cornell. Foi alumna de Clarence Hudson White na Universidade de Columbia e despois abriu o seu estudo en Cleveland, onde se especializou na fotografía arquitectónica.
Derry
Historia
Dende ese momento produciuse na cidade unha división entre católicos defensores da República de Irlanda, e protestantes a favor da monarquía británica.
Margaret Bourke-White
Traxectoria
Era unha muller de esquerdas que fixo varias viaxes á antiga Unión Soviética. Así, en 1931 publicou "Eyes on Russia". Casou con Erskine Caldwell en 1939 e foron os únicos xornalistas estranxeiros na ocupada URSS tras a invasión do exército alemán en 1941. Tras a segunda guerra mundial interesouse pola campaña da non violencia impulsada por Gandhi.
Derry
Historia
Así, o 30 de xaneiro de 1972 produciuse o chamado Domingo Sanguento (Bloody Sunday). Ese día morreron na cidade 13 homes e nenos non armados a causa dos disparos da forza paracaidista británica tras unha manifestación a favor dos Dereitos Civís para os católicos de Irlanda do Norte no barrio de Bogside. Na honra destas mortes creouse o Bloody Sunday Museum ou Free Derry Museum, e tamén hai visíbeis murais católicos e protestantes nas rúas de Derry.
Eyjafjarðarsýsla
Eyjafjarðarsýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao norte do país.
Xeografía
Eyjafjarðarsýsla está situado ao norte de Islandia, na rexión de Norðurland Eystra. Limita cos condados de Suður-Þingeyjarsýsla ao leste, Skagafjarðarsýsla ao oeste, e Rangárvallasýsla e Árnessýsla ao sur, así como coas cidades independentes de Akureyri (nordeste), Dalvík e Ólafsfjörður (norte). O condado de Suður-Þingeyjarsýsla ten unha extensión de 3.930 quilómetros cadrados.
Demografía
No condado de Eyjafjarðarsýsla residen un total 20.903 habitantes repartidos nos seus 3.930 quilómetros cadrados de superficie, o que supón unha densidade de poboación de 5,32 habitatnes por quilómetro cadrado.
Localidades
Eyjafjarðarsýsla comprende as seguintes localidades:
Ligazóns externas
Localidades de Eyjafjarðarsýsla
Siobhán McKenna
Siobhán McKenna, nada como Siobhán Giollamhuire Nic Cionnaith en Belfast o 24 de maio de 1922 e finada en Dublín o 16 de novembro de 1986, foi unha actriz irlandesa de cine e teatro.
Traxectoria
Naceu como Siobhán Giollamhuire Nic Cionnaith en Belfast, Irlanda do Norte, no seo dunha familia católica e nacionalista. Medrou en Galway, onde o seu pai era Profesor de Matemáticas na Universidade de Galway, e no Condado de Monaghan, sendo falante fluído de irlandés. Cando aínda era adolescente fíxose membro dun grupo de teatro gaélico e fixo a súa primeira aparición no Teatro Gaélico de Galway, o Taibhdhearc, en 1940.
Verlyn Flieger
Verlyn Flieger, nada en 1933, é unha autora, editora e profesora do Departamento de Inglés da Universidade de Maryland en College Park. Está especializada na mitoloxía comparada, na literatura medieval, e na obra de J. R. R. Tolkien. Ten varios libros e publicacións sobre Tolkien, e é unha académica recoñecida neste eido.
Siobhán McKenna
Carreira
Mentres actuaba no Teatro Abbey na década de 1940, coñeceu ó actor Denis O'Dea, con quen casou en 1946. Até 1970 viviron en Richmond Street South, Dublín. Tiveron un fillo: Donnacha O'Dea, que nadou por Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1968 e gañou un World Series of Poker en 1998.
Verlyn Flieger
Traxectoria
Flieger ten unha licenciatura (1972) e un doutoramento (1977) pola Universidade Católica de América, e a partir de 1976 formou parte da Universidade de Maryland. En 2012, retirada da docencia en Maryland, Flieger comezou a impartir estudos sobre o ciclo artúrico online en Signum University.
Siobhán McKenna
Carreira
No ano 1947, fixo a súa primeira aparición no teatro de Londres en The Chalk Garden. Recuperou o papel en Broadway en 1955, polo cal recibiu un nomeamento ós Premios Tony por "Mellor actriz en papel principal, drama." En 1956, apareceu na produción do festival de drama de Cambridge de Saint Joan no Off-Broadway de Phoenix Theatre. O crítico Elliot Norton considerou a súa actuación como a máis brillante de Xoana de Arco. A popularidade de Siobhán McKenna valeulle aparecer na portada da revista Life. Recibiu un segundo nomeamento ós Premios Tony polo seu papel na obra de 1958 The Rope Dancers, a cal protagoniza a carón de Art Carney e Joan Blondell.
Verlyn Flieger
Traxectoria
Os seus libros máis coñecidos son Splintered Light: Logos and Language in Tolkien's World (1983), que trata sobre a luz como tema central da mitoloxía de Tolkien; A Question of Time: J. R. R. Tolkien's Road to Faërie, que obtivo o Mythopoeic Award en 1998; e Interrupted Music: The Making of Tolkien's Mythology (2005).
Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas
A nomenclatura das unidades territoriais estatísticas, coñecida como NUTS (polas siglas en francés, Nomenclature d'unités territoriales statistiques) é unha forma de clasificación territorial que se utiliza na Unión Europea con fins estatísticos.
Siobhán McKenna
Carreira
Malia ser unha actriz de teatro, McKenna tamén fixo diversas aparicións na televisión e no cine. Sae no filme King of Kings de 1961, interpretando á Virxe María. En 1964, apareceu no filme Of Human Bondage e o ano seguinte en Doutor Zhivago.
Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas
Historia e características
Foron creadas pola Oficina Europea de Estatística (Eurostat) para dar uniformidade ás estatísticas rexionais europeas e son utilizadas, entre outras cousas, para a redistribución rexional dos fondos estruturais da UE.
Criterios de clasificación
O establecemento das unidades territoriais baséase, en principio, nas unidades administrativas xa existentes en cada un dos Estados membros.
Por unidade territorial enténdese unha rexión xeográfica cunha autoridade administrativa establecida e con competencia institucional e legal no Estado en cuestión. Os niveis de NUTS nos que se divide unha unidade administrativa son dependentes dos límites de poboación que fixa a táboa seguinte:
Os códigos NUTS comenzan coas dúas letras do código ISO 3166-1, excepto no Reino Unido que utiliza UK en lugar de GB. Engádense unha, dúas ou tres cifras para os códigos NUTS de nivel 1, 2 ou 3, respectivamente.
Espérase que a medio prazo cada un dos Estados membros teñan adecuada a súa estrutura administrativa ao modelo proposto pola UE. Nalgúns casos, como o é España, os niveis de NUTS quedaron practicamente igual á organización político-administrativa existente, con tan só unha agrupación de Comunidades Autónomas no NUTS-1. Noutros casos, como en Portugal ou no Reino Unido, tivéronse que modificar profundamente as unidades territoriais clásicas para conformar un mapa máis funcional e equiparábel ao resto dos países membros.
Modelo de división europea por NUTS
miniatura|300px|NUTS-1 miniatura|300px|NUTS-2 miniatura|300px|NUTS-3
(*) Unidade que non corresponde con ningunha división oficial actual no país en cuestión, pero que se acepta con fins estatísticos.
(¹) NUTS-2 en Alemaña = 41 unidades
(²) Desde 1999 aprobadas polo goberno húngaro para axustarse aos criterios europeos.
Verlyn Flieger
Traxectoria
Gañou novamente o Mythopoeic Award en 2002 pola obra Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth, que editou xunto con Carl Hostetter; unha terceira vez en 2013 por Green Suns and Faërie: Essays on J.R.R. Tolkien; e unha cuarta vez en 2019 por There Would Always Be a Fairy Tale: More Essays on Tolkien.
Flieger tamén escribiu fantasía xuvenil, Pig Tale, e historias curtas. Xunto con David Bratman e Michael D. C. Drout, é editora da revista Tolkien Studies: An Annual Scholarly Review.
Obra académica
Como autora, ten publicado os seguintes títulos:
Tamén ten realizado edicións das seguintes obras de Tolkien:
Narrativa
Publicou as seguintes novelas:
E as seguintes historias curtas:
Siobhán McKenna
Carreira
McKenna foi galardoada coa Medalla de Ouro da Sociedade Éire de Boston, por ter "cumprido significativamente cos ideais da Sociedade Éire, en particular, por ter estendido o recoñecemento dos logros culturais do pobo irlandés."
Severino Pérez Vázquez
Severino Pérez Vázquez, nado no Concello de Cotobade en 1840 e finado en 1915, foi un músico experto en acústica, inventor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Pérez e irmán de Avelina Pérez Vázquez. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Marchou a Madrid onde se dedicou ao ensino e ao xornalismo na Gaceta de Madrid. Regresou a Pontevedra en 1891, onde foi redactor de La Unión Republicana, dirixiu La Unidad Democrática (1893) e La Redención del Obrero (1895) e colaborou en El Combate, que tamén chegou a dirixir durante un tempo, e La Unión Nacional. Promoveu a creación de asociacións agrarias como a Alianza agrícola de Poio (1898) que presidiu. Volveu marchar a Madrid en 1901. Colaborou en El Mundo de los Niños e El Grito del Pueblo. En 1912 participou na Asemblea do Partido Republicano Federal, do que foi vocal da Xunta Directiva de Madrid en 1914.
Inventor
dereita|miniatura|Gravado do Tecnefón, incluído na obra El Tecnefón: memoria presentada al Excmo. Ministro de Fomento en virtud de la Real Orden, memoria editada en Madrid en 1865 polo propio Severino Pérez Vázquez. Creou o malvis, un piano harmónico, que presentou á Exposición Agrícola Industrial y Artística de Galicia de Santiago de Compostela de 1858. Inventou o tecnefón (1860), a única máquina falante deseñada en España, consistente nunha caixa de madeira de 130 cm de alto por 70 cm de ancho, similar a un piano de parede. Tamén ideou outro instrumento musical, a vocalina, que presentou publicamente no Teatro de Pontevedra o 16 de agosto de 1899 e que posteriormente deu a coñecer en Madrid.
Terremoto e tsunami de Sendai de 2011
miniatura