cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Piñeiro Jáuregui
Traxectoria
Na tempada 1931/32 o Celta disputou a Copa de España, onde caeu eliminado en Semifinais ante o FC Barcelona. Na tempada 1935/36 o equipo acadou o primeiro ascenso a Primeira División da súa historia. Porén tiveron que agardar para debutar xa que o 18 de xullo de 1936 o exército protagoniza un golpe de estado contra o goberno da República que desemboca na Guerra Civil Española. A liga retomouse en 1939 co Celta en Primeira División. Manuel Piñeiro debutou o 11 de febreiro de 1940 e xogou 11 encontros esa tempada, a última como futbolista profesional.
As Quintas
O topónimo As Quintas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Zorbergur Zordarson
Zorbergur Zordarson (en Þórbergur Þórðarson), nado en Hala í Suðursveit o 12 de marzo de 1889 e finado en Reiquiavik o 12 de novembro de 1974, foi un escritor e esperantista islandés.
Yellowknife
Yellowknife (en inglés coitelo amarelo) pode referirse a:
Canfranc
dereita|300px|miniatura|Tren de Zaragoza estacionado na [[Estación Internacional de Canfranc.]] miniatura|300px|Canfranc Canfranc (en aragonés: Canfrán) é un concello na comarca da Xacetania, na provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 71,6 km² onde no ano 2007 vivían 672 habitantes. Encóntrase a 1.190 metros sobre o nivel do mar.
Aceite de noz
miniatura|Aceite de noces de [[California.]] O aceite de noz, ou de croucho, é un aceite extraído das noces da nogueira común (especie Juglans regia).
Canfranc
Demografía
Evolución da poboación de Canfranc desde a década dos 20 ata agora:
Aceite de noz
É un aceite comestible pero bastante caro, ten unha leve cor e un cheiro e sabor delicado. Xeralmente non se utiliza para fritir porque perde parte das súas propiedades distintivas. Adóitase utilizar en pratos fríos e en salsas para ensaladas. Ten propiedades antioxidantes. A maioría deste aceite prodúcese en Francia, pero tamén se fai en Australia, Nova Zelandia e California.
Canfranc
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Aceite de noz
O aceite de noces é unha boa fonte dos ácidos graxos esenciais Omega-3.
Na arte
miniatura|Unha cunca de aceite de noz. Durante o Renacemento este aceite usábase nas pinturas artísticas xa que se seca rapidamente e ademais permitía limpar os pinceis. Con todo o aceite de liño daba un mellor acabado á preparación das teas.
Tamén se utiliza no traballo da madeira que estea en contacto cos alimentos.
As Nosas
As Nosas é un xornal dixital de información deportiva e de ámbito galego dirixido pola xornalista Silvia Carregal (A Coruña, 1973) e cun equipo conformado por tres redactores (Patri Campos, Iago Cerezuela e Carolina Regueira). Ademais, conta co reforzo dos departamentos de deseño, fotografía, edición audiovisual e redacción de Ártabra Comunicación, empresa editoria de As Nosas.
Nijaz Lena
Nijaz Lena, nado o 25 de xuño de 1986 en Struga, na antiga RFS Iugoslavia e actual Macedonia do Norte, que xoga na demarcación de centrocampista.
Mandriva Linux
Mandriva Linux, antes chamada Mandrake Linux, é unha das principais distribucións Linux da actualidade e é creada por Mandriva, antiga Mandrakesoft. Está enfocada a usuarios da informática principiantes ou con coñecementos medios.
Historia e características
Nacida a partir de Red Hat Linux 5.1 engadiu o escritorio KDE e comezou o seu propio camiño incluíndo ferramentas propias e modificadas dirixidas á facilitar a modificación do sistema; máis logo refúndase coma Mandriva Linux no ano 1998 o se fusionar esta, Mandrake Linux, coa brasileira Conectiva Linux.
A empresa francesa Mandriva adícase á distribución e soporte do sistema operativo Mandriva Linux e ten a súa sede administrativa nun centro de desenvolvemento de París e un centro de desenvolvemento de Curitiba no Brasil. O laboratorio brasileiro recibe o nome de Mandriva Conectiva. Ademais destes dous centros, Mandriva conta cun terceiro nos EEUU, en San Diego. Ademais da propia corporación, Mandriva conta cunha boa cantidade de voluntarios de todo o mundo que contribúen desenvolvendo, informando de erros, prestando axuda ou traducindo. No ano 2005 Mandriva adquiriu activos de Lycoris, responsable da distribución homónima dos EEUU.
Mandriva Linux é software libre distribuído baixo a licenza GPL. Pode ser instalada ou probada dende un Live CD e ofrece os escritorios KDE, GNOME, LXDE e Xfce.
Castor canadiensis
miniatura|[[Cranio.]] O Castor canadiensis é unha especie de roedor castorimorfo da familia Castoridae. É unha das dúas especies de castor existentes.
Distribución e hábitat
Está amplamente distribuído en América do Norte, dende as forestas de Alasca e do Canadá deica o norte de México, ademais foi introducido en Chile, Arxentina, Finlandia e Rusia. Atópase en zonas achegadas a lagos, lagoas e regatos con acceso a recursos de construción e alimento.
Subespecies
Recoñécense as subespecies a seguir:
O Toxal
O topónimo O Toxal pode referirse a varios lugares de Galicia:
Praia da Lanzada
A praia da Lanzada é un dos areais galegos máis coñecidos. Pertencente á parroquia San Vicente do Grove, está situada no tramo de costa entre os concellos de Sanxenxo e O Grove.
É unha praia aberta con máis de 2.700 m de lonxitude. Tivo concedida a Bandeira Azul pero, en 2017, o concello do Grove renunciou ás bandeiras azuis en todo o seu termo, manténdose o galardón para o tramo de Sanxenxo. Dispón de multitude de servizos.
Nas proximidades atópanse a Torre da Lanzada, o Castro da Lanzada e a ermida da Nosa Señora da Lanzada, todos eles xa en terreos do concello de Sanxenxo.
Violetta Villas
Violetta Villas, nada o 10 de xuño de 1938 na provincia de Liexa (Bélxica) e finada o 5 de decembro de 2011, foi unha soprano lírica de orixe polonesa. Villas tiña un timbre de voz catro oitavas.
Traxectoria
En 1966 foi a Olympia, en París, despois ao Casino de Paris, en Las Vegas, onde Villas cantou canda a Frank Sinatra, Barbra Streisand ou Eartha Kitt. No ano 1969 regresou a Polonia.
Pobo urum
Os urum, (en Ουρούμ, Urúm; en turco e tártaro de Crimea: Urum) son comunidades gregas que habitan en Ucraína e en Xeorxia. Falan a lingua urum, da familia de linguas turcas, e que ás veces é considerada unha variante do tártaro de Crimea.
Etimoloxía
O termo urum deriva do termo árabe روم (rūm), que quere dicir romano e subsecuentemente bizantino e grego. En turco otomán baixo o Imperio Otomán, rum refírese ós cristiáns ortodoxos que viven no Imperio; en turco moderno, rum refírese ós gregos que viven en Turquía.
O termo é empregado polos seguintes grupos subétnicos de gregos e as súas autoidentificacións étnicas:
Iniciativa Aragonesa
Iniciativa Aragonesa (ou en aragonés Iniziatiba Aragonesa), INAR, é un partido político español de ámbito aragonés. Orixinouse como unha escisión do Partido Aragonés, e está liderado por Manuel Escolá Hernando, que con anterioridade ocupaba escano coma deputado das Cortes de Aragón polo Partido Aragonés e do Parlamento Europeo por Coalición Nacionalista. Tivo unha implantación testemuñal, pois en diversas eleccións quedou bastante lonxe do 1% dos votos. Nas diversas eleccións posteriores ao ano 2003 INAR estivo inactiva politicamente e non presentou ningunha candidatura. Mais o partido oficialmente non se disolveu.
Ideoloxía
É un partido nacionalista aragonés. Provocou certa polémica ao lanzar unha campaña contra o Plan Hidrolóxico Nacional de España que co berro de Apadrina un murciano, parodiaban unha ONG que envía botellas de auga aos habitantes de Murcia, España.
Resultados electorais
Nas eleccións xerais de España de 2000 e autonómicas de 2003 presentou candidaturas nas tres circunscricións electorais aragonesas, sen obter representación parlamentaria. Foi a sétima opción política máis votada dun total de quince en ámbolos dous comicios.
Margaret Ghogha Molomo
Margaret Ghogha Molomo, nada en Suráfrica, é unha activista medioambiental surafricana que é vicepresidenta da Mining and Environmental Justice Community Network of South Africa (MEJCON-SA, Rede Comunitaria de Minería e Xustiza Ambiental de Suráfrica) e coordinadora do Comité de Formación de Kopano. MEJCON-SA é unha organización que coordina grupos cuxos dereitos foron afectados pola mineiría na rexión, e como presidenta da comunidade Molomo, o traballo inclúe loitar contra os conglomerados mineiros e a promoción dos dereitos humanos daqueles cuxos dereitos medioambientais foron vulnerados.
Traxectoria
Un exemplo do activismo de Molomo é unha disputa cunha empresa mineira extractora de platino que tentou operar nas terras utilizadas pola comunidade de Mokopane, Limpopo, sen o seu consentimento. Ademais, a mina estaba realizando operacións mineiras en terreos designados para propósitos agrícolas e en áreas que contiñan algúns das tumbas da comunidade. Molomo e MEJCON buscaron protexer os dereitos da comunidade presentando apelacións legais e emprendendo procesos xudiciais.
Durante a pandemia da COVID-19, mentres que o traballo de Molomo se fixo significativamente máis difícil debido á incapacidade para reunirse para protestar e a falta de infraestrutura virtual nas rexións rurais de Suráfrica, no seu lugar traballou crear conciencia sobre as prácticas e responsabilidades tradicionais das mulleres nas aldeas de Limpopo, moitas das cales tamén se volveron máis difíciles ou imposibles debido á pandemia. Destacou especialmente a preocupación de que as empresas mineiras se aproveiten da incapacidade da xente local para exercitar os seus dereitos culturais invadindo aínda máis terras ancestrais e sitios tradicionalmente importantes.
Ópera de Pequín
A ópera de Pequín (en 京剧) é unha forma de ópera chinesa que mestura música, canto, mímica, danza e acrobacias. Xurdiu a finais do século XVIII e desenvolveuse plenamente a mediados do século XIX. Este espectáculo era extremadamente popular na corte da dinastía Qing e está considerado como un dos tesouros culturais da China. As principais agrupacións de artistas son os de Pequín e Tianjin no norte, e Shanghai no sur. Esta forma de arte foi tamén preservado en Taiwán (República da China), onde é coñecido como Guójù (chinés tradicional:國劇, chinés simplificado: 国剧; literalmente: "teatro Nacional"). Tamén se estendeu a outros países como os Estados Unidos e o Xapón.
Os principais instrumentos da opera de Pequín son o jhingun. Este instrumento é característico pola forma na que é tocado, con fortes golpes.
Lobo (cerebro)
[[Ficheiro:Lobes_of_the_brain_NL.svg|thumbnail|250px|Lobos cerebrais:
<font color="#0000FF">Azul: Lobo frontal
<font color="#FF69B4">Rosa: Lobo occipital
<font color="#FFFF00">Amarelo: Lobo parietal]] Un lobo cerebral é unha das partes nas que se subdivide o córtex cerebral. Os lobos que conforman o cerebro son:
Territorio Libre de Trieste
O Territorio Libre de Trieste (en italiano: Territorio libero di Trieste, en esloveno: Svobodno tržaško ozemlje, en croata: Slobodni teritorij Trsta), tamén coñecido compo Estado Libre de Trieste, foi unha cidade estado situada na Europa central, entre o norte de Italia e os territorios de Eslovenia e Croacia, na antiga Iugoslavia.
O Territorio Libre de Trieste abarcaba a cidade portuaria de Trieste, unha estreita franxa costeira ao noroeste (Zona A) e unha pequena porción da península de Istria (Zona B).
Foi establecido en 1947 pola Resolución 16 do Consello de Seguridade das Naciones Unidas, para acomodar a unha poboación con mestura étnica e cultural nun país neutral, democrático e independente. A intención era tamén eliminar as demandas territoriais, debido á importancia estratéxica da cidade para o comercio coa Europa central.
Xeografía
O Territorio Libre de Trieste abarcaba unha superficie de 738 km² ao redor do golfo de Trieste, desde Duino/Devin, no norte, a Novigrad/Cittanova no sur, e tiña aproximadamente 330 000 habitantes. Limitaba ao norte con Italia e ao sur e ao leste con Iugoslavia. Os ríos que atravesaban o Estado eran o Risano/Rižana, o Dragogna/Dragonja, o Timavo/Reka, o Rosandra/Glinščica e o Quieto/Mirna. O punto máis alto do territorio era o monte Castellaro/Veliko Gradišče, de 724 m de altura. Os puntos extremos do seu territorio eran Medeazza/Medjevas ao norte, a 45° 48' de latitude, Porto Quieto/Tarski ao sur, a 45° 18' de latitude, a punta Salvore/Rt Savudrija ao oeste, a 13° 29' de lonxitude e Grozzana di Pese/Gročana ao leste, a 13° 55' de lonxitude.
Historia
Desde o ano 1382, despois da voluntaria doazón da cidade ao imperio Austríaco, Trieste foi o porto da monarquía dos Habsburgo. Debido ao desenvolvemento do porto, á boa administración e a tolerancia que viviu a cidade baixo a protección do Imperio, Trieste nunca se rebelou, gañando o lema "TERGESTE URBS FIDELISSIMA" que figura baixo o seu escudo.
En 1921 (despois da primeira guerra mundial) Italia anexionou formalmente Trieste, Istria e parte do que hoxe é a zona occidental de Eslovenia. Comezou entón unha política de italianización forzada da zona. Foron expulsados os cidadáns de fala alemá e empezaron persecucións en contra dos eslovenos e croatas presentes no territorio.
Durante os anos de 1920 a 1930 a poboación eslava foi obxecto dunha italianización, e foi discriminada baixo o réxime fascista de Mussolini. Esta poboación tamén sufriu episodios de violencia, incluíndo o incendio do Club Nacional Esloveno (Narodni dom) o 13 de xullo de 1920.
Algúns eslavos crearon a organización de resistencia Trst, Istra, Gorica, Reka (Trieste, Istria, Gorizia e Rijeka), coñecida como TIGR ("tigre" en esloveno), cuxos métodos incluíron máis de 100 accións terroristas en Trieste e os seus arredores durante os anos das décadas de 1920 e 1930.
Na segunda guerra mundial, Italia formou parte das Potencias do Eixe. Cando o réxime fascista se derrubou en 1943 e Italia capitulou, Eslovenia e Croacia (que ían converterse en parte de Iugoslavia) anexionaron formalmente o territorio, pero este foi ocupado polo Exército alemán. O 4º Exército iugoslavo, xunto co IX Corpo esloveno, capturou Trieste o 1 de maio de 1945. A 2ª División do 8º Exército británico, formada por neozelandeses, chegou ao día seguinte e o Exército alemán entregouse ás tropas neozelandesas. Os soldados iugoslavos marcharon o 12 de xuño de 1945, cumpriendo así un acordo entre Iugoslavia e os aliados alcanzado o 12 de maio.
O 10 de febreiro de 1947 asinouse un tratado de paz con Italia, establecendo o Territorio Libre de Trieste. O territorio, porén, foi dividido en dúas zonas. A Zona A, de 222,5 km² de extensión e con 262 406 habitantes, incluía Trieste e era administrada polas forzas británicas e estadounidenses. A Zona B, de 515,5 km² de extensión e 71 000 habitantes, era administrada polo Exército Nacional Iugoslavo. O territorio nunca funcionou como un verdadeiro estado independente. Así e todo a súa condición formal foi respectada e creou as súas propias moedas e selos de correos.
O Goberno Militar Aliado da Zona A estaba protexido por dous continxentes de militares aliados, 5 000 estadounidenses das TRUST (TRieste United States Troops) e 5 000 británicos das BETFOR (British Element Trieste FORce), cada un deles incluíndo varios batallóns de infantaría completos con unidades auxiliares independientes.
Segundo as estimacións publicadas polo Goberno Militar Aliado (considerado non fiábel por Iugoslavia), a Zona A tiña cerca de 310 000 habitantes, incluíndo 239 200 falantes de italiano e 63 000 eslovenos en 1949. Pola súa parte, segundo o censo iugoslavo de 1945, na parte de Istria que se converteu na Zona B había 67 461 habitantes, incluíndo 30 789 eslavos, 29 672 italófonos e 7 000 persoas de nacionalidade non identificada. Porén, segundo as fontes italianas contemporáneas, na zona B había entre 36 000 e 55 000 italófonos e entre 12 000 e 17 000 eslavos.
Consecuencias demográficas
A finais dos 1940 e nos anos que seguiron á división do territorio, máis de 40 000 persoas, a maioría delas italianas, elixiron abandonar a Zona B baixo administración iugoslava e trasladarse á Zona A, baixo administración italiana, por distintos motivos.
Desde 1954 até 1961 o 10 % da poboación (máis de 20 000 triestinos), emigrou, a maioría deles a Australia, especialmente ás zonas de Melbourne e Sydney.
Disolución
O 5 de outubro de 1954 asinouse o chamado Memorando de Londres polos ministros dos Estados Unidos de América, Reino Unido, Italia e Iugoslavia. O memorando cedeu, de facto, a administración civil da Zona A (a actual provincia de Trieste) a Italia e da Zona B a Iugoslavia. Ademais, quedaron baixo aministración iugoslava algunhas vilas da municipalidade de Muggia, que formaba parte da Zona A: Plavje, Spodnje Škofije, Jelarji, Hrvatini, Kolomban, Cerej, Premančan e Barizoni. Tamén o castelo e a vila de Socerb ao norte de San Dorligo della Valle pasou a administración iugoslava, segundo o Anexo I do Memorando.
O 10 de novembro de 1975 foi asinado na cidade italiana de Osimo (provincia de Ancona), un tratado bilateral entre a República Federal Socialista de Iugoslavia e a República italiana, co que a repartición acordada no Memorando de Londres adquiriu o status de iure. O tratado entrou en vigor o 11 de outubro de 1977.
Economía
A economía do Territorio Libre de Trieste baseábase no porto, o Porto Libre de Trieste, que tiña unha particular zona franca e tamén un centro financeiro que era un certo paraíso fiscal. Este status data de 1719, en tempos da monarquía dos Habsburgo, e foi confirmado no tratado de París (1947). Neste último tratado permitíase a transformación de materias primas no porto con tarifas vantaxosas. As mercadorías que chegaban por mar desde países extraeuropeos podían seren introducidas libremente nos portos francos, sen importar a orixe ou o destino posterior, e sen ter que pagar ningunha taxa aduaneira no espazo do porto.
Zona B
* Gobernadores da Venecia Xulia antes da creación do TLT.
República Socialista de Croacia
A República Socialista de Croacia (en croata: Socijalistička Republika Hrvatska) foi unha nación constituínte da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia. Nacida en 1943 e disolta en 1991. Trátase da República predecesora da actual Croacia.
Airavella
O topónimo Airavella pode referirse a dous lugares de Galicia:
Guadix
800px|miniatura|esquerda|Panorámica de Guadix
Universidade de Alacant
Ten máis de cincuenta titulacións, máis de setenta departamentos universitarios e unidades e grupos de investigación en áreas de ciencias sociais e xurídicas, experimentais, tecnolóxicas, humanidades, educación e ciencias da saúde, ademais de cinco institutos universitarios de investigación.
Pobo mixteco
Os mixtecos (Ñuù savi) son un pobo indíxena que habita en México, na rexión coñecida como La Mixteca, en Oaxaca e Puebla así como na rexión montañosa de Guerrero. Os pobos mixtecos están divididos en tres grupos: os mixtecos altos pertencen á clase alta e son polo xeral ricos, os mixtecos baixos son polo xeral pobres, e os mixtecos da costa que viven na costa do pacífico de Oaxaca e Guerrero. A lingua mixteca forma unha póla principal da familia de linguas otomangueanas.
República Socialista de Bosnia e Hercegovina
A República Socialista de Bosnia e Hercegovina (en serbocroata: Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina, Социјалистичка Pепублика Босна и Херцеговина) foi un dos estados socialistas que formaban a antiga República Federal Socialista de Iugoslavia. É o predecesor da actual Bosnia e Hercegovina, e formouse durante unha sesión da resistencia antifascista en Mrkonjić Grad o 25 de novembro de 1943. A República socialista disolveuse en 1990, cando abandonou as institucións comunistas e aprobou sistemas democráticos.
A súa capital foi a cidade de Saraxevo, que se mantivo trala independencia do país.
As fronteiras da RS de Bosnia e Hercegovina eran case idénticas ás que tivo Bosnia durante o período de ocupación do Imperio Austro-Húngaro que se mantivo até 1918. Ese ano Bosnia pasou a formar parte do Reino de Iugoslavia e o territorio foi dividido entre as banovias (condados).
Política
Seguindo á morte de Tito en 1980, as ideas nacionalistas xurdiron principalmente entre os académicos serbios, premidos para facer fronte ás acusacións do crecente nacionalismo na súa propia sociedade. Un dos eventos máis controvertidos que foron tomados por un liderado político foi o chamado proceso de Saraxevo en 1983, onde, baixo unha presión significativa dos dirixentes de Serbia, a elite política de Bosnia utilizou a súa influencia para conseguir condenas para varios nacionalistas musulmáns, como un tipo de sacrificio político para gañar puntos na loita contra os nacionalistas serbios.
O proceso se Saraxevo, centrado en condenar a Alija Izetbegovic por escribir "A Declaración islámica", unha obra literaria que estaba considerada polo réxime comunista iugoslavo, como un enfoque radical contra os ideais socialistas, que se basea na supresión do nacionalismo e calquera violación da doutrina foi castigado pola lei. Tales ensaios no réxime comunista eran bastante comúns e unha práctica típica de suprimir o dereito á liberdade de expresión. Os políticos bosníacos empregaron esta práctica para reafirmar a súa oposición política ás tendencias nacionalistas dos serbios e, en particular, a oposición á política de Slobodan Milošević que trataba de reverter as reformas constitucionais de 1970 que adxudicaran aos bosníacos o rango de etnia constituínte.
Independencia de Iugoslavia
A República Socialista de Bosnia e Hercegovina foi renomeada como República de Bosnia e Hercegovina o 8 de abril de 1992 perdendo así o adxectivo "Socialista". Estableceuse un sistema multipartidista e comezou a desprazarse cara a un sistema capitalista. A república mantivo os símbolos socialistas até o final das guerras iugoslavas. En 1992, a república de Bosnia e Hercegovina declarou a súa independencia da República Federal Socialista de Iugoslavia comezando así a guerra de Bosnia.
Primeiro ministro de Burkina Faso
miniatura|180px|Brasón de Burkina Faso. O posto de primeiro ministro de Burkina Faso foi creado en 1971, cando o país aínda se chamaba Alto Volta. O primeiro ministro de Burkina Faso é escollido pola presidente co consenso da lexislatura. O poder executivo é partillado entre o primeiro ministro e o presidente.
Manifestación polo galego en febreiro de 2015
miniatura|300px|Manifestantes na [[praza da Quintana de Santiago de Compostela.]] A manifestación polo galego acontecida en Compostela o 8 de febreiro de 2015 que levou por lema Polas fillas dos nosos fillos foi unha manifestación cívica que tivo por obxecto a reivindicación dos dereitos dos galegofalantes, en contra da actuación en materia de política lingüística da Xunta de Galicia e de denuncia da imposibilidade de facer vida normal en galego en Galicia. Segundo as fontes, reuniu un total de entre 10.000 e 25.000 manifestantes e nela congregouse a sociedade civil así como tamén diferentes representantes política de ANOVA, BNG, PSdeG-PSOE, Podemos ou Esquerda Unida. A entidade convocante foi Queremos Galego, da Mesa pola Normalización Lingüística, á que se adheriron diversos colectivos, tales que ProLingua, Nova Escola Galega ou os sindicatos STEG ou CIG-Ensino.
O acto foi presentado pola actriz galega Isabel Risco. Seis nenas e nenos leron o manifesto que criticaban o desleixo da Xunta cara a lingua galega e solicitiban remedios para deter isto. Remataron dicindo: "Polas fillas dos nosos fillos, queremos galego!" A continuación Mofa e Befa elaboraron a receita “lingua galega estofada”. Varios camareiros e camareiras repartiron despois lambetadas. A continuación, Os Migallas cantaron o "Rap da lingua".
Aceite de cacahuete
miniatura|Botella de aceite de cacahuete, con [[vitamina E agregada como preservativo.]] O aceite de cacahuete é un aceite vexetal preparado xa sexa mediante cocción dos cacahuetes (Arachis hypogaea) ou mediante a súa extracción nunha prensa hidráulica. Este aceite é de cor moi clara e a súa idoneidade para aguantar altas temperaturas convérteo nun aceite ideal na cociña como aceite de fritir. Ten un sabor suave que o fai apropiado para elaborar ensaladas, maionesas e vinagretas.
Este tipo de aceite é moi empregado na cociña asiática (emprégase no wok).
Composición
A composición de ácidos graxos do aceite de cacahuete para consumo humano é a seguinte (en porcentaxe de peso en orde descendente).
A favor (en termos de dieta):
Contras:
Outros usos
O aceite de cacahuete de segunda extracción utilízase na fabricación de xabón.
Buitrago
Buitrago é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 60 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 5,15 km².
A guerra das galaxias (filme)
Star Wars é unha película estadounidense de 1977 do subxénero de ciencia ficción space opera, escrita e dirixida por George Lucas; renomeada como Star Wars: Episode IV - A New Hope en 1999. En galego titulouse orixinalmente A guerra das galaxias e tras ser renomeada coñécese como A guerra das galaxias: Episodio IV - Unha esperanza nova ou Star Wars: Episodio IV - Unha esperanza nova. Foi a primeira película que se estreou da saga Star Wars, e ordénase como a cuarta en termos da súa cronoloxía interna. Dous filmes subseguintes continuarían a trama da triloxía orixinal (O imperio contraataca e O retorno do Jedi), namentres que outra triloxía (The Phantom Menace, Attack of the Clones e Revenge of the Sith) describiría os eventos previos a A guerra das galaxias, centrada en torno ó antagonista principal Darth Vader. A estrea desta precuela provocou o cambio no título orixinal da primeira película, que pasou a incorporar o número de episodio IV (catro en numeración romana) e o subtítulo A New Hope («Unha esperanza nova» en galego).
O guión foi redactado por George Lucas mentres dirixía a súa primeira longametraxe, influenciado principalmente polos cómics de Flash Gordon, as películas sobre samurais de Akira Kurosawa e a obra The Hero with a Thousand Faces de Joseph Campbell. Ó finalizar o Festival de Cannes de 1971, Lucas firmou un acordo coa produtora Universal Studios para realizar dúas películas, que máis tarde se converterían en American Graffiti e Star Wars. O elenco estivo integrado por Mark Hamill, Harrison Ford, Carrie Fisher, Peter Cushing, Alec Guinness, Anthony Daniels, Kenny Baker, Peter Mayhew e David Prowse; a rodaxe realizouse na estepa tunisiana, Londres e Guatemala. Os efectos especiais correron a cargo de Industrial Light & Magic, empresa creada especificamente para esta película.
A trama describe a historia dun grupo de guerrilleiros —coñecidos como a Alianza Rebelde— que ten como obxectivo destruír a estación espacial Estrela da Morte, creada polo opresor Imperio Galáctico. Dende unha perspectiva xeral, a historia enfócase nun mozo campesiño chamado Luke Skywalker, quen, de xeito repentino se converte nun heroe conforme acompaña o Mestre Jedi Obi-Wan Kenobi, nunha misión que o levará a unirse á Alianza Rebelde para axudarlles a destruír a estación espacial do Imperio.
A partir do seu lanzamento mundial, o 25 de maio de 1977, foi considerada un fito na historia do cine, principalmente polo uso de efectos especiais innovadores na época. Ademais, é unha das películas de máis éxito de tódolos tempos, así como unha das máis influentes na cinematografía contemporánea. Obtivo sete premios Óscar dun total de dez candidaturas (incluíndo a de «mellor película», que perdeu fronte a Annie Hall de Woody Allen). Star Wars converteuse na película que acadou máis recadación de tódolos tempos, superando a Tiburón (1975), alcanzando unha cifra superior ós 775 millóns USD en todo o mundo, e mantivo o récord ata que foi superada por E.T. the Extra-Terrestrial (1982) de Steven Spielberg. En 1989 a filmoteca National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América engadiu o título á súa escolma, ó considerala unha «película cultural, estética ou historicamente relevante», e en 2004 o National Recording Registry seleccionou do mesmo xeito a banda sonora. O guión de Lucas foi escollido polo gremio Writers Guild of America como un dos mellores xamais redactados.
A película foi reeditada en varias ocasións a instancia de George Lucas, incorporando moitos cambios que inclúen; a adición de imaxes xeradas por ordenador, alteración de diálogos, reedición de secuencias, banda sonora mesturada e escenas engadidas.
Produción
A descrición detallada acerca de como se iniciou A guerra das galaxias non puido ser determinada a consecuencia das diferentes declaracións emitidas por George Lucas, as cales tenden a cambiar co transcurso do tempo.
Guión
En 1971 o director George Lucas empezou a concibir as primeiras ideas sobre A guerra das galaxias mentres finalizaba a produción da súa primeira longametraxe, THX 1138, non obstante Lucas desvelou que realmente o proxecto xurdiu incluso antes de dirixir THX 1138. Influenciado directamente polas historietas do personaxe ficticio Flash Gordon intentou en van obter os dereitos destas para realizar unha adaptación cinematográfica.
Primeiros escritos
George Lucas consideraba que a mala recepción de THX 1138 era consecuencia do seu carácter sombrío e decidiu que A guerra das galaxias fose máis optimista. A situación política, coa reelección de Nixon e a guerra de Vietnam a punto de concluír, influíu tamén na película.
O proceso de redacción do guión comezou de forma progresiva, conforme Lucas ía engadindo os elementos principais da trama. Deste modo inventou varios nomes que serían asignados a unha personalidade en particular, os cales tiñan en común o feito de posuír unha estraña pronunciación. Malia que a maioría foron descartados en revisións posteriores do escrito orixinal, unha boa parte conseguiu ser introducida no guión definitivo e nas continuacións da película. Entre estes encóntranse «Luke Skywalker» e «Han Solo». De igual xeito outros serían considerados durante a produción da triloxía previa ós sucesos de A guerra das galaxias, sendo o caso do personaxe Mace Windu, quen logo pasou a ser coñecido simplemente como Windu. Deseguido Lucas compilou os seus bosquexos para conformar unha sinopse de dúas páxinas de extensión titulada The Journal of the Whills, relato —acerca do fillo dun famoso piloto que logo sería instruído como aprendiz de «Padawan» por un respectable «Jedi-Bendu»— que non tiña moito que ver co escrito que sería considerado para a adaptación cinematográfica. Empeñado en crear un novo escrito que resultase máis comprensible para os estudios Universal Lucas decidiu basearse nos elementos narrativos de A fortaleza escondida (1958) do director Akira Kurosawa. De xeito similar ó acontecido con Flash Gordon, tentaría adquirir os dereitos para unha nova versión fílmica de A fortaleza escondida, sen progresar tampouco esta vez na súa pretensión. Finalmente decidiu crear un escrito de 13 páxinas, denominado The Star Wars, inspirado nos filmes de Akira Kurosawa. A sinopse tiña varias similitudes con A fortaleza escondida, co que semellaba un texto idéntico onde a única diferenza radicaba nos nomes e nos escenarios principais da historia.
A negociación con 20th Century Fox
Pouco despois de crear o extracto, idéntico a A fortaleza escondida, Universal Studios desligouse da película pensando que o seu orzamento se tornaría demasiado arriscado como para investir nela. Ante isto Lucas reuniuse co produtor executivo de 20th Century Fox Alan Ladd Jr. —fillo do actor de cine negro Alan Ladd—, con quen firmou un contrato para comezar a rodaxe de The Star Wars en xuño de 1973. Probablemente a razón primordial pola cal Alan Ladd Jr. decidiu apoialo era a fe que tiña nas capacidades de George Lucas, quen chegaría a puntualizar; «Ladd investiu en min, non na película». Coa sinatura do contrato o financiaciamento para o filme alcanzou a cifra de 150 000 USD, co cal o director redactaría o guión e comezaría a rodaxe; a partir da súa última sinopse completou o seu primeiro guión en maio de 1974. miniatura|O Alaskan Malamute de Lucas, chamado Indiana, serviu de inspiración para crear o personaxe de [[Chewbacca, acompañante de Han Solo. Anos despois o seu nome sería considerado para o icónico aventureiro Indiana Jones. ]]
O primeiro libreto de Star Wars incorporou de novo os jedi, que foran descartados nos anteriores escritos, así como os principais antagonistas da historia, é dicir, os sith. Ademais o protagonista sufriu un cambio radical na súa concepción, pois inicialmente era un xeneral adulto e neste texto comezou a ser descrito como un adolescente. Por outra banda o contrabandista do planeta Corellia, Han Solo, era un gran monstro verde con galadas que tiña como acompañante ideal a criatura Chewbacca, inspirada en Indiana (nome do Alaskan Malamute de Lucas, nome que tamén serviría de inspiración para o personaxe de Indiana Jones). Os elementos restantes serían perfeccionados nas seguintes revisións, posto que o cineasta estaba máis concentrado nos eventos do argumento que nos personaxes e escenarios. A sinopse que unha vez chegou a ser idéntica á película de Kurosawa agora comezaba a diverxer coa inclinación de Lucas pola ciencia ficción a partir do estudo e análise dalgunhas películas, libros e cómics distintivos do xénero. Un dos conceptos indispensables que daría forma á trama principal —a relación familiar entre un jedi e o seu fillo, quen logo sería instruído por un dos amigos de seu pai para converterse nun mestre jedi— foi introducida no primeiro guión, a única diferenza xiraba en torno a que o pai era un heroe que aínda vivía durante as primeiras secuencias. Tamén foi descrito por primeira vez o antagonista Darth Vader, quen peculiarmente era visto por Lucas como un heroe caído máis que como un supervilán.
Control Room
Control Room é un documental do 2004 sobre Al Jazeera e a súa relación co Comando Central dos Estados Unidos (CENTCOM), como tamén doutros organismos periodísticos que cubriron a invasión de Iraq de 2003. Feito polo exipcio-estadounidense Jehane Noujaim, foi distribuído por Magnolia Pictures (propiedade de 2929 Entertainment).
Phasianoidea
A dos fasianoideos (Phasianoidea) é unha superfamilia de aves da orde dos galiformes.
A guerra das galaxias (filme)
A negociación con 20th Century Fox
Malia que se entretivo con outros proxectos momentos antes de volver a revisar o guión orixinal, Lucas finalizou un segundo guión en xaneiro de 1975. Este novo escrito aínda presentaba algunhas diferenzas substanciais entre os personaxes e as súas relacións individuais. Por exemplo Luke (apelidado orixinalmente «Starkiller») tiña varios irmáns e seu pai aparecía en escena xusto antes de finalizar a historia. Debido a isto o segundo libreto de Star Wars interpretábase máis ben como un conto de fadas que como un relato de acción e aventura, típico dos escritos anteriores. Cabe mencionar que esta redacción concluía cun texto que avanzaba mencionando os vindeiros acontecementos que continuarían a historia, sendo daquela a primeira vez que se introducía o concepto dos textos que avanzaban pola pantalla para explicar o contexto de cada nova película de Star Wars. Ademais introduciu o concepto da conversión dun jedi á orde escura dos sith, especificamente dun membro notable que optaría por continuar coa súa instrución cun mestre sith para perfeccionar as súas habilidades. Pouco despois o ilustrador Ralph McQuarrie foi contratado para representar os anteriores conceptos en escenas visuais que acompañarían o segundo guión, unha vez que fora entregado ós estudios Fox.
Control Room
No documental aparecen voces tales coma, por parte estadounidense, a do tenente Josh Rushing, un oficial de prensa do Comando Central estadounidense; David Shuster, un correspondente da NBC; Tom Mintier, da CNN; e por parte de Al Jazeera, Samir Khader, produtor; Hassan Ibrahim, xornalista sudanés que asistiu a universidades norteamericanas e liderou o servizo das novas árabes da BBC antes de unirse a Al Jazeera; Dima Khatib, xornalista siria e produtora. Samir Khader converteuse máis tarde no editor de Al-Jazeera. Josh Rushing tamén acabou traballando para Al Jazeera.
Phasianoidea
Descrición
A superfamilia foi decrita en 1825 polo zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors.
A guerra das galaxias (filme)
Últimas revisións
Un terceiro libreto foi redactado por Lucas e concluído o 1 de agosto de 1975 baixo o título The Star Wars: From the Adventures of Luke Starkiller. Este novo escrito contiña a maior parte dos elementos definitivos da película mais aínda presentaba lixeiras diferenzas nos personaxes e lugares. Por exemplo Luke describíase como un neno a quen lle morrera o pai tempo atrás.
Finalmente e tras unha revisión do guión anterior Lucas completou un cuarto e último guión o 1 de xaneiro de 1976 coa denominación The Adventures of Luke Starkiller. En colaboración cos seus amigos Gloria Katz e Willard Huyck decidiu perfeccionar os últimos detalles tralos que comezaría a etapa de produción. Co éxito de American Graffiti para a crítica especializada o realizador tivo a ocasión de renegociar o seu contrato orixinal con Alan Ladd Jr., nun acto que lle garantiu os dereitos sobre futuras continuacións da película así como a «protexer» os demais bosquexos que non foran utilizados en Star Wars, co que el participaría directamente das ganancias que acadaran os produtos derivados do que pretendía ser unha serie de películas. Durante a rodaxe continuou traballando na historia para engadir relatos secundarios, como a morte de Obi-Wan Kenobi, tras decatarse de que este non era absolutamente indispensable para as últimas secuencias.
Phasianoidea
Etimoloxía
O nome Phasianoidea esta formda pola unión dos elementos do latín científico Phasian- e -oidea. O primeiro é a raíz do xenitivo do no nome do seu xénero tipo, Phasianus, e o segundo é a desinencia -oidea, plural neutro de -oideus, derivada do grego antigo εἴδος eídos, 'aspecto', 'aparencia', 'forma', coa vogal de unión -o-, usada na formación de numerosos nomes de ordes e superfamilias de animais. Literalmente: 'os que se parecen aos faisáns'. (Ver e etimoloxía do xénero en Phasianus).
Control Room
Durante o documental, vese ao Secretario de Defensa dos Estados Unidos, Donald Rumsfeld, en conferencias de prensa, queixándose da liña propagandística de Al Jazeera, e, por outra parte, tamén se ve ao Ministro de Información iraquí, Muhammad Saeed al-Sahhaf, acusando ao medio de transmitir propaganda norteamericana. Polo principio do documental aparece o oficial de prensa Rushing remarcando a parcialidade de Al Jazeera, dicindo que centran o seu foco nos tanques estadounidense e nos feridos iraquís, aínda que tamén acaba confesando despois que as axencias tales como a Fox News tamén parecen seleccionar coidadosamente o seu material e que non contan todo tampouco. Samir Khader, produtor, afirma que o propósito de Al Jazeera é sacudir a ríxida estrutura da sociedade árabe, que el cre que ficou atrás, culturalmente e tecnoloxicamente, debido á intolerancia cara a outras culturas e perspectivas.
Phasianoidea
Familias
A superfamilia subdivídese en tres familias:
Gándara Longa, Reádegos, Vilamarín
Gándara Longa é un lugar da parroquia de Reádegos, no concello ourensán de Vilamarín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Phasianoidea
Familias
Superfamilia fasianoideos (Phasianoidea) Vigors, 1825 - 225 especies
A guerra das galaxias (filme)
O escrito inexistente
Con frecuencia George Lucas comentou que a triloxía orixinal foi escrita en realidade como unha única película; debido a que o guión era moi longo decidiu dividila en tres partes que logo constituirían as tres primeiras películas de Star Wars. Non obstante ningún dos bosquexos creados por Lucas tiña máis páxinas ou escenas que o seu libreto definitivo. De calquera maneira o seu segundo guión podería ser o escrito ó cal fixo referencia nos seus enunciados. Na súa obra The Secret History of Star Wars, Michael Kaminski dixo que ese libreto foi estruturado dun xeito similar ó que despois se convertería no guión final, engadindo que só algúns dos seus elementos foron retomados nas continuacións de A guerra das galaxias, tales como a escena da persecución no campo de asteroides (trasladada a O Imperio contraataca) e unha batalla no bosque onde participan wookiees (en O retorno do Jedi os wookies serían substiuídos por ewoks). Ademais Kaminski suxeriu que ningún dos principais fíos argumentais nos que están baseadas as secuelas estivo presente en anteriores escritos, desmentindo entón o mencionado por Lucas. Tempo despois o cineasta admitiría todo isto.
Festival de Eurovisión 2007
O LII Festival da Canción de Eurovisión celebrouse na cidade de Helsinqui, Finlandia no ano 2007. Finlandia gañara o dereito de celebrar o festival tras a vitoria de Lordi o ano anterior no Festival de Eurovisión 2006 celebrado en Atenas, Grecia. O festival consistiu nunha semifinal, que tivo lugar o 10 de maio de 2007 e a final, celebrada o 12 de maio no Hartwall Areena cunha capacidade para 14.000 espectadores.
Nesta edición do festival participaron 42 países membros da Unión Europea de Radiodifusión, quen organizou o festival xunto coa cadea finesa YLE. O número de países participantes superou o límite de 40 que había ata entón grazas a incorporación de Xeorxia, República Checa, Serbia e Montenegro (estes dous últimos xa competiran con anterioridade pero como Serbia e Montenegro, ademais Austria e Hungría volveron ao festival e só Mónaco decidiu non participar.
O festival
miniatura|dereita|200px|Os presentadores do festival, [[Jaana Pelkonen e Mikko Leppilampi na final.]]
Semifinal
Esta foi a cuarta vez na historia do Festival de Eurovisión na que se celebraba unha semifinal para elixir 10 dos 24 países participantes na final.
Resaltados os que pasan á final.
Final
miniatura|dereita|200px|Os representantes de [[España, D'Nash]] miniatura|dereita|200px|As representantes de [[Rusia, Serebro]] A final do Festival de Eurovisión 2007 celebrouse o 12 de maio de 2007. Comezou cunha presentación artística coroada coa aparición de Lordi, gañador do ano anterior, coa súa canción Hard Rock Hallelujah. Tras isto comezaron as actuacións dos 24 países.
O sistema de votación foi o mesmo que na semifinal, cos países entregando de 1 a 8, 10 e 12 puntos aos concursantes máis votados por televoto ou SMS, no caso de Albania e Andorra, debido a problemas co proceso de votación, foron os xurados os que outorgaron os votos. Tras a votación, un representante de cada país comezou a mencionar os países que recibiron 8, 10 e 12 puntos, mentres se mostraba na pantalla os restantes votos.
Desde o inicio das votacións, Serbia, Ucraína, Rusia e Turquía comezaron a recibir a maior cantidade de votos e axiña escalaron ás primeiras posicións. Tras a votación dos 42 países participantes, Serbia converteuse na gañadora con 268 puntos.
Polémicas
miniatura|dereita|250px|Mapa no que aparecen representados os países segundo o número de votos obtivos, resaltando os países de Europa do Leste. Tras os resultados da votación, tanto da semifinais como da final, levantouse unha forte polémica debido as grandes diferenzas nos resultados dos países de Europa Occidental e Europa Oriental. Dos dez países máis votados, todos eles estaban situados na zona oriental do continente e eran países da antiga Unión Soviética ou da antiga Iugoslavia, a excepción de Grecia e Turquía, máis próximas ao grupo occidental a pesar da súa localización. Finlandia, xeralmente afastada desta clasificación dual, acadou a posición 17 e Suecia foi o país occidental con máis alto, coa posición 18. O tema alemán rematou na posición 19 sendo o representante do Big Four que quedaba en mellor posición. Finalmente, e igual que en anos anteriores, España, Francia e Reino Unido quedaron entre os cinco peores clasificados.
A guerra das galaxias (filme)
Deseño
Afastándose da arquitectura elegante e futurista das películas de ciencia ficción tradicionais «onde todo se ve novo, limpo e brillante», Lucas optou polo concepto dun «universo preexistente» onde tódolos obxectos (naves espaciais, edificios etcétera) se visen «usados e sucios».
As pinturas de McQuarrie durante preprodución sobre determinadas escenas permitíronlle a 20th Century Fox visualizar a película, influíndo positivamente na decisión de financiar o proxecto.
Lucas encargoulle o deseño de produción a John Barry e Roger Christian, que daquela estaban a traballar en Lucky Lady (1975) de Stanley Donen. Comezaron a colaborar co director antes de que A guerra das galaxias recibise o visto e prace de 20th Century Fox; durante catro ou cinco meses planificaron a creación de accesorios e escenarios sen cartos, nun estudio en Kensal Rise, Londres, Inglaterra, aínda que Lucas inicialmente proporcionou fondos coas ganancias de American Graffiti.
Barry e Christian, xunto co seu equipo, empezaron a deseñar os decorados e accesorios nos estudios Elstree, preto de Londres. Crearon un total de 30 decorados, que consistían en naves espaciais, covas, salas de control, cantinas, planetas e os corredores da Estrela da Morte. Empregáronse os nove escenarios cos que contaban os estudios Elstree. Os estudios Shepperton, que posuían o escenario máis grande de Europa naquel momento, empregáronse para acoller o decorado do enorme hangar rebelde.
John Mollo —coñecedor destacado dos uniformes militares—  foi o encargado de deseñar os traxes e uniformes de A guerra das galaxias. Lucas pediulle a Mollo que o vestiario non fose o común das producións de ciencia ficción, o obxectivo era que o universo de George Lucas parecese auténtico. Mollo baseouse nos esbozos e ilustracións de McQuarrie para crear os deseños. A aparencia de Darth Vader inspirouse na armadura Samurai; os uniformes dos oficiais do Imperio pretendían asemellarse ós uniformes dos oficiais nazis. Pola contra, a roupa que vestían os heroes da película semellaba do salvaxe Oeste. Un dos maiores desafíos foi crear a gran cantidade de extraterrestres exóticos que aparecen en escena na cantina de Mos Eisley. Mollo, contando coa colaboración de George Lucas, compilou deseños de múltiples tipos de personaxes. E colaborou co maquillador Stuart Freeborn, que deseñou as máscaras e accesorios para complementar cada un dos traxes, xunto co seu equipo.
Rodaxe
En 1975 George Lucas constituíu a empresa de efectos especiais Industrial Light & Magic (ILM) trala desaparición do departamento respectivo pertencente a 20th Century Fox. En consecuencia, o proceso de realización dos efectos que acompañarían a Star Wars comezou nun almacén de Van Nuys, California, baseado na técnica de «control fotográfico do movemento» desenvolvida por John Dykstra e o seu equipo, coa que se crea unha ilusión óptica respecto ó tamaño dos obxectos empregando pequenos modelos e cámaras de movento lento.