cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filosofía posmoderna
Definicións e críticas de posmodernidade segundo autores
Jürgen Habermas: Dende o punto teórico-filosófico xirou en torno a este autor. Para este autor, a posmodernidade en realidade preséntase como anti-modernidade. El define os posmodernistas como 'xoves conservadores' e di que estes recuperan a experiencia básica da modernidade estética; 'reclaman como súas as confesións de algo que é subxectivo, liberado das obrigas do traballo e a utilidade e con esta experiencia dan un paso fóra do mundo moderno. Este autor defendía o multiculturalismo, e que a humanidade debe tender cara á modernidade.
Jean-François Lyotard: Este autor critica a sociedade actual posmoderna e di que vai máis alá do estético, critica a desaparición dos relatos marxistas porque estamos determinados por factores económicos e hai ausencia de liberdade que é o que caracterizaba a este movemento, criticaba os relatos idealistas, iluministas, o cristián e o liberal así como a desaparición dos mandatos. A cultura Posmoderna tamén se caracteriza por desconfiar neses relatos e buscaban as verdades deses relatos baseándose nos seus efectos prácticos. Defendía a pluralidade cultural e que a humanidade non ha de tender á modernidade, o contrario que Habermas.
Andreas Huyssen: Para este autor, existe unha relación entre modernismo estético e o postestruturalismo (que é unha variante de modernismo confiado no seu rexeitamento da representación e a realidade na súa negación do suxeito, a historia etc.) Este autor defende que a cultura posmoderna debería ser captada nos seus logros e as súas perdas, nas súas promesas e perversións e intenta defender coas súas obras ('Dialecta Escondida', 'Guía da Posmodernidade'...) que se as vangardas intentaron cambiar o mundo, máis o fixo a tecnoloxía, a industria cultural. O xurdimento da cultura posmoderna debeuse ás novas tecnoloxías que se apoian na linguaxe: os medios de comunicación e a cultura da imaxe. Segundo Lyotard, as tecnoloxías comunicativas produciron unha sociedade da información.
Webcam
miniatura|dereita|Webcam miniatura|dereita|Webcam suxeita á pantalla dun [[portátil]] Unha cámara web ou webcam é unha pequena cámara dixital conectada a un ordenador, a cal pode capturar imaxes e transmitilas a través de Internet en directo, xa sexa a unha páxina web ou a outra ou outras computadoras en forma privada.
Características
As webcam necesitan un ordenador para transmitir as imaxes. Con todo, existen outras cámaras autónomas que tan só necesitan un punto de acceso á rede informática, ben sexa Ethernet ou inalámbrico. Para diferencialas das webcams denomínanse netcams ou cámaras de rede.
Tamén son moi utilizadas no chat como o Messenger, Yahoo! etc. Polo xeral pode transmitir imaxes en vivo, pero tamén pode capturar imaxes ou pequenos vídeos (dependendo do programa da webcam) que poden ser gravados e transmidos por Internet.
Tecnoloxía
As webcams normalmente están formadas por unha lente, un sensor de imaxe e a circuitería necesaria para manexalos.
Existen distintos tipos de lentes, sendo as lentes plásticas as máis comúns. Os sensores de imaxe poden ser CCD (charge coupled device) ou CMOS (complementary metal oxide semicondutor). Este último adoita ser o habitual en cámaras de baixo custo. As webcams para usuarios medios adoitan ofrecer unha resolución VGA (640x480) cunha taxa duns 30 frames por segundo, aínda que na actualidade ofrécense unhas resolucións medias de 1 - 1,3 Mpx.
Software
A instalación básica dunha webcam consiste nunha cámara dixital conectada a unha computadora, normalmente a través do porto USB. O que realmente lle dá o nome de webcam é o software que a acompaña.
Euclides
Euclides (en greco antigo: Εὐκλείδης / Eukleídês), ás veces chamado Euclides de Alexandría para distinguilo de Euclides de Megara, (floruit o 300 a.C.), foi un matemático grego, hoxe coñecido como "o pai da xeometría". exerceu en Alexandría (antigo Exipto) en tempos de Tolemeo I Sóter (323-283 a.C.) Foi o fundador da escola de matemáticas na cidade.
Creador da famosa xeometría euclidiana: o espazo euclidiano, inmutable, simétrico e xeométrico, metáfora do saber na antigüidade clásica, que se mantivo incólume no pensamento matemático medieval e renacentista, pois só nos tempos modernos puideron ser construídos modelos de xeometrías non-euclidianas. Parece ser que foi educado en Atenas e que frecuentou a Academia de Platón, en pleno florecemento da cultura helenística.
Traxectoria
Convidado por Tolomeo I para compor o cadro de profesores da recentemente fundada Academia, que tornaría Alexandría ao centro do saber da época, tornouse o máis importante autor de matemáticas da Antigüidade grecorromana e talvez de todos os tempos, co seu monumental Stoichia (Os Elementos, 300 a.C.), no estilo dun libro de texto, unha obra en trece volumes, deles cinco sobre xeometría plana, tres sobre números, un sobre a teoría das proporcións, un sobre inconmensurábeis e os tres últimos sobre xeometría no espazo. Escrita en grego, a obra cubría toda a aritmética, a álxebra e a xeometría coñecidas ata entón no mundo grego, reunindo o traballo dos seus predecesores, como Hipócrates de Quíos e Eudoxio, e sistematizaba todo o coñecemento xeométrico dos antigos e intercalaba os teoremas xa coñecidos daquela coa demostración de moitos outros, que completaban lagoas e daban coherencia e encadeamento lóxico ao sistema por el creado. Despois da súa primeira edición foi copiado e recopiado innúmeras veces e traducido ao árabe en 774, e tornouse o máis influente texto científico de todos os tempos e un dos máis veces publicados ao longo da historia.
Despois da caída do Imperio Romano, os seus libros foron recuperados para a sociedade europea polos estudosos árabes da Península Ibérica. Escribiu aínda Óptica (295 a.C.), sobre a óptica da visión e sobre astroloxía, astronomía, música e mecánica, ademais doutros libros sobre matemáticas. Entre eles Lugares de superficie, Pseudaria e Porismas.
Outras obras
Ademais dos Elementos, sobreviviron polo menos cinco obras de Euclides até a actualidade. Seguen a mesma estrutura lóxica que os Elementos, con definicións e proposicións probadas.
miniatura|dereita|300px|Estatua de Euclides na [[Universidade de Oxford.]]
Outras obras atribuídas a Euclides, pero que se perderon:
Varios tratados sobre mecánica foron atribuídos a Euclides por fontes árabes. Sobre o pesado e o lixeiro contén, en nove definicións e cinco proposicións, nocións aristotélicas de corpos en movemento e do concepto de gravidade específica. Sobre o equilibrio, que trata a teoría da panca de maneira semellante á euclidiana, contén unha definición, dous axiomas, e catro proposicións. Un terceiro fragmento, sobre os círculos descritos polas extremidades dunha panca en movemento, contén catro proposicións. Estas tres obras son complementarias entre si de tal xeito que se suxeriu que son os restos dun único tratado sobre mecánica escrito por Euclides.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Scuola di atene 07.jpg|Euclides na pintura de Rafael, A escola de Atenas (1509). Ficheiro:Euclid Dodecahedron 1.svg|A construción de Euclides dun dodecaedro regular. </Gallery>
Tagma
O termo tagma, do grego antigo τάγμα tágma; plural τάγματα tágmata (que, á súa vez, deriva do verbo τάσσειν, tássein, "poner en orde") pode referirse a:
Machico
Machico é unha cidade fundada como vila por Tristão Vaz Teixeira na illa de Madeira, (en Portugal), cuxa poboación era de 21 747 habitantes (2001).
As 5 parroquias de Machico inclúen:
Señorita Rottenmeier
A señorita Rottenmeier, Fräulein Rottenmeier na súa lingua orixinal, é un personaxe de ficción da novela infantil Heidi, publicada pola escritora suíza Johanna Spyri en 1880. O seu nome completo nunca é mencionado. É unha muller de idade madura, severa, ríxida e amargada que traballa como institutriz na mansión da familia Sesseman da cidade alemá de Frankfurt na segunda metade do século XIX. Alí ocúpase da formación e o benestar de Klara Sesemann, a filla do dono da casa, unha nena de doce anos, que vive prostrada nunha cadeira de rodas.
A monótona existencia dos personaxes que habitan na casa vese profundamente alterada coa chegada de Heidi, unha nena suíza contratada como señorita de compañía de Klara. A espontaneidade e ímpeto da recentemente chegada alteran excesivamente os nervios da señorita Rottenmeier, que contempla impotente como se desmoronan unha a unha todas as normas que durante tantos anos empeñouse en impor. Durante unha estancia nos Alpes xunto a Heidi, Klara recupera a mobilidade nas pernas, pondo fin á novela.
Perfil psicolóxico
Rottenmeier é descrita como unha muller pouco agraciada, amargada e con fobia aos animais, presentándose como a vilá da ficción. Algúns autores mesmo a adoptaron como estereotipo de muller solteirona seria e resentida, subliñando ademais que no personaxe acentúanse todas as connotacións negativas que na perspectiva social comporta permanecer sen parella. En varios libros de autoaxuda usouse o seu apelido para referirse a actitudes de crítica permanente sen fundamento.
Na serie animada
En 1974 estreouse a versión de debuxos animados Heidi, anime xaponés da produtora Nippon Animation. A serie converteuse nun auténtico fenómeno televisivo, tanto no seu Xapón orixinal como en Europa e Latinoamérica. A enorme popularidade da serie propiciou a fabricación de artigos de promoción comercial a grande escala que, aínda 45 anos despois da súa estrea, segue dispoñible. A figura dunha Rottenmeier con vestido morado, moño e lentes impertinentes foi modelo de bonecas, chaveiros, pósteres e mercadorías varias. Neste anime, a actriz de dobraxe xaponesa Miyoko Asō prestou a súa voz ao personaxe, sendo dobrada ao alemán por Tilly Lauenstein, ao español para España por Ana María Saizar e ao español para Latinoamérica por Eugenia Avendaño.
En cómic
Na década de 1970, a raíz do éxito do anime, publicouse en España unha colección de cómics infantís que seguiron a trama da serie e prolongaron a historia máis aló do punto no que finalizan a serie e a novela, con historias inventadas polos debuxantes españois. Nun dos volumes descríbese a causa da amargura do personaxe, que se debe á súa incapacidade para evitar o accidente que prostrou a Klara nunha cadeira de rodas cando esta tan só contaba con dous anos de idade e rodou polas escaleiras da mansión mentres gateaba.
En España
A popularidade de Rottenmeier en España especialmente por mor da emisión do anime xaponés en 1975 alcanzou o punto de introducir o apelido do personaxe na linguaxe común, como sinónimo de muller áspera, seca, antipática e impertinente. Ao longo de máis de 40 anos, neste país, son moitas as mulleres relevantes ás que se cualificou de Rottenmeier. Quizais unha das ocasións con máis transcendencia nos medios foi cando en 2011 o entón presidente do Congreso dos Deputados José Bono utilizou o símil en referencia á xornalista Ana Pastor. Convertido nun recurso manido, aplicable a xornalistas ou políticas sexa de esquerdas, sexa de dereitas, a pouco que ostenten algo de poder. A lista de mulleres relevantes que foron comparadas coa institutriz inclúe tamén a Angela Merkel, Mercedes Milá , María Teresa Fernández de la Vega , Elena Salgado , María Dolores de Cospedal , Esperanza Aguirre , Rosa Díez , Soraya Sáenz de Santamaría , Isabel Díaz Ayuso e mesmo ao Partido Popular no seu conxunto.
Rottenmeier: a novela
O impacto do personaxe e o seu peso no imaxinario colectivo foi tal que, en 2013, o escritor español Roberto Carrasco Calvente publicou coa editorial Punto en Boca unha novela centrada nunha orixinal e propia biografía do personaxe titulada Rottenmeier: Memorias de una institutriz.
Michel Colucci
Michel Gérard Joseph Colucci, alias Coluche, nado en París o 28 de outubro de 1944, finado preto de Cannes o 19 de xuño de 1986 foi un humorista francés e activista polos dereitos sociais, candidato á Presidencia da República nas eleccións de 1981, morreu nun accidente automovilístico.
Traxectoria
Comezou no  Café de la Gare, creada por Romain Bouteille en 1969. Coluche traballou con Patrick Dewaere, Henri Guybet, Miou-Miou, entre outros. Deixou a escena do cabaret para actuar ante as cámaras de cine, traballando en numerosas películas francesas. Tamén fixo unha incursión na política: empezara unha campaña para ser candidato ás eleccións presidenciais de Francia de 1981.
Coluche foi o provocador dos anos 80, admirado, temido e denigrado, ao ter a ousadía de dicir groserías en cada unha das súas aparicións na televisión. Deu un novo rostro á televisión, informal e cun uso ousado da linguaxe. Coluche reivindicaba a súa grosería: «Toujours grossier, jamais vulgaire» (sempre groseiro, nunca vulgar).
Procedía dunha familia modesta («Je ne suis pas un nouveau riche, je suis un ancien pauvre»: non son un novo rico, son un pobre ancián). Percibiu a insuficiencia da axuda francesa cara os máis pobres e creou un organismo caritativo que aínda existe: Os Restos du Coeur (os restaurantes do corazón). Foi o orixe dunha lei, a chamada «Loi Coluche», votada en 1988, e que permite deducións fiscais a través das donaciones.
Afeccionado aos deportes, competiu no París-Dakar e bateu o récord do mundo de velocidade en moto sobre pista.
Tiridates I de Amenia
Tiridates ou Tirídates I (en Տրդատ Ա, Trdat A; en, Tīridāt; en Τιριδάτης, Tiridátes) foi rei de Armenia dende 53 até a súa morte, así como o instaurador da dinastía arsácida no territorio, cuxa administración perdurou até o derrocamento do seu derradeiro representante, Artaxias IV (428).
O emperador Nerón coroouno en 66, malia que o seu reinado comezara o ano antes sinalado e experimentou dúas interrupcións, unha en 54 e outra en 58-63— nun intento de reforzar un territorio moi inestable por mor das consecuencias derivadas da loita entre romanos e partos. A coroación de Tiridates sentou un salientable precedente polo que os reis de Armenia serían príncipes partos cuxo nomeamento dependía da aprobación do Imperio romano. Cómpre sinalar ademais deste acontecemento que, se ben converteu Armenia nunha especie de «Estado satélite» de Roma, certos autores cren que implicou unha cesión de facto do territorio ó Imperio parto.
Suba ó poder
Nado da relación entre Vonones II e unha concubina grega, non se coñece nada da súa nenez nin da súa mocidade, só que a pasóu en Media, territorio que administrou o seu pai durante o reinado do irmán deste Gotarces II. O nome Tiridates quere dicir «dado por Tir» —Tir era o deus armenio-parto da literatura, a ciencia e a arte derivada do avéstico Tishtrya e moi asociado á divindade grega Apolo. En 51, o procurator romano de Capadocia, Xulio Peligno, invadiu Armenia e arrasou o país, daquela dominado polo usurpador iberio Radamisto, que asasinara ó seu tío Mitrídates.
Sen agardar instrucións dende o imperio, o procurador romano recoñeceu a Radamisto como novo monarca de Armenia. O administrador da provincia de Siria Ummidio Quadrato enviou a Helvidio Prisco ó mando dun importante continxente coa misión de poñer orde no territorio, mais a expedición tivo que deterse cando dende Roma chegaron ordes de non levar a cabo ningunha acción que o Imperio parto puidese interpretar como unha provocación.
No ano 52, o rei Vologases I de Partia aproveitou a inestabilidade da zona para invadir Armenia, conquistando axiña Artaxata e proclamando o seu irmán máis novo Tiridates como novo rei. Esta acción supoñía unha violación do acordo que acadara Octavio con Fraates IV no que se explicitaba que eran os romanos os que tiñan o dereito de nomear e coroar ós monarcas armenios. Vologases declarou que non podía permitir que o trono de Armenia, outrora propiedade dos seus devanceiros, acabase usurpado por un asasino. Unha epidemia invernal e unha insurrección liderada polo seu herdeiro Vardanes fixeron que Vologases tivese que retirar as súas tropas de Armenia, momento do que se valeu Radamisto para volver e iniciar unha severa política de represión que causou a rebelión do pobo armenio e a proclamación como novo rei do príncipe parto Tiridates (55).
Radamisto escapou coa súa esposa Zenobia que, por mor do seu embarazo, pediu ó seu marido que acabase coa súa vida para non ser capturada. Radamisto apuñalouna cunha daga meda e guindou o seu cuerpo ó Araz, pero a ferida non resultou mortal e Zenobia foi atopada por uns pastores que a enviaron con Tiridates, quen a recibiu amablemente e a tratou coma un membro máis da estirpe real. Radamisto puido retornar a Iberia, onde o seu pai Farasmanes o condenou a morte por ter conspirado contra o poder real.
Guerra con Roma
A crecente influencia do Imperio parto en Oriente causou unha enorme inquedanza no emperador Nerón, que enviou alí a Corbulón ó mando dun grande exército e con ordes de restaurar o dominio romano na zona. Como o comandante romano permanecería en campaña unha importante tempada un asmoneo chamado Aristóbulo recibiu a administración de Armenia Menor —constituída esencialmente por Nicópole e Satala— mentres que Armenia Sophene correspondeulle a Sohaemo de Emesa. Na primavera de 58 Corbulón penetrou en Armenia dende Capadocia e marchou sobre Artaxata mentres Farasmanes de Iberia atacaba dende o norte e Antíoco IV de Comaxene realizaba unha incursión polo suroeste. Apoiado polo seu irmán, Tiridates enviou columnas voantes para asaltar en varios puntos as columnas romanas, pero Corbulón contestou empregando as mesmas tácticas, e empregou ás tribos nativas Moschoi para que saqueasen as rexións fronteirizas de Armenia. Tirídates puido fuxir da capital antes de que a capturasen os romanos, que a quemairon até os alicerces. Ese mesmo verán Corbulón avanzou sobre Tigranocerta a través dun duro terreo que pasaba por Taronitida, onde numerosos oficiais morreron nunha emboscada artellada pola resistencia armenia. Porén, cando chegaron á cidade, esta capitulou e abriu as súas portas agás unha das cidadelas urbanas, destruída no asalto polos invasores. Neste punto, a maior parte do pobo armenio abandonara a resistencia e aceptou o príncipe nomeado por Roma.
Nerón nomeou novo rei de Armenia ó último dos descendentes reais da monarquía capadocia, neto de Glafira —a herdeira de Arquelao de Capadocia— e Alexandre de Xudea —o irmán de Herodes Arquelao e herdeiro de Herodes o Grande, que asumiu o trono co nome de Tigranes VI. O seu herdeiro Alexandre contraería matrimonio con Iotapa —filla de Antíoco VI— e obtería o reino de Cilicia. As vitorias en Oriente compraceron ó pobo romano, que aclamou publicamente o seu emperador e propiciou que este recompensara a Corbulón coa administración da provincia de Siria. Tigranes recibiu unha garda de mil lexionarios, tres cohortes auxiliares e dúas divisións de cabalería para que impedise a invasión do seu territorio, cuxos límites territoriais pasaron ó dominio dos aliados romanos que apoiaran a Corbulón, entre os que salientan Polemón II, Parasmanes, Aristóbulo e Antíoco. miniatura|right|[[Zenobia atopada polos pastores nas beiras do Araz. Paul-Jacques-Aimé Baudry, c. 1848]] Pola contra, o emperador parto estaba agora alporizado polo feito de que un novo monarca estranxeiro ocupase o trono armenio, pero non puido apoiar de inmediato a causa do seu irmán ó atoparse combatendo cos hircanios, que se rebelaran na súa contra. Tigranes aproveitou o impasse para invadir o reino de Adiabene e depoñer a Monobaces (61), un vasalo dos partos.
Vologases considerou este movemento como un acto de agresión dos romanos e iniciou unha campaña para restaurar a Tiridates no trono armenio ordenando ó spahbod Moneses —ó que concedeu o mando dun continxente de catafractos e auxiliares adiabenianos— expulsar a Tigranes de Armenia. O mesmo Vologases participou en persoa na campaña tras acabar cos hircanios rebeldes. Cando foi informado do inminente ataque, Corbulón enviou axiña dúas lexións lideradas por Verulano Severo e Vetio Bolano a apoiar a Tigranes, aínda que con instrucciónss secretas de actuar de xeito cauteloso no canto de agresivo. Enviou unha carta a Nerón na que lle pregaba o envío doutro comandante, pois agora eran dúas provincias —Armenia e Siria— as que se atopaban en perigo. O resto das lexións serían estacionadas a beiras do Éufrates e as tropas irregulares no resto de provincias achegadas. Como a rexión tiña unha importante escaseza de auga ordenou a construción de defensas nas pontes e agochou os regatos enterrándoos con area.
Moneses marchou sobre Tigranocerta, pero non puido atravesar os muros da cidade ó non estar as súas tropas preparadas para un asedio de longa duración. Corbulón enviou entón a un centurión chamado Casperio ó campamento de Vologases en Nisibis —localizada a 37 quilómetros de Tigranocerta— coa petición de que os partos erguesen o sitio, requirimento ó cal os partos accederon, en parte debido a unha praga de lagostas e á escaseza de pasteiros para a súa cabalería, se ben en troques de que se lles entregase Armenia para acadar un acordo de paz. Vologases demandou que tanto as tropas romanas como os soldados partos fosen evacuados do territorio armenio, que Tigranes fose depuesto, e que Tiridates fose recoñecido, condicións ás que decidiu non acceder. Tralo rompemento das negociacións, Roma enviou á rexión a Cesenio Peto, gobernador de Capadocia, para resolver a cuestión anexionando Armenia á administración romana.
Pero Peto amosaría a súa incapacidade como comandante ó conducir ás tropas romanas a unha aldraxante derrota en Randeia (62), que supuxo a destrución das lexións XII Fulminata, comandada por Calvisio Sabino e da IIII Scythica comandada por Funisulano Vetoniano, polo que Nerón concedeu de novo o mando a Corbulón, que en 63 realizou unha incursión en Melitene e penetrou en Armenia eliminando a tódolos gobernadores rexionais dos que sospeitaba que puidesen apoiar ós partos.
Ese mesmo ano, Corbulón e Tiridates decidiron reunirse en Randeia para acordar un tratado de paz; a localización era importante para os dous: para o monarca armenio supoñía a conmemoración dun campo de batalla no que os partos acadaran unha trascendental vitoria, mentres que para o comandante romano era esencial facer un acto que acabase coa mala sona da zona. Cando Tiridates entrou no campamento romano quitou o seu diadema real e púxoo ós pés dunha estatua de Nerón, acordando que non volvería recibila até que lle fose entregado de mans do mesmo emperador na capital. Nese intre, Tiridates pasou a ser un rei vasalo do Imperio romano, que mantería unha gornición permanente no territorio. Tiridates —en compaña de Annio Viniciano— marchou de inmediato a Roma para participar na cerimonia de coroación.
Asociación Irimia
A Asociación Irimia é unha congregación civil de carácter cristián-galeguista con financiamento privada. Foi creada en 1979, e ten a súa sede en Santiago de Compostela. Naceu co propósito de reflexionar sobre a Igrexa galega despois do Concilio Vaticano II, ten como obxectivo unir a fe cristiá e a tradición galega, a relixiosidade e as crenzas tradicionais.
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
Antes de embarcar cara a Roma, Tiridates realizou unha visita á súa nai e ós seus dous irmáns en Media Atropatene e Partia. Na súa travesía —que durou nove meses nos que o monarca armenio cabalgou coa súa esposa e os seus herdeiros ó seu carón— acompañouno un séquito constituído polos seus parentes e unha representación da nobreza armenia escoltada por 3000 soldados montados que cruzou Tracia, Iliria, a costa oriental do Adriático e o Piceno, no nordeste de Italia antes de chegar á capital.
Asociación Irimia
Historia
A idea da creación desta asociación comezou a xestarse durante unha xuntanza postconciliar na que os alí presentes comentaron a situación que estaba a vivir a Igrexa en Galicia. A decisión final de crear dita asociación aconteceu na primeira romaxe no Pedregal de Irimia (no nacemento do río Miño). A asociación foi rexistrada co nome de Asociación Irimia no Ministerio do Interior o 2 de agosto de 1979. O 21 de outubro de 1979, a asociación conta xa coa primeira directiva e a participación de 23 socios. En 2015 tiña 158 socios rexistrados.
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
O historiador Dión Casio descríbeo nos seguintes termos: «Tiridates estaba na flor da vida, unha notable figura en razón da súa xuventude, beleza, familia e intelixencia». En outubro dese mesmo ano produciríase o primeiro encontro entre Nerón e Tiridates en Neapole (Nápoles). Tiridates deu mostra do seu amor propio cando se negou a entregar a súa espada en presenza do emperador, aínda que a ninguén lle estivese permitido estar armado preto do princeps. En Puteolis (Pozzuoli) —localidade preto de Nápoles— Nerón ordenou a celebración de probas de atletismo na honra do seu convidado, que demostrou a súa habelencia como arqueiro ó disparar un proxectil entre os corpos de dous búfalos. Cómpre sinalar que o de Puteolis era o primeiro espectáculo no que está probada a aparición dunha gladiadora'':
Asociación Irimia
Historia
Entre as súas actividades está a publicación da revista Irimia e da colección Angueira sobre temas da Igrexa e a Galeguidade, e no seu momento tamén se encargaron da publicación da revista Encrucillada cando esta tivo problemas editoriais e mentres non se resolvían. Organizan a Romaxe de Crentes Galeg@s xunto cunha acampanada previa que se celebra dende 1978 o segundo sábado de setembro en distintos puntos de Galicia. Desenvolven tamén xuntanzas de reflexión e diálogo, encontros de verán e a Festa do Lume, de carácter anual na que participan tanto socios como directivos, e na que ten lugar un intercambio de ideas sobre fe cristiá e sociedade, así como a asemblea da asociación e unha celebración da eucaristía. Crearon a Escola Alento de Formadores para o Tempo Libre, hoxe desvancellada de Irimia, e o servizo litúrxico Remol, un blog que publica semanalmente textos e imaxes de carácter litúrxico integramente en galego. A idea comezou en 2002 como un servizo de correo electrónico que enviaba estes textos e imaxes aos socios que así o solicitaran.
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
O apoxeo das celebracións estaría reservado para a súa estancia na capital, decorada para a ocasión con bandeiras, fachos e grilandas e cuxas rúas estaban iluminadas pola noite e ateigadas de persoas.
Asociación Irimia
Historia
No ano 1996 recibiron o XIX Premio da Crítica de Galicia na sección de Iniciativas culturais. No ano 2003 recibiron o Premio Leixaprén para a defensa da lingua galega.
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
O día seguinte á chegada de Tiridates a Roma, Nerón entrou no Foro ataviado con roupas triunfais e rodeado de mandatarios e soldados, todos engalanados coas súas relucentes armaduras. Mentres Nerón tomaba asento no trono imperial, Tiridates e o seu séquito avanzaron entre dúas ringleiras de soldados até chegar ó estrado no que estaba o emperador, intre no que Tiridates se axeonllou coas mans unidas sobre o peito. Cando cesaron as aclamacións dos excitados cidadáns, o monarca armenio declarou:
Asociación Irimia
Publicacións
A revista Irimia, subtitulada "Semanario de crentes galegos", xurdiu en Vilalba en 1981. Tivo periocidade semanal ata o 28 de decembro de 1986. A partir deste momento, medrou en formato e pasou a publicarse cada quince días. Entre as súas seccións están "Falando con xeito", coordinada por Xesús Ferro Ruibal, e "Biblia popular galega", ao cargo de Xosé Chao Rego.
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
Nerón replicou:
Asociación Irimia
Publicacións
A colección Angueira foi creada en 1992. Está dedicada á creación e difusión de publicacións monográficas, de entre 60 e 70 páxinas, que tratan como tema principal a Identidade Galega e Cristiá. No ano 2000 aconteceu un cambio tanto na presentación coma na extensión, pasando a ser un libro de máis de 150 páxinas:
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
Entón Tiridates subiu os chanzos da tribuna e axeonllouse mentres Nerón colocaba o diadema real na súa testa. Cando o rei ía a axeonllarse de novo, Nerón detívoo coa man dereita, e, despois de bicalo, ordenou que sentara ó seu carón nunha cadeira un pouco menos alta que a súa, acto que o pobo recompensou cunha sonora ovación a ambaos os líderes. Como Tiridates falaba en grego, un pretor fixo de intérprete e explicou as súas palabras ó público. Plinio escribiu que Tiridates presentou a Nerón ós seus acompañantes magi cando acabou a cerimonia, mentres que Tácito destacou o enorme interese por todos os aspectos da cultura romana que amosou o líder armenio.
As celebracións públicas continuaron despois da cerimonia de coroación. O interior do Teatro de Pompeio estaba especialmente decorada para a ocasión, polo que os cidadáns romanos chamaron a este día "o día dourado". As festividades diúrnas non foron menos fastuosas que as nocturnas: toldos pintados coa cor púrpura real colocáronse como protección ante a calor do sol. Nerón, vestido de verde e cuntocado de condutor de carros, tomou parte nunha carreira. Nos banquetes nocturnos Nerón cantaba e tocaba a lira cun acompañamento de cítara. Tiridates amosouse abraiado e incómodo ante as excentricidades do emperador, mentres que só tiña eloxios para Cobulón, ó que expresou a súa sorpresa por servir a un amo coma ese. Non ocultou o seu punto de vista en presenza de Nerón e observou sarcasticamente:
Asociación Irimia
Publicacións
1ª Etapa:
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
Para conmemorar estes acontecementos, o Senado concedeu ó emperador a coroa de loureiro e o título de imperator. Nunca na historia romana se realizou unha recepción que puidera compararse a esta en tamaño ou esplendor. Ó tremendo desembolso realizado nas celebracións, houbo que engadir o feito de que a administración imperail correse cos gastos da viaxe de Tiridates e o seu séquito, tanto de ida como de volta. Nerón levaría a cabo outro imprudente dispendio ó dar a Tiridates un presente de cincuenta millóns de sestercios.
Asociación Irimia
Publicacións
2ª Etapa
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
No seu retorno a Armenia, Tiridates presenciou unha exhibición de pankration. Ó ver que un dos participantes continuaba recibindo golpes despois de caer ó chan exclamou:
Asociación Irimia
Publicacións
Outras publicacións:
Tiridates I de Amenia
Viaxe a Roma
Animado polo aparente éxito diplomático, Nerón intentou en varias ocasións convocar a Roma ó rei parto Vologases, que, como non podía continuar desatendendo as peticións do emperador romano sen anoxalo, enviou unha mensaxe dicindo:
Existen teorías que estabelecen que a visita de Tiridates, un acontecemento que impresionou enormemente ós seus contemporáneos, sería empregada polos cristiáns como base da adoración dos Reis Magos. A lenda cristiá cambiou Roma por Belén e substituíu a Tiridates por Gondofares, un rei que xa estaba vinculado ó cristianismo pola súa suposta relación con Tomé o apóstolo.
Período de paz
miniatura|dereita|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana acuñada en 66 na que se amosa a clausura das portas do Templo de Xano.]] Coa conclusión da disputa polo control de Armenia, comezou un período de paz en todo o Imperio Romano, polo que Nerón ordenou pechar as portas do Templo de Xano. Cando Tiridates entrou no seu país ordenou de inmediato ós máis célebres artesáns armenios que reconstruíran Artaxata, que pasaría a chamarse Neronia en honra ó emperador; tamén embeleceu a residencia real de Garni, coa construción de opulentos monumentos e a adición dun novo templo. Por outro lado, o auxe do comercio entre ambos os continentes permitiu que Armenia consolidara a súa independencia de Roma. Agora o Imperio contaba cun leal aliado nese país, mesmo despois da morte de Nerón e o ascenso ó poder de Vespasiano. Politicamente, a paz obtida nese territorio constituíu unha relevante vitoria política de Nerón.
O beneficio inmediato da estabilización de Armenia sería a posibilidade de que Roma centrase a súa atención nos problemas de Xudea, onde o descontento cidadán desembocou no estalido da primeira guerra xudeu-romana (66-73) tan só un ano despois da coroación de Tiridates. Durante a contenda, o Imperio enviou numerosos soldados a Xudea dende Siria, o que en situación de guerra non sería posible, posto que comprometería a seguridade da zona. A popularidade de Nerón medrou enormemente nas provincias orientais, así como entre os armenios e os partos. A paz entre Partia e o Imperio Romano duraría cincuenta anos, até que o emperador Traxano invadiu Armenia (114).
Capela de San Xes de Francelos
A capela de San Xes de Francelos é unha pequena e sinxela capela situada no núcleo de poboación da parroquia de Francelos, no concello de Ribadavia. Orixinariamente pertencía a un antigo mosteiro medieval xa desaparecido. Na actualidade é o resultado de diversas reconstrucións que alteraron totalmente a fábrica orixinal. A súa importancia e valor residen en que nas reconstrucións se aproveitaron elementos decorativos e arquitectónicos prerrománicos procedentes das edificacións anteriores, magníficos vestixios dun estilo pouco conservado en Galicia.
Historia
Analizando a documentación atópase a primeira referencia a Francelos nun documento do ano 986 que recolle unha doazón ao mosteiro de San Salvador de Celanova. Nun documento do Tombo de Celanova (conservado no Arquivo Histórico Nacional) do 26 de decembro do ano 993 aparece unha nova referencia concretada no mosteiro de Francellos que informa de que o confeso Gundulfo era prepósito da devandita comunidade monástica:"Gundulfus confessus qui tunc prepositus in mosteiro Francellos."Cal foi a duración deste mosteiro e cando desapareceu é difícil de determinar. O certo é que nun documento de 1156 ditado por Afonso VII no que se confirma a división de décimos feita entre o bispo de Tui e o cabido menciónase como igrexa de Santa María de Francelis. Entre os séculos XII e XIV a entidade de poboación de Francelos segue a aparecer en documentos, como no do ano 1176 no que Fernando II outorgou en reguengo o couto de Francelos ao mosteiro de Santa María de Melón e outros documentos, mais neles non existen mencións expresas á ermida.
Deste xeito a primeira cita á capela de Francelos é un foro do ano 1424 que o cabido de Tui fai aos moradores da ermida. Desde esta data en múltiples documentos de foros, arrendamentos e outros negocios xurídicos aparece plenamente identificada a ermida.
Suponse que son de Francelos as moedas visigóticas galegas que levan a lenda fravcello e fr. avcel. Hoxe en día, a advocación da igrexa xa non é a orixinaria de santa María Madanela, senón que cambiou pola de San Xes.
Descrición
miniatura|300px|Fachada.
A actual estrutura (a igrexa é o único resto que se conserva do primitivo mosteiro) é dunha soa nave de planta rectangular cunha orientación leste-oeste, cunhas medidas de 8,6 metros de longo por 5,75 de largo. Cóbrese con tellado de madeira a dúas augas. Os muros compóñense principalmente de cachotaría e neles hai inseridos elementos prerrománicos e algúns perpiaños ben labrados. Diante do soportal construíuse recentemente outro soportal de madeira e de cristal que se apoia na fachada e en dous grandes piares de pedra xa existentes, mais de feitura posterior á fábrica principal.
Nos traballos de escavacións arqueolóxicas comprobouse que os actuais muros non corresponden co edificio primitivo, do cal non se atoparon os cimentos, o que fai supor que a localización da construción orixinal estaría nas inmediacións.
Fachada
A fachada principal constitúe a parte máis antiga da igrexa actual e sitúase ao abeiro dun adro cuberto cun tellado de madeira apoiado sobre pilastras. Os elementos que conforman o van de acceso á actual capela deberon corresponder ao orixinal arco triunfal que daba paso á ábsida desde a nave, como apuntaron entre outros autores Lourenzo Fernández e García Álvarez.
A porta principal componse dun arco de ferradura de conxunto de doelas asimétrico (número par de doelas e despece radial) e que se viu modificado coa introdución dun lintel adoelado. O conxunto acusa unha evidente afinidade coa arte visigótica. Nas obras de restauración descubriuse que o arco non realiza función construtiva (por dentro hai cachotaría e as doelas non chegan ao interior), polo que se especula que se trate dunha reposición.
O arco apóiase sobre dúas semicolumnas de fuste monolítico decoradas con ondulantes motivos vexetais e encostadas ás xambas. A decoración lévanos de novo ao estilo visigodo e o feito de que as columnas se atopen acaroadas ás xambas á arte asturiana prerrománica, con exemplos como o da igrexa de Santa María do Naranco, se ben nesta última os motivos e formas decorativas son ben distintos.
Os fustes apóianse en bases compostas por plinto, dous boceis e unha semiescocia. Os orificios nas basas poderían corresponder á existencia dun cancelo de peche.
Os capiteis son entregos e en forma de ábaco rectilíneo decorado por catro filas de carnosas follas, pertencendo a unha tipoloxía dexenerada do tipo visigodo (á súa vez baseada no romano corintio). No extremo superior dereito do capitel dereito pódese ver un corpo circular e baixo este outra figura en forma de S. Estes capiteis presentan semellanzas cos da igrexa asturiana de San Miguel de Lillo ou os de San Salvador de Priesca, produto da collida de elementos do estilo tradicional visigodo e influencias da arte ramirense.
A disposición en frisos dos relevos buscando destacar a horizontalidade lévanos ao xeito de facer visigodo, pero na contra, a técnica da labra utilizada non foi a de bisel propia deste estilo, e máis ben presenta semellanzas coa arte asturiana ou ramirense.
A porta principal flanquéase por dous vans:
O van esquerdo é cadrado con derramo interior e exterior. miniatura|300px|Seteira prerrománica no muro sur. miniatura|300px|Cabeceira da capela. O van dereito presenta un arco de medio punto e tápase cunha celosía en pedra de 90 cm de ancho e 146,5 cm de alto. A celosía presenta un calado de dúas rosáceas de oito pétalos superpostos e trianguliños intercalados entre as follas, e na cima tres arquiños de ferradura. A celosía enmárcase cunha moldura de 3 cm de ancho cunha mediacana sogueada e enmarcada á súa vez por un talo serpenteante con acios, e no máis alto catro aves enfrontadas por parellas picando nos acios. O estilo ou estilos desta peza dividen aos investigadores, xa que algúns ven influencias visigodas, outros mozárabes e outros da arte asturiana serodia.
A fachada remata nunha espadana composta por un só van.
Pezas noutras partes da capela
No discorrer das obras de restauración atopáronse diversos elementos prerrománicos que formaban parte dos muros, así como pinturas barrocas no interior.
No muro meridional ábrese un estreito van en forma de aspilleira cun amplo abocinamento cara ao interior presentando un arco decorado cunha mediacana sogueada, arco mutilado que na actualidade presenta forma de medio punto.
No muro oriental atópase un perpiaño rematado nun modillón con decoración de sogueado. Na base do beirado do tellado outro perpiaño con sogueado rematado por unha mediacana.
No muro norte, colocadas horizontalmente e visibles desde o interior unha e desde o exterior a outra, dúas pilastras que formarían parella divididas en tres faixas paralelas cunha mediacana central e os laterais con sogueado, conformando unha decoración en espiña de peixe.
Darío García Taboada
Darío García Taboada, nado en Santiago de Compostela en 1830 e finado na Coruña o 4 de setembro de 1903, foi un mestre e xornalista galego.
Capela de San Xes de Francelos
Pezas noutras partes da capela
Outras pezas foron documentadas esparexidas polas casas de Francelos: catro xambas, un anaco de columna, un anaco de cornixa moldurada en escocia e un anaco de pilastra sogueada.
Ángela Rodicio
Traxectoria
Estudou na Universidade Complutense de Madrid. Tomou como apelido artístico "Rodicio", dunha avoa súa. Colaborou, entre outros medios, en La Voz de Galicia, Faro de Vigo, A Nosa Terra, Diario 16, Marie Claire, Vanity Fair, a CNN, a BBC e Televisión Española dende 1989, traballando como correspondente na Unión Soviética, os Balcáns, Oriente Medio e Afganistán.
Capela de San Xes de Francelos
Interior: pinturas e retablo
Aos lados do altar hai pinturas barrocas feitas ao fresco. Atópanse en mal estado de conservación e representan cortinaxes e estrelas inseridas en círculos.
Darío García Taboada
Traxectoria
Mestre da Escola Pública da Costa de Santo Agostiño e profesor de caligrafía do Instituto da Coruña. Dirixiu o periódico profesional El Despertador (1867), foi redactor de Pero Grullo e o primeiro director de El Telegrama.
Ángela Rodicio
Traxectoria
É pública a súa inimizade co seu colega de profesión Arturo Pérez Reverte.
Capela de San Xes de Francelos
Interior: pinturas e retablo
No testeiro sitúase o retablo barroco, apoiado nun banco decorado con pinturas de estilo similar ás dos muros. É un retablo estruturado nun só corpo con predela e ático. Distribúese en tres rúas coa central resaltada. Os nichos presentan arcos de medio punto e teñen fondos policromados.
Instalación
Unha Instalación de arte é un xénero de arte contemporánea que tomou grande importancia a partir da década de 1970. As instalacións incorporan calquera medio para crear unha experiencia visceral ou conceptual nun ambiente determinado. Os artistas de instalacións polo xeral utilizan directamente o espazo das galerías de arte.
Moitos encontran as orixes deste movemento en artistas como Marcel Duchamp e o uso de obxectos cotiáns resignificados como obra artística, máis cá apreciación da escultura tradicional que se basea no traballo artístico. A intención do artista é primordial en cada instalación debido á súa conexión coa arte conceptual da década de 1960, o que novamente é unha separación da escultura tradicional que ten o seu principal interese na forma.
Capela de San Xes de Francelos
Traballos arqueolóxicos
A Asociación Marcelo Macías, con motivo das obras de restauración, propuxo a realización de catas arqueolóxicas que deron como resultado a descuberta dunha necrópole composta por un total de nove tumbas de nenos de curta idade feitas en granito degradado e sen cuberta, e orientadas oeste-leste. Nelas atopáronse algún resto óseo e case ningún enxoval.
Ángela Rodicio
Traxectoria
No ano 2003 foi despedida de Televisión Española por irregularidades económicas na corresponsalía de Xerusalén. Un xuízo posterior declarou o despido improcedente e condeou ao ente público a readmitila ou indemnizala.
No persoal, estivo relacionada con Carlos García Revenga, secretario das infantas Elena e Cristina de Borbón.
Darío García Taboada
Vida persoal
Casou coa coruñesa Adelaida Ramírez López, coa que tivo a Josefa, Adelaida, Claudina e Antonio García Ramírez.
Instalación
Algunhas instalacións son sitios específicos de arte; elas só poden existir no espazo para o cal son creadas.
Sacha na Horta
Sacha na Horta é un grupo de música xurdido en 2007. O grupo xurdiu no competición musical A polo ghit, organizada pola Radio Galega e Vieiros. Gañaron o primeiro premio coa súa canción "Biocultivos", elixida como canción galega do verán. O premio era unha viaxe a Cuba para actuar na Feira do Libro da Habana. En 2008 deron o seu primeiro concerto no Centro Social da Gentalha do Pichel. Os membros do grupo veñen doutros grupos como Os Festicultores, A Matraca Perversa ou Galegoz.
Lista de obras de Concepción Arenal
Lista de obras de Concepción Arenal.
Copyright Term Extension Act
A Copyright Term Extension Act (CTEA) de 1998 – tamén coñecida como Sonny Bono Copyright Term Extension Act ou Sonny Bono Act e, pexorativamente, como a «Mickey Mouse Protection Act», é unha lei do Congreso dos Estados Unidos que estendeu os prazos de copyright nos Estados Unidos por 20 anos adicionais. Antes desta lei (baixo a Copyright Act of 1976), o copyright duraba toda a vida do autor máis 50 anos, ou 75 anos para unha obra de «autoría corporativa»; a lei estendeu estes prazos durante a vida do autor máis 70 anos e para obras de «autoría corporativa» durante 120 anos tras a creación ou 95 anos tras a publicación, independentemente da anterioridade do punto final creativo. A lei tamén afectou aos prazos de copyright para obras con copyright anteriores ao 1 de xaneiro de 1978, incrementando tamén o seu prazo de protección durante 20 anos, ata un total de 95 anos desde a publicación.
Esta lei "conxelou" de feito o aumento da data do dominio público nos Estados Unidos para as obras cubertas polas regras fixadas máis antigas de prazos de copyright. Baixo esta lei, as obras adicionais feitas en 1923 ou máis tarde que estivesen aínda baixo copyright en 1998 non entrarían no dominio público ata 2019 ou máis tarde (dependendo da data do produto) a menos que o propietario do copyright a sitúase no dominio público antes desa data ou se o copyright fose estendido de novo. A diferenza da lexislación sobre extensión do copyright na Unión Europea, a Sonny Bono Act non reactivou os dereitos de autor que xa expiraran. A lei estendeu os prazos do sistema de protección para obras que xa estaban baixo copyright, e tivo carácter retroactivo neste sentido. Porén, as obras creadas antes do 1 de xaneiro de 1978 pero non publicadas ou rexistradas para o copyright ata hai pouco están sometidas a unha sección especial (17 U.S.C. § 303) e poden permanecer protexidas ata 2047. O texto lexislativo converteuse en lei o 27 de outubro de 1998 ao asinalo o presidente dos Estados Unidos.
Enrique Alvarellos
Enrique Antonio Alvarellos Iglesias, coñecido como Enrique Alvarellos, nado na Coruña o 30 de abril de 1931 e finado en Lugo o 2 de xuño de 2004, foi un músico, escritor e editor galego.
Traxectoria
Ligado ao mundo da música fundou en 1961 o coro Entre silveiras e en 1981 o orfeón Xoán Montes e compuxo arredor de 50 pezas musicais. En 1963 organizou a Academia Alvarellos para o ensino da mecanografía seguindo un método propio. En xuño de 1977 fundou a Editorial Alvarellos.
Aparello (náutica)
miniatura|Desde a antigüidade até os nosos días, o home buscou o modo de optimizar o uso do [[vento para as súas naves mediante a mellora dos aparellos.]]
En náutica, denomínase aparello ao conxunto de mastros ou paus, vergas, enxarcias e velas que lle permiten a unha embarcación poñerse en movemento aproveitando o movemento do aire que a impulsa (vento). A forza do vento transmítese directamente sobre as velas. Estas transmítena, aos paus e ás enxarcias, segundo como as estean dispostas. O conxunto transmite o pulo ao casco do barco.
Mastros
miniatura|312x312px|Esquema básico dun mastro e as súas enxarcias. miniatura|150px|Un [[Barco viquingo|drakkar, embarcación típica viquinga, de aparello sinxelo.]] miniatura|150px|El navío español "Santísima Trinidad" (1769-1805), o barco de guerra fabricado en madeira máis grande da Historia.