cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caulobacter crescentus
Papel do estado de células nadadoras
O estado de células pedunculadas de Caulobacter ten unha vantaxe na eficacia biolóxica ao fixar a célula a superficies para formar biofilmes e para explotar fontes de nutrientes. Xeralmente, as especies bacterianas que se dividen máis rápido son máis efectivas á hora de explotar fontes e ocupar efectivamente nichos ecolóxicos. Porén, Caulobacter ten tamén un estadio de células nadadoras que ten un crecemento poboacional máis lento, pero crese que este estado móbil proporciona á célula maior dispersión, polo que o organismo pode constantemente ir na procura de novos ambientes. Isto pode ser particularmente útil en ambientes moi limitados en nutrientes cando os escasos recursos dispoñibles poden diminuír rapidamente. Moitas, probablemente a maioría, das células fillas nadadoras non encontran un ambiente produtivo, pero o estadio disperso obrigado debe incrementar a eficacia biolóxica reprodutiva da especie no seu conxunto.
Ciclo celular
O sistema regulador do ciclo celular de Caulobacter controla moitos subsistemas modulares que organizan a progresión do crecemento celular e a reprodución. Un sistema de control construído usando circuitería lóxica xenética e bioquímica organiza a temporización da iniciación de todos os subsistemas. A característrica central da regulación do ciclo celular é un circuíto xenético cíclico (un motor do ciclo celular) que está centrado en sucesivas interaccións de cinco proteínas reguladoras mestras, que son: DnaA, GcrA, CtrA, SciP, e CcrM. Estas cinco proteínas controlan directamente a temporización da expresión duns 200 xenes. As catro proteínas reguladoras mestras son sintetizadas e despois eliminadas da célula unha detrás da outra ao longo do curso do ciclo celular. Son tamén esenciais varias vías de sinalización celular adicionais para o funcionamento correcto deste motor do ciclo celular. O principal papel destas vías de sinalización é asegurar a produción fiable e a eliminación da proteína CtrA da célula xusto nos momentos axeitados do ciclo celular.
Unha característica esencial do ciclo celular de Caulobacter é que o cromosoma se replica unha soa vez en cada ciclo celular. Isto está en contraste co ciclo celular de E. coli onde pode haber roldas solapadas de replicación dos cromosomas que se dan simultaneamente. Os papeis opostos exercidos polas proteínas DnaA e CtrA de Caulobacter son esenciais para o estrito control da replicación do cromosoma de dita bacteria. A proteína DnaA actúa sobre a orixe de replicación para iniciar a replicación do cromosoma. A proteína CtrA, polo contrario, actúa bloqueando a iniciación da replicación, polo que debe ser eliminada da célula antes de que poida empezar a replicación do cromosoma. Moitas vías regulatorias adicionais integrais á regulación do ciclo celular, que implican tanto vías de fosfosinalización coma o control regulado da proteólise das proteínas, actúan asegurando que están presentes a DnaA e a CtrA na célula nos momentos en que se precisan.
A velocidade de progresión do ciclo celular é axustada ademais por sinais adicionais que proceden de sensores celulares que monitorizan as condicións ambientais (por exemplo, os niveis de nutrientes ou de oxíxeno) ou o status interno da célula (por exemplo, presenza de danos no ADN).
Conservación evolutiva do sistema de control do ciclo celular
A circuitería de control que dirixe e marca o ritmo da división do ciclo celular de Caulobacter implica que toda a célula opere como un sistema integrado. A circuitería de control monitoriza as condicións ambientais e o estado interno da célula, incluíndo a topoloxía da célula, xa que orquestra a activación dos subsistemas do ciclo celular e a división celular asimétrica de Caulobacter crescentus. As proteínas do sistema de control do ciclo celular de Caulobacter e a súa organización interna foron coconservados en moitas especies de alfaproteobacterias, pero existen grandes diferenzas nas distintas especies na funcionalidade do aparato regulatorio e a conectividade periférica con outros subsistemas celulares. O sistema de control do ciclo celular de Caulobacter foi optimizado exquisitamente pola selección natural na evolución como un sistema total para que opere de forma robusta en medio do ruído estocástico interno e a incerteza ambiental.
O sistema de control da célula bacteriana ten unha organización xerárquica. A sinalización e o subsistema de control comunícanse co seu ambiente por medio de módulos sensoriais situados fundamentalmente na superficie celular. A lóxica da rede xenética responde a sinais que se reciben do ambiente e de sensores do estado interno da célula para adaptar a célula ás condicións do momento. Unha función importante do control de nivel superior é asegurar que as operacións implicadas no ciclo celular ocorren na orde temporal axeitada. En Caulobacter, isto realízase polo circuíto xenético regulatorio composto por cinco reguladores mestres e unha rede asociada de fosfosinalización. A rede de fosfosinalización monitoriza o estado de progresión do ciclo celular e xoga un papel esencial na división celular asimétrica. O sistema de control do ciclo celular axusta o tempo e o lugar da iniciación da replicación do cromosoma e a citocinese e o desenvolvemento dos orgánulos polares. Os mecanismos para a produción de proteínas e compoñentes estruturais e produción de enerxía subxacen a todas estas operacións. Os subsistemas metabólicos de mantemento e os catabólicos proporcionan a enerxía e a materia prima molecular para a síntese de proteínas, a construción da parede celular e outras operacións celulares. As funcións de mantemento están acopladas bidireccionalmente ao sistema de control do ciclo celular. Porén, poden adaptarse, con certa independencia da lóxica de control do ciclo celular, aos cambios na composición e niveis das fontes de nutrientes dispoñibles.
As proteínas do sistema de control do ciclo celular de Caulobacter están moi conservadas entre as alfaproteobacterias, pero a función última deste sistema regulatorio varía amplamente nas distintas especies. Estes cambios evolutivos reflicten as enormes diferenzas entre as diferentes especies nas estratexias de eficacia biolóxica e ocupación de nichos ecolóxicos. Por exemplo, Agrobacterium tumefaciens é unha bacteria patóxena de plantas, Brucella abortus é un patóxeno de animais, e Sinorhizobium meliloti é unha bacteria do solo que invade e faise simbionte en nódulos das raíces de plantas que fixan o nitróxeno, pero a maioría das proteínas para o control do ciclo de Caulobacter atópanse tamén nestas especies tan diversas. O acoplamento específico entre os compoñentes proteicos da rede de control do ciclo celular e a lectura augas abaixo do circuíto difiren de especie a especie, aínda que o patrón común é que a funcionalidade interna da circuitería da rede está conservada.
Envellecemento de Caulobacter
Caulobacter foi a primeira bacteria asimétrica que se viu que envellece. A senescencia reprodutiva mediuse como o declive no número de proxenie producida ao longo do tempo. Desde entón, describiuse un fenómeno similar na bacteria Escherichia coli, aínda que dá lugar a células fillas morfoloxicamente similares.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 46ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[François Truffaut, director do filme gañador.]] Os seguintes 20 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 46ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Alemaña Occidental, Israel, os Países Baixos e Suíza. O galardón recaeu sobre Francia, co filme A noite americana, sendo a sexta vez que gañou o premio dende a súa creación.
-404
Outros
Historia ano a ano
Aguaceiros, Elviña, A Coruña
Aguaceiros é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña.
Guido Crepax
Traxectoria
Guido Crepax influenciou profundamente o mundo europeo do cómic adulto contra mediados dos anos 60. É famoso polo seu personaxe Valentina, creado en 1965 e moi representativo do espírito dos anos 60. O seu estilo caracterízase polo seu debuxo sofisticado e psicodelismo implicando xeralmente unha dose forte do erotismo.
Mouse Trouble
Mouse Trouble é unha curtametraxe clásica de animación de Tom e Jerry producida por Fred Quimby e dirixida por William Hanna e Joseph Barbera. Conta con música de Scott Bradley e animación de Ray Patterson, Irven Spence, Ken Muse e Pete Burness.
Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 17ª edición dos premios, sendo a segunda das sete curtas de Tom e Jerry que o gañaron.
Pacios da Serra, Quiroga
San Salvador de Pacios da Serra é unha parroquia do concello de Quiroga, na Provincia de Lugo. No ano 2009 tiña 39 habitantes. En 1991 tiña 67 habitantes agrupados nas entidades de Leixazós, Pacios da Serra e Penas Rubias, cunha densidade media para o mesmo ano de 2,9 hab./km².
Xeografía
Na zona hai varias canteiras de lousa.
Patrimonio
O templo parroquial, reformado recentemente, conserva vestixios da época medieval.
The Yankee Doodle Mouse
The Yankee Doodle Mouse é unha curtametraxe clásica de animación de Tom e Jerry producida por Fred Quimby e dirixida por William Hanna e Joseph Barbera. Conta con música de Scott Bradley e a animación de Irven Spence, Pete Burness, Kenneth Muse e George Gordon. Jack Zander foi acreditado na versión orixinal, pero foi omitido na versión de 1951. Foi producida en Technicolor e estreada nos cines o 26 de xuño de 1943 por Metro-Goldwyn Mayer.
Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 16ª edición dos premios, sendo a primeira das sete curtas de Tom e Jerry que o gañaron.
Guadalupe
Guadalupe (do topónimo árabe Wadi al-lub ‘río agochado’ ou ‘río do lobo’) pódese referir a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
A cámara do sangue e outros relatos
A cámara do sangue e outros relatos (en The Bloody Chamber and Other Stories; ou sinxelamente The Bloody Chamber) é unha colección de ficción curta escrita pola escritora inglesa Angela Carter. Foi publicada orixinalmente no Reino Unido en 1979 por Gollancz e gañou o Premio Cheltenham de Literature. Tódalas historias comparten entre elas estar baseadas en contos de fadas ou no folclore. Porén, Carter declarou:
Poznan
Poznan ou Poznán, (en polaco Poznań, en latín: Posnania, en alemán: Posen, yiddish: פּױזן (Pojzn), tamén utilizado en ocasións festivas o seu nome histórico: Stołeczne Miasto Poznań, "Cidade capital de Poznań") é unha das máis antigas e grandes cidades polacas (quinta por poboación absoluta con 567.000 habitantes e sexta por extensión xeográfica), situada a beiras do río Varta. Capital da rexión da Gran Polonia e arquidiocese de Poznan. Poznan atópase entre Berlín (270 km) e Varsovia (300 km) e é un importante nó ferroviario e vía de comunicación por estrada no país (estradas europeas E30 e E261), posúe ademais un aeroporto internacional.
Poznan é recoñecida por ser o berce da nación polaca, por cumprir no pasado a función de capital do estado e por ser a residencia dos monarcas polacos. Polo nomeamento do presidente da nación, Lech Kaczyński, con data 11 de decembro de 2008 foi declarada, Poznan - conxunto histórico, en recordo da memoria histórica. Poznan é candidata a Capital Europea da Cultura en 2016.
Historia
miniatura|180px|dereita|A Casa do Concello de Poznan. miniatura|180px|Antiga Praza Maior. miniatura|Catedral Poznan. miniatura|Igrexa da Colexiata de Poznan. miniatura|Museo Nacional. Poznan é unha das cidades máis antigas da actual Polonia. É un importante centro histórico e a capital de Voivodia de Gran Polonia. Algúns historiadores pensan que foi a capital de Polonia no século X, durante o goberno dun dos primeiros knyaz de dinastía de Piastas. O territorio de influencia da cidade de Poznan recibe en polaco o nome de Poznańia, territorio que ocupa o centro-oeste da rexión chamada Gran Polonia ou (en polaco) Wielkopolska.
É un lugar hipotético do acto simbólico de bautizar a todos os polacos, cando o príncipe Mieszko I converteuse ao cristianismo. Seguramente o primeiro bispo polaco, Jordan, instalouse en Poznan, na actual Illa da Catedral coa primeira das catedrais da cidade (968).
Poznan foi a capital da rexión da Gran Polonia até que esta pasou a converterse en posesión de Prusia en 1793 coa Segunda Partición de Polonia, cando a súa área administrativa pasou a denominarse Prusia Meridional. En 1797 os límites da cidade foron ampliados para incluír os asentamentos fóra das murallas, e en 1800 anexionouse a illa de Ostrów Tumski (incluíndo a cidade separada de Chwaliszewo) e áreas sobre a beira dereita do Warta, incluíndo Śródka e as máis pequenas cidades de Ostrówek e Łacina.
Durante o Levantamento da Gran Polonia de 1806, soldados polacos e voluntarios civís colaboraron cos esforzos de Napoleón por expulsar ás forzas prusianas. A cidade converteuse en parte do Ducado de Varsovia en 1807 e capital do Departamento de Poznan. Con todo, tras o Congreso de Viena, a Gran Polonia foi devolta a Prusia, e Poznan pasou a ser a capital do autónomo Gran Ducado de Pousen. Despois das Revolucións de 1848, Poznan converteuse en capital da Provincia prusiana de Pousen. Posteriormente pasou a formar parte do Imperio Alemán coa unificación dos estados alemáns en 1871.
Trala derrota do Imperio Alemán na primeira guerra mundial, tivo lugar o Alzamento da Gran Polonia (1918-1919) que liberou a cidade así como a maior parte da Gran Polonia. Durante a Segunda República Polaca de entreguerras, foi a capital do Voivodato de Poznan. A Universidade de Poznan, agora coñecida como Universidade Adan Mickiewicz, foi fundada en 1919. Durante a segunda guerra mundial, Polonia sufriu a ocupación Nazi e a poboación foi reprimida con severidade. En 1945, Adolf Hitler declarou a cidade un Festung (un lugar fortificado no cal as forzas alemás conducisen unha última defensa). Como Poznan atópase na ruta directa entre Varsovia e Berlín, o Exército Vermello primeiro cercou para logo asaltar a defensa alemá na Batalla de Poznan, que culminou no asalto sobre a cidadela, causando graves danos á cidade. Desde o final da guerra, Poznan foi a capital da súa área circundante, a pesar de que as fronteiras administrativas foron modificadas en 1957, 1975, e 1999. Así mesmo, Poznan é actualmente a sede do Voivodato de Gran Polonia, unha das dezaseis provincias de Polonia.
As manifestacións obreiras e os combates contra as forzas de seguridade do 28 e 29 de xuño de 1956 (Protestas de Poznán de 1956) foron algúns dos acontecementos principais da historia recente de Polonia.
Economía
Poznan é un dinámico centro empresarial, académico, científico e cultural. Centro industrial (grandes empresas - Volkswagen, MAN, Unilever, Beiersdorf, Bridgestone, Imperial Tobacco, Kompania Piwowarska) e de servizos, coa anual Feira Internacional de Poznan e oitenta exposicións diversas. As feiras de mostras, xuntanzas e congresos atraen cada ano 500 mil de visitantes (o que representa 50% do mercado feiral en Polonia), garantindo á cidade o segundo lugar entre as cidades máis importantes do turismo de negocios en toda Europa Central e do Leste).
Monumentos
miniatura|Catedral de Poznan. Entre os sitios máis destacados para visitar en Poznan están:
Universidades
Universidades públicas:
Institutos públicos científicos e investigación:
Deporte
miniatura|300px|Estadio Municipal durante un partido. O equipo do fútbol máis importante de Poznan é o Lech Poznań, que xoga na primeira división polaca. Poznan foi unha das cidades da Eurocopa 2012. Os partidos xogáronse no Estadio Municipal de Poznań.
Outros eventos internacionais:
Cidades irmandadas
A cidade está irmandada con:
Tacoma, Washington
Tacoma é unha cidade portuaria e urbana, sede do Condado de Pierce, localizada no estado estadounidense de Washington. Segundo o censo en 2010 tiña 198.397 habitantes, cunha densidade de poboación de 1.540,66 hab/km².
Historia
Foi fundada na década de 1850, e incorporada o 12 de novembro de 1875. É coñecida como a "Cidade do Destino", porque a área foi escollida para ser o punto máis occidental do Pacífico Norte Ferroviario a finais do século XIX.
Tacoma foi habitada hai miles de anos polos indios norte-americanos, principalmente o pobo Puyallup, que vivían en asentamentos no delta do río Puyallup e chamou a área Squa-szucks. Foi visitado por exploradores europeos e americanos, incluíndo George Vancouver e Charles Wilkes, que nomeou moitos dos marcos costeiros.
Xeografía
thumb|left|Vista do porto de Tacoma e do Monte Rainier. De acordo co United States Census Bureau, a cidade ten unha área de 161,5 km², onde 128,8 km² están cubertos por terra e 32,7 km² por auga.
A cidade está a 52 km ao suroeste da cidade de Seattle e 50 km da capital do estado, Olympia. É a segunda maior cidade na rexión de Puget Sound e a terceira máis populosa do estado.
Galez, Galez, Entrimo
Galez é un lugar da parroquia de Galez no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 122 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 59 eran homes e 63 mulleres.
Coxía (arquitectura)
miniatura|300px|Coxías da [[Mesquita de Córdoba: espazos entre piares aliñados]] En arquitectura denomínase coxía ao espazo arquitectónico comprendido entre dous muros de carga, dous aliñamentos de piares (pórticos), ou entre un muro e os piares aliñados contiguos.
Características
Este espazo fai referencia tamén ás naves ou corredores de certos edificios, que dan acceso a dependencias laterais, como é o caso de cada unha das galerías dun claustro.
Construtivamente é cada unha das partes principais en que se divide a planta dun edificio. Denomínase primeira coxía á situada máis próxima á fachada, numerándose correlativamente cara ao interior da edificación.
A composición arquitectónica máis simple é a tipoloxía conformada por xustaposición de coxías. Nesta forma de composición establécese a comunicación dos recintos mediante a apertura de ocos nos muros; tamén se utilizan ocos para ventilar e iluminar as estancias. A compartimentación das coxías adoita realizarse mediante tabicaría.
Comarca de València
Comarca de València é unha comarca valenciano-parlante (aínda que bastante castelanizada) do centro do País Valenciano, con capital en Valencia, a histórica Cap i Casal.
Antigamente a Comarca da Horta de València incluía as actuais comarcas da Horta Nord, a Horta Oest, a Horta Sud e a cidade de Valencia. A causa do crecemento de todas estas comarcas vaise dividir nas catro comarcas actuais.
A comarca limita coa Horta Nord, a Horta Oest, a Horta Sud nos seus respectivos puntos cardinais e ao leste co mar Mediterráneo. Ao sur, a Comarca de València inclúe e administra a Albufeira e, por tanto, limita tamén ao sur coa Ribera Baixa.
Serra Calderona dende [[Valencia.|300px|miniatura|centro]] [[Praia da Malvarrosa.|300px|miniatura|centro]]
O Coidal, Visma, A Coruña
miniatura|Situación do Coidal no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. O Coidal é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo sur.
Castelo de Vaduz
O Castelo de Vaduz (en alemán: Schloß Vaduz) é un castelo situado no alto de Vaduz, capital de Liechtenstein. Na actualidade é o pazo e residencia oficial do príncipe (Fürst de Liechtenstein).
Uso actual
O castelo sufriu unha restauración esencial entre 1905 e 1920, que continuou nos primeiros anos da década de 1920 durante o reinado do Príncipe Johann II. A principios do 1930, o castelo foi ampliado polo Príncipe Franz Joseph II. Dende 1938, o castelo foi a residencia oficial da Casa de Liechtenstein. O castelo non está aberto ao público por ser a residencia da casa real.
Louder than Love
Louder Than Love é o segundo álbum da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 5 de setembro de 1989 a través do selo A&M Records. Despois da xira de promoción do seu álbum de estrea, Ultramega OK (1988), Soundgarden asinou un contrato con A&M e comezou a traballar neste disco. As cancións do álbum contan cun son grunge con tendéncia cara o metal con algúns compases pouco ortodoxos.
Debido ás letras dalgúns temas o álbum levou na súa capa o adhesivo "Parental Advisory". Louder Than Love converteuse no primeiro disco da banda en entrar na lista Billboard 200, acadando o posto 108 en marzo de 1990. Soundgarden promocionou o álbum con xiras por Norteamérica e Europa, e este foi o seu derradeiro traballo co baixista orixinal, Hiro Yamamoto.
Juan Manuel de Prada
Juan Manuel de Prada Blanco, nado en Barakaldo (Biscaia) o 8 de decembro de 1970, é un escritor, crítico literario e columnista español.
Say What You Will, Clarence... Karl Sold the Truck
Say What You Will, Clarence... Karl Sold the Truck é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Soul Asylum, publicado o 24 de agosto de 1984 a través do selo Twin/Tone Records.
Juan Manuel de Prada
Traxectoria
Nado en Barakaldo, pasou a súa nenez e xuventude en Zamora, a terra de orixe dos seus pais, onde volveron cando era só un neno. Estudou dereito na Universidade de Salamanca, onde se graduou, pero sempre tivo unha forte vocación literaria, e nunca traballou como avogado. Luis García Jambrina, profesor titular de Literatura Española, foi seu mentor.
Say What You Will, Clarence... Karl Sold the Truck
"Karl Sold the Truck" refírese ao baixista Karl Mueller vendendo a súa pickup Chevrolet por unha furgoneta Dodge máis grande que sería o seu transporte durante a súa xira de 1984.
Juan Manuel de Prada
Traxectoria
No ano seguinte, Prada publicado El silencio del patinador, unha colección de doce historias curtas que coinciden no uso da primeira persoa narrativa e no cultivo da prosa barroca e elegante, moi lonxe dos outros autores da súa xeración. A última das historias neste libro, Gálvez, é o xermola da primeira novela de De Prada, Las máscaras del héroe (1996), un ambicioso traballo de preto de seis centas páxinas, que recrea a bohemia española dende comezos do século XX até a guerra civil, con dúas figuras importantes: o poeta Pedro Luis de Gálvez e a súa antagonista, o personaxe imaxinario, Fernando Navales. Para a redacción desta novela, Prada recorreu a numerosas fontes literarias, entre eles La novela de un literato, de Rafael Cansinos Assens, e o Automoribundia de Ramón Gómez de la Serna. O seu seguinte traballo, La tempestad (1997), de trama detectivesca, foi premiado co Premio Planeta e foi traducido a máis de vinte linguas.
Say What You Will, Clarence... Karl Sold the Truck
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Dave Pirner.
Juan Manuel de Prada
Traxectoria
En 1998, a revista The New Yorker escolleuno como un dos seis escritores de menos de trinta e cinco anos máis importantes en Europa, xunto cos alemáns Marcel Beyer e Ingo Schulze, o francés Marie Darrieussecq, o británico Lawrence Norfolk e o ruso Viktor Pelevin. En 2003, publicou La vida invisible, que é considerada a máis complexa das súas novelas, coa que obtivo unha Primavera de Novela e o Nacional de Narrativa. En 2007, publicou El séptimo velo (Premio Biblioteca Breve).
É contrario ao aborto. Acuñou a expresión "o Mátrix progre".
Cadea da áncora
Cada grillón de unión píntase dunha cor rechamante e, a continuación, con pintura clara márcase un elo a cada lado, para o primeiro treito a partir da áncora; dous, para o segundo treito; tres, para o terceiro, e así sucesivamente, co fin de facilitar a conta da lonxitude de cadea fondeada durante a manobra. A lonxitude da cadea dun mercante é, por termo medio, de 10 grillóns (250 m) cada unha (babor e estribor).
A título ilustrativo, un elo común ten unha lonxitude de 6 veces o diámetro e unha anchura de 3,5 veces.
A cadea fondeada adquire a forma curva de catenaria, co treito próximo á áncora apoiado no fondo, logrando que a forza transmitida á áncora sexa perfectamente horizontal con efecto de máximo agarre ó fondo.
Todas as cadeas de áncora teñen no extremo un grillón xiratorio para evitar que a mesma dea voltas cos reiterados borneos do buque sobre o punto de fondeo.
Todos os elementos das cadeas de áncoras son certificados polas sociedades de clasificación.
É práctica habitual chicotear as cadeas (inverter os extremos) cada 4 anos a fin de garantir un desgaste parello, é dicir, que o extremo da caixa de cadeas pase á áncora e viceversa.
Sexismundo III de Polonia
Sexismundo III Vasa, nado en Mariefred (Suecia) o 20 de xuño de 1566 e finado en Varsovia (Polonia) o 30 de abril de 1632, foi rei de Polonia de 1587 até 1632, co nome de Sexismundo III e rei de Suecia de 1592 a 1599, co nome de Sexismundo I. Era fillo do rei Xoán III e de Catarina Jagiellon.
Sexismundo alcanzou a autoridade real de dous reinos: Polonia e Suecia. Foi un fervente católico e un monarca de visión expansionista. O seu goberno levouno a cabo principalmente en Polonia, dende onde tentou gobernar Suecia. A súa impopularidade ocasionou que fose derrocado en Suecia e que ocorresen levantamentos en Polonia, así como o fracaso da súa expansión no tsarato ruso. No entanto, a República das Dúas Nacións comezou con el un período de fortaleza e influencia política.
Herdeiro de Suecia e candidato a rei de Polonia-Lituania
Sexismundo naceu o 20 de xuño de 1566 no castelo de Gripsholm, en Mariefred, Suecia, onde os seus pais atopábanse prisioneiros por ordes do rei Erico XIV. O seu pai era o duque Xoán de Finlandia (posteriormente Xoán III de Suecia), fillo de Gustavo Vasa, e a súa nai a princesa polaca Catarina Jagiellon, filla á súa vez do rei polaco Sexismundo I e Bona Sforza. Cando o seu pai se converteu en rei, Sexismundo á súa vez foi elevado a herdeiro á coroa sueca. Por outra banda, tamén foi nomeado herdeiro da coroa de Lituania, pero en 1569 creouse a Unión de Lublin e Polonia e Lituania formaron unha confederación, que a partir de entón tivo unha monarquía única de tipo electiva.
Para que Sexismundo puidese gañar adeptos no electorado polaco, Xoán III deulle unha educación no catolicismo, que era a relixión das realezas polaca e lituana, aínda que os seus primeiros profesores foron protestantes. Precisamente por estes plans do seu pai, rexeitouse a posibilidade de que Sexismundo casase con Cristina de Holstein-Gottorp, de convicción protestante. A esmerada educación do intelixente Sexismundo quedou en mans das xesuítas, que fixeron del un ardente católico. Adquiriu deles gran cultura e aprendeu varios idiomas: falaba sueco, polaco, alemán, italiano e latín. Era ademais bo músico, pintor, ourive e alquimista.
Cando faleceu o rei Estevo I de Polonia (o conde húngaro Estevo Báthory), monarca da Confederación Polaco-Lituana, a candidatura de Sexismundo enfrontouse coa do arquiduque Maximiliano III de Austria. Sexismundo contou co apoio do chanceler Xoán Zamoyski e da viúva de Batory, a súa tía Ana Jagiellon de Polonia. Os delegados polaco-lituanos esixiron a Suecia que cedese Livonia oriental (aproximadamente a actual Estonia) á Confederación Polaco-Lituana para aceptar a Sexismundo, pero acabaron por facelo mesmo cando este se negou a entregar o territorio. Sexismundo triunfou nas eleccións o 19 de agosto de 1587, pero un sector apoiou a Maximiliano, e librouse unha guerra civil de curta duración que finalizou en xaneiro de 1588, coa derrota e encarceramento do arquiduque.
Relación coa nobreza e o Parlamento
A principal fracción opositora volveuse cada vez máis irada trala morte de Zamoyski en xuño de 1605, cando pasou a encabezala Mikołaj Zebrzydowski. Este chegou a acusar o rei na sesión parlamentaria de marzo de 1606 de desexar abolir a Constitución polaco-lituana e en 1607 alzouse contra o rei. As tropas reais esmagaron os rebeldes na batalla de Guzów o 7 de xullo pero, falto de apoios, o rei tivo que contentarse co sometemento dos rebeldes, que dominaron a Cámara Baixa até o final do reinado. A corrente política que avogaba por un maior control político da nobreza foi gañando adeptos. En 1631, o ano antes da súa morte, tratou infrutuosamente de que se aprobase o antigo plan de Zamoyski de que a elección do soberano se fixese por maioría. Para obter o permiso para que os seus fillos herdasen as súas terras, tivo que confirmar a prohibición de que a elección do seguinte rei se fixese en vida do monarca.
A pesar dos continuos choques entre o rei e a nobreza, o Parlamento funcionou mellor durante o reinado de Sexismundo que en ningún outro da historia da Unión polaco-lituana. A clave diso foi a hábil actividade do Senado, que foi gañando poder e serviu como eficaz intermediario entre o monarca e a Cámara Baixa.
Relixión e Contrarreforma
O seu intenso catolicismo provocou a rápida reconciliación coa xerarquía católica, que se opuxo á súa elección. Aínda que respectou o xuramento de tolerancia relixiosa que fixera ao asumir a coroa, mostrou unha clara preferencia pola nobreza católica tanto no nomeamento de cargos como na concesión de grazas. Cando Sexismundo chegou ao trono, no Senado había trinta e oito protestantes, mentres que á súa morte, debido á preferencia real por nomear católicos para os postos que dependían do monarca, só quedaban dous.
Permitiu ademais as persecucións que os católicos levaron a cabo dos protestantes en diversos puntos do reino e prohibiu en ocasións a celebración de reunións do clero protestante. Durante o seu reinado tamén empeorou a sorte dos xudeus e dos tártaros musulmáns.
Sexismundo foi un férreo promotor da contrarreforma que permitiu a rápida expansión da rede educativa xesuíta polo país, de gran calidade e prestixio. Os colexios xesuítas, aos que en ocasións asistían protestantes e ortodoxos, pasaron de vinte e cinco en 1608 a corenta e dous en 1634.
Durante o seu reinado aconteceu tamén a Unión de Brest, entre a Igrexa católica e unha parte da ortodoxa, entón en crise. Aínda que a unión mellorou a curto prazo a situación da xerarquía ortodoxa e reforzou o poder do catolicismo, a longo prazo acentuou o enfrontamento entre católicos e ortodoxos. Ante o amplo rexeitamento que suscitou a unión por parte dos ortodoxos, Sexismundo mantivo unha actitude moderada para suavizar a oposición ortodoxa á medida e evitar problemas políticos. dereita|miniatura|290x290px|Sexismundo III de Polonia de a cabalo
Rei de Suecia
En 1592, faleceu o seu pai, o rei Xoán III de Suecia, e Sexismundo recibiu permiso do parlamento polaco para partir rumbo a Suecia, coa condición de regresar en certo prazo establecido e de ceder Estonia a Polonia. Sexismundo desembarcou en Estocolmo o 30 de setembro de 1593 en compañía da súa esposa e de varios xesuítas, así como do nuncio da Santa Sé Germanico Malaspina. A súa chegada espertou inquietude entre a nobreza sueca, encabezada polo seu tío o duque Carlos, debido ao fervor católico do herdeiro. Sexismundo, pola súa banda, prometeu a liberdade de culto en Suecia. Foi coroado o 19 de febreiro de 1594 na catedral de Uppsala. Para obter a coroa, tivera que recoñecer o luteranismo como relixión de Estado e conceder o goberno do país a un consello de rexencia presidido polo seu tío durante os períodos nos que el se atopase ausente.
Sexismundo contara con poder ceder Livonia oriental a Polonia-Lituania e compensar a Suecia con territorios arrebatados aos rusos. O tratado de Teusina, asinado en 1595 polo consello de rexencia sueco para conservar as conquistas que o país realizara ata ese momento, frustrou os plans de Sexismundo.
En xullo de 1594, presionado polo parlamento polaco, regresou a Polonia. Tentou gobernar Suecia dende ese país, deixando o goberno sueco en mans dun goberno interino que rexese no seu nome. O goberno foi deixado de maneira nominal en mans do consello e do seu tío o duque Carlos, mais Sexismundo deixou lugartenentes que favoreceron os seus intereses e os da Igrexa católica, o que provocou irritación entre os suecos.
Conflito co duque Carlos e derrocamento en Suecia
Sexismundo ocupou o porto de Kalmar, e dende aí enviou emisarios para negociar con Carlos. As negociacións non levaron a ningún acordo. O 8 de setembro de 1598 Sexismundo inflixiu unha derrota a Carlos na batalla de Stegeborg. Con todo, pouco despois, Carlos triunfou de forma decisiva trala batalla de Stångebro o 25 de setembro do mesmo ano. Sexismundo foi apresado na lide e, para recobrar a liberdade, entregou a Carlos aos seus principais partidarios que, tras ser xulgados polo Parlamento, foron axustizados en 1600. En Estocolmo, Sexismundo foi formalmente deposto do goberno sueco o 24 de xullo de 1599.
A sesión do Parlamento de 1600 que condenou os seguidores de Sexismundo derrocou a este, mais permitiu que o seu fillo Ladislau obtivese o cetro real a cambio de trasladarse de inmediato a Suecia e converterse ao protestantismo. Cando Ladislau rexeitou as condicións que se lle impuñan, Carlos asumiu a coroa como Carlos IX.
Sexismundo non renunciou ás súas reivindicacións sobre Suecia, e a súa posición repercutiu en varios conflitos e guerras entre Polonia e Suecia que non finalizaron ata a Gran Guerra do Norte. Ambos os reinos enfrontáronse pola posesión de Livonia e pola influencia en Rusia. Formalmente, Sexismundo anexouse Livonia, pero non puido arrebatarlla completamente aos suecos, a pesar das vitorias militares que logrou, como a de Kircholm, en que o hetman lituano dominou un exército sueco nas proximidades de Riga. A contenda continuou sen un vencedor claro ata 1608, cando as dúas nacións decidiron porlle fin para intervir en Rusia.
Política expansionista de Polonia
En 1596 creou a Unión de Brest, un pacto que tentaba atraer parte dos fieis ortodoxos bielorrusos e ucraínos á Igrexa católica. Ese mesmo ano, trasladou a capital polaca de Cracovia a Varsovia (en memoria de tal acto o seu fillo, Ladislau IV, mandou construír enfronte do Castelo Real a columna que leva o seu nome). En 1598 faleceu a raíña Ana e Sexismundo casou coa irmá desta, Constanza de Habsburgo en 1605, a pesar de que parte dos seus asesores e o propio chanceler Zamoyski llo desaconlleraron.
No seu goberno libráronse as Guerras Moldavas dos Magnates que enfrontaron a Confederación Polaco-Lituana contra o Imperio Otomán pola posesión de Moldavia. O resultado foi a derrota dos polacos.
Política rusa
No seu afán de ampliar a súa influencia, inmisciuse no Período Tumultuoso no tsarato ruso; brindou apoio a Dimitri I, pretendente ao trono ruso en oposición a Basilio IV, aínda que Polonia se mantivo neutral no conflito. Á morte de Iván IV, Rusia sumiuse nunha gravísima crise, que Sexismundo creu poder aproveitar. O falso Dimitri, convertido secretamente ao catolicismo, contou co apoio das xesuítas e de varios nobres lituanos, en especial de Jerzy Mniszech, que casou con el a súa filla Marina e prestoulle as súas tropas para apoderarse do trono moscovita. O caos ruso favoreceu a Dimitri, que foi ben recibido por campesiños e cosacos e, á morte de Boris Godunov, obtivo tamén o apoio dos boiardos, que en abril de 1605 o proclamaron tsar. Foi coroado en Moscova en xuño, pero en maio do ano seguinte un levantamento acabou coa súa vida e coa influencia dos xesuítas e dos polacos na corte rusa. miniatura|300x300px|Situación territorial trala Paz de Deulino de 1618-1619. Sexismundo non logrou apoderarse do trono moscovita, pero si obter extensos territorios do [[tsarato ruso.]] Á morte de Demetrio I, xurdiu un novo pretendente ao trono, Dimitri II, en 1607, que de novo contou con axuda polaco-lituana e alcanzou as murallas de Moscova; aburado polo falso Dimitri e polas revoltas nas provincias, Basilio asinou un tratado militar con Suecia, ao que Sexismundo respondeu cunha alianza con Dimitri II. Entón Sexismundo entrou abertamente en guerra contra Rusia: na batalla de Klushino de xullo de 1610, o seu exército esmagou o dos rusos. En abril de 1611 e tras un longo asedio, apoderouse de Smolensk. Para tratar de acabar coas revoltas, os boiardos rusos decidiron en agosto de 1610 aceptar a Ladislau como tsar. No seu nome, o hetman polaco ocupou o Kremlin de Moscova, prometeu a conversión de Ladislau ao credo ortodoxo, respectar a relixión ortodoxa, devolver os territorios arrebatados ao tsarato e axudar a este para loitar con Suecia. Sexismundo rexeitou o acordo alcanzado polo seu hetman e os nobres rusos e tratou de facerse el mesmo co cetro do tsarato e impor o catolicismo en Rusia. Isto desbaratou o acordo e orixinou unha reacción en Rusia. Os partidarios do segundo falso Dimitri asasinárono cando este sufriu unha derrota militar, e os rusos formaron novos exércitos que en novembro de 1612 se apoderaron de Moscova. En febreiro de 1613, o Zemski Sobor elixiu tsar a Miguel I de Rusia. A guerra entre rusos e suecos continuou ata 1617, cando o tratado de Stolbovo deixou a costa báltica en mans suecas e o interior nas rusas. O conflito entre polaco-lituanos e rusos perdurou máis, até 1619, cando o tratado de Deulino concedeu varios territorios a Polonia-Lituania e permitiu que Ladislau mantivese a súa reclamación ao trono ruso. Este armisticio durou catorce anos.
Últimos anos como monarca polaco
Faleceu o 30 de abril de 1632 no castelo de Varsovia e está sepultado na catedral de Cracovia.
Familia
Fillos con Ana de Habsburgo:'''
Fillos con Constanza de Habsburgo, irmá da súa primeira muller:
Basamento
O basamento é un elemento arquitectónico consistente nunha plataforma que sostén un edificio, en parte como elemento de soporte e, en parte, como elemento arquitectónico visible sobre o que apoia a estrutura.
Autorretrato (Leonardo)
Este Autorretrato (en italiano, Autoritratto) é un dos debuxos máis coñecidos do pintor italiano Leonardo da Vinci. Foi pintado en torno ao ano 1513 e atópase na Biblioteca Real de Turín. Está realizado en xiz vermella e mide 33 centímetros de alto e 21,6 cm. de ancho.
Basamento
A base típica do basamento dos templos gregos ten o nome de crepidine (xenérico) ou crepidoma (con bancadas) no cal o plano sobre o que apoian as columnas chámase estilóbata mentres o máis alto e dominante dos templos romanos chámase podio.
Autorretrato (Leonardo)
Descrición da obra
Leonardo realizaba todos os seus debuxos, incluso os esbozos, coidando cada detalle. Se se obsérvase atentamente o debuxo, cáese na conta de que cada cabelo, cada pelo da barba, están realizados con enorme precisión, aínda que o rostro non estea acabado; falta de feito a parte superior da fronte e parte da barba pero produce a impresión de verse.
Basamento
O termo basamento tamén pode indicar a parte inferior dun edificio que está constituído tamén por máis planos, con forma arquitectónica distinta das superiores.
Autorretrato (Leonardo)
Descrición da obra
Este autorretrato, máis que ser fiel como unha fotografía, é unha interpretación que Leonardo dá ao seu propio rostro, xogando sobre a base de xogos de luces e sensacións.
Basamento
Tamén pode tratarse dun elemento autónomo que ten a función de soporte dunha estatua, unha decoración ou calquera outro obxecto de grandes ou pequenas dimensións. Nun pedestal pode ser tamén sinónimo de zócolo.
Autorretrato (Leonardo)
Descrición da obra
Este debuxo ten unha historia realmente sorprendente ás súas costas: á morte de Leonardo, caeu nas mans de Francesco Melzi o seu fiel colaborador que herdara todos os manuscritos e os debuxos, e á morte deste último, toda a colección dispersouse entre os fillos de Melzi e este retrato foi cedido, vendido, etcétera, e non se soubo máis del. Reapareceu a principios do século XIX en Milán. A confirmación vén do feito do que fora copiado e reproducido nunha gravación para un libro, e desaparece novamente ata 1840, cando un coleccionista que o comprou quizais en Inglaterra ou en Francia, vendeuno a Carlos Alberto de Savoia, xunto a debuxos doutros grandes artistas como Rafael Sanzio e Michelangelo. Desde entón permanece na Biblioteca Real de Turín.
Identificación
Aínda que a maioría dos estudosos o consideraran o único autorretrato seguro do Xenio e na Biblioteca Real continúan considerándoo como tal na exposición Dis. It. 1/30, a identificación do home representando o propio Leonardo non é seguro hoxe en día. Mentres o leonardista americano Louis A. Waldman identifica ao home retratado como o tío de Leonardo, Francesco da Vinci, outros identificano con Ser Piero da Vinci ou cunha figura idealizada dun ensaio do pasado, como Pitágoras ou Demóstenes.
O Barral, Visma, A Coruña
O Barral é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña.
Marjan Šarec
Marjan Šarec, nado o 2 de decembro de 1977, é un político, actor e cómico esloveno que exerce como o 9º e actual primeiro ministro de Eslovenia.
Comezou a súa carreira como cómico, entrando despois na política. Foi elixido dúas veces alcalde de Kamnik, participou nas eleccións presidenciais de 2017 (perdendo fronte a Borut Pahor en segunda volta) e entrou na Asemblea Nacional nas eleccións xerais en 2018 co seu partido Lista de Marjan Šarec. O 17 de agosto de 2018 converteuse en primeiro ministro de Eslovenia.
Traxectoria
Despois de rematar o bacharelato en 1996, Šarec graduouse como actor na Academia de Teatro, Radio, Cine e Televisión de Liubliana no 2001. Nos anos seguintes participou activamente na televisión nacional eslovena, aparecendo no programa de radio Radio Ga-Ga e no programa de televisión Hri-bar. Traballaba principalmente como humorista satírico sobre temas políticos. Durante este tempo, fíxose famoso o seu personaxe Ivan Serpentinšek, un malhumorado habitante rural da Alta Carniola. Tamén realizou imitacións de persoas famosas, entre elas o expresidente de Eslovenia Janez Drnovšek, Karel Erjavec, Osama bin Laden, Fidel Castro, Anton Rop, Jelko Kacin, Janez Janša, Andrej Bajuk e outros. Tamén traballou como xornalista e editor.
Política local
Tras as eleccións locais de 2010, Šarec ocupou o cargo de alcalde de Kamnik, un concello do norte de Eslovenia. Despois de rematar segundo na primeira rolda, gañou a segunda volta. Tras ser membro do partido en Eslovenia Positiva de Zoran Janković, Šarec entrou nas eleccións locais de 2014 coa súa propia lista política e foi reelixido na primeira volta con case dous terzos dos votos. Tras converterse en cargo electo, Šarec abandonou os seus personaxes e comprometeuse plenamente ao traballo de alcalde.
Campaña presidencial
En maio de 2017, Šarec anunciou que se presentaría ás próximas eleccións presidenciais, que terán lugar o 22 de outubro. A pesar de que os medios lle recordaban a súa carreira como actor, Šarec afirmou ir completamente en serio coa candidatura, xa que "a función do presidente debería ser tratada como seria". Criticando ao presidente Borut Pahor por tratar as funcións presidencial como se fose unha celebridade, Šarec foi visto como un candidato potencialmente forte, que podía atraer á xeración máis nova de electores e votantes inclinándose cara ao lado esquerdo do espectro político. Na primeira volta das eleccións, Šarec gañou o 25% dos votos, o que implicou ir a unha segunda volta contra Pahor o 12 de novembro, na que perdeu por pouco.
Primeiro ministro de Eslovenia
En xuño de 2018, Šarec presentouse ás eleccións parlamentarias co partido Lista de Marjan Šarec. O partido gañou o 12,6% dos votos, obtendo 13 deputados. Deste xeito o LMŠ converteuse no segundo maior partido da Asemblea Nacional. O 17 de agosto de 2018, foi elixido novo primeiro ministro de Eslovenia.
Magníficat
miniatura|right|280px| Magníficat [[canto gregoriano|gregoriana.]] O Magníficat (tamén coñecida coma canción de María ou canto de María) é un cántico entoado (ou recitado) adoito na liturxia dos servizos eclesiásticos cristiáns. O texto do cántico vén directamente do Evanxeo de Lucas, onde é recitado pola Virxe María en ocasión da Visitación da súa prima Sabela. Na narración, despois de que María saudase a Sabela, que está embarazada daquel que será coñecido coma Xoán o Bautista, o neno reméxese dentro do útero de Sabela. Cando esta loa a María pola súa fe, María entoa o Magníficat como resposta.
O cántico fai eco de diversas pasaxes do Antigo Testamento, porén, as alusións máis notábeis son as feitas á Canción de Ana, dos Libros de Samuel. Xunto co Benedictus e o Nunc dimittis, e diversos outros cánticos do Antigo Testamento, o Magníficat foi incluído no Libro de Odes, unha antiga colectánea litúrxica atopada nalgúns manuscritos da Biblia dos Setenta.
No cristianismo, o Magníficat é recitado con máis frecuencia dentro da Liturxia das Horas. No cristianismo occidental o Magníficat é máis cantado ou recitado durante o principal servizo vespertino: as Vésperas, no catolicismo romano, e a Oración Vespertina (Evening Prayer ou Evensong, en inglés), dentro da comuñón anglicana. No cristianismo oriental o Magníficat acostuma ser cantado durante as mañás de domingo. En certos grupos protestantes o Magníficat pode ser cantado durante os servizos de culto.
-362
Outros
Historia ano a ano
Frozen II
Frozen II, tamén coñecido como Frozen 2, é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Chris Buck e Jennifer Lee, e producido por Walt Disney Animation Studios. É o filme número 58 producido polo estudio, sendo a secuela do filme de 2013 Frozen. Foi producido por Peter Del Vecho, e conta coas cancións escritas por Kristen Anderson-Lopez e Robert Lopez, e a banda sonora de Christophe Beck. Lee tamén exerce como guionista, adaptando unha historia orixinal dela mesma, Buck, Marc E. Smith, Anderson-Lopez e Lopez, mentres que Byron Howard foi o produtor executivo. Conta coas voces de Kristen Bell, Idina Menzel, Josh Gad, Jonathan Groff e Ciarán Hinds, xunto con Sterling K. Brown, Evan Rachel Wood, Alfred Molina, Martha Plimpton, Jason Ritter, Rachel Matthews e Jeremy Sisto.
Armillaria
240px|right|miniatura|[[Armillaria mellea]] 240px|right|miniatura|[[Armillaria mellea (Polonia)]] 240px|right|miniatura|[[Armillaria mellea]] 240px|right|miniatura|[[Armillaria tabescens]] 240px|right|miniatura|[[Armillaria gallica]] 240px|right|miniatura|[[Armillaria ostoyae]] Armillaria, os fungos do mel, é un xénero de fungos pertencentes á familia Physalacriaceae. É o axente causante da podremia radical por Armillaria, que xera importantes perdas agrícolas e forestais
Descrición
Chapeu de 3–15 cm de diámetro, cuberto de pequenas escamas escuras, de cor marrón clara amarelenta (semellante á cor do mel) e que se enganchan ao tacto cando está húmido. O pé pode o non ter anel. Non ten volva. As esporas son de cor branca. Algunhas especies son bioluminescentes e poden ser responsábeis do fenómeno coñecido coma fogo fatuo.
Observacións
Algunhas das súas especies son os organismos máis lonxevos e grandes do planeta. Así, por exemplo, Armillaria ostoyae pode cubrir 8,9 km² de superficie e chegar a ter milleiros de anos de idade.
Lista de primeiros ministros de Corea do Sur
A seguinte é unha lista dos primeiros ministros de Corea do Sur dende a Primeira República ata o presente.