cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mathieu van der Poel
Biografía
Aínda que foi nado en Bélxica, Mathieu provén dunha familia de ciclistas profesionais. O seu irmán máis vello, David, é compañeiro de equipo de Mathieu xa que tamén foi unha promesa no ciclocrós, de feito, logrou o campionato holandés sub-23 en 2013. O seu pai Adri van der Poel foi un gran ciclista que conseguiu importantes vitorias. Logrou o campionato mundial de ciclocrós en 1996 e seis campionatos nacionais dos Países Baixos. Pero ademais tamén correu na ruta, onde logrou dúas vitorias de etapa no Tour de Francia e tamén varias vitorias en clásicas. E por se non fose pouco, seu avó materno foi Raymond Poulidor, o famoso ciclista francés coñecido como "o eterno segundón" que rematou segundo en tres Tours de Francia e gañou a Volta a España 1964.
Ciclocrós
No ciclocrós, ten tres títulos mundiais (2015, 2019 e 2020), unha prata (2016) e un bronce (2018). Cinco campionatos holandeses (2015-2020).
Dentro das categorías inferiores, Mathieu arrasou, sobre todo en xúniors, xa quen logrou 2 campionato mundiais xúnior e 2 europeos xúnior de ciclocrós.
Dentro do ciclocrós mantén unha importante rivalidade co belga Woult van Aert que ele arrebatou contra pronostico os títulos mundiais de 2017 e 2018. Esa mesma rivalidade pasou posteriormente ás carreiras en estrada.
Estrada
Na disciplina de ruta a pesar de ser un ciclista prometedor dende que foi campión do mundo júnior no 2013 acadou resultados discretos ata o ano 2017 comezou a ter un calendario específico en estrada. Destaca en probas clásicas.
En 2017 conseguiu a vitoria na clasificación xeral en Boucles de la Mayenne, mais dúas etapas, ademais de gañar unha etapa na Volta a Bélxica e outras vitorias menores.
2018 vai a ser o ano da súa confirmación acadando a campionato nacional de Holanda e repetindo primeiro posto nos Boucles de la Mayenne. Cae tamén o seu favor o Tour de Limburgo e dúas tiradas da Artic Race de Noruega. Nos campionatos de Europa vai rematar so por detrás do italiano Matteo Trentin.
En 2019 lucindo ás cores de campión nacional vai ser o ano da súa explosión converténdose nun dos ciclistas mais admirados polo público grazas á vitorias como a da Amstel Gold Race onde entrando no último quilómetro da proba nun grupo rezagado da cabeza de carreira e lanzando un esprint desde mol lonxe conseguiu cruzar a linamos de meta o primeiro. Sumaría vitorias en Brabantse Pijl e Dwars door Vlaanderen ademais da primeira posición en etapas da Artic Race, Tour de Anatolia, Circuit de la Sarthe e tres mais no Tour of Britain onde acadaría tamén a clasificación xeral.
No Campionato do mundo de Yorkshire de 2019, que se realizou nunhas condicións meteorolóxicas durísimas e no que Van de Poel era un dos máximos favoritos, protagonizou un dos momentos estelares cando estando a dez quilómetros de meta nun grupo de cinco corredores que incluía a Gianni Moscon e Matteo Trentin de Italia, Stefan Küng de Suíza e Mads Pedersen quedou absolutamente sen folgos e cortouse do grupo perdendo todas as súas posibilidades.
Ciclocrós
*:competición en curso
Nunc et semper
Nunc et semper é unha locución latina que significa literalmente "agora e sempre". Dise frecuentemente ao final das oracións litúrxicas cando se nomea a deus, "gloria agora e sempre, polos séculos dos séculos".
Esta locución latina forma parte dunha doxoloxía que se emprega frecuentemente ao final das oracións litúrxicas, cando se nomea a Deus: o Gloria Patri, chamado así polas súas dúas primeiras palabras en latín. O texto completo en latín é: ''Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto. Sicut erat in principio, et nunc et semper, et in saecula saeculorum. Amen''. En grego: ''Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι ,καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν''. En galego: "Gloria ao pai, ao fillo e ao Espírito Santo, agora e sempre, polos séculos dos séculos. Amén".
Unha doxoloxía é un breve himno de loanza a Deus en varios cultos cristiáns de adoración. Acostuma ser unha expresión de loanza cantada á santísima Trindade, ao Pai, ao Fillo e ao Espírito Santo (doxoloxía trinitaria). Empréganse nas pregarias eucarísticas, na liturxia das horas, himnos e diversas devocións católicas como novenas e rosarios.
A parte diso este latinismo adquire outro significado empregado moi a miúdo cando nos queremos referir a algo que ten que ser así agora e sempre.
Juan Fernández Vizoso
Juan Fernández Vizoso, finado en Fene o 8 de xullo de 2002, foi un político galego.
Peixe sapo negro
O peixe sapo negro (Lophius budegassa) é unha especie de peixe da familia Lophiidae distribuído polo nordeste do océano Atlántico desde as illas Británicas até o Senegal, o mar Mediterráneo e o mar Negro.
Juan Fernández Vizoso
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde de Fene en 1958, logo do falecemento de Gerardo Díaz Pereira, tomando posesión o 21 de setembro, e continuou no posto nos anos sesenta. Finou en Maniños aos 81 anos.
Vida persoal
Casou con Fina López Galego.
Peixe sapo negro
Anatomía
Coa forma típica dos peixes da súa familia, é unha especie de gran tamaño, cunha lonxitude máxima normal duns 50 cm, aínda que se describiu un exemplar de 100 cm. Diferénciase do peixe sapo común (Lophius piscatorius) por presentar un peritoneo escuro que é visible a través da pel do ventre, pola súa cabeza proporcionalmente menos longa e por ter a terceira espiña cefálica máis curta.
Hábitat e forma de vida
Aliméntase de organismos que nadan a media profundidade e que baixan un momento ao fondo para comer atraídos polo seu reclamo, polo que as súas presas son preferentemente peixes.
Pesca
É unha especie que se pesca e comercializa.
Bray
Bray (en inglés) ou Bré (en irlandés) é unha cidade situada ao norte do condado de Wicklow, na provincia de Leinster (Irlanda). Está situada a uns 20 km ao sur de Dublín e en 2006 tiña unha poboación de 31.901 habitantes, o que a converte na novena cidade máis grande da República, e a cuarta cidade máis grande exceptuando as cinco grandes cidades irlandesas. Destaca a súa praia, cunha extensión de 1,6 km.
Historia
Durante a Idade Media, Bray formaba parte do chamado Pale, un distrito gobernado directamente pola Coroa inglesa cuxo centro era a cidade de Dublín. Durante os séculos XVII e XVIII, Bray era tan só unha pequena vila de pescadores, mais contra o final do século XVIII, as clases medias de Dublín comezaron a instalarse en Bray para escapar da vida na cidade. Un exemplo da arquitectura propia desta época pode ser contemplado en Powerscourt House.
A cidade coñeceu un segundo momento de auxe coa creación da primeira liña de ferrocarril de Irlanda en 1834 que unía Dublín con Dún Laoghaire, que en 1854 se estendería ata Bray, experimentando un forte crecemento e converténdose na principal estación balnearia da costa Leste de Irlanda.
No século XX, a cidade converteuse nun dos destinos favoritos durante a década de 1950 para o turismo procedente de Irlanda do Norte, Inglaterra e Escocia. Non obstante, a partir da década de 1960, o interese pola cidade entrou en declive.
Xeografía
400px|miniatura|esquerda|Vista da fachada marítima de Bray. Bray encóntrase na desembocadura do Río Dargle, ao norte do condado de Wicklow, na liña divisoria co condado de Dublín (de feito algúns barrios do Norte se encontran neste condado). A cidade forma parte da área metropolitana de Dublín e recibe os seus servizos de transporte urbano, tanto do DART coma das liñas de autobuses urbanos da capital irlandesa. Limita ao oeste coas montañas de Wicklow.
Recipe for Hate
Recipe for Hate é o sétimo álbum da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, publicado o 4 de xuño de 1993 a través do selo Epitaph Records. Trátase do seu derradeiro traballo con ese selo ao fichar con Atlantic Records tras o seu lanzamento.
Mesoplodon grayi
miniatura|dereita|Esqueleto dun zifio de Gray. miniatura|dereita|Cabeza dun zifio de Gray. Obsérvese o suco en "V" debaixo da mandíbula. Mesoplodon grayi, coñecido na bibliografía internacional co nome de zifio de Gray, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos,  unha das quince integradas no xénero Mesoplodon.
É un dos membros máis coñecidos do xénero Mesoplodon. Bastante gregario, caracterízase por ser o único zifio que presenta unha dentición con numerosos dentes. Nesta especie non se describiron subespecies.
Descrición
A especie foi descrita en 1876 polo naturalista alemán Julius von Haast, que foi o director do Museo de Canterbury, en Christchurch, Nova Zelandia. A súa descrición baseouse en tres cranios que recibira en maio de 1875 de William Hood, que os recuperara de tres espécimes que formaban parte dun grupo de 28 individuos que quedaran varados na praia de Waitangi, na illa Chatham, no verán de 1874.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Mesoplodon.
O epíteto específico, grayi, foi unha homenaxe de von Haast ao naturalista e zoólogo inglés John Edward Gray.
Sinónimos
Ademais do nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
As principais características desta especie son:
Distribución e poboación
Esta especie é propia do hemisferio sur, onde se encontra entre os 30 e os 45º S. Rexistráronse varamentos en Nova Zelandia, Australia, Suráfrica, América do Sur e as Illas Malvinas.
No Atlántico norte é considerada como divagante, con avistamentos na costa de Andalucía (España) e un varamento rexistrado na costa neerlandesa, o único en Europa.
Non hai estimacións da abundancia nin das tendencias poboacionais para esta especie, aínda que quizais non sexa tan rara como algunhas outras especies de Mesoplodon. Thompson et al. (2016) suxeriron, baseándose na xenética que a poboación é numerosa.
Ameazas
Hai pouca información específica dispoñíbel sobre ameazas antrópicas para o zifio de Gray. Nunca houbo unha pesca desta especie. As redes de enmalle e palangres á deriva son abundantes e estendidas nos océanos, e sábese que os zifios enrédanse e afogan debido a capturas incidentais. Descoñécese o alcance desta ameaza para esta especie e a partir de 2020 non se coñecen casos deles como capturas accesorias.
Esta especie, ao igual que outros zifios, é probábel que sexa vulnerábel a ruídos antropoxénicos fortes, como os xerados polos sónares da Mariña e polas exploracións sísmicas. O uso do sonar activo desde embarcacións militares relacionouse con varamientos masivos deste zifio.
A evidencia de individuos varados de varias especies similares indica que tragaron artigos de plástico desbotados, o que eventualmente pode conducir á morte, polo que esta especie tamén pode estar en risco.
Os impactos previstos do cambio climático global no medio mariño poden afectar a esta especie, aínda que a natureza dos impactos non está clara.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que non hai información sobre a abundancia ou as tendencias da poboación desta especie clasificouse como DD (datos insuficientes) na súa Lista vermella en 2008. A linguaxe clarificadora nas directrices (versión 14, 2019) afirma que: "se os datos son tan incertos tanto CR como LC son categorías plausibles, pero o taxon pode seguiu, nese ano, como DD". Aínda que a información é escasa, esta especie parece encontrarse nunha variedade de lugares e nunha gran franxa de océano no hemisferio sur e non é rara, polo tanto a categoría de CR non se pode aplicar de forma plausible. Polo tanto, concluíuse que a especie non pertence á categoría DD. No ano 2020 a UINC considera que a especie non é rara e parece ser polo menos bastante común polo menos nalgunhas partes da súa área de distribución. As ameazas típicas que poden producir descensos na súa abundancia, especialmente o ruído antrópico e as capturas accidentais da pesca, non son frecuentes na maior parte da súa área de distribución, o que fai que LC (pouco preocupante) sexa a categoría máis plausible.
Os Eidos, Baíña, Baiona
Os Eidos é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 150 habitantes (68 homes e 82 mulleres).
Inclúe os camiños do Paraíso, do Gatañal, da Escola, do Palleiro, da Cancela, da Poza e das Cortizas.
San Pedro de Laroá, Xinzo de Limia
San Pedro de Laroá é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 304 habitantes, dos cales 153 eran homes e 151 mulleres distribuídos en tres entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 448 habitantes.
Najla Shami
Najla Shami é unha cantora e compositora galega nacida en Compostela, filla de tres culturas: palestina, galega e arxentina, creceu entre Galiza e Kuwait.
Traxectoria
Comeza a estudar e cantar con 9 anos, facendo parte de diversas corais e formacións de música tradicional galega. Nesa altura crea as súas primeiras cancións. En 1997 decidiu estudar música moderna e educación musical afondando na técnica vocal e na súa pedagoxía, actividade que a levou a países coma Noruega, EUA, Xordania, Kuwait, India, Inglaterra, Portugal e España.
Gradualmente incorpora novas influencias na súa linguaxe, achegando sonoridades de Portugal, Brasil e África que mestura coas súas raíces e co jazz, e imprimen unha profunda pegada na súa evolución. En xullo de 2013 lanzou o libro-disco Na lingua que eu falo (Editorial Galaxia), no que afonda na obra da escritora Rosalía de Castro. Unha selección de dez temas que reúne sete poemas da autora galega con música orixinal, dúas novas creacións e unha revisión do clásico Negra Sombra.
Presidente da Federación Rusa
dereita|miniatura|200px|Estandarte do Presidente de Rusia. miniatura|200px|dereita|[[Vladimir Putin é o actual Presidente da Federación Rusa]] O presidente da Federación Rusa ou presidente de Rusia (en ruso: Президент Российской Федерации; ou Президент России tr.: Prezidyent Rossiyskoy Fyederatsii ou Pryezidyent Rossii) é o xefe de Estado e supremo comandante en xefe do Exército. Aínda que a súa presentación constitucional aparenta máis neutralidade, o presidente da Federación exerce de facto xunto co Goberno federal e o seu primeiro ministro o Poder Executivo.
O Presidente da Federación é o garante da Constitución federal e gardián dos dereitos fundamentais do cidadán, e é xunto co Goberno o encargado de velar pola aplicación do poder do Estado en todo o territorio ruso. Salvagarda a soberanía da Federación e a independencia e integridade nacionais, e asegura o funcionamento coordinado e a interacción entre as distintas instancias do poder federal. Así mesmo, corresponde ao presidente federal establecer, de conformidade coa Constitución e as leis, as liñas esenciais da política interior e exterior do país.
O actual presidente da Federación de Rusia é o petersburgués Vladimir Putin, pertencente ao partido conservador Rusia Unida desde o 7 de maio de 2012.
Elección e cesamento
O presidente da Federación de Rusia é elixido polos cidadáns desta nacionalidade mediante sufraxio libre, universal, igual, directo e segredo, en votación popular celebrada cada seis anos ao termo do mandato presidencial. O límite de mandatos para unha mesma persoa á fronte da presidencia federal é de dous consecutivos; non existe limitación no caso de mandatos separados.
Para ser elixido presidente requírese cumprir 35 anos e ter unha antigüidade de polo menos dez anos de residencia ininterrompida en Rusia.
Xuramento
Segundo o artigo 82 do capítulo 4 da Constitución de Rusia, onde se regulan as eleccións do xefe de estado, o presidente electo debe prestar este xuramento durante o seu investidura:
Funcións e poderes
O presidente é o xefe de estado e a súa tarefa principal é preservar e protexer os dereitos e liberdades dos rusos, garantidos pola Constitución de Rusia. O presidente dirixe a política interior e internacional do goberno de Rusia. É tamén Comandante en Xefe das Forzas Armadas.
O presidente outorga as condecoracións estatais, resolve asuntos relativos á inmigración e ten o poder de conceder indultos.
Lista de presidentes de Rusia
Partidos:
En Moscova e arredores
miniatura|250px|O [[Kremlin de Moscova, residencia oficial do presidente]] miniatura|320px|Líderes do [[G8, co Palacio Konstantinovski ao fondo, no Cume de 2006.]] As principais residencias oficiais do presidente atópanse no conxunto do Kremlin de Moscova:
Eleccións municipais en Lourenzá
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Lourenzá dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Lourenzá]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Lourenzá desde a aprobación da Constitución de 1978.
Presidente da Federación Rusa
En Moscova e arredores
Tamén en Moscova, pero non nas instalacións do Kremlin atópase:
Refrixeración
miniatura|250px|Refrixerador doméstico. miniatura|250px|Funcionamento dunha [[máquina térmica de refrixeración.]] A refrixeración é o proceso de redución e mantemento da temperatura (a un valor menor á do medio ambiente) dun obxecto ou espazo. A redución de temperatura realízase extraendo enerxía do corpo, xeralmente reducindo a súa enerxía térmica, o que contribúe a reducir a temperatura deste corpo.
A refrixeración implica transferir a enerxía do corpo que pretendemos arrefriar a outro, aproveitando as súas propiedades termodinámicas. A temperatura é o reflexo da cantidade ou nivel de enerxía que posúe o corpo, xa que o frío propiamente non existe, os corpos só teñen máis ou menos enerxía térmica. Deste xeito arrefriar corresponde a retirar Enerxía (calor) e non debe pensarse en termos de " producir frío ou agregar frío".
A saúde e o benestar dun país pode depender dos sistemas de refrixeración. Por exemplo; a alimentación e o almacenamento de vacinas, distribución, aplicación médica, industrial, comercial e doméstica de todo tipo depende dos sistemas de refrixeración.
Durante a década dos 90 case todos os países asinaron e consecuentemente ratificaron o Protocolo de Montreal das Nacións Unidas e as súas correccións posteriores. Este acordo inclúe unha escala de tempo estrito para a desaparición de refrixerantes que atacan o ozono e require o uso provisional ata a súa substitución por refrixerantes que non danen o ozono. Este cambio resultou no aumento da variedade de refrixerantes de uso común existentes de 3 a 4 veces maior e na necesidade de asegurarse de que as prácticas dos enxeñeiros sexan moi esixentes.
A firma do Acordo de Kyoto fai que aumente a necesidade das prácticas xa que moitos dos sistemas de refrixeración e de aire acondicionado usan unha considerable cantidade de enerxía e polo tanto contribúen xa sexa directa ou indirectamente ao arrequecemento global.
A gama de aparellos de refrixeración para o ensino e software de computador da empresa foi deseñada para ensinar aos estudantes os principios básicos da refrixeración, para así asegurarse de que a próxima xeración de enxeñeiros sexa capaz de comprender e contribuír aos cambios fundamentais que están agora dándose lugar na industria da refrixeración.
En España, a produción de equipos de refrixeración concéntrase en Navarra, Valencia e Andalucía, sendo Lucena (Córdoba) a sede do Clúster de Empresas de Fabricación de Refrixeración con máis de 30 empresas asociadas. Cluster da Refrixeración.
Aplicacións
As aplicacións da refrixeración son entre moitas:
Métodos de arrefriado
Os métodos máis antigos para arrefriar son a evaporación, como no caso do porrón (proceso adiabático); ou a utilización do xeo ou a neve naturais. Para a preparación de refrescos ou auga fría, baixábase neve das montañas próximas (a miúdo polas noites) que se gardaba en pozos e, nas casas, en armarios illados, que por esa razón chamábanse neveiras.
Máis tarde conseguiuse o arrefriado artificial mediante os métodos de compresión e de absorción.
O método por compresión é o máis utilizado, con todo o método por absorción só adóitase utilizar cando hai unha fonte de calor residual ou barata, como na trixeración.
Outros métodos son mediante un par termoeléctrico que xera unha diferenza de temperatura; mediante unha substancia fría, como antigamente o xeo e hoxe en día a crioxenia, con nitróxeno líquido ou mestura de substancias, como sal común e xeo.
Biblioteconomía
A biblioteconomía é o conxunto de actividades técnicas e científicas que ten como finalidade o coñecemento da información, dos materiais en que se presenta e do lugar en que se fai uso dela, para con isto responder mellor en calidade e cantidade ás demandas de información que fai a sociedade. O termo deriva das palabras gregas biblion (libro), theke (caixa) e logos (palabra).
Informática e bibliotecoloxía
A Bibliotecología e Ciencia da Información é a técnica cuxo campo constitúeno as coleccións de libros e as publicacións periódicas (revistas e periódicos), a información e a xestión do coñecemento. Este último rol ao longo do tempo foise ampliado ao manexo das tecnoloxías da información. A bibliotecoloxía, tamén se interesa por outros formatos ou recursos de información, por exemplo, publicacións periódicas en liña, os discos compactos (CD (informática)|CD) e DVD, as microfichas, as filmacions (vídeo, microfilme), as cintas de son etc.
O formato electrónico, en especial o disco compacto e as bases de datos en liña, revolucionaron o mundo das bibliotecas, polo cal foi necesario adaptar os tradicionais catálogos de fichas ou cartóns aos novos formatos, xurdindo os catálogos electrónicos, tamén coñecidos como catálogo en liña de acceso público (OPAC = Online Public Access Catalogs).
O concepto de colección transformouse co xurdimiento das bases de datos electrónicas, que non necesitan estar aloxadas fisicamente na biblioteca para ser accesibles aos usuarios. Isto produciu un profundo cambio nas políticas de colección de documentos (xa sexa en formato electrónico ou impreso) das bibliotecas modernas.
Pode entenderse o rol do bibliotecario como un intermediario entre o usuario e a colección da biblioteca ou centro de información. Co obxecto de poder cumprir ben a súa función, o bibliotecario realiza a denominada entrevista de referencia, para poder asistir ao usuario da biblioteca na achaiadura e execución da súa procura de información. O bibliotecario como técnico, estuda algoritmos de procura, thesaurus, índices de citación, recompilación de novidades bibliográficas, trato e atención ao usuarios e solución das súas consultas, contactos con colegas etc.
Existen diversos sistemas de clasificación que se empregaron (e aínda se empregan) co obxectivo primario de organizar fisicamente as coleccións das bibliotecas nos estantes, sendo os máis empregados o de Dewey ou clasificación decimal universal (CDU) en Europa, o sistema da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos, BLISS, clasificacións indúes facetadas etc. Mediante o emprego destas clasificacións, é posible asignar ao material nos estantes (exemplo, un libro) un código que trata de simbolizar o tema principal do que trata, é dicir, que intenta dar unha idea do seu contido principal, e que serve para colocar xuntos nos estantes aos materiais que teñen contidos relacionados. Por outra banda, é tarefa clásica do bibliotecario crear unha ficha de cartolina cos datos principais do libro: título, autor, editor, editorial, ano de publicación, edición, número de páxinas, e tema, o que se extrae dalgún dos sistemas de clasificación en uso. O conxunto destas fichas constitúe o catálogo manual dunha biblioteca. Existen varios métodos para organizar as fichas así creadas e aumentar as posibilidades de procura no catálogo manual. As fichas representan aos materiais conservados na biblioteca (ex. libros), e considérallas verdadeiros surrogantes ou representantes destes materiais. Coa chegada dos ordenadores, os catálogos manuais e a práctica da asignación dun único ou limitado número de categorías temáticas a cada material transformáronse en actividades obsoletas, posto que actualmente é posible asignar un elevado número de descriptores a cada material, para mellorar a representación do seu contido, e así facilitar e ampliar as posibilidades de procura.
Biblioteconomía e documentación
A organización dunha biblioteca, isto é, a organización física por materias dun catálogo de libros, levou ao estudo do como estruturar o coñecemento humano: Catalogación e Clasificación. O estudo da arquitectura da información inclúe unha especialidade denominada Bibliometría, que se ocupa por exemplo dos índices de citas ou citation index, o factor de impacto ou impact factor, o número de veces que un artigo é citados noutros artigos etc. O enfoque cara ao mundo empresarial exprésase na xestión do coñecemento, que busca calidade ou relevancia e difusión selectiva do coñecemento, para facer fronte á sobrecarga de información. O mundo das bibliotecas e centros de documentación é moi sensible cara ao coñecemento dos seus usuarios e autores, o que supón estudar as necesidades dos clientes mediante enquisas e entrevistas (métodos obstrutivos) ou mediante a análise dos patróns de procura dos clientes, como pode ser a análise dos blogs dos catálogos (métodos non obstrutivos).
En España pódese estudar Biblioteconomía e Documentación en máis dunha decena de universidades. Os profesionais da Biblioteconomía e Documentación, -bibliotecarios e documentalistas- participan en asociacións tanto a nivel nacional e rexional como internacional.
Gumersindo Galego Veiga
Gumersindo Galego Veiga, nado en 1926 e finado en Fene o 6 de decembro de 2007, foi un político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde de Fene nos anos sesenta. Cesou no cargo en abril de 1973. Finou en Magalofes aos 81 anos.
Vida persoal
Casou con Josefa Feal Feal e foi pai de Gumersindo Galego Feal.
Fraternidad Muprespa
Fraternidad-Muprespa é unha Mutua de Accidentes de Traballo e enfermidades Profesionais española, recoñecida pola Seguridade Social co número 275.
Historia
A Mutua Fraternidad-Muprespa xorde como resultado da fusión das Mutuas La Fraternidad (núm. 166), e Muprespa-Mupag-Previsión (núm. 269), realizada o 31 de decembro de 1998.
La Fraternidad fora fundada en 1929 en Bilbao por Escolástico Zaldívar. Nos seus comezos xordeu como unha asociación de estrutura familiar cuxo principal obxectivo consistía en colaborar co sistema da Seguridade Social na xestión dos accidentes de traballo e nas enfermidades profesionais.
Na década dos 80 e inicios dos 90 Fraternidade absorbe máis de 14 Mutuas, destacando:
Muprespa, naceu en 1990, comezando a súa actividade principalmente no sector público, xestionando unha gran parte das empresas pertencentes ao Instituto Nacional de Industria, antigo INI. En 1996 fusiónase coa Mutua Mupag-Previsión para aumentar a súa carteira de mutualistas. En 1998 os órganos directivos da empresa apostan pola fusión con La Fraternidad, constituíndo Fraternidad-Muprespa.
Finalmente en 2006 prodúcese unha división da empresa ao ser necesario por Lei, que a parte dedicada á Prevención de Riscos Laborais e a Vixilancia da Saúde, formen unha Sociedade diferenciada da mutua de accidentes laborais e enfermidades profesionais. Nese momento nace a Sociedade de Prevención de Fraternidad Muprespa.
Cifras e datos
Actualmente Fraternidad Muprespa protexe 1,4 millóns de traballadores e dá servizo a 309.475 compañías.
Straight Out of Hell
Straight Out of Hell é o décimo cuarto álbum da banda alemá de power metal Helloween, publicado o 18 de xaneiro do 2013 a través dos selos Dragnet e Sony Music.
Castas (hinduísmo)
No hinduísmo, as castas (en sánscrito "varna", literalmente 'cor', visto como unha cualidade) corresponden na India a unha maneira de estratificación social establecida, en forma tradicional e prescritiva, a cal clasifica ás persoas dentro da sociedade en catro grandes grupos.
As catro grandes castas son:
Un grupo á parte das castas é o que conforman os dalits ou intocables, unha clase social tan baixa que se consideraba fóra dos varnas. Os hindús consideran que os dálits "son tan baixos coma o mar", e para sobrevivir traballan nos espazos laborais permitidos polo sistema de castas, como o de recoller excrementos humanos coas mans.
Gonzalo Uriarte
Gonzalo Uriarte, nado na Coruña en 1952, é un actor galego. Popular pola súa participación en series da Televisión de Galicia como Pratos Combinados ou Libro de familia, ten participado noutras moitas series galegas e de ámbito estatal.
Traxectoria
En cine destaca a súa participación en películas como A lingua das bolboretas (José Luis Cuerda, 1997), O lapis do carpinteiro (Antón Reixa, 2003), Trece badaladas (Xavier Villaverde, 2002), e mesmo unha pequena colaboración na exitosa El laberinto del fauno (2006), de Guillermo del Toro.
Thomas Vinterberg
Thomas Vinterberg, nado en Copenhaguen o 19 de maio de 1969, é un cineasta dinamarqués.
Traxectoria
Entrou na historia do cinema contemporáneo ao realizar o filme Festen, marco inicial do controvertido movemento Dogma 95, que ten a pretensión revolucionar o modo de filmar conforme a unhas serie de regras inquebrantábeis, nas que se inclúen a ausencia de trucaxe e música que non estea no contexto da escena, a utilización de iluminación directa e con cámara na man, o tratamente de temas actuais etc.
Mamoela, San Pedro de Ancorados, A Estrada
Mamoela é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE en 2010 tiña 14 habitantes dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
El Eco de Puente-Caldelas
El Eco de Puente-Caldelas foi un semanario editado en Ponte Caldelas entre 1910 e 1914.
Traxectoria
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 1 de novembro de 1910. . Estaba dirixido por Segundo Fernández Orge. O administrador foi Amadeo Rodríguez Malvar até 1913. Entre os seus colaboradores estivo Enrique Segovia. Pasou por dúas tendencias ben definidas segundo as súas distintas etapas. Tivo unha primeira época (de 1911 a 1912) de liña agrarista, e unha segunda (de 1913 a 1914) na que o director renegou da primeira e o periódico pasou a ser un órgano caciquil. Como consecuencia deste cambio, apareceu o semanario La Voz de Puente-Caldelas que continuou a liña da primeira etapa de El Eco. A literatura mantivo gran presenza, destacando Valle Inclán. Na sección Lira gallega apareceron textos de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Francisco Cabo Pastor, Fortunato Cruces, Valentín Lamas Carvajal, Gonzalo López Abente, Aureliano J. Pereira, José Posada Rodríguez e José Rey González. Publicou un relato de Manuel Lugrís Freire e contos asinados cos pseudónimos de Fray Amadeo, Chuco de Canedo (Avelino Rodríguez Elías), El Cantor del Catadoiro, O Mensaxeiro das Montañas e Xan de Ningures (posiblemente tamén de Avelino Rodríguez Elías). Cesou a súa publicación co número 187, o 31 de maio de 1914.
Armada
O topónimo Armada pode referirse a:
Santo Adrián
Santo Adrián pode referirse a:
Aneto
O aneto ou endro (Anethum graveolens) é unha planta herbácea de curta vida. Medra silvestre nos campos da Península Ibérica, sobre todo no val do Ebro e en Andalucía, resto da Europa meridional, Exipto, Asia Menor, África do Norte, cultívase en Alemaña, Hungría, Italia, Gran Bretaña, Países Baixos, India, Paquistán, Estados Unidos para a súa utilización nos sectores farmacéutico, cosmético, alimentario e para a produción de licores.
É unha planta anual de entre 60 e 150 cm, co talo feble e oco, as flores amarelas, os froitos de cor castaña e arrodeados por unha película clara, cun cheiro aromático. Moi utilizada, tradicionalmente, xa polos gregos e romanos, na condimentación dos guisos de peixe, e posteriormente noutro tipo de comidas, en Francia utilízase na repostería e en Escandinavia adóbanse os cogombros co aneto. Tamén se coce para expulsar os gases que se forman no aparato dixestivo.
Mamoela
O topónimo galego Mamoela pode referirse a:
Tamén pode referirse ó megálito de Mamoela do concello da Estrada.
As Fontes, Baíña, Baiona
As Fontes é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 228 habitantes (106 homes e 122 mulleres).
Nel atópase o CEIP Fontes-Baíña, colexio ó que acode o alumnado das parroquias de Baíña e Baredo.
Sistema europeo de xestión do tráfico ferroviario
O ERTMS ten dúas compoñentes: O sistema está formado pola infraestrutura en terra, balizas e sinais, e os equipos que levan os trens.
Descrición
miniatura|dereita|Pantalla do sistema ERTMS indicando a velocidade do tren (138 km/h) e a máxima que pode acadar. O sistema está desenvolvido polas empresas Alstom, Ansaldo STS, AZD, CAF, Siemens AG-Invensys, Thales, Mercer e Bombardier. Ademais da Unión Europea é empregado en países como China, Taiwán, Corea do Sur, India, Alxeria, Libia, Arabia Saudita, México, Nova Zelandia ou Australia.
En Europa existen catro anchos de vías diferentes, cinco sistemas de electrificación e vinte sistemas de xestión de sinalización e control. O sistema ERTMS foi primeiramente apoiado por España, Países Baixos e Suíza, países que non tiñan liñas de alta velocidade e sistemas propios.
As funcións de control dos trens está desenvolvido en cinco niveis:
Os niveis 1 e 2 xa están operativos. O nivel 3 está previsto que entre en funcionamento en 2020.
Implantación do ERTMS en Galiza
A primeira liña ferroviaria galega dotada deste sistema foi a de alta velocidade Bifurcación do Couto da Torre - Bifurcación da Grandeira -entre as cidades de Ourense e Santiago de Compostela- en decembro de 2011.
En 2016 comezaron as obras de instalación das eurobalizas no Eixe Atlántico entre as estacións da Coruña, Vigo-Urzáiz e Vigo-Guixar, así como no ramal ao porto de Marín e nos tramos que conectan a terminal de mercadorías de San Diego cos anteriormente citados.
Ferrari Enzo
right|miniatura|Vista trasera dun Enzo Ferrari. miniatura|Motor dun Enzo Ferrari.
O Enzo Ferrari é unha berlinetta con motor central V12 que leva o nome do fundador da compañía, Enzo Ferrari. Foi construído en 2002 usando a tecnoloxía dun Fórmula Un, cunha carrozaría de fibra de carbono, transmisión de cambio electro hidráulico estilo F1, fibra de carbono reforzada con carburo de silicio (C / SiC) e disco de freos de cerámica. Tamén se utilizan tecnoloxías non permitidas en F1, como a aerodinámica activa e o control de tracción. Cun downforce de 7600N alcanza os 300 km/h. O alerón traseiro é accionado por ordenador para manter a carga aerodinámica.
O Enzo V12 foi o primeiro dunha nova xeración de Ferrari. Baséase no Quattroporte V8 da súa compañía irmá Maserati. Este deseño substituíu as antigas bases V12 e V8 utilizadas na maioría dos Ferraris contemporáneos. En 2005, o F430 foi o segundo Ferrari de obter unha versión deste novo motor.
Produción
O Enzo, foi presentado para conmemorar o primeiro título de Ferrari na fórmula 1 deste novo milenio.
O Enzo foi deseñado por Ken Okuyama, o xaponés foi o ex deseñador xefe de Pininfarina, foi inicialmente presentado no Salón do automóbil de París de 2002 cunha produción limitada de 349 unidades e un prezo de 659.330 dólares nos EE.UU.. A compañía enviou invitacións aos seus clientes, en concreto, os que compraran previamente o F40 e o F50. Os 349 coches foron vendidos deste xeito antes de que comezase a produción. Posteriormente, logo de numerosas peticións, Ferrari decidiu construír 50 Enzos máis, elevando o total a 399. Antes de ser presentado no Salón do automóbil de París, o Enzo (que se utilizou no salón) foi trasladado desde Italia a California para ser filmado en Os anxos de Charlie: Ao límite. Foi conducido nunha praia pola actriz Demi Moore. Logo de completada a filmación, o Enzo foi trasladado a Francia para estar no Salón do Automóbil.. Os Enzos figuran como construídos no ano 2003. En 2004, foi construído un Enzo Ferrari, o número 400, e doado ao Vaticano para caridade, foi vendido nunha poxa en Sotheby por 1´1 $ millóns..
O Ferrari Enzo cotizan habitualmente por encima do 1 000 000 $ nas poxas
Especificacións
O motor ten un rendemento superior aos 110 CV/L, pero o que realmente fai ao auto mecanicamente unha marabilla é a caixa de cambios de seis marchas e embrague dun disco. Dispón de controis electro hidráulicos, que no mellor dos casos fan cambios de marcha en 0´150 segundos. Aínda hoxe, eses tempos son dignos de caixas de competición. Co Enzo, o pilotaxe deportivo está asegurado, e niso moito ten que ver esta caixa con levas trala dirección, que teñen a particularidade de non virar co volante, aínda que ao ser moi grandes non supoñen un inconveniente. A transmisión ten dúas modalidades: "Race" e "Sport". A diferenza fundamental é a velocidade con que actúan no paso das marchas. Ademais no modo "Race" pódese accionar a función de saída para obter aceleracións aínda máis sobresalientes.
Debido á utilización de fibra de carbono e aluminio en moitos dos compoñentes, o Enzo pesa apenas 1.355 kg. Isto fai que o Enzo sexa un dos automóbiles con mellor relación peso/potencia (2´06 kg/CV), o factor máis importante para conseguir boas aceleracións.
Michael Schumacher estivo involucrado no desenvolvemento e a posta a punto. O deseño frontal está inspirado nun monopraza de F1, coa frecha central a modo de nariz. Deseñado por Ken Okuyama para Pininfarina, conta cun sistema de aleróns móbiles con apoio aerodinámico variable e, por primeira vez nun modelo da marca, freos de carbono asinados por Brembo.
Recoñecementos
Con todo, o Enzo foi descrito como un dos "cincuenta coches máis feos dos últimos 50 anos", por Bloomberg Businessweek citando as súas curvas e ángulos superfluos como demasiado rechamantes, sobre todo o capó en forma de V, portas, e o parabrisas con bulbo
Ferrari FXX
miniatura|Ferrari FXX Como resultado do Enzo, Ferrari decidiu utilizar algunhas das tecnoloxías desenvolvidas para el nun programa a pequena escala para obter máis información dalgúns clientes para o seu uso no deseño de automóbiles do futuro, así como no seu programa de carreiras. A base deste programa é o Ferrari FXX. Inspírase no deseño do Enzo cunha moi afinada versión do motor de 6´3 litros do Enzo sacando aproximadamente 800 PS. A caixa de cambios é nova, así como os pneumáticos (a medida, deseñados para este coche por Bridgestone) e os freos (desenvolvidos por Brembo). Ademais, o coche está equipado con amplos sistemas de rexistro de datos e telemetría para permitir a Ferrari rexistrar o comportamento do coche. Esta información é utilizada por Ferrari para desenvolver os seus coches deportivos no futuro.
Do mesmo xeito que o Enzo, o coche foi vendido soamente aos clientes existentes especialmente seleccionados por Ferrari. O prezo inicial era de 1´3 € millóns. A diferenza do Enzo, os clientes non poden facerse cargo dos seus propios coches. Mantéñense en Ferrari e están dispoñibles para o uso do cliente en distintos circuítos e tamén en sesións en pistas privadas organizadas por Ferrari. O coche non se espera que sexa legal nas rúas ou adecuado para o seu uso en estrada.
O programa Ferrari FXX continuará ata 2008/2009 co Ferrari FXX Evoluzione. O coche vai seguir mellorando con kits de evolución, continuamente axustaranse detalles para crear máis potencia, cambiar engrenaxes, e eliminar resistencias. O motor V12 de 6.262 cc empuxara 860 PS a 9500 rpm. A caixa de cambios cambiara para que o tempo de cambio redúzase a 60 milisegundos por quenda, unha redución de 20 milisegundos. O coche tamén sufrirá cambios aerodinámicos e melloras no sistema de control de tracción. A súa velocidade máxima é de 365 km/h..
Ferrari P4 / 5 por Pininfarina
miniatura|Ferrari P4/5 Pininfarina quería facer un automóbil superdeportivo especial baseado no Enzo e buscou un patrocinador. Logo de sondar aos seus clientes, o coleccionista americano de Ferraris James Glickenhaus accedeu finalmente a apoiar o proxecto do coche, como unha homenaxe moderna aos grandes deportivos e coches de carreiras de Ferrari como o 330 P3/4, 512 S, 312 P, e 333 SP. O coche foi alcumado como Ferrari P4/5 por Pininfarina, conserva o tren de transmisión do Enzo e o número de identificación do vehículo. O coche foi presentado no Pebble Beach Concours d'Elegance de 2006 e apareceu na edición de setembro de Car & Driver. Logo da súa presentación en Pebble Beach, o P4/5 regresou a Europa para realizar probas de velocidade, presentacións de prensa, e unha aparición no Salón do automóbil de París en setembro.
Ao ver o P 4/5, Luca di Montezemolo considerou que o coche merecía ser oficialmente bautizado como un Ferrari e xunto con Andrea Pininfarina e James Glickenhaus acordou que o seu nome oficial sería "Ferrari P4/5 by Pininfarina". Ted West escribiu un artigo en Car & Driver de como chegou a ser: "A Besta de Turín".
Maserati MC12
miniatura|Maserati MC12 O Maserati MC12 é un bipraza de motor central derivado do deportivo Enzo Ferrari desenvolvido por Maserati baixo o control de Ferrari. Foi desenvolvido especificamente para ser homologado para competición no FIA GT Championship, requiría un mínimo de 25 versións de estrada producidas antes, para que se lle permitira competir. Maserati construíu 50 unidades, todas as cales foron prevendidas aos clientes seleccionados. Unha variación adicional, o MC12 Corsa é un coche similar ó Ferrari FXX.
O Maserati MC12 ten o mesmo motor, chasis e caixa de cambios do Enzo, pero o único compoñente visible externamente desde o Enzo é o parabrisas. O MC12 é máis lento de aceleración (0–100 km/h en 3´8 s) e alcanza unha velocidade inferior 330 km/h e menor coeficiente de resistencia (debido ao agudo nariz e curvas máis suaves) que o Enzo debido á optimización do motor. Con todo o MC12 rodou máis rápido en circuíto que o Enzo, concretamente no programa de automóbiles do Reino Unido Top Gear, e no Nordschleife de Nurburgring (cunha fría temperatura exterior). Pero, isto podería atribuírse aos pneumáticos Pirelli PZero do MC12 Corsa que teñen máis agarre que os Bridgestone do Enzo.
Maserati Birdcage 75a
miniatura|dereita|O Maserati Birdcage 75a no 2006 [[A Auto Show.]] O Maserati Birdcage 75 é un prototipo creado polo fabricante de automóbiles Maserati e deseñado por Pininfarina. Foi presentado por primeira vez no Salón do automóbil de Xenebra de 2005. Inspírase no Maserati Tipo Birdcages de 1960 e fíxose como unha celebración do 75 aniversario de Pininfarina. É unha evolución do Enzo MC12.
Maserati MC12 Corsa
miniatura|left | Maserati MC 12 Corsa na IAA 2007 O Maserati MC12 Corsa é unha variante do MC12 destinado a uso en circuítos. A diferenza da versión de carreiras do MC12, do que foi producida unha versión legal de rúa con fins de homologación, o MC12 Corsa está deseñado para uso privado, aínda que restrinxido aos circuítos, xa que as modificacións do Corsa son ilegais para conducir na estrada.
O Corsa foi desenvolvido directamente do MC12 GT1, que gañou en 2005 a Copa FIA GT de fabricantes. O coche foi presentado a mediados de 2006, "en resposta á demanda dos clientes para posuír o coche de carreiras MC12 e alimentado polo crecemento en días de circuíto, onde os propietarios poden pilotar os seus coches a altas velocidades na seguridade dunha pista de carreiras", como di Edward Butler, Director Xeral de Maserati en Australia e Nova Zelandia. Dun xeito similar ó Ferrari FXX, aínda que os propietarios son particulares, Maserati é responsable do almacenamento, mantemento e conservación dos coches, e só son pilotados en circuítos os días organizados pola marca. A diferenza do FXX, os Corsas non se utilizan para a investigación e desenvolvemento, utilízanse só para entretenimiento. Só un MC12 Corsa foi modificado polo seu propietario para que fose legal conducilo por estrada.
Só doce MC12 Corsa foron vendidos a clientes seleccionados, cada un dos cales pagou 1 millón de euros polo privilexio. Outros tres vehículos foron producidos con fins de proba e publicidade. O Corsa comparte o seu motor co MC12 GT1, o motor produce 755 PS a 8000 rpm, 122 PS máis que o MC12 orixinal.. O MC12 Corsa comparte o morro chato co GT1, que era un requisito para a entrada nas American Le Mans Series. O coche estaba dispoñible nunha soa cor estándar, chamada "Vitoria Blue", aínda que a pintura do coche pode ser personalizada a pedido. O MC12 Corsa posúe freos de carreiras de aceiro/carbono, pero non está equipado cun Sistema antibloqueo de rodas.
Ferrari Millechili
Millechili, é o nome en clave dun coche deportivo que fabricara Ferrari. Será unha versión lixeira do Enzo Ferrari que tomara prestadas características dos automóbiles de carreiras de Fórmula Un, usara a estrutura de aluminio do F430 cunha distancia entre eixes de 2.650 mm. O motor V10 superará 600 CV. A produción de ao redor de 300 coches foi programada para o 2010, cun prezo base de ao redor de 500.000 dólares EE.UU. O Millechili desenvólvese en colaboración coa Universidade de Módena e Reggio Emilia, Facultade de Enxeñaría Mecánica. Millechili Lab é un proxecto transversal no que os estudantes están traballando no deseño de coches de pouco peso.
Ferrari FXX Evoluzione
O programa Ferrari FXX continuaría ata 2009. O coche seguirá sendo mellorado co kit Evolution, que continuamente axustara detalles para crear máis potencia, cambiar engrenaxes, e reducir a resistencia aerodinámica. O motor V12 xerará 860 PS a 9500 rpm, o que aumenta a velocidade máxima a 387 km/h, e a aceleración de 0–100 km/h será de 2´5 segundos. Haberá na caixa de cambios para que o tempo de cambio redúzase a 60 milisegundos por quenda, unha redución de 40 milisegundos. O coche tamén sufrirá cambios aerodinámicos e melloras no sistema de control de tracción. O programa FXX tamén deu lugar ó programa 599XX a finais de 2009. O 599XX, unha versión de carreiras da 599 GTB, toma a tecnoloxía que se desenvolveu desde o FXX. O 599XX é máis rápido que o Enzo e é capaz de percorrer o circuíto de Fiorano 1´2 segundos máis rápido que o Enzo. Edo Competition transformou un stock de Ferrari Enzo nuns FXX Evoluzione no 2012 para un cliente en Calgary.
Ligazóns externas
Páxina oficial
Alma
170px|dereita|miniatura|Unha pintura onde [[Deus olla a loita entre un anxo e un demo por unha alma humana.]]