cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Número
Descubrimento dos inconmensurables
Son d:diagonal, s:lado e d/ s racional que se pode escribilo como p/q con p e q primos entre si. Polo teorema de Pitágoras d^2=s^2+s^2,, entón p^2=2q^2 e por tanto p^2 debe ser par e tamén p, e por tanto q impar. Ao ser p par p=2r, entón 4r^2=2q^2 e 2r^2=q^2, entón q^2 é par e q tamén, entón q é par e impar co que hai unha contradición.
A teoría pitagórica de todo é número quedou seriamente danada.
O problema resolveríao Eudoxo de Cnido (408-355 a. C.) tal como indícanos Euclides no libro V de Os elementos. Para iso estableceu o Axioma de Arquímedes: Dúas magnitudes teñen unha razón se se pode atopar un múltiplo dunha delas que supere á outra (exclúe o 0). Despois na Definición-5 dá a famosa formulación de Eudoxo: Dúas magnitudes están na mesma razón a/b=c/d se dados dous números naturais calquera m e n, se ma = nb entón mc = nd (definición que intercambiando o 2º e 3º termos equivale ao procedemento actual).
No libro de J. P. Colette faise a observación de que esta definición está moi próxima á de número real que dará Dedekind no século XIX, divide as fraccións nas m/n tales que ma = nb e as que non.
Creación do cero
En calquera sistema de numeración posicional xorde o problema da falta de unidades de determinada orde. Por exemplo, no sistema babilónico o número 32 escrito en base 60 pode ser ou. Ás veces, utilizábase a posición baleira para evitar este problema 3 _ 2; pero os escribas debían ter moito coidado para non equivocarse.
Cara ao século III a. C., en Grecia, comezouse a representar o nada mediante un "o" que significa oudos 'baleiro', e que non deu orixe ao concepto de cero como existe hoxe en día. A idea do cero como concepto matemático parece xurdir na India moito antes que en ningún outro lugar. A única notación ordinal do vello mundo foi a sumeria, onde o cero representábase por un baleiro.
En América, a primeira expresión coñecida do sistema de numeración vixesimal prehispánico data do século III a. C. Trátase dunha estela olmeca tardía, a cal xa contaba tanto co concepto de "orde" como o de "cero". Os maias inventaron catro signos para o cero; os principais eran: o corte dun caracol para o cero matemático, e unha flor para o cero calendárico (que implicaba non a ausencia de cantidade, senón o cumprimento dun ciclo).
Números negativos
Brahmagupta, no 628 da nosa era, considera as dúas raíces das ecuacións cuadráticas, aínda que unha delas sexa negativa ou irracional. De feito na súa obra é a primeira vez que aparece sistematizada a aritmética (+, -, *, /, potencias e raíces) dos números positivos, negativos e o cero, que el chamaba os bens, as débedas e a nada. Así, por exemplo, para o cociente, establece:
''Positivo dividido por positivo, ou negativo dividido por negativo, é afirmativo. Cifra dividido por cifra é nada (0/0=0). Positivo dividido por negativo é negativo. Negativo dividido por afirmativo é negativo. Positivo ou negativo dividido por cifra é unha fracción que a ten por denominador (a/0=¿?)''
Non só utilizou os negativos nos cálculos, senón que os considerou como entidades illadas, sen facer referencia á xeometría. Todo isto conseguiuse grazas á súa despreocupación polo rigor e a fundamentación lóxica, e a súa mestura do práctico co formal.
Con todo o tratamento que fixeron dos negativos caeu no baleiro, e foi necesario que transcorresen varios séculos (ata o Renacemento) para que fose recuperado.
Ao parecer os chineses tamén posuían a idea de número negativo, e estaban afeitos calcular con eles utilizando varas negras para os negativos e vermellas para os positivos.
Transmisión do sistema indo-arábigo a Occidente
Varios autores do século XIII contribuíron a esta difusión, destacan Alexandre de Villedieu (1225), Sacrobosco (circa 1195, ou 1200-1256) e sobre todo Leonardo de Pisa (1180-1250). Este último, coñecido como Fibonacci, viaxou por Oriente e aprendeu dos árabes o sistema posicional hindú. Escribiu un libro, O Liber abaci, que trata no capítulo I a numeración posicional, nos catro seguintes as operacións elementais, nos capítulos VI e VII as fraccións: comúns, sesaxesimais e unitarias (non usa os decimais, principal vantaxe do sistema), e no capítulo XIV os radicais cadrados e cúbicos. Tamén contén o problema dos coellos que dá a serie: con.
Non aparecen os números negativos, que tampouco consideraron os árabes, debido á identificación de número con magnitude (obstáculo que duraría séculos!). A pesar da vantaxe dos seus algoritmos de cálculo, desataríase por diversas causas unha loita encarnizada entre abacistas e algoristas, ata o triunfo final destes últimos.
As fraccións continuas
Pietro Antonio Cataldi (1548-1626), aínda que con exemplos numéricos, desenvolve unha raíz cadrada en fraccións continuas como hoxe: para calcular N, sendo a o maior número cuxo cadrado é menor que N e b=N^2-a^2, dáse: que coa súa notación escribía: n=a& b/2.a.& b/2.a... Así 18=4&2/8.&2/8, que dá as aproximacións 4+(1/4), 4+(8/33)...
Sendo así os números irracionais aceptados con toda normalidade, pois se lles podía aproximar facilmente mediante números racionais.
Primeira formulación dos números complexos
Os números complexos eran en poucos casos aceptados como raíces ou solucións de ecuacións (M. Stifel (1487-1567), S. Stevin (1548-1620)) e por case ningún como coeficientes). Estes números chamáronse inicialmente ficticii 'ficticios' (o termo "imaxinario" usado actualmente é reminiscente destas reticencias para consideralos números respectables). A pesar disto G. Cardano (1501-1576) coñece a regra dos signos e R. Bombelli (1526-1573) as regras aditivas a través de haberes e débitos, pero considéranse manipulacións formais para resolver ecuacións, sen entidade ao non provir da medida ou o cálculo.
Cardano na resolución do problema dividir 10 en dúas partes tales que o seu produto valla 40 obtén como solucións (na súa notación 5p:Rm:15) e  (na súa notación 5m:Rm:15), solucións que considerou meras manipulacións "sutís, pero inútiles".
Na resolución de ecuacións cúbicas coa fórmula de Cardano-Tartaglia, aínda que as raíces sexan reais, aparecen nos pasos intermedios raíces de números negativos. Nesta situación Bombelli di na súa Álxebra que tivo o que chamou "unha idea tola", esta era que os radicais podían ter a mesma relación que os radicandos e operar con eles, tratando de eliminalos despois. Nun texto posterior en 20 anos utiliza p.d.m. para + \sqrt{-1} e m.d.m.  para  dando as regras para operar con estes símbolos engadindo que sempre que aparece unha destas expresións aparece tamén a súa conxugada, como nas ecuacións de 2º grao que resolve correctamente. Dá un método para calcular.
Xeneralización das fraccións decimais
Aínda que se atopa un uso máis que casual das fraccións decimais na Arabia medieval e na Europa Renacentista, e xa en 1579 Viète (1540-1603) proclamaba o seu apoio a estas fronte ás sexaxesimais, e aceptábanas os matemáticos que se dedicaban á investigación, o seu uso xeneralizouse coa obra que Simon Stevin publicou en 1585 La Theinde (O décimo). Na súa definición 1ª di que O décimo é un especie de aritmética que permite efectuar todas as contas e medidas utilizando unicamente números naturais. Nas seguintes define a nosa parte enteira: ''calquera número que vaia o primeiro dise comezo e o seu signo é (0), (1ª posición decimal 1/10). O seguinte dise primeira e o seu signo é (1) (segunda posición decimal 1/100). O seguinte dise segunda (2)''. É dicir, os números decimais que escribe: 0,375 como 3(1)7(2)5(3), ó 372,43 como 372(0)4(1)3(2). Engade que non se utiliza ningún número roto (fraccións), e o número dos signos, exceptuando o 0, non excede nunca a 9.
Esta notación simplificouna Jost  Burgüi (1552-1632) eliminando a mención á orde das cifras e substituíndoo por un "." na parte superior das unidades 372·43, pouco despois Magín (1555-1617) usou o "." entre as unidades e as décimas: 372.43, uso que se xeneralizaría ao aparecer na Constructio de Napier(1550-1617) de 1619. A "," tamén foi usada a comezos do século XVII polo holandés Willerbrod Snellius: 372,43.
O principio de indución matemática
O seu antecedente é un método de demostración, chamado indución completa, por aplicación reiterada dun mesmo siloxismo que se estende indefinidamente e que usou Maurolyco (1494-1575) para demostrar que a suma dos primeiros n números naturais impares é o cadrado do n-ésimo termo, é dicir. Pascal (1623-1662) usou o método de indución matemática, na súa formulación abstracta, tal e como o coñecemos hoxe para probar propiedades relativas ao triángulo numérico que leva o seu nome. A demostración por indución consta sempre de dúas partes: o paso base e o paso indutivo, os cales se describen a continuación en notación moderna:
Se S é un subconxunto dos números naturais (denotado por \mathbb N) onde cada elemento n cumpre a propiedade P(n) tense que:
Entón, é dicir que todos os números naturais n teñen a propiedade P(n).
De maneira intuitiva enténdese a indución como un efecto dominó. Supoñendo que se ten unha fila infinita de fichas de dominó, o paso base equivale a tirar a primeira ficha; doutra banda, o paso indutivo equivale a demostrar que se algunha ficha cae, entón a ficha seguinte tamén caerá. A conclusión é que se poden tirar todas as fichas desa fila.
A interpretación xeométrica dos números complexos
Esta interpretación adoita ser atribuída a Gauss (1777-1855) que fixo a súa tese doutoral sobre o teorema fundamental do álxebra, enunciado por primeira vez por Harriot e Girard en 1631, con intentos de demostración realizados por D’Alembert, Euler e Lagrange, demostrando que as probas anteriores eran falsas e dando unha demostración correcta primeiro para o caso de coeficientes, e despois de complexos. Tamén traballou cos números enteiros complexos que adoptan a forma a+bi, con a e b enteiros. Este símbolo i para \sqrt{-1} foi introducido por primeira vez por Euler en 1777 e difundido por Gauss na súa obra “Disquisitiones arithmeticae” de 1801.
A representación gráfica dos números complexos fora descuberta xa por Caspar Wessel (1745-1818) pero pasou desapercibida, e así o plano dos números complexos chámase “plano de Gauss” a pesar de non publicar as súas ideas ata 30 anos despois.
Desde a época de Girard (metade século XVII) coñecíase que os números reais pódense representar en correspondencia cos puntos dunha recta. Ao identificar agora os complexos cos puntos do plano os matemáticos sentiranse cómodos con estes números, ver é crer.
Descubrimento dos números transcendentes
A distinción entre números irracionais alxébricos e transcendentes data do século XVIII, na época en que Euler demostrou que e e e^2 son irracionais e Lambert que o é π. Os traballos de Legendre sobre a hipótese de que π podía non ser raíz dunha ecuación alxébrica con coeficientes racionais, sinalaron o camiño para distinguir distintos tipos de irracionais. Euler xa facía esta distinción en 1744 pero habería que esperar case un século para que se establecese claramente a existencia dos irracionais transcendentes nos traballos de Liouville, Hermite e Lindeman.
Liouville (1809-1882) demostrou en 1844 que todos os números da forma (p.e. 0,101001.....) son transcendentes.
Hermite (1822-1901) nunha memoria “Sobre a función exponencial” de 1873 demostrou a transcendencia de e probando dunha forma moi sofisticada que a ecuación: non pode existir.
Lindeman (1852-1939) na memoria “Sobre o número e” de 1882 proba que o número e non pode satisfacer a ecuación: con x e c_i alxébricos, polo tanto a ecuación e^{ix}+1=0 non ten solución para x  algebraico, pero facendo x=\pi temos, entón x=\pi i non pode ser alxébrico e como i o é entón π é transcendente.
O problema 7 de Hilbert (1862-1943) que expón se a^b, co alxébrico distinto de cero e de un, e b irracional alxébrico, é transcendente resolveuno afirmativamente Gelfond (1906-1968) en 1934. Pero non se sabe se son transcendentes ou non: e^e,e^{e^e}, e^{e^{e^e}}, ... Con todo e e 1/e si que son transcendentes.
Teorías dos irracionais
Bolzano fixera un intento de construír os números reais baseándose en sucesións de números racionais, pero a súa teoría pasou desapercibida e non se publicou ata 1962. Hamilton fixo un intento, facendo referencia á magnitude tempo, a partir de particións de números racionais:
Pero no mesmo ano 1872 cinco matemáticos, un francés e catro alemáns, publicaron os seus traballos sobre a aritmetización dos números reais:
Álxebras hipercomplexas
A construción de obtención dos números complexos a partir dos números reais, e a súa conexión co grupo de transformacións afíns no plano suxeriu a algúns matemáticos outras xeneralizacións similares coñecidas como números hipercomplexos. En todas estas xeneralizacións os números complexos son un subconxunto destes novos sistemas numéricos, aínda que estas xeneralizacións teñen a estrutura matemática de álxebra sobre un corpo, pero neles a operación de multiplicación non é conmutativa.
Teoría de conxuntos
A teoría de conxuntos suxeriu moitas e variadas formas de estender os números naturais e os números reais de formas diferentes a como os números complexos estendían ao conxunto dos números reais. O intento de capturar a idea de conxunto cun número non finito de elementos levou á  aritmética de números transfinitos que xeneralizan aos naturais, pero non aos números enteiros. Os números transfinitos foron introducidos por Georg Cantor cara a 1873.
Cifra, díxito e numeral
Unha das formas máis frecuentes de representar números por escrito consiste nun "conxunto finito de símbolos" ou díxitos, que adecuadamente combinados permiten formar cifras que funcionan como representacións de números (cando unha secuencia específica de signos emprégase para representar un número chámaselle numeral, aínda que unha cifra tamén pode representar simplemente un código identificativo).
Base numérica
Tanto as linguas naturais como a maior parte de sistemas de representación de números mediante cifras, usan un inventario finito de unidades para expresar unha cantidade moito maior de números. Unha maneira importante de lograr iso é o uso dunha base aritmética neses sistemas un número exprésase en xeral mediante suma ou multiplicación de números. Os sistemas puramente aritméticos recorren a bases onde cada signo recibe unha interpretación diferente segundo a súa posición. Así no seguinte numeral  arábigo (base 10):
O <8> por estar en última posición representa unidades, o <6> representa decenas, o <5> centenas, o <3> milleiros e o <1> decenas de milleiros. É dicir, ese numeral representara o número:
Moitas linguas do mundo usan unha base decimal, igual que o sistema arábigo, aínda que tamén é frecuente que as linguas usen sistemas vixesimais (base 20). De feito a idea de usar un número finito de díxitos ou signos para representar números arbitrariamente grandes funciona para calquera base b, onde b é un número enteiro maior ou igual que 2. Os computadores frecuentemente usan para as súas operacións a base binaria (b = 2), e para certos usos tamén se emprega a base octal (b = 8 ) ou hexadecimal (b = 16). A base coincide co número de signos primarios, se un sistema posicional ten b símbolos primarios que designaremos por, o numeral:
Designará o número:
Números nas linguas naturais
As linguas naturais usan nomes ou numerais para os números frecuentemente baseados na contaxe mediante dedos, razón pola cal a maioría das linguas usan sistemas de numeración en base 10 (dedos das mans) ou base 20 (dedos de mans e pés), aínda que tamén existen algúns sistemas exóticos que empregan outras bases.
A Devesa, Prevesos, Castro de Rei
A Devesa é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Fallout 2
Fallout 2 é un videoxogo de rol, orixinalmente para PC, pertencente á saga de Fallout e desenvolvido por Black Isle Studios, foi publicado por Interplay o 30 de setembro de 1998. Trátase dun título de rol postapocalíptico como todo os da saga Fallout. O xogo toma lugar no ano 2241, 80 anos logo dos sucesos de Fallout. Conta a historia do descendente do heroe da primeira entrega, o cal emprende unha busca para salvar a súa tribo da fame e os efectos dos Baldíos, para isto debe conseguir o G.E.C.K (Garden of Eden Creation Kit).
Xogabilidade
O xogo consiste basicamente en viaxar e interactuar cós habitantes dos Baldíos (tamén chamados Ermo, Yermo ou Wastelands). Na busca de completar o noso principal obxectivo van aparecendo misións secundarias así como partes da historia tanto do noso personaxe como do seu ascendente. As decisións do xogador modifican a historia do xogo e darán lugar a distintos finais para cada unha das cidades ou faccións. O xogo tamén po en funcionamento un sistema de Karma, o cal serve para determinar a bondade-maldade do personaxe. Tamén, ao obrar dunha ou outra forma obtense reputación ou fama coas distintas localidades e faccións. O sistema de creación de personaxes está baseado no sistema de puntos SPECIAL (Strength, Perception, Endurance, Charisma, Intelligence, Agility e Luck).
Trama
No ano 2241 Arroyo sofre os efectos da radiación. A líder da aldea decide acudir a ti, como elixido da tribo e descendente do primeiro colono de vault 13 (protagonista da primeira entrega do xogo) e eres coñecido como o Elixido (Chosen One). Este encargalle recuperar o Garden of Eden Creation Kit (G.E.C.K) para así poder salvar a aldea. Este dispositivo foi deseñado antes da guerra e é capaz de crear extensas zonas verdes e restaurar parte da destrución reinante nos Baldíos causados pola radiación. O protagonista é deixado á súa sorte con tan só un traxe do Vault pertencente ao seu ascendente, un PipBoy 2000 e unha cantimplora do Vault 13, unha lanza e un pouco de diñeiro. O xogador eventualmente encontra o Vault 13 e o G.E.C.K. Ao regresar á súa aldea encóntrase co lugar devastado e todos os seus habitantes secuestrados polos remanentes do goberno dos Estados Unidos, agora coñecido como o Enclave. A misión principal agora é rescatar aos membros da tribo. Para isto o protagonista debe viaxar á principal base do Enclave, nunha plataforma petrolera, enfrontar ao actual presidente dos Estados Unidos e rescatar aos habitantes do teu pobo: Arroyo.
Recepción
Fallout 2 recibiu críticas maioritariamente positivas. Metacritic otorgoulle unha puntuación de 86 sobre 100 baseado nunha enquisa. As críticas positivas eloxian maiormente a xogabilidade, a trama e a súa fidelidade como verdadeiro sucesor do primeiro Fallout. Os detractores atacaron principalmente o exceso de Bugs e a falta de desenvolvemento en comparación coa primeira entrega.
Versións internacionais e censura
Algunhas das versións Non-Norteamericanas, principalmente as versións Europeas foron severamente censuradas. Se ben o título sempre foi polémico polo seu contido de prostitución e alto grado de violencia, esta segunda entrega incluía a aparición de nenos pequenos aos cales o xogador, de así desexalo, podía dispararlles ou matar como quixese. Nas versións Europeas do xogo estes nenos foron eliminados (entre outras cosas) aínda que isto comprometeu a integridade do xogo, chegando a eliminar a posibilidade de realizar varias misións, sobre todo na localidade de Modoc. Os parches realizados maiormente por desenvolvedores independentes permiten hoxe en día actualizar o Fallout 2 Europeo e poder gozar de todo contido censurado como o Americano.
San Cibrán, San Cibrán de Barcala, A Baña
San Cibrán é un lugar da parroquia de San Cibrán de Barcala no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 26 eran mulleres e 18 eran homes. No 2010 tiña 65 habitantes: 40 mulleres e 25 homes.
Pólipo (zooloxía)
miniatura|250px|Anatomía dun pólipo de coral. En zooloxía, un pólipo (do grego πολύ polý, 'moito', 'numeroso', e πούς poús, 'pé'; literalmente, "de moitos pés") é un animal invertebrado do filo dos cnidarios.
Ten forma de saco; nun extremo leva unha ventosa poa que se fixa ao substrato, mentres que no lado oposto posúen un só orificio rodeado xeralmente de tentáculos (aínda que algúns pólipos carecen deles) que fai de boca e de ano.
No ciclo biolóxico dos cnidarios a fase polipoide é na que a larva plánula se adhire ao substrato e adopta forma de copa. O pólipo queda fixo até que as condicións climáticas son adecuadas e o alimento suficiente. Entón solta as éfiras e estas convértense en medusas.
Pólipo
Un pólipo pode referirse a:
Diego Bermúdez
Diego Andrés Bermúdez Penabad, máis coñecido como Bermúdez, nado nas Pontes de García Rodríguez o 19 de xuño de 1982, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Cádiz CF da Segunda División B Española.
Traxectoria
Formado nas categoría inferiores do Celta de Vigo, é fillo de José Antonio Bermúdez, xogador do Calvo Sotelo, Perlío e Racing de Ferrol na década de 1970. Bermúdez xogou desde neno no Endesa As Pontes, onde foi campión de Liga e Copa de Ferrol en categoría alevín nos anos 1993 e 1994, en infantís en 1995 e 1996 e campión da Liga de Ferrol cadete en 1998. . Actúa de lateral esquerdo e pasou polo Viveiro, Racing Vilalbés, Compostela, Arteixo, Móstoles, Osasuna B e Leganés, antes de chegar ao Alcorcón, onde xoga actualmente. Neste equipo viviu a experiencia do 'Alcorconazo' ante o Real Madrid en Copa do Rei e o primeiro ascenso a Segunda da historia do club. .
Lar (Buenos Aires)
LAR foi unha revista primeiramente bimensual (despois trimestral e finalmente anual) da Asociación Galega de Beneficencia e Mutualidad, adscrita ao «Hospital Gallego» de Buenos Aires (1934-1963).
Historia e características
Tivo personalidade xurídica por Superior Decreto de 25 de setembro de 1935, estando inscrita no Rexistro Nacional de Mutualidades baixo o número 19, e no Rexistro da Propiedade Intelectual co número 346.294.
O Conchouso, San Romao de Campos, Carballedo
O Conchouso é un lugar da parroquia de San Romao de Campos, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 estaba despoboado.
Toponimia
O topónimo podería ser un terreo cercado, un chouso compartido,, participio de , encerrar, derivado de.
Pedrajas de San Esteban
Pedrajas de San Esteban é un concello español da provincia de Valladolid (Castela e León). A súa poboación é de 3.628 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 30,7 km². Pedrajas é coñecido por ser o primeiro municipio produtor de piñón de España.
A Garduña, Prevesos, Castro de Rei
A Garduña é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitantes (unha muller).
Kirstie Alley
Kirsten Louise "Kirstie" Alley, nada Kirsten Louise Deal o 12 de xaneiro de 1951 en Wichita e finada o 5 de decembro de 2022, foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Kirstie é coñecida pola súa interpretación de Rebecca Howe na serie de televisión Cheers (1987–1993), pola que gañou un Emmy e un Globo de Ouro, tamén salienta a interpretación de Mollie Ubriacco na serie de filmes Mira quen fala.
Ritmo serbio
Ritmo serbio é o terceiro álbum de estudio da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado en 2013.
Foi gravado nos estudos A Ponte e mesturado por Manelson Studios.
O anxo ebrio
O anxo ebrio (醉いどれ天使) é un filme xaponés de 1948 dirixido por Akira Kurosawa. É a primeira das dezaseis colaboración entre o director Kurosawa e o actor Toshiro Mifune.
Emmeline Pankhurst
Emmeline Pankhurst (4 de xullo de 1858 – 14 de xuño de 1928) foi unha das fundadoras do movemento sufraxista británico. O seu nome, antes que outro, está vencellado á loita pola liberación da muller no período que precedeu á primeira guerra mundial. Nada como Emmeline Goulden en Manchester, Inglaterra. Filla do abolicionista Robert Goulden e a feminista Sophia Crane, casaría, en 1879, con Richard Marsden Pankhurst, un avogado de Salford. Richard Pankhurst era tamén un defensor do movemento sufraxista, sendo o autor das Married Women's Property Acts (Leis de propiedade das mulleres casadas) de 1870 e 1882.
Fundación de organizacións sufraxistas
En 1889, Pakhurst fundou a Women's Franchise League (Liga pola Liberación das Mulleres), pero a súa campaña viuse interrompida polo falecemento do seu esposo no 1898. En 1903 fundou a Women's Social and Political Union (Unión Social e Política de Mulleres), unha organización máis coñecida pola calidade dos seus militantes. Entre os seus membros incluíanse Annie Kenney, Emily Wilding Davison, que morreu por un cabalo do rei no Derby de Epsom de 1913, como resultado dunha protesta sufraxista, e a compositora Dame Ethel Mary Smyth. A ela xuntaríanse as súas fillas, Christabel Pankhurst e Sylvia Pankhurst, que farían contribucións moi valiosas ás súas campañas e de diferentes xeitos. A súa outra filla Adela Pankhurst, emigrou a Australia, onde foi unha activista política, primeiro no Partido Comunista de Australia, e logo no Primeiro Movemento Australiano (Australia First Movement), de carácter fascista. miniatura|esquerda As tácticas adoptadas por Pankhurst para chamar a atención sobre o movemento, levárana a que fose encarcerada varias veces, mais debido a súa orixe de clase burguesa, non tivo que soportar as mesmas privacións cás sufraxistas pertencentes ás clases traballadoras. Con todo, tivo que ser alimentada á forza máis dunha vez por practicar a folga de fame. Por outra banda, a súa forma de levar a campaña sufraxista non era ben vista por todos, provocando algunha disensión no movemento. A súa autobiografía "My own Story" (A miña Historia), foi publicada en 1914.
En setembro de 1914 estourou a primeira guerra mundial, mais Emmeline coidou que non debía interferir nos esforzos de guerra do país. Os seus pulos por gañar o voto para a muller foron apartados a un lado, centrándose máis ben en animar a coller os traballos deixados polos homes, que tiveran que ir combater. Con apoio de David Lloyd George, Pankhurst organizou un desfile de 30.000 mulleres, empregando 2.000 libras cedidas polo Goberno, para estimular os empregados a deixar que as mulleres ocupasen os postos da industria. O 8 de setembro de 1914, Christabel Pankhurst reapareceu na London Opera House (Ópera de Londres), logo dun dilatado exilio, para proclamar unha declaración sobre o "Perigo Xermano". Emmeline viaxou polo país, dando arengas a prol do recrutamento. Os seus seguidores colocaban "plumas brancas" a cada mozo que atopaban en traxe civil, e aparecían de súpeto nos mitins de Hyde Park con pancartas nas que se lía: "Encarcerémolos a todos" ("Intern Them All"). Cómpre ter en conta que a mobilización de soldados era voluntaria no Reino Unido.
Caracteristicamente, a Sra. Pankhurst botou toda a súa enerxía e toda a súa influencia no esforzo, que chamaba do alistamento a prol da guerra. Aínda que non todos os militantes pro-sufraxistas se volveron belicistas, a influencia da Pankhurst convenceu a moitos a seguila. Envorcado todo o seu esforzo na continuación da guerra, chegou a atinxir extremos de furia, cun chauvinismo raro de ver en calquera outra asociación feminina.
O Goberno británico comezou a preparar o dereito de voto para a muller, a través do que entón era o Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda, en marzo de 1918. Mentres a Representation of the People Act 1918 (Lei de representación do pobo, 1918) outorgaba só dereito de voto as mulleres maiores de 30 anos, e ademais con calidades especiais, a diferenza dos homes, os cales podían votar libremente se eran maiores de 21 anos. As sufraxistas non puideron aceptar isto como un gran triunfo. Pero en novembro de 1918, as mulleres maiores de 21 anos acadaron o dereito a ser elixidas para o Parlamento. En 1928, por fin, as mulleres obtiveron o mesmo dereito de sufraxio cós homes no Reino Unido.
Emmeline Pankhurst faleceu con 69 anos de idade, dez anos despois de ver, con fruición, o seu maior desexo cumprido.
O Ar, Goente, As Pontes de García Rodríguez
O Ar é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Estación da Alberguería-Prado
dereita|miniatura|Vista da estación.
A Alberguería-Prado é un apeadoiro ferroviario de Adif situado no límite entre as parroquias do Castro de Laza (Laza) e Prado (Vilar de Barrio), a 2,5 km da aldea de Prado e 4,5 km da Alberguería (Laza), na provincia de Ourense.
Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 194,086 da liña férrea de ancho convencional que une Zamora coa Coruña vía Ourense a 767 metros de altitude, entre as estacións de Laza-Cerdedelo e Vilar de Barrio. O tramo é de vía única e está sen electrificar. Está próxima ao túnel de Serra Pequena de 1.876 metros de lonxitude.
Historia
A vontade de unir Madrid con Vigo vía Medina del Campo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña Zamora - A Coruña vía Ourense. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación quedou sen os seus servizos de Media distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos de aspecto rústico e parcialmente revestido de pedra. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden dúas vías.
Contorno de escritorio
Conceptualmente, o contorno de escritorio é unha metáfora co escritorio de traballo real no que se traballa con documentos e cartafoles e no que pode haber ferramentas varias que nos permitan traballar con eses documentos. O software que proporciona o contorno de escritorio ofrece, habitualmente, capacidades de arrastrar e soltar e outras características que fan que esta metáfora do escritorio sexa máis completa e similar á forma de interactuar cos obxectos na realidade.
Elementos dun contorno de escritorio
Un contorno de escritorio pode ser separado en varios compoñentes que funcionan independentemente e interactuan entre si para ofrecer a aparencia dun contorno de escritorio.
Os elementos fundamentais dun contorno de escritorio son:
Contornos de escritorio nos diferentes sistemas operativos
Poderíase dicir, dun xeito reducionista, que o contorno de escritorio é todo aquilo que se ve cando se traballa nun ordenador, namentres que o sistema operativo é todo o que media entre o sistema operativo e o hardware.
Os sistemas operativos modernos posúen polo menos un contorno de escritorio e se falamos de sistemas operativos privados o habitual é que posúan un contorno de escritorio único, caso de Windows e Mac OS.
Dentro dos sistemas operativos libres, como Linux e variantes de BSD, non é necesario aterse a un único contorno de escritorio e habitualmente as distribucións adoitan permitir a escolla entre varios diferentes. Os máis populares son KDE, GNOME e en menor medida Xfce, todos baseados no sistema de fiestras X. Porén, alén destes existe unha miríada doutros como CDE, Aston, EDE, GEM, IRIX Interactive Desktop, Sun's Java Desktop System, Mezzo, Project Looking Glass, ROX Desktop, UDE, Xito ou XFast.
Chantada, San Cibrán de Barcala, A Baña
Chantada é un lugar da parroquia de San Cibrán de Barcala no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 57 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 25 eran homes e 32 eran mulleres. No 2010 tiña 51 habitantes: 23 homes e 28 mulleres.
Estrela dobre
Chámase estrela dobre a un par de estrelas que vistas a través dun telescopio óptico terrestre aparecen próximas entre si, vistas coma unha parella visual, mentres cunha estrela binaria é un par de estrelas que están ligadas pola súa mutua atracción gravitatoria e xiran en torno ó centro de masas de ambas; cabe polo tanto subliñar que aínda que unha estrela dobre normalmente tamén é unha binaria, isto non acontece sempre, por ex. hai estrelas dobres visuais que non teñen relación gravitatoria entre si, e pola contra hai binarias que non poden ser resoltas opticamente e polo tanto non son estrelas dobres; para non confundir ambos conceptos, hai que ter en conta que o concepto de estrela dobre é un concepto a nivel óptico, visual, e non a un nivel de interacción física entre ambas compoñentes, aínda que perfectamente pode existir unha relación óptica e gravitatoria ó mesmo tempo. Son maioría na nosa galaxia (en torno ó 60%) e existen tamén sistemas múltiples con tres ou máis estrelas.
Existen 3 tipos de estrelas dobres:
Se facemos caso o concepto de estrela dobre, a terceira categoría non debería ser incluída, pero que unha binaria poida ser resolta visualmente ou non, depende en gran medida do telescopio co cal se trata de resolve-la binaria, polo que cos novos avances na óptica moitas non visuais caeron na categoría de visuais, de aquí nace moitas veces a confusión entre estrela dobre e estrela binaria. Esta categoría é incluída debido a estes avances, aínda que propiamente non son estrelas dobres.
Outros artigos
نجم مزدوج Estrella doble Double star Estrella doble (astronomía) Izar bikoitz 二重星 이중성 Estrela dupla Optisk dubbelstjärna 雙星 (天文)
Castelo de Sandiás
Historia
A fundación deste castelo aparece envolta en varias lendas relacionadas, incluso, con Bernardo do Carpio (século IX). Foi construído sobre un antigo castro, quizais na primeira metade do século XII. Participou nas guerras fronteirizas pola posesión do condado da Limia, entre o rei de Galiza, León e Castela, Afonso VII e Afonso Henriques de Portugal.
No ano 1386 foi asaltado polo duque de Lancaster. Máis tarde no ano 1467 arrasárono os Irmandiños e logo da revolta reconstruíuse de novo. Na guerra hispano-lusitana do século XVIII, foi punto de concentración de tropas. Foi posesión das máis poderosas familias da provincia.
Situación actual
Hoxe só queda parte da torre da homenaxe, na que se poden admira-los seus grosos muros. Constaba, ademais de soto, con tres pisos e terraza superior. Ó seu pé pódese admirar unha extraordinaria panorámica da desecada lagoa de Antela e da Limia Alta.
Roma
Roma( AFI :, ) é unha cidade de 2.856.133 habitantes (2018) , capital da República italiana e da rexión do Lacio, provincia de Roma. Cunha área de 1.285 km² é municipio máis grande de Italia e a quinta cidade máis grande de Europa despois de Moscova, Istambul, Londres e San Petersburgo. Así mesmo é o municipio máis poboado de Italia e a cuarta cidade máis poboada da Unión Europea despois de Londres, Berlín e Madrid. Tamén é o municipio europeo coa maior área de zonas verdes. A cidade ten un sistema administrativo especial, chamado Roma Capitale, rexido por unha lei estatal.
É a cidade coa máis alta concentración de bens históricos e arquitectónicos do mundo; o seu centro histórico delimitado polo perímetro que marcan as murallas aurelianas, superposición de pegadas de tres milenios, é a máxima expresión do patrimonio histórico, artístico e cultural do mundo occidental. En 1980, xunto ás propiedades extraterritoriais da Santa Sé que se atopan na cidade e a basílica de San Paulo Extramuros, foi incluída na lista do Patrimonio da Humanidade da Unesco.
Roma é unha das cidades con maior importancia na historia mundial, sendo un dos símbolos da civilización europea e centro espiritual do catolicismo, cidade santa do catolicismo e destino de peregrinación (vías romeas) e tamén a única cidade do mundo que ten no seu interior unha entidade estatal autónoma: o enclave da Cidade do Vaticano, que se atopa baixo o poder temporal do papa. Por tal motivo coñecéuselle tamén como a capital de dous Estados.
Por antonomasia, coñécese desde a antigüidade como a Urbs, Caput mundi (en galego, "cidade, cabeza do mundo") e tamén é chamada "A Cidade Eterna" (en italiano: Città Eterna).
Etimoloxía
miniatura|esquerda|O centro da cidade de Roma nunha foto sacada dende un avión. miniatura|A [[Luperca|Loba capitolina]] Existen varias hipóteses sobre a orixe do nome Roma; o nome podería vir:
Xeografía física
Roma atópase nas ribeiras do río Tíber; a aldea orixinaria desenvolveuse sobre os outeiros que están fronte á curva deste río na cal xorde un promontorio de terra coñecido como a Illa Tiberina. miniatura|centro|850px|Vista panorámica de Roma desde a [[Basílica de San Pedro#Cúpula|cúpula de San Pedro]]
Territorio
miniatura|Os sete outeiros O territorio do municipio de Roma é amplo, absorbendo áreas que estiveran abandonadas por séculos, na súa maioría infestadas de paludismo e pouco aptas para a agricultura, áreas non pertencentes a ningún municipio: esténdese sobre unha superficie de 1285,31 km² e é o territorio ocupado pola cidade máis grande de Italia e un dos máis extensos en contraste con outras capitais de Europa. Roma goberna unha área que polas súas dimensións é tan grande como, aproximadamente, a suma dos territorios de Milán, Nápoles, Turín, Palermo, Xénova, Boloña, Florencia, Bari e Catania, e é superior á de municipios como o de Nova York, Moscova, Berlín, Madrid e París.
A densidade poboacional non é moi elevada, pola notable presenza de áreas verdes dispersas en todo o seu territorio: Roma representa un caso excepcional no mundo occidental pola vasteza de áreas verdes que serven de coroa á cidade o cal xera unha compenetración entre cidade e campo. Roma, ademais, é a cidade italiana co máis alto número de municipios veciños: 29 municipios italianos máis o enclave da Cidade do Vaticano, sumando un total de 30 territorios limítrofes.
O territorio sobre o cal a cidade xurdiu e sobre o cal se desenvolveu ten unha historia xeoloxicamente complexa: o substrato recente está constituído por material piroclástico producido fai de 0.6 a 0.3 millóns de anos polos volcáns, hoxe en día inactivos, situados na área sueste da cidade, o volcán Laziale que se atopa nos actuais outeiros Albanas, e ao nordés, os montes Sabatinos. Destes depósitos fórmase gran parte dos outeiros que abundan no territorio romano. Sucesivamente a actividade fluvial do Tíber e do Aniene contribúe á erosión dos relevos e á sedimentación, caracterizando aínda máis ao terreo.
O territorio de Roma, por tanto, presenta diversas paisaxes naturais e características ambientais: algúns relevos montañosos e outeiros (entre eles os históricos sete outeiros), as zonas forestais, o río Tíber e os seus afluentes, as marranas ou pequenos regatos típicos da paisaxe urbana, os lagos como o lago de Bracciano e o lago de Martignano así como aqueles artificiais, unha illa fluvial (a illa Tiberina), e a costa areosa do balneario de Ostia, fronte ao mar Tirreno.
Sísmicamente, Roma está clasificada como unha zona 3 (sísmicamente baixa), de acordo á Ordenanza PCM n. 3274 do 20/03/2003.
Orografía
miniatura|Imaxe de satélite de Roma
O núcleo central e antigo da cidade está constituído polos históricos Sete outeiros de Roma: o Outeiro Palatino, o Aventino, o Capitolio, o Quirinal, o Viminal, o Esquilino e o Celio. A cidade comprende tamén outros relevos, entre os cales atópanse o monte Mario, o monte Antenne, o monte  Brianzo, o monte das Xoias, o monte  Giordano, o  Gianicolo, o  Pincio, os montes  Parioli, o monte  Savello, o monte Sacro e o monte Verde.
Fai fronteira coas comunas de Albano Laziale, Anguillara Sabazia, Ardea, Campagnano di Roma, Castel Gandolfo, Castel San Pietro Romano, Ciampino, Colonna, Fiumicino, Fonte Nuova, Formello, Frascati, Gallicano nel Lazio, Grottaferrata, Guidonia Montecelio, Marino, Mentana, Monte Porzio Catone, Monte Compatri, Monterotondo, Palestrina, Poli, Pomezia, Riano, Sacrofano, San Gregorio da Sasola, Tívoli, Trevignano Romano, Zagarolo.
Hidrografía
A cidade, á parte do río Tíber, está atravesada tamén doutro río, o Aniene, que conflúe co Tíber na zona setentrional do territorio urbano, e por pequenos arroios como o Almone e as numerosas gabias ou margas do Agro Romano.. O municipio Roma XIII atópase fronte ao mar Tirreno (Roma é o municipio costeiro máis grande de Europa, con ao redor de 20 km de costa ), o municipio Roma XX sobre os lagos de Bracciano e de Martignano (co seu enclave de Polline Martignano, no parque natural rexional do complexo lacustre Bracciano-Martignano). )
Clima
De acordo á clasificación climática de Köppen, Roma posúe un clima mediterráneo, ou sexa un clima temperado acorde as latitudes medias, con veráns quentes, particularmente suave no período da primavera e en outono.
As estacións máis chuviosas son a primavera e o outono, prevalentemente nos meses de novembro e abril. O verán é quente, húmido e tende a ser seco, mentres que o inverno é xeralmente frío e chuvioso, pero con notables baixas de temperatura, e raros fenómenos neviscosos dunha certa consistencia. En xeral, o clima é frecuentemente ventilado, cunha prevalencia de ventos setentrionais, como a tramontana e o grecale, e occidentais, como o maestrale, o libeccio e o ponentino, chamado así porque provén da zona relatora da cidade.
Altitude
A altitude de Roma é de 13 msnm (na Piazza del Popolo) no máis baixo ata os 120 msnm no monte Mario.
Antigüidade
miniatura|Rómulo e Remo, de [[Peter Paul Rubens (Museos Capitolinos).]] Roma foi fundada, segundo a tradición, por Rómulo o 21 de abril do 753 a. C.
Previo á fundación da cidade, e tamén en forma contemporánea a ela, Italia estaba habitada por distintos pobos: os latinos, que ocupaban a chaira entre o río Tíber e os montes Albanos; o Tíber separaba aos umbros ao sur e os etruscos ao norte, ao leste e sueste do Lacio atopábase a cadea Apenina que sería o dominio de pastores nómades emparentados entre si: os sabinos, samnitas, marsos, volscos, campanos en Nápoles, ausóns e oscos. Aínda máis ao sur, os lucanos e brucios.
Roma tivo un goberno monárquico por un período de 244 anos, con soberanos inicialmente de orixe latino e sabino, e posteriormente etrusco. A tradición conta que houbo sete reis: o seu fundador Rómulo, Numa Pompilio, Tulio Hostilio, Anco Marcio, Tarquinio Prisco, Servio Tulio e Tarquinio o Soberbio.
Con todo, o consenso xeral é, hoxe en día, que Roma foi fundada por Tarquinio Prisco, e que a cidade non pode existir antes do 600 a. C.. Os datos arqueolóxicos obtidos pola investigación moderna fálannos dunha fundación antes do 625 e mesmo do 575 a. C. Este desfasamento cronolóxico coincide coa época en que Roma sería gobernada por reis lendarios tales como Rómulo, Numa Pompilio, e Anco  Marcio, polo que é moi probable (no caso de Rómulo non hai dúbida) que estes reis non existisen e que sexan produto da tradición historiográfica.
Expulsado da cidade o último rei etrusco e instaurada unha república oligárquica no, Roma inicia un período que se distingue polas loitas internas entre patricios e  plebeos e continuas guerras contra os outros pobos da antiga Italia: etruscos, latinos, volscos e ecuos. Convertida na poboación máis poderosa do Lacio, Roma leva a cabo varias guerras (contra os galos, os oscos e a colonia grega de Tarento, aliados de Pirro, rei de Epiro) que lle permitiron a conquista da península itálica, desde a zona central ata a Magna Grecia.
O século III e o II a. C. estiveron caracterizados pola conquista romana do Mediterráneo e do Oriente, debida ás tres guerras púnicas (264-146 a.C.) nas que se combateu contra a cidade de Cartago, e ás tres guerras macedónicas (212-168 a. C.) contra o Reino de Macedonia. Foron instituídas as primeiras provincias romanas: Sicilia, Sardeña, Hispania, Macedonia, Grecia (Acaia), África.
Na segunda metade do século II e do século I a. C. rexistráronse numerosas revoltas, conspiracións, guerras civís e ditaduras: son os séculos nos que aparecen no panorama político e social figuras como Tiberio e Caio Graco, así como Iugurta, Caio Mario, Lucio Cornelio Sila, Marco Emilio Lépido, Espartaco, Gneo Pompeio, Marco Licinio Craso, Lucio Serxio Catilina, Marco Tulio Cicerón, Xulio César e Augusto, quen, despois de ser membro do segundo triunvirato xunto con Marco Antonio e Lépido, o convértese en princeps civitatis e foille conferido o título de augusto ou emperador.
miniatura|Recreación da Roma imperial. A cidade crecía, e no final da República, a cidade de Roma era a capital dun vasto imperio arredor do mar Mediterráneo. A poboación de Roma medraba, tanto que no seu auxe chegou a albergar máis dun millón de habitantes.
Instituído de facto o Imperio, que alcanzará a súa máxima expansión no século II, baixo o mandato do emperador Traxano, Roma confirmouse como  caput mundi, é dicir, a capital do mundo, expresión que se lle atribuíu xa no período republicano. O territorio do imperio, en efecto, estendíase desde o océano Atlántico ata o golfo Pérsico, e desde a parte centro-setentrional da [[Britania]] (actual Gran Bretaña) ata Exipto.
Os primeiros séculos do Imperio, nos cales gobernaron, ademais de Octavio Augusto, os emperadores das dinastías Xulio-Claudia, Flavia (aos que se debe a construción do Coliseo, realmente chamado anfiteatro Flavio) e os Antoninos, estiveron caracterizados tamén pola difusión da relixión cristiá, predicada en Xudea por Xesucristo na primeira metade do século I (baixo o mandato de Tiberio) e divulgada polos seus apóstolos en gran parte do imperio.