cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rally Cataluña
Campionato de Europa
En 1980 o rally entrou por primeira vez no calendario do Campionato de Europa de Rally con coeficiente 1, o menor da categoría. Ese mesmo ano o gañador foi Antonio Zanini que sumou a súa cuarta vitoria na proba nesa ocasión cun Porsche 911 SC. O rally mantívose así durante sete anos, formando parte do calendario nacional e do continental e en 1983 venceu Adartico Vudafieri, a primeira vitoria das catro que lograrían os italianos na proba.
Fusión: Rally Catalunya-Costa Brava
Nos anos 1980, en Cataluña tamén se disputaba o Rally Costa Brava, proba organizada pola Penya Motorista, valedoiro para o campionato de Europa e de España e que contaba co máximo coeficiente no certame continental. Ademais disto contaba co apoio de Lloret de Mar pero non con tantos recursos económicos como o Rally Cataluña. Con esta situación ambas as organizacións decidiron fusionar as probas mantendo o carácter mixto e as edicións do Cataluña e a base en Lloret do Costa Brava. Desta maneira naceu en 1988 o Rally Cataluña-Costa Brava. Durante os tres primeiros anos a nova proba seguiu formando parte do Campionato de Europa de Rally. Os gañadores desas edicións foron os Lancia Delta de Bruno Saby, Yves Loubet e Dario Cerrato, respectivamente. 1990 foi o último ano en puntuar para o campionato europeo e coincidiu coa proclamación como campión do mundo do piloto español Carlos Sainz ,que impulsou de maneira importante á proba para a lograr a puntuabilidad no mundial.
Campionato do Mundo
miniatura|O belga Bruno Thiry co Ford Escort RS Cosworth na edición de 1996, co que foi terceiro. En 1991 entrou no calendario do Campionato do Mundo de Rally, aínda que nese primeiro ano e no seguinte, só foi puntuable para o campionato de pilotos. Esa primeira edición desenvolveuse durante catro días e contou con 35 tramos e un total de 594 km cronometrados. O gañador foi o alemán Armin Schwarz cun Toyota Celica GT-4. A proba trasladouse a novembro e disputouse preto de Xirona cun trazado mixto de asfalto e terra. Ao ano seguinte Carlos Sainz e Juha Kankkunen chegaron á proba, a penúltima desa tempada, co título en xogo. Sainz liderou toda a proba e venceu cunha vantaxe de 35 segundos sobre Kankkunen. En 1993 introducíronse cambios importantes: suprimíronse os tramos de terra e superáronse os cen inscritos. Ese ano ademais celebrouse unha superespecial con público no Circuíto de Cataluña.
En 1994 a proba saíuse do calendario, debido ás rotacións impostas pola FIA durante tres anos, polo que só foi puntuable para a Copa do Mundo de 2 Litros. O vencedor desa edición foi o italiano Enrico Bertone cun Toyota Celica Turbo 4WD. O podio completárono dous cataláns: Oriol Gómez e Salvador Servià.
Frances Arnold
Frances Hamilton Arnold, nada en Pittsburgh o 25 de xullo de 1956, é unha científica e química estadounidense. Foi galardoada co Premio Nobel de Química no 2018 xunto a George P. Smith e Gregory Winter. É pioneira na investigación de métodos de evolución dirixida para crear sistemas biolóxicos útiles, incluíndo enzimas, rutas metabólicas, circuítos de regulación xenética e organismos. É profesora de Linus Pauling de enxeñaría química, bioquímica e bioenxeñaría no Instituto de Tecnoloxía de California
Rally Cataluña
Campionato do Mundo
En 1995 a FIA impuxo unha única superficie para cada proba e o Rally Cataluña empezou a disputarse unicamente sobre asfalto a partir dese ano. Neste mesmo ano viviuse unha edición polémica. Sainz e Colin McRae, ambos compañeiros en Subaru, xogábanse o título, e o xefe de equipo David Richards, decidiu que Sainz gañase a proba para logo xogarse o campionato en Gran Bretaña. Con todo, McRae non obedeceu as ordes de equipo e colocouse líder, aproveitando que Sainz baixara o ritmo. Tras as reprimendas do seu equipo o escocés obedeceu e provocou unha penalización no último treito, dándolle a vitoria a Sainz. Nesa mesma edición o Toyota de Didier Auriol foi excluído tras atopárselle unha trampa no turbo, pola que a marca nipoa foi ademais excluída do mundial. Nas edicións de 1995 e 1996 a proba foi considerada a mellor proba do mundial.
Frances Arnold
Primeiros anos e educación
Frances é filla de Josephine Inman e do físico nuclear William Howard Arnold Frances graduouse no 1979 en Enxeñaría mecánica e Enxeñaría aeroespacial na Universidade de Princeton, onde se centrou en investigar sobre a enerxía solar. Despois de graduarse en Princeton traballou como enxeñeira en Corea do Sur, Brasil e no Solar Energy Research Institute de Colorado (agora chamado National Renewable Energy Laboratory). Anos máis tarde, no 1985 doutorouse en Química na Universidade de California en Berkeley, onde comezou a interesarse pola bioquímica.
Vida persoal
Frances Arnold vive en La Cañada Flintridge, California. Casou con James E.Bailey e tiveron un fillo, James. No 2001 Bailey morreu de cancro e anos máis tarde Frances volveu a casar co astrofísico de Caltech Andrew E.Lange co que tivo dous fillos, William e Joseph. No 2010 Andrew suicidouse e 6 anos máis tarde o seu fillo William morreu nun accidente. No 2005 Frances foi diagnosticada con cancro de mama e estivo baixo tratamento 18 meses.
Rally Cataluña
Campionato do Mundo
En 1997 pasou de celebrarse no outono a primavera, xusto despois do Rally de Portugal. Ese mesmo ano a FIA introduciu unha nova categoría no campionato do mundo: o World Rally Car. Os vehículos desta categoría debutaron na primeira cita do ano, Montecarlo. Con todo, nalgunhas probas como o Rally Cataluña os grupo A seguiron sumando vitorias. Tommi Mäkinen venceu co seu Mitsubishi Lancer Evo IV, sendo ademais o primeiro finés que lograba a vitoria na proba española.
Frances Arnold
Recoñecementos
O traballo de Frances Arnold foi recoñecido e esta recibiu numerosos premios, entre eles o Premio Nobel de Química no 2018 polo seu traballo pioneiro en Evolución dirixida, converténdose así na quinta muller en recibir este premio nos seus 117 anos de existencia e na primeira estadounidense.
Rally Cataluña
Rally Catalunya-Costa Daurada
esquerda|miniatura|O francés [[Sébastien Loeb logrou en 2007 a súa terceira vitoria consecutiva en Cataluña, a primeira co Citroën C4 WRC.]] No ano 2005 producíronse cambios importantes na proba, despois de que a FIA introducise de novo cambios no campionato. As probas tiñan que disputarse en fin de semana e cun único punto de asistencia, co que a organización do rally decidiu cambiar a súa localización, que era en Xirona desde o 2002, e trasladouse a Salou, en Tarragona, coa base no aparcadoiro de Port Aventura. Tamén se esixiu que a seguridade fose superior, debido á cantidade de público que había nos últimos anos. Como consecuencia, o rally pasou a chamarse «Rally Catalunya-Costa Daurada». Aínda así, nese primeiro ano de cambio de localización, o tramo El Lloar-La Figuera suspendeuse pola excesiva afluencia de espectadores.
Frances Arnold
Recoñecementos
Tamén recibiu numerosos outros premios como:
Rally Cataluña
Rally Catalunya-Costa Daurada
A edición de 2005 supuxo a primeira vitoria do francés Sébastien Loeb, que iniciou a chamada "era Loeb", dominando a proba oito anos consecutivos, sempre coa marca Citroën, pero con tres automóbiles diferentes. Ao ano seguinte impúxose de novo Loeb co Citroën Xsara WRC, acompañado no podio polo seu compañeiro de equipo, o español Dani Sordo que lograba o seu primeiro podio no mundial. Terceiro foi o finés Marcus Grönholm co Ford Focus RS WRC 06. En 2007 Loeb sumou a súa terceira vitoria en Cataluña, a primeira das catro que lograría co Citroën C4 WRC. O podio completárono, do mesmo xeito que en 2006, Dani Sordo que terminou a só trece segundos, e Marcus Grönholm. Sebastien Loeb liderou o rally de principio a fin na edición de 2007, sumando a cuarta vitoria en Cataluña e, por terceiro ano. secundado no podio por Dani Sordo.
En 2010 a proba recuperou o formato mixto con tramos de asfalto e terra, feito que non ocorría desde a edición de 1992. Con Sébastien Loeb retirado, en 2013 o tamén francés Sébastien Ogier co Volkswagen Polo R WRC conseguiu a súa primeira vitoria en Cataluña. O podio completárono, Jari-Matti Latvala, compañeiro de equipo de Ogier e o finés Mikko Hirvonen cun Citroën DS3 WRC. Ogier repetiu triunfo en 2014 con idéntico podio e ao ano seguinte o noruegués Andreas Mikkelsen logrou a súa primeira vitoria no campionato do mundo. En 2016 Ogier deulle ao Polo R WRC a súa cuarta vitoria consecutiva en Cataluña, esta vez secundado no podio por Dani Sordo e Thierry Neuville.
En 2017 o británico Kris Meeke impúxose por diante de Ogier e Ott Tänak, cun Citroën C3 WRC, un vehículo que lograría a vitoria tamén en 2018 nesta ocasión con Sébastien Loeb ao volante, nunha edición moi disputada. Foi o seu noveno triunfo en Cataluña.
1988
Premios Nobel
miniatura|Otero Pedrayo.
Rally Cataluña
Rally Catalunya-Costa Daurada
Días antes da celebración da 55ª edición, a organización anunciou que o rally non formaría parte do mundial na tempada 2020 e que regresaría en 2021 debido ás rotacións impostas pola FIA, e que ademais se volvería disputar cun itinerario integramente sobre asfalto. En 2019 o belga Thierry Neuville logrou a súa primeira vitoria na proba española, acompañado no podio polo estoniano Ott Tänak, que se proclamou ademais campión do mundo matematicamente, a falta dunha proba por disputarse. O español Dani Sordo completou o podio.
1988
Outros
Historia ano a ano
Laurasia
miniatura|dereita|250px|Unha interpretación da fase temperá de separación de Laurasia e Gondwana Laurasia é o nome dado a unha antiga masa de terra do hemisferio norte aparecida no final do xurásico pola desintegración do supercontinente Panxea, separándose de Gondwana pola apertura do Mar de Tetis. Laurasia compredía a maior parte das masas terestres que forman os actuais continentes do hemisferio norte, fundamentalmente os cratóns de Laurentia (Norteamérica e Groenlandia), Báltica (Europa do norte e centro e Rusia europea), Siberia, Casaquistania e o norte e leste da China. Laurasia dividiuse logo en Eurasia e América do Norte.
LaTeX
miniatura|dereita , ou LaTeX en texto plano, é un sistema de composición de textos, orientado especialmente á creación de libros, documentos científicos e técnicos que conteñan fórmulas matemáticas.
LaTeX está formado por un gran conxunto de macros de TeX, escrito por Leslie Lamport en 1984, coa intención de facilitar o uso da linguaxe de composición tipográfica , creada por Donald Knuth. É moi utilizado para a composición de artigos académicos, teses e libros técnicos, dado que a calidade tipográfica dos documentos realizados con LaTeX é comparábel á dunha editorial científica de primeira liña.
LaTeX é software libre baixo licenza LPPL.
Torre de Broño
A torre de Broño era unha construción defensiva altomedieval que complementaba a fortaleza da Barcala. Está sita a 285 m de altitude nun outeiro denominado Monte do Castelo de San Martiño de Broño, próximo ás aldeas de Redemuíños, San Martiño, Camiño Real e Feáns, na parroquia de San Martiño de Broño, concello de Negreira. Na actualidade a torre está en ruínas e so quedan a mota e algún muro esborrallado.
O castro de Guimaráns, a fortaleza da Barcala e a torre de Broño están practicamente aliñados, e dominan tres tramos consecutivos do río Barcala.
Amélia Muge
Amélia Muge, nada en Maputo (Mozambique) o 7 de febreiro de 1952, é unha cantora, instrumentista, compositora, e letrista portuguesa. Vive en Portugal desde 1984. Estudou Belas Artes e Historia.
Traxectoria
Filla dunha familia de músicos, publica o seu primeiro traballo Múgica no ano 1992, producido por Antonio José Martins. O disco terá unha gran repercusión no circuíto universitario portugués. O segundo traballo contará co apoio de José Mário Branco, con que colaborará no 1995 no disco homenaxe a José Afonso Maio Maduro Maio.
A súa música é unha mestura de tradición e innovación. Partindo da música tradicional portuguesa e africana consegue introducir elementos da modernidade. Para iso emprega tanto intrumentos tradicionais como novas tecnoloxías. Ten musicado tanto poemas da súa propia autoría como poemas de varios poetas da lingua portuguesa, onde destacan Fernando Pessoa, Cesário Verde e Grabato Dias, sen esquecer os poemas de orixe tradicional.
No ano 2006 participou na iniciativa Cantos na Maré. Tamén ten colaborado con artistas de lingua galega como Uxía, Amancio Prada ou o grupo de folk Xeque Mate. Tamén participou no concerto Galiza a José Afonso, no ano 1985.
Simón Láscaris
Simón Láscaris, tamén coñecido como Simeón Láscaris, foi un eclesiástico greco-católico, da nobreza bizantina e de relixión cristiá ortodoxa antes da súa conversión, arcebispo de Durrës dende 1660 até o seu pasamento.
Primeiros anos e misión a Himara
Naceu nunha familia da nobreza bizantina, de relixión cristiá ortodoxa. A familia Láscaris estabelecérase na illa de Creta, mais moitos membros da mesma fuxiron a Italia logo da conquista de Creta polos otománs. Simón marchou a Constantinopla, onde o patriarca Xoanicio II nomeouno o 22 de marzo de 1656 arquimandrita, e enviouno a Venecia como exarca patriarcal. En Venecia, en data descoñecida, converteuse ao catolicismo, o que lle levou a enfrontamentos coa colonia grega. Marchou a Ferrara e posteriormente a Rávena, e finalmente a Roma, onde permaneceu nos primeiros meses de 1658. A finais de ano marchou á rexión de Himara, no Epiro setentrional baixo dominio otomán.
A rexión de Himara, con certa autonomía, carecía dun sistema xudicial, polo que Láscaris nomeou xuíces e maxistrados a petición da poboación. A rexión pertencía entón ao arcebispado ortodoxo de Ohrid, e o arcebispo Atanasio II aceptou a unión coa Igrexa católica pola predicación de Láscaris. Como agradecemento, Atanasio II consagrou a Láscaris arcebispo de Durrës, enviándoo de volta a Italia co título de metropolita de Durrës e Dalmacia e exarca de Iliria e levando dúas cartas de Atanasio, unha delas para o papa Alexandre VII.
O seu nomeamento episcopal, porén, non foi aceptado por Propaganda Fide por ter feito por un bispo en cisma, e por considerar que o arcebispo de Ohrid non tiña xurisdición sobre Durrës. Láscaris pediu entón ao papa, o 24 de maio de 1660, que acollera a Atanasio II, e o 4 de setembro Alexandre VII escribiu un breve a Atanasio II onde acollía a súa unión e aceptaba a consagración de Láscaris, quen era enviado de volta.
Segunda estancia en Himara
O 16 de xuño de 1662 o metropolita Calínico II de Ioannina excomungouno pola súa tarefa misional a prol do catolicismo, e pedía aos habitantes que lle evitasen. Os habitantes de Himara e Vuno defenderon a Simón, e expulsaron a Calínico, aducindo que Simón era vítima dunha conspiración. Atanasio II e Simón Láscaris excomungaron aos conspiradores. Ás dificultades relixiosas uníronse dificultades bélicas, e os habitantes de Himara pediron a Simón que se retirara até que mellorara a situación coas autoridades civís e relixiosas. Ao non ter efecto a excomuñón, Calínico II acudiu aos otománs acusándolle de promover a sublevación contra eles, e Láscaris retirouse para salvar a vida e evitar perigos aos habitantes de Himara. Marchou a Corfú xunto a Atanasio II, quen lle nomeou vigairo patriarcal en Roma nunha carta do 19 de setembro de 1662. A súa estancia en Corfú prolongouse durante varios meses. Finalmente, Propaganda Fide liberou a Láscaris das súas responsabilidades misioneiras o 3 de xullo de 1663.
Marcos Pérez Pena
Traxectoria
Doutor en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela desde o 24 de abril de 2006 cunha tese sobre o papel desempeñado polos medios de comunicación galegos no proceso da Transición. O seu labor investigador tense centrado na comunicación política, o estudo da opinión pública e as teorías da comunicación.
Traballou en La Voz de Galicia, Diario de Ferrol, GzNación, Vieiros e a Sección de Comunicación do Consello da Cultura Galega. Foi director de Praza Pública. Colaborou tamén con revistas como Tempos Novos, Murguía ou ECO-Revista do Eixo Atlántico.
Leite en po
dereita|miniatura|Leite en po.
O leite en po ou leite deshidratado obtense mediante a deshidratación de leite pasteurizado. Este proceso lévase a cabo en torres especiais de atomización, onde se evapora a auga que contén o leite, obtendo un po de cor branca amarelada que conserva as propiedades naturais do leite. Para bebelo, cómpre disolver o po en auga potábel. Este produto é de grande importancia xa que, a diferenza do leite fluído, non precisa ser conservado en frío e polo tanto a súa vida útil é máis prolongada. Presenta vantaxes como ser de menor custo e de ser moito máis doado de almacenar. Malia posuír as propiedades do leite natural, nunca ten o mesmo sabor do leite fresco. Pódese atoparen tres clases básicas: enteiro, semi-descremado e descremado. Ademais pode ou non estar reforzado con vitaminas A e D. O leite en po contén un elevado contido en calcio. Así por 100 g de leite enteiro en po obtéñense 909 mg de calcio fronte aos 118 mg que se obteñen pola mesma cantidade de leite enteiro líquido. Soamente certos queixos superan estas taxas tan elevadas de calcio, como o Emmental1180 mg ou o Parmesano relado 1027 mg.
Historia
O leite en po foi producido por vez primeira en 1802 polo doutor ruso Osip Krichevsky. Áchase abundantemente en moitos países en vías de desenvolvemento por mor do seu baixo custo de transporte e almacenamento (xa que non precisa refrixeración), doce meses se se empaqueta en saquetas de 25 kg e de seis meses no caso de paquetes de 200 e 400 kg (a cantidade do produto no envase é un factor importante). Ao igual que outros produtos secos, é considerado non-perecedeiro e é favorito por supervivencialistas, e outras persoas que cómpren de alimentos non perecedeiros doados de preparar.
Procesado
A característica principal do procesado é a atomización (o denominado sistema spray). O procesado depende en gran parte da temperatura necesaria para a súa elaboración, que adoita ser por regra xeral alta (180 °C), media ou baixa (temperatura de pasteurización). Vixíase en todo momento a existencia de xermes ou de impurezas que induzan a unha diminución da calidade do produto final. O proceso de deshidratación é capaz de reducir ao 50 % dos contidos hídricos existentes no contido do leite inicialmente. O envasado máis efectivo para este produto lácteo é o de envases de folla de lata ao que se lle adoita engadir unha certa cantidade de dióxido de carbono. Unha das maiores industrias no procesado e produción do leite en po é a multinacional da alimentación Nestlé.
Nutrición
Hoxe en día o leite en po forma parte de ser un dos primeiros candidatos a ser alimentos funcionais e por esta razón adóitaselle engadir vitaminas A e D3. O leite en po pode conter até un máximo dun 4 % de materia graxa (a maioría do leite en po elabórase a partir de leite desnatado), sendo un terzo aproximadamente do seu peso de proteína. O leite en po considérase dixestíbel e por esta razón aconséllase para aquelas persoas que deban facer esforzos prolongados.
Usos
Este tipo de leite é comunmente usado en preparacións no forno, naquelas receitas onde o leite líquido pode facer que a preparación quede demasiado lixeira. Emprégase xeralmente con auga quente, que lle fai recobrar en aparencia o aspecto orixinal do leite. Con 125 g de leite en po pódese reconstruír case un litro de leite líquido, é dicir, por cada quilogramo do produto desecado chéganse a obter oito litros de leite para o consumo.
Corzos
O topónimo galego Corzos pode referirse a:
Clash Royale
Clash Royale, tamén coñecido como CR é un videoxogo de estratexia en liña, para dispositivos móbiles con plataformas de IOS e Android. Lanzado o 2 de marzo de 2016 a nivel mundial, foi creado por Supercell, compañía de videoxogos con sede en Helsinqui, Finlandia. O xogo combina elementos dos xogos de cartas coleccionables e defensa de torres
O xogo foi lanzado para a plataforma iOS o 6 de marzo de 2016.
Desenvolvemento
O videoxogo foi lanzado en fase beta o 4 de xaneiro de 2016 no Canadá, Hong Kong, Australia, Suecia, Noruega, Dinamarca, Islandia, Finlandia e Nova Zelandia e para plataformas iOS. En febreiro de 2016 foi lanzado para Android nalgúns países e sendo lanzado finalmente o 3 de marzo de 2016 para todo o mundo. Pronto, se convirtió nun dos videoxogos máis populares ao nivel do seu predecesor Clash of Clans.
Recepción
Clash Royale recibió principalmente críticas positivas. Eli Hodapp, de TouchArcade, o calificó como «absolutamente fenomenal» e o puntuó con cinco estrelas sobre cinco. Harry Slater, revisor de Pocket Gamer, le dio ao xogo un nove sobre dez, resumiendo que é «é unha cantidade incrible de diversión gratificante, a veces é mordaz, e hai contenido aquí que te mantendrá ocupado durante semanas, se non meses». O escritor de Geek.com, James Plafke mencionou que «Clash Royale é realmente divertido, máis que Clash of Clans, mentres que o desenvolvedor interrumpe crónicamente ao xogador para que non o gozo». O sitio web de recensións Metacritic o valoró con oitenta e seis puntos sobre cen. Por parte de Gamezebo, Jim Squires, comentó que «teñe moita variedade de tropas» e «partidas multixogador rápidas, profundas e accesibles contra oponentes en vivo», non obstante, «tes que esperar para abrir os cofres, aunque ese sexa o propósito». Clash Royale ha recibido unha resposta moi positiva por parte dos seu xogadores, cun puntaxe medio de catro e dous sobre cinco en Google Play Store e App Store.
Chocolate con leite
O chocolate con leite ou chocolate de leite é o tipo de chocolate máis común. O seu ingrediente básico é o leite, con adición de azucre e unha menor cantidade de cacao sólido que outros tipos; a porcentaxe mínima de cacao depende da especificación de cada rexión; nos Estados Unidos, esa cantidade é do 10%, mentres que en Europa é do 67%.
Luna Ye-8-LS
Baixo o nome de Luna Ye-8-LS atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por dous membros era orbitar a Lúa e facer observacións científicas.
Características
As Luna Ye-8-LS eran orbitadores luares coa misión de estudar a Lúa e o espazo próximo a ela. Lanzáronse dúas sondas Luna Ye-8-LS: Luna 19 e Luna 22, ambas con éxito.
Adewale Akinnuoye-Agbaje
Adewale Akinnuoye-Agbaje, nado en Islington (Londres, Inglaterra) o 22 de agosto de 1967, é un actor inglés que tamén traballou como modelo.
Traxectoria
Os seus pais son de orixe nixeriana, mais el naceu en Londres xunto coas súas catro irmás. Domina varios idiomas: o inglés, o italiano, o yoruba (a lingua materna dos seus pais) e o suahili. O seu nome significa: "Ade-" a coroa, "wale-" volveu ó fogar, "Akin-" guerreiro, "nuoye-" o líder, "Agbaje" prosperidade e fortuna. Por outra banda, declárase como budista practicante.
Traxectoria profesional
Coñecido pola súa interpretación do Sr. Eko na serie estadounidense Lost.
Joaquín Vizcaíno
Joaquín Vizcaíno y Martínez Moles, nado na Coruña o 21 de agosto de 1790 e finado en Madrid o 30 de setembro de 1840, marqués consorte e viúvo de Casa Pontejos, foi un militar, político e filántropo de ideas ilustradas e liberais, corrixidor de Madrid e fundador da primeira caixa de aforros de España.
Traxectoria
Vizcaíno era membro dunha familia fidalga orixinaria de Vicálvaro (Madrid). Naceu na Coruña en 1790 onde o seu pai estaba destinado como fiscal da Real Audiencia de Galicia.
Comezou moi novo na carreira militar. Combateu na guerra da independencia e acadou o emprego de capitán de Dragones. Durante o Trienio liberal alistouse na Milicia Nacional de Cabalaría e en 1823, trala restauración do absolutismo tivo que exiliarse, residindo case unha década en París e no Reino Unido.
Entre 1834 e 1836 foi corrixidor de Madrid. Á fronte do concello promoveu melloras no empedrado, no saneamento, na iluminación e na ordenación da vila.Plantáronse tamén numerosas árbores, instaláronse baños públicos, cambiáronse nomes de rúas e rotuláronse todas, numerando as casas. Moitas das reformas foron inspiradas polo seu amigo Mesonero Romanos. Foi tamén Xefe Político da provincia. Sendo Correxidor sucedeu fugazmente a Salustiano Olózaga como primeira autoridade da provincia, mantendo os dous cargos simultaneamente durante algúns días de maio de 1836. Foi nomeado novamente Xefe Político por Real Decreto do 11 de setembro de 1837, permanecendo á fronte da Deputación Provincial durante pouco máis dun ano, ata o 18 de outubro de 1838.
Tamén interveu na fundación do Ateneo e do Asilo de San Bernardino de Madrid.
Tony Marsh
Anthony Ernest "Tony" Marsh, nado en Stourbridge o 20 de xullo de 1931 e finado en Petersfield o 7 de maio de 2009, foi un piloto británico inglés. A súa andaina na Fórmula Un foi curta e sen éxito, pero gozou de grande éxito nas subidas, gañando o British Hill Climb Championship nun récord de seis ocasións.
Traxectoria
Comezando a súa carreira nas subidas en 1953 cun Cooper - JAP anteriormente pilotado por Peter Collins, gañou tres campionatos consecutivos no automóbil de 1955 a 1957. Na década de 1960 pilotou un ex-BRM de Fórmula Un por un tempo antes de construír o seu propio coche Marsh. Inspirado polo Ferguson P99 de Peter Westbury, Marsh ideou unha transmisión infrecuente que utilizaba tracción nas catro rodas mentres aceleraba, pero só con tracción traseira nas curvas.
"Unha vez máis, Tony Marsh coroouse en 1965 como" King of the Hills" (Rei dos outeiros, Rei das subidas) logrando a Mellor Crono do Día en oito dos nove primeiros campionatos nos que participou e estableceu novos récords de carreira no Shelsley Walsh, Bouley Bay e Longleat.
Logo de gañar outro hat-trick de campionatos entre 1965 e 1967, Marsh vendeu o seu coche e abandonou o motor para concentrarse nos seus intereses de enxeñería e agricultura, pero en 1986 volveu ao volante do Rovercraft baseado no March. En 1993, o seu acompañante Simon Law morreu no coche durante o Brighton Speed ​​Trials, unha traxedia que afectou considerablemente a Marsh. Regresou co ex Toleman TG191 Cosworth DFL de David Render, logrando o título Gurston Top Six ese mesmo ano, con 62 anos. Continuou a competir en subidas de montaña ata os setenta anos, pilotando ata 2008.
Marsh competiu nas carreiras de circuíto nos seus primeiros anos, pilotando en catro Grandes Premios, sendo o último o Gran Premio de Alemaña de 1961 no que pilotou o Lotus 18 tamén fixo a tempada de subidas. Tamén participou nas 24 Horas de Le Mans de 1960, compartindo un Lotus Elite con John Wagstaff.
En 2007 Parley Books publicou a súa autobiografía: Tony Marsh: The great all-rounder: In and out of motorsport.
Marsh naceu en Stourbridge, morreu aos 77 anos de idade en maio de 2009 logo de ingresar no hospital con complicacións respiratorias.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Choutar, Lousada, Xermade
Choutar é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
José Lloveres Martínez
José Lloveres Martínez, finado Ferrol en decembro de 1945, foi un médico e político galego.
Vida persoal
Casou con Manuela Montero Blanco en 1904.
Carmen de Burgos
Carmen de Burgos y Seguí —tamén coñecida polos pseudónimos Colombine, Gabriel Luna, Perico el de los Palotes, Raquel, Honorine e Marianela—, nada en Níjar, Almería, o 10 de decembro de 1867 e finada en Madrid o 9 de outubro de 1932, foi unha xornalista, escritora, tradutora e activista dos dereitos da muller española. Considérase a primeira xornalista profesional en España e en lingua castelá, pola súa condición de redactora do madrileño Diario Universal en 1906, xornal que dirixía Augusto Figueroa.
Biografía
Carmen de Burgos viviu no barrio de Rodalquilar, no concello de Níjar, onde o seu pai, vicecónsul de Portugal en Almería, posuía terras, minas e o casal "La Unión". Aos dezaseis anos casa con Arturo Álvarez Bustos, con quen tivo un fillo e unha filla. Álvarez Bustos era un xornalista doce anos maior ca ela, fillo do gobernador civil de Almería, quen ademais tiña en propiedade a imprenta da que saía o principal xornal da capital, o cal lle permitiu a Carmen familiarizarse co mundo da prensa desde moi cedo.
Tras o desastre do Rif en 1909, Carmen de Burgos decidiu achegarse ás tropas españolas que loitaban arredor de Melilla. Alí exerceu de correspondente de guerra do diario El Heraldo de Málaga. Xa de volta a Madrid, publicou o artigo Guerra a la guerra!, no que defendía os pioneiros da obxección de conciencia.
Coa proclamación da Segunda República en 1931, a nova constitución recoñeceu o matrimonio civil, o divorcio e o voto feminino, colmando así as aspiracións de Carmen de Burgos. Afiliouse ao Partido Republicano Radical Socialista e foi nomeada presidenta da Cruzada de Mulleres Españolas e da Liga Internacional de Mulleres Ibéricas e Iberoamericanas. Foi tamén elixida vicepresidenta primeira da Esquerda Republicana Anticlerical, e en novembro de 1931 ingresou na Masonaría, onde fundou a loxa Amor, da que era Gran Mestre.
O 8 de outubro de 1932, mentres participaba nunha mesa redonda sobre educación sexual no Círculo Radical Socialista, Carmen de Burgos empezou a sentirse mal e foi trasladada ao seu domicilio, onde a atenderon tres médicos, entre os cales estaba o seu amigo Gregorio Marañón, pero sen éxito. Faleceu ás dúas da madrugada do día 9 e foi enterrada no cemiterio civil de Madrid en presenza dos principais políticos e intelectuais da época. Clara Campoamor, xunto con varios intelectuais, pediu que se lle dese o seu nome a unha rúa de Madrid. Tras a Guerra Civil e a vitoria do réxime franquista, o seu nome foi incluído na lista de autores prohibidos e os seus libros desapareceron das bibliotecas e as librarías.
Relacionouse, entre outros, con Galdós, Blasco Ibáñez, Juan Ramón Jiménez, Julio Romero de Torres, Sorolla, etc. Considérase unha das primeiras defensoras do papel social e cultural da muller. Defendeu así mesmo a liberdade e o goce de existir. Decididamente independente, creu nun mundo mellor e foi unha temperá feminista, aínda que ela odiaba ese termo. Na súa obra La mujer moderna y sus derechos (1927) definía a súa postura como un feminismo conciliador ao explicar: "Non é a loita de sexos, nin a inimizade co home, senón que a muller desexa colaborar con el e traballar a carón del".
Desenvolveu unha estreita amizade coa escritora portuguesa Ana de Castro Osório.
Obra
miniatura|Os colaboradores do xornal El Heraldo en 1906, entre os que está Carmen de Burgos. Traballou en El Universal, El Globo, La Correspondencia de España, El Heraldo de Madrid e ABC, diario do que foi a primeira redactora. Cubriu diferentes episodios da Guerra de Melilla en 1909 e foi unha das primeiras mulleres correspondentes de guerra da historia de España. Ademais da súa intensa obra xornalística son salientables as súas conferencias no ámbito do movemento feminista; por exemplo: La misión social de la mujer (1911) e La mujer en España. Non foi moi ben considerada por un importante sector dos críticos e escritores contemporáneos, que en moitas ocasións colocaron o seu labor e a súa obra relegados e reducidos á condición de amante de Ramón Gómez da Serna.
Entre as súas novelas máis populares pódese citar Puñal de claveles, escrita ao final da súa vida e baseada no suceso coñecido como o "crime de Níjar", que tivo lugar en 1928 en Níjar e que foi unha das inspiracións con que contou Federico García Lorca para as súas Bodas de sangre.
Trufa de chocolate
dereita|miniatura|230px|Un prato de trufas de chocolate recubertas de cacao en po e [[azucre glas]] A trufa é un doce de pequeno tamaño e forma esférica, elaborado con chocolate, manteiga e azucre e cuberto de cacao en po ou fideos de chocolate.
Etimoloxía
A "trufa" tradicional orixinouse en Bélxica e foi chamada de trufa porque a forma e a textura aseméllase moito á do cogomelo mesmo nome. En América do Norte, o termo “trufa” utilízase de forma moi liberal e os chocolates chamados de trufas son tipicamente redondos e de forma de montaña cun centro rico e liso de chocolate, feito de po ou crema de cacao puro (ou ambas as dúas cuosas), úntaselle unha crema, preferibelmente unha elaborada a base de manteiga fina e finísimo azucre. En Bélxica denomínanse "garnache".
Quintá, Piñeira, Baralla
Quintá é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
VG-4.3
A VG-4.3 ou Vía de Alta Capacidade Cambados-Vilagarcía é unha vía para automóbiles dependente da Xunta de Galicia. Une as localidades de Cambados e Vilagarcía e canda a VG-4.2 constitúe unha circunvalación da primeira. Entrou en servizo en setembro de 2003.
Rhabdornis
Rhabdornis é un xénero de aves paseriformes pertencente á familia Sturnidae. Son paxaros pequenos de hábitos máis parecidos aos dos páridos aínda que de aspecto similar aos cértidos. Rhabdornis foi situado nunha familia propia, Rhabdornithidae (Greenway, 1967) pero non foi aceptado por todas as autoridades, e ás veces foi incluído en Certhiidae ou en Timaliidae. Máis recentemente, Zuccon et al. 2006 sitúan a Rhabdornis nun clado máis basal na familia dos estorniños (Sturnidae).
Aus dem Nichts
Aus dem Nichts é un filme alemán de 2017 escrito e dirixido por Fatih Akin. Está protagonizado por Diane Kruger que interpreta o papel dunha muller cuxo marido e fillo son asasinados nun ataque terrorista perpetrado por neonazis. Foi escollido para competir pola Palma de Ouro na sección oficial do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017,, onde Kruger gañou o premio de mellor actriz. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro, mais finalmente non foi nomeado. Porén, gañou o Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa.
Rhabdornis
O xénero (e a familia Rhabdornithidae) é endémico de Filipinas. O grupo contén só tres especies. Non migran, só realizan movementos locais. Son de aparencia similar aos cértidos. Teñen peteiros de punta fina curvados cara abaixo, que poden utilizar para extraer insectos entre a codia das árbores, mais tamén teñen linguas como cepillos, que lles permiten ademais alimentarse de néctar. Fan os niños nos ocos das árbores.
Cut the Rope
Cut the Rope é unha serie de videoxogos crebacabezas desenvolvidos pola empresa rusa de entretemento ZeptoLab para diversas plataformas e dispositivos. Está formado polo orixinal Cut the Rope (2010) publicado por Chillingo, Cut the Rope: Experiments (2011), Cut the Rope: Time Travel (2013), Cut the Rope 2 (2013 iOS; 2014 Android), My Om Nom (2014 iOS; 2015 Android) e Cut the Rope: Magic (2015).
O obxectivo dos xogos Cut the Rope é alimentar con lambonadas unha pequena criatura verde chamada Om Nom ó tempo que se recollen estrelas. En maio de 2015, os xogos de Cut the Rope foron descargados máis de 600 millóns de veces.
The Curious Enlightenment of Professor Caritat
The Curious Enlightenment of Professor Caritat ou A Viaxe do profesor Caritat ou as desventuras da razón é un libro de Steven Lukes publicado no ano 1995.
Pseudorhombus cinnamoneus
Pseudorhombus cinnamoneus é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos, coñecida en galego como rapante do Índico.
The Curious Enlightenment of Professor Caritat
Argumento
A historia comeza coa captura do protagonista da historia Nicholas Caritat que era un experto estudoso da Ilustración, por parte das autoridades do seu propio país, Militaria. O optimismo e o libre pensamento do protagonista absolutamente absorto polas ideas ilustradas, considerase unha ameza en Militaria. Pero por sorte un grupo opositor ao réxime consegue liberalo. O grupo opositor que o libera chamado “A man” encoméndalle unha misión: ten que atopar nalgún lugar a sociedade perfecta e o país perfecto.
Así con este propósito o protagonista comeza a súa viaxe en Utilitaria, cuxa capital é Cálcula. Un país no que rexenta unicamente a regra da maximización, xa sexa na saúde, educación, felicidade... e no que todo é susceptible de amoldarse a fórmulas e enfoques matemáticos. A fin de todas estas accións segundo os que a gobernan é o benestar do maior número de individuos posibles. Pero Caritat non acaba de amoldarse a esta sociedade. Grazas a mediación dun clérigo o protagonista consegue escapar e seguir a súa viaxe.
Pseudorhombus cinnamoneus
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1846 polos naturalistas Coenraad Jacob Temminck (neerlandés) e Hermann Schlegel (alemán), co nome de Rhombus cinnamoneus, sendo posteriormente reclasificada no xénero Pseudorhombus.
The Curious Enlightenment of Professor Caritat
Argumento
A seguinte estancia da súa viaxe desenvólvese en Comunitaria, cuxa capital, Políglopis, é o crisol dunha multitude étnico-relixiosa. A convivencia de tal variedade de personalidades, ás veces excluíntes e irrecoñecibles entre si, resulta dunha enorme complexidade. Unha cidade na que a norma do politicamente correcto debe levarse ao extremo cerca a liberdade de expresión pero, ao mesmo tempo, nela outórgaselle validez a calquera formulación ideolóxica; e todo isto asfixia o protagonista. De camiño a Libertas, Nicholas pasa por Proletaria, na que ten un soño dunha sociedade perfecta pero o soño so foi un mera imaxinación da súa mente, xa que ao espertar atopouse na máis absoluta realidade.
Logo dese curioso soño, Nicholas abandona Proletaria e presentase en Libertas, capital de Libertaria. Neste país a sociedade goza libremente da máxima liberdade de acción. Pero máis tarde decátase de que esa liberdade é mal entendida, e que o único que se atopa é unha sociedade presa, presa dunha lóxica económica que impón aos individuos un perverso sistema de vida. O Estado desaparece e privatízanse hospitais, montes, bibliotecas, policías...
Pseudorhombus cinnamoneus
Taxonomía
Por iso tamnén se coñece polo sinónimo de Rhombus cinnamoneus Temminck & Schlegel, 1846.
Fígado
O fígado é un órgano vital presente nos vertebrados e nalgúns outros animais, no ser humano constitúe a maior glándula do corpo humano. Localízase no canto dereito superior do abdome, baixo o diafragma, e o seu peso aproximado é de case 1,5 kg no home adulto e un pouco menos na muller; en cativos é proporcionalmente maior, pois constitúe 1/20 do peso total dun recentemente nacido. Na primeira infancia é un órgano tan grande que pode ser sentido abaixo da marxe inferior das costelas, no lado dereito. Funciona como glándula exócrina, isto é, libera secrecións en sistema de canais que se abren nunha superficie externa ou interna. Actúa tamén como glándula endócrina, unha vez que tamén libera substancias no sangue ou nos vasos linfáticos.
Nome
Orixinalmente, en latín o órgano era denominado iecur. Porén, existía o costume de cebar con figos os animais que eran criados coa intención de lles comer o fígado, e estes fígados cebados con figos eran denominados iecur ficatum. Co tempo, a designación que prevaleceu foi ficatum, da cal deriva o nome do órgano nas linguas romances (galego e portugués fígado, asturleonés fégadu, castelán hígado, francés foie...).
O prefixo hepato- e o adxectivo hepático, usados na linguaxe médica para se referir a cousas relacionadas co fígado, deriva do grego hēpar (ήπαρ). Este termo, á súa vez, provén de hēpaomai (ἠπάομαι) que significa reparar, arranxar, probabelmente debido á capacidade rexenerativa deste órgano.
Funcións do fígado
Nalgunhas especies animais o metabolismo alcanza a actividade máxima despois da alimentación; isto diminúelles a capacidade de reacción a estímulos externos. Noutras especies, o control metabólico é estacionario, sen diminución desta reacción. A diferenza é determinada polo fígado e a súa función reguladora, órgano básico da coordinación fisiolóxica.
Entre algunhas das funcións do fígado, podemos citar:
Unha fábrica de procesamento
Alén das funcións citadas máis enriba, este órgano efectúa aproximadamente 220 funcións diferentes todas interligadas e correlacionadas. Unha das súas principais actividades é a formación e excreción da bile; as células hepáticas producen en torno de 1,5 l por día, descargándoa a través do conduto hepático. A transformación de glicosa en glicóxeno, este coñecido como amidón animal, e o seu almacenamento, dáse nas células hepáticas. Ligada a este proceso, está a regulación e a organización de proteínas e graxas en estruturas químicas utilizábeis polo organismo na concentración dos aminoácidos no sangue, que resulta na conversión de glicosa, esta utilizada polo organismo no seu metabolismo. Neste mesmo proceso, o subproduto resulta é a urea, eliminada polo ril. Alén diso, paralelamente existe a elaboración da seroalbumina, da seroglobulina e do fibrinóxeno, isto todo ao mesmo tempo en que ocorre a desintegración dos glóbulos vermellos. Durante este proceso, tamén actúa en diversos outros, todo simultaneamente, destruíndo, reprocesando e reconstruíndo, como se fosen varios órganos independentes, por exemplo, á vez que destrúe as hemacias, o fígado forma o sangue no embrión, a heparina, a vitamina A a partir do caroteno, entre outros.
Durante o seu funcionamento produce calor, participando da regulación do volume sanguíneo. Ten acción antitóxica importante, procesando e eliminado os elementos nocivos de bebidas alcohólicas, café, barbitúricos ou graxas, entre outros. Alén diso, ten un papel vital no proceso de absorción dos alimentos.
Morfoloxía
Está formado por tres superficies: superior ou diafragmática, inferior ou visceral e posterior. Algúns anatomistas dividen o órgano en dous lobos, o dereito é ben maior que o esquerdo, tendo aínda máis dous lobos menores situados entre o dereito e o esquerdo. A superficie superior fica inmediatamente debaixo do diafragma e o ligamento falciforme divídea en dous lobos: o dereito e o esquerdo.
A superficie inferior é plana, dividida por tres sucos, dando unha forma de H. Na parte anterior do suco dereito, atópase a vesícula biliar, que é unha bolsa membranosa que almacena bile; na parte frontal do suco esquerdo, está situado o ligamento redondo que é unha extensión da vea umbilical.
Lobos hepáticos
Ver artigo principal: Lobo (fígado)
Existe aínda un suco transverso determinado polo hilo, que é por onde entran e saen todos os vasos sanguíneos, exceptuando as veas hepáticas. Os sucos dividen a superficie inferior do fígado en catro lobos: o dereito ou cuadrilátero; o esquerdo ou triangular; o cadrado, situado na parte da fronte do hilo e, por último, o alongado na parte posterior, tamén chamado de lobo de Spiegel.
Fixación
O fígado ten gran parte da superficie externa revestida polo peritoneo, que forma os ligamentos que o conectan ao abdome e ás vísceras veciñas. Envolvéndoo, hai un invólucro especial, formado pola chamada cápsula de Glison, que reviste todo o órgano, sen interrupción, como unha capa, e que na parte máis próxima do hilo envolve a arteria hepática, a vea porta, o condutor hepático e os nervios.
Aínda que o tecido hepático sexa brando, a cápsula que o recobre é extremadamente resistente e diminúe a posibilidade de lesións traumáticas. En caso de ruptura, as consecuencias son gravísimas, pois o tecido interno lacérase con gran facilidade.
Pseudorhombus cinnamoneus
Características
As principis características deste peixe son:
Fígado
Fixación
O órgano está constituído por aproximadamente cen mil lóbulos, que son minúsculos agregados celulares formados polas células hepáticas, organizadas en cordóns dispostos en volta da vea chamada centrolobular. A vea porta contén moitas pequenas ramificacións, ligadas ás sinusoides, que son espazos comprendidos entre as diversas capas de células hepáticas.
Hematoloxía e irrigación
O fígado é irrigado pola arteria hepática, cuxa función é levar sangue arterial osixenado necesario para o seu metabolismo.
Pseudorhombus cinnamoneus
Distribución
Encóntrase no océano Pacífico occidental, nas costas do mar da China Meridional, entre os 34° N e os 4° N, desde o sur da China e as Filipinas. e nas do Xapón, a profundidades de entre os 20 aos 164 m.
Fígado
Hematoloxía e irrigación
O sangue procedente do bazo e do intestino vén da vea porta; este é rico en substancias nutritivas, absorbidas durante a dixestión. O sangue é recollido pola vea centrolobular e conducido para veas cada vez máis grosas, ata chegar á vea suprahepática.
Procesamento químico e subprodutos
miniatura|Monumento ó fígado en [[Valón, Doniños, Ferrol]] As impurezas son filtradas polo fígado, que destrúe as substancias tisulares transportadas polo sangue. Os lípidos, glícidos, proteínas, vitaminas etc., vidos polo sangue venoso, son transformados en diversos subprodutos.
Os glícidos son convertidos en glicosa que, metabolizada, se converte en glicóxeno, e, novamente convertida en azucre que é liberado para o sangue cando cae o nivel en plasma. As células de Kupfer, que se atopan nos sinusoides, actúa sobre as células sanguíneas que xa non teñen vitalidade, e sobre bacterias, sendo descompostas e convertidas en hemoglobina e proteínas, xerando a bilirrubina, que é colectada polos condutores biliares, que pasan entre cordóns desas células que segregan bile; esta, á súa vez, vaise movendo a condutos de maior calibre, ata chegar ao canal hepático (tamén chamado ducto hepático); neste, únese nunha xunción en forma de Y co ducto cístico, chegando á vesícula biliar. Da unión en Y, o ducto biliar común esténdese ata o duodeno, primeiro treito do intestino delgado, onde a bile vai se mesturar co alimento para participar na dixestión. O alimento descomposto atravesa as paredes permeábeis do intestino delgado e as súas moléculas penetran na corrente sanguínea. A vea porta conduce estas ao fígado que as combina e recombina, remitíndoas ao resto do organismo.
Pseudorhombus cinnamoneus
Lonxevidade
O exemplar máis vello capturado tiña 5 anos.
Fígado
A importancia do fígado e o seu poder de rexeneración
En casos de impactos moi fortes pode haber ruptura da cápsula que recobre o fígado, coa inmediata laceración do tecido do órgano.
As lesións en xeral son importantes e de extrema gravidade, podendo ser moitas veces fatais, debido á enorme cantidade de sangue que pode perderse, dado o gran número de vasos sanguíneos que compoñen o órgano. Se en caso de accidente grave, e consecuente lesión, a persoa logra sobrevivir, o fígado xeralmente demostrará alto e rápido poder de rexeneración.
Pseudorhombus cinnamoneus
Pesca e utilización
Captúrase con redes de arrastre de fondo, nas zonas pesqueiras 61 e 71 (Pacífico]] noroste e centro-oeste, respectivamente.
Fígado
Enfermidades
Entre as principais enfermidades que atacan ao fígado están as Hepatites agudas de etioloxía descoñecida, chamadas de hepatites criptoxénicas, as hepatites B, C, D e E, as doenzas alcohólicas do fígado, as doenzas hepáticas tóxicas, as insuficiencias hepáticas, as fibroses e cirroses hepáticas, entre outras.
Pseudorhombus cinnamoneus
Pesca e utilización
Comercialízase principalmente en fresco.
The Curious Enlightenment of Professor Caritat
Argumento
O protagonista remata fuxindo de Libertas e buscando na fronteira norte a ilusión de Egalitas. Este país consiste en harmonizar todos os ideais anteriores sen deixar que ningún deles nos faga esquecer aos demais, porque isto só conduce ao fanatismo.