cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salome Zurabishvili
Biografía
Zurabishvili naceu en París nunha familia de exiliados políticos xeorxianos. O seu pai, Levan (1906-1975), era enxeñeiro e serviu como presidente da Diáspora Xeorxiana en París. Era neto de Niko Nikoladze, un socialdemócrata xeorxiano prominente de finais do século XIX e membro de Meore Dasi, un grupo de intelectuais liberais xeorxianos. A súa nai, Zeinab Kedia (1921-2016), estaba relacionada por matrimonio con Noe Ramishvili, o primeiro primeiro ministro da República Democrática de Xeorxia. Zurabishvili ten un irmán, Otar. Asistiu a algunhas das escolas francesas máis prestixiosas, como o Instituto de Estudos Políticos de París e comezou un mestrado na Universidade de Columbia de Nova York no curso académico 1972-1973, recibindo clases con Zbigniew Brzezinski.
Carreira diplomática
Zurabishvili abandonou os seus estudos e uniuse ao servizo exterior francés en 1974, converténdose en diplomática de carreira destinada en Roma, nas Nacións Unidas, Bruxelas, Washington, etc. A primeira vez que Zurabishvili visitou Xeorxia foi en 1986 durante un descanso do seu traballo na embaixada francesa en Washington.
Salome Zurabishvili foi xefa da División de Asuntos Internacionais e Estratéxicos da Secretaría Xeral de Defensa Nacional de Francia en 2001-2003. Foi nomeada como embaixadora de Francia en Xeorxia en 2003.
Ministra de Asuntos Exteriores, 2004-2005
O presidente de Xeorxia Mikhail Saakashvili nomeouna como ministra de Asuntos Exteriores do seu novo goberno. Zurabishvili converteuse na primeira muller neste posto o 18 de marzo de 2004.
Como ministra de Asuntos Exteriores de Xeorxia, Zurabishvili foi a principal negociadora do acordo para a retirada das bases militares rusas do territorio de Xeorxia, que foi asinado co ministro ruso de Asuntos Exteriores Serguei Lavrov o 19 de maio de 2005. Durante o seu mandato, creouse o "Novo Grupo de Amigos de Xeorxia", que agrupa a Ucraína, Lituania, Letonia, Estonia, Romanía, Bulgaria, República Checa e Polonia para axudar ás aspiracións de Xeorxia respecto á OTAN e favorecer a integración europea.
Zurabishvili foi despedida polo primeiro ministro Zurab Noghaideli o 19 de outubro de 2005 logo dunha serie de disputas cos membros do Parlamento. Tamén foi moi criticada por varios embaixadores xeorxianos. Pouco antes do anuncio do seu despedimento, Zurabishvili dimitiu do servizo exterior francés, que seguira pagándolle un salario mentres era ministra e anunciou que permanecería en Xeorxia para adicarse á política.
Carreira política
En novembro de 2005, Zurabishvili creou a organización " Movemento de Salome Zurabishvili". En xaneiro de 2006, anunciou a creación dun novo partido político: "A vía xeorxiana", criticando o "sistema unipartidista de facto" do país. Aínda que Zurabishvili gozaba de certa reputación en Xeorxia, era incapaz de establecerse no campo político. Nas eleccións municipais de Tbilisi o 5 de outubro de 2006, só o 2,77% da circunscrición votou polo seu partido. Seis meses antes, unha enquisa de opinión realizada polo xornal xeorxiano Kviris Palitra suxeriu que obtería o 23,1% dos votos nas eleccións presidenciais. Desde outubro de 2007, o seu partido formou parte da alianza Oposición Unida que nomeou a Zurabishvili como futura primeira ministra no caso de vitoria do candidato Levan Gachechiladze nas eleccións presidenciais de xaneiro de 2008.
Como parte dunha campaña de 2009 da oposición xeorxiana para facer que o presidente Mikhail Saakashvili renunciase, Zurabishvili liderou unha marcha de protesta xunto a outros tres destacados figuras da oposición: Nino Burjanadze, David Gamkrelidze e Eka Beselia, en Tbilisi o 26 de marzo de 2009.
O 12 de novembro de 2010, Zurabishvili anunciou a súa retirada do liderado de "A vía xeorxiana". Foi sucedida por Kakha Seturidze. Despois de dous anos de ausencia da política, apoiou publicamente ao partido "Soño xeorxiano" antes das eleccións presidenciais de 2013. Pouco despois, a Comisión Electoral Central de Xeorxia negouse a rexistrala como candidato presidencial debido á súa dobre cidadanía xeorxiana-francesa.
Nas eleccións parlamentarias de 2016 Zurabishvili obtivo un escano como independente.
Presidencia
En agosto de 2018, Zurabishvili anunciou que participaría nas eleccións presidenciais de Xeorxia. Aínda que se presentou oficialmente como independente, a súa campaña foi fortemente apoiada por "Soño xeorxiano". O seu principal adversario na elección, Grigol Vashadze, foi apoiado por Mikhail Saakashvili. Na primeira rolda, obtivo o 38,7 por cento dos votos, un punto máis que Vashadze, o que o forzou a celebración dunha segunda rolda. Zurabishvili gañou a segunda volta das eleccións presidenciais, converténdose en presidenta electa. Tomou posesión o 16 de decembro de 2018, cunha cerimonia realizada en Telavi.
Como presidenta, Zurabishvili herdou unha nova Constitución que entrou en vigor o día da súa toma de posesión e que eliminou significativamente varios poderes da Presidencia, concentrános no Parlamento e na Oficina do Primeiro Ministro. Con todo, isto non impediu que usase a súa posición para facer unha chamada a decisións historicamente importantes, incluíndo unha nova investigación sobre a controvertida morte de Zviad Gamsakhurdia, o primeiro presidente do país, en 1993.
Residencia e financiamento
Salome Zurabishvili anunciou durante a campaña presidencial que, se saíse elixida, non faría uso do Palacio Presidencial de Avlabari aberto en 2009, con Mikhail Saakashvili no cargo. Reuniuse co cuarto presidente logo das eleccións no Palacio Avlabari, pero a súa administración foi trasladada ao Palacio Orbeliani na rúa Atoneli, no centro de Tbilisi. O 18 de decembro de 2018 visitou a residencia Atoneli por primeira vez.
Ademais de mudarse a unha residencia máis pequena, o gabinete de Zurabishvili afrontou un importante recorte de presuposto. Segundo o orzamento de 2019, o financiamento para a administración presidencial está a ser reducido en 3,5 millóns de laris (1,1 millóns de euros). Como resultado, a gran maioría dos ex empregados foron despedidos con só 60 deles permanecendo na nova administración.
Os cambios tamén levaron a abolir o fondo presidencial que ascendía a 5 millóns de laris (1,6 millóns de euros) e que financiaba bolsas de estudo, programas educativos e outros proxectos. Esta decisión foi amplamente criticada con Giorgi Margvelashvili e Maka Chichua, que pediron que non se cancelase.
Posicións políticas
No curso das eleccións presidenciais de Xeorxia de 2008, Zurabishvili e moitos outros políticos da oposición manifestaron o apoio ao establecemento dunha monarquía constitucional baixo a dinastía Bagrationi, pola que o patriarca de Xeorxia, Elías II, avogara.
Vida persoal
Salome Zurabishvili casou con Nikoloz Gorgjestan, con quen tivo dous fillos: Ketevan e Teimuraz. Tras divorciarse del, estivo casada co xornalista xeorxiano Janri Kashia (1939–2012). Zurabishvili é curmá da historiadora francesa Hélène Carrère d'Encausse.
Jerome Bruner
Jerome Seymour Bruner, nado o 1 de outubro de 1915 en Nova York e finado o 5 de xuño de 2016 na mesma cidade, foi un psicólogo estadounidense, de familia polonesa. Profesor de psicoloxía en Harvard e despois en Oxford, escribiu importantes traballos sobre educación, liderou o que veu a ser coñecido como Revolución Cognitiva, na década de 1960. Esta introduce novas perspectivas no estudo da mente, superando os postulados colocados até aquela época polo behaviorismo, que puña o foco só nos fenómenos observábeis. Durante o goberno dos presidentes Kennedy e Johnson dirixiu o Comité de Ciencias (Science and Advisory Committee). Foi profesor da Escola de Dereito da NYU. As súas publicacións máis importantes son Sobre o Coñecemento: Ensaios da man esquerda (1960) O Proceso da Educación (1961), Actos de Significación (1990), A Cultura da Educación'' (1996).
Biografía
Graduouse na Universidade de Duke, Durham (Carolina do Norte), en 1937 e posteriormente en Harvard, Cambridge (Massachusetts), en 1941, obtivo o título de doutor en psicoloxía e foi chamado o pai da psicoloxía cognitiva, pois desafiou os postulados behavioristas da época. Ensinou e investigou, tamén na New School for Social Research.
Posúe doutoramentos “honoris causa” polas Universidades de Yale, Columbia, Sorbonne, Berlín, Roma, ISPA Instituto Universitário, entre outras. É membro da Society for Research in Child Development e da American Psychological Association. Posúe unha obra moi diversificada e traducida na área da educación, pedagoxía e psicoloxía.
Psicoloxía cognitiva
Jerome Bruner foi un dos pioneiros nos estudos da psicoloxía cognitiva nos Estados Unidos. Bruner inicia os seus estudos da sensación e da percepción humanas como parte dun proceso activo e non só receptivo. En 1947 Bruner publicou o seu clásico estudo “Valores e necesidades como factores organizacionais na percepción” (Value and Need as Organizing Factors in Perception). Nesta investigación nenos ricos e pobres eran solicitados a avaliar o tamaño de moedas e de discos de madeira. Os seus resultados mostran que os valores e a necesidade dos nenos ricos e pobres se diferenciaban ao superestimar o tamaño das moedas, comparadas aos discos de madeira do mesmo tamaño (Journal of Abnormal and Social Psychology, 1947, vol. 42, páxs. 33–44)
Outro estudo clásico conducido por Bruner e Leo Postman mostraba reaccións máis lentas e menos precisas en relación a cartas da baralla (On the Perception of Incongruity: A Paradigm por Jerome S. Bruner e Leo Postman. Journal of Personality, 18, pp. 206-223. 1949). Estes experimentos apuntaran novos rumbos para a psicoloxía, o que obrigou os investigadores a non só observar a resposta do organismo a estímulos, mais tamén ás súas interpretacións internas. En 1956 Bruner publica ‘’O Estudo do Pensamento’’ (A Study of Thinking) que inicia o estudo da psicoloxía cognitiva, así como funda o Centro dos Estudos Cognitivos (Center of Cognitive Studies) en Harvard. En 1990 fai unha serie de conferencias sobre o asunto, publicadas no libro ‘’Actos de Significación’’ (Acts of Meaning) e nelas refuta o modelo computacional como metáfora do estudo da mente, defendendo un entendemento holístico da mente e do sistema cognitivo humanos.
Psicoloxía educativa
En Harvard Jerome Bruner publicou unha serie de traballos sobre a avaliación nos sistemas educativos e as formas en que podería ser mellorada a educación. A súa visión xeral é de que a ‘’educación non se debe concentrar só na memorización de feitos". Entre 1964-1996 Bruner procurou desenvolver un currículo completo para o sistema educativo que aténdese as necesidades dos estudantes en tres áreas principais que chamou de Man: A Course of Study, coñecido pola sigla MACOS ou M.A.C.O.S. Fundamentábase no ensino en espiral ou sexa un determinado concepto debería ser repetidamente ensinado, en diferentes niveis, cada nivel sendo máis complexo que o primeiro. Este proceso permitiríalle a crianza absorber ideas complexas de maneira máis simple. Bruner pretendía crear un ambiente educativo que se concentrase (1) no que era exclusivamente humano sobre os seres humanos, (2) en como os seres humanos chegaran no estadio actual e (3) en como os seres humanos poderían se perfeccionar.
= Os modos de pensamento = Os modos de pensamento, segundo Jerome Bruner, son o narrativo e o paradigmático. O autor argumenta que os individuos constrúen realidades, propiciando diferentes maneiras de colocar en orde as experiencias vividas. Alén diso, busca analizar o desenvolvemento cognitivo e a construción da aprendizaxe por medio de signos e simboloxías, nos cales o pensamento é realizado por medio de fala e de imaxes.
O pensamento narrativo
O autor define narrativa como unha secuencia de eventos, e estes, á súa vez, están cargados de significados. “Narrativa é discurso, e a principal regra do discurso é que debe haber un motivo para que o mesmo se distinga do silencio”. É por medio da narrativa que, probabelmente, un individuo organiza os propios coñecementos e experiencias. A narrativa fundaméntase polo contar dunha historia para que haxa o esclarecemento de algo dubidoso, ou aínda, algo que o individuo procura resolver ou sandar. Desa forma, é por medio da fala ou da organización de feitos polo pensamento que individuos estabelecen relacións e organizan as súas ideas a respecto de algo ou alguén.
O pensamento paradigmático
O pensamento paradigmático, de acordo con Bruner (1986), asóciase ao desenvolvemento formal de conceptos, ou sexa, cando hai unha apropiación de ideas demostradas, descritas ou argumentadas. É un modo de pensamento co cal se tenta preencher o padrón dun sistema formal e matemático de explicacións e probas por medio de argumentos que proben as conxecturas do suxeito.
Cultivando o posíbel
Jerome Bruner en Cultivando o Possível - Oxford, 13 de maio de 2007: "Eu tamén teño unha razón máis profunda, máis teórica, para me preocupar en cultivar o sentido do posíbel, unha razón que brota da investigación sobre a natureza da mente, unha razón que ten crecido constantemente en medio século do meu profundamento no crecemento da mente e da súa dependencia de cultura. Eu estou cada vez máis convencido de que a mente atinxe completamente a súa plenitude non só na acumulación - no que pasamos a coñecer - mas si no que podemos facer co que sabemos, como somos capaces de encadrar posibilidades alén das convencións do presente, para forxar mundos posíbeis. (...)
- Jerome Bruner Cultivando o Possível - Oxford, 13 de maio de 2007
Huberto de Toscana
Huberto ou Humberto (Uberto) era fillo bastardo do rei Hugo de Italia (Hugo de Arle ou Hugo de Provenza) coa súa amancebada Wandelmoda. Sobre o 936 o seu pai deulle o marquesado ou margraviato de Toscana en lugar do seu tío Bosón. O 941 nomeouno conde palatino e o 943 duque de Spoleto e margrave de Camerino, expulsando ao duque Sarlione, condenado polo asasinato do seu antecesor Anscar de Ivrea. Así gobernou toda a Italia central e converteuse no señor feudal máis poderoso do rei Berengario II de Italia.
Huberto aliado ao Papa Xoán XII convidou a Odón o Grande rei de Xermania a baixar a Italia e derrubar a Berengario II.
En 946 o ducado de Spoleto e marquesado de Camerino serían dados a Bonifacio II. En Toscana foi margrave ata o 13 de febreiro do 962, en que acadou o goberno de devandito feudo o seu fillo Hugo o Grande.
Morreu segundo uns o 15 de setembro de 967 e segundo outros en marzo de 970.
Casou con Xila, filla de Bonifacio I de Spoleto coa que tivo a Hugo o Grande, margrave de Toscana, Gualdrada, esposa de Pedro IV Candiano dux de Venecia, e Xila a moza, filla de Tedaldo, conde de Canossa.
Urzainki
miniatura|250px|Urzainki Urzainki (en castelán e tamén oficial: Urzainqui) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar e a 93 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 101 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 20,61 km² e a súa densidade de poboación é de 4,9 hab/km².
-121
Véxase tamén
Historia ano a ano
Hugo II do Maine
Hugo II do Maine, nado c. 920-925 e finado en 992, foi conde do Maine no século X. Era fillo de Hugo I do Maine e probabelmente dunha filla de Goslino II do Maine.
Traxectoria
Foi conde do Maine cando morreu o pai, entre 939 e 955, e foi, como o seu pai, un dos primeiros vasalos do seu tío Hugo o Grande. Este último morreu en 956, deixando un fillo novo, o futuro Hugo I de Francia, e Hugo II aproveitou para se independizar desta soberanía, como Folque II o Bo, conde de Anjou e Teobaldo I de Blois, conde de Blois.
Despois, aliouse co fillo de Teobaldo, Eudes I, nunha coalición contra o rei capeto. Sixefredo, bispo de Le Mans, fiel a Hugo Capeto, tivo que fuxir da cidade e refuxiarse co conde de Vendôme, Bucardo I, ao que lle deu os dominios que acabaron formando o Bas-Vendômois.
Non se sabe quen foi a súa muller. O nome do seu terceiro fillo indica unha relación probábel desta muller coa casa de Vermandois. Tiveron tres fillos :
Tamén tiña varias fillas, incluíndo quizais Melisenda do Maine, muller de Xudicael de Nantes, conde de Nantes.
Ramiro Torres
Ramiro Torres Maceiras, nado na Coruña o 15 de decembro de 1973, é un poeta galego.
Traxectoria
É diplomado en Graduado social.
Colabora no grupo surrealista galego Xalundes, e en publicacións como Poseidónia ou Agália. En 2013 publicou o seu poemario Esplendor arcano, que inclúe unha ilustración de Alba Torres Ferreiro e un poema-epílogo de Pedro Casteleiro. Adoita escribir coa norma reintegracionista.
Nas eleccións municipais de 2015 en Galicia, formou parte da listaxe electoral do BNG para o concello de Oza-Cesuras.
É editor habitual na Galipedia desde 2011.
-122
Véxase tamén
Historia ano a ano
La Cucaracha
La Cucaracha é o décimo e derradeiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Ween, publicado o 23 de outubro de 2007 a través do selo Rounder Records. O disco estivo dispoñible en streaming no MySpace do grupo entre os días 16 e 19 de outubro antes do seu lanzamento. Foi elixido Álbum do ano do 2007 pola revista Magnet. Unha canción extra, "Bag of Fat", estivo dispoñible en exclusiva en iTunes coa compra de todo o disco.
Zabalza
150px|thumb|right|Escudo de Zabalza. Zabalza (en vasco e cooficial Zabaltza) é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, a 16 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 era de 31.262 habitantes (INE).
A Escola, Cabanas, O Vicedo
A Escola é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Bartolomé Mostaza
Bartolomé Mostaza Rodríguez, nado en Santa Colomba de Sanabria (Zamora) o 14 de setembro de 1907 e finado en Madrid o 2 de abril de 1982, foi un político, escritor e xornalista español.
Traxectoria
Fillo de Joaquín Mostaza Rodríguez e descendente da familia Rodríguez de Medio, foi o terceiro de nove irmáns. O seu pai morreu cando tiña once anos. Graduado en filoloxía clásica e dereito na Universidade de Salamanca, empezou a exercer o xornalismo en 1932, sendo redactor de El Debate.
Durante o período republicano evolucionou cara o falanxismo. Tras o inicio da Guerra Civil, foi xefe provincial de Prensa e Propaganda de Falange en Ourense onde fundou e dirixiu o xornal Rumbo. Foi xuíz municipal de Ourense e tenente de Estado Mayor. Foi nomeado director de Arco en xuño de 1939. Durante o franquismo, tras dirixir varias cabeceiras de provincias e a revista falanxista Fotos, chegou á subdirección do tamén falanxista Arriba. Posteriormente pasou a Ya, onde foi xefe da sección internacional, crítico literario e subdirector. Entre 1970 e 1977 foi o seu director. Tamén foi o representante da redacción de Ya no consello de administración de Editorial Católica, propietaria do xornal. Foi tamén censor oficial de teatro.
Destacou pola súa faceta docente: Foi un dos profesores da escola de xornalismo de El Debate, membro do claustro da Escola de Xornalismo da Igrexa e director da Escola Oficial de Xornalismo.
Escribiu obras relacionadas coa doutrina da igrexa católica, como Comentarios a las encíclicas Mater et Magistra e Pacem in terris; tamén abordou o ensaio político: Comunicación social e integración europea e Europa como espacio geopolítico; e a poesía Búsqueda (1949), La vida en vilo (1952) e En esta tierra. Durante os últimos anos da súa vida, traballou en Poesía española del siglo XIII al siglo XX, unha obra de investigación e crítica. Obtivo en dúas ocasiones o Premio Nacional de Periodismo.
Dous dos seus irmáns Miguel Mostaza Rodríguez e Antonio Mostaza Rodríguez alcanzaron certa relevancia no ámbito eclesiástico español do século XX.
Vida persoal
Casou en Ourense con Sara Martínez Fernández en febreiro de 1939.
Willi Baumeister
Willi Baumeister (1889 - 1955) foi un pintor alemán.
Traxectoria
Formouse na Academia de artes de Stuttgart con Adolf Hoelzel, alí fixo amizade con Oskar Schlemmer, a súa obra estivo moi influenciado pola arte primitiva e o surrealismo de Joan Miró.
En 1919 realizou o seu primeiro Mauer Bilder, un panel cunha estrutura en relevo como a dun muro, que conseguía ao botarlle area e xeso á pintura, e no que integraba as súas experiencias cubistas. En 1926 realizou a súa primeira exposición individual en París. Profesor da escola de arte en Frankfurt dende 1928, as súas obras formaron parte en 1937 da Exposición de arte dexenerada que organizaou o réxime nazi e en 1938 prohibiuselle dar clases. Profesor de pintura en Stuttgart dende 1946. As súas pinturas son xeometrizantes, ao comezo aínda figurativo, pero que co paso do tempo convértese nunha arte claramente abstracta. Durante a época de prohibición nazi desenvolveu unha serie de pinturas coñecidas como ideogramas, que son puros signos e no que se advirten influencias da arte africana ou mesopotámica.
Sartze
miniatura|250px|Situación do concello Sartze (en castelán e tamén oficial: Sarriés) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar e a 78 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 66 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 23,14 km² e a súa densidade de poboación é de 2,85 hab/km².
Flevoland
Situada ao sueste do IJsselmeer, está formada por terras gañadas ao mar (pólderes), concretamente o antigo Zuiderzee. A pesar de estar inicialmente planificada como unha zona eminentemente agrícola, a súa parte occidental considérase agora unha zona de futura expansión urbana: ha de permitir o crecemento do Randstad.
A quinta das lágrimas
A quinta das lágrimas é o décimo oitavo álbum de estudio do grupo de galego de música tradicional Milladoiro, publicado o 24 de novembro de 2008 polo selo PAI Música. Foi gravado en Galiza no ano 2008, nos Estudios Cormorán e Casa de Tolos, polo técnico Segundo Grandío e editado por Pai Música (2008). Componse de nove temas con textos de Fernando Pessoa, Luís de Camôes, Manoel Antonio, Álvaro Cunqueiro e José Afonso e música do grupo. E conta cas colaboracións de Laura Amado e Mafalda Arnauth.
Spirit Airlines
Spirit Airlines, Inc. é unha aeroliña de baixo custo estadounidense con sede en Miramar, Florida. É a sétima aeroliña comercial máis grande dos Estados Unidos. Spirit opera voos regulares por todo o país, no Caribe, Centroamérica e Suramérica. A compañía ten bases en Atlantic City, Chicago-O'Hare, Dallas/Fort Worth, Detroit, Fort Lauderdale e Las Vegas.
Frota
En maio de 2018 a frota de Spirit Airlines estaba formada polos seguintes avións, todos eles da familia Airbus A320:
Gladys Casely-Hayford
Gladys Casely-Hayford, coñecida tamén polo alcume literario de Aquah Laluah, nada en Axim o 11 de maio de 1904 e finada en Freetown en outubro de 1950, foi unha escritora de Serra Leoa, iniciadora da literatura en lingua krio.
Traxectoria
Filla da escritora Adelaide Casely-Hayford, educouse en Ghana e posteriormente estudou en Gales e tras a súa volta a África ensinou na Escola Vocacional de Nenas que fundara a súa nai en Freetown.
21st Century Breakdown
21st Century Breakdown é o oitavo álbum da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 15 de maio do 2009 a través do selo Reprise Records. Trátase da segunda ópera rock do grupo, tras American Idiot, e é o seu primeiro traballo producido por Butch Vig. Green Day comezou a traballar no disco en xaneiro do ano 2006. Cara outubro do 2007 Billie Joe Armstrong tiña compostas 45 cancións, pero os membros da banda non entraron no estudio para traballar con Vig ata xaneiro do 2008. O proceso de composición e gravación levou tres anos e viaxaron a catro estudios de California para rematar o traballo en abril do 2009.
Adelaide Casely-Hayford
Adelaide Casely-Hayford, nada en Freetown o 27 de xuño de 1868 e finada na mesma cidade o 16 de xaneiro de 1960, foi unha educadora e escritora de Serra Leoa.
Traxectoria
Filla de pai anglo-fante e nai krío, educouse en Jersey, logo da morte do seu pai volta a Freetown en 1897. Casou en 1903 co activista panafricanista ghanés Joseph Ephraïm Casely-Hayford e ao ano seguinte naceu a súa filla Gladys Casely-Hayford. Fundou a Escola Vocacional de Nenas en Freetown.
O Esquizo, Cabanas, O Vicedo
O Esquizo é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Steve Buscemi
Steven Vincent Buscemi, coñecido como Steve Buscemi, nado o 13 de decembro de 1957, é un actor e director de cinema e televisión estadounidense. Ten ascendencia siciliana e irlandesa.
-114
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Castiñeiro, San Fiz de Monfero, Monfero
O Castiñeiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 14 eran homes e 8 eran mulleres.
John Pepper Clark
John Pepper Clark, nado en Kiagbodo en 1935 e finado en 2020, foi un escritor nixeriano.
Traxectoria
De orixe urhoba e irjaw, estudou na Universidade de Ibadan, onde foi responsable de publicacións como The Horn e Beacon, logo de graduarse traballou no Ministerio de Información, no xornal Daily Express e foi profesor de inglés na Universidade de Lagos.
Exodus: Gods and Kings
Exodus: Gods and Kings (literalmente Éxodo: Deuses e Reis) é un filme épico estadounidense de 2014 dirixido por Ridley Scott e escrito por Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine e Steven Zaillian. Trátase dunha coprodución entre os Estados Unidos, o Reino Unido e España e foi producido por Peter Chernin, Ridley Scott, Jenno Topping, Michael Schaefer e Mark Huffam con música de Alberto Iglesias. Os protagonistas do filme son Christian Bale, Joel Edgerton, John Turturro, Aaron Paul, Ben Mendelsohn, María Valverde Rodríguez, Sigourney Weaver, Ghassan Massoud, Indira Varma, Golshifteh Farahani e Ben Kingsley. Está inspirado no episodio bíblico do éxodo dos hebreos dende Exipto liderados por Moisés e que está relatado no libro do Éxodo.
Produción
Contra o 15 de marzo de 2013, Deadline.com informou que Ridley Scott quería a Christian Bale como protagonista do filme a quen posteriormente confirmou o papel de Moisés o 13 de agosto a seguir. O mesmo día, Joel Edgerton tamén se uniu ao repartimento co fin de interpretar a Ramsés xunto a Bale; e confirmouse que a produción empezaría en setembro. O estudio anunciou os castings na Almería e Fuerteventura para buscar uns 4500 extras. O 27 de agosto, Aaron Paul tamén se uniu ao filme, co papel de Xosué. Sigourney Weaver, Ben Kingsley e John Turturro tamén conversaron para se unir ao elenco o mesmo día.
Rodaxe
A filmación da película comezou en setembro de 2013 en Pinewood Studios (Londres). En outubro o equipo trasladouse a España para rodar os exteriores en Almería e máis tarde, en Fuerteventura (Illas Canarias).
Lanzamento
Exodus: Gods and Kings foi estreada o 5 de decembro en España (incluíndo Galiza coa dobraxe castelá) e o 12 de decembro nos Estados Unidos.
Crítica
As primeiras críticas de Exodus foron desde mixtas a positivas. En Rotten Tomatoes, o filme mantén unha cualificación de 64%, baseada en 11 comentarios, cunha cualificación media de 7.2 / 10. En Metacritic, o filme ten unha puntuación de 61 sobre 100, baseada en 6 críticos, indicando «críticas xeralmente favorábeis».
Agullana
Agullana é un concello catalá situado na comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona. Segundo o INE, no 2013, o concello tiña 853 habitantes.
Xeografía
O pobo, situado na confluencia do río Guilla, está a 5 quilómetros da Jonquera e a 24 quilómetros de Figueres. O termo municipal de Agullana limita coas comarcas de Vallespir, a Jonquera, Capmany, Darnius e o Vajol. O territorio de Agullana esténdese pola zona occidental da serra do Albera. Na parte norte hai sobreirais e aciñeirais, con presenza de castiñeiros nas zonas de máis altura.
Historia
250px|miniatura|esquerda|Praza Maior e Casa Estela O concello de Agullana foi ocupado dende os tempos da Prehistoria. Nel existen catro monumentos megalíticos: dous dolmens e dous menhires.
A primeira referencia documental de Agullana atópase no ano 1019, co nome de Aguliana, nun documento no que o bispo Pere Rotger cede a Ecclesiam Sanctae Mariae de Aguliana na Canónica de Xirona.
Agullana formou parte dos dominios do vizcondado de Rocabertí. A mediados do século XVIII comezouse a desenvoler a industria da cortiza. No momento de máximo esplendor, a principios do século XX, a vila tiña 40 fábricas que se dedicaban a esta industria das que hoxe só queda unha.
Kent Rominger
Kent Vernon "Rommel" Rominger, nado en Del Norte, Colorado, o 7 de agosto de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85.
Traxectoria
Rominger graduouse en enxeñaría civil pola Universidade do Estado de Colorado en 1978 e é máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1987.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85 e pasando un total de 67,12 días no espazo.
Benito Pardo de Figueroa
Benito Pardo de Figueroa, nado en Cambados en 1755 e finado en Riga en 1812, foi un militar galego.
Traxectoria
Nado no Pazo de Fefiñáns, fillo de Baltasar Pardo de Figueroa e Ana Jacobo, foi un militar innovador da Infantería Española, que chegou a ser Tenente Coronel na época de Manuel Godoy. Participou na guerra da Independencia dos Estados Unidos. Destacou na carreira diplomática sendo embaixador de España en Berlín e San Petesburgo (1908).
Casou con Adelaida Destrehan, coa que tivo unha filla, Clementina, nada en 1798.
American Don
American Don é un álbum de estudio da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 3 de outubro de 2000 a través do selo Touch and Go Records. O disco foi gravado por Steve Albini.
American Don é a quinta edición de longa duración de Don Caballero, e o cuarto álbum de estudio, aínda que moitos seareiros considerano o seu derradeiro disco debido á pelexa entre Ian Williams e Damon Che, o núcleo creativo do grupo, tras a edición deste álbum. Che é na actualidade o único membro orixinal de Don Caballero en tocar neste e nos seguintes traballos.
Castelo de Beeston
O castelo de Beeston é un castelo localizado na localidade de Beeston, Cheshire, Inglaterra, Reino Unido. Está situado nunha posición elevada, sobre un outeiro de rocha de arenisca duns 110 metros de altura sobre a chaira de Cheshire. Foi construído nos anos 1220 por Ranulph de Blondeville, 6º conde de Chester, á súa volta das cruzadas. En 1237, Henrique III de Inglaterra tomou posesión de Beeston e o castelo foi mantido en boas condicións até o século XVI, cando se tomou a decisión de non empregalo para usos militares, aínda que foi usado de novo en 1643, con motivo da guerra civil inglesa. O castelo foi demolido parcialmente en 1646 para evitar que fose usado de novo como fortaleza. No século XVIII o lugar foi usado como canteira.
Rumoréase que nos xardíns do castelo permanece enterrado un tesouro pertencente a Ricardo II de Inglaterra, pero ningunha das numerosas procuras que se levaron a cabo deron con ningún sinal do mesmo. O castelo, agora en ruínas, está clasificado como Grao I (Grade I) na lista de edificios do Reino Unido, cualificado como edificio antigo protexido (Monumento planificado), e é propiedade de English Heritage.
Deseño
dereita|miniatura|O castelo está construído sobre un outeiro de 110 metros de altura sobre a chaira de Cheshire O castelo de Beeston foi construído por Ranulph de Blondeville, sexto conde de Chester, como unha fortaleza inexpugnable e símbolo de poder. O castelo é descrito en documentos medievais como Castellum de Rupe, o castelo na rocha. Xunto ao castelo de Bolingbroke, en Lincolnshire, foi un dos dous castelos importantes construídos por Ranulph nos anos 1220, pouco despois do seu regreso da quinta cruzada. A diferenza doutros moitos castelos da época, o castelo de Beeston non ten unha elevación como última liña defensiva. En lugar diso, os elementos naturais do terreo xunto aos enormes muros, fortes portas e torres situadas coidadosamente, fan que as murallas exteriores sexan unha fortaleza en si mesmas. As defensas teñen dúas partes. A primeira delas é un pequeno recinto amurallado interior, ou muralla fortificada, situada no alto do outeiro, cunha pendente pronunciada en tres dos lados, e un foso defensivo de nove metros de profundidade labrado na rocha do cuarto dos lados. A segunda parte das defensas, un recinto amurallado exterior, foi construído na parte baixa da ladeira, e conta cunha enorme casa do garda protexida por outro foso, este de cinco metros de ancho e tres de profundidade.
Escaváronse dous pozos na rocha para fornecer auga fresca aos habitantes do castelo, un dos cales, de 113 metros de profundidade, é un dos pozos máis profundos situados en castelos de Inglaterra. Crese que foi o mesmo Ranulph de Blodeville o responsable do deseño do castelo, inspirándose nas fortificacións que vira durante o tempo que pasou en Terra Santa durante as Cruzadas, aínda que non puido contemplar o castelo rematado.
Castelo real
miniatura|A porta con [[barbacás, do século XVIII]] Aínda que a maioría das defensas xa existían en 1232, ano da morte de Ranulph, naquel momento aínda non existían dependencias nin barracóns, e tampouco os había á morte de John, o sucesor de Ranulph, en 1237. O conde John morreu sen un herdeiro varón e o rei Henrique III de Inglaterra tomou posesión do condado de Cheshire, e por tanto do castelo de Beeston. Henrique III ampliou o castelo durante as súas guerras contra Gales, sendo usado como prisión para prisioneiros galeses. Con todo, non se fixo ningún intento de equipar ao castelo como residencia permanente con salóns e apousentos. Probablemente a gornición estivera hospedada en estruturas de madeira situadas no interior do recinto interior.
En 1254, Henrique III deu Beeston, xunto a outras terras en Cheshire, ao seu fillo, o príncipe Eduardo, así como o título de conde de Chester, título que desde entón ostentou o herdeiro ao trono de Inglaterra. En 1272, Eduardo foi coroado rei de Inglaterra e completou a conquista de Gales. Durante o reinado de Eduardo e durante o século XIV, o castelo de Beeston foi mellorado e mantido en bo estado. Con todo, no século XVI considerouse que o castelo xa non ía ser usado pola Coroa británica e en 1602 foi vendido a sir Hugh Beeston de Beeston Hall.
Existiron persistentes rumores de que hai un tesouro escondido por Ricardo II de Inglaterra nalgún lugar dos xardíns. Suponse que Ricardo II escondeu parte das súas riquezas en Beeston na súa viaxe a Chester en 1399, antes de tomar un barco cara a Irlanda para sufocar a rebelión que estalara na illa. Á súa volta, Ricardo foi deposto por Henrique, duque de Lancaster, que reinaría co nome de Henrique IV, e dise que o seu tesouro permaneceu oculto. Leváronse a cabo numerosos rexistros, a maioría deles no pozo profundo do recinto amurallado interior, pero nunca se atopou nada.
Guerra civil
miniatura|Vista xeral das murallas do castelo de Beeston. Durante a guerra civil inglesa volveron usarse para fins militares moitos castelos que xa non eran tidos en conta. O 20 de febreiro de 1643, forzas parlamentaristas comandadas por sir William Brereton tomaron o castelo de Beeston e repararon as murallas e baleiraron o pozo. Durante ese ano, parte do exército real de Irlanda chegou a Chester. A noite do 13 de decembro, o capitán Thomas Sandford e oito soldados dese exército introducíronse sixilosamente no castelo (posiblemente axudados por algún traidor) e sorprenderon ao gobernador do castelo, o capitán Thomas Steele, quen estaba tan desconcertado polo acontecemento que se rendeu coa condición de que lle deixasen abandonar o castelo con honras. Steele foi xulgado e fusilado polo seu fracaso á hora de defender o castelo.
Os monárquicos lograron resistir durante un ano o asedio de forzas parlamentaristas, desde novembro de 1644 até novembro de 1645, cando a falta de víveres obrigounos a renderse. En 1646, celebrouse un consello de guerra en Warrington, onde se decidiu que as defensas dos castelos de Halton e Beeston debían ser desmanteladas para evitar que fosen usadss de novo como fortaleza, polo que o castelo foi parcialmente demolido.
Período posterior
dereita|miniatura|Gravado obra dos irmáns Buck que amosa o castelo de Beeston desde o sur (1727). Durante o século XVIII, os xardíns do castelo serviron de canteira e a porta principal do recinto interior foi demolida para construír unha pista para que as pedras puidesen ser sacadas do lugar. En 1840, o castelo foi comprado por John Tollemache, primeiro barón de Tollemache, naquel momento o principal terratenente de Cheshire, como parte dunha compra maior. A mediados do século XIX, o castelo foi o lugar onde se celebraba unha festa benéfica de dous días de duración para recadar diñeiro para os orfos e viúvas locais. Parece ser que o acontecemento chegou a ser bastante popular, chegando a atraer máis de 3000 visitantes ao día.
Actualidade
O castelo de Beeston é un dos castelos de Inglaterra cunha das vistas máis espectaculares, estendéndose por oito condados desde os Pennines ao leste até as montañas de Gales ao oeste.
Ximnasia
miniatura|dereita|Lanzador de disco. Discobolo, copia romana de orixinal grego de s. V a.C A ximnasia ou ximnástica é un deporte no que se executan secuencias de movementos que requiren forza, flexibilidade e axilidade.
Historia
A pesar do que se poida pensar, non foron os gregos os primeiros en coñecer e utilizar a mecanoterapia. Antes deles, os indios e os chineses practicaron o tratamento mecánico como o proba o Kung-Fu chinés. Os Brahmas apoderáronse deste método que mesturaron con certas fórmulas máxicas para que o pobo crese que a curación era debida ós deuses. Desde tempos moi remotos empréganse na China exercicios musculares asociados a inspiracións profundas para fortificar os músculos, facer que desaparezan os cambras, dores reumáticos, desviacións da columna vertebral etc. Na India o tratamento mecánico usado desde a antigüidade leva o nome de shamposing.
A palabra ximnasia aplicouse nun principio ó xogo dos atletas que corrían, saltaban, loitaban e guindaban o disco e a barra. Máis tarde, os recintos plantados de árbores ou os locais cubertos dedicados ós xogos atléticos foron o punto de cita de cantos querían cultivar a súa intelixencia e a súa forza.
Mentres que en Grecia os dorios, raza conquistadora e brutal, dedicábanse á Ximnástica con fins guerreiros, os atenienses buscaban naqueles exercicios a saúde do corpo e do espírito, a harmonía e a graza. Con todo, os xogos atléticos chegaron a ser monopolio de certos individuos que se exhibían ante a multitude como os acróbatas dos nosos días, o cal non era o mellor medio de soster a Ximnasia grega.
Os romanos da República dedicáronse con entusiasmo á marcha, á equitación e a outros exercicios ximnásticos. Non poucas veces, logo dun exercicio violento guindábanse ó Tíber coma os espartanos ó Eurotas. Plutarco refire que César conseguiu curarse unha neuralxia facendo que un escravo amasara os seus músculos. Con todo, os romanos non practicaron nunca a verdadeira Ximnástica, a de Atenas. Só tomaron de Grecia os exercicios nos circos, adaptando ó seu carácter cruel ós exercicios gregos e transformando así en combates de gladiadores os xogos dos atletas gregos.
A Idade Media non coñeceu a Ximnástica. Unicamente, algúns aristócratas continuaron exercitándose en xustas e torneos baixo o seu armadura de ferro, no que non se poden considerar exercicios ximnásticos.
O cristianismo, tan hostil á nudez corporal, nada fixo para realzar ou establecer os exercicios corporais. A verdadeira ximnástica foi defendida polos filósofos reformadores Lutero, Zwingli, Melanchton e Roussene.
Disciplinas
A ximnasia moderna, regulada pola Fédération Internationale de Gymnastique ou FIG componse de seis disciplinas.
As disciplinas de rítmica e artística son as máis coñecidas por formar parte dos Xogos Olímpicos de verán. A modalidade de trampolín forma parte dos Xogos Olímpicos desde Xogos Olímpicos de Sydney 2000
Ximnasia xeral
A ximnasia xeral é unha disciplina na que participa xente de todas as idades en grupos desde 6 ata 150 ximnastas que executan coreografías de xeito sincronizado. Os grupos poden ser dun só xénero ou mixtos.
Ximnasia artística
A ximnasia artística é aquela que por medio de movementos do corpo empregando cabeza, brazos e pernas crea unha forma de expresarse con música e ata cun acompañante e aparellos e componse de diferentes modalidades segundo as categorías masculina e feminina.
Ximnasia rítmica
A ximnasia rítmica é unha disciplina na que só existe a modalidade feminina. Execútanse cinco rutinas con cinco aparellos diferentes: pelota, cinta, aro, mazas e corda. Os exercicios realízanse sobre un tapiz. Á hora de puntuar faise sobre un máximo de vinte puntos valorándose máis a estética que as acrobacias.
Ximnasia aeróbica
A ximnasia aeróbica, antes coñecida como aeróbic deportivo, é unha disciplina da ximnasia na que se executa unha rutina de entre 100 e 110 segundos con movementos de alta intensidade derivados do aeróbic tradicional ademais dunha serie de elementos de dificultade. Esta rutina debe demostrar movementos continuos, flexibilidade, forza e unha perfecta execución nos elementos de dificultade.
Ximnasia acrobática
A ximnasia acrobática tamén coñecida como acro-sport é unha disciplina de grupo na que existen as modalidades de parella masculina, parella feminina, parella mixta, trío feminino e cuarteto masculino.
Corumbá
Corumbá é un municipio brasileiro situado no Estado de Mato Groso do Sur, na fronteira coa Bolivia. É o máis extenso municipio do estado de Mato Groso do Sur.
Características
Está situada xunto ó río Paraguai, e unida a Bolivia polo ferrocarril Brasil-Bolivia. Uns 60 % do seu territorio son ocupados polo Pantanal. A cidade ten a gandería e o turismo como actividades principais. Outras actividades son o comercio e os servizos, e algunhas industrias, como a de cemento. É tamén un importante porto fluvial. Comunícase por terra co resto do Brasil pola estrada BR-262.
Ximnasia
Trampolín
A disciplina de trampolín consiste de catro modalides: minitramp, dobre minitramp, trampolín e tumbling.
Uusimaa
Uusimaa (en galego Nilandia; en sueco Nyland) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada no sur do país, na provincia histórica de Uusimaa, e na actual provincia de Finlandia Meridional. A súa capital e cidade máis poboada é Helsinqui, con 604.380 habitantes. Na rexión atópanse as dúas cidades máis grandes do país, a capital Helsinqui, e Espoo.
A rexión ten unha poboación de 1.550.362 habitantes e unha superficie de 9.567,71 km², o que a converte na rexión máis poboada e a 15ª máis grande. Uusimaa limita coas rexións de Tavastia Propia e Päijänne Tavastia ao norte, Kymenlaakso ao leste, e Finlandia Propia ao oeste, e co golfo de Finlandia ao sur.
Historia
miniatura|left|[[Ekenäs (Finland)|Ekenäs (Tammisaari) old town in Raseborg (Raasepori)]] miniatura|left|Sede de [[Nokia en Keilaniemi (Kägeludden), Espoo (Esbo)]] Uusimaa foi, xunto co resto do sur e o oeste de Finlandia, parte do Reino de Suecia dende o século XII ou XIII.
A costa de Uusimaa foi anteriormente escasamente poboada, maioritariamente por xentes de Tavastia, mais foi dende o século XII cando comezou a ser poboada por colonos suecos, a meirande parte de Hälsingland, e as vilas sueco falantes chegou ata cerca das bocas dos ríos Vantaanjoki e Keravanjoki.
Os nomes Uusimaa e Nyland significan en galego "nova terra". O nome sueco Nyland aparece nos documentos dende o século XIV. O nome finés Uusimaa aparece por primeira vez en 1548 como Wsimaa en Se Wsi Testamenti no Novo Testamento en finés de Mikael Agricola.
As provincias finlandesas foron cedidas ao Imperio Ruso na Guerra de Finlandia en 1809. Logo disto, Uusimaa converteuse na Provincia de Uusimaa/Nyland no antigo sistema lääni. Dende 1997 ata 2010, Uusimaa foi unha parte da Provincia de Finlandia Meridional. Foi dividida nas rexións de Uusimaa e Uusimaa Oriental. En 2011, as dúas rexións se fusionaron.
Linguas
A rexión de Uusimaa é oficialmente unha rexión bilingüe na que o finés e o sueco teñen o mesmo status.
A rexión, especialmente as áreas costeiras, é tradicionalmente sueco falante, os dialectos rexionais tradicionais do sueco (nyländska) son actualmente máis falados en Uusimaa Oriental, mentres que no resto da rexión, a lingua sueca estandarizouse máis.
Concellos
500px|right|Subrexións, cidades e municipalidades de Uusimaa. Subrexión de Helsinki:
Subrexión de Raseborg:
Subrexión de Porvoo:
Subrexión de Loviisa:
Proteles cristata
Proteles cristata é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos hiénidos, que, ao contrario que as demás hienas, é un tímido insectívoro solitario.
É o único membro do seu xénero e da subfamilia dos protelinos.
Existen dúas poboacións diferenciadas do prótele. A primeira distribúese polo sur de África: Botsuana, Namibia, Suráfrica, o sur de Angola, o sur de Zambia e o suroeste de Mozambique. A segunda encóntrase en zonas que abarcan desde Tanzania central, Uganda, Kenya e Somalia até os desertos de Etiopía, Sudán e o sur de Exipto.
Tasilón I de Baviera
Tasilón de Baviera, nado en 560 e finado en 610, foi o segundo duque de Baviera desde o 591 até a súa morte.
Traxectoria
Non se sabe a ciencia certa a relación entre Tasilón e Garibaldo, sábese soamente que seguramente non eran pai e fillo, porén tiñan unha estreita relación familiar. Ningún documento dá o nome do pai de Taslón I, pero como é pai de Garibaldo II e sucedeu a Garibaldo I, que tivo outros fillos, considérase que Tasilón I era o fillo máis vello de Garibaldo I.
O feito de que Childeberto nomeara a Tasilón rei, demostra que o control de Baviera estaba en manos dos francos desde o século VI.
Paulo Diácono narra ademais que Tasilón espandeu rapidamente o seu territorio cara a terras eslavas.
Tasilón morreu o ano 610 e foi sucedido polo seu fillo Garibaldo II.
Sangüesa
Sangüesa ou Zangoza (en castelán e en éuscaro, respectivamente, ambas as formas oficiais ) é un concello e cidade de Navarra, cabeza do meiriñado homónimo, situada na comarca homónima e a 45 km da capital da comunidade, Pamplona. O 1 de xaneiro de 2013 tiña unha poboación de 31.216 habitantes (INE).
Historia
No límite deste concello cos de Sos del Rey Católico e Cáseda atópase o Castelo da Peña.