cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mira Murati
Traxectoria
Mira Murati licenciouse en Enxeñaría Mecánica polo Dartmouth College, tras o cal realizou unhas prácticas de verán como analista en Goldman Sachs. Despois, en 2012, traballou como enxeñeira na empresa aeroespacial francesa Zodiac Aerospace. Máis tarde foi nomeada xefa de produto en Tesla para o seu vehículo Model X. Despois traballou como vicepresidenta de Produto e Enxeñaría en Leap Motion, unha empresa de software e hardware que fabrica controladores que permiten aos usuarios manipular obxectos dixitais cos movementos das súas mans cando están conectados a un ordenador. En Leap Motion tamén lanzou un novo software deseñado para o seguimento manual en realidade virtual.
En 2023 como CTO de OpenAI foi a creadora de ChatGPT e dunha Intelixencia Artificial (IA) que xera obras de arte a partir de pautas dadas. En 2022 lanzouse previamente ChatGPT, un robot adestrado para manter conversas e escribir textos. Mira Murati considera que ChatGPT é unha oportunidade para a educación, aínda que hai que establecer normas e límites no seu uso diario. Considera que deben ser os gobernos os que regulen o uso da Intelixencia Artificial e non as empresas e que os filósofos, humanistas, artistas e científicos sociais teñen que participar na reflexión colectiva sobre este tema.
De feito, afirma que as implicacións éticas desta tecnoloxía están tan presentes no seu equipo, que parte dos seus colaboradores son filósofos e sociólogos que non deixan de cuestionar as consecuencias sociais para adiantarse e axudar aos usuarios a evitar resultados indesexados.
La Société du spectacle (filme)
{{Filme | título = La Société du spectacle | títuloorixinal = La Société du spectacle | imaxe = | descrición = | director = Guy Debord | produtor = | guión = Guy Debord | baseado = La Société du spectacle de Guy Debord | intérpretes = | música = Michel Corrette | fotografía = | montaxe = | estudio = | distribuidor = | estrea = {{{FRAb}} 1 de maio de 1974 {{GALb}} 19 de novembro de 2020 (CGAI) | duración = 88 minutos | país = {{FRA}} | xénero = Vangarda | orzamento = | recadación = | anterior = | seguinte = | imdb_id = 0070712 }} La Société du spectacle é un filme francés de 1974 dirixido por Guy Debord. Está baseado no libro homónimo de 1967. Foi a primeira longametraxe de Debord é unha crítica marxista do márketing de masas e o seu papel na alienación da sociedade moderna.
Estreouse subtitulado en galego o 19 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Disney Star
Disney Star é un grupo provedor de canles e servizos de televisión por satélite e cable na India propiedade da The Walt Disney Company, a súa sede central está na India, contén máis de 70 canles de televisión en oito idiomas, chegando a 9 de cada 10 casas de televisión por cable e satélite na India que alcanza aproximadamente 790 millóns de espectadores ao mes en toda a India e máis de 100 países.
Disney Star é a maior cadea de televisión e entretemento da India.
Desenvolvemento
A compañía rexistrouse o 1 de agosto de 1990 como parte do grupo Hutchison Whampoa, comezando a emitir cinco canles de televisión o 1 de xaneiro de 1991 a través do satélite AsiaSat 1. En 1993 Rupert Murdoch mercou a compañía. O 14 de decembro de 2017, The Walt Disney Company anunciou a súa intención de adquirir a empresa matriz de STAR India, 21st Century Fox de Rupert Murdoch, por 52.400 millóns de dólares despois da escisión de certos negocios. En 20 de marzo de 2019, o acordo completouse oficialmente e STAR India converteuse nunha subsidiaria de Disney ao pecharse o acordo.
Elizabethtown (filme)
Elizabethtown é un filme estadounidense de 2005 escrito e dirixido por Cameron Crowe e distribuído por Paramount Pictures. A súa historia céntrase nun mozo deseñador de zapatos que é despedido do seu traballo logo de facerlle perder á compañía 1000 millóns de dólares. A piques de suicidarse, recibe unha chamada da súa irmá que o informa da morte do seu pai. Entón, decide ir a Elizabethtown para trasladar os restos do seu pai. Está protagonizado por Orlando Bloom, Kirsten Dunst, Alec Baldwin e Susan Sarandon.
Liza Lapira
Liza Lapira, nada en Nova York o 3 de decembro de 1981 é unha actriz norteamericana.
Traxectoria
Liza Lapira naceu no barrio de Queens de pais filipinos. En Nova York actuou na escena teatral en obras como Ao voso gusto, The School for Wives, Odisea, e na obra de Alexandra Cunningham No. 11 Blue and White. No ano 2004 trasladouse aos Ángeles e o seu primeiro papel relevante foi na serie de televisión Huff, de Showtime, que tivo a súa estrea o 7 de novembro de 2004 e que se mantivo dúas tempadas. Lapira apareceu en series tan recoñecidas como Grey's Anatomy (2006), Monk (2007) Dexter (2008) ou ER (2008). No filme 21 de 2008 deu vida a unha das protagonistas, Kianna e tivo un papel relevante en Fast & Furious en 2009. Na serie NCIS entre 2006 e 2008 apareceu en 12 episodios como a axente Michelle Lee e en Dollhouse (2009/10) deu vida á neurocientífica Yvy. Tamén tivo papeis habituais en Traffic Light (2011), Don't Trust the B in Apartment 23 (2012/13), Battle Creek (2015), Cooper Barrett's Guide to Surviving Life (2016), 9JKL (2017/18) e Unbelievable (2018).
Eileen Ivers
Eileen Ivers, nada en Nova York o 13 de xullo de 1965, é unha violinista estadounidense.
Traxectoria
De pais irlandeses, Ivers creceu no Bronx e asistiu ao St. Barnabas High School. Durante a súa infancia pasou os veráns en Irlanda e comezou a tocar o violín aos nove anos, titorizada polo violinista irlandés Martin Mulvihill. Fixo unha xira con Mick Moloney (músico e estudoso das raíces musicais americanas, irlandesas, galegas e africanas) e a súa banda Green Fields of America, fundada en 1977. Graduouse cum laude no Iona College de Nova York e completou un posgrao en Matemáticas.
Foi fundadora da banda Cherish the Ladies, coa que gravou varios discos e realizou xiras durante varios anos.
En 1994 publicou o seu primeiro álbum Eileen Ivers – Traditional Irish Music. En 1995, substituíu ao violinista no espectáculo de danza e música tradicional irlandesa Riverdance de Bill Whelan e realizou varias xiras co grupo.
O seu violín eléctrico Barcus-Berry de cor azul inspirou o nome do seu álbum Wild Blue, lanzado en 1996. Posteriormente substituíuno por un electroacústico Zeta Strados, tamén de azul e feito segundo as súas especificacións pola empresa estadounidense Zeta Music Systems.
No ano 2000 participou no Festival de Ortigueira. En 2002 colaborou na banda sonora da película Gangs of New York, en 2003 actuou no Festival Intercéltico de Lorient. En 2005 participou no disco 25 de Milladoiro.
Vega, Ayer
Vega é unha parroquia do concello asturiano de Ayer. Linda ao norte co concello de Llaviana, ao sur coa parroquia de Beyo, ao leste coa de Peḷḷuno e ao oeste coas de Cabanaquinta e Serrapio.
Nos seus 6,8 km² habitan un total de 148 persoas (2019) repartidas entre as poboacións de Escoyo, Fornos, Ḷḷevinco e Vega.
O lugar de Vega está a 475 metros de altitude e nel habitan 15 persoas. Atópase a 1 quilómetro de Cabanaquinta, a capital do concello.
Castí, Quintá de Lor, Quiroga
Castí é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Conceado, Quintá de Lor, Quiroga
Conceado é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Tódalas mulleres que coñezo
Tódalas mulleres que coñezo é un filme documental galego de 2018 dirixido por Xiana do Teixeiro. Estreouse no Festival de Cinema de Málaga o 20 de abril de 2018.
Foi nomeado na categoría de mellor documental na 17ª edición dos Premios Mestre Mateo.
Quilate
O quilate é un termo da física e da xemoloxía que se utiliza para cuantificar a masa de xemas e perlas, e tamén o grao de pureza dos metais preciosos (platino, ouro e prata).
Etimoloxía
right|thumb|270px|Sementes de algarrobeira.
Orixe do quilate masa
O termo provén da palabra do grego antigo κεράτιον kerátion, que significa algarrobeira (Ceratonia siliqua), porque as sementes do seu froito eran utilizadas na antigüidade para pesar xemas e xoias debido ao tamaño e peso notoriamente uniformes das sementes. Cando os árabes adoptaron esta unidade de masa o nome deformouse a quirat e esta deformouse a quilate ao pasar ao galego (e ao castelán).
Transición ao quilate pureza
No ano 309 d.C. o emperador romano Constantino I ordenou acuñar o primeiro solidus, unha moeda de 24 quilates (masa) de ouro (uns 4,5 gramos), integrada no sistema duodecimal romano de pesos e medidas como 1⁄72 de libra, sendo cada quilate ou siliqua 1⁄1728 de libra. . O solidus (de onde procede a palabra galega soldo), e o seu equivalente árabe dinar (do latín denarius, de onde procede diñeiro), foron a referencia do peso do ouro até polo menos Século XII, e a súa pureza converteuse na lei do ouro, é dicir, cantos quilates-masa (dos 24 totais da moeda) son ouro puro: 24 quilates significa unha pureza do 100 %, 18 quilates significa que a aliaxe contén un 75 %, etc.
Mutaxénese de saturación
miniatura|Mutaxénese de saturación dunha soa posición nunha proteína teórica de 10 residuos. A versión de tipo salvaxe da proteína móstrase arriba, onde M representa o primeiro aminoácido, [[metionina, e * representa a terminación da tradución. Debaixo móstranse todos os 19 mutantes na posición 5.]]
A mutaxénese de saturación ou mutaxénese de saturación de sitios (SSM) ou, simplemente, sturación de sitios, é unha técnica de mutaxénese aleatoria usada na enxeñaría de proteínas, na cal un só codón ou conxunto de codóns é substituído por todos os posibles aminoácidos nesa posición. Hai moitas variantes da técnica de saturación de sitio, desde a saturación de sitios emparellados (saturando dúas posicións en cada mutante da biblioteca) ata a saturación de sitios escaneados (realizando unha saturación de sitios en cada sitio da proteína, o que ten como resultado unha biblioteca de tamaño [20 x (número de residuos da proteína)] que contén cada posible mutante puntual da proteína).
Método
miniatura|Representación dun modo común de clonar unha biblioteca de [[mutaxénese dirixida a sitio (é dicir, usando oligos dexenerados). O xene de interese é sometido a PCR con oligos que conteñen unha rexión que é perfectamente complementaria ao molde (en azul), e unha que difire do molde nun ou máis nucleótidos (en vermello). Moitos deses cebadores que conteñen dexeneracións na rexión non complementaria son xuntados na mesma PCR, o que ten como resultado moitos produtos de PCR distintos con diferentes mutacións nesa rexión (os mutantes individuais móstranse con diferentes cores debaixo).]]
A mutaxénese de saturación conséguese normalmente por PCR de mutaxénese dirixida a sitio cun codón aleatoriado nos cebadores (por exemplo na mutaxénese de saturación de secuencias ou SeSaM) ou por síntese de xenes artificiais, cunha mestura de nucleótidos de síntese usada nos codóns que van ser aleatorizados.
Poden utilizarse diferentes codóns dexenerados para codificar conxuntos de aminoácidos. Como algúns aminoácidos están codificados por máis codóns que outros, a proporción exacta de aminoácidos non pode ser igual. Ademais, é habitual usar codóns dexenerados que minimizan os codóns de stop (que xeralmente non se desexan). En consecuencia, o 'NNN' (ver abreviaturas na táboa) non completamente aleatorizado non é ideal, e como alternativa utilízanse codóns dexenerados máis restrinxidos. Os 'NNK' e 'NNS' teñen a vantaxe de codificar todos os 20 aminoácidos proteinoxénicos, pero seguen codificando codóns de stop nun 3% das veces. Codóns alternativos como 'NDT', 'DBK' evitan completamente os codóns de stop e codifican un mínimo conxunto de aminoácidos que comprenden todos os principais tipos biofísicos (aniónicos, catiónicos, alifáticos, hidrófobos, aromáticos hidrófobos, hidrófilos, pequenos). No caso de que non haxa restricións para usar soamente un codón dexenerado, é posible reducir o nesgo considerablemente. Desenvolvéronse varias ferramentas computacionais para permitir un alto nivel de control sobre os codóns dexenerados e os seus correspondentes aminoácidos.
(Significado dos símbolos de bases nos codóns dexenerados: N = calquera base ; K = cetona ; S = forte ; D = non citosina ; T = timina ; B = non adenina ; R = purina. Os símbolos dos aminoácidos da última columna son os símbolos dunha letra dos aminoácidos proteinoxénicos).
Aplicacións
A mutaxénese de saturación é utilizada xeralmente para xerar variantes para a evolución dirixida.
Antonio Outerelo Pereira
Traxectoria
Veciño da Coruña, membro do Sindicato de Industria Pesquera El Despertar Marítimo da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxido en outubro no vapor Sagrado Corazón de Jesús dende a Coruña a Xixón. Xulgado en Ferrol por rebelión militar na causa instruída pola desaparición do vapor Sagrado Corazón de Jesús, foi declarado en rebeldía e fuxido. En Asturias permaneceu embarcado até febreiro ou marzo do 37, cando se incorporou ao Batallón 207. Militante da Agrupación Confederal Galaica en Asturias pertencente á Federación de Grupos do Batallón 207, na 3ª Compañía. En xuño de 1937 era o encargado do nomeamento de delegados na súa Compañía e foi relevado por José Fernández Moreda en xullo de 1937. Coa caída de Asturias caeu prisioneiro e foi levado ao campo de concentración de Camposancos. Logo foi incorporado ao Batallón de Trabajadores 149. Foi condenado a cadea perpetua en abril de 1941. Estaba na cadea da Coruña en maio de 1942, onde recibiu a visita de Honorato Martínez Fuster. Foi indultado en 1947. Foi tesoureiro do Comité Regional da CNT na clandestinidade. Reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947, fuxiu. Nos anos sesenta foi patrón do 2º Monte San Pedro que naufragou na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, perecendo Antonio no naufraxio.
Vida persoal
Foi pai de César e Angel Outerelo Díaz.
Reconstrución forense do rostro
miniatura| Tsar [[Iván IV de Rusia|Iván IV de Rusia, o Terrible. Reconstrución de M. Gerasimov, un arqueólogo e antropólogo soviético que desenvolveu a primeira técnica de escultura forense. 1965]] A reconstrución facial forense (ou aproximación forense da cara ou reconstrución forense da cara) é o proceso de recrear o rostro dun individuo (cuxa identidade adoita ser descoñecida) a partir dos seus restos óseos. A arte, a antropoloxía, a osteoloxía e a anatomía traballan neste proceso. Esta técnica é até certo punto subxectiva e controvertida. A pesar da controversia, a reconstrución facial foi frecuentemente exitosa na investigación.
Ademais de ser útil en investigacións criminais, é útil en restos de valor histórico e restos de homínidos prehistóricos.
Tipos de identificación
Existen dúas formas de identificación na antropoloxía forense : circunstancial e positiva.
O Pacio, Quintá de Lor, Quiroga
O Pacio é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Reconstrución forense do rostro
Tipos de identificación
A reconstrución facial serve como alternativa aos investigadores e familiares implicados en casos criminais que inclúen restos non identificados. As aproximacións faciais adoitan proporcionar información que pode levar á identificación positiva dos restos.
Admisibilidade legal
Nos Estados Unidos, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial.
O estándar Daubert é un precedente xurídico establecido en 1993 polo Tribunal Supremo respecto da admisibilidade do testemuño pericial durante os procesos xudiciais, establecido para garantir que o testemuño pericial se basea en feitos ou datos suficientes, derivados da correcta aplicación de principios e métodos fiábeis. Cando varios artistas forenses producen aproximacións para o mesmo conxunto de restos óseos, non hai dúas reconstrucións iguais e os datos a partir dos que se crean as aproximacións son en gran parte incompletos. Debido a isto, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert e, polo tanto, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial. Actualmente só se producen reconstrucións para axudar ao proceso de identificación positiva xunto con métodos verificados.
Reconstrucións bidimensionais
miniatura| Exemplo dunha reconstrución facial en 2D da artista forense Karen T. Taylor, e identificación posterior: April Dawn Lacy. miniatura| Reconstrución facial forense de Alberto di Trento por Arc-Team e o artista 3D [[Cicero Moraes]] As reconstrucións faciais bidimensionais baséanse na fotografía ante mortem e no cranio.
O método de Taylor consiste en colocar marcadores de profundidade de tecido nun cranio non identificado en varios puntos de referencia antropolóxicos, e despois fotografar o cranio. As impresións fotográficas frontais e laterais a tamaño real ou individuais utilízanse como base para debuxos faciais realizados en vitela transparente. Desenvolvéronse programas informáticos como F.A.C.E. e C.A.R.E.S. que producen aproximacións faciais bidimensionais que se poden editar e manipular con relativa facilidade. Estes programas poden axudar a acelerar o proceso de reconstrución e permitir que se apliquen variacións sutís ao debuxo, aínda que poden producir imaxes máis xenéricas que as ilustracións debuxadas a man.
Reconstrucións tridimensionais
As reconstrucións faciais tridimensionais poden ser:
1) esculturas (feitas a partir de moldes de restos craniais) creadas con plastilina, greda e outros materiais
2) imaxes de ordenador tridimensionais de alta resolución.
Do mesmo xeito que as reconstrucións bidimensionais, as reconstrucións tridimensionais requiren xeralmente un artista e un antropólogo forense. Os programas informáticos crean reconstrucións tridimensionais manipulando fotografías escaneadas de restos craniais non identificados, fotografías de características faciais e outras reconstrucións dispoñíbeis. Estes enfoques informatizados adoitan ser máis eficaces para identificar ás vítimas porque non parecen demasiado artificiais. Este método foi adoptado polo National Center for Missing &amp; Exploited Children, que o utiliza para mostrar aproximacións ás características dun cadáver non identificado.
Historia
Hermann Welcker en 1883 e Wilhelm His en 1895 foron os primeiros en reproducir aproximacións faciais tridimensionais a partir de restos craniais. His datos rexistraron sobre o grosor medio dos tecidos faciais, seguidos de Kollmann e Buchly, quen despois recolleron datos adicionais e compilaron táboas ás que aínda se fai referencia na maioría dos laboratorios que traballan en reproducións faciais.
A reconstrución facial orixinouse en dous dos catro principais subcampos da antropoloxía. En antropoloxía biolóxica, utilizáronse para aproximar a aparición das primeiras formas de homínidos, mentres que en arqueoloxía usáronse para validar os restos de personaxes históricos.esquerda|miniatura|500x500px|Etapas de reconstrución facial forense dun homínido prehistórico
En 1964, Mikhail Gerasimov foi probabelmente o primeiro en tentar a reconstrución facial paleoantropolóxica para estimar a aparencia dos pobos antigos. Aínda que os estudantes de Gerasimov máis tarde usaron as súas técnicas para axudar nas investigacións criminais, foi Wilton M. Krogman quen popularizou a aplicación da reconstrución facial no campo forense. Krogman presentou o seu método para a reconstrución facial no seu libro de 1962, detallando o seu método de abordaxe. Outros que axudaron a popularizar a reconstrución facial tridimensional son Cherry (1977), Angel (1977), Gatliff (1984), Snow (1979) e Iscan (1986).
Técnica para crear unha reconstrución tridimensional de arxila
miniatura| Cranios para aproximación facial Non existe un método estándar aceptado para crear reconstrucións faciais forenses tridimensionais, polo que se utilizan múltiples métodos e técnicas. O proceso detallado a continuación reflicte o método presentado por Taylor e Angel do seu capítulo en Identificación craneofacial en Medicina Forense, pp. 177-185. Este método supón que o sexo, a idade e a raza dos restos a ser sometidos á reconstrución facial xa foron determinados mediante técnicas antropolóxicas forenses tradicionais.
O cranio é a base para a reconstrución facial; porén, outros restos físicos son valiosos. En ocasións, atópanse restos de tecido brando nun conxunto de restos. Mediante unha inspección atenta, o artista forense pode aproximar o grosor do tecido brando sobre as restantes áreas do cranio en función da presenza destes tecidos. Isto elimina un dos aspectos máis difíciles da reconstrución, a estimación do grosor do tecido. Ademais, calquera outra evidencia física ou corporal atopada en asociación con restos (por exemplo, xoias, cabelo, lentes, etc.) axuda nas fases finais da reconstrución porque reflicten directamente o aspecto do individuo en cuestión. esquerda|miniatura| Pasos da reconstrución forense facial dunha [[momia.]] Máis comunmente, porén, só o cranio óseo e ningún tecido brando están presentes nos restos presentados a artistas forenses. Neste caso, realízase un exame completo do cranio. Este exame céntrase, pero non se limita, na identificación de calquera patoloxía ósea ou puntos de referencia pouco habituais, a forza dos anexos musculares, o perfil da mandíbula, a simetría dos ósos nasais, a dentición e o desgaste das superficies oclusais. Todas estas características teñen un efecto sobre o aspecto do rostro dun individuo.
Unha vez finalizado o exame, límpase o cranio e repáranse con cera as zonas danadas ou lascadas. A continuación, volve a colocar a mandíbula, de novo con cera, segundo a aliñación dos dentes ou, se non hai dentes, facendo unha media das dimensións verticais entre a mandíbula e o maxilar superior. As muescas ou entalles (como as aberturas nasais) énchense con arxila e os ollos protésicos insírense nas órbitas centradas entre os bordos orbitais superior e inferior. Neste punto, prepárase un molde de xeso do cranio. Usando o molde, reproduzo a caveira en escaiola.
Despois de conseguir o xeso, únense uns plásticos de cores ou varas con extremos de cores a 21 áreas de referencia. Estes sitios representan o grosor medio do tecido facial para persoas do mesmo sexo, raza e idade que os restos. A partir deste momento, todas as funcións engádense usando greda para modelar.
En primeiro lugar, os músculos faciais están en capas no molde na seguinte orde: temporal, masetero, buccinador e occipitofrontal, e finalmente os tecidos brandos do pescozo. Despois, o nariz e os beizos reconstrúense antes de que se forme algún dos outros músculos. Os beizos son aproximadamente tan anchos como a distancia inter-pupilar. Non obstante, esta distancia varía significativamente coa idade, o sexo, a oclusión ou a etnia ou raza aparente. O nariz é un dos trazos faciais máis difíciles de reconstruír porque o óso subxacente é limitado e o ámbito de variación é amplo. O perfil nasal constrúese medindo primeiro o ancho da abertura nasal e a columna nasal. Usando un cálculo de tres veces a lonxitude da columna vertebral máis a profundidade do marcador de tecido número cinco producirase a lonxitude aproximada do nariz. A continuación, a dirección do nariz determínase examinando a dirección da columna nasal: abaixo, plana ou arriba. Despois colócase un bloque de arxila de lonxitude adecuada na columna nasal e o tecido nasal restante énchese usando marcadores de tecido dous e tres como guía para a ponte do nariz. As ás recréanse marcando primeiro un punto cinco milímetros por debaixo do fondo da fosa nasal. Unha vez construída a parte principal do morro, as ás recréanse como pequenas bólas de arxila en forma de ovo, que teñen cinco milímetros de diámetro no punto máis ancho, estas colócanse nos lados do nariz correspondentes á marca realizada previamente. As ás mestúranse no nariz e a estrutura xeral do nariz está redondeada e da forma adecuada.
A continuación, engádense os músculos da expresión facial e os tecidos brandos arredor dos ollos. Durante esta etapa realízanse medicións adicionais baseadas na raza (especialmente para aqueles que teñen ollos característicos de ascendencia asiática). A continuación, os tecidos constrúense dentro dun milímetro dos marcadores de espesor do tecido e engádense as orellas (teña en conta que as orellas son a parte máis difícil de reproducir), a cara é "carnosa", o que significa que se engade arxila até que se cubran os marcadores do grosor do tecido e engádese calquera caracterización específica (por exemplo, cabelo, engurras da pel, trazos étnicos, lentes, etc. ).
O cranio de Mozart foi a base para a súa reconstrución facial baseada en datos antropolóxicos. O busto foi presentado no " Salon du Son ", París, en 1991.
Problemas coa reconstrución facial
Existen múltiples problemas asociados á reconstrución facial forense.
Datos insuficientes sobre o grosor do tecido
esquerda|miniatura| En moitos casos, descoñécese o peiteado do suxeito, o fai que o artista forense deba adiviñar e presentar variantes como esta muller sen identificar atopada en Ontario, Canadá. Os datos utilizados para o grosor medio do tecido facial dispoñible seguen sendo moi limitados en rangos de idades, sexos e estruturas corporais. Esta disparidade afecta moito á precisión das reconstrucións. Mentres non se amplíen estes datos, a probabilidade de producir a reconstrución máis precisa é moi limitada.
Subxectividade
As reconstrucións revelan o tipo de cara que pode ter unha persoa. Isto débese á falta de estandarización que outorga un gran rango á subxectividade artística. A posición e a forma xeral dos trazos faciais son na súa maioría precisas xa que están determinadas polo cranio.
Reconstrución forense do rostro de animais non humanos
Sci-News.com publicou o 22 de abril de 2019 unha imaxe do modelo forense dun cranio de can atopado no asentamento neolítico de Cuween Hill nas illas Orcadas.
Segundo o comisario sénior de investigación arqueolóxica do Departamento de Historia e Arqueoloxía de Escocia dos Museos Nacionais de Escocia, "O can Cuween, do tamaño dun gran collie e cunhas características que lembran a un lobo gris europeo, ten moito que dicirnos non só sobre as prácticas cerimoniais e o significado simbólico do can a finais do Neolítico, senón tamén sobre a aparición dos cans domésticos no terceiro milenio a. C. Descoñecemos calquera intento anterior de reconstruír un animal desta época”.
Na cultura popular
Hai unha presenza de reconstrucións faciais forenses na industria do entretemento e dos medios de comunicación de masas. Con fins artísticos, os investigadores criminais ficticios e os antropólogos forenses ficticios utilizan a reconstrución facial e forense de forma diferente á forma habitual de usala (unha influencia coñecida como "efecto CSI"). Por exemplo, os investigadores forenses ficticios adoitan solicitar a creación dunha reconstrución facial tan pronto como se descubra un conxunto de restos óseos. En realidade, as reconstrucións faciais utilizáronse como último recurso para identificar a un individuo. A reconstrución facial apareceu como parte dunha serie de métodos de ciencia forense en programas de televisión ficticios como CSI: Crime Scene Investigation e NCIS e as súas respectivas franquías.
En Bones, unha serie de televisión de longa duración centrada na análise forense de restos humanos descompostos e esqueléticos, a reconstrución facial aparece na maioría dos episodios, utilízase como un bosquexo dun artista policial nos procesos policiais. O personaxe habitual do elenco Angela Montenegro, especialista en reconstrución facial do Team Bones, emprega software 3D e proxección holográfica para "devolverlle a cara ás vítimas" (como se indica no episodio "A Boy in a Bush").
No episodio de MacGyver "Parker's house secret", MacGyver reconstrúe o cranio da tía de Penny Betty mentres investiga a súa casa.
Hai dispoñibles unha variedade de kits de reconstrución facial, con versións de "escena do crime", ademais de reconstrucións de personaxes históricos famosos, como Tutankamón.
A reconstrución facial do cranio do faraón Tutankamón de Exipto apareceu na portada da revista National Geographic en xuño de 2005.
Recentemente, a reconstrución facial formou parte do proceso empregado polos investigadores que intentan identificar os restos humanos de dous soldados do exército canadense perdidos na Primeira guerra mundial. Un soldado foi identificado mediante análise de ADN en 2007, pero debido á deterioración do ADN, a identificación do segundo usando as mesmas técnicas fallou. En 2011, o segundo dos restos dos soldados descubertos en Avion, Francia, identificouse mediante unha combinación de software de impresión 3D, escultura reconstrutiva e o uso de análise de isótopos óseos.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Paradela, Quintá de Lor, Quiroga
Paradela é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Noelia Pérez López
Noelia Pérez López, nada en Ourense en 1979, é unha política galega do PPdG, deputada no Parlamento de Galicia pola circunscrición de Ourense.
Mexicana de Aviación
Compañía Mexicana de Aviación, S.A. de C.V. (comunmente coñecida como Mexicana) foi unha aeroliña de México. Fundada en 1921, era a aeroliña máis antiga do país e unha das aeroliña de marca única continua máis antigas do mundo (despois de KLM, Avianca e Qantas). Antes do cesamento das súas operacións en agosto de 2010 trátábase da aeroliña insignia e a máis grande de México. O peche do grupo foi anunciado polo novo equipo directivo da compañía pouco tempo despois de que se declarara en suspensión de pagos. O 4 de abril de 2014 un xuíz declarou a bancarrota de Mexicana e ordenou comezar a vender todos os activos da compañía para pagar as obrigas da aeroliña. A súa sede atopábase na Torre Mexicana de Aviación (hoxe Torre AXA) da Cidade de México.
Noelia Pérez López
Traxectoria
É graduada en traballo social pola Universidade de Vigo. É funcionaria da administración local e foi concelleira do Concello de Ourense.
Mexicana de Aviación
Ademais de servizos domésticos, Mexicana operaba voos a varios destinos internacionais en América do Norte, Centroamérica, o Caribe, Suramérica e Europa. O seu principal centro de conexións era o aeroporto internacional da Cidade de México, con centros secundarios no aeroporto de Cancún e no aeroporto de Guadalaxara.
En 2009 o grupo de aeroliñas Mexicana (que incluía a Mexicana Click e a Mexicana Link) transportou máis de 11 millóns de pasaxeiros (6,6 millóns en rutas domésticas e 4,5 en rutas internacionais), usando unha frota duns 110 avións.
Durante os tres anos anteriores ao seu peche, o grupo Mexicana incrementara a súa participación nun florecente mercado doméstico, pasando dun 22% a principios de 2007 a case un 30% no seu último ano de vida. Isto acadouse reducindo o tamaño das operacións principais de Mexicana mentres se intensificaban as actividades de Mexicana Click (orixinalmente planeada como unha aeroliña de baixo custo) e de Mexicana Link (a subsidiaria operadora de CRJ con base en Guadalaxara).
Tras unirse primeiro a Star Alliance en 2000, Mexicana deixou a alianza en 2004 antes de unirse a Oneworld o 10 de novembro de 2009. Mexicana solicitou un concurso mercantil en agosto de 2010 nun intento de reestruturar as súas operacións. O 27 de agosto de 2010 Mexicana anunciou que suspendería as súas operacións indefinidamente na medianoite do día seguinte. As súas filiais Click e Link tamén pararon as súas operacións.
Ctesifonte
Ctesifonte (en parto e pahlavī: Tyspwn ou Tisfun; en, Tisfun; en المدائن, al-Madāʾin, «as cidades») foi unha cidade e capital dos imperios parto e sasánida. Estaba localizada a beiras do río Tigris e foi prontamente abandonada despois da fundación de Bagdad. Chegou a ser unha das cidades máis importantes da antiga rexión de Mesopotamia.
Formouse como un barrio periférico da colonia grega de Seleucia do Tigris, á que acabou absorbendo e creando unha nova cidade, que é denominada por algúns autores como Seleucia-Ctesifonte. Posteriormente, ao redor da antiga Ctesifonte e outros asentamentos fundaríase a cidade de Madain. Actualmente parte dos restos sobreviventes atópanse dentro da cidade iraquí de Salman Pak.
Etimoloxía
No libro de Esdras da biblia hebrea menciónase por primeira vez co nome de Kasfia ou Casphia, palabra derivada do nome étnico casita e cognado de Caspio e Quazvi.
Ctesifonte, tamén aparece transliterado con outras grafías como Ctesiphonte, Ctesifón ou Tesifón (nome derivado do persa Tisfun) desde o século II a. C. .
Historia
No ano 147 a. C. os partos atacaron por primeira vez Seleucia e foi definitivamente conquistada en 141 a. C. Con todo, os partos no ano 129 a. C. deciden que na beira oriental do Tigris e xusto enfronte de Seleucia, van chantar a súa nova capital, xusto onde se atopaba o suburbio que xa se coñecía como Ctesifonte.
No ano 115 a. C., catorce anos despois, a nova capital estaba practicamente urbanizada e os reis partos trasladaron a súa corte á cidade, que foi medrando e ampliándose até mesturarse coa antiga colonia grega. esquerda|miniatura|Localización de Seleucia e Ctesifonte. Durante o século I a. C., a cidade Seleucia-Ctesifonte era unha mestura cultural cosmopolita con entre outros, partos, persas, iranianos, babilonios, gregos, xudeus, asirios, árabes ou turcos.
Durante este século iniciouse a construción da Canle de Nahrawan.
Debido á súa importancia, a cidade foi obxectivo militar destacado para o Imperio romano nas súas guerras orientais. De tal forma que a cidade foi sometida polos romanos ou o seu estado sucesor, o Imperio bizantino, até cinco veces na súa historia.
O emperador Traxano conquistou a cidade no ano 116; despois dun ano de ocupación, o seu sucesor Hadriano non tivo outra alternativa que devolvela en 117 como parte dun tratado de paz perpetuo cos partos.
O xeneral romano Avidio Casio volveu capturar a cidade en 164 durante a guerra romano-parta de 161-166, pero tivo que cedela cando se asinou a paz. En 197 o emperador romano Septimio Severo saqueou a cidade e trasladou milleiros dos seus habitantes para vendelos como escravos.
A finais do século III, despois de que o imperio sasánida ou segundo imperio persa, derrocasen os partos, a cidade volveu estar en guerra cos romanos. En 295, Galerio perdeu unha batalla contra os persas nas proximidades da cidade. Humillado, regresou un ano despois e obtivo unha gran vitoria, que acabou coa quinta e última toma da cidade a mans do exército romano, aínda que a devolveu a Narsés a cambio de Armenia. Sobre 325 e de novo en 410 a cidade, ou a colonia grega situada xusto enfronte, foron sede dun concilio da Igrexa Asiria de Oriente.
O emperador romano Xuliano o Apóstata morreu ante as murallas da cidade en 363 durante a guerra contra Sapor II. Finalmente, o emperador bizantino Heraclio cercou en 627 a cidade, capital do Imperio Sasánida, liberándoa unha vez que os persas aceptasen os seus termos de paz.
Madain
Os musulmáns conquistaron Ctesifonte nun asedio relativamente breve en 637 baixo o mando militar de Sa'ad ibn Abi Waqqas, e chamárona «a cidade vella» (al-Madina al-Atika) e conxuntamente con outros asentamentos próximos, formaron Madain (al-Madain, As Cidades, en árabe: المدائن) baixo os califatos dos omeias e abbásidas. Durante os últimos anos foi residencia do exilarca xudeu e o catholicós nestoriano.
O historiador Abu'l-Hasan al-Mada'ini (753 – logo do 830) pasou parte da súa vida na cidade, de cuxo nome árabe (al-Madáin) provén o seu propio.
Aínda que non se maltratou a poboación xeral, a antiga cidade de Ctesifonte sufriu un rápido declive debido á perda de poder económico e político, especialmente tras a fundación de Bagdad, a capital abbassida no século VIII, até converterse nunha cidade abandonada. Crese que nela está baseada a cidade de Isbanir do conto oriental d'As mil e unha noites.
Actualmente Madain derivou en parte á nova cidade iraquí de Salman Pak, a uns vinte quilómetros da antiga Ctesifonte e quince de Bagdad.
Poboación e relixión
Baixo o goberno sasánida, a poboación de Ctesifonte era moi variada, desde arameos, persas, gregos ou asirios. Os dous idiomas máis utilizados eran o persa e o arameo.
Despois da batalla de Siffín, a poboación de orixe persa desapareceu. No século IX os maniqueos sobreviventes fuxiron e trasladaron o seu patriarcado a Samarcanda.
Arco de Ctesifonte
dereita|miniatura|300x300px|Taq Kisra, o grande arco, debuxado en [[1824]] O esplendor do complexo de palacios imperiais de Ctesifonte era lendario. Incluía o palacio do rei persa Cosroes I chamado o palacio branco (Shâhigân-ǐ Sepid) e agora destruído case por completo e un enorme arco (en árabe, طاق كسرى Taq-i Kisra).
O salón do trono —presumiblemente baixo o arco ou tras el— tiña máis de trinta metros de altura. A gran bóveda de canón cubría unha superficie duns vinte e cinco metros de ancho e cincuenta de longo, e é unha das maiores bóvedas construída en ladrillo do mundo.
O arco de Ctesifonte, ou Taq Kisra, é hoxe en día o único que queda da cidade de Ctesifonte. A estrutura que chegou aos nosos días é o pórtico principal ao salón da audiencia dos sasánidas, que mantiñan o mesmo sitio que elixiran os partos por basicamente a mesma razón, a súa proximidade ao Imperio romano, cuxo afán expansionista podíase conter mellor desde aquí.
É importante polo emprego do ladrillo, das arquerías, como pode verse na fachada, e das bóvedas, en particular polas cúpulas sobre trompas. Aparece tamén o iwán, ou pórtico cun grande arco aberto a un patio, que posteriormente será adoptado na arte islámica.
O arco atópase no que é hoxe día a cidade iraquí de Salman Pak (anteriormente, Madain). O monumento estábase reconstruíndo nos anos oitenta tras derrubarse a á norte da construción, pero parouse na Guerra do Golfo en 1991. Despois da caída do goberno de Sadam Husein tras a invasión de Iraq de 2003, durante os anos seguintes propuxéronse distintos plans para a restauración ou mellora do monumento polo seu interese turístico. Os restos arqueolóxicos estiveron a piques de desaparecer durante 2015 e 2016 pola ameaza do grupo terrorista do Estado Islámico, o que levou a realizar un documental polo director irano-nederlandés Pejman Akbarzadeh (Taq Kasra: Wonder of Architecture).
O arco apareceu nunha fotografía aérea presentada a concurso que sacou o escritor Roald Dahl. Menciónase, xunto a unha copia da imaxe, na súa autobiografía «Boy».
Mick Moloney
Michael Moloney, nado en Limerick, Irlanda, o 15 de novembro de 1944 e finado o 27 de xullo de 2022, foi un músico e estudoso estadounidense de orixe irlandesa. Foi o director artístico de varias xiras artísticas importantes e cofundou Green Fields of America.
Primeiros anos
O seu pai, Michael Moloney Sr., era xefe de control de tráfico aéreo do aeroporto de Shannon; a súa nai, Maura, traballaba como directora dunha escola primaria de Limerick. Moloney tocou por primeira vez o banxo tenor durante a súa adolescencia. Estudou no University College Dublin, graduándose en economía. Despois trasladouse a Londres para ser un traballador social que axudaba ás comunidades de inmigrantes, antes de unirse a The Johnstons. Despois de tocar co grupo durante cinco anos, emigrou aos Estados Unidos en 1973. Inicialmente instalouse en Filadelfia e finalmente chegou a ser cidadán estadounidense.
Carreira
Tres anos despois de se mudar aos EUA, Moloney cofundou Green Fields of America, un conxunto de músicos, cantantes e bailaríns irlandeses que realizou xiras por Estados Unidos en varias ocasións. Tamén foi director artístico de varias xiras artísticas importantes. Un deles foi o festival de 1985 en Manhattan titulado "Cherish the Ladies" para destacar as mulleres na área da música tradicional irlandesa, que fora dominada polos homes até esa década. Produciu un álbum para o grupo feminino co mesmo nome titulado Irish Women Musicians in America. A líder do grupo, Joanie Madden, foi unha das futuras bolseiras da National Endowment for the Arts (NEA) que contou coa orientación de Moloney. Produciu e interpretou en máis de 70 álbums e serviu como asesor de numerosos festivais e concertos en toda América, co etnomusicólogo e músico Daniel T. Neely que acada a cifra de 125 álbums.
Moloney realizou estudos de posgrao na Universidade de Pensilvania, obtivo un máster antes de ser doutor en Filosofía, centrando a súa tese en folklore and folk life (folclore e vida folclórica) en 1992. Ensinou etnomusicoloxía e estudos irlandeses na Universidade de Penn, Georgetown e Villanova. Tamén foi profesor distinguido de música e estudos irlandeses na Universidade de Nova York até a súa xubilación. En recoñecemento ao seu traballo no folclore público, recibiu en 1999 a National Heritage Fellowship da NEA.
Obra escrita e audiovisuais
Ademais da interpretación musical, Moloney escribiu Far From the Shamrock Shore: The Story of Irish American History Through Song, publicado por Crown Publications en febreiro de 2002 cun CD suplementario en Shanachie Records. Foi anfitrión de tres series sindicadas a nivel nacional que cubrían música folk na American Public Television. Traballou como consultor, intérprete e entrevistado no especial de RTÉ Bringing It All Back Home, e tamén foi participante, consultor e arranxador musical de Out of Ireland, un documental de PBS. Moloney actuou no especial da PBS The Irish in America: Long Journey Home.
Vida persoal e morte
Casou tres veces ao longo da súa vida. O seu primeiro matrimonio foi con Miriam Murphy. O seu segundo matrimonio foi con Philomena Murray. Xuntos, tiveron un fillo. Após o seu divorcio, casou con Judy Sherman, matrimonio que tamén terminou en divorcio. Convivía coa súa parella Sangjan Chailungka no momento da súa morte. Durante os seus últimos anos, dividiu o seu tempo entre Greenwich Village e Bangkok, onde residiu con Chailungka. Alí, foi voluntario como musicoterapeuta e profesor para nenos abandonados con VIH no Mercy Center dos barrios pobres de Khlong Toei, fundado polo sacerdote redentorista Joseph H. Maier.
No seu pasamento, o New Yok Times destacou:
Moloney morreu o 27 de xullo de 2022, na súa casa de Manhattan, despois de tocar no Maine Celtic Festival menos dunha semana antes. Tiña 77 anos; non se anunciou a causa da morte.
Disco de vinilo
miniatura|275px|Cápsula fonocaptora dun tocadiscos en funcionamento
O disco de vinilo, tamén coñecido como disco microsurco ou simplemente como microsurco ou vinilo, é un medio de almacenamento analóxico de sinais sonoras, caracterizado por utilizar como material de soporte un plástico denominado policloruro de vinilo, do que recibe o nome.
Foi introducido oficialmente en 1948 pola compañía Columbia Records nos Estados Unidos, como unha evolución moi mellorada dos anteriores discos de 78 rpm (fabricados cun material moito máis fráxil como a goma laca).
Actualmente o termo vinilo adoita utilizarse para indicar en particular o formato LP (discos de 30cm xirando a 33⅓revolucións por minuto), aínda que este uso sexa inadecuado, xa que tamén discos fabricados con outros materiais explotan o mesmo formato como soporte.
O son dun disco reprodúcese mediante un tocadiscos (polo xeral, conectado a un amplificador), que permiten utilizar discos de diferentes diámetros e elixir a velocidade de rotación mediante un selector.
Xacobe Medina
Xacobe Medina Dacasa, nado en Pontevedra en 2000, é un músico, licenciado en filosofía e escritor galego.
Vida persoal
É bisneto de Xosé Filgueira Valverde.
Pozos, Quintá de Lor, Quiroga
Pozos é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Riomaior, Quintá de Lor, Quiroga
Riomaior é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
San Pedro, Quintá de Lor, Quiroga
San Pedro é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Santa Andrea, Quintá de Lor, Quiroga
Santa Andrea é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Son estereofónico
miniatura|150px|Símbolo de estéreo miniatura|150px|Equipo doméstico estéreo, con receptor de radio e reprodutores de CD e CD MP3 Xeralmente chámase son esterofónico, ou simplemente estéreo, ao gravado e reproducido en dous canais (disposición 2.0). Os discos de vinilo, os discos compactos, a maioría das estaciones de radio FM, casetes e a totalidade dos canais de TV e da televisión vía satélite transmiten sinais de son estéreo. O propósito de gravar en son estereofónico é o de recrear unha maneira máis natural ao escoitalo e onde, polo menos en parte, reprodcen as direccións esquerda e dereita das que provén cada fonte de son gravada.
O termo estéreo provén do grego antigo στερεός streós, que significa "sólido", "duro", "forte", e —aínda que se refire exclusivamente a sistemas de dous canais— o termo pódese aplicar a calquera sistema de son que usa máis dun canal, así como o son de 5.1 canais e os sistemas de 7.1 que se usan en filmes e producións televisivas.
Aínda que o son estéreo poida ter dous canais monaurais independientes, habitualmente o sinal nun canal está relacionada coa sinal do outro canal. Por exemplo, se se gravara exactamente a mesma sinal en ambos os canais, entón escoitaríase como un son central "fantasma" cando fose reproducido en altofalantes. É dicir, o son parece provir do punto medio entre os dous altofalantes.
Clément Ader realizou a primeira emisión estereofónica en 1881, co chamado "teatrófono" para recibir a distancia son de óperas. O primeiro filme con son estereofónico foi Fantasía, de Walt Disney, usando un método ao que bautizaron como Fantasound.