cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pazo dos Condes de Maceda
Historia
No século XX, o primeiro andar do pazo converteuse na sede da Escola Graduada Álvarez Limeses e o segundo andar utilizouse como vivenda, sendo a residencia familiar dos directores desta escola ata 1950, cando o Concello de Pontevedra pasou a ser o propietario.
Descrición
dereita|miniatura|Pórtico O pazo destaca polas súas impoñentes dimensións e a súa ornamentación señorial.
No exterior, hai un pórtico neoclásico na entrada do edificio. A fachada do edificio, cuberta cun friso de formas ovaladas, está decorada con escudos de armas e rematada por unha columnata de catro columnas de granito. O pazo ten unha torre con ameas engadida no século XVIII e unha gran solaina de pedra. Tamén ten un patio (orixinalmente deseñado para os cabalos) e un xardín.
No interior, hai unha grande escaleira de pedra, unha lareira de pedra e outros elementos barrocos. Hai numerosos salóns. O edificio está decorado con antigüidades, tapices, cadros antigos e mobiliario clásico e real.
Hotel
O palacio é agora o Parador de Pontevedra, un hotel de luxo de 47 habitacións. É un dos catro paradores máis populares de Galicia. En 2019, a súa ocupación media anual foi do 72,75%, só por detrás do parador de Santiago de Compostela, o Hospital dos Reis Católicos.
O rei Filipe VI adoitaba pernoitar aquí durante a súa estancia na Escola Naval Militar.
Gustavo Leonardi
Gustavo Leonardi, nado en Civezzano, Tirol do Sur, Imperio Austro-Húngaro (hoxe na provincia autónoma de Trento) o 27 de febreiro de 1869, e finado en Ventimiglia (Imperia) o 25 de agosto de 1918, foi un entomólogo italiano.
Traxectoria
Fillo do farmacéutico Giovanni Leonardi e da súa esposa Anna Magrograssi di Salò, fixo os seus primeiros estudos na escola elemental de Civezzano, pasando a Rovereto para facer os estudos secundarios. Matriculouse en Ciencias Naturais na Universidade de Padua, na que se graduou en 1893. Despois dalgúns anos de investigacións na Universidade de Padua foi chamado á Universidade de Portici, en Nápoles, como profesor axudante. Alí casou con Giulia Mennillo, coa que tivo un fillo, Achille. Gustavo permaneceu en Nápoles até 1914, cando se trasladou a Ventimiglia, onde traballou como fitopatólogo até a súa morte.
Dedicouse ao estudo dos ácaros, á cría de vermes da seda e á apicultura. Pero alcanzou sona mundial polo estudo das cochinillas, desde os puntos de vista sistemático, morfolóxico e biolóxico. Recolleu unha gran cantidade de espécimes, de Italia, Arxentina e África, que estudou, sistematizou e ilustrou, que se converteu na base das súas 46 publicacións.
A súa obra principal foi a Monografia delle Cocciniglie italiane, na que describiu 50 xéneros e 147 especies de cochinillas. É unha obra minuciosa, rica en detalles e arrequecida con ilustracións a man en gran parte orixinais. A obra foi publicada postumamente, en 1920.
Publicou oitenta traballos sobre insectos nocivos. Con Agostino Lunardoni (1857-1933), publicou un importante tratado sobre os insectos nocivos de Italia (en catro volumes desde 1889 até 1901).
A Leonardi débese a descrición de varias especies de cochinillas, entre elas Kermes bacciformis, en 1908.
A Universidade norteamericana de Minnesota publicou en 2012 algúns dos seus principais traballos como evidencia da vixencia actual dos estudos de Gustavo Leonardi. Localmente é difícil atopar algún recordo deste estudoso. Quizais o feito de operar en Italia nun período no que o Trentino seguía ligado ao Imperio Austro-Húngaro contribuíu ao esquecemento temperán da súa memoria.
Abreviatura
A abreviatura Leonardi emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en  zooloxía.
Little Joe II
miniatura|Little Joe II engalando o 8 de decembro de 1964. Little Joe II foi o nome dunha serie de foguetes da NASA para facer probas suborbitais con cápsulas do proxecto Apollo.
Características
Os foguetes Little Joe II usáronse para probar as cápsulas do proxecto Apollo e en particular a torre de escape que debía poñer a salvo ao astronauta se algo iba mal durante a engalaxe, de igual xeito que os Little Joe se usaron para o mesmo fin coas cápsulas do proxecto Mercury. Os Little Joe II estaban deseñados por General Dynamics e usaban entre seis e nove motores de propelente sólido. Tiñan unhas dimensións de 26,20 m de altura e 3,96 m de diámetro e podían enviar as cápsulas Apollo en voos suborbitais ata a 23 km de altura.
Lanzáronse catro Little Joe II entre 1963 e 1966, fallando un deles.
Tratado Finlandés-Soviético de 1948
O Acordo de Amizade, Cooperación e Asistencia Mutua, tamén coñecido como Tratado YYA, do finlandés Ystävyys-, yhteistyö- ja avunantosopimus (YYA-sopimus) (en sueco: Vänskaps-, samarbets- och biståndsavtalet (VSB-avtalet)), foi a base das relacións finlandesas – soviéticas de 1948 a 1992. Foi o principal instrumento na implementación da política finlandesa chamada doutrina Paasikivi-Kekkonen.
Historia
Segundo o tratado, asinado o 6 de abril de 1948, os soviéticos tentaron evitar que as potencias occidentais ou aliadas atacasen a Unión Soviética a través do territorio finlandés, e os finlandeses tentaron aumentar a independencia política de Finlandia respecto da Unión Soviética. Así, a supervivencia de Finlandia como democracia liberal estaba garantida nas proximidades de rexións estratéxicas da Unión Soviética, como a península de Kola e a antiga capital Leningrado.
Debido ao estado incerto das relacións finlandesas e soviéticas nos anos posteriores á Guerra de Continuación e á interpretación precisa da redacción do tratado, Finlandia seguiu a decisión dos países do Pacto de Varsovia e non participou no Plan Marshall. Como resultado, o período de penurias económicas de posguerra de Finlandia prolongouse en comparación con outros países capitalistas europeos, volvéndose así considerabelmente máis dependente economicamente da Unión Soviética. En xeral, Finlandia mantívose oficialmente afastada das forzas militares occidentais (incluída a proposta da Unión de Defensa Escandinava) e da OTAN en particular. Ao evitar apoiar a Occidente, tentou evitar a presión soviética para a afiliación ao Pacto de Varsovia. Non se levaron a cabo exercicios militares conxuntos, e outra cooperación militar foi mínima, a pesar dos avances soviéticos ocasionais.
thumb |Sinatura do Tratado finno-soviético entre a URSS e Finlandia en Moscova. Asinado polo ministro de Asuntos Exteriores soviético [[Vyacheslav Molotov, seguido do xefe de Estado soviético, Iosif Stalin. Á esquerda de Stalin están o primeiro ministro finlandés Mauno Pekkala, á dereita de Stalin os ministros de Asuntos Exteriores Carl Enckell e Reinhold Svento, o ministro do Interior Yrjö Leino e os deputados Urho Kekkonen, Onni Peltonen e J. O. Söderhjelm.|350x350px]]
O Tratado YYA foi unha pedra angular na política exterior de Paasikivi. Tamén foi unha política central baixo a presidencia de Urho Kekkonen (1956–1981), quen bautizou a súa doutrina de política exterior como Paasikivi-Kekkonen. O tratado foi unha ferramenta instrumental para que a Unión Soviética obtivese influencia política nos asuntos internos da posguerra de Finlandia. Esta influencia foi comunmente coñecida como finlandización. A medida na que o presidente Kekkonen usou intencionadamente esta política para promover a súa propia influencia e prexudicar aos seus opoñentes é moi discutido.
A pesar da política oficial, houbo algunha cooperación encuberta con Occidente. Isto vai desde organizacións finlandesas como o Partido Socialdemócrata Finlandés, que aceptou financiamento da Axencia Central de Intelixencia dos Estados Unidos, até compartir datos sísmicos sobre probas nucleares. Do mesmo xeito, os países do Bloque Oriental realizaron espionaxe en Finlandia, por exemplo a Stasi de Alemaña Oriental tiña axentes alí.
O tratado rematou en 1992 coa sinatura dun novo tratado.
Condicións
Segundo o pacto, Finlandia viuse obrigada a resistir os ataques armados da RFA ou os seus aliados (en realidade interpretados como Estados Unidos e aliados) contra Finlandia, ou contra a Unión Soviética a través de Finlandia. Se fose necesario, Finlandia debería pedir axuda militar soviética para facelo. Porén, o pacto en si non prevía ningunha disposición para que as forzas armadas soviéticas ingresasen en Finlandia e estipulaba que todas estas accións terían que acordarse por separado se Finlandia decide solicitar axuda. Ademais, o pacto non impuxo ningún requisito para que Finlandia actuase se a Unión Soviética era atacada (se o ataque non chegaba por Finlandia). O acordo tamén recoñeceu o desexo de Finlandia de permanecer fóra dos conflitos das grandes potencias, permitíndolle ao país adoptar unha política de neutralidade na Guerra Fría.
Tratados similares
A Unión Soviética tiña acordos similares con moitas nacións que non estaban directamente aliadas con ela pero que contaban en gran medida co apoio soviético, como Corea do Norte desde 1961, a India desde 1971 e Vietnam desde 1978. O primeiro acordo deste tipo, con todo, foi coa Francia Libre en 1943.
Notas
<references group="" responsive="1">
Rally de Terra Concello de Chantada de 1990
O Rally de Terra Concello de Chantada de 1990 foi a primeira edición de dito rally. Disputouse o 12 de agosto de 1990 e foi puntuable para a tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra, resultando vencedor o portugués João Enes a bordo dun Renault 11 Turbo.
Río Augüeira
O río Augüeira é un río de 47 quilómetros do noroeste da península Ibérica que nace no concello galego da Fonsagrada e discorre na súa maior parte na Terra Eo-Navia de Asturias e aboca no río Navia.
Frank Sampedro
Traxectoria
Fillo dun inmigrante galego de Ribeira, naceu o 25 de febreiro de 1949 en Virxinia Occidental e creceu en Detroit. Uns anos despois, trasladouse a California en canto tivo idade suficiente para conducir.
Río Augüeira
Percorrido
Nace a 810 metros no concello da Fonsagrada e percorre os concellos de Santalla de Ozcos, San Martín de Ozcos e Pezós, e fai en diferentes tramas de límite natural entre eles para abocar, tras facer un percorrido de 47 km en U, no río Navia á altura do encoro de Doiras. Recibe as augas de diferentes regueiros e regatos, entre os que salienta o Hío.
Frank Sampedro
Traxectoria
Despois de tocar con varias bandas, e grazas á súa amizade con Billy Talbot, pasou a formar parte do grupo Crazy Horse, substituíndo a Danny Whitten, que morreu en novembro de 1972 por mor dunha sobredose. O primeiro traballo de Sampedro con Neil Young foi en Zuma, marcando un estilo musical máis próximo ao hard rock e máis presente en traballos posteriores como Rust Never Sleeps e Ragged Glory.
Traballou ademais durante 18 anos como asistente da banda do programa The Tonight Show de Jay Leno. Sampedro reside actualmente en Hawai.
En agosto de 2012, durante o Alchemy Tour, a primeira de Neil Young con Crazy Horse en oito anos, Sampedro sufriu unha fractura no pulso, o que obrigou a Young a cancelar varios concertos en Europa e América do Norte.
Instrumentos
Sampedro utiliza habitualmente unha Gibson Les Paul e unha Gibson ES-335.
Zenit-4M (satélite)
Zenit-4M ou Rotor (índice GRAU 11F691) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.
Características
Os satélites Zenit-4M eran unha versión mellorada dos Zenit 4. Estaban baseados nas cápsulas Vostok. Con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo e outro de reentrada de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por batería que lles daban unha autonomía de 13 días. As órbitas típicas dos Zenit-2 estaban entre os 200 e os 300 km de altura. O sistema de fotografía de alta resolución usaba a cámara Ftor-6. Foron as primeiras cápsulas Zenit en usar un módulo motor reacendible para manobrar en órbita e levaban protección térmica adicional e estabilizadores aerodinámicos para protexer a nave e a cámara do quecemento atmosférico ao pasar polos puntos máis baixos da súa órbita. Lanzáronse 61 Zenit-4M, todos mediante foguetes Voskhod, con catro fallos. Foron substituídos polos Zenit-4MK.
José Maceiras
José Maceiras Lago, coñecido como Pepe Maceiras, é un ex copiloto galego de rallys.
Foi copiloto de Manuel Senra durante os primeiros anos da carreira deportiva deste, e gañou xunto a el dous títulos do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Competiu tamén no Campionato de Galicia de Rally, logrando varias vitorias e o subcampionato en 1992.
Traxectoria
Debutou xunto a Manuel Senra no Rally de Ferrol de 1985, copilotando un Renault 5 GT Turbo e rematando en oitava posición. En 1986 quedaron décimos no Rally Botafumeiro e en 1987 conseguiron subir ao podio na mesma proba. Repetiron terceiro posto na edición de 1988.
En 1990 pasaron a correr cun Peugeot 205 GTI, co que disputaron o galego de asfalto e debutaron no Campionato de Galicia de Rallys de Terra, participando nas dúas últimas probas, o Rally de Narón e o Rally de Caldas, logrando a vitoria en ambas. En 1991 logrou a súa primeira vitoria en asfalto, tras vencer co 205 no 4º Rally de Vigo.
En 1992 lograron tres vitorias no campionato galego de asfalto sobre un Peugeot 309 GTI, e proclamáronse subcampións, por detrás de Germán Castrillón e Estrella Castrillón. Proclamáronse campións galegos de terra na tempada 1993 e revalidaron o título en 1994, en ambos casos co Peugeot 205. Neses anos conseguiron gañar tres veces consecutivas o Rally de Narón, por aquel entón un rally de terra.
Ademais de con Senra, disputou un Rally Botafumeiro con Ricardo Vidal e un Rally de Ourense con Jesús Campos. Deixou os rallys en 1995 por temas persoais.
Moncha Prieto
Moncha Prieto, nada en Gundivós (Sober) en 1951, é unha escritora e locutora radiofónica galega.
Traxectoria
Viviu en Barcelona dende os quince anos ata 1995, cando regresa definitivamente a Galicia. Foi secretaria do Centro Galego de Barcelona e colaborou con diversas asociacións e revistas literarias, como Alborada, Follas Secas ou Lúa Nova.
De 1985 a 1995 dedicouse ao mundo da radio: puxo en antena o programa Galicia máis cerca, que máis tarde pasaría a denominarse Galicia hoxe ; e foi compoñente do magazine matinal Bonico en Radio Gramenet (Santa Coloma de Gramenet). Neste eido, promoveu a fundación da coordinadora Ergac (Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya), sendo a súa primeira presidenta; foi correspondente de Radio Progreso de Miami, sección noticias; e participou en Radio Exterior da Radio Galega.
Impulsora do evento poético e musical Escaleira Literaria, baixo padroádego do Concello de Sober.
Participou no libro colectivo Voz e Voto, en homenaxe a Celso Emilio Ferreiro; e coordinou a edición de Vivir en presente.
En maio de 2021 publica Alma de Barro: Relatos da Ribeira Sacra, libro integrado por 18 relatos baseados en feitos reais.
Luca de la Torre
Lucas Daniel de la Torre (nado en San Diego, California, Estados Unidos o 23 de maio de 1998) é un futbolista estadounidense que xoga como mediocampista no Real Club Celta de Vigo, equipo galego da Primeira División de España. A súa fichaxe produciuse en xullo de 2022, procedente do Heracles Almelo da Eredivisie, a primeira división da liga de fútbol Países Baixos.
Primeiros anos
O seu primeiro contacto co fútbol produciuse nos Nomad Soccer CLub e no San Diego Surf, ambos en California. Con 15 anos, en 2013, mudouse a Reino Unido para xogar nas categorías inferiores do Fulham. O seu debut co equipo inglés foi o 9 de agosto de 2016 na primeira ronda da Copa da Liga contra o Leyton Orient. O seu primeiro partido na Premier League foi nun encontro contra o Bolton Wanderers o 28 de outubro de 2017, coma substituto de Tomáš Kalas. O partido rematou en empate 1-1 na casa.
O seu primeiro gol co Fulham foi na eliminatoria da Copa da Liga contra o Millwall o 25 de setembro de 2018.
Heracles Almelo
O 6 de agosto de 2020 firmou un contrato de dous anos co Heracles Almelo da Eredivisie. No seu debut deu unha asistencia, 13 de setembro de 2020 nunha vitoria por 2-0 sobre ADO Den Haag. Ademais formou parte do Equipo do mes da Eredivisie de marzo de 2021.
Seleccións
Luca de la Torre é internacional absoluto coa Selección de fútbol dos Estados Unidos. O seu debut foi o 2 de xuño de 2018, cando entrou como suplente nun amigábel fronte a Irlanda.
En categorías inferiores, de la Torre formou parte da selección sub-17 de Estados Unidos para o Campionato Sub-17 da Concacaf de 2015 e na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2015.
En 2017 conquistou o título do campionato Sub-20 da Concacaf.
Villa Pilar
Villa Pilar é unha mansión ecléctica e Art Nouveau, situada na rúa Marqués de Riestra de Pontevedra. É un dos mellores exemplos da arquitectura dos indianos galegos que foron a Hispanoamérica e volveron ricos á cidade.
Historia
Villa Pilar foi legada por Manuel Martínez Bautista ao seu sobriño Ramiro Trapote Martínez, un enxeñeiro residente en Nova York que pasaba nela os veráns. Villa Pilar pasou de Ramiro Trapote á súa sobriña Pilar Pardo Trapote, e actualmente é propiedade dos seus herdeiros.
Nela viviron unha serie de personaxes famosas da cidade e de distintas institucións, como Vicente Riestra, Ernesto Caballero ou un notario.
Na segunda planta estaba o Colexio de Arquitectos de Pontevedra, un piso alugado á Irmandade Nacional de Arquitectos, a mutualidade do colectivo, que á súa vez o adquiriu á familia propietaria do edificio en 1982.
En 2011, o edificio púxose á venda por 600.000 euros. Desde o 31 de outubro de 2015, alberga na segunda planta o estudo de arquitectura Nemonon, un espazo creativo multidisciplinar ao redor da arquitectura promovido polo arquitecto Mauro Lomba. Nas súas tres salas: Boiserie, Belle Époque e Belvedere, e na "Cociña do arquitecto", acolle eventos como reunións, seminarios, conferencias, exposicións, talleres e cursos.
Descrición
O edificio é de estilo ecléctico e Art Nouveau, con tres plantas de altura e un só corpo. O máis destacable desta mansión é a irregularidade da súa planta e fachada, lixeiramente esaxerada no seu acabado. A mansión ten un semisoto, tres plantas e un ático. Entre os seus elementos arquitectónicos destacan as balaustradas de estilo inglés en todos os balcóns, realizadas en formigón, un elemento moi innovador para a época. O edificio intégrase harmoniosamente na súa contorna, xa que está rodeado dun pequeno xardín privado con palmeiras pechado por un enreixado de ferro forxado.
Ao interior do edificio accédese por escaleiras de mármore de Carrara na primeira planta e de madeira nas seguintes. As balaustradas son de formigón e a carpintería interior é toda de madeira nobre. A súa funcionalidade interior responde as necesidades da época, destacando a harmonía das súas liñas e formas e a perfecta conxunción dos seus elementos arquitectónicos. A distribución das distintas plantas reflicte o estilo de vida da burguesía de finais do século XIX. Por iso, o arquitecto concedeu grande importancia ao espazo social, con tres salóns e un despacho con acceso independente.
Segmentación de paquetes
Nas redes de comunicacións de datos, a segmentación de paquetes é o proceso de dividir un paquete de datos en unidades máis pequenas para a súa transmisión pola rede. A segmentación de paquetes prodúcese na capa catro do modelo OSI; a capa de transporte. A segmentación pode ser necesaria cando:
Os protocolos que realizan a segmentación de paquetes na fonte normalmente inclúen un mecanismo no destino para reverter o proceso e recompoñer o paquete orixinal a partir de segmentos individuais. Este proceso pode incluír mecanismos de solicitude de repetición automática (ARQ) para detectar segmentos perdidos e solicitar á fonte que retransmita segmentos específicos.
Nun sistema de comunicación baseado nun modelo OSI en capas, a segmentación de paquetes pode ser a responsable de dividir unha MPDU en varias unidades de datos de servizos de capa física para que a transmisión fiable (e a retransmisión potencial a través de ARQ) de cada unha poida facerse individualmente.
O estándar ITU-T G.hn, que proporciona un xeito de crear unha rede de área local de alta velocidade (ata 1 gigabit/s) mediante cableado doméstico existente (liñas eléctricas, liñas telefónicas e cables coaxiais), é un exemplo de un protocolo que usa a segmentación de paquetes para aumentar a fiabilidade en soportes ruidosos.
Elisa López Velasco
Elisa López Velasco, nada en Mollina (Málaga) o 19 de febreiro de 1884 e finada en 1935, foi unha mestra española vencellada á Institución Libre de Enseñanza.
Traxectoria
Estudou maxisterio en Sevilla e desenvolveu a súa primeira etapa docente en Villablanca (Huelva) e en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz). Máis tarde trasladouse a Madrid, onde foi bolseira na Residencia de Señoritas no curso 1918-1919. Grazas á Junta de Ampliación de Estudios, viaxou a Francia, Alemaña, Austria, Suíza e Italia. Participou en 1925 no curso de Escolas Novas de Heidelberg e no curso de verán do Instituto Jean-Jacques Rousseau. Formou parte do grupo de mestres e mestras que, baixo a dirección de Ángel Llorca, fixeron posible de 1920 a 1935 a experiencia innovadora do Grupo Escolar Cervantes, seguindo as pautas da Institución Libre de Enseñanza.
Especializada na educación preescolar, entre 1932 e 1934 colaborou coas Misións Pedagóxicas. Impartiu cursos de debuxo para mestres nas misións de San Martín de Valdeiglesias (Madrid), Fuentepelayo e Santa María la Real de Nieva (Segovia), El Burgo de Osma (Soria) e Ronda (Málaga).
En 1931 foi unha das primeiras mulleres en formar parte da executiva da Federación de Trabajadores de la Enseñanza, adscrita á UXT. Publicou varios artigos na revista da ILE, a maioría relacionados coa educación preescolar e o ensino do debuxo. Neste ámbito destaca, ademais, La práctica del dibujo en la escuela primaria, obra distribuída en catro volumes e publicada por Espasa Calpe a partir de 1933.
O sexto fuxitivo
O sexto fuxitivo (en Backlash) é un filme estadounidense de 1956 dirixido por John Sturges e protagonizado por Richard Widmark e Donna Reed.
Estreouse en galego o 8 de abril de 2014 na TVG.
Lixing 1
Características
A misión de Lixing 1 foi estudar a atmosfera superior da Terra, para o cal foi enviado a unha órbita infrecuentemente baixa, de só 124 km de perixeo e 140 km de apoxeo. Tiña forma de cilindro cunha masa de 110 kg e reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 2016.
Cifraxe
miniatura|250x250px|Exemplo de cifraxe con Vernam. En criptografía, a cifraxe é un procedemento que utiliza un algoritmo de cifraxe cunha clave de cifraxe para transformar unha mensaxe, sen atender á súa estrutura lingüística ou significado, de tal forma que sexa incomprensible ou, polo menos, difícil de comprender a toda persoa que non teña a clave de descifraxe do algoritmo. As claves de cifraxe e de descifraxe poden ser iguais (criptografía simétrica), distintas (criptografía asimétrica) ou de ambos os tipos (criptografía híbrida).
O conxunto de caracteres usado na mensaxe sen cifrar pode non ser o mesmo que o xogo de caracteres que se usa na mensaxe cifrada.
Ás veces o texto cifrado escríbese en bloques de igual lonxitude. A estes bloques denomínaselles grupos. Estes grupos proporcionaban unha forma de verificación adicional, xa que o texto cifrado obtido debía ter un número enteiro de grupos. Se ao cifrar o texto plano non se ten ese número enteiro de grupos, entón adóitase encher ao final con ceros ou con caracteres sen sentido.
Aínda que a cifraxe poida volver secreto o contido dun documento, é necesario complementalo con outras técnicas criptográficas para poder comunicarse de maneira segura. Pode ser necesario garantir a integridade a autenticación das partes ou similares.
Terminoloxía
No proceso de cifraxe e/ou descifraxe establécense unha serie de termos e convenios para facilitar referirse aos distintos elementos que interveñen:
Galegos, Póvoa de Lanhoso
Demografía
A poboación rexistrada no censo en 1864 era de 255 habitantes, e en 2021 era de 559. O maior rexistro demográfico aconteceu en 2001, con 629 habitantes.
Cifraxe
Terminoloxía
Con frecuencia aos procesos de cifraxe e descifraxe denomínaselles encriptado e desencriptado, ambos os anglicismos dos termos ingleses encrypt e decrypt. A Real Academia Galega recolle esa acepción no seu dicionario.
Preprocesamento do texto simple
En calquera caso o número resultante pode ser demasiado pequeno, o que podería producir un texto cifrado que non sexa seguro. Para iso adóitase aplicar un esquema de recheo (exemplo PKCS#1v1.5, o cal está xa roto, ou OAEP descrito en PKCS#1v2.0)
Tipos de cifraxe segundo as súas claves
En esquemas de clave simétrica, as claves de cifraxe e descifraxe son as mesmas. As partes comunicantes deben ter a mesma clave para lograr unha comunicación segura. Un exemplo dunha clave simétrica é a máquina Enigma do exército alemán. Había configuracións clave para cada día. Cando os aliados descubriron como funcionaba a máquina, puideron descifrar a información codificada dentro das mensaxes tan axiña como puideron descubrir a clave de cifraxe para as transmisións dun día determinado.
Cifraxe asimétrica
Nos esquemas de cifraxe de clave pública, a clave de cifraxe publícase para que calquera poida usar e cifrar mensaxes. Con todo, só a parte receptora ten acceso á clave de descifraxe que permite ler as mensaxes. A cifraxe de clave pública describiuse por primeira vez nun documento secreto en 1973; antes diso, todos os esquemas de cifraxe eran de clave simétrica (tamén chamada clave privada). Aínda que se publicou posteriormente, o traballo de Diffie e Hellman, foi publicado nunha revista cun gran número de lectores, e o valor da metodoloxía describiuse explicitamente e o método coñeceuse como o intercambio de claves Diffie Hellman. unha aplicación de cifraxe de clave pública dispoñible publicamente chamada Pretty Good Privacy (PGP) foi escrita en 1991 por Phil Zimmermann e distribuída gratuitamente co código fonte. PGP foi comprado por Symantec en 2010 e actualízase regularmente. A este tipo de cifraxe tamén se lle chama criptografía de clave pública ou PKE (do inglés Public-Key Encryption). Os métodos máis coñecidos deste tipo de cifraxe son o RSA e ElGamal.
A utilización dun sistema simétrico ou asimétrico depende das tarefas a cumprir. A criptografía asimétrica presenta dúas vantaxes principais: suprime o problema de transmisión segura da clave e permite a firma electrónica. Non substitúe con todo os sistemas simétricos, xa que os tempos de cálculo son máis curtos cos sistemas simétricos que cos asimétricos.
Tipos de cifraxe segundo os algoritmos
Segundo a forma na que operan os algoritmos de cifraxe ou descifraxe, é posible distinguir varios tipos:
Criptografía clásica
Na criptografía clásica as cifraxes baseábanse na substitución (cifraxe por substitución), na permutación (cifrado por transposición) ou nunha combinación de ambas as técnicas. Habitualmente, as operacións aplicábanse a bloques aínda que outras veces aplicábanse ao texto plano completo. Había cifraxes por transposición que cambiaban a posición de caracteres ao longo da cadea que tiña que cifrarse. Por exemplo, unha cifraxe podía consistir en permutar e investir a orde dos caracteres, deixando o primeiro carácter na última posición, o último na primeira posición, o segundo en penúltimo lugar etc.
Tipos de cifraxe segundo as súas propiedades
Moitas veces agrúpanse os algoritmos de cifraxe en función das súas propiedades ou características. Estes son algúns exemplos:
Redes Transeuropeas de Transporte
miniatura|300x300px| Mapa dos corredores terrestres da RTE-T, coa excepción do [[estreito de Messina e do Golfo de Finlandia, para os que se están estudando diversos proxectos a través de ponte colgante ou túnel subterráneo, e de Irlanda.]] As Redes Transeuropeas de Transporte (tamén en uso en singular; en acrónimo: RTE-T; en francés : Réseau transeuropéen de transport; en inglés: TEN-T, Trans-European Networks - Transport ) son un conxunto de infraestruturas sistemas de transporte integrados destinados a apoiar o mercado único, garantir a libre circulación de mercadorías e persoas e reforzar o crecemento, o emprego e a competitividade da Unión Europea.
Neonicotinoides
thumb|As [[plantas do tabaco son unha fonte de nicotina natural]]
Redes Transeuropeas de Transporte
No pasado, os sistemas de transporte europeos desenvolvéronse na súa maioría segundo criterios nacionais, coa conseguinte escaseza ou ausencia total de interconexións nas fronteiras ou nos corredores estratéxicos. A debilidade das interconexións de transporte dificulta o crecemento económico. Desde a década de 1990, a política RTE-T orientou os fondos europeos para apoiar a execución de proxectos de infraestruturas fundamentais para Europa.
Neonicotinoides
Os neonicotinoides (ás veces acurtados a neonics en inglés) son unha clase de insecticidas neuroactivos, de estrutura química semellantes á nicotina, desenvolvidos por científicos de Shell e Bayer na década de 1980.
Redes Transeuropeas de Transporte
Establecen a súa base legal no Tratado de Amsterdam asinado o 2 de outubro de 1997. Non obstante, o seu desenvolvemento nunha fase avanzada débese ao Tratado de Maastricht. O Libro Branco dos Transportes, o desenvolvemento futuro da política común de transportes, publicado en decembro de 1992.
Neonicotinoides
A familia dos neonicotinoides inclúe acetamiprid, clotianidina, dinotefurano, imidacloprid, nitenpyram, nitiazina, tiacloprid e tiametoxam. O imidacloprid foi o insecticida máis utilizado no mundo desde 1999 até polo menos 2018. En comparación cos insecticidas organofosforados e carbamatos, os neonicotinoides son menos tóxicos para as aves e os mamíferos.
Debido a que afectan ao sistema nervioso central dos insectos, os neonicotinoides matan ou afectan de forma nociva a unha gran variedade de insectos, tanto os que son obxectivo como os que non. Acostuman ser aplicados ás sementes antes da plantación como tratamento profiláctico contra insectos herbívoros. Os neonicotinoides son solúbeis en auga, polo que cando a semente xermola e crece, a planta en desenvolvemento absorbe o pesticida nos seus tecidos mentres toma auga. Os neonicotinoides tamén se poden aplicar directamente ao chan. Unha vez absorbidos, os neonicotinoides fanse presentes en toda a planta, incluíndo nas súas follas, flores, néctar e pole.
Redes Transeuropeas de Transporte
Descrición
As redes transeuropeas de transporte defínense como unha das tres clases que constitúen as redes transeuropeas (TEN), previstas pola Unión Europea co artigo 129b título XII do Tratado de Maastricht de 1992. O Tratado ten como obxectivo crear un mercado interior europeo e desenvolver a cohesión económica e social, e este mercado único, con libre circulación de mercadorías, persoas e servizos, precisa de infraestruturas eficientes e modernas. Polo tanto, tamén se definiron as redes TEN para este fin, así como para garantir a interconexión e interoperabilidade das redes nacionais. Ademais, a construción de redes transeuropeas tamén se considera un elemento importante do crecemento económico e do emprego.
Por iso, a Comisión Europea desenvolveu directrices relativas a obxectivos, prioridades, identificación de proxectos de interese común e directrices para os tres sectores implicados (transporte, enerxía e telecomunicacións). O Parlamento Europeo e o Consello da Unión Europea aprobaron estas directrices tras consultar co Comité Económico e Social e co Comité das Rexións.
Neonicotinoides
O uso de neonicotinoides relacionouse con efectos ecolóxicos adversos, incluíndo o trastorno do colapso das colonias de abellas melíferas (en inglés colony collapse disorder, CCD), o declive dos abesouroos e o descenso das poboacións de aves comedoras de insectos. Os neonicotinoides contaminan amplamente zonas húmidas, regatos e ríos e, debido ao seu uso xeneralizado, os insectos polinizadores están expostos a eles de forma crónica. Crese que os efectos subletais da exposición crónica de baixo nivel aos neonicotinoides no medio ambiente son máis comúns nas abellas que os efectos directamente letais. Estes efectos sobre as abellas inclúen dificultade para navegar, aprender e buscar alimento, a resposta inmune suprimida, a viabilidade dos espermatozoides máis baixa, o acurto da vida útil das raíñas e o número reducido de novas raíñas producidas. Ademais, os organismos non afectados, resistentes ou expostos a doses subletais de pesticidas neonicotinoides conservan os pesticidas nos seus corpos cando se alimentan de plantas tratadas con neonicotinoides, que poden matar entón os insectos depredadores que consomen a presa contaminada.
Tambre
Tambre pódese referir a:
Redes Transeuropeas de Transporte
Descrición
O tratado definiu tres clases de infraestruturas:
Neonicotinoides
En 2013, a Unión Europea e algúns países veciños restrinxiron o uso de certos neonicotinoides. En 2018 a UE prohibiu os tres principais neonicotinoides (clotianidina, imidacloprid e tiametoxam) para todos os usos ao aire libre, pero en 2020, Francia volveu permitir o uso de neonicotinoides nos cultivos de remolacha azucreira. Varios estados dos Estados Unidos restrinxiron os neonicotinoides por preocupación polos polinizadores e as abellas.
Redes Transeuropeas de Transporte
Descrición
A rede viaria transeuropea, segundo o artigo 9 da Decisión 661/2010/UE, comprende as autoestradas ou estradas de alta calidade, existentes, novas ou por adaptar, que:
A Unión Europea promove, a través de financiamento e medidas lexislativas, un amplo conxunto de proxectos de desenvolvemento, interconexión, adaptación do existente e construción dende cero, xunto (ou para acceder) ás directrices estratéxicas identificadas, co fin de favorecer a comunicación e o intercambio comercial entre os países europeos nacións.
As infraestruturas creadas ou adecuadas até o momento son:
Ademais dos proxectos específicos prioritarios, tamén hai “proxectos de interese común”, que, non obstante, cumpren os criterios establecidos no artigo 7 da decisión 661/2010/UE, cuxa execución depende do grao de madurez e dispoñibilidade de recursos financeiros.
A rede ferroviaria
A rede ferroviaria transeuropea é un complexo proxecto de rede ferroviaria que consiste no conxunto de grandes rutas que atravesan nacións individuais; estes foron identificados e determinados por primeira vez coa adopción da Decisión 1962/96/CE do 23 de xullo de 1996, redefinida en 2004 e 2013.
Descrición
Coa acta de 1996, partindo das individuais redes ferroviarias nacionais dos 15 países daquela membros, a Unión Europea trazou unhas especificidades destinadas a establecer unha gran rede de transporte supranacional, á que se lle deu o nome de TEN (Rede Transeuropea). Posteriormente, a Decisión 884/2004/CE ampliou a súa aplicación aos novos países adherentes. O obxectivo da RTE-T é proceder a garantir, mediante a racionalización e compatibilidade e interoperabilidade das infraestruturas, o reequilibrio do transporte de mercadorías entre os transportistas individuais por estrada e por ferrocarril co fin de contribuír a reducir a brecha económica entre as rexións do continente europeo e promover o seu desenvolvemento.
Neonicotinoides
Historia
O precursor da nitiazina foi sintetizado por primeira vez por Henry Feuer, un químico da Universidade de Purdue, en 1970. Os investigadores de Shell descubriron durante o exame que este precursor mostraba potencial de insecticida e refinárono para desenvolver nitiazina.
Redes Transeuropeas de Transporte
Descrición
A UIC dedicouse entón ao desenvolvemento do proxecto EURAILINFRA ( European Infrastructure Market Capacity and Investment ) en sinerxía entre os distintos operadores ferroviarios europeos para estudar as intervencións axeitadas co fin de eliminar os chamados embotellamentos da rede TEN a partir de análises estruturais dos corredores internacionais individuais.
Neonicotinoides
Historia
En 1984 descubriuse que o modo de acción da nitiazina era un agonista postsináptico do receptor de acetilcolina (parasimpaticomimético), o mesmo que a nicotina. A nitiazina non actúa como inhibidor da acetilcolinesterase, a diferenza dos insecticidas organofosforados e carbamatos. Aínda que a nitiazina ten a especificidade desexada (é dicir, baixa toxicidade para mamíferos), non é fotosestábel, é dicir, descompón á luz solar e, polo tanto, non é comercialmente viable.
Redes Transeuropeas de Transporte
Descrición
Isto débese á diferente xénese dos distintos ferrocarrís nacionais e á diferente evolución técnica que orixinan graves deshomoxeneidades técnicas e de capacidade, xerando en moitos casos embotellamentos que retardan o transporte de mercadorías e viaxeiros, degradan o estándar de calidade e, en definitiva, comprometen. a capacidade de atraer clientes doutros modos de transporte.
Neonicotinoides
Historia
En 1985, Bayer (Shinzo Kagabu) patentou o imidacloprid como o primeiro neonicotinoide comercial.
A finais da década de 1990, o imidacloprid tornouse amplamente utilizado. A principios da década de 2000, outros dous neonicotinoides, clotianidina e tiametoxam, entraron no mercado. En 2013, practicamente todo o millo dos Estados Unidos foi tratado cun destes dous insecticidas. En 2014, preto dun terzo da superficie de cultivo de soia dos EUA plantouse con sementes tratadas con neonicotinoides, xeralmente imidacloprid ou tiametoxam.
Redes Transeuropeas de Transporte
Eixos e proxectos prioritarios
Tras a revisión do mapa Ten-T de 2011 e a aprobación do regulamento comunitario 1315/2013, do 17 de outubro de 2013, definíronse 9 proxectos e eixos de conexión: Este é un proxecto global que debería ser funcional para 2030. A rede central divídese en liñas de alta velocidade, convencionais e mixtas que responden a parámetros de rendemento comúns (velocidade, capacidade de remolque, perfís) e de interoperabilidade técnica específica (pendentes, forma, raios de curvatura). No Val do Po o corredor mediterráneo cruza tres corredores norte-sur (n.os 1, 5, 6).
A Duca, Oliveira, Ponteareas
A Duca é un lugar da parroquia de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
Redes Transeuropeas de Transporte
Proxectos prioritarios anteriores
O Consello Europeo de Essen de 1994 aprobou unha lista de 14 proxectos específicos de RTE-T elaborada por un grupo presidido polo entón vicepresidente da Comisión Europea Henning Christophersen.
Neonicotinoides
Mercado
Os neonicotinoides foron rexistrados en máis de 120 países. Cunha facturación global de 1,5€ millóns en 2008, representaron o 24% do mercado mundial de insecticidas. O mercado pasou de 155 euros millóns en 1990 a 957 euros millóns en 2008. Os neonicotinoides representaron o 80% de todas as vendas de tratamento de sementes en 2008. A partir de 2011, estaban no mercado sete neonicotinoides de diferentes empresas.
Redes Transeuropeas de Transporte
Proxectos prioritarios anteriores
Seguindo as recomendacións de 2003 do Grupo de Alto Nivel de Karel Van Miert sobre a RTE-T, a Comisión Europea elaborou en 2005 unha lista de 30 proxectos prioritarios que se poñerían en marcha antes de 2010.
Neonicotinoides
Eficacia
O imidacloprid é eficaz contra os insectos chupadores, algúns insectos masticadores, os insectos do solo e as pulgas dos animais domésticos É sistémico con especial eficacia contra os insectos chupadores e ten unha longa actividade residual. Pódese engadir imidacloprid á auga utilizada para regar as plantas. As formulacións de imidacloprid de liberación controlada tardan de 2 a 10 días en liberar o 50% do imidacloprid en auga. Aplícase contra pragas do solo, sementes, madeira e pragas animais, así como tratamentos foliares.
Redes Transeuropeas de Transporte
Proxectos prioritarios anteriores
A continuación enuméranse os 30 eixos e proxectos prioritarios:
Neonicotinoides
Eficacia
A partir de 2013, os neonicotinoides utilizáronse nos Estados Unidos en preto do 95% dos cultivos de millo e canola, a maioría de algodón, sorgo e remolacha azucreira e preto da metade de toda a soia. Utilizáronse na gran maioría das froitas e verduras, incluíndo mazás, cereixas, pexegos, laranxas, bagas, verduras de folla, tomates e patacas, até grans de cereais, arroz, noces e uvas de viño. O imidacloprid foi posibelmente o insecticida máis utilizado, tanto dentro dos neonicotinoides como no mercado mundial.
Redes Transeuropeas de Transporte
NLTL e os corredores transeuropeos TEN-T
En 2004 a NLTL incorporouse ao Proxecto Prioritario Europeo núm. 6, inicialmente o eixo ferroviario da fronteira Lion-Ucraína chamado "corredor 5". Á súa vez, esta vía foi concibida como parte dun corredor máis amplo, que nas hipóteses formuladas nas conferencias de Creta (1994) e Helsinqui (1997) se estendeu até Kíiv. Posteriormente, a política comunitaria limitouse a definir os corredores "transeuropeos", enmarcados na Rede Transeuropea de Transporte (TEN-T).
Neonicotinoides
Revestimentos de sementes
Na agricultura, a utilidade dos tratamentos con sementes de neonicotinoides para a prevención de pragas depende do momento da plantación e da chegada das pragas. Para a soia, os tratamentos con sementes de neonicotinoides normalmente non son efectivos contra o pulgón da soia, porque os compostos se descompoñen entre 35 e 42 días despois da plantación, e os pulgóns da soia normalmente non están presentes ou danan os cultivos antes deste tempo. Os tratamentos de sementes con neonicotinoides poden protexer o rendemento en casos individuais, como campos de plantación tardía ou en áreas con grandes infestacións moito máis cedo na estación de crecemento. Non se esperan aumentos globais de rendemento dos tratamentos con sementes de neonicotinoides para as pragas de insectos da soia nos Estados Unidos, e recoméndanse os insecticidas foliares cando os insectos alcanzan niveis prexudiciais. O Departamento de Estado de Saúde do Canadá (Health Canada) estimou que os neonicotinoides proporcionan beneficios equivalentes a máis do 3% do valor nacional de millo na explotación agrícola e do 1,5 % ao 2,1 % do valor nacional da explotación agrícola da soia en 2013.
Estados Unidos
A Axencia de Protección Ambiental dos EUA (US EPA) opera un ciclo de revisión de rexistro de 15 anos para todos os pesticidas. A US EPA concedeu un rexistro condicional á clotianidina en 2003. A EPA emite rexistros condicionais cando un pesticida cumpre o estándar de rexistro, pero hai requisitos de datos pendentes. O tiametoxam está aprobado para o seu uso como antimicrobiano para preservar a madeira e como pesticida; foi aprobado por primeira vez en 1999. O imidacloprid rexistrouse en 1994.
Como todos os neonicotinoides foron rexistrados despois de 1984, non estaban suxeitos a un novo rexistro, pero debido a preocupacións ambientais, especialmente no que se refire ás abellas, a EPA abriu expedientes para avalialos. O expediente de revisión do rexistro para imidacloprid abriuse en decembro de 2008 e o expediente de nitiazina abriuse en marzo de 2009. Para aproveitar mellor as novas investigacións a medida que estean dispoñibles, a EPA adiantou a apertura dos expedientes para os neonicotinoides restantes no calendario de revisión do rexistro (acetamiprid, clothianidin, dinotefuran, thiacloprid e thiamethoxam) até o ano fiscal 2012. A EPA dixo que esperaba completar a revisión dos neonicotinoides en 2018.
En marzo de 2012, o Center for Food Safety, Pesticide Action Network, Beyond Pesticides e un grupo de apicultores presentaron unha petición de emerxencia ante a EPA solicitando á axencia que suspendese o uso de clotianidina. A axencia rexeitou a petición. En marzo de 2013, a US EPA foi demandada polo mesmo grupo, xunto co Sierra Club e o Center for Environmental Health, que acusaron á axencia de realizar avaliacións de toxicidade inadecuadas e de permitir o rexistro de insecticidas baseándose en estudos inadecuados. O caso, Ellis et al v. Bradbury et al, quedou en outubro de 2013.
O 12 de xullo de 2013, Rep. John Conyers, en nome propio e do representante. Earl Blumenauer, presentou a "Save American Polilinators Act" na Cámara de Representantes dos EUA. A lei pediu a suspensión do uso de catro neonicotinoides, incluídos os tres recentemente suspendidos pola Unión Europea, até que finalice a súa revisión, e un estudo conxunto do Ministerio do Interior e da EPA sobre as poboacións de abellas e as posibles razóns do seu descenso. O proxecto de lei foi asignado a unha comisión do Congreso o 16 de xullo de 2013 e non abandonou a comisión.
A US EPA tomou unha variedade de accións para regular os neonicotinoides en resposta ás preocupacións sobre os polinizadores. En 2014, baixo a administración de Barack Obama, emitiuse unha prohibición total contra o uso de neonicotinoides nos Refuxios Nacionais de Vida Silvestre en resposta ás preocupacións sobre os efectos dos pesticidas fóra do seu campo obxectivo, e a unha demanda de grupos ecoloxistas. En 2018, a administración de Donald Trump revogou esta decisión, afirmando que as decisións sobre o uso de neonicotinoides nas granxas e en refuxios da vida salvaxe serían tomadas caso por caso. En maio de 2019, a Axencia de Protección Ambiental revogou a aprobación dunha ducia de pesticidas que conteñen clotianidina e tiametoxam como parte dun acordo legal.
Unión Europea
O primeiro neonicotinoide foi aprobado na UE en 2005. En 2008, Alemaña revogou o rexistro da clotianidina para o seu uso en sementes de millo despois dun incidente que provocou a morte de millóns de abellas melíferas próximas. Unha investigación revelou que foi causada por unha combinación de factores:
En Alemaña, o uso de clotianidina tamén foi restrinxido en 2008 durante un curto período de tempo na colza. Despois de que se demostrou que o tratamento da colza non tiña os mesmos problemas que o millo, reinstaurouse o seu uso coa condición de que o pesticida se fixase nos grans de colza mediante un "adhesivo" adicional, de xeito que non soltasen po de abrasión ao aire.
En 2009, a Oficina Federal Alemá de Protección do Consumidor e Seguridade Alimentaria decidiu seguir suspendendo a autorización para o uso de clotianidina no millo. Aínda non foi aclarado por completo até que punto e de que xeito as abellas entran en contacto coas substancias activas da clotianidina, o tiametoxam e o imidacloprid cando se usan no millo. A cuestión de se o líquido emitido polas plantas a través da gutación, que inxiren as abellas, supoñía un risco adicional quedou sen resposta.
O tratamento de sementes con neonicotinoides está prohibido en Italia, pero está permitido o uso foliar. Esta actuación levouse a cabo en base a estudos de seguimento preliminar que demostraban que as perdas de abellas estaban correlacionadas coa aplicación de sementes tratadas con estes compostos; Italia baseou a súa decisión na coñecida toxicidade aguda destes compostos para os polinizadores.