cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walter Hill
Traxectoria
Desde o principio amosou inclinación á escritura de guións. O primeiro foi dun western titulado Lloyd Williams and His Brother; non chegou a adaptarse á pantalla grande, mais gustó á Warner Bros, que lle fixo máis encargas. Despois escribiu The Getaway e Hickey and Boggs, que se levaron ao cinema en 1972. O seu debut como director non chegou ata 1975 con Hard Times. En 1979 escribiu e dirixiu Os guerreiros, que se converteu nunha das súas obras máis destacadas e nun filme de culto nos Estados Unidos. Estaba baseado nunha novela de Sol Yurick, inspirada á súa vez no relato da Anábase, de Xenofonte.
A súa paixón sempre foi o western, e o seu referente fundamental a obra de John Ford, aínda que moitos dos seus éxitos fan parte do cinema policíaco e da comedia. Os seus filmes adoitan presentar situacións en que as personaxes principais se atopan baixo unha forte presión. A súa vida habitualmente é complicada e dá a sensación de que sempre foi así. Con frecuencia as súas personaxes masculinas viven ao seu xeito, sen confianza na natureza humana.
Hill constituíu xunto con Steven Spielberg, George Lucas, John Milius, Brian De Palma, Martin Scorsese, Paul Schrader ou Francis Ford Coppola a xeración de cineastas da década de 1970 que modernizou o cinema estadounidense.
Vida persoal
Hill casou con Hildy Gottlieb, axente de talentos da International Creative Management na Tavern on the Green de Nova York o 7 de setembro de 1986. Tiveron dúas fillas, Joanna e Miranda.
Edwin H. McConkey
Edwin H. McConkey é un zoólogo estadounidense.
Traxectoria
McConkey obtivo os títulos de BS (1949) e MS (1951) na Universidade de Florida en Gainesville, e o doutoramento na Universidade de California en Berkeley en 1960, onde o seu interese pola historia natural transformouse pola bioloxía molecular. Fixo un traballo posdoutoral con Jean Brachet en Bélxica, e outro con J. D. Watson en Harvard. Ingresou na Universidade de Colorado en 1966 onde traballou na síntese de proteínas durante moitos anos, despois dos cales a xenética humana dominou a súa docencia e investigación. É autor, entre outras publicacións, dun libro de texto, Human Genetics: The Molecular Revolution (Xenética humana: a revolución molecular). Nos últimos anos estivo interesado en estudar a evolución do xenoma humano. A súa investigación céntrase en analizar as rexións do cromosoma humano 18 que estiveron implicadas nunha inversión pericéntrica despois de que a liñaxe humana se separara do último antepasado común cos chimpancés. Tamén estivo activo na organización de esforzos para establecer un proxecto internacional de evolución do xenoma humano. Na actualidade (2021) é profesor emérito no Departamento de Bioloxía Molecular, Celular e do Desenvolvemento da Universidade de Colorado en Boulder.
Contribuciós á taxonomía
Entre as súas contribucións á taxonomía inclúense a descrición orixinal da especie Anguis incomptus (=Ophisaurus incomptus), e da subespecie Plestiodon egregius similis.
Abreviatura
A abreviatura McConkey emprégase para recoñecer a como autoridade na desrición e taxonomía en zooloxía.
Acariocito
miniatura|120px|Eritrocitos de ra. Anfibios, aves e réptiles posúen eritrocitos con núcleo Un acariocito ou acariota é unha célula sen núcleo, coma os virus ou os glóbulos vermellos (os eritrocitos humanos carecen de núcleo despois de desenvolverse, ao revés que os doutras especies), libre de orgánulos e metabolismo. Porén, poden posuír información xenética, en forma de ADN ou ARN, e transcriptases inversas que lle permiten infectar unha célula (no caso dun virus). Os acariocitos non forman parte dos sete rangos principais de taxóns.
Análise sobre o concepto de vida
miniatura|esquerda|120px|Virus do [[VIH]] Até a década de 2010, o termo "acariota" non se aplicaba aos organismos vivos, capaces de reproducirse sen necesitar un organismo hóspede: un organismo unicelular sen núcleo dise que é un procariota, en oposición aos eucariotas, organismos unicelulares ou pluricelulares caracterizados en particular pola presenza dun núcleo.
Hai virus, coma os da inmunodeficiencia humana con estruturas externas de membrana lipídica denominada envoltura viral e outras internas chamadas cápsidas, porén ningún virus posúe núcleo.
Con todo, o debate sobre a definición de vida baséase en nocións complexas  e este debate está aberto de novo: ao ampliar a definición de vivir a unha entidade que diminúe o nivel de entropía e que se reproduce cometendo erros, os virus poderían considerarse vivos. Así, algúns dos acariocitos, aqueles que poden ser replicados, poderían considerarse vivos.
Praza da Pedreira
A Praza da Pedreira ou Praza de Mugartegui é unha praza de orixe medieval situada na parte norte do casco antigo de Pontevedra.
Orixe do nome
A praza toma o seu nome do traballo dos canteiros que tallaron a pedra das casas da cidade neste lugar.
Historia
Na antigüidade, esta zona chamábase Vicus do Verrón. A praza da Pedreira ten as súas orixes na Idade Media. Era unha explanada sobre terreos cultivados, principalmente viñedos, e coñecíase como Eirado da Herba, xa que era o lugar do mercado da herba.
O nome actual da praza deriva do seu uso posterior, que lembra o lugar onde os canteiros traballaban a pedra para os edificios da cidade, como o próximo Colexio da Compañía de Xesús, a Igrexa de San Bartolomeu ou o Pazo de Mugartegui, para os que se acumulaba gran cantidade de pedra na praza. Esta era a zona da cidade habitada polos canteiros.
En 1479, Tristán de Montenegro, capitán das tropas de Pontevedra na sucesión ao trono de Castela, morreu no pazo de Mariño de Lobeira, que dá á praza, ferido de morte por unha espingarda. Durante anos, unha luz permaneceu acendida na habitación onde morreu para lembrar a súa gloriosa morte.
O 25 de abril de 1996 o nome tradicional praza da Pedreira substituíu o nome de praza de Mugartegui.
Descrición
A praza está situada na parte norte do centro histórico de Pontevedra e a súa configuración sufriu algunhas variacións ao longo do tempo. Ten unha forma trapezoidal irregular, lixeiramente curvada no lado sur, onde hai un gran muro de pedra. Este muro pertenceu á Casa da Misericordia, propiedade da familia Bermúdez de Castro.
A praza é un espazo empedrado case pechado, con só dous sinxelos bancos de pedra xunto ao gran muro de pedra no lado sur e outro no lado oeste xunto ao pazo de Mariño de Lobeira. Pódese acceder á praza desde a rúa César Boente, pasando por baixo do arco deste pazo, ou desde as rúas Pedreira, Padre Isla ou Gregorio Fernández.
Edificios destacados
Os edificios que rodean a praza datan de diferentes épocas, desde os primeiros tempos modernos ata os séculos XVIII e XIX.
A parte central ao lado norte da praza está presidida polo Pazo de Mugartegui, que orixinalmente era o pazo dos Condes de Fefiñáns. Este pazo barroco terminouse de construír en 1771 e o seu grande escudo de pedra colocouse en 1773. O pazo ten sete arcos na súa fachada, sostidos por columnas toscanas. Na parte superior do escudo de pedra hai un reloxo de sol.
No lado oeste da praza atópase o Pazo de Mariño de Lobeira, un edificio gótico do século XVI, con algunhas modificacións posteriores. Foi construído polos señores de Serra de Outes, Lobeira, Montenegro e Soutomaior. Consta de planta baixa e primeiro piso e ten unha característica pasaxe na planta baixa con dous arcos apuntados que dan acceso á praza. Ao longo da súa historia, o pazo tivo diversos usos, entre eles o de casa de hóspedes.
No lado este da praza hai unha casa do século XVIII cunha planta baixa e outra superior e unha escaleira exterior con patín (unha terraza pequena onde remata a escaleira exterior) para acceder a ela.
A nagy füzet
A nagy füzet é un filme húngaro de 2013 dirixido por János Szász. Está baseado na novela homónima de 1986 de Ágota Kristóf. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de xaneiro.
Sinopse
Dous xemelgos son enviados a unha aldea remota onde vive a súa avoa para que poidan estar a salvo durante a segunda guerra mundial. Porén, descobren que a aldea pode non estar tan segura como pensan cando son golpeados polos veciños da vila.
David J. Ryder
David J. Ryder, nado o 14 de outubro de 1955 en Billings, Montana, foi o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos desde 2018 ata 2021. Con anterioridade, xa ocupara este posto entre os anos 1992 e 1993.
Goberno Militar de Pontevedra
O Goberno Militar de Pontevedra é un edificio de finais do século XIX na cidade de Pontevedra deseñado polo arquitecto Alejandro Sesmero.
David J. Ryder
Traxectoria
David J. Ryder naceu en Billings, Montana, en 1955, e criouse na vila de Boise, no Estado de Idaho, en cuxa universidade estatal cursou os seus estudos universitarios.
Traballou para o Departamento de Comercio dos Estados Unidos ocupándose do pavillón estadounidense na exposición mundial celebrada en Nova Orleáns, Luisiana, en 1984, inicialmente como comisario xeral adxunto (1983-1984) e finalmente como comisario xeral (1984-1985). De 1985 a 1986 ocupou o posto de director de avance no gabinete do daquela vicepresidente dos EEUU George H. W. Bush. Os dous anos seguintes exerceu como director operativo da compañía TCOM Systems, Inc.
En 1988 foi o director de operacións da convención nacional do Partido Republicano e, logo da vitoria de George H. W. Bush nas eleccións presidenciais estadounidenses dese mesmo ano, Ryder foi nomeado director de xestión e de operacións do equipo de transición de Bush. Entre 1989 e 1990 exerceu como xefe adxunto do gabinete do vicepresidente Dan Quayle. Entre 1990 e 1991 desempeñou o cargo de tesoureiro adxunto dos EEUU.
En 1991, o presidente Bush a nomeou a Ryder director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, e ocupou este posto desde setembro de 1992 ata novembro de 1993.
En 1994, Ryder uniuse á empresa Secure Products, unha compañía subsidiaria de Sarnoff Corporation posta en marcha ese mesmo ano. En 2007, Honeywell Corporation adquiriu Secure Products, onde Ryder ocupaba o posto de xerente de desenvolvemento comercial global, e ademais foi nomeado director xerente de moeda en Honeywell Authentication Technologies. Tanto Secure Products como Honeywell desenvolveron e comercializaron sistemas avanzados contra a falsificación de moeda, pasaportes, cheques bancarios e outros produtos.
En 2017, Ryder foi nomeado novamente como director da US Mint polo daquela presidente Donald Trump, e foi confirmado por votación no Senado o 21 de marzo de 2018. Durante este segundo mandato deuse unha controversia entre a casa da moeda e o sector do coleccionismo numismático por mor da creación e a comercialización de moedas deliberadamente raras e con tiraxes moi reducidas, ao alcance de moi poucas persoas e esgotadas rapidamente logo da súa posta á venda. Esta situación xerou unha forte reacción dos clientes e dos coleccionistas contra a institución.
Goberno Militar de Pontevedra
Localización
O edificio está situado no límite sueste do Parque das Palmeiras no centro de Pontevedra.
David J. Ryder
Traxectoria
O 24 de setembro de 2021 anunciou a súa dimisión do posto de director da US Mint para o 1 de outubro dese mesmo ano. Foi sucedido no posto por Ventris C. Gibson.
Goberno Militar de Pontevedra
Historia
En 1879 o alcalde de Pontevedra Alejandro Mon Landa propuxo crear unha casa escola para agrupar as escolas de instrución primaria da cidade. En 1882 o arquitecto Alejandro Sesmero presentou o deseño. Debido a que se considerou que o orzamento era demasiado elevado, a execución do proxecto sufriu un importante atraso. A finais de 1885 o alcalde José López Pérez retomou o proxecto e Sesmero retocouno para rebaixar o orzamento. En setembro de 1887 aprobouse a construción do edificio no antigo campo da feira de San Xosé.
David J. Ryder
Traxectoria
En 2021, David J. Ryder foi considerado pola revista numismática estadounidense Coin World como unha das persoas máis influentes na numismática no período 1960-2020.
Goberno Militar de Pontevedra
Historia
As obras adxudicáronse ao construtor José Cons Estévez e empezaron en 1889 e concluíron en abril de 1892. O edificio inaugurouse como escola en agosto de 1892. En setembro dese ano iniciouse no edificio, que se denominou Grupo Escolar Eduardo Vincenti (popularmente Grupo Escolar Las Palmeras), o curso académico de todas as escolas graduadas da cidade reunidas.
O edificio funcionou provisionalmente como Hospital de Campaña no período comprendido entre a derriba do Hospital de San Xoán de Deus da praza de Curros Enríquez e a construción do Hospital Provincial de Pontevedra (1896-1897). Desde 1898 o edificio acolleu a Brigada Topográfica do Goberno Militar de Pontevedra ata que en 1909 foi devolto ao concello. Con todo, o concello de Pontevedra cedeu definitivamente ao Exército o edificio para uso militar en 1913 como sede do Goberno Militar da provincia de Pontevedra.
O 19 de xuño de 1995 o Goberno Militar de Pontevedra transformouse na Delegación de Defensa da provincia de Pontevedra. Algúns anos despois, por orde do 7 de novembro de 2003 a Delegación de Defensa de Pontevedra converteuse como na maioría das capitais provinciais españolas en Subdelegación de Defensa da provincia.
Descrición
O edificio foi deseñado inicialmente polo arquitecto Alejandro Sesmero cunha soa altura para evitar as caídas dos nenos ao subir e baixar escaleiras.
Trátase dun edificio de planta rectangular e alongada no que predominan as liñas horizontais. Consta de planta baixa e primeiro piso e tres corpos na fachada principal. Os vans teñen recercados planos rematados en arcos rebaixados. O corpo central está lixeiramente máis avanzado e decorado que os laterais. Na entrada principal destaca o balcón de pedra no primeiro piso apoiado en dúas columnas con capiteis de orde toscana que sosteñen un entaboamento liso.
A fachada traseira ten un deseño similar ao da fachada principal pero ten un corpo central saínte no lugar da balconada e da entrada porticada ao edificio. Está rodeada dun espazo con árbores e xardíns de uso privado para o ministerio de Defensa.
A Sela de Murias, San Cristovo, Vilanova de Ozcos
A Sela de Murias é un lugar da parroquia de San Cristovo do concello de Vilanova de Ozcos que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 910 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 7 km da vila, e capital do concello, de Vilanova de Ozcos e en 2021 tiña unha poboación de 1 habitantes.
Cromatoloxía
O termo cromatoloxía pode referirse a:
Askatuak SBT
O Askatuak Saski-Baloi Taldea (do éuscaro: Club Askatuak de Baloncesto), coñecido como Cafés Aitona por motivos de patrocinio, é un club profesional de baloncesto da cidade de Donostia, Guipúscoa. Na actualidade compite na Primeira División, quinta categoría do baloncesto español. O Askatuak foi o primeiro equipo vasco en participar en competicións europeas ao xogar as edicións de 1978 e 1979 da Copa Korać.
Fundación
O pai do actual Askatuak foi Josean Gasca, adestrador, pioneiro e promotor do baloncesto na cidade de Donostia. Gasca fora o fundador en 1958 do Club Atlético San Sebastián, un club polideportivo no que o baloncesto foi a sección fundadora do Club e polo tanto desempeñou un papel predominante nos seus inicios. O Atlético San Sebastián baixo a batuta deportiva de Gasca chegou a alcanzar a Primeira División da Liga Española de Baloncesto en 1967, mais após tres temporadas na elite, o equipo acabou descendendo e en 1973 a sección de baloncesto do Atlético San Sebastián quedou desmantelada.
Por aquela mesma época formouse un potente equipo de baloncesto afeccionado na veciña localidade de Rentería, o Don Bosco, formado ao redor dun instituto de formación profesional dos Salesianos situado da devandita localidade. Con patrocinio da Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa, o Don Bosco proclamouse campión de España de Terceira División e logrou o ascenso a Segunda división. En 1975, a Segunda División ía ser por primeira vez un campionato unificado a nivel de toda España. Con todo, o Don Bosco quedou sen patrocinio da Caixa de Aforros para afrontar o seu periplo en Segunda División. Foi entón cando Josean Gasca, que por aquel entón deu por finalizada a súa experiencia como adestrador en Francia, montou a empresa Promosport, que comprou a praza do Don Bosco en Segunda División facéndose cargo da débeda do equipo. Atopou como patrocinador á empresa Dicoproga e armou un equipo formado, en parte, polo persoal do Don Bosco e por xogadores que militaran no antigo Atlético San Sebastián tales como Segundo Azpiazu e Santiago Zabaleta así como por un americano, Ed Robota. O Club Dicoproga de Baloncesto comezou a súa andaina cun éxito rotundo no seu primeiro ano de existencia, na temporada 1975−1976, logrando o ascenso á Primeira División ao primeiro intento despois de quedar campión da liga Nacional de Segunda División.
Debut en Primeira
O club debutou na Primeira División na temporada 1976−1977 baixou o nome de Dico's. O seu debut foi excelente, xa que quedou empatado co Joventut de Badalona na quinta praza e obtivo o pasaporte para xogar a Copa Korać. Tras a súa primeira tempada entre a elite do baloncesto español, o equipo quedou sen patrocinador. Ao ano seguinte, en plena transición española o club adoptou o seu nome definitivo, Askatuak Saski-Baloi Taldea - Club Askatuak de Baloncesto, onde askatuak significa os libres en éuscaro. Gasca ficha a un xogador americano, Essie Hollis que se converte na gran sensación do baloncesto español na tempada 1977−1978 pola súa capacidade anotadora e os seus espectaculares mates. Hollis convértese no máximo anotador da liga, promediando case 40 puntos por partido e levando ao equipo de novo á sexta praza e a obter un posto na Copa Korać. Hollis abandonou o club ao finalizar a campaña para probar sorte na NBA. Na campaña 1978−1979, o club continua sen patrocinador e con dificultades económicas. A pesar de substituír a Essie Hollis por outro gran xogador americano, Nate Davis, o equipo acaba descendendo.
Retorno á ACB
O Askatuak cae da Primeira á Primeira B e de aí á Segunda División. En 1982 falece Josean Gasca, a alma mater do club, o que supón un duro golpe para Askatuak. Iñaki Almandoz tomaría as rendas da dirección do Club. Cando a tendencia do club parecía moi negativa, na temporada 1984−1985 o Askatuak proclámase campión de Segunda e volve á Primeira B, categoría inmediatamente anterior á máxima división, a Liga ACB. Finalmente na temporada 1987−1988, e sen contar con patrocinador, o Askatuak, da man dos norteamericanos Abdul Jeelani e Lance Berwald e baixo a dirección de Boliche Domínguez logra a volta á máxima competición nacional. Porén, o seu paso pola ACB é fugaz e, baixo o nome e patrocinio de Caja Guipúzcoa, disputa unha única campaña na que perde a categoría.
Desde o seu descenso en 1988 o Askatuak veu pelexando nas categoría inferiores do baloncesto español coa esperanza de retornar algunha vez á liga ACB. Na temporada 1997−1998, en Liga LEB, o club acaba sétimo de trece na liga Regular e disputa o playoff de ascenso á liga ACB. Porén, foi eliminado en cuartos de final polo Melilla Caja Rural. Desde 1989 foi a vez que máis preto estivo do retorno á elite. A falta de patrocinador obrigou ao club a descender un chanzo e volver á Liga EBA, categoría na que era viábel manterse economicamente. Desde aquela o club mantense entre a LEB Prata, a Liga EBA, a 1ª ou a 2ª División nacional.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Historial
A seguinte lista reflicte o historial do Askatuak na máxima categoría.
Monoulious DOP
Monoulious DOP é un grupo de música pop nado na vila de Noia.
Traxectoria
En 2012 publicaron o seu primeiro sinxelo, "Cansión jallejo americana", e desde entón publicaron os discos LP Padre e LP Madre, este último un compilatorio dos 12 sinxelos lanzados con anterioridade á publicación do dobre álbum, financiado a través de crowdfunding. Da súa formación orixinal seguen no grupo Julio Mayo (Ula) e Xoán Montes (Mon).
Parque Muskauer / Parque Mużakowski
Parque Muskau (Muskauer Park, oficialmente: Fürst-Pückler-Park Bad Muskau; Park Mużakowski) é un parque paisaxístico na rexión da Alta Lusacia de Alemaña e Polonia. É o xardín inglés máis grande e un dos máis famosos de Europa Central, que se estende a ambos os dous lados da fronteira alemá-polaca no río Lusatian Neisse. O parque construíuse a partir de 1815 a instancias do príncipe Hermann von Pückler-Muskau (1785–1871), centrado na súa residencia Castelo de Muskau.
En xullo de 2004, o parque Muskau engadíuse á lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO (como un esforzo conxunto entre Polonia e Alemaña) debido ao seu deseño "utópico" que incorpora tanto plantas autóctonas como a cidade próxima, e a súa influencia no desenvolvemento da arquitectura paisaxística. O parque tamén é un dos Monumentos Históricos oficiais de Polonia (pomnik historii), tal e como se designou o 1 de maio de 2004 e dirixido pola Xunta Nacional do Patrimonio de Polonia.
Descrición xeral
O parque abarca 3,5 km² de terra en Polonia e 2,1 km² en Alemaña. Esténdese a ambos os dous lados do Neisse, que constitúe a fronteira entre os países. Os 17,9 km² da zona colchón ao redor do parque abarcaba a cidade alemá de Bad Muskau (Mužakow) no oeste e a polaca Łęknica (Wjeska, antiga Lugknitz) no leste. Mentres que o castelo de Muskau está situado ao oeste do río, o corazón do parque son as áreas elevadas parcialmente arboradas na marxe leste chamadas O Parque das Terrazas. En 2003 reconstruíuse unha ponte peonil que atravesa o Neisse para conectar ambas partes. Deseñado como unha pintura con plantas, o parque utiliza plantas autóctonas, fontes de auga, pontes e camiños para mellorar a beleza natural inherente do lugar.
thumb|upright=1.2|none|Neisse no parque de Muskau
Historia
Unha fortaleza no Neisse en Muskau mencionouse por primeira vez xa no século XIII baixo o goberno do margrave Enrique III de Meissen. O fundador do parque adxacente foi o príncipe Hermann von Pückler-Muskau (1785-1871), o autor do influente Observacións sobre a xardinería da paisaxe e propietario do país estado de Muskau desde 1811. Despois de longos estudos en Inglaterra, en 1815, durante a época en que a parte nordeste da Alta Lusacia caeu en mans de Prusia, acondicionou o Parque. Co paso do tempo, estableceu unha escola internacional de xestión da paisaxe en Bad Muskau e describiu a construción dun extenso parque paisaxístico que envolvería a cidade "dunha forma que antes non se fixera a tan grande escala". thumb|upright=1.2|Castelo vello Os traballos implicaron a remodelación do Barroco "Castelo Vello", en realidade, unha antiga porta do castelo, e a construción dunha capela neogótica, unha casa de campo inglesa, varias pontes, e un invernadoiro deseñado por Friedrich Ludwig Persius. Pückler reconstruíu a fortaleza medieval como o "Castelo Novo", o centro compositivo do parque, cunha rede de camiños que saían desde ela e un terreo de lecer influenciado polas ideas de Humphry Repton, cuxo fillo John Adey traballou en Muskau a partir de 1822. As ampliacións prolongáronse ata 1845, cando Pückler por mor das súas enormes débedas viuse obrigado a vender o patrimonio. Ao ano seguinte adquiríuna o Príncipe Federico dos Países Baixos, quen empregou a Eduard Petzold, discípulo de Pückler e un coñecido xardineiro paisaxista, para completar o seu deseño. Á súa morte en 1881, sucedeuno a súa filla Princesa María, quen vendeu as propiedades á familia Arnim. thumb|upright=1.2|Castelo novo Durante a Batalla de Berlín, ambos castelos foron arrasados e as catro pontes que cruzaban o Neisse destruídas. O conde von Arnim-Muskau foi desposuído pola Administración militar soviética en Alemaña e desde a implantación da liña Oder-Neisse en 1945, o parque foi dividido pola fronteira estatal entre Polonia e Alemaña, con dous terzos do lado polaco. Non é ata a década de 1960 cando as autoridades aceptaron gradualmente o legado do "Junker" príncipe Pückler. O Castelo Vello foi reconstruído pola administración da República Democrática Alemá entre 1965 e 1972, mentres que o Castelo Novo e as pontes aínda están sendo restaurados. A Englische Brücke ("Ponte inglesa") que cruza o río Neisse reparouse e volveuse a inaugurar o 17 de outubro de 2011, despois de ser demolida con explosivos en 1945.
Despois das Revolucións de 1989, a administración alemá e polaca uniron forzas na remodelación do conxunto do parque. Desde que Polonia entrou no espazo Schengen en 2007, os visitantes poden explorar libremente ambas partes do parque sen controis fronteirizos.
Batalla de Aguioncha
A Batalla de Aguioncha ou Aguiuncias, foi a culminación das diferenzas entre dúas poderosas familias nobiliarias no Reino de Galiza, foi librada no monte Aguioncha, no río Salas, na provincia de Ourense. O líder do bando vencedor foi o conde portugués Gonzalo Menendiz, o do vencido foi o conde galego Rodrigo Velázquez.
Adóitase acreditar a Rodrigo como un dos líderes do partido que apoiou a Sancho I e ao seu fillo Ramiro III nas guerras pola sucesión que comezaron arredor de 950 e que se prolongaron ata o 980. O principal clan rival estaba dirixido por Gonzalo, e apoiou primeiro a Ordoño III e máis tarde ao seu fillo Vermudo II. A ausencia da corte de Rodrigo durante un total de seis anos durante os reinados de Sancho I e Ramiro III, e a súa recorrencia relativamente frecuente nos diplomas de Ordoño III, non avalan a hipótese de que fose fillo do primeiro, como M. R. García Álvarez cría. A rivalidade entre as dúas familias tiña máis que ver cunha disputa entre a nai de Gonzalo, Muniadona Díaz, abadesa de Guimarães, e unha parente de Rodrigo, Guntroda, abadesa de Pazóo. Guntroda apropiárase do mosteiro de Santa Comba, que pertencía a un monxe de nome Odoino, quen reclamou apoio a Muniadona. Ela enviou aos seus fillos Gonzalo e Ramiro para obrigar a Guntroda a devolvelo volens nolens (queira ou non).
A data da batalla está en disputa. Puido ter lugar no 966 ou 967, durante a rexencia de Elvira Ramírez. De ser así, os dous condes reconciliáronse cara o 968. Justo Pérez de Urbel argumentou que a ausencia xudicial de Rodrigo e Gonzalo durante a rexencia de Elvira era unha proba de que durante este período eran independentes de facto, pero estiveron en León o 20 de setembro de 968 para a confirmación dunha doazón nobiliaria ao mosteiro de Sobrado. Por outra banda, puido ocorrer entre 970 e 974. Gonzalo pelexou con Ramiro III en 968 despois de que este rexeitase aos viquingos que asolaban entón o Reino de Galiza. A mala relación entre as familias alúdese ata o 1 de outubro de 982 nun documento que conta:
Príncipe Sancho morto, a súa irmá a dama Elvira recibiu o reino e unxido no reino foi o fillo deste Sancho, de nome Ramiro. . . Entón naqueles días dous condes en disensión entre os galegos levantaron exércitos entre eles, un Rodrigo Velázquez e o outro Gonzalo Menéndez. .."
Acilase
Acilase é un nome que se lle dá a certos encimas, que se pode referir a:
Evaristo Eive Villar
Evaristo Eive Villar, nado en Regoela (Cabanas) en 1903 e finado no Uruguai, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Irmán de Manuel e José Eive Villar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Integouse no grupo liderado por José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López que loitaba na bisbarra do Eume. Na primavera de 1944 organizou co seu irmán Manuel, Ramiro Carbón Fornos e José Vázquez Mauriz, un grupo guerrilleiro no que moitos dos membros eran desertores da base naval de Ferrol. Logrou embarcar en decembro de 1946 rumbo a Francia na evasión do Santa Teresa. Exiliouse no Uruguai.
Lei da Moeda de 1870 (Reino Unido)
A Lei da Moeda de 1870 (The Coinage Act, 1870 —33 & 34 Vict c 10—) foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 4 de abril de 1870, para establecer a métrica das moedas que compuñan sistema monetario británico, sobre a base dun soberano de 7,98805 gramos de ouro.
Contido
miniatura|132x132px| [[Soberano (moeda)|Soberano de 1871, o primeiro cuñado logo da aprobación da Lei da Moeda de 1870. ]] Ademais do establecemento dos pesos e da fineza das aliaxes de todas as moedas que compuñan o sistema monetario británico, mediante a Lei da Moeda de 1870 regulábanse tamén outros asuntos, como é o caso do outorgamento ao ministro de Facenda do título honorífico de Gobernador da Casa da Moeda de Escocia, que deixara de estar en actividade en 1707. Este título mantívose en vigor ata o século XX, cando se aboliu mediante a Lei da Moeda de 1971.
En principio, non se prevía que o ámbito da lei se estendese a ningunha das posesións do Imperio Británico, fóra do expresado na propia lei. Entre outras cousas, por exemplo, facultábase o Goberno Británico para establecer sucursais da Royal Mint nas súas posesións de Ultramar. En 1907, o Goberno exerceu esta facultade para fundar a sucursal da Casa da Moeda en Otava, por petición do Goberno canadense; esta norma deixou de estar vixente en 1931, cando o Goberno do Canadá pasou a ter o control pleno da entón chamada Real Casa da Moeda do Canadá.
Anna Morandi Manzolini
Traxectoria
Recibiu un permiso especial para ensinar anatomía na Universidade de Boloña despois de que o seu marido Giovanni Manzolini, encargado da cátedra, enfermase de tuberculose ; Así, converteuse en profesora de anatomía ata a morte do seu marido en 1755. O seu talento para facer figuras de cera nas que se copiaba detalladamente a anatomía humana valeulle o recoñecemento nas cortes europeas da Ilustración, e foi convidada á de Catalina II de Rusia, así como a outras cortes reais.
Manzolini tamén creou dúas efixies de cera que actualmente se expoñen no Palazzo Poggi, en Boloña: unha delas é un autorretrato, onde se representa a si mesma diseccionando un cerebro humano; a outra efixie representa ao seu marido, na mesma actividade.
Final da Copa do Xeneralísimo de fútbol 1939
A final da Copa do Xeneralísimo de fútbol 1939 foi a 37ª final da Copa do Rei. Disputouse no estadio de Montjuïc de Barcelona o 25 de xuño de 1939. O vencedor foi o Sevilla FC, que venceu por 6-2 Racing de Ferrol, facéndose co seu segundo título.
Contexto
A de 1939 foi a primeira final de Copa dende o comezo da guerra civil, que rematara había menos de tres. Elixiuse como sede o estadio de Montjuïc por motivos políticos, como castigo para a cidade de Barcelona, que fora unha das últimas en ser conquistadas polas tropas franquistas. A anterior final disputada fora a da Copa do Presidente da República de 1936, que enfrontara a Madrid CF e FC Barcelona no estadio de Mestalla en Valencia, con vitoria para o equipo madrileño.
Finalistas
Foi a segunda final de Copa que disputou o Sevilla, que anteriormente gañara a de 1935 contra o Sabadell en Chamartín, cun resultado de 3-0. Pola súa banda, para o Racing de Ferrol foi a primeira e única final da súa historia. O club galego nin sequera militaba nunha categoría nacional no momento do estalido da guerra, pois na tempada 1935/36 tivera que se conformar con disputar o Campionato de Galicia, despois de descender dende a Segunda División na 1934/35.
Camiño á final
O Sevilla chegou á final despois de eliminar ao Ceuta Sport nos oitavos de final, ao Aviación Nacional nos cuartos e ao Alavés nas semifinais. Pola súa parte, o Racing de Ferrol pasou automaticamente nos oitavos de final, ao se retirar a selección de Asturias, mentres que a continuación derrotou dous clubs vascos, o Donostia e o Baracaldo Oriamendi, con resultados globais de 3-1 e 3-2 respectivamente.
Malkata
Malkata (ou Malqata; الملقطة), é o sitio dun complexo palaciano do antigo Exipto construído durante o Novo Reino, polo faraón Amenhotep III da XVIII Dinastía de Exipto. Está situado na marxe occidental do Nilo en Tebas, Alto Exipto, no deserto ao sur de Medinet Habu. O sitio tamén incluía un templo dedicado á Gran Esposa Real de Amenhotep III, Tiy, que honra a Sobek, a divindade crocodilo.
thumb|350px|As ruínas das vilas do oeste do antigo palacio exipcio, Malkata, o norte está na parte superior.
Palacio de Amenhotep III
thumb|Vaso de vidro policromado de Malkata. [[Museo de Arte Walters. A cidade tiña unha extensa industria de vidro, a primeira de Exipto]] Hai varias estruturas no deserto, que consisten en varios pazos residenciais, un templo a Amón, un salón de festas, vilas de elite, casas para os familiares da familia real, apartamentos para asistentes e un altar do deserto chamado Kom al-Samak, todos eles construídos con ladrillos de barro.
O palacio construíuse no século XIV a.C. e o seu antigo nome era Per-Hay, "Casa do Rexo". Orixinalmente, o palacio era coñecido como o Palacio de Atón cegador. Construído na súa maioría con ladrillos de barro, foi a residencia de Amenhotep durante a maior parte da última parte do seu reinado. A construción comezou ao redor do ano 11 do seu reinado e continuou ata que o rei trasladouse alí definitivamente ao redor do ano 29. Unha vez rematada, foi a maior residencia real de Exipto.
Ao leste do palacio cavouse un gran lago cerimonial. A zona do palacio estaba conectada co Nilo a través dun sistema de canles, que rematan nun gran porto ou peirao, agora chamado Birket Habu.
Disposición do palacio
thumb|left|Panel final do banco pintado en Malkata que representa unha froita. Na colección do [[Museo Metropolitano de Arte]] O palacio contiña moitas salas de audiencia, salas centrais, patios, vilas, pequenos complexos de palacios para a familia real e apartamentos para funcionarios. O porto e a canle conectaban o palacio co Nilo, permitindo viaxar facilmente a través do río ata a cidade de Tebas, que estaba situada na marxe oriental. Hai poucas evidencias deste lago hoxe en día e poucas pero quedan os cimentos do propio palacio.
Existen restos dun templo de Amón ao norte do palacio, dentro do complexo. Tamén se escavou un "altar do deserto" nos arredores das ruínas. Os restos dun templo da deusa Isis atópanse ao sur do complexo do palacio principal.
Malqata era xestionado por un verdadeiro exército de servos e persoal. Atopáronse restos de cociñas preto da cámara real, así como cuartos de servidores. O pazo semellaba unha cidade completa, con funcionarios encargados de diferentes seccións, como os xardíns e os diferentes apartamentos e barrios.
Decoración do pazo
right|thumb|Rastros de pintura mural en parede de ladrillo revocado en Malkata Fragmentos de pinturas murais revocadas deron aos arqueólogos unha visión de como estaba decorado o palacio. Varias pinturas da deusa Nekhbet compuñan o teito do dormitorio real. As paredes estaban decoradas con escenas de vida salvaxe: flores, canas e animais nas marismas, así como deseños xeométricos decorativos, con rosetas. Columnas de madeira adornadas pintadas para semellarse a lirios sostiñan os teitos. No palacio os arqueólogos tamén atoparon algunhas pinturas da gran esposa real, Tiye. Raros rastros de pinturas murais orixinais aínda son visibles no lugar, a pesar do mal estado de ruínas dos muros de ladrillo.
Historia do palacio
Malqata abandonouse por Akenatón, fillo e sucesor de Amenhotep III cando trasladou a capital á súa nova cidade en Amarna, quizais co fin de romper a influencia dos poderosos sacerdotes do Templo de Amón. Porén, puido rehabilitarse polo xuvenil Tutankamón, cando restauráronse a relixión e a capital tradicionais e os sacerdotes do templo recuperaron a súa influencia na relixión e no goberno entretecidos do Antigo Exipto.
O sucesor de Tutankamón, Ai, probablemente habitou brevemente o palacio, e o faraón Horemheb tamén despois del, pero polo ascenso de Ramsés II, foi simplemente unha residencia menor, xa que a capital trasladouse a Pi-Ramsés no extremo norte.
Escavacións
As ruínas do palacio foron "redescubertas" varias veces: en 1888 por Daressy, polo Museo Metropolitano de Arte en 1910–1920, polo Museo Universitario de Pensilvania na década de 1970 e desde 1985, son o lugar das escavacións da Misión Arqueolóxica da Universidade de Waseda.
Templo de Isis
Xusto ao sur do palacio hai un templo dedicado a Isis que se construíu na época romana. O nome moderno deste templo é Deir al-Shalwi.
Malkata hoxe
Ao lado do lugar hai unha vila moderna. Hai unha pequena igrexa e un mosteiro dedicados a San Teodoro Estratelates, tamén chamado Tawdros (ou Tadros) de Shotep (281-319 d.C.).
Hop Along
Hop Along é unha banda estadounidense de indie rock de Filadelfia, Pensilvania, formada no ano 2005 e coñecida anteriormente como Hop Along, Queen Ansleis.
Historia
Hop Along naceu como un proxecto en solitario de freak folk acústico coñecido como Hop Along, Queen Ansleis en 2004, durante o derradeiro ano de secundaria de Frances Quinlan. Quinlan publicou o seu álbum de estrea, Freshman Year, no verán de 2005.
Quinlan actuou como artista acústico en solitario durante varios anos mentres perfeccionaba o seu estilo. Tres anos despois do seu primeiro álbum o seu irmán Mark uniuse a ela como batería, seguido polo baixista Tyler Long en 2009. Con esta nova formación, o nome da banda acurtouse a Hop Along. O grupo lanzou o EP Wretches en 2009, e o seu segundo álbum, Get Disowned, chegou o 5 de maio de 2012, conseguindo unha resposta moi positiva da crítica da prensa da música independente. O disco foi producido por Joe Reinhart, da banda Algernon Cadwallader, ao que Quinlan coñecera na escena de concertos en sotos de Filadelfia. Reinhart posteriormente pasaría a ser o guitarrista solista de Hop Along.
En outubro do ano 2014, Hop Along fichou polo selo de indie rock Saddle Creek Records, a través do cal editou o seu terceiro álbum de estudio, Painted Shut, o 4 de maio de 2015.
O 22 de xaneiro de 2018 revelouse o título e a listaxe de cancións do seu cuarto álbum. O primeiro sinxelo, "How Simple", apareceu en páxinas de streaming ao día seguinte. O álbum Bark Your Head Off, Dog publicouse o 6 de abril dese ano. O disco foi gravado por Joe Reinhart e Kyle Pulley nos Headroom Studios.
Palacios e parques de Potsdam e Berlín
Extensión
Inicialmente, o patrimonio mundial abarcaba 500 hectáreas, que abarcaban 150 proxectos de construción, que abarcaron os anos de 1730 a 1916. Ata a Revolución Pacífica de 1989, estas áreas estaban separadas polo Muro de Berlín que discorría entre Potsdam e Berlín Oeste, e varios sitios históricos foron destruídos polas fortificacións fronteirizas da "franxa da morte".
Dúas etapas de ampliación do Patrimonio da Humanidade, en 1992, e 1999, propiciaron a incorporación dunha superficie maior. A Fundación de Palacios e Xardíns Prusianos Berlín-Brandeburgo, que administra o lugar, sitúa a superficie en 2.064 hectáreas.
Denominación de 1990
thumb|Aspecto do [[Palacio Glienicke de Babelsberg, Carl Daniel Freydank, arredor de 1838]]
Dólar de prata conmemorativo da Guerra de Corea
O dólar de prata conmemorativo da Guerra de Corea é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1991 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de Denver.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 101-495, do 31 de outubro de 1990, pola que se creaba unha moeda conmemorativa do 38º aniversario do final da Guerra de Corea e na honra dos que loitaron nela.
Deseño
O anverso desta moeda, obra do gravador da US Mint John Mercanti, reprodúcese a escena dun soldado subindo un outeiro, con buques militares en primeiro plano e dous cazas F-86 sobrevoando e oito estrelas. As lendas son alusivas ao 38º aniversario do final da Guerra de Corea.
Pola súa banda, no reverso, deseñado e gravado por James Ferrell, reprodúcese un mapa de Corea coa división no paralelo 38 e o símbolo coreano Taegeuk, equivalente ao símbolo chinés Taijitu, que representa a unidade dos opostos (yin e yang). Á dereita do mapa aparece unha cabeza de aguia.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina dun millónde exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Denver na súa versión estándar e na Casa da Moeda de Filadelfia cun ababamento especial (proof), e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 6 de maio de 1991.
A súa produción foi de 213.049 moedas na súa condición estándar e 618.488 en versión proof, o que fai un total de 891.537 exemplares, co que non se logrou vender tora a tiraxe autorizada.
A moeda comercializouse aos prezos de 26 dólares en condición estándar e 31 en versión proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse ao Fondo Conmemorativo dos Veteranos da Guerra de Corea, co fin de ser utilizado na erección e no mantemento dun monumento aos vetreranos.
José Ramón Amedo
José Ramón Amedo Fernández, nado en Cerceda, O Corgo, o 21 de xuño de 1918 e finado o 30 de maio de 2010, foi un policía e deportista galego, que competía en tiro deportivo. Participou nos Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México.
Foi pai do tamén policía José Amedo, implicado no terrorismo de Estado contra ETA, como membro destacado dos GAL.
Traxectoria
Naceu na parroquia de Cerceda, no concello lucense do Corgo en 1918, sendo fillo dun membro do corpo dos somatén. Dende neno sentiu atracción polas armas e adoitaba a construír escopetas con tubos de paraugas, mechas e pólvora. Co estalido da guerra civil foi mobilizado e destinado á fronte de Teruel e a Cataluña. Ao remate da contenda entrou no Parque Móbil do Estado como chofer ata que ingresou no Corpo de Policía.
Destinado en Bilbao levou consigo á súa familia, e traballou na cidade vasca ata un ano antes da súa xubilación, cando foi destinado a Lugo. Comezou a practicar tiro deportivo nos anos 50 en Bilbao, e proclamouse en numerosas ocasións campión de España en modalidades de arma curta. Participou nos Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México, rematando no posto 33º de pistola libre 50 m, proba na que resultou vencedor o soviético Grigorii Kosykh.
Como experto en armas participou como perito en numerosos xuízos, e a finais dos anos 80 e comezos dos 90 recibiu atención dos medios en España debido ao procesamento do seu fillo José Amedo, membro dos GAL e implicado no terrorismo de Estado contra ETA.
Amidase
En encimoloxía, unha amidase (, acilamidase, acilase (termo confuso), amidohidrolase (ambiguo), desaminase (ambiguo), acilamidase de ácido graxo, N-acetilaminohidrolase (ambiguo)) é un encima que cataliza a hidrólise dunha amida:
400px
Así, os dous substratos deste encima son amidas de ácido monocarboxílico e a H2O, mentres que os seus dous produtos son monocarboxilatos e NH3.
Este encima pertence á familia das hidrolases que actúan sobre enlaces carbono-nitróxeno que non son enlaces peptídicos de proteínas, especificamente amidas liñais. O nome sistemático desta clase de encimas é acilamida amidohidrolase. Outros nomes de uso común son acilamidase, acilase, amidohidrolase, desaminase, acilamidase de ácido graxo e N-acetilaminohidrolase, pero algúns son ambiguos. Este encima participa en 6 rutas metabólicas, que son: ciclo da urea e metabolismo dos grupos amino, metabolismo da fenilalanina, metabolismo do triptófano, metabolismo de cianoaminoácidos, degradación do aminobenzoato e degradación do estireno.
As amidases conteñen un tramo conservado de aproximadamente 130 aminoácidos coñecido como secuencia AS. Están moi estendidas entre os seres vivos e encóntranse tanto en procariotas coma en eucariotas. Os encimas AS catalizan a hidrólise dun enlace amida (CO-NH2), aínda que a familia diverxeu moito en canto á especificidade de substrato e función. Non obstante, estes encimas mantaeñen unha estrutura central alfa/beta/alfa, na que as topoloxías das metades N- e C-terminais son similares. Os encimas AS caracterízanse por ter unha rexión C-terminal moi conservada rica en residuos de serina e glicina, pero carente de residuos de ácido aspártico e histidina, e, por tsnto, difiren das serina hidrolases clásicas. Estes encimas posúen unha triade catalítica única moi conservada Ser-Ser-Lys usada para a hidrólise da amida, aínda que o mecanismo de catálise para a formación do intermediario acil-encima pode ser diferente en distintos encimas.
Examplos de encimas que conteñen a sinatura AS son:
En 2018 resolvéranse 162 estruturas de encimas desta familia, ás que se pode acceder en Pfam.
Fotoperíodo
En bioloxía, o fotoperíodo é a duración relativa dos períodos de claridade e de escuridade diarios a que están sometidos os seres vivos, que inflúe sobre moitos procesos fisiolóxicos das plantas, como a floración, e dos animais, como a reprodución, a madurez sexual ou a migración. A reacción fisiolóxica dos organismos ao fotoperíodo é a fotoperiodicidade ou fotoperiodismo. As plantas clasifícanse en tres grupos atendendo ao fotoperíodo: plantas de días curtos, plantas de días longos e plantas de días neutros.
En plantas
miniatura|Pr e Pfr son dúas formas de [[fitocromo. Pr convértese en Pfr durante as horas diúrnas e Pfr lentamente reverte a Pr durante a noite. Cando as noites son curtas, queda unha cantidade excesiva de Pfr durante as horas diúrnas, mentres que durante as noites longas a maior parte do Pfr reverte a Pr.]]
Moitas plantas anxiospermas usan unha proteína fotorreceptora, como o fitocromo ou o criptocromo para percibir os cambios estacionais na duración da noite ou fotoperíodo, que interpretan como sinais para saber cando empezar a floración. As plantas fotoperiódicas obrigadas requiren necesariamente un determinado fotoperíodo para florecder, como unhas noites o suficientemente curtas ou o suficientemente longas, mentres que as plantas fotoperiódicas facultativas florecen máis rápido baixo un determinado fotoperíodo pero poden florecer baixo todos os fotoperíodos (por exemplo, unha planta de días curtos facultativa florece máis rápido con días curtos, pero florecerá finalmente tamén con días longos).