cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación das chuvias
Animais
As vacas paren a comezos da tempada de chuvias. O inicio da tempada de chuvias tamén sinala a partida das bolboretas monarcas de México. As especies de bolboretas tropicais son máis activas durante a estación chuviosa que na estación seca, e teñen marcas esféricas máis longas nas súas ás para protexerse contra depredadores diúrnos. Nos trópicos e nas zonas máis cálidas das rexións subtropicais, a estación chuviosa leva a unha diminución da salinidade nos humedais costeiros, e isto provoca un aumento da aniñación dos crocodilos. Outras especies, como o Anaxyrus californicus, desovan nos meses despois das chuvias estacionais. Os armadillos e as serpes de cascabel buscan terreos máis elevados durante a tempada de chuvias.
Napoli Basket
O SS Napoli Basket, actualmente coñecido como GeVi Napoli Basket por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano con sede en Nápoles, Campania. Fundado en 2016, é o equipo sucesor do desaparecido S.S. Basket Napoli. Após conseguiren o ascenso desde a Serie A2 na temporada 2020−21, o equipo compite na LBA, a máxima categoría do baloncesto transalpino.
Historia
Após a desaparición do S.S. Basket Napoli en 2010, o proxecto renaceu seis anos despois da man de Ciro Ruggiero grazas á cesión dos dereitos deportivos do Cilento Basket Agropoli, que permitiron ao recentemente nado equipo napolitano comezar a súa andaina na Serie B na temporada 2016−17. Na mesma tempada, o Napoli Basket consegue o ascenso á Serie A2 tras finalizar primeiro no Grupo C da tempada regular e vencer ao Bergamo Basket na final do play-off. Con todo, ao final da seguinte temporada o equipo regresa á Serie B tras perder nos play-outs ante os Roseto Sharks. Ao final da mesma tempada, a dirección pasa aos empresarios napolitanos Federico Grassi e Francesco Tavassi, mentres que o adestrador Gianluca Lulli é designado para dirixir o equipo. Na Serie B 2018−19 o Napoli Basket pecha a tempada regular no 6º posto do grupo D con 36 puntos, pasando así a disputar os play-offs, onde perde en semifinais ante Pallacanestro Palestrina.
En xuño de 2019 a equipo anuncia que comprou os dereitos deportivos do Legnano Basket Knights, obtendo o dereito a participar na Serie A2 2019−20. A tempada comeza con tres derrotas consecutivas coa consecuente rescisión do técnico Gianluca Lulli e o anuncio da contratación de Stefano "Pino" Sacripanti. O Napoli finaliza a temporada regular en oitava posición, asegurándose un lugar nos play-offs. Porén, estes nunca se chegarán a xogar debido á pandemia de COVID-19. Na temporada 2020−21 da Serie A2, o equipo volve clasificarse aos play-offs, conseguindo o obxctivo do ascenso após venceren ao Amici Pallacanestro Udinese na rolda final.
Palmarés
Copa da Segunda División de Italia
Françoise d'Eaubonne
Françoise d'Eaubonne, nada en París, o 12 de marzo de 1920 e finada no mesmo sitio o 3 de agosto de 2005, foi unha escritora e feminista francesa que acuñou o termo ecofeminismo (écologie-féminisme, éco-féminisme ou écoféminisme) en 1974.
Traxectoria
O seu pai foi membro dun movemento relixioso francés, que tamén tiña tendencias anarquistas, mentres que a súa nai foi filla dun revolucionario español carlista. A súa infancia en Tolosa estivo marcada pola decadencia física do seu pai, debida aos efectos dos gases nas trincheiras durante a guerra de 1914. Cando tiña 16 anos estalou a Guerra Civil en España e aos 19 foi testemuña da chegada dos republicanos exiliados.
Entre os 20 e os 25 anos sufriu as penurias propias da época e tivo contacto, ao fin da segunda guerra mundial, cos convictos xudeus que volvían dos campos, nunha das grandes estacións de tren parisienses. Máis tarde tratou os seus sentimentos sobre este período da súa vida baixo o evocador título Chienne de Jeunesse (lit, mocidade cadela).
As vivencias da infancia xunto coa súa personalidade hipersensible foron as bases da súa forma crítica de explorar o mundo, que a levaron a converterse nunha militante feminista radical. Durante un tempo formou parte do Partido Comunista francés, e máis tarde cofundó, xunto con Guy Hocquenghem e Anne-Marie Grélois o primeiro movemento revolucionario gai de Francia, o FHAR (Front homosexuel d'action révolutionnaire), Fronte Homosexual de Acción Revolucionaria, en 1971.
Acuñou o termo ecofeminismo na súa obra Lle féminisme ou a mort en 1974. Na súa vida de literata e militante relacionouse con outras importantes figuras do século XX como Colette, Simone de Beauvoir e Sartre, Jean Cocteau, e outros moitos.
En 1978 creou o que chamou Movemento Ecoloxismo-Feminismo, que a pesar de non ter eco en París, conseguiu gran número de seguidoras nos Estados Unidos, onde se creou unha cátedra sobre o tema á que Françoise d’Eaubonne foi convidada como conferenciante.
Françoise reclamaba o corpo feminino como propiedade dunha mesma, iso levou a que moitas mulleres, como ela mesma, désense conta dos perigos para a saúde que supuña o uso de determinados pesticidas, fertilizantes ou a medicación excesiva.
Louis de Paor
Louis de Paor, nado en Cork en 1961, é un coñecido poeta en lingua gaélica irlandesa.
Traxectoria
Formado en Coláiste an Spioraid Naoimh, de Paor editou a revista irlandesa Innti, fundada en 1970 por Michael Davitt, Nuala Ní Dhomhnaill, Liam Ó Muirthile e Gabriel Rosenstock. Doutorouse en 'Irlandés Moderno' pola Universidade Nacional de Irlanda en 1986 coa súa tese sobre Máirtín Ó Cadhain.
Françoise d'Eaubonne
Obra
Tamén escribiu algunhas novelas infantís e outras actividades literarias como os panfletos (20 ans de mensonges,contra Longo Maï), traducións (Poemas de Emily Brontë), unha edición crítica das cartas de Gustave Flaubert, numerosos prefacios, etc.
Louis de Paor
Traxectoria
El e a súa familia emigraron a Australia en 1987 e viviron en Melbourne, onde escribiu, deu lecturas de poesía e fixo emisións en irlandés no Special Broadcasting Service (unha rede creada para falantes de linguas étnicas). Recibiu bolsas do Consello de Australia en 1990, 1991 e 1995.
De Paor traballou xunto a outros escritores irlandeses, como Seán Ó Tuama, con quen editou unha antoloxía de poesía en irlandés do século XX. Tamén publicou traballos académicos.
Poesía
Da súa estadía en Australia xurdiron dúas coleccións: Aimsir bhreicneach / Freckled weather (Camberra: Leros Press, 1993) e Ríleanna báistí (Indreabhán: Cló Iar-Chonnachta, 1992). Agus Rud Eile De/ And Another Thing, é unha colección publicada por Cló Iar-Chonnachta en 2010.
O seu estilo, caracterizado orixinalmente pola lixeireza, a claridade e a franqueza, tornouse máis escuro e complexo, aínda que segue a ser até certo punto un poeta "público". Gran parte da súa obra foi publicada en edición bilingüe.
Colaboracións artísticas
De Paor colaborou con músicos tan tradicionais como o gaiteiro Ronan Browne e a cantante irlandesa-exipcia de sean-nós Naisrín Elsafty.
Derthona Basket
O '''A.S. Dil. Pol. Derthona Basket, actualmente coñecido por motivos de patrocinio como Bertram Yachts Derthona Tortona''', é un equipo de baloncesto profesional italiano de Tortona, localidade da provincia de Alessandria no Piemonte. Fundado en 1955, o equipo compite na LBA, máxima categoría do baloncesto italiano, despois de conseguir o ascenso desde a Serie A2 Basket na temporada 2020−21.
Historia
O Derthona Basket foi fundado en Tortona no ano 1955. En 1962, tan só catro anos despois de obter á filiación á FIP, o club disolveuse. En 1965 foi refundado como sección dun novo club polideportivo da cidade. Na temporada 2008−09, co equipo participando na Serie C2, o base internacional macedonio Petar Naumoski decide xogar no club, gañando o equipo o ascenso á Serie C1 invicto. Na temporada 2013−14, dirixidos no banco polo técnico Antonello Arioli, o Derthona é o protagonista dunha destacábel tempada, na que o equipo permanece no alto da táboa de principio a fin. Un dos momentos álxidos dese ano prodúcese o 19 de xaneiro de 2014, cando o euqipo vence no 61-83 no PalaDozza do Fortitudo Bologna. Ao acabar a fase regular, o equipo refernda os resultados nos play-off, onde consegue o ascenso á Serie A2 após gañar a Final Four Promotion contra o Legnano Basket Knights. Na seguinte temporada o equipo finaliza noveno na A2 Silver.
Na temporada 2015−16 o Derthona acaba no terceiro lugar do Grupo Oeste. Isto permite que o equipo dispute os play-offs de ascenso á Serie A, onde elimina ao Trieste por tres a dous na primeira rolda, mentres que na seguinte sucumbe ante o Brescia por tres a dous. Na seguinte temporada, a 2016−17, liderados por Demis Cavina, o equipo finaliza a tempada regular en segundo lugar, clasificándose para os play-offs. Alí vencen na primeira rolda á Mantovana por 3 a 2, mais perden na en cuartos de final ante de Trieste por 3 a 1. Na seguinte campaña o equipo gaña o seu primeiro título oficial, a Copa de Italia da Serie A2, superando na final ao Ravenna por 89−57. Nos play-offs o equipo cae esta vez na primeira roda por 3−1 ante o Udine. O 22 de outubro de 2018, após tres derrotas nas tres primeiras xornadas do campionato, o Derthona despediu a Lorenzo Pansa, sendo o novo adestrador do club Marco Ramondino. O 29 de setembro de 2019 o equipo gañou o seu segundo título oficial, a Supercopa da Serie A2, superando ao Basket Torino por 81−84. Na temporada 2020−21 o Derthona gañou os play-offs da A2 e conseguiu o ascenso á máxima categoría do baloncesto profesional, a Serie A, por primeira vez na súa historia.
Elena Huelva
Elena Huelva Palomo, nada en Sevilla o 21 de maio de 2002 e finada en Sevilla o 3 de xaneiro de 2023, foi unha activista española pola loita contra o cancro. Paciente con sarcoma de Ewing, foi coñecida por divulgar a súa experiencia coa enfermidade a través das redes sociais, e así axudar aos demais co mesma enfermidade. Tamén promoveu a investigación do cancro e acuñou a frase "Mis ganas ganan" para describir a súa actitude ante a enfermidade.
Traxectoria
Elena Huelva naceu o 21 de maio de 2002 na cidade de Sevilla, sendo a segunda filla de Manuel Huelva e Emilia Palomo. En 2019, aos dezaseis anos, diagnosticáronlle o sarcoma de Ewing, momento a partir do que comezou a publicar información sobre este tipo de cancro a diario nas redes sociais, así como o seu día a día coa enfermidade.
Desde 2019, colaborou con varias organizacións sen ánimo de lucro relacionadas co cancro. En 2022 escribiu o libro Mis ganas ganan onde contaba a súa experiencia coa enfermidade.
En decembro de 2022 deseñou un pano para o xoguete "Baby Pelón", vendido pola Fundación Juegaterapia co obxectivo de recadar fondos para a investigación do sarcoma de Ewing. Para levar a cabo esta recollida, a Fundación Juegaterapia creou a "Beca Elena Huelva" xunto co Grupo Español de Investigación en Sarcomas (GEIS).
Elena Huelva faleceu o 3 de xaneiro de 2023 tras un continuo empeoramento da súa enfermidade. O seu falecemento provocou unha vaga de reaccións nas redes sociais, entre as que destacan as condolencias de gran número de personaxes públicos, que van desde o ámbito político, como o presidente da Xunta de Andalucía, Juanma Moreno, ata o mundo do espectáculo, os medios de comunicación e entidades deportivas como como o Real Betis Balompié.
Un día despois do seu falecemento, o 4 de xaneiro de 2023, celebrouse un acto conmemorativo ao que acudiron diversos personaxes públicos como a presentadora de televisión Sara Carbonero ou o cineasta Alberto Rodríguez Librero e, finalmente, tras o devandito acto, foi incinerada no tanatorio-crematorio de Camas (Sevilla).
Escritorio
300px|miniatura|Escritorio c. 1765 Un escritorio é un moble similar a unha mesa cunha superficie de traballo que se usa nas escolas, oficinas, no fogar ou similares para actividades académicas, profesionais ou domésticas como ler, escribir ou usar equipos como un computador. Os escritorios adoitan ter un ou máis caixóns, compartimentos ou ocos para gardar artigos como material de oficina e papeis. Os escritorios habitualmente están feitos en madeira ou metal, aínda que ás veces se ven materiais como o vidro.
Algúns escritorios teñen a forma dunha mesa, aínda que normalmente só un dos lados da mesa é adecuado para sentar (hai algunhas excepcións, como as mesas de reunións), a diferenza das mesas máis usuais. Algúns escritorios non teñen esa, por exemplo, os escritorios de armarios, que é un escritorio construído dentro dun grande armario semellante a un cabinet ou os escritoreios portátiles, que son o suficientemente lixeiros como para colocalos no colo dunha persoa. Dado que moita xente se apoia no escritorio mentres o usa, estes deben ser resistentes. Na maioría dos casos, as persoas están sentadas, ben nunha cadeira separada, ben nunha incorporada (por exemplo, nalgúns escritorios de escola). Algunhas persoas usan escritorios de pé para poder estar ergueitas mentres os usan.
Historia
miniatura|Escritorio chinés do século XII Os escritorios parece que non se empregaron na antigüidade clásica nin noutras civilizacións antigas, aínda que non hai probas específicas. As ilustracións medievais mostran os primeiros mobles que parecen deseñados e construídos para ler e escribir. Antes da invención da imprenta de tipos móbiles no século XV, calquera lector era potencialmente un escritor ou editor ou ambos, xa que calquera libro ou outro documento tiña que ser copiado a man. Os escritorios foron deseñados con rañuras e ganchos para marcadores e para ferramentas de escritura. Dado que os volumes de manuscritos eran ás veces grandes e pesados, os escritorios do período normalmente tiñan estruturas masivas.
Os escritorios do Renacemento e das épocas posteriores tiñan estruturas relativamente máis delgadas e engadíronse cada vez máis caixóns a medida que a carpintería se facía máis precisa e a ebanistería era un oficio distinto. [8] A miúdo é posible descubrir se unha mesa ou outro moble daquela época foi deseñado para ser usado como mesa de traballo, buscando un caixón con tres pequenas separacións (para a tinta, o secador e a bandexa de po) e almacenamento para plumas.
As formas básicas de mesa desenvolvéronse principalmente nos séculos XVII e XVIII. O moderno escritorio ergonómico é un refinamento da mesa de debuxo mecanizada de finais do século XVIII.
Arlo Guthrie
Vida temperá
Guthrie aprendeu música do seu pai, quen escribiu cancións para el como "Goodnight Little Arlo". Cando o mozo Guthrie cumpriu trece anos, o seu pai deulle un Bar Mitzvah e invitou a moitos músicos populares. Foi chamado "o primeiro hootenanny bar mitzvah da historia".
Síndrome de Klinefelter
A síndrome de Klinefelter é o cadro clínico máis común de hipogonadismo conxénito (unha das principais causas de infertilidade). Prodúcese por unha disomía (presenza dun par de cromosomas) do cromosoma X, que dá lugar a un cariotipo (esquema ou composición fotográfica dos cromosomas dunha célula) 47XXY (no 80% dos casos). Con menor frecuencia, pódense observar cariotipos do tipo 46XY / 47XXY.
Arlo Guthrie
Vida temperá
Arlo Guthrie coñeceu a Bob Dylan cando Dylan chegou de Minnesota para coñecer ao seu pai Woody. Dylan ensinoulle a Guthrie unha nova forma de tocar a harmónica. Guthrie comezou a universidade (college) despois do bacharelato, pero abandonou.
Síndrome de Klinefelter
Definición
Trastorno xenético nos homes causado pola presenza dun ou máis cromosomas X extra. Os homes que sofren este trastorno poden ter seos máis grandes do normal, falta de pelo na cara e no corpo, tipo de corpo redondeado e testículos pequenos. Poden aprender a falar moito máis tarde que outros nenos e poden ter dificultades para ler e escribir. A síndrome de Klinefelter aumenta o risco de tumores de células xerminais extragonadinais (situados fóra das gónadas) e cancro de mama.
Arlo Guthrie
"Alice's Restaurant"
Cando a policía local se decatou, detiveron a Guthrie e ao seu amigo. Dado que os mozos tiñan o pelo longo e parecían hippies, a policía quixo procesalos e darlles un exemplo a outros mozos. Prepararon unha gran causa xudicial contra Guthrie e o seu amigo, con moitas fotografías da pila de lixo. Resultou que o xuíz local estaba cego, non podía mirar as fotografías e non estaba interesado no caso. Multou a Guthrie e ao seu amigo con cincuenta dólares e ordenoulles que limpasen a pila.
Síndrome de Klinefelter
Síntomas
As manifestacións fenotípicas da síndrome de Klinefelter clásica inclúen:
Arlo Guthrie
"Alice's Restaurant"
Non moito tempo despois, Guthrie recibiu un borrador (draft) de notificación. O exército dos Estados Unidos quería que se convertese nun soldado. Guthrie acudiu a un exame físico por un médico e tivo que cubrir un cuestionario con información sobre si mesmo. Cando lle preguntaron se algunha vez fora detido, falou sobre o incidente do lixo. Pronto atopouse sentado nun banco xunto con criminais, algúns dos cales eran violentos ou perigosos. Non podía crer o xeito en que o trataba o Exército. Comezou a queixarse e protestar polo seu trato. Os oficiais do exército decidiron que non sería un bo soldado, pero que podería converterse nunha ameaza para o goberno estadounidense. Tomáronlle a pegada dactilar e deixárono ir.
Síndrome de Klinefelter
Cadro clínico
O cadro clínico é menos evidente nos casos nos que se observa un cariotipo tipo 46XY / 47XXY. Antes da puberdade, o único feito sorprendente é que os testículos son anormalmente pequenos (menos de 2 ml). O pene é hipoplásico (desenvolvemento incompleto) na metade dos individuos. O desenvolvemento puberal ten lugar a unha idade normal, pero a deficiencia de testosterona maniféstase por un crecemento excesivo das extremidades inferiores. A masa muscular é aproximadamente normal, pero hai unha diminución da forza muscular. Outras características sexuais como o velo facial ou o desenvolvemento da próstata poden variar. A diminución da libido e a disfunción eréctil son comúns desde a idade adulta. A presenza típica de testículos pequenos e firmes débese a cambios histolóxicos, é dicir, ás células, coa ausencia de epitelio xerminal (normalmente situado nas glándulas renais). Obsérvase hipertrofia das células de Leydig (célula situada nos testículos), causada pola acción estimulante continua da LH. É frecuente observar un déficit moderado no desenvolvemento intelectual e un aumento da frecuencia de trastornos do carácter.
Arlo Guthrie
"Alice's Restaurant"
Guthrie decidiu máis tarde que os dous incidentes serían unha boa canción de protesta e construíu unha arredor do jingle que escribira. Chamou á canción "Alice's Restaurant Massacree" e gravouna con público en directo. Non quería que outros mozos fosen recrutados, e suxeriu na canción que poderían saír do draft facendo como el.
Síndrome de Klinefelter
Cadro clínico
Os individuos con síndrome de Klinefelter son case sempre estériles, aínda que en ocasións, especialmente en casos de mosaico, pódese observar espermatoxénese residual. Tamén teñen unha maior predisposición a desenvolver tumores extragonadais de orixe xerminal. Estes pacientes tamén teñen unha gran variedade de trastornos, como disfunción tiroidea, diabetes mellitus (síndrome de metabolismo alterado), colelitiase (presenza de cálculos biliares ), que poden pasar ás vías biliares, úlcera péptica, trastornos autoinmunes, cegueira, osteoporose, hernia inguinal, prolapso da válvula mitral e varices.
Arlo Guthrie
"Alice's Restaurant"
A gravación converteuse na metade do seu primeiro disco, e o resto encheuse con outra música, "The Motorcycle Song". O álbum converteuse nun disco de éxito.
Carreira posterior
Guthrie gravou máis tarde outros álbums e cancións. A súa versión da canción de Steve Goodman, "The City of New Orleans", sobre un famoso tren que leva o nome da cidade, converteuse noutro éxito. Mercou unha granxa cos cartos que gañaba coa súa música, e viviu alí entre sesións de gravación e xiras.
Síndrome de Klinefelter
Incidencia na poboación
A síndrome de Klinefelter atópase en aproximadamente un de cada 500-1000 bebés varóns nados. As mulleres con embarazo despois dos 35 anos teñen un pouco máis de probabilidades de ter un fillo con esta síndrome que as mulleres máis novas.
Arlo Guthrie
Carreira posterior
Co tempo, interesouse polas obras de caridade. Notou que persoas de diferentes crenzas relixiosas non sempre traballaban ben xuntas polas mesmas causas, porque as súas crenzas mantíñanas separadas. Tentou solucionar as diferenzas e axudar á xente a atopar formas de traballar xuntos para resolver os mesmos problemas. Comezou o Guthrie Center, como un lugar para que a xente traballe xunta. Máis tarde comprou a antiga igrexa onde viviran os seus amigos e converteu dela na sede do Centro Guthrie.
Audiovisuais
Arlo Guthrie aparece no capítulo "What can a song do?" da serie This is Pop de Netflix.
República Española
O termo República Española pódese referir a:
Carolyn Merchant
Carolyn Merchant, nada en Rochester o 12 de xullo de 1936, é unha ecofeminista, filósofa e historiadora da ciencia estadounidense, máis coñecida pola súa teoría (e polo libro do mesmo título) The Death of Nature: Women, Ecology and the Scientific Revolution, no cal identifica a Revolución científica do século XVII como o período no que a ciencia comezou a atomizar, objetivar e diseccionar a natureza, presaxiando a súa eventual concepción como composta de partículas atómicas inertes. Os seus traballos son importantes no desenvolvemento da Historia ambiental e a Historia da ciencia. Actualmente é profesora emérita de Historia ambiental, Filosofía e Ética na Universidade de California en Berkerley.
Traxectoria
En 1954, cando estaba no último ano de ensino secundario, Merchant estivo entre o dez finalistas principais do Westinghouse Science Talent Search. Recibiu a súa Licenciatura en Química polo Vassar College en 1958.
Posteriormente estudou Historia da Ciencia obtendo unha Mestría e un Doutoramento na Universidade de Wisconsin-Madison. Alí, foi unha das primeiras en recibir a bolsa EB Fred Fellowship, para demostrar que as mulleres poden facer contribucións significativas aos campos profesionais. En 1963, Merchant, xunto con outras 13 mulleres dun grupo de 114 solicitantes, recibiu unha subvención de tres anos para financiar investigacións de posgrao non específicas.
The Death of Nature (1980)
The Death of Nature: Women, Ecology and the Scientific Revolution (1980), traducido ao español, é o libro de maior difusión de Merchant. Neste libro, salienta a importancia do xénero na Historiografía da ciencia moderna. Ademais, centra o seu libro en "os supostos sexistas que formaron as concepcións do universo e a Fisioloxía humana dos séculos XVI e Século XVII". Merchant expresa a importancia do xénero nos primeiros escritos modernos sobre a natureza e o uso da historia ambiental, social e literaria como contexto para a historia da ciencia.
Filosofía
Merchant sostén que antes da Revolución Científica do século XVII, a natureza era concibida como a nai benevolente de todas as cousas, aínda que ás veces fose salvaxe. Esta metáfora foi substituída gradualmente polo modelo de "dominación da natureza" a medida que a Revolución Científica racionalizaba e diseccionaba a natureza para mostrar todos os seus segredos. A medida que a natureza revelaba os seus segredos, ela tamén podía ser controlada. Tanto esta intención como a metáfora da "natureza descuberta" aínda prevalecen na linguaxe científica. As concepcións da Terra como alimentadora da vida comezaron a cambiar lentamente cara á concepción dun recurso para ser explotado a medida que a ciencia se volveu máis segura de que as mentes humanas podían saber todo o que había sobre o mundo natural e, por tanto, efectuar cambios nel a vontade."A terra feminina foi fundamental para a cosmoloxía orgánica que foi socavada pola Revolución Científica e o xurdimento dunha cultura orientada ao mercado ... para os europeos do século XVI, a metáfora fundamental que unía ao eu, a sociedade e o cosmos era a dun organismo. .. A teoría organísmica salientou a interdependencia entre as partes do corpo humano, a subordinación do individuo aos propósitos comunitarios na familia, a comunidade e o estado, e a vida vital impregna o cosmos ata a pedra máis humilde."Merchant cita o uso que fai Francis Bacon de metáforas femininas para describir a explotación da natureza neste momento: "ela é libre, ... ou se sae do seu curso ordinario pola perversidade, a insolencia e o atrevemento da materia e a violencia dos impedimentos. .. ou ela é sometida a constrinximento, moldeada e feita como nova pola arte e a man do home; como nas cousas artificiais ... a natureza recibe ordes do home e traballa baixo a súa autoridade ". A natureza debe estar "atada ao servizo" e ser escrava dos fins humanos de recuperar o noso dominio sobre a natureza perdido na "caída da graza" no Edén.
En combinación coa crecente industrialización e o xurdimiento do capitalismo que substituíu simultaneamente o traballo de coidados das mulleres e os seus roles como agricultoras de subsistencia, tamén levou á poboación a migrar ás cidades, afastándoas aínda máis da natureza e os efectos da produción industrializada nela. Os efectos combinados da industrialización, a exploración científica da natureza e o predominio da metáfora do dominio/dominación sobre a Nai Terra, segundo Merchant, aínda se poden sentir no pensamento social e político, tanto como foi evidente na arte, filosofía e ciencia do século XVII.
No (filme de 2012)
No é un filme de 2012 dirixido por Pablo Larraín. É unha coprodución internacional entre Chile, Francia e os Estados Unidos de América. O filme está baseado na obra inédita El Plebiscito, escrita por Antonio Skármeta. O actor mexicano Gael García Bernal interpreta o papel de René, un publicista que traballa en Chile a finais da década de 1980. O filme conta as tácticas publicitarias das campañas políticas do plebiscito de 1988, segundo o cal a cidadanía chilena debía decidir se o ditador Augusto Pinochet mantería o poder durante oito anos máis. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios.
Sylloge
O termo "sylloge" (do grego antigo: συλλογή; "colección"), utilízase para se referir a unha compilación de documentos, datos ou rexistros. Varios artigos inclúen estre termo:
Independentismo de Mongolia Interior
miniatura|300x300px|A bandeira de Mongolia do Sur, o "Sagrado Ceo Azul". dereita|miniatura|300x300px|Territorios dunha Gran Mongolia.
O independentismo de Mongolia Interior (en 内蒙古独立运动) é un movemento político que busca a independencia de Mongolia Interior (tamén coñecida como Mongolia do Sur) e a súa separación política da República Popular da China. Este movemento é liderado principalmente pola diáspora mongol en países como o Xapón e os Estados Unidos de América, así como nalgúns países europeos.
O movemento está liderado por tres organizacións populares: o Partido do Pobo de Mongolia Interior, liderado por Temtsiltu Shobtsood (Xi Haiming); a Alianza Democrática de Mongolia Meridional, liderada por Hada; e o Partido da Unión Liberal de Mongolia, liderado por Olhunud Daichin. Os obxectivos declarados das tres organizacións son a secesión de Mongolia Interior da República Popular Chinesa e o estabelecemento dun estado independente de Mongolia Interior ou a unificación de Mongolia Interior con "Mongolia do Norte" (tamén coñecido como Estado mongol).
Nacionalismo (música)
O nacionalismo na música refírese ao uso de materiais recoñecidos como nacionais, en especial na música chamada culta ou clásica. Por exemplo, o uso directo da música tradicional, e o uso de melodías, ritmos e harmonías inspiradas nela. O nacionalismo tamén inclúe o uso do folclore como base para obras programáticas ou óperas.
O nacionalismo asóciase xeralmente ao romanticismo musical de mediados do século XIX, pero hai evidencias de precursores do nacionalismo durante todo o século XVIII. O termo tamén se usa a miúdo para describir a música rexional do século XX, especialmente de América Latina. Até hai ben pouco, o nacionalismo musical do XIX foi considerado como unha reacción contra o "dominio" da música romántica alemá.
Estados, países e rexións
Os países a miúdo relacionados co nacionalismo musical son Rusia (Mikhaïl Glinka e o Grupo dos Cinco), Bohemia (Bedřich Smetana e Antonín Dvořák), Noruega (Edvard Grieg), Finlandia (Jean Sibelius), Reino Unido (Edward Elgar e Frederick Delius) ou os Estados Unidos (Horatio Parker e Edward Mac Dowell).
Na Península Ibérica
As maiores referencias dos compositores do nacionalismo na Península foron o eixo Madrid-Andalucía, coas influencias do flamenco, e Cataluña, a mesma idea de Iberia (obra de Albéniz) ou a Galiza. En Portugal o estilo tivo menos influencia que no Brasil, con autores como Carlos Gomes, Heitor Villa-Lobos ou Francisco Mignone.
Felip Pedrell foi outro dos pioneiros, introdutor en Cataluña e en España das obras de Wagner (presentado en Portugal polo vasco-portugués António Arroio e os seus irmáns ). Como renovador do panorama musical catalán, Pedrell tivo un enorme prestixio e tivo alumnos como Enric Granados, Manuel de Falla, Isaac Albéniz e Lluís Millet entre outros. Foi, ademais, un precursor do nacionalismo catalán.
Violeta se fue a los cielos
Violeta se fue a los cielos é un filme chileno de 2011 dirixido por Andrés Wood. O filme está baseado na biografía escrita por Ángel Parra, e conta a historia da cantante e folclorista Violeta Parra e Luis Cereceda Arenas. O filme foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi galardoado co Premio do Xurado (dramático) no Festival de Cinema de Sundance.
La vida de los peces
La vida de los peces é un filme chileno de 2010 dirixido por Matías Bize. O filme foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
BAC Nord
BAC Nord é un filme francés de 2020 co-escrito e dirixido por Cédric Jimenez. A trama baséase nun escándalo acontecido en 2012 dentro da brigada antidelincuencia (BAC) de Marsella: dezaoito dos seus membros foron detidos por tráfico de drogas e extorsión.
La vida de los peces
La vida de los peces gañou o Premio Goya á mellor película estranxeira de fala hispana na 25ª edición dos Premios Goya.
Arenaria
O nome científico Arenaria pode referirse a:
Inventing Anna
Inventing Anna é unha miniserie de televisión estadounidense creada e producida por Shonda Rhimes. Está inspirada na historia de Anna Sorokin e no artigo da revista New York titulado "How Anna Delvey Tricked New York's Party People" de Jessica Pressler. A serie estreouse en Netflix o 11 de febreiro de 2022. Julia Garner interpreta o papel de Anna Sorokin. A serie recibiu valoracións mixtas da crítica, que eloxiou as actuacións (especialmente Garner) pero criticaron o ton inconsistente.
Reino de África
Co nome de Reino de África ou Reino Normando de África coñécense as posesións africanas da Casa de Hauteville, territorios ocupados, a partir de 1135, polo rei normando de Sicilia, Roxerio II, na zona costeira norteafricana de Tunisia e Tripolitania, e anexionado, de facto, ao Reino de Sicilia.
Historia
Roxerio II de Hauteville fixo do seu reino de Sicilia a nación dominante no Mediterráneo. Grazas a unha poderosa frota, formada baixo a dirección de varios almirantes, fixo unha serie de conquistas na costa de África entre 1135 e 1153, que ían desde Trípoli (actual Libia) até o cabo Bon (actual Tunisia) e Bona (actual Alxeria).
Nesas dúas décadas, Roxerio II creou un "Reino Normando de África", que se converteu nunha especie de "protectorado" siciliano, apoiado en parte pola pequena comunidade cristiá que sobrevivira á conquista musulmá da África do Norte.
Os normandos aproveitaron o feito de que unha epidemia (seguida dunha gran fame) debilitara aos musulmáns de Tunisia, e foron recibidos con simpatía polos habitantes grazas aos alimentos que levaron os normandos desde Sicilia. Con eles trasladáronse varios centos de cristiáns, que crearon un resentimento entre os musulmáns locais. Na capital, Mahdia, foi aberta oficialmente unha igrexa católica local, a primeira desde a conquista árabe do século VIII.
En 1146 o rei normando aproveitou unha crise interna entre os musulmáns para conquistar toda a Tripolitania costeira até o golfo de Sidra.
Os normandos de Sicilia deron total autonomía administrativa aos nobres musulmáns locais, pero xa en 1158, pouco despois da morte de Roxerio II en 1154, reinando xa Guillerme II de Sicilia, os almohades apoderáronse de case todo o Reino de África.
En 1160, a capital do reino e último baluarte cristián en África do Norte, Mahdia, caeu en mans árabes.
Sucesivamente os cristiáns de África desapareceron a causa das persecucións dos fanáticos musulmáns almohades, aínda que unhas moi pequenas comunidades sobreviviron no sur de Tunisia durante algúns séculos máis.
Último reduto
Soamente a pequena illa de Tabarka, no norte de Tunisia, quedou en mans cristiás (até o inicio do Renacemento), por ser propiedade da República de Pisa que tiña contratos comerciais de explotación do coral co bei de Tunes. O illote de Tabarka (40 hectáreas), converteuse co tempo no predecesor das Prazas de soberanía españolas.
Juan Manuel Saborido Rama
Juan Manuel Saborido Rama, "Moma", nado en Lira (Carnota) o 12 de maio de 1965, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Operario dunha empresa de cultivo de rodaballo. Foi membro das Xuventudes Socialistas de Galicia e formou parte de tódalas candidaturas do PSdeG-PSOE en Carnota dendas eleccións municipais de 1999, sendo concelleiro dende 2003 ata 2015. Ocupou responsabilidades de goberno no bipartito de nacionalistas e socialistas ata 2007 e, posteriormente, de oposición ao PPdeG e logo ó BNG.
Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía e gañou con maioría simple, sendo elixido como o primeiro alcalde socialista de Carnota e gobernando en minoría. É membro do Comité Nacional do PSdeG dende decembro de 2021. Nas municipais de 2023 foi reelixido alcalde con maioría absoluta.
Lista de bandeiras de Acerbaixán
Está é unha lista de bandeiras que algunha vez foron utilizadas polos organismos públicos de Acerbaixán.
Movemento Papúa Libre
miniatura|dereita|250px|[[Bandeira da estrela da mañá|Bandeira do Movemento Papúa Libre.]] O Movemento Papúa Libre (en Organisasi Papua Merdeka) é un termo que fai referencia a un movemento independentista xurdido durante o ano 1965 nas provincias de Papúa e Papúa Occidental, en Indonesia, territorios coñecidos anteriormente como Papúa, Irian Jaya e West Irian.
O movemento consta de tres elementos: un grupo dispar de unidades armadas cada unha cun control territorial limitado sen un único comandante; varios colectivos do territorio que realizan manifestacións e protestas; e un pequeno grupo de líderes radicados no estranxeiro que sensibilizan sobre os problemas do territorio ao tempo que loitan polo apoio internacional á independencia.
Fresh (filme de 2022)
Fresh é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Mimi Cave, no seu debut como directora, e escrito por Lauryn Kahn. Está protagonizado por Daisy Edgar-Jones e Sebastian Stan. É unha coprodución entre Legendary Pictures e Hyperobject Industries; Adam McKay produciu xunto con Kevin J. Messick e Maeve Cullinane.
Fresh estreouse no Festival de Cinema de Sundance o 20 de xaneiro de 2022, e estreouse a través de Hulu por Searchlight Pictures o 4 de marzo de 2022. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica.
Sandra Piñeiro
Sandra Piñeiro Fungueiriño, nada en Esteiro (na parroquia de Castro, en Boiro) o 24 de abril de 1996, é unha remeira profesional e escritora galega, que compite co Orio da Liga Euskotren, a máxima categoría de competición en traiñeiras.
Traxectoria
Comezou a remar de neniña no Cabo da Cruz. Logo dunha década con este club, en 2016 chegou a disputar a liga Euskotren co Cabo, onde finalizaron de cuartas (e últimas). Ao remate dese ano fichou polo Náutico de Ribeira onde permaneceu dous anos, ata 2018. Ao remate desa temporada, o Orio (de Orio, en Guipúscoa) engadiuna ao seu equipo, onde coincidiu con Victoria Piñeiro, a remeira de Cangas. O Orio levaba desde 2013 na liga Euskotren, de forma ininterrompida.
En xullo de 2019, a Piñeiro rompeulle o tolete e quedou a vogar sen remo para manter o ritmo e o equilibrio da traiñeira e non prexudicar as compañeiras, nunha imaxe que acadou unha certa viralidade no momento. Orio acabou por gañar esa regata. A canda as demais remeiras de Orio proclamouse vencedora da liga Euskotren nesa temporada, título que revalidou ao ano seguinte. Era a primeira vez que Orio gañaba a Liga Euskotren, logo de seis anos de dominio da traiñeira de Donibane (de Pasaia).
Sandrine Rousseau
Sandrine Rousseau, nada o 8 de marzo de 1972, é unha economista francesa e política que representou a 9.ª circunscrición electoral de París na Asemblea Nacional desde 2022. Pertence ao partido político Europa ecoloxía – Os Verdes (EELV), formou parte do  Movemento Me Too en Francia contra a violencia sexual; descríbese a si mesma como ecofeminista.
Sandra Piñeiro
Traxectoria
A partir de 2016 comezou a ter problemas coa alimentación e case tres anos máis tarde foi diagnosticada de anorexia, trastorno para o que se tratou sen deixar a práctica deportiva. A súa experiencia coa enfermidade escribiuna no seu libro Remando en la oscuridad.
Sandrine Rousseau
Antes foi vice-presidenta da Universidade de Lille.
Sandra Piñeiro
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias do Deporte e adestrou equipos de base de remo de Orio. Traballa como preparadora física en Donostia.
Sitios australianos de presidios
Os Lugares de convictos australianos son un Patrimonio da Humanidade composto por 11 sitios penais remanentes construídos orixinalmente dentro do Imperio Británico durante os séculos XVIII e XIX nas fértiles franxas costeiras de Australia en Sidney, Tasmania, Illa Norfolk e Fremantle, agora representa "... os mellores exemplos superviventes de desterro de convictos a grande escala e a expansión colonial das potencias europeas mediante a presenza e o traballo de condenados."
Todas estas propiedades incluíronse individualmente na Lista do Patrimonio Nacional Australiano antes da súa inclusión na Lista do Patrimonio Mundial.
Os preparativos comezaron en 1995 e en xaneiro de 2008 fíxose un nomeamento como Patrimonio da Humanidade. Ese intento fracasou, e posteriormente reelaborouse o nomeamento.
Sitios penais incluídos
thumb|upright=1.2|Un equipo de convictos abrindo novos camiños - [[Port Arthur, Tasmania|Port Arthur]]
Os 11 sitios penais que constitúen o patrimonio da Humanidade de sitios australianos de presidios son:
Criterios de listaxe
Dos máis de 3.000 lugares penais que quedan en Australia, os 11 que constitúen os lugares de presidios australianos foron seleccionados como os exemplos preeminentes da era mundial dos convictos que satisfacían os criterios de selección IV e VI do Patrimonio Mundial, como segue:
Navío (homónimos)
Un navío é unha embarcación de gran tamaño, civil ou militar. Ademais pode referirse a:
Naz
O topónimo galego Naz pode referirse a:
Abril Zamora
Abril Zamora Peláez, nada en Cerdanyola del Vallès (provincia de Barcelona) o 11 de novembro de 1981, é unha actriz, guionista e directora de cine catalá. Posúe unha longa traxectoria en cinema, televisión e teatro, mais gañou popularidade ao interpretar a Luna na serie de televisión Vis a Vis, dando visibilidade á realidade LGBT+ a través da ficción.
Francisco Patiño Díaz
Francisco Patiño Díaz, nado en Vilaesteva (O Saviñao), foi un comerciante e político galego.
Friedrich von Kenner
Friedrich von Kenner, nado en Linz o 15 de xullo de 1834 e finado en Viena o 28 de novembro de 1922, foi un arqueólogo e numismático austríaco especializado na moeda romana, vinculado ao Gabinete Numismático de Viena.
Francisco Patiño Díaz
Traxectoria
Comerciante de tecidos de Escairón. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado xuíz municipal suplente do Saviñao. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da comisión xestora do Saviñao. Permaneceu no cargo ata outubro de 1936.
Friedrich von Kenner
Traxectoria
Friedrich Kenner naceu o 15 de xullo de 1834 na vivenda familiar da rúa Klostergasse de Linz, nunha familia con vinculacións artísticas. Era o oitavo dos nove fillos de Anna Kreil (nada en 1803) e de Joseph Kenner (1794-1868) un alto funcionario imperial coñecido como o poeta da Alta Austria. Do seu pai herdou o interese pola numismática, xa que este foi o encargado da colección de moedas da Asociación de Museos da Alta Austria, da que era secretario.
Francisco Patiño Díaz
Vida persoal
Casou con Estrella Pacios Fernández e foi pai de María Esperanza e Luis Patiño Pacios.
Friedrich von Kenner
Traxectoria
En 1854 comezou a traballar como colaborador no Gabinete Imperial de Moedas e Antigüidades de Viena e alí permaneceu ata a súa xubilación en 1899. En 1854 foi nomeado asistente científico, en 1862 conservador e en 1883 asumiu o cargo de director do Gabinete, logo do falecemento do seu antecesor, Eduard Freiherr von Sacken.
Kenners realizou diversas viaxes por Italia, Francia e Alemaña que foron de particular importancia na súa formación como arqueólogo.
Os centros de interese de Kenners foron a moeda da Antiga Roma e a investigación dos solos nas zonas de Viena e a Baixa Austria. Foi impulsor do Museo Vindobonense e da exploración do Limes austríaco. As súas numerosas publicacións documentan os achados romanos no solo vienés.
En 1899, con motivo da súa xubilación e dos 30 anos de pertenza, a Sociedade Numismática de Viena honrouno cunha medalla-placa co seu busto e a súa data de nacemento, coa lenda DIE NUMISMATISCHE / GESELLSCHAFT IN WIEN / IHREM VEREHRTEN / MITGLIEDE ("A Sociedade Numismática de Viena ao seu honorable membro)". A placa está asinada polo medallista Rudolf Marschall.
Logo da súa xubilación como director do Gabinete de Moedas e Antigüidades de Viena, esta institución dividiuse en tres seccións: unha para a colección de antigüidades clásicas, outra para a de moeda antiga, que pasou a estar dirixida por Wilhelm Kubitschek, e outra para a de moeda medieval e moderna, na que foi sucedido por Karl Domanig.
Vida persoal
miniatura|299x299px| [[Tumba de Friedrich von Kenner no cemiterio central de Viena. ]]
Kenner casou o 2 de xullo de 1877 cunha curmá súa, Josefa Magdalena Hassler von Ostfeld-Kreil (1852-1913), na capela do vicariato de St. Georgen im Attergau, e non tivo descendencia.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos máis salientables publicados por Friedrich Edler von Kenner ao longo da súa carreira.
Xoane
O topónimo galego Xoane pode referirse a:
The 40-Year-Old Virgin
The 40-Year-Old Virgin é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Judd Apatow, quen produciu o filme xunto con Clayton Townsend e Shauna Robertson. Está protagonizado por Steve Carell, no papel do virxe de corenta anos Andy, un empregado dunha tenda de electrónica. Paul Rudd, Romany Malco e Seth Rogen interpretanos compañeiros de traballo que deciden axudalo a perder a virxindade, e Catherine Keener protagoniza o interese amoroso de Andy, Trish.
Francisco Villarroel
Traxectoria
O 5 de maio de 1965 naceu en Caracas, Venezuela. Licenciouse como avogado pola Universidade de Santa María, realizando estudos de posgrao e máster en Francia e Malta. É doutor e profesor emérito na Universidade Marítima do Caribe. Durante máis de trinta (30) anos dedicouse ao exercicio do dereito e ao ensino universitario, publicando libros de dereito marítimo e dereito internacional. De 2007 a 2013 foi presidente da Asociación Venezolana de Dereito Marítimo e foi distinguido como membro numerario do Comité Marítimo Internacional.
En 2007 publicou a súa primeira novela, que se converteu nun filme Dous outonos en París en 2019, á que lle seguiu a súa segunda novela Tango Bar, publicada en 2018. Como actor, guionista e produtor cinematográfico, realizou as películas que foron adaptados das súas novelas.
Naz de Arriba
O topónimo galego Naz de Arriba pode referirse a:
Alexandre Hermida
Alexandre Hermida Mondelo, nado en Vigo o 19 de setembro de 1977, é un enxeñeiro informático e escritor galego.
Traxectoria
Comezou Matemáticas na USC e logo fíxose enxeñeiro Superior en Informática e diplomado en Ciencias Empresariais pola Universidade Antonio de Nebrija e tamén Executive Master en Dirección de Sistemas e Tecnoloxías da Información polo Instituto de Empresa de Madrid. Participou nos programas Gestalent (2001) e Campus de Excelencia da Universidade de Las Palmas de Gran Canaria (2005). Ademais é doutorando no programa da Sociedade da Información e o Coñecemento da UPSA. Ten formación en xestión e experiencia docente xa que foi coordinador de posgraos na Universidade Pontifica de Salamanca e profesor na UCJC.
Independentismo ryukyu
miniatura|Bandeira histórica do [[Reino de Ryukyu.]]
Alexandre Hermida
Traxectoria
Foi formador in company para compañías como EADS, Banco Sabadell ou Mapfre e liderou proxectos para o BBVA, Endesa, Telefónica, Agbar, La  Caixa e Repsol. Exerce como consultor en Madrid, onde reside, e participou en varios proxectos empresariais relacionados coa tecnoloxía.
Publicou vinte libros en múltiples áreas do management en coautoría coa súa parella, Inmaculada Iglesias Fernández. Tamén artigos científicos e de divulgación.
Independentismo ryukyu
O independentismo ryukyu (en 琉球独立運動; Ryūkyū Dokuritsu Undō) é un movemento político que defende a independencia das Illas Ryukyu (tamén coñecidas como Okinawa por ser esta a meirande illa) e a súa separación política do Xapón.
A manifestación política actual do movemento xurdiu en 1945, trala fin da guerra do Pacífico. Algúns membros do pobo ryukyu sentiron que, cando comezou a Ocupación Aliada (USMGRI 1945–1950), que as Illas Ryukyu deberían converterse nun estado independente no canto de seren devoltas ao Xapón. Porén, as illas foron devoltas ao Xapón o 15 de maio de 1972 como a prefectura de Okinawa segundo o Acordo de Restitución de Okinawa de 1971. O Tratado de Seguridade EUA-Xapón (ANPO) asinado en 1952 prevé a continuación da presenza militar estadounidense no Xapón, e os Estados Unidos seguen mantendo unha forte presenza militar na illa de Okinawa. Isto sentou o escenario para un renovado activismo político para a independencia de Ryukyu.
O movemento de independencia ryukyu sostén que tanto a invasión de 1609 polo Dominio de Satsuma como a constitución da prefectura de Okinawa na era Meiji foron anexións coloniais do Reino de Ryukyu. O movemento é moi crítico cos abusos cometidos cara ao pobo e ao territorio, tanto no pasado como na actualidade (como o uso da terra de Okinawa para albergar grandes bases militares estadounidenses). Okinawa comprende só o 0,6% de todo o territorio xaponés, aínda que o 75% de todas as forzas militares dos Estados Unidos están estacionadas en instalacións estadounidenses que ocupan o 10,4% da prefectura de Okinawa, é dicir, o 18,8-20% de toda a illa de Okinawa.
Lixou, Pezós, Pezós
Lixou é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.