cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distribución t de Student
Aparición e especificacións da distribución t de Student
segue unha distribución normal de media 0 e varianza 1.
Non obstante, dado que o desvío estándar non sempre se coñece previamente, Gosset estudou un cociente relacionado,
é a varianza da mostra e demostrou que a función de densidade de T é
onde \nu\ é igual a n − 1.
A distribución de T chámase agora a distribución-t de Student.
O parámetro \nu\ representa o número de graos de liberdade. A distribución depende de \nu\, pero non de \mu ou \sigma, o que é moi importante na práctica.
Intervalos de confianza derivados da distribución t de Student
O procedemento para o cálculo do intervalo de confianza baseado na t de Student consiste en estimar o desvío estándar dos datos S e calcular o erro estándar da media:, sendo entón o intervalo de confianza para a media:.
Este resultado é o que se emprega no test de Student: posto que a diferenza das medias de mostras de dúas distribucións normais distribúese tamén normalmente, a distribución t pode empregarse para examinar se esa diferenza se pode supor razoablemente igual a cero.
Para efectos prácticos o valor esperado e a varianza son:
E(t(n))= 0 e para n > 3 E(t(n))= 0 e para n > 3 E(t(n))= 0 e para n > 3 E(t(n))= 0 e para n > 3
Historia
A distribución de Student foi descrita en 1908 por William Sealy Gosset. Gosset traballaba nunha fábrica de cervexa, Guinness, que prohibía aos seus empregados a publicación de artigos científicos debido a unha difusión previa de segredos industriais. Por ese motivo, Gosset publicou os seus resultados baixo o pseudónimo de Student (“estudante”).
Distribución t de Student non estandarizada
A distribución t pode xeralizarse a 3 parámetros, introducindo un parámero locacional \mu e outro de escala \sigma. O resultado é unha distribución t de Student non estandarizada cunha densidade que está definida por:
Equivalentemente, pode escribirse en termos de \sigma^2 (correspondente á varianza en vez de ao desvío estándar):
Cidadanía
En termos de Dereito a cidadanía é a condición da persoa física (dita cidadán ou cidadá) pola cal o ordenamento xurídico dun Estado lle recoñece a plenitude dos dereitos civís e políticos. A cidadanía pode ser vista como un status do cidadán, ou como un contrato xurídico entre ese cidadán e o Estado. As persoas que carecen da cidadanía dun Estado son estranxeiros, se a teñen doutro Estado, ou apátridas se, por contra, non teñen ningunha cidadanía.
Cidadán e súbdito
O concepto de cidadán difire do de súbdito, que se refire a aquel que é suxeito da soberanía dun Estado; a condición de súbdito implica, de por si, unha situación puramente pasiva (deberes e suxeición), mentres que a de cidadán implica a titularidade dos dereitos e doutras situacións xurídicas activas.
Cidadanía é a relación que hai entre o cidadán é a súa comunidade política.
Potenciación
A potenciación é unha operación matemática escrita como an, na que interveñen dous números: a base a e o expoñente n. Cando n é un número natural maior que 1, a potencia an indica a multiplicación da base a por ela mesma tantas veces como indica o expoñente n, isto é, da mesma forma que a multiplicación de n por a pode ser vista como unha suma de n sumandos iguais a a, ou sexa, O expoñente é indicado á dereita da base, sobrescrito ou separado da base por un circunflexo. Pódese ler an como a elevado á n-ésima potencia, ou simplemente a elevado a n. Algúns expoñentes posúen nomes específicos: a2 acostuma ser lido como a elevado ao cadrado e a3 como a elevado ao cubo.
A potencia an tamén pode ser definida cando n é un enteiro negativo, se a é diferente de cero. Non existe unha extensión natural para todos os valores reais de a e n, a pesar de que cando a base é un número real positivo é posible definir an para todo número real n, e mesmo para números complexos a través da función exponencial ez. As funcións trigonométricas poden ser representadas en termos da potenciación complexa.
A potenciación tamén é usada noutras áreas, incluíndo economía, bioloxía, física e informática, con aplicacións como xuros compostos, crecemento da poboación, cinética química, comportamento de ondas e criptografía.
Definición
miniatura|Gráfico da función exponencial de base 2. As potencias son explicadas nunha serie de pasos matemática básica. Todos eses pasos baséanse na xeneralización das seguintes leis, que poden ser probadas facilmente para n e m enteiros positivos:
Expoñente zero
Para que continúe valendo para n = 0, debemos ter:
Expoñentes enteiros negativos
Para que sexa válido para n + m = 0, é necesario que elevar un número (distinto de cero) á potencia -1 produza o seu inverso.
Entón ese cálculo resulta:
Elevar 0 a unha potencia negativa implicaría unha división por 0, quedando indefinida.
Indeterminacións
Na potenciación, é posible chegar ás formas de indeterminación seguintes:
Potencias cun expoñente que non altera o resultado
As potencias de 0 son as potencias de base 0, dadas por 0^{n} n>0. A matemática considera indeterminado o valor da potencia: 0^0, mais as outras potencias de base 0 con expoñente positivo teñen como resultado cero.
As potencias de 1 son as potencias de base 1, dadas por 1^{n}, sendo n pertencente aos reais. Sen importar o valor de "n", 1^{n} será sempre 1.
Expoñentes fraccionarios
Para que a expresión sexa válida para números racionais, debemos ter:
Ou, de forma xenérica, para calquera expoñente fraccionario, o denominador do expoñente é o índice da raíz e o numerados é o expoñente do radicando:
Para que iso sexa válido independentemente da fracción usada no expoñente débese impor que x sexa un número positivo.
Expoñentes decimais
No caso de expoñente decimal, debemos transformalo en fracción e despois en raíz:
Expoñentes irracionais
Como a potenciación ten a propiedade de que expoñentes próximos xeran resultados próximos, pódese definir a potenciación con expoñentes irracionais como:
Expoñentes imaxinarios e complexos
Euler divulgou a fórmula que, coa forma equivalente xa era coñecida por Roger Cotes.
Así, usándose logaritmos, pódese definir para calquera a real e z complexo, z = x + i y:
La Propaganda (Redondela)
La Propaganda foi un periódico publicado en Redondela entre 1894 e 1896.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal republicano, apareceu en 1894. O seu director foi Fernando González Gómez e os seus redactores Antonio Orellana Pereira, Pedro Fontela, Felipe Cordero e Buenhijo Pérez Sobrino.
Copa das Nacións de Montreux 2013
A Copa das Nacións de Montreux 2013 foi a 65ª edición da competición homónima. O torneo, organizado polo Montreux Hockey Club, tivo lugar entre o 27 e o 31 de marzo de 2013 na cidade suíza de Montreux.
Ao finalizar o torneo a selección portuguesa conquistou o 17º título da súa historia, sendo a terceira vitoria consecutiva, conseguindo así o seu primeiro Challenge Marcel Monney.
Everything Must Go
Everything Must Go é o cuarto álbum da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, editado o 20 de maio de 1996 a través do selo Columbia Records. O álbum contén cinco temas con letras de Richey James Edwards, que desapareceu e presumiblemente morreu sobre o 1 de febreiro de 1995, sendo o último álbum con contribucións súas ata Journal for Plague Lovers.
En 1998, os lectores da revista Q elixírono o 11 mellor álbum de todos os tempos, mentres que no 2000 a mesma revista colocouno no número 39 na súa lista dos 100 mellores álbums británicos. O disco tamén gañou o premio ao mellor álbum británico nos premios Brit de 1997.
La Propaganda
La Propaganda foi o título de dous periódicos:
Adrien Basin
Adrien Basin, nado entre 1457 e 1476 e finado despois de 1498, foi un compositor, diplomático e cantante francoflamengo do Renacemento pertencente á escola de Borgoña. Xunto con Antoine Busnois e Hayne van Ghizeghem, é coñecido como cantante de cámara de Carlos o Temerario, duque de Borgoña.
Traxectoria
Ao contrario de moitos dos músicos da corte borgoñoa, que viaxaron xunto co duque nas súas campañas militares, Basin parece que permaneceu en Bruxas a maior parte do tempo. Tras a morte de Carlos na Batalla de Nancy en 1477, Basin foi nomeado diplomático, segundo unha fonte de 1480. A referencia máis recente da súa vida data de 1498, cando se documenta que se converteu en herdeiro do seu irmán Pierre.
Obra
Todas as obras de Basin que chegaron a nós soncancións de música profana. Unha destas cancións chegou a ser moi popular, Nos amys vous vous abusés, que foi usada máis tarde por varios compositores como fonte para as súas misas, e da que se atoparon moitas copias en coleccións de países tan arredados como Polonia e Portugal. Antes da chegada de música impresa a principios do século XVI, esta distribución era rara e complexa, o que dá conta da popularidade da peza. Esta canción está incluída no cancioneiro Mellon e é a única que se lle atribúe con certeza a Adrien: as restantes atribuíronselle a el, aínda que tamén puideran ter sido escritas polo seu irmán.
As datas destas composicións non se coñecen, pero é probable que fosen escritas durante o período en que Basin era cantante na corte de Carlos.
Mileto, Italia
Mileto (Militu en dialecto calabrés; Μίλητος Miletos, en grego antigo) é un municipio (comune) da provincia de Vibo Valentia, en Calabria, (Italia) de 6.809 habitantes, situado sobre un outeiro de forma alongada ao leste da cordilleira de Monte Poro e ao sur da capital da provincia, Vibo Valentia.
Historia
As orixes de Mileto remóntanse á época da antigüidade grega. Encontráronse restos dunha vila romana que data do século II, construída sobre outra de época anterior.
Na época bizantino a cidade foi conquistada polos normandos, converténdose na capital do condado de Roxerio de Hauteville.
Roxerio II, primeiro rei de Sicilia, da familia dos Hauteville, estableceu nela a súa residencia, o que fixo da cidade un dos centros máis importantes non só de Calabria, senón de toda Europa.
Hoxe quedan os restos dunha Catedral, fundada en 1081 e da Abadía beneditina da Santísima Trindade.
Despois do terremoto de 1783 que destruíu a antiga cidade, unha nova Mileto contruiuse cerca de 2 km ao oeste nun lugar chamado "Villa del vescovo".
A finais de xaneiro de 1799 o cardeal Fabrizio Ruffo viaxou a Palermo para presentar ao rei Fernando IV de Nápoles, que se refuxiara alí escapando da República Partenopea creada polos xacobinos, un proxecto de reconquista do seu Reino.
miniatura|esquerda|150px|O cardeal Ruffo.
Aceptado o plan, o cardeal creou o Exército Católico Real e volveu a Nápoles onde contou co apoio dos napolitanos. Miles de homes preparáronse para loitar contra os xacobinos en defensa dos Borbóns. E o 13 de xuño de 1799, Fernando IV restaurou a monarquía borbónica.
O 28 de marzo de 1807 o pobo viviu o enfrontamiento entre o exército napolitano e o francés que, baixo o mando do xeneral Reynier, gañou a batalla de Mileto o que supuxo o dominio da rexión por Napoleón durante unha década.
O 27 de agosto de 1860 Giuseppe Garibaldi chegou a Mileto antes de completar a conquista do Reino de Nápoles.
Durante a segunda guerra mundial, o 16 de xullo de 1943, Mileto foi atacada por algúns avións estadounidenses que escoltaban os bombardeiros de Vibo. O ataque matou 39 civís, na súa maioría mulleres e nenos. A cidade de Mileto recibiu a medalla de bronce do Mérito Civil o 16 de xullo de 2008.
Evolución demográfica
No censo de 1991 Mileto rexistraba unha poboación de 7.492 habitantes. No censo de 2001 rexistrou unha poboación de 7.157 habitantes, polo que na década 1991-2001 a poboación sufriu unha diminución do 4,47 %.
Os habitantes distribúene en 2.435 núcleos familiares cunha media por núcleo familiar de 2,94 compoñentes.
Etnias e minorías estranxeiras
Segundo datos do ISTAT (Istituto nazionale di statistica de Italia) ao 31 de decembro de 2010, os cidadáns estranxeiros residentes eran 149 persoas.
As nacionalidades maioritarias sobre o total da poboación residente eran:
Patrick Baudry
Patrick Pierre Roger Baudry foi un astronauta francés que participou na misión STS-51-G como especialista de carga. Pasou un total de 7,07 días no espazo.
Baudry naceu o 6 de marzo de 1946 en Douala (Camerún). Ten un máster en enxeñería aeronáutica obtido na Escola do Aire da Academía da Forza Aérea Francesa e o grao de Tenente Coronel. Completou a súa formación como piloto en 1970 e sirveu como piloto de combate en varios países de África. Cursou estudos na Escola Imperial de Pilotos de Proba en Boscomb Down, Gran Bretaña, en 1978, e foi premiado co Trofeo Río Patuxent ao acabar o curso. Foi asignado ao Centro de Voos de Proba de Bretigny-sur-Orge, en Francia, en 1979.
En xuño de 1980 pasou a ser astronauta do CNES, adestrándose durante dous anos na Cidade das Estrelas, cerca de Moscova. Voou na misión STS-51-G, levada a cabo polo transbordador espacial Discovery, etnre o 17 e o 24 de xuño de 1985.
Claude Cahun
Lucy Renée Mathilde Schowb, nada en Nantes o 25 de outubro de 1894 e finada en Sáint-Hélier (illa de Jersey) o 8 de decembro de 1954, foi unha fotógrafa surrealista francesa, musa do movemento Queer e feminista, máis coñecida como Claude Cahun.
Traxectoria
As mulleres (ó igual que en moitas outras disciplinas) foron menosprezadas na arte ata o redor do século XIX, cando pouco a pouco se ve unha maior presenza de artistas mulleres destacables. Ata ese momento estas estaban destinadas a realizar accións relacionadas (segundo a mentalidade da súa época) co seu sexo.
miniatura|Obra de Claude Cahun no Palau de la Virreina.
Os seus autorretratos denotan un grande desexo de querer buscar un terceiro sexo existente entre o masculino e o feminino (era lesbiana practicante), por iso é considerada como a gran musa do movemento Queer. Estamos a falar de comezos da década de 1920 polo que esta clase de fotografías eran moi atrevidas para a súa época. Para a recreación das súas fotografías, Claude travestíase a miúdo de diversos personaxes, dende un buda, unha nena, unha ximnasta...
As súas fotografías resultan moi innovadoras para a súa época, posto que o feito de experimentar co seu corpo como base artística e unha ideoloxía moi moderna (a pesar de que existían máis artistas na súa época que xogaban tamén co seu propio corpo para representar o que sentían en fotografías, como diversas alumnas da Bauhaus). Tamén é destacable o feito de que traballase con fotografía, pois esta nun principio non era considerada como unha disciplina artística e grazas a artistas como Claude terminará collendo unha maior relevancia social. miniatura|Claude Cahun no Palau de la Virreina.
Co ascenso do réxime Nazi, Claude oponse abertamente a el e por pouco termina fusilada. O réxime nacionalsocialista considerará a súa obra como "arte dexenerado", polo que a artista se irá recluíndo na tranquilidade do seu fogar, a pesar de que seguía retratándose o feito de que os nazis desconsiderasen a súa obra, xunto con outros sucesos, axudan a que a súa arte quede totalmente no esquecemento.
En 1992 redescubriuse a súa imaxe, volvendo ó lugar que lle corresponde no mundo da arte.
Fractus
miniatura|250px|Cumulus fractus Fractus é unha especie de nubes que se forma ao se esgazaren anacos pequenos de nubes de maior tamaño. Teñen forma de farrapos situados por embaixo ou por enriba da nube grande da que proveñen.
Podémola atopar en nubes dos xéneros stratus e cumulus.
Lingua awá pit
A lingua awá pit (tamén chamado cuaiquer ou kwaiker) é unha lingua barbacoana falada polo pobo awá, que habitan no territorio do norte de Ecuador e o sur de Colombia. O awá pit está clasificada pola UNESCO como unha lingua seriamente ameazada.
Ramón Lago Portela
Ramón Lago Portela, nado na Coruña cara a 1885, foi un político galego
Traxectoria
Membro da Juventud Republicana da Coruña (1910) e do Centro Republicano da Coruña, participou no pacto de Lestrobe. Foi membro da comisión promotora do xornal Adelante que apareceu na Coruña en maio de 1930. Militante do Partido Radical Socialista, foi elixido concelleiro da Coruña en abril de 1931, foi destituído en outubro de 1934. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión e a súa causa foi sobresida.
Vida persoal
Casou con Matilde Ínsua Sánchez en 1919.
Amherst
Amherst pode referirse a:
Bedazzled
Bedazzled é un filme dirixido por Harold Ramis que foi estreado no 2000. É un remake do filme de 1967 Bedazzled.
A Ponte, Parga, Guitiriz
A Ponte é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Sada, Sada
Topónimo
Sada é un topónimo do cal se descoñece a súa orixe mais enténdese que é de orixe latina. Está constatado que aparece no século XIII.
Bedazzled
Personaxes
miniatura|200px|Elizabeth Hurley, quen personifica o "Demo".
Bedazzled Soundtrack
(Lista Completa)
Concepción Arenal, a visitadora de cárceres
Sinopse
No século XIX as execucións eran un espectáculo público e os presidiarios carecían de dereitos. Cando Concepción Arenal foi nomeada visitadora de cárceres, loitou a prol dos dereitos humanos ata lograr cambiar a perspectiva da sociedade sobre os máis desfavorecidos e mellorar as súas condicións de vida.
Personaxes
miniatura|175px|Blanca Portillo en 2012.
Mudhoney (álbum)
A canción instrumental "Magnolia Caboose Babyshit" é unha versión de "Magnolia Caboose Babyfinger" de Blue Cheer, aínda que o tema está acreditado a Mudhoney.
IntEnz
A IntEnz (do inglés Integrated relational Enzyme database, Base de datos de Encimas relacional Integrada) é unha base de datos de libre acceso que reúne información sobre encimas.
Foi creado e mantido polo EBI (European Bioinformatics Institute), parte do EMBL (European Molecular Biology Laboratory), un instituto de investigación académica con sede no Wellcome Trust Genome Campus, en Hinxton, preto de Cambridge, Reino Unido, coa colaboración do Swiss Institute of Bioinformatics (SIB).
Utiliza o sistema de nomenclatura de encimas desenvolvido pola Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular.
Happy Songs for Happy People
Happy Songs for Happy People é o cuarto álbum da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 17 de xuño de 2003 a través dos selos Play It Again Sam e Matador Records. Representa unha evolución do son do grupo, máis electrónico desta volta: todos os temas están baseados en guitarras eléctricas e baterías, pero usan frecuentemente sintetizadores que ás veces teñen o protagonismo das cancións, con cordas e piano aparecendo tamén ocasionalmente. As cancións do disco son moderadas, coas únicas excepcións de "Ratts of the Capital", e "Stop Coming to My House", encargada de pechar o traballo.
O vocalista habitual de Mogwai, Stuart Braithwaite, non canta neste álbum. Barry Burns ("Hunted by a Freak", "Killing All the Flies") e John Cummings ("Boring Machines Disturbs Sleep") encárganse das voces, aínda que case todas están fortemente procesadas e son case incomprensibles.
O CD tamén contén unha versión demo de Cubase e a pastas por separado de cada instrumento de "Hunted by a Freak", permitindo remesturar e reconstruír a canción.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mogwai.
Tiny Thompson
Cecil Ralph "Tiny" Thompson, nado en Sandon (Columbia Británica, Canadá) o 31 de maio de 1903 e finado en Calgary (Alberta, Canadá) o 9 de febreiro de 1981, foi un porteiro de hóckey sobre xeo profesional.
Xogou durante 12 tempadas na National Hockey League (NHL), primeiro nos Boston Bruins, e posteriormente nos Detroit Red Wings. Gañador en catro ocasións o Vezina Trophy, Thompson foi engadido ó Hockey Hall of Fame en 1959. Foi membro do equipo campión da Stanley Cup na tempada 1928-29 sendo rookie cos Boston Bruins. Ao principio da tempada 1938–39, logo de dez tempadas completas en Boston, foi traspasado aos Detroit Red Wings, onde completou a tempada e xogou outra tempada completa antes de retirarse. Durante a súa carreira na NHL, acreditou 81 shutouts, o sexto rexistro máis alto de calquera porteiro. Despois de retirarse como xogador, Thompson adestrou equipos de ligas menores antes de converterse nun destacado adestrador profesional. Thompson axudou a popularizar a técnica de agarrar o disco (en inglés, puck) como método de realizar unha parada. Un puckhandler competente, foi o primeiro porteiro na NHL en realizar unha asistencia pasando o disco co seu stick a un xogador de campo.
Primeiros anos
Thompson naceu na comunidade mineira de Sandon, Columbia Británica. Medrou en Calgary, Alberta, onde o seu irmán, Paul —que tamén chegou a ser xogador de hóckey sobre xeo profesional- naceu en 1906. Sendo neno gustáballe xogar ao béisbol e ao hóckey sobre xeo. Inicialmente, Thompson non era porteiro, aínda que estivo de acordo en xogar nesa posición para entrar nos partidos. Na adolescencia xogou competicións de hóckey sobre xeo, adquirindo o alcume de "Tiny" ("Pequeno") como broma, xa que el era o xogador máis alto do equipo, medindo 1,78 m; o alcume acompañouno durante toda a súa carreira.
Thompson comezou a súa carreira júnior xogando nos Calgary Monarchs en 1919 aos 16 anos. Competiu pola Memorial Cup, outorgada aos campións do hóckey sobre xeo canadense en categoría júnior ese ano, xogando dous partidos e recibindo 11 goles, unha cantidade respectable na época. Despois de pasar a tempada 1920–21 xogando nos Calgary Alberta Grain, Thompson xogou tres tempadas en Bellevue, Alberta. Na tempada 1924–25 uniuse aos Duluth Hornets, xogando 40 partidos, rexistrando un shutout en 11 deles. Na seguinte tempada, Thompson uniuse aos Minneapolis Millers da American Hockey Association (AHA). Nas súas tres tempadas cos Millers, Thompson xogou 118 partidos, cuns rexistros de 33 shutouts cunha media de goles en contra (GAA) de 1,37 (media de goles encaixados nun lapso de sesenta minutos).
Boston Bruins
miniatura|Thompson rexistrou na súa primeira tempada nos Bruins a segunda mellor media de goles en contra por detrás de George Hainsworth (na imaxe), dos [[Montreal Canadiens.]] Thompson comezou a súa carreira na National Hockey League (NHL) nos Boston Bruins na tempada 1928–29 logo de que o seu contrato fora adquirido polo preparador de Boston Art Ross. A pesar de que nunca vira xogar a Thompson, Ross escoitara falar da boa reputación que tiña en Minnesota. No seu primeiro partido conseguiu un shutout, converténdose no único porteiro do Hockey Hall of Fame en conseguir este fito. Na súa primeira tempada, Thompson apareceu nos 44 partidos que xogaron os Bruins, conseguindo un total de 12 shutouts e un 1.15 de media de goles en contra (GAA), a segunda menor media de goles en contra na historia da NHL ata a data, segundo fronte aos 0,98 de media de George Hainsworth. Hainsworth establecera o seu récord esa mesma tempada. Clasificados na primeira posición da American Division, os Bruins fixeron unha marca perfecta nos play-offs para conseguir a súa primeira Stanley Cup, derrotando primeiro aos Montreal Canadiens (3-0), e aos New York Rangers na final (2-0). Thompson logrou un rexistro de tres shutouts nos cinco partidos que xogou nos play-offs, e encaixou tan só tres goles.
Na tempada seguinte, Thompson apareceu de novo nos 44 partidos que xogaron os Bruins, rexistrando tres shutouts e unha media de 2.19 goles en contra. A liga cambiou as súas regras no que respecta ao pase adiantado, o que deu como resultado un incremento na capacidade goleadora. Boston gañou todos os partidos menos seis cun rexistro de 38–5–1, a maior porcentaxe de vitorias dun equipo nunha tempada. Encaixando tan só 98 goles, Thompson superou ao porteiro de Chicago Charlie Gardiner para conseguir o primeiro dos seus catro trofeos Vezina. O trofeo Vezina é entregado ao mellor porteiro da liga, que foi determinado antes da tempada 1981–82 polo número de goles encaixado polos porteiros que tiveran xogado un número mínimo de partidos. Nos play-offs, porén, sufriron a súa primeira racha de dous partidos perdidos, xa que foron derrotados por 2-0 polos Canadiens nas finais da Stanley Cup. A principios dos play-offs, a racha gañadora de Thompson con sete vitorias nos play-offs rompeuse; mais segue a ser, en 2014, a maior racha gañadora para un xogador nos inicios da súa carreira.
Na tempada 1930–31 xogou todos os partidos da liga regular (44), e foi nomeado no segundo equipo All-Star. Nos play-offs, Boston perdeu nas semifinais fronte aos Montreal Canadiens; durante o segundo partido das series Tompson converteuse no primeiro porteiro en ser cambiado por un sexto home de ataque ao final do partido para dar ao seu equipo unha maior capacidade para marcar un gol. Aínda que Boston perdeu, a manobra do adestrador Art Ross foi descrita como "incrible" o día seguinte, e esta táctica, coñecida como "open net", popularizouse entre o resto dos equipos da liga.
Os Bruins ausentáronse dos play-offs por primeira vez na carreira de Thompson na tempada 1931–32. Gañou tan só 13 partidos, tendo xogado en 43 dos 48 partidos xogados por Boston, sendo a única vez que se perdeu partidos como membro dos Bruins. Na tempada seguinte, Boston clasificouse de novo para os play-offs, perdendo fronte aos Toronto Maple Leafs (3-2). O último partido da serie foi descrito como o partido máis memorable de Thompson. Durante este partido, Toronto e Boston estaban empatados ao final do tempo regulamentario e con cerca de 100 minutos de prolongación, con Thompson en duelo co porteiro de Toronto Lorne Chabot. Logo do final da quinta prórroga, os propietarios dos equipos, Conn Smythe dos Maple Leafs e Art Ross dos Bruins, pedíronlle ao presidente da liga Frank Calder que suspendera o partido, mais Calder negouse. A principios da sexta prórroga, un pase do defensa de Boston Eddie Shore foi interceptado, e Ken Doraty patinou nunha escapada, superando limpamente a Thompson no minuto 4:46 do período. O porteiro perdedor no segundo partido máis longo da NHL, Thompson, recibiu unha ovación do público do Maple Leaf Gardens posto en pé. Thompson finalizou a súa participación nas series cunha media de 1,23 goles en contra, a pesar do rexistro perdedor do seu equipo.
Thompson converteuse no segundo porteiro en gañar o seu segundo trofeo Vezina na tempada 1932–33 dende a súa instauración na tempada 1926–27, cando fixo un rexistro de 11 shutouts e unha media de goles en contra de 1,76. Despois de non clasificarse para os play-offs na tempada 1933–34, os Bruins recuperaron a primeira praza na American Division a seguinte tempada, cando Thompson foi nomeado no segundo equipo All-Star por segunda vez. Nos play-offs, os Bruins gañaron só un dos seus catro partidos; a única vitoria do equipo estivo cimentada nun shutout de Thompson, que finalizou os play-offs cunha media de goles en contra de 1,53.
Na tempada 1935-36, Thompson conseguiu 10 shutouts, mais Boston so puido gañar 22 dos seus 48 partidos. Durante a tempada conseguiu unha asistencia, unha rareza para os porteiros. Ao final da tempada foi nomeado no primeiro equipo All-Star por primeira vez, e gañou o trofeo Vezina por terceira vez, empatando con George Hainsworth na daquela mellor marca de todos os tempos, tres trofeos. Os dous partidos que seguiron, nunha serie de contrastes fronte aos Toronto Maple Leafs, o resultado total de goles foi dunha vitoria dos canadenses sobre os Bruins por 8–6. Nun partido, os Bruins gañaron sen encaixar un só gol aos de Toronto (6-0), mentres que perderon o outro partido por 8–0. Na tempada 1937–38, a súa última tempada completa cos Bruins, Thompson gañou 30 dos 48 partidos que xogou o seu equipo na liga regular, mais Boston perdeu de novo fronte aos Maple Leafs unha vez máis nos play-offs. Thompson estableceu un novo récord ao gañar o seu cuarto e último trofeo Vezina. Tamén foi nomeado no primeiro equipo All-Star por segunda vez.
Detroit Red Wings
Thompson apareceu tan só en cinco partidos dos Bruins na tempada 1938–39, cando Boston decidiu substituír o envellecido porteiro polo notablemente máis novo Frank Brimsek. Brimsek pasaría a liderar aos Bruins ata a vitoria na Stanley Cup esa tempada, gañándose o alcume de "Mister Zero" ao conseguir 10 shutouts na liga regular, o trofeo Vezina, o nomeamento no primeiro equipo All-Star, e o Calder Memorial Trophy, que é entregado "ao xogador seleccionado como o máis competente no seu primeiro ano de competición". Para facerlle espazo a Brimsek, Thompson foi traspasado aos Detroit Red Wings a cambio de Normie Smith e 15.000$; Thompson tamén recibiu un bonus de 1.000$ de Boston.
O preparador de Boston Art Ross predixo que Thompson, daquela con 35 anos, xogaría para os Red Wings durante ao menos outras cinco tempadas; porén, Thompson permaneceu no equipo de Detroit tan só dúas tempadas máis antes de retirarse como xogador. Os Red Wings rexistraron un balance negativo esas dúas tempadas, aínda que chegaron aos play-offs nas dúas ocasións. En total, Thompson apareceu en 85 partidos de liga regular con Detroit, conseguindo un rexistro de 32–41–12, sete shutouts, e unha media de 2,54 goles en contra, e en 11 partidos de play-off, conseguiu un rexistro de 5–6, cun shutout e unha media de 2,41 goles en contra.
Carreira despois da NHL
Despois de retirarse como xogador do hóckey sobre xeo profesional, Thompson converteuse no adestrador dos Buffalo Bisons da American Hockey League (AHL) na tempada 1940–41. Adestrou 56 partidos en dúas tempadas. Os Bisons perderon os play-offs as dúas tempadas. Participou como porteiro nun partido na tempada 1940–41. Durante a segunda guerra mundial, Thompson serviu na Royal Canadian Air Force e dobrou como adestrador dos Calgary RCAF Mustangs da Alberta Senior Hockey League. Thompson levou aos Mustangs ás series finais da liga na tempada 1942–43 fronte ao equipo da Calgary Currie Army, onde as lesións dos porteiros dos Mustangs o levaron ao xeo de novo en marzo de 1943. Con Thompson na portería, os Mustangs derrotaron ao Currie Army 8–4 para empatar a dous partidos a serie ao mellor de cinco partidos. Xogou o partido decisivo, mais o seu equipo non chegou a gañar o título de Alberta tras perder por 3 goles a 1 fronte ao Currie Army. Despois da guerra, Thompson converteuse no cazatalentos do Oeste do Canadá para os Chicago Black Hawks. Foi un dos poucos cazatalentos da época que tratou de descubrir a personalidade do xogador ademais das súas habilidades de xogo. Thompson falou frecuentemente cos xogadores como parte dun esforzo para aprender sobre os xogadores que estaba a seguir.
Estilo de xogo
Thompson era un porteiro que paraba de pé (stand-up), que en raras ocasións caía sobre os seus xeonllos para deter o disco. Foi un dos primeiros porteiros da NHL que colleu o disco coa man para facer unha parada, e axudou a popularizar esta técnica. Usando luvas que eran máis pequenas que as doutros xogadores, foi un dos mellores colledores de disco (puck-catchers) da súa era. Permanecía na traxectoria do disco cun acolchamento mínimo, correndo perigo de ser golpeado ao moverse para collelo en lugar de simplemente desvialo lonxe da rede. A súa técnica, que moi frecuentemente aparece nas súas fotografías, implicaba caer sobre un dos seus xeonllos coa pa do seu stick cubrindo os cinco buratos (five-hole), e estendendo a súa luva para cubrir a parte esquerda da rede. Aínda que collía o disco coa luva, tamén o fixo sen luvas asemellándose á combinación moderna de luvas bloqueadoras e atrapadoras. Thompson foi descrito por Johnny Bower, un antigo porteiro que foi engadido ó Hockey Hall of Fame, como un bo puckhandler, e un dos mellores do seu tempo en pases cara adiante. Na tempada 1935–36, Thompson converteuse no primeiro porteiro en dar unha asistencia ao pasar intencionadamente o disco co seu stick a un compañeiro.
Legado
A porcentaxe de puntos de Thompson nunha tempada con .875, conseguida na tempada 1929–30, continúa a ser un récord. As súas 38 vitorias durante esa tempada foron un récord nos Bruins que só quedou eclipsado na tempada 1982–83, por Pete Peeters (quen gañou 40 de 62 partidos xogados); dende aquela, ningún porteiro dos Bruins conseguiu máis de 37 vitorias nunha tempada. Thompson é o líder de todos os tempos dos Bruins en partidos, vitorias, shutouts e media de goles en contra. Ao longo da súa carreira na NHL, Thompson acumulou 81 shutouts, o que o sitúa no sexto posto en toda a historia da NHL, e foi segundo por detrás de George Hainsworth (que tiña 94) cando Thompson se retirou. Tamén acadou sete shutouts nos play-offs. É o quinto porteiro de todos os tempos en media de goles en contra, promediando só 2,08 goles nun lapso de 60 minutos. Liderou a todos os porteiros en partidos xogados na liga regular en 10 ocasións, e en vitorias na liga regular cinco veces.
En 1959, Thompson foi engadido ó Hockey Hall of Fame. Morreu en Calgary o 9 de febreiro de 1981. Sobrevivírono a súa muller, Edith, e a súa filla, Sandra.
Angels Fall First
Angels Fall First, é o primeiro álbum da banda finesa de Symphonic Power Metal Nightwish, lanzado en 1997 por Spinenfarm Record. Existe unha edición limitada (500 copias) que inclúe so sete cancións, dous das cales non están na edición normal. Aínda que o único single, The Carpenter (single en conxunto con Children of Bodom e Thy Serpent), alcanzuo o número tres nas listas finesas, a banda non chegou a ter fama nacional ata o seu segundo álbum, Oceanborn.
As voces masculinas de Beauty and the Beast, The Carpenter, Astral Romance e Once Upon a Troubadour son interpretadas por Tuomas Holopainen. Elvenpath usa partes do prólogo do filme de 1978 O Señor dos Aneis dirixido por Ralph Bakshi. As cancións na edición limitada son as mesmas que na súa segunda demo, chamada tamén Angels Fall First.
Créditos
Invitados:
Montenegro no Festival de Eurovisión Júnior
Montenegro fixo a súa primeira participación independente no Festival de Eurovisión Júnior 2014, dende que en 2005 participou como Serbia e Montenegro.
Ivan Bella
Ivan Bella foi o primeiro cosmonauta eslovaco. Participou na misión Soiuz TM-29, volvendo na Soiuz TM-28, pasando un total de 7,91 días no espazo.
Bella naceu o 25 de maio de 1964 en Brezno (Eslovaquia). Graduouse na escola militar en 1983 e na Academia Militar de Kosice en 1987. Ten o grao de coronel do Exército da República Eslovaca. Adestrouse como cosmonauta no Centro de Adestramento Cosmonauta Gagarin entre marzo e agosto de 1998.
Lazarillo de Tormes
miniatura| A vida de Lazarillo de Tormes; e das súas fortunas e adversidades (orixinal en castelán La vida de Lazarillo de Tormes y de sus fortunas y adversidades), coñecida popularmente como Lazarillo de Tormes, é unha novela da literatura española de autoría anónima. Foi escrita en primeira persoa e encádrase no estilo epistolar (como unha soa e longa carta), cuxas edicións máis antigas das que se ten constancia datan de 1554.
O Lazarillo de Tormes é un bosquexo irónico e desapiadado da sociedade da época, da cal amosa amosa os seus vicios e comportamentos hipócritas, sobre todo os dos cregos e relixiosos. Hai diferentes hipóteses acerca da autoría: probablemente o autor simpatizase cos postulados de Erasmo. Isto motivou que a Inquisición a prohibise e que, máis tarde, permitise a súa publicación pero expurgada. A obra no volveu ser publicada integramente até o século XIX.
Autoría
miniatura|
Tradución ao galego
Os seus tradutores foron Pablo Cano, Iván Enríquez e Iria Sobrino a partir do texto fixado no orixinal castelán por Alfredo Rodríguez.
A súa publicación en 2019, nunha edición bilingüe galego-castelán, foi posibles grazas á colaboración entre o grupo de investigación de Didáctica das Linguas e Culturas da Universidade da Coruña co Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.
Penas de Gulfe, Pedrafita, Guitiriz
Penas de Gulfe é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Barcelona en Comú
Conflúen no proxecto os partidos Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo, Procés Constituent e Podem.
A formación foi a lista máis votada nas eleccións de 2015 en Barcelona cun concelleiro máis que CiU, a segunda forza.
Copa das Nacións de Montreux 2019
A Copa das Nacións de Montreux 2019 será a 68ª edición da competición homónima. O torneo, organizado polo Montreux Hockey Club, terá lugar entre o 17 e o 21 de abril de 2019.
República da Florida
O nome República da Florida correspondeu a varios estados americanos situados na península homónima:
Lipoproteína de alta densidade
As lipoproteínas de alta densidade ou HDL (do inglés High-density lipoproteins) son un dos cinco grandes grupos de lipoproteínas que transportan lípidos polo sangue (os outros tipos son os quilomicrons, VLDL, IDL e LDL). As HDL son as lipoproteínas de menor tamaño e maior densidade.
As lipoproteínas son partículas complexas, moito menores ca as células, formadas por proteínas e lípidos, cun exterior hidrófilo e un interior hidrófobo, que transportan lípidos polo medio acuoso sanguíneo. Os lípidos que transportan son colesterol, fosfolípidos e triglicéridos, en cantidades variables.
A diferenza doutras lipoproteínas máis grandes, as cales entregan moléculas lipídicas ás células, as partículas HDL retiran lípidos das células que queren exportar moléculas lipídicas e da parede arterial. Deste modo, recollen lípidos nos tecidos do corpo e lévanos ao fígado ou cédenos a outras partículas de lipoproteínas, como as LDL. Por esta razón, o colesterol transportado polas HDL denomínase colesterol bo, a diferenza do transportado polas LDL, que se denomina colesterol malo, porque se tende a depositar nas paredes arteriais.
O incremento da concentración de partículas HDL está forrtemente asociado coa diminución da acumulación de placas de aterosclerose nas paredes arteriais ao longo dos anos e redución de acumulación de macrófagos nesas áreas, o que evita complicacións como o estreitamento da luz arterial ou a súa obstrución por formación de coágulos, enfermidades cardiovasculares, ictus e outras complicacións vasculares.
A cantidade estimada de colesterol contido nas partículas HDL medido nunha análise de sangue denomínase colesterol HDL (HDL-C).
Análises
Debido ao alto custo de medir directamente as cantidades de partículas HDL e LDL, para medir o colesterol sanguíneo o que se realiza son análises de sangue para medir un valor estimado, chamado colesterol HDL ou HDL-C, que é o colesterol asociado con partículas ApoA-1/HDL. En individuos sans, as HDL transportan aproximadamente o 30% do colesterol sanguíneo, xunto con outras graxas. Isto é xeralmente comparado coa cantidade de colesterol que se estima transportan no seu interior as LDL, denominado colesterol LDL ou LDL-C. As partículas HDL retiran graxas e colesterol das células, incluíndo as dos ateromas das paredes arteriais, e transpórtanos de volta ao fígado para que sexa excretado ou reutilizado; así o colesterol transportado nas partículas HDL (HDL-C) denomínase ás veces "colesterol bo" (aínda que quimicamente ese colesterol é idéntico ao que levan as LDL, que se considera "malo"). As persoas que teñen altos niveis de HDL-C tenden a presentar menores problemas cardiovasculares, mentres que os que teñen un HDL-C baixo (especialmente se é de menos de 40 mg/dL ou aproximadamente 1 mmol/L) teñen maiores taxas de doenzas cardíacas. Niveis de HDL nativos máis altos están correlacionados cunha mellor saúde cardiovascular; pero non parece que incrementar máis o nivel natural de HDL dunha persoa mellore os resultados cardiovasculares.
O resto que queda do colesterol do soro despois de restar o do HDL denomínase colesterol non HDL ou non-HDL-C, que pode causar ateromas. Agora empeza a preferirse este valor en vez do LDL-C como marcador secundario, xa que predí mellor e é máis fácil calculalo.
Estrutura e función
En tamaño, a HDL é a menor das partículas de lipoproteínas. Tamén é a máis densa porque contén a maior proporción de proteínas comparadas cos lípidos. As súas apolipoproteínas máis abondosas son a apo A-I e a apo A-II. (Ademais, unha rara variante xenética, a ApoA-1 Milano, é moito máis efectiva na protección e regresión da aterosclerose). O fígado sintetiza estas lipoproteínas en forma de complexos de apolipoproteínas e fosfolípidos, que teñen o aspecto de partículas lipoproteicas esféricas aplanadas sen colesterol; os complexos teñen a capacidade de captar colesterol procedente do interior das células ao interaccionar co transportador de casete de unión ao ATP A1 (ABCA1). Un encima do plasma sanguíneo chamado lecitina-colesterol aciltransferase (LCAT) converte o colesterol libre nun éster do colesterol (que é unha forma máis hidrófoba do colesterol), o cal é despois secuestrado na parte interna da partícula lipoproteica, orixinando finalmente que a partícula HDL que se sintetizou adopte a forma esférica. As partículas HDL aumentan o seu tamaño a medida que circulan polo torrente sanguíneo e incorporan máis colesterol e moléculas de fosfolípidos procedentes de células e doutras lipoproteínas coas que entran en contacto, por exemplo por interacción co transportador ABCG1 e a proteína transportadora de fosfolípidos (PLTP).
O colesterol cedido ao fígado é excretado na bile e, chega directa ou indirectamente, ao intestino ao converterse en ácidos biliares. A entrega de colesterol das HDL ás glándulas adrenais, ovarios e testículos é importante para a síntese de hormonas esteroides.
dereita|400px No transporte do colesterol desde os macrófagos cargados de lípidos das placas ateroscleróticas, chamados células escumosas, poden participar varios pasos do metabolismo das HDL, ata que chega ao fígado para a súa excreción na bile. Esta vía denomínase transporte de colesterol inverso e considérase a función protectora clásica das HDL con respecto á aterosclerose.
Porén, a HDL transporta moitas especies de lípidos e proteínas, varias das cales teñen baixas concentracións pero son bioloxicamente moi activas. Por exemplo, a HDL e os seus constituíntes proteícos e lipídicos contribúen a inhibir a oxidación, inflamación, activación do endotelio, coagulación do sangue, e agregación plaquetaria. Todas estas propiedades poden contribuír á capacidade da HDL de protexer ante a aterosclerose, e non se coñece cales son as máis importantes. Ademais, unha pequena subfracción de HDLs dá protección contra o protozoo parasito Trypanosoma brucei brucei. Esta subfracción denomínase factor lítico do tripanosoma (TLF), e contén proteínas especializadas que, aínda que son moi activas, son exclusivas do TLF.
Na resposta ao estrés, o amiloide sérico A, que é unha das proteínas de fase aguda e unha apolipoproteína, está baixo a estimulación de citocinas (IL-1, IL-6), e cortisol producidas no córtex adrenal e transportadas ao tecido danado dentro das partículas HDL. No sitio de inflamación, atrae e activa aos leucocitos. En inflamacións crónicas, a súa deposición nos tecidos maniféstase como amiloidose.
Postulouse que a concentración de partículas de HDL grandes reflicte máis exactamente a acción protectora, en comparación coa concentración total de partículas HDL. Esta proporción de HDL grandes con respecto ao total de HDL varía amplamente e mídese só por medio de probas de lipoproteínas máis sofisticadas utilizando electroforese (o método orixinal desenvolvido na década de 1970) ou novos métodos de espectroscopia RMN (desenvolvidos na década de 1990).
Epidemioloxía
Os homes, en comparación coas mulleres, tenden a ter niveis de HDL inferiores, con partículas HDL de menor tamaño e cun contido máis baixo de colesterol. Os homes tamén teñen unha maior incidencia de enfermidades cardíacas ateroscleróticas. O consumo de alcohol tende a facer aumentar os niveis de HDL, e o consumo moderado de alcohol está asociado con menor mortalidade por causas cardiovasculares e menor mortalidade xeral. Recentes estudos confirmaron que as HDLs teñen un papel amortecedor para equilibrar os efectos do estado hipercoagulable nos diabéticos de tipo 2 e diminúen o alto risco de complicacións cardiovasculares neses pacientes. Ademais, os resultados obtidos neses estudos revelan que hai unha correlación negativa entre as HDLs e o tempo parcial de tromboplastina activada.
Os datos do importante Framingham Heart Study mostraron que, para un nivel dado de LDL, o risco de enfermidades do corazón multiplícase por 10 a medida que o nivel de HDL varía de alto a baixo. Porén, para un nivel fixo de HDL, o risco multiplícase por 3 a medida que o nivel de LDL varía de baixo a alto.
Incluso persoas con niveis moi baixos de LDL están expostas a un aumento deste risco se os seus niveis de HDL non son altos dabondo.
Estimación de HDLs por medio do colesterol asociado
Os laboratorios clínicos antes medían o colesterol HDL separando as outras fracción lipídicas por ultracentrifugación ou precipitación química con ións divalentes como Mg2+, acoplando despois os produtos dunha reacción feita cunha colesterol oxidase a unha reacción indicadora. O método de referencia aínda usa unha combinación destas técnicas. Agora, a maioría dos laboratorios usan métodos analíticos homoxéneos automatizados nos cales as lipoproteínas que conteñen apo B son bloqueadas usando anticorpos para apo B, despois unha reacción encimática colorimétrica mide o colesterol nas partículas HDL non bloqueadas. Tamén se pode usar a cromatografía líquida de alto rendemento (HPLC). As subfraccións (HDL-2C, HDL-3C) poden tamén medirse e teñen importancia clínica. A medida da capacidade reactiva da apo-A pode utilizarse para medir o colesterol HDL, mais pénsase que é menos exacta.
Rangos recomendados
Un factor de risco adicional de enfermidade cardiovascular é ter un alto nivel de LDL xunto cun baixo nivel de HDL.