cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fornax
Mitoloxía
Fornax, na mitoloxía romana, foi a deusa do pan e da cocción, aínda que isto non ten nada que ver coa constelación (fornax é só a palabra romana para forno), dado que esta foi creada no 1763.
Muraño patibranco
(Vexa o mapa de distribución en Galicia baixo o modelo)
Relatividade especial
miniatura|[[Albert Einstein 1921.]] A Teoría (Especial, Restrinxida ou Restrita) da Relatividade (tamén coñecida como relatividade especial, relatividade restrinxida ou RE), publicada pola primeira vez por Albert Einstein en 1905, describe a física do movemento en ausencia de campos gravitacionais. Estes conceptos foron presentados anteriormente por Henri Poincaré e Hendrik Lorentz, que tamén son considerados iniciadores da teoría. Antes, a meirande parte dos físicos pensaban que a mecánica clásica de Isaac Newton, baseada na chamada relatividade de Galileo (orixe das ecuacións matemáticas coñecidas como transformacións de Galileo) describía os conceptos de velocidade e forza para todos os observadores (ou sistemas de referencia). Porén, Hendrik Lorentz e outros, comprobaran que as ecuacións de Maxwell, que gobernan o electromagnetismo, non se comportaban en acordo ás leis de Newton cando o sistema de referencia muda (por exemplo, cando se considera o mesmo problema físico dende o punto de vista de dous observadores que se moven un en relación ó outro). A noción de transformación das leis da física en respecto ós observadores é a que dá nome á teoría, que se axusta co cualificativo de especial ou restrinxida por cinxirse a casos de sistemas nos que non se teñen en conta campos gravitatorios. Unha extensión desta teoría é a Teoría Xeral da Relatividade, publicada igualmente por Einstein en 1916 e incluíndo os ditos campos.
Motivación da teoría
As leis de Newton consideran que tempo e espazo son os mesmos para os diferentes observadores dun mesmo fenómeno físico. Antes da formulación da teoría especial da relatividade, Hendrik Lorentz e outros tiñan descuberto que o electromagnetismo difería da física newtoniana en que as observacións dun fenómeno poderían diferir dunha persoa a outra que estivera movéndose en relación á primeira a velocidades próximas ás da luz. Así, unha pode observar a inexistencia dun campo magnético en canto a outra observa o dito campo no mesmo espazo físico.
Lorentz suxeriu unha teoría do éter na que obxectos e observadores viaxarían a través dun éter estacionario, sufrindo un acurtamento físico (hipótese de contracción de Lorentz) e unha mudanza no paso do tempo (dilatación do tempo). Isto subministraba unha reconciliación parcial entre a física newtoniana e o electromagnetismo, que se conxugaban aplicando a transformación de Lorentz, que viría a substituír a transformación de Galileo vixente no sistema newtoniano. Cando as velocidades involucradas son moito menores que c (velocidade da luz), as leis resultantes son na práctica as mesmas que na teoría de Newton, e as transformacións redúcense ás de Galileo. De calquera xeito, a teoría do éter foi criticada aínda polo mesmo Lorentz debido á súa natureza ad hoc.
Cando Lorentz suxeriu a súa transformación como unha descrición matemática precisa dos resultados dos experimentos, Einstein derivou as mesmas ecuacións de dúas hipóteses fundamentais: a constancia da velocidade da luz, c, e a necesidade de que as leis da física sexan iguais (invariantes en diferentes sistemas inerciais, quer dicir, para diferentes observadores. Desta idea xurdiu o título orixinal da teoría, “Teoría dos invariantes“. Foi Max Planck quen suxeriu despois o termo "relatividade" para resaltar a noción de transformación das leis da física entre observadores movéndose relativamente entre si.
A relatividade especial estuda o comportamento de obxectos e observadores que permanecen en repouso ou móvense con movemento uniforme (i.e., velocidade relativa constante). Neste caso, dise que o observador está nun sistema de referencia inercial. A comparación de espazos e tempos entre observadores inerciais pode ser realizada usando as transformacións de Lorentz. A teoría especial da relatividade pode predicir así mesmo o comportamento de corpos acelerados cando a devandita aceleración non implique forzas gravitacionais, caso no que é necesaria a relatividade xeral.
Parafina
Parafina é o nome común dun grupo de hidrocarburos alcanos de fórmula xeral CnH2n+2, onde n é o número de átomos de carbono.
Características
A molécula simple da parafina provén do metano, CH<SUB>4</SUB>, un gas a temperatura ambiente; en cambio, os membros máis pesados da serie, como o octano C<SUB>8</SUB>H<SUB>18</SUB>, preséntanse como líquidos. As formas sólidas de parafina, chamadas cera de parafina, proveñen das moléculas máis pesadas C20 a C40. A parafina foi identificada por Carl Reichenbach nesta forma, en 1830.
Parafina, ou hidrocarbono de parafina, é tamén o nome técnico dun alcano en xeral, aínda que na maioría dos casos refírese especificamente a un alcano lineal ou alcano normal se posúe ramificacións, os isoalcanos tamén son chamados isoparafinas.
Relatividade especial
Campos magnéticos xerados pola corrente eléctrica
Este feito presenta un problema fundamental. Por unha banda se unha corrente eléctrica crea un campo magnético, unha carga eléctrica en movemento ten que crear un campo magnético. Mais se un observador se move conxuntamente coa carga, ora non observa ningún campo magnético (xa que para el a carga non se move), ora a lei do campo magnético inducido por unha corrente non é a mesma dependendo da velocidade do observador.
Parafina
Características
O nome deriva do latín parum (= apenas) + affinis aquí utilizado co significado de "falta de afinidade", ou "falta de reactividade".
Relatividade especial
Campos magnéticos xerados pola corrente eléctrica
De feito, se dúas cargas eléctricas fican inmóbiles entre si e o observador, este só tería que observar a forza calculada segundo a lei da electrostática: miniatura|Dous cables polos que circula unha corrente eléctrica experimenten unha forza de atracción que se pode interpretar como debida ós campos magnéticos que crea a corrente eléctrica.
En troques, se as dúas cargas se moven conxuntamente a unha velocidade v respecto do observador, entón segundo as leis do campo magnético, ademais tería que observar unha forza magnética.
O campo magnético xerado pola segunda carga ó punto onde se atopa a primeira sería:
E a forza que este campo magnético faría sobre a primeira carga:
Polo tanto agora a forza total que se observaría entre as dúas cargas sería:
Mais iso é independente de se a velocidade relativa entre as cargas e o observador se produciu porque as cargas puxéronse en movemento ou porque se acelerou o observador. Un observador pode comezar o experimento medindo a forza entre dúas cargas en repouso en terra, subir a un vagón de tren e poñer en marcha o tren, ver como a forza entre as cargas varía.
A forza magnética comparada coa forza electrostática é extraordinariamente pequena:
Onde v é a velocidade relativa entre as cargas e o observador e α é o ángulo entre o vector que vai dunha carga á outra e o vector velocidade.
Tendo en conta que: Resulta que o coeficiente que multiplica a velocidade é:
Salavre
Salavre está situado no Revermont, a uns 15 km ó norte de Bourg-en-Bresse, preto de 40 quilómetros ó sur de Lons-le-Saunier e na beira do Departamento de Jura. A comuna consta da vila e de 4 aldeas: Dingier, Capettes, Cleyriat e St Rémy du Mont. O último censo o 1 de xaneiro de 2012 di que a comuna alberga 292 habitantes. O municipio abrangue 777 hectáreas e está situado a unha altitude media de 212 metros.
Relatividade especial
O experimento de Francesc Aragó de 1810
miniatura|[[Francesc Joan Domènec Aragó.]] En 1810, Francesc Aragó fai un experimento, que presenta oralmente na Academia de Ciencias o 10 de decembro (malia que non se publicou até 1853 xusto antes da súa morte, máis de corenta anos máis tarde): tratábase de medir a velocidade da luz que ve das estrelas, comparando o valor pola mañá ás 6 h e polo serán ás 18 h. Ás 6 h, cando se observa un estrela no cénit, a Terra achégase á estrela, teríase que medir c + V, onde V é a velocidade tanxencial de rotación da Terra e c a velocidade da luz; ás 18 h, para unha estrelo no cénit, a Terra afástase, teríase que medir c - V. Agora ben, a experiencia resultou negativa. As diferenzas observadas foron moi pequenas, da mesma orde de magnitude que as observadas entre diferentes estrelas e perfectamente atribuíbles a erros de experimentación. En outubro, Aragó repetiu o experimente e o resultado volve ser o mesmo. A velocidade de rotación da terra arredor do sol tampouco afectou a velocidade observada da luz.
Neste experimento, Aragó non mide directamente a velocidade da luz senón que o fai indirectamente a partir do índice de refracción. Isto fai que haxa unha posible explicación que permita conciliar este resultado coas leis de Newton, Aragó di:
O único xeito de resolver a cuestión era a medida directa da velocidade da luz. Aragó definiu os principios xerais do sistema para medir directamente a velocidade da luz pero os seus problemas de visión impedíronlle participar nos experimentos.
As medidas experimentais tiñan cada vez máis precisión e sempre daban o mesmo resultado do experimento de Aragó de 1810: A velocidade da luz era constante e independente da velocidade relativa entre o emisor e o receptor.
Invarianza da velocidade da luz
Para fundamentar a RE, Einstein postulou que a velocidade da luz no baleiro é a mesma para todos os observadores inerciais. De igual xeito, resaltou que toda a teoría física debe ser descrita por leis que teñan forma matemática semellante en calquera sistema de referencia inercial. O primeiro postulado está en concordancia coas ecuacións de Maxwell do electromagnetismo, e o segundo usa un principio de razoamento lóxico, do xeito do principio antrópico.
Einstein amosou que dos ditos principios dedúcense as ecuacións de Lorentz, e, ó aplicalas baixo estes conceptos, a mecánica resultante ten varias propiedades interesantes:
De igual xeito, o electromagnetismo non é xa un conxunto de leis que necesite unha transformación diferente da aplicada en mecánica.
As dúas primeiras propiedades resultaban atractivas, pois calquera teoría nova debe explicar as observacións xa existentes, e estas indicaban que as leis de Newton eran moi precisas. A terceira conclusión foi inicialmente moi discutida, pois tiraba por terra moitos conceptos ben coñecidos e aparentemente obvios, como o concepto de simultaneidade. miniatura|200px|Cono de luz no espazotempo. Os acontecementos dos puntos A e B están nun mesmo sistema de referencia, os acontecementos en C non poden ser referenciados cos de A e B.
Inexistencia dun sistema de referencia absoluto
Outra consecuencia é o rexeito da noción dun único e absoluto sistema de referencia. Antes críase que o universo viaxaba a través dunha substancia coñecida como éter (identificable como o espazo absoluto) en relación á que podían ser medidas velocidades. Porén, os resultados de varios experimentos, que culminaron no famoso experimento de Michelson-Morley, suxeriron que, ben a Terra estaba sempre estacionaria (o que é un absurdo), ben a noción dun sistema de referencia absoluto era errónea e debía de ser rexeitada. Einstein concluíu coa teoría especial da relatividade que calquera movemento é relativo, non existindo ningún concepto universal de "estacionario".
Equivalencia de masa e enerxía
Pero pode ser que moito máis importante foi a demostración de que enerxía e masa, antes consideradas propiedades medibles diferenciadas, eran equivalentes, e relacionábanse a través da que é, sen dúbida, a ecuación máis famosa da teoría:
onde E é a enerxía, m é a masa e c é a velocidade da luz no baleiro. Se o corpo estase movendo á velocidade v relativa ó observador, a enerxía total do corpo é:
O γ é frecuente en relatividade. Derívase das ecuacións de transformación de Lorentz. Cando v é moito menor que c pódese usar unha aproximación de γ (obtida polo desenvolvemento en serie de Taylor), igual á enerxía en repouso, mc2, máis a enerxía cinética newtoniana, ½mv2. Este é un exemplo de como as dúas teorías coinciden cando as velocidades son pequenas.
Ademais, á velocidade da luz, a enerxía será infinita, o que impide que as partículas que teñen masa en repouso poidan acadar a velocidade da luz.
A implicación máis práctica da teoría é que pon un límite superior ás leis (ver Lei da natureza) da Mecánica clásica e a gravidade propostas por Isaac Newton cando as velocidades se achega á da luz. Nada que poida transportar masa ou información pode moverse máis rápido ca a devandita velocidade. Cando un obxecto se achega á velocidade da luz (en calquera sistema) a cantidade de enerxía requirida para seguir aumentando a súa velocidade aumenta de xeito rápido e sintótico cara ó infinito, facendo imposible acadar a velocidade da luz. Só partículas sen masa, como os fotóns, poden acadar esa velocidade (e ademais deben trasladarse en calquera sistema de referencia a esa velocidade) que é aproximadamente 300000 quilómetros por segundo (3·108 ms−1).
O nome taquión foi usado para nomear partículas hipotéticas que se poderían mover máis rápido ca a velocidade da luz. Na actualidade, aínda non hai evidencia experimental da súa existencia.
A relatividade especial tamén amosa que o concepto de simultaneidade é relativo ó observador: Se a materia pode viaxar ó longo dunha liña (traxectoria) no espazo-tempo sen mudar de velocidade, a teoría chama a esta liña intervalo temporal, pois un observador, seguíndoa, non podería sentir movemento (estaría en repouso), senón tan só viaxar no tempo en acordo ó seu sistema de referencia. De xeito semellante, un intervalo espacial significa unha liña recta no espazo-tempo ó longo da que nin a luz nin outra sinal máis lenta podería viaxar. Sucesos ó longo dun intervalo espacial non poden influenciarse un ó outro transmitindo luz ou materia, e poden aparecer como simultáneos a un observador nun sistema de referencia adecuado. Para observadores en diferentes sistemas de referencia, o suceso A pode parecer anterior ó B ou viceversa. Isto non sucede cando consideramos sucesos separados por intervalos temporais.
A Relatividade Especial é universalmente aceptada pola comunidade física na actualidade, ó contrario da Relatividade Xeral que está confirmada, pero con experiencias que poderían non excluír algunha teoría alternativa da gravitación. Porén, hai aínda un conxunto de xente oposta á RE en varios campos, téndose proposto varias alternativas, como as chamadas Teorías do Éter.
A teoría
A RE usa tensores ou cuadrivectores para definir un espazo non-euclídeo. Este espazo, porén, é semellante en moitos aspectos e doado de traballar con el. A diferencial da distancia (ds) nun espazo euclídeo ven definida como: onde dx1, dx2, dx3 son diferenciais das tres dimensións espaciais. Na xeometría da relatividade especial, unha carta dimensión, o tempo, foi engadida, pero é tratada como unha cantidade imaxinaria con unidades de c, ficando a ecuación para a distancia, en forma diferencial, como:
Se reducimos as dimensións espaciais a 2, podemos facer unha representación física nun espazo tridimensional, Podemos ver que as xeodésicas con medida cero forman un cono dual. 200px
definido pola ecuación , ou A anterior ecuación é a do círculo con r=c*dt. Se estendemos o anterior ás tres dimensións espaciais, as xeodésicas nulas son esferas concéntricas, con raio =distancia= c*(+ o -)tempo. Ficheiro:Null_spherical_space_(special_relativity).jpg
Este duplo cono de distancias nulas representa o "horizonte de visión" dun punto no espazo. Isto é, cando miramos ás estrelas e dicimos "A estrela da que estou recibindo luz ten X anos.", estamos vendo a través desa liña de visión: unha xeodésica de distancia nula. Estamos vendo un suceso a d=√{x12+x22+x32} metros, e d/c segundos no pasado. Por esta razón o duplo cono é tamén coñecido como cono de luz. O punto inferior da esquerda do diagrama inferior representa a estrela, a orixe representa o observador e a liña representa a xeodésica nula, o "horizonte de visión" ou cono de luz. 200px
Xeometricamente, todos os "pintos" ó longo do cono de luz dan información (representan) o mesmo punto no espazo-tempo (a causa de que a distancia entre eles é 0). Isto pode ser pensado como 'un punto de neutralización' de forzas. ("A conexión prodúcese cando dous movementos, cada un deles excluínte do outro, xúntanse nun momento." - cita de James Morrison) É onde os sucesos no espazo-tempo intersectan, onde o espazo interactúa consigo mesmo. É como un punto ve o resto do universo e é visto. O cono na rexión -t inclúe a información que o punto recibe, mentres a rexión +t do cono engloba a información que o punto envía. Desta forma, o que podemos visionar é un espazo de horizontes de visión, e recaer no concepto de autómata celular, aplicándoo nunha secuencia continua espazo-temporal. Isto tamén conta para puntos en movemento uniforme de translación relativo sistemas inerciais.
Isto significa que a xeometría do universo permanece a mesma sexa cal sexa a velocidade(δx/δ t) (inercial) do observador. Así recaemos na lei de movemento de Newton: un obxecto en movemento tende a permanecer en movemento; un obxecto en repouso tende a permanecer en repouso.
Lei de conservación da enerxía cinética
Con todo, a xeometría non permanece constante cando hai implicada aceleración (δx2/δ t2), o que comporta unha aplicación de forza (F=ma), e en consecuencia unha mudanza en enerxía, o que nos leva á relatividade xeral, na que a curvatura intrínseca do espazo-tempo é directamente proporcional á densidade de enerxía no dito punto.
Modificacións da relatividade especial
A comenzos do século XXI foron postuladas un certo número de versións modificadas da RE.
San Martín, A Ribeira, Cervantes
San Martín é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Novacaixagalicia
miniatura|dereita|Sucursais das dúas caixas antes da fusión.
Novacaixagalicia foi o nome comercial dunha caixa de aforros galega, nacida o 29 de novembro de 2010 como resultado da fusión das entidades Caixa Galicia e Caixanova. O nome co que rexistrou a súa inscrición foi Caixa de Aforros de Galicia, Vigo, Ourense e Pontevedra.
Estrutura
O seu director xeral foi José Luis Pego, que procedía do organigrama de Caixanova, mentres que o director xeral executivo era Xavier García de Paredes, que procedía da estrutura de Caixa Galicia. O responsable da obra social era Guillermo Brea. Os copresidentes, que tiñan un cargo de honra non executivo, eran Mauro Varela Pérez (Caixa Galicia) e Xulio Fernández Gayoso (Caixanova).
Historia
Dada a crise financeira que afectaba as dúas principais caixas de aforros galegas como consecuencia da súa excesiva exposición á burbulla inmobiliaria que detonou en 2008, Caixa Galicia e Caixanova víronse abocadas a un proceso de fusión. A aquela altura chegaban as dúas entidades, Caixa Galicia e Caixanova con 46.000 e 32.000 millóns de euros en activos. As outras alternativas baralladas no momento pasaban pola compra por outras entidades bancarias españolas , que finalmente non se produciu.
Para afrontar ese proceso de fusión, as dúas caixas solicitaron do FROB un empréstito de 1.162 millóns de euros. Tan só uns meses despois, o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, por boca da súa ministra de Economía a ourensá Elena Salgado, elevou a porcentaxe de capital en depósito que tiñan que ter as entidades bancarias e, en concreto, as caixas de aforro, para a súa continuidade como operadores financeiros. A recente fusión aumentaba as dificultades para conseguir esa porcentaxe e os directores da entidade optaron por un proceso de bancarización, é dicir, de transformación da caixa de aforros nun banco tradicional. Para convertérense en bancos, as caixas tiñan que reestruturar os seus órganos directivos, mudar os seus órganos de goberno para atraer o capital privado, e presentar un plan de viabilidade que contemplase a entrada de investidores privados. Este proceso foi seguido tamén por outras entidades en España naquela época.
A porcentaxe de capital en depósito esixida polo goberno de España fixouse nun 8% —que tiña que acadarse en setembro de 2011 para evitar a nacionalización—, e Nova Caixa Galicia tiña en xaneiro de 2011 un 6%. A entidade resultante do proceso de bancarización recibiu o nome de NCG Banco e a súa data de creación anunciada para agosto de 2011.
Participacións industriais
De CXG Corporación Nova Caixa Galicia pertence o 94,432% a Novacaixagalicia e un 5,568% a Hierros Añón.
Moonlight
Moonlight pódese referir a:
Receptor
Nun proceso de comunicación, receptor é o que recibe e decodifica unha mensaxe, utilizando para iso as regras dun código específico. O emisor é a persoa ou aparello que codifica determinada información e que orixina así a mensaxe, que se envía a continuación ao receptor por medio dun canal. O receptor é, ao mesmo tempo, un descodificador.
Sixerico
Traxectoria
O seu nome procede de Sig-ric, «poderoso para a vitoria»;. O seu foi un dos reinados máis breves na historia da monarquía visigoda. Crese que foi o responsable da morte do anterior monarca, Ataúlfo; por isto crese que que era membro dun clan opositor dos baltingos, dinastía á que pertencía o seu predecesor. Malia ter ascendido ó trono dos visigodos, as súas accións polémicas provocaron unha reacción rápida da nobreza e do grupo popular que había arredor do antigo rei en contra de Sixerico, que foi asasinado en setembro de 415, transcorrida unha semana de reinado.
Rede social
miniatura|Instagram, rede social á que máis se lle dá uso para o novo fenómeno social das selfies. miniatura|Twitter, rede social de máis auxe nos últimos anos. miniatura|MySpace, rede de grande importancia para músicos. miniatura|Facebook, unha das principais redes sociais.
Unha rede social é unha estrutura social composta por individuos ou organizacións que están relacionados de acordo con algún criterio, como parentesco, amizade (relación interpersoal), profesión (relación formal) etc. A maneira de representar os debanitos vínculos dáse, normalmente, mediante nodos (individuos ou organizacións) e liñas de unión entre eles. Unha rede social en sentido amplo pode definirse como unha ferramenta telemática que ten como base a Web, se organiza a través de perfís persoais ou profesionais dos usuarios e ten como obxectivo conectar secuencialmente estes perfís a través de categorías.
O termo "rede social" ten un forte vínculo coas comunidades virtuais. Isto débese a que comparten a similitude de que son unha serie de agrupacións de persoas en Internet que teñen temas e intereses en común. miniatura|Tuenti, rede social española, agora reconvertida en operador de telefonía.
Historia
É complicado dicir con exactitude cal foi a primeira rede social, xa que non existe un consenso acerca disto. A orixe das redes sociais é moi difusa e o seu crecemento foi moi acelerado, ademais de existir diversos puntos de vista. Malia que para moitos o termo "rede social" poida soar a algo novo e cun curto período de vida o, certo é que conta cunha lonxevidade de máis dunha década.
Para Campos, a rede social comeza no Renacemento co nacemento das universidades europeas. Isto fai que a necesidade de ilustración e comunicación da sociedade moderna se faga cada vez máis necesaria, polo que a aparición do que hoxe coñecemos como redes socias se vai achegando.
Co crecemento das redes de comunicación, como as vías do tren e a tecnoloxía, xunto co nacemento de Internet, construíuse o que hoxe en día entendemos por rede social.
Aínda que se atribúe o nacemento da primeira rede social, en 1994, a Geocities, en certo modo a primeira rede social, tendo en conta a definición mencioada anteriormente e en canto ao ámbito dixital, pódese remontar a 1971 co primeiro correo electrónico, no que se podía intercambiar información con outras persoas.
GeoCities posuía unha estrutura moi dinámica, na cal os usuarios creaban os seus propios perfís, localizándoos en "barrios", para así poder interactuar entre eles.
Un ano despois, en 1995, Randy Conrads funda o enderezo web que levaba por nome classmates, cuxa finalidade era que os seus usuarios puidesen atopar e seguir mantendo o contacto con antigos compañeiros de instituto, universidade ou do ámbito laboral. Neste mesmo ano, a rede theglobe.com comeza a súa andaina como comunidade de usuarios e usuarias capaces de crear as súas propias páxinas persoais e interactuar entre eles.
Non é ata 1997, cando aparece a primeira rede social moderna, SixDegrees. Esta rede partía da base de que para poder comunicarnos con calquera persoa do planeta só eran precisos seis intermediarios, a partir dunha persoa coñecida. Moitos investigadores ven en SixDegrees a primeira rede social que máis se asemella ás características das redes sociais actuais. Este enderezo chegou ao seu fin tres anos despois do seu nacemento.
No ano 2000, coa entrada do novo mileno, Internet acadou os setenta millóns de ordenadores conectados, dando lugar ao que se coñece como "burbulla de Internet". No ano 2003 nacen My Space e Facebook, esta última creada nun primeiro momento como plataforma para conectar os estudantes de Harvard.
A comezos da década de 2000, especialmente entre 2001 e 2002, aparecen os primeiros sitios web que promoven a armaxe de redes baseadas en círculos de amigos en liña. Este era precisamente o nome que se utilizaba para describir as relacións sociais nas comunidades virtuais. Estes círculos popularizáronse en 2003, coa chegada de redes sociais específicas, que se ofrecían xa non só para reatoparse con amigos ou crear novas amizades, senón como espazos de intereses afíns.
Na actualidade existen máis de 200 redes sociais, con máis de 800 millóns de usuarios en todo o mundo. Unha tendencia que crece cada mes. Esta tendencia está xerando a febre das redes sociais, que se incrementa cos avances tecnolóxicos e co grande abano existente de redes.
Usos principais
En canto aos fins básicos que cumpren as redes sociais, encontramos os catro seguintes:
Clasificación
Unha das clasificacións máis coñecida das redes sociais en Internet é a seguinte :
Análise de redes sociais
A análise de redes sociais é un método para identificar as estruturas sociais que xorden das distintas formas de relacionarse, e tamén un conxunto de técnicas metodolóxicas, compartido como un novo paradigma nas ciencias sociais.
A análise de redes sociais (ARS), coñecida tamén polas siglas da súa denominación en inglés "SNA" (social network analysis), ten como finalidade a análise das estruturas sociais ou das relacións sociais, emerxentes das relacións entre os distintos actores (individuos, grupos sociais, organizacións, nacións...); en definitiva, na sociedade no seu conxunto.
O obxecto principal da ARS son as redes sociais e mesmo, con elas, a súa morfoloxía, os padróns de comportamento xeral da rede e a relación dos individuos que a compoñen.
Normalmente, a análise de redes sociais e as súas estruturas estuda a conduta dos actores, concretamente dos individuos a dous niveis: a nivel micro (céntrase na conduta individual e estuda os padróns das relacións, a estrutura da rede) e a nivel macro (céntrase nas estruturas sociais e económicas, analiza as interacción entre os dous niveis).
Ademais, a ARS pretende determinar a estrutura xeral da rede de estudo, os grupos e as posicións dos diferentes actores.
Elementos das redes
Os elementos centrais son os actores, as relacións entre os actores e os límites da rede.
Riscos nas redes sociais
Co uso das redes socias aparecen diferentes riscos asociados. É de destacar que na rede podemos acceder a contidos inapropiados, transmitir e recibir mensaxes discriminatorias ou vexatorias, ou contidos que promovan enfermidades mentais e doutros tipos (anorexia, por exemplo). Por iso é necesario advertir sobre determinados riscos que poden xurdir na utilización da rede e, máis concretamente, nas redes sociais. Algún deles son:
Seguridade na rede social
Para ter unha participación segura na rede debemos ter en conta as seguintes medidas :
As redes sociais no ámbito educativo
O gran poder das redes sociais como ferramenta de comunicación, capaz de poñer en contacto as persoas, fai que estas sexan utilizadas cada vez máis para fins moi diversos, entre os cales se atopa o educativo.
A pesar de que a utilización das redes sociais no ámbito educativo aínda é algo que se está a desenvolver, cada vez son máis os casos que se unen a esta experiencia. Trátase dunhas excelentes ferramentas para poñer en contacto, dialogar, comunicar e compartir coñecementos entre profesores e alumnos, á vez que se realiza unha aprendizaxe colaborativa. Esta colaboración é unha vantaxe para a adquisición de aprendizaxes, xa que, segundo Moreno (como se expuso en García, 2008) : Ante esta gran revolución dixital que se dá no mundo da ensinanza, tamén se dá un cambio nas estratexias de ensinanza e, como non, nos roles do profesorado e do alumnado. Agora o profesor, en vez de simplemente dar contidos, tamén participa xunto co alumno no proceso de xerar coñecemento, dunha forma colaborativa e compartida. Este actúa como un guía, un orientador, xestionando a información no proceso de construción da aprendizaxe. Por outra parte. o alumnado exerce un papel fundamentalmente activo, é o protagonista da aprendizaxe e convértese nun suxeito máis autónomo e autosuficiente (García, 2008).
Existen diversas formas de usar as redes sociais no ámbito educativo. De Haro expón as seguintes :
Canle (comunicación)
miniatura|Os vellos cables telefónicos son un desafío para as novas comunicacións dixitais. Na teoría da comunicación, a canle é o medio ou soporte físico polo cal se transmiten as mensaxes no curso dun proceso de comunicación. Exemplos de canles son os cables eléctricos para a telefonía, a páxina para a comunicación escrita, as ondas de radio etc. No caso da comunicación verbal, a canle é o ar.
Lista de tiroteos nos Estados Unidos de América en 2018
Isto é unha lista sobre os tiroteos nos Estados Unidos de América durante o ano 2018.
Xaneiro
23 de xaneiro
28 de xaneiro
Febreiro
1 de febreiro
14 de febreiro
23 de febreiro
Marzo
1 de marzo
2 de marzo
20 de marzo
Abril
4 de abril
22 de abril
Maio
18 de maio
Xuño
15 de xuño
17 de xuño
29 de xuño
Agosto
10 de agosto
24 de agosto
27 de agosto
Setembro
6 de setembro
21 de setembro
Outubro
15 de outubro
Novembro
2 de novembro
7 de novembro
Lumieira
O termo lumieira pódese referir a:
San Martín
O topónimo San Martín é a forma propia da variante oriental do galego para San Martiño, co diminutivo -ín no canto de -iño. Pódese referir a:
MAU (Man And Unable)
MAU (Man And Unable) é un grupo electro-pop portugués resultado de cooperación entre parceiros europeos e formado na Dinamarca en 2004.
Traxectoria
O grupo está formado por Luís F. de Sousa, Pablo Camp, Nuno Lamy, António Soares e César. A banda lanzou o primeiro álbum (Man And Unable) en 2006, con distribución en Portugal pola Universal Music.
O álbum “Man and Unable” foi producido por Flak e C-Morg dos Micro Audio Waves, e masterizado por Tó Pinheiro. Os temas “Plastic Love” e “No Beat Can Break” mereceron atención, pola súa inclusión na banda sonora d'O Crime do Padre Amaro.
Entre as actuacións de MAU, destacan algúns concertos con bandas internacionais como Vive la Fête, Iggy Pop, Tricky, Eagle Eye Cherry, Jay Jay Johansen, Schneider TM ou Rinôcerôse.
Tosca (ópera)
Tosca é unha ópera en tres actos con música de Giacomo Puccini e libreto en italiano de Luigi Illica e Giuseppe Giacosa. Foi estreada no Teatro Costanzi Roma o 14 de xaneiro de 1900 cun notable éxito. O texto da obra está baseado nun intenso drama, La Tosca, de Victorien Sardou, presentado en París en 1887, onde actuaba a gran actriz Sarah Bernhardt.
Tosca é considerada unha das óperas máis representativas do repertorio verista italiano pola súa intensidade dramática, violencia, e por conter algunhas das arias máis fermosas do repertorio. O argumento combina intriga, violencia e paixón. Xunto con Madama Butterfly e La Bohème, integra o trío de óperas máis coñecidas de Puccini.
Musicalmente, a obra mantense no estilo desenvolvido por Puccini ata o momento: continuidade do discurso musical, roto apenas por unha ou dúas arias. As escenas máis impactantes son o Te Deum do final do primeir acto, e as arias Vissi d'arte (para Tosca) e E lucevan le stelle (para Mario). Dramaticamente, o segundo acto é dunha intensidade inigualada por outra obra de Puccini.
La acción transcorre en Roma o 14 de xuño de 1800, cando Napoleón vence a Austria na batalla de Marengo.
Ant Bully, benvido ao formigueiro
Ant Bully, benvido ao formigueiro (en The Ant Bully) é un filme estadounidense de animación escrito e dirixido por John A. Davis que foi estreado no ano 2006. Está baseado no libro homónimo de John Nickle.
Conta coas voces de Zach Tyler Eisen, Julia Roberts, Nicolas Cage, Meryl Streep e Paul Giamatti. Foi producido por Tom Hanks, Playtone de Gary Goetzman e DNA Productions de John A. Davis e Keith Alcorn.
X-Wife
X-Wife é unha banda portuguesa de indie-rock creada en 2003. É constituída por João Vieira (Dj Kitten) (voz/guitarra), Fernando Sousa (baixo), Rui Maia (Sintetizadores/ batería/drum machine).
Yū Aoi
Yū Aoi (蒼井 優), nada o 17 de agosto de 1985 en Kasuga, Fukuoka, é unha actriz e modelo xaponesa. É coñecida internacionalmente polo seu papel de Megumi Takani no filme de Keishi Ōtomo Rurouni Kenshin (2012).
Gasterosteidos
miniatura|300px|Gasterosteus aculeatus Os gasterosteidos, chamados en galego espiñentos, espiñeiros ou esganagatas (Gasterosteidae), son unha familia de peixes mariños e de río, incluída na orde Gasterosteiformes. Distribúense por todo o hemisferio norte.
Características
Poden ter un corpo alargado ou non, nu ou con escudetes óseos ó longo dos laterais. Boca súpera.
Ante a aleta dorsal posúen unha serie de 3 a 16 espiñas dorsais ben desenvolvidas e illadas, de onde deriva o nome común de espiñosos. A aleta dorsal é atrasada e con 6 a 14 raios. Nas aletas pelvianas (ás veces ausentes), unha espiña e un ou dous raios brandos. Na aleta caudal, 12-13 raios.
A lonxitude máxima é de 18 cm, no caso de Spinachia spinachia.
Canto ó seu comportamento reprodutivo, destaca o feito de coidan das crías.
Clasificación
Segundo FishBase, é necesaria unha revisión da clasificación taxonómica dos membros desta familia.
Atlas Aircraft Corporation
Atlas Aircraft Corporation (tamén coñecida como Atlas Aviation) é unha compañía surafricana creada en 1965 para fabricar varias sofisticadas aeronaves militares e equipamento de aviónica para a Forza Aérea de Suráfrica, ademais de para o mercado de exportación. Foi creada principalmente para eludir o embargo internacional de armas (Resolución 418 da ONU) que comezou en 1963 contra o goberno surafricano debido ás súas políticas do Apartheid.
Coa creación en 1968 do conglomerado pertencente ao goberno surafricano chamado Armscor (Armaments Corporation of South Africa), a Atlas Aircraft Corporation pasou a estar baixo o control de Armscor.
Corvus
Corvus é un xénero de aves da orde das paseriformes, o tipo da familia dos córvidos.
O xénero comprende máis de 40 especies distribuídas por todos o continentes, agás en Suramérica e nalgunhas illas oceánicas, e que son coñecidas vulgarmente, na súa maioría, como corvos, pero outras tamén co nome de grallas.
As especies deste xénero parece que evolucionaron en Asia Central, desde onde estenderon o seu territorio a Norteamérica (incluído México), África, Europa e Australia.
Características
Para seren paxaros, son aves grandes ou medianas, oscilando o seu tamaño, desde as máis pequenas, desde a gralla cereixeira (hoxe clasificada como Coloeus monedula, que é do tamaño dunha pomba), até o corvo grande da rexión holártica, que mide entre os 52 e os 69 cm de lonxitude e pesa desde os 0,69 aos 1,7 kg.
As especies de Corvus son todas de cor negra ou negra cunha pquena parte da súa plumaxe gris ou branca. Son repoludos, e teñen peteiros grosos e fortes patas.
O seu dimorfismo sexual é moi escaso.
Investigacións recentes descubriron que algunhas especies de corvos son quen de empregar ferramentas para diferentes usos. Ademais, son considerados uns dos animais máis espelidos da terra, cun coeficiente intelectual semellante ao que amosan certos primates.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na páxina 105, do volume I da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
Linneo elixiu para o nome do xénero o termo do latín clásico corvus, -i, nome co que os antigos romanos designaban ao corvo grande.
Especies
Na actualidae, dentro do xénero recoñécense as seguintes especies:
Joan Laporta
Joan Laporta i Estruch, nado en Barcelona o 29 de xuño de 1962, é un avogado e político catalán, presidente do Fútbol Club Barcelona entre 2003 e 2010.
Formación
É licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona (UB) é membro do Ilustre Colexio de Avogados de Barcelona e do Padroado e da Comisión Executiva da Fundación Ernest Lluch. Tamén é mestrado en Dereito de Sociedades e Expertos tributarios do Instituto de Estudos Superiores Abat Oliba de Barcelona e Diplomado en curso de Dereito de sociedades mercantís polo Ilustre Colexio de Avogados de Barcelona.
Actividade laboral
Ademais, Laporta é socio fundador e titular do bufete de avogados "Laporta & Arbós" e profesor colaborador en Seminario de Dereito Inmobiliario e Rexistral da Facultade de Arquitectos Técnicos da Universidade de Barcelona (UB). Tamén foi asesor persoal do cónsul xaponés en Barcelona.
En 2010 fundou o partido político Democràcia Catalana co obxectivo de declarar a Independencia de Cataluña. Para ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010, Democràcia Catalana atópase integrada dentro de Solidaritat Catalana per la Independència (SI). Actualmente ocupa un escano no Parlamento de Cataluña. Está separado de Constanza Echevarría e é pai de tres fillos.
Angoulême
Angoulême é un concello do departamento Charente e da rexión de Poitou-Charentes, Francia, atravesado polo río Charente. Ten 43.100 habitantes (1999).
Historia
Angoulême (Iculisma) conquistouna Clodoveo I aos visigodos no ano 507, os normandos conquistárona no século IX. En 1360 polo Tratado de Brétigny pasou a poder inglés, pero foron expulsados en 1373 polas tropas de Carlos V de Francia, que deu á cidade numerosos privilexios. Durante as Guerras de Relixión resultou duramente afectada, en especial en 1568 cando os protestantes a capturaron. O condado de Angoulême data do século IX, a liñaxe de William Taillefer retivo o condado ata o século XII. Pasou ao rei Xoán de Inglaterra polo seu matrimonio coa filla do Conde Adhémar. En 1220 pasou á familia Lusignan, condes de Marche. En 1302 pasou á coroa. En 1394 o condado pasou á casa de Orleáns, un dos seus membros, Francisco I de Francia, converteuse en rei de Francia en 1515.
Arquitectura
Conserva numerosos edificios medievais, entre eles a catedral de Saint-Pierre (século XII).
Administración
O alcalde de Angoulême é Xavier Bonnefont, do conservador Unión por un Movemento Popular, que en 2014 substituíu o socialista Philippe Lavaud.
Nitrospiras
As nitrospiras ou Nitrospirae (ás veces Nitrospira, como a clase) é un filo de bacterias, que contén só unha clase (Nitrospira), cun só orde (Nitrospirales) e unha soa familia (Nitrospiraceae). Inclúe varios xéneros, o máis importante Nitrospira. O primeiro membro do filo, descuberto en 1985, foi Nitrospira marina. O segundo membro foi Thermodesulfovibrio yellowstonii, descuberto en 1994. O terceiro membro foi Nitrospira moscoviensis, descuberto en 1995 nun tubo oxidado en Moscova.
O xénero Nitrospira ten un metabolismo autótrofo nitrificante, e oxida nitritos a nitratos, pero carece das membranas internas típicas doutras bacterias nitrificantes. O xénero Leptospirilum é un quimiolitótrofo que oxida ferro e abunda nas minas de ferro e carbón. O xénero Thermodesulfovibrio é termófilo, vive en fontes termais e reduce sulfato.
Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía aceptada actualmente do grupo baseada na LPSn (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project.
Notas: ♠ Estirpes atopadas no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LPSN.
Wikimedia Commons
Wikimedia Commons, abreviado decote como Wikicommons, é un proxecto da Fundación Wikimedia creado o 7 de setembro de 2004 co obxecto de servir como almacén de ficheiros, tanto de imaxe como outros formatos multimedia, dos que botar man á hora de fornecer o resto dos proxectos da fundación.
Características
Todos os ficheiro deben ser liberados baixo licenzas libres (como a licenza de documentación libre de GNU) ou no dominio público.
Baséase nun wiki configurado de tal forma que os arquivos alí contidos están dispoñíbeis en todos os demais wikis dos proxectos de Wikimedia de forma transparente. Isto permite unha xestión centralizada deste tipo de ficheiro en todas as versións de Wikipedia, Wikilibros etc.
É posíbel editar as páxinas de Commons sen rexistro previo, pero é necesario rexistrarse para subir imaxes.
Fitos
En 2015 tiña máis de vinte e oito millóns de ficheiros.
Francisco Doblas
Francisco Doblas Bermejo, nado en Córdoba o 24 de xullo de 1948, foi un futbolísta que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Unión Popular de Langreo. Fichou polo Celta de Vigo na tempada 1969-70, equipo que por aquel entón dirixía Roque Olsen
A chegada de Doblas a Vigo coincidiu co comezo de moi bos anos para o Celta, que se mantivo en Primeira División facendo moi bo fútbol e clasificándose por primeira vez para xogar a Copa da UEFA, participación europea que se perdería por lesión.
Paco Doblas xogou nove anos en Vigo a pleno rendemento, salvando as lesións que acabaron o retirando do fútbol na tempada 1977-78.
Na actualidade vive en Vigo, é empresario de material clínico e é o Presidente da Agrupación de antigos futbolistas do Celta.
DS Rokta
miniatura|O RS Christian Bugge con mariñeiros rescatados do DS Rokta.
O DS Rokta foi un navío noruegués de mercadorías que afundiu en 1938. O Rokta, de aproximadamente 400 toneladas, construírase en 1918.
Historia
Na noite do 3 de abril de 1938, de volta de Escocia o navío viuse sorprendido por unha forte treboada no mar de Hustadvika, unha das áreas máis perigosas da costa norueguesa, batendo contra as rocas dos farallóns coñecidos como Gallerskjæra cerca das illas de Rindarøy e Bjørnsund. O navío foi rápido a pique, pero o buque de rescate RS Christian Bugge logrou rescatar seis dos doce tripulantes. O salvamento transmitiuse en directo pola radio a bordo do Christian Bugge chegando a moitos fogares noruegueses, o que o converteu nun acontecemento xornalístico acaparando portadas en xornais noruegueses e do estranxeiro.
Legado
O escritor Arnulf Øverland escribiu un poema sobre o naufraxio do Hustadvika:
En 1991 erixiuse un monumento en memoria do Rokta na illa de Rindarøy.
Río Belelle
260px|miniatura|O Río Belelle ó seu paso por Neda. O río Belelle é un curso fluvial da provincia da Coruña, que transcorre polos concellos da Capela, Cabanas, Fene e Neda. Dá acobillo a distintas zonas de grande riqueza paisaxística e ecolóxica. É coñecido pola súa fervenza (fervenza do río Belelle), e tamén pola súa idoneidade para a pesca da troita. A súa etimoloxía é de orixe claramente indoeuropea, podendo vir o nome, tanto do deus celta solar Belenos, facendo referencia á claridade das súas augas, ou tamén podería vir da palabra latina "uilla", que fai referencia a un asentamento agrícola nos arredores.
Seimeira, A Ribeira, Cervantes
Seimeira é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
San Miguel, San Miguel do Camiño, Castroverde
San Miguel é un lugar da parroquia de San Miguel do Camiño no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Resolución 1761 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
A Resolución 1761 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas foi aprobado de xeito unánime o 20 de xullo de 2007.