cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paramahansa Yogananda
Publicou o libro Autobiography of a Yogi en 1946 con éxito de crítica e público; dende a súa primeira edición vendeu máis de catro millóns de exemplares, e Harper San Francisco listouno como un dos "100 mellores libros espirituais do século XX". O CEO de Apple Steve Jobs encargou cincocentas copias do libro para o seu propio memorial, de xeito que cada asistente recibise un exemplar. O libro continuou a ser reimpreso regularmente e é coñecido como "o libro que cambiou a vida de millóns". En 2014 estreouse o documental Awake: The Life of Yogananda que gañou múltiples premios en festivais de cinema de todo o mundo.
Ensinanzas
En 1920 fundou a Compañía da Autorrealización (Self-Realization Fellowship) e en 1925 estableceu nos Ánxeles a súa sede internacional.
Yogananda escribiu Second Coming of Christ: The Resurrection of the Christ Within You e God Talks With Arjuna – The Bhagavad Gita para revelar o que el afirmaba que era a harmonía completa e a unión básica do cristianismo orixinal que ensinou Xesucristo e o ioga orixinal que ensinou Bhagavan Krishna e para indicar que eses principios de verdade son a fundación científica común de todas as relixións verdadeiras.
Elsa Fernández
Traxectoria
miniatura|300px|Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959. Elsa Fernández é a primeira da fila central. Filla de emigrantes ourensáns de Entrimo. Dende pequena mostrou vocación musical, estudando piano. Traballou como administrativa no Centro Gallego, onde tratou a Luís Seoane e Eduardo Blanco Amor, co que estableceu unha grande amizade. Colaborou con AGUEA (Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas). Foi presidenta da Asociación Argentina de Hijos de Gallegos e colaborou con Follas Novas-Feira do livro galego.
Desaminación
A desaminación é unha reacción na que unha molécula orgánica (normalmente un aminoácido, mais poden ser outras, como as bases nitroxenadas) perde un grupo amino (-NH2). Os encimas desaminases catalizan reaccións de desaminación.
Os aminoácidos que se liberan na proteólise das proteínas animais, vexetais e bacterianas metabolízanse segundo dúas vías principais: a desaminación e a descarboxilación.
Vilariño, Outeiro, Castro de Rei
Vilariño é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Desaminación
A perda do grupo α-amino é unha das primeiras reaccións que se dá na degradación da maioría dos aminoácidos cando seguen a vía da desaminación.
Moitos microorganismos non posúen actividades específicas para cada un dos procesos; de maneira que os usan dependendo do pH do medio. Por regra xeral:
Distínguense dous tipos de desaminacións: oxidativas e non oxidativas. Pódese conseguir que se perda o grupo amino do aminoácido de dous xeitos: nalgúns casos libérase amonio nunha reacción que pode ser ou non oxidativa, mentres que noutros casos o grupo amino transfírese a un oxoácido. No primeiro caso fálase de desaminación, mentres que no segundo caso fálase de transaminación. En ambos os casos o produto adoita ser un oxoácido. Nun pequeno número de aminoácidos, a perda de amonio vai acompañada da eliminación de auga ou de sulfuro de hidróxeno.
Desaminación oxidativa e non oxidativa
Considerando a desaminación como unha reacción na que un dos produtos finais é amonio, fálase de desaminación oxidativa sempre que se oxide o que quede do aminoácido ao final da reacción (perde hidróxeno, neste caso) respecto ao aminoácido inicial, e se non é así, fálase de desaminación non oxidativa.
Desaminación oxidativa
Consiste nunha deshidroxenación encimática do aminoácido, o cal se hidroliza a continuación por unha reacción non encimática, formando o ácido α-cetónico (o correspondente ao aminoácido) e amonio. A reacción encimática pode ser catalizada por oxidases flavínicas ou por aminoácido deshidroxenases que utilizan nucleótidos de piridina.
miniatura|center|400px|Desaminación oxidativa En animais superiores estas reaccións danse no fígado e o ril principalmente, mais tamén se poden dar noutros órganos. O amonio liberado normalmente utilízase para a formación de urea.
Normalmente, o grupo amino dos aminoácidos é transmitido ao glutamato que, por desaminación oxidativa, orixinará á formación do amonio. Este proceso recibe o nome de transdesaminación.
A desaminación oxidativa tamén ten lugar na inactivación das catecolaminas, o que se produce nas neuronas e en células que teñan o encima MAO (monoamino oxidase).
Trandesaminación
A. E. Braunstein e S. M. Bychkov (1939) suxeriron tamén que a acción conxunta da aminotransferase e da glutamato deshidroxenase podería dar lugar á desaminación oxidativa de aminoácidos, tal como se mostra nas seguintes reaccións:
Aminoácido + 2-oxoglutarato2- ↔ glutamato- + oxoácido-
Glutamato- + NAD(P)+ + H2O ↔ 2-oxoglutarato2- + NAD(P)H + NH4+ + H+
Primeiro hai unha reacción de transferencia do grupo amino e logo hai unha reacción de deshidroxenación. En resumo, todo o proceso pode simplificarse na seguinte reacción:
Desaminación non oxidativa
Coñécense varios tipos de desaminacións non oxidativas. Estas son:
Deshidratación
miniatura|center|400px|Deshidratación da serina Deshidratación da treonina|center|400px|miniatura Os dous hidroxiaminoácidos serina e treonina poden ser desaminados mediante unha deshidratación. Nun primeiro paso, un encima deshidratase provocará unha reacción oxidativa (a deshidratación precede a desaminación), a cal dará lugar a un intermediario da reacción global (a auga liberada nesta reacción de deshidratación será utilizada máis adiante). A continuación, este intermediario cambiará de estrutura: formará un isómero seu, o cal establecerá un enlace dobre entre o Cα e o grupo amino. Entón, o encima desaminase (que cataliza a reacción tanto coa serina coma coa treonina) dará lugar a unha reacción na que se engadirá unha molécula de auga ao isómero (reutilízase a que antes se liberara), dando como produto amonio e piruvato ou 2-oxobutarato, dependendo de se é serina ou treonina, respectivamente.
Desaminación desaturante
Por acción do encima aspartase, un encima moi específico que require a presenza de biotina e ácido adenílico para funcionar, o ácido L-aspártico desamínase reversiblemente formando amonio e o ácido insaturado correspondente, o ácido fumárico.
Desaminación redutora
É un tipo de desaminación exclusiva dos bacterias anaerobias estritas. A reacción consiste nunha redución do aminoácido para formar o ácido saturado correspondente e amonio, mediante un proceso encimático no que o doador de protóns é un nucleótido de piridina reducido.
Transaminación
Os encimas aminotransferases teñen unha particular importancia no metabolismo de aminoácidos. Moitos dos aminoácidos poden ser convertidos nos seus respectivos oxoácidos grazas a reaccións de aminotransferencia, nas cales o grupo α-amino dun aminoácido se transfire ao oxoácido doutro aminoácido. A transaminación é un proceso reversible.
Reaccións de desaminación no ADN
As bases nitroxenadas do ADN poden sufrir desaminacións.
Citosina
250px|right Unha desaminación espontánea é a reacción de hidrólise da citosina en uracilo, liberando amonio no proceso. Isto pode ocorrer in vitro utilizando bisulfito, o cal desamina a citosina, pero non a 5-metilcitosina. Esta propiedade permitiu aos investigadores secuenciar ADN metilatdo para distinguir a citosina non metilada (convertida en uracilo) da metilada (inalterada).
No ADN, esta desaminación espontánea é corrixida pola eliminación de uracilo (produto da desaminación da citosina e non parte normal do ADN) pola uracilo-ADN glicosilase, xerando un sitio abásico (AP). O sitio abásico resultante é despois recoñecido por encimas (AP endonucleases) que rompen un enlace fosfodiéster no ADN, o que permite a reparación da lesión resultante por substitución por outra citosina. Unha ADN polimerase pode realizar esta substitución por medio de translación de amosega, unha reacción de excisión terminal pola súa actividade exonuclease 5'→3', seguido por unha reacción de recheo pola súa actividade de polimerase. A ADN ligase despois forma un enlace fosfodiéster para selar o resultante produto dúplex con amosega, que agora inclúe unha nova e correcta citosina. (Ver reparación por escisión de bases.)
5-Metilcitosina
A desaminación espontánea da 5-metilcitosina rende timina e amoníaco. Esta é a mutación dun só nucleótido máis común. No ADN, esta reacción, se é detectada antes do paso da forcada de replicación, pode ser corrixida polo encima timina-ADN glicosilase, que elimina a base timina na discordancia G/T. Isto deixa un sitio abásico que é reparado polas AP endonucleases e polimerase, como a uracilo-ADN glicosilase.
Guanina
A desaminación da guanina resulta na formación de xantina. A xantina, de maneira análoga ao tautómero enol da guanina, emparéllase selectivamente co timina en vez de coa citosina. Isto ten como resultado unha mutación por transición posreplicativa, onde o par de bases orixinal G-C transfórmase nun par de bases A-T. A corrección desta mutación implica o uso da alquiladenina glicosilase (Aag) durante a reparación por escisión de bases.
Adenina
A desaminación da adenina ten como resultado a formación de hipoxantina. A hipoxantina, de maneira análoga ao tautómero imina da adenina, emparéllase selectivamente coa citosina en vez de coa timina. Isto resulta nunha mutación por transición posreplicativa, na que o par de bases orixinal A-T transfórmase no par de bases G-C.
-317
Véxase tamén
Historia ano a ano
Real Vigo Sporting Club
O Real Vigo Sporting Club foi un equipo galego de fútbol da cidade de Vigo.
Historia
O club naceu da fusión entre o Vigo Foot-ball Club (que xa absorbera ó New Club previamente) e o Sporting Club no ano 1913. O club recibiu en 1914 o título de Real, pasando a ser chamado Real Vigo Sporting Club.
O último derbi entre os dous clubs antes da fusión foi o 11 de marzo de 1923, gañando o Vigo Sporting o Campionato de Galicia cun gol de Ramón. O equipo titular formárono Isidro, Otero, Pérez, Queralt, Pepe Hermida, Cosme, Gerardo, Ramón, Chiarroni, Tito e Pinilla.
Aula Castelao de Filosofía
A Aula Castelao de Filosofía é unha asociación constituída a través dunha acta o 26 de setembro de 1983 en Pontevedra con tres obxectivos principais: renovación, galeguización e participación.
Obxectivos
Os membros fundadores da Aula eran principalmente ensinantes que sentían a necesidade dunha renovación no ensino na súa forma didáctica, temática e metodolóxica. Esta «anovación» no eido educativo tratará polo tanto nos contidos específicos de cada materia (eidos temáticos), a loita por un mellor modo de achegarnos os outros e de achegar o noso traballo (eido didáctico) e a loita por unha teoría que sistematice e xustifique contidos e presente un material que as técnicas didácticas poidan tratar de comunicar e elaborar (eido metodolóxico). Así como a necesidade de plasmar o eixo deste nunha realidade histórica, conflitiva e contextual, e non aquela ofrecida polos programas que era sobre todo de carácter metafísico, neutral e abstractos, unha educación non politizada e polo tanto alienada dunha realidade que esixe intervención e implicación.
Este traballo non é excluínte e redutible ó ensino senón que funciona como algo aberto para todo o mundo e aplicable na súa vida e traballo. A incorporación de persoas que sintan crítica e autocríticamente coma unha especie de busca, loita e superación. Esta «anovación» implicábase ca galeguización, sobre todo no eido filosófico mais tamén extensible a outros campos do saber, tratará de conciliar a “particularidade” ca “universalidade” A filosofía, e o saber en xeral, ten que xurdir dunha “praxe” e tratar de crear unha “teoría” que sirva para continuar o traballo, acción que, a súa vez, pode, e debe, axudar á modificación da teoría para que sirva para novas aportacións e direccións. Só tendo en conta a realidade concreta e o momento en que se produce a mesma se poderá avanzar e camiñar cara unha “universalidade”, sempre limitada, onde todos sexamos, vivamos e entendámolo “ser”. O propio logos da realidade galega e non a universalización e homoxeneización da realidade occidental.
Gerardo Díaz Ferrán
Gerardo Díaz Ferrán, nado o 27 de decembro de 1942 en Madrid, é un empresario español de orixe galega. Entre 2007 e 2010 foi presidente da Confederación Española de Empresarios (CEOE).
Aula Castelao de Filosofía
Obxectivos
Por ilo é preciso esta liberación, mediante unha nova construción filosófica para o que era preciso ter coñecemento do noso “ser histórico” (cas súas propias tradicións, mitos, narracións, historias, ritos...). Así mesmo, sacar a filosofía da academia e impregnala e confrontala coa realidade social da que falamos.
Gerardo Díaz Ferrán
Vida e traxectoria profesional
Nado en Madrid, pero de familia luguesa, este importante enxeñeiro industrial e empresario mantivo sempre forte o vencello co tecido económico galego.
Estadio Olímpico de Kíiv
O Complexo Olímpico Nacional de Deportes (tamén coñecido como Estadio Olímpico, Estadio Republicano ou Estadio Central, en ucraíno: Національний спортивний комплекс "Олімпійський", Natsional’nyĭ sportyvnyĭ kompleks "Olimpiys'kyĭ") é unha instalación polideportiva en Kíiv, capital de Ucraína, situada na ladeira do céntrico outeiro de Cherepanov, no raion de Pechersk. O estadio é a principal instalación deportiva do país e unha das maiores do mundo. A parte do estadio, o complexo conta tamén con outras instalacións deportivas, deseñadas para organizar Xogos Olímpicos. O estadio albergará o partido final da Eurocopa 2012.
Aula Castelao de Filosofía
Producións
A Aula Castelao levou a cabo unha numerosa cantidade de conferencias e ciclos, tamén tomou parte en diversos congresos, xornadas pedagóxicas, foros... así como a creación dunha páxina web na que está rexistrada unha considerable suma de documentos,gravacións en casete e filmada, traballos inéditos, dosieres de prensa, ficas bibliográficas, correspondencia etc. Tamén na súa función divulgativa cabe destacar e enumerar as publicacións, consistentes en xornais, seminarios, revistas, radio, televisión, portais... Membros da asociación realizaron unha serie de edicións (colectivas e individuais) de investigacións sobre pensadores galegos e estranxeiros como : Celso Emilio Ferreiro, Bouza Brey, Xoán Vicente Viqueira, Amor Ruibal, Indalecio Armesto, Ricardo Mella, J.P.Sartre, Erich Fromm, Garaudy...
Gerardo Díaz Ferrán
Vida e traxectoria profesional
Tamén desempeñou cargos en diversas organizacións: foi presidente da cámara de comercio de Madrid, vicepresidente do Consello Superior das Cámaras, e presidente da patronal madrileña e da patronal do transporte de viaxeiros por estrada, Asintra. Ademais, foi presidente da Asociación de Empresarios Galegos en Madrid (Aegama).
Aula Castelao de Filosofía
Semanas galegas de filosofía
A Aula Castelao organiza dende 1984 a Semana Galega de Filosofía. Grupos de amigos filósofos e profesores do Ensino Medio foron aqueles que emprenderon este proxecto e que hoxe en día proporciona un espazo e foro crítico e aberto a totalidade de niveis do ensino e outros sectores sociais que teñan por meta o exercicio de autocrítica da razón. Figuras destacables como por exemplo: Celia Amorós, Manuel Rivas, Xosé Luís Méndez Ferrín, Ramón Regueira... As Semanas Galegas de Filosofía son o intento de levar esta renovación á práctica mediante tres obxectivos: a interculturalidade, a interdisciplinaridade (diversos saberes, aspectos, conflitos, tradicións...) e finalmente a vitalidade ou materialidade (se cede a palabra a persoas con imaxinacións, desexos e frustracións concretas).
Gerardo Díaz Ferrán
Procesos xudiciais
Tras a quebra de todas as súas empresas, o 29 de novembro de 2010 o Xulgado do Mercantil número 5 de Madrid ditou o concurso necesario de acredores de Xerardo Díaz Ferrán.
Estadio Olímpico de Kíiv
Orixes do Estadio Vermello
En 1924 terminouse de implantar un terreo de xogo cunhas dimensións de 120x70 metros con orientación oeste-este e instalouse unha pista de atletismo que rodeaba o céspede. Tamén se construíron os vestiarios e os aseos, nunha obra que levou a cabo grazas, en parte, ao político húngaro Lajos Gavro, que nese momento era Comisario Militar da Provincia de Kíiv. Aínda nese mesmo ano, o nome de Trotski foi eliminado da denominación do estadio. O Estadio Vermello era o epicentro da actividade deportiva de Kíiv e celebraba, principalmente e nos seus primeiros anos, competicións de atletismo. Tamén era o principal estadio de fútbol da cidade e os campionatos de Kíiv tiveron lugar no Estadio Vermello antes de que se construíse o Estadio Dinamo. O primeiro partido internacional do Dynamo de Kíiv celebrouse no Estadio Vermello ante un equipo de traballadores da Baixa Austria en 1929 e que finalizou con vitoria por tres goles a catro para os visitantes.
En 1934 Kíiv converteuse en capital da República Socialista Soviética de Ucraína e someteuse a concurso a reconstrución do estadio, máis acorde ao status que a cidade ucraína acababa de obter. O gañador foi o arquitecto Mikhaylo Grechina, que cambiou de nome, tamén, do recinto a Estadio Republicano de Ucraína.
Aula Castelao de Filosofía
Presidentes
Os seus presidentes e presidentas ao longo da súa constitución:
Estadio Olímpico de Kíiv
Estadio Republicano
O estadio sufriu ampliacións o 22 de xuño de 1941, cando foi reinaugurado con 50 mil asentos e co nome de Stalin Respublikanskiy. Fortemente bombardeado pola Luftwaffe, a cerimonia de inauguración interrompeuse. Despois da vitoria dos aliados na segunda guerra mundial, o estadio foi reconstruído a continuación da cerimonia de inauguración, ocorrida en 1948. O estadio foi rebautizado en 1953 como Nikita Khrushchev, en homenaxe ao líder soviético. A súa capacidade chegou aos 100.000 espectadores nos anos 1960.
Foi renovado en 1978 con ocasión dos Xogos Olímpicos de Moscova 1980, sendo sede dalgúns partidos de fútbol no torneo. Despois da independencia de Ucraína, en 1991, o estadio pasou recibir o seu nome actual, aínda que aínda hoxe é coñecido como Respublykanskyi stadion (Estadio Republicano) ou Tsentralny (Central), debido á estación de metro próxima ao estadio. En 1997-1999, para aterse ás normas de seguridade da FIFA, veu a súa capacidade reducida a 83.450 lugares. É usado especialmente polo Dynamo de Kíiv e pola selección de fútbol de Ucraína.
Gerardo Díaz Ferrán
Procesos xudiciais
Está sendo investigado por unha presunta estafa na emisión de vales de Nueva Rumasa.
Estadio Olímpico de Kíiv
Estadio Republicano
O 18 de abril de 2007, Polonia e Ucraína foron escollidas para aloxar a Eurocopa 2012, sendo o Olímpico de Kíiv a sede elixida para disputar a final. Para albergar o devandito acontecemento o estadio foi remodelado por completo e o seu aforamento reduciuse a 71.014 localidades. O estadio renovado foi inaugurado oficialmente polo presidente ucraíno Viktor Yanukovych o 8 de outubro de 2011.
Gerardo Díaz Ferrán
Procesos xudiciais
Está en trámite unha querela por apropiación indebida presentada por catro empresas acredoras de Viajes Marsans contra Díaz Ferrán e os seus socios.
Estadio Olímpico de Kíiv
Nomes previos
Durante a meirande parte da súa historia o estadio foi coñecido como Estadio Republicano.
Tanoira, Padrenda, Meaño
Tanoira é un lugar da parroquia de Padrenda no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 110 habitantes (62 mulleres e 48 homes), 14 máis ca en 2010 e 11 máis ca en 2005.
Estadio Olímpico de Kíiv
Partidos
O Estadio Olímpico de Kíiv albergou durante o campionato cinco encontros: tres encontros da fase de grupos, correspondentes ao Grupo D, un de cuartos de final e a final. Os partidos foron os seguintes:
Gerardo Díaz Ferrán
Procesos xudiciais
En xullo de 2012 fíxose pública unha investigación sobre un suposto desvío de 4,9 millóns de euros a Suíza dunha empresa de viaxes irlandesa. Acusouse entón de intento de branqueo de cartos e de intentar escapar do embargo económico que sofre por 417 millóns, que lle reclaman varios acredores.
O 3 de decembro de 2012 foi detido en Madrid por presunto delito de ocultación de bens.
José Antonio Fernández Pla
José Antonio Fernández Pla, nado en Santoña (Cantabria) o 13 de setembro de 1956, é un exfutbolista español máis coñecido como Chuco, que xogaba na demarcación de gardameta.
-298
Véxase tamén
Historia ano a ano
José Antonio Fernández Pla
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente no Burgos CF, club que deixa coa desaparición do mesmo en 1983 fichando polo Celta de Vigo ao igual que o defensa Bautista. No Celta non tería demasiado protagonismo, non xogando nin un só minuto a primeira tempada ao atoparse co bo momento de forma de Javier Maté, ao igual que a tempada seguinte, a 1984/85.
A súa oportunidade chegoulle na tempada 1985/86, ao lesionarse Javier Maté no Trofeo Cidade de Vigo ante o Dynamo de Kíiv e a que o porteiro suplente Patxi Villanueva estaba facendo o servizo militar. Así é como Chuco se tivo que facer cargo da portería do Celta a primeira volta do campionato, tras o mercado de inverno volvería á suplencia ao chegar ao club o galego Pereira, procedente do Atlético de Madrid.
Ao final desa tempada o equipo descende a Segunda División e Chuco deixa o equipo, con só sete encontros disputados.
Navaridas
250px|miniatura|Vista de Navaridas Navaridas é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 231 habitantes.
Atópase a medio camiño entre a Serra de Cantabria e o curso do río Ebro. Como no resto da Rioxa Arabesa, é importante a actividade vinícola.
Parderrubias, Parderrubias, A Merca
Parderrubias é un lugar da parroquia de Parderrubias no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 199 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 90 eran homes e 109 mulleres.
Estación da Ponte Taboada
Historia
A estación foi inaugurada o 8 de setembro de 1958 coa posta en marcha do tramo O Carballiño — Santiago de Compostela da liña férrea que tiña como obxectivo unir Zamora coa Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe, que nacera en 1941.
Marrocos no Festival de Eurovisión
Marrocos só participou no Festival da Canción de Eurovisión unha vez, en 1980 cando Israel non participou no festival. Logo dun pobre resultado, Hasan II de Marrocos xurou que o país nunca máis participaría no festival. Aínda que xeograficamente non forma parte de Europa, Marrocos é elixible para participar xa que é un membro da Unión Europea de Radiodifusión.
Estación da Ponte Taboada
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004, Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é o titular das instalacións ferroviarias.
Marrocos no Festival de Eurovisión
En 1980, Samira Saïd terminou no 18º lugar con tan só 7 puntos do xurado italiano. A TVM suscitouse para participar no 2008. O goberno valorou positivamente que Marrocos podería aproveitar a popularidade da música marroquí en Europa apoiado no feito de que este xénero musical é moi parecido á música turca e Turquía obtivera éxitos notables en edicións anteriores. Con todo e segundo as regras do concurso, o país estaría obrigado a retransmitir todo o festival na súa totalidade. Actualmente, TVM retransmite o festival cada ano pero non mostra aqueles aspectos que puidesen desentoar coa liña oficial do goberno marroquí. Así por exemplo se existe algo que vaia en contra das leis locais (por exemplo mostrar demasiado - Silvía Night, The Jet Set - ou letras contrarias ao islam - Lordi) transmite publicidade, o cal non podería facer se participase. Ao final decidiuse non participar.
Estación da Ponte Taboada
A estación
O edificio de viaxeiros, construído en pedra, está formado por un corpo central de dous pisos ao que se anexa unha torre de tres pisos. Conta con dúas plataformas laterais aos que acceden dúas vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Marrocos no Festival de Eurovisión
Votación de Marrocos 1980
Marrocos deu máis puntos a:
Marrocos recibiu máis puntuación de
Legutio
250px|miniatura|Praza de Legutio Legutio (antes Legutiano, en castelán: Villarreal de Álava) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Zuia e tiña en 2015 unha poboación de 1.716 habitantes.
Está formado polas localidades de Elosu, Goiain, Legutio, Nafarrate, Ollerieta, Urbina e Urrunaga.
Monteagudo, Codeseda, A Estrada
Monteagudo é un lugar na parroquia de Codeseda no concello da Estrada, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2009 tiña 8 habitantes, deles 5 eran homes e 3 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Neste lugar está o Pazo de Monteagudo ou Casa de Ballesteros, catalogado no inventario patrimonial de Galicia.
FreeCAD
Historia
O proxecto foi iniciado en 2002 por dous enxeñeiros alemáns, Jürgen Riegel e Werner Mayer, empregando como base o núcleo de OpenCASCADE.
Descrición
A contra dos programas en dúas dimensións de CAD analíticos coma LibreCAD, AutoCAD ou MicroStation, FreeCAD é un CAD de deseño paramétrico xa que emprega parámetros (características propias do deseño) para definir os límites ou accións. En deseño paramétrico cada elemento do debuxo (elementos como muros, portas, fiestras ou parafusos) trátase como un obxecto. Este obxecto, a diferenza doutros programas de CAD, está definido polas súas coordenadas espaciais (nos eixos x, y, z) e outros parámetros que definen características destes, ben gráficas ben funcionais. As bases de datos relacionadas co obxecto fan que esta aplicación teña un enfoque semellante a BIM. Contén o ciclo de vida completo do produto, indo dende o deseño ata a edificación ou fabricación.
Esta aplicación emprega formatos de ficheiros DXF, SVG, STEP, IGES, IFC, OBJ, STL, DAE ou OFF, NASTRAN, VRML e o seu formato nativo Fcstd.
Xesto, Outeiro, Castro de Rei
Xesto é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres).
Gregorio XII, papa
Gregorio XII, nado en Venecia sobre o 1326 e finado en Recanati o 18 de outubro de 1417, foi o Papa nº 205 da Igrexa católica de 1406 a 1415 e o cuarto papa do período dominado polo Cisma de Occidente e un dos poucos pontífices romanos en abdicar do ministerio petrino.
Orixe e formación
De nome Angelo Correr, naceu no seo dunha familia aristócrata veneciana que deu varios dogos e dogaresas. Estudou teoloxía na Universidade de Boloña.
Elección
O conclave no que resultou elixido estaba composto por quince cardeais que, co propósito de pór fin ao Cisma de Occidente, participaron no mesmo coa condición de que o elixido dimitiría do papado se o papa de Avignon, Bieito XIII, presentaba á súa vez a súa renuncia. Angelo Correr, que para entón contaba con máis de 70 anos de idade, foi elixido por unanimidade o 30 de novembro de 1406 e foi coroado o 19 de decembro do mesmo ano.
Primeira intención de abdicación
Ambos os pontífices iniciaron conversacións para lograr un encontro en Savona, pero a pouca dispoñibilidade de ambos para solucionar o conflito, o temor a que devandito encontro fose aproveitado polo rival para capturar ao contrario, unido ás maquinacións políticas do rei de Nápoles, Ladislau, e da familia de Gregorio XII; fixeron que dita reunión non se levase a cabo.
Os cardeais de Gregorio mostraron o seu descontento coa postura deste e ameazaron con abandonalo, polo que Gregorio convocou unha reunión coa súa curia na cidade de Lucca na que, o 4 de maio de 1408, ordenou que non abandonasen a cidade, póndoos baixo vixilancia e procedendo ademais, a fortalecer a súa posición, facendo cardeais a catro dos seus sobriños.
En Aviñón, os cardeais de Bieito XIII tamén mostraron a súa desconformidade coa situación, polo que, aproveitando que sete cardeais de Gregorio lograran saír de Lucca, reuníronse con estes e resolveron a celebración dun concilio na cidade de Pisa para o ano 1409, co obxectivo de depor a ambos os pontífices e elixir un novo.
Concilio de Pisa
O Concilio de Pisa iniciouse o 25 de marzo de 1409, e aínda que ambos os papas foron convocados, ningún deles fixo acto de presenza no mesmo. Na décimo quinta sesión, o 5 de xuño, o concilio depuxo aos dous pontífices acusándoos de escándalo, de cismáticos, heréticos e perxuros; e un mes despois elixiu como novo papa a Alexandre V.
Nin Gregorio XII, nin Bieito XIII, recoñeceron a validez do concilio de Pisa ao que acusaron de anticanónico ao entender que só o Papa tiña potestade para convocar un concilio ecuménico. Polo que Gregorio, que nomeara outro dez cardeais para reforzar a súa posición, convocou o seu propio concilio que, celebrado na cidade de Cividale del Friuli cunha escasa asistencia, declarou, tanto a Bieito XIII como a Alexandre V, cismáticos e devastadores da Igrexa.
En 1410 faleceu Alexandre V e foi sucedido por Xoán XXIII a quen o emperador do Sacro Imperio, Sexismundo, convenceu para que convocase un novo concilio que acabase co cisma no que tres papas se declaraban o lexítimo sucesor de san Pedro.
O concilio de Constanza
O Concilio de Constanza iniciouse o 4 de novembro de 1414, baixo a presidencia do antipapa Xoán XXIII, acordándose un novo sistema de votacións para o mesmo. Dito sistema consistiu en que os participantes se reunisen por nacións e que en cada un destes grupos tivesen voto non só os prelados, senón tamén os príncipes, os teólogos e os canonistas.
Este novo sistema supuxo a confirmación da teoría "conciliarista", segundo a cal o Concilio se atopaba por encima do Papa, e este debía pregarse ás decisións daquel.
O antipapa Xoán XXIII que convocara o concilio coa intención oculta de conseguir o apoio dos participantes para ser nomeado único papa lexítimo, ante a perspectiva de ter que acatar as decisións conciliares tentou fuxir de Constanza, pero interceptado na súa fuxida foi devolto ao concilio e obrigado a abdicar o 29 de maio de 1415.
Pola súa banda o Papa Gregorio XII renunciou voluntariamente o 4 de xullo de 1415 mediante unha bula na que ademais recoñecía ao concilio, polo que o concilio de Constanza, convocado por un antipapa, é considerado válido pola Igrexa católica.
O segundo antipapa, Bieito XIII, negouse en cambio a abdicar polo que foi deposto polo propio concilio dous anos máis tarde, o 26 de xullo de 1417; tras o cal elixiuse un novo Papa, Martiño V que foi recoñecido por todos e que supuxo o fin do Cisma de Occidente que dividira a Igrexa durante case corenta anos.
Falecemento
Un mes antes da elección do novo Papa, faleceu o 18 de outubro de 1417 o ex papa Gregorio XII ostentando o cargo de arcebispo de Porto.
Na literatura
No libro das Profecías de San Malaquías pódese identificar este papa coa moto Nauta de Ponto Nigro (Mariño do Mar Negro), cita que pode facer referencia ao seu nacemento en Venecia, e a que foi sacerdote da igrexa de Negreponte.
O seguinte Sumo Pontífice en renunciar sería Bieito XVI en 2013, 598 anos despois, sendo substituído polo arxentino Jorge Mario Bergoglio quen adopta o nome de Francisco.
Epiciclo
dereita|miniatura|Esquema de movemento epicíclico simple (rotación 1:1).
O epiciclo (do latín tardío epicyclus, e este do grego, επίκυκλος epíklykos, lirteralmente 'sobre o cíurculo') era o modelo xeométrico ideado para explicar as variacións de velocidade e dirección (retrogradación) do movemento aparente dos planetas. Foi deseñado por Apolonio de Perge a finais do século tercero a.C., e nel baseouse o astrónomo Claudio Tolomeo para elaborar a súa versión da teoría xeocéntrica.
Coa mellora das observacións necesitouse engadir máis círculos ao modelo para adecualo, facéndoo impracticábel. Coa chegada da teoría heliocéntrica de Nicolao Copérnico e a explicación do movemento planetario en órbitas elípticas, por Johannes Kepler, quedou obsoleto o modelo dos epiciclos.
Elementos básicos do sistema planetario de Tolomeo
miniatura|180px|Representación do movemento aparente do [[Sol e os planetas coa Terra como centro.]] miniatura|esquerda|180px|Elementos básicos do sistema planetario de [[Tolomeo.]]
O planeta móvese sobre o epiciclo (circunferencia pequena de trazos, na figura da esquerda), cuxo centro á súa vez se move sobre o deferente (circunferencia grande de trazos).
O centro do deferente é X, pero o movemento angular do epiciclo é aparentemente acorde só respecto ao punto (·), que é o ecuante.
O deferente é o percorrido circular que describe o centro do epiciclo.
O ecuante é o punto en torno ao cal se move o planeta na súa traxectoria, aparentemente.
Para explicar a irregularidade do movemento dos planetas, Tolomeo afirmaba que, se ben desde a Terra a velocidade planetaria non parece ser regular, si o era desde o punto ecuante.
Relacións entre España e o Xapón
As relacións España-Xapón son as relacións exteriores entre o Reino de España e o Xapón. En 2013 e 2014 celebrouse o 400º aniversario do intercambio entre ambos os países. O Xapón enviou a Embaixada Keicho no 1613 e chegou a España no 1614 (para solicitar comercio directo con Nova España e o envío de misioneiros). Celebráronse audiencias co rei Filipe III e o pontífice Paulo V. No 2018 celébrase o 150º aniversario do establecemento das relacións diplomáticas entre España e o Xapón. ​
A evanxelización do Xapón
Un dos primeiros contactos entre España e o Xapón foi no 1549 tras o desembarco en Kagoshima de San Francisco Xabier co fin de evanxelizar o sur do país. Chegou acompañado doutro sacerdote e tres xaponeses conversos e dedicouse a aprender xaponés para poder divulgar o cristianismo a todos aqueles que quixesen escoitalo; nun ano conseguiu un centenar de conversións. Ante isto, as autoridades reaccionaron e prohibiron que San Francisco seguise predicando. Foi entón cando decidiu marchar a outra cidade. O impacto de San Francisco na cidade foi bastante forte. Reflectiuse na creación dun parque dedicado e unha igrexa católica ao seu nome, ademais dun monumento conmemorativo.
O tratado de amizade
Foi en 1868 cando España enviou ao Xapón unha delegación liderada por Heriberto García de Quevedo. Grazas ao apoio en terra do embaixador dos Estados Unidos e a un tradutor da embaixada francesa, e coa aprobación do Emperador Meiji, España e o Xapón firmaron o 12 de novembro de 1868 en Kanagawa o Tratado de Amizade, Comercio e Navegación, polo cal se iniciou unha era de intercambios políticos, económicos e culturais.
En 1870 o primeiro encargado de negocios de España, Tiburcio Rodríguez y Muñoz, foi recibido en audiencia polo emperador. En 1871 o Ministro Plenipotenciario de España visitou Kyoto, sendo xunto aos representantes de Holanda e Norteamérica, que tomaban parte da mesma comitiva, o terceiro representante doutro Estado que o facía na historia do Xapón, tras os de Francia e o Reino Unido, que visitaron Kyoto tres anos antes.
Prestixio e arte
En 1878 chegou ao Xapón Ernest-Francisco Fenollosa como profesor da recentemente fundada Universidade de Tokio. Foi un dos introductores da arte xaponesa en España e foi o creador e impulsor da Escola de Belas Artes de Tokio (que posteriormente se chamou Universidade de Arte de Tokio). En 1883 o Emperador Meiji foi nomeado Cabaleiro da insigne Orde do Vélaro de Ouro polo Rei D. Alfonso XII. O Xapón participou en 1888 na Exposición Universal de Barcelona.
En 1893 creouse en Tokio a primeira Sociedade de Lingua Española, dirixida polo Marqués Hachisuka. En 1910 publicouse o Dai Nippon, o primeiro libro divulgativo español sobre cultura e costumes xaponesas escrito por Antonio García Llansó. En 1912 o infante Alfonso de Orleáns representou ao rei Alfonso XIII nos funerais do emperador Meiji. En 1949 creouse en Kyoto a primeira Sociedade Cultural Hispano-Xaponesa, presidida polo Sr. Miura, que estivera destinado na Embaixada do Xapón en Madrid.
Relacións e cambios culturales recentes
En 2001 naceu a Fundación Consello España-Xapón, cuxa misión é achegar as sociedades civís de ambos os países. En 2008, os reis de España inauguraron a sede do Instituto Cervantes de Tokio e (primeira no Xapón), para a ensinanza da lingua española e a cultura dos países hispanofalantes. En 2015 o Instituto de Astrofísica das Canarias (IAC) firmou un acordo en colaboración co Instituto de Investigación de Raios Cósmicos da Universidade de Toquio para a instalación en La Palma do prototipo do Gran Telescopio da rede de telescopios Cherenkov.
En 2016 inaugurouse un voo directo entre Madrid e Tokio, baixo o logo “Madrid, o corazón de Europa”, coa compañía Iberia, e abriuse a Cámara Oficial de Comercio Española no Xapón para facilitar a entrada e consolidación das empresas españolas no Xapón.
Novos acordos de colaboración entre España e Xapón
Os días 4 e 5 de abril de 2017 os reis de España visitaron o Xapón. O motivo deste encontro foi a sinatura de acordos relativos a diferentes ámbitos das relacións bilaterais entre ambos os países. Os máis importantes foron:
Comercio exterior
Os intercambios bilaterais entre España e o Xapón transformáronse nos últimos anos. Os valores das exportacións españolas pasaron de 1 213 millóns € en 2009 a 2 446 millóns € en 2017, o que significa que se dobraron desde o comezo da crise.
Exportacións españolas
As exportacións de produtos non enerxéticos aumentaron en 2017, alcanzando os 2 445 millones €. As exportacións de produtos enerxéticos tiveron unha evolución diferente debido á situación do maremoto e o accidente da central nuclear de Fukushima en marzo de 2011. Pasou de 7 millones € en valor medio anual nos 15 anos atrás a 547 millones € anuais entre 2011 e 2014. O número de empresas exportadoras de mercancías ao Xapón en 2017 foi de 8 993, o que representa un incremento respecto ás 7 011 de 2016. En 2017 as exportacións españolas ao Xapón aumentaran un 1,75% respecto a 2016. En xaneiro de 2018, as exportacións ata o Xapón aumentaron un 4,76% respecto ao mesmo mes de 2017.
Importacións españolas
En canto ás importacións españolas procedentes do Xapón alcanzaron en 2007 o seu máximo valor, 6 082 millones € e reducíronse progresivamente ata chegar aos 2 437 millones € en 2013. En 2017 recuperáronse ata chegar o alcanzar os 3 928 millones €. As importacións españolas con orixe no Xapón aumentaron un 7,69% con respecto con 2016. En xaneiro de 2018, as importacións diminuíron un 1,37% en comparación co mesmo período de 2017.
En 2017, o Xapón foi para España o sexto subministrado entre os países da Unión Europea e as vendas españolas representaron o 0,5% das importacións nipoas. O Xapón ocupa o posto 19 como cliente, cunha cota do 0,88%. En 2018, o Xapón seguía sendo o sexto subministrador entre os países da UE cunhas vendas que supuxeron o 0,56% das importacións no Xapón. Porén, en xaneiro de 2018, o Xapón ocupou o posto 17 como cliente, cunha cota do 0,92%.
Turismo
Segundo os datos de Japan National Tourism Organization, en 2017 as viaxes xaponesas ao estranxeiro ascenderon a 17,89 millóns; segundo as cifras de entrada de turistas xaponeses recollidas por Frontur representa unha cota para España do 2,5%. Segundo o JTB Report de 2017, Europa foi o terceiro destino internacional en importancia e España ocupa a décima posición para os viaxeiros japoneses. Os produtos turísticos máis demandados son a natureza, a visita de lugares emblemáticos e a gastronomía.
En 2017 visitaron España 442 mil turistas xaponeses, o que supón un 0,5% do total de turistas recibidos. O gasto que realizaron ascendeu a 915 millóns de euros. A noite hoteleira ascendeu a 1,1 millones, e en comparación co ano anterior hai un crecemento do 5,3%. Ese ano, a motivación da visita a España dos turistas xaponeses foi o ocio (82% del total), aínda que tamén as viaxes de negocios xogaron un papel destacado. Os destinos favoritos dos turistas xaponeses foron Cataluña, (53%) seguido da Comunidade de Madrid (23%) e, por último, Andalucía (7%).
San Bernabeu
San Bernabeu refírese a Bernabeu, apóstolo do cristianismo do século I;
Como topónimo dá nome a:
Eduardo López de Romaña
Eduardo López de la Romaña y Alvizuri (1847-1912) enxeñeiro e político, foi o presidente do Perú entre 1899 e 1903. Foi o primeiro presidente peruano con profesión de enxeñeiro. Con el iniciouse a etapa chamada a "República Aristocrática" que duraría ata 1919.
Membro dunha importante familia de Arequipa, de raíces coloniais, educouse en Inglaterra e especializouse a construción de pontes para as vías férreas. Traballou na India e no Brasil. Retornou ao Perú e radicou en Arequipa, onde puxo os seus servizos en beneficio da comunidade. Dotou do servizo de auga potable á súa cidade natal. Foi propietario de vastas facendas no val do Tambo. Participou na defensa durante a guerra con Chile. Durante o segundo goberno de Nicolás de Piérola foi nomeado titular do flamante ministerio de Fomento, en 1896. Chegou a ser alcalde de Arequipa en 1897. Nomeado candidato á presidencia representando á alianza demócrata-civilista, triunfou nas eleccións de 1899.
Durante o seu goberno continuouse o desenvolvemento da agricultura, a minería e a industria; promoveu a colonización dos vales interandinos e zonas orientais que ata entón permanecían illadas; promulgou o Código de Minería en 1901, o novo Código de Comercio en 1902 e o Código de Augas ese mesmo ano; creou o Estanco do Sal para financiar a recuperación das provincias de Tacna e Arica en poder chileno; e afrontou os problemas derivados da política de chilenización en devanditos territorios, que buscaban perpetuar a ocupación. Culminou o seu mandato sen maior problema, tras o cal retirouse á vida privada.
O Solar, San Pedro de Viana, Chantada
O Solar é un lugar na parroquia de San Pedro de Viana, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Harun al-Rashid
Harun al-Rashid (en árabe هارون الرشيد, Aarón o Xusto), nado en Rayy, Persia, o 17 de marzo de ca. 766 e finado en Tus o 24 de marzo de 809, foi o quinto e máis famoso califa da dinastía abasí de Bagdad. Gobernou desde o 14 de setembro de 786 até a súa morte.
Considérase un dos máis grandes gobernantes musulmáns, e un exemplo a imitar polos seus correlixionarios. No seu reinado o califato abasí chegou ao cumio do seu poderío, un período de excepcional esplendor cultural, científico e económico. Por outra parte, foi moi radical nas súas concepcións relixiosas acerca do islam.
A súa fama e poderío foron inmortalizados en As mil e unha noites, onde el, a súa esposa Zobeida e varios dos seus cortesáns protagonizan numerosas historias.
Traxectoria
miniatura|esquerda|280px|O Califato abasí (en cor verde clara e escura) na súa máxima extensión, contra o ano 850. Os territiorios en verde escuro ([[Al-Ándalus) perdéronse cedo.]] miniatura|esquerda|280px|Harun al-Rashid recibe a unha delegación de [[Carlomagno.]] miniatura|esquerda|280px|A emperatriz [[Irene e Constantino.]]
Harún era fillo de Al-Mahdi, terceiro califa abasí, que gobernou entre 775 e 785, e Al-Jayzuran, unha antiga escrava do Iemen e muller de forte personalidade que influíu considerabelmente nos reinados do seu marido e os seus fillos.
Descoñécese a data exacta do seu nacemento, que podería ser en calquera momento entre os anos 763 e 767, aínda que aparentemente o máis probábel é que ocorrera en 766.
É seguro, en cambio, que tanto Harún como o seu irmán máis vello Musa, o futuro califa al-Hadi), naceron en Rayy (localidade ao sur da moderna Teherán), onde seu pai residía como vicerrei da zona oriental do califato.
O seu primeiro acto público de relevancia foi acompañar ao seu pai nunha peregrinación ás cidades santas de A Meca e Medina, no outono de 777. Pouco despois, se lle asignou como titor a Yahya ibn Khalid ibn Barmak (Yahya el Barmací), un experimentado funcionario e amigo íntimo da familia real, quen chegou a desempeñar un rol de verdadeiro pai na vida de Harún.
No verán de 780 encargóuselle conducir unha campaña contra os bizantinos na zona dos montes Tauros, o que simultaneamente lle brindaba unha formación militar e a oportunidade de darse a coñecer no exército. Acompañárono Yahya el Barmací, como administrador das finanzas do exército, e o chambelán Rabi ibn Yunus.
Despois dun sitio de oito días, logrou a rendición do castelo fronteirizo de Samalu, cuxa gornición foi deportada a Bagdad (a fortaleza volvería a mans bizantinas pouco despois).
En 782 Harún liderou unha expedición de maior envergadura que derrotou ao exército bizantino e alcanzou o Bósforo.
A emperatriz bizantina Irene tivo que comprometerse a pagar un tributo ao califa, durante tres anos, consistente nuns de 70.000 a 90.000 dinares anuais.
O imperio abasí empezou a desmoronarse con el e a soberanía do seu reino non foi nunca recoñecida polos aglabís de Tunes, como tampouco polos idrisís de Marrocos e os omeias de Al-Ándalus.
Ademais da súa viaxe de 777, xa sendo califa Harún realizou oito peregrinacións á Meca, nos anos 787, 790, 791, 794, 796, 798, 802 e 804.
Morte
miniatura|250px|Siuación da [[provincia de Khorasán, hoxe no Irán.]]
Coa intención de sufocar persoalmente unha rebelión na provincia oriental de Khorasán, Harún abandonou Bagdad á cabeza dun exército o 5 de xuño de 808, acompañado polo seu fillo al-Mamun.
A finais do ano chegaron á cidade de Tus, en Khorasán (ao nordeste do moderno Irán).
Alí enfermou, e encomendou a al-Mamun que continuara a expedición.
Harún faleceu o 24 de marzo de 809, contando cuns 47 anos de idade.
Foi sepultado na casa de campo na que se instalara.
Outros
O futuro presidente dos Estados Unidos Theodore Roosevelt, cando era o Comisionado do Departamento de Policía de Nova York, era alcumado nos periódicos locais como "Haroun-al-Roosevelt" polo seu hábito de pasear en solitario polas rúas de Manhattan para, subrepticiamente, cahar aos policías fóra dos seus postos. (Nas mil e unha noites, Harún al-Rashid percorría de noite as rúas de Bagdad vestido de mercador para observar a vida das xentes).