cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saa, Saa, Lugo
Saa é un lugar da parroquia de Saa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Maria Firmina dos Reis
Carreira literaria
En 1859 publicou Úrsula, considerada a primeira novela dunha muller brasileira. En 1887 publicou na Revista Maranhense o conto "A Escrava", que describe unha participante activo na causa abolicionista.
Vilamoure, Saa, Lugo
Vilamoure é un lugar da parroquia de Saa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Maria Firmina dos Reis
Carreira literaria
Maria Firmina dos Reis participou na vida intelectual de Maranhão: colaborou na prensa local, publicou libros, participou en antoloxías e foi tamén música e compositora. A autora era abolicionista: cando foi admitida como mestra, aos 22 anos, a súa nai quería que fose en palanquín recibir o nomeamento. Porén, a autora díxolle que «unha persoa negra non é un animal para montar nela», e decidiu ir a pé. Mesmo escribiu o «Hino da Abolição dos Escravos».
Describiuse a si mesma en 1863 como unha muller de «complexión débil e tímida», e por iso «non podía evitar ser unha criatura fráxil, tímida e, en consecuencia, melancólica». Quen a coñeceron, cando tiña uns 85 anos, describíana como pequena, castaña, de face redondeada, ollos escuros e cabelo crecho e gris recollido na caluga. Unha antiga alumna caracterizouna como unha profesora enérxica que falaba suavemente, non aplicaba castigos corporais nin rifaba, pois prefería aconsellar. Era reservada mais accesíbel, e apreciada polos estudantes e a poboación da vila. Todas as manifestacións da veciñanza de Guimarães paraban na súa porta. Ela agradecía cun discurso improvisado as ovacións recibidas.
Morreu cega e pobre aos 95 anos na casa dunha antiga escrava, Mariazinha, nai dun dos seus fillos de acollida.
Homenaxes
Maria Firmina dos Reis foi homenaxeada nun doodle de Google o 11 de outubro de 2019, na celebración do seu 194 aniversario. É a única muller dos bustos da Praça do Pantheon que honran a importantes escritores de Maranhão, en São Luís.
Faxilde, Saa, Lugo
Faxilde é un lugar da parroquia de Saa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Maria Firmina dos Reis
Obra
A escritora brasileira Conceição Evaristo presenta a «escrevivencia», concepto creado por ela, como a escritura dun corpo, dunha condición e dunha experiencia negra no Brasil. O primeiro elemento, o corpo, fai referencia á dimensión subxectiva do feito de ser negra. Constitúe un arquivo de impresións ao longo da vida, marcadas na pel e nunha loita constante pola afirmación e a reversión dos estereotipos. A condición das mulleres negras, o segundo elemento, amosa problemas herdados da época colonial, xa que as mulleres foron sometidas en distintos ámbitos a través da escravitude.
A «escrevivencia» de María Firmina dos Reis, escritora negra, tamén se percibe na representación dos seus personaxes negros, xa que a historia da literatura inflúe directamente na identidade nacional e, xa que logo, na construción da imaxe dos xéneros, medio empregado para consolidar o poder masculino.
Maria Firmina presenta a cuestión negra na súa dimensión humana e convértea no suxeito do discurso, o que pode revelar unha íntima identificación coa persoa negra escravizada. Presenta así unha solidariedade que, segundo Eduardo de Assis Duarte, «nace desde outra perspectiva, a través da cal a escritora, irmá dos cativos e da súa descendencia, expresa a través da ficción a súa pertenza a este universo da cultura».
Velaquí unha selección das obras de Maria Firmina dos Reis obtida do libro Escritoras brasileiras do século XIX: Antologia.
Primeira Galicia 2022/23
A tempada 2022–23 da Primeira Galicia iniciouse o 11 de setembro de 2022 e finalizará o 14 de maio de 2023.
Hodoyoshi 3
Características
Hodoyoshi 3 forma parte dun conxunto de satélites experimentais de obervación terrestre deseñados pola Universidade de Tokio. Foi construído por NESTRA e ten unha masa de 58 kg. O seu sistema óptico ten unha resolución de 40 m, estabilízase nos tres eixos e o seu panel solar xera unha potencia de 100 W. Leva a bordo tamén un sistema de propulsión alimentado con peróxido de hidróxeno, un sistema de comunicacións baseado no concepto de almacenar e reenviar e unha carga promocionada consistente nunha figura de Hello Kitty apuntada cunha cámara coa Terra de fondo.
Brunswick, Maine
miniatura|250px|Centro da cidade
Brunswick é un town do condado de Cumberland, Maine, Estados Unidos.
Xeografía
miniatura|250px|Localización de Brunswick no condado de Cumberland (arriba) e o deste condado no estado de Maine (abaixo)
O town (literalmente "cidade", "vila" ou "pobo") é a unidade básica do goberno local (equivalente a municipio) nos seis estados de Nova Inglaterra. Os towns de Nova Inglaterra cobren toda a superficie do estado, en forma similar aos townships noutros estados, e son corporacións municipais efectivas.
Brunswick, situada a unha altitude media de 24 msnm, ocupa unha supeficie de 140,72 km² (dos que 121,15 km² son de terra e 	19,57 km² de auga.
Segundo o Censo dos Estados Unidos de 2020, tiña unha poboación de 21 756 habitantes, polo que a súa densidade de pobación, nese ano, era de 179,6 hab./km².
Demografía
Das 21 756 persoas residentes no municipio segundo o Censo dos Estados Unidos de 2020, o 87,54 % eran brancos, o 3,60 % eran hispanos ou latinos dunha mestura de razas, o 2,28 % asiáticos, o 1,71 % afroamericanos, o 1,24 % doutras etnias, o 0,29 % amerindios e o 0,03 % insulares do Pacífico.
Área metropolitana
Brunswick forma parte da área metropolitana de Portland-South Portland-Biddeford, e o municio alberga o Bowdoin College (onde estudou no século XIX o destacado entomólogo Alpheus Spring Packard), o Bowdoin International Music Festival, o Bowdoin College Museum of Art, o Peary-MacMillan Arctic Museum e o Maine State Music Theatre.
Manuel Freire García
Manuel Freire García, Cagallo, nado en Cedeira cara a 1905 e finado en Ferrol o 5 de xaneiro de 1942, foi un mariñeiro e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Organizou un grupo guerrilleiro que actuou na beira oeste do curso do río Sor, concretamente na zona do Barqueiro-Ortigueira. A detención dun dos membros do grupo, Modesto Freire Fernández, a finais de marzo de 1941, conduciu á su captura. Xulgado en consello de guerra xunto con Modesto Freire Fernández, foron condenados a morte. Foron executados en Ferrol o 5 de xaneiro de 1942.
Brunswick, Maine
Área metropolitana
Antigamente foi a sede da Estación Aeronaval de Brunswick, que foi pechada o 31 de maio de 2011 e desde entón foi parcialmente liberada para a súa remodelación como "Brunswick Landing".
Emilio Butragueño
Emilio Butragueño Santos, nado en Madrid o 22 de xullo de 1963, é un exfutbolista español, que xogaba como dianteiro. Está considerado como un dos mellores dianteiros españois de tódolos tempos. Xogador histórico do Real Madrid, desenvolveu nese club case toda a súa carreira deportiva e liderou a chamada "Quinta do Voitre", unha xeración de futbolistas que logrou numerosos éxitos para o equipo branco nas décadas de 1980 e 1990.
Militou durante 12 tempadas no primeiro equipo do Real Madrid, acumulando 463 partidos e 170 goles, e gañou un total de 15 títulos, así como un Trofeo Pichichi. Quedou terceiro en dúas ocasións nas votacións ao Balón de Ouro, en 1986 e 1987, e foi incluído na lista FIFA 100, xunto cos considerados 123 mellores futbolistas da historia. Pechou a súa carreira en 1998, despois de ter xogado tres anos co Atlético Celaya de México.
Foi 69 veces internacional coa selección española, e con 26 goles foi o máximo goleador histórico desta desde que superou en 1990 a Alfredo Di Stéfano, ata que foi superado á súa vez por Fernando Hierro no 2001.
Trala súa retirada ocupou varios cargos no Real Madrid, entre eles o de director deportivo.
Comezos
Naceu en Madrid o 22 de xullo de 1963 e só un día despois do seu nacemento xa figuraba como socio do Real Madrid, grazas a seu pai, afeccionado e socio do club. Na súa infancia estudou no desaparecido Colexio San Antón de Madrid. Posteriormente, cando a súa familia se trasladou a outra zona da capital de España, formou parte dos equipos de baloncesto e fútbol do Colexio Calasancio de Madrid dos Padres Escolapios, así como do Real Club Deportivo Casariche Balompié.
Wikipedia en tsonga
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Emilio Butragueño
Líder da “Quinta do Voitre”
Adestrados polo galego Amancio Amaro, histórico exfutbolista do Real Madrid, o equipo proclamouse campión da Segunda División na tempada 1983/84, sendo o primeiro e único filial en conseguilo. Butragueño, dianteiro centro do equipo, marcou un total de 21 goles en 21 partidos, quedando a dous do máximo goleador, Julio Salinas, do Bilbao Athletic, pero con 9 partidos menos disputados ca este. Chegou a marcar tres máis esa tempada co filial, correspondentes á Copa do Rei, sumando un total de 40 goles en 79 partidos durante as súas tres tempadas co Castilla.
Esa mesma campaña debutou co primeiro equipo, da man do entón adestrador Alfredo Di Stéfano, o 5 de febreiro de 1984, no partido correspondente á xornada 22 ante o Cádiz no estadio Ramón de Carranza. Saíu do banco ao descanso, substituíndo a Manolo Sanchís, cando o seu equipo perdía 2-0, e marcou dous goles, contribuíndo á remontada do equipo branco, que venceu por 2-3. Desde entón foi un fixo do equipo, e pechou a campaña con 6 goles en 12 partidos co primeiro equipo.
O 12 de decembro dese mesmo ano realizou outra das súas grandes actuacións e a que o confirmou como un dos mellores futbolistas da súa época con tan só 21 anos. Foi nos oitavos de final da Copa da UEFA ante o Anderlecht, eliminatoria na que os madrileños afrontaban o partido de volta cun resultado desfavorable de 3-0 na ida. Butragueño marcou un triplete e o club branco acabou vencendo por 6-1, e uns meses máis tarde conquistando o título, o primeiro da Copa da UEFA na historia do club.
Catro dos cinco xogadores da quinta acabaron asentados no primeiro equipo e convertéronse nos referentes dun relevo xeracional no que Butragueño volveu ser o líder. As súas actuacións tiveron repercusión mundial e foi galardoado co Trofeo Bravo en 1985 e 1986 como mellor xogador europeo sub-23, e o Balón de Bronce en 1986 e 1987, sendo o primeiro español en aparecer entre os finalistas do premio desde que o coruñés Luis Suárez o fixera en 1965.
Butragueño liderou ao Real Madrid na conquista de cinco títulos de liga consecutivos, igualando a fazaña de principios dos anos 60 do "Madrid de Di Stéfano", sendo ambos os mellores rexistros acadados por un club na competición. Gañou ademais dúas Copas da UEFA consecutivas, e disputou tres semifinais da Copa de Europa seguidas: en 1987 foron eliminados polo Bayern de Múnic, en 1988 polo PSV e en 1989 polo Milan de Arrigo Sacchi, que os volveu eliminar nos oitavos de final da seguinte edición.
En total xogou doce tempadas co Real Madrid entre 1984 e 1995, sendo relevado por outro histórico do club, Raúl González.
Retiro profesional en México
Tras ser desbancado da titularidade tanto na selección española como no club madrileño, puxo rumbo a México para rematar a súa carreira no Atlético Celaya. Alí coincidiu con dous dos seus antigos compañeiros no Madrid, Hugo Sánchez e Míchel González. Na súa primeira tempada levou o equipo a disputar a primeira final da súa historia no campionato de liga de 1996 ante o Club Necaxa, pero non conseguiu o título ao empatar tanto na ida como na volta e perder polo maior valor dos goles como visitante. Xogou dúas tempadas máis en Celaya, sen poder repetir os éxitos, pero sendo considerado un dos mellores futbolistas da historia do club.
Trala súa retirada dos terreos de xogo, seguiu mantendo fortes lazos co país azteca, sendo habitual a súa presenza nos medios locais como comentarista nos grandes campionatos de fútbol como o Mundial de 2010.
Selección nacional
Foi convocado por primeira vez pola selección española para a Eurocopa de 1984 celebrada en Francia. Con todo, non chegou a debutar no campionato europeo, tendo que esperar para facelo ata o 17 de outubro de 1984, cando se estreou nun partido ante Gales no Benito Villamarín, no que marcou o terceiro gol do equipo español (3-0). Participou coa selección en dúas Copas do Mundo (México 1986 e Italia 1990) e na Eurocopa de 1988 na RFA. Marcou un total de 26 goles en 69 partidos coa selección española. No seu penúltimo partido como internacional, en 1990, marcou catro goles ante Albania, sumando un total de 26 goles coa selección e superando así a marca que establecera tres décadas antes Alfredo Di Stéfano (23). Mantívose como o máximo goleador histórico da selección ata que foi superado por Fernando Hierro en 2001.
Dirección deportiva
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais, cun mestrado en Xestión de Entidades Deportivas pola Universidade de California, Os Ánxeles, e licenciado en Medicina pola Universidade de Querétaro, trala súa retirada como futbolista en 1998, pasou a desempeñar entre 1999 e 2000, a función de asesor do Consello Superior de Deportes de España. No ano 2000 regresou ao Real Madrid da man do gañador das eleccións presidenciais Florentino Pérez, como adxunto da dirección deportiva. Ocupou dito cargo durante catro anos, e no 2004 pasou a ser un dos vicepresidentes do club (vicepresidente deportivo), ademais de facerse cargo da dirección deportiva ata 2006.
Co regreso de Florentino Pérez á presidencia en 2009, Butragueño pasou a ocupar o cargo de director de relacións institucionais do club.
San Mamede, San Mamede dos Anxos, Lugo
San Mamede é un lugar da parroquia de San Mamede dos Anxos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Pomocník
Pomocník é un filme checoslovaco de 1982 dirixido por Zoro Zahon. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 55ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Glicerol 2-fosfato
O glicerol 2-fosfato é a base conxugada do éster fosfórico do glicerol. Coñécese comunmente tamén como β-glicerofosfato ou BGP. A diferenza do glicerol 1-fosfato e do glicerol 3-fosfato, este isómero non é quiral. Tamén é menos común ca eles.
Aplicacións
O β-glicerofosfato é un inhibidor do encima serina-treonina fosfatase. A miúdo úsase en combinación con outros inhibidores de fosfatases/proteases para obter un espectro máis amplo de inhibición.
O β-glicerofosfato tamén se usa para impulsar a diferenciación osteoxénica de células nais da medula ósea in vitro.
Tamén se utiliza para tamponar o medio M17 para o cultivo das bacterias Lactococcus na expresión de proteínas recombinantes.
Piñeiro, San Martiño de Piñeiro, Lugo
Piñeiro é un lugar da parroquia de San Martiño de Piñeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Peter Wulf
Peter Wulf, nado en Hamburgo o 13 de marzo de 1938 e finado o 28 de xullo de 1995, foi un futbolista alemán que xogaba de centrocampista. Militou durante case toda a súa carreira no Hamburger SV, gañando un campionato alemán e unha Copa de Alemaña.
Traxectoria
En 1957 pasou do Viktoria Harburg ao Hamburger SV. Na súa primeira tempada xogou no equipo afeccionado do club, marcando 21 goles na liga de afeccionados de Hamburgo. Desde a tempada 1958/59 foi membro do primeiro equipo, que militaba na Oberliga, a máxima categoría do fútbol alemán por aquel entón. Debutou na xornada 3, nunha vitoria por 1-0 contra o VfL Wolfsburg. Marcou 5 goles en 14 partidos durante a súa primeira tempada. Xogou no club ata 1963, gañando cinco títulos seguidos da Oberliga Norte, nun equipo no que destacaban Uwe Seeler e Klaus Stürmer. En 1960 proclamouse campión do campionato alemán, aínda que non xogou na final contra o FC Köln.
Na tempada 1960/61 o seu equipo acadou as semifinais da Copa de Europa. Wulf disputou o partido de ida contra o FC Barcelona no Camp Nou (1-0) e tamén o de volta no Volksparkstadion, onde conseguiu o primeiro gol do encontro, batendo a Ramallets cun tiro libre. Xogou tamén o partido de desempate en Bruxelas, onde a vitoria foi para o equipo catalán, grazas a un solitario gol de Evaristo. En 1962 marcou 22 goles en 23 partidos de liga, o que o converteu no segundo máximo goleador do HSV. Marcou un total de 58 goles en 94 partidos da Oberliga co club de Hamburgo, aos que sumou outros tres goles en 23 partidos do campionato alemán.
En 1963 gañou a final da DFB-Pokal, derrotando ao Borussia Dortmund por 3-0, cun triplete de Uwe Seeler. A continuación deu comezo a primeira tempada da nova Bundesliga, na que xogou durante as seguintes campañas, marcando 15 goles en 44 partidos.
Viador, San Mamede dos Anxos, Lugo
Viador é un lugar da parroquia de San Mamede dos Anxos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Peter Wulf
Traxectoria
Deixou o club en 1966, pasando entón ao SC Sperber Hamburg, xunto a outros antigos xogadores do Hamburger SV, como Horst Dehn, Erwin Piechowiak ou Rolf Schwartau. Alí marcou 11 en 29 partidos da liga rexional, e a continuación pasou a xogar tres tempadas no FC La Chaux-de-Fonds suízo antes de retirarse.
Miñao, San Martiño de Piñeiro, Lugo
Miñao é un lugar da parroquia de San Martiño de Piñeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Antonio de Dios Álvarez
Antonio de Dios Álvarez é un comerciante e político galego, alcalde do municipio de Meira polo PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Logo de traballar na factoría de Vega de Oro estivo catro anos emigrado nos Países Baixos, e ao seu regreso montou un bazar. .
Estivo oito anos como concelleiro en Meira, tras ser elixido como independente polas listas do PPdG. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixido alcalde como concelleiro de Terra Galega, co voto a favor do único concelleiro socialista na corporación meirega (Miguel Antonio García Vázquez, que foi o seu predecesor na alcaldía, estivo 10 días). Nas eleccións de 2011 encabezou a lista do PSdeG-PSOE en Meira pero perdeu o bastón de mando. Nas eleccións municipais de 2015 volveuse presentar polo PSdeG-PSOE e conseguiu ser de novo alcalde por maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2019 revalidou a maioría absoluta.
A Coelleira, San Martiño de Piñeiro, Lugo
A Coelleira é un lugar da parroquia de San Martiño de Piñeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Pitch Perfect
Pitch Perfect é un filme estadounidense de 2012 dirixido por Jason Moore e escrito por Kay Cannon. Está protagonizado por Anna Kendrick, Skylar Astin, Rebel Wilson, Anna Camp, Brittany Snow, Hana Mae Lee, Alexis Knapp, Ester Dean, Kelley Jakle, Shelley Regner, Wanetah Walmsley, Adam DeVine, Ben Platt, Utkarsh Ambudkar, John Michael Higgins e Elizabeth Banks. Conta a historia dun grupo de estudantes universitarias nun coro a cappella, The Barden Bellas, as cales compiten contra outro grupo a cappella para gañar o campionato nacional. O filme está vagamente baseado no libro de Mickey Rapkin titulado Pitch Perfect: The Quest for Collegiate a Cappella Glory. A rodaxe rematou en decembro de 2011 en Baton Rouge, Luisiana.
Alpheus Spring Packard
Alpheus Spring , tamén coñecido como Alpheus Spring Packard Jr. para distinguilo do seu pai, nado o 19 de febreiro de 1839 en Brunswick, Maine, e finado o 14 de febreiro de 1905 en Providence, Rhode Island, foi un entomólogo, paleontólogo, profesor universitario estadounidense (e tamén cirurxián na guerra civil).
Traxectoria
Packard era fillo de Alpheus Spring Packard Sr. e irmán de William Alfred Packard. Foi profesor de Zooloxía e Xeoloxía na Universidade Brown en Providence, Rhode Island, desde 1878 até a súa morte. Destacou como un dos defensores do neolamarckismo durante a eclipse do darwinismo.
O seu traballo principal foi a taxonomía e a anatomía dos artrópodos, e as achegas á entomoloxía económica, á zooxeografía e á filoxenia e metamorfoses dos insectos. Packard foi nomeado para a Comisión Entomolóxica dos Estados Unidos en 1877, onde serviu con Charles Valentine Riley e Cyrus Thomas.
Escribiu libros de texto escolares, como Zoology for High Schools and Colleges (undécima edición, 1904). A súa Monograph of the Bombycine Moths of North America publicouse en tres partes (1895, 1905 e 1915).
En 1878 foi elixido membro da American Philosophical Society.
Packard describiu máis de 500 novas especies animais, especialmente bolboretas e avelaíñas, e foi un dos fundadores da revista The American Naturalist.
Morte
Alpheus Spring Packard Jr. faleceu en Providence, Rhode Island o 14 de febreiro de 1905.
Abreviatura
A abreviatura Packard emprégase para recoñecer a Alpheus Spring Packard como autoridade na descricón e taxonomía e zooloxía.
Senigallia
Senigallia é un municipio de 44.023 habitantes da provincia de Ancona, na rexión das Marcas, Italia.
A Chousa, San Pedro de Mera, Lugo
A Chousa é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Senigallia
Personaxes destacados
En Senigallia naceron:
Escala (cartografía)
miniatura|Mapa topográfico onde se indica unha escala de redución 1:250 000, o que significa que cada [[centímetro no mapa físico son 2,5 km na realidade.]] A escala é a relación de proporción entre as dimensións reais dun obxecto e as do debuxo que o representa, por exemplo, se unha escala indica unha proporción 1:15000 significa que un centímetro do mapa representa 15 000 na vida real. Este sinxelo concepto complícase pola curvatura da superficie da Terra, que obriga a escala a cambiar polo mapa. A causa desta variación, o concepto de escala vólvese significativo en dúas formas distintas.
A primeira é a razón entre o tamaño do "globo xerado" e o tamaño da Terra. O globo xerado é un modelo conceptual en que a Terra se reduce e a partir dela se proxecta o mapa. A razón entre o tamaño da Terra e o do globo xerado chámase escala nominal.
Se a rexión do mapa e suficientemente pequena para ignorar a curvatura de Terra, como nun plano dunha localidade, pódese empregar un único valor sen causar erros de medida. En mapas maiores, ou en mapamundis, a escala do mapa pode ser menos útil e mesmo inútil para medir distancias. A proxección do mapa vólvese fundamental para entender como varía a escala polo mapa. Cando a escala varía significativamente, pode terse en conta para o factor de escala. Ás veces emprégase a indicatriz de Tissot para ilustrar a variación do factor de escala por un mapa.
Historia
Os fundamentos para as escalas nos mapas chegan á antiga China, en que hai evidencias de que a idea da escala cartográfica xa se entendía no século II a.C. Mesmo existen referencias que postulan a existencia dun sistemas de coordenadas primitivo para a identificación de lugares por parte dos astrónomos chineses.
O cartógrafo e xeógrafo chinés Pei Xiu do período dos Tres Reinos creou un conxunto de mapas de grandes áreas debuxados a escala. Estableceu unha serie de principios que destacaban a importancia de facer escalas consistencias, medidas direccionais e axustes nas medidas dos terreos que ían ser cartografados.
Tipos de escalas
Existen tres tipos de escalas chamadas:
Normas
Segundo a norma UNE EN ISO 5455:1996. "Debuxos técnicos. Escalas" recoméndase utilizar as seguintes escalas normalizadas:
Se para aplicacións especiais se considerase necesaria unha escala de ampliación maior ou unha escala de redución menor que as que se dan na táboa, a gama de escalas recomendadas pode ampliarse pola súa banda superior e inferior, a condición de que a escala desexada se derive dunha escala recomendada mediante multiplicación por unha potencia de 10.
Escala gráfica, numérica e unidade por unidade
miniatura|centro
Frederick Walters
Frederick Arthur Walters, nado en Londres o 5 de febreiro de 1849 e finado en Ewell, Surrey, o 3 ou o 8 de decembro de 1931, foi un arquitecto británico activo nas épocas vitoriana e eduardiana, destacado polos seus templos católicos.
En paralelo á súa profesión, destacou tamén como estudoso e investigador numismático.
Locarno
miniatura|300px|Panorámica da cidade. Foto de 2010 Locarno é unha cidade e comuna (concello) suíza do cantón do Tesino, localizada no distrito de Locarno, círculo de Locarno.
Frederick Walters
Primeiros anos e formación
Walters naceu o 5 de febreiro de 1849 no distrito londiniense de Brompton. Era fillo do arquitecto Frederick Page Walters, con quen traballou como aprendiz durante tres anos.
Locarno
Xeografía
É a terceira cidade de maior importancia do cantón, e unha zona moi turística ás beiras do lago Maior, na Suíza italoparlante.
Situada a unha altitude de 200 msnm, o concello ocupa unha superficie de 19,4 km².
Frederick Walters
Primeiros anos e formación
Posteriormente formouse nas Royal Academy Schools, integradas na Royal Academy of Arts, onde ingresou en 1871.
Locarno
Xeografía
Segundo o censo do 31 de decembro de 2018 contaba cunha poboación de 15 824 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 824 hab./km².
Frederick Walters
Arquitectura
miniatura| Abadía de Buckfast, obra de Frederick Walters.
Tras traballar no estudio de George Goldie durante nove anos, seis deles como axudante principal, estableceu un estudio propio en 1878. En 1924 asociouse co seu fillo, o tamén arquitecto John Edward Walters.
A confesión católica de Walters levouno a deseñar e a erguer máis de medio cento de igrexas e outros edificios relixiosos, nun estilo con reminiscencias góticas. Nalgúns templos preexistentes foi o encargado da súa reforma ou da súa redecoración interior, como é o caso das catedrais de Nottingham, de Plymouth e de San Xurxo en Southwark, Londres (1888-1905), así como a abadía de Downside.
En 1929 Ingresou como membro do Royal Institute of British Arquitects.
Numismática
A afección pola numismática de Frederick Walters comezou na súa xuventude e non se limitou ao papel de coleccionista de moedas senón que afondou no seu estudo e na investigación. Cando o 16 de decembro de 1897 ingresou na Royal Numismatic Society, xa publicara na revista desta entidade, Numismatic Chronicle, máis dunha vintena de artigos.
Tamén foi membro da British Numismatic Society, entidade da que foi presidente entre 1920 e 1921.
As súas investigacións numismáticas centráronse na moeda inglesa desde Eduardo III (1327-1377) ata Henrique VIII (1509-1547), aínda que tamén se ocupou doutras cuestións, como os achados de moedas da Antiga Roma.
Walters finou en decembro de 1931 en Ewell, pouco antes de facer os 84 anos.
Obra arquitectónica
Esta é unha obra dos traballos arquitectónicos asinados por Frederick A. Walters:
miniatura| Igrexa do Sagrado Corazón, en Winbledon, obra de Frederick Walters.
Publicacións numismáticas
Esta é unha escolma dalgúns dos artigos numismáticos máis salientables publicados por Frederick A. Walters na revista Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society:
Glicerol 3-fosfato
O sn-glicerol 3-fosfato é o composto iónico orgánico coa fórmula HOCH2CH(OH)CH2OPO32-. É un dos tres estereoisómeros do éster de ácido fosfórico dibásico (HOPO32-) e glicerol. É un compoñente dos glicerofosfolípidos. Por razóns históricas, tamén se coñece como L-glicerol 3-fosfato, D-glicerol 1-fosfato, ácido L-α-glicerofosfórico.
Biosíntese
O glicerol 3-fosfato sintetízase reducindo a dihidroxiacetona fosfato (DHAP), un intermediario da glicólise. A redución catalízaa a glicerol-3-fosfato deshidroxenase. A DHAP e, por tanto, o glicerol 3-fosfato poden tamén sintetizarse a partir de aminoácidos e intermediarios do ciclo do ácido cítrico a través da ruta da gliceroneoxénese.
Tamén se sintetiza por fosforilación do glicerol, o cal xérase por hidrólise de graxas. Esta esterificación é catalizada pola glicerol quinase.
Metabolismo e función biolóxica
O glicerol 3-fosfato é o material de partida para a síntese de novo de glicerolípidos. En eucariotas, primeiro é acilado na súa posición sn-1 pola encima mitocondrial ou do retículo endoplasmático glicerol-3-fosfato O-aciltransferase. Un segundo grupo acilo colócase seguidamente na posición sn-2 formando ácidos fosfatídicos.
A glicerol-1-fosfatase cataliza a hidrólise do glicerol 3-fosfato para rexenerar glicerol, permitindo que a fermentación do glicerol para producir glicerol a partir de glicosa a través da ruta glicolítica. Varios organismos expresan este encima.
Sistema de lanzadeira
As glicerol-3-fosfato deshidroxenases están localizadas no citosol e na cara intermembrana da membrana mitocondrial interna. O glicerol 3-fosfato (G3P) e a dihidroxiacetona fosfato (DHAP) son moléculas moi pequenas que poden permear a membrana mitocondrial externa a través de porinas e ser lanzadas entre dúas deshidroxenases. Usando este sistema de lanzadeira, o NADH xerado polo metabolismo citosólico, por exemplo na glicólise, reoxídase a NAD+ reducindo a DHAP a G3P, e o equivalente redutor pode utilizarse para xerar un gradiente protónico a través da membrana mitocondrial interna acoplando e oxidando o G3P e reducindo quinonas.
A lanzadeira do glicerol 3-fosfato é un sistema de reforzo de emerxencia para subministrar a enerxía que demandan as neuronas.
Desfosforilación
O glicerol 3-fosfato é o substrato do encima fosfoglicolato fosfatase (PGP ou G3PP) atopado en mamíferos en 2015. Suxeriuse despois que a actividade da G3PP ten unha función regulatoria no metabolismo central e na resposta ao estrés.
Glicerol 1-fosfato
O glicerol 1-fosfato, ás veces chamado D-glicerol 3-fosfato, é o enantiómero do glicerol 3-fosfato. A maioría dos organismos superiores usan o 3-fosfato ou configuración L no esqueleto molecular dos glicerolípidos. O 1-fosfato encóntrase especificamente en lípidos de arqueas.
Pitch Perfect 2
Pitch Perfect 2 é un filme estadounidense de 2015 dirixido e producido por Elizabeth Banks e escrito por Kay Cannon. É a secuela do filme de 2012 Pitch Perfect e o segundo título da serie cinematográfica de Pitch Perfect. Está protagonizado por Anna Kendrick, Rebel Wilson, Hailee Steinfeld, Brittany Snow, Hana Mae Lee, Alexis Knapp, Ester Dean, Chrissie Fit, Kelley Jakle, Shelley Regner, Katey Sagal e Keegan-Michael Key, xunto con Skylar Astin, Ben Platt, Adam DeVine, Anna Camp, John Michael Higgins e Banks retomando os papeis do primeiro filme.
Carlos López López
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1987 foi o número dous da candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía da Fonsagrada e foi elixido concelleiro. e foi concelleiro delegado de cultura. Nas municipais de 2019 ía de número dous na candidatura do PSdeG-PSOE e tralo veto do BNG ao alcalde Argelio Fernández Queipo, este renunciou e Carlos López López foi elixido alcalde co voto favorable do BNG.
Roberto Fernández Rico
Roberto Fernández Rico, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Adrián Noia
Adrián Noia, nado en Santiago de Compostela en 2001, é un escritor galego.
Michael S. Hopkins
Michael Scott Hopkins, nado en Lebanon, Montana, o 28 de decembro de 1968, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz TMA-10M e foi membro da Expedición 38 e da Expedición 37 á Estación Espacial Internacional.
Roberto Fernández Rico
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Ribeira de Piquín e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Nas municipais de 2019 volveu ser elixido alcalde, repetindo a maioría absoluta. Foi elixido deputado provincial en 2019 e dirixe a área de Recursos Sostibles.
Pitch Perfect 3
Pitch Perfect 3 é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Trish Sie e escrito por Kay Cannon e Mike White. É a secuela de Pitch Perfect 2 (2015) e o derradeiro título da serie cinematográfica de Pitch Perfect. Está protagonizado por Anna Kendrick, Anna Camp, Rebel Wilson, Brittany Snow, Hailee Steinfeld, Hana Mae Lee, Ester Dean, Chrissie Fit, Alexis Knapp, John Lithgow, Matt Lanter, Ruby Rose, Kelley Jakle, Shelley Regner, John Michael Higgins e Elizabeth Banks.
Julio García Rodríguez
Julio García Rodríguez, coñecido como O da Perla, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde-presidente da comisión xestora de Monforte de Lemos en novembro de 1941. Cesouo no cargo en 1947. Foi presidente da Escuela de Trabajo de Monforte.
Remesar, San Pedro de Mera, Lugo
Remesar é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Michael S. Hopkins
Traxectoria
Hopkins graduouse en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Illinois en 1991 e é máster na mesma disciplina pola Universidade de Stanford en 1992.
Foi seleccionado pola NASA en 2009, participando na misión Soiuz TMA-10M e sendo membro das expedicións 38 e 37 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 166,27 días no espazo.
O Hospital, San Pedro de Mera, Lugo
O Hospital é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Adrián Noia
Traxectoria
Exalumno do IES Arcebispo Xelmírez I (Santiago de Compostela), foi membro do xurado do X Certame de Banda Deseñada AX1 2022. Escribiu o limiar do caderno recompilatorio das obras premiadas, publicado pola Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
San Pedro de Abaixo, San Pedro de Mera, Lugo
San Pedro de Abaixo é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Crecente, San Pedro de Mera, Lugo
Neste lugar atopouse a estela de Crecente.
Jeffrey A. Hoffman
Jeffrey Alan Hoffman, nado en Nova York, o 2 de novembro de 1944, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-51-D, STS-35, STS-46, STS-61 e STS-75.
Traxectoria
Hoffman graduouse en astronomía polo Colexio Amherst en 1966 é doutor en astrofísica pola Universidade de Harvard en 1971, cun máster en ciencia de materiais pola Universidade Rice en 1988.
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-51-D, STS-35, STS-46, STS-61 e STS-75 e pasando un total de 50,50 días no espazo.
Frauenfeld
miniatura|270px|Panorámica do centro da cidade Frauenfeld é unha cidade e comuna suíza, capital do cantón de Turgovia e do distrito de Frauenfeld.
Xeografía
Situada a unha altitude de 417 msnm, o concello ocupa unha superficie de 27,4 km².
Segundo o censo de 2014 a súa poboación era de 24 578 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 897 hab./km².
Waitangi
Waitangi (/waɪˈtæŋi/ en inglés, /ˈwaitaŋi/ en maorí) é unha pequena poboación e lugar histórico do norte de Nova Zelandia (na baía das Illas, rexión de Northland). Atópase a 1 km e medio da cidade de Paihia, da que se considera parte. Na lingua maorí, Waitangi significa «augas que choran».
En Waitangi firmouse a Declaración de independencia de Nova Zelandia o 28 de outubro de 1835 e cinco anos despois o Tratado de Waitangi o 6 de febreiro de 1840.
Historia
O 5 de febreiro de 1840 celebrouse unha reunión pública nos terreos fronte á residencia de James Busby. O tenente gobernador Hobson leu un documento proposto ante uns 300 asistentes europeos e maorís que asistían e logo deulles a algúns rangatira (xefes maorís) a oportunidade de falar. Inicialmente, un grande número de rangatiras (incluídos Te Kemara, Rewa e Moka Te Kainga-mataa) falaron en contra de aceptar a proposta da coroa británica de gobernar sobre toda Aotearoa. Con todo, no proceso algúns rangatiras comezaron a considerar a idea; entre os rangatira máis notables para apoiar á Coroa estaban Te Wharerahi, Pumuka e os dous xefes de Hokianga, Tāmati Wāka Neney e seu irmán Eruera Maihi Patuone.
A introdución do Tratado revogou a Declaración de Independencia, convertendo a Nova Zelandia nunha colonia británica. O tratado de Waitangi de 1840 xeralmente considérase o documento fundador de Nova Zelandia como unha nación. O Día de Waitangi é a festa nacional de Nova Zelandia e conmemora a firma deste.
Coñécese actualmente como Treaty House a residencia de James Busby, un residente colonial británico desde 1833, que actuou como o primeiro xurista de Nova Zelandia. Para o centenario da firma (1940) decidiuse restaurar a casa e construíuse unha whare rūnanga (casa de reunión maorí).
A casa de reunión e marae Te Tii de Waitangi está afiliada aos hapū Ngāti Kawa e Ngāti Rāhiri, do iwi Ngā Puhi.
Allariz, San Román, Lugo
Allariz é un lugar da parroquia de San Román no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
San Pedro de Arriba, San Pedro de Mera, Lugo
San Pedro de Arriba é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Scott J. Horowitz
Scott Jay "Doc" Horowitz, nado en Filadelfia o 24 de marzo de 1957, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-105, STS-75, STS-101 e STS-82.
Traxectoria
Horowitz graduouse en enxeñería pola Universidade do Estado de California en Northridge en 1978 e é máster en enxeñería aeroespacial polo Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia en 1979, cun doutoramento na mesma materia polo mesmo centro en 1982.
Foi seleccionado pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-105, STS-75, STS-101 e STS-82 e pasando un total de 47,45 días no espazo. Deixou a NASA en outubro de 2004.
Manel Cráneo
Manuel Ángel Pena Vilar, coñecido como Manel Cráneo, nado na Coruña en 1973, e un debuxante, ilustrador e músico galego.
É historietista, ilustrador, prologuista, humorista, gráfico, caricaturista, guionista, debuxante, articulista, tradutor, colorista, portadista, autor, asesor, técnico, editor e animador.
Traxectoria
Estudou na Escola de Arte Pablo Picasso da Coruña.
Na década de 1990 promoveu fanzines. Participou nas dúas etapas da revista Golfiño coa serie "A fraga Milmañas" con guións de Carlos Amil. Colaborou con A torre dos mouros, Viralatas, Os áridos, 10 anos de BD galega, Caña, Ovo, BD Banda, Barsowia e Subterfuge. Tamén en Dos Veces Breve, GPS, Costra de Postre, Bravú, Subterfuge Comics, Interea Visual, Boletín Galego de Literatura.
Foi presidente da Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI). Foi promotor con Kike Benlloch do Colectivo Chapapote, nos tempos do Prestige. Traballou en cartelismo e publicidade, foi o responsable do storyboard de diversos filmes como O lapis do carpinteiro e curtametraxes como A ti como se che di adeus.
A súa obra ten sido exposta en numerosas mostras por España, Portugal, Francia e Cuba.
Tamén foi Director de Demo Editorial, Coruña Gráfica e Encontro de Banda Deseñada Histórica en Galicia.
Na súa faceta musical formou parte de bandas de punk-rock como Vampiraos, 13:31 ou Error!
Champions Hockey League
A Champions Hockey League é un torneo europeo de hóckey sobre xeo. Na tempada 2014–15 celebou a súa tempada inicial, na que participaron 26 equipos de seis ligas e a Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (IIHF), e conta cos mellores equipos das ligas de primeiro nivel de Europa.
Dende a súa creación, os equipos suecos teñen dominado a competición, gañando en seis das sete edicións disputadas ata 2022, e habendo un equipo do país nórdico en todas as finais disputadas ata a data.
Antecedentes
A IIHF lanzo un torneo do mesmo nome en 2008 para coincidir co 100º aniversario da federación. A única edición do torneo disputouse entre o 8 de outubro de 2008 e o 28 de xaneiro de 2009, resultando vencedor o ZSC Lions de Zürich (Suíza), que como resultado pasou a xogar a Victoria Cup 2009. A IIHF planeou lanzar outra tempada, mais finalmente viuse forzada a cancelar o torneo a causa dos problemas para atopar patrocinadores durante a crise económica global concurrente e a flalta de acordo respecto do formato do torneo. O 9 de decembro de 2013, a IIHF e un grupo de 26 clubs de seis países lanzaron un novo torneo co memo nome, nacido do European Trophy, comezando a partir da tempada 2014–15.
Christine Darden
Christine Darden (Christine Mann), nada en Monroe (Carolina do Norte) o 10 de setembro de 1942, é unha matemática, analista de datos e enxeñeira aeronáutica estadounidense que dedicou gran parte dos seus 40 anos de carreira en aerodinámica na NASA á investigación de voos supersónicos e o estoupido sónico. Ten unha mestría en matemáticas e ensinou na Universidade Estatal de Virxinia antes de comezar a traballar no Centro de Investigación de Langley en 1967. Obtivo un doutoramento en enxeñaría na Universidade George Washington en 1983 e publicou numerosos artigos no seu campo. Foi a primeira muller afroamericana no Centro de Investigación de Langley da NASA en ser promovida a «Senior Executive Service», o rango máis alto no servizo civil federal.
Traxectoria
Christine Mann era filla de Desma Cheney, mestra de escola e de Noah Horace Mann, produtor de seguros. Os seus pais animárona a buscar unha educación de calidade. A partir do tres anos, Darden foi levada pola súa nai á súa propia clase e ao catro anos, Darden comezou o xardín infantil. Durante a escola primaria, Darden interesouse en desarmar e reconstruír obxectos mecánicos como a súa bicicleta. Darden terminou os seus últimos dous anos de escola primaria en «Allen High School», un internado en Asheville, Carolina do Norte.
Graduouse como a mellor alumna da súa clase en 1958 recibindo posteriormente unha bolsa para estudar na Universidade de Hampton, unha universidade historicamente afroamericana coñecida entón como o Instituto Hampton. Durante os seus estudos en Hampton, participou nalgunhas das primeiras protestas do Movemento polos Dereitos Civís. Tamén participou en varias sentadas de estudantes xunto a outros compañeiros negros. Mann graduouse en Hampton cunha licenciatura en matemáticas en 1962. Tamén obtivo unha certificación de ensino e ensinou matemáticas na escola secundaria por un breve tempo.
En 1963, Mann casou con Walter L. Darden Jr., un profesor de ciencias de secundaria. En 1965 converteuse en asistente de investigación no «Virginia State College», estudando física de aerosois. En Virginia State, Darden obtivo unha mestría en 1967 e ensinou matemáticas alí.
Ese mesmo ano foi contratada pola NASA como analista de datos no Centro de Investigación de Langley. Darden comezou no «grupo de computadoras», realizando cálculos como unha computadora para enxeñeiros. Ela comezou a automatizar o proceso escribindo programas de computadora.
Despois de pasar a unha investigación máis aeronáutica, en 1973, Darden foi ascendida a un posto de enxeñeira aeroespacial polo seu superior John V. Becker. Os seus primeiros descubrimentos na década de 1960 e 1970 deron como resultado unha revolución no deseño aerodinámico para reducir o estoupido sonoro. En 1983, Darden obtivo un doutoramento en enxeñaría da Universidade George Washington.
En 1989, Darden foi nomeada líder do «Sonic Boom Team», unha filial do Programa de Investigación de Alta Velocidade («HSR» polas súas siglas en inglés). No Sonic Boom Team, traballou en deseños para diminuír os efectos negativos dos estampidos sónicos, como a contaminación acústica e o esgotamento da capa de ozono. O seu equipo probou novos deseños de ás e narices para avións supersónicos. Darden deseñou un programa de computadora para simular os estampidos sonoros.
O programa foi cancelado polo goberno en febreiro de 1998. Un resumo de 1998 publicado por Darden describe o programa como enfocado «nas tecnoloxías necesarias para o desenvolvemento dun transporte civil de alta velocidade, amigable co medio ambiente e economicamente viable». Darden escribiu máis de 50 artigos no campo xeral do deseño aeronáutico, especializándose no deseño de fluxo supersónico e flaps, así como na predición e minimización dos estrondos sonoros.
As «computadoras humanas» da NASA
En 1935, as primeiras mulleres matemáticas afroamericanas foron contratadas como computadoras humanas na NASA, entón coñecida como «NACA» (Comité Nacional Asesor de Aeronáutica). Dado que moitos homes loitaban no estranxeiro na Segunda Guerra Mundial, déronse máis oportunidades de emprego tanto ás mulleres brancas como ás afroamericanas. O último grupo de computadoras coñeceuse como as «Computadoras da área Oeste», en referencia á súa oficina segregada. As computadoras humanas realizaron cálculos para apoiar a investigación sobre o voo en avión e, máis tarde, os foguetes. Debido a que o estado de Virxinia, onde se situou o Centro de Investigación de Langley, tivo segregación racial, seguíronse as leis de Jim Crow nas instalacións, que se atopan preto de Hampton. Isto cambiou despois da Lei de Dereitos Civís de 1964 que prohibiu a segregación.
O grupo unha vez encargado de procesar as puntuacións dos datos recompilados das probas de voo, na década de 1940 gañara reputación como "computadoras humanas" que eran esenciais para o funcionamento da NASA. Durante as décadas de 1950 e 1960, moitas destas mulleres tiveron a oportunidade de desenvolverse como técnicas e enxeñeiras.
Darden comezou a traballar no grupo de computadoras en 1967, despois de completar unha mestría en matemáticas na Universidade Estatal de Virginia e dar clases alí. Para entón, as computadoras utilizábanse cada vez máis para os cálculos complexos para apoiar a enxeñaría e o deseño. Darden deixou o grupo de computadoras en 1989 para ocupar un posto de enxeñeira, traballando na diminución do estoupido sónico no voo supersónico. Obtivo o seu doutoramento en 1983 (co apoio da NASA) e fíxose coñecida pola súa investigación como «unha das expertas máis destacados da NASA en voo supersónico e explosións sónicas». Darden foi promovida a xerente e avanzou para converterse na primeira muller afroamericana en Langley en ser ascendida a «Senior Executive Service», o rango máis alto no servizo civil federal.
En marzo de 2007, Darden retirouse da NASA como directora da Oficina de Comunicación Estratéxica e Educación.
Premios
En 1985, Darden recibiu o Premio ao logro técnico do Dr. AT Weathers da Asociación Técnica Nacional. Recibiu un Premio Candace da Coalición Nacional de 100 Mulleres Negras en 1987. Recibiu tres Certificados de desempeño sobresaliente de «Langley Research Center»: en 1989, 1991 e 1992.
O 28 de xaneiro de 2018, Darden recibiu o Premio de Cidadanía Presidencial na Universidade de Hampton en recoñecemento á súa contribución e servizo.
Darden recibiu un título honorario da Universidade Estatal de Carolina do Norte o 19 de decembro de 2018.
En 2019 Darden foi galardoada coa Medalla de Ouro do Congreso dos Estados Unidos.