cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afgani
Logo da reforma monetaria de 2002
O creador da nova moeda, o 4 de setembro de 2002, foi o presidente Hamid Karzai. O novo afgani foi introducido no mercado o 8 de outubro dese mesmo ano e a reforma tivo un bo acollemento por parte da poboación, xa que se tomou como un signo de seguridade económica e de estabilidade, no marco da reconstrución do país. A xente deixou de verse obrigada a portar grandes cantidades de diñeiro para as súas compras cotiás e foi a primeira vez en moitos anos en que a moeda afgá estivo baixo o control único do banco central do país, no canto do dos señores da guerra. A maior parte dos billetes antigos foron destruídos a finais de 2002.
O Banco de Afganistán adoptou un réxime de taxa de cambio flutuante e deixou que a taxa se determine libremente polas forzas do mercado. O novo afgani foi avaliado cun cambio de 43 unidades por cada dólar estadounidense.
Logo de desvalorizarse fortemente durante o derradeiro trimestre de 2003, o afgani pasou a revalorizarse de xeito constante, gañando un 8 % en relación co dólar entre marzo e xullo de 2004. Este aumento, nun momento en que a inflación crecía, semella reflectir unha vontade meirande da poboación de utilizar o afgani como medio de cambio e como reserva de valor. Esta tendencia pódese atribuír á relativa estabilidade da taxa de cambio acadada logo da introdución da nova moeda, así como ás medidas administrativas para a promoción do seu uso, entre elas a obriga aos comerciantes de indicaren os prezos das mercadorías en afganis. Os investidores efectúan cada vez máis pagamentos en afganis no canto dos dólares estadounidenses. En 2009, o afgani revalorizouse a un cambio de 45 AFN = 1 USD. En 2019, o afgani acadou os 75 AFN = 1 USD.
Moedas do vello afgani
esquerda|miniatura|190x190px|5 afganis de 1961.
En 1925 puxéronse en circulación moedas de bronce e de latón de 2, 5 e 10 pul, moedas de billón de 20 pul, de prata de medio e dun afgani, e de ouro de medio e dun amani. O ano seguinte engadíronse as moedas de ouro de 2,5 afgani e de 2,5 amani. En 1930, sumáronse as moedas de bronce e de latón de 1 e de 25 pul, e en 1937 completouse a serie cos valores de 3 pul (bronce), e de 10 e 20 pul (cuproníquel).
En 1952 introducíronse moedas de aluminio de 25 pul e de aceiro niquelado de 50 pul, seguidas polas de 2 e 5 afgani, tamén de aluminio, en 1958. En 1961 emitíronse os valores de 1, 2 e 5 afganis en aceiro niquelado.
En 1973, a nova República de Afganistán emitiu moedas de 25 pul de aceiro bañado en latón, de 50 pul en aceiro bañado en cobre, e de 5 afgani de aceiro revestido de cuproníquel.
Entre 1978 e 1980, a República Democrática de Afganistán emitiu moedas de bronce-aluminio de 25 e de 50 pul, e de cuproníquel de 1, 2 e 5 afganis.
O Estado Islámico de Afganistán puxo en circulación, así mesmo, moedas conmemorativas entre os anos 1995 e 2001.
Moedas en circulación
Logo da reforma monetaria de 2002, en 2005 puxéronse en circulación moedas de curso legal con valores de 1, 2 e 5 afganis.
Billetes do vello afgani
Entre 1925 e 1928 o Tesouro afgán emitiu billetes con valores faciais de 5, 10 e 50 afganis. En 1936 engadíronse os valores de 2, 20 e 100 afganis. O Banco de Afganistán asumiu as competencias para emitir diñeiro en 1939 e introduciu os valores de 2, 5, 10, 20, 50, 100, 500 e 1.000 afganis. En 1958 substituíronse os billetes de 2 e 5 afganis por moedas. En 1993 engadíronse os billetes de 5.000 e de 10.000 afganis.
Billetes en circulación
A primeira serie de papel moeda logo da reforma monetaria pola que se creaba o novo afgani púxose en circulación o 7 de outubro de 2002 e estaba composta por billetes cos valores faciais de 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 500 e 1.000 afganis. Os billetes de 1, 2 e 5 afganis foron substituídos por moedas dos mesmos valores en 2005.
Lamelas, Nete, Vilalba
Lamelas é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Conjunto América
O Conjunto América foi un grupo de música latinoamericana da década dos 50. Algunhas das súas composicións foron feitas por José Barros e un dos seus vocalistas máis representativos foi Charlie Figueroa. Algunhas das cancións popularizadas por este grupo foron Presentimiento ou Invocación de amor.
Teoría das laringais
Coñécese como laringais un conxunto de tres sons consoantes que aparecen nas reconstrucións da lingua protoindoeuropea (PIE). A teoría foi proposta por primeira vez por Ferdinand de Saussure en 1879; con todo, non obtivo aceptación xeral ata que a lingua hitita foi descuberta e descifrada lentamente a mediados do século XX. Pronto se acharon fonemas na lingua hitita para os que a teoría das laringais constituía a mellor explicación, o que supuxo a aceptación da teoría por parte da maioría dos indoeuropeístas.
Evidencias das laringais
Winfred P. Lehmann, porén, mantivo que *h1 agrupaba realmente dous sons distintos, debido a reflexos inconsistentes en hitita. (Lehmann asumiu que unha foi unha oclusiva glotal e a outra unha fricativa glotal. Ver máis abaixo.)
En grego, entre consonantes e ao inicio, h1 > e, h2 > a, e h3 > o. En linguas indoiranias como o sánscrito, toda laringal transfórmase en i, e no resto de linguas indoeuropeas, toda laringal (non inicial) convértese en a. Isto explica o seguinte fenómeno:
A teoría das laringais considerouse a mellor explicación á misteriosa aparición de h- no léxico anatolio, e á diferenza vocálica entre as linguas anatolias e a maioría das outras linguas indoeuropeas, como o latín ovis = "ovella".
Efectos nas alternancias vocálicas
A teoría das laringais tamén explica algunhas secuencias de alternancia vocálica (Αblaut) que aparecen en moitas raíces indoeuropeas, facendo que parezan menos arbitrarias e máis regulares. Por exemplo, as correspondencias observadas:
Femininos PIE en -ā
A teoría das laringais require bastantes axustes no modelo flexivo indoeuropeo. O xénero feminino que a maioría das antigas linguas indoeuropeas comparten parece ter sido creado cun sufixo, *-eh2, que se coloreou por efecto da laringal en *-a, que á súa vez sufriu un alongamento compensatorio trala perda da laringal. Isto leva a pensar que os nomes e adxectivos femininos tivesen orixinariamente raíces consonánticas, no canto de raíces vocálicas, o que axudaría a explicar a razón pola cal a súa flexión é distinta doutros nomes con raíces vocálicas reais.
Posto que o xénero feminino se formou usando un sufixo recoñecíbel, algúns investigadores pensan que foi unha innovación recente. Segundo o seu punto de vista, o PIE temperán tería só dous xéneros gramaticais orixinais: o animado e o inanimado.
Evidencias desde as linguas urálicas
Outras evidencias das laringais proveñen das linguas urálicas (fino-ugrias). A pesar de que o protourálico e o protoindoeuropeo non teñen correspondencias fonolóxicas regulares e que non están xeneticamente emparentadas, algunhas palabras reconstruídas en proto-dialectos urálicos (como o proto-fino-ugrio, proto-fino-pérmico etc.) foron tomadas de dialectos indoeuropeos (por exemplo, finés nimi ~ nome e porsas ~ porco). Tras asumir que as laringais protoindoeuropeas poderían traducirse como fonemas guturais nas linguas que tomaron as palabras prestadas, vanse atopando cada vez máis préstamos desde o PIE ás linguas urálicas.
Tres fonemas urálicos aparecen nas posicións onde PIE ten laringais. Desafortunadamente, o urálico, que era máis rico en alveolares, tiña varios fonemas guturais onde elixir. Dependendo da antigüidade do préstamo, aproximáronse a uns ou outros fonemas. Algúns exemplos:* finés lehti (folla) < PIE *bhlh1-to > escandinavo blad 'folla' (aquí non aparece b- inicial porque as linguas urálicas perden o primeiro fonema dun grupo consonántico ao inicio de palabra).
Valores fonéticos
Aínda existe un considerábel debate acerca da pronuncia das laringais. As evidencias do hitita e o urálico son suficientes para concluír que estes sons foron "guturais" ou pronunciados bastante atrás na cavidade bucal. A mesma evidencia é tamén consistente asumindo que foron sons fricativos (en oposición aos aproximantes ou oclusivos), o que estaría fortemente apoiado polo comportamento das laringais en grupos consonánticos. A suposición de que *h1 é unha oclusiva glotal está aínda moi estendida, se ben, resulta improbábel que unha oclusiva glotal se reflectise como fricativa en préstamos urálicos, como parece ser o caso, por exemplo, na palabra lehti < *lešte < PIE *bhlh1-to. Ademais, todas as laringais seguen o mesmo patrón fonolóxico, dun modo que é bastante diferente das oclusivas protoindoeuropeas, pero similar á fricativa *s.
Se, como indican algunhas probas, existiron dous sons *h1, un podería ter sido a oclusiva glotal e o outro podería ter sido o son h, como en inglés "hat".
Déronse varios argumentos para determinar o lugar exacto da articulación das laringais. En primeiro lugar, o efecto que estes sons tiveron nos fonemas adxacentes está ben documentado. Do que se coñece desta condición fonética por idiomas contemporáneos, sobre todo as linguas semíticas, *h2 (a laringal "a-colorante") podería ter sido unha consoante farínxea fricativa. As fricativas farínxeas (como a letra árabe ح en Muħammad) normalmente causan un coloreado de a nas linguas semíticas (isto ocorre en hebreo, por exemplo). Por esta razón, a suposición de que puidese ter un comportamento farínxeo é bastante forte.
Igualmente está xeralmente asumido que *h3 foi redondeada (labializada) a causa do seu efecto o-colorante. É habitual considerala sonora baseándose na forma de perfecto *pibh3- da raíz *peh3. Utilizando analoxías do árabe, algúns lingüistas supuxeron que *h3 foi tamén farínxea (como a letra árabe ع , como en muعallim = "mestre"), aínda que a suposición de que fose velar é probabelmente máis común. (Os reflexos en linguas urálicas podería ser o mesmo se o fonema orixinal fose velar ou farínxeo.)
O mesmo vese nalgunhas correspondencias entre semita e indoeuropeo, xa sexan debidas a préstamos prehistóricos ou a un devanceiro común (véxase a teoría do nostrático):
Historia da teoría
A historia da xénese da teoría remóntase a un novísimo Saussure que aos 21 anos de idade, en decembro de 1878, publicou a Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indo-européenes, que reexaminaba o sistema de Ablaut do latín, grego e sánscrito propoñendo a reconstrución de dous "coeficientes sonánticos" *A e *O (máis tarde *h2 e *h3) para explicar varios casos anómalos de Ablaut e explicar unificadamente o patrón de tres conxugacións verbais do sánscrito. Máis tarde algúns autores retomaron a cuestión e propuxeron un terceiro elemento *E (máis tarde *h1). A dita proposta foi marxinal e non recibiu demasiada atención nos seguintes 50 anos, considerada como unha abstracción de difícil interpretación, aínda que parece que Saussure as pensou como algún tipo de elemento vocálico (non consonántico como suxire a evidencia actualmente dispoñíbel).
Non obstante, en 1927 o erudito polaco Jerzy Kuryłowicz mostrou que en hitita, por aquel entón unha lingua recentemente descifrada, o grafema ḫ aparecía xusto nas posicións para as cales Saussure postulara a presenza de *A. Foi Kuryłowicz quen redesignou os elementos *E, *A e *O como *H1, *H2 e *H3. Dous contribuidores importantes á teoría foran Hermann Möller e Albert Cuny, que non eran indoeuropeístas e cuxa intención ao desenvolver a teoría das laringais era atopar conexións das linguas indoeuropeas coas linguas semíticas, onde existen fonemas laringais (guturais). De feito foi Möller quen propuxera o elemento *E e quen postulara que *A e *O podían ser consoantes e non vogais, baseándose en certos procesos fonolóxicos dos sons guturais en semítico. Tamén foi Möller quen cuñou o termo laringal. Cuny foi quen probou que cando as laringais se atopan con algunha das soantes *r, *l, *m ou *n eran estas as que se transformaban en vogal, polo que *E, *A e *O debían ter un carácter consonántico máis forte que as soantes.
Nos comezos da lingüística indoeuropea as laringais eran un elemento ausente e cara a 1880 case ningún indeoeuropeísta de universidade europea ningunha tería considerado a súa necesidade, excepto por algúns casos marxinais en Alemaña. Sesenta anos máis tarde a situación cambiaría e a teoría laringal considerábase parte importante dos estudos indoeuropeos.
José María Mourelos Muñiz
José María Mourelos Muñiz é un empresario e político galego.
Traxectoria
Foi primeiro tenente de alcalde do Grove entre 1979 e 1981 polo PCE. Logo da dimisión do alcalde Xoaquín Álvarez Corbacho, en 1981, converteuse en alcalde do Grove ata 1983. Posteriormente acabou integrándose no PSdeG-PSOE.
Rexentaba un negocio inmobiliario, apartouse da actividade política e en 2010 montou en África unha empresa de compra-venda de peixes e mariscos.
Club Deportivo Castellón
O Club Deportivo Castellón (en valenciano: Club Esportiu Castelló) é un club de fútbol español, da cidade de Castelló de la Plana na Provincia de Castelló. Foi fundado en 1922 e actualmente milita na Terceira División Española, logo de descender desde Segunda B en 2011 por impagamentos.
Estadio
O Nou Castàlia foi fundado en 1987 e substituíu o antigo Castàlia. O partido inaugural foi o 17 de abril de 1987 con o Atlético de Madrid. Ten capacidade para 15.500 persoas e ten unhas dimensións de 102x70 metros.
IC 2944
IC 2944, tamén coñecida coma Nebulosa de Lambda Cen, é un cúmulo aberto cunha nebulosa de emisión asociada que se atopa na constelación de Centaurus, preto da estrela Lambda Centauri. Posúe glóbulos de Bok, que normalmente son lugares asociados á formación estelar. Con todo, non se atopou ningunha evidencia de formación estelar en calquera dos glóbulos de IC 2944.
miniatura|left|Imaxe tomada co instrumento Wide Field Imager que está montado no telescopio de 2,2 metros da [[Max Planck Society|MPG/ESO. ]]
O Very Large Telescope do ESO tomou a imaxe da caixa de información, que é unha vista en primeiro plano dun conxunto de glóbulos de Bok descubertos dentro de IC 2944 polo astrónomo surafricano A. David Thackeray no ano 1950. Agora estes glóbulos son coñecidos coma os Glóbulos de Thackeray.
Soigrexa, Os Ánxeles, Brión
Soigrexa é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 102 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 55 eran homes e 47 eran mulleres.
378
Outros
Historia ano a ano
San Cisco
San Cisco é un cuarteto australiano de música indie pop formado en 2009, co nome orixinal de King George, en Fremantle, Western Australia. A banda está formada por Jordi Davieson (guitarra e vocalista), Josh Biondillo (guitarra e voces), Nick Garner (baixo) e Scarlett Stevens (batería e voces)—todos os membros, excepto Stevens, tocan o teclado. En novembro de 2011, asinou pola discográfica Albert Productions, ,aínda que se mudou para Fat Possum Records para o lanzamento do seu primeiro álbum. En outubro de 2012, a banda describiu o seu ambiente como "pantanoso, crocante, simplificado, complicado e indie".
Formación
Os membros de San Cisco foron ao mesmo instituto en Fremantle. O cantante e guitarrista Davieson e a batería Stevens xa se coñecían desde a nenez e formaron parte das bandas The Real Life Animators e The Flairz; ao mesmo tempo, Biondillo e Davieson compartían a mesma paixón polo skate, a auga e a música. Stevens é filla de Phil Stevens, quen fundou Jarrah Records xunto con John Butler Trio e The Waifs, dúas bandas que tamén dirixe. Biondillo explica que: «Comezei a tocar a guitarra cando estaba no instituto, en segundo ou terceiro, aínda que tocaba sobre todo no meu cuarto. Continuei facendo isto até que coñecín a Jordi e comezamos a improvisar xuntos.»
A finais de 2009, Davieson, Stevens, e Biondillo comezaron a tocar música xuntos e posteriormente se lles uniu o baixista Gardner. Nun comezo chamábanse "King George", aínda que mudaron o seu nome para «San Cisco» despois de lles preguntaren aos seus amigos e fans. Segundo a banda: Non hai ningunha relación entre a cidade de San Francisco e o noso nome. .... A razón da escolla deste nome é porque non significa nada; coma un lenzo en branco que podiamos pintar como quixéramos».
Golden Revolver EP
A finais de 2010, San Cisco gravou o seu primeiro EP Golden Revolver en Perth, Western Australia nos Blackbird Studios. As cinco cancións do EP foron coproducidas polo batería de Little Birdy Matt Chequer e o experimentado enxeñeiro e produtor Steven Schram (Little Birdy, The Waifs, Cat Empire e Little Red). «Golden Revolver», o sinxelo principal do EP aclamado pola crítica, recibiu unha intensa transmisión pola radio nacional australiana Triple J. O DJ da radio XFM London Mike Walsh fixo o seguinte comentario sobre «Golden Revolver»: «Se me presentase nesta canción como novo sinxelo de Vampire Weekend, non estaría decepcionado».
O videoclip para "Golden Revolver" mostra a banda mentres navegan polo río do occidente australiano Margaret River nun barco improvisado. O segundo sinxelo da banda «Girls Do Cry» e unha versión do sinxelo de 2010 da banda de Perth Tame Impalatamén aparecen no EP. Antes da saída de Golden Revolver, fixéranlle unha recesión á banda nun episodio en decembro de Triple J Unearthed.
Awkward EP
O segundo EP da banda, Awkward, foi lanzado en febreiro de 2012 e o concepto detrás do título da canción foi revelado nunha entrevista entre bastidores con Davieson: "É unha historia un pouco rara sobre un acosador na que que aparecemos Scarlett e máis eu. É pura invención". A gravación foi lanzada a través da compañía do grupo Island City Records, que contou coa distribución da empresa MGM. A páxina web de Uber Rock anunciou que o EP fora ben recibido pola prensa e radio británicas e que ab anda recibira o apoio de medios de comunicación coma NME, This Is Fake DIY, XFM, BBC 6Music, Absolute Radio, Betacross, BBC Radio 1 e Amazing Radio.
O 27 de abril de 2013, o videoclip de "Awkward", publicado pola banda na súa canle de YouTube "sanciscomusic", recibiu máis de 4,1 millóns de visitas (o vídeo foi dirixido por Andrew Nowrojee).
San Cisco
A finais de 2011, a banda asinou con Albert Productions, fogar de bandas como AC/DC e Megan Washington (o selo describe o son de San Cisco coma «un low-fi garage pop áspero» mesturado con «brillantes anzois pegadizos». Porén, en setembro de 2012, a banda deixou Albert Productions para unirse á aliñación do selo estadounidense Fat Possum Records (un trato feito en conxunto conRCA Records—para o lanzamento do seu primeiro álbum San Cisco en todos os países, menos en Australia, o 23 de novembro de 2012; en Australia, a banda decidiu lanzalo cos sinxelos "Wild Things" e "Fred Astaire",  por medio de Island City Records.
A banda é o primeiro grupo australiano en asinar co selo Fat Possum; outras bandas que forman parte deste selo son The Black Keys, Spiritualized, Townes Van Zandt e Dinosaur Jr. O selo describe á banda na súa web da seguinte maneira: «Nun ano de megaéxitos virais de Down Under, un obstinato de catro xoves amigos amantes da música chegaron aos niveis máis altos das listaxes pop australianas cun verme auditivo intoxicante dunha canción chamada «Awkward» ... Se pensamos cal seríaa canción do outono, esta é a resposta.» Isto foi o que exclamaron cando se lles falou sobre o contrato con Fat Possum:«Xenial! Fat Possum é espectacular. Estamos desexando formar parte do selo.»
San Cisco gravou unha versión da canción de Daft Punk "Get Lucky" para a sección "Like A Version" da radio nacional australiana Triple J o 30 de maio de 2013. A banda emprega o slap e os bongos para a súa interpretación e tamén incorpora a canción de N.E.R.D Hypnotize U".
Premios e galardóns
Na conta atrás dos Triple J Hottest 100 de 2011, «Awkward» obtivo a sétima posición e foi a primeira aparación dentro desta listaxe. A canción «Awkward» tamén gañou o «Sinxelo máis popular» e o «Videoclip máis popular» nos premios de 2012 da Western Australian Music Industry (WAMI). A banda foi nomeada a un Unearthed J Award en novembro de 2011.
En decembro de 2012, Triple J anunciou que os seus ouvintes colaron a San Cisco na décima posición dos seus dez mellores álbums. No 2012 Hottest 100 os sinxelos «Wild Things» e «Fred Astaire» alcanzaron o número 53 e 48, respectivamente.
Xira
Mentres Golden Revolver gañaba popularidade, San Cisco actuou en numerosos festivais en 2011, como o Fuse Festivalde Adelaide, BIGSOUND en Brisbane, a sección Melbourne, Victoria do St Jerome's Laneway Festival, o Pyramid Rock Festival na Phillip Island de Victoria, o Peats Ridge Festival en New South Wales' o Glenworth Valley, nas paradas de Australia Occidental dos festivais Big Day Out Groovin' the Moo. A banda tamén acompañou a bandas australianas como The Grates, Jebediah e Architecture in Helsinki,, e apareceu na versión australiana de BalconyTV (gravada en Brisbane, Queensland) e 3 News.
Antes de lanzar o seu primeiro álbum, a banda completou a súa primeira xira europea en outubro de 2012 e apareceu no CMJ Festival que se celebra en Nova York. Writing for the Bullett website, Luke O'Neil presentou á banda escribiu no web de Bullet unha presentación positiva da actuación da banda no CMJ:
Better Mellor non planear nada e esperar que accidentalmente atopes algo que non querías ver e evitar decepcións. Foi o que aconteceu onte á noite ... Descubrín a unha banda australiana chamada San Cisco na súa actuación, e contra todas as probabilidades, os seus ventosos encantos indie (unha mistura entre Vampire Weekend e Arctic Monkeys, tirou o meu primeiro sorriso da noite).
Influencias
A banda nomea a MGMT, The Flaming Lips e Vampire Weekend como as súas principais influencias para escribir as cancións e. Alén diso, en xaneiro de 2011, Stevens traballou nunha tenda de discos, o que lle permitiu á banda ter un vencello que «proporciona novas influencias e ideas, que podemos usar na nosa música».
Outros proxectos
Stevens encargouse dos coros na canción «Go» do grupo Bob Evans, no seu cuarto álbum Familiar Stranger.
-1375
Outros
Historia ano a ano
Viber
Viber é unha aplicación para GNU/Linux, Windows, Mac OS X, iOS, Android, Windows Phone, Blackberry, Nokia, Bada e Firefox que permite ás persoas usuarias realizar chamadas gratuítas de teléfono e enviar mensaxes de texto de balde a calquera persoa que teña a aplicación instalada. Viber funciona en redes 3G, 4G e WiFi.
Viber Media é unha empresa con sede en Chipre con centros de desenvolvemento en Belarús e Israel.
Algúns medios alertaron sobre os riscos no uso de Viber debido ao pouco respecto polo dereito á privacidade dos seus usuarios, xa que, por exemplo, a aplicación almacena a información sobre os seus contactos. É posible, porén, solicitar a Viber a eliminación de devandita información, aínda que a eliminación real dos datos persoais evidentemente queda a vontade da empresa e sen forma de que a persoa usuaria a verifique. A plataforma de Viber contaba en 2013 cunha base de datos de 200 millóns de usuarios activos, segundo declaracións do seu fundador, o empresario israelí Talmon Marco.
Historia
Viber lanzouse o 2 de decembro de 2010 exclusivamente para a plataforma iOS do iPhone, como competencia directa de Skype. Posteriormente, en 2011, realizouse un prelanzamento para a plataforma Android pero cun número de usuarios restrinxido a 50.000; a versión sen restricións lanzouse o 19 de xullo de 2012. A versión de Viber para Blackberry e Windows Phone foi lanzada o 8 de maio de 2012.
Cando se alcanzaron os 90 millóns de usuarios, o 24 de xullo de 2012, agregouse o servizo de mensaxes a grupos e voz en alta definición para Android e iPhone. As versións para as plataformas Series 40 de Nokia, Symbian e Bada de Samsung foron anunciadas o mesmo día.
Inicialmente, a posibilidade de facer chamadas de voz estaba dispoñible só para iPhone e Android, coa promesa de que tamén estaría dispoñible proximamente para as demais platafromas. A limitación estaba fundada en que as bases de Blackberry VOS e Series 40 non soportaban a funcionalidade de VoIP.
Como se prometeu, o 22 de setembro de 2012, a funcionalidade de chamadas con alta definición e mensaxes a grupos estivo dispoñible para Windows Phone e Nokia soamente, como parte dunha asociación exclusiva con Nokia.
Viber con voz foi oficialmente presentado para todos os dispositivos con Windows Phone o 2 de abril de 2013.
En agosto de 2013, presentouse ao público Viber para Linux na súa versión beta, aínda que só estaban dispoñibles para descarga executables de 64 bits.
O 13 de febreiro de 2014, Rakuten anunciou que adquirira Viber por 900 millóns de dólares.
Características e funcionamento
Entre as funcións principais de Viber atópanse o servizo de chamadas e mensaxaría de texto gratuítas entre usuarios de Viber. Tamén conta cun servizo de videochamada e outras características como o intercambio de ficheiros de imaxes e de son. Á hora de agregar contactos, a plataforma Viber realízao de xeito automático, polo que se se ten un contacto almacenado no teléfono que utiliza Viber, este agregarase.
Versións idiomáticas
Viber non está dispoñible en galego e conta con versións en máis de 30 idiomas, entre os cales están o inglés, castelán, catalán, árabe, dinamarqués, chinés tradicional e simplificado, francés, alemán, italiano, ruso, hebreo e portugués.
O Cerro, Churío, Irixoa
O Cerro é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Fernando Cortizo
Fernando Cortizo Rodríguez, nado en 1973 en Santiago de Compostela, é un director e guionista galego.
Traxectoria
Tras exercer un tempo como veterinario, comezou a interesarse polo cine de imaxe real, e realizou dúas curtametraxes de imaxe real, para logo pasar á animación en stop motion coa curtametraxe Black Cat Spantat. Tras esta primeira experiencia, en 2007 creou Artefacto Producciones, onde realizou O Boiro, O Ladrón de Bonecas, Leo, Sombras na noite e Promesa.
En 2009 comezou a produción da súa primeira longametraxe, O Apóstolo, sendo o primeiro filme europeo en stop motion estereoscópico. Para o proxecto conseguiu involucrar a técnicos procedentes das maiores producións mundiais, así como ó músico norteamericano Philip Glass para a realización da banda sonora. O filme foi gañador de numerosos premios internacionais como: Premio do Público ANNECY (Francia 2013), Premio do Xurado Fantasporto (Portugal 2013), Gañador de Animamundi (Brasil 2013), mellor filme Animpact (Corea 2013), mellor filme Expotoons (Arxentina 2012), ademais dun nomeamento nos Premios Goya 2013, na categoría mellor filme de animación.
Kakogawa
Kakogawa (加古川市, かこがわし, Kakogawa-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situada na rexión de Kinki e ao leste da prefectura. A súa superficie é de 138,51 km² e a poboación de 267.970 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.930 h/km².
O concello de Kakogawa limita cos concellos de Takasago, de Himeji, de Kasai, de Ono, de Miki, de Inami, de Akashi e de Harima.
Abruñeiro
As follas son pequenas (2 a 4 cm), de cor verde apagada, o extremo en forma de punta e as beiras dentadas; son peludas nos nervios do envés.
As flores son hermafroditas e aparecen soas ou en pares, antes que as follas. Son brancas e o cáliz e corola constan de cinco pezas; contan con numerosos estames e un ovario cun estilo.
O froito, denomidado abruño, é unha drupa globosa, azul escura ou negra de 1 a 1,5 cm. Utilízase en marmeladas e fermentado produce o viño da abruñeira; macerado en augardente produce un licor denomidado en Navarra pacharán.
En Galiza é común en zonas de baixa e media altitude, formando sebes e en bosques illados. As especies silvestres reciben tamén o nome de espiño, ameixeira brava e escambroeira. O nome de ameixeira brava tamén se lle dá ao Prunus domestica subsp. insititia, especie coa cal é doado confundir o abruñeiro.
Liga Galega de Wáter-polo 2013/14
A Liga Galega de Wáter-polo 2013/14 foi a décima edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o Club Waterpolo Galaico Pontevedra.
Espiñeireda de Ancares
Espiñeireda de Ancares (Espinareda de Ancares en castelán e oficialmente) é un lugar pertencente ao concello leonés de Candín, situado na bisbarra do Bierzo. Segundo datos do INE en 2012 tiña 16 habitantes. O lugar sufriu un proceso severo de despoboación ao igual ca os demais lugares e aldeas dos Ancares. A lingua que falan os habitantes de Espiñeireda de Ancares é un dialecto do galego chamado ancarés.
Patrimonio
Espiñeireda de Ancares contaba a finais dos oitenta con varias pallozas en bo estado de conservación e hórreos. Hoxe en día moitas das pallozas substituíron os seus teitos por tellados de lousa para facer máis cómodo a súa habitabilidade, mentres que outras están nun estilo ruinoso. Na actualidade, moitas das casas de estilo tradicional foron reformadas e reconstruídas polos seus habitantes, converténdose en casas máis modernas e confortables, pero perdendo o encanto das vivendas de antano; a pesar disto aínda quedan algunhas casas de estilo tradicional ancarés. A Igrexa de Espiñeireda de Ancares encóntrase en bo estado de conservación. Tiña unhas campás antigas con inscricións, pero foron cambiadas. . Na praza consérvase unha fonte de estilo tradicional.
Festas
A principal festa de Espiñeireda de Ancares é a da Virxe dos Dores, o primeiro domingo de xuño.
Robert Newton
Robert Newton, nado en Shaftesbury, Dorset, o 1 de xuño de 1905 e finado nos Ánxeles o 25 de marzo de 1956, foi un actor inglés.
Traxectoria
A súa filmografía inclúe varios malvados famosos: Bill Sikes, na versión de Oliver Twist de David Lean (1948), Javert na película Les Misérables de 1952 e o Inspector Fix na súa derradeira película, Arredor do mundo en oitenta días (1956.
Newton apareceu en papeis principais en dous filmes baseados na novela curta de W. Somerset Maugham Vessel of Wrath: o controlador holandés na versión de 1938 e o papel principal en The Beachcomber (1954). Protagonizou como o sombreireiro James Brodie O Castelo de Hatter (1945) e tamén estivo no Henrique V de Laurence Olivier (1944).
Xunto con Errol Flynn, Newton foi un dos actores máis populares entre o público xuvenil masculino dos anos 1940 e primeiros 1950, especialmente entre os británicos. Morreu dun ataque ao corazón aos 51 anos.
GALPon MiniNo
GALPon MiniNo é unha distribución de GNU/Linux que ofrece un sistema Debian GNU/Linux executable dende o medio de instalación e instalable, especialmente optimizado para desenvolverse eficazmente en equipos antigos ou con poucos recursos de hardware.
GALPon MiniNo está pensado para equipos con procesador compatible 386, 64MB de RAM e 1 GB de disco ríxido, aínda que foi probado en equipos Pentium 117 MHz  con 32 MB de memoria RAM e 1 MB de memoria gráfica reproducindo vídeos, en múltiples formatos, funcionando adecuadamente.
Orixe
A finais de 2006, o sistema operativo Guadalinex Mini cambiou a súa base en Debian GNU/Linux pola de Ubuntu. Unha parte importante da comunidade do proxecto considerou o cambio desatinado, pois aumentaba o consumo de recursos con respecto á versión anterior do sistema. Ante esta situación Antonio Sánchez ─coñecido dentro da comunidade como “guadafan”─ comezou deselvolver pola súa conta “MiniNo” ─de Mini No oficial ─, unha distribución completamente independente con Debian GNU/Linux como base.
Por aquel entón, os computadores reciclados da Universidade de Vigo (Grupo de Reciclaxe informático da Universidade de Vigo, GRUVI) utilizaban como sistema operativo Guadalinex Mini 2004. Os coordinadores da área de software do GRUVI, membros de GALPon (Grupo de Amigos de Linux de Pontevedra), tampouco consideraron atinado o novo rumbo que tomara a distribución da Xunta de Andalucía, polo que un dos seus membros, Miguel Bouzada, comezou desenvolver tamén unha distribución con base Debian e que mantivese a lixeireza necesaria para soportar os computadores do GRUVI e software ao día: “GALPon Mini”.
Século -XXV
século -XXVI < século -XXV > século -XXIV
GALPon MiniNo
Orixe
Entre finais de 2006 e principios de 2007 Antonio e Miguel comezaron traballar nos seus respectivos proxectos, ata que entre abril e maio dese ano se puxeron en contacto e, tras ver que os seus obxectivos e ideas apuntaban nunha mesma dirección, xuntaron os seus esforzos para desenvolver a distribución GALPon MiniNo.
Chinchón
250px|thumb|Praza Maior e Igrexa da Asunción Chinchón é un concello español da Comunidade de Madrid, situado 44 km ao sur da capital, na comarca de Las Vegas.
GALPon MiniNo
Desenvolvemento
Durante o proceso de desenvolvemento, procurouse combinar un núcleo o máis lixeiro posible, ferramentas de baixos requisitos coas máximas prestacións posibles, un escritorio esteticamente amigable e uns requisitos de hardware e consumo mínimos. Así mesmo, buscouse que o sistema tivese as traducións ao castelán e o galego completas.
Século -XXV
O século XXV antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 2500 a.C. e terminou o 31 de decembro de 2401 a.C. miniatura| 250px | A pirámide en ruínas de [[Userkaf en Saqqara. Foi o fundador da V dinastía exipcia]]
Chinchón
Atópase en plena conca do Texo-Jarama e parte do seu territorio pertence ao Parque Rexional do Sueste. Tiña en 2015 unha poboación de 5.436 habitantes.
GALPon MiniNo
Desenvolvemento
GALPon MiniNo introduciu a posibilidade de traballar co formato ODF mediante a última versión de AbiWord. Para a xestión de fiestras utilizouse IceWM, e ROX-Filer para a xestión de ficheiros e o escritorio. Ademais, moitas das ferramentas utilizadas tiñan as traducións ao castelán e o galego incompletas ─especialmente as deste último─, e tamén había bastantes aplicacións que non estaban nin tan sequera internacionalizadas ─non se podían traducir─, polo que durante o desenvolvemento do sistema tamén se realizaron intensos traballos de internacionalización e localización.
Nestes momentos o equipo de desenvolvemento está a traballar no desenvolvemento da seguinte versión da distribución, a 1.2, co nome en clave “Alguadaira”, que probablemente será publicada a finais do verán do 2010. Os cambios con respecto á versión anterior son moitos, pero optouse por reservar a nomenclatura «2.x» para a versión de GALPon MiniNo que xa se está a desenvolver sobre a versión “Squeeze” de Debian GNU/Linux.
Entre as funcionalidades de Alguadaira cómpre salientar a escolla da lingua dende o propio instalador ─Málaga e Ronsel instalaban o sistema en castelán e galego, respectivamente─, a detección automática doutros sistemas operativos da máquina permitindo arranque dual, ou o arranque automático sen contrasinal por defecto.
Motivación
A motivación para o desenvolvemento desta distribución pode atoparse nos beneficios que reporta tanto a nivel do medio ambiente como a nivel social. A nivel do medio ambiente, a distribución permite alongar a vida útil dos computadores bastantes anos e así conservar recursos naturais e reducir a polución. A nivel social, a reutilización de computadores permite que persoas ou organizacións con poucos recursos non teñan que investir na adquisición de novos equipos.
Ademais, as alternativas privativas que poderían cubrir este tipo de necesidades, é dicir, funcionar nas máquinas antigas ou con poucos recursos, están por regra xeral obsoletas. Teñen o problema de que o seu software está excesivamente anticuado, ata o punto de que en ocasións non permiten a correcta visualización de simples páxinas web ou non dispoñen das necesarias actualizacións de seguridade. Así mesmo, son incompatibles con todo tipo de hardware máis recente, o que limita aínda máis a súa utilidade.
Instalación
Como case calquera distribución de GNU/Linux, GALPon MiniNo pode executarse dende o propio medio de instalación, ou instalarse no sistema. O medio de instalación pode ser un CD, un DVD ou un dispositivo USB. Asemade, existen imaxes VDI para utilizar a distribución nunha máquina virtual de VirtualBox.
Século -XXV
Acontecementos relevantes
"Circa" do 2500 a.C.:
David Rodríguez Rodríguez
David Rodríguez Rodríguez, nado en Vigo en 1975, é un escritor galego.
Traxectoria
É deseñador gráfico de profesión e activista político vocacional. Gañou o I Premio de teatro radiofónico Diario Cultural coa obra O bambán. Colabora en prensa, Colabora con artigos de opinión en numerosos medios, como Nós Diario, Praza Pública, Tempos Novos, Luzes, Novas da Galiza, Mientras Tanto, Espai Marx, Sin Permiso, Viento Sur, Diagonal e mantén o blog O funambulista coxo desde o ano 2005.
Infantil
Superavoa (2020). Xerais.
Norberto Fernández
Norberto Fernández Serrano, nado en Vigo en 1967 é un debuxante e artista de banda deseñada galego. É irmán do tamén ilustrador Jacobo Fernández Serrano.
Traxectoria
Os seus inicios foron como colorista da serie Aventuras do profesor Carbonato e Un misterio para Simón, esta última do debuxante Fausto. En 1998 comezou a súa andaina profesional como debuxante de cómic. Na década dos oitenta aparecen as súas bandas deseñadas, con guión de Carlos Portela, "Forest Hill" e "Guiney" nas páxinas do Atlantico Diario. Tamén traballou como caricaturista e humorista gráfico no diario deportivo Campeón. Entre os seus traballos destacan as colaboracións periódicas para a revista Golfiño (coa serie "O castelo Regadeira"). Tamén publicou cómics en El Víbora (coa serie "Broz"), Penthouse Comix e  Eros Comix.
Traballou, a finais dos anos noventa, nos Estados Unidos: como entintador da serie X Files, portadista en Grimm Fairy Tales e como debuxante nas novelas gráficas Tattered man e Retrovirus (con guións de Jimmy Palmiotti e Justin Gray)
Salienta no conxunto da súa obra o gusto pola figura feminina e o cariz caricaturesco.
Cedric Maxwell
Cedric Bryan "Cornbread" Maxwell, nado o 21 de novembro de 1955 en Kinston, Carolina do Norte, é un antigo xogador profesional de baloncesto da NBA.
Traxectoria
Maxwell (coñecido polos seus compañeiros de equipo como "Max" ou "Cornbread") foi unha estrela na Universidade de UNC Charlotte. Nos 49ers, "Max" converteuse no sexto máximo anotador da historia da universidade e o seu dorsal 33 foi retirado en 1977, cando liderou ao seu equipo á Final Four da NCAA. Tras completar a súa carreira en Charlotte, foi elixido no Draft de 1977 na 6ª posición por Boston Celtics, onde xogaría oito do seu once tempadas na NBA.
Maxwell foi lembrado por ser un eficiente tirador e pola súa fiabilidade a final dos partidos, especialmente en playoffs. A pesar de xogar en Boston con estrelas do calibre de Larry Bird, Kevin McHale e Robert Parish, foi nomeado MVP das Finais de 1981. Tres anos máis tarde, Maxwell anotou 24 puntos aos Angeles Lakers no decisivo partido e último partido das Finais de 1984 para levar o anel a Massachusetts. O 6 de setembro de 1985 foi traspasado xunto cunha rolda de draft a Los Angeles Clippers a cambio de Bill Walton. O 15 de decembro de 2003, Boston Celtics retiroulle o dorsal 31 en honra as súas grandes contribucións nos aneis de 1981 e 1984.
Bo Diddley
Ellas Otha Bates, nado en McComb (Mississippi) o 30 de decembro de 1928 e finado en Archer (Florida) o 2 de xuño de 2008, coñecido como Bo Diddley, foi un vocalista, guitarrista e compositor (normalmente co nome Ellas McDaniel) de rhythm and blues estadounidense, ademais de ser un dos pioneiros do rock and roll. Tamén foi coñecido como The Originator polo seu papel clave na transición do blues ao rock, influenciando a un feixe de artistas, como Buddy Holly, Jimi Hendrix, The Rolling Stones, The Velvet Underground, The Who, The Yardbirds, Eric Clapton, Elvis Presley, The Beatles ou George Michael entre outros.
Vilaia de Mascara
Muaskar ou Mascara (en lingua árabe ولاية معسكر) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Mascara.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 16 distritos (daïras), dos cales se debullan 47 municipios.
Partido Socialdemócrata Checo
O Partido Socialdemócrata Checo (Česká strana sociálně demokratická ou ČSSD) é un partido político de ideoloxía socialdemócrata da República Checa. A nivel internacional pertence á Internacional Socialista, mentres que a nivel europeo forma parte do Partido Socialista Europeo, formando parte do grupo de Aliaza Progresista de Socialistas e Demócratas no Parlamento Europeo.
Historia
O ČSSD naceu no ano 1878, cando os territorios que actualmente ocupan a República Checa e Eslovaquia formaban parte do Imperio Austrohúngaro. Dende o ano da súa fundación ata 1893 foi denominado Sociálně-demokratická strana českoslovanská v Rakousku (Partido Socialdemocrático Checoslovaco dos Traballadores), actuando como unha parte do Partido Socialdemócrata de Austria. En 1893 pasou a actuar de xeito independente baixo a denominación de Českoslovanská sociálně demokratická stranu dělnická (Partido Socialdemócrata dos Traballadores Checoslovacos).
Trala fragmentación do Imperio Austrohúngaro e a formación de Checoslovaquia en 1918, o partido presentouse ás eleccións xunto co Sociálnodemokratická Strana Slovenska (Partido Socialdemócrata Eslovaco). Entre 1938 e 1941 pasou a formar parte do Národní strana práce (Partido Nacional do Traballo), un partido de unidade de esquerdas cos socialdemócratas e parte do Partido Nacional Social Checo. Entre 1948 e 1989 o partido únese ao Komunistická Strana Československa (Partido Comunista de Checoslovaquia), aínda que algúns membros se mantiveron no exilio en Londres. Entre 1990 e 1993 pasou a denominarse Československá sociální demokracie (Socialdemocracia Checoslovaca), para adoptar a súa denominación actual en 1993 trala disolución de Checoslovaquia.
Tras gañar as eleccións lexislativas de 1998, o ČSSD formou goberno con Miloš Zeman como primeiro ministro, e conservou o poder dende aquela con Stanislav Gross, e logo da súa renuncia o 25 de abril de 2005 con Jiří Paroubek, quen asumiu o cargo. O ČSSD gañou as eleccións de 2002 con 70 deputados de 200 na cámara baixa, mais perdeu as de 2006 a pesar de que conseguiu elevar o seu número de deputados ata os 74 e acadar un 32,3 % dos votos, xa que se viu superado polo ODS, que conseguiría 7 escanos máis.
Nas eleccións lexislativas de 2010 conseguiu ser a forza política máis votada cun 22,08 % dos votos, por diante do ODS, malia perder unha cantidade considerable de apoios e pasar dos 74 escanos a 56 de 200 posibles.
Eleccións ao Senado
En 1996 elixiuse todo o senado (81 escanos), nas seguintes eleccións só se escolleu un terzo do Senado.
Malabo
Malabo é a capital de Guinea Ecuatorial e da provincia de Guinea Ecuatorial de Bioko Norte. Atópase na costa norte da illa de Bioko, illa coñecida antigamente polos bubis, os seus habitantes nativos, como Etulá e como Fernando Póo polos europeos e ten unha poboación aproximada de NaN.
As linguas oficiais da cidade, así como de todo o país, son o español (lingua principal e practicamente a única empregada), a  francesa e o  portugués.
Na súa fundación chamouse 'Port Clarence', levada a cabo polos británicos, e despois pasou a denominarse Santa Isabel durante a etapa  española. En 1973, durante a presidencia de Francisco Macías Nguema e nos primeiros anos da independencia, recibiu o nome actual.
Poboación
Residían 60.064 habitantes consonte o último censo de 1994, mais na actualidade cóidase que a poboación está preto dos 300.000.
Conquista portuguesa da rexión
en 1472, no seu intento de buscar unha nova ruta cara ás Indias, o navegante Portugués  Fernando Poo descubriu a illa de Bioko, que chamou "Fermosa". Máis tarde a illa bautizouse co nome do seu descubridor, Fernando Poo. A principios do século XVI, concretamente no ano 1507, o portugués Ramos de Esquivel fixo un primeiro intento de colonización europea na illa de Fernando Poo. Estableceu unha factoría en  Concepción (agora Riaba) e desenvolveu as plantacións de cana de azucre, pero a hostilidade dos nativos  bubis e as enfermidades puxeron fin a esta experiencia. thumb | left | 250px | Barrio de Abayak, ao oeste de Malabo.
Cos tratados de San Ildefonso en 1777 e  El Pardo en 1778, durante o reinado do rei español  Carlos III os portugueses déronlles aos españois a illa de Fernando Poo, Annobón e o dereito a comerciar na parte continental, unha área de influencia de aproximadamente 800.000 km² en África, a cambio da Colonia del Sacramento en Río da Prata e  Illa Santa Catalina fronte á costa Brasileñas (ocupadas polos españois). A área estendíase desde o Delta do Níxer ata a desembocadura do río Ogüé, no actual Gabón e incluía, ademais das illas de Fernando Poo e Annobón, os illotes de Corisco e Elobey.
Fundación da cidade británica como Port Clarence
400px|thumb| Ilustración de Port Clarence en [[1840.]] En 1821, o capitán británico Nelly desembarcou na illa de Fernando Poo. Atopouna abandonada e fundou o establecemento de  Baía de Melville (Riaba). Algúns anos despois outro capitán británico, William Fitzwilliam Owen, decidiu colonizar a illa e establecer no norte da mesma, o sitio da actual Malabo, unha base para os barcos británicos que perseguían a traficantes europeos de escravos. Así xorde, o 25 de decembro de 1827 Port Clarence, sobre as ruínas dun asentamento portugués anterior. O nome foi elixido na honra do duque de Clarence, que se convertería máis tarde en Guillerme IV do Reino Unido. Os nativos bubis da illa chamárona "Ripoto " (lugar dos estranxeiros). A poboación da capital incrementouse coa chegada dos escravos liberados dos barcos capturados pola armada británica que decidiron quedar e vivir na illa. En 1829, a localidade contaba cuns 700 habitantes, do cales un centenar eran europeos. O asentamento dos liberados en Port Clarence foi previo á formación de Serra Leoa como unha colonia de escravos liberados. Os descendentes destas persoas escravizadas e liberadas aínda permanecen na illa. A eles sumaríanse outros migrantes que chegaron como traballadores libres dos actuais países de Liberia, Serra Leoa, Ghana, Costa do Marfil, Benín, Nixeria e o Camerún, que constitúen o grupo de poboación coñecido como "crioulos" ou fernandinos, e que teñen como lingua propia un pidgin bantu-inglés como idioma propio con elementos de español.
Durante o período de presenza británica, os cónsules británicos convertéronse automaticamente en gobernadores da colonia. Entre eles, destacou o gobernador John Beecroft, un mariñeiro mulato británico que modernizou a capital, cuxa obra foi posteriormente recoñecida por España que erguíu un monumento situado en Punta Fernanda.