cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beneath the Planet of the Apes
Sinopse
Unha nova nave procedente do espazo aterra ó mando do astronauta Brent, que acode na busca do desaparecido George Taylor. Volve atoparse cos simios que dominan o mundo, relegando os humanos á escravitude. Porén, coa axuda da doutora Zira seguirá as pegadas de Taylor ata a Zona Prohibida, en cuxas catacumbas (o antigo metro de Nova York) vive unha raza humana mutante con poderes telepáticos.
O Carboeiro, Muimenta, Cospeito
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá.
Gartnait I
Gartnait I fillo de Girom foi o rei dos pictos dende o ano 531 até o 537.
A lista de reis da Crónica picta cita o seu reinado de 6 ou 7 entre os Drest IV e Cailtram. Crese que Cailtram era o irmán de Gartnait, e xunto con Drest IV eran os tres fillos Girom, que foron rei de forma sucesiva.
Domus Aurea
miniatura|300px|A Domus Aurea permanece aínda debaixo das ruínas dos [[Baños de Traxano (aquí visible)]] A Domus Aurea (literalmente, en latín, Casa de Ouro), era un grandioso palacio construído polo emperador Nerón en Roma tras o grande incendio do ano 64. Ocupaba, segundo se calculou, ao redor de 50 hectáreas entre os outeiros do Palatino e o Esquilino.
Historia e características
Os seus luxos incluían incrustacións de ouro, pedras preciosas e marfil, e cóntase que os teitos dalgúns salóns tiñan comportas por onde se guindaban flores e perfumes durante as festas ofrecidas por Nerón.
Inacabada á morte de Nerón e danada polo incendio do 104, a Domus Aurea foi cuberta con cascallos por orde do emperador Traxano, unha medida que a longo prazo asegurou a súa conservación ao evitar a habitual pillaxe de materiais valiosos que afectou a outros edificios como o Coliseo. Polo menos unha parte das estancias do palacio permaneceu descoñecida até o século XV, cando se achou casualmente o acceso a unha das bóvedas soterradas baixo terra. As decoracións murais descubertas entón foron a inspiración do motivo de grutescos que se fixo habitual no Renacemento. A palabra grutesco deriva de gruta, en alusión ás ruínas subterráneas da Domus.
Os restos atopados nas posteriores escavacións amosan un bo estado de conservación, e as súas pinturas son particularmente fermosas. Con todo, limitacións orzamentarias impediron durante décadas a conservación axeitada do conxunto, que sufriu fendas e humidades que facían perigar a súa sustentación e que desaconsellaban o acceso do público. Por causa das devanditas fendas e a filtración de auga, o 30 de marzo de 2010 parte do teito, ao redor de 60 metros cadrados, dunha das galerías do complexo afundiuse, inda que no intre do colapso non había turistas no sitio.
Suetonio conta que Nerón ao entrar por primeira vez na súa Domus Áurea, exclamou:
John Flaxman
John Flaxman, nado o 6 de xullo de 1755 en York e finado o 7 de decembro de 1826, foi un escultor, ilustrador e debuxante inglés. Tivo un papel moi destacado no movemento neoclásico en Inglaterra.
Traxectoria
Estudou na Royal Academy School de Londres. No período entre 1775 a 1787 realizou para o reputado ceramista Josiah Wedgwood delicados relevos decorativos, inspirados en vasos e vasillas gregas e romanas. Dende 1787 até 1794 Flaxman viviu en Roma, onde produciu en 1973 debuxos con gran finura nas súas liñas de temas épicos dos poemas homéricos A Ilíada e A Odisea.
Regresou a Londres en 1794, realizando notables ilustracións do antigo dramaturgo grego Esquilo e unha serie inspirada no Inferno do Dante. Tamén esculpiu numerosos monumentos, entre os que se destacan o de William Murray, Primeiro earl de Mansfield (1801; na Abadía de Westminster).
Pasaído, Insua, Vilalba
Pasaído é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Magdalena Valerio
Magdalena Valerio Cordero, nada en Torremocha (Cáceres) o 28 de setembro de 1959, é unha funcionaria e política española, membro do PSOE que desenvolveu a maior parte da súa traxectoria política en Castela-A Mancha. Foi ministra de Traballo, Migracións e Seguridade Social do Goberno de España no goberno do primeiro goberno de Pedro Sánchez.
Primeiros anos e formación
É filla dun Garda Civil. Estudou Dereito na Universidade Complutense de Madrid, licenciándose na mesma en 1985. É veciña de Guadalaxara desde 1989. Exerceu como preparadora de opositores e coordinadora da área de Laboral e Seguridade Social no Centro de Estudos Velázquez-ADAMS entre 1986 e 1990.
James E. Dittes
James E. Dittes, nado en Cleveland en 1926 e finado en Hamden o 24 de agosto de 2009, foi un pastor baptista e profesor de psicoloxía da relixión (1968-2002) e teoloxía pastoral (1982-2002) na Universidade Yale.
Traxectoria
Serviu durante a segunda guerra mundial como técnico de radio na mariña, logo da guerra proseguiu os seus estudos no Oberlin College e na Yale Divinity School, logo no inicio da década de 1950 ensinou durante dous anos na escola americana de Talas (Turquía). En 1954 foi ordenado pastor na Cleveland Baptis Association. Foi editor do Journal for the Scientific Study of Religion (1966-1971) e presidente da Society for the Scientific Study of Religion (1972-1973). Entre as súas áreas de traballo salientou o estudo psicolóxico do clero.
Magdalena Valerio
Carreira profesional
É funcionaria do Corpo de Xestión da Seguridade Social e da Escala de Xestión de Emprego do INEM. Tamén traballou como xefa de Negociado de Persoal na Dirección Provincial do INSERSO de Guadalaxara entre 1991 e 1994 e posteriormente como subdirectora de Xestión Económico-Administrativa e secretaria provincial do INSALUD de Guadalaxara entre 1994 e 1999.
Carreira política
Nas eleccións municipais de 1999 foi elixida concelleira no Concello de Guadalaxara, cargo que repetiu en 2003 ao ser nomeada segunda tenente de alcalde e concelleira de Economía, Facenda, Contratación, Patrimonio e Participación Cidadá. En setembro de 2005 foi nomeada conselleira de Traballo e Emprego de Castela-A Mancha e, en 2007, conselleira de Turismo e Artesanía. En setembro de 2008 asumiu a consellería de Administracións Públicas e Xustiza. Nas eleccións autonómicas de 2007 foi cabeza de lista do PSOE pola circunscrición de Guadalaxara, obtendo escano nas Cortes Rexionais.
En xullo de 2008 foi elixida vocal da Comisión Executiva Rexional do PSOE de Castela-A Mancha e en outubro do mesmo ano foi elixida Secretaria Xeral da Comisión Executiva Municipal da cidade de Guadalaxara. Así mesmo, desde 2000 ata 2012 foi membro do Comité Rexional do PSOE de Castela-A Mancha. En maio de 2010 abandona o Consello de Goberno, sendo nomeada delegada da Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha. Ese mesmo ano gaña as primarias para ser candidata do PSOE ao Concello de Guadalaxara. Perdeu nos comicios de 2011, baixando ata 8 concelleiros, liderando a oposición no Concello.
Foi cabeza de lista do PSOE por Guadalaxara nas eleccións xerais de 2011 e obtivo escano de deputada nas Cortes Xerais, que ocupou entre 2011 e 2016. Nas eleccións primarias nas que foi elixido secretario xeral do PSOE Pedro Sánchez, Valerio formou parte da Dirección do Grupo Parlamentario Socialista e asumiu o cargo de secretaria xeral adxunta e voceira adxunta.
O 13 de xaneiro de 2016 reincorporouse como funcionaria ao cargo de secretaria provincial do Ministerio de Fomento de Castela-A Mancha na provincia de Guadalaxara, tarefa que compatibilizou coa súa actividade política no PSOE nas eleccións xerais. de 2016, nas eleccións primarias de 2017 nas que Pedro Sánchez recuperou a Secretaría Xeral do PSOE e nas tarefas de secretario executivo da Seguridade Social e Pacto de Toledo na Executiva Federal que resultou elixida no 39 Congreso. Desempeñou estas tarefas ata o 40 Congreso Federal que se celebrou en outubro de 2021 en Valencia. Dende esa data ata o 24 de outubro de 2022 formou parte do Comité Federal do PSOE.
En 2022, pasou a ser a nova presidenta do Consello do Estado, despois da renuncia de María Teresa Fernández de la Vega.
Vida persoal
En 2015, foi diagnosticada de cancro e, tras un prolongado tratamento, conseguiu superalo en 2018.
Área sanitaria de Vigo
miniatura|Mapa da área sanitaria de Vigo. A área sanitaria de Vigo é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego.
Os hospitais da área están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 446.374 cidadáns con tarxeta sanitaria. O resto de cidadáns da área, aproximadamente uns 135.000 no 2019, teñen a súa tarxeta sanitaria adscrita ao hospital privado Povisa, co que o SERGAS ten concerto.
Copa Xunta de Rugby 2016
300px|miniatura|Final da Copa Xunta 2016. A Copa Xunta de Rugby 2016 foi a vixésimo sétima edición do torneo de rugby por eliminatorias organizado pola Federación Galega de Rugby. A ausencia da maior parte dos equipos levou a que a organización consistise unicamente en semifinais e final, con catro clubs involucrados: Os Ingleses Rugby Club, o Pontevedra Rugby Club, o Club de Rugby Fendetestas e o Club de Rugby Lalín.
A final, disputada no Campo Municipal de Monte Porreiro o día das Letras Galegas, rematou cun resultado de 19 a 7 a prol dos Ingleses R.C. de Vilagarcía de Arousa, que gañaron este torneo por primeira vez na súa historia.
Alcalá de Guadaíra
miniatura|[[Cheminea no Parque Centro de Alcalá de Guadaíra]] Alcalá de Guadaíra é un concello da provincia de Sevilla en Andalucía, España. No ano 2008 conta con 68.452 habitantes. A súa extensión superficial é de 287 km² e ten unha densidade de 240,51 hab/km². Os seus coordenadas xeográficas son 37º 20' N, 5º 51' Ou. Atópase situada a unha altitude de 46 metros e a 16 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
É a principal poboación da comarca de Los Alcores e terceira cidade da provincia, tras a propia capital e a veciña Dos Hermanas.
Conta cun patrimonio histórico de incalculable valor, onde destaca o Castelo de Alcalá, que é a maior fortaleza almohade de Europa, e unha contorna natural privilexiado que inspirou a numerosos pintores e escritores.
Pioneiros mormóns
300px|miniatura|Unha estatua conmemorando aos pioneiros mormóns.
Os pioneiros mormóns eran membros da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, tamén coñecidos como Santos dos Últimos Días, que emigraron a través dos Estados Unidos desde o Medio Oeste ata o Val de Lago Salgado, no que é hoxe o Estado de Utah. A viaxe, que realizaron unhas 70.000 persoas, iniciouse en abril de 1847 e concluíu coa terminación da primeira liña de ferrocarril transcontinental en 1869.
Antecedentes á migración
A Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días foi fundada en abril de 1830 por Joseph Smith e un pequeno grupo de seguidores, inaugurando entre o cristianismo do leste dos Estados Unidos elementos teolóxicos novos, con tendencias restauracionistas.
Compañía de vangarda de 1847
300px|dereita|miniatura|[[Winter Quarters, lugar de partida dos primeiros pioneiros mormóns.]]
Establecendo unha percepción favorable do territorio de Utah e aprobándose o éxodo, organizouse unha compañía de vangarda para abrir o camiño do oeste ata as Montañas Rochosas, recoller información sobre as condicións do camiño, incluíndo fontes de auga e tribos de amerindios, e seleccionar, en última instancia, o punto central na Gran Cunca, no que establecerían o seu refuxio. O obxectivo principal era arribar a un punto de división entre os territorios de Oregón e California, aproximadamente no paralelo 42, onde se marca unha división climática.
A compañía inicial seleccionaría e abriría un camiño principal, coa expectativa de que os pioneiros posteriores a mantivesen e mellorasen. Esperábase que o grupo puidese, onde for posible, establecer vaos e transbordadores e sementar e cultivar coas técnicas de irrigación que se requirisen. A finais de febreiro, fixéronse os plans para recoller os botes portátiles, os mapas, os instrumentos científicos, os instrumentos de granxa e as sementes. Elixiuse unha ruta nova no lado do norte do río Platte, un afluente do río Missouri, para evitar interferir cos viaxeiros que estableceran o popular Oregon Trail no lado sur do mesmo río. Dadas as necesidades dun grupo tan numeroso, os líderes da igrexa SUD decidiron evitar conflitos potenciais sobre os dereitos de pastoreo, o acceso á auga os sitios para acampar establecidos por exploradores do pasado.
O grupo conformárono 143 homes, incluíndo tres escravos negros e oito membros do Quórum dos doce Apóstolos, tres mulleres e dous nenos. A compañía contivo 73 carromatos, un canón, 93 cabalos, 52 mulas, 66 bois, 19 vacas, 17 cans e algúns pitos. Levaban suficientes provisións para un ano. Dividiuse este grupo en 14 compañías, cada unha cun capitán designado. Ante a posibilidade dun ataque por parte de nativos americanos, formouse unha milicia e gardas nocturnas.
A travesía
300px|dereita|miniatura|Pioneiros cruzando as planicies de Nebraska.
O 15 de abril de 1847 o grupo de carromatos comezou a súa travesía. O campamento levantábase ás 5 da mañá para emprender viaxe ás 7 da mañá. A viaxe e as súas faenas diarias debían terminar ás 8:30 da noite e o campamento debíase deitar ás 9 pm. Viaxaban seis días á semana, xeralmente descansando o domingo para observaren o día de repouso.
Algúns membros da compañía tiñan funcións específicas. Por exemplo, William Clayton foi nomeado escriba da compañía. Debía redactar unha descrición precisa do día de viaxe e a distancia percorrida. Para non ter que contar as voltas da roda dunha carreta para medir a distancia percorrida, deseñou xunto con Orson Pratt, matemático, un mecanismo que rexistraba as revolucións da roda. O percorrido medio era de entre 22 e 32 km diarios. Orson Pratt, un dos apóstolos da Igrexa, foi nomeado observador científico. Tomou notas sobre as formacións xeolóxicas e os recursos minerais e describiu plantas e animais. Outros membros tiñan faenas laborais, como espantar as mandas de decenas de miles de búfalos do camiño para permitiren o paso das compañías.
O primeiro segmento da viaxe, desde Winter Quarters ata o Forte Laramie, levou seis semanas, arribando a compañía ao forte o 1 de xuño. En Fort Laramie uníronse ao grupo de vangarda membros do Batallón Mormón. Tamén no grupo atopábanse fieis provenientes de Mississippi, quen tomaran unha ruta máis cara ao sur en dirección á Gran Cunca. Durante a última semana de xuño, Sam Brannan, líder do barco de mormóns emigrantes Brooklyn, atopouse coa compañía de vangarda cerca do pobo de Green River, en Wyoming. A compañía continuou a súa ruta polo chamado Paso do Sur (South Pass), descenderon o río Verde en balsas ata chegar a Fort Bridger o 7 de xullo. Ao mesmo tempo, uníronse a eles outros trece membros do destacamento de enfermos do Batallón Mormón.
Para franquear os pasos das Montañas Rochosas seguiron o camiño deixado polos buscadores de ouro do Grupo Donner. A compañía dividiuse en tres seccións. Creouse unha terceira división de recoñecemento para adiantarse polas montañas sobre a ruta designada.
O Val do Lago Salgado
300px|dereita|miniatura|Entrando no Val do Gran Lago Salgado.
O 21 de xullo de 1847, a primeira compañía chegou ao Val do Lago Salgado. Os exploradores fixeron un circuíto de recoñecemento duns 19 km no val antes de volver ao grupo máis grande. O día seguinte, exploráronse zonas máis amplas do val foron, localizáronse regatos e fontes de augas termais e estableceuse o primeiro campamento. O 28 de xullo estableceuse o lugar para o futuro Templo de Salt Lake City e discutiuse un plano da cidade.
Para decembro de 1847, máis de dous mil mormóns completaran a viaxe ao Val do Lago Salgado. Varios centos deles regresaron ao leste para congregar e organizar travesías programadas para os anos seguintes. Cada ano, durante as subsecuentes migracións mormoas, continuáronse organizando ás persoas en compañías, que se dividían en grupos de 10 e 50.
Condicións da viaxe
300px|miniatura|Carromatos cruzando un río.
Os pioneiros viaxaron desde o Val do Lago Salgado ata a Gran Cunca usando carromatos, carretas de man e, nalgúns casos, cargando persoalmente coas súas pertenzas. Os carromatos de bois eran frecuentes, en particular en compañías con mellores recursos. Aínda que existen evidencias de ocasionais desvíos e atallos, a viaxe ao longo das ribeiras do río Platte e a través do río Sweetwater chegou a ser coñecida como o traxecto mormón (Mormon Trail).
Os recursos financeiros dos membros da Igrexa eran variables. Moitas das familias sufriran polas perdas das súas propiedades en Missouri e Illinois. Os fondos da igrexa eran tamén limitados, pero os líderes lograron prover os recursos para asistir o mellor posible ás familias e ás compañías no seu tránsito pioneiro. En outubro de 1845, mentres os Santos dos Últimos Días se preparaban para partir de Nauvoo, un xornal local, o Nauvoo Neighbor, imprimiu unha exhaustiva lista de provisións suxeridas para cada carreta familiar: 2 ó 3 xuntas de bois, 2 vacas leiteiras, outros animais, armas e municións, 7 quilos de ferro, poleas e cordas, equipo de pesca, para granxas e de cociña, así como maquinaria, e polo menos 500 kg de fariña e outros alimentos. Algúns pioneiros sobreestimaron a cantidade de bens que podían cargar e, a medida que os bois se debilitaban polo exceso de peso, víanse na necesidade de alixeirar os carros descartando posesións preciosas, incluíndo coleccións {{Literatura|literarias]], utensilios e mobles. Algunhas das compañías máis numerosas estaban constituídas maiormente por persoas de menos recursos, que empuxaron as súas carretas con todas as posesións que podían cargar. Moitos destes pioneiros camiñaron a maioría do traxecto mentres as súas familias viaxaban sobre as carretas, desde Iowa, unha distancia de 2.090 quilómetros.
Debido ao clima nesa rexión, a mellor época para viaxar era entre abril e setembro. Con todo, algunhas compañías empezaron tarde o seu percorrido, o que causou dificultades e, nalgúns casos, desastres.
O barco Brooklyn
300px|miniatura|O barco Brooklyn partiu en febreiro de 1846 e chegou a San Francisco en xullo.
En novembro de 1845 pedíuselle a Samuel Brannan, xornalista e pequeno publicista do xornal mormón The Prophet (logo chamado The New York Messenger) que fletase un barco de pasaxeiros desde os Estados Unidos ao territorio de California. En só dous meses, Brannan foi quen de recrutar 70 homes, 68 mulleres e 100 nenos, 238 persoas en total. Brannan negociou a pasaxe de 75 dólares por adulto e a metade para os nenos, co capitán Abel W. Richardson, mestre e principal propietario do barco Brooklyn. O 4 de febreiro de 1846, o mesmo día que comezara o éxodo mormón desde Nauvoo, o Brooklyn comezou a súa viaxe de case 6 meses rumbo á costa do Pacífico do entón Territorio Mexicano de California. A nave pesaba 445 toneladas curtas, medía 38 x 8.5 x 4.25 m (125' x 28' x 14') e foi construída en 1834 por Joseph H. Russell, de Newcastle, Maine.
A viaxe chegou a ser a travesía máis longa cuberta por unha compañía emigrante mormoa. O barco fíxose ao mar desde o porto de Brooklyn, Nova York. Viaxou ao sur atravesando o ecuador atlántico, ao redor do Cabo de Fornos e detívose no arquipélago Juan Fernández. Botou áncora logo nas illas de Hawai ata que finalmente atracou en San Francisco o 29 de xullo de 1846, investindo na viaxe 5 meses e 27 días.
Augusta Joyce Crocheron, pasaxeira do barco Brooklyn, describiu a viaxe:
Esta perigosa viaxe marítima cubriu preto de 24.000 millas (39.000 km), cobrándose as vidas de 10 das 238 persoas que había a bordo da nave, nove das cales foron sepultadas en mar aberto. Dous novos pasaxeiros naceron durante este éxodo marítimo.
Migración subsecuente
Logo da partida dos Santos dos Últimos Días de Illinois e Missouri, os conversos doutras áreas dos Estados Unidos e Europa seguiron o traxecto inicial para unirse ao corpo da igrexa en Salt Lake City. Cada ano, desde 1847 ata 1869, membros da igrexa facían a viaxe en grupos organizados en compañías. A migración continuou ata 1890, pero aqueles que chegaron ao val do Lago Salgado no recentemente creado ferrocarril da primeira liña transcontinental estadounidense (1869), polo xeral, non son considerados parte dos «pioneiros mormóns».
Colonización do deserto
300px|miniatura Ao chegar ao Val do Lago Salgado, os pioneiros mormóns tiveron que facerse un lugar para vivir. Crearon sistemas de irrigación, asentaron granxas, aceas, curtidoras, construíron casas, igrexas e escolas e estableceron novas industrias de algodón, la, remolacha azucreira etc. O acceso á auga foi un elemento crucial na colonización da área. Case de inmediato creáronse partidas de exploradores para identificar lugares axeitados para establecer novas comunidades. Pouco despois estableceuse a comunidade de Bountiful (Utah), ao norte.
En 1848 os colonos compraron terras aínda máis ao norte, no que agora é Ogden (Utah). Logo, en 1849, fundáronse as comunidades no Condado de Utah, incluíndo Provo (Utah). Tamén nese ano, por invitación do xefe Wakara, da tribo de Utes, os pioneiros entraron ao Val de Sanpete, no centro do actual Estado de Utah, onde se estableceu o pobo de Manti. Fillmore, lugar no que estaba previsto erguer a capital do novo territorio, estableceuse en 1851. En 1855 os esforzos misionais dirixidos ás culturas nativas locais trouxeron como consecuencia a creación de postos fronteirizos, en Idaho, Las Vegas, Nevada e Elk Mountain, ao leste de Utah, tales como o Fort Lemhi e Salmon River.
A petición en 1849 de converterse nun Estado da Federación foi negada polo goberno estadounidense. En 1852, con novas leis no país norteamericano prohibindo a poligamia, aumentaron as tensións co goberno do país. O masacre de Mountain Meadows trouxo como consecuencia o envío de milicias despachadas de parte do presidente James Buchanan e a asignación dun novo gobernador, Alfred Cummings, un non-mormón que finalmente logrou popularidade entre os santos. Co tempo logrouse a paz cos Estados Unidos e Utah ingresou como o Estado número 45, en xaneiro de 1896, o último en ser admitido á unión estadounidense no século XIX.
A Goulla, Paradela, Meis
A Goulla é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 83 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 46 eran mulleres e 37 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 78 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 93.
Ponte de Sa, Insua, Vilalba
Ponte de Sa é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 50 habitantes (27 homes e 23 mulleres).
Gomesende, O Pao, Gomesende
Gomesende é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende (ao que dá nome), na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
Cailtram
Cailtram fillo de Girom foi o rei dos pictos dende o ano 537 até o 538.
A lista de reis da Crónica picta cita o seu reinado de 1 ou 6 entre os Gartnait I e Talorc II. É o terceiro fillo de Girom que foi rei.
Alain Prost
Alain Marie Pascal Prost, que ostenta a Orde do Imperio Británico, nado o 24 de febreiro de 1955 en Lorette, Loira, é un ex-piloto francés de Fórmula 1 que foi catro veces Campión Mundial. Correu con McLaren, con Renault, con Ferrari e con Williams, desde até. Logo da súa retirada, formuou a súa propia escudaría, Prost Grand Prix, desde até.
Biografía
Naceu o 24 de febreiro de 1955 en Saint-Chamond, Francia. Fillo de André Prost e Marie-Rose Karatchian, nada en Francia de ascendencia Armenia. Prost tivo un irmán máis novo chamado Daniel, quen morreu de cancro en setembro de 1986.
Piloto moi recoñecido polas súas manobras fríamente calculadas, foi alcumdo como o Mestre ou o Profesor.
Carreira deportiva
Dise que a rivalidade entre Alain Prost e Ayrton Senna foi unha das máis interesantes entre dous pilotos que estaban moi por diante de calquera outro na súa época. Tal era dita rivalidade que a definición do título de pilotos de e a de  produciuse por unha colisión entre ambos.
Alain Prost era un piloto caracterizado por ser moi minucioso en todo o que facía, coidando ao máis mínimo detalle cada parte do seu monopraza, cada parte da súa condución e as súas posibilidades no mundial. Dise que a condución de Prost era a típica condución que se ensina nas escolas de pilotos, que rapidamente se esquece. Cada vez que se lle vía na pista, daba impresión de lentitude, con todo a súa técnica era tremendamente rápida e efectiva.
Cima de Vila, Muimenta, Cospeito
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres).
Alain Prost
Carreira deportiva
É o segundo piloto con máis éxitos na Fórmula 1, con 51 vitorias (o primeiro é Michael Schumacher con 91) e o segundo piloto con máis voltas rápidas en carreira con 41 (o primeiro é Michael Schumacher con 76).
bateu a todos os seus compañeiros de equipo, con só tres excepcións:
No equipo McLaren-Ford (-)
O seu debut en Fórmula 1 produciuse no Gran Premio de Bos Aires en 1980 a bordo dun McLaren-Ford e logrou o sexto posto. En 1980 logrou o décimo quinto lugar no mundial de pilotos con 5 puntos.
No equipo Renault (-)
De 1981 a 1983 correu para o equipo Renault. A súa primeira vitoria lógraa no circuíto de Dijon-Prenois (Francia) en 1981. Ese ano conseguiría 2 máis e terminaría quinto con 43 puntos, a 7 do campión Nelson Piquet. En 1982 lograría as dúas primeiras vitorias nunha competitiva tempada (11 pilotos lograron a vitoria), onde finalizaría cuarto con 34 puntos a 10 do campión Keke Rosberg (quen só logrou unha vitoria) 1983 sería a súa primeira gran batalla polo título. Con todo un fallo do motor do seu monopraza no último gran premio, o de Suráfrica, impediríalle logralo. Nesa tempada lograría 4 triunfos e 57 puntos que lle valerían o subcampionato, 2 menos que o campión Nelson Piquet.
No equipo McLaren (-)
En, os Williams-Honda, comparativamente máis potentes cos Mclaren-TAG Porsche, eran pilotados por Nelson Piquet e Nigel Mansell, sendo serios aspirantes ao título. A definición, unha das máis emocionantes da historia, produciuse no circuíto de Adelaida, en Australia. O gran favorito era Nigel Mansell, quen conseguira 5 vitorias e 70 puntos nese ano, seguíalle Prost con 4 vitorias e 64 puntos e Nelson Piquet con 4 vitorias e con 63 puntos. Logo de saír da pole, Mansell deixou pasar case sen loita a Ayrton Senna (Lotus-Renault), Piquet (Williams) e Keke Rosberg (McLaren) quen se retiraba da Fórmula 1. Rapidamente o finés tomou o liderado da carreira e logrou unha vantaxe considerable mentres Senna atrasábase ao quinto lugar con problemas mecánicos. Seguidamente Prost superou a Mansell e deu caza a Piquet. Na volta 23, froito da presión do francés, o brasileiro fixo un trompo que o atrasou ao cuarto lugar. Logo Prost sufriu unha picada lenta e foi a boxes, quedando cuarto. Piquet comezou a achegarse a Mansell e superouno. En todo momento o británico, non pilotando ao seu agresivo estilo, fixo unha carreira conservadora a propósito de que así, matematicamente era campión. A 18 xiros do final, case inmediatamente despois de que Rosberg, que lideraba comodamente a competición, abandonase por unha picada, e logo de deixar pasar a Prost e quedar novamente terceiro, o Williams-Honda de Mansell sufriu un espectacular rebentón da roda traseira esquerda a máxima velocidade na recta máis longa do circuíto, co metal da roda tocando o chan e xerando unha choiva de faíscas. O británico loitou ata lograr deter o vehículo de xeito seguro, impedido de continuar. Piquet, que marchaba primeiro (posición que lle deu o campionato), ante os sucesivos rebentóns recibiu a orde de ir a boxes a cambiar pneumáticos. Prost tomou entón a dianteira e gañou a carreira (a súa quinta na tempada) e o campionato a pesar dos intentos de Piquet, quen quedou coa marca de volta. O francés tamén estivo moi preto de retirarse; o seu vehículo quedou sen combustible segundos logo de ver a bandeira a cadros.
Mclaren en estaba definitivamente por baixo de Williams e os seus poderosos motores Honda. Prost consegue 3 vitorias e 46 puntos a 27 do campión Nelson Piquet.
Para, Mclaren consegue formar o equipo máis poderoso: os impresionantes motores Honda, o extraordinario deseño de Gordon Murray e os dous mellores pilotos, Prost e Senna. Mclaren logra 15 de 16 vitorias posibles e Prost 7 contra 8 do Campión Senna. Aínda que Prost suma máis puntos (105 contra 94), a norma do descarte (utilizada ata 1990) onde se toman os 11 mellores resultados, fai que Senna se consagre campión e Prost subcampión. A relación entre ambos comezou a ser tensa no gran premio de Portugal de 1988. Na recta de boxes, Prost empezou a adiantar a Senna pola dereita aproveitando a súa aspiración, pero Senna á súa vez pechouse cara á súa dereita, forzando a Prost ata polo practicamente a un palmo do muro. Alain non cedeu, e acabou conseguindo o liderado que ía manter ata o final.
O título de 1988 definiríase na penúltima data, no circuíto de Suzuka, Xapón. Para ser campión en virtude do sistema de descarte, Prost debía gañar alí e no próximo Grand Prix de Australia. A Pole fíxoa Senna, pero na largada cálase o motor e párase. Grazas ao declive da recta xaponesa, Ayrton logra arrincar o seu motor Fonda. De aí en diante realiza unha formidable remontada ata a primeira posición, que Prost, cun auto avariado que acusaba problemas na caixa de cambios, máis precisamente da 3era. á 4ta. velocidade, intentou defender sen éxito. A seguinte carreira sería gañada por Prost, aínda que o título xa estaba definido.
Para, aínda que o dominio de Mclaren non sería tan amplo como no ano anterior, o título definiríase entre Senna e Prost dun xeito polémico. No gran premio do Xapón de 1989, disputado no circuíto de Suzuka, Prost chegaba con 16 puntos de vantaxe sobre Senna a falta de 2 carreiras para o final de tempada. Senna debía gañar no Xapón (Suzuka) e Australia (Adelaida) para ser campión, sen importar o resultado de Prost. Na volta 47 Senna intenta adiantar a Prost e o francés encérrao provocando unha colisión moi polémica de ambos os vehículos. En dita manobra ambos os autos quedarían enganchados. Prost abandona o auto e Senna é auxiliado por persoal de pista e sae cortando a chicane. Logo de parar en boxes e saír segundo logra adiantar a Alessandro Naninni quen marcha primeiro nese momento, conseguindo así Senna finalizar a carreira en primeira posición, aínda que pouco despois sería descualificado da carreira por cortar a chicane con auxilio de terceiros e Prost adxudicaríase o título. Respecto diso, a versión do propio Prost, a cal coincide coa observación do seu amigo o tri-campión Niki Lauda, é que el defendeu a súa posición do ataque de Senna de forma lexítima, dado que quen estaba ao mando da traxectoria era el. No entanto moitos pilotos e expertos de Fórmula 1 responsabilizaron a Prost polo accidente, como así tamén ao francés Jean-Marie Balestre, o presidente da FIA por aquel entón, de actuar en favor de Prost ao non habelo sancionado por devandito accidente.GrandPrix.com Jean-Marie Balestre Alain Prost logra ese ano 4 vitorias e 76 puntos que lle valerían o seu terceiro campionato do mundo de Fórmula 1. Cansado da convivencia con Senna, e de certo favoritismo de Honda cara a este, decide migrar á prometedora Ferrari.
No equipo Ferrari (-)
En, Prost a bordo do Ferrari 641 realizou unha extraordinaría tempada, pondo en verdadeiro risco o amplo dominio que os temibles Mclaren-Honda mantiñan desde 1988 e pondo novamente a Ferrari en loita franca polo título. Para principios de ano era evidente que o Mclaren-Honda era un auto mellor, e que os Williams-Renault estaban en ascenso, pero o gran traballo de Prost e do equipo técnico permitiron o desenvolvemento do 641 deseñado por Barnard, facendo que a mediados de tempada transformásese nun rival contundente.
O comezo da tempada non era o mellor: En Phoenix os dous Ferrari abandonaban ante un amplo dominio do Mclaren de Senna. A primeira vitoria sería en Interlagos, Brasil. Un incidente entre Satoru Nakajima e Senna facía que Prost atopásese coa vitoria. O festexo non ocultaba a realidade evidente de que os Ferrari estaban por baixo dos Mclaren e apenas por encima dos sorprendentes Williams-Renault.
Sería en México onde Prost lograría unha das súas máis fantásticas vitorias, no Gran Premio de México, onde partindo 13º, e grazas a unha excelente condución e unha coidada estratexia de carreira, lograría terminar no primeiro lugar, nunha carreira infestadas de adiantamentos e belísimos duelos, como o protagonizado entre Berger e Mansell polo segundo lugar, que culminaría na penúltima volta, cun memorable adiantamento polo lado externo da curva "Peraltada", e un posterior intento frustrado na última curva por parte do piloto de Mclaren.
A recoñecida meticulosidade de Alain Prost na posta a punto do auto para a carreira, puido suplir dalgunha forma certa carencia de velocidade pura dos Ferrari respecto dos Mclaren, e permitiu sensacionais vitorias, especialmente a mencionada de México, Gran Bretaña e Francia, onde Prost, a pesar de clasificar 13, 4 e 5 respectivamente, levou cun ritmo rápido e regular, ata o primeiro lugar do podio.
En canto a motores, o Ferrari V12 mostrouse potente, aínda que nalgúns circuítos os Honda V10 tiñan vantaxe en aceleración. Algunhas actitudes do seu compañeiro de equipo, Nigel Mansell prexudicárono na loita polo título. Na saída do Gran Premio de Portugal, Mansell move deliberadamente o seu auto para tapar a Prost. Finalmente a carreira terminou con Mansell primeiro, Senna segundo e Prost terceiro.
Para o fin da tempada, esta vez Prost debía gañar no Xapón (Suzuka) e Australia (Adelaida) para ser campión, sen importar o resultado de Senna. Pola contra, caso de non gañar, Senna automaticamente consagraríase campión. Para o Gran Premio do Xapón Senna gañara o primeiro lugar na grella de saída e Prost o segundo. Senna pediu saír ao lado externo e menos sucio da pista, cousa que foi denegada. Ao iniciarse a carreira Prost toma a dianteira, pero ao chegar á primeira curva, Senna embístelle por detrás. Abandonan os dous e automaticamente Senna é campión. A primeira versión de Senna foi que Prost pechoulle. Con todo, tempo máis tarde recoñecería que lle sacou da pista á mantenta, e o motivo sería porque lle obrigaron a saír ao lado sucio da pista. Prost logra 5 vitorias, e 71 puntos, o cal faio subcampión a 7 puntos de Senna.
Shadow of the Beast
Shadow of the Beast é un videoxogo producido por Reflections Interactive e publicado por Psygnosis en 1989 orixinalmente para o Commodore Amiga, despois saíron versións para Atari ST, Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, SNES, Mega Drive/Genesis, Sega Master System, Atari Lynx, Atari Lynx, PC Engine CD e TurboCD. Mestura de arcade e videoaventura. Unha besta converte ó protagonista nun ser horrible e desesperado, ademais de secuestrarlle ó irmán. A besta regresa ó seu fogar situado ó final do tempo e do espazo, o que non fai diminuír os desexos de vinganza do protagonista, que para chegar ata a besta posúe 12 vidas.
O éxito do xogo fixo que saísen dúas secuelas : Shadow of the Beast II en 1990 e Shadow of the Beast III en 1992.
Alain Prost
No equipo Ferrari (-)
En, os Ferrari foron pouco competitivos e non logran ningunha vitoria, e só o quinto posto do campionato con 34 puntos. Declaracións de Prost queixándose do seu vehículo fan que Ferrari despida ao piloto e este non poida participar na última carreira.
"Ano de descanso" supostamente (1992)
foi un ano de descanso para Prost, a pesar das especulacións de que este correría para Ligier.
No equipo Williams-Renault ()
En Renault rescata a Prost e pono a bordo do excelente Williams co motor francés. A pesar dunha primeira férrea oposición de Senna, cun auto inferior, Prost logra imporse e consegue 7 vitorias sendo o máis laureado do ano, 99 puntos e o seu cuarto e último título. Prost substituíu ao campión Nigel Mansell ao que ó parecer negouse a aceptar coma seu compañeiro de equipo. Ese mesmo ano os Williams lucían o número 0 (Damon Hill) e o 2 (Alain Prost). O número 0 foi debido á marcha de Mansell á Indi, o cal posuía o número 1 de campión.
Logo da Fórmula 1
En 2007 e 2008 Prost consagrouse campión do Trofeo Andrós, do campionato Francés de autos que se corre sobre calzadas con xeo.
Fóra do mundo automobilístico, Prost é afeccionado ao golf, ademais dun ciclista moi activo e colabora como deseñador coa empresa de cadros de bicicleta Cyfac.
Larus
Larus é un xénero de aves acuáticas da orde dos caradriformes, suborde dos laros, que é o tipo da suborde e da familia dos láridos
Comprende numerosas especies coñecidas vulgarmente en galego como gaivotas ou gavotas,
Son aves mariñas de mediano a gran porte, tipicamente de plumaxe gris, negra ou branca, frecuentemente con marcas negras na cabeza ou nas ás, e que teñen as patas palmadas, distribuídas por todo o mundo. Moitas delas son aves abundantes e moi coñecidas nas súas respectivas áreas de distribución.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linnaeus na páxina 136 da 10ª edición do seu Systema naturae.
Etimoloxía
O nome científico Larus provén do grego antigo λάῥος láros, "gaivota" (ou talvez outra ave mariña grande).
Nota taxonómica
Durante moito tempo a maioría das gaivotas situáronse neste xénero, incluso ao longo do século XX. Este sistema predominou até principios do século XXI: nos anos 2005-2007 coñeceuse que esta agrupación era polifilética.
En 2005 un estudo de filoxenia molecular realizado por primeira vez sobre todas as especies recoñecidas de gaivotas (53 especies) demostrou que o xénero Larus así concibido non era monofilético. Confirmando as conclusións de dous estudos anteriores, un sobre morfoloxía, e o outro sobre caracteres moleculares, avogaron pola disociación de Larus en seis xéneros:
Algunhas destas recomendacións foron inmediatamente aceptadas pola comunidade científica internacional. Porén, algunhas aínda son obxecto de debate.
En Galicia
En Galicia pódense ver 15 especies, segundo Xosé Manuel Penas Patiño e Carlos Pedreira López, ou 13, segundo Estanislao Fernández de la Cigoña, moitas delas presentes todo o ano e outras de presenza accidental.
Narco Police
Narco Police é un videoxogo producido por Dinamic en 1989 para Commodore Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, PC, MSX e ZX Spectrum.
O xogo desenvólvese nunha pequena illa preto da costa colombiana, onde se sitúa o laboratorio central que produce a droga para os narcos colombianos que rexen o mundo nesa altura do século XXI. Para entrar nel a policía antinarcóticos ten que entrar en tres dos cinco túneles principais que conducen a unha rede complexa rede subterránea.
Ara (aves)
Ara é un xénero de aves da familia dos psitácidos, como todos os guacamaios habitan as selvas húmidas da zona neotropical. Son grandes papagaios dotados con peteiros fortes e curtos, ás longas e estreitas e plumaxe vivamente colorida. Todos teñen unha característica zona desprovista de plumas ao redor dos ollos e non presentan dimorfismo sexual.
Especies
Hai 8 especies vivas: En época histórica extinguíronse algunhas especies nas Antillas: Outras especies extintas son máis difíciles de determinar se eran realmente especies ou subespecies:
Pan e rosas
son tocados por un radiante sol que asoma repentinamente.
Xa que o pobo nos ouve cantar: Pan e rosas! Pan e rosas!
- primeiras liñas do poema Pan e Rosas. Imaxe de traballadores marchando durante a folga téxtil de Lawrence.]] "Pan e rosas" é un slogan político, así como o nome dun poema e unha canción asociados. Orixinouse a partir dun discurso da activista do sufraxio feminino Helen Todd; unha liña nese discurso sobre "pan para todos, e rosas tamén" estaba inspirada no poema Bread and Roses de James Oppenheim. O poema foi publicado primeiro en The American Magazine en decembro de 1911, co texto "'Pan para todos, e Rosas, tamén'—un slogan das mulleres no oeste." O poema foi traducido a outras linguas e foi musicado por polo menos tres compositores.
A frase asóciase comunmente coa exitosa folga téxtil en Lawrence, Massachusetts, entre xaneiro e marzo de 1912, agora coñecida como a "folga do Pan e as Rosas". A consigna de emparellar pan e rosas, que apela tanto a salarios xustos como a condicións dignas, atopou resonancia porque transcende "as ás veces tediosas loitas por avances económicos marxinais" á "luz das loitas laborais baseadas na loita pola dignidade e o respecto", como escribiu Robert J. S. Ross en 2013.
As Galanas
O topónimo galego As Galanas pode referirse a:
Douglas A-33
O Douglas A-33 (Model 8A-5) foi unha versión mellorada do avión de ataque ao chan Northrop A-17 para o mercado de exportación que contaba cun motor máis potente e unha maior carga de bombas.
Deseño e desenvolvemento
En 1932 Northrop Corporation formouse como unha subsidiaria propiedade parcialmente de Douglas e en 1937 o Northrop Model 8 pasou a ser coñecido como o Douglas 8A fabricado na división de El Segundo de Douglas.
O 8A-5 estaba impulsado por un motor Wright R-1820-87 de 1 200 cabalos e era o máis potente e mellor armado da serie, equipado con catro metralladoras de 7,62 mm nas ás, dúas de 12,7 mm en vainas baixo estas e unha de 7,62 mm de tiro traseiro nunha montaxe flexible. Ademais podía levar unha carga de ata 815 kg de bombas.
Historial operacional
A comezos de 1940 o goberno noruegués pediu 36 8A-5 que non foran entregados antes de que Noruega fose invadida por Alemaña. Completados entre outubro de 1939 e xaneiro de 1941, os avións entregáronse a un centro de adestramento no Canadá creado para o goberno noruegués no exilio, chamado "Pequena Noruega" e situado no aeroporto da Illa de Toronto, en Ontario.
Miguel d'Ors
Miguel d'Ors Lois, nado en Santiago de Compostela o 25 de decembro de 1946, é un poeta galego en lingua castelá.
Traxectoria
Fillo do xurista Álvaro d'Ors (fillo de Eugeni d'Ors) e de Palmira Lois Estévez (filla do avogado Manuel Lois Vidal). Fixo o doutoramento en Filosofía e Letras na Universidade de Navarra, e alí traballou como profesor entre 1969 e 1979. Desde 1979 foi profesor de Literatura Española na Universidade de Granada ata o seu retiro en 2009. Publicou traballos de investigación sobre a literatura española, con especial incidencia en Manuel Machado e a poesía española actual. É autor de dous volumes de misceláneas Virutas de taller e Más virutas de taller, con reflexións ensaísticas. A súa obra poética formou parte de diversas antoloxías e poemas seus traducíronse ao inglés, francés, portugués, alemán, ruso, armenio e polaco.
Ácido paulínico
O ácido paulínico é un ácido graxo de cadea longa omega-7, que se encontra en diversas fontes vexetais e animais, entre elas o guaraná (Paullinia cupana), de onde procede o seu nome. É un dos ácidos eicosenoicos. Íllase do aceite de arenque e do aceite de colza e de varias plantas sapindáceas. Intervén no metabolismo de ratos, ratas e plantas.
Miss España
miniatura|300px|Provincias gañadoras de Miss España desde 1995.
O concurso Miss España é un certame de modelos femininas de nivel español, que se celebra anualmente. Organizado por unha empresa privada, o premio escólleo un xurado que avalía a beleza, a calidade da modelaxe e a resposta a algunhas tarefas específicas relacionadas coa actitude. As candidatas participantes escóllense en diversos procesos de selección de carácter provincial.
O concurso adoita celebrarse no mes de marzo.
Historia
A primeira edición do concurso celebrouse en 1929, co nome de Señorita de España. Suspendido pola guerra civil española en 1936, non se recuperou a súa celebración ata a década dos sesenta. Dende 1995, só poden participar candidatas seleccionadas por provincias, se ben con anterioridade combinábanse provincias, rexións, zonas turísticas etc.
Brachiosaurus
O brachiosaurus (nome latino que significa literalmente réptil-brazo) foi unha especie de dinosauro que viviu no nordeste do continente africano e en Norteamérica hai uns 152 a 145 millóns de anos.
Características
miniatura|dereita|Brachiosaurus no Museo de Historia Natural de [[Londres.]] As dimensións deste saurópodo eran considerables: medía, de cabeza a cola, 23 metros, e de 12 metros de altitude. Toda esta masa adoitaba ser nutrida por brotes e follas de árbores nada espléndidos: normalmente coníferas. Por iso, necesitaba inxerir grandes cantidades de alimentos para obter suficiente enerxía e nutrientes: ata unha tonelada e media ao día. Para un animal sociable coma este, que vivía en mandas, era moi difícil atopar suficientes vexetais que puideran manter a todo o grupo, polo que se cre que se desprazaban enormes distancias na procura de bosques unha vez que esgotaban un.
O pescozo do brachiosaurus era moi alongado, duns 10 metros de lonxitude, e posuía un total de 12 vértebras, cada unha dun tamaño duns 88'5 centímetros. Esta lonxitude servíalle para poder chegar ás follas máis altas das árbores, que cortaba con gran facilidade grazas a uns dentes afiados e con forma de pa.
James Cagney
dereita|250px|miniatura|James Cagney no trailer do filme [[Love Me or Leave Me, de 1955]] James Francis Cagney Jr., nado en Nova York o 17 de xullo de 1899 e finado na mesma o 30 de marzo de 1986, foi un actor estadounidense. Era un artista de varios xéneros, mais tornaríase célebre interpretando gángsters violentos e loucos en filmes como The Public Enemy,White Heat e Angels with Dirty Faces.
Filmografía
200px|dereita|miniatura|[[The Public Enemy|Inimigo Público de 1931]] miniatura|dereita|240px|James Cagney e [[Pat O'Brien en Angels with Dirty Faces]] miniatura|dereita|150px|James Cagney en [[White Heat]]
Brachiosaurus
Características
Son curiosas as extremidades deste saurópodo, diferentes ás da maioría dos saurópodos e do resto dos dinosauros, pois as patas dianteiras eran máis longas que as traseiras, mentres que estas eran máis pesadas, o cal lle servía para apoiarse cando intentaba chegar ás copas de árbores que incluso un dinosauro tan alto coma el non chegara en posición normal, isto é, sen apoiar todas as patas.
As magnitudes do brachiosaurus permitíanlle non ter medo de ningún carnívoro. Desta especie, quizais só debían andar con coidado as crías, pois mentres eran pequenas estaban a mercé dos depredadores.
Buía, O Araño, Rianxo
Buía é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 86 habitantes (38 homes e 48 mulleres).