cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Nóvoa Barreiros
Manuel Nóvoa Barreiros, nado en Ourense cara a 1930 e finado na mesma cidade o 18 de marzo de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Ourense, membro das Juventudes Socialistas Unificadas e do comité provincial do Partido Comunista de España. Nos anos corenta uniuse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, que tiña a súa base na Edreira. O grupo voante a mando de Juan Sorga e integrado por Manuel Rodríguez González, Camilo de Dios Fernández, Antonio Pérez Barreiros, José María Saavedra Díaz e o propio Manuel Nóvoa, marchou a Ourense o 8 de marzo de 1949. O 18 de marzo o grupo foi localizado pola garda civil nunha casa que utilizaban como refuxio preto de Ourense. Nun primeiro asalto os guerrilleiros lograron repeler o ataque e mataron o capitán Francisco Piñel Estévez e ao garda José Rouco Vila, o guerrilleiro Antón López tamén resultou morto. A situación fíxose insostible e Antonio Pérez, José María Saavedra e outro guerrilleiro intentaron romper o cerco. Antonio Pérez e José María Saavedra resultaron gravemente feridos e foron capturados. Na casa permaneceron dous guerrilleiros que continuaron resistindo e a garda civil decidiu poñerlle lume á casa. No edificio en chamas, Manuel Nóvoa suicidouse mentres o seu compañeiro Camilo de Dios foi ferido e capturado. Manuel Rodríguez e Juan Sorga lograron fuxir.
Edmund C. Moy
Primeiros anos e formación
Edmund C. Moy naceu en Detroit, Míchigan, o 12 de setembro de 1957, nunha familia de orixe chinesa-estadounidense, e criuose na localidade de Waukesha, Wisconsin. Alí comezou traballando no restaurante que rexentaban os seus pais, Tom e Rosa Moy, procedentes da provincia chinesa de Guangdong.
Cursou o ensino secundario na North High School de Waukesha, onde se graduou en 1975, e posteriormente ingresou na Universidade de Wisconsin-Madison, na que se graduou en Economía, Relacións Internacionais e Ciencias Políticas en 1979, logo de abandonar a carreira de Medicina, na que inicilmente se matriculara.
Carreira profesional
Entre 1979 e 1989, Moy traballou como executivo de vendas para a compañía Blue Cross Blue Shield United, de Wisconsin. Nese período desempeñou diversos postos en empresas do sector privado. Seguidamente foi nomeado director da oficina de Atención Sanitaria dentro da Administración de George H. W. Bush (1989-1993), e logo exerceu a súa actividade laboral en diversas compañías entre 1994 e 2001. No período 2001-2006, Moy traballou na Administración de George W. Bush como axudante especial do presidente para o persoal presidencial. Edmund C. Moy encargouse de supervisar os candidatos para os nomeamentos presidenciais nas áreas xerais de recursos humanos, naturais e culturais.
En 2003 formou parte do equipo de transición do Departamento de Seguridade Nacional, que se acababa de crear. miniatura|260x260px|Edmund C. Moy xunto con [[Laura Bush na presentación da serie de moedas de ouro dedicada ás primeiras damas dos EEUU, en 2007.]] O 28 de xuño de 2006, o presidente Bush nominou a Moy como o 38º director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, como sucesor de Henrietta H. Fore.
Foi galardoado coa medalla Alexander Hamilton ao servizo público, outorgada polo secretario do Tesouro, Henry M. Paulson. Entre 2001 e 2006, Moy foi asistente especial do presidente na Casa Branca.
O 20 de decembro de 2010 anunciou a súa dimisión como director da US Mint, que se fixo efectiva o 9 de xaneiro de 2011. Logo de deixar este posto, Moy volveu ao sector privado, como vicepresidente encargado da estrutura corporativa da compañía L&L Energy, Inc. A partir de 2014 é o xefe de estratexia de Fortress Gold Group. Así mesmo, asesora e participa no consello de administración de diversas corporacións en sectores como o mercado de metais preciosos, tecnoloxía blockchain ou servizos de saúde.
En 2021, Moy foi incluído na lista de persoas máis influentes do mundo no ámbito da numismática no período 1960-2020 pola revista do sector Coin World.
Vida persoal
Moy é un participante moi activo en organizacións que reptresentan a comunidade asiático-americana e é membro do consello de administración da revista evanxélica Christianity Today International.
En 1997, Moy sufriu unha doenza nerviosa debilitante durante dous anos e medio, que conseguiu curar logo dunha cirurxía cerebral.
Moy está casado desde 1982 con Karen Johnson Moy, e en 2006 adoptaron unha nena na China, chamada Nora Sue Moy e nada en 2005.
Najla Bouden
Traxectoria
Naceu en 1958 en Cairouan. É enxeñeira e profesora de educación superior na Escola Nacional de Enxeñeiros de Tunisia, especializada en xeociencias. En 2011 converteuse en directora xeral de Calidade do Ministerio de Educación Superior e Investigación Científica. En 2015 ocupou o cargo de xerente de proxectos  na oficina do ministro Salim Shoura.
Desde setembro de 2016 ocupou o cargo de xefa da unidade de xestión por obxectivos no mesmo Ministerio co fin de aplicar o proxecto de reforma da educación superior para apoiar a empregabilidade dos títulos de educación superior. O 29 de setembro de 2021, o presidente tunisiano Kaïs Saied nomeouna primeira ministra co mandato de formar e dirixir un novo goberno.
Máximo Nóvoa Barreiros
Máximo Nóvoa Barreiros, nado en Ourense e finado en Coles o 25 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Nóvoa. Despois da reorganización da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia feita por Samuel Mayo Méndez cara a 1946, Máximo foi designado con Gumersindo Fernández Incógnito ao mando dun destacamento que operaba ao nordeste de Ourense. Estaban en contacto con Raúl Castro Cao que estaba organizando centros guerrilleiros na zona. Foi asasinado o 25 de novembro de 1948 nunha cova preto de Coles.
Patrimonio da Humanidade en Palestina
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Palestina, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Palestina ratificou a convención o 8 de decembro de 2011, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
MFK KPRF
O MFK KPRF (en МФК КПРФ) é un club de fútbol sala ruso, con sede en Moscova, e que milita na Superliga rusa. O equipo foi fundado en 2003 no seo do Partido Comunista da Federación Rusa (KPRF) e xoga os seus partidos como local no pavillón SK Yunost da cidade de Klimovsk, no óblast de Moscova. As cores do club son o vermello e o segundo uniforme é o branco.
Historia
O equipo de fútbol sala do Partido Comunista da Federación Rusa (KPRF) foi fundado en 2003 cando, antes das eleccións á Duma Estatal, o Partido Ruso da Vida organizou un torneo de fútbol sala entre distintos partidos políticos rusos, no que competiron representantes comunistas, as xuventudes de Rusia Unida, a Unión de Forzas de Dereita, os socialdemócratas de Iábloko e o ultranacionalista Partido Liberal-Demócrata de Rusia de Vladimir Zhirinovskii. A vitoria foi para o KPRF, que decidiu darlle continuidade ao equipo.
Comezou a competir no campionato de Moscova, e trala chegada de xogadores de renome como Arkadii Beli, Alexandr Verizhnikov, Mikhail Markin ou Ilia Samokhin, o equipo acadou o ascenso á segunda división do fútbol sala ruso. Na tempada 2010/11 proclamáronse campións e ascenderon á Superliga, a máxima categoría do país. Na tempada 2015/16, co adestrador Vadim Iashin no banco, o club alcanzou por primeira vez os playoffs da liga, ao rematar na cuarta posición a tempada regular. Caeu finalmente nos cuartos de final, pero logrou clasificarse de novo para os playoffs nos seguintes anos.
Na tempada 2018/19 acabou a competición regular como segundo clasificado, só por detrás do MFK Gazprom-Ugra de Iugorsk, e chegou ata a final dos playoffs, onde se proclamou subcampión, tras perder contra o MKF Tiumen. Ao ano seguinte proclamouse campión de liga despois de ser primeiro na fase regular e de derrotar na final ao Gazprom-Ugra. Ademais debutou na Champions League, chegando ata as semifinais, onde foi eliminado polo FC Barcelona na quenda de penaltis. Na campaña 2020/21 acadou os cuartos de final da Champions League, onde caeu fronte ao Sporting de Portugal.
Rebeca Rods
Rebeca Rods, nada en Vigo, é unha cantante e compositora galega de Soul, Funk e sobre todo Gospel.
Traxectoria
Filla do tenor Manuel Sirera. Formouse no Conservatorio Superior de Música de Vigo. Con só un ano xa cantaba e aos oito empezou a súa carreira musical. En 2001 marchou estudar a Madrid facéndose Mestra de Música na Universidade Complutense. Continou a formación en canto coral e deu clases durante seis anos na Escuela Coral de Madrid. En 2009 creou o seu propio coro de Gospel: Black Light Gospel Choir. En 2011 publicou o seu primeiro disco Black Light Gospel Choir que se converteu en coro oficial de programas como Factor X, La Voz e La Voz Kids. En 2012 publicou Gospel Revolution. En 2015 Live at Joy gravado en directo na sala JOY Eslava e mesturado en Los Ángeles. En 2021 saíu Gospel Symphony no que fusionao góspel, rock e temas propios coa música sinfónica. Conta con colaboracións como Bazil Meade, director do London Gospel Choir, Markanthony Henry, director de The New York City Gospel, e a do actor e cantante Gerónimo Rauch. Pecha o disco cun tema propio, Ensíname, a súa primeira gravación en galego.
Estivo tres veces en Eurovisión, con D´Nash no 2007 en Helsinqui, con Pastora Soler en Bakú no 2012 e con Barei en Estocolmo no 2016.
María Luisa Sanjurjo de Oza
María Luisa Sanjurjo de Oza, nada en Vigo o 4 de decembro de 1893 e finada na mesma cidade en setembro de 1949, foi unha pianista e compositora galega.
Primeiros anos e formación
Filla de Francisca Oza López-Baro e Benito Sanjurjo Ramírez de Arellano, un tudense que estudou arquitectura en París e foi promotor de vivendas creadas nos estudos de Michel Pacewicz ou Jenaro de la Fuente Domínguez. Era a maior de catro irmáns dunha familia con gran afección musical. Na súa casa eran habituais as veladas musicais nas que participaban familia e amigos e celebrábanse tamén faladoiros intelectuais. Estudou piano en Vigo con Eduardo Villanueva, subdirector da banda municipal, e co seu fillo Manrique, primeiro premio de piano no conservatorio de Madrid en 1904. Examinouse por libre en Madrid dos primeiros cursos e máis tarde instalouse coa súa familia na capital xa que seu irmán ingresara na escola militar de Toledo.
En 1913 rematou estudos de piano sendo alumna predilecta de José Tragó (mestre de piano de Joaquín Turina e Manuel de Falla) e obtivo o premio extraordinario de honra na convocatoria de 1914. Tamén rematou estudos de Harmonía con Valentín Arín. Segundo testemuña da súa sobriña, a poetisa María do Carme Kruckenberg, "Estudou oito horas diarias, por iso chegou onde chegou".
Carreira profesional
No ano que rematou os estudos compuxo a súa obra Miña Terra que en versión de banda interpretou a Banda Municipal de Vigo baixo a dirección do seu director Mónico García de la Parra, acabado de chegar.
Comezou unha incipiente carreira como pianista e realizou concertos en 1914 en Vigo e en 1916 en Madrid diante da infanta Isabel, grande mecenas da música en España, cunhas excelentes críticas en prensa, contando co apoio do pianista Pepito Arriola. Como consecuencia destes éxitos foi solicitada polo Ateneo de Madrid e outros centros artísticos. Porén, non contou co obrigado permiso paterno xa que Benito consideraba unha "humillación" a dedicación profesional á música e só permitiu a súa presenza en actos benéficos. Nesta época foi cando impartiu clases de piano a Sofía Novoa.
Trala fin da I Guerra Mundial marchou vivir a París cuns familiares para continuar a súa formación. Regresou a Madrid en 1924, xa falecido seu pai, e tentou retomar a súa actividade musical. Compuxo o pasodobre Faro de Vigo e ofreceu un concerto benéfico no teatro da comedia tocando o Concerto de Bach de August Stradal, o Allegro de Concerto de Enrique Granados, un Preludio de Frédéric Chopin, Chisperos de Pedro Blanco López, San Francisco de Paula camiñando sobre as ondas de Franz Liszt e a Polonesa de Ignacy Jan Paderewski. Instalouse en Vigo como profesora de piano e casou en agosto de 1927 co avogado galeguista republicano Roberto González Pastoriza. miniatura|M.ª Luisa Sanjurjo con [[Pepito Arriola en 1916.]] Tralo seu casamento deixou definitivamente de tocar en público e, ao pouco do nacemento do seu segundo fillo, comezou a desenvolver os síntomas da miastenia. Comezou cunha leve coxeira e foise agravando dun xeito moi doloroso. A función muscular foise degradando ata impedir a deglutición e era acompañada de fortes dores de cabeza e unha enorme sensibilidade ao son que lle impedía tocar o piano.
Morreu en setembro de 1949, aos 55 anos de idade. Soterrárona no cemiterio de Pereiró.
Vida persoal
Foi nai de Roberto e Margarita (Margot) González-Pastoriza Sanjurjo.
Pilar Fernández Seijo
Traxectoria
Veciña de Trabanca Badiña. Do sindicato de metalúrxicos da CNT de Vilagarcía de Arousa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e uniuse ao grupo guerrilleiro organizado por Rodrigo Berruete Alejandre no monte Xiabre con Ángel Buceta Loroño, Ramón Rodríguez Carregal, Francisco Bahamonde, Manuel Martínez Freire, José Torres Eiras, e Serafín Brea Otero, ao que tamén se incorporaron Urbano Tarrío Montero, Manuel Limeres Ordóñez, Juan Gil Quintela, Antonio Basilio Sayanes González e Manuel Díaz Hermo. Perseguidos pola Garda civil, o exército, os carabineiros e as milicias de Falange e a Garda Cívica de Vilagarcía, o 13 de febreiro de 1937 cercaron a súa casa de Trabanca Badiña na que estaban refuxiados, pero lograron fuxir. Na persecución morreu Manuel Díaz Hermo e Ángel Buceta entregouse ao día seguinte. O 16 de febreiro foron cercados nunha casa de Loenzo, os franquistas prenderon lume ao edificio e morreron carbonizados Pilar Fernández, Rodrigo Berruete, Manuel Limeres e Antonio Sayanes. Os cadáveres foron trasladados ao cemiterio de Vilagarcía e soterrados nunha fosa común sen nome. Foi xulgada por rebelión, pero suspenderon as actuacións.
Morte asistida
A expresión morte asistida pode referirse a:
Poetas bélicos soviéticos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/Konstantin_Michailowitsch_Simonow_1943.jpg/220px-Konstantin_Michailowitsch_Simonow_1943.jpg|miniatura| O tenente coronel [[Simonov K. M.]] Poetas da fronte (en ruso Поэты-фронтовики, poetii frontoviki), poetas combatentes ou poetas bélicos soviéticos é un termo xeneralizado aplicado aos mozos poetas soviéticos que pasaron a súa mocidade nas batallas da Segunda guerra mundial e cuxos poemas reflicten ben a atmosfera da fronte;  entre eles Arseny Tarkovsky, Alexander Tvardovsky ou Ilya Erenburg.
Algúns morreron na fronte, outros viviron máis tempo, pero moitos, como predixo nun dos seus poemas Semyon Gudzenko, non morreron de vellez: miniatura|Selos de homenaxe ao poeta Alexander Tarkovsky e o seu fillo, o cineasta [[Andrei Tarkovskii|Andrei, que usou poemas seus en filmes da década de 1970]] miniatura|Selo de homenaxe a [[Aleksandr Tvardovski e a revista literaria Novy Mir ("Novo Mundo" ou "Nova Paz").]] miniatura|[[Ilya Ehrenburg co Exército Roxo en 1942]] miniatura|O Comandante Dale Maxey, da fragata USS Kauffman e o Vicealmirante Harry B. Harris Jr., dereita, comandante da 6ª Frota dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos, no 65º Día da Vitoria saudaron cunha coroa de flores xunto á tumba da poeta Olga Bergholz no memorial de San Petersburgo en homenaxe aos homes e mulleres caídos na loita contra o nazismo. ]] As poetas rusas Olga Bergholz e Iulia Drúnina pertencen á xeración dos poetas da fronte e tamén escribiron poemas bélicos, a primeira moi activa durante o Sitio de Leningrado e a segunda fixo referencia na poesía á súa experiencia como médico militar en combate.
Bibliografía
М. Бенина, Е. Семёнова. Советские поэты, павшие на Великой Отечественной войне. — Академический Проект, 2005. — 576 с. — ISBN 5-7331-0320-5.
O cordeiro Shaun
miniatura| Estatuas de Shaun no Aardman Animations Studio dos Ánxeles a principios de maio de 2008. O cordeiro Shaun (en Shaun the Sheep) é unha serie de televisión británica de animación infantil producido por Aardman Animations nos Ánxeles.
Estreouse en galego a través da TVG no espazo infantil e xuvenil Xabarín Club.
Trama
O programa presenta a Shaun, unha ovella problemática que vive na granxa Mossy Bottom cun rabaño crédulo e adorable vixiado por un can preocupante pero estrito chamado Bitzer. A granxa está dirixida por un labrego estrito, coidadoso e un tanto aparvado que nunca é nomeado na serie. O programa representa as aventuras do rabaño que segue os acontecementos da vida de Shaun, o cordeiro, que vive para divertirse pero sempre parece meterse en problemas sen ser detectado polo granxeiro.
Shaun
Shaun é unha ovella pequena con la branca; é amigo de todas as ovellas da granxa situada no campo. Gústalle axudar aos seus amigos.
Bitzer
Bitzer é un can amarelo, é un pastor e observa as ovellas mentres O labrego mira o prado das ovellas. O mellor amigo de Bitzer é Shaun, e apareceu por primeira vez na tempada 1.
O granxeiro
A Granxa ten un gandeiro de ovellas encargado das ovellas dos prados, vive na súa casa a carón da porta dos prados das ovellas. En varios episodios, móstrase que lle gusta facer bolos e ver a televisión. Odia as ovellas que veñen á casa cando Bitzer non está alí para manter as ovellas en orde.
Historia
Shaun foi creado por Aardman Animations e fundado por primeira vez en maio de 2008. A tempada 1 de Shaun the Sheep estreouse o 10 de decembro de 2008. En xaneiro de 2009, anunciaron o lanzamento da tempada 2. En xullo de 2009, Shaun the Sheep fixo a súa primeira aparición na tempada 2. O primeiro episodio da segunda tempada foi lanzado o 1 de agosto de 2009.
En febreiro de 2008, Aardman Animations presentou o xogo para móbil Shaun The Sheep: Mobile Game. Foi lanzado o 27 de febreiro de 2008 na Xbox 360. A finais de marzo de 2008, anunciouse a película baseada no xogo chamada Shaun the Sheep.
En 2010, Shaun The Sheep: The Mobile Game foi descontinuado en Xbox 360, substituído por Home Sheep Home lanzado o 6 de marzo de 2013.
O 12 de xaneiro de 2015 estreouse S haun the Sheep: The Movie . Aardman Animations tamén presentou unha nova versión do xogo Shaun the Sheep; Os xogos lanzáronse en Xbox One e Xbox Live o 12 de marzo de 2015.
Andrea Fuentes
Andrea Fuentes Fache, nada o 7 de abril de 1983 en Valls (Tarragona), é unha nadadora retirada catalá especialista en natación sincronizada. A súa irmá Tina Fuentes (1984–2018) tamén foi nadadora de natación sincronizada.
Traxectoria
É a nadadora máis laureada na historia do equipo nacional de España, con catro medallas olímpicas, 16 de campionatos do mundo e 11 de campionatos europeos. As súas catro medallas olímpicas tamén a converten na muller española con máis medallas, xunto con Arantxa Sánchez Vicario e Mireia Belmonte.
Uniuse á selección española de natación sincronizada en 1999. Formada no Club Natación Kallípolis, formou parte do Dream Team xurdido no club, xunto con Gemma Mengual, Ona Carbonell e a súa irmá Tina Fuentes. Andrea competiu nos Xogos Olímpicos de 2004, 2008 e 2012, nos que gañou catro medallas na modalidade por parellas e por equipos. Retirouse na competición de elite en xaneiro de 2013, alegando desmotivación por mor dun conflito entre a Real Federación Española de Natación e a adestradora da selección, Anna Tarrés. Após retirarse, continuou a súa traxectoria como adestradora.
Gema Galgani
Traxectoria
miniatura|Enrico Galgani e Aurelia Landi, os pais de santa Gema Gema foi unha das fillas do boticario Enrico Galgani e a súa esposa Aurelia Landi, quen morreu cando Gema tiña 7 anos. Quedou orfa de pai aos 18 e axudou á súa tía a criar os seus irmáns máis novos. Tras rexeitar dous pretendentes, foi contratada como ama de chaves pola familia Giannini, que lle tomou moito agarimo e practicamente adoptouna. Con eles Gema trasladouse á cidade de Lucca. Alí fíxose amiga da venerábel María Eugenia Giannini, máis tarde tamén pasionista italiana. Despois da morte da súa amiga, fundou a congregación «Fillas de Santa Gema».
Olga Bergholz
Olga Fyodorovna Bergholz (en О́льга Фё́доровна Бергго́льц), nada en San Petersburgo o e finada ibídem (na mesma cidade, renomeada Leningrado) o 13 de novembro de 1975, foi unha famosa poeta soviética, coñecida polo seu traballo na radio durante o asedio de Leningrado, onde foi o símbolo da forza e determinación da cidade.
Gema Galgani
Traxectoria
Gema caracterizouse pola súa piedade e o seu amor a Cristo e a Eucaristía. Foi unha das primeiras mulleres estigmatizadas do século XX. Tres días á semana, durante polo menos tres anos, Gema mostraba estigmas nas mans e nos pés, que logo desaparecían. Tamén era famosa polas súas visións do seu Anxo da Garda, a quen mesmo lle pedía ás veces que lle levase recados se estaba demasiado ocupada. Xeralmente pedíalle que lle enviase cartas ao correo destinadas ao seu director espiritual.
Olga Bergholz
Traxectoria
esquerda|miniatura|Pronuncia do nome de Olga Fyodorovna Bergholz (en О́льга Фё́доровна Бергго́льц)
Gema Galgani
Traxectoria
Gema era unha rapariga de saúde delicada. Aos 20 anos sanou milagrosamente dunha grave meninxite. Ela atribuíulle a súa curación a san Gabriel da Dolorosa, entón venerábel, a quen lle rezou fervorosamente mentres recibía tratamento. Esa mala saúde non permitiu que fose aceptada como relixiosa pasionista, pero igualmente recibiu as honras correspondentes á Orde.
Canonización
Foi beatificada polo papa Pío XI o 14 de maio de 1933, na Basílica de San Pedro. Canonizada polo papa Pío XII en 1940, converteuse así na primeira muller santa do século XX. Os seus restos mortais descansan no Santuario pasionista de Lucca, onde se congregan cada ano miles de peregrinos.
A festa de santa Gema Galgani, segundo o calendario litúrxico, é o 11 de abril. Porén, en España, por concesión especial da Santa Sé, celébrase o 14 de maio, en recordo da súa beatificación. Desde 1985 venérase no Santuario de Santa Gema de Madrid a reliquia do corazón da santa.
Gema Galgani no cinema
Diversos proxectos afeccionados levaron a vida da santa á pantallas. En 2022 unha produtora española comunicou a preproducción dunha longametraxe titulada Gemma Galgani (o nome orixinal da santa). A película será guionizada e dirixida polo cineasta e médico español, especialista en cine relixioso, Óscar Parra de Carrizosa, e prevese a súa estrea para o 11 de abril de 2023.
Olga Bergholz
Primeiros anos
Era filla dun médico que traballaba nunha central eléctrica e publicou os seus primeiros versos en 1924.
Dos anos 20 ao 1940
esquerda|miniatura|Monumento a Boris Kornilov, o seu primeiro marido e pai da súa filla Irina
En 1925, con quince anos, uniuse ao grupo literario "O cambio", onde coñeceu ao poeta Boris Kornilov, con quen casou en 1926, e con que ao pouco tempo tivo a súa filla Irina. Licenciouse en filoloxía na Universidade de Leningrado en 1930, e foi enviada a Casaquistán como xornalista para o xornal The Soviet Steppe. En 1930, con vinte anos, divorciouse de Kornilov e casou co seu amigo da universidade Nikolai Molchánov.
Despois do seu regreso a Leningrado, traballou como editora no xornal da fábrica Electrosila (1931-1934) e publicou varios libros. O 13 de decembro de 1938 foi encarcerada, permanecendo detida durante 7 meses durante a Gran Purga, onde unha malleira durante un interrogatorio provocou un mortinato. Boris Kornilov foi fusilado en 1938. Olga foi liberada o 3 de xullo de 1939, e posteriormente foi rehabilitada.
Actividade desde a Segunda guerra mundial
Alistouse no partido comunista en 1940.
Bergholz é unha dos poetas máis coñecidos do Sitio de Leningrado. O seu segundo marido, Nikolai Molchánov, filólogo, morreu alí de fame en 1942. Olga permaneceu na cidade asediada. Alí creou os seus mellores poemas, dedicados aos defensores de Leningrado. Despois da guerra seguiu escribindo con éxito, incluíndo Pervorossiya en 1950, polo que recibiu o Premio Estatal da URSS.
En 2010 foron publicados os seus diarios onde relataba os seus anos máis difíciles, 1939-1949.
Pasamento
Olga Bergholz morreu en 1975. Está enterrada na Literátorskie Mostkí (Pontes Literarias) do cemiterio de Volkovo en San Petersburgo.
Homenaxes
Foi condecorada coa Orde de Lenin, o Premio Stalin e numerosas medallas; unha rúa de San Petersburgo, un cráter de Venus e o planeta menor 3093 Bergholz descuberto pola astrónoma soviética Tamara Smirnova en 1971 levan o seu nome.
Marysia Nikitiuk
Marysia Nikitiuk (en Марися Нікітюк), nada en Kíiv en 1985, é unha directora de cinema ucraína, guionista e escritora de ficción. Escribiu e dirixiu When the Trees Fall (2018) e coescribiu o filme Evge (2019), ambos os cales conseguiron o recoñecemento como entre os mellores filmes ucraínos do seu ano de estrea. Nikitiuk tamén dirixiu Lucky Girl (2021) e publicou unha colección de historias curtas, The Abyss (2016), coas que gañou Premio Literario Internacional Oles Ulianenko.
Traxectoria
Nikitiuk naceu en 1986. Asistiu ao Instituto de Xornalismo da Universidade Nacional Taras Shevchenko de Kíiv, onde se graduou en 2007. Despois obtivo un máster en estudos de teatro no Teatro Nacional I. K. Karpenko-Kary de Kíiv, Universidade de Cinems e Televisión, centrándose no teatro xaponés.
Carreira profesional
A principios da súa carreira, Nikitiuk traballou en diversos medios, escribindo críticas de teatro e creando o sitio web Teatre, dirixiu curtametraxes, e publicou unha colección de historias curtas (The Abyss, 2016), coas que gañou Premio Literario Internacional Oles Ulianenko.
En maio de 2016, Nikitiuk gañou o premio Krzysztof Kieslowski ScripTeast ao mellor guión cinematográfico de Europa Central e Oriental no Festival de Cannes polo guión que se converteu na súa primeira longametraxe, When the Trees Fall. O recoñecemento estivo acompañado dun premio en metálico de 10 000€. Rodado en Ucraína e Polonia, When the Trees Fall estreouse na 68ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín en 2018, onde recolleu sete premios. Ambientada na pequena cidade ucraína de Lozova, a película céntrase nunha nena de cinco anos, Vitka, e a súa curmá maior, Larysa, que está namorada dun criminal. When the Trees Fall foi eloxiado en The Hollywood Reporter como "cheo de audacia, estilo e promesa enérxica". O San Francisco Chronicle chamouno unha "fábula delirantemente lírica e sexy" e dixo que "os fotogramas finais son impresionantes". O xornal polaco de cinema Kino eloxiou a "sensibilidade, coraxe e fantasíay" de Nikitiuk.
When the Trees Fall é frecuentemente nomeado como un dos mellores filmes ucraínos modernos. Foi catalogado como o cuarto mellor filme ucraíno da década de 2010 por MovieWeb. Vogue Ukraine enumerouno entre os "sete filmes para namorarte do cinema ucraíno moderno". Viktoria Tihipko, presidenta do Festival Internacional de Cinema de Odesa e o xefe do consello da Academia Ucraína de Cinema, nomeouno como un dos 30 filmes "máis emblemáticos" dende a independencia de Ucraína.
En 2019, Die Tageszeitung dixo: "Nikitiuk é considerada como a grande esperanza do novo cinema ucraíno". Nikitiuk declarou que Mononoke Hime de Hayao Miyazaki e Apocalypse Now de Francis Ford Coppola como os seus filmes favoritos, escollidos pola súa capacidade de absorber ao espectador de principio a fin.
Nikitiuk foi coguionista do director Nariman Aliev no seu filme Evge, que foi estreado na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019. Gañou o Grand Prix no Festival Internacional de Cinema de Odesa. Collider, The Guardian e o Centro Nacional de Cinema Oleksandr Dovzhenko nomearon o filme nas listas das mellores obras do cinema ucraíno.
O seguinte filme de Nikitiuk foi Lucky Girl, e conta a historia dunha estrela de televisión diagnosticada de cancro. A historia baseouse na batalla real da presentadora de televisión Yanina Sokolova contra o cancro. Producido por Julia Sinkevych, o filme foi representado na sección "Ukraine in Focus" no festival de Cannes en 2022.
Vida persoal
Antes da invasión rusa a Ucraína en 2022, Nikitiuk vivía en Kíiv.
Jesús Lago González
Jesús Lago González, coñecido como Petrillas, nado no antigo concello de Lavadores (Vigo) cara a 1900 e finado en Vigo o 24 de outubro de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Dirixiu un grupo dunha ducia de guerrilleiros que actuaron na contorna de Cabral e Navia até 1939. O grupo estaba formado por Enrique Cameselle García, José Almeida Otero, Antonio Rodríguez Posada, Luciano Janeiro Valente, Vicente Guillén Biel e Manuel Rodríguez Fernández. Foron acusados polas autoridades de estar detrás da morte de Amelia Alonso, propietaria dunha granxa en Cabral, e José Navas, que veu no seu socorro, a principios de 1939. Uniuse ao grupo de José e Rogelio García Morales, os Maletas. O 15 de outubro de 1939, o grupo foi rodeado pola Garda Civil en Vilar de Infesta (Redondela) e Jesús foi o autor do tiro accidental que feriu gravemente ao seu compañeiro Rogelio García, pero conseguiu escapar. Denunciado por tres dos seus excompañeiros, foi capturado o 21 de setembro de 1940. As autoridades acusárono dunha morte en 1936, varios atracos nos anos posteriores e da morte da propietaria da granxa en Cabral e do seu veciño. Foi xulgado en consello de guerra e condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Puxeiros con Antonio Rodríguez Posada, Luciano Janeiro Valente, José Almeida Otero e Enrique Cameselle García, o 24 de outubro de 1940. Outro dos condenados, Juan Manuel Rodríguez Fernández, logrou fuxir no momento de iniciarse a execución.
Ácido cis-2-decenoico
O ácido cis-2-decenoico é un ácido graxo insaturado. É un aceite incoloro.
Preparación e distribución
O composto pode prepararse a partir de 1-iodonon-1-eno por intercambio litio halóxeno seguido de carbonatación.
O ácido cis-2-decenoico prodúceo a bacteria Pseudomonas aeruginosa. Pode ser potencialmente útil para loitar contra a formación das biopelículas implicadas en doenzas infecciosas, as cales están presentes en máis do 60% das infeccións adquiridas en hospitais.
Ditadura militar de Chile
250px|miniatura|A [[Xunta de Goberno de Chile (1973-1990)|Xunta Militar de Goberno.]] 250px|miniatura|O [[Comandante en xefe do Exército de Chile|xeneral Augusto Pinochet, líder da ditadura militar, durante un discurso.]] A ditadura militar de Chile, tamén chamada Réxime Militar, foi o réxime ditatorial militar estabelecido en Chile entre o 11 de setembro de 1973 e o 11 de marzo de 1990, e por extensión coñécese así ao período da historia chilena en que devandita ditadura estivo vixente.
Este período comezou co golpe de estado que derrocou o goberno democrático do presidente Salvador Allende. As forzas armadas e de orde estabeleceron unha Xunta Militar de Goberno presidida polo comandante en xefe do Exército, Augusto Pinochet, quen se convertería no líder da ditadura durante toda a súa extensión. O resto da Xunta estivo conformada nos seus primeiros anos por José Toribio Merino, Gustavo Leigh e César Mendoza, en representación da Armada, a Forza Aérea e Carabineros respectivamente. Aínda que orixinalmente tivo un neto carácter militar, co paso dos anos foron incorporándose colaboradores civís ao goberno.
O novo réxime caracterizouse por un modelo autoritario, estabelecido sobre principios emanados da ultradereita, tales como o anticomunismo, a prohibición legal dos partidos políticos (até 1987), a prohibición dos sindicatos, a limitación da liberdade de expresión, a disolución do Congreso Nacional (substituído por unha Xunta Militar de Goberno) e a carencia de democracia. O anterior reflectiouse nas sistemáticas violacións dos dereitos humanos cometidas pola ditadura, rexistrándose cando menos 28 259 vítimas de prisión política e tortura,  2298 executados e 1209 detidos desaparecidos. Sumado ao anterior, a medida sancionatoria que afectou ao maior número de opositores foi o exilio político, con máis de 200 000 persoas en total (expulsados e autoexiliados) coas súas familias, o que representou o meirande movemento emigratorio na historia do país.
Durante este tempo, Chile experimentou unha notoria transformación económica, social e cultural. No estritamente económico, significou unha mudanza radical de orientación do papel do estado, dun rol produtor e interventor a un de tipo subsidiario, inspirado nas doutrinas económicas neoliberais. No social, significou o dominio sen contrapeso dos sectores empresariais, o aumento sostido da desigualdade de ingreso, xunto cun incremento na precariedade e inestabilidade laboral dos sectores asalariados. No cultural, deu lugar ao denominado «apagón cultural», caracterizado pola represión e censura de certas manifestacións culturais consideradas contrarias aá liña oficial.
En 1980, logo dun irregular plebiscito, foi aprobada unha nova constitución na cal Pinochet reafirmou o seu cargo como Presidente da República, mentres a Xunta de Goberno se limitaba ao poder lexislativo. O texto constitucional estabeleceu tamén unha serie de disposicións que, finalmente, permitirían o retorno á democracia como consecuencia do resultado do plebiscito do 5 de outubro de 1988. En devandito referendo, o pobo chileno denegoulle a Pinochet un novo mandato e, en consecuencia, celebráronse eleccións presidenciais democráticas o ano seguinte. A ditadura militar acabou en 1990 coa entrega de mando de Augusto Pinochet ao novo presidente Patricio Aylwin, comezando así un novo período histórico coñecido como Transición á democracia.
Gumersindo Fernández Incógnito
Gumersindo Fernández Incógnito foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Foi lugartenente de Albino Gómez Rodríguez que comandaba un grupo formado por labregos de Muíños e Lobios na zona occidental de Ourense. Dende 1946 o grupo integrouse da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia logo da reorganización de Samuel Mayo Méndez, e Gumersindo foi designado con Máximo Nóvoa Barreiros ao mando dun destacamento que operaba ao nordeste de Ourense. Estaban en contacto con Raúl Castro Cao que estaba organizando centros guerrilleiros na zona.
Vigán
esquerda|miniatura|Casa colonial en Vigan, Luzón, Filipinas. Vigán ou Vigan (美岸, Hokkien (Pe̍h-ōe-jī): bîgán, mandarín estándar ( pinyin ): měiàn, ilocano : Siyudad ti Vigan, tagalo : Vīgân) é unha cidade de Filipinas, dentro da rexión de Ilocos, sendo a capital de provincia de Ilocos Sur. A cidade está situada na costa occidental da grande illa de Luzón, fronte ao mar da China Meridional.
Vigán foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999, xa que é a cidade colonial española mellor conservada de Asia, e é moi coñecida polas súas rúas empedradas e a súa arquitectura única que mestura o deseño de edificios asiáticos e europeos coa arquitectura e planificación coloniais.
Orixe do nome da cidade
A área de Vigan foi orixinalmente un asentamento para comerciantes da provincia de Fujian, China. Na época da colonización española, os colonos chineses, cuxa lingua era o fukienés (min nam, a miúdo referido como "hokkien" ou o seu nome mandarín, "fukien", pola maioría dos filipinos), referíanse á zona como "Bigan", que significa fermosa praia. Dado que os conquistadores casteláns e vascos intercambiaron V e B para referirse ao son /b/, o nome chinés fukienés "bi gan" escríbese como Vigan, que é o nome que se usa hoxe.
Durante os días da conquista cristiá, o conquistador Juan de Salcedo dirixiuse a Ilocos para establecer unha base militar na actual Vigan. Cando atravesaba o que agora se chama Pagpartian despois do río Mestizo, decatouse das exuberantes plantas verdes que medran ao longo das ribeiras do río. Preguntou os nomes das plantas, e soubo que se chamaban biga'a. Logo deriva o nome da cidade, Vigan, do nome da planta.
O seu nome completo no momento da súa fundación era Vila Fernandina, en homenaxe ao primoxénito do rei Filipe II. A medida que a cidade foi crecendo, e a sede da Arquidiocese de Nueva Segovia foi trasladada ao lugar, que máis tarde se chamou Ciudad Fernandina de Vigan.
Barangayes
Vigan divídese administrativamente en 39 barangays (ou barrios).
Os Campos, Mourente, Pontevedra
Os Campos é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 105 habitantes (53 homes e 52 mulleres).
Antonio Iglesias González
Antonio Iglesias González, nado en Vigo cara a 1914 e finado en Teis o 3 de abril de 1939, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Lavadores. Ferreiro axustador. Membro do Sindicato Metalúrxico da CNT de Vigo e das Juventudes Libertarias. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia en Teis e Lavadores. Logo fuxiu ao monte integrándose no grupo de César Rosas Bermúdez. O 12 de abril de 1937 as autoridades franquistas organizaron unha batida en San Xoán do Monte na súa procura. Os veciños que os protexían, Jose Niebla García e Ángela Iglesias Rebollar, foron detidos e logo asasinados nas inmediacións do Monte da Guía. O 19 de abril foron localizados por unha delación e asasinados os compoñentes do grupo Olegario Collazo Lago, Leopoldo Comesaña Lorenzo e José López Rivas en San Xoán do Monte. O 3 de abril de 1939 cando estaba refuxiado con César Rosas Bermúdez na casa de Lucía Domínguez Eiroa no Toural, foron acurralados pola Garda Civil e suicidáronse.
César Rosas Bermúdez
Traxectoria
Taxista de profesión. Nos anos da República marchou a Vigo e empregouse nas factorías de Vulcano. Dirixente do Sindicato Metalúrxico e Secretario do Sindicato de Oficios Varios da CNT de Vigo. Representou á comarca viguesa no Congreso da CNT de Zaragoza. Foi detido en varias ocasións pola súa militancia cenetista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia en Teis e Lavadores. Logo fuxiu cara os montes da Madroa. O 12 de abril de 1937 as autoridades franquistas organizaron unha batida en San Xoán do Monte na súa procura e na dos seus compañeiros Antonio Iglesias González e Ernesto Rodríguez Vázquez. Os veciños que os protexían, Jose Niebla García e Ángela Iglesias Rebollar, foron detidos e logo asasinados nas inmediacións do Monte da Guía. O 19 de abril foron localizados por unha delación e asasinados os compoñentes do grupo Olegario Collazo Lago, Leopoldo Comesaña Lorenzo e José López Rivas en San Xoán do Monte. Foi xulgado en Vigo por rebelión e declarado en rebeldía. Abríronlle expediente por responsabilidade civil en setembro de 1937. A finais de xaneiro de 1939 participou nun atraco a unha taberna de Cabral, onde foi recoñecido. O 3 de abril de 1939 cando estaba refuxiado con Antonio Iglesias González na casa de Lucía Domínguez Eiroa no Toural, foron acurralados pola Garda Civil e suicidáronse.
A Bouza, Mourente, Pontevedra
A Bouza é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 75 habitantes (32 homes e 43 mulleres).
Lucía Varela
Clubs
Lucía Varela comezou a xogar ao voleibol aos 12 anos. Na tempada 2018-19 fichou polo club CAEP Soria na Superliga 2 Feminina de Voleibol, onde xoga por dous anos antes de pasar ao Club Voleibol J.A.V. Olímpico. Debutando na Superliga Feminina de Voleibol na tempada 2020-21 co club das Palmas de Gran Canaria e gañando o campionato e a supercopa de España dese ano.
Na tempada 2022-23 mudouse a Italia ao aceptar a oferta do club AGIL Volley, xogando na Serie A1, a máxima división do deporte en Italia.
Selección
No ano 2018 recibiu a convocatoria para xogar coa selección española de voleibol sub-17 e en 2020 na sub-19.
En 2021 obtivo a primeira convocatoria para xogar coa selección feminina de voleibol de España, coa que acadou nese ano a medalla de bronce na Liga Europea feminina de voleibol 2021.
Inter Club d'Escaldes
O Inter Club d'Escaldes é un club de fútbol de Andorra da cidade de Escaldes-Engordany. Foi fundado en 1991 e xoga na Primeira División de Andorra.
Historia
Fundado en 1991, integrouse á Lliga Andorrana de futbol en 1995 obtivendo o sétimo posto entre doce competidores. Nos seus inicios o club tivo un forte apoio de Construccions Modernes, unha empresa ligada á construción, ata o punto que as súas iniciais CM perduraron no seu escudo até 2019. miniatura|Inter Club d'Escaldes, campión da Lliga Biosphere 2016-17 Inter foi un permanente protagonista dentro da máxima categoría, a pesar de que nunca lograse gañar a competición até 2020. O seu máximo logro foi a obtención de dous terceiros lugares: na tempada 1999-2000 e na tempada 2000-01. Nesta última edición da liga mesmo alcanzou o liderado nunha xornada: a cuarta.
A tempada 2002-03 foi especial para o club: sería a última na que conseguiu acceder ao play-off polo título conseguindo o cuarto posto. Pero ademais rexistrou a súa mellor campaña na Copa Constitució: alcanzou a súa única final no certame, na que foi derrotado por FC Lusitanos por 2-0.
No entanto, no resto das tempadas o Inter loitou por conservar a categoría: chegou a disputar tres veces a Promoción, despois de acabar na penúltima posición da fase regular e o posterior play-off pola permanencia. O seu momento máis angustiante foi na tempada 2008-09, cando logrou manterse en Primeira División despois de imporse por 10-9 na quenda de penaltis contra o Atlètic Club d'Escaldes (logo de que cada un gañase por 2-1 o seu respectivo partido como local).
Con todo, o descenso fíxose inevitable tras a tempada 2014-15, cando o club situouse na última posición logo dunha precaria campaña na que gañou un só partido, empatou outro e perdeu 18. O 19 de abril de 2015 confirmouse a caída á Segunda División despois da derrota por 2-1 ante o Futbol Club Encamp no Camp d'Esports d'Aixovall.
Unha vez na segunda categoría, o Inter tivo un cambio na xunta directiva que significou un envorco na súa xestión: ademais de modificar o seu escudo ao actual, o club potenciouse con algúns xogadores de vasta traxectoria e que posuían internacionalidades na selección de fútbol de Andorra como Xavi Andorrà, Dani Mejías e Dani Ferrón, entre outros. Incluso o técnico daquela tempada Álex Somoza tivo experiencia na absoluta como xogador.
Tras un quinto lugar na tempada 2015-16, o club conseguiu o título da Lliga Biosphere 2016-17 tras unha estreita disputa coa Penya Encarnada d'Andorra polo liderado. O 21 de maio de 2017 logrou o ascenso á Primeira División de Andorra tras derrotar ao Atlètic Club d'Escaldes por 3-0.
Logo de lograr ser campión da Primeira División de Andorra 2019-20 puido ter o dereito de poder participar na liga de Campións da UEFA 2020-21, desde a Rolda Preliminar. Esta participación histórica representa a primeira vez na historia do club na que participa nun torneo internacional oficial.
Cadro de xogadores
Actualizado o 15 de febreiro de 2020.
15px
15px 2°
Samil, Castrofeito, O Pino
Samil ou Saamil é un lugar da parroquia de Castrofeito no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa.
A uns 180 metros en liña recta ao sueste atópase o núcleo de Samil de Abaixo, de dimensións moito menores e xa na parroquia de Arca, polo que a esta poboación tamén se lle coñece como Samil de Arriba. Outros topónimos dos arredores son Campo da Pepa e A Toxeira (ao norte), As Caneiras (ao oeste) e o Coto de Pazos (ao leste).
A curta distancia, a uns 1.100 m cara ao nordés, nace na Chousa de Abeas o rego do Burgo.
Norman Thagard
Norman Earl Thagard, nado en Marianna (Florida) o 3 de xullo de 1943, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-7, STS-51-B, STS-30, STS-42, STS-71 e Soiuz TM-21.
Traxectoria
Thagard graduouse e é máster en enxeñaría pola Universidade do Estado de Florida en 1965 e 1966 respectivamente. Ten un doutoramento en medicina pola Escola Médica Universitaria do Suroeste de Texas en 1977. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-7, STS-51-B, STS-30, STS-42, STS-71 e Soiuz TM-21. Pasou un total de 140,56 días no espazo.
Pristigastéridos
miniatura|240px|[[Pellona flavipinnis]]
A dos pristigastéridos (Pristigasteridae) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos clupeiformes, e suborde dos clupeoideos.
Etimoloxía
O nome científico Pristigasteridae está formado, como é a norma, sobre o nome do xénero tipo da familia, Pristigaster, coa adición do sufuixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Xéneros
Na actualidade na familia recoñécense os seguintes xéneros:
Características
Externamente diferéncianse das especies da familia dos clupeidos pola súa alongada aleta anal, que ten polo menos 30 radis brandos.
As pequenas aletas pelvianas están notabelmente desprazadas cara a adiante.
Distribución
Son especies mariñas que se distribúen por todos os océanos tropicais, e tamén hai algunhas dulciacuícolas distribuídas por ríos de Suramérica e do sueste asiático.
Albino Gómez Rodríguez
Albino Gómez Rodríguez, coñecido como Albino e Moreiras, nado en Mugueimes (Muíños) cara a 1916, foi un guerrilleiro antifranquista galego.