cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atentados do 11 de setembro de 2001
Derrubamento das torres
miniatura|300px|Puntos de impacto dos avións a ollo de paxaro. miniatura|300px|Puntos de impacto dos avións nunha vista vertical. A estrutura de construción das torres 1 e 2, tramados de aceiro soldados ás vigas mestras, foron os maiores responsables da forma en que as torres colapsaron. A maior parte do peso de cada edificio descansaba nas vigas centrais, onde estaban as escaleiras e ascensores. O resto do peso distribuíase no perímetro exterior. Aínda que cada piso en si mesmo non soportaba ningún peso, queda clara a súa función de manter dereitas as columnas principais.
A medida que os tramados de cada piso cedían, medraba de xeito alarmante a presión sobre o perímetro exterior e sobre a mesma base central. O peso era soportado por cada vez menos vigas, e as que quedaban en pé cada vez perdían máis resistencia polo efecto da calor contra a que non estaban protexidas debido ó desprendemento da escuma illante. Chegou un momento no que o peso dos pisos que tiñan enriba foi o suficientemente forte, as columnas e vigas externas cederon de maneira explosiva derivando no choque dos pisos superiores contra os pisos inferiores, que iniciaron un derrube graduado no que os pisos ían cedendo a medida que lles caía enriba o peso dos bloques superiores.
Unha das consecuencias máis dramáticas do choque é que ámbalas torres as escaleiras de acceso quedaran cortadas impedindo así toda posibilidade de salvación ás persoas que quedaran atrapadas nos pisos superiores ós puntos de impacto dos avións.
A parte das torres xemelgas, outros cinco edificios foron destruídos ou se derrubaron de forma parcial; 23 edificios adicionais recibiron danos. Actualmente á área ocupada polos restos materiais das Torres xemelgas coñéceselle como Ground Zero ou Zona Cero.
11 de setembro
Normalmente as persoas refírense aos ataques como o 11 de setembro. Era martes, e os voos domésticos nos Estados Unidos cargan poucos pasaxeiros no medio da semana, e polo tanto tornando o voo máis doado de ser secuestrado.
Responsabilidade
miniatura|dereita|150px|[[Mohamed Atta, un dos líderes dos atentados terroristas.]]
O 29 de outubro de 2004, Osama bin Laden asumiu explicitamente a responsabilidade dos ataques. El afirmou que "nós decidimos destruír as torres en América ... Deus sabe que non se nos ocorreu orixinalmente esa idea, mais a nosa paciencia esgotouse diante da inxustiza e inflexibilidade da alianza entre Americanos e Israelís contra o noso pobo en Palestina e no Líbano, e entón a idea xurdiu na miña mente."
O grupo militante Islámico Al Qaida eloxiou os ataques e os líderes do grupo deran previamente a entender que participaran nos ataques. De feito, pouco despois dos ataques, o goberno dos Estados Unidos declarounos, xuntamente co líder deles, Osama bin Laden, como principais sospeitosos. No 2004, a comisión do goberno norteamericano que investigou os ataques oficialmente concluíu que os ataques foron concibidos e postos en funcionamento por persoal de Al Qaida. A comisión que investigou os ataques relatou que, aínda que tiveran existido contactos con Iraq durante a presidencia de Saddam Hussein, non se encontraran "relacións colaborativas" entre Iraq e Al Qaida. Namentres as entidades ligadas á Casa Branca afirmaron que Al Qaida tiña conexións con grupos iraquís dende o inicio da década de 1990. Porén a veracidade desas afirmacións é cuestionada pola sociedade civil mundial.
Consecuencias económicas
Os ataques tiveron impactos significativos nos mercados dos Estados Unidos e mundial. A Bolsa de Valores de Nova York, o American Stock Exchange e a NASDAQ non abriron o 11 de setembro e permaneceron pechados até o 17 de setembro. As instalacións e centros de procesamento de datos remotos da Bolsa de Valores de Nova York (“NYSE”) máis as empresas participantes, consumidores e mercados foron incapaces de se comunicar debido ós danos ocorridos á instalación de chaveamento telefónico próxima ó World Trade Center. Cando os mercados de accións reabriron o 17 de setembro de 2001, após o maior período no que estiveron pechados dende a Gran Depresión no 1929, o índice do mercado de accións Dow Jones Industrial Average (“DJIA”) caeu 684 puntos, o 7,1 % para 8.920 puntos, a súa maior caída nun único día. Na fin de semana, o DJIA caera 1369, 7 puntos (14,3%), a súa maior caída nunha semana na historia. O mercado de accións americano perdeu 1,2 billóns de dólares de valor nunha semana.
Salvamento e rescate
miniatura|Bombeiros traballando nun escenario caótico. miniatura|200px|Edificios ó redor do World Trade Center seriamente danados pola caída das torres xemelgas. Apenas un pequeno número de sobreviventes e sorprendentemente poucos restos mortais de vítimas foron atopadas no entullo do WTC.
As forzas liberadas na desintegración das torres foi tan grande que moitos dos que ficaron presos nas proximidades foron simplemente pulverizados no colapso. Algunhas vítimas foron identificadas por cousas mínimas como restos de músculos ou dentes mesturados ó cascallo. Moitos corpos xamais foron atopados, presumiblemente por que a calor das chamas teríaos incinerado. O 18 de xaneiro de 2002, o último supervivente hospitalizado do ataque ó World trade Center recibiu a alta do hospital.
Os máis de 1,5 millóns de toneladas de lixo producidos pola caída do WTC mostraron ser problemas incribles de limpeza. As consecuencias socioambientais e para a saúde de tal evento eran descoñecidas. Por volta de 100 toneladas de amianto usados na construción do WTC aínda non foron totalmente removidos. Os ataques liberaron densas nubes de poeira contendo cemento pulverizado, fibra de vidro, amianto e outras substancias contaminantes. No 2004, por volta da metade dos máis de 1000 traballadores e voluntarios de rescate relataron problemas respiratorios persistentes e máis da metade relataban problemas psicolóxicos. Por causa do grande período de latencia entre exposición ó amianto e o desenvolvemento de doenzas relacionadas, os residentes de Manhattan, especialmente os traballadores do salvamento, poden ter problemas futuros de saúde.
Seis meses despois do ataque, os 1,5 millóns de toneladas de lixo foi removido do local do WTC e o traballo continuou baixo o chan, a pesar das preocupacións de que as fundacións puidesen vir abaixo. As cerimonias marcando a clausura do traballo de eliminación de rebo foron realizadas no final de maio de 2002.
Vítimas
miniatura|250px|Entullo do [[World Trade Center (1973–2001)|World Trade Center.]]
Os atentados supuxeron o primeiro ataque terrorista de importancia contra os Estados Unidos de América superando o ataque levado a cabo por células de Al Qaida en 1998 contra embaixadas sitas nos EUA.
Este atentado caracterizouse polo uso de avións como armamento, creando unha situación de temor maior en todo o mundo.
Superviventes
Preto de 16.000 persoas estiveron na área afectada polo atentado, 13.000 sobreviviron segundo fontes oficiais.
A resposta estadounidense
miniatura|250px|dereita|Foto aérea do [[Voo 93 de United Airlines, derrubado sobre Pensilvania.]]
Busca de superviventes, recuperación de corpos e indemnizacións
Nas horas seguentes ós ataques, iniciouse unha operación de busca e rescate a grande escala con máis de 350 cans especialmente adestrados. Só se conseguiu sacar a un puñado de superviventes malferidos, e nas semanas posteriores fíxose evidente que non se acharían máis superviventes.
Ademais, iniciáronse moitas recollidas de fondos para axudar ás vítimas dos atentados e ós familiares dos falecidos. Unha vez cumprido o prazo para pedir as indemnizacións (11 de setembro de 2003) 2.833 persoas recibiran o pago.
Resposta pública
Os atentados do 11 de setembro tiveron un efecto abafador sobre a poboación. Os corpos e forzas de seguridade (coñecidos como "os primeiros en responder") que interviñeron nos labores de rescate e auxilio, especialmente os bombeiros, foron aclamados como heroes. Policías e membros de equipos de rescate de todo o país concentráronse en Nova York para a recuperación de corpos. As doazóns de sangue experimentaron un auxe.
Outra resposta supostamente patriótica menos loable foi o aumento do racismo e hostigamento contra as persoas de orixe árabe. Outros grupos orixinarios de Oriente Medio foron frecuentemente confundidos cos árabes e vítimas desta xenofobia, particularmente os sikhs, que teñen a tradición de levar turbantes, signo que en Occidente adóitase asociar ó islam. Balbir Singh Sodhi foi asasinado dun disparo o 15 de setembro, confundido cun musulmán. Polo menos outras 8 persoas sufriron a mesma sorte.
Politicamente, a poboación apoiou masivamente ó goberno no seu labor antiterrorista. Así, o índice de aprobación do presidente George W. Bush alcanzou o 86%. O 20 de setembro, o presidente falou ante a nación e a sesión conxunta do Congreso dos Estados Unidos, explicando os sucesos do día, a actuación do seu goberno nos 9 días transcorridos e os seus plans de resposta. O alcalde de Nova York Rudy Giuliani foi aclamado tanto en Nova York como en todo o país pola súa reacción á catástrofe terrorista.
Medidas de seguridade interna nos Estados Unidos
Tralos ataques, rexistráronse as pegadas dactilares de 80.000 árabes e musulmáns baixo a Alien Registration Act de 1940. 8.000 deles foron entrevistados e 5.000 estranxeiros foron detidos baixo a resolución conxunta do Congreso dos Estados Unidos 107-40, que autorizou o uso de forza militar para deter e previr terrorismo internacional nos Estados Unidos."
Así mesmo aprobouse a Lei Patriótica (USA PATRIOT Act), suspendendo e limitando algunhas liberdades e dereitos constitucionais co fin de aumentar a seguridade interna dos Estados Unidos. Esta medida foi duramente criticada por defensores dos dereitos civís, que ven nela unha violación da privacidade dos cidadáns, ademais dunha relaxación do control xudicial sobre os corpos de intelixencia.
O 11-S foi tamén o argumento utilizado polo goberno de Bush para iniciar unha nova operación da Axencia de Seguridade Nacional co obxectivo de rexistrar as comunicacións de cidadáns estadounidenses co estranxeiro.
Os cambios na vida cotiá da poboación e a esixencia dun compromiso directo coa seguridade foron considerables. En cada medio de transporte colocáronse carteis e altofalantes que repiten a consígna "If you see something, say something" ("se ves algo, di algo"). miniatura|dereita|125px|Informe da Comisión do 11-S.
Comisión do 11-S
A Comisión Nacional sobre os Atentados Terroristas contra os Estados Unidos (en inglés National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States e máis vulgarmente a Comisión do 11-S), presidida polo ex-gobernador de Nova Jersey Thomas Kean, foi formada a finais de 2002 para preparar un informe completo dos atentados e das circunstancias con elas relacionadas, incluíndo dende a preparación á resposta inmediata das autoridades estadounidenses. Dito informe foi publicado finalmente o 22 de xullo de 2004.
Repercusións internacionais
Os ataques tiveron ramificacións globais. Gobernos, asociacións e medios de comunicación condenáronos en todo o mundo. Especialmente famoso foi o titular do xornal francés Le Monde: Nous sommes tous Américains (Somos Todos Estadounidenses)
Aproximadamente un mes despois dos ataques, os Estados Unidos de América, coa colaboración dunha coalición internacional, invadiron Afganistán, cuxo goberno dera apoio a forzas de Al Qaida. Particularmente importante foi o apoio paquistaní, que tralos atentados aliñouse cos Estados Unidos, cedendo bases para a guerra en Afganistán e arrestando a máis de 600 sospeitosos de colaborar con al-Qaeda.
Resposta internacional
Ditas medidas foron obxecto de críticas, que as ven coma un atentado ás liberdades individuais, como un recorte de dereitos e, en xeral, como un aumento da inxerencia do Estado na intimidade dos cidadáns.
Particularmente coñecido é o campo de detención de Guantánamo, base estadounidense en Cuba, onde se atopan numerosos prisioneiros capturados como "combatentes ilegais". Dito centro, criticado por Amnistía Internacional, a Unión Europea, a ONU e numerosas organizacións máis, foi reiteradamente denunciado como unha violación dos Dereitos Humanos.
miniatura|dereita|250px|Soldados da 10ª División de Montaña do [[Exército dos Estados Unidos|Exército estadounidense en Afganistán]]
Guerra de Afganistán
O primeiro paso dado polos EUA na Guerra contra o Terrorismo foi a invasión de Afganistán o 7 de outubro de 2001 por forzas da OTAN e a Alianza do Norte con apoio das Nacións Unidas, ante a negativa do gobernante réxime talibán de entregar a Osama bin Laden, que supostamente refuxiárase nese país.
O 13 de novembro de 2001, a capital Cabul foi tomada pola Alianza do Norte e o goberno quedou en mans de EUA/OTAN e a Alianza do Norte. Dende entón Al Qaida e os Talibán uníronse e reorganizáronse como guerrilla insurxente. Bin Laden non puido ser capturado.
miniatura|250px|esquerda|Un grupo de [[Corpo de Marines de Estados Unidos|marines estadounidenses disponse a entrar nun dos palacios de Saddam Hussein en Bagdad o 9 de abril de 2003]]
Guerra de Iraq de 2003
Dende entón varios grupos iraquís opositores á invasión organizaron un movemento de resistencia que se ten mostrado moi activo na realización de ataques contra obxectivos militares. Paralelamente, logo da invasión, Al Qaida tamén se istalou en Iraq, onde realiza fundamentalmente atentados de natureza terrorista.
Homenaxes
miniatura|dereita|200px|O World Trade Center en decembro de 2005
Celebráronse diversas cerimonias conmemorativas en honor das vítimas dos atentados. Unha chama eterna foi acendida polo Alcalde no primeiro aniversario do atentado. No Pentágono xa existe o America's Heroes Memorial (Homenaxe ós Heroes de América) dende setembro de 2002, cando se terminaron as obras de reparación, aínda que a visita ó mesmo é restrinxida.
Esta prevista a construción dun monumento ó voo 93 de United Airlines chamado "Crescent of Embrace" (abrazo de medialúa), fonte de controversia polas súas similitudes con símbolos islámicos, o que fixo que se tivese que redeseñar.
Río Valga
O río Valga é un afluente do río Ulla, pola marxe esquerda
Atentados do 11 de setembro de 2001
Homenaxes
esquerda|miniatura|200px|Manhattan visto dende [[Nova Jersey en 2004]] A construción do National September 11 Memorial & Museum empezou en marzo de 2006. O deseño do mesmo, foi un Reflexo de Ausencia de Michael Arad. O memorial foi inaugurado en 2011 e o museo se agarda estea terminado en 2012.
Paredes, Rebordáns, Tui
Paredes é un lugar da parroquia de Rebordáns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 165 habitantes (83 homes e 82 mulleres), os mesmos habitantes ca no ano 1999.
Atentados do 11 de setembro de 2001
Homenaxes
Moitos monumentos máis construíronse ou se están a construír por todo o mundo. . Ademais, numerosos familiares de vítimas fundaron organizacións benéficas en honor dos mortos.
A fundación Wikimedia abriu tamén un wiki dedicado ós atentados, que foi pechado o 15 de setembro de 2006.
Río Valga
Curso
Nace no lugar de Requián, parroquia de Frades (A Estrada), pasando polas parroquias de Valga, Xanza e Campaña (Valga), na que desemboca no río mencionado.
Atentados do 11 de setembro de 2001
Homenaxes
miniatura|centro|550px| En primeiro plano o monumento, feito con entullo, situado en Jersey City (Nova Jersey, Estados Unidos), e detrás os edificios en Manhattan entre os que se alzaban as torres xemelgas (fotografía tomada en xullo de 2007).
Tour de Francia 2004
O Tour de Francia 2004 foi a 91ª edición da carreira ciclista mais importante do mundo. O seu percorrido comezou o 3 de xullo na cidade belga de Liexa e rematou o 25 de xullo en París.
A carreira presentaba como gran favorito ó ciclista norteamericano Lance Armstrong, do equipo US Postal, quen xa gañara as 5 edicións anteriores do Tour de Francia, mentres que como principais alternativas presentaba ó italiano Ivan Basso e ós alemáns Jan Ullrich e Andreas Kloden.
Thomas Voeckler vestiu o maillot amarelo durante 10 etapas, ata a chegada dos Alpes, nos que Lance Armstrong colleu o liderado da carreira definitivamente. O podio dos Campos Elisios estivo formado por Lance Armstrong, Andreas Kloden e Ivan Basso.
No ano 2012, Lance Armstrong foi sancionado pola UCI coa retirada de tódolos seus resultados deportivos obtidos a partir de 1998 como condena por formar parte dunha trama de dopaxe. A mesma condena afectou ós seus compañeiros de equipo, entre eles o 9º clasificado, Levi Leipheimer. Deste xeito, o podio da edición 2004 do Tour de Francia quedou sen gañador.
Rock gótico
O rock gótico é un subxénero do post-punk e do rock alternativo aparecido a finais dos anos 70. As bandas de rock gótico medraron ligadas fortemente ao punk rock inglés e xurdiron das escenas post-punk. O xénero e si mesmo foi definido como movemento independente do punk rock durante os primeiros anos 80 debido ás diferenzas significativas da nova corrente; o rock gótico, en oposición ao punk, combina escuridade, e a miúdo música pesada de teclados con letras introspectivas e depresivas.
O rock gótico deu lugar a unha subcultura gótica máis ampla que inclúe clubs, roupa e numerosas publicacións que medraron en popularidade nos anos 80.
Primeira xeración (1979 - 1985)
Destacadas bandas da primeira xeracón do rock gótico son Bauhaus, Siouxsie and the Banshees, Cocteau Twins, The Cure, The Sisters of Mercy, Virgin Prunes, Sex Gang Children, Christian Death, The Damned, Southern Death Cult, This Mortal Coil, Flesh for Lulu, UK Decay, The Mission, Specimen, Theatre of Hate, Theatre of Ice, Xmal Deutschland, The Danse Society, Dead Can Dance, The Bolshoi, 45 Grave, Gene Loves Jezebel, Kommunity FK e Alien Sex Fiend, entre outras.
Segunda xeración (1985 - 1995)
Clan of Xymox, Lacrimosa, The Merry Thoughts.
Constantino Manasés
Constantino Manasés (en latín Constantinus Manasses, en grego Κωνσταντῖνος ὁ Μανάσση) foi un historiador bizantino do século XII, que viviu so o emperador Manuel I Comneno (que reinou do 1143 ao 1180).
Traxectoria
Escribiu a obra Σύνοψις ἱστορική (sýnopsis historiké, Sinopse histórica) que relataba a historia desde a creación ata o 1081 cando sobe ao poder Aleixo I Comneno, en versos que foron denominados versos políticos pero que máis ben son de prosa rítmica.
Outra obra de Constantino Manasés, a novela bizantina Amores de Aristandro e Calitea, tamén en verso político, coñécese só a través dos fragmentos conservados nunha obra de Macario Crisocéfalo (século XIV). Manasés escribiu tamén unha breve biografía de Opiano, e algúns textos descritivos (todos eles, agás un, inéditos) acerca de arte e outros temas.
Ve
Ve era un dos Æsir e fillo de Bestla e Bor na mitoloxía nórdica. Os seus irmáns eran Vili e Odín. Era coñecido por darlle á humanidade o poder de falar e o dos sentidos externos. De acordo con Loki, en Lokasenna, tiña un amorío coa esposa de Odín, Frigg.
Na Völuspá, na creación do primeiro home (Ask) e muller (Embla), Hœnir e Lóðurr axudaron a Odín. En Gylfaginning, estes son substituídos por Vili e Ve. Como Snorri coñecía a Völuspá, e é moi probable que Lóðurr fose outro nome para Ve.
Hardcore, un mundo oculto
Hardcore, un mundo oculto (en inglés Hardcore) é un filme estadounidense de 1979 escrito e dirixido por Paul Schrader, con George C. Scott como protagonista. Foi galardoado co Oso de Ouro da Berlinale.
Trama
Jake Van Dorn (George C. Scott) é un próspero empresario local en Grand Rapids (Míchigan), de fortes conviccións calvinistas. Van Dorn é o pai de Kristen, unha moza silenciosa e conservadora que inexplicabelmente desaparece durante unha viaxe patrocinada pola igrexa con destino California. Contrata daquela seu pai un investigador privado, Andy Mast (Peter Boyle) dos Ánxeles, e finalmente aparece unha película de 8mm da filla na compaña de dous homes. Van Dorn decátase daquela de que a filla marchara para entrar no submundo da pornografía, pasando por unha odisea a través deste underground adulto.
Mundial de Fútbol de 2014 - Final
A Final do Mundial de Fútbol de Brasil 2014 ver ser un partido de fútbol disputado o 13 de xullo de 2014 no Estádio do Maracanã de Río de Xaneiro que determinará o campión do mundo de fútbol do ano 2014. Xogarase entre as seleccións de e.
Antecedentes
Os dous equipos coincidiran até este partido en 20 ocasións, que se saldaran con 6 vitorias para, 5 empates e 9 vitorias para , marcando entre os dous equipos un total de 28 goles. Seis dos partidos foran na Copa do Mundo, dous dos cales foran tamén finais. Este foi, entón, o sétimo partido entre ambos conxuntos nun Mundial, sendo até ese momento o maior rexistro de partidos entre dous equipos xunto cos encontros -  e  -. Os anteriores partidos que xogaron na Copa do Mundo son:
De entre os xogadores que participaron na Copa do Mundo 2014, os seguintes xogadores estiveron nos encontros de 2006 e 2010:
Klose marcou un gol no partido de 2006 e outros dous máis no encontro de 2010, mentres que Müller meteu un gol no partido de 2010. O adestrador de alemaña Joachim Löw era adestrador asistente do conxunto xermano en 2006 e adestrador principal en 2010. O partido máis recentre entre os dous equipos foi un partido amigábel xogado o 15 de agosto de 2012 no Commerzbank-Arena de Frankfurt, partido gañado polo conxunto arxentino por 3 a 1 con goles de Khedira en propia meta, Messi e Di María, mentres que o gol alemán foi obra de Höwedes. Despois do torneo os equipos tiñan previsto un amigábel para o 3 de setembro de 2014, sendo o primeiro partido para ambos equipos despois da Copa do Mundo.
Cómpre destacar que na Copa do Mundo de 1974 enfrontáronse as seleccións da Arxentina e (RDA), porén, só está considerada herdeira da actual selección alemá pola FIFA a de Alemaña Occidental:
Condado de Dukes, Massachusetts
O condado de Dukes (en inglés Dukes County) é un condado do estado de Massachusetts. Segundo o censo do ano 2010 a súa poboación era de 16.535 habitantes, sendo o segundo condado menos poboado de Massachusetts. A súa capital atópase na vila de Edgartown.
Manuel López Outeiral
Manuel López Outeiral, nado en Boiro o 27 de outubro de 1962, é un político e mestre galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Xermánica pola Universidade de Santiago de Compostela e profesor de ensinanza secundaria por oposición dende 1990. Exerce como profesor de ensino secundario no IES Félix Muriel de Rianxo dende o ano 1990. No ámbito profesional cabe destacar que foi Director Xeral da empresa familiar PAQUITO S.L. (1995-2009) e fundador das sociedades ULTRAMARINE S.L. (2013) e IBERFOODS S.L. (2020), todas elas relacionadas coa importación, transformación e comercialización de produtos do mar.
No ámbito político e como membro do Partido Popular de Galicia, formou parte das listas ás eleccións xerais do ano 1989. Foi concelleiro na súa localidade natal dende 1987 ata 2007, sendo primeiro tenente de alcalde (1995-2003), así como concelleiro de Cultura e Interior en diferentes períodos, así como portavoz municipal na oposición dende decembro de 2003 ata setembro de 2005. No ano 1993 é elixido deputado no Parlamento de Galicia, cargo que renovaría en dúas eleccións máis ata 2005. Como deputado autonómico foi voceiro de Industria e Comercio, presidente da Comisión de Educación e Cultura, e membro de diversas comisións parlamentarias, entre elas a de Pesca e a Comisión Permanente, sempre polo Grupo Parlamentario Popular, sendo presidente do mesmo Manuel Fraga Iribarne.
En canto á política municipal, amais de ser concelleiro durante 20 anos, foi presidente electo do Partido Popular (1992-2012) dimitindo en favor do Secretario Xeral Local, Juan José Dieste Ortigueira, alcalde de Boiro naquel momento.
Vida persoal
Está casado e ten 3 fillos. É fillo de Francisco López Silva, industrial e anterior alcalde de Boiro.
Praza do Paraíso
A Praza do Paraíso era unha praza medieval de Santiago de Compostela, que se localizaba entre o mosteiro de San Martiño Pinario e a porta norte da Catedral de Santiago de Compostela á que servía de adro, ademais era o final do Camiño de Santiago.
A praza descríbese no Códice Calixtino como un lugar empedrado no que se xuntaban habitualmente os comerciantes e artesáns da cidade. Unha fonte no medio da praza, construída en 1122, servía para que se bañasen os peregrinos antes de entrar na catedral.
Marianna Madia
Marianna Madia, nada Maria Anna o 5 de setembro de 1980 en Roma, é unha política italiana do Partido Democrático.
Publicacións
Publicou numerosos artigos coa AREL (Agenzia di Ricerche e Legislazione), fundada polo economista Nino Andreatta, e:
Avante!
'''Avante! Candidatura Veciñal''' é unha formación municipalista do concello de Cangas.
Está formada por xente de esquerdas, que funciona de xeito democrático e asembleario. Naceu no 2019 despois dun proceso aberto de debate, desde a base das asembleas e encontros entre persoas iguais, sen tutelas nin pactos entre partidos.
Nas eleccións municipais do 2019 obtivo 1.655 votos, o que supuxo o 12´21% do censo e tres concelleiros na corporación municipal.
Estaba integrada dentro da coalición En Marea.
Federación Peruana de Fútbol
A Federación Peruana de Fútbol (FPF) é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol do Perú. Foi fundada o 23 de agosto de 1922  sendo o seu primeiro presidente Claudio Martínez Bodero. Está afiliada á FIFA dende 1924 e á Conmebol dende 1925. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.
Réxese por orde de prioridade pola normativa internacional, o código civil e a lei deportiva cuxas normas son a base dos seus estatutos e regulamentos. A asemblea de base é o órgano supremo da FPF e está integrada polos clubs de fútbol profesional e as 25 ligas departamentais.
A Federación ten por obxecto promover, dirixir, xestionar e controlar a práctica do fútbol afeccionado e profesional, de acordo co seu estatuto, a normativa que regula esta disciplina e a normativa deportiva internacional.
Economía da República Centroafricana
A República Centroafricana é un dos países menos desenvolvidos do mundo cun PIB per cápita de 700 dólares anuais, deficientes comunicacións e un sistema educativo e de formación case inexistente. A maior parte da poboación dedícase á agricultura de subsistencia e a extracción de produtos forestais. A agricultura é responsábel por máis da metade do produto interior bruto. Para o propio consumo cultívase millo, iñame, mandioca e banana. Para exportación cultiva-se café, algodón e tabaco. thumb|left|Traballador manual O sector madeireiro, cunha explotación de recursos sen control, constitúe unha parte substancial das exportacións. A extracción mineral, a excepción dos diamantes, ouro e uranio, está inexplorada.
A industria depende do sector mineiro e pequenas empresas; e o sector de servizos é, sobre todo, público. Os recursos enerxéticos propios son escasos e o país depende do exterior, con excepción dalgunhas centrais hidroeléctricas. O petróleo é importado do Camerún.
Os principais factores que dificultan o desenvolvemento do país son súa posición central no continente, sen saída para o litoral, un sistema de transportes deficiente, unha man de obra pouco cualificada, e o legado da falta dunha planificación macroeconómico. A loita entre o goberno e faccións rebeldes é outro complicador para a recuperación económica.
David Vidal
Como xogador
Na tempada 1973–74 debutou co Deportivo da Coruña en Segunda División, da man do adestrador Fernando Riera. Nesa campaña no club coruñés, no que tivo 4 adestradores, Vidal participou en 9 partidos e anotou dous goles, anotando o primeiro na segunda xornada, nun encontro contra o CA Osasuna e que supuxo o empate para os galegos (1–1). Ao final desa campaña o Deportivo descendeu a Terceira División.
Na campaña 1974–75 fichou polo Cádiz CF, tamén en Segunda División, onde só xogou 6 partidos.
Como adestrador
Na tempada 1990–91 foi contratado polo Logroñés, club co que obtería os seus mellores resultados en Primeira División, deixándoo na décima posición esa tempada e a seguinte. Non obstante, foi destituído na tempada 1992–93 despois de 12 xornadas nas que o equipo se atopaba nas últimas posicións da táboa, sendo substituído por Miguel Ángel Lotina.
Foi contratado polo Rayo Vallecano ao final da tempada 1993–94, que rematou co descenso do equipo a Segunda División. Aínda que continuou no equipo a campaña seguinte foi despedido despois de oito xornadas. Posteriormente dirixiu, tamén en Segunda, ao Villarreal (1995–96), Hércules (1997–98) e Compostela (1999–00).
Mediada a tempada 2001–02 foi contratado polo Real Murcia, conseguindo a salvación ese ano e ao seguinte o ascenso a Primeira División, a pesar do cal o club decidiu prescindir dos seus servizos de cara á seguinte campaña na máxima categoría. Iniciada a tempada 2003–04 foi contratado polo UD Las Palmas, mais fracasou no obxectivo de sacar ao equipo dos postos de descenso e foi destituído antes de que rematase a tempada. Na tempada 2005–06 dirixiu ao Lleida, sen tampouco lograr o obxectivo de evitar o descenso a Segunda División B. Na tempada 2006–07 foi contratado polo Elche coa mesma misión, lográndoo esta vez e deixando ao equipo na décima posición. Permaneceu no Elche até a sétima xornada da tempada 2008–09, que foi destituído polo mal comezo da campaña.
Na xornada 28 da tempada 2009–10, foi contratado polo Albacete Balompié, situado en postos de descenso tras 11 partidos sen coñecer a vitoria, en substitución de Julián Rubio. Aínda que conseguiu a permanencia, non foi renovado de cara á tempada 2010–11.
O 14 de xullo de 2013 anunciouse a súa contratación polo Xerez CD, por dúas tempadas, en substitución de Carlos Ríos. Co descenso administrativo do equipo a Terceira División, rescindiu o seu contrato.
O 21 de marzo de 2016 fichou polo CD Guadalajara, de Segunda División B, en substitución de Félix Arnáiz. Co descenso do equipo a Terceira División rematou o seu contrato, sendo substituído por Alberto Parras Miguel.
Parc Olympique Lyonnais
O Parc Olympique Lyonnais, tamén coñecido como Grand Stade de Lyon ou Stade des Lumières, é un estadio de fútbol situado en Décines-Charpieu, nas aforas da cidade de Lión, en Francia.
Ten capacidade para 59.186 espectadores, sendo o terceiro máis grande de Francia. É propiedade do Olympique Lyonnais, que ata a súa inauguración o 9 de xaneiro de 2016 xogaba no Stade Gerland.
É unha das sedes da Eurocopa 2016 e da Copa Mundial Feminina de 2019.
O Igrexario, Ordes, Rairiz de Veiga
O Igrexario é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Muro de Berlín
miniatura|Muro de Berlín. miniatura|Muro de Berlín (1989).
O Muro de Berlin foi unha construción civil que supuxo un símbolo vivo da división física da Alemaña da posguerra en dúas entidades, a República Federal Alemá e a República Democrática Alemá. Este muro, alén de dividir a cidade de Berlín ao medio, simbolizaba a división do mundo en dous bloques ou partes: o Bloque Occidental, constituído polos países capitalistas encabezados polos Estados Unidos de América, e o Bloque de Leste, ou Soviético, constituído polos países comunistas, que tiñan á súa fronte a Unión Soviética.
Características
Comezou a construírse na madrugada do 13 de agosto de 1961. Estaba formado por 66,5 km de valado metálico, 302 torres de observación, 127 redes metálicas electrificadas con arame, 255 pistas para feros cans de garda. Este muro provocou a morte a 80 persoas identificadas (Chris Gueffroy foi a derradeira), 112 ficaron feridas e millares detidas nas diversas tentativas de o atravesar.
A construción do muro marcou o inicio do illamento da parte occidental da cidade de Berlín, illada territorialmente do resto de Alemaña Occidental e provocou unha crise na que os EUA crearon unha ponte aérea para o fornecemento da cidade, por decisión do presidente John F. Kennedy.
O Muro de Berlín caeu o 9 de novembro de 1989, no que foi o acto inicial da reunificación das dúas Alemañas, que formaron finalmente a República Alemá e rematando tamén a división do mundo en dous bloques. Moitos sinalan este momento tamén como a fin da Guerra fría.
Kannonkoski
miniatura|Localización de Kannonkoski Kannonkoski é un concello de Finlandia, situado na provincia de Finlandia Central. A súa superficie é de 550.93 km², inclúe 102.22 km² de auga xa que lle pertence o sur do lago Kivijärvi, a poboación é de 1.634 habitantes. É un municipio oficialmente unilingüe en finés creado en 1934 pola unión de territorios que pertencían a Kivijärvi e Viitasaari. Neste municipio naceu o piloto de rallyes Mikko Hirvonen.
O Souto, Vide, As Neves
O Souto é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Erección póstuma
Unha erección póstuma, erección post mortem ou erección terminal é unha erección acontecida con posterioridade ao falecemento do individuo, tecnicamente un priapismo. Trátase dun fenómeno fisiolóxico observado nos cadáveres de homes finados en circunstancias violentas, por exemplo executados, mais sobre todo enforcados (neste último caso, o fenómeno atribúese á presión no cerebelo, propiciado pola soga ).
Por outra banda, as lesións na medula espiñal e no cerebelo están sempre asociadas co priapismo en pacientes vivos.
A morte por enforcamento afecta tanto aos xenitais masculinos coma femininos.
Parets del Vallès
Parets del Vallès é un municipio español, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. Forma parte da comarca do Vallès Oriental e está situado a 7 km de Granollers e a 23 km de Barcelona.
Vilanova, Rebordáns, Tui
Vilanova é un lugar da parroquia de Rebordáns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres), un aumento de 3 habitantes respecto ao ano 1999.
Parets del Vallès
Historia
Parets tiña xurisdición directa por parte do rei (Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso), excepto por un curto período ao 1383 cando o infante Xoán (posteriormente Xoán I de Aragón, o Cazador) vendeuno ao nobre Marco Planella. A muller de Bernardo de Planella devolveu a xurisdición ao rei en 1385. Para evitar que isto volvese suceder, Parets converteuse oficialmente nunha rúa de Barcelona en 1386.
En 1385, Parets, Mollet e Gallecs formaban parte dun mesmo municipio. Parets independizouse do resto a mediados do século XIX, en 1849. O pobo foi alternando períodos esplendorosos e tristes na súa historia milenaria: os tempos escuros dos séculos XIV e XV, o pouco crecemento demográfico do século XVII, ou o próspero século XVIII. Precisamente neste século, en 1706, as tropas do rei Filipe V de España incendiou a igrexa, e os arquivos de Parets queimáronse con ela. Este é o motivo da ignorancia actual sobre esta porción da historia paretana.
AG-31
A AG-31 ou Autovía Ourense - Celanova é unha vía de alta capacidade dependente da Xunta que se atopa actualmente en servizo. A autovía é libre de peaxe e conecta a A-52 con Celanova como alternativa á OU-540. A construción da infraestrutura foi adxudicada en febreiro de 2009 ás empresas ourensás Copasa e Extraco que realizaron un investimento de 121 millóns de euros e terán dereito á explotación da vía durante 30 anos baixo o nome de Autoestrada Ourense Celanova.
Xunto coa construción da autovía levaranse a cabo melloras na OU-540 a partir de Celanova ata a fronteira portuguesa, coa construción de variantes da estrada en Verea e Bande.
Martices, Ordes, Rairiz de Veiga
Martices é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Francis Fukuyama
Traxectoria
É coñecido sobre todo polo seu libro The End of History and the Last Man (1992) no cal argumentaba que a fin da guerra fría suporía a fin da evolución da historia co triunfo da democracia liberal. Fukuyama foi un dos grandes ideólogos do neoconservadorismo norteamericano pero sentiuse defraudado polo que considera exceso de militarismo na política exterior norteamericana, desaprobando a invasión de Iraq de 2003 tal como se fixo.
Bechamel
miniatura|right|Prato de [[lasaña gratinado con bechamel.]]
O bechamel (pronunciado, bexamel) é un mollo branco que se elabora mesturando fariña e manteiga en leite quente até espesar, ao que se lle pode engadir noz moscada ou outros condimentos. O mollo bechamel emprégase coma salsa básica e é un dos mollos máis populares da cociña francesa. Dende finais do século XX popularizouse por todo o mundo, sendo tamén introducido na cociña galega en pratos importados como a lasaña, os canelóns, as croquetas e coma acompañamento doutras preparacións de verduras (coma coliflor ou brócoli) e incluso marisco (coma mexillóns ou vieiras). Ademais de prepararse na casa, pode atoparse envasado (xeralmente en tetrabrick) e pronto para ser empregado, na zona de refrixerados de tendas de alimentación.
Italo Calvino
Os seus traballos máis coñecidos son a triloxía I nostri antenatti ("Os nosos devanceiros", 1952-1959), a colección de relatos curtos Le cosmicomiche (1965), e as novelas Le città invisibili ("As cidades invisibles", 1972) e Se una notte d'inverno un viaggiatore ("Se nunha noite de inverno un viaxeiro", 1979). De estilo difícil de clasificar, as súas obras ás veces fan lembrar os contos de fadas (Cosmicomiche), e outras son máis realistas (Amores difíciles). Algunhas das súas novelas foron clasificadas como posmodernas, outras como exemplos do realismo máxico e outras como realistas.
Traxectoria
Italo Calvino foi fillo dos botánicos Mario Calvino, de orixe lígur, e Evelina Mameli, de Sardeña, e irmán de Floriano Calvino, famoso xeólogo. Os pais eran membros da igrexa valdense, de credo protestante. Nado en Cuba, a familia retornou en 1925 a Italia, onde Calvino pasou case toda a súa vida. Viviu en Sanremo, na Riviera italiana. miniatura|Italo Calvino (á dereita) nunha entrevista na [[RAI con Luigi Silori en 1958.]] Calvino recibiu unha educación laica e antifascista. Aínda así, ingresou nos Avangardistas, unha formación xuvenil fascista á cal a pertenza era case obrigatoria e coa cal tomou parte na ocupación italiana da Riviera francesa. En 1941 marchou a Turín, unha cidade que escolleu, despois de moitas dúbidas, no canto de Milán e que describiu como "seria, pero triste". Tivo que interrompe-los estudos de agronomía por causa da Segunda Guerra Mundial. En 1943 foi recrutado pola República de Salo, mais fuxiu e uniuse aos partisanos da resistencia italiana, na brigada Garibaldi co alcume de Santiago. En 1945 entrou no Partido comunista Italiano. De novo en Turín, onde colaborou nalgúns xornais, comezou os estudos de Letras, que acabou con éxito presentando un estudo sobre Joseph Conrad.
En 1947, despois de se graduar, comezou a traballar para o xornal do Partido Comunista L'Unità. A curta relación coa editorial Einaudi permitiulle coñecer a Norberto Bobbio, Natalia Ginzburg, Cesare Pavese e Elio Vittorini. Con Vittorini escribiu para o semanario cultural Il Politecnico. Abandonou Einaudi para traballar en exclusiva en L'Unità e na revista comunista Rinascita. En 1947 publicou a súa primeira novela, O carreiro dos niños de araña, que evoca a súa época de partisano e que tivo certo éxito, e en 1949 saíu do prelo O corvo vén o último. Estas dúas obras, dentro dunha atmosfera neorrealista, teñen un estilo, sobre todo a primeira, que as achega á fábula.
Volveu traballar para a editorial Einaudi desde 1950 como responsable literario. O ano seguinte visitou a Unión Soviética. As reportaxes e as cartas que escribiu durante a visita, que foron recollidas anos máis tarde en libro, recibiron algúns premios literarios. En 1952 Calvino escribiu con Giorgio Bassani para Botteghe Oscure, unha revista que sacou o seu nome das oficinas principais do Partido comunista, e traballou para Il Contemporaneo, un semanario marxista. Ese ano, seguindo os consellos do seu editor, deixou o estilo neorrealista e seguiu a súa tendencia polo conto fantástico. Escribiu O vizconde demediado que c'O barón rampante e O cabaleiro inexistente formaron a famosa triloxía Os nosos devanceiros, visión alegórica da vida humana moderna. Entre 1950 e 1956 comezou a recompilación e a tradución dos Contos populares italianos a partir do folclore do século XIX.
En 1953 deixou de socato o Partido comunista, do cal se afastou aínda máis despois da invasión de Hungría polas tropas soviéticas. Comezou a publicar artigos nas revistas Passato e Presente e Italia Domani. Foi editor con Vittorini de Il Menabò di letteratura.
Malia as restricións impostas aos estranxeiros de ideoloxía comunista, visitou os Estados Unidos invitado pola Ford Foundation, onde estivo seis meses, catro deles en Nova York. Alí coñeceu a Esther Judith Singer, con quen casou en 1964 na Habana, nunha viaxe en que se entrevistou con Ernesto "Che" Guevara. O ano seguinte tivo unha filla. De volta en Italia comezou a publicar os Cosmicomiche na revista literaria Il caffè.
A morte de Vittorini en 1966 causou en Calvino o que foi definido como "depresión intelectual", que o escritor consideraba unha época fundamental da súa vida: "...Acabei de ser novo. Se cadra é un proceso metabólico, algo que pasa coa idade. Fun novo moito tempo, tempo de máis, se cadra, de repente sentín que comezaba a miña vellez, si, a vellez, se cadra coa esperanza de facela durar empezándoa cedo". Entón comezou a frecuentar París, onde o alcumaron O irónico divertido, e onde se uniu a grupos culturais como Oulipo, acrónimo de Ouvroir de littérature potentielle (Obradoiro de literatura potencial), e coñeceu a Roland Barthes e Claude Lévi-Strauss, dentro da atmosfera que deu lugar ao maio de 1968. Nesta época foi atraído pola obra de Raymond Queneau, que influíu nos seus traballos posteriores.
Os seus contactos co mundo académico reforzáronse con experiencias na Sorbona e na universidade de Urbino. Interesouse polos estudos clásicos e asemade escribiu relatos para a edición italiana da revista erótica Playboy. Comezou a traballar para o xornal Corriere della Sera.
En 1975 foi nomeado membro honorario da American Academy e o ano seguinte gañou o Premio austríaco de literatura europea. Visitou o Xapón e México. En 1981 recibiu a Lexión de Honra francesa.
En 6 de setembro de 1985 ingresou no hospital de Santa Maria della Scala en Siena, onde morreu na noite do 18 ao 19 dunha hemorraxia cerebral. Estaba a preparar para a Universidade Harvard as Leccións americanas, que apareceron postumamente.
Moriya
Moriya (守谷市, もりやし, Moriya-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ao suroeste da prefectura, e na area da provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 35,63 km² e a poboación de 60.251 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.690 h/km².
O concello de Moriya limita cos concellos de Jōsō, de Tsukubamirai, de Toride (son da prefectura de Ibaraki); de Noda e de Kashiwa (son da prefectura de Chiba).
Mazarico chiador
O mazarico chiador (Numenius phaeopus) é unha ave limícola da familia das Scolopacidae.
Ceferino Valencia Novoa
Ceferino Valencia Novoa, nado en Ourense e finado en Vilagarcía de Arousa o 1 de outubro de 1990, foi un avogado, xornalista e político galego.
Mazarico chiador
Morfoloxía e hábitos
Especie moi similar ó mazarico real, aínda que máis pequeno que este. Ten unha lonxitude de 41 cm e chega a pesar os 500 gramos. O peteiro (6–9 cm) é algo máis curto, con menos curvatura e algo máis groso que o do mazarico real. A súa envergadura oscila entre os 78–88 cm. Na cabeza ten dúas raias de cor marrón que poden ser moi marcadas, dependendo do individuo. Machos e femias non presentan diferenzas morfolóxicas.
Ceferino Valencia Novoa
Traxectoria
Fillo de Gustavo Valencia Pérez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Dirixiu con Francisco Álvarez de Nóvoa o periódico ourensán La Voz Pública (1915-1918), exerceu como director de La Ciudad (1917-1918) e despois dirixiu o semanario satírico La Billarda (1920-1921). En 1923 foi vicesecretario xeral da Xefatura da Policía de Madrid. En 1946 foi nomeado Director Xeral de Jurusdicción del Trabajo e en 1950 foi nomeado Presidente do Tribunal Central del Trabajo.
Mazarico chiador
Morfoloxía e hábitos
Existe a subespecie hudsonicus, propia do Norte de América, caracterizada polo extremo das ás de cor negro.
Ceferino Valencia Novoa
Vida persoal
Casou en 1929 con Ana María Campuzano Ibáñez, filla do pintor Tomás Campuzano Aguirre.
Mazarico chiador
Morfoloxía e hábitos
É unha ave gregaria que a miúdo convive con outras limícolas. O seu hábitat natural son os terreos anegados, a tundra e os areais e zonas rochosas costeiras. Aliméntase de insectos, caracois, crustáceos e, no outono, tamén bagas silvestres.
Ceferino Valencia Novoa
Recoñecementos
Foi nomeado fillo predilecto de Ourense en 1952.
Mazarico chiador
Reprodución
A femia fai o niño no chan e pon catro ovos, que incuba durante 27-28 días. Os polos voan ás 5-6 semanas.
Distribución
Durante a época de cría (maio a xullo) localízase en Islandia, Escandinavia, noroeste de Rusia e nos países bálticos. No inverno pódese atopar con frecuencia en toda a costa ibérica (incluída Galicia e excluída a costa do Levante) e a costa de Marrocos.
Décines-Charpieu
Décines-Charpieu é unha comuna do leste de Francia, situada na Metrópole de Lión, na rexión da Auvernia-Ródano-Alpes. En 2012 tiña 25.912 habitantes.