cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lactancio
De Mortibus Persecutorum
De Mortibus Persecutorum (Sobre a morte dos perseguidores) é unha das fontes máis usadas pola historiografía para o estudo da tetrarquía e das persecucións cristiás, así como para a reconstrución da chegada ao poder de Constantino I e os seus primeiros anos de reinado. A obra está composta de 52 capítulos, de gran brevidade. Os seis primeiros céntranse nas persecucións sufridas polos cristiáns desde os tempos de Nerón. Os seguintes tratan da persecución do cristianismo emprendida polos tetrarcas e dos feitos que levaron a Constantino I ao trono.
Easter
Easter é un apelido de orixe inglesa, lévano entre outros:
Lactancio
De Mortibus Persecutorum
A súa conclusión é que os emperadores perseguidores do cristianismo foron tiranos e tiveron unha morte atroz, como castigo divino; mais non menciona que entre aqueles que considerou como bos emperadores algúns puxeran en marcha medidas contra os cristiáns, como Traxano, Marco Aurelio ou Septimio Severo. Constantino, porén, é desde o principio do seu reinado un protector dos cristiáns e un elixido de Deus. De feito, a obra é a fonte máis antiga conservada en relatar o soño en que Constantino, antes da batalla da Ponte Milvio, recibe de Deus a orde de poñer o símbolo de Cristo nos escudos dos seus soldados.
Existe un gran debate histórico acerca da data de composición desta obra. Polos sucesos que trata, non pode ser anterior a finais do 313. Posto que tampouco recolle o disenso entre Constantino e Licinio, debería ser anterior ao 316. Por tanto, sería redactada en Nicomedia, antes do seu nomeamento como preceptor de Crispo. Con todo, hai autores que pensan que a obra demostra unha gran intimidade co emperador. Por tanto sería escrita cando xa Lactancio era preceptor de Crispo.
Milagros, Burgos
Milagros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 505 habitantes (INE 2012).
Tor
Tor (The Onion Router) é un software libre que permite a comunicación anónima a través de internet. Orixinalmente desenvolvido pola US Naval Research Laboratory, Tor converteuse nun proxecto da Electronic Frontier Foundation (EFF) a fins de 2004 e ata novembro de 2005. Actualmente desevólveo The Tor Project, unha asociación sen fins de lucro.
Tor achega unha canle de comunicación anónima que está deseñada para ser resistente aos ataques das análises de tráfico, polo que con Tor se pode facer unha conexión a un equipo informático sen que este ou calquera outro teña posibilidade de coñecer o número de IP de orixe da conexión, xa que os datos non transitan directamente do cliente ao servidor, senón que pasan por un servidor Tor que actúa como un router construíndo un circuíto virtual criptográfico.
Quintáns, Vilar, Zas
Quintáns é un lugar da parroquia de Vilar no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Marquesado de Rodil
O marquesado de Rodil é un título nobiliario outorgado por Fernando VII a José Ramón Rodil y Campillo por toda a súa grande obra e desapareceu tras a morte sen fillos do seu primeiro titular.
Burkholderiales
As Burkholderiales son unha orde de proteobacterias da clase Betaproteobacteria. Son bacterias gramnegativas entre as que se inclúen varios patóxenos importantes, como os dos xéneros Burkholderia, Bordetella, e Ralstonia. Tamén comprende a Oxalobacter e xéneros relacionados, que son peculiares por poderen usar o ácido oxálico como fonte de carbono.
Os Currais, Brandoñas, Zas
Os Currais é un lugar da parroquia de Brandoñas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Kragujevac
Kragujevac (en Крагујевац, ) é a cuarta cidade máis grande de Serbia despois de Belgrado, Novi Sad e Ninš, e o centro administrativo do Distrito de Šumadija. Está situada a beiras do río Lepenica. A cidade era coñecida como "Kraguyevca" ou "Karacofça" durante o dominio otomán.
A pesar da súa fundación relativamente tardía (1476), Kragujevac foi pioneira en moitos aspectos. Foi a primeira capital da Serbia moderna (1818-1839), e a primeira constitución dos Balcáns proclamouse nesta cidade en 1835. Máis adiante, a primeira universidade de Dereito da recentemente independizada Serbia foi fundada en 1838, precedida pola primeira escola de gramática (Gimnazija), en 1833, así como o Teatro Nacional (1835) e a Academia Militar (1837).
Belgrado tomou a dianteira ao converterse na sede do trono en 1841. A Universidade de Kragujevac non se restableceu até 1976. A Kragujevac contemporánea é coñecida polas súas fábricas de armas, munición, e sobre todo a factoría de automóbiles Zastava, que produciu o popular "Jugo", e que alcanzou un acordo de adquisición por parte do Grupo Fiat en 2008.
Nome
O nome da cidade deriva da palabra serbia "kraguj", que vén describir un tipo de "falcón", así que o seu nome pode interpretarse como "lugar de falcóns". Algúns mapas antigos mostran o nome como Krakow.
Historia
miniatura|Arquitectura en Kragujevac. Máis de 200 sitios arqueolóxicos na rexión de Šumadija confirman que os primeiros asentamentos humanos da rexión producíronse hai uns 40.000 anos, durante o Paleolítico. Kragujevac foi mencionada por primeira vez no período medieval, en relación cunha praza pública construída no asentamento, mentres que a primeira mención escrita da cidade foi nun documento turco de 1476. Esta mención referíase ao asentamento como "aldea de Kragujevdza".
A cidade comezou a prosperar despois da liberación de Serbia da dominación turca, en 1818, cando o príncipe Miloš Obrenović proclamouna capital do novo Principado de Serbia. A primeira constitución serbia proclamouse aquí en 1835. A primeira lei sobre a imprenta foi aprobada tamén en Kragujevac en 1870, cando a prosperidade da cidade achegoulle a outras capitais europeas da época.
O punto de inflexión no seu desenvolvemento xeral foi en 1851, cando comezou a fundición para a produción de canóns, comezando unha nova era no desenvolvemento económico da cidade. A principal industria nos séculos XIX e XX foi a militar. Kragujevac converteuse nun dos maiores exportadores de Serbia en 1886, cando o eixo ferroviario Belgrado - Nis conectou a través de Kragujevac.
Durante a primeira guerra mundial, Kragujevac volveu ser a capital de Serbia entre 1914 e 1915, e a sede de moitas institucións estatais, incluso o mando supremo do exército serbio foi situado no edificio do Palacio de Xustiza. Durante a guerra, Kragujevac perdeu o 15% da súa poboación.
Masacre de Kragujevac
Durante a segunda guerra mundial, os nazis cometeron o masacre de Kragujevac, o asasinato sistemático de entre 6.000 e 8.000 persoas entre o 19 e o 21 de outubro de 1941, en represalia por un ataque partisano sobre soldados alemáns. Entre os mortos houbo unha xeración enteira de nenos, sacados directamente da escola. O monumento aos alumnos executados é un símbolo da cidade. Esta atrocidade inspirou un poema titulado "Krvava bajka" (conto de fadas sanguento), composto por Desanka Maksimović, un poeta serbio moi coñecido na ex Iugoslavia.
No período posterior á guerra, Kragujevac tivo un importante desenvolvemento industrial. As súas principais exportacións eran turismos, camións e vehículos industriais, armas de caza, cadeas industriais, coiro e téxtiles. A maior industria da cidade foi Zastava, que deu emprego a decenas de miles de iugoslavos. Esta factoría sufriu debido ás sancións económicas durante a era Milošević, e foi case destruída polos bombardeos da OTAN de 1999. A pesar do acordo co fabricante italiano de automóbiles Fiat, e a probable renovación da fábrica, a cidade sofre actualmente unha alta taxa de desemprego. Dende 1976, Kragujevac creceu como centro universitario. A Universidade de Kragujevac inclúe as facultades de Medicina, Enxeñaría, Dereito, Economía, Filoloxía, Arte, Ciencias naturais e Matemáticas.
Municipios
Kragujevac está dividida en cinco municipios, que son os seguintes:
Edificios e monumentos
miniatura|220px|Porta principal da factoría de [[Zastava.]]
Cidades irmandadas
As cidades irmandadas con Kragujevac, e as súas datas de emparellamento son as seguintes:
Susanna Tamaro
Susanna Tamaro, nada en Trieste o 12 de decembro de 1957, é unha novelista italiana que tamén exerceu de documentalista científica e como asistente de dirección cinematográfica.
Traxectoria
Estudou cinematografía en Roma e realizou diversos documentais para a RAI. Susanna comezou a súa carreira no ano 1989 coa novela La testa tra le nuvole gañadora do premio Elsa Morante. Máis tarde en 1991 lanza o seu segundo traballo, un libro de relatos titulado Per voce sola, que a deu a coñecer a un público máis internacional ao ser traducido a diversos idiomas e ser premiada polo Pen Club International. En 1992 lanza o seu primeiro libro de contos para nenos Cuore dei ciccia (Corazón de Ciccia), ao que lle seguirán nos anos posteriores Il cerchio magico (1994), Tobías y el ángel (1998) e Papirofobia (2000).
No ano 1994 aparece Va dove ti porti il cuore (Donde el corazón te lleve), coñecida internacionalmente e traducida a máis de 35 idiomas, á parte de ser levada ao cine no ano 1996 baixo a dirección de Cristina Comencini. En España, esta obra vendeu máis dun millón de exemplares, o cal brindoulle un camiño de éxitos internacionais.
Anima mundi (1997), a súa seguinte obra, tamén logrou conquistar os eloxios do público e da crítica internacional. A esta novela hai que engadir outros libros, como a recompilación de artigos ''Cara Mathilda. Lettere a un'amica (1998) ou o ensaio Verso casa'' (1999).
No ano 2001 volve cultivar a narrativa de ficción co libro de relatos Respondimi, que obtén gran repercusión, do mesmo xeito que Più fuoco più vento (2002), Fuori (2003) e Ogni parola é un seme, recompilación de varios ensaios da autora, que se publica no ano 2005.
Neon Ballroom
Neon Ballroom é o terceiro álbum da banda australiana de rock alternativo Silverchair, publicado o 8 de marzo de 1999 a través dos selos Murmur e Epic.
Ichthyaetus leucophthalmus
A Ichthyaetus leucophthalmus é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
É moi semellante á Ichthyaetus hemprichii. Diferénciase pola cola e a cabeza negras. Ademais o peteiro é vermello e non verde. Presente na costa mais tamén se despraza ó interior. Aliméntanse sobre todo de peixes.
Distribución
Cría no mar Vermello e no golfo de Adén. Diversos grupos divagan ata o canle de Suez e a Península do Sinaí.
Jerry Garcia
Jerome John "Jerry" Garcia, nado en San Francisco o 1 de agosto de 1942, e finado en Forest Knolls, no condado californiano de Marin o 9 de agosto de 1995, foi un cantante compositor e guitarrista estadounidense, máis coñecido polo seu traballo coa banda Grateful Dead, co cal acadou a fama durante era da contracultura era na década de 1960. Aínda que el renegaba esa función, Garcia foi visto por moitos como o dirixente ou "voceiro" do grupo.
Un dos seus fundadores, Garcia actuou co Grateful Dead durante toda a súa carreira de trinta anos (1965–1995). Garcia tamén fundou e participou nunha variedade de proxectos paralelos, incluíndo a Saunders–Garcia Band (co seu amigo Merl Saunders), a Jerry Garcia Band, Old and in the Way, o dúo acústico Garcia/Grisman, Legion of Mary, e os New Riders of the Purple Sage (o cal Garcia co-fundou con John Dawson e David Nelson). Tamén lanzou varios álbums en solitario, e contribuíu nun gran número de álbums doutros artistas como músico de sesión. Era ben coñecido polo seu distintivo xeito de tocar a guitarra e foi clasificado no posto 46.º entre os 100 mellores guitarristas da historia.
Os devanceiros de Jerry Garcia por parte do seu pai eran galegos, pois este era natural de Sada, e por parte da súa nai eran irlandeses e suecos.
Nenagh
Nenagh (An tAonach en irlandés) é a vila máis grande de Tipperary Norte, en Irlanda, cunha poboación de 7.424 habitantes en 2006. A vila está situada na riveira do Río Nenagh, que colle augas dos lagos Derg e Dromineer, un centro náutico famoso situado a 9 km ao Noroeste.
Xinsén
O ginseng "branco" consiste simplemente na raíz deshidratada, n o ginseng "vermelo" consiste na raíz aquecida ao vapor e deshidratada.
Propiedades medicinais
A parte medicinal da planta é a súa raíz, de crecemento lento, collida despois de catro a seis anos, cando o seu teor global de ginsenosídeo - o ingrediente activo principal do ginseng - atinxe o máximo. Existen trece ginsenosídeos en total. O Panax ginseng tamén contén panaxanos, substancias que poden reducir os niveis de azucre no sangue (glicosa) e polisacáridos, moléculas complexas de azucre.
Sábese que o ginseng mellora a actuación da corrente sanguínea, facendo así unha mellora das actividades físicas e mentais.
Algunhas persoas testemuñan que o ginseng tamén mellora a actividade sexual, actuando nunha ríxida erección. Esta última afirmación aínda está sen comprobación científica. miniatura|Frascos con raíces de ginseng en [[Seúl, Corea do Sur]]
Miraveche
Miraveche é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 86 habitantes (INE 2012).
Los gozos y las sombras (novela)
Los gozos y las sombras é unha novela de Gonzalo Torrente Ballester, publicada entre 1957 e 1962 pola editorial Arión, de Madrid. É unha triloxía composta por El señor llega (1957, premio Juan March), Donde da la vuelta el aire (1960) e La Pascua triste (1962).
Trama
A acción discorre na vila de Pueblanueva del Conde, nas Rías Baixas, entre 1934 e 1936, xusto antes do Alzamento Nacional. Carlos Deza é un descendente da familia nobre dos Churruchaos, e tras estudar psiquiatría en Madrid e Viena regresa á vila dos seus antergos por mor dos seus fracasos sentimentais e a falta de motivación profesional. Porén, ten a intención de pasar na vila un certo tempo para volver marchar de novo.
Desde a súa chegada faise amigo de dona Mariana, tamén unha Churruchao, que verá nel un aliado magnífico para loitar contra o cacique Cayetano Salgado. Carlos oponse a inmiscuírse nos asuntos de dona Mariana e Cayetano, pero cada vez vese máis inmerso na vida social e económica da vila. Retómase un pulso entre o vello e o novo poder, entre a antiga nobreza de sangue que representa dona Mariana (que mantén unha frota de pesca, con traballadores afiliados á CNT) e a nova burguesía capitalista posuidora dos medios de produción, representada pola figura de Cayetano Salgado (que se declara socialista e mantén un estaleiro con traballadores da UXT). Amais, está o conflito amoroso, posto que a amante de Cayetano, Rosario, déixao e comeza a deitarse con Carlos.
Amais da amizade de Mariana, Carlos lévase ben con Juan Aldán, o boticario Don Baldomero e mais con Paquito, o tolo da vila. Juan Aldán é outro Churruchao que malvive no pazo familiar coa súa nai e dúas irmás: Clara e Inés. Juan non traballa, pero cre firmemente no anarcosindicalismo e anima aos mariños da frota de Mariana para que o sindicato se converta no propietario dos barcos. Inés é unha beata que quere converterse en monxa. Clara (a única filla lexítima da nai dos tres irmáns) traballa na casa e na leira. Pero ante a situación de pobreza en que viven, deciden vender o pazo. Clara e a nai quedan en Pueblanueva, onde a rapaza monta unha mercería. Juan e Inés marchan a Madrid, e ela casa cun profesor de literatura e marchan a Aemaña.
A situación sentimental de Carlos é estraña despois de deixar á súa moza de Viena. Faise amante de Rosario, pero despois é padriño da súa voda e deixan de se deitaren. Con Clara ten unha relación moi fonda e sincera, e malia que se queren, nunca pasan a ser parella. Logo dun tempo, Clara comeza a saír con Cayetano.
Na vila tamén hai enfrontamentos dentro da Igrexa Católica. Amais da igrexa parroquial, hai un templo románico propiedade de Mariana, e nun mosteiro viven uns monxes dunha orde bastante progresista.
Mariana deixou escrito no seu testamento a Carlos como administrador e á súa sobriña Germaine (que vive en París) como herdeira, coa intención de que casen. Pero Germaine, cantante soprano, non ten intención de vivir en Pueblanueva, polo que chega a un acordo con Carlos para quedar coa metade da herdanza e regresar a París.
Amais destes conflitos, está o contexto político da Segunda República Española. Tralo goberno de Portela Valladares, chegan as eleccións de febreiro de 1936, e Cayetano recomenda á xente da vila que vote polo seu candidato, o mestre de escola Don Lino, que concorre pola Fronte Popular. Este, unha vez acadado o posto, quere evitar o caciquismo e deixa de seguir a liña marcada por Cayetano e decide apoiar aos mariñeiros da vila. Tras unha provocación, o cacique viola a Clara. Juan e Carlos enfróntanse a el e saen malparados. Finalmente Carlos e Clara marchan vivir a Porto.
Narración
A obra está narrada en terceira persoa por un narrador omnisciente. Usa un vocabulario moi rico, con numerosos galeguismos.
Adaptacións
En 1982 foi adaptada á televisión en formato serie por TVE, a cargo de Jesús Navascués. A serie Los gozos y las sombras, de 13 capítulos, foi dirixida por Rafael Moreno Alba e protagonizada por Eusebio Poncela, Amparo Rivelles, Charo López, Carlos Larrañaga e Rosalía Dans. Foi supervisada por Gonzalo Torrente Ballester e supuxo un notable éxito de crítica e público, e logrou relanzar comercialmente a obra orixinal.
Pajares de los Oteros
Pajares de los Oteros é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 248 habitantes (INE 2020). Ten unha área de 61,82 km² cunha poboación de 279 habitantes en 2017. Hai un refrán popular que di que "o viño de Pajares quita pesares». No seu termo municipal atópase o aeródromo Los Oteros.
Xeografía
Pajares de los Oteros sitúase sobre a comarca tradicional de Los Oteros. Estes son os municipios limítrofes con Pajares de los Oteros:
Demografía
miniatura|Casa consistorial.
Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física da Coruña
A Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física é unha das facultades da Universidade da Coruña. Creouse o 1 de xaneiro de 2004 como consecuencia da integración na UDC do antigo Instituto Nacional de Educación Física de Galicia (INEF Galicia), que creara pola Xunta de Galicia en 1986 e comezara a súa actividade docente no curso 1987-1988.
Ten a súa sede en Pazos (Liáns) e Bastiagueiro (Perillo), no concello de Oleiros.
Historia e características
A principios da década de 1980 considerouse a conveniencia de constituír o Instituto Nacional de Educación Física de Galicia (INEF Galicia) tomando como modelo o de Madrid, que fora creado en 1961. Dependía, naquel tempo, da Delegación Nacional de Educación Física e Deportes. A través da Lei de Cultura Física e do Deporte de 1980 estableceuse a equivalencia dos títulos outorgados polo INEF aos de natureza universitaria: Licenciado e Diplomado. Mediante Orde de 22 de xullo de 1982 o centro se adscribe á Universidade Politécnica de Madrid de forma provisional. Máis especificamente, o Real Decreto 1670/1993, de 24 de setembro, eleva a oficial o título universitario de Licenciado en Ciencias da Actividade Física e do Deporte. Mediante o Real Decreto 155/1998, do 14 de setembro de 199, o INEF converteuse en Facultade, que quedou definitivamente adscrita á UPM.
Con estes precedentes, o INEF Galicia foi creado pola Xunta de Galicia mediante o Decreto de 30 de outubro de 1986, comezando a funcionar o ano seguinte como centro de educación superior para formar profesores de educación física e do deporte, para a educación, a saúde e a calidade de vida dos cidadáns de Galicia. Nese momento tan só existían 5 centros en España; en 2018 había máis de 40 universidades que ofertan esta formación.
O INEF de Galicia creouse no concello de Oleiros. Desenvolveuse rapidamente, incrementando progresivamente a súa capacidades humanas e materiais.
Por Decreto da Xunta de Galicia, o 1 de xaneiro de 2004 o INEF Galicia integrouse na Universidade da Coruña, como Facultade propia, pasando a denominarse Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física.
Desenvolve basicamente as súas actividades en Galicia, de onde recibe principalmente ao seu alumnado (o 77 %), aínda que tamén se incorporan estudantes doutras comunidades de España (20 %) ou do estranxeiro (3 %).
Instalacións
Contiguos ao edificio central da Facultade encóntrase o ximnasio e o Judo Club UDC e, en fronte, ao outro lado da estrada AC-173, a pista de atletismo.
Titulacións impartidas
As titulacións impartidas en 2018 na facultade eran:
Equipo de goberno
O Equipo do goberno da Facultade está formado por:
Astacideos
A dos astacideos (Astacidea) é unha infraorde de crustáceos da orde dos decápodos, que foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille na súa obra en tres volumes [http://www.biodiversitylibrary.org/page/24884876#page/22/mode/1up ''Histoire naturelle, générale et particulière des Crustacés et des Insectes. Ouvrage faisant suite à l'histoire naturelle générale et particulière, composée par Leclerc de Buffon, et rédigée par C. S. Sonnini, membre de plusieurs Sociétés savantes''].
En 2009 este grupo comprendía 782 especies recoñecidas, unhas 400 das cales corresponden á familia dos cambáridos.
Os membros da infraorde dos Glypheidea (que comprende numerosos fósiles e tan só dúas especies viventes, Neoglyphea inopinata e Laurentaeglyphea neocaledonica) estiveron antigamente incluídos nesta.
Descrición
Os membros da infraorde dos astacideos distínguense de moityos outros decápodos pola presenza de quelas (pinzas) en cada un dos tres primeiros pares de pereiópodos (patas marchadoras), o primeiro dos cales es moito máis grande que os outros dous pares. Os restantes dous pares de pereiópodos son simples (sen pìnzas), excepto en Thaumastocheles, no que o quinto pereiópodo ten "unha pinza diminuta".
Distribución
Os astacideos encóntranse en todo o mundo, tanto nos océanos como en auga doce, excepto no continente africano e en partes de Asia.
Clasificación
Segundo o WoRMS, a infraorde os astacoideos comprende as tres superfamilias seguintes:
Infraorde Astacidea Latreille, 1802
Porén, o ITIS divide o infraorde en cinco superfamilias, coas familias que se relacionan seguidamente:
A Gris, Brandoñas, Zas
A Gris é un lugar da parroquia de Brandoñas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Manuel González Fresco
Manuel González Fresco, O Fresco, nado en Vigo o 20 de agosto de 1886 e finado en Ponteareas o 24 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio González Romero, contratista de obras e empresario vigués. Membro da burguesía viguesa, cazador e magnífico tirador. De ideoloxía socialista, estaba aveciñado en Areas (Ponteareas). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa de Lavadores contra os sublevados, como consecuencia, tivo que fuxir ao monte a fins de xullo. Moveuse polas bisbarras de Salvaterra de Miño, A Cañiza, Ponteareas. O 24 de decembro de 1936 un grupo de falanxistas e gardas civís matárono no monte Galleiro. O seu corpo permaneceu no monte ata o día 6 de xaneiro.
Vida persoal
Casou en 1928 con Nieves Souto Alfaya, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.
José Manuel García-Margallo
José Manuel García-Margallo, nado en Madrid o 13 de agosto de 1944, é un político español, membro do Partido Popular e ministro de Asuntos Exteriores e Cooperación.
Tamén foi membro do Parlamento Europeo desde 1994, onde desempeñaba o cargo de vicepresidente da Comisión de Asuntos Económicos e Monetarios desde 1999. Foi condecorado coa Gran Cruz do Mérito Civil e a Orde do Mérito Constitucional.
Carreira profesional
miniatura|Listaxe ás votacións no que aparece García-Margallo con UCD. No ano 1974 foi nomeado Xefe do Servizo de Estudos e Programación da Secretaría Xeral Técnica do Ministerio de Facenda, e en 1982 do Tribunal Económico Administrativo Central. Impartiu clases como profesor universitario na Facultade de Dereito de San Sebastián e no máster en Comunidades Europeas da Universidade Politécnica de Madrid e de Fiscalidade Comunitaria no Instituto da Empresa de Madrid. No ano 2004, conseguiu o doutoramento en Dereito pola Universidade Miguel Hernández de Elx coa Tese Doutoral titulada "Unha aposta polo Modelo Europeo de Benestar".
Carreira política
En 1960 ingresou nas Juventudes Monárquicas Españolas (JUME). Xa na Transición, foi membro fundador da Fundación de Estudos Independentes, do PP e de UCD. Nas eleccións xerais de 1977 foi elixido deputado nas Cortes Constituíntes. Ostentou diversos cargos como Director Xeral ou Secretario Xeral. Tamén foi portavoz de Economía e Facenda do PP. Tamén foi elixido ó Parlamento Europeo na lexislatura 1994-1999, onde ostentou varios cargos como Vicepresidente da Subcomisión de Asuntos Económicos e Monetarios e Vicepresidente da Delegación para Hispanoamérica. O 22 de decembro de 2011, foi nomeado ministro de Asuntos Exteriores e Cooperación de España.
Clonmel
Clonmel (Cluain Meala en irlandés) é unha cidade de Irlanda, capital e maior cidade de Tipperary Sur, con 16.910 habitantes. Tamén é a maior cidade do interior do Sur de Irlanda. A cidade está bañada polo Río Suir e está cercada por montañas e outeiros. Parte da cidade se encontra no Condado de Waterford (a parte que está despois de cruzar o Río Suir). É centro agropecuario e posúa industrias alimentarias, de calzado e unha importante fábrica de cervexa, a Bulmers (unha das maiores marcas irlandesas de cervexa), que ten sede na propia cidade de Clonmel. miniatura|esquerda|250px|Clonmel.
Historia
Clonmel foi construída na Idade Media, e conserva moitos elementos que lembran o seu pasado, tales como parte da muralla que a rodeaba. Oliver Cromwell sitiou a cidade en 1650.
Cando ferve o sangue
Cando ferve o sangue (en Never So Few) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por John Sturges. Está protagonizado por Frank Sinatra, Gina Lollobrigida, Peter Lawford, Steve McQueen, Richard Johnson, Paul Henreid, Brian Donlevy, Dean Jones, Charles Bronson e Philip Ahn, e conta con papeis sen acreditar de actores asiáticos como Mako Iwamatsu, George Takei e James Hong. O guión está vagamente baseado nos feitos reais do incidente OSS Detachment 101, que foi recollido na novela de Tom T. Chamales. A personaxe interpretada por Sinatra, o capitán Tom Reynolds, está baseado no oficial e despois shériff Meredith Rhule.
Clonmel
Historia
Clonmel foi sempre un centro importante de comercio. O Suir era xa navegable ata Clonmel contra 1760 e a realización dos traballos neste río durante o século XIX permitiu que barcos de maior calado acandaran os peiraos da localidade.
Cando ferve o sangue
Estreouse en galego o 4 de agosto de 1989 a través da TVG.
Vizela
Vizela é un concello portugués pertencente ao Distrito de Braga, na Rexión Norte (subrexión Ave). O concello ten unha extensión de 23,92 km² e unha poboación total de 23.737 habitantes (2011), dos cales 14.416 residen na capital.
O concello de Vizela limita ao norte norte e ao oeste co concello de Guimarães, ao oeste con Santo Tirso ao leste con Felgueiras e ao sur por Lousada.
O concello foi creado o 24 de maio de 1361, extinguíndose o 3 de febreiro de 1408. Tivo entón a designación de Riba Vizela. O municipio foi restaurado o 19 de marzo de 1998 polo desmembramento de freguesías de Guimarães, Lousada e Felgueiras.
Freguesías
O concello de Vizela está dividido nas seguintes sete freguesías:
Eva Cassidy
Eva Marie Cassidy, nada en Washington, D.C. o 2 de febreiro de 1963 e finada en Bowie (Maryland) o 2 de novembro de 1996, foi unha cantante norteamericana.
Traxectoria
Acadou reputación local como intérprete de varios estilos musicais: jazz, blues, folk, gospel e pop. En 1996, ao morrer vítima de cancro, Eva Cassidy aínda era practicamente descoñecida fóra de Washington DC e Maryland. Mais a morte non pechou a súa traxectoria musical. Nunha recensión sobre o lanzamento de seu álbum American Tune, en 2003, o xornal inglés Daily Telegraph referiuse a ela como a protagonista da "máis memorábel carreira póstuma na historia da música pop".
Os Pedrouzos, Brandoñas, Zas
Os Pedrouzos é un lugar da parroquia de Brandoñas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 10 mulleres.
Modúbar de la Emparedada
Modúbar de la Emparedada é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 604 habitantes (INE 2012).
Queen Latifah
Dana Elaine Owens, nada en Newark, o 18 de marzo de 1970, é unha cantante, rapeira e actriz estadounidense, coñecida como Queen Latifah. O seu traballo na música, na televisión e no cinema outorgoulle un Grammy, unha candidatura aos Emmy e unha candidatura ao Óscar á mellor actriz secundaria.
Carreira musical
Latifah iniciou a súa carreira musical como membro de Flavor Unit, (selo discográfico que actualmente lle pertence) que, naquel momento, eran un grupo de intérpretes que se reunían arredor do produtor DJ Mark the 45 King. Tamén foi membro de Nation of Gods and Earths e de Faradian Islam, formada polos musulmáns afroamericanos. Despois de lograr o éxito, DJ Mark the 45 King comezou a abusar das drogas, e Latifah saíu do equipo, formando a súa propia empresa de management con axuda de Jake Abrams. Latifah comezou a súa carreira facendo o beatboxing ao grupo de rap Ladies First. En 1988, DJ Mark the 45 King ouviu unha demo dun sinxelo de Latifah ("Princess of the Posse") e deulla a Fab Five Freddy, que era o produtor de Yo! MTV Raps. Freddy axudou a Latifah a asinar con Tommy Boy Records, que produciu o seu primeiro álbum, All Hail the Queen, en 1989, cando tiña 19 anos. No mesmo ano, cantou como convidada para a gravación no Reino Unido do disco en vivo 1989—The Hustlers Convention (Live). O seu debut tivo éxito comercial e por parte da crítica, e seguírono os álbums Nature of a Sista e Black Reign, conseguindo un Grammy polo seu sinxelo, "U.N.I.T.Y." En 1998, realizou o seu cuarto álbum de hip hop, Order in the Court. En 2004 cambiou o seu rexistro publicando un disco onde fusionaba o soul e o jazz, The Dana Owens Album.
O 11 de xullo de 2007, debutou en Hollywood Bowl nos Ánxeles cunha actuación nun concerto de jazz ante un público de 12400 persoas, apoiada por unha orquestra de dez instrumentos e tres vocalistas, chamada The Queen Latifah Orchestra. No concerto, interpretou novas versións de clásicos como "California Dreaming" de The Mamas & the Papas.
Carreira interpretativa
miniatura|Queen no [[Festival Internacional de Cinema de Toronto|Festival Internacional de Cine de Toronto de 2008.]] Desde 1993 a 1998, tivo un papel protagonista en Living Single, unha sitcom da Fox; onde interpretou parte da banda sonora. En 1991 debutou no cinema con papeis secundarios en filmes como House Party 2, Juice e Jungle Fever.
Interpretou a Cleopatra "Cleo" Sims, unha delincuente lesbiana no éxito de público, Set It Off, xunto a Jada Pinkett e Vivica A. Fox e, outro papel no filme de Holly Hunter Living Out Loud (1998) ano en que tamén apareceu no filme Mama Flora's family. Posteriormente, fixo o papel de Thelma na adaptación ao cinema da novela de Jeffrey Deavers O coleccionista de ósos xunto a Denzel Washington e Angelina Jolie. Aínda que recibiu boas críticas polo seu traballo, aumentou o éxito e o respecto da industria co papel de Matron "Mama" Morton, no musical Chicago. Latifah recibiu unha candidatura ao Óscar á mellor actriz secundaria por este papel. En 2003 coprotagonizou con Steve Martin o filme Montouse a gorda!, que foi un éxito comercial. Dende entón, realizou multitude de papeis con variados resultados de público e crítica, incluídos Scary Movie 3, Barbershop 2: Back in Business, Taxi, Kung Faux, e Beauty Shop.
A finais de 2006 participou na traxicomedia Last Holiday. O crítico de cine Richard Roeper declarou que "é o que esperaba de Queen Latifah dende os seus primeiros traballos". Tamén por esas datas, deu voz a Ellie, un amigable mamut no filme de animación, Ice Age: The Meltdown. Tamén apareceu no drama Stranger the Fiction, e no remake Hairspray, interpretando a Motormouth Maybelle xunto a John Travolta. Tamén protagonizou unha versión televisiva de Steel Magnolias e un terceiro proxecto en que sorprendeu ao público Joyful Noise filme en que compartiu pantalla con Dolly Parton.
Outros traballos
esquerda|miniatura|Queen na presentación inaugural do [[Lista de presidentes dos Estados Unidos de América|presidente Barack Obama.]] Latifah é a imaxe da compañía de cosméticos Cover Girl, de roupa interior Curvation Ladies Underwear, e Pizza Hut. Deseñou a súa propia liña de cosméticos para mulleres de cor chamada Queen Collection e protagonizou numerosos anuncios para a marca. Tivo o seu propio programa de confesións, The Queen Latifah Show, dende 1999 a 2001. En 2012 lanzou a súa liña de roupa "Queen Collection" con deseños exclusivos creados por ela mesma, e a súa liña de fragrancias "Queen" e "Queen of Hearts" dispoñibles no mercado dende anos anteriores.
Vida privada
Queen é de ascendencia afroamericana e indioamericana. O irmán máis vello de Latifah, Lance, morreu nun accidente cunha moto que ela lle regalara. Latifah levou a chave da moto arredor do pescozo durante anos, como se observa claramente no videoclip musical da súa canción "U.N.I.T.Y". Tamén lle dedicou o seu tema Black Reign. En 1993, Latifah foi vítima dun asalto ao seu coche, co resultado dun disparo a un amigo seu que ía no asento do copiloto. En 1996, foi arrestada por posesión dunha pequena cantidade de marihuana e unha pistola cargada, tendo como resultado unha multa e liberdade condicional durante dous anos.
Na súa autobiografía, Ladies First: Revelations of a Strong Woman (1999), Latifah explicou como a morte do seu irmán a levara a unha forte depresión e ao consumo de drogas, do que se rehabilitou.
Mitch Easter
Mitch Easter, nado o 15 de novembro de 1954 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un músico e produtor musical estadounidense.
Queen Latifah
Vida privada
Debido ao seu papel de lesbiana en Set It Off e o seu gran sentido da privacidade, varios tabloides discutiron sobre a súa orientación sexual. Latifah respondeu aos rumores na súa autobiografía "É un insulto que alguén che diga Es gai? Non sería unha muller forte e independente se isto me afectase". Queen Latifah avoga polo matrimonio entre persoas do mesmo sexo e os dereitos do colectivo LGBT.
A finais de 2003, Latifah realizouse unha redución de peito debido a que o seu tamaño e peso lle provocaban dores no lombo. Practica kickboxing.
Mitch Easter
Biografía
The Fidelitorium é o nome do actual estudo de Easter, preto de Winston-Salem e toca co grupo Shalini coa súa dona Shalini Chatterjee. En 2007 editou un álbum en solitario, Dynamico.
Queen Latifah
Vida privada
En xuño de 2009 confesou que sufrira abusos sexuais de nena.
En agosto de 2010 foi fotografada cunha suposta noiva (Jeannete Jenkings) mentres estaba de vacacións. Finalmente en 2012 confirmou a súa homosexualidade.
Bačka
Bačka (en serbio Бачка ou Bačka, en húngaro Bácska, en croata Bačka, en eslovaco Báčka, en ruteno panonio (rusino), Бачка, en lingua alemá Batschka, en bunjevac Bačka e en turco Baçka) é unha rexión situada na chaira panonia, entre os ríos Danubio e o Tisza.
Na actualidade está situada principalmente en Serbia e en Hungría, con algúns enclaves na ribeira esquerda do Danubio que formaban parte de Croacia pero que, desde 1991, están baixo control serbio.
A maior parte da rexión está hoxe en Voivodina, provincia autónoma de Serbia. A capital desta rexión, Novi Sad, encóntrase na fronteira entre a Bačka e a Sirmia. A parte máis setentrional da rexión está situada no condado de Bács-Kiskun, en Hungría.
Iván V de Rusia
Iván V de Rusia (en ruso: Ива́н Алексе́евич, Ivan Alekseievich), nado o 6 de setembro de 1666 e finado o 29 de xaneiro de 1696, foi tsar de Rusia xunto co seu medio irmán Pedro I. Xuntos gobernaron Rusia entre 1682 e 1696. Foi o máis novo dos fillos de Alexis I e María Miloslávskaya. O seu reinado foi formal debido ás súas incapacidades físicas e mentais.
O conflito sucesorio
Iván foi o segundo fillo do tsar Alexis I e da súa primeira muller María Miloslávskaya. Tras a morte do seu irmán máis vello, Teodoro III, Iván sucédeo no trono. Ó ser física e mentalmente discapacitado, a Duma de Boiardos decide nomear rexente ó medio irmán de Iván, Pedro, o que provoca a disputa polo trono.
Os motivos se deben ós dous matrimonios do pai de Iván e Pedro, xa que a descendencia da súa primeira muller e da segunda, Natalia Naryshkina, combatían por todos os medios para asegurar a sucesión ó trono do seu propio irmán. Xuridicamente, non se podía facer nada para impedir que gobernara Iván, posto que non había ningunha norma que impedira que un discapacitado fose tsar.
Os Streltsi
miniatura|200px|esquerda|A Gran Duquesa [[Sofía Alexeiievna Romanova.]] Arredor do 1540 a fidelidade ó tsar por parte dos Streltsy estaba poñéndose a proba. Eles eran considerados a elite da milicia do tsar, aínda que tiñan fama de ebrios e corruptos.
No conflito pola sucesión, aliáronse con Sofía Alexeiievna, irmá de Iván, e a súa maior defensora, así coma a máis grande inimiga do seu medio irmán Pedro. Comezou así, unha brutal e sanguenta acción de limpeza durante a revolución moscovita de 1682, na que preto de setenta partidarios da familia contraria foron axustizados nun baño de sangue.
O compromiso pola sucesión
A continuación da revolta dos parentes de Iván, conducida pola súa irmá, a Duma de Boiardos, definiu a Iván como o Primeiro Tsar, a Pedro como Segundo Tsar, e a Sofía Alexeiievna como Rexente. Iván e Pedro foron coroados ó mesmo tempo o 25 de xullo de 1682.
Iván, a causa da súa condición de saúde tan deteriorada non tivo un papel importante no goberno do país.
Descendencia
Iván casou no 1684 con Praskovia Saltykova, coa que tivo cinco fillos:
Bačka
Nome
O termo Bačka é de orixe eslava. Nas linguas eslaves, Bačka significa "a terra que pertence á cidade de Bač". Os húngaros adoptaron tamén este termo para designar esta rexión.
Historia
No curso da historia, a Bačka formou parte da provincia romana de Dacia. A continuación, foi parte do Imperio dos hunos e do Khanato dos ávaros, do Reino dos xépidos, do Primeiro Imperio búlgaro, do Reino de Hungría, do Imperio otomán, da monarquía dos Habsburgo, do Imperio austríaco, do Imperio austrohúngaro, da República de Hungría (a parte setentrional da provincia, desde 1920), do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, do Reino de Iugoslavia, da República Federal Socialista de Iugoslavia, da República Federal de Iugoslavia, do Estado de Serbia e Montenegro e, desde 2006, da Serbia independente.
Desde as orixes até a Idade Media
A rexión da Bačka estivo habitada desde hai máis de 4,000 anos, é dicir, desde o Neolítico. Os primeiros habitantes históricos da rexión foron probabelmente tribos ilirias.
miniatura|esquerda|250px|A voivodina (ducado) do [[voivoda Salan, ca. 895.]]
No século IX o territorio formaba parte do primeiro Imperio búlgaro. Salan, un voivoda (duque) búlgaro exercía o seu poder na rexión e fixo da cidade de Titel a súa capital.
Despois, no século X, os maxiares venceron a Salan e as súas terras foron integradas en Hungría.
No século XI formou o condado de Bacsensis, cuxa capital era a cidade de Bač. O primeiro gobernador deste condado, chamado Vid, menciónase en 1074; o nome deste gobernador é de orixe eslava.
Baixo o reinado do rei Colomán de Hungría (1095-1116), os gobernadores da rexión levaban os nomes de Uroš, Vukan e Pavle (todos eles serbios). Un documento datado en 1309 cita aos cristiáns ortodoxos "cismáticos" que habitaban na Bačka.
Séculos XVI e XVII
En 1526 e 1527, a Bačka estaba no centro dun efémero Estado serbio independente que se estendía sobre o territorio da actual Voivodina. Á súa cabeza estaba o emperador Jovan Nenad, que tiña a súa capital na cidade de Subotica.
Durante a ocupación dos otománs (séculos XVI e XIII), a Bačka formou parte do sandjak de Segedin (Szeged). Daquela a rexión estaba poboada principalmente por serbios.
Príodo austríaco
Cando esta parte da Fronteira militar foi suprimida, en 1751, a parte oriental da Bačka integrouse no condado de Bacsensis; en cambio, a pequena subrerxión de Šajkaška permaneceu baixo o réxime administrativo da Fronteira militar até 1873.
Segundo o censo austríaco de 1715, serbios, bunjevci e šokci formaban a maior parte da poboación.
Pero no curso do século XVIII, os Habsburgo promoveron na rexión unha activa política de inmigración destinada a paliar as perdas de poboación ocasionadas nas guerras contra o Imperio otomán.
Os inmigrantes foron en primeiro lugar serbios, húngaros e alemáns. Debido ao gran número de alemáns procedentes de Suabia, estes últimos foron coñecidos co nome de Donauschwaben (suabos do Danubio).
Algunhas outras poboacións xermánicas tamén inmigraron de Austria, Baviera e Alsacia. Eslovacos luteranos, rutenos panonios e outros poboaron a rexión en menor medida.
A Bačka tamén incrementou a súa poboación con inmigrantes serbios procedentes da parte oriental da rexión que formara a Fronteira militar até 1751.
Despois da supresión do sector de Tisa-Mureş, numerosos serbios emigraron, abandonando o nordeste da Bačka. Instaláronse en Rusia, sobre todo na provincia da Nova Serbia e na de Eslavo-Serbia, ou ben no Banato, onde a administración de Fronteira militar aínda se mantiña.
En 1848 e 1849, a Bačka formou parte da Voivodina Serbia, provincia autónoma no seo do Imperio austríaco. Despois, entre 1849 e 1860, foi parte do Voivodato de Serbia e do Banato de Temesvar, unha terra imperial con estatuto particular.
Despois de 1860, cando se aboliu a provincia do voivodato, creouse o condado de Bács-Bodrog, que comprendía a rexión de Bačka, e que formou parte do Reino de Hungría, unha das dúas entidades do Imperio austrohúngaro, en 1867.
Beacon
Beacon é o segundo álbum da banda norteirlandesa de indie rock Two Door Cinema Club, publicado o 31 de agosto do 2012 a través do selo Kitsuné. O disco foi gravado nos Ánxeles, no estudio caseiro do produtor Jacknife Lee.
Mirror Mirror (filme)
Mirror Mirror é un filme estadounidense de aventuras e fantasía baseado no conto de fadas "Brancaneves" recollido polos irmáns Grimm. Foi dirixido por Tarsem Singh e producido por Ryan Kavanaugh, Bernie Goldmann, Brett Ratner e Kevin Misher. Foi escrito por Marc Klein e Jason Keller, coa música de Alan Menken. Está protagonizado por Lily Collins, Julia Roberts, Armie Hammer, Nathan Lane, Mare Winningham, Michael Lerner e Sean Bean. Foi distribuído nos cines por Relativity Media o 30 de marzo de 2012.
Recibiu un nomeamento ós Premios Oscar na categoría mellor deseño de vestiario. Recibiu unha acollida desigual por parte da crítica e recadou $183 millóns sobre un orzamento de $85 millóns. Mirror Mirror foi distribuído en DVD e Blu-ray por 20th Century Fox Home Entertainment o 26 de xuño de 2012.
Bačka
Séculos XX e XXI
Os territorios de Bačka, Banato e Baranja, integráronse no Reino de Serbia en 1918. No Tratado de Trianon, asinado o, a Bačka repartiuse entre a nova Hungría independente e o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, tamén creado de novo e que pasou a denominarse, en 1929, Reino de Iugoslavia.
A parte setentrional da rexión foi un condado de Hungría, o condado de Bács-Bodrog, con capital en Baja, condado que foi integrado axiña no de Bács-Kiskun.
A parte meridional foi unha subdivisión do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (1918-1929). En 1929, a rexión foi integrada na Banovina do Danubio, provincia do Reino de Iugoslavia.
En 1941, a Bačka iugoslava foi ocupada polas potencias do Eixe e integrada na Hungría do Almirante Horthy (véxase mapa no cabezallo). Durante a segunda guerra mundial, as tropas húngaras mataron na rexión a 19,573 civís, a maior parte serbios, xudeus e xitanos; moitos outros civís foron arrestados, violados ou torturados.
Despois da guerra, a Bačka formou parte da nova República Federal Socialista de Iugoslavia. Coa caída do Eixe, numerosas poboacións de orixe xermánica deberon abandonar a rexión en furgóns do exército nazi; os que quedaron, unha minoría, foron prendidos e internados en campos de concentración polas novas autoridades iugoslavas.
Os partisanos de Tito mataron daquela un certo número de habitantes de orixe húngara ou alemá, en represalia polas mortes de serbios na guerra.
Hoxe, coa Sirmia e o Banato, a Bačka, forma parte da provincia autónoma de Voivodina, que é parte da República de Serbia.
Bačka serbia
miniatura|dereita|A rexión da Bačka en [[Voivodina.]]
miniatura|dereita|Os distritos de [[Voivodina.]]
Distritos e municipios
Os distritos de Serbia na rexión d Bačka son os seguintes:
Cidades e vilas da Bačka serbia (poboación en 2002)
Senta, Kanjiža, Ada e Mol están xeograficamente situados na rexión de Bačka, pero administrativamente pertencen ao distrito do Banato norte.
Bácska húngara
A Bácska húngara está situada esencialmente no condado de Bács-Kiskun. Unha pequena parte da rexión está integrada no condado de Baranya. miniatura|dereita|O condado de [[Bács-Kiskun en Hungría.]]
Subrexións da Bácska húngara
Entre as subrexións da Bácska en Hungría pódense citar:
Cómpre sinalar que algunhas partes húngaras da Bácska pertencen ás subrexións de Kiskunhalasi e Mohácsi, aínda que a parte fundamental destas subrexións non forman parte da Bácska.
Principais cidades e vilas
Cidades e vilas principais da Bácska húngara:
Serbia
Segundo o censo serbio de 2002 a poboación da parte serbia da Bačka, nos seus límites xeográficos, contaba con NaN, dos cales eran:
Hungría
Segundo o censo de 2001 a poboación da Bácska húngara (incluíndo os distritos de Bajai, Bácsalmási, e Jánoshalmai), contaba con NaN. As fronteiras administrativas dos diferentes distritos non se corresponden exactamente coas fronteiras xeográficas da Bácska húngara. A maior parte dos habitantes son húngaros.