cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Instituto de Nutrición y Tecnología de los Alimentos José Mataix
Descrición
Establecido como Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos (INYTA), como Instituto Universitario de Investigación propio da Universidade de Granada, confórmano case medio cento de investigadores distribuídos nas áreas de  Bioloxía celular, Bioloxía molecular, Bioquímica, Didáctica das Ciencias Experimentais, Enxeñería química, Fisioloxía, Microbioloxía, así como Nutrición e Bromatoloxía.
Actividade
O seu labor de investigación céntrase tanto na Nutrición Humana como na Tecnoloxía dos Alimentos. Pola súa natureza de Instituto Universitario imparte formación de Posgrao en Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos dentro do máster de Nutrición Humana. Doutra banda, a través de convenios e contratos de servizos, colabora coa industria alimentaria, asesoría e desenvolvo I+D.
Actualidade
No 2008, tralo pasamento do doutor Mataix, considerado polos expertos como un referente da educación nutricional, pasaría a levar o nome o seu fundador.
Actualmente dispón dunha Unidade de Análise de Alimentos, dentro do CIBM, para ofrecer servizos de análise nutricional de alimentos e de seguridade alimentaria a empresas, institucións, centros de investigación públicos e privados, etc.
Sonata Arctica
Sonata Arctica é unha banda de Power Metal finlandesa, da cidade de Kemi, formada en 1996 baixo o nome Tricky Beans, que despois trocou a Tricky Means, e finalmente a Sonata Arctica, en 1999.
Traxectoria
A banda fundouse baixo o nome de Tricky Beans e nos seus comezos tocaban cancións fortemente influenciadas polo xénero do rock and roll, que non tiñan moito que ver co seu actual estilo, o power metal. Ó comezo da súa carreira, gravaron 3 demos, que nunca se enviaron a selo discográfico ningún - Friend 'till The End, Agre Pamppers e PeaceMaker.
En 1999, a banda entrou ós estudios para gravar unha demo titulada Fullmoon, que compoñera Tony Kakko, o guitarrista Jani Liimatainen, o baixista Janne Kivilahti e o batería Tommy Portimo. A demo foi enviada ó selo Spinefarm e a banda trocou o seu nome a Sonata Arctica. Un contrato de gravación chegou pouco despois.
Máis tarde, nese ano, lanzouse en Finlandia o primeiro sinxelo do grupo, titulado UnOpened, que marcou un grande impacto, entrando nos 20 máis vendidos na súa primeira semana á venda. Deseguido a banda pechou varios contratos con selos darredor do mundo, con vistas ó lanzamento do seu primeiro álbum. Ó disco chamóuselle Ecliptica, lanzado a finais de 1999 en todo o mundo, obtendo boas críticas por parte da prensa especializada. Tony Kakko decidiu entón concentrarse no canto e comezou a procurar un novo teclista para a banda: Mikko Harkin (antes en Kenziner) foi, eventualmente, invitado a encher aquel posto.
A comezos do 2000, Sonata Arctica foi elixida a banda para ser abreconcertos dos xa consagrados Stratovarius a través da súa xira por Europa. Janne Kivilahti marchou da banda e foi substituído por Marko Paasikoski, un dos fundadores de Tricky Beans. Dende finais do 2000 ata o 2001, a banda traballou na composición e gravación do seu seguinte disco, Silence, que foi lanzado en xuño de 2001. Unha extensa xira seguiuno, realizando unha serie de concertos a través de toda Europa (xunto con Gamma Ray) e o Xapón. No 2002 Sonata Arctica fixo a súa primeira incursión en América, realizando shows no Brasil e Chile. De acordo con algúns dos músicos da banda, esa foi unha das súas mellores xiras ata o momento - sendo a outra a xira no Xapón no 2003-. Un álbum en vivo titulado Songs Of Silence foi tamén lanzado ese mesmo ano.
A finais do 2002, o teclista Mikko Harkin deixou a banda debido a razóns persoais. Así, o seu terceiro álbum - Winterheart's Guild - gravouse coa axuda do afamado Jens Johansson, teclista de Stratovarius, quen gravou as pistas de teclado con Tony Kakko. O teclista Henrik Klingenberg uniuse á banda, e neste tempo tomaron parte dunha xira para promocionar o seu novo álbum. Na maioría dos concertos as entradas esgotáronse.
Co fin do seu contrato co selo Spinefarm, a banda recibiu invitacións da maioría dos selos discográficos de Europa, e eventualmente elixiron Nuclear Blast. A comezos do 2004, a banda foi elixida como abreconcertos para a xira no Xapón de Iron Maiden. En marzo dese mesmo ano, Tommy Portimo converteuse en pai; a súa esposa tivo unha nena. Reckoning Night foi gravado en tres meses e lanzado en outubro. Ambos, o single e o EP deste lanzamento, permanecieron no Top dos máis escoitados en Finlandia durante 6 semanas. Unha xira promocional veu a continuación, porén Sonata Arctica recibiu unha invitación da popular banda Nightwish, para que se lles uniran na súa xira a través de Europa, polo cal fixeron un troco de planes. Os concertos nos que participaron tiveron unha audiencia de ata dez mil persoas.
Membros
miniatura|350px|Sonata Arctica en 2011.
Azua de Compostela
Azua de Compostela, chamada ás veces Compostela de Azua, é a capital da provincia de Azua, na República Dominicana. O usual é chamala simplemente Azua. A cidade é un pequeno centro urbano e comercial na costa sur da República Dominicana. Atópase a 97 km ao suroeste de Santo Domingo, na rexión administrativa El Valle.
Posúa unha poboación de 87.024 habitantes (56.453 urbana e 30.571 rural) no 2002, nunha área de 432,95 km².
Comarca de Oviedo
A Comarca de Oviedo é unha das oito comarcas funcionais ou áreas de planificación territorial en que está dividido o Principado de Asturias para os efectos de homoxeneización espacial dos datos procedentes dos concellos nas estatísticas rexionais.
Aínda que o Estatuto de Autonomía de Asturias prevé a división do territorio asturiano en comarcas, estas aínda non foron desenvolvidas oficialmente.
A Raposeira
O topónimo A Raposeira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Ganso de Hawai
O ganso de Hawai (Branta sandvicensis), tamén coñecido coma nēnē na lingua hawaiana, é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae endémica das illas Hawai.
Adaptada a unha vida terrestre entre os paraxes volcánicos, estivo a punto de se extinguir a mediados do século XX pola introdución de porcos, ratas e gatos nas illas (caso común entre todos os endemismos insulares); dunha poboación salvaxe de 25.000 individuos pasouse a só 34 nos anos cincuenta. Por sorte para a especie é doada a súa reprodución nos zoolóxicos, onde hoxe son máis abundantes que no seu propio medio natural.
Tío Tom
O Tío Tom é o personaxe protagonista da novela de Harriet Beecher Stowe Uncle Tom's Cabin (A cabana do Tío Tom), na que se conta a triste historia dun escravo bo e a súa familia, que malia as múltiplas desgrazas que lles acontecen seguen a ser bos cristiáns e a aceptan o seu destino e a súa situación fronte aos brancos.
Na actualidade o termo é utilizado por iso como termo pexorativo utilizado polos negros americanos para referírense aos negros moi servís cos brancos ou simplemente pouco reivindicativos.
Laioso
O topónimo galego Laioso pode referirse a:
Laioso, Vilar de Ordelles, Esgos
Laioso é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 13 mulleres.
Juan Antonio Moguel
Juan Antonio Moguel Urquiza, nado en 1745, finado en 1804, foi un sacerdote e escritor vasco.
Moguel foi unha figura relevante da intelectualidade vasca do século XIX. Realizou diversos estudos sobre a orixe da lingua vasca e a súa relación coas outras linguas prerrománicas e románicas. Realizou diversas obras en éuscaro e en castelán. Entre elas destaca Peru Abarca, que se pode considerar a primeira novela escrita en éuscaro. miniatura|Igrexa de San Andrés en Éibar, vila natal de Mogel.
Biografía
Naceu en Éibar, Guipúscoa, País Vasco en 1745. Foi ordenado sacerdote en 1770 e destinado como párroco a Xemín, barrio de Markina. Foi membro da "Real Sociedad Bascongada de Amigos del País" e mantivo abundantes relacións coa elite intelectual daquel tempo (Peñaflorida, Samaniego, Astarloa, J.M. Aguirre, Humboldt ou Vargas Ponce). Humboldt dicía que Juan Antonio Moguel é un dos lingüistas máis doutos de Biscaia. Morreu en Markina (Biscaia) en 1804 á idade de 59 anos.
Foi tío de dous coñecidos escritores en éuscaro: Joan Jose e Bizenta Moguel.
Obras
A obra de Juan Antonio Moguel foi extensa e divídese tradicionalmente pola temática dos seus traballos: miniatura|300px|Insausti jauregia, sede da [[Real Sociedad Bascongada de Amigos del País.]]
Lingüística
Nestes dous estudos realizados en castelán sobre a historia e o éuscaro expuxo a tese do vascoiberismo, onde se emparentaba o éuscaro coas linguas ibéricas prerromanas e doutros lugares de Europa. Xustificaba o seu discurso co estudo da etimoloxía do éuscaro e a toponimia peninsular.
Relixión
Escribiu e traduciu diferentes obras relixiosas, a primeira no dialecto guipuscoano e as outras dúas en biscaíño:
Villa d'Este
A Villa d'Este é unha vila do século XVI en Tívoli, preto de Roma, famosa polo seu xardín renacentista italiano na súa ladeira en socalcos, especialmente pola súa profusión de fontes. Agora é un museo do estado italiano e está catalogado como Patrimonio da humanidade da UNESCO.
Historial
miniatura|right | 200px | Cardeal Ippolito d'Este, creador da Villa d'Este e os seus xardíns
A vila foi encargada polo cardeal Ippolito II d'Este (1509-1572), segundo fillo de Alfonso I d'Este, o duque de Ferrara e neto do papa Alexandre VI, xunto con Lucrezia Borgia. A familia Este fora señores de Ferrara desde 1393 e era famosa como mecenas das artes e dos estudosos humanistas do Renacemento. Como segundo fillo, Ippolito estaba destinado a unha carreira na igrexa, foi nomeado arcebispo de Milán cando só tiña dez anos. Á idade de 27 anos, foi enviado á corte francesa, onde foi asesor do rei francés, Francisco I, e en 1540 foi membro do Consello privado do rei. Á idade de trinta anos, por petición do rei, o papa Paulo III converteu a d'Este nun cardeal. Grazas ás súas conexións eclesiásticas e reais, converteuse nun dos cardeais máis ricos da época, cunha renda anual estimada en 120.000 'scudi'. Foi un fastuoso mecenas das artes, apoiando entre outros ao escultor Benvenuto Cellini, ao músico Pierluigi da Palestrina e ao poeta Torquato Tasso. Aínda que a súa renda era enorme, el sempre estaba endebedado. O novo rei francés, Henrique II, mandouno como enviado a Roma, onde xogou un papel fundamental na vida social e política da cidade. Parecía destinado a converterse en Papa e usou todo o seu diñeiro e influencia para ese obxectivo, pero no momento da Reforma e do Concilio de Trento, o seu extravagante estilo de vida traballaba contra el. A súa primeira candidatura á posición papal, en 1549, co apoio do rei francés, foi bloqueada polo emperador de Habsburgo. D'Este retirou pronto a súa propia candidatura, aprobou o candidato dos Habsburgo, e foi recompensado polo Colexio de Cardeais o 3 de decembro de 1549 coa posición de gobernador de Tívoli. Este novo título adaptouse a d'Este, porque xa era un apaixonado coleccionista de antigüidades, e deulle xurisdición sobre o sitio da vila de Hadriano e outros sitios que acababan de ser escavados. Non renunciou á súa ambición de converterse en Papa. Foi cinco veces candidato a Papa, pero nunca foi seleccionado. miniatura| left | 200px | [[Pirro Ligorio, o artista e estudoso clásico que planificou os temas e o simbolismo da Vila e os xardíns]] Tívoli era unha popular residencia de verán desde a antigüidade romana debido á súa altitude, ás temperaturas máis frías e á súa proximidade á Vila Hadriana, a residencia de verán do emperador Hadrián I. A posición de gobernador de Tívoli viña cunha residencia oficial situada nun antigo convento da Orde de San Bieito, que fora construído no século IX no sitio dunha antiga vila romana. En 1256 foi doada á orde franciscana. A residencia non era o suficientemente grande para o enorme fogar dun cardeal tan destacado como d'Este, pero tiña unha vista espectacular do campo de abaixo, incluída a vila de Hadriano, e un abastecemento natural de auga para fontes e xardíns. D'Este encargou a un destacado estudoso clásico, Pirro Ligorio, que estudara a vila Hadriana e outros xacementos romanos nas proximidades, para planificar unha nova vila e xardín que excedese todo o que os romanos construíran. Obtivo unha abundante subministración de mármore e estatuaria das ruínas da vila de Hadriano.
miniatura|right | 300px | A vila e xardíns en 1560-1575
Adquiríuse o terreo e a construción estaba prevista para comezar a finais de 1550, pero o cardeal foi distraído por varias misións diplomáticas; foi enviado ao norte de Italia para resolver unha guerra en Parma, logo enviado por Henrique II nunha misión a Siena. Non volveu a Tivoli ata o verán de 1555. En setembro de 1555, con todo, foi acusado de simonía polo papa Paulo IV e exiliouse. O Papa morreu en 1559, e o novo pontífice, o Papa Pío IV, rehabilitou d'Este e restaurou o seu título de gobernador de Tívoli. A construción comezou cando regresou en xullo de 1560. Necesitába máis terra e adquiriuna ata 1569. A gran construción requiriu a demolición de casas, edificios públicos e estradas. En 1568, os residentes locais presentaron doce preitos contra o cardeal, pero non impediron o seu proxecto. Entre 1563 e 1565, escavouse unha enorme cantidade de terra e usouse para construír novos socalcos. Construíronse arcadas, grutas, nichos e nymphaeums. O río Aniene, preto, foi desviado para fornecer auga para o complexo sistema de piscinas, chorros de auga, canles, fontes, fervenzas e xogos de auga. A forte pendente do xardín, máis de 45 m. de arriba abaixo, supoñen retos especiais. Caváronse canais e colocáronse tubos subterráneos para transportar a auga dende a montaña artificial baixo a fonte oval ata o resto do xardín. Seguindo os principios estéticos do Renacemento, o xardín dividiuse coidadosamente en unidades ou compartimentos regulares, cada un de 30 m. de ancho, dispostos ao longo dun eixe mediano lonxitudinal, con cinco eixes laterais.
Os plans para a propia vila realizáronse baixo a dirección do arquitecto enxeñeiro ferreiro Alberto Galvani, arquitecto xudicial da Casa d'Este. O pintor xefe da ambiciosa decoración interna foi Livio Agresti de Forlì. En 1565 e 1566 comezaron os traballos de decoración do interior da vila. A decoración realizouna un equipo de pintores baixo Girolamo Muziano e Federico Zuccari. En 1566, o cardeal fixo o quinto esforzo para ser elixido papa, pero foi derrotado unha vez máis, e foi excluído polo novo pontífice, o papa Pío V, de calquera outra cita oficial. Chama cada vez máis a súa atención á decoración da súa vila. Novos equipos de pintores e de estuco traballaron na tarefa entre 1567 e 1572, baixo a dirección de Girolamo Muziano, Livio Agresti, Cesare Nebbia, Durante Alberti, Metteo Neroni e Federico Zuccari. Aos pintores uníronse por escultores Giovan Battista della Porta. Pirrino del Galgliardo, Gillis van den Vliete, Giovanni Malanca e Pierre de la Motte. A eles xuntáronse ceramistas e mosaicos, así como enxeñeiros de fontes, dirixidos por Pirro Ligorio, o deseñador orixinal do proxecto, que volveu rematar a obra en 1567-68.
O frenético traballo sobre o proxecto comezou a desacelerarse en 1569, probablemente debido ás dificultades financeiras do cardeal, que non tiña máis esperanza de ser elixido Papa e perdera as súas lucrativas posicións francesas. Pasou máis e máis do seu tempo na vila, lendo e reuníndose cos principais poetas, artistas e filósofos do Renacemento. No verán de 1572, entretivo a un último hóspede importante, o Papa Gregorio XIII. Para preparar a visita, o cardeal redecorou os pisos superiores da vila e apresurouse a completar a fonte do dragón. A recepción ao Papa custoulle máis de cinco mil scudi obrigándoo a empeñar a súa prata e outros obxectos preciosos. Pouco despois da recepción, o 2 de decembro de 1572, o cardeal morreu en Roma e foi enterrado nunha sinxela tumba na igrexa contigua á vila.
A vila nos anos posteriores
miniatura|dereita|150px|Parque da Villa d'Este, [[Carl Blechen, 1830. O xardín cuberto atraaeu á Imaxinación romántica. Hoxe esta mesma visión volve estar máis coidado.]] Coa morte de Ippolito en 1572, a vila e os xardíns pasaron ao seu sobriño, o cardeal Luigi (1538-1586), que continuou o traballo nalgunhas das fontes e xardíns inacabados, pero tivo grandes problemas para o mantemento. Despois da súa morte en 1586, foi propiedade dos cardeais diáconos do colexio sagrado, que fixeron pouco para manter a vila. En 1599 volveu á familia d'Este co nomeamento do cardeal Alessandro d'Este (1538-1624). Alessandro tivo a enerxía e a ambición do seu antepasado e levou a cabo unha renovación importante dos xardíns e os sistemas de auga, ademais de construír un novo sistema de fontes no xardín inferior. Tamén convenceu ao papa Gregorio XV para que concedese formalmente a propiedade da vila á familia d'Este. Os seus sucesores, os duques de Módena, fixeron novas adicións aos xardíns. Francesco I (1629-1641) restaurou moitas das estruturas que se desmoronaron e comezou a plantar árbores nos xardíns sen sombra. O cardeal Rinaldo I encargou dúas novas fontes a Gian Lorenzo Bernini en 1660-61. Non obstante, despois de 1695, a familia d'Este non foi capaz de soportar o elevado custo do mantemento da vila, que raramente usaban e que non producía ingresos. A vila entrou nun longo declive. Despois de 1751, o mobiliario foi enviado a Módena e a escultura antiga foi eliminada aos poucos dos xardíns e vendida aos coleccionistas. En 1796, a Casa de Habsburgo tomou posesión da vila, despois de que Hércules III d'Este o legase á súa filla María Beatrice Ricciarda d'Este. Maria Beatrice casada co Gran Duque Fernando de Habsburgo. Foi en gran parte descoidado e foi ocupado dúas veces por soldados franceses, que quitaron boa parte da decoración que quedaba.
Entre 1850 e 1896, a vila foi posuída polo cardeal Gustav von Hohenlohe, que restaurou a vila en ruíñas e os xardíns arruinados e cheos de maleza, que agora apelaban aos sentimentos románticos do período. A vila atraeu unha vez máis a artistas, músicos e escritores. O compositor Franz Liszt realizou varias visitas entre 1865 e 1885, e escribiu tres pezas de música para piano, dous musicais threnodies" co título "Aux cyprès de la Villa d’Este" e a peza de carácter "As jeux d'eau à la Villa d'Este", que amosan os motivos. Colocáronse no "terceiro ano" do seu Années de pèlerinage. Este último inclúe algunhas das evocacións máis influentes da obra de auga escrita para piano.
Despois da primeira guerra mundial, a vila foi adquirida polo Estado italiano, que comezou unha restauración importante en 1922. A vila foi reformada con pinturas dos almacéns da Galleria Nazionale, Roma. Sufriu danos polas bombas en 1944 durante a segunda guerra mundial e moitas das paredes foron degradadas nos anos da posguerra pola contaminación ambiental, pero as campañas de restauración e protección conseguiron preservar intactas as famosas características da vila e dos xardíns. O volume de poemas de Jean Garrigue (Un paseo pola auga por Villa d'Este (1959)) foi inspirado nos xardíns. Kenneth Anger filmou  Eaux d'Artifice  entre as características augas do xardín. O famoso órgano da auga, que non funcionou durante moitos anos, restauruseo e agora toca de novo todos os días para os visitantes.
Wesley Morris
Wesley Morris, nado en Filadelfia o 19 de decembro de 1975, é un xornalista e crítico estadounidense de cinema.
Traxectoria
Traballa principalmente para The New York Times, e é copresentador, xunto con Jenna Wortham, do podcast Still Processing. Anteriormente, Morris escribiu para The Boston Globe, e despois para Grantland. Gañou o Premio Pulitzer de Crítica en 2012 á mellor crítica polo seu traballo en The Globe.
Ferrari 375 F1
Logo de atopar só un modesto éxito co 125 F1 sobrealimentado na Fórmula Un, Ferrari decidiu cambiar en ao 4´5 L atmosférico. Aurelio Lampredi foi chamado para substituír Gioacchino Colombo como director técnico, Enzo Ferrari ordenou que a empresa traballara en etapas para o crecemento e desenvolvemento dun motor V12 completamente novo de gran cilindrada.
O primeiro resultado do traballo de Lampredi foi o experimental 275 S. Só foron construídas dous destas Barchettas de carreiras, baseadas no 166, pero utilizando o experimental motor V12 de 3´3 l. Estas correron na Mille Miglia de 1950, o 23 de abril de 1950. A pesar de que mantiveron o liderado xeral por un tempo, ambas se viron obrigadas a retirarse por un fallo mecánico antes do final.
O 275 F1 presentouse no Gran Premio de Bélxica o 18 de xuño, levando a mesma versión de 3´3 L (3322 cc) do novo motor de Lampredi. Con tres carburadores 42DCF Weber, unha única árbore de levas para cada banco de cilindros e dúas válvulas por cilindro, o motor producía uns 300 cabalos de forza (224 kW) a 7200 rpm. Alberto Ascari levou o coche á quinta posición, marcando o fin do motor de 3´3 litros.
Ferrari logrou o obxectivo dos 4.5 L co 375 F1, dous dos cales debutaron en Monza o 3 de setembro de 1950. Este motor de 4´5 L (4.493,73 cc) producía aproximadamente a mesma potencia que o seu predecesor de 4´1 L, pero a súa gañada docilidade levoau a Ascari á segunda posición na carreira de debut. Unha serie de modificacións a través da tempada permitiron finalmente a Ferrari deixar por detrás aos Alfa Romeo nunha carreira de Fórmula Un, con José Froilán González acadando a vitoria en Silverstone o 14 de xullo, converteuse na primeira vitoria da escudería no Campionato do Mundo. As vitorias de Ascari en Nürburgring e Monza e os bos resultados durante toda a tempada consolidaron a posición da compañía como un forte contendente da Fórmula Un.
Os cambios nos regulamentos da Fórmula Un levaron á compañía a cambiar o motor para un Indy Car, o 375 Indy de 1952. Tres novos carburadores Weber 40IF4C trouxeron unha potencia de 400 CV (298 kW), a distancia entre eixos alargouse, e o chasis e a suspensión fortalecéronse. Aínda que o coche funcionou ben nas probas de Europa, non foi capaz de facer fronte ao desafío americano, só un dos catro 375, cualificou para a carreira de 1952.
O gran motor V12 foi refugado para o ano, a Fórmula Un requiría un motor de 2´5 L. O novo 553 F1, adopta o motor de catro cilindros Lampredi, deixando o V12 para o seu uso nas carreiras de resistencia.
O 375 foi pilotado durante a fin de semana do Gran Premio do Reino Unido de 2011 polo piloto de Ferrari Fernando Alonso como unha homenaxe ao sesaxésimo aniversario da primeira vitoria de Ferrari no Campionato Mundial no Gran Premio do Reino Unido de 1951 en Silverstone, co piloto arxentino José Froilán González pilotando nese momento.
Tirso Rodrigáñez y Sagasta
Tirso Timoteo Rodrigáñez y Mateo Sagasta, nado en Logroño o 24 de xaneiro de 1853 e finado en Madrid o 2 de agosto de 1935, foi un avogado, xornalista e político español. Durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, e durante o reinado de Afonso XIII, foi ministro de Facenda.
Cargos políticos
Foi presidente interino do Congreso dos Deputados entre o 28 de xuño e o 2 de xullo de 1901. Foi ministro de Facenda entre o 19 de marzo e o 15 de novembro de 1902 nos gobernos presididos por Sagasta que pechaban a fase da rexencia de María Cristina e comezaban a do reinado de Afonso XIII. Máis tarde, volveu ocupar esa carteira, entre o 3 de abril de 1911 e o 12 de marzo de 1912, no goberno presidido por José Canalejas y Méndez.
Tamén foi subsecretario do Ultramar e Gobernación e foi gobernador do Banco de España en tres ocasións (entre 1910 e 1911, entre 1917 e 1919, e, finalmente, en 1923).
Gráficos en movemento
Os gráficos de movemento (en inglés, motion graphics) son elementos gráficos usados en vídeo, infografía ou cine. Tamén se di da tecnoloxía de animación para crear a ilusión de movemento ou unha aparencia de transformación. A tradición dos gráficos de movemento remóntase ao nacemento do cine, coa lanterna máxica, o zoetropo ou o praxiniscopio. Co avance do vídeo e da infografía, os gráficos de movemento son un elemento moi presente na comunicación electrónica (tanto na televisión, coma en CDs, na internet, en videoxogos etc. O termo é útil para distinguir entre gráficos sen máis daqueles gráficos que perseguen transmitir unha aparencia de transformación ao longo do tempo.
Rozavales
O topónimo galego Rozavales pode referirse a:
A Torre, Vilaquinte, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, co mesmo significado.
Raña, San Sadurniño, San Sadurniño
Raña é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Federico Zuccaro
Federico Zuccaro, chamado tamén Federico Zuccari ou Federigo o Zuccaro, nado en Sant'Angelo in Vado, preto de Urbino, no 1539 e finado en Ancona o 20 de xullo de 1609, foi un importante pintor do período maneirista italiano.
Traxectoria
A súa carreira como pintor está documentada desde 1550, cando se traslada a Roma ao taller do seu irmán máis vello, Taddeo Zuccari. Nos seus primeiros traballos participou no acabamento da decoración do pavillón do papa Pío IV e da Vila Farnese de Caprarola. Outras obras súas foron:
Pintou o retrato de Home con dous cans, hoxe no Palazzo Pitti, e o Cristo morto e anxos na Galleria Borghese de Roma. En 1585 aceptou a oferta de Filipe II, rei de España, para decorar o novo mosteiro de El Escorial, cun salario anual de 2.000 coroas. Os traballos aí estendéronse entre xaneiro de 1586 ata fins do 1588, data na que retorna a Roma, deixando o encargo a Pellegrino Tibaldi. No 1595 fundou, con aprobación do papa Sisto V, a Academia di San Luca, da cal foi o primeiro presidente. Entre os seus primeiros estudantes estivo Bartolomeo Carducci.
Como o seu contemporáneo Giorgio Vasari, tamén Zuccaro se dedicou a crítica artística e á historiografía. O seu libro máis importante foi L'idea de' Pittori, Scultori, ed Architetti (1607).
Pouco antes da morte obtivo o título de cabaleiro.
Apóutega
miniatura|Cytinus hypocistis
Descrición
Posúe talos floríferos de 3-13(16) cm, solitarios ou en mandas de até 10(13) sobre a mesma raíz, erectos, de 10 mm de diámetro na base e 20 mm no ápice, glabros ou con pubescencia glandulosa. As follas de 15-25(30) x 4–10 mm, oblongas ou ovadas, ± densas, imbricadas, obtusas, irregularmente dentadas (fimbriadas), as hipoxeas abrancazadas, as epixeas amarelentas ou vermellas, mesmo dunha cor escarlata na parte apical. Inflorescencias con (3)4-14(20) flores; brácteas de 10(15) - 3 mm, da mesma cor que as follas ou de coloración máis intensa; bractéolas algo máis pequenas e estreitas, elípticas, cóncavo-convexas, enteiras, papilosas ou glandulosas, vermellas ou dunha cor escarlata. Perianto das flores masculinas de 12-15(17) mm, co tubo bruscamente constreñido baixo os lobos; o das femininas, de 12–30 mm, laxeniforme, papiloso –rara vez glanduloso– sobre todo na cara externa, de cor amarela ou amarela limón; lobos 4-8(10) mm. Froito de 5–10 mm de diámetro, amarelo. Sementes de 0,1-0,2 mm, numerosas, elipsoides. Posúe un número de cromosomas diploide (2n) = 32.
Taxonomía
Cytinus hypocistis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Genera Plantarum, ed. 6 576. 1764.
Distribución
Cytinus hypocistis é nativa tanto da Península Ibérica como das illas Baleares e das Canarias, Albania, Alxeria, Creta, Croacia, Chipre, Grecia, Francia (incluíndo Córsega), Israel, Italia (incluíndo Sardeña e Sicilia), Líbano, Libia, Malta, Marrocos, Portugal, Siria, Tunisia e Turquía.
Atópase presente na penumbra de xarais do Parque Natural de Los Alcornocales en Andalucía, na matogueira baixa asociada á sobreira do mediterráneo. Tamén está presente en Galicia.
A subespecie macranthus é nativa de Portugal e España occidental; orientalis é nativa do sur de Grecia e Creta; e pityusensis é endémica de Eivisa.
Usos
Cytinus hypocistis empregouse na medicina tradicional para tratar a disentería e os tumores da gorxa, e tense empregado polas súas propiedades adstrinxentes, antidiarreicas e emenagogas.
Segundo Pius Font i Quer "é mellor empregala fresca. Recóllese en primavera e prénsase; emprégase o zume, que se toma a culleradas, cantas se precise, para conter os cursos diarreicos e para reprimir as menstruacións demasiado copiosas. Tamén se pode desecar o zume ao sol e gardalo en papel de estaño".
Nomes vernáculos galegos
En Galicia hai gran cantidade de nomes comúns para esta planta, algúns deles son: abuítega, ameleira, ameleiras, amoleiras, apoitega, apoutega, apóitiga, apóutega, apóutiga, apóutigas, chuchameles, chupameles, coalhadas, cuca, cucas, fuchiga, gaitores, hipocístide, maias, margarida, margaridas, margaritas, mel de raposo, mielgas, nocella, nocellas, petugas, poitega, pourtegas, poutas, poutega, poutegas, poútega, puchegas, puchigas, puga, pugas, pustigos, putegas, puticas, putigas, pé de lebre, póutega, póutiga, pútegas, pútiga, tetos, veituriños, venturiña, venturiño e venturiños.
Flume
Flume ten mesturado cancións para artistas como Lorde, Sam Smith, Arcade Fire e Disclosure. O seu segundo álbum de estudio, Skin, foi lanzado o 27 de maio de 2016, con críticas positivas e copando de novo ARIA Albums Chart.
Prudencia Ayala
Prudencia Ayala, nada en Sonzacate o 28 de abril de 1885 e finada en San Salvador o 11 de xullo de 1936, foi unha escritora e activista social salvadoreña, que loitou polo recoñecemento dos dereitos da muller no Salvador, foi un referente da historia hispanoamericana por converterse na primeira muller aspirante á presidencia no seu país. A súa postura e determinación permitíronlle dar inicio ao recoñecemento da muller nunha sociedade na que só o home gozaba de privilexios en canto a honras, roles e funcións claves dentro do ámbito político e económico, promovendo a capacidade da muller e a súa importancia dentro da sociedade.
Traxectoria
Proviña dunha familia de orixe indíxena, os seus pais foron Aurelia Ayala e Vicente Chief. Cando contaba con dez anos de idade, trasladouse á cidade de Santa Ana, onde comezou os seus estudos primarios no colexio da profesora María Luisa de Cristofine, estudos que non puido concluír nunca debido á falta de recursos económicos na súa familia, limitación que superou desenvolvendo unha formación autodidacta.
Aprendeu o oficio de costureira e exerceuno paralelo ás súas futuras actividades. Aseguraba que tiña a capacidade de predicir o futuro mediante revelacións de «voces misteriosas», isto dáballe relevancia entre os seus achegados, permitíndolle gañar fama e recoñecemento a pesar dunha improbábel verdade das súas predicións. Dita afirmación provocou, ademais, críticas e burlas por parte dalgúns grupos sociais.
Participación social
A partir de 1913 comezou a publicar artigos de opinión no Diario de Occidente, xornal que circulaba na rexión occidental do Salvador, onde se manifestou partidaria do antiimperialismo, o feminismo e o unionismo centroamericano, ademais de expresar o seu rexeitamento á invasión norteamericana de Nicaragua. Tamén publicou poemas en varios xornais do país.
En 1919 foi encarcerada por criticar nunha das súas columnas, ao alcalde de Atiquizaya e logo, en Guatemala, foi encarcerada varios meses por acusacións de colaborar coa planificación dun golpe de estado. En 1921 publicou o libro ''Escible. Aventuras de un viaje a Guatemala'' onde narraba a súa viaxe a ese país nos últimos meses do goberno ditatorial de Manuel Estrada Cabrera. Ademais publicou os libros Inmortal, amores de loca (1925) e Payaso literario (1928). A finais da década dos anos 1920, fundou e dirixiu a periódico Redención femenina, onde expresou a súa postura en defensa dos dereitos cidadáns das mulleres.
Participación política
En 1930, tentou postularse como candidata á presidencia da república, a pesar de que a lexislación salvadoreña non recoñecía o dereito ao sufraxio feminino. A súa plataforma de goberno incluía o apoio aos sindicatos, a honradez e transparencia na administración pública, a limitación da distribución e consumo da augardente, o respecto pola liberdade de cultos e o recoñecemento dos «fillos ilexítimos» (fillos fóra do matrimonio). Iniciouse un debate público de argumentos xurídicos e políticos a favor e en contra da súa pretensión. Un dos defensores da súa candidatura foi o filósofo, mestre, escritor e deputado Alberto Masferrer, quen escribiu no xornal Patria:
Finalmente, a súa solicitude, foi rexeitada pola Corte Suprema de Xustiza, mais o debate que seguiu ao seu intento de postulación, deu impulso ao movemento feminino que permitiu que o dereito ao sufraxio feminino se recoñecese en 1939, e que na Constitución de 1950, baixo a aprobación do presidente Óscar Osorio, se dese recoñecemento legal aos dereitos da muller no Salvador.
Falecemento e homenaxes póstumas
Existen diversas organizacións que fan honra ao seu nome, destacando a Concertación Feminista Prudencia Ayala.
En marzo de 2009, con motivo do día da muller, e en homenaxe a Prudencia Ayala, representouse a obra de teatro Prudencia en tiempos de brujería.
Vilaver, Vilaúxe, Chantada
Vilaver é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 19 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 7 eran homes e 12 eran mulleres.
Aeroporto de Campo Grande
O aeroporto internacional de Campo Grande, tamén coñecido informalmente como aeroporto Antônio João pola veciñanza na que se atopa, é un aeroporto que serve á cidade brasileira de Campo Grande. Está operado por Infraero e algunhas das súas instalacións están compartidas coa Base Aérea de Campo Grande da Forza Aérea do Brasil.
Revista científica
Unha revista científica e un medio de comunicación escrito no que os investigadores e científicos poden publicar periodicamente os seus traballos e investigacións, xunto co desenvolvemento das mesmas, para dalas a coñecer ó resto da xente e a outros científicos. Estes artigos publicados teñen unha gran diversidade de temas, pero sempre referentes a aspectos científicos.
Antes de ser publicados, tódolos artigos pasan un control e revisión dun panel de expertos que determinan se reúne uns mínimos de calidade e validez científica, e deciden se o artigo se publica ou non.
Poden ser de tipo divulgativo, dirixidas ó público en xeral, como Muy interesante, Quo, Conocer etc., ou netamente científica como Mundo científico, Nature, Science, Revista de Occidente etc., e mesmo hainas moi especializadas. Nature e Science foron premiadas en 2007 co premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades por impulsar e difundi-las grandes conquistas científicas da Humanidade, achegando deste xeito a ciencia á vida.
Normalmente este tipo de revistas publícanse cunha periodicidade semanal ou mensual e as máis importantes teñen a súa propia páxina en internet.
Pilro groso
O pilro groso  ou pilro gordo (Calidris canutus) é unha ave limícola de tamaño mediano que cría en zonas de tundra do hemisferio norte.
Descrición
Do tamaño aproximado dun merlo, entre 23 e 26 cm. A envergadura das alas vai dos 47 ós 53 cm. O peso, que varía segundo a subespecie, é de entre 100 e 200 gramos. Antes da migración poden chegar a multiplicar por dous o seu peso. Ten o pescozo e as patas, que son verdes agrisadas, curtos, e o bico escuro, dereito e de tamaño medio. Fora da época de cría teñen o lombo gris cinza e a parte inferior abrancazada, con liñas grises pouco visibles no peito e nos vaos. No tempo da reprodución a parte superior do corpo é negra con manchas grises. A cara, a gorxa e o peito son vermellos coa parte inferior clara. As subespecies canutus, islandica e piersmai son máis escuras e a rufa a máis clara.
Distribución
Crían sobre todo na tundra en Groenlandia, Canadá, Alasca e Siberia. É unha ave migratoria de longa distancia que pasa os invernos no suroeste de África.
Subespecies e a súa distribución
Ten seis subespecies, que, ordenadas segundo o tamaño son: miniatura|esquerda|250px|Distribución e rutas migratorias das subespecies de Pilro gordo miniatura|250x250px|Cartaz explicativo sobre o pilro groso na vila de Caión. C. c. piersmai cría no norte de Siberia e pasa o inverno nas costas chas do noroeste de Australia, despois dunha parada no delta do río Amarelo na China. C. c. rogersi cría no noroeste de Siberia e emigra ó longo da costa chinesa ó sueste de Australia e norte de Nova Zelandia. C. c. roselaari reprodúcese no extremo norte de Alasca e pasa o inverno en Florida. Non está claro se algunhas poboacións desta subespecie emigran seguindo a costa do océano Pacífico para pasa-lo inverno na América central. C. c. rufa, que pon os ovos no noroeste do Canadá, segue a costa atlántica e, despois dunha parada no Brasil acaba a viaxe na Arxentina. C. c. islandica, que cría no norte de Groenlandia voa no inverno ó noroeste de Europa, con paradas en Islandia e poida que en Noruega. C. c. canutus ten as crías no norte de Siberia, máis ó oeste cá variedade C. c.piersmai e pasa a estación fría ó longo das costas do oeste de África.
Alimentación
Aliméntanse principalmente de moluscos que tragan enteiros, partindo a casca cos músculos da morzoa. Na época reprodutora comen vermes e artrópodos acuáticos.
Reprodución
miniatura|Calidris canutus. miniatura|280px|Pilros gordos coa plumaxe invernal. O pilro gordo cría na tundra de Siberia, Groenlandia, Canadá e Alasca. Crían illados: os niños están separados a miúdo por quilómetros de distancia. A femia pon 3 ou 4 ovos nun furado do chan cuberto de brión. Os ovos son chocados polos dous membros da parella. Os polos deixan o niño inmediatamente e comezan a alimentarse polos seus propios medios. En canto comezan a voar, os machos adultos comezan a viaxe migratoria. As aves novas séguenos días ou semanas máis tarde en solitario.
Adaptación ó voo de longa distancia
O pilro gordo fai a súa viaxe migratoria en etapas que poden acadar os 5.000 km. Para poder voar esas distancias comen grandes cantidades de alimento, o que fai que poidan dobrar o seu peso antes de comeza-la viaxe. Teñen depósitos de graxa distribuídos polo corpo, dos que sacan a enerxía necesaria durante o voo. Para facer sitio para eses depósitos sen comprometer a capacidade de voo, os seus órganos internos redúcense. A morzoa aumenta e diminúe de tamaño de acordo co tipo de alimentación: cando comen moluscos de casca dura, medra, mentres que o consumo de vermes e outras presas brandas activa a redución do seu tamaño e con isto a posibilidade de aumentar o tamaño dos depósitos de graxa.
Rebordiños, Vilar de Ordelles, Esgos
Rebordiños é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 13 mulleres.
Albano
Albano pode referirse a:
Mar Vaamonde García
Mar Vaamonde García, nada o 28 de xaneiro de 1976, é unha mestra galega.
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio nas especialidades de Audición e Linguaxe e Educación física pola Universidade da Coruña e licenciada en Psicopedagoxía por esa universidade.
A súa andaina profesional está moi marcada polas TIC e TAC: elaborou un completo recurso flash "Rutinas de infantil" empregado nos centros educativos galegos e foi membro da asociación EDIGA; no curso 2009/2010 o seu traballo no seu centro foi merecedor dun dos Proxectos TIC que a Consellería de Educación otorgou a centros senlleiros no uso das TIC e TAC. impartiu cursos ao profesorado galego relacionados co uso do taboleiro dixital interactivo como recurso didáctico. É asesora en tecnoloxías de información e comunicación no CAFI (Centro Autonómico de Formación e Innovación) dende xaneiro de 2012, e nos cursos 2013/14 e 2014/15 exerceu a xefatura do devandito departamento.
É unha das socias fundadoras da Asociación Cultural Son d’aquí, creada en 2014.
Voo 625 de Air Mauritanie
O voo 625 de Air Mauritanie foi o accidente dun Fokker F28 Fellowship 4000 que se esnafrou ao aterrar no aeroporto de Tidjikja, Mauritania, o día 1 de xullo de 1994 durante unha tormenta de area. Os 4 tripulantes e 76 dos 89 pasaxeiros morreron no sisintro. Foi o peor accidente dun Fokker 28 e o peor accidente aéreo de Mauritania.
Avión
O avión accidentado era un Fokker F28-4000 Fellowship (número de serie 11092) que fixera o seu primeiro voo o 3 de xullo de 1975. O aparello estaba impulsado por dous motores turboventiladores RB183-555-15H. O 30 de xullo de 1976 o avión foi entregado a Linjeflyg co rexistro PH-SIX. En abril de 1978 converteuse á variante -4000 variant, e pasou á frota de NLM Cityhopper o 17 dese mes. O 27 de abril de 1979 foi alugado a Libyan Arab Airlines (o rexistro seguía sendo o mesmo). O 26 de febreiro de 1980 alugouse a Pars Air e o seu rexistro cambiou a EP-PBG. O 26 de novembro o aparello regresou a Linjeflyg, e foi rexistrado PH-SIX novamente. O 15 de decembro de 1983 o avión vendeuse a Air Mauritanie recibindo o rexistro 5T-CLF.
Accidente
O aparello operaba o voo MR625 (outras fontes din que o número de voo era o MR251) entre Nouakchott e Tidjika. A bordo había 89pasaxeiros e 4 tripulantes. A aterraxe en Tidjika realizouse no medio dunha tormenta de area. O F28 fixo varias aproximacións ao aeroporto antes de realizar unha aterraxe moi dura que causou que o tren de aterraxe dianteiro colapsase e o avión saíse da pista, esnafrándose contra un afloramento rochoso e incendiándose. Só 13 pasaxeiros sobreviviron ao accidente.
Eleccións xerais de España de 2000
O 12 de marzo de 2000, os españois maiores de idade, foron chamados as urnas para renovar as Cortes, por oitava vez dende a Transición.
Nestas eleccións, o Partido Popular conseguiu a maioría absoluta dos escanos, grazas a baixada en votos do PSOE e de Esquerda Unida. José María Aznar revalida o seu cargo como Presidente do Goberno.
Respecto as eleccións de 1996, O PP gañoulle ao PSOE as provincias de Cidade Real, Cáceres, Badaxoz, Córdoba, Almería, Málaga, Cádiz e Santa Cruz de Tenerife.
As eleccións en cifras
miniatura|dereita|375px|Partidos maioritarios por provincias nas eleccións xerais de 2000 O 12 de marzo estaban inscritos no censo electoral 33 969 640 persoas, das cales un 68,71% votou, e un 31,29% abstívose.
Candidatos
As eleccións do 12 de marzo de 2000 tiñan como aliciente a aparición dun novo líder para o PSOE, Joaquín Almunia, e do xa anterior Presidente do Goberno José María Aznar. Joaquín Almunia, o candidato socialista, dimitiu trala derrota electoral.
Giorgio Vasari
Giorgio Vasari, nado en Arezzo o 30 de xullo de 1511 e finado en Florencia o 27 de xuño de 1574, foi un escritor, pintor e arquitecto italiano. Nacido nunha familia modesta, foi autor dunha aprezada escolma biográfica titulada Vida dos máis excelentes pintores, escultores e arquitectos (Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori) (1560-1570). Esta obra ten importancia, pois nela puxo as bases das primeiras aproximacións metodolóxicas da Historia da arte.
A partir de 1553 traballa na corte dos Medicis en Florencia e funda a Academia de debuxo en 1562. En 1564, proxecta, sempre en Florencia, o "corredor" que une o Palazzo Vecchio con o Pazo Pitti, que constrúe en 5 meses, baixo encargo de Cosme I. Permitiu que os Médicis circulasen sen baixar á rúa para atravesar o Arno pola Ponte Vella (Ponte Vecchio), cheo de admirábeis cadros (moitos autorretratos). Realizaría amais a reforma de Santa Maria Novella. En 1574 comezou a decoración da cúpula de Santa Maria del Fiore, a catedral florentina, realizando as figuras próximas á lanterna, pero a súa morte fixo que a obra fose rematada por Federico Zuccaro. Fóra de Florencia, traballou en Pistoia (Santa María da Humildade) e Pisa (pazo dos Cabaleiros de Santo Estevo).
Aprendizaxe
miniatura|200px|Giorgio Vasari. A idade moi temperá converteuse en alumno de Guglielmo da Marsiglia —destacado pintor de vidreiras con obradoiro en Arezzo— a quen foi recomendado polo seu parente o pintor Luca Signorelli. Aos dezaseis anos, o cardeal Silvio Passerini enviouno estudar a Florencia onde frecuentou o estudo do escultor Baccio Bandinelli e tratouse co círculo de Andrea del Sarto e dos seus alumnos Rosso Fiorentino e Jacopo Pontormo. En Florencia coñeceu a Miguel Anxo, a quen reverenciou toda a vida, próximo a marchar a Roma, e cuxo estilo de pintura influíu nel poderosamente.
En 1529 visitou Roma e estudou as obras de Rafael e doutros artistas romanos da xeración anterior. Foi empregado regularmente por patróns da familia Médicis en Florencia e Roma e traballou tamén en Nápoles, Arezzo, Pisa, Bolonia e Módena.
Fama
Vasari gozou dunha alta reputación durante a súa vida e amasou unha considerábel fortuna. Tamén gozou da consideración dos seus paisanos de Arezzo, cidade dependente de Florencia, onde rematou de construír en 1547 unha fermosa casa, agora museo consagrado a el, a cuxa decoración dedicou moito esforzo. Foi nomeado representante do consello municipal da súa cidade natal e finalmente ostentou o cargo supremo de gonfaloniere. Foi tamén coleccionista de debuxos, que nalgúns casos servíronlle para formular os xuízos artísticos que incluíu nas súas Vidas.
O manierismo de Vasari foi máis admirado durante a súa vida que despois. Débese entender que Vasari era en certo xeito un romántico, lúcido e entusiasta ante o papel novo que estaba a desempeñar na arte o movemento realista no que participaba e ao que puxo nome, en certo xeito de rachadura co pasado. Non é que ao ser manierista fose un imitador, é que se trataba dun artista tan lexítimo como outros.
Obra de arquitectura
Coma arquitecto, a súa obra principal foi a Galleria degli Uffizi (en galego Galería dos Oficios), en Florencia, edificio dun clasicismo simétrico e moi elegante. Tamén levantou a longa pasaxe que conecta os Uffizi co Palacio Pitti a través da Ponte Vecchio, en 1559. Desgraciadamente fixo moito para estragar as igrexas medievais de Santa Maria Novella e Santa Croce, nas que non respectou o coro e o trascoro e ás cales remodelou ao gusto manierista da época. En Roma colaborou na construción da Vila do Papa Xulio III, Vila Giulia, iniciada en 1552, con Giacomo Barozzi da Vignola e Bartolomeo Ammanati. Varios edificios de Pistoia foron deseñados por el.
Obra de pintura
Débenselle os frescos do gran salón do pazo da Chancelaría en Roma e especialmente algúns dos frescos decorativos do Palazzo Vecchio en Florencia (Cronos castrando ao seu pai Urano). Comezou os frescos da cúpula da catedral de Florencia, que non acadou rematar. Cabe salientar a peza A adoración dos pastores, que conserva unha estreita relación co fresco do convento de Santa Margarita en Arezzo. O soporte de pedra que o artista elixiu conta cunha delgada preparación. O óleo matizado logra expresar unha profundidade de planos, típico recurso do Barroco Neoclásico. Eu lembro que realicei unha pequena pintura da natividade de Cristo, a cal regalei á miña Señora Costanza de Medici.