cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camiño Portugués
6ª etapa: Padrón - Santiago de Compostela
Tras cruzar as vías e a N-550 segue polos lugares da Pousa, O Souto, O Rueiro, Cambelas e Anteportas. Entra agora na parroquia de Cruces, polo lugar de Tarrío (onde se pode apreciar un bo número de hórreos) e segue polo Vilar. miniatura|175px|Fonte de Fonseca. Cruza de novo a N-550 e chega á Escravitude, onde cómpre visitar o santuario da Nosa Señora da Escravitude, barroco do século XVIII. miniatura|esquerda|Porta de Praterías. Agora o Camiño cruza as vías por un paso a nivel sen barreiras e chega á Angueira de Suso. Supera o río Manzanillo e segue polo Areal e A Picaraña.
Polvo de Gallina Negra
Contexto
Así, como consecuencia destes encontros, fórmanse tres importantes grupos de arte feminista en México: Tlacuilas y retrateras (1983-1984), integrado por Ruth Albores, Consuelo Almeda, Karen Cordero, Ana Victoria Jiménez, Lorena Loaiza, Nicola Coleby, Marcela Ramírez, Isabel Restrepo, Patricia Torres, Elizabeth Valenzuela e Mónica Mayer, cuxo proxecto visual máis importante foi La fiesta de quince años (1984); Bio-arte (1983-1984) conformado por Guadalupe García, Laïta, Rose Van Lengen, Roselle Faure e Nunik Sauret, cuxas creacións oscilaban entre a pintura, o deseño de moda, a performance e o gravado; e Polvo de gallina negra (1983-1993) cuxo traballo xira en torno ao cuestionamento constante do rol da muller en México e a construción da imaxe feminina nos medios de comunicación así como a denuncia da violencia e o machismo.
Camiño Portugués
6ª etapa: Padrón - Santiago de Compostela
Pasado este lugar entra no concello de Rois e cruza O Faramello, pero só discorre por este concello uns 400 metros, para entrar axiña no de Teo, onde existe un albergue de peregrinos. A partir deste punto comeza a parte máis difícil da etapa, cun perfil en continuo ascenso. Entra primeiro no lugar de Rúa de Francos, cuxo nome xa evoca a peregrinación xacobea. Hai unha capela e ó seu carón un interesante cruceiro que é un do máis antigos de Galicia -do século XIV- e que foi debuxado por Castelao para o seu libro As cruces de pedra na Galiza.
Segue por Osebe, onde volve cruzar as vías, e Riotinto. Neste punto cabe facer un desvío para visitar o Castro Lupario, do que apenas quedan uns muros. Segundo a lenda, o castro era a residencia da Raíña Lupa, que buscou a morte dos discípulos do Apóstolo e rematou converténdose ó cristianismo.
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
Nun país de realidades atravesadas por unha profunda guerra de clases, discriminación racial e valores lexitimados desde a oligarquía, as mulleres seguían sendo excluídas e atacadas polo simple feito de ser mulleres. A pesar de que se comezaba a dicir que as cousas cambiaran, o control, a restrición e o sometemento sustentado en estruturas patriarcais seguíalles facendo pagar prezos moi altos. Aínda que, Mayer e Bustamente tiñan un pouco máis de opcións por pertencer á clase media, elas sufrían ese control a través de chistes, ninguneos, humillación e exclusión.
Camiño Portugués
6ª etapa: Padrón - Santiago de Compostela
Pasado Riotinto entra na Pedreira e Balcaide e, tras cruzar o rego Rodullo, chega á Agrela, xa na parroquia de Biduído do concello de Ames. Continúa ascendendo e entra no Milladoiro, para cruzar o polígono industrial sito nesta localidade. O topónimo procede do termo humilladoiro, lugar no que os peregrinos se axeonllaban e humillaban, depositando unha pedra ó pé dunha cruz. A particularidade deste punto para tal expresión de devoción consiste en ser o lugar desde onde os peregrinos divisaban por fin as torres da Catedral compostelá, concretamente no Agro dos Monteiros. Por este motivo considérase este alto, como o monte do Gozo do Camiño de Santiago Portugués. Desde este punto xa só quedan uns 7 km ata a Basílica.
O Camiño entra por fin no concello de Santiago de Compostela. Cruza o río Sar na Ponte Vella e pasa polos lugares de Santomil e A Amañecida, ambos da parroquia de Laraño. Atópase aquí o último fito quilométrico do Camiño.
Finalmente, o peregrino entra en Santiago pola Cantaleta e o barrio da Choupana, que dá paso ó casco urbano. Segue pola rúa Rosalía de Castro, praza de Vigo, rúa Nova, rúa Montero Ríos, Carreira do Conde e rúa Figueroa, que o leva ata o lugar onde estivo a Porta Faxeira, situada entre as actuais Alameda e rúa do Franco, e que foi un dos principais accesos de persoas e mercancías á cidade. Avanza agora pola rúa do Franco ata xirar na de Fonseca e chegar á praza de Praterías, para entrar na Catedral pola porta sur, na fachada de Praterías. O peregrino alcanzou a súa meta.
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
En 1984, organizaron Las mujeres artistas o se solicita esposa na Biblioteca de México. Realizaron unha instalación e unha performance en torno ao traballo doméstico. Logo, baixo este mesmo título e patrocinadas pola Dirección General de Promoción Cultural do SEP, Bustamante e Mayer, ambas as dúas embarazadas, impartiron 36 conferencias performanceadas en diversos Conaleps e escolas de educación media e superior por todo o Estado de México. Nelas, analizaban o uso sexista da imaxe da muller nos medios e na arte e mostraban a obra de diversas artistas novas como Lourdes Grobet, Magali Lara ou Ana Vitoria Jiménez para así abrir a conversa respecto de temas que lles interesaban como a educación das nenas, a violencia ás mulleres, erotismo ou traballo doméstico. Mónica Mayer conta que “en máis dunha institución logramos que se prendesen os rapaces e entrasen en acaloradas discusións”.
Camiño Portugués
6ª etapa: Padrón - Santiago de Compostela
Desde 2011 existe unha variante que se desvía na Ponte Vella cara a Torrente e Conxo, onde destacan a igrexa da Nosa Señora da Mercé e o Hospital Psiquiátrico, fundado polo Cardeal Payá. Finalmente, esta ruta alternativa volve dar co itinerario tradicional na Porta Faxeira.
Eleccións municipais en Ourense
Corporacións democráticas en Ourense desde a aprobación da Constitución de 1978. miniatura|250px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ourense]]
Vilamaior, Novelúa, Monterroso
Vilamaior é un lugar da parroquia de Novelúa, no concello de Monterroso. Segundo o IGE en 2016 tiña 20 habitantes, 10 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento en comparación co ano 2011 cando tiña 19.
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
Participaron tamén na La fiesta de quince anos con dous performances. A primeira consistiu en ler dúas narracións, unha de corte romántico e outra de corte erótico, que xiraban ao redor das fantasías amorosas de quinceañeiras. A outra performance consistiu na lectura do primeiro manifesto de arte feminista así como tres receitas de Polvo de Gallina Negra.
Eleccións municipais en Ourense
Aos primeiros comicios democráticos presentáronse oito forzas políticas. A vencedora foi a Unión de Centro Democrático, cun 32,22% dos votos, e 9 concelleiros. Á fronte deles estaba o enxeñeiro José Luis López Iglesias, que acabaría sendo o alcalde, e como número 5 ía Victorino Núñez. En segunda posición quedou a Coalición Democrática, cun 20,34% dos votos e 5 concelleiros. A candidatura popular estaba encabezada polo home de prol local Celso Vázquez-Gulías, e nela figuraba tamén, como número 5, Ángel Villanueva Cendón. En terceira posición figurou o Partido Socialista Obrero Español, co 17,98% dos votos e tamén 5 concelleiros. A candidatura estaba liderada polo mestre Manuel Sueiro e como número 3 figuraba Manuel Veiga Pombo. .
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
En 1987 desenvolveuse ¡MADRES!, un proxecto visual que levaron a cabo durante varios meses e que propuxo borrar os límites entre o que se considera ou non arte, como unha forma de integrar a arte e a vida xa que nese momento a maternidade era a columna vertebral de experiencia de ambas as artistas.
Eleccións municipais en Ourense
Tamén foron elixidos concelleiros do Partido Comunista de Galicia, do BNPG e dunha candidatura de independentes, chamada Independientes Saa-Carvajales. O PCG obtivo un 9,08% dos votos e dous concelleiros, liderados polo médico Manuel Peña Rey. A candidatura nacionalista obtivo o 8,99% dos votos e 2 concelleiros, e estaba encabezada por Norberto Tabarés. O líder dos independentes (6,86% e 2 concelleiros) era Adolfo Saa, mestre, e foi a única candidatura que apoiou a investidura de López Iglesias.
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
¡MADRES! constou de diversos sub-proxectos. O primeiro, foi unha serie de envíos de arte correo á comunidade artística, á prensa e ás feministas que abordaban aspectos varios da maternidade desde a relación coas nosas propias nais, até un suceso imaxinario no futuro no que nosas descendentes lograban destruír o arquetipo da nai.
Eleccións municipais en Ourense
Ademais, presentáronse o Partido Socialista Obrero Español (Histórico), encabezado polo líder veciñal Manuel Villar, que obtivo un 3,76% e mais o Movemento Comunista de Galicia, do profesor Enrique Pujales, que obtivo o 0,77% dos sufraxios. Ningunha destas formacións conseguiu representación.
Polvo de Gallina Negra
Polvo de Gallina Negra (PGN)
Doutra banda, organizaron o Concurso Carta a mi madre, convocaron a todo o público a escribir unha carta con todo o que quixesen dicirlle á súa nai mais non se atreveron. Chegaron case 70 respostas.
Outro dos eventos, consistiu nunha velada nunha lectura de poesía respecto da maternidade na que participaron Perla Schwartz e Carmen Boullosa, entre outras.
Así mesmo, como parte do proxecto, tanto Maris soa como en conxunto con Mónica, realizaron unha serie de performances no Museo Carrillo Gil, a Esmeralda etc.
Maris Bustamante considera “que a performance de máis impacto foi a que fixemos en 1987, no programa de Televisa Nuestro mundo, dirixido e conducido polo xornalista Guillermo Ochoa”. O programa era visto a nivel nacional xa que tiña formato mixto, entre noticias e barra de mulleres. Como parte de  ¡MADRES!, as artistas, unha embarazada, Maris, e outra con bandullo de unicel, Mónica, converteron a Guillermo Ochoa, grazas a un bandullo postizo, en ‘Nai por un día’ e coroárono ‘Raíña do fogar’. O condutor seguiu entusiasta a performance e até tomou unhas pastillas para as náuseas que Mayer e Bustamente lle facilitaron. Tamén levaron a unha boneca de ventrílocuo cun parche no ollo, a mesma que facía referencia á ‘mala nai’ televisiva, Catalina Creel da novela “Cuna de lobos”. A performance foi gravada en directo da televisión e foi proxectada en distintos lugares. Calcúlase que pola hora e o día, o programa vírono ao redor de 200 millóns de espectadores.[1]
O proxecto ¡MADRES! concluíu cunha exposición de Mayer denominada Novela rosa o me agarró el arquetipo no Museo Carrillo Gil.
Despois de 1990 as actividades do grupo fixéronse esporádicas, sendo principalmente Mónica Mayer a que desenvolveu propostas ou textos en relación a este. No ano de 1993, oficialmente, as dous integrantes deron por terminadas as actividades do grupo.
Ao longo de dez anos de traballo, Polvo de Gallina Negra desenvolveu unha produción na que sobresaen dous trazos: o primeiro, o diálogo coa idiosincrasia mexicana, é dicir, o popular, a linguaxe, a imaxinaría; e o segundo, que se relaciona directamente co primeiro trazo, que é o uso do humor manifestado nos xogos de palabras, os dobres sentidos, etcétera.
De acordo con Mónica Mayer: "“aquí trabállase con moito sentido do humor e [...] atopamos que esta é a forma. O feminismo é un tema tan candente, e tan controvertido e tan difícil que si non utiliza o sentido do humor, a xente non óuveche ou che agride. A través do sentido do humor, da alegría nas manifestacións, do chiste, diso que é moi mexicano porque ademais dáse en todos os ámbitos. A través dese sentido do humor uno pódese comunicar”."
Obras
- Fundación do primeiro grupo de arte feminista en México chamado Polvo de Gallina Negra.
xuño, México, D.F.
- Participación do grupo na Marcha Feminista contra a Violación.
Realización de acción plástico-política no Hemiciclo a Juárez ante 1000 espectadores.
7 de outubro.
México, D.F.
(Acción plástico-política).
1984
- "De 3 en 3"
Programa de televisión de Patricia Berumen;
Canal 13, Imevisión.
con Ana Victoria Jiménez, sobre os Quince Años en la Mujer.
(Entrevista e acción-performance).
- "A Brazo Partido"
programa de televisión de Martha de la Lama;
- "La Causa de las Mujeres"
(Entrevista)
- "Las Mujeres Artistas o Se solicita esposa"
Serie de 36 conferencias dadas en Conaleps e escolas de educación media e superior por todo o Estado de México, patrocinadas pola Dirección General de Promoción Cultural do SEP.
Estado de México.
(Conferencias-eventos con audiovisual).
- Primeiro Manifesto de Arte Feminista.
Lectura de "Las Recetas del Grupo Polvo de Gallina Negra", na clausura do evento de "Los Quince Años".
Academia 22
(Lectura do manifesto).
Quintáns, Nogueira, Meis
Quintáns é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 10 eran mulleres e 7 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 20 veciños, e en 2005, cando eran 21.
Polvo de Gallina Negra
Obras
Cos grupos de arte feminista: Polvo de Gallina Negra e Tlacuilas y Retrateras.
Inauguración e Clausura.
Biblioteca de México.
(Instalación plástica e performances).
1985
- Participación do Grupo Polvo de Gallina Negra no vídeo realizado e producido por Luis Vitale, sobre a Arte Feminista, para circulalo a nivel latinoamericano.
(Performance para vídeo).
- Magno proxecto: ¡Madres!
Este primeiro gran proxecto do grupo tivo								Negra ataca de nuevo".
Concurso "Carta a mi madre".
Xiga
Xiga pode referirse a:
Polvo de Gallina Negra
Obras
2. Accións plásticas (performance):
Madres I. Accións en "La Esmeralda". Madres II. "Madre por un día".
Performance por televisión, no programa "Nuestro Mundo" de Guillermo Ochoa ao cal se lle nomeou Madre por un Día e embarazóuselle durante a emisión.
Madres III. Museo Carrillo Gil, conferencia-evento.
Madres IV. "Me fui a parir, gracias".
Auditorio da Universidade Autónoma Metropolitana, Azcapotzalco
(Performance)
1988
- Finaliza o proxecto ¡Madres! co nacemento de Neus Valencia García de Bustamante, a segunda filla de Rubén Valencia e Maris Bustamante.
1990
Cera perdida
miniatura| Xoiaría mesoamericana en [[ouro fabricada por medio do molde á cera perdida no Metropolitan Museum of Art, en Nova York. ]] A cera perdida, fundición á cera perdida ou baleirado á cera perdida é un procedemento escultórico que permite obter figuras de metal (xeralmente bronce e ouro) por medio dun molde que se elabora a partir dun prototipo tradicionalmente modelado en cera de abella. Esta tecnoloxía foi desenvolvida na Antigüidade de maneira independente e paralela polos sumerios, indios, chineses, mesoamericanos e incas, a cal foi adoptada por civilizacións contemporáneas ou posteriores.
Polvo de Gallina Negra
Obras
- "Tres Madres Para un Desmadre"
Cera perdida
Para a fabricación de obxectos coa técnica de cera perdida, utilízase un modelo en cera. Este modelo previo é rodeado dunha grosa capa de material refractario que se solidifica; unha vez endurecido, métese nun forno, que derrite a figura de cera, saíndo esta por uns orificios creados ao efecto (de aí a súa denominación) e, no seu lugar, inxéctase o metal fundido, que adopta a forma exacta do modelo. Para extraer a figura é preciso retirar o molde.
Polvo de Gallina Negra
Obras
Tres participacións do Grupo "Polvo de Gallina Negra" polo día das Nais:
1. "Madre sólo hay una"
Cera perdida
Esta forma de traballar o metal (bronce), require un longo, custoso e complicado proceso xunto cunha perfecta e axeitada combinación de diversos oficios: para o proxecto xeral e a coordinación, os escultores; para os primeiros pasos, os moldeadores; para o labor de enfornado, os fundidores e para o acabado, os cinceladores e patinadores.
Polvo de Gallina Negra
Obras
"Las mujeres brujas y madres"
29 artistas plásticos na rúa de Monte Albán, entre Caleta e Obrero Mundial na colonia Narvarte.
Organizado por Dulce María López Vega e a Sociedade de Espectáculos.
(Instalación plástica)
2. "Performance gráfico para una madre" Museo das Culturas Populares Coyoacán.
(Instalación plástica e obxecto para ser colgado)
3. "Contra el arquetipo de la madre"
A Gándara, Ferreira, San Sadurniño
A Gándara é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
A Monster Like Me
"A Monster Like Me" é unha canción escrita polo cantautor noruegués Kjetil Mørland e cantada por Mørland e Debrah Scarlett. A canción representará a Noruega no Festival de Eurovisión 2015. Foi lanzada de forma dixital en Noruega o 17 de febreiro de 2015.
Melodi Grand Prix 2015
Duranto unha rolda de prensa do Melodi Grand Prix 2015 o 21 de xaneiro de 2015, "A Monster Like Me" foi anunciada como unha das once cancións que competirían neste certame para representar a Noruega no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria. A canción actuou na novena posición e foi unha das catro cancións que chegaron á Gold Final. "A Monster Like Me" recibiu 88,869 votos, só 3,496 votos máis que o segundo, gañando o certame.
A Pena, Tardade, Vilalba
A Pena é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Igrexa de Atlingbo
A igrexa de Atlingbo (sueco: Atlingbo kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Atlingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A presente igrexa foi construída no mesmo lugar que unha anterior do século XII, unha das igrexas de pedra máis antigas de Gotland. A actual levandouse durante o século XIII. As partes máis antigas son o coro e a ábsida, da primeira metade do século. A nave e a base da torre construíronse ao final do século, pero a torre nunca chegou a completarse. A sancristía, cun almacén baixo o mesmo teito, engadíuse en 1800-1801 xunto o muro norte do presbiterio.
A igrexa ten tres portais medievais, dous góticos, no sur da nave e no norte da base da torre, e un románico, no sur do coro. As tres fiestras da ábsida son orixinais, ao igual que a fiestra do sur da nave e unha redonda no oeste. Entre o seu mobiliario destaca a pía bautismal, realizada durante o século XII probablemente polo escultor románico coñecido como Byzantios. O altar e o púlpito son do século XVII, mentres que os bancos son do XVIII.
A igrexa foi extensamente restaurada entre os anos 1956 e 1957 por suxestión do arquitecto Olle Karth.
Bucorvus leadbeateri
Bucorvus leadbeateri, anteriormente coñecido como Bucorvus cafer, é unha das dúas especies do xénero Bucorvus. A outra especie do xénero Bucorvus é a Bucorvus abyssinicus.
Ferrari 250 MM
O Ferrari 250 MM foi un modelo de automóbil presentado pola marca italiana no Salón do Automóbil de París de 1952 aproveitando as celebracións pola vitoria conseguida na competición Mille Miglia do mesmo ano co debutante modelo 250 S. O Ferrari 250 MM posuía un novo chasis máis estándar, especialmente para un auto deportivo. A versión con carrozaría coupé presentada no Salón de Xenebra en 1953 estaba deseñada e construída por Pininfarina. O deseño era simple e tradicional, sen innovacións.
A casa Vignale presentou un 250 MM Barchetta con innovacións como os faros embutidos e respiradoiros laterais. Estes trazos foron adoptados case como estándares de deseño en Ferrari durante toda a década de 1950.
Bulmers (C&C)
miniatura|dereita|150px|A Bulmers Original é comercializada fóra de [[República Irlandesa|Irlanda como Magners.]]
Bulmers Original Vintage Cider é unha marca de sidra producida en Irlanda. Para diferenciala da H. P. Bulmer, a sidra inglesa do mesmo nome, fóra da república Irlandesa é vendida co nome de Magners Original Irish Cider.
Historia
A produción comercial de sidra foi iniciada en Clonmel (condado de Tipperary) en 1935, por William Magner, oriúndo desa vila. Magner mercou unha horta a en Clonmel a Mr. Phelan, e axiña estableceu un negocio boiante. En 1937 uniuse ao produtor de sidra inglés H. P. Bulmer. Dowds Lane, en Clonmel, foi a sede desta crecente empresa.
En 1949 Magner retirouse do negocio e o nome de Bulmers saíu adiante. Dado que H.P. Bulmer mantiña os dereitos internacionais da marca Bulmers, impediu que a compañía irlandesa exportase a marca.
En 1964 o nome da compañía mudou a Showerings (Ireland) Ltd, e axiña trasladou o centro de operacións a un novo complexo en Annerville, a cinco quilómetros do centro de Clonmel cara ao leste pola estrada N24 a Waterford, aberta en 1965 polo daquela Taoiseach, Seán Lemass.
Actualidade
Hoxe en día Irish Bulmers Ltd. emprega a 470 persoas, sendo unha parte substancial da infraestrutura económica da comunidade de Clonmel. É propiedade de Cantrell and Cochrane (C&C), unha das maiores compañías inglesas de bebida.
A marca Magners
O éxito da sidra Bulmers en Irlanda levou ao nacemento da sidra Magners. O concepto foi orixinalmente desenvolvido por Shane Whelan, que defendía que o aumento internacional dos pubs irlandeses creaba un mercado natural para unha bebida propia irlandesa como a Magners. A etiqueta é idéntica á da Bulmers, agás no nome.
Outras variedades
A comezos do 2007, Bulmers e Magners lanzaron a versión light, unha versión con menos calorías (92 por cada botella de 330 ml).
En marzo de 2009 Bulmers lanzou o mercado unha sidra de pera. En febreiro de 2010, Bulmers lanzou a Bulmers Berry, unha mestura de 17 variedades de mazá, similar á Bulmers orixinal, xunto con grosellas, framboesas e amorodos, cunha gradación alcohólica do 4,5 %. Está dispoñible en botellas de pinta e longneck, e latas de 500 ml nos ultramarinos.
Mercadotecnia
A actual campaña de televisión para Bulmers en Irlanda (imitada por Magners no mercado internacional) ten anuncios para cada estación do ano. Comezan cunha toma dun horto en condicións estacionais (barro e neve en inverno, luminoso e verde con ceos asollados en verán), e entón mostran como as persoas gozan coa bebida durante estas estacións (cun lume morno en inverno, no exterior no sol temperado no verán).
Beber a sidra con xeo reflicte o movemento cara cervexas frías e extra frías. O éxito de Magners levou á sidra líder no mercado do Reino Unido, a Scottish & Newcastle, á presentación da Sirrus, unha versión da súa sidra Strongbow producida especificamente para ser tomada con xeo. En 2006 relanzaron a Bulmers Orixinal no reino Unido.
A marca Magners é a patrocinadora do torneo de rugby da Magners League, patrocinando os equipos de Irlanda, Gales e Escocia. Magners patrocinou o Brighton Festival Fringe no 2007, e foi un dos principais patrocinadores do Edinburgh Festival Fringe do 2009, e é o principal sponsor do Glasgow International Comedy Festival.
Simposio
miniatura|Unha muller toca un aulos para entreter os homes dun simposio (arte ático, c. 420 a. C.) Na Grecia antiga, o simposio (grego: συμπόσιον symposion, de συμπίνειν sympinein, "beber xuntos") era unha festa na que se bebía. Entre as obras literarias que describen ou teñen lugar nun simposio inclúense dous diálogos socráticos, o Simposio de Platón e o Simposio, de Xenofonte así como algúns poemas gregos como as elexías de Teognis de Megara. Os simposios figuran en pinturas gregas e etruscas que mostran escenas similares.
O equivalente na sociedade romana é o convivium latino.
Posteriorente a palabra pasou a designar unha reunión na que se conversa e analiza un tema ou un aspecto concreto dalgunha disciplina.
Escenario e ocasión social
miniatura|O [[O banquete|Simposio de Platón, pintura de Anselm Feuerbach ]] miniatura|Escena dun banquete dun Templo de [[Atenea|Atenas ( relevo  do século VI a. C.)]] O simposio grego era unha institución clave na sociedade helénica. Era un foro para que os homes de familias respectadas debatesen, conspirasen, alardeasen ou sinxelamente se deleitasen con outros. Frecuentemente realizábanse para celebrar a presentación dos mozos na sociedade aristocrática. Os simposios tamén facíanos os aristócratas para celebrar outras ocasións especiais, como vitorias en concursos atléticos e poéticos. Eran unha fonte de orgullo para eles.
Os simposios normalmente facíanse no andrōn (ἀνδρών), o cuarto dos homes da casa. Os participantes, ou "simposiastas", apoiábanse en sofás con coxíns colocados contra as tres paredes do cuarto que non tiñan a porta. Debido ás limitacións espaciais os sofás serían entre sete e nove, limitando o número total de participantes a entre catorce e vinte e sete (Oswyn Murray describe entre sete e quince sofás e considera entre catorce e trinta os participantes a "cantidade estándar dun grupo de bebedores"). Se un mozo participaba, non se reclinaba, senón que sentaba. Con todo, nos simposios macedonios o foco non era só beber senón cazar, e os mozos só estaban autorizados a reclinarse cando mataran o seu primeiro salvaxe boar. miniatura|Pietro Testa (1611–1650): Alcibiades bébedo Interrupe o Simposio (1648). Servíase comida e viño. Ofrecíanse entretementos e dependendo da ocasión había cancións, mozos ou mozas frautistas, escravos que realizaban diversos actos e diversión contratada.
Os simposios a miúdo realizábanse para ocasións específicas. O simpo sio máis famoso de todos, descrito no diálogo de Platón do mesmo nome (e de forma bastante diferente en Xenophonte) foi relizado polo poeta Agatón en ocasión da súa primeira vitoria no concurso de teatro das Dionisisas de 416 a. C. Segundo o relato de Platón, a celebración foi eclipsada pola entrada inesperada do borracho da cidade, o mozo Alcibiades, que caeu bébedo e case en coiros, pois acababa de vir doutro simposio.
Os homes á parte do simposio falarían de multitude de temas, desde filosofía até de amor e as diferenzas entre xéneros.
Bebida
miniatura|Un escravo atende un simposiasta que vomita Un simposio estaba supervisado por un "simposiarca" que decidía can forte sería o viño da noite, dependendo de se prevíanse discusións serias ou só indulxencias sensuais. Os gregos e romanos adoitaban servir o seu viño mesturado con auga e beber viño puro considerábase un costume dos pobos incivilizados. Con todo, había diferenzas importantes entre os simposios romanos e gregos. Nun simposio romano servíase viño antes, con e despois da comida, e permitíase que as mulleres participasen. Nun simposio grego, o viño era só bebido após a cea, e as mulleres non podían asisitir. O viño sacábase dunha krátera, unha gran xerra cargada por dous homes, e servíase en vasos (oenochoe). Observábanse certas formalidades, entre as cales a máis importante eran as libacións, a vertedura dunha cantidade pequena de viño en honor das deidades ou dos mortos.
Nun fragmento da súa obra de c. 375 a. C., Semele ou Dionysus, Eubulo fai deus do viño Dioniso describir a forma de beber adecuado ou inadecuada:<blockquote data-cx-mt-provider="Apertium" class=""> Para homes sensatos preparo só tres kráteras: unha para a saúde (a cal beben primeiro), a segunda para o amor e o pracer, e a terceira para o sono. Despois de que a terceira sécase, os homes sabios van a casa. A cuarta krátera xa non é miñ, pertence ao mal comportamento; a quinto é para gritar; o sexto é para a gosaría e os insultos; a sétima é para as liortas; a oitava é para romper os mobles; a novena é para deprimirse; a décima é para enloquecer e perder a conciencia. Para manter a virtude grega da moderación, o simposiarca tería que evitar que as festas se lle fosen das mans, pero a arte e literatura gregas a miúdo indican que a miúdo o límite da terceira krátera non era observado.
Olaría
Os simposios son a miúdo presentado na olaría de ático e Richard Neer sostiña que a principal función da olaría de ático era ser usada nos simposios.
Diversións
miniatura|Xogador de kattabos lanzando borras de viño (figura ática de 510 a. C.) A poesía e a música eran centrais nos praceres do simposio. A pesar de que mulleres libres de status non asistían aos simposios, prostitutas de clase alta (hetairas) e artistas eran contratados para actuar, relacionarse e conversar cos hóspedes. Entre os instrmentos que as mulleres podían tocar estaban os aulos, unha frauta grega ás veces comparada cun óboe. Cando tanguíanse instrumentos de corda, o barbiton era o tradicional. Escravos e mozos tamén proporcionaban servizo e diversión.
Os hóspedes tamén participaban activamente en diversións competitivas. Un xogo ás veces xogado nos simposios era o kottabos, no que xogadores xuntaban a borra do seu viño nun kylix, un recipiente sellante a un prato, e lanzábaas a un obxectivo. Outra característica dos simposios eran os skolia, cancións de bébedos patrióticas ou obscenas, cantada nunha competencia na que un simposiasta recitaba a primeira parte dunha canción e outro esperaba para improvisar o final. Os simposiastas tamén podían competir en concursos retóricos, polo cal a palabra "simposio" chegou a significar calquera acontecemento onde se fan múltiples discursos.
Burca
Nos textos islámicos
O Corán non dá ningunha referencia para que as mulleres cobran o rostro cun veo, ou cobran o corpo co burca de corpo completo ou xador. Moitos musulmáns cren que as tradicións recolleitas da vida de Mahoma, ou hadiz, implican tanto a homes como a mulleres á hora de se vestir ou se comportar modestamente en público. Con todo, este requisito foi interpretado de moitas maneiras diferentes polos eruditos islámicos (ulemas) e as comunidades musulmás. Algunhas interpretacións din que o veo non é de obriga, ou que non é obrigatoria fronte a homes cego s, asexuados ou homosexuais. Outro texto di: Unha fetua, escrita por Muhammed Salih Ao-Munajjid no sitio web de Arabia Saudita IslamQA.com, declara:A fetua tamén afirma que está prohibido levar o veo:
Micro-
Micro é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades denotando un factor de 10−6 (un millonésimo). O símbolo para este é o (µ). En circunstancias onde só o alfabeto latino estiver dispoñíbel, pode ser escrito coa letra u: um para µm, ou uV para µV.
Burca
Namus
Namus é unha categoría ética, unha virtude, de carácter patriarcal musulmán medio oriente. É unha categoría das relacións dentro dunha familia que se describen en termos de honra, a atención, o respecto/respectabilidade, e modestia fortemente específicos de xénero. O termo tradúcese a miúdo como "honra".
Micro-
Confirmado en 1960, o prefixo vén do grego μικρός (transliterado: mikros), significando pequeno.
Burca
Características
Este tipo de peza atopa a súa orixe nos deserto s moito antes da chegada do islam. Tiña dúas funcións principais: primeiro actuaba como protección contra os ventos fortes tanto en home coma en mulleres (uso que chega á actualidade). A a súa segunda función está ligada á protección das mulleres, xa que o uso da máscara completa utilizábase por mulleres unicamente cando un grupo era asaltado por outro. Estes asaltos involucraban o rapto de mulleres en idade de procrear. Ao protexérense estas polo veo reducía considerabelmente a probabilidade de ser raptadas por non seren distinguidas facilmente de mozas ou de anciás no balbordo do asalto.
Moitos musulmáns cren que o Corán, o libro sacro do islam, e as tradicións recompiladas sobre a vida de Mahoma impoñen aos homes e mulleres vestirse e comportarse de forma humilde en público. Con todo, esta imposición (hijab) foi interpretada en moitas formas distintas polos teólogos islámicos e as comunidades musulmás, xa que o uso do burca non é mencionado especificamente no Corán.
Micro-
Comunmente, fóra do ámbito científico, o prefixo significa "moi pequeno".
Burca
Características
O burca completo foi imposto de obriga no Afganistán so mandato dos talibán s, peza que cobre os ollos cun 'veo tupido' que impide incluso unha visión normal polo feito da grella frontal limita a visión lateral o que fai perder a localización espacial. O burca afgán exerce unha forte presión (peso) sobre a cabeza. A extensión media desta peza é até a altura dos pés.
Micro-
No caso da unidade de medida µm (micrómetro) é mais común usar o equivalente micron, co mesmo símbolo. Un micron é unha millonésima de metro (ou unha milésima de milímetro).
Burca
Características
A introdución desta peza produciuse no Afganistán a principios do século XX, durante o mandato de Habibullah (1901-1919), quen impuxo o seu uso ás mulleres que compuñan o seu numeroso harén para evitar que a beleza do rostro destas tentase a outros homes. Así pois, o burka converteuse nunha vestimenta utilizada pola clase alta, que deste xeito se illaba" do pobo, evitando así a súa mirada. Na década dos 50 o seu uso xeneralizouse na maioría da poboación, aínda que seguía a ser unha peza das clases acomodadas. Como xa se dixo, estendeuse entre todas as capas sociais nun acto de imitación da clase alta, xa que se consideraba un símbolo positivo de status social.
Micro-
Outros artigos
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית Micro Micro-
Burca
Consecuencias para a saúde
As pezas exteriores envolventes, coma o burca, poden causar ou empeorar as condicións médicas nalgúns individuos, por mor da falta de luz solar. En particular, contribúen á predisposición para a hipovitaminosis D (deficiencia de vitamina D), que conduce tanto ao raquitismo como á osteoporose aumentado o risco de convulsións nos lactantes nados de nais afectadas.
Controversia en Europa
miniatura|En vermello os estados de Alemaña que prohiben o uso do veo polas mulleres docentes (a partir de 2007). O burca atópase no debate público e é denunciado como un "símbolo da opresión da muller" por parte do islam, do mesmo xeito que unha serie de prácticas, tales como a mutilación xenital feminina, os asasinatos de honra e os matrimonios forzados.
Aínda que é un tema cultural non proveniente do ensino islámicos, os rostros cubertos das mulleres están vinculados aos seguidores do islam. A peza de vestir que cobre a cara converteuse nun tema político controvertido na Europa Occidental, onde moitos intelectuais e grupos políticos avogan pola súa prohibición por diversas razóns. esquerda|miniatura|225x225px|Dúas mulleres tras os seus burcas.
España
A pesar de que en España non é habitual ver burcas en lugares públicos, expúxose un conflito en setembro de 2009, cando unha muller de orixe marroquí, chamada Fátima Hssisni, irmá de dous presuntos membros de Al Qaeda, negouse a tiralo para declarar como testemuña ante a Audiencia Nacional nun xuízo que se celebraba contra nove presuntos terroristas acusados de formar unha rede internacional xihadista vinculada a Al Qaeda. Nestes casos, para valorar os testemuños e a súa credibilidade é imprescindíbel ver a face dos declarantes. Finalmente accedeu a descubrirse fronte aos xuíces se non había público.
Á parte deste caso, os conflitos que se expuxeron en España tiñan que ver co pano ou hixab, peza menos conflitiva que deixa visíbel a faciana de quen o leva.
Lleida foi o primeiro concello en prohibir nas súas ordenanzas o uso do burca ou hixab nos edificios públicos en maio do 2010. A esta iniciativa sumáronse outros municipios, como Barcelona e Tarragona en xuño de 2010. Con todo, como consecuencia do recurso de casación da asociación Watani para a Liberdade e a Xustiza, o Tribunal Supremo anulou en febreiro de 2013 a ordenanza de Lleida, e por xurisprudencia as dos demais municipios, ao atopar aos concellos incompetentes para se pronunciar sobre este tema. Porén, o alto tribunal non se pronuncia sobre se cabe a posibilidade ou non en España da prohibición ou limitación do uso do burca, senón que os Concellos non teñen competencias para regular en por si, limitacións ao exercicio dun dereito fundamental nos espazos municipais, pois a liberdade relixiosa ten esa consideración na constitución española. Só unha actuación do Parlamento con rango de Lei a nivel estatal podería prohibir o seu uso, sen prexuízo do que establecese o Tribunal Constitucional ou o propio Tribunal Supremo en dilixencias posteriores. Ademais, o Supremo salienta na súa sentenza que a muller ten en España, medidas adecuadas por optar nos termos que queira pola vestimenta que considere adecuada á súa propia cultura, relixión e visión da vida, e para reaccionar contra imposicións das que, no seu caso, pretenda facérselle vítima obtendo a protección do poder público, polo que non cabe presupor que unha muller poida levar calquera tipo de peza obrigada.
Uso en África
En 2015 os líderes de África Occidental acordaron prohibir o veo integral islámico burca nos seus respectivos países. No Chad, xa se prohibiu o veo integral na totalidade do seu territorio en xuño de 2015. Camerún e Níxer tomaron medidas similares en xullo.
Exipto
En 2009, o maior crego musulmán de Exipto, o xeque Muhammad Sayyid Tantawy, prohibiu ás estudantes usar o burca na Universidade Ao Azhar, que é considerada pola maioría dos musulmáns sunníes como a escola máis prestixiosa. É a universidade máis antiga do mundo con funcionamento ininterrompido.
Siria
Por orde do Ministerio de Educación de Siria, a partir de xullo de 2010, as estudantes e as profesoras teñen prohibido asistir ás universidades, tanto públicas como privadas, co rostro completamente cuberto con burca. O ministro de Educación do país, Ghiyath Barakat, explicou que o burka "vai en contra das tradicións e os valores das universidades sirias", así como tamén a prohibición responde a solicitude de moitos pais e alumnos.
Blogroll
Un blogroll é unha colección de ligazóns de blogs para atopar máis blogs. Os bloggers (autores dos blog) poden ter diferentes criterios á hora de engadir blogs ao seu blogroll, xeralmente engaden os blogs que visitan a miúdo. Os blogrolls tamén poden estar sindicados.
Cuarta onda do feminismo
miniatura|Día Internacional da Muller, Londres, 2017. A expresión cuarta onda do feminismo refírese ao renacemento do interese polo feminismo que empezou ao redor 2012 e está asociado ao uso de medios de comunicación sociais. Trala existencia dunha terceira onda do feminismo, segundo a académica feminista Prudence Chamberlain os obxectivos da cuarta onda concéntranse en obter xustiza para as mulleres e a oposición ó acoso sexual e á violencia contra as mulleres. A súa esencia, escribe, está na "incredulidade de que certas actitudes aínda poden existir".
Aïda Yazbeck
A irmá Aïda Yazbeck é unha monxa católica que é Directora do Centro Cultural Al-Mouna en Xamena, Chad. O seu traballo céntrase en educar grupos nacionais e internacionais e ONGs sobre os conflitos entre diferentes grupos no Chad. Ó capacitar ás persoas na resolución de conflitos, a súa organización busca promover o respecto entre grupos culturalmente diferentes e promover a paz en tódolos aspectos da vida.
Blogroll
Os autores de blogs poden definir diferentes e variados criterios para incluír outros blogs nos seus blogrolls. Acotío, a lista doutros enderezos de blogs componse de enderezos que os propios autores visitan a miúdo ou, ás veces, sinxelamente de páxinas de blogs de amigos ou achegados.
Cuarta onda do feminismo
A cuarta onda do feminismo está "definida pola tecnoloxía", segundo Kira Cochrane, e está caracterizada particularmente polo uso de Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, Tumblr, e blogs, como por exemplo Feministing, para desafiar a misoxinia e tamén a igualdade de xénero.
Aïda Yazbeck
Activismo
A irmá Yazbeck e a súa fundación traballaron con grupos de fóra do Chad para promover a resolución de conflitos. Estes inclúen a Embaixada suíza no Chad e a Fundación Xenebra Córdoba, quen axudaron a capacitar ó persoal do Centro Cultural para entender os tipos de conflito e como resolvelos pacificamente.
Blogroll
Dende un punto de vista puramente intuitivo, blogroll pode ser un acrónimo resultante de dúas verbas de orixe, blog e roll (ou listaxe); entendéndose como "lista de blog".
Cuarta onda do feminismo
Os problemas nos que se centra a cuarta onda do feminismo inclúen o acoso na rúa e no lugar de traballo, agresións sexuais nos campus e a cultura da violación. Os escándalos que implican o acoso, abuso, e o asasinato de mulleres e mozas galvanizou o movemento. Estes incluíron a cuadrilla de violación de Delhi de 2012, as acusacións contra Jimmy Savile de 2012, as acusacións contra Bill Cosby, os asasinatos de Illa Vista de 2014, o xuízo de Jian Ghomeshi de 2016, as acusacións contra Harvey Weinstein de 2017 e o subseguinte efecto Weinstein, e os escándalos sexuais de Westminster de 2017.
Aïda Yazbeck
Activismo
En abril de 2020, a irmá Yazbeck cambiou os seus esforzos para axudar a combater a pandemia da COVID-19. Xunto cos voluntarios do Centro Cultural, Yazbeck axudou a distribuír desinfectante de mans, bebidas, e máscaras para a cara a quen as precisaba na capital. Ademais, axudou a organizar unha campaña virtual de concienciación sobre formas de mitigar o impacto da pandemia.
Cuarta onda do feminismo
Exemplos de campañas da cuarta onda do feminismo son, por exemplo, Everyday Sexism Project, Ni una menos, No More Page 3, Stop Bild Sexism, Mattress Performance, 10 Hours of Walking in NYC as a Woman, #YesAllWomen, a campaña Free the Nipple, One Billion Rising, a marcha das mulleres de 2017, a marcha das mulleres de 2018, e o movemento #MeToo. En decembro de 2017, a revista Time escolleu varias activistas femininas prominentes implicadas no movemento #MeToo, chamadas as "rompedoras do silencio", como Persoas do ano.
Blogroll
No tocante á orixe da expresión, existen dúas posibles derivacións:
Cuarta onda do feminismo
Historia
A xornalista Pythia Peay defendeu a existencia dunha cuarta onda xa en 2005, que enfocaba a xustiza social e os dereitos civís, e en 2011 a activista da terceira onda Jennifer Baumgardner definiu o ano de 2008 como o inicio da cuarta onda. Twitter, a rede social máis popular entre as persoas con idades entre 18 e 29 anos, foi creada en 2006, tornando o feminismo máis accesíbel e dando inicio ó chamado “feminismo hashtag”. En 2013 Kate Cochrane afirmou que moitas dos liderados da cuarta onda eran adolescentes ou tiñan 20 e poucos anos.
Osaka Dome
O Osaka Dome (大阪ドーム), coñecido por motivos de patrocinio como Kyocera Dome Osaka (京セラドーム大阪), é un estadio de béisbol situado en Osaka, Xapón. Inaugurado o 1 de marzo de 1997, o estadio foi edificado como campo local dos Kintetsu Buffaloes. Coa fusión dos Orix BlueWave e os Kintetsu Buffaloes en 2005, o estadio converteuse nunha das dúas sedes da franquía resultante, os Orix Buffaloes (xunto co Estadio Kintetsu Fujiidera). A partir de 2007 converteuse no único estadio local do equipo. Os Hanshin Tigers tamén utilizan o estadio nos partidos inaugurais da temporada e en agosto debido a que o seu estadio, o Hanshin Koshien, para os torneos de béisbol de instituto.
Cuarta onda do feminismo
Historia
Por volta do ano 2013 xa semellaba obvio que unha nova onda de protestas feministas estaba acontecendo. Cando a senadora americana polo estado do Texas, Wendy Davis, obstruíu os traballos lexislativos por 13 horas para impedir a aprobación dun proxecto de lei antiaborto, diversas mulleres demostraron o seu apoio reuníndose arredor do Capitolio estatal de Texas, e aquelas que non puideron estar fisicamente presentes usaron o cancelo #StandWithWendy. De xeito semellante, as mulleres protestaron contra as preguntas sexistas dirixidas ás mulleres do medio artístico a través da hashtag #askhermore.
Blogroll
Grazas a formatos como OPML o autor dun blog pode permitir ós visitantes engadir o seu blogroll enteiro.
This Time
"This Time" é a canción que representará a Lituania no Festival de Eurovisión 2015. Monika Linkytė e Vaidas Baumila foron seleccionados para cantar a canción o 21 de febreiro de 2015.
Videoclip
O videoclip da canción foi lanzado o 13 de abril de 2015.
Matraz de destilación
miniatura|Matraz de destilación Un matraz de destilación é un tipo de matraz de fondo esférico deseñado especialmente para facer destilacións; por iso ten un colo longo na metade do cal conta cunha saída inclinada cara a abaixo, que permite a conexión cun refrixerante. Normalmente fabrícase de vidro ou de plástico especial.
A súa maior vantaxe en comparación con outro material de vidro do laboratorio é que a súa base arredondada permite axitar ou remexer de forma doada o seu contido sen perigo de que verta por fóra. Pero ese mesmo fondo esférico faino tamén moi inestable e susceptible a caer se non se coloca no soporte adecuado.
Manel Puigbó
Manel Puigbó Rocafort, nado en Terrassa o 31 de agosto de 1931, e profesor universitario, deportista e investigador informático, coñecido por ser deseñador do Kentelec 8.
A partir dos anos 70 Manel Puigbó deseñou unha serie de equipos electrónicos enfocados maiormente a ensinanza da electrónica e a informática. Destaca o Kentelec 8, por ser o primeiro ordenador comercial baseado en microprocesador deseñado en España. Tamén deseñou varias calculadoras dixitais e analóxicas, un corrector automático de exames e diversos equipos enfocados o estudo e análise de circuítos.
É o tradutor de diverso libros técnicos e manuais e foi docente na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Barcelona e na Universidade Politécnica de Cataluña. Na actualidade imparte aulas de informática musical.
Como deportista foi tres veces campión do mundo de hóckey a patíns, gañou diversas copas de Europa e varios campionatos de España e Cataluña. Tamén gañou dous campionatos de España de hóckey sobre herba e foi adestrador do equipo dese deporte do F. C. Barcelona.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 - Grupo A
Na última Clasificación Mundial da FIFA que viu a luz antes da celebración desta Eurocopa (6 de xuño de 2012), ocupaba o posto número trece,  o lugar número quince, a  o vinte e seis e  o sesenta e cinco. A media do grupo correspondía ao lugar número trinta, sendo con exclusión da máis baixa clasificación (Polonia), o rango medio de dezaoito. O equipo que ocupou o primeiro lugar,, enfrontouse contra o segundo do Grupo B, , mentres que o que ocupou o segundo posto, , enfrontouse contra o primeiro do grupo B,.
Participantes
O Grupo A estivo composto polas seguintes seleccións: