cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Twin Peaks
Sinopse
Esta serie amosa o transcurso dunha investigación do FBI dirixida polo Axente Especial Dale Cooper (Kyle MacLachlan) verbo do asasinato dunha moza de Twin Peaks, Laura Palmer. Outros personaxes relevantes son Leland Palmer, o pai da moza asasinada; o Shérif Harry S. Truman; o Doutor William Hayward e a súa filla, Donna Hayward; Benjamin Horne, o dono do Gran Hotel do Norte; o Grande Ed Hurley, dono da gasolineira; Margaret Lanterman, a muller do madeiro e Bob, un espírito malvado que actúa no nome da Casa Negra. Todos estes personaxes configuran unha trama policíaca e dramática con momentos dunha grandísima tensión.
Baldriz, Cualedro
Baldriz é unha parroquia do concello ourensán de Cualedro. Segundo o IGE en 2011 tiña 82 habitantes (41 homes e 41 mulleres).
O seu topónimo ten a orixe como nome de posuidor do xermánico Baldericus, de onde Balderici e de aí Baldriz.
Lira, Carnota
Santa María de Lira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Carnota. Segundo o IGE en 2011 tiña 952 habitantes (478 homes e 474 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.115 habitantes.
Xeografía
Está situada entre Lariño e Carnota. Lira posúe numerosas praias, como a praia de Mar de Lira (bandeira azul), ou as de Ximprón, A Gavota, Susiños e Ardileiro.
A actividade económica baséase no sector primario, sobre todo marisqueo e pesca, sendo moi famosos os ourizos da pedra mariña. Hai un porto pesqueiro no lugar de Portocubelo, podendo atopar no seu peirao muxos, maragotas e santiaguiños.
Portúnidos
A dos portúnidos (Portunidae) é unha familia de crustáceos decápodos braquiúros que inclúe os chamados cangrexos nadadores, dos que os máis coñecidos son o cangrexo común ou cangrexo propiamente dito (Carcinus maenas), a nécora (Necora puber), o pateiro ou patexo (Polybius henslowii) e o queimacasas (Pachygrapsus marmoratus).
Descrición
Os cangrexos da familia dos portúnidos caracterízanse polo achatamento do quinto par de patas, de xeito que forman estruturas alargadas que funcionan como pás para a natación.
Dimitri Tiomkin
Dimitri Zinovievich Tiomkin, (en ruso, Дмитрий Зиновьевич Тёмкин, en ucraíno Дмитро́ Зино́війович Тьо́мкін), nado en Kremenchuk (hoxe en Ucraína) o e finado en Londres o 11 de novembro de 1979 foi un compositor cinematográfico de Hollywood de orixe ucraíno.
Portúnidos
Taxonomía
miniatura|240px|[[Cangrexo común.]] miniatura|240px|[[Queimacasas.]] miniatura|240px|[[Nécora.]] miniatura|240px|Callinectes sapidus. miniatura|240px|Portunus pelagicus (macho). miniatura|240px|Chariybdis miles. miniatura|240px|Chariybdis japonica. miniatura|240px|Bathynectes longispina.
Dimitri Tiomkin
Traxectoria
Dimitri Tiomkin naceu no Imperio Ruso nunha familia de orixe xudía. O seu pai, Zinovy Tiomkin foi un recoñecido patólogo e logo un líder sionista. A súa nai, Marie Tartakovskaya, era música e comezou a ensinar piano a Tiomkin de moi novo.
Portúnidos
Taxonomía
A delimitación taxonómica da familia dos portúnidos various ao longo dos tempos e continúa a non ser unánime entre os especialistas, xa que algúns autores consideran os grupos taxonómicos "Carcinidae", "Catoptridae" e "Macropipidae" como familias separadas. mentres que outros os consideran como subfamilias de Portunidae.
Dimitri Tiomkin
Traxectoria
Estudou no conservatorio de San Petersburgo con Felix Blumenfeld e harmonía con Alexander Glazunov, mentor de Sergei Prokofiev e Dmitrii Shostakovich. En 1920, foi un dos principais organizadores de dous espectáculos de masas, o "Misterio do Traballo Liberado" e "O asalto do Palacio de Inverno". Durante a súa etapa en San Petersburgo traballou tocando o piano en numerosos filmes mudos rusos.
Portúnidos
Taxonomía
A familia dos portúnidos atinxe a súa máxima biodiversidade nos océanos Pacífico e Índico.
Subfamilias
(Os xéneros extintos están marcados con †)
Dimitri Tiomkin
Traxectoria
Trala caída da bolsa de 1929 reducíronse as oportunidades de traballo en Nova York, polo que Tiomkin e a súa dona marcharon a Hollywood, onde foi contratado para supervisar números de baile en musicais de MGM. O seu primeiro proxecto musical importante foi para Alice in Wonderland (1933). A pesar de traballar nalgúns proxectos cinematográficos o seu obxectivo continuou a ser converterse pianista de concertos ata que rompeu un brazo en 1937 e decidiu concentrarse na composición de bandas sonoras.
Acadou recoñecemento con Lost Horizon (1937), de Frank Capra. Ese ano converteuse en cidadán estadounidense. Na seguinte década continuou a traballar en filmes de Capra.
Durante a súa carreira foi candidato ao Oscar en vinte e tres ocasións.
Carrán pequeno
O carrán pequeno ou carrán pirrí (Sternula albifrons, antes Sterna albifrons) é unha ave da familia Sternidae, que se encontra en Eurasia, África e Oceanía.
Taxonomía
miniatura|200px|left|S. a. sinensis en plumaxe nupcial. Anteriormente incluíase no xénero Sterna, que actualmente se restrinxe para os grandes carráns (Bridge et al., 2005). Ademais dúas variedades que inicialmente se consideraban subespecies do carrán pequeno (S. a. antillarum e S. a. saundersi) actualmente son considerads especies separadas: Sternula antillarum e Sternula saundersi.
Recoñécense tres subespecies:
A etimoloxía do seu nome científico é moi descritiva, en latín Sternula significa 'pequeno carrán' e albifrons significa 'de fronte branca'.
Descrición
miniatura|S. a. sinensis en plumaxe invernal xunto a [[Thalasseus bergii do dobre de tamaño.]]
É pequeno en comparación con outros carráns, mide de 22 a 24 cm e ten unha envergadura alar de 51 a 56 cm. Polo seu tamaño e a fronte branca da súa plumaxe nupcial é pouco probable confundilos con outras especies, agás con Sterna nereis e o Sternula saundersi. A plumaxe do adulto en verán ten o dorso e partes superiores de cor gris clara e as partes inferiores brancas, igual que a súa cola curta e forcada; e as plumas primarias máis externas son escuras. O bico estreito e bicudo é de cor amarela e ten a punta negra e as patas tamén son amarelas. Na cabeza presenta un casquete negro que se estende cara atrás por debaixo da caluga, interrompido por unha mancha branca na fronte. En inverno a mancha branca da súa fronte é máis ampla, o bico vólvese negro e a cor das patas faise máis apagada.
Comportamento
miniatura|Carráns pequenos voando sobre as augas en busca de peixe. O carrán pequeno cría nas costas e zonas húmidas da Eurasia temperada e tropical. É unha ave migratoria que se despraza para pasar o inverno nos océanos tropicais e subtropicais, chegando ata Suráfrica e Australia. É unha das especies ás que se lle aplica o Tratado sobre a Conservación das Aves Acuáticas Migratorias Africano-euroasiático (AEWA).
Ajangiz
Ajangiz é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 458 habitantes (2011).
Carrán pequeno
Comportamento
Cría en colonias en praias de grava ou illas. Pon de dous a catro ovos no chan. Como outros carráns é agresivo para defender o seu niño e polos e ataca os intrusos que se acheguen a eles.
Aliméntase de peixes, crustáceos e insectos. Como a maioría dos carráns, o carrán pequeno pesca lanzándose en picado á auga, xeralmente en medios salinos. Unha ofrenda de peixe que fai o macho á femia forma parte do seu ritual de cortexo.
As Pozas, O Trobo, A Fonsagrada
As Pozas é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Atás, Cualedro
Santa María de Atás é unha parroquia do concello de Cualedro, na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2011 tiña 146 habitantes (78 homes e 68 mulleres).
Historia
Durante a Idade Media, Atás estivo baixo a xurisdición de Celanova. Consérvase a casa reitoral, que foi en tempos un cenobio dependente da casa matriz. Os beneditinos (ou bieitos, como son coñecidos na zona) contribuíron ó avance económico e tecnolóxico do traballo do campo, establecendo métodos de explotación cun gran grao de colectivización e construíndo infraestruturas de regadío, como o chamado "caño de Chamusiños", que aínda se pode atopar malia que estea en moi mal estado.
Jurassic Park (videoxogo de NES)
Jurassic Park é un videoxogo de 1993 baseado no filme Parque Xurásico. Foi desenvolvido e publicado por Ocean Software para Nintendo Entertainment System (NES). Ocean tamén publicou Jurassic Park para a consola Game Boy, que é unha adaptación da versión de NES.
O obxectivo do xogo é sobrevivir no Parque, no cal os dinosauros corren libres logo de escapar das súas gaiolas e recintos.
Eugenio López López
Eugenio Casimiro López López, nado en Ourense o 18 de setembro de 1921 e finado en Madrid o 20 de decembro de 1995, foi un fiscal e político galego.
Traxectoria
De familia de orixe sarriá. Licenciado en Dereito. Pertenceu á carreira fiscal. Foi gobernador civil e xefe provincial do Movimiento de Cuenca. Delegado nacional de Xuventudes (1962), conselleiro nacional do Movimiento, procurador en Cortes (1963-1971) e director xeral de ensino primario (1968). Foi fiscal da Audiencia Provincial de Toledo (1975). En 1988 foi nomeado tenente fiscal inspector da Fiscalía Xeral do Estado.
Homenaxes
Recibiu a Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort e as grandes cruces do mérito militar, naval e aeronáutico.
Benfeitor do concello de Sarria
Ao seu impulso débese a creación do Colexio Nacional Mixto Comarcal, hoxe Colexio de Ensino Primario "Frei Luís de Granada", e dunha Escola Fogar. Foi nomeado fillo adoptivo de Sarria, sendo obxecto dunha multitudinaria homenaxe popular, con ocasión da inauguración do Colexio.
Colexio en Cee
O colexio público de Cee levou o seu nome ata o ano 2023, no que se cambiou polo de Colexio Público Plurilingüe Vila de Cee
Rúas en Camariñas e Ortigueira
En Camariñas e Ortigueira hai rúas co seu nome.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Simón Albadalejo.
Sapo raxado
O sapo raxado ou sapo pinto (Discoglossus galganoi) é unha especie de Ranidae que vive na Península Ibérica. Atópase ameazada de extinción pola perda do seu hábitat natural.
Descrición
Sapo de pequeno tamaño de 45 a 75 mm, de cabeza achatada, case tan longa como ancha, e fociño obtusamente puntiagudo. De pel lisa ou con pequenas granulacións de cor moi variable, dende tonalidades pardas, rosáceas, verdosas ou case negras.
Distribución
Endemismo ibérico, a súa área de distribución comprende Portugal e a metade occidental da España peninsular. En España, está presente en toda Galicia, e esténdese polo leste por Asturias e a maior parte da cornixa cantábrica, polo norte e oeste de Castela e León, zonas de Ávila, Estremadura, suroeste da Comunidade de Madrid e serra de Guadarrama, a maior parte da provincia de Toledo e Cidade Real e Andalucía occidental até o val do Guadalquivir.
Hábitat
Ocupa unha gran variedade de hábitat, case sempre sobre substratos silícios ou metamórficos, en zonas abertas, en ríos e regatos, en zonas de elevada humidade con abondosa de vexetación herbácea, que lle serve de refuxio.
Ameazas
A alteración e destrución directa dos medios acuáticos, os impactos dos cultivos agrícolas e a contaminación química dos cursos de auga. A depredación directa do cangrexo de río americano, está minguando as súas poboacións.
Beira do Río, O Burgo, Muras
Beira do Río é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Castros da provincia de Pontevedra
dereita|550px
Esta é unha listaxe non exhaustiva de 467 castros existentes na provincia de Pontevedra por comarcas, concellos e parroquias:
Castros da Comarca de Caldas (44)
400px
Castros da Comarca do Condado (42)
400px
Castros da Comarca de Deza (93)
400px
Castros da Comarca do Morrazo (23)
400px
Castros da Comarca da Paradanta (24)
400px
Castros da Comarca de Pontevedra (54)
400px
Castros da Comarca do Salnés (35)
400px
Castros da Comarca de Tabeirós-Terra de Montes (32)
400px
Castros da Comarca de Vigo (80)
400px
Machete (filme)
Machete é un filme estadounidense dirixido por Robert Rodriguez e Ethan Maniquis que foi estreado no 2010. Adaptación do falso tráiler incluído en Grindhouse.
Sinopse
Machete é un exfederal mexicano que posúe extraordinarias habilidades. Despois de ter sido dado por morto a raíz dun enfrontamento con Torrez, o rei mexicano da droga, foxe a Texas e intenta esquecer o seu tráxico pasado. Pero alí, Machete convértese no home máis buscado logo dun intento de asasinato ó senador. Disposto a limpar o seu nome e a desentrañar a escura e intricada rede criminal, tópase con Booth, un implacable home de negocios para o que traballan innumerables asasinos a soldo.
Córsega
Da época romana á ocupación xenovesa
Os foceos fundaron cara ao ano 565 a.c. unha colonia no leste da illa, Alalia. A illa, tras estar baixo influencia cartaxinesa, pasará a mans de Roma arredor do ano 237 a.C., permanecendo baixo o seu dominio até a invasión vándala de 430 d.C., aínda que posteriormente será recuperada polo Imperio Bizantino noventa e dous ano despois, no 522. Coa caída do Imperio Bizantino a illa quedará á mercede de múltiples invasións, dende os árabes até os xenoveses e lombardos. Despois da batalla de Meloria a illa finalmente pasará a mans de Xénova, permanecendo baixo o seu dominio até 1768, exceptuando o período entre 1296 e 1434 no que estará en mans da Coroa de Aragón e o de entre 1553 e 1559 nos que pasará a dominio francés.
O Reino da Córsega
miniatura|150px|esquerda|[[Pasquale Paoli]] miniatura|esquerda|150px|Bandeira da República Corsa Baixo dominio xenovés os corsos levarán a cabo constantes revoltas e intentos emancipadores, chegando a converterse na primeira nación democrática constitucional no mundo, primeiro coa iniciativa da constitución, datando a primeira de despois da revolución de 1735 e a segunda constitución do 1755. Así pois Córsega constituíuse como unha República independente, aínda que mantiña o nome de "Reino da Córsega" por considerar raíña á Virxe María.
A figura máis importante da identidade corsa nesa época foi Pasquale Paoli, defensor da independencia da illa ante xenoveses e franceses e partícipe da Constitución de 1755, a primeira Constitución do mundo inspirada nos principios da Ilustración. Foi tamén en tempos de Paoli cando se adoptou a U Moru (Testa Moura) como emblema nacional.
A retirada xenovesa e a ocupación francesa
Finalmente, incapaz de enfrontarse as constantes revoltas e levantamentos independentistas, Xénova retirarase da illa en 1768, non sen antes vender os seus dereitos sobre ela a Francia que pasará a ocupala inmediatamente. As tropas francesas derrotaron ao exército de Pasquale Paoli na batalla de Ponte Novu (na Alta Córsega) os días 8 e 9 de maio de 1769, mais Paoli procurará o apoio británico para liberar a illa e en 1794 o rei Xurxo III da Gran Bretaña proclamarase Rei de Córsega, volvendo a ser independente neste breve período do reino Anglo-Corso, de 1794 a 1796, ano no que as tropas francesas recuperaron novamente a illa.
No ano 1769 ten lugar en Ajaccio o nacemento de Napoleón Bonaparte, personalidade que comezará, na súa mocidade, sendo un independentista corso e acabará sendo nomeado emperador do Imperio francés. O control francés sobre a illa será ininterrompido a partir de entón. Tras un primeiro intento en 1805, do que se conseguiu unha moratoria, o goberno francés declara o 4 de agosto de 1848 a oficialidade única da lingua francesa, coa conseguinte nulidade de calquera acto público efectuado en corso, a lingua maioritaria da poboación.
As Guerras Mundiais
miniatura|263px|Porto de [[Bastia.]] Despois da primeira guerra mundial, Córsega, con 20.000 mortos, foi a rexión do Estado francés con máis baixas bélicas proporcionais á súa poboación.
Na segunda guerra mundial, a illa foi ocupada polos italianos entre 1939 e 1943. O réxime fascista italiano proclamou varias veces as súas reivindicacións territoriais sobre a illa, polo que non pode entenderse a ocupación só como parte dunha acción bélica. No 1943, tras o armisticio italiano, serán as tropas nazis as que pasen a ter o control sobre a illa. A Resistencia, alentada por De Gaulle estará formada por soldados franceses, tropas antifascistas italianas e guerrilleiros corsos. Serán estes dous últimos corpos nunha actuación conxunta os primeiros en liberar a illa da ocupación, deixando a honra ao exército francés, de ser os primeiros en tomar Bastia.
Os pied-noirs e o inicio da crise
miniatura|180px|dereita|Cartel bilingüe francés/corso, no cal está tachada a versión francesa miniatura|180px|dereita|Monumento a Pasquale Paoli Nos anos 1957 e 1965, Córsega recibiu sendas chegadas masivas de pied-noirs, ex-colonos franceses escapados da facía pouco liberada Alxeria. Estes antigos colonos recibirán o 90% das terras reservadas aos campesiños corsos nos planos agrarios da posguerra, desestabilizando a economía e o equilibrio poboacional da illa. Esta masa de poboación aínda hoxe son os principais defensores da unión de Córsega co Estado francés así como a oficialidade única da lingua francesa.
O descontento social irá in crescendo dende principios dos anos 1960 até os nosos días. No ano 1968 fúndanse as asociacións Frente Rexionalista Corso (FRC) e Acción Rexionalista Corsa (ARC), máis adicado á cuestión agraria. Os dous grupos nacen cun ideario rexionalista, que irá pasando co paso dos anos ao autonomismo e de aí ao nacionalismo independentista.
Do rexionalismo ao independentismo
Dous feitos marcan de xeito especial esta evolución. O primeiro son as protestas contra a empresa italiana Montedison, responsábel do verquido de residuos en augas territoriais corsas entre os anos 1972 e 1973. A falta de reacción por parte do Estado francés leva a grupos de cidadáns armados a tomar os barcos pola forza e dinamitalos despois.
O outro feito foron os chamados "Acontecementos de Aleria", principalmente a toma de Cave Depeille, unha leira agrícola en mans dunha familia de pied-noirs mesturada en escándalos fiscais e financeiros. A toma fíxose por parte dun grupo de autonomistas armados con escopetas, e liderados polo médico de Bastia e portavoz da ARC Edmundu Simeoni. Simeoni viña de redactar o día anterior un documento no que esixía o recoñecemento do bilingüismo corso-francés, o cumprimento das promesas feitas polo Estado e denunciando fraudes electorais no voto por correo.
Busturia
miniatura|Situación do concello en Biscaia Busturia é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.776 habitantes (2011).
Córsega
Do rexionalismo ao independentismo
O grupo que toma Cave Depeille desaloxa aos seus propietarios sen causarlles ningún dano e iza a bandeira da Testa Moura sobre a leira. O Estado francés organiza unha reacción armada formada por 1200 homes apoiados por carros de combate e helicópteros. Na toma da leira, o 22 de agosto de 1975 morren dous xendarmes e dous militantes corsos resultan feridos. A leira será incendiada esa mesma noite por individuos anónimos e permanece en ruínas dende entón. Os ocupantes serán engaiolados en París e o ARC ilegalizado o 27 de agosto, só cinco días despois.
A clandestinidade radicalizará o movemento nacionalista corso cara ao independentismo, a noite do mesmo 27 de agosto graves tumultos teñen lugar en Bastia, provocando a morte dun xendarme. Fúndase así o Fronte di Liberazione Naziunale Corsu, FLNC (Fronte de Liberación Nacional Corso), no que conflúen o Fronte Paesanu Corsu di Liberazione (Fronte Campesiño Corso de Liberación), FPCL, fundado en 1973 e Ghjustizia Paolina (Xustiza Paolina), fundada en 1974 e que xa reivindicara varios atentados con explosivos sen vítimas. Na noite do 4 de maio de 1976 acontecerán 22 atentados con explosivos na illa e un ataque contra o Pazo de Xustiza de Marsella, comezando unha longa serie de actividades armadas que aínda non tiveron un fin definitivo.
Dos anos 80 á actualidade
Nos anos 1980 o panorama político corso vai diversificarse. Por unha banda aparece o Unione di u Populu Corsu, UPC (Unión do Pobo Corso), partido encabezado por Edmundu Simeoni e de tendencia socialista e autonomista e por outra en 1980 o FLNC tenta por en marcha un brazo político, que se caracterizará polas súas múltiples escisións. Este feito, unido a outros factores, como a ilegalización absoluta do FLNC en 1983 ou o aumento de prácticas de recadación de imposto revolucionario por parte desa formación que rozaban as técnicas mafiosas, fixeron que o activismo armado reducise a súa intensidade e que a súa representación política ficase atomizada e con pouca representatividade.
En 1990 as forzas independentistas escindidas reagrúpanse en Corsica Nazione (Córsega Nación) converténdose nun dos partidos con máis representatividade dentro da illa. Algúns dos logros acadados polo nacionalismo corso foron a reapertura en 1981 da Universidade fundada por Pasquale Paoli, fechada dende 1769 e a concesión por François Mitterrand dun Estatuto Particular á rexión en 1982. Porén, aspectos como a cooficialidade da lingua corsa seguen, a día de hoxe, nun estado moi precario e difícil de acadarse. Hoxe en día, a rexión de Córsega pertence a Francia e constitúe a Colectividade territorial de Córsega (CTC) dende o 13 de maio do 1991
Xeografía
Os gregos bautizaran esta illa do mar Mediterráneo Kallisté, a máis bonita. Hoxe, coñécese a Córsega co nome de illa da Beleza. Grazas aos seus mil quilómetros de costas, dos cales aproximadamente 300 son de area fina, Córsega é un moi popular para os deportistas náuticos e submarinistas. Porén, Córsega é igualmente e unha illa moi montañosa, nas que as montañas abarcan arredor de dous terzos da illa. O seu punto máis alto é o monte Cinto, que acada unha altura de 2.706 msnm. A principios do século XX tamén foi alcumada a illa verde, diferenciándoa doutras illas mediterráneas, polo xeral moito máis áridas.
Xeoloxía
Córsega pódese considerar como unha montaña dentro do Mediterráneo, ofrecendo grandes rexións naturais que corresponden a diversos conxuntos xeolóxicos. Estas rexións son coñecidas como a Córsega Cristalina, a Córsega Alpina, a Depresión central, a Chaira oriental e a Córsega calcaria.
Lingua
miniatura|230px|Mapa dos dialectos corsos O idioma oficial da illa é o francés, aínda que o corso goza dunha certa oficialidade e ten status de lingua rexional, lingua que pode verse na sinalización e é ensinada case obrigatoriamente en tódalas escolas. O corso é unha lingua neolatina pertencente a área italorromance do grupo das linguas romances, conectando co grupo de dialectos toscanos. Aínda que o seu status de lingua como tal é relativamente recente (reivindicación que data dos anos oitenta do século XX), non entrou na definición xeral admitida de lingua romance debido ao seu gran parecido co toscano e outras das súas variantes.
O corso é un conxunto de dialectos toscanos divididos en dous grupos dialécticos principais: o cismontano (supranacciu) e o ultramontano (suttanacciu), que son falados en Córsega, no norte de Sardeña e en gran parte da rexión italiana da Toscana. O devandito idioma só ten oficialidade nesta rexión. O Cismontano e falado na parte nordeste da illa, ten unha forte influencia toscana e constitúe a variante máis difundida e estandarizada, e entre outras cousas a variedade máis semellante ó italiano. O ultramontano fálase na parte suroeste da illa, na que especialmente a súa versión meridional constitúe a variante máis arcaica e conservadora do corso, fortemente emparentada cos dialectos do norte de Sardeña.
A lingua é hoxe aproximadamente falada polo 60% da poboación, sendo o vehículo da súa cultura, como a música, proverbios ou diferentes expresións. É regulada e estruturada pola Universidade Pasquale Paoli de Corte (Università Pasquale Paoli di Corti) e defendida por numerosas asociacións insulares.
Gastronomía
miniatura|230px|Pulenda (fariña de castaña) A comida de Córsega pode definirse como unha fusión das cociñas francesa e italiana, debido á súa posición xeográfica próxima aos dous países. Pódense atopar alimentos tan populares como a pizza, pasta, embutidos e queixos de leite de ovella. Porén cada rexión dentro da illa ten ás súas propias receitas. Nas montañas, por exemplo é típica a carne de animais silvestres coma o xabarín e o coello. Outro prato típico é a troita abundante moitos ríos nalgunhas estacións.
Así pois os principais produtos corsos derivan da castaña, os cítricos, a chacinaría de porco e o leite e queixo de ovella. Os produtos que teñen unha denominación protexida son: o viño de Córsega, con nove denominacións de orixe, o mel corso (mele di Corsica), o brocciu, un queixo de leite de cabra e ovella e o aceite de oliva (oliu di Corsica).
Outros produtos tradicionais son os figatellu (salchicha de fígado), o prizuttu (xamón seco), o civet de xabarín, os queixos bastilicacciu, calinzanu, niolincu, venachese e sartinesi. En canto a pastelaría a pulenda (fariña de castaña), os nicci (filloas a base de fariña de castaña) e os canistrelli (galletas de limón, anís e castaña). En canto ás bebidas, destacan cervexa con aroma de castaña e os licores de castaña ou cereixa.
U Moru
miniatura|80px|U Moru miniatura|80px|Escudo da Sardeña O principal símbolo corso é a Testa Moura ("U Moru", en corso: O Mouro), a cabeza dun home negro. Este símbolo figura no centro da súa bandeira e en diversos símbolos. É aceptado tanto polo nacionalismo independentista que o reivindica como bandeira nacional, como pola oficialidade do Estado francés que o reproduce en diversos símbolos rexionais. Tamén é empregado polos clubs deportivos máis importantes do país nos seus escudos e insignias.
A súa orixe é incerta, a pesar de comezar a empregarse no século XVIII. Unha corrente afirma que fai mención a un antigo dominio árabe sobre a illa, aínda que, tamén é un emblema presente nalgúns escudos de armas da Coroa de Aragón. Porén, a diferenza dalgunhas insignias aragonesas, nas que os homes levan os ollos vendados, o símbolo corso leva a cinta levantada. Isto foi unha modificación introducida polo movemento nacionalista baixo o lema "a Córsega abriu os ollos". O mesmo signo, reproducido catro veces nos ocos da cruz de San Xurxo tamén está presente na bandeira da Sardeña.
Himno
O himno corso é o Diu vi Salvi Regina, un salve á Virxe María, recoñecida simbolicamente coma raíña do país no século XVIII. Porén, non é oficial, xa que o Estado francés non recoñece himnos rexionais. É bastante empregado como feche de actos reivindicativos.
Outro himno asociado ás reivindicacións independentistas é L'armata de l'ombra (O exército na sombra), himno non oficial do Frente de Liberación Nacional Corso. A canción é tradicionalmente interpretada polo grupo de polifonía corsa Canta U Populu Corsu.
Administración
Córsega está dividida en cinco distritos, cincuenta e dous cantóns e 360 concellos, a parte dos dous departamentos principais:
Economía
Córsega é a rexión menos desenvolvida economicamente da área metropolitana de Francia. O turismo é un punto importante da economía corsa, pois co seu clima e as súas paisaxes atrae a moitos outros europeos a illa. Porén, a illa non tivo un desenvolvemento semellante ao doutros lugares mediterráneos e atópase relativamente virxe. O turismo concéntrase especialmente na área arredor de Porto Vecchio e Bonifacio no sur, e Calvi no noroeste.
En 1584 o Gobernador de Xénova ordenou a tódolos agricultores e propietarios de terras plantar catro árbores por ano, principalmente o castiñeiro (ademais de oliveiras, figueiras e a moreiras), polo que moitas comunidades deben a súa orixe e a consecuente riqueza aos bosques de castiñeiro. Córsega produce queixo, viño, embutidos e mel para a venda en Francia continental e para a exportación. O mel corso, da que hai seis variedades, está certificada en canto á súa orixe polo Instituto Nacional de Orixe e Calidade (INAO).
San Paio, Mones, Petín
San Paio é un lugar da parroquia de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Arquide, O Trobo, A Fonsagrada
Arquide é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 33 habitantes (19 homes e 14 mulleres).
Mulan
Mulan é un filme de animación de Disney dirixido por Tony Bancroft e Barry Cook que foi estreado no 1998. O filme está baseado na lenda chinesa de Hua Mulan.
Sinopse
Mulan, unha rapaza chinesa filla única da familia Fa, en lugar de buscar noivo, como as súas amigas, trata por tódolos medios de alistarse no exército imperial para evitar que o seu ancián pai sexa chamado a filas para defender ó Emperador do acoso dos Hunos. Cando o emisario imperial leva a cabo a orde de recrutar ós homes de tódalas familias, Mulan faise pasar por soldado e sométese a un duro adestramento ata facerse merecedora do aprecio e da confianza do resto do seu batallón.
Personaxes
(Voces de dobraxe)
Eurozona
miniatura|dereita|upright=1.2| {{Legend|#486EB8|Países da Eurozona}} {{Legend|#E8984D|Países da ERM II}} {{Legend|#C44C4C|outros membros da UE}} {{Legend|#855C99|países fóra da UE que adoptaron ó euro unilateralmente}}
A eurozona ou zona euro é unha rexión europea que agrupa os países da Unión Europea que teñen como moeda oficial o euro (€). O Banco Central Europeo é o responsábel da política monetaria na zona euro, e o eurogrupo é o órgano político que reúne os representantes dos países que utilizan esta moeda.
Os 20 países membros da zona euro son, dende 2023, Alemaña, Austria, Bélxica, Chipre, Croacia, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Irlanda, Italia, Letonia,Lituania, Luxemburgo, Malta, Países Baixos e Portugal.
Historia e características
A eurozona foi creada en 1999 por 11 países da Unión Europea, mais os billetes e moedas non comezaron a circular até o 1 de xaneiro de 2002. Posteriormente incorporáronse Grecia o 1 de xaneiro de 2001 (entrando en circulación xunto cos anteriores), Eslovenia o 1 de xaneiro de 2007, Malta e Chipre o 1 de xaneiro de 2008, Eslovaquia o 1 de xaneiro do 2009, Estonia o 1 de xaneiro de 2011, Letonia o 1 de xaneiro de 2014 e Lituania o 1 de xaneiro de 2015. Respecto dos territorios dos Estados da Unión que non pertencen á propia UE, utilizan o euro as colectividades de ultramar francesas de Saint-Pierre-et-Miquelon, San Bartolomeu, as Terras Antárticas e Austrais Francesas e a illa de Clipperton, así como as bases soberanas británicas de Acrotiri e Dekhelia situadas na illa de Chipre.
Os países da Unión Europea que non están na eurozona pero teñen a obriga de adoptalo son Bulgaria, Suecia, Hungría, Polonia, República Checa e Romanía. O Dinamarca gozan dunha cláusula de exclusión que lles permite continuaren a utilizar as súas moedas nacionais indefinidamente.
Basílica de San Xoán de Latrán
A basílica de San Xoán de Latrán (San Giovanni in Laterano, en italiano) é unha basílica de Roma. Orixinalmente chamada Arquibasilica Sanctissimi Salvatoris. É a catedral do bispo de Roma, considerada a nai de todas as igrexas de Roma e do mundo. Forma parte do Estado da Cidade do Vaticano
Braquiúros
Os braquiúros (Brachyura, do grego βραχύς brachýs 'curto' e ουρά ourá 'cola') son unha infraorde de crustáceos decápodos que inclúe a maior parte dos cangrexos ou caranguexos de mar.
Os braquiúros coñécense vulgarmente como cangrexos, aínda que algúns reciben outros nomes e, por outra parte, non todos os animais denominados cangrexos pertencen a este grupo.
Philip Johnson
Philip Cortelyou Johnson, nado en Cleveland (Ohio) o 8 de xullo de 1906 e finado o 25 de xaneiro de 2005, foi un influente arquitecto americano.
Traxectoria
miniatura|Philip Johnson.|esquerda Johnson foi a figura máis recoñecíbel da arquitectura durante décadas. Parte icona, parte oráculo, parte cómic, Johnson foi unha fiábel fonte de enxeño e provocación.
No 1946, fundou o Departamento de Arquitectura e Deseño no MoMA, e despois no (1978), como comisario, foi galardoado coa Medalla de Ouro do Instituto Americano de Arquitectos e co primeiro Premio Pritzker de Arquitectura, no 1979. Estudou da Escola de Deseño da Universidade Harvard, onde foi alumno de Walter Gropius.
Curantes Novo, Curantes, A Estrada
Curantes Novo é un lugar da parroquia de Curantes no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Philip Johnson
Traxectoria
Johnson morre en xaneiro do 2005, sendo coidado pola súa antiga parella David Whitney. David falece só uns poucos meses despois, o 12 de xuño do 2005, aos 66 anos.
Comezos
Estudou na Hackley School, en Tarrytown, Nova York, graduándose logo na Universidade Harvard, onde se centrou na historia e filosofía, particularmente no traballo dos filósofos presocráticos. Interrompeu a súa educación con diversas viaxes á Europa. Estas viaxes convértense no pivote central da súa educación; visitando Chartres, o Partenón, e moitos outros monumentos antigos, elevando deste xeito a súa fascinación pola arquitectura.
Always Ascending
Always Ascending é o quinto álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Franz Ferdinand, publicado o 9 de febreiro de 2018 a través do selo Domino Records. É o primeiro álbum do grupo en contar co seu novo membro Julian Corrie, que se uniu pouco despois da marcha de Nick McCarthy. O disco tivo en xeral boas críticas. Chegou ao número 3 en Escocia e ao número 6 no Reino Unido. Editáronse catro sinxelos do traballo: "Always Ascending", "Feel the Love Go", "Lazy Boy" e unha versión alternativa de "Glimpse of Love".
Philip Johnson
Comezos
Logo, no 1928, Johnson coñeceu ao arquitecto da Bauhaus, Ludwig Mies van der Rohe, quen estaba a facer nese momento o Pavillón xermano para a exhibición de Barcelona no 1929. O encontro foi unha revelación para Johnson, creando as bases para unha longa relación de colaboracións e competicións.
Johnson neste período simpatiza coa ideoloxía de dereitas xermana, apoiando visións políticas antisemitas. Despois, durante a súa carreira profesional, non obstante, repudiaría as súas tendencias políticas da xuventude. A pesar diso, o MoMA e a Escola de Deseño e Arquitectura de Harvard rexeitaron o nome de Philip Johnson despois do seu pasamento, polo seu antisemitismo temperán.
Johnson volveu da Alemaña sendo partidario da Nova Arquitectura. Viaxando pola Europa cos seus amigos, Alfred H. Barr e Henry-Russell Hitchcock, e coñecendo de primeira man as novas tendencias, os tres amosaron os seus descubrimentos nunha exposición no Museo de Arte Moderna chamada "O Estilo Internacional: A Arquitectura dende 1922". A exposición foi profundamente influente e hoxe vese como a introdución da arquitectura moderna no pobo americano. Deu a coñecer arquitectos de vangarda coma Le Corbusier, Gropius e Ludwig Mies van der Rohe. Mais a exposición non se librou da controversia: o arquitecto Frank Lloyd Wright, nun xesto de sinceridade, retirou as súas entradas, xa que, segundo o seu parecer, non foi o suficientemente destacado. Wright escribiulle a Johnson, e uns anos despois foi o primeiro arquitecto en ter unha exposición monográfica no novo edificio do MoMa. miniatura|[[Porta de Europa, Madrid, 1990-96.]]
Coma o crítico Pater Blake dixera, a importancia desta exposición na localización da arquitectura americana no século "non pode ser exaxerada". No libro que acompañaba a exposición, baixo a co-autoría de Hitchock, argumentaba que o estilo moderno mantiña tres principios formais: 1. énfase do volume sobre a masa (máis planeamento e menos solidez) 2. rexeitar a simetría e 3. rexeitar a decoración. A definición do movemento coma un "estilo" con características formais distintas foi visto por algúns críticos como a minimización da inclinación social e política que moitos dos europeos amosaran.
miniatura|[[Bank of America Center, Houston, 1984.|esquerda]]Johnson continuou a traballar propoñendo a arte moderna, usando o Museo de Arte Moderna coma un abusivo púlpito. Amañou a primeira visita de Le Corbusier aos Estados Unidos no 1935, traballando logo para traer a Marcel Breuer e Mies (de quen escribiu a primeira monografía) ao país americano como emigrantes.
Durante a Gran Depresión, Johnson emprazou o seu posto no Museo para botar unha man nas políticas agrarias, colaborando como xornalista. O seu esforzo centrouse na crítica do estado liberal do benestar, cuxo fracaso evidenciouse moito máis nos anos trinta dese século. Como correspondente cubriu as Reunións de Nuremberg na Alemaña, a invasión de Polonia no 1939. A invasión fixo acadar o límite do interese que amosaba Johnson pola política e o xornalismo. Meses despois volveu aos Estados Unidos para ingresar no exército americano. Despois duns anos baixo o uniforme e recoñecidos por el mesmo coma insignificantes, Johnson volveu á Escola de Deseño da Universidade Harvard, perseguindo, deste xeito, a súa derradeira etapa coma arquitecto.
O Edificio Seagram
miniatura|[[Edificio Seagram, Nova York, 1956.]] Logo de rematar varias casas na liña de Mies e Breuer, Johnson únese a Mies no deseño dun edificio de 39 plantas, o Edificio Seagram (1956). Desta colaboración xurdiu unha admirábel torre de bronce e vidro en Park Avenue, cuxa proporción, elegancia dos materiais e rigor construtivo fixo que o New York Times a xulgase como o edificio máis importante do século XX.
Made In Euskal Herria
Made In Euskal Herria é o primeiro álbum de estudio do grupo musical vasco Esne Beltza. O disco é unha mestura de sons propios do soul, do ska e do reggae. Foi lanzado ó mercado o 24 de maio de 2008.
Idea
Unha idea (do grego είδον eidon: 'eu vin') é unha imaxe que existe ou se forma na mente. A capacidade humana de contemplar ideas está asociada á capacidade de raciocinio, autorreflexión e a habilidade de adquirir e aplicar o intelecto. As ideas dan lugar ós conceptos, que son a base de calquera tipo de coñecemento, tanto científico como filosófico. Non obstante, nun sentido popular, unha idea pode suscitarse mesmo en ausencia de reflexión, por exemplo, ó falar da idea dunha persoa ou dun lugar.
Definición
Unha idea é un termo filosófico que se pode analizar baixo catro puntos de vista segundo José Manuel Fernández Cepedal (1950 – 2001):
Ideas platónicas
Platón sitúa as ideas no mundo intelixible, porque segundo el son a única fonte de verdadeiro coñecemento, ó ser:
Racionalismo
Os racionalistas inclináronse pola solución innatista: atribúen as ideas á Naturaleza do home.
Os empiristas sosteñen que a orixe das ideas hai que buscala na experiencia sensible; esta é a encargada de encher de contidos (ideas) a mente. Idea sería un contido mental resultado da acción dos estímulos sobre os sentidos do suxeito.
Os racionalistas distinguen entre ideas claras, escuras, distintas, entre outras.
Empirismo
Os empiristas distinguen entre ideas de sensación e de reflexión, entre ideas simples e complexas; a natureza só proporciona ideas particulares; as xerais son produto da mente.
A Cabeceira, O Burgo, Muras
A Cabeceira é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Portomourisco, Portomourisco, Petín
Portomourisco é un lugar da parroquia de Portomourisco, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres).
Tadeusz Reichstein
Tadeusz Reichstein, nado en Włocławek o 20 de xullo de 1897 e finado en Basilea o 1 de agosto de 1996, foi un químico polaco-suízo, premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1950.
Traxectoria
Reichstein naceu nunha familia polaca xudía en Włocławek, no Imperio Ruso. Os seus pais eran Gastawa (Brockmann) e Izydor Reichstein. Pasou os primeiros anos da súa infancia en Kíiv, onde o seu pai traballaba como enxeñeiro. Comezou a súa educación en Jena (Alemaña) e chegou a Basilea (Suíza) aos oito anos.
En 1933, traballando en Zürich, Reichstein conseguiu, de xeito independente a Norman Haworth e os seus colaboradores no Reino Unido, sintetizar a vitamina C (ácido ascórbico) no que se denomina proceso Reichstein.
Xunto con Edward Calvin Kendall e Philip Showalter Hench, recibiu o premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1950 polo seu traballo nas hormonas do córtex adrenal, que culminou co illamento da cortisona.
Nos seus últimos anos, Reichstein interesouse na fitoquímica e na citoloxía dos fieitos, publicando polo menos oitenta artigos sobre o tema nas últimas tres décadas da súa vida. Tiña un interese particular no uso do número de cromosomas e no comportamento da interpretación de historias de hibridación e poliploidía, mais tamén continuou cos seus intereses ininciais nos constituíntes químicos das plantas.
Faleceu en Basilea, Suíza. No momento da súa morte foi o Nobel máis lonxevo, mais foi superado en 2008 por Rita Levi-Montalcini.
Ministerio do Interior de España
O Ministerio do Interior de España, é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado, encargado de executar as decisións tomadas polo Presidente do Goberno, así como de manter a orde en todo o país. Para iso o Ministerio ten baixo a súa tutela o Corpo Xeral da Policía e da Garda Civil. O Ministerio do Interior toma as decisións sobre política antiterrorista. O seu titular é Fernando Grande-Marlaska.
Estrutura orgánica básica (xaneiro de 2020)
A estrutura orgánica básica é: (en cursiva indícanse os organismos autónomos)
Ministro do Interior: Fernando Grande-Marlaska
Val do río Navea
O val do río Navea é unha paisaxe protexida do río Navea entre San Xoán de Río e A Pobra de Trives, en Trives. Esta paisaxe atópase dentro da zona especial de conservación (ZEC) do Macizo Central.
Descrición
O río Navea, na súa chegada desde Chandrexa de Queixa, únese co río Bibei preto da Ponte Nova, entre a Pobra de Trives e San Xoán de Río. O val fluvial marcado dese último tramo discorre por vales montañosos acusados e solos de lousas, xistos e cuarcitas. Neses están presentes fragas singulares dominadas por rebolos, carballos e castiñeiros con algunhas outras especies como bidueiros, ameneiros ou salgueiros.
Carzoá, Cualedro
San Roque de Carzoá é unha aldea do concello de Cualedro, pertencente á parroquia de Montes. Segundo o IGE en 2021 tiña 59 habitantes (29 homes e 30 mulleres).
Cal do Baño, O Burgo, Muras
Cal do Baño é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
Carzoá, Cualedro
Toponimia e patrimonio
Segundo Antonio Rodríguez Colmenero, o topónimo Carzoá é un misterio. Este profesor apunta que podería ser un derivado do latino, "cardo, escambrón", con sufixo de abundacia -, formas das que se chegaria á forma romance Carzóa. Segundo outra teoría podería derivar do radical pre-celta Kartiola, que quere dicir elevación do terreo ou outeiro, forma do terreo que, coroada por un castro (A Cidá), preside a paisaxe nas costas da aldea. No castro da Cidá aínda son visibles as liñas dos foxos e o trazado das murallas, así como sinais diversos nos penedos que coroan o cumio.
Provincia de Luanda
dereita Luanda é a menor provincia de Angola, con 2.257 km² de área. A súa poboación aproximada é de 5.000.000 habitantes. A súa capital é Luanda, a maior cidade e capital de Angola. Luanda é tamén a provincia de Angola máis industrializada e co maior crecemento económico, que se debeu ao feito de practicamente non ter sufrido directamente os efectos da guerra civil.
A provincia ten nove municipios que son:
Logo ten 37 comunas, que son:
Clima e vexetación
A provincia é semiárida de clima tropical quente e seco. A temperatura media anual da provincia sitúase entre os 25 °C e os 26 °C, cun máximo de 27 °C, coincidindo co período das chuvias. Xullo e agosto son os meses máis frescos, especialmente no litoral, onde a temperatura descende un pouco abaixo dos 25 °C. O clima da rexión está influenciado pola proximidade do mar — Corrente de Benguela — e, a pesar de non ser demasiado quente, é húmido.
Nas zonas non urbanas, a vexetación máis común son as gramíneas e poucas árbores, destacando o imbondeiro (Adansonia digitata).
Drogas depresoras
As drogas depresoras do Sistema Nervioso Central (SNC) son substancias que bloquean o funcionamento do cerebro provocando reaccións que poden ir dende a desinhibición ata o coma, nun proceso progresivo de adormecemento cerebral.
O rito
O rito (en The Rite) é un filme de terror sobrenatural dirixido por Mikael Håfström e escrito por Michael Petroni. Está vagamente baseado no libro de Matt Baglio The Rite: The Making of a Modern Exorcist, que á súa vez está baseado nos eventos presenciados polo exorcista Gary Thomas.
Está protagonizado por Anthony Hopkins, Colin O'Donoghue, Alice Braga, Ciarán Hinds e Rutger Hauer. Rodado en Roma, Budapest, e Blue Island, foi estreado nos Estados Unidos o 28 de xaneiro de 2011.
Estreouse en galego o 4 de xullo de 2015 a través da TVG.
Lorvão
miniatura|305px|Localización no Concello de Penacova Lorvão é unha freguesía portuguesa do concello de Penacova, no distrito de Coímbra.
Xeografía
Ten unha superficie de 25,77 km² e, no ano 2011, unha poboación de 3 898 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era, nese ano, de 163,8 hab./km².
Historia
Teresa viviu o resto da súa vida no convento beneditino; pouco tempo máis tarde, transformou o mosteiro en abadía cisterciense e, finalmente, tomou os votos conventuais despois de anos de vivencia como monxa. Aí morreu o 18 de xuño de 1250.
O 13 de decembro de 1705 foi beatificada, xunto coa súa irmá Sancha, polo papa Clemente XI, mediante a bula Sollicitudo Pastoralis Offici.
En Portugal é venerada como beata, e mesmo como santa.
Castañeira, O Trobo, A Fonsagrada
Castañeira é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Vales, San Cristovo de Cea
San Pedro de Vales é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 209 habitantes (101 homes e 108 mulleres), catro menos ca en 2006. En 2017 tiña 142 habitantes, 73 mulleres e 69 homes, segundo o INE.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Cyd Charisse
Tula Ellice Finklea, nada en Amarillo, Texas o 8 de marzo de 1922 e finada nos Ánxeles o 17 de xuño de 2008, coñecida como Cyd Charisse, foi unha bailarina e actriz estadounidense, famosa pola súa participación como bailarina nalgúns dos musicais máis exitosos e populares de Hollywood, como Singin' in the Rain ou The Band Wagon.