cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Émile Durkheim
División do traballo social
A anomia será tratada na súa obra O suicidio, onde demostra que o suicidio anómico se debe a unha repentina ruptura do equilibrio social. A anomia é o mal que sofre unha sociedade a causa da ausencia de regras morais e regras xurídicas. Esta ausencia se debe ao desequilibrio económico e/ou ao debilitamento das súas institucións, e que implica un baixo grao de integración.
Método de estudo dos feitos sociais
Durkheim propón estudar os feitos sociais como "cousas" (non porque estes sexan cousas materiais propiamente ditas, senón pola súa característica de observábeis e verificábeis empiricamente), pois enuncia que poden ser observados e contrastados por medio do método científico, establecendo tres regras básicas.
Idea de "estrutura"
Para Durkheim, a sociedade está estruturada ao redor dun conxunto de piares que se manifestan a través de expresións. Así, achégase ao Deus de Spinoza tal como foi tomado posteriormente polo estruturalismo, que encontra neste autor antecedentes e fundamentos. Non obstante, non se debe confundir este concepto coa caracterización que Durkheim fai de Deus e as relixións, que, tal como figura en As formas elementais da vida relixiosa, describe ás crenzas relixiosas expresadas en ritos, simboloxías, emblemas ou ideas abstractas como representacións elaboradas pola sociedade para afirmar o seu sentido, o seu obxectivo como tal. As crenzas evidéncianse como indispensábeis para a reprodución da sociedade, en tanto levan consigo unha moral (deste modo, ao falar de crenzas estamos expostos ao factor subxectivista no pensamento de Durkheim, xa que para facer efectiva a fin dos lazos sociais é necesario que os compoñentes da sociedade se apropien das crenzas internalizadas e actúen conforme a elas).
Así, a idea de Deus provén do home, aínda que a súa manifestación como substancia sexa spinoziana (expresa os seus atributos pero non crea).
Idea de "función"
Tomada de Spencer, e en estreita relación co concepto de "estrutura", a idea de función lévaa implícita: dada unha sociedade estruturada en torno a un sistema, nel cada individuo cumpre funcións ou roles, é dicir, un conxunto de obrigas definidas antes de que a súa concreción chegue a darse. Esta idea constitúe un legado importantísimo para o funcionalismo e o pensamento norteamericano en xeral.
O conflito
Ante o crecente desenvolvemento do marxismo na súa época, que vía a existencia de conflitos como propia da sociedade e do autodespregue da historia, é dicir, como factor necesario para o progreso; Durkheim entendía os conflitos como anomalías dentro do avance cara a orde e o progreso, dúas ideas centrais nas concepcións da sociedade daquela época.
Marija Šerifović
Marija Šerifović, nada en Kragujevac o 14 de novembro de 1984, é unha cantante serbia. Gañou o Festival de Eurovisión 2007 coa canción "Molitva" (en galego, "Unha pregaría"). É filla de Verica Šerifović, tamén unha cantante coñecida. Tamén foi unha dos xuíces en Eurosong para elixir a representación de Irlanda no Festival de Eurovisión 2008 e cantou Molitva para cerrar o programa. Tamén foi membro do xurado internacional do Melodifestivalen 2009, que seleccionou ao representante de Suecia no Festival de Eurovisión 2009.
Álbums
Marija Šerifović debutou co álbum Naj, Najbolja que foi lanzado no ano 2003 e tivo unha boa acollida. O maior éxito do álbum foi o seu primeiro sinxelo Znaj da znam composto por Darko Dimitro'. No verán de 2005, lanzou un novo sinxelo, Agonija, que era unha versión da canción Olo Leipeis, da superestrela grega Despina Vandi.
O seu segundo álbum de estudio, chamado Bez Ljubavi foi lanzado no ano 2006, e foi tan exitoso como o seu álbum de estrea. A comezos de 2006, lanzou o primeiro sinxelo do álbum, a canción principal. O 28 de xuño de 2007 lanzou un álbum chamado Marija Šerifović: Molitva - The Best Of.
O terceiro álbum de estudio de Marija, Nisam Anđeo, foi lanzado na primavera de 2008, e contiña nove novas cancións.
Festivais
En 2003 Marija participou no Festival de Budva coa canción Gorka čokolada novamente composta por Darko Dimitrov. En 2004 volveu participar no mesmo festival cunha canción chamada Bol do ludila e gañou o primeiro premio. Para o Beovizija de 2005, entón era a semifinal Serbia, do antigo festival de pre-selección de Serbia e Montenegro para o Festival de Eurovision, Evropesma, a canción foi chamada Ponuda, e chegou ao posto 18. Ese mesmo ano, entrou como favorita e gañou o Festival Serbio de Radio coa canción U nedelju, composta por Leontina Vukomanović. Tamén recibiu o premio á mellor voz.
Concertos
Durante as Eleccións parlamentarias croatas de 2007, Marija Serifovic cantou en Zagreb para o Partido Democratico Independente Serbio.
Beovizija e o Festival de Eurovision 2007
Šerifović gañou o Beovizija coa canción Molitva o 8 de marzo, proclamouse vencedora combiando os votos do xurado e o televoto, converténdose así na primeira representante da recente independente Serbia no Festival de Eurovisión 2007 en Helsinqui, Finlandia. A canción tamén foi grabada en inglés como Destiny e tamén en finés como Rukoilen. Tamén hai unha versión en ruso da canción, chamada Molitva (Молитва).
280px|miniatura|right|Marija cantando en Helsinqui.
Como parte da súa xira promocional para o Festival de Eurovisión, Šerifović visitou Bosnia e Hercegovina, Croacia, a Macedonia do Norte, Suíza e Grecia. Aínda que se levou acabo unha promoción por vídeo, orixinalmente planeouse unha película documental que debería incluír tanto o vídeo musical como os preparativos para o Festival da Canción de Eurovision.
O 12 de marzo, foi realizado o sorteo para a orde de saída da semifinal. Serbia foi o décimo quinto país en participar na semifinal, e clasificouse para a final, onde presentaron a súa canción no posto dezasete, despois de Alemaña e antes de Ucraína. A súa canción Molitva gañou o Festival de Eurovisión de 2007.
Ante a prensa despois de Eurovisión Marija dixo: "Esta noite, eu estou moi orgullosa de ser serbia!"
Cando ela aterrou no Aeroporto de Belgrado Nikola Tesla, 70.000–100.000 persoas prepararon unha festa para ela fronte a Asemblea Cívica de Belgrado.
Deu un concerto na súa cidade natal, Kragujevac, o 25 de maio en fronte do concello. Cantou diante de 60.000 persoas que acudiron a celebrar o triunfo en Eurovisión. Ela explicou que o concerto fora diferente en Kragujevac porque naquela vila cantou diante dos seus amigos, colegas, profesores, veciños e aqueles que coñece na súa vida diaria.
Política
O 24 de decembro de 2007 en Kragujevac, e o 15 de xaneiro en Belgrado, Šerifović cantou a canción coa que gañou Eurovisión "Molitva" nun mitin electoral do Partido Radical Serbio. Tamén apoiou a candidatura presidencial de Tomislav Nikolíc e agregou que a súa canción era "unha plegaria para unha nova, diferente e máis honesta Serbia". Moitos dos seguidores de Šerifović quedaron decepcionados coa súa decisión de apoiar ao Tomislav Nikolíc para presidente, considerando que a plataforma do Partido Radical Serbio está tradicionalmente baseada nunha Gran Serbia ideal (considerado perigoso por algúns países localizados preto de Serbia), e o feito de que o líder do Partido Radical Serbio, Vojislav Šešelj estea preso pola posguerra do TPIY na Haia. Houbo moitas especulacións de que escritores de cancións como Sasa Milosevic Mare e Vladimir Grajić Graja, que escribiron a canción eurovisiva Molitva, deixaron de traballar no novo álbum de Šerifović polas súas opinións políticas.
A Unión Europea está considerando se Marija Serifovic debe seguir no seu papel como uns dos quince embaixadores interculturales nomeados polo Ano Europeo do Diálogo Intercultural (2008) debido ás súas inclinacións nacionalistas.
Porén, antes de que Šerifović fora a Helsinqui, Marija participaba na Radio Televisión de Serbia nun programa chamado Avalski toranj, onde cada un dos catro invitados daba os nomes dos tres serbios máis importantes de todos os tempos; como unha das súas eleccións, Šerifović elixiu a Zoran Đinđić, un ex Primeiro Ministro serbio e líder do Partido Demócrata de Serbia. Tamén, a finais de 2007, Šerifović foi a Zagreb para apoiar a Milorad Pupovac, un líder do Partido Independente Democrático de Serbia nas eleccións parlamentarias de Croacia en 2007.
A Avenida do Brasil, Goián, Tomiño
A Avenida do Brasil é un lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño. Comprende un tramo da estrada PO-552 nun treito duns dous quilómetros.
Irixo de Arriba, Campo, O Irixo
Irixo de Arriba é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 31 habitantes (10 homes e 21 mulleres).
A Torre, Lamas, Boqueixón
A Torre é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
El Clot
miniatura|O barrio do Clot, dentro do distrito de [[Sant Martí.]] El Clot é un dos barrios que forman o distrito barcelonés de Sant Martí. É un dos núcleos máis antigos do distrito dado que xa existía na época medieval co nome de Clotum Melis. O nome actual deriva da palabra Cros, que significa "fondo" e que fai referencia a terras de cultivo situadas en fondais.
Esta zona era unha das que provía Barcelona de víveres grazas ás súas hortas e muíños arredor do Rec Comtal (rego condal) e algunhas das construcións de carácter rural, masías e torres señoriais aínda se manteñen como a Torre do Fang. No século XIX instaláronse no barrio fariñeiras e industrias téxtiles, entre outras. Isto provocou que a finais de século fora un gran asentamento industrial e obreiro.
Jordan Peterson
Jordan Bernt Peterson, nado en Alberta o 12 de xuño de 1962, é un psicólogo clínico canadense, profesor de psicoloxía na Universidade de Toronto. As súas principais áreas de estudo son a psicoloxía anormal, social e a psicoloxía da personalidade, particularizando na psicoloxía das relixións e das crenzas ideolóxicas, e na avaliación da personalidade e no desempeño profesional.
Traxectoria
Peterson estudou na Universidade de Alberta e na Universidade McGill. Permaneceu en McGill como colexiado post-doutoramento dende 1991 ata 1993 antes de trasladarse á Universidade Harvard, onde foi primeiro asistente e despois profesor asociado no departamento de psicoloxía. En 1998 mudouse de novo ó Canadá, pasando a ser profesor na Universidade de Toronto, dentro do departamento de psicoloxía da mesma.
O seu primeiro libro, Maps of Meaning: The Architecture of Belief, publicado en 1999, examina varios campos académicos para describir a estrutura dos sistemas de crenzas e mitos, o seu papel na regulación das emocións, a creación de significado e a motivacións para o xenocidio. O seu segundo libro, 12 Rules for Life: An Antidote to Chaos, publicouse en xaneiro de 2018.
En 2016 Peterson publicou unha serie de vídeos en YouTube criticando a corrección política e a Acta C-16 do goberno canadense polas súas implicacións na liberdade de expresión. Tras isto recibiu unha cobertura signifivativa nos medios, atraendo críticas tanto positivas como negativas.
Colexio electoral (concepto)
O colexio electoral é o conxunto de persoas encargado de elixir un determinado representante político mediante o sistema de sufraxio indirecto.
No sistema de sufraxio indirecto os votantes non elixen directamente o candidato senón electores, que á súa vez teñen a misión de scolleren o candidato. Unha vez escollidos os electores deben formar un colexio electoral para proceder a votar, e eventualmente negociar e deliberar, co fin de determinar cal será en definitiva o candidatos elixido.
A forma de elixir os electores pode variar desde un sistema de maioría, onde todos os electores correspóndenlle ao partido gañador; un sistema de maioría e minoría, onde os electores se dividen entre a primeira e a segunda minorías; ou un sistema de representación proporcional.
Nalgunhas lexislacións os electores están obrigados a votar o candidato do partido que representan, pero noutras non. É posíbel mesmo, como sucede nos Estados Unidos que nun mesmo colexio electoral convivan ambos tipos de electores.
Evolution (filme)
Evolution é un filme estadounidense dirixido por Ivan Reitman que foi estreado no 2001.
Sinopse
Un meteorito cae no deserto de California, feito que, nun principio, carece de grande importancia. Pero ese non é un meteorito calquera: contén vida alieníxena que provocará o caos e lle dará un novo significado á lei do máis forte. A xente contempla arrepiada como xorden estrañas criaturas por todas partes. Un equipo de científicos tratará de evitar o desastre total.
Bexe
O topónimo galego Bexe pode referirse a:
Yapen
miniatura|dereita|200px|Arquipélago Schouten, en Indonesia
Yapen (tamén Japen, Jobi) é unha illa pertencente ao arquipélago Schouten, na provincia de Papua, Indonesia. O estreito de Yapen separa Yapen e as Illas Biak ao norte. Está na baía de Cenderawasih da costa do noroeste da illa de Nova Guinea. Ao oeste atópase a illa Mios Num, a través do estreito de Mios Num, e ao leste a illa Kurudu. Na costa sueste de Yapen atópanse as Illas Amboi e ao suroeste as Illas Kuran. Pobóase coas comunidades Yobi, Randowaya, Serui, e Ansus. O seu punto máis alto ten 1.496 m.
Historia
A primeira observación rexistrada polos europeos foi por Álvaro de Saavedra, que desembarcou o 24 de xuño de 1528 ao intentar volver de Tidore a Nova España. Foi cartografiada entón como "Paine" dentro das "Islas de Oro" (Illas de Ouro) como chamaron as Schouten. En 1545 visitouna Íñigo Ortiz de Retes a bordo do Galeón San Juan.
Illa de Trindade
Trindade é unha illa volcánica situada a uns 1200 km. da costa da América do Sur, pertencente ao estado brasileiro do Espírito Santo, que xunto con Martim Vaz e outras illas forman un arquipélago. Está protexida pola Mariña do Brasil e utilizada como base de investigacións científicas e meteorolóxicas. É un local protexido pola lei brasileira para a desova de tartarugas mariñas do océano Atlántico.
Trindade e Martim Vaz
Cheché Martín
José María Martín Rodríguez, máis coñecido como Cheché Martín, nado na Coruña o 25 de abril de 1924 e finado na mesma cidade o 23 de xuño de 2006, foi xogador de fútbol durante a década dos 50, na posición de defensa. Ó rematar a carreira como futbolista dedicouse á arte como pintor e tamén adestrou varios equipos.
Traxectoria
Era fillo de Joaquín Martín, secretario do Concello da Coruña, e de Elvira Rodríguez, filla á súa vez do célebre Médico Rodríguez. En agosto de 1936 seu pai foi fusilado no Campo da Rata, a mans de militares do bando nacional, o que motivou que a familia emigrase a Buenos Aires, Arxentina. Alí comezou a súa carreira como futbolista que compaxinaba co traballo de debuxante sendo ilustrador na revista Austral e facendo caricaturas nos bares da cidade.
Iniciou a súa carreira no Banfield, pasando posteriormente polo Deportivo Vasco de Caracas e o Angers SCO, da cidade francesa de Angers.
Na tempada 1948–49 fichou polo Deportivo da Coruña, adestrado inicialmente por Gabriel Andonegui e logo por Cuqui Bienzobas. Na súa primeira campaña participou en 19 partidos, quedando na 10ª posición da táboa. Na tempada 1949–50, adestrado por Alejandro Scopelli, xogou 24 partidos e anotou 2 goles, un na vitoria por 3-0 contra o Real Madrid e outro no derbi galego fronte ao Celta de Vigo. Esta campaña o Dépor quedou subcampión, cun punto menos que o líder, o Atlético de Madrid.
Na tempada 1950–51 fichou polo FC Barcelona, onde na súa primeira campaña participou en 21 encontros e conquistou o título de liga. Na tempada 1951–52 e adestrado por Ferdinand Daucik, xogou 22 partidos, logrando novamente o título de liga, ademais da Copa do Xeneralísimo, a Copa Latina e a Copa Eva Duarte. En xuño de 1952 debutou como internacional nun partido contra Irlanda. Na tempada 1952–53 xogou tan só 12 partidos, pero conseguindo novamente o título de liga, Copa do Xeneralísimo e Copa Eva Duarte.
Na tempada 1953–54 firmou polo Atlético de Madrid, onde na súa primeira campaña participou en 15 partidos e anotou un gol, e o equipo quedou na zona media da táboa. Na tempada 1954–55 xogou 23 encontros e anotou 2 goles, quedando novamente na zona media da clasificación. Na campaña 1955–56 participou en 30 partidos e anotou 1 gol. Ese ano o equipo quedou 5º clasificado.
Na tempada 1956–57 fichou polo Valencia CF, adestrado por Lluís Miró. Na súa primeira campaña no conxunto valencianista participou en 17 partidos e anotou un gol. Na tempada 1957–58 xogou tan só un encontro.
Adestrador
Na tempada 1968–69 adestrou o Deportivo da Coruña, en Primeira División, logrando quedar no 10º posto da táboa. Na campaña 1969–70 continuou no equipo coruñés, descendendo ao final do exercicio a Segunda División.
Na tempada 1970–71 foi contratado polo Real Zaragoza, onde tan só estivo 6 xornadas, sendo substituído por Domingo Balmanya. Ese ano o equipo aragonés descendeu a Segunda División como último clasificado.
Na tempada 1972–73 adestrou o Real Valladolid, en Segunda División. Logrou deixar o equipo no 5º posto, a 6 puntos dos postos de ascenso directo.
Na tempada 1974–75 fichou polo Recreativo de Huelva, no que estivo as 20 primeira xornadas. Foi destituído debido aos malos resultados (4 vitorias, 7 empates e 9 derrotas) e o seu substituto foi Pedro Eguiluz.
Na tempada 1975–76 volveu ao Deportivo da Coruña, substituíndo na xornada 33 a José Antonio Naya, quedando ao final da campaña a 5 puntos dos postos de ascenso directo a Primeira División. Na tempada 1976–77 empezou adestrando o Deportivo o arxentino Héctor Rial, ata q-ue deixou o posto por problemas de saúde, sendo substituído por Cheché Martín na xornada 14. Con todo, tamén este tivo que deixar o equipo por enfermidade, permanecendo só 14 xornadas e sendo substituído provisionalmente por José López, ata a chegada a falta de 6 partidos de Juan Arza. Martín colleu o Dépor no 11º posto e deixouno no 8º lugar no momento da súa marcha. Ese ano o equipo quedou en media táboa.
Cultura de Golasecca
A evidencia material da cultura está espallada nunha ampla área de 20 000 km² ao sur dos Alpes, entre os ríos Po, Serio e Sesia, e limitada polo norte polos pasos alpinos.
Fases
A continuación amósanse as diferentes fases da cultura de Golasecca:
O Calvario, Antas, A Lama
O Calvario é un lugar da parroquia de Antas, no concello da Lama. Segundo o IGE, no 2010 vivían no lugar 30 persoas (15 homes e 15 mulleres), o que supón unha baixada do 33,33 % respecto a 1999, cando o lugar tiña 45 habitantes.
Topónimo
O nome procede da presenza dun calvario no lugar, un conxunto de cruces de pedra presidido por un cruceiro de maior tamaño, obxecto da devoción en vía crucis e novenas. Hoxe só se percorre na procesión da misa grande do 25 de xullo (Santiago Apóstolo), o día do patrón.
Poboación
A sangría demográfica acentuouse neste lugar concreto. No 1999, vivían no Calvario 45 persoas (21 homes e 24 mulleres). Nesta táboa vese a evolución da poboación dende o 1999 ata o 2010.
O Casal, Lamas, Boqueixón
O Casal é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Laíña, Campo, O Irixo
Laíña é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
1963
Acontecementos
miniatura|170px|Nº 1 de [[Grial (revista)|Grial.]]
Outros
Historia ano a ano
831
Outros
Historia ano a ano
Tino Álvarez
Faustino Álvarez Pena, nado en Mugardos o 27 de outubro de 1947, é un músico e cantante galego, máis coñecido como Tino Álvarez.
Traxectoria
Traballou nos estaleiros da ría de Ferrol até comenzos da década de 1990. Nese tempo participou activamente no movemento sindical nacionalista. Ao longo desta etapa, cursou estudos universitarios en Santiago de Compostela e Alcalá de Henares. É socio fundador dunha sociedade mercantil adicada ao campo do asesoramento.
Exerceu, un tempo, a dirección no progarma de Escolas Obradoiro, así como a dirección na empresa privada.
No ano 1969, da man de Vicente Araguas, toma contacto con Voces Ceibes. En Nadal dese ano participou nun festival en Mugardos. En xullo de 1970, despois de participar en diferentes concertos, entre eles Ribadeo e Perlío (Fene), deixou de tocar. Retomou as actuacións en 1976, e deixouno de forma definitiva en setembro do 1981 tras unha actuación en Neda.
Virus do papiloma humano
O virus do papiloma humano (VPH ou HPV do inglés human papillomavirus) son grupos diversos de virus ADN pertencentes á familia dos Papillomaviridae e representa unha das enfermidades de transmisión sexual máis comúns.
Coñécense máis de 100 tipos virales que en relación á súa patoxenia oncolóxica, se clasifican en tipos de alto e de baixo risco oncolóxico. A Axencia Internacional para a Investigación do Cancro (IARC) considera que os tipos de VPH 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59 e 66 son carcinóxenos para os humanos ―tipos de alto risco oncolóxico― e que outros tipos, incluídos o VPH 6 e o VPH 11, son posibles carcinóxenos para os humanos ―tipos de baixo risco oncolóxico―. Como todos os virus desta familia, os VPH só establecen infeccións produtivas no epitelio estratificado da pel e mucosas de humanos, así como dunha variedade de animais. A maioría dos VPH descritos non causan ningún síntoma na maior parte da xente. Algúns tipos de VPH poden causar espullas ou condilomas, mentres outros poden xerar infeccións subclínicas, que poden (nunha minoría de casos) dar lugar a cancro cervical, de vulva, vaxina e ano en mulleres, ou cancro do ano e pene en homes. A maior parte da xente infectada por VPH descoñece que o está. Todos os VPH transmítense por contacto pel a pel.
Entre trinta e corenta tipos de VPH transmítense normalmente por contacto sexual e infectan a rexión anoxenital. Algúns tipos de VPH transmitidos por contacto sexual poden producir verrugas xenitais. A infección persistente con algúns tipos de VPH transmitidos sexualmente denominados de «alto risco» (diferentes dos que causan verrugas) pode evolucionar e producir lesións precancerosas e cancro invasivo. A infección con VPH é a causa principal de case todos os casos de cancro cervical, aínda que na maior parte das infeccións con este tipo de virus non se produce ningunha patoloxía. No ano 2008, o médico alemán Harald zur Hausen (1936-) recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina polo descubrimento de VPH como unha causa de cancro cervical.
Minifundio
miniatura|A agricultura galega caracterízase polo minifundismo. Un minifundio é unha leira rústica de extensión reducida, aínda que debe ser contextualizada dentro do espazo no que se atope. Algúns libros de texto defíneno por baixo de 30 ha.
Características
Un minifundio ten, por definición, unhas dimensións tan reducidas que impiden ao agricultor obter unha renda suficiente para sobrevivir. O minifundismo, xunto co latifundio, é unha das principais causas da emigración rural á cidade en busca de traballo.
O minifundio créase nos réximes de herdanza nos que o posuidor divide a súa propiedade a partes iguais entre os seus fillos, resultando así cachos de terreo progresivamente máis pequenos, até que a renda insuficiente obrígaos a vender as terras que lles queda e emigrar.
O minifundio é moi común tanto no norte de España como no propio territorio de Galiza.
Circuíto Aeródromo de Zeltweg
Zeltweg Airfield, agora coñecido como Fliegerhorst Hinterstoisser, é un aeródromo militar en Estiria, Austria preto de Zeltweg. É o principal aeródromo da Forza Aérea austríaca.
Historia
Construído en 1959 en Estiria, a idea da pista proveu do Reino Unido do éxito do Circuíto de Silverstone, que tamén se construíra no lugar dun aeródromo. Con todo, os enxeñeiros de pista en Zeltweg non tiveron en conta o carácter abrasivo da superficie. O único Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1 celebrouse en 1964 antes de trasladarse debido á superficie. Os 500 quilómetros Zeltweg celebráronse máis tarde, ata que a pista abandonouse en 1969 trala construción do Österreichring
Especificidade biolóxica
O bioquímico Linus Pauling afirmou que"A especificidade biolóxica é o conxunto de características dos organismos vivos ou constituíntes dos organismos vivos que os fan ser especiais ou facer algo especial. Cada especie de animal ou planta é especial. Difire dalgún modo de todas as outras especies. … …a especificidade biolóxica é o principal problema para comprender a vida."
Subtemas
As características biolóxicas poden ser descritas como interespecíficas, intraespecíficas e conespecíficas.
A interespecificidade (literalmente entre especies), ou ser interespecífico, describe aspectos entre individuos de especies distintas. Estas poden incluír:
A intraespecificidade (literalmente dentro da especie) ou ser intraespecífico, describe os comportamentos, variacións bioquímicas e outros aspectos dentro dos individuos dunha mesma especie. Estes poden ser:
Dous ou máis individuos dunha poboación ou taxon son conespecíficos se pertencen á mesma especie. Onde conviven diferentes especies que se poden hibridar e os seus gametos compiten, os gametos conespecíficos teñen precedencia sobre os heteroespecíficos, o que se denomina precedencia espermática conespecífica ou precedencia do pole conespecífica en plantas.
O antónimo de conespecificidade é a heteroespecificidade: dous individuos son heteroespecíficos se se considera que pertencen a diferentes especies biolóxicas.
Conceptos relacionados
Son conxéneres os organismos do mesmo xénero.
(Isto non se debe confundir con conxénico, termo que se aplica en xenética a dous organismos que só difiren nun locus e un segmento ligado dun cromosoma. )
Pobo lucayo
Os lucayos eran as habitantes orixinais das Bahamas antes da chegada dos colonizadores europeos. Eran unha póla dos taínos que habitaron a maioría das illas caribeñas daquela. Os lucayos foron os primeiros habitantes das Américas que atopou Cristovo Colón. Os conquistadores comezaron a escravizar os lucayos pouco despois da chegada de Colón e practicamente foron eliminados das Bahamas por volta do ano 1520.
O nome "lucayo" deriva do taíno Lukku-Cairi (o nome co que se describían a si mesmo), e quere dicir "persoas das illas". (A palabra taína para "illa", cairi, converteuse en cayo en español e "cay" /ˈkiː/ en inglés).
Moa (ave)
As moas (Dinornithiformes) eran aves non voadoras xigantes de Nova Zelandia. Coñécense seis xéneros e nove especies de diferentes tamaños, sendo a máis grande a moa xigante (Dinornis robustus e Dinornis novaezelandiae), que medían preto de 3 metros de alto e tiñan un peso de 250 kg.
Manuel Lage Castrillón
Manuel Lage Castrillón, nado en Ortigueira en 1867 e finado en Mondoñedo o 20 de novembro de 1939, foi un militar e político galego.
Moa (ave)
As moas extinguíronse ao redor do ano 1500, pouco despois de que os primeiros cazadores maorís chegasen ás illas. Previamente, o número de moas descendera no último millón de anos debido tanto aos períodos glaciais (case toda a Illa Sur foi ocupada polo xeo) como á ameaza das aguias de Haast (Harpagornis moorei), as maiores aves de presa coñecidas e hoxe tamén extinguidas. Os kiwis considéranse emparentados coas moas.
Manuel Lage Castrillón
Traxectoria
Comandante de Infantería retirado asentado en Mondoñedo, foi director da sucursal do Banco da Coruña en Mondoñedo. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Mondoñedo pola autoridade militar e elixido alcalde o 17 de xaneiro de 1924. Permaneceu no cargo até 1927. Logo foi concelleiro de Mondoñedo.
El Camp de l'Arpa del Clot
thumb|O barrio dentro do distrito de [[Sant Martí.]] El Camp de l'Arpa del Clot é un dos barrios que forman o distrito barcelonés de Sant Martí. Está situado na parte alta do distrito e antigamente era chamado Camp de l'Arpa. Está delimitado pola Avenida Meridiana e as rúas Aragó, Dos de Maig, Sant Antoni Maria Claret e Navas de Tolosa.
Manuel Lage Castrillón
Recoñecementos
Foi nomeado Fillo adoptivo de Mondoñedo na sesión do Concello de 26 de xaneiro de 1929.
Vida persoal
Casou en primeiras núpcias con Justa Álvarez Prieto, e logo da súa morte volveu casar con Sergia Tapia Leivas.
El Camp de l'Arpa del Clot
Nel atopamos un hospital, o Hospital Nen de Déu, aínda que o propio barrio linda co Hospital de la Santa Creu i Sant Pau. A praza de l'Oca é unha praza tradicional que alberga un mercado ao aire libre organizado na chamada Fira d'Artesans Plaça de l'Oca. A pesar de non ser un barrio turístico, dispón de varios hoteis, pensións e albergues.
Moa (ave)
Unha moa xigante (Dinornis robustus) alcanzaba moi serodiamente a súa madurez reprodutiva: aos dez anos de nada. Esta demora facilitou a súa extinción xa que non se deu unha suficiente taxa de reposición ante o ritmo co que eran cazadas polos maorís.
El Camp de l'Arpa del Clot
O barrio está ben comunicado e nel atópanse tres estacións de metro: Camp de l'Arpa, Clot e Encants.
Dores Tembrás
Dores Tembrás, nada en Bergondiño (Bergondo) o 13 de febreiro de 1979, é unha escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña en 2001. Doutorouse en 2008 coa tese Arquitectura de un desencuentro, sobre Alejandra Pizarnik, logo de diferentes estadías investigadoras en Suecia, Madrid e Bos Aires. Dende entón non deixou a investigación sobre a literatura hispanoamericana, centrándose na figura desta poeta, impartindo seminarios e participando en numerosos congresos e revistas especializadas. En 2009 publica o seu primeiro poemario, O pouso do fume. Colaborou en revistas como Serta, Revista das Letras coa serie Esquiagrafías, Dorna co micropoemario OPIVM e Caravansari co micropoemario Silabario. En 2013 obtivo o Premio de poesía Concello de Carral coa obra Cronoloxía da urxencia.
Forma parte do equipo da Editorial Apiario xunto con Antía Otero.
En 2022 participou en ''Rosalía en Camiño. Diálogos literarios multilingües,'' celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro.
I'm from Barcelona
I'm from Barcelona é un grupo musical sueco creado en Jönköping no 2005. É coñecido por ter unha composición ampla, formada por 28 músicos que mesturan intrumentos como clarinete, saxofón, frauta, trompeta, banjo, acordeón, kazoo, guitarra, batería e teclados. Moitos membros colaboran coas súas voces como parte do coro nas actuacións en directo, mais Emanuel Lundgren é o cantante principal, ademais de ser o escritor das letras.
Once More 'Round the Sun
Once More 'Round the Sun é o sexto álbum da banda estadounidense de sludge metal Mastodon, publicado o 24 de xuño de 2014 a través do selo Reprise Records. O día 17 de abril Mastodon editou o primeiro sinxelo do disco, titulado "High Road". O 16 de xuño Once More 'Round the Sun estivo dispoñible en streaming en iTunes. O álbum vendeu ao redor das 34.000 copias nos Estados Unidos durante a súa primeira semana chegando ao número 6 da lista Billboard 200.
Salar de Uyuni
dereita|miniatura|270px miniatura O Salar de Uyuni é a máis extensa planicie salgada do mundo. Está localizado nos departamentos de Potosí e Oruro, no suroeste da Bolivia, próximo á cordilleira dos Andes, a uns 3650 m de altura. Uns 40.000 anos atrás, a área era parte do lago Michin, un xigantesco lago prehistorico. Cando o lago secou, deixou como remanecentes os actuais lagos Poopó e Urú Urú, e dous grandes desertos salgados, Coipasa e Uyuni.
Estimase que o salar de Uyuni conteña uns 10 mil millóns de toneladas de sal, das cales só 25.000 t son extraídas anualmente. No comezo de novembro, o Salar de Uyuni tamén é lar de tres especies suramericanas de flamengos: o flamengo chileno, o flamengo andino e o flamengo de James. Tamén é un importante destino turístico.
Vibo Valentia
miniatura|310px|Vista da cidade
Vibo Valentia é un municipio italiano da rexión de Calabria, capital da provincia de Vibo Valentia. En 2016, segundo o censo dese ano, tiña unha poboación de 33.839 habitantes. Comprende unha extensión de 46,3 km², e ten unha altitude de 476 m sobre o nivel do mar.
Foi unha importante cidade da costa oeste da Brucia, ás beiras dunha baía chamada na Antigüidade, Sinus Hipponiates (actual Golfo de Santa Euxemia).
É o concello máis poboado da denominada Costa degli Dei ou Costa bella. A súa área urbana, que consta de varios municipios, ten 87.245 habitantes.
A cidade de Vibo Valentia ten unha longa historia de máis de 8.000 anos. Foi, de 1582 a 1593, e de 1806 a 1816, a capital da Calabria Ulterior, rexión establecida pola Constitución de Melfi do Reino de Sicilia establecida en 1231 e vixente neste reino, así como no de Nápoles e no das Dúas Sicilias até finais de 1816, e da tesouraría (facenda pública) da Calabria Ulterior e mais da Calabria Citerior.
En Vibo Valentia hai dous museos, un arqueolóxico chamado "Vito Capialbi", e outro de arte sacra. Ademais, ten un xardín botánico.
Historia
No principio da súa historia foi unha localidade da tribo dos brucios, que a chamanan Veip (de onde provén Vibo). Segundo Estrabón, establecéronse alí colonos de Locros, cidade da Magna Grecia, e a cidade pasou a chamarse Hipponio (en grego antigo, Ἱππώνιον), ou sinxelamente Hippo, en osco ou brucio, que se transformou en Vibo.
Non pasou moito tempo tras a súa recobrada liberdade cando caeu de novo en mans dos brucios, pouco despois do 356 a.C. En 294 a.C. conquistouna Agatocles, tirano de Siracusa (317-289 a.C.) e titulado rei desde 304 a.C., que a utilizou como base para as súas empresas militares e construíu un porto cunha estación naval (epineion). Pero cando Agatocles partiu da cidade, a gornición foi atacada e destruída polos brucios, que recuperaron Vibo. Conservárona até que toda a Brucia pasou a Roma.
En 218 a.C. o seu territorio (Vibonensis ager) foi asolado pola frota cartaxinesa, aínda que non se menciona a cidade durante as operacións de Aníbal en Brucia.
Xunto ao asentamento grego constituíuse unha colonia romana, de 4.000 persoas (incluíndo 300 cabaleiros) e desde entón foi coñecida polo nome de Valentia, en 192 a.C. O nome grego, Hippo, foi conservado pola poboación, moitas veces utilizando a forma brucia, Vibo, até que finalmente foi coñecida como Vibo Valentia.
Alan Jones (piloto)
Alan Stanley Jones, nado o 2 de novembro de 1946 en Melbourne, Australia, foi o primeiro piloto en gañar un campionato de Fórmula 1 para o equipo Williams. Tivo unha sólida carreira na Fórmula 1 a fins dos anos setenta e principios dos oitenta.
Vibo Valentia
Historia
Foi unha das principais cidades do sur de Italia. A actividade principal do seu porto era a exportación de madeira. Nel construíronse varias dársenas. Cicerón mencionouna como "nobre e ilustre cidade municipal".
Alan Jones (piloto)
Os seus inicios
Alan é fillo de Stan Jones, un coñecido corredor australiano e de mozo sempre quixo seguir os pasos do seu pai. En 1976, Alan partiu cara a Europa para coller fama como corredor, pero inicialmente non tivo moito éxito. Levoulle 6 anos lograr bos resultados nun coche de Fórmula 3. En 1974, logrou un contrato na Fórmula Atlántica, e o dono do seu equipo conseguiulle unha oportunidade na tempada seguinte de F1, xa que comprara un monpraza de carreiras pertencente ao equipo Hesketh.
Vibo Valentia
Historia
Os triúnviros prometeron a cidade aos seus soldados. Xulio César utilizouna como base naval contra Pompeio na Segunda Guerra Civil da República de Roma e foi atacada por Casio. Augusto serviuse dela como base naval na súa loita contra Sexto Pompeio. Despois declarou o territorio de Valentia exento de ser distribuído entre os soldados para asegurar a lealdade da cidade. Máis tarde recibiu unha colonia, mencionada no Liber Coloniarum.
Durante todo o Imperio romano foi un municipium, mencionado por moitos autores latinos. Aparece nos Itinerarios do século IV. Na inscrición da Vía Popilia aparece unicamente como Valentia. Na época imperial, cando as dúas comunidades (Hippo e Valentia) xa estaban unidas, pasou a chamarse Vibo Valentia. Estrabón chamouna Vibona Valentia, pero probabelmente é un erro.
Alan Jones (piloto)
Fórmula 1
Alan logrou o posto de primeiro piloto en, no equipo de John Surtees. O monpraza de Jones foi coñecido principalmente polo controvertido patrocinio de Durex, pero el logrou obter bos resultados, como a cuarta posición no Gran Premio do Xapón. Surtress despediuno a fin de ano, por pelexas internas, e Jones foise a correr a Estados Unidos, pero pronto foi chamado polo equipo Shadow como substituto de Tom Pryce, que falecera nun accidente no Gran Premio de Suráfrica. Alan aproveitou esta oportunidade e logrou a súa primeira vitoria en Österreichring, terminando sétimo no campionato.
Vibo Valentia
Historia
A deusa Proserpina tiña un templo dedicado en Valentia, cuxas ruínas aínda se mencionan no século XI, cando Roxerio I de Sicilia levou as súas columnas para adornar a catedral de Mileto.
Alan Jones (piloto)
Fórmula 1
Jones foi fichado por Frank Williams, quen estaba en proceso de reconstruír o seu equipo da F1. Williams Grand Prix loitará ferozmente por lograr un éxito, e Jones estaba decidido a darlles a primeira vitoria. Inicialmente non logrou moito, só destacando o segundo lugar en Watkins Glen, pero en logrou pór ao seu equipo no mapa, gañando catro carreiras consecutivas, cerca do final do campionato. Jones terminou a tempada terceiro e proseguiu en cunha excelente campaña.
Vibo Valentia
Historia
O historiador Duris de Samos dixo que cerca da cidade había unha cova e unhas fontes onde estaba o corno de Amaltea, que foi adornado e colocado alí por Gelón de Siracusa. Os bizantinos fortificaron a cidade pero os sarracenos destruíron a fortificación no século X. Frederico II Hohenstaufen reconstruíuna e cambiou o seu nome polo de Monteleone. Frederico foi o artífice da cidade moderna. En 1070, os normandos construíron un castelo no sitio da antiga acrópole.
Alan Jones (piloto)
Fórmula 1
En obtivo 4 vitorias e tiña un vehículo capaz de chegar ao podio, alcanzándoo 10 veces ao longo do ano. Ao terminar a tempada, Jones leváballe a Nelson Piquet unha vantaxe de 13 puntos na táboa de posicións, e convertíase no primeiro campión australiano desde Jack Brabham. Tiña grandes oportunidades de repetir a fazaña ao ano seguinte, pero unha relación moi competitiva co piloto Carlos Reutemann levou a unha rivalidade moi intensa que probablemente lles custou a ambos os corredores o campionato dese ano. Jones terminou terceiro a 4 puntos de Piquet e a 3 de Reutemann.
Vibo Valentia
Historia
Unhas pequenas ruínas poden aínda verse na actual poboación de Bivona, a uns 5 km de Monteleone, que corresponden probabelmente á cidade grega, mentres que a cidade romana estaba no mesmo lugar que Monteleone, pero non quedan restos.
Alan Jones (piloto)
Fórmula 1
Logo desa tempada, Jones anunciou a súa retiro, pechando a súa carreira cunha vitoria en Las Vegas, pero volveu do retiro para unha soa carreira co equipo Arrows en 1983. Dous anos máis tarde, foi creado o equipo Haas, e Jones foi contratado como primeiro piloto. Correu a tempada completa en (a súa primeira en 5 anos), pero ao non lograr unha campaña exitosa, deixou completamente a Fórmula 1
Vibo Valentia
Historia
Monteleone foi declarada capital da Calabria Ulterior polos franceses no século XIX.
Alan Jones (piloto)
Logo da F1
Dedicouse a correr no Campionato Australiano de Autos de Turismo (ATCC) e tamén foi comentarista de televisión.
Desde entón, Jones estivo involucrado na versión Australiana da Fórmula A1, participando como director de Equipo. Quixo correr no Gran Premio de Mestres en Kylami en novembro de 2005, pero tivo que declinar por problemas de pescozo.
Resultados completos en Fórmula 1
(Carreiras en letra grosa indica pole position)
Augusto Fernández
Augusto Matías Fernández, nado o 10 de abril de 1986 en Pergamino, provincia de Buenos Aires, é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de extremo dereito.
Traxectoria
Debutou profesionalmente co River Plate no ano 2006, na vitoria do club millonario ante Tiro Federal por 5-0. Dous anos despois, no 2008, o club de Buenos Aires proclamouse campión do trofeo Clausura baixo as ordes de Diego Simeone, e disputando Augusto 15 dos 19 encontros do campionato.
O 28 de agosto de 2009 foi cedido ao AS Saint-Etienne francés polo propietario dunha parte dos seus dereitos federativos, o empresario israelí Pinhas Zahavi. Porén non chega a ter continuidade no equipo francés polo que ao rematar a tempada volve a Arxentina.
O 9 de xullo de 2010, o Vélez Sarsfield mercou a totalidade dos dereitos do xogador por millón e medio de dólares. No seu primeiro ano na disciplina o club rematou subcampión do trofeo Apertura, xogando 12 encontros como titular. No trofeo Clausura do ano 2011 Vélez proclamouse campión, coa achega de Augusto de catro goles en 17 encontros disputados.
O 9 de agosto de 2012, Augusto fichou polo Celta de Vigo, recentemente ascendido a Primeira División.
Constitución de Melfi
miniatura|O [[castelo de Melfi, onde foi redactada a Constitución.]] miniatura|Estatua de Federeico II no Palacio Real de Nápoles. A Constitución de Melfi (tamén coñecida como Constitucións de Melfi e como Liber augustalis) constitúe unha, pero tamén das máis rendíbeis, das realizacións de Frederico II Hohenstaufen. Foi promulgada, para o Reino de Sicilia, o 1 de setembro de 1231, por este emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, que tamén foi rei de Sicilia, de Chipre e de Xerusalén, no castelo de Melfi (hoxe na provincia de Potenza, Basilicata), e recollida no Liber augustalis.
Trátase dunha serie de leis e normas que rexen a convivencia. Esta norma estivo vixente no Reino de Sicilia, así como no seu territorio dentro do Reino de Nápoles e no das Dúas Sicilias até o ano 1816.
Admirador de Augusto, Frederico II, coa axuda do seu chanceler Pierre des Vines, redactou un conxunto de leis chamado Liber augustalis. Este código promulgouse o 1 de setembro de 1231 no castelo de Melfi, na cidade de Melfi, polo que tomou o nome de "Constitucións de Melfi".
Este Liber Augustalis considérase tamén como a primeira colección de leis e regulamentos relacionados coa fabricación de medicamentos.
Economía de Samoa
250px|left|miniatura|Mercado en [[Apia.]] A economía de Samoa sempre foi dependente de axuda externa, das divisas enviadas polos seus nacionais, así como de turismo, agricultura e pesca. Dous terzos da poboación dedícase á agricultura, sendo a actividade máis importante a exportación de copra. O sector industrial case na súa integridade está dedicado á transformación de produtos agrícolas e produce o 22% do PIB, pero ofrece emprego a un 6% da poboación.
Constitución de Melfi
Historia
As Constitucións de Melfi son unha reforma dos Assises de Capua (Sesións de Capua) de 1220, que á súa vez reformaban as Assises de Ariano (Sesións de Ariano), dadas polo seu avó Roxerio II de Sicilia en 1140. Suponse que o emperador Frederico II foi el mesmo o autor das Constitucións, aínda que a influencia do arcebispo de Capua Giacommo Amalfitano foi notábel.
Economía de Samoa
O sector de servizos produce os 2/3 do PIB e emprega a un 50% da poboación. O turismo é un sector en expansión, que na actualidade produce o 25% do PIB,, e ofrece emprego a un 20% da poboación. Uns 132.000 turistas visitaron o país en 2013.
Constitución de Melfi
Historia
Esta Constitución, inspirada no dereito romano e no dereito canónico foi feita para racionalizar o funcionamento do Estado. Para iso, Frederico instaura unha centralización do Estado e unha simplificación dos procedementos xudiciaos. Por último, para fomentar o comercio, os impostos reducíronse.
Historia de Galicia (Murguía)
dereita|miniatura|300px|Gravado do [[petróglifo da Eira dos Mouros, no castro da Cividade (San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade).]]
Descrición
Co precedente da Historia de Galicia, publicada en 1838 polo introdutor do celtismo José Verea y Aguiar, Murguía pertence, xunto con Leopoldo Martínez Padín e Benito Vicetto, ó grupo de historiadores románticos. Todos eles procuraron vindicar os dereitos históricos de Galicia para o que reescriben o pasado coa intención de demostra-la antigüidade e a lexitimidade do especificamente galego en tódolos eidos.
Con todo, Murguía supera ós outros porque combina a feitura romántica do relato coa intención de basealo en datos documentados e de estar ó día sobre a marcha das ciencias históricas en Europa.
Moedas cartaxinesas da illa do Corvo
Trátase dunha cuestión que suscita un grande interese entre os especialistas, dadas as implicacións de tal achado para a historiografía das navegacións no Atlántico. Ademais das moedas, no Corvo atopouse unha misteriosa estatua ecuestre á que se lle perdeu sen rastro logo de que, por orde real, fose partida e levada para Lisboa.
O artigo de Johann Frans Podolyn
A primeira publicación de carácter científico referida a estas moedas débeselle a Johann Frans Podolyn, un numismático sueco de orixe portuguesa que publicou un artigo titulado (en tradución ao galego) "Algunhas anotacións sobre as viaxes dos antigos, derivadas de varias moedas cartaxinesas e cirenaicas que foron atopadas en 1749 nunha das illas Azores":
miniatura|O [[numismático español Enrique Flórez, o primeiro en estudar as moedas cartaxinesas da illa do Corvo]]
No artigo publicado, acompañado por imaxe das moedas, Podolyn afirma que a súa rareza non radica na tipoloxía das pezas (con excepción das de ouro), senón no lugar da súa aparición, xa que non se coñecía noticia ningunha acerca da presenza de cartaxineses no arquipélago, aínda que pareza posible establecer ligazóns coa presenza da estatua ecuestre e con diversas inscricións atopadas no Corvo na época do seu poboamento.
Análise e estudo de Enrique Flórez
Consonte o texto de Podolyn, parte das moedas foille enviada ao afamado historiador e numismático español Enrique Flórez (1701-1773), da Orde de Santo Agostinho, o considerado como a máxima autoridade da Península Ibérica na época en materia numismática. Estas nove moedas correspondíanse con sete de Cartago (dúas de ouro e cinco de bronce) e dúas de Cirene (de bronce). Flórez fixo un estudo e unha descrición das pezas, das que indicou que "representaban todos os tipos atopados no Corvo" e que eran as máis ben conservadas da colección.