cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paracetamol
Acetilcisteína
En xeral, a NAC oral adminístrase enteralmente cunha primeira dose de 140 mg/kg seguidas de 17 dose máis, cada catro horas, de 40 mg/kg ou ata que se obteñan concentracións plasmáticas de paracetamol non tóxicas. A NAC pode ser difícil de administrar debido ao seu sabor e é frecuente que provoque vómitos e náuseas. Para maximizar a súa tolerancia, pode diluírse do 20% ao 5% a partir das doses comerciais. Os estudos iniciais de laboratorio deben incluír bilirrubina, AST, ALT e o tempo de protrombina. As análises deben repetirse, polo menos, diariamente. Unha vez que se determinou que se inxeriu unha dose potencialmente tóxica, deben administrarse as 17 doses de NAC, aínda que o paracetamol deveña indetectable en sangue. Se se desenvolve un fallo hepático, deben continuarse as 17 doses ata que se restableza a función hepática normal ou se efectúe un transplante de fígado.
Prognóstico
O risco de mortalidade por sobredose empeza a aumentar a partir dos dous días, alcanza un máximo ao cuarto e posteriormente diminúe gradualmente. Os pacientes cunha mala evolución deben ser trasladados inmediatamente a un centro capaz de efectuar transplantes de fígado. A acidose é o factor máis ominoso que delata o risco de mortalidade e a necesidade dun transplante.
En pacientes non trasplantados, estableceuse un factor de mortalidade do 95% cando o pH sanguíneo sitúase por baixo de 7,3. Outros indicadores dun mal prognóstico médico inclúen insuficiencia renal, grao 3 ou maior de encefalopatía hepática, un tempo de protrombina marcadamente elevado ou un aumento no mesmo do día 3 ao 4. Un estudo mostrou que unha análise do factor V menor que o 10% do normal indica un mal prognóstico (91% de mortalidade), mentres que unha relación menor a 30 entre o factor VIII e o V son indicadores dun bo prognóstico (100% de supervivencia).
Incidencia ambiental e degradación
Un dos fármacos máis amplamente atopado e en maiores concentracións é o paracetamol, produto que pode atoparse en efluentes hospitalarios, efluentes de plantas de tratamento, ríos e lodos.
Lamentablemente os medicamentos son deseñados para que posúan determinadas características, por exemplo, aproximadamente o 30 % dos medicamentos son lipofílicos, que significa que se disolven en graxa pero non en auga. Esta característica permítelle a estes compostos pasar a través das membranas da célula e actuar dentro das mesmas. Doutra banda, os medicamentos deséñanse para que sexan persistentes, polo que manteñen a súa estrutura química un tempo suficientemente grande como para exercer a súa acción terapéutica, así que unha vez que entran ao medio ambiente persisten no mesmo.
O paracetamol en solución acuosa é susceptible de sufrir unha hidrólise para formar o p-amino fenol, o mesmo é susceptible de degradarse en quinoneimina. A velocidade de degradación do paracetamol crece co aumento da temperatura e da luz. Esta velocidade é mínima a un pH próximo a 6. Para estabilizar o paracetamol en solución, adóitase engadir un tampón e un axente antioxidante ou captador de radicais. Na eliminación do acetaminofeno observouse que reacciona con cloro para formar un gran número de subprodutos, dous dos cales foron identificados como tóxicos.
Manuel Torres
Manuel Torres Martínez, nado en Marín o 17 de xuño de 1901 e finado na mesma vila o 10 de maio de 1995, foi un mestre e pintor galego. Recibiu a Medalla Castelao en 1990.
Traxectoria
En 1927 a Deputación de Pontevedra concédelle unha bolsa para completar a súa formación en Madrid; na capital asiste a clases de debuxo e pintura, visita museos, coñece a ilustradores da prensa local, entre eles Lluís Bagaria e Federico Ribas, que deixan nel, igual que antes fixeran Castelao e Maside, unha pegada importante, e participa na Exposición Colectiva de Arte Galega. Tras unha curta estancia en Galicia, volve a Madrid en 1929 e realiza unha serie de viñetas para El Sol e La Libertad. De regreso en Vigo, en 1930, colabora en El Pueblo Gallego. Nestes traballos gráficos, que desenvolve ata a Guerra Civil, o tema principal é o pobo, os personaxes son tipos populares e os diálogos van da crítica social e política ó filosófico e coloquial. O carácter lineal destas creacións procede da influencia do modernismo europeo e é unha característica xeral na caricatura da época. Os trazos grosos e profundos reforzan a expresividade das figuras e danlle un carácter persoal ó debuxo, que é de formas pesadas, redondeadas e volumétricas. Nesta época Torres tamén se interesa polo gravado, realizando coa técnica do linóleo diversos traballos para as revistas Cristal e Spes, como El puerto pesquero ou Mujer con cesta en la cabeza.
En 1930 presenta dous cadros na mostra da sala Goya do Círculo de Belas Artes de Madrid e a súa obra pictórica comeza a ser apreciada. O coñecemento das vangardas non o arrastra e vese máis atraído pola pintura europea de entreguerras; esta corrente inflúe poderosamente na obra de Torres, para quen pintar a realidade convértese nun medio de chegar ao significado esencial das cousas.
Entre 1931 e 1933 goza doutras pensións da Deputación pontevedresa, que lle permiten viaxar a París. En 1932 realiza, ademais, a súa primeira mostra individual en Marín e o seu cadro El buzo foi admitido na Exposición Nacional de Belas Artes de Madrid. En 1933 expón xunto ao escultor Xosé Eiroa no Casino de Vigo e envía algúns cadros ás exhibicións colectivas que teñen lugar en Compostela durante as festas do Apóstolo. Torres séntese atraído pola escultura, aínda que a súa produción neste xénero non é abundante. Nos seus traballos (o primeiro é de 1934) aparecen tipos populares, as formas ríxidas e macizas do romántico, a inxenuidade do pobo e, como no debuxo, unha tendencia á expresividade. Fai tallas en madeira, algúns fundidos en bronce, bosquexos para a fábrica de cerámica celta de Pontecesures ou un busto de José Trasande.
A súa afinidade ideolóxica co grupo dos Renovadores márcao politicamente e, entre 1941 e 1942, foi castigado co traslado á escola de Petán (A Cañiza), aínda que non ocupa este posto e permanece inactivo ata recuperar a súa praza en Marín, onde continúa ata a súa xubilación. Neses anos, polas súas inquietudes culturais e artísticas, relaciónase cos intelectuais pontevedreses e participa no faladoiro do Café Saboy, realizando un importante labor gráfico e literario nas revistas do momento: Logos, Spes, Mar, Finisterre e Sonata Gallega, entre outras.
Obra
Tralas primeiras experiencias co óleo e a acuarela, Torres inicia unha nova andaina pictórica, na que os coñecementos e influencias adquiridos durante a súa formación en Vigo e Madrid comezan agora a ordenarse sistematicamente. Esta etapa ábrese cunha técnica que el denomina óleos monotipos, unha especie de gravados dunha soa tirada, feitos sobre cristal, nos que une neles os valores do óleo e os da imaxe impresa. Ofrece nestas obras un expresionismo esperpéntico que se aproxima, en ocasións, á elementalidade neofigurativa de Dubuffet ou á que Antonio Saura fai nos anos 60. Nun segundo momento, na década dos 50, relaciónase co expresionismo abstracto de Willen de Kooning, desgarrando ás poutadas a figura humana, aínda que sen afastarse dela. Non hai que esquecer, por outra parte, o contacto de Torres co mundo infantil e o carácter de divertimento que para el teñen estas pezas ou as obras de carácter abstracto, realizadas con esta técnica.
A partir de 1951 crea unha serie de debuxos ao pastel, nos que prescinde da policromía e só emprega brancos, negros, ocres e sanguinas. Neles aparecen personaxes e apuntamentos da vida diaria que xa mostrara nas súas viñetas e que agora son máis complexos e elaborados, como Leiteiras, Pescantinas ou Parexa parolando. En 1957 expón as súas obras na Arxentina e colabora na revista bonaerense Galicia Emigrante, onde publica o conto "A égoa de don Leandro". Así mesmo, entre 1956 e 1977 pinta un conxunto de viñetas para o almanaque agrícola da empresa galega Zeltia e en 1962 retoma o seu traballo como humorista en La Voz de Galicia.
Na década dos 60 logra os seus mellores óleos, Siesta, Peixeiras, Mujer sentada ou Descanso, nos que exalta a muller campesiña galega e nos que tende ás formas poscubistas, que en ocasións se volven xeométricas. As súas figuras son monumentais, pesadas, de formas rexas e con volumes ben delimitados, recordando a obra picassiana dos anos 20; ademais, matízaas coa espátula, de aí esa especie de rugosidades tan características, suxerindo o volume, a densidade da materia e a estrutura compositiva. Emprega as cores máis vivas e o debuxo máis conciso e expresivo nos primeiros planos e, ás veces, dálles un certo carácter de bosquexo ás figuras, cuxa rudeza se acentúa polas características caricaturescas dos seus debuxos satíricos, como en Romería.
A paisaxe é outro tema constante na súa obra. Pinta cadros de factura impresionista, cheos de frescura e onde as formas se disolven na cor. Son, xeralmente, o resultado dun modo subxectivo de ve-las cousas, tendo nalgúns casos unha gran carga anímica, e neles emprega pinceladas liviás e palpitantes superpostas sobre longas manchas de tinta.
Coa acuarela, técnica moi empregada polo pintor, consegue unha extraordinaria finura e penetración psicolóxica da terra galega. Fronte á pastosidade como elemento expresivo dos seus óleos, neste caso obtén a súa principal arma estilística diluíndo as tintas, co que logra unhas imaxes moito máis tenues, envolventes e poéticas.
A partir de 1967, cando se xubila, intensifica a súa dedicación á arte, e as súas inquietudes pictóricas lévano a explorar novas metodoloxías como a do óleo rascado, pintando sobre formica, raspando o material e conseguindo os brancos, como se se tratara do papel na acuarela. Tamén utiliza a augada, debuxando cunha soa cor e proxectando as calidades do sombreado ou modelado con spray.
A súa vitalidade e o renovado espírito creador lévano por estes anos a duplica-lo volume da súa obra, de aí que realice un gran número de exposicións, como a da sala Quijote de Madrid, en 1967, xunto a Colmeiro, Laxeiro, Prego ou Seoane, e que participe en varias bienais de Pontevedra (na de 1970 obtén a Medalla de Prata por Peixeiras). En 1981, co gallo do seu octoxésimo aniversario, realiza en Marín a súa primeira exposición antolóxica e en 1986 publica o seu único libro, Do meu cartafol, que contén textos narrativos e poemas. En 1992 o seu concello natal noméao fillo predilecto e inaugura o museo municipal, que leva o seu nome e que acolle unha exposición permanente do pintor.
O Vieiro, Meangos, Abegondo
O Vieiro é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Helena Resano
María Helena Resano Lizaldre, máis coñecida como Helena Resano, nada o 9 de febreiro de 1974 en Pamplona, é unha xornalista e presentadora navarra.
Traxectoria
É licenciada en Comunicación Audiovisual pola Universidade de Navarra. Iniciou a súa carreira como bolseira na emisora local de Cadena SER. Tras traballar en Pamplona Televisión, Radio Nacional de España e Telecinco, en 1999 incorporouse a Televisión Española no Canal 24 Horas.
Substituíu a Letizia Ortiz no Telediario Segunda Edición, presentándoo xunto a Alfredo Urdaci. Entre 2003 e 2006 presentou o Telediario de fin de semana xunto a David Cantero.
En marzo de 2006 ficha por laSexta, onde conduciu o espazo La actualidad en 2D e o programa de entrevistas e actualidade Sexto Sentido xunto a Mamen Mendizábal e Cristina Villanueva
Elemento rico en AU
Os elementos ricos en adenilato-uridilato ou elementos ricos en AU (ou AREs, do inglés AU-rich elements) son secuencias de ARN que se encontran nas rexións 3' UTR de moitos ARN mensaxeiros que codifican protooncoxenes, factores de transcrición nuclear, e citocinas. Os elementos ricos en AU son un dos determinantes máis comúns da estabilidade do ARN en células de mamíferos.
Selección de fútbol de Chile
A selección de fútbol de Chile é o equipo representativo do Chile nas competicións internacionais oficiais de fútbol. É unha das seleccións nacionais máis antigas de Suramérica xunto coa, disputando o seu primeiro partido o 27 de maio de 1910. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Chile, cuxa fundación data do 19 de xuño de 1895. Está afiliada á FIFA dende 1913 e foi un dos membros fundadores da Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol) en 1916.
Elemento rico en AU
Un elemento ricos en AU defínese como unha rexión dun ARNm con abundancia das bases adenina e uridina. Xeralmente marcan o ADN para a degradación. A degradación do ARN dirixida polos elementos ricos en AU está influenciada por moitos factores exóxenos, como a presenza de ésteres forbol, ionóforos de calcio, citocinas, e inhibidores da transcrición. Estas observacións suxiren que os elementos ricos en AU xogan un papel crítico na regulación da transcrición xénica durante o crecemento celular e diferenciación, e a resposta inmunitaria.
Brescia
Brescia (Brèsa en dialecto bresciano - pronunciado tamén como Brèha nalgunhas zonas da provincia) é un concello italiano de preto de 190.000 habitantes, capital da provincia homónima. Trátase da segunda cidade da rexión por número de habitantes. Coñécese tamén como la Leonessa d'Italia, segundo o apelativo atribuído a Giosuè Carducci. A cidade está situada no fondo do val denominado Val Trompia.
Elemento rico en AU
Os elementos ricos en AU divídense en tres clases con diferentes secuencias. A mellor caracterizada é a dos elementos ricos en AU que teñen unha secuencia central de AUUUA dentro de secuencias ricas en U (por exemplo WWWU(AUUUA)UUUW, onde W é A ou U). Isto encóntrase dentro dunha secuencia de 50-150 bases, e a miúdo se requiren repeticións da secuencia central AUUUA para que funcionen.
Selección de fútbol de Chile
Participou en oito Copas Mundiais: as de 1930, 1950, 1962, onde foi o país organizador, 1966, 1974, 1982, 1998 e 2010. O máximo logro da selección chilena foi acadar o chanzo no mundial tras superar a, na Copa Mundial de Fútbol de 1962, na cal foi a anfitrioa. A nivel rexional, foi subcampión da Copa América en catro ocasións (1955, 1956, 1979 e 1987), e gañou o torneo en 2015 e 2016.
Brescia
Historia
Desde a antiga cidade de Brixia, Brescia foi un centro rexional importante desde tiempos pre-romanos e numerosos monumentos romanos e medievais preserváronse, entre os cales está o seu castelo.
Elemento rico en AU
Varias proteínas (por exemplo, HuA, HuB, HuC, HuD e HuR) únense a estes elementos e estabilizan o ARNm mentres que outras (AUF1, TTP, BRF1, TIA-1, TIAR, e KSRP) destabilízano; os miARNs poden tamén unirse a algúns deles. A proteína HuD (tamén chamada ELAVL4) únese aos elementos ricos en AU, aumentando a vida media dos ARNm que teñen estes elementos nas neuronas durante o desenvolvemento e plasticidade do cerebro.
Selección de fútbol de Chile
A nivel de seleccións menores, Chile acadou en dúas ocasións o terceiro lugar: na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 1993 no Xapón e na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007 disputada no Canadá. No ámbito olímpico, Chile obtivo unha medalla de bronce en Sidney 2000. Con estes logros, a selección de fútbol de Chile é, xunto coas seleccións nacionais de, , Brasil e , unha das que obtivo algún dos tres primeiros lugares na historia dos campionatos adulto, sub-20, sub-17 e olímpico.
Brescia
Industria
A cidade atópase no centro da terceira área industrial máis grande do país, concentrada en enxeñaría mecánica, automobilística e maquinaria (accesorios de automóbil, medios de transporte, armas), industria téxtil e alimentación. As súas compañías son de mediano e pequeno tamaño, moitas veces empresas familiares. O sector financeiro tamén dá moito emprego á rexión, así como o turismo, debido á proximidade do lago de Garda, o lago de Iseo e os Alpes.
Elemento rico en AU
AREsite é unha base de datos para os xenes que conteñen elementos ricos en AU ou AREs que foi desenvolvida recentemente co obxectivo de fornecer información sobre a caracterización bioinformática detallada de elementos ricos en AU.
Selección de fútbol de Chile
Historia
miniatura|esquerda|190px|A selección chilena previo a un partido da [[Copa Mundial de Fútbol de 1930.]] A selección de fútbol de Chile disputou o seu primeiro encontro internacional ante a selección arxentina o 27 de maio de 1910. O encontro, disputado en Buenos Aires, finalizou 3-1 a prol da Arxentina. Vinte anos despois, chegou a I Copa Mundial de Fútbol, a cal foi a única realizada sen un proceso de clasificación previo. Todo equipo afiliado á FIFA foi convidado a competir no torneo, pensado inicialmente para albergar a dezaseis participantes. Finalmente, o torneo comezou o 13 de xullo de 1930, con só trece participantes, entre os cales estaba Chile. O húngaro Gyorgy Orth foi o encargado de dirixir ao seleccionado chileno. Chile foi membro do Grupo A, xunto a, e.
No seu encontro de debut, o 16 de xullo, Chile venceu 3-0 á selección mexicana. Tres días máis tarde, venceu 1-0 a Francia. Os chilenos posuían a mesma punuación que a selección da Arxentina, polo cal o último partido, disputado o 22 de xullo, significaba a definición do líder do grupo. Nun encontro ante 1.000 espectadores no Estadio Centenario de Montevideo, Arxentina púxose en vantaxe aos 12 minutos grazas a un gol de Guillermo Stábile, quen novamente marcou no minuto 14. O chileno Guillermo Subiabre reduciu diferenzas cun gol aos 15 minutos. Finalmente o encontro terminou 3-1 a favor da Arxentina, tras un gol de Mario Evaristo no minuto 51. Con este resultado, Chile quedou no segundo lugar da clasificación do Grupo A, o que non lles permitiu acceder ás semifinais do torneo. Chile acabou no quinto posto da estatística final.
En 1950, e logo de 20 anos, Chile accedeu novamente a unha Copa Mundial de Fútbol, esa vez disputada no Brasil. O equipo dirixido por Alberto Buccicardi e capitaneado polo porteiro Sergio Livingstone, acabou con dúas derrotas por 2-0 no Grupo 2, primeiro ante e logo ante. Aínda que no último partido a selección goleou á dos por 5-2, devandito resultado non serviu para clasificarse á segunda rolda do torneo. Dende esta cita Chile non volveu clasificarse a un mundial até doce anos despois, cando foi a selección anfitrioa clasificándose automaticamente.
Fernando Rise foi o encargado de dirixir á selección de Chile, de cara ao evento mundialista. No primeiro partido do Grupo B (Chile, Alemaña Federal, e ), Chile venceu por 3-1 a Suíza. O partido entre Chile e Italia, denominado en Europa como a Batalla de Santiago, caracterizouse polo estilo defensivo e moi violento de parte de ámbolos equipos. O marcador acabou 2-0 a favor de Chile. A derrota ante Alemaña Federal por 0:2 deixou ao combinado chileno na 2º posición, situación que os levou a enfrontarse á nos cuartos de final.
Neste partido, xogado na cidade de Arica, Chile venceu aos campións da Eurocopa de 1960 por 2-1, resultado que os conduciu a semifinais, onde Chile enfrontouse ao campión vixente da Copa Mundial: o Brasil. Os chilenos foron vencidos por 4-2, nun partido que deu como expulsados a Honorino Landa por Chile e a Garrincha polo Brasil. Desta maneira, os chilenos quedaron relegados de toda oportunidade de alcanzar o título mundial. Finalmente, Chile puido disputar o partido pola definición do terceiro lugar mundial contra, onde venceron aos europeos por 1-0 grazas a un gol no último minuto do centrocampista Eladio Rojas. Os mellores xogadores de Chile no torneo foron o defensa Raúl Sánchez, o volante Jorge Toro e o punteiro esquerdo Leonel Sánchez, quen ademais se converteu nun dos goleadores do Mundial con catro tantos. Nese cadro de xogadores, tamén destacaron o centrocampista Eladio Rojas, o lateral dereito Luís Eyzaguirre e o polifuncional Jaime Ramírez. Até o momento, esta foi a mellor actuación de Chile nun Mundial.
Eliminando a, Chile e finalizaron empatados no primeiro lugar do Grupo 2 da clasificación da Conmebol para a Copa Mundial de Fútbol de 1966. Por ese motivo, debían disputar un partido de repesca o 12 de outubro de 1965, en Lima, Perú. Finalmente, Chile venceu por 2-1 aos ecuatorianos con goles de Leonel Sánchez e Rubén Marcos, adxudicándose as pasaxes á Copa Mundial de Fútbol de Inglaterra de 1966. Chile xogaría o seu primeiro mundial en Europa e debía reeditar o seu excelente desempeño na Copa Mundial de Fútbol de 1962. Xa dentro do torneo, Chile tivo un pobre desempeño dentro do Grupo 4, onde se enfrontou a, e á. O único punto que conseguiron correspondeu a un empate 1-1 fronte ao equipo norcoreano, grazas a un gol do volante Rubén Marcos. Marcos, ademais, anotou un gol fronte á Unión Soviética, os que sumados convertéronse nos dous únicos goles da selección na cita mundialista de Inglaterra.
Despois de non conseguir xogar o mundial de 1970, Chile clasificouse para o Grupo 1 da Copa Mundial de 1974, Chile soamente lograría empatar 1-1 con e 0-0 con, ademais de perder por 1-0 fronte a Alemaña Federal. O único gol chileno saíu dunha xogada iniciada por Elías Figueroa, a cal continuou rapidamente Reinoso quen lle entregou o balón ao centrodelantero Sergio Afumada para o gol definitivo. No partido disputado fronte a Alemaña Federal, Chile marcou outro fito: O seu dianteiro estrela Carlos Caszely (goleador da Copa Liberadores de 1973) foi o primeiro expulsado con cartón vermello na historia das Copas Mundiais. Aínda que a medida viña dende o torneo anterior, Caszely foi o primeiro en inaugurar a normativa. Como único consolo quedou que o defensa chileno Elías Figueroa foi destacado, por numerosos medios e por futbolistas como Franz Beckenbauer, como o mellor defensa do torneo.
A clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de España de 1982 facía presaxiar un gran desempeño de Chile na cita mundialista. Os chilenos finalizaron líderes do Grupo 3 da clasificación, con tres triunfos e un empate, de catro partidos disputados, o que lles permitiu acceder á cita final. Ademais, con case o mesmo cadro, Chile saíra subcampión de Copa América 1979, co seu dianteiro Carlos Caszely como principal figura do torneo. En España, Chile formou parte do Grupo 2, xunto ás seleccións de, e Alemaña Federal. No primeiro partido Chile, cun esquema defensivo e xogadores en mal estado físico, perdía de xeito temperán ante Austria por 1 a 0. No minuto 26, Caszely foi derrubado na área rival, ante o cal se sinalou penalti para o conxunto chileno. Gustavo Moscoso era o encargado de lanzalos, mais este finalmente cedeu a súa responsabilidade a Caszely. Caszely fallou, feito que curiosamente se converteu nun fito histórico para os seareiros chilenos. No seu segundo partido, Chile foi goleado por Alemaña Federal, o que comezaba a marcar a súa peor participación mundialista á data. Finalmente, Chile terminou perdendo os seus tres partidos: 0-1 ante Austria, 1-4 ante Alemaña Federal e 2-3 ante a Alxeria.
Despois de varios anos sen clasificarse, e de ser expulsados da clasificación cara o Mundial de 1994, debido a que o gardameta chileno Rojas finxiu ser agredido polo público durante un partido en Maracanã fronte ó Brasil para tentar suspender o partido en marcha cando perdían 1-0, Chile conseguiu xogar o mundial de Francia 1998. Para o evento deportivo, o adestrador Nelson Acosta conformou un equipo onde a maioría dos seus xogadores desenvolvíase no campionato local (soamente catro futbolistas militaban en clubs estranxeiros). A selección de fútbol de Chile foi situada no Grupo B xunto coas seleccións de, o e. miniatura|Encontro entre [[Mundial de Fútbol Suráfrica 2010 - Fase final#Brasil - Chile|Brasil e Chile do Mundial 2010.]] Chile debutou fronte á selección italiana o 11 de xuño no Parc Lescure de Bordeos. O encontro finalizou con empate 2-2, con dous goles de Marcelo Salas,. O Stade Geoffroy-Guichard de Saint-Étienne albergou o segundo partido de Chile, disputado o 17 de xuño. Este encontro fronte a tamén finalizou empatado, tras o 1-0 de Marcelo Salas e o 1-1 marcado polo xogador austríaco Ivica Vastić no minuto 93. O partido contra o disputouse o 23 de xuño no Stade da Beaujoire de Nantes. Chile comezou gañando, grazas a un tiro libre executado por José Luís Sierra, quen logrou bater ao gardameta Jacques Songo'o colocando o balón no ángulo esquerdo da portaría. O encontro concluíu con empate 1-1, clasificándose Chile por primeira vez a segunda rolda dun Mundial xogado fóra de Chile. Finalmente, por oitavos de final, Chile caeu eliminado fronte ó Brasil por 4-1 no Parc des Princes de París o 27 de xuño.
Despois de varias ausencias, Chile clasificouse á Copa Mundial de Fútbol de 2010 despois de gañar (2-4) a, tras unha exitosa campaña en que logrou resultados históricos como a primeira vitoria oficial ante a selección de fútbol da Arxentina, e as vitorias como visitante en , e. O proceso ademais contou con varios partidos amigables, derrotando como visitante a, e. Tralo sorteo realizado o 4 de decembro de 2009, Chile foi situado no Grupo H da Copa Mundial de Fútbol de 2010 xunto a, e , pasando á seguinte fase vencendo aos dous primeiros por pares de 1 a 0, mais caendo ante os españois por 2 goles a 1. En oitavos de final atopouse con Brasil, tal como en Francia 1998, e caeu por 3 goles a 0 nun partido xogado no Estadio Ellis Park de Xohanesburgo, terminando así a súa participación no mundial realizado en Suráfrica, e conseguindo o 10° lugar da clasificación xeral.
Uniforme
O uniforme titular do representativo chileno caracterízase pola camiseta vermella, pantalóns azuis e medias brancas. O uniforme de recambio posúe camiseta branca, pantalóns brancos e medias azuis. Con todo, este uniforme non foi o único ao longo da súa historia. A primeira camiseta utilizada pola selección nacional, para os seus primeiros encontros internacionais de 1910, era metade vermella cara á dereita e metade branca cara á esquerda, con escudo á altura do peito sobre o costado esquerdo, logo, dende 1910 e até 1941, a selección xogou cunha camiseta branca xunto a pantalón e medias azuis. Aínda que en 1929 utilizouse unha infrecuente indumentaria (camiseta a franxas intercaladas vermellas, brancas e azuis, pantalón azul e medias azuis), este uniforme foi o utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 1930 disputado no Uruguai.
Para o Campionato Suramericano de 1942 realizado nese mesmo país, a selección cambia de indumentaria, establecendo a camiseta vermella xunto a pantalón branco e medias azuis. En 1947 estableceríase finalmente o actual uniforme durante o Campionato Suramericano disputado en Guayaquil. Ao longo dos anos, a camiseta sufriu algunhas modificacións de menor escala, como as 3 franxas de Adidas sobre o ombreiro dereito e a parte inferior esquerda do short entre 1993 e 1994, ou o logo de Reebok sobre a camiseta entre 1996 a 1997, que logo foi modificado a dúas franxas brancas en 1998, até o termo do vínculo no ano 2000. No devandito ano a indumentaria correu por conta de Umbro, que variou o ton da camiseta dun vermello brillante a un vermello granate, volvendo á súa cor tradicional a fins de 2006 con Brooks xa a cargo do uniforme desde 2003. O deseño actual da camiseta corre por conta da empresa Brooks, vínculo que finalizou logo do Mundial de Suráfrica 2010.
Aladár Gerevich
Aladár Gerevich, nado en Jászberény o 16 de maio de 1910 e finado en Budapest o 14 de maio de 1991, foi un tirador de esgrima húngaro especializado en sabre, gañador de dez medallas olímpicas, sete delas de ouro.
Traxectoria
Perfeccionou a súa técnica co mestre de armas italiano Italo Santelli. Participou nos Xogos Olímpicos de 1932 levando a medalla de ouro por equipos, revalidando o título en 1936 canda a medalla de bronce en individual, en 1948 onde tamén o fixo coa de bronce, en 1952 levando tamén prata en sabre individual e florete por equipos, en 1956 e 1960. Durante a selección para estes últimos xogos olímpicos o comité nacional de esgrima cuestionou a súa escolla pola súa idade, e para acalar as queixas Gerevich retou a cada compoñente do equipo húngaro de sabre a baterse con el, vencendo individualmente a todos e cada un deles.
Ao longo da súa carreira foi nove veces campión do mundo, cinco europeo e trinta e catro húngaro.
5436 Eumelos
5436 Eumelos é un asteroide troiano descuberto o 20 de febreiro de 1990 polos astrónomos norteamericanos Carolyn Jean Spellmann Shoemaker e Eugene Merle Shoemaker no observatorio Palomar, ten unha órbita caracterizada por un semieixo maior de 5,1993725 UA e unha excentricidade de 0,0772049, inclinado 7,43228° con respecto á eclíptica. O seu nome procede do personaxe da mitoloxía grega Eumelos, rei de Feras que participou na guerra de Troia.
Soiuz 28
Características
Soiuz 28, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Aleksei Gubarev e Vladimír Remek (da entón República Socialista Checa) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6, xa ocupada pola tripulación da Soiuz 26. Soiuz 28 foi a primeira misión Interkosmos, un programa cooperativo no que un dos cosmonautas era non soviético. Remek, checo, converteuse así no primeiro viaxeiro espacial nin soviético nin estadounidense. A tripulación, durante aproximadamente unha semana, levou a cabo diferenteis probas e experimentos relacionados coa bioloxía, o procesamento de materiais e o estudo da atmosfera superior da Terra.
A Soiuz 28 retornou o 10 de marzo de 1978, cos cosmonautas sendo recuperados ás 13:45  GMT.
Nivel trófico
miniatura|Niveis tróficos Un nivel trófico é o lugar que ocupa un organismo na cadea trófica.
Clasificación
Os niveis tróficos poden clasificarse segundo o tipo de alimentación en:
Número de niveis
A Segunda Lei da Termodinámica pon un límite á eficiencia de calquera proceso, e tamén á dos organismos na explotación dos seus recursos tróficos: un animal situado nun punto da cadea alimenticia, só aproveita unha pequena parte da enerxía do seu alimento, situado no nivel trófico anterior. Dito con outras palabras, un ser humano pode vivir dous ou tres días co alimento que proporciona un polo, pero viviría moito máis se se alimentase da cantidade de penso que comeu ese polo.
Esta constrición impón á súa vez un límite ao número posible de niveis tróficos, que non adoitan pasar de sete nos ecosistemas continentais, aínda que poden ser máis numerosos nos oceánicos.
Na análise dos niveis tróficos hai que considerar non só os organismos que realizan un consumo directo doutros, coméndoos enteiros ou mutilándoos (como fan os herbívoros coas plantas leñosas), senón tamén os parasitos, como os que chuchan sangue, ou os detritívoros e descompoñedores.
Célula plasmática
miniatura|dereita|Célula plasmática maligna dun plasmacitoma tinguida con hematoxilina-eosina, co característico núcleo das células plasmáticas normais. miniatura|dereita|Célula plasmática.
As células plasmáticas, tamén chamadas plasmocitos, células B plasmáticas ou células B efectoras, son glóbulos brancos do grupo dos linfocitos B, que producen grandes cantidades de anticorpos. Son os linfocitos B activados e diferenciados. Transpórtanse polo plasma sanguíneo e o sistema linfático. Orixínanse na medula ósea en forma de linfocitos B, e diferéncianse en células plasmáticas, normalmente nos nódulos linfáticos.
Desenvolvemento
Os linfocitos B orixínanse na medula ósea. Para activárense xeralmente deben tomar contacto cun antíxeno (presentado por un macrófago ou por unha célula dendrítica normalmente) e despois cunha célula T. Despois da estimulación pola célula T, que xeralmente ocorre nos centros xerminais dos órganos linfoides secundarios como o bazo e os nódulos linfáticos, as células B activadas empezan a diferenciarse en células máis especializadas. Nesta diferenciación das células B dos centros xerminais hai dúas posibilidades: poden diferenciarse en células B de memoria ou en células plasmáticas. O mecanismo polo cal unha célula B se converte nunha ou outra é un proceso coñecido como maduración de afinidade. A maioría das células B convértense células plasmáticas, para o cal primeiro se diferencian en plasmablastos, e finalmente en células plasmáticas, e empezan a producir grandes cantidades de anticorpos.
A célula sanguínea máis inmatura que pode considerarse célula plasmática en vez de células B é o plasmablasto ou plasmoblasto. Os plasmablastos secretan máis cantidade de anticorpos ca as células B, pero menos ca as células plasmáticas. Divídense rapidamente e aínda teñen a capacidade de internalizar os antíxenos e presentalos ás células T. Unha célula pode permanecer neste estado durante varios días, e despois ou morren ou transfórmanse irrevocablemente en células plasmáticas maduras completamente diferenciadas. A diferenciación de células B maduras en células plasmáticas depende dos factores de transcrición Blimp-1/PRDM1 e IRF4.
Actividade
Despois do proceso de maduración de afinidade nos centros xerminais, as células plasmáticas teñen un tempo de vida indeterminado, de días ou meses. Secretan altos niveis de anticorpos, de centos ou miles de moléculas de anticorpo por segundo. A diferenza dos seus precursores, non poden cambiar a clase de inmunoglobulinas que producen, non presentan moléculas CMH-II (ou en inglés MHC-II) e non captan o antíxeno, porque xa non presentan suficientes cantidades de inmunoglobulina de superficie (que funciona como receptor antixénico nas células B). Porén, é importante que os baixos niveis de inmunoglobulina de superficie que presentan teñen unha continua exposición ao antíxeno, porque iso en parte determina a duración da vida da célula. O seu tempo de vida, clase de anticorpos producidos, e os lugares aos que se desprazan as células plasmáticas tamén dependen de sinais, como citocinas, recibidas das células T durante a diferenciación.
A diferenciación pode ser estimulada por un antíxeno de dúas maneiras:
Como a maduración das células B tamén implica hipermutacións somáticas (un proceso completado antes da diferenciación en célula plasmática), estes anticorpos frecuentemente teñen unha afinidade moi alta polo seu antíxeno. As células plasmáticas só poden producir un só tipo de anticorpo dunha soa clase de inmunoglobulina. Noutras palabras, cada célula B é específica para un só antíxeno, pero cada célula pode producir varios miles de moléculas de anticoropos por segundo todos iguais. Esta prolífica produción de anticorpos é unha parte integral da resposta inmune humoral.
Características microscópicas
As células plasmáticas son grandes linfocitos de entre 10 e 20 microns xeralmente, cunha relación alta núcleo/citoplasma e unha aparencia caractrerística ao microscopio óptico. Teñen un citoplasma basófilo e un núcleo excéntrico con abondosa heterocromatina formando un patrón radial característico en roda de carro ou esfera de reloxo. O seu citoplasma tamén contén unha zona pálida que ao microscopio electrónico contén un extenso aparato de Golgi xuxtanuclear e un par de centríolos (imaxe de microscopio electónico). O retículo endoplasmático rugoso é moi extenso e xeralmente coas cisternas paralelas e moi apertadas. Este gran retículo endoplasmático e o aparato de Golgi ben desenvolvido son características que lles permiten producir e secretar inmunoglobulinas.
Durante a diferenciación do linfocito a célula plasmática prodúcese o aumento da heterocromatina, diminución do nucléolo, desaparición dos polirribosomas libres, e aumento do aparato de Golgi e do retículo endoplasmático.
Antíxenos de superficie
As células plasmáticas completamente diferenciadas expresan relativamente poucos antíxenos de superficie, e non expresan os marcadores comúns das células B, como CD19 e CD20. No seu lugar, as células plasmáticas identífícanse por citometría de fluxo pola expresión adicional de CD38, CD78, o receptor da interleucina-6 e a falta de expresión do CD45. Nos humanos, o CD27 é un bo marcador das células plasmáticas, as células B non activadas (naïves) son CD27- (non expresan o marcador), as células B de memoria son CD27+ (expresan algo o marcador) e as células plasmáticas son CD27++ (expresan moito o marcador).
O CD38 e o CD138 exprésanse en grandes cantidades.
Enfermidades
Son neoplasmas malignos (cánceres) de células plasmáticas o plasmocitoma, o mieloma múltiple, a macroglubulinemia de Waldenström e a leucemia de células plasmáticas. O mieloma múltiple identifícase frecuentemente porque as células plasmáticas malignas continúan producindo un anticorpo, que pode ser detectado como unha paraproteína.
A inmunodeficiencia variable común pénsase que se debe a un problema na diferenciación de linfocitos a células plasmáticas. O resultado é un baixo nivel de anticorpos no soro sanguíneo e risco de infeccións.
Oceanía
miniatura|dereita|350px|Mapa de Oceanía
Oceanía é un continente da Terra, situado no océano Pacífico, constituído por Australasia, Melanesia, Micronesia e Polinesia. Oceanía ten unha superficie terrestre de 8 525 989 km2 e unha poboación de 43 275 869 (dato actualizado ao 6 de agosto de 2021).
Limita ó oeste con Asia (Xapón, Filipinas, Indonesia), ó leste con América, ó norte con Asia (Siberia) e América (Alasca), e ó sur coa Antártida.
Prehistoria e primeiros poboadores
280px|dereita|miniatura|A masa continental de [[Sahul, antes que a elevación do nivel dos océanos separase a Australia, Nova Guinea e Tasmania trala última era glacial.]] O nome Oceanía foi cuñado polo xeógrafo Conrad Malte-Brun en 1812; Océanie provén do grego okeanos 'océan'.
Os primeiros humanos que poboaron Oceanía, e que son os antergos dos actuais papúas e nativos australianos, chegaron hai máis de 49.000 anos procedentes do sueste de Asia. A esta primeira vaga humana seguiu a dos austronesios, tamén de orixe asiática, que se estenderían cara ao leste ata a Illa de Pascua. Tanto a migración pre-austronesia como a posterior inmigración austronesia déronse en vagas diferentes durante varios milenios. Hai 18 mil anos Nova Guinea e Australia formaban unha única masa de terra poboada por seres humanos, posteriormente a subida do nivel do mar illou as poboacións en tres grupos Nova Guinea, Australia e Tasmania (ademais dalgunhas poucas illas menores). Ditas poboacións evolucionaron separadamente baixo condicións ecolóxicas diverxentes e desenvolveron padróns culturais independentes. Por outra banda, a presenza austronesia en Oceanía está testemuñada arqueoloxicamente xa no milenio II a. C., cando ocupaba basicamente rexións dentro de Melanesia, aínda que as últimas illas importantes en ser colonizadas foron alcanzadas durante o primeiro milenio I d.C..
Dominio do Imperio tongano
Próximo ao ano 1500 desatáronse moitos problemas na realeza do imperio que debilitou a súa figura nas colonias, que conseguiron moita autonomía da coroa real e o poder central. En 1799 foi asasinado Tuku'aho, o rei que posuía o poder nese momento, o que desatou unha terrible guerra civil. Xa coa presenza europea a guerra civil terminou de devastar os dous bandos, deixando o imperio diminuído nas mans da coroa británica.
Colonización europea
miniatura|Galeón neerlandés, utilizado na conquista do continente. 180px|miniatura|esquerda|A localidade de [[Levuka (Fixi) cara 1842.]] Os españois, con Fernando de Magalláns á fronte da expedición que circunnavegaría o mundo por primeira vez, descubriron as Marianas e outras illas de Oceanía. Magalláns morrería posteriormente en Filipinas. Pouco despois exploraron a rexión os portugueses: En 1525 descubriron as Carolinas e, ao ano seguinte, Nova Guinea. Os neerlandeses percorreron en 1642 o litoral de Australia e descubriron Tasmania, as illas Tonga, Fixi e Bismark. Entre tanto, desde Acapulco (México) e o Callao (Perú) partiron expedicións españolas que acharon numerosas illas do Pacífico.
No século XVIII foron os británicos e os franceses os que exploraron a rexión. Entre 1764 e 1770, os británicos percorreron Tahití, Samoa, Salomón e Novas Hébridas. James Cook, entre 1768 e 1779, chegou ás illas da Sociedade, Nova Zelandia, as Marquesas, Novas Hébridas e Hawai. Os franceses exploraron as illas paralelamente aos británicos. Todas estas viaxes determinaron a repartición de Oceanía entre Gran Bretaña, Francia e outros países.
En 1831, Jules Dumont d'Urville dividiu as illas de Oceanía en Melanesia, Micronesia, Insulindia e Polinesia, as cales conxuntamente con Australia conforman a división tradicional.
Hipogonadismo
O hipogonadismo (hipo-: carencia ou defecto de; gónada: órgano formador de gametos; -ismo), tamén chamado "hipoxenitalismo" é un trastorno polo que os testículos ou os ovarios non son funcionais ou hai incapacidade xenética do hipotálamo para segregar cantidades normais de hormona liberadora de gonadotropinas (GnRH). Esta diminución da función das gónadas e o estado morboso producido caracterizan o retardo no crecemento e no desenvolvemento sexual. As características sexuais masculinas ou femininas non están desenvolvidas: ósos delgados, músculos débiles, peluxe leve e a voz redúcese un pouco ao seu ton grave. É unha das causas de esterilidade.
Diagnóstico
O diagnóstico e o eventual tratamento do hipogonadismo masculino requiren a existencia dunha serie de síntomas e signos característicos, asociados a uns valores plasmáticos diminuídos de testosterona, ben da súa fracción total (TT) ou ben de fraccións relevantes como a testosterona libre (TL) e a non unida a globulina ligadora de hormonas sexuais (SHBG), coñecida tamén como testosterona biodispoñible (TB), que é a suma da TL e a testosterona unida a albumina. Os procedementos usados polos laboratorios para realizar estas determinacións son moi variados e de moi distinta eficacia e viabilidade.
Oceanía
Independencia das illas
miniatura|esquerda|200px|Apertura do [[Parlamento de Australia en 1901.]] A finais do século XIX e comezos do XX, comezaron os desexos de independencia nas colonias británicas, Australia e Nova Zelandia, en 1901 e en 1907, respectivamente, abriron o camiño aos restantes países cara á independencia.
Hipogonadismo
Diagnóstico
O hipogonadismo é un dos síntomas das síndromes de Prader-Willi, de Klineferlter e de Turner, entre outras. Atópase presente desde o nacemento e é máis evidente nos homes que nas mulleres.
Oceanía
Independencia das illas
Os países máis débiles e pobres só puideron declararse independentes durante a segunda metade do século XX. En 1962, Samoa declarou a súa independencia de Nova Zelandia, que a ocupou anos antes; logo seguiron Nauru en 1968, Fixi e Tonga en 1970, as Illas Salomón e Tuvalu en 1978, os Estados Federados de Micronesia e Kiribati en 1979 (aínda que recoñecida en 1990 para Micronesia), Vanuatu en 1980, as Illas Marshall en 1990 e Palau en 1994 seguíronos no proceso de liberdade.
Estas nacións formaron o Foro das Illas do Pacífico para intentar axudar a países que aínda están baixo o mandato de potencias, como Guam, en poder dos Estados Unidos, e Nova Caledonia e Polinesia Francesa, ambas en poder de Francia.
Puntos extremos
Os puntos xeográficos extremos de Oceanía son os seguintes:
División política
miniatura|centro|750px|Mapa político de Oceanía. Desde a chegada dos colonizadores europeos, Oceanía estivo dividida nunha serie de territorios dependentes, os que comezaron a alcanzar a súa autonomía só a partir de mediados do século XX, fóra diso Australia e Nova Zelandia, que o fixeron a principios desa centuria.
Na actualidade, aínda quedan moitos territorios non independizados, principalmente colonias do Reino Unido e Francia, dependencias dos Estados Unidos e algúns territorios con convenios de soberanía con Australia ou con Nova Zelandia, aos que se suman a Illa de Pascua e a Illa Salas y Gómez, pertencentes a Chile.
miniatura|dereita|300px|División cultural do [[Océano Pacífico.]] A definición exacta de que territorios pertencen ao continente é moi variada:
O foro das Illas do Pacífico
Creou a figura de diálogos partners (o Canadá, a China, a Unión Europea, Francia, Gran Bretaña, o Xapón, Corea do Sur, Malaisia, as Filipinas, os Estados Unidos e Tailandia) e mantén tamén reunións separadas dos seus ministros de asuntos económicos. As reunións de xefes de goberno son anuais e o secretariado pasa a ser ostentado polo representante do país anfitrión.
Un dos seus obxectivos principais é promover a integración dos territorios da rexión, pero tamén a procura de solucións para problemas comúns, tales como a seguridade, a pesca ou o medio ambiente. A Declaración de Biketawa, asinada en outubro de 2000 pertencentes ao PIF, onde se prevían mecanismos para que os seus membros interviñesen nos asuntos internos doutros –nos tempos de crises– foi un paso crucial no proceso de integración, que serviu para alisar o envío da RAMSI e para lexitimar o seu éxito.
O PIF tamén favorece as independencias dos territorios aínda colonizados, un obxectivo común que é fonte de suspicacias ou tensións coas metrópoles.
Economía
miniatura|A cría do [[ovella|gando ovino é unha das principais actividades das potencias oceánicas de Australia e Nova Zelandia.]] O peso de Oceanía na economía mundial é moi escaso, apenas contribúe co 1% da produción total.
Australia e Nova Zelandia teñen unha economía diversificada e moi desenvolvida. Aínda que hoxe en día a maior parte da poboación traballa nos servizos, o sector primario segue sendo clave e proporciona unha boa parte das exportacións.
Ambos os países concentran o 40% do ovino mundial, son os principais produtores de la e contribúen con máis dun terzo da produción mundial.
miniatura|250px|esquerda|O turismo é unha das principais actividades económicas de moitos países con ingresos baixos.
En Australia a actividade industrial experimentou un forte crecemento nas últimas décadas, principalmente a industria pesada e a industria química; no seu maior parte, grazas aos importantes xacementos mineiros. Pola súa banda, Nova Zelandia posúe numerosos lagos, utilizados para a produción de enerxía hidroeléctrica, o que favoreceu o desenvolvemento de diversas industrias básicas.
Dous terzos da produción de Australia e Nova Zelandia é inserida nos mercados asiáticos.
O produto máis importante que se exporta é a palmeira cocoteira, hai tamén ananás, arroz, bananas, cana de azucre e a chamada –froita da árbore do pan–.
Outra actividade importante é a mineira, hai reservas de ouro en Papúa Nova Guinea, níquel e ferro en Nova Caledonia e estonio en Fixi. No Océano Pacífico áchanse nódulos polimetálicos, que nalgunhas zonas son traballados para a obtención de metais.
Unha fonte de ingresos importantes é o turismo. Tahití e Fixi son algúns países que subsisten principalmente coa industria do turismo. É explotada por grandes industrias que constrúen hoteis moi exóticos e conseguen cruceiros e avións para atraer o turismo mundial.
A pesca é tamén unha actividade importante, especialmente nos países pequenos, como Wallis e Futuna, Nauru, Niue e as Illas Marshall.
Demografía e xeografía humana
miniatura|200px|King Merriman, un líder [[aborixe australiano]] Esta rexión é a menos poboada do mundo (exceptuando a Antártida), con aproximadamente 34.300.000 habitantes no ano 2010. Esta cifra aumentou considerablemente debido á alta natalidade e a baixa mortalidade de Oceanía. A taxa de natalidade oceánica é de 21% e a taxa de mortalidade do 9%. A esperanza de vida media é de 70 anos.