cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federico Fellini
Durante case catro décadas -desde Lo sceicco bianco de 1952 a La voce della luna 1990- Fellini "retrata", en ducias de películas, un pequeno grupo de personaxes memorables. El autodenominouse "un artesán que non ten nada que dicir, pero que sabe como dicilo". Deixou obras inesquecibles, cheas de sátira pero empapadas dunha sutil melancolía, caracterizadas por un estilo onírico e visionario. Os títulos das súas películas máis famosas - La strada, Le notti di Cabiria, La dolce vita, 8½ e Amarcord- convertéronse en tópicos mencionados na lingua orixinal en todo o mundo.
Día do Nome de Castela
Orixe
Considérase que Castela naceu testimonialmente o 15 de setembro do 800 no hoxe desaparecido mosteiro de San Emeterio de Taranco de Mena, situado nesta localidade. O nome de Castela aparece nun documento notarial polo que o abade Vitulo doaba uns terreos. Nese documento aparece escrito por primeira vez a palabra Castela.
Slint
Pre-Slint
Tamén antes de Slint, Pajo e Walford (e, brevemente, McMahan) estiveron a banda de punk/metal progresivo Maurice con futuros membros de Kinghorse. Dspois de influenciarse pola música de Minutemen, a dirección musical de Pajo e Walford fíxose demasido obtusa para o resto dos compoñentes de Maurice, que acabaron marchando. O último material de Maurice formaría as bases dalgunhas das primeiras composicións de Slint.
Federico Fellini
Comezos
Fellini naceu nunha familia de clase media en Rimini onde pasou a súa infancia, estudando primeiro nun colexio de monxas pasando logo a un público, as vacacións de verán pasábaas en Gambettola, de onde era orixinaria parte da súa familia. Gustáballe debuxar en 1937 apareceron publicadas unhas caricaturas súas nunha publicación local da Opera Nazionale Balilla en Rimini que tiveron tanto éxito que cun amigo montou unha tenda de retratos na cidade. Viviu durante un breve período de tempo en Florencia antes de se asentar ano 1939 en Roma, cidade na que traballaría como xornalista, escritor e debuxante. A data clave na súa relación co cine foi no ano 1944, cando coñeceu ao director Roberto Rossellini, un dos máis importantes directores do neorrealismo italiano. Colaborou como guionista con Rosselini en Roma, cidade aberta (1945).
Slint
Pre-Slint
A Walford e Pajo uníuselles Buckler, que tiña 18 anos, para un concerto para unha congregación de Unitarismo universalista en 1985. Actuando baixo o nome de Small Tight Dirty Tufts of Hair, a meirande parte da congregación marchou durante as dúas primeiras cancións do concerto. Ao pouco tempo xuntouse McMahan e puxéronse o nome de Slint por un dos peixes que Walford tiña de mascota.
Día do Nome de Castela
Orixe
«Ego Vitulus abba, quamuis indignus omnium seruorum dei seruus, una cum cogermano meo Erbigio presbytero, cum domnos et patronos meos sanctos Emeteri et Celedoni, cuius basilica extirpe manibus nostris construximus ego Vitulus abba et frater meus Erbigius in loco qui dicitur Taranco in territorio mainense, et sancti Martini, quem sub subbicionem Mene manibus nostris fundauimus ipsam basilicam in ciuitate de area patriniani IN TERRITORIO CASTELLE et sancti Stefani, cuius basilicam manibus nostris fundauimus in loco qui dicitur Burcenia in territorio Mainense [...]».
Federico Fellini
Actividade
No 1951 estreouse como director codirixindo xunto con Alberto Lattuada, o filme Luces de variedades (1951), e en solitario co filme O xeque branco (1952). Gañou o seu primeiro premio co filme Os inútiles (1953) na Mostra de Venecia. Cos seus seguintes filmes, La Strada (1954) e As noites de Cabiria (1956), protagonizadas pola súa muller, Giulietta Masina, acadarían cadanseu Oscar de Hollywood ó mellor filme estranxeiro nos anos 1957 e 1958. O seu seguinte filme, La dolce vita (1960) foi un importante éxito comercial e o comezo da colaboración co actor Marcello Mastroianni, habitual nos seus filmes a partir de entón, o que lle permitiu desprenderse da súa herdanza neorrealista. Oito e medio (1963) marcou ó comezo da segunda etapa do cine de Fellini, marcado por unha exuberante fantasía e barroquismo, cun humor de trazos surrealistas. Giulietta dos espíritos (1965) orixinou certa polémica, que se repetiría noutros filmes como Roma (1972), sobre todo pola ironía coa que trata á sociedade italiana, especialmente á igrexa. Con Amarcord (1973), Fellini volveu á adolescencia do seu Rimini natal.
Slint
Tweez
Buckler foi substituído ao pouco tempo polo baixista Todd Brashear. Slint agardaba que Touch and Go Records publicase Tweez, pero a banda non tivo resposta do selo. Unha amiga do grupo, Jennifer Hartman, pagou o lanzamento dunha pequena tirada do disco a través do seu selo Jennifer Hartman Records en 1989. Nese momento Slint regresara ao estudio con Albini para gravar dous temas instrumentais. As copias orixinais de Tweez incluían un anuncio dun sinxelo de 12" con esas cancións que sería publicadas por Jennifer Hartman. Slint finalmente tivo éxito intentando conseguir a atención do fundador de Touch and Go Records Corey Rusk que accedeu a editar o seu seguinte traballo. Os masters do proposto 12" foron arquivados, sendo Tweez o único lanzamento feito polo selo Jennifer Hartman.
El Iris de Galicia (1880)
Historia e características
Apareceu a principios de febreiro de 1880. Veu substituír a El Eco Coruñés. A finais de febreiro deixou de publicarse dieriamente para converterse en revista semanal de ciencias, literatura e artes.
Día do Nome de Castela
Orixe
Un monólito no lugar que outrora ocupou o convento lembra devandito fito.
Lama de Paio, Lampaza, Rairiz de Veiga
Lama de Paio é un lugar da parroquia de Lampaza, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE en 2008 tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres), a mesma cantidade ca en 2007.
Federico Fellini
Últimos anos
Os seus últimos traballos, entre os que destacan Ensaio de orquestra (1978), A cidade das mulleres (1980), E a nave vaise (1983), Ginger e Fred (1985) e Entrevista (1988), mostran o seu desgusto diante de certos aspectos do mundo moderno. En 1993 recibiu o seu quinto óscar ó conxunto da súa carreira.
Slint
Spiderland
Cando Tweez foi publicado a meirande parte da banda marchara á universidade e regresaba a Louisville durante os descansos para compoñer e ensaiar material novo. No soto de Walfords o grupo pasaba horas repetindo o mesmo riff de guitarra e entón engadindo capas de matices sobre el. Despois dos ensaios, McMahan levaba as cintas gravadas a casa e traballaba nas voces co uso dunha gravadora de 4 pistas. Despois de desenvolver esas cancións novas os membros de Slint querían un son máis limpo que o do seu primeiro disco, e contactaron co produtor de Minneapolis Brain Paulson que gravara dous discos co grupo Bastro, dos antigos compañeiros de McMahan. Nunha viaxe para visitar a Bastro e a Paulson durante as gravacións do seu derradeiro traballo, Sing the Troubled Beast, McMahan tivo un grave accidente de coche. Este feito fixo que se deprimise, unha condición que afectaría á gravación do seguinte álbum de Slint.
Federico Fellini
Galería de imaxes
miniatura|Federico Fellini.
Black Mass: Misa negra
Black Mass: Misa negra (en Black Mass) é un filme estadounidense dirixido por Scott Cooper e escrito por Mark Mallouk e Jez Butterworth que foi estreado no 2015. Está baseado no libro de 2001 Black Mass: The True Story of an Unholy Alliance Between the FBI and the Irish Mob escrito por Dick Lehr e Gerard O'Neill. Está protagonizado por Johnny Depp, Joel Edgerton e Benedict Cumberbatch, xunto con Kevin Bacon, Jesse Plemons, Peter Sarsgaard, Rory Cochrane, Adam Scott, Dakota Johnson e Corey Stoll.
Lama de Paio, Lampaza, Rairiz de Veiga
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Slint
Spiderland
Paulson e Slint reuníronse durante unha fin de semana para gravar Spiderland en Chicago. Toda a música foi grava ao vivo, incluíndose posteriormente as voces en non máis de dúas tomas e con pouco e ningún ensaio por parte de McMahan. O grupo usou dous micrófonos distintos para gravar voces: un para voces faladas máis suaves, e outro para voces cantadas máis altas. Durante a mestura Paulson e a banda probaron distintos efectos, pero todos eles foron rexeitados, facendo que o disco teña un son moi pouco producido. O día seguinte a rematar as gravacións McMahan ingresou por vontade propia nun hospital psiquiátrico onde lle diagnosticaron depresión e deixou a banda.
Buck Williams
Williams, un ala-pivote de 2,03 m de altura, foi durante as súas dezasete temporadas na NBA seleccionado tres veces para o All-Star, ademais de ser galardoado como Rookie do Ano, e escollido dúas veces no mellor quinteto defensivo. Actualmente é o máximo anotador histórico dos Brooklyn Nets (10.440), máximo reboteador (7.576), xogador con máis partidos disputados (635), maior media de rebotes por partido (11,9) e o xogador con máis tiros libres anotados (2.476). Na súa honra os Nets retiraron o dorsal 52.
Universidade
Procedente do Instituto Rocky Mount Senior, Williams asistiu á Universidade de Maryland, tendo un éxito inmediato ao ser nomeado Rookie do Ano da Atlantic Coast Conference en 1979. Liderou a ACC en rebotes en dúas ocasións, mentres que fixo unha media de 15,5 puntos nos seus anos sophomore e júnior. En 1981 foi elixido no mellor quinteto do All-American e da ACC, do mesmo xeito que en 1980 isto último. En 1980 foi seleccionado para disputar os Xogos Olímpicos xunto cos posteriormente campións da NBA Isiah Thomas e Mark Aguirre; con todo nunca defendeu as cores da selección en Moscova debido ao boicot norteamericano.
En 2002, Williams foi un do oito xogadores de Maryland elixido no mellor equipo do 50 aniversario da ACC.
NBA
Os New Jersey Nets seleccionárono na terceira posición do Draft de 1981, xusto por detrás dos propios Aguirre e Thomas. Na súa primeira tempada cos Nets fixo unha media de 15,5 puntos e 12,3 rebotes nos 82 encontros da temporada, sendo ademais elixido Rookie do Ano. Nos Nets disputou oito temporadas a un grandísimo nivel, mostra diso é que no seu seis primeiras campañas nunca baixou de 12 rebotes por partido e xogou dous All-Star Game (1983 e 1986).
Día do Nome de Castela
Orixe
Cada 15 de setembro celébrase no lugar unha romaría conmemoracional do devandito aniversario, impulsada principalmente por movementos castelanistas. Sobresae a celebrada o 15 de setembro do ano 2000, no que se cumprían 1.200 anos deste nacemento testemuñal de Castela.
Slint
Spiderland
O amigo do grupo Will Oldham realizou numerosas fotos dos membros como potenciais portadas. Algunhas delas foron sacadas nunha canteira próxima e unha coas cabezas dos catro compoñentes saíndo da auga foi escollida. Touch and Go publicou Spiderland en 1991. O disco era distinto a todo o que o selo publicara anteriormente. Slint ía realizar unha xira por Europa tras o lanzamento, pero acabou por separarse. A pesar diso, a reputación de Spiderland medrou e continuou vendendo milleiros de copias nos anos seguintes á súa publicación. un feito destacable para un disc independente dun grupo desaparecido.
Black Mass: Misa negra
Estreouse en galego o 7 de agosto de 2019 a través da tvG2. O tradutor foi Manuel Arca Castro.
Slint
Spiderland
Spiderland é considerado un traballo seminal, caracterizado por escuros ritmos sincopados, liñas de guitarra dispersas e temáticas inquietantes. O impacto do dico foi tal que moitos seguidores e críticos suxeriron que se trata do primeiro verdadeiro álbum de post-rock, axudando a marcar o comedo dunha nova serie de bandas que buscaban afastarse da agresión desenfrenada do hardcore punk pero non a súa ética.
Post-Slint
Touch and Go Records reeditou Tweez en 1993, e en 1994 un EP de 10" sen título cos dous temas das cintas gardadas que gravaron entre os dous álbums, unha reinterpretación de "Rhoda" e a outra un tema chamado "Glenn".
Os membros de Slint apareceron dende entón en varias bandas. En 2009 o guitarrista David Pajo actuou con Yeah Yeah Yeahs como músico de xira. Tamén tocou brevemente en Stereolab, encargouse do baixo en Interpol, e actuou co alcume de PAJO e ocasionalmente co seu grupo Papa M, tamén coñecido como Ariel M ou sinxelamente M. Pajo tamén foi membro de Dead Child, Tortoise, Palace, The For Carnation e a banda de curta vida liderada por Billy Corgan Zwan. O guitarrista Brian McMahan formou The For Carnation en 1994 e tamén tocou con Will Oldham en Palace. Britt Walford tocou a batería en Evergreen e en The Breeders baixo o seudónimo de Shannon Doughton no álbum Pod, e como Mike Hunt no EP Safari. Ethan Buckler publicou varios álbums co seu grupo King Kong, presentando unha formación cambiante que nalgunhas ocasións tamén contou con David Pajo.
Reunións
Case quince anos despois de separarse tres membros de Slint, Brian McMahan, David Pajo e Britt Walford, reuníronse para comisariar o festival All Tomorrow's Parties (ATP) de 2005 en Camber Sands, Inglaterra. Tamén nese ano a banda realizou varios concertos nos Estados Unidos e Europa. Aínda que insistiron en que a reunión era por pouco tempo, a banda volveu a xuntarse en 2007 para tocar enteiramente Spiderland en Barcelona no Primavera Sound Festival, en Londres na serie de concertos de ATP Don't Look Back, e tamén nun feixe da datas máis en Europa, nos Estados Unidos e no Canadá. Ademais de tocar o álbum e o EP sen título editado en 1994, o grupo tamén estreou unha nova composición chamada "King's Approach".
Buck Williams
NBA
O 24 de xuño de 1989 foi traspasado aos Portland Trail Blazers a cambio de Sam Bowie e unha rolda de draft. Nos Blazers continuou co seu sólido xogo, formando parte dun equipo máis competitivo que o que tivera nos Nets, xa que contaban cun dúo no perímetro formado por Clyde Drexler e Terry Porter. Na súa estancia nos Blazers descendeu en puntos aínda que se seguiu mostrando como un excelso reboteador co paso dos anos. Co equipo disputou dúas Finais da NBA, en 1990 e 1992, perdendo ambas as ante Detroit Pistons e Chicago Bulls respectivamente. En 1995 fichou polos New York Knicks para xogar as últimas dúas campañas na súa carreira. No seu primeiro ano nos Knicks cumpriu con 6,3 puntos e 5,4 rebotes por partido, mentres que na seguinte tempada tívose que perder 41 partidos por lesión.
Macha Méril
Macha Méril, nada como Maria-Magdalena Vladimirovna Gagarina en Rabat o 3 de setembro de 1940, é unha actriz e escritora francesa.
Slint
Reunións
En setembro de 2012, nunha entrevista realizada pola publicación musical norteirlandesa AU Magazine, David Pajo insinuou que habería máis actividade da banda nos seguintes meses: "Aínda nos comunicamos regularmente e temos algunhas sorpresas para o próximo ano polas que os seareiros estarán entusiasmados". A banda reuniuse novamente en decembro de 2013 para tocar como un dos cabezas de cartel do derradeiro All Tomorrow's Parties en Camber Sands.
Buck Williams
NBA
O 27 de xaneiro de 1999 anunciou a súa retirada do baloncesto profesional tras 17 tempadas en activo e máis de 16.000 puntos e 13.000 rebotes en total, sendo un do sete xogadores na historia da NBA en lograr esta marca. En 1999, as Nets retiraron o seu dorsal número 52.
Clima de Europa
miniatura|300px|Clima en Europa segundo a [[clasificación climática de Köppen.]] O clima de Europa acolle diferentes conxuntos ben diferenciados, con rexións intermedias entre eles.
Macha Méril
Traxectoria
Os seus pais eran Marie Belsky, que procedía da nobreza ucraína, e o príncipe Vladimir Gagarin, os dous exiliados coas súas familias na Costa Azul trala Revolución de 1917. Naceu mentres seus pais estaban en Rabat por negocios, criándose en Antibes. Durante os combates de novembro de 1942 morreu o seu medio irmán Georges. Cinco anos despois o seu pai finou vítima do tifo e trala súa morte a familia marchou a París,onde asistiu a cursos de literatura na Sorbona. Abandonou estes cursos para se dedicar á actuación, da man de Charles Dullin.
Clima de Europa
Características
As masas de auga (o océano Atlántico e a Corrente do Golfo que corre por el e polos mares adxacentes) moderan o clima da parte occidental de Europa, conformando unha rexión caracterizada polos seus invernos suaves e veráns suaves, e unha pluviosidade elevada.
Nos países da zona mediterránea coma España, Italia ou Grecia, as temperaturas son máis calorosas, por atoparse ó sur do continente e bañadas por un mar de menor tamaño, tendo tamén unha temperatura relativamente uniforme ó longo do ano debido á presenza do Mar Mediterráneo.
Macha Méril
Traxectoria
Próxima a Lionel Jospin en 2002, en 2012 fixo público o seu apoio a François Hollande.
Clima de Europa
Características
No interior de Europa, o efecto moderador do mar desaparece, aumentando o efecto de oscilación térmica anual en función da distancia ás grandes masas de auga, e así os países ó leste de Polonia experimentan condicións climáticas moito máis frías e secas.
Macha Méril
Filmografía
miniatura|Macha Méril en[[Mouans-Sartoux en 2012.]]
Clima de Europa
Características
Os ventos dominantes a nivel xeral son do suroeste, con masas de aire que proveñen do Atlántico a latitudes máis baixas e que polo tanto son cálidas e húmidas, e do nordeste, que trae aire da zona de Siberia, máis seco e frío.
Veinteañistas
Veinteañistas, veintenos ou exaltados era a denominación que recibían durante o Trienio Liberal (1820-1823) os liberais españois de tendencia máis radical, por oposición aos doceañistas, tamén liberais, pero de tendencia máis moderada.
Os veinteañistas consideraban que a Constitución española de 1812 (denominada de Cádiz ou a Pepa) quedara obsoleta e precisaba de certas reformas nun sentido máis progresista ou cara á “esquerda”, co que debería redactarse unha nova constitución, que fose a do ano vinte (cousa que non conseguiron). A denominación de exaltados facía referencia á súa suposta radicalidade revolucionaria, así como a cuestións máis temperamentais propias do contexto cultural e vital do romanticismo.
Entre os máis destacados veinteañistas estaban o coronel Rafael del Riego, o coronel Antonio Quiroga -que tiña a mesma idade ca Riego e protagonizou con el a rebelión de Cabezas de San Juan, que procedía dunha familia galega moi considerada-, Francisco Javier de Istúriz, Espoz y Mina, Juan Romeu Alpuente, José María Calatrava, Álvaro Flórez Estrada, Juan Álvarez Mendizábal, Evaristo Fernández de San Miguel, Antonio Alcalá Galiano, etc.
Características
A base social dos veinteañistas eran as clases medias urbanas e gran parte da oficialidade do exército, proveniente da Guerra de Independencia (que superara a estrutura estamental do exército dando paso a unha xeración de oficiais de moi distinta orixe social), que fora desmobilizado e represaliado durante a primeira parte do reinado de Fernando VII.
Caracterizábanse pola proposta de solucións radicais que conducisen á desaparición do Antigo Réxime. Os veinteañistas obtiveron especial importancia no inicio do Trienio liberal, cando adquiriron protagonismo os máis novos e primeiros impulsores da revolución de 1820, así como no seu final, cando as eleccións de 1822 levaron ao cargo de presidente do Congreso ao propio Rafael del Riego (nas Cortes anteriores eran minoritarios). Tralos sucesos de xullo dese mesmo ano na Praza Maior de Madrid, en que a Milicia Nacional conseguiu frear militarmente á sublevación da Garda Real, o rei quedou apartado do exercicio efectivo das súas funcións, e os veinteañistas puideron impor a formación dun goberno afín, presidido por Evaristo San Miguel. Até entón quedaran marxinados do poder executivo, exercido continuadamente por doceañistas.
En materia política os liberais exaltados consideraban a monarquía como un órgano unicamente destinado á realización de funcións executivas. Concibían a revolución liberal como un proceso inacabado, que debería seguir avanzando, e se non podía de momento cambiarse a constitución, mantiñan que os aspectos máis transformadores da do 12 deberían aplicarse na súa totalidade, e profundarse con medidas lexislativas: transformación da propiedade nun sentido plenamente capitalista (desamortización, desvinculación, desaparición de señoríos e morgados). En materia relixiosa destacaba a súa tendencia anticlerical coa disolución da Inquisición e a Compañía de Xesús. En materia de ensino propúxose a estruturación en tres niveis (primaria, secundaria e universitaria). No territorial, produciuse unha división estatal en 52 provincias.
Década Ominosa
Coa volta ao absolutismo, debida á intervención francesa (os Cen Mil Fillos de San Luís), no período denominado Década Ominosa (1823-1833), os veinteañistas sufriron a represión política (execución de Riego) e o exilio, e protagonizaron intentos de reverter a situación política mediante conspiracións (carbonarios) e pronunciamentos militares (Torrijos, Mariana Pineda).
Tras volver do exilio á morte de Fernando VII (1833), os veinteañistas organizáronse no reinado de Isabel II co nome de progresistas, denominación que se debe a Salustiano Olózaga (1836).
La Tierra (Pontevedra)
La Tierra foi un periódico publicado en Pontevedra en 1913.
Historia e características
Subtitulado Periódico dedicado a los agricultores y a la defensa de sus intereses, apareceu o 15 de xaneiro de 1913. Periódico agrarista impulsado polo Marqués de Riestra co obxectivo de dividir aos agraristas provinciais. Defendeu unha orientación técnico-cooperativa en non reivindicativa para as sociedades agrarias e de xeito provocador axitou a bandeira do abolicionismo en materia foral. Dirixido por Joaquín Míguez Barcia, tiña como administrador a Faustino Guiance. Publicou unha parodia de O catecismo do labrego de Lamas Carvajal para criticar á Federación Agrícola de Pontevedra e a Acción Gallega, relatos humorísticos e poemas e cantigas de Xan da Eira. Polemizou con La Causa e Redención Gallega. Cesou co número 28 correspondente ao 28 de agosto de 1913.
Francisco Cacharro Gosende
Francisco Cacharro Gosende, nado en Lugo en 1971, é un político galego que ten integrado diversos partidos.
Traxectoria
Fillo do mandatario do PPdeG Francisco Cacharro Pardo, Cacharro Gosende licenciouse en Dereito pola Universidade Autónoma de Madrid. Xa afiliado ao Partido Popular, aprobou unha oposición para ser funcionario do estado. En paralelo, aprobaba outra oposición, neste caso de técnico da Deputación de Ourense, en 1998, que foi posteriormente anulada logo dunhas reclamacións. Cacharro Gosende accedeu, en virtude da súa cualificación como funcionario do estado, á praza de vicesecretario xeral da Deputación de Ourense en 2003, unha praza de nova creación. En 2004 accedeu á secretaría xeral logo da xubilación do anterior titular.
Serra de Guara
miniatura|300px|Vista do Tozal de Guara
A Serra de Guara é un cordal montañoso situado nos primeiros contrafortes dos Pireneos aragoneses. Érguese a noroeste da cidade de Huesca. A súa maior altura é o Tozal de Guara, que atinxe os 2.077 msnm.
Na súa parte oriental áchase o Parque natural da Serra e dos Canóns de Guara.
Pablo Machín
Pablo Machín Díez, nado en Soria o 7 de abril de 1975, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e adestra o Deportivo Alavés da Liga Santander.
Adestrador
Na tempada 2006–07 adestrou o CD Numancia B, en Terceira División. Despois de varios anos como segundo adestrador do CD Numancia, o 30 de maio de 2011 anunciouse que sería o adestrador do equipo soriano.
O 5 de agosto de 2020, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Deportivo Alavés da Primeira División.
Carles Puyol
Carles Puyol i Saforcada, nado en La Pobla de Segur (Lleida) o 13 de abril de 1978, é un exfutbolista catalán. Xogaba de defensa e pasou toda a súa carreira no Barcelona. Está considerado un dos mellores defensores do mundo. Xogador destro dunha gran fortaleza física non exenta de calidade técnica, rapidez e polivalencia. É un marcador forte e duro, pero que sempre destacou polo seu xogo limpo.
En 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española.
Traxectoria
Leva toda a súa carreira deportiva no FC Barcelona, club ao que chegou sendo un neno para integrarse nas súas categorías inferiores. Empezou, sendo infantil e xuvenil, xogando de extremo dereito, o cal axudoulle a mellorar a súa velocidade e capacidade de caneo e centro. Posteriormente pasou a xogar de mediocampista.
Debutou no primeiro equipo do FC Barcelona na tempada 1999-2000, o 2 de outubro de 1999, en Valladolid, no partido da Liga española de fútbol que enfrontou ao Real Valladolid e ao FC Barcelona (0-2). O adestrador do Barcelona era Louis Van Gaal, o cal fíxolle xogar durante dúas tempadas coma lateral dereito. Nesa posición axiña se consolidou, destacando coma un gran marcador que sempre se ocupaba de marcar aos mellores dianteiros do conxunto rival. A súa polivalencia permitiulle ocupar diferentes posicións, en función das necesidades do equipo: xogou de lateral dereito, zurdo, central, mediocampista, extremo... Finalmente consolidouse coma defensa central, posición na que se afianzou definitivamente.
Dende que debutou converteuse nun dos ídolos da afección barcelonista, que sempre valorou a súa efectividade e entrega. No 2003 o entón presidente barcelonista Joan Gaspart firmoulle unha ampliación de contrato co conxunto catalán ata o 30 de xuño de 2007, o que o converteu nun dos xogadores mellor pagados do equipo, cunha cláusula de rescisión de 180 millóns de euros.
O 14 de maio de 2005 conseguiu o seu primeiro título co FC Barcelona, ao proclamarse campión da Liga española de fútbol da tempada 2004-2005, con Frank Rijkaard coma adestrador.
Na tempada 2005-06 conseguiu a súa segunda liga co FC Barcelona e a súa primeira Liga de Campións da UEFA, derrotando na final ao Arsenal FC na cidade de París, o 17 de maio de 2006.
O 3 de novembro de 2006 morreu o seu pai, Josep Puyol, de 56 anos, nun accidente laboral no concello de Sarroca de Ballera a 15 km de La Pobla de Segur. O xogador tiña na súa figura paterna un exemplo de sacrificio e traballo, como explicaba na súa biografía Mi partido, antes do suceso, e o golpe moral para Carles foi moi duro.
Carles sufriu unha lesión de xeonllo cando finalizara a tempada. Estivo de baixa menos de 3 meses, chegou xusto ao comezo da tempada 2007-08, perdéndose soamente un mes de xogo. O 6 de abril de 2008 Carles Puyol, no partido que enfrontaba ao FC Barcelona contra o Getafe, logra roubar 22 balóns, batendo así a marca da historia da Liga, e superando a anterior marca de 20 balóns recuperados que tiña Sergio Ramos. O 27 de outubro de 2008 FIFPro incluíu a Carles Puyol dentro do seu once ideal do ano.
miniatura|Puyol durante un adestramento co [[FC Barcelona.|180px]]
En 2009 consegue un triplete histórico co FC Barcelona: campión da Liga española; campión da Copa do Rei (en Valencia contra o Athletic de Bilbao); e campión da Liga de Campións da UEFA (en Roma contra o Manchester United). Meses máis tarde, consegue tamén o sextete: Copa do Rei, Liga Española, Liga de Campións, Supercopa de España, Supercopa de Europa e Mundial de Clubs, formando parte do primeiro equipo en conseguilo.
En 2010 revalidaría o título de campión de Liga e chegaría a semifinais da Liga de Campións onde sería apeado polo Inter nunha eliminatoria que non puido disputar unha vez máis a volta (esta vez no Camp Nou). A inicios desta mesma tempada renovaría ata o 2012 coa posibilidade de seguir un ano máis ou de rescindir o contrato voluntariamente dependendo da participación no equipo.
Selección nacional de España
O seu maior éxito conseguiuno coma titular da selección olímpica que participou nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000, con Iñaki Sáez como seleccionador. España conseguiu a medalla de prata, ó perder a final ante o Camerún na quenda de penaltis.
Aeroporto de Bristol
O aeroporto de Bristol (IATA: BRS, ICAO: EGGD) é un aeroporto británico que serve a Bristol. Atópase a 13 km ao sueste do centro da cidade. Construído onde se atopaba un antigo aeródromo da Royal Air Force, inaugurouse no ano 1957 como aeroporto de Bristol (Lulsgate), substituíndo ao de Bristol (Whitchurch) como aeroporto municipal. Dende 1997 ata 2010 foi coñecido como Aeroporto Internacional de Bristol.
Carles Puyol
Selección nacional de España
Debutou na Selección española absoluta da man do seleccionador José Antonio Camacho. Foi o 15 de novembro de 2000 no partido España - Países Baixos (1-2). Coa selección participou, sendo titular, na Copa Mundial de Fútbol de Corea e o Xapón de 2002, na que España foi eliminada por Corea do Sur nos cuartos de final.
Aeroporto de Bristol
No ano 2016 foi o noveno aeroporto máis concorrido do Reino Unido, pasando polas súas instalaciñons 7,6 millóns de pasaxeiros, un incremento dun 12% con respecto a 2015. Entre as aeroliñas con base no aeroporto están easyJet, Ryanair, Thomas Cook, Thomson Airways e BMI Regional.
Carles Puyol
Selección nacional de España
Tamén foi titular da selección que participou na Eurocopa de fútbol de Portugal de 2004, con Iñaki Sáez como seleccionador, e na que España caeu eliminada na primeira fase.
Tamén participou na Copa Mundial de Fútbol de Alemaña 2006, onde España quedou eliminada en oitavos de final ante Francia.
O 29 de xuño de 2008, Puyol alzouse como campión na final da Eurocopa 2008 de Austria e Suíza.
Selección de Cataluña
Carles Puyol tamén disputou partidos coa selección de fútbol de Cataluña. O seu debut como xogador da selección de Cataluña tivo lugar o 22 de decembro do 2001, nun partido amigable xogado no Camp Nou (Barcelona) ante a selección de Chile cunha vitoria do equipo catalán por 1-0.
Puyol vestiu outra vez a camiseta da selección catalá o 22 de decembro do 2009, cando xogou de novo un partido amigable pero fronte a Arxentina. Carles Puyol foi substituído no minuto 62.
Copas internacionais
(*) Incluíndo a Selección
As Estacas, Fornelos de Montes
Santa María das Estacas é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Fornelos de Montes na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 141 habitantes (65 homes e 76 mulleres), 25 menos ca en 2004 (94 mulleres e 72 homes) e 48 menos ca en 1999 Ten tres entidades de poboación.
Coliseum da Coruña
O Coliseum da Coruña é un recinto multiúsos destinado a espectáculos, xestionado polo Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE), situado no acceso principal á Coruña dende a autoestrada AP-9 e a autovía A-6. Foi deseñado polos enxeñeiros de camiños Jesús Ortiz Herrera, Juan A. Domínguez, María Jesús Izquierdo e Julio Martínez Calzón máis os arquitectos Salvador Pérez Arroyo, Javier García Alba; Fernando Río Durán e Berta Rodríguez Rodríguez. Inaugurouse o 19 de maio de 1991, o 6 de xuño dese mesmo ano tivo lugar o primeiro concerto, do músico Sting.
Características
O recinto acolle varios tipos de eventos, dende espectáculos musicais, eventos deportivos, eventos de ocio (como patinaxe sobre xeo), grandes asembleas e feiras sectoriais, e durante unha época, cada mes de agosto, converteuse tamén en praza de touros, hoxe canceladas. miniatura|Evento deportivo. A base do edificio é circular, ten unha arena duns 1.900 m² que se emprega como cancha deportiva, auditorio para macroconcertos, feiras de mostras, ou, noutrora, coma praza de touros. A capacidade do Coliseum para concertos é de 11.000 persoas, e de 8.000 cando se empregaba para touradas.
Artistas máis salientábeis
miniatura|Vista lateral.
Feira Taurina da Coruña
miniatura|Tourada no Coliseum. Durante máis de vinte anos na Coruña celebrouse unha feira taurina que habitualmente tiña lugar no mes de agosto coincidindo coas festas de María Pita, e que adoitaba estar composta por 3 festexos, un o venres, un o sábado e outro o domingo. O uso taurino deste recinto resucitou as corridas de touros na cidade da Coruña, unha cidade que hai anos tivo outra praza de touros e na que dende o 7 de outubro de 1967 non se celebraban festexos taurinos.
A primeira corrida de touros que se celebrou no "Coliseum" foi o 12 de agosto de 1991. Nesa data actuaron Luis Francisco Esplá, Morenito de Maracay e Víctor Méndez. Camilo José Cela conservaba a cabeza do primeiro touro ó que se lle cortou unha orella neste recinto.
Para a práctica taurina, o recinto dispuña de tódalas dependencias que ten calquera praza de touros, cunha arena de 45 metros de diámetro, enfermería, capela etc.
No ano 2010 actuaron figuras tan salientables como Enrique Ponce, El Fandi ou Jesulín de Ubrique. En 2014 a feira tivo lugar en outubro, coincidindo coas festas do Rosario.
Existiu na cidade bastante polémica os últimos anos polas celebracións destes festexos que xa caeran en desuso e pola teima do concello en recuperar e subvencionar a feira con diñeiro público para a manter viva. Diversas asociacións coma Galicia mellor sen touradas intentaron acabar coa feira na cidade. Finalmente, en xullo de 2015 o concello suspendeu a feira.
Aga
miniatura|Aga xanízaro O aga ou agá era o título que recibían no Imperio Otomán os altos dignatarios e algúns altos oficiais do exército como os comandantes dos diferentes servizos do exército, tamén o recibían algúns de pequenas unidades militares. Utilizábase despois do nome persoal.
Héctor Cúper
Héctor Raúl Cúper, nado en Chabás (Santa Fe) o 16 de novembro de 1955, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa central e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente adestra a selección da República Democrática do Congo.
Como xogador
Xogou de defensor central, formando habitualmente parella, en Ferro Carril Oeste, con Juan Domingo Rocchia, e logo con Víctor Marchesini. O seu alcume "cabezón" foi porque o seu forte sempre foron os goles de cabeza. Aínda que tamén evitaba os dos seus atacantes.
Como adestrador
Como adestrador iniciou a súa carreira onde terminou a de xogador, e debuta dirixindo a Huracán na xornada 14 do Apertura 1993, consagrándose sub campión da liga arxentina no Clausura 1994, perdendo o último partido do campionato contra Independiente, nun partido no que ao seu equipo bastáballe o empate para ser campión. Aquí comeza, na súa primeira experiencia como adestrador.
En 1997 foi contratado como adestrador do Mallorca, en España. Na súa primeira termporada á fronte do modesto equipo insular, conseguiu clasificalo para a final da Copa do Rei, aínda que finalmente perderíaa contra o Barcelona por penaltis. De todos os xeitos, grazas á disputa desa final, o Mallorca conseguiu o dereito de xogar na Recopa de Europa a tempada seguinte, competición na que novamente puido disputar outra final, e que tamén perdeu, esta vez fronte ao SS Lazio, na que foi a última edición na historia da Recopa. Como o Barcelona tamén fora o campión de liga, na Supercopa de España enfrontouse ao Mallorca como subcampión de Copa. Nesta ocasión o equipo de Cúper si que logrou alzarse co trofeo. Ademais, conseguiu quedar en terceiro lugar no campionato ligueiro, o que significou o mellor resultado na historia do Mallorca ata ese momento, e a súa primeira clasificación para a Liga de Campións da UEFA.
Tras os seus dúas exitosas tempadas en Mallorca, en 1999 fichou polo Valencia CF. Aínda que co club valenciano obtivo a Supercopa de España da tempada 1999/2000, durante as súas dúas tempadas á fronte do Valencia, prolongouse a mala sorte de Cúper nas finais, xa que xogou e perdeu dúas finais consecutivas da Liga de Campións, que poderían significar o primeiro título na máxima competición europea para o Valencia. A final do ano 2000 perdeuna fronte ao Real Madrid, na cidade de París. E na edición de 2001, fronte ao Bayern de Múnic, no estadio de San Siro de Milán. Con todo En 2001, Cúper decidiu probar sorte adestrando en Italia, ao Inter de Milán. Dirixiu ao conxunto milanés dúas tempadas completas, conseguindo quedar en terceira e segunda posición do campionato italiano. Con todo, na súa terceira tempada, foi destituído do equipo cando levaban xogadas seis xornadas do campionato, e o equipo marchaba en oitava posición da clasificación.
O 1 de agosto de 2008, Cúper foi contratado pola Selección de fútbol de Xeorxia. Debido a que non puido gañar ningún partido como adestrador de Xeorxia, decidiu non prolongar o contrato que expirou en decembro de 2009.
O 3 de novembro de 2009 Cúper acordou continuar a súa carreira como adestrador no club grego Aris Salónica FC ata o final da tempada 2009-2010. O 15 de decembro de 2009 Cúper estendeu o seu contrato con Aris Salónica FC ata xuño de 2011. O 24 de abril Cúper perdeu outra final, esta vez na Copa grega de fútbol contra o Panathinaikos, continuando coa súa serie negativa en finais.
Na tempada 2010-2011, Héctor Cúper conduciu ao Aris á súa primeira participación na fase de 32 equipos da UEFA Europa League, obtendo o 2º lugar no grupo B con 10 puntos, tras dúas sorprendentes vitorias ante o Atlético de Madrid.
O 30 de xuño de 2011 Cúper foi presentado como novo adestrador do Racing de Santander. O 29 de novembro dimitiu tras unha serie de malos resultados.
Baixa Saxonia
A Baixa Saxonia (en alemán Niedersachsen, en baixo saxón: Neddersassen, frisón oriental: Läichsaksen) é un dos dezaseis estados federados de Alemaña. O estado ten unha poboación preto dos oito millóns de habitantes nunha superficie de 47,618 km², sendo o segundo estado maior en terreo da Alemaña e o cuarto en poboación. A lingua maioritaria é o alemán, aínda que nalgunhas zonas rurais segue a empregarse o baixo saxón (Plattdeutsch).
A Baixa Saxonia está bañado no seu extremo setentrional polo Mar do Norte, facendo fronteira cos Estados de Schleswig-Holstein, Hamburgo, e Mecklemburgo-Antepomerania ao norte; Brandeburgo e Saxonia-Anhalt ao leste; Turinxia, Hessen e Renania do Norte-Westfalia ao sur; e cos Países Baixos ao oeste. En total, a Baixa Saxonia é o estado alemán que está rodeado por máis estados distintos. O Estado de Bremen forma dous enclaves dentro da Baixa Saxonia, un a Cidade de Bremen e outro a cidade portuaria de Bremerhaven. As principais cidades do estado son Hannover, Braunschweig, Lüneburg, Osnabrück, Oldenburg e Göttingen.
Patrimonio da Humanidade da UNESCO
miniatura|esquerda|O [[Kaiserpfalz Goslar é Patrimonio da Humanidade da UNESCO]]
Hai catro Patrimonio da Humanidade da UNESCO na Baixa Saxonia como Patrimonio da Humanidade en Alemaña. Isto inclúe o patrimonio en dúas partes da Catedral de St. Mariae e a Michaeliskirche en Hildesheim. O sitio patrimonial de tres partes no oeste de Harz está formado pola mina Rammelsberg, a cidade vella de Goslar e a Upper Harz Water Regale coa Grube Samson e o Kloster Walkenried. O sitio Patrimonio da Humanidade máis recente foi a Fábrica Fagus en Alfeld en 2011. O Mar de Wadden da Baixa Saxonia é Patrimonio da Humanidade. A Biblioteca Gottfried Wilhelm Leibniz - Biblioteca Estatal de Baixa Saxonia contén a correspondencia de Leibniz, que pertence ao Patrimonio Documental Mundial da UNESCO desde 2007. A Biblia de Gutenberg de 42 liñas do patrimonio mundial, impresa en pergamiño, está na Biblioteca Estatal e Universitaria de Baixa Saxonia en Göttingen.
En 2012, o estado de Baixa Saxonia propuxo a paisaxe culturalen Altes Land e o Rundlingsdörfer no Wendland de Hannover para a lista alemá de propostas para o futuro Patrimonio da Humanidade da UNESCO solicitudes (lista tentativa), para as que cada estado alemán pode presentar dúas propostas. O Ministerio de Ciencia e Cultura da Baixa Saxonia anunciou os dous candidatos o 18 de xuño de 2012 tras un proceso de selección que comezara en 2011. En 2013, a Kultusministerkonferenz decidirá cales son as solicitudes dos estados federais que se incluirán na lista de propostas alemá ('lista provisional'), entre as que a UNESCO seleccionará novos sitios Patrimonio da Humanidade a partir de 2017 como moi pronto. A cidade de Lüneburg presentou máis solicitudes a nivel estatal para o seu centro histórico e o Verein Naturschutzpark (VNP) para o Lüneburg Heath. O ministerio recomendou que ambas institucións presenten solicitudes en serie, no caso de Lüneburg xunto con "lugares de sal" comparables e no caso do VNP xunto con outros lugares "agro-pastoralen". A solicitude da cidade de Wunstorf para o nomeamento da Sigwardskirche en Idensen como un pequeno edificio sagrado importante do románico non foi considerada por motivos tácticos. razóns.
O Arroio, Rebordáns, Tui
O Arroio é un lugar da parroquia de Rebordáns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres), un descenso de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Ramón Tojo Lens
Ramón Tojo Lens, nado na Meana, parroquia de Seira (Rois) en 1965, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Enrique Tojo, que foi alcalde de Rois polo PPdeG entre 1990 e 2003, é empresario do sector madeireiro. En 2007 presentouse por primeira vez encabezando a candidatura do PPdeG no concello de Rois e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En 2011, 2015 e 2019 volveu revalidala alcaldía con maioría absoluta.
Baixa Franconia
miniatura|250px|En amarelo máis escuro, as tres rexións en que se divide [[Franconia: Alta, Media e Baixa]] miniatura|250px|Fronteiras anteriores á reforma. miniatura|250px|Vita aérea de [[Würzburg]] miniatura|250px|Ponte sobre o [[río Main en Würzburg]] miniatura|250px|Würzburg miniatura|250px|Aschaffenburg, Johannisburg
A Alta Franconia (en alemán Unterfranken) é unha das sete rexións administrativas (Regierungsbezirk) en que está dividido o estado federado alemán de Baviera.
A súa capital administrativa é a cidade de Würzburg.
A Baixa Franconia encóntrase ao noroeste do estado federado e limita ao sur con Baden-Württemberg, ao oeste con Hesse, ao leste coa Franconia Media e ao norte con Turinxia e a Alta Franconia.
As augas do río Main atravesan a Baixa Franconia, polo que a rexión recibe en ocasións o nome de Mainfranken (Franconia del Main).
Foi parte da rexión histórica de Franconia, xunto coa Franconia Media e a Alta Franconia, todas elas hoxe partes do Land de Baviera.
División administrativa antes da reforma dos distritos
Desde finais da segunda guerra mundial até 1972 a organización territorial da rexión foi a seguinte:
Historia
Despois da fundación do Reino de Baviera, o estado reorganizouse totalmente e, en 1808, dividiuse en 15 rexións gobernamentais administrativas (en alemán Regierungsbezirke, singular Regierungsbezirk), chsamados Kreise (singular Kreis) en Baviera. Estas foron creados segundo o modelo dos departamentos franceses, bastante uniformes en tamaño e poboación, e recibiron o nome dos seus principais ríos.
Nos anos seguientes, debido aos cambios territoriais (por exemplo, a perda do Tirol alemán e a adquisición do Palatinado renano), o número de Kreise reduciuse a 8. Un deles foi o Rezatkreis (distrito de Rezat). En 1837, o rei Luís I de Baviera cambiou o nome dos Kreise aos nomes territoriais históricos. Isto tamén implicou algúns cambios fronteirizos ou intercambios territoriais. Así, o nome de Untermainkreis cambiou a 'Baixa Franconia e Aschaffenburg, pero o nome da cidade pronto decaeu, deixando o nom só en Baixa Franconia.
Cambio de nome na época nazi
Desde 1933, o Gauleiter nazi rexional, Otto Hellmuth (que rebautizara seu territorio como Gau Mainfranken, insistiu en cambiar o nome do distrito gobernamental como Mainfranken. Encontrou resistencia nas autoridades estatais de Baviera, pero finalmente logrou que se cambiara o nome do distrito a partir do 1 de xunño de 1933. Despois de 1945 o nome Unterfranken foi restaurado.
Economía
O produto interior bruto (PIB) da rexión foi de 53 700 millóns de euros en 2018, o que supuxo o 1,6 % da produción económica alemá. O PIB per cápita axustado ao poder adquisitivo foi de 37 500 €, o 124 % da media da UE-27 no mesmo ano. O PIB por empregado foi do 102 % da media da UE.
Principais lugares de interese
Xunto ás antigas residencias episcopais de Würzburg (con Veitshöchheim) e Aschaffenburg, as cidades de Miltenberg, Amorbach e Werneck, as atraccións escénicas do río Main, incluíndo o Mainschleife en Volkach e as cordilleiras baixas do Rhön coa cidade balneario Bad Kissingen e o Spessart co castelo de Mespelbrunn son as principais atraccións turísticas da Baixa Franconia.
Teses de Abril
As Teses de abril son unha serie de puntos expostos polo líder comunista Vladimir Ilyich Ulyanov, Lenin, tralo seu regreso á capital de Rusia, Petrogrado, en abril de 1917. Esta tese postulaba o paso á segunda fase da revolución: a conquista do poder por parte do proletariado e o campesiñado dos soviets. As Teses de Abril tiñan como base tres piares: "paz, pan e terra".
Contexto histórico
Lenin regresou a Petrogrado a noite do 3 de abril de 1917, xusto ao mes seguinte de que a Revolución de Febreiro dese inicio, a cal trouxera consigo o establecemento dun Goberno provisional de carácter liberal. O 4 de abril, Lenin leu as súas famosas teses, primeiro nunha reunión de bolxeviques e logo noutra con delegados bolxeviques e menxeviques que asistían á Conferencia dos Soviets de deputados obreiros e soldados de toda Rusia.
Posteriormente, as teses se incluirían no artigo "As tarefas do proletariado na presente revolución", publicado o 7 de abril de 1917 no número 26 de Pravda. Lenin tras volver a Rusia desde o exilio en Suíza, decidiu redactar as teses de abril, polas que se chegaba ao poder sairía da guerra, daría a terra aos campesiños e daría o seu goberno aos obreiros.
Contido das "Teses"
As teses trataron distintos temas como por exemplo, a actitude bolxevique cara á primeira guerra mundial, a súa actitude cara ao Goberno provisional e como Rusia debería ser gobernada no seu futuro, ademais do destino dos bolxeviques. As medidas propostas por Lenin incluían a non-cooperación co Goberno provisional (ao cal tachou de "burgués"); oposición á guerra mundial librada por intereses burgueses entre gobernos burgueses; e a abolición da policía, exército e burocracia estatal, que segundo el favorecían o dominio da burguesía rusa. Lenin tamén argumentou en contra das democracias parlamentarias e mostrouse favorable ao control do Estado por parte dos traballadores a través dos soviets.
Lenin tamén postulaba a idea de que chegara o tempo para os bolxeviques de considerar un cambio de nome para desvincularse das principais social-democracias de Europa, debido a que el sentía que este termo fora desvalorizado por algúns líderes socialdemócratas ao apoiar a participación dos seus respectivos países na guerra. Este foi un argumento desenvolvido por primeira vez no boletín de 1915 chamado "Socialismo e guerra", onde cualificaba aos socialdemócratas como social-chovinistas.
Moitos dos argumentos presentados por Lenin nas súas "Teses" ían directamente dirixidos tanto aos bolxeviques como tamén ao groso da poboación. Tras a revolución de febreiro, algúns líderes bolxeviques que regresaron do exilio, como Iosif Stalin e Lev Kámenev, defendían unha liña moito máis moderada, como que a participación de Rusia na guerra podía estar xustificada e que se debía cooperar cos liberais. Con todo, os argumentos de Lenin reflectían os pensamentos dos líderes bolxeviques que participaran nos acontecementos de febreiro, como Alexander Shlyapnikov. Lenin tivo éxito ao persuadir aos bolxeviques cos argumentos presentados nas "Teses de abril" e puxo os fundamentos ideolóxicos da actuación dos bolxeviques tras o seu ascenso ao poder durante a Revolución de Outubro.