cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moon Cresta
Traxectoria
Este grupo formouse a finais de 1998, e tivo varios cambios de formación. Levan unha carreira de loita polos escenarios de toda a Península Ibérica nos que pasaron dous anos de xira ininterrompida, cos temas do seu dobre álbum de debut CD+DVD “eROCKtile dysFUNKtion SOULutions”.
Para o seu segundo disco The Sparkling Radiostars & Their Lunatic Orcresta, o grupo trasládase a Weed, California (USA), aos RadioStar Studios. Alí, esta agrupación puido acceder á mesma mesa de mesturas que a que se empregou no LP “The song remains the same” de Led Zeppelín, ás guitarras utilizadas en sesións de grandes artistas da historia do rock como Tom Petty ou Johnny Cash, e deste xeito, conseguen unha calidade técnica superior.
Gran Premio de Bahrain
Historia
Fíxo historia como o primeiro Gran Premio de Fórmula Un que se celebrou no Oriente Medio, e logrou o premio ó "Gran Premio mellor organizado" outorgado pola FIA.
O Gran Premio de Bahain foi xeralmente a terceira carreira do calendario de Fórmula Un. Pero, na tempada, Bahrain cambiou de lugar coa primeira carreira tradicional, o Gran Premio de Australia, que foi atrasado para evitar a coincidencia cos Xogos da Commonwealth. En 2010, Bahrain organizou a primeira carreira da tempada de Fórmula Un de e os coches a disputaron sobre o circuíto de 6´299 chamado "Endurance Circuit" para celebrar as "vodas de diamante" da F1.
O Gran Premio de, que se celebraría o 13 de marzo, foi cancelado o 21 de febreiro debido as protestas de Bahrain de 2011, logo das protestas dos pilotos incluíndo Damon Hill e Mark Webber.
Os activistas de dereitos humanos pediron a cancelación da carreira de 2012. Debido ás denuncias de presuntas violacións de dereitos humanos cometidas polas autoridades de Bahrain. O persoal dos equipos tamén expresaron a súa preocupación pola seguridade, Pero a carreira, con todo, levouse a cabo como estaba previsto, o 22 de abril de 2012.
Margaride
O topónimo Margaride pode referirse a:
Gran Premio de Bahrain
Historia
A carreira de levouse a cabo como unha carreira nocturna con luz artificial. Converteuse na segunda carreira nocturna da Fórmula Un logo do Gran Premio de Singapur, para conmemorar o décimo aniversario da primeira posta en escena do Gran Premio. Foi gañado por Lewis Hamilton.
Logo dos tests de febreiro de Fórmula Un de 2014, os organizadores do Gran Premio de Bahrain anunciaron a decisión de nomear á icónica primeira curva do circuíto co nome do ex sete veces campión do mundo, o piloto alemán Michael Schumacher en honor aos seus logros e tamén para apoialo despois de que o piloto sufrira un accidente de esquí case fatal a finais de decembro de 2013.
A carreira de tamén disputouse como unha carreira nocturna con luz artificial e foi gañadapor Lewis Hamilton conMercedes.
A construción do Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir iniciouse en 2002 cun alto interese nacional sobre o proxecto, xa que vese como o futuro para a próxima xeración de corredores de Bahrain. Cando finalizou a construción, o circuíto converteuse no centro dos deportes de motor no Pérsico, no que disputaronse moitas outras carreiras, como carreiras de resistencia, carreiras de GT, carriras de Fórmula 3 e a serie V8 Supercar australiana.
A primeira carreira foi en 2004. A carreira foi gañada polo piloto alemán Michael Schumacher para Ferrari. Fernando Alonso gañou o segundo Gran Premio de Bahrain con Renault en 2005, e logo converteuse no primeiro en repetir vitoria na carreira de Oriente Medio en 2006 (de novo con Renault), logo dunha carreira emocionante e cunha longa batalla con Michael Schumacher. En 2007 e 2008, o brasileiro Felipe Massa gañou a carreira con Ferrari. 2009 viu a vitoria de Jenson Button con Brawn GP. Logo do seu triunfo en 2010. Alonso converteuse no primeiro ganador en tres ocasións.
A carreira de 2010 viu unha nova configuración de circuíto utilizado para o Gran Premio. Utilizouse o deseño de "Endurance Circuit", que alarga a lonxitude de volta a 6´299 km.. A pista volveu ao seu deseño orixinal para a carreira de 2011, e tamén fíxoo para a carreira de 2012.
2011 cancelación
O 21 de febreiro de 2011, anunciouse que o Gran Premio de Bahrain de 2011 programado para o 13 de marzo fora cancelado debido ás protestas de Bahrain de 2011. O 3 de xuño, a FIA decidiu reprogramar a carreira para o 30 de outubro. O piloto campión do mundo Damon Hill, solicitou á Fórmula Un non volver a programar dicindo que se a carreira seguía adiante "imos ter sempre o sambenito de vernos asociados ao uso de métodos represivos para lograr a orde". e Bernie Ecclestone díxolle á BBC nunha entrevista: "Esperemos que haberá paz e tranquilidade e poderemos volver no futuro, pero por suposto que non está no calendario non se pode reprogramar sen o acordo dos participantes, son os feitos." Unha semana logo da súa decisión de reprogramar a carreira, a Fórmula Un anunciou a cancelación da carreira de 2011.
2012 controversia
Activistas de dereitos humanos pediron a cancelación do Gran Premio de Bahrain de 2012, que tivo lugar o 22 de abril, debido a informes sobre o uso continuo de forza excesiva polas autoridades e o uso da tortura durante as detencións. O 9 de abril de 2012, The Guardian informou que segundo declarara un destacado membro non identificado dun dos equipos, "os equipos de Fórmula Un queren que os organizadores do deporte cancelen, ou polo menos pospoñan, o Gran Premio de Bahrain ..., debido ás crecentes preocupacións de seguridade no medio das protestas en curso no reino ... Séntome moi incómodo por ir a Bahrain. Se son brutalmente franco, o único xeito que poden desenvolver esta carreira sen incidentes é ter un bloqueo militar total. E creo que iso sería inaceptable, tanto para a F1 como para Bahrain. Pero eu non vexo ningunha outro xeito de poder facelo"..
O Gran Premio de 2012 volveu utilizar a configuración de circuíto de 15 curvas utilizado por última vez en 2009, en lugar da configuración de resistencia do circuíto utilizado en 2010.
Gañadores múltiples (pilotos)
Os pilotos en letra grosa aínda compiten no campionato de Fórmula 1
Gañadores múltiples (construtores)
Equipos en letra grosa compiten no campionato de Fórmula Un na tempada actual.
Ferrari 288 GTO
O Ferrari 288 GTO é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1984 e 1985. Foi unha versión especial do Ferrari 308 GTB para a competición. Pertence ó segmento de superdeportivos con motor traseiro V8, tracción traseira e 2 asentos. O motor de 2'9 litros ten 400 cabalos de potencia.
Knight Lore
Knight Lore é un videoxogo desenvolvido por Ultimate para o ZX Spectrum en 1984 dentro da serie Sabreman tras Sabre Wulf e Underwurlde, a diferenza deles empregou unha perspectiva isométrica, o que constituíu unha grande innovación na época e que nos permite ter unha visión tridimensional de todas as pantallas polas que pasamos. Tim Stamper e Chris Stamper foron os que escribiron o código do xogo. O éxito do xogo en Europa levou a que se realizaran versións para BBC Micro, Amstrad CPC, MSX e Famicom Disk System que xa non tiñan a limitación orixinal de limitarse a dúas cores polas especifidades do Sepctrum. En Knight Lore Sabreman, o protagonista da triloxía, pola acción dun feitizo transfórmase en home lobo co luar. A acción transcorre no castelo do mago Melkior onde Sabreman debe recoller os ingredientes para facer unha apócema que remate co feitizo. Os ingredientes débense verter na caldeira de Melkior nunha orde determinada, de non levar o ingrediente axeitado unha masa de estrelas obrigará a Sabreman a marchar do cuarto. Ademais dos ingredientes Sabreman ten que recoller unha serie de obxectos que son precisos para superar certos obstáculos.
Rhododendron ponticum
miniatura|Flor de R. ponticum O Rhododendron ponticum é unha especie de rododendro nativo do sur de Europa e o suroeste de Asia.
Descrición
R.ponticum é un arbusto denso cuxa característica máis rechamante é a presenza de flores grandes, rosas, formando verticilos, follas lustrosas e coriáceas que permanecen sempre verdes. Toda a planta contén alcaloides velenosos para o gando. Emprégase como planta ornamental, en xardinería.
A Chousa, Valdoviño, Valdoviño
A Chousa é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 10 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
A Mata, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
A Mata é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4 habitantes (3 homes e unha muller).
Billy Owens
Billy Eugene Owens, nado o 1 de maio de 1969 en Carlisle, Pensilvania, é un ex xogador americano de baloncesto profesional.
No ano sénior co instituto, Owens acadou 34 puntos por partido, e liderou ao Carlisle High School (Pensilvania) a catro títulos consecutivos. Dicíase que ía ser o segundo xogador mellor preparado de 1988, por detrás de Alonzo Mourning.
Xogou para o equipo nacional de baloncesto dos Estados Unidos no Campionato do Mundo da FIBA de 1990, onde gañou a medalla de bronce.
Foi seleccionado polos Sacramento Kings no Draft da NBA de 1991. Con todo, foi traspasado aos Golden State Warriors a cambio do anotador Mitch Richmond. A pesar de que o traspaso fora considerado por moitos coma desigual, Owens deulle aos Warriors altura e rebotes. Acadou sobre 15 puntos e preto de 8 rebotes nas súas tres tempadas con Golden State. Owens xogou ademais nos Miami Heat, Sacramento Kings, Seattle SuperSonics, Philadelphia 76ers, e Detroit Pistons.
Sergio Pérez Mendoza
Sergio Michel Pérez Mendoza, máis coñecido como Sergio "Checo" Pérez, nado en Guadalaxara (Xalisco) o 26 de xaneiro de 1990, é un piloto de automobilismo mexicano. É piloto de Red Bull Racing, pilotou previamente para Sauber, McLaren, Force India e Racing Point.
Pérez, quen actualmente reside en Schindellegi, Suíza, foi membro da Academia de pilotos de Ferrari ata o ano 2012. Logrou o seu primeiro podio na Fórmula Un no Gran Premio de Malaisia de 2012 con Sauber.
Pérez uniuse a McLaren na tempada, en substitución de Lewis Hamilton quedando como compañeiro de Jenson Button. Deixou o equipo con sede en Woking logo dunha soa tempada con eles, despois de que o equipo decidira asinar ao piloto dinamarqués Kevin Magnussen, deixando a Pérez sen asento. En decembro de 2013, anunciouse que Force India contratara a Pérez, nun acordo de 15 millóns de euros. Permaneceu con Force India despois de que entrasen en concurso de acredores no segundo semestre de 2018, e logo da súa conversión como Racing Point F1 Team en 2019.
Ferrari F50
Só foron feitos 349 coches. O último F50 foi producido en Maranello, Italia en xullo de 1997.
Sergio Pérez Mendoza
En 2019, Racing Point asinou con Pérez unha prórroga de tres anos, que duraría ata finais de. Non obstante, máis tarde anunciou que abandonaría o equipo ao final da tempada 2020 e fichou por Red Bull Racing para a tempada.
Ferrari F50
Competición
A partir deste deseño, Ferrari desenvolveu o F50 GT, un prototipo baseado no F50 que foi construído para competir nas carreiras de clase GT1. O coche tiña un teito fixo, spoiler traseiro grande, novo alerón dianteiro e moitos outros axustes. O motor V12 de 4,7 litros foi axustado para xerar ao redor de 750 CV. Nas probas en 1996, o coche demostrou ser máis rápido có 333SP, pero isto non interesou e Ferrari cancelou o proxecto F50 GT.
Especificacións
miniatura|Ferrari F50 en Melbourne, Australia. miniatura|Ferrari F50 traseira. miniatura|Ferrari F50.
Sergio Pérez Mendoza
Inicios
Inicia a súa carreira á idade de 6 anos no karting en 1996 demostrando a súa valía no seu 1º ano de competición ao lograr 4 vitorias na categoría infantil e ao final do ano, acadou o subcampionato da categoría.
Na tempada 1997 participou na Categoría Xuvenil (karts), na que foi o piloto máis novo da categoría e obtivo un triunfo, cinco podios e terminou cuarto no campionato.
Ao ano seguinte, volveu competir na categoría Xuvenil, na cal levou oito vitorias e ao final da campaña converteuse no piloto máis novo en proclamarse campión da categoría. Tamén participou nalgunhas carreiras da Shifter 125 c.c. e competiu nunha carreira da Master de Karts en Kadets, na que subiu ao sitio máis alto do podio.
Na tempada 1999 correu na categoría Shifter 80 c.c., na que acumulou tres vitorias e terminou na terceira praza do campionato. Así mesmo, converteuse no piloto máis novo en gañar unha competición na categoría, logo de obter un permiso especial da Federación para poder participar na Shifter 80 c.c.
No ano 2000 concretou o Campionato Shifter 80 c.c. e tamén participou en tres carreiras na categoría Shifter 125 c.c. no Reto Telmex. Con todo, "Checo" non se conformou cos resultados obtidos e na seguinte campaña foi por outro campionato, nesta ocasión o da Shifter 125 c.c. Rexional e de novo foi o piloto máis novo en competir na categoría. Con todos estes logros, o sensacional piloto chamou a atención dos buscadores de talentos da Escuadra Telmex.
Con seis triunfos no 2002, foi nomeado subcampión nacional na categoría Shifter 125 c.c. e participou na carreira mundial de Shifter 80 c.c. nas Vegas, na cal cualificou quinto e terminou no lugar 11, ao competir contra os mellores no seu xénero.
No 2003 foi líder en dous campionatos na Shifter 125 c.c., pero lle retiraron o permiso para as últimas sete carreiras, o cal resultou ser un hándicap nas súas aspiracións polo título. Porén, Sergio terminou o Reto Telmex na terceira posición. Ademais de conquistar o subcampionato na Copa México. Ese mesmo ano, tamén foi invitado para asistir no Shootout de Easy Karts 125, no que competiu contra pilotos de todo o mundo e logrou cualificar no primeiro lugar, para eventualmente levar a bandeira a cadros, á vez que era o piloto máis novo da categoría.
Fórmula Skip Barber
O ano 2004 foi quizais un dos máis ocupados de Pérez Mendoza da súa carreira profesional, xa que competiu no Campionato Midwestern e no Nacional da Fórmula Skip Barber, como piloto da Escuadra Telmex. Onde se converteu no piloto máis novo na historia da categoría en subir ao podio. Tamén foi Novato do Ano na Midwestern, logo de terminar na sétima posición, con seis carreiras sen disputar.
Sergio acadou cinco podios na Fórmula Skip Barber, catro foron rexionais: en Road America (dous triunfos), Virginia (un triunfo), e Sebring (terceiro), e un nacional: Road America (terceiro). Con todo isto, Pérez Mendoza converteuse no piloto mexicano máis novo en gañar unha carreira no estranxeiro en autos tipo Fórmula, ao superar ao lendario Ricardo Rodríguez e ao ecléctico Carlos Wallace (compañeiro do colexio) neste rubro.
Tamén obtivo o triunfo ao ser invitado a participar nunha competencia da Fórmula Vee, na súa natal Guadalaxara e en sete carreiras finalizou dentro dos 10 primeiros.
Fórmula BMW Alemá
No 2005 a Escuadra Telmex decidiu brindarlle a oportunidade ao talentoso piloto mexicano de participar na Fórmula BMW de Alemaña, na cal cun equipo pouco competitivo logrou escalar o segundo sitio do podio no primeiro evento da campaña no cal disputáronse dúas carreiras e na segunda carreira logrou a fazaña baixo choiva, para darlle ao seu equipo o mellor resultado da súa historia.
No 2006, "Checo" militou novamente na Fórmula BMW Alemá obtendo un podio e pechando no top-ten do Campionato.
Fórmula 3 Británica
Para a tempada 2007, Sergio recibe a oportunidade de continuar a súa carreira en Europa e toma parte no disputado Campionato da Fórmula 3 Británica na Clase Nacional, onde tivo o forte compromiso de igualar o título obtido por Salvador Durán no 2005, ademais continua como piloto de probas do equipo nacional na Copa mundial de Nacións A1 Grand Prix onde ao final do ano tivo unhas cantas participacións.
Sergio non decepciona nas expectativas depositadas sobre el e gaña a Fórmula 3 Británica clase Nacional fronte ao chinés Cong Fu Chen impondo nova marca de puntos (376) superando ao seu compatriota e último campión mexicano da categoría, Salvador Durán que impuxera a anterior marca con 300 en 2005. Ademais impuxo marca entre os mexicanos gañadores da categoría (Salvador Durán e Fernando Prata) con 14 vitorias, 19 podios, 12 poles e 12 Voltas rápidas. E para non parar en marcas é o Campión máis novo na Fórmula 3 Británica con 17 anos de idade.
GP2 Series
Perez únese a Campos Grand Prix para a GP2 Asia Series 2008-09, gañando 2 carreiras e con 26 puntos. En 2009 ficha por Arden International e acaba con 22 puntos no posto 12º. Volve a Campos (renomeado Barwa Addax) para a súa segunda GP2 Asia Series con só 5 puntos, logo na GP2 Series fai unha tempada fanástica con 1 pole, 5 vitorias e segundo posto gañando ao seu compañeiro de equipo Giedo van der Garde e só por detrás de Pastor Maldonado.
2011
miniatura|right|Pérez pilotando para [[Sauber F1|Sauber no Gran Premio de Malaisia de 2011.]]
O 4 de outubro de 2010, anunciouse que Pérez competiría na tempada de Fórmula 1 co equipo Sauber en substitución de Nick Heidfeld. Posteriormente, Sauber anunciou unha asociación co patrocinador de Pérez Telmex. Pérez converteuse no quinto mexicano en competir na Fórmula Un, e o primeiro desde Héctor Rebaque que competiu entre e. Pérez tamén se converteu en membro do esquema da Ferrari Driver Academy en outubro de 2010.
Pasou a bandeira a cadros no sétimo lugar na súa primeira carreira, o Gran Premio de Australia de 2011, impresionando aos observadores ao deterse para cambiar pneumáticos unha soa vez, converténdose no único piloto na pista en facer menos de dúas paradas. Con todo, ambos automóbiles Sauber foron posteriormente descualificados por infrinxir as regulamentacións técnicas. Pérez non puido repetir o resultado en Malaisia onde as partes da carrozaría do Toro Rosso de Sébastien Buemi saíron voando e danaron o sistema eléctrico do sauber de Pérez, forzando a súa retirad. O Gran Premio da China de 2011 viuno comezar na 12ª posición e tivo problemas durante a carreira e tamén bateu con varios pilotos no camiño cara á 17º posto. Continuou co décimo cuarto posto en Turquía, antes de lograr un noveno lugar en España, por diante do seu compañeiro de equipo Kamui Kobayashi décimo, logrando os seus primeiros puntos na Fórmula Un.
Durante a terceira parte da cualificación para o Gran Premio de Mónaco de 2011, Pérez perdeu o control do seu coche ao saír da sección do túnel do circuíto, trompeou cara á dereita e estrelouse contra a barreira, antes de deslizarse pola chicana e golpear o Barreira TecPro cun forte impacto lateral. Pérez foi visto poñendo as súas mans ao redor da súa cabeza nun intento de protexela xusto antes do impacto final. A sesión suspendeuse, e os comisarios e o persoal médico sacaron a Pérez do seu automóbil. Un portavoz do equipo de Sauber confirmou que Pérez estaba consciente e puido falar despois do accidente, e que fora levado ao centro médico do circuíto. Sufriu unha escordadura na coxa e unha conmoción cerebral, e por razóns médicas non participou na carreira ao día seguinte. Logo de participar na primeira sesión de prácticas do Gran Premio do Canadá de 2011, Pérez non se sentiu o suficientemente ben e decidiu non participar, foi substituído por Pedro de la Rosa.
Pérez regresou para o Gran Premio de Europa de 2011 e terminou undécimo logo de intentar correr a carreira nunha estratexia dunha soa parada. Pérez obtivo a súa mellor posición, sétimo, no Gran Premio do Reino Unido de 2011 e undécimo en Alemaña. Logo dun décimo quinto lugar en Hungría, Pérez retirouse en Bélxica cun fallo na suspensión. Isto foi seguido por unha falla na caixa de cambios mentres corría sétimo en Italia, antes de anotar un punto en Singapur logo de perder o noveno lugar ante Felipe Massa. En Xapón ocupou o oitavo lugar, antes dun décimo sexto lugar en Corea, décimo en India, e un undécimo lugar en Abu Zabi. Pérez terminou décimo sexto no Campionato de Pilotos con catorce puntos. O 28 de xullo, anunciouse que Pérez permanecería con Sauber na tempada de, xunto co seu compañeiro de equipo Kobayashi. O 13 de setembro, Pérez probou para Ferrari como parte da Ferrari Driver Academy nun Ferrari F60, o coche de Ferrari da tempada. Pérez realizou a proba con outro membro da academia Jules Bianchi.
2012
miniatura|right|Pérez perseguindo a Alonso polo liderado do [[Gran Premio de Malaisia de 2012, onde logrou o seu primeiro podio na Fórmula Un.]] Pérez comezou a tempada co oitavo posto no Gran Premio de Australia de 2012, perdendo varios postos na última volta debido a uns pneumáticos excesivamente desgastados. Na segunda rolda en Malaisia, batallou con Fernando Alonso pola vitoria. Nas últimas voltas da carreira foi capaz de pechar a brecha a 0´5 segundos, pero non foi capaz de pasalo xa que se abriu de par en par na curva 14 e retrocedeu, terminando segundo 2´2 segundos detrás de Alonso. Moitos observadores eloxiaron o desempeño de Pérez durante a carreira malia o seu erro ao final da carreira,  logrando o mellor resultado de Sauber como equipo independente. Na China, Pérez cualificou oitavo a mellor da súa carreira, pero terminou a carreira no undécimo lugar logo de problemas coa estratexia nos pits e tamén co embrague do seu coche.
Terminou fóra dos puntos nas seguintes tres carreiras malia rexistrar a volta rápida en Mónaco, antes de que Pérez lograse o seu segundo podio nas carreira no Gran Premio do Canadá de 2012, terminando a carreira en terceiro lugar, habendo comezado décimo quinto.
miniatura|left| Pérez en camiño ao terceiro lugar no [[Gran Premio do Canadá de 2012, o seu segundo podio.]] No Gran Premio de Europa de 2012, Pérez clasificou en décimo quinto lugar, citando un desequilibrio no manexo e sentindo o coche como "impredicible" como razóns para a diferenza con Kobayashi que quedou no sétimo lugar. Mellorou ao noveno lugar na carreira, pero a mala cualificación foi un problema para o equipo. Na volta 12 do Gran Premio do Reino Unido de 2012, Pérez colisionou con Pastor Maldonado, o que o obrigou a retirarse cunha suspensión rota. Máis tarde criticou ao venezolano, alegando que "preocupa a todo o mundo" antes de agregar, "é un piloto que non sabe que estamos arriscando as nosas vidas e non ten ningún respecto en absoluto". Maldonado recibiu unha dobre penalización en forma de reprimenda e unha multa de 10.000 euros logo da carreira. Máis tarde, Pérez agregou: "Basta con ver as últimas carreiras: arruinou a carreira de Hamilton (en Valencia), arruinou a miña carreira en Mónaco ao facer cousas estúpidas. Non entendo por que os comisarios non toman unha decisión seria con el. Con Pastor non están facendo nada que lle ensine unha lección". miniatura|left| Pérez no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2012]]
Para o Gran Premio de Alemaña de 2012, Pérez comezou na 17ª posición pero puido abrirse camiño a través da pista, e ao final terminou a carreira no 6º lugar. No Gran Premio de Bélxica de 2012, Pérez chegou á Q3 e clasificouse como o quinto máis rápido. Unha penalización para Maldonado posteriormente promoveu a Pérez á cuarta mellor marca da súa carreira na grella. Na carreira, Pérez viuse obrigado a retirarse na primeira curva da primeira volta logo de que Romain Grosjean causara un espectacular accidente. Grosjean estrelou o seu auto contra Lewis Hamilton, creando un efecto dominou que involucrou a cinco autos. Tamén participaron no accidente, o líder do campionato Fernando Alonso e o compañeiro de equipo de Pérez Kamui Kobayashi. Pérez obtivo o seu terceiro podio no Gran Premio de Italia de 2012. O sábado, non puido clasificarse para a Q3, e foi duodécimo na grella. O domingo, fixo unha campaña de asalto para subir pola pista ata o segundo lugar, adiantando, entre outros a, Kimi Räikkönen, Nico Rosberg, Felipe Massa e Alonso. A diferenza da maioría dos pilotos na pista, Pérez comezou a carreira con pneumáticos duros e cambiou aos medios na volta 29, o que lle permitiu liderar o Gran Premio durante cinco voltas. Como resultado, a sobresaínte xestión de pneumáticos de Pérez e o seu coche levárono ben aos puntos e, finalmente, a o podio. Pérez terminou a tempada en décimo lugar no Campionato de Pilotos con 66 puntos, 6 máis que o seu compañeiro de equipo Kobayashi.
McLaren (2013)
O 28 de setembro de 2012, Lewis Hamilton anunciou a súa decisión de saír McLaren para fichar por Mercedes. Posteriormente anunciouse que Pérez fora contratado como substituto de Hamilton.
Force India (2014–2018)
miniatura|Pérez no [[Gran Premio de Bahrain de 2014 onde logrou o seu primeiro podio desde a tempada, co terceiro posto na carreira.]] O 12 de decembro de 2013, Pérez tiña o seu volante para Force India en confirmado.
2019
thumb|Pérez no Gran Premio de Austria de [[2019]] Na tempada 2019, Racing Point Force India converteuse en Racing Point, mantendo a Pérez como piloto. No equipo uniuse o antigo piloto de Williams Lance Stroll. Racing Point viu 2019 como unha tempada de transición, e gran parte do traballo no coche dese ano viuse interrompido polos eventos administrativos do ano anterior. A un grande inicio de tempada, incluíndo un sexto posto en Azerbaixán, seguiuno unha serie de oito carreiras sen puntos, a máis longa da súa carreira. Isto incluíu o Gran Premio de Alemaña afectado pola choiva, onde caeu no inicio da carreira mentres o seu compañeiro de equipo Stroll liderou brevemente a carreira e finalmente terminou cuarto.
2020
thumb|Pérez conducindo en [[Circuíto de Barcelona-Cataluña|Barcelona en 2020 durante as probas de pretempada]] Pérez asinara unha extensión de contrato con Racing Point, para quen estaba destinado a seguir correndo ata finais de 2022. Tres días antes do Gran Premio do Reino Unido de 2020, deu positivo en SARS-CoV-2 coronavirus que causa COVID-19. Debido a isto, non puido participar no Gran Premio de Gran Bretaña. Foi substituído temporalmente por Nico Hülkenberg. Confirmouse que tamén se perdería o Gran Premio do 70º aniversario, xa que volveu dar positivo en COVID-19. Despois de dar negativo para o COVID-19 despois do Gran Premio do 70º aniversario, Pérez volveu correr no Gran Premio de España, clasificouse cuarto e rematou a carreira na quinta posición. En setembro de 2020, Pérez anunciou que deixaría Racing Point a finais da tempada de 2020. Sería substituído por Sebastian Vettel xa que Racing Point pasaría a ser Aston Martin para a tempada.
Pérez logrou o seu noveno podio de F1 no Gran Premio de Turquía. Despois de clasificarse terceiro baixo a choiva, Pérez superou a Max Verstappen e pasou de terceiro a segundo, só por detrás do seu compañeiro de equipo Lance Stroll, comezando con pneumáticos de choiva e cambiando por pneumáticos intermedios na volta 10 de 58. Pérez herdou o liderado despois de que Stroll fixera unha parada en boxes, e na volta 37 foi superado por Lewis Hamilton para liderar. O podio foi Hamilton, Pérez e Sebastian Vettel. Pérez foi terceiro na maior parte do Gran Premio de Bahrain despois de comezar quinto, pero un problema eléctrico do MGU-K produciuse a falta dunhas poucas voltas, o que obrigou a deterse e retirar o coche con chamas que saian da unidade de potencia.
Desde que Pérez anunciou a súa saída de Racing Point houbo apoio dos medios para el, con The Race dicindo que sería unha "gran inxustiza se Pérez non estivese na grella de 2021". O ex-piloto de F1 convertido en comentarista e experto de Sky Sports F1 Martin Brundle tamén se fixo eco de pensamentos similares na súa revisión da columna en liña do Gran Premio de Turquía de 2020 onde Pérez quedou segundo e suxeriu que Pérez "debería estar no radar de Red Bull Racing" para asociarse con Max Verstappen en lugar de Alexander Albon.
Pérez gañou a súa primeira carreira no Gran Premio de Sakhir, converténdose no gañador número 110 da carreira da Fórmula 1. Na primeira volta, Pérez foi golpeado por Leclerc e pasou do 2º posto ao 18º e último. Na volta 64 tomou o liderado e gañou a carreira por diante de Esteban Ocon e do seu compañeiro Stroll. Esta foi a primeira vitoria para un piloto mexicano desde que Pedro Rodríguez gañou o Gran Premio de Bélxica de 1970 50 anos antes.
Red Bull (2021–)
thumb|Pérez no Gran Premio de Austria de [[2021]] Pérez correu para Red Bull Racing en 2021, substituíndo a Alexander Albon, que foi degradado ao papel de piloto reserva e probador. e coa colaboración de Max Verstappen.
No Gran Premio de Bahrain de 2021, Pérez debutou co equipo Red Bull Racing rematando no 5º lugar. Durante a cualificación do sábado quedou 11º. Durante a volta de formación para a carreira, o seu coche apagouse por un fallo eléctrico. Conseguiu restablecer o seu RB16B antes de ter que comezar a carreira desde o pitlane.
No Gran Premio da Emilia-Romaña de 2021, Pérez clasificouse na primeira fila en 2º lugar, a só 0,035 segundos do polesitter Lewis Hamilton, superando ao seu compañeiro de equipo Max Verstappen na P3. Era a primeira vez que comezaba na primeira fila dunha carreira.
No Gran Premio de Acerbaixán de 2021, Pérez clasificouse no 7º lugar, comezando no 6º lugar debido a unha penalización na grella para Lando Norris. Na carreira fixo unha boa saída, subindo ata o 3º lugar na volta 8. Na xanela de parada en boxes, pasou a Lewis Hamilton para ocupar o 2º lugar. Mantívose nesta posición durante a maior parte da carreira, Pérez pasou á cabeza tras un fallo de pneumáticos do seu compañeiro de equipo Max Verstappen na volta 47. Co reinicio da carreira na volta 50, mantívose no liderado durante as dúas últimas voltas, para facerse coa segunda vitoria da súa carreira e a primeira con Red Bull.
No Gran Premio de Francia de 2021, Pérez clasificouse no 4º lugar, comezando por detrás do piloto de Mercedes Valtteri Bottas. Na carreira, conservou os seus pneumáticos ata a volta 24. Debido aos seus pneumáticos máis frescos, pasou a Bottas para ocupar o 3º lugar na volta 49. Foi a primeira vez na súa carreira que lograba podios en fins de semana consecutivos.
No Gran Premio de Estiria de 2021, Pérez clasificouse no quinto lugar, comezando no cuarto posto detrás do Lando Norris de McLaren tras unha penalización a Valtteri Bottas. Pasou cedo a Norris pero perdeu unha posición ante Bottas tras unha lenta parada en boxes. Incapaz de superar aos Mercedes, Pérez cambiou de estratexia e entrou en boxes a montar pneumáticos novos e perseguiu a Bottas nos tramos finais. Recuperou 20 segundos de desvantaxe para atrapar a Bottas na última volta, pero non puido superar o seu rival polo 3º posto consecutivo no podio e rematou só a medio segundo no 4º lugar.
De camiño á grella no Gran Premio de Bélxica de 2021, Pérez estrelouse tras derrapar contra as barreiras de Les Combes. O coche de Pérez foi arranxado a tempo para o comezo da carreira, aínda que tivo que comezar por detrás. Finalmente, con todo, a carreira foi marcada con bandeira vermella despois de só dúas voltas baixo o coche de seguridade, o que resultou nun 20º lugar, aínda que posteriormente ascendeu ao 19º debido a unha penalización a Lance Stroll.
No Gran Premio de Turquía, quedou terceiro para conseguir outro podio.
No Gran Premio dos Estados Unidos, Pérez tivo un dos seus fins de semana máis competitivos da tempada, superando aos Mercedes de Valtteri Bottas e comezando terceiro por detrás do seu compañeiro Verstappen e do outro Mercedes de Lewis Hamilton, antes de rematar na mesma posición, aínda que a máis de 42 segundos do eventual gañador Verstappen, debido a un fallo na bebida na primeira volta.
Na súa carreira na casa en México, Pérez logrou o seu terceiro podio consecutivo, por primeira vez na súa carreira. Nos tramos finais da carreira, puido meter presión a Lewis Hamilton polo 2º lugar, pero non puido pasar a Hamilton antes da bandeira a cadros.
Pérez permanecerá en Red Bull para a tempada 2022.
Resumo da súa carreira deportiva
† Inclúe puntos anotados por outros pilotos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Arnold Dashefsky
Arnold Dashefsky, nado en 1942, é un sociólogo estadounidense, director do Centro de Estudos Xudaicos e Vida Xudía Contemporánea da Universidade de Connecticut.
Traxectoria
Estudou nas universidades de Temple e Minnesota nos Estados Unidos e na Universidade Hebrea de Xerusalén. Profesor de universidade desde 1964 Dashefsky é profesor de socioloxía na Universidade de Connecticut. Publicou varios libros sobre identidade xudía, familia, inmigración e etnicidade, foi un dos fundadores en 1971 Asociación para o Estudo Científico do Xudaísmo da que foi tamén presidente (1990-1996). Desde 2004 é director do Mandell L. Berman Institute – North American Jewish Data Bank.
Cristo crucificado
Nome común de obras pictóricas de artistas da civilización cristiá occidental. O Cristo crucificado é unha icona representada ademais na escultura xa que é o símbolo máximo da cristiandade.
Numerosos artistas representaron esta imaxe. Cadanseu período artístico destacou distintos aspectos de acordo ás características do estilo. Dende os primeiros cristiáns con influencia grega, a Idade Media con apóstolos de pequeno tamano. O renacemento e o barroco volven tomar o tema. No século XX pódese destacar a orixinalidade de Dalí que o amosa nunha toma dende arriba e cunha cruz en volume.
Combat Lynx
Combat Lynx é un videoxogo de simulación aérea realizado por Durell Software en 1984 para o ZX Spectrum e o Commodore 64. En 1985 saíu unha versión para o Amstrad CPC.
Combat Lynx é unha simulación dunha misión de defensa dun grupo de bases aliadas do ataque dunha división acoirazada inimiga. A misión de Combat Lynx, un helicóptero lixeiro de caza e transporte é dar cobertura aérea a todas as bases que constitúen a forza aliada. Xogo realista débese ter en conta o combustible, o peso da carga e persoal, ter conta dos diferentes indicadores de voo, a comunicación co cuartel xeral e atacar os tanques, transportes de tropa, metralladoras e helicópteros inimigos.
Ácido N-acetilneuramínico
O ácido N-acetilneuramínico (Neu5Ac ou NANA) é un aminoazucre acetilado pertencente aos azucres ácidos. É o ácido siálico predominante nos tecidos dos mamíferos. Pode considerarse como un ácido neuramínico co seu grupo amino acetilado. O seu grupo ácido está ionizado a pH celular, polo que está cargado negativamente.
Atópase en glicanos complexos nas mucinas e nas glicoproteínas da membrana celular. Por exemplo, pode aparecer no queratán sulfato. As súas cargas negativas son responsables das propiedades lubricantes e esvaradías da saliva e mucinas. Tamén hai residuos de ácido N-acetilneuramínico en glicolípidos, como os gangliósidos, uns compoñentes moi importantes das membranas celulares do cerebro.
Funcións
Ademais da súa implicación na prevención de infeccións (mucus asociado coas membranas mucosas da boca, fosas nasais, tracto gastrointestinal e respiratorio), o ácido N-acetilneuramínico actúa como un receptor do virus da gripe, que permite que o virus se una ás células mucosas por medio da súa hemaglutinina nas primeiras fases do establecemento da infección.
O ácido N-acetilneuramínico é tamén importante na bioloxía de diversas bacterias patóxenas, xa que pode ser utilizado como un nutriente, que fornece carbono e nitróxeno á bacteria, ou, nalgúns patóxenos, pode ser activado e situado na superficie celular. As bacterias evolucionaron producindo transportadores para o ácido N-acetilneuramínico que lles permiten tomalo do seu medio, e foron caracterizados varios destes transportadores, como a proteína NanT de Escherichia coli, o transportador TRAP SiaPQM de Haemophilus influenzae e o transportador ABC SatABCD de Haemophilus ducreyi.
Anxo Quintela
Anxo Quintela González, nado en Castrelos (Vigo) o 21 de decembro de 1960, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía, foi Premio Castelao de poesía en 1978. En 1982 conseguiu o Premio Esquío pola obra A sombra dos pavillóns, publicado no ano seguinte. Os seus poemas tamén apareceron nas revistas Dorna, Revista das letras, Grial e Horas de papel.
Traballou como xornalista en Vídeo Voz e na TVG, onde foi presentador de diversos espazos, entre eles, os informativos. Foi tamén redactor xefe da revista Agrocultura. Entre 2003 e 2006 dirixiu o xornal electrónico Vieiros. Traballou no programa Diario Cultural da Radio Galega.
Arapaima
Arapaima era tradicionalmente considerado un xénero monotípico coa única especie A. gigas, pero posteriormente distinguíronse dentro del varias especies (algunhas nomeadas de antigo e despois redescritas). Como consecuencia desta confusión taxonómica, os estudos iniciais sobre o animal fixéronse dándolle o nome de A. gigas como se todos eles fosen iguais, pero esta especie concreta (tal como se define agora) só se coñece por vellos espécimes de museo e a súa área nativa exacta non está moi clara. A especie que normalmente se ve e estuda é A. arapaima, aínda que tamén se rexistra un pequeno número de A. leptosoma no comercio de especies de acuario. As restantes especies son practicamente descoñecidas hoxe: A. agassizii coñécese por debuxos detallados que se fixeron dela (o espécime tipo que se conservaba perdeuse durante os bombardeos da Segunda Guerra Mundial) e A. mapae coñécese polo seu espécime tipo. A especie A. arapaima é relativamente repoluda comparada co resto das especies.
Taxonomía
FishBase recoñece as seguintes catro especies no xénero. Ademais, hai evidencias que suxiren que existe unha quinta especie, A. arapaima que debería recoñecerse (e que é a máis estendida e mellor coñecida, outras veces incluída en A. gigas).
Estes peixes están moi dispersos e non migran, o que fixo supoñer aos científicos que hai aínda máis especies deste xénero esperando a ser descubertas nas profundidades dos ríos da cunca do Amazonas. Os hábitats onde vive ofrecen unha gran probabilidade para a diversidade.
Morfoloxía
Os arapaimas poden alcanzar lonxitudes de máis e 2 m, e actualmente son excepcionais os de 2,5 m e máis de 100 kg e peso. Porén, O peso máximo rexistrado nesta especie foi de 200 kg, e a lonxitude máxima rexistrada foi de 4,52 m. Como resultado da sobrepesca os arapaimas grandes de máis de 2 m rara vez se encontran na natureza hoxe en día.
Os arapaimas teñen forma de torpedo e grandes escamas verdes con tons negros e marcas vermellas. É hidrodinámico e liso coas aletas dorsal e anal preto da cola.
As escamas dos arapaimas están mineralizadas, son duras, e a capa externa ten a superficie ondulada, baixo a cal hai varias capas de fibras de coláxeno dispostas formando unha estrutura similar ao da madeira contrachapada, na que as fibras de cada sucesiva capa están orientadas en ángulo con respecto ás da capa anterior, o que incrementa a robustez. A superficie dura e ondulada da capa exterior e as capas rexas de coláxeno internas funcionan sinerxicamente para contribuír á súa capacidade de flexionarse e deformarse mentres proporcionan forza e protección, unha solución que permite que o peixe sexa moi móbil e á vez estea fortemente acoirazado. Como vive en augas pouco oxixenadas, o arapaima ten unha gran dependencia do aire para respirar, polo que ten que ir periodicamente á superficie. Ademais das branquias, ten un órgano do labirinto con tecido similar ao dos pulmóns que conecta coa boca, que pode extraer o oxíxeno do aire.
Ecoloxía
A dieta do arapaima consta de peixes, crustáceos e pequenos animais terrestres. O peixe respira aire usando o seu órgano do labirinto, que está moi irrigado por vasos sanguíneos e ábrese na boca do animal, o que é unha vantaxe en augas moitas veces escasas en oxíxeno como as do río Amazonas. Este peixe pode sobrevivir en lagos formados por brazos mortos dos ríos con só 0,5 ppm de oxíxeno disolto. Nas zonas húmidas do río Araguaia, un dos refuxios máis importantes para esta especie, é o superdepredador no cume da pirámide alimenticia durante a estación con baixo nivel de auga, cando se forman lagos que quedan illados dos ríos e cae o nivel de oxíxeno nas augas, facendo que as presas estean aletargadas e vulnerables.
Os arapaimas poden saltar fóra da auga se están presionados polas condicións ambientais ou perseguidos ou para comer.
Reprodución
Debido á súa distribución xeográfica, o ciclo de vida do arapaima está moi afectado polas cheas estacionais dos ríos. Na época reprodutora sofre lixeiros cambios de cor. Pon os ovos anualmente durante os meses nos que o nivel das augas é baixo ou empeza a subir. Constrúe un niño duns 50 cm de diámetro e 15 cm de profundidade, xeralmente en áreas de fondo barroso. A medida que ascende o nivel da auga os ovos eclosionan e as crías teñen a estación das cheas de maio a agosto para prosperar.
No seu libro The Whispering Land (A terra dos murmurios), o naturalista Gerald Durrell informou que na Arxentina, as femias de arapaima foran vistas segregando unha substancia branca dunha glándula da cabeza e que as crías parecían alimentarse desa substancia.
Evolución
Atopáronse fósiles de arapaima ou dunha especie moi similar na Formación Villavieja do Mioceno de Colombia Hai espécimes de museo en Francia, Inglaterra, Estados Unidos, Brasil, Güiana, Ecuador e Perú.
Relación cos humanos
miniatura|dereita|Detalle das [[escamas.|274x274px]] miniatura|Detalle dun arapaima.|271x271px O arapaima utilízase de moitas maneiras pola poboación humana local.
Considérase un peixe de acuario, pero necesita un espazo substancial e bastante comida.
A súa lingua considérase en Suramérica que ten propiedades medicinais. Utilízase, por exemplo, para tratar a infestación por vermes intestinais. A súa lingua ósea é utilizada tmé para rascar cilindros de guaraná seco, un ingrediente dalgunhas beberaxes, e as súas escamas óseas úsanse como limas de uñas.
Da carne do arapaima obtéñense bistés sen espiñas considerados unha delicadeza culinaria. Na rexión do Amazonas os habitantes locais salgan e secan a súa carne, enrólana facendo que tome forma de cigarro, e despois átase e pode almacenarse sen que apodreza, o cal é importante nunha rexión con poucas posibilidades de utilizar refrixeración. Denomínase o "bacallau do Amazonas", e pode prepararse de maneira parecida ao bacallau salgado.
Pesca
miniatura|dereita|Cranio en vista lateral e dorsal.
A pesca só está permitida en certas áreas remotas da cunca do Amazonas, e debe ser unha pesca deportiva de capturar e liberar ou unha pesca de subsistencia dos pobos nativos.
Desde 1918 a 1924 pescáronse unhas 7000 toneladas ao ano, no que foi a época da súa maior pesca comercial. A demanda fixo que as xentes do río (ribeirinhos) criasen ese peixe.
Pode ser arponeado ou capturado con redes. Como o peixe necesita respirar aire na superficie, os cazadores de arapaima con arpón tradicionais esperaban a que subise e arponeábano e golpeábano cun pau ata matalo. Un só peixe medio pode dar 70 kg de carne ou máis.
O arapaima foi introducido para a pesca en Tailandia e Malaisia. Pode pescarse agora en Tailandia en certos lagos, dos que se teñen collido peixes de 150 kg}.
Robert W. Paul
Robert W. Paul, nado en Highbury o 3 de outubro de 1869 e finado en Putney o 28 de marzo de 1943 foi un inventor e pioneiro do cinema británico.
Arapaima
Pesca
Durante a pesca deportiva de captura e liberación o peixe debe sacarse da auga durante poucos minutos e manipularse con coidado para facerse unha foto-trofeo con el, xa que se lle pode romper o longo vaso sanguíneo que percorre a súa espiña dorsal e morrer.
Acuicultura
En 2013 empezouse a comercializar arapima criado en instalacións de acuicultura nos Estados Unidos como unha alternativa máis barata ao fletán ou á merluza negra.
Conservación
O status das poboacións de arapaima na cunca do río Amazonas non se coñece, polo que está clasificado na lista vermella da IUCN como con Datos insuficientes. É difícil realizar un censo da poboación nunha área tan grande, e é problemático monitorizar as capturas nun comercio que é en gran medida ilegal. A pesca comercial do arapaima está prohibida no Brasil. Colombia prohibe a pesca e o consumo establecendo unha veda entre o 1 de outubro e o 15 de marzo, que é o período reprodutor.
Un estudo de 2014 atopou que as poboacións do peixe estaban moi diminuídas ou sobreexplotadas nun 93% dos sitios examinados e só estaban ben xestionadas ou non pescadas no 7%; e o peixe parece que foi exterminado no 19% deses sitios. Os arapaimas son especialmente vulnerables á sobrepesca debido ao seu tamaño e porque teñen que saír á superficie a respirar, o que facilita a súa localización ecaptura. dereita|140px|miniatura|Arapaima nun selo de correos de 1954 da Güiana Británica (hoxe [[Güiana).]]
Robert W. Paul
Traxectoria
Paul comezou a súa carreira como técnico aprendendo a fabricar instrumentos en Elliott Brothers, compañía londiniense fundada en 1804. En 1891 fundou a súa propia compañía, Robert W. Paul Instrument Company, cun obradoiro en Hatton Garden, Londres, que logo foi o seu despacho.
Giovanni Pastrone
Giovanni Pastrone, nado en Montechiaro d’Asti o 13 de setembro de 1883 e finado en Turín o 27 de xuño de 1959, foi un director, guionista e produtor italiano, coñecido tamén como Piero Fosco, que desenvolveu a súa obra cinematográfica durante a época do cinema mudo.
Robert W. Paul
Traxectoria
En 1894 dous homes de negocios gregos pedíronlle copias do kinetoscopio de Thomas Edison. Inicialmente negouse, pero logo descubriu que Edison non patentara o invento en Inglaterra, polo que púxose a desenvolver a súa propia versión do kinetoscopio mediante enxeñería inversa. Construíu varios destes aparatos e un deles foi a parar a Georges Méliès.
Giovanni Pastrone
Traxectoria
Tras facer estudos de administrativo, en 1905 entrou como contador na empresa cinematográfica Rossi & C. de Turín. Dous anos despois converteuse en director administrativo da compañía, que en 1908 cambiou o seu nome por Itala Films.
Robert W. Paul
Traxectoria
Porén, os únicos filmes dispoñibles eran copias dos producidos para a máquina de Edison coa súa cámara patentada (da que os detalles eran totalmente secretos), polo que Paul decidiu crear a súa propia cámara tamén. Presentáronlle a Birt Acres, experto fotógrafo, que inventara un dispositivo para mover a película como parte do proceso de revelado. Paul pensou que a idea deste invento podía ser empregada nunha cámara, e a Paul-Acres Camera, inventada en marzo de 1895, foi a primeira fabricada en Inglaterra.