cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cromosoma 16
A identificación de xenes nun cromosoma é unha área activa da investigación xenética. Como os investigadores utilizan diferentes enfoques para predicir o número de xenes, as distintas estimacións poden variar algo. Tendo en conta isto, o número estimado de xenes do cromosoma 16 está probablemente entre 850 e 1.200 xenes.
Entre os descubrimentos recentes sobre o cromosoma 16 está un realizado en 2010, no que se atopou unha nova causa de obesidade debida a unha microdeleción no cromosoma 16, que afecta ao 1% dos casos de obesidade. Este defecto foi identificado utilizando micromatrices de ADN e orixina a supresión duns 30 xenes nunha rexión do cromosoma 16. As investigacións mostran que esta microdeleción é relativamente común na xente obesa pero falta na maior parte da xente non obesa.
Xenes
Entre os xenes do cromosoma 16 están o da metalotioneína, cadherina e as familias de xenes iroqueses, xunto cos xenes para a doenza do ril poliquístico e a leucemia mielomonocítica aguda. O cromosoma contén tamén moitos polimorfismos estruturais de gran tamaño, e abundantes duplicacións segmentais na rexión pericentromérica do brazo p.
Enfermidades asociadas
Algunhas das doenzas, trastornos e condicións asociados co cromosoma 16 son as seguintes :
Trastornos cromosómicos
Os cambios na estrutura ou número de copias do cromosoma 16 poden están asociados cunha serie de trastornos. Entre eles subliñaremos os seguintes :
Amancio Prada
Amancio Prada, nado o 5 de febreiro de 1949 en San Pedro de Devesas (Ponferrada), comarca do Bierzo, é un destacado cantautor español.
Traxectoria
Fillo de labradores, estudou Socioloxía na Universidade da Sorbona (París). Alí mesmo, na Francia, xa se deu a coñecer aparecendo na televisión e nas radios francesas, e mesmo gravou o seu primeiro disco Vida e morte (Alvarès, 1974). A partir de aquí comezou unha longa etapa de produción de discos, xunto con numerosas actuacións por todo o mundo, pois participou en concertos por todo o territorio nacional e internacional (Roma, Estocolmo, Xenebra, Buenos Aires, Nova York, Lisboa, Caracas, Porto, Chicago, México, Rabat, Colonia, Utrecht, Rávena, Atenas, Bruxelas, Medellín...)
Voo 6289 de Air Algérie
O voo 6289 de Air Algérie era un servizo doméstico de pasaxeiros que se esnafrou o día 6 de marzo de 2003 no aeroporto de Aguenar-Hadj Bey Akhamok en Alxeria, matando a 102 dos 103 ocupantes do avión.
Testemuñas dixeron que un dos seus motores estoupou e incendiouse segundos despois da engalaxe. O tren de aterraxe aínda estaba estendido cando isto pasou. O avión entón levantouse bruscamente e entrou en perda. O informe final da investigación do accidente concluíu que a causa foi un fallo de motor na engalaxe. Este feito agravouse pola decisión do capitán de tomar o control do avión sen entender a situación e a posterior falta de comunicación entre os dous pilotos.
No seu momento foi o accidente de aviación con máis mortes en chan alxeriano, só superado en 2018 polo accidente do Il-76 da Forza Aérea de Alxeria. Na época tamén foi o peor accidente de Air Algérie, superado 11 anos despois polo voo 5017, un McDonnell Douglas MD-83 que se esnafrou en Malí matando ás 116 persoas a bordo.
Avión e tripulación
O voo 6289 estaba operado por un Boeing 737-2T4, con rexistro TV-VEZ e chamado Monts du Daia, que estaba equipado con dous motores JT8D-17A. O avión entrara en servizo o 9 de decembro de 1983, e tiña máis de 40 000 horas de voo antes do accidente. O capitán, de 48 anos, tiña 1 087 horas e 46 minutos de voo no Boeing 737-200 como capitán, mentres que a primeiro oficial, de 44 anos, tiña 1 292 horas e 42 minutos no Boeing 737-200.
A primeira oficial era o piloto ao mando do avión durante a engalaxe. O capitán fíxose co control do aparello cando ocorreu o fallo do motor.
Accidente
Ao redor das 14:08 UTC o control de tráfico aéreo autorizou ao avión a rodar ata a pista 02 e o aparello deixou a porta de embarque. Ás 14:12 autorizouselle a engalaxe. A aeronave engalou un minuto despois e o capitán solicitou retraer o tren de aterraxe. A petición foi seguida por un forte ruído aparentemente causado pola rotura do motor esquerdo e o avión desviouse á esquerda.
Ás 14:15 o capitán díxolle á primeira oficial que tomaba o control do avión e insistiu en que deixase os controis para facerse co mando. A primeira oficial deulle os controis ao capitán e ofreceuse a retraer o tren de aterraxe. O capitán non respostou. O Sistema de Aviso de Proximidade ao Terreo soou despois dúas veces. Co tren de aterraxe aínda estendido creouse resistencia adicional e o avión comezou a perder velocidade a un ritmo alto. Finalmente o aparello entrou en perda e esnafrouse. Tras o impacto o avión esvarou cara o valado perimetral do aeroporto e cruzou unha estrada antes de parar. Durante o accidente derramouse o combustible que acabou incendiándose e o lume enguliu a fuselaxe.
Consecuencias
96 dos 97 pasaxeiros e os seis tripulantes morreron. O único supervivente do accidente foi un home de 28 chamado Youcef Djillali, que estaba sentado na última fila co cinto de seguridade desabrochado e foi expulsado do avión tras o impacto, escapando do accidente. Djillali foi atopado en coma con múltiples feridas. Porén, recuperou a consciencia o día seguinte. Os médicos dixeron que as súas feridas non eran mortais.
Investigación
Antes do voo examináronse o peso e equilibrio do avión e a súa carga e non se informou de ningún problema ao respecto.
Pemento
Características
O froito —tecnicamente unha baga— varía en coloración e tamaño de acordo á variedade; pode ser cúbico, cónico ou esférico. De interior oco, está dividido en dous ou catro costelas verticais interiores que portan as sementes, de cor amarela pálida —salvo no C. pubescens, que as presenta negras—. Porén, a maior cantidade de sementes sitúase na parte superior, xunto ao talo. A carnosidade do pemento tamén varía segundo a especie.
Cando o froito madura as súas cores abranguen, segundo a especie, desde o branco e o amarelo até o morado intenso, pasando polo laranxa, o vermello brillante e o lavanda; a cor verde é sinal de non maduración, aínda que moitas especies consómense tamén dese xeito. Os pementos poden ser doces (verdes ou encarnados) ou tamén picantes (como pementos de Padrón, pementos do Piquillo, pementos morróns). As variedades que non son hortalizas ou teñen outra presentación máis elaborada cambian completamente de nome (como o chile (chamado en castelán tamén de guindilla), o pemento (condimento))
Variedades
O xénero inclúe unha gran variedade de plantas, e os nomes comúns son frecuentemente ambiguos.
Pementos galegos
miniatura|Pementos de Padrón
En Galiza pódese falar de cinco variedades de pementos "autóctonos", ou máis ben, naturalizados, algúns Indicación Xeográfica Protexida ou Denominación de orixe protexida: Tamén se cultivan outros dous tipos (mais en menor medida): o pemento verde de carne -tipo lamuio ou tamén tipo California- e o de pel fina -chamado doce italiano-.
Pementos de América
C. baccatum produce sobre todo unha variedade longa, delgada e de cor amarelada, coñecida como "ají peruano" ou "ají amarelo"; C. chinense, que produce probabelmente os froitos máis picantes, dá entre outras a variedade habanero, cultivada en México e o Caribe como aderezo, o "aji chombo" do Panamá de aroma a froita; de C. frutescens coñécense numerosas variedades, entre elas o mexicano ají de Pobla; C. pubescens ten como cultivo máis coñecido o rocoto peruano, de aparencia similar a un pemento morrón pero de sabor moi picante e aromático.
Outras variedades
As denominacións principais son:
Listaxe de especies aceptadas
Tamén están aceptados 3 táxones infraespecíficos:
Cultivo
Para o cultivo é necesaria unha temperatura ambiente media de 20 °C, sen demasiados cambios bruscos e cunha taxa de humidade non demasiado alta. Require gran cantidade de luz, sobre todo durante o primeiro período de crecemento despois da xermolación. O solo ideal son os que posúen boa drenaxe, con presenza de areas e materia orgánica. Todos estes requirimentos fan que sexan cultivados en invernadoiros, onde as condicións exteriores son máis controlábeis.
As variedades doces son principalmente obtidas nos invernadoiros.
Historia
miniatura|"Ajís" dispostos para a venda, en Francia.
Crese que o nome do pemento foille adxudicado por Cristovo Colón, quen o denominou así ao confundilo con "pementa en vainas, ……moi forte, mais non co sabor de levante"; pese a que botanicamente non ten nada en común con ela, que é o froito do Piper nigrum, o nome perdurou. A diferenza doutras plantas comestíbeis provenientes de América, que tardaron décadas en ser aceptadas polos europeos, coñeceu unha rápida difusión mundial tras a súa chegada a España en 1493. Unha vez aclimatado, acostumouse secalo, moelo e usalo para condimentar e dar cor a diferentes clases de pratos. Xa a mediados do século XVI cultivábanse plantas de "ají" en Italia, Alemaña e Inglaterra.
Durante os seguintes douscentos anos, revolucionaría a gastronomía dos pobos mediterráneos. O "ají" americano transformou a cociña da China, a India e Indonesia: tal foi a súa aclimatación que en moitos sitios de África e da India crese que o "ají" e o pemento son orixinarios desas rexións.
En México orixinouse a palabra "chile" —do náhuatl chilli. Pola súa parte, o termo ají, é unha palabra do dialecto taíno, que se falaba no Caribe
Gastronomía
O pemento ten un uso moi estendido como condimento. Os maias utilizábano na preparación do cacao quente. Actualmente, consómense frescos, fritos ou asados, en conservas e como pemento moído, triturando ou moendo os grans. É un ingrediente tradicional das comidas de México e o Perú.
É un ingrediente moi utilizado na gastronomía do Perú tanto polo seu sabor picante como para darlle cor aos pratos preparados. Existen diferentes cores e tamaños de "ají" neste país, desde o vermello nas súas diversas gamas de cores até o amarelo laranxa. Os graos de picante varían segundo as cores, tamaños, climas, alturas e zonas de produción.
O pemento achega ao organismo calcio, vitamina A e vitamina C.
Capsaicina
O froito da maioría das especies de capsicum contén capsaicina, (8-metil-N-vanillil-6-nonenamida, C18H27NON3) e outros compostos similares, que estimulan os receptores de calor e dor da epiderme, provocando así unha irrigación sanguínea máis intensa. Produce unha forte sensación de ardentía na boca (e se non se dixire axeitadamente, no ano) aos consumidores pouco afeitos a consumilo. A maioría dos mamíferos encontran esta sensación desagradábel. Non obstante, non afecta aos paxaros, polo que se considera que a secreción desta substancia é unha medida de protección para evitar que sexa consumida por ningunha especie a excepción das aves, atraídas polas brillantes cores, que axudan a propagar as sementes.
A capsaicina é un axente antibiótico bastante efectivo; os alimentos preparados con pementa de Caiena consérvanse mellor, unha das razóns polas cales esta especia é popular en rexións tropicais. A cociña asiática, en especial a indonesia, a tailandesa e a hindú, adoptaron axiña a pementa de caiena tras a súa introdución polos europeos.
Símbolos anarquistas
Existe unha gran variedade de símbolos relacionados co anarquismo e a anarquía, entre os que destacan o "A" circulado e as bandeiras negra e negrivermella. Malia que o seu uso se impuxo pola tradición e o costume, cómpre indicar a relevancia da simboloxía política foi amplamente negada polas correntes anarquistas e son símbolos non oficiais.
Descrición
miniatura|esquerda|O símbolo tradicional, círculo con "A" miniatura|As pintadas de simboloxía anarquista son comúns nas paredes e muros das contornas urbanas O símbolo anarquista máis recoñecido é o da esquerda: Unha letra A maiúscula rodeada por un círculo. É a inicial de "anarquía" e "anarquismo" na maioría dos idiomas, facéndoo un símbolo recoñecible a nivel internacional. O círculo simboliza unidade, e ademais de salientar a letra "A", simboliza determinación. O anarquismo significa e implica sentimento de solidariedade entre grupos, aínda que poidan estar separados xeograficamente e ter diferentes puntos de vista da anarquía.
O símbolo pode ser visto como unha representación da máxima de Pierre Joseph Proudhon: Anarquía é orde. Proudhon, anarquista do século XIX, tamén é coñecido pola famosa frase A propiedade é un roubo, dunha das súas obras máis importantes, Qu'est-ce que la propriété?. De acordo coa lectura deste símbolo, o círculo representa a "orde" (coincidindo tamén nalgúns idiomas coa inicial da palabra).
O "A" ten un significado simbólico adicional en varios idiomas: autoxestión ou autodeterminación. Isto refírese á acción radical dos traballadores das fábricas ó tomar o control dos seus propios lugares de traballo, manexándoos democraticamente sen un xefe. Os movementos anarquistas adoitaban estar relacionados cos sindicatos.
Este carácter pódese escribir en Unicode con <tt>U+24B6</tt>
Por que o "A" dentro dun círculo?
miniatura|200px|dereita|O "nivel nun círculo" masón como primeiro uso polo Consello Federal de España da [[Asociación Internacional dos Traballadores. Nótese a inclusión da chumbada, unha das ferramentas de traballo da masonería e un símbolo da rectitude de conduta.]]
Nese boletín deron os seus motivos:
Historia previa
miniatura|esquerda|100px|"A" circulado ó estilo [[punk.]] O primeiro uso dun "A" dentro dun círculo por parte de anarquistas -aínda que non o mesmo símbolo que se coñece na actualidade- foi do Consello Federal de España da Asociación Internacional dos Traballadores (I Internacional). Foi establecido polo masón Giuseppe Fanelli en 1868. Posteriormente, a revista Fight the State referiuse a un miliciano anarquista que levaba o símbolo no seu casco durante a guerra civil española (1936–1939).
Algúns erros individuais fan crer que este símbolo xurdiu co movemento Anarcopunk, que foi parte do movemento musical punk a finais dós anos 70. Con todo, o movemento punk axudou a dar a coñecer o símbolo, incluso entre persoas non anarquistas.
Bandeira negra
300px|miniatura|Bandeira negra
Descrición
A cor negra asociouse coa anarquía desde finais do século XIX. Moitos grupos anarquistas conteñen a palabra "negro" nos seus nomes. Houbo un gran número de periódicos anarquistas titulados Bandeira Negra, así como unha banda de hardcore punk do mesmo nome en inglés (Black Flag).
Así mesmo, no concepto de ser unha antibandeira, pode simbolizar a negación a toda ideoloxía, filosofía, culto ou tradición (elementos que adoitan ter símbolos) que pretendan escravizar ó ser humano baixo o seu nome.
A bandeira negra pode tamén ser relacionada coa Jolly Roger (bandeira pirata coa caveira e dous ósos).
Historia
miniatura|Bandeira negra ondeando ó vento.|esquerda Algúns dos primeiros anarquistas identificáronse coa bandeira vermella como provenientes da tradición do socialismo, representado historicamente por esta cor. Cando na familia socialista houbo a escisión final entre marxistas e anarquistas, os segundos adoptaron a bandeira negra como símbolo para diferenciarse do "socialismo de Estado" representado polos primeiros.
A cor negra da bandeira asociouse ó anarquismo na década de 1880 como un signo do amencer para a Comuna de París. O periódico francés Le Drapeau Noir, existente ata 1882, foi unha das primeiras publicacións que fai referencia ó uso da cor negra como símbolo do pensamento anarquista. Black International era o nome dun grupo anarquista londiniense fundado en xullo de 1881.
Na Revolución Rusa as forzas anarquistas de Nestor Makhno foron coñecidas popularmente como o Exército Negro. Loitaron baixo o símbolo da bandeira negra con algo de éxito ata que foron cribados polo Exército Vermello. Emiliano Zapata, o revolucionario mexicano da década de 1910, usaba unha bandeira negra cunha caveira con ósos e a Virxe María, co lema "Tierra y Libertad".
Os estudantes parisienses portaron bandeiras negras e vermellas durante a masiva folga xeral de maio de 1968. Nese mesmo ano despregáronse estas bandeiras na convención nacional do movemento estadounidense, "Estudantes por unha sociedade democrática". Tamén ó mesmo tempo o diario británico Black Flag iniciou a súa edición, manténdose na actualidade.
Bandeira negrivermella
250px|esquerda|miniatura|A bandeira negrivermella une as tradicionais cores do anarquismo e o sindicalismo nun mesmo pano
Descrición
A bandeira negrivermella une a cor negra do anarquismo coa cor vermella do sindicalismo ou movemento obreiro. Adoita estar cosida en diagonal, se ben as primeiras bandeiras estábano de forma horizontal (simbolizando a falta de autoridade).miniatura|Versión da CNT-FAI da bandeira.
Historia
Aínda que hai usos anteriores de bandeiras que conxugaban ambas cores en Italia e México, a popularización definitiva chegou cando o sindicato español CNT tomou a bandeira negrivermella como emblema do anarcosindicalismo na década de 1920. Na actualidade a bandeira negrivermella é un dos símbolos máis populares do anarquismo nalgunhas zonas e xa non se limita a representar o anarcosindicalismo en exclusiva, senón que tamén é usada por anarcopunks, anarcocomunistas, anarcomutualistas, e outros grupos. En Costa Rica a bandeira negrivermella foi utilizada polo Centro de Estudios Germinal, tamén de ideoloxía anarquista.
Gato negro
O gato negro, tamén chamado "gato salvaxe" ou "gato montés" ("wild cat" en inglés) amósase normalmente coas costas arqueadas e sacando as unllas e os dentes. Foi deseñado por Ralph Chaplin, unha coñecida figura dentro do sindicato estadounidense Industrial Workers of the World (IWW). A palabra "wildcat" dá idea de salvaxe ou fero en inglés, suxerindo coa postura do gato o simbolismo do sindicalismo revolucionario e as folgas sen descanso.
Cruz negra
A cruz negra é o símbolo da Cruz Negra Anarquista, unha organización humanitaria que promove a liberación de presos e a abolición dos sistemas penitenciarios, apoiando diversas alternativas ás prisións. A cruz é unha modificación do emblema usado pola Cruz Vermella e ten na parte superior un puño pechado, un símbolo tamén relacionado coa loita e o desafío ó poder. Tamén representa a unión, o feito de que moitos dedos débiles xuntos poden formar un puño forte.
Okupación
O símbolo do movemento de okupación converteuse xa nun máis dos símbolos anarquistas. Existen numerosos casos de okupacións promovidas por xente que busca crear alternativas culturais e asociativas nos barrios nos que viven, a través dos chamados centros sociais okupados. A súa finalidade é crear espazos autoxestionados desde onde poder crear actividades libres de presións económicas e políticas. Organízanse asembleariamente para evitar a creación de líderes e adoitan estar vinculados ideoloxicamente ó anarquismo ou a outras tendencias de esquerda revolucionaria.
Feminismo
A liberación da muller en tódolos seus aspectos desde a súa condición mesma de muller e na súa relación cos homes forma parte importante do desenvolvemento do anarquismo como teoría e movemento, dándolle características especiais con ideas adiantadas con respecto á primeira onda feminista. As ideas anarquistas vinculadas ó feminismo son máis semellantes ás da segunda onda do feminismo (feminismo radical), o ecofeminismo e o feminismo da diferenza entre outros. Os símbolos feministas son acotío usados tanto por feministas anarquistas como por anarquistas sen máis.
Cobra especial relevancia o símbolo do puño contestatario feminino, que representa o poder da muller, xa que xorde tanto do feminismo radical e dos movementos do 68, emparentados en varios aspectos co pensamiento libertario. Ó igual que o símbolo da anarquía, a non violencia e a okupación, está circulado.
Sabot
Un símbolo de menor uso por parte de certos anarquistas é o sabot, símbolo da sabotaxe como forma de loita. Un símbolo paralelo a este é a chave de porquetas.
Mutualismo e reciprocidade
Existe un símbolo relativamente recente que é representativo do mutualismo ou anarquismo de mercado e da axuda mutua ou reciprocidade.
Bandeira verdinegra
A bandeira verdinegra é unha modificación da bandeira negrivermella. É usada polos partidarios dos movementos ecoloxistas de inspiración anarquista como a ecoloxía social, a anticivilización e o primitivismo.
Bandeira púrpura-negra
Adoita ser usada por grupos de mulleres anarquistas e en accións de liberación feminina.
Bandeira lila-negra
A bandeira lila-negra pode significar liberación anarcofeminista, e tamén reivindicación das minorías sexuais. É usado indistintamente por mulleres anarquistas, como por sectores da comunidade LGBT, así como por algúns anarquistas adherentes da teoría queer.
Estrelas
miniatura|150px|esquerda|Estrela negra. miniatura|150px|dereita|Estrela negrivermella. Existen diferentes deseños de estrelas de cinco puntas, que inclúen as cores das bandeiras descritas anteriormente.
Efemérides e días conmemorativos
Como toda organización e ideoloxía o movemento anarquista ten certas datas que considera relevantes recordar, xa sexa para reivindicación e memoria histórica, como para cuestionar a súa celebración. Non existe un calendario oficial, polo que non son en si "datas anarquistas", se ben contan con certa popularidade dentro do movemento. Estas datas replantéxanse e engádense novos días, actualizándose as conmemoracións para lembrar situacións de actualidade.
Eleccións municipais en Alfoz
miniatura|Casa do concello de Alfoz
Pain
Pain (ペイン) é unha personaxe do manga e anime Naruto. anteriormente coñecido como Nagato (長門?). Pein é o líder da Organización Akatsuki e dirixe as acción do grupo xunto a Tobi. Ten o anel 零 (れい, Rei, cero/nada/exceso), e lévao no polgar dereito. É o que comeza e supervisa a técnica que saca ao Bijū dun jinchūriki capturado, invocando a grande estatua. Ademais, realiza a técnica de cambio de forma que foi usada para reter aos ninjas de Konoha na tentativa de rescate de Gaara.
miniatura|120px|O rostro de pain
Descrición
Ao comezo só se amosa a súa silueta durante a extracción dos Bijū, cun peiteado semellante aos de Naruto Uzumaki ou Minato Namikaze, cuns ollos con varios círculos concéntricos de distintos tons de gris. Aparace en persoa por primeira vez moi brevemente ao final do capítulo 329 do manga, revelando os obxectivos finais de Akatsuki. Vémolo sobre unha estatua nunha gran cidade, onde os edificios, aínda que similares en aspecto aos de Konoha, son moito máis altos, e están cubertos de tubos e cables. Esta cidade resulta ser a Aldea Oculta da Choiva. Sábese que ten o pelo rubio é o único que deu ordes aos outros membros directamente, sen que ninguén se opuxese ou lle desafiase, salvo ao mellor Hidan, que mesmo lle chegou a insultar.
No capítulo 363 aparece ao descuberto, mostrando múltiples piercing nos beizos, o nariz e as orellas, véndose o seu protector que demostra que é un ninja renegado da Aldea Oculta da Choiva. Aparece xunto con Konan, a súa compañeira e amiga de toda a vida.
Infancia
Os sannin de Konoha, Orochimaru, Tsunade e Jiraiya, volvían dunha guerra coa Aldea Oculta da Choiva. Ao estaren a descansar apareceron tres pequenos: Nagato, Yahiko e Konan, os cales pedíronlles algo de xantar xa que eran orfos e non tiñan a ninguén no mundo, ademais Yahiko preguntou se os podían adestrar en ninjutsu para sobrevivir. Tsunade, co seu carácter, ofendeuse,Orochimaru respondeu que sería mellor matalos para aforrarlles sufrimento, mais Jiraiya dixo estar disposto a coidalos até que puidesen valerse por si mesmos.
Nagato por aquel entón falaba moi pouco, sempre lamentándose pola morte dos seus pais na guerra e polo que lle fixo ao ninja que lles atacou. Jiraiya dille que debe madurar para afrontar correctamente estes sucesos. A partir dese día, decide adestrarlles, dado que até entón, só lles estaba coidando.
Jiraiya dálles a coñecer varias técnicas. A Yahiko vémolo executar unha justu de tipo Suiton (técnica acuática), a Konan utilizar o seu Origami, e a Nagato un justu Fūton (vento), combinando as técnicas para derrotar a un Kage Bunshin do seu mestre e derrotalo. Ao conseguilo, Jiraiya determina que xa acabaron o seu adestramento e que maduraron o suficiente, polo que decide volver a Konoha.
Akatsuki
Descoñécese o que lle ocorreu a Pain dende que Jiraiya se foi até que comezou a actuar con Akatsuki, índa que se oen rumores de que nunca perdou un combate. Polo seu protector tachado, pertenceu á Aldea Oculta da Choiva que pasou a liderar tras acabar con Salamandra Hanzō, anterior dirixente da Vila e un dos shinobi máis temidos da historia, ao cal a parte de matalo acabou coa vida de todo familiar, amigo ou persoa que se relacionase con el. Na Vila Oculta da Choiva ninguén sabe realmente se Pain existe ou non, considérano coma un Deus protector ao que ninguén nunca viu. Ao momento da súa aparición, Pein tiña un corpo parecido ao de Yahiko. Posteriormente, trasládase a unha persoa rubia cun protector tachado da Aldea Oculta da Choiva para a súa loita con Jiraiya.
Chega a dicir que non se debe tomar a Naruto á lixeira e que a súa captura (que Tobi ordenoulle) non será sinxela, pero Konan comenta que aínda está por chegar a súa primeira derrota, aludindo a que non foi vencido nunca.
A principal habilidade que posúe Pain é poder dominar os 5 elementos grazas ao Rin'negan.
Outra habilidade que ten é que pode usar até 6 corpos que poden ver, sentir e pensar o mesmo, posiblemente esta habilidade débese ao Rin'negan, e tamén e posible que o Rin'negan non se limite soamente a isto. Parece ser que cada corpo de Pain ten unha habilidade diferente: invocacións (pode invocar distintos monstros en batalla, todos eles con piercings e aparentemente o Rin'negan), jutsu médico, aboserver técnicas ou chakra do rival... Unha mensaxe póstuma de Jiraiya semella que di que o verdadeiro corpo de Pain non é ningún dos 6 coñecidos.
Pain e os seus corpos
Pain pode usar un jutsu que lle permite detectar perturbacións ou irrupcións grazas á choiva que crea. Ten a capacidade de deter ou provocar esta, como demostra ao detela para que Konan realice a súa técnica.
Logo de aparecer Jiraiya na súa vila, ao detectalo coa choiva Pain entra nunha habitación onde hai 5 corpos mais co traxe de Akatsuki meténdose nunha especie de cápsula.
Así pois logo de meterse nesa cápsula co suposto corpo de Yahiko sae con outro corpo (cun cabelo moi semellante ao de Deidara) e vai na procura do seu antigo mestre, e como característica común ao primeiro corpo mostrado ten o corpo cuberto de piercings. Cando Konan lle pregúnta se vai matar a Jiraiya este dille "Claro, por iso cambiei a este corpo". Cando se atopa cara a cara con Jiraiya, este recoñéceo como Nagato polo Rin'negan pero non chega a convencerse totalmente. Este corpo ten a habilidade de poder facer un gran número de invocacións, primeiro invocando lagostas e cangrexos xigantes, logo invoca un camaleón con cornos, ás e cola de serpe que ten a habilidade de facerse invisible; logo invoca un can de varias cabezas que se podía dividir en varios cans por cada cabeza e ademais aumentar en número de cabezas, máis tarde invoca a un paxaro cun pico longo e finalmente a un búfalo.
Despois dunha ardua batalla entre as invocacións e Jiraiya, outros dous corpos de Pain aparecen en escena (invocando logo un oso panda feito de pedra). Os 2 Pain invocados, foron un gordo coa habilidade de absorber os ninjutsu e un fraco do cal se descoñecen as habilidades inda que semella que contaba cun alto nivel de Taijutsu.
Jiraiya (grazas a un poderoso genjutsu no seu modo ermitán) logra finalmente inmobilizar aos 3 corpos de Pain, para despois cravarlles espadas no peito de cada un. Cando o Ero-Sennin xa se está retirando é atacado por sorpresa por outro corpo e coma consecuencia perde un brazo. Nese intre son aí revelados os dous derradeiros corpos de Pain, uns deles parecido ao primeiro pero con aparencia mais vella e outro con cara riseira pero malévola, ambos os cheos de piercings e posiblemente co cabelo roibo.
Jiraiya fica sorprendido cando os 6 corpos de Pain, mesmo os que mataron, móstranse ante fronte el dicíndolle: "É a hora de que coñezas a seis vías da dor/Pain (Pain en inglés é Dor) e entón o corpo que se parece a Yahiko dille que Pain é o nome compartido polos 6; aí é cando Jiraiya nota o seu parecido con Yahiko (supostamente morto segundo palabras do Pain das invocacións) e pregunta que por que os seis teñen o Dōjutsu lendario (ademais de por que ningún dos seis corpos se asemella a Nagato) ao que soamente atina a responder "Somos Pain... Somos Deus"
Logo de cavilar mentres pelexaba Jiraiya descobre que o Pain das invocacións é un ninja do clan Fūma (ou polo menos o seu corpo) co que xa pelexara antes; tamén lembra que a profecía lle dicía que ía viaxar polo mundo e observar a creación. E cando volve ver aos seis Pain recorda os seus rostros, efectivamente un era Yahiko o Pein alto e de cabelo longo era un ninja da Fervenza e a gordo era un ninja da Herba.
Tamén se amosa que as armas que levan ten a capacidade de alterar o chakra dos que atravesan. Jiraiya antes de morrer descobre a súa identidade antes de ser derrotado e deixa sobre as costas de "Pa" (Un dos sapos que o acompañan no modo ermitán) os código (タ, 31, 8, 106, 7, 207, 15), o cal parece dicir en principio "Non é real" ou "o verdadeiro non está"
Máis tarde mentres Tobi conversa con Konan e Pein, para ir a Konoha na procura do Kyūbi, pódense observar que posúe 6 corpos, debido a que se agregou a un novo ninja ao grupo de Pain para substituír o que faleceu na pelexa contra Jiraiya, de sexo até o momento indefinido, probablemente unha muller.
List of Naruto characters
Акацуки
Twiggy
Leslie Lawson, coñecida polo sobrenome de Twiggy, en inglés "espigada", nada en Neasden, Londres, o 19 de setembro de 1949 é unha supermodelo, actriz e cantante inglesa gañadora do Globo de Ouro á Mellor Actriz Comedia ou Musical. Coñecida popularmente como Twiggy, converteuse nunha icona da segunda metade dos anos 1960 e chegou a ser nomeada como "a face de 1966" polo periódico inglés Daily Express.
Dende a quinta ata a novena tempada, participou como xurado do reality show America's Next Top Model.
Twiggy foi a primeira gran modelo internacional, ademais de ser a primeira supermodelo. Era de orixe proletaria inglesa, pois a súa familia era de clase obreira e vivía nun suburbio.
Infancia
Twiggy era filla de Helen e William Hornby e creceu en Neasden, nos suburbios de Londres. Estudou no Brondesbury and Kilburn Highschool en Salusbury Road, Kilburn.
De pequena "estaba tola pola moda" afirma nunha entrevista "como moitas adolescentes... pero despois, o destino tiña obviamente gardado algo diferente para min".
Carreira como modelo
Unha coñecida insistía en que debía probar sorte como modelo, pero ela respondía rindo e pensaba que non acadaría nada, xa que era demasiado fraca e pequena como para cumprir co canon da época.
Finalmente, acudiu onda unha muller dunha revista, á que a recomendara un amigo dun amigo e ela, amablemente, díxolle "Creo que es moi pequena, pero tes faccións moi interesantes, poderías facer fotografías de beleza, pero o teu cabelo está mal...", polo que a enviaron onda Leonard, un estilista, para que lle tinguisen e cortasen o pelo (as modelos fotográficas miden entre 1,68 e 1,70 metros, pero as modelos de pasarela deben medir como mínimo 1,70. Dende os 90, as posteriores top-models (supermodelos) miden entre 1,75 e 1,80).
Leonard chamou a Barry Lategan, un fotógrafo amplamente recoñecido e díxolle: "Teño aquí unha rapariga cun aspecto moi interesante, pero nunca tomou unha foto. Quero facer o meu novo corte de cabelo nela. Se a envío, ¿poderías poñela fronte á cámara e dicirme se é fotoxénica?". Isto terminou sendo todo un golpe de sorte, xa que Lategan era un gran fotógrafo.
Para cando chegou onda Lategan, Twiggy foi presentada co seu nome real, Leslie, e no medio da sesión, debido a algo que fixo, o seu mozo dixo "¡Oh, Twiggy!" alcume dado polo irmán del debido ás súas delgadas pernas. A Lategan pareceulle un alcume perfecto para unha modelo e díxolle: "se chegas a traballar de modelo, deberías usalo".
Lategan chamou a Leonard para dicirlle que, en efecto, Twiggy era fotoxénica e que procedese co novo corte de cabelo, que durou 8 horas, entre tinturas e cortes de cabelo. A fotografía de Lategan foi colgada no salón de Leonard, onde foi vista por Deirdre McSharry, quen traballaba nun periódico nacional chamado "Daily Express". Ela preguntou pola foto e dixo que quería coñecer a rapariga que aparecía nela. Cando Twiggy e Deirdre se reuniron, esta dixolle que quería facer unha reportaxe sobre ela.
"Así que todos os días, durante unhas dúas semanas, meu pai mercaba o Daily Express e non había nada. Pensabamos que sería unha pequena columna. Dúas semanas despois meu pai chegou. Estaba nas páxinas centrais. O titular era "Twiggy: a cara do '66""
A imaxe correspondía a unha toma facial que fixera Barry, e foi a que cambiou o rumbo da vida de Twiggy.
O teléfono non deixaba de soar, xa que diversas axencias querían contratala; tres meses despois xa se encontraba en París e un ano máis tarde chegaría ós Estados Unidos, onde conseguiu aparecer na portada de Vogue.
O seu singular estilo aínda hoxe en día segue inspirando os grandes creadores da moda. Levar o pelo loiro platino, moi curto e con brillantina, coa raia a un lado, foi unha das súas características máis rompedoras, unha imaxe que conseguiu grazas ós consellos do estilista Vidal Sassoon. En canto ó seu estilo vestindo, sempre se recordará esta pequena modelo -que mide pouco máis de 1,67 metros de altura- con vestidos curtos, minisaias de Mary Quant, lentes grandes, pestanas postizas, ollos moi maquillados e medias á altura dos xeonllos, a raias e de cores chamativas.
Á parte destes detalles, o seu físico delgado e de eterna adolescente supuxo unha revolución, xa que ata entón os canons de beleza tiñan como modelo mulleres de corpos curvilíneos, como é o caso da supermodelo Jean Shrimpton con quen se quixeron efectuar comparacións que non viñan ó caso xa que eran dous tipos de beleza distintos e que representaban dous tipos de belezas que marcaron tendencia e estilo e son icónicas. Algúns dos manequíns que décadas despois reviviron este estilo Twiggy son a británica Kate Moss e a francesa Audrey Marnay, que tamén son mulleres de complexión natural delgada e miden pouco máis de 1,70 metros de altura.
Dende que foi descuberta, souberon sacar partido da súa fama: fixeron minúsculas bonecas que reproducían a escala o seu físico e cara ou unha liña cosmética co seu nome.
A finais dos setenta decidiu retirarse do mundo da moda. Porén, seguiu traballando no mundo do espectáculo como por exemplo no cine, onde alcanzou o recoñecemento internacional. De feito, chegou a gañar, en 1971, dous Globos de Ouro, como Mellor actriz de comedia ou musical e como Nova estrela do ano, e na súa filmografía conta con máis dunha vintena de películas, destacando títulos como Club Paradise (1986) e Os Blues Brothers (1980).
Ademais, e sen deixar de sorprender, deixou claro que é unha muller polifacética, xa que tamén gravou varios discos ("When I Think of You", Twiggy ou Please Get My Name Right) e hai varios libros sobre a súa persoa, entre os que destaca "Twiggy: How I Probably Just Came Along on a White Rabbit at the Right Time and Met the Smile on the Face of the Tiger" (en galego: "Como probablemente me atopei cun coello branco no momento adecuado e vin o sorriso na cara do tigre"), o cal foi vendido con Twiggy como autora, cando en verdade foi escrito por un periodista estadounidense.
Non obstante, a súa atafegada carreira permitiulle formar unha familia. Tras manter unha longa relación amorosa co seu director, casou en 1977 co actor Michael Whitney. Desa relación naceu a súa única filla, Carly. Desgraciadamente, Michael faleceu en 1983 vítima dun ataque ó corazón. Cinco anos despois, Twiggy refixo a súa vida e casou con outro actor, o inglés Leigh Lawson, con quen vive en Inglaterra.
En 1998 sorprendeu a todos cando participou nun dueto con Twiggy Ramirez, baixista de Marilyn Manson, realizando unha versión da canción de Dusty Springfield, "I only want to be with you". De feito, Ramirez utiliza este sobrenome na súa honra.
No 2009 Twiggy anunciou na súa páxina web que a organización "British Rose Breeders and Growers and Harkness Roses" creara unha nova especie de rosa, que recibiu o seu nome en honor ó aniversario número 60 da modelo. A cerimonia tivo lugar o día 11 de xuño de 2009. Twiggy publicou na súa páxina web un comunicado que dicía: "Estaba marabillada e honrada cando Marilyn de Roses UK se puxo en contacto comigo para propoñerme nomear unha rosa en honor ó meu aniversario. Adoro as rosas, especialmente as recendentes, e teño algunhas belezas no meu xardín. Foi moi divertido axudar a escoller a cor, forma e fragrancia e estou ansiosa por coñecer a miña rosa a próxima semana".
Lagarto (homónimos)
Lagarto é o nome común de numerosas especies de réptiles da familia dos lacértidos:
Amais como topónimo pode referirse a:
Ambosores, Ourol
Santa María de Ambosores é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Ourol. Segundo o IGE en 2014 tiña 15 habitantes (7 mulleres e 8 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación
Historia
A orixe desta parroquia remóntase a 1895 cando 24 entidades da parroquia de San Pantaleón de Cabanas segregáronse desta para formaren a parroquia eclesiástica de Ambosores que ten lugares en catro concellos (Ourol, Muras, Mañón e As Pontes de García Rodríguez) de dúas provincias (Lugo e A Coruña). Os 14 lugares que están no concello de Ourol son os que forman esta parroquia civil.
.gov
.gov (do inglés "government", goberno) é un dominio de internet xenérico que forma parte do sistema de dominios de internet.
Tonći Mujan
Tonći Mujan, nado en Šibenik o 19 de xullo de 1995, é un futbolista croata. Xoga de extremo no Hajduk Split.
Traxectoria
O 7 de febreiro de 2014 o Deportivo da Coruña anunciou a súa cesión até o final da tempada no seu equipo filial.
.gov
É utilizado polo goberno federal dos Estados Unidos. Foi un dos dominios de nivel superior orixinais, establecidos en xaneiro de 1985.
Os Estados Unidos é o único país que ten un dominio de nivel superior específico para o seu goberno, ademais do seu Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD). Xa que os Estados Unidos controla o dominio de nivel superior .gov, sería imposible para calquera outro país crear un dominio que remate en .gov, por exemplo, .jp.gov.
Fernando Muñoz
Fernando Muñoz Rodríguez, nado en Sabadell (Barcelona) o 24 de abril de 1954, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Neurocranio
O neurocranio é a cuberta ósea que cobre o encéfalo, as meninxes craniais (duramáter, aracnoide, piamáter ) e as súas cubertas membranosas adxacentes.
Está conformado por dous segmentos:
Ósos que o constitúen
miniatura|Ósos craniais (vermello) e ósos faciais (azul) Os ósos que constitúen o neurocranio son un total de oito, catro impares e dous pares:
Transcantábrico
miniatura|250 px|O tren na estación de [[Liérganes en Cantabria (España)]] O Transcantábrico é un tren turístico de FEVE, inaugurado no ano 1983. Neste ano a empresa FEVE (Ferrocarrís de Vía Estreita) crea o primeiro tren-hotel turístico de España. A idea orixinal foi crear un tren turístico, emulando ao mítico Orient Express, que percorrese as vías de FEVE no norte de España, aproveitando a liña de ferrocarril de vía estreita Ferrol-Xixón.
Historia e características
Inicia a súa andaina o 30 de xullo de 1983 cunha viaxe inaugural entre La Robla e Cistierna (provincia de León). A súa composición orixinal era de tres coches salón Pullman construídos en Gran Bretaña en 1927 (pub, bar e salón), 4 coches cama de liteiras, un furgón xerador e un coche de servizo para a tripulación.
Actualmente tras a reapertura da liña de La Robla no ano 2003 realiza o traxecto igual ao primitivo.
É un tren turístico que realiza viaxes dunha semana de duración nos cales vaise visitando todos aqueles lugares nos que o tren detense.
A composición actual do tren é de 4 coches salóns, 7 coches camas, un furgón xerador e un furgón de servizo para a tripulación. Substituíronse os orixinais compartimentos de literas por cabinas suite dotadas de cama matrimonial, aire acondicionado, teléfono, minibar, armario roupeiro, maleteiro e w.c completo con ducha con hidromasaxe e sauna.
William Lambton
William Lambton, nado en 1756 e finado en Hinganghat no distrito de Wardha do estado de Maharashtra (India) o 19 de xaneiro de 1823, foi un militar, topógrafo, e xeógrafo británico. Foi Membro da Royal Society. Lambton foi o iniciador do Gran Proxecto de Topografía Trigonométrica da India, que comezou en 1802. Á súa morte sucedeulle o seu axudante George Everest.
Xordania
Historia
miniatura|250px|esquerda|[[Petra, capital nabatea e da provincia romana de Arabia Pétrea. Unha das Novas sete marabillas do mundo.]] miniatura|250px|esquerda|A Praza Ovalada [[Imperio Romano|Romana en Xerash.]] A terra que máis tarde chegou a ser Xordania forma parte da histórica rexión do Crecente Fértil. A súa historia comezou ao redor de 2000 a. C, cando os amoritas semíticos se estableceron ao redor do río Xordán no área chamada Canaán. Subsecuentes invasores e colonos incluíron aos hititas, exipcios, israelitas, asirios, babilonios, persas, gregos, nabateos, romanos, árabes musulmáns, cruzados cristiáns, mamelucos e a turcos otománs.
Aproximadamente, no 312 a. C, os nabateos refuxiáronse en Petra, escapando dos reis seléucidas. Gozaron de relativa independencia, grazas á decadencia da monarquía seléucida, razón pola cal Petra converteuse nunha importante parada de caravanas. Nos tempos de Pompeo Magno, a autonomía nabatea en Xordania viuse ameazada, e finalmente, en 105, os romanos anexaron gran parte da actual Xordania ao seu imperio, baixo o nome de Arabia Pétrea, con Petra como capital. A provincia intentaría rebelarse no século III, sen éxito.
No século VII, a actual Xordania sería conquistada polo califa Umar I, pero no ano 1100, durante a Primeira Cruzada, Balduíno I de Xerusalén realizaría diversas incursións na chamada Transxordania (en francés Outre-Jordain, que significa "máis aló do Xordán", co obxectivo de controlar as caravanas de camelos que cruzaban os territorios da actual Xordania. Durante as cruzadas, os francos fixéronse co control de toda a rexión. Transxordania converteuse entón no señorío de Transxordania, vasalo do Reino de Xerusalén, que durou ata 1189, ano en que Saladino ocupou toda Transxordania, e mantívose baixo o goberno da dinastía ayubí ata que en 1259 pasa a mans dos mamelucos e, en 1517, a mans dos otománs.
A expansión do Imperio otomán, nos tempos de Selim I, chocou directamente co Imperio Safávida, no século XVI, quedando os territorios de Xordania atrapados no medio. Logo da decadencia safávida, os territorios ao leste do Xordán foron administrados polos turcos otománs desde 1518. Entre 1900 e 1908, os ocupantes otománs iniciaron a construción do ferrocarril de Hiyaz, que atravesaba a actual Xordania, co obxectivo de facilitar a peregrinación á Meca desde Damasco e o envío de tropas ás nacións árabes. Este ferrocarril mellorou o desenvolvemento de Xordania. Porén, o resentimento árabe contra a ocupación turca non se viu atenuada.
Ao finalizar a guerra, segundo o acordado, o Imperio otomán foi desmembrado, pero os secretos Acordos Sykes-Picot viron a luz: significaban a repartición do Medio Oriente entre Reino Unido e Francia, traizoándose a causa árabe. Gran Bretaña recibiu da Sociedade das Nacións, o mandato sobre gran parte do Medio Oriente, incluíndo o territorio que agora comprende Israel, Xordania, Cisxordania, a Faixa de Gaza e Xerusalén. Ante a necesidade de comunicar Iraq con Palestina, ambas baixo mando británico, definiuse a forma actual do estado Xordano.
En 1922, os británicos dividiron o Mandato británico de Palestina ao establecer o emirato semiautónomo de Transxordania ao leste do río Xordán, gobernado polo príncipe haxemita Abdalá I, aínda que continuaba a administración baixo un alto comisariado británico. O mandato sobre Transxordania terminou o 22 de maio de 1946; o 25 de maio, o país converteuse no independente Reino Haxemita de Transxordania, con Abdalá I como primeiro Rei; mais, o seu tratado especial de defensa co Reino Unido non finalizaría ata 1957.
miniatura|esquerda|245px|Nos [[Acordos Sykes-Picot, o Reino Unido conseguiu o dominio de Xordania, que obtivo un corredor desértico ao leste para comunicar Iraq con Transxordania, ambas ocupadas polos británicos.]] O Reino de Transxordania mostrouse contrario á creación de Israel en maio de 1948, e tomou parte na guerra entre os estados árabes e o novo Estado de Israel (véxase Guerra árabe-israelí de 1948). Os armisticios do 3 de abril de 1949 deixaron a Xordania o control da Cisxordania. O Reino Haxemita propuxo que as liñas de demarcación establecésense sen prexuízo dos futuros límites territoriais a determinarse.
En 1950, o país foi renomeado como "Reino Haxemita de Xordania" ao incluír aquelas porcións de Palestina anexadas polo rei Abdalá. Mentres recoñecían a administración Xordana sobre a Cisxordania, os Estados Unidos mantiveron a posición que a soberanía final sobre Cisxordania sería materia de novos tratados.
Despois de que Siria e Exipto unísense baixo a República Árabe Unida en 1958, os reinos Haxemitas de Xordania e Iraq uníronse baixo o nome de Federación Árabe de Iraq e Xordania. Porén, un golpe de Estado militar en Iraq, liderado por Abdul Karim Qasim, interrompeu a unión con Xordania. Xordania logo asinou un pacto de defensa mutua en maio de 1967 con Exipto, e polo tanto participou na guerra de xuño de 1967 entre Israel e os Estados árabes de Siria, Exipto e Iraq. Durante a guerra, Israel logrou o control da Cisxordania e de Xerusalén Leste.
A guerra de 1967 conduciu a un dramático aumento no número de palestinos que vivían en Xordania. A súa poboación de refuxiados palestinos —700 000 en 1966— creceu noutros 300 000 provenientes da Cisxordania. O período seguinte á guerra de 1967 viu un grande aumento no poder e a importancia dos elementos de resistencia palestinos (fedayín) en Xordania. Os fortemente armados fedayín constituíron unha ameaza crecente á soberanía e seguridade do Estado haxemita, e unha loita aberta estalou en xuño de 1970.