cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montenegro
Xeografía
Nas zonas interiores atópase a única zona chá do país, destacando a rexión de Zeta e o lago Skadar. Nesta zona, sitúase a maior parte da agricultura e da poboación do país debido ao seu agradable clima temperado e o seu suave relevo. Na zona setentrional sitúase unha das zonas máis abruptas do continente debido á presenza da cadea dos Alpes Dináricos e á erosión glacial producida durante miles de anos. A maioría dos picos superan os 2.000 metros de altitude, cubertos por zonas boscosas escuras. Na zona ademais destaca a orixe de diversos ríos que forman enormes canóns ao longo das cadeas montañosas. O clima de Montenegro depende directamente das características xeográficas. Así, o clima mediterráneo predomina na zona litoral, o continental é o preponderante no resto do territorio debido ao biombo climático formado polos Alpes Dináricos e que impide o ingreso da influencia marítima ao interior. Os veráns son longos e secos, contrario ao inverno, usualmente húmido e curto. As formacións do relevo permiten o ingreso de ondas de intensa calor ao interior do país, principalmente ás zonas en torno a Podgorica, unha das cidades máis cálidas da Península Balcánica. Doutra banda, nas zonas montañosas o clima alpino existente permite a caída de fortes nevadas cubrindo os principais cumes con neve durante gran parte do ano. Segundo o Fondo Mundial para a Natureza, o territorio de Montenegro está ocupado por tres ecorrexións: o bosque caducifolio de Iliria, un tipo de bosque mediterráneo na costa, e dous tipos de bosques mornos de frondosas (o Bosque mixto balcánico, nalgúns puntos dos extremos norte e leste, e o bosque mixto dos Alpes Dináricos, no resto do país).
Demografía
Montenegro ten unha poboación de 616.258 segundo o último censo oficial, realizado o ano 2003, correspondentes a unha densidade de poboación de 44,7 hab/km². A composición étnica do país é, do mesmo xeito que na maioría das antigas repúblicas iugoslavas, complexa e de grande importancia para o desenvolvemento do país. O grupo predominante é o dos montenegrinos, principalmente nas zonas centrais do territorio seguidos polos serbios, situados na zona setentrional do país. Con todo, é difícil determinar unha división clara entre ambas etnias, debido a unha homologación entre elas producida durante os anos de unión entre ambas nacións. Moitos montenegrinos e serbios poden considerarse como membros de ambos grupos étnicos, pero doutra banda existen grupos nacionalistas que reivindicación as súas identidades propias e a diferenciación entre ambas. Algúns outros grupos como bosníacos e albaneses sitúanse na zona nororiental e sudoriental, respectivamente.
En canto a relixión, preto do 74% dos habitantes de Montenegro pertencen á Igrexa Ortodoxa Serbia, malia a creación en 1993 da Igrexa ortodoxa montenegrina, que ten escasos seguidores actualmente. O 17,74% da poboación do país afirma pertencer ao islam, os cales corresponden principalmente a albaneses, bosníacos e ao grupo de eslavos musulmáns. En tanto, a fe católica é practicada nas zonas costeiras (coma Kotor) polos grupos de etnia croata. As principais cidades son:
Economía
miniatura|Banco Nacional de Montenegro, situado en [[Podgorica, capital do país]] miniatura|Budva, un dos máis importantes destinos turísticos Durante a época baixo dominio iugoslavo, Montenegro experimentou unha rápida urbanización e industrialización baseada na industria de xeración eléctrica, industria mineira (metal, aluminio e carbón), forestal e téxtil. A isto sumouse posteriormente a produción de tabaco e o turismo, este último principalmente durante fins dos anos 1980.
Co crebe da antiga Iugoslavia, Montenegro perdeu gran parte do seu mercado e dos seus abastecedores. O progreso económico detívose do mesmo xeito que o programa de privatizacións, durante 1989. En maio de 1992, as sancións impostas pola ONU produto das Guerras Iugoslavas agravaron a crise converténdoa na peor dende a segunda guerra mundial. En 1993, dous terzos da poboación montenegrina estaba baixo a liña da pobreza e no inicio de 1994 o país alcanzou a segunda máis alta hiperinflación da historia, superior aos 3 millóns por cento. Estímase na actualidade que as perdas xeradas polo embargo durante eses anos equivalen a 6.390 millóns de dólares.
Debido á súa favorable localización xeográfica xunto ao Adriático e conectado con Albania a través do lago Skadar, Montenegro converteuse nun centro de contrabando. Posto que a totalidade da produción industrial montenegrina detívose, a principal actividade económica da república foi o contrabando de bens materiais, especialmente petróleo e cigarros. Soamente en 1997, a economía de Montenegro estabilizouse: o marco alemán foi introducido como moeda oficial para evitar a inflación e o goberno montenegrino esixiu máis autonomía para as súas políticas económicas as que serían establecidas coa formación da Unión de Serbia e Montenegro en 2002. Dende ese momento, o goberno de Montenegro estableceu fortes políticas para a melloría da economía, especialmente axilizando o proceso de privatizacións, introdución do IVE e do euro como moeda oficial (a pesar de que o país non é membro oficial da Eurozona).
Na actualidade, Montenegro é un dos países máis pobres do continente cun PIB per cápita de 3.800 dólares mais durante os últimos anos producíronse importantes melloras. Apenas o 12,2% da poboación está baixo a liña da pobreza e a cesantía caeu do 27,7% de 2005 ao 16,4% en xullo de 2006, mentres a inflación mantense preto do 3%. O principal produto do país é o aluminio que é exportado a través de Suíza, destino do 83,9% das exportacións totais. As importacións, en tanto, cuadruplican o valor das exportacións e proveñen principalmente de Grecia, Italia, Alemaña e Bosnia e Hercegovina.
Infraestrutura
miniatura|Ponte de Djurdjevica Tara A infraestrutura viaria de Montenegro non está adecuada ás normas europeas e aínda que a rede de estradas é extensa, non hai ningún corredor construído que se poida considerar unha autoestrada completamente. Os proxectos que deberían cambiar ese feito son a autoestrada entre Belgrado e Bar (na costa adriática) e a sección montenegrina da autoestrada Adriático-Xónico, unha vía que atravesará os Balcáns dende Trieste (Italia) ata Kalamata (en Grecia, ao sur do Peloponeso). A construción destas autoestradas está considerada como unha prioridade nacional, xa que ambas serán moi importantes para o desenvolvemento económico rexional uniforme de Montenegro, ademais do desenvolvemento do país como un destino turístico de elite.
A columna vertebral da rede ferroviaria de Montenegro é a liña entre Belgrado e Bar. Este tren crúzase coa liña de Nikšić a Tirana (Albania) en Podgorica, porén este ferrocarril non se utiliza para o servizo de pasaxeiros. Montenegro ademais posúe dous aeroportos internacionais, o de Podgorica e o de Tivat, que moveron entre ambos 1,1 millóns de pasaxeiros en 2008. A compañía aérea nacional montenegrina é Montenegro Airlines. En canto a tranposrte marítimo o porto máis importante é o de Bar.
Goberno e política
miniatura|Entrada do Pazo Presidencial
Montenegro é unha república democrática parlamentaria. A Constitución de Montenegro foi aprobada o 12 de outubro de 1992 e establece o sistema político do país. As reformas constitucionais, en tanto, deben ser aprobadas por plebiscitos. O xefe de estado é o Presidente de Montenegro, cargo que ostenta actualmente Filip Vujanović. O Presidente é electo cada catro anos e ten entre as súas funcións, promulgar leis, convocar as eleccións e plebiscitos e propoñer o primeiro ministro. O Primeiro Ministro, actualmente Milo Đukanović, é o xefe de goberno e baixo o seu cargo está a dirección das relacións exteriores, a posta en funcionamento das leis e a administración do Estado.
O Parlamento de Montenegro está composto por setenta e sete membros electos cada catro anos, encargados da redacción das leis, aprobación do orzamento gobernamental, ratificación de tratados, a designación do goberno e a elección do primeiro ministro. O Poder Xudicial, en tanto, é autónomo e independente.
O sistema político de Montenegro é pluripartidista, mais os diferentes partidos deben formar coalicións. Actualmente, o principal partido político é o oficialista Partido dos Socialistas Democráticos que posúe trinta escanos no Parlamento. O Partido Popular Socialista é o segundo en importancia, xurdido dunha escisión do PDS, e é o principal membro do pacto opositor Xuntos polo Cambio con dezanove escanos.
Divisións administrativas
Administrativamente Montenegro está dividida en vinte e un concellos (opština), e dous municipios urbanos, subdivisións do concello de Podgorica:
miniatura|Concellos de Montenegro
Cultura
miniatura|Kotor, [[Patrimonio da Humanidade]] Por mor da súa situación xeográfica, a cultura de Montenegro moldeouse grazas a diversas influencias o longo da súa historia, sendo as máis importantes as de orixe serbia, ortodoxa, eslava, centroeuropea e adriática.
Existen moitos lugares de grande importancia histórica e cultural en Montenegro, incluíndo sitios dos períodos pre-románico, gótico e barroco. A zona costeira de Montenegro é bastante coñecida polos seus diversos monumentos relixiosos católicos, mentres na zona interior a arquitectura e a arte relixiosa reflicte a influencia bizantina.
A danza tradicional é o ouro que consiste en diversos bailaríns que conforman un círculo ao abrazarse dos ombreiros mentres un ou dous bailaríns en solitario danzan no centro ao ritmo dos tambores. A literatura en tanto se remonta a máis de dez séculos atrás mentres en 1494 foi establecida a primeira imprenta estatal en Cetinje onde xurdiu o primeiro libro sudeslavo foi impreso: o Oktoih. A isto súmanse diversos manuscritos do século XIII gardados en diversos mosteiros do país.
Símbolos
miniatura|esquerda|135px|[[Escudo de Montenegro.]] A nova bandeira oficial de Montenegro foi aprobada o 13 de xullo de 2004 polos lexisladores montenegrinos, baseada no estandarte real do Rei Nicolao I. Esta bandeira era completamente vermella cun bordo de prata, un escudo de armas prateado e as iniciais НІ en cirílico (correspondente á NI no alfabeto latino), que representaban ao Rei Nicolao I. O bordo e as armas foron cambiadas de prata a ouro na bandeira moderna e o emblema real no centro foi quitado e substituído cun león de ouro.
O escudo está formado por unha aguia bicéfala de ouro, con pico e garras do mesmo metal e linguada de goles. A aguia sostén sobre o seu peito un brasón que estivo vinculado coa Casa Petrović, é un campo partido por unha faixa de ouro. Na súa partición superior que é de maior tamaño, de azur, un león pasante de ouro; a inferior, de sinople. A aguia sostén coas súas garras un cetro de ouro e un orbe de azur, co seu ecuador e semi-meridiano de ouro, rematado cunha cruz do mesmo metal. Sobre as cabezas da aguia, unha coroa real pechada, de ouro.
O día nacional é o 13 de xullo, que rememora esa data en 1878 cando o Congreso de Berlín recoñece a Montenegro como Estado independente número vinte e sete do mundo e o inicio dun dos primeiros levantamentos populares en Europa contra as Potencias do Eixo o 13 de xullo de 1941 en Montenegro.
En 2004, a lexislatura de Montenegro seleccionou unha canción popular tradicional de Montenegro, Oj, svijetla majska zoro (""Oh, brillante alba de maio"), como o himno nacional. O himno oficial de Montenegro durante o reinado do Rei Nicolao foi Ubavoj Nam Crnoj Gori ("Á nosa fermosa Montenegro"). Alén diso, un himno popular montenegrino foi extraoficialmente Onamo, 'namo! ("Aló, por aló!"), escrito polo propio Rei Nicolao durante a década de 1860.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Belinda (lúa)
Belinda é un satélite interior de Urano. Belinda foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 13 de xaneiro do 1986 e déuselle a designación temporal de S/1986 U 5. Foi máis tarde bautizada co nome da heroína do poema de Alexander Pope, The Rape of the Lock. Tamén é coñecida coma Urano XIV.
Belinda pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Bianca, Crésida, Desdémona, Portia, Xulieta, Cupido, Rosalinda e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 45 km e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Belinda coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A lúa é moi alargada, cun eixo menor de 0,5 ± 0,1 veces o tamaño do eixo maior. A súa superficie é de cor gris.
O Covo, Cervo, Cedeira
O Covo é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 11 habitantes.
Carreiro, Cervo, Cedeira
Carreiro é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2007 cando tiña 6 habitantes.
Fallen Empires
Fallen Empires é o sexto álbum de estudio da banda de rock alternativo escocesa Snow Patrol, publicado o 11 de novembro do 2011 en todo o mundo e o 10 de xaneiro de 2012 en Norteamérica.
FC Biel-Bienne
Cadro actual
(cedido polo Young Boys)
(cedido polo Xamax)
Xesús Froiz
Xesús Froiz Gómez, nado en Lalín o 25 de agosto de 1903 e finado na Estrada o 9 de outubro de 1936, foi un escritor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo, que abandonou por enfrontamentos coas autoridades eclesiásticas e retornou a Lalín. Colaborou en La Zarpa e Verdad y Justicia e publicou poemas en Eco de Galicia co pseudónimo O cantor do bosque. En 1928 fíxose correspondente de Faro de Vigo en Lalín. Colaborou cos republicanos dirixidos por Manuel Ferreiro nas súas primeiras campañas en 1930. Coa proclamación da República foi nomeado garda municipal. Seguiu colaborando na prensa local, dirixiu o periódico La Nueva España e formou parte da redacción de Razón, onde tamén asinou poemas co pseudónimo RECAREDO. Ingresou no Grupo Galeguista de Lalín en 1934 e colaborou en A Nosa Terra con poemas e artigos dirixidos ás Mocedades Galeguistas. Participou na campaña das eleccións de febreiro de 1936 e na do Plebiscito do Estatuto.
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 4 de agosto. Torturado, permaneceu no cárcere ata que o 9 de outubro o sacaron da cadea xunto a Manuel Guillán Abalo e xunto con Ramón Muíños Lorenzo, a quen sacaron da Prisión de Silleda, foron asasínados preto da Estrada, no quilómetro 23 da estrada Chapa-Carril o 9 de outubro. Os cadáveres foron trasladados ao cemiterio da Estrada onde os soterraron.
Pobo esloveno
Os eslovenos (en Slovenci) son un grupo étnico nativo de Eslovenia. A súa lingua é o esloveno, unha das linguas da póla eslava meridional de significativas similitudes coas linguas eslavas occidentais.
Os eslovenos viven principalmente en Eslovenia, e son unha das grandes minorías étnicas en Austria, Hungría, Croacia, Italia e Serbia, onde nalgúns casos son poboadores locais de arraigo ancestral. Os seus emigrantes viven principalmente noutras nacións europeas, así como nos Estados Unidos, o Canadá, a Arxentina e Australia.
Addenda et corrigenda
Addenda et corrigenda son morfoloxicamente xerundios (en latín: gerundivum 'relativo ao que debe levarse a cabo') en neutro plural, que equivalen respectivamente a o que debe engadirse ou corrixirse (cf. axenda). No mundo editorial, tan empregados ata non hai moito, significan apéndice, o primeiro, e fe de erratas, o segundo.
Esta expresión emprégase en materia contractual. Mediante ela, as partes, sen necesidade de subscribir un novo instrumento, utilizan o addendum para modificar os termos das súas obrigas. Por exemplo, modifican os termos dun contrato principal cando a vontade das partes conveñen en agregar, modificar condicións ou obrigacións ás xa establecidas ou se require explicitar unha condición ou explicación insuficientemente desenvolvida, fan uso do addendum.
Con todo, a tendencia é a usar case de maneira exclusiva a forma do plural en referencia co contido da, ou das adicións.
Calahorra
300px|Catedral de Calahorra|miniatura|dereita
Calahorra é un concello e cidade da comunidade autónoma da Rioxa, España, pertencente á súa comarca do mesmo nome, dentro da Rioxa Baixa. Ten 24.579 habitantes, segundo datos do INE a principios de 2021, unha extensión de 91,41 km² e unha densidade de poboación de 262,68 hab/km². Ostenta os títulos de Cidade Moi Nobre, Moi Leal e Fiel. Desde o séculos IV-século V,
É a segunda cidade da Comunidade Autónoma da Rioxa en importancia e poboación tras a capital, Logroño.
Historia e características
As primeiras noticias de asentamentos humanos no territorio municipal remóntanse ao período Musteriano, como demostran os numerosos restos da industria lítica atopados na zona. Os achados realizados no xacemento Sorbán indican que na zona se asentaron grupos das migracións indoeuropeas. Hai evidencias dun asentamento celtibérico estable durante a Idade do Ferro.
Idade Antiga
Arredor do século II a.C., o xeneral romano Catón conseguiu o sometemento ou a alianza a Roma das vilas do val do Ebro. A primeira noticia documental que ten é de principios do século II a.C., durante o proconsulado de L. Manlio Acidino 179 a. C., quen a cita como cidade celtibérica. Os autores antigos sobre a cidade de Calagurris en canto á súa filiación étnica, indícana como vascoa (Ptol. 2, 6, 67. Str. 3, 4, 10). Pero, segundo Tito Livio, enténdese que o vasconum ager era o territorio dos vascos e calaguris non estaba incluído nel, polo que debeu pertencer a outra etnia. Así, arredor do ano 76 a. C. (cando escribiu a súa obra Estrabón, o autor máis antigo que menciona esta cidade como vasca) Calagurris incorporaríase ao territorio vasco. Feito que se sitúa ao final da conflito sertoriano, xa que os vascos apoiaron a Pompeio, mentres que Calagurris foi fiel a Sertorio, mesmo despois de morto. Parece deducirse do texto anterior de Livio que os territorios situados ao leste de Calagurris, dependentes das cidades de Cascantum e Graccurris, xa serían territorio vasco no ano 76 a. C.
Entre o século I a.C. e o século II d.c., a cidade está documentada como vasca, como expresamente citado polos xeógrafos Estrabón (Str. III, 4, 10) e Tolomeo (Ptol. 2. 6. 66). A etimoloxía do termo Kalagurris e outras circunstancias lévannos a considerar autores como os profesores Ramírez, Gómez Fraile, Velaza e outros unha ascendencia vasca moito máis antiga, pero sen apoiar a súa hipótese sobre ningunha base lingüística, xa que os máis antigos denominación legada por fontes clásicas ou outras como a numismática, cítana como "'kalakorikos", de indubidable carácter celta, probablemente berón polo sufixo "-ko". Kalakorikos parece ser un etnónimo aplicado aos calagurritanos do século I antes de Cristo. ; é numismático e semella unha palabra celta. Algúns autores como Villar danlle ao termo un valor de topónimo. Kalakorikos destacou como un importante núcleo urbano no val medio do Ebro. Segundo o relato Tito Livio (Liv. frag. XCI), durante as guerras sertorianas, entre o 75 a. C. e o 74 a. C., Sertorio construíu nesta cidade unha ponte que foi o seu aliado na súa loita contra Pompeio e Metelo Pío, que finalmente a asediou no ano 72 a. C., forzando a resistencia dos habitantes que, segundo a crónica de Salustio, recorreron ao canibalismo. Este feito inspirou posteriormente aos escritores de Roma a formar a lenda histórica de "La Matrona" e as fames calaurritana. A interpretación do texto de Livio é tamén a orixe da discrepancia étnica da cidade nese período.
Calagurris Nassica Iulia
thumb|[[Ás acuñada en Calagurris Iulia durante a época imperial.]] A reconstrución da cidade levouse a cabo no antigo núcleo orixinal e ao leste do mesmo. A época romana foi moi florecente e favorecedora para a cidade. Os Calagurris iniciais obtiveron o título de Násica (Nássica) no ano 171 antes de Cristo. Foille concedido por Publio Cornelio Escipión Nasica. Xulio César engadiu o de Iulia pouco despois da súa conquista, a mediados do século I antes de Cristo. Ademais, obtivo o patrocinio de Augusto. A fidelidade calagurritana a Roma e a fama dos seus guerreiros foi tal que Augusto formou unha garda persoal con soldados de Calagurris, ademais de despedir un destacamento, e a obtención doutros privilexios como o título de municipium civium Romanorum, que outorgaba aos seus habitantes a plena cidadanía romana.
A extensión da cidade transcendeu as súas murallas, situadas no outeiro que domina a chaira, e obrigou a construír fóra delas algúns edificios públicos, como o circo. O circo estaba situado no que hoxe é o Paseo do Mercadal. Calagurris, como toda cidade romana relevante, contaba con todos os servizos necesarios, templos, foros, termas, sumidoiros, teatros, un anfiteatro... Tamén era a sede da administración de xustiza.
A súa importancia estratéxica fixo posible que fose unha ceca corenta anos despois da súa conquista. Hai evidencias de que as moedas foron acuñadas en polo menos tres períodos históricos, nas guerras sertorianas, no reinado de Augusto e Tiberio e no período visigodo baixo o reinado de Suintila: trinta e tres modelos de moedas aproximadamente.
As fames calagurritanas
No marco das revoltas contra Pompeu en Hispania no ano 72 a.C., varias cidades, entre elas Calahorra, mantivéronse fieis a Sertorio, resistindo tras a morte do seu líder. A cidade de Calagurris foi rodeada polas tropas de Pompeio, someténdoa a un bloqueo total que provocou unha absoluta falta de alimentos. A situación prolongouse e o Concello calagurritano negouse a entregar a cidade ao inimigo. A situación chegou a tal límite que comezaron a producirse casos de antropofaxia.
Despois de quedar sen auga e reservas de alimentos para os guerreiros, os alimentos pasaron a estar formados por escravos, nenos e mulleres, a cidade entregouse incondicionalmente a Lucio Afranio, Pompeio fora a Roma xunto con Craso e Lúculo para sufocar definitivamente unha revolta de escravos que estaba eternizándose, revolta dirixida por Espartaco. As tropas entraron na cidade matando aos superviventes e saqueando o pouco que quedaba.
O episodio, recollido por Valerio Máximo, pasou a chamarse fames calagurritanas, a fame de Calahorra en castelán, e pasou á historia como sinónimo de gran fame e da teimosía amosada polos calagurritanos. Despois deste feito, Augusto César, ao seu regreso a Roma desde Hispania, trouxo soldados da cohorte calagurritana para gardar a súa persoa, cuxa lealdade quedou moi satisfeito e pagado.
Conta a lenda que na entrada dos asaltantes só quedaba unha muller sobrevivente que se dedicou a manter acendidas todas as casas da cidade para enganar deste xeito ás tropas de Pompeio. Cando os militares entraron na cidade e arrasaron a mesma, chegaron a unha casa onde atoparon a aquela muller que levaba na man dereita un coitelo e na esquerda un brazo humano, ferida polos militares, conseguiu, morrendo despois, acender o fogar da última vivenda.
A figura desta muller é coñecida co nome de "Matrona" e simboliza a resistencia da cidade e a súa lealdade. Unha estatua na súa memoria érguese no Paseo do Mercadal, é unha figura dunha muller tallada en mármore branco, cun coitelo na man dereita e un brazo humano na man esquerda, aos seus pés, nunha placa, están as inscricións. "Prevalecí contra Cartago y Roma" "Consiguió Calahorra de vencedora e invencible por la nobleza de su sangre, por su estirpe, por las ciencias, por sus virtudes y por su valor guerrero" "Muy noble, muy leal y fiel ciudad de Calahorra"
Corvelle, Coeo, Lugo
Corvelle é un lugar da parroquia de Coeo, no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 40 habitantes (19 homes e 21 mulleres).
Provincia de Yamato
300px|miniatura|Antiga provincia de Yamato Yamato (大和国, やまとのくに, Yamato-no-kuni ou 大和, やまと) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Nara, historicamente na parte Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Yamato limitaba coas provincias de Kawachi (河内), Yamashiro (山城), Iga (伊賀), Ise (伊勢) e Kii (紀伊).
Pavel Haas
Pavel Haas, nado o 21 de xuño de 1899 en Brno (daquela no Imperio Austrohúngaro e hoxe na República Checa) e finado o 17 de outubro de 1944 nunha cámara de gas en Auschwitz, foi un compositor musical, dos máximos expoñentes da escola de composición de Leoš Janáček. Cunha obra escasa pero salientable, destacan os seus ciclos de cancións e os cuartetos de corda.
Antes da guerra
Haas naceu nunha familia xudía acomodada e cunha boa situación social. O seu pai, Zikmund Haas, fabricante de comerciante de zapatos, proviña da rexión de Moravia, e a súa nai, Olga Epstein, era orixinaria de Odesa.
Logo de estudar piano pola súa conta, Haas comezou a súa formación musical regrada aos 14 anos estudando composición no conservatorio de Brno entre 1919 e 1921, antes de se converter en alumno do compositor checo Leoš Janáček durante dous anos, quen deixou nel unha clara influencia. En 1935 casou con Soňa Jakobson, que fora a muller do lingüista ruso Roman Jakobson.
Das máis de 50 obras que Haas compuxo durante as dúas décadas seguintes, só 18 recibiron número de opus pola súa parte, o que amosa a súa actitude autocrítica. Mentres traballaba no negocio do seu pai, compuxo obras de todos os tipos: sinfónicas e corais, lieder, música de cámara e partiturass para o cine e o teatro. A súa ópera Šarlatán ("O lerchán") estreouse en Brno con moito éxito en abril de 1938.
Haas recibiu o premio da Fundación Smetanapara a ópera, compartido con Vítězslava Kaprálová.
Deportación e morte en Auschwitz
miniatura|Placa na honra de Pavel Haas. En 1941, Haas foi deportado ao campo de concentración de Theresienstadt, xunto con outros compositores xudeus, como Viktor Ullmann ou Hans Krása. Con anterioridade á súa detención divorciárase da súa muller para evitar que esta e a súa filla seguisen o mesmo destino.
Haas compuxo polo menos oito obras durante o seu cativerio, das que non todas se conservan. Entre elas está a serie de catro cancións sobre poesía chinesa para barítono e piano (Vier Lieder nach Worten chinesischer Poesie), así como unha obra para coro masculino titulada Al s'fod (a súa única obra en hebreo) e o seu Estudo para Orquestra de Corda, estreado no propio campo de concentración e unha das súas obras máis coñecidas.
Eneida Marta
Eneida Marta é unha cantante de guineana que canta en portugués e crioulo de Guinea-Bissau. Dende o ano 2001 estreou tres álbums, Nô Stória (2001), Amari (2002), e Lôpe Kaï (2006).
Pavel Haas
Deportación e morte en Auschwitz
En 1944 os nazis remodelaron Theresienstadt xusto antes dunha visita prevista pola Cruz Vermella que foi recollida nunha película de propaganda titulada Der Führer schenkt den Juden eine Stadt ("O Führer dálles unha cidade aos xudeus"). Neste documental, coñecido como Theresienstadt, vense os nenos cantando a ópera Brundibár, de Hans Krása, e Pavel Haas aparece facendo unha reverencia logo dunha interpretación do seu Estudo para Orquestra de Corda.
Pouco despois deste acto de propaganda, os nazis trasladaron 18.000 prisioneiros, entre os que se atopaba Haas, ao campo de Auschwitz-Birkenau, onde morreron nas cámaras de gas. Consonte o testemuño de Karel Ančerl, Hass estivo preto del desde a súa chegada a Auschwitz. Cando o Doutor Mengele se dispuña a enviar a Ančerl á cámara de gas, Hass, moi debilitado, comezou a tusir, o que motivou que Mengele o escollese a el para executalo. Rematada a guerra, Ančerl, que conseguira sobrevivir, contoulle este episodio ao seu irmán, o director de cine Hugo Haas.
Obra
Leóš Janáček tivo unha influencia decisiva no estilo de Haas, sobre todo no uso das melodías moravas. A obra de Haas integra tamén outras músicas tradicionais, como a hebrea, así como elementos da linguaxe do jazz. Segundo o seu biógrafo, o musicólogo Lubomír Peluzzi, Hass é máis un sucesor que un discípulo de Janáček, xa que vai máis aló e conecta a tradición da música checa coa música europea occidental moderna.
O "Cuarteto de corda número 1" (1920) é unha sonata dun só movemento, densamente contrapuntística e cun amplo alcance harmónico.
O "Cuarteto de corda número 2" (1925) Op. 7, titulado "Z opičích hor ("Desde as montañas dos monos"), composto tres anos despois de finalizar os seus estudos de composición conJanáček, inspírase nunha viaxe ás montañas homónimas de Moravia. Estreada o ano seguinte, a obra non tivo boa aceptación, xa que integraba elementos pouco habituais, o que levou o autor a cambiar o final e eliminar a percusión, aínda que moitas interpretacións actuais a incorporen novamente.
Haas escribiu tamén varias bandas sonoras para o cine, como é o caso da de Zivot je pes ("A vida é un can"), de 1933, que protagonizou o seu irmán, Hugo Haas.
Šarlatán ("O lerchán") (1934-1937), é unha ópera traxicómica en tres actos que se estreou en 1938 no Teatro Nacional de Brno, dirixida por Guido Arnoldi.
O "Cuarteto de corda número 3" (1938) compúxoo cando estaba no momento máis doce da súa carreira. A composición inclúe elementos da música folclórica de Moravia cunha linguaxe propia cargada de carisma no movemento central.
A "Suite para óboe e piano" (1939) Op.17 amosa a angustia das vivencias de Haas intentando fuxir do horror nazi.
Haas deixou inacabada unha grande simfonía para orquestra (1940-1941), que en 1994 completou o compositor Zdeněk Zouhar, respectando o seu estilo.
En "Catro cancións chinesas", composta para barítono e piano en 1944, cando estaba no campo de concentración, as cancións ilustran o seu estado anímico. Baseadas en poemas de diversos poetas chineses, as cancións son moi cromáticas sen chegaren a ser atonais. A relación entre o texto e a música é expresiva; é dicir, cada poema ten un carácter propio: a primeira e a terceira triste, a segunda máis animosa e a cuarta novamente triste, pero conclúe cunha coda alegre, que invoca un novo día.
Haas como personaxe literario
Pavel Hass é un personaxe protagonista da triloxía First Republic trilogy, de David Herter. Trátase dunha reflexión sobre a relación entre a arte e o contexto histórico na Checoslovaquia do período entre as dúas guerras, que abrangue as novelas On the Overgrown Path (2006), The Luminous Depths (2008) e One Who Disappeared (2012).
Mario Fernández Álvarez
Mario Fernández Álvarez, nado o 18 de febreiro de 1960 en Lisboa, é un político galego do Partido Popular.
Traxectoria
Estudou arquitectura técnica, militante do Partido Popular, foi concelleiro en Ourense (1987-1990) e senador (1990-1993), ó substituír a Manuel Montero Gómez.
FC St. Gallen
miniatura|FC St. Gallen en 1881 O FC St. Gallen é un club de fútbol de Sankt Gallen, Cantón de Sankt Gallen, en Suíza. Fundouse o 19 de abril de 1879 e actualmente compite na Super Liga Suíza. O seu campo é o AFG Arena, con capacidade para 20.300 espectadores.
Alexandre I de Serbia
Alexandre I ou Alexandre Obrenović (en cirílico serbio: Александар Обреновић), nado en Belgrado o 14 de agosto de 1876 e finado na mesma cidade o 11 de xuño de 1903, foi o último rei de Serbia da dinastía Obrenović. Reinou entre a abdicación do seu pai en 1889 e o seu asasinato, cometido en 1903.
Reinado
Alexandre ascendeu ao trono serbio trala inesperada abdicación do seu pai, Milan I en 1889. A súa nai, a raíña Natalija asumiu a rexencia durante a minoría de idade do seu fillo, que en 1893 autoproclamouse maior de idade asumindo a coroa, e ao ano seguinte decidiu abolir arbitrariamente a Constitución liberal de 1889 promulgada polo seu pai, e restaurou a de 1869.
Durante a guerra greco-turca de 1897 mantivo unha estrita neutralidade. Ese mesmo ano chamou a Serbia ao seu pai, que se atopaba no exilio, e en 1898 nomeouno comandante en xefe do Exército serbio. Durante esta época, Milan foi considerado o gobernante de facto do país.
Matrimonio e colapso da monarquía
esquerda|miniatura|O rei Alexandre con [[Draga Mašin (c. 1900)]]
O 5 de agosto de 1900 Alexandre I contraeu matrimonio con Draga Mašin, antiga dama de compañía da súa nai, a raíña Natalija, afrontando a oposición dos seus pais e do seu gabinete de goberno. A raíña nai Natalija opúxose firmemente a aquel matrimonio entre o seu fillo e unha prevexa, e por ese motivo tivo que exiliarse. O rei Milan pola súa banda, que no momento do compromiso atopábase en Carlsbad (actual Karlovy Vary) facendo xestións para casar ao seu fillo cunha princesa alemá, e o primeiro ministro, Vladan Đorđević, que estaba a visitar a Exposición Universal de París, expresaron a súa oposición dimitindo dos seus cargos respectivos. Desde ese momento, Alexandre tivo grandes dificultades para formar un novo goberno. A oposición contra a voda só se tranquilizou un tanto cando o tsar Nicolao II de Rusia enviou as súas felicitacións ao rei de Serbia, aceptando ser a principal testemuña da súa voda.
A pesar de todo, o matrimonio debilitou a posición do rei ante o Exército e o pobo. Desde o momento no que se anunciou a voda, a opinión pública volveuse na súa contra. Percibíase a Alexandre como un mozo totalmente seducido por unha muller moito maior que el. Moitas persoas xulgaron que gran parte dos erros do rei Alexandre debíanse á nefasta influencia da súa esposa. Houbo mesmo rumores de que Alexandre, que non tiña fillos, nomearía sucesor ao trono ao seu cuñado, o irmán da raíña Draga.
Este último xesto foi a pinga que colmou o vaso. O 10 de xuño de 1903 tivo lugar un golpe de estado en Belgrado, e ás dúas da mañá do día 11 o palacio real foi asaltado por un grupo de oficiais do exército. Curiosamente, o líder dos insurrectos era o irmán do defunto primeiro marido da raíña Draga. Tras pasar horas escondidos no vestidor da raíña, os asaltantes, un grupo de conspiradores suntuosamente pertencentes ao grupo Unificación ou Morte capturaron á parella real, que foi brutalmente asasinada. Os seus corpos mutilados foron guindados polo balcón. O golpe fora planificado durante dous anos por oficiais do Exército e contaba co beneplácito dos principais políticos e da opinión pública en xeral.
Tras o sanguento fin da dinastía Obrenović, a dinastía rival, os Karađorđević, ascenderon ao trono serbio.
Devanceiros
Devanceiros de Alexandre I de Serbia
Gran Premio de Europa
miniatura|400px|Mapa con todas as sedes do Gran Premio de Europa e outros Grandes Premios designados como gran Premio de Europa. O Gran Premio de Europa foi unha carreira para o campionato mundial de Fórmula 1. Disputouse tres veces durante os anos 1980 e regularmente desde ata o, retirouse do calendario en  e volveu a disputarse en  en Acerbaixán para, un ano despois, retirarse novamente do calendario en  sendo substituído polo Gran Premio de Acerbaixán.
Nos primeiros anos, o Gran Premio de Europa non era unha carreira no seu propio dereito, era só un título honorífico, un dos grandes premios nacionais tamén era designada como o Gran premio de Europa. A primeira carreira chamada así foi o Gran Premio de Italia de 1923, que tivo lugar en Monza e gañouna Carlo Salamano nun Fiat e o último foi o Gran Premio do Reino Unido de 1977.
Ventrículo dereito
miniatura|250px| 1. [[Endocardio 2. Miocardio  3. Epicardio  4. Pericardio  5. Cámaras cardiacas  6. Aurícula dereita   7. Aurícula esquerda  8. Ventrículo dereito  9. Ventrículo esquerdo 10. Válvulas cardiacas  11. Válvula mitral  12. Válvula aórtica  13. Válvula pulmonar  14. Válvula tricúspide  15  Arteria aorta  16. Arteria pulmonar  17. Veas pulmonares  18. Vea cava superior   19. Vea cava inferior]]
Gran Premio de Europa
Desde a súa reintroducción, o Gran Premio de Europa polo xeral celebrouse nun país de Europa que tamén albergaba un Gran Premio nacional nese mesmo ano.
Ventrículo dereito
O ventrículo dereito é unha das catro cavidades cardíacas do corazón. O ventrículo dereito recibe o sangue non oxixenado da aurícula dereita por medio da válvula tricúspide e a impulsa fóra do corazón a través da arteria pulmonar.
Ferroaliaxe
miniatura|200px|Ferromanganeso carburado (C < 7,5 %), unha fonte de manganeso que se pode obter nun alto forno especializado. miniatura|200px|Ferrosilicio, produto tipico dos fornos eléctricos.
Ferroalixe ou ferroliga é o nome de variss aliaxes que conteñen ferro e outro metal, como níquel, cromo e outros elementos (como o silicio ou o carbono) en diversas proporcións. Estas aliaxes presentan propiedades superiores ás dos aceiros normais e, por iso, poden soportar requirimentos mecánicos e corrosivos extremos.
Úsanse durante os procesos de fabricación dos aceiros especiais. Cando o aceiro se encontra en estado líquido, adiciónanse as ferroaliaxes para mudar a composición do aceiro e dar unha característica especial a este.
Gran Premio de Europa
Título honorífico
O Gran Premio de Europa foi creado como un título honorífico pola AIACR, a predecesora da FIA na organización de eventos de carreiras de motor. A primeira carreira en recibir o título foi o Gran Premio de Italia, en 1923, e foi seguido polo Gran Premio de Francia e Gran Premio de Bélxica. Logo dun paréntesis en 1929, Spa recibiu o último título honorífico dos anos previos á segunda guerra mundial, en 1930.
Ferroaliaxe
As ferroaliaxes máis comúns son o ferromanganeso, o ferrosilicio e o ferrocromo. Cada elemento dá unha propiedade especial ao aceiro como o aumento da súa dureza, resistencia á corrosión, maior maleabilidade, etc.
Gran Premio de Europa
Título honorífico
O título foi restablecido pola FIA logo da segunda guerra mundial, e déuselle primeiro ao Gran Premio de Bélxica en 1947, e foi distribuído en varios países ata o Gran Premio do Reino Unido de 1977, a última carreira en recibir o título honorífico. Todos os grandes premios honoríficos europeos da posguerra foron carreiras de Fórmula Un, agás a carreira de, que se disputou baixo as regulacións da Fórmula Dúas.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
miniatura|200px|Ferrofósforo, utilizado como aliaxe en siderurxia. miniatura|200px|Ferrocromo.
Gran Premio de Europa
Título honorífico
O Gran Premio de Italia foi nomeado Gran Premio de Europa sete veces, máis que calquera outra carreira. Recibiu o título tres veces na década de 1920.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
Unha ferroaliaxe parécese máis a unha materia prima que a un produto acabado ou semiacabado. Xeralmente é un produto secundario da produción de metais non ferrosos; a súa pureza e a súa riqueza neste metal depende esencialmente do proceso de fabricación (xeralmente nun forno de arco eléctrico, pero tamén ás veces nun alto forno ou nun proceso de redución directa.
Gran Premio de Europa
Brands Hatch
O evento foi creado inicialmente como un recurso provisional. En 1983, o calendario da Fórmula Un tiña orixinalmente unha carreira preto de Flushing Meadows Park en Nova York. Cando a carreira foi cancelada tres meses antes do evento, os organizadores do Circuíto de Brands Hatch foron capaces de crear un Gran Premio de Europa no seu lugar. O éxito do evento, impulsado por unha enérxica batalla polo Campionato Mundial, levou ao evento de regresar no calendario do ano seguinte.
Brands Hatch foi incapaz de acoller o Gran Premio de Europa en 1984, xa que era o anfitrión da Gran Premio do Reino Unido nos anos pares (alternando con Silverstone) palo que o GP de Europa desprazouse a un redeseñado e máis curto circuíto de Nürburgring en.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
É de notar, a este respecto, que en 2004 o número de fornos rotatorios de redución directa operativos no Xapón era: en Hyuga: 2; en Pamco 3; en Nippon Yakin (en Oheyama): 2.
Gran Premio de Europa
Brands Hatch
Brands Hatch volveu acoller o Gran Premio de Europa en 1985, pero a carreira foi substituída en polo Gran Premio de Hungría.
Provincia de Kii
300px|miniatura|Antiga provincia de Kii Kii (紀伊国, きいのくに, Kii-no-kuni ou 紀伊, きい) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha maior parte da zona que hoxe forma a prefectura de Wakayama e pequena parte forma a prefectura de Mie, historicamente na parte Nankaidō, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Gran Premio de Europa
Donington Park
En 1990, un adiñeirado empresario xaponés, Tomonori Tsurumaki, construíu o Nippon Autopolis coa idea de organizar unha carreira de Fórmula Un. En 1992, fixéronse plans para ter un Gran Premio de Asia en 1993 para substituír o Gran Premio de México no calendario. Con todo, estes plans non se materializaron, e para substituilo, Bernie Ecclestone engadiu unha carreira en Donington Park, que levou nome de Gran Premio de Europa. A carreira foi creación de Tom Wheatcroft, que tratara de levar a F1 á pista desde un intento errado para acoller o Gran Premio do Reino Unido en 1988. O primeiro e ata agora único Gran Premio de Fórmula Un disputado en Donington Park resultou ser Ayrton Senna baixo condicións meteorolóxicas cambiantes.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
Os fornos de Nippon Yakin foron construídos en 1939 e son os únicos que non están asociados a un forno eléctrico de fusión.
Provincia de Kii
Kii limitaba coas provincias de Izumi (和泉), Kawachi (河内), Yamato (大和) e Ise (伊勢).
Gran Premio de Europa
Xerez
O seguinte Gran Premio de Europa disputouse en Xerez en España. Xerez acolleu 14ª rolda das 16 de e o final de tempada en  en substitución do o Gran Premio de Portugal, e foi o escenario da famosa colisión entre Michael Schumacher e Jacques Villeneuve, que viu a Schumacher quedar descualificado do campionato e foi tamén o escenario da primeira vitoria de Mika Häkkinen na Fórmula Un.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
As ferroaliaxes comercialízanse como 'ingredientes' para a obtención de aliaxes na siderurxia.
Gran Premio de Europa
Nürburgring
Brands Hatch foi incapaz de acoller o Gran Premio de Europa en 1984, polo que o GP de Europa dese ano foi ao novo circuíto de Nürburgring cun novo deseño máis curto. Estaba moi lonxe do Nürburgring de case 23 km que a maioría estaban afeitos ver, e inicialmente foi impopular no seu regreso á Fórmula Un.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
Utilízanse nas acerías, onde o seu contido en ferro confírelle a densiade necesaria para estar mergullado no aceiro líquido.
Gran Premio de Europa
Nürburgring
A carreira volveu a Nürburgring en, que agora era máis popular entre os pilotos. Pero logo das queixas doutros países que non podían conseguir unha carreira, a carreira de Nürburgring cambiou o nome á Gran Premio de Luxemburgo en e. Xerez aloxou a carreira de.
Ferroaliaxe
Produción e utilización
As súas cualidades son coidadosamente seleccionadas en función do contido en metais non ferrosos, das impurezas que o produto final pode tolerar, así como o seu custo.
Gran Premio de Europa
Nürburgring
En, o Gran Premio de Europa foi eliminado da programación, pero regresou en cando a carreira en Nürburgring re-adoptou o nome de Gran Premio de Europa.
A carreira de 1999 viuse condicionada polas choiva torrenciais que causaron numerosas retiradas, dando a Johnny Herbert a oportunidade de lograr con Stewart Grand Prix a primeira e única vitoria na súa última tempada antes de ser vendida a Ford.
A carreira continuou disputándose en Nürburgring ata o ano. O 29 de agosto de 2006 anunciouse que fora retirada do calendario da F1 para a tempada 2007. A partir de entón só habería un GP aloxado en Alemaña cada ano, alternando entre Hockenheim e Nürburgring. Con todo, foi incerto durante un tempo cal sería o nome deste Gran Premio, mentres que orixinalmente a intención era ser o Gran Premio de Alemaña a partir de 2007, a carreira de Nürburgring de 2007 aínda denominouse "Großer Preis von Europa" (GP de Europa) debido á disputa sobre a propiedade do nome de Gran Premio de Alemaña.
Ferroaliaxe
Por procedemento
miniatura|centro|upright=1.8|lang=gl|Evolución da produción mundial de ferroaliaxes, por procedemento. [[Rosa (cor)|En rosa: ferroaliaxes producidas en forno eléctrico. En azul: ferroaliaxes produicidas en Alto forno.]]
Gran Premio de Europa
Valencia
Desde a  o Gran Premio de Europa tivo lugar en Valencia, España. Durante o evento de 2009, Valencia asinou un acordo por un período de 5 carreiras, o que puxo a Valencia no calendario ata. Malia iso, en marzo de 2012, anunciouse que o Gran Premio de Europa non se celebraría en, e o Gran Premio de España alternaríase entre Barcelona e Valencia. Con todo, Barcelona conservou a carreira desde, e a circuíto de Valencia retirouse do calendario.
Bakú
O Gran Premio de Europa volveu ao Campionato Mundial de Fórmula Un en, que se celebrou no Circuíto urbano de Bakú en Acerbaixán.
Gañadores múltiples (pilotos)
Só inclúe carreiras independentes. Pilotos en letra grosa compiten no campionato de Fórmula Un na tempada actual.
Gañadores múltiples (construtores)
Só inclúe carreiras independentes. Equipos en letra grosa compiten no campionato de Fórmula Un na tempada actual.
Por ano: Gran Premio de Europa como carreira independente
miniatura|Circuíto urbano de Valencia, usado de 2008 a 2012 miniatura|Nürburgring GP, usado 1984, 1995-1996 e 1999-2007 miniatura|Xerez, usado en 1994 e 1997 miniatura|Donington, usado en 1993 miniatura|Brands Hatch, usado en 1983 e 1985
Por ano: Gran Premio de Europa como designación de honra
Un fondo rosado indica un acontecemento que non formaba parte do Campionato mundial de Fórmula 1.
Parque empresarial de Ribadeo
Parque empresarial de Ribadeo é unha actuación industrial creada en 2012 pola SEPES no concello de Ribadeo.
Descrición
Ten unha superficie duns 103.309 metros cadrados.
Accesos
Ten acceso directo á A-8.
Berserk: The Golden Age Arc
Berserk: The Golden Age Arc (ベルセルク 黄金時代篇) é unha serie de filmes de animación baseados na serie de manga de Kentaro Miura Berserk, na trama chamada Golden Age Arc. O proxecto foi anunciado como un novo anime en setembro de 2010. Os dous primeiros filmes, Berserk: The Golden Age Arc I - The Egg of the King e Berserk: The Golden Age Arc II - The Battle for Doldrey, foron estreados no Xapón en febreiro e xuño de 2012, e o terceiro, Berserk: The Golden Age Arc III - The Advent, en febreiro de 2013. O terceiro filme marca o comezo de adaptación inédita do manga que non fora adaptada na serie de anime. Viz Media licenciou os tres filmes para a súa estrea en vídeo.
The Egg of the King
Berserk: Golden Age Arc I - The Egg of the King (ベルセルク 黄金時代篇I 覇王の卵 Beruseruku Ōgon Jidai-hen Wan Haō no Tamago) saíu no Xapón o 4 de febreiro de 2012.