cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pórtico do Paraíso
Conde Cid supón a participación de dous grupos de escultores no proceso de construción do tímpano. Fundamentalmente, un primeiro taller, ata 1230, que sería quen comezaría as obras e esculpiu a parte inferior (bases, columnas e os profetas e apóstolos); e un segundo taller desde 1230, responsable da parte dos arcos. Dentro dese primeiro taller distingue catro mans diferentes, a xulgar polo traballo dos pregues dos vestidos e a sensación de movemento que se consegue: unha esculpiría os profetas Oseas e Malaquías e os tres apóstolos descoñecidos; outro escultor sería o autor das estatuas de Ezequiel, Habacuc, Xonás e Isaías e, probablemente, dos apóstolos Xoán e André; un terceiro esculpiría os profetas Daniel e Xeremías e os apóstolos Santiago e Mateo; e un último escultor sería o responsable das figuras do profeta descoñecido e dos apóstolos Pedro e Paulo.
Os especialistas concordan en que é moi probable que estes escultores pertenceran ó taller do Mestre Mateo ou, polo menos, estaban influídos por el, pois reproduciron a disposición de apóstolos e profetas que este dispuxo en Compostela e a técnica utilizada nas estatuas-columna e na ornamentación do arco menor é tamén similar, pero aínda así e a pesar do feito de que o pórtico de Ourense sexa posterior ó de Santiago, a realidade é que o estilo do Pórtico do Paraíso é máis románico có da Gloria.
Outros autores ven, tamén, a influencia dos talleres de Amiens e París, que chegaron ata aquí a través da catedral de Burgos.
Construción
miniatura|Fachada occidental da Catedral. Non tivo acceso directo desde o exterior ata ben entrado o s. XX, aprécianse nela os grandes contrafortes. Tódolos expertos coinciden en que reproduce a estrutura do Pórtico da Gloria na catedral compostelá, aínda que dunha forma máis simple, menos elaborada; aínda así, non cabe interpretalo como unha réplica desafortunada daquel. Como acontece co de Santiago, tampouco o de Ourense se construiría cunha funcionalidade de acceso ó templo, senón que máis ben se trataría dun nártice miradoiro. De feito non tivo acceso directo desde o exterior ata ben entrado o século XX.
Tamén lembra a catedral de Santiago o feito de que o terreo sobre o que se levantou a de Ourense tiña, como aquela, un acusado desnivel cara ao oeste, o que obrigou a reforzar a cimentación na área correspondente ós pés da igrexa, na fachada oeste. Por algunha razón, o cabido do século XVI debía sospeitar do mal estado dos alicerces porque cando lle encargou a Rodrigo Gil as obras de reforma da catedral fixo incluír no contrato a necesidade de comprobalos e reforzalos antes de obrar na fachada, para non poñer en perigo o pórtico:
A solución que se deu consistiu na construción dun amplo baseamento ó redor dos pés da igrexa, con contrafortes macizados uns ou con bóvedas de canón outros, unidos por arcos de medio punto. Aínda así, o bispado de Ourense recoñece que "A pesar de tantos desvelos o Pórtico sufriu serios quebrantos e mutilacións". miniatura|esquerda|Baseamento do piar esquerdo. Entre estes quebrantos e mutilacións pódense citar os seguintes: eliminouse o tímpano e substituíuse a bóveda por outra estrelada. Tamén se retallaron os baseamentos dos piares, que reproducían figuras zoomórficas, como en Santiago, por considerarse infernais e desapareceron as estatuas-columna que había na contraportada. A construción das torres da fachada obrigou a eliminar as columnas laterais do pórtico e reduciu lixeiramente a anchura do nártice.
Descrición
O Pórtico do Paraíso disponse, como o de Compostela, nun grande arco central e dous arcos laterais, que se corresponden coas tres naves do templo, maior e laterais. Os arcos están separados por dous fortes piares sobre os que se tallaron cadanseu grupo de estatuas-columna: os profetas no lado do Evanxeo, á esquerda do espectador, e os apóstolos no lado da Epístola, á dereita. Aqueles portan longas cartelas co seu nome e estes portan libros (excepto dous). A identificación é dubidosa nalgúns casos (así, Isaías parece ser Moisés, ó portar as táboas da lei) e mesmo descoñecida noutros. miniatura|Apóstolo Santiago, no parteluz.
Arco central
O arco central está dividido por un parteluz formado por seis finas columnas contiguas, talladas nun bloque monolítico. Contigua á base, cara á saída, hai unha escultura sedente de Santiago Apóstolo, datada no primeiro terzo do século XIII pero colocada nesta situación en 1857; parece ser que orixinalmente estaba colocada na capela maior. Santiago sostén coa man esquerda un libro aberto, apoiado nos xeonllos, e unha espada na man dereita, en referencia á milagrosa intervención do apóstolo na lendaria batalla de Clavijo. A figura, tamén policromada, viste túnica con numeroso pregues que deixan ver a anatomía subxacente e mostra un rostro sereno, co pelo e barbas rizados; apoia os pés sobre unha figura zoomorfa de difícil identificación. A figura érguese sobre unha peaña con cunchas de vieira, que está sobre un alto zócolo.
Na parte superior do parteluz tamén se colocou, modernamente, a imaxe da Virxe do Consolo. Trala limpeza do pórtico realizada en 2013 comprobouse que foi tallada por Cornielles de Holanda, o autor do retablo da capela maior.
Tímpano
O tímpano actual consiste nunha filigrana calada de liñas curvas en círculos entrelazados. No centro ábrese unha fornela na que se colocou unha pequena imaxe, moderna, de san Martiño ecuestre compartindo a súa capa co mendigo. Esta imaxe colocouse no pórtico na reforma do século XVI. Baixo esta imaxe ábrese un medallón co busto de Deus Pai.
Arcos menores
300px|miniatura|Arco meridional, do Xuízo Final. O arco lateral do lado do Evanxeo (á esquerda) podería representar o Paraíso. Posúe dúas arquivoltas con decoración simple de motivos vexetais e un tímpano que non ten decoración ningunha. O arco da Epístola (á dereita) representa o Xuízo Final: tamén ten dúas arquivoltas pero moito máis decoradas, coa mesma iconografía do Pórtico da Gloria. Aparecen, no semiarco dereito, figuras de almas condenadas ó inferno e torturadas por monstros e demos (homes aforcados, monstros que devoran os condenados, mulleres con serpes que traban e penduran dos seus seos, imaxes que adoitan reflectir os tormentos dos infernos na iconografía medieval); e, no esquerdo, almas elixidas, pequenas figuras núas, que soben ó ceo transportadas por anxos; un terceiro arco externo, máis estreito, reproduce as mesmas imaxes. Na clave da arquivolta externa, o busto de Deus xuíz; e, na interna, a do arcanxo san Miguel. O tímpano deste arco está perforado por un óculo e pintado groseiramente a base de puntos escuros.
Estatuas-columnas
Como se dixo, os tres arcos están separados por fortes piares, formados por sete columnas de fuste liso, tres a cada lado e unha axial, rematadas en cimacios adornados con motivos vexetais. Sobre estes descansan as estatuas-columna de apóstolos e profetas, aínda que a columna central de cada grupo, axial, se continúa con outra columna lisa que divide as estatuas en grupos de tres. Sobre as estatuas hai capiteis e novos cimacios nos que apoian as arquivoltas ou grupos de anxos amparando as almas dos benaventurados, representadas por pequenas figuras infantís. Por fin, sobre estes anxos corre unha imposta na que apoian os nervios da bóveda.
A distribución dos nove profetas e outros tantos apóstolos é a seguinte, ordenados de esquerda a dereita do espectador:
Os profetas portan todos unha cartela co seu nome ou un texto que os caracteriza, agás o profeta descoñecido, que a leva sen ningunha inscrición, e Isaías, que leva o que lembra máis ás Táboas da Lei de Moisés, quizais por estar representado así este segundo profeta no Pórtico da Gloria, na mesma posición que ocupa Isaías no Pórtico do Paraíso, na xamba esquerda do arco central.
miniatura|Apoio do profeta descoñecido.
O chamado profeta descoñecido, ademais de carecer de calquera texto identificativo na cartela que suxeita, reúne certas características que o fan peculiar. Como Daniel, é moi novo, carece de barba e o seu pelo é rizo; é o único que carece de nimbo; viste diferente dos demais, cunha toga distinta da túnica dos outros profetas; e, sobre todo, é o único que apoia os pés sobre unha figura humana (a cabeza dunha muller desesperada mesándose dos cabelos), mentres que tódolos demais o fan sobre un pedestal de formas vexetais. Para este profeta descoñecido propóñense tres posibles identificacións: o profeta Amós, que tamén era moi novo e nin se consideraba profeta, de aí a ausencia do nimbo; o patriarca Xosé (un dos doce fillos de Xacob), pola semellanza desta estatua coa da catedral de Chartres; ou o profeta Zacarías, identificado ás veces cun longo rolo que voa, símbolo da maldición.
Pola súa banda, os apóstolos portan nas súas mans un libro, excepto Pedro, que leva as chaves que o caracterizan; Santiago, ademais de portar o seu libro, apóiase no seu bastón en tau. O libro, que simboliza a palabra de Deus que os apóstolos expandiron polo mundo adiante, está aberto no caso de Paulo, Xoán e Mateo, e pechado no caso de André e os tres apóstolos descoñecidos. Unhas veces suxeitan o libro coas mans veladas pola túnica pero noutros casos fano directamente coa man. Todos os apóstolos son barbados a excepción de Mateo e o apóstolo descoñecido B, para destacar a súa xuventude.
AVN Awards
miniatura|Cerimonia de apertura dos Premios AVN en 2007 Os Premios AVN  (AVN Awards) son os premios anuais outorgados pola revista AVN (Adult Video News) ás películas pornográficas norteamericanas. Abranguen case un centenar de categorías e están considerados como os "Oscar" do cinema pornográfico.
Pórtico do Paraíso
Estatuas-columnas
A decoración dos capiteis é moi variada e digna de mención. Predominan as figuras zoomórficas con seres mitolóxicos (harpías, grifóns, centauros, sereas, dragóns), propios dos bestiarios medievais que foron fonte de inspiración frecuente no románico; tamén hai figuras humanas e animais non fantásticos. Aqueles adoitan estar enfrontados e tamén figuran loitar uns con outros.
AVN Awards
A primeira cerimonia celebrouse no ano 1984. Habitualmente a gala celébrase durante o AVN Adult Entertainment Expo que ten lugar en Las Vegas, Nevada, no primeiro trimestre do ano.
Pórtico do Paraíso
Estatuas-columnas
Canto ás representacións de figuras humanas, destaca o capitel do parteluz, dedicado ás tres tentacións de Cristo, asociando aquelas con figuras híbridas. Este tema das tentacións de Cristo non é usual nas igrexas do Camiño de Santiago.
Outros elementos
Nos catro ángulos do nártice hai catro anxos trompeteiros, que chamarían polo Xuízo Final se atendemos ó Evanxeo de san Xoán.
AVN Awards
Principais premios
As seguintes listas recollen os galardoados de cada ano nas categorías máis relevantes.
Pórtico do Paraíso
Outros elementos
Na parede norte, esquerda, do nártice hai un mural dedicado a san Cristovo e, baixo el, o altar do mártir ourensán san Francisco Blanco; na parede sur, dereita, outro mural dedicado a santo Ildefonso e outro altar, á Virxe de Belén. Ámbolos dous murais son barrocos, do século XVIII. 275px|miniatura|Restauración do mural de san Cristovo. miniatura|esquerda|Vandalismo.
Restauración
Durante os anos 2013 e 2014 realizáronse distintas obras de restauración na catedral de Ourense (na cabeceira, na torre das Campás, na capela de San Xoán) e no mesmo pórtico. Nesta última área, a pintura estaba ben conservada, salvo algún desprendemento, así como o soporte de pedra das estatuas, pero todo estaba escurecido polo po depositado durante séculos, o fume das candeas e as humidades, así como o depósito de sales, especialmente na parte norte (as filtracións da torre das Campás foron un problema que a catedral arrastrou durante séculos). Grazas a este relativamente bo estado de conservación do soporte e da pintura, os traballos de recuperación da pintura, non a orixinal, por suposto, senón a que tiña no século XVIII, última ocasión na que se repintou, non foron especialmente dificultosos. A directora da restauración, Vania López Arias, insistía no respecto con que se fixo, limitándose a facer unha limpeza física, primeiro, e química, despois, con disolventes e xabóns suaves que non afectasen á policromía orixinal. Finalmente, reparouse e pintouse só alí onde había algunha falta, e a pintura empregada foi a base de produtos reversibles, polo que nun futuro se podería retirar se fose necesario. En realidade, só o feito de limpar a superficie e eliminar a capa de sucidade permitiu en boa parte a recuperación das cores orixinais.
Akishima
Akishima (昭島市, あきしまし, Akishima-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro-oeste da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 17,33 km² e a poboación de 111.900 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 6.460 h/km².
Distrito Rakai
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Rakai District é un dos distritos da Rexión Central de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Rakai.
Limita co Distrito Lyantonde polo noroeste, co Distrito Lwengo polo norte, co Distrito Masaka polo nordeste, co Distrito Kalangala polo leste, coa Rexión de Kagera da República de Tanzania polo sur, co Distrito Isingiro polo suroeste e co Distrito Kiruhura novamente polo noroeste. Ten unha área total de 4.124 km2. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación de 404.326 persoas. A agricultura e a gandaría son as principais bases económicas do distrito.
A Igrexa, A Mella, Arzúa
A Igrexa é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 5 eran mulleres.
Distrito Rakai
Cabe destacar o comercio existente pola súa proximidade a Bukoba, cidade de Tanzania, mais tamén, o ser o distrito con máis casos de VIH, que é un mal estendido por toda Uganda, pero particularmente afecta fortemente esta área. No 2007, a parte norte do distrito coñecida como Kabula separouse deste para formar o Distrito Lyantonde.
O distrito subdivídese nas seguintes unidades administrativas:
A Igrexa, A Mella, Arzúa
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
San Pedro, Veigue, Sada
San Pedro é un lugar da parroquia de Veigue no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 49 habitantes (25 homes e 24 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Convención de Sintra
A Convención de Sintra, foi un acordo entre Gran Bretaña e Francia, asinado no Palacio de Queluz, preto de Lisboa, a 30 de agosto de 1808, que pechou a primeira invasión francesa de Portugal, no contexto da chamada Guerra Peninsular. Pola beira británica foi o negociador o xeneral Hew Whiteford Dalrymple.
Logo da derrota das tropas napoleónicas na batalla de Roliça (17 de agosto) e na batalla do Vimeiro (21 de agosto), o xeral Junot propuxo aos ingleses un armisticio. Despois das negociacións efectuadas en Sintra, chegouse á formulación final do documento, polo cal se permitía a retirada das tropas francesas (uns 26.000 homes), embarcadas en navios ingleses, trasportando as súas armas, bagaxes e o produto dos saqueos realizados en Portugal.
O acordo traducíuse en beneficios mutuos: Junot, carecendo de liñas de comunicación fiábeis con Francia, retiraba as súas tropas sen maiores perdas. Os ingleses obtiñan o control da capital, Lisboa, e da temida liña de defensa da barra do río Texo, sen necesidade de combate.
Os portugueses foron mantidos á marxe das negociacións, o que provocou un escándalo polo que consideraban permisividade británica coa pillaxe francesa.
Co acordo, os franceses gañaron tempo e volverían a invadir Portugal tan só un ano máis tarde.
Español
O adxectivo español refírese a algo relativo ou pertencente a España:
Ferreira de Pantón, Pantón
Santa María de Ferreira de Pantón é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 609 habitantes (299 homes e 310 mulleres), un máis ca en 2011. A parroquia ten 17 lugares.
Historia
A igrexa parroquial rematouse de construír en 1796. Anteriormente a igrexa atopábase nun prado preto da aldea do Basillao, e a parroquia chamábase Santa María de Basillao:
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Castillón e Moreda polo norte; Pantón polo leste; Siós, Deade e Següín polo sur e Eiré polo leste.
Patrimonio
Na parroquia están situados o mosteiro de Santa María de Ferreira de Pantón, o castro de Ferreira e o castelo de Maside.
Lillemer
Lillemer (en Enez-Veur) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Liga ACB 2011-12
A tempada 2011-12 da Liga ACB foi a 29ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. A liga comezou o 8 de outubro de 2011, e rematou o 16 de xuño de 2012 co quinto e derradeiro encontro da final.
Composta por 18 conxuntos, a liga tivo unha tempada regular con 34 xornadas, e de seguido os 8 primeiros equipos da táboa comezaron a disputa das eliminatorias polo título. Pola contra, os dous últimos da táboa descenderon de categoría, malia que diversas razóns económicas permitiron que os dous recuperasen a categoría.
Tempada regular
A tempada regular rematou o 6 de maio de 2012 despois da disputa de 34 xornadas. O Regal FC Barcelona acadou o primeiro posto da táboa con 29 vitorias, seguido polo Real Madrid Basket que venceu en 26 encontros. Pola parte baixa da táboa o máis salientable foi a clasificación do Asefa Estudiantes en postos do descenso de categoría por vez primeira na súa longa historia, se ben finalmente non se levou a cabo por cuestións administrativas. O Blu:sens Monbus Obradoiro, único representante galego na elite do baloncesto español, levou a cabo a mellor tempada da súa historia, acadando a permanencia na penúltima xornada, e rematou a súa participación con 13 vitorias. Así quedou a táboa clasificatoria ó cabo das 34 xornadas da tempada regular:
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Rolda final
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Cada eliminatoria dos cuartos de final decidíase ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final decidíronse ó mellor de 5 encontros. Así foron os emparellamentos das eliminatorias finais polo título:
O campión definitivo da edición 2011/12 da Liga ACB foi o Regal FC Barcelona, que bateu na final ó MMT Real Madrid por 3 encontros a 2. Esta vitoria supuxo o 14º título de Liga ACB para o club catalán, que así aumentou a súa vantaxe no palmarés desta competición sobre o Real Madrid (8 títulos).
O xogador culé Erazem Lorbek foi elixido MVP da final.
Air Burkina
Air Burkina SA é a aeroliña nacional de Burkina Faso. Opera voos regulares dende a súa principal base no aeroporto de Uagadugú cara a un único destino doméstico, o aeroporto de Bobo Dioulasso, ademais de servizos rexionais a Togo, Benín, Malí, o Níxer, Costa do Marfil, o Senegal e Ghana. Dende 2001 ata 2017 a compañái foi propiedade na do consorcio AKFED/IPS, pero no presente están novamente en mans do goberno, con informes de que se está a buscar un novo investidor para a aeroliña.
Historia
A aeroliña fundouse o 17 de marzo de 1967 co nome de Air Volta. Oriximalmente era propiedade en parte do goberno de Burkina Faso e en parte de Air France, quedando o resto en mans privadas. No ano 1978 mercou o seu primeiro avión, un Embraer EMB-110 Bandeirante, e o segundo, un Fokker F28, chegou en 1983.
Co paso doa anos a compañía tivo serios problemas de débedas, chegando a ter un déficit dun billón de francos CFA en 1992 (ao redor dun millón e medio de dólares). En parte debido a estes problemas, o goberno privatizou a aeroliña o 21 de febreiro de 2001, transferindo o 56% das súas accións ao consorcio AKFED/IPS, parte da Aga Khan Development Network. O goberno retivo o 14% das accións. Tras a privatización e a liquidación de Air Afrique en 2001 a débeda da aeroliña aliviuse quedando as previsións nuns ingresos anuais de 3,5 billóns de francos CFA.
Maureen Stapleton
Lois Maureen Stapleton, nada en Troy (Nova York) o 21 de xuño de 1925 e finada en Lenox (Massachusetts) o 13 de marzo de 2006 foi unha actriz estadounidense.
Air Burkina
Historia
En agosto de 2013 informes de prensa anunciaron que o goberno falaría co principal accionista, AKFED & IPS, tras o recente Consello de Ministros para discutir do estado financeiro da aeroliña. Segundo o Ministro de Infraestruturas e Transportes, un informe presentado ao goberno afirmaba que Air Burkina "encaraba unha situación financieira difícil". En maio de 2017 anunciouse que o goberno faríase cargo da xestión da aeroliña tras a sinatura dun contrato de cesamento de xestión con AKFED, que vendeu as súas acción ao simbólico prezo dun franco.
Illas Malvinas
As Illas Malvinas (en Falkland Islands) son un arquipélago do océano Atlántico meridional, na plataforma continental patagónica. As illas principais atópanse a 483 km ó leste da costa da Patagonia, en América do Sur, na latitude 52°S. O arquipélago, cunha área de 12 000 km², abrangue a illa Soidade, a illa Gran Malvina e 776 illas máis pequenas. É un Territorio Británico de Ultramar e conta cun autogoberno, mais o Reino Unido encárgase da súa defensa e das relacións exteriores. A capital das Malvinas é Stanley, na illa Soidade.
Maureen Stapleton
Traxectoria
Mudouse a Nova York aos dezaoito anos e comezou a traballar como modelo. Debutou en Broadway en 1946. Cinco anos despois gañou un Tony polo seu papel en The Rose Tattoo.
Air Burkina
Frota
En maio de 2018 a frota de Air Burkina estaba formada polos seguintes avións:
Illas Malvinas
Existe unha gran controversia sobre a descuberta e posterior colonización das Malvinas polos europeos. En varios momentos, as illas tiveron asentamentos franceses, británicos, españois e arxentinos. O Reino Unido reafirmou o seu control sobre o arquipélago en 1833, malia que a Arxentina mantiña a súa reivindicación sobre as illas. En abril de 1982, forzas arxentinas ocuparon temporalmente o territorio. A administración británica restaurouse dous meses máis tarde, no final da guerra das Malvinas.
Platanaceae
Platanaceae, as platanáceas, é unha familia de plantas anxiospermas pertencente á orde das proteales. Consta dun único xénero, Platanus, con oito especies que se distribúen dende Asia Menor até Laos en Asia e dende o Canadá a Guatemala nas Américas.
Voo 202 de Pan Am
O Voo 202 de Pan Am foi un Boeing 377 Stratocruiser que se esnafrou na bacía do río Amazonas a uns 520 km ao suroeste de Carolina, Brasil o 29 de abril de 1952. O accidente ocorreu na ruta dende Río de Xaneiro ata Porto España, durante a terceira parte da súa viaxe de catro partes. As 50 persoas a bordo morreron no peor accidente dun Boeing 377.
Platanaceae
En Galicia é común só unha especie, empregada principalmente en xardinaxe urbana: o plátano común.
Alfred Adler
Alfred W. Adler, nado en Viena (Imperio Austrohúngaro) o 7 de febreiro de 1870 e finado en Aberdeen (Escocia) o 28 de maio de 1937, foi un médico e psicoterapeuta austríaco, fundador da escola coñecida como psicoloxía individual. Foi un colaborador de Sigmund Freud e cofundador do seu grupo, pero apartouse de xeito temperán del, en 1911, ao diverxer sobre distintos puntos da teoría psicanalítica.
Voo 202 de Pan Am
A investigación realizouse en condicións excepcionalmente desfavorables e a causa exacta do accidente non puido concretarse. Porén, sabíase que os motores do Stratocruiser eran temperamentais, e teorizouse sobre que un motor se separou en voo despois dun fallo das hélices.
Alfred Adler
Os seus conceptos básicos son os de carácter, complexo de inferioridade e conflito entre a situación real do individuo e as súas aspiracións.
Traxectoria
Alfred Adler naceu en Viena, o 7 de febreiro de 1870. Foi o segundo de seis irmáns de orixe xudía, graduouse en medicina en 1895, e comezou a traballar de oftalmólogo en 1897. Máis tarde fixo prácticas como internista. O seu primeiro encontro con Freud produciuse en 1899. Adler defendeu as ideas de Freud na escola vienesa de medicina, nos círculos médicos locais e na prensa. Dende 1902 participou nun pequeno faladoiro organizado en casa de Freud, a Sociedade dos Mércores (Mittwochsgesellschaft). Xa por esta época Adler, a petición de Freud, desistiu da súa primeira decisión de romper co círculo. En 1907 escribiu a súa monografía sobre a inferioridade dos órganos e a súa compensación psíquica: Studie über Minderwertigkeit von Organen. En 1908 deu unha conferencia en Viena sobre "o instinto de agresión". En 1910 foi nomeado presidente da rama vienesa da asociación psicanalítica. Editou, xunto con Freud e Stekel en 1910 "Revista de psicanálise", sendo Adler o seu director. Entre xaneiro e febreiro de 1911 ditou catro conferencias que constituíron "unha crítica sobre a teoría sexual de Freud na vida mental". Ao terminar a cuarta conferencia a maioría dos freudianos presentes decidiron, a pesar da opinión contraria de Steckel, que seguise sendo membro da sociedade psicanalítica, pero advertíndolle que non rexeitase a teoría sexual de Freud.
Platanaceae
Descrición
miniatura|left|Exemplar de Platanus orientalis Son árbores caducifolias, simpódicas, grandes, coa casca chea de manchiñas caducas en forma de grandes placas irregulares, deixando ao descuberto unha superficie suave, de cor cinsenta. Follas en xeral moi variábeis na forma e nerviación, simples, alternas, máis ou menos dísticas, isobilaterais, palmatinervias e 3-7-lobuladas (palmatífidas a palmatipartidas) cos bordos enteiros ou con dentes glandulares. Talos con radios agregados no xilema, con nós 7-lacunares, felóxeno presente, superficial. Xemas cubertas por unha única escama.
Alfred Adler
Traxectoria
En agosto de 1911 anunciou na editorial da Revista de psicanálise a súa renuncia a formar parte do consello editorial, o que marcou a súa retirada do movemento psicanalítico. En 1912 publicou Über den nervösen Charakter. Neste traballo Adler estableceu a "psicoloxía individual" como teoría da unidade do individuo que tende a metas finais de carácter inconsciente. Nesta obra desenvolveu o tema da compensación infantil ao sentimento percibido de inferioridade mediante distintas estratexias cara a unha meta final (de superioridade). Nas súas obras posteriores Adler desenvolveu o seu modelo psicolóxico centrado nas influencias do medio social e familiar no carácter do suxeito, en conxunción coas súas construcións subxectivas das súas experiencias; conxunción que desembocou no "estilo de vida" inconsciente, reitor do psiquismo humano. Despois da primeira guerra mundial, organizou as clínicas de orientación de nenos en Viena, sendo propiamente o primeiro psicólogo/psiquiatra infantil. Entre 1927-28, Adler deu unha serie de conferencias nos Estados Unidos. A popularidade de Adler radicaba na accesibilidade e optimismo das súas teorías, en comparación coas dos seus contemporáneos Freud e Jung. O modelo da psicoloxía adleriana concibe a psicopatoloxía como expresión extrema do egocentrismo do suxeito contra os intereses da cooperación social ou "sentimento de comunidade".
Platanaceae
Descrición
Son plantas monoicas, as flores de cada sexo en inflorescencias separadas. Inflorescencias 1-7(-12) en longos pedúnculos pénsiles, cada unha un capítulo globoso unisexual, pedunculado ou sentado, con numerosas flores, derivado da condensación dunha panícula, cunha bráctea circular no baseamento e bractéolas entre as flores. Flores miúdas, pouco chamativas, hipóxinas, regulares, unisexuais. Receptáculo curto, plano. Disco hipóxino ausente. Perianto reducido. Sépalos 3-4(-8), libres ou basalmente soldados, máis curtos ca os pétalos, triangulares. Pétalos 3-4(-8), espatulado-truncados ou vestixiais, escariosos, frecuentemente ausentes nas flores femininas. Flores masculinas con androceo haplostémono, isostémono, opositisépalo, de 3-4(-8) estames, filamentos curtos ou case ausentes, anteras basifixas, non versátiles, ditecas, tetrasporanxiadas, alongadas, conectivo ensanchado apicalmente, peltado, dehiscencia por valvas lonxitudinais; pistilodio ás veces presente. Flores femininas co xineceo súpero de (3-)5-8(-9) carpelos apocárpicos en 2-3 verticilos, imperfectamente pechados apicalmente, arrodeados de longos pelos, estilodios lineares, estigmas internos, decurrentes en dúas cristas, máis ou menos secos, óvulos 2 por carpelo porén 1 case sempre aborta, ortótropos, bitégmicos, crasinucelados, péndulos, placentación apical a marxinal.
Alfred Adler
Traxectoria
A psicoterapia e a pedagoxía adleriana teñen como finalidade o desenvolvemento da cooperación humana salvando os obstáculos que impón o estilo de vida cara á compensación da inferioridade percibida. A psicoloxía individual parte da idea de que o home é un individuo que se move cara a unha meta determinada e defende o estudo do enfoque teleológico (cara a fins) que investiga a meta dunha persoa de tipo inconsciente. As metas son construídas subxectivamente xa na época infantil, influída polo ambiente familiar, e pola aspiración do neno a compensar o seu sentimento de inferioridade. A relación entre a meta e os modos de alcanzala configuran a personalidade do suxeito.
Platanaceae
Ecoloxía
A polinización é anemófila. A floración ocorre a principios da primavera, cando están a grelar as novas follas.
Alfred Adler
Traxectoria
Alfred Adler morreu en 1937 en Aberdeen, Escocia, dun ataque ao corazón.
Complexo de inferioridade e superioridade
Nas súas teorías defínense e estúdanse os complexos de inferioridade e superioridade como eixos da súa corrente.
Platanaceae
Ecoloxía
Ocupan lugares frescos en áreas de clima temperado, sendo frecuentes nas beiras dos ríos e regueiros; fallan completamente en áreas secas ou excesivamente frías.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
O complexo de inferioridade considera a percepción de desarraigamento que un individuo obtén por mor de padecer unha infancia mala, plena de burlas, sufrimentos, rexeitamentos etc.
Illas Malvinas
A poboación (2 932 habitantes en 2012) está constituída principalmente por nativos das illas, a maioría de ascendencia británica. Outras etnias inclúen franceses, xibraltareños e escandinavos. A inmigración procedente do Reino Unido, da illa de Santa Helena, no Atlántico Sur, e de Chile reverteu o decline da poboación. A lingua predominante (e oficial) é o inglés. De acordo cunha lei de 1983 aprobada polo Parlamento do Reino Unido, os malvineiros son considerados cidadáns británicos.
Maureen Stapleton
Traxectoria
A súa carreira no cinema foi máis limitada, a pesar do seu éxito. En 1981 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por Reds, de Warren Beatty, no que interpretou a anarquista Emma Goldman.
Illas Malvinas
O arquipélago atópase no límite das zonas climáticas oceánica subantártica e de tundra e as dúas principais illas teñen cordilleiras que atinxen 700 metros de altura. Elas son o lar de grandes poboacións de aves, malia que moitas xa non se reproducen nas principais illas por mor da concorrencia con especies introducidas. As principais actividades económicas son a pesca, o turismo e a cría de ovellas, con énfase na exportación de la de alta calidade. A exploración de petróleo, licenciada polo Goberno das Illas Malvinas, permanece en controversia como resultado de disputas marítimas coa Arxentina.
Richard Neutra
Richard Neutra, nado en Viena o 8 de abril de 1892 e finado en Wuppertal (Alemaña) o 16 de abril de 1970, foi un arquitecto austríaco, nacionalizado estadounidense, considerado un dos arquitectos máis importantes do movemento moderno.
Illas Malvinas
Etimoloxía
O nome anglófono do arquipélago, Falkland, foi inspirado polo "Falkland Sound" (Canal de San Carlos), o estreito que separa as dúas illas principais do arquipélago. O nome "Falkland" foille dado ó canal por John Strong, capitán dunha expedición inglesa que desembarcou nas illas en 1690. Strong nomeou o estreito en homenaxe a Anthony Cary, 5º vizconde de Falkland, o tesoureiro da mariña que patrocinou a viaxe. O seu título de vizconde ten orixe na cidade de Falkland, Escocia, cuxo nome provén de folkland (terra sometida ó dereito-folk). O nome non foi aplicado nas illas até 1765, cando o capitán británico John Byron, da Mariña Real, as reivindicou para o rei Xurxo III como "Illas de Falkland". O termo "Falklands" é unha abreviatura padrón empregada para referirse ó arquipélago.
Richard Neutra
Traxectoria
miniatura|250px|Casa Kaufman (1946) en [[Palm Springs, California]] Richard Josef Neutra naceu en Viena o 8 de abril de 1892. Estudou arquitectura na Universidade Técnica de Viena e asistiu tamén a clases na escola de construción de Adolf Loos, un dos arquitectos que máis respectaba. En 1912 coñeceu a Rudolf Schindler, un arquitecto co que trabou amizade, ata que se produciu un conflito entre eles. Participou como oficial de artillería do exército austríaco, durante a primeira guerra mundial. Finalizada a guerra, Neutra ingresou nun sanatorio próximo a Zúric para recuperarse dunha malaria e de síntomas de tuberculose. Terminada a súa formación, Neutra traballou en Zúric, no despacho do xardineiro paisaxista Gustav Ammann. En Zúric coñeceu a Dione, filla do arquitecto Alfred Niedermann. Logo marchou a Berlín, onde gañou a vida un tempo traballando nun teatro e como debuxante publicitario, antes de incorporarse á oficina municipal de obras públicas e urbanismo de Luckenwalde, unha localidade ao sur de Berlín, no distrito de Branderburgo. Alí coñeceu ao arquitecto Erich Mendelsohn, do que se converteu en asistente no seu estudio de Berlín.
Illas Malvinas
Etimoloxía
O nome castelán, Islas Malvinas, deriva do francés Îles Malouines, o nome dado para as illas polo explorador francés Louis Antoine de Bougainville en 1764. Bougainville, que fundou o primeiro asentamento humano das illas, nomeou a área en homenaxe ó porto de Saint-Malo (o punto de partida dos seus navíos e colonos). O porto, localizado na rexión da Bretaña, no oeste de Francia, recibiu ese nome por conta de San Malo (ou Maclou), o evanxelista cristián que fundou a cidade europea.
Richard Neutra
Traxectoria
En 1922 contraeu matrimonio con Dione Niedermann e en 1923 emigrou aos Estados Unidos. Pasou un tempo en Nova York e Chicago, onde traballou nun estudio de arquitectura. Neutra tivo a oportunidade de coñecer a Louis Sullivan antes da súa morte. Cando faleceu, coñeceu conoció a Frank Lloyd Wright no funeral de Sullivan, no cemiterio de Graceland. Neutra admiraba a Wright e o respecto que tiña polo arquitecto estadounidense levouno a chamar ao seu primeiro fillo Frank Lloyd. Tras aquel primeiro encontro, Wright levouno ao seu estudio de Taliesin, Wisconsin, onde traballou nalgúns proxectos.
Illas Malvinas
Etimoloxía
Na vixésima sesión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o Cuarto Comité determinou que en todas as linguas, agás o castelán, toda a documentación da ONU designaría o territorio como Falkland Islands (Malvinas). En castelán, o territorio é designado como Islas Malvinas (Falkland Islands). A nomenclatura utilizada polas Nacións Unidas para fins de procesamentos estatísticos é Falkland Islands (Malvinas).
Richard Neutra
Traxectoria
Arredor de 1925 Neutra mudouse a California, para traballar no estudio de Schindler. Instalouse definitivamente nos Ánxeles, onde abriu o seu propio despacho en 1926. Comezou a deseñar uns proxectos que incorporaban criterios novidosos, como a estrutura de formigón armado e reforzos metálicos nas xanelas. Tamén deseñou vivendas prefabricadas que denominou "One Plus Two" (un máis dous) e traballou nun proxecto de cidade de futuro. En 1927 publicou o seu libro "Wie baut Amerika?", que se publicou en Stuttgart o ano seguinte, e que chamou a atención no sector. Recibiu o encargo da casa de Saúde Lovell. Para esta obra deseñou un esqueleto de aceiro que requiría unha montaxe en moi pouco tempo.
Illas Malvinas
Comezo da colonización europea
miniatura|esquerda|upright|[[Louis Antoine de Bougainville.]]
Malia que existe a posibilidade de que tribos de amerindios fueguinos teñan visitado as illas en tempos precoloniais, o arquipélago estaba deshabitado no momento da súa descuberta polos europeos. As alegacións en canto á data da descuberta das illas roldan en torno do século XVI, mais non hai consenso sobre se estes primeiros exploradores descubriron as Malvinas ou outras illas do Atlántico Sur. O primeiro desembarque rexistrado nas illas é atribuído ó capitán inglés John Strong, que, camiño ó litoral do Perú e de Chile en 1690, descubriu o estreito de San Carlos, mais iso segundo a visión británica da historia da illa. Segundo a versión histórica contada pola Arxentina, deféndese que Fernão de Magalhães é o descubridor da illa, xa que a Arxentina e o resto de América Latina poden ser considerados colonias de España e de Portugal segundo a visión dos británicos.
Richard Neutra
Traxectoria
A casa Lovell tiña unha importancia comparable á dos edificios de aceiro e de cristal da arquitectura europea naquela época, polo que a través desta casa se coñeceu en Europa a arquitectura dos Ánxeles. Orixinariamente, a casa Lovell ía ser deseñada por Schindler, mentres que Neutra se encargaría do axardinamento, mais por un conflito, Lovell decidiu traspasar o proxecto a Neutra, o que distanciou os dous amigos durante varios anos. Volvéronse atopar en 1953 cando lles asignaron camas adxacentes nun hospital.
Illas Malvinas
Comezo da colonización europea
O arquipélago permaneceu deshabitado até o estabelecemento de Port Louis na illa Soidade en 1764 polo capitán francés Louis Antoine de Bougainville e a fundación do asentamento de Port Egmont na illa Saunders (ou Trinidad) polo capitán británico John MacBride. Aínda está en debate entre os historiadores se os asentamentos europeos eran conscientes da existencia uns dos outros. En 1766, Francia abandonou a súa reivindicación sobre as Malvinas en favor de España, que rebautizou a colonia francesa como Puerto Soledad no ano seguinte. Os problemas comezaron cando España descubriu Port Egmont e capturou o porto en 1770, o cal case provoca unha guerra que foi evitada pola restitución ó Reino Unido en 1771.
Ámbolos dous asentamentos, británico e español, coexistiron no arquipélago até 1774, cando novas consideracións económicas e estratéxicas dos británicos os levaron a retirarse voluntariamente das illas, deixando só unha placa onde reivindicaban o arquipélago para o rei Xurxo III. O español Vicerreinado do Río da Prata converteuse daquela na única presenza gobernamental no territorio. A illa Gran Malvina foi abandonada, e Puerto Soledad converteuse nun campo de prisioneiros na maior parte da súa existencia. Durante as invasións británicas do Río da Prata e durante as Guerras Napoleónicas en Europa, o gobernador das illas do arquipélago foi evacuado en 1806; o restante da gornición colonial española seguiu o seu exemplo en 1811, agás por gauchos e pescadores que permaneceron de forma voluntaria no arquipélago.
Richard Neutra
Traxectoria
Nos anos seguintes, Neutra foi fundador e profesor da Academia de Artes Modernas nos Ánxeles. Ademais, traballou en numerosos proxectos e foi experimentando en todos eles con novos materiais e novas estruturas. Durante a segunda guerra mundial, cando non se podían conseguir materiais de construción especiais, Neutra empregou nalgunhas obras madeira de piñeiro, ladrillos e vidro.
Illas Malvinas
Disputa entre a Arxentina e o Reino Unido
miniatura|Representación de Port Saint Louis ou Puerto Soledad por [[Antoine-Joseph Pernety|Dom Pernety, 1769.]]
Richard Neutra
Traxectoria
A partir de 1949 estableceu unha colaboración con Robert E. Alexander, que durou dez anos. Xuntos proxectaron tamén edificios máis importantes e de carácter público, como igrexas, colexios, clínicas e edificios de oficinas. En 1954 escribiu un novo libro, Survival through Design, en que expuxo as súas ideas sobre unha arquitectura que ten en conta o factor humano nos seus deseños.
Illas Malvinas
Disputa entre a Arxentina e o Reino Unido
Despois diso, o arquipélago só foi visitado por navíos de pesca; o seu status político era indiscutíbel até 1820, cando o coronel David Jewett, un corsario estadounidense que traballaba para as Provincias Unidas do Río da Prata, informou que os navíos ancorados en Buenos Aires en 1816 eran unha reivindicación dos territorios españois no Atlántico Sur. Como as illas non tiñan habitantes permanentes, en 1823 Buenos Aires concedeu ó comerciante Luis Vernet, nado en Alemaña, o permiso para realizar actividades de pesca e exploración de gando salvaxe no arquipélago. A relación cordial entre o consulado e Vernet levouno a expresar "o desexo de que, no caso de os británicos retornaren para as illas, o Goberno do Reino Unido protexese a súa propiedade". Vernet asentouse nas ruínas de Puerto Soledad en 1826 e acumulou recursos nas illas até que fose seguro traer colonos e formar unha colonia permanente. Buenos Aires pasou a considerar Vernet o comandante militar e civil das illas en 1829 e el tentou regulamentar a pesca para parar as actividades de baleeiros e cazadores de focas estranxeiros. As actividades de Vernet duraron até unha disputa sobre os dereitos de pesca e caza que levou a unha incursión do navío de guerra estadounidense USS Lexington en 1831, cando Silas Duncan, o entón comandante da Mariña dos Estados Unidos, tomou o asentamento de Puerto Soledad. miniatura|Representación da paisaxe das Malvinas, en 1849; pintura do almirante Edward Fanshawe, da [[Mariña Real Británica.]] miniatura|Predio histórico da "[[Falkland Islands Company" en Stanley.]] esquerda|miniatura|[[Papel moeda|Billete de 10 pesos das Illas Malvinas, emitido por Luis Vernet ca. 1828]] Buenos Aires tentou manter influencia sobre o asentamento a través da instalación dunha gornición, mais un motín en 1832 foi seguido no ano seguinte pola chegada de forzas británicas que reafirmaron o dominio do Reino Unido. A Confederación Arxentina (entón liderada polo gobernador de Buenos Aires, Juan Manuel de Rosas) protestou contra as accións británicas  e os gobernos arxentinos continuaron dende entón a rexistrar protestas oficiais contra o Reino Unido. As tropas británicas partiron despois de completar a súa misión, deixando a área como "unha especie de terra de ninguén". O vice de Vernet, o escocés Matthew Brisbane, volveu ás illas aquel ano para restaurar o asentamento, mais os seus esforzos remataron despois que, no medio de tumultos en Port Louis, o gaucho Antonio Rivero incitou un grupo de "descontentos" a asasinar a Brisbane e os líderes do asentamento; os sobreviventes escondéronse nunha caverna nunha illa preto de alí até que os británicos volveron e restauraron a orde. En 1840, as Malvinas convertéronse nunha colonia da coroa e colonos escoceses posteriormente estabeleceron unha comunidade pastoral oficial. Catro anos máis tarde, case todos foron realoxados en Port Jackson, considerado un lugar mellor para a sede do goberno, en canto o comerciante Samuel Lafone comezou unha iniciativa para incentivar a colonización británica.
Richard Neutra
Traxectoria
En 1955, o Departamento de Estado dos Estados Unidos encargou a Neutra o deseño dunha nova embaixada en Karachi. O nomeamento de Neutra formou parte dun ambicioso programa de comisións arquitectónicas a arquitectos célebre, que incluíron embaixadas de Walter Gropius en Atenas, Edward Durell Stone en Nova Delhi, Marcel Breuer na Haia, Josep Lluís Sert en Bagdad e Eero Saarinen en Londres.
Alfred Adler
Complexo de inferioridade e superioridade
Con máis detalle pode describirse o complexo de inferioridade, na ciencia da psicoloxía e a psicanálise, como o sentimento no cal, dun modo ou outro, unha persoa sente de menor valor que os demais, o cal, normalmente, sucede en forma inconsciente e leva os individuos aflixidos a sobrecompensarlo. Pero isto último, á súa vez, expón unha alternativa. Porque a necesidade de sobrecompensación pode resultar ou ben en logros de éxito ou ben en comportamento esquizotípico severo. Así, un sentimento normal de inferioridade pode actuar como motivación para alcanzar obxectivos, mentres que un complexo é un estado avanzado de desánimo e evasión das dificultades.
Illas Malvinas
Disputa entre a Arxentina e o Reino Unido
Na primeira metade do século XX, as illas tiveron un papel importante nas reivindicacións territoriais do Reino Unido para as illas subantárticas e para unha parte da Antártida. As Malvinas gobernaron estoutros territorios como as súas dependencias dende 1908 até a súa disolución, en 1985. O arquipélago tamén desempeñou un papel menor nas dúas guerras mundiais como unha base militar, auxiliando o control do Atlántico Sur polos británicos. Na batalla das Malvinas, na primeira guerra mundial, ocorrida en decembro de 1914, unha frota da Mariña Británica derrotou unha escuadra do Imperio Alemán. Na segunda guerra mundial, após a batalla do Río da Prata en decembro de 1939, o HMS Exeter foi danado e dirixiuse ás Malvinas para facer reparacións. En 1942, un batallón en ruta cara a India foi transferido para as Malvinas como unha gornición perante os temores dunha captura do arquipélago polo Imperio do Xapón. Após o fin da guerra, a economía das illas foi afectada polo declive dos prezos da la e pola incerteza política provocada pola disputa de soberanía revivida entre o Reino Unido e a Arxentina.
Richard Neutra
Traxectoria
En 1965 Neutra formou unha sociedade co seu fillo Dion, tamén arquitecto, e durante os seus últimos anos cedeulle gradualmente o control do seu estudio. Entre 1960 e 1970, Neutra proxectou e construíu oito villas en Europa, catro en Suíza, tres en Alemaña e unha en Francia. Entre os clientes máis destacados neste período atópanse Gerd Bucerius, editor de Die Zeit, así como figuras do comercio e da ciencia.
Illas Malvinas
Guerra das Malvinas
miniatura|esquerda|upright|[[Forzas Armadas da Arzentina|Forzas militares arxentinas patrullando Port Stanley após a toma da cidade, en abril de 1982.]] As tensións latentes entre o Reino Unido e a Arxentina aumentaron durante a segunda metade do século XX, cando o presidente arxentino Juan Perón afirmou a soberanía arxentina sobre o arquipélago. A disputa intensificouse durante a década de 1960, pouco despois de que as Nacións Unidas aprobasen unha resolución sobre a descolonización, o que a Arxentina interpretou como favorábel á súa posición. En 1965, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Resolución 2065, apelando que ámbolos dous países conducisen negociacións bilaterais para chegar a unha solución pacífica sobre a disputa. De 1966 até 1968, o Reino Unido discutiu de forma confidencial coa Arxentina sobre a transferencia das Malvinas, sempre que a súa decisión fose aceptada polos habitantes. Un acordo foi alcanzado sobre os lazos comerciais entre o arquipélago e o continente en 1971 e, consecuentemente, a Arxentina construíu unha pista de aterraxe en Stanley en 1972. Porén, as negociacións de soberanía, unha disidencia malvineira, como expresa o seu forte lobby no Parlamento do Reino Unido, e tensións entre o Reino Unido e a Arxentina limitaron efectivamente as negociacións até o ano 1977.
Richard Neutra
Traxectoria
Neutra faleceu en Wuppertal, Alemaña, o 16 de abril de 1970, aos 78 anos, durante unha xira de conferencias.
Illas Malvinas
Guerra das Malvinas
Preocupado cos gastos de manutención das illas nunha época de cortes orzamentarios, o Reino Unido novamente considerou a transferencia da soberanía para a Arxentina no inicio do goberno de Margaret Thatcher. En 1981 remataron unhas novas conversas substanciais sobre a soberanía do arquipélago, e a disputa aumentou co pasar do tempo.