cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolina Michaëlis de Vasconcelos
Carolina Wilhelma Michaëlis de Vasconcelos, nada en Berlín o 15 de marzo de 1851 e finada en Porto o 22 de outubro de 1925, foi unha crítica literaria, escritora, lexicógrafa e investigadora portuguesa de orixe prusiana. Está considerada unha das grandes personalidades da filoloxía portuguesa, e foi a primeira muller que impartiu clase nunha universidade portuguesa, e unha das primeiras en entrar na Academia das Ciencias de Lisboa. Ten grande importancia como mediadora entre a cultura portuguesa e a cultura alemá.
Traxectoria
Nada en Berlín (por entón capital de Prusia, na Confederación Xermánica), foi a máis nova dos cinco fillos do profesor Gustav Michaëlis e de Henriette Louise Lobeck. A súa irmá Henriette Michaëlis foi lexicógrafa e autora dos primeiros dicionarios Michaelis. Desde nova interesouse polos idiomas. Foi instruída polo seu pai, polo filólogo Eduard Matzner e por Carl Goldbeck. En 1867 comezou a publicar en revistas alemás especializadas, e con 20 anos traballaba como tradutora e intérprete no Ministerio do Interior de Alemaña para os asuntos da península Ibérica. Tamén colaboraba nas Brockhaus Enzyklopädie e o Meyers Konversations-Lexikon, e en varias revistas e periódicos internacionais, como a Bibliografia Crítica de História e Literatura dirixida por Francisco Adolfo Coelho.
En 1876, durante a súa colaboración luso-xermánica e logo do polémico caso da "Questión do Fausto", na que foi bastante criticada a versión traducida da obra Fausto de Goëthe feita por António Feliciano de Castilho, Carolina coñeceu Joaquim António da Fonseca de Vasconcelos, musicólogo e historiador de arte portugués, con quen iniciou unha longa correspondencia epistolar que deu paso a unha relación amorosa a distancia. El, en plena terceira guerra carlista, atravesou os Pireneos a cabalo para ir visitala. Casaron en Berlín, e Carolina recibiu a dupla cidadanía.
miniatura|dereita|D. Carolina Michaëlis de Vasconcellos cos seus netos maiores, Manuel e Joaquim Ernesto (1911). Fotografía de Magalhães e C.ª, Porto.
Foron vivir a Portugal, entre a localidade de Vasconcelos, no distrito de Braga, e as cidades de Lisboa e Porto, amais da pasar as vacacións en Águas Santas. Se ben dedicou os primeiros anos á vida familiar, nunca deixou os estudos e investigacións. En decembro de 1877 naceu o seu primeiro e único filo, Carlos Joaquim Michaëlis de Vasconcelos. Nos primeiros meses de embarazo frecuentaba a biblioteca do Palacio Nacional da Ajuda para recoller información dados sobre a lingua e literatura portuguesa, especialmente no seu período arcaico. O seu traballo de investigación levouna a ter correspondencia con Eugénio de Castro, Antero de Quental, João de Deus de Nogueira Ramos, Henrique Lopes de Mendonça, José Leite de Vasconcelos, o Conde de Sabugosa, Teófilo Braga, Trindade Coelho, Anselmo Braamcamp Freire, Sousa Viterbo, Alexandre Herculano, os médicos e escritores António Egas Moniz e Ricardo Jorge, os españois Marcelino Menéndez Pelayo e Ramón Menéndez Pidal, así como outros autores franceses, ingleses e alemáns.
En 1901 o rei Carlos I de Portugal concedeulle a insignia de oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
Vacceos Cavaliers
O Vacceos Cavaliers é unha franquía de rugby de Castela e León fundada en 2009 co obxectivo de participar na Liga Superibérica de rugby.
Carolina Michaëlis de Vasconcelos
Traxectoria
En 1911 foi nomeada profesora de Filoloxía Xermánica da Universidade de Lisboa. Ao ano seguinte pediu a transferencia para a Universidade de Coímbra, onde impartiu dous cursos de Filoloxía (románica e portuguesa) e tres de lingua e literatura alemá. En 1912 foi escollida, xunto con Maria Amália Vaz de Carvalho, para a Academia das Ciências de Lisboa.
Vacceos Cavaliers
Nome
Cando na directiva do Club de Rugby El Salvador se pensou nun nome para a franquía Castelán Leonesa da Liga Superíberica, baralláronse diversas alternativas que resaltasen a idea de unión territorial da franquía. Considerouse que o mellor xeito era procurar nas orixes dos primeiros poboadores da zona, antes de que estivera definida xeopoliticamente, elixindo o nome de Vaceos Cavaliers.
Carolina Michaëlis de Vasconcelos
Traxectoria
Entre 1924 e 1927 dirixiu a revista Lusitânia, e en 1926 o Conselho Nacional das Mulheres Portuguesas elixiuna presidente honoraria, prestándolle homenaxe cun número especial na revista Alma Feminina.
Foi soterrada no cemiterio de Agramonte.
Vacceos Cavaliers
Cavaliers
Substantivo que provén do latín Caballarius, que significa cabaleiros u xinetes, o que engloba conceptos que teñen que ver con Castela e os antigos vacceos, e que imprime un carácter combativo ao nome da franquía castelán-leonesa.
Logotipo
Nun logo ovalado que fai referencia ao balón de rugby, sobre fondo carmesí, cor tradicional castelán, unha representación simbólica celta do cabalo, o ben máis prezado dos vacceos, empregando para a labranza, o transporte, a guerra e dende o punto de vista ritual. Nos costados do escudo, o castelo, símbolo do reino de Castela, ademais dunha alusión á orixe xeográfica (Castela, Valladolid) do equipo impulsor da franquía, o Club de Rugby El Salvador.
Carolina Michaëlis de Vasconcelos
Homenaxes
dereita|miniatura|Rúa de Carolina Michaëlis en Berlín, a súa cidade natal. En 1932 o Concello de Lisboa aprobou darlle o seu nome a unha rúa, mais o proxecto non se levou a cabo até 1972, cando se aprobou nomear unha vía na zona do Calhariz de Benfica. O seu nome figura tamén na toponimia dos concellos de Berlín, Oeiras (Linda-a-Velha), Odivelas (Ramada), Maia (Águas Santas), Porto, Seixal (Corroios) e Loures.
Vacceos Cavaliers
Tipografía
Procurouse unha tipografía céltica para o nome da franquía con maiúsculas repenicadas con símbolos célticos.
Historia
A franquía con sede en Valladolid inaugurou a primeira edición da Liga Superibérica no primeiro partido televisado desta competición, que se celebrou nos Campos de Pepe Rojo o 24 de abril de 2009, nun partido no que se enfrontaron aos Mariners da Comunidade Valenciana. Contra todo prognóstico perderon ese partido por 12-36 para os valencianos. Esta primeira edición, ademais supuxo un duro golpe para os seareiros castelán-leoneses, xa que a franquía desta comunidade autónoma non conseguiu clasificarse para a Final Four celebrada no Estadio Teresa Rivero do barrio madrileño de Vallecas.
Carolina Michaëlis de Vasconcelos
Homenaxes
Tamén leva o seu nome un instituto e unha estación de metro da cidade do Porto.
Vacceos Cavaliers
Polémica
Saltou unha pequena polémica debido a que no escudo dos Vacceos Cavaliers aparece nos costados do escudo o castelo, símbolo do Reino de Castela, argumentando que con dito escudo pérdese pluralidade, xa que Vacceos fai referencia a un antigo pobo prerromano que habitaba na zona central do río Douro e algúns de Toledo, Soria e León. Ademais de mesturar motivos históricos moi diferentes: cabaleiros e castelos medievais con vacceos ibéricos.
Tampouco gustou a moitos seareiros o emprego do substantivo "Cavaliers", xa que consideran que é unha copia da franquía da NBA: "Cleveland Cavaliers" e preferirían a denominación castelá "caballero".
De anecdótico, non obstante, pode cualificarse que en Medina del Campo (provincia de Valladolid) existe un equipo chamado "Vacceos Club de Rugby". Sobre isto algunhas voces escusáronse dicindo que xa contemplaran previamente que existían asociacións, fundacións, ademais dun club de tiro e do citado club de rugby, antes de decidirse polo nome definitivo da franquía.
Paz armada
A paz armada foi un período da historia contemporánea que tivo lugar entre 1890 e 1914, e foi unha das causas máis notorias da primeira guerra mundial.
Francia e Alemaña
Desde 1848 os sentimentos nacionalistas promovidos especialmente polos románticos alemáns exaltaban a idea de que cada individuo pertencía a unha nación. Este novo concepto englobaba todas aquelas persoas cunha cultura, raza e historia común. Estas teorías e pensamentos inspiraron a personaxes como Otto von Bismarck, que loitou pola unificación da Zollverein, creando así unha nación para todos aqueles de cultura e fala alemá. Deste xeito arrebatáronse os territorios de Alsacia e Lorena a Francia, zonas ricas en minerais e que favorecían enormemente a economía francesa, polo que Francia e Alemaña entraron en conflito.
Crises Balcánicas
Os Balcáns foron historicamente un importante punto de conflitos debido á diversidade de pobos coas súas linguas, culturas e relixións. O Imperio Austrohúngaro e o Imperio ruso buscaban acrecentar a súa influencia nos Balcáns aproveitando a debilidade do Imperio Turco. O Imperio Austrohúngaro resistíase á vontade dos eslavos do sur de unirse. Isto debíase a que Austria desexaba ter unha saída ao Mediterráneo a través de Serbia. Por outra parte, o Imperio ruso defendía a creación desta unión, xa que, sendo os seus aliados, tamén podería saír ao mar a través dos seus portos. Ademais, Rusia estaba atemorizada por unha posible expansión austríaca.
Nese contexto desencadeáronse tres crises. En 1908 Austria anexionou Bosnia (que viña administrando desde 1878), provocando a cólera de Rusia. En 1912 creouse a Liga Balcánica mercede ás políticas paneslavistas de Rusia. Esta liga estaba composta por Serbia, Bulgaria, Grecia e Montenegro. Así obrigábase a Turquía a abandonar os seus últimos territorios a excepción de Istambul e recoñeceríase a independencia de Albania. En 1913 unha nova guerra enfrontou a serbios con búlgaros. Os serbios contaban co apoio doutros estados e a vitoria foi moi clara, e os búlgaros deberon ceder grandes territorios a Serbia. Estas hostilidades víronse reflectidas posteriormente no sistema de alianzas creado por mor da Paz Armada.
Italia e Alemaña
O imperialismo foi unha causa importante das rivalidades entre certas potencias. Por un lado, Italia tiña xa problemas coas colonias. Ao igual que moitos outros estados, desexaba ter grandes territorios en África que explotar, pero víronse privados coa invasión de Tunisia, a única colonia próxima á península Itálica, por parte de Alemaña. Esta foi a causa do resentimento de Italia cara a Alemaña, que non se fixo presente até 1915, cando Italia deixou o bando dos Imperios Centrais para pasar ao dos Aliados tralo Tratado de Londres. Isto debeuse ao desexo de Italia de posuír territorios coloniais, Tunisia entre eles.
Francia e Gran Bretaña contra Alemaña
Alemaña desexaba a zona de Marrocos, polo que en 1905 o goberno ofreceu o seu apoio ao sultán de Marrocos para establecer alí un protectorado alemán e así resistir as presións dos franceses, en pleno expansionismo colonial polo norte de África. O kaiser Guillerme II chegou a desembarcar en Tánxer para amosar o seu apoio ao sultán. Para resolver esta situación, en 1906 convocouse a Conferencia de Alxeciras, que frustrou as aspiracións alemás ao converter Marrocos nun protectorado franco-español.
A causa desta frustración, a resentida Alemaña protagonizou en 1911 un novo incidente. Con motivo dunha insurrección no sur de Marrocos, o goberno de Berlín enviou barcos de guerra ao porto de Agadir. Finalmente Alemaña logrou ampliar a súa colonia do Camerún a cambio de abandonar Marrocos, malia que Gran Bretaña se puxera incondicionalmente a carón de Francia. Este incidente provocou a inimizade de Francia e Gran Bretaña con Alemaña.
Consecuencias
Todas estas hostilidades entre Estados, tanto por conflitos nacionalistas como por conflitos coloniais, víronse reforzadas por conflitos hexemónicos. Gran Bretaña fora a primeira potencia mundial durante a primeira revolución industrial, e Alemaña fórao na segunda. Ademais, ambos os dous países posuían unha frota naval con continuas confrontacións.
Esta situación de hostilidade entre Estados creou un complexo sistema de alianzas: A Tripla Entente, formada en principio por Francia, Gran Bretaña e Rusia; e a Tripla Alianza, formada por Alemaña, o Imperio Austro-Húngaro e Italia.
Doazón de sangue
thumb|Doante de sangue durante unha doazón. A doazón de sangue é un procedemento médico no que se extrae sangue dun individuo para, tras un axeitado procesado, poder ser transfundida a outro individuo coa fin de amañar algún déficit ou patoloxía que condicione unha alteración dos compoñentes sanguíneos. A través da doazón de sangue pódense obter, principalmente, concentrado de glóbulos vermellos, plaquetas ou plasma fresco conxelado. Tamén é posíbel obter, a través do fraccionamento do sangue, diferentes medicamentos como a albumina, unha proteína fundamental e a máis abundante no noso organismo, así como factores de coagulación plasmáticos.
A doazón ten por lei un carácter voluntario.
A Organización Mundial da Saúde considera a doazón de sangue un elemento vital e insubstituíbel. Recomenda unha taxa de doazón de entre 40 e 60 doazóns por cada 1.000 habitantes e ano para cubrir as necesidades transfusionais dunha poboación. A taxa de doazón en Galicia foi en 2012 de 42 doazóns por cada 1.000 habitantes e ano.
Lexislación
En Galicia a doazón de sangue e outros compoñentes está regulada por lei desde 1985. No decreto 1945/1985 de 9 de outubro do Ministerio de Sanidade de España e posterior Real Decreto 1088/2001 do 16 de setembro, establécese que a doazón é sempre voluntaria, anónima, altruísta, universal e de balde.
A Xunta de Galicia tamén regula, no marco das súas competencias, as características da doazón de sangue. No decreto 462/1990, de 20 de setembro, e no último Decreto 100/2005 do 21 de abril, integra e actualiza a normativa europea para complementar a lei estatal. En ditos decretos, refórzase a voluntariedade da doazón, de xeito que ningún organismo nin persoa pode obrigar, baixo ningunha circunstancia, á doazón. Ademais, o paciente receptor da transfusión en ningún caso poderá coñecer a identidade do doante, tal e como acontece tamén no caso da doazón de órganos. Establécese tamén a gratuidade do acto de doar, dado que o doente en ningún caso ha de pagar a doazón que recibe. O doante, polo tanto, realiza a doazón de xeito altruísta.
Na lexislación galega incorpórase o concepto de doazón responsábel. Apélase así á responsabilidade do doante para contribuír á seguridade do proceso. Así, o doante ha de proporcionar, ben na entrevista clínica, ben nos cuestionarios que se lle realizan, calquera información relevante sobre o seu estado de saúde, posíbeis infeccións, medicación que se toma, viaxes a rexións con potenciais doenzas endémicas, ou relacións sexuais de risco. O doante debe proporcionar información veraz sobre estes datos dado que a súa sangue vai ser destinada a transfundirse a outros pacientes.
A doazón
O procedemento de doazón é realizado en Galicia pola Axencia de Doazón de Sangue e Órganos, un organismo público dependente da Consellería de Sanidade. Noutros países o proceso de doazón está regulado por organismos públicos, fundacións, empresas privadas ou servizos externalizados. En varios sistemas de saúde é a Cruz Vermella a que se encarga de xestionar o proceso de doazón.
Entrevista clínica
Antes de proceder á doazón de sangue, e especialmente nos casos en que o doante acude por primeira vez, adóitase realizar unha anamnese ou entrevista clínica coa fin de determinar os datos clínicos máis importantes do potencial doante. O obxectivo desta entrevista é poder identificar posíbeis factores de risco ou condicións que contraindiquen ou condicionen o proceso de doazón.
A anamnese é realizada por un facultativo médico responsábel da unidade, aínda que o proceso pode estar protocolizado e realizado en parte por persoal de enfermería ou incluso mediante cuestionarios.
Ademais da entrevista clínica, o persoal sanitario realiza unha serie de medicións e análises rápidos para preservar a seguridade do doante. Habitualmente mídense parámetros antropométricos (peso, altura e índice de masa corporal), presión arterial e frecuencia cardíaca, e unha análise dos niveis de hemoglobina.
Requisitos
En termos xerais, os requisitos para doar en Galicia avalíanse nesta entrevista clínica, e son os seguintes:
Existen outras condicións que se avalían en función do risco de poder padecer infeccións transmisíbeis, como por exemplo:
Nalgúns países a doazón está vetada a homes que teñen sexo con outros homes (HSH) ou a varóns homosexuais e bisexuais. Está considerado unha forma de discriminación, e moitos colectivos LGTB afirman estar baseado en estereotipos, xa que non existen evidencias científicas dunha maior transmisión de VIH e outras doenzas transmisíbeis en doantes homosexuais.
Extracción
Unha vez superada a entrevista clínica e descartadas as posíbeis contraindicacións para a doazón, considérase ao doante apto. A extracción do sangue realízase por parte do persoal de enfermería. O procedemento realízase de forma estéril, desinfectando a zona de punción con alcol ou clorhexidina. A zona de venopunción adoita ser calquera dos brazos, concretamente nas veas basílica ou cefálica. Igual que acontece cunha extracción sanguínea para unha analítica, o brazo é arrodeado cun compresor elástico co obxectivo de acumular a maior cantidade de sangue nas veas do brazo. A punción realízase cunha vía periférica, habitualmente dun calibre 14G.
O procedemento leva normalmente entre 5 e 7 minutos. O volume de sangre extraído é de 500 mililitros, dos cales 450 ml destínanse á transfusión e os 50 ml restantes empréganse para analizar mediante probas de laboratorio o grupo sanguíneo e a calidade do sangue, incluído a análise de diferentes infeccións.
Procesamento
Unha vez extraído, o sangue ten que ser procesado para poder ser almacenado e empregado. En Galicia este proceso realízase desde 1993 no Centro de Transfusión de Galicia de Santiago de Compostela.
O sangue procedente das doazóns pódese procesar para obter diferentes compoñentes, os cales denomínanse hemoderivados:
Moimenta, Campo Lameiro
Santa María de Moimenta é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Campo Lameiro. Segundo o IGE de 2009 tiña 276 habitantes (154 mulleres e 122 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 328 habitantes.
Teenage Jesus and the Jerks
Chance deixou a banda para formar The Contortions e así perseguir o seu propio son. Ambos grupos apareceron no LP seminal No New York, unha mostra da primeiro escena No Wave recompilada e producida por Brian Eno.
Famosos por realizar concertos de dez minutos cheos de temas de 30 segundos, trataron de levar a música máis aló do que Lunch vía como o tradicionalismo do punk rock.
Lunch e Chance converteríanse en figuras de culto na escena underground de Nova York, e a banda foi citada coma unha importante influencia por moitos grupos post-punk posteriores coma Sonic Youth.
A banda reuniuse no ano 2008 para unha serie de actuacións, co guitarrista de Sonic Youth Thurston Moore, e continuou facendo concertos sen Moore durante o 2009.
Rogelio Guedea
Rogelio Guedea, nado en Colima en 1974, é un poeta, ensaísta e tradutor mexicano.
Está licenciado en Dereito e Lingua e Literatura españolas pola Universidade de Colima e é doutor en Letras pola Universidade de Córdoba (España). Foi bolseiro do Fondo para a Cultura e as Artes e director da colección de poesía El pez de fuego. Actualmente é columnista dos xornais mexicanos Ecos de la Costa, Tabasco hoy, El Informador e La Jornada e profesor na Universidade de Otago en Nova Zelandia.
A rateira
A rateira (no orixinal inglés The Mousetrap) é unha obra de teatro de Agatha Christie publicada en 1952. A rateira estreouse no West End de Londres en 1952 e funcionou continuamente ata o 16 de marzo de 2020, cando as representacións do escenario tiveron que ser interrompidas debido á pandemia da COVID-19. O Espectáculo máis longo do West End, ten de lonxe a duración máis longa de calquera obra da historia, coa súa 27.500 actuación o 18 de setembro de 2018. A obra ten un xiro argumental, que tradicionalmente se pide ao público que non revele despois de saír do teatro.
Provincia de Nakhon Phanom
Nakhon Phanom é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Nakhon Phanom.
A rateira
Historia
A obra comezou a súa vida como unha pequena radio novela escrita como agasallo de aniversario de Queen Mary, a consorte do rei Xurxo V. Emitiuse o 30 de maio de 1947 co nome  Tres ratos cegos protagonizado por Barry Morse. A historia partiu do caso real de Dennis O'Neill, que morreu despois de que el e o seu irmán Terence sufriran abusos extremos mentres estaban nun acollemento familiar cun labrego de Shropshire e a súa muller en 1945.
Cando escribiu a obra, Christie regaloulle os dereitos ao seu neto Mathew Prichard como regalo de aniversario. No Reino Unido, só se pode representar anualmente unha produción da obra ademais da produción do West End, e segundo as condicións contractuais da obra, non se pode producir unha adaptación ao cine ata que se peche a produción do West End polo menos durante seis meses.
A obra tivo que ser renomeada por insistencia de Emile Littler que producira unha obra de teatro chamada "Tres ratos cegos" no West End antes da Segunda Guerra Mundial. A suxestión de chamalo "A rateira" veu do xenro de Christie, Anthony Hicks. Na obra de Shakespeare Hamlet, "The Mousetrap" é a resposta de Hamlet á investigación de Claudio sobre a nome da obra cuxo prólogo e primeira escena acaba de observar a corte (III, ii). A obra é realmente O asasinato de Gonzago, pero Hamlet responde metaforicamente, xa que "a obra é a cousa" na que pretende "atrapar a conciencia do rei". "Tres ratos cegos" ou a súa melodía escóitase algunhas veces durante a obra.
A lonxevidade da obra asegurou a súa popularidade entre turistas de todo o mundo. En 1997, por iniciativa do produtor Stephen Waley-Cohen, púxose en marcha a organización benéfica de educación teatral Mousetrap Theater Projects, que axudou aos mozos a experimentar o teatro en Londres.
A trama da obra está ambientada no "presente", o que presumiblemente significa Inglaterra na época da estrea da obra en 1952, incluíndo a continuación do racionamento logo da Segunda Guerra Mundial.
thumb | [[Placa azul na parede frontal do St Martin's Theatre, Covent Garden, Londres]]
Edward Weston
Edward Henry Weston, nado en Highland Park (Illinois) o 24 de marzo de 1886 e finado en Carmel Highlands (California) o 1 de xaneiro de 1958, foi un fotógrafo estadounidense, un dos máis destacados dentro da fotografía directa e cofundador do Grupo f/64.
Biografía
Naceu o 24 de marzo de 1886 en Highland Park, dende mozo destacou polo seu traballo artístico na fotografía en branco e negro, encadrándose nos seus comezos no pictorialismo. En 1911 abriu un estudio de retratos en Glendale e en 1914 foi membro fundador de Los Angeles Camera Pictorialist, malia isto, nos anos vinte evolucionou cara a unha fotografía máis abstracta.
O Amenal
O topónimo O Amenal pode referirse a dous lugares de Galicia:
Edward Weston
Biografía
En 1921 coñeceu a Tina Modotti, que se convirteu na súa amante, polo que entre 1923 e 1925 mantivo un estudio en México e relacionouse cos movementos artísticos do momento. A influencia do seu amigo Diego Rivera supuxo un cambio completo no seu estilo.
O 12 de abril de 1924 expuxo unha serie de fotografías de temática industrial durante a Velada Estridentista, onde se reuniron varios artistas experimentais de diversas nacionalidades que nese momento traballaban ou estaban de visita na Cidade de México. Colaborou no movemento estridentista por medio de publicacións nas revistas Irradiador e Horizonte. Durante a súa estancia en México mantivo amizade con Manuel Álvarez Bravo, Nahui Ollin e Frida Kahlo.
En 1927 volta a California e instala un novo estudio en Carmel Highlands, contando coa colaboración do seu fillo Brett. Nos seus traballos fotográficos xa comeza a empregar unha gran profundidade de campo e un alto nivel de enfoque nas escenas de paisaxes, nos retratos e de modo especial nos primeiros planos de formas naturais poco comúns. A maioría da súa obra realizouna cunha cámara de fol de 8x10 polgadas, coa que conseguía unha maior claridade e definición nas fotografías e que lle permitía obter as copias en papel por contacto. En 1932 é membro fundador do Grupo f/64, que propón unha estética próxima ao realismo, ao contrario que o movemento pictorialista.
En 1937 obtivo unha bolsa de estudos da Fundación Solomon R. Guggenheim, a primeira que se lle deu a un fotógrafo.
Faleceu o 1 de xaneiro de 1958 na súa casa de Wildcat Hill en Carmel Highlands, en California, a causa da síndrome de Parkinson.
Política económica anticíclica
miniatura|250x250px|Os [[Ciclo económico|ciclos económicos caracterízanse pola alternancia de períodos alcistas e de recesión. As políticas económicas anticíclicas propoñen medidas estatais para superar as recesións, durante as que o capital privado non se inviste por temor ás perdas. Entre as propostas atópase a creación de emprego e empresas públicas, a baixada de impostos ou a subida de salarios co fin de restaurar o equilibrio económico.]]
Rante, San Cibrao das Viñas
Santo André de Rante é unha parroquia do concello ourensán de San Cibrao das Viñas na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 306 habitantes (149 homes e 157 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento de 44 habitantes en relación ao ano 2000.
Política económica anticíclica
A política económica anticíclica ou contracíclica consiste no conxunto de accións gobernamentais dedicadas a impedir, superar, ou minimizar os efectos do ciclo económico.
Os ciclos económicos son fluctuaciones da actividade económica inherentes á economía e caracterizadas pola alternancia de períodos alcistas e de recesión. Os ciclos económicos son consecuencia da sobreacumulación ou sobreproducción, á cal seguen expectativas de diminución da taxa de ganancia (ou de que a taxa de ganancia sexa menor que a taxa de interese), o que provoca a redución de investimentos e a desaceleración do nivel de actividade. Diversos factores exógenos, como as crises do petróleo ou as crises financeiras, poden contribuír a reverter o ciclo ou a acentuar os seus efectos.
As políticas anticíclicas xeralmente son defendidas polos keynesianos, que consideran que o ciclo económico non tende ao equilibrio xeral, como pensaban os neoclásicos. Segundo a escola keynesiana o déficit e o investimento público é o principal instrumento de política económica para amortecer os efectos do ciclo. Así, durante a recesión, o goberno debe intervir, reducindo tributos, promovendo a expansión do crédito e aumentando o gasto, realizando investimentos que sexan capaces de estimular a economía.
Montes, Campo Lameiro
San Isidro de Montes é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Campo Lameiro. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 154 habitantes (80 mulleres e 74 homes), 24 menos ca en 2004. Ten tres entidades de poboación.
O Outeiro, Sofán, Carballo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 1 muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Taitō
Taitō (台東区, たいとうく, Taitō-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kanto e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 10,08 km² e a poboación de 173.663 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 17.230 hab./km².
O barrio de Taitō limita cos barrios de Bunkyō, Arakawa, Sumida, Chūō e Chiyoda.
Solsticio (álbum)
Solsticio é o décimo álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse o 30 de novembro de 2010, baixo o selo Warner Music.
O disco gravouse nos estudios Bruar da Coruña e os produtores artísticos foron Bieito Romero e Xabier Ferreiro.
Louis Pasteur
Louis Pasteur, nado en Dole (departamento do Jura) o 27 de decembro de 1822 e finado o 28 de setembro de 1895, foi un químico francés cuxos descubrimentos tiveron enorme importancia en diversos campos das ciencias naturais, sobre todo na química e microbioloxía. A el débese a técnica coñecida como pasteurización. A través de experimentos refutou definitivamente a teoría da xeración espontánea e desenvolveu a teoría xerminal das enfermidades infecciosas. Polos seus traballos é considerado o pionero da microbioloxía moderna, iniciando a chamada «Idade de Ouro da Microbioloxía».
Aínda que a teoría microbiana foi moi controvertida nos seus inicios, hoxe en día é fundamental na medicina moderna e a microbioloxía clínica e conduciu a innovacións tan importantes como o desenvolvemento das vacinas, os antibióticos, a esterilización e a hixiene como métodos efectivos de cura e prevención contra a propagación das doenzas infecciosas. Esta idea representa o inicio da medicina científica, ao demostrar que a enfermidade é o efecto visible (signos e síntomas) dunha causa que pode ser buscada e eliminada mediante un tratamento específico. No caso das enfermidades infecciosas, débese buscar o xerme causante de cada enfermidade para achar un modo de combatelo.
As súas contribucións na química orgánica foron o descubrimento do dimorfismo do ácido tartárico, ao observar ao microscopio que o ácido racémico presentaba dous tipos de cristal, con simetría especular. Foi xa que logo o descubridor das formas dextroxiras e levoxiras que desviaban o plano de polarización da luz co mesmo ángulo pero en sentido contrario.
Traxectoria
miniatura|220px|esquerda|Casa onde naceu Pasteur en Dole.
Primeiros días
Louis Pasteur naceu o 27 de decembro de 1822. en Dole. Os seus pais eran Jean-Joseph Pasteur e Jeanne-Étienne Roqui e as súas irmás eran Virginie, Josephine e Emilie Pasteur. O seu pai, logo de ser sarxento no exército napoleónico, retomou a profesión familiar de curtidor. A súa irmá Emilie tiña unha enfermidade que lle producía un atraso mental e tiña a mente dun neno de cinco anos. En 1825 a familia deixou Dole para ir a Marnoz, para finalmente instalarse en Arbois en 1830. O mozo Pasteur seguiu en Arbois os cursos da escola mutua logo entrou no colexio da cidade. É nesta época que se fixo coñecer polos seus talentos de pintor; por outra banda fixo numerosos retratos de membros da súa familia e dos habitantes da pequena cidade.
Non foi un alumno especialmente aplicado ou brillante na escola nin na Universidade. Tras se licenciar e asistir ás leccións do gran químico francés Jean-Baptiste Dumas, comezou a se interesar pola química.
Foi profesor de química en Estrasburgo (1847-1853) e decano en Lille (1854). Ademais, en 1857 desempeñou o cargo de director de estudos científicos da Escola Normal de París, cuxo laboratorio dirixiu a partir de 1867. Fixo grandes descubrimentos.
Contribucións na química orgánica
Descubriu o dimorfismo do ácido tartárico, ó observar ó microscopio que o ácido racémico presentaba dous tipos de cristal, con simetría especular. Foi polo tanto o descubridor das formas dextroxiras e levoxiras. E comprobou que desviaban o plano de polarización da luz co mesmo ángulo pero en sentido contrario. Este achado valeulle ó xove químico a concesión da Lexión de Honra Francesa, con só 26 anos.
En 1854 foi nomeado decano da Facultade de Ciencias na Universidade de Lille.
Investigacións na microbioloxía
miniatura|190px|L. Pasteur, Facultade de Medicina de Rosario ([[Arxentina), de Erminio Blotta]]
A petición de viticultores e cervexeiros da rexión, comezou a investiga-la razón pola cal se acedan o viño e a cervexa. De novo grazas ó microscopio consegue identifica-lo lévedo responsable. Propuxo elimina-lo problema quentando a bebida lentamente ata atinxir 48 graos centígrados para mata-los lévedos, e despois encerra-lo líquido en cubas ben seladas. Este proceso deu lugar á actual técnica de pasteurización dos alimentos.
Demostrou que todo proceso de fermentación e descomposición orgánica se debe á acción de organismos vivos e que o crecemento dos microorganismos en caldos nutritivos non era debido á xeración espontánea. Para demostralo expuxo caldos fervidos en matraces provistos dun filtro que evitaba o paso de partículas de po ata o caldo de cultivo, simultaneamente expuxo outros matraces que carecían dese filtro pero que posuían un colo moi alongado e tortuoso que dificultaba o paso do aire, e polo mesmo das partículas de po, ata o caldo de cultivo. Ó cabo dun tempo observou que nada crecía nos caldos demostrando así que os organismos vivos que aparecían nos matraces sen filtro ou sen colos longos proviñan do exterior, probablemente do po ou en forma de esporas. Desta maneira Pasteur amosou que os microorganismos non se formaban espontaneamente no interior do caldo, refutando así a teoría da xeración espontánea e demostrando que todo ser vivo procede doutro ser vivo anterior, un principio científico que foi a base da teoría xerminal.
En Inglaterra, o cirurxián Joseph Lister pensou que podía aplica-los coñecementos de Pasteur e elimina-los organismos vivos das feridas e incisións cirúrxicas (1865).
O propio Pasteur, en 1871 obrigou ós médicos dos hospitais militares a ferve-lo instrumental e as vendaxes. Describiu un forno, chamado "forno Pasteur", útil para esterilizar instrumental cirúrxico e material de laboratorio.
Antonio Iglesias Vilarelle
Antonio Iglesias Vilarelle, nado en Santiago de Compostela o 17 de xaneiro de 1891 e finado en Pontevedra o 11 de maio de 1971, foi un mestre e músico galego.
Louis Pasteur
Investigacións na microbioloxía
Utilizou un novo método para eliminar microorganismos que poden degradar ó viño, a cervexa ou leite, elevando a súa temperatura ata os 55 graos durante un tempo curto. Este procedemento denominouse "pasteurización" e tivo unha aplicación universal na industria alimentaria.
Antonio Iglesias Vilarelle
Traxectoria
miniatura|300px|[[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e Ramos Colemán]] Malia nacer en Compostela xa de rapaz pasou a vivir en Pontevedra. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e retornou a Pontevedra, con praza de funcionario na delegación de facenda, onde quedou. As súas inquedanzas intelectuais abranguían moi diversos eidos: a historia da arte, as fontes e testemuños históricos, a liturxia e a haxiografía, a evolución das técnicas musicais e a renovación pedagóxica. Sendo a máis destacada das súas participacións culturais a súa produción no eido da música.
Louis Pasteur
Investigacións na microbioloxía
Desenvolveu a metodoloxía para atenuar a virulencia de microorganismos patóxenos que puideron ser entón utilizados para a fabricación de vacinas. O mesmo obtivo vacinas eficaces contra o cólera dos polos, o ántrax e a erisipeloide do porco. Posteriormente obtivo a vacina contra o virus da rabia que foi probada con éxito por primeira vez para tratar ó mozo Joseph Meister infectado de rabia.
Antonio Iglesias Vilarelle
Traxectoria
Na súa mocidade compartiu instituto con Francisco Javier Sánchez Cantón, Octavio Pintos e Antonio Blanco Porto e fixo parte dos Ultreias. A través da súa relación con Antón Losada Diéguez axudou a pór os alicerces do Museo Provincial de Pontevedra e tamén do Seminario de Estudos Galegos.
Louis Pasteur
Días finais e legado
miniatura|dereita|Famoso retrato de [[Albert Edelfelt en 1885.]] Expuxo a "teoría xerminal das enfermidades infecciosas", segundo a cal toda enfermidade infecciosa ten a súa causa (etioloxía) nun xerme con capacidade para se propagar entre as persoas. Esta sinxela idea representa o inicio a medicina científica, ó demostrar que a enfermidade é o efecto visible (signos e síntomas) dunha causa que pode ser buscada e eliminada mediante un tratamento específico. No caso das enfermidades infecciosas débese procurar o xerme causante de cada enfermidade para achar un modo de combatelo.
Trofeo Internacional de Fórmula 3
O Trofeo Internacional de Fórmula 3 foi unha competición de Fórmula 3 organizada pola Federación Internacional do Automóbil que reunía carreiras independentes e datas dos principais campionatos de Fórmula 3. A única tempada, a de 2011, reuniu o Masters de Fórmula 3, o Gran Premio de Macau, o Gran Premio de Pau, a data da Fórmula 3 Británica do Circuíto de Spa-Francorchamps e a data da Fórmula 3 Euroseries de Hockenheimring.
Antonio Iglesias Vilarelle
Traxectoria
dereita|miniatura|Placa da rúa Iglesias Vilarelle en Campolongo, Pontevedra. Creou con Xesús Ferro Couselo a revista Logos, boletín católico mensual do que foi director. Como mestre estivo a cargo da Sección de Pedagoxía e do Laboratorio de Psicotécnica do Seminario de Estudos Galegos, e defendeu a galeguización do ensino desde os primeiros anos de escolarización do neno. Participou na fundación do Partido Galeguista de Pontevedra en 1931 e integrouse na Dereita Galeguista logo da escisión do Partido Galeguista en maio de 1935.
Ingresou na Real Academia Galega o 29 de decembro de 1951. Foi membro da Real Academia de Bellas Artes e da Comisión de Monumentos de Pontevedra.
Trofeo Internacional de Fórmula 3
O sistema de puntuación empregado foi o seguinte:
Antonio Iglesias Vilarelle
Traxectoria
Era irmán da tamén mestra Josefa Iglesias Vilarelle, autora dun Método de lectura en galego, que foi o primeiro do seu xénero, publicado polo Seminario de Estudos Galegos en 1932 e formou parte da xunta directiva da Dereita Galeguista.
Louis Pasteur
Días finais e legado
"Anímote a que te intereses por eses dominios sagrados chamados expresivamente laboratorios. Ten en conta que son os templos do futuro, a saúde e o benestar. En eles a humanidade crecerá, fortalecerase e mellorará. Alí, a humanidade aprenderá a progresar entendendo a harmonía da natureza, evitando así a súa tendencia cara a barbarie, o fanatismo e a destrución". Louis Pasteur
Anterozoide
O anterozoide é a célula sexual (ou gameto) masculino das plantas, mais tamén das algas, nos casos en que existe heterogamia
O termo provén de antera, o órgano reprodutor masculino das plantas con flor, responsábel da produción dos grans de pole. Nestas plantas, os anterozoides son transportados até aos óvulos, encerrados en grans de pole, polo fenómeno designado como polinización. De feito, a flor é unha adaptación das plantas á vida en terra seca e consiste, esencialmente, na protección dos anterozoides en grans de pole, cuxa función é guiar os anterozoides até aos óvulos.
As plantas sen flor, pola súa parte, son dependentes de lugares húmidos para poderen realizar a fecundación. Debido á alternancia de xeracións, os gametófitos responsábeis da produción dos gametos precisan dun ambiente húmido que facilite a locomoción dos anterozoides.
Tubo polínico
miniatura|300px|Diagrama do [[Ciclo de vida (bioloxía)|ciclo de vida dunha anxiospermas. Obsérvese o papel do tubo polínico durante o proceso de fertilización.]]
En Botánica, o tubo polínico é unha prolongación en forma de tubo que emiten os grans de pole logo de aterrar nos estigmas das flores e que actúa como un transporte dos gametos masculinos desde o gran de pole até o óvulo.
Jim Parsons
James Joseph "Jim" Parsons, nado o 24 de marzo de 1973 en Houston, Texas, é un actor estadounidense de cinema e televisión, principalmente coñecido por interpretar o personaxe de Sheldon Cooper na serie de televisión The Big Bang Theory.
Tubo polínico
Función
O tubo polínico xermina no estigma, medra a través do estilo e diríxese cara ao saco embrionario ou gametófito feminino das anxiospermas, o cal se sitúa dentro do óvulo. Por dentro do tubo viaxan os núcleos xenerativos ou gametos masculinos. Ao chegar á zona da micrópilo, o tubo polínico atravésaa e descarga o seu contido preto dunha das sinérxidas do saco embrionario. Unha vez descargado o seu contido, os núcleos xenerativos fusiónanse coa oosfera e cos núcleos polares nun proceso coñecido como dobre fecundación. Aínda que moitos grans de pole chegan ao estigma e xerminan, só un producirá a fecundación. O citoplasma, os gametos e o núcleo da célula vexetativa atópanse na porción apical do tubo polínico. Máis arriba atópase un xigantesco vacúolo que aumenta de tamaño por incorporación constante de auga.
Paradela, Sofán, Carballo
Paradela é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 77 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 39 homes e 38 mulleres.
É a aldea máis poboada de Sofán, só por detrás de Guntián e Bolón.
Perfecto López
Traxectoria
Implicouse politicamente e colaborou coas agrupacións antifranquistas. Viaxou a Galicia coa misión de contactar cos antifranquistas do interior. Colaborou tamén con asociacións da emigración. En 1950 foi elixido presidente da Asociación ABC de Corcubión. En 1956 foi vicepresidente no primeiro Congreso da Emigración Galega. Presidiu a editorial Citania.
En 1938 casou con Gloria Romero, tamén de Vimianzo, e tiveron tres fillos.
Primitivo Rodríguez Otero
Jesús Primitivo Benedicto Rodríguez Otero, nado en Mosteiro (Pol) o 31 de marzo de 1891, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Foi fundador da Sociedade Agraria Trabajadores de la Tierra, vinculada á UGT e integrante do Comité Socialista de Mosteiro. Foi nomeado concelleiro de Pol o 12 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pero logrou escapar. Estivo fuxido polos montes da parroquia de Luaces con Manuel Castro Tellado e Manuel Rivas, pero foi detido o 25 de maio de 1937 e xulgado en Lugo por adhesión á rebelión co resultado de sentenza a cadea perpetua. Concedéronlle a prisión atenuada o 23 de agosto de 1940.
Estaba casado con Silvina Castro Tellado, irmá do guerrilleiro Manuel Castro Tellado.
Límite de velocidade
O primeiro límite de velocidade máxima foi introducido no Reino Unido en 1860: 16 km/h. Entre o 2005 e o 2010, o límite de velocidade sinalizado máis alto era de 160 km/h en Abu Zabi, pero no 2011 foi reducido a 140 km/h.
Provincia de Rayong
Rayong é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Rayong.
Distritos
200px|esquerda|Mapa da provincia cos distritos A provincia subdivídese en 8 distritos (amphoe), os cales se debullan en 58 comunas (tambon), e estas logo en 388 poboados (muban).
José Alemán Illán
José Alemán Illán, nado en Almería e finado en Turón en maio de 1938, foi un político republicano radical que chegou a ser alcalde da súa cidade entre 1934 a 1936, durante a Segunda República Española. Como alcalde foi vogal nato do Monte de Piedade e Caixa de Aforros de Almería.
Traxectoria
Foi designado alcalde da cidade de Almería en 1934, tras a revolución de outubro, en substitución de Francisco Sánchez Moncada. A súa proclamación produciuse o día 22 de outubro, ás tres da tarde. Durante o seu mandato tomáronse medidas para a limpeza da cidade, o arranxo de diversas rúas, a construción dun quiosco para a banda de música, e impulsou a construción da estación de autobuses e o inicio dunha subscrición nacional para a construción dun monumento a Nicolás Salmerón.
Tras a vitoria da Fronte Popular nas eleccións de 16 de febreiro de 1936, José Alemán presentou a súa dimisión ante o Gobernador Civil, Salvador Escrig Bort, o 19 de febreiro, sendo substituído por Antonio Ortiz Estrella. Tras o inicio da Guerra Civil Española en xullo de 1936 foi detido e encarcerado. Cando en abril de 1938 Eustaquio Cañas Espinosa foi nomeado novo Gobernador Civil de Almería, este decidiu o traslado de varios prisioneiros ao campo de traballo en Turón, na provincia de Granada, onde José foi executado ilegalmente en maio, xunto co seu irmán Antonio.
Georgii Brianchaninov
Georgii Brianchaninov (en Георгий Брянчанинов), nado como Gleb Anatolevich Brianchaninov (en Глеб Анатольевич Брянчанинов) o 8 de xuño de 1919 en Blagoveshchensk (RSFS de Rusia) e finado o 5 de abril de 2018 en Melbourne (Australia), foi un relixioso grecocatólico ruso, arquimandrita e membro do apostolado na diáspora.
Traxectoria
Naceu nunha familia ortodoxa, e foi bautizado co nome de Gleb. Emigrou xunto aos seus pais á China, onde en 1937 graduouse pola escola de San Nicolao de Harbin. Pouco despois entrou na Igrexa católica, e o 4 de decembro de 1938 ingresou na Congregación dos Padres Marianos, tomando o nome monástico de "Georgii". A partir de maio de 1939 estudou en Roma, en 1944 foi ordenado sacerdote polo bispo Aleksandr Evreinov, e en 1947 doutorouse cunha tese sobre san Xoán Crisóstomo. O xeneral da súa orde Petras Pranciškus Būčys encargoulle entón traballar a prol dos cativos rusos en campos de refuxiados en Europa occidental, e até 1950 traballou no Comité Ruso para os Refuxiados da Santa Sé, trasladándose a Londres en 1956.
En 1957 trasladouse a Australia para colaborar con Andrei Katkov, compañeiro seu de estudos e de orde relixiosa. Xuntos fundaron o Centro Misioneiro para Católicos Orientais de Melbourne, atendendo aos católicos rusos que chegaban ao país. A comezos da década de 1990, xa con cidadanía australiana, viaxou varias veces a Rusia, e até finais de 2007 viviu no Centro que fundara, e posteriormente nunha residencia sacerdotal en Northcote (un suburbio de Melbourne). Alí finou o 5 de abril de 2018.
En 2002 foi distinguido polos seus servizos á comunidade, recibindo o premio á multiculturalidade do estado de Victoria.
Emilia Plater
Condesa Emilia Plater (Broel-Plater, en Emilija Pliaterytė), nada o 13 de novembro de 1806 en Vilnius e finada o 23 de decembro de 1831, foi unha revolucionaria e nobre polaca  das terras divididas da República das Dúas Nacións. Criada na tradición patriótica polaca, loitou no Levantamento de Novembro de 1830 e encabezou unha pequena unidade coa que participou en varios enfrontamentos. Recibiu o rango de capitán das forzas insurxentes polacas. Preto do final do levantamento caeu enferma e morreu.
Aínda que non participou en ningunha gran batalla, a súa historia fíxose moi coñecida e inspirou numerosas obras de arte e de literatura. É unha heroína nacional en Polonia e Lituania, xa que ambas formaban parte da República das Dúas Nacións. Foi venerada tamén polos artistas polacos e por todo o país como un símbolo das mulleres loitando pola causa nacional.
Marie Dressler
Traxectoria
Naceu no Canadá, filla de Alexander Rudolph Koerber, austríaco que fora oficial na Guerra de Crimea e Anna Henderson. Ambos os dous pais eran músicos. Aos catorce anos marchou da casa para traballar como actriz e corista. Debutou en Broadway en 1892, chegando a converterse anos despois nunha estrela de vodevil. En 1902 coñeceu a Mack Sennet, ao que axudaría a conseguir traballo no teatro.
Durante a primeira guerra mundial fixo xiras polos Estados Unidos vendendo bonos de guerra.