cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maragatería
Xeografía
Limita ao norte coa comarca de La Cepeda, ao sur coa comarca de La Valduerna, ao oeste coa comarca do Bierzo e a da Cabreira, e ao leste con La Vega del Tuerto e La Valduerna.
Concellos
miniatura|dereita|250px|Construcións típicas da Maragatería, en [[Valdespino de Somoza.]] Os municipios que conforman a Maragatería son os seguintes:
A súa capital económica é a cidade de Astorga. A capital da Alta Maragatería actualmente está en Santa Colomba de Somoza, mentres que a capital da Baixa Maragatería está en Santiago Millas. A capital relixiosa está en Luyego de Somoza, lugar onde se encontra a patroa dos maragatos, a Virxe dos Remedios, se ben o bispado se encontra na cidade de Astorga.
Polígono industrial de Ordes
O polígono industrial de Ordes é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no lugar de Merelle, na parroquia e concello de Ordes.
Historia e descrición
Este polígono ou parque empresarial foi aprobado mediante un Plan Parcial pola Comisión Provincial de Urbanismo o 18 de novembro de 1993, cun prazo de execución de cinco anos a desenvolver en tres fases, a primeira das cales, de 78.000 metros cadrados habería de se inaugurar en 1997 e as restantes en 2004. A apertura da Ronda Leste en 2010 fixo posíbel que os vehículos pesados que dirixiran cara a AP-9 ou a N-550 dirección sur puidesen evitar atravesar o casco urbano.
Célestin Gaombalet
Célestin Le Roi Gaombalet, nado o 1 de xaneiro de 1942 en Grimari (República Centroafricana), foi o primeiro ministro da República Centroafricana dende o 12 de decembro de 2003 ata xuño de 2005 ao se converter en presidente da Asemblea Nacional, cargo que ocupou ata o golpe de estado de Michel Djotodia en 2013.
José Maria Neves
José Maria Pereira Neves, nado en Santa Catarina o 28 de marzo de 1960, é un político de Cabo Verde, primeiro ministro do seu país dende o 1 de febreiro de 2001.
En outubro de 2021, José Maria Neves gañou as eleccións presidenciais na primeira volta do 17 de outubro, segundo os primeiros resultados publicados nunha páxina web oficial. gañou o 51,5% dos votos, maioría absoluta necesaria para ser elixido na primeira volta, segundo estes resultados relativos ao 97% dos colexios electorais.
Calle
O topónimo Calle pode referirse a:
Circa Vitae
(en latín, "Acerca da vida" ) é un grupo de pop rock alternativo estadounidense con base en Eugene (Oregon) que naceu en xuño do ano 2007. O grupo está formado polo guitarrista Wesley Curtis, o vocalista e guitarrista Britt Brady, o percusionista Thaddeus Moore, a baixista Nate Beveridge e a vocalista e violinista Anna Ponto. En vez de vender álbums, o grupo optou por financiarse mediante un sistema de doazóns, combinado cos directos.
Álbums
O seu primeiro álbum, e de momento o único, publicado o 3 de decembro do ano 2008, recibiu o mesmo nome que o grupo, Circa Vitae. No ano 2009 publicaron un tema adicional do álbum, “Infinity is 8 on its Side” (en inglés, "O infinito é 8 na súa banda").
Mary Beard
Winifred Mary Beard, nada en Much Wenlock, Shropshire, o 1 de xaneiro de 1955, é unha académica inglesa especializada en estudos clásicos. É catedrática na Universidade de Cambridge, fellow do Newnham College e profesora de literatura antiga da Royal Academy of Arts. Destacan os seus traballos de divulgación histórica. É editora de clásicos de The Times Literary Supplement e autora do blog A Don's Life, publicado en The Times como unha columna regular. Polas súas frecuentes aparicións nos medios e as súas declaracións públicas, ás veces polémicas foi descrita como a «clasicista máis coñecida de Gran Bretaña».
Mocidade e educación
Beard, filla única, naceu o 1 de xaneiro de 1955 en Much Wenlock. A súa nai, Joyce Emily Beard, era directora dun centro escolar e entusiasta lectora. O seu pai, Roy Whitbread Beard, traballaba como arquitecto en Shrewsbury. Ela lémbrao como un tipo de escola pública disoluto e un completo desbaldidor, mais moi atractivo.
Beard asistiu á Shrewsbury High School, unha escola privada para nenas. Durante o verán participaba en escavacións arqueolóxicas para gañar diñeiro para os seus propios gastos. Aos dezaoito anos foi entrevistada para obter unha praza no Newnham College de Cambridge e superou o entón obrigatorio exame de entrada. Pensou ir ao King's College, pero descartouno cando descubriu que esa universidade non ofrecía bolsas ás mulleres.
A pesar de estudar nunha universidade feminina comprobou no seu primeiro ano que algúns homes mantiñan na universidade unha actitude desdeñosa cara ao potencial académico das mulleres e iso fortaleceu a súa determinación para ter éxito. Tamén desenvolveu os seus puntos de vistas feministas que foron «enormemente importantes» na súa vida posterior, a pesar de que máis tarde describiu o «feminismo ortodoxo moderno» como parcialmente "baleiro". Beard dixo dende entón que «Newnham podería facelo mellor converténdose nun lugar onde se poidan xerar temas críticos» e tamén describiu os seus puntos de vista sobre o feminismo, dicindo: «En realidade non podo entender que sería ser unha muller sen ser unha feminista». Beard recibiu un BA (Hons) en Newnham, que co tempo se converteu nun MA. Permaneceu en Cambridge para realizar a súa tese de doutoramento en 1982 titulada The state religion in the late Roman Republic: a Study Based on the Works of Cicero ("A relixión de Estado na República romana tardía: un estudo baseado nas obras de Cicerón").
Carreira académica
De 1979 a 1983 Beard deu clases de clásicas no King's College de Londres. Volveu a Cambridge en 1984 como membro do Newnham College sendo nesa época a única muller conferenciante na facultade de Clásicas. Rome in the Late Republic, que coescribiu co antigo historiador de Cambridge Michael Crawford foi publicado ese mesmo ano.
Beard converteuse en editora de clásicos de The Times Literary Supplement en 1992. En 1994 fixo unha aparición en televisión nun debate sobre os Open Media para a BBC, Weird Thoughts, xunto a Jenny Randles e James Randi.
Pouco despois do ataque do 11 de setembro de 2001 contra o World Trade Center, Beard foi unha dos autores convidados a contribuír con artigos sobre o tema na London Review of Books. Opinou que moitas persoas, unha vez que o shock se desvaneceu, pensaban que os Estados Unidos o merecían, e que os abusóns do mundo, mesmo se o seu corazón estaba no lugar correcto, acabarían pagando o prezo» (o chamado «argumento Roosting Chickens»). Nunha entrevista en novembro de 2007, declarou que a hostilidade que eses comentarios provocaron aínda non amainara, aínda que cría que se converteu nun punto de vista habitual asociar o terrorismo coa política exterior dos Estados Unidos.
En decembro de 2010, na BBC Two, Beard presentou o documental histórico gráfico, Pompeii: Life and Death in a Roman Town ("Pompeii: vida e morte nunha cidade romana"), presentando os restos da cidade a partir de probas forenses, co obxectivo de mostrar unha instantánea da vida dos residentes antes da erupción do Vesuvio. En 2011 tomou parte nunha serie de televisión, Jamie's Dream School en Channel 4, e en 2012 escribiu e presentou para a BBC Two a serie de televisión en tres partes, Meet the Romans with Mary Beard, que relata como vivía a xente común en Roma, a «primeira metrópole global do mundo». Beard é unha colaboradora habitual da serie da BBC Radio 4, A Point of View, coa entrega de ensaios sobre unha ampla gama de temas, incluíndo Miss World e a Oxbridge Interview.
Beard recibiu considerables ciberacosos despois de que aparecese en xaneiro de 2013 no programa da BBC Question Time dende Lincolnshire, e se expresase positivamente sobre os traballadores inmigrantes que vivían no condado. Beard citou os comentarios abusivos que recibira no seu blog como resultado desas opinións, e reafirmou o seu dereito a expresar opinións impopulares e presentarse en público nunha maneira auténtica. O 4 de agosto de 2013, recibiu unha ameaza de bomba en Twitter; horas despois os directores no Reino Unido da rede social condenaron que as mulleres experimentasen abusos no seu servizo. Beard dixo que non cría que estivese en perigo físico, pero o consideraba acoso e quería "asegurarse" de que este asunto fose coñecido pola policía.
En abril de 2013, foi nomeada profesora de literatura antiga da Royal Academy of Arts. O seu Confronting the Classics: Traditions, Adventures and Innovations, dese ano, é unha revisión documentada de como se emprega e se cuestiona a tradición clásica; o libro está constituído por capítulos-recensións baseados en lecturas de estudos recentemente publicados.
En decembro de 2015 foi de novo un dos membros do xurado da BBC Question Time dende Bath. En marzo de 2016 Beard presentou o programa da BBC Pompeii: New Secrets Revealed with Mary Beard.
Aproximación académica
Segundo Clifford Ando, outro experto en estudos clásicos da Universidade de Chicago, Beard caracterízase por dous aspectos do seu achegamento ás fontes: ela insiste en que as fontes antigas deben entenderse como documentación das actitudes, o contexto e as crenzas dos seus autores, non como fontes fiables dos eventos que mencionan, e en segundo lugar, sostén que as historias modernas de Roma deben contextualizarse coas actitudes, as visións do mundo e os propósitos dos seus autores.
Vida privada
Beard casou con Robin Cormack, clasicista e historiador da arte, en 1985. A súa filla Zoe é historiadora do Sudán do Sur e o seu fillo Raphael é un estudoso da literatura exipcia.
Villaselán
miniatura|Situación do concello na provincia de León Villaselán é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 231 habitantes (INE 2011).
Erysipelothrix
A especie mellor coñecida é Erysipelothrix rhusiopathiae, que causa erisipelas en porcos e outras doenzas en animais. As outras dúas especies aparentemente non son patóxenas. e Erysipelothrix inopinata describiuse en 2004. Estas dúas últimas especies foron illadas de tonsilas de porcos sans. Estableceuse a nova familia Erysipelotrichidae para clasificar nela este xénero.
Estas bacterias son grampositivas. Porén, poden confundirse con bacterias gramnegativas durante as análises porque perden facilmente a súa tinguidura de Cristal violeta. Non son ácido-alcohol resistentes. Son bacilos finos, inmóbiles. Son rectos ou lixeiramente curvados e poden aparecer longos e filamentosos. As célula aparecen soas, en pares con forma de V, ou formando curtas cadeas. Son aeróbicas ou anaerobias facultativas.
Morten Suurballe
Morten Suurballe, nado o 8 de marzo de 1955 en Copenhague é un actor danés.
Traxectoria
Foi educado na Escola Nacional de Teatro de Dinamarca ata 1978, e dende aquela desempeñou papeis en moitas obras teatrais, incluíndo o Real Teatro de Dinamarca
Estivo casado coa actriz Julie Wieth, da que se divorciou no ano 2003 e con quen tivo unha filla, Amalie, e un fillo, Johan.
Foi premiado coa Orde do Dannebrog o 3 de decembro de 2003 e en xaneiro de 2013 Cabaleiro de 1ª Clase.
A Pena dos Diñeiros, Pedrafita, Guitiriz
A Pena dos Diñeiros é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Shannon RFC
Shannon Rugby Football Club é un equipo afeccionado de rugby de Limerick (Irlanda), o equipo debe o seu nome ao río Shannon, que pasa pola cidade. O club é membro da Irish Rugby Football Union Munster Branch e como un dos principais clubs afeccionados de Irlanda, dou moitos xogadores ao rugby profesional e internacional.
Manuel Crestar
Manuel Crestar Díaz, nado en Betanzos o 21 de decembro de 1900, foi un debuxante galego.
Traxectoria
Estivo emigrado uns anos en Cuba. Pertenceu á Irmandade da Fala de Betanzos. Realizou a súa primeira exposición na Coruña en 1921. Durante a Segunda República simpatizou coas correntes progresistas da cultura e coas ideas libertarias; frecuentou na capital coruñesa o parladoiro de Luís Huici, xunto con Luís Seoane, Francisco Miguel, Xenaro Ruano, Álvaro Cebreiro e José Villaverde. Pasou a Guerra Civil en Madrid onde colaborou no periódico Galicia Libre, voceiro da Agrupación de Gallegos Libertarios. Trasladouse a Valencia en 1938, pertenceu á directiva da Agrupación de Gallegos Libertarios. Publicou os seus gravados e caricaturas en Galicia, Alfar, El Pueblo Gallego, Galicia Gráfica e Céltiga. Pasou a Francia en 1939 e alí se perde a súa pista.
Francisco Blanco (homónimos)
O nome de Francisco Blanco pode referirse a:
WhatsApp
WhatsApp (denominación curta de WhatsApp Messenger) é un servizo de mensaxería instantánea, de balde dende 2016 (anteriormente tiña un período de proba de 365 días, despois dese período esixía o pago de 1 USD ao ano) para dispositivos móbiles mediante internet. Permite a creación de grupos e o envío de texto, imaxe, son e vídeo. A aplicación está dispoñible para diversos sistemas operativos iOS, Android, BlackBerry OS, Windows Phone e algúns dos dispositivos que utilizan Symbian de Nokia. Segundo datos de 2016, a aplicación supera os 1.000 millóns de usuarios. O seu nome é un xogo de palabras da expresión inglesa "What's up?" que significa "Que pasa?" ou "Como che vai?".
A empresa californiana foi creada no ano 2003 por Brian Acton e Koum Jan, ambos ex traballadores de Yahoo!. En decembro de 2013, a aplicación acadou os 400 millóns de usuarios activos. Foi comprada por Facebook Inc. en febreiro de 2014. por 19.300 millóns de USD.
En 2017 anunciouse un servizo para pequenas e medianas empresas co nome de WhatsApp Business.
Descrición
WhatsApp emprega unha versión personalizada do estándar aberto Extensible Messaging and Presence Protocol (XMPP).
As mensaxes multimedia son enviadas xunto coa imaxe, son ou vídeo a un servidor HTTP que as reenvía como unha ligazón que conten en Base64 a codificación xunto dunha imaxe en miniatura (se é necesario).
WhatsApp sincronízase coa axenda telefónica do dispositivo de xeito que non require engadir contactos directamente na aplicación. Por ese motivo é obrigatorio que o dispositivo conte cunha axenda de contactos e que estes estean rexistrados na axenda (dados de alta) antes de poder utilizalos no WhatsApp.
Takehara
Takehara (竹原市, たけはらし, Takehara-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situada na parte centro-sur da prefecura, e na area da provincia histórica de Aki e centro da rexión de Chūgoku, parte oeste da illa de Honshū. Ten 118,30 km² de superficie e unha poboación de 29.289 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 248 h/km².
O concello de Takehara limita cos concellos de Higashihiroshima e de Mihara.
Friedrich Schiller
Johann Christoph Friedrich von Schiller, nado en Marbach am Neckar o 10 de novembro de 1759 e morto en Weimar o 9 de maio de 1805, foi un poeta, dramaturgo, filósofo e historiador alemán. É considerado un dos autores teatrais máis importantes en lingua alemá. Como poeta tivo tamén unha influencia enorme, e as súas Balladas están entre os poemas máis coñecidos no ámbito de lingua alemá.
É, con Goethe, Wieland e Herder, un dos representantes senlleiros do clasicismo de Weimar.
A casa patrucial e a escola
Friedrich Schiller foi fillo do oficial e cirurxián Johann Caspar Schiller e de Elisabeth Dorothea Schiller, (de solteira, Kodweiß). O futuro escritor foi o único fillo home dos seis da parella, e naceu cando o pai se atopaba loitando na guerra dos sete anos. En 1763, despois de que o pai conseguira unha praza de oficial de recrutamento, a familia trasladouse a Lorch, en Württemberg. Pouco despois do nacemento de Luise, unha das irmás de Schiller, en 1766 a familia múdase, obrigada pos seus problemas económicos, a Ludwigsburg onde, nese mesmo ano, Schiller entra na escola latina. O estudo das linguas clásicas era axeitado para a futura carreira eclesiástica á que o destinaban seus pais. Con trece anos escribe dúas pezas teatrais que non se conservan. Absalon e Die Christen.
Schiller atraeu a atención do duque de Württemberg, Karl Eugen, e, por orde ducal e contra a vontade de seus pais, tivo que entrar na academia militar de elite Karlsschule en 1773. Esta academia, fundada polo propio duque e que se atopaba no castelo Solitude, preto de Stuttgart, foi trasladada ó recinto da cidade en 1775 e transformada en universidade en 1781. Schiller comezou estudos de dereito. Os alumnos eran educados con disciplina militar, e o feito de que Schiller sufrira de enurese ata os 15 anos custoulle duros castigos por dúas veces. Schiller tomaba rapé en segredo e el e os seus compañeiros lían libros prohibidos.
Estudos de medicina
miniatura|esquerda|Casa natal de Schiller. En 1775, despois do traslado a Stuttgart da academia, Schiller cambiou de carreira e comezou a estudar medicina. Nesa época leu avidamente as obras dos poetas do movemento do Sturm und Drang e os poemas de Klopstock. No mesmo 1775 escribiu outra obra dramática non conservada, o drama Der Student von Nassau ("O estudante de Nassau"). A súa primeira obra publicada, o poema Der Abend ("A tarde"), ve a luz o ano seguinte. Schiller le as obras de Plutarco, Shakespeare, Voltaire, Rousseaus e Goethe. En 1776 empeza a traballar na obra Die Räuber ("Os ladróns"). En 1779 pasa o primeiro exame de medicina e pide ser liberado do posto de médico militar, solicitude que lle foi concedida só despois de ler a súa tese Versuch über den Zusammenhang der thierischen Natur des Menschen mit seiner geistigen ("Ensaio sobre a relación entre as naturezas animal e espiritual do home").
Die Räuber
En 1781 Schiller acaba a redacción da obra teatral Die Räuber, ("Os ladróns"), que foi impresa anonimamente ese mesmo ano. Nesa época entra en contacto co poeta Christian Friedrich Daniel Schubart, encarcerado na fortaleza de Hohenasperg, na cidade de Asperg, preto de Stüttgart.
O 13 de xaneiro de 1782 estréase con grande éxito (en especial entre o público máis novo) Die Räuber, no teatro nacional de Mannheim. A obra amosa o conflito entre dous irmáns aristócratas. O máis vello, Karl Moor, conduce a un grupo de estudantes rebeldes ós bosques de Bohemia, onde se converten nunha banda de bandidos ó estilo de Robin Hood. O máis novo, Franz Moor, intriga para herdar as terras de seu pai. A crítica á corrupción social e os ideais protorrevolucionarios da obra converteron a obra nun grande éxito e valéronlle, anos despois, para ser nomeado membro honorario da República Francesa. Grupos de xoves liberais crearon nos meses seguintes no sur de Alemaña varias "cuadrillas de ladróns". Schiller estivo presente na estrea co seu amigo Andreas Streicher, malia a prohibición do duque, o que lle custou ser condenado a 14 días de cadea e a prohibición de escribir futuras comedias e material semellante.
Os anos inseguros (1783–1789)
En 1782, grazas á axuda do seu amigo dos tempos da universidade Wilhelm von Wolzogen, Schiller atopa abeiro na casa da mai deste, Henriette, en Bauerbach. Alí coñece ó bibliotecario Reinwald de Meiningen, que casaría máis tarde con Christophine, a irmá de Schiller. En Bauerbach acabou Luise Millerin e empezou a escribir Don Karlos.
Invitado por Dalberg regresa en 1783 a Mannheim, para ocupar un posto no teatro. Alí enferma de febres nerviosas (malaria), enfermidade naquela época endémica do val do Rin. En Mannheim coñece a Charlotte von Kalb. En xaneiro de 1784 estréase o Fiesco, en abril Luise Millerin, que foi renomeada die Kabale und Liebe por August Wilhelm Iffland. En xuño le o discurso "Die Schaubühne als eine moralische Anstalt betrachtet", ("O teatro como institución moral")''. En decembro recibe do duque Carl August von Sachsen-Weimar o título de conselleiro de Weimar; Carl August estivera presente na primeira representación de Don Karlos. Despois dun ano, Dalberg non renovou o contrato de Schiller no teatro de Mannheim, o que case provocou que o escritor acabara na cadea por débedas.
En abril de 1785 Schiller marchou a Leipzig cabo de Christian Gottfried Körner, que lle axudou a superar as dificultades económicas. A amizade con Körner, que editou entre 1812 e 1816 as obras completas do autor de Marrbach, era resultado dunha carta sen firmar que este dirixira ó autor xunta co seu amigo Ludwig Ferdinand Huber e as irmás Anna Maria (Minna) e Johanna Dorothea (Dora) Stock, na que amosaba na súa admiración polos dramas de Schiller. Os autores da carta eran dous matrimonios que se enfrontaban á resistencia das familias (as irmás Stock eran fillas dun traballador manual de Leipzig) e que se sentían identificados co drama Kabale und Liebe. Medio ano despois, Schiller respondeu sinalando que as súas cartas […] atópanme nun dos momentos máis tristes do meu corazón. O 7 de agosto de 1785 Christian Gottfried casou con Minna.
No verán de 1785 Schiller escribiu a petición de Körner, que era membro da masonería, a Ode an die Freude (comunmente traducida por "Oda á alegría"). Esta peza estaba destinada a loxa masónica Zu den drei Schwertern de Dresden. Durante a estadía en Loschwitz o escritor coñeceu, na vila de Blasewitz, fronte ó río Elba, a Johanne Justine Segedin, filla dun fondista, á que inmortalizaría en 1797 en Wallensteins Lager como Gustel von Blasewitz. En 1786 apareceu na segunda entrega da revista Thalia o conto ''Verbrecher aus Infamie. Eine wahre Geschichte, que foi publicado máis tarde co título de Der Verbrecher aus verlorener Ehre''.
En 1788, despois de regresar da súa viaxe a Italia, Goethe entrevístase con Schiller o 7 de setembro nos xardíns da familia Lengefeld en Rudolstadt, pero non se desenvolveu unha corrente de interese mutua. Schiller acabou o primeiro e único tomo de Geschichte des Abfalls der Vereinigten Niederlande von der spanischen Regierung e as doce Cartas sobre Don Carlos.
miniatura|esquerda|A. Graff (contra 1790): Friedrich Schiller. Na décima carta da colección, Schiller escribiu que non era nin illuminati nin masón. O bisneto do escritor, Alexander von Gleichen-Rußwurm, afirmaba, porén, que Schiller fora membro da loxa de Rudolstädt, Freimaurerloge, Günther zum stehenden Löwen, da que foi membro tamén Fichte. . En 1829 dous membros desta loxa queixáronse da súa disolución, na que finalmente tería entrado Schiller, malia que non hai probas documentais deste feito.
A consolidación económica 1789-1799
miniatura|Anuncio da concesión do a Schiller do título de cidadán honorario da [[República Francesa (1792).]] No ano 1789 Schiller obtivo o posto de profesor da universidade de Jena, sen un soldo establecido. Deu clases de historia por ben que era profesor de filosofía. Obtivo a súa cualificación profesoral coa súa Geschichte des Abfalls der Vereinigten Niederlande (Historia da caída da Unión dos Países Baixos). O recordo do éxito de Die Räuber provocou que a noticia da presenza de Schiller en Jena xerara un grande entusiasmo. A lección inaugural Was heißt und zu welchem Ende studiert man Universalgeschichte? ("Para que se estuda a historia universal?") provocou unha expectación enorme e obrigou a habilitar a sala meirande da universidade para poder dar entrada a todo o público asistente.
O 22 de febreiro de 1790 casa con Charlotte von Lengefeld, e ao ano seguinte enferma de gravidade: o 3 de xaneiro prodúcese o primeiro ataque, con tose e desmaios, ó que seguen recaídas posteriores. A doenza, probablemente tuberculose, acompañouno o resto da súa vida. En decembro do mesmo ano Ernst Heinrich conde von Schimmelmann e Friedrich Christian von Augustenburg concédenlle unha pensión anual de 1.000 táleros para aliviar a súa precaria situación económica. miniatura|esquerda|Casa de Schiller na actual Schillerstraße.
En 1792 foille concedido o título de cidadán honorario da República Francesa, ó mesmo tempo que Friedrich Klopstock, Johann Pestalozzi, George Washington e Tadeusz Kościuszko. Neste nomeamento tivo máis que ver a sona de rebelde do escritor que a súa postura real. O apoio inicial de Schiller á revolución francesa mudou bruscamente durante o goberno dos xacobinos e a instauración do Terror.
Nese ano completou a redacción da Geschichte des Dreißigjährigen Krieges e as obras Neue Thalia e Über die tragische Kunst. En 1793 aparece Über Anmut und Würde ("Sobre a pobreza e a honra") e Schiller fai unha visita a seus pais en Ludwigsburg. O 14 de setembro naceu o seu primeiro fillo, Karl Friedrich Ludwig, En 1794 Schiller entrou en contacto co editor Friedrich Cotta, que se mostrou disposto a editar a revista mensual Die Horen e o Almanaque das musas.
A relación con Goethe
A relación de amizade con Johann Wolfgang von Goethe deu lugar a unha intensa relación epistolar. En setembro de 1794 Schiller pasou dúas semanas na casa de Goethe, tempo no que este tentou agachar a súa relación libre con Christiane Vulpius. Christiane e o seu fillo de cinco anos permaneceron fóra da vista do visitante, que describiu a relación como o único punto feble de Goethe e criticouno nunha carta polo seu “concepto equivocado da felicidade doméstica“, que Goethe definía coma “relación de parella sen cerimonias“. Pola súa parte a Goethe amolábano a paixón polas cartas e o hábito de fumar de Schiller. A anécdota de que Schiller só podía escribir se cheiraba a mazás podres procede de Goethe.
En 1795 aparece o primeiro número da revista Die Horen na que colaboran os escritores e filósofos máis coñecidos da época, coma Johann Herder, Johann Gottlieb Fichte, August Schlegel, Wilhelm von Humboldt, Alexander von Humboldt, Johann Heinrich Voß e Friedrich Hölderlin. Nese mesmo ano Schiller completa Über naive und sentimentalische Dichtung.
En 1796 morren a irmá do escritor, Nanette, e o seu pai e nace o seu segundo fillo, Ernst Friedrich Wilhelm. Entre 1796 e 1800 dirixe tamén a revista literaria O almanaque das musas na que escriben Goethe, Johann Herder, Ludwig Tieck, Friedrich Hölderlin e August Schlegel.
1797 foi para Schiller o ano das baladas. Neste ano acabou as baladas Der Taucher, Der Handschuh, Der Ring des Polykrates, Der Gang nach dem Eisenhammer e Die Kraniche des Ibykus fertigstellte. En 1798 apareceron Die Bürgschaft e Der Kampf mit dem Drachen.. miniatura|esquerda|F. G. Weitsch Schiller (1804)
Os anos de Weimar
En outubro de 1799 naceu a súa filla Caroline Henriette Luise e o 3 de decembro a familia trasladouse a Weimar. Ese mesmo ano deu por acabado Wallenstein. En 1800 rematou o drama Maria Stuart, en 1801, Die Jungfrau von Orleans ("A doncela de Orleáns")  e o poema Der Antritt des neuen Jahrhunderts ("A chegada do novo século") (Nobre amigo. ¿onde se atopa a paz?', | ¿Onde atopara asilo a liberdade? | O século di adeus nunha tormenta | e o novo comeza con asasinato | ...).
O 16 de novembro de 1802 recibiría o titulo nobiliario, que lle permitiría presentarse no futuro como Friedrich von Schiller. O mesmo ano morreu a súa mai.
En 1803 acaba Die Braut von Messina, en 1804 Wilhelm Tell e comeza o Demetrius, que deixaría inacabado. En xullo de 1804 nace a súa filla Emilie Friederike Henriette. Nesta época as recaídas da súa enfermidade son cada vez máis frecuentes.
A morte, 1805
Poucos anos antes morrer Schiller, un xornal publicara xa a noticia falsa da súa morte. De feito en febreiro de 1805 o seu estado agravárase moito e o seu derradeiro encontro con Goethe foi o 1 de maio. Schiller tivo tempo aínda de acabar a tradución da traxedia de Jean Racine Phèdre.
O 9 de maio morreu dunha pulmonía causada probablemente por unha afección tuberculosa. Segundo o informe forense, o seu pulmón esquerdo estaba completamente destruído, o mesmo que os riles. Os seus restos foron depositados no cemiterio de Jacobsfriedhof de Weimar. O seu cranio foi retirado en segredo por Goethe da biblioteca Herzogin Anna Amalia. Finalmente os restos foron trasladados en decembro de 1827 ó Panteón dos Príncipes do novo cemiterio de Weimart. Posteriormente Goethe foi enterrado, por desexo seu, ó seu carón.
Significado literario
Schiller foi contemporáneo do paso do absolutismo ás sociedades burguesas. E da revolución francesa. A división política e o absolutismo da Alemaña da época, que non permitiron a articulación política da burguesía, converteron a literatura na segunda metade do século 18 nun medio central de crecemento da conciencia burguesa. As obras de Schiller ata 1785 son a expresión do desenvolvemento de principios que se opoñen o poder da aristocracia. Son os anos da traxedia burguesa.
Despois do período entre 1785 e 1795 con obras como Don Carlos e ensaios de teoría literaria como Über die ästhetische Erziehung des Menschen e Über naive und sentimentalische Dichtung, Schiller escribe, entre 1795 e 1805 sobre todo dramas, dentro da corrento do chamado clasicismo de Weimar. Neles establece o programa da educación estética da persoa, buscando a unión de entendemento e sentimento. Schiller intentaba coa formación estética, po-los fundamentos dun cambio sen violencia cara á un estado gobernado pola razón, como oposición os cambios pola forza, semellantes ós postos en marcha pola revolución francesa.
Schiller colaborou a achegar ós lectores en lingua alemá ós ideais da razón, a humanidade e a liberdade. Nas súas propias palabras A construción dunha verdadeira liberdade política é a máis completa de tódalas obras artísticas (Sobre a educación estetica da persoa, carta segunda'').
Recepción
As obras de Schiller provocaron grande entusiasmo en Alemaña e fóra dela, coma na Italia aínda desunida e na Rusia dos tsares. Schiller era para uns o poeta da liberdade, para outros o representante da moral burguesa. A forza dos seus versos e dos seus diálogos escénicos, fixeron frecuentes ás citas de frases do dramaturgo alemán. En 1859 o seu centenario foi celebrado en toda Europa e nos Estados Unidos. O editor Johann Friedrich Cotta vendeu ata 1867 2,4 millóns de exemplares das súas obras. miniatura|dereita|150px|Monumento a Goethe e Schiller en Weimar
A burguesía alemá dos séculos XIX e comezos do XX sentiuse identificada coas obras de Schiller. Os seus escritos, que foron levados ós libros escolares polos reformadores da educación do século XIX, eran aprendidos de memoria e constituían un dos fundamentos do capital cultural da burguesía na súa loita polo ascenso social, Schiller foi tamén moi valorado como porta da liberdade no movemento obreiro alemán. Mesmo durante o Terceiro Reich e na República Democrática Alemá se tentou a integración ideolóxica da súa obra. Na DDR era considerado coma un burgués avanzado, que preparou a chegada do comunismo e organizáronse festividades coincidindo co seu 200 aniversario.. Non tódalas súas obras eran, porén, igualmente consideradas, e, por exemplo, a frase de Don Carlos (Sire, dádeme a liberdade de pensamento era, coma durante o período nacionalsocialista, censurada.. O discurso de Thomas Mann Versuch über Schiller de maio de 1955, lido en ámbalas dúas Alemañas, era unha "declaración de amor" a Schiller e unha chamada ós alemáns, que parecían non ter aprendido ren das dúas guerras mundiais Porén, os actos do Ano Schiller de 2005, amosaron que as obras de Schiller non atraían xa grande atención. Por ben que os estudos sobre o escritor se revitalizaron, a súa presenza nos medios de comunicación foi exclusivamente biográfica. As obras orixinais non eran xa coñecidas dabondo e os intentos de actualización tiveron pouco eco. O modelo de burgués culto que representa o escritor é dificilmente aceptado polo espectador ou o lector actuais.
Versións musicais das obras de Schiller
Os dramas e poemas de Schiller foron musicados, na súa forma orixinal ou en diversas versións, por moitos compositores. Algunhas das máis destacadas son:
Hanna Schygulla
Hanna Schygulla, nada en Königshütte, (Alta Silesia, hoxe Polonia), o 25 de decembro de 1943 é unha actriz e cantante alemá.
Traxectoria
Estudou interpretación en Múnic, e alí coñeceu a Rainer Werner Fassbinder. Uniuse a mediados dos 60 ao seu grupo de teatro underground e protagonizou moitas das súas películas ata a morte do director, en 1982.
Traballou con outros directores alemáns como Wim Wenders ou Margarethe von Trotta, e tamén fóra de Alemaña con Jean-Luc Godard, Carlos Saura ou Marco Ferreri. Desde 1981 vive en París.
Tamén actúa como cantante por teatros de todo o mundo.
Gabriel Varela Crego
Gabriel Varela Crego, nado en Teo e finado no mesmo concello o 29 de xuño de 1955, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Dono da farmacia de Pontevea. Foi alcalde ao final da ditadura de Primo de Rivera. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ser nomeado alcalde de Teo. Permaneceu no cargo até 1954.
Vida persoal
Casou con Juana Eiras Matalobos e foi pai de Ignacio Varela Eiras.
Pazo de Nebra
O pazo de Nebra é un pazo situado na parroquia de Nebra, no concello coruñés de Porto do Son. Está vinculado á casa dos Caamaño e Sotomayor.
Missouri (homónimos)
O topónimo amerindio Missouri pode referirse a:
Los ojos de Julia
Los ojos de Julia é un filme de terror dirixido por Guillem Morales e protagonizado por Belén Rueda que foi estreado en 2010.
Sinopse
Julia regresa a Bellavista co seu marido para visitar á súa irmá, que está case cega debido a unha enfermidade dexenerativa da que intentou operarse sen éxito. Ó chegar, descobren que se suicidou. Julia non só debe afrontar a perda da súa irmá, senón tamén a perda de toda esperanza para deter a súa inminente cegueira, pois ela sofre a mesma enfermidade e parece compartir tamén o mesmo destino.
Casto Novoa Rodríguez
Casto Novoa Rodríguez, coñecido como Casto Cabezas, nado en Forxa (Porqueira) cara 1910, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Barbeiro de profesión. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e encabezou un grupo guerrilleiro que actuaba na comarca da Baixa Limia e a raia seca na zona do Couto Mixto. Entregouse na casa do médico Benito Rodríguez Rodríguez no Rial en 1940. Foi xulgado por rebelión militar en consello de guerra celebrado en Ourense o 20 de marzo de 1941. Condenado a pena de morte, a sentenza foi conmutada por cadea perpetua e permaneceu varios anos en prisión. Foi detido en xaneiro de 1971 pola súa presunta participación nunha rede de tráfico de armas desde Portugal. Nas eleccións xerais de 1977 presentouse pechando a candidatura do Frente Democrático de Izquierdas ao Congreso por Ourense, que encabezaba Alfonso Pazos Bande.
Familienzentrum
O Centro familiar (en alemán: Familienzentrum, "Centro Familiar") é unha institución social e de formación alemá que oferta orientación e asesoramento en proxectos de formación e integración para familias alemás e non-alemás centrados no parto, educación e crianza dos fillos.
O Familienzentrum é unha asociación de utilidade pública presente en máis de dezaseis rexións do país con orixe católica e laica, financiada por organismos a nivel local, do estado federado ou obispados.
Os centros non teñen capacidade de asistencia sanitaria profesional pero si social, de divulgación pública, coidado ou mediación de conflito.
Funcións
O termo "Centro familiar" fai referencia a súa función como rede de centros de coidado diúrno que pon o seu foco no apoio aos nenos e ao asesoramento das familias e das persoas ao seu coidado.
Forman parte do plan de planificación municipal de benestar infantil e xuvenil do "Kindertagesstätte". Este movemento asociativo traballa creando espazos educativos e experiencias que se basen en contextos cotiás e de veciñanza. A oferta está orientada en cada caso ás necesidades específicas de cada localidade. Supoñendo unha atención especializada, por exemplo, á comunidade internacional, ofertando palestras para estranxeiros en inglés ou linguas diferentes ao alemán.
A Cadavosa
O topónimo galego A Cadavosa pode referirse a:
Zapata (homónimos)
Zapata pode referirse a:
Pascal Yoadimnadji
Pascal Yoadimnadji, nado en 1950? en Beboto, rexión de Logone Oriental (no sur do Chad) e finado o 23 de febreiro de 2007 en París, foi o primeiro ministro do Chad dende o 4 de febreiro de 2005 até a súa morte. Era membro do grupo étnico Gor.
Pascal Yoadimnadji foi designado primeiro ministro polo Presidente Idriss Déby o 4 de febreiro de 2005 tras a renuncia de Moussa Faki. Previamente, Yoadimnadji fora ministro de agricultura desde xullo de 2004. Tamén rexeu como director do comité electoral durante a elección presidencial de 1996, e como presidente do Consello Constitucional do Chad, como tamén foi avogado.
O 21 de febreiro de 2007, Yoadimnadji sufriu un accidente cardiovascular, e caeu en coma. Foi trasladado a Francia para recibir tratamento médico. Morreu de hemorraxia cerebral o 23 de febreiro nun hospital en París. Déby declarou 4 días de loito nacional tras o seu pasamento.
Liga Española de Baloncesto (1957-1983)
A Liga Española de Baloncesto é o nome que recibiu a actual competición que, desde 1980, enfrontaba aos clubs españois cada ano nunha competición de liga con partidos entre todos os participantes, a dobre volta. Foi organizada pola Federación Española de Baloncesto até 1983 cando os clubs, organizados na recentemente creada Asociación de Clubs de Baloncesto, decidiron organizar a Liga ACB, unha nova competición independente da FEB.
Formato
A pesar de ser, formalmente, dúas competicións distintas, con regras e sistema de competición diferentes, a Liga ACB é considerada a continuadora da Primeira División da Liga Española de Baloncesto que organizaba a Federación Española de Baloncesto. A Primeira División foi disputada entre 1957 e 1983, variando o número de participantes desde os seis da primeira edición até os 14 da última, sendo o máximo de equipos o acadado na temporada 1972−1973 con 16. Esta competición, a diferenza da ACB, non contaba con play-offs para determinar ao campión. Todos os participantes enfrontábanse en partidos de ida e volta entre si de acordo a un calendario estabelecido por sorteo a principio de temporada, deste xeito, todos os equipos enfrontábanse contra todos dúas veces, e unha vez en cada campo.
A vitoria valía dous puntos e o empate un punto, xa que naquel tempo o regulamento contemplaba o empate a puntos. Ao finalizar a "segunda volta" concluía a liga e o primeiro clasificado, é dicir, o equipo que máis puntos sumara, era proclamado campión. Este equipo gañaba ademais o dereito de disputar a Copa de Europa organizada pola Federación Internacional de Baloncesto (FIBA). Ademais, os seguintes clasificados eran convidados a disputar a Copa Korać, agás se algún deles gañara a Copa do Rei, que nese caso era convidado a disputar a Recopa de Europa. Os método para o descenso variou segundo a temporada, chegando a haber tanto descenso directo como partidos de promoción, onde os equipos peor clasificados disputaban a súa permancencia contra os mellores da segunda categoría. Durante as 27 temporadas que se disputou a liga, o Real Madrid foi o dominador absoluto da competición, gañando 22 das 27 edicións. Foi destronado en tan só en cinco ocasións, tres veces polo FC Barcelona en e dúas veces polo Joventut Badalona.
Máximos anotadores
thumb|[[Claude Gregory foi o máximo anotador da última temporada da Primeira División.]]
Récords
thumb|[[Clifford Luyk ten o récord de máis títulos (14).]]
Caleta de Sebo
miniatura|250px|Caleta de Sebo. Caleta de Sebo (tamén chamada Caleta del Sebo) é unha localidade situada na parte suroriental da illa canaria de La Graciosa, que pertence administrativamente ao concello lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, España. Situado a 1,2 quilómetros da illa de Lanzarote, Caleta de Sebo é o principal núcleo poboacional de La Graciosa e, por iso, é considerada a capital de facto da illa.
Historia
A orixe da poboación remóntase ao século XIX. En 1861 o Goberno permite á empresa anglo-española Cappa y Maqueda o establecemento dunha factoría de salgadura de peixe. Este establecemento implicou a construción dos almacéns e as primeiras casas da illa. A finais do século XIX, co afán por establecer as pesqueiras canario-africanas na illa, formouse a aldea de Caleta de Sebo. ​
Economía
As súas principais actividades económicas son a pesca e o turismo.
Comunicacións
Posúe un porto que comunica La Graciosa coa localidade lanzaroteña de Órzola, no concello de Haría.
Lugares de interese
En arquitectura destaca a igrexa parroquial da localidade, a Igrexa da Nosa Señora do Carme, tamén chamada Virxe do Mar, patroa da illa de La Graciosa e de Caleta de Sebo. Cada 16 de xullo realízase a tradicional procesión marítima da Virxe.
Seydou Diarra
Seydou Elimane Diarra, nado en Katiola o 23 de novembro de 1933 e finado en Abidjan o 19 de xullo de 2020, foi un político de Costa do Marfil, primeiro ministro do país dende maio a outubro de 2000 e de novo dende o 10 de febreiro de 2003 ata o 7 de decembro de 2005.
Eleccións municipais en Mondariz-Balneario
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Mondariz-Balneario dende 1979.miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Mondariz-Balneario]]
O Outeiro, Pedrafita, Guitiriz
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres), 4 máis que no ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Villares de Órbigo
Villares de Órbigo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 718 habitantes (INE 2011).
Kosmos 400
Kosmos 400 (Космос 400 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 400 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-P1-M (e o segundo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Alfonso Pazos Bande
Alfonso Pazos Bande, nado en Ourense o 2 de novembro de 1932, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Alfonso Pazos Cid. Estudou dereito por libre e fíxose avogado en 1959. Comezou como pasante con Sebastián Martínez-Risco na Coruña, e despois abriu despacho propio en Ourense. Foi detido en xaneiro de 1971 pola súa presunta participación nunha rede de tráfico de armas desde Portugal. Nas eleccións xerais de 1977 encabezou a candidatura do Frente Democrático de Izquierdas ao Congreso por Ourense.
Vida persoal
Casou en 1962 con Teresa de Jesús Huete Rodríguez. É pai de Serxio Pazos.
Cabanarril, Pedrafita, Guitiriz
Cabanarril é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Lista de concellos de Cantabria
Lista de concellos de Cantabria: dereita|miniatura|400px|Mapa municipal de [[Cantabria (España).]]
Matthew Lewis
Matthew David "Matt" Lewis, nado o 27 de xuño de 1989 en Horsforth, Leeds, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro. É principalmente coñecido por interpretar a Neville Longbottom na serie de filmes de Harry Potter e a Jamie Bradley na serie de televisión The Syndicate.
Dileita Mohamed Dileita
Dileita Mohamed Dileita, nado en Tadjoura o 12 de marzo de 1958, é un político de Djibuti, que foi primeiro ministro do seu país dende o 4 de marzo de 2001 ata o 1 de abril de 2013. Pertence á Asemblea do Progreso Popular.
San Antonio Spurs
Os San Antonio Spurs son un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede na cidade de San Antonio, Texas. Xogan na División Suroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). Os Spurs son un dos catro antigos equipos da American Basketball Association (ABA) que se uniron á NBA en 1976 e o único deles en conseguir gañar o campionato. En total, o equipo gañou cinco títulos da NBA, sendo a cuarta franquía con máis títulos despois de Boston Celtics, Los Angeles Lakers e Chicago Bulls. Actualmente son o mellor equipo en activo da competición en canto á porcentaxe de vitorias.
Desde o seu ingreso na NBA, os Spurs gañaron 20 títulos de división, xogando sempre en play-offs excepto en catro ocasións. De feito, non deixaron de xogar nunca as eliminatorias polo título desde a chegada de Tim Duncan ao equipo en 1997. Na temporada, os Spurs ampliaron o seu récord de máis temporadas consecutivas conseguindo máis de cincuenta vitorias con dezaseis (a temporada foi reducida a 50 partidos polo peche patronal, máis a súa porcentaxe de vitorias foi do 74%, co que terían superado facilmente as cincuenta vitorias nun ano normal con oitenta e dous partidos). Durante toda esta exitosa época, o adestrador do club ten sido o mesmo, Gregg Popovich.
Os Dallas Chaparrals
Tras non conseguir xogar os play-offs por primeira vez na historia do equipo na tempada 1972-73, o equipo foi posto á venda. Despois de non recibir ningunha oferta seria pola franquía, o equipo foi alugado a un grupo de trinta e seis empresarios de San Antonio liderados por Angelo Drossos e Red McCombs. O acordo incluía unha opción de compra dos dereitos en tres anos, que de non exercerse o equipo volvería a Dallas. O grupo Drossos-McCombs trasladou o equipo a San Antonio para a temporada 1973-74. Orixinalmente o nome da franquía ía ser "San Antonio Gunslingers", mais pouco despois mudaron de opinión e escolleron o nome de "San Antonio Spurs".
A cidade de San Antonio recibiu o equipo cos brazos abertos, a asistencia aos partidos dos Spurs superou á total dos Chaparrals en tan só 16 partidos. Ao darse conta do éxito que tiñan nas súas mans, Drossos e McCombs completaron a compra da franquía en tan só un ano. A nivel deportivo, os Spurs foron liderados polo veterano da ABA James Silas, e impulsados pola adquisición do membro do Hall of Fame George Gervin, procedente dos Virginia Squires en 1974. Aínda que o éxito nos play-offs sería esquivo para os Spurs, axiña serían un dos equipos punteiros da ABA. En 1976 a ABA desfíxose, ameazando así o futuro da única franquía deportiva profesional de San Antonio. Porén, a NBA decidiu admitir na súa liga catro equipos da ABA, sendo un dos afortunados os Spurs xunto aos Denver Nuggets, os Indiana Pacers e os New York Nets.