cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A escola das areas
Trama
Co seu propio método pedagóxico, o Padre Sarmiento vai facendo que Alfonso se interese pola lectura, léndolle as aventuras de Ulises e as sereas. Finalmente logra que Alfonso lea unha frase en latín (nemo repente fit sapiens, "ninguén se fai sabio de repente"), dándolle nos fociños ao profesor, que prometera facerse frade se o rapaz aprendía a ler en tres días.
Nuclearia
Nuclearia é un xénero de eucariotas unicelulares da orde nucleariida.
Inclúe as seguintes especies:
Castro do Croado
O Castro do Croado ou Cruado é un castro galaico, situado na parroquia de Cereixo, no concello da Vimianzo.
Descrición
O Croado domina a paisaxe da parroquia. A súa coroa (de aí o nome Croado ou Cruado, de Coroado) destaca reforzada pola vexetación que aflora sobre a fortificación do asentamento.
De planta ovalada, posúe unhas dimensións de 125 × 80 metros, ocupando unha superficie aproximada de 0,8 hectáreas. Conserva ben restos da súa muralla perimetral, acompañada de parapeto e foxo, que acolle socalcos dispostos de maneira concéntrica.
Aparece incluído no Inventario do patrimonio cultural do Concello de Vimianzo e goza do grao de protección integral e tamén foi un dos dez castros de Vimianzo identificados na obra O poboamento castrexo na rexión occidental da provincia da Coruña, de Xerardo Agrafoxo. Está incluído no PXOM de Camariñas.
Tradición oral
Hai unha antiga lenda no castro do Croado que os veciños aínda lembran hoxe en día. O dito di: “Cruado, Cruado, quen me dera o teu reinado”. Cóntase que no lugar ocorren sucesos de difícil explicación. Segundo a tradición popular nese monte os mouros gardaron un tesouro nun caldeiro e aquel que intentou atopalo sufriu estraños accidentes.
Activismo
miniatura|Mulleres nunha folga feminista no ano 1970 en Washington D.C. O activismo é a actividade a favor dunha doutrina ou organización que implique un cambio social ou político. O termo apareceu por primeira vez na prensa belga en 1916 para facer referencia ó movemento nacionalista flamengo.
Pasaporte de Mónaco
O pasaporte de Mónaco é usado polos cidadáns monegascos para viaxar internacionalmente. En 2009, sobre 6.000 pasaportes estaban en circulación.
Requirimentos de visado
miniatura|centro|600px|{{legend|red|[[Mónaco}}{{legend|#29AD47|Sen visado}} {{legend|#80F35A|Autorización electrónica}}{{legend|#B3E32B|Visado á chegada}}]]
Activismo
En especial, o activismo de carácter relixioso, feminista ou ecoloxista pode tratar de convencer á xente para cambiar os seus hábitos no canto de dirixirse ós gobernos.
Mundial de Fútbol de 1998 - Grupo B
Participantes
O Grupo B estivo composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Perfect Sense
Perfect Sense é un filme dirixido por David Mackenzie que foi estreado no 2011.
Sinopse
Un chef e unha investigadora coñécense namóranse mentres se estende unha epidemia que priva á xente dos seus sentidos.
Pozoblanco
Pozoblanco é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2009 tiña 17.689 habitantes. A súa extensión superficial é de 332 km² e ten unha densidade de 53,22 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 22' N, 4º 51' O. Atópase situada a unha altitude de 649 metros e a 80 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
É a localidade con maior número de habitantes da metade norte da provincia, zona formada polas comarcas de Los Pedroches e do Alto Guadiato, seguida por Peñarroya-Pueblonuevo (do Alto Guadiato) con 11.883 habitantes e Villanueva de Córdoba (de Los Pedroches) con 9.663 habitantes.
É a capital económica e administrativa da comarca de Valle de los Pedroches, segunda comarca de Andalucía en extensión. Conta co hospital comarcal, principal centro sanitario da zona norte de Córdoba, e é cabeza do partido xudicial.
San Vicente de Trigás, Mondoñedo
San Vicente de Trigás é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 56 habitantes, deles 32 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
A parroquia foi creada en 1896, segregándose os seus lugares de Santiago de Mondoñedo.
Praza de Galicia (A Coruña)
miniatura|Pazo de Xustiza A praza de Galicia é un espazo público do Ensanche da cidade da Coruña, situado entre as rúas de Ferrol e do Notariado.
Historia
A praza de Galicia construíuse como un dos espazos abertos no Ensanche coruñés. Como as prazas de Vigo, Lugo e Pontevedra, e as rúas de Betanzos, Ferrol e Compostela, recibiu como nome un topónimo. Na década de 1920 decidiuse construír nela o Pazo de Xustiza.
A finais da década de 1980 construíuse na praza un aparcadoiro subterráneo.
Arquitectura
Os edificios catalogados na praza de Galicia son:
Furniture
Furniture é o cuarto EP da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, publicado o 8 de outubro de 2001 a través do selo Dischord Records. Foi gravado en xaneiro e febreiro de 2001, ao mesmo tempo da gravación do derradeiro álbum do grupo, The Argument.
As cancións "Furniture" e "Hello Morning" datan de finais dos anos 80, sendo "Furniture" interpretada no primeiro concerto do grupo en 1987. Partes de "Number 5" teñen a súa orixe en "Turkish Disco", unha canción gravada como unha demo en 1997 e publicada en Instrument Soundtrack en 1999.
Eiterfeld
Eiterfeld é un concello alemán do estado de Hessen. A 30 de setembro de 2017, contaba con 7064 habitantes.
Patrimonio
O edificio máis destacado é o castelo Burg Fürsteneck. miniatura|esquerda|Akademie Burg Fürsteneck.
Jrue Holiday
Jrue Randall Holiday, nado o 12 de xuño de 1990 no barrio de Chatsworth (Os Ánxeles), é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA). É irmán dos tamén xogadores de baloncesto profesional Justin Holiday e Aaron Holiday.
Traxectoria profesional
Holiday foi elixido na 17ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Philadelphia 76ers. Converteuse no base titular dos Sixers en marzo da tempada 2009-10. Cando Louis Williams regresou da súa lesión, Holiday perdeu o posto de titular durante uns partidos, pero cando os Sixers levaban unha xeira negativa, Holiday volveu ao posto de base titular, e o mantivo durante o resto da tempada. O 3 de abril de 2010, Holiday anotou 25 puntos contra os Toronto Raptors, a máxima anotación na súa carreira. O 5 de novembro dese mesmo ano, mellorou esa marca, anotando 29 puntos contra os Cleveland Cavaliers. O 2 de febreiro de 2011, conseguiu o seu primeiro triplo-dobre, con 11 puntos, 10 rebotes e 11 asistencias na vitoria contra os New Jersey Nets. O 24 de xaneiro de 2013, foi elixido para xogar o seu primeiro All-Star Game da NBA coma suplente. O 26 de xaneiro de 2013, superou a maior anotación da súa carreira ó anotar 35 puntos contra os New York Knicks.
O 12 de xullo de 2013, foi traspasado ós New Orleans Pelicans a cambio de Nerlens Noel e unha elección de primeira rolda do Draft de 2014.
O 24 de novembro de 2020, Holiday foi traspasado ós Milwaukee Bucks nun traspaso entre catro equipos.
Cacatua galerita
Cacatua galerita é unha especie relativamente grande de cacatúa branca que é orixinaria dos hábitats boscosos de Australia e Nova Guinea e algunhas das illas de Indonesia. Poden ser localmente moi numerosas, polo que ás veces poden chegar a considerarse pragas. Un paxaro altamente intelixente, son ben coñecidos en avicultura, malia que poden ser mascotas exixentes.
Vanishing Point
Vanishing Point é o noveno álbum da banda estadounidense de grunge Mudhoney, publicado o 2 de abril do 2013 a través do selo Sub Pop Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mark Arm/Steve Turner/Dan Peters/Guy Maddison.
The Goonies (videoxogo de Famicom)
The Goonies (グーニーズ) é un videoxogo de plataformas 1986 baseado no filme Os Goonies. Foi producido por Konami para Family Computer no Xapón. Estreado orixinalmente en cartucho, foi relanzado no formato de Disk System en 1988. Malia que o xogo nunca foi oficialmente vendido en América do Norte, Nintendo publicou un porto arcade para Vs. System baixo o título Vs. The Goonies. A súa secuela tivo o título The Goonies II, que foi distribuído internacionalmente.
Pasaporte de Xeorxia
Requirimentos de visado
600px|miniatura|centro|{{legend|#00FFFF|[[Xeorxia}}{{legend|#22b14c|Sen visado}} {{legend|greenyellow|Autorización electrónica}}{{legend|red|Precisa visado}}]]
Bigfoot (videoxogo)
Bigfoot é un videoxogo de carreiras lanzado en xullo de 1990 para Nintendo Entertainment System. Foi desenvolvido por Beam Software e distribuído por Acclaim. O xogo foi publicitado co lendario camión monstro "Bigfoot" nun segmento do programa de televisión de 1990, Video Power, titulado The Power Team.
Palmira
Palmira (تدمر; Tadmur; ܬܕܡܘܪܬܐ; תַּדְמוֹר; Παλμύρα) foi unha antiga cidade aramea no centro de Siria. Na antigüidade, era unha importante cidade situada nun oasis a 215 km ao nordeste de Damasco e 180 km ao suroeste do río Éufrates en Deir ez-Zor. Foi durante moito tempo unha importante parada de caravanas para os viaxeiros que cruzaban o deserto sirio e foi coñecida como a Noiva do Deserto. A primeira referencia documentada á cidade polo seu nome semítico Tadmor, Tadmur ou Tudmur (que significa "a cidade que repele" en Amorite e "o pobo indomable" en arameo) rexístrase nas táboas Babilonias atopadas en Mari.
Aínda que o antigo lugar caeu en desuso despois do século XVI, aínda se coñece como Tadmor en árabe. Hai unha nova cidade do mesmo nome xunto ás ruínas. Os palmireños construíron unha serie de monumentos a grande escala que conteñen arte funeraria, como lousas de pedra calcaria con bustos humanos representando as persoas falecidas.
Durante a guerra civil siria en 2015, Palmira quedou baixo o control do Estado Islámico de Iraq e Levante (ISIL), e posteriormente cambiou de mans varias veces entre este grupo militar e o exército sirio que retomou a cidade o 2 de marzo de 2017. ISIL saboteou moitos artefactos e destruíu unha serie de edificios, danando considerablemente o sitio antigo.
Cultura
Os palmireños levaban nomes arameos, e adoraron a unha variedade de deidades de Mesopotamia (Marduk e Ruda), sirias (Hadad, Baal, Astarte), árabes (Allāt) e gregas (Atenea) Os Palmireños eran orixinalmente falantes de arameo occidental, unha lingua do mesmo grupo que o nabateo e o arameo falado en Exipto, pero máis tarde cambiaron ao grego. No momento das conquistas islámicas Palmira foi habitada por varias tribos árabes, principalmente a Qada'ah e Kalb.
Historia
miniatura|Unha vista xeral do lugar
Antiga
A etimoloxía exacta do topónimo Palmira é descoñecida, aínda que algúns estudosos creen que estaba relacionado coas palmeiras da zona. Outros, con todo, creen que pode vir dunha tradución incorrecta do nome Tadmor (cf. Colledge, Seyrig, Starcky e outros). A cidade aparece mencionada por primeira vez nos arquivos de Mari no segundo milenio antes de Cristo. Era unha cidade comercial na extensa rede comercial que unía Mesopotamia e o norte de Siria. Tadmor é mencionada na Biblia Hebrea ( Segundo Libro de Crónicas 8: 4) como unha cidade no deserto construída (ou fortificada) polo rei Salomón de Xudea, tamén é mencionada no Talmud Bavli (Yebamot 17a-b):
Flavio Xosefo tamén atribúe a fundación de Tadmor a Salomón no seu Antigüidades dos Xudeus (Libro VIII), xunto co nome grego de Palmira, aínda que isto pode ser unha confusión coa bíblica "Tamara". Varias citas no Tractates do Talmud e da Midrash tamén refírense á cidade do deserto de Siria (ás veces intercambiando as letras "d" e "t" - "Tatmor" en lugar de "Tadmor").
Períodos grecorromanos
miniatura|Detalle dun soldado de cabalería parto escoltando unha caravana de camelos. Calco dun relevo en Palmira miniatura| Inscrición da [[Raíña Zenobia en Palmira | left]] Cando os seléucidas tomaron o control de Siria no ano 323 aC, a cidade fíxose independente, florecendo como parada de caravanas no século primeiro. No 41 dC, Marco Antonio enviou un grupo de asalto a Palmira, pero os Palmireños recibiran información dos seus plans e escaparon alén do Éufrates, o que demostra que nese momento Palmira era aínda un asentamento nómade e que os seus obxectos de valor podían ser trasladados nun curto prazo.
Na primeira metade do século I dC, Palmira era unha rica e elegante cidade situada ao longo das rutas das caravanas que unían Persia cos portos do Mediterráneo da Siria romana e Fenicia, que estaba baixo o control romano. Acadando un período de gran prosperidade.
Jones e Erieira sinalan que os comerciantes de Palmira posuían barcos en augas italianas e controlaban o comercio da seda da India. "Palmira converteuse nunha das cidades máis ricas do Próximo Oriente." "Os Palmireños realmente fixeran unha gran xogada, eran o único pobo que convivía con Roma sen ser romanizados. Simplemente fixéronse pasar por romanos."
Palmira formou parte da provincia romana de Siria durante o reinado de Tiberio (14-37 dC). É creceu constantemente en importancia como ruta comercial que unía Persia, India, China, e o Imperio Romano. No 129, Adriano visitou a cidade e quedou tan cativado por ela que proclamouna cidade libre e cambioulle o nome a Palmira Hadriana.
A partir do 212, o comercio de Palmira diminuíu a medida de que os sasánidas ocuparon a desembocadura do Tigris e do Éufrates. Septimius Odaenathus, un príncipe de Palmira, foi nomeado polo emperador Valeriano gobernador da provincia de Siria. Logo Valeriano foi capturado polos sasánidas e morreu en cativerio en Bishapur, Odenato fixo campaña en Ctesiphon (preto da actual Bagdad) para vingarse, saqueando a cidade dúas veces. Cando Odenato foi asasinado polo seu sobriño Maconius, a súa esposa Septimia Zenobia tomou o poder, gobernando Palmira no nome do seu fillo, Vabalathus.
Zenobia se rebelou contra a autoridade romana, coa axuda de Casio Longino e conquistou Bosra e terras, tan lonxe ao oeste, como Exipto, establecendo o efémero Imperio de Palmira. A continuación, tomou Antioquía e unha gran parte de Asia Menor cara ao norte. No 272, o emperador romano Aureliano finalmente restaurou o control romano e Palmira foi sitiada e saqueada, nunca recuperaría a súa antiga gloria. Aureliano capturou a Zenobia, levándoa de volta a Roma. Paseouna con cadeas de ouro na presenza do senador Marcelo Petrus Nutenus, pero permitiulle retirarse a unha vila en Tibur, onde tomou parte activa na sociedade durante anos. Estableceuse unha base de lexionarios en Palmira, aínda que xa non era un centro de comercio importante, no entanto, seguiu sendo un importante cruzamento de camiños romanos no deserto de Siria.
Diocleciano ampliou a cidade para albergar aínda máis lexións e amurallouna tratando de salvala da ameaza sasánida. O período bizantino que seguiu ao Imperio Romano só deu lugar á construción dalgunhas igrexas; gran parte da cidade foi á ruína.
Sound of Impact
Sound of Impact é un álbum ao vivo da banda estadounidense de post-hardcore Big Black, publicado no ano 1987 a través do selo Blast First.
Palmira
Dominio islámico
No século XVI, foi construído o castelo Qala'at ibn Maan na cima dunha montaña que domina o oasis por Fakhr ad-Din al-Maan II, un príncipe libanés que intentou controlar o deserto de Siria. O castelo estaba rodeado por un foso, cun só acceso dispoñible a través dunha ponte levadizo. É posible que existiran fortificacións anteriores no outeiro moito antes.
A cidade declinou baixo o dominio otomán, reducida a non máis dunha vila no oasis cunha pequena gornición. No século XVII a súa localización foi redescuberta polos viaxeiros occidentais, e foi estudada polos arqueólogos europeos e americanos a comezos do século XIX. Os aldeáns que se asentaron no templo de Baal foron desaloxados en 1929 pola autoridade francesa.
Ruínas da cidade
O edificio máis destacable de Palmira é o enorme templo de Baal, considerado "o edificio relixioso máis importante do século I dC no Medio Oriente". Orixinalmente era un templo helenístico, do cal só sobreviven fragmentos de pedras. O santuario central (cella) engadiuse a principios do século primeiro dC, seguido por un gran pórtico con columnas dobres en estilo corintio. O pórtico oeste e a entrada (propylaeum) datan do século segundo. O templo mide 205×210 m.
Partindo do templo, a Gran Columnata de Palmira, que corresponde á antiga decumanus, conduce ao resto da cidade antiga. Ten un arco monumental (que data do reinado de Septimio Severo, a principios do século terceiro dC) con ricas decoracións. Seguindo está o templo de Nabu, do que pouco queda hoxe en día agás a tribuna, e os chamados baños de Diocleciano.
O segundo edificio máis destacable de Palmira é o Teatro romano, hoxe con nove filas de asentos, pero o máis probable e que orixinalmente contara ata con doce coa adición de estruturas de madeira. Foi datado a principios do século primeiro dC. Detrás do teatro atópase o pequeno edificio do Senado, onde a nobreza local discutía as leis e tomaba decisións políticas, e a chamada "Corte Arancelaria", cunha inscrición que suxire que era un lugar para que fixeran os pagos as caravanas. Moi preto atópase a grande ágora (que mide 48×71 m), con restos dunha sala de banquetes (triclinium); a entrada do ágora estaba decorada con estatuas de Septimio Severo e a súa familia.
A primeira sección das escavacións termina cun tetrapylon ("catro columnas") en gran parte restaurado, unha plataforma con catro grupos de catro columnas (só un dos orixinais en granito exipcio está aínda visible). Unha rúa transversal conduce ao Campamento de Diocleciano, construído polo gobernador de Siria, Sosianus Hierocles, cos restos do gran principia central (salón que alberga os estandartes das lexións). Moi preto atópase o templo da deusa siria Allāt (segundo século dC), a Porta de Damasco e o templo de Baal-Shamin, erixido no 17 dC e máis tarde ampliado baixo o reinado de Odenato. Os restos inclúen un pórtico notable que conduce á cella.
Arte funeraria
miniatura| Tumbas de Palmira representadas no [[Museos Arqueolóxicos de Istambul]] miniatura| Busto funerario dunha muller. Palmira. Mediados-finais do século segundo. [[Museo Británico.]] Fora das murallas, os palmireños construíron unha serie de monumentos funerarios a grande escala que agora forman o chamado Val das Tumbas, unha necrópole de 1 km. de longo, cunha serie de grandes estruturas, ricamente decoradas. Estas tumbas, algunhas das cales estaban baixo terra, tiñan paredes interiores que foron cortadas fora, ou construídas para formar compartimentos de enterramento no que colocábase o falecido, estendido en toda a súa lonxitude.
Lousas de pedra calcaria con bustos humanos en altorrelevo selan as aberturas rectangulares dos compartimentos. Estes relevos representaban a "personalidade" ou "alma" da persoa enterrada e forman parte da decoración da parede interior da cámara da tumba.
Outras escavacións
Equipos de arqueólogos de varios países traballaron a intervalos en diferentes partes do lugar. En maio de 2005, un equipo polaco escavando no templo de Lat descubriu unha estatua de pedra moi detallada da deusa alada da vitoria.
Recentemente, os arqueólogos que traballan no centro de Siria desenterraron os restos dunha igrexa de 1.200 anos de idade, crese que é a máis grande xamais descuberto en Siria, na escavación na antiga cidade de Palmira. Esta igrexa é a cuarta que se descubriu en Palmira. As autoridades a describiron como a máis grande do seu tipo en ser atopada ata agora, a súa impresionante base ten 47 x 27 metros. As columnas da igrexa estímanse en 6 metros de altura, coa altura do teito de madeira tería máis de 15 metros. Atopouse un pequeno anfiteatro no patio da igrexa na que os expertos creen que se practicaban algúns rituais cristiáns. En novembro de 2010 o administrador multimedia austríaco Helmut Thoma admitiu saquear unha tumba palmireña, onde roubou pezas arquitectónicas, hoxe presentes no seu salón privado. Arqueólogos alemáns e austríacos protestaron contra este delito. No verán de 2012 existía unha crecente preocupación polo saqueo do museo e o lugar, cando foi publicado un vídeo, que mostra a soldados sirios levándose pedras funerarias. Non se sabe nada dos danos sufridos durante a guerra civil de 2014.
Destrución por parte de ISIL
Segundo testemuñas oculares, o 23 de maio de 2015 os islamistas destruíron o León de Al-lāt e outras estatuas, poucos días despois de que os islamitas reuniran aos cidadáns e prometeran non destruír os monumentos da cidade. O ISIL destruíu o Templo de Baalshamin o 23 de agosto de 2015 segundo o xefe de antigüidades de Siria, Maamoun Abdulkarim. O 30 de agosto de 2015, ISIL destruíu a cella do Templo de Bel. O 31 de agosto de 2015, as Nacións Unidas confirmaron que o templo de Bel fora destruído. Permanecen os muros exteriores e o arco de entrada do templo.
Vulpecula
Vulpecula ou Raposa, é unha constelación do norte situada no medio do Triángulo de Verán, ó norte de Sagitta e Delphinus. Non contén ningunha estrela brillante.
Palmira
Destrución por parte de ISIL
O 4 de setembro de 2015 coñeceuse que ISIL destruíra tres das tumbas torre mellor conservadas incluída a Torre de Elahbel. O 5 de outubro de 2015, os medios de comunicación informaron que ISIL destruía edificios sen significado relixioso, incluíndo o Arco do Triunfo. O 20 de xaneiro de 2017, xurdiron novas de que os islamistas destruíran o tetrapilon e parte do teatro. Tras a reconquista de Palmira por parte do exército sirio Maamoun Abdulkarim, director de antigüidades e museos do Ministerio de Cultura, declarou que o dano aos monumentos antigos pode ser menor do que se pensaba e as imaxes preliminares non mostraron máis dano adicional do que o que xa se sabía. O oficial de Antigüidades, Wael Hafyan, afirmou que a Tetrapilon estaba gravemente danado mentres o dano á fachada do teatro romano era menos serio do que se cría.
Vulpecula
Historia
dereita|260px|miniatura|Vulpecula.
Esta constelación, feita por Johannes Hevelius no 1690, no se atopa relacionada a ningunha lenda interesante nin a referencia mitolóxica algunha. Inicialmente chamóuselle Vulpecula Cum Anser, a Raposa có Ganso, pero actualmente é coñecida simplemente coma Vulpecula (a Raposa).
Palmira
Restauración
En resposta á destrución, o 21 de outubro de 2015, Creative Commons comezou o proxecto Nova Palmira, un repositorio en liña de modelos tridimensionais que representan os monumentos da cidade; os modelos foron xerados a partir de imaxes recollidas e liberadas ao dominio público polo avogado de Internet sirio Bassel Khartabil entre 2005 e 2012. A UNESCO, as axencias especializadas da ONU, as asociacións arqueolóxicas e museos produciron plans para restaurar Palmira, o traballo posporase ata que termine a violencia en Siria xa que moitos socios internacionais temen pola seguridade dos seus equipos e aseguran que os artefactos restaurados non serán danados de novo por outras batallas. Realizáronse restauracións menores. Dous bustoss funerarios de Palmira, danados e desfigurados polo ISIL, enviáronse a Roma onde foron restaurados e enviados de novo a Siria. A restauración do León de Al-lāt levou dous meses e a estatua exhibíuse o 1 de outubro de 2017, permanecerá no Museo Nacional de Damasco.
En canto á restauración, o descubridor de Ebla, Paolo Matthiae, afirmou que: "O sitio arqueolóxico de Palmira é un vasto campo de ruínas e só o 20-30% está seriamente danado. Desafortunadamente estes inclúen partes importantes, como o Templo de Bel, mentres que o Arco do Triufo pode ser reconstruído ". Engadiu: "En calquera caso, utilizando métodos tradicionais e tecnoloxías avanzadas, podería ser posible restaurar o 98% do sitio". Segundo o gobernador da provincia de Homs, Talal Barazi, A restauración das partes danadas da cidade está en marcha, coa cidade antiga lista para recibir turistas no verán de 2019.
Ábedes, Verín
Santa María de Ábedes é unha parroquia do concello ourensán de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 347 habitantes (170 homes e 177 mulleres), doce máis ca en 2006.
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial, hai dúas capelas dedicadas a Santo Antón e San Xosé. Pola aldea discorre o camiño de Santiago. O 17 de xaneiro celébrase a festa do Santo Antón, romaría na cal se dá comezo ao ciclo do Entroido coa presentación do traxe de Cigarrón.
Galería de imaxes do mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras
O mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras está situado no lugar de Trandeiras, parroquia da Pena, Xinzo de Limia.
Requiem for a Dream
Requiem for a Dream é un filme estadounidense dirixido por Darren Aronofsky que foi estreado no 2000. Está baseado na novela homónima de Hubert Selby, Jr..
Sinopse
Harry (Jared Leto) e a súa nai (Ellen Burstyn) teñen soños moi distintos: ela está permanentemente a dieta agardando o día en que poida participar no seu concurso televisivo preferido; a ambición de Harry e a súa moza Marion (Jennifer Connelly) é facerse ricos vendendo droga e utilizar as ganancias para abrir unha tenda de roupa, pero nunca teñen os cartos suficientes para iso. A pesar de todo, Harry e Marion non se resignan e farán o inimaxinable para conseguir a vida coa que soñan.
Oia (homónimos)
O topónimo Oia pode referirse a:
RL-10A-5
RL-10A-5 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado nos demostradores tecnolóxicos DC-X e DC-XA.
Monturque
Monturque é un concello andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2011 tiña 2.001 habitantes. A súa extensión superficial é de 33 km² e ten unha densidade de 60,8 hab/km². Atópase situada a unha altitude de 395 metros e a 61 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Limita polo norte con Montilla, polo noroeste con Aguilar de la Frontera, polo leste con Moriles, polo sur con Lucena e polo oeste con Cabra. O nome do municipio deriva dos vocábulos "mons" (monte) e "urk" (ou "ruqa", rocha), cuxo significado é "Monte de Rocha" ou "Monte da Rocha". Isto queda plenamente xustificado xa que o pobo se asenta sobre unha gran rocha calcaria. Outra teoría afirma que o nome procede do conquistador bérber Tariq ibn Ziyad (monte de Tariq, Monturque), do mesmo modo que Xibraltar (Yabal Tariq, Monte de Tariq).
Tobolsk
Tobolsk (en Тобо́льск, Tubıl) foi a capital histórica de Siberia, e actualmente unha cidade ordinaria do óblast de Tiumen, en Rusia. Está localizada na confluencia dos ríos Tobol e Irtish.
Historia
Tobolsk foi fundada polos cosacos comandados polo seu líder Iermak Timofeevich entre 1585 e 1586 durante o primeiro avance ruso en Siberia. Preto das ruínas de Qashliq, capital do Khanato de Siberia. Isto fíxose co asentimento da Gobernación de Siberia e prosperou grazas ao comercio con China e Bukhara. Foi aí onde se estableceron a primeira escola, o primeiro teatro e o primeiro xornal de Siberia.
Debido aos desacordos administrativos do territorio, Tobolsk deixou o asento do Gobernador xeral de Siberia Occidental ata que fose trasladado a Omsk de 1820 a 1830. Homenaxeando á autoridade da cidade, moitas cidades siberianas tiñan as súas armas orixinais e mostran a insignia de Tobolsk, entre elas, Omsk, Tiumén e Tomsk. Omsk honra a herdanza até este día.
Até a Revolución rusa de 1917, a cidade servía como a capital de gobernatura de Tobolsk. Vasilii Perov e Dmitri Mendeleev (creador da táboa periódica), foron os habitantes máis famosos da cidade. A importancia da cidade diminuíu cando o Ferrocarril Transiberiano evitouno no seu percorrido, nos anos 1890.
Entre os edificios seculares notorios da cidade atópase esta casa construída polo comerciante e recadador de impostos Kuklin despois dun incendio que arrasou coa cidade en 1788.
En agosto de 1917, despois da Revolución de Febreiro, o Tsar Nicolao II de Rusia e a súa familia foron exiliados aquí polo Goberno provisional e aloxados na antiga casa do Gobernador xeral, antes de ser trasladados polas forzas bolxeviques a Ekaterimburgo.
A economía do Tobolsk moderno céntrase nunha refinaría de petróleo principalmente. Tamén se conservan algunhas artesanías tradicionais, como a talladura de óso.
Monumentos
Tobolsk é a única cidade de Siberia e unha das poucas en Rusia que ten un Kremlin ou fortaleza de pedra, construída ao redor dos séculos XVII e XVIII. As paredes brancas e torres do conxunto de igrexas e edificios están espectacularmente situados sobre unha alta beira do río. Foron declarados un tesouro nacional histórico e arquitectónico en 1870.
Os monumentos principais do Kremlin son a Catedral de Santa Sofía (1683-1686), o patio mercante (1703-1705), o palacio episcopal (1773-1775), e a suposta Cámara Sueca (1713-1716), con seis corredores barrocos. A cidade contén notables igrexas barrocas e neoclásicas a partir dos séculos XVIII e XIX. Tamén significativo é un monumento de granito dedicado a Iermak Timofeevich, construído por Alexander Brullov en 1839.
Orfeo
dereita|miniatura|120px|Orfeo coa lira e rodeado de bestas, [[Museo Cristiano-Bizantino, Atenas.]] Orfeo é un personaxe da mitoloxía grega, o poeta e músico máis famoso de todos os tempos e fillo do rei tracio Eagro e da musa Calíope.
O mito de Orfeo é un dos máis escuros e máis cargados de simbolismo de cantos rexistra a mitoloxía helénica. Coñecido desde época moi remota evolucionou ata converterse nunha verdadeira teoloxía, en torno á cal existía unha literatura moi abundante e, en gran medida esotérica. Non se pode dicir que o mito de Orfeo non exercese unha influencia certa na formación do cristianismo primitivo e está testemuñado na iconografía cristiá. A historia máis coñecida sobre Orfeo é a que se refire á súa esposa Eurídice. miniatura|right|200px|Orfeo
Orfeo e Eurídice
Un día, cando Eurídice paseaba cerca de Tempe, no val do río Peneo, atopouse con Aristeo, quen tratou de forzala. Na súa fuxida pisou unha serpe e morreu a consecuencia da mordedura. Despois de chorala moito, Orfeo descendeu valentemente ao Tártaro esperando recuperala e levala de volta. Utilizou o pasadizo que se abre en Aorno, en Tesprótide, e a súa chegada non só encantou ao barqueiro Caronte, ao can Cérbero e aos tres xuíces dos mortos coa súa melancólica música, senón que conseguiu que se suspendesen temporalmente as torturas dos condenados.
Deste modo amoleceu o duro corazón, e díxolles que o motivo da súa viaxe era a súa esposa, a cal morrera a causa da mordedura dunha víbora que lle roubara os seus prometedores anos. El suplicoulles que deixasen marchar a Eurídice, se non quedarían coa súa vida tamén. Estes concedéronlle a súa petición cunha única condición: que Orfeo non mirara atrás ata que ela estivese a salvo baixo a luz do Sol. Eurídice seguiu a Orfeo polo escuro pasadizo guiada polos sons da súa lira, pero cando chegaron a onde xa había luz solar el volveuse para comprobar se ela o seguía, e entón perdeuna para sempre.
La habitación de Fermat
La habitación de Fermat é un filme español estreado no 2007 e dirixido e escrito por Luis Piedrahita e Rodrigo Sopeña. É a primeira película que dirixen ámbalas dúas persoas.
Sinopse
Un rapaz de 22 anos (Alejo Sauras), coñecido no filme como Galois, está agardando que chegue o 20 de febreiro para presentar a súa demostración da conxectura de Goldbach (un problema matemático aínda sen demostración), mais uns días antes todos seus documentos son destruídos por non se sabe quen.
Mentres tanto, outro personaxe (Lluís Homar), coñecido por Hilbert, comenta co seu amigo médico que o outro día intentou suicidarse, e tamén que recibira unha carta que o invitaba a pasar unha fin de semana coas mentes matemáticas máis prodixiosas co pretexto de resolver un gran enigma se descubría en que orde están estes números: 5-4-2-9-8-6-7-3-1.
Pascal, pseudónimo polo que se coñece ao terceiro personaxe (Santi Millán), recibe a mesma carta, e tras moitas horas cavilando a solución, dáse por vencido e rompe a folla, mais unha bibliotecaria dille que os libros que use, os deixe na súa orde alfabética. A palabra «alfabético» resoa na súa testa e decátase que os números en castelán están en orde alfabética. Atina e unha segunda carta cítao nun lugar, tendo que cumprir unhas condicións, como non levar móbil ou non dar a coñecer a súa verdadeira identidade.
Cando chega a ese lugar, despois del chega Oliva, unha muller de 26 anos (Elena Ballesteros), que tamén recibira a mesma misiva. Despois chegan Galois e Hilbert no mesmo coche, pois a Hilbert avariáraselle o auto preto do lugar e Galois recollérao. O lugar está xunto a un pantano.
Ás 19:00 PM, vense as luces dun coche ao outro lado do pantano acendéndose a apagándose durante un cacho. Encontran unha barquiña e deciden cruzar o lago. Chegan até o auto e alí atopan unha PDA, indicando o lugar final da reunión, unha granxa agrícola.
Despois de esperar un rato, chega o anfitrión: Fermat (Federico Luppi). Cean e ao acabar Fermat recibe unha chamada telefónica do hospital: aínda que non lle din nada porque a chamada se curta, Fermat vaise cara o hospital pois ten alí a súa filla en coma. Coas présas deixa a chaqueta atrás.
As catro persoas quedan pechados no cuarto sen poder saír. A axenda PDA vai propondo problemas para que se resolvan nun tempo determinado, se non é así, as catro prensas hidráulicas que forman as paredes do cuarto actívanse e vanse achegando.
Na chaqueta de Fermat áchase a súa carteira, onde hai unha foto da súa filla, rapaza que atropelara Pascal nun fatídico accidente. Así pois, ao principio pensan que se trata dun axuste de contas entre Fermat e Pascal e que o resto son persoas inocentes, mais van saíndo máis cousas.
Oliva e Galois tiveran unha relación sentimental no pasado, que crebara por aparición de Hilbert na vida de Galois. Entre toda a tensión tamén razoan onde estaba Hilbert cando chamaran a Fermat, e decátanse que foi el quen montou o cuarto. E a súa razón para facelo era porque el tamén resolvera a conxectura de Goldbach, e non soportaba que un rapaz lle quitara o posto de ser o primeiro en descubrilo. Galois nese momento confesa que non ten a demostración da conxectura, que só era un método para poder ligar, e achegarse a Oliva, por exemplo; e golpea a Hilbert deixándoo inconsciente no chan.
Nos últimos segundos saen da habitación rompendo o encerado, levando Galois consigo a demostración que fixera Hilbert.
Fóra, baixo o reflexo do branco luar dunha lúa en cuarta minguante, Pascal tíralle a demostración a Galois ao pantano, rematando así a película.
Personaxes
Os nomes correspóndense con personalidades das matemáticas:
Daniel Vujasinović
Daniel Vujasinović, nado o 13 de setembro de 1989 en Zagreb, é un xogador profesional de baloncesto esloveno que xoga para o Helios Suns da liga eslovena. Cunha estatura de 1,82 metros xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
Nas tempadas 2012-13 e 2013-14 da liga eslovena, Vujasinović foi o máximo asistente da tempada, con 5.8 e 7.6 asistencias por encontro respectivamente.
En agosto de 2014, fichou polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro na súa primeira experiencia fóra da liga eslovena.
Rodilla
Rodilla pode referirse a:
CD24
O CD24 (cluster de diferenciación, transdutor de sinais CD24 ou antíxeno estable á calor CD24 (HSA) é unha proteína da superficie de certas células, que nos humanos está codificado polo xene CD24 do cromosoma 6. O CD24 funciona como molécula de adhesión celular.
O CD24 é unha glicoproteína expresada na superficie da maioría dos linfocitos B e neuroblastos en diferenciación e granulocitos maduros. A proteína está ancorada por un enlace de glicosilfosfatidilinositol (GPI) á superficie celular. O xene está asignado ao cromosoma 6, pero un aliñamento desta secuencia xénica atopa localizacións xenómicas con semellanzas nas rexións cromosómicas 3p26, 15q21, 15q22, 20q11.2 e Yq11.1.
O CD24 modula as respostas de activación de células B. A sinalización podería estar desencadeada pola unión dun ligando de tipo lectina aos carbohidratos de CD24, e transducida pola liberación dun segundo mensaxeiro derivado da áncora GPI. Promove a proliferación dependente de antíxeno das células B, e impide a súa diferenciación terminal a células produtoras de anticorpos.
Colette
Sidonie-Gabrielle Colette, coñecida simplemente como Colette, nada en Saint-Sauveur-en-Puisaye o 28 de xaneiro de 1873 e finada en París o 3 de agosto de 1954, foi unha novelista, xornalista, guionista, libretista e artista de revistas e de cabaré francesa. Despois de ser recoñecida, gañou sona internacional pola súa novela Gigi, levada ao cinema por Vincente Minnelli en 1958. Foi membro da Academia Goncourt dende 1945; chegou a presidila entre 1949 e 1954 e foi condecorada coa Lexión de Honor.
Comezou a escribir co pseudónimo de 'Willy', sendo obrigada a iso polo seu primeiro marido, de dito nome. Anos despois casou co xornalista e político Henry de Jouvenal.
No 2018 fíxose unha película biográfica.
Castelán riopratense
O castelán riopratense é un dialecto do castelán falado na Arxentina e no Uruguai. O seu uso esténdese na zona da bacía do río da Prata, nunha ampla zona da Arxentina e na totalidade do Uruguai, alén doutras rexións achegadas. Centrada nas aglomeracións urbanas seguintes: Buenos Aires e a súa área metropolitana, Rosario, Montevideo, Santa Fe-Paraná, La Plata, Bahía Blanca e Mar del Plata, cada cidade co seu correspondente conurbano ou área metropolitana. Estes son os focos de poboación máis importantes da rexión, e esta variedade idiomática estende a súa influencia cultural a zonas xeograficamente distantes, sobre todo a través dos medios audiovisuais, nos que é a lingua estándar da Arxentina e o Uruguai.
Universo Treviso Basket
O Universo Treviso Basket, tamén coñecido como NutriBullet Treviso Basket por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Treviso, Véneto. Fundado en 2012 como sucesor da Benetton Treviso co nome de Treviso Basket 2012, actualmente compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino.
Historia
Após o abandono planificado da familia Benetton do baloncesto profesional en xullo de 2012 e de ver ao Benetton Treviso sen apoio, o consorcio Universo Treviso comezou un proxecto en marzo de 2012 co obxectivo de asegurar a presenza do club como equipo profesional. Ex-jugadores, baixo o liderado de Riccardo Pittis, foron a base da iniciativa. Despois de superar algúns obstáculos grzas aos esforzos de Pittis, Claudio Coldebella e Paolo Vazzoler, o consorcio conseguiu obter fondos suficientes para crear un novo club o 4 de xullo de 2012. A maior parte dos fondos procedían de cinco empresarios e de sesenta e sete empresas locais.
A nova administradora do club, Treviso Basket s.r.l., recibiu de forma gratuíta os dereitos deportivos da Benetton Treviso, o cal xa decidira deixar a súa praza da Serie A para adicarse ás categorías de formación. Porén, a Federación Italiana de Baloncesto, que decide que clubs son admitidos nas ligas nacionais, rexeitou a solicitude de Treviso Basket para unirse á Serie A, unha decisión confirmada polo Consiglio Federale o 2 de agosto de 2012. A explicación do presidente da Federación, Dino Meneghin, foi que a situación iría contra o regulamento da liga e que crearía un precedente legal insostíbel (por exemplo, clubs endeudados que formasen unha nova organización para permanecer na liga). Meneghin tamén lamentou a falta de reacción desde que Benetton anunciou o seu retiro dezaoito meses antes e o feito de que as dúas entidades non se tivesen fusionado.
O novo club reaccionou tarde á nova situación, mais comezou o seu camiño na Promozione (sétima división) grazas ao apoio da Benetton Treviso que lles transferiu ao seu equipo sub-19 e varios empregados para comzar a competir. O Treviso Basket ascendeu á Serie D tras gañar os playoffs da Promozione en 2012-13. Ao ano seguinte conseguiron unha invitación da competir na Divisione Nazionale B (cuarta división), onde conseguiron finalizar en cuarto lugar tras seren eliminados nos cuartos de final do playoff de ascenso. Após comprar os dereitos do B.N.B. Corato, o Universo Basket Treviso, xogou na seguinte campaña na Serie A2 Silver (daquela terceira división, mais logo fusionouse coa A2 Gold para formar unha nova segunda categoría). En xuño de 2019, despois de vencer ao Benfapp Capo d'Orlando nos playoffs o Treviso Basket conseguiu o ascenso á LBA, a máxima cateogría do baloncesto italiano.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Branca II de Navarra
miniatura|La reina Blanca II de Navarra. Cadro de [[José Moreno Carbonero (1860–1942). Museo do Prado (depositado na USC).]]
Branca de Trastámara e de Évreux, nada en Olite (Reino de Navarra), o 9 de xuño de 1424 e finada en Orthez (Bearne, Aquitania) o 2 de decembro de 1464, foi infanta de Aragón e de Navarra, infanta de Castela polo seu matrimonio co infante Henrique de Castela e, finalmente, raíña titular de Navarra como Branca II (1461-1464).
Foi o terceiro descendente e segunda filla da entón infanta herdeira Branca de Navarra e do seu segundo esposo, o infante Xoán de Aragón, duque de Peñafiel.
A súa irmá máis vella, Xoana, morreu o 22 de agosto de 1425, e o seu avó, o rei Carlos III de Navarra, o Nobre, uns días máis tarde, o 8 de setembro, o que converte a súa nai en raíña Branca I de Navarra e o seu pai en rei Xoán II (que tamén foi rei de Aragón e de Sicilia).
Traxectoria
A súa irmá máis vella, Xoana, morreu o 22 de agosto de 1425, e o seu avó, o rei Carlos III de Navarra, o Nobre, uns días máis tarde, o 8 de setembro, o que converte á súa nai en raíña Branca I de Navarra, e ao seu pai en rei Xoán II.
O 22 de novembro de 1436, asínase en Toledo a paz entre Navarra e Castela, tras cumprirse seis anos do establecemento das Treguas de Majano. Como consecuencia da mesma acórdase o matrimonio da infanta Branca, que tiña 12 anos, con Henrique, príncipe herdeiro de Castela, que tiña 11 anos, recuperando Navarra deste modo as vilas e castelos perdidos durante a guerra.
A raíña Branca I acompañou á súa filla a Castela para o seu matrimonio formal con Henrique de Castela, que tivo lugar na catedral de Valladolid o 15 ou o 16 de setembro de 1440, cando Branca tiña 16 anos e o príncipe cumprira os 15.
Unha vez en Castela, a soberana de Navarra aproveitou para realizar unha peregrinación ao santuario de Guadalupe, en Estremadura, pero tamén usou esta oportunidade para mediar nas constantes disputas do seu marido cos nobres casteláns; o que a leva a un constante movemento no reino castelán, onde acabaría falecendo en Santa María la Real de Nieva (Segovia) o 1 de abril de 1441. Foi sepultada na igrexa do Mosteiro desa localidade, en contra do desexo expresado no seu testamento de ser enterrada en Ujué (Navarra).
A Azoreira, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
A Azoreira é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Branca II de Navarra
Traxectoria
En 1451, dez anos despois da morte da raíña Branca I, comezou a Guerra civil de Navarra, cando a coroa do reino foi usurpada polo seu segundo esposo, o rei Xoán II de Aragón, pai de Branca e rei de Navarra jure uxoris (por matrimonio), quen se negou a cederlla ao seu lexítimo herdeiro, o seu fillo Carlos, príncipe de Viana e de Xirona. Durante esta guerra, que rematou en 1455, Branca vive en Castela un infeliz matrimonio, que será finalmente anulado por non consumación, o 2 de maio de 1453, aducindo o príncipe Henrique que unha "impotencia recíproca debida a influencias malignas" lle impediu intimar coa súa esposa.
Branca regresa a Navarra repudiada e sen os bens acordados nas capitulacións do seu matrimonio por ser este anulado, debendo seu pai Xoán II encargarse de sufragar as súas necesidades, feito que o incomodaba, pois o rei sentía unha grande aversión tanto por ela como polo seu irmán máis vello Carlos de Viana; a súa irmá máis nova Leonor, condesa de Foix, tampouco lle tiña estima, e Xoana Enríquez, a súa madrasta, cuxa única preocupación era colocar ao seu fillo Fernando no trono de Navarra, fixo o posíbel por perdela.
Antes de morrer o seu irmán o príncipe Carlos de Viana, o 23 de setembro de 1461, redactou o seu testamento no que instituíu á súa irmá Branca como herdeira, ratificando así as cláusulas do testamento da súa nai Branca I de 17 de febreiro de 1439, no cal se estipulaba que a coroa debía pasar ao maior dos fillos vivos da parella.
Xoán II, que tiña a Branca prisioneira en Olite, propón á súa filla casar con Carlos, duque de Berry, irmán máis novo de Luís XI de Francia. En realidade, esta proposta de matrimonio foi un engano proxectado por Xoán II co fin de sacar de Navarra a Branca e afastala dos seus partidarios, os beaumonteses, que trataban de liberala. De todos os modos, Branca rexeitou a proposta do seu pai.
O rei Xoán II, furioso pola rebeldía da súa filla, reaccionou iradamente entregándoa á súa outra filla Leonor e ao su marido, o conde Gastón IV de Foix. No traxecto da viaxe que a conducía a Bearne, señorío dos seus peores inimigos, Branca realizou unha protesta escrita polo seu secuestro (Roncesvalles, 23 de abril de 1462), na que afirmaba que a levaban en contra da súa vontade, pedía o perdón divino para o seu pai e, ante a posibilidade de que a obrigaran a testar baixo os intereses de Xoánn II e os condes de Foix, pedía que calquera testamento realizado en favor da súa irmá Leonor como herdeira (o a súa descendencia) fora considerado inválido.
Uns días despois (30 de abril), en Saint-Jean-Pied-de-Port, e temendo que os que pretenden os seus dereitos lle quiten a vida, fai testamento designando como herdeiro ao seu exmarido e agora rei Henrique IV de Castela o Impotente (o que suporía a unión das coroas de Navarra e Castela).
Unha vez en Bearne, Branca foi encarcerada na Torre Moncada, en Orthez, onde morreu o 2 de decembro de 1464 baixo estrañas circunstancias. Algúns historiadores indican que foi asasinada por orde da súa irmá e, outros, baixo a man do seu propio pai. Foi sepultada no panteón da igrexa catedral de Lescar.
En contra do disposto lexitimamente por Branca, Xoán II seguiu como rei en Navarra até a súa morte (en 1479), e foi sucedido por Leonor (que á morte de Branca fora nomeada Lugartenente xeral de Navarra).
Antepasados de Branca II de Navarra
miniatura|Medallóns no claustro plateresco do [[Santa María de Huerta|Mosteiro de Santa María de Huerta. Esquerda, Branca de Navarra. Dereita, Henrique IV de Castela.]]