cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rajnath Singh
Traxectoria
Singh, cuxo pai foi Ram Badan Singh, cuxa nai foi Gujarati Devi, naceu nunha familia de agricultores da casta Rajput. Recibiu a súa educación primaria nunha escola local da súa vila e conseguiu un máster en física, obtendo resultados da primeira división da Universidade de Gorakhpur.
Vida persoal
Casou con Savitri Singh o 5 de xuño de 1971, con quen ten dous fillos e unha filla. O seu fillo Pankaj Singh é político e membro da Asemblea Lexislativa de Noida (circunscrición da Asemblea), Uttar Pradesh de BJP.
Pinturas murais da conquista de Mallorca
Pinturas murais da conquista de Mallorca (en Pintures murals de la conquesta de Mallorca) están formadas por un conxunto de tres plafóns de frescos que forman parte dun ciclo narrativo sobre a conquista de Mallorca polo rei Xaime I de Aragón. Con estas pinturas decorouse unha sala do Palau Aguilar –anteriormente Palau Caldes e actualmente sede do Museo Picasso–, localizado na cidade de Barcelona. Están datados de entre 1285 e 1290 e foron realizados por un pintor anónimo chamado "mestre da conquista de Mallorca. Estes frescos foron descubertos en 1961 no Palau Aguilar e trasladados o ano seguinte, para a súa conservación, no Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona, onde se atopan na actualidade.
Unforgettable
"Unforgettable" (アンフォゲッタブル) é o single número 16 do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 28 de marzo do ano 2007 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm (A miña terra nai, o meu gozo e dita) foi adoptado como himno nacional (en estoniano: riigihümn, ou rahvushümn) da República da Estonia en 1920, sendo retomado en 1990. Entre 1956 e 1990, a República Socialista Soviética de Estonia, parte da Unión Soviética, tiña un himno diferente: Eesti NSV hümn.
A canción presentouse ao público pola primeira vez no decorrer do Gran Festival da Canción da Estonia en 1869 e tornouse rapidamente no símbolo do Nacionalismo estoniano.
A Gorita
O topónimo galego A Gorita pode referirse a:
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm
Su üle Jumal valvaku, mu armas isamaa! Ta olgu sinu kaitseja ja võtku rohkest õnnista, mis iial ette võtad sa, mu kallis isamaa!
Tradución
A miña terra nai, o meu gozo e dita, Que fermosa es! Non atoparei lugar ningún No mundo enteiro Que sexa máis querido para min, Ti, a miña querida terra nail!
Poida Deus coidarte A miña preciosa patria! Poida El defenderte, dándoche abondosas benzóns Implicándose nas túas accións, A miña querida terra nai!
O Gorgullón
O topónimo galego O Gorgullón pode referirse a:
Resistência Galega
Resistência Galega é unha organización armada galega nada no 2005. Distintas persoas a título individual, e pequenos grupos organizados, reivindicaron accións violentas de loita independentista galega de esquerdas. O termo nace a partir dun Manifesto de Resistência Galega publicado no 2005.
Historial do termo
esquerda|miniatura|Pintada a favor de Resistência Galega nun caixeiro de [[Novagalicia Banco en Redondela.]] A primeira referencia ao termo Resistência Galega aparece nos días previos ao Día da Patria de 2005, cando se publica en internet un Manifesto pola Resistência Galega. O manifesto anima á "luita popular galega pola Libertação nacional e social da Galiza", xustificando a loita armada, e propugnando unha resistencia sen nomes nin siglas, anónima.
Durante os dous anos seguintes, aparece o lema Resistência Galega relacionado a distintos actos violentos, en forma de pintadas nos lugares atacados, ou en comunicados reivindicando os actos. Chegou a especularse coa posibilidade da existencia dun grupo organizado baixo este nome, supostamente liderado por Toninho e outros dous fuxidos. Así, a prensa ten atribuído distintos atentados, e intentos de atentados, ao suposto grupo Resistência Galega. Debido ao achado de material para fabricar explosivos acompañado de panfletos que facían referencia á Resistência Galega, no norte de Portugal, tamén se ten especulado sobre a existencia dun comando estable no país veciño. Ten sido unha constante o aumento dos actos da autodenominada "resistencia violenta" nas vésperas do Día da Patria, o que significou un aumento da represión policial sobre o ámbito independentista, e a denuncia desta represión por diferentes colectivos.
É xa en decembro de 2007, cando a propia Unión Federal de Guardias Civiles recoñece que "Resistencia galega, como tal non existe". Segundo recolle El País tras ese comunicado, estas mesmas fontes afirman que "Resistência Galega non é unha organización, senón un manifesto ao que se acollen mozos independentistas para reivindicar as súas accións". Por outro lado, organizacións independentistas, como AMI, Briga ou Nós-UP, afirman non ter ningún coñecemento de grupo algún que actúe organizado baixo o nome Resistencia Galega.
Trala explosión dunha bomba nunha caseta comercial dunha urbanización en Perbes (Miño), o Delegado do goberno español en Galiza, Manuel Ameijeiras, opinou que o atentado era moi semellante a outros anteriores de Resistencia Galega, aínda que recoñeceu que o acto non fora reivindicado por grupo ningún.
Atribuíuselle a colocación dunha bomba na sede do PP de Ordes o 13 de xuño de 2010 e a colocación dun artefacto en setembro de 2011 contra a casa de Manuel Fraga en Vilalba. O 30 de novembro de 2011 foron detidas en Vigo e Padrón catro persoas supostamente relacionadas coa súa órbita cando presuntamente preparaban un atentado contra os príncipes de Asturias na cidade da Coruña e outro con motivo dos actos polo día da Constitución española. Aos catro detidos incautáronselle artefactos explosivos de fabricación caseira, un deles con metralla. O venres 2 de decembro foron detidos outros dous presuntos membros de Resistência Galega en Lugo.
O 7 de maio de 2012 localizouse un artefacto explosivo na porta da sede do Partido Popular en Meis que foi desactivado. Apenas un mes despois, o 8 de xuño, explosionou unha bomba no local dese mesmo partido político en Ribadumia causando importantes destrozos na fachada do edificio. A policía apuntou en ambas accións a membros de Resistência Galega. O 6 de agosto dese mesmo ano foron desactivados outros dous artefactos explosivos colocados nun repetidor de telecomunicacións en Vigo, sendo ambos reivindicados por Resistência Galega. O 16 de setembro de 2012 foron detidos catro presuntos membros de Resistência Galega no parque de Castrelos (Vigo) acusados dos feitos acontecidos o 6 de agosto dese mesmo ano.
O xuíz Eloy Velasco da Audiencia Nacional imputou un delito de enaltecemento do terrorismo a catro manifestantes que o día 2 de xullo de 2013 participaron en Santiago de Compostela nunha concentración de apoio a presuntos membros de Resistencia Galega que estaban a ser xulgados. En novembro de 2013 a policía anunciou que Resistência Galega estaba a mercar ilegalmente unha ducia de pistolas en Portugal.
Primeira condena por terrorismo
O 12 de setembro de 2013 a Audiencia Nacional condenou a catro membros de Resistência Galega a penas de entre 10 e 18 anos de cárcere por participación en organización terrorista, tenencia de explosivos e falsificación de documentos con fins terroristas.
Segundo a sentenza o 30 de novembro de 2011 en Vigo un dos condenados entregou a outro tres termos metálicos que contiñan 4,8 quilos de explosivos. A Policía Nacional detivo ao condutor do coche que levaba estes explosivos na peaxe da AP-9 en Teo. No rexistro da casa dun dos detidos atoparon 3,2 quilos de explosivos, permisos de conducir e DNI falsificados.
En decembro de 2014 a Audiencia Nacional condenou a 11 anos de cárcere a Héctor José Naya e a tres anos de cárcere a Xurxo Rodríguez e Diego Santín pola colocación en agosto de 2012 de tres artefactos explosivos nas instalacións de radio e televisión no monte Sampaio de Vigo que causaron 11.197 euros en danos .. Dos tres condenados, unicamente Xurxo Rodríguez Oliveira, admitiu a súa pertenza a unha organización terrorista.
Estraviz, Foxado, Curtis
Estraviz é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
Morgan Freeman
Morgan Freeman, nado en Memphis (Tennessee) o 1 de xuño de 1937, é un actor e director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Freeman, desde os seus inicios no cine demostrou un extraordinario talento como actor, conferíndolle aos seus personaxes unha caracterización moi crible dentro do xénero dramático. Famosas son as súas actuacións nos filmes Cadea perpetua e Amistad. A actuación de Freeman brindou ás películas onde participa unha gran solidez e gran consistencia.
En 1997, Freeman, xunto a Lori McCreary, fundou a produtora Revelations Entertainment.
Tras catro candidaturas, gañou o Oscar ó mellor actor secundario, pola súa actuación na película de Clint Eastwood Million Dollar Baby, o 27 de febreiro de 2005, na 77ª edición dos Premios Oscar.
Filmografía
miniatura|Morgan Freeman en Cannes, 2005
A Gordela
O topónimo galego A Gordela pode referirse a:
Os Campos, Queixeiro, Monfero
Os Campos é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Boxer Calzón
miniatura|dereita|Un mozo usando calzóns bóxer. Os calzóns bóxer (tamén coñecidos simplemente como boxers) son un tipo de calzón usado polos homes. O termo utilízase en inglés desde 1944 para describir os pantalóns curtos usados polos boxeadores, para quen o movemento dos pés é case tan importante como o das súas mans.
Algúns homes prefiren os boxers e non o slip debido á súa variedade de estilos e deseños. Tamén lles gustan como locen. Moitos homes cren que os boxers danlles unha aparencia varonil. Segundo algunhas revistas, a maioría das mulleres nos Estados Unidos e o Reino Unido prefiren aos homes que os usan, xa que lles parecen máis atractivos.
Historia e deseño
En 1925, Jacob Golomb, fundador de Everlast, deseñou pezas con elástico na cintura para substituír as de coiro entón usadas polos boxeadores. Estes pantalóns curtos fixéronse famosos de inmediato, pero na década de 1930 foron eclipsados polo slip. Ao redor 1947, os boxers comezaron a gañar popularidade outra vez. Os dous estilos, slip e boxer, compiten no mercado, cunha marcada distinción en preferencias rexionais e xeneracionais dos compradores.
Os boxer están aumentando actualmente a súa popularidade debido á moda, á súa comodidade, e aos beneficios de saúde. Aínda que os slips aínda ten vendas altas, os consumidores son maiormente homes de menos de 40 anos. Desde os anos 90, algúns homes tamén optan polos usar "boxers breves" que son unha peza híbrida: Son axustados como o slip, pero longos como os boxers, de maneira que evitan o rozamento permanente na parte interior das pernas debaixo dos testículos.
A maioría dos bóxers teñen unha bragueta, a apertura que permite sacar o pene sen quitarse a roupa. Os fabricantes dos boxers teñen un par de métodos de pechar a bragueta: broches de metal ou botóns. Con todo, moitos boxers no mercado non necesitan un mecanismo de pechadura, xa que o corte da tea deséñase para solaparse o suficiente para cubrir a bragueta por completo.
Vello continente
Vello continente é o nome co que se designa o continente europeo, en contraposición a América, que era denominada como o Novo Mundo. A expresión data da época dos descubrimentos e da colonización(séculos XV, XVI e XVII).
That Certain Summer
That Certain Summer é un telefilme norteamericano de 1972 dirixido por Lamont Johnson, con guión de Richard Levinson e William Link e producida por Universal Televisión, emitiuse o 1 de novembro de 1972 no espazo ABC Movie of the Week. Burton Wohl publicou unha novelización do filme.
Protagonizada por Hal Holbrook, Martin Sheen, Scott Jacoby, Hope Lange e Joe Don Baker, foi o primeiro filme comercial en tratar a homosexualidade sen prexuízos.
Cosmoloxía física
A cosmoloxía física é unha rama da astronomía e da astrofísica, encargada do estudo do Universo a grande escala escala, das súas estruturas maiores, da súa xeometria espaciotemporal, e da dinámica do Universo, procurando respostas para as cuestións fundamentais sobre a súa formación e evolución.
Historia
Durante a maior parte da historia humana, foi considerada unha rama da metafísica e a relixión.
A cosmoloxía como ciencia, orixinase con Copérnico, ao presentar que os corpos celestes obedecen a idénticas leis físicas aos da Terra, sendo a mecánica newtoniana a que primeiro permitiu comprender esas leis.
A cosmoloxía física, como é hoxe entendida, comezou o seu desenvolvemento no século XX, con Albert Einstein e a teoría da relatividade xeral, xunto coas melloras nas observacións astronómicas de obxectos extremadamente distantes. Estes avances permitiron non só especular sobre a orixe do Universo, senón que permitiu aos científicos establecer modelos cosmolóxicos explicativos, sendo a teoría do Big Bang como o principal modelo cosmolóxico vixente. Algúns investigadores defenden aínda un puñado de cosmoloxías alternativas, non obstante, as personalidades da cosmoloxía en xeral coinciden en que a teoría do Big Bang explica mellor as observacións.
A cosmoloxía actual inspírase moito no traballo de moitas outras áreas distintas de investigación en física. As áreas relevantes para a cosmoloxía inclúen física de partículas experimental e teórica, incluíndo a teoría de cordas, a astrofísica, a relatividade xeral, e a física de plasmas. Así, a cosmoloxía actual une a física das maiores estruturas do universo coa física das pequenas estruturas no Universo.
Castro, Anseán, O Corgo
Castro é un lugar da parroquia de Anseán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Vitamina B5
A vitamina B5 ou ácido pantoténico é unha vitamina hidrosoluble (soluble en auga) que intervén como compoñente do coenzima A e doutras moléculas importantes.
Desempeña un papel moi importante no funcionamento do metabolismo celular e do sistema nervioso e inmunitario. Esta vitamina utilízase no tratamento das alopecias, enfermidades das uñas e cambras do embarazo. Tamén se utiliza no tratamento de acne, xa que practicamente non ten efectos secundarios e dá moi bos resultados.
Atópase na maioría dos alimentos, sobre todo en ovos de ave e de peixe, fígado, ril, lácteos e fermento. Fontes de orixe vexetal: aabaza, cacahuetes, fermento de cervexa, pemento doce, tofu, arroz integral, améndoas, pipas de xirasol, entre outros.
Porbaixa
miniatura|Esquema dunha porbaixa. Unha porbaixa ou un mergullo é un tipo de multiplicación vexetativa que consiste en dobrar a póla dunha planta nai até enterrala no solo. A parte enterrada irá gañando raíces e cando estea enraizada poderá separarse da planta nai, obténdose, así, unha planta independente. Especificando, o mergullo consiste en facer un corte parcial nunha póla, dobrala, prendela no chan cunha grampa de metal e cubrila de terra. O contacto da rexión do corte co solo estimula o enraizamento e, cando este xa é suficiente para manter a nova planta, a póla é cortada da planta nai. Unha variación da porbaixa éconsiste en facer un corte parcial na póla e envolver a rexión cortada con terra húmida, que é mantida no lugar cun cacho de tecido ou plastico amarrado na póla. Nese caso, igualmente, o corte e o contacto coa terra húmida inducen o enraizamento, mentres a póla continúa a recibir nutrientes minerais da planta nai a través da parte intacta do caule.
Ceniza negra
Ceniza negra é un filme costarriqueño de 2019 dirixido por Sofía Quirós Ubeda. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Logo da desaparición da súa nai, unha rapaza de 13 anos queda ó cargo do coidado do seu avó.
Gonzán
O topónimo galego Gonzán pode referirse a:
Eritrosa 4-fosfato
A eritrosa 4-fosfato ou eritrosa-4-fosfato é o monosacárido derivado da eritrosa cun fosfato esterificado no carbono 4. Trátase dun azucre de 4 carbonos (tetrosa), cun grupo aldehido (aldosa) e un grupo fosfato no carbono 4. É un intermediario importante na ruta da pentosa fosfato e do ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese, e intervén tamén na síntese de aminoácidos aromáticos como tirosina, fenilalanina e triptófano.
Na ruta da pentosa fosfato
A eritrosa 4-fosfato é un dos azucres que intervén na fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato. Orixínase na reacción entre a sedoheptulosa 7-fosfato e o gliceraldehido 3-fosfato catalizada polo encima transaldolase, na que se orixina frutosa 6-fosfato e eritrosa 4-fosfato. sedoheptulosa 7-fosfato + gliceraldehido 3-fosfato → eritrosa 4-fosfato + frutosa 6-fosfato Na reacción final da ruta a eritrosa 4-fosfato reacciona coa xilulosa 5-fosfato, dando lugar a gliceraldehido 3-fosfato e frutosa 6-fosfato, pola acción da transcetolase. eritrosa 4-fosfato + xilulosa 5-fosfato → gliceraldehido 3-fosfato + frutosa 6-fosfato
No ciclo de Calvin
No ciclo de Calvin da fase rexenerativa da fase escura da fotosíntese a eritrosa 4-fosfato orixínase na reacción do gliceraldehido 3-fosfato coa frutosa 6-fosfato, que é a mesma da ruta da pentosa fosfato, pero en sentido contrario. gliceraldehido 3-fosfato + frutosa 6-fosfato → eritrosa 4-fosfato + xilulosa 5-fosfato Despois, a eritrosa formada reacciona coa dihidroxiacetona fosfato orixinando sedoheptulosa 1,7-difosfato eritrosa 4-fosfato + dihidroxiacetona fosfato → sedoheptulosa 1,7-difosfato
Síntese de aminoácidos
A eritrosa 4-fosfato intervén na síntese de aminoácidos aromáticos como fenilalanina, tirosina e triptófano. A fenilalanina é un aminoácido esencial para o home. As plantas sintetízana a partir de fosfoenolpiruvato e eritrosa 4-fosfato, as cales orixinan en varios pasos ácido siquímico, o cal nunha ruta de 5 reaccións orixina a fenilalanina. A partir de intermediarios da mesma ruta orixínanse nas plantas a tirosina e o triptófano. No home a tirosina pode sintetizarse a partir da fenilalanina, e o triptófano é esencial.
Galatasaray S.K. (baloncesto)
O Galatasaray Erkek Basketbol Takımı, por motivos de patrocinio Galatasaray Nef, é un club profesional de baloncesto turco con sede na cidade de Istambul. Actualmente xoga na Türkiye Basketbol Ligi, a máxima categoría do baloncesto turco. No ano 2011 o club particiou na Euroliga tras vencer todos os seus encontros na fase de clasificación.
Antonio Garrido Correas
Antonio Garrido Correas, nado en Peraleda de la Mata (provincia de Cáceres), en 1964, é un poeta e tradutor estremeño.
Tamén traballa na creación pictórica con elementos da terra (pintura telúrica).
Obra
Antonio Garrido fixo a tradución do libro O principiño de Antoine de Saint-Exupéry ó estremeño en 1999, baixo o título El Prencipinu. Foi coordinador da tradución e edición da mesma obra na Fala de Xálima: "U/O pequenu príncipi".
Un dos seus poemas, Tengu un osinu de peluchi, figura en Iberia Polyglotta de Hans-Ingo Radatz e A. Torrent-Lenzen, como mostra textual do estremeño. Antonio ten participado en varios congresos facendo os seus relatorios sempre en estremeño.
Lago Corrib
miniatura|dereita miniatura|dereita|O lago Corrib O lago Corrib (en inglés Lough Corrib; Loch Coirib en gaélico irlandés) é un lago que se encontra no oeste da Irlanda, na provincia de Connacht, que ten 165,6 km² de superficie. O río Corrib (tamén chamado río Galway) conecta o lago co mar desembocando preto de Galway. A fórmula Loch Coirib é unha corrupción de Loch nOirbsean, nome que provén do navegante Orbsen Mac Alloid (coñecido como Manannán Mac Lir, "o Fillo do Mar", cuxo nome leva tamén a Illa de Man.) En irlandés o corpo tamén se denomina An Choirib ("o Corrib").
A Caeira, Poio (San Salvador), Poio
A Caeira é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 938 habitantes (460 homes e 478 mulleres).
Historia e características
Á beira deste monte fusilouse en 1936 a Alexandre Bóveda.
Desde a década de 1960 viviu unha grande expansión demográfica, coa construción de vivendas unifamiliares e de edificios grandes. Hoxe en día alberga instalacións como o Liceo Casino, o colexio privado SEK e o club de tenis, así como a Escola de Canteiros da Deputación de Pontevedra.
As súas rúas teñen nomes de ríos galegos na zona baixa do monte (Oitavén, Lérez, Umia...), e de illas na zona alta (Tambo, Toxa, Ons...), agás unha adicada a San Antoniño, tres adicadas a persoeiros (José Pernas Peña, Mato Calderón e praza de Riestra), e a avenida de Campañó.
Petróglifos da Caeira
Esta área arqueolóxica está musealizada dende o ano 2009, e ten o seu centro de interpretación fronte a oficina de turismo de Poio, á cal se accede polo pazo de Ferreirós.
Saia
miniatura|220px| Saia A saia  ou faldra é unha peza de vestir cinguida á cintura que cobre as pernas, polo menos en parte. Adoita ser de tea e de forma cilíndrica ou tronco-cónica, e a diferenza dos pantalóns non está dividida. Por extensión denomínanse tamén saias ou faldróns ás teas que colgan da mesa de braseiro ou dos berces.
Na súa versión máis sinxela pode ser un anaco de tea que se enrola na cintura (pareo, sarong), aínda que a maioría das saias son axustadas na cintura e máis amplas segundo se descende. Dependendo das épocas, as modas e o exhibicionismo de quen a leve, a lonxitude da saia pode ir de pouco máis que un cinto até chegar ata o chan, e pasando por calquera outra medida intermedia.
Algunhas saias medievais chegaron a ter máis de 3 metros de diámetro na base. No extremo contrario, as minisaias dos anos 60 (e seguintes) son pezas mínimas que poden chegar a non cubrir a roupa interior estando sentado, e en casos extremos nin estando de pé, para estes últimos emprégase o termo de saia-cinto.
A saia en épocas medievais
No libro Don Quixote da Mancha aparece unha dona Trifaldi que, segundo se explica, tiña a saia triangular con tres picos.
As prostitutas levaban a saia de cor pardo e de aí vén a expresión castelá irse de picos pardos.
Saias no século XIX
miniatura|150px|esquerda|Unha saia do século XIX. Durante o século XIX os cortes das saias na cultura occidental sufriron máis variacións que en ningunha outra época. A cintura da saia empezou situada á altura do peito (debaixo dos seos) e foi baixando paulatinamente ata a cintura. Ao principio foron bastante estreitas e fóronse ensanchando ata chegar á crinolina, o polisón, o corsé e o miriñaque (armazóns baixo as saias para darlles volume). Durante todo o século XIX, o baixo da saia moveuse entre debaixo do xeonllo e o chan.
Saias nos séculos XX e XXI
miniatura|dereita|150px|Saia longa, a comezos do século XX. Desde 1915, as saias de día deixaron de arrastrarse polo chan. Durante os seguintes 50 anos, as saias volvéronse curtas (anos 1920), logo longas (anos 1930), despois máis curtas (os anos da segunda guerra mundial), despois longas e volvéronse extremadamente curtas nos anos 1960, cando se fixeron tan curtas como foi posible sen chegar a ensinar a roupa interior, o que naquela época constituía un tabú.
A partir dos anos 1970 a popularidade dos pantalóns para todo uso fixo que ningunha lonxitude de saia sexa dominante, coexistiendo as minisaias coas saias polo xeonllo ou ata as saias longas.
Algúns tipos de saias comúns son:
Unha enagua (tipo de saia usada como roupa interior, slip en inglés) é a roupa interior dunha muller levada posta baixo un vestido ou saia para axudarlle a colgar suavemente e previr a irritación da pel de teas grosas como a la. As enaguas tamén se levan postas para a calor e para protexer teas finas da transpiración. Unha full slip colga dos ombreiros, polo xeral por medio de tirantes estreitos e esténdese do peito á lonxitude de saia de moda. Unha half slip colga da cintura. As enaguas son polo xeral feitas de tea lisa e esvaradiza como seda, satén, poliéster, ou nailon e poden ser decoradas con cordón nos bordos. Estas son tipicamente levadas sobre outras roupas interiores íntimas. As enaguas tamén son levadas postas por modestia baixo roupa externas translúcidas. O biso é semellante á enagua, unha peza de roupa de nailon, liño, satén etc., polo xeral con tirantes, que usan as mulleres por debaixo do vestido e que chega, máis ou menos, ao bordo deste. Tamén se coñece coma saia de baixo ou saia de por baixo. As half slips pode ser levadas postas cunha camisola que fai xogo como unha alternativa a unha full slip.
As enaguas son polo xeral feitas do tricot que é a tea tecida de nailon.
A saia nos homes
A saia nos homes occidentais é rara hoxe en día, porén varias culturas preservaron as saias masculinas como no caso do kilt dos escoceses, o pareo tahitiano; o lava-lava da culturas polinesias e oceánicas; a fustanella dos gregos e albaneses; e o sarong, que se usa en partes de Asia, na península Arábiga, en partes de África e nas illas do Pacífico.
o kilt, en particular, goza de grande aceptación en países de occidente, especialmente no Reino Unido e nos Estados Unidos, onde se considera entre moitas comunidades un xeito de celebrar o patrimonio escocés, irlandés e gaélico.
No caso de Galicia e Norte de Portugal está ben documentado o uso de saias con motivos a cadros (tartán) polos homes castrexos, como demostran as estatuas de guerreiros galaicos atopadas en todo o territorio. O uso das saias masculinas chega ao século XX nalgunahs variantes do traxe galego coma a sonada saia de Tui.
José Ramón López
Traxectoria
No 2018 ingresou no A.C. Ordes, equipo no que xoga e adestra.
Charisma . Kirei
"Charisma. Kirei" (カリスマ･綺麗) é o single número 17 do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 19 de marzo do ano 2008 baixo o selo Zetima e producido por Komorita Minoru.
Martin Karplus
Martin Karplus, nado o 15 de marzo de 1930 en Viena, é un químico teórico estadounidense.
Traxectoria
É profesor de química na Universidade Harvard dende 1979. Tamén é director do Laboratorio de Química Biofísica, un laboratorio conxunto entre o Centre national de la recherche scientifique e a Universidade de Estrasburgo, en Francia. O seu irmán, Robert Karplus, foi un físico e educador internacionalmente recoñecido da Universidade de California en Berkeley.
En 2013 obtivo o Premio Nobel de Química.
Contribucións
Martin Karplus ten contribuído de forma significativa en moitos campos da fisicoquímica, incluíndo a espectroscopia de resonancia magnética nuclear, a dinámica química, a química cuántica, e sobre todo, as simulacións de dinámica molecular de macromoléculas biolóxicas.
César Rodríguez Álvarez
César Rodríguez Álvarez, nado en León o 29 de xuño de 1920 e finado en Barcelona o 1 de marzo de 1995, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española. Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Barcelona, club do que foi o máximo goleador histórico durante máis de medio século, ata que os seus 232 goles foron superados en 2012 por Leo Messi.
Era irmán do tamén futbolista Ricardo Rodríguez Álvarez.
Como xogador
Formouse no Frente de Juventudes de León e no ano 1939 fichou polo FC Barcelona pero este cederíao a mediados da primeira tempada ao CE Sabadell e os dous anos seguintes o Granada CF xa que tiña que cumprir o servizo militar en dita cidade, con ese equipo chegou a proclamarse campión de Segunda División e a xogar en Primeira.
Deixou o Barcelona no ano 1955 e tras xogar na Cultural Leonesa e no Perpignan retirouse xogando no Elche CF, sendo na última tempada xogador-adestrador, e subindo ao equipo dende a Terceira División a Primeira en só tres anos e proclamándose campión de Terceira e Segunda División.
Coa Selección de fútbol de España disputou un total de 13 encontros entre os anos 1945 e 1952, marcando seis goles e participando no Mundial de Fútbol Brasil 1950 e no Mundial de Fútbol Suíza 1954.
As súas cifras anotadoras levárono a ser o máximo goleador do FC Barcelona en encontros oficiais ata o 20 de marzo de 2012 cando o superou o arxentino Lionel Messi.
Como adestrador
Tras o grande éxito co Elche CF a quen deixou en Primeira División fichou polo Real Zaragoza para aos tres anos dirixir ao FC Barcelona. De aí pasaría ao RCD Mallorca en 1965 con quen descendería a Segunda, polo que deixa o equipo para fichar polo Celta de Vigo. En Vigo supliría a Rafael Yunta que deixara o equipo a tempada anterior, pero non remataría a tempada sendo substituído por Pepe Villar.
En 1967 ficha polo Real Betis Balompié pero tampouco tería sorte e o equipo descendeu a finais da tempada. O seu último equipo en Primeira sería outra vez o Real Zaragoza a quen dirixiu un ano.
En Segunda División pasou por Mallorca e Hércules CF antes de retirarse no UE Sant Andreu.
Hércules
Silvino González García
Silvino González García, nado en Ribadavia, foi un político galego.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde do Porriño en febreiro de 1924. Cesou no cargo en decembro de 1927. Foi presidente da Sociedad de Agricultores de Porriño en 1930. Na Segunda República foi elixido concelleiro. Foi presidente da Federación Agraria de Porriño en 1932. Logo da destitución de Marcial Peralba Fontáns, foi elixido alcalde do Porriño en 1933.
Xesús Pérez Varela
Xesús Pérez Varela, nado en Redondela en 1949, é un político e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou bacharelato no Instituto Santa Irene de Vigo, Maxisterio na Escola Normal de Lugo e xornalismo na Escola Oficial de Xornalismo de Madrid. Exerceu como redactor e comentarista político nos diarios Marca, Aragón Express, La Gaceta del Norte, Región e El Imparcial, xornal que dirixiu entre xuño e decembro de 1979. Foi xefe de publicacións e de comunicación no Museo Arqueológico Nacional (1981-1987). En 1990 foi nomeado director do gabinete de comunicación do presidente da Xunta de Galicia. Co PPdeG foi secretario xeral de Comunicación (1991-1996), deputado no Parlamento de Galicia (1997) e conselleiro de Cultura e Comunicación Social (1997-2005). Despois foi nomeado para o Consello de Administración da CRTVG.
Controversia
No ano 2002, con ocasión dun concerto en Santiago de Compostela da Orquestra Sinfónica de Galicia, preguntóuselle a Xesús Pérez Varela, entón conselleiro de cultura sobre a súa asistencia ao mesmo, e contestou eloxiando á "cantante" "Carmina Burana".
Makea Pori Ariki
Makea Pori Ariki ( ? - 28 de outubro de 1839) foi o ariki da dinastía Makea Nui Ariki, unha das tres liñas da tribo (vaka) de Te-au-o-Tonga en Rarotonga (Illas Cook).
Traxectoria
A mención máis antiga que se conserva remóntase á guerra civil de 1815-1816 cando se tivo que refuxir coa súa familia en Puaikura, no oeste da illa, ao cabo de sete anos puido volver a Avarua, sucedendo a seu pai Makea Tinirau Ariki en 1823. Nese ano estivo na illa o misioneiro John Williams da Sociedade Misioneira de Londres que intentou convertelo ao cristianismo deixando na illa a Papehia que logrou que destruíse os símbolos da relixión tradicional, recibindo o bautismo en 1825 ao paso do reverendo Robert Bourne pola illa.
Dimocarpus longan
Dimocarpus longan, chamado vulgarmente longán (chinés tradicional: 龍眼, chinés simplificado: 龙眼, cantonés long-ngan; literalmente " ollo de dragón "; thai ลำไย) é unha árbore tropical perenne, nativa do sur da China. Atópase tamén en Indonesia e o sueste de Asia. Tamén é chamada  guiyuan (桂圆) en chinés, lengkeng en Indonesia, mata kucing en Malaisia, e quả nhãn no Vietnam. O termo "ollo de dragón" vén pola semellanza da súa froita ao globo ocular (cando se pela o froito ten un miolo transparente, e a semente semella a meniña e mailo iris).
Usos
A froita (que realmente é un falso froito, composto por unha cobertura carnosa chamada arilo) é comestíbel, e a miúdo usada en sopas, almorzo s e outras aplicacións no leste de Asia.
O longán e o lichi madurecen na mesma época do ano. Úsase na cociña e como menciña chinesa. miniatura|240x240px|Longáns miniatura|320x320px|Vista da planta nova
Propiedades
No Medicina tradicional chinesa é usada para o corazón e bazo. Insomnio, palpitacións, perda de memoria e mareos. Non se debe usar se hai exceso de flegma ou humidade.
Taxonomía
Dimocarpus longan foi descrita por João de Loureiro e publicado en Flora Cochinchinensis 1: 233–234, no ano 1790.
Gonzalvo
Gonzalvo é unha variante do antropónimo masculino Gonzalo, de orixe xermánica. Como topónimo Gonzalvo pode referirse a:
Bodaño, Vila de Cruces
San Mamede de Bodaño é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2009 tiña 162 habitantes (85 mulleres e 77 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 182 habitantes.
Historia
A parroquia figura como "Castro Bodaño" nunha doazón ao mosteiro de Sobrado en 959. En 1159 foi incorporada por Fernando II ao coto de Carboeiro.
Makea Nui Ariki
miniatura|dereita|150px|Palacio e pavillón de verán dos Makea Nui.
Makea Nui Ariki é unha das tres dinastías de ariki da tribo (Vaka) de Teauotonga en Rarotonga (Illas Cook), xunto coa dos Makea Karika Ariki e a dos Makea Vakatini Ariki. Tradicionalmente foi a que máis influencia política tiña das tres.
Historia
Segundo a literatura oral o fundador foi Karika, orixinario de Manu'a (actualmente na Samoa Americana), quen chegou a Rarotonga a mediados do século XIII, contemporáneo de Tangiia Nui, fundador da tribo de Takitumu e co que se aliou, ofrecéndolle como esposa a súa filla, Mokoroa ki Aitu. A mediados do século XVIII, Makea Te Patua Kino confire a tres fillos seus un título de ariki, que son a orixe das tres xefaturas actuais da tribo. Desde 1994 o título está en disputa por varias pólas da familia Makea. A sede da dinastía é o Para o Tane, comunmente denominado Palacio Makea, situado no centro de Avarua, preto do antigo koutu de Taputapuatea.
De Karika a Makea Te Patua Kino (c.1250-c.1750)
O nome dos arikis entre o século XIII e mediados do século XVIII débense á tradición oral. Recolléronse varias xenealoxías, non sempre coincidentes. A de Henry H. Nicholas, que realizou a comezo da década de 1890, foi recollida do ariki Makea Takau e publicouse no Journal of the Polynesian Society co título de Ko te papa ariki teia mei Avaiki mai, mei roto ia papa. A versión de Stephen Savage, baseada en Tamuera Te Rei, difire notablemente da anterior, mentres que a de Edward Robert Tregear, publicada na obra Maori-Polynesian Comparative Dictionary (1891), se aproxima máis á primeira, aínda que non achega datos do informante.
Pretendentes ao título (1994-2010)
Logo da morte de Makea Nui Tapumanoanoa Teremoana Ariki, apareceron numerosos pretendentes ao título pero ningún accedeu legalmente a el a pesar de numerosas tentativas de reconciliación e procesos xudiciais.
O Castro, Queixeiro, Monfero
O Castro é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Julio Maldonado
Julio Maldonado, popularmente coñecido como Maldini, nado en Madrid en 1967, é un xornalista español especializado en fútbol internacional que traballa para os medios do Grupo PRISA. Está casado coa atleta Maite Zúñiga, e ambos os dous residen en Madrid.
Traxectoria
Cursou estudos de Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid. Empezou en Canal + xa desde a súa creación en 1989, e comezou a colaborar na Cadena SER en 1995.
O seu labor é tal que, en opinión de moitos afeccionados, é o maior experto en fútbol internacional dos medios de comunicación españois e aínda europeos. A súa rutina diaria inclúe o visionado de varios partidos de fútbol de todo o mundo, cuxas emisións recibe a través das antenas instaladas no seu domicilio. Afirma ser dos primeiros en ver a moitas das estrelas estranxeiras de hoxe en día, e ata debido a isto, equipos españois ou ata o Ajax de Amsterdam contaron cos seus servizos. En maio do 2006 publicou un libro titulado De la naranja mecánica a la mano de Dios, que tivo un grande éxito de vendas.
Vitamina B3
A niacina, ou ácido nicotínico, vitamina B3 ou vitamina PP, é unha vitamina hidrosoluble cuxos derivados, NADH e NAD+, e NADPH e NADP+, xogan roles esenciais no metabolismo enerxético da célula e da reparación do ADN. A designación vitamina B3 tamén inclúe ás correspondentes amidas, nicotinamida ou niacinamida, con fórmula química C6H6ON2. Co termo xenérico de niacina enténdese o ácido nicotínico, a súa amida (a nicotinamida) e todos os derivados biolóxicos que se poden transformar en compostos bioloxicamente activos. Polo xeral defínese a actividade da niacina nos alimentos como a concentración de ácido nicotínico formado pola conversión en niacina do triptófano contido nos alimentos. Esta é bioloxicamente precursora de dúas coenzimas que interveñen en case todas as reaccións de oxidorredución: o nicotín adenín dinucleótido (NAD+) e o nicotín adenín dinucleótido fosfato (NADP+).
A nicotinamida e o ácido nicotínico atópanse abundantemente na natureza. Hai unha predominancia de ácido nicotínico nas plantas, mentres que nos animais predomina a nicotinamida. Atópase principalmente no lévedo, o fígado, as aves, as carnes sen graxa, os froitos secos e os legumes. O triptófano, precursor da niacina, atópase abundantemente na carne, o leite e os ovos.
A niacina participa nas reaccións que xeran enerxía grazas á conversión bioquímica de hidratos de carbono, graxas e proteínas. NAD e NADH son fundamentais para utilizar a enerxía metabólica dos alimentos. A niacina participa na síntese dalgunhas hormonas e é fundamental para o crecemento.
As necesidades diarias recomendadas de equivalentes de niacina (NE) para un adulto son: 6,6 NE por 1.000 kcal e non menos de 13 NE por consumo de calorías inferior a 2.000 kcal. Para os nenos de ata seis meses, cunha dieta calórica de 1.000 kcal ao día, son de 8 NE/día. Para idades superiores as necesidades diarias dependen de cantas calorías se inxiren. As mulleres embarazadas necesitan suplementos de 2 NE ao día, as que aleitan necesitan 5 NE ao día.
A pelagra é a consecuencia dunha carencia de vitamina B3 (de aí o nome de factor PP, Preventivo da Pelagra) e de triptófano ou do seu metabolismo.
Biosíntese
O heterociclo aromático de 5 membros (vértices) do triptófano é clivado e despois volto a formar co grupo amino alfa do triptófano orixinando o heterociclo de 6 membros aromático da niacina, na seguinte reaacción:
Jacques Paul Migne
Jacques Paul Migne, nado en Saint-Flour o 25 de outubro de 1800 e finado en París o 24 de outubro de 1875, foi un sacerdote francés cuxa obra máis celebrada foi a de publicar dúas económicas e extensas coleccións de escritos dos Pais da Igrexa, a Patrologia Latina e a Patrologia Graeca.
Traxectoria
Naceu en Saint-Flour (Cantal). Logo dunha infancia un tanto turbulenta, en 1817 estudou teoloxía no colexio de Saint-Flour, en Orleáns. Ao finalizar a súa formación de clérigo, demasiado novo aínda para ser ordenado, foi enviado como profesor a un colexio de Châteaudun onde destacou polas súas capacidades didácticas. Desexando afianzar a súa teoloxía consagrou quince horas de estudo por día durante seis meses. En 1824 foi ordenado sacerdote.
Inmediatamente foi enviado a unha parroquia do cantón de Châtillon-sur-Loing, pero por ter un clima que afectaba á súa saúde foi rapidamente relevado e enviado a Puiseaux, na diocese de Orleáns.
A revolución de 1830 repercutiu en Puiseaux. Houbo un incidente, que naceu da súa simpatía católica realista fronte ao patriotismo local, que logo foi esaxerado e agrandado. O P. Migne respondeu aos seus acusadores a través dun boletín titulado Da liberdade, por un sacerdote. Ampliando o debate, trata sobre cuestións importantes do dereito eclesiástico e das relacións coa autoridade secular. Desatouse o debate e o bispo intervén prohibindo a publicación da resposta do P. Migne. O cura de Puiseaux someteuse e gardou silencio.
En 1833, logo do enfrontamento co bispo, partiu cara a París, e o 3 de novembro comezou co xornal L'Univers religieux, que tentou manter libre de calquera influencia política. Rapidamente conseguiu 1800 subscritores. Editouno por tres anos.
En 1836 abandonou L'Univers religieux para comezar unha obra doutra envergadura que chegará a ser chamada «unha das máis colosais do século». Titulada Biblioteca universal do clero, debería contar con 2000 volumes. Dotado dunha inesgotábel paciencia, logrou unha das empresas máis considerábeis do século: a edición dunha enciclopedia teolóxica que abarcará miles de volumes.
En 1836 abriu a súa gran casa de publicación en Petit-Montrouge, no arrondissement 14 de París. Alí sucedéronse con rapidez numerosos traballos relixiosos pensados para o clero baixo, a prezos accesíbeis que aseguraban ampla circulación. As máis coñecidas son:  Scripturae sacrae cursus completus , que ensambla un amplo repertorio de comentarios sobre cada libro da Biblia e  Theologiae cursus , cada un en 28 volumes, entre 1840 e 1845; despois  Collection des auteurs sacrés  (100 vols., 1846-8);  Encyclopédie théologique  (171 vols., 1844-6).
Traballou nas súas publicacións sen interrupción até o incendio dos seus Ateliers catholiques, en febreiro de 1868. Atopouse, desde o principio, con graves dificultades. Aínda que foi animado por cartas e felicitacións que lle chegaron por milleiros, tamén debeu enfrontar a oposición do arcebispo de París, Monseñor de Quélen. Este, sen dubidar da excelencia da obra de Migne, estimaba que a empresa posuía un carácter comercial e que por tanto non era bo que un sacerdote estivese a cargo dela. E ordenou ao editor que suspendese o seu traballo. Migne creu ver nesta medida o resultado da presión das grandes librarías, celosas da súa obra. O P. Migne arguíu que non era nin impresor nin libreiro: os dous cargos corresponden a Victor Migne, o seu irmán e colaborador, e rexeitou someterse. O arcebispo retiroulle os seus poderes e prohibiulle celebrar a misa. Meses antes de morrer, o arcebispo propúxolle a Migne converter este proxecto particular nunha obra diocesana, na que el sería o superior e o P. Migne o director. Querendo gardar a súa liberdade, o sacerdote mantén a súa posición. Monseñor Affre, o seu sucesor, mantivo tamén a liña de conduta do seu antecesor. Condenou tamén a publicación Voix de la Vérité, novo xornal publicado por Migne. Finalmente, tocado pola franqueza do seu editor e pola molestia que a súa decisión podía carrexar entre a autoridade eclesiástica, levantou a condena.
O 2 de xuño de 1849, Jacques Paul Migne asumiu o título de impresor–tipógrafo, en Petit–Montrouge. Doáronlle 5000 francos e encargáronlle a edición das Actes de l'Église de Paris.
En 1853, A. Bonnety, director dos Annales de la philosophie chrétienne, escribía respecto da Patrologia latina: «Esta obra debería estar protexida polos gobernos, polos bispos e por todos os católicos», deixando entrever que non sempre a resposta do público acompañou ao editor. Unha indicación semellante volve escoitarse respecto da Patrologia graeca: «Entristécenos ter que afirmar que aínda faltan subscribirse a esta bela e boa publicación moitas casas: bibliotecas dos bispos, seminarios, principais curas, comunidades relixiosas… O editor atópase aínda ao comezo dos seus esforzos, e se non consagrase a esta obra todo o seu capital, todos os beneficios das súas publicacións precedentes, veríase obrigado a interromper a impresión».
Con todo, as mostras de simpatía non faltaron, desde o principio, á obra de Migne. Desde Roma, do universo católico, afluirán felicitacións de bispos, cardeais e laicos instruídos. Outro eloxio que chegou a Migne viña de parte do Senado francés, na sesión do 20 de xuño de 1862, por parte do Barón Ch. Dupin: «''Un simple cura rural, o Sr. Migne, encarou só coa axuda financeira do clero inferior –nun prezo baixo e sen luxos–, a publicación dunha colección completa, unha colección onde os textos máis fieis son comparados coas versións máis autorizadas, unha colección onde figuran os libros Sacros, os Pais da Igrexa latinos e gregos, todos os grandes teólogos, todos os oradores sacros, todos os comentarios e aínda miles de escritos dos bispos dos nosos días. Esta será unha Biblioteca universal da Igrexa católica: 850 volumes xa viron a luz. 1150 restan por aparecer. E para levar a cabo esta empresa… é cos seus modestos recursos que o clero francés inaugurou esta grande empresa católica. Moitos laicos xenerosos viñeron na súa axuda…''».
Se a obra monumental quedou inacabada débese ao incendio do 12 de febreiro de 1868. O lume desatouse no compartimento das prensas tipográficas e rapidamente alcanzou todo o edificio, abarcando case todas as obras que estaban alí. Os danos foron considerábeis e irreparábeis na súa maior parte. Os clichés de prensa de grandes coleccións (en número de 667.855) foron destruídos. Dos cascallos non puido retirarse máis que unha masa de 600 quilogramos de chumbo. A fábrica de mobles de igrexa, de órganos, de estatuas, de mesas, de baixorrelevos, que Jacques Paul Migne construíra ao carón da imprenta foron do mesmo xeito alcanzados polo incendio. Un grande órgano, de 30.000 francos, listo para ser entregado, foi completamente devastado. Sobre o total de 12 millóns que representaba o material e as mercadorías, Jacques Paul Migne só recuperou apenas seis.
A perda foi enorme. As aseguradoras non lle devolveron máis que unha suma irrisoria. E resultou insuficiente para permitir a Migne recomenzar coas publicacións interrompidas. A guerra franco-prusiana de 1870 sumoulle perdas. Arruinado, buscou proverse de novos recursos. Recomenzou o seu comercio de mobles sacros e organizou un tráfico de intencións de misa. O arcebispo deulle a orde de cesar. Migne resistiuse e recibiu unha suspensión. Pouco despois, o 25 de xullo de 1874, desde a curia romana chegou un decreto do papa Pío IX no que se condenaba o uso de estipendios de misa para a compra de libros… no cal as publicacións de Migne eran nomeadas expresamente.
Estas contrariedades sumáronse ás fatigas ás que o sometera a dirección da súa obra: a súa vista diminuíra considerabelmente e volveuse case cego. O 24 de outubro de 1875 morreu en París deixando o legado dun «dos escritores e compiladores máis extraordinarios dos que ten memoria a historia da erudición». Un ano despois da súa morte, a súa Imprimerie Catholique pasa a mans dos irmáns Garnier.