cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando de Andrade e Soutomaior
Recoñecementos
Recibe o nome de Arcebispo Andrade unha rúa na súa vila natal (anteriormente denominada rúa da Ponte Vella) e unha placa lembra na igrexa e convento de Vista Alegre a súa fundación en 1648.
I Carta aos corintios
A Primeira Carta aos corintios é unha epístola paulina que forma parte do Novo Testamento da Biblia cristiá. Escrita para atallar as divisións no seo da comunidade cristiá da cidade grega de Corinto, permite coñecer a vida interna das primeiras colectividades cristiás e presenta algunhas das condutas morais do cristianismo. miniatura|Paulo de Tarso nun [[mosaico da Catedral de Santa Sofía de Kíiv (Ucraína).]]
Autor e data
A I Carta aos corintios é atribuída a Paulo de Tarso, tal e como se recolle na propia misiva. Paulo, que debía contar cuns 45 anos de idade cando a escribe, era xudeu da seita dos fariseos, cidadán romano e formado na cultura helenística. Perseguiu cristiáns ata que, contra o ano 34, tivo un accidente que acabou na súa conversión ao cristianismo. Dende entón foi un dos primeiros grandes predicadores do cristianismo presentándose na propia carta como "apóstolo de Cristo Xesús pola vontade de Deus". A I Carta aos corintios está escrita en grego (koiné).
Paulo de Tarso é considerado o autor de varias cartas que mandaba ás comunidades cristiáns, especialmente ás fundadas por el, como é o caso da de Corinto. Estímase que a I Carta aos corintios foi escrita cara o ano 56 e que Paulo a redactou en Éfeso, cidade na que estaba predicando e que tiña moita relación comercial con Corinto. Considérase que mandou unha primeira epístola, chamada "carta precanónica" que, ou ben desapareceu, ou ben forma parte da II Carta aos corintios. Posteriormente, chegáronlle consultas por escrito dos propios corintios sobre diversas cuestións ao tempo que lle chegaban novas dos problemas internos da comunidade, polo que decídese a escribir a actual carta.
Destinatarios
Corinto era a cidade grega máis poboada a medidados do século I e dous terzos dos seus habitantes eran escravos. Centro comercial e portuario de grande importancia, tamén era a capital da provincia romana de Acaia. Ademais, a cidade acollía templo de Afrodita Pandemos, dándolle sona de hedonistas aos corintios.
Segundo o relato bíblico, o cristianismo chegou da man de Paulo de Tarso, quen durante a súa segunda viaxe de apostolado (50-52) reside na cidade durante ano e medio. Acollido por Prisca e Aquila, deportados de Roma, e coa axuda económica de Silas e Timoteo, predica na sinagoga ata que remata sendo expulsado, formando unha comunidade con xudeus e gregos conversos, especialmente de extracción humilde.
Mais, logo de marchar para continuar coa súa viaxe, os cristiáns de Corinto comezaron a ter problemas. Dunha parte, a chegada de Apolo e doutros predicadores deu lugar á formación de bandos enfrontados. Doutra banda, tamén se cuestionaban aspectos da doutrina evanxélica e da moral cristiá. Para atallar estas cuestións, Paulo de Tarso enviou esta carta.
Estrutura
miniatura|Lintel da Rosentalkapelle ([[Basilea) coa cita dos versículos 55 a 57 do capítulo 15 da I Carta aos corintios: "Morte, u-la túa vitoria? Morte, u-lo teu aguillón? O aguillón da morte é o pecado e a forza do pecado é a Lei. Pero deámoslle as grazas a Deus, que El nos dá a vitoria por medio do noso Señor Xesús Cristo."]] A misiva ten dúas partes ben diferenzas pola súa temática: a primeira reprende os abusos na comunidade cristiá, mentres que na segunda responde ás cuestións que lle remitiron os crentes e fai aclaracións tanto sobre os dons espirituais (Eucaristía, carisma e amor), a liturxia e a resurrección.
Edicións en galego
Ao abeiro do Concilio Vaticano II (1962-1965), a Igrexa Católica autorizou o emprego de linguas vernáculas na liturxia, facendo necesaria a tradución da Biblia á lingua galega. Deste xeito, a editorial SEPT publicou en 1989 unha tradución da Biblia dende as linguas orixinais que foi merecente do Premio Nacional de Tradución de España de 1990. Nesa edición, a I Carta aos corintios foi traducida por Andrés Torres Queiruga.
Sorg og glæde
Sorg og glæde é un filme dinamarqués de 2013 dirixido por Nils Malmros. O filme autobiográfico conta o acontecemento tráxico no que a muller de Malmros, que padece de trastorno bipolar, matou a súa filla pequena cun coitelo. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O director de cine Johannes está casado coa mestra de escola Signe, que padece de trastorno bipolar. Tras volver á casa despois de estar ingresada, Signe matou a súa filla de nove meses. O filme conta como se coñeceron Johannes e Signe e que pasou despois.
Lecanographa dialeuca
Lecanographa dialeuca é unha especie de fungo, un lique da familia Lecanographaceae que foi descrito por vez primeira por Egea e Torrente en 1994.
YF-73
O motor foguete YF-73 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-3.
Características
O YF-73 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 11,0 kN de pulo. O primeiro voo dun YF-73 tivo lugar en 1984.
Hubert Emmerig
Traxectoria
Emmerig cursou entre 1977 en 1988 estudos de Ciencias Auxiliares da Historia, Historia Medieval e Arqueoloxía Clásica na Universidade de Múnic, e en 1988 obtivo o grao de mestrado cun traballo sobre a Casa da Moeda de Ratisbona, titulado "A administración da ceca de Ratisbona nos séculos XIII e XIV". Finalmente, en 1991 acadou o seu doutoramento cunha tese que afondaba no estudo das emisións monetarias da mesma ceca, titulada "O pfennig de Ratisbona. A moeda en Ratisbona desde o século XII ata 1409.
YF-40
O motor foguete YF-40 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-4A.
Hubert Emmerig
Traxectoria
Simultaneamente á súa etapa universitaria, Emerig traballou en diversas compañías de poxas numismáticas en Múnic, entre elas Giessener Münzhandlung, e entre 1989 e 1995 participou en varios proxectos de documentación de escavacións e achados monetarios.
YF-40
Características
O YF-4A era un motor alimentado con tetróxido de nitróxeno e UDMH, producindo 49,0 kN de pulo. O primeiro voo dun YF-4A tivo lugar en 1988.
Hubert Emmerig
Traxectoria
No ámbito editorial, Hubert Emmerig foi director e editor xefe da revista numismática alemá Geldgeschichtliche Nachrichten, entre 1995 e 1998.
En 1996 ingresou na Universidade de Viena como axudante no Instituto de Numismática e Historia Numismática, e a partir de 2005 accedeu á praza de profesor asociado de Numismátiva Medieval e Moderna e Historia do Diñeiro, nesa mesma institución. Simultaneamente, desde 1999 imparte tamén docencia de Numismátiva na Universidade de Múnic.
Emmerig centra as súas investigacións nos achados monetarios de época medieval e moderna en Austria, e dirixe varios proxectos sobre este tema.
Tarlan Parvaneh
Tarlan Parvaneh, nada en Xiraz o 9 de xullo de 1998, é unha actriz iraniana.
Traxectoria
Seu pai era enxeñeiro e foi súa nai quen procurou desenvolver a súa carreira como actriz. Debutou no cinema como actriz infantil en 2005 co filme Zane Badali, e dende entón apareceu en máis de 60 proxectos cinematográficos e de televisión e como actriz infantil unha das súas interpretacións máis salientables foi en Ahooye Pishooni Sefid filme dirixido en 2011 por Javad Hashemi e que lle supuxo o premio á mellor actriz nova no Festival Internacional de Cinema para Nenos e Xente Nova. Como actriz adulta salienta a súa participación en Pishooni Sefid III (2019).
Hubert Emmerig
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria académica, Hubert Emmerig publicou unha boa cantidade de artrigos en diversas revistas científicas do ámbito historiográfico e numismático.
Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables:
Carlota Álvarez Basso
Carlota Álvarez Basso, nada en Vigo en 1964, é unha xestora cultural galega especializada en arte contemporánea, cunha longa traxectoria na xestión e comisariado de exposicións. Comisariou múltiples exposicións, foi Presidenta-Fundadora da Asociación de Directores de Museos e Centros de Arte Contemporánea de España, e foi membro de varios comités de honor e consellos asesores de institucións culturais de España. É autora de textos críticos para catálogos e participou en numerosos xurados de premios e festivales, así como en conferencias e mesas redondas de ámbito nacional e internacional. Desde nova militou no feminista, realizando o seu activismo persoal e profesionalmente na defensa da igualdade e o recoñecemento de mulleres artistas, visibilizando o talento feminino.
Traxectoria
miniatura|dereita|Edificio Sabatini. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. dereita|miniatura|Pazo da Cultura de Pontevedra.
miniatura|dereita|Matadero Madrid, vista desde Madrid Río.
The Dozens
The Dozens, en galego: As Ducias, é un xogo que se xoga entre dous participantes, no que se insultan ata que un deles se rende. Común nas comunidades afroamericanas, o Dozens xógase case exclusivamente diante dun público, que anima aos participantes a responder con insultos cada vez máis severos para aumentar a tensión e, en consecuencia, facer o concurso máis interesante de ver.
Carlota Álvarez Basso
Traxectoria
Filla de Darío Álvarez Gándara e de Gisela Basso Ramírez. En 1986 diplomouse en Socioloxía na Universidade de Nanterre en París, título que convalidou pola licenciatura en Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid. Realizou nesta universidade os cursos de doutoramento sobre o consumo cultural en España, no Departamento de Socioloxía IV, Teoría da Comunicación, campo interdisciplinar entre a Facultade de Ciencias da Información, Socioloxía e Belas Artes. Traballou como socióloga especializada en mercadotecnia aplicada ao consumo cultural, até que a comezos de 1990 se trasladou a Nova York, onde realizou prácticas durante nove meses no departamento de vídeo arte do Nova York|Museo de Arte Moderna de Nova York Despois da estancia en Nova York foi contratada polo Museo Nacional Reina Sofía de Madrid, onde puxo en marcha o departamento de audiovisuais, no que desenvolveu a súa actividade como xefa do departamento de Obras de Arte Audiviosuais desde xaneiro de 1992 até marzo de 1999. Realizou programas como Coregrafiar para la cámara, Señales de vídeo ou Gordon Matta-Clarkː vistas a través de lo invisible, e encargouse da programación das salas de cine do museo.
Converteuse na primeira directora e xerente do Pazo da Cultura de Pontevedra, inaugurado en 1999. Levou a dirección, programación e xestión das actividades realizadas neste organismo autónomo, no Teatro Principal de Pontevedra e no recinto feiral até 2001. Para a inauguración do centro programou a exposición da Lambert Art Collection, con 242 obras de 84 artistas de recoñecemento internacional, desde Man Ray, Matthew Barney, Sarah Lucas ou Kiki Smith, ofrecendo unha gran variedade de formatos e ampla temática e singular perspectiva da significación da fotografía na arte moderna e da súa propia capacidade para representar ideais estéticos. A exposición, con sede estable en Suíza, iniciou a súa itinerancia en 1997, sendo Pontevedra o único lugar no que se puido ver en España, antes de continuar por outros países.
The Dozens
Os comentarios do xogo poden centrarse na intelixencia, aparencia, competencia, estado social e situación financeira do xogador contrario. Os comentarios despectivos sobre os membros da familia do outro xogador son comúns, especialmente sobre as súas nais. Os comentarios adoitan estar relacionados con temas sexuais, esta versión do xogo denomínase "Dirty Dozens".
Carlota Álvarez Basso
Traxectoria
Entre 2001 e 2005 dirixiu o Museo de Arte Contemporánea de Vigo de Vigo. Logrou o consenso social e institucional para o funcionamento do museo, coa convicción de facilitar o acceso da cidadanía á cultura máis actual e fomentar o espírito crítico.
Tras dimitir do seu cargo no MARCO en 2005 pasou a ser a Directora de Proxectos da Sociedade Estatal de Conmemoracións Culturais do Ministerio de Cultura de España.
The Dozens
Segundo o sociólogo Harry Lefever e o xornalista John Leland, o xogo é xogado case na súa totalidade por afroamericanos; outros grupos étnicos adoitan non entender como xogar e poden tomarse en serio as observacións dos que xogan. A súa popularidade é maior entre as comunidades urbanas e de baixos ingresos, pero tamén se atopa en ambientes rurais e de clase media. Participan tanto homes coma mulleres, pero o xogo é máis común entre homes.
Carlota Álvarez Basso
Traxectoria
En setembro de 2008 foi nomeada xerente da Fundación Córdoba Ciudad Cultural. Até 2011 dirixiu e defendeu a candidatura de Córdoba como Capital Europea da Cultura para 2016, o que finalmente non se acadou.
The Dozens
Notas
<references group="Notas" />
Carlota Álvarez Basso
Traxectoria
En 2013 foi nomeada directora do centro cultural Matadero Madrid, concibido desde o Concello de Madrid como un espazo interdisciplinar de intercambio de ideas sobre a cultura e os valores da sociedade contemporánea, aberto á participación de toda a cidadanía. Como directora xeral de Formulación e Avaliación Cultural do Concello de Madrid dirixiu e redactou o Plan Estratéxico de Cultura do Concello de Madrid, e levou a dirección dos proxectos e a execución do programa Madrid Activa, con espectáculos de teatro, danza e música nos 21 distritos do municipio. Dirixiu durante cinco anos o Centro de Cultura Contemporánea Matadero Madrid. En febreiro de 2018 regresou ao Museo Nacional de Arte Reina Sofía para traballar na Subdirección Artística do museo desenvolvendo Proyectos Especiales, como El poder del Arte, que conmemora os 40 anos da Constitución Española.
En 2018 fundou e codirixiu o Festival Internacional de Cine hecho por Mujeres. , en codirección con Diego Mas Trelles.
Jeffrey Lynn
Primeiros anos e primeiros éxitos
Antes de se dedicar á actuación, Lynn foi mestre de escola. Comezou a súa carreira cinematográfica en Hollywood debutando na película Out Where the Stars Begin en 1938. Ese mesmo ano acadou un éxito notábel actuando xunto ás Lane Sisters na película Four Daughters, rodando tres secuelas da mesma, dúas en 1939 (Daughters Courageous e Four Wives) e Four Mothers (1941), repetindo papel en todas elas. Tras ese éxito de Four Daughters, Lynn pasou unha proba de cámara para o papel de Ashley Wilkes en Foise co vento (1939). Lynn tiña un grande parecido físico co personaxe da obra e interpretou a Ashley mentres duraban as probas de pantalla para a actriz adecuada para interpretar a Scarlett O'Hara. Porén, David O. Selznick finalmente escolleu o máis famoso e experimentado Leslie Howard.
Tamén en 1939, Lynn protagonizou The Roaring Twenties, obtendo excelentes críticas, O filme reuniuno coa estrela de Four Daughters, Priscilla Lane, xunto a Humphrey Bogart e James Cagney. Ese éxito continuou con películas como The Fighting 69th (1940, na que interpretou ao poeta e soldado Joyce Kilmer), It All Came True (1940), All This and Heaven Too (1940) e Million Dollar Baby (1941).
Parón na Segunda guerra mundial
A súa carreira cinematográfica viuse interrompida polo comezo da guerra, e cando volveu á pantalla en 1948 xa non puido recuperar a súa antiga condición, aínda que traballou en Carta a tres esposas (1949), con relativo éxito. Porén, na década de 1960 conseguiu actuacións destacadas en Butterfield 8 (1960) e Tony Rome (1967).
Teatro e TV
Na pequena pantalla, traballou nos anos cincuenta en series como Robert Montgomery Presents, Your Show of Shows, My Son Jeep (co novo actor Martin Huston ) e Lux Video Theatre. Tamén traballou como actor de teatro, participando en espectáculos do circuíto de Broadway como Lo and Behold! (1952), Any Wednesday (1966) e Dinner at Eight (1967).
Anos finais
Tras o inicio do declive da súa carreira artística, particularmente nos anos cincuenta, Lynn dedicouse ao negocio inmobiliario, relegando a súa actividade como actor a un segundo mandato.
A súa última actuación foi como estrela convidada en Murder, She Wrote en 1987, unha secuela televisiva da longametraxe Strange Bargain (1949), na que se reencontraba coa súa antiga compañeira de elenco Martha Scott.
Jeffrey Lynn faleceu en Burbank, California, en 1995, por causas naturais aos 86 anos. Foi enterrado no cemiterio Forest Lawn Memorial Park en Hollywood Hills, California.
Waswanipi
Waswanipi (en cree : ᐙᔂᓂᐲ/ Wâswânipî ) é unha entidade cree situada no territorio equivalente Eeyou Istchee no centro do Quebec,  e que constitúe unha das comunidades asociadas ao Gran Consello dos Crees. Como a maioría das entidades autóctonas do Quebec, Waswanipi, componse dun territorio reservado cree de categoría IA, onde se atopa a contorna urbanizada onde viven os membros da nación cree de Waswanipi e que é de xurisdición federal, e mais dun municipio vilego cree de categoría IB, deshabitado e de xurisdición provincial. Administrativamente, dentro do Quebec, intégrase na rexión do Nord-du-Québec.
Xeografía
O territorio da terra reservada cree de Waswanipi é irregular e ha de se distinguir do territorio da municipipalidade vilega cree homónima e está constituída por unha primeira sección situada no leste da Ruta 113 entre o río Waswanipi e o quilómetro 259 desa estrada; esta sección limita ao sueste co río Chibougamau e tamén inclúe o núcleo urbanizado de Waswanipi Un sesgundo tramo localízase ao norte da Ruta 113, principalmente entre o lago Renault e o quilómetro 274 da estrada, mais tamén inclúe a contorna do lago Inconnu. Un terceiro tramo está situado ao leste da converxencia dos ríos Chibougamau e Opawica na banda de terra antes de os dous ríos diverxiren, de maneira considerable cara ao norte para o primeiro e ao sur para o segundo. Unha cuarta sección consiste nunha banda de terra, relativamente pequena, na beira sur do río Waswanipi que se estende case ata a entrada do río no lago Waswanipi.
Historia
Waswanipi estaba unha zona de caza e pesca de verán dos crees e a Compañía do Noroeste instalouse na zona en 1799, e a Compañía da Baía de Hudson en 1819. O posto situábase nunha illa do lago Waswanipi a uns 30 km augas abaixo do lugar actual pero sempre permaneceu como un lugar de visita temporal para os crees, agás para uns poucos vellos que permanecían a carón do posto todo o ano. A partir da década de 1950 toda a rexión Waswanipi abriuse á explotación mineira e os cree convertéronse en minoría no seu propio territorio, algunhas familias emigraron aos novos asentamentos e a poboación cree esparexeuse por Matagami, Senneterre, Miquelon, Desmaraisville, o río Waswanipi e Chapais. Cando a Compañía da Baía de Hudson pechou o seu posto en 1965 apenas tiña actividade e os poucos crees, de avanzada idade, que vivían alí dispersáronse. Finalmente, os crees lograron do goberno federal a construción en 1976 dunha vila propia no lugar onde a estrada Chibougamau-Senneterre cruzaba o río Waswanipi. A municipalidade vilega de Waswanipi creouse o 19 de xullo de 1978.
Linguas
Segundo o censo de 2016 o cree é a lingua materna de 1420 habitantes da localidade, a segunda lingua é o inglés con 240 falantes e o francés a terceira con 70. Ademais 5 persoas afirman que a súa lingua materna é o inglés e unha lingua non oficial. Por coñecemento das dúas linguas oficiais 1190 persoas afirman que falan inglés como primeira lingua oficial, para 75 é o francés a súa primeira lingua oficial, un total de 425 falan inglés e francés e hai 70 persoas que non falan ningunha das dúas linguas oficiais. Son un total de 1685 persoas os que afirman que poden falar cree. A maioría da poboación identifícase como indios norteamericanos, con só 20 non nativos. Hai 30 persoas que se identifican como inuit pero non hai falantes de ningunha lingua inuit.
Relixión
A maioría dos habitantes de Wawanipi son cristiáns. Sacerdotes católicos comezaron a visitar a rexións os veráns a partir de 1852 e algúns anos despois tamén os anglicanos tamén tentaron a conversión dos cree e ao remate do século XIX a maioría convertérase ao catolicismo. Non obstante, nas primeiras décadas do século XX unha parte importante dos católicos renunciara ao catolicismo para ingresar no anglicanismo e a partir da década de 1920 a maioría era anglicana. Así e todo, a comunidade mantivo crenzas mixtas, e así era habitual ata a década de 1950 que cando un pastor anglicano visitaba a comunidade acudisen tanto anglicanos como católicos ao servizo relixioso e o mesmo acontecía cando un sacerdote católico celebraba misa. A igrexa de San Bernabé, construída en 2001, é a igrexa parroquial anglicana de Waswanipi e dependen da diocese de Moosonee da Igrexa Anglicana do Canadá que agrupa os anglicanos locais. Tamén existe unha comunidade pentecostal activa coa súa propia igrexa. Malia non existir lugar de culto católico no censo de 2001 eran 100 os habitantes da localidade que se identificaban como católicos.
Educación
A Comisión Escolar Cree ofrece os servizos de ensino primario e secundario públicos en Eeyou Istchee. En Waswanipi opera a escola preescolar Jolina Gull Blacksmith (ᒍᓖᓈ ᑲᓪ ᐱᓛᑲᓯᒥᕪ ᒋᔅᑯᑕᒫᒉᐅᑲᒥᒄ) con clases só en cree, a escola elemental Rainbow (ᐲᓯᒧᔮᐲ ᒋᔅᑯᑕᒫᒉᐅᑲᒥᒄ) e o escola de secundaria Willie J. Happyjack Memorial (ᐧᐃᓖᐧᐃᓖ ᐦᐋᐲᒑᒃ ᒋᔅᑯᑕᒫᒉᐅᑲᒥᒄ) con ensino en cree, inglés e francés e que en conxunto tiñan 560 alumnos en 2019.
Pablo Solón Romero
Pablo Solón Romeu é un activista e diplomático boliviano. Formou parte do goberno presidido por Evo Morales con diferentes responsabilidades desde 2006 a 2011. De 2009 a 2011 foi embaixador do Estado Plurinacional de Bolivia ante as Nacións Unidas. De 2012 a 2015 foi director Executivo da ONG Focus on the Global South, un grupo de reflexión activista, con sede en Bangkok. En xullo de 2015 dimitiu para regresar a Bolivia. Na actualidade é director da Fundación Solón e lidera o "Observatorio Boliviano de Cambio Climático e Desenvolvemento".
Traxectoria
Fillo do muralista boliviano Walter Solón Romero que cultivou a arte social, Pablo Solón implicouse como activista durante anos en diferentes organizacións sociais, movementos indíxenas, sindicatos de traballadores, asociacións estudantís, de dereitos humanos e organizacións culturais en Bolivia entre elas a Fundación Solón que inicia en 1994 co seu pai na que se combina a arte coa crítica social, a imaxe coa análise e se debate sobre os dereitos da natureza e da auga, os tratados de libre comercio, a democracia, etc.
En 2006 co goberno do presidente Evo Morales, traballou como embaixador representante plenipotenciario para temas de Integración e Comercio, secretario da Unión de Nacións Suramericanas (UNASUR) (decembro 2006-maio 2008) e foi delegado na Comisión de Reflexión Estratéxica para a Integración de América do Sur (2006).
En 2009, impulsa resolucións sobre o Dereito Humano á Auga, o Día da Nai Terra Internacional, Harmonía coa Natureza, os Dereitos dos Pobos Indíxenas e unha defensa moi forte das políticas "controvertidas" do goberno boliviano respecto dos seus aliados políticos na rexión. Solón foi especialmente activo nas negociacións sobre cambio climático no marco da UNFCCC, e axudou a organizar a Conferencia Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático celebrada en Cochabamba, en 2010.
Na Conferencia de Nacións Unidas sobre Cambio Climático de 2010 defendeu a firme posición de Bolivia.
En decembro de 2011 participou na Conferencia da ONU sobre Cambio Climático de Durban e avogou polo cambio de relación coa natureza defendendo o restablecemento da harmonía.
En 2016 publicou o libro ''¿Es posible vivir bien? Reflexiones a Quema Ropa sobre Alternativas Sistémicas'' analizando o proceso de construción do concepto do Vivir Ben, avaliar o que foi a súa aplicación en Bolivia e Ecuador e expor os retos tras unha década de gobernos progresistas nos Andes. "É posible o Vivir Ben máis aló da comunidade indíxena?" expón Solón.
Na actualidade é un crítico contestatario da política exercida polo goberno de Evo Morales, activista asiduo do programa "Cabildeo", destácase polo seu posicionamento ecoloxista.
Bustier
thumb|Bustier
Un bustier (, alternativamente bustiere) é unha peza de vestir axustada para mulleres usadas tradicionalmente como lencería. A súa finalidade principal é empurrar o peito apretando contra o esófago superior e forzando os peitos cara arriba mentres moldea suavemente a cintura. Hoxe en día, tamén se pode usar como suxeitador push-up debaixo dun vestido de costa baixa ou como camisola para roupa de abrigo. O bustier tamén se pode usar como unha enagua baixo pezas transparentes superiores se non se desexa unha exhibición atrevida do estómago..
Un bustier aseméllase a un basque, pero é máis curto. Chega só ata as costelas ou a cintura.
Os bustiers modernos adoitan facerse con paneis de malla en lugar das tradicionais varillas.
Orixe
Estas prendas delicadas eran representativas e un símbolo da nobreza para as mulleres con poder desde o ano 2000 a.C. Nun principio estes non se usaban como roupa interior, senón que eran unha prenda completa, dunha soa peza, como un vestido, pero no século XVI, concretamente en Italia, o seu deseño variou ata ter o estilo representativo que hoxe podemos apreciar.
Bidarte
Bidarte (en francés: Bidart) é unha comuna do suroeste de Francia, no departamento dos Pireneos Atlánticos da rexión de Nova Aquitania, formando así mesmo parte da provincia histórica vascofrancesa de Lapurdi en Iparralde.
Localización
Sitúase no suroeste do territorio francés, Bidarte forma parte do distrito de Baiona. Tamén pertence á histórica provincia vasca de Lapurdi. A comuna posúe uns 4,7 km de costa e adéntrase no interior uns 2,5 km. Atópase a 25 km ao norte da fronteira franco-española.
Demografía
Fontes: Ldh/EHESS/Cassini e INSEE a partir de 2006.
Peeping Tom
Peeping Tom foi unha banda estadounidense de rock electrónico liderada por Mike Patton. O grupo só publicou un álbum e dous sinxelos a través do selo Ipecac Recordings. En Peeping Tom tocou unha gran variedade de coñecidos artistas como Amon Tobin, Massive Attack, Norah Jones e Kool Keith.
Peeping Tom considerouse o traballo máis accesible de Patton dende os seus días con Faith No More.
José Cabaneiro Anllo
José Cabaneiro Anllo, frai Aniceto de Mondoñedo, nado en Mondoñedo o 17 de xaneiro de 1896 e finado en Cuba en 1958, foi un relixioso capuchino e destacado orador galego
Traxectoria
Fillo de Francisco Cabaneiro Díaz, que finou antes do seu nacemento, e de Evarista Anllo Sordo. Aos once anos escoitou a predicación de dous frades capuchinos e fíxose capuchino, ordenándose en 1920. Estudou en Roma onde obtivo o doutoramento en Filosofía con especialización en Ciencias Exactas. Impartiu clase no País Vasco e Santander. Creou un observatorio astronómico en Santander. Destacado orador, nunha das súas intervencións máis coñecidas, en Salamanca durante a conmemoración do VII centenario de San Francisco en 1927, disertando sobre a pobreza franciscana, comparou os capítulos de Asís coas xuntas da UGT.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, marchou a Francia como delegado do Comité Pro Axuda aos Exiliados, desde o que facilitou os trámites administrativos dos que fuxían a América. El mesmo marchou a Cuba en 1939. Residiu en Bayamo, onde construíu a igrexa de Julia. Trasladado á Habana, dedícouse a edificar templos, como o de Marianao e os dous da Habana, o Salvador e o Xesús de Miramar ou basílica de Cristo Rey, iniciada en 1948 e inaugurada o 28 de maio de 1953. En 1955 foi designado Custodio de Cuba (superior da Orde Capuchina en Cuba).
The Last Hero
The Last Hero, pode referirse a:
Anxo Cabada Álvarez
Anxo Cabada Álvarez, nado en Sabucedo en 1957, é un mestre e fotógrafo galego.
Traxectoria
Estudou no IES Sánchez Cantón e na Universidade de Santiago. Compaxinou o ensino coa fotografía. A súa relación con Bueu e o Morrazo está relacionada coa súa longa estadía no Centro de Recursos de Bueu e logo na Escola de Adultos de Cangas.
En 1985 realiza a súa primeira exposición. O mar, a terra e as vilas de Galicia son os traballos fotográficos que xunta con textos literarios das escritoras e escritores.
En 2018 reuniu na Casas das Artes de Vigo/Deputación de Pontevedra retratos fotográficos e autorretratos literarios de cincuenta escritores da literatura galega do momento: O imaxinario do país. En 2022 no Museo de Pontevedra: ''Sombras atlánticas. Retratos da arte galega,'' onde reuniu retratos en branco e negro de 34 artistas da Galiza.
Foi un dos fundadores e Presidente do Ateneo Atlántico de Vigo de 2017 a 2023.
Documentais televisivos
Ademais de La vía de la Plata ou La trashumancia.
Wussy
Wussy é unha banda estadounidense de indie rock formada en Cincinnati, Ohio en 2001. O grupo está composto por Chuck Cleaver (voces/guitarra), Lisa Walker (voces/guitarra), John Erhardt (pedal steel), Joe Klug (batería) e Mark Messerly (baixo). Cleaver e Walker compoñen a meirande parte das cancións e altérnanse nas voces principais ou fan harmonías. Nas súas actuacións os dous vocalistas teñen unha "relación combativa". A banda publicou seis álbums de estudio, un álbum ao vivo, dous EPs, un mini LP e varios sinxelos. O grupo recibiu a aclamación da crítica da Rolling Stone, Robert Christgau, a revista Chicago, e SPIN.
Doris verrucosa
Decrición
A especie foi desdrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Doris.
O epíteto específico, verrucosa, é o feminino singular do adxectivo do latín clásico verrūcōsus, a, um,   aludindo ao aspecto que presenta a súa superficie, con numerosas verrugas.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
YF-75
O motor foguete YF-75 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-3A, CZ-3B e CZ-3C.
Características
O YF-75 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 78,50 kN de pulo. O primeiro voo dun YF-73 tivo lugar en 1994.
Doris verrucosa
Características
Doris verrucosa é un nudibranquio de corpo ovalado de cor parda amarelada cunha pel verrugosa distintiva. Ten oito branquias dispostas ao redor do ano, e os seus rinóforos son perfoliados. Os espécimnes galegos e surafricanos poden alcanzar unha lonxitude total de 30 mm. Porén, a súa lonxitude máxima rexistrada é de 70 mm.
Distribución
Esta especie encóntrase no Atlántico (incluído o mar Mediterráneo), nas costs de Francia, España, Reino Unido e Irlanda.
Informouse da súa presenza en Suráfrica, pero pode resultar que sexa dunha especie separada e moi relacionada.
Os rexistros desta especie na costa do Brasil demostráronse que eran dunha especie separada, Doris januarii. (Amplo resumo).
En Galicia
En Galicia, segundo Emilio Rolán e Jorge Otero-Schmitt, esta especie encóntrase en todo o litoral, aínda que é pouco común. Vive entre o litoral interior e a rexión infralitoral, en fondos de pedras e algas, onde se alimenta de esponxas.
Leptogium cochleatum
Leptogium cochleatum é unha especie de fungo da familia. Foi descrito por Dicks., P. M. Jørg. e P. James en 1983.
Pseudocyphellaria aurata
Pseudocyphellaria aurata é unha especie de fungo, un lique que foi descrita por vez primeira por Erik Acharius e Edvard Edward August Vainio en 1890.
Sophia Kremydi
Sophia D. Kremydi Sicilianou é unha numismática grega vinculada á Fundación Nacional de Investigación Helénica, experta na moeda da Antiga Grecia e da Antiga Roma.
Kremydi foi galardoada coa prestixiosa Medalla Huntington, da American Numismatic Society, en 2021.
Traxectoria
Durante os seus estudos doutorais participou en diversas escavacións en Macedonia, realizou estadías como investigadora no Museo Numismático de Atenas e exerceu como profesora de ensino secundario.
Entre 1996 e 1999 mantivo unha colaboración co Alpha Bank, de Atenas, que culminou na publicación dun estudo e catálogo da colección numismática deste banco, que forma parte da serie internacional Sylloge Nummorum Graecorum.
En 2000, Kremydi ingresou como investigadora axudante no Instituto de Antigüidade Grega e Romana da Fundación Nacional de Investigación Helénica, de Atenas, fusionado posteriormente co Instituto de Investigación Histórica. Logo de dirixir varios programas neste organismo, desde 2017 ocupa o cargo de directora de investigación e desde 2919 tamén o de coordinadora do Departamento de Antigüidade Grega e Romana.
O foco das súas investigacións céntrase sinaladamente na antiga Macedonia e na relación entre identidade e a moeda provincial romana cuñada nesa área.
Publicacións
Sophia Kremydi publicou ao longo da súa carreira académica máis de 50 artigos en diversas revistas científicas de todo o mundo. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis significativos.
Outeiro de Arriba
O topónimo galego Outeiro de Arriba pode referirse a:
Kermes ilicis
Parasito de especies de Quercus
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus, principalmente de Quercus ilex (do que toma o seu nome vulgar, da "aciñeira"), especie que se distribúe polas rexións costeiras da conca do Mediterráneo, (España, Italia, Francia, Grecia,Alxeria), encontrándose este insecto tamén en Portugal, Polonia, Hungría, Austria e Moldavia.
Outras especies parasitadas por Kermes ilicis son Quercus toza, Q. suber, Q. pubescens e Q. coccifera.
Descrición
A especie foi descrita por Linneo en 1758, na páxina 455 da 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Coccus ilicis.
Uso como colorante e na fabricación de coiros
Unha tintura natural vermella obtense quermes ou carmín, foi utilizada desde a antigüidade, ten aproximadamente unha décima parte do poder colorante da cochinilla. O colorante primario, o ácido quermésico, extráese con auga. Estas especies de Kermes tamén conteñen entre o 18 e o 32 % de taninos, polo que se usan para producir coiros de cor escura. O pigmento carmesí destes insectos fíxose a partir de fo quermes mediante extracción con álcalis e logo precipitándoo on trihidrato de alúmina (Al2O3·3H2O). Foi utilizado polos antigos exipcios, gregos e romanos. Esta tintura carmesí rara vez se usou despois de que o carmín se fixera popular no século XVI pola introdución da cochililla mexicana Dactylopius coccus, e deioxou de empregarse no século XIX.
Dilucidación das especies Kermes ilicis e K. vermilio
Durante moitos anos consideráronse ambas as especies como conesperíficas. Pero grazas á determinación das drogas polos sues caracteres morfolóxicos externos ao estudialas usando o microscopio, permitiulle a Gustave Planchon corrixir as identificacións erróneas entre Kermes vermilio e Kermes ilicis, identficando a K. vermilio como especie separada.
Héctor Tejero
Héctor Tejero Franco, nado en Madrid o 4 de setembro de 1981, é un bioinformático, activista contra o cambio climático e político español.
Traxectoria
Coñecido dentro da esquerda madrileña polo seu activismo contra o cambio climático, foi incluído como candidato no número 5 da lista de Máis Madrid de cara ás eleccións á Asemblea de Madrid de maio de 2019 encabezada por Íñigo Errejón. Foi escollido deputado no parlamento rexional. Tejero, un dos autores do programa de Máis País, foi escollido no número 4 da lista electoral ao Congreso dos Deputados por Madrid da coalición electoral Máis País-Equo de cara ás eleccións xerais de novembro de 2019.
YF-77
Características
O YF-77 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 510 kN de pulo a nivel do mar (700 kN no baleiro). O primeiro voo dun YF-77 tivo lugar en 2016.
Espartinas
Espartinas é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 22,7 km² e unha poboación de 15.824 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 679,43 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 128 m e a 13 km da capital provincial, Sevilla.
Outeiro de Abaixo
O topónimo galego Outeiro de Abaixo pode referirse a:
Robin Tunney
Robin Tunney nada en Chicago, Illinois, o 19 de xuño de 1972 é unha actriz estadounidense de orixe irlandesa.
Primeiros anos
Desde bebé apareceu en anuncios de televisión. Asistiu ao St. Ignatius College Prep, un colexio católico en Chicago. Estudou interpretación na Chicago Academy for the Arts.
Aos 18 anos, trasladouse aos Ánxeles, California, onde conseguiu algúns papeis recorrentes en varias series e programas.
Desde setembro de 2008 protagoniza a serie de CBS The Mentalist xunto a Simon Baker, interpretando á axente Teresa Lisbon. A serie concluíu en febreiro de 2015.
Cine
É coñecida polos seus papeis cinematográficos en Empire Records (1995) e The Craft (1996) onde traballou coas actrices Fairuza Balk e Neve Campbell. Robin perdeu o pelo no plató de Empire Records, polo que tivo que usar unha perruca en The Craft.
En 1997, Tunney protagonizou a película Niagara, Niagara de Bob Gosse, xunto con Henry Thomas, gañando a mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de Venecia ese ano. Tamén protagonizou xunto a Arnold Schwarzenegger a película de acción de 1999 End of Days.
En 2000 traballou na películas Supernova e protagonizou Límite vertical. En 2003 traballou xunto a Michael Douglas en Ata que a morte nos separe, un remake da película orixinal de 1979 do mesmo nome dirixida por Arthur Hill. En 2004 actuou nas películas Shadow of Fear e Paparazzi, interpretando o papel co-protagonista nesta última;
Televisión
Interpretou papeis en series de televisión como Life Goes On (1989), Law & Order (1990), Dream On (1990) e Clase '96 (1993). Tamén protagonizou os dous episodios piloto da serie House da Fox.
Un dos seus papeis máis recoñecidos foi o de Veronica Donovan en Prison Break (2005–2006) e tamén o de Teresa Lisbon en The Mentalist (2008–2015).
Vida persoal
Estivo casada con Bob Gosse de 1995 a 2006. Comprometeuse co produtor e director australiano Andrew Dominik, pero cancelaron o compromiso en 2010. Ten dous fillos co deseñador de interiores Nicky Marmet. Ten unha irmá cantante, Susan Tunney, e outros dous irmáns, un deles actor. É curmá do concelleiro de Chicago Tom Tunney.
Arno Ludwig
Arno Ludwig, nado en Karlstadt en 1961, é un artista gráfico alemán coñecido por ser o autor dos anversos nacionais da segunda serie circulante de moedas do euro de San Marino.
Xuvenil Alfaguara
Xuvenil Alfaguara é unha colección literaria de dezaoito títulos da editorial Alfaguara, de literatura xuvenil traducida á lingua galega, publicada de 1989 a 1990.
Arno Ludwig
Traxectoria
Arno Ludwig foi escollido polo Ufficio Filatelico e Numismatico de San Marino como autor do deseño dos anversos da segunda serie de moedas do euro de San Marino, coa excepción da moeda dun céntimo, que foi deseñada por Antonella Napolione. Estas moedas comezaron a cuñarse no Istitutio Poligrafico e Zecca dello Stato, de Roma, a partir do ano 2017.
Nas súas creacións, Arno Ludwig utiliza, a modo de sinatura, as súas inciais AL.
Xuvenil Alfaguara
Descrición
miniatura|Detalle de Puntiño e Antón, de [[Erich Kästner, n.º 5 da colección. A ilustración é obra de Walter Trier.]] A coordinación editorial estivo a cargo de Xosé Antonio Palacio Sánchez. Enric Satué fixo a maqueta da colección e o deseño das cubertas.
Splachnum ampullaceum
Splachnum ampullaceum é unha especie de brión de ampla distribución en toda Europa, mais que só se atopa na zona norte da península Ibérica. Foi descrita por vez primeira por Hedwig en 1801.
Zygodon conoideus
Zygodon conoideus é unha especie de brión da familia Orthotrichaceae. Foi descrita por primeira vez por WJ Hooker e Thomas Taylor en 1818.
Artemisa Xakriabá
Traxectoria
É representante das comunidades indíxenas e tradicionais que forman parte da Alianza Global de Comunidades Territoriais. Esta organización engloba a máis de 25 millóns de persoas que pertencen a comunidades indíxenas e que buscan protexer uns 500 millóns de hectáreas de bosques no mundo.
Monte Whitney
miniatura|Cara leste do monte Whitney dende [[Whitney Portal]] O monte Whitney é a cima máis elevada dos Estados Unidos contiguos, cunha altitude de 4421 metros. Está situado nos límites dos condados californianos de Inyo e Tulare. A ladeira oeste da montaña remata no Parque Nacional Sequoia.
Artemisa Xakriabá
Traxectoria
Desde hai máis dunha década está involucrada na defensa do medioambiente e os dereitos dos indíxenas.
Monte Whitney
A montaña recibiu o seu nome de Josiah Whitney, xefe do departamento de xeoloxía de California. A primeira ascensión realizárona Charles Begole, A. H. Johnson e John Lucas en 1873.
O monte Whitney está situado uns 135 quilómetros ao oeste do punto máis baixo de Norteamérica, a Conca Badwater (86 metros por baixo do nivel do mar) no parque nacional do Val da Morte.
Artemisa Xakriabá
Traxectoria
En varias oportunidades denunciou como "genocida" ao presidente brasileiro Jair Bolsonaro polas políticas respecto da Amazonía e pola negativa do goberno a tomar medidas que protexan o bosque amazónico.
Limbach
Limbach é un concello alemán situado no estado federado de Saxonia, Alemaña. A finais do 2020, tiña 1460 habitantes. O concello está preto do estado de Turinxia.
Artemisa Xakriabá
Traxectoria
Artemisa falou na folga mundial polo clima realizada o venres 20 de setembro de 2019 en Nova York, ante miles de mozos de todo o mundo mobilizados polo quecemento global e o cambio climático, que concluíu con comentarios de líderes, activistas e organizadores indíxenas. Nesta oportunidade estaba ataviada co tocado da súa etnia, unha diadema de plumas e partes do seu corpo e cara pintados.
Monte Whitney
Xeografía
A cima do monte Whitney está preto de moitos dos picos máis altos da Serra Nevada. Este cumio elévase drasticamente 3285 metros por riba da localidade de Lone Pine situado no val Owens, a uns 24 quilómetros ao leste. A montaña levántase máis levemente no lado oeste, só chegando a 910 metros por riba do carreiro John Muir para atravesar o lago Guitar.
Artemisa Xakriabá
Traxectoria
Estivo presente no Cume sobre a Acción Climática convocada pola ONU xunto con Greta Thunberg. Tamén acompañou a Thunberg a esixir solucións ao Congreso dos Estados Unidos de América en Washington. Con determinación logrou acceder a varios senadores e deputados estadounidenses para presentar unha carta aberta dos indíxenas que integran a Alianza Global de Comunidades Territoriais. “Nós, os pobos indíxenas, somos os fillos da natureza, por iso loitamos pola nosa Nai Terra, porque a loita pola Nai Terra é a nai de todas as demais loitas. Loitamos polas nosas vidas. Loitamos polas súas vidas. Loitamos polas nosas terras sacras. Con todo, perséguennos, ameazan e asasinan só por protexer as nosas terras. Non podemos tolerar que se derrame nin una pinga máis de sangue indíxena”. Vive en Ribeirão Preto, onde estuda psicoloxía e música.
Monte Whitney
Xeografía
A montaña elévase en forma de cúpula e algo máis chá por unha banda, con cristas dentadas doutra. O monte Whitney atópase por riba do límite do bosque e ten un clima alpino. Hai moi poucas plantas que medren preto da cima. Os únicos animais son transitorios, como a bolboreta apolo (Parnassius phoebus) e o pimpín rosado de coroa gris.
Sendeirismo
esquerda|miniatura|293x293px|Camiño cara ao monte Whitney A ruta máis popular para chegar á cima é a través do carreiro Mount Whitney (Mount Whitney Trail) que comeza en Whitney Portal a unha altitude de 2250 metros e unha distancia de 21 quilómetros ao oeste da localidade de Lone Pine. A camiñada é duns 34 quilómetros de ida e volta, cun desnivel positivo de máis de 1900 metros, que pode levar de dous a tres días. Precísanse permisos todo o ano, mais dispoñibles en cantidades limitadas para evitar o uso excesivo dende o primeiro de maio ata o primeiro de novembro. O Servizo Forestal dos Estados Unidos (USFS) pon en marcha un sorteo anual para os permisos emitidos en números limitados dende o primeiro de febreiro ata o 15 de marzo. O carreiro John Muir (John Muir Trial) proporciona unha ruta máis longa no Whitney, chegando á beira oeste da montaña e conectando co carreiro Mount Whitney preto da cima.
Trimetilamina
En humanos a inxestión de certos alimentos vexetais e animais (por exemplo carne vermella, xema de ovo) que conteñen lecitina, colina e L-carnitina proporciona a certas especies da flora intestinal os substratos para sintetizar TMA, a cal é despois absorbida no torrente sanguíneo. Os niveis altos de trimetilamina no corpo están asociados co desenvolvemento da trimetilaminuria (ou síndrome do cheiro a peixe), causada por un defecto xenético no encima que degrada a TMA ou por tomar grandes doses de suplementos que conteñen colina ou L-carnitina. A TMA é metabolizada polo fígado a N-óxido de trimetilamina (TMAO). O TMAO está sendo investigado como unha posible substancia proateroxénica que pode acelerar a aterosclerose naqueles que comen alimentos cun alto contido en precursores da TMA. A TMA tamén causa o cheiro dalgunhas infeccións humanas, o mal alento e a vaxinose bacteriana.
A trimetilamina é un agonista completo do TAAR5 humano,  un receptor asociado a aminas traza que se expresa no epitelio olfactorio e funciona como un receptor olfactorio para aminas terciarias. Un ou máis receptores de olores adicionais tamén parecen estar implicados na olfacción da trimetilamina en humanos.
Produción
A trimetilamina prepárase por medio da reacción entre o amoníaco e o metanol empregando un catalizador: Esta reacción coproduce as outras metilaminas, dimetilamina (CH3)2NH e metilamina CH3NH2.
A trimetilamina tamén foi preparada por medio dunha reacción entre o cloruro de amonio e o paraformaldehido:
Toxicidade
Os efectos agudo e crónico da TMA xa se sinalaron na literatura médica no século XIX. A TMA causa irritación ocular e cutánea e suxeriuse que é unha toxina urémica. En pacientes, a trimetilamina causa dor de estómago, vómitos, diarrea, lacrimación, agrisamento da pel e axitación. Ademais diso, tamén se informou de toxicidade reprodutiva/no desenvolvemento.
Dispóñense de directrices que sinalan límites de exposición para traballadores, por exemplo a Recomendación do Comité Científico sobre Límites de Exposición Laboral da Comisión da Unión Europea.
Algúns estudos experimentais suxiren que a TMA pode estar implicada na etioloxía das doenzas cardiovascularess.
Aplicacións
A trimetilamina utilízase na síntese da colina, hidróxido de tetrametilammonio, reguladores do crecemento de plantas, herbicidas, resinas de intercambio iónico moi básicas, axentes niveladores de tinturas e diversas tinturas básicas. Os sensores de gas para detectar a frescura dos peixes detectan a trimetilamina.
Reaccións
A trimetilamina é unha base de Lewis que forma adutos con diversos ácidos de Lewis.