cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coppa Italia Serie C
Historia
Creadaa en 1972 para a tempada 1972-73, tivo como primeiro campión a US Alessandria. En 2009, coa reformulación da Lega Pro, mudou o nome de Coppa Italia Serie C, para Coppa Italia Lega Pro. En 2017, recuperou o seu nome orixinal de Coppa Italia Serie C.
Freixido de Abaixo, Freixido, Petín
Freixido de Abaixo é un lugar da parroquia de Freixido, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o Instituto Nacional de Estadística e 2009 tiña 59 habitantes (26 homes e 33 mulleres).
Costa Granadina
250px|thumb|Situación da comarca en Andalucía. A Costa Granadina ou Costa Tropical é unha comarca española situada no extremo meridional da provincia de Granada, en Andalucía. Limita coas comarcas de Alhama, Valle de Lecrín e Alpujarra Granadina ao norte, co Poniente Almeriense ao leste, con Axarquía-Costa del Sol ao oeste e co mar Mediterráneo ao sur.
Está formada por dezasete municipios. A súa capital tradicional e histórica é a cidade de Motril.
Conurbación de Florida
miniatura|280px|Florida nunha imaxe de satélite. A conurbación de Florida é o fenómeno urbano caracterizado pola continuidade da superficie edificada na costa da península de Florida, nos Estados Unidos.
Características
Nas últimas décadas, e de maneira acelerada, a península de Florida estase a converter no lugar de retiro do leste do país, debido á súa situación subtropical entre o Océano Atlántico e o Golfo de México. A consecuencia desta caracterización territorial é a urbanización das súas costas cheas de praias nun continuo humanizado dende os caios, no extremo sur, pasando pola área de Miami, a máis importante de toda a rexión, na costa atlántica, ata Fort Pierce e Vero Beach. Na costa oeste, o conglomerado urbano de Tampa-St.Petersburg alóngase polo sur por Sarasota, Port Charlotte, Fort Myers ata a área de Naples.
A unión dos dous continuos costeiros efectúase no centro da península coa área metropolitana de Orlando, de recente crecemento. A falta de praias, esta zona especializouse en xigantescos parques de atraccións e temáticos (Disney World o máis senlleiro). Cara a Tampa, mediante as áreas intermedias de Lakeland-Winter Haven; cara ao nordeste, enlaza coa aglomeración costeira de Daytona Beach, o centro espacial JFK de Cabo Cañaveral e pola área de Melbourne-Palm Bay pecharía o círculo uníndose coa devandita área de Vero Beach.
No interior, separando os aglomerados costeiros, está o parque pantanoso e protexido dos Everglades.
Fanny & Alexander
Fanny & Alexander é un dúo formado por Efi Arias -voz, guitarra acústica e frauta traveseira- e Noel Feáns -voz, guitarras, teclados, arranxos e programacións- de pop electrónico, persoal e intimista, que factura cancións pop clásicas en galego con certo verniz indietrónico e folkie pero sempre deixando a porta aberta á experimentación. O seu son rezuma romanticismo posmoderno e nudez, asimilando a influencia de bandas tan diversas como Belle & Sebastian, Beach House ou The XX. Fieis ao espírito do Do It Yourself autoproducen os seus discos, realizan os videoclips, encárganse dos deseños e distribúen o seu traballo de xeito gratuíto baixo licenza Copyleft. O seu obxectivo non ten mudado dende os seus inicios, modernizar a música galega utilizando todos os medios ao seu alcance.
Lusco e fusco
miniatura|Fanny & alexander no Multiusos de Sar de Santiago de Compostela|300px O seu primeiro traballo discográfico é Lusco e Fusco (A Regueifa, 2006), un traballo experimental dirixido a acadar a sinxeleza. Nela aproveitan as posibilidades de sampleo e novas tecnoloxías, enriquecendo o seu son con vocoders, acordeóns, pandeiros e multitude doutros instrumentos. Ademais de composicións propias, experimentan con introducir textos de poetas galegos -como Manuel Antonio en "Sós / S.O.S"- en varios dos cortes.
Finais dos 70s, comezos dos 80s
No seu seguinte traballo, Finais dos 70s, comezos dos 80s (A Regueifa, 2007), incidindo na vertente musical para deixar os textosen mans de poetas galegos contemporáneos, dende Lois Pereiro ata Elvira Riveiro. Eles mesmos o explican nunha entrevista a Xavier Valiño na web Ultrasonica: "Influíu o feito de que acabamos de poñer á música do poemario Berlín de María Lado -incluído no disco-, recitado pola propia autora como unha palabra falada, na liña de certos experimentos de Patti Smith ou a colaboración de William Burroughs e Sonic Youth. En xeral, interésanos moito a música e a poesía, dúas disciplinas que, por estraño que pareza, non adoitan coincidir tanto como deberían”.
Participan no disco homenaxe que a escena independente galega lle dedica ao gran Andrés do Barro con “Meu amor”, “Manifesto Dobarrista: Un Disco Tributo a Andrés do Barro” (Falcatruada, 2007), e inclúen “Ameite tanto” no CD promocional “GZ POP! A Nova Fornada de Pop en Galego” (2008) que acompañou a revista catalá Enderrock. Tamén colaboran coas bandas sonoras das curtas “Sanatorio” (Jacobo Paz, 2006), “Nemo” (Miguel Mariño, 2008) e "Illa pedra" (Adriana Páramo, 2010).
Alfaias
No 2009 presentaron o seu terceiro longo, Alfaias (A Regueifa, 2009), mantendo esquemas previos e o seu gusto pola inclusión de poemas nos textos das súas cancións. Nesta ocasión as colaboracións dispáranse, encontrándose con Banin de Los Planetas, Carlos Valcárcel de Projecto Mourente, Martin Wu de The Homens e Alex Charlón de Ataque Escampe. Nesta altura encarnan o pop galego máis moderno e experimental, combinando preciosidade e sofisticada sinxeleza, gozando o seu traballo de gran respecto entre a prensa e o público.
Edicións do Cumio lanza o libro-disco “Once Máis 15” (Edicións do Cumio, 2009) que inclúe un CD no que quince bandas galegas interpretan a poetas galegos; Fanny e Alexander repiten “Autopoética in progress” de Daniel Salgado.
A túa ausencia neste ar
A finais de 2022 editan A túa ausencia neste ar, un disco de querenza conceptual no que todas as cancións xiran arredor da perda, da ausencia, do que se pode perder nun simple xiro argumental da vida: os pais, os avós, un fillo, o namorado, a consciencia dun mesmo, a individualidade... Un fío argumental que tece saudoso nove novas cancións que aloumiñan sen reparos esa nostalxia que abrolla da perda, tornando as músicas en ferramentas reparadoras.
Neste disco o dúo compostelán continúa coa tradición dos seus anteriores traballos adubando versos de poetas galegas co seu pop saudoso carregado de experimentacións bastardas co folk, o shoegaze, a electrónica e outras músicas contemporáneas. Desta volta a lista de autoras que emprestan as súas verbas é, felizmente, 100% feminina e máis longa ca nunca, tanto nas letras das cancións (Lorena Souto, Antía Otero, Arancha Nogueira, Marga Tojo, Ledicia Costas, Xess Mondelo e Charo Lopes) coma nos miúdos spoken words que arrolan por todo o disco (Lara Dopazo, Lucía Aldao, Alba Cid, Luz Fandiño, Theresa P. Lousame, Xela Arias e Nuria Vil).
The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2
The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2 é un filme estadounidense dirixido por Bill Condon que foi estreado no 2012. Quinto e derradeiro filme da saga Twilight, e conclusión do filme de 2011 The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1. Está baseado no cuarto libro escrito por Stephenie Meyer, Breaking Dawn. Está protagonizado por Kristen Stewart, Robert Pattinson e Taylor Lautner nos papeis principais, e por Mackenzie Foy interpretando a Renesmee.
Sinopse
Logo de converterse en vampiro, Bella debe adaptarse á súa nova natureza. Cando nace Renesmee, a familia Cullen terá que protexerse da ameaza dos Volturi, pois existe unha lei que prohibe transformar ós nenos en vampiros, xa que son difíciles de controlar e poden provocar desastres que poñan en perigo a secreta existencia dos vampiros.
A Poza, Santo Ourente de Entíns, Outes
A Poza é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 45 habitantes (18 homes e 27 mulleres).
Oxén, Cerceda, O Pino
Oxén é un lugar da parroquia de Cerceda, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa.
Hi-Fi Message
"Hi-Fi Message" (ハイファイ メッセージ) é o single número 31 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 14 de xuño do ano 2006 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single alcanzaría a novena posición nas listas de Oricon.
Nono de Panópolis
Nono de Panópolis (en grego: Νόννος, Nonnos; e Nonnus na tradución latina) foi un poeta épico en lingua grega da Antigüidade tardía, nado en Panópolis (é a denominación grega; en árabe era أخميم‎, Ajmin ou Akhmin ), na Tebaida exipcia, por entón parte do Imperio Romano de Oriente.
Traxectoria
Viviu probabelmente a finais do século IV ou comezos do século V de nosa era.
Enrico Livrea é partidario de identificar ao poeta co bispo sirio de Edessa, que ten o mesmo nome.
Escribiu as Dionisíacas, relato épico sobre o deus Dioniso, unha paráfrase do Evanxeo de Xoán e dous poemas que se perderon: a Batalla dos Xigantes e a Basarica.
Obras
As Dionisíacas é a obra principal de Nono. É un poema épico, escrito en Alexandría, en corenta e oito libros (os mesmos que a Ilíada e a Odisea sumadas), nuns 21.000 hexámetros homéricos cuxo tema principal é a expedición de Dioniso á India e o seu regreso. O tema xa fora tratado con anterioridade, especialmente logo da expedición de Alexandre Magno á India, xa que o rei macedonio era a miúdo comparado con Dioniso.
Nos primeiros libros do poema nárrase o rapto de Europa, a Xigantomaquia, a historia mítica de Tebas, e só no libro VIII se describe o nacemento de Dioniso. A partir de aí, o poema narra os feitos e fazañas do deus, como un antigo compendio mitolóxico sobre Dioniso, cunha linguaxe colorida e alusións veladas a misterios dionisíacos, relixións orientais, maxia, astroloxía e mesmo elementos cristiáns. A obra foi comparada cos poemas épicos da India, por mor da súa desmesurada extensión. Destaca por unha versificación extremadamente correcta, que chega a facerse monótona. Para moitos autores, poida que sexa o último gran poema do paganismo antigo.
Consérvase tamén outra obra súa consistente nunha paráfrase do Evanxeo de Xoán, que parece indicar -aínda que isto se discute- que nos seus últimos anos Nono se converteu ao cristianismo. Consérvanse 3.750 hexámetros desta obra. Esta obra, pouco estudada, traslada o texto de San Xoán a verso homérico e de sabor arcaizante.
Hai outras obras atribuídas a Nono polas fontes, aínda que dubidosas. Só se conservan catro versos dunhas Basáricas (cuxo tema era tamén Dioniso) nun comentario de Estevo de Bizancio. De acordo cun epigrama da Antoloxía Palatina, Nono puido ser tamén autor dunha obra titulada Batalla dos Xigantes.
Rexión de Dar es Salaam
miniatura|250px|Localización de Dar es Salaam en Tanzania.
Quintenla, Santo Ourente de Entíns, Outes
Quintenla é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
Rexión de Dar es Salaam
Dar es Salaam é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a República Unida de Tanzania. A capital rexional é a cidade Dar es Salaam. Posúe unha extensión de 1.393 km2 con 2.487.288 habitantes segundo o censo do 2002.
Distritos
Ten tres distritos:
José Antonio Labordeta
José Antonio Labordeta Subías, nado en Zaragoza o 10 de marzo de 1935 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 2010, foi un cantautor, escritor e político aragonés.
Traxectoria
José Antonio Labordeta foi o cuarto fillo de entre sete irmáns. O seu pai, Miguel Labordeta, era un catedrático de latín, militante de Izquierda Republicana e propietario dun colexio, que despois do triunfo da sublevación franquista, foi represaliado e veuse obrigado a renunciar á súa cátedra. José Antonio Labordeta estudou ata o bacharelato en Zaragoza, e posteriormente na mesma cidade matriculouse en Dereito, pero non o rematou.
En 1960 rematou a carreira de Filosofía, e neses anos frecuentou o faladoiro do café Niké, e colaborou coa revista literaria local Orejudín entre 1958 e 1959. En 1961 marchou a Aix-en-Provence como lector de español. Á volta, en 1963, casou con Juana de Grandes. Ambos marcharon para Teruel, onde exerceron como profesores no colexio dun amigo, e alí obtivo Labordeta o seu primeiro destino logo de aprobar as oposicións a profesor de secundaria. Nesa época en Teruel coñeceu a Joaquín Carbonell co que debutou como cantante en novembro de 1968, xunto a Cesáreo Hernández, na localidade de Belchite.
O cantante
Dese primeiro concerto en Belchite naceu o primeiro disco de quen foi considerado un dos principais representantes da "canción de autor" española. Comezou a súa carreira musical en 1963, destacando os seus álbums Cantar y callar (1974), Tiempo de espera (1975) e Las cuatro estaciones (1981).
O escritor
En 1969 participou na creación do grupo Andalán, xunto con Eloy Fernández Clemente, e xuntos os dous regresaron en 1970 a traballos en Zaragoza. En 1973 ese grupo deu á luz a revista homónima, con carácter quincenal. Nos anos 80 abandonou a docencia e dedicouse por completo á música, á literatura e ás súas colaboracións en cinema e televisión.
É autor de varios libros de poemas, unha novela (Cada cual que aprenda su juego, 1974) e unhas memorias (Con la voz a cuestas, 1982). Entre os seus últimos títulos destacan Aragón en la mochila (1983), Los amigos contados (1994) e Un país en la mochila (1995). Realizou e presentou o programa de Televisión Española Un país en la mochila, parte do cal contén percorridos por Galicia.
O político
Nas primeiras eleccións democráticas españolas presentouse nas listas da extinta formación Partido Socialista de Aragón, que tamén axudara a fundar. En 1979 apoiou as candidaturas do PCE e logo pasou a un segundo plano ata que nas eleccións ao Senado de 1989 se presentou nunha candidatura de Izquierda Unida, pola que non saíu elixido.
Galardóns
Foille concedida a Medalla de Aragón, a máxima distinción desa comunidade, a título póstumo. Tamén recibiu a Medalla “Juan de Lanuza”, a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo, a Gran Cruz da Orde de Afonso X O Sabio e en 2010 foi investido doutor honoris causa pola Universidade de Zaragoza.
Persoal
Foi irmán do poeta Miguel Labordeta.
Estaba casado e tivo tres fillas. Faleceu dun cancro de próstata.
Chaim Weizmann
Chaim Azriel Weizmann (חיים עזריאל ויצמן Hayyim Azri'el Vaytsman, Хаим Вейцман Khaim Veytsman), nado o 27 de novembro de 1874 e finado o 9 de novembro de 1952, foi un líder sionista e home de estado de Israel que exerceu como presidente da Organización Sionista e máis adiante como primeiro presidente de Israel.
Weizmann tamén desenvolveu no campo da bioquímica o proceso da fermentación acetona-butanol-etanol, que produce a acetona a través da fermentación bacteriolóxica. O seu método de produción da acetona foi de grande importancia na produción de propelente do explosivo de cordita para a industria de guerra británica durante a primeira guerra mundial. Fundou o Instituto Weizmann de Ciencias en Rehovot e foi unha das figuras clave na creación da Universidade Hebrea de Xerusalén.
Mathieu Valbuena
Mathieu Valbuena ( AFI : [ma.tjø val.bwe.na]), nado en Bruges (Xironda, Aquitania) o 28 de setembro de 1984, é un futbolista francés que xoga como centrocampista para o FC Dinamo Moscova da Liga Premier rusa. Desempéñase no campo como medio ofensivo ou extremo e é coñecido pola súa rapidez, capacidade técnica e polo seu tenaz estilo de xogo. É descrito polo seu exentrenador no Libourne, Didier Tholot, como "un elemento desestabilizador, capaz de escapulirse rapidamente de dous xogadores para crear espazos, grazas, en gran medida, ao seu talento como regateador". Debido á súa baixa estatura recibiu o alcume de le petit vélo, que traducido do francés significa "a pequena bicicleta". Este é un xogo de palabras relacionado ao pequeno tamaño do xogador e ao estadio no que xoga de local o Marsella: o Stade Vélodrome.
Comezou a súa carreira profesional no Girondins de Bordeaux. Mais despedírono tras dúas tempadas neste, uníndose ao club afeccionado Langon-Castets da quinta división do fútbol francés. En 2004, Valbuena asina polo Libourne-Saint-Seurin do Championnat National, a terceira división de Francia, onde, grazas a unha boa tempada co club asina polo Olympique de Marsella en 2006. Co Olympique disputou a Liga de Campións da UEFA por primeira vez e, na tempada 2009-10, formou parte do equipo que saíu campión da Ligue 1 e da Copa da Liga, así como da Supercopa.
Valbuena é, selección coa que debutou en maio do 2010 nun amigábel contra Costa Rica no que ademais marcou o seu primeiro gol. Antes daquilo, Raymond Domenech deixara ao xogador dentro da lista final para disputar a Copa Mundial de Fútbol de 2010, na que xogou un partido contra México.
Comezos
Valbuena naceu na comuna de Bruges, no departamento francés de Xironda, fillo de Brigitte e Carlos. Comezou a súa carreira futbolística no club da súa cidade, o Blanquefort. Desenvolveu o seu interese no fútbol a través do seu pai, quen a miúdo o levaba a ver partidos do Barcelona no Camp Nou durante as súas vacacións escolares. Aos nove anos a súa carreira no fútbol quedou en suspenso debido a que recibiu cincuenta puntos de sutura nunha das pernas tras un accidente de natación. Tras curarse da lesión, Valbuena volveu ao fútbol e rapidamente impresionou aos adestradores do club. En 1998, outorgóuselle un premio ao mellor xogador dun torneo xuvenil local disputado no Camp des Loges, o centro de adestramento do Paris Saint-Germain. Anos máis tarde, en 2001, recrutouno o Girondins de Bordeaux.
Valbuena pasou dous anos na selección sub-18 do club, na que compartiu lugar con xogadores como Rio Mavuba e Marouane Chamakh. No equipo de reservas só xogou tres partidos antes de ser liberado tras non convencer ao adestrador Jean-Louis Garcia. Afírmase comunmente que Valbuena foi despedido do club debido á súa baixa estatura; con todo, o ex xogador e adestrador Philippe Lucas explicou que saíu do club porque loitou para "transformar o seu xogo do dun xogador novo ao dun profesional" e que o seu xogo "necesitaba ser máis rápido e necesitaba evitar enfrontamentos".
Carreira como afeccionado
miniatura|200px|Mathieu Valbuena co Libourne no ano 2006. Despois do seu despedimento do Girondins deixou en espera as súas ambicións de converterse en xogador profesional e foi recomendado por Garcia para xogar no club afeccionado Langan-Castets do Campionato de Francia Afeccionado 2, a quinta división do fútbol francés. A diferenza do Girondins onde adestraba varias veces á semana, Valbuena só facía isto tres veces por semana no Langan-Castets e, debido á súa condición de afeccionado, traballaba como vendedor nunha tenda de deportes cando non xogaba ao fútbol. Na súa única tempada co club, impresionou coa súa habilidade técnica e recrutouno posteriormente o Libourne Saint-Seurin do Championnat National, que seguira un ao xogador mentres estaba no Langan-Castets.
Mentres estivo no Libourne Saint-Seurin, o xogo de Valbuena mellorou. Na súa primeira tempada co club xogou vinte partidos de liga e marcou dous goles. A metade de tempada, o adestrador André Menot foi despedido e chegou na súa substitución Didier Tholot, que deixou ao club no décimo terceiro posto na liga. Na tempada seguinte, o técnico fixouse inmediatamente en Valbuena, describiuno como "o arquitecto do seu equipo" e tratou de construír o seu equipo en base a el. Debido a isto, os minutos do futbolista aumentaron considerablemente. Xogou trinta e uns partidos de liga e marcou nove goles, dos cales todos levaron a vitorias. Recibiu críticas favorables polo seu desempeño, mais aínda así, Tholot criticouno por "querer facer todo" ás veces. O 12 de agosto de 2005, marcou o seu primeiro gol da tempada na vitoria por 2-0 sobre o Moulins e dúas semanas despois, anotou un dobrete na vitoria por 3-1 contra o Cherbourg Football. Un punto baixo durante a tempada chegou o 9 de setembro de 2005 na derrota por 2-1 contra o Gazélec Ajaccio, na que recibiu o primeiro cartón vermello da súa carreira, sendo esta a primeira derrota da tempada, e estando Valbuena suspendido por tres partidos. Regresou ao equipo o 7 de outubro do mesmo ano na derrota 1-0 contra o Aviron Bayonnais.
En novembro de 2005 volveu estar como ao comezo da tempada logo de anotar catro goles en tres partidos. Converteu o seu primeiro gol do mes o 5 de novembro, na vitoria en casa por 2-1 contra o Nîmes Olympique. Dúas semanas máis tarde, fixo un gol ao Angers noutra vitoria e, a semana seguinte, marcou dúas tantos na vitoria 2-0 contra o Pau. Debido ás súas actuacións, estivo vinculado a varios clubs da Ligue 1 e Ligue 2, en particular ao Saint-Étienne e ao Auxerre. O mediocampista, porén, negou as aproximacións e expresou o seu desexo de axudar ao Libourne a lograr o ascenso á segunda división. Tras isto mantívose sen anotar durante os meses invernais, mais seguiu fixo no once inicial mentres o seu club pelexaba o ascenso a Ligue 2. O 29 de abril de 2006, co Libourne nunha batalla por un posto de ascenso, anotou outro dobrete, esta vez contra o Toulon noutra vitoria sen goles en contra. O Libourne acabou os seus últimos catros partidos invicto, o que lle permitiu acabar na terceira posición e ascender por primeira vez na súa historia á Ligue 2 desde que os clubs locais de Libourne e Saint-Seurin acordasen fusionarse en 1998. Polo seu desempeño na tempada, a Valbuena nomeárono o Xogador do ano da liga, o que levou a un maior interese de varios clubs profesionais de Líguea 2 e Ligue 1.
Primeiros anos
miniatura|left|160px|Valbuena durante un partido contra o [[Lille Olympique Sporting Club|Lille no ano 2007.]] En xuño de 2006, Valbuena asinou o seu primeiro contrato profesional despois de definir o seu traspaso ao Olympique de Marsella. Acordou un convenio de tres anos co club e o adestrador Eric Gerets asignoulle o dorsal vinte e oito. Debutou nunha competición da UEFA o 15 de xullo de 2006 no partido de terceira rolda contra o club ucraíno Dnipro Dnipropetrovsk pola Copa Intertoto da UEFA 2006. Posteriormente, loitou para satisfacer as esixencias dos adestramentos, mais sufriu unha lesión no nocello durante a pre-tempada, o que lle fixo perderse o comezo da tempada 2006-07. O seu debut na Liga produciuse o 19 de novembro de 2006 tras entrar como suplente na vitoria por 1-0 contra o Valenciennes. Durante a maioría da tempada xogou como substituto, e mesmo durante algún tempo disputou partidos na filial do club da quinta división. O 19 de maio de 2007, Valbuena anotou o seu primeiro gol como profesional na vitoria por 2-1 contra o Saint-Étienne. A anotación permitiu a vitoria do club, o que fixo que mantivesen a segunda posición na táboa e que se clasificasen á Liga de Campións da UEFA, algo que non facían desde a tempada 2003-04.
Tras a saída de Franck Ribéry ao Bayern de Múnic antes da tempada 2007-08, Valbuena actuou como o seu substituto. É durante esta etapa na que adquiriu o alcume de le petit vélo (do francés: a pequena bicicleta), que é un xogo de palabras referido ao pequeno tamaño do xogador e ao nome do estadio do Marsella, o Stade Vélodrome. Comezou a tempada en mal estado de saúde, e Gerets mantívoo como suplente, mais a finais de agosto de 2007 comezou a formar unha asociación no mediocampo con Samir Nasri, Lorik Cana e Benoît Cheyrou. Na Champions League debutou oficialmente o 18 de setembro do mesmo ano, na vitoria 2-0 contra o Beşiktaş. No seguinte encontro da Liga de Campións, o equipo enfrontouse en Anfield ao Liverpool, ao que derrotaron cun solitario tanto de Valbuena. A vitoria sobre os Reds foi a primeira dun club francés en Anfield. En outubro do mesmo ano, o xogador asinou unha extensión do seu contrato, polo que o seu compromiso co club estendeuse até xuño de 2012.
miniatura|170px|Valbuena xogando co Olympique no ano 2006.
Na liga, apareceu en vinte e nove partidos e marcou en tres oportunidades. Os seus dous primeiros goles anotounos na vitoria por 6-1 contra o Stade Malherbe Caen, o 26 de xaneiro de 2008. A Ligue de Football Professionnel elixiu como mellor gol do ano ao primeiro tanto que anotou Valbuena no partido, debido a que o realizou desde case corenta metros de distancia. O 9 de marzo, o futbolista, e por segunda tempada consecutiva, puxo o gol da vitoria contra o Saint-Étienne. Debido ás súas boas actuacións, o Marsella volveu estender o seu contrato, esta vez por un ano máis.
Na tempada 2008-09 Valbuena comezou a ser titular e apareceu en trinta e un partidos de liga. Anotou tres goles, dous nas vitorias contra o Auxerre e o Le Havre, ademais dun na derrota contra o Paris Saint-Germain. Despois da tempada, Gerets, admirador do futbolista, foi cesado e chegou na súa substitución Didier Deschamps. En xuño de 2009, o novo adestrador dixo que Valbuena non estaba nos seus plans e tratou de pór ao volante no mercado de fichaxes. O presidente do club, Pape Diouf, e varios membros da xunta directiva, non estaban de acordo coa idea de Deschamps e declararon ao futbolista "intransferible". A indecisión en canto ao futuro do extremo resultou no interese dalgúns clubs ingleses como: Aston Villa, Arsenal e Liverpool. Finalmente, o futuro de Valbuena resolveuse xa que non o transferiron. Isto resultou en que Deschamps relegase ao xogador á banca durante a primeira metade da tempada. A mala relación deste co extremo chegou ao seu cénit en decembro, cando os dous tiveron un encontro cara a cara, que resultou en que Valbuena declarase que quería deixar o club durante o mercado de verán dese ano para atopar maior regularidade.
O 17 de outubro do mesmo ano, Valbuena anotou o seu primeiro gol da tempada contra o Nancy. En febreiro de 2010, volveu á aliñación titular, e desde alí mantívose dentro do once titular durante o que restou da tempada. Na Copa da Liga, o xogador marcou o gol da vitoria nas semifinais contra o Lille e, na final, converteu o segundo gol na vitoria por 3-1 contra o Bordeaux, o seu antigo club. Este título tratouse do primeiro gran triunfo do Marsella desde a consecución da Liga de Campións da UEFA 1992-93. En abril de 2010, anotou durante tres encontros consecutivos, todos triunfos, contra o Niza, o Boulogne e o Saint Étienne. As vitorias axudaron ao Marsella a manter o primeiro lugar e gañar finalmente a liga tras derrotar ao Stade Rennais o 5 de maio do 2010.
Bnei Akiva
Bnei Akiva (בני עקיבא) é un movemento xuvenil do sionismo relixioso. Activo en 30 países, conta con 50 000 membros. Bnei Akiva cre que é un crucial mitzvah (mandamento) do xudaísmo retornar á terra de Israel e afirma que a mocidade xudía da diáspora debe coñecer que o Estado de Israel precisa deles e eles precisan ao Estado de Israel. Bnei Akiva organiza de Shabbat locais, acampamentos de verán, seminarios e diversas actividades nos cinco continentes, aínda que Israel é o principal centro das súas actividades.
Mathieu Valbuena
Consolidación
miniatura|left|200px|Valbuena celebrando un gol (2010). Para a tempada 2010-11, Valbuena xogou de titular na escuadra de Deschamps, a pesar da chegada dos extremos Loïc Rémy e André Ayew. Tamén se viu afectado polas constantes preguntas dos medios sobre os sucesos da Copa Mundial de Fútbol de 2010, da cal evitou falar dicindo: "eu era un novato na selección francesa e non vou falar sobre os acontecementos" e que estaba "a tratar de esquecer" o incidente. Marcou o seu primeiro gol da tempada o 12 de setembro de 2010 no empate 2-2 contra o Monaco. O 23 de novembro de mesmo ano, anotou a apertura da conta na vitoria 3-0 contra o Spartak de Moscova na Liga de Campións da UEFA. O triunfo clasificou ao Marsella aos oitavos de final do torneo por primeira vez desde o ano 2000. Catro días despois, converteu o terceiro gol na vitoria por 4-0 contra o Montpellier. O 22 de xaneiro de 2011, sufriu unha escordadura do ligamento interior do seu xeonllo dereito tras un choque nos adestramentos. Aínda que inicialmente prognosticáronlle seis semanas fóra dos terreos de xogo, regresou aos adestramentos tras catro semanas lesionado para afrontar o encontro válido pola liga de Campións da UEFA contra o Manchester United. Finalmente, volveu xogar no encontro de volta disputado en Old Trafford tras ingresar na segunda metade, partido que o seu club perdeu por 2-1, o que deixou o global co mesmo marcador.
Despois de aparecer como substituto en dous partidos consecutivos de liga tras volver da súa lesión, volveu debutar no once inicial na vitoria 2-1 contra o Paris Saint-Germain. O 23 de abril do mesmo ano, xogou o seu segundo encontro na titularidade na final da Copa da Liga, a cal gañaron despois de vencer ao Montpellier por 1-0, co que conseguiron o seu segundo título consecutivo no torneo. O 1 de maio, Valbuena marcou o único gol do seu equipo no empate 1-1 contra o Auxerre. Terminou a súa campaña despois de aparecer no últimos cinco encontros de liga do Marsella, o cal quedou subcampión, detrás do Lille.
Bnei Akiva
Ligazóns externas
Web de Bnei Akiva (en inglés e hebreo)
Mathieu Valbuena
Consolidación
Valbuena empezou con bo pé a tempada 2011-12 do equipo. Abriu a campaña asistindo a Loïc Rémy no primeiro encontro da tempada contra o Sochaux. Á semana seguinte, entregou dous pases de gol no empate 2-2 contra o Auxerre. O 28 de agosto de 2011, Valbuena anotou os dous goles do seu equipo na derrota 3-2 contra o Lille. Ao mes seguinte, volveu fabricar un resultado logo de asistir os dous tantos de Rémy na vitoria 2-0 contra o Évian. Na campaña do club na liga de Campións da UEFA, Valbuena non apareceu nas estatísticas durante o primeiros cinco encontros da fase grupal. O 6 de decembro do mesmo ano, no último partido do club no grupo contra os alemáns do Borussia Dortmund, Valbuena anotou o gol da vitoria despois de entrar como suplente catorce minutos antes. O gol, descrito pola UEFA como "un disparo imparábel", permitiu ao Marsella acceder á fase eliminatoria do máximo torneo internacional entre clubs europeos. Nos dous últimos partidos ligueiros antes da chegada das vacacións de inverno, contra o Lorient e o Nancy, Valbuena anotou un gol e asistiu outro en cada un deles. Os dous partidos acabaron en vitorias para o seu equipo.
Tras o receso por vacacións, volveu xogar o 7 de xaneiro de 2012 na vitoria 5-0 contra o Red Star na Copa de Francia, encontro no que converteu un gol. Tres días despois, marcou un dobrete na goleada por 3-0 contra o Stade Malherbe Caen. No seguinte partido de liga, fronte ao Lille, asistiu a Rémy, que anotou os dous goles necesarios para que gañasen por 2-0. Xa na fase eliminatoria da Champions League, o equipo enfrontou ao Inter de Milán para definir o seu paso aos cuartos de final, cousa que se concretou grazas ao gol de visitante. No primeiro partido, xogado en casa, o Marsella gañou por 1-0 cun cabezazo de André Ayew tras un córner de Valbuena. Na volta, o Inter logrou pór a eliminatoria 2-0, resultado que o clasificaba á seguinte fase. Mais, un tanto no desconto de Brandão deu o paso ao club francés, que tivo en cancha durante setenta e seis minutos a Valbuena. Tras iso, o xogador non destacou especialmente, aínda que se mantivo como titular e participou en cancha da eliminación do seu equipo en cuartos de final da liga de Campións fronte ao Bayern de Múnic. Ademais, o 14 de abril do mesmo ano, participou na final da Copa da Liga, que gañaron ao Olympique Lyonnais por 1-0. Para terminar o mes, anotou o seu último gol da tempada na vitoria por 2-1 contra o Lorient. Con isto, acabou con cinco goles e trece asistencias na Ligue 1.
Na súa sétima tempada en Marsella, Valbuena xogou como titular no catro competencias que disputou o seu equipo: líguea 1, a Copa da liga, a Copa de Francia e a Europa League. Ademais coincidiu cunha extensión do seu contrato até 2017. Na tempada 2012-13 xogou trinta e sete partidos, anotou tres goles (un ao Niza, outro ao Bastia e outro ao Lorient) e deu doce asistencias, o que o deixou como o máximo asistente do torneo. A pesar disto, só lograron o subcampionato, xa que o Paris Saint-Germain superounos por doce puntos. O mesmo rival eliminounos na Copa da Liga e na Copa de Francia nos oitavos de final, isto tras caer nos dous encontros por 2-0. Finalmente, na Liga de Campións da UEFA 2012-13 as cousas non foron mellores para o club francés, que quedou de xeito temperán eliminado na fase de grupos tras quedar terceiro no Grupo C. Durante a competencia, Valbuena disputou oito partidos e anotou un gol no empate 2-2 fronte ao Fenerbahçe en Turquía.
Internacional
miniatura|250px|Valbuena coa ante  na clasificación ao [[Mundial de Fútbol Brasil 2014|Mundial 2014.]] Valbuena nunca recibiu a chamada para xogar nas categorías inferiores da. Con todo, debido ao seu desempeño no Marsella, en marzo de 2008 foi convocado á selección absoluta polo adestrador Raymond Domenech para os partidos contra e. Porén, unha lesión forzouno a perderse os encontros.
A súa seguinte convocatoria produciuse dous anos despois, en maio de 2010, cando Domenech o incluíu na lista preliminar de trinta xogadores que poderían xogar na Copa do Mundo de Fútbol de 2010. Os medios de comunicación consideraron o chamado do futbolista como sorprendente, e mesmo ao xogador sorprendeuse desta decisión, a pesar de ter un bo rendemento no seu club e de gañar a Liga e a Copa da Liga na tempada 2009-10. Moitos xornalistas dos medios de comunicación franceses compararon a convocatoria de Valbuena coa de Franck Ribéry catro anos ha, xa que os dous teñen semellanzas no seu estilo de xogo e nas circunstancias nas que os convocaron. Finalmente, o xogador acabou na listaxe final de vinte e trés futbolistas que participarían na competición. O 26 de maio de 2010, debutou nun partido amigábel contra no que ingresou no segundo tempo. Tras dezaseis minutos no campo anotou o definitivo 2-1 que valeu a vitoria para a súa selección. Na copa do mundo, Valbuena xogou na derrota por 2-0 contra tras entrar en substitución de Sidney Govou, na que acabou sendo a súa única aparición no torneo. Durante o campionato, os xogadores protestaron pola expulsión de Nicolas Anelka do equipo, o que resultou na suspensión dos vinte e tres futbolistas dun partido amigábel disputado en agosto de 2010.
En 2013 tivo un gran comezo nos dous primeiros partidos do ano, xa que destacou no amigábel contra, no que anotou un gol, e no partido válido polas clasificación europea a Copa do Mundo do Brasil 2014 contra , onde realizou dúas asistencias e anotou un gol na vitoria por 3-1. O 13 de maio de 2014, o adestrador da selección francesa, Didier Deschamps, incluíu a Valbuena na lista final de 23 xogadores que representarán a Francia na Copa Mundial de 2014. No torneo xogaría como titular ante e ante, partido no que marcaría un gol. No último partido do grupo, ante, coa selección practicamente xa clasificada, o adestrador daríalle descanso. No partido de oitavos de final ante, que se saldaría con vitoria por 2-1 para os galos, volvería a xogar de titular, sendo substituído no tempo de prolongación da segunda parte.
JAK
O JAK Medlemsbank (banco dos cooperativistas do JAK), é unha institución financeira cooperativa, de propiedade dos seus membros, con sede en Skövde, Suecia. JAK é o acrónimo de Jord Arbete Kapital en sueco, isto é, capital do traballo da terra. Os 35,000 cooperativistas (2008) ditan a dirección e a política do banco. O consello de administración é elixido anualmente polos cooperativistas, a quen só se lles permite posuír unha acción do banco. JAK Medlemsbank non carga nin cobra xuros polos préstamos, un principio que partilla coa banca islámica. Todas as actividades do banco acontecen fóra do mercado de capitais pois os seus créditos son financiados só polos aforros dos cooperativistas. Na altura de 2008 os cooperativistas deran aforrado 97 millóns de euros, dos que 86 millóns déranse como créditos aos cooperativistas.
A banca JAK é posíbel por un sistema de puntos de aforro: os membros acumulan puntos de aforro durante períodos de aforro, usan os puntos de aforro para pedir un crédito. A idea principal é que se lle permite a calquera persoa tomar un préstamo para si mesmo na mesma medida que el permite ás outras persoas tomar préstamos a súa vez, e isto aforrando na súa conta. Por esta razón (pedir un crédito) os puntos de aforro gañados deben ser iguais aos puntos de aforro gastados para asegurar a sustentabilidade. Se un membro está tomando mais puntos de aforro dos que ten, el ven obrigado a continuar acumulando os así chamados "aforros a posteriori" durante o período de reembolso. Os "aforros a posteriori" son unha cota fixada de diñeiro que debe ser aforrada "despois" (a posteriori) de concederse o crédito, de tal maneira que se poidan seguir gañando puntos de aforro. Deste xeito, no fin do período de reembolso, os puntos de aforro gañados serán iguais aos puntos de aforro gastados, e nesa altura o membro poderá recuperar todos os seus "aforros a posteriori".
Historia
A sociedade cooperativa Jord Arbejde Kapital fundouse en Dinamarca durante a Gran Depresión, en 1931. A sociedade emitiu unha moeda local popular, que foi posteriormente ilegalizada polo goberno danés en 1933. A sociedade fundou en 1934 un sistema de créditos e aforros libres de xuros e un sistema de trocos local. Ambos dous sistemas foron forzados a cerrar, mais o sistema de aforros e créditos rexurdiu en 1944. Os experimentos bancarios da JAK danesa inspiraron un grupo en Suecia para desenvolver un proxecto xemelgo chamado Jord Arbete Kapital - Riksförening för Ekonomisk Frigörelse (Asociación Nacional para Emancipación Económica) en 1965. Este grupo de pioneiros desenvolveu o sistema matemático baseado en puntos de aforro, chamado "sistema de aforro equilibrado". A asociación medrou lentamente nos comezos e só recibiu unha licenza bancaria da autoridade supervisora financeira sueca a fins de 1997.
Filosofía
Segundo a filosofía do JAK, a inestabilidade económica é o resultado da recadación de intereses.
JAK traballa baixo as seguintes premisas:
O obxectivo derradeiro do JAK é abolir o interese como un instrumento económico e substituílo con instrumentos que sexan no mellor proveito da xente. O primeiro propósito do banco é ofertar un instrumento financeiro viábel aos seus membros, sustentábel para o medio ambiente e ao servizo da economía local.
Pertenza
A mercadotecnia para o JAK está feita primeiramente por voluntarios e publicidade de boca en boca. Arredor de 550 membros organizados en 28 axencias locais traballan sen cobrar espallando a idea do JAK e procurando novos membros. Acéptanse depósitos e danse préstamos en coroas suecas. Garantías persoais ou hipotecas só son concedidas se a propiedade do fiador é sueca. É obrigatorio ser morador en Suecia para solicitar crédito co JAK. Os aforros dos membros están cubertos pola garantía de depósitos do sistema bancario sueco.
Corpo cetónico
miniatura|120px|dereita|Estrutura química dos tres corpos cetónicos máis importantes no metabolismo: [[acetona (arriba), ácido acetoacético (no medio), e ácido beta-hidroxibutírico (abaixo).]]
Corpos cetónicos importantes
Os máis importantes son os tres corpos cetónicos endóxenos orixinados no noso metabolismo, que son:
Outros corpos cetónicos como o beta-cetopentanoato e o beta-hidroxipentanoato poden orixinarse como o resultado do metabolismo de triacilglicéridos sintéticos como a triheptanoína, utilizada en certos tratamentos médicos.
Como se desprende das descricións anteriores, os corpos cetónicos agrúpanse nunha mesma categoría de moléculas porque derivan uns doutros e teñen características metabólicas e fisiolóxicas que así o aconsellan, pero, realmente, desde un punto de vista estritamente químico, non pertencen a un mesmo grupo de substancias químicas (hai unha cetona, un cetoácido e un hidroxiácido, o cal nin sequera ten un grupo cetona).
Utilización no corazón e cerebro
O corazón obtén unha parte pequena da súa enerxía dos corpos cetónicos, agás en circunstancias especiais; xeralmente utiliza principalmente os ácidos graxos.
O cerebro obtén tamén parte da súa enerxía dos corpos cetónicos cando a glicosa está menos dispoñible (por exemplo, durante o xaxún, exercicios extenuantes, con niveis baixos de carbohidratos, en dietas cetoxénicas e nos neonatos). Cando hai unha baixada do nivel de azucre (glicosa) no sangue, moitos outros tecidos poden obter enerxía adicional a partir dos corpos cetónicos orixinados a partir dos ácidos graxos do propio tecido, pero o cerebro depende dos corpos cetónicos que chegan por vía sanguínea. Despois de que os niveis de glicosa baixen no sangue durante 3 días seguidos, o cerebro obtén o 25% da súa enerxía dos corpos cetónicos. Despois de 4 días, a cifra sobe ao 70%. Durante as fases iniciais deste proceso o cerebro non consome os corpos cetónicos, xa que son importantes substratos para a síntese dos lípidos do cerebro.
Produción
miniatura|[[Acetil-CoA. Os corpos cetónicos formanse a partir do grupo acetilo do acetil-CoA.]] miniatura|300px|Formación de corpos cetónicos. A gran maioría dos corpos cetónicos orixínanse como resultado do metabolismo dos ácidos graxos (vía acetil-CoA), pero tamén se poden orixinar menores cantidades como resultado do metabolismo dos aminoácidos cetoxénicos.
No metabolismo de ácidos graxos vía acetil-CoA
Os corpos cetónicos orixínanse a partir do acetil-CoA principalmente na matriz mitocondrial dos hepatocitos do fígado cando os carbohidratos son escasos e a enerxía debe obterse a partir da degradación dos ácidos graxos por beta-oxidación. Neste estado o nivel de acetil-CoA na célula é alto, o que fai que o complexo encimático da piruvato deshidroxenase se inhiba, e a piruvato carboxilase se active. O oxalacetato producido entra na gliconeoxénese en lugar de no ciclo do ácido cítrico, e, ademais, este está tamén inhibido polo elevado nivel de NADH, que se orixina como resultado da ß-oxidación dos ácidos graxos. Como nesas condicións o acetil-CoA non pode entrar no ciclo do ácido cítrico, o exceso de acetil-CoA utilízase para a produción de corpos cetónicos (cetoxénese). Isto ocorre en estado de xaxún.
A biosíntese mitocondrial de corpos cetónicos ocorre seguindo os seguintes pasos:
A partir do acetoacetato vanse orixinar os outros corpos cetónicos. Unha parte do acetoacetato redúcese a β-hidroxibutirato na propia mitocondria, o que consome unha molécula de NADH; esta reacción é catalizada pola β-hidroxibutirato deshidroxenase que se encontra estreitamente asociada á membrana mitocondrial interna.
En condicións normais, unha mínima proporción de acetoacetato sofre unha lenta descarboxilación espontánea, non encimática, a acetona (o que significa que este corpo cetónico será degradado nunhas 5 horas se non se precisa para producir enerxía e o produto será eliminado como un residuo). A acetona non pode converterse de novo en acetil-CoA, polo que se excreta na urina, ou é exhalada ao respirar (como consecuencia da súa alta presión de vapor). A acetona é responsable do característico cheiro "a froita" do alento das persoas en estado de cetoacidose.
No metabolismo de aminoácidos
A degradación dos aminoácidos cetoxénicos orixina corpos cetónicos. Concretamente, os aminoácidos fenilalanina, tirosina, leucina, lisina e triptófano degrádanse orixinando acetoacetil-CoA no fígado, o cal pode converterse nos corpos cetónicos acetoacetato e beta-hidroxibutirato.
Cetose e cetoacidose
A produción destes compostos chámase cetoxénese, e é un proceso necesario en pequenas cantidades. Os corpos cetónicos fórmanse en maiores cantidades en situacións nas que o metabolismo da glicosa non pode funcionar normalmente, como son: descompensación diabética (con cifras elevadas de glicosa en sangue), hipoglicemias, xaxún prolongado.
Cando se acumula un exceso de corpos cetónicos, este estado chámase cetose. A cetose pode cuantificarse analizando o aire que expulsa o paciente, e comprobando a presenza de acetona por cromatografía de gas. Os diabéticos poden comprobar eles mesmos a presenza de acetona nos seus corpos utilizando kits para a análise de urina ou sangue.
Tanto o ácido acetoacético coma o ácido beta-hidroxibutírico, cando se acumulan grandes cantidades, fan que o pH sanguíneo baixe perigosamente (acidificación); este estado denomínase cetoacidose. Isto ocorre fundamentalmente na diabete tipo I non tratada, e menos frecuentemente na diabete tipo II (cetoacidose diabética) ou tamén na cetoacidose alcohólica. A causa desta acetoacidose é en ambos os casos a mesma: a célula non ten suficiente glicosa; no caso da diabete a falta de insulina evita que a célula reciba glicosa, entanto que no caso da cetoacidose alcohólica, a inanición provoca que haxa menos glicosa dispoñible en xeral.
Xasin
Xasin (en جزين‎) é unha vila libanesa, situada a 22 km de Sidón. Hoxe é o principal destino turístico da gobernación do Líbano Meridional.
Iazdeguerd III
Iazdeguerd III (adaptación do nome en persa یزدگرد سوم "feito por Deus" ao galego, tamén pode aparecer trasliterado coma Yazdgard III), foi o derradeiro rei da dinastía sasánida. Era fillo de Xahriar e neto de Cosroes II, o cal foi asasinado polo seu fillo Cavadh II no ano 628. Iazdeguerd III subiu ao trono o 16 de xuño do ano 632, despois dunha serie de conflitos internos.
Iazdeguerd comezou a gobernar dende moi novoe exerceu a súa autoridade firmemente. Durante o seu primeiro ano de reinado comenzou a conquista islámica de Persia, e en 636 a derrota persa na batalla de al-Qādisiyyah decidiu o destino do seu imperio.
esquerda|250px|miniatura|[[Moeda sasánida de Iazdgerd III.]]
Ansó
miniatura|dereita|100px|A Jacetania no mapa de Aragón
Ansó é unha localidade e un concello da provincia de Huesca. A súa poboación era de 500 habitantes no ano 2007, sobre unha área de 224,05 km², o que facía unha densidade de 2,23 hab/km².
Situación xeográfica
Ansó está localizado no noroeste da provincia de Huesca, na comarca da Jacetania. Forma parte do val de Ansó, que comparte co concello de Fago. Trátase dun val pirenaico, arrodeado de altas montañas, atravesado polos ríos Veral e Fago, e máis o Subordán, que nace aquí. A capital municipal, ás beiras do río Veral, está a unha altitude media de 860 m. Dista 103 km da capital provincial, Huesca.
Economía
Ansó depende basicamente do sector primario, pois o turismo non está suficientemente desenvolvido. De feito é unha zona en depresión, con perda continuada da súa poboación.
Ludolf Bakhuizen
Ludolf Bakhuizen, nado en Emden o 28 de decembro de 1630 e finado en Ámsterdan o 17 de novembro de 1708, foi un pintor holandés.
Traxectoria
Discípulo de Allart van Everdingen e Hendrik Dubbels, axiña gañou recoñecemento polos seus cadros de tema mariño, nos que a natureza leva o control das pinceladas, as súas composicións, moi numerosas, son case todas variacións dun único tema, e nun estilo marcado polo intenso realismo nunha verdadeira imitación da natureza.
Congreso dos Deputados
O Congreso dos Deputados é a cámara baixa das Cortes Xerais, o órgano constitucional que representa o pobo español. Reúnese para sesións no Palacio das Cortes, situado na praza das Cortes de Madrid.