cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hjem til jul
Hjem til jul é unha serie de televisión norueguesa de comedia romántica estreada en 2019, producida por Netflix e The Oslo Company. Hjem til jul é a primeira serie norueguesa de Netflix. A serie foi creada por Per-Olav Sørensen e o guión foi escrito por Fredrik Høyer, Miriam Larsen, Mattis Herman Nyquist e Julie Skaufel, cuxo argumento está baseado nunha idea de Amir Shaheen e Kristian Andersen. Ida Elise Broch é a protagonista, interpretando o papel de Johanne. A serie componse de dúas temporadas de seis episodios cada unha. A primeira estreouse a través de Netflix o 5 de decembro de 2019, e a segunda en decembro de 2020.
Etiquetaxe dos alimentos
Enténdese por etiqueta calquera marca, rótulo ou lenda que se imprime, adhire ou une a un produto ou ó seu envase, para identifica-la súa orixe e características. En alimentación, inclúe calquera mención (sexa texto, marcas, debuxos, fotografías, símbolos etc.) que acompañe ou se refira a un produto alimenticio, xa sexa en forma de etiqueta impresa ou gravada sobre o alimento ou sobre o seu envase, ou en forma de rótulo, faixa etc. relacionado con el.
En España, a etiquetaxe dos produtos alimenticios está regulada polo Regulamento (UE) 1169/2011 do Parlamento Europeo e do Consello de 25 de outubro de 2011, sobre a información alimentaria facilitada ó consumidor (DOUE L 304, de 22.11.2011), que veu substituír a normativa nacional vixente ata entón (Real Decreto 1334/1999, polo que se aproba a Norma xeral de etiquetaxe, presentación e publicidade dos produtos alimenticios). Existen ademais numerosas normas específicas, europeas e nacionais, que regulan determinados aspectos da etiquetaxe dos alimentos.
Principios xerais da etiquetaxe
O obxectivo último da etiquetaxe dos produtos alimenticios é o de garanti-los dereito do consumidor a unha información exacta, completa e comprensible. Para conseguilo, a etiqueta deberá achegar toda a información que precise o consumidor para que este realice a súa elección con coñecemento de causa.
Ademais, a etiqueta debe proporcionar datos do fabricante e do produto que permitan que a Administración poida controla-las industrias alimentarias, os seus procesos e os alimentos que poñen no mercado, co obxectivo de salvagarda-lo dereito á protección da saúde dos consumidores.
A etiquetaxe non poderá inducir a erro ó consumidor sobre a natureza e características do que compra, e non poderá facelo nin co texto –co que a etiqueta diga ou omita- nin coas imaxes, forma na que se presenta o alimento, material de envasado ou incluso na presentación ou publicidade. Especialmente deberán evitarse:
Información da etiquetaxe
Entendido no seu sentido máis amplo, tal como se dixo antes, a etiquetaxe dos produtos alimenticios deberá incluír obrigatoriamente a seguinte información:
Ademais de todo o anterior, o fabricante poderá incluír na etiqueta calquera outra información adicional escrita, impresa ou gráfica, sempre que non estea en contradición coa información obrigatoria e coa súa forma de expresión. É o que se denomina Etiquetaxe facultativa, entre a que destaca polo seu interese a información de propiedades nutritivas, pero que pode incluír receitas, consellos, promocións, distintos símbolos etc.
Presentación da información obrigatoria
En tódolos casos, as indicacións obrigatorias deben ser facilmente comprensibles para o consumidor medio, para o cal estarán inscritas en lugar destacado de forma que sexan facilmente visibles, claramente lexibles e con caracteres indelebles. Estas indicaciónes obrigatorias non poderán ser disimuladas, tapadas ou separadas de ningún xeito por outros rótulos ou imaxes, como acontece moitas veces no reenvasado realizado no punto de venda ó adherir unha etiqueta co prezo do produto.
A lexislación non establece a forma nin o tamaño das etiquetas dos alimentos. Tampouco entra no tamaño dos caracteres con que se escriba a información obrigatoria (excepción feita do tamaño mínimo dos díxitos que indican o contido neto). O fabricante e o seu departamento de publicidade gozan de liberdade á hora de escoller formatos, cores e tamaños, o que moitas veces aproveitan para destacar, directa ou subliminalmente, aqueles aspectos que máis lle interesan e relegar ó mínimo imprescindible os que lles poida prexudicar, como acontece coa indicación dos aditivos alimentarios que, aínda sendo legais, provocan normalmente rexeitamento entre os consumidores.
As indicacións obrigatorias da etiquetaxe dos produtos alimenticios que se comercialicen en España expresaranse, como mínimo, en castelán. Esta esixencia non se aplica ós produtos tradicionais elaborados e distribuídos exclusivamente no ámbito dunha comunidade autónoma con lingua oficial propia.
A globalización no campo dos alimentos leva a que sexa frecuente utilizar diversos idiomas nas etiquetas. Pola contra, aínda resulta novedoso ver etiquetas escritas en galego, con honrosas excepcións.
A etiquetaxe no caso dos alimentos envasados
Cando os produtos alimenticios se presenten envasados, as indicacións da información obrigatoria da etiquetaxe faranse constar impresas no envase ou nunha etiqueta unida ó mesmo. Se o alimento se vende a colectividades ou establecementos alimentarios que o van transformar antes da entrega ó consumidor final, esta información poderá figurar só nos documentos comerciais que acompañen ó produto alimenticio. Aínda así, as mencións obrigatorias relativas á denominación de venda, o marcado das datas e a identificación da empresa figurarán tamén na embalaxe exterior no que se comercialicen os devantidos produtos.
Cando a etiquetaxe se realice polos titulares do comercio retallista deberá recolle-la mesma información citada anteriormente, a excepción do número de lote. A identificación da empresa referirase, en todo caso, ó envasador.
Na venda a granel ou fraccionada no punto de venda debe conservarse a información do fabricante ata a fin da venda, para permitir en todo momento a correcta identificación do produto. Esta información deberá estar exposta ó consumidor para cumprir co principio de proporcionarlle a información necesaria para a súa escolla.
Nos pequenos envases (aqueles cuxa cara maior teña unha superficie inferior a 10 centímetros cadrados) só será obrigatorio indicar no mesmo campo visual a denominación do produto, a cantidade neta e o marcado de datas. O resto da información poderá recollerse noutra cara.
A etiquetaxe no caso de alimentos non envasados
A etiquetaxe dos produtos alimenticios que se presenten para a venda ó consumidor final sen envasar, así como os envasados nos puntos de venda, a petición do comprador, deberá achega-la seguinte información:
Toda esta información poderá constar escrita en etiquetas adheridas ó produto ou en carteis colocados no lugar de venda, sobre o produto ou próximos a el, de forma que quede clara a relación entre o cartel e o produto ó que se refira.
Observacións
A experiencia diaria na lectura da etiquetaxe dos alimentos que adquirimos e consumimos pon en evidencia que aínda queda moito por facer para conseguir que cumpra todo o establecido na Norma Xeral e nas disposicións específicas. Son moi frecuentes aínda os casos nos que a etiqueta resulta incompleta, dificilmente lexible, confusa ou, simplemente, falta calquera identificación.
Debe terse presente que calquera produto non identificado ou mal identificado ha de considerarse como un produto non seguro e, por conseguinte, non apto para o consumo. Ademais do risco sanitario que poida representar, é unha fraude ó dereito á información que debe esixir todo consumidor.
Fabricantes, distribuidores e inspección oficial son os responsables de que se cumpra a Norma, pero son os consumidores quen deben exercita-lo seu dereito de comprar un produto cando cumpra as súas esixencias ou de rexeitalo cando se lle negue a información á que ten dereito.
En 2003, a Federación Española de Sociedades de Nutrición, Alimentación e Dietética (FESNAD ) instaurou o Día Nacional da Nutrición, que celebra a finais de maio. O lema da edición de 2010 foi precisamente "Le as etiquetas dos alimentos. Alimenta a túa información".
Tragus
A palabra latina Tragus (escrita sempre con inicial maiúscula) pode referirse a:
Carral Travesa, Sabadelle, Chantada
Carral Travesa é un lugar na parroquia de Sabadelle, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
José Celestino Mutis
José Celestino Mutis y Bosio, nado en Cádiz (España) o 6 de abril de 1732 e finado en Santa Fe de Bogotá (Colombia) o 11 de setembro de 1808, foi un sacerdote, botánico, matemático e profesor da Universidade do Rosario, en Bogotá, universidade onde actualmente repousan os seus restos.
Etapa española
Estudou medicina e cirurxía no Colexio de Cirurxía de Cádiz, concluíndo a súa carreira na universidade de Sevilla, xa que a institución gaditana non estaba cualificada para outorgar o título.
Máis tarde pasou a traballar como suplente da cátedra de Anatomía do Hospital Xeral de Madrid, e perfeccionou os seus coñecementos botánicos no Xardín do Soto de Migas Calientes. Dirixiu a Real Expedición Botánica ao Reino de Nova Granada.
A Real Expedición Botánica ao Reino de Nova Granada. Etapa americana
José Celestino Mutis propuxera en dúas ocasións (1763 e 1764, respectivamente) á Coroa de España unha Expedición Botánica polo Reino de Nova Granada (territorio que englobaba ás actuais Colombia, Ecuador, Panamá, Venezuela, norte do Perú e do Brasil e oeste de Guïana). Mutis chegara a este vicerreinado para servir como médico ao vicerrei Pedro Mesía de la Cerda.
Ditas propostas non tiveron resposta, de modo que Mutis se dedicou ao sacerdocio, á minaría e á atención da súa cátedra no Colexio do Rosario de Bogotá. Tras vivir en distintas poboacións, Mutis estableceuse en Santafé. Posteriormente dedicouse á minaría en Vetas, Santander, provincia de Pamplona.
Anos máis tarde, despois de retirarse a vivir a Mariquita, animado polo Vicerrei-Arcebispo Antonio Caballero y Góngora, realizou unha terceira proposta, que foi aceptada polo ilustrado rei Carlos III, que estudara botánica, ademais doutras ciencias, técnicas e artes.
miniatura|300px|esquerda|Nos antigos [[Papel moeda|billetes de 2000 pesetas, deseñados por Reinhold Gerstetter, aparecía a efixie de Mutis.]] A expedición iniciouse en 1783, baixo a dirección de Mutis, prolongándose durante uns 30 anos. Mutis centrouse en Santafé e os seus arredores, a lagoa de Pedro Palo, a Mesa de Juan Díaz, Guaduas, Honda e os arredores de Mariquita. Pero na expedición participaron varios comisionados que estenderon a cobertura xeográfica.
Destaca entre eles Francisco José de Caldas, que percorreu as actuais terras de Ecuador durante catro anos, regresando a Santafé en 1808 levando un extensísimo herbario.
Outro dos comisionados foi frei Diego García, que percorreu o Alto Val do Magdalena, entre La Palma e Timaná, chegando á zona dos Andaquíes. A súa colección inclúe tamén un amplo repertorio de fauna e mostras xeolóxicas.
Pola súa parte, Eloy Valenzuela, que fora subdirector da Expedición durante o primeiro ao, foi comisionado a Santander. Tivo que retirarse, por problemas de saúde, a Bucaramanga, onde continuou recolectando.
Esta Expedición resultou ser a máis custosa para a Coroa de España; porén, foi a que menos publicacións científicas produciu. Non obstante foi decisiva para o desenvolvemento da cultura e a investigación en Colombia. Nela creouse unha escola de debuxo e contratáronse numerosos oficiais de pluma e herbarios. As láminas realizadas na expedición resultaron ser de excepcional calidade. Entre os debuxantes destacan Salvador Rizo e Francisco Javier Matís, que foi cualificado por Humboldt como o mellor ilustrador botánico do mundo. Anos máis tarde o médico e botánico bogotano José Jerónimo Triana contribuíu decisivamente á determinación das especies vexetais.
Ao contrario do que sucedeu coas láminas, que quedaron en Nova Granada, parte do extenso e importante herbario foi trasladado á fin da Expedición ao Real Jardín Botánico de Madrid, onde permaneceu practicamente inédito até datas relativamente recentes.
Billetes de banco
miniatura|dereita|Rúa dedicada a José Celestino Mutis en [[Cádiz, España.]]
Sílfidos
Os sílfidos (Silphidae) son unha familia de escaravellos, xeralmente chamados moitos deles escaravellos enterradores polos seus hábitos necrófagos e preeiros. Comprende dúas subfamilias: Silphinae e Nicrophorinae. O seu número de especies é relativamente pequeno, de só unhas duascentas. Son moi diversos na rexión temperada, aínda que tamén se coñecen algúns endémicos das rexións tropicais. Ambas as subfamilias aliméntanse esencialmente de materia orgánica en descomposición, como animais mortos. As subfamilias difiren en prestar ou non coidados paternais e no tipo de carcasas que prefiren. Os sílfidos son considerados de importancia forense porque cando se encontran nun corpo en descomposición poden usarse para estimar un intervalo post mortem.
Etimoloxía
As palabras "sylphes" ou "sylphide", utilizounas por primeira vez Paracelso, referíndose a calquera raza de espíritos que habitaban no aire e descríbense como mortais, pero carentes de alma. A palabra está relacionada co latín sylva, que significa 'moza xeitosa e esvelta' e coa palabra grega nymphé, que significa 'desposada' (entre outras cousas).
Taxonomía, evolución
A familia Silphidae pertence á orde dos Coleoptera. Atópanse xeralmente asociados con prea, fungos e feces. No pasado, os membros da familia Agyrtidae estaban tamén incluídos entre os Silphidae. Silphidae ten dúas subfamilias: Silphinae e Nicrophorinae. Nos Nicophorinae as súas antenas constan de 11 segmentos e son capitadas (acaban nunha maza coa cabeza da maza moi marcada), mentres que teñen unha forma de maza máis gradual nos Silphinae. As subfamilias tamén difiren en comportamento. Os membros da subfamilia Silphinae prestan pouco ou ningún coidado ás crías e aliméntanse de prea de gran tamaño. Os Nicrophorinae aliméntanse de prea de pequenos animais e entérranse eles mesmos xunto coa súa comida para criar a súa descendencia entre os dous proxenitores. Hai aproximadamente 183 especies nesta familia, que se encontran en todo o mundo, aínda que son máis comúns nas rexións temperadas. Algunhas especies están en perigo, como Nicrophorus americanus de Norteamérica.
Diversidade e distribución
Os sílfidos son máis abundantes nos climas temperados. A diversidade é tamén maior na zona temperada e son bastante raros nos trópicos, aínda que tamén hai algunhas especies endémicas desa rexión. Pénsase que as formigas, moscas e outros comedores de prea compiten favorablemente con eles nesas rexións. Varían en lonxitude de 7 a 45 mm.
En Europa occidental hai 28 especies de sílfidos. En Norteamérica hai 46 especies.
Entre as formas tropicais están Diamesus de Asia e Australia, Ptomophila de Australia e Nicrophorus mexico de América Central. Os Nicrophorinae teñen unha distribución máis restrinxida que os Silphinae.
Reprodución
miniatura|esquerda|Macho (á esquerda) e femia de [[Necrophila americana]]
Os Nicrophorinae teñen o hábito de localizar carcasas e enterralas ao escavar o solo que teñen debaixo. Este comportamento enterrador parece que evolucionou para evitar a competición con outros insectos como as careixas (larvas) de moscas. Observouse que hai unha cooperación de ambos os proxenitores para o éxito do acto da reprodución. O máis probable é que a parella reprodutora traballe conxuntamente nisto, pero nos casos en que dispoñen dunha prea grande, os machos tratan de potenciar as súas posibilidade de reprodución emitindo feromonas. Deste modo, serán pais dunha descendencia máis numerosa, pero o éxito reprodutor das femias primarias declina continuamente. Ás veces, onde hai unha gran carcasa a probabilidade dunha intensa competición coas moscas leva a que se produza unha reprodución comunal. Neses casos, parece haber unha tregua entre as femias que normalmente competirían polos machos, e o comportamento cooperativo amplíase a femias que coidan da descendencia doutras femias. No período culminante da estación reprodutora parellas destes escaravellos poden competir pola prea. A parella perdedora será expulsada da prea e se lles deu tempo de poñer ovos, as outras femias mátanos, para que elas poidan poñer os seus propios ovos.
Alimentación
miniatura|upright|[[Nicrophorus vespilloides colonizando un roedor morto.]]
Os sílfidos adultos aliméntanse de forma saprófaga: colonizan as preas durante os catro estadios da decomposición, que son o fresco, o inchado, a putrefacción e o seco. As fases de descomposición preferidas polos adultos ocorren durante as fases de inchamento e putrefacción. As larvas de sílfidos viven principalmente durante as fases de putrefacción e secado da prea. A principal fonte de alimento para a subfamilia Silphinae é a masa de careixas (larvas de mosca) presentes no detrito. Os Nicrophorinae colonizan o corpo antes na descomposición para evitar a competición coas larvas de mosca. Se hai unha masa suficientemente grande de careixas eses sílfidos non colonizan a carcasa. Os coidados parentais que prodiga esta subfamilia consisten en que os escaravellos adultos regurxitan a comida nas bocas de larvas novas ata que maduran. Os Silphinae colonizan posteriormente no proceso de putrefacción e os adultos comen a masa de larvas de moscas, ás veces deixando poucas evidencias da presenza de careixas para que os forenses estimen o intervalo post mortem. No caso dos escaravellos enterradores Nicrophorinae, os adultos enterran as carcasas de pequenos animais e poñen os seus ovos nelas. Nalgunhas especies fan unha lixeira depresión no detrito para que maduren as súas larvas, que os escaravellos adultos alimentan e protexen. En ambas as subfamilias as larvas comen a materia orgánica podre, mentres que os adultos comen principalmente careixas. As moscas son os maiores competidores dos Silphiade polo detrito. Se unha carcasa está intensamente infestada de larvas de mosca, moitos dos Nicrophorinae abandonan a cacasa, mentres que, ao contrario, membros dos Silphinae alimentaranse das careixas.
Defensa
Os escaravellos dispoñen de diversas armas para protexerse contra os predadores. Os Silphidae teñen modificacións moi diferentes que lles permiten prosperar en diferentes nicos ecolóxicos como as advertencias por medio de cores (desde o aposematismo ao mimetismo batesiano), defensas químicas e coidados parentais. Os sílfidos son xeralmente de cores escuros como dourado, negro e marrón. Esta coloración escura confúndeos co seu ambiente. Unha especie de Silphidae usa un medio físico de defensa: Oiceoptoma inaequalis mantén os élitros sobre o seu dorso cando voa. A parte inferior dos élitros é azul clara e cando están expostos fan que o escaravello pareza máis grande. Despois de tomar terra, o escaravello prega as ás e a cor azul desaparece da vista. Moitos Silphidae teñen unha coloración laranxa brillante nos élitros, que pode servir como advertencia a outros predadores. Algúns sílfidos segregan un composto químico por unha glándula rectal que contén en ácidos alifáticoss e alcohois terpénicos. A secreción ten un cheiro forte e fedorento e pode ser irritante topicamente para os Blattodea e Diptera. As especies Necrodes surinamensis excreta esta secreción como un spray e pode rotar o extremo do seu abdome para asperxer en todas direccións.
Alonso Jofre Tenorio
Alonso Jofre Tenorio, nado no castelo de Tenorio (Tenorio, Cerdedo-Cotobade) e finado no estreito de Xibraltar o 4 de abril de 1340, foi un nobre galego, almirante maior do mar e I Señor da vila de Moguer.
Sílfidos
Locomoción e orientación
Camiñar é a principal forma de locomoción dos sílfidos. Poden viaxar a grandes distancias para encontrar carcasas para reproducirse e alimentarse. Todos os escaravellos tamén teñen dous conxuntos de ás, os élitros protectores e as ás posteriores membranosas e voadoras. Hai algúns Silphidae que poden voar, pero outros perderon esta capacidade ao longo da súa evolución. Cando un animal morre, libéranse substancias como o sulfuro de hidróxeno e algúns compostos cíclicos. Os Silphidae usan o seu sentido do olfacto para localizar as carcasas desde longa distancia grazas aos quimiorreceptores que teñen nas antenas, que están adaptados para detectar esas substancias químicas. A curta distancia, os órganos terminais dos palpos detectan cheiros. Os sílfidos son xeralmente máis activos de noite, o que lles axuda a reducir a competencia.
Competición
A competencia con outros organismos pola prea ten para o sílfidos tanto vantaxes coma desvantaxes. A vantaxe é que as moscas competidoras poñen ovos que orixinan larvas (careixas), as cales son unha fonte de comida para os Silphinae. A desvantaxe para os Nicrophorinae é que se a carcasa está xa infestada de careixas, non a colonizan. Os Nicrophorinae adaptáronse a esta situación e o que fan é enterrar a carcasa para evitar así outros competidores. Con esta técnica, dispoñen dunha fonte de alimento estable para as larvas e as súas posibilidades de procreación aumentan.
Alonso Jofre Tenorio
Traxectoria
O seu pai era Diego Alonso Tenorio, señor de Tenorio con herdanzas en Toledo e Sevilla logo de campañas militares xunto a Afonso X o Sabio. Casou con Aldonza Jofre de Loaisa, filla de Jofre de Loaisa, Señor de Preter, cabaleiro aragonés, aio da raíña consorte dona Violante e do infante Fernando de la Cerda, amplamente recompensado no repartimento de Sevilla.
Sílfidos
Competición
Os sílfidos compiten polas áreas de reprodución e crianza. Se un macho invasor acaba por dominar o macho orixinal, aparéase coa femia orixinal e crea unha nova proxenie. Se unha femia invasora consegue dominar a femia orixinal, tamén crea unha nova descendencia co macho primario.
Cos humanos
Os sílfidos non son considerados usualmente como unha molestia para os humanos. Axudan ao medio ambiente ao poñer ovos sobre as carcasas, dos que se orixinan larvas que descopoñen os detritos, o que impide a acumulación de restos de organismos mortos.
Alonso Jofre Tenorio
Traxectoria
Froito desta unión conxugal naceu Alonso Jofre Tenorio, herdeiro na titularidade da Casa. Foi coetáneo dos reis Fernando IV e Afonso XI. No reinado deste último desempeñou varios cargos. Serviu como adiantado maior de Castela. Estaba encargado de manter a paz na zona, de recadar os tributos rexios, xulgar os preitos en apelación e sobre todo de investirse con mando militar en caso de guerra. Aparece por tanto como un membro da nobreza que ocupa postos públicos importantes, xa que os adiantados eran elixidos polo monarca entre os grandes magnates do reino que gozaban da súa confianza. miniatura| En 1314, segundo Ortiz de Zúñiga, era xa almirante maior do mar. Ó almirante, como dignitario da corte rexia, o rei confiáballe o mando da súa frota e a dirección da guerra no mar. Equivalía a un «alter ego» do monarca cando navegaba. Por iso, quedaban baixo a súa autoridade e xurisdición os portos e concellos das vilas do litoral. As súas atribucións eran moi diversas. Durante o primeiro terzo do século XIV tiña ó seu cargo o poder militar da frota con ampla potestade xurisdicional sobre tódolos homes que embarcaban en armadas da Coroa, ademais do coidado e dirección da construción naval nos estaleiros.
Sílfidos
Cos humanos
Cando os Nicrophorinae enterran as carcasas, estas quedan fóra do campo visual e os malos cheiros que desprenderían non se espallan. Tamén reducen a área superficial para que as moscas poñan os ovos e así as poboacións de moscas descende.
Algúns Silphidae ocupan áreas habitadas polos humanos e convértense en pragas para os granxeiros ao usaren as colleitas como unha segunda fonte de alimento. Aclypea opaca en Europa aliméntase de remolacha. Necrophila americana aliméntase de cabazas, espinacas e remolacha azucreira.
Con outros organismos
Membros da familia Silphidae establecen relacións de mutualismo con outros organismos. Os Nicrophorinae teñen relacións mutualistas con ácaros foréticos. Os ácaros do xénero Poecilochirus producen deutoninfas que se soben aos Nicrophorinae e son transportados á prea. Unha vez que chegan á prea, a deutoninfa abandona os Nicrophorinae adultos, pasan á prea e empezan a alimentarse dos ovos de mosca e larvas inmaturas. Os ácaros axudan aos Nicrophorinae a reduciren a cantidade de competidores na prea. Con menos competición, ambas as especies poden reproducirse con éxito baixo terra.
Alonso Jofre Tenorio
Traxectoria
Na orde xudicial as súas facultades eran tamén amplas. Exerceu a súa xurisdición a través dun tribunal do almirantado en Sevilla. Nomeaba alcaldes, alguacís e escribáns. Incluso poden englobarse neste grupo outras prerrogativas, como posuír voto no concello de Sevilla e ser membro do Consello Real.
No aspecto económico, á parte de tódolos beneficios derivados das súas facultades xudiciais, tiña outras fontes de ingresos. As máis importantes eran un sétimo do botín capturado; o despacho ou imposto sobre a capacidade do navío, e a distancia do porto de destino; o almirantado ou tributo que gravaba a carga e descarga de mercancías, así como a utilización do porto, especialmente para os mariños non sevillanos e a ancoraxe que era un gravame imposto ós barcos pola entrada e fondeo no leito dos ríos e portos.
As fontes aluden a outros títulos desempeñados por Alonso Jofre Tenorio, como o de alcaide dos alcázares de Sevilla, encargado da defensa militar das fortalezas da cidade. Foi garda maior do rei, o que constituía unha dignidade palatina, honorífica máis que efectiva, de carácter militar que tiña ó seu cargo o coidado da garda persoal do monarca. Tamén foi alguacil maior de Toledo, un oficio do concello encargado da execución dos mandamentos xudiciais e do mantemento da orde na cidade. Foi titor dos seus sobriños Pedro Alfonso e Juan Alfonso de Benavides, señores de Benavides e Cheles.
En 1328 era encomendeiro do mosteiro de San Xoán de Poio, convento beneditino, fundado no 942. Afonso XI asinou un documento no que confirma a exención de xantar e de pedidos, privilexio outorgado polo seu antecesor Fernando IV. Igual ocorre en 1329 para o mosteiro de San Salvador de Lérez.
En 1333 Afonso XI concedeu Moguer a Alonso Jofre Tenorio e á súa muller, Elvira Álvarez, como vila de señorío por muchas buenos senvicios, que feicisteis a el rey don Fernando, nuestro padre, que Dios perdone, e feicistes e facedes a nos de cada día. Como I Señor de Moguer fundou o Convento do Corpus Christi e o Mosteiro de Santa Clara, entre 1337 e 1338, converténdose no seu patrón, e dotou con numerosos bens ás comunidades relixiosas que asentou na súa vila. Os descendentes de Alonso Jofre Tenorio mantiveron o patrimonio monacal engrandecéndoo con propiedades rústicas e urbanas. A Casa Tenorio entroncou por matrimonio coa liñaxe dos Portocarrero, señores de Villanueva del Fresno (Badaxoz) nas persoas de María Tenorio, filla do almirante, e Martín Fernández Portocarrero.
A crónica de Afonso XI, tratados nobiliarios e obras locais ofrecen gran cantidade de datos sobre a actuación político-militar do almirante. En 1325 expulsou ós nobres de Sevilla, tomando o goberno da cidade. Ó ano seguinte participou na conquista de Olvera e Pruna, impedindo coa súa frota que os benimerines apoiasen aos reino de Granada por mar, subministrándolles comida e tropas. En 1329 foi ante o Papa Xoán XXII como embaixador para conseguir os beneficios de cruzada na guerra contra os infieis. Nese mesmo ano intentou desde o mar que Xibraltar non caese en mans de Abomelique, fillo do sultán de Fez. En 1337 conseguiu unha aparatosa vitoria sobre a frota portuguesa.
Faleceu o 4 de abril de 1340, ó enfrontarse cunha escuadra de benimerines máis numerosa no estreito de Xibraltar. Os seus restos descansan no sepulcro que comparte coa súa muller Elvira Álvarez, a súa filla Marina, Beatriz Enríquez (esposa do V Señor de Moguer) e o seu neto Alonso Fernández Portocarrero (III Señor) no Mosteiro de Santa Clara de Moguer.
Sílfidos
Con outros organismos
Os Silphidae son hóspedes de nematodos xuvenís. Nicrophorus vespilloides está estreitamente asociado con nematodos parasitos. Os parasitos poden ser doadamente transmitidos a outros hóspedes durante a copulación.
Investigacións forenses
Os sílfidos son unha das varias familias de coleópteros de importancia forense. Son unha ferramenta moi importante na determinación dun intervalo post morte, para o cal se recolle das carcasas a proxenia dos sílfidos, e determínase a rapidez de desenvolvemento. Baseándose no número de estadios ou ínstares presentes e en que estadio de desenvolvemento están, pode estimarse o momento da morte. Isto é moi útil en entomoloxía forense, que utiliza os artrópodos como evidencias para axudar a resolver crimes. Porén, moitos dos métodos para determinar os estadios de desenvolvemento son subxectivos. Afortunadamente, recentes estudos atoparon novas vías para determinar en que estadio de desenvolvemento están as larvas de sílfidos, como medir a máxima anchura cranial e outras áreas fortemente esclerotizadas das larvas en vez de medir só a lonxitude, xa que esta está suxeita a cambios en cada larva, particularmente en O.inaequale e N. surinamensis, que son máis robustos e teñen grandes variacións de lonxitude respectivamente. A identificación máis exacta do ínstar é posible usando distintas características morfolóxicas que son específicas do ínstar e non poden ser afectadas polo tamaño do espécime, aínda que isto só é posible en poucas especies cuxas larvas foron descritas en todos os ínstares, como Thantophilus rugosus.
Os sílfidos seguen estudándose para encontrar estimacións máis exactas de intevalos post mortem e posibles causas da morte. Ademais, no futuro, os entomólogos pretenden explorar o comportamento social dos excaravellos en gran detalle. Os membros da familia Silphidae son tipicamente o primeiro coleóptero en tomar contacto coas preas. As larvas de Silphidae son predadores oportunistas que se alimentan de ovos e larvas de moscas e da propia carcasa. Isto presenta un problema na determinación do intervalo post mortem, porque se sabe que os Silphidae erradican outras especies de prea. Ao eliminaren a primeira colonización de especies, os sílfidos poden dar un intervalo post mortem incorrecto.
Porén, a diferenza da maioría dos insectos usados como marcadores forenses, é posible estimar se os sílfidos adultos colonizaron un cadáver e o abandonaron despois. Para este propósito, algúns ácaros Parasitidae (por exemplo, especies de Poecilochirus) son utilizados debido á súa especificidade foronte-hóspede. Se un cadáver é invadido por espécimes de Poecilochirus e ningún Silphidae aparece nas mostras tomadas polos forenses, é razoable sospeitar que algúns Silphidae transportaban ínstares foréticos de Poecilochirus que chegaron previamente ao cadáver e abandonárono algún tempo despois, deixando alí os ácaros Poecilochirus no proceso.
Cryptococcus neoformans
Cryptococcus neoformans é unha especie de lévedo encapsulado e aerobio obrigado Pode vivir vivir tanto en plantas coma en animais. O seu teleomorfo é Filobasidiella neoformans, un fungo filamentoso pertencente á clase Tremellomycetes. Atópase a miúdo en excrementos de aves. Cryptococcus neoformans é un organismo fúnxico encapsulado e pode causar enfermidade en hóspedes aparentemente inmunocompetentes e tamén en inmunocomprometidos.
Clasificación
Cryptococcus neoformans sufriu numerosas revisións de nomenclaura desde a súa primeira descrición en 1894. Por exemplo, antes contiña dúas variedades (var.): C. neoformans var. neoformans e C. neoformans  var. grubii. Unha terceira variedade, C. neoformans var. gattii, foi definida como unha especie distinta, co nome Cryptococcus gattii. O sistema de clasificación máis recente divide este fungo en sete especies. C. neoformans refírese a C. neoformans  var. grubii. Utilízase un novo nome de especie, Cryptococcus deneoformans, para o anterior C. neoformans var. neoformans. Pola súa parte, C. gattii foi dvidido en cinco especies.
Características
miniatura|esquerda|C. neoformans tinguido con [[tinguidura de Gram.]]
C. neoformans crece como lévedo unicelular e replícase por xemación. Xera hifas durante o apareamento, e finalmente crea basidiósporas no extremo das hifas antes de producir esporas. En condicións relevantes do hóspede, como nivel de glicosa baixa, soro, 5% de dióxido de carbono, e ferro baixo, entre outros, as células producen unha cápsula polisacarídica característica. O recoñecemento de C. neoformans en extensións de tinguidura de Gram de exsudados purulentos pode verse dificultada pola presenza de grandes cápsulas xelatinosas, que aparentemente impiden unha tinguidura definitiva destas células tipo lévedo. Nesas preparacións tinguidas, pode aparecer como células arredondadas con inclusións granulares grampositivas impresas sobre un fondo citoplasmático cor lavanda ou como corpos lipoides gramnegativos. Cando crece como lévedo, C. neoformans ten unha cápsula prominente composta principalmente de polisacáridos. Baixo o microscopio, utilízase a tinguidura de tinta india para a visualización fácil da cápsula en líquido cefalorraquídeo cerebral. As partículas de pigmento de tinta non entran na cápsula que rodea a célula de lévedo esférica, o que resultou nunha zona clara ou "halo" arredor das células. Isto permite unha rápida e doada identificación de C. neoformans. Raramente se ven formas morfolóxicas infrecuentes. Para a identificación nos tecidos, a tinguidura de mucicarmina proporciona unha tingidura específica de células con parede celular de polisacáridos en C. neoformans. O antíxeno criptocócico do líquido cefalorraquídeo considérase o mellor test de diagnóstico da meninxite criptocócica en canto á sensibilidade, aínda que pode non ser fiable en pacientes VIH positivos.
A primeira secuencia xenómica para unha cepa de C. neoformans (var. neoformans; agora C. deneoformans) foi publicada en 2005.
Os estudos suxiren que as colonias de C. neoformans e fungos relacionados que crecen nas ruínas do reactor co núcleo fundido da central nuclear de Chernóbil poden ter a capacidade de usar a enerxía da radiación para o crecemento "radiotrófico".
Lista de gobernadores xerais de Barbados
Os gobernadores Xerais de Barbados desde a súa independencia en 1966 foron:
Cryptococcus neoformans
Patoloxía
As infeccións por C. neoformans denomínanse criptococoses. A maioría das infeccións por C. neoformans ocorren nos pulmóns. Porén, a meninxite fúnxica e a encefalite, especialmente como infeccións secundarias en pacientes de SIDA, son a miúdo causadas por C. neoformans, polo que é un fungo especialmente perigoso. As infeccións por este fungo son raras en persoas co seu sistema inmunitario en pleno funcionamento. Por iso, C. neoformans denomínase ás veces fungo oportunista. É un patóxeno intracelular facultativo que pode utilizar os fagocitos do hóspede para espallarse polo corpo. Cryptococcus neoformans foi o primeiro patóxeno intracelular no cal se observou o proceso de escape non lítico denominado vomocitose. Especulouse que esta capacidade de manipular as células hóspede é o resultado da presión selectiva ambiental exercida por amebas, unha hipótese que foi inicialmente proposta por Arturo Casadevall co nome de "virulencia accidental".
En infeccións humanas, C. neoformans espállase pola inhalación de basidiósporas aerosolizadas, e pode diseminarse ao sistema nerviosos central, onde pode causar meningoencefalite. Nos pulmóns, as células de C. neoformans son fagocitadas polos macrófagos alveolares. Os macrófagos producen axentes oxidativos e nitrosativos, creando un ambiente hostil, para matar os patóxenos invasores. Porén, algunhas células de C. neoformans poden sobrevivir intracelularmente en macrófagos. A supervivencia intracelular parece ser a base da latencia, a enfermidade diseminada e a resistencia á erradicación por axentes antifúnxicos. Un mecanismo polo cal C. neoformans sobrevive ao ambiente intracelular hostil do macrófago implica a regulación á alza da expresión de xenes implicados en respostas ao estrés oxidativo.
O paso a través da barreira hematoencefálica de C. neoformans xoga un papel clave na patoxénese da meninxite. Porén, os mecanismos exactos polos cales atravesa esta barreira son aínda descoñecidos; un estudo recente feito en ratas suxeriu un importante papel das serina proteases segregadas. A metaloprotease Mpr1 é esencial para a penetración na barreira hematoencefálica.
A meiose (reprodución sexual), outro posible factor de supervivencia do C. neoformans intracelular
A gran maioría de illamentos ambientais e clínicos de C. neoformans son do tipo de apareamento alfa. Os filamentos do tipo de apareamento alfa teñen normalmente núcleos haploides, pero estes poden sufrir un proceso de diploidización (quizais por endoduplicación ou fusión nuclear estimulada) para formar células diploides chamadas blastósporas. Os núcleos diploides das blastósporas poden sufrir meiose, incluíndo a recombinación, para formar basidiósporas haploides, que poden ser dispersadas. Este proceso denomínase frutificación monocariótica. Necesario para este proceso é un xene chamado dmc1, un homólogo conservado dos xenes recA de bacterias e rad51 de eucariotas. O Dmc1 media o apareamento de cromosomas homólogos durante a meiose e a reparación de roturas de dobre febra do ADN. Un beneficio da meiose en C. neoformans podería ser promover a reparación do ADN no ambiente que causa danos no ADN orixinados polos axentes oxidantes e nitrosativos orixinados nos macrófagos. Así, C. neoformans pode sufrir un proceso meiótico, a frutificación monocariótica, que pode promover a reparación recombinacional no ambiente oxidativo que dana o ADN do macrófago hóspede, e isto pode contribuír á súa virulencia.
Tratamento
miniatura|250px|C. neoformans no pulmón dun paciente de SIDA: A cápsula interna do organismo tínguiuse de vermello nesta fotomicrografía.
A criptococose que non afecta ao sistema nervioso central pode ser tratada só con fluconazole.
A meninxite meningocócica debería ser tratada durante dúas semanas con anfotericina B intravenosa 0.7–1.0 mg/kg/día e flucitosina oral 100 mg/kg/día (ou flucitosina intravenosa 75 mg/kg/día se o paciente é incapaz de tragar). Isto debería despois ser seguido de fluconazole oral 400–800 mg diariamente durante dez semanas e despois 200 mg diarios durante polo menos un ano e ata que o reconto de CD4 do paciente estea por riba de 200 cells/mcl. A flucitosina é un medicamento xenérico sen patente. Porén, é cara (un tratamento de dúas semanas custa uns 10 000 dólares), polo que a flucitosina actualmente non está dispoñible en países de renda baixa ou media. En 1970, a flucitosina estaba dispoñible en África.
Pode utilizarse tamén a ambisome intravenosa 4 (mg/kg)/día, pero non é superior; o seu principal uso é en pacientes que non toleran a anfotericina B. A dose de 200 mg/kg/día de flucitosina non é máis efectiva, está asociada con máis efectos secundarios e non debería utilizarse.
En África, o fluconazole oral a unha taxa de 200 mg diarios utilízase a miúdo. Porén, isto non orixina a curación, porque simplemente suprime o fungo sen matalo; os fungos que queden viables poden continuar proliferando no líquido cefalorraquídeo de pacientes que non tomaron fluconazole durante moitos meses. Unha dose incrementada a 400 mg diarios non mellora os resultados, pero estudos prospectivos feitos en Uganda e Malawi atoparon que doses maiores de 1200 mg por día teñen máis actividade funxicida. Os resultados con monoterapia de fluconazole teñen un 30% de peor supervivencia que as terapias baseadas en anfotericina, nunha recente revisión sistemática.
Lugares de Muxía
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Muxía.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Muxía
Coto de Xunqueira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Coto de Xunqueira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
O Souto, A Peroxa
San Cristovo do Souto é unha parroquia do concello da Peroxa na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 131 habitantes, deles 64 eran homes e 67 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
esquerda|miniatura|Hórreos no Souto.
Carlos Solla Varela
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela e é profesor de Historia e Lingua Galega en Vigo.
Foi membro da Asociación Cultural e Ecoloxista Verbo Xido da Terra de Montes e do Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca. É membro fundador do Instituto Galego de Estudos Célticos (IGEC) e do colectivo Capitán Gosende. Membro da sección de Literatura de Tradición Oral da AELG. Parte da súa obra poética está publicada en revistas como Verbo Xido, Madrygal. Revista de Estudios Gallegos, Dorna ou Arraianos. Participou no X e no XXIV Festival da Poesía no Condado, en 1990 e 2010. En 2010 gañou o Premio Johán Carballeira co poemario Lume de ollos en MazinGZ. En 2011 gañou o Premio de poesía Victoriano Taibo con Holocausto zacoe.
É colaborador habitual do xornal Faro de Vigo e das webs Tabeirós-Montes, Historia de Galicia e Galicia Encantada. Mantén na internet os blogs O Embigo do Becho e Cerdedo in the Voyager.
Iván Pedroso
Iván Lázaro Pedroso Soler, nado o 17 de decembro de 1972 na Habana (Cuba), é un atleta especialista no salto de lonxitude.
Traxectoria
En 1995 logrou a medalla de ouro no Campionato do mundo de atletismo en Gotemburgo (Suecia) cun salto de 8,70 metros. Nese mesmo ano nunha competición en Sestriere (Italia), conseguiu un salto de 8,96 metros, superando por un centímetro a marca mundial de Mike Powell, este salto estivo rodeado de polémica xa que nun principio o vento rexistrado polo anemómetro daba por válido o salto para ser homologable como marca mundial, pero tras unha investigación da Federación Internacional de Atletismo, decidiuse anular a plusmarca, xa que no momento do salto había un xuíz diante do anemómetro obstruíndo a medida real do vento.
Volveu repetir medalla de ouro nos Campionatos do mundo de atletismo de 1997 en Atenas (Grecia), e en 1999 en Sevilla (España), quedando por diante de Yago Lamela.
Tivo que esperar aos Xogos Olímpicos de Sydney 2000 (Australia) para conseguir a súa primeira medalla de ouro nunhas olimpíadas, cun salto de 8,55 superou ao australiano Jai Taurima por unha axustada marxe de 6 centímetros. Nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, acabou cuarto por detrás de Carl Lewis, Mike Powell e de Joe Greene, e nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 non participou por estar recuperándose dunha lesión.
No Campionato do mundo de atletismo do 2001 en Edmonton (Canadá), conseguiu outra medalla de ouro cun salto de 8,40 metros, sumando un total de catro medallas de ouro en mundiais e unha medalla de ouro olímpica, ás que hai que sumar as súas catro medallas de ouro nos Campionatos do mundo en pista cuberta, converténdose nun dos mellores atletas na historia da especialidade.
Dende 2014 adestra a Yulimar Rojas e dende 2016 tamén a Ana Peleteiro.
Fernando Quiroga Palacios
Fernando Quiroga Palacios, nado en Maceda o 21 de xaneiro de 1900 e finado en Madrid o 7 de decembro de 1971, foi un sacerdote e bispo católico galego. Doutor en Teoloxía, foi o primeiro Presidente da Conferencia Episcopal Española.
Traxectoria
dereita|miniatura|200px|Lápida de Quiroga Palacios. dereita|miniatura|Lápida en homenaxe a Quiroga Palacios en Campobecerros.
Naceu nunha familia humilde, sendo o menor de cinco fillos, e quedou orfo de nai con dous anos. O seu pai foi cabo da Garda Civil e despois mestre de escola. Estudou no Seminario de Ourense e ordenouse sacerdote o 10 de xuño de 1922. Entre 1922 e 1923 foi ecónomo e coadxutor de Campobecerros (Castrelo do Val) e outra parroquia ourensá. Entre 1933 e 1946 dirixiu a revista Verdad y Vida.
Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
miniatura|Congreso dos Deputados. Esta é unha lista de deputados galegos no Congreso dos Deputados de España desde a Transición. Segundo a Constitución española de 1978, ás provincias correspóndenlles cando menos dous deputados, e a partir de aí un número proporcional de deputados en función da súa poboación. Ao comezo da Transición, Galicia elixía 29 deputados, pero o progresivo decrecemento poboacional das provincias galegas levou a que en 2011 o número de deputados fose de 25, logo de iren perdendo un cadansúa provincia.
Fernando Quiroga Palacios
Traxectoria
Doutorouse en Teoloxía na Universidade Pontificia de Santiago e posteriormente doutorouse en Sagradas Escrituras pola Universidade Bíblica Pontificia de Roma. Foi profesor dos seminarios de Ourense e Valladolid. En 1945 foi designado bispo de Mondoñedo-Ferrol, posto no que permaneceu até o 4 de xuño de 1949, cando foi nomeado arcebispo de Santiago. En 1957 inaugurou o Seminario Menor de Santiago de Compostela. Iniciou as obras de restauración do Seminario Maior e continuou as escavacións da catedral, onde se descubriu a tumba do bispo Teodomiro. Divulgador do Camiño de Santiago, creou o Instituto de Estudos Xacobeos e a súa revista Compostellanum. Impulsou as peregrinacións e o Ano Santo Xacobeo, organizando os correspondentes a 1954, 1965 e 1971, procurando recuperar o atractivo relixioso e o seu carácter multitudinario. Foi o primeiro cardeal que celebrou misa en lingua galega.
O 12 de xuño de 1952 foi nomeado cardeal polo papa Pío XII. Amigo do cardeal Angelo Roncalli, participou como cardeal elector no Conclave de 1958 que o designou Pontífice. Foi tamén cardeal elector no Conclave de 1963 que designou o cardeal Giovanni Montini como papa Paulo VI.