cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Beatles
Revolver e Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
En menos de sete meses, logo de gravar Revolver, volveron aos estudos de gravación de EMI o 24 de novembro de 1966 para empezar a gravar o seu oitavo álbum, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Emerick recordou: «The Beatles insistiron en que todo no Sgt. Pepper's tiña que ser diferente. Tiñamos instalados micrófonos dentro das campás dos instrumentos de metal, e os auriculares convertéronse en micrófonos unidos aos violíns. Adoitabamos usar xigantes osciladores primitivos para variar a velocidade do son dos instrumentos e a voz, e tiñamos cintas cortadas en pedazos e pegadas de novo aleatoriamente e ao revés». Algunhas partes de «A Day in the Life» requiriron unha orquestra de corenta persoas. Preto de 700 horas de tempo de estudo dedicáronse ás sesións. Primeiro produciuse o sinxelo independente de dobre lado A «Strawberry Fields Forever»/«Penny Lane» en febreiro de 1967; o Sgt. Pepper's seguiulle en xuño. A complexidade das gravacións musicais, creadas usando só tecnoloxía de gravación a catro pistas, asombrou a artistas contemporáneos que buscaban superar a The Beatles. Para o líder de The Beach Boys, Brian Wilson, no medio dunha crise persoal e dificultades para completar o seu ambicioso álbum Smile, o oír «Strawberry Fields» foi un duro golpe e pronto abandonou todos os intentos de competir con The Beatles. O Sgt. Pepper's recibiu a aclamación da crítica. En 2012, a revista Rolling Stone situouno como o mellor álbum de todos os tempos, sendo amplamente considerado como unha obra mestra. Jonathan Gould descríbeo como:
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band é probablemente o álbum máis famoso pola súa portada na historia da música popular. Foi un dos primeiros no seu xénero en incluír as letras das cancións na súa funda. Esas letras foron obxecto de intensas análise; os fans especularon, por exemplo, que o «soado Señor K.» en «Being for the Benefit of Mr. Kite!» de feito podería ser o escritor de ficción surrealista Franz Kafka. O crítico literario norteamericano e profesor de inglés Richard Poirier escribiu un ensaio, Aprender de The Beatles, no que sinalaba que os seus estudantes estaban «escoitando a música do cuarteto con tal grado de compromiso, que el, como mestre de literatura, só podía envexalos». Poirier identificou o que el chamou as «alusiones mixtas» do material musical: «Sempre é pouco prudente asumir que só están facendo unha soa cousa ou que se están expresando nun único estilo [...] un só tipo de sentimento acerca dun tema non é suficiente [...] ten que existir a miúdo calquera sentimento inducido dentro do contexto das alternativas aparentemente contradictorias». McCartney dixo nese momento: «Nós escribimos cancións. Sabemos o que queremos dicir nelas. Pero nunha semana alguén máis di algo respecto diso, e non o podes negar [...] Ti pos o teu propio significado ao teu propio nivel ás nosas cancións». A moi elaborada portada do Sgt. Pepper's ocasionou grande interese e un estudo profundo sobre ela. Os bigotes que nesta época levaban os membros do grupo convertéronse rapidamente nun selo distintivo do estilo hippie. O historiador cultural Jonathan Harris describiu «o coloreado intenso e paródico dos uniformes militares» usados por The Beatles no disco como unha visualización cómplice en contra da autoridade e o sistema.
O 25 de xuño interpretaron o seu novo sinxelo, «All You Need is Love», para os televidentes de todo o mundo a través de Our World, o primeiro programa transmitido vía satélite para todo o mundo. A súa aparición no medio do Summer of Love (Verán do Amor) fixo que o adoptasen como himno do flower power. Dous meses despois sufriron unha perda que lanzou a súa carreira ao caos. Logo de ser presentados ao Maharishi Mahesh Yogi, viaxaron a Bangor (Gales) para retirarse á meditación transcendental. Durante o retiro, o asistente de Epstein, Peter Brown, chamou para informarlles de que Epstein morrera. O médico forense ditaminou que a súa morte foi ocasionada por unha sobredosis accidental de anfetaminas, pero tamén se rumoreó de que se descubriu unha nota de suicidio entre as súas posesións. Epstein atopouse nun estado emocional fráxil, tanto por cuestións persoais como polo estado da súa relación de traballo con The Beatles. Preocupáballe que non foran a renovarlle o seu contrato de xestión con el, que expiraba en outubro, baseado no descontento que tiñan coa súa supervisión nos asuntos de negocios. Expresáronse dúbidas concretas sobre Seltaeb, a empresa que manexaba os dereitos de comercialización de The Beatles nos Estados Unidos. A morte de Epstein deixounos desorientados e medorentos polo seu futuro. Pouco despois, Lennon dixo: «Non tiven ningún concepto erróneo acerca da nosa capacidade para facer outra cousa que non fose tocar música, e tiña medo». Recapitulando, comprendeu que a morte de Epstein sería o comezo do fin do grupo: «Sabía que estabamos en apertos [...] Entón pensei, estamos fodidos a partir deste momento».
Magical Mystery Tour, The White Album e Yellow Submarine
Magical Mystery Tour, a banda sonora dunha próxima película de The Beatles, apareceu como un dobre EP de seis temas a principios de decembro de 1967. Nos Estados Unidos as seis cancións apareceron nun LP titulado do mesmo xeito, no que se incluíron tamén os temas dos seus últimos sinxelos. Allmusic opina sobre o Magical Mystery Tour americano: «O son psicodélico deste disco está moi preto do Sgt. Pepper, e ata se atopa máis acentuado nalgunhas partes del (especialmente nas colaxes de son de 'I Am the Walrus')», e cualifica as súas cinco cancións extraídas dos sinxelos que publicaron en 1967 como «enormes, gloriosas e innovadoras». O álbum estableceu un novo récord nas súas primeiras tres semanas de venda inicial nos Estados Unidos, o máis alto de calquera outro LP de Capitol, e é unha compilación de Capitol que despois foi adoptada no canon oficial dos álbums de estudio de The Beatles. Transmitida o 26 de decembro, Día de Santo Estevo, a película Magical Mystery Tour, dirixida basicamente por Paul McCartney, tróuxolles a primeira crítica negativa por parte da prensa do Reino Unido, con artigos despectivos cara ao seu filme. Foi chamada «un indubidable lixo» polo Daily Express, que a describiu como «unha sucesión de imaxes sen editar mostrando a un grupo de xente subindo e baixando dun autobús e viaxando todo o tempo nel». Con todo, o Daily Mail cualificouna como «un proxecto vanidoso», mentres que The Guardian cualificouna como «unha especie de xogo de fantasía moral sobre a grosería, a calidade e a estupidez da audiencia». Foille tan rotundamente mal que foi cancelada nese momento nos Estados Unidos. En xaneiro, filmaron un curto para a película animada Yellow Submarine, unha versión animada e fantasiosa de The Beatles. A outra e última participación que levaron a cabo na película foi coa contribución de varias gravacións de estudo inéditas. Estreado en xuño de 1968, o filme foi ben recibido polo seu innovador estilo visual e humorístico, ademais da súa música. Con todo, tiveron que pasar sete meses ata que se publicou a banda sonora da película.
miniatura|O álbum [[The Beatles (álbum)|The Beatles foi lanzado en novembro de 1968. Foi coñecido popularmente como o Álbum Branco por ser a súa portada totalmente branca e conter só o nome do grupo en relevo e —nas súas primeiras edicións— un número de serie.]] Entre tanto, apareceu o que sería o álbum The Beatles, un dobre LP popularmente coñecido como o White Album —Álbum Branco— debido a súa funda totalmente branca. En contraposición ás anteriores fundas ou cubertas, o Álbum Branco —publicado co plus do deseño minimalista de Richard Hamilton— contrastaba con anteriores deseños das cubertas de estilo pop-art como as que realizaba Peter Blake.
A inspiración creativa para este álbum chegou desde unha nova dirección, cando, faltando a presenza reitora de Epstein, a banda volveuse cara ao Maharishi Mahesh Yogi para facelo o seu gurú. Na súa ashram en Rishikesh, India, a impartición dun «curso-guía» de tres meses converteuse nun dos seus períodos máis creativos, producindo alí un gran número de cancións, incluíndo a maior parte das trinta gravadas para o álbum. Starr marchou logo de dez días de estancia alí, comparando aquel lugar cun campamento familiar de verán, e McCartney finalmente aburriuse co procedemento dos seus compañeiros naquel lugar e foise un mes despois. Para Lennon e Harrison a creatividade tornouse en cuestionamento cando Yanni Alexis Mardas, técnico de electrónica coñecido como Magic Alex, suxeriu que o gurú Maharishi estaba tratando de manipularlles. Despois de que Mardas alegase que o Maharishi fixera proposicións sexuais a varias asistentes, Lennon quedou convencido e foise abruptamente, levándose a Harrison e ao resto da comitiva consigo. Na súa ira, Lennon escribiu unha canción chamada «Maharishi», pero logo modificouna para evitar unha demanda legal, converténdoa na canción «Sexy Sadie». McCartney dixo: «cometemos un erro. Pensabamos que había algo máis no Maharishi do que realmente había».
Durante as sesións de gravación para o álbum, que se estenderon desde fins de maio ata mediados de outubro de 1968, as diferenzas e os desacordos comezaron a dividilos. Starr deixounos por un tempo, o que fixo que seguisen adiante con McCartney tocando a batería en varios temas. O romance de Lennon coa artista vangardista Yoko Ono contribuíu a crearlles tensións, facendo que Lennon perdese o interese en escribir cancións con McCartney. Desobedecendo o acordo que eles mesmos estableceron de non levar parellas ao estudo, Lennon insistiu en levar a Ono a todas as sesións de gravación, situación que non lle agradaba a Harrison. Tamén era cada vez máis despectivo coas achegas creativas de McCartney, ao que empezou a identificar como «autor de música para avoíñas», cualificando a canción «Ob-La-Di, Ob-La-Da» como «músico-lixo para avoíñas». Recordando as sesións do White Album, Lennon ofreceu un curiosamente abreviado resumo da historia que vivira cos seus compañeiros a partir dese momento, dicindo: «É coma se sacases cada tema de aí e o convertese en todo meu e todo de Paul [...] soamente eu con músicos de acompañamento por unha banda e Paul igualmente por outro; e paseimo ben. Entón foi cando nos disolvemos». McCartney tamén recordou que as sesións marcaron os comezos da ruptura, dicindo: «Ata ese momento, o mundo era un problema, pero nós non o eramos», o cal sempre fora «a mellor cousa de The Beatles». Publicado en novembro, o White Album foi o primeiro álbum de The Beatles editado por Apple Records. O selo discográfico era unha das divisións da empresa Apple Corps, formada polo grupo ao seu regreso da India, cumprindo así un plan previo de Epstein de crear unha estrutura empresarial efectiva para administrar mellor os impostos a pagar. O álbum tivo máis de dous millóns de pedidos anticipados, vendendo case catro millóns de copias nos Estados Unidos en pouco máis dun mes, e os seus temas dominaron as listas das emisoras de radio estadounidenses. A pesar da súa popularidade, non recibiu comentarios afagadores na súa época. Segundo Jonathan Gould,
A opinión xeral da crítica decantouse finalmente a favor do White Album, e en 2012 a revista Rolling Stone considerouno o décimo mellor álbum de todos os tempos. Pitchfork describe o álbum como «grande, rebosante de ideas e cheo dunha enorme variedade musical [...] os seus defectos son tan esenciais ao seu carácter como as súas virtudes». Allmusic sinala: «Claramente, as dúas forzas compositoras de The Beatles xa non estaban na mesma páxina, pero tampouco o estaban George e Ringo»; a pesar de todo «Lennon crea unha das súas dúas mellores baladas, as letras das cancións de McCartney son sorprendentes», é visible que Harrison converteuse en «un compositor que merecía unha demostración máis ampla» e a composición de Starr «é un pracer».
My Aim is True
My Aim is True é o álbum de estrea do músico inglés Elvis Costello, publicado o 22 de xullo de 1977. O álbum foi gravado nos Pathway Studios de Londres, en sesión de tarde e nocturnas no ano 1976, tardando un total de 24 horas no proceso. O disco foi o primeiro de Costello, de cinco consecutivos, en ser producido por Nick Lowe. A banda de apoio formouse con membros do grupo Clover, que non aparecen acreditados na versión orixinal debido a dificultades contractuais.
The Beatles
Magical Mystery Tour, The White Album e Yellow Submarine
Para ese entón, o interese polas letras de The Beatles estaba tomando un aspecto serio. Cando a canción de Lennon «Revolution» publicouse como sinxelo en agosto, como anticipo do White Album, a súa mensaxe parecía claro: «libera a túa mente» e «non contes comigo» para calquera conversación sobre a destrución como medio para alcanzar un fin. Nun ano caracterizado por protestas estudantís que se estendían desde Varsovia ata París e Chicago, a resposta da esquerda radical foi mordaz. Con todo, a versión da canción no White Album, «Revolution 1», engadía unha palabra extra: «count me out... in» (traducible por: «non contes comigo..., conta comigo»), o que implicaba un cambio de ideas desde a publicación do sinxelo. De feito, a cronoloxía inverteuse: a ambigua versión do álbum gravouse antes, pero algúns creron que The Beatles agora dicían que a violencia política podía ser, a pesar de todo, xustificable.
My Aim is True
Listaxe de cancións
Todos os temas composos por Elvis Costello agás onde se indique.
The Beatles
Magical Mystery Tour, The White Album e Yellow Submarine
O LP Yellow Submarine apareceu finalmente en xaneiro de 1969. Contiña só catro das súas cancións inéditas, xunto á pista do título, xa aparecida en Revolver; unha canción editada en sinxelo en 1967; e sete pezas instrumentais compostas por George Martin e interpretadas coa súa orquestrada. Debido á escaseza de música nova que a agrupación proporcionaba, Allmusic suxeriu que quizais o álbum «non fose esencial», salvo polo tema «It's All Too Much» de Harrison, «a xoia das novas cancións [...] resplandecida por un mellotron envolvente, unha percusión incrible, e unha retroacción (feedback) de guitarra fastuoso [...] unha excursión virtuosa na por outra banda confusa psicodelia reinante».
O proxecto de Let It Be, Abbey Road e a separación
miniatura|esquerda|210px|Edificio de Apple no nº 3 de Savile Row ([[2007, aprox.), lugar onde se realizou o famoso «concerto na azotea» durante as sesións de Let It Be en xaneiro de 1969.]]
My Aim is True
Listaxe de cancións
Disco 1:
The Beatles
O proxecto de Let It Be, Abbey Road e a separación
Aínda que Let It Be foi o último álbum que lanzaron, a maior parte do seu contido foi gravado antes de Abbey Road. Inicialmente chamado Get Back, Let It Be orixinouse dunha idea que Martin atribúe a McCartney: preparar novo material e interpretalo por primeira vez nun concerto, gravalo para un novo álbum e filmar as súas sesións de gravación. Neste caso, moito do contido do disco veu do traballo en estudo, moitas horas das cales foron capturadas en película polo director Michael Lindsay-Hogg. Martin dixo que os ensaios e a gravación para o proxecto, que ocuparon gran parte de xaneiro de 1969, «non eran en absoluto unha experiencia feliz. Foi unha época na que as relacións entre os membros de The Beatles estaban no seu punto máis baixo». Agravado polas relacións entre McCartney e Lennon, Harrison abandonou os ensaios durante unha semana. Regresou co teclista Billy Preston, que participou nos últimos dez días das sesións do álbum e que foi acreditado no sinxelo «Get Back», foi o único músico en recibir tal recoñecemento nunha gravación oficial de The Beatles. Pensando na localización para realizar o concerto, aos membros da banda esgotáronselles todas as ideas, rexeitando, entre outros escenarios, un barco no río Támese, o deserto de Tunisia e o Coliseo de Roma. Finalmente, acompañados por Preston, levaron a cabo e filmaron a actuación na azotea do edificio de Apple Corps no 3 de Savile Row, Londres, o 30 de xaneiro de 1969.
O enxeñeiro Glyn Johns traballou durante meses reunindo varias repeticións posibles para poder publicar un álbum definitivo de Get Back, mentres que eles trataban outros asuntos. O problema chegou coa necesidade de nomear un asesor financeiro, necesidade que se había feito evidente ao non estar xa Epstein para xestionarlles os seus asuntos de negocio. Lennon estaba a favor de Allen Klein, que negociara os contratos de The Rolling Stones e outras bandas do Reino Unido durante a invasión musical británica nos Estados Unidos. A elección de McCartney foi John Eastman, irmán de Linda Eastman, con quen McCartney casaría o 12 de marzo de 1969 (oito días antes de que o fixesen Lennon e Ono). Non se puido chegar a ningún acordo, así que ambos os candidatos foron nomeados para o mesmo posto. A causa do conflito, perdéronse varias oportunidades de operacións financeiras.
My Aim is True
Listaxe de cancións
Disco 2: Elvis Costello & the Attractions: Live at The Nashville Rooms - 7 de agosto de 1977
The Beatles
O proxecto de Let It Be, Abbey Road e a separación
Martin sorprendeuse cando McCartney se puxo en contacto con el e lle pediu que producise un novo álbum, xa que as sesións de Get Back foran -segundo o produtor- «unha experiencia desagradable» e que pensara que era o final do camiño para todos nós [...] convertéronse en persoas desagradables - para eles mesmos como para as demais persoas.» As sesións de gravación de Abbey Road iniciáronse a finais de febreiro de 1969. Lennon rexeitou o formato proposto por Martin de «unha obra musical continua», e quería que as súas propias cancións e as de McCartney ocupasen partes separadas do álbum. O formato final, con cancións individuais na primeira parte e a segunda comprendendo un longo medley, foi un concepto suxerido por McCartney. O 4 de xullo, mentres ía progresando o traballo no álbum, apareceu o primeiro sinxelo dun membro de The Beatles en solitario: «Give Peace a Chance» de Lennon, acreditado á Plastic Ono Band. A complementación de «I Want You (She's So Heavy)», de Abbey Road, o 20 de agosto, foi a última vez que os catro Beatles estiveron xuntos no mesmo estudo. Lennon anunciou a súa retirada da formación o 20 de setembro de 1969, pero chegouse a un acordo polo cal non se faria ningún anuncio público ata que non se resolvesen algúns asuntos legais aínda pendentes.
Provincias de Italia
As provincias de Italia, en italiano tamén provincia, é unha división administrativa intermedia entre o concello (comune) e a rexión (regione).
The Beatles
O proxecto de Let It Be, Abbey Road e a separación
O 3 de xaneiro de 1970 gravouse a última nova canción de The Beatles, «I Me Mine», de Harrison, para o aínda incompleto álbum Get Back. Non participara Lennon, que se atopaba entón en Dinamarca. Para completar o álbum, agora retitulado Let It Be, Klein deu en marzo as cintas de gravación de Get Back ao produtor estadounidense Phil Spector. Coñecido polo seu característico muro de son (Wall of Sound), Spector producira recentemente o sinxelo en solitario de Lennon «Instant Karma!». Ademais de remezclar o material de Get Back, Spector editou, empalmou e sobregravou en varias das pistas que The Beatles concibiran como gravacións «en vivo». McCartney estaba insatisfeito co tratamento que Spector lle deu ao material, e particularmente coa orquestración en «The Long and Winding Road», que involucrou a un conxunto dun coro e unha orquestra de trinta e catro pezas instrumentais. Por iso, intentou sen éxito deter o lanzamento do álbum na versión de Phil Spector. Finalmente, McCartney anunciou publicamente a separación do grupo o 10 de abril de 1970, unha semana antes da publicación do seu primeiro álbum en solitario, McCartney. As primeiras copias do seu álbum debut en solitario incluían unha nota de prensa cunha autoentrevista explicando o final de The Beatles e as súas esperanzas cara ao futuro.
Provincias de Italia
Unha provincia está composta por varios municipios, e normalmente varias provincias forman unha rexión, agás a rexión do Val de Aosta, que non ten ningunha provincia.
The Beatles
O proxecto de Let It Be, Abbey Road e a separación
O 8 de maio lanzouse o álbum Let It Be, con produción final de Spector. O sinxelo extraído del, «The Long and Winding Road», foi a súa última publicación nos Estados Unidos, xa que en Gran Bretaña non se publicou como tal. A película documental Let It Be seguiulle máis tarde nese mes; na cerimonia dos Premios Óscar do seguinte ano gañaría o Óscar á mellor banda sonora. The Sunday Telegraph cualificouna como «unha película moi mala, pero ao mesmo tempo enternecedora [...] sobre a ruptura desta tranquila, xeométricamente perfecta, e algunha vez atemporal familia de compañeiros». Máis dunha recensión crítica comentara que algunhas pistas de Let It Be soaban mellor na película que no propio álbum. Observando que Let It Be é o único álbum de The Beatles que adoitaba ocasionar recensións negativas, ata hostís, Allmusic describiuno como «en conxunto, un álbum menos valorado [...] McCartney, en particular, ofrece algunhas xoias: a canción ao estilo gospel «Let It Be», que contén algunha das súas mellores letras; 'Get Back', un dos seus temas máis roqueros; e a melódica 'The Long and Winding Road', arruinada pola sobreprodución de Spector». Paul McCartney presentou unha demanda para a disolución de The Beatles o 31 de decembro de 1970. As disputas legais continuaron moito tempo logo da ruptura, e a disolución da asociación non fornecería efecto ata 1975.
Provincias de Italia
No 2004, había 102 provincias en Italia. No 2005 creáronse catro provincias novas na Sardeña, e en 2009 outras tres provincias máis, polo que existen agora 109 provincias no Estado italiano.
The Beatles
1971-1980
Pouco antes e logo da súa separación oficial, cada un deles publicou álbums en solitario, aínda que algúns dos seus discos contiñan contribucións dos outros membros. Ringo (1973), de Ringo Starr, foi o único álbum que incluía composicións e interpretacións de todos eles, aínda que en cancións gravadas por separado. Harrison mostrou a súa conciencia sociopolítica ao arranxar o concerto para Bangladesh na cidade de Nova York en agosto de 1971, xunto ao mestre do sitar Ravi Shankar, gañando así respecto pola súa contribución á axuda daquel país, devastado pola guerra (co consecuente refuxio dunha parte da poboación ao país veciño, a India), e un posterior desastre natural en forma de ciclón. Agas dun inédito jam session de 1974 (aparecido despois no bootleg A Toot and a Snore in '74), Lennon e McCartney nunca máis volverian a gravar xuntos.
Provincias de Italia
Novas provincias
miniatura|dereita|Provincias de [[Italia]]
The Beatles
1971-1980
220px|esquerda|miniatura|Paul McCartney en 1976 durante un concerto coa súa banda post-Beatles [[Wings.]]
En 1973 lanzáronse dous dobres LP que contiñan os grandes éxitos de The Beatles compilados por Allen Klein, The Beatles/1962-1966 e The Beatles/1967-1970. Comunmente coñecidos como o Álbum Vermello e Álbum Azul, respectivamente, cada un obtería co paso do tempo un disco multi-platino nos Estados Unidos e unha certificación de platino no Reino Unido. Entre 1976 e 1982, lanzáronse, por parte de EMI/Capitol, unha onda de álbums recompilatorios de The Beatles sen participación algunha dos membros do grupo. O único álbum de todos eles que incluíu material inédito foi The Beatles at the Hollywood Bowl (1977), que contiña unha selección de dous concertos de The Beatles durante as súas xiras de 1964 e 1965 nos Estados Unidos. Todos estes discos recompilatorios foron suprimidos do catálogo oficial de EMI -incluíndo The Beatles at the Hollywood Bowl- ao reeditarse a discografía orixinal inglesa en CD para todo o mundo en 1987.
Provincias de Italia
Novas provincias
No 2004 instituíronse tres novas provincias, postas en marcha no 2009.
The Beatles
1971-1980
A fama e música de The Beatles foron explotadas comercialmente de diferentes xeitos, fóra do control creativo dos seus catro membros. En 1977 inaugurouse un musical en Broadway chamado Beatlemanía. Era unha revista nostálxica interpretada por catro músicos imitando a The Beatles e que gozou dunha gran popularidade, de maneira que se sonsacou dela cinco producións por separado para as súas correspondentes xiras mundiais. En 1977 The Beatles trataron infrutuosamente de evitar o lanzamento do álbum Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962. Esta edición independente contiña gravacións que realizaron durante a súa estancia en Hamburgo, feitas cun equipo básico de gravación e un só micrófono. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1978), unha película musical protagonizada, entre outros, polos Bee Gees e Peter Frampton, foi un fracaso comercial e artístico. En 1979, os catro músicos demandaron aos produtores do musical Beatlemania, chegando a pedir varios millóns de dólares de indemnización. «A xente cría que a música de The Beatles era do dominio público», dixo Harrison. «Non se pode ir por aí furtando o material de The Beatles».
1981-1990
miniatura|170px|dereita|[[John Lennon ]]
Provincias de Italia
Lista de provincias por rexión
A lista seguinte resalta en escuro a provincia cuxa capital administrativa é tamén a capital administrativa da súa rexión.
O código para as provincias italianas é ISO 3166-2:IT.
Denominación das provincias
A razón do nome das provincias, provén, na maioría dos casos, do da súa capital.
As provincias en datos
Táboa cos datos de poboación, superficie e densidade demográfica, número de municipios e rexión das 107 provincias (incluíndo o Val de Aosta e omitindo as tres provincias que chegaran no 2009).
The Beatles
1981-1990
John Lennon sería asasinado o 8 de decembro de 1980, ao redor das 22:49 h. da noite, de cinco disparos feitos por Mark David Chapman á entrada do edificio Dakota, onde o músico tiña a súa residencia na cidade de Nova York. Foi incinerado o 10 de decembro de 1980, no Cemiterio Ferncliff de Hartsdale, Nova York; as cinzas foron entregadas a Ono, quen decidiu non realizar un funeral por el, aínda que se realizaron varias homenaxes e tributos na súa honra. Como tributo persoal, George Harrison reescribiu a letra da súa canción «All Those Years Ago», un tema que versaba sobre o seu tempo pasado con The Beatles, e que se empezou a gravar un mes antes do asasinato de Lennon. Con McCartney e a súa esposa Linda achegando coros, e Starr tocando a batería, a canción foi publicada como sinxelo en maio de 1981. En 1982, Paul McCartney publicou o seu álbum Tug of War, que contiña o seu tributo persoal a Lennon na canción «Here Today».
En 1988, The Beatles foron incluídos no Salón da Fama do Rock and Roll durante o seu primeiro ano de elixibilidade, á que asistiron Harrison e Starr, xunto á viúva de Lennon, Yoko Ono, e os seus dous fillos, Julian e Sean. McCartney negouse a asistir, emitindo un comunicado de prensa dicindo: «Logo de 20 anos, The Beatles aínda teñen algunhas diferenzas de negocios que eu houbese desexado que xa foran resoltas para este momento. Desafortunadamente, non o foron, polo que me sentiría como un completo hipócrita saudando e sorrindo con eles nunha falsa reunión». O ano seguinte, EMI/Capitol puxo fin a unha demanda de dez anos de duración que tiña con The Beatles referente ás regalías, achandando o camiño para poder publicar comercialmente material inédito.
1991-2000
Live at the BBC, a primeira publicación oficial de interpretacións inéditas de The Beatles desde había 17 anos, apareceu en 1994. Ese mesmo ano, McCartney, Harrison e Starr reuníronse para o proxecto Anthology, a culminación dun traballo iniciado a finais dos anos 60 por Neil Aspinall. Primeiro como road manager (organizador e supervisor das xiras) e despois asistente persoal de The Beatles, Aspinall comezou a reunir material para un documental logo de chegar a director de Apple Corps en 1968. The Long and Winding Road, como tiña titulado provisionalmente Aspinall o seu documento sobre The Beatles, foi arquivado entón de forma indefinida, ata que, como produtor executivo do proxecto Anthology nos anos 90, estivo en condicións de completar o seu traballo. Documentando a historia de The Beatles relatada polos propios membros, o proxecto viu xurdir algunhas das súas gravacións inéditas; McCartney, Harrison e Starr engadiron tamén novas partes instrumentais e vogais a dúas cancións gravadas por Lennon a finais da década de 1970. Durante 1995 e 1996, o proxecto antolóxico deu lugar a un documental dividido en cinco partes destinado para a televisión; a unha edición videográfica dividida en oito volumes do mesmo documental, pero expandido; e a tres álbums con dous CD cada un. Posteriormente, en 2000, tamén daría lugar a un libro de gran tamaño e tapa dura coa historia de The Beatles relatada en primeira persoa polos seus exmembros. As dúas cancións baseadas nas maquetas de Lennon, «Free as a Bird» e «Real Love», foron lanzadas cada unha como sinxelo. O deseño artístico da portada tríptica dos tres álbums antolóxicos foi obra de Klaus Voormann, creador da portada do álbum Revolver en 1966. Os lanzamentos foron un éxito comercial e a serie de televisión foi vista por unha audiencia estimada de 400 millóns de persoas en todo o mundo.
2001-Presente
miniatura|alt=Harrison in his forties, wearing a white shirt and a black jacket, playing a white acoustic guitar and standing behind a microphone. A drummer is partly visible behind him.|George Harrison no [[The Prince's Trust, en 1987 tocando «Here Comes The Sun», Wembley Arena]] O 13 de novembro de 2000 publicouse o álbum recompilatorio 1, que contiña todos os números un británicos e estadounidenses de The Beatles. Converteuse no álbum con vendas máis rápidas de todos os tempos, con 3,6 millóns de unidades vendidas na súa primeira semana e máis de 12 millóns en tres semanas en todo o mundo. Foi número un nas listas de polo menos 28 países, incluíndo o Reino Unido e os Estados Unidos. Ata abril de 2009 vendera 31 millóns de copias a nivel mundial, e é o álbum máis vendido da década nos Estados Unidos.
Alcolea del Río
Alcolea del Río é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2005 contaba con 3.331 habitantes. A súa extensión superficial é de 50 km² e ten unha densidade de 66,6 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 37' N, 5º 40' W. Atópase situada a unha altitude de 32 metros e a 53 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
The Beatles
2001-Presente
Como banda sonora para o espectáculo Love do Cirque du Soleil en Las Vegas, George Martin e o seu fillo Giles remezclaron e combinaron 130 gravacións da banda para crear «un xeito de revivir toda a vida musical de The Beatles nun período de tempo moi curto». O espectáculo estreouse en xuño de 2006, lanzándose o álbum Love en novembro dese mesmo ano. Atendendo ao primeiro aniversario do espectáculo musical, McCartney e Starr foron entrevistados no programa de televisión estadounidense Larry King Live xunto a Yoko Ono e Olivia Harrison. Así mesmo, en 2007 circulou a noticia de que McCartney esperaba completar «Now and Then», unha terceira maqueta de Lennon na que se traballou durante as sesións de Anthology. Sería acreditada como «unha composición de Lennon/McCartney» coa adición de novos versos, e dispondo dunha nova pista de batería a cargo de Ringo Starr e gravacións arquivadas de George Harrison tocando a guitarra. En marzo de 2008 os avogados representantes de Apple Corps tramitaron unha demanda para evitar a difusión de gravacións inéditas supostamente feitas durante a primeira aparición de Starr con The Beatles no Star-Club de Hamburgo en 1962. En novembro, McCartney falou da súa esperanza de que «Carnival of Light», unha gravación experimental de 14 minutos de The Beatles realizada nos estudos de gravación de EMI en 1967, recibise unha versión oficial. O 4 de abril de 2009, McCartney encabezou un concerto caritativo no Radio City Music Hall para a Fundación David Lynch, que incluía a Ringo Starr entre os demais invitados.
O 9 de setembro de 2009 publicouse The Beatles: Rock Band, un videoxogo dentro da serie Rock Band, e que estaba baseado nas cancións de The Beatles. Ese mesmo día saíron á venda as versións remasterizadas dos doce álbums de estudio británicos do grupo, máis Magical Mystery Tour e a compilación Past Masters.
Estilo musical e evolución
En Icons of Rock: An Encyclopedia of the Legends Who Changed Music Forever, Scott Schinder e Andy Schwartz falaron sobre a evolución musical de The Beatles:
En The Beatles as Musicians, Walter Everett sinalou o contraste que había entre Lennon e McCartney respecto das súas motivacións e enfoques ao compor: «Pódese dicir que McCartney estaba desenvolvendo de forma constante un concentrado talento musical -entendido como un medio para entreter- con bo oído para o contrapunto e demais aspectos do oficio, na demostración dunha linguaxe común universalmente aceptada do que el fixo moito para enriquecer. Pola contra, a música máis madura de Lennon é mellor apreciada como audaz produto da procura -en gran parte inconsciente-, aínda que indisciplinada, dunha sensibilidade artística».
Ian MacDonald fixo unha comparación dos dous compositores en Revolution in the Head, describindo a McCartney como «un compositor por natureza -un creador de melodías capaces de existir separadamente da súa harmonía». As súas liñas melódicas caracterízanse principalmente como «verticais», empregando todo, intervalos consonantes que reflicten a súa «extrovertida enerxía e optimismo». Á inversa, «o sedentarismo e a personalidade irónica» de Lennon reflíctese nun enfoque «horizontal», intervalos disonantes e repetitivas melodías que se fían da súa harmonía para sacar un maior proveito: «Basicamente un realista, mantén por instinto as súas melodías pechadas para os ritmos e o progreso da súa linguaxe, coloreando as súas letras cun ton de blues e unha harmonía que crea melodías sorprendentes feitas pola súa propia conta». MacDonald encomiou a interpretación da guitarra solista de Harrison polo papel que as súas «liñas cheas de calidade e texturas colorantes» xogaron como soporte a Lennon e McCartney, e describe a Starr como «o pai da forma de tocar a batería no pop/rock moderno [...] O seu estilo apenas percibido de apoio rítmico impulsaba sutilmente a The Beatles; a súa afinación trouxo os últimos fundamentos dentro do son gravado da batería, e a súa distintiva excentricidade seguirá permanecendo entre o máis memorable da música popular».
Influencias
As primeiras influencias obtivéronas de músicos como Elvis Presley, Little Richard e Chuck Berry, entre outros, cuxas cancións adoitaban interpretar en numerosas ocasións nas súas actuacións en vivo. Durante a súa co-residencia con Little Richard no Star Club de Hamburgo en abril de 1962, Richard ensinoulles técnicas para mellorar as súas cancións. Sobre Presley, Lennon dixo: «Nada me influenciou tanto ata que escoitei a música de Elvis. Se non existise Elvis, The Beatles tampouco existirian». Outras influencias de The Beatles nos seus principios inclúen tamén a Buddy Holly, Eddie Cochran, Carl Perkins, Roy Orbison, e The Everly Brothers. The Beatles continuaron recibindo influencias ao longo da súa carreira musical, sobre todo de artistas contemporáneos, incluíndo a Bob Dylan, Frank Zappa, The Byrds e The Beach Boys, cuxo álbum de 1966, Pet Sounds, deixou sorprendido e inspirado a McCartney. Martin declarou: «Sen Pet Sounds, o Sgt. Pepper non ocorrería [...] Sgt. Pepper foi un intento de igualar o nivel de Pet Sounds».
Xéneros
miniatura|The Beatles utilizaron pequenos amplificadores [[Vox Amplification|Vox nos seus concertos. Esta fotografía de 2005 mostra un baixo Höfner en forma de violín e unha guitarra Gretsch, modelos utilizados por McCartney e Harrison respectivamente.]]
Orixinalmente comezaron como grupo de estilo skiffle, pero pronto se embarcaron no rock and roll xenuíno dos anos 50. Conforme pasou o tempo, o seu repertorio foise ampliando ata incluír unha extensa variedade de música pop. Como reflexo da variedade de estilos que exploraron, Lennon dixo sobre Beatles for Sale: «Podías cualificar ao noso último álbum como un LP de The Beatles de country & western», mentres que a banda foi acreditada por Allmusic, e en particular Rubber Soul, como unha das principais influencias no movemento do xénero do folk rock. Incorporaron así mesmo elementos de música clásica na súa música, comezando co uso dun cuarteto de corda na canción «Yesterday», do álbum Help!. Con todo, tal e como sinalou Jonathan Gould, este non foi «nin remotamente o primeiro disco pop en facer uso prominente de cordas [...] máis ben, ocorreu que o son máis tradicional das cordas permitira unha nova apreciación do seu talento como compositores por aqueles oíntes que en certo xeito sentían alerxia ao estrondo das baterías e as guitarras eléctricas». Fixeron uso das cordas para crear distintos efectos. En «She's Leaving Home», por exemplo, gravada para o Sgt. Pepper, escribe Gould que «está construída no molde dunha balada sentimental victoriana, as súas palabras e a música énchense cos clichés do melodrama musical».
O rango estilístico que promulgaban expandiuse noutra dirección en 1966, co lado B do sinxelo «Paperback Writer»: «Rain», descrita por Martin Strong en The Great Rock Discography como «a primeira gravación abertamente psicodélica de The Beatles». Seguíronlle outras obras psicodélicas, tales como «Tomorrow Never Knows» (gravada antes de «Rain»), «Strawberry Fields Forever», «Lucy in the Sky with Diamonds», e «I Am the Walrus». A influencia da música clásica india foi evidente en cancións de Harrison como «Love You To» e «Within You Without You», cuxa intención, escribe Gould, era «reproducir os esquemas do raga en miniatura». Tendo en conta a súa evolución musical, o historiador musical e pianista Michael Campbell identifica á innovación como a característica máis rechamante da banda, escribindo: «'A Day in the Life' resume a arte e o logro de The Beatles de forma única. Destácanse as principais características da súa música: a imaxinación no son, a persistencia da melodía harmoniosa, e a estreita coordinación entre as palabras e a música. Representa unha nova categoría de canción - máis sofisticada que o pop, máis accesible e práctica que o pop, e excepcionalmente innovadora. Nunca antes houbera, literalmente, unha canción -clásica ou vernácula- que mesturara tantos elementos dispares dun xeito tan imaxinativo». O teórico musical Bruce Ellis Benson está de acordo coa opinión de Campbell: «Os compositores quizais poidan concibir novos ritmos e progresións nos acordes, pero xeralmente son improvisacións de ritmos e progresións xa existentes. The Beatles [...] dannos un exemplo marabilloso de como influencias tan remotas como a música celta, o rhythm and blues, e o country e western, poden ser combinados dun novo modo diferente».
En The Songwriting Secrets of The Beatles (Os segredos dos Beatles escribindo cancións), Dominic Pedler destacou tamén a importancia do modo en que combinaron os xéneros: «Un dos máis grandes logros de The Beatles foi o malabarismo compositivo que desempeñaron durante a maior parte da súa carreira. Lonxe de mudarse dun xénero a outro de xeito secuencial (como ás veces se suxire a conveniencia), mantiveron en paralelo a súa mestría do tradicional e pegadizo éxito musical, á vez que forxaban o rock e desenvolviano cun amplo espectro de influencias periféricas, que abarcaba desde o xénero country ata o vodevil. Así o fixeron tamén á hora de aproximarse á música folk, que tan esencial se volveria como base para os seus posteriores encontros coa música e filosofía hindús». Como as relacións persoais entre os membros eran cada vez máis tensas, as súas influencias individuais fixéronse máis evidentes. A portada minimalista para o White Album contrasta coa complexidade e diversidade da súa música, que abarca «Revolution 9» de John Lennon, cuxa perspectiva de música concreta foi influenciada por Yoko Ono; a canción country de Starr «Don't Pass Me By»; a balada rock de Harrison «While My Guitar Gently Weeps» e o «ruxido proto-metal» de «Helter Skelter» de McCartney.
Contribución de George Martin
esquerda|miniatura|170px|George Martin quén produciria e influiria notablemente na música de The Beatles A estreita relación que George Martin tivo cos catro músicos no seu papel de produtor fixo del un dos principais candidatos para o título informal de «quinto Beatle». Contribuíu a que a estrutura musical clásica da formación comezase a evolucionar de xeito diferente. A idea de incluír un cuarteto de corda en «Yesterday» foi súa - os membros da banda mostraron inicialmente pouco entusiasmo sobre o concepto, pero o resultado final resultoulles toda unha revelación. Gould describiu así mesmo como, «ao volverse Lennon e McCartney cada vez máis ambiciosos nas súas composicións, Martin comezou a funcionar como un profesor informal de música para eles». Isto, xunto coa súa vontade de experimentar por indicación dos músicos -tal como agregar «algo de son barroco» a unha gravación-, facilitoulles ao grupo o seu desenvolvemento creativo. Ademais de dirixir os arranxos orquestrais para algunhas gravacións de The Beatles, Martin tamén colaborou tocando instrumentos musicais como o piano, o órgano e algúns instrumentos de vento-metal.
Harrison fíxose eco da descrición de Martin no seu papel de estabilizador: «Creo que só crecemos a través dos anos xuntos, el como o home recto e nós como os tolos; pero el sempre estaba aí para interpretar as nosas tolemias- adoitabamos estar lixeiramente vangardistas en certos días da semana, e alí estaba el como a persoa de ancoraxe, para comunicalo a través dos enxeñeiros e nas cintas».
Traballo no estudo
The Beatles fixeron un uso innovador da tecnoloxía, tratando ao estudo como un instrumento en si mesmo. Urxiuse a Martin e os seus enxeñeiros de gravación á constante experimentación, esixindo regularmente usar algo novo porque «soamente dese modo, algo pode soar realmente ben». Ao mesmo tempo, a agrupación buscou novos xeitos de crear e utilizar cousas máis creativas nas súas creacións musicais, incorporando efectos tales como o eco dunha botella de plástico e o acomodar unha cinta no lado oposto para que a voz se reproducise ao revés. O desexo que tiñan para crear novos sons en cada gravación realizada, xunto coas habilidades de organización de Martin e a experiencia dos enxeñeiros de estudo de EMI como Norman Smith, Ken Townsend e Geoff Emerick, contribuíron significativamente ás gravacións de Rubber Soul e, especialmente, Revolver. Xunto cos trucos de estudio, tales como efectos de son, localizacións dos micrófonos convencionais, loops de cinta, voces dobradas, variacións de velocidade, The Beatles incluíron nas súas cancións instrumentos non convencionais para o rock dese momento. Instrumentos da India como o sitar en «Norwegian Wood (This Bird Has Flown)» e o swordmandel en «Strawberry Fields Forever». Tamén usaron instrumentos electrónicos tales como o mellotrón, co que McCartney deu inicio ao intro de «Strawberry Fields», e o clavioline, un teclado electrónico que creaba o infrecuente son dun oboe en «Baby You're a Rich Man».
Legado
A influencia de The Beatles na cultura popular foi -e segue sendo- enorme. O ex editor asociado da revista Rolling Stone, Robert Greenfield, dixo: «A xente segue admirando a Picasso [...] aos artistas que romperon os límites da súa época para chegar a algo que era único e orixinal. O xeito en que se traballou para a construción da música popular, ninguén será máis revolucionario, máis creativo e máis distintivo de como o foron The Beatles». Desde a década de 1920, os Estados Unidos dominaran a cultura popular de entretemento en gran parte do mundo, a través das películas de Hollywood, o jazz, a música de Broadway e o Tin Pan Alley e, máis tarde, o rock and roll que xurdiu por primeira vez en Memphis, Tennessee. Baseándose nas súas raíces do rock and roll, non só desencadearon a invasión británica nos Estados Unidos, senón que se converteron nun fenómeno influente a nivel mundial.
As innovacións musicais de The Beatles, así como o seu éxito comercial, inspiraron a músicos de todo o mundo. Un gran número de artistas recoñecéronos como influencia nas súas producións ou que tiveron éxitos con versións de cancións de The Beatles. Na radio, a chegada dos catro músicos marcou o inicio dunha nova era; directores de programas como Rick Sklar da WABC de Nova York, foron tan lonxe como para prohibir aos DJs que tocasen a música «pre-Beatles». The Beatles redefiniron o álbum como algo máis que só algúns éxitos completado con temas de «recheo». Foron os primeiros en innovar o vídeo musical. O seu concerto no Shea Stadium coa que abriron a súa xira norteamericana de 1965 atraeu ao que entón era a maior audiencia na historia dos concertos e é visto como un «acontecemento histórico no crecemento e desenvolvemento da música rock». A emulación das súas pezas de vestir e especialmente os seus peiteados, que se converteron nunha marca de rebelión, tivo un impacto global na moda.
En termos máis xerais, The Beatles cambiaron a forma de escoitar a música popular e experimentaron ese papel nas súas propias vidas. Do que comezou como o capricho da Beatlemanía, o cuarteto chegou a ser percibido polos seus novos fans como os representantes, ata os creadores, dos ideais asociados coa transformación cultural. Como iconas da contracultura da década de 1960, convertéronse nun catalizador da bohemia e o activismo en diversos ámbitos sociais e políticos, e inspiraron a movementos tales como a liberación da muller, a liberación gai e o ecoloxismo.
Premios e recoñecementos
miniatura|Estrela de The Beatles no [[Paseo da Fama de Hollywood.]]
En 1965, a raíña Isabel II nomeou aos catro Beatles membros da Orde do Imperio Británico (MBE). A película Let It Be (1970) de The Beatles, gañou un Óscar en 1971 pola mellor Banda Sonora Orixinal. The Beatles recibiron 7 premios Grammy e 15 premios Ivor Novello polos seus discos. foron certificados con 6 discos de diamante, así como 24 discos multi-platino, 39 discos de platino e 45 discos de ouro nos Estados Unidos, mentres que no Reino Unido teñen 4 discos multi-platino, 4 discos de platino, 8 discos de ouro e 1 disco de prata. O grupo foi admitido no Salón da Fama do Rock and Roll en 1988. En 1998 logo de máis de 25 anos separados recibirón a estrela o grupo no Paseo da Fama de Hollywood En 2008, a revista Billboard publicou unha lista dos artistas que máis venderon no Hot 100 para celebrar o quincuaxésimo aniversario da lista estadounidense: The Beatles arrincaron no posto número un. En 2009, a Asociación da Industria Discográfica dos Estados Unidos certificou que The Beatles lograran vender máis discos nos Estados Unidos que calquera outro artista. The Beatles tiveron máis álbums número un no Reino Unido que calquera outro artista musical (un total de 15 álbums), sumando con iso un total de 174 semanas de permanencia na primeira posición da lista musical. De forma colectiva, foron incluídos na recompilación da revista Time das 100 persoas máis influentes do século XX.
Década de 1980
En 1987, EMI reeditou a nivel mundial todos os álbums de estudio británicos de The Beatles en formato CD, incluíndose tamén no canon oficial a versión estadounidense de Magical Mystery Tour en lugar do dobre EP de seis cancións que fose publicado no Reino Unido en 1967. Todo o material restante dos sinxelos e EP de The Beatles que non se publicaron nos álbums de estudio orixinais xuntáronse nos discos recompilatorios Past Masters - Volume One e Past Masters - Volume Two (1988).