cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Smith
Infancia e mocidade
En 1820, con só catorce anos, retirouse a un bosque para orar e viu presuntamente unha columna de luz e, dentro dela, dúas personaxes celestiais, Xesucristo e Deus Pai, que lle comunicaron que a verdadeira igrexa e doutrina pura do Evanxeo non se atopaba sobre a terra nese momento, e que el habería de ser un medio para restaurar a igrexa de Xesucristo nos últimos días. Joseph Smith intentou convencer algunhas persoas da súa confianza do que lle sucedeu no bosque, pero non o creron.
Fundación do mormonismo
Tres anos máis tarde, o 21 de setembro de 1823, cando tiña 17 anos, continuou a súa obra ao proclamar que o anxo Moroni se lle aparecera. Moroni, segundo contou Smith, díxolle que el, Joseph, fora elixido para traducir uns escritos de pobos antigos, o Libro de Mormón que fora escrito por varios profetas americanos e compilado por Mormón, pai de Moroni, máis de mil anos antes. Estes escritos foran escritos nuns ferros de ouro que en máis dunha ocasión os seus seguidores lle pediron que mostrase, o que non ocorreu ata certo tempo despois, cando mostrou os ferros en dúas ocasións a once testemuñas, que figuran entre as primeiras páxinas do Libro de Mormón.
En 1825 coñeceu unha moza mestra chamada Emma Ale (ou Emma Smith, co seu apelido de casada). Logo dun noivado de máis de dous anos, casaron en xaneiro de 1827 en South Bainbridge, Nova York. O matrimonio tivo moitos fillos, dos cales varios non sobreviviron a primeira etapa das súas vidas.
A dicir de Joseph, o 22 de setembro de 1827 recibiu finalmente os ferros, xunto a outros artefactos de aparencia antiga, e que o anxo Moroni o instruíu para comezar a tradución, usando unhas pedras pectorais chamadas Urím e Tumím. Segundo Smith, o escrito era un libro en material metálico que estaba escrito nun idioma denominado exipcio reformado, impreso sobre uns ferros de ouro unidos a modo de libro, cunhas grosas anellas. O libro apareceu oculto no cerro de Cumorah, a 8 km ao sur, preto de onde Joseph vivía por entón, en Palmyra.
Parece ser que o matrimonio Smith foi obxecto de persecucións e de intentos de roubo por parte de bandidos, a causa do suposto libro de ouro. Así pois, decidiron mudarse a Harmony, e nese lugar comezou a tradución do material (segundo os seus detractores, a redacción). Parte das páxinas do libro perdeuse tras ser prestadas a outras persoas. Os anais de ouro e o resto dos artefactos foron devoltos ao anxo Moroni tras ser traducidos. A tradución foi finalmente publicada en 1830 como o Libro de Mormón. Tras a publicación do Libro Mormón, Joseph Smith fundou a Igrexa en 1830, da que foi ordenado Presidente, Profeta, Vidente e Revelador.
Segundo Joseph, durante o proceso de tradución aparecéronselle, entre outros, Juan o Bautista, quen lles conferiu o Sacerdocio Aarónico, san Pedro, Santiago e Xoán, quen o ordenaron no Sacerdocio de Melásedes e lle encomendaron realizar a obra divina de restaurar a verdadeira igrexa de Cristo, de conformidade co modelo dos primeiros cristiáns. Iso en razón que as igrexas xurdidas logo das mortes dos primeiros apóstolos (Pedro, Santiago, Juan), foran "contaminadas" polas filosofías imperantes e a mensaxe do evanxeo orixinal se corrompeu.
O Libro de Mormón aparece como un relato de pobos de orixe semita que chegaron ao continente americano desde o Oriente Medio, por medio da dirección divina. Cobre o período desde aproximadamente 600 a.C. ata 400. Tamén fala dunha migración anterior, a dos jareditas, pobo da época da torre de Babel, que emigraron a este continente pero que foron case exterminados antes da chegada do grupo de Nefi ). A trama principal trata dun clan familiar hebreo que sae de Xerusalén antes de que fose cercada e tomada polas tropas de Senaquerib, rei Asirio, e que guiado por Deus e por medio dun compás especial chamado "Liahona", atravesa os océanos para chegar a América baixo o liderado dun home chamado Nefi. Chegados a América, multiplicáronse grandemente, pero se dividiron en dous grupos rivais, os nefitas e os lamanitas, dous reinos sempre en pugna. Os nefitas foron finalmente derrotados polos lamanitas en 428. Os lamanitas que sobreviviron transformáronse nun pobo feroz e moi distante dos costumes nefitas. Segundo Smith estes son os antepasados dos indios americanos.
Para os mormóns, O Libro de Mormón é un volume de escrituras sacras semellante á biblia. É unha historia da comunicación de Deus cos antigos habitantes das Américas e contén a plenitude do evanxeo eterno. Unha parte importante do libro refírese á visita de Cristo resucitado ás Américas, onde repetiu moitos ensinos contidos nos Evanxeos.
Prisión e morte
miniatura|250px|Acoso e morte de Joseph Smith no cárcere de Carthage.
Tanto Smith, como os seus conselleiros estiveron varias veces encarcerados baixo cargos falsos, tales como escándalo público ou alteración da orde, aínda que en ningún caso durante longo tempo. Nese momento, a fama de José Smith chegou a niveis tan elevados que moitos dos seus seguidores pensaron en postulalo á presidencia dos Estados Unidos. Esta nova situación criou aínda máis persecucións e novamente Joseph e o seu irmán Hyrum foron encarcerados no cárcere de Carthage por cargos falsos de sedición.
Joseph Smith morreu asasinado a balazos a noite do 27 de xuño de 1844 por un grupo de persoas. Atopábase preso co seu irmán Hyrum, Patriarca da Igrexa, e o conselleiro Taylor, quen sobreviviu, acusados por diversos grupos antimormóns.
A Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días
Posteriormente á súa morte, a congregación entrou nun período de discusións pola sucesión do cargo de Presidente da Igrexa e os seus atributos. Un grupo reclamou que o sucesor debería ser o fillo de Smith; outro grupo postulou a sucesión en base ao que o Consello dos Doce propuxese.
Presentouse Brigham Young como sucesor de Smith e foi aceptado por un grupo dos fieis; en cambio Emma Smith rexeitou a Young, pois quería que o seu fillo Joseph Smith III, de 12 anos de idade, chegase á idade de madurez para dirixir a igrexa. Isto escindiu a igrexa nos dous grupos que actualmente existen, a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, coñecidos comunmente como mormóns, e A Igrexa Reorganizada de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, actual Comunidade de Cristo.
O grupo que aceptou a Young como líder investiuno en Utah en 1847 como segundo Profeta e presidente, e foi conducido por el na peregrinación que o levou ao actual Estado de Utah en 1847, cando chegaron ás beiras de Lago Salgado (Salt Lake) e fundaron Salt Lake City.
Zoce, Nespereira, Pazos de Borbén
Zoce é un lugar da parroquia de Nespereira, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo.Segundo o IGE, en 2022 tiña 109 habitantes (52 homes e 57 mulleres).
Norwegian Air Argentina
Norwegian Air Argentina é unha aeroliña de baixo custo da Arxentina, e unha subsidiaria totalmente integrada de Norwegian Air Shuttle, usando a súa mesma identidade corporativa. Fundada en xaneiro de 2017, opera Boeing 737-800 con bases en Buenos Aires e Córdoba. Todos os avións están rexistrados na Arxentina.
Frota
En setembro de 2018 a frota de Norwegian Air Argentina estaba formada polos seguintes avións:
Demografía de Singapur
Relixión
A relixión en Singapur, do mesmo xeito que nos seus veciños Malaisia e Indonesia, está moi ligada á identidade étnica. Así, a maioría de chineses son budistas, a maioría de malaios son musulmáns (de feito a porcentaxe de malaios e de musulmáns é practicamente idéntico) e a maioría de indios son hindístas. Onde existe máis diversidade é na comunidade chinesa que, aínda que maiormente budista, tamén ten entre os seus membros un bo número de cristiáns e taoístas.
Machón
miniatura|Machóns de maior e menor de ladrillo.
Un machón é, en arquitectura, calquera piar de madeira ou fábrica que sostén ou fortalece unha construción Normalmente emprégase o termo na construción de muros ou paredes, para designar piares tanto de ladrillo, como de cantaría de pedra, que se labra a treito nas paredes de cachotaría para as fortificar.
Tipoloxía
Distínguense os tipos de machóns a seguir:
Notas
[http://books.google.es/books?id=sMC1uPqSsLUC&printsec=frontcover&dq=diccionario&hl=es&ei=_-S-TvOoAsiA8wPEztG0BA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=6&ved=0CFQQ6AEwBQ#v=onepage&q&f=false Diccionario de arquitectura civil. Benito Bails. 1802]
Utilitarismo
O utilitarismo é a teoría ética que defende que a mellor acción é aquela que ten a maior utilidade. A "utilidade" defínese de varias maneiras, baseándose por regra xeral en termos de benestar de entidades con capacidade de sentir. A primeira persoa en plantear esta teoría foi o inglés, Jeremy Bentham. Este planteou que a utilidade era a suma do pracer que resulta dunha acción menos o sufrimento de calquera persoa involucrada nela. A ética utilitarista, tamén coñecida como utilitarismo, é unha rama do consecuencialismo, planteamento que defende que as consecuencias dunha acción son o único que permite diferenciar entre o ben e o mal. A diferenza do egoísmo, a ética utilitarista considera todos os intereses por igual, sexan propios ou alleos.
Aínda que os inicios da teoría utilitarista atópanse nos hedonistas Arístipo e Epicuro; a teoría utilitarista, propiamente dita, comezou con Bentham e incluíu a John Stuart, Henry Sidgwick, Richard Mervyn Hare e Peter Singer. Esta teoría ética aplicouse para xustificar á economía do benestar social, á crise de pobreza global, á ética da cría de animais para a alimentación e á importancia de evitar riscos existenciais para a humanidade.
Orixe do utilitarismo
O utilitarismo é un movemento característico da filosofía empírica inglesa que, revestida de certo altruísmo, exalta o principio do pracer —única cousa boa en si que constitúe, á súa vez, a principal meta do xénero humano— a fin de lograr a felicidade para o maior número de persoas e acabar coa única cousa mala en si, isto é, coa dor.
O utilitarismo, que recibe tamén o nome de radicalismo filosófico, tivo a súa orixe en Inglaterra do século XIX. Non obstante, xa existía un precedente entre os pensadores da Antigüidade Clásica que resaltaban como o home perseguía a felicidade e fuxía da dor. Filósofos como Hobbes e Locke, cualificados representantes do empirismo inglés e preocupados pola problemática sociolóxica, tamén contribuíron coas súas doutrinas e teorías ao desenvolvemento e nacemento do utilitarismo. Así mesmo, determinadas correntes de pensadores sosteñen que xulgar as accións polas súas consecuencias, boas ou malas, leva implícita a definición dos conceptos da responsabilidade e o deber, polo que habería que distinguir entre utilitarismo dos actos e utilitarismo das regras ou normas.
Utilitarismo clásico
Nacido do libro de Jeremy Bentham "An Introduction to the Principles of Morals and Legislation", ten as súas bases nos principios esencias da ética utilitarista tales como, que o mundo se rixe por dous motivos os cales son dor e pracer e que unha acción é correcta cando se consegue o maior pracer posible coa menor dor posible. Esta rama do utilitarismo tamén distingue entre tipos de pracer segundo unha escala, de praceres máis desexables a praceres menos desexables.
Utilitarismo idealista
Esta rama do utilitarismo enuncia que para obter o máximo pracer, hai algúns trazos importantes da sociedade que deben ser impulsados cara a unha maior importancia social, eses valores eran o amor e a beleza. Esta variación do utilitarismo partía da base de que só o pracer non era suficiente para englobar o concepto de todo o que é bo.
Utilitarismo regulamentario
A mediados do século XX, algúns filósofos empezaron a cuestionarse cal era o papel das regras e as leis na ética utilitarista e chegaron á conclusión de que para que un individuo obtivese o máximo pracer cunha acción era necesario que existisen unha serie de regras que o guiasen pois a posibilidade de calcular as consecuencias dunha acción de maneira autónoma e acertar eran mínimas.
Utilitarismo de preferencia
Esta rama do utilitarismo foi enunciada por John Harsanyi en 1977. Harsanyi defendía que o utilitarismo de preferencia era o único que tiña como base a autonomía do individuo. O utilitarismo de preferencia tiña como principal diferenza co resto de ramas do utilitarismo que partía do principio de que só o propio individuo pode decidir o que é pracenteiro para si mesmo.
Utilitarismo negativo
Esta variación do utilitarismo choca frontalmente co resto de variacións pois defende que o importante non é tentar conseguir o maior pracer posible, senón tentar conseguir o menor sufrimento posible. Karl Popper, o creador do utilitarismo negativo, cría que se se buscaba o maior pracer posible para unha persoa, outra persoa acabaría tendo un maior sufrimento, o que o levou a defender que se debía buscar o menor sufrimento aínda que o pracer da outra parte fose menor.
Utilitarismo de motivación
Esta rama do utilitarismo defende que simplemente se debe ten en conta a disposición dos individuos a realizar certas accións as cales lles proporcionarán pracer ou sufrimente segundo a disposición anteriormente mencionada. Esta variación do utilitarismo chocaba contra o utilitarismo regulamentario pola afirmación de que só coa disposición dos individuos era suficiente e non había necesidade de impoñer regras que os guiasen para obter o maior pracer posible.
O utilitarismo de Bentham e de Stuart Mill
O utilitarismo na súa raíz está inspirado por un ideal de benestar social: a través de condicións de vida dignas para todos os cidadáns e do fomento das liberdades. Os dous representantes máis importantes foron Jeremy Bentham e John Stuart Mill. Jeremy Bentham (1748-1832) foi un afamado filósofo, xurista e político inglés. Na súa consideración da utilidade do pracer subliñou a importancia da imparcialidade para considerar a todo ser humano como ser a ter en conta na súa busca do pracer. Isto é algo que rompía co tradicionalismo clasista das sociedades antigas. Significaba que unha sociedade non ten que valorar como superior o pracer dunha persoa por ser aristócrata, ou por ser máis adiñeirado que outra persoa non aristócrata ou con pouco diñeiro. Entre as súas obras desta Introdución aos principios da moral e da lexislación.
John Stuart Mill (1806-1873), filósofo, político e economista inglés, recolleu a teoría de Bentham, estudouna e complementouna con achegas orixinais. Unha das súas obras máis importantes titúlase precisamente Utilitarismo. Hai unha frase de Stuart Mill que se fixo famosa: "Prefiro ser un Sócrates insatisfeito antes que un porco satisfeito", o que, de modo moi expresivo, vén querer dicir que non todo pracer é desexable nin persoal nin colectivamente. No cálculo de praceres ademais de ter en conta a sociedade na súa totalidade hai que ter en conta a pertinencia moral da calidade do pracer. Claro, que para iso, como dixo Stuart Mill, os membros da sociedade han de estar ben informados, ben instruídos e educados, e sen imposicións, desde a liberdade como valor importante, han de poder descubrir e elixir aqueles praceres de máis valor, que lles realizarán máis como persoas tanto a nivel individual, buscándoos individualmente, como a nivel colectivo, fomentándoos solidariamente.
Clint Capela
Clint N'Dumba-Capela, nado o 18 de maio de 1994 en Xenebra, é un xogador suízo de baloncesto profesional que xoga nos Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).
NBA
O 26 de xuño de 2014, Capela foi seleccionado na 25ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Houston Rockets. O 25 de xullo de 2014, asinou cos Rockets. Durante a súa tempada de rookie, foi asignado en varias ocasións ós Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League.
O 5 de febreiro de 2020, os Rockets traspasaron a Capela e a Nenê ós Atlanta Hawks e recibiron a Robert Covington e Jordan Bell nun traspaso entre catro equipos.
Campo da Graça
Historia
O Bahia xogou no Campo da Graça ata 1951, cando se inaugurou a Fonte Nova. O Campo da Graça foi perdendo protagonismo fronte a outros estadios, ata que finalmente o Vitória e o Galicia deixaron de disputar alí os seus partidos e construíron os seus propios estadios.
José Guirao
José Guirao Cabrera, nado en Pulpí (Almería) o 9 de xuño de 1959 e finado en Madrid o 11 de xullo de 2022, foi un xestor cultural e experto en arte español, ministro de Cultura e Deporte do Goberno de España.
Traxectoria
É licenciado en filoloxía hispánica, rama Literatura Española, pola Universidade de Murcia. Foi responsable da área de Cultura da Deputación Provincial de Almería entre 1983 e 1987.
En 1988 marchou a Sevilla, onde ocupou o cargo de director xeral de Bens Culturais na Xunta de Andalucía. Ata 1993 desenvolve proxectos de peso, como o Plan Xeral de Bens Culturais de Andalucía, a Lei 1/91 do Patrimonio Histórico de Andalucía, o proxecto do Centro Andaluz de Arte Contemporánea e a creación do Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico.
Desde Sevilla pasou a Madrid, onde durante un ano foi director de Belas Artes e Arquivos do Ministerio de Cultura. Foi nomeado en 1994 director do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, cuxa colección permanente remodelou. Foi ademais o encargado de licitar a ampliación do museo, proxecto que gañou o arquitecto francés Jean Nouvel.
Desde o 2001 estivo á fronte de La Casa Encendida, espazo social e cultural de referencia en Madrid pertencente á extinta Caja Madrid e, tras a súa transformación en 2013, á Fundación Montemadrid. É entón nomeado director xeral desta Fundación, cuxa actividade se dirixe cara á mellora da calidade de vida e a inclusión de persoas en dificultade social, á vez que se fomenta unha cidadanía participativa cun maior acceso á cultura e á educación, así como a protección do medio ambiente e conservación do patrimonio histórico.
José Guirao é patrón da Fundación Federico García Lorca, da Fundación Antonio Gala e da Fundación Museo do Gravado Español Contemporáneo de Marbella. Ademais, é profesor convidado do máster de Xestión Cultural da Universidade Carlos III de Madrid.
Foi elixido en 2018 para substituír a Màxim Huerta como ministro de Cultura e Deporte no goberno de Pedro Sánchez. Sancionado o seu nomeamento por Filipe VI mediante real decreto do 13 de xuño, prometeu o seu cargo o 14 de xuño de 2018 no Palacio da Zarzuela.
Terceiro Estado
O Terceiro Estado é un dos tres estamentos básicos da sociedade propia do Feudalismo e o Antigo Réxime. Componse da poboación carente dos privilexios que gozaban o Clero e a Nobreza, xa que logo pode ser tamén considerado equivalente ao grupo de non privilexiados ou de peiteiros (os que, particularmente en Castela, están suxeitos ao pago de impostos). Tamén pode denominarse como pobo, plebe (por similitude á división da sociedade romana en patricios e plebeos), ou común.
Composición
Os sectores que compoñen o Terceiro estado son dous:
Atendendo ao seu nivel económico pode haber grandes diferenzas de riqueza entre os membros do terceiro estado, tanto no campesiñado (entre os ricos labregos que poden ser propietarios ou máis comunmente arrendatarios de grandes explotacións, caseiros, e os xornaleiros que non posúen nin sequera os seus propios apeiros de labranza) como na burguesía, que adoita subdividirse en alta burguesía e baixa burguesía (ou popolo grosso e popolo minuto nas cidades italianas). Os membros máis ricos do terceiro estado son moito máis poderosos economicamente que a baixa nobreza (os fidalgos en Castela) ou o baixo clero, pero non posúen un poder político nin prestixio social equivalente.
Representación
Os parlamentos, estados xerais ou cortes de distintos países europeos na Baixa Idade Media mantiveron a representación política do terceiro estado. A pesar de ser o sector maioritario carecían de dereitos e estaban supeditados ás decisións do monarca e do resto de estamentos. A relación entre terceiro estado e monarquías autoritarias que se forman a partir da crise feudal foi obxecto de debate historiográfico, no sentido de se se apoiaron mutuamente ou a monarquía operou máis ben como superestrutura dos intereses privilexiados.Perry Anderson O estado absoluto
Nos reinos cristiáns da Península Ibérica, a representación política do Terceiro Estado nas Cortes limitábase ás cidades con voto en Cortes (dezasete nas Cortes de Castela e León), e dentro delas ao patriciado urbano que as controlaba, en moitas ocasións membros da nobreza ou burgueses ennobrecidos. A función principal era a concesión e repartición dos impostos, dado que as cidades libres son o principal compoñente do reguengo (terras suxeitas á xurisdición do rei, sendo o resto señorío laico ou eclesiástico), comportándose as cidades como un señorío colectivo sobre o territorio que dependía delas (terra ou alfoz). Os estamentos privilexiados deixaron de ser convocados a cortes, que na Idade Moderna quedaron reducidas tan só aos procuradores das cidades. Nos reinos da Coroa de Aragón, en que a monarquía estaba sometida a un réxime pactista, as cortes tiñan moitas máis atribucións e poder efectivo, ata a súa supresión no século XVIII. As escasas convocatorias que se producen neste século serán conxuntas. As Cortes de Cádiz de 1812 responden xa a unha dinámica revolucionaria que abre a Idade Contemporánea.
Outros artigos
Estates of the realm
Mustélidos
Os mustélidos son unha familia de mamíferos (familia Mustelidae), na súa maioría carnívoros ou preeiros, tanto terrestres coma acuáticos e mariños, que habitan en tódolos continentes, que abarca máis de cincuenta especies repartidas en catro subfamilias que son:
Clasificación
Anteriormente a familia Mephitidae era considerada unha subfamilia (Mephitinae) dos mustélidos, até que un estudo do seu ADN (Dragoo (http://www.dragoo.org) e Honeycutt, 1997, Journal of Mammalology, 78(2): 426-443), levou a reorganizalas.
A Devesa, Ribadeo
Santalla da Devesa é unha parroquia do concello de Ribadeo. Segundo o censo municipal, en 2004 tiña 615 habitantes distribuídos en 11 entidades de poboación e 9 lugares, cunha densidade de 29,6 hab/km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 529 habitantes, sendo 256 homes e 273 mulleres.
Xentilicio
O seu xentilicio é devesao.
Xeografía
Limita coas parroquias de Reinante, San Miguel de Reinante e Vilamartin Pequeno (no concello de Barreiros) cuxo límite o fai o regato do Perdón e, polo sur con Arante, no leste con Covelas e Vilaframil (tamén está o seu termo o monte Mondigo) e polo oeste con Rinlo. Pertece ó arciprestado de Ribadeo.
Ten unha superficie de 20,74 km² e unha altitude media de 110 m, estando a maioría da parroquia asentada na rasa costeira fronte ó mar Cantábrico.
Evolución da poboación
Presenta unha poboación descendente:
Toponimia
O topónimo deriva do latín DEFENSA, "protexida", e tamén "bosque en terreo comunal" , que perde o n ante o s na súa evolución, como mensa / mesa, quedando así Defesa, como xa aparece testemuñado no ano 924. O f latino, son fricativo fortemente sonorizado, convértese nun v dando a súa forma actual Devesa, co significado de "Vila fortemente defendida" que logo pasou a designar esta parroquia.
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Mondoñedo de 1895 constituíuse a nova parroquia de Rinlo, segregándose da Devesa.
Monumentos
O templo parroquial (a Igrexa de Santa Eulalia) é do século XVI, pero con reformas posteriores. Dispón dunha nave con bóveda de aresta nos tres tramos, sobre arcos faxóns. Na fachada un arco escarzano e unha torre de dous corpos rematada por cúpula de media laranxa. No seu interior, un retablo neoclásico do século XIX e tres barrocos do XVIII. En canto á orfebrería posúe tres cálices e un copón, de prata e ouro. Existen, ademais, dentro do termo parroquial tres capelas, baixo as advocacions de Santa Filomena, San Roque e San Ramón (cun retablo barroco do XVIII ao que se lle incorporou un Cristo do século XVII).
En Meirengos consérvase un castro de aproximadamente 1 Ha. Asemade, na zona dos Castros consérvanse restos de poboados castrexos de certa importancia. Tamén se localizan o Círculo Habaneiro, a Casa Place, a Casa Maseda e outras de estilo colonial ao carón da estrada xeral.
A parroquia conta entre o seu patrimonio natural coa praia de Augas Santas (tamén coñecida como praia das Catedrais) pertencente á zona do Rato. Outros areais de importancia son Os Castros, As Illas, A Rochela (estas dúas na zona da Rochela) e Esteiro (dentro da zona do mesmo nome).
Economía
A cooperativa agrícola Os Irmandiños, situada na Devesa, contribuíu economicamente ao seu desenvolvemento, así como a dar un empurrón ao concello de Ribadeo no conxunto do ámbito municipal das actividades.
A atracción da praia das Catedrais ten sido un polo de desenvolvemento económico baseado no turismo.
Lecer
O Albergue Xuvenil é un campamento que se abre no verán para realizar acampadas. Está situado entre a N-634 e a praia das Catedrais.
Reguenga, A Guía, Gomesende
Reguenga é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 8 mulleres.
Pablo Rico Couceiro
Pablo Rico Couceiro, nado en Monfero cara a 1872 e finado en Ares o 19 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina, de onde retornou en 1914. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Monfero en 1924. Na II República foi militante de Izquierda Republicana. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Monfero. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado o 19 de agosto de 1936. O seu cadáver apareceu en Camouco (Ares).
Torneo feminino de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno 2014
miniatura|300px|A selección canadense celebrando o campionato. O torneo feminino de hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Sochi 2014 celebrouse na cidade de Sochi (Rusia). A competición comezou o 8 de febreiro de 2014 e finalizou o 20 de febreiro coa disputa da final. Ao final do campionato, a selección do Canadá fíxose co ouro despois de derrotar na final ao combinado estadounidense por 3 goles a 2, conseguindo deste xeito o seu cuarto ouro consecutivo no torneo olímpico feminino de hóckey sobre xeo dende a súa inclusión en Nagano 1998; por outra banda, a selección suíza conseguiu o bronce logo de vencer na final de consolación ao equipo sueco por 4 goles a 3.
Cualificación
A cualificación para o torneo feminino dos Xogos Olímpicos de 2014 determinouse mediante a Clasificación Mundial da IIHF despois do Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo feminino de 2012. Os cinco mellores equipos clasificáronse automaticamente para os Xogos Olímpicos, Rusia clasificouse automaticamente como organizador, e o resto de equipos tiveron a posibilidade de clasificar para os outros dous postos nos Xogos Olímpicos. Logo do torneo de cualificación, Alemaña e o Xapón sumáronse aos seis equipos xa clasificados.
Xuíces
A IIHF seleccionou seis árbitros e nove liñas para os Xogos Olímpicos de 2014. Foron as seguintes:
Formato
Os catro mellores equipos de acordo coa Clasificación Mundial da IIHF de 2012, Canadá, Estados Unidos, Finlandia e Suíza, competiron no Grupo A, mentres que os outros catro equipos competiron no Grupo B. Os dous mellores equipos do Grupo A clasificáronse de xeito directo para as semifinais. Nos cuartos de final, o terceiro clasificado do Grupo A xogou fronte ao segundo clasificado do Grupo B, mentres que o cuarto clasificado do Grupo A o fixo contra o primeiro clasificado do Grupo B. Os gañadores accederon ás semifinais, mentres que os dous perdedores, e o terceiro e cuarto clasificados do Grupo B, competiron polos postos 5º a 8º. Este formato foi introducido para crear partidos máis competidos en resposta ás avultadas vitorias do Canadá e os Estados Unidos no torneo de 2010, cando derrotaron aos seus competidores por 86 a 4. Este formato é tamén empregado no Campionato do Mundo feminino dende 2012.
Criterios de clasificación
En cada grupo, os equipos foron clasificados de acordo co seguinte criterio:
Todos os horarios son no horario (UTC+4).
Cuartos de final
Os dous mellores equipos (A1 e A2) foron exentos e foron os equipos locais nas semifinais, ás que avanzaron de xeito automático.
Imperio Songai
Do inicio do século XV até o final do XVI, Songai foi un dos maiores imperios africanos da historia. Tiña o mesmo nome do seu grupo étnico líder, os songais. A súa capital era a cidade de Gao, onde un pequeno estado songai xa existía desde o século XI. A súa base de poder era sobre a volta do río Níxer nos actuais Níxer e Burkina Faso.
Torneo feminino de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno 2014
Semifinais
Os cabezas de serie A1 e A2 foron os equipos locais.
Imperio Songai
Antes do Imperio Songai a rexión fora dominada polo Imperio de Malí, unha das civilizacións máis ricas da historia do mundo. Malí tornouse famoso debido á súa inmensa riqueza obtida a través do comercio co mundo árabe, e os lendários haje de Mansa Musa. No inicio do século XV, o Imperio de Malí comezou a declinar. As disputas pola sucesión enfraqueceron a coroa e moitos se afastaron. Os songais foron uns deles, facendo a cidade prominente de Gao a súa nova capital.
Torneo feminino de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno 2014
Líderes de anotación
A seguinte lista amosa ás mellores xogadoras en puntos e goles:
Imperio Songai
O Estado dos songais orixinouse na rexión de Dendi, do noroeste de Nixeria, no século VIII. O ano 800, estabeleceron unha cidade do mercado florescente en Gao. Aceptaron o islam en torno ao ano 1000. Durante séculos, dominaron os pequenos estados adxacentes mentres que eran controlados polo poderoso Imperio de Malí do Oeste. Os songais vivían da pesca e do comercio local de ouro e sal. O século XV, os songais conquistaron Malí, formando un único imperio,tamén mantiñan a agricultura e o pastoreo.
Torneo feminino de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno 2014
Líderes de anotación
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/− = Plus/Minus; PIM = Penalties in Minutes; POS = Position Fonte: IIHF.com
Mellores porteiras
Só as cinco mellores porteiras, baseándose na porcentaxe de paradas, que tiveron xogado alo menos o 40% dos minutos do equipo, están incluídas na seguinte lista:
Fonte: IIHF.com
Touriño, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Touriño é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Zeitgeist (filosofía)
Etimoloxía
ligazón=Ficheiro:De-zeitgeist.ogg|11x11px|[[Ficheiro:Loudspeaker.svg|ligazón=Ficheiro:De-zeitgeist.ogg|11x11px]]  [[Media:De-zeitgeist.ogg|Zeitgeist]] é orixinalmente unha expresión do idioma alemán que significa "o espírito (Geist) do tempo (Zeit)". Refírese ao clima intelectual e cultural dunha era. A pronuncia da palabra en alemán é <span title="Representación en el Alfabeto Fonético Internacional (IPA o AFI)" class="IPA">[ˈt͡sa͡ɪ̯tˌg̊a͡ɪ̯st] (AFI).
Características
O concepto de Zeitgeist é máis coñecido en relación coa filosofía da historia de Hegel. En 1769 Herder escribiu unha crítica da obra Genius Seculi escrito polo filólogo Christian Adolph Klotz e introduciu ao alemán a palabra Zeitgeist como unha tradución de genius seculi (en latín: genius - "espírito gardián" e saeculi - "do século"). Os románticos alemáns, habitualmente tentados a reducir o pasado á súa esencia, trataron o Zeitgeist como un carácter histórico no seu propio dereito, en lugar de usalo como un instrumento soamente conceptual.
El Eco de Molgas
El Eco de Molgas foi un periódico editado en Baños de Molgas en 1921.
Explorer 7
Características
O satélite estabilizábase mediante xiro e estaba formado por dous conos de fibra de vidro unidos pola base xunto cun cilindro intermedio, cunha altura total de 75 cm, igual que o seu diámetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por 3000 células solares que recubrían a superficie do satélite e que alimentaban unha serie de 15 baterías de níquel-cadmio. O satélite transmitía datos mediante dúas antenas de dipolo cunha potencia de 1 watt e a unha frecuencia de 20 MHz, mentres que unha terceira antena, a 108 MHz, se usaba para seguimento da nave.
No ecuador do satélite atopábanse cinco bolómetros para medir a radiación térmica da Terra, así como tres celas de sulfuro de cadmio que servían de detectores de micrometeoritos. Na parte superior do satélite atopábanse unha cámara de ións cilíndrica e un detector de berilio para raios X, mentres que na inferior había un contador Geiger. Na parte central do cono superior ía instalada a cámara de ionización.
Explorer 7 foi inxectado nunha órbita inicial de 1058,7 km de apoxeo e 551,9 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50,3 graos e un período de 100,9 minutos. Enviou datos de maneira continua ata febreiro de 1961 e logo intermitente ata o 24 de agosto dese mesmo ano, e logo xa non volveu transmitir.
Camilo Lorenzo
Camilo Lorenzo Iglesias, nado en Porto do Souto (Piñor) o 7 de agosto de 1940 e finado en Astorga o 13 de xullo de 2020, foi un bispo católico e químico galego. Desde 1995 ata 2015 foi o bispo de Astorga, e a partir desa data e até o seu falecemento, bispo emérito.
Traxectoria
En 1954 comezou os seus estudos eclesiásticos no Seminario maior de Ourense, sendo ordenado sacerdote o 23 de decembro de 1966. Nese mesmo ano comezou a carreira de Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1972.
En 1972 comezou a traballar como docente no seminario menor de Ourense, cargo que mantivo até 1995. Tamén en 1972 comezou como vigairo da parroquia da Nosa Señora de Fátima de Ourense. En 1983 foi nomeado reitor do seminario menor de Ourense, e en 1992 pasou a ser reitor do seminario maior da cidade, amais de membro do Colexio de Consultores da Diocese de Ourense.
O 14 de xuño de 1995 o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo da diocese de Astorga, e recibiu o Sacramento da Orde a mans de monseñor Mario Tagliaferri (por entón nuncio apostólico en España), con Gabino Díaz Merchán (entón Arcebispo de Oviedo) e Xosé Diéguez Reboredo (por entón bispo de Ourense) como co-consagrantes da cerimonia de toma de posesión. Sucedeu no cargo de bispo a Antonio Briva Miravent.
En 1996 pasou a ser membro da Conferencia Episcopal Española, pertencendo á Comisión Episcopal de Seminarios e Universidades até 2008. Amais, desde o 2005 foi membro da Comisión de Misión. Por idade xubilouse en 2015, e pasou a levar o tratamento de bispo emérito. Seguiu residindo en Astorga até o seu falecemento.
Movemento Estudantil Universitario
A asociación estudantil Movemento Estudantil Universitario é unha organización de representación de estudantes universitarios con presenza na universidade galega. Nada en decembro do 2010, aposta por unha universidade única, pública, galega, internacional, cogobernada e corresponsábel.
Historia
Nos anos 90, en reacción ao que se definiu como seguidismo á UPG por parte dos CAF, creouse a primeira edición desta organización. Representou unha alternativa moi forte no nacionalismo universitario, pero a súa presenza, malia ser maioritaria, foi efémera. Permaneceu moi escaso tempo no panorama universitario.
Houbo que agardar varios anos para que no ano 2010 un novo grupo de estudantes, partindo tamén do desentendemento coa rama universitaria da UPG, representada amplamente nos Comités, decidiran desempoar o símbolo do trevo, contribuíndo a unha catarse no nacionalismo estudantil, comprobable na presenza de tres organizacións, a Liga Estudantil Galega, os Comités e o propio MEU.
O 15 de decembro de 2010 aparece, de xeito oficial, e con carácter nacionalista o Movemento Estudantil Universitario (MEU).
O seu Portavoz Nacional, dende a súa fundación no 2011, é Anxo Teixeiro Fernández.
Fran del Buey
Fran del Buey é un activista social e avogado galego, nado en Compostela e criado no bairro de Vite. BARRIO Inicia a súa andaina no Barrio Compostelano de Vite con so 17 anos, nese tempo foi cofundador primeiro da Asociación Xuvenil de Vite, logo da Asociación preSOS galiza (xunto con Toni o Vaca, Tone e Ignacio, todos falecidos) e como consecuencia axuda a fundar no mesmo barrio a Coordenadora do Barrio de Vite. Neste período se iniciaran proxectos como "Comisión de mozos/as contra o desemprego (1989)" actividade de traballo de base consistente na formación laboral, os dereitos e a organización horizontal. Tamén participa na refundación da Radio Kalimera onde manteria en antena dous programas durante un longo período de tempo (con presa e ao tolo, SOS mensaxe nunha botella), neste período 1989-1995, participa activamente na creación do xornal do barrio "nos os ben-ditos" e Curriculum Vite; asemade o grupo laboral muda o seu nome e pasa a denominarse "Formigueiro GL" sendo o que hoxe se consideraría unha cooperativa social, realizando actividades de formación en pintura, fontanería, electricidade, persianas etc, a par que o grupo de rapaces e rapaces do barrio reciben formación en dereitos, outras iniciativas etc. No barrio tamén se desenvolven actividades de lecer e tempo libre, impulsando a creación da Asociación Ollomol xunto con amigos e veciños da infancia, con este colectivo inícianse por primeira vez no barrio actividades de lecer, campamentos, entroidos etc. Colabora nesta época dende 1987 ate o ano 1995 na Asociación Paxaríños (traballo cos rapaces y rapazas do rual para achegalos ao mar) epóca que ten unha gran influencia na súa vida polo coñecemento de persoas voluntarias procedentes de toda Galicia, neste período é representante da citada Asociación Paxariños na constitución do Consello da Xuventude de Galicia. INSUBMISIÓN
CARCERES E VIH
OKUPACIÓN Secretario de Superando a Sida e do Comité Antisida de Lugo, patrono fundador da Fundación Sen esquencer  e un dos creadores de Nais contra a impunidade. Asociación A Casa Encantada
Traxectoria
Conta cun intenso labor como asesor xurídico e activista da asociación PreSOS Galiza, Red Superando el Sida, desde onde conseguiu o recoñecemento de dereitos para presos afectados por VIH, Nais contra a impunidade, o Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia (CEESG), e o servizo xurídico A Sensu Contrario de Santiago de Compostela.
Desde a súa perspectiva o dereito e a educación social non teñen fronteiras definidas para actuar contra a exclusión social. "A sensu contrario nace como resposta ante a problemática primeiro social de persoas con risco de exclusión pero pouco a pouco foi abarcando máis parámetros: a problemática de xénero coa violencia contra a muller, a das persoas con problemas con discapacidade etc. fronte a un mundo perfecto que non dá cabida a aquelas persoas que non as considera capaces. A problemática das persoas que veñen doutras fronteiras, e das persoas que se senten en definitiva explotadas en todos os ámbitos. […] Moito do que facemos leva parámetros de escoita activa, de situacionismo sociolóxico, formación colaborativa e intercambio de roles. Todo isto nun contexto tan complicado como é o mundo do dereito. […] Primeiro temos as  actuacións individualizadas da  xente que trae problemas de ámbitos específicos, como poden ser problemas de discapacidades, de violencia contra a muller e despois tamén temos a nosa actuación como colectivo. Intentamos intervir e asesorar a outros colectivos e asociacións dentro do que a súa problemática. Por exemplo no mundo da discapacidade intelectual aportamos estratexias e solucións a estes colectivos para que por elas mesmas saiban tecer unha resposta."Estivo imputado en diversas accións por mor do seu activismo contra a represión policial: por abuso policial, por inxurias contra a garda civil no Caso Diego Viña, que afectou a quince integrantes de Nais contra a impunidade. Ten impartido obradoiros de autodefensa xurídica e intervén a miúdo en xornadas e actos relacionados co activismo a prol das persoas presas. Tamén adoita participar no activismo social en Santiago de Compostela, como a protesta polo peche da Cociña Económica no verán, baixo o lema: “A fame non ten vacacións. A cociña económica pecha no agosto”, contra o peche da Casa Encantada, onde tiñan a súa sede PreSOS Galiza e a Marcha Mundial das Mulleres.
Actividades reseñables na loita carcelaria polos dereitos das persoas presas (torturas, vih sida, menores)
http://www.fipse.es/vtaxon/ax_remote/sHaTTvhpVc_drQ05pdPtPFewqmFHNM9eEw0FVG7OFL9EB9ZNPrNeRc_R5JtxWj8MDENpATgEhHbYEEiaF6frefIEZlPhjwJwLTEwzKvOcAB4IE008
Lista de megálitos de Galicia
Esta é unha lista de dolmens e mámoas de Galicia.
Antonia Rodríguez López
Antonia Rodríguez López, nada en Soulecín (Santigoso, O Barco de Valdeorras) o 6 de xaneiro de 1925 e finada en París o 7 de setembro de 2012, foi unha guerrilleira antifranquista galega.
Traxectoria
Filla de Domingo Rodríguez Fernández e Amalia López, un dos seus irmáns, Rogelio, pasouse ao Exército republicano. Isto trouxo consigo o encarceramento do pai e doutro irmán, que pasaron seis meses na prisión do Barco. O 18 de outubro de 1939 os seus pais foron fusilados en Soulecín, e os seus catro irmáns fuxiron ao monte, onde caeron en combate coas forzas franquistas entre 1941 e 1949. Coa súa irmá Consuelo Rodríguez López (Chelo) actuaron como axentes do Servizo de Información Republicana (SIR), como enlaces coa guerrilla,
Antonia e Chelo estiveron encarceradas no Barco, Ponferrada e León. E ao comprobar que perigaba a súa vida, escaparon para o monte, á denominada Cidade da Selva, situada nos montes da Serra do Eixo (Carballeda de Valdeorras), onde se encontraba o campamento base dos guerrilleiros. Alí continuaron a súa relación cos guerrilleiros asturianos César e Arcadio Ríos Rodríguez.
Tiveron que fuxir en xullo de 1946, cando as forzas franquistas descubriron o campamento. Antonia e Chelo Rodríguez ocultáronse en casas de apoio de Ourense e O Bierzo, ata que se tiveron que separar en Berlanga del Bierzo (León), en 1947, despois de chegar á conclusión de que xa houbera "demasiadas mortes na familia".
Antonia marchou co guerrilleiro César Ríos. Conseguiron embarcar para Francia en outubro de 1948, en Luanco (Asturias), e dous días despois atracaron no porto de Saint-Jean-de-Luz (Francia). Primeiro residiron no sur do país como exiliados, e máis tarde instaláronse en París, onde César Ríos traballou como practicante. Tiveron unha filla, Irma Ríos, que é profesora de español. César Ríos faleceu en 1997.
Recoñecementos
O Concello do Barco rendeu homenaxe en xullo de 2004 aos pais de Antonia, Domingo Rodríguez e Amalia López, colocando un monólito no camiño denominado lugar de Sampaio (Soulecín), onde fora fusilado o matrimonio.
San Paio, A Guía, Gomesende
San Paio é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Gloss Drop
Gloss Drop é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Battles, publicado o 5 de xuño do 2011 a través do selo Warp Records. Trátase do seu primeiro lanzamento dende a partida de Tyondai Braxton. A meirande parte do traballo é instrumental, pero varios convidados proporcionaron as voces para un feixe de temas, entre eles o músico electrónico Gary Numan e a membro de Blonde Redhead Kazu Makino.
Carlos Albert Despujol
Carlos de Albert Despujol, finado en Madrid en xaneiro de 1962, foi un comerciante, xornalista, escritor e político español.
Traxectoria
Foi cronísta de sociedade de La Vanguardia, asinando co pseudónimo Boy. Casou en 1920 con María Victoria García-Prieto Montero, filla de Manuel García Prieto. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ortigueira nas eleccións de 1920. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1923. En 1924 dirixiu en Madrid a Revista de Crédito.
Vida persoal
Foi pai de Carlos Albert García-Prieto.
Vilagondriz, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Vilagondriz é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Daniel Martínez i Ferrando
Daniel Martínez i Ferrando, nado en Valencia o 6 de outubro de 1888 e finado en Palma o 8 de xaneiro de 1953, foi un escritor valenciano, irmán dos tamén escritores Eduard Martínez i Ferrando e Jesús Ernest Martínez Ferrando.
Traxectoria
O Tribunal de Responsabilidades Políticas xulgouno ao rematar a guerra civil española e condenouno a tres anos de prisión polas súas ideas de esquerda e por pertenza á masonería; pasou nove meses na prisión de Porlier (Madrid) e o resto en Burgos. Unha vez liberado en 1942 volveu a Palma, mais non o readmitiron na súa cátedra ata uns poucos meses antes de morrer.
A súa poesía recibiu unha forte influencia do modernismo catalán, converténdose nun dos renovadores da poesía valenciana fronte á xeración anterior, que tiña como máximo representante a Teodor Llorente. A súa conferencia "Renaixement. Moment actual de la poesia valenciana" lida en Lo Rat Penat en 1909 converteuse nun auténtico manifesto pola renovación da poesía e a a asunción das correntes poéticas modernas que se desenvolvían na época no resto de Europa. Así e todo a súa lírica evolucionou cara a unha poesía máis persoal, de carácter simbólica e paixasista. Fóra da novela Las brujas en castelán publicou libros de viaxes e mais un ensaio.
MiKTeX
MiKTeX é unha distribución TeX/LaTeX para Microsoft Windows que foi desenvolvida por Christian Schenk. As características máis sobranceiras de MiKTeX son a súa habilidade de actualizarse de maneira autónoma descargando novas versións de compoñentes e paquetes instalados previamente, e mais o seu fácil proceso de instalación.
A versión de MiKTeX en 2011 era a 2.9 e estaba dispoñíbel na súa páxina oficial. Ademais, ten características que inclúen MetaPost e pdfTeX e compatibilidade con Windows 7. A partir da versión 2.7 incluíuse soporte integrado para XeTeX. Desde a versión 2.9 ofrece soporte para ConTeXt Mark IV.
Djémila
thumb|Mercado histórico Djémila (en cabilo: Ğamila; جميلة, a Fermosa, Cuicul ou Curculum), anteriormente Cuicul, é unha pequena aldea montañosa en Alxeria, preto da costa norte ao leste de Alxer, onde atópanse algunhas das mellores ruínas preservados bérberes-romanas atopados no norte de África. Está situado na rexión limítrofe con Constantinois e Petite Kabylie (Basse Kabylie).