cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Calvo Sotelo
Ministro de Facenda
"Dentro do marco, un tanto negativo, da política industrial e comercial da Ditadura, aparece un punto evidentemente luminoso: a creación do Monopolio de Petróleos", sinala o profesor Velarde ao referirse a unha das no seu día máis criticadas iniciativas de Calvo Sotelo. A medida deu lugar a episodios como a visita a Calvo Sotelo e a Primo de Rivera de sire Henry Deterding, presidente do grupo Shell, co fin de conseguir que o goberno español dese marcha atrás na súa resolución (ao non conseguilo ameazou cun embargo de petróleo que deixaría España sen subministracións durante un ou dous anos, ameaza que puido eludirse grazas aos acordos que a ditadura asinou coa Unión Soviética). O propósito de Calvo Sotelo non era unicamente a creación dun monopolio mediante o que o Estado quedase cos beneficios da distribución de combustible, senón que os seus obxectivos ían máis aló, considerando que CAMPSA debía acometer outras actividades, como a adquisición de xacementos petrolíferos, a construción dunha frota de petroleiros, a posta en marcha de refinerías etc.
A creación dun sistema bancario de tipo público especializado foi outro dos obxectivos perseguidos por Calvo Sotelo durante a súa permanencia no Ministerio de Facenda. Dentro das iniciativas desenvolvidas neste aspecto, sen dúbida a máis importante foi o Banco Exterior de España ("unha das obras de que máis me oufanou", como escribiría posteriormente o seu impulsor), aínda que tampouco debe esquecerse o Banco de Crédito Local, xurdido antes desta etapa, en 1925, nin as reformas efectuadas no Banco Hipotecario e o Banco de Crédito Industrial. Tamén a el se lle debe a implantación do seguro contra as perdas que puidese ocasionar a exportación de mercadorías españolas, para o que se harmonizou a acción das compañías de seguros, o Banco Exterior e o Estado.
Máis polémico ca estas medidas foi o intento de Calvo Sotelo de manter a cotización da peseta, que tras incrementar notablemente o seu valor durante os primeiros anos da Ditadura, iniciou un rápido descenso axiña que esta pareceu empezar a ter problemas políticos, pois un dos grandes problemas da Ditadura foi a súa falta de consolidación institucional. Primo de Rivera presentara o réxime como unha forma de goberno provisional, "unha letra a noventa días”, que había ir renovándose, pero que non dera lugar a unha nova configuración do Estado. A Constitución de 1876 non fora derrogada —tan só suspendida—, e os intentos do réxime de dotarse dunha nova carta constitucional foron estériles ante a oposición que atopou dentro do mesmo ministerio o proxecto elaborado pola Asemblea Nacional. A fórmula en que debía acharse unha saída política que permitise a consolidación e continuación da obra da Ditadura deu lugar en decembro de 1930 a duros enfrontamentos entre Miguel Primo de Rivera e José Calvo Sotelo, que cría que todo o que se fixese debía ser conforme os mecanismos políticos da Constitución de 1876. O resultado destas disensións, e do desgaste sufrido por Calvo Sotelo ante a opinión pública como consecuencia da desvalorización da peseta (un 60 % durante o seu ministerio), foi que o 20 de xaneiro de 1930 o ditador admitiu a súa renuncia. O réxime tan só o sobreviviu unha semana, pois o 28 de xaneiro Primo de Rivera presentáballe a súa dimisión ao rei Afonso XIII.
Calvo Sotelo fixo o seguinte xuízo acerca da súa xestión á fronte do Ministerio de Facenda:
O último ano da Monarquía
O 18 de febreiro de 1930 José Calvo Sotelo foi chamado á presidencia do Banco Central. A institución pasaba por momentos problemáticos, debidos, entre outras cousas, aos elevados préstamos efectuados a persoas que tiñan problemas para devolvelos, e que se sentaban no consello de administración da entidade bancaria. Finalmente, e despois de non lograr que prevalecesen os seus puntos de vista, Calvo Sotelo dimitiu o 15 de setembro.
O seu sucesor, Manuel Argüelles, realizou unha dura crítica da súa xestión e procedeu, segundo as regras da economía clásica, a paralizar os investimentos do Estado para tratar de enxugar o déficit. O resultado foi un significativo freo da actividade económica española que fixo que para García Delgado o "erro Argüelles" poida considerarse "máis importante que calquera pretendido «erro Berenguer» ou «erro Aznar»”. A controversia entre ambos os ministros, publicada orixinalmente en ABC, foi recollida por Calvo Sotelo en Mis servicios al Estado.
A feroz crítica contra todo o labor da Ditadura fixo que o 14 de febreiro de 1930 sete exministros de Primo de Rivera, entre os que se encontraban o conde de Guadalhorce e Calvo Sotelo, se reunisen para estudar a posibilidade de crear un partido político que defendese e continuase a súa obra. A mediados de marzo Calvo Sotelo entrevístase con Primo de Rivera en París logrando ao parecer convencelo de que se presentase ás próximas eleccións. Pero non houbo ocasión, pois o ex ditador faleceu á mañá seguinte, asistindo Calvo Sotelo ao funeral e publicando en ABC un eloxioso artigo na súa memoria. O 24 de marzo nunha nova reunión de varios exministros, á que se sumaron José Antonio Primo de Rivera, fillo do ex-ditador, e José Gavilán, presidente do comité executivo da Unión Patriótica, decidiuse a creación da Unión Monárquica Nacional, cuxo manifesto fundacional apareceu o 5 de abril. Logo de sinalar que "a nosa adhesión á obra da Ditadura, no substantivo, non implica adhesión á esa modalidade de Goberno", concluíase afirmando: "a Unión Monárquica Nacional xulga necesarias aquelas modificacións legais que, sen mingua das prerrogativas e funcións propias das Cortes e o Rei, tenden a afortalar o exercicio do Poder executivo".
Placa conmemorativa dun discurso dado no [[O Carballiño|Carballiño en novembro de 1930.|miniatura|dereita|250px]] No verán de 1930 a Unión Monárquica Nacional promove unha campaña de mobilización social a nivel nacional. Calvo Sotelo participou nos actos de Asturias e Galicia, nos que falou xunto a José Antonio Primo de Rivera, sen que conste que naquelas datas existise a menor diferenza entre eles. Ambos estaban dentro da lista de 28 deputados que Guadalhorce desexaba pactar con Berenguer de cara ás seguintes eleccións a Cortes, que non chegaron a verificarse pola caída do Goberno Berenguer e as conseguintes eleccións municipais, onde as candidaturas republicanas se fixeron co triunfo nas grandes cidades. Na tarde do 14 de abril, despois de que as masas izasen a bandeira republicana no concello de Madrid, fronte ao que tiña o seu domicilio, e de que se lanzasen berros ameazadores contra a súa persoa, Calvo Sotelo abandona a capital con dirección a Portugal, cuxa fronteira cruza na mañá do día 15 en compañía de Yangüas Messía e Guadalhorce.
O exilio (abril 1931 – maio 1934)
Entrevistado polo lisboeta Diário da Manhã en maio de 1931, poucos días despois da queima de conventos e edificios relixiosos en Madrid e outras localidades españolas por grupos anarquistas, Calvo Sotelo non cría entón na posibilidade dunha restauración monárquica, pero amosou a súa preocupación polo ataque que acababa de sufrir a Igrexa católica, atribuíndollo ao réxime republicano: "É grande, profundo en España, o sentimento católico. Se a república persiste en hostilizalo, ocasionaranlle enormes dificultades." Declarou tamén coma unha das súas preocupacións que o novo parlamento se convertese, baixo a súa perspectiva, nunha cámara radical e sectaria: "Se no Parlamento español chegan a dominar os elementos extremistas, xurdirán días tráxicos para España. E iso é indispensable impedilo, custe o que custe [...] Os exclusivismos en política conducen sempre ás hecatombes." En canto á posibilidade de volver a España non a proxectaba de maneira inmediata, xa que os dous ministros da Ditadura que permaneceran en España foran presos "non por mandato xudicial, senón Gubernativamente".
A pesar de non poder regresar, Calvo Sotelo presentouse ás eleccións de xuño de 1931 e foi elixido deputado pola provincia de Ourense, publicando un manifesto aos electores:
Calvo tiña grandes esperanzas de poder regresar a España en virtude da súa acta de parlamentario, xa que ata entón a elección en sufraxio indultaba de calquera posible delito político, como xa ocorrera tras as eleccións de 1918 con Besteiro (presidente das Cortes de 1931) e Largo Caballero (membro do comité revolucionario na folga xeral de 1917 e condenado a cadea perpetua). O asunto discutiuse no Consello de Ministros, onde Niceto Alcalá Zamora, Manuel Azaña, Diego Martínez Barrio e Largo Caballero quedaron en minoría ao sustentar a doutrina de que non se debía prender un deputado, acordando que foran finalmente as Cortes as que decidisen, para o cal foi creada a Comisión de Responsabilidades, un tribunal especial composto por deputados para xulgar a aqueles que colaboraran coa Ditadura, feito que non foi ben recibido por Calvo Sotelo, quen cría que as responsabilidades que puidera haber deberían ser xulgadas por un tribunal composto por maxistrados. A partir de aquí a postura de Calvo cara á nova república endureceuse enormemente, e non tardou en comezar a falar da "Ditadura republicana", xa que na súa opinión as ditaduras "non se definen polo órgano, senón polo procedemento".
Ademais, Calvo Sotelo foi obxecto dun segundo suplicatorio nas Cortes, pois foi denunciado tras concedérselle a Juan March o monopolio de tabacos nas prazas de soberanía española de África. Calvo Sotelo opúxose publicamente á existencia deste monopolio, que ao final se adxudicou por decisión de Primo de Rivera. Ademais, como puxo de manifesto Gil Robles na sesión secreta das Cortes de 8 de xuño de 1932, o canon imposto por Calvo Sotelo a March era maior que o que o novo ministro de Facenda, Prieto, acababa de imporlle ao novo concesionario, co que mal podía exporse que con aquel contrato se prexudicara os intereses do Estado. No fondo, a denuncia nesta ocasión non ía dirixida contra Calvo Sotelo, senón contra March, que acabou no cárcere, acusado de utilizar o monopolio para efectuar contrabando de tabaco a grande escala na península, aínda que diferentes fontes afirman que a causa foi a súa negativa a financiar os republicanos en 1930.
Condenado por un delito de "auxilio á alta traizón" a doce anos de confinamento en Santa Cruz de Tenerife e vinte de inhabilitación, con perda de dereitos pasivos, Calvo Sotelo, que publicara anteriormente a súa defensa en Ao Tribunal Parlamentario de Responsabilidades, tomou de novo a pluma para mostrar a preocupación que sentía ante a deterioración que, ao seu xuízo, estaba sufrindo a convivencia política entre os españois:
Mentres ocorrían estes sucesos, Calvo Sotelo desprazara a súa residencia (e a da súa familia) de Lisboa a París, establecéndose no Hotel Mont-Thabor. Na capital de Francia tivo ocasión de entrar en contacto con Charles Maurras, ideólogo do partido monárquico lexitimista, católico e ultraconservador Action Française, que segundo Eugenio Vegas Latapie, o grande impulsor de Acción Española, exerceu unha grande influencia sobre el, unha tese recoñecida case unanimemente, aínda que modernamente cuestionada por González Cuevas, para quen "é sobradamente dubidoso que unha doutrina tan profundamente culturalista e allea ás realidades de carácter socioeconómico como era o tradicionalismo maurrasiano exercese unha influencia determinante sobre o pensamento dun home que obedecía, ante todo, a criterios de orde pragmática". Calvo Sotelo, en París, estivo aberto a todo o pensamento político francés (non só o de Maurras), e tamén ao influxo de cantas doutrinas chegaban de Europa, e moi especialmente ao fascismo. Entre os seus modelos políticos atopábase tamén Roosevelt, de cuxo New Deal se amosa fervente admirador en diferentes textos.
En Francia Calvo Sotelo xoga un relevante papel entre os políticos monárquicos exiliados, ao participar de xeito activo nos intentos de chegar a unha fusión dinástica entre carlistas e afonsinos, acordo de fusión que se vía favorecido pola falta de descendencia dos pretendentes carlistas. Non era con todo Calvo Sotelo un político cómodo para Afonso XIII, pois aínda que sempre defendera a súa figura, consideraba que se a monarquía caera en 1931 era debido a unha serie de defectos que había que corrixir: "se algún día muda España o seu réxime, nunca será para unha «restauración», senón para unha «instauración». Isto é, que a Monarquía, aínda que retorne, non podería volver ser «en nada, absolutamente en nada», o que era a que pereceu en 1931". Ademais, Calvo Sotelo consideraba necesario que Afonso XIII abdicase no seu fillo Juan de Borbón y Battenberg, pois iso faría máis doada a volta da monarquía.
En agosto de 1932 Calvo seguiu con interese o pronunciamento de Sanjurjo, aconsellando o xeneral Barrera que acudise no seu apoio e implicándose posteriormente en varias conspiracións monárquicas. En febreiro de 1933 Calvo Sotelo trasladouse a Roma, onde se entrevistou con Balbo e Mussolini para tratar de conseguir que apoiasen as iniciativas monárquicas, aínda que non parece que estas entrevistas desen, polo menos nese momento, excesivos froitos.
Durante a súa estadía no estranxeiro Calvo, a quen se lle retirou o seu soldo de asesor do Banco de España, gañou a vida como xornalista, e remitiu gran cantidade de artigos a numerosos xornais, grazas aos que puido conseguir ingresos equivalentes ao soldo que no seu día tivera como ministro.
Washaya
Washaya foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaska despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I. O rei Suppiluliumas I marchou á cidade de Washaya, que estaba na terra (rexión) da montaña Illuriya onde estivo por un tempo e desde alí incendiou unha cidade cuxo nome é fragmentario nas fontes (Zina...); despois continuou e incendiou Ga...kilusa e Darukka.
José Calvo Sotelo
O exilio (abril 1931 – maio 1934)
En setembro de 1933 Calvo Sotelo foi elixido polos colexios de avogados membro do Tribunal de Garantías Constitucionais, a pesar do cal tampouco se lle permitiu volver a España.
Volta a España e creación do Bloque Nacional
miniatura|275px|José Calvo Sotelo falando nun mitin no frontón Urumea, 1935. Elixido de novo deputado nas eleccións de 1933, e malia obter acta por Ourense e por A Coruña, Calvo Sotelo non quixo volver de contado á Península, xa que a CEDA non se atreveu a tratar de sacar adiante a súa incorporación ás Cortes sen o visto e prace do Partido Radical, que prefería agardar unha amnistía máis ampla, na que tamén foron incluídos os sublevados da sanjurjada e os anarquistas e comunistas que participaran en diversas revoltas armadas contra a República. Finalmente foille concedida a amnistía o 30 de abril, o que permitiu que na madrugada do 4 de maio fixese a súa entrada na capital de España.
O 8 de maio a súa acta discutiuse no Congreso, onde foi aprobada co voto en contra dos socialistas, e o 22 realizouse un sorteo para determinar cal era a provincia á que debía representar, que volveu ser a de Ourense. Xa con anterioridade, o día 11, asinara a súa primeira proposición parlamentaria, na que se solicitaba instar o Goberno a nivelación parlamentaria, e o día 18 tomara parte no seu primeiro debate nas Cortes, onde antes de pronunciar o ritual "señores deputados" non puido por menos de exclamar: "todo chega na vida".
Aínda que Calvo Sotelo se integrou nas Cortes na minoría de Renovación Española (o partido dirixido por Antonio Goicoechea), o aviador monárquico Juan Antonio Ansaldo, que daquela dirixía os grupos paramilitares de Falange, foino visitar na compaña de Ruíz de Alda para ver se era posible que se integrase en Falange. Mais, se ben Calvo Sotelo "estaba propicio a isto", Primo de Rivera "endexamais puido admitir a posibilidade de alternar, de igual a igual, co que foi relevante figura no Goberno do seu pai. De mala gana, quizais o podería ter aceptado como colaborador subordinado, pero pesáballe a compaña de quen con prestixio paralelo ao seu, arrastraba co seu nome compromisos tradicionais irrompibles". Ademais dos celos de José Antonio, e sempre segundo Ansaldo, había "unha razón fonda e máis poderosa aínda", que aos poucos ía facendo inevitable a ruptura entre a Falange de José Antonio e a que desexaban Ansaldo e outros elementos afíns: "José Antonio non era monárquico". Ramiro Ledesma, no seu libro ¿Fascismo en España? ofrece unha versión lixeiramente distinta destes feitos, formulando que Calvo Sotelo solicitou entrar no partido e que José Antonio se negou a iso, versión que ten sido copiada por diversos autores, mais cuxa fonte non foi protagonista directo das negociacións, como si o foi Ansaldo.
Ao ter permanecido máis de tres anos fóra de España, a inserción de Calvo Sotelo nun posto de primeira fila dentro da vida política española non resultaba doado. Tal e como lle dixo o conspirador monárquico Sáinz Rodríguez antes de que abandonase París: "A túa situación é a dun cantante eminente que chega a unha cidade onde todos os teatros están alugados. Ti non podes ser o xefe de Renovación, isto é, da minoría monárquica, porque xa o é Goicoechea. Non podes presidir o posibilismo de certas dereitas cara á República, porque xa o está a facer Gil Robles. O achegamento cara a fórmulas de tipo fascista con modalidade nacional tampouco, porque é o que trae entre mans Primo de Rivera. De xeito que, para que ti poidas actuar libre e eficazmente, cómpre procurarmos unha fórmula pola cal, sen bater con todos estes elementos, teñas unha liberdade de movementos e unha personalidade de teu". O 14 de xuño, nunha entrevista concedida a ABC, Calvo Sotelo formulou a necesidade de articular un "bloque ou alianza" coas forzas da dereita antirrepublicana que non aceptaban a Constitución de 1931, pero malia que mantivo varias conversas ao respecto a iniciativa non se puxo publicamente en marcha ata despois dos sucesos revolucionarios de outubro de 1934. O manifesto fundacional, difundido no mes de decembro, contaba con sinaturas de deputados tradicionalistas e de Renovación Española, así como coa de José María Albiñana e algúns independentes que nos meses anteriores se afastaran da CEDA e os agrarios, grupos aos que non se logrou atraer á nova coalición, como tampouco aos falanxistas, co que o obxectivo de crear unha gran formación contrarrevolucionaria quedou case no nada. Iso si, entre os asinantes había un nutrido grupo de aristócratas e algúns intelectuais, como o premio Nobel Jacinto Benavente, Ramiro de Maeztu, José María Pemán e Julio Palacios. Doutra banda, a formación foi acollida case con igual desconfianza nos sectores maioritarios de Renovación Española e do carlismo, polo que nunca foi excesivamente operativa, aínda que si serviu para que Calvo Sotelo e os seus máis íntimos colaboradores puidesen manter unha ampla actividade política fóra das Cortes, onde tamén interviña con frecuencia.
En decembro de 1935, cando Alcalá Zamora, tras a dimisión de Chapaprieta, volveu a non pedir a formación de novo goberno ao líder da CEDA, Gil Robles, de cuxa lealdade cara á República desconfiaba, malia ser a CEDA o partido con máis deputados das Cortes, Calvo Sotelo, que se atopaba na cama con ciática, enviou a Ansaldo para que falase con Franco, Fanjul e Goded co fin de que se opuxesen ao que el consideraba "un golpe de Estado presidencial". Ansaldo só puido falar co tenente coronel Valentín Galarza, que lles transmitiu a súa mensaxe aos devanditos militares, que estaban reunidos estudando o tema, pero que se mantiveron dentro da legalidade debido á opinión de Franco, que consideraba que tras o precedente da resistencia obreira durante a revolución asturiana, o exército non estaba aínda preparado para o golpe.
Alcalá Zamora estaba convencido da necesidade de convocar novas eleccións para lle dar solución á inestabilidade gobernamental, pero desexaba que xurdise unha maioría moderada no canto dunha de dereitas ou de esquerdas, e para iso quería que estivese no poder o goberno máis adecuado. Deste xeito, encargoulle a formación do goberno a Manuel Portela Valladares. O intento de Alcalá Zamora de atrasar as reunións de Cortes para que o novo executivo tivese tempo de se consolidar antes de convocar eleccións resultou imposible debido a que Calvo Sotelo denunciou perante a comisión permanente da Cámara a actuación do Goberno e do Presidente da República, e deste xeito obrigouno a disolver as Cortes e convocar de seguido os comicios.
A Fronte Popular
Xa antes de que se convocasen as eleccións de 1936 Calvo Sotelo pensara que era moi posible que se perdesen, e que en tal caso se producise unha sublevación militar, polo que mantivo unha entrevista con Franco na que lle pediu que os militares se alzasen antes da consulta electoral. "Eu o que creo é que, en resumidas contas, o Exército debe soportar o que saia das urnas", foi a resposta do xeneral.
O resultado da primeira volta das eleccións de 1936 foi adverso ás dereitas, e as masas da Fronte Popular lanzáronse de inmediato á rúa para celebrar o triunfo e pór en liberdade os encarcerados como consecuencia da revolución de outubro de 1934. A situación do goberno de Portela non era fácil, pois se se reprimían as desordes podía haber vítimas mortais das que se lle pedise contas cando logo da segunda volta das eleccións se reunisen as Cortes e se formase un novo executivo. Tanto Franco como Gil Robles, Calvo Sotelo e o propio Alcalá Zamora pedíronlle a Portela Valladares que se mantivese no seu posto ata pasada a segunda volta electoral, promulgando para iso, se era necesario, o estado de guerra, que é o que se fixera en 1933, pero Portela optou por presentar a súa dimisión, polo que o 19 de febreiro Alcalá Zamora lle encargou a Azaña formar Goberno.
Unha vez celebrada a segunda volta das eleccións, a comisión de actas das novas Cortes procedeu a estudar a forma en que se desenvolveron os comicios en cada circunscrición, e anulou numerosas actas das dereitas, incrementando así a Fronte Popular a súa maioría parlamentaria, pero cun custo dificilmente asumible polo sistema, pois como sinalou Alcalá Zamora: "Na historia parlamentaria de España, non moi escrupulosa, non hai memoria de nada comparable á Comisión de Actas de 1936". . Entre as actas que inicialmente propuxeran anular as esquerdas achábanse as dúas obtidas por Calvo Sotelo, pero a enérxica defensa que fixo este ante a cámara, e as presións exercidas sobre Azaña por varios políticos do centro e do seu propio partido (especialmente Mariano Ansó), fixeron que a comisión cambiase o seu primeiro ditame e que a pesar da oposición de socialistas e comunistas, e dos berros de "Xustiza para os asasinos do pobo!" lanzados pola Pasionaria, a acta se aprobase por cento once votos contra setenta e nove. O exemplo serviu para que tamén se respectase a acta de Gil Robles por Salamanca, igualmente cuestionada, pero entre as anuladas quedou a de Antonio Goicoechea, xefe de Renovación Española, o que aumentou o protagonismo de Calvo Sotelo, que pasou a converterse no xefe parlamentario da minoría monárquica.
Cando o 15 de abril Azaña compareceu ante as Cortes para defender o seu programa de Goberno, o primeiro dos discursos de réplica correu a cargo de José Calvo Sotelo, que fixo unha minuciosa relación de incidentes acaecidos desde as eleccións de febreiro ao afirmar que causaran máis de cen mortos e cincocentos feridos. Acto seguido sinalou as diferenzas existentes no seo da Fronte Popular, onde coexistían elementos burgueses e marxistas, e pediulle a Azaña que se esforzase en conseguir o mantemento da orde, petición na que foi secundado por un durísimo discurso de Gil Robles. A resposta de Azaña deixou en evidencia que o Goberno estaba disposto a primar a cohesión da Fronte Popular sobre o mantemento da orde.
Dada a censura a que se vía sometida a prensa, a reprodución dos discursos de Calvo Sotelo sobre as perturbacións da orde pública (táctica deseguido copiada por Gil Robles) era a única forma de que os xornais de dereitas lles desen a coñecer aos seus lectores o que ocorría en España. Unido iso ás súas reiteradas incitacións para que o exército, "columna vertebral da patria", restablecese a orde que, ao seu xuízo, o Goberno non podía ou non quería impor, o exministro converteuse no centro dos ataques da esquerda, sendo ademais un dos políticos dereitistas cuxos teléfonos estaban ilegalmente intervidos por orde de Azaña.
As sesións parlamentarias do 16 de xuño e o 1 de xullo de 1936
Non era a do 16 de xuño unha sesión onde o protagonismo debese caer sobre Calvo Sotelo, senón sobre Gil Robles, que presentara unha proposición en que se pedía "a rápida adopción das medidas necesarias para pór fin ao estado de subversión en que vive España", e que pronunciou un excelente discurso no que recolleu datos estatísticos sobre os disturbios habidos en España desde o triunfo da Fronte Popular, onde contabilizaba un total de 269 mortos e 1.287 feridos.
Tras unha breve intervención do socialista De Francisco tomou a palabra José Calvo Sotelo, para expoñer as súas teses sobre a desorde económica e a desorde militar imperantes en España. O líder de Renovación Española postulaba:
Posto que Casares Quiroga (que ademais de Presidente do Goberno tras o nomeamento de Azaña para a presidencia da República, era Ministro da Guerra) dera medidas para controlar o Exército, Calvo Sotelo ameazou do perigo de entregar o mando a militares favorables como forma de consolidar a república:
"Non faga a súa señoría invitacións que fóra de aquí poden ser mal traducidas", advertiu o presidente das Cortes, Martínez Barrio. Acto seguido, Calvo Sotelo presentou diversos exemplos da, ao seu xuízo, vexación do exército e as forzas de seguridade ante as milicias da Fronte Popular, casos resoltos polas autoridades, segundo o orador, con notoria parcialidade a prol de comunistas e socialistas. E igual ocorría cunha censura que permitía aldraxar á Garda Civil, e con todo prohibía dar conta de sucesos como o dun pobo de Córdoba onde un garda fora degolado na Casa do Pobo, afirmación esta última que deu lugar a un intercambio de expresións grosas entre Calvo Sotelo e Wenceslao Carrillo, que Martínez Barrio ordenou borrar do Diario de Sesións.
O episodio que se desenvolveu a continuación, no que seguiron a participar Casares Quiroga e Calvo Sotelo é boa proba de ata que punto as sensibilidades se atopaban a flor de pel: "Eu digo, Sr. Presidente do Consello de Ministros, compadecendo a S.S. pola carga ímproba que o azar botou sobre as súas costas... (O Sr. Presidente do Consello de Ministros: Todo menos que me compadeza S.S. Pido a palabra.- Aplausos.) O estilo de improperio característico do antigo señorito da cidade da Coruña... (Grandes protestas.- O Sr. Presidente do Consello de Ministros: Nunca fun señorito- Varios señores Deputados increpan ao Sr. Calvo Sotelo iradamente.)". Deixaría despois unha sarcástica rectificación :
Casares Quiroga considerou tan graves as afirmacións de Calvo Sotelo sobre o Exército que pediu a palabra, na súa condición de Ministro da Guerra, antes de que terminasen de intervir os representantes das diversas minorías:
No resto do discurso, Casares desmentiu as acusacións de inoperancia cara a orde pública, culpando aos partidos dereitistas de tales feitos:
A visión de Casares Quiroga foi duramente criticada por Ventosa, monárquico que, a posteriori, acabaría apoiando financeiramente o bando sublevado:
A contestación de Calvo Sotelo a Casares Quiroga, que comezou cunha nova defensa do Exército, acabou da seguinte forma:
Unha cuestión controvertida, pero que parece que ten maior relevancia, é se nesta sesión Dolores Ibárruri exclamou, dirixíndose ao deputado monárquico: "Este home falou por última vez". A frase non aparece no Diario de Sesións e a Pasionaria sempre negou que a dixese. Con todo, Tarradellas, nunha entrevista concedida a Pilar Urbano en 1985, contradí esta versión: "Acórdome do día que Dolores Ibarruri lle dixo a Calvo Sotelo aquilo de «falaches por última vez», porque eu me sentaba nun escano moi próximo ao de Calvo Sotelo". En calquera caso, non era a primeira vez que a Pasionaria ameazaba a un deputado. Na mesma sesión do 16 de xuño afirmou referíndose a Calvo Sotelo e Martínez Anido, organizador da guerra sucia contra o sindicalismo anarquista en Barcelona durante o comezo da década de 1920: "para vergoña da República española non se fixo xustiza nin con el nin coa súa señoría"; na do 15 de abril afirmara que se a Gil Robles lle molestaba morrer cos zapatos postos llos quitarían e lle porían unhas botas, e noutras varias exclamara referíndose aos seus opoñentes: "hai que arrastralos". O ambiente nas Cortes era tal que ao terminar a intervención de Calvo Sotelo, Besteiro comentou: "Se o goberno non pecha o Parlamento ata que se aquieten as paixóns, seremos nós mesmos os que desencadearemos, aquí dentro, a guerra civil"
Non foi a sesión do 16 de xuño a última en que falou José Calvo Sotelo, que tamén tomou a palabra na do día 18 de xuño, en que se queixou dun telegrama insultante que lle enviou o Gobernador Civil de Oviedo, e do 1 de xullo, na que os deputados de dereitas denunciaron que se vivía unha situación caótica nas zonas rurais. A intervención de Calvo Sotelo foi no seu inicio de carácter técnico, denunciando que a base do problema era que as cidades vivían a costa do campo, e atacando tamén as medidas de repartición de terras do Goberno, que tiñan por resultado crear explotacións antieconómicas. O seu discurso, desenvolvido inicialmente con relativa paz, comezou a provocar duras reaccións dos deputados da esquerda cando se lle ocorreu sinalar que Marx se equivocara nas súas predicións e criticou a Rusia soviética:
Nun ambiente xa moi exaltado Calvo Sotelo leu un informe segundo o cal a forza do fascismo italiano debeuse en gran medida á anarquía que existía no campo en 1920-1922, e que deu lugar a que as clases medias agrarias engrosasen as súas filas.
Ante a inutilidade das chamadas á orde do presidente das Cortes, que nesta ocasión parecen especialmente dirixidas a Calvo Sotelo, o deputado de Renovación Española optou por un "terminei, señor Presidente" e sentou no seu escano no medio dos aplausos das dereitas, o que deu lugar a que Martínez Barrio se considerase desairado: "Se eses aplausos ao señor Calvo Sotelo queren significar que o momento en que han de rematar os discursos na Cámara lles corresponde sinalalo ás súas señorías, deses aplausos teranse as súas señorías que arrepentir inmediatamente que recapaciten sobre a forma en que se producen". A resposta do cedista Bernardo Aza: "Significan unha homenaxe ao valer do Sr. Calvo Sotelo", deu lugar a un formidable escándalo do que as páxinas do diarío monárquico ABC ofreceron a seguinte versión: "os deputados da maioría, postos en pé, saltan ao hemiciclo e pretenden agredir ao Sr. Aza. Os secretarios interpóñense e evítano. O presidente dá fortes chamadas coa campaíña, e en medio do griterío enxordecedor ordena a expulsión do salón do señor Aza. Este resístese ao principio, pero os seus propios compañeiros invítano a que saia. Así o fai. Iso encalma a actitude de socialistas e comunistas, que pasan aos seus escanos".
Calvo Sotelo non deixou de asistir ás Cortes, onde participou en diversas votacións os días 2, 9 e 10 de xullo. Durante este tempo preparou febrilmente o discurso que pensaba pronunciar o día 14 no debate que debía celebrarse sobre a situación da orde pública. Pero como é ben sabido foi asasinado na madrugada do 13.
Asasinato e repercusións
miniatura|150px|Escultura de José Calvo Sotelo. Detalle do monumento erixido en Madrid en 1960, proxectado polo arquitecto [[Manuel Manzano Monís e o escultor Carlos Ferreira, e feito en granito galego por este último.]] O 29 de xuño de 1936, o Director Xeral de Seguridade, José Alonso Mallol, chamou a Lorenzo Aguirre, o seu xefe de persoal, e indicoulle que se debía cambiar a escolta do deputado monárquico para poñer dous axentes que vixiasen as idas e vidas do Sr. Calvo Sotelo, visitas que recibía e canto puidese ser de interese. En virtude de tales instrucións Aguirre encomendoulle o labor ao axente José Garriga Pato, partidario da Frente Popular e membro da masonería, ao que lle deixou a liberdade de elixir o seu compañeiro. Garriga, que durante a guerra chegou a comandante do exército republicano, designou o policía Rodolfo Serrano de la Parte, que lle merecía garantías por ser amigo de dous secretarios de Casares Quiroga, masón e plenamente afecto ao Frente Popular.
Aguirre comunicoulle a ambos os dous axentes que debían substituír a anterior escolta, cuxos membros, Antonio Álvarez Ramos e Basilio Gamo, eran “demasiado afectos” ao deputado monárquico. Gamo sería asasinado posteriormente. A substitución efectuouse decontado sen que disto tivese coñecemento o xefe da brigrada de vixilancias políticas, que era quen debería tela tramitado.
Segundo a declaración de Serrano ante a Causa Xeral, instruída polos órganos xudiciais excepcionais creados por Franco, dous ou tres días máis tarde Aguirre convocou os novos escoltas e tras tratar inutilmente de facer que se visen con Alonso Mallol “fíxolles saber no seu nome que, caso de ocorrer un atentado contra o Sr. Calvo Sotelo, se sucedía en sitio céntrico, [debían] simular unha protección, pero, en realidade, absterse de axudar en nada, e se era nun descampado non só non defendelo senón rematalo, ou asasinalo se a agresión fracasara.” Aínda que non consta que tivese a menor afinidade ideolóxica con Calvo Sotelo, as novas instrucións escandalizaron a Serrano de la Parte, que o 7 de xullo se entrevistou con Joaquín Bau Nolla, íntimo amigo de Calvo Sotelo.
Bau informou decontado a Calvo Sotelo, que na tarde dese mesmo día falou con Gil Robles nas Cortes e lle contou o sucedido, isto non sorprendeu en exceso ao xefe da CEDA, xa que tiña noticias similares sobre a súa propia escolta: “Vostede e mais eu –agregou- estamos en perigo. Moles prometeume quitarme os gardas de Asalto. Apresúrese vostede a facer unha xestión parecida, fundándose no meu precedente”. Naquel momento achegouse Ventosa, e Gil Robles púxoo como testemuña polo que puidese ocorrer: “Prepárase un atentado contra Calvo Sotelo. Por parte de organismos dependentes do Ministerio da Gobernación, aínda que nunca do propio ministro, houbo ordes para que se deixe impune o atentado que se prepara. Vostede sábeo; vostede e mais eu somos testemuñas de que esa advertencia se lle fixo ao Goberno, de que esa ameaza se está preparando sobre a cabeza do señor Calvo Sotelo.” O día 8 Calvo Sotelo entrevistouse con Juan Moles e aínda que conseguiu que se lle cambiase de novo a escolta non puido obter, como semella que si aconteceu con Gil Robles, que estivese formada por axentes da súa confianza.
O 10 de xullo Calvo Sotelo recibiu a visita de Julian Cortés-Cavanillas, vicesecretario xeral de Renovación Española, que lle deu a noticia da "confidencia recibida dun axente infiltrado nas filas do PSOE sobre un proxecto para asasinalo do que se falaba con insistencia na Casa do Pobo”, pedíndolle que para previlo aceptase unha garda persoal de mozos de Renovación Española, ofrecemento rexeitado por Calvo Sotelo “porque cría que o golpe criminal contra el podía partir máis do propio Goberno que dunha organización política, por moi de esquerda que fose. E en relación á creación dun retén de custodia no portal da súa casa ou vixilancia proteccionista por parte de elementos mozos de Renovación para seguilo cada vez que saíse á rúa, considerábao inútil ao non poderen ir armados e de armalos clandestinamente serían detidos polos propios axentes da Policía oficial, que lle daban escolta.
O domingo 12 pola mañá Calvo Sotelo asistiu á misa na igrexa da Concepción, e á saída mantivo unha conversa de vinte minutos co coronel Ortiz de Zárate, que é moi posible versase sobre a inminente sublevación do exército.
Sipidduwa
Sipidduwa foi unha rexión con centro en Sipiddu, unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa. A cidade e a rexión foi saqueada e ocupada polos kaska despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I. Un home chamado Pitakkatalli, sen dúbida un xefe kaska, estaba mobilizando tropas na cidade de Sippidu (ou Sappidu) en Sippiduwa ou Sappiduwa, pero o rei Suppiluliumas I derrotouno sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada ao nordeste da cidade de Çankırı cara a Yapraklı, na provincia de Çankırı.
Antístenes
Antístenes (444 a. C. — 365 a. C.) foi un filósofo grego, o fundador da escola cínica. Nado en Atenas de pais tracios, a súa condición de estranxeiro marcouno durante toda a súa vida. Estímase que gozou de boa posición económica durante a súa xuventude, e estudou retórica baixo Gorxias, Hipias e Pródico.
A doutrina de Antístenes é fragmentaria, aínda que Dióxenes Laercio informa que escribiu extensamente. Sábese que, como os eleáticos, negaba a realidade das calidades, posto que implicarían que un determinado ser é e non é o mesmo ó mesmo tempo. De Antístenes é a primeira definición conservada do enunciado como "aquilo que di o que algo é ou era" (Dióxenes Laercio VI, 3). Á súa vez, segundo o Crátilo de Platón, pódese apreciar outra ensinanza del, pola que "o que coñece o nome, coñece a cousa".
Escribiu pouco sobre ética, preferindo predicar o ascetismo e a simplicidade co exemplo. Defendeu unha teoloxía negativa, afirmando que o deus non é como as cousas, e nada do que poida dicirse delas pode afirmarse del. Aristóteles e Platón mostran pouco aprecio pola súa filosofía, afirmando que era incapaz de comprender as sutilezas da dialéctica.
Un dos seus discípulos foi Dióxenes.
The Shins
The Shins é unha banda estadounidense de indie rock formada en Albuquerque, Novo México no ano 1996. O grupo está composto por James Mercer (voces, guitarra), Joe Plummer (batería), Jessica Dobson (guitarra), Yuuki Matthews (baixo) e Richard Swift (teclados). Na actualidade a banda está baseada na cidade de Portland, Oregon.
A banda fundárona Mercer e o batería orixinal Jesse Sandoval como un proxecto paralelo a Flake Music, que estivo activa dende 1992 ata 1999. O grupo editou dous sinxelos en 7" e un álbum, When You Land Here It's Time to Return, a través de Omnibus Records, e estivo de xira con Modest Mouse cando asinou un contrato con Sub Pop Records. Os dous primeiros discos da banda, Oh, Inverted World (2001) e Chutes Too Narrow (2003), comportáronse comercialmente ben e recibiron a aclamación da crítica. O sinxelo "New Slang" fixo que The Shins chegase ao gran público ao aparecer no filme de 2004 Garden State. Debido a isto, o seu terceiro traballo, Wincing the Night Away (2007), foi un grande éxito para o grupo, chegando ao número 2 da lista Billboard 200 e reciindo unha nomeación para os premios Grammy.
Olalla Rodil
Olalla Rodil Fernández, nada en Ribeira de Piquín o 21 de setembro de 1989, é unha xornalista e política galega do Bloque Nacionalista Galego.
Soiuz 24
Soiuz 24 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 7 de febreiro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
FC Dallas
O FC Dallas é un equipo de fútbol dos Estados Unidos, da cidade de Dallas no estado de Texas. Xoga na Conferencia Oeste da Major League Soccer. O equipo foi fundado en 1995 baixo o nome de Dallas Burn. En 2005 cambiou de nome ao actual e comezou a exercer a localía no Toyota Stadium.
Soiuz 24
Características
Soiuz 24, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Iuri Glazkov e Viktor Gorbatko a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial militar Saliut 5. A diferenza de Soiuz 23, a Soiuz 24 acoplouse sen problemas, e a diferenza da tripulación da Soiuz 21, Glazkov e Gorbatko non sufriron problemas físicos nin psicolóxicos ata o punto de que nos seus 17 días de misión fixeron tanto traballo como a tripulación da Soiuz  21 nos seus 50 días de misión.
Dada a sospeita de que a atmosfera da estación puido ser en parte a causante dos problemas dos cosmonautas da Soiuz 21, a misión da 24 levou a bordo equipamento para cambiar por completo a atmosfera. A pesar de que as análises feitas ao chegar non mostraron contaminantes nin toxinas no aire, a tripulación fixo un cambio completo de atmosfera polo método de expulsar a orixinal a través da esclusa para paseos espaciais e volvendo a presurizar a estación con aire novo. Durante o resto da misión os cosmonautas fixeron diversos experimentos e probas.
A Soiuz 24 volveu a terra despois de case 18 días en órbita, aterrando a 37 km ao nordeste de Arkalyk (Casaquistán) o 25 de febreiro de 1977 ás 9:38 GMT.
FC Dallas
O seu mellor resultado foi o subcampionato en 2010, aínda que acadou o primeiro posto da Confenrencia Oeste en dúas ocasións (2006 e 2015). Entre os mellores xogadores que pasaron polo equipo de Dallas están Jason Kreis, Mark Dodd e Matt Jordan.
Era Dallas Burn
O seu primeiro xogador oficial foi o internacional mexicano e ex xogador do Real Madrid, Hugo Sánchez. O primeiro partido na MLS foi fronte o San Jose Clash. Jason Kreis foi o primeiro xogador que anotou un gol oficial cos Toros. Na tempada inicial da MLS o equipo logrou o segundo posto na fase regular pero foi eliminado na primeira ronda do play-off. No ano 1997 o Dallas Burn conseguía o seu primeiro título da historia, gañando a U.S. Open Cup. No ano 2000, clasificouse como os cinco anos anteriores para os play-offs da MLS, pero volveron a caer eliminados. O último ano como Dallas Burn, foi tamén o primeiro no que o equipo non conseguiu a clasificación para os playoffs.
Era FC Dallas
O primeiro ano tras o cambio de nome, o equipo texano rematou a fase regular no segundo posto da conferencia oeste. Pero foi eliminado dos playoffs, esa mesma tempada os siareiros de Dallas sufriron outra decepción ao sumar unha derrota na final da U.S. Open Cup. No ano 2006, gañaron por primeira vez a fase regular da liga, pero non conseguiron o campionato. Ao ano seguinte chegaron a final da U.S. Open Cup pero caeron fronte ó New England Revolution. As dúas tempadas seguintes non acadaron os postos de play-off durante a fase regular. No ano 2010 o equipo texano volveu ós play-offs da MLS tras dous anos de ausencia e ademais chegou á final da MLS Cup onde perdeu 2-1 fronte ó Colorado Rapids cun gol en propia no tempo de engadido. Ese ano David Ferreira foi nomeado como mellor xogador da MLS. Como chegaron á final, a tempada seguinte os de Dallas xogaron a Liga de Campións da CONCACAF pero caeron na fase de grupos. No ano 2013, coincidindo coa chegada de xogadores destacados das ligas europeas á Major League Soccer os Burn asinaron ó ex-céltico Peter Luccin.
Tsugumi Ōba
Tsugumi Ōba (大場 つぐみ) é o pseudónimo dun artista de manga xaponés. É coñecido por ser o autor da serie Death Note xunto co ilustrador Takeshi Obata dende 2003 a 2006, que vendeu 26,5 millóns de volumes. A segunda serie de ambos, Bakuman. (2008–2012), tamén tivo éxito, con máis de 15 millóns de volumes vendidos. No 2014, colaborou co creador de My Little Monster, Robico, para o one-shot ''Skip! Yamada-kun''.
A súa identidade real permanece en segredo. Ten citado a Shotaro Ishinomori, Fujiko Fujio e Fujio Akatsuka como creadores manga que o inspiraron fortemente. Como se detalla no espazo do escritor reservado no comezo de cada volume de Death Note, Ōba colecciona cuncas de té e desenvolve os argumentos dos seus mangas mentres sostén os seus xeonllos sentado nunha cadeira, dun xeito semellante a como fai a personaxe de L, un dos principais da serie.
O Vilar, Erboedo, A Laracha
O Vilar é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 24 homes e 19 mulleres.
Relixión en Israel
miniatura|350x350px|Devotos xudeus orando fronte ao [[Muro das Lamentacións.]] A situación da relixión en Israel é singular xa que trátase do único país do mundo onde a maior parte da poboación profesa a relixión xudía. O cristianismo e o islam contan tamén cunha importante presenza de fieis entre a cidadanía israelí. Ademais, existen tamén outras minorías relixiosas como os drusos e os bahaístas. Israel concentra numerosos lugares sacros das tres grandes relixións monoteístas e recoñece a liberdade relixiosa, permitindo aos peregrinos de todo o mundo o libre acceso aos lugares santos.
De acordo coa Oficina Central de Estatísticas de Israel (2005) o 76,1% da poboación é xudía, o 16,2% musulmá, o 2,1% cristiá e o 1,9% drusa, ao que cómpre engadir un 3,9% da poboación que non se clasifica en ningunha relixión.
Os árabes israelís, segundo a Oficina Central de Estatísticas (2005), están compostos por un 82,7% de musulmáns, un 8,4% de drusos e un 8,3% de cristiáns.
Israel ten unha das maiores poboacións de budistas do Oriente Medio, con arredor de 32.000 persoas maiormente seguidores do lamaísmo.
Situación xeral
A relación do Estado de Israel co xudaísmo é complexa. Israel fundouse oficialmente coa idea de ser un Estado Xudeu, con todo, á vez propón ser un estado democrático, algo que algúns académicos consideran incompatible no tanto as democracias son polo xeral laicas e igualitarias. En teoría, Israel non ten relixión oficial, pero evidentemente ten unha relación especial co xudaísmo a como pode verse na Lei de Retorno que outorga nacionalidade israelí a calquera xudeu que emigre a Israel. Porén, a definición de xudeu da Lei de Retorno non é soamente relixiosa, pois xudeus étnicos que non sexan practicantes do xudaísmo permíteselles acceder aos beneficios da mesma.
A relación especial do Estado israelí co xudaísmo é, ademais, específica co xudaísmo ortodoxo. Só os rabinos ortodoxos poden realizar matrimonios xudeus válidos, non así os rabinos reformistas ou conservadores, e as sinagogas reformistas e conservadoras non reciben o mesmo apoio estatal. Así mesmo, só a conversión realizada por rabinos ortodoxos admítese legalmente para efectos de considerar a un converso xudeu, aínda que o goberno israelí admite as conversións feitas dentro do xudaísmo reformista e conservador fóra de Israel.