cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feitos de Tomé
Composición e estrutura
O texto divídese en capítulos:
Visión de Xesús
Preséntase a Cristo como o "redentor celestial", independente e anterior á creación, quen pode liberar as almas das tebras do mundo. A visión de Xesús na obra pódese inferir como docética. Tomé non só e o xemelgo de Xesús, é o seu xemelgo idéntico. Como tal, é posible que Tomé represente o lado humano e terreal de Xesús, mentres Xesús é enteiramente espiritual no seu ser. Así, Xesús dirixe a procura de Tomé polo ceo, mentres Tomé fai o labor na terra. Por exemplo, cando os apóstolos están a sortear os lugares onde irán a evanxelizar, Tomé inicialmente refusa ir á India. Porén, Xesús aparece en forma humana para vender a Tomé como escravo a un mercador que vai á India, tras o cal Xesús desaparece.
Tamén na liña do pensamento docético, Xesús aparécelle a unha muller recentemente casada e fala contra as relacións sexuais, mesmo que sexan para procrear. Iso indica que o mundo espiritual é máis importante que o terreal, e polo tanto, os cristiáns non debesen sentir preocupación por procrear.
Relación da obra coa historicidade dos feitos de Tomé
Na obra Tomé a miúdo é mencionado polo seu nome Xudas (o seu nome completo é Tomé Xudas Dídimo). Tanto Tomé como Dídimo significan simplemente xemelgo, e varios estudosos cren que xemelgo é só unha descrición, e non un nome. Os Feitos de Tomé   relacionan a Tomé, o ministerio indio do apóstolo, con dous reis, un no norte e outro no sur. Segundo unha das lendas dos Feitos, Tomé primeiro mostrouse reticente a aceptar esta misión, mais o Señor aparecéselle nunha visión nocturna e díxolle, “Non temas, Tomé. Vai á India e proclama a Palabra, pois a miña graza estará contigo.” Pero o apóstolo continuaba reticente, entón o Señor dispuxo circunstancias tan irresistibles que Tomé se veu forzado a acompañar a Abbanes, un mercador indio, ata o seu lugar de nacemento no noroeste da India, onde rematou ao servizo do rei indo-parto Gondofares. O ministerio do apóstolo deu por resultado moitas conversións por todo o reino, incluíndo ao rei e o seu irmán.
Segundo a lenda, Tomé era un carpinteiro experto e empregárono en construír un pazo para o rei. Porén, o apóstolo decidiu dar unha lección ao monarca doando a súa paga para actos de caridade e así atesourar riquezas para a morada celestial. Coñécese pouco sobre crecemento inmediato da igrexa, pero Bar-Daisan (154–223) informa que no seu tempo había tribos cristiás no norte da India quen se afirmaban convertidas por Tomé e dicían ter libros e reliquias para probalo. Polo menos cara o ano do establecemento do Segundo Imperio Persa (226), había bispos da Igrexa Oriental no noroeste da India, abranguendo Afganistán e Baluchistán, con laicos e clérigos ocupados en actividades misioneiras.
Os Feitos de Tomé identifican a súa segunda misión na India cun reino rexido polo rei Mahadeva, un dos gobernantes dunha dinastía do s. I no sur da India. E moi significativo que, amais dun pequeno resto da Igrexa Oriental en Kurdistán, a única outra igrexa que mantivo unha identidade propia é a das congregacións dos Mar Thoma ou “Igrexa de Tomé” ao longo da costa de Malabar, no estado de Kerala, no suroeste da India. De acordo coa tradición máis antiga desta igrexa, Tomé evanxelizou esta área e logo cruzou cara a costa de Coromandel, no sueste da India, onde, despois de levar a cabo unha segunda misión, morreu en Mylapore preto de Madrás. Durante todo este período, a igrexa da India estivo baixo a xurisdición de Edesa, que entón estaba baixo o patriarcado mesopotámico de Seleucia-Ctesifón e despois de Bagdad e Mosul. O historiador Vincent A. Smith di, “Cómpre admitir que unha visita persoal do apóstolo Tomé ao sur da India foi facilmente factible na crenza tradicional de que chegou pola ruta de Socotra, onde sen dúbida existiu un asentamento cristián.”
Aínda que había un activo comercio entre o Oriente Próximo e a India vía Mesopotamia e o Golfo Pérsico, no s. I, a ruta máis directa á India era a través de Alexandría e o Mar Vermello, aproveitando os ventos do Monzón, que podía levar barcos directamente desde e ata a costa de Malabar. A descuberta de grandes amoreamentos de moedas romanas do s. I e os restos de postas de comercio romanas testifican a frecuencia de tal comercio. Amais, podíanse atopar prósperas colonias xudías nos diversos centros comerciais, que así proporcionarían claras bases para o testemuño apostólico.
Reunindo as diversas tradicións, pódese concluír que Tomé abandonou o noroeste da India cando houbo ameazas de invasión e viaxou en barco á costa de Malabar, posiblemente visitando o sueste de Arabia e Socotra desembarcando no antigo e florecente porto de Muziris nunha illa preto de Cochin (c. AD 51–52). Desde alí dise que predicou o evanxeo por toda a costa de Malabar, aínda que as varias igrexas que fundou se localizaron principalmente sobre o río Periyar e os seus tributarios e ao longo da costa, onde había colonias xudías. Suponse que predicou a toda clase de xente e tivo uns dezasete mil conversos, incluíndo membros das catro castas principais. Despois, levantáronse cruces nos lugares onde se fundaron as igrexas, e transformáronse en centros de peregrinación. Seguindo a costume apostólica, Tomé ordenou mestres e líderes ou anciáns, quen serían os primeiros ministros da igrexa de Malabar.
Hemoglobina
A hemoglobina (Hb) é unha heteroproteína do sangue, de peso molecular 64.000 (64 kD), de cor vermella característica, que transporta o osíxeno dende os órganos respiratorios até os tecidos, en mamíferos, ovíparos e outros animais.
Fórmana catro cadeas polipeptídicas (globinas) a cada unha das cales se une un grupo hemo, cuxo átomo de ferro é capaz de unirse de xeito reversíbel ao osíxeno. O grupo hemo fórmase por:
Tipos de hemoglobina
miniatura|Hemoglobina
Tamén hai hemoglobinas embrionarias (HbE) dos tipos: Gower 1, Gower 2 e Portland I e II. Estas só están presentes no embrión.
Son valores de referencia: Para homes: 18,0 ± 2,0. Para mulleres: 16,0 ± 2,0.
-160
Outros
Historia ano a ano
San Marino nos Xogos Olímpicos
San Marino participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1960, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1964. O país tamén participou nos Xogos de Inverno de xeito regular dende 1976. A primeira medalla olímpica de San Marino foi un bronce de Alessandra Perilli nos Xogos Olímpicos de 2020 celebrados en Toquio.
Tratado de Edimburgo-Northampton
O Tratado de Edimburgo-Northampton foi un tratado de paz, asinado en 1328 polos reinos de Inglaterra e Escocia. Supuxo fin á Primeira Guerra de Independencia de Escocia que comezara coa invasión inglesa de Escocia en 1296. O tratado foi asinado en Edimburgo por Roberto I, Rei de Escocia, o 17 de marzo de 1328, e foi ratificado polo Parlamento inglés en Northampton o 1 de maio. O documento foi escrito en francés e está en poder do "National Archives of Scotland" en Edimburgo.
Os termos do tratado establecían que, en troques de £20,000 libras, a Coroa Inglesa recoñecería:
A guerra
A causa das Guerras de independencia de Escocia foi motivada pola incerteza da sucesión na Coroa Escocesa despois da morte de Alexandre III en 1286. Eduardo I de Inglaterra apoiou inicialmente a candidatura de John Balliol, quen foi coroado como Rei dos Escoceses en 1292, pero finalmente expresou o seu propio reclamo de soberanía sobre Escocia. Despois do exilio de Balliol, Robert the Bruce reclamou tamén o seu dereito á coroa, ofrecendo unha resistencia a Eduardo. Roberto I declarouse a si mesmo Rei, e coroouse en 1306. Logo diso inflixiu unha derrota decisiva ós ingleses, que estaban baixo o mando de Eduardo II, na Batalla de Bannockburn en 1314.
Dez negriños
Dez negriños (no orixinal inglés And Then There Were None) é unha novela de misterio tradicional da escritora inglesa Agatha Christie, descrita por ela como a máis difícil de escribir dos seus libros. Publicouse por primeira vez no Reino Unido polo Collins Crime Club o 6 de novembro de 1939, como Ten Little Niggers, baseada nunha cación infantil, que serve como argumento principal.
A edición estadounidense lanzouse en xaneiro de 1940 co título And Then There Were None, que está extraído das últimas cinco palabras da canción. Todas as sucesivas reimpresións e adaptacións americanas usan ese título, agás os libros de peto de Pocket Books publicados entre 1964 e 1986, que apareceron baixo o título Ten Little Indians.
É o libro de misterio máis vendido do mundo e con máis de 100 millóns de exemplares vendidos é un dos libros máis vendidos de todos os tempos. Publications International enumera a novela como o sexto título máis vendido.
Resumo da trama
Un 8 de agosto a finais dos anos 30, oito persoas chegan a unha pequena e solitaria illa fronte á costa de Devon en Inglaterra, a illa do Negro. Cada un ten unha invitación adaptada ás súas circunstancias persoais, como unha oferta de emprego ou unhas vacacións inesperadas a finais do verán. Son recibidos por Thomas e Ethel Rogers, o mordomo e a cociñeira e ama de chaves, que afirman que os seus anfitrións, o señor Ulick Norman Owen e a súa muller a señora Una Nancy Owen, a quen aínda non coñecen en persoa, non chegaran, pero deixaron instrucións, algo que parece estraño a todos os invitados.
Unha copia enmarcada dunha canción infantil, "Ten Little Niggers" (chamada "Ten Little Indians" ou "Ten Little Soldiers" en posteriores edicións), colga na habitación de todos os hóspedes, e no salón, no centro dunha mesa redonda nunha bandexa de cristal atópanse dez figuriñas de porcelana, os dez negriños da canción infantil.
Esta é unha das versións. Orixinalmente, en vez das palabras soldier boys (soldados) iba a palabra niggers (negros) o indians (indios), que se substituíron por ser politicamente incorrectas.
Descobren que ningún deles coñece aos Owens e o xuíz Wargrave conclúe que o nome "U N Owen" é un xogo que significa unknown ("Descoñecido"). Marston remata a bebida e morre inmediatamente por intoxicación por cianuro. O doutor Armstrong confirma que non hai cianuro nas bebidas servidas a Marston, o que indica que se suicidou.
Á mañá seguinte, atopan o cadáver da señora Rogers na súa cama, morreu mentres durmía. Descoñécen a causa, pero algúns dos hóspedes sospeitan que o seu marido a envelenou por medo a que confesase o crime dos que están acusados ​​na gravación. Á hora do xantar, o xeneral MacArthur é atopado morto, dun forte golpe na cabeza. Tres das figuriñas están rotas e de novo as mortes son paralelas á canción.
Os invitados comezan a sospeitar que U N Owen os asasina sistematicamente. A busca de Owen non dá resultados. A illa é unha "rocha espida" sen escondedoiros e ninguén podería chegar nin saír, así, conclúen que unha das sete persoas restantes é o asasino. Wargrave dirixe ao grupo á hora de determinar que ata agora ningún deles pode ser definitivamente descartado como asasino. Á mañá seguinte, Rogers é atopado morto mentres picaba leña. Despois do almorzo, Emily Brent é atopada morta no salón, onde quedara soa despois de queixarse ​​de sentirse mal, inxectáronlle cianuro de potasio cunha agulla hipodérmica.
Wargrave suxire buscar en todas as habitacións e encerrar a calquera potencialmente perigoso. Falta a pistola de Lombard do seu cuarto. Cando Vera sobe a bañarse, queda impactada polo tacto e o cheiro das algas deixadas colgadas do teito da súa habitación e grita, o resto de hóspedes corren cara arriba ata o seu cuarto. Wargrave, con todo, queda abaixo. Os demais atópano sentado, inmóbil e toscamente vestido co traxe de xuíz. Wargrave é examinado por Armstrong e é declarado morto por un disparo na testa.
Vera e Lombard atopan o corpo de Armstrong varado na praia. Cada un conclúe que o outro debe ser o asasino. Vera suxire mover o corpo do doutor á beira da costa como un xesto de respecto polos mortos, pero é un pretexto. Mentres moven o corpo, ela empuña a arma de Lombard. Cando Lombard lánzase contra ela para recuperala, ela pégalle un tiro.
Volve á casa nun estado onírico tremoroso, aliviada de estar viva. Atopa unha soga e unha cadeira dispostas no seu cuarto e un forte cheiro a mar. Presionada pola culpabilidade do crime do que é acusada, provocar o afogamento dun rapaz ao seu cargo porque deulle prioridade ao seu amante pola súa herdanza,afórcase segundo o último verso da rima.
Montes Claros, Vilaño, A Laracha
Montes Claros é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña trece habitantes (oito mulleres e cinco homes). Neste lugar está o pazo de Montes Claros e o castro de Montes Claros.
Dez negriños
Resumo da trama
Os funcionarios de Scotland Yard están desconcertados por quen puido matar os dez. Reconstrúen as mortes de Marston a Wargrave coa axuda dos diarios das vítimas e o informe dun forense e determinan sistematicamente que ningunha das últimas catro vítimas (Armstrong, Blore, Lombard ou Claythorne) puido ser o asasino, xa que houbo algunha forma de limpeza despois de todas as súas mortes, agás a de Blore (por exemplo, a cadeira sobre a que subíuse Vera para colgarse fora colocada de novo en posición vertical), e un suicidio por un reloxo caído parece máis alá do ámbito da probabilidade. Isaac Morris, avogado e traficante de drogas, comprou a illa, organizou as invitacións, ordenou a produción do disco de gramófono e dixo aos habitantes da próxima Sticklehaven que ignorasen os sinais de axuda, citando unha aposta por vivir nunha "illa deserta" durante unha semana. Non obstante, Morris morreu dunha sobredose de barbitúricos na noite do 8 de agosto.
Un buque pesqueiro colle unha botella dentro das súas redes de arrastre; a botella contén unha confesión escrita dos asasinatos, que logo se envía a Scotland Yard. Na confesión, o xuíz Wargrave escribe que durante toda a súa vida tivo dous impulsos contraditorios: un desexo salvaxe de sangue e un forte sentido da xustiza. Durante a maior parte da súa vida, satisfixo os dous desexos a través da súa profesión como xuíz. Non obstante, o desexo de cometer un asasinato coas súas propias mans e o seu diagnóstico dunha enfermidade terminal motivárono a orquestrar un asasinato masivo de persoas que foron asasinas segundo o seu xuízo pero que non podían ser procesadas segundo a lei. Antes de partir á illa, deu a Morris barbitúricos para que os tomase para tratar unha indixestión. Enganou a Armstrong para que o axudase a falsificar a súa propia morte co pretexto de que axudaría ao grupo a identificar ao asasino. Usou a pistola e algúns elásticos para asegurar que a súa verdadeira morte coincidise coa conta dos diarios dos invitados. Aínda que desexaba crear un misterio irresoluble, recoñece na misiva unha "lamentable necesidade humana" de recoñecemento, de aí a confesión.
Personaxes
Os seguintes detalles dos personaxes están baseados na novela orixinal publicada en Inglaterra.
Bienvenido, Mister Marshall
Bienvenido, Mister Marshall é un filme español dirixido por Luis García Berlanga
Sinopse
Anos 50. Villar del Río é unha pequena e tranquila vila deixada da man de Deus, na que nunca pasa nada. Porén, o mesmo día que chega a cantante folclórica Carmen Vargas e o seu representante, recíbese a nova da inminente visita dun comité do Plan Marshall (o proxecto económico americano para a reconstrución de Europa). A novidade provoca unha gran alteración entre a xente, e o bo do alcalde da vila (José Isbert) propón ós veciños que se disfracen ó máis puro estilo andaluz para causaren boa impresión ós americanos que veñen a darlles cartos.
Rafael Martínez Cortiña
Traxectoria
Catedrático de Estrutura e Institucións Económicas na Universidade Complutense de Madrid. Foi conselleiro delegado e vicepresidente do Banco Exterior de España (1978-1989), presidente da Sociedade Internacional para o Desenvolvemento e da Sociedade Económica Mundial, vicepresidente do Banco Atlántico (1983-1989) e presidente do Banco Simeón (1983-1989). Foi presidente do Banco de Asturias (1990-1996) durante o período en que a entidade financeira estivo baixo o control do grupo británico National Wesminster Bank (Natwest). Realizou traballos sobre o mundo bancario internacional e a economía rexional española. Recibiu a Medalla Castelao en 1988.
Petrila
miniatura|Escudo de Petrila Petrila é unha cidade do distrito de Hunedoara en Romanía. A súa superficie é de 	308.68 km² e a poboación de 25.840 habitantes (2002) e ten unha densidade de poboación de 83 h/km². Petrila é unha cidade eminentemente mineira, grazas aos xacementos de carbón que son explotados desde 1859. A maioría da poboación, 91.59% é de nacionalidade romanesa e conta cunha significativa minoría húngara, o 7.37%
Khady Sylla
Traxectoria
Estudou en París e fou profesora de alemán na Universidade Cheikh Anta Diop de Dakar.
Telurio
O telurio é un elemento químico da táboa periódica. O seu símbolo é Te e o seu número atómico é 52. É un metaloide que se encontra no grupo 16 e o período 5 da táboa periódica. A temperatura ambiente, o telurio encóntrase en estado sólido. Foi descuberto, no ano de 1782 ou 1783, na calaverita por Franz Joseph Müller von Reichenstein, e illado en 1798 por Martin Heinrich Klaproth, quen lle dá o nome derivado da palabra latina para o planeta Terra, tellus. É usado principalmente en aliaxes metálicas e como semicondutor.
Características principais
O telurio é un elemento relativamente raro, pertence a mesma familia química do osíxeno, xofre, selenio, e polonio, todos denominados calcóxenos.
Cando é cristalino, o telurio é branco-prateado, e cando está na forma pura presenta un brillo metálico. É un semimetal (metaloide), fráxil e facilmente pulverizable. O telurio amorfo pode ser obtido por precipitación dunha solución de ácido teluroso ou ácido telúrico. Tamén existen algunhas controversias en canto ao feito deste telurio ser realmente amorfo ou constituído de minúsculos cristais. O telurio é un semicondutor do tipo que demostra condutividade maior en determinadas direccións, dependendo do aliñamento atómico.
Relacionado quimicamente ao selenio ou ao xofre, a condutividade do telurio aumenta lixeiramente cando é exposto á luz. Pode ser dopado con cobre, ouro, prata, estaño ou outros metais. O telurio, cando é queimado en presenza do ar, produce unha chama azul esverdeada, e forma o dióxido de telurio (TeO2) como produto. Cando é fundido, o telurio ten a capacidade de corroer o cobre, o ferro e o aceiro inoxidable.
Abundancia e obtención
miniatura|esquerda|Barra de telurio puro O telurio pode obterse combinado con ouro na calaverita, un mineral metálico relativamente pouco abundante.
Telururo de cadmio
O telururo de cadmio (CdTe) é un composto cristalino formado por cadmio e telurio. Emprégase como ventá óptica de infravermellos e como material de célula solar. Polo xeral, intercálase con sulfuro de cadmio para formar unha célula fotovoltaica de unión pn. Normalmente, as células de CdTe utilizan unha estrutura n-i-p.
Robert Burns Woodward
Robert Burns Woodward, nado o 10 de abril de 1917 en Boston (EUA) e finado o 8 de xullo de 1979 en Cambridge (EUA) foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1965.
Traxectoria
Woodward faleceu na súa residencia de Cambridge vítima dun infarto de miocardio.
Investigacións científicas
Interesado na síntese química de substancias orgánicas, conseguiu sintetizar a quinina en 1944, o colesterol e a cortisona en 1951, a estricnina en 1954, a reserpina en 1956 e a vitamina B12 en 1971. Tamén conseguiu reproducir nun laboratorio a molécula da clorofila, o pigmento responsable da cor verde das plantas.
En 1965 foille concedido o Premio Nobel de Química polos seus traballos na síntese de materiais naturais.
En 1959 foi galardoado coa Medalla Davy pola Royal Society.
Os seus traballos teóricos inclúen a súa colaboración con Roald Hoffmann, con quen realizou estudos dos mecanismos de reacción dos produtos químicos, instaurando a regra Woodward-Hoffmann.
Merriweather Post Pavilion
Merriweather Post Pavilion é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Animal Collective, editado o 6 de xaneiro do 2009 a través do selo Domino Records. O disco chámase así polo local de Columbia, Maryland Merriweather Post Pavilion. Con preto de 55 minutos de duración, é o traballo máis longo do grupo dende a súa estrea, Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Animal Collective, agás onde se indique.
Vinilo
1. "In the Flowers"
2. "My Girls"
3. "Also Frightened" 4. "Summertime Clothes"
5. "Daily Routine"
6. "Bluish" 7. "Guys Eyes"
8. "Taste"
Tirso Sánchez Rey
Tirso Sánchez Rey, nado en Ribadavia en 1903 e finado en Vigo en 1985, foi un farmacéutico e político galego.
Industria pesada
A industria metalúrxica proporciona: lingotes, forxados, tubos, pranchas de aceiro, ferro, aluminio ou outro metal con vistas a utilizalos noutras fábricas.
A industria química é máis variada, xa que utiliza unha gama maior de materias primas: combustibles sólidos, líquidos e gasosos, pirita, cal, sales, produtos vexetais e animais etc. A elaboración de produtos químicos é máis complexa.
Os produtos máis comúns son: fertilizantes, colorantes, explosivos, plásticos, gomas, caucho, deterxentes, aillantess, fibras artificiais, produtos fotográficos, produtos farmacéuticos etc. Un tipo de industria química diferenciada é a refinería de petróleo.
Valdejalón
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. miniatura|Restos do Castelo de Villanueva de Jalón. Valdejalón (en castelán; en Val de Xalón) é unha comarca de Aragón, en España, situada no centro-oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é La Almunia de Doña Godina.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Almonacid de la Sierra, La Almunia de Doña Godina, Alpartir, Bardallur, Calatorao, Chodes, Épila, Lucena de Jalón, Lumpiaque, Morata de Jalón, La Muela, Plasencia de Jalón, Ricla, Rueda de Jalón, Salillas de Jalón, Santa Cruz de Grío e Urrea de Jalón.
Torre Lúgano
250px|thumb|Torre Lúgano A Torre Lúgano é un edificio residencial da cidade de Benidorm, na provincia de Alacant. Posúe 42 plantas e 158 metros de altura, sendo na actualidade o terceiro edificio máis alto da cidade alicantina tras o edificio de vivendas Residencial In Tempo, de 200 metros de altura, e o Gran Hotel Bali, con 186 metros.
Valdejalón
Xeografía
Limita ao norte coa Ribera Alta del Ebro e o Campo de Borja, ao oeste con Aranda, ao sueste coa Comunidade de Calatayud, ao sueste co Campo de Cariñena e ao leste con Zaragoza.
Economía
A súa economía baséase na industria de transformación agraria de La Almunia e, en Épila, as industrias auxiliares da planta de Opel España de Figueruelas. Na agricultura, destaca o cultivo dos cereais e vide no val do río Jalón. Tamén se sitúa na bisbarra a Escuela Politécnica de La Almunia, na que estudan máis de tres mil alumnos.
Torre Lúgano
Características
O edificio alberga 204 vivendas e foi finalizado en xuño de 2008. A torre está destinada a vivendas e conta con 49 plantas (160 metros), estando as cinco inferiores incrustadas parcialmente na rocha co obxecto de asegurar a intranslacionalidade do edificio nas devanditas plantas. A estrutura foi calculada e deseñada en formigón armado polo Estudio de Ingeniería Florentino Regalado & Asociados, sen manifestar problema de tipo ningún. A estrutura do edificio está proxectada con pantallas de formigón armado de resistencia características 40 MPa. Os forxados resolvéronse con lousas macizas de 30 MPa planas de 28 cm de espesor e unicamente dúas vigas de canto nas luces maiores co fin de minimizar as deformacións diferidas do forxado en planta. A planta do edificio ten forma de punta de frecha de dimensións 48 x 13, a esvelteza global varía entre 7 e 12 dependendo da base da frecha que tome. En ambos os dous sentidos, a resistencia e rixidez fronte a esforzos horizontais conséguese mediante a interacción do efecto ménsula e efecto pórtico. Fronte a cargas verticais, os elementos portantes foron dimensionar co obxectivo de alcanzar unhas tensións en servizo similares en cada un deles, de modo que as deformacións verticais de primeira e segunda orde non provoquen acurtamentos diferenciais que poidan afectar aos elementos do edificio, sexan estruturais ou non. A cimentación da torre solucionouse cunha lousa maciza de 2,30 m de espesor incrustada nos estratos rochosos do terreo.
Kristin Otto
Kristin Otto, nada en Leipzig o 7 de febreiro de 1966, é unha campioa olímpica de natación alemá. É célebre por ser a primeira muller que gañou seis medallas de ouro nuns únicos Xogos Olímpicos, facéndoo nos Xogos Olímpicos de Seúl de 1988. En piscinas longas logrou marcas mundiais nos 100 e nos 200 metros libres. Otto foi tamén a primeira muller que nadou os 100 metros de costas en piscina curta en menos dun minuto, lográndoo na reunión internacional da Universidade de Indiana en 1983.
Traxectoria
Otto naceu en Leipzig, Bezirk Leipzig (na actualidade Saxonia), e comezou a nadar aos once anos, adestrando na academia deportiva de Alemaña Oriental. Con dezaseis anos, participou nos seus primeiros campionatos do mundo, en 1982, gañando a medalla de ouro nos 100 metros de costas, ademais doutras dúas medallas de ouro co relevo 4×100 m do equipo alemán oriental.
Despois de 1982, Otto cambiou de adestrador e comezou a concentrarse noutros estilos. Nos seguintes campionatos europeos de 1983 acabou segunda nos 100 metros libres, trala súa compatriota Birgit Meineke.
En 1984, Otto estableceu a marca mundial nos 200 metros libres. Esperábase que gañase as medallas de ouro nos xogos dos Ánxeles 1984, mais non puido competir debido ao boicot de catorce países do bloque oriental, incluída Alemaña Oriental. En 1985 fracturouse unha vértebra, o que a mantivo fóra da competición durante a maior parte do ano e provocou que non acudise aos campionatos europeos. En outubro de 1986, recibiu a Estrela da Amizade Popular de ouro (segunda clase) polo seu éxito deportivo.
Otto volveu a competir en natación nos campionatos do mundo de 1986 celebrados en Madrid, nos que gañou catro medallas de ouro (100 m libres, 200 m estilos individual, 4×100 m relevos estilos e 4×100 m relevos libres) e dúas medallas de prata (50 m libres, 100 m bolboreta). O seu éxito continuou o ano seguinte nos campionatos europeos de 1987, en que gañou cinco medallas de ouro.
Otto retirouse da natación en 1989. Logo traballou como reporteira de deportes na televisión alemá.
A carreira de Otto foi danada polas revelacións sobre o uso de drogas para mellorar os resultados por parte de deportistas de Alemaña Oriental: a súa ex compañeira de equipo Petra Schneider admitiu abertamente que usara substancias prohibidas. Non obstante, Otto afirmou que ela non era consciente de estar sendo dopada e que pasara todas as probas de dopaxe durante a competición, dicindo: "As medallas son o único recordatorio do duro que traballei. Non era todo drogas".
Tríscele
miniatura|Tríscele espiral. O número [[tres, ao igual que noutras culturas, aparece constantemente na celta.]] miniatura|250px|Tríscele de tres pernas presente na bandeira da [[Illa de Man.]]
Un tríscele (do grego τρισκέλιον [triskélion]; τρισκελής [triskelís], "con tres pernas") é un símbolo celta formado por tres espirais entrelazadas, por tres pernas humanas flexionadas ou por calquera deseño similar que conteña a idea de simetría rotacional.
Simboloxía
Representa as tríades da vida en eterno movemento e equilibrio. Exemplos:
O tríscele é o símbolo identificativo de cinco nacións europeas: Bretaña, a Illa de Man, Galiza, Asturias e Sicilia. Os trísceles de Man e de Sicilia están formados por tres pernas dobradas e entrelazadas na rexión da virilla. Mais, mentres o tríscele de Man son tres pernas envolvidas por unha armadura, o tríscele siciliano contén no seu centro a imaxe da cabeza dunha Medusa. O tríscele de Galiza e Asturias son tres medias lúas xirando sobre o mesmo punto.
Orixes
miniatura|Tríscele no terminal dun torques (Museo do castro de Santa Trega). Este importante símbolo é unha especie de estrela de tres puntas, xeralmente curvadas, que lle confire ao símbolo unha fluidez de movemento. Pode tamén definirse como un conxunto de tres espirais concéntricas. É un dos elementos máis presentes na arte celta, e ten a súa orixe atribuída aos pobos mesolíticos e neolíticos. O tríscele é un antigo símbolo indoeuropeo. Tamén era utilizado por pobos xermánicos e gregos.
Os celtas consideraban o tres como un número sagrado. A primitiva división do ano en tres estacións (primavera, verán e inverno) pode ter tido o seu efecto na triplicación dunha deusa da fertilidade coa cal o curso das estacións se asociaba.
Ou sexa, o tríscele, coas súas tres puntas, está asociado ao fluxo das estacións e por consecuencia representa a propia Deusa. Ademais, temos unha conexión obvia coas tres fases da Deusa (Doncela, Nai e Anciá), ben como ás tres fases da Lúa (crecente, chea e minguante), ou incluso coa nosa natureza tripla (corpo, mente e alma). A súa presenza en achados arqueolóxicos en terras celtas, da Irlanda á Europa Oriental, atesta a súa ampla adopción polos antigos.
A iconografía continental atribúe grande énfase ao simbolismo da tríade, o concepto da triplicidade, e o contido mítico-literal ausente no continente é amplamente fornecido pola infinidade de variacións dese tema na literatura irlandesa e galesa.
Euskotren Tranbia
miniatura|220px|Estación de Abandoibarra miniatura|250px|Unha unidade de EuskoTran circulando polo peirao de Uribitarte (Bilbao)
Euskotren Tranbia (antes coñecida como EuskoTran) é unha das catro marcas comercias baixo as que opera a sociedade pública Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos S.A., pertencente ao Goberno Vasco. Euskotren Tranbia opera os servizos tranviarios, mentres que as outras marcas comerciais, Euskotren Trena, Euskotren Autobusa e Euskotren Kargo, son as encargadas da explotación dos servizos de tren, dalgunhas liñas de autobuses, e das mercancías.
Etxebarri
Co troco de estación terminal dos comboios de EuskoTren de Bilbao-Atxuri a San Nicolás, no 2012, a estación de Bilbao-Atxuri só dará servizo ao tranvía, e este prolongarase, empregando as vías que hoxe en día utiliza EuskoTren, até chegar á estación de Etxeberri de EuskoTren.
Anel tranviario
O tranvía de Bilbao será unha liña circular con dous ramais (Atxuri-Etxebarri e Zorrotzaurre). Para pechar o anel tranviario levarase a liña, a través das rúas Autonomía e Hurtado de Amézaga, até a Praza Circular.
Zorrotzaurre
Con la rexeneración de Zorrotzaurre, que comezará no 2010, preténdese levar o tranvía até a futura illa, veléndose da Ponte Euskalduna, ampliando así a liña cun total de catro novas paradas.
Tranvía de Vitoria - Gasteiz
miniatura|300px|dereita|Plano do tranvía de Gasteiz Trabálles na construción do Tranvía de Vitoria que conectará os barrios de Abetxuko, Lakua co centro da cidade en tan só 13 minutos, con 17 estacións. As obras foron licitadas no 2006, e despois do verán comezaron as obras. O tranvía de Gasteiz discorrerá nun treito común no centro de Lakua con seis paradas, para máis tarde bifurcarse a Lakua, con outras seis paradas e a Abetxuko, con cinco paradas.
Estacións do tranvía de Gasteiz
Ramal Lakua
Ramal Abetxuko
Tranvía do Deba
A última fase será San Prudencio - Oñati, cun total de 10 paradas.
Características dos tranvías
miniatura|dereita|250px|O tranvía de Bilbao preto da estación de Uribitarte
A primeira unidade de tranvía foi entregado e EuskoTran o 8 de maio do 2002 dentro dun contrato que supuña a compra de 7+1 unidades. A actual frota de EuskoTran é de oito unidades de tranvía, numeradas do 401 ao 408. Cada vehículo pode transportar a 192 persoas, 50 delas sedentes.
Cada unidade posúe unha lonxitude de 25 metros e incorpora 4 portas de entrada e saída en ámbolos dous lados, o que permite reducir os tempos de parada. As entradas sitúanse a rentes da plataforma, o que facilita a entrada a persoas con mobilidade reducida. Como apuntamento adicional o tranvía 408 consta de piso baixo na totalidade da súa lonxitude e está considerado como patrón, xa que contas dun bogie central motorizado en lugar dos extremos motorizados. Este avance posibelmente sexa aplicado nas novas unidades que vaia a ser fabricadas para Gasteiz.
Entre os equipamento de cada unidade cabe destacar o aire acondicionado, calefacción, paneis informativos e a megafonía centralizada.
Tipos de billetes e prezos (2008)
Ademais é posíbel adquirir billetes combinado EuskoTran + EuskoTren. Os prezos varían segundo a orixe e o destino.
Man Negra (Palestina)
Al-Qassam xustificaba a violencia baseada na relixión. Logo do Masacre de Hebrón de 1929, intensificou a súa axitación anti-británica e anti-sionista e obtivo unha fatwa do Xeque Badr al-Din al-Taji al-Hasani, o Muftí de Damasco, autorizando o uso da violencia contra os británicos e os xudeus.
Euskotren Tranbia
Tranvías decorados
Por diversos motivos os tranvías poden verse ornamentados eventualmente, levando durante unha temporada unha estética diferente á habitual.
Carlos Montes Marqués
Carlos Alberto Montes Marqués, nado no Carballiño en 1966, é un historiador e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi director da emisora Cablevisión do Carballiño (1997). En 1999 foi nomeado director da Escola Taller Arenteiro. Nas eleccións municipais de 2003 foi o número 2 da lista do PSdeG-PSOE e foi elixido concelleiro do Carballiño e tenente alcalde. Logo da renuncia de Pachi Vázquez para se presentar ás eleccións autonómicas do 2005, foi elixido alcalde do Carballiño. Nas municipais de 2007 foi o candidato do PSdeG á alcaldía do Carballiño e foi elixido alcalde. Foi deputado provincial (2007-2011). Presidiu a comisión da sección de vilas termais da FEGAMP e foi membro da executiva do mesmo departamento da FEMP.
Langreu
Langreu (en asturiano: Llangréu, en castelán: Langreo) é un concello e cidade española, situada no interior da zona central do Principado de Asturias. Linda o norte con Siero, o oeste con Oviedo, o sur con Mieres e o leste con Samartín del Rei Aurelio.
O concello ten 45.565 habitantes, dos que uns 40.000 viven no núcleo. É a cuarta poboación de Asturias por número de habitantes.
miniatura|Val de Langreu
Patrimonio
A cidade ten varias igrexas antigas:
Bandeira de Belarús
A bandeira de Belarús (en Сцяг Беларусі, Sciah Bielarusi; en Флаг Беларуси, Flag Belarusi) foi adoptada oficialmente o 7 de xuño de 1995, tras os resultados do plebiscito realizado o mes anterior. O deseño desta bandeira corresponde a unha modificación á bandeira que empregou a República Socialista Soviética de Belarús entre 1951 e 1991, ano no que se proclamou a independencia de Belarús e estableceuse unha bandeira. A bandeira independentista foi abolida en 1995, mais segue sendo usada por grupos opositores ao goberno belaruso de Aliaksandr Lukašenka, que ademais consideran o devandito plebiscito como ilegal.
Deseño
miniatura|200px|Deseño da bandeira de Belarús O sitio web oficial da Presidencia de Belarús define o deseño da bandeira do seguinte xeito:
A cor vermella da bandeira representa o pasado histórico do país, por ser a cor usada polas milicias belarusas durante a batalla de Grünwald e do Exército Vermello que combateu na segunda guerra mundial. O verde representa o futuro esperanzador de Belarús e aos bosques do país.
miniatura|300px|esquerda|Detalle do deseño vertical da bandeira de Belarús.
Xunto á hasta atópase un deseño decorativo creado en 1917 por Matrena Markevich e que é usado para adornar flores e plantas. Este motivo é tamén tecido para unhas toallas decorativas tradicionais coñecidas como rushniks. Este símbolo representa a cultura e a unidade do pobo belaruso.
Primeira bandeira
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| 1918; 1991-1995]] En marzo de 1918, a República Nacional Belarusa adoptou oficialmente como bandeira unha composta por un pano branco e unha franxa lonxitudinal central de cor vermella. Este emblema, coñecido en belaruso como Бел-чырвона-белы сьцяг, inspirábase no escudo de armas do país (un cabaleiro branco sobre fondo vermello) que aludía ao nome do país: Rusia Branca ou Rutenia Branca.
Hai dúas teorías para explicar a orixe histórica desta bandeira: a primeira, é que o vermello empregado polos rusvos brancos para diferenciar as súas forzas dos principados de Kíiv e o de Moscovia, e a outra é que, tras a batalla de Grünwald, na que tropas aliadas belarusas, polacas e lituanas derrotaron á Orde Teutónica, un cabaleiro belaruso ferido ondeou unha venda sangrada como símbolo da vitoria.
Tras a anexión pola Unión Soviética en 1919, a bandeira foi usada polo goberno no exilio até 1925, pero con franxas negras enriba e debaixo da franxa vermella.
Bandeiras soviéticas
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira da RSS de Belarús (1951-1991)]]
En 1919 constituíuse a República Socialista Soviética de Lituania-Belarús, que adoptou o 27 de febreiro dese ano como bandeira un pano vermello na proporción de 1:2. Esta bandeira foi usada até o 27 de agosto dese mesmo ano, cando as tropas de Alemaña, a Tripla Entente, Polonia e Lituania controlaron a totalidade do territorio como resultado da primeira guerra mundial e a Guerra ruso-polaca.
O 25 de decembro de 1951 adoptouse unha bandeira semellante á actual. As únicas diferenzas eran a inclusión do emblema da bandeira da Unión Soviética (a estrela vermella xunto á fouce e o martelo) e que o bordo decorado estaba co vermello e branco investido a como é utilizado na actualidade. Xeralmente, o emblema no cantón non era mostrado no reverso da bandeira.
Independencia
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV proposal.png Proposta de bandeira de 1995]] Tras a independencia de Belarús, en 1991, foi retomada como bandeira nacional o deseño albivermello de 1918. O goberno de Aliaksandr Lukašenka tratou de modificar a bandeira en 1993 pero non tivo apoio parlamentario. Con todo, en 1995 logrou convocar un plebiscito o 14 de maio, no que se debateu sobre o uso dunha nova bandeira e escudo de armas, a readopción do ruso como idioma oficial e a integración económica coa Federación Rusa.
No entanto, grupos opositores aínda erguen serias dúbidas con respecto á legalidade da votación. Segundo o sitio web (desactivado na actualidade) Savva-la-belle: "o referendo foi inconstitucional e as súas propostas foron presentadas tendenciosamente." Doutra banda, o número de votos co que foi aprobado (equivalente ao 48,6% do electorado) tamén provocou críticas. Segundo os detractores do goberno, o proxecto viola a Constitución, pois non sería aprobada pola maioría da poboación.
A oposición, que considera a bandeira actual como bandeira de facto por mor das irregularidades rexistradas durante o proceso electivo,emprega como símbolo a bandeira de 1918 durante as súas protestas, o que provocou a súa prohibición polo goberno de Lukašenka. Segundo un informe das Nacións Unidas en 2003, Lukašenka consideraría esta bandeira como símbolo do fascismo debido á súa utilización por membros da BKA, un exército de voluntarios que apoiaron ás SS alemás durante a segunda guerra mundial.
Xerome de Estridón
Xerome de Estridón (en latín, Eusebius Sophronius Hieronymus), nado en Estridón no 347 e finado o 30 de setembro de 420, foi un teólogo da Idade Antiga, coñecido como San Xerome polo cristianismo.
San Xerome, cuxo nome significa "o que ten un nome sagrado", consagrou toda a súa vida ao estudo das Sagradas Escrituras e é considerado un dos mellores neste oficio. Traduciu a Biblia do grego e o hebreo ao latín e é considerado Pai da Igrexa, un dos catro grandes Pais Latinos.
Traxectoria
miniatura|esquerda|San Xerome por Bellini ([[1505).]]
Estudou latín en Roma baixo a dirección do máis famoso profesor do seu tempo, Donato, quen era pagán. O santo chegou a ser un gran latinista e moi bo coñecedor do grego e doutros idiomas, pero moi pouco coñecedor dos libros espirituais e relixiosos. Pasaba horas e días lendo e aprendendo de memoria aos grandes autores latinos, Cicerón, Virxilio, Horacio e Tácito, e aos autores gregos: Homero, e Platón, pero case nunca dedicaba tempo á lectura espiritual.
Xerome dispuxo irse ao deserto a facer penitencia polos seus pecados (especialmente pola súa sensualidade que era moi forte, polo seu terrible mal xenio e o seu grande orgullo). Pero aínda que rezaba moito, xaxuaba, e pasaba noites sen durmir, non conseguiu a paz, descubrindo que a súa misión non era vivir na soidade.
De regreso á cidade, os bispos de Italia xunto co Papa nomearon como Secretario a Santo Ambrosio, pero este caeu enfermo, e decidiron nomear a Xerome, quen desempeñou o cargo con moita eficiencia e sabedoría. Vendo os seus extraordinarios dotes e coñecementos, o Papa San Dámaso nomeouno como o seu secretario, encargado de redactar as cartas que o Pontífice enviaba, e logo designouno para facer a tradución da Biblia.
Ao redor dos 40 anos, Xerome foi ordenado sacerdote, pero os seus altos cargos en Roma e a dureza coa que corrixía certos defectos da alta clase social trouxéronlle envexas e inimigos, e, sentíndose incomprendido e ata calumniado en Roma, onde non aceptaban o seu modo enérxico de corrección, dispuxo afastarse de alí para sempre e foise a Terra Santa. miniatura|San Xerome por [[Caravaggio.]]
A Vulgata
miniatura|esquerda|200px|Folio dunha carta de San Xerome ao Papa Dámaso do Codex Beneventanus. As traducións da Biblia que existían nese tempo (chamadas actualmente "Vetus Latina") tiñan moitas imperfeccións de linguaxe e varias imprecisións ou traducións non moi exactas. Xerome, que escribía con grande elegancia o latín, traduciu a este idioma toda a Biblia, e esa tradución chamada "Vulgata" (ou tradución feita para o pobo ou vulgo) foi a Biblia oficial para a Igrexa Católica Latina durante 15 séculos, ata a promulgación da Neovulgata no ano 1979.
Foi un soado estudoso do latín nunha época na que iso implicaba dominar o grego. Sabía algo de hebreo cando comezou o seu proxecto de tradución, pero mudouse a Belén para perfeccionar os seus coñecementos do idioma. Comezou a tradución no ano 382 corrixindo a versión latina existente do Novo Testamento. Aproximadamente no ano 390 pasou a traballar no Antigo Testamento en hebreo. Completou a súa obra no ano 405.
Crocodiles
Crocodiles é o álbum de estrea da banda británica de post-punk Echo & the Bunnymen, publicado o 18 de xullo de 1980 no Reino Unido e o 17 de decembro nos Estados Unidos. O disco acadou o número 17 da lista británica de álbums. As súas cancións "Pictures on My Wall" e "Rescue" foran anteriormente editadas como sinxelos.
Xerome de Estridón
A Vulgata
A Igrexa Católica recoñeceu sempre a San Xerome como un home elixido por Deus para explicar e facer entender mellor a Biblia, polo que foi nomeado Patrón de todos os que no mundo se dedican a facer entender a Biblia. Pola mesma razón, na data da súa morte, o 30 de setembro, celébrase o Día Internacional da Tradución.
Pensamento
miniatura|Antonello da Messina, San Xerome no seu estudo, 1460 Xerome preocupouse polos deberes dos sacerdotes recomendándolles o coñecemento das Sagradas Escrituras (que nunca o texto sagrado se che caia das mans) prudencia no trato coas mulleres (ignora por igual a todas as doncelas ou virxes de Cristo ou ámaas por igual. Non mores baixo o mesmo teito con elas nin te fíes da súa anterior castidade. Non es máis santo que David nin máis sabio que Salomón) e a solidariedade cos marxinados (coñezan a túa mesa os pobres e os peregrinos, e con eles Cristo como convidado).
Crocodiles
Gravado nos Eden Studios de Londres e nos Rockfield Studios preto de Monmouth, no País de Gales, Crocodiles foi producido por Bill Drummond e David Balfe, mentres que Ian Broudie encargárase xa da produción do sinxelo "Rescue". Tanto a música como a portada do traballo reflicten imaxes de escuridade e tristeza. O álbum recibiu recensións favorables na prensa musical, obtendo 4 de cinco estrelas nas revistas Rolling Stone e Blender.
Xerome de Estridón
Pensamento
Fustrigou aos cregos que se enriquecían e esquecían a humildade (foxe como da peste do crego negociante, e que de pobre que era se fixo rico, e de plebeo, fanfarrón) así como dos que alternaban con xente principal:
Crocodiles
Listaxe de cancións
Todos os temas copostos por Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson e Pete de Freitas agás onde se indique.
Xerome de Estridón
Pensamento
Aos laicos predicoulles, fronte ás ideas de Marción e Manes a bondade do matrimonio pero sempre por debaixo da virxindade (Chamamos ouro á virxindade e prata ao matrimonio). Advertiulles tamén moi severamente do perigo das riquezas:
Obras
miniatura|Ordo seu regula
Dubnio
O dubnio (anteriormente chamado unnilpentio) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Db e número atómico 105.
O seu nome homenaxea a cidade rusa de Dubná onde está o Instituto Central de Investigación Nuclear (Объединённый институт ядерных исследований, ОИЯИ). Cando se descubriu quíxo denominarse hahnio polos estadounidenses, pero dito nome non foi recoñecido internacionalmente.
Laúde
miniatura|Cadro de [[Julius Schnorr von Carolsfeld. ]] Un laúde é un instrumento musical de doce cordas (seis dobres) con corpo semellante á guitarra, pero máis pequeno, e con trasteado, tamén coma o da guitarra.
A primeira corda afínase en la, e sucesivamente en intervalos de quintas, vanse afinando ata chegar os bordóns. Tócase desprazando a man esquerda premendo as cordas nos trastes, e a man dereita, ben utilizando unha puga, ou ben utilizando os dedos polgar, índice, medio e anular (estilo clásico). miniatura|O tocador de laúde de [[Caravaggio.]] O instrumento ten moitas variantes e tamaños, e a caixa de resonancia pode ser con forma de cuncha, plana, alongada etc. Empregouse, e emprégase na música medieval e clásica. Hai no mercado gran cantidade de partituras dedicadas a este instrumento, coma os estudos de Fernando Sor.
Partes
Consta das seguintes partes: miniatura|[[Moonlander, tiorba eléctrica, Sonic Youth, Yuri Landman, 2007]]
O laúde árabe
A palabra laúde deriva da voz árabe `ūd (عود), outra de cuxas acepcións é madeira.