cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doo wop
Estilo
As voces de harmonías vocais interprétanse e soan como un eco por baixo da voz do vocalista principal, o contratenor. Ao mesmo tempo, o tenor, de timbre máis claro e brillante, canta xunto ao barítono emitindo as súas voces ao unísono, o que lle permite ao tenor levar o falsete sobre a voz principal, á vez que a voz do baixo se sitúa reverberando de fondo ao final. Os arranxos fanse frecuentemente de oído, en contraste cos típicos arranxos sofisticados arranxos do a cappella contemporáneo.
Un dos temas con máis sona e máis representativos do xénero doo wop é o sinxelo Earth Angel, gravado e publicado polo grupo The Penguins en setembro de 1954, baixo o selo Doctone, pero que evolucionara doutras bandas antes de que eles o publicasen por primeira vez.
Bandas como Dion and the Belmonts, The Platters, The Crests e unha longa infinidade de agrupacións que se dividían en grupos de brancos e de negros, xeraron temas moi distintos entre eles, mesmo dentro do mesmo estilo. Os grupos negros posuían maior inclinación ao rhythm and blues dos 40, entanto que os brancos, de procedencia italiana, lembraban máis as tarantelas napolitanas.
Como peculiaridade, cómpre salientar que existía unha certa tendencia nalgunhas bandas a usar nomes de aves na súa presentación comercial. Deste xeito xurdiron varias agrupacións, como The Ravens, The Penguins, The Cardinals, The Crows e The Flamingos, entre moitos outros.
Real Federación Española de Fútbol
A Real Federación Española de Fútbol (RFEF) é o organismo reitor do fútbol en España. Foi fundada en 1913, aínda que ten o seu antecedente directo na Federación Española de Clubs de Football, constituída en 1909. Está afiliada á FIFA, UEFA, COI e COE.
Doo wop
Orixes do estilo
Entre un dos primeiros exemplos gravados en vinilo de música vocal afroamericana atópase a canción My Prayer, dos Ink Spots, en 1939, os cales, xunto a The Mills Bros, foron un dos grupos vocais negros máis populares entre comezos da década de 1930 e a década de 1940. A influencia que os Ink Spots tiveron noutros grupos vocais foi notable durante este período e pode escoitarse nas interpretacións de moitos deles, por exemplo en The Temptations.
Estímase que o seu momento principal como estilo está definido entre dúas gravacións principais: en 1948, It's Too Soon To Know, publicada por The Orioles no seu álbum It's A Natural,  e en 1961, On Lover's Island, dos Blue Jays, no seu álbum Milestone.
Real Federación Española de Fútbol
A 30 de xuño de 2007 tiña 18.286 clubs inscritos e 697.195 futbolistas federados, o que a converte na federación deportiva con máis licenzas de España.
Historicamente, desde a súa fundación, a súa sede estaba en Madrid. Desde 2003 trasladouse á veciña localidade de Las Rozas, onde se atopa a Cidade do Fútbol.
Doo wop
Orixes do estilo
Ao longo da historia resóuselle importancia á contribución que os hispanos lle proporcionaron aos grupos de harmonía vocal. Nos primeiros desenvolvementos dos sons de rúa, maiormente nas cidades da costa leste dos Estados Unidos, os portorriqueños adoitaban ser os principais vocalistas nalgúns grupos, xunto a negros e outros brancos. Como exemplo, cómpre salientar The Crests, Frankie Lymon & The Teenagers, Five Discs e Tune Weavers, que entre moitos outros incluían latinos para lle dar formato ao son do grupo.
Real Federación Española de Fútbol
Federacións territoriais
A RFEF está integrada por 19 federacións rexionais ou territoriais, que se encargan da organización do fútbol nas distintas comunidades autónomas de España. Algunhas destas federacións territoriais son ata máis antigas que a propia RFEF, como a Federación catalá.
Lily Tomlin
Traxectoria
Comezou no mundo da interpretación trala universidade realizando stand-up comedy en clubs nocturnos de Detroit e Nova York. Apareceu na televisión por primeira vez en The Merv Griffin Show en 1965.
En 1969 uniuse ao programa de sketches cómicos da NBC Rowan and Martin's Laugh-In. O seu éxito foi instantáneo e comezou a aparecer con personaxes regulares que ela mesma creara.
Doo wop
Arquitectura
miniatura|Típica [[rockola Wurlitzer de 24 sinxelos de mediados do século XX, fotografada nunha taberna de Georgetown chamada The Stables, en Seattle, Washington.]] left|miniatura|Caribbean Motel, no condado de Cape May ([[Nova Jersey), que ofrece un aspecto co estilo típico dos anos 50 e que logo se chamou "arquitectura doo wop".]] A principios de 1990, o Mid-Atlantic Center For The Arts instituíu o termo doo wop para describir un tipo de arquitectura coñecida como "era do espazo", que era común entre os anos 50 e os 60. Estas edificacións incorporaban ángulos moi característicos, cores vivas, escintilacións de estrelas, plásticos e formas de búmerang, entre outras cousas. Dentro deste estilo existen distintas categorías, por exemplo, a "Phony Colonee" de estilo patriótico estadounidense, a "Vroom" ou a "Blast Off", que usa paredes acristaladas e teito angular que lembra unha especie de hangares espaciais.
Lily Tomlin
Traxectoria
En abril de 1977 foi a primeira muller en protagonizar un espectáculo en solitario en Broadway, coa estrea de Appearing Nitely. Ese mesmo mes apareceu na portada da revista Time co titular "America's New Queen of Comedy" (“A nova raíña da comedia dos Estados Unidos”).
Debutou no cinema dramático en Nashville, de Robert Altman, polo que foi candidata ao Oscar á mellor actriz secundaria. O seu maior éxito no cinema foi 9 to 5 (1980), no que traballou con Jane Fonda e Dolly Parton.
Na década de 1990 volveu á televisión interpretando a xefa da protagonista en Murphy Brown. Tamén tivo un papel recorrente en Desperate Housewives.
Eric Laneuville
Eric Laneuville, nado en Nova Orleáns o 14 de xullo de 1952, é un actor e director de televisión estadounidense gañador do premio Emmy.
Traxectoria
As súas primeiras intervencións como actor foron no clásico de culto de ciencia ficción The Omega Man con Charlton Heston e na serie da ABC Room 222, que durou de 1969 a 1974. Nos últimos anos adícase a dirixir episodios de series populares como Ghost Whisperer e Lost.
Aston Butterworth
Aston Butterworth é un construtor de Fórmula 2 do Reino Unido, durante os anos 1952-3, cando o campionato mundial de pilotos disputabase baixo as regulación da Fórmula 2. Participaron en catro Grandes Premios do Campionato do Mundo.
O proxecto foi promovido por Bill Aston, que decidiu construír un coche de Fórmula 2. O chasis era unha copia dun Cooper de Fórmula 2, equipado cun Motor boxer de 4 cilindros ideado por Archie Butterworth. O coche fixo o seu debut en abril de 1952 na Copa de Lavant en Goodwood, terminando oitavo con Aston ao volante. En maio, presentaron un segundo coche, pilotado por Robin Montgomerie-Charrington, que alcanzou o mellor resultado do equipo, un terceiro lugar en Chimay en xuño.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Nova York
Nova York (en New York; ) é a principal cidade do Estado de Nova York e dos Estados Unidos de América. Foi construída a partir dunha pequena colonia na illa de Manhattan, nos seus comezos holandesa co nome de Nova Ámsterdan, que pasou logo a mans inglesas.
Cos seus oito millóns de habitantes, que chegan aos 18,7 millóns na súa área metropolitana, a rexión metropolitana de Nova York é facilmente a maior dos Estados Unidos de América, e a segunda máis populosa da América do Norte (despois da Cidade de México). De feito, apenas dez Estados americanos (non incluíndo nesta lista o Estado de Nova York) posúen máis habitantes do que a cidade de Nova York. Desde a súa fundación en 1625, Nova York ten sido un dos principais destinos de inmigrantes que, chegados de todas as partes do mundo, fixeron dela unha cidade altamente cosmopolita, e unha das máis diversificadas etnicamente do mundo.
As empresas financeiras e comerciais que operan na cidade desempeñan un papel primario na economía dos Estados Unidos e do mundo. Os bancos e as bolsas de valores instaladas na cidade axudan a financiar a maioría das empresas americanas. Nova York é unha cidade que non para no tempo. Varias empresas, centros comerciais e outros estabelecementos, ben como o seu sistema de transporte público (bus e metro) operan 24 horas por día, 7 días por semana. É por iso que ás veces se describe como The City That Never Sleeps ("A cidade que nunca dorme").
Porén, Nova York, como todas as grandes metrópoles mundiais, enfróntase a enormes problemas de cuño socioeconómico. Preto dun millón de habitantes reciben algún tipo de axuda social, e ducias de millares de familias viven en guetos espallados pola cidade. Moitas persoas, os "sen teito", vense obrigadas a viviren na rúa. A contaminación, a criminalidade, os conflitos raciais e o alto custo de vida son problemas que fan parte de Nova York, forzando moitas persoas a abandonaren a cidade, e migraren para os arrabaldes ou outras rexións do país.
Malia os seus problemas, Nova York continúa a ser considerada unha das cidades máis interesantes e fascinantes dos Estados Unidos, senón do mundo, atraendo máis turistas do que calquera outra cidade americana, sexan turistas norteamericanos ou internacionais.
Datos
A cidade divídese en cinco distritos, a poboación de cada un deles é: miniatura|esquerda|Distritos de Nova York {{legend|blue|1. [[Manhattan: 1.537.195}} {{legend|yellow|2. Brooklyn: 2.465.326 }} {{legend|orange|3. Queens: 2.229.379}} {{legend|red|4. Bronx: 1.332.650}} {{legend|purple|5. Staten Island: 443.728}} 20px Aeroportos: North East: LGA; South East: JFK; West: EWR]]
Nova York é tamén o centro da Área Metropolitana de Nova York, cunha poboación de 21.199.865 habitantes, unha das maiores do mundo.
Historia
As primeiras referencias europeas datan de 1524, de Giovanni da Verrazzano. A rexión estaba habitada por indíxenas da tribo dos lenape. O explorador italiano, ao servizo da coroa francesa, bautizouna como Nouvelle Angoulême (Nova Angulema). Os primeiros europeos en asentarse no actual territorio neoiorquino foron os neerlandeses no 1614, que fundaron a cidade de Nova Amsterdam no 1625, e en 1626, o director da colonia, Peter Minuit, mercoulle a illa de Manhattan aos lenape, e o lugar especializaríase no comercio das peles.
En 1664, os ingleses conquistaron a cidade e denominárona co nome de Nova York, na honra do Duque de York e Albany. Ao final da segunda guerra anglo-holandesa, os neerlandeses quedaron co control da illa de Run, en Indonesia, a cambio de que os ingleses controlasen Nova Amsterdam. A comezos do século XVIII, a poboación lenape fora reducida a 200 habitantes.
A cidade de Nova York gañou importancia como porto comercial baixo o Imperio británico. En 1754 fundouse a primeira casa de estudos da cidade, a Universidade de Columbia.
Século XIX
No século XIX, a inmigración e o desenvolvemento transformou a cidade. Unha visionaria proposta de futuro, o Commissioners' Plan of 1811, estendeu a grella urbana por toda a illa de Manhattan, e a apertura en 1819 da Canle de Eire conectou o porto atlántico cos vastos mercados agrícolas do interior de Norteamérica. Por volta de 1835, a cidade de Nova York superaba Filadelfia como a cidade maior dos Estados Unidos. A política local estaba baixo o dominio do Tammany Hall, un sistema de clientelismo político apoiado polos inmigrantes irlandeses. Algúns membros da antiga aristocracia mercante contribuíron ao estabelecemento do Central Park, o cal se converteu no primeiro parque paisaxístico dunha cidade estadounidense en 1857. Por outra banda, un importante movemento abolicionista existiu en Manhattan e Brooklyn, e aínda que os escravos existiron en Nova York na década de 1820, para a década seguinte, Nova York converterase no centro de activismo abolicionista do Norte.
miniatura|250px|Mulberry Street, en Manhattan, ca. 1900.
Entre o 13 e 16 de xullo de 1863, a oposición ao servizo militar durante a guerra civil estadounidense (1861-1865) provocou unha serie de manifestacións violentas coñecidas como Draft Riots ou Draft Week; ditos eventos son considerados como un dos peores levantamentos civís da historia estadounidense. En 1898, formouse a moderna cidade de Nova York coa anexión a Manhattan de Brooklyn (até aquela unha cidade independente) e municipalidades doutros distritos grazas a proxectos como a Ponte de Brooklyn. A apertura do metro en 1904 axudou a unir a cidade. Na primeira metade do século XX, a cidade converteuse nun centro mundial para a industria, o comercio e as comunicacións.
Século XX
Nos anos vinte do século XX, a cidade era un destino principal para os afroamericanos durante a chamada «Gran migración» desde o sur estadounidense. En 1916, Nova York era o fogar da maior diáspora urbana africana en América do Norte. O renacemento de Harlem floreceu durante a era da prohibición, coincidindo cunha explosión económica que impulsou a construción de rañaceos. Nova York converteuse na cidade máis poboada do mundo en 1948, superando Londres, que ocupara o primeiro posto durante máis dun século. Durante os anos da Gran Depresión, Fiorello LaGuardia foi elixido como alcalde e propiciouse a caída do Tammany Hall logo de oitenta anos de poder.
miniatura|250px|Vista área de Manhattan (1942)
A inmigración europea e o regreso dos veteranos da segunda guerra mundial motivaron o desenvolvemento económico e impulsaron a construción de vivendas ao leste de Queens. Nova York saíu da guerra como a principal cidade do mundo, con Wall Street liderando o ascenso dos Estados Unidos como a potencia económica dominante. O Cuartel Xeral das Nacións Unidas (construído en 1952) salientou a influencia política de Nova York e o ascenso do expresionismo abstracto na cidade desbancando a París do cumio no mundo da arte. Na década de 1960 a cidade sufriu problemas económicos, aumento da taxa de crimes e racismo, que alcanzaron o seu pico na década seguinte.
Na década de 1980, un rexurdimento da industria financeira mellorou a saúde fiscal da cidade. Nos noventa, as tensións raciais calmáronse, os índices criminais caeron drasticamente e moitos inmigrantes chegaron dende Asia e América Latina. Novos sectores, como Silicon Alley (negocios de Internet), apareceron na economía da cidade, e a poboación de neoiorquinos acadou o seu máximo de todos os tempos no censo do 2000.
Século XXI
A cidade foi un dos obxectivos dos atentados do 11 de setembro de 2001, nos que case 3.000 persoas morreron nos ataques suicidas que se levaron a cabo cando 19 membros da rede terrorista Al-Qaeda secuestraron catro avións de pasaxeiros, dos cales dous, o Voo 11 de American Airlines e o Voo 175 de United Airlines foron estrelados contra as torres xemelgas do World Trade Center.
Xeografía
miniatura|250px|A área metropolitana de Nova York.
Nova York atópase no nordeste dos Estados Unidos, no sueste do estado de Nova York e no medio, aproximadamente, de Washington D.C. e Boston. A súa localización na boqueira do río Hudson, que forma un porto naturalmente protexido e desemboca no océano Atlántico, axudou ao crecemento da cidade e á súa importancia como cidade comercial. A maior parte de Nova York está construída sobre tres illas: Manhattan, Staten Island e Long Island, facendo que o terreo edificábel sexa escaso e xerando así unha alta densidade de poboación.
O río Hudson flúe a través do val homónimo até a baía de Nova York. Entre Nova York e a cidade de Troy, o río convértese nun estuario. O Hudson separa a cidade de Nova Jersey. O East River flúe desde o estreito de Long Island e separa Bronx e Manhattan de Long Island. O río Harlem, entre os ríos Este e Hudson, separa Manhattan do Bronx.
O terreo da cidade foi alterado considerablemente pola intervención humana, varios terreos foron gañados aos ríos desde os tempos coloniais neerlandeses. Isto é máis notable no sur de Manhattan, onde se levaron a cabo planificacións como Battery Park City nos anos 1970 e 1980. Algunhas das variacións na topografía foron niveladas, particularmente en Manhattan.
A área da cidade é de 831,4 km². O punto máis alto da cidade é o outeiro Todt en Staten Island (124,9 metros sobre o nivel do mar). O cume está cuberto por bosques, posto que é parte do cinto verde de Staten Island.
Clima
A pesar de estar na mesma latitude que Galicia, moito máis cálida, Nova York ten un clima húmido continental, resultado dos constantes ventos que traen aire frío desde o interior do continente americano. Nova York posúe invernos fríos, mais a localización costeira da urbe, mantén as temperaturas un pouco máis elevadas que nas rexións interiores, axudando a moderar a cantidade de neve, 63,5 a 88,9 cm ao ano de media. A cidade ten un período temperado que dura unha media de 199 días entre as xeadas estacionais. A primavera e o outono son erráticos, e poden variar desde frío e nevado a cálido e húmido. O verán é temperado e húmido, con temperaturas de 30 °C ou máis cun termo medio entre 18 e 25 días cada verán.
En Nova York hai rexistros de furacáns, como o ocorrido en 1981 que inundou o sur de Manhattan, ou o de 1938 que matou a máis de 700 persoas, a maioría delas na rexión de Nova Inglaterra; aínda que estes fenómenos atmosféricos son pouco frecuentes.
Medio ambiente
miniatura|250px|[[Central Park, en Manhattan, é o parque urbano máis visitado dos Estados Unidos.]]
O uso do transporte público en Nova York é o máis alto nos Estados Unidos e o consumo de combustible está ao mesmo nivel que estaba a media nacional en 1920. A densa poboación de Nova York e a baixa dependencia dos automóbiles axudaron a pór á cidade entre as máis eficientes consumidoras de enerxía do país. As emisións de gas de efecto invernadoiro son relativamente baixas cando se miden per cápita, a 7,1 toneladas cúbicas por persoa, por debaixo da media estatal, de 24,5. Os neoiorquinos son responsables do un por cento das emisións de gases dos Estados Unidos, a pesar de ser o 2,7% da poboación nacional. O neoiorquino medio consome menos da metade da electricidade que un residente de San Francisco e case un cuarto da consumida por un residente de Dallas.
Nos últimos anos, a cidade intentou reducir o seu impacto ambiental. As grandes cantidades de contaminación en Nova York deron lugar a un alto índice de persoas enfermas de asma e outras doenzas respiratorias entre os seus habitantes. Nova York conta ademais coa maior frota de autobuses híbridos ou equipados con gas natural comprimido do país, como tamén algúns dos primeiros taxis híbridos.
Nova York abastécese de auga potable desde as montañas Catskill. Como resultado desta orixe cun proceso de filtración natural, Nova York é unha das cinco principais cidades dos Estados Unidos con auga potable suficientemente pura como para non necesitar un tratamento de purificación por medio de plantas de tratamento de auga.
Demografía
Nova York é a cidade máis poboada dos Estados Unidos, cunha poboación no 2005 de 8.213.839 habitantes. Isto é arredor do 40% do total da poboación do estado e unha porcentaxe similar do total da súa rexión metropolitana. Durante a última década, a poboación da cidade aumentou, e os demógrafos estiman que no 2030 alcanzará un total de entre 9,2 e 9,5 millóns de persoas. .
As dúas características chave da demografía da cidade son a súa densidade de poboación e a súa diversidade cultural. Ten a densidade máis alta (10.194 hab/km²) de calquera municipalidade estadounidense cunha poboación de máis de 100.000. A densidade do condado de Nova York (25.846 hab./km²) é a máis alta de todos os condados do país.
No transcurso da historia neiorquina, a cidade foi un dos principais portos de entrada de inmigrantes; o termo melting pot cuñouse para describir os barrios de inmigrantes, densamente poboados, da Lower East Side. Na actualidade, o 36% dos habitantes da cidade naceron no estranxeiro, cifra que no país só superan Os Ánxeles (California) e Miami (Florida). Porén, mentres que as comunidades inmigrantes das outras cidades son dominadas por unhas poucas nacionalidades, en Nova York ningunha nacionalidade ou rexión é predominante. Os dez principais países de orixe de inmigrantes son: a República Dominicana, China, Xamaica, Güiana, Paquistán, Ecuador, Haití, Trinidad e Tobago, Colombia e Rusia. Na cidade fálanse uns 170 idiomas diferentes.
A área metropolitana é lar da maior comunidade xudía fóra de Israel. De feito, a poboación xudía de Tel Aviv é superada en número pola de Nova York. Un 12% dos neoiorquinos son xudeus ou de ascendencia xudía. É tamén fogar dun cuarto dos aboríxes da nación, e da comunidade negra maior de calquera cidade do país.
Os catro grupos étnicos máis importantes (con excepción dos caucásicos) da cidade son: portorriqueños, italianos, dominicanos e chineses. A poboación portorriqueña de Nova York é a maior fóra de Porto Rico.
Nova York ten unha gran disparidade de ingresos. No 2005 o ingreso medio por fogar e na zona máis rica era de $188.697 anuais, mentres que nas zonas máis pobres era de $9.320. A cidade tamén experimentou un baby boom. Desde o 2000, o número de nenos menores de cinco anos en Manhattan creceu un 32%.
O 33% dos neoiorquinos son donos das propiedades nas que viven, unha cifra moito menor que a media nacional, do 69%.
Cultura
miniatura|250px|[[Museo Metropolitano de Arte de Nova York é un dos museos maiores do mundo.]]
Varios dos movementos culturais estadounidenses máis importantes comezaron na cidade, como o renacemento de Harlem, que introduciu a literatura afroamericana no país. A cidade foi o epicentro do jazz nos anos 40, do expresionismo abstracto nos anos 50 e o berce da cultura hip hop nos anos 1970. A cidade tamén ten o seu papel na industria cinematográfica.
A cidade ten máis de 2.000 organizacións culturais e de artes e máis de 500 galerías de arte de distintos tamaños.
Industriais adiñeirados do século XIX construíron unha rede de importantes institucións culturais, como o famoso Carnegie Hall e o Museo Metropolitano de Arte, que gañarían fama internacional. Coa chegada da luz eléctrica apareceron os teatros nas rúas de Broadway nos anos 80 do século XIX.
esquerda|miniatura|250px|A [[Ópera do Metropolitan, vista dende Lincoln Center.]]
Medios de comunicación
Nova York é un centro neurálxico para as industrias da televisión, a publicidade, a música, o xornalismo e as publicacións literarias e editoriais. Dous dos tres grandes diarios estadounidenses son neoiorquinos: The Wall Street Journal e The New York Times. El Diario La Prensa é o xornal en español máis importante e máis antigo do país. . Tamén existe un diario dirixido ao público afroamericano, The New York Amsterdam News. Un terzo dos filmes independentes estadounidenses prodúcense en Nova York. Máis de 200 periódicos e 350 revistas teñen unha oficina na cidade e a industria editorial emprega arredor de 25.000 persoas.
As catro canles principais de televisión dos Estados Unidos, ABC, CBS, FOX e NBC, teñen a súa sede en Nova York, así como moitas canles de cable, como MTV, Fox News, HBO e Comedy Central.
Cidades irmandadas
Nova York está actualmente irmandada con dez cidades.
Blowfish
Schneier deseñou Blowfish como un algoritmo de uso xeral, intentando substituír o antigo DES e libre de problemas asociados con outros algoritmos. Ó mesmo tempo, moitos outros deseños eran propietarios, patentados ou gardados polo goberno. Schneier declarou “Blowfish non ten patente, e así se quedará nos demais continentes. O algoritmo está a disposición de dominio público, e pode ser usado libremente por calquera”.
Funcionamento do algoritmo
dereita|miniatura|216px|Diagrama de Blowfish.
Blowfish usa bloques de 64 bits e chaves que van desde os 32 bits ata os 448 bits. É un codificador de 16 rondas Feistel e usa chaves que dependen das Caixas-S. Teñen unha estrutura similar a CAST-128, o cal usa Caixas-S fixas.
O diagrama amosa a acción de Blowfish. Cada liña representa 32 bits. O algoritmo garda 2 arranxos de subchaves: O arranxo P de 18 entradas e 4 caixas-S de 256 entradas. Unha entrada do arranxo P é usada cada ronda, despois da ronda final, a cada metade do bloque de datos aplícaselle un XOR cunha das 2 entradas do arranxo P que non foron utilizadas.
A función divide as entradas de 32 bits en 4 bloques de 8 bits, e usa os bloques como entradas para as caixas-S. As saídas deben estar no módulo 232 e aplícaselles un XOR para producir a saída final de 32 bits.
Debido a que Blowfish está na rede Feistel, pode ser invertido aplicando un XOR entre P17 e P18 ao bloque texto codificado, e así sucesivamente úsanse as P-entradas en orde reversivo.
A xeración de chaves comeza iniciando os P-arranxos e as caixas-S cos valores derivados dos díxitos hexadecimais de pi, os cales non conteñen patróns obvios. A chave secreta aplícaselle un XOR cas P-entradas en orde (ciclando a llave se é necesario). Un bloque de 64 bits de puros ceros é cifrado co algoritmo como se indica. O texto codificado resultante substitúe P1 e P2. Entón o texto codificado é cifrado de novo cas novas subchaves, P3 e P4 son substituídas polo novo texto codificado. Isto continúa, substituíndo todas as entradas do P-arranxo e todas as entradas das caixas-S. En total, o algoritmo de cifrado Blowfish correrá 521 veces para xerar todas as subchaves, cerca de 4KB de datos son procesados.
Pulpí
miniatura|Localización de Pulpí Pulpí é un concello da provincia de Almería, Andalucía, en España. No ano 2006 contaba con 7.537 habitantes. A súa extensión é de 96 km² e contaba cunha densidade de poboación de 79.2 hab/km², situada a unha altitude de 197 metros e a 121 quilómetros da capital da provincia, Almería. As súas principais actividades económicas son a agricultura, a construción, a gandería e o turismo. Experimentou un gran desenvolvemento urbanístico nos últimos anos, mesmo na costa, ata tal punto que os baixos quedan alagados pola auga cando hai temporal
Tradicionalmente o comercio do esparto foi unha actividade importante para parte dos habitantes do concello, denominados peregrines, actuaban de intermediarios entre os cultivadores e os mercadores de Murcia e Águilas
Notas
miniatura|Costa de Pulpí miniatura|Pedanía de San Juan de los Terreros
The Milkmaid
The Milkmaid é un filme nixeriano de 2020 dirixido por Desmond Ovbiagele. Foi escollido como candidato de Nixeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Está protagonizado por Anthonieta Kalunta, Gambo Usman Kona e Maryam Booth.
Intérprete (informática)
En informática, un intérprete refírese a un programa informático que executa instrucións escritas nunha linguaxe de programación. Namentres que intérprete e compilador poden parecer termos excluíntes, isto non é de todo certo, xa que moitos intérpretes levan a cabo certo traballo de tradución, coma os compiladores. Un intérprete será, desta forma, un programa que:
Perl, Python e Ruby son exemplos do segundo tipo, namentres que Java o é do terceiro: os programas compílanse coma bytecode e son enlazados en tempo de execución e executados por un intérprete (ou compilados a código máquina e logo executados no caso do JIT). Algunhas linguaxes, coma o Lisp e outros, poden combinar o segundo e o terceiro tipo.
Os termos linguaxe interpretada ou linguaxe compilada significan nada máis que a implementación canónica desa linguaxe é un intérprete ou un compilador; idealmente, unha linguaxe de alto nivel é unha abstracción independente de calquera das súas implementacións.
Celta Q
Así do indoeuropeo *kwetwor temos o irlandés antigo ceth(a)ir, feminino cethéoir.
Interpretación
Co termo de interpretación podemos referirnos a diversos conceptos:
Celta Q
Así, entre as linguas faladas hoxe, formarían parte deste grupo as linguas goidélicas das linguas célticas insulares: irlandés, gaélico escocés e manx. Entre as linguas xa extintas estarían o celtibérico e o galaico
O feito da conservación do arcaísmo non evidencia unha particular relación entre estas linguas, non sendo polo feito de seren todas elas célticas.
Terrier
miniatura|253x253px|Gravado de 1919. Cans de raza do tipo terrier. Libro dos cans, un estudo sobre razas. Terrier é un grupo de razas de cans producidas inicialmente para a caza de pequenos animais que foron desenvolvidas nas illas británicas. O nome provén do latín terra. En liñas xerais trátase dun can de tamaño pequeno, pelo áspero ou duro e posuidores dun carácter decidido, enérxico e inquedo, moi axeitado para a caza de ratos e alimañas, que foi o principal uso para o que foron seleccionados. Como os terrier varían en medida, dende exemplares dun par de quilos (como o Norwich), até exemplares de máis de 30 quilos (como o Airedale), polo xeral clasifícanse con base ó tamaño ou á función.
Historia
A maioría das razas terrier desenvolvéronse en Inglaterra, Escocia, Gales e Irlanda e en diferentes localidades criáronse terrier específicos para a caza ou o control das alimañas, xxa que se empregaron para combater as ratas, coellos, e raposos, tanto enriba como baixo da terra (tobeiras). Algúns terrier meirandes foron utilizados para cazar teixugos. O Kerry Blue e o Airedale usáronse particularmente para facer fronte ós castores e lontras en augas profundas. Outros usáronse como cans de pastoreo (Wheaten Terrier).
Boom Gaspar
Kenneth E. Gaspar, coñecido como Boom Gaspar, nado en 1953 en Waimānalo, Hawai, é un músico estadounidense que leva tocando con Pearl Jam coma pianista e teclista dende o ano 2002.
Traxectoria
Boom Gaspar medrou en Waimānalo, Hawai e comezou a tocar coa idade de once anos. Despois de graduarse no Kailua High School, Gaspar pasou os seguintes 30 anos tocando por Hawai con artistas como Mackey Feary Band, Harmony, Simplisity, e co guitarrista de blues Albert Collins.
O vocalista de Pearl Jam Eddie Vedder coñeceu a Gaspar en Hawaii. Estes foron presentado por C. J. Ramone. Gaspar apareceu nos álbums da banda Riot Act (2002) e Pearl Jam (2006). Aparece tamén coma compositor do tema "Love Boat Captain" que está en Riot Act. Segundo Gaspar o tema inicialmente saíu dunha jam que tivera con Vedder pouco despois de coñecerse.
A Balsa, Cuns, Coristanco
A Balsa é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 21 mulleres.
Paul A. Edwards
Paul A. Edwards é un cinematógrafo, cámara e director de televisión estadounidense. Ten dirixido episodios de Lost ou Fringe.
Como se fai unha rapaza
Como se fai unha rapaza (en How to Build a Girl) é unha novela de 2014 escrita pola autora e xornalista Caitlin Moran, publicada orixinalmente por Ebury Press. É unha novela semiautobiográfica cuxa protagonista, Johanna Morrigan, ten unha orixe semellante á da escritora. A novela conta a historia de Johanna na súa viaxe de converterse en Dolly Wilde, xornalista musical, o seu crecemento e o seu esperta sexual. A secuela de Como se fai unha rapaza foi publicada en 2018, titulada How to Be Famous.
Foi traducida ó galego por Estela Villar Nogueira e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2018.
RD-0212
RD-0212 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton. En realidade é unha unidade de propulsión formada por un conxunto dun motor principal RD-0213 e catro motores vernier RD-0214. Tamén é coñecido como 8D49 e RD-473.
Características
Os motores RD-0212 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 613,0 kN. Úsanse na terceira etapa dos foguetes Proton.
Paula Carballeira
Paula Carballeira Cabana, nada en Maniños (Fene) o 7 de setembro de 1972, é unha escritora, intérprete e realizadora de contacontos e actriz galega.
Traxectoria
Reside en Santiago de Compostela desde 1989, onde estudou Filoloxía hispánica. Escribe relatos infantís e xuvenís, e pertence á compañía de teatro Berrobambán.
Gemini 1
Gemini 1 foi a primeira proba de lanzamento dunha cápsula Gemini xunto co seu lanzador, un Titan II GLV.
Desenvolvemento da misión
Gemini 1 foi ideada para comprobar a integridade estrutural e compatibilidade da cápsula Gemini co seu foguete lanzador, así como o rendemento do foguete, os sistemas de control, a precisión da inserción orbital e o funcionamento dos sistemas de detección de avarías. Foi a primeira cápsula Gemini de produción en ser enviada ao espazo.
Gemini 1 foi lanzada o 8 de abril de 1964 ás 16:00:01 UTC desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e insertado nunha órbita inicial de 160,5 km de perixeo e 320,6 km de apoxeo, cun período orbital de 89,3 minutos. A cápsula foi lanzada cun exceso de velocidade de 22,5 km/h sobre o previsto, o que fixo que a órbita fose 33,6 km máis alta do calculado. A cápsula permaneceu unida á segunda etapa do Titan II, tal como estaba previsto. A misión durou 4 horas e 50 minutos, tres órbitas en total, durante as cales se fixeron todas as probas necesarias, que resultaron ser un éxito. O conxunto de cápsula e foguete reentraron na atmosfera terrestre o 12 de abril, destruíndose sobre o Atlántico sur.
Kazuki Nakajima
Kazuki Nakajima (中嶋一貴, nado o 11 de xaneiro de 1985 en Okazaki, prefectura de Aichi, Xapón) foi un piloto de Fórmula 1. Debutou en da man de Williams no GP do Brasil, o derradeiro da tempada, en substitución de Alex Wurz, rematando na décima posición, tras seren piloto de probas. Foi confirmado como piloto oficial desa escudería para e renovou para. Antes diso, fora o seu piloto de probas, así como un competidor na serie GP2 para o equipo DAMS.
Nakajima asinou para pilotar para o Stefan GP en 2010, pero o equipo non foi aceptado como participante no campionato do mundo de Fórmula Un. Despois de terminar a súa carreira na F1, volveu ao Xapón para competir na Fórmula Nippon.
Eritropoese
miniatura|400px|Diagrama que mostra o desenvolvemento de diferentes células sanguíneas en células maduras. A eritropoese é o proceso de formación dos glóbulos vermellos do sangue ou eritrocitos. Forma parte da hematopoese e ocorre normalmente na medula ósea vermella. A vida dos eritrocitos é duns 120 días; cando morren son destruídos no bazo e substituídos por novos eritrocitos producidos por eritropoese, de modo que cada día entran á circulación uns 2·1010 eritrocitos novos. A eritropoese é estimulada pola diminución de O2 na circulación, que se detecta nos riles, os cales entón segregan a hormona eritropoetina. Esta hormona estimula a proliferación e diferenciación de precursores dos glóbulos vermellos, que activan un incremento da eritropoese nos tecidos hematopoéticos, o que finalmente dará lugar á produción de máis glóbulos vermellos. Nas aves e mamíferos (incluídos os humanos) posnatais, isto normalmente ocorre na medula ósea. Pero nos fetos, a eritropoese ten lugar nas células mesodérmicas do saco vitelino, e ao chegar ao cuarto mes pasa a producirse no fígado. Despois do sétimo mes, a eritropoese prodúcese xa na medula ósea. O incremento da actividade física pode causar un incremento da eritropoese. A medula ósea de practicamente todos os ósos produce glóbulos vermellos ata os 5 anos de idade. Á idade de 25 anos a tibia e o fémur deixan de ser sitios importantes de hematopoese, e son as vértebras, o esterno, a pelve, as costelas, e os ósos craniais os que continúan a produción de glóbulos vermellos durante o resto da vida. Porén, nos humanos que padecen certas doenzas e nalgúns animais, a eritropoese tamén ten lugar fóra da medula ósea, en órganos como o bazo ou o fígado, o que se denomina eritropoese extramedular.
Diferenciación dos eritrocitos
No proceso da maduración dos eritrocitos, as células van sufrindo unha progresiva diferenciación. Os seguintes estadios de desenvolvemento ocorren todos na medula ósea a partir das células nai hematopoéticas e duran aproximadamente unha semana:
Estes estadios corresponden ás sucesivas aparicións das células cando se tinguen con tinguidura de Wright e se observan con microscopio óptico, e correspóndense con outros cambios bioquímicos.
No proceso de maduración, un pronormoblasto basofílico transfórmase desde o estado de célula cun gran núcleo e un volume de 900 femtolitros a unha célula enucleada (sen núcleo) discoidal cun volume de 95 fL. No estado de reticulocito, a célula xa perdeu o seu núcleo, pero aínda conserva a capacidade de producir hemoglobina e pode transportar oxíxeno.
Regulación da eritropoese
Un bucle de retroalimentación na que está envolvida a eritropoetina axuda a regular o proceso de eritropoese para que, en estados onde non hai doenzas, a produción de eritrocitos sexa igual á cantidade de eritrocitos que se destrúen e o número de eritrocitos sexa dabondo para manter uns niveis adecuados de oxíxeno nos tecidos pero non tan alto como para causar hiperviscosidade sanguínea, trombose, ou accidentes cerebrovasculares. A eritropoetina prodúcese nos riles e fígado en resposta a niveis baixos de oxíxeno. Ademais, a eritropoetina únese aos eritrocitos circulantes, polo que un baixo número destes causa un alto nivel de eritropoetina libre, a cal estimula a eritropoese na medula ósea.
Estudos recentes mostraron que a hormona peptídica hepcidina pode xogar un papel na regulación da produción de hemoglobina, e isto afecta á eritropoese. O fígado produce hepcidina. A hepcidina controla a absorción de ferro no tracto gastrointestinal e a liberación de ferro do tecido reticuloendotelial. O ferro debe ser liberado dos macrófagos na medula ósea para que sexa incorporado ao grupo hemo da hemoglobina nos eritrocitos.
A perda de función do receptor da eritropoetina ou JAK2 en células de rato causa a insuficiencia da eritropoese, polo que a produción de eritrocitos nos embrións e o crecemento quedan alterados. Se non hai inhibición por retroalimentación, como a producida por supresores de proteínas citocinas de sinalización presentes no sistema, orixínase xigantismo nos ratos.
Simboloxía do franquismo
dereita|miniatura|[[Escudo de España durante o franquismo, que incorpora a cartela co lema «Unha Grande Libre», xunto con outros motivos heráldicos que engaden aos do escudo tradicional de España (armas de Castela, León, Aragón, Navarra e Granada, e as Columnas de Hércules coa cartela Plus ultra) outros tomados do escudo dos Reis Católicos: a aguia de San Xoán e o xugo e as frechas que tamén adoptou a Falanxe.]] A simboloxía do franquismo é o conxunto de símbolos que se utilizaron como referente icónico para identificar visualmente o réxime franquista e as persoas e institucións que se identificaban con el, e marcar a apropiación simbólica de lugares emblemáticos, moitos deles utilizados como espazos da memoria. Utilizouse masivamente, seguindo as técnicas modernas de propaganda para conseguir unha presenza abafadora en todos os ámbitos públicos e privados: bandeiras, escudos, efixies, monumentos, selos, medallas, insignias, uniformes e distintivos de todas as clases. Incluso os asentos dos transportes públicos eran obxecto de apropiación simbólica para perpetuar o recordo da Gloriosa Cruzada: un cartel que indicaba Reservado para caballeros mutilados ("Reservado para cabaleiros mutilados").
A ausencia de lexitimidade democrática do réxime de Francisco Franco impulsou a procura de lexitimidades alternativas de corte carismático, en consonancia co fascismo italiano ou o nazismo alemán. A ausencia de crítica interna, coa prohibición da oposición e coa xestión por parte de Franco dos contrapesos entre as distintas familias do réxime, produciu desde moi cedo un verdadeiro culto á personalidade do Caudillo.
O aparato simbólico do franquismo orixinouse durante a guerra civil (1936-1939), tras a súa "exaltación" á xefatura do Estado, adoptando en boa medida a desenvolvida nos anos anteriores pola Falange Española de las JONS, á que se sumou a dos tradicionalistas ou carlistas, e a propia do Exército, sobre todo dalgúns corpos particularmente vinculados a Franco, como a Lexión. De feito, o partido único creado pola fusión de falanxistas e tradicionalistas, a Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista (FET y de las JONS), máis coñecida como Movemento Nacional, foi dotado cun uniforme que sumaba á camisa azul falanxista, a boina vermella carlista e as correaxes militares (que xa se utilizaban con anterioridade, marcando o carácter paramilitar da Falanxe) e que tamén incluía unha gravata negra como loito por José Antonio. Este uniforme continuou utilizándose durante todo o período da ditadura de Franco.
A pesar da retirada dalgúns destes símbolos nos primeiros anos da Transición, como os grandes emblemas de xugo e frechas da emblemática Casa Sindical (torre de ladrillos construída en estilo racionalista fronte ao Museo do Prado) e da sede central do Movemento na rúa de Alcalá de Madrid, ou a recuperación ou cambio do nome de rúas (por exemplo, en Madrid a avenida de José Antonio converteuse na Gran Vía e a avenida do Xeneralísimo no Paseo de la Castellana), moitos dos símbolos permaneceron, e en parte, a simboloxía franquista segue presente hoxe en día. A Lei da memoria histórica, aprobada polo Congreso dos Deputados o 31 de outubro de 2007, estableceu a retirada destes símbolos, obrigando a facelo ás institucións públicas, e privando de axudas públicas ás institucións privadas que non as retiren. Foi obxecto de particular redacción o referente aos símbolos que poidan afectar á Igrexa católica, introducíndose unha salvagarda por razóns relixiosas, xunto á que exceptúa os monumentos con valor artístico.
Bandeira
miniatura|Billete do bando nacional con data de outubro de 1937 que mostra o escudo do reinado de [[Afonso XIII de España|Afonso XIII.]] Durante o golpe de estado de xullo de 1936, a maioría das forzas militares sublevadas usaron a bandeira da República co escudo de armas vixente, é dicir, a bandeira «tricolor» co escudo da coroa mural, que eran os aprobados pola Constitución española de 1931. Con todo, dentro da heteroxeneidade de familias políticas do bando sublevado, os tradicionalistas e requetés en Navarra demandaron ir ás frontes con bandeiras «vermellas e amarelas» ou ben, con brancas nas que bordaban aspas vermellas, chamadas de Borgoña ou de Santo André, incluíndo unha diversidade de emblemas entre os que había unha mestura de simboloxía monárquica e relixiosa, esta última particularmente dirixida ao culto do Sagrado Corazón de Xesús.
O goberno da Xunta de Defensa Nacional resolveu esta situación en canto ao capítulo de bandeiras, mediante o Decreto de 29 de agosto de 1936, asinado polo xeneral Miguel Cabanellas Ferrer, que restablecía a bandeira vermella e amarela. Curiosamente, non se fixo referencia nin ás dimensións nin ao escudo, de maneira que as forzas sublevadas empregaron multitude de escudos distintos. Para resolver esta situación, a Xunta completou o Decreto coa Orde de 13 de setembro de 1936, asinada polo coronel Federico Montaner, pola que se establecía que as formas e dimensións das bandeiras das unidades do Exército fosen as mesmas de antes da proclamación da República e que o escudo fose o republicano. Finalmente, e tras considerar as pretensións da entón influente Falanxe, foi descrito formalmente un novo deseño para o escudo, regulado polo Decreto nº 470 de 2 de febreiro de 1938 asinado polo xeneral Franco.
Escudo
A aguia presente no escudo franquista non é un símbolo orixinal do réxime, senón que era xa utilizado nas armas dos Reis Católicos. Esta era a aguia de san Xoán que Isabel a Católica incorporara como soporte ao escudo pola devoción ao evanxelista coa que a soberana engadiu a lema sub umbra alarum tuarum protexe nos («protéxenos baixo a sombra das túas ás»). Utilizouse unha heráldica semellante á empregada polos Reis Católicos, substituíndo as armas de Aragón-Sicilia polas de Navarra e o lema Tanto monta por Unha, Grande e Libre. Engadíronse ademais as Columnas de Hércules, colocáronse as frechas cara arriba e unha aureola á aguia. O escudo mantívose non só durante o período do réxime franquista propiamente, senón tamén durante o período da Transición democrática até 1981, tras algúns lixeiros retoques técnicos aprobados en 1945 e certas modificacións de valor simbólico en 1977.
Empregouse tamén un modelo de escudo chamado «abreviado». Tratábase dunha versión simplificada do escudo de armas oficialmente aprobado en 1938 para facilitar as impresións con fins burocráticos, converténdose pola súa difusión en selos, billetes de lotaría, documentos de identidade e ornamentación arquitectónica, nunha das versións máis popularizadas do chamado «escudo da Aguia».
O xugo, as frechas e o nó gordiano
dereita|miniatura|Escudo de armas dos Reis Católicos a partir de 1492, coa Aguia de San Xoán, o Xugo, o Feixe de frechas e o nó gordiano.
Orixe
dereita|miniatura|Emblemas dos [[Reis Católicos na fachada da igrexa de Santiago, de Losar de la Vera (Cáceres), c. 1500.]] Na tradición heráldica española, o xugo, o feixe de frechas e o nó gordiano foron elementos que, xunto co ramo de granadas e o lema Tanto Monta conformaban a divisa persoal propia máis difundida dos Reis Católicos, tal e como foi plasmada no cancionero de Pedro Marcuello. Esta divisa foi incorporada á combinación das armas familiares de ambos os esposos a partir de 1475, segundo se pactou nas capitulacións da chamada Concordia de Segovia e da cal unha representación gráfica do escudo que identificaría a reunión dos dous reinos máis importantes da península, é a imaxe do escudo máis antiga conservada. A significación da divisa era por entón de carácter galante, formando un xogo mutuo simbólico fundado nas iniciais dos nomes de ambos os esposos, seguindo un costume da época polo que cada cónxuxe empregaba as iniciais do seu correspondente na firma de documentos. Así foi declarado polos propios reis na pragmática expedida no ano 1497, para levar a cabo a súa reforma monetaria onde pretendían unificar o sistema monetario ademais de regular o funcionamento das casas de moeda e moedeiros. Nas moedas introduciron o xugo, o feixe e o nó gordiano.