cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psicanálise
O modelo de conflito
O modelo de conflito da mente está deseñado para axudar a entender conflitos mentais específicos. Este modelo da mente divídea en unidades básicas denominadas formacións de compromiso. Unha formación de compromiso consiste nun desexo, un sentimento de desagrado acerca do desexo e unha defensa usada para eliminar aquel sentimento de desagrado. Por exemplo, un paciente podería ter un desexo agresivo de atacar figuras con autoridade que podería desembocar nun sentimento de medo ou temor a ser castigado antes que nun asalto físico ós seus superiores. O produto do desexo, desagrado e defensa toma a forma dun compromiso entre os tres. Algúns analistas argumentaron que este modelo é o modelo psicanalítico máis importante en tanto que distingue a psicanálise doutras teorías psicolóxicas como a psicoloxía humanística que minimiza o conflito mental.
Buladó
Buladó é un filme neerlandés de 2020 dirixido por Eché Janga. Estreouse no Festival de Cinema dos Países Baixos o 2 de outubro de 2020. O filme gañou o premio Golden Calf ó mellor filme. Foi escollido como candidato dos Países Baixos para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gobernador Xeral de Belize
O Gobernador Xeral de Belize é o representante do monarca de Belize, actualmente a Raíña Isabel II, en todos os asuntos que incumben a Belize.
Poderes constitucionais, funcións e deberes
O cargo de Gobernador Xeral está articulado na Parte IV, Seccións 30 a 35 da Constitución. Esta establece:
To the End
"To the End" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu terceiro álbum, Parklife, o 30 de maio de 1994. A canción describe a unha parella que, sen éxito, intenta superar un mal momento na súa relación. Conta cun acompañamento orquestral completo e ten un coro en francés interpretado por Lætitia Sadier de Stereolab. A canción foi producida por Stephen Hague, a diferenza que o resto do álbum do que se encargou o produtor Stephen Street. Blur realizou distintas gravacións da canción.
Blur tamén publicou unha versión na cal Albarn canta en francés. Esta foi lanzada como terceiro curte do 12" e no CD2 do sinxelo "Parklife".
Oligótrofo
Un oligótrofo (do grego ὀλίγος, oligos, pouco, e τροφικός, trofikós, alimentación) é un organismo que pode vivir nun ambiente que ofrece niveis moi baixos de nutrientes. O termo está en contraposición con copiótrofo, que se aplica aos organismos adaptados a vivir en ambientes ricos en nutrientes. Os oligótrofos caracterízanse por un lento crecemento, baixas taxas metabólicas, e xeralmente baixas densidades de poboación. O adxectivo oligotrófico aplícase aos medio ambientes nos que hai poucos nutrientes para sustentar a vida, aos organismos que sobreviven neses ambientes, ou ás adaptacións que permiten a súa supervivencia. A oligotrofia é a cualidade que teñen os medios con escaseza de nutrientes.
Aeroporto de Larnaca
O aeroporto internacional de Larnaca (IATA: LCA, ICAO: LCLK) é un aeroporto internacional situado a 4 km ao suroeste de Larnaca, Chipre. O aeroporto de Larnaca é a principal porta de entrada internacional do país e o aeroporto máis grande dos dous que ten Chipre, sendo o outro o aeroporto de Paphos, na costa suroeste da illa. No mes de xullo de 2016 foi renomeado como "aeroporto internacional de Larnaca - Glafcos Clerides", na honra do antigo presidente Glafcos Clerides.
Oligótrofo
Son ambientes oligotróficos, por exemplo, os sedimentos mariños profundos, cavernas, xeo polar ou glaciario, solo profundo, acuíferos, augas oceánicas e solos lixiviados.
Exemplos de organismos oligotróficos son o anfibio Proteus anguinus, que vive en cavernas, a bacteria, Pelagibacter ubique, que é o organismo máis abundante no océano que pode chegar a constituír a metade de todas as células presentes na superficie das augas dos océanos temperados, e os liques, que teñen unha taxa metabólica extremadamente baixa.
Adaptacións das plantas
As adaptacións das plantas aos solos oligotróficos permítenlles ter unha captación de nutrientes máis eficiente, un consumo de nutrientes reducido, e un almacenamento de nutrientes eficiente. As melloras na captación de nutrientes son facilitadas polas adaptacións das raíces que poden ter nódulos para a fixación do nitróxeno, micorrizas e raíces proteoides. O consumo de nutrientes pode reducirse tendo niveis de crecemento moi baixos, e polo uso eficiente de nutrientes escasos ou pouco dispoñibles; por exemplo o uso de ións dispoñibles para manter a presión de turxencia, reservando os nutrientes de baixa dispoñibilidade para a formación de tecidos. Malia estas adaptacións, os requirimentos de nutrientes exceden tipicamente a súa captación durante a estación de crecemento, polo que moitas plantas oligotróficas teñen a capacidade de almacenar nutrientes, por exemplo nos tecidos do tronco, cando a demanda deles é baixa, e remobilizalos cando a demanda se incrementa.
Ambientes oligotróficos
Un ecosistema ou ambiente é oligotrófico se ten poucos recursos para sustentar a vida. O termo utilízase para describir os ambientes das augas, xeo, aire, rochas ou solos con baixos niveis de nutrientes.
Antártida
O lago Vostok, é un lago de auga doce que quedou illado a 4 km de profundidade baixo o xeo do continente antártico durante uns 15 millóns de anos, que se pon xeralmente como exemplo primario de ambiente oligotrófico.
Australia
Son oligotróficas as chairas areosas e solos lateríticos do sur de Australia Occidental, onde un cratón moi groso impediu a actividade xeolóxica desde o Cámbrico e no que non houbo glaciacións que renovasen os solos desde o Carbonífero. Os solos alí son extremadamente pobres en nutrientes e a maioría da vexetación debe utilizar estratexias como ter raíces proteoides para obter as pequenas cantidades que hai de nutrientes como o fósforo e o xofre.
Malia todo, a vexetación nestas rexións é salientable pola súa biodiversidade, a cal nalgunhas zonas é tan grande coma a que pode haber nunha selva tropical e produce algunhas das flores silvestres máis espectaculares do mundo. Actualmente, esta área está moi ameazada polo cambio climático que está a desprazar a faixa de chuvias invernais máis ao sur, e por despexar terreos para a agricultura ou o uso de fertilizantes. Este uso agrícula está impulsado principalmente polo baixo custo das terras, o que as fai rendibles mesmo con rendementos moi inferiores aos das zonas agrícolas de América e Europa.
Suramérica
Un exemplo de solos oligotróficos son os das areas brancas brasileiras, con pH dos solos inferiores a 5,0, que se encontran na conca do Río Negro no norte da Amazonia. Esta área alberga uns bosques de baixa biodiversidade moi fráxiles e sabanas drenadas por ríos de augas negras (cor debida ás altas concentracións na augas de taninos, ácidos húmicos e outros compostos derivados da lenta descomposición da materia orgánica vexetal). Bosques similares atópanse nas augas oligotróficas do delta do Río Patía na costa pacífica nos Andes.
Océano
No océano, as correntes cíclicas chamadas xiros oceánicos subtropicais ao norte e sur do ecuador son rexións nas cales os nutrientes necesarios para o crecemento do fitoplancto, como nitratos, fosfatos e ácido silícico, están moi diminuídos todo o ano. Estas áreas descríbense como oligotróficas e presentan un baixo nivel de clorofila superficial. Descríbense ás veces como "desertos oceánicos".
Pedra da Arca (Malpica de Bergantiños)
A Pedra da Arca, tamén chamado dolmen de Cerqueda, é un monumento megalítico (entre os anos 3.000 e 2.500 a.C.), situado na parroquia de Cerqueda (Malpica de Bergantiños).
Descrición
Trátase dun dolmen de corredor. Está orientado cara o sueste (amencer do solsticio de verán). Aínda que o estado de conservación non é óptimo, chama a atención a magnitude das pezas que o compoñen. Na parte exterior dalgúns dos ortóstatos, se se observa atentamente, podemos apreciar petróglifos.
Lenda
Conta a lenda que a Arca (nome tradicional atribuído a este tipo de construción na zona) foi construída por unha moura.
Cerdocyon thous
Cerdocyon thous é unha especie de cánido común no norte e centro de Suramérica, que habita as rexións costeiras e montañosas adaptándose a alturas até de 2000 msnm. Xunto co Speothos venaticus e o lobo de crina (Chrysocyon brachyurus), é un dos cánidos máis comúns en Suramérica.
Taxonomía e evolución
Cerdocyon thous apareceu en Suramérica durante o Plioceno e é descendente do extinto Cerdocyon avius que tamén viviu en Norteamérica, sobreviviron no subcontinente suramericano, formando esta especie, e é por tanto, o único representante vivo do xénero Cerdocyon. O seu parente vivo máis próximo é o raposo de orella curta (Atelocynus microtis).
O nome do xénero, "Cerdocyon", vén do grego "Kerdo", que significa raposo, e "Cyon", que significa can, dando as súas numerosas confusións cun can rueiro.
Juche
O Juche (en coreano: 주체, pronunciado /tɕutɕʰe/), oficialmente designado como a idea Juche é a base ideolóxica do estado de Corea do Norte. Unha frase atribuída ó líder norcoreano Kim Il Sung define o jucheísmo do siguinte xeito: "En poucas palabras, a idea Juche significa que os propietarios únicos da revolución e da construción posterior son as masas".
Fundamentos
O Juche é un sistema filosófico e ideolóxico cuxo desenvolvemento atribúese ó propio Kim Il Sung. O seu fillo e continuador na xefatura de Estado de Corea do Norte, Kim Yong Il, é oficialmente o encargado da súa interpretación. Vén a ser unha adaptación do comunismo leninista á cultura coreana e ás necesidades propias do Goberno da República Democrática Popular de Corea.
A súa idea principal é que o individuo é responsable do seu propio destino. Esa máxima, nun sistema revolucionario, traslada á suma de individuos que compoñen as masas populares a autoría da revolución e o seu desenvolvemento. Desa forma, cada norcoreano ten a súa parte de responsabilidade no destino da colectividade. A revista norcoreana "Korean Review" sinala que "Juche significa adoptar o papel de mestre da revolución e reconstrución do teu propio país. Isto significa un proceder independente e creativo de cadaquén coa fin de adaptar as solucións ós problemas que poidan aparecer no proceso de revolución e construción".
Algunhas características de Juche son:
Teóricos
Kim Il Sung foi o ideólogo e promotor, con decenas de volumes publicados. Outros, como Wang Yan Yop, encargáronse de dar un sentido práctico ás súas obras. Kim Il Sung e Kim Jong-il están considerados como os auténticos responsables do desenvolvemento da doutrina Xuche, o primeiro creándoa e o segundo actualizándoa segundo os novos retos da revolución.
Kim Il Sung espuxo unha doutrina autodefensiva, contraposta á depedencia que adoptaba Corea do Sur respecto a Estados Unidos. Xuche ensalza a bandeira da soberanía nacional popular, poñendo o sistema político ó marxe de influencias externas que poidan acabar co bo desenvolvemento da transición ó comunismo. Deste xeito, Kim Jon-il segue configurando unha doutrina que dá un sentido ideolóxico á práctica política da República Democrática Popular de Corea.
Citas
En 1975, tras aprobarse a Constitución da República Democrática Popular de Corea de 1972, Kim Il Sung publica ''¡Juche!22, obra na que se pón a base da teoría que dá sentido ideolóxico á estrutura estatal norcoreana. Mostras do seu pensamento son as siguintes frases incluídas no libro:
O Juche no exterior
Os intentos de Corea do Norte de espallar o Juche como fórmula resultaron un fracaso. De tódolos xeitos, atópanse grupos de estudo do xucheísmo en países como Reino Unido, España, Brasil, Xapón, Perú ou Australia, entre outros.
O calendario Juche
Tras a aprobación da constitución de 1972, Corea do Norte oficializou o calendario Juche, baseado no calendario gregoriano e que fixa o ano un no 1912 despois de Cristo, ano do nacemento de Kim Il Sung. Corea do Norte fixaba así o seu propio calendario revolucionario. Polo xeral, nos textos coreanos figuran en primeiro lugar o ano xuche e despois o cristiano: Juche 95 (2006).
Uxía Casal
Uxía Casal Silva, nada en Santiago de Compostela o 13 de maio de 1957, é unha escritora galega de literatura xuvenil de ficción científica.
Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte Moderna e Contemporánea en 1979 e en Filoloxía Española en 1984 na Universidade de Santiago de Compostela. Nese último ano marchou para Ourense, onde deu clase de Lingua e Literatura Galegas durante dezaoito anos. Xubilada en 2003 por problemas de saúde. Viviu en Nigrán e Ribeira.
O colectivo A Sega escolleuna como A Nosa Señora das Letras do 2021, no VIII Día das Galegas nas Letras.
Adarga
miniatura|200 px|Sancho levando a adarga de don Quixote, grupo escultórico en Madrid Unha adarga é un escudo feito de coiro e de forma ovalada e posteriormente con forma de corazón.
Usos
Usado orixinalmente pola cabalería musulmá de Al-Andalus, co nome de ad-dargha, traído do norte de África (en Fez estaba o principal centro de produción). Extremadamente resistente á espada e á lanza. Nos séculos XIV e XV a adarga foi utilizada pola infantería e cabalería cristiá ata que no século XVI se fixo xeral o uso de armas de fogo. Aínda seguiu en uso ata o século XVII en combates de cabalería entre a nobreza peninsular e usárona cando menos ata finais do século XVIII determinados corpos especializados, como a tropa dos presidios españois en Nova España.
José Ignacio de Latorre Belsúe
José Ignacio de Latorre Belsúe, nado en Alfaro (A Rioxa) o 10 de outubro de 1922, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1946–47 foi xogador do Deportivo da Coruña, recentemente ascendido a Primeira División. Esa campaña participou en 8 partidos e anotou 7 goles, mais sen poder evitar o descenso a Segunda División.
José Emilio Pacheco
José Emilio Pacheco Berny, nado na Cidade de México o 30 de xuño de 1939 e finado no mesmo lugar o 26 de xaneiro de 2014, foi un destacado escritor mexicano que publicou poesía, crónica, novela, conto, ensaio, crítica literaria e tradución.
Está considerado integrante da chamada xeración do cincuenta ou de medio século, na que tamén se inclúe a Juan Vicente Melo, Inés Arredondo, Juan García Ponce, Huberto Batis, Sergio Pitol, José de la Colina, Salvador Elizondo, Carlos Monsiváis, entre outros. Compartiu a perspectiva cosmopolita que caracteriza os literatos desa xeración, e os temas que abordou nos seus textos van desde a historia e o tempo cíclico, os universos da infancia e do fantástico, até a cidade e a morte. A escritura de Pacheco distínguese por un constante cuestionamiento sobre a vida no mundo moderno, sobre a literatura e a súa propia produción artística, así como polo uso dunha linguaxe sen rebuscamentos, accesible.
Traxectoria
Comezou a escribir na adolescencia, época na que publicaba en revistas estudantís e periódicos como Proa (da Escola Preparatoria, Centro Universitario, México, 1955), Diario de Yucatán, Diario del Sureste (ambos de Mérida, 1956-1958); as estudantís Índice (1957) e Letras Nuevas, a primeira Facultade de Dereito e a segunda da de Filosofía e Letras da UNAM.
Pacheco ingresou na carreira de Dereito na Universidade Autónoma de México, pero abandonouna aos 19 anos para dedicarse á escritura. Participou en diversas revistas e suplementos culturais, como México en la Cultura, Siempre!, Diálogos, Revista Mexicana de Literatura, Diorama de la Cultura, Ramas Nuevas, suplemento de Estaciones, onde traballou con Monsiváis. A súa consolidación como escritor plasmouse nas súas publicacións na Cultura en México, de Fernando Benítez, “o seu guía, amigo e mestre”. Foi profesor na Universidade de Maryland, en Estados Unidos, Canadá e Inglaterra, investigador no Departamento de Estudos Históricos do INAH, e membro do Colexio Nacional desde o 10 de xullo de 1986.
A súa obra
A obra de Pacheco abrangue a narrativa, o conto, a novela, a crónica, a poesía, a tradución e o ensaio. Existen características que unen os seus textos, aínda que cada un dos xéneros traballados polo autor pode distinguirse dos outros por elementos particulares; unha constante da súa obra é a constante renovación ou reescritura. Consideraba a literatura como algo dinámico e cambiante, o cal o levou a revisar e reescribir as súas propias obras, nun afán de autocrítica. A súa idea acerca da reescrita inclúe un diálogo cos textos anteriores (de autores modernos como Jorge Luís Borges, Ernesto Cardeal, e clásicos, como Catulo) e cos seus propios lectores. Como explicou Oviedo, “a súa obra é, en certa maneira, unha antoloxía formada pola reescritura das súas lecturas –un novo texto que se sobreimprime noutros textos preexistentes”.
Narrativa
A obra narrativa de José Emilio está representada por tres libros de contos —La sangre de Medusa (1958), El viento distante y otros relatos (1963) e El principio del placer (1972)—; dúas novelas —Morirás lejos (1967) e Las batallas en el desierto (1981)— e por múltiples crónicas escritas nos suplementos e revistas nos que participou. Con respecto aos seus contos, a autora Bárbara Bockus sinala o seu carácter alusivo máis que directo, a súa tendencia á brevidade, e a escaseza do detalle descritivo ou anecdótico. Neles aparece de maneira constante o tema do paso do tempo e da repetición da historia; tamén son usuais os universos da infancia e do fantástico.
Os textos fantásticos distínguense “porque nun universo ficticio cognoscible e manipulable para os personaxes” ocorre un feito insólito que non é posible explicar; así, en «Tenga para que se entretenga» (do volume O principio del placer) atopamos a unha nai (Olga) e ao seu fillo (Rafael) no Bosque de Chapultepec en 1943 e de súpeto, sucede o insólito: "Rafael entretíñase en obstaculizar cunha poliña o paso dun caracol. Nese instante abriuse un rectángulo de madeira oculto baixo a herba rala do cerro e apareceu un home […] saíu do subterráneo, foi cara a Olga, tendeulle un xornal dobrado e unha rosa cun alfinete: -Teña para que se entreteña. Teña para que a prenda". A orixe do personaxe misterioso e as súas razóns para presentarse ante a muller e o neno non son explicadas de maneira definitiva por ningunha lei (nin a do mundo ficticio en que habitan os personaxes, nin mediante as leis dun universo marabilloso).
Morirás lejos “recrea a persecución de séculos que sufriron os xudeus até o holocausto”, e nas batallas no deserto atópanse os temas da destrución da cidade e a infancia como un pasado en que o personaxe descobre tanto o amor como o desengano.
ATC Código A09
ATC Código A09 é unha sección do Código ATC A, unha categoría do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica referida aos fármacos de uso sobre o sistema dixestivo e o metabolismo.
José Emilio Pacheco
A columna Inventario
En relación directa co tema da historia áchase a crónica, xénero híbrido, “a metade de camiño entre a ficción e os feitos” onde Pacheco “atopou a expresión ideal e propia para contar o vasto horizonte dunha época e dunha sociedade determinada”. A columna Inventario do suplemento Diorama de la Cultura do xornal Excélsior, dirixido por Xulio Scherer, desempeñou un papel importante na creación e difusión das crónicas de Pacheco; unha relevancia similar tivo a revista Proceso, proxecto ao cal foi convidado o mesmo Scherer en 1976. Alí “Pacheco empezou unha nova etapa do seu traballo de xornalismo cultural, publicando notas, traducións, artigos e crónicas”. O escritor mantivo dita columna por varias décadas, na cal fixo revisións bibliográficas no seu particular estilo. Non se limitou á revisión de autores mexicanos, aínda que fixo revisións temáticas temporais (por ano, como 1914, 1938 e 1950, por períodos como a Revolución mexicana ou autores que traduciu, como Eliot).
A primeira aparición de Inventario foi o 5 de agosto de 1973 na páxina 16 da sección Diorama. Nese medio alternou a súa aparición coa de Baulmundo de Gustavo Sainz, do español José de la Colina e o uruguaio Danubio Torres Fierro. Tras ausentarse seis meses, Pacheco reiníciaa o 1 de xuño de 1975 cun artigo sobre Óscar Wilde e Alfred Douglas. Despois da destitución da mesa directiva de Excélsior ocorrida ao ano seguinte, apoiou a Scherer e levou a súa columna á revista Proceso, onde apareceu desde o primeiro número en novembro de 1976 (onde escribiu sobre Saul Bellow) até a súa morte en 2014 (a última foi sobre o entón recente falecemento de Juan Gelman).
O accidente que sufriu previo á súa morte ocorreu no seu estudo a noite do venres 24 de xaneiro logo de terminar a súa columna. Quedou pendente a publicación de volumes temáticos coas preto de 7.000 columnas, por suxestión de Vicente Leñero, dada a negativa de Pacheco de reunilos nun só volume. Inventario recibiu o Premio Nacional de Xornalismo en Divulgación Cultural de 1980, que o escritor evitou recoller por propia man do entón presidente José López Portillo: "José Emilio escondeuse, fixo crer que estaba fóra de México e pediume, xa que ao galardón agregábase un diploma para o medio que o publicaba, se podía ir recollelo á cerimonia de Los Pinos. E si fun".
Poesía
Os dous primeiros libros de poesía escritos por José Emilio Pacheco, Los elementos de la noche (1963) e El reposo del fuego (1966), teñen en común algúns trazos e temas, o cal permite consideralos como parte dun primeiro período lírico; segundo José Miguel Oviedo, ambos coinciden no influxo “do sector máis depurado da poesía española deste século (Cernuda, Salinas, Jorge Guillén), de certos motivos e símbolos de Jorge Luis Borges, Xavier Villaurrutia e Octavio Paz”.
O tema do paso do tempo aparece de maneira recorrente na poesía de Pacheco: a conciencia do transitorio da vida e dos procesos de destrución son eixo de numerosos poemas. A eles súmaselles o da posibilidade da resurrección, e dun tempo cíclico: a renovación inclúe tamén a poesía, un acto que pode rexurdir, transformarse, pois “a palabra é a imaxe mesma do cambio.” En ambos os poemarios áchase presente a influencia de Heráclito: “embarcado no rumbo heracliteano, Pacheco vai alternando o seu conflito vida/morte coa contradición auga/lume”.
Con No me preguntes como pasa el tempo (1969) inicia un segundo período na súa poesía: aínda que conserva elementos achados nos libros anteriores, o cambio ocorrido débese a unha perspectiva crítica moi marcada. Nesta segunda fase Pacheco utiliza a ironía e a irreverencia crítica; as abstraccións diminúen e o autor céntrase nunha preocupación ética e estética, xa que se formula a cuestión: Que sentido ten e que lugar ocupa a poesía no mundo moderno? Trátase dunha obra que reflexiona sobre a “propia materia da poesía.” A perspectiva crítica de Pacheco continúa especialmente en Irás y no volverás (1973) e en Desde entonces (1980), obras nas cales hai un interese especial en aspectos sociais, na denuncia das inxustizas.
Traducións
A tradución, para José Emilio Pacheco, vincúlase estreitamente coa súa perspectiva acerca da literatura, da poesía en especial: a palabra renóvase, é posible e válido reescribir un texto de tempos pasados ou contemporáneos, dunha lingua a outra. Un poema “pode ser escrito varias veces, o que fai posible ‘traducir’[…] o tradutor non é un traidor: é un creador”. Entre os escritores traducidos pódese citar a Samuel Beckett (Cómo es), Walter Benjamin (París, capital del siglo XIX), Tennessee Williams (Un tranvía llamado desexo), Harold Pinter, Óscar Wilde, Edgar Le Masters, T.S. Elliot, Víctor Hugo, Walt Whitman, Truman Capote, Ernest Hemingway, William Faulkner e moitos outros.
Antoloxía
Antología del modernismo (1884-1921) (1970) México, UNAM.
Elementos do grupo 3
Un elemento do grupo 3 é un elemento situado dentro da táboa periódica no grupo 3. Os átomos destes elementos teñen gran tendencia a oxidarse e son moi reactivos, predominando o estado de oxidación +3. Presentan propiedades moi similares ao aluminio. Dan lugar a iones incoloros.
Elementos
Como outros grupos de elementos do bloque d, o grupo 3 debería conter 4 elementos, pero non hai un consenso sobre cales debería comprender.
Capra walie
A Capra walie (en ; wālyā) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Bovidae, en grave perigo de extinción, pois quedan só uns 500 exemplares concentrados nas montañas Semien, en parte debido á caza furtiva e á perda de hábitat. É un mamífero endémico dalgunhas zonas montañosas etíopes. Os cornos, de mediana lonxitude, forman máis ou menos un medio arco circular. Na fronte ten unha protuberancia ósea; a barba é medianamente longa.
Hábitat e ecoloxía
miniatura|293x293px|esquerda|Val no [[Parque nacional de Simien.]] A especie habita na alta montaña dos páramos montanos de Etiopía, en escarpes rochosos entre os 2.500 e 4.500 metros. O seu hábitat é o bosque de montaña, as pradarías sub-alpinas, e as matogueiras, onde pastan. A súa dieta inclúe arbustos, líquenes, herba e plantas trepadoras. A miúdo sostéñense sobre as súas patas traseiras para alcanzar máis altura. Moi activas pola mañá, gústalles repousar ó sol nas repisas rochosas. Os machos viven en grupos separados das femias, que viven coas súas crías en grupos de arredor de 20 individuos. Estímase que unha manda percorre habitualmente de 1,5 a 2 km ó día. O período de celo esténdese de marzo a maio. Os machos compiten polas femias mediante loitas nas que chocan as súas cornamentas. O período de xestación dura 150-165 días. Alcanzan a madurez sexual ó primeiro ano.
Logógrafo
Os logógrafos (do grego λογογράφος, logográphos, composto de λόγος lógos, que aquí significa historia ou prosa, e γράφω, gráphō, escribir) eran os historiadores e cronistas gregos anteriores a Heródoto (considerado o «pai da historia»). Este chamaba aos seus predecesores λογοποιοί (logopoiói, de ποιέω poiéō, facer). Tucídides aplicou o termo logógrafo a todos os que o precederon, incluíndo ao propio Heródoto (I,21).
O mesmo termo de logógrafos aplicábase na Antiga Grecia aos autores de discursos xurídicos.
Situación e características
Cunha soa excepción, proveñen da rexión de Xonia e as súas illas, que pola súa situación era a zona máis favorabelmente situada para a chegada de noticias de países afastados, tanto de Oriente como de Occidente. Escribían en dialecto xónico, no que se chamou o estilo imperiódico, preservando o carácter poético de modelos épicos, aínda que non o estilo. A crítica que exercen sobre as súas fontes é mínima: un simple intento de racionalizar as lendas e tradicións en torno á fundación das cidades, as xenealoxías das familias gobernantes (o que se denomina arcontoloxía), e os usos e costumes de cada pobo. Por esa razón adóitanos considerar máis cronistas que historiadores.
O primeiro logógrafo foi Cadmo de Mileto (século -VI), que escribiu a historia da súa cidade (se é que realmente era nativo dela). Outros logógrafos floreceron entre mediados do século -VI e as Guerras Médicas. O último foi Ferécides de Leros, que morreu arredor do ano -400. Hecateo de Mileto, nas súas Genealogiai, foi o primeiro en intentar (sen un éxito completo) separar o pasado mitolóxico do histórico, o que significou un paso crucial no desenvolvemento da historiografía. É a única fonte que Heródoto citou polo seu nome. Tras Heródoto o xénero declina, para gañar algo de popularidade na época helenística.
Estilo imperiódico
Os logógrafos, aínda que traballaban coa mesma mitoloxía, distínguense dos poetas épicos do ciclo da Guerra de Troia por escribir en prosa, nun estilo imperiódico que Aristóteles (Retórica, 1049a 29) chamou λέξις εἰρομένη (léxis eiromenē, de εἴρω, éirō, 'xuntar'), ou sexa, un estilo continuo.
Logógrafos cuxos nomes se conservaron
Dionisio de Halicarnaso (De Tucídides, 5) nomea aos máis famosos do mundo clásico. Nesta lista indícanse cun asterisco (*) :
Os logógrafos xurídicos
Na Atenas da antigüidade, a práctica xurídica requiría do litigante defender o seu caso diante do tribunal con dous discursos sucesivos. Non existían avogados, e a lei só permitía a un amigo ou parente axudar a cada parte no litixio. Se un litigante non confiaba en si mesmo para facer o seu propio discurso, para defender o seu caso podía buscar os servizos dun personaxe ao que se chamaba logógrafo, ou sexa, escritor en prosa, ao igual que aos historiadores. Tamén, como os primitivos historiadores, recibían o nome de logopoiós (λογοποιός, de ποιέω, poiéō, 'facer'). O logógrafo escribía un discurso que o litigante debía aprender de memoria e recitar diante do tribunal. Antifonte de Atenas (480 a. C.–410 a. C.) foi un dos primeiros en practicar esta profesión. Defender ás vítimas de persecucións políticas contribuíu a lanzar a posterior carreira política de moitos logógrafos.
Gemini 2
Gemini 2 foi a segunda proba de lanzamento dunha cápsula Gemini non tripulada xunto co seu lanzador, un Titan II GLV.
Desenvolvemento da misión
A misión de Gemini 2 foi comprobar a integridade estrutural coa cápsula e a adecuación do seu escudo térmico para a reentrada atmosférica, así como o rendemento de tódolos seus sistemas, incluíndo comunicacións, control térmico, sistema eléctrico e sistema de control da posición.
Gemini 2 foi lanzada o 19 de xaneiro de 1965 ás 14:03:49 UTC desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral. O lanzamento foi suborbital, chegando a unha altura de 171,2 km. Durante a súa viaxe a cápsula estivo controlada por un temporizador que permitía ir executando varias actividades. Aos 6 minutos e 54 segundos a cápsula disparou os retrofoguetes, preparándoa para a reentrada. Gemini 2 ameziou no océano Atlántico, a 3419 km ao sueste da zona de lanzamento, tras 18 minutos e 16 segundos de voo e a 26 km do sitio previsto. A cápsula foi recuperada por un helicóptero do portaaeronaves USS Lake Champlain. Tódalas probas durante a misión foron un éxito, salvo a das células de combustible, que tiveron que apagarse antes do lanzamento por un problema anterior ao mesmo.
Michela Murgia
Michela Murgia, nada o 3 de xuño de 1972 e finada o 10 de agosto de 2023, foi unha novelista e política sarda. No ano 2010 gañou o Premio Campiello pola súa novela Acabadora, publicada en galego no ano 2018 pola editorial Rinoceronte Editora.
Listen Without Prejudice Vol. 1
Listen Without Prejudice Vol. 1 é o segundo álbum de estudio do cantante inglés George Michael. Foi publicado o 3 de setembro de 1990, baixo os selos Columbia Records e Epic Records.
Residencias da casa real de Savoia
As Residencias da Casa Real de Savoia é un grupo de edificios en Turín e a súa provincia, no Piemonte (Italia). A familia real de Savoia comezou, no século XVI a encargar a remodelación de antigos castelos (incluso da época romana) e a construción de novas residencias, no cinto verde que rodeaba á capital do Reino de Sardeña, Turín.
Engadidas á lista de Patrimonio da Humanidade da Unesco en 1997, edificios caracterizados pola súa beleza e particularidade, construídos nunha mestura entre o estilo manierista e o barroco triunfante piemontés: xoias proxectadas por arquitectos do calibre de Amedeo y Carlo di Castellamonte, Filippo Juvarra, Guarino Guarini ou Pelagio Palagi.
Residencias
A lista de ditos palacios, palacetes e castelos inclúe:
Polbo cabezudo
Morfoloxía
As principais diferenzas respecto ó polbo común son un menor tamaño (vén medindo 35–40 cm) e unha cor que tira a branca amarelada, pero sobre todo polo tamaño proporcionalmente da súa cabeza, característica á que debe o seu nome. Os tentáculos son proporcionalmente máis longos e delgados, coas puntas afiadas e reviradas (de onde lle vén o nome de cirrosa).
A cor da parte ventral é branca. Nos tentáculos presenta unha única fila de ventosas mentres que o polbo común ten unha dobre fila de ventosas.
Markku Aro
Markku Tuomas Puputti, máis coñecido como Markku Aro, nado o 3 de febreiro de 1950 en Mouhijärvi, é un cantante finlandés de iskelmä. Foi un dos máis populares cantantes finlandeses no seu estilo na década de 1970 e representou a Finlandia no festival de Eurovisión de 1971.
Polbo cabezudo
Interese pesqueiro e comercial
É abundante na plataforma pesqueira galega e está presente nos mercados (e adoito nas conservas de polbo). Péscase con artes de arrastre, sendo máis frecuente no inverno.
Consómese coas mesmas preparacións que o polbo común, aínda que resulta menos apreciado que este.
Markku Aro
Traxectoria
Durante os anos de instituto creou cuns compañeiros a súa propia banda en Nokia. No verán de 1968 participou na xira de Kristiina Hautala e nese ano apareceu o seu primeiro sinxelo "Käyn uudelleen eiliseen". Aro participou na fase de cualificación para o festival de Eurovisión en 1969, 1971, 1974, 1976, 1979 e mais en 1981. En 1971 chegou á final en Dublín co dúo Koivistolaiset e Rauno Lehtinen coa canción "Tie uuteen päivään", quedando en oitavo lugar.
Polbo cabezudo
O polbo cabezudo en Galicia
Outros nomes que recibe en Galicia son, simplemente, cabesón ou cabezudo.
Markku Aro
Traxectoria
Na década de 1970 foi un dos principais cantantes de iskelmä con éxitos como ”Hyvännäköinen”, ”Moskiitto”, ”Jestas sentään”, ”Oma kultasein”, ”Anna kaikkien kukkien kukkia”, ”Etsin kunnes löydän sun”, ”Pois sun vien”, ”Kun sä vierelläin sateessa oot” ou ”Loit elämälle pohjaa”. En 1976 publicou o que sería o seu disco máis vendido e disco de ouro, Etsin kunnes löydän sun, e que logrou vender 31 000 exemplares  .A finais da década colaborou con Veikko Samuli nas cancións ”Keskiyön aikaan” e ”Ollaan lähekkäin. Tamén contra o final da década de 1970 e principios da de 1980 colaborou coa cantante británico-singapuresa Nisa Soraya, coa que se presentou na fase de cualificación de Eurovisión de 1981 coa canción ”Mun suothan tulla vierees sun”. Logo cambiou e colaborou con Kassu Halonen co que gravou ”Kaksi rakkainta” mais ”Kyyneleet sielun puhdistaa”, que ocupou o terceiro lugar no concurso Syksyn Sävel da MTV3 en 1989, Aro xa era unha voz habitual nese concurso, participara por primeira volta en 1969, facéndoo de novo en varias ocasións ata 1989.
Polbo cabezudo
O polbo cabezudo en Galicia
Téñase presente que co nome común de cabezudo tamén se designan certa quenlla (Peixe anxo, Squatina squatina) ou un tipo de muxo (Mugil cephalus)
Markku Aro
Traxectoria
Markku Aro mantivo unha popularidade constante como intérprete, gravando con regularidade, aínda que sen lograr ningún éxito rotundo, a súa canción máis coñecida do século XXI é ”Jotain taikaa sinussa on” incluída na obra musical de 2001 Sinetti. Tamén nese ano foi un dos candidatos ao premio Iskelmä-Finlandia. En 2002 formou un grupo con Danny e Tapani Kansa cantanto éxitos dos tres cantantes na década de 1960. En 2015 participou na segunda edición do programa Tähdet, tähdet.
Matt Earl Beesley
Matt Earl Beesley é un director de televisión estadounidense.
Traxectoria
Dirixiu episodios de series como CSI: Crime Scene Investigation, Prison Break, Lost, Law & Order: Special Victims Unit, Criminal Minds, The Closer e CSI: Miami.
Johannes Stark
Johannes Stark, nado en Schickenhof, hoxe Zettl, Baviera, o 15 de abril de 1874 e finado en Traunstein, tamén Baviera, o 21 de xuño de 1957, foi un físico alemán, Premio Nobel de Física en 1919.
Traxectoria
Descubriu o duplo duplo dos raios eléctricos canalizados e o efecto do campo eléctrico sobre as liñas do espectro de luz emitida por elementos químicos (efecto Stark,, 1913), este último efecto foi tamén descuberto de xeito independente por Lo Surdo. Por ambos descubrimentos recibiría o Premio Nobel de Física no 1919.
Polo seu apoio á política nazi, Stark dirixiu o Instituto Físico-Técnico do III Reich dende 1933 até que se xubilou no 1939. Stark foi xulgado en 1947, e condenado a catro anos.
Stark publicou máis de 300 traballos, fundamentalmente relacionados coa electricidade e campos análogos. Recibiu numerosos premios, ademais do premio Nobel, como o premio Baumgartner da Academia de Ciencias de Viena (1910), o premio Vahlbruch da Academia de Ciencias de Göttingen (1914), a medalla Matteucci da Academia de Roma.
Durante o réxime nazi, intentou ser o Führer da física alemá, a través do movemento Deutsche Physik ("Física alemá", xunto con Philipp Lenard), en contra da "física xudía", representada por Albert Einstein e Werner Heisenberg.
Amakusa
Amakusa (天草市, あまくさし, Amakusa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kumamoto. Está situado no centro-oeste da rexión de Kyūshū e ao suroeste da prefectura, nas illas de Amakusa. A súa superficie é de 683,24 km² e a poboación de 90.714 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 133 hab./km². O concello de Amakusa limita cos concellos de Reihoku e de Kamiamakusa.
Historia
A cidade de Amakusa foi fundada pola fusión de 2 concellos de cidade (de Hondo e de Ushibuka) e 8 concellos de vila do distrito de Amakusa (de Ariake, de Goshoura, de Kuratake, de Sumoto, de Shinwa, de Itsuwa, de Amakusa e de Kawaura) no ano 2006.
Pumariño
Co topónimo Pumariño podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Capitel
Aínda que hai unha gran variedade de capiteis, a forma tipo estaría formada por: un astrágalo, moldura que corre ao redor do fuste da columna na base do capitel; un tambor, que é o corpo propiamente dito do capitel, con forma reducible a un tronco de cono ou pirámide invertida; e un ábaco, taboleiro prismático que remata o capitel e que sostén directamente o arranque do arco ou o lintel.
Os primeiros capiteis coñecidos teñen a súa orixe no antigo Exipto. O seu aspecto é con preferencia papiriforme ou lotiforme, pero tamén os hai con calquera outro tema vexetal. En Persia empregáronse capiteis formados por dúas figuras contrapostas que deixaban entre elas un rebaixe no que se apoiaba a arquitrabe. Pero o desenvolvemento e masivo emprego do capitel débese á arquitectura grega e romana que fixeron del un elemento clave das súas ordes arquitectónicas clásicas. O seu deseño correspóndese coas respectivas ordes. Así, a dórica, carente de astrágalo, só ten equino e ábaco, os dous lisos e moi sinxelos; a xónica caracterízase polas volutas que configuran as súas catro esquinas; a corintia, máis esvelta que a anterior, ten todo o tambor decorado por follas de acanto; a toscana é semellante á dórica, inclúe un colariño; a composta é unha combinación de xónica e corintia, adoptando as volutas dunha e as follas de acanto da outra.
Coa chegada do Renacemento e o Neoclasicismo volveuse á utilización dos capiteis clásicos segundo os canons das ordes arquitectónicas gregas e romanas.
Capiteis exipcios
No Antigo Exipto os capiteis orixinábanse como elementos arquitectónicos de transición entre as columnas e os linteis.
Templo mormón de Guayaquil
O Templo de Guayaquil, Ecuador é un dos templos construídos e operados pola Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, o número 58 construído pola igrexa e o primeiro de Ecuador, situado na cidade de Guayaquil.
Como todos os templos da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, o templo de Guayaquil foi construído co fin de prover ordenanzas e cerimonias consideradas sacras para os seus membros e necesarias para a salvación individual e a exaltación familiar.
Non é un edificio de adoración sacramental semanal e resérvase o seu uso para os membros bautizados que son dignos, baseado nunha recomendación emitida polas autoridades locais da igrexa.
Os Anguieiros, Montefurado, Quiroga
Os Anguieiros é un lugar da parroquia de Montefurado, no concello lucense de Quiroga, na comarca de Quiroga. O seu topónimo podería proceder da pesca de anguías no río Sil.
The Universal
Coa intención de manter a tématica de ciencia ficción da canción, a portada do sinxelo fai alusión á primeira escena da película 2001: Unha odisea do espazo, e o seu vídeo musical é un tributo a A Clockwork Orange, con membros da banda vestidos de xeito semellante a Alex e os seus drugos. Ámbalas dúas películas foron dirixidas por Stanley Kubrick.
Andy Gill
Andrew James Dalrymple "Andy" Gill, nado o 1 de xaneiro de 1958 en Manchester e finado o 1 de febreiro de 2020, foi un membro fundador e guitarrista da banda inglesa de post-punk Gang of Four. Gill era coñecido polo seu áspero estilo de guitarra en álbums como Entertainment! (1979) e Solid Gold (1981), e en sinxelos como "At Home He's a Tourist," "Damaged Goods," "Anthrax," "What We All Want" e "I Love a Man in a Uniform."
ATC Código A10
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
Carlos IX de Suecia
Carlos IX (sueco: Karl IX; 4 de outubro de 1550 - 30 de outubro de 1611) foi o rei de Suecia dende 1604 ata a súa morte. Foi o fillo máis novo do rei Gustavo I e a súa segunda muller, Margarida Leijonhufvud, irmán de Eric XIV e Xoán III, e tío de Sixismundo, que foi rei tanto de Suecia como de Polonia. Por desexo do seu pai conseguiu, por apanaxe, o Ducado de Södermanland, que incluía as provincias de Närke e Värmland; aínda que non tomou posesión del ata despois da caída de Eric e a sucesión ao trono de Xoán en 1568.
Horst Seehofer
Horst Lorenz Seehofer (Ingolstadt, Baviera, 4 de xullo de 1949) é un político alemán do CSU, actualmente é ministro presidente de Baviera. Foi Ministro Federal de Saúde e Seguridade Social entre 1992 e 1998 no gabinete de Helmut Kohl e Ministro Federal de Alimentación, Agricultura e Protección do Consumidor no gabinete de Angela Merkel entre 2005 e 2008. En outubro de 2008 pasou a ser o ministro presidente do Estado Libre de Baviera.
Foi membro do parlamento alemán desde 1980. No ano 2008 o seu partido, a CSU, perdeu un 17% dos votos nas eleccións ao estado de Baviera. Isto ocasionou a dimisión do ministro presidente aínda daquela no cargo, Günther Beckstein e o director do CSU, Erwin Huber. Horst ocupou de seguido os dous postos. Nunha convención do que tivo lugar o 25 de outubro de 2008 foi confirmado como director da CSU co 90% de votos a favor e o 27 de outubro foi escollido ministro presidente de Baviera cos votos da CSU e máis do Partido Democrático Liberal, co que goberna en coalición en Baviera. Por primeira vez desde 1962 existe un goberno en colalición en Baviera, onde tradicionalmente gobernaba a CSU con maioría absoluta só interrompida nunhas eleccións desde o fin da Segunda guerra mundial.
En 2012 convértese en Presidente federal interino na súa calidade de presidente do Busndesrat, tras a dimisión de Christian Wulff e ata o nomeamento de Joachim Gauck o 18 de marzo de 2012.
Carlos IX de Suecia
Os reis suecos Eric XIV (1560-1568) e Carlos IX (1604-1611) tomaron os seus números segundo unha ficticia Historia de Suecia. El realmente era o terceiro rei sueco chamado Carlos.
Chegou ao trono defendendo a causa protestante durante a época cada vez máis tensa de disputas relixiosas entre as diferentes faccións do cristianismo. En pouco máis dunha década estas disputas acabarían iniciando a guerra dos Trinta Anos. Eses conflitos xa causaran a disputa dinástica que depuxo ao seu sobriño e converteuno en rei de Suecia.
O seu reinado marcou o comezo do capítulo final da reforma e a contrarreforma. Coa morte do seu irmán en novembro de 1592, o trono de Suecia pasou ao seu sobriño e aliado dos Habsburgo Sixismundo de Polonia e Suecia. Durante eses tensos momentos políticos, Carlos viu alarmado a herdanza do trono da Suecia protestante polo seu devoto católico romano curmán. Debido a iso seguiron varios anos de controversia relixiosa e discordia.
Durante o período, el e o consello de goberno sueco dirixiron o país no nome de Sixismundo mentres este estaba en Polonia. Despois de varios preliminares, o Riksens ständer forzou a Sixismundo a abdicar en favor de Carlos IX en 1595. Este feito inaugurou case sete décadas de guerras esporádicas xa que ámbalas dúas liñas da Dinastía de Vasa continuaron intentando refacer a unión entre os tronos polaco e sueco.
Probablemente, o resultado dinástico entre Suecia e Polonia agravou e radicalizou as posteriores accións ds príncipes católicos nos estados xermánicos como foi o Edicto de Restitución. De feito, empeorou a política europea abandonando a resolución de eventos por vías diplomáticas durante o sanguento episodio que foi a guerra dos Trinta Anos.
Andy Gill
Gill tamén produciu a meirande parte dos traballos de Gang of Four, incluído o seu álbum What Happens Next (2015), e discos doutros artistas como Red Hot Chili Peppers, The Jesus Lizard, The Stranglers, The Futureheads, Michael Hutchence, Killing Joke, Polysics, Fight Like Apes, Therapy? e The Young Knives.
ATC Código A10
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Atilano Franco
Atilano Franco Parada, nado en Marín en 1956 e finado na mesma vila o 1 de febreiro de 2009 foi un actor galego.
Despois de realizar distintos traballos na súa vida (mariñeiro de altura, peón etc.) tomou contacto na súa madurez co mundo do cine, para rodar tres filmes co mesmo director, Mario Iglesias. Faleceu de cancro.
Galería de imaxes das Irmandades da Fala
Galería de imaxes das Irmandades da Fala.
As Irmandades da Fala foi unha organización nacionalista galega activa entre 1916 e 1931. Coas Irmandades da Fala, o movemento galeguista asumiu por vez primeira o monolingüismo en galego.
Amiina
Nas súas actuacións, cada un dos membros toca distintos instrumentos, movéndose dun instrumento a outro no medio das cancións.
Despois de adoptar o nome de Amiina, a banda inicialmente era un cuarteto de corda: María Huld Markan Sigfúsdóttir e Hildur Ársælsdóttir tocando os violíns, Edda Rún Ólafsdóttir a viola, e Sólrún Sumarliðadóttir o violonchelo. Con esta formación Amiina colaborou no estudio con Sigur Rós, destacando o seu traballo nos álbums  e Takk...
O seu primeiro disco dispoñible comercialmente foi o EP de catro temas Animamina. A este seguiulle o seu primeiro sinxelo, "Seoul". O seu álbum de estrea, Kurr, foi editado o 21 de marzo do ano 2007, a través do propio selo da banda, Bláskjár. Foi re-editado por Ever Records en xuño dese mesmo ano.
Cando Sigur Rós parou de xirar en xullo do 2006, Amiina continuou tocando realizando a súa primeira xira en solitario por Europa e América nos meses de outubro e novembro. Despois do lanzamento de Kurr tocaron por Norteamérica en marzo e abril do 2007 e por Europa en maio.
A canción "Hilli" foi editada como segundo sinxelo de Kurr o 10 de decembro do 2007. Trátase dunha colaboración entre Amiina e o músico country Lee Hazelwood, onde a súa voz (a derradeira gravación antes da súa morte) está mesturada cunha versión reconstruída do tema orixinal.
Amiina apareceu na película islandesa Brúðguminn, estreada no ano 2008.
Antes da edición do seu EP Re Minore no 2009, Amiina xirou cun batería chamado Magnús Trygvason Eliassen que, xunto con Kippi Kaninus, uniuse á banda para a gravación do EP. Ambos estiveron nas gravacións do seugundo álbum da banda, Puzzle, realizadas no verán do 2010. Este álbum lanzouse o 27 de setembro dese mesmo ano.
Advanced Satellite Launch Vehicle
Advanced Satellite Launch Vehicle, tamén coñecido polo seu acrónimo ASLV, foi un lanzador orbital indio de catro etapas e propulsado por propelente sólido.
Características
O foguete foi deseñado a mediados dos anos 1980 pola Organización India de Investigación Espacial (ISRO, polo seu acrónimo en inglés).
Tres fallos sucesivos e un único éxito fixeron entrar o proxecto do ASLV en crise, sendo abandonado tralo último lanzamento (o único exitoso), en 1994.
Boa, Noia
Boa é a parroquia máis occidental do concello coruñés de Noia e constitúe o linde co concello de Porto do Son. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 391 habitantes (185 homes e 206 mulleres).