cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C3 (complemento)
Uso clínico
Os niveis de C3 no sangue poden medirse para apoiar ou desbotar un determinado diagnóstico médico. Por exemplo, os niveis baixos de C3 están asociados con algúns tipos de enfermidades renais como a glomerulonefrite postinfecciosa e a nefrite de derivación.
Interaccións
C3 interacciona co factor H.
Voo 1549 de US Airways
O accidente pasou a ser coñecido como o "Milagre do Hudson", e un funcionario da Xunta Nacional de Seguridade no Transporte describíuno como "a amaraxe máis exitosa da historia da aviación". A Xunta rexeitou a idea de que o piloto podería evitar a amaraxe regresando a LaGuardia ou desviándose ao próximo aeroporto de Teterboro.
Instituto Galego de Física de Altas Enerxías
alt=Publicación con participación de xente do IGFAE|miniatura|Publicación con participación de xente do IGFAE O Instituto Galego de Física de Altas Enerxías (IGFAE) é unha institución dependente da Universidade de Santiago de Compostela e da Xunta de Galicia.
Actividades
Varios membros do IGFAE están entre os fundadores do LHCb, experimento dentro do Gran Colisionador de Hadróns (LHC, polas siglas en inglés) do CERN.
En 2018 é colaborador de LIGO.
No apartado de difusión, organiza periodicamente actividades tanto de difusión nos centros como de colaboración don outras entidades ou competicións de difusión científica.
No 2019 a investigación está dividida en tres grandes liñas: Os límites do modelo estándar, Partículas cósmicas e física fundamental (traballando entre outros co Observatorio Pierre Auger na Arxentina), e A física nuclear do laboratorio á mellora da saúde das persoas.
Organización
O director actual (2019) é Carlos Alberto Salgado López.
Premios, distincións e recoñecementos
No 2011 o grupo de Partículas cósmicas e Física Fundamental encabezado por Carlos Salgado, consegue unha Strarting Grant para o proxecto 'Hot and dense QCD in the LHC era', para o estudo dos estados da materia a moi alta temperatura, con quarks e gluóns liberados até distancias equiparables ó tamaño do núcleo atómico.
No 2013, o equipo liderado por José Luis Mascareñas Cid consegue un Advanced Grant do ERC.
En xullo de 2017 o IGFAE foi acreditado como Unidade de Excelencia 'María de Maeztu' do sistema Español de Ciencia, tecnoloxía e Innovación (SECTI).
Revenimento
Revenimento ou revenido é un tratamento térmico utilizado no aceiro e noutros materiais para corrixir inconvenientes decorrentes da témpera ou doutros procesos previos que poidan reducir as prestacións da peza a revenir.
Instituto Galego de Física de Altas Enerxías
Premios, distincións e recoñecementos
No 2019 consegue un Advanced Grant para o proxecto ‘Yoctosecond imaging of QCD collectivity using jet observables’ (YoctoLHC), en colaboración co Laboratório de Instrumentação e Física Experimental de Partículas de Lisboa (LIP) e da Universidade de Jyväskylä en Finlandia.
Revenimento
A témpera tende a tornar o aceiro excesivamente ríxido (pouca elasticidade) e fráxil (pouca resistencia ao choque) e a criar tensóns internas, o que é corrixido polo revenimento, que consiste en requecer a peza temperada a unha temperatura inferior á da témpera (zona crítica-fase austenítica).
A temperatura de revenido nos aceiros normalmente situase entre 150 °C e 600 °C, e o tempo de duración entre 1h e 3h. Porén, canto maior a temperatura empregada, mais o revenido tende a reducir a dureza orixinal.
O revenido aumenta a ductilidade e a elasticidade do material, e é usado especialmente na fabricación de resortes.
Fases do revenimento
O revenido faise en tres fases:
Arrequecemento
O arrequecemento adóitase facer en fornos de sales. Para os aceiros ao carbono de construción, a temperatura de revenido está comprendida entre 450 a 600 °C, mentres que para os aceiros de ferramentas a temperatura de revenimento é de 200 a 350 °C.
Mantemento da temperatura
A duración do revenimento a baixa temperatura é maior que ás temperaturas máis elevadas, para dar tempo a que sexa homogénea a temperatura en toda a peza.
Arrefriado
A velocidade de arrefriado do revenimento non ten influencia algunha sobre o material tratado cando as temperaturas alcanzadas non exceden as que determinan a zona de fraxilidade do material; neste caso arrefríanse as pezas directamente en auga. Se o revenido se efectúa a temperaturas superiores ás de fraxilidade, é conveniente arrefrialas en baño de óleo quente a uns 150 °C e despois en agua, ou simplemente ao ar.
Revenido do aceiro rápido
Faise á temperatura de 500 a 600 °C en baño de chumbo fundido ou de sales. O arrequecemento debe ser lento, o mantemento do caldeo será polo menos de media hora; finalmente déixase arrefriar ao aire.
Dous revenidos sucesivos melloran as características mecánicas e as de corte dos aceiros rápidos.
STS-80
STS-80 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 19 de novembro de 1996 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-80, con cinco astronautas (Kenneth D. Cockrell, Kent Rominger, Tamara E. Jernigan, Thomas D. Jones e Story Musgrave) a bordo, foi lanzada para despregar o observatorio astronómico ORFEUS-SPAS-II e o escudo WSF-3 para crear un ultrabaleiro no espazo. A tripulación fixo tamén outros experimentos a bordo do Columbia e canceláronse dous paseos espaciais por problemas coa esclusa de saída.
ORFEUS foi liberado no primeiro día do transbordador en órbita e pasou cerca de dúas semanas en voo independente antes de ser recuperado. Levaba tres instrumentos a bordo para estudar o ceo no ultravioleta. WSF-3 foi despregado no cuarto día de voo. Cos seus 4 m de diámetro, funcionou case sen problemas, creando un ultrabaleiro no que se crearon sete películas semicondutoras. Foi recuperado aos tres días de voo.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 7 de decembro de 1996.
Os libros arden mal
Os libros arden mal é unha novela en lingua galega de Manuel Rivas, publicada por Edicións Xerais en xuño de 2006.
Argumento
O libro conta a historia colectiva dos protagonistas en agosto de 1936, na Dársena da Coruña e de como a guerra civil española trastornou as súas vidas e a dos seus descendentes. Desde ese momento, o país divídese en dous bandos: o dos vencedores e o dos vencidos.
Vicente Curtis, Hércules, lembra mentres observa as lapas onde arden os libros, os días previos ao inicio da guerra, cando preparaban a excursión aos Caneiros cos seus amigos: Luis Terranova (irresistible cantante de tangos), Arturo da Silva (heroe do boxeo), Anceis (o gran poeta do mar), Leica (o fotógrafo), Polca...
Ao outro lado das fogueiras atópanse os que se mancharon as mans ao prender o fogo no que queimaron os libros espoliados de varias Bibliotecas da Coruña. O novo Samos, futuro xuíz, grande amante dos libros; Ren, executor do novo totalitarismo fanático espoliador; os soldados que asumiron a nova orde fascista...
Os descendentes dos protagonistas intentan entender por si mesmos o significado e as consecuencias da guerra. Son eles os que terán que recordarlles aos seus propios fillos os sucesos ocorridos naquelas datas. Gabriel, fillo de Ricardo Samos e Chelo Vidal, é un neno sensíbel e observador que vai comprendendo todo ao longo dos anos a través dos libros do xuíz, entre os que se atopan algúns rescatados das cinzas. O anarquista Polca deposita nos seus fillos, Ó e Pinche, todo o amor á terra, os costumes e a sabedoría dos devanceiros, así como forza para manterse en pé.
Estrutura
Rivas opta pola técnica do fragmentarismo aclimatada pola novela rupturista da centuria pasada. É unha esfera de xéneros, dunhas 600 páxinas, onde arredor do núcleo narrativo xiran a poesía, o relato histórico, o ensaio e a crónica.
A Lamela, Ramil, Castro de Rei
A Lamela é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Os libros arden mal
Estrutura
A copiosa substancia anecdótica estrutúrase en noventa capítulos, algúns moi breves, que presentan os sucesos e personaxes de forma abrupta e por mediación de distintas voces. Hai mencións a feitos e referencias históricas protagonizadas por personaxes reais como García Lorca, Ánxel Casal, Santiago Casares Quiroga, Francisco Franco, Manuel Fraga e Carl Schmitt, entre outros.
A Lamela, Ramil, Castro de Rei
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Stevie Wonder
Stevie Wonder, nado en 1950 como Stevland Hardaway Judkins, nome mudado máis tarde a Stevland Hardaway Morris, é un cantante, músico, compositor, produtor e activista social afroamericano estadounidense.
Cego de nacemento, Stevie Wonder iniciouse no mundo da música asinando un contrato co selo Motown Records sendo aínda un adolescente. A día de hoxe segue traballando para esa casa, convertido nun dos artistas máis aclamados do mundo.
Estación de Catoira
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 59,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Vilagarcía de Arousa coa Bifurcación de Angueira, que historicamente formou parte da liña de Redondela a Santiago de Compostela; a 6 metros de altitude, entre as estacións de Vilagarcía de Arousa e Pontecesures.
Historia
A chegada do ferrocarril a Catoira vai unida á primeira liña férrea posta en funcionamento en Galicia que unía Cornes co Carril e que se prolongaría pouco despois ata Pontevedra. Inaugurouse a estación o 15 de setembro de 1873 por parte da The West Galicia Railway Company empresa británica que lograra a concesión da liña en 1866 tras comprar a compañía do Ferrocarril Compostelán da Infanta Dona Isabel. En 1928, MZOV absorbeu a compañía inglesa para ser á súa vez absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste un ano despois. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España integrou todas as compañías existente na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Camilo Pereira Freijenedo
Camilo Pereira Freijenedo, finado en Vigo a principios de setembro de 1931, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Hipólito Pereira e María Freigenedo, oriundos de Seoane de Arcos (O Carballiño). Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, instalouse na Estrada a finais da década dos sesenta como procurador dos tribunais. Adscrito ao Partido Liberal, foi concelleiro da Estrada e deputado provincial (1888-1900). Foi secretario do xulgado municipal da Estrada. Foi presidente da empresa Automóviles Gallegos. En 1926 concedéronlle a medalla do Traballo, sendo o primeiro galego en conseguila.
Vida persoal
Casou en 1873 con Peregrina Renda López e foi pai de Sara Pereira Renda (que casou con Alfredo Pérez Viondi en 1897) e Virxinia Pereira Renda (que casou con Castelao).
John Jacob Astor
John Jacob Astor, nado o 17 de xullo de 1763 e finado o 29 de marzo de 1848, foi un empresario americano de orixe alemá, comerciante, inmobiliario e investidor que principalmente fixo a súa fortuna no comercio de pel e por investir en inmobles preto ou nacidade de Nova York.
Foi o primeiro membro destacado da familia Astor e o primeiro multimillonario nos Estados Unidos.
Primeiros anos
Johann Jakob Astor naceu en Walldorf, preto de Heidelberg, no antigo Palatinado. Foi o fillo máis novo de Johann Jakob Astor (7 de xullo de 1724– 18 de abril de 1816) e María Magdalena Vorfelder (1730-1766). O seu pai era carniceiro, e Johann axudouno na tenda.
En 1779, á idade de 16 anos trasladouse a Londres para unirse ao seu irmán George traballando na fábrica de pianos e frautas dun tío deles, Astor & Broadwood. Durante esta época, aprendeu inglés e anglicizou o seu nome.
Inmigración aos Estados Unidos
En 1783, Astor inmigrou a Nova York, xusto ao final da guerra de independencia estadounidense, alugou unha habitación a unha viúva e comezou a filtrear coa filla desta, Sara Cox Todd. Alí tivo a oportunidade de coñecer un comerciante de peles que o inspirou a unirse ao negocio. Tras traballar na tenda do seu irmán Henry durante un tempo, comezou a mercar peles aos nativos americanos, a preparalas, e revendelas en Londres ou calquera outro lugar, obtendo un gran beneficio. Abriu a súa propia tenda de peles en Nova York a finais da década de 1780, e traballou como axente do negocio musical do seu tío.
Inmobiliaria e últimos anos
Astor comezou a mercar terras en Nova York en 1799. A comezos do século XIX, comezou a ser máis sistemático, ambicioso e calculador investindo en inmobiliaria na cidade. En 1803, mercou unha granxa de 70 acres. Tamén adquiriu varias propiedades de Aaron Burr, caído en desgraza. Raramente construía na súa terra, pero alugaba a outros para o seu uso. Trala súa retirada do negocio, pasou o resto da súa vida promovendo a cultura. Apoiou o ornitólogo John James Audubon nos seus estudos, viaxou, e colaborou na campaña electoral de Henry Clay.
Matrimonio e descendencia
O 19 de setembro de 1785 Astor casou con Sarah Cox Todd (1762–1842). A súa muller axudaríao nos seus negocios, e levou os asuntos do seu marido cando estaba fóra da cidade. Tiveron oito fillos:
Gillian Anderson
Traxectoria
Anderson comezou a súa carreira profesional no teatro pero foi na televisión onde acadou recoñecemento internacional polo seu papel da axente especial do FBI Dana Scully na serie de televisión The X-Files, durante as nove tempadas da serie gañou un premio Emmy, un Globo de Ouro, e un Screen Actors Guild. Os seus traballo cinematográficos inclúen The House of Mirth (2000), The Mighty Celt (2005), The Last King of Scotland (2006), e dous filmes X-Files, The X-Files (1998) e The X-Files: I Want to Believe (2008). Estivo nomeada aos BAFTA, Emmy e Globo de Ouro polo papel de Lady Dedlock na adaptación televisiva da BBC Bleak House (2005).
Xabier Campos Villar
Xabier Campos Villar, nado en Rois en 1973, é un filólogo galego.
Traxectoria
Formouse como mestre da EXB e licenciouse en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, cunha tese sobre a narrativa de Manuel Lugrís Freire, que máis tarde reelaboraría para redactar e publicar primeiro A obra narrativa en galego de Manuel Lugrís Freire (Xunta de Galicia/CRPIH, 2000) e despois Lugrís Freire, unha biografía (Galaxia, 2006).
Luisito
José Luis Míguez Iglesias, coñecido como Luisito, nado en Teo o 7 de agosto de 1966, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego. Na actualidade adestra o Arousa SC da Segunda División RFEF.
Traxectoria
Luisito foi contratado polo Racing de Ferrol iniciada xa a tempada 2009–10, en substitución dos irmáns Juan e José Veiga. Fixo o seu debut no banquiño ferrolán con vitoria ante o CD Lugo no estadio Anxo Carro (0–1). A pesar de que o equipo descendeu a Terceira División, a directiva decidiu renovalo de cara á seguinte campaña. Na tempada 2010–11 o equipo conseguiu o segundo posto da clasificación e xogar a fase de ascenso a Segunda B. O 13 de xuño de 2011 anunciouse que non continuaría no club departamental, tras non conseguir retornar ao Racing a Segunda B.
O 12 de xaneiro de 2012 presentouse como adestrador do CD Ourense. En maio de 2013 renovou por dúas tempadas. Logo da desaparición por motivos económicos do club ourensán, co que na 2013-2014 rematara 8º na 2ªB e gañara a Copa Federación, quedou sen equipo, mais en outubro de 2014 anunciouse a súa fichaxe polo Pontevedra CF da Terceira División trala destitución de Manu Fernández. Co club granate consegue o ascenso á 2ªB tras proclamarse campión do grupo galego da Terceira División na tempada 2014-2015.
O 4 de febreiro de 2019 firmou polo Deportivo Fabril, en substitución de Sergio Pellicer, até o final da tempada 2018–19. O 21 de xuño de 2019 anunciouse a súa renovación por unha campaña, pese ao descenso do equipo Terceira División. O 14 de maio de 2020 anunciouse que non continuaría no filial branquiazul, logo de dar por rematada a tempada a RFEF debido á COVID-19.
En febreiro de 2021 volveu ao Pontevedra como substituto de Jesús Ramos, asinando ata final de tempada. Na primavera de 2022, asina polo Arousa SC en substitución do cesado Xurxo Otero.
Funicular de Vallvidrera
250px|miniatura|Funicular de Vallvidrera.
O funicular de Vallvidrera é un funicular de Barcelona que une a parte alta do barrio de Sarrià con Vallvidrera. A estación inferior está conectada coa liña do Vallès dos Ferrocarrils de la Generalitat (parada Peu del Funicular).
Foi inaugurado en 1906 para comunicar a liña Sarrià-Barcelona coa vila de Vallvidrera, cando aínda eran núcleos diferenciados. En 1979 pasou a formar parte de FGC, que é o explotador actual. En 1998 foi remodelado.
Cavíidos
A dos cavíidos (Caviidae) é unha familia de mamíferos da orde dos roedores, suborde dos histricomorfos e infraorde dos histricognatos, que inclúe especies de variado tamaño, algunhas delas singularmente grandes en relación á maioría dos integrantes da orde, como a capibara (Hydrochoerus hydrochaeris), que ás veces é clasificada dentro dunha familia propia, a dos hidroquéridos (Hydrochoeridae), aínda que ultimamente tende a ser situada dentro dos cavíidos, incluso compartindo subfamilia (a dos Hydrochoerinae) coas dúas especies de cobaias das rochas (xénero Kerodon).
Características
Coa excepción das maras, que teñen un aspecto máis similar ao do coello, os cavíidos teñen o corpo curto, pesado e coa cabeza grande e rectangular, paralepipédica, e unha cola moi pequena ou ausente. Posúen catro dedos nas extremidades anteriores e tres nas posteriores. O seu tamaño varía desde o das pequenas cobaias, de 22 cm de lonxitude corporal e 300 g de peso, até a capibara, o máis grande dos roedores, de 106 a 134 cm de lonxitude e peso corporal de 35 a 66 kg. Formas aínda máis grandes existiron no plioceno, como Phugatherium, que era do tamaño dun tapir.
Son herbívoros, comendo pastos duros ou follas tenras, dependendo da especie. A fórmula dentaria é similar á de varios outros roedores: 1.0.1.3 / 1.0.1.3. As femias paren a dúas ou tres crías, que nacen xa cubertas de pelo e son plenamente activas, despois dun período de xestación de 50 a 90 días na maioría das especies, ou de 150 días na capibara. Na maioría das especies son sexualmente maduros aos poucos meses de naceren, aínda que nas capibaras a madurez sexual non se alcanza até os 18 meses. (Estas, e outras diferenzas coa capibara é o razón pola que algúns autores separan esta especie a unha familia propia).
A organización social varía amplamente no grupo. Moitos coellos de Indias son promiscuos, e non forman grupos sociais de longa duración, aínda que nalgunhas especies os machos manteñen haréns de dúas ou máis femias. En contraste, as maras son monógamas, e forman garderías coloniais temporais coloniais para coidar as crías de varias nais. As capibaras viven en grupos de ao redor de 10 individuos, ás veces moitos máis, cada un cun só macho dominante e varias femias e machos xuvenís.
Clasificación
A familia dos cavíidos está dividida en tres subfamilias, sete xéneros e vinte especies:
Familia Caviidae
Os Foxos, Anca, Neda
Os Foxos é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres.
Bioko
305px|thumb|Bandeira do Grupo Nacionalista Bubi 1 de Abril Bioko é illa situada no golfo da Guinea, a 32 quilómetros das costas do Camerún. Forma parte dos territorios que compoñen a república da nGuinea Ecuatorial. Ten unha siperfice de 2.017 km² e unha poboación no ano 2005 de 130 000 habitantes. As principais cidades da illa son Malabo (a capital do país), Rebola (a capital da provincia Bioko Norte) e Luba.
Historia
Existe a posibilidade de que a illa fose visitada por Hanón, un xeneral cartaxinés que realizou unha viaxe bordeando as costas de África cara a finais do século VI a.C. ou comezos do s. V a.C.
Casco de Montefortino
miniatura|Casco de Montefortino achado en [[Carnuntum.]]
O casco de Montefortino é un tipo de casco militar romano empregado dende o século III a. C. até o século I. O seu nome débese ó cemiterio de Montefortino, onde se atoparon varios exemplares.
Bioko
Historia
A colonización humana da illa prodúcese cara aos séculos V-VI aproximadamente, por pequenas expedicións desde diferentes puntos da costa do Golfo, e configurando co tempo un grupo socio-cultural diferenciado das súas orixes bantú, os clans bubi. Dentro da mitoloxía popular perviviu o nome de Momiatú como o lendario líder dos primeiros establecementos. A estrutura de clans que se irá configurando co paso do tempo manterá unhas regulares pero débiles comunicacións co continente. A illa recibiu o nome de Etulá por parte dos antigos colonos bubi.
A illa foi visitada tamén en 1472 polo navegante portugués Fernando Pó, quen a bautizou como Flor Fermosa, pero despois adoptou o nome do seu descubridor para Europa.
En 1641 a holandesa Compañía das Indias estableceu postos comerciais sen o consentimento portugués na illa de Bioko, centralizando desde alí temporalmente o comercio de escravos do golfo da Guinea, aínda que os portugueses volveron facer acto de presenza na illa en 1648, substituíndo a Compañía holandesa por unha propia dedicada ao mesmo comercio e establecida no veciño Reino Benga da illa de Corisco ou Mandj. Ao longo deste mesmo século XVII configúrase lentamente un embrionario Reino conformado polos clans bubi, sobre todo tras a actuación nese sentido dalgúns xefes locais como Molambo (aprox. 1700-aprox. 1760) durante un período de forte escravitude na zona, situación que obrigou aos clans bubi a abandonar os seus establecementos costeiros e instalarse no interior.
Tras os tratados de San Ildefonso (1777) e do Pardo (marzo de 1778), Portugal cedeu a España os seus dereitos sobre a illa, xunto con Annobón e a costa da Guinea. En abril do mesmo ano España montou unha expedición a Fernando Poo, dirixido polo Conde de Argelejos, que con todo quedará en nada catro meses despois; de outubro de 1778 a novembro de 1780 establecerase un gobernador español, sendo despois a illa abandonada pola misión española.
Tras Molambo sobresae a figura doutro xefe local, Lorite (1760-1810), a quen sucederá Lopoa (1810-1842?). O período de hexemonía deste último sobre os diferentes clans da illa coincide coa intervención británica sobre a illa entre 1827 e 1840, establecendo diferentes postos, os principais deles Port Clarence (actual Malabo) e San Carlos. Juan José Lerena en marzo de 1843 izó o pavillón español en Malabo, finalizando a influencia británica. Madabita (aprox. 1842-1860) e Sepoko (1860-1874 ó 1875) serán os principais líderes locais neste período de crecente intervención española, a destacar a inmigración de varios centenares de afroamericanos cubanos así como decenas de exiliados intelectuais e políticos españois.
Todo este período traducirase na segunda metade do s. XIX na unificación de todos os clans bubi baixo o rei Moka (1875-1899), situación que non duraría moito debido ao crecente intervencionismo colonial español. Durante o período 1887-1897, varios representantes españois establecen relacións co rei Moka de Bioko.
A illa estaba dividida en 1911 en 67 besés (localidades), cada un gobernado por un botuku ( xefe-alcalde) e sobre eles o rei (muchuku), normalmente coincidindo co xefe do biquei de Moka, quen dispón do seu lujua ou tropa para impor a súa autoridade. En 1926 únese a illa á colonia da Guinea Española.
En 1937 o rei Malabo é encarcerado, morrendo o 19 de abril do mesmo ano. Durante o réxime de Franco continuou a colonización ata 1959 cando se iniciou un proceso de descolonización cun réxime de autonomías para as provincias guineanas ata a completa independencia o 12 de outubro do 1968, integrada na Guinea Ecuatorial.
A illa pasa a denominarse Bioko en 1979, en honra do irmán do rei Malabo, co cambio do nome da Illa de Fernando Poo, que pasara a chamarse Macías Nguema Bidyogo (entre 1973 e 1979, baixo o réxime de Francisco Macías Nguema Bidyogo).
Os seus habitantes falan castelán, bubi, fang, ndowe, bisio, ademais doutras linguas e hai unha abundante literatura guineana en español escrita por homes e mulleres guineanas.
A illa foi usada como base para voos cara a Biafra durante a Guerra civil nixeriana
Fopp
Fopp é o segundo EP da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 1 de agosto de 1988 a través do selo Sub Pop Records. Posteriormente o EP sería combinado con Screaming Life, e publicado como o recompilatorio ''Screaming Life/Fopp en 1990.
La Crónica del Trabajo
La Crónica del Trabajo foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1901 e 1902.
A Pontealbar, Xavestre, Trazo
A Pontealbar é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 52 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 26 eran mulleres.
Casco Coolus
miniatura|Casco tipo Coolus.
O casco Coolus é un tipo de casco militar romano empregado dende o século III a. C. até o século I. Coexistiu co casco de Montefortino.
Medianeiros, Ramil, Castro de Rei
Medianeiros é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Gálea
miniatura|170px|Casco imperial ou gálea.
O casco imperial romano ou gálea (do latín clásico galĕa) é un tipo de casco militar romano, provisto de protectores das meixelas, empregado polas lexións romanas da época do Imperio. Substituíu o casco de Montefortino e o casco Coolus.
Era de coiro, no cal se diferenciaba do cassis (que era de metal); con todo os escritores, inda os militares, non sempre observan esta distinción. Sábese que no exército de Servio Tulio levaban gálea os cidadáns das tres primeiras clases, os cales ían armados á grega. Propercio (XIV, 10, 20) presenta a Rómulo levando unha galea lupina (casco de pel de lobo) e, en efecto, os vélites romanos levaban unha pel deste animal enriba do casco e os augures, por unha reminiscencia dun antigo costume, levaban na cabeza unha pel de animal.
A arte plástica puxo a certas figuras o casco metálico en forma de refugallo dun animal, como se ve no Hércules do frontón de Exina.
Carballoso, Xil, Meaño
Carballoso é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 70 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 35 eran mulleres e 35 homes, o que representa un leve aumento respecto ós anos 2010, cando eran 67 veciños, e 2005, cando eran 69.
In the Life of Music
In the Life of Music (en តន្ត្រីជីវិត) é un filme camboxano de 2018 dirixido por Caylee So que e Sok Visal. Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Tres xeracións están conectadas a través da canción "Champa Battambang" de Sinn Sisamouth.
Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000
Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000 é un filme franco-suízo dirixido por Alain Tanner e escrito por Tanner e John Berger. Rodouse na cidade de Xenebra.
O filme conta a historia dunhas parellas no contexto do tumulto social e político de maio do 68.
Feira de Padrón
miniatura|Parque onde ten lugar a feira cada domingo A Feira de Padrón é un mercado ou feira celebrado no casco urbano da capital do concello de Padrón, na provincia da Coruña.
Ten lugar todos os domingos do ano desde as 9 horas da mañá ata as 15 horas da tarde.
Produtos
Nesta feira pódense atopar desde produtos de alimentación ata animais, pasando por roupa, calzado e artesanía. Non faltan por suposto os pementos de Padrón, típicos da zona.
Francisco Pena Romero
Francisco Pena Romero, nado en Cabo de Cruz (Boiro) o 6 de xaneiro de 1909 e finado no mesmo lugar o 1 de outubro de 1992, foi un político galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e obrigado a alistarse no exército franquista. Desertou e pasouse ao bando leal. Coa derrota republicana pasou a Francia e foi internado no campo de Barcares e despois incorporouse a 33 Compañía de Traballadores Estranxeiros. Combateu no Exército francés. Preso en Estrasburgo, foi deportado a Mauthausen en decembro de 1940 e trasladado a Gusen en marzo de 1941. Foi liberado en maio de 1945.
Vida persoal
Casou con Ramona Romero Fernández.
Os Galanos, Anca, Neda
Os Galanos é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 5 mulleres.
Localización
Atópase na cara norte do val de Sandes, formado polas estrivacións das Louseiras e os montes de Anca. A súa estrada leva directa ao paso cara a Naraío, parroquia de San Sadurniño.
No poboado atópase a Capela dos Remedios
LG3
LG3 é unha revista dixital centrada na literatura de Galicia coa finalidade de "chegar a un amplo público e promover a lectura, a creación, a tradución e a edición en galego". Está xestionada polo Consello da Cultura Galega, dentro do portal de Culturagalega,org.
En 2017 o seu director era Manuel Gago.
El Avisador
El Avisador foi o nome de varias publicacións:
Parque Natural de las Nieves
O Parque Natural das Neves (Parque Natural de Las Nieves en castelán) atópase na Comunidade Autónoma das Canarias, estendéndose pola illa de La Palma e contendo no seu interior a Reserva da biosfera de Los Tiles.
Flora e Fauna
O ecosistema máis estendido son as fragas de Laurisilva (moi ben conservadas) e o Piñeiral (especialmente predominante nas zonas máis altas). Nestes bosques salientan as poboacións de pombas, das subespecies rabiche e turqué.
Memoria virtual
miniatura|300px|Como a memoria virtual é mapeada na memoria física. A memoria virtual é unha funcionalidade que proporciona o sistema operativo que ten por obxectivo conseguir que o proceso dispoña do maior espazo de memoria que poida dispoñer aínda que non se dispoña desa capacidade real de almacenaxe.
Funcionamento
A maioría de computadores teñen distintos tipos de memoria que forman o que se denomina xerarquía de memoria. No caso da memoria virtual, inflúen os dous últimos niveis:
A memoria virtual crea un espazo de direccións ficticio (4 GB de almacenamento nun computador de 32 bits) e, con axuda da MMU, encárgase de traducir cada direccióna unha localización física real que pode estar en memoria principal ou no disco duro (nunha zona reservada denominada swap, espazo de intercambio ou ficheiro de paxinación.
Tsushima
A illa Tsushimad (対馬) é unha illa do arquipélago xaponés situada no Estreito de Corea, aproximadamente a medio camiño entre o continente xaponés e a Península de Corea. A illa principal de Tsushima foi unha única illa, pero dividiuse en dúas en 1671 pola canle Ōfunakoshiseto e en tres en 1900 pola canle Manzekiseto. Estas canles foron construídas a través de istmos no centro da illa, creando a Illa Norte de Tsushima (Kamijima) e Illa Sur de Tsushima (Shimojima). Tsushima tamén incorpora máis de 100 illas máis pequenas (moitas moi pequenas). O nome Tsushima generalmente refírese a todas as illas colectivamente.
O grupo de illas mide aproximadamente 70 km de longo por 15 km de largo e tiña unha poboación de aproximadamente 34.000 habitantes en 2013. As illas principais (é dicir, as illas "Norte" e "Sur", e a delgada illa que as conecta) son o grupo de illas satélite máis grande da Prefectura de Nagasaki e o cuarto máis grande no Xapón (excluíndo as illas principais de Honshu, Kyushu, Shikoku e Hokkaido). A cidade de Tsushima atópase nas illas Tsushima e divídese en seis distritos.
Xeografía
miniatura|Mapa da illa miniatura|Un porto na illa de Tsushima
Tsushima é o territorio xaponés máis próximo á Península de Corea, e atópase aproximadamente a 50 km de Busan (Pusan). Nun día claro, os outeiros e montañas da península de Corea son visibles desde as elevacións máis altas das dúas montañas do norte. O porto xaponés máis próximo, Iki, situado en Illa Iki dentro de Tsushima Basin, tamén está a 50 km de distancia. A Illa Tsushima e a Illa Iki conteñen o Iki–Tsushima Quasi-National Park,, designado como reserva natural e protexido do desenvolvemento posterior. Gran parte de Tsushima (89%) está cuberta por vexetación natural e montañas. A illa de Tsushima ten moitas montañas como o monte Ohira, monte Yatate, monte Hokogatake, monte Koyasan, monte Ontake e monte Gogen.
O goberno xaponés administra a illa de Tsushima como unha única entidade a pesar das canles artificiais separaron en dúas a illa. A área do norte coñécese como Kamino-shima (上島), e a illa do sur como Shimono-shima (下島). Ambas illas teñen un par de montañas. Shimo-no-shima ten monte Yatate (矢立山), con 649 m de altura, e Ariake-yama (有明山), con 558 m de altura. Kami-no-shima ten Mi-take (御嶽), 487 m. Ás dúas seccións principais da illa únese agora unha combinación de ponte e calzada. A illa ten unha superficie de 696´26 km².
Clima
Tsushima ten un clima subtropical mariño fortemente influenciado polos ventos do monzón. A temperatura media é de 15.8 °C, e a precipitación anual media é de 2.132,6 mm. A temperatura máis alta xamais rexistrada na illa foi de 36.6 °C, o 20 de agosto de 2013 e a máis baixa -8.6 °C, en 1895. Durante a maior parte do ano, Tsushima é 1 - 2 °C máis fresco que a cidade de Nagasaki. A precipitación da illa é xeralmente máis alta que a das principais illas do Xapón; isto atribúese á diferenza no seu tamaño. Debido a que Tsushima é pequena e illada, está exposta por todos lados ao aire húmido mariño, que libera precipitacións a medida que ascende as empinadas ladeiras da illa. Os ventos monzónicos continentais transportan loess (area amarela) da China na primavera e refrescan a illa no inverno. Comeza a tempada de choivas e termina máis tarde que noutras áreas na prefectura de Nagasaki, e Tsushima de cando en cando sofre golpes directos por tifóns.
Comando actualidad
Comando actualidad é un programa de Televisión Española que cada semana mostra un tema de actualidade, a través das miradas de catro reporteiros na rúa que se complementan para mostrar a totalidade do tema. Emítese todos os mércores ás 22:15 e ten unha duración aproximada de 55 min.
Tsushima
Historia temperá
A mitoloxía xaponesa afirma que Tsushima foi unha das oito illas orixinais creadas polas deidades Shinto Izanagi e Izanami. A evidencia arqueolóxica suxire que Tsushima xa estaba habitada por colonos do arquipélago xaponés e da Península de Corea do período Jōmon ao período Kofun. O Sanguo Zhi, un texto histórico chinés, describe un país chamado Duihai guo (, xaponés: Tsuikai-koku) cunha poboación de máis de mil fogares, que comunmente identifícase con Tsushima. Foi un dos 30 que compuxo a unión de países Yamataikoku. Estas familias exerceron control sobre Illa Iki e estableceron vínculos comerciais co Xapón Yayoi. Como Tsushima non tiña case terra para cultivar, os insulares gañábanse a vida pescando e comerciando.
Comando actualidad
Equipo
O equipo de Comando actualidad está formado por:
Tsushima
Historia temperá
A principios do século VI, Tsushima era unha provincia do Xapón, coñecida como Provincia de Tsushima.
Baixo o sistema Ritsuryō, Tsushima converteuse en provincia do Xapón. Esta provincia estaba vinculada con Dazaifu, o centro político e económico de Kyūshū, así como o goberno central do Xapón. Debido á súa localización estratéxica, Tsushima xogou un papel importante na defensa do Xapón contra as invasións do continente asiático e no desenvolvemento de liñas comerciais con Baekje e Silla dos Tres Reinos de Corea. Logo de Baekje, que foi axudado polo Xapón, foi derrotado polas forzas de Silla e forzas da Dinastía Tang na Batalla de Hakusukinoe no 663, gardas fronterizos xaponeses foron enviados a Tsushima e construíuse o castelo de Kaneda na illa.
A provincia de Tsushima foi controlada por Tsushima no Kuni no miyatsuko (対馬国造) ata o período de Nara, e logo polo clan Abiru ata mediados do século XIII. O papel e o título de "Gobernador de Tsushima" estivo en mans exclusivas do clan Shōnin durante xeracións. Con todo, como os Shōnin residían en Kyūshū, era o clan Sō, coñecidos súbditos dos Shōnin, quen en realidade exercían o control sobre estas illas. O clan Sō gobernou Tsushima ata fins do século XV.
A fins do século XVI, o líder xaponés Toyotomi Hideyoshi uniu aos diversos señores feudais (daimyo) baixo o seu mando. Coa intención de unir a todas as faccións cunha causa común, a coalición de Hideyoshi invadiua Corea da Dinastía Joseon nun ataque que levou a Guerra dos sete anos. Tsushima foi a principal base naval para esta invasión, e en continuo apoio á guerra, un gran número de prisioneiros coreanos foron levados a Tsushima ata 1603.
Despois de que fracasaron os intentos de conquista do Xapón, restableceuse a paz entre as dúas nacións. Unha vez máis, as illas convertéronse nun porto para comerciantes. Tanto a dinastía Joseon como a Tsushima-Fuchū Domain enviaron aos seus representantes comerciais a Tsushima, gobernando o comercio ata 1755.
A illa foi descrita por Hayashi Shihei en Sangoku Tsūran Zusetsu, que foi publicada en 1785. Foi identificada como parte do Xapón.
Ata a era Meiji, o status de Tsushima foi o de fronteira entre o Xapón e Corea, cunha gran dependencia do Comercio con Corea, e unhas institucións/sistemas comerciais únicos (que se parecían moito máis aos de Corea, que ás institucións xaponesas). Os insulares falaban un dialecto do xaponés e os seus costumes diarios, estrutura social e interaccións económicas eran xaponeses, coa excepción das palabras de préstamo do coreano no seu idioma.
Historia moderna
Nun episodio agora coñecido como Incidente de Tsushima, a Armada Imperial Rusa intentou establecer unha base na illa en 1861, pero o esforzo fallou debido á intervención británica.
Como resultado da abolición do sistema Han, o dominio Tsushima Fuchu converteuse en parte da Prefectura de Izuhara en 1871. No mesmo ano, a Prefectura de Izuhara fusionouse coa Prefectura de Imari, que pasou a chamarse Prefectura de Saga en 1872. Tsushima foi transferida á prefectura de Nagasaki en 1872, e os seus distritos de Kamiagata (上県) e Shimoagata (下県) fusionáronse para formar a moderna cidade de Tsushima. Este cambio foi parte das reformas xeneralizadas no Xapón que comezaron logo de 1854. Xapón estábase convertendo nun Estado nacional moderno e nunha potencia rexional, con cambios xeneralizados no goberno, a industria e a educación.
Logo do fin da Primeira guerra sino-xaponesa co Tratado de Shimonoseki, Xapón sentiuse humillado cando a Tripla Intervención das tres grandes potencias Alemaña, Francia e Rusia obrigárona a devolver a valiosa Península de Liaodong á China baixo a ameaza da forza. En consecuencia, os líderes xaponeses anticiparon correctamente que era probable unha guerra con Rusia ou outra potencia imperial occidental. Entre 1895 e 1904, a mariña xaponesa abriu a canle Manzeki-Seto de 25 m de ancho e 3 m de profundidade, máis tarde o amplíou a 40 m e 4´5 m. (sitio web da prefectura de Nagasaki) a través dun istmo rochoso montañoso da illa entre Aso Bay ao oeste e o estreito de Tsushima ao leste, dividindo tecnicamente a illa en tres illas (topographical map). As preocupacións estratéxicas explican o alcance e o financiamento do proxecto da canle por parte do Xapón durante unha época na que aínda loitaba por establecer unha economía industrial. A canle permitiu aos xaponeses mover rapidamente os transportes e os buques de guerra entre as súas principais bases navais no mar interior (directamente ao leste) a través dos estreitos de Kanmon e Tsushima no Estreito de Corea ou destinos máis aló do Mar Amarelo.
Un decreto imperial en xullo de 1899 estableceu Izuhara, Sasuna e Shishimi como portos abertos para comerciar cos Estados Unidos e o Reino Unido.
Durante a Guerra ruso-xaponesa en 1905, a frota báltica rusa baixo o Almirante Rozhestvensky, logo de facer unha viaxe de case un ano a Asia oriental desde o Mar Báltico, foi esnaquizada polos xaponeses baixo o mando do almirante Togo Heihachiro na Batalla de Tsushima. O terceiro escuadrón xaponés (cruceiros) comezou a seguir á frota rusa desde a punta da illa sur e seguiuna a través do estreito de Tsushima, onde esperaba a principal frota xaponesa. A batalla comezou no leste-nordés da illa norte preto do mediodía e terminou ao norte un día despois, cando os xaponeses rodearon a frota rusa. Xapón logrou unha vitoria decisiva.
De 1948 a 1949, o Levantamento de Jeju, e a súa consiguiente supresión e masacre por forzas anticomunistas coreanas, fixo que moitos residentes de Jeju fuxiran e refuxiáranse en Tsushima.
En 1950, o goberno surcoreano afirmou a soberanía sobre a illa sobre a base de "reclamos históricos". As negociacións entre Corea e os Estados Unidos sobre o Tratado de San Francisco non mencionaron á illa de Tsushima. Logo disto, o estado de Tsushima como illa do Xapón foi re-confirmado. Mentres o goberno de Corea do Sur renunciou desde entón á illa, algúns coreanos (incluído algúns membros do parlamento coreano) intentaron periodicamente disputar a propiedade da illa. En 1973, un dos transmisores do sistema de navegación OMEGA construíuse en Tsushima. Foi desmantelado en 1998. Hoxe, Tsushima é parte da Prefectura de Nagasaki do Xapón. O 1 de marzo de 2004, as seis cidades da illa, incluídas Izuhara, Mitsushima, Toyotama, Mine, Kami-agata e Kami-tsushima, fusionáronse para crear a cidade de Tsushima. Preto de 700 Forzas de Autodefensa do Xapón están estacionados na illa para observar as áreas costeiras e oceánicas locais.
Adiaratou Iglesias
Adiaratou Iglesias Forneiro, nada en Bamaco o 6 de febreiro de 1999, é unha atleta galega radicada en Lugo. Adestra no club Lucus Caixa Rural Galega. En 2019 proclamouse subcampioa do mundo de atletismo paralímpico nas probas de 200 e 100 metros lisos e en 2021 conseguiu o ouro en 100 m e a prata en 400 m nos Xogos Paralímpicos de Toquio. Tamén posúe os récords galegos absolutos de 100 e 200 metros lisos.
Traxectoria
Iglesias naceu con albinismo, un trastorno conxénito que lle fai padecer unha discapacidade visual do 80%. Por mor da persecución que sofren as persoas albinas no seu país, con 11 anos fuxiu do seu Malí natal a Logroño para vivir cun familiar. Porén, acabou ingresando nun centro de acollida no que pasou dous anos. Finalmente foi adoptada e mudouse a Lugo, onde comezou a practicar atletismo no club Lucus Caixa Rural Galega.
A Sartaíña, Xavestre, Trazo
A Sartaíña é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Cadela (molusco)
miniatura|230px|Cunchas de S. plana. A cadela ou ameixa de can, Scrobicularia plana, (da Costa 1778), é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos semélidos, único representante, segundo o SIIT, do xénro Scrobicularia, ou un dos dous que recoñece o WoRMS (a outra é Scrobicularia cottardi).
Morfoloxía
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Ten unha cuncha fráxil, equivalva e case equilateral, de contorno ovalado, que polo xeral pasa dos 6,5 cm de diámetro (eixe maior), aínda que normalmente mide 4,5 cm.
A superficie externa da cuncha presenta numerosos sucos concéntricos e irregulares, con liñas de crecemento difíciles de determinar. A valva dereita ten dous dentes cardinais pequenos, e a esquerda só un.
A coloración externa é gris, parda clara ou crema, co perióstraco escuro. O interior da cuncha é branco ou amarelado e deixa ver as pegadas dos músculos adutores e o seo paleal.
Distribución e hábitat
Comunmente habita nas costas de fondos areosos ou fangosos e nos estuarios do norte de Europa, o Mediterráneo e África occidental, onde vive entrerrada ata os 30 ou 40 cm de profundidade.
Nalgunhas zonas chegou a ser moi abundante: nos anos 1930 rexistráronse concentracións de ata mais de 1 000 individuos por m2 no estuario do río Tamar (suroeste de Inglaterra), e no do Gwyndraeth (País de Gales).
Taxonomía
O xénero Scrobicularia foi establecido en 1815 polo médico e naturalista alemán Schumacher, e comprende, para a maioría dos autores, unha soa especie, Scrobicularia plana, aínda que, como quedou dito, o WoRMS recoñece tamén outra, Scrobicularia cottardi (Payraudeau, 1826).
A especie Scrobicularia plana fora descrita en 1778 polo naturalista británico da Costa co nome de Trigonella plana, dentro do xénero Trigonella por el descrito o mesmo ano (e que hoxe se identifica con Mactra, Linnaeus, 1767). Ao longo dos tempos foi reclasificada en numerosos xéneros e especies:
Finalmente foi incluída no xénero Scrobicularia por Schumacher, e hoxe o seu nome válido é Scrobicularia plana, respectando a antigüidade da descrición de da Costa. Tamén a clasificación da familia foi obxecto de discusión, xa que Scrobicularia plana estivo até hai pouco incluída na familia dos escroibicularíidos, Scrobiculariidae H. Adams & A. Adams, 1856, qiue hoxe se condidera un sinónimo de ''Semelidae.
Interese pesqueiro e comercial
Aínda que ser é un molusco comestible, posúe un sabor a pementa que non o fai agradable (en inglés, Peppery furrow shell). Mesmo a captura é problemática xa que a cuncha adoita romper ó intentar extraerla da area.
En Galicia
En Galicia é unha especie moi abundante, encontrándose en fondos de area lameira na zona intermareal, en costas protexidas, ou en lagoas litorais, en todo o país.
Ademais de por cadela e ameixa de can, coñécese popularmente polos nomes de cadela de frade e cadela de mar.
Carlos Cortés
Carlos Cortés Rey, nado o 28 de agosto de 1974 na Coruña, é un árbitro internacional galego de baloncesto.
Traxectoria
En 2005 convértese en árbitro de primeira división no baloncesto español e comeza a arbitrar partidos na ACB. En 2010 dá o paso para converterse en árbitro internacional, cando leva arbitrados 115 encontros na ACB. A súa progresión nese ámbito lévao a ser seleccionado para os Xogos do Mediterráneo 2013 que se disputaron na cidade turca de Mersin.
É ademais director técnico do Comité Galego de Árbitros. En 2013 recibiu da Xunta de Galicia o premio Deporte Galego ao mellor árbitro.
Liñares, Anca, Neda
Liñares é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 51 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 29 mulleres. Por este lugar pasa a AC-862 cara a Ortigueira, cruzando o río Castro, principal afluente do río Grande de Xuvia.