cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comarcas de Galicia
Provincia de Ourense
No ano 2020, na provincia de Ourense, a propia comarca de Ourense reunía máis da metade da poboación provincial, con 144.440 habitantes. A comarca da Terra de Caldelas é pola contra a menos poboada de provincia e de Galicia, con 2.764 habitantes.
Provincia de Pontevedra
A provincia de Pontevedra acolle no seu seo a bisbarra máis poboada da comunidade, a comarca de Vigo, con 426.834 habitantes no ano 2020. A comarca da Paradanta é a menos poboada da provincia, con 12.060 habitantes nese mesmo ano.
Carolina Bescansa
Traxectoria
En abril de 2016, Bescansa presentou unha demanda contra o xornalista radiofónico Federico Jiménez Losantos por insinuar que o seu fillo ía drogado e en setembro de 2017 gaña esta demanda. Federico Jiménez Losantos e o seu medio Libertad Digital S. A. son condenados a indemnizar con 10 000 euros a Carolina Bescansa "por intromisión ilexítima no dereito ao honor".
O 1 de febreiro de 2017, abandonou o seu posto como secretaria de Análise Política e Social de Podemos días antes da II Asemblea Cidadá Estatal.
En outubro de 2018 competiu con Antón Gómez-Reino para  presidir a secretaría xeral de Podemos en Galicia. Perdeu a votación ao obter 1 400 puntos (45,02% dos votos) fronte aos 1 710 (54,98%) de Antón Gómez-Reino Varela.
Ten unha filla e un fillo.
A Parrocha, As Cortes, Paradela
A Parrocha é un lugar da parroquia das Cortes, no concello lugués de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Camiño de Santiago
A Parrocha é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Atlanta Flames
Os Atlanta Flames foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Atlanta, Xeorxia (Estados Unidos) que competiron na National Hockey League (NHL) entre 1972 e 1980. Xogaban os seus partidos como local no Omni Coliseum de Atlanta e eran membros da West Division e posteriormente da Patrick Division da NHL. Xunto cos New York Islanders, os Flames foron creados en 1971 no marco do conflito entre a NHL e a rival World Hockey Association (WHA). O equipo gozou dun éxito modesto no xeo, clasificándose para os play-offs en seis das súas oito participacións na liga, mais non conseguiron superar ningunha eliminatoria e tan só conseguiron gañar dous partidos das series en total. A franquía esforzouse por atraer aos seareiros, mais despois de reunir unha media de tan só 10.000 espectadores por partido na tempada 1979–80, foi vendida e recolocada en Alberta baixo o nome de Calgary Flames.
Eric Vail foi o máximo goleador da franquía con 174, mentres que Tom Lysiak liderou ao equipo con 431 puntos. Guy Chouinard foi o único xogador da franquía que conseguiu anotar 50 goles nunha única tempada. O porteiro Dan Bouchard liderou ao equipo en vitorias (166) e shutouts (20). Dous xogadores dos Flames gañaron o Calder Memorial Trophy ao mellor rookie: Vail na tempada 1974–75 e Willi Plett na tempada 1975–76. Bob MacMillan gañou o Lady Byng Memorial Trophy ao xogador co maior espírito deportivo na tempada 1978–79. O Xerente Xeral Cliff Fletcher é o único membro da franquía que foi introducido no Hockey Hall of Fame.
Creación
Os Flames contrataron a Cliff Fletcher, que xa traballara para os St. Louis Blues, para exercer de Xerente Xeral do equipo. O ex xogador dos Montreal Canadiens Bernie Geoffrion foi contratado como adestrador do equipo. O equipo formou o seu cadro de xogadores a partir dun draft de expansión que tivo lugar o 6 de xuño de 1972. Fletcher centrouse na portería, escollendo a Phil Myre na súa primeira selección e o rookie Dan Bouchard na súa segunda. Fletcher seleccionou un cadro competente, mais novo e sen experiencia. Dous días despois, os Flames seleccionaron a Jacques Richard como segunda elección no draft de 1972.
1972–1975
miniatura|250px|Keith McCreary, primeiro capitán dos Atlanta Flames. Os Flames debutaron na NHL en Long Island fronte ao outro equipo de expansión creado esa tempada, os New York Islanders, o 7 de outubro de 1972. Gañaron o partido por 3 goles a 2, e Morris Stefaniw marcou o primeiro gol na historia da franquía na NHL no Nassau Veterans Memorial Coliseum. Unha semana despois, o 14 de outubro, o equipo debutou como local. O Omni Coliseum acolleu o primeiro evento da súa historia, no que os Flames empataron fronte aos Buffalo Sabres, 1–1, ante un estadio cheo con 14.568 espectadores. O papel do equipo foi respectable ao longo da maior parte da tempada sustentándose nas actuacións dos porteiros Bouchard e Myre, e a mediados de xaneiro, tiñan un rexistro de 20-19-8 vitorias-derrotas-empates. Os Flames gañaron tan só cinco partidos máis no resto da tempada, finalizando cun rexistro de 25–38–15. Atlanta finalizou na sétima posición da West Division, non conseguindo clasificarse para os play-offs. O equipo tivo un éxito razoable na venda de entradas: vendeu preto de 7.000 abonos de tempada ao principio da tempada, e tivo unha media de 12.516 espectadores por partido.
Tom Lysiak, seleccionado na segunda posición no draft de 1973, uniuse aos Flames na tempada 1973-74 causando un impacto inmediato. Lysiak liderou aos Flames en anotación con 64 puntos e finalizou por detrás do xogador dos Islanders Denis Potvin na votación para o Calder Memorial Trophy como mellor rookie da NHL. Co seu mellor rexistro de 30–34–14, os Flames finalizaron na cuarta posición da West Division e clasificáronse para os play-offs da Stanley Cup de 1974. O equipo debutou na pos-tempada fronte aos campións da división, os Philadelphia Flyers. O primeiro partido, disputado o 9 de abril de 1974, foi unha vitoria por 4 goles a 1 dos Flyers. Philadelphia derrotou aos Flames nas series ao mellor de sete partidos con catro vitorias consecutivas. Geoffrion foi eloxiado polo seu labor como adestrador do equipo e finalizou na segunda posición na votación para o Jack Adams Award ao mellor adestrador.
A expansión da NHL na tempada de 1974–75 provocou un realiñamento dos equipos. A liga mudou o seu formato a unha estrutura de catro divisións, situando aos Flames na Patrick Division. Lysiak repetiu como máximo anotador dos Flames con 77 puntos mentres que Eric Vail, xogando a súa primeira tempada completa, liderou ao equipo con 39 goles. Vail foi o mellor entre todos os rookies e conseguiu o Calder Trophy. O equipo sobrepúxose a unha serie de 8 derrotas en decembro e ás lesións de varios xogadores importantes para finalizar a súa primeira tempada gañadora cun rexistro de 34–31–15. Con todo, finalizaron na cuarta posición da Patrick Division e non conseguiron clasificarse para os play-offs. Alegando motivos persoais, Geoffrion renunciou como adestrador xefe a final da tempada. Foi substituído por Fred Creighton, que adestrara ao equipo asociado aos Flames, os Omaha Knights. Posteriormente Fletcher acreditou que a personalidade extravertida de Geoffrion fora o motivo principal polo que a xente de Atlanta seguiu aos Flames durante as primeiras tempadas, mentres que os xogadores do equipo indicaron posteriormente o estilo de adestramento máis técnico e pedagóxico de Creighton.
1975–1980
miniatura|esquerda|250px|[[Eric Vail loita pola posición fronte á portería nun partido ante aos Colorado Rockies en 1978.]] Creighton creou un equipo consistente, mais non excepcional, finalizando na terceira posición da Patrick Division nas tres seguintes tempadas e gañando algúns partidos máis dos que perdían cada ano. O equipo clasificouse para os play-offs nas tres tempadas, mais foron eliminados na primeira rolda todas as veces. Na tempada 1975–76 foron derrotados por Los Angeles Kings nunha serie ao mellor de tres partidos por 2 partidos a 0. Os Kings eliminaron de novo aos Flames na tempada 1976–77, mais os de Atlanta conseguiron a primeira vitoria nos play-offs da súa historia no segundo partido das series. Vail marcou o gol gañador na vitoria por 3 goles a 2 o 7 de abril de 1977, mais os Flames foron eliminados no terceiro partido. No draft de 1975 Willi Plett emerxeu como xove estrela para os Flames. Anotou 33 goles na súa primeira tempada como profesional na 1976–77 e gañou o Calder Trophy.
Buscando a mellora da fortuna do seu equipo, Fletcher realizou varios movementos nas seguintes tempadas para reelaborar o cadro de xogadores dos Flames. O seu tándem de porteiros de Bouchard e Myre comezara a pelexa entre si na tempada 1977–78, cando ambos buscaron máis tempo de xogo. Fletcher respondeu nomeando a Bouchard como o seu primeiro porteiro e cambiando a Myre aos St. Louis Blues a cambio de tres xogadores. O equipo clasificouse para os play-offs de novo, mais foron o único equipo que caeu fronte a un equipo cun peor rexistro de puntos que eles, os Detroit Red Wings, na serie ao mellor de tres partidos, por 2 partidos a 0. En marzo de 1979, Fletcher realizou un traspaso de oito xogadores que levou ao líder de anotación da franquía Tom Lysiak e a catro xogadores aos Chicago Black Hawks a cambio de tres xogadores, encabezados polo defensa Phil Russell. Fletcher esperaba que a chegada de Russell axudara a que o seu equipo conseguira o éxito nos play-offs.
Alentados por un récord de 10 vitorias consecutivas en outubro de 1978, na tempada 1978–79 os Flames conseguiron o seu mellor rexistro de todas as súas tempadas en Atlanta con 41 vitorias, 31 derrotas e 8 empates. Bob MacMillan, adquirido no intercambio de Myre, converteuse no primeiro xogador dos Flames (excluíndo a Lysiak) en liderar ao equipo en anotación en seis anos e, xunto con Guy Chouinard, foi un dos primeiros dous xogadores dos Flames en anotar 100 puntos nunha tempada. Chouinard converteuse tamén no primeiro xogador do equipo en anotar 50 goles nunha tempada. MacMillan gañou o Lady Byng Memorial Trophy esa tempada como xogador máis deportivo da NHL. Nos play-offs fronte aos Toronto Maple Leafs, Atlanta unha vez máis non puido gañar un partido e perderon a serie ao mellor de tres partidos por 2 partidos a 0.
Traslado a Calgary
miniatura|dereita|Os Calgary Flames recoñecen a súa etapa en Atlanta empregando o logo "Flaming A" para designar aos capitáns suplentes do equipo. A medida que o equipo se foi estancando no xeo, os Flames loitaban no portelo. O equipo acadou unha media de 14.161 espectadores por partido na súa segunda tempada, a 1973-74, mais caeu aos 12.258 tres anos despois, e posteriormente aos 10.500 na tempada 1977-78. As preocupacións pola escasa afluencia de público que podía dar lugar a unha recolocación do equipo saíron á luz en 1976, o que levou a políticos e aos propios xogadores a mercar abonos nun intento por estabilizar a franquía. Os Flames trataron de impulsar a asistencia en 1980 coa fichaxe de Jim Craig, porteiro do equipo olímpico estadounidense que gañara o ouro olímpico logo da súa vitoria sobre a Unión Soviética dentro do "Miracle on Ice". O que non resultou un éxito, caendo a asistencia a 10.024. Aos problemas financeiros sumóuselle o feito de que o Omni Coliseum foi construído sen palcos de luxo que puideran xerar maiores ingresos, sendo un dos últimos grandes estadios de América do Norte en ser construído sen eles, o que levou a Fletcher a considerar a instalación como "obsoleta xa ao inaugurarse".
Cousins anunciou que estaba tentando vender o club logo da eliminación dos Flames nos play-offs; o seu último partido, unha derrota por 5–2, xogouse en Atlanta o 12 de abril de 1980. Afirmou ter sufrido perdas financeiras significativas co equipo e que a escasa asistencia obstaculizara a súa capacidade para asinar un contrato televisivo para o equipo. Especulouse con que o equipo, que se estimara que perdera 12 millóns de dólares nos seus oito anos de historia, trasladaríase a Calgary, aínda que Dallas e Houston tamén foron mencionados como posibles destinos.
Os irmáns Seaman, Daryl e Byron, fixeron unha oferta de 14 millóns de dólares mentres a cidade de Calgary preparaba a construción dun novo estadio para o equipo. Con todo, o empresario canadense Nelson Skalbania emerxeu como poxador rival para o equipo antes de unirse ao consorcio de Calgary. O grupo acordou mercar os Flames por 16 millóns de dólares, no momento o maior prezo pagado por un equipo da National Hockey League. A compra foi anunciada o 21 de maio de 1980 e a franquía foi recolocada no Canadá, onde adoptou o nome de Calgary Flames. Os Flames teñen empregado dende aquela o logo de Atlanta para identificar tanto aos seus capitáns, coma ao equipo afiliado que xogaba na American Hockey League, os Adirondack Flames.
O último xogador en activo na NHL dos Atlanta Flames foi Kent Nilsson, que xogou o seu derradeiro partido en 1995. Varios antigos xogadores do equipo regresaron a Atlanta unha vez finalizaron a súa carreira. Entre eles, Tom Lysiak dirixiu unha granxa de cabalos ás aforas da cidade, Eric Vail regresou para dirixir un club nocturno, e Willi Plett dirixiu un parque temático deportivo e campo de golf.
Logo
O logo dos Atlanta Flames era o deseño do "Flaming A" (A ardente), consistía nun "A" vermello e branco cunha chama vermella no medio do "A". Nas camisolas dos xogadores a distribución das cores variaba entre o uniforme como local e o empregado como visitante. Mentres que nos partidos como local aparecía un "Flaming A" en vermello e branco cunha chama no medio e co bordo en amarelo, nos partidos como visitante o logo consistía no "Flaming A" en branco e amarelo sobre o fondo vermello do uniforme visitante.
Uniforme
Durante as oito tempadas que os Atlanta Flames xogaron na capital do Estado de Xeorxia os seus uniformes, tanto o local coma o visitante, apenas experimentaron cambios. A camisola local do equipo era de cor branca con tres faixas, dúas vermellas máis finas e unha máis grosa de cor amarela nos cóbados e na parte baixa, mentres que as ombreiras eran de cor vermella. No centro da parte dianteira da camisola aparecía o logo do equipo, mentres que na parte traseira podía verse o número, en vermello na camisola local e en branco na visitante.
Pola súa banda, na primeira tempada as camisolas empregadas como visitante polo equipo de Atlanta eran de cor vermella e, como ocorría coa camisola local, contaba con tres faixas, dúas finas amarelas e unha máis grosa entre ambas.
Os nomes dos xogadores non apareceron nas camisolas ata a quinta tempada do equipo na National Hockey League.
Pavillón
miniatura|250px|dereita|O Omni Coliseum en 1977. Durante as oito tempadas que os Atlanta Flames competiron na National Hockey League xogaron os seus partidos como locais no Omni Coliseum de Atlanta. O pavillón comezouse a construír o 30 de marzo de 1971, e tiña capacidade para 15.278 espectadores para partidos de hóckey sobre xeo. Exteriormente o pavillón destacaba pola súa cuberta de aceiro oxidado, mentres que o seu deseño posibilitaba que puidera sosterse poñendo columnas tan só cada 360 pés. O primeiro evento que acolleu o pavillón foi o primeiro partido como local dos Flames, o empate a un gol fronte aos Sabres o día 14 de outubro de 1972. Con todo, a falta de palcos VIP do pavillón foi un dos motivos polos que a franquía abandonou a cidade, xa que este feito dificultaba a posibilidade de xerar máis ingresos para unha franquía que se encontraba nunha delicada situación económica. Logo da marcha dos Flames a Calgary o Omni Coliseum seguiu a ser empregado polo equipo da National Basketball Association (NBA) dos Atlanta Hawks ata a súa demolición o 26 de xullo de 1997. O mellor rexistro de asistencia foi o da segunda tempada do equipo na NHL con 14.162 espectadores de media, que foi a primeira vez que o equipo se clasificou para os play-offs, mentres que no extremo oposto encóntranse os 10.024 espectadores de media da última tempada do equipo en Atlanta.
A seguinte táboa mostra a asistencia media ao Omni Coliseum durante as oito tempadas que os Flames xogaron en Atlanta:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Na súa historia en Atlanta, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Cadro de xogadores da última tempada
Na derradeira tempada dos Atlanta Flames xogaron coa franquía un total de 32 xogadores adestrados por Al MacNeil e o seu adestrador asistente Tim Ecclestone:
Eleccións na primeira rolda do draft
miniatura|200px|Jacques Richard (na imaxe coa camisola dos [[Buffalo Sabres), primeiro xogador escollido no draft polos Atlanta Flames (segundo posto no draft de 1972).]] Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende a creación da franquía de Atlanta ata o seu traslado a Calgary, os Flames escolleron a seis xogadores na primeira elección do draft. Os Flames realizaron dúas eleccións na primeira rolda do draft nos anos 1973 e 1976, mais nunca foron o primeiro equipo en seleccionar a un xogador das ligas menores, sendo a mellor posición na que elixiron o segundo posto dos drafts de 1972 e 1973. A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Atlanta Flames ao longo da súa historia:
Comarca da Barcala
A comarca da Barcala é unha comarca galega situada na provincia da Coruña. Pertencen a ela os concellos da Baña e Negreira.
Atlanta Flames
Líderes históricos
A seguinte táboa amosa os dez máximos anotadores da historia da franquía durante o tempo que esta permaneceu en Atlanta.
Nota: POS = Posición, GP = Partidos xogados, G = Goles, A = Asistencias, Pts = Puntos, PIM = Penalties in minutes
Adestradores
miniatura|250px|Al MacNeil dirixiu o equipo na súa última tempada en Atlanta e as primeiras en Calgary. Ao longo da historia dos Atlanta Flames estiveron ao cargo do equipo un total de tres adestradores. Destes tres adestradores tan só un dirixiu o equipo nos dous períodos distintos da franquía, trátase de Al MacNeil, quen dirixiu o equipo na derradeira tempada do equipo en Atlanta e nas primeiras tempadas da franquía en Calgary. Os mellores resultados obtidos pola franquía en Atlanta durante a liga regular foron conseguidos por Fred Creighton, que nas cinco tempadas que estivo á fronte do equipo de Atlanta conseguiu o mellor rexistro de vitorias da historia da franquía cun 52,9%. Nos play-offs, tanto Creighton coma Al MacNeil conseguiron gañar un partido, Creighton nas catro participacións do equipo na pos-tempada durante os anos que permaneceu á fronte, e MacNeil na única tempada que adestrou ao equipo antes do seu traslado a Calgary.
Membros do Hall of Fame
O único membro da organización dos Atlanta Flames que foi introducido no Hockey Hall of Fame foi o Xerente Xeral Cliff Fletcher. Nado en Montreal, Fletcher comezou a súa carreira na xestión do hóckey sobre xeo como scout dos Montreal Canadiens en 1956, e ascendeu ao posto de asistente do Xerente Xeral cos St. Louis Blues, posto no que se mantivo ata a súa contratación como Xerente Xeral dos Atlanta Flames en 1972, coincidindo coa súa tempada inaugural. Fletcher mantívose na organización da franquía durante 11 anos máis logo do seu traslado a Calgary, e foi o artífice do único campionato da Stanley Cup do equipo de Alberta en 1989. Foi introducido no Hockey Hall of Fame en 2004 como construtor.
Trofeos
miniatura|200px|Dous xogadores da franquía gañaron o Calder Memorial Trophy nos anos que esta permaneceu en Atlanta. Tres membros dos Flames gañaron algún trofeo individual durante a etapa que o equipo xogou en Atlanta. Eric Vail foi o primeiro, gañando o Calder Memorial Trophy como mellor rookie na tempada 1974–75 logo de marcar 39 goles e finalizando con 60 puntos. O xogador canadense nado en Paraguai Willi Plett gañou o trofeo dous anos despois anotando 33 goles e 23 asistencias na súa primeira tempada na NHL. Bob MacMillan foi nomeado o xogador máis deportivo na tempada 1978–79, gañando o Lady Byng Memorial Trophy. Finalizou no quinto posto da liga en anotación con 104 puntos pero acumulando tan só 14 penalty minutes en toda a tempada.
Sete xogadores representaron aos Flames no NHL All-Star Game. Randy Manery converteuse no primeiro all-star do equipo cando xogou no 26º partido All-Star da NHL en 1973. A este seguíronlle posteriormente Al McDonough (1974), Tom Lysiak (1975, 1976 e 1977), Curt Bennett (1975 e 1976), Eric Vail (1977), Bill Clement (1978) e Kent Nilsson (1980).
Comarca da Barcala
O nome desta comarca provén do río Barcala, que traza aproximadamente o límite entre os dous concellos que a conforman. No seu curso baixo ten como afluente o río Albariña, zona na que o val de Barcala se abre a unha depresión máis ampla, na que se levanta a vila de Negreira, moi preto da súa desembocadura no Tambre.
San Pedro, Furco, Becerreá
San Pedro é un lugar da parroquia de Furco no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (18 homes e 15 mulleres).
Rega do Foxo, Castromaior, Abadín
Rega do Foxo é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 1 habitante (1 muller).
Vertebratus
miniatura|250px|Cirrus vertebratus.
Vertebratus é unha variedade de nubes caracterizada por ter unha aparencia de columna vertebral ou sucesión de vértebras.
Só está presente no xénero cirrus.
Germán Anllo Vázquez
Germán Anllo Vázquez, nado en Cospeito o 11 de xuño de 1925 e finado en Madrid o 28 de outubro de 1993, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid, foi funcionario do Corpo Técnico de Aduanas. Fundou a revista Aduanas con Jesús Polanco. Foi subdirector e director xeral de Aduanas (1973-1978). En 1978 foi nomeado Subdirector Xeral do Banco Exterior de España.
Talcahuano
200px|miniatura|O escudo da comuna. miniatura|Centro de Talcahuano, rúa Colón. Talcahuano é unha comuna, un municipio e porto chileno da provincia de Concepción na rexión de Biobío. En termos de poboación, segundo o censo INE de 2002, a comuna tiña un total de 171.383 habitantes, unha superficie de 92,3 km2 e unha densidade de poboación de 1.856,8 hab/km². Forma unha conurbación coa cidade veciña de Concepción. Talcahuano foi fundado no ano 1764. Sitúase na altitude de 1 metro sobre o nivel do mar. O xentilicio coloquial da comuna é chorero/a.
Cidade irmandada
miniatura|600px|centro|Talcahuano
Museo Nórdico
O Museo Nórdico (en sueco Nordiska museet) é un museo localizado na illa de Djurgården, no centro de Estocolmo (Suecia), dedicado á historia cultural e á etnografía de Suecia desde 1500 ata os nosos días. O museo fundouno en 1873 Artur Hazelius, quen tamén fundou o Skansen, museo ao aire libre, que ata 1963 foi parte do Museo Nórdico.
Historia
miniatura|esquerda|Primeira sede do Museo Nórdico, en Drottninggatan 71 Hazelius nunha viaxe por Dalarna comprobou como a cultura campesiña tradicional estaba a se transformar pola moderna sociedade industrial e que era tempo de recoller os elementos da cultura tradicional para ilustración das xeracións futuras; trouxo a Estocolmo unha primeira recollida de fondos, que estableceu como exposición permanente co nome de Colección etnográfica escandinava (Skandinavisk-etnografiska samlingen) nun pavillón do parque da rúa Drottninggatan e que foi aumentando rapidamente. En 1880 Hazelius ofreceu a colección ao estado sueco, adoptando o nome de Museo Nórdico (Nordiska Museum, agora Nordiska museet) administrado mediante unha fundación. En 1882 o rei de Suecia cedeulle terreo na illa de Djurgården para a construción dun novo edificio que albergase as coleccións do museo e ao ano seguinte anunciouse un concurso internacional de arquitectura onde se había elixir o proxecto do novo museo, pero o xurado decidiu que ningún dos proxectos presentados era axeitado e acabou aceptando os deseños do arquitecto sueco Isak Gustaf Clason, comezando as obras en 1888, e para a Exposición Mundial de Estocolmo de 1897 estaba completada a parte norte do actual edificio. Tardou outros dez anos en rematarse sen chegar a completarse o proxecto orixinal, inaugurándose oficialmente en xuño de 1907.
Edificio
Modelado segundo o estilo renacentista nórdico, como o castelo de Frederiksborg en Dinamarca ou o de Gripsholm en Suecia. Empregouse no exterior arenita de Roslagen e calcaria de Öland e Gotland, a armazón realizouse de ladrillo e granito mentres os pisos das galerías fixéronse de formigón. O vestíbulo é unha gran sala de 126 metros de lonxitude, situándose arredor da entrada principal esculturas e relevos de Carl Eldh. O vestíbulo está dominado por unha estatua colosal de Gustavo I de Suecia obra de Carl Milles. miniatura|esquerda|O Museo Nórdico en 1897 miniatura|Vestíbulo principal
Coleccións
O museo alberga 1.500.000 obxectos que van desde 1520 ata a actualidade, as exposicións permanentes están dedicadas ao fogar, arte e tradicións populares, xoguetes, vestimenta e téxtil, cultura saami e August Strindberg mentres que sempre hai exposicións temporais que se exhiben no primeiro andar miniatura|Fotografía dunha muller realizada durante unha expedición etnográfica á Laponia sueca en 1868, obra de [[Lotten von Düben. Colección saami do Museo Nórdico: NMA.0033119]] miniatura|esquerda|Sala de xoguetes do Museo Nórdico
Gran Premio de Bélxica de 1961
O Gran Premio de Bélxica de 1961 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 18 de xuño de 1961 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de.
Informe
Os organizadores da carreira invitaron a 25 corredores, pero decataronse de que só tiñan cartos para pagar a 19. Decidiron facen unha seleción, dez e seis coches oficiaís máis 3 dos 9 restantes. Tres dos coches decidiron non pagar a inscrición logo das prácticas. Aceptaron unha cuarta participación era un só coche para Cliff Allison ou Henry Taylor. O equipo decidiu que competiría o piloto máis rápido na práctica, pero Allison esnaquizou o coche na súa primeira volta na práctica. Os coches Emeryson de Bianchi e Mairesse tamén sufriron danos irreparables na práctica, pero competiron usando os vellos Lotus 18 de Marsh e Seidel, que decidiran non correr. A carreira foi dominada totalmente polo equipo Ferrari. Graham Hill tivo un comezo incrible tomando o liderado desde a terceira fila, pero non puido conter aos coches italianos e todos o pasaron ao final da primeira volta. Houbo algo de emoción polo quinto posto, con Graham Hill e Surtees pasandose un a outro ata que Hill tivo que retirarse por unha fuga de aceite na volta 24.
Fariña (homónimos)
O termo fariña pode referirse a:
Itumbiara
Itumbiara é un concello brasileiro do estado de Goiás. A súa latitude é 18º09'57" sur e a lonxitude 47º56'47" oeste, cunha altitude de 835 metros. A súa poboación é de 71.680 habitantes (2006). Posúe unha área de 2461.3 km².
Sean Bean
Shaun Mark "Sean" Bean, nado o 17 de abril de 1959 en Handsworth, Sheffield (Yorkshire), é un actor inglés de cine e de teatro. Bean é coñecido polo seu papel de Boromir no filme The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, de Ulises en Troia, e por participar noutros filmes como Silent Hill.
Traxectoria
Estivo casado en catro ocasións, froito destas relacións naceron tres fillas.
Arxileto
O Arxileto (Argilletum en latín) era unha rúa que entraba no foro romano entre a curia e a Basílica Emilia e cruzaba o arco de Xano. Era coñecida polas oficinas de banqueiros e polas librarías que nela se situaban.
Mitanni
Mitanni e tamén Mittani (nas fontes asirias Hanigalbat ou Khanigalbat) foi un reino hurrita situado ao norte de Siria que existiu desde antes do -1500. O nome como concepto xeográfico foi utilizado máis tarde para as terras entre o Khabur e o Éufrates. O nome Mitanni conservaríase entre os kurdos (a tribo Motikan) que habitan xusto os mesmos territorios do antigo reino. Foi un reino de estrutura feudal, dirixido por unha aristocracia militar indoairania que chegaría á zona sobre o -1800 ou -1700.
Xeografía
miniatura|300px|Localización dos principais sitios arqueolóxicos da Anatolia hitita Os seus límites son entre Nuzi (preto de Kirkuk) e o Tigris polo leste e Alepo e a Siria central polo oeste. O centro era o río Khabur. As súas capitais serían Washukanni (Ushshukana en asirio, a palabra sánscrita vasukhani quere dicir "mina de riqueza, vasu é tamén unha palabra luvita que quere dicir "bo" e en kurdo moderno Bashkani'' tradúcese por "fonte de auga boa") e Taite (Taidu en asirio).
O nome
Mitanni foi probabelmente un termo nativo do país. Os hititas chamaban ao país Hurri ou Khurri (talvez Hurla) e un texto de Mursilis I (século -XVI) menciona a un "reis dos hurritas". Os asirios e acadios cítano como Hanigalbat (Khanigalbat) e os asirios non usaron o nome Mitanni ata unha época na que xa o reino non existía (indicando entón un termo xeográfico e non político). Os exipcios cítano como Naharina (en acadio quere dicir "río"). Mitanni é mencionado por primeira vez nas fontes exipcias sobre o -1480 nas memorias dun oficial exipcio chamado Amememhet, que serviu debaixo Amenhotep I (sobre -1525 – -1504) e talvez os seus dous sucesores.
Poboación
A poboación suponse que era hurrita, e a clase dirixente indoirania, pero sobre o -1500 a familia real xa falaba o hurrita segundo as cartas de Amarna a pesar de levar nomes indoarianos. Persoas con nome hurrita están testemuñadas nunha gran zona de Siria, rexións que non pertencían inicialmente a Mitanni. No século –XIV numerosas cidades de Siria e Canaán serían gobernadas por persoas con nomes hurritas, pero estes gobernantes non teñen vinculación coñecida con Mitanni e as diferenzas dialectais e relixiosas (os diferentes panteóns) suxiren un desenvolvemento separado.
Historia
As fontes para a historia de Mitanni non son nativas e tense que utilizar as fontes hititas, asirias e sirias e, en menor medida, exipcias. Iso fai difícil as datacións. Suponse que os estados ou cidades-estado hurritas se uniron á caída de Babilonia despois do -1594 cando se produciu o ataque dos hititas á cidade e os posteriores ataques casitas. A debilidade de Asiria nesa época, a conquista hitita de Alepo, seguida por loitas internas hititas, crearon un baleiro de poder na zona que favoreceu a expansión do reino de Mitanni.
O primeiro rei identificado foi Kirta ao que seguiu o seu fillo Shuttarna I. Barattarna ou Parattarna de Mitanni expandiuse ao oeste e dominou o reino de Alepo; o rei Idrimi de Alalakh converteuse en vasalo seu; despois sometéronse os reis de Kizzuwatna e de Arrapha; antes do -1500 dominaba sobre Asiria. Durante o reinado de Sausatatar as loitas internas dos hititas mantivéronos no interior de Anatolia e o reino de Isuwa, ademais Kizzuwatna, foi aliado dos hurritas contra os hititas.
Despois duns anos de combates, a metade do século –XV estableceuse un statu quo cos exipcios en Siria, e os dous estados volvéronse aliados, boa relación testemuñada en tempos de Shuttarna II, que enviou á súa filla Kilu-Hepa para casar co faraón Amenhotep III.
Á morte de Shuttarna estouparon as loitas pola sucesión. Tushratta, fillo de Shuttarna logrou o poder cando xa as relacións con Exipto se arrefriaran e os hititas iniciaban unha fase expansiva (Imperio Hitita Novo). Asiria independizouse e o hitita Suppiluliumas I puido establecer reis vasalos nas fronteiras, reinos que antes eran tributarios de Mitanni.
A metade do século –XIII estouparon novas loitas sucesorias cos asirios e os hititas favorecendo a diferentes candidatos. Os hititas conquistaron Washukanni e entronizaron ao seu pretendente favorecido Shattiwaza ou Mattiwaza, fillo de Tushratta, que se converteu en vasalo do gran rei hitita, pero o reino quedou reducido á rexión central do río Khabur. A situación mantívose igual por un tempo ata que no -1270 Asiria conquistou Mitanni, que finalmente foi anexionado e convertido no vicerreinado ou provincia de Hanigalbat.
Stadio Flaminio
O Stadio Flaminio é un centro deportivo situado na cidade de Roma. Sitúase na Vía Flaminia (calzada romana que levaba de Roma a Ariminium), a tres quilómetros do centro da cidade.
Historia
O estadio actual data de xullo de 1957, ano de inicio da súa construción, aínda que xa anteriormente existía un primeiro estadio chamado tamén Stadio Flaminio, construído en 1927 en honra ao Partito Nazionale Fascista, edificado á súa vez no lugar onde había unha construción de 1911, o Stadio Nazionale, que conmemoraba o 50 aniversario do Risorgimento, que ademais fora construído sobre outro antigo estadio, o Stadio Torino, que se caracterizaba por un estilo arquitectónico clásico e moi sobrio.
Práctica deportiva
O estadio Fliminio foi o estadio principal da selección italiana de rugby até o ano 2011. Acotío o principal usuario do recinto é o fútbol, sendo o estadio onde xoga o A.S. Cisco Roma da Serie C2 da Lega Calcio (a Liga Italiana de fútbol). Tamén é a sede do equipo de fútbol americano Lazio Marines.
Cunha capacidade de 24.973 espectadores (8.000 cubertos), ata o 2011 foi o máis pequeno dos estadios do Torneo das Seis Nacións, debido a iso, en 2012 os azurri cambiáronse para o Stadio Olimpico.
Durante o campionato italiano de fútbol 1989/90 os equipos da Roma e o Lazio xogaron como locais neste campo debido aos traballos de remodelación do Stadio Olímpico con vistas ao Mundial de Fútbol de 1990, organizado por Italia.
Ademais alberga unha piscina cuberta (25 x 10 metros) e diferentes salas para práctica da esgrima, a loita, a halterofilia, o boxeo e a ximnasia.
Roxoa, Castromaior, Abadín
Roxoa é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes en 2015 (9 homes e 8 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Apareamento
miniatura|dereita|240px|Parella de [[Coccinella septempunctata apareándose]] miniatura|dereita|240px|Parella de [[Musca|moscas apareándose]] En bioloxía, o apareamento é o conxunto de todos os comportamentos de cortexo e cría que realizan dous individuos de distinto sexo para procrear, e que culmina coa cópula; en oposición á posibilidade de procrear descendencia cun só (autofecundación de hermafrodita, partenoxénese).
En animais sociais faise extensible á crianza ou coidado da cría en común, nalgunhas aves por exemplo, incluiría a construción do niño e a nutrición dos pitos.
No gando e outras especies domesticadas ou controladas polo ser humano, a inseminación artificial e outras técnicas de reprodución asistida adoitan substituír o apareamento natural.
Club Deportivo Eldense
O Club Deportivo Eldense é un club de fútbol español do concello de Elda, na Comunidade Valenciana. Foi fundado en 1921 e xoga no grupo II da Primeira División RFEF.
Vogue (revista)
Vogue é unha revista de moda e estilo de vida, considerada a máis importante e influente do mundo publicada dende 1892 por Condé Nast Publications en 23 países. Mensualmente publica traballos de estilistas, escritores, fotógrafos e deseñadores dentro dunha perspectiva sofisticada do mundo da moda, da beleza e da cultura pop.
A edición británica foi a primeira edición internacional, mentres que a versión italiana (Vogue Italia) foi chamada a principal revista de moda do mundo.
Historia
Vogue foi lanzada o 17 de decembro de 1892 na cidade de Nova York, ideada por Arthur Baldwin Turnure e o patrocinador Kristoffer Wright, como un pequeno folletín de moda de aproximadamente 30 páxinas, destinado ás mulleres da alta sociedade neoiorquina do final do século XIX. A popularización da moda aconteceu co seu lanzamento, tendo nos seus primeiros números personalidades como Gertrude Vanderbilt Whitney vestindo as súas propias roupas. A primeira editora-xefa da revista foi Josephine Redding, que ficou no cargo ata 1901. Debido ao aumento do contido a revista pasou a ser unha publicación quincenal en 1902. miniatura|Portada do número de maio de 1917 da edición estadounidense A historia de Vogue comezou a mudar en 1909, cando foi adquirida polo grupo Condé Nast Publications, que fixo da revista o punto de partida dun imperio editorial internacional. A primeira edición baixo o novo propietario foi lanzada o día 24 de xuño, e mostraba, entre outras cousas, os vestidos empregados polas mulleres máis ricas dos Estados Unidos. A publicación, alén de se tornar mensual, tivo seu contido reformulado para volvela máis atraente, e transformou a moda en “obxecto de desexo” e “soño de consumo” para as mulleres. Condé Nast transformou a publicación, ata entón un pequeno semanario, nunha das revistas de moda máis influentes do século XX. A edición británica da revista foi lanzada en 15 de setembro de 1916, sendo a primeira fóra dos Estados Unidos. A edición francesa lanzouse o día 15 de xuño de 1920, e foi unha das máis importantes polo seu éxito internacional.
En xullo de 1932, Vogue incluíu a súa primeira fotografía en cor na portada. A fotografía foi tomada por Edward Jean Steichen e era un retrato dunha bañista cun balón de praia no aire. Laird Borrelli indica que Vogue provocou o declive das ilustracións de moda a finais da década de 1930, cando comezou a cambiar as ilustracións das portadas de artistas como Dagmar Freuchen, con fotografías.
A revista comezou a gañar o título de “Biblia da Moda” na década de 1960 cando Diana Vreeland se converteu na editora-xefa da publicación. A partir de entón a revista pasou a ter un estilo máis novo, centrado na revolución sexual da época, abordando máis a moda contemporánea, alén de editoriais que discutían a sexualidade. Baixo a dirección de Vreeland a revista conseguiu superar a súa principal rival, Harper's Bazaar, considerada ata entón a maior publicación de moda do planeta. En outubro de 1964 lanzouse a edición italiana da Vogue. En marzo de 1966 Donyale Luna foi a primeira modelo negra que apareceu na portada de Vogue, na edición inglesa. Na década seguinte, con Grace Mirabella, que asumiu o cargo de editora-xefa en 1971, a revista pasou a apostar por editoriais máis extensos e elaborados, adoptando un estilo distinto para atender as mudanzas de seu público. En 1973, Vogue converteuse nunha publicación mensual.
A partir de 1988 Anna Wintour asumiu o cargo de editora-xefa e transformou a publicación. Baixo a súa dirección, varios estilistas e modelos ata entón descoñecidos convertéronse en celebridades. Tamén foi responsábel do lanzamento de varios novos produtos segmentados, como a versión online, que apareceu por primeira vez en 1996; a innovadora Teen Vogue, unha revista para mozas, que tiña como foco a moda e as celebridades, mais tamén ofrecendo información sobre diversión e actualidades, lanzada en marzo de 2003. Outros títulos como Men’s Vogue, para o público masculino, Vogue Living, lanzada en 2006, dedicada ao deseño e a decoración do fogar. Chegaron a lanzarse outros suplementos especiais dedicados ás pasarelas, ás vodas ou ás xoias, mais foron eliminados polos altos custos e as baixas vendas.
Francisco González
Francisco González Rodríguez, nado en Chantada o 19 de outubro de 1944, é un banqueiro galego. Desde o mes de xaneiro de 2000 é o presidente do BBVA.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense de Madrid. Iniciou a súa carreira profesional en 1964 e anos despois fundou a sociedade de valores FG Investimentos Bolsistas, que se converteu na primeira firma bolsista independente de España e que foi adquirida posteriormente por Merrill Lynch.
Francisco González é tamén corredor de comercio (número un da promoción de 1980) e axente de cambio e bolsa da Bolsa de Madrid. Foi membro da Comisión Executiva da Bolsa de Madrid e da Comisión Executiva de Bancoval.
Foi presidente da maior sociedade bancaria pública española, Argentaria de 1996 a 1999. Nesa época liderou a integración, transformación e privatización dun grupo moi diverso de bancos públicos. Durante este período foi tamén membro do consello de administración de Endesa, do Banco Hipotecario de España, do Banco Exterior de España, da Caixa Postal e do Banco de Crédito Local. A partir de 2000, e grazas á fusión co Banco Bilbao Vizcaya, converteuse no presidente da sociedade resultante.
Outros cargos
Francisco González é presidente da European Financial Services Roundtable (EFR) e membro do consello do Institute for International Finance (IIF), do Institut Européen d'Études Bancaires (IIEB), do consello do Capital Markets Consultative Group do FMI, do consello da International Monetary Conference, do Global Advisory Council de The Conference Board, e do comité asesor internacional da Reserva Federal de Nova York.
Tamén é presidente da Fundación BBVA e patrón da Cruz Vermella, a Fundación de Axuda contra a Drogadicción, a Fundación Víctimas del Terrorismo, o Museo Guggenheim de Bilbao, o Museo de Belas Artes de Bilbao, a Fundación Príncipe de Asturias, o Real Instituto Elcano, a Fundación Carolina, o ESADE, a FEDEA, a Fundación de Estudos Financeiros, o Instituto de Estudos Económicos e o Institut Europeu da Mediterránia.
En setembro de 2018, Francisco González anunciou que dimitiría en decembro e que sería relevado no cargo polo seu número dous, Carlos Torres Vila.
James Miller
James Henry Dominic Miller, nado o 18 de decembro de 1968 en Haverfordwest (Gales) e asasinado o 2 de maio de 2003 en Rafah (Gaza), foi un cámara, produtor e director galés, agasallado con numerosos premios, entre eles cinco Emmy.
A miúdo traballaba con Saira Shah, con quen fundou e dirixiu unha produtora independente chamada Frostbite Productions. Foi asasinado co disparo dun soldado das Forzas de Defensa de Israel o 2 de maio de 2003 mentres filmaba o documental Death In Gaza en Rafah. O soldado que o matou foi identificado na prensa como o Capitán Hib al-Heib.
O 6 de abril de 2006, o xurado londiniense que xulgaba o caso reportou o veredicto de "asasinato sen base legal" (unlawful killing), afirmando que Miller fora asasinado.
Miller casou en 1997 con Sophy Warren-Knott, con quen tiña dous fillos, Alexander e Charlotte.
El Huracán
El Huracán foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1888 e 1890.
Historia e características
Subtitulado Semanario joco-serio, apareceu en novembro de 1888. Editado por Jesús López Alende, que tamén foi o seu director. Entre os seus redactores figurou Manuel Novoa Costoya. Cesou a súa publicación en setembro de 1890.
Vilachá, As Cortes, Paradela
Vilachá é un lugar da parroquia das Cortes, no concello lugués de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 46 habitantes (26 homes e 20 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Vilacha é un lugar chan, plano (latín ).
Camiño de Santiago
Vilachá é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Mod (videoxogos)
Un mod, do inglés modification (en galego, modificación), é a alteración do contido dun videoxogo co propósito de facer que funcione dunha forma diferente á da versión orixinal. Os mods adoitan crearse para todo tipo de xéneros de videoxogos, sendo especialmente populares nos de FPS, rol e estratexia en tempo real. Estes mods non son software autosuficiente por si mesmos e requiren os videoxogos orixinais dos que parten para funcionar. Os mods adoitan incluír novos obxectos, armas, personaxes, inimigos, niveis ou reconversións do modo de xogo. Os que engaden novo contido ó xogo orixinal adoitan denominarse "conversións parciais", mentres que os crean novos xogos case por completo chámanse "conversións totais".
Lawrence Lessig describiu a creación de mods, chamada modding, como parte da "cultura remix". Os mods poden axudar a dar continuación ó éxito comercial do xogo orixinal, aínda cando este xa se considera anticuado.
Comarca da Fonsagrada
A comarca da Fonsagrada, ou terra de Burón, é unha comarca galega situada na provincia de Lugo cuxa capital é A Fonsagrada. A esta comarca pertencen os concellos de Baleira, A Fonsagrada e Negueira de Muñiz. No ano 2020 tiña 4.830 habitantes (IGE) e unha superficie é de 679,51 quilómetros cadrados. O concello da Fonsagrada é o de maior poboación da comarca.
Hogwarts
Rowling indicou que tomou o nome do colexio da planta Croton capitatus (chamada "hogwort", en inglés), que vira no Xardín Botánico Real de Kew algún tempo antes de escribir a serie Harry Potter, aínda que os nomes "The Hogwarts" e "Hoggwart" xa aparecen no libro How To Be Topp escrito por Geoffrey Willans.
Casas
O colexio Hogwarts está dividido en catro casas, cada unha chamada polo apelido do seu fundador: Godric Gryffindor, Salazar Slytherin, Rowena Ravenclaw e Helga Hufflepuff. As casas compiten ao longo de todo o ano escolar, gañando e perdendo puntos grazas aos logros ou infraccións, para obter a Copa da Escola. Cada casa ten tamén o seu propio equipo de quidditch que compite pola Copa de Quidditch. Ambas competicións crean rivalidades entre casas. As casas de Hogwarts son as comunidades de convivencia e estudo dos estudantes que pertencen a elas. Cada casa atópase baixo a autoridade dun dos membros do persoal de Hogwarts. Os xefes das casas son os encargados de dar información importante, impor os castigos e responder ás emerxencias nas súas casas. Cada ano, os alumnos do mesmo ano de cada casa comparten o mesmo dormitorio. O dormitorio e mais a sala común de cada casa son, salvo rara excepción, inaccesibles para os estudantes doutras casas.
Despois da creación de Hogwarts, os catro fundadores elixían aos estudantes de primeiro ano que irían na súa casa. Cando os fundadores se comezaron a preocupar sobre o xeito en que os estudantes serían elixidos ás súas mortes, Godric Gryffindor quitou o sombreiro e cada un conferiulle o seu coñecemento, creando o Sombreiro Escolledor, que decidiría a casa axeitada para cada estudante xulgando as súas calidades. Non obstante, a elección do estudante pode afectar á decisión: un claro exemplo é Harry, que segundo o Sombreiro debera ir en Slytherin, pero finalmente acaba en Gryffindor despois de que Harry lle pedira que non o seleccionase para Slytherin.
Gryffindor
32px|esquerda 80px|dereita|Escudo de Gryffindor. Gryffindor valora a coraxe, a valentía, a lealdade e a cortesía. A súa mascota é o león e as súas cores son a escarlata e a ouro. A xefa da casa é a profesora de Transfiguración, Minerva McGonagall, e a pantasma é Sir Nicholas de Mimsy-Porpington, máis coñecido como Nick Case Decapitado. O fundador da casa é Godric Gryffindor. A sala común de Gryffindor atópase nunha das torres máis altas do castelo, no sétimo andar da ala leste; a entrada está gardada polo cadro da Señora Gorda. Tan só permite o acceso á torre dando o contrasinal correcto.
Bieite, Bieite, Leiro
Bieite é un lugar da parroquia de Bieite no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 118 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 56 eran homes e 62 mulleres.