cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dicotiledóneas
Magnoliopsida é un taxón de plantas que foi empregado en sistemas de clasificación moi populares como o de Cronquist (Cronquist 1981, 1988 ), os subtaxóns que o conforman coinciden coas dicotiledóneas (chamadas deste xeito por teren durante as primeiras etapas do desenvolvemento dous cotiledóns), que polo tanto é un sinónimo deste taxón. Polo tanto chámaselles dicotiledóneas ás plantas que teñen un embrión con dous cotiledóns que ó desenvolvérense darán lugar a dúas folliñas. As dicotiledóneas forman unha das grandes clases nas que se dividen as anxiospermas, a outra é monocotiledóneas.
El Cigala
Diego Ramón Jiménez Salazar, coñecido como Diego el Cigala ou "El Cigala", nado en Madrid o 27 de decembro de 1968, é un cantante flamenco. É un dos herdeiros máis reputados de Camarón de la Isla, cuxa voz gardaba un gran parecido coa de Diego el Cigala. Acadou sona internacional a raíz da súa colaboración co pianista cubano Bebo Valdés.
Dicotiledóneas
As dicotiledóneas están formadas por 5 grupos monofiléticos, o maior de eles foi chamado Eudicotyledoneae (eu- quere dicir "verdadeiro"). As eudicotiledóneas comprenden o 75% das especies de anxiospermas, e posúen moitos dos caracteres que antes se atribuíran ás dicotiledóneas, como o pole tricolpado (e os derivados deste).
Caracteres
Existen máis de cento setenta e cinco mil especies de plantas pertencentes a esta clase. Exemplos de dicotiledóneas son o nabo, a verza, e o feixón.
Ademais de ter dous cotiledóns, as dicotiledóneas caracterízanse por presentar nerviación foliar reticular e partes florais normalmente en múltiplos de catro ou de cinco. Os caracteres pertencentes á anxiospermas ancestral e perdidos na póla da que se orixinaron as monocotiledóneas son:
Un carácter que tradicionalmente foi atribuído ás dicotiledóneas é o pole tricolpado e os derivados deste (nas monocotiledóneas o pole é monosulcado). En realidade é un carácter orixinado nun subgrupo das dicotiledóneas chamado Eudicotyledoneae, sendo o pole do resto das dicotiledóneas monosulcado, como tamén na anxiospermas ancestral.
A presenza dalgúns caracteres considerados tradicionalmente característicos das dicotiledóneas, atópanse tanto nas dicotiledóneas como nas ximnospermas, polo tanto son plesiomorfías de todas as plantas con semente que foron perdidas nas monocotiledóneas, a saber:
Anatomía
miniatura|dereita|Dicotiledóneas e monocotiledóneas.
Follas
As follas das dicotiledóneas presentan un limbo e un pecíolo, e a miúdo son compostas. Unha das características que as distinguen das monocotiledóneas é a disposición dos nervios, xeralmente reticulada, cun nervio central groso do que parten outros máis finos (existen excepcións a esta norma).
Talos
Na sección transversal dos talos poden verse os feixes de vasos condutores, que se encargan de transportar a auga e os sales minerais, dispostos en círculo. As dicotiledóneas comprenden vexetais leñosos e herbáceos. Os talos dos primeiros teñen porte arbustivo, se se ramifican dende a base; ou arbóreo, se as pólas aparecen a certa distancia do chan.
Filoxenia
As análises cladísticas feitas sobre a morfoloxía e as secuencias de ADN cloroplastídico, mitocondrial e nuclear, non sosteñen a división das anxiospermas en monocotiledóneas e dicotiledóneas (Olmstead et al. 1992a, Chase et al. 1993, Doyle 1996, 1998, Doyle et al. 1994, Donoghue e Doyle 1989, Graham e Olmstead 2000, Mathews e Donoghue 1999, Savolainen et al. 2000, Soltis et al. 2000, Zimmer et al. 2000, Hilu et al. 2003, Zanis et al. 2003). En todas as análises as dicotiledóneas forman un grupo parafilético, e os caracteres morfolóxicos xa mencionados son plesiomórficos dentro das anxiospermas (salvo o pole tricolpado e os seus derivados).
As dicotiledóneas están compostas polos seguintes grupos monofiléticos:
Pódese atopar unha discusión sobre a filoxenia do grupo en Sistemática de anxiospermas.
A maioría das dicotiledóneas pertencen ó clado Eudicotyledoneae (tamén chamadas "dicotiledóneas tricolpadas"), que teñen como sinapomorfías ó polen tricolpado (e as modificacións que teña sufrido posteriormente), e as secuencias de ADN rbcL, atpB, matK, e ADNr 18S.
Taxonomía
Unha clasificación actualizada ó ano 2003 pódese atopar no sistema de clasificación APG II, onde se abandona o taxón dicotiledóneas e empréganse en troques os grupos monofiléticos arriba mencionados.
A clasificación das dicotiledóneas segundo Cronquist en subclases, ordes e familias pódese ver ó despregar a caixa seguinte.
Clasificación sensu Cronquist
Bibliografía
Leturas recomendadas
Lexema
En morfoloxía lingüística, un lexema é a unidade mínima da primeira articulación do sistema lingüístico (para Martinet, monema léxico) que porta o significado léxico dunha palabra.
Doutra banda, a unidade mínima que porta o significado gramatical é o morfema.
Lexema e raíz das palabras
Non debe ser confundido o lexema coa raíz das palabras: O lexema de "casa" é "casa". "Casa" ten unha raíz cas-, unha vogal temática -a e un sufixo flexivo de número ∅ (singular).
A diferenza entre estas dúas terminoloxías áchase na diferente perspectiva coa que se xeran. No concepto de raíz prevalece a forma, o significante. No concepto de lexema aténdese ó significado. De aí que haxa diferenza entre:
Goberno de José de Posada Herrera
Á crise no gabinete de Sagasta aberta coa dimisión de Martínez Campos como ministro de Guerra, uniuse a mala xestión do incidente de París durante a viaxe do rei Afonso XII, o que trouxo como consecuencia a caída do goberno.
O rei encargou entón, sen conceder a disolución das Cortes, a tarefa de formar goberno a Posada Herrera da Izquierda Dinástica. Posada conformou un gabinete, con elementos das distintas ramas da ideoloxía liberal: Segismundo Moret e Ángel Carvajal proviñan da vertente "democrática-monárquica", López Domínguez de Izquierda Dinástica, Aureliano Linares Rivas, ministro de Gracia y Justicia, dos constitucionalistas; Servando Ruíz Gómez, Ministro de Estado, proviña do Partido Radical e, finalmente, os ministros de Ultramar e Facenda eran amigos do presidente desde os seus tempos na Unión Liberal.
Desde o principio o goberno emprendeu o camiño das reformas que en moitos casos, dada a falta de apoios e medios do goberno, quedaron en meros proxectos inacabados tales como: Con todo a oposición ao goberno de Posada Herrera limitou o efecto das reformas, a impresión de incerteza derivou nunha cuantiosa baixa nas cotizacións da Bolsa que xerou desconcerto entre os investidores e homes de negocios. Así mesmo a axitación republicana, que tanto afectara ao goberno de Sagasta, expresouse nas rúas de Madrid con motivo do aniversario da morte de Figueras.
En política exterior o goberno mantivo a liña de achegamento ás potencias da Tripla Alianza iniciada por Cánovas del Castillo e mantida con Sagasta, destacando a viaxe realizada por rei Afonso XII a Berlín e Viena en agosto de 1883. A visita realizada polo monarca español foi correspondida polo príncipe imperial de Alemaña, Frederico, entre novembro e decembro de 1883.
A situación do goberno a finais de ano era delicada e a iso contribuíu a mensaxe da Coroa con respecto á implantación do sufraxio universal e o debate que xerou posteriormente no Congreso:
A pesar de que Posada Herrera non fora partidario nunca do sufraxio universal, tal e como afirmaba anos atrás «que dereitos dades aos pobres cun artigo constitucional?», viuse arrastrado a defender esta posición xunto coa máis progresista do seu goberno encabezada por Moret. A oposición ao devandito proxecto proviña, non só dos conservadores, senón tamén dos fusionistas de Sagasta, que defendera a súa implantación en 1869.
O goberno tivo que ver como eran derrotados os candidatos ministeriais á comisión que debía responder a mensaxe da Coroa. No debate parlamentario do 3 de xaneiro de 1884, os posicionamentos entre Posada e Sagasta endurecéronse con violentos reproches. Carlos Navarro Rodrigo (fusionista) lembraba ao Presidente as súas contradicións persoais respecto ao sufraxio, e pola súa banda Segismundo Moret, acusou a Sagasta de coñecer e aprobar con anterioridade a mensaxe de Afonso XII.
Os votos particulares dos fusionistas Trinitario Capdepón e Francisco Cañamaque alargaron a discusión parlamentaria sendo concluída, ao día seguinte, coa intervención de Cánovas que declarou que o sufraxio universal era contrario á soberanía nacional. Na votación final, o goberno a pesar de contar co apoio da esquerda dinástica, a minoría liberal-conservadora e os republicanos (126 votos) foi derrotado fronte aos 221 dos fusionistas e conservadores.
Perdida a votación, Posada Herrera presentou a cuestión de confianza ao rei quen negándose a disolver as Cortes, como era desexo de Posada, chamou a Cánovas para formar goberno.
Amnistía Internacional
Obxectivos e características
miniatura|250px|O voluntariado de Amnistía Internacional forman grupos e realizan actos de todo tipo, como este de [[Ávila solicitando o peche do centro de detención en Guantánamo|esquerda]] A tarefa de Amnistía Internacional (AI) baséase nunha investigación coidadosa e nas normas acordadas pola comunidade internacional. É un movemento democrático e autónomo de activistas voluntarios, con máis dun millón de membros e subscritores repartidos en máis de 140 países e territorios. Finánciase en gran medida coas cotas do seus membros de todo o mundo. A organización nin solicita nin acepta contribucións dos gobernos para realizar a súa tarefa de investigación e campañas contra a violación dos dereitos humanos.
AI é independente de toda ideoloxía política e credo relixioso. Non apoia nin se opón a ningún goberno ou sistema político, nin tampoco apoia nin se opón ás opinións das vítimas cuxos dereitos intenta protexer. A protección imparcial dos dereitos humanos é a súa finalidade.
AI emprende accións para opoñerse a algunhas das violacións máis graves que cometen os gobernos contra os dereitos civís e políticos das persoas. O obxectivo principal do seu activismo contra esas violacións son:
Lograr que sexan xulgados con prontitude e imparcialidade todos os presos políticos; Conseguir a abolición da pena de morte e mais a erradicación da tortura e os malos tratos; Rematar cos homicidios políticos e «as desaparicións».
Amnistía Internacional pide aos grupos políticos armados que respecten os dereitos humanos e poñan fin a abusos como a detención de persoas en calidade de presos de conciencia, a toma de reféns, a tortura e os homicidios ilexítimos.
Tamén colabora coas Nacións Unidas e con organizacións intergubernamentais rexionais, coa súa tarefa en favor dos refuxiados.
Historia
miniatura|esquerda|400px|Seccions de Amnistía Internacional en 2005 Amnistía Internacional empezou hai máis de cinco décadas, dous estudantes portugueses elevaron as súas copas para brindar pola liberdade en 1960, en plena ditadura salazarista. Por ese sinxelo xesto foron condenados a cumprir sete anos de cárcere. A súa historia horrorizou o avogado británico Peter Benenson (1921-2005) e escribiu ao xornal The Observer coa intención de emprender unha campaña internacional para protexer "«Os presos esquecidos». A súa idea consistía en bombardear as autoridades de todo o mundo con cartas de protesta. O 28 de maio de 1961, o diario publicou un artigo a toda plana titulado «Os presos esquencidos», que inauguraba a campaña de Peter Benenson Appeal for Amnesty 1961, dun ano de duración. No artigo pedíase aos cidadáns de todo o mundo que protestasen -de forma imparcial e pacífica- contra o encarceramento de homes e mulleres en calquera lugar do mundo polas súas conviccións políticas ou relixiosas, e cualificábase a estas persoas como «presos de conciencia».
Seis meses despois, o que empezou como un breve acto publicitario estábase transformando nun movemento internacional de carácter permanente. Ao cabo dun ano, a nova organización xa enviara delegacións a catro países para elevar protestas a favor dalgúns presos e fixérase cargo de 210 casos; os seus membros xa organizaran estruturas nacionais en sete países. Os principios de imparcialidade e independencia quedaron establecidos desde o comenzo. Púxose a énfase na protección internacional dos dereitos humanos: persoas de todo o mundo actuarían en prol de individuos de calquera parte do mundo. A medida que a organización foi crecendo, o seu foco de atención foise ampliando para ocuparse non só dos presos de conciencia, senón tamén das vítimas doutros abusos contra os dereitos humanos en todo o mundo, como a tortura, as «desaparicións» e a pena de morte. En 1977 os esforzos do movemento foron recompensados co premio Nobel da Paz, e en 1978 a organización foi galardoada co premio de Dereitos Humanos das Nacións Unidas.
Messier 83
Messier 83 (Tamén coñecida coma a Galaxia do Remuíño do Sur, M83 ou NGC 5236) é unha galaxia en espiral barrada que está aproximadamente a 15 millóns de anos luz de distancia na constelación de Hydra. É unha das galaxias en espiral barradas máis pechada sobre si e máis brillante, de feito é visible co simple uso duns prismáticos. Ó longo do tempo foron observadas en M83 seis supernovas (SN 1923A, SN 1945B, SN 1950B, SN 1957D, SN 1968L e SN 1983N).
Historia
O 16 de xuño do ano 2008, o proxecto da NASA Galaxy Evolution Explorer informou do descubrimento dun gran número de novas estrelas nos confíns da galaxia. Ata ese momento pensábase que estas áreas non tiña as cantidades de materiais necesarias para formación de estrelas.
Galaxias próximas e o seu Grupo Galáctico
M83 está no centro dun dos dous subgrupos que existen dentro de Centaurus A/Grupo M83, concretamente no centro do subgrupo M83, mentres que Centaurus A está no centro do outro subgrupo. Algunhas veces estes dous grupos son catalogados coma un só e outras veces son catalogados coma dous grupos distintos. Con todo, as galaxias ó redor de Centaurus A e ó redor de M83 están fisicamente moi próximas entre si, e semella que ambos grupos non se están aproximando ou afastándose entre si.
Kurt Dinter
Moritz Kurt Dinter, nado en Bautzen o 10 de xuño de 1868 e finado o 16 de decembro de 1945 en Neukirch/Lausitz, foi un botánico e explorador alemán en África do Suroeste.
Traxectoria
Estudou no Realschule en Bautzen, tras cumprir o servizo militar traballou nos xardíns botánicos de Dresde e Estrasburgo, foi axudante do fitoxeógrafo Carl Georg Oscar Drude. Como resultado do seu interese nas suculentas exóticas Thomas Hanbury seleccionouno para levar o xardín de plantas exóticas de La Mortola, preto de Ventimiglia (Italia), que contiña unha gran colección de plantas bulbosas e suculentas do sur de África. Tras pasar seis meses en. Kew, volveu a La Mortola e decidiu viaxar a África do Suroeste, aportando en Swakopmund en xuño de 1897. Dinter comezou a súa colección case inmediatamente nos arredores de Swakopmund, e máis tarde en Walvis Bay e Luderitz, onde quedou intrigado polas suculentas que medraban entre as rochas da costa. Como financeiramente dependía das vendas de espécimes de plantas, viaxaba na compaña de dous axudantes herero. Esas coleccións enviounas a Haage & Schmidt en Erfurt, Schinz en Zúric e Engler en Berlín. O goberno alemán da época designouno como botánico do territorio, posto que tivo ata 1914
Dinter experimentou, primeiro en Brakwater preto de Windhoek e logo en Okahandja, co crecemento de varias especies de árbores exóticas e indíxenas: cipreses, eucaliptos e Acacia erioloba. Nunha das sublevacións herero perdeu moitos dos seus efectos persoais e a metade da súa colección de plantas. En 1905 marchou a Alemaña e doou o que quedaba da súa colección a Berlin-Dahlem. En Bautzen coñeceu a Jutta Schilde, coa que volveu a África e coa que casou en 1906, establecéndose en Okahandja. En 1907 visitouno Galpin e Henry Pearson, e en 1913 acompañou e fixo de guía a Adolf Engler, notable autoridade na flora africana.
Legado
As exploracións de Dinter e a súa muller Jutta resultou no coñecemento para a ciencia botánica de moitas novas especies de suculentas, e Dinter foi o autor do primeiro catálogo organizado da flora de África do Suroeste ; eles dous foron recoñecidos nos xéneros Dintera, Dinteracanthus, Dinteranthus, Juttadinteria e nun gran número de especies como Amaranthus dinteri, Anacampseros dinter, Cissus juttae, Hoodia juttae, Stapelia dinteri, Stapelia juttae, Trichocaulon dinteri e Vigna dinteri Harms.
A de Carlomagno
O A de Carlomagno é un relicario en forma de letra A que segundo se di foi un agasallo dado por Carlomagno á igrexa de Conques (Aveyron).
Cóntase que o célebre emperador regalou a 24 abadías de Francia outros tantos relicarios en forma das distintas letras do alfabeto. O da letra A atópase en Conques e é un precioso exemplar da arte carolinxia. Figura un A sen traveseiro, no seu ángulo está o relicario de ouro con pedras finas e esmaltes. A súa base, restaurada durante a Idade Media, non ten o valor do resto da obra. O cronista Felipe Monskes, en 1270, describiuno perfectamente.
Actualmente discútese a autenticidade deste relicario, deducíndose da súa construción que debe ser probablemente de época posterior ao século XI.
Unión Democrática Bretoa
Unión Democrática Bretoa (en Unvaniezh Demokratel Breizh; en Union Démocratique Bretonne) ou UDB, é un partido nacionalista, autonomista e rexionalista da Bretaña e do Loira Atlántico. A UDB defende a transferencia de competencias para a Bretaña, así como a promoción da lingua bretoa e a súa cultura.
A Unión Democrática Bretoa ten alianzas con Europa Ecoloxía Os Verdes (EELV) e é membro da Alianza Libre Europea (ALE). O partido apoia a creación dunha Europa federal.
Christian Von Wernich
Christian Federico Von Wernich (naceu o 27 de maio de 1938 en Concordia, Entre Ríos) é un sacerdote arxentino da Igrexa católica que exerceu como capelán da Policía da Provincia de Bos Aires durante o Proceso de Reorganización Nacional. Detido desde 2003 pola súa participación en delitos de lesa humanidade nos centros clandestinos de detención Puesto Vasco, Coti Martínez e o Pozo de Quilmes, foi condenado o 9 de outubro de 2007 a reclusión perpetua por devanditos cargos.
Von Wernich negou os cargos e sostivo que aínda que é certo que visitaba os centros de detención el non viu que se cometese alí ningunha violación dos dereitos humanos. Porén, Von Wernich é mencionado en varios testemuños recollidos polo Informe Nunca Más da Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas CONADEP, que o incriminan. Entre eles un integrante da policía relata:
Xuízo
O día 5 de xullo de 2007 iniciouse o xuízo a Von Wernich. O Tribunal Oral Federal N° 1 da Plata, a cargo do xuízo, estivo integrado polos doutores Carlos Rozanski, Norberto Lorenzo e Horacio Isaurralde. O mesmo tribunal tivo ao seu cargo o xuízo ao ex director de investigacións da Policía Bonaerense Miguel Etchecolatz. Foron citados ao redor de 120 testemuñas pola fiscalía. Von Wernich foi acusado de participar en sete homicidios e 41 casos de privacións ilegais da liberdade e tortura física e psicolóxica. As audiencias realizáronse na cidade de A Prata (rúa 8 e/ 50 e 51).
Como consecuencia das declaracións efectuadas durante a Sexta audiencia o día 23 de xullo por Isidoro Graiver (irmán de David Graiver), detido no centro clandestino de detención Puesto Vasco, que identificou a Alberto Rodríguez Varela, exministro de Xustiza de Jorge Rafael Videla, como partícipe no interrogatorio realizado por Ramón Camps, iniciouse unha investigación sobre el e os demais civís que participaron na represión ilegal e torturas. Isto abriu un novo campo nas investigacións que ata ese momento estaban centradas en membros das forzas armadas.
Nas súas declaracións efectuadas o martes 7 de agosto do mesmo ano a testemuña Rubén Schell identificou ao sacerdote Christian von Wernich como o ex capelán da policía bonaerense que o interrogou e torturou psicolóxicamente durante os 102 días que permaneceu secuestrado no centro clandestino de detención da Brigada de Investigacións de Quilmes, coñecido como o "Pozo de Quilmes" Foi a primeira testemuña que sinalou ao sacerdote como responsable directo en tormentos e privacións ilexítimas da liberdade.
O 9 de outubro de 2007 foi declarado culpable de 34 casos de privación ilegal da liberdade, 31 casos de tortura e 7 homicidios cualificados, e condenado a reclusión perpetua e inhabilitación perpetua para exercer cargos públicos. O tribunal considerou que eses crimes foran perpetrados no marco do xenocidio ocorrido durante a última ditadura da Arxentina.
Parque nacional Sierra del Divisor
O Parque nacional Sierra del Divisor (Serra do Divisor en tradución directa ó galego) atópase no Perú, nas provincias de Coronel Portillo, Ucayali e Requena.
Orixe
miniatura|dereita|Zonas protexidas da Serra do Divisor. En marrón, zona peruana, en verde zona brasileira O parque nacional foi legalmente declarado o 08 de novembro de 2015, mediante o decreto supremo 014-2015-MINAM. Mais a declaración do parque foi o resultado dun proceso que comezara unha década atrás por parte de ecoloxistas, científicos e as poboacións locais. Xa no 1995, fora catalogada coma unha das zonas de protección prioritaria. No 2005, diversas organizacións ecoloxistas e conservacionistas coma The Nature Conservancy (TNC) ou ProNaturaleza, fixeron a petición formal para a declaración do parque nacional, baseándose en diversos estudos que confirmaban a importancia biolóxica e ambiental da zona. Ademais diversos pobos indíxenas, coma os huambisa, os shipibo-conibo, os matsés, os asháninka ou os isconahua involucráronse na campaña coma unha maneira de garantir os seus dereitos e defender as súas culturas e modos tradicionais de vida. Finalmente o presidente Ollanta Humala asinou o decreto formal, convertendo Sierra do Divisor, por aquel entón, no parque número 13 do Perú.
Características
O parque protexe unha superficie total de 1.354.485,10 hectáreas e atópase no leste do país, xunto a fronteira do Brasil. A zona caracterízase pola presenza de sistemas montañosos de consideración, algúns deles de orixe volcánica. Isto contrasta co resto da Amazonia, xeralmente moi plana. Existen diversas zonas de bosque tropical virxe e aquí nace un dos afluentes principais do río Amazonas, o río Ucayali. A importancia do parque vese incrementada, tendo en conta que a área limítrofe brasileira tamén está protexida baixo a figura do Parque nacional Serra do Divisor, dando lugar a unha zona natural protexida de varios millóns de hectáreas.
Medio Ambiente
300px|miniatura|esquerda|Macho de mono uakari de cara vermella Tense citado que preto de 3000 especies de plantas e animais, algúns únicos no mundo, viven nesta rexión. Coma exemplo citar, o batará de Acre (Thamnophilus divisorius), ave endémica e cunha poboación que se estima reducida. Ademais de mamíferos coma o xaguar (Panthera onca), o armadillo xigante (Priodontes maximus) ou o tapir amazónico (Tapirus terrestris), os científicos pensan que a creación do parque axudará a protexer o hábitat de dous primates ameazados: o mono Uakari vermello (Cacajao calvus) e o mono de Goeldi (Callimico goeldii).
Perigos
Coma noutras zonas tropicais do planeta, a acción do home pode ter efectos negativos no parque. Así, diversos colectivos teñen alertado contra a deforestación por mor da construción de infraestruturas ou vivendas. Outros perigos son a agricultura, especialmente adicada o cultivo da coca, ou a minería. Estas actividades poñen en risco moitas das comunidades locais da zona e os seus xeitos de vida. A serra do Divisor alberga preto de 20 comunidades indíxenas que dependen directamente dos recursos naturais da zona. Ademais, parte destes grupos teñen declarado a súa vontade de vivir illados respecto ó resto do mundo.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 86ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Paolo Sorrentino, director do filme gañador.]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 86ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2012 e o 30 de setembro de 2013.
A lista curta de candidatos foi anunciada en decembro de 2013, e os cinco candidatos (Bélxica, Camboxa, Dinamarca, Italia e Palestina) anunciáronse o 16 de xaneiro de 2014.
O filme italiano do director Paolo Sorrentino La grande bellezza gañou o premio.
Cambios
A República Checa inicialmente seleccionou a versión cinematográfica da miniserie de televisión de Agnieszka Holland Hořící keř. A Academia descualificou o filme, citando a regra de que o filme presentado non debía terse estreado inicialmente por televisión. A miniserie emitiuse na televisión checa oito meses antes de que a versión reeditada se estrease nos cinemas.
Coronel, Chile
miniatura|O escudo de Coronel. Coronel é un municipio, cidade e unha comuna chilena do Gran Concepción. A súa área é de 279 km2 e a cidade tiña un total de 95.527 habitantes (INE 2002).
Lazing on a Sunday Afternoon
"Lazing on a Sunday Afternoon" é unha canción do grupo inglés Queen escrita polo falecido integrante do grupo Freddie Mercury.
A canción ten un estilo semellante á música de cabaret dos anos 1920. A voz de Mercury escóitase distorsionada, xa que a canta nunha xerra de cervexa. O tema foi lanzado no ano 1975 co famoso álbum A Night at the Opera. Ten unha duración de 1:07 minutos e é, xa que logo, a segunda canción máis curta de Queen, despois de "Dear Friends".
Vallejera
Vallejera é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 40 habitantes (INE 2012).
Xistral
o topónimo Xistral pode referirse a:
Aceh
300px|dereita miniatura|esquerda|200px|Aceh Aceh é un territorio especial de Indonesia, localizado no extremo norte da illa de Sumatra.
No pasado, Aceh foi coñecida pola súa independencia política e feroz resistencia ao control dos foráneos, incluíndo os antigos colonos neerlandeses e o goberno indonesio. Aceh posúe recursos naturais esenciais, como petróleo e gas.
Historia
No século VIII, o islam entrou no Sueste asiático a través de Aceh. O primeiro reino islámico de Peureulak foi establecido ao redor do ano 850 no que hoxe é o distrito Leste de Aceh cuxa capital é Banda Khalifah. Despois seguiu Samudra Pasai (de onde procede o nome de Sumatra) no que hoxe é o distrito Norte de Aceh, que foi recordado por Marco Polo e Ibn Battuta durante o reinado do Sultan Malik uz Zahir.
O Reino de Aceh foi establecido inicialmente como un pequeno reino islámico durante o século XII no que hoxe é Banda Aceh. Durante a súa época dourada, o seu territorio e a súa influencia política expandíronse ata Satun no sur de Tailandia, Johor na península de Malaca, e Siak no que hoxe é a provincia de Riau. Desde o principio do século XVI, o Sultanato de Aceh estivo implicado nunha loita polo poder case continua primeiro con Portugal, despois, desde o século XVIII, contra os intereses coloniais de Gran Bretaña e os Países Baixos. Ao final do século XVIII, Aceh tivo que deixar o seu tradicional territorio de Kedah e Pinang na península de Malaca aos británicos.
Antes de comezar o século XIX, con todo, Aceh alcanzara un poder cada vez máis influente debido á súa posición estratéxica para controlar o comercio rexional. Na década de 1820 era o subministrador de máis de medio mundo de pementa negra. O comercio de pementa constituír nunha nova riqueza para o sultanato e tamén para os gobernantes de moitos portos pequenos próximos que habían estado baixo o control de Aceh, pero foi capaz de facer valer a independencia. Ao principio, todos estes cambios ameazaron a integridade de Aceh, pero un novo sultán, Tuanku Ibrahim que controlou o reino agresiva e satisfactoriamente, desde 1838 a 1870, reafirmou o poder sobre os portos próximos.
A Guerra de Aceh
A Guerra de Aceh ou tamén coñecida como Guerra achinese foi o conflito armado entre os Países Baixos e o sultanato musulmán de Acheh no norte de Sumatra e acaecido entre 1873 e 1904.
Os holandeses consideraron ao sultanato ocupante do seu esfera de influencia en Sumatra setentrional e invadírono. Aínda que o sultán rendeuse, os achineses combateron aos neerlandeses nunha prolongada e custosa guerra de guerrillas, a cal os holandeses foron capaces de gañar só co recoñecemento da zona e deseñando unha nova estratexia que dependeu de bases fortificadas.
Chucho Valdés
Dionisio de Jesús Valdés Rodríguez, coñecido como Chucho Valdés, nado o 9 de outubro de 1941 en Quivicán, é un pianista e jazzista cubano, fundador do grupo Irakere. É fillo do tamén pianista Bebo Valdés.
Parataxe
Definición
É a relación de coordinación entre dúas frases (que están nunha relación de subordinación implícita) dentro dun enunciado
La Société du spectacle
La Société du spectacle (A sociedade do espectáculo) é unha obra da filosofía e da teoría crítica marxista de Guy Debord. Foi publicado orixinalmente o 14 de novembro de 1967 por Buchet/Chastel. O libro foi un impacto considerable tras os acontecementos de maio do 68.
A degradación da vida humana
O espectáculo é a imaxe invertida da sociedade na que as relacións entre os produtos básicos suplantaron as relacións entre as persoas, na que "a identificación pasiva co espectáculo suplanta a actividade real". O espectáculo non é unha colección de imaxes, Debord descríbea, máis ben, "como unha relación social entre a xente que está mediada polas imaxes".
Na súa análise da sociedade espectacular, Deborb sinala que a calidade de vida empobrécese, con esa falta de autenticidade as percepcións humanas vense afectadas, e tamén hai unha degradación do coñecemento, coa obstaculización do pensamento crítico. Debord analiza o uso do coñecemento para calmar a realidade: o espectáculo ofusca o pasado, a implosión co futuro nunha masa indiferenciada, unha especie de interminable presente, desta maneira o espectáculo impide aos individuos darse de conta de que a sociedade do espectáculo é só un momento da historia, un non pode ser revogado pola revolución.
O obxectivo e a proposta de Debord é "espertar ao espectador que foi drogado polas imaxes espectaculares, e a través dunha acción radical na forma da construción de situacións, situacións que traen unha reordenación revolucionaria da vida, a política e a arte". Na vista situacionista caracterizada por "un sentido de auto-conciencia da existencia dentro dun contorno ou ambiente determinado".
Debord alentou o uso da terxiversación, "que implica o uso das imaxes e a linguaxe espectaculares para interromper o fluxo do espectáculo".
Os medios de comunicación de masa e fetichismo da mercadoría
Así, a cuarta tese de Debord é: "O espectáculo non é un conxunto de imaxes, senón que é unha relación social entre persoas, mediada por imaxes".
Nunha sociedade de consumo, a vida social non é sobre a vida, pero si sobre ter; o espectáculo utiliza a imaxe para transmitir o que as persoas precisan e deben ter. Consecuentemente, a vida social móvese máis, deixando un estado de "ter" e procedendo a un estado de "opinión"; en particular a aparencia da imaxe.
"No mundo realmente invertido, o verdadeiro é un momento do falso".
Comparación entre a relixión e a comercialización
Debord tamén fai unha chamada a unha equivalencia entre o papel da comercialización dos medios de comunicación no presente e o papel das relixións no pasado. A difusión de produtos básicos polos medios de comunicación de masas, produce "ondas de interese para un produto determinado" obtendo "momentos de fervorosa exaltación semellantes ao éxtase das convulsións e milagres do vello fetichismo relixioso". Outras observacións que Debord fai sobre a relixión: "Os restos da relixión e da familia -que seguen a ser a forma principal de transmisión do poder de clase- e polo que as dúas representan, poden combinarse, como se fosen a mesma cousa, como a afirmación redundante do goce deste mundo, un mundo que só se produce, xustamente, como o seudogoce que conserva no seu seo a represión". "As relixións monoteístas foron un compromiso entre o mito e a historia,... Estas relixións xurdiron no chan da historia, e alí se estabeleceron. Pero aínda alí presérvanse en oposición radical á historia". Debord defínea como relixión semi-histórica. "A expansión dos coñecementos da sociedade, que inclúe a comprensión da historia como o núcleo da cultura, ten un punto de non-retorno na súa autoconciencia, o que é expresado pola destrución de Deus".
Estrutura do libro
O traballo é unha serie de 221 pequenas teses. Cada unha delas está formada por un parágrafo, aproximadamente. Están recollidas en nove capítulos da seguinte forma:
Edición de 1983
A portada do libro na edición de 1983 é derivada dunha fotografía do fotógrafo da revista Life, JR Eyerman. O 26 de novembro de 1952, no Teatro Paramount (Oakland, California), estreouse a película Bwana devil por Arch Oboler, a primeira longametraxe en 3-D (tamén coñecido como 'Visión Natural'). Eyerman tomou unha serie de fotografías do público usando lentes 3-D.
A revista Life usou unha das fotos como portada dun folleto sobre a década de 1946-1955. A fotografía empregada por Debord mostra ao público en "estado practicamente transo de absorción, as caras escuras, os seus beizos franzidos". Non obstante, na escollida pola revista Life, "os espectadores están rindo, as súas expresións de alegría transmiten o pracer dun espectador activo". Unha imaxe totalmente distinta á escollida por Debord.
Astilleros Cardama
Astilleros Cardama é unha empresa galega do sector naval adicada á construción e reparación naval, fundada en 1916.
You're My Best Friend
"You're My Best Friend" é un sinxelo da banda británica de rock Queen, lanzado en 1976. A canción foi escrita polo baixista John Deacon, e pertence ao álbum A Night at the Opera, de 1975.
A canción foi escrita en homenaxe á esposa de John Deacon, Veronica Tetzlaff, e salienta por estar escrita no piano, instrumento que John estaba aprendendo a tocar. Na gravación, o baixista quería que o vocalista e pianista Freddie Mercury a tocase nun piano eléctrico Wurlitzer, petición á que Mercury se negou axiña, xa que rexeitaba os pianos eléctricos. Xa que logo, foi John Deacon quen gravou o piano nesta peza.
"You're My Best Friend", que alcanzou a décimo sexta posición nas listas dos Estados Unidos, é citada xeralmente polos medios especializados como un dos cumio de toda a carreira de Queen. A revista Rolling Stone definiuna como unha das tres mellores interpretacións vocais de Freddie Mercury, xuntamente con "Bohemian Rhapsody" e "We Are the Champions".
"You're My Best Friend" foi tamén gravada nunha versión en directo en Live Killers, e figura ademais en varios discos compilatorios, como Greatest Hits, Absolute Greatest e Queen Forever.
The Bourne Ultimatum
The Bourne Ultimatum é un filme estadounidense dirixido por Paul Greengrass que foi estreado no 2007. É o terceiro filme da saga, precedido por The Bourne Identity (2002) e The Bourne Supremacy (2004).
Sinopse
O axente Jason Bourne segue investigando quen é e que hai realmente detrás do programa segredo da CIA chamado Treadstone. Un xornalista británico de The Guardian ponlle sobre unha nova pista facilitándolle o nome de Blackbriar. Bourne dará con el en Londres, nun intento de encaixar as derradeiras pezas dese pasado que el aínda intenta recuperar.
Sauber C31
O Sauber C31 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado por Sauber para participar na tempada de Fórmula Un de. O coche será pilotado por Kamui Kobayashi e Sergio Pérez. O director técnico James Key anunciou que deixaba o equipo tan só catro días antes da presentación do C-31 en Xerez da Fronteira.
A diferenza dos coches anteriores tales como o Sauber C29 e, en menor medida, o C30, o C31 loce moitos máis patrocinadores no automóbil, tales como Telmex, Telcel, Claro, Chelsea FC, Tequila Cuervo, Visitar México, Oerlikon, Nec e Certina. Moitos dos cales son empresas Mexicanas traídas polo piloto titular Sergio Pérez e piloto de reserva Esteban Gutiérrez.
Resumo da tempada
O 10 de xuño, Pérez logrou o seu segundo podio da tempada no Gran Premio do Canadá de 2012. Co terceiro posto, mentres que Kobayashi logrou un noveno posto para axudar a Sauber a ascender á sexta posición no Campionato de Construtores. No Gran Premio de Alemaña de 2012 o C31 logrou a súa mellor cantidade de puntos da tempada, con Kobayashi na quinta posición antes de que unha penalización a Vettel o aupara ao cuarto posto, Pérez quedou sexto, dándolle ao equipo 20 puntos nunha carreira. Esta foi a súa mellor puntuacíon desde o seu regreso á Fórmula Un como un equipo privado. No Gran Premio de Bélxica Kobayashi saíu segundo e Pérez cuarto (as mellores posicións na grella de saída da historia de Sauber). Ao comezo da carreira, Romain Grosjean provocou un espectacular accidente deixando fóra da carreira a si mesmo, a Pérez, ao líder do campionato, Fernando Alonso e a Lewis Hamilton. O Sauber de Kobayashi tamén resultou danado e terminou a carreira en 13ª posición.
O Gran Premio de Italia resultou ser un gran fin de semana para o equipo Sauber F1 e anotou 20 puntos. Pérez obtivo o segundo lugar (o seu terceiro podio da tempada), e Kobayashi o noveno. Pérez fixo unha gran carreira, adiantando a pilotos como Schumacher, Räikkönen, Rosberg, Massa e Alonso. O equipo Sauber fixo unha grande estratexia co coche de Pérez, comezando cos pneumáticos duros e cambiando a pneumáticos de composto medio na volta 30 de 53 (a estratexia oposta aos que comezaron na parte dianteira da grella). Kobayashi saíu no 8º lugar e terminou en noveno, anotando dous puntos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Morfema
O morfema é a unidade gramatical en que se descompón grazas á primeira articulación xunto coa unidade léxica (o lexema) o signo lingüístico. Os morfemas veñen moitas veces a coincidir cos prefixos e sufixos; mais non sempre é así: A palabra "casa" é toda ela un lexema, así e todo, contén unha raíz "cas" e dous sufixos: un flexivo "a" de xénero e un flexivo "cero" de número
O Campanario, Baroña, Porto do Son
O Campanario é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Morfema
Morfemas dos verbos regulares galegos
O significante do verbo galego está constituído por unha raíz (R), a vogal temática (VT), un sufixo modo-temporal (SMT) e un sufixo número-persoal (SNP)
centro|450px
Aspecto físico e personalidade de Wolfgang Amadeus Mozart
miniatura|O chamado Mozart de Boloña foi copiado en [[1777 en Salzburgo (Austria) por un autor descoñecido a partir dun retrato orixinal pedido para a galería de compositores de Giovanni Battista Martini en Boloña (Italia).]] O aspecto físico e a personalidade de Wolfgang Amadeus Mozart son obxecto de múltiples investigacións na actualidade. O feito de que non se puidesen exhumar os restos de Mozart, debido a que se descoñece o punto exacto no que se localiza a tumba comunitaria na que foi enterrado, nin se conserven máscaras ou moldes mortuorios, confire certo grao de incerteza á aparencia física do compositor. Aínda que existe un suposto cranio de Mozart, a súa autenticidade, máis que cuestionable, non se puido verificar ata o momento. Este cranio ten sido sometido a diversas probas de ADN, comparándoo cos das súas supostas sobriña e avoa materna, mais non só encontraron que o ADN do primeiro non coincidía co das súas dúas familiares, senón que os delas tampouco concordaban entre si. Así mesmo, preservouse un presunto mechón do seu pelo, tamén de dubidosa lexitimidade. Con todo, existen fontes e referencias fiables respecto tanto do seu aspecto e indumentaria como da súa personalidade. Esta información concrétase en obras plásticas, descricións e testemuños da época, que permiten facerse unha idea máis ou menos acertada de como era Mozart física e psicoloxicamente.
En relación á súa indumentaria e efectos persoais, estudos baseados en documentos como a Orde de Suspensión redactada logo da súa morte ou o rexistro dos recibos de compra de traxes, contribuíron moito a esclarecer os gustos de Mozart relativos á roupa.
Polo que respecta á súa personalidade, o coñecemento da mesma débese, fundamentalmente, ás descricións dos seus contemporáneos que se conservaron, así como á análise da ampla correspondencia persoal do compositor.
Aspecto físico
miniatura|210px|Representación da orella esquerda de Mozart (esquerda) e dunha orella normal (dereita), ofrecida na biografía que realizou do compositor o segundo marido da [[Constanze Weber|viúva de Mozart, Georg Nikolaus von Nissen. ]]
Como escribiu Franz Xaver Niemetschek, un dos seus primeiros biógrafos, «non había nada especial no [seu] físico. [...] Era pequeno e a súa cara, excepto os seus ollos grandes e intensos, non mostraba ningún signo do seu xenio».
Mozart foi descrito polo tenor Michael Kelly, actor e cantante irlandés da Ópera de Viena, na súa obra Reminiscences. Esta achega unha das descricións máis valiosas e completas da figura de Mozart:
Dos testemuños directos do físico do compositor, diversos especialistas na vida de Mozart conclúen que era un home de pouca estatura (medía 152 cm, aproximadamente), moi delgado e pálido. Da súa curta altura dá fe o diario do conde Ludwig von Bentheim-Steinfurt, aristócrata contemporáneo de Mozart que asistiu a un dos seus concertos, celebrado o 15 de outubro no Teatro Municipal de Viena, no que Mozart interpretou varias pezas. Na entrada correspondente ao 15 de outubro, o conde afirma que «o señor Mozart é un home pequeno, de figura agradable». Da súa palidez, a súa curta estatura e a súa delgadeza testifican, así mesmo, uns comentarios redactados en 1792 por Maria Anna Mozart, a irmá de Wolfgang, para a futura biografía de Friedrich Schlichtegroll:
Presentaba un rostro corrente, que estaba marcado polas cicatrices da varíola que padeceu na súa infancia, e no que resaltaba un gran nariz. Os seus ollos eran grandes e claros (ao parecer, de cor azul intensa) e lucía unha abundante e espesa cabeleira, de cabelo fino e cor trigueira, recollida nunha cola. As súas mans eran de mediano tamaño, con dedos longos e finos, e a súa boca era pequena. Á orella esquerda de Mozart faltáballe a circunvolución usual ou cuncha (esta rara malformación conxénita coñécese agora na literatura médica co nome de «orella de Mozart»).
Era bastante torpe na manipulación de obxectos, tanto máis canto menor fora o tamaño destes, e non podía parar de xogar ou tamborilar as mans cando falaba con alguén ou cando comía: o seu corpo sempre estaba en movemento.
Pola súa banda, Constanze (a esposa de Amadeus) escribiu máis tarde que «era un tenor, bastante suave na oratoria e delicado no canto, mais cando algo o excitaba, ou era necesario esforzarse, era tan poderoso como enérxico».
Enfermidades
Aos vinte e cinco anos de idade, en 1781, contraeu unha infección viral, mais foi en 1784 cando padeceu unha grave enfermidade en Viena, cuxos síntomas son cólicos terribles que acababan en vómitos violentos, e febre reumática inflamatoria, que puideron orixinar unha enfermidade renal crónica. Considérase que nesta infección se encontran as orixes da súa morte sete anos máis tarde. En 1787, Mozart «volveu contraer unha infección estreptocócica que orixinou unha segunda aparición da síndrome de Schönlein-Henoch; ademais, os seus riles, xa en mal estado, quedaron aínda máis danados».
Retratos e imaxes do compositor
miniatura|esquerda|Mozarts letzte Tage (Últimos días de Mozart) de Hermann von Kaulbach ([[1873). A pesar da súa calidade artística, este retrato foi pintado oitenta e dous anos despois de que Mozart morrese, polo que o aspecto físico do compositor non é representado con moita rigorosidade.]] Na actualidade, existen máis de sesenta retratos e representacións pictóricas de toda índole de Mozart, a pesar de que boa parte delas presentan escasa fidelidade ao modelo, sendo segundo Ramón Andrés "con probabilidade, Mozart é o músico do que máis retratos imaxinarios se pintaron".
Arthur Hutchings manifestou o seu punto de vista sobre a contradición que ofrece a oposición que se dá entre a inxente cantidade de obras plásticas que representan ao xenio e o escaso valor iconográfico das mesmas mediante a sentenza: «Demasiadas imaxes». Pola súa banda, Alfred Einstein, tamén especialista en Mozart, expresou a súa opinión relativa a estes retratos nas seguintes declaracións:
A excepción do artista francés Jean-Baptiste Greuze, ningún outro pintor relevante acometeu a empresa de reproducir fielmente o físico de Mozart. Por outra banda, unha das características do século XVIII no que á pintura se refire foi precisamente, aínda que só nalgunhas escolas, a falta de fidelidade cara aos trazos do modelo reproducido.
Todo isto fixo que o musicólogo Arthur Schuring afirmase en 1923 o seguinte: