cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dwynwen
Veneración
Os poetas galeses Dafydd ap Gwilym, do século XIV, e Dafydd Trefor, que escribiu entre finais do século XV e principios do XVI, escribiron sobre a santa e os peregrinos que visitaron Ynys Llanddwyn. En Irlanda existe o ritual de lanzar frechas cara ao Mar Céltico, e o mesmo se fai en Gales no día de St. Dwynwen cara ao Atlántico, ao que os galeses chaman Mor Iago (Mar de Iago ou Santiago). En base aos versos de Trefor, o galés Howard Huws e o divulgador Manuel Gago Mariño afirman que o ritual era feito antes desde terras galegas (desde Grwyn). miniatura| A [[cruz celta erixida en 1903, coa cruz máis antiga ao fondo|esquerda]]Despois da Reforma, as devocións no seu santuario foron suprimidas, e o sitio en si caeu rapidamente en mal estado debido aos efectos de numerosas tormentas de area. Os peregrinos que aínda viñan rezar pola zona visitaron o Pozo de San Elián. Durante o século XIX, a Igrexa Anglicana redescubriu as devocións tradicionais, durante as cales no '60º ano da raíña Vitoria, probablemente 1879, erixiuse unha cruz lisa duns catorce pés (4,2 m) de altura en memoria de Dwynwen.
En 1903 ergueuse preto das ruínas da igrexa unha cruz celta polo barón Wynn de Glynllivon, tamén en memoria da súa patroa. O lugar agora forma parte dunha reserva natural.
Tertuliano radiotelevisivo
O tertuliano radio-televisivo é un convidado habitual, polo xeral non profesional da comunicación, que opina nos faladoiros da radio e/ou da televisión.
Dwynwen
Padroado
Alén dos namorados, Dwynwen tamén é a patroa dos animais enfermos.
Dydd Santes Dwynwen
Dydd Santes Dwynwen en galés (IPA: [ˈdɨːð ˈsantɛs ˈdʊɨnwɛn]; St Dwynwen's Day en inglés); é considerado polos galeses o equivalente ao Día dos Namorados e é celebrado no 25 de xaneiro.
Os calendarios do século XV e posteriores dan o 25 de xaneiro como día de conmemoración de St Dwynwen en Gales. Nicolas Roscarrok, con todo, dá como día o 13 de xullo, e opina que 'St Dwin' é o mesmo que 'Dwinwen'. No seu Calendario indica o 25 de xaneiro como o día de 'Dwinwent' ou 'Damwent'.
San Dwynwen non se conmemora oficialmente nas liturxias das Igrexas Católica ou Anglicana, pero na Igrexa Ortodoxa é listada tanto en Litúrxicas Orientais como en Santos Latinos do Patriarcado Romano; ela non aparece na edición de 2004 do Martiroloxía Romana, nin no calendario católico romano de Gales, nin na revisión de 1995 do calendario da Igrexa en Gales.
Zefiro 23
Características
O motor Zefiro 23 usa o propelente sólido HTPB 1912. Foi desenvolvido pola empresa Fiat-Avio para introducir tecnoloxías de baixo custo en foguetes de propelente sólido para ser reutilizadas en futuras evolucións do foguete Ariane 5. Entre as novas tecnoloxías usadas están o uso dunha carcasa de epoxy-grafito de 3 metros de diámetro, o uso de goma de baixa densidade para o illamento interno, unha baixa proporción de ligante e unha alta proporción de aluminio no propelente, unha tobeira simplificada que fai uso dun material lixeiro a base de carbono fenólico, un acendedor consumible e control vectorial da tobeira mediante un dispositivo electromecánico que fai uso de baterías de ión litio.
Limonium dodartii
Limonium dodartii é unha especie de planta con flor pertencente á familia Plumbaginaceae. O seu hábitat é a costa atlántica de Francia, España e Portugal.
Dwynwen
Legado
miniatura|Faro vello de Ynys Llanddwyn, co parque natural de [[Snowdonia ao fondo.]] O seu nome aínda é recordado en topónimos como Ynys Llanddwyn e Porthddwyn en Anglesey (derradeiro refuxio dos druídas durante a conquista romana de Britania) en Gales e na igrexa de Sen Adhwynn en Advent, Cornualla.
Limonium dodartii
A autoridade científica da especie é (Girard) Kuntze, sendo publicada en Revisio Generum Plantarum 2: 395 1891.
Dwynwen
A día de hoxe
Durante a década de 1960, unha estudante do University College de Bangor, Vera Williams, tentou revivir a celebración do Día de San Dwynwen encargando catro deseños para as tarxetas do Día de San Dwynwen, ao estilo dun "Día de San Valentín galés". A prensa local adoptou a idea e, en 2004, a celebración do 25 de xaneiro como festival para os amantes dos galeses estaba tan ben establecida que mesmo o Concello de Gwynedd estaba a promovela.
A popularidade e celebración do día de St Dwynwen aumentou considerablemente nos últimos anos, con eventos especiais, como concertos e festas, que adoitan celebrarse e o intercambio de tarxetas de felicitación de Dydd Santes Dwynwen. Mesmo que non é aínda tan popular como San Valentín en febreiro, St Dwynwen é cada vez máis coñecido entre a poboación galesa de hoxe. Un gran impulso para o día de St Dwynwen produciuse en 2003 cando o Welsh Language Board uniuse co supermercado británico Tesco para distribuír 50.000 tarxetas gratuítas en 43 das súas tendas galesas. Inseriuse unha tarxeta cun corazón especial, cuxo buscador tería dereito a un premio. A directiva tamén suxeriu numerosas formas de celebrar a festa ademais de enviar tarxetas, por exemplo, organizar un concerto temático de amor, organizar unha noite de solteiros, preparar unha comida romántica e quizais compoñer un poema de amor para ler no pub local.
Tertuliano radiotelevisivo
En principio eran convidados por seren especialistas ou profesionais do tema tratado no debate, xeralmente en relación coa política ou con temas sociais da actualidade do momento.
Con todo, de forma progresiva e seguindo os modelos das televisións italianas e estadounidenses, algúns deles convertéronse en personaxes supostamente especializados en lercheo amarelista e prensa do corazón. Este ámbito inclúe todo tipo de celebridades, antigos paparazzi e exconcursantes de reality shows.
Karel Reisz
Karel Reisz, nado en Ostrava o 21 de xullo de 1926 e finado en Camden, Londres, o 25 de novembro de 2002, foi un cineasta británico de orixe checa, un dos pioneiros do novo realismo no cinema británico durante as décadas de 1950 e 1960.
Primeiros anos
Reisz naceu en Ostrava (Checoslovaquia) de ascendencia xudía. O seu pai era avogado.
Reisz foi un refuxiado, un dos 669 rescatados por Nicholas Winton. Chegou a Inglaterra en 1938, case sen falar inglés, mais erradicou o seu acento estranxeiro o máis rápido que puido. Tras asistir á Leighton Park School, alistouse na Royal Air Force cara ao final da guerra; os seus pai morreron en Auschwitz. Tralo servizo na guerra, estudo ciencias naturais no Emmanuel College, Cambridge, e comezou a escribir para revistas de cinema, incluída Sight and Sound. Cofundou Sequence con Lindsay Anderson e Gavin Lambert in 1947.
Carreira
Reisz foi un dos fundadores do movemento cinematográfico coñecido como Free Cinema. O seu libro de texto The Technique of Film Editing publicouse por primeira vez en 1953. A súa primeira curtametraxe, Momma Don't Allow (1955), coescrita e codirixida con Tony Richardson, foi incluída no primeiro programa sobre Free Cinema exhibido no National Film Theatre en febreiro de 1956.
Produciu Every Day Except Christmas (1957) dirixido por Lindsay Anderson e Band Wagon (1958). Reisz e Anderson produciron e dirixiron March to Aldermaston (1959), e posteriormente Reisz dirixiu en solitario We Are the Lambeth Boys (1959), unha descrición naturalista dos membros dun club social do sur de Londres, mostrando o lecer dos adolescentes de clase traballadora, con música skiffle e cigarros, crícket, debuxos e grupos de discusión. O filme participou no Festival de Cinema de Venecia e a BBC realizou dúas secuelas sobre o mesmo grupo e club emitidas en 1985. Produciu tamén I Want to Go to School (1959) de John Krish.
A súa primeira longametraxe, Saturday Night and Sunday Morning (1960) estaba baseada na novela socialrealista de Alan Sillitoe, e empregaba moitas das técnicas dos seus primeiros documentais. En particular, as escenas filmadas na fábrica da Raleigh en Nottingham teñen o aspecto dun documental, e dan á historia un vívido sentido de verosimilitude. O filme gañou o gram premio no Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata de 1961. Foi un éxito de público e converteu en estrela a Albert Finney.
Reisz dirixiu unha serie de televisión, Adventure Story (1961), e prouciu a longametraxe con que debutou Anderson, This Sporting Life (1963), antes de reunirse de novo con Finney en Night Must Fall (1964). Posteriormente dirixiu Morgan – A Suitable Case for Treatment (1966), adaptado por David Mercer a partir da súa obra teatral para televisión de 1962, e Isadora (1968), biografía da bailarina Isadora Duncan, con guión de Melvyn Bragg e protagonizada por Vanessa Redgrave.
Hollywood
O primeiro filme de Reisz nos Estados Unidos foi The Gambler (1974) con James Caan. En 1978 dirixiu Soldados da heroína (1978) con Nick Nolte e Tuesday Weld. Esperábase que a este seguise unha adaptación da novela The Doctor's Wife de Brian Moore baseado nun guión de Joe Eszterhas, mais o filme nunca se fixo.
De volta en Londres, dirixiu A muller do tenente francés (1981), posiblemente o filme con máis éxito da súa última etapa. Adaptación da novela de John Fowles por Harold Pinter, estivo protagonizado por Jeremy Irons e Meryl Streep. En 1982 dirixiu no teatro en Boston Gardenia Dreams, de John Guare. En 1985 realizou Sweet Dreams (1985), baseado na vida da cantante Patsy Cline, protagonizado por Jessica Lange. Tras el, escribiu un guión sobre Libby Holman para Ray Stark, mais non chegou á pantalla.
Últimos anos
O último filme de Reisz foi Everybody Wins (1990), con guión de Arthur Miller sobre a súa propia obra. Entre 1991 e 2001, centrouse na dirección teatral en Londres, Dublín e París. Dirixiu unha adaptación de The Deep Blue Sea (1994) para a televisión británica e en 1995 Moonlight de Harold Pinter con Jason Robards e Blythe Danner. Dirixiu nun festival Beckett no Lincoln Center en 1996 Happy Days, en 1999 Ashes to Ashes de Pinter con Lindsay Duncan e David Strathairn no Roundabout Theater Company e, no festival Pinter no Lincoln Center en 2001, A Kind of Alaska e Landscape. Cando o Gate Theaterfilmou todas as obras teatrais de Beckett, Reisz encargouse de Act Without Words I (2001).
Vida persoal
miniatura|upright=1.3|Reisz e Blair en 1966 Reisz tivo tres fillos coa súa primeira esposa Julia Coppard, da que se divorciou. Reisz casou coa actriz Betsy Blair en 1963, matrimonio que durou ata a morte del.
Zenit-2M
miniatura|75px|Esquema dun Zenit-2M. Zenit-2M ou Zenit-2SLB foi un lanzador pesado colaboración entre Rusia e Ucraína.
O Zenit-2M era a versión para lanzamento desde o cosmódromo de Baikonur do foguete Zenit-3SL lanzado desde unha plataforma mariña pola empresa Sea Launch. Era capaz de poñer en órbita baixa terrestre ata 12 toneladas de carga. Foi lanzado unha única vez, o 29 de xullo de 2007, para poñer en órbita o satélite de recoñecemento Tselina-2 número 23.
Linaria arenaria
Linaria arenaria é unha especie de planta con flores pertencente á familia Plantaginaceae.
Quinta tempada de The Simpsons
A quinta tempada da serie animada The Simpsons foi emitida orixinalmente pola cadea FOX dende o 30 de setembro de 1993 até o 19 de maio de 1994. O show runner da quinta tempada foi David Mirkin, quen produciu vinte episodios. Al Jean e Mike Reiss produciron os dous restantes, os cales foron vestixios da tempada anterior. A tempada contén varios dos episodios que foron elixidos coma os mellores da serie, incluíndo Cape Feare e Rosebud. Tamén inclúe ao episodio número 100, Sweet Seymour Skinner's Baadasssss Song. A tempada foi nomeada para dous Premios Primetime Emmy e gañou un Premio Annie na categoría «Mellor programa animado de televisión», ademais dun Premio Environmental Media e un Premio Genesis. A versión en DVD foi lanzada á venda na Rexión 1 o 21 de decembro de 2004, na Rexión 2 o 21 de marzo de 2005 e na Rexión 4 o 23 de marzo do mesmo ano.
Florentino del Río López
Florentino del Río López de Ipiña, nado en Vitoria cara a 1902, foi un telegrafista e político vasco.
Traxectoria
Telegrafista, foi oficial suplente no Centro provincial da Coruña, e despois foi telegrafista de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou cos republicanos que lograron fuxir do porto de Muros. Detido, foi procesado e xulgado por rebelión en Santiago de Compostela o 20 de marzo de 1937. Defendido por Gonzalo Romero Osende, foi condenado a pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Vida persoal
Casou en Frades con Julia Negreira Agrafojo en 1933, e foi pai de Julia, Emilia, Isabel, Carmen Blanca, Rosario e Julián Antonio del Río Negreira.
Monica Frassoni
Monica Frassoni, nada o 10 de setembro de 1963 en Veracruz (México), é unha política italiana de orientación ecoloxista, que pertenceu a diversos partidos verdes europeos.
Primeiros anos
Diplomada en Ciencias políticas, comeza a súa actividade política en 1983 no seo do Movemento Federalista Europeo, e en 1987 é elixida Secretaria-xeral europea dos JEF (Mozos Europeos Federalistas), a sección de mozos do movemento.
Traxectoria política
Desde 1990 até xuño de 1999, Frassoni foi conselleira do Grupo dos Verdes no Parlamento Europeo onde se encargou dos temas institucionais, de regulamento interno e inmunidade.
En 1999 foi elixida eurodeputada por primeira vez polo partido francófono belga Ecolo.
En 2004 presentouse de novo ás eleccións europeas, esta vez en Italia xunto á Federación dos 200s (pertencente ao Partido Verde Europeo) pola circunscrición Noroeste. Durante esa lexislatura foi co-presidenta do grupo parlamentario Verdes/ALE xunto a Daniel Cohn-Bendit, até 2009. O 15 de xaneiro de 2007 foi candidata a presidir o Parlamento, quedando en segundo lugar con 145 votos, por detrás do candidato PPE-PSE Hans-Gert Poettering.
Desde 2010 forma parte do padroado da Fundación Equo en España. Actualmente os mozos verdes italianos piden a súa dimisión como copresidenta do partido verde europeo pola súa candidatura como independente con SEL, mentres que os Verdes italianos apostaron pola coalición Revolución Cívica.
Luronium natans
Luronium natans é unha especie de planta con flores descrita por primeira vez por Carl von Linné, e que recibiu o nome exacto por Constantine Samuel Rafinesque.
Taxonomía
Luronium natans foi descrita por Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, e publicado en Autik. Bot. 63 1840. Luronium natans ten os seguintes sinónimos:
Gelves
Gelves é un municipio da provincia de Sevilla (Andalucía, España). Atópase na comarca do Aljarafe, xunto ao río Guadalquivir.
Xeografía
O núcleo urbano está situado a 3,5 quilómetros da capital da provincia. O municipio ten un exclave a 3,5 quilómetros, no interior do municipio de Bollullos de la Mitación, onde se atopan as Parcelas de Porsiver e da facenda de Torrequemada.
O municipio conta con tres parques: o parque de El Cañuelo, que se atopa na zona meridional, cerca do recinto feiral e das piscinas de El Cañuelo, e alberga os restos da antiga facenda de El Cañuelo, da que existen referencias desde 1558, e tamén se atopa nel a portada manierista dunha antiga mina de auga; o parque de El Pandero, chamado así por atoparse nunha leira do mesmo nome, alberga os restos dun acueduto árabe; e o parque de Los Manantiales, que se atopa xunto ao centro urbano.
Gelves conta cun porto deportivo no Guadalquivir, que se atopa a 89 quilómetros do océano Atlántico. Ten capacidade para 150 atracadas e unha canle de entrada de 40 metros.
Administración política
Os alcaldes electos do municipio desde 1979 foron:
Historia
dereita|miniatura|Antiga estación de tranvías de Gelves. Hai constancia de que a zona estivo habitada desde o Paleolítico. Existen diversas teorías sobre a orixe do municipio. Esta zona atopábase no antigo reino de Tartessos. Segundo Rodrigo Caro o actual Gelves correspóndese coa antiga Vergentum, que foi citada por Plinio. Esta cita transcribiuse como Vergentum, quod Iulii Genius e Vergentum, quod Iulii Genitor, pero en realidade é unha mala lectura por Lucurgentum Iulii Genius, cidade romana localizada na Base Aérea de Morón de la Frontera. Serrano Ortega afirma que na época turdetana chamábase Gelduva e que os árabes a chamaron Ge-Baal, que significa ‘monte de recreo’. Gelduba é o nome dun castelo romano de Xermania mencionado por Plinio, polo que existen varias teorías sobre a orixe da palabra.
Na época almohade cobrou certa importancia como lugar fortificado. Foi reconquistada en 1247 por Paio Peres Correia, mestre da Orde de Santiago. No repartimento de Afonso X de 1253 o rei tomou este lugar como almacén propio. En 1370 foi concedido a Fernán Sánchez Tovar. No reinado dos Reis Católicos pasou a pertencer á Casa de Guzmán. Posteriormente, pasou á Casa de Tovar. En 1527 o rei Carlos I concedeu a venda deste lugar a Jorge Alberto de Portugal y Melo e á súa esposa Isabel Colón de Toledo (filla de Diego Colón e neta de Cristovo Colón). En 1529 creouse o condado de Gelves. O fillo de Jorge e Isabel, Álvaro de Portugal, casou con Leonor de Milán. Leonor foi mecenas dunha gran cantidade de artistas e inspiroulle unha gran cantidade de versos ao escritor sevillano Francisco Herrera. O matrimonio vivía na casa de Merlina, ao pé dos outeiros de El Balcón e de El Pintado, que foi descrita en 1565 polo escritor Juan de Mal Lara, amigo do matrimonio, como unha casa pracenteira nun lugar de clima agradable. En 1537 Carlos I creou o título de duque de Veragua, que pasou aos condes de Gelves. En 1902 o título de conde de Gelves pasou á Casa de Alba. En 1974 a Casa de Alba vendeu as propiedades que tiña no municipio.
Durante o século XVIII Gelves foi famosa polas súas augas e paisaxes, e baixo a propiedade dos duques adquiriu unha vida social importante. En 1736 sufriu unha das maiores catástrofes da súa historia co desbordamento do río Guadalquivir que provocou grandes desfeitas e a perda de numerosos veciños.
En 1766 o título de conde de Gelves ostentábao Pedro Manuel Florentín Colón de Portugal, o cal trasladou a súa residencia oficial á corte, o que provocou que o pobo perdese importancia.
No século XIX, coa desaparición dos señoríos constitúese o seu concello constitucional segundo a Constitución de Cádiz de 1812.
O lugar foi mencionado en coñecidas obras literarias: A vida de Lazarillo de Tormes (anónimo, século XVI), Guzmán de Alfarache (Mateo Alemán, 1599), El diablo cojuelo (Luis Vélez de Guevara, 1641), Don Álvaro o la fuerza del sino (Duque de Rivas, 1834), Simón Verde (Fernán Caballero, 1857) e Sangre y arena (Vicente Blasco Ibáñez, 1908). No século  XX, tamén foi mencionada en obras de Francisco Rodríguez Marín, Pedro Salinas, José María Pemán e Camilo José Cela. Foi visitado por Washington Irving na viaxe que fixo por Andalucía no século XIX. Aparece tamén na guía turística de España e Portugal realizada por Karl Baedeker.
Economía
No lugar existen talleres de artesanía. En 1993 creouse a Escola de Formación de Artesáns de Gelves coa fabricación de obxectos de cerámica.
En 2015 había 136 ha de cultivos herbáceos, das cales 70 son de trigo, e 138 ha son de cultivos leñosos, das cales 21 son de laranxeiras e 111 de oliveiral.
Struthio molybdophanes
Struthio molybdophanes é unha especie de avestruz nativa do corno de África, que anteriormente era considerada unha subespecie da avestruz común e recibía o nome de Struthio camelus molybdophanes. Foi identificada como nova especie, polas súas diferenzas xenéticas, en 2014.
Gelves
Economía
No municipio atópanse os polígonos industriais Citec e Guadalquivir.
Cultura
A patroa do concello é a Virxe de Graza. A súa festividade celébrase o último domingo de agosto.
Struthio molybdophanes
Taxonomía e sistemática
As evidencias moleculares indican que o Gran Val do Rift do leste de África funcionou como unha barreira xeográfica que illou este taxon da subespecie nominal de avestruz, S. c. camelus, mentres que diferenzas ecolóxicas e de comportamento mantivérona xeneticamente diferenciacda da subespecie de avestruz veciña S. c. massaicus. Un estudo do ADN mitocondrial do xénero Struthio, que incluía a subespecie de Arabia xa extinta S. c. syriacus, atopou que S. molybbdophanes é a avestruz filoxenéticamente máis diferenciada, que parece ter diverxido dun antepasado común hai uns 3,6 a 4,1 millóns de anos. Estas diferenzas xenéticas e ecolóxicas aconsellaron elevala desde a categoría de subespecie á de especie separada.
Descrición
Aínda que en aspecto xeral é similar a outras avestruces, a pel do pescozo e coxas desta avestruz é azul (en lugar de rosada), facéndose azul brillante no macho durante a estación de apareamento. O pescozo carece do típico anel branco ancho, e as plumas da cola son brancas. As femias son lixeiramente máis grandes que os machos e de plumaxe máis marrón que as femias doutras avestruces. En tamaño é similar ás demais avestruces, quizais un pouco máis pequena como media en masa corporal que algunhas subespecies da avestruz común, como a subespecie nomeada S. c. camelus. Informouse que en catividade pesa uns 105 kg, pero iso pode non ser un peso axeitado para as aves silvestres, xa que os animais en catividade teñen un acceso máis doado á comida que as que viven na natureza. Isto fai que sexa unha das especies de aves existentes máis grandes.
Gelves
Cultura
O pobo conta coa Irmandade da Nosa Señora do Rocío. Foi fundada en 1980. O sempecado é unha casula bordada de Servando Charlo, capelán da catedral de Sevilla. A carreta, finalizada en 1991, foi deseñada por Francisco Maireles Vela e realizada polo ourive Manuel Ríos.
Struthio molybdophanes
Distribución e hábitat
Vive fundamentalmente no corno de África, especialmente no nordés de Etiopía e en toda Somalia.
Gelves
Cultura
O municipio ten un teatro municipal xunto ao concello. Foi construído en 2008.
Struthio molybdophanes
Comportamento e ecoloxía
Esta especie está diferenciada ecoloxicamente da avestruz común, coa cal ten unha certa área de solapamento, porque prefire vivir en áreas máis arbustivas e con máis vexetación, onde se alimenta principalmente rebuscando, mentres que a avestruz común principalmente pasta en sabanas abertas. Hai tamén informes de dificultades na hibridación entre os dous taxons.
Status e conservación
Un informe da IUCN de 2006 suxería que esta avestruz era máis común nas rexións centrais e setrentrionais de Somalia nas décadas de 1970 e 1980. Porén, despois da guerra e desintegración política en Somalia e a falta de calquera política efectiva de conservación da natureza, a súa área de distribución e número de exemplares estivo diminuíndo como resultado da súa caza incontrolada para obter carne, produtos medicinais e ovos, polo que a ave se enfronta á súa case erradicación do corno de África. En Kenya críase en granxas para obter dela carne, plumas e ovos.
Linaria polygalifolia
Linaria polygalifolia é unha especie de planta con flor pertencente á familia Scrophulariaceae.
Gelves
Cultura
Tamén conta Gelves cun Estudio-Taller de Luthería, dedicado á construción, reparación, saídas de madeira e cursos de construción, da guitarra española, rexentado polo luthier José Miguel Vega, situado na rúa Joaquín Bazo Campos s/n, onde se repara e restauran xunto coa guitarra española, instrumentos de corda fretada, tales como o violín.
Linaria polygalifolia
A autoridade científica da especie é Hoffmanns. & Link, tendo sido publicada en Fl. Portug. (Hoffmannsegg) 1: 248. 1811.
Gelves
Igrexa de Santa María de Graza
dereita|miniatura|Igrexa de Santa María de Graza. A igrexa de Santa María de Graza foi construída no século XVII e reformada no século XVIII. É un templo de estilo barroco. Ten unha soa nave, cruceiro e capelas laterais. Conta con dúas portadas. A que se atopa aos pés do templo conta con pilastras canleadas e frontón recto. A que se atopa no lateral dereito está flanqueada con pilastras, está tamén alintelada e conta cun frontispicio cun retablo cerámico de Santa María de Graza. Ao noroeste do templo atópase a torre, composta por dous corpos e chapitel. dereita|miniatura|Virxe de Graza. Século XVIII. O retablo maior foi realizado por José Fernando de Medinilla en 1736. No centro atópase a Virxe de Graza, do século XVIII. Tamén alberga unha escultura de San Francisco de Agarrades e outras estatuas de santos do século XVIII. As estatuas do retablo maior de San Xoaquín e Santa Ana son do século XVII. No lado esquerdo atópase a capela do Sagrario, cun retablo con imaxes da Inmaculada e o Neno Xesús. Tamén no lado esquerdo atópase un retablo cun Cristo de Vera Cruz, do século XVIII. No lado dereito atópase un retablo do século XVIII presidido pola Virxe do Rosario, flanqueada por Santo Domingo de Guzmán e Santo Tomé de Aquino, sendo todas estas imaxes do século XVIII. Todos estes retablos son dourados e de estilo barroco.
Linaria polygalifolia
Subespecies
Téñense rexistrado as seguintes subespecies:
Jorge Guamán
Traxectoria
Iniciou a súa vida pública en 1997 como coordinador do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik. Posteriormente converteuse no primeiro presidente do Consello de Nacionalidades e Pobos de Ecuador, ao que ingresou como representante da CONAIE.
Laura Añón
Laura Añón, nada o 13 de agosto de 1983 en Carballo, é unha cantante e presentadora galega.
Traxectoria.
Comezou a traballar nun obradoiro de costura e aos 17 anos xa a cantar. Estivo como cantante en varias orquestras e durante a pandemia da COVID-19 traballou de condutora de autobús escolar.
Traballou tamén na TVG.
Jorge Guamán
Traxectoria
Nas eleccións lexislativas de 2002 foi elixido deputado nacional en representación da provincia de Cotopaxi polo movemento Pachakutik. Durante os dous primeiros anos do seu período formou parte da comisión de asuntos indíxenas e outras etnias. A comezos de 2005 foi nomeado segundo vicepresidente do Congreso Nacional.
En 2007 participou infrutuosamente como candidato á Asemblea Constituínte do mesmo ano por Pachakutik.
Nas eleccións seccionales de 2014 foi elixido prefecto provincial de Cotopaxi por Pachakutik, vencendo á entón prefecta Blanca Guamangate, quen buscaba a reelección e fora parte de Pachakutik antes de pasar ao movemento oficialista Alianza PAIS. A administración de Guamán na prefectura centrouse nas áreas de rega e vialidade para as zonas rurais.
Nas eleccións de 2019 foi reelixido ao cargo co 31,9% dos votos.
Gelves
Igrexa de Santa María de Graza
Xunto ao retablo da Virxe do Rosario hai un cadro do século XVII que representa a San Cristovo. Este cadro foi realizado por Orazio Borgianni entre 1604 e 1612, con influencias de Miguel Anxo e Caravaggio. Tamén hai un cadro de Santo Tomé de Aquino e outro de Santa Tareixa de Ávila.
Felix Finkbeiner
Felix Finkbeiner, nado o 8 de outubro de 1997, é un ecoloxista alemán, fundador da iniciativa Plant-for-the-Planet.
Traxectoria
Fillo do empresario e membro do Club de Roma Frithjof Finkbeiner e da enxeñeira téxtil Karolin Finkbeiner, Felix creceu nas cidades bávaras de Pähl e Uffing am Staffelsee. Estudou na Escola Internacional de Múnic desde cuarto curso até a súa gradación en 2015. Despois de vivir tres anos en Londres, graduouse en relacións internacionais pola Escola de Estudos Orientais e Africanos en 2018. Desde setembro do mesmo ano é estudante de doutoramento en ciencias ambientais na Escola Politécnica Federal de Zúrich.
En xaneiro de 2007, cando contaba con tan só nove anos, Finkbeiner deu en clase unha presentación sobre o quecemento global, en cuxo transcurso suxeriu aos seus compañeiros esparexer a iniciativa de que os nenos do mundo plantasen un millón de árbores en cada país. Finkbeiner e os seus compañeiros decidiron poñelo en práctica plantando a primeira árbore o 28 de marzo de 2007, ao que seguiu o lanzamento oficial de Plant-for-the-Planet. Tras tres anos, a iniciativa completou o seu primeiro millón. Felix foi convidado a falar no Parlamento Europeo con 10 anos e na Asemblea Xeral das Nacións Unidas con 13.
Recoñecementos
dereita|miniatura|Felix Finkbeiner recibindo a [[Orde do Mérito da República Federal de Alemaña.]]
Anhima cornuta
Anhima cornuta é unha especie de ave anseriforme da familia dos anímidos, a única incluída no xénero Anhima.
Xénero
O xénero foi descrito en 1760 polo Mathurin Jacques Brisson.
Especie
A especie descibiuna Linneo en 1766 baixo o nome de Palamedea cornuta.
Notas taxonómicas
A especie é hoxe a única situada no xénero Anhima, que foi creado polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson en 1760.
O epíteto específico cornuta é a palabra latina para "cornudo".
O naturalista alemán Georg Marcgrave utilizara o nome latino Anhima en 1648 para esta especie na súa Historia naturalis Brasiliae.
Hábitat
Vive ao bordo da auga nas selvas de América Central e do Sur.
Distribución
Propia de Suramérica, amplamente estendida, as súas poboacións ocupan boa parte de Colombia, Venezuela, Brasil, Ecuador, Perú, as Güianas e Bolivia. Probabelmente extinguida en Trinidad e Tobago.
A pesar de ter diminuído localmente, segue estendida e é bastante común en xeral. A súa área de dispersión no Brasil parece que se expandiu nos últimos anos.
Características
Anhima cornuta é unha ave moi grande, de 84 a 95 cm de lonxitude e 3,5 kg de masa corporal, cun pequeno pico parecido ao dunha galiña. As partes superiores, a cabeza e o peito son de cor negra, con manchas brancas na crista, na gorxa e nas ás coberteiras. Hai unha longa estrutura espiñenta que se proxecta cara a adiante desde a crista. Esta estrutura é única entre as aves e non deriva dunha pluma senón que é unha estrutura cornificada que está lixeiramente unida ao cranio e que crece continuamente mentres se rompe a miúdo na súa punta. Isto dálle o seu nome a esta especie. Ten as patas moi longas e tres dedos grandes en cada unha. O ventre e as coberteiras debaixo das ás son brancas. Ten dous esporóns afiados nas súas ás, e os pés só están parcialmente palmados.
Comportamento
Tenden a agruparse, pero son na súa maior parte semisociais, e son bastante sedentarios.
Alimentación
Como ave herbívora representa, xunto coas aves fruxívoras, granívoras e nectarívoras, o nivel dos consumidores primarios da cadea trófica nas chairas colombovenezolanas. Aliméntase de diferentes partes das plantas: brotes, follas tenras, raíces, flores e froitos.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, e a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación pode ser de moderadamente pequeno a grande, pero non se cre que se achegue aos limiares de vulnerábel baixo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Guadalupe Llori
Esperanza Guadalupe Llori Abarca, nada en Puerto Francisco de Orellana en 1963, é unha política ecuatoriana. É asembleísta nacional de Ecuador pola provincia de Orellana. Foi presidenta da Asemblea Nacional de Ecuador, dende o 15 de maio de 2021 até a súa destitución o 31 de maio de 2022; sendo a primeira indíxena na historia de Ecuador en dirixir o poder lexislativo, así como o primeiro membro do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik en acadar devandito cargo.
Iniciou a súa carreira política no 2000 como alcaldesa de Puerto Francisco de Orellana. Posteriormente foi elixida prefecta da provincia de Orellana, mais foi destituída do cargo en 2008 logo de pasar meses encarcerada tras ser acusada de "sabotaxe e terrorismo" polo goberno de Rafael Correa debido á súa suposta participación nunha folga na poboación de Dayuma en contra de empresas petroleiras. A súa detención foi criticada por organizacións como o Human Rights Foundation, que denunciou tratos "denigrantes" en contra de Llori. En 2009 volveu ser elixida prefecta de Orellana e foi reelixida ao cargo unha vez máis en 2014.
Arte xerativa
"Arte xerativa" refírese a miúdo á arte algorítmica (obras de arte xeradas por ordenador determinadas algorítmicamente) e medios sintéticos (termo xeral para calquera medio xerado algorítmicamente), pero os artistas tamén poden facelo utilizando sistemas de química, bioloxía, mecánica e robótica, materiais intelixentes, etc. aleatorización manual, matemáticas, mapeo de datos, simetría, mosaico teselado, etc.
Historia
A primeira exposición deste tipo mostrou o traballo de Nees en febreiro de 1965, que algúns afirman que se titulou "Generative Computergrafik". Aínda que Nees non o recorda, este era o título da súa tese doutoral publicada uns anos despois. O título correcto da primeira exposición e catálogo foi "computer-grafik". "Arte xenerativa" e termos relacionados eran de uso común por outros artistas informáticos iniciais nesta época, incluíndo Manfred Mohr e Ken Knowlton. Vera Molnár (nada en 1924) é unha artista de medios francesa de orixe húngara. Molnar é amplamente considerada como unha pioneira da arte xerativa, e tamén é unha das primeiras mulleres en utilizar ordenadores na súa práctica artística. O termo "Arte xerativa" co significado de sistemas de obras de arte dinámicos capaces de xerar múltiples eventos de obras de arte utilizouse claramente por primeira vez para a conferencia "Arte xerativa" en Milán en 1998.
En 1988 Clauser identificou o aspecto da autonomía sistémica como un elemento crítico na arte xerativa:
En 1989 Celestino Soddu definiu o enfoque do Deseño Xerativo da Arquitectura e do Deseño Urbano no seu libro Citta' Aleatorie.
En 1989 Franke referiuse ás "matemáticas xerativas" como "o estudo das operacións matemáticas adecuadas para xerar imaxes artísticas".
A partir de finais do século XX comezaron a reunirse comunidades de artistas xeradores, deseñadores, músicos e teóricos, formando perspectivas interdisciplinarias. A primeira reunión sobre a Arte xerativa foi en 1998, na conferencia inaugural Internacional de Arte Xerativa na Universidade Politecnico di Milano, Italia. En Australia, seguiu en 1999 a conferencia Iterate sobre sistemas xerativos nas artes electrónicas. A discusión en liña centrouse arredor da lista de correo "eu-gene", que comezou a finais de 1999, e acolleu gran parte do debate que definiu o campo. A estas actividades uniuse máis recentemente a conferencia Generator.x en Berlín a partir de 2005. En 2012, a nova revista GASATHJ, Generative Art Science and Technology Hard Journal foi fundada por Celestino Soddu e Enrica Colabella xuntando varios artistas xerativos e científicos no Consello Editorial.
Algúns argumentaron que, como resultado deste compromiso a través dos límites disciplinarios, a comunidade converxeu nun significado compartido do termo. Como dicían Boden e Edmonds en 2011:
Na convocatoria das conferencias de Arte Xerativa de Milán (anual a partir de 1998), a definición de Arte Xerativa de Celestino Soddu:
A discusión sobre a lista de correo eu-gene foi enmarcada pola seguinte definición de Adrian Ward de 1999:
Unha definición similar é proporcionada por Philip Galanter:
Música
As fugas de JS Bach poderían considerarse xerativas, xa que hai un estrito proceso subxacente que segue o compositor. Do mesmo xeito, o serialismo segue uns procedementos estritos que, nalgúns casos, poden configurarse para xerar composicións enteiras cunha intervención humana limitada.
Compositores como John Cage, Farmers Manual, e Brian Eno utilizaron sistemas xerativos nos seus traballos.
Arte visual
Maurizio Bolognini traballa con máquinas xerativas para abordar problemas conceptuais e sociais. Mark Napier é pioneiro na cartografía de datos, creando traballos baseados nos fluxos de ceros e uns no tráfico ethernet, como parte do proxecto "Carnivore". Martin Wattenberg impulsou este tema máis alá, transformando "conxuntos de datos" tan diversos como partituras musicais (en "Shape of Song", 2001) e edicións da Wikipedia ( History Flow, 2003, con Fernanda Viegas ) en composicións visuais dramáticas. O artista canadense San Base desenvolveu un algoritmo de "Pintura dinámica" en 2002. Usando algoritmos informáticos como "pinceladas", Base crea imaxes sofisticadas que evolucionan co paso do tempo para producir unha obra de arte fluída e que nunca se repite.
Desde 1996 existen xeradores de ambigramas que xeran automaticamente ambigramas.
O compositor italiano Pietro Grossi, pioneiro da música por ordenador dende 1986, estendeu os seus experimentos ás imaxes, (mesmo procedemento empregado na súa obra musical) precisamente á infografía, escribindo programas con autodecisións específicas e desenvolvendo o concepto de HomeArt, presentado para por primeira vez na exposición New Atlantis: the continent of electronic music organizada pola Bienal de Venecia en 1986.
Arte do software
Para algúns artistas, as interfaces gráficas de usuario e o código informático convertéronse nunha forma de arte independente en si mesmos. Adrian Ward creou Auto-Illustrator como comentario sobre software e métodos xerativos aplicados á arte e ao deseño.
Arquitectura
En 1987 Celestino Soddu creou o ADN artificial das cidades medievais italianas capaces de xerar infinitos modelos 3D de cidades identificables como pertencentes á idea.
En 2010, Michael Hansmeyer xerou columnas arquitectónicas nun proxecto chamado "Subdivided Columns - A New Order (2010)". A peza explorou como o simple proceso de subdivisión repetida pode crear patróns arquitectónicos elaborados. En lugar de deseñar calquera columna directamente, Hansmeyer deseñou un proceso que producía columnas automaticamente. O proceso podería executarse unha e outra vez con diferentes parámetros para crear permutacións infinitas. As infinitas permutacións poderían considerarse un selo distintivo do deseño xerativo.
Literatura
Escritores como Tristan Tzara, Brion Gysin e William Burroughs utilizaron a técnica do recorte para introducir a aleatorización na literatura como sistema xenerativo. Jackson Mac Low produciu poesía asistida por ordenador e utilizou algoritmos para xerar textos; Philip M. Parker escribiu software para xerar automaticamente libros enteiros. Jason Nelson utilizou métodos xerativos con software de voz a texto para crear unha serie de poemas dixitais a partir de películas, televisión e outras fontes de son.
Codificación en directo
Os sistemas xerativos pódense modificar mentres funcionan, por exemplo mediante o uso de contornos de programación interactivos como SuperCollider, Fluxus e TidalCycles, incluíndo contornos de parcheo como Max/MSP, Pure Data e vvvv. Este é un enfoque estándar para a programación dos artistas, pero tamén se pode usar para crear música en directo e/ou vídeos manipulando sistemas xerativos no escenario, unha práctica de performance que se coñeceu como codificación en directo. Como ocorre con moitos exemplos de arte do software, porque a codificación en directo enfatiza a autoría humana máis que a autonomía, pódese considerar en oposición á arte xerativa.
Philip Galanter
Na teoría da arte xerativa máis citada, en 2003 Philip Galanter describe os sistemas de arte xerativa no contexto da teoría da complexidade. En particular, cítase a noción da complexidade efectiva de Murray Gell-Mann e Seth Lloyd. Neste punto de vista, tanto a arte xerativa altamente ordenada como a altamente desordenada pódense ver como simples. A arte xerativa moi ordenada minimiza a entropía e permite a máxima compresión de datos, e a arte xerativa moi desordenada maximiza a entropía e non permite unha compresión significativa de datos. A arte xerativa de máxima complexidade mestura orde e desorde dun xeito similar á vida biolóxica e, de feito, os métodos inspirados bioloxicamente utilízanse con máis frecuencia para crear arte xenerativa complexa. Esta visión está en desacordo coas anteriores teorías da información influenciadas por Max Bense e Abraham Moles onde a complexidade da arte aumenta co desorde.
Saab 105
Saab 105 é un avión de adestramento sueco de á alta desenvolvido a principios dos anos 60 como empresa privada por Saab AB. A Forza Aérea de Suecia, que optara por adquiri o tipo para varios roles, mercou o avión coa designación Sk 60. O Sk 60 entrou en servizo en 1967, substituíndo á vella frota de de Havilland Vampire. Falouse de mercar o Folland Gnat, pero este converteuse en fonte de inspiración.
Arte xerativa
Philip Galanter
Galanter sinala ademais que, dado o uso da simetría visual, patróns e repeticións polas culturas máis antigas coñecidas, a arte xerativa é tan antiga como a propia arte. Tamén aborda a equivalencia equivocada por algúns de que a arte baseada en regras é sinónimo de arte xerativa. Por exemplo, algunhas artes baséanse en regras de restrición que non permiten o uso de determinadas cores ou formas. Esta arte non é xerativa porque as regras de restrición non son construtivas, é dicir, por si mesmas non afirman o que se debe facer, só o que non se pode facer.
Fibromialxia
A fibromialxia é unha doenza crónica caracterizada sola presenza de dor persistente e crónica que pode chegar a ser invalidante, especialmente en localizacións específicas do corpo denominadas tender points ou puntos sensíbeis ou zonas gatillo. A etioloxía da enfermidade é descoñecida aínda que se cre que pode ter unha orixe autoinmune, neurolóxica ou psiquiátrica. É unha doenza complexa que abrangue as esferas social, biolóxica e psicolóxica (enfoque biopsicosocial).
Arte xerativa
Margaret Boden e Ernest Edmonds
No seu artigo de 2009, Margaret Boden e Ernest Edmonds coinciden en que a arte xenerativa non ten que restrinxirse a aquela que se fai mediante ordenadores e que algunha arte baseada en regras non é xerativa. Desenvolven un vocabulario técnico que inclúe Ele-art (arte electrónica), C-art (arte por ordenador), D-art (arte dixital), CA-art (arte asistida por ordenador), G-art (arte xerativa), CG- arte (arte xerativa baseada na computación), Evo-art (arte baseada na evolución), R-art (arte robótica), I-art (arte interactiva ), CI-art (arte interactiva baseada en ordenador) e VR-art (arte de realidade virtual).
Fibromialxia
A súa prevalencia en España é do 2,37%, con claro predominio en mulleres de entre 30 e 55 anos.
O 12 de maio celébrase o Día Mundial da Fibromialxia e da Síndrome de Fatiga Crónica, en homenaxe á data de nacemento de Florence Nightingale, enfermeira británica, considerada precursora da enfermería profesional contemporánea.
Síntomas
Os síntomas da fibromialxia son inespecíficos e poden solaparse cos síntomas doutras doenzas. Entre as manifestacións máis frecuentes atópanse:
Diagnóstico
Non existe ningunha proba que permita realizar o diagnóstico de fibromialxia.
Tratamento
Non existe un fármaco ou tratamento específico para tratar a fibromialxia. As terapias que existen están enfocadas a paliar os síntomas e mellorar a calidade de vida das persoas con fibromialxia.
Entre as opcións terapéuticas para tratar esta doenza destacan:
Saab 105
A Forza Aérea de Suecia mercou total de 150 avións e outros 40 esportáronse a Austria, coa designación Saab 105Ö. O Saab 105 tamén é o avión utilizado polo equipo acrobático da Forza Aérea de Suecia, o Team 60, e no pasadou foi usado por dous equipos acrobáticos da Forza Aérea de Austria, "Karo As" e "Silver Birds".
Desenvolvemento
En 1959 Saab iniciou o desenvolvemento do avión que posteriormente sería designado como o Saab 105. A compañía decidira desenvolver o avión como unha empresa privada coa intención de que o tipo fose capaz de realizar varios roles civís e militares. Militarmente o 105 podía ser operado como adestrador a reacción, realizar recoñecemento aéreo e ataques a terra, e tiña tamén unha limitada capacidade como interceptor. Entre os diversos roles planeados para o avión, Saab propuxo unha configuración de cabina de reactor executivo con catro ou cinco asentos para clientes corporativos. Na época, o 105 foi un dous poucos pequenos avións europeos en ser equipados cun turboventilador, un feito que supostamente era de interese para os clientes corporativos. O 105 tiña a intención de lanzar a Saab ao mercado dos reactores executivos; porén, finalmente nonapareceu ningún cliente deste tipo e Saab elixiu centrarse nos clientes militares.
A Forza Aérea de Suecia comprometéranse con Saab a que, se o prototipo tiña un rendemento favorable durante as probas de voo, podería facer un pedido porpolo menos 100 avións. En decembro de 1961 o goberno sueco anunciou que autorizaba á forza aérea a patrocinar o desenvolvemento e fabricación dun prototipo do Saab 105 cunha configuración de adestrador. O 29 de xuño de 1963 este primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea. O programa de probas de voo revelou cedo que o tipo tería unhas boas características de manexo e que sería capaz de realizar manobras acrobáticas. En marzo de 1965 un prototipo foi enviado ás instalacións de Turbomeca en Pau, Francia, para realizar máis probas do motor Turbomeca Aubisque.
O 6 de marzo de 1965 a Forza Aérea de Suecia recibiu a autorización do goberno sueco para realizar un pedido por unha cantidade inicial de 130 Saab 105. O avión sueco dividiuse en tres variantes principais, a Sk 60A para tarefas de adestramento e ligazón usando unha configuración de catro asentos, a Sk 60B para misións de ataque lixeiro con dous asentos un ao lado do outro, e a Sk 60C de ataque e recoñecemento, equipada con varias cámaras no morro do aparello para ese último rol.
Unha versión mellorada, designada Saab 105Ö, foi mercada por Austria como avión multirrol lixeiro coa intención de despregalos nos roles de adestrador, recoñecemento, intercepción e ataque a terra. Co obxectivo de cumprir os requisitos especificados pola Forza Aérea de Austria, o 105Ö ten varias diferanzas clave, como cambios na aviónica, a adopción dunha á reforzada para levar máis munición e equipamento baixo ela, e unha versión máis potente do motor Turbomeca Aubisque, que proporcionaba un mellor rendemento cando se operaba en bases a grande altitude.
Deseño
miniatura|251x251px|Saab 105 aterrando en Visby O Saab 105 foi desenvolvido para funcionar como un avión multirrol pequeno e barato, sendo utilizado principalmente como adestrador. Trátase dun avión bimotor totalmente metálico cunha cabina presurizada. Conta cunha configuración coa cola en T, á lixeiramente en frecha, e un par de motores montados a cada lado da fuselaxe xusto detrás das ás.
O Saab 105 foi normalmente construído cun par de motores turboventilador de baixo índice de derivación Turbomeca Aubisque, fabricados baixo licenza por Volvo Flygmotor como o RM9. O motor Aubisque proporciona unha características de saída favorables, permitindo ao avión engalar con éxito no evento do fallo dun motor no momento crítco. Este non foi o único motor usado polo avión, xa que varios 105 recibiron o General Electric J85 no seu lugar. Os avións da Forza Aérea de Suecia foron reconstruídos durante os anos 90 para usar o máis novo Williams International FJ44, que foi designado como RM15.
Arte xerativa
Cuestións
O discurso arredor da arte xerativa pode caracterizarse polas cuestións teóricas que motivan o seu desenvolvemento. McCormack et al. propoña as seguintes preguntas, mostradas con resumos paráfraseados, como as máis importantes: