cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billy Corgan
Regreso de The Smashing Pumpkins
No verán do 2009 Corgan formou a banda Spirits in the Sky para realizar un concerto tributo a Sky Saxon de The Seeds. Posteriormente estivo de xira co grupo, composto polo ex-membro de Catherine Kerry Brown, o baixista de Electric Prunes Mark Tulin, o teclista de Strawberry Alarm Clock Mark Weitz, a colaboradora de Corgan Linda Strawberry, o frautista Kevin Dippold, o violinista Ysanne Spevack, o novo batería dos Pumpkins Mike Byrne, e o guitarrista de Jane's Addiction Dave Navarro, tocando versións e novo material dos Smashing Pumpkins en varios clubs de California. Ao final da xira, Corgan, Byrne, Tulin e Brown volveron a Chicago para comezar a traballar no novo álbum dos Pumpkins, Teargarden by Kaleidyscope. A actual formación, que inclúe á baixista Nicole Fiorentino, xirou durante o ano 2010 e actualmente está gravando o traballo Oceania.
Federación Marfilesa de Fútbol
A Federación Marfilesa de Fútbol (FIF) (en francés: Fédération Ivoirienne de Football) é o organismo encargado da organización do fútbol en Costa do Marfil, cuxa sede está en Abidjan. Foi creada en 1960 e asociouse á Confederación Africana de Fútbol o mesmo ano é á FIFA o ano seguinte, en 1961.
Abdul Kalam
Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam (en lingua támil, ஏ. பி. ஜே. அப்துல் கலாம்), nado en Rameswaram o 15 de outubro de 1931 e finado en Shillong o 27 de xullo de 2015, foi presidente da India dende 2002 a 2007, foi tamén un recoñecido enxeñeiro e científico.
Orixes e formación académica
Nado no seo dunha familia humilde támil de relixión islámica, o seu pai era imán na mesquita local e tiña un pequeno batel para o transporte. Compatibilizando os estudos co repartimento de xornais, na súa etapa escolar destacou nas Matemáticas. Tras o ensino básico, formouse en Ciencias en 1954 no St. Joseph's College, unha das máis recoñecidas institucións académicas indias e vinculada aos xesuítas. Posteriormente, estudou enxeñaría aeroespacial no Instituto Tecnolóxico de Madrás.
Carreira científica
Tivo un papel salientable no programa espacial indio e no desenvolvemento de mísiles. Foi coñecido como o "home mísil da India" polo seu traballo no desenvolvemento da tecnoloxía de mísiles balísticos e de foguetes espaciais.
Incorporouse profesionalmente en 1958 a Defence Research and Development Organisation (DRDO), unha axencia creado nese polo goberno de Nehru para subministrar armamento ás forzas armadas indias. Alí procourou desenvolver un aeroescorregador que acabou por non levarse a termo. Logo desta experiencia sen froito, traballou na Organización India de Investigación Espacial (ISRO). Ao abeiro desta institución e coa finalidade de elaborar un satélite artifical indio, formouse coa NASA, sendo logo nomeado director do proxecto de deseño e desenvolvemento do SLV-III, un foguete espacial que poñería con éxito en órbita ao satélite Rohini 1B en 1980.
Director xeral de DRDO entre 1982 e 1999, centrouse no desenvolvemento de mísiles teledirixidos. Conselleiro científico do Ministerio de Defensa dende 1992, tamén dirixiu o departamento de investigación e desenvolvemento do mesmo. Deste xeito, en 1998 foi o encargado de supervisar as probas nucleares subterráneas coñecidas como Pokhran-II, que seguiron as primeiras realizadas na India en 1974. Estas probas confirmaron que a India era unha potencia con armamento atómico.
En 1999 foi recoñecido primeiro Asesor Científico principal do Goberno da India, un cargo que lle deu rango ministerial.
Últimos anos
En 2007 tras rematar o seu mandato, volveu a dar clases como profesor visitante en varias institucións, e gañou sona como orador en conferencias, especialmente centradas na mocidade. O seu pasamento foi o 27 de xuño de 2015 mentres daba unha disertación en Shillong, no estado de Meghalaya. O seu enterro foi na súa localidade natal e contou coa presenza das mais altas autoridades indias, entre as que destacou o primeiro ministro Narendra Modi.
Vida privada
Foi solteiro, vegano e abstemio. Destacou pola súa humildade e tras a presidencia pretendeu volver ao seu cuarto nunha residencia universitaria en Madrás, algo que foi desaconsellado, buscando un piso de tres habitacións. Cultivou a poesía en lingua támil e a música carnática (a música clásica do sur da India) sendo intérprete de vina. Aprendeu hindi de adulto. Fondamente espiritual e practicante do islam, recitaba de memoria o Corán, aínda que tamén era coñecedor dos texto sagrados do hinduísmo. Moi próximo a súa familia, legou as súas escasas posesións ao seu irmán máis vello.
Recoñecementos
Recibiu numerosos premios e condecoracións, entre os que salienta o Bharat Ratna, o honor civil supremo da India. Ademais, foi nomeado doutor por 48 universidades de todo o mundo.
Como homenaxes póstumas púxose o seu nome a unha autoestrada de Nova Deli e a unha illa en Odisha, no golfo de Bengala. Ademais, en 2018, unha nova especie vexetal descuberta en Bengala Occidental foi denominada como Drypetes kalamii na lembranza de Abdul Kalam.
Alsacia-Lorena
Alsacia-Lorena (en alemán: Reichsland Elsaß-Lothringen, xeralmente Elsass-Lothringen) foi unha entidade territorial creada polo Imperio alemán en 1871 trala anexión da maior parte de Alsacia e partes de Lorena na Guerra franco-prusiana. A parte de Alsacia estaba no val do Rin, na beira occidental, e ó leste da Cordilleira dos Vosgos. A sección de Lorena atopábase na parte alta do Val de Mosela, ó norte dos Montes Vosgos.
A rexión volveuse parte de Francia Oriental en 921 durante o reinado do Rei Luís o Xermánico, e máis tarde sería parte do Sacro Imperio Romano Xermánico. Foi gradualmente anexada polo Reino de Francia despois da Paz de Westfalia en 1648. Despois da Guerra Franco-prusiana, o Tratado de Frankfurt devolveu a área baixo o control xermánico como parte do recentemente creado Imperio alemán en 1871.
A curta independencia trala primeira guerra mundial rematou coa chegada das tropas francesas en 1918 e polo Tratado de Versalles de 1919, polo que o territorio foi devolto a Francia. A área foi anexada pola Alemaña Nazi en 1940, pero volveu a control francés en 1945 coa fin da segunda guerra mundial e permaneceu como parte de Francia dende entón.
O territorio estaba composto polo 93% de Alsacia (7% permaneceu francés) e o 26% de Lorena (74% permaneceu francés). Por razóns históricas, as disposicións legais específicas seguen a ser aplicadas neste territorio, propia e legalmente coñecido como Alsacia-Mosela.
Historia antiga e medieval
Sempre vencellada estreitamente co Río Rin que forma a súa fronteira oriental, Alsacia ten sido unha rexión fronteiriza en case toda a súa historia. Foi conquistada inicialmente por Xulio César no século I a. C. e mantívose como parte da provincia romana de Prima Germania polos seguintes seis séculos. A rexión foi conquistada polos alamáns, no século V da nosa era e máis tarde por Clodoveo I e os francos en 496. Baixo a influencia dos seus sucesores merovinxios, os habitantes foron cristianizados.
esquerda|miniatura|300px|Lorena inclinada sobre o ombreiro de Alsacia (estatua en Place Maginot, [[Nancy, Francia).]]
No século IX, a rexión volveuse parte do centro do Imperio Carolinxio de Carlomagno. Cando os netos de Carlomagno dividiron o seu Imperio no Tratado de Verdún de 843, a rexión estaba na metade de Lorena (Lotarinxia), parte dunha estreita franxa central outorgada a Lothar con reinos falantes de alemán e francés a ámbolos dous lados. O novo reino non durou moito e a rexión que co tempo converteríase en Alsacia uniuse ó Sacro Imperio Romano Xermánico como parte do ducado de Suabia no Tratado de Meersen en 870. Arredor desta época a rexión enteira comezou a fragmentarse nun grande número de señoríos seculares e eclesiásticos, unha situación que perdurou até o século XVII e foi un proceso común en Europa.
Unha das familias seculares máis poderosas de Suabia era a de Staufen ou Hohenstaufen. En 1152, esta familia colocou ó seu membro líder no trono alemán co nome de Federico I Barbavermella. Federico foi instrumental na recuperación da monarquía dende a súa disipación despois da Querela das Investiduras. Parte da razón era a súa política de acumular terras imperiais en apoio da monarquía e en 1212, Alsacia foi organizada por primeira vez para ser unha delas. Federico estableceu a Alsacia como unha provincia (malia que non se empregaban as provincias, senón os prucoratios) para seren gobernada por ministeriais, unha crase non nobre de serventes civís. A idea era que tal xente sería máis tratable e non distanciaría tanto o feudo da coroa fóra do seu poder. A provincia tiña unha soa corte provincial (Landgericht) e unha administración central con sede en Haguenau.
Durante o seu reinado, o Emperador Federico II designou ó bispo de Estrasburgo para administrar a Alsacia, pero a autoridade do bispo foi cuestionada polo Conde Rodolfo de Estrasburgo, quen recibiu os seus dereitos do fillo de Federico, Konrad IV. Straßburg (Straße significa "rúa", e burg significa "fortificación"), que fora unha sé episcopal dende o século IV, comezou a medrar e converteuse na cidade máis poboada e máis importante comercialmente da rexión. En 1262, despois dunha prolongada disputa cos bispos gobernantes, os cidadáns obtiveron o status de cidade imperial libre. Sendo unha escala na ruta comercial de París-Viena-Oriente, ademais dun porto na ruta do Rin que unía o sur de Alemaña e Suíza cos Países Baixos, Inglaterra e Escandinavia, volveuse o centro político e económico da rexión. Cidades como Colmar e Haguenau tamén comezaron a medrar en importancia económica e obtiveron un tipo de autonomía semellante ó "Decápolo" ou "Dekapolis", unha federación de 10 cidades ou pobos libres.
Durante o século seguinte, Francia sería esnaquizada militarmente debido á Guerra dos Cen Anos con Inglaterra o que preveu por un tempo tendencias futuras nesta dirección. Trala consumación da guerra, Francia foi libre de novo para buscar o seu desexo de acadar o Rin e en 1444 o exército francés apareceu en Lorena e Alsacia. Alí estableceron cuarteis de inverno, demandaron a submisión de Metz e Estrasburgo e lanzaron un ataque a Basilea.
Historia moderna
En 1469, tralo Tratado de Saint Omer, a Alta Alsacia foi vendida polo Duque Sexismundo de Habsburgo a Carlos de Borgoña, quen tamén mandaba nos Países Baixos e Borgoña. Aínda que Carlos era o terratenente nominal, os impostos eran pagados ó emperador alemán. O emperador foi quen de empregar estes impostos e un matrimonio dinástico no seu beneficio para recobrar o control absoluto da Alta Alsacia (á parte dos pobos libres, pero incluíndo a Belfort) en 1477 cando volveuse parte do territorio particular da familia Habsburgo, quen tamén eran soberanos hereditarios do Imperio. Un pouco despois, en 1515, o pobo de Mulhouse uniuse á Confederación Helvética, onde permanecería até 1798.
Anthony Blake
José Luis Panizo González, máis coñecido como Anthony Blake, nado en Oviedo en 1958, é un mentalista e ilusionista asturiano.
Traxectoria
Cursou os estudos de Medicina na Universidade de Oviedo, malia que a súa verdadeira vocación foi sempre a maxia. Nesta disciplina, foi alumno de Thierry Malherbe, Julia Carrouthers e Augusto Carreras. É membro da Psychic Entertainers Association.
Obtivo o segundo premio en mentalismo no Congreso Mágico Nacional celebrado en Oviedo en 1987 e mais o premio ao mellor mentalista en Estoril en 1995.
Alsacia-Lorena
Historia moderna
miniatura|135px|Escudo de armas do ducado de [[Lotaringia.]]
Para a época da Reforma protestante no século XVI, Estrasburgo era unha próspera comunidade, e os seus habitantes aceptaron o protestantismo rapidamente (1523). Martin Bucer foi un reformador protestante moi prominente na rexión. Os seus esforzos foron contrarrestados polos Habsburgos Romanos Católicos que tentaron erradicar a herexía na Alta Alsacia. Como resultado, Alsacia foi transformada nun mosaico de territorios católicos e protestantes. Por outro lado, Mömpelgard (Montbéliard), ó suroeste de Alsacia, pertencente ós Condes de Württemberg desde 1397, permaneceu como un enclave protestante en Francia até 1793.
A Guerra dos Trinta Anos (1618-1648) foi un dos peores períodos na historia de Alsacia e outras partes do sur de Alemaña. Provocou a morte e fuxida dun grande número de poboadores (principalmente do campo), porque a terra foi sucesivamente invadida e devastada por moitos exércitos (Imperiais, suecos, franceses etc). Despois de 1648 e até mediados do século XVIII, numerosos inmigrantes chegaron de Suíza, Alemaña, Austria, Lorena, Savoia e outras áreas. Entre 1671 e 1711 chegaron refuxiados anabaptistas de Suíza, en especial de Berna. Estrasburgo volveuse un centro importante dos inicios do movemento anabaptista.
Francia consolidou a súa posesión cos Tratados de Nimega de 1679 que puxeron ós poboados baixo o seu control. En 1681, ocupou Estrasburgo nunha acción non provocada. Estes cambios territoriais foron reforzados no Tratado de Ryswick de 1679 que rematou coa Guerra dos Nove Anos (tamén coñecida como Guerra da Grande Alianza ou Guerra da Liga de Augsburgo), aínda que o Sacro Imperio Romano non aceptou nin asinou o documento até 1697. Deste xeito Alsacia foi arrastrada dentro dos límites de Francia. Porén, Alsacia tiña unha posición un tanto extraordinaria no Reino. A lingua alemá seguía a ser empregada no goberno local; as escolas, a educación e a Universidade Alemá (Luterana) de Estrasburgo continuou a ser atendida por estudantes de Alemaña. O Edicto de Fontainebleau que legalizou a brutal supresión do protestantismo francés non foi aplicado en Alsacia e en contraste ó resto de Francia había unha relativa tolerancia relixiosa (aínda que as autoridades francesas tentaron promover o catolicismo e a Catedral Luterana de Estrasburgo tivo que ser entregada ós católicos en 1681). Había unha fronteira histórica ó longo dos Montes Vosgos co resto de Francia mentres que non había tal fronteira con Alemaña. Por estas razóns Alsacia permaneceu influenciada pola cultura alemá e tamén orientada economicamente cara a Alemaña ata a Revolución Francesa.
O ano de 1789 trouxo a Revolución Francesa e con ela a primeira división de Alsacia nos departamentos de Alto e Baixo Rin. Moitos dos residentes de Sundgau fixeron "peregrinacións" a lugares como Mariastein, preto de Basilea, en Suíza, para realizar bautizos e vodas.
Durante a derradeira década do século XVIII, moitos alsacianos estaban en contra dos Xacobinos e en contraste amosábanse amables cara as forzas invasoras de Austria e Prusia que buscaban destruír á nacente república revolucionaria. Cando o Exército Revolucionario Francés do Rin resultou vitorioso, decenas de milleiros fuxiron cara ó leste. Cando máis tarde se lles permitiu volver (nalgúns casos non antes de 1799), era común atopar que as súas terras e lares foran confiscados. Estas condicións desfavorábeis conduciron a unha emigración de centos de familias cara a novas terras vacantes no Imperio Ruso en 1803-1804 e novamente en 1808.
En resposta á restauración de Napoleón, en 1814 e 1815, Alsacia foi ocupada por tropas estranxeiras, incluíndo máis de 280.000 soldados e 90.000 cabalos tan só no Baixo Rin. Isto tivo graves efectos no comercio e a economía da rexión xa que as antigas rutas comerciais terrestres foron desviadas cara ós novos portos marítimos do Mediterráneo e do Atlántico.
Forxás de Montes
O topónimo galego Forxás de Montes pode referirse a:
Alsacia-Lorena
Historia moderna
Ao mesmo tempo, a poboación estaba a medrar rapidamente, de 800.000 habitantes en 1814 a 914.000 en 1830 e a 1 067 000 en 1846. A combinación de factores traduciuse en fames, falla de vivendas e falla de empregos para a mocidade. Así as cousas, non é sorprendente que a xente emigrara, non só a Rusia, senón tamén para tomar vantaxe dunha nova oportunidade ofrecida polo Imperio Austrohúngaro. O Imperio conquistara recentemente terras no leste do Imperio Otomán e ofreceu xenerosos termos para os colonos co fin de consolidar o seu control sobre as terras. Moitos alsacianos tamén comezaron a embarcarse cara a América, onde despois de 1807 a importación de escravos fora prohibida e eran requiridos novos traballadores para traballar nos campos de algodón.
Despois da guerra franco-prusiana
miniatura|300px|Provincia Imperial de Elsass-Lothringen (Alsacia-Lorena), parte do Imperio alemán.
Trala guerra franco-prusiana de 1870-1871, que fora declarada e perdida por Francia, a parte norte de Lorena foi entregada ó novo Imperio alemán xunto con Alsacia. Non resultou afectado por isto o pobo de Belfort e a área circundante a este (agora o département francés de Territorio de Belfort) porque os habitantes de alí eran predominantemente nativos franceses, a diferenza do resto de Alsacia. Tampouco estivo incluído o pobo e área de Montbéliard, ó sur de Belfort, a pesar do feito de que era un encrave protestante, ó pertencer a Wurtemberg de 1397 a 1806.
A área anexionada correspondía ós départements franceses de Baixo Rin (na súa totalidade), Alto Rin (agás a zona de Belfort e Montbéliard), e unha pequena área no nordeste do département dos Vosgos, tódolos cales conformaban Alsacia, e os départements de Mosela (catro quintos del) e o nordeste de Meurthe (un terzo de Meurthe), que se atopaban na parte leste de Lorena.
Kopete
miniatura|Kopete 0.9.1 Kopete é un programa de mensaxería instantánea libre integrado no ambiente de escritorio KDE, o seu sistema multiprotocolo permite comunicar cos protocolos como o ICQ, AOL Instant Messenger, AIM, Gadu-Gadu, IRC, Jabber, MSN Messenger, .NET Messenger Service e Yahoo! Messenger. O programador orixinal foi o chileno Duncan Mac-Vicar Prett, desde outubro de 2005 está incluído no KDE, a última versión é Kopete 0.12.7 (16 de outubro de 2007).
Alsacia-Lorena
Despois da guerra franco-prusiana
O resto do departamento de Meurthe foron unidos coa parte occidental de Mosela que escapara da anexión con Alemaña para forma-lo novo departamento de Meurthe e Mosela.
A nova fronteira entre Francia e Alemaña seguía basicamente a división xeolingüística entre os dialectos romance e xermánicos (alemánico), agás nuns poucos vales do lado alsaciano dos Montes Vosgos, a cidade de Metz e na área de Château-Salins (anteriormente no departamento de Meurthe), que foron anexionados por Alemaña malia o feito de que a xente de alí falaba francés. En 1900 o 11,6% da poboación de Alsacia-Lorena falaba francés como lingua materna (11,0% en 1905, 10,9% en 1910). O feito de que pequenas áreas francoparlantes resultaron afectadas foi empregado en Francia para denunciar á nova fronteira como hipocrisía, xa que Alemaña a xustificara polos dialectos xermánicos nativos e cultura dos habitantes, que estaban presentes na meirande parte de Alsacia-Lorena. Porén, a administración alemá foi tolerante (a diferenza da francesa ó longo da historia) ante o emprego da lingua francesa e o francés foi permitido como lingua oficial e lingua nas escolas naquelas áreas onde era falado por unha maioría (esta política relativamente tolerante contrastou coa política das autoridades francesas contra o emprego do alemán trala primeira guerra mundial).
O Tratado de Fráncfort deulle ós residentes da rexión até o 1 de outubro de 1872 para decidir entre emigrar a Francia ou permanecer na rexión e ter a súa nacionalidade legalmente trocada á alemá. Para 1876, preto de 100,000 (5%) dos residentes de Alsacia-Lorena emigraran a Francia.
Durante o Imperio alemán de 1871-1918, o territorio constituíu o Reichsland ou Provincia Imperial de Elsass-Lothringen. A área foi directamente administrada polo goberno imperial en Berlín, e foille outorgado certo grao de autonomía en 1911.
Despois da primeira guerra mundial
Co fin de evitarlles posíbeis confrontacións cos seus parentes en Francia, os soldados de Alsacia-Lorena foron enviados principalmente á fronte Leste ou á Kaiserliche Marine.
En outubro de 1918, a Mariña Imperial Alemá, que pasara a maior parte da Guerra dende a Batalla de Xutlandia en portos, foi mandada a combater, co fin de debilitar á Armada Real Británica para o tempo despois da Guerra. Porén, os mariñeiros negáronse a obedecer. Nese tempo, preto de 15,000 alsacianos e lorenenses foran incorporados á Kaiserliche Marine. Algúns deles uníronse á insurrección e á Revolución de Novembro, e decidiron provocar á súa terra natal para rebelarse contra a monarquía do Emperador.
República Independente de Alsacia-Lorena
O 8 de novembro, a proclamación dunha República Soviética en Baviera foi dada a coñecer en Estrasburgo, a capital de Alsacia. ó vindeiro día, o 9 de novembro, milleiros de manifestantes reuníronse nunha cuadra de Estrasburgo, para aclamar ós primeiros soldados que regresaban das súas casas dende o norte de Alemaña. Un tren controlado por insurxentes foi bloqueado na ponte de Kehl, e un comandante real ordenou disparar dentro do tren. Un insurxente foi asasinado, pero os seus compañeiros tomaron o control da cidade de Kehl.
miniatura|dereita|180px|Bandeira do Consello Nacional e da República de Alsacia-Lorena.
O mesmo día, o Kaiser Guillerme II abdicou e Philipp Scheidemann declarou a Alemaña unha república nun discurso dende o Reichstag. Xa que Alsacia-Lorena fora administrada por Berlín e polo emperador e non tiña en estado de goberno nin un monarca como outros estados alemáns, a partida do Emperador deixou un baleiro de poder incluso maior.
De xeito similar a outras áreas de Alemaña, os antigos mariñeiros estableceron un Consello de Soldados de Estrasburgo, e tomaron o control da cidade. O consello de traballadores e soldados foi entón establecido e presidido polo líder da unión de traballadores cervexeiros. O seu lema era: "Nin Alemaña nin Francia nin neutrais".
Porén, a independencia foi moi curta xa que os franceses ocuparon Mülhausen o 17 de novembro. Tomaron Colmar e Metz nos días seguintes, e, o 21 de novembro, as tropas francesas chegaron a Estrasburgo.
Despois da República de Alsacia-Lorena
Despois de once días de independencia, Alsacia-Lorena foi ocupada por e incorporada a Francia. A rexión perdeu a súa autonomía recentemente adquirida, foi regresada ó sistema centralizado francés e dividida nos departamentos do Alto Rin, Baixo Rin e Mosela (a mesma estrutura política que antes da anexión e como foi creada na Revolución Francesa, cos límites un pouco diferentes).
Porén, aínda hoxe en día o territorio goza de leis en certas zonas que son significantemente diferentes ás do resto de Francia — por exemplo, o estatuto de Alsacia-Mosela.
O departamento de Meurthe e Mosela fue mantido incluso despois de que Francia recuperara Alsacia-Lorena en 1919. A área de Belfort volveuse unha área de status especial e non foi reintegrada ó Alto Rin en 1919 pero en lugar diso foi convertida nun departamento en 1922 co nome de Territorio de Belfort.
Forxás de Montes, Corvillón, A Merca
Forxás de Montes  é un lugar da parroquia de Corvillón no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 47 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 29 mulleres.
Alsacia-Lorena
Despois da República de Alsacia-Lorena
O goberno francés inmediatamente iniciou unha campaña de "Francización" que incluía a deportación forzada de tódolos alemáns que se estableceran na zona despois de 1870. Por ese motivo, a poboación foi dividida en catro categorías, que ían da A á D. Os xornais alsacianos escritos en alemán tamén foron suprimidos.
Segunda Guerra Mundial
Moitos mozos de Alsacia-Lorena foron recrutados ou ofrecéronse voluntariamente para servir na Wehrmacht ou nas Waffen-SS durante a Segunda Guerra Mundial. Isto levou a numerosos problemas e recriminacións trala guerra.
Historia contemporánea
Cando Alsacia-Lorena regresou a Francia trala guerra, o feito de que moitos mozos da área serviran (en moitos casos pola forza) no Exército Alemán, e incluso nas Waffen-SS, resultou en tensións entre Alsacia-Lorena e outras partes de Francia.
En épocas recentes, iniciativas oficiais e privadas tentaron reverter este proceso para preservar a herdanza cultural Franco-Xermana da área que é única. Francia é un dos dous únicos estados europeos (Andorra é o outro) que se negan a asinar a Convención para a Protección das Minorías Nacionais, que inclúe garantías do dereito democrático á liberdade de lingua.
Datos históricos e xeográficos
A zona de Alsacia-Lorena ten unha área de 14,496 km².
A continuación preséntase unha táboa da evolución demográfica dende 1866 até a data.
Botón direccional
Os botóns direccionais poden dividirse, segundo a morfoloxía, en dous grupos:
Vilariño, Monte Longo, Lobeira
Vilariño é un lugar da parroquia de Monte Longo no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 14 mulleres.
Castro de Boado
Morfoloxía
O castro componse dun único recinto con bo dominio sobre do val do río Tambre. Na parte alta da pendende ten un parapeto, sendo o resto da parte de defensa o terraplén. A actual entrada é posiblemente a orixinaria. A entrada corta en parte o parapeto e desde esta apréciase a súa estrutura de base de terra asentados na base de bloque de cuarzo. O interior do recinto mide aproximadamente no eixo EW 70 metros e no eixo SE-NW 84 metros. O parapeto acada cara ao exterior unha altura de 5 metros.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non se pode visitar.
Teatro de Tampere
O Teatro de Tampere un teatro da cidade de Tampere, Finlandia. É un dos principais teatros da cidade xunto co Teatro dos Traballadores. Comezou a súa actividade en 1904, aínda que inicialmente non tiña un local propio, polo que tivo que cambiar de sede con frecuencia.
A construción do edificio principal do teatro comezaron en 1911 e foi deseñado polos arquitectos Kauno S. Kallio e Oiva Kallio. As obras finalizaron a finais do ano seguinte e a súa inauguración tivo lugar o 14 de febreiro de 1913. O edificio está situado no número 2 da Praza Central (Keskustori).
Directoras e directores do teatro
miniatura|[[Kaarle Halme, primeiro director do Teatro de Tampere.]]
Bouzarroma, Loroño, Zas
Bouzarroma é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres.
Kosmos 319
Kosmos 319 (Космос 319 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 29, foi un satélite artificial soviético lanzado o 15 de xaneiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 319 foi o vixésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 319 foi inxectado nunha órbita inicial de 1537 km de apoxeo e 209 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de xullo de 1970.
Castro da Roda
O Castro da Roda é un poboado castrexo situado no lugar da Castro na parroquia de Albixoi (Mesía).
Morfoloxía
O castro consta dun só recinto circular, defendido na metade meridional, isto é, na parte alta da pendente, por dous foxos cos seus respectivos parapetos. O primeiro ten unha altura aproximada de 3 m, e o dorso mide 11,5 m. O segundo parapeto levanta menos, uns 2 m cara ao foco, que ten 10 m de ancho, e moi pouco no interior do recinto. No norte, a defensa redúcese a un parapeto, que acada uns 2 m, con terraplén de forte caída duns 15 ou 20 m.
O xacemento mide no eixo S-N, dende o inicio do primeiro foxo ata o interior do parapeto setentrional 121 m. Unha escavación con palas fixo un corte no eixo N-S e grazas a iso observouse que a estrutura dos parapetos fora feita con terra. A uns 30 m do parapeto interior, en dirección norte, apréciase no perfil estratigráfico no que se observan capas dun ancho de 15 cm, consistentes, de restos de carbóns sobre de terra roxa. Esa capa esténdese ao longo duns 6 metros, e serían posibles restos de cerámica. Unha pista que bordea o asentamento polo norte, cortou parte do terraplén. No corte quedou á vista un muro, de dirección N-S, con cara clara na parte occidental, onde está en contacto cunha bolsada de cascallo. Nun nivel inferior, hai unha capa fina de carbóns, que se interrompe antes de chegar o muro. Na zona oriental do corte hai unha acumulación de pedras, posiblemente procedentes do derrubamento do muro. A simple vista o muro ten un trazada diferente o do parapeto e terraplén setentrional, polo que é posible que houbese nesta zona algún tipo de estrutura, hoxe desaparecida.
Arqueoloxía
Fixéronse campañas de inspección no 1988 e aplicáronselle arranxos ese ano. Na actualidade non se pode visitar.
Camille Pissarro
Biografía
Camille Pissarro naceu o 10 de xullo de 1830 na illa San Tomé, unha das Illas Virxes Estadounidenses, entón posesión danesa, onde os seus pais posuían unha empresa de ferraxería no porto de Charlotte Amalie (capital das Illas Virxes), o que lle confire a nacionalidade danesa que gardará toda a súa vida. O seu pai Frédéric, de orixe portuguesa pero nado en Bordeos, é de nacionalidade francesa. En 1842, aos doce anos, sae estudar a Francia en Passy (cidade que pasou a ser parte de París), na pensión Savary, despois volve no ano 1847 á súa illa natal onde quedará cinco anos traballando no comercio familiar.
En 1852, vaise a Caracas, en Venezuela, cun amigo, Fritz Melbye, artista danés que deixou unha pegada importante no seu destino. Queda alí ata 1854 a pintar e debuxar, logo volta a San Tomé un ano á empresa familiar.
A mediados de setembro do ano 1855, ano da Exposición Universal en París, desembarca na capital francesa para estudar. Nunca máis volverá ás Américas. En París, enfrontouse coa complexidade do mundo artístico, cos seus salóns, as súas exposicións, as súas academias, as súas eleccións e as súas contradicións. A súa situación económica é difícil. Pinta letreiros para sustentar a súa familia.
Traxectoria
miniatura|Pissarro Antes de establecerse en Francia, viaxou a Caracas (1852), acompañado do seu mestre o pintor dinamarqués Fritz Melbye, adicándose plenamente á pintura, realizando paisaxes e escenas de costumes.
En 1855 trasladouse a París, onde asistiu á Escola de Belas Artes e á Academia de Jules Suisse. Alí estuda co paisaxista francés Camille Corot e traba amizade con Claude Monet, Cézanne e Guillaumin. Claude Monet e Pisarro coincidiron en Londres, onde coñeceron a Durand-Ruel (1831-1922), quen se converteu a partir dese intre no marchante "oficial" do grupo. Pisarro e Monet fixeron en Londres estudos de edificios envolvidos en néboas.
O seu estilo nesta época é bastante tradicional. Asóciaselle coa Escola de Barbizon, aínda que pasado algún tempo decide integrarse no impresionismo. Ao volver a Francia logo da súa estancia en Londres participa plenamente no movemento impresionista, sendo cofundador del e o único que participa nas oito exposicións do grupo (1874-1886).
Durante a Guerra franco-prusiana, (1870-1871), volve residir en Inglaterra, onde estuda a arte inglesa e en especial as paisaxes de William Turner. Nos anos 80 experimenta co Puntillismo influenciado polos neoimpresionistas Seurat e Signac, cos que se atopa en 1885, pero abandona esta técnica a partir de 1889 por considerar que require investir unha gran cantidade de tempo na realización de cada lenzo. Produce escenas rurais de ríos e paisaxes; escenas de rúa en París como ''A rúa Saint-Honoré despois do mediodía. Efecto de choiva''.
Atraído pola terra e influenciado por Degas e polos seus retratos de obreiras parisienses, pintou a vida rural francesa, en particular paisaxes e escenas representando persoas traballando no campo, aínda que sen se preocupar tanto por describir os xestos nin as poses relacionadas coas tarefas. Do período chamado de Pontoise (1872-1884, aproximadamente) datan as súas mellores obras inspiradas en Monet e Cézanne: A sega en Montfoucault (1876), Os tellados vermellos (1877), Primavera en Pontoise (1877). Tras un período neoimpresionista, volve ao lirismo e ao esplendor cromático do impresionismo. Tamén son famosas as súas escenas de Montmartre.
En 1895, un empeoramento da enfermidade ocular que padecía obrígalle a pintar paisaxes urbanas de París desde a fiestra da súa casa: Avenida da Ópera, Xardín das Tullerías e Efecto de neve.
Bríxida (deusa)
Bríxida (tamén grafada como Brighid, Brigid ou Brigit) é unha deusa celta moi popular en Irlanda, deusa da inspiración e do lume. Bríxida era representada por tres mulleres, Bríxida, a poetisa, Bríxida, a menciñeira, e Bríxida, a ferreira, sendo coñecida coma a deusa da Tripla Lapa, pois o lume alimenta as forxas, quenta os experimentos dos alquimistas, e incendia a mente dos poetas. Deu lugar a múltiples topónimos na Europa atlántica.
Bríxida é unha das deusas chamadas de pancélticas, pois foi loada por todos os diferentes pobos celtas. Bríxida era filla do deus supremo Dagda, e un dos Tuatha Dé Danann. Era a dona de Bres, rei dos Tuatha Dé Danann, con quen tivo un fillo, Ruadán.
Forcadenla, Loroño, Zas
Forcadenla é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres.
Catalán oriental
250px|miniatura|Bloques dialectais do [[Lingua catalá|catalán.]] O catalán oriental (català oriental) ou bloque oriental do catalán é o conxunto de dialectos do catalán falados no leste de Cataluña (provincias de Xirona e Barcelona e leste da de Tarragona), na Cataluña do Norte, nas Illas Baleares e na cidade sarda de L'Alguer.
Características xerais
A característica máis notable destes dialectos, a diferenza dos do catalán occidental, é a neutralización en vogais átonas, é dicir, o paso de ‹a› e ‹e› átonas a [ə] (excepto en l'Alguer onde evolucionou a /a/) e o de ‹o› átona a [u] (excepto na illa de Mallorca).
Dialectos
Forman parte do bloque oriental os seguintes dialectos:
Teoría celular
A teoría celular é unha rama fundamental da bioloxía que explica a constitución da materia viva a partir de células e o papel que estas desempeñan na constitución da vida.
Historia
miniatura|dereita|180px|Deseño da estrutura do [[súber, visto no microscopio por Robert Hooke e descrito no seu libro Micrographia, o cal deu orixe á palabra "célula", usada para describir a menor unidade dun organismo vivo. ]] miniatura|esquerda|180px| M. J. Schleiden. miniatura|180px|esquerda|T. Schwann. miniatura|180px|R. Virchow. miniatura|180px|L. Pasteur. O científico experimental británico Robert Hooke (1635-1702) observara xa no século XVII que a cortiza e outras materias vexetais aparecían constituídas por diminutas células (literalmente, pequenas celas).
Dous séculos e medio máis tarde, ao final da década de 1830, dous científicos alemáns cofundaron a teoría celular. Foron Matthias Jakob Schleiden (1804-1881), un ex-avogado que abandonou a súa profesión para estudar a estrutura e a fisioloxía das plantas, determinando tamén que todas as plantas presentaban organización celular, e Theodor Schwann (1810-1882), médico dedicado ao estudo da anatomía e a fisioloxía dos animais, que estendeu a teoría de Schleiden aos animais, formulando a hipótese de que todos os seres vivos están constituídos por células, e afirmando que todas as células estaban dotadas de núcleo, estrutura que o botánico británico Robert Brown (1773-1858) describira recentemente (1827), construíndo así a base da teoría celular. Os dous publicaron xuntos a obra "Investigacións microscópicas sobre a concordancia da estrutura e o crecemento das plantas e os animais" (Mikroskopische Untersuchungen über die Übereinstimmung in der Struktur und dem Wachstum der Tiere und Pflanzen, Berlín, 1839). Nela asentan o primeiro principio da teoría celular histórica: todos os seres vivos están formados por células ou produtos secretados polas células.
Carlos Andrés Pérez
Carlos Andrés Pérez Rodríguez, nado en Rubio (Táchira) o 27 de outubro de 1922 e finado en Miami o 25 de decembro de 2010, foi un político venezolano pertencente ao partido Acción Democrática, que exerceu o cargo de Presidente da República en dous períodos (1974-1979 e 1989-1993).
Traxectoria
Durante o seu primeiro mandato, o país foi coñecido co alcume de "Venezuela Saudita" debido ao fluxo de petrodólares dos ingresos pola exportación do petróleo de Venezuela. O seu segundo mandato, a diferenza do anterior, estivo marcado por escándalos de corrupción que culminarían coa súa separación do cargo, ante a declaración de procedencia de antejuicio de méritos por parte da Corte Suprema de Xustiza acusado malversación de fondos públicos e fraude á nación, e a crise social manifesta no chamado Caracazo. Tanto os escándalos de corrupción como o Caracazo foron utilizados como argumento por Hugo Chávez e Hernán Grüber Odremán para dous intentos de golpe de estado o 4 de febreiro e o 27 de novembro de 1992, respectivamente. Ao ser separado das súas funcións polo Congreso Nacional o 21 de maio de 1993 polo delito de malversación de fondos públicos, converteuse no único presidente en exercicio na historia en ser destituído por unha acción xudicial.
Teoría celular
Historia
Este principio popularizouno Virchow na forma dun aforismo creado por François-Vincent Raspail, omnis cellula ex cellula (toda célula procede dunha célula). Virchow acabou coas especulacións que facían descender a célula dun hipotético blastema.
Dinastía Qing
miniatura|dereita|200px|A emperatriz Cixi
Teoría celular
Historia
O seu postulado, que implica a continuidade das estirpes celulares, está na orixe da observación por August Weismann da existencia dunha liña xerminal, a través da cal se establecen nos animais (incluído o home) a continuidade entre pais e fillos e, por tanto, do concepto moderno de herdanza biolóxica.
Dinastía Qing
A Dinastía Qing (chinés: 清朝, pinyin: Qīng Cháo, Wade-Giles: Ch'ing ch'ao; IPA t͡ɕʰíŋ t͡ʂʰɑ̌ʊ̯; manchú: 12px, Von Möllendorff: Daicing Gurun), tamén coñecida coma a Dinastía Manchú, foi a derradeira dinastía gobernante da China, que estivo no poder entre 1644 e 1912 (cunha breve restauración en 1917). Foi precedida pola Dinastía Ming, a derradeira dinastía Han chinesa, e seguida pola República da China e a República Popular da China.
Teoría celular
Historia
A teoría celular foi debatida ao longo do século XIX, pero foi Louis Pasteur o que, cos seus experimentos sobre a multiplicación dos microorganismos unicelulares descartou definitivamente que estes se orixinaran por xeración espontánea e deu lugar á aceptación rotunda e definitiva da teoría celular.
Dinastía Qing
A dinastía foi fundada polo clan manchú Aisin Gioro no que hoxe é o noroeste da China (tamén coñecida coma Manchuria). Comeza en 1644 a expandirse pola propia China e os seus territorios circundantes, establecendo o Imperio do Gran Qing (chinés simplificado: 大清国, chinés tradicional: 大清國, pinyin: Dà Qīng Guó, Wade-Giles: Ta Ch'ing Kuo, ou chinés simplificado: 大清帝国, chinés tradicional: 大清帝國; pinyin: Dà Qīng Dì Guó, Wade-Giles: Ta Ch'ing Ti Kuo). A pacificación completa da China acadouse arredor de 1683 baixo o emperador Kangxi.
Teoría celular
Historia
Podemos resumir o concepto moderno de teoría celular nos seguintes principios:
Dinastía Qing
Establecida orixinalmente coma a Última Dinastía Jin (chinés simplificado: 后金, chinés tradicional: 後金, pinyin: hòu jīn) Amaga Aisin Gurun en 1616, cambiou o seu nome a Qing, que significa claro ou traslúcido en 1636. En 1644 Pequín foi saqueada por unha coalción de forzas rebeldes liderada por Li Zicheng, un oficial Ming. O derradeiro emperador Ming Chongzhen suicidouse cando caeu a cidade, marcando o remate oficial da dinastía. Daquela, os manchús aliáronse co xeneral Ming Wu Sangui e tomaron o control de Pequín e derrubaron a curta Dinastía Shun.
Teoría celular
Organismos acelulares?
Non todos os seres vivos posúen organización celular: os virus (e outras estruturas, como os viroides e os prións) non teñen tal organización, ou sexa, son acelulares. Por iso, algúns científicos non os consideran seres vivos. Porén, todos concordan que os virus son estruturas biolóxicas, pois precisan necesariamente invadir células vivas para reproducirse. Son parasitos intracelulares obrigatorios e, se non encontran células vivas dentro das cales poidan producir novos virus, permanecen inertes, sen realizar ningunha actividade viral, pois están formados por unha cápsula de proteína e material xenético (ARN ou ADN).
Dinastía Qing
A pesar de que os manchús foron conquistadores estranxeiros, adoptaron rapidamente as tradicionais regras e costumes de goberno confucianas e terminaron por gobernar na mesma liña das dinastías nativas anteriores.
A dinastía acadou o seu esplendor no século XVIII, durante o cal medraron tanto o territorio como a poboación. Consolidando o seu control sobre o territorio antes pertencente aos mings e ampliando ademais a súa esfera de influencia para incluír Xinjiang, o Tíbet e Mongolia.
Porén, o seu poderío militar debilitouse a partir daquela. A Dinastía Qing comezou o seu declive a partir de mediados do século XIX por mor dos grandes conflitos sociais, coma a Rebelión Taiping (1851-1864, o estancamento económico e a influencia occidental. O interese británico en continuar o comercio de opio levou a numerosos conflitos con occidente, o que comportou a Primeira Guerra do Opio, en 1840. O Reino Unido e outras potencias occidentais, ocuparon "concesións" á forza e gañaron privilexos comerciais. Hong Kong foi cedida aos británicos en 1842 polo Tratado de Nanquim. Tamén ocorreran naquel século a Rebelión Taiping (1851-1864).
Tierra Gallega (A Coruña)
Tierra Gallega foi un periódico editado na Coruña entre 1903 e 1917. Tivo unha segunda etapa en 1933.
Historia e características
Diario republicano que apareceu o 1 de setembro de 1903, órgano do partido republicano da Coruña continuador de  El Combate e portavoz do republicanismo en Galicia. Foron os seus directores Eladio Fernández Diéguez e Adolfo Lahorra (1910 -1914 ). Antonio Carballo Tenorio foi un dos redactores e entre os seus colaboradores figuraron Leandro Carré Alvarellos (co pseudónimo "L. de S.") e Antón Villar Ponte.
Segunda etapa
En 1933 a dirección da Organización Republicana Gallega Autónoma acordou editar de novo o xornal. Saíu á luz o 25 de xaneiro con Julio Wonenburger como director, aínda que en febreiro aparece como director Avelino López Otero. Non conseguiu consolidarse e pechou o 4 de xuño dese ano.
O Seixo do Chao, Mañón, Mañón
O Seixo do Chao é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Juan López de Uralde
Traxectoria
Foi Director de Greenpeace en España, organización que deixou despois dunha década na dirección para se dedicar á política, coa fundación dun partido verde denominado EQUO. Acadou sona ao ser arrestado pola policía dinamarquesa logo de irromper nunha cea de gala da monarquía daquel país, no transcurso do Cumio de Copenhaguen de 2010, para protestar contra a inoperancia dos gobernos perante o cambio climático.
Acelular
miniatura|250px|Un [[virus non é unha célula.]] O substantivo acelular significa literalmente sen células, e se aplica principalmente aos virus, pero tamén aos provirus, viroides, e prións, que son entidades biolóxicas non formadas por células, a diferenza das bacterias e as cianobacterias, organismos compostos por células procariotas, e dos fungos, vexetais e animais, formados por células eucariotas.
Características
Como adxectivo, acelular úsase para cualificar os tecidos que só posúen matriz extracelular e que carecen de células, como a mesoglea dalgúns invertebrados ou a cutícula dos artrópodos.
O dos acelulares (ou Acytota) é un dos tres superreinos en que algunhas clasificacións da bioloxía moderna dividen os seres vivos. Os membros deste superreino son organismos que se reúnen nun único reino: o reino Virus. O seu clado oposto é Cytota, que reúne a todos os organismos celulares, os dominios Bacteria, Archaea e Eukarya.
As Cernadas, Lira, Salvaterra de Miño
As Cernadas é un lugar da parroquia de Lira, no concello de Salvaterra de Miño. Ten na actualidade arredor de 22 habitantes.
Acelular
Características
Os virus están considerados como parasitos intracelulares obrigatorios, pois por si sós non son capaces de reproducirse. Poden ter ADN ou ARN, envolvidos por unha membrana proteica.
As Cernadas, Lira, Salvaterra de Miño
Etimoloxía
O nome de Cernadas, abundante na toponimia galega viría do latino Cinerata (de cinza) terreo habitábel gañado a un monte queimado.
Acelular
Características
Este tema aínda é moi discutido e posto en dúbida, dado que non se sabe aínda se os virus poden ser considerados como seres vivos. Non se reproducen por conta propia, non se alimentan, non teñen orgánulos, nin metabolismo etc. O concepto de "vida" sen estrutura celular volveu emerxer con forza na comunidade científica en 2003 como consecuencia do descubrimento dos mimivirus. .
Taxonomía
Os que consideran que os virus son seres vivos establecen para eles un novo dominio da vida, os Aphanobionta.
As Cernadas, Lira, Salvaterra de Miño
Clima e medio natural
Igual que o da parroquia á que pertence, o clima das Cernadas é atlántico húmido con influencia mediterránea que se manifesta nunha pequena seca duns dous meses no verán (xullo, agosto). Salientan as xeadas no inverno. Por se situar nunha zona baixa, a humidade está sempre presente. Os solos son areentos (tipo xabre), axeitado para o cultivo da vide.
A orografía vai dende as partes máis baixas(regueiros moi fondos e minas) até os outeiros onde está o eido da Perica. Nos montes do sur nace, nuns cavorcos o Regueiro da Vila, onde se atopan as minas e unhas pozas fondas. Unha delas foi soterrada no ano 2006 para facer unha das traídas do lugar, que tradicionalmente constituía un sistema de rega por canles dende a poza. Ao norte, indo para Pereiras, hai outra mina, a fonte do Cucurrubio, que dá lugar a un pequeno regueiro que se une co da Lavandeira.