cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga de Campións da UEFA 2002-03
miniatura|330px|Estadio [[Old Trafford de Manchester, escenario da final da Liga de Campións da UEFA 2002-03.]] A Liga de Campións da UEFA 2002-03 foi a edición número 48 na historia desta competición. Disputouse entre xullo de 2002 e maio de 2003, coa participación inicial de 72 equipos, representantes de 48 federacións nacionais diferentes.
Bill Wyman's Rhythm Kings
Músicos
Membros da xira:
Convidados de estudio:
Liga de Campións da UEFA 2002-03
A primeira fase de grupos da competición deu comezo en setembro de 2002, con 32 equipos, e a segunda fase de grupos comezou en decembro de 2002 con 16 equipos. O campión final do torneo foi o AC Milán, despois de derrotar nos penaltis ó Juventus FC na final, disputada o 28 de maio no Estadio Old Trafford de Manchester, logo de empatar sen goles no tempo regulamentado. Para os rossonero supuxo a súa sexta conquista da máxima competición europea.
Grupo D
Os 2 primeiros equipos de cada grupo clasificáronse para disputar os cuartos de final da Liga de Campións.
Final
250px|miniatura|esquerda|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
O partido final disputouse o 28 de maio de 2003, no Estadio Old Trafford de Manchester. Os dous equipos que a disputaron, Juventus FC e AC Milán, eran dous dos grandes dominadores das competicións europeas ao longo da súa historia. Ámbolos dous eran os equipos máis laureados de Italia, e tiñan 2 e 5 Copas de Europa respectivamente, antes da disputa do encontro. Esta era a primeira ocasión na que se disputaba unha final da Liga de Campións completamente italiana. Do mesmo xeito, esta foi a primeira vez que a final da máxima competición continental tivo lugar no histórico estadio Old Trafford. O AC Milán viña de ser campión de Europa por última vez na tempada 1993-94, mentres que o Juventus FC non sabía o que era iso dende a tempada 1995-96. 290px|miniatura|centro|O [[AC Milán erguendo a Copa de Europa en 2003.]]
O encontro rematou co empate a cero inicial, e na prórroga tampoco houbo goles. Os equipos de Carlo Ancelotti e Marcelo Lippi tiveron que ir ós lanzamentos dende o punto de penalti. A Juventus FC fallou 3 lanzamentos da man de Trezeguet, Zalayeta e Montero, mentres que o AC Milán só fallou 2, lanzados por Seedorf e Kaladze. Deste xeito, foi o equipo rossonero o que se levou a final europea entre equipos italianos.
Era a sexta vez que o AC Milán gañaba o título de campión de Europa.
Marty Wright
Martin (Marty) Wright, chamado artisticamente The Boogeyman, nado o 15 de xullo de 1964, é un loitador profesional e actor estadounidense que actualmente traballa para a World Wrestling Entertainment loitando na súa marca ECW.
Tough Enough
Wright iniciouse na loita libre profesional tras entrar ó programa da World Wrestling Entertainment (WWE) Tough Enough. O 15 de outubro de 2004 asistiu a un evento que seleccionaría os oito finalistas entre 50 participantes. Wright superou o primeiro día de eliminacións, pero ao admitir que tiña 40 anos (5 anos por riba do límite para os participantes) e non 30 anos como dixera, foi eliminado da competición.
Ohio Valley Wrestling
Tras o pasado en Tough Enough, os oficiais da WWE convidárono a que fora ó Ohio Valley Wrestling (OVW) para adestrar, onde estivo dende febreiro ata xuño de 2005. Fixo o seu debut na OVW o 25 de xuño de 2005.
Durante un dark match provocou a Seth Skyfire e a Robert Fury. Xunto a Robbie Dawber, Wright entrou no ring e derrotou os tres homes. Logo anunciou que era "The Boogeyman" antes de deixar o ring.
Estilo
É característica a súa entrada ó ring. A iluminación pasa a vermello e aparece un intenso fume na entrada. Entón entra Wright a catro patas, cun reloxo na boca e cun caxato que bota fume. Entón érguese, bate co reloxo na cabeza, estoupan uns petardos e diríxese ó ring cun estraño baile, como se tivese convulsións. Pasa por baixo das cordas, deixa o reloxo e o caxato na escada e xa dentro do ring expulsa escuma pola boca.
O Pazo, Viós, Abegondo
O Pazo é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 27 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 11 mulleres.
Estrasburgo
Estrasburgo é unha cidade situada no leste de Francia, na marxe esquerda do río Rin. É a capital da rexión administrativa francesa do Gran Leste e do departamento do Baixo Rin.
miniatura|Casas típicas do centro histórico de Estrasburgo. miniatura|Igrexa de St.Paul. miniatura|[[Catedral de Estrasburgo|Catedral de Notre-Dame de Strasbourg.]] miniatura|Palais du Rhin (Pazo do Rin), antigo pazo imperial. miniatura|Universidade de Estrasburgo. miniatura|Tranvía de Estrasburgo.
Xeografía
Atravesada polo río Ill, afluente do Rin, que se divide para formar ata cinco brazos no centro da cidade (no sector da Petite France), a cidade está composta de barrios de forte identidade, como Robertsau, Cronenbourg, Koenigshoffen, Hautepierre, Elsau, Krutenau, Neudorf, Meinau e Neuhof. Situada a unha altitude media de 140 m por riba do nivel do mar, Estrasburgo caracterízase por un relevo relativamente plano. Así, no centro da cidade, percíbense soamente leves ondulacións do terreo, culminando á proximidade da catedral e no cruzamento da Grand-Rue (Grande rúa) e da rúa do Fossé-des-Tanneurs, correspondendo ás zonas de habitacións máis antigas.
A cidade é tamén coñecida como unha das capitais da Europa, debido ás numerosas institucións europeas que alberga, entre as cales o Consello de Europa, o Parlamento europeo (dividido con Bruxelas) e a Corte Europea dos Dereitos Humanos, sen esquecer a cadea de televisión binacional franco-xermánica Arte.
Historia
miniatura|300px|Panorama de Estrtasburgo, río Ill. Estrasburgo, coñecida polos romanos como Argentoratum, foi fundada o 12 a.C. Era entón un campo militar fortificado posicionado sobre o limes (fronteira do Imperio Romano) do Rin. Un canabae (aglomeración de habitacións civís) desenvolveuse ao redor do campo e en dirección ao oeste, preludio do desenvolvemento futuro da cidade.
Estrasburgo foi incorporada ao Imperio franco no século V. En 842, a cidade foi palco do Xuramento de Estrasburgo, máis antiga testemuña escrita das linguas francesa e alemá.
A catedral de Estrasburgo foi terminada en 1439, tornándose o máis alto edificio do mundo, superando a gran Pirámide de Giza. Durante a década de 1520, a cidade abrazou as teses relixiosas de Martiño Lutero, cuxos adeptos estabeleceron unha universidade no século seguinte.
Cidade libre e autónoma do Imperio, Estrasburgo foi anexada a Francia soamente en 1681, estatuto confirmado polo Tratado de Ryswick (1697). Luís XIV mandou destruír simbolicamente parte das fortificacións da cidade, creando unha abertura pola cal entrou en Estrasburgo, e marcando así a submisión da cidade ao poder real. Mandado polo rei, Jacques François Blondel deseñou un plano de embelecemento de Estrasburgo que, por falta de financiamento, será parcialmente realizado. Estrasburgo débelle principalmente a construción da Aubette na praza Kléber e a reforma da praza Marché-Gaillot. Diversos edificios clásicos serán construídos, o primeiro dos cales foi o Palacio Rohan, morada de príncipes construída ás marxes do río Ill, fronte ás habitacións burguesas. Mais foron principalmente as fortificacións de Vauban as que marcaron este período, coa construción dunha protección sobre o Ill, fronte ás Pontes Cobertas (Ponts Couverts), e a dunha impoñente cidadela ao sueste, situada fronte a Alemaña. Co crecemento da industria e do comercio, a poboación triplicouse no século XIX, alcanzando os 150 000 habitantes.
A cidade volveu a Francia logo da primeira guerra mundial en 1919, polo Tratado de Versalles. Tornouse novamente parte da Alemaña durante a segunda guerra mundial, de 1940 a 1945, para retornar a Francia no final da guerra.
As universidades da Academia de Estrasburgo
Estrasburgo ten un pouco menos de 50.000 estudantes, dos cales 37.500 nas súas tres universidades. Os estudantes estranxeiros constitúen case un quinto do efectivo (18,5 %).
Flavio Severo
Traxectoria
Baixo o nome de Severo II, foi un militar brillante, pero de escasa mentalidade política. Cando no 305, Diocleciano abdica e Maximiano, augustus de Occidente tamén o fai obrigado. Galerio nomea a Flavio Severo césar de Occidente, pasando por riba das intencións de Constancio I Cloro, que quería nomear o seu fillo Constantino. Ademais, Maxencio, o fillo do emperador Maximiano, tamén consideraba que tiña dereitos sobre o trono, e como tal, rebélase, faise proclamar augustus en Roma, e chama o seu pai para o seu carón co fin de gobernar ámbolos dous como augustus.
Galerio, augustus de Oriente, atópase de súpeto con catro augustus en occidente. Constancio I Cloro, Severo II, Maxencio e Maximiano. Constancio I Cloro morre en Britania nunha expedición contra os pictos, pero as lexións nomean o seu fillo Constantino augustus.
Galerio envía a Severo II a Italia para rematar coas intencións de Maxencio e Maximiano, nomeados despois da rebelión do pobo de Roma en contra da designación de Severo II como césar. Pero as tropas abandonan a Severo II que ten que fuxir cara a Rávena. Aló é convencido por Maximiano de que se lle respectara a súa vida a cambio da súa abdicación, cousa que fai, entregándose ós seus persecutores.
Villaobispo de Otero
Villaobispo de Otero é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 661 habitantes (INE 2011).
Bultaco
Bultaco foi unha marca catalá de motos fundada en 1958. A empresa deixou de fabricar en 1983. En 2014 anunciou a volta ao mercado con motos eléctricas.
Historia
Pere Permanyer e Francisco Xavier Bultó Marqués, pai de Álvaro Bultó e avó de Sete Gibernau, fundaron en 1944 a marca de motocicletas Montesa. Bultó deixou Montesa debido ao abandono da competición. Pensaba que a innovación nas motocicletas estaba intimamente ligada ao mundo da competición, e fundou o 17 de maio de 1958 Bultaco en Barcelona.
Mulleres nas Matemáticas do século XXI
Nas primeiras décadas do século XXI a matemática está a vivir un momento de auxe, iniciado nas últimas décadas do século XX, con aplicacións a tódolos campos, tanto das ciencias clásicas e a tecnoloxía, como a ámbitos máis novos como a arte, as ciencias sociais ou da vida. As matemáticas son unha das elaboracións humanas intelectualmente máis perfectas, atractivo que seguirá motivando ás novas xeracións neste século XXI e tamén nos sucesivos, e quen se dedique a elas deberá desenvolver as matemáticas adecuadas aos problemas cada vez máis complexos formulados por outras ciencias. A Matemática continuará a ser no século XXI o idioma da Ciencia e aumentará a súa participación na comprensión do mundo, non sendo previsible a onde pode chegar o coñecemento matemático e as súas aplicacións. Probablemente a razón entre os coñecementos matemáticos dentro de cen anos e os actuais superará a proporción entre a potencia dos actuais ordenadores e os ordenadores de mediados do século XX.
Situación xeral
Nun informe do National Research Council das National Academies dos Estados Unidos sobre as matemáticas no século XXI -informe que se recolle no libro The Mathematical Sciences in the 21st Century (2012) que foi realizado por un comité para as matemáticas en 2025- indícase que as ciencias matemáticas estanse a converter nunha compoñente esencial en moitas áreas de investigación como: bioloxía, medicina, ciencias sociais, negocios, deseño avanzado, clima, finanzas, materiais avanzados, e moitas máis. Este traballo involucra a integración das matemáticas, a estatística e a computación nun sentido amplo, así como a interacción destas áreas con outras de potencial aplicación. As ciencias matemáticas teñen a oportunidade de consolidar o seu papel como base da investigación e a tecnoloxía do século XXI á vez que manteñen a forza do seu núcleo, elemento vital para o ecosistema das ciencias matemáticas, esencial para o seu futuro. Isto é cualitativamente diferente da visión predominante o pasado século, dando lugar a un modelo diferente: o dunha disciplina con moito máis alcance e impacto potencial. Neste contexto a distinción entre matemáticas puras e aplicadas parece cada vez máis artificial; en particular, é difícil hoxe en día atopar unha área das matemáticas que non teña aplicacións relevantes. Ademais, as fronteiras entre as ciencias matemáticas e outras materias tamén se están a erosionar. As investigacións en ciencias naturais, ciencias sociais, ciencias da vida e a enxeñaría móvense tanto no seu campo como no das matemáticas. A disciplina estase a expandir e as fronteiras entre subcampos matemáticos estanse a desvanecer, quedando cada vez máis unificada. As matemáticas teñen evolucionado considerablemente durante as últimas décadas, esténdense hoxe moito máis alá dos intereses que emanan das institucións tradicionais neste campo (departamentos académicos, entidades financiadoras, sociedades profesionais e revistas de investigación máis importantes). O valor das matemáticas para a ciencia en xeral crecería se aumentara o número de especialistas en matemáticas con coñecementos nun rango amplo da disciplina, máis alá da súa propia área de traballo, que comunicaran ben con colegas doutras disciplinas, que comprenderan o papel das matemáticas na ciencia en xeral, así como na enxeñaría, medicina, defensa ou negocios, e cunha ampla experiencia en computación.
As mulleres nas CTEM
Pero unha das sombras que aparecen nesta panorámica positiva da situación da ciencia matemática neste século XXI, que ademais comparte co resto de materias STEM (ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas), e a baixa participación das mulleres nestes campos do saber. Dende hai tempo son moitos os organismos internacionais que están a chamar a atención sobre este tema, e que foi un dos motivos para que hai uns anos (en 2015) a ONU declarase o 11 de febreiro (11F) como o Día internacional da Muller e a Nena na ciencia. Existen diversas razóns polas que as rapazas poden non sentirse atraídas cara ás carreiras STEM. En xeral, a contorna social, familiar e educativa non incentiva igual a rapaces e rapazas a elixir carreiras científicas e técnicas. As rapazas mostran maior ansiedade ante as matemáticas e ciencias que os rapaces, incluso cun rendemento bo nestas materias, o que parece ter relación con: o persoal docente avalía mellor ás rapazas en materias non científicas, as familias teñen menos expectativas de que súas fillas teñan profesións relacionadas coa ciencia e a tecnoloxía en comparación con seus fillos, e a sociedade presenta a tecnoloxía como un ámbito marcadamente masculino. A isto engádese a ausencia de roles científicos femininos, a baixa presenza de mulleres nos textos e a invisibilización de moitos dos seus logros. Toda a contorna social parece ter influencia no baixo interese das rapazas polas carreiras técnicas. Ademais, tanto nos libros de texto como nos medios de comunicación, nas poucas ocasións nas que se fala das científicas, é frecuente presentalas como persoas raras, completamente dedicadas a seu traballo e con pouca vida persoal; ou ben facendo fincapé en que o aspecto físico e a intelixencia non poden ir unidos. O que unido a que a realidade vivida pola maioría das científicas no pasado foi bastante complicada, fai que moitas adolescentes vexan na ciencia un camiño demasiado arduo, difícil de conciliar coa vida persoal e os seus intereses.
Os estudos suxiren que a segregación temática dentro das ciencias podería estar influída por un maior interese en ámbitos de utilidade social. A utilidade social das especialidades técnicas tales como a física ou a enxeñaría é pouco coñecida, ao contrario da das áreas biosanitarias, o que explicaría que as rapazas que se decantan polas ciencias o fagan maioritariamente por aquelas ramas que teñen máis que ver cunha causa social ou dos coidados. Un caso especialmente significativo é o da informática. Ata os anos 80 do século XX a presenza da muller nos estudos de computación nos Estados Unidos foi aumentando e hai exemplos notables de programadoras cun labor de grande impacto. A partir de mediados dos anos 80 esta progresión revértese. Ese momento coincide coa popularización dos ordenadores persoais. Estes ordenadores, incluíndo os videoxogos, enfocáronse en maior medida cara a un mercado masculino.
Nadas no período 1971-1975
alt=Danica McKellar, en 2018|miniatura|273x273px|[[Danica McKellar]]
Nadas no período 1976-2000
alt=Maryam Mirzakhani en Seul en 2014|esquerda|miniatura|[[Maryam Mirzajani|Maryam Mirzakhani]]
Agapito Pombo Salgado
Traxectoria
Logo de quedar orfo aos 10 anos fixéronse cargo del os seus avós Andrea Agustina e José, e a súa tía Castora. Despois foi a Viveiro co seu tío José, con quen foi a Asturias á procura de traballo. Comezaron a traballar nunha empresa mineira en Morea (Ayer), e residiron en La Casanueva. En 1921 casou con Marselinda González González, con quen tivo sete fillos. Foi vivir á casa da sogra en La Reguera (Caborana).
Na década de 1930 fíxose taxista logo de mercar un coche de segunda man. A finais da década de 1940 traballou como tractorista na empresa mineira Hullera Española no pozo San Jorge. Tivo un accidente laboral no que rompeu a cadeira, e malia recuperarse en Bustiello e Oviedo, arrastrou unha minusvalía nunha perna.
Xubilouse de forma anticipada en 1960, e retomou a práctica da gaita, que xa tocaba de neno, e ingresou nos coros e danzas da Sección Femenina de Morea. Fíxose tamén construtor de gaitas. Finou en outubro de 1978 logo de sufrir glaucoma na vista e varias apoplexías.
Recoñecementos
En 1995 recibiu unha homenaxe no Teatro Campoamor de Oviedo polo seu traballo a prol do folclore asturiano.
Vista Alegre, Soandres, A Laracha
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 13 mulleres.
Preto desta aldea nace o río Valiñas.
Condutismo
O condutismo ou behaviorismo, segundo J. B. Watson, dos primeiros en definir o obxecto de estudo da psicoloxía, é o estudo experimental obxectivo e natural da conduta. Para B. F. Skinner, o condutismo é unha filosofía da ciencia da conduta e definiu varios aspectos esenciais do seu obxecto de estudo, e a diferenza de Watson que se centrou en describir as leis xerais que rexen a conduta voluntaria. O obxecto de estudo da psicoloxía e a forma en como se concibe a conduta é entendida de diversos xeitos, segundo o enfoque dende o que se vexa.
Pódense identificar máis de 10 formas de condutismo dende a proposta por Watson até os nosos días; pasando polo condutismo de Tolman, Hull e Skinner, o intercondutismo e a psicoloxía intercondutual de Kantor, o condutismo teleolóxico de Rachlin, empírico de Bijou, teórico de Staddon e biolóxico de Timberlake, o contextualismo funcional de Hayes, etc.
J. R. Kantor define o condutismo como «unha renuncia ás doutrinas da alma, a mente e a conciencia», para ocuparse do «estudo dos organismos en interacción cos seus ambientes». En termos máis amplos, considérao como equivalente ó termo ciencia (Kantor 1968, cit. por Campos, 1973, p. 91), xa que se ocupa da natureza a partir do "principio do comportamento". Así, a química estuda o comportamento dos elementos e a substancia, a física estuda o comportamento da materia e as súas propiedades, a astronomía estuda o comportamento dos astros e galaxias, e a psicoloxía estuda as interaccións entre os organismos e a súa contorna.
Vilariño, O Hío, Cangas
Vilariño é un lugar da parroquia do Hío no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 564 habitantes (274 homes e 290 mulleres).
En Vilariño celébrase tódolos anos un festival de música folk-rock. Neste lugar naceu o piragüista David Cal.
Thorbjørn Harr
Thorbjørn Harr, nado o 24 de maio de 1974 en Oslo é un actor noruegués de cine e televisión.
Brucella melitensis
Brucella melitensis é unha bacteria gramnegativa con forma de cocobacilo da familia Brucellaceae. A bacteria causa a brucelose ovina, xunto con Brucella ovis. Pode afectar a ovellas, vacas e ás veces a humanos, nos que é o principal axente da brucelose humana, tamén chamada febre de Malta.
miniatura|Colonias Brucella melitensis crecendo en [[ágar.]]
En animais
Non hai probas de que os artrópodos poidan transmitir a brucelose, aínda que si se encontrou B. melitensis no corpo de artrópodos que zugan sangue, como carrachas. Transmítese por contacto coa placenta, fetos abortados, fluídos fetais e descargas vaxinais de animais infectados.
Historia
En 1887, o microbiólogo David Bruce illou o microorganismo Micrococcus melitensis en Malta do bazo dun soldado que morrera de brucelose aguda. O mecanismo de transmisión non foi determinado ata 1905, cando Temi Żammit atopou que as cabras aparentemente saudables podían infectar a humanos por M. melitensis a través do seu leite. O xénero Micrococcus foi despois renomeado como Brucella, en honra de David Bruce.
A bacteria foi detectada nun queixo de 3200 anos de antigüidade atopado na tumba de Ptahmose do Antigo Exipto en 2010, por investigadores da Universidade de Catania.
Lista de episodios de Dragon Ball Z
Lista de episodios de Dragon Ball Z, continuación do anime As bólas máxicas''.
804
Outros
Historia ano a ano
Veiga, Soandres, A Laracha
Veiga é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Fornos, Vilachá, Monfero
Fornos é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Quimioestratigrafía
A quimioestratigrafía é un enfoque estratigráfico baseado no estudo das variacións isotópicas e dos compostos químicos.
Características
Atinxe principalmente á hidrosfera e á atmosfera, despois de evolucionaren de modo conxunto no decurso da historia da Terra, manifestando xaora un nexo de interdependencia. A quimioestratigrafíae utiliza a noción de gravación sedimentaria, a través de indicadores (sobre todo os informes isotópicos influídos polo proceso de fraccionamento isotópico).
O osíxeno, o carbono e outros elementos son habitualmente empregados a modo de indicadores para marcar as paleotemperaturas, as crises biolóxicas, as condicións anóxicas mariñas etcétera.
O Meixón, Cuíña, Ortigueira
O Meixón é un lugar da parroquia de Cuíña no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Galería de imaxes de San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
San Xurxo de Sacos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade.
Johannes Trithemius
Johannes Trithemius, coñecido como Johann von Heidenberg, nado en Trittenheim o 2 de febreiro de 1462 e finado en Würzburg o 13 de decembro de 1516, foi un monxe alemán.
Traxectoria
Foi o fundador da sociedade secreta Sodalitas Celtica (Confraría céltica), dedicada ao estudo das linguas, as matemáticas, a astroloxía e a maxia dos números. É autor da famosa Steganographia, é dicir, a disciplina que se ocupa de codificación de mensaxes, ligada estreitamente ao que se coñece co nome de ocultismo.
Enrique Zas Simó
Enrique Zas Simó, nado na Coruña o 25 de xuño de 1877 e finado na Habana o 2 de febreiro de 1929, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
A Real Academia Galega nomeouno membro correspondente en 1919.
Fundador e director de La Región Gallega, colaborou en Cuba Contemporánea, Ideal Gallego, Labor Gallega, Pro-Galicia e La Ilustración. Escribiu o conto De raza brava (1915), o drama Digna Collazo (1916), Galicia, patria de Colón (1923), Si... ¡Colón español! (1924), Historia de Cuba (1926) e a zarzuela Miñatos de vran, con música de José Fernández Vide, estreada en 1928 no Teatro Nacional da Habana.
Vida persoal
Casou con Concepción Monelos Rodríguez.
Illiña de Forvik
A illiña de Forvik (en inglés Forewick Holm ou Forvik Island, ou mesmo Fårvik), é unha pequena illiña das Shetland, ao norte de Escocia, que en xuño de 2008 declarou a súa independencia do Reino Unido.
Campá de Quersoneso
miniatura|250px|A campá de Quersoneso xunto ao [[mar Negro.]]
Illiña de Forvik
Localización
A illiña de Forvik está situada ao suroeste do arquipélago das Shetland, a uns 200 metros ao sur da illa de Papa, e a uns 1'5 km ao norte da península de Sandness, na parte central da illa Shetland, no que se coñece como estreito de Papa.
Campá de Quersoneso
A campá de Quersoneso (en Сигнальний дзвін, en Херсонесский колокол) situada en Quersoneso Táurica, na península de Crimea (deputada entre Rusia e Ucraína), é un símbolo do Quersoneso e unha das principais atraccións turísticas de Sebastopol.
Illiña de Forvik
Xeografía
A illiña mide aproximadamente unha hectárea. Ten unha forma bastante regular, cunha costa sur e oeste de perigosos baixíos e unha costa redondeada nororiental de cantís. O acceso por mar non é sinxelo e só é posíbel na preamar.
Campá de Quersoneso
A campá foi fundida antes da fundación de Sebastopol para a igrexa de San Nicolao Taumaturgo en Taganrog, que era a base militar da Armada rusa nese momento. Máis tarde foi confiscada polos franceses, e logo regresada. A campá de Quersoneso ou a campá da néboa do Quersoneso, ás veces é considerada por moitos como un dos «lugares de interese de Taganrog situados no estranxeiro», que mesmo se converteu nun símbolo doutra cidade, Sebastopol.
Illiña de Forvik
Historia
Non existen apenas informacións sobre o poboamento da illiña. Na actualidade é propiedade do seu único habitante, Stuart Hill, chamado Captain Calamity, que está a edificar o primeiro poboamento. En xuño de 2008 proclamou que a illiña de Forvik pasaba a ser unha dependencia da Coroa británica, isto é, fóra da tutela do goberno de Londres, pero beneficiándose do status común das dependencias británicas, como as bailías de Guernsey e de Jersey, por exemplo, con múltiples vantaxes fiscais e de autogoberno. Unha fonte non identificada do ministerio de Xustiza británico negoulle viabilidade xurídica á independencia.
Ligazóns externas
איי שטלנד Forvik Island
Volvendo con Os Tamara
Volvendo con Os Tamara é un álbum de estudio do cantante galego Pucho Boedo, publicado en 1982.
O disco publicouse logo do abandono do cantante do grupo Los Tamara, aqueixado de problemas renais. Entre as colaboracións do mesmo contou con Prudencio Romo e Paco Montero (Los Tamara).
O álbum reeditouse no ano 2000 en CD polo selo Dial-Doblón.
A Uceira, Burres, Arzúa
A Uceira é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
She's Hearing Voices
"She's Hearing Voices" é un sinxelo da banda inglesa de post-punk revival Bloc Party. A canción foi inicialmente editada nun vinilo de 7" a través do selo independente Trash Aesthetics en febreiro do 2004, e posteriormente apareceu no EP Bloc Party. Despois diso sería re-gravada para o álbum de estrea do grupo, Silent Alarm, mentres que "The Marshals Are Dead" sería re-gravada e editada na versión en 7" e DVD do sinxelo de "So Here We Are".
Inciona
dereita|miniatura|Inscrición votiva en Widdebierg, Luxemburgo. Inciona é unha deusa celta adorada polos tréveros. O seu nome aparece como un das dúas deidades en inscricións votivas de Luxemburgo.
Na pedra altar de Mensdorf, en Widdebierg, é invocada xunto co deus Veraudunus na honra da familia imperial en cumprimento do voto feito por Marcus Pl(autius?) Restitutus' nai Alpinia Lucana.
A segunda inscrición, unha pequena placa votiva de Kaul, en Luxemburgo, lese: Se as letras NO MAR fosen interpretadas como Leno Marti, Inciona sería invocada xunto con Lenus Marte Veraudunus.
Copa Galicia de fútbol 1964/65
Os equipos participantes foron o Club Deportivo Arenteiro, o Coruxo Fútbol Club, o Club de Fútbol Calvo Sotelo, o Club Deportivo Lugo, o Alondras Club de Fútbol, a Agrupación Deportiva Couto, o Club Turista, o Club Lemos, o Arousa Sociedade Cultural, o Gran Peña Fútbol Club, o Real Club Deportivo da Coruña, o Real Club Celta de Vigo, o Club Deportivo Choco, o Pontevedra Club de Fútbol e o Club Deportivo Ourense. Proclamouse campión o Pontevedra despois de derrota-lo Deportivo na final.
Jaccoud
O apelido francés Jaccoud pode referirse a:
Odeonsplatz
miniatura|dereita|Vista da Odeonsplatz
Copa Galicia de fútbol 1964/65
Segunda rolda
(1) Por causa de remata-la eliminatoria en empate, xogouse un partido de desempate que acabou 3-3,  sendo preciso xogar un segundo desempate que finalizou 2-1 a favor do Coruxo.
Odeonsplatz
A Odeonsplatz ou Praza do Odeón é un lugar da cidade de Múnic en Alemaña. Marca o termo polo parte sur da Ludwigstraße e sitúase na aliñación Siegestor, Ludwigstraße, Odeonsplatz. O seu nome vén da sala de concertos (Odeón) que o rei de Luís I de Baviera mandou construír no ángulo suroeste do lugar no ano 1827.
Plumelec
Plumelec é un concello bretón, situado no departamento francés do Morbihan.
Xeografía
Plumelec é un pequeno concello, situado a uns 45 km da costa meridional bretoa e a 25 da capital do departamento do Morbihan, Vannes. Está practicamente ao nivel do mar, cunha altitude comprendida entre os 27 e os 165 m por riba do nivel da costa.
O seu territorio é de 58,36 km2. Limita cos concellos de Plaudren, Trédion (ao sur), Sérent e Lizio (ao leste), Cruguel e Billio (ao norte), e Saint-Jean-Brevelay (ao oeste). A súa poboación era de 2.337 habitantes en 1999.
Historia e cultura
Plumelec era unha zona de fala bretoa ata mediados do século XIX (o nome bretón do concello era Pluveleg). Na actualidade, a lingua maioritaria é o francés, se ben tamén se fala o galó.
Durante a segunda guerra mundial, un destacamento francés foi botado en paracaídas por erro, enriba dun posto de observación alemán.
Mantiñán, Soandres, A Laracha
Mantiñán é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 20 mulleres.
Eiríks saga rauða
miniatura|350 px|Tres diferentes rutas de navegación a Groenlandia, Vinland ([[Terra Nova e Labrador|Newfoundland), Helluland (Illa de Baffin) e Markland (Labrador) recorridas por diferentes personaxes nas sagas islandesas.]] A saga de Erik o Roxo ou Eiríks saga rauða é unha obra literaria escrita en prosa que narra as aventuras dun grupo de viquingos que colonizan Groenlandia, Marklandia e Vinlandia.
Esta é unha das sagas islandesas do século XIII de autor anónimo.
Comentarios
Este é un dos rexistros e fontes utilizados polos investigadores para estudar o posíbel contacto entre Europa e América no ano 1000, uns cinco séculos antes da chegada de Cristovo Colón.
Argumento
En esencia, a Saga de Eirik o Roxo relata os mesmos acontecementos que a Saga dos Groenlandeses: Uns viquingos de orixe norueguesa, entre eles Erik o Roxo, parten desde Islandia e descobren Groenlandia, a cal colonizan. Máis tarde, Leif Eriksson diríxese máis ao oeste e establécese na terra que denominan Vinland (Terra do Viño), pero os ataques de indíxenas e outras dificultades obrígaos a retirárense, ao cabo duns anos.
Goente, Vilachá, Monfero
Goente é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Finis Terre
Finis Terre foi un semanario publicado na Coruña en 1924.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 4 de agosto de 1924. Continuación de Región Gallega, foi fundado por José Miñones Bernárdez.
Sanguiñedo, Cuíña, Ortigueira
Sanguiñedo é un lugar da parroquia de Cuíña no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Célula presentadora de antíxenos
miniatura|300px|dereita|A presentación do antíxeno estimula as células T para que se convertan en células "citotóxicas" CD8+ ou "axudantes" CD4+.
Unha célula presentadora de antíxenos (xeralmente abreviada como CPA ou como APC, polo seu nome inglés antigen-presenting cell) é unha célula que expón os antíxenos (alleos ou propios) na súa superfice celular formando complexos coas moléculas do complexo maior de histocompatibilidade. Os linfocitos T poden recoñecer estes complexos contactando coa célula presentadora por medio do seu receptor de células T (TCRs). A presentación de antíxenos é fundamental para o funcionamento do sistema inmunitario. As células presentadoras deben procesar os antíxenos no interior da célula antes de presentalos ás células T.
Funcións
Como consecuencia da presentación do antíxeno ás células T, as células presentadoras causan:
Tipos
As células presentadoras de antíxenos divídense xeralmente en dous grupos: as células presentadoras "profesionais" e as "non profesionais". Considéranse "profesionais" as que expresan de forma constitutiva as moléculas do MHC de clase II.
As células T non poden recoñecer os antíxenos libres, e, por tanto, non poden responder a eles. As células T só poden detectar antíxenos que foron primeiro procesados e despois presentados na superficie de células unidos a moléculas portadoras como as do MHC e CD1. A maioría das células do corpo poden presentar antíxenos ás células T CD8+ por medio das moléculas MHC de clase I e, así, actúan como células presentadoras; porén, o termo "célula presentadora" a miúdo limítase ás células especializadas que poden cebar ás células T (é dicir, activar unha célula T que non foi exposta a un antíxeno, denominada célula T virxe). Estas células, en xeral, expresan moléculas do MHC de clase II e do MHC de clase I, coas que poden estimular, respectivamente, ás células CD4+ ("axudantes") e ás células CD8+ ("citotóxicas").
Case todas as células nucleadas expresan os receptores MHC de clase I, incluíndo as células presentadoras profesionais. Se un virus infecta a un macrófago ou célula dendrítica, promoverá a súa propia destrución por medio de células T citotóxicas, xa que o antíxeno será presentado unido ao MHC-I. Pero hai un segundo mecanismo para a loita contra virus: as células dendríticas poden inxerir virus por pinocitose e, por tanto, activan a resposta inmune adaptativa para producir anticorpos contra o virus presentando o antíxeno por medio dos receptores MHC-II.
Profesionais
Os tipos de células presentadoras de antíxenos profesiosnais son:
Non profesionais
As chamadas células presentadoras de antíxenos non profesionais non expresan constitutivamente as proteínas do complexo maior de histocompatibilidade de clase II requiridas para a interacción coas células T virxes, e só poden expresalas se son inducidas pola estimulación con certas citocinas, como o IFN-γ. Entre as células presentadoras de antíxenos non profesionais están:
Presentación xeral aos linfocitos CD8
Calquera célula do organismo pode presentar antíxenos aos linfocitos T citotóxicos ou CD8+ porque todas as células nucleadas do corpo presentan na súa superficie as proteínas do MHC-I, que son as que se utilizan para que os linfocitos CD8 recoñezan os antíxenos alleos, os cales proceden do procesamento endóxeno de proteínas, como é o caso dos antíxenos virais e proteínas mutantes de células tumorais.
Interacción coas células T
Despois de que as células presentadoras de antíxenos fagocitaron os patóxenos, xeralmente migran pola vasta rede de vasos linfáticos e son transportados polo fluxo linfático aos ganglios linfáticos. Os ganglios linfáticos son o lugar onde se acumulan as células presentadoras de antíxenos como as células dendríticas e alí poden interaccionar coas células T. Fano por quimiotaxe, a cal implica a interacción con quimiocinas que se expresan na superficie de células (por exemplo, células endoteliais das grandes vénulas endoteliais) ou que foron liberadas como mensaxeiros químicos para atraer ás células presentadoras cara aos ganglios linfáticos. Durante a migración, as células dendríticas sofren un proceso de maduración; en esencia, perden a maioría da súa capacidade de seguir fagocitando patóxenos, e desenvolven unha crecente capacidade de comunicarse coas células T. Os encimas que hai dentro da célula dixiren o patóxeno fagocitado en pequenos cachos que conteñen os epitopos, os cales son despois presentados ás células T utilizando as moléculas do MHC.
Estreito de Dinamarca
Este paso ten 480 km de longo e 290 km de ancho (de leste a oeste). A corrente mariña de Groenlandia oriental pasa a través do estreito transportando incebergs polo sur até o océano Atlántico.
Célula presentadora de antíxenos
Interacción coas células T
Investigacións recentes indican que só son presentados certos patóxenos porque son inmunodominantes, parece que debido á súa grande afinidade para unirse ás moléculas do MHC. Esta afinidade de unión máis forte permite que o complexo permaneza cineticamente estable tempo dabondo como para ser recoñecido polas células T.
Estreito de Dinamarca
Durante a segunda guerra mundial tivo lugar unha batalla neste lugar, a batalla do Estreito de Dinamarca, o 24 de maio de 1941.
Verdad y Justicia (Lalín)
Verdad y Justicia foi un periódico bimestral que se editou en Lalín entre 1922 e 1924.
Historia e características
Apareceu o 18 de abril de 1922. De tendencia agrarista, foi fundado polos emigrantes retornados de Cuba Máximo López Carral e Jesús Iglesias Surribas. Máximo López foi o seu primeiro director e Jesús Iglesias o administrador. Cando Máximo López volveu a Cuba en setembro de 1923, Jesús Iglesias converteuse en director. Entre os seus colaboradores figuraban Jesús Filloy e Xesús Froiz. Foi acosado polas autoridades e atacado pola Igrexa; en xaneiro de 1923 o bispo de Lugo prohibiu a súa lectura. Cesou a súa publicación en decembro de 1924 cando o seu director, Jesús Iglesias volveu precipitadamente a Cuba.
Ahmad Nadif
miniatura|dereita|Ahmed Nazif
Ahmad Nadif (en أحمد نظيف), nado en 1952, foi o Primeiro ministro de Exipto entre o 14 de xullo de 2004 e o 29 de xaneiro do 2011, cando o seu gabinete foi destituído polo presidente Hosni Mubarak debido ao levantamento popular que levou á Revolución exipcia de 2011.
Wilson Fittipaldi
Wilson Fittipaldi Júnior, nado en São Paulo o 25 de decembro de 1943, é un ex piloto de automobilismo brasileiro e propietario dun equipo de Fórmula Un. Participou no 38 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 1 de maio de 1972, acadando un total de tres puntos de campionato. Dirixiu o equipo de Fórmula 1 e Fittipaldi entre 1974 e 1982. Tamén participou en numerosas carreiras fóra do campionato de Fórmula Un.
Traxectoria
miniatura|left| Wilson Fittipaldi nun [[March Engineering|March competindo na F2 en 1971 no circuíto Crystal Palace.]] miniatura|left|Wilson Fittipaldi no primeiro coche de Copersucar-Fittipaldi, restaurado en 2004 logo de ser destruído no seu debut en 1975.
Wilson Fittipaldi comezou a competir cos karts que el e seu irmán construíron no Brasil na década de 1960, antes de pasar á Fórmula Vee.
Fixo unha breve viaxe a Europa en 1966 para correr na Fórmula Tres, pero a oportunidade fracasou debido a conflitos co equipo que dirixía no Brasil. Non volveu a Inglaterra ata 1970, despois do éxito do seu irmán en Fórmula Dous. Ese ano pilotou un Lotus 59 de Jim Russell na Fórmula 3 británica, batendo a José Carlos Pace e ao piloto oficial de Lotus Dave Walker, entre outros, a unha vitoria nunha rolda do Campionato BARC en Silverstone. En diversas ocasións durante ese ano tamén competíu con futuros campións da Fórmula Un, Niki Lauda e James Hunt. Combinado con outros bos resultados, especialmente na última parte do ano, incluíndo vitorias en dúas roldas fora do campionato, isto permitiu avanzar cara ao campionato europeo de Fórmula Dous para 1971.
Aquí obtivo varios bos resultados nas carreiras xunto ao seu irmán para o equipo Bardahl-Fittipaldi con chasis Lotus e March, incluíndo un podio en Hockenheim e un cuarto lugar en Rouen e Mantorp Park. Estes resultados foron suficientes para lograr un acordo co equipo Brabham de Fórmula Un para a tempada de como piloto de pago.
A súa carreira na Fórmula Un comezou cun podio no Gran Premio do Brasil de 1972, con todo, esta foi unha carreira fora do campionato e non podería repetir a actuación no campionato mundial. Foi un piloto de metade do peloton moderadamente competitivo para Brabham en 1972 e 1973. Non logrou ningún punto no campionato de 1972. En 1973 logrou os seus únicos puntos do Campionato do Mundo de Fórmula Un cun quinto e sexto lugar. Os seus mellores resultados en clasificación foron o 9º en Mónaco e 10º en Mosport en 1973.
Wilson tomouse un descanso nas carreiras en 1974 para establecer un equipo brasileiro de Fórmula Un. O equipo, inicialmente coñecido como Copersucar-Fittipaldi, non tivo moito éxito na súa primeira tempada de carreira en. Wilson foi o seu único piloto e só conseguiu acabar en seis carreiras, a mellor das cales foi o décimo e último lugar no Gran Premio dos Estados Unidos en Watkins Glen, e non conseguiu cualificar varias veces. Wilson abandonou a condución para coidar a dirección do equipo en 1976 cando o seu irmán, Emerson, uniuse ao equipo logo de abandonar McLaren. A suma total de tres puntos, anotados en 1972 e 1973 con Brabham, converteuno no irmán máis exitoso dun Campión do Mundo da Fórmula Un, ata a chegada de Ralf Schumacher na tempada.
Wilson regresou ocasionalmente á competición. Na década de 1980 e principios de 1990 participou no Campionato Stock do Brasil, gañando varias roldas. En 1994 e 1995 venceu con Porsche na clásica carreira Mil Milhas fundada polo seu pai, na primeira ocasión compartindo coche co seu fillo Christian. En febreiro de 1998, anunciou o seu regreso á condución competitiva no campionato brasileiro de Stock Car. En 2000 foi piloto convidado por Mercedes-Benz na rolda de Nürburgring na FIA European Truck Racing Cup, terminando 8º e 11º. En 2008, Wilson e Emerson entraron no Campionato GT3 do Brasil, pilotando un Porsche 997 GT3 para o equipo WB Motorsports.
Vida persoal
É o fillo maior do xornalista e comentarista de radio Wilson Sr e da súa esposa Juzy. Ambos os dous competiron en coches de produción pouco despois da segunda guerra mundial. Wilson Sr tamén foi responsable da primeira carreira das Mil Milhas en 1956, en São Paulo, inspirada na Mille Miglia en 1949. Wilson Jr é a miúdo chamado "Wilsinho" (ver o alcumo ocasional de Rubens Barrichello de Rubinho ou futbolista Ronaldinho) ou "Tigrão". Non sorprendeu que se convertese nun apaixonado aficionado aos deporte de motor desde unha idade temperá.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Rexistros na Fórmula Un
miniatura| Twin-motor racing [[Volkswagen Beetle|Beetle desenvolvido por Wilson e Emerson Fittipaldi]] Antes dos Fittipaldis, tres pares de irmáns correron na Fórmula Un: Jimmy e Jackie Stewart, Pedro e Ricardo Rodríguez, e Ernesto e Vittorio Brambilla. Non obstante, ningún dos irmáns competira na mesma carreira. Os irmáns Fittipaldi foron os primeiros en competir na mesma carreira, e tamén os primeiros en gañar puntos na mesma carreira: Wilson Fittipaldi só logrou puntos en dúas carreiras de Fórmula Un (o Gran Premio da Arxentina de 1973 e o Gran Premio de Alemaña de 1973), pero en ambas ocasións o seu irmán máis novo, Emerson, tamén logrou puntuar (unha vitoria na Arxentina e 6º en Alemaña).
Bugedo
Bugedo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 193 habitantes (INE 2012).
Wilson Fittipaldi
Rexistros na Fórmula Un
Desde o Fittipaldis, outros seis pares de irmáns competiron na Fórmula Un. Ian e Jody Scheckter, Gilles e Jacques Villeneuve Sr., Manfred e Joachim Winkelhock, Teo e Corrado Fabi e Gary e David Brabham non conseguiron marcar puntos na mesma carreira. Michael e Ralf Schumacher foron os seguintes no Gran Premio de Francia de 1997.
Andaina na xestión e negocios
miniatura|Fitti Vê do equipo Fittipaldi, coche de Fórmula Vee que importou de Europa e foi vendido polos irmáns Fittipaldi no Brasil nos anos 60. Aínda que o seu pai estaba renuente a financiar a súa andaina nas carreiras, os irmáns Fittipaldi lograron financiar as súas primeiras carreiras mediante a creación dun exitoso negocio de accesorios a medida para vehículos personalizados cando aínda estaban na súa adolescencia, e despois construíron karts e coches de Fórmula Vee. Tamén houbo un proxecto Fittipaldi-Porsche: un chasis deportivo único e mecánica Porsche que os irmáns construíron e correron en 1968.
Cara a finais de 1973, Wilson convencera ao conglomerado brasileiro de azucre e alcohol Copersucar para patrocinar o seu equipo de Fórmula Un e, desde 1976, retirouse da condución e concentrouse na xestión do seu equipo, que corría con flashes ocasionais de éxito na Fórmula Un desde 1975 ata que pechou en 1982.
Desde entón, comprometeuse cos intereses comerciais da familia, incluíndo un concesionario Mercedes-Benz. Tamén realizou algúns traballos televisivos e involucrouse na carreira do seu fillo, Christian, ao que dirixiu desde 1996. En 2004 converteuse en director técnico do equipo WB motorsport team no Brazilian V8 stock cars.
Bibliografía
Todos os resultados de carreiras e campionato proveñen de:
Brian Boru
Brian Boru (Brian Bóruma mac Cennétig; Brian Bóruma; Brian Bóroimhe), nado no 941 e finado o 23 de abril de 1014, foi un rei irlandés que acabou co dominio dos Uí Néill como Gran Rei de Irlanda. Sobre a base dos logros do seu pai, Cennétig mac Lorcain, e especialmente do seu irmán máis vello, Mathgamain, Brian converteuse a si mesmo Rei de Munster, e posteriormente subxugou Leinster, converténdose eventualmente en Rei de toda Irlanda. É o fundador da dinastía O'Brien.
Brian Boru naceu preto de Killaloe (no moderno condado de Clare, na Irlanda) co nome Brian Mac Cennétig (Kennedy). Acabou por se tornar coñecido polos nomes anglicizados de Brian Boru ou Brian Boruma (ou sexa, "o dos tributos"), pois recollía tributos doutros gobernantes menores da Irlanda, e utilizábaos para reconstruír os mosteiros e as bibliotecas (que foran destruídos durante as invasións dos viquingos). Era fillo de Cennétig mac Lorcáin, rei de Thomond, e de Bé Binn ingen Aurchada, filla do rei de Connacht occidental.
Tornouse rei de Munster en 976, e ascendeu en 1002 ao cargo de Gran Rei de Irlanda (Árd Righ Gaidel Éirinn en gaélico irlandés, High King of All Ireland en inglés); nos rexistros eclesiásticos aparece aínda referenciado, para alén de Rei da Irlanda, como "Emperador dos Irlandeses" (Rex Hiberniæ et Imperator Scottorum).