cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fosfoenolpiruvato carboxiquinase
Estrutura
En humanos hai dúas isoformas da PEPCK; unha forma citosólica (SwissProt P35558) e outra mitocondrial (SwissProt Q16822) que teñen unha identidade de secuencia do 63,4%. A forma citosólica é importante na gliconeoxénese, ruta que ten lugar no citosol. Porén, hai un mecanismo de transporte que traslada fosfoenolpiruvato desde a mitocondria ao citosol, utilizando proteínas de transporte de membrana específicas, polo que a PEPCK mitocondrial intervén nesta produción de fosfoenolpiruvato.
A obtención das estruturas de raios X da PEPCK proporcionou datos importantes para comprender o mecanismo de acción deste encima. Tamén se estudou a estrutura e mecanismo de catálise da isoforma mitocondrial de fígado de polo da PEPCK en complexo co Mn2+, Mn 2+ -fosfoenolpiruvato (PEP), e Mn2+-GDP. Delbaere et al. (2004) resolveron a estrutura da PEPCK de E. coli e atoparon que o sitio activo estaba situado nunha fenda entre un dominio C-terminal e un dominio N-terminal. O sitio activo pechábase coa rotación deses dominios.
Durante a acción da PEPCK transfírense grupos fosforilo, o cal probablemente é facilitado pola conformación eclipsada dos grupos fosforilo cando o ATP está unido á PEPCK. Como a formación eclipsada é unha formación de alta enerxía, a transferencia do grupo fosforilo ten unha enerxía de activación diminuída, o que significa que os grupos se transferirán con máis facilidade. Esta transferencia probablemente ocorre por un mecanismo similar ao desprazamento SN2.
Reacción
A PEPCK converte o oxalacetato en fosfoenolpiruvato e dióxido de carbono, á vez que o GTP se transforma en GDP.
A PEPCK actúa na conexión entre a glicólise e o ciclo do ácido cítrico ou de Krebs, e causa a descarboxilación dunha molécula de 4 carbonos orixinando unha molécula de 3 carbonos. É o primeiro paso obrigado na gliconeoxénese, na que a PEPCK descarboxila, e fosforila o oxalacetato cando está presente o GTP, o cal proporciona o fosfato converténdose en GDP. Cando a piruvato quinase, o encima que normalmente cataliza a reacción que converte o fosfoenolpiruvato en piruvato, é sometida a un knockout de xenes en mutantes de Bacillus subtilis, a PEPCK participa nunha reacción anaplerótica funcionando en dirección inversa á normal, convertendo o fosfoenolpiruvato en oxalacetato. Aínda que esta reacción en sentido inverso é posible, a súa cinética é tan desfavorable que os mutantes crecen a un ritmo moi lento ou non crecen en absoluto.
En humanos
A produción e activación da PEPCK é potenciada por moitos factores. A transcrición do xene da PEPCK é estimulada polo glicagón, glicocorticoides, ácido retinoico, e AMPc, mentres que é inhibida pola insulina. Destes factores, a insulina, hormona que é deficiente na diabetes, considérase o factor dominante, xa que inhibe a transcrición de moitos elementos estimulatorios. A actividade da PEPCK inhíbese tamén polo sulfato de hidrazina, e a inhibición diminúe as taxas de gliconeoxénese.
Cando hai unha acidose prolongada, a PEPCK está regulada á alza nas células de bordo en cepillo do túbulo proximal renal, para secretar máis NH3 e así producir máis HCO3-.
A actividade específica de GTP da PEPCK é máxima cando están dispoñobles os ións Mn2+ e Mg2+. Ademais, a cisteína hiper-reactiva (C307) está implicada na unión do Mn2+ ao sitio activo.
Plantas
Como se dixo anteriormente, a abundancia da PEPCK increméntase cando se regan as plantas con cloruro amónico a pH baixo, pero a pHs altos non se produce este efecto.
Clasificación
Clasifícase co número EC 4.1.1. Hai tres tipos principais, que se distinguen polo tipo de enerxía que impulsa a reacción:
Ares Galaxy
Ares Galaxy é un programa de intercambio de arquivos peer-to-peer.
Características
O seu creador descríbeo como similar a Kazaa. Inicialmente Ares usaba a rede Gnutella, pero seis meses despois da súa creación, comezou a empregar a súa propia rede.
Hai varias razóns polas que a xente prefire o Ares Galaxy sobre outras redes coma Kazaa ou Gnutella. Os defensores do programa din que ten unha maior velocidade de descarga, non ten spyware nin adware, e posúe un eficiente e rápido sistema de busca. Ares tamén posúe a opción adicional das salas de chat. E, ó contrario que Kazaa, non está sendo perseguido pola RIAA (Recording Industry Association of America).
La voz
La voz é un concurso de televisión español producido por Boomerang TV en colaboración con Talpa Media e emitido en Telecinco, aínda que pensado nun principio para Cuatro, desde o 19 de setembro de 2012. O programa consiste en elixir entre un grupo de concursantes a aqueles que destaquen polas súas calidades vocais sen que a súa imaxe inflúa na decisión do xurado. La voz é a adaptación española do exitoso formato holandés The Voice, popularizado no mundo por mor da adaptación estadounidense que emite a cadea NBC desde abril de 2011.
Telecinco foi a cadea elixida para emitir este formato de grande éxito mundial en principio para ser estreado a principios de 2012, pero debido a que os produtores esixían facer un casting potente e para non enfrontar dous talent shows musicais á vez con El número uno de Antena 3, este foi aprazado ata setembro do mesmo ano, para lograr así unha mellor preparación do concurso.
O 5 de febreiro de 2012 déronse a coñecer os nomes dos artistas que formarían parte do xurado desta edición de La voz en Telecinco, que foron David Bisbal, Malú, Rosario Flores e Melendi, con todo descoñecéronse os nomes dos respectivos participantes. O que si se deu a coñecer foi o presentador do programa, que neste caso sería conducido por Jesús Vázquez como xa fixo co talent show Operación Triunfo.
Produción
O formato de La voz foi ideado por John de Mol, creador de Gran Hermano, e diferénciase doutros talent shows de canto porque só se avaliará o potencial de voz sen darlle importancia ao aspecto físico dos participantes. Trátase dun formato estranxeiro, producido en diferentes lugares do mundo con moito éxito no 2011. La voz conta cun xurado de catro profesionais (coaches), quen de costas aos participantes escoitaranos cantar. Cando a algún deles gústelles o que oen, o coach en cuestión deberá pulsar o botón e a súa cadeira darase a volta, converténdose así no "padriño" dese concursante.
O novo deste show está na dinámica do programa. A diferenza doutros certames de canto, esta versión agregou un ingrediente: os integrantes do xurado, que son catro, non ven aos participantes. Así, só a partir da voz, cada coach seleccionará que participantes quere para o seu equipo. Desta forma, o concurso divídise en diferentes fases: a instancia do canto 'ás cegas' e elección de concursantes, as batallas e para rematar, a presentación de galas en directo.
Mecánica
La voz consiste en elixir entre un grupo de concursantes -de distintas idades- a aqueles que destaquen polas súas calidades vocais sen que a súa imaxe inflúa na decisión dos coaches, integrado por coñecidos artistas que posteriormente dirixen a súa formación académica. O obxectivo deste formato é tratar de atopar a mellor voz do país.
Doutra banda os coaches escoitarán aos aspirantes de costas, oíndo soamente a súa voz. Se lles gustan, darán a volta ás súas cadeiras. Cando unha maioría de coaches dáse a volta, o aspirante ou aspirantes pasan á seguinte fase. Nela, os finalistas volverán cantar de costas. Cada coach deberá entón elixir ao concursante dos que será mentor no resto do programa. Se máis de dous coaches pelexan por un concursante, será el mesmo quen decida con que xuíz quere quedar. Finalmente, será o público o que decida ao gañador nas galas en directo.
Castings
Seis meses despois de que a produtora empezará a buscar aos protagonistas nas fases de casting a través da web, o 27 de xuño de 2012, Rafa Tena, produtor musical do programa e a cadea que o emite, deron por finalizado o proceso de castings. O produtor comentou que «van saír candidatos cun posible percorrido discográfico» mentres o grupo Mediaset «houbo moitas cantantes do estilo Mariah Carey ou Whitney Houston, pero non perseguiamos iso». O mesmo día do peche de proceso, o equipo de casting informou que recibiron máis de 13.500 solicitudes, parte diso, 6.500 foron a través da páxina oficial do programa e o resto en chamadas telefónicas. Entre outras cousas cabe destacar que das solicitudes recibidas, realizouse unha preselección de 5.200 aspirantes.
Feá, Feá, Toén
Feá é un lugar da parroquia de Feá no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 59 habitantes (35 homes e 24 mulleres).
La voz
La voz (2012)
Foi estreada e emitida en Telecinco, o 19 de setembro de 2012. O talent show está sendo presentado por Jesús Vázquez nas galas semanais e acompañado de Tania Llasera como reporteira web no backstage da voz. O debut de La voz foi o programa máis visto da televisión durante ese día, estreándose cun total de 4,6 millóns de espectadores e un 30,6% de cota de pantalla entre as 22:30 e as 01:06. Cabe destacar que a medida o programa avanzaba, o share ía en aumento ata alcanzar os 5,7 millóns de telespectadores (o 33,7% de cota) e ata chegando a rexistrar o minuto de ouro máis visto do día. Doutra banda, máis de 10 millóns de espectadores conectaron nalgún momento coa estrea do programa durante a súa emisión. Así as cousas, Telecinco varreu nas franxas de prime time e late night cun 20,3% e 28,9% respectivamente.
A medida que o programa foi avanzando, a audiencia aínda é aínda maior. Tamén destaca o éxito nas redes sociais, onde se converteu nun fenómeno social con máis de 33 temas do momento nacionais, 11 TT mundiais e máis do 96% de share social.
Audiencias
Programa líder na súa franxa horaria (Prime time e late night). Récord histórico de audiencia.
La Voz (2013)
O xoves 13 de decembro de 2012, Telecinco e Boomerang TV confirmaron en roda de prensa que haberá unha segunda edición do talent show e que chegará ás pantallas previsiblemente en 2013. Doutra banda, Manuel Villanueva, director de Contidos de Mediaset España Comunicación explicou que «La voz é un fenómeno social que entrou na historia da televisión deste país; sería imposible non renovar».
Adaptación de formato
La Voz é a adaptación española do concurso The Voice que en Estados Unidos emite a cadea NBC desde abril de 2011.
O programa tamén se emitiu en Países Baixos, Estados Unidos, México, Bulgaria, Portugal, Romanía, Polonia, Ucraína e Albania. Precisamente, este talent show acaba de cruzar fronteiras en Alemaña, Bélxica e Dinamarca e proximamente chegará á televisión de máis de 30 países, como Reino Unido, Arxentina, Francia, Brasil, Chile e Australia.
SARM
Right|miniatura|Micrografía electrónica de varrido dunha colonia de SARM. miniatura|Micrografía electrónica de varrido coloreada de SARM.
SARM son as siglas en galego do nome da bacteria "Staphylococcus aureus resistente á meticilina" (en inglés MRSA). Esta cepa bacteriana, resistente a varios antibióticos, coñécese desde a década de 1960 pero está a causar maior preocupación nos últimos anos polo aumento de casos de infeccións graves.
Descrición
A bacteria, tamén descrita como Staphylococcus aureus con resistencia múltiple ou como Staphylococcus aureus con resistencia á oxacilina, é un estafilococo causante de infeccións que acaban por ser mortais en gran número de casos. Ataca fundamentalmente individuos enfermos, con feridas profundas ou que teñen sondas ou tratamentos intravenosos, como unha infección secundaria en pacientes co sistema inmunolóxico debilitado.
Hai dous tipos de contaxios frecuentes: as infeccións nosocomiais, isto é, as contraídas en hospitais, e as contraídas en contornos naturais, fundamentalmente a través do contaxio cutáneo en ximnasios e a través da práctica sexual. Dentro das infeccións nosocomiais, a máis grave é a pneumonía que vai asociada á inserción dun tubo ventilador no corpo do paciente. O 20% dos contaxios afectan a poboación que consome drogas por vía intravenosa.
Infección e contaxio
Aparentemente, e cando menos nos Estados Unidos, o contaxio por SARM vai en aumento. Un estudo de 2007 sinalaba que os casos de infección por SARM dobraron neste país en seis anos, dos 127.000 de 1999 aos 278.000 de 2005, do mesmo xeito que as mortes asociadas aumentaban, se ben non na mesma proporción (de 11.000 a 17.000, respectivamente). . Outro estudo estimou que a SARM foi responsable en 2005 de 94.360 casos de infeccións serias e de 18.650 mortes relacionadas con estadías en hospitais. Conforme estes datos, a SARM provocaría máis mortes anuais nos Estados Unidos cá sida.
Gössendorf
miniatura|Escudo de Gössendorf Gössendorf é unha municipalidade do distrito de Graz-Umgebung, en Estiria, Austria. A súa superficie é de 7.21 km² e a poboación de 3.722 habitantes (2012) e ten unha densidade de poboación de 516 h/km². A corporación municipal está composta por 11 concelleiros da SPÖ, 6 ÖVP, 4 FPÖ.
SARM
Infección e contaxio
En xaneiro de 2008 fixéronse públicos uns datos sobre a existencia dun gromo de SARM entre poboación nos hospitalizada en San Francisco. A cepa USA300 sería a responsábel de contaxios moi graves a uns 4.000 pacientes na cidade, que se terían infectado a través de contacto cutáneo e/ou sexual.
Tratamento
Aínda que resistente aos antibióticos comúns, existen produtos de elevado custo, como a vancomicina e o linezolide, que axudan a combater a infección.
Rorcual alibranco
250px|miniatura|Esqueleto de B. acutorostrata. Station exploratoire du Saint-Laurent, Rivière-du-Loup ([[Quebec).]] 250px|miniatura|Debuxo dunha B. acutorostrata varada nas costas da [[Bretaña en febreiro de 1861.]] O rorcual alibranco, ou balea alibranca, é un unha especie de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos, unha das sete que integran o xénero Balaenoptera.
É o máis pequeno de todos os rorcuais e tamén o máis abundante,
Debido ao seu pequeno tamaño, e á súa área de distribución no hemisferio boreal, coñécese en francés como petit rorqual de l’Atlantique Nord. Está estreitamente emparentado coa especie Balaenoptera bonaerensis (o petit rorqual austral, en francés).
Descrición
A especie foi descrita en 1804 polo zoólogo francés Bernard-Germain de Lacépède na súa obra Histoire naturelle des cétacées: 134. En Buffon, Histoire naturelle, vol. 37: 317.
Etimoloxía
O epíteto específico, acutorostrata, está formado polos elementos do latín científico acut-, do adxectivo latino acūtus, -a, -um 'afiado', 'acabado en punta', que é o participio do verbo acuo 'afiar', e -rostrata, forma feminina do adxectivo latino rostrātus, -a, -um 'que remata en forma de bico' (derivado de rostrum, -i, 'bico de ave', 'fociño', formas unidas coa letra -o- para facilitar a pronuncia. Literalmente: [rorcual] 'de fociño afiado'.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle adxudicou Lacépède, e actualmente válido, a especie Balaenoptera acutorostrata coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Nomes vulgares galegos
No Vocabulario multilingüe dos profesores Lahuerta e Vázquez denomínase a especie Balaenoptera acurrostrata como rorcual alibranco, mentres que na Guía dos mamíferos de Galicia, os seus autores, Díaz d'a Silva e Cartelle, optan polo nome balea alibranca.
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
miniatura|300px|Dorso de B. acutorostrata. Obsérvese a falciforme [[aleta|aleta dorsal.]]
Hábitat
Os Balaenoptera acutorostrata encóntranse en todos os océanos do mundo, especialmente no hemisferio boreal. Prefiren as augas tépedas (en inverno) e frías (no verán). Obsérvanse frecuentemente en augas costeiras e son menos comúns nas augas tropicais. Durante o inverno tipicamente desprázanse cara augas máis cálidas e en verán móvense máis cerca das polares, aínda que algunhas poboacións permanecen na mesma zona durante todo o ano. Visitan con frecuencia as augas de Galicia.
Distribución
Encontramos este cetáceo no leste entre o Mediterráneo occidental e central e o límite dos xeos do Ártico. Ao oeste, pódese ver entre as Antillas e o golfo de México oriental. Desde a primavera (marzo) ao outono (decembro), esta é a especie máis común dos balenoptéridos nas augas do río San Lourenzo. Obsérvase tamén cara ao norte até o bordo occidental da baía de Ungava (Quebec).
Poboación
A poboación mundial da especie estímase nuns 209 800 individuos, dos que 174 000 habitan no Atlántico norte, 10 800 nas costas de Groenlandia occidental e 25 000 no Pacífico noroccidental e no mar de Okhotsk.
Comportamento
miniatura|180px|Efectuando un salto.
Costumes
Balaenoptera acutorostrata parece ser unha especie principalmente solitaria ou que forma pequenos grupos de 2 ou 3 individuos, grupos que poden aumentar considerabelmente os seus efectivos en áreas de alimentación. Pero recentes investigacións revelaron que son máis sociais do que se crí­a anteriormente.
O Balaenoptera acutorostrata é un nadador relativamente rápido (pode alcanzar até os 12 nós durante traxectos curtos); ás veces realiza saltos ou emerxe ergueito (para espreitar). Cando sae á superficie para respirar, o seu fociño aparece en primeiro lugar. Pode permanecer baixo a auga durante aproximadamente vinte minutos.
É pouco frecuente ver nadar a estes cetáceos diante da proa das embarcacións, pero poden facelo acompañando aos barcos a certa distancia, e tamén se poden observar algunhas veces alimentándose cerca da superficie canda bandadas de aves mariñas.
Secuencia respiratoria
Antes de mergullarse en augas profundas, o Balaenoptera acutorostrata efectúa xeralmente de 5 a 8 respiracións, separadas por uns trinta segundos. Despois mergúllase arqueando o dorso, sen mostrar a cola. Pode permanecer baixo a auga de 3 a 10 min, cun máximo de 20.
Emisión sonora
Esta especie pode emitir sons similares a gruñidos e estalos de frecuencias e duracións moi variábeis. Rexistráronse, ao longo da costa de Terra Nova, sons de frecuencias tan baixas como de 80 Hz e outros que pasaban dos a 20 kHz.
Nutrición
O réxime alimentario do Balaenoptera acutorostrata está formado sobre todo por krill e pequenos peixes que viven en cardumes, como o capelán (Mallotus villosus). Este último constituiría, segundo un estudo realizado en 1963 en animais capturados fronte ás costas de Terra Nova, a maior parte da súa dieta. Este cetáceo non se alimenta doutros peixes máis que cando o capelán escasea. Entre estes peixes están, sobre todo, os arenques, os bolos e outros ammodítidos e os bacallaus.
Cando se alimenta, Balaenoptera acutorostrata utiliza diferentes técnicas para aglomerar ás súas presas. Como outros cetáceos, pode describir círculos concéntricos ao redor dun banco de peixes ou de krill para despois xurdir desde abaixo para engulilos, mostrando a súa rosada garganta dilatada. Ademais destes movementos, é capaz de servirse das correntes mariñas, das rochas e até do casco dos barcos para reagrupar súas presas.
Reprodución
Alcanza a madurez sexual cando acada os 7 m de lonxitude, aos de 6 a 8 anos de idade. Os emparellamentos ocorren de novembro a marzo (no Atlántico norte). Os partos suceden na primavera, tras de 11 a 12 meses de xestación. As crías ao naceren miden entre 240 e 280 cm, e son aleitadas durante de 4 a seis meses.
Estado de conservación
As maiores ameazas para esta especie son á caza de baleas, a contaminación quí­mica das augas e o enmallado en redes de pesca. O seu maior depredador é a candorca (Orcinus orca). Balaenoptera acutorostrata é unha especie de cetáceo aínda hoxe cazada por certoss países, como Noruega, o Xapón e Groenlandia. Aprovéitase a súa carne.
Desde 2008 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status de Balaenoptera acutorostrata como LC (pouco preocupante) xa que, aínda non hai ningunha estimación do tamaño da poboación mundial total, as estimacións das partes da súa área de dispersión no hemisferio norte (cun total de máis de 100 000 individuos) demostran que está moi por riba dos limiares para incluíla nunha categoría de ameaza. Aínda que se detectaron descensos nalgunhas zonas, non hai ningún indicio de que a poboación mundial diminuíra como para cualificala nunha categoría de ameaza.
Saga (literatura)
As sagas (do islandés saga, plural sögur) son historias literarias que narran a historia antiga escandinava, as viaxes dos viquingos, a migración a Islandia e as loitas entre familias islandesas. Escribíronse na antiga lingua norueguesa entre fins do século XII e o XIV. Os textos son contos épicos en prosa, frecuentemente inclúen poemas. As historias son con frecuencia realistas con algúns elementos fantásticos, fóra das sagas lendarias, de bispos e algunhas traducidas do latín.
As sagas divídense segundo o seu contido entre sagas de reis (Konungasögur), sagas de islandeses (Íslendingasögur), sagas lendarias (Fornaldarsögur), sagas de cabalería (Riddarasögur) e sagas de bispos (Biskuparsögur)
Cultura da violación
300px|miniatura|Índices de violación (segundo informes da policía) por 100 000 habitantes 2010–2012. A cultura da violación é un concepto sociolóxico usado para describir unha cultura, unha sociedade e unha época determinadas nas que a violación é omnipresente e normalizada debido a actitudes sociais sobre xénero e sexualidade. Esta expresión emprégase de xeito xeneralizado dende o ano 2012 para designar a calquera cultura que permite desacreditar, responsabilizar ou culpabilizar as persoas agredidas, que representan o corpo feminino como dispoñible ("violable", mentres que o dun home non o é) e a glamurización e banalización da violencia. Esta cultura é perpetuada e normalizada a través da linguaxe misóxina. Países enteiros de Europa e América do Norte foron acusados de seren culturas de violación.
A cultura da violación implica todo un sistema e todas aquelas persoas que normalizan o delito. Tamén o é todo o sistema xudicial patriarcal que nega o valor da palabra da muller, a cuestiona ou alude a ela dende a culpabilidade. Así, permite converter en culpable a muller que padeceu o abuso e en troques confraterniza cos violadores: cuestiona a muller antes, durante e despois da agresión coa única finalidade de xustificar o violador.
Quenlle, Feá, Toén
Quenlle é un lugar da parroquia de Feá no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 46 habitantes (19 homes e 27 mulleres).
Shingeki no Kyojin
Shingeki no Kyojin converteuse nun éxito comercial, con 40 millóns de volumes impresos vendidos en xullo de 2014. A estrea do anime incrementou con moito a popularidade do manga, recibindo boas críticas pola súa atmosfera e historia.
Julius Randle
Julius Deion Randle, nado o 29 de novembro de 1994 en Dallas, Texas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Randle foi seleccionado na 7ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Los Angeles Lakers. O 13 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Lakers. O 28 de outubro de 2014, no primeiro partido dos Lakers da tempada 2014-15, Randle fracturouse a tibia dereita contra os Houston Rockets. Ó día seguinte foi operado e perdeuse o resto da tempada.
O 9 de xullo de 2018, Randle asinou un contrato de dous anos e 18 millóns de dólares cos New Orleans Pelicans.
Pazo de Trasariz
O pazo de Trasariz é un conxunto palaciano da vila de Vimianzo. Atópase a escasa distancia do centro urbano e moi preto do seu principal símbolo arquitectónico: o castelo medieval.
Descrición
Trátase dunha gran casa de planta rectangular que destaca polo seu pórtico de oito arcos, apoiados en columnas por capiteis dóricos, que forma unha verdadeira xoia da arquitectura palaciana galega, cunha historia ligada ao castelo.
Tamén son moi rechamantes o seu amplo balcón e as inmensas chemineas. Na parte que dá ao norte ten apegada unha capela barroca do século XVII -a capela da Virxe da Soidade- que ten entrada directa dende o interior do pazo e tamén dende o exterior. Esta capela privada, con xambas e lintel ben moldurado na súa fachada -onde tamén se pode ver o escudo coas armas dos Caamaño e Villar- bríndalle aínda unha maior maxestosidade a todo o conxunto.
Constitúe un conxunto de grande atractivo e especial harmonía, onde conflúen elementos tan dispares como as espectaculares chemineas ou un balcón de pedra con columnatas, ata unhas enormes palmeiras diante da fachada que o caracterizan tamén polo gusto indiano, típico dos emigrantes con fortuna do século XIX.
Historia
Foi fundado na segunda metade do século XVII pola Casa de Altamira, representada por Antonio Caamaño e Quintana, que no ano 1695 era alcaide dos estados de Altamira. Esta propiedade transmítese de xeración en xeración dentro da Casa dos Caamaño, de aí que tamén se coñeza como Casa Señorial dos Caamaño. No século XIX pasa polas mans das familias Ardeleiros e Teijeiro, e no ano 1880 Andrés Paz Fernández, avó do actual propietario José Romualdo Nogueira-Paz, compra a propiedade e as leiras anexas.
Actualidade
Ao ser de propiedade privada, este monumento non é visitábel para o público en xeral, aínda que si está dispoñíbel para a organización de vodas e outros eventos. Está incluído no Inventario do Patrimonio Cultural do Concello de Vimianzo.
Grendel
Grendel é un monstro e un dos tres antagonistas presentes no poema épico Beowulf, composto entre os anos 700 e 1000 da nosa era.
No poema hai poucas descricións do monstro, pero se infire que se trataba dunha criatura salvaxe, cunha forza brutal e de enorme estatura. Talvez un demo ou un xigante, tamén se refiren a el no poema como un ogro ou un trol e como fillo de Caín.
Descricións no poema
No poema, Grendel invade Heorot, a terra dos daneses, volvéndoa inhabitábel, xa que devoraba humanos sen que ninguén se lle opuxese. O heroe dos gautas, Beowulf, deixa a súa terra natal para derrotar ao monstro. O guerreiro termínao matando logo dunha loita a man limpa. E logo a nai de Grendel volve para vingarse, máis terríbel e poderosa, pero tamén sucumbe a mans de Beowulf.
A súa primeira aparición no poema:
A súa forza:
Única descrición física:
Os seus poderes máxicos:
Noutras obras
Famoso polo poema, o seu nome foi utilizado como sinónimo de demo. Mesmo se chegou a utilizar en obras de literatura moderna, como a saga de ciencia ficción Hyperion de Dan Simmons. Así tamén como no cómic do mesmo nome debuxado e guionado por Matt Wagner.
Na novela Devoradores de cadáveres de Michael Crichton, adaptada ao cine como O guerreiro número trece, que relata unha versión "realista" de Beowulf escrita polo viaxeiro musulmán Ibn Fadlan, Grendel é substituído polos Wendol, un tribo de neandertais que sobrevive nun val remoto de Dinamarca en pleno século X e que aterra aos poboados viquingos da zona. A nai de Grendel é representada nesta obra como a sacerdotisa e xefe suprema do tribo.
Sagas de reis
As sagas de reis (Konungasögur) son un tipo de saga que narran a vida de reis escandinavos, compuxéronse por autores islandeses entre os séculos XII e XIII, e a través de escolmas a súa influencia chegará ata o século XIV.
As fontes destas sagas son relatos de testemuñas, poemas escáldicos e a tradición local. Os autores nun primeiro momento eran membros do mundo eclesiástico pero logo abundaron tamén os leigos. O escritor máis importante foi Snorri Sturluson, a súa Heimskringla é unha escolma de sagas de reis cun total de dezaseis alén do prólogo.
Joaquín Vázquez de Puga
Joaquín Daniel Vázquez de Puga Torres, nado en Cequeliños (Arbo) o 30 de setembro de 1820 e finado en 1878, foi un político galego.
Traxectoria
Foi un importante propietario, tendo unha participación importante na desamortización, xa que adquiriu na provincia de Ourense rendas forais por un valor de 658.150 rs. das casas matrices de Melón e Oseira (1849) e do priorato de Reza do mosteiro de Melón (1850). Destacado político unionista durante o reinado de Isabel II, foi deputado provincial polo distrito da Cañiza en 1856. O seu poder baseábase no control sobre esa zona, e puxo a disposición de Elduayen no Sexenio as súas propias redes clientelares para que este fose deputado a Cortes. Foi deputado polo distrito de Vigo en 1865 e 1869 e polo de Verín en 1876. En 1872 foi elixido senador por Pontevedra, axudado polo elduayenismo. Foi contratista da MZOV como retribución polos seus servizos electorais.
Aeroporto de Chongqing-Jiangbei
O aeroporto ten tres terminais: a Terminal 2 serve voos domésticos e a Terminal 3A tanto domésticos como internacionais, mentres a Terminal 1 atópase pechada a día de hoxe. A primeira, segunda e terceira fase do aeroporto comezaron a operar en xaneiro de 1990, decembro de 2004 e decembro de 2010, respectivamente. A Terminal 2 é capaz de manexar 30 millóns de pasaxeiros e a 3A 70 cada ano.
En termos de tráfico de pasaxeiros, O aeroporto de Jiangbei Airport foi o noveno máis concorrido do país en 2016, sendo usado por 35 888 819 pasaxeiros cun aumento dun 10,8% con respecto ao ano anterior. En movementos de avións foi o 8º máis concorrido do país e o 10º en termos de carga.
Francisco Javier Fernández Tarrío
Francisco Javier Fernández Tarrío, nado en Ponferrada o 16 de marzo de 1976, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade da Coruña. Formou parte da executiva da Coruña do PPdeG. En setembro de 2012 incorporouse a Sociedad Civil y Democracia, encabezando a candidatura da provincia da Coruña ás eleccións ao Parlamento Galego. En novembro de 2012 resultou elixido coordinador territorial en Galicia de SCyD, abandonando a formación pouco despois, en febreiro, por mor dunha falta de democracia interna. En 2014 ingresou en VOX, formación na que é secretario provincial da Coruña.
Outarelo, O Castro de Valdeorras, O Barco de Valdeorras
Outarelo é un lugar da parroquia do Castro de Valdeorras no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña vinte habitantes (dez homes e dez mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Patrimonio
Na aldea hai unha capela adicada a Francisco Blanco, construída en 1920 sobre un templo anterior, orixinario de 1615. No templo consérvase o cranio do santo, traído da man de Andrés de Prada, orixinario deste lugar e secretario do rei Filipe III. Creou o morgado na súa localidade natal, mais ao morrer sen descendencia de seu herdouno o seu sobriño Diego de Prada e González, segundo Señor da Casa de Outarelo.
Meaba, Mugares, Toén
Meaba é un lugar da parroquia de Mugares no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres).
Celedonio Osorio Lafuente
Traxectoria
Defensor dos ideais católicos, foi deputado provincial en Ourense. Fundou o semanario La Nacionalidad, xunto con Venancio Moreno Pablos e Urbano Ferreiroa Millán. Escribiu unha serie de monografías sobre os filósofos do século XIX, publicadas no semanario Soluciones Católicas.
Chelidae
Os Chelidae son unha familia da orde das tartarugas (Orde Testudinata), tamén chamadas tartarugas pescozo de serpe. O nome deriva do pescozo, que é relativamente cumprido e estreito.
Características
A familia está constituída por cerca de 44 especies clasificadas en polo menos 12 xéneros distribuídos por Australia, Papúa Nova Guinea e América do Sur. O hábitat preferencial está nas selvas, xunto de ríos de curso lento, lagoas rasas e terreos pantanosos. A cuncha dos Chelidae é ovalada e de cor escura. A maioría das especies do grupo son carnívoros e aliméntanse de vermes, moluscos, pequenos peixes, vexetais, crustáceos e insectos; existen tamén especies omnívoras. A familia Chelidae xurdiu durante o Mioceno.
Sistemática
A clasificación presentada aquí é a simplificación da presentada por A. Georges, J. Birrell, Sr. Santo, e S.C. Donnellan.
──o Chelonia |--o Cryptodira'' `--o Pleurodira |--o Pelomedusoides | |--o Podocnemididae | `--o Pelomedusidae `--o Chelidae |--o Chelodininae | |--o Chelodina (Fitzinger, 1826) | `--o |    |--o Pseudemydura (Siebenrock, 1901) |    `--o |       `--o Rheodytes (Legler et Cann, 1980), Elusor (Cann et Legler, 1994), Elseya (Gray, 1867), Emydura (Bonaparte, 1836) `--o |--o Hydromedusinae c'est à dire les Hydromedusa (Wagler, 1830) `--o Chelidinae |--o Chelus (Schneider, 1783) `--o |--o Phrynops (Wagler, 1830) `--o |--o Acanthochelys (Gray, 1873), Platemys (Wagler, 1830) `--o Mesoclemmys, Batrachemmys
Os xéneros Emydura é Elseya semellan un grupo que sería monofilético.
Rafael Álvarez Alarcia
Rafael Álvarez Alarcia, nado en Santander o 18 de xullo de 1938, é un exfutbolista cántabro que xogaba na demarcación de gardameta.
Ramón Sanromán Roade
Ramón Sanromán Roade, nado en Saiáns (Vigo) o 4 de outubro de 1952, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro centro. Toda a súa carreira futbolística transcorreu no Celta de Vigo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo ata chegar ao filial, por aquel entón o Gran Peña, onde xogou dúas tempadas entre 1968 e 1970. Ao ano seguinte pasa ao primeiro equipo, chegando a disputar 26 encontros e anotando cinco goles.
Rafael Álvarez Alarcia
Traxectoria
En 1970 ficha polo RCD Mallorca, por aquel entón en Segunda División, porén ao ano seguinte volve a Primeira, fichando polo Celta de Vigo, onde xogaría de titular indiscutíbel os dous primeiros anos pero no seu terceiro e último ano perdería esta condición fronte ao uruguaio Aguirre, xogando so nove encontros.
Ramón Sanromán Roade
Traxectoria
Xogou no Celta nove tempadas, retirándose en 1980, despois do descenso do equipo a Segunda División B. Nunca destacou pola súa capacidade goleadora pero si pola súa regularidade e o seu traballo no campo.
Rafael Álvarez Alarcia
Traxectoria
Durante os seus anos en Vigo participou no debut do Celta na Copa da UEFA xogando o encontro de volta da primeira eliminatoria, na que o equipo galego quedou eliminado ante o Aberdeen FC escocés.
A súa última tempada en activo no fútbol profesional foi a 1974/75 xogando en Segunda División no Deportivo Alavés.
Ramón Sanromán Roade
Traxectoria
O seu sobriño, Juan Carlos Sanromán, tamén xogou no Celta de Vigo na década dos noventa.
Crucifixo de Montserrat (Michelangelo)
miniatura|250px|Crucifixo no [[mosteiro de Montserrat. ]] O Crucifixo de Montserrat é unha escultura de marfil recentemente atribuída ao artista renacentista Michelangelo.
Análise
Atópase no mosteiro de Montserrat. Segundo o historiador Manuel Mundó i Marcet trátase dunha imaxe de Cristo durante a agonía, coa cabeza inclinada cara á dereita, a boca aberta e os ollos case pechados, está coroado con espiñas, o corpo é dun home novo, cos brazos abertos, nu, protexido cun pano dobrado con dobras irregulares que o aguanta un cordón dobre enlazado. Presenta unha boa anatomía moi realista mostrando a ferida na parte dereita das costelas. Ten unha medida de 58.5 cm de altura. Datouse entre os anos 1496-1497.
Historia
Crese que foi adquirido polo abade Marcet no ano 1920 durante unha viaxe realizada a Roma, nesa época pensábase que era obra de Ghiberti. Dende o ano 1959 áchase colgado dunha gran coroa de prata sobre o altar maior da basílica de Montserrat, (Barcelona).
La Nacionalidad
La Nacionalidad foi un semanario editado en Ourense en 1870.
Traxectoria
Subtitulado Periódico católico-monárquico, apareceu a principios de 1870. Fundado por Celedonio Osorio Lafuente, Venancio Moreno Pablos e Urbano Ferreiroa Millán. Entre os seus colaboradores estaban Juan Antonio Saco y Arce e Emilia Pardo Bazán. Incluíu notas informativas breves e artigos de opinión sobre a orixe divina do poder, a monarquía e a necesidade de que a Igrexa participara na política. Destacou pola súa tendencia carlista e a defensa dos intereses eclesiásticos. Mantivo polémicas con El Eco del Liceo, de carácter liberal. Cesou a súa publicación non antes de setembro de 1870.
Sebastião Salgado
Sebastião Ribeiro Salgado, nado en Aimorés, Minas Xerais, o 8 de febreiro de 1944, é un fotógrafo brasileiro.
Nomeado como representante especial da UNICEF o 3 de abril de 2001, dedicouse a facer crónicas sobre a vida das persoas excluídas, traballo do cal xurdiron dez libros e varias exposicións.
Traxectoria
miniatura|Sebastião Salgado regálalle ao presidente brasileiro, [[Luiz Inácio Lula da Silva|Lula, o seu novo libro (31 de outubro de 2006).]] Formado en economía pola Universidade de São Paulo, traballou na Organización Internacional do Café en 1973. Deixou a economía pola fotografía após viaxar á África levando emprestada a cámara fotográfica da súa dona, Lélia Wanick Salgado.
O seu primeiro libro, Outras Américas, sobre os pobres na América Latina, foi publicado en 1986. Cunha temática relacionada publicou Sahel: O Homem em Pânico (1986), resultado dunha longa colaboración coa ONG Médicos Sen Fronteiras cubrindo a seca no Norte da África.
Entre 1986 e 1992, concentrouse na documentación do traballo manual en todo o mundo, do que sairía a obra Trabalhadores rurais. De 1993 a 1999 centrouse nos éxodos e desaloxamentos masivos de persoas, dando as obras Êxodos e Retratos de Crianças do Êxodo, publicadas en 2000.
Covadonga Carrasco López
Covadonga Carrasco López, nada en 1965 en Ribadeo, é unha arquitecta galega.
Traxectoria
miniatura|Sede da [[Fundación Luis Seoane|Fundación Luís Seoane na Coruña.]] Obtivo o título de Arquitecta en 1993 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. En 1994 fundou xunto a Juan Creus Andrade o estudio Creus e Carrasco arquitectos. Formou parte da Aula de Rehabilitación do Centro histórico de Santiago de Compostela entre 1997 e 1998.
Premios
Ver Creus e Carrasco arquitectos.
Eduardo García de Enterría
Eduardo García-de Enterría y Martínez-Carande, nado en Ramales de la Victoria (Cantabria) o 27 de abril de 1923 e finado en Madrid o 16 de setembro de 2013, foi un xurista español.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Barcelona e licenciouse na Universidade Complutense de Madrid, onde ademais se doutorou. Despois ampliou a súa formación académica en Londres e na Universidade de Thüringen.
Precisamente nese ano entrou a formar parte do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos de Estrasburgo como xuíz, e permaneceu no cargo ata 1986. Xubilouse en 1988 e pasou a ser profesor emérito da Complutense e membro do Colegio Libre de Eméritos de Madrid.
Presidiu a Fédération International pour le Droit Européen (FIDE); a Asociación Española para el estudio del Derecho europeo, e pertenceu ao consello académico da Facultade de Dereito da Universidade Harvard. Foi elixido en 1970 académico da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e en 1994 Académico da Real Academia Española; o seu discurso de ingreso versou sobre os aspectos lingüísticos do Dereito Público europeo trala Revolución Francesa.
Afeccionado á obra literaria de Jorge Luis Borges, escribiu ensaios sobre o escritor arxentino e apoiou asociacións de estudo da súa obra e figura.
Obra
Fundador e director da Revista Española de Derecho Administrativo desde 1974, tamén colaborou coa Rivista di Diritto Europeo dell'Economia, Yearbook of European Law, Nomos-Praxis des europäschen Rechts, Revue Trimestrielle del Droits de l'Homme, European Review of Public Law, Annuaire lnternational de Justice Constitutionnelle, Estado e Direito ou a Revista Española de Derecho Constitucional
Doutorados Honoris Causa
É doutor honoris causa polas universidades de¨
Igrexa católica bizantina búlgara
A Igrexa católica bizantina búlgara é unha Igrexa particular oriental da Igrexa católica. Actualmente a igrexa está estruturada nun único exarcado apostólico, e o seu xerarca é Hristo Proykov.
Historia
Baixo o goberno do tsar Boris I de Bulgaria os búlgaros aceptaron o cristianismo, pasando a depender do Patriarcado de Constantinopla orixinal. O seu sucesor Simeón promoveu a proclamación de autocefalia da Igrexa búlgara, recoñecida finalmente polo Patriarcado de Constantinopla en 927. Posteriormente, co Gran Cisma de 1054, a Igrexa de Bulgaria rompeu a comuñón coa Igrexa católica.
Na época da dominación otomá, a partir de 1859, comezaron a xurdir movementos de unión entre os búlgaros. En 1859, cidadáns de Kukush escribiron unha carta ao papa, na que recoñecían a súa autoridade espiritual, e pedían que non se fixesen cambios na súa liturxia bizantina e que se lles garantise o dereito a escoller os seus propios cregos.
En decembro de 1860, Constantinopla converteuse noutro centro do movemento de unión. Dragan Tsankov, xunto con outros líderes seculares e relixiosos búlgaros, entregou unha carta ao vigairo apostólico papal na que pedían ao papa unha unión eclesiástica. Isto foi aprobado pola Santa Sé e polo goberno otomán, estabelecendo a Igrexa Católica Búlgara: o papa Pío IX aceptou a súa petición e ordenou arcebispo ao arquimandrita Yosif Sokolski o 8 de abril de 1861.
Porén, ao pouco de chegar a Constantinopla en xuño de 1861, Sokolski foi secuestrado por axentes imperiais rusos e enviado nun barco ruso a Odesa, e pasou os 18 anos que lle quedaban de vida nun mosteiro de Kíiv. Non houbo ninguén á cabeza da Igrexa católica búlgara até 1863, cando Rafail Popov foi elixido bispo, co título de vigairo apostólico de Constantinopla mais con sé en Adrianópole.
En 1874 o bispo ortodoxo búlgaro Nil Izvorov comezou en escribiu unha carta a Rafail Popov transmitíndolle que os búlgaros da rexión de Macedonia querían unirse á Igrexa católica búlgara. Logo disto, enviou outra carta ao papa pedíndolle o mesmo. Recibiu resposta afirmativa e pasou a exercer o seu ministerio en Macedonia, até que os otománs lle prohibiron a entrada en Kukush. Popov finou en 1876, e Izvorov sustituiulle como administrador apostólico, subordinado directamente á delegación apostólica de Constantinopla. En 1883 foi nomeado vigairo apostólico, e no mesmo ano se erixiron as vigairías apostólicas de Tracia (con sé en Adrianópole) e de Macedonia (con sé en Tesalónica). Porén, en 1884 Izvorov volveu á Igrexa ortodoxa.
Durante as guerras balcánicas e a primeira guerra mundial a maioría dos búlgaros fuxiron dos territorios das actuais Grecia, Macedonia do Norte e Turquía. Como resultado, as tres vigairías apostólicas foron suprimidas en 1926, para estabelecer o exarcado apostólico de Sofía, o que sucedeu co apoio do visitador apostólico para Bulgaria, Angelo Roncalli, quen tamén apoiou a creación dun seminario interritual en Sofía en 1934.
Co estabelecemento das fronteiras actuais, o exarcado actual só ten xurisdición sobre os búlgaros greco-católicos de Bulgaria, estando os fieis católicos búlgaros en Grecia baixo a xurisdición do exarcado apostólico de Grecia, os de Macedonia do Norte baixo a xurisdición do exarcado apostólico de Macedonia, e os de Turquía baixo a xurisdición do exarcado apostólico de Constantinopla.
Estrutura
A Igrexa católica búlgara organízase actualmente nun único exarcado apostólico, con sé en Sofía. O territorio está organizado en 14 parroquias.
Andrómeda (constelación)
Andrómeda é unha constelación boreal situada ó Sur de Cassiopeia e preto de Pegasus. Toma o seu nome da princesa Andrómeda. As súas estrelas non son de gran brillo. Comparte unha estrela coa constelación de Pegaso, é a estrela branco-azulada da esquina noroeste do cadrado de Pegaso, denominada Alpheratz ou Sirrah e é a Alfa Andromedae. O obxecto astronómico máis importante da constelación é a Galaxia de Andrómeda que se atopa a máis de 2 millóns de anos luz e é visible a simple vista.
Mitoloxía
350px|miniatura|Representación da constelación de Andrómeda. Casiopea e Cefeo, reís de Etiopía eran os pais de Andrómeda. A raíña Casiopea facía alarde da beleza da súa filla, e comparábaa coaás Nereidas, fillas do deus do mar Poseidón. As deusas mariñas, en resposta a esta afronta, exisíronlle a Poseidón vinganza e foi así coma este enviou o monstro mariño (Ceto) a asola-las costas do país.
Cefeo acudiu ó oráculo de Zeus, que lle aconsellou coma a única forma de calma-la ira dos deuses e librarse do monstro era sacrificando a súa filla Andrómeda atándoa a unha pena no acantilado para que o monstro a collese.
Nese intre Perseo viña de regreso da súa expedición contra a Gorgona, e vendo á vítima, namorou dela. Acudiu ó rei e propusolle libera-la súa filla a cambio da súa man. Perseo matou o monstro amosándolle a cabeza de Medusa, que traía coma trofeo da súa última aventura, converténdoo en coral.
Fineo, tío da princesa e con quen estaba comprometida en matrimonio, xurou vingarse de Perseo e cos seus partidarios acurralaron ó heroe para matalo. Este non tivo máis recurso que utiliza-la cabeza de Medusa converténdoos en pedra, con tan mala fortuna que os pais de Andrómeda tamén se converteron en pedra.
Casota de Freáns
miniatura|Casota de Freáns A Casota de Freáns, tamén coñecida como Casota dos Mouros ou Casota de Berdoias é un dolmen situado na parroquia de Berdoias, concello de Vimianzo, de particulares características dentro do megalitismo galego. Estímase que foi construído entre o 2500 e o 2000 a.C.
É de propiedade pública e está declarada como Ben de Interese Cultural, figurando no Catálogo da Xunta co código GA15092003. Ten camiño de acceso e non está cuberto de maleza nin está afectado por obra algunha. O seu estado de conservación é bo.
Características
Presenta unha planta rectangular formada por tres chantas verticais e unha tampa monolítica. As súas dimensións son de 1,60 metros de largo na cabeceira, 1,48 metros na entrada, cunha lonxitude de 2,70 metros, e cuberta de 2,40 x 3,50 metros. Dentro, nas súas laxes verticais conserva varias inscricións: coviñas e cruces. Estas últimas seguramente se fixeran para cristianizar un lugar pagán.
Posto que non ten a estrutura típica (con corredor e estrutura tumularia), encaixa dentro das construcións tardías do megalitismo galego, predecesoras das cistas da Idade de Bronce. A lenda conta que estas pedras foron levadas por unha muller (ou a Virxe) na cabeza en canto fiaba nunha roca. Durante anos, esta casota serviu de refuxio para os pastores de Berdoias.
Wikipedia en alemán
A Wikipedia en alemán (en Deutschsprachige Wikipedia) é a edición da Wikipedia en alemán, unha enciclopedia libre. Comezou o 16 de marzo de 2001, e o primeiro artigo foi creado o 17 de maio de 2001. Esta versión da enciclopedia contén a cifra de artigos e  usuarios, dos cales  son activos.