cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Globalización
A nova relación socioeconómica
miniatura|Barco británico cargado de mercadorías cruza do mar Caribe ao océano Pacífico a través do [[Canle de Panamá. A intensificación do comercio mundial levou ao goberno panameño a lanzar proxectos de ampliación da Canle.]] miniatura|[[Cibercafé en Seúl.]] A globalización en se mesma é un proceso continuo e dinámico, que desafía as leis dos países na súa forma de regular o funcionamento de empresas e o comportamento económico dos individuos a nivel internacional que, aínda que poden dar traballo á man de obra desocupada e ser os contratados, tamén poden beneficiarse de irregularidades e debilidades subsistentes nun determinado país. É fácil para estas empresas simplemente trasladar os seus centros de produción a lugares nos cales se lles dá o máximo de facilidade. É tamén un desafío aos proxectos de desenvolvemento dos países, especialmente para aqueles que están en vía de desenvolvemento, pois non só considera calquera intervención estatal como inimiga aos intereses desas empresas (na medida que tales plans implican regulacións e demandan impostos e outros recursos) senón que ademais asevera que a idea mesma do desenvolvemento social como meta e obxectivo gobernamental ou estatal reclue a liberdade individual e distorce tanto a sociedade como o mercado.
Estas foron as pautas dun primeiro momento nesta nova relación socioeconómica. Pódese observar, como exemplo, que os altos custos de produción nos países desenvolvidos, que confluíndo cunha apertura dos países do leste oriental, especialmente a China e a India, aos mercados de capitais e a súa inclusión como membros da Organización Mundial do Comercio (OMC), resultou no traslado masivo da produción industrial desde Europa e os EE. UU. a eses ou outros países que ofrecían condicións máis favorables ao incremento das ganancias desas empresas internacionais.
A nivel cultural, o incremento da intercomunicación física e virtual, incrementaron e facilitaron este proceso. A interconexión física baséase na masificación do transporte. A interconexión virtual baséase exclusivamente na tecnoloxía, por exemplo, Internet. Isto levou a dous resultados contraditorios: por unha banda a centralización do control administrativo e político a niveis gobernamentais e corporativos viuse facilitada enormemente. Por outro, facilitouse de xeito igualmente enorme a diseminación de ideas críticas e a comunicación a nivel de cidadáns comúns e correntes, que anteriormente estaban para a súa información a mercé dos medios establecidos ou non podían responder rápida e efectivamente a decisións que os afectaban.
Na cultura
miniatura|Detalle dunha das exposicións dos [[Guerreiros de Terracota, nos Estados Unidos.]] A globalización na cultura maniféstase na integración e o contacto de prácticas culturais: marcas, consumo de medios, valores, iconas, personaxes, imaxinario colectivo, costumes, relacións, etc. Nun sentido restritivo do concepto de cultura, enténdese sobre todo o relacionado coa difusión e consumo dos produtos culturais de alcance mundial, fundamentalmente cine, televisión, literatura e música, nos que o factor tecnolóxico multiplica a súa capacidade de difusión a grande escala.
A isto súmase a existencia de focos de atracción para un intenso turismo cultural, manifestados nos principais destinos turísticos e nos grandes eventos expositivos (grandes museos, feiras e convencións) que aspiran a facer accesible unha cultura de alcance mundial, en estreita relación coa ampliación das redes de transporte internacionais, especialmente o aéreo.
O mercado mundial para as industria do entretemento, das que o cine estadounidense foi o maior expoñente ao longo de todo o século XX, depende de dous factores técnicos: medios de comunicación e idioma. A barreira do idioma segue dependendo da realización de dobraxes e traducións, nas industrias de contidos narrativos, creándose mercados sectoriais para as grandes linguas multinacionais como o español ou o francés, ademais da posición dominante do inglés.
Coa progresiva e rápida dixitalización de todos os soportes de comunicación, redúcense as barreiras á difusión mundial, reservada durante boa parte da segunda metade do século XX ás firmas de radiodifusión, os circuítos de exhibición e os acontecementos de cobertura internacional (especialmente os deportivos). A cultura global é polo tanto audiovisual, e de masas. Os argumentos universais narrativos e simbólicos tenden a fundirse nas novas iconas audiovisuais, renovados na súa estética (estilo, actores, efectos especiais, ambientación, etc.)
Importancia das cidades
As novas condiciones socioeconómicas terminan esvaendo o poder e as atribucións dos estados-nación. Ante este panorama xorden con forza as cidades, grandes urbes, que compiten entre elas para atraer capital, talento e turismo. Deixaron de formar parte dunha orde xerárquica que establecía a súa preeminencia en factores de poboación, de conectividade, ou culturais. Na globalización as cidades son unha porta, un modo de acceso á economía global, e as cidades deixan de ser fitos, e pasan a conformar redes. Unha mellor inserción nestas redes supón maior competitividade e atracción. Simultaneamente, a globalización é a impulsora do acelerado proceso de urbanización e metropolización da humanidade. Nos procesos migratorios, ademais das causas económicas, ambientais ou bélicas para abandonar un territorio está a perspectiva de acceder á economía global, da mellora nas condicións de vida que supón en moitos casos chegar á cidade. E unhas teñen moito máis que ofrecer que outras.
Fitos no período de globalización
A continuación algúns fitos da crecente interdependencia entre os países do mundo. Non é unha lista que reflicta todo o que a globalización é, pero estes eventos poden identificarse no contexto desta.
Argumentos en favor da globalización
É importante anotar que entre os partidarios do desenvolvemento económico e social, existen correntes con visións atopadas e radicalmente diferentes na súa percepción sobre os beneficios da globalización; é o caso do liberalismo libertario e o neoconservadorismo no político, ou a escola austríaca e o monetarismo/escola neoclásica na doutrina económica.
Fonte: World Bank, Poverty Estimates, 2002'''
Os proponentes da globalización critican duramente algunhas políticas correntes en países desenvolvidos. En particular, os subsidios á agricultura e as tarifas proteccionistas neses países. Por exemplo, case a metade do orzamento da Unión Europea emprégase en subsidios agrícolas, na súa maioría, ás grandes empresas e granxas industrializadas que constitúen un poderoso lobby. Xapón, pola súa banda, concedeu ao seu sector agrícola 47 mil millóns de dólares no 2005. case catro veces a cantidade que deu en axuda oficial ao desenvolvemento. Os EE. UU. dan 3900 millóns de dólares cada ano ao seu sector agrícola algodoneiro, que inclúe 25 mil granxeiros, tres veces superior ao orzamento completo de USAID para os 500 millóns de habitantes de África Estas políticas esgotan os recursos dos contribuíntes e incrementan o prezo aos consumidores nos países desenvolvidos, diminúen a competencia e eficiencia, evitan as exportacións de agricultores máis eficientes e outros sectores nos países en desenvolvemento e socavan as industrias nos cales os países desenvolvidos teñen vantaxes comparativas. Así, as barreiras ao comercio dificultan o crecemento económico non só das nacións en desenvolvemento, o que ten un efecto negativo nos niveis de vida xerais.
Globalización desde un punto de vista crítico
A globalización é un fenómeno complexo, non debería ser sorpresa por tanto que provoque diferentes reaccións entre diferentes individuos ou grupos. Para algúns, como o senador canadense, ameaza a estrutura mesma da "Nación estado" e o concepto moderno de democracia, mentres que para outros, tales como os partidarios do Islamismo político, busca impoñer estruturas políticas non islámicas (laicas) sobre países que o rexeitan. Para uns, ameaza a identidade nacional, mentres que para outros –por exemplo para o escritor Mario Vargas Llosa– ven esa identidade como unha construción imposta que busca obliterar diferenzas individuais e culturas locais co fin dunha unidade artificial. Aínda outros ven o proceso como simplemente unha continuación ou mesmo axudización de procesos explotativos, resultado directo do neocolonialismo capitalista, mentres para outros ameaza o fin desa predominancia. Para algúns, promete unha nova era de riquezas para todos, para outros, tales como o escritor Eduardo Galeano é a sedución dun consumismo que arruinará económica e moralmente á maioría (comparar tamén coa posición da Igrexa católica.)
The Corrs: Live at the Royal Albert Hall
The Corrs: Live at the Royal Albert Hall é o primeiro DVD da banda irlandesa The Corrs. Foi gravado en Londres o 17 de marzo de 1998, Día de San Patricio. O 21 de novembro de 2000 saíu á venda en formato DVD.
Bankers Life Fieldhouse
Foi inaugurado en 1999 co nome de Conseco Fieldhouse, para substituír o Market Square Arena. Os dereitos do nome do pavillón foron adquiridos por Conseco, unha organización de servizos financeiros con sede en Carmel, Indiana. En maio de 2010, a compañía cambiou o seu nome polo de CNO Financial Group, pero o pavillón mantivo o nome de Conseco Fieldhouse. En decembro de 2011, o CNO Financial Group cambiou o nome do pavillón a Bankers Life Fieldhouse.
Bungotakada
Bungotakada (豊後高田市, ぶんごたかだし, Bungotakada-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao norte da prefectura e no nordés da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 206,64 km² e a poboación de 23.941 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 116 h/km².
O concello de Bungotakada limita cos concellos de Usa, de Kitsuki e de Kunisaki.
Ilsa
Ilza Rosario, máis coñecida como Ilsa é unha cantante e compositora ruso-cubana residente nos EUA. Ten un contrato co selo discográfico Liverpool Music.
Traxectoria
Ilza Rosario naceu na Habana filla de pai ruso e nai cubana. Ela mudase cos país a Moscova pouco tempo despois de nacer. Ela estuda piano no conservatorio de Moscova e cando so tiña sete anos estuda composición. Con doce anos mudase de novo á Habana onde segue os seus estudos musicais no conservatorio Amadeo Roldan.
Tempo despois múdase a Miami, a súa residencia actual, onde intenta meterse na industria profesional da música, e consegue asinar un contrato co selo discográfico indie español Liverpool Music onde grava o seu primeiro disco XS (Extra Small) e triunfa na España, chegando a facer unha xira nacional e outra xira nacional cos grupos Calle París e Wagon Folk e ser abreconcertos de cantantes como Luis Fonsi. Os seus sinxelos, La sonrisa de la luna ("O sorriso da lua") e Muñeca ("Boneca") chegan a posicionarse nunha das listas máis importantes do país, Los 40 Principales. Coa súa fama no país, SingStar asina un contrato para que La sonrisa de la luna apareza no xogo, nun formato físico e dispoñíbel na SingStore.
Elena García Armada
Elena García Armada, nada en Santander en 1971, é unha enxeñeira industrial española que lidera o grupo do CSIC que desenvolveu o primeiro exoesqueleto biónico do mundo para nenos con atrofia muscular espiñal, enfermidade dexenerativa que afecta a preto de 2 000 menores en España. É coñecida a nivel mundial.
Traxectoria
Creceu nunha contorna científica. A súa nai é doutora en Física e profesora de Universidade e o seu pai era catedrático de Electromagnetismo, creador da Escola de Enxeñaría de Telecomunicacións en Santander.
Doutora en Robótica en 2009 pola Universidade Politécnica de Madrid e científica titular no Centro de Automática e Robótica (CAR) CSIC-UPM. Comezou a súa traxectoria profesional especializándose no deseño de robots orientados á industria, ata que en 2009 coñeceu a Daniela, unha nena que por mor dun accidente de tráfico quedou nun estado severo de tetraplexía. A partir dese momento o seu traballo centrouse en fabricar dispositivos orientados a mellorar as facultades físicas, contribuír á rehabilitación e aumentar a mobilidade de nenos que sofren enfermidades neuromusculares dexenerativas.
As súas principais liñas de investigación abarcan a mellora na axilidade da locomoción en cuadrúpedes; a creación de exoesqueletos de extremidades inferiores e ortesis activas; a estabilidade dinámica en robots camiñantes e a súa adaptación a terreos complexos con perturbacións ambientais.
Elena García Armada é ademais fundadora de Marsi Bionics, empresa derivada do CSIC e a UPM, cuxo obxectivo é a investigación e creación de exoesqueletos pediátricos, estruturas baseadas en soportes que se axustan ás pernas e ao tronco do neno, e que ao incorporar motores que imitan o funcionamento do músculo, achéganlle forza para camiñar e manterse en pé.
Un dos seus primeiros proxectos foi SILO 4, un robot de 30 quilogramos onde se testou o algoritmo de mellora de control e estabilidade da máquina e que permitía unha maior autonomía por parte do robot, prescindindo así de supervisión humana. Ao mellorar a adaptabilidade do robot ao terreo (adaptando as patas segundo percibe perturbacións e alteracións) aumenta o seu equilibrio e impide que envorque, o que é fundamental para tarefas de arrastre ou transporte de cargas. SILO 4 está pensado para o seu uso en labores de recoñecemento e rescate en catástrofes e para labores de desminado.
No campo da creación de exoesqueletos pediátricos, o proxecto máis destacado e premiado foi ATLAS 2020, un exoesqueleto de 9 quilogramos de peso capaz de controlar a rixidez mentres permite un movemento máis áxil e articulado mediante os seus diferentes sensores de forza, presión e temperatura. Está dotado de articulacións intelixentes que interpretan os movementos do paciente detectando cales son desexados e cales non, algo fundamental xa que en moitos casos existen movementos espasmódicos que, mal interpretados, levan serios riscos de seguridade ao paciente.
Casanova, Alais, Castro Caldelas
Casanova é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Peter Mullan
Peter Mullan, nado o 2 de novembro de 1959 en Peterhead, é un actor escocés.
Tomás Iribarren
Tomás Jesús Iribarren Fernández-Rogina, nado en Pontevedra o 16 de setembro de 1955, é un político galego.
Traxectoria
Licenciado en dereito, foi tenente de alcalde do concello de Pontevedra. A raíz das eleccións galegas de 1989 foi escollido deputado no Parlamento de Galicia, escano que revalidou nos seguintes comicios. En outubro de 1996 foi designado presidente da autoridade portuaria de Marín-Pontevedra, logo de que Mariano Rajoy fose nomeado ministro de Administracións Públicas. No Parlamento foi substituído por María del Carmen Bastos. Ocupou o cargo no porto marinés ata 2003.
Presidente da Fundación Internacional Iberoamericana de Administración e Políticas Públicas, foi designado director xeral de Madrid Plataforma Logística, unha asociación público-privada de promoción industrial e de infraestruturas na Comunidade de Madrid. En 2012 dimitiu deste posto e adscribiuse á oficina de avogados Herbert Smith Free Hills.
Vida persoal
É amigo persoal de Mariano Rajoy. É neto de Ramón Iribarren, enxeñeiro de portos vasco.
Juan Carlos Taibo
Juan Carlos Taibo López, nado na Coruña o 8 de xaneiro de 1975, é un xogador galego de fútbol sete. Conta cunha incapacidade: ten parálise cerebral e é un xogador de tipo C8. Xogou no equipo español de fútbol sete nos Xogos Paralímpicos de Verán de 1996, celebrados en Atlanta, Estados Unidos. O seu equipo acabou terceiro despois de que xogar contra os Estados Unidos e gañar 2-1.
Dominio do lume polos primeiros humanos
miniatura|250px|Covas de Zhoukoudian, [[Patrimonio da Humanidade na China.]] O control do lume polos primeiros homínidos foi un punto de inflexión na súa evolución cultural e permitiu que proliferasen debido á mellora na absorción de proteínas e hidratos de carbono que proporcionaba a cocción, ademais de permitir a actividade en horas nocturnas e de proporcionar protección perante os depredadores.
África oriental
As primeiras evidencias de uso do lume por seres humanos proveñen de diversos sitios arqueolóxicos en África Oriental, tales como Chesowanja, preto do lago Baringo, Koobi Fora, e Olorgesailie en Kenya. As probas achadas en Chesowanja consisten en fragmentos de arxila vermella dunha antigüidade de 1,42 millóns de anos. Ensaios realizados nos anacos atopados no lugar amosan que a arxila debeu ser quentada a 400 °C para endurecerse.
En Koobi Fora, nos sitios FxJjzoE e FxJj50, existen evidencias do control do lume por parte do Homo erectus hai 1,5 millóns de anos, co avermellado dos sedimentos que só pode provir dun quecemento a unha temperatura de entre 200 e 400 °C. Existe unha especie de burato de cheminea nun sitio arqueolóxico en Olorgesailie, Kenya. Atopáronse algúns restos microscópicos de carbón vexetal, pero poden ser o resultado dun incendio de matogueiras debido a causas naturais.
En Gadeb, Etiopía, no sitio 8E atopáronse anacos de toba volcánica que parecen presentar sinais de queimaduras; é posible que algunhas das rochas sufrisen os efectos de actividade volcánica local. Estes atopáronse a carón de artefactos achelenses creados por H. erectus.
No centro do val medio do río Awash atopáronse unhas depresións de forma cónica de arxilas vermellas que poderían terse producido a temperaturas duns 200 °C. Pénsase que estas características poderían queimar toros de árbores lonxe do seu lugar de orixe. Atopáronse rochas queimadas no val Awash, aínda que na zona tamén se atopan anacos de toba volcánica.
Cambios no comportamento
O control do lume e a luz que xera produciron cambios importantes no comportamento dos humanos. A actividade xa non quedaba restrinxida ás horas diúrnas. Ademais, algúns mamíferos e insectos evitaban o lume e o fume. O lume tamén produciu unha mellora na nutrición ó incorporarse proteínas cocidas á dieta alimenticia.
Richard Wrangham da Universidade Harvard sostén que o cocido de comidas con vexetais pode disparar o aumento da capacidade cerebral ó permitir que os carbohidratos complexos de alimentos con amidóns fosen máis dixeribles e polo tanto permitindo que os humanos absorbesen máis calorías.
Tempestade tropical Marco (2008)
miniatura|250px|Tempestade tropical Marco a piques de acadar a súa máxima intensidade. A tempestade tropical Marco foi o décimo terceiro ciclón tropical que se formou durante a temporada de furacáns de 2008 no Atlántico. Bateu o récord de ciclón máis pequeno xamais coñecido. Marco creouse a partir dunha ampla área de baixa presión no noroeste do Mar do Caribe a finais de setembro de 2008. Por mor desta área de baixa presión, formouse un pequeno centro de circulación de baixo nivel sobre Belize influído por unha onda tropical.
Hidroperóxido
miniatura|150px|Estrutura xeral dun hidroperóxido orgánico cos grupos funcionais marcados en azul. Un hidroperóxido ou peroxol é un composto que contén o grupo funcional hidroperóxido (ROOH). Se R é orgánico, o composto denomínase hidroperóxido orgánico, que é un tipo de peróxido orgánico, o cal ten a fórmula xeral ROOR. Os hidroperóxidos orgánicos poden de forma intencionada ou non iniciar unha polimerización explosiva en materiais con enlaces químicos insaturados.
Propiedades
A lonxitude de enlace O−O no peróxidos é duns 1,45 Å e os ángulos R−O−O (R = H, C) son duns 110°. Os ángulos diedros nos enlaces C−O−O−H son duns 120°. O enlace O−O é relativamente débil, cunha enerxía de disociación de enlace de 45–50 kcal/mol, que é de menos da metade da forza dos enlaces C−C, C−H e C−O.
Uso e reaccións
Os hidroperóxidos son intermediarios na produción de moitos compostos orgánicos na industria. Por exemplo, na oxidación catalizada polo cobalto de ciclohexano a ciclohexanona: A acetona e fenol prodúcense polo denominado proceso do cumeno, que se produce a partir do hidroperóxido de cumeno.
Moitos epóxidos prepáranse usando hidroperóxidos como reactivos, como o proceso Halcon para a produción de óxido de propileno. A epoxidación de Sharpless é unha reacción relacionada realizada a escala de laboratorio. O tert-butil hidroperóxido (TBHP) é un oxidante soluble en solventes orgánicos empregado nestas operacións. center|400px|A epoxidación de Sharpless
Os aceies secantes, como os que se encontran en moitas pinturas e vernices, funcionan por medio da formación de hidroperóxidos.
Formación
Os hidroperóxidos xogan un importante papel en bioloxía. Coñécense centos de hidroperóxidos, que derivan de ácidos graxos, esteroides, e terpenos. A biosíntese destas especies é efectuada en gran medida por enzimas. miniatura|400 px|center|Transformación biosintética ilustrativa na que están implicados hidroperóxidos. Aquí xérase [[cis-3-hexenal pola conversión de ácido linolénico no hidroperóxido pola acción dunha lipoxixenase seguida da formación dun hemiacetal inducida por unha liase. ]]
miniatura|250px|Síntese do hidroperóxido de cumeno Os compostos con enlaces C-H alílicos e bencílicos son especialmente susceptibles á oxixenación. Esta reactividade aprovéitase industrialmente a moi grande escala para a produción de fenol polo proceso do cumeno ou proceso de Hock cos intermediarios cumeno e hidroperóxido de cumeno. Ditas reaccións dependen de iniciadores de radicais quet reaccionan co oxíxeno para formar un intermediario que abstrae un átomo de hidróxeno dun enlace C-H débil. O radical resultante únese ao O2 para dar un hidroperoxil (ROO.), que despois continúa o ciclo de abstracción do átomo de H.
A reacción de autooxidación obsérvase con éteres comúns, como o dietil éter, diisopropil éter, tetrahidrofurano ou 1,4-dioxano. Un produto ilustrativo é o dietil éter peróxido. Dito composto pode orixinar unha forte explosión. O solvente común tetrahidrofurano (THF) exemplifica esta tendencia a formar hidroperóxidos altamente explosivos almacenados ao aire. Para minimizar este problema as mostras comerciais de THF adoitan estar inhibidas con hidroxitolueno butilado (BHT). A destilación de THF ata quedar seco evítase porque os peróxidos explosivos se concentran no residuo.
miniatura|230px|Síntese de hidroxiperóxidos de alquenos e oxíxeno singulete nunha [[reacción eno]]
Yáng guāng pǔ zhào
Yáng guāng pǔ zhào (en 陽光普照) é un filme taiwanés de 2019 dirixido e co-escrito por Chung Mong-hong. Está protagonizado por Chen Yi-wen, Samantha Ko, Wu Chien-ho, Liu Kuan-ting. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 6 de setembro de 2019 e tamén foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Toquio. Recibiu 11 nomeamentos na 56ª edición dos Golden Horse Film Festival, gañando os premios de mellor filme e mellor director para Chung. Foi escollido como candidato de Taiwán para o mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
1551
Outros
O Conde de Salinas vende as Terras de Ribadeo entre o Eo e o Navia.
Poliamina
miniatura|[[Putrescina.]] miniatura|[[Cadaverina.]] miniatura|[[Espermidina.]] miniatura|[[Espermina.]] Unha poliamina é un composto orgánico que ten dous ou máis grupos amina primarios (NH2). Son moléculas de natureza policatiónica presentes tanto en plantas, coma animais e microorganismos, e tamén sintéticas.
1551
Outros
Historia ano a ano
Poliamina
Esta clase de compostos comprende varias substancias sintéticas que son importantes materias primas para a industria química, como a etilendiamina (H2N-CH2-CH2-NH2), 1,3-diaminopropano (H2N-(CH2)3-NH2), e hexametilendiamina (H2N-(CH2)6-NH2). Tamén son diaminas moitas substancias naturais dos organismos eucariotas e procariotas, como a putrescina (H2N-(CH2)4-NH2), cadaverina (H2N-(CH2)5-NH2), espermidina (H2N-((CH2)4-NH-)2-H), e espermina (H2N-((CH2)4-NH-)3-H). O cicleno é o principal representante das poliaminas policíclicas. A polietilenamina é un polímero baseado no monómero aziridina.
Papel biolóxico
Nas plantas actúan como fitohormonas, é dicir, reguladores do desenvolvemento, aínda que este papel é discutido debido a que a súa concentración na planta é moi elevada, o que é oposto á idea de que interveñan como hormonas, substancias, que por definición, son activas en moi baixa dose. Outra opinión é que actúan simplemente como segundos mensaxeiros. O que si está claro é que afectan a varios aspectos do desenvolvemento, crecemento, senescencia e resposta ao estrés. As poliaminas son biosintetizadas a partir da cadaverina e por transferencia dun grupo aminopropil fornecido por unha molécula de S-adenosil metionina descarboxilada.
As poliaminas máis importantes das plantas son a putrescina (unha diamina), a espermidina (unha triamina) e a espermina (unha tetraamina). Debido á súa natureza policatiónica, poden unirse e estabilizar a polímeros ricos en cargas negativas como é o ADN, pero tamén a fosfolípidos e proteínas. Ditas funcións poropóñense igualmente para animais e microorganismos.
Un exemplo da súa importancia é que cando a súa síntese está inhibida, o ciclo celular deténse ou vai máis lento, a non ser que se engadan exoxenamente. A maioría das células eucariotas posúen un sistema de transporte de poliaminas situado na membrana plasmática que facilita a captación de poliaminas exóxenas. Dito sistema, de vital importancia en tecidos animais que se encontran en proliferación, é unha diana farmacolóxica no desenvolvemento de novos compostos quimioterapéuticos.
As poliaminas tamén funcionan como importantes moduladores de diversas canles iónicas, como os receptores NDMA e os receptores AMPA. Bloquean os canais de entrada de potasio na célula, mantendo o gradiente de K+ na célula.
As poliaminas poden aumentar a permeabilidade da barreira hemato-encefálica.
Cadaverina
miniatura|dereita|300 px|Descarboxilación da lisina orixinando cadaverina.
A cadaverina sintetízase a partir da lisina nunha reacción de descarboxilación nun só paso catalizada pola lisina descarboxilase (LDC).
Jefferson Memorial
300px|miniatura|Jefferson Memorial no solpor. O Thomas Jefferson Memorial é un monumento presidencial de Washington, D.C. adicado a Thomas Jefferson, un dos Pais Fundadores dos Estados Unidos e o terceiro Presidente dos Estados Unidos. O edificio neoclásico foi deseñado polo arquitecto John Russell Pope e construído polo contratista de Filadelfia John McShain. A construción do edificio comezou en 1939 e foi completado en 1943. A estatua de bronce de Jefferson foi engadida en 1947.
Poliamina
Espermidina e espermina
400px|dereita A espermidina sintetízase a partir da putrescina, utilizando un grupo aminopropílico procedente da S-adenosil-L-metionina descarboxilada (dSAM). A reacción é catalizada pola espermidina sintase e libérase 5-metiltioadenosina (na figura SAM, pero en realidade sería MTA).
A espermina sintetízase por reacción da espermidina coa S-adenosil-metionina descarboxilada en presenza do encima espermina sintase, liberando igual que antes 5-metltioadenosina.
Jefferson Memorial
O Jefferson Memorial é xestionado polo Servizo de Parques Nacionais. No 2007, foi clasificado como a cuarta construción arquitectónica favorita de América polo Instituto Americano de Arquitectos.
Mar (Vigo)
Mar foi un periódico editado en Vigo en 1938.
Casaquistán no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación do Casaquistán no Festival Televisivo da Canción da URA comeza no Festival Televisivo da Canción da URA 2015, en Istambul, Turquía. A participación do país é organizada pola KRTC.
Iocasta (lúa)
Iocaste (ou en grego Ιοκάστη), tamén coñecida coma Xúpiter XXIV, é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2000 e recibiu a designación provisional de S/2000 J 3. A lúa recibiría o nome de Iocasta oficialmente en outubro do 2002, Iocasta na mitoloxía grega foi nai e muller de Oedipus.
Iocasta pertence ó grupo de satélites Ananke, pensase que este grupo son os vestixios dun posible asteroide heliocéntrico capturado, que se esnaquizou, formando así este grupo de lúas. A lúa ten un diámetro estimado en 5 kms, e no espectro visible aparece cun gris (índices de cor B-V=0.63, R-V=0.36) semellante o dos asteroides tipo C. Iocasta órbita Xúpiter a unha distancia duns 20,723 Gm en 609,427 días, cunha inclinación orbital de 147° respecto da eclíptica (146° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,2874.
Ualabí
A distribución das poboacións de ualabís abrangue unha extensa parte do territorio australiano, especialmente en zonas remotas, de bosques mestos e terreos accidentados; e en menor medida nas chairas semi-áridas, que son máis apropiadas para os canguros; máis grandes, delgados e con pés máis veloces.
Clasificación
Os ualabís non conforman un grupo biolóxico claramente diferenciado. Porén, clasifícanse en varias categorías moi amplas. Os típicos ualabís do xénero Macropus; coma o ualabí áxil (Macropus agilis) e o ualabí de pescozo vermello (Macropus rufrogriseus) están máis emparentados cos canguros e wallaroos, e o seu tamaño é semellante ao destes últimos. O ualabí áxil e o ualabí de pescozo vermello son as especies que se ven con maior frecuencia, especialmente nos estados do sur de Australia.
O ualabí de rocha (xénero Petrogale), do mesmo xeito que as cabras do hemisferio norte, están especialmente adaptados para vivir en terreos escarpados e rochosos, ademais están provistos con pés modificados, deseñados para adherirse ás rochas producíndose unha fricción da pel; mentres que outras especies de canguros e ualabís empregan as súas poutas para escarvar na terra. Hai, polo menos, quince especies de ualabís de rocha, e o parentesco que existe entre algunhas destas especies aínda é algo descoñecido e do que se ten pouca información. Varias destas especies están en perigo de extinción. Algúns programas de cría dos ualabís de rocha en catividade, coma do Santuario de Healesville, tiveron un pouco de éxito e un número pequeno destes animais foi ceibado recentemente na natureza.
O ualabí lebre raiado (Lagostrophus fasciatus) considérase coma a última especie sobrevivente do que noutro momento foi a numerosa subfamilia dos Sthenuriae. O ualabí lebre raiado foi unha especie común en todo o sur de Australia, mais hoxe en día só viven en dúas illas moi afastadas da costa oeste de Australia, nas que non existen depredadores introducidos polos europeos.
Os ualabís foron introducidos polo home en Nova Zelandia, onde son considerados unha praga. Un programa para reintroducilos en Australia tivo pouco éxito.
Ademais diso, existe unha colonia de ualabís asilvestrados en Hawai, nas rexións altas de Kalihi Valley, na illa de Oahu. Esta colonia procede dun grupo de ualabí de cola pincelada (Petrogale penicillata) que se escaparon dun zoo en 1916.
Tense intentado o establecemento de colonias de cría de ualabís noutras partes do mundo, mais só unha deu resultado. As principais poboacións foron as da illa de Inchconnachan en Loch Lomond, Escocia; e o Peak District de Inglaterra. A colonia de Peak District asentouse arredor de 1940 por cinco exemplares que escaparan dun zoo local; dita colonia existiu ata 1993. No cumio do seu esplendor reprodutivo, o grupo chegou a contar cuns 50 ualabís. A colonia de Loch Lomond foi creada intencionadamente en 1975, e malia non estar controlada, acadou unha poboación de 28 exemplares. Ás veces prodúcense escapes ocasionais cando se conxela o lago Loch Lomond. Outras colonias de cría que resultaron ser viables foron; unha preto de Teignmouth, Devon; outra en Ashdown Forest, East Sussex, e outra na illa de Bute and Lundy.
Á parte, existe unha pequena colonia na illa de Lambay, na costa leste de Irlanda; que foi introducida polo Zoo de Dublín despois dunha explosión poboacional a mediados dos anos 80.
O Outeiro, Guillarei, Tui
O Outeiro é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 52 habitantes (28 homes e 24 mulleres), un descenso de 22 habitantes respecto ao ano 1999.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
El Eco de las Mariñas
El Eco de las Mariñas foi unha revista editada en Betanzos en 1956.
Historia e características
Subtitulado Revista quincenal de la ciudad de Betanzos de los Caballeros, apareceu o 13 de febreiro de 1956. Publicación quincenal dirixida por Antonio Concheiro Caamaño. Publicou noticias e comentarios da vida local e comarcal, do acontecer dos mariñeiros de Betanzos e novas doutros concellos a través dos seus correspondentes. Tiña seccións fixas como "Páginas comarcales", "De sociedad", "Sección agrícola" e "Página brigantina" publicando temas de actualidade, seccións médicas, xurídicas, deportivas, veterinarias, literarias e retrospectivas. Entre os seus colaboradores figuraron Ramón Otero Pedrayo, Domingo García-Sabell, Baldomero Cores Trasmonte, Mariano Tudela, Francisco Vales Villamarín, Ramón Piñeiro, Xosé Luís Franco Grande, José Veiga Roel, Manuel Loureda, X. L. Muñoz, Xulio Cuns e Marcelino Álvarez. A falta de apoio económico e o incremento dos custos editoriais determinaron o cesamento da revista co número 18, o 1 de novembro dese mesmo ano.
Lahore
Lahore é unha cidade de Paquistán, a segunda máis poboada e importante tras Karachi. Atópase no nordeste, no Paquistán Occidental, preto da fronteira coa India, nas beiras do río Ravi, e é a capital da histórica rexión do Punjab paquistaní.
A industria do cinema máis famosa do país está localizada en Lahore e recibe o nome de Lollywood.
Liga ASOBAL 2012/13
Os numerosos problemas económicos da meirande parte dos equipos supoñen unha notable perda de nivel da liga, chegando ao punto de que varios equipos tiveron que renunciar á súa praza na competición antes de comezar a tempada. Ese foi o caso do BM Torrevieja, que o 2 de xullo de 2012 confirmaba a súa renuncia á praza que lle correspondía na competición, o primeiro equipo ao que correspondería o dereito de aceptar a praza era o BM Antequera, mais debido á súa desaparición, este dereito pasou ao BM Puerto Sagunto, que aceptou a praza e regresou á Liga ASOBAL tras descender na tempada anterior. A mediados do mes de xullo, o histórico San Antonio anunciou a súa decisión de renunciar a competir na categoría dada a imposibilidade de afrontar os seus gastos con garantías, polo que a súa praza pasou a ser ocupada polo BM Villa de Aranda, que debutou na máxima categoría.
Ao final da tempada o FC Barcelona proclamouse campión de liga cun balance case perfecto no que tan só rexistrou unha derrota no feudo do Club Balonmano Ciudad de Logroño. Deste xeito, o equipo catalán conseguiu o seu 12º título dende o nacemento da Liga ASOBAL na tempada 1990-91.
Clasificación
Actualizado o 14 de abril de 2013.
Sete ideal
Sete escollido polos adestradores da Liga ASOBAL.
Casbeado, Alais, Castro Caldelas
Casbeado é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
As Peteiras, Guillarei, Tui
As Peteiras é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 24 habitantes (16 homes e 8 mulleres), un descenso de 1 habitante respecto ao ano 1999.
La Actualidad
miniatura|La actualidad, diario de Pontevedra. Número I, 18/7/1895. La Actualidad foi un periódico editado en Pontevedra en 1895.
Historia e características
Subtitulado Diario de Pontevedra que cambiou por Diario Liberal Conservador a partir do número 51, apareceu o 18 de xullo de 1895. Veu substituír a La Lealtad Gallega. Estaba administrado por Cándido Calvete. Publicou poemas de Manuel Martínez González, Francisco María de la Iglesia, Manuel Curros Enríquez e Valentín Lamas Carvajal. Apareceu tamén un artigo anónimo sobre o gaiteiro de Ventosela. A sección "Postres" contén cancións e contos en galego de Xoán Neira Cancela, Manuel Murguía, Jesús Muruais e Marcial Valladares e outros sen asinar. En castelán apareceron poemas de Enrique Labarta Pose, Salvador Golpe e Javier Valcarce Ocampo. Desapareceu co número 68, o 17 de outubro de 1895.
ESRO 4
ESRO 4 (European Space Research Organization 4) foi un satélite artificial europeo lanzado o 22 de novembro de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ESRO 4 foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 4 foi estudar os fenómenos aurorais e da magnetosfera e ionosfera terrestres para, entre outras cousas, determinar como as partículas solares penetran e se difunden na magnetosfera. O satélite tiña forma cilíndrica e estabilizábase mediante xiro a un 1 r.pm., podendo transmitir datos a unha velocidade de ata 10.420 bps. O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1160 km de apoxeo e 244 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98,8 graos e un período de 98,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de abril de 1974.
Instrumentos
ESRO 4 levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Dark Matter (filme)
Dark Matter é un filme estadounidense dirixido por Chen Shi-zheng que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Liu Ye, Aidan Quinn e Meryl Streep. Gañou o Premio Alfred P. Sloan no Festival de Cinema de Sundance.
Giulia Lanciani
Traxectoria
É profesora de lingua portuguesa e de literatura portuguesa e brasileira na Universidade de Roma Tres. As súas investigacións centráronse na poesía dos trobadores galego-portugueses medievais, o teatro portugués do século XVI e a literatura de viaxes. Traduciu ao italiano dende o portugués, ademais de facer achegas tamén a partir do catalán e do galego. Foi, por exemplo, a tradutora de Os escuros soños de Clío, de Carlos Casares.
O 7 de marzo de 2014 leu o discurso "Aventuras e desventuras da transmisión manuscrita da lírica medieval galega" no acto da súa recepción como académica de honra da RAG, que foi respondido por Rosario Álvarez Blanco.
Premios
En 2003 recibiu o Premio Nacional de Italia de Tradución pola súa traxectoria como tradutora.
En 2011 recibiu o título de Grande Oficial da Orde do Infante Don Henrique (orde portuguesa). En 2014 foi nomeada académica de honra da Real Academia Galega.
Foi doutora honoris causa polas universidades Nova e Clásica de Lisboa.
Hirosaki
O concello de Hirosaki limita cos concellos de Nishimeya, de Ajigasawa, de Tsugaru, de Tsuruta, de Itayanagi, de Fujisaki, de Inakadate, de Hirakawa, de Ōwani (son da prefectura de Aomori); e de Ōdate (da prefectura de Akita).
Vicente Sáez Ruiz
Vicente Sáez Ruiz, nado en Cox (provincia de Alacant) o 25 de marzo de 1904 e finado en Marcón (Pontevedra) o 5 de decembro de 1936, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Fillo dun panadeiro, estudou Maxisterio. Ao aprobar a oposición de mestre en 1932, foi destinado a Galicia, á escola de nenos de Coiro en Cangas. Foi delegado da FETE-UGT para o concello de Bueu. Participou no Congreso Regional de Trabajadores de la Enseñanza en Vigo en maio de 1936. Foi presidente do Centro Radical e militante do PCE. Aficionado á natación, formou parte do Club Rodeiramar de Cangas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na súa casa do Cruceiro o 25 de xullo, trasladado á prisión provincial de Pontevedra o 19 de setembro, á espera de que se celebrara o Consello de Guerra. O 23 de outubro foi trasladado á Colonia Penitenciaria da Illa de San Simón. Foi paseado o día 5 de decembro e o seu corpo apareceu na estrada da Parra, na parroquia de Marcón.
Luigi Datome
Luigi "Gigi" Datome, nado o 27 de novembro de 1987 en Montebelluna, Véneto, é un ex xogador profesional italiano de baloncesto profesional que xoga no Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Italia
Datome comezou a xogar ó baloncesto na súa cidade natal, antes de fichar polo Montepaschi Siena da Lega Basket Serie A no ano 2003. Xogou catro tempadas con Montepaschi antes de fichar polo Scafati Basket para a tempada 2007-08.
En 2008, Datome fichou polo Virtus Roma, onde na súa primeira tempada conseguiu o premio ó mellor xogador de menos de 22 anos da liga. Na tempada 2012-13, foi elixido coma o mellor xogador da Lega Basket Serie A tras acadar 16.5 puntos e 5.6 rebotes por encontro.
NBA
O 16 de xullo de 2013, Datome asinou un contrato de dous anos e 3.5 millóns de dólares cos Detroit Pistons. O 19 de febreiro de 2015, Datome foi traspasado xunto a Jonas Jerebko ós Boston Celtics, a cambio de Tayshaun Prince.
Euante (lúa)
Euante (ou en grego Ευάνθη), tamén coñecida coma Xúpiter XXXIII, é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2001 e recibiu a designación provisional de S/2001 J 7. Recibiu o nome de Euante en agosto do 2003, de acordo con algúns escritores versados na mitoloxía grega, Euante era a nai das Gracias.
Euante ten un diámetro duns 3 kms e órbita Xúpiter a unha distancia duns 20,465 Gm en 598,093 días, cunha inclinación orbital de 143° respecto da eclíptica (142° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,2001.
Euante pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares que órbita Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm e cunhas inclinacións de preto de 150°; pensase que este grupo son os vestixios dun posible asteroide heliocéntrico capturado, que se esnaquizou, formando así este grupo de lúas.
Notas
Euanthe.com
Xeración
miniatura|dereita|Cinco xeracións dunha familia, desde o bisneto á bisavoa. En xenealoxía coñécese como xeración ao total de seres que forman parte da liña de sucesión anterior ou posterior dun individuo de referencia. Ao tomarse como punto de partida a un determinado individuo considérase como a primeira xeración; os seus sucesores denomínanse a segunda xeración, e os sucesores destes considéranse terceira xeración, e así sucesivamente. Nas listas xenealóxicas é frecuente designar as xeracións cun número romano.
Tamén se utiliza o termo xeración para denominar ao conxunto de persoas que, por ter nacido en datas próximas e recibido educación e influxos culturais e sociais semellantes, compórtanse de maneira afín ou comparable nalgúns sentidos. Así, referímonos a a xeración xuvenil. a xeración da guerra, a xeración do 98.
Outra acepción usual do termo xeración corresponde a cada unha das fases dunha técnica en evolución, en que se achegan avances e innovacións respecto á fase anterior. Así, dicimos ordenadores de quinta xeración.
Diferenza xeneracional en demografía
A diferenza xeneracional, duración xeneracional ou intervalo xeneracional é a media da diferenza de idade de todos os fillos con respecto ao pai ou nai. Con respecto ás diferenzas de idade entre a muller e o home nun enlace familiar, adoita ser a diferenza xeneracional con respecto ao pai maior que con respecto á nai.
En demografía a diferenza xeneracional é unha das variables para a descrición do comportamento xerativo, o cal tamén xoga un papel importante nos prognósticos de poboación.
Xeracións en socioloxía
O sociólogo alemán Karl Mannheim realizou en 1928 contribucións importantes á socioloxía do coñecemento co seu concepto de xeración, que non comprendía 30 anos como se consideraba ata entón, senón que se caracterizaba por acontecementos xeneracionais, é dicir, feitos que marcaron a nenez e a mocidade e que terán unha influencia no resto da vida. Para a súa análise sociolóxica do problema das xeracións Mannheim sérvese por un lado da dirección positivista de David Hume e Auguste Comte, que intentou buscar intervalos fixos e cuantificados de 30 anos, que se sucedían; pero por outro lado faise tamén eco da interpretación de xeración das escolas históricas do Romanticismo, que se baseaban nos movementos intelectuais que se experimentaban interiormente, como é o caso da historia da arte.
Mannheim diferenciou entre situación xeneracional, contexto xeneracional e unidade xeneracional. A situación xeneracional é un termo xeral que se refire ao nacemento nun determinado período histórico social e é un requisito para poder falarse de contexto xeneracional ou unidade xeneracional. Denomínase contexto xeneracional á unión que se dá ao participar nun destino común e nas correntes intelectuais do momento. Un contexto xeneracional agrupa varias unidades xeneracionais. Os membros das unidades xeneracionais están unidos de forma máis próxima, dado que experimentan as correntes intelectuais da mesma maneira: comparten as intencións fundamentais e os principios de formación, que os socializan dentro dun grupo e son causantes de que a reacción nas correntes do tempo sexa idéntica.
Tensión xeneracional
Como xa se comentou, as diferenzas na forma de vivir ou pensar entre as xeracións poden ser moi distintas se os influxos culturais e socias que lles afectaron tamén o foron.
Amanda Grenier (2007) ofreceu outras posibles explicacións de por que existen as tensións xeneracionais. Grenier afirma que as xeracións desenvolven os seus propios modelos lingüísticos que contribúen á falta de comprensión entre as cohortes de idade: "existen diferentes modos de falar exercidos polas persoas vellas e novas, e pode ser parcialmente explicada polos puntos de referencia históricos sociais, as experiencias culturalmente determinadas, e as interpretacións individuais".
Como xa se mencionou, Karl Mannheim (1952) cría que a xente era modelada polas experiencias vividas como resultado do cambio social. Howe e Strauss tamén escribiron sobre as semellanzas das persoas dunha mesma xeración que as atribuían ao cambio social. Baseándose no modo en que estas experiencias vividas dan forma a unha xeración en canto aos valores, o resultado é que a nova xeración cambiará os valores das vellas xeracións, o que ten como resultado a creación dunha tensión. Este desafío entre xeracións e a tensión que xorde é definitorio para comprender as xeracións e o que as separa.
Xeracións de copias
Tamén se utiliza o termo para técnicas de reprodución, onde unha copia se crea a partir doutra orixinal, por exemplo no caso de películas, fitas de casete ou fotocopias. A primeira xeración é a orixinal, a copia desta é a segunda xeración, a copia da copia a terceira xeración, e así sucesivamente. Dado que a calidade diminúe polos procesos de copia dunha xeración a outra, é importante manter a calidade de xeracións o mellor posible.
1550
Outros
Historia ano a ano