cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basketball Champions League 2023-24
A edición 2023–24 da Basketball Champions League é a oitiva edición da Basketball Champions League (BCL) principal competición de clubs de baloncesto organizada pola FIBA. Nesta edición compiten 32 equipos, mantendo o formato de competición da edición anterior. O torneo comezará o 17 de outubro de 2023.
Equipos
Os equipos participantes na edición 2023−24 son:
Con, Parada, Nigrán
Con é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 243 habitantes (122 homes e 121 mulleres).
Harriet Margaret Louisa Bolus
Harriet Margaret Louisa Kensit de Bolus (Lulu), nada en Burgersdorp, Provincia do Cabo, o 31 de xullo de 1877 e finada en 1970, foi unha botánica surafricana. Nomeou un total de 1.494 especies botánicas, o que a converteu na autora científica de máis especies de plantas terrestres.
Traxectoria
Os seus pais, Jane Stuart Kensit e William Kensit, eran de orixe británica. O seu avó, William Kensit, era un gran botánico afeccionado e coleccionista de exemplares en Suráfrica.
Asistiu ao Collegiate Girls' High School en Porto Elizabeth e en 1899 obtivo unha licenza de ensino, graduándose tres anos despois en literatura e filosofía na Universidade do Cabo de Boa Esperanza, máis tarde na Universidade de Suráfrica.
En xuño de 1913 converteuse en membro fundador do consello da Sociedade Botánica de Suráfrica; Tamén foi membro fundador da Wildlife Protection Society e membro da Royal Society of South Africa, da Linnean Society de Londres e da Southern African Association for the Advancement of Science.
En 1919 publicou o seu primeiro libro, Elementary Lessons in Systematic Botany. Louisa contribuíu a varias revistas botánicas ao longo da súa vida e editou os Annals of the Bolus Herbarium.
Foi considerada unha pioneira das clases de estudo da natureza no Xardín Botánico Nacional de Kirstenbosch. En 1966, converteuse en vicepresidenta da Sociedade Africana de Plantas Suculentas.
Durante case sesenta anos traballou como curadora no " Bolus Herbarium " (fundado polo seu sogro Harry Bolus ), estudando a familia Aizoaceae, e mesmo despois da súa xubilación e ata a súa morte. Describiu máis de dous mil novos taxons (exactamente 2.954, segundo o IPNI ).
eponimia
Na súa honra, o xénero de aizoaceae Kensitia Fedde (considérase actualmente como sinónimo de Erepsia ) e as seguintes especies da mesma familia foron nomeadas: Conophytum bolusiae Schwantes, Mesembryanthemum bolusiae Schwantes , Stomatium bolusiae Schwantes , así como Erica bolusiae Salter ( Ericaceae ) e Massonia bolusiae W.F.Barker ( Hyacinthaceae ).
A Laxe, Parada, Nigrán
A Laxe é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 180 habitantes (83 homes e 97 mulleres).
Bandeira da República dos Komis
A bandeira da República dos Komis (en Коми республикаса дӧрапас) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. A bandeira é unha tricolor horizontal cunha proporción de 2:3. A bandeira estaba composta por tres barras de arriba a abaixo de cores azul, verde e branco.
Xermaña, Panxón, Nigrán
Xermaña é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 277 habitantes (141 homes e 136 mulleres).
Bandeira da República dos Komis
Antes de 1991, a República de Komi existía como a República Socialista Soviética Autónoma dos Komis. A bandeira da RSSA dos Komis corresponde á bandeira da SFSR rusa con inscricións adicionais.
Simbolismo
A bandeira representa a riqueza natural da República dos Komis. O azul representa o esplendor e amplitude do ceo setentrional. O verde representa a natureza, a súa bondade e a taiga. O branco representa a cor da neve, a pureza da natureza no norte, a sinxeleza e a austeridade, ademais de ser un país no norte. Segundo unha interpretación diferente, o branco representa a igualdade e a unidade das persoas e culturas que viven na república.
O Palleiro, Parada, Nigrán
O Palleiro é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Bandeira da República dos Komis
Cores da bandeira
miniatura|dereita|Especificacións da bandeira dos komis. A lei da República dos Komis só di que as cores da bandeira son "azul", "verde" e "branco". Non especifica as cores exactas da bandeira. Porén, na práctica, as bandeiras oficiais adoitan utilizar as seguintes cores:
Sievert Allen Rohwer
Sievert Allen Rohwer, nado o 22 de decembro de 1887 en Telluride, Colorado, e finado o 12 de febreiro de 1951 en Washington, DC, foi un entomólogo estadounidense especializado nos himenópteros.
Traxectoria
Sievert Allen Rohwer graduaouse na Universidade de Colorado. Desde 1909 traballou como coordinador de actividades da Administración de Investigacións Agrícolas no Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (USDA), posto que desempeñou até a súa morte.
Rohwer escibiu, entre outros artigos, ''Technical papers on miscellaneous forest insects. II. The genotypes of the sawflies or woodwasps, or the superfamily Tenthredinoidea''. Technical series US Department of Agriculture, Bureau of Entomology, Washington, DC 20: 69–109 (1911), e moitos artigos nos que describiu novas especies de himenópteros, como, por exemplo, Syntexis libocedrii.
A súa colección de insectos está na Smithsonian Institution, en Washington DC.
Cartas, Parada, Nigrán
Cartas é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 83 habitantes (41 homes e 42 mulleres).
The Gaelic King
The Gaelic King é un filme británico de 2017 dirixido por Philip Todd. Está ambientado na Alta Idade Media escocesa e está protagonizado por Jake McGarry no papel de Alpin.
Financiamento
O segundo bloque de rodaxe foi en gran parte financiado por unha exitosa campaña de micromecenazgo a través de Indiegogo, a cal recadou máis de 8 000 libras.
Rodaxe
A rodaxe tivo lugar en Escocia en tres bloques entre 2015 e 2016. Os lugares principais foron Stirling e os Cairngorms. Como parte da produción, construíuse unha aldea da idade escura a grande escala, coa axuda das comunidades locais.
Raquel Fernández Fernández
Raquel Fernández Fernández, nada na Gudiña no ano 1985, é unha política galega do BNG, candidata á alcaldía do concello da Gudiña nas eleccións municipais de 2015 e 2019. Foi candidata ao Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas do ano 2020, ocupando o número 13 na lista da Provincia de Ourense.
miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Diplomada en Educación Social pola Universidade de Vigo, é concelleira e voceira municipal do BNG no concello da Gudiña desde o ano 2015. Fai parte do Colectivo Feminista “Mulleres da Gudiña” así coma da Asociación Cultural Os Torgueiros.
Ligando de Fas
O ligando de Fas (tamén ligando Fas ou FasL ou CD95L ou CD178) é unha proteína transmembrana de tipo II que pertence á familia do factor de necrose tumoral (TNF). Cando se une ao seu receptor (FasR ou Fas) induce a apoptose da célula. As interaccións ligando de Fas/receptor desempeñan un importante papel na regulación do sistema inmunitario e a progresión do cancro. O ligando de Fas está codificado no xene FASLG do cromosoma 1 humano.
Estrutura
O ligando de Fas ou FasL é unha proteína transmembrana homotrímera de tipo II expresada en linfocitos T citotóxicos. Realiza a súa sinalización por trimerización do FasR, que está situado na membrana da célula diana, atravesándoa. Esta trimerización causa a apoptose ou morte celular.
Xérase tamén un ligando Fas soluble ao clivar o ligando Fas unido a membrana en sitios de clivaxe conservados por acción da metaloproteinase de matriz externa MMP-7.
Sinalización celular
O receptor Fas forma o complexo de sinalización indutor de morte (DISC) ao unirse o seu ligando. O ligando de Fas trímero ancorado a membrana situado na superficie de células adxacentes causa a trimerización do receptor Fas. Este evento pode ser imitado tamén coa unión dun anticorpo agonista de Fas, aínda que algunhas evidencias suxiren que o sinal apoptótico inducido polo anticorpo non é fiable no estudo da sinalizaión de Fas. Para este fin utilízanse en investigación varias maneiras intelixentes de trimerizar o anticorpo in vitro.
Ao ocorrer a agregación do dominio de morte (DD, death domain), o complexo receptor é internalizado pola maquinaria celular de endosomas. Isto permite que a molécula adaptadora chamada dominio de morte asociado a Fas (FADD, Fas-associated death domain) se una ao dominio de morte de Fas por medio do seu propio dominio de morte. FADD tamén contén un dominio efector de morte (DED) preto do seu amino terminal, que facilita a unión do DED do encima FLICE (FADD-like ICE), máis habitualmente denominado caspase-8. FLICE pode despois autoactivarse por clivaxe proteolítica nas subunidades p10 e p18, das cales ambas forman o encima activo heterotetrámero. A caspase-8 activa é despois liberada de DISC ao citosol, onde cliva outras caspases efectoras, o que finalmente causa a degradación do ADN, a formación de ampolas na membrana e outros indicadores de apoptose.
miniatura|220px|Vías de sinalización de Fas. Con liñas descontinuas grises representáronse os diversos pasos na sinalización JNK. Algúns informes indican que a vía de Fas extrínseca é suficiente para inducir unha apoptose completa en certos tipos de células por medio da ensamblaxe de DISC e a subseguinte activación da caspase-8. Estas células denomínanse células tipo 1 e caracterízanse porque non poden ser protexidas da apoptose mediada por Fas polos membros anitiapoptóticos da familia Bcl-2 (concretamente Bcl-2 e Bcl-xL). Son células de tipo 1 as H9, CH1, SKW6.4 e SW480, todas as cales son liñaxes de linfocitos, agás a última que é unha liñaxe de adenocarcinoma de colon.
Hai evidencias de interferencias entre as vías extrínseca e intrínseca na fervenza de sinais de Fas. Na maioría dos tipos celulares, a caspase-8 cataliza a clivaxe da proteína proapoptótica de tipo só BH3 Bid á súa forma truncada, tBid. Os membros de tipo só BH-3 da familia Bcl-2 interaccionan exclusivamente con membros antiapoptóticos da familia (Bcl-2, Bcl-xL), o que permite que Bak e Bax se transloquen á membrana mitocondrial externa, o que causa a súa permeabilización e facilita a liberación de proteínas como o citocromo c e Smac/DIABLO, un antagonista de inhibidores de proteínas apoptóticas (IAPs).
O FasL soluble é menos activo que o unido a membranas e non induce a trimerización do receptor e a formación de DISC.
Funcións
220px|miniatura|Esquema das vías de transdución de sinais que interveñen na apoptose, con FasR na parte inferior.
A apoptose orixinada pola unión do ligando de Fas ao receptor Fas exerce un papel fundamental na regulación do sistema inmunitario. As súas funcións inclúen:
Papel en enfermidades
A apoptose defectiva mediada por Fas pode orixinar oncoxénese e resistencia a fármacos en tumores existentes. Unha mutación de liña xerminal de Fas está asociada coa síndrome linfoproliferativa autoinmune (ALPS), un trastorno da apoptose infantil.
O incremento da sinalización mediada por Fas foi implicada na patoloxía das síndromes mielodisplásticas de baixo risco e no glioblastoma.
Máis recentemente, tamén se suxeriu que a apoptose mediada por FasL de células T é un mecanismo inmunoevasivo polo cal os tumores poden suprimir a infiltración de células T similar aos puntos de control inmunes inhibitorios como PD-1 e CTLA-4.
Importancia clínica
As razóns terapéuticas para a supresión da sinalización de Fas no contexto do glioblastoma e síndromes mielodisplásticas levaron ao desenvolvemento da proteína que bloquea FasL asunercept (APG101), que está actualmente en desenvolvemento clínico para estas aplicacións.
Interaccións
FasL presenta interaccións con:
Calendario muisca
dereita|miniatura|250px|Bosquexo do complexo calendario Muisca, de [[Alexander von Humboldt.]] O calendario muisca era un calendario lunisolar empregado polos muiscas. O calendario compoñíase dunha complexa combinación de meses e existían tres tipos de anos; os anos rurais (de acordo con Pedro Simón, en muisca: chocan), os anos sagrados (Duquesne, en castelán: acrótomo), e os anos comúns (Duquesne, en muisca: zocam). Cada mes consistía en trinta días, e o ano común de vinte meses, xa que o vinte era o número 'perfecto' para os muiscas, xa que representaba a totalidade dos dedos das mans e dos pés. O ano rural normalmente contiña doce meses, pero engadiuse un mes bisesto. Este mes (chamado "mes xordo") representaba un mes de descanso. O ano sagrado completaba un ciclo completo con 37 meses.
O Sobreiro, Parada, Nigrán
O Sobreiro é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (12 homes e 16 mulleres).
Calendario muisca
Os muiscas eran unha das catro civilizacións avanzadas de América, (xunto cos aztecas, os maias e os incas), antes da chegada dos europeos, e habitaban as terras centrais dos Andes colombianos (Altiplano Cundiboyacense). Segundo a súa tradición, o seu calendario foilles entregado polo deus Bochica.
Os estudosos máis destacados sobre o calendario muisca e o seu sistema de conta foron Gonzalo Jiménez de Quesada, que conquistou o territorio muisca en 1537, Bernardo de Lugo (1619), Pedro Simón no século XVII e Alexander von Humboldt e José Domingo Duquesne a finais do século XVIII e comezos do XIX. A finais do século XIX, Vicente Restrepo escribiu unha obra crítica sobre o traballo de Duquesne.
Entre os investigadores do século XIX están Javier Ocampo López e Manuel Arturo Izquierdo Peña, antropólogo que publicou a súa tese sobre o calendario muisca.
José Ángel Carrillo
José Ángel Carrillo Casamayor, nado o 7 de xaneiro de 1994 en Murcia, é un futbolista profesional español, da canteira do Real Murcia, que actualmente xoga como dianteiro no Club Deportivo Lugo da Segunda División. Debido a que o seu avó naceu en Filipinas, é elixíbel para xogar coa.
Ceca de Aquileia
A ceca de Aquileia foi un obradoiro monetario do Imperio Romano en funcionamento na antiga cidade de Aquileia, na costa do mar Adriático. Foi establecida polo emperador Diocleciano ca. 294-296 e mantivo a súa actividade, con longas interrupcións, ata o seu pechamento definitivo nos inicios do mandato de Valentiniano III (425-437).
Período tetrárquico e Guerra Civil (294-324)
En 312, durante a guerra civil (306-324), Constantino I reuniu un grande exército e dirixiuse a Italia a través dos Alpes e, logo de derrotar a Maxencio dúas veces consecutivas, puxo en asedio e, posteriormente, ocupou Aquileia, ata someter toda a Italia setentrional. Coa posterior e definitiva vitoria sobre Maxencio na Batalla da Ponte Milvio, en 312,  toda Italia pasou a estar baixo o control de Constantino, o que constituíu o inicio dun novo período nas emisións monetarias.
A ceca de Aquileia foi establecida durante a tetrarquía de Diocleciano, cando Maximiano, logo de se converter en Augusto de Occidente, escolleu como a súa capital inicialmente Mediolanum (290-291) e posteriormente Aquileia (294-296). A ceca desta cidade, que Ausonio definiu como a novena do Imperio en importancia, funcionou nos seus primeiros momentos con tres oficinas ou obradoiros, e os seus traballadores iniciais deberon ser traídos desde a ceca da capital da Antiga Roma.
Primeira tetrarquía (294-305)
miniatura|[[Follis da ceca de Aquileia cuñado en 303 a nome de Dioclaciano. ]]
En 293, Diocleciano levou a cabo unha reorganización territorial e funcional no Imperio, que dividiu en catro partes co fin de facilitar as operacións militares. Neste contexto, nomeou a Galerio como o seu césar no Oriente, e Maximiano fixo o mesmo con Constancio Cloro para Occidente. As catro áreas configuráronse deste xeito:
Este sistema revelouse eficaz para a estabilidade do Imperio e posibilitou que os augustos chegasen a celebrar os vinte anos de mandato, feito que non sucedía desde a época de Antonino Pío.
Segunda tetrarquía (305-306)
miniatura|[[Follis cuñado ca. 305-306 na ceca de Aquileia a nome de Galerio. ]] Neste segundo período, a ceca de Aquileia produciu moedas de ouro e de bronce, aínda que non hai constancia de que existan tamén cuñaxes de prata.
O 1 de maio de 305, Diocleciano e Maximiano abdicaron. A segunda tetrarquía prevía que os seus respectivos césares se convertesen en augustos (Galerio para Oriente e Constancio Cloro para Occidente) e proporcionáballes a potestade de nomear os seus propios sucesores (os novos césares): Galerio elixiu a Maximino Daia, e Constancio Cloro escolleu a Flavio Valerio Severo. Porén, parece que pouco despois o mesmo Constancio Cloro renunciou a parte dos seus territorios (Italia e África) en beneficio do propio Galerio, que se atopou na situación de administrar dous césares: Maximino Daia, a quen lle encomendou Oriente, e Flavio Valerio Severo, a quen lle asignou Italia (e quizais África), en tanto que mantivo para si mesmo a diocese do Ilírico. Este sistema de sucesión mantívose inalterado ara a morte de Constancio Cloro en Eboracum o 25 de xullo de 306.
Terceira tetrarquía (306-308)
Coa morte de Constancio Cloro, o sistema entrou en crise: o fillo ilexítimo do emperador defunto, Constantino, foi proclamado césar  polas tropas que competían co lexítimo herdeiro, Severo. Uns meses despois, Maxencio, fillo do vello augusto Maximiano Herculio, foi aclamado grazas ao apoio de oficiais como Marcelo, Marceliano, Luciano e os pretorianos, restaurando así o principio dinástico.
Galerio negouse a recoñecer a Maxencio e enviou a Roma a Severo (que se atopaba en Mediolanum) cun exército, co fin de depolo. Porén, unha gran parte dos soldados de Severo serviran antes con Maximiano e, logo de aceptar diñeiro de Maxencio, desertaron en masa. Severo fuxiu a Rávena, onde foi asediado polo pai de Maxencio, Maximiano. A cidade estaba moi ben fortificada, o que levou a Maximiano a ofrecer unhas condicións para a entrega, que Severo aceptou: foi preso, aínda que finalmente resultou asasinado.
O 11 de novembro de 308 tivo lugar un encontro en Carnuntum, no Danubio superior, no que participaron Galerio, como organizador, Maximiano e Diocleciano. Nesta ocasión organizouse unha cuarta tetrarquía: Maximiano viuse obrigado a abdicar, en tanto que Constantino foi degradado novamente a césar, e Licinio, un leal compañeiro de armas de Galerio, foi nomeado augusto de Occidente.
Cuarta tetrarquía (308-311)
miniatura|[[Follis cuñado en 309 na ceca de Aquileia a nome de Maxencio. ]] A ceca de Aquileia produciu nesta cuarta etapa da súa existencia moedas de ouro e de prata, polo menos desde o outono de 307 ata a fin de 309.
O cuarto período tetrárquico comezou o 11 de novembro de 308 e rematou o 5 de maio de 311, cando Galerio morreu e Maximino Daia se apoderou do Oriente, deixando so a Licinio o Ilírico. Italia, incluídas as cecas alí establecidas, ficaron en mans do usurpador Maxencio, fillo de Maximiano.
Quinta tetrarquía (311-313)
A produción da ceca de Aquileia durante a quinta tetrarquía parece que se limitou á cuñaxe dun múltiplo con valor dun sólido e medio, en ouro, sen emisión ningunha de prata, polo menos desde outubro de 312 ata maio de 313.
miniatura|[[Follis cuñado ca. 312-313 na ceca de Aquileia a nome de Constantino I. ]]
O Imperio Romano dividiuse, unha vez máis, en catro partes: Maximino Daia e Licinio gobernaban en Oriente, Constantino e Maxencio en Occidente. En realidade, pouco despois Maximino, Constantino e Licinio uniron as súas forzas para derrotar o primeiro dos catro augustos: Maxencio, que agora era dono de Italia e África. Así as cousas, en 312, Constantino reuniu un grande exército co que avanzou cara a Italia a través dos Alpes, ata se enfrontar contra o exército de Maxencio na decisiva batalla da Ponte Milvio, o 28 outubro dese mesmo ano. Como resultado, Maxencio foi capturado e asasinado. Coa súa morte, toda Italia pasou a estar controlada por Constantino. Despois, en febreiro de 313, Licinio e Constantino atopáronse en Mediolanum, onde estableceron unha alianza (reforzada polo matrimonio de Licinio coa irmá de Constantino, Flavia Xulia Constancia),      coas miras postas na eliminación do terceiro emperador, Maximino Daia. Licinio enfrontouse con el na batalla de Tzirallum o 30 de abril dese ano.
Maximino Daia, morreu en agosto. Quedaban, pois, só dous augustos: Constantino no Occidente e Licinio no Oriente.
Diarquía Constantino-Licinio (313-324)
miniatura|[[Follis cuñado en 322 na ceca de Aquileia a nome de Constantino I. ]] esquerda|miniatura|167x167px|[[Anverso dun múltiplo de sólido cuñado en 319 na ceca de Aquileia a nome de Licinio.]] Con Constantino retomáronse xa en 313 as cuñaxes de moeda de bronce no terceiro obradoiro da ceca de Aquileia, en tanto que a emisión de moeda de prata practicamente non existiu e a de ouro foi ocasional, ata a reforma monetaria de Constantino de 318, cando se introduciu o sólido como unidade áurea.
Durante once anos, o Imperio Romano estivo gobernado por Constantino e Licinio, e pouco máis tarde polos seus respectivos fillos. A partir de 317, logo dunha confrontación armada que tivo lugar en Mardia, os seus augustos chegaron un acordo e asinaron unha tregua (o 1 de marzo de 317). Licino tivo que entregarlle o Ilirio a Constantino. A cambio Licinio obtivo a posibilidade de gobernar autonomamente a súa parte do Impero, polo que xurdiron dous reinos separados, moi arredados do proxecto tetrárquico de Diocleciano, que prevía a unidade do Imperio. Coa fin da hostilidade entre os dous augustos elevaron ao rango de césares os seus respectivos fillos: Crispo (a quen se lle confiou a Galia) e Constantino II (fillos de Constantino), e Licinio II (de Licinio).
Porén, anos máis tarde produciuse a confrontación final, cando en 323 unha horda de godos que decidiran cruzar o Danubio, intentaron arrasar os territorios romanos da Mesia inferior e da Tracia. Constantino, informado da situación, marchou contra eles e penetrou nos territorios do outro augusto, Licinio, de quen recibiu unha serie de protestas oficiais, e finalmente ambos acabaron por enfrontarse nunha guerra civil. En 324 houbo unha serie de batallas favorables a Constantino (Adrianopolis, Bizancio, Helesponto e Crisopolis ) que levaron a Licinio a entregarse ao seu rival, quen inicialmente o enviou ao exilio como cidadán privado a Tesalónica, aínda que foi asasinado o ano seguinte.
Constantino converteuse, xa que logo, no único gobernante do mundo romano. Por tal motivo, nas moedas cuñadas nos anos seguintes celebrouse a reunificación do Imperio coa inclusión da lenta RESTITUTOR ORBIS.
Dinastía constantiniana (325-363)
A partir do mandato de Constantino I o Grande e ao longo de todo o século IV intensificouse a presenza imperial en Aquileia e déronse numerosos enfrontamentos sanguentos que resolveron disputas fratricidas, como a producida entre Constantino II e Constante I en 340, ou entre Constancio II e Magnencio en 351-352.
A ceca de Aquileia foi inicialmente pechada por Constantino en 324, aínda que o mesmo emperador a reactivou unha década despois, en 334. Os seus tres obradoiros continuaron a cuñar moeda posteriormente ata 364, cando un deles foi clausurado. esquerda|miniatura|436x436px|As [[fronteiras setentrionais e orientais á morte de Constantino I, cos territorios engadidos nos trinta anos de campañas militares (306-337), ademais da división do Imperio entre os seus fillos e netos: Constantino II (337-340), Constante I (337-350), Constancio II (337-361), Dalmacio César (335-337) e Anibaliano (335-337).]]
Constantino: da unificación á morte (325-337)
ligazón=Link=Special:FilePath/INC-1865-r_%3F%3F%3F%3F%3F._%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F_I._%3F%3F._340—350_%3F%3F._(%3F%3F%3F%3F%3F%3F).png|miniatura|133x133px|[[Reverso (moedas)|Reverso dun sólido cuñado ca. 340-350 na ceca de Aquileia a nome de Constantino I.]]
A fase desde a reunificación imperial ata a morte de Constantino o Grande (337), serviulle ao emperador cristián para levar a cabo unha organización civil e relixiosa, e tamén para consolidar o seu sistema defensivo ao longo dos cursos do Rin e do Danubio, o que o levou a acadar importante éxitos militares e a controlar territorios que xa foran romanos e que foran abandonados por Galieno e por Aureliano. Constantino continuou a utilizar como as súas residencias principais Serdica, Sirmium e Tesalónica, ademais de Nicomedia.
O 18 de setembro de 335, Constantino elevou o seu sobriño neto Dalmacio ao rango de Caesar e asignoulle a Tracia, Acaia e Macedonia (con probable capital en Naisso, na actual Serbia), coa tarefa principal de defender esas provincias dos godos, que as ameazaban coas súas incursións. Deste xeito, Constantino dividiu o Imperio en catro partes, tres para os seus fillos e unha para o seu sobriño. O nomeamento de Dalmacio, porén, debeu atopar a oposición do exército, que revelou a súa preferencia polo acceso da liña dinástica directa ao trono.
Fillos e netos de Constantino (337-363)
miniatura|Fracción de [[follis cuñado ca. 336-337 na ceca de Aquileia a nome de Dalmacio César. ]]
A situación logo do falecemento de Constantino o 22 de maio de 337, mentres estaba a preparar unha campaña militar contra os sasánidas, presentaba un poder repartido entre os seus fillos e o seu neto, todos co título de César. Deles, Constancio II (337-361), implicado na supervisión das fortificacións fronteirizas no norte de Mesopotamia, regresou axiña a Constantinopla, onde organizou os actos funerarios do seu pai; con este xesto reforzou os seus dereitos como sucesor e obtivo o apoio do exército, compoñente fundamental da política de Constantino.
Durante o verán de 337 o exército masacrou os membros masculinos da dinastía constantiniana e outros membros destacados do Estado, e apenas sobreviviron os tres fillos de Constantino e dous dos seus sobriños pequenos (Galo e Xuliano, fillos do seu medio irmán Xulio Constancio). As motivacións deste masacre non son claras: segundo Eutropio, Constancio non estaba entre os seus promotores, aínda que o certo é que non amosou oposición nin condenou os asasinatos. No entanto, para Zósimo o organizador foi Constancio. En setembro do mesmo ano, os tres césares restantes (Dalmacio fora vítima da purga) reuníronse en Sirmium, en Pannonia, onde o 9 de setembro foron aclamados emperadores polo exército e repartiron entre eles o Imperio: Constancio viu recoñecida a súa soberanía sobre o Oriente.
A división do poder entre os irmáns non durou moito: Constantino II morreu en 340, mentres intentaba derrocar a Constante I; en 350, Constante foi derrocado polo usurpador Magnencio, e pouco despois Constancio II converteuse no único emperador, e reuniu unha vez máis o Imperio en 353). A partir de aí veu un período de 25 anos de guerras nos límites orientais contra os sasánidas, primeiro baixo Constancio II e despois baixo Xuliano (entre 337 e 363).
En 361, Xuliano foi proclamado Augusto, César na Galia. O seu goberno durou só dous anos, aínda que tivo unha grande importancia, tanto polos seus intentos de establecer un sistema relixioso politeísta (por iso se lle chamou o Apóstata) como pola campaña militar emprendida polos sasánidas.
As cuñaxes realizadas polos descendentes de Constantino en Aquileia producíronse unicamente en dous obradoiros.
De Valente a Valentiniano III (364-452)
miniatura|[[Ás cuñado ca. 387-388 na ceca de Aquileia a nome de Flavio Vítor. ]]
No período valentiniano producíronse coidadas emisións nos tres metais, para o que se determinou unha transferencia de traballadores desde a ceca de Rávena en 402, logo da derradeira emisión alí de sólidos a nome de Arcadio e Honorio.
Estas décadas caracterizáronse por episodios de usurpación alternados na cidade de Aquileia: Teodosio I derrotou a Magno Máximo (en 388), e Valentiniano III matou a Xoán Primicerius no circo de Aquileia (en 425). Este último, consonte algúns autores, podería ser o derradeiro de funcionamento da ceca de Aquileia, malia coñecerse algunhas moedas pertencentes a Gala Placidia datables no período 425-437 e outras a nome de Valentiniano III (de 425-452) que suxerirían un pechamento posterior.
Marcas de ceca
No século e medio que a ceca permaneceu operativa utilizou diversas marcas de ceca, entre as que son frecuentes as seguintes: AQ (Aquileia); SMAQ (Sacra Moneta Aquileiae); AQA (Aquileia, primeiro obradoiro); AQB (Aquileia, segundo obradoiro); AQP ou AQUILP ou SMAQP (Aquileia Prima [officina]); AQMOS ou AQS ou AQUILS ou SMAQS (Aquileia Moneta Secunda [officina]); AQT ou AQG (con numeral grego) ou AQUILT ou SMAT ou TAQ (AQuileia Tertia [officina]); AQOB (Aquileia Obrizyacum = "ouro fino"); AQPS (Aquileia Pustulatum = "prata fina"); AQUIL ; unha aguia dentro dunha grilanda; COM OB AQ (Comes Obrizyacum Aquileiae = "a cargo do ouro puro"); MAQ (Moneta Aquileiae), etc.
Edificio
As investigacións arqueolóxicas aínda non localizaron con certeza o antigo edifico da ceca de Aquileia. Consonte o que sucedeu paralelamente coa ceca de Mediolanum, a outra capital do período tetrárquico, resulta previsible que se situase non lonxe do foro.
Nandín, Parada, Nigrán
Nandín é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 193 habitantes (90 homes e 103 mulleres).
L'Année dernière à Marienbad
L'Année dernière à Marienbad é un filme experimental franco-italiano de 1961 dirixido por Alain Resnais a partir dun guión de Alain Robbe-Grillet. O filme gañou o León de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Venecia de 1961. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 34ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nun hotel barroco, poboado por parellas adiñeiradas que socializan entre elas, un home solteiro achégase a unha muller. Afirma que se coñeceron o ano anterior en Marienbad e ela pediulle que esperase un ano antes de decidir un futuro xuntos. A muller insiste en que nunca se coñeceron. O home trata de reavivar o que afirma que é a tenrura que compartían, mentres ela o rexeita e contradí o seu relato. Un segundo home afirma repetidamente o seu dominio sobre o primeiro home, incluíndo vencelo cada vez nun xogo matemático (unha versión do nim).
A través de flashbacks ambiguos e desorientadores cambios de tempo e localización, o filme explora as relacións entre as tres personaxes. As conversas e os eventos repítense en varios lugares do edificio e do recinto, e hai numerosas tomas de seguimento dos corredores do hotel, con voces en off ambiguas e repetitivas. Non se ofrece ningunha conclusión certa.
Personaxes
As personaxes non teñen nome no filme; no guión que se publicou, a muller refírese coa letra "A", o primeiro home é "X", e o home que podía ser o seu marido é "M".
Influencia
Terence Young indicou que deseñou a secuencia antes dos créditos de Desde Rusia con amor a partir de L'Année dernière à Marienbad.
Peter Greenaway dixo que Marienbad fora a influencia máis importante do seu cinema. El mesmo trabou unha boa relación de traballo co director de fotografía, Sacha Vierny.
O estilo visual do filme foi imitado en moitas anuncios televisivos e fotografías de moda. Tamén foi a inspiración de Karl Lagerfeld para a colección primavera-verán de 2011 de Chanel.
Mortal Engines (filme)
Mortal Engines é un filme de 2018 de estilo steampunk dirixido por Christian Rivers e con guión de Fran Walsh, Philippa Boyens, e Peter Jackson. Está baseado na novela homónima de 2001 escrita por Philip Reeve, e está protagonizado por Hera Hilmar, Robert Sheehan, Hugo Weaving, Jihae, Ronan Raftery, Leila George, Patrick Malahide e Stephen Lang. É unha coprodución entre os Estados Unidos e Nova Zelandia, e está ambientado nun mundo postapocalíptico onde cidades enteiras móvense sobre rodas e practican o darwinismo municipal; o seu universo cinematográfico é diferente ao dos libros.
Mortal Engines tivo a súa estrea internacional o 27 de novembro de 2018 na cidade de Londres, estreouse nos cinemas de Australia e Nova Zelandia o 6 de decembro de 2018, e nos Estados Unidos o 14 de decembro de 2018. O filme recibiu valoracións negativas por parte da crítica, con algúns eloxiando os efectos visuais e a banda sonora, mais a maioría criticou a dirección, o guión e a "falta de personalidade". Pasou á historia como un dos meirandes fracasos de recadación na historia do cinema, conseguindo só 83,7 millóns de dólares contra un orzamento de produción de entre 100 e 150 millóns de dólares, e cunhas perdas estimadas para o estudio de 175 millóns de dólares.
Condoleezza Rice
Condoleezza Rice, nada en Birmingham (Alabama) o 14 de novembro de 1954, é unha política republicana estadounidense.
Formación
Condoleeza naceu no Holy Family Community Hospital de Birmingham, Alabama. É filla única de John W. Rice. Jr e Angelena Ray, profesora de secundaria. Estudou na St. Mary's Academy, licenciada en artes na Universidade de Denver e doutora en Filosofía na mesma universidade en Denver.
Comezos na política
Rice foi demócrata até 1982. Despois cambiou a republicana porque non estaba de acordo coa política exterior do presidente demócrata Jimmy Carter, e tamén por influencia do seu pai, que era republicano.
Carreira
Foi a 66ª Secretaría de Estado dos Estados Unidos e a segunda secretaria de Estado do ex presidente George W. Bush. Ela tomou o relevo de Colin Powell o 26 de xaneiro de 2005, despois de que este renunciase. Rice foi a primeira muller afroamericana, a segunda afroamericana (despois de Powell) e a segunda muller (despois de Madeleine Albright) en servir como secretaria de Estado.
Antes de converterse en secretaria de Estado, Condoleezza Rice foi a asesora de Seguridade Nacional de Bush durante o seu primeiro mandato (2001–2005), exercendo o cargo durante os ataques do 11 de setembro. Antes de diso, foi profesora de ciencias políticas na Universidade Stanford de 1993 a 1999, onde tamén foi reitora.
Relacións internacionais
Rice foi Secretaria de Estado na década seguinte ao final da guerra fría. Tiña visitado a URSS en 1979. Aínda que deslizou certas críticas ao réxime de Vladimir Putin, en xeral mantivo boas relacións coa Federación Rusa, de quen dixo que colaboraron na chamada "guerra contra o terrorismo" e nas relacións con Oriente Medio, cando o Ministro de Exteriores Sergey Lavrov asegurou que non se oporían á resolución sobre Irán. Rice criticou máis tarde a intervención rusa en Osetia do Sur.
Críticas á súa xestión
esquerda|miniatura|Condoleezza Rice saúda a William Lehigh. Durante o discurso, Rice foi interrompida repetidamente polos opositores á "[[Guerra contra o terrorismo|guerra contra o terror". Boston College. 22 de maio de 2005.]] As actividades de Condoleezza Rice na Administración de George W. Bush foron sometidas a unha dura crítica tanto nos EEUU como no estranxeiro.
Sobre a guerra de Iraq
A senadora demócrata de California Barbara Boxer criticou a Rice en relación coa guerra de Iraq: "Persoalmente, creo -esta é a miña visión- que a súa lealdade a esta operación, a xustificación desta guerra, superou o seu respecto pola verdade.".
Na Universidade
Insatisfeitos coas súas políticas tentaron impedir que Rice falase en público en institucións educativas, como a Universidade de Princeton e o Boston College, cuxa administración suxeriu que Rice dimitise como profesora asociada.
Estampa Popular Galega
miniatura|250x250px|O [[Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside conserva obras de membros do grupo EPG]] miniatura|250x250px|De dereita a esquerda, Luís Seoane, un dos Renovadores, pioneiro do gravado galego; Isaac Díaz Pardo, organizador da derradeira exposición da EPG en Montevideo; Laxeiro, outro dos Renovadores e participante nas mostras da EPG Estampa Popular Galega (EGP) foi un grupo de artistas gravadores galegos do século XX, activos a finais dos anos 60 e principio dos 70. Entre eles estaban Reimundo Patiño, Xavier Pousa, Elvira Martínez, Xaime  Quessada e Enrique Ortiz. En total máis de vinte artistas participaron nas exposicións de EPG (Laxeiro, Rivas Briones, Tino Grandío, Bea  Rey, Xavier Pousa, Xulio Maside etc.)
Condoleezza Rice
Sobre o Katrina
Durante o paso do furacán Katrina e o agravamento da situación en Nova Orleáns, rumoreuse que Rice asistiu a unha representación en Broadway. No documental do cineasta afroamericano Spike Lee When the Dams Collapsed, Michael Eric Dyson criticouna: "Ao mesmo tempo que a xente afogaba, ela camiñaba pola Madison Avenue, comprando zapatos Ferragamo. Despois foi ver Spamalot!"
Estampa Popular Galega
A renovación estética na plástica galega impulsada polo grupo dos Novos ou Renovadores (entre eles Manuel Colmeiro, Laxeiro, Seoane, Castelao, Camilo Díaz, Carlos Maside etc.) viuse truncada pola guerra civil, logo de que varios deles fosen represaliados, exiliados ou mesmo asasinados. Diversos grupos de artistas e intelectuais, coma os chamados "Os Artistiñas" ou o "Grupo Brais Pinto", no que tamén estaban integrados algúns membros da EPG, trataron de recuperar e actualizar o espírito de vangarda e á vez conectar coa tradición artística galega de pre-guerra. Estaban vinculados a outros grupos do Estado español chamados Estampa Popular nos anos 60, tamén de adscrición antifranquista e con outros grupos de artistas gráficos de Iberoamérica. Os lugares de exposición do grupo incluían bares. No seu libro titulado Grabadores contra el franquismo dedica un capítulo á EPG que titula “El arte en las tabernas”. Seguindo esa intención de achegar a obra gráfica ao pobo, o grupo "Os Urogallos" tamén expuxo en bares e restaurantes, pouco despois da EPG.
Condoleezza Rice
Vida persoal
Desde 2006 até 2011 rumoreouse que mantiña unha relación co ministro canadense Peter MacKay; Rice negou o romance pero afirmou que fora un bo amigo e grazas a el continuou no seu cargo, que ela planeaba deixar.
Estampa Popular Galega
No mesmo ano Reimundo Patiño fixo o cartel do recital de Voces Ceibes e a Nova Canción Galega na sala Capitol de Santiago. Ao ano seguinte a exposición da EPG en Tui rematou coa clausura obrigada por “injurias a la Nación, al Ejército y a la Guardia Civil”. En 1970 a derradeira exposición colectiva do grupo (logo houbo outras retrospectivas) foi en Montevideo, organizada por Isaac Díaz Pardo.
Condoleezza Rice
Vida persoal
Tamén foi vinculada polos medios ou a opinión pública cos ministros de Relacións Exteriores italiano (Massimo D'Alema) e británico (Jack Straw) e segundo ela suxeriu despois do asasinato de Muamar al-Qadafi, o líder libio tiña unha "obsesión arrepiante" con Rice, a quen lle fixo un álbum de fotos e un vídeo dos seus encontros con Vladimir Putin e Hu Jintao, e a quen chamaba "flor negra na Casa Branca" e "princesa africana".
Acordo Centroeuropeo de Libre Comercio
O Acordo Centroeuropeo de Libre Comercio (Central European Free Trade Agreement ou CEFTA, polas súas siglas en inglés) é un acordo comercial internacional entre países maioritariamente localizados no Sueste de Europa. Fundado por representantes de Polonia, Hungría e Checoslovaquia, o CEFTA ampliouse a Albania, Bosnia e Hercegovina, Bulgaria, Croacia, Moldavia, Montenegro, Macedonia do Norte, Romanía, Serbia, Eslovenia e a MINUK (en representación de Kosovo, de acordo coa UNSCR 1244).
Condoleezza Rice
Participación audiovisual
Rice participou no documental de 2011 Miss Representation ririxido e producido por Jennifer Siebel Newsom. A película explora como os medios principais contribúen á sub-representación das mulleres en posicións influentes ao facer circular retratos limitados e, a miúdo, despectivos delas.
Acordo Centroeuropeo de Libre Comercio
Historia
dereita|miniatura|Historia dos membros do CEFTA dende 1992 a 2013. Todos os membros orixinais do pacto comercial convertéronse en membros da [[Unión Europea|Unión europea (EU), polo que países do sueste de Europa, como Albania, Bosnia e Herzegovina, a MINUK ( en representación de Kosovo ), Montenegro e Serbia, entraron a formar parte e a dirixir o CEFTA.
]]
Acordo orixinal
O acordo orixinal do CEFTA foi asinado, o 21 de decembro de 1992 en Cracovia (Polonia), polos países do Grupo Visegrád; é dicir, Polonia, Hungría, Chequia e Eslovaquia (naquela altura ambas parte de Checoslovaquia) e entrou en vigor en xullo de 1994.
A través do CEFTA, os países participantes agardaban mobilizar esforzos para pasar a formar parte das institucións da Europa Occidental e unirse así aos sistemas políticos, económicos, de seguranza e legais europeos; consolidando desta forma a democracia e a economía de libre mercado.
O acordo foi emendado polos acordos asinados o 11 de setembro de 1995 en Brno, República Checa e o 4 de xullo de 2003 en Bled, Eslovenia.
Eslovenia entrou a formar parte do CEFTA en 1996, Romanía en 1997, Bulgaria en 1999, Croacia en 2003 e Macedonia en 2006.
Acordo de 2006
Todo os participantes do acordo orixinal forman agora parte da UE, polo que abandonaron o CEFTA. Aínda así decidiuse estender o CEFTA para cubrir ao resto dos países balcánicos, que xa completaran unha serie de acordos bilaterais de libre comercio encadrados no Pacto de Estabilidade para o Sueste de Europa. O 6 de abril de 2006, no Cume de Primeiros Ministros do Sueste de Europa en Bucarest, realizouse unha declaración conxunta de expansión do CEFTA a Albania, Bosnia e Hercegovina, Moldova, Serbia, Montenegro e a MINUK ( en representación de Kosovo ). Tamén se discutiu a adhesión de Ucraína. O acordo ampliado foi rubricado o 9 de novembro de 2006 en Bruxelas e asinado o 19 de decembro de 2006 no Cume de Primeiros Ministros do Sueste de Europa en Bucarest. O acordo entrou en vigor o 26 de xullo de 2007 para Albania, Kosovo, Moldova, Montenegro e Macedonia; o 22 de agosto para Croacia; o 24 de outubro para Serbia; e o 22 de novembro de 2007 para Bosnia e Hercegovina. O obxectivo do acordo era establecer unha zona de libre comercio na rexión antes do 31 de decembro de 2010.
Despois da declaración de independencia de Kosovo, o 17 de febreiro de 2008, a MINUK continuou a representar a Kosovo en todas as reunións do CEFTA. A finais de 2008 Kosovo mudou os seus selos de aduanas substituíndo os da MINUK polos de Kosovo. Isto tivo como resultado un bloqueo comercial por parte de Serbia e Bosnia que non recoñecen a República de Kosovo. O goberno de Pristina respondeu impondo o seu propio bloqueo ás importacións dende Serbia. A medida foi seguida de enfrontamentos nos postos fronteirizos en xullo de 2011.
Relacións coa Unión europea
Todos os anteriores países participantes asinaran con anterioridade acordos de asociación coa UE, polo que o CEFTA funciona de feito como unha preparación para para chegar a ser membro de pleno dereito da Unión Europea. Polonia, a República Checa, Hungría, Eslovaquia e Eslovenia uníronse á UE o 1 de maio de 2004, con Bulgaria e Romanía uníndose a continuación o 1 de xaneiro de 2007. Croacia uniuse o 1 de xullo de 2013.
Montenegro, Serbia, Albania e Macedonia do Norte levan en conversas para unha posíbel adhesión á UE dende 2012, 2014 e 2020.
Por recomendación do UE, os futuros membros prepáranse para a adhesión á UE establecendo áreas de libre comercio. Unha considerable proporción do comercio estranxeiro do CEFTA é con países da UE.
Membros
A 1 de xullo de 2013, os participantes do CEFTA son: Albania, Bosnia e Hercegovina, Moldavia, Montenegro, Macedonia do Norte, Serbia e a MINUK (en representación de Kosovo).
Os membros anteriores eran Bulgaria, Croacia, República Checa, Hungría, Polonia, Romanía, Eslovaquia e Eslovenia pero abandonaron a súa pertenza ao CEFTA cando pasaron a ser estados membros da Unión europea (UE).
Criterios de afiliación
Criterios anteriores da Declaración de Poznań:
Criterios actuais dende a reunión de Zagreb en 2005:
Notas
<references group="lower-alpha" />
O Tinde, Parada, Nigrán
O Tinde é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 105 habitantes (51 homes e 54 mulleres).
Isabel Rábago
María Isabel Rábago Ríos, nada en Ferrol en 1974, é unha xornalista e colaboradora de televisión española. Ademais, é a antiga responsable de Comunicación e Medios no Partido Popular de Madrid.
Traxectoria
Empezou a súa andaina xornalística na Axencia Korpa, aínda que pouco tempo despois comezou a colaborar e presentar varios programas de corazón e actualidade en diversos medios de comunicación: TVE, Telemadrid, Telecinco ou Antena 3. Ademais traballou para medios de prensa escrita como ¡Qué me dices! ou El Mundo. Á parte da súa faceta profesional nos medios de comunicación, tamén traballou como escritora. É autora de dous libros: «Las últimas cortesanas» e «La Pantoja, Julián & CIA: Asalto a Marbella».
En 2015 participa en Supervivientes, sendo a terceira expulsada tras 28 días na illa. Desde entón, traballou en diversos programas de Mediaset como Ya es mediodía, Viva la vida ou La casa fuerte.
En 2018 incorpórase á política como responsable de Comunicación e Medios no Partido Popular de Madrid, formando parte da Vicesecretaría de Comunicación dirixida por Isabel Díaz Ayuso e sendo a encargada de levar a relación cos medios. No posto, mantívose até outubro de 2019.
Malnazidos
Malnazidos é un filme español de 2020 dirixido por Javier Ruiz Caldera e Alberto de Toro. Ambientado na guerra civil española, está protagonizado por Miki Esparbé, Aura Garrido, Luis Callejo, Álvaro Cervantes, Jesús Carroza e María Botto.