cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arles
Moitos artistas viviron e traballaron nesta zona debido á luz austral, incluíndo Pablo Picasso, Paul Gauguin, Jacques Réattu e Peter Brown. O pintor holandés postimpresionista Vincent van Gogh viviu en Arles entre 1888 e 1889, e produciu máis de 300 cadros e debuxos durante a súa etapa alí. Estes atópanse en museos e coleccións privadas coñecidas internacionalmente de todo o mundo. Desde 1970 celébrase anualmente na cidade un festival internacional de fotografía.
Nome
O asentamento está atestiguado como Arelate a mediados do século I a.C. (César), A̓reláte (Ἀρελάτε) a principios do século I. AD (Strabo), Arlate civitas en 954 e Arle no século XIII. O topónimo Arelate é unha forma latinizada do galo *Arelati, que significa 'a carón do pantano', ou 'fronte á marisma'.
Localización e características
Localizada nas beiras do río Ródano, comunícase co Mediterráneo por unha canle. É a comuna máis extensa de Francia con 759 km², aínda que en 2013 só tiña 52 566 habitantes (50 513 en 1999). É a antiga Arelate, fundada por colonos marselleses, consérvanse ruínas romanas entre as que destacan o anfiteatro e o teatro.
Administración
O alcalde de Arles é Hervé Schiavetti, do Partido Comunista Francés, que en 2014 saíu reelixido logo de vencer xa en 2008.
Moon Light Story
Moon Light Story é o terceiro single do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1994 producido por el mesmo.
Bandeira de Singapur
A bandeira de Singapur foi adoptada en 1959, o ano no que Singapur acadou a independencia do Imperio Británico. É unha bandeira composta por dúa franxas horizontais de igual anchura, sendo vermella a superior, e branca a inferior. Na banda vermella hai unha lúa islámica e cinco estrelas brancas. Estas estrelas representan os ideais do país: progreso, paz, xustiza, igualdade e democracia. A media lúa representa a unha nación xove en crecemento.
The Bay
The Bay é un filme estadounidense dirixido por Barry Levinson que foi estreado no 2012.
Sinopse
Suspense sobre unha catástrofe medioambiental en Maryland durante a celebración do Día da Independencia o 4 de xullo. Unha especie de desastre ecolóxico que provoca a mutación do parasito Cymothoa exigua, traerá o caos a unha pequena vila a carón da Baía de Chesapeake.
Torino FC
O Torino Football Club, comunmente chamado Torino ou simplemente Toro, é un club italiano de fútbol da cidade piemontesa de Turín. Foi fundado en 1906 (refundado en 2005) e compite na Serie A.
Historia
Fundado en 1906 como Foot-ball Club Torino, o club naceu como resultado da fusión de varios clubs máis antigos, algúns deles fundados en 1887, o cal converte ó Torino no club de fútbol coa herdanza máis antiga de Italia.
O club acadou o seu primeiro Scudetto na tempada 1927-28, non obstante, a época de maior esplendor da entidade foron os anos 40, cando o seu rexistro de títulos e vitorias fixeron que fose considerado o mellor equipo do mundo. Daquela Il grande Torino converteuse no primeiro equipo italiano da historia que gañou 5 ligas seguidas, capitaneado e liderado por Valentino Mazzola, e con outros 9 integrantes da selección italiana. O 4 de maio de 1949, cando o equipo volvía de Lisboa tras xogar un encontro amigable co SL Benfica, o avión que levaba a tódolos xogadores de volta, esnafrouse cun muro da Basílica de Superga, situada nun outeiro próximo á cidade de Turín, morrendo os 31 pasaxeiros no accidente, entre xogadores, directivos e xornalistas.
A pesar de gañar aquela liga un mes despois, o Torino non loitou de novo por máis títulos até a década dos 70, na que o club acadou un novo título de liga e varios subcampionatos. Nos últimos tempos o club pasou por unha crise de resultados que o levou á Serie B durante anos, e sobre todo por unha crise económica que levou a unha refundación do club en agosto de 2005. Actualmente o equipo disputa a Serie B co obxectivo do ascenso.
Estadio
O Torino FC disputa os seus encontros como local no Stadio Olimpico, máis coñecido como Stadio Comunale, inaugurado en 1933 para acoller varios encontros do Mundial de Fútbol Italia 1934. O Torino FC e o Juventus FC compartiron este estadio durante décadas, até a inauguración do Stadio delle Alpi en 1990, construído por mor do Mundial de Fútbol Italia 1990, e ó cal marcharon os dous clubs turineses. Trala reconstrución do estadio en 2006 para acoller as cerimonias de apertura e peche dos Xogos Olímpicos de Inverno dese ano, ámbolos dous clubs volveron ó seu antigo fogar. En 2011 o Juventus FC marchou ó seu novo estadio, e o Torino FC ficou como único residente do Comunale. Actualmente o recinto conta cunha capacidade para 27.994 seareiros.
Palmarés
250px|miniatura|dereita|[[Stadio Olimpico di Torino|Stadio Comunale.]] O palmarés do club é un dos máis salientables do fútbol italiano, con 7 títulos de liga, 5 títulos de copa e 1 título da desaparecida Copa Mitropa.
Xogadores
Paolo Pulici é o xogador que máis goles anotou para o club (172 goles) e o segundo que máis encontros disputou defendendo as cores do Torino FC (437 encontros entre 1968 e 1982), só superado por Giorgio Ferrini (566 encontros entre 1959 e 1975). Valentino Mazzola (123 goles entre 1942 e 1949) era o capitán do Grande Torino. Silvio Piola, o máximo goleador histórico da liga italiana e da selección italiana, disputou unha tempada co Torino.
Outros grandes xogadores que vestiron a camisola granata do club foron Denis Law, Cesare Maldini, Álvaro Recoba, Martín Vázquez, Enzo Scifo, Hakan Şükür, Enzo Francescoli, Abedi Pele, Müller etc.
Rivalidades
Os seareiros do Torino FC teñen unha boa relación cos seareiros da ACF Fiorentina, e tamén cos do CA River Plate, CA Peñarol, Liverpool FC, Celtic Glasgow, SC Corinthians e West Ham United FC. Por contra, o seu máximo rival histórico é o veciño Juventus FC, aínda que tamén mantén unha forte rivalidade co UC Sampdoria, AS Roma, Atalanta BC, Bologna FC e Hellas Verona entre outros.
Até o ano 2009 o Torino FC e o Genoa CFC mantiñan unha histórica relación de fraternidade que se rachou cun encontro ligueiro que mandou ó Torino á Serie B trala vitoria do Genoa.
Pría, Llanes
Pría é unha parroquia do concello de Llanes, no Principado de Asturias. En 2016 tiña unha poboación de 478 habitantes (segundo o INE) repartidos en 10,84 km² nos lugares de Belmonte, Garaña, Llames, La Pesa, Piñeres de Pría, Silviella e Villanueva.
Lugares de interese turístico
Hai tres praias, a de Guadamía na vila de Llames, a de Canal en Villanueva e a de Cueves del Mar, que limita coa parroquia polo leste. Pódese percorrer a pé o treito que hai entre a praia de Guadamía e a da Cueves seguindo a ruta dos bufóns de Pría (buratos que comunican os cantís co mar).
Spartak Moscova
O FC Spartak Moscova é un club de fútbol de Moscova, en Rusia. O equipo compite na máxima categoría do fútbol ruso, a Liga Premier de Rusia.
Estadio
thumb|300px|dereita|Interior do Otkritie Arena, fogar do Spartak Moscova. Tras xogar en varios estadios de Moscova ó longo da súa historia, no ano 2006 chegouse a un acordo co Goberno de Moscova para a construción dun novo estadio para o Spartak. A primeira pedra colocouse o 2 de xuño de 2007. O 19 de febreiro de 2013, anunciouse un acordo co banco ruso Otkritie para que durante 6 anos o estadio leve o nome de Otkritie Arena.
En 2018, o Otkritie Arena acollerá cinco partidos do Mundial de Fútbol de 2018 que se disputará en Rusia, catros deles da fase de grupos e un de oitavos de final.
San Amaro (homónimos)
Co topónimo San Amaro pode referirse a:
Eugenio Krapf
Eugenio Krapf, nado en Zürich, Suíza, e finado o 10 de abril de 1903 en Vigo, foi un impresor e libreiro.
Descrición
Traballou en Sevilla e, a finais do século XIX, instalou unha librería e imprenta na rúa Policarpo Sanz de Vigo, de onde saíron múltiples tarxetas postais que retrataban en fotografías a cidade daquela época. miniatura|Un home tomando [[chocolate con churros na rúa, nunha tarxeta postal de Krapf.]] Publicou no ano 1900 unha destacada edición de La Celestina de Fernando de Rojas, moi apreciada polos investigadores, prologada por Menéndez Pelayo e epilogada polo propio Krapf, que fai inventario das edicións e traducións anteriores da obra.
Ten unha rúa dedicada no concello de Vigo, nas inmediacións de Balaídos.
Bamio
O topónimo Bamio pode referirse a:
Microchirus ocellatus
Microchirus ocellatusa, (Linnaeus, 1758) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como acedía de ollos.
Trátase dun pequeno linguado, de até 20 cm de lonxitude como máximo (de aí o nome vulgar de acedía), que habita en fondos mariños areosos ou lamacentos, entre os 20 e os 300 m de profundidade, no Atlántico centro oriental (incluído o Mediterráneo), desde o suroeste da península Ibérica até Serra Leoa, e en Suráfrica e no Índico occidental.
Etimoloxía
O nome específico, ocellatus, é a forma masculina do nominativo do adxectivo latino ocellātus, -a, -um, "que ten ollos pequenos", aludindo aos catro ocelos que presenta no lado pigmentado.
Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, oceanódroma que habita en mares subtropicais, en fondos de entre os 30 e os 300 m de profundidade, entre os 43° N e os 4° N,, no Atlántico centro-oriental, encontrándose nas costas do suroeste da península Ibérica, o mar Mediterráneo, a illa de Madeira, as illas Canarias, Senegal, Ghana, Guiné Bissau e Serra Leona, e nas do océano Índico occidental, desde a antiga provincia de Natal (Suráfrica), até as costas occidentais da India.
Pesca
Microchirus ocellatus é obxecto de pesca nas zonas 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
O Menhir de Ouro
O Menhir de Ouro (en Le Menhir d'or) é unha aventura da serie Astérix de René Goscinny (guión) e Albert Uderzo (ilustracións) editado orixinalmente como audiolibro en 1967. Foi reeditado como álbum fóra da colección e publicado en varias linguas simultaneamente o 21 de outubro de 2020.
Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar, Xavier Senín e Isabel Soto e publicado pola editorial Xerais en outubro de 2020. A obra en galego conta cun CD coas voces de Xerardo Couto (Astérix), Tacho González (Obélix) e Antón Rubal (Aseguracentúrix), que contan a historia.
Zalduondo
250px|thumb|Vista de Zalduondo Zalduondo é un concello de Áraba, en Euskadi, que forma parte da cuadrilla de Agurain.
Tiña en 2015 unha poboación de 196 habitantes. Está formado por unha única localidade, a diferenza do resto de concellos da zona.
Sachs Patera
Sachs Patera é un patera situado no hemisferio norte de Venus. Definida coma unha caldeira descolgada, Sachs é unha depresión elíptica duns 130 metros de profundidade, e que ten uns 40 km de longo (só se inclúe a distancia dentro da depresión), vista a través do seu eixo máis longo. A súa morfoloxía indica que unha caldeira con material magmático quedou baleira e a consecuencia disto a caldeira colapsouse sobre si mesma, formando unha depresión rodeada de escarpas concéntricas que están espazadas entre si entre 2 a 5 km. A forma de arco das escarpas, que se seguen estendendo cara o norte onde existe un profundo alongamento da elipse da depresión (de aí o de caldeira descolgada), evidencian varias etapas distintas na drenaxe da caldeira magmática; a protuberancia que se pode ver no suroeste da caldeira podería ser un evento por separado do ocorrido coa depresión central.
Rarís
Co topónimo de Rarís podemos facer referencia a:
Sachs Patera
Son tamén moi visibles os campos de lava de entre 10 a 25 km ó longo da caldeira (sobre todo no norte) e que lle dan un aspecto de flor á caldeira grazas ós seus regueiros finais. Estes campos e regueiros de lava aparecen nun gris claro na imaxe de radar xa que estas lavas teñen unha textura de mosaico (ou bloques), textura que fai que a lava devolva máis ondas de radar. Moita desta lava foi emitida dende a caldeira, algunha probablemente viaxando polo subsolo posiblemente a outras partes do subsolo, e inclusive, podendo saír á superficie moi ó sur da caldeira. Isto é bastante infrecuente nas caldeiras que existen na Terra, onde normalmente a saída da lava está moi próxima á caldeira.
Canicova
O topónimo galego Canicova pode referirse a:
Pleurtuit
Plertuit (en Pleurestud) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Grande grande é a viagem
Grande grande é a viagem é un álbum ao vivo de Fausto, editado o 15 de outubro de 1999.
(You Can't Always Get) What You Want
"(You Can't Always Get) What You Want" é o cuarto sinxelo do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1994 e producido por el mesmo.
Von Miller
Traxectoria
Nado en Dallas, Texas, Miller acudiu ao Instituto de DeSoto, onde practicou fútbol americano e atletismo. No seu ano júnior, Miller conseguiu 37 tackles e 7 sacks. No seu último ano como sénior, Miller foi nomeado MVP despois de rexistrar 76 tackles e 6 sacks. Tras o seu paso polo instituto, Miller recibiu ofertas de bolsas de Florida, Misisipi, Oklahoma, Texas Tech e Texas A&M, decantándose por esta última. Tras finalizar a súa etapa no fútbol americano colexial, foi seleccionado polos Denver Broncos na primeira rolda (posto 2) do draft da NFL de 2011, onde asinou un contrato de catro anos por 21 millóns do dólares.
A selección de Miller sorprendeu a algúns expertos. Denver mudou dunha defensa 3-4 a unha defensa 4-3, o contrario aos puntos fortes de Miller. O ex-quarterback dos Broncos, John Elway, quen tamén é o vicepresidente executivo da franquía, dixo: "Miller é o tipo de persoa que vén ben ter ao redor de 10 anos". Miller decidiu usar o número 58 na honra do seu ídolo, o linebacker dos Kansas City Chiefs Derrick Thomas.
Desde a súa chegada a Denver, Miller logrou 5 títulos de división consecutivos, 2 campionatos da AFC e chegou a dúas Super Bowl (XLVIII e 50) en tres anos, perdendo a primeira fronte os Seattle Seahawks por 43-8 (na cal se perdeu os playoffs por lesión) e gañando a segunda fronte aos Carolina Panthers por 24-10, na cal foi seleccionado MVP. Curiosmanete, esta última foi a primeira Super Bowl da historia na que se enfrontaban as dúas primeiras eleccións do draft: Cam Newton (1ª) e Von Miller (2º). Tras a súa gran tempada cos Broncos en 2015, os Broncos decidiron porlle a etiqueta de xogador franquía, impedindo que puidese negociar con ningún outro equipo. Posteriormente, renova o seu contrato por 6 anos e 114,5 millóns do dólares, dos cales 70 millóns son garantidos, converténdose así no defensor mellor pagado na historia da NFL.
Loira
Amais, Loira é o exónimo en lingua galega do francés Loire. Pode referirse a:
Isoglosa
dereita|miniatura|Áreas lingüísticas da lingua galega, con diversas isoglosas.
Unha isoglosa é unha liña imaxinaria que divide xeograficamente a existencia de dous fenómenos lingüísticos distintos. Os trazos poden ser fonéticos, fonolóxicos, morfolóxicos, sintácticos e mesmo pragmáticos. Partindo como exemplo do galego actual, as isoglosas dos principais fenómenos (plurais dos substantivos e adxectivos rematados en -n e -l, variantes no paradigma dos verbos, na estrutura fonolóxica, nas realizacións fonéticas, gheada, seseo, etc.) contribúen a delimitar o territorio dos tres bloques lingüísticos: occidental, central e oriental. Porén, unha isoglosa pode internarse non só nas falas dun determinado idioma, senón en dominios pertencentes ao que se consideran linguas distintas. Este fenómeno tipifica as áreas ocupadas por dialectos procedentes dun tronco común, de aí que cando se trata de describir tecnicamente as variantes desde o punto de vista sincrónico non sexa apropiado referirse a linguas, senón a fenómenos dialectais que se van sucedendo a través de continuum lingüísticos.
Os problemas na definición de lingua proceden dunha súa característica: a continuidade. En lingüística fálase de continuum lingüístico na Romania (onde se falan linguas románicas ou neolatinas), debido a que existen trazos (chamados variantes) que xeograficamente se perden nun límite e outros que se perden noutro. A estas fronteiras distribucionais ou isoglosas poden agruparse (e polo tanto se chamarán substitutivas ou consecutivas) ou aparecer illadas (e se chaman constitutivas, difusas ou graduais):
Como se ve, as isoglosas poden concentrarse en determinadas rexións ou aparecer illadamente: no primeiro caso chámanse fronteiras lingüísticas constitutivas e no segundo substitutivas ou consecutivas. As fronteiras das linguas románicas na Península Ibérica son constitutivas na súa parte setentrional (galego e asturiano, asturiano e castelán ou castelán e aragonés) e substitutivas na súa parte meridional (portugués e castelán. Isto pasa tamén na fronteira entre as linguas iberorromances e a Galorromania, pois tamén se dá así entre o aragonés e o catalán no norte ou castelán e catalán en Valencia no sur. Normalmente na Península Ibérica, as fronteiras interlingüísticas máis importantes agrúpanse na dirección norte-sur, mentres que as intralingüísticas se desenvolven na dirección este-oeste.
UGT-Galicia
A Unión Xeral de Traballadores de Galicia (UGT-Galicia) é a federación territorial galega da Unión General de Trabajadores (UGT), un sindicato cuxo ámbito de actuación abrangue todo o Estado español.
Historia
Após a fundación, a UGT comezou a operar en todo o Estado español, convivindo ou rivalizando con outros modelos sindicais. A sublevación militar de 1936 contra o réxime republicano resolveuse en moi pouco tempo en Galicia a favor dos golpistas, polo que moitos representantes da UGT se viron obrigados a fuxir e o patrimonio sindical foi incautado. Con todo, a UGT continuou a traballar en Galicia desde a clandestinidade durante toda a ditadura, e cando regresa a democracia a UGT contaba xa con 34 unións locais que posteriormente conformarían a UGT-Galicia.
O congreso de constitución da UGT-Galicia tivo lugar os días 13 e 14 de outubro de 1979, en Santiago de Compostela. O primeiro secretario xeral foi Javier Pedrido Fraiz. A Unión Xeral de Traballadores de Galicia, integrada na Unión General de Trabajadores de España, declárase como unha «organización autónoma e independente de calquera inxerencia externa, unha organización que se move única e exclusivamente pola vontade dos seus afiliados, tendo como norma máxima de funcionamento a democracia absoluta».
Dirixentes
O máximo cargo na UGT-Galicia é a Secretaría Xeral. Desde a constitución do sindicato en 1979, os secretarios xerais foron:
RAI
RAI ou Radiotelevisione Italiana, coñecida ata 1954 como Radio Audizioni Italiane, é a empresa de radiodifusión pública de Italia. É a maior empresa de televisión de Italia, e compite coas cadeas privadas de empresas como Mediaset, Telecom Italia Media ou Sky Italia. A RAI opera varias canles de radio e de televisión, emitindo no sistema analóxico terrestre ata o 2013, vía televisión dixital e por satélite. Foi un dos 23 membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión no ano 1950.
Debido á súa proximidade xeográfica con Italia, o sinal da RAI tamén se pode recibir en países como Albania, Suíza, Mónaco, Malta, San Marino, a Cidade do Vaticano, Eslovenia ou Croacia.
Orixes
A RAI naceu coma unha empresa privada coñecida como Unione Radiofonica Italiana (URI) e foi creada no ano 1924 por varios empresarios privados e membros do grupo Marconi. A URI realizou a súa primeira emisión de radio o 24 de outubro dese ano cun cuarteto de Haydn.
No ano 1927 a URI foi renomeada como Ente Italiano Audizioni Radiofoniche (EIAR). Sobreviviu ata 1944 cando, baixo presión dos Aliados, foi renomeada Radio Audizioni Italiane, ou RAI.
Non foi ata o 1954 cando a RAI adquiriu a súa estrutura actual. Nese ano o estado italiano adquiriu parte da empresa, e a RAI comezou as súas emisións de televisión. O 3 de xaneiro de 1954 as 11:00, a primeira grella de televisión foi emitida desde a oficina de Milán e desde as subsés de Turín e Roma. Ás dúas dese mesmo día comezou a primeiro programa de televisión da historia italiana Arrivi e partenze, dirixido por Armando Pizzo e Mike Bongiorno.
Televisión
Émisión analóxica (ata o 2012), dixital e satélite: Emisión en dixital:
[s]: tamén dispoñible vía satélite
Emisión vía satélite:
Urraca de Castela
miniatura| Urraca de Castela, nada en 1186 e finada en Coímbra o 30 de novembro de 1220 foi infanta de Castela e, dende 1211 até a súa morte, raíña consorte polo seu matrimonio con Afonso II de Portugal, era filla do rei Afonso VIII de Castela e da súa esposa, a raíña Leonor de Plantagenet. Foi nai dos reis de Portugal Sancho II e Afonso III.
Orixes familiares
Filla do rei Afonso VIII e da súa esposa, a raíña Leonor de Plantagenet, os seus avós paternos foron Sancho III de Castela e a súa esposa Branca Garcés de Pamplona e os maternos o rei Henrique II de Inglaterra e a raíña Leonor de Aquitania. Foron os seus irmáns, entre outros, o rei Henrique I de Castela e a raíña Berenguela de Castela, nai de Fernando III o Santo, rei de Castela e León.
Traxectoria
Naceu en 1186 e aparece por primeira vez na documentación o 28 de maio de 1187, no que o seu pai realizaba unha doazón ao mosteiro de las Huelgas de Burgos, que el fundara.
Contraeu esponsais en 1205 co infante Afonso de Portugal, fillo do rei Sancho I de Portugal e da súa esposa, a raíña Doce de Aragón e dous anos despois, en 1208, celebrouse o matrimonio. Despois da defunción do seu pai en 1212, o infante herdou o trono e reinou co nome de Afonso II de Portugal.
A raíña Urraca faleceu o 2 de novembro de 1220 na cidade de Coímbra, na que outorgara testamento o día 14 de xuño de 1214, e foi sepultada xunto ao seu esposo, o rei Afonso II de Portugal, no Mosteiro de Alcobaça.
Voda e descendencia
Froito do seu matrimonio co rei Afonso II de Portugal naceron os seguintes fillos:
Ponte da ría de Ferrol
A ponte da ría de Ferrol (nome non oficial) é unha ponte da autoestrada AP-9 que comunica os concellos de Neda e Narón sobre a ría de Xuvia, a ponte é libre de peaxe.
Historia
A construción da autoestrada ata Ferrol era unha vella reivindicación de ferrolterra, houbo que esperar ata o 15 de decembro de 2003 para a súa inauguración. Esta nova ponte dende Neda ata Narón cruzaba a ría de Xuvia cunha ponte de máis dun km de longo sobre piares.
A ponte está limitada a 100 km/h polo tamaño das beiravías. No lado de Neda tamén ten accesos dirección Fene. No lado de Narón ten saídas para Xuvia onde está Megasa e A Gándara e o seu polígono.
Luís Sobrino Rivas
Luís Sobrino Rivas, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1907, foi un médico galego.
Traxectoria
Fillo de Luís Sobrino Iglesias. Médico. Foi fundador e secretario da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra. Casou con Carmen Buhigas e foi pai de Carlos e Ramón Sobrino Buhigas e tío de Enrique Campo Sobrino.
Arratia-Nerbioi
Arratia-Nerbioi (en castelán: Arratia-Nervión) é unha comarca da provincia de Biscaia, en Euskadi, formada polos vales de Arratia e Nerbioi.
Está situada ao sur da provincia e limita ao sur con Áraba e ao norte coas comarcas biscaíñas de Enkarterri, Bilboaldea e Durangaldea.
Bonilla a la Vista
Bonilla a la vista é unha empresa galega de alimentación creada por Salvador Bonilla en Ferrol en 1932. Adícase á produción de patacas fritidas, chocolate e churros. Ten a fábrica no polígono de Sabón, en Arteixo e varios negocios de hostalería na cidade da Coruña.
Leboradas, Gaibor, Begonte
Leboradas é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Bonilla a la Vista
Negocio
A empresa ten seis locais de hostalería como churrerías na cidade da Coruña:
2-Headed Shark Attack
2-Headed Shark Attack é un filme estadounidense dirixido por David Michael Latt que foi estreado no 2012. Está protagonizado por Carmen Electra, Charlie O'Connell e Brooke Hogan. O filme emitiuse o 8 de setembro de 2012 en Syfy.
Mesquita de Selimiye
Enterramentos na igrexa
Enterramentos na mesquita cando aínda era unha igrexa:
Dimitri Payet
Dimitri Payet, nado en Saint-Pierre (Reunión) o 29 de marzo de 1987, é un futbolista profesional francés que xoga como medio ofensivo para o Olympique de Marsella da Ligue 1 francesa.
Setestrelo
β Ursae Majoris (Merak), xunto con α Ursae Majoris Dubhe (as dúas estrelas máis a dereita na imaxe), sinalan a dirección da estrela polar do norte (Polaris, ou α Ursae Minoris), e polo tanto sinalan tamén o polo norte.
Sean Williams
Sean Christopher Williams, nado o 13 de setembro de 1986 en Houston, Texas, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre.
Profesional
Foi elixido na 17ª posición do Draft da NBA de 2007 polos New Jersey Nets. O 29 de decembro de 2008, foi asignado aos Colorado 14ers da NBA Development League. O 22 de xaneiro de 2009, os Nets o chamaron de volta dos 14ers. O 11 de xaneiro de 2010, foi cortado polos Nets.
O 21 de decembro de 2011, asinou un contrato de dous anos cos Dallas Mavericks. Máis tarde, os Mavericks o asignaron aos Texas Legends da D-League. Tras varios pasos polos Texas Legends, os Mavericks cortaron a Williams o 22 de marzo de 2012.
O 20 de abril de 2012, asinou polos Boston Celtics, volvendo á cidade onde xogou na universidade.
O 20 de xullo de 2012, Williams foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos. Foi cortado polos Rockets o 29 de agosto de 2012.
Corsica et Sardinia
miniatura|Provincia de Corsica et Sardinia cara ao 120 Corsica et Sardinia (do Provincia Sardeña e Córsega, grego antigo ἐπαρχία Σαρδηνίας και Κορσικής) foi unha provincia romana que incluía as illas de Córsega e Sardeña.
tempos pre-romanos
thumb | 400px | right | O imperio romano no tempo de [[Adriano (gobernado 117-138), amosando a provincia senatorial de Sardeña e Córsega, dúas illas no centro do Mar Mediterráneo]] A civilización nuráxica floreceu en Sardeña do 1800 ao 500 a.C. Os antigos sardos, tamén coñecidos como nuráxicos, intercambiáronse con moitos pobos mediterráneos durante a Idade de Bronce e no inicio da idade de ferro, especialmente cos micénicos e os chipriotas. Os sardos tamén construíron moitos asentamentos costeiros, como Nora e Tharros, e os característicos edificios en forma de torre polos que é coñecida a illa, os nuragos. Unha civilización similar tamén se desenvolveu en Córsega do sur, onde se construíron varios" torri". Os antigos sardos alcanzaran un alto nivel de complexidade cultural, construíndo grandes santuarios comunais, onde as comunidades nuráxicas reuníronse para participar nos mesmos rituais durante as festas. Os pobos nuráxicos foron capaces de organizarse e realizar varios proxectos complexos, como construír refinados templos, obras hidráulicas como fontes e acuedutos, e crear estatuas de tamaño natural a pesar da falta dunha elite e carecían practicamente de calquera grao de estratificación social.
Máis tarde os fenicios estableceron varias estacións comerciais na costa de Sardeña, os sardos e os fenicios conviviron en centros urbanos a través da costa. Xunto a eles foron os gregos, que fundaron as colonias gregas de Alalia en Córsega e Olbia en Sardeña. Os antigos cartaxineses, naquel momento unha dependencia fenicia, conquistaron Alalia no 535 a.C coa axuda dos etruscos. Despois de Córsega, mesmo unha parte de Sardeña estivo baixo o control dos cartaxineses.
Historia
Aínda que Roma redactara un tratado anterior con Cartago logo da primeira guerra púnica, un completo desprezo por este acordo levounos a anexarse ​​forzosamente Sardeña e Córsega durante a Guerra Mercenaria (240 a.C – 238 a.C). No 238 a.C., os cartaxineses, que aceptaron a derrota na primeira guerra púnica, entregaron Córsega e Sardeña, que xuntas se converteron nunha provincia de Roma. Establecéronse na costa e tardaron máis dun século en pacificar o interior. Isto marcou o comezo da dominación romana no Mediterráneo occidental. Os romanos gobernaron esta área por 694 anos.
Os nuragos e os corsos se rebelaron a miúdo contra os gobernantes romanos. Estalou unha revolta no 235 a.C., pero foi reprimida violentamente por Manlio Torquato, que celebrou un triunfo sobre os sardos. Outras revoltas xurdiron no 233 a. C. e foron reprimidas tamén polo cónsul Carvilio Máximo, que celebrou o triunfo o mesmo ano. No 232 a.C. os sardos foron derrotados de novo, esta vez polo cónsul Manlus Pompilus, ao que se lle concedeu o honor de celebrar o triunfo. No 231 a.C., á luz das tensións xeneralizadas, un exército consular foi enviado para tratar con cada illa: un contra os corsos, comandado por Papirius Maso, e o outro contra os sardos, liderado por Marcus Pomponius Matho. No entanto, os cónsules non lograron reportar un triunfo, xa que ambas campañas fracasaron. Unha revolta masiva, coñecida como "Bellum Sardum", estalou durante a Segunda guerra púnica no 216 a.C., unha rebelión sarda masiva liderada polo terratenente Hampsicora, nativo da cidade de Cornus que comandaba un exército de nativos e de aliados cartaxineses co título de "Dux Sardorum", axudaron ao exército sardo con 15.000 soldados e 1.500 cabaleiros. O exército romano e o sardo-púnico loitaron na batalla de Decimomannu, con todo, gañaron os romanos, e a rebelión terminou co suicidio de Hampsicora e o saqueo da cidade de Cornus a mans do exército romano, comandado por Manlio Torquatus.
O século II a.C. foi un período tumultuoso na provincia. No 181 a.C., os Corsi, unha poboación que vivía na Córsega meridional e Sardeña nororiental, se rebelou contra os romanos: a revolta foi detida por Marcus Pinarius Posca, que matou a 2.000 rebeldes e escravizou algúns deles. No 177/176 a.C., co fin de sufocar a rebelión das tribos sardas coñecidas como Balaros e Ilienses, o Senado enviou ao cónsul Tiberius Semacrón Gracchus a cargo de dúas lexións, cada unha estaba composta por 5.200 soldados rasos e 300 cabaleiros, con outros 1.200 soldados e 600 cabaleiros entre aliados e latinos. Estímase que preto de 27.000 sardos perderon a vida nesta revolta (12.000 no 177 e 15.000 no 176), trala derrota, duplicouse a carga tributaria aos insulares, e Gracchus obtivo o triunfo. Livio informa da inscrición no templo da deusa Mater Matuta, en Roma, onde os gañadores exhibiron unha placa conmemorativa que dicía:
"Baixo o mando e os auspicios do cónsul Tiberius Sempronius Gracchus, a lexión e o exército do pobo romano subxugaron Sardeña. Máis de 80.000 inimigos foron asasinados ou capturados na provincia. Levando as cousas do xeito máis feliz para o Estado romano, liberou aos amigos, restaurou os ingresos, levou de volta ao exército san e salvo cun rico botín, por segunda vez entrou triunfante en Roma. En recordo destes acontecementos, dedicou este panel a Xúpiter."
No 174 a.C, estalou outra revolta en Sardeña, resultando unha vitoria romana de Titus Manlio Torquatus cun "strage et fuga Sardorum", deixando a uns 80.000 sardos mortos no campo de batalla. O ano seguinte produciuse outro levantamento en Sardeña, o pretor da illae Atilius Servatus, foi derrotado e obrigado a refuxiarse na outra illa. Atilio pediu reforzos a Roma, que foron proporcionados por Gaius Cicerius. Cicerius, que prometeu a Juno Moneta construír un templo en caso de éxito, reportou unha vitoria, matando a 7.000 Corsi e escravizando a 1.700. No 163 a.C., Marcus Juventhius Thalna anulou outra revolta, sen máis detalles sobre a expedición. Está rexistrado que, ao coñecer o resultado da misión realizada en Sardeña, o Senado romano anunciou oracións públicas, e que o propio Thalna, consciente da gran aclamación en Roma polo éxito, experimentou emocións tan fortes que morreu. Non obstante, a rebelión reanudouse pouco despois, xa que máis tarde enviáron a Scipio Nasica para pacificar a illa.
No período republicano tardío, Gaius Marius e Lucius Cornelius Sulla Felix estableceron aos seus veteranos en Córsega e utilizaron a subministración de grans da illa para apoiar os seus esforzos de guerra. Xulio César fixo que os seus delegados capturasen as illas de Pompeio, conseguindo o control da subministración de grans no proceso. Esta subministración de trigo alimentou ao seu exército e asegurou a súa vitoria na guerra civil do 49 a.C. Durante o Segundo Triunvirato, Octavio recibiu as illas como parte do seu botín e usou a súa subministración de grans para alimentar aos seus exércitos contra Bruto e Cassius. Entre o 40 e o 38 a.C., Sexto Pompeio, fillo de Pompeio, e o seu legado, Menas, ocuparon Córsega e aterrorizou a Sardeña, Sicilia e ata a península italiana cunha gran frota pirata. Xunto cos tres triunviratos, Sexto Pompeio foi un dos catro contendentes máis importantes na guerra logo da morte de Xulio César. A súa frota estaba composta en gran parte por miles de escravos e tamén tiña moitas fortalezas en Córsega. Con isto, ameazou seriamente a subministración de gran aos romanos, de xeito que Octavio tivo que facer a paz con Sexto Pompeio xa que non era posible vencelo. No Pacto de Misenum (39 a. C.), Sesto Pompeio recibiu o control de Córsega e Sardeña, así como Sicilia e Acaia, a cambio de acabar co bloqueo do continente e permanecer neutral no conflito entre Octavio e Marco Antonio. Pero Octavio non estaba satisfeito coa área que se lle asignou e o conflito estalou de novo no 38 a.C. Pompeio bloqueou de novo o continente italiano, levando a fame. Máis tarde, o mesmo ano, Octavio reuniu unha frota tan poderosa que puido derrotar a Sextus Pompeio na batalla de Mylae e, definitivamente, na de Nauloco e volveu ser o gobernante da zona.
Nas reformas provinciais de Augusto do 27 a.C., Sardeña e Córsega convertéronse nunha provincia senatorial. A provincia foi administrada por un procónsul co rango de pretor. No ano 6, estableceuse unha provincia senatorial separada de Córsega, xa que Augusto apropiouse da illa de Sardeña, onde unha gran guarnición se mantiña en armas, como unha das súas provincias persoais. Mesmo despois do regreso de Sardeña ao Senado no ano 67, as dúas illas permaneceron como provincias separadas. Despois do 69, parece que Sardeña foi administrada por un procurador, converténdose en provincia imperial.
As provincias de Córsega e Sardeña foron incorporadas á diocese de Italia por Diocleciano no 292, xunto con Sicilia e Malta.
Opinión romana da provincia
thumb| Mosaicos de Nora Durante este dominio, Roma mantivo unha relación obxectiva coa provincia. As rexións costeiras de ambas illas foron colonizadas polos romanos e adoptaron a lingua e cultura latinas, con todo, as zonas interiores de Sardeña e Córsega resistiron aos romanos. Ocorreron unha variedade de revoltas e levantamentos: con todo, xa que as áreas interiores estaban densamente cubertas de bosques, os romanos evitáronas e deixounas ao carón como "terra dos bárbaros". En xeral, Córsega e Sardeña convertéronse en ganancias triviais en comparación coas ganancias orientais do Imperio Romano. Os romanos consideraban tanto as illas como a súa xente como atrasadas e insalubres, con toda probabilidade debido á longa presenza de malaria. Un estudo de 2017 demostrou de feito que a malaria xa era endémica en Sardeña hai 2000 anos, como demostrou a presenza de beta-talasemia no ADN dun individuo sardo enterrado na necrópole púnica de Carales.
De Corsega os romanos non recibiu moito botín nin os prisioneiros estaban dispostos a inclinarse ao goberno estranxeiro e a aprender calquera cousa romana. Estrabón, representa aos corsos como persoas bestiais que recorren a vivir por saqueo, dixo que "quenqueira que comprara un, agravando aos seus compradores pola súa apatía e insensibilidade, lamenta o desperdicio do seu diñeiro". O mesmo pasou cos escravos sardos, que adquiriron unha reputación infame por non ser fiables e matar os seus amos se tiñan oportunidade. Unha vez que os cativos sardos inundaron os mercados de escravos romanos logo dunha vitoria romana sobre unha gran rebelión das tribos das montañas, o dito Sardi venales ("sardos baratos") converteuse nunha expresión latina común para indicar algo barato e inútil, como refire  Livio. Cicerón referiuse aos sardos como, mal dispostos como ningún outro para o pobo romano, "cada un peor que o seu compañeiro" (alius alio nequior), e aos seus rebeldes das montañas, que seguían loitando contra os romanos ao estilo guerrilleiro, como "ladróns con capas de la" (latrones mastrucati). O orador romano ligou aos sardos ás antigas tribos bérberes de África do Norte (A Poenis admixto Afrorum genere Sardi os púnicos, mesturados con sangue norte africano, orixinaron aos Sardos", Africa ipsa parens illa Sardiniae "África do Norte é o proxenitor de Sardeña"), usando tamén o nome  Afer ( Norte africano) e Sardus (sardo) como intercambiables, para probar a súa suposta astucia e horrible natureza herdada dos antigos mestres cartaxineses. Varro, seguindo a tradición establecida por Cicerón, usada para comparar aos sardos cos bérberes Getuli, dicía quaedam nationes harum pellibus sunt vestitae, ut in Gaetulia et in Sardinia ("Algunhas nacións barbaras usan peles de cabra para vestirse, como por exemplo en Getulia e Sardeña"). Cicerón afirmou que ningunha cidade sarda nunca fora amigable cos romanos. Moitos dos estereotipos negativos foron alimentados pola profunda hostilidade dos sardos cara a Roma e as súas frecuentes rebelións que duraron séculos. Mesmo no século I a.C, mentres que o resto da illa foi sometida ao dominio romano, as terras altas de Sardiña estaban a miúdo en estado de rebelión. Estrabón mencionou que as poboacións que residían nas montañas aínda non estaban completamente pacificadas durante o seu tempo e finalmente recorreron a vivir do saqueo, saqueando outras comunidades sardas e navegando cos seus barcos para atacar as costas de Etruria, en particular, cometeron a miúdo actos de piratería na cidade de Pisa. Con todo, algúns romanos tiñan unha opinión positiva dos sardos; César, por exemplo, memorizou a oración do seu tío "Pro Sardis", unha oración en favor dos sardos, e era amigo íntimo do cantante srdo Tigellius. A cidade de Carales era en realidade partidaria de César e dos populares, e axudouno con algunhas tropas durante a batalla de Thapsus.
Relación con Roma
thumb|Mosaico de Carales que representa a Orfeo Córsega e Sardeña mantivéronse nun estado pouco urbanizado e servían principalmente como lugares de exilio. C. Cassius Longinus, o avogado acusado de conspiración por Nerón, foi enviado á provincia, mentres que Anicentus, asasino de Agripina, foi enviado especificamente a Sardeña. Moitos xudeus e cristiáns tamén foron enviados ás illas baixo o mandato de Tiberio. Os cristiáns eran a miúdo exiliados en Sardeña, onde se vian forzados a traballar nas súas ricas minas ou nas canteiras (damnatio ad metalla).
Aínda que descoidadas, as illas acabaron desempeñando un papel significativo nos acontecementos do Imperio. Mentres que Sardeña proporcionaba a Roma gran parte da subministración de grans durante a época da República Romana, Córsega fixo o mesmo coa cera para o Imperio. Ademais, entre todas as provincias romanas occidentais, Sardeña proporcionou o maior número de mariñeiros ás frotas militares romanas. Sardeña tamén foi un dos principais fornecedores de metais do mundo romano, grazas ás súas ricas minas de prata, chumbo e cobre, Sardeña estaba no terceiro lugar entre todas as provincias romanas en cantidade de metais producidos xunto a Bretaña e Iberia. A produción mineira durante o goberno romano foi estimada en preto de seiscentas mil toneladas de chumbo e mil toneladas de prata.
Sábese que poucos sardos obtiveron o rango de senador ou cabaleiro durante a era imperial. O sardo Marco Erennius Severo converteuse no legatus de Xudea e obtivo o rango de pretor a mediados do século II. Nas epístolas de Symmachus menciónanse algúns senadores de orixe sarda como Ampelius, e foron acusados ​​de poñerse do lado de Magnus Maximus contra Teodosio.
Grandes cidades
thumb|Templo de Antas thumb|Ponte romana de Turris Libisonis, Porto Torres, Sardeña
Carales foi a cidade máis grande de toda a provincia, alcanzando unha poboación de 30.000 habitantes. A súa existencia como centro urbano remontase a polo menos o século VIII a C., Florus chamouna "urbs urbium", a cidade entre as cidades. Sardeña e Carales estiveron baixo dominio romano desde o 238 a.C., pouco despois da Primeira Guerra Púnica, cando os romanos derrotaron aos cartaxineses. Non se atopou ningunha mención con motivo da conquista romana da illa, pero durante a Segunda Guerra Púnica serviu como cuartel do pretor (Titus Manlius Torquatus) desde onde dirixiu as súas operacións contra Hampsicora e o exército sardo-cartaxinés. Os monumentos máis importantes da época romana son o anfiteatro, capaz de acoller ata 10.000 espectadores e as ruínas da vila romana coñecida como vila de Tigellius.
Sulci tamén foi unha das cidades máis grandes de Sardeña. A súa fundación remóntase ao século IX a.C. e foi anexionada polos cartaxineses durante o século VI a.C. Converteuse nunha das maiores cidades baixo control cartaxinés, como testemuña a súa gran necrópole que contiña máis de 1.500 hipoxeos, ata o século V a.C. a cidade xa alcanzara unha poboación duns 10.000 habitantes. No 258 a.C., produciuse unha batalla naval entre as forzas cartaxinesas e as romanas preto da cidade, unha vez que o comandante Hannibal Gisco percibiu que perdera, refuxiouse en Sulci, pero foi capturado e crucificado polos seus propios homes. Na segunda guerra púnica a cidade estivo baixo control romano. Sulci creceu rico debido á súa proximidade ás ricas minas de chumbo da rexión do Sulcis, tanto que os seus cidadáns puideron pagar a César unha multa de 10 millóns de sestercios por apartarse de Pompeio durante a guerra civil. Nora, situada preto da moderna cidade de Pula, foi considerada polos antigos autores como a cidade máis antiga de Sardeña. En realidade, a pedra de Nora, un antigo texto fenicio que se atopou na cidade, testemuña a importancia do sitio como porto xa no século IX a.C. Ata hoxe hai moitos fermosos mosaicos romanos e o seu teatro é un dos monumentos romanos mellor conservados da illa.
A cidade de Tharros, situada no lado occidental da illa na península de Sinis, foi un dos principais produtores de xoias do mundo púnico, como o testemuñan os ricos kits funerarios atopados na necrópole púnica. Foi unha das cidades que se rebelaron contra o goberno romano durante a Segunda Guerra Púnica e apoiou a revolta de Hampiscora.
Situado no lado nordeste de Sardeña, Olbia era unha rica cidade portuaria. Aínda que o seu nome parece ser de orixe grega, a cidade xa estaba baixo control cartaxinés no século V a.C. As súas grandes murallas, aínda visibles hoxe en día, remóntanse ao século IV a.C. A súa posición estratéxica nas rutas comerciais mediterráneas foi indiscutible, tanto que cando os romanos ocuparon a illa no 238 a,C, a cidade converteuse nunha importante base militar para a mariña romana. Como as outras grandes cidades romanas da illa, Olbia tiña baños públicos e un foro. Outras cidades dignas de mención foron Othoca, Neapolis, Bithia e finalmente [Cornus`]], a cidade natal de Hampiscora. Bosa tamén foi probablemente fundada desde os tempos antigos como testemuña unha inscrición que data do século VIII a.C.
Ademais das citadas cidades, os romanos fundaron algunhas colonias, sendo as dúas principais Turris Libisonis e Forum Traiani. Turris Libisonis, situada no noroeste da illa, prosperou grazas ás ricas chairas do Nurra e á súa posición ideal como porto, os seus maxestosos baños e mosaicos están ben conservados aínda hoxe. Forum Traiani estaba situada nas fértiles chairas da zona de Campidano e fíxose famosa polos seus baños, que se cría que tiñan propiedades terapéuticas.
A cidade máis importante de Córsega foi Aleria, fundada no século VII a.C. polos gregos de Focea e posteriormente conquistada polos etruscos logo da batalla de Alalia. Aiacium tamén comezou como un porto foceano. Gaius Marius fundou Mariana no norte de Córsega no 93 a.C.
Fantasma Spot
"Fantasma Spot" é o quinto sinxelo do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón o ano 1997 e producido por el mesmo.
Aitor Gorosabel
Aitor Gorosabel Garai, nado en Éibar o 2 de febreiro de 1970, é un cantante e guitarrista vasco pertencente ao grupo de heavy metal Su Ta Gar.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia vascoparlante. É o terceiro de catro irmáns e todos eles teñen relación coa música. Súas dúas irmás, Aintzira e Amaia, son profesoras de música, e seu irmán Mikel, alias Norton, é cantante e guitarrista de EH Sukarra. Aitor comezou tocando o piano con 5 anos cos seus irmáns. En 1º e 2º de EXB estudou solfexo aplicado ao piano, aínda que a guitarra aprendeuna a tocar de xeito autodidacta. Tamén estudou publicidade.
Aos doce anos empezou a tocar a guitarra española imitando a Norton, seu irmán, quen contaba con 14 anos de idade, e escoitaba punk e rock radical vasco. Pouco despois descubriu a guitarra eléctrica e empezou a escoitar grupos como Accept, Judas Priest, Iron Maiden e a guitarristas como Steve Vai e Joe Satriani. Na ikastola e no instituto onde estudou fixo amizade con Xabier Bastida, Asier Osoro e Borxa Arrillaga, con quen formaría en 1987 o grupo Su ta gar, do que se converteu en voz principal, guitarra solista e compositor. Su Ta Gar acabou cantando en euskara sendo os pioneiros do heavy metal nesa lingua e creando escola dentro do metal vasco.
El Temps
miniatura|Logo de El Temps El Temps é unha revista semanal de actualidade editada en Valencia por Edicions del País Valencià desde o 1985 e distribuído en Cataluña, Comunidade Valenciana e Illas Baleares. O seu editor e impulsor é Eliseu Climent. A redacción ten tres sedes en (Barcelona, Valencia e Palma). Entre os seus colaboradores están actualmente Joan Francesc Mira, Martí Domínguez, Pilar Rahola, Miquel Payeras, Sebastià Alzamora, ou Alfons Cervera.
A mediados dos 90 foi un dos primeiros medios de comunicación en catalán a ter presenza en Internet. A súa difusión real é descoñecida, xa que a diferenza da inmensa maioría dos medios de comunicación de España, non se somete ao control da OJD, e a súa venda directa considérase escasa.
Hanno Möttölä
Traxectoria
Tras xogar para a Universidade de Utah, Möttöla foi seleccionado na 40ª posición do Draft da NBA de 2000 polos Atlanta Hawks, onde xogou durante dúas tempadas antes da súa volta a Europa. Alí xogou para o Saski Baskonia da Liga ACB, no Fortitudo Bologna italiano onde en 2004 conseguiu chegar ás finais da Lega Basket Serie A e á final da Euroliga, e no Victoria Libertas Pesaro italiano.
Tras o seu paso polo MBC Dinamo Moscova ruso e o BC Žalgiris lituano, Möttöla asinou co Aris BC grego o 26 de xullo de 2007.
O 26 de setembro de 2008, Möttöla anunciou a súa retirada do baloncesto profesional, pero nove meses despois decidiu xogar de novo. En setembro de 2009, Möttöla asinou co Torpan Pojat finés, onde xogou durante catro tempadas nas que conseguiu un subcampionato de liga en 2010 e outro de copa en 2011.
Sete polgadas
miniatura|190x190px|[[Disco de vinilo de sete polgadas.]] Sete polgadas é un termo popular con que se denomina ao disco de vinilo de devandito diámetro. Pódese utilizar tanto para referirse a un EP como para falar dun sinxelo.