cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esdras
Historicidade
miniatura|Lugar descrito tradicionalmente como a tumba de Esdras en Al-Uzayr, preto de [[Basra, Iraq.]] Mary Joan Winn Leith en The Oxford History of the Biblical World cre que Esdras é unha figura histórica cunha vida que foi realzada nas escrituras para darlle desenvolvemento teolóxico. Gosta W. Ahlstrom indica que as inconsistencias da tradición bíblica son insuficientes para dicir se Esdras, coa súa posición central como "o pai do xudaísmo", foi unha creación literaria posterior. Os que discuten a historicidade de Esdras indican que a presentación deste como líder e creador de leis lembra a Moisés, e que tamén hai semellanzas entre Esdras o escriba-sacerdote (mais non alto sacerdote) e Nehemías o gobernador segrar por unha banda e Xosué e Zerubbabel por outra. O escritor xudeu do século II a.C. Ben Sira eloxia a Nehemías, mais non menciona a Esdras.
Bharago
Bhamidipati Ramagopalam e máis coñecido como Bharago, nado en Pushpagriri o 6 de febreiro de 1932 e finado en Visakhapatnam o 7 de abril de 2010, foi un escritor telugu.
Traxectoria
Licenciouse en económicas en 1951 en Vizianagaram. Discípulo de Chaganti Somayajulu, foi sobre todo autor de relatos de carácter humorístico que publicou en revistas e que recolleu en seis volumes, publicou tres novelas populares. Realizou crítica de cine en varias publicacións e editou dous volumes sobre cancións do cinema telugu, Noota Padaharlu (2001), con cancións entre 1942 e 1973 e Maro Noota Padahaarlu (2005), con cancións de 1940 a 1985. Recibiu o premio Sahitya de 1991 polo seu libro Itlu Mee Vidheyudu.
Balmaseda
miniatura|Localización do concello en Biscaia miniatura|Ponte Vella de Balmaseda Balmaseda é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 7 583 habitantes (2011).
Cambados, Cambados
Santa Mariña de Cambados é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Cambados na comarca do Salnés. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 6.708 habitantes (3.210 homes e 3.498 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.005 habitantes.
Patrimonio
A parroquia de Santa Mariña toma nome da Igrexa de Santa Mariña Dozo, construción románica tardía do século XII, parcialmente derruída tras un incendio no século XIX, da que se conservan os impoñentes arcos de pedra e a torre almeada. Esta igrexa está ó pé do Monte da Pastora, que alberga unha pequena ermida e un miradoiro con vistas sobre a ría de Arousa e o casco urbano de Cambados.
No mesmo barrio de San Tomé, e mesmo en fronte ó porto homónimo, atópase o pazo de Montesacro e a súa escalinata imperial. Hoxe en día o pazo é propiedade da Igrexa e realiza labores de asilo dos anciáns.
Xa no centro urbano, hai diversas prazas, pazos e casas señoriais, ademais da Igrexa parroquial de San Francisco e a reitoral contigua.
Nick Calathes
Traxectoria
O 9 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Calathes polo FC Barcelona da Liga ACB ata 2023.
Cambados, Cambados
Patrimonio
Avanzando cara o barrio de Fefiñáns atopámonos co conxunto do pazo de Fefiñáns. Trátase dun enorme patio de armas de planta sensiblemente cadrada, delimitado no sur e leste polo pazo de Fefiñáns e ó norte pola igrexa de San Bieito, as dúas construcións renacentistas dos séculos XV e XVI.
Rolls-Royce Dart
O Rolls-Royce RB.53 Dart é un motor turbohélice británico deseñado e fabricado por Rolls-Royce. O seu primeiro encendido foi en 1946 e foi o motor usado no primeiro voo do Vickers Viscount en 1948. Con este modelo sería o primeiro turbohélice en entrar en servizo nunha aeroliña, a British European Airways (BEA), en 1950. O 29 de xullo de 1948 un voo entre Northolt e o aeroporto de París-Le Bourget con 14 pasaxeiros nun Viscount con motores Dart foi o primeiro voo dunha aeroliña en usar un avión impulsado por turbinas. O Viscount converteuse no primeiro avión con turbohélices en entrar en servizo con British European Airways (BEA), no ano 1953.
O Dart estaba aínda en produción cando se fabricaron os derradeiros Fokker F27 Friendship e Hawker Siddeley HS 748 en 1987. Segundo a convención da compañía de bautizar os seus motores de turbinas con nomes de ríos, o deseño deste turbohélice recibe o seu nome do río Dart, en Devon.
Requiario
Requiario (tamén Rechiar ou Reckiario e en latín: Rechiarius) foi o terceiro monarca suevo que gobernou o Reino Suevo de Galicia, dende o ano 448, sucendendo ao seu pai Requila, ata a súa morte en decembro de 456. Foi o primeiro rei xermánico de toda Europa que adoptou o catolicismo e tamén o primeiro en cuñar moeda propia. A pesar disto, Hidacio descríbeo como bárbaro e con poucas nocións da lei romana, así foi que o seu belicismo e ambición remataron por causarlle a morte nunha guerra que sería o comezo dunha era escura para o reino suevo.
Unificación baixo o catolicismo
Foi o primeiro rei católico que gobernou o reino suevo, e converteu ao pobo dos suevos a esta relixión no ano 449, segundo Historia Suevorum de Isidoro de Sevilla Requiario "catholicus factus" ("fíxose católico"). Isto fixo caer a este rei na graza dos galaicorromanos que eran, na súa maioría, católicos tamén. Ademais foi o primeiro en nacer na Gallaecia e con educación romana, coma moitos dirixentes galaicorromanos da época, grazas ao que conseguiu influencia tamén nas capas sociais autóctonas.
A unificación relixiosa dos suevos, que eran aínda de crenzas relativas ao paganismo xermánico, fixo que o Reino Suevo de Galicia fose o primeiro reino católico, ademais de dar paso á mestura entre a poboación xermánica e a galaicorromana.
Moeda sueva
Requiario, pioneiro tamén na economía, foi o primeiro rei que cuñou a súa propia moeda, de prata chamada siliqua, poñendo o seu propio nome no reverso das moedas do emperador Honorio en lenda latina: "IVSSV RECHIARI REGES" ("Por orde do rei Requiario"). Cuñando en gran cantidade, o que constataría o mantemento da actividade económica durante o período suevo.
Tanto a súa conversión ao catolicismo coma a emisión de moeda propia pódense enmarcar na súa cobiza de crear un reino suevo que abranguese toda a Península Ibérica.
Casamento e expansión
Casa coa filla do rei visigodo Teodorico I no 449 co obxectivo de manter a paz cos visigodos. De camiño a corte de Tolosa Requiario aprobeita para saquear os territorios vascóns e algunhas rexións romanas. Ao regresar de Tolosa no 450 invade as zonas de Caesar Augusta e Ilerda, aprobeitando a confusión debido ao xurdimento dun novo movemento bagaúdico surxido de novo no val do Ebro.
Relacións imperiais
Trala vitoria do Imperio Romano xunto con forzas visigodas sobre os Hunos na batalla dos Campos Cataláunicos no 451, o dux da Galia Aecio, decide intervir na península. Este envía no 453 unha embaixada, do conde Mansueto e o conde Fronto, coa intención de impor aos suevos un tratado de paz que estipulaba a devolución ao Imperio da rexións conquistadas da Cartaxinense. Desta maneira o Imperio conseguiu, de volta, a autoridade imperial sobre a provincia.
Invasión da Cartaxinense
No ano 455 proclámase en Roma a Avito como emperador, trala morte de Aecio e sucesivos emperadores inestables. Requiario que non o recoñece como tal e aprobeitando esta situación de inestabilidade política do Imperio para volver a recuperar a Cartaxinense.
Pero Avito comeza accións diplomáticas co novo monarca visigodo Teodorico II, fillo de Teodorico I, que era claramente prorromano e tampouco lle interesaba que os suevos se fixeran máis fortes. Tanto Teodorico II como Avito envían embaixadas para que os suevos abandonen a Cartaxinense, pero non só son rexeitadas por Requiario se non que este comeza unha incursión a Tarraconense da que trouxo moitos cativos á Gallaecia, probocando aos visigodos.
Guerra contra o Imperio e os visigodos
miniatura|Requiario no Museu Nogueira da Silva ([[Braga).]]Ante a clara negativa de Requiario Teodorico II dirixe o seu exército, co beneplácito do emperador Avito, á península. Contaba co apoio de tropas auxiliares burgundias, co rei Gundioco á fronte, que comeza unha gran campaña contra os suevos. Tras unha serie de batallas perdidas polos suevos, a derrota definitiva ocorreu na Batalla do río Órbigo o 5 de outubro de 456 preto de Asturica.
Morte
Requiario repregase a Bracara e logo a Portus Cale, de onde intenta fuxir en barco a Roma, onde tiña a Recimiro quen o podería axudar. Non obstante, unha tempestade fíxolle volver a terra, onde foi apresado polos visigodos e decapitado.
Ao morrer, os visigodos invaden a Gallaecia e a Lusitania. Neste momento, prodúcese a morte de Avito, candidato de Teodorico II, polo que tivo que partir cara as Galias con parte das súas lexións, saqueando ao seu paso á poboación de Pallantia e Asturica. Deixou o mando do territorio conquistado a ao godo Aguiúlfo, en Emerita.
Esta derrota foi fulminante para o reino xa que este sería o comezo dun período de escuridade e guerras civís no reino de Galicia.
Petras Parčevskis
Petras Parčevskis, nado c. 1598 e finado o 6 de decembro de 1658, foi un eclesiástico católico latino lituano, bispo de Smolensk entre 1636 e 1649, e bispo de Samoxicia dende 1649 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu arredor de 1598. Procedía dunha familia ortodoxa. Converteuse ao catolicismo en 1617 e ingresou no seminario de Vilnius, e posteriormente no seminario pontificio de Braniewo. Continuou os seus estudos na Universidade de Vilnius, onde se graduou en artes liberais e filosofía en 1622, e logo de doutorarse en teoloxía foi ordenado sacerdote en 1628.
En 1630 foi nomeado administrador apostólico de Smolensk, e na guerra ruso-polaca permaneceu na cidade sitiada. En 1635 o rei Ladislau IV nomeouno primeiro bispo de Smolensk. Parčevskis viaxou a Roma para obter a aprobación papal, que lle foi concedida o 1 de setembro de 1636. O 7 de setembro foi consagrado bispo polo cardeal Giovanni Battista Pamphili.
Chess boxing
miniatura|dereita O chess boxing, ou xadrez-boxeo, é un deporte híbrido que combina o xadrez e o boxeo. O concepto deste deporte foi imaxinado en 1992 polo debuxante de cómics Enki Bilal. Máis tarde, sería Iepe Rubingh quen levaría o concepto á práctica na primavera do 2003.
Petras Parčevskis
Traxectoria
En 1649 foi nomeado bispo de Samoxicia. En 1656 asinou a Unión of Kėdainiai, converténdose no único bispo da república. Finou en 1658.
Paraves
Paraves é un clado de dinosauros terópodos manirraptores, que se orixinaron no Xurásico medio (hai aproximadamente 167 millóns de anos, no Batoniano) e continua até o presente na forma das aves, tendo distribución mundial.
Historia
Paraves foi creado e definido por Paul Sereno, en 1997 e 1998 respectivamente. É un clado troncal que inclúe a todos os terópodos próximos ás aves, a este pero exclúe aos ovirraptorosaurianos.
Soiuz 11
Soiuz 11 foi o nome da segunda misión espacial tripulada enviada cara a estación espacial Saliut 1. Foi lanzada o 6 de xuño de 1971 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur e tras unha misión exitosa os tres cosmonautas morreron durante a reentrada atmosférica.
Características
A misión de Soiuz 11 foi acoplarse coa primeira estación espacial da Historia, a Saliut 1, despois do intento errado da Soiuz 10. A bordo da cápsula ían o comandante Georgi Dobrovolski, o enxeñeiro de voo Vladislav Volkov e o enxeñeiro de investigación Viktor Patsaiev. A que era a tripulación de reserva pasou a ser a principal despois da indisposición de Kubasov, membro da primeira tripulación, xunto con Kolodin e Leonov. A nave era unha Soiuz 7KT-OK.
Despois do lanzamento a Soiuz 11 manobrou durante o primeiro día de voo para igualar a súa órbita coa da Saliut 1. Os controis automáticos para o acoplamento foron activados a unha distancia de entre 6 e 7 km da Saliut. O sistema Igla levou ambas naves a uns 100 m de distancia, momento no cal os cosmonautas tomaron o control. O acoplamento en si durou algo máis de tres horas, dende o contacto físico, o aseguramento das conexións mecánicas, hidráulicas e eléctricas até o igualamento de presión entre as naves. Rematadas as manobras, a tripulación pasou ao interior da estación. O primeiro en entrar, Patsaiev, informou de olor a queimado e incomodidade na atmosfera da estación. A atmosfera tardou 20 horas en ser reciclada e limpada, polo que os cosmonautas pasaron a primeira noite na Soiuz.
A estación dispoñía, entre outros, dun telescopio (que non funcionaba debido a que o seu cobertor non foi exectado despois de entrar en órbita), un espectrómetro, un electrofotómetro e cámaras de televisión. Durante a estancia tivo lugar un pequeno incendio que a tripulación logrou controlar.
Alén diso, déronse outros pequenos incidentes e incomodidades, así como o feito de que a tripulación non puido seguir o plan de exercicio físico necesario para manterse en forma en gravidade cero. Ante isto, o control de terra decidiu que os cosmonautas regresaran aos 22 días de misión en lugar de aos 30 planeados, durante os cales fixeron diversos experimentos e probas.
O 29 de xuño a tripulación cargou os diversos espécimes con que fixeron experimentos, as películas fotográficas, as cintas e o resto do material na cápsula Soiuz e subiron a bordo para abandonar a estación. A reentrada foi normal, aínda que a comunicación coa tripulación non se deu restablecido. A aterraxe foi levada a cabo polos sistemas automáticos. Cando o equipo de rescate chegou ata a cápsula atopou os tres cosmonautas mortos nos seus asentos. A investigación posterior revelou que morreron durante a reentrada por embolia pulmonar debida á descompresión a grande altura producida por un escape de aire na cápsula a través dunha válvula aberta por accidente durante a separación entre a cápsula e o módulo orbital. A válvula debía abrirse aos 4 km de altura e non pouco antes da reentrada. Os cosmonautas non levaban ningún tipo de traxe de presión, polo que faleceron en segundos.
En misións posteriores fíxose obrigatorio o uso de traxes durante a reentrada.
Galería de imaxes de Cornoces, Amoeiro
San Martiño de Cornoces é unha parroquia que se localiza no concello de Amoeiro.
Estevesiños, Monterrei
San Mamede de Estevesiños é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 231 habitantes (108 homes e 123 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 19 habitantes en relación ao ano 2000.
Nesta parroquia, amais da igrexa parroquial de San Mamede, atópase a Igrexa de Santa María de Mixós.
Gran Premio do Reino Unido de 1966
O Gran Premio do Reino Unido de 1966 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1966 no Circuíto de Brands Hatch, Kent, Inglaterra. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
A carreira, a primeira da nova era da regulación dos motores de tres litros, onde saíron 20 coches, gañouno por terceira vez o piloto australiano Jack Brabham no seu Brabham BT19, a súa segunda vitoria consecutiva logo de gañar o Gran Premio de Francia dúas semanas antes. O piloto neozelandés Denny Hulme terminou segundo no seu Brabham BT20, o primeiro dobrete para o equipo Brabham. A parella terminou unha volta por diante do terceiro piloto o británico Graham Hill no seu BRM P261.
A vitoria de Brabham proporcionoulle dez puntos de vantaxe no campionato sobre o corredor austríaco de Cooper Jochen Rindt con Hulme e Lorenzo Bandini un punto máis atrás.
Resumo da carreira
Brabham e Hill loitaron na saída, ata que comezaron as tormentas de choiva no circuíto. Mentres Brabham mantivo a súa vantaxe, Rindt que cambiara a pneumáticos de choiva capturouno con rapidez, mentres que John Surtees no seu Cooper estaba en terceiro lugar, afastado do resto na pista. Hill e Jim Clark loitaron pola segunda e terceira posición ata Clark parou nos pit, Hulme tomou a segunda posición. A medida que a choiva secou, Rindt caeu cara a atrás. Surtees e Hill retiráronse por problemas mecánicos, deixando a Clark en cuarto lugar. Brabham levou a meta o seu compañeiro de equipo Hulme, con Hill, Clark, Rindt e Bruce McLaren detrás.
Castrelo, Cambados
Notas
<references group="Notas" />
Arcosauros
Os arcosauros (Archosauria, gr. 'réptiles dominantes') son un grupo de réptiles diápsidos que evolucionaron dos Archosauriformes durante o período Olenekiano (Triásico temperán). Tiveron un enorme éxito evolutivo e diversificáronse extraordinariamente durante o Mesozoico; os únicos representantes actuais do grupo son os crocodilos e mailas aves.
Características
Os arcosauros caracterízanse por unha compresión lateral dos dentes, por teren un corazón con catro cámaras e por unha tendencia á marcha bípede. Este derradeiro trazo é, talvez, o que máis modificou a anatomía dos arcosauros; así, as extremidades posteriores son moito máis longas e robustas cás anteriores e mantéñense verticalmente debaixo do corpo; ao mesmo tempo, o isquion e maila pube alongáronse para permitiren a inserción dos músculos das patas posteriores, o fémur ten unha cabeza lateral e a tibia faise longa e robusta, fusionándose ás veces cos ósos proximais do tarso; os dedos redúcense a tres longos e dirixidos cara adiante e un dirixido cara atrás.
A maioría dos primeiros arcosauros eran carnívoros, con dentes serrados e estreitos perfectos para manexar carne. O seu metabolismo parece que lles deu unha clara vantaxe sobre os terápsidos, os cales eran os seus contemporáneos nos áridos e monzónicos climas interiores do supercontinente Panxea. Así, mentres que no Permiano foron dominantes os sinápsidos, no Triásico o serían os saurópsidos.
Foxado, Santa María de Arzúa, Arzúa
Foxado é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
Arcosauros
Evolución
Un gran número destes grupos de arcosauros, sobre todo os grandes Crurotarsi, e os antigamente chamados Tecodontes (en libros nos que non se empregaba a cladística actual), extinguíronse hai 195 millóns de anos, durante a extinción masiva do Triásico-Xurásico. Os sobreviventes foron os dinosauros e pterosauros entre os Ornithodira, e os Sphenosuchia e Protosuchia así como os seus descendentes crocodilos entre os Crurotarsi. Os dinosauros dominaron a terra e máis tarde os pterosauros dominarían o ceo até o fin do Cretáceo, e os crocodilos os ríos e pantanos e algúns mesmo invadiron os mares (os Teleosauridae e os Metriorhynchidae).
Tal é a supremacía dos arcosauros durante o Mesozoico que non debería ser chamada a "era dos réptiles", senón máis ben a "era dos arcosauros".
A maioría destes grupos extinguíronse hai 65 millóns de anos, durante a extinción masiva do Cretáceo-Terciario. Os únicos grupos que sobreviviron e que persisten até o día de hoxe, son os dinosauros terópodos (concretamente as aves) e os crocodilianos, que inclúen aos modernos crocodilos, aligátores, caimáns e aos gaviais.
Tradicionalmente as aves separábanse do resto dos arcosauros; recentemente, segundo o método cladístico, soamente son válidos os grupos monofiléticos, e as aves por tanto son incluídas dentro da división Archosauria.
Arxemil, O Corgo
San Pedro de Arxemil é unha parroquia do concello do Corgo. En 2010 tiña 82 habitantes (42 homes e 40 mulleres).
Toponimia
O topónimo pode significar as terras de, antropónimo gótico.
Patrimonio
A parroquia está rodeada en boa parte polo río Chamoso. Na súa ribeira hai dous antigos muíños, xa en desuso, e unha praia fluvial, Sobre o río érguese a ponte de Galiñeiros, de orixe romana e pola que pasaba a vía que conectaba Lucus Augusti coa meseta Central. Actualmente non ten un bo estado de conservación, se ben conserva intacta a estrutura. Esta vía deu pé á actual estrada N-VI que vai desde Madrid á Coruña. Na zona hai dúas tumbas antropomorfas.
Diccionario enciclopédico gallego-castellano
dereita|miniatura|Primeira edición. O Diccionario enciclopédico gallego-castellano é un dicionario bilingüe galego castelán de 45.673 entradas e coas definicións en castelán, elaborado por Eladio Rodríguez González e publicado postumamente pola Editorial Galaxia en tres volumes en 1958, 1960 e 1961. Considérase o dicionario galego máis importante ata a aparición dos dicionarios monolingües e o último importante baseado na colleita directa. O dicionario de Eladio foi, ademais, a fonte principal para a realización dos dicionarios monolingües modernos do galego.
Elaboración
Eladio Rodríguez elaborou o seu dicionario durante gran parte da súa vida, comezándoo entre 1914 e 1916. En 1922 A Nosa Terra comenta que "aínda tardará moito en saír á luz". En 1926 Lesta Meis escribe que o autor aínda vai polo R pero que o dicionario podería estar rematado en cuestión duns meses. A finais da década de 1920 semellaba telo practicamente rematado e suponse que a partir de 1936 só faría algunha corrección e reescribiría algunha entrada.
O dicionario seguiu o modelo do Diccionario de la Real Academia Española. Isto levou á incorporación de castelanismos propios de América innecesarios en galego. Este dicionario tamén incorporou boa parte das entradas dos dicionarios anteriores, moitas veces por medio do dicionario publicado pola Real Academia Galega así como voces procedentes da terra natal do autor. O vocabulario recolle tamén como entrada, con certa incoherencia, algúns topónimos e antropónimos (mesmo algúns hipocorísticos), así como algún xentilicio e dialectalismos (especialmente baseados no seseo implosivo). Discútese o seu carácter enciclopédico, dado que non inclúe biografías nin outros conceptos propios dunha enciclopedia. Só aquelas palabras que designan aspectos da cultura material e espiritual de Galicia -como casa, muíño, antroido, maiordomo, foro, aire, demo etc- desenvólvense nun formato propio dunha enciclopedia mentres o resto das voces —a gran maioría— defínense como en calquera dicionario convencional
Non obstante, o valor do dicionario de Eladio Rodríguez reside na achega en moitas entradas de comentarios de valor etnográfico e fraseolóxico, incluíndo ata 11.363 refráns e locucións.
Publicación
Nun artigo publicado en 1928 en A Nosa Terra por Vicente Risco anúnciase a próxima publicación por parte da Editorial Nós do Diccionario en fascículos :
No limiar do Diccionario, escrito por Otero Pedrayo, este escritor manifesta que o Concello da Coruña xa aprobara en 1933 apoiar a publicación:
Non callou ningún destes intentos e o dicionario non foi publicado ata case 20 anos despois da morte de Eladio Rodríguez. A Editorial Galaxia, co patrocinio da Casa de Galicia de Caracas e grazas ao esforzo de Ramón Piñeiro, editouno en tres tomos: o primeiro en 10 de decembro de 1958, o segundo en 1960 e o terceiro en 1961. En 1980 publicouse unha reimpresión facsimilar e no ano 2001, co gallo do Día das Letras Galegas, unha segunda reimpresión.
A publicación fíxose a partir das cuartillas manuscritas que conservaba Julio Rodríguez Yordi, fillo do autor. Estas cuartillas consérvanse hoxe en día na Fundación Penzol. O volume deste manuscrito era tal que houbo que recortar o material dispoñible por razóns económicas. Este labor foi realizado por Ramón Piñeiro. Asemade suprimíronse numerosas entradas, sobre todo tecnicismos e palabras cultas que coincidían co castelán.
Apéndice
No terceiro volume recóllese un apéndice constituído por 4.639 entradas que non aparecían na obra orixinal de Eladio Rodríguez e un vocabulario castelán-galego baseado no das Irmandades da Fala.
Juana de Vega
Traxectoria
Nada no seo dunha familia liberal e ilustrada, filla de Juan Antonio de la Vega e de María Josefa Martínez. Moi pronto tivo á súa disposición un profesor que a instruíu en letras e humanidades. miniatura|esquerda|180px|Casa de Juana de Vega na rúa Real 56 da Coruña. O 25 de decembro de 1821 casou por poderes co xeneral Francisco Espoz y Mina na súa casa paterna, na rúa Real. O seu marido foi unha das figuras máis relevantes da Guerra da Independencia, alcanzando o grao de Mariscal de Campo en 1812.
O regreso de Fernando VII obrigou a Mina a exiliarse. Volveu en 1820, mais foi obrigado a exiliarse novamente en 1823 pola chegada dos Cen Mil Fillos de San Luís en apoio de Fernando VII. En 1825 Juana de Vega reuniuse co seu home en Gran Bretaña onde permaneceron ata o seu regreso a España en 1833.
Falecido Espoz y Mina en 1836, o goberno outorgou á súa viúva o título de condesa de Espoz y Mina. En 1837 Juana de Vega regresou á Coruña, instalándose na súa casa da rúa Real. Os seus salóns convertéronse no punto de reunión da sociedade liberal coruñesa e de persoas notábeis que pasaban pola cidade.
De xullo de 1841 a xullo de 1843, durante a rexencia de Espartero, desempeñou o cargo de aia da futura raíña Isabel II e da súa irmá a Infanta Luisa Fernanda, así como Camareira Maior. Nesta época foi cando escribiu a Historia Interior de Palacio.
Deposta dos seus cargos, entregou as memorias do seu home ao Congreso dos Deputados e regresou á Coruña onde continuou a súa destacada influencia na vida social e política desa cidade, convertendo os seus salóns, novamente, en centro de reunións liberais.
Diccionario enciclopédico gallego-castellano
Apéndice
Remata a obra cun vocabulario castelán-galego elaborado sobre a base do Vocabulario castellano-gallego de las Irmandades da Fala de 1933. Neste vocabulario elimináronse arcaísmos e engadíronse voces vivas que non recollía.
Juana de Vega
Traxectoria
En 1851 comezaron a publicarse as Memorias del General Francisco Espoz y Mina, redactadas e preparadas pola súa muller, cinco volumes que se remataron de publicar en 1852. Ese mesmo ano escoitou tocar a Pablo Sarasate nunha sesión privada e conseguiu que tocase en público uns días despois no Círculo de Artesanos. Converteuse na súa protectora e sufragoulle todos os gastos dos seus estudos en Madrid. Na súa lembranza, Sarasate dedicoulle en 1882 a súa primeira composición, A miña primeira inspiración, unha mazurca. miniatura|Juana de Vega en [[La Ilustración de Madrid.]] Durante 1853 e 1854 sufríronse importantes epidemias de peste e cólera na Coruña e o alcalde Juan Flórez pediulle a Juana de Vega que, como presidenta da Asociación de Señoras, se fixese cargo da dirección e mantemento do hospital provisional que se habilitou, así como de acoller baixo a súa tutela o novo hospicio.
En novembro de 1854 recibiu unha carta do Presidente do Consello de Ministros, o xeneral Espartero, onde se lle ofrecía o título de Duquesa da Caridade con Grandeza de España. En xaneiro de 1856, a raíña nomeouna viceprotectora dos establecementos de Beneficencia da Coruña. Pese a todas as distincións e respecto do que gozaba, sempre se mostrou humilde e afastada das festas de sociedade, non facendo gala dos seus títulos e dedicando a súa vida á axuda dos necesitados.
miniatura|esquerda|[[Fundación Juana de Vega, Oleiros.]] En 1868 coincidiu con Concepción Arenal en protestar publicamente cando o Goberno prohibiu as Conferencias da Congregación de San Vicente de Paúl, ou nas peticións de indulto para os condenados a morte. Fundou con ela un padroado de señoras para a visita e ensino dos presos. Coincidiu tamén con Concepción Arenal na necesaria difusión en Galicia de temas agrícolas, base do desenvolvemento do país naquela época. O seu grande anhelo era a creación dunha escola teórico-práctica de agricultura, na casa que posuía en San Pedro de Nós.
Morreu na súa casa da Coruña o 22 de xuño de 1872. En 1873 constituíuse a fundación que leva o seu nome con sede na súa casa de Oleiros. O concello da Coruña deulle o seu nome a unha rúa da cidade en 1876.
Obras
miniatura|Tumba de Juana de Vega no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Castela a Nova
miniatura|Mapa de Castela a Nova.
Abelendo, Tállara, Lousame
Abelendo é un lugar da parroquia de Tállara no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Castela a Nova
Castela a Nova era unha rexión histórica castelá, que comprendía aproximadamente as actuais provincias de Cidade Real, Cuenca, Guadalaxara, Madrid e Toledo. Estaba formada, basicamente, polas comarcas históricas de La Alcarria, La Sierra e A Mancha, e estaba delimitada por Castela a Vella polo norte, Aragón e Valencia ó leste, Murcia e Andalucía polo sur, e Estremadura polo oeste.
Historia e características
A súa orixe está no reino de Toledo, taifa conquistado en 1085 polo rei Afonso VI de Castela. Desde o século XVI comezou a coñecerse como Castela a Nova.
Abelendo, Tállara, Lousame
O fitónimo abelendo fai referencia á abundancia de abeleiras.
Castela a Nova
Historia e características
O 1785, despois do Ordenamento territorial de Floridablanca, Castela a Nova quedou dividida nas provincias de Cuenca, Guadalaxara, A Mancha, Madrid e Toledo, quedando fóra da rexión o centro e sur da actual provincia de Albacete, que quedou integrada dentro da provincia de Murcia.
Coa división provincial de 1833 de Francisco Javier de Burgos, a provincia da Mancha substituíuse pola de Cidade Real, aínda que parte do seu territorio tamén pasou ás provincias de Toledo, Cuenca e Albacete, provincia inexistente ata entón e que se creou con territorios das antigas provincias de Cuenca, A Mancha e Murcia, e quedou integrada administrativamente dentro da Rexión de Murcia, aínda que a maior parte da provincia formaba parte da Mancha.
Hoxe en día Castela a Nova non ten entidade política e o seu antigo territorio corresponde aproximadamente ás comunidades de Madrid e Castela-A Mancha.
Gran Premio de Francia de 1976
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard de Le Castellet, preto de Marsella en Francia o 4 de xullo de 1976. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de, o 54º Gran Premio de Francia e a cuarta vez que a carreira celebrouse no circuíto de Paul Ricard. A carreira levouse a cabo sobre 54 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para cubrir unha distancia de 313 quilómetros.
A carreira foi gañada polo eventual campión do mundo de 1976 James Hunt pilotando un McLaren M23. Hunt gañou por doce segundos sobre o Tyrrell P34 de Patrick Depailler. Foi a segunda vitoria de Hunt no ano e a súa terceira vitoria nun Gran Premio, aínda que nese momento a súa apelación contra a descualificación da súa vitoria no Gran Premio de España aínda non se confirmara. Once segundos máis atrás na terceira posición quedou John Watson pilotando un Penske PC4. Foi o primeiro podio para ambos Watson e Penske, aínda que o resultado chegou logo de que o March 761 de Ronnie Peterson abandonara a tres voltas do final, logo Watson foi descualificado por unha irregularidade no alerón traseiro e, posteriormente, reincorporado logo dunha apelación.
O cuarto lugar foi ocupado polo novo piloto brasileiro Carlos Pace pilotando un Brabham BT45 por diante de Mario Andretti (Lotus 77) e o Tyrrell P34 de Jody Scheckter.
O vixente campión Niki Lauda retirouse co seu Ferrari 312T2 por un fallo no motor cando lideraba. Mentres que Hunt demostrou ser un potencial rival de Lauda que nese momento lideraba o campionato de 1976 por diante dos Tyrrell de Patrick Depailler (26 puntos) e Scheckter (24 puntos).
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
A Fraga, Santa María de Arzúa, Arzúa
A Fraga é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Santiago Yusta
Santiago Yusta García, nado o 28 de abril de 1997 en Madrid, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Casademont Zaragoza da Liga ACB. Cunha estatura de 2,00 metros xoga na posición de ala.
Traxectoria profesional
O 9 de xullo de 2015, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 3 de xullo de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Real Madrid da Liga ACB, para as dúas seguintes tempadas.
O 13 de xullo de 2019, anunciouse a fichaxe de Yusta por dúas tempadas polo CB Canarias da Liga ACB. Tras dúas tempadas en Tenerife, Yusta deixou o conxunto aurinegro.
O 6 de xullo de 2021, Yusta asinou co Basket Zaragoza 2002 da Liga ACB un contrato por dúas tempadas.
Matthew Perry (actor)
Matthew Langford Perry, nado en Williamstown (Massachusetts) o 19 de agosto de 1969, é un actor estadounidense-canadense coñecido polo seu papel de Chandler Bing na serie Friends da NBC, pola que obtivo unha candidatura ao Premio Emmy en 2002. Perry tamén apareceu en Studio 60 on the Sunset Strip, así como papeis en películas como The Whole Nine Yards e a súa secuela The Whole Ten Yards e 17 Again. Perry tamén foi candidato para un Premio Emmy e un Globo de Ouro polo seu papel en The Ron Clark Story.
Traxectoria
A súa nai, Suzanne Perry Morrison, é unha periodista canadense e exsecretaria de prensa do Primeiro Ministro do Canadá, Pierre Trudeau, e o seu pai, John Bennett Perry, é un actor estadounidense e ex-modelo. Os seus pais divorciáronse antes do seu primeiro aniversario e a súa nai casou con Keith Morrison, un periodista de televisión. Perry foi criado pola súa nai en Otava, Ontario e estudou na Rockcliffe Park Public School e Ashbury College. Durante a súa infancia mostrouse particularmente interesado no tenis.
Década de 1980
Perry estudou en Glebe Collegiate Institute en Otava. Presentouse como George Gibbs en Our Town e apareceu como un mozo nunha produción chamada The Miracle Worker. Patty Duke asistíu e eloxiou a Perry polo seu papel de Jimmy, irmán de Helen. Tamén apareceu en The Sound of Music como un mozo. No seu derradeiro ano, o director Tim Hillman tiña previsto unha produción de The Elephant Man, especificamente para ofrecerlle o papel de John Merrick, xunto con Vanessa Smith e a futura estrela de Les Misérables, Lisa Capps. Logo comezou a súa carreira profesional á idade de 18 anos.
Ao ser parte de A Night in the Life of Jimmy Reardon con River Phoenix, Perry retirouse de The Elephant Man e rematou a súa carreira como actor secundario. Tamén se dedicou á comedia improvisada en LA Connection en Sherman Oaks, mentres estaba en preparatoria, converténdose rapidamente nun intérprete destacado.
Década de 1990
En 1991 fixo unha aparición especial en Beverly Hills, 90210 como Roger Azarian. Perry era unha personaxe regular na serie Sydney da CBS en 1990, interpretando ao irmán máis novo da personaxe de Valerie Bertinelli. Tres anos máis tarde, logrou o seu segundo papel protagonista, na serie da ABC, que só durou 13 episodios na primavera de 1993. Para entón, Perry formou parte nun novo piloto dramático titulado LAX 2194. O proxecto tardou en saír, polo que intentou conseguir un papel para o piloto Six of One como un apoio, que máis tarde sería coñecido como Friends, creada por Marta Kauffman e David Crane, que anteriormente xa traballaran xuntos en Dream On. Matthew conseguiu o papel de Chandler Bing.
Anos 2000
Aínda que é coñecido principalmente polos seus papeis cómicos, Perry fraguouse unha carreira no teatro. As súas tres aparicións na serie The West Wing (dúas veces na cuarta tempada e unha vez na quinta) valéronlle dúas candidaturas aos Premios Emmy ao mellor actor convidade nunha serie dramática en 2003 e 2004. Tamén actuou como o avogado Todd Merrick en dous episodios cerca do final da 5ª tempada de Ally McBeal, incluíndo un especial de 2 horas.
Despois de Friends, Perry fixo o seu debut como director nun episodio da 4ª tempada de Scrubs.
Actuou na película de TNT, The Ron Clark Story, que se estreou o 13 de agosto de 2006. Perry protagonizou a Ron Clark, un profesor dunha pequena cidade. Recibiu unha candidatura ao Globo de Ouro, así como unha candidatura ao Emmy pola interpretación.
Durante o período 2006-2007, Perry apareceu no drama de Aaron Sorkin, Studio 60 on the Sunset Strip.
En 2006 comezou a filmar Numb, unha comedia dramática sobre un escritor con depresión crónica. A data da película foi posposta varias veces, pero finalmente foi lanzada en DVD o 13 de maio de 2008. Tamén apareceu en Sexual Perversity in Chicago. creada por David Mamet, en Londres. En 2009 protagonizou a película 17 Again representando ao maior Mike O'Donnell.
Showtime pasou nun piloto chamado The End of Steve, unha comedia de humor negro protagonizada, escrita e producida por Peter Tolan e Perry.
A nova serie creada por Matthew Perry chegou ás mans da ABC, segundo The Hollywood Reporter. Baséase nunha idea orixinal de Perry, e será escrita por el mesmo, así como Alex Barnow Firek e Marc, asignados como os produtores executivos. Thomas Schlamme está en conversacións para dirixir. O novo piloto chámase Mr. Sunshine. En xaneiro de 2010, anunciouse que a ABC aceptou lanzar Mr. Sunshine. Tamén se revelou que o proxecto é unha comedia protagonizada por unha única cámara e con Perry como un home que sofre unha crise debido a que ten 40 anos. A empresa ven de Sony TV e Jamie Tarses Fanfare Productions.
Vida persoal
A pesar das relacións con figuras tan coñecidas como Julia Roberts, Yasmine Bleeth e Lauren Graham, Perry permanece solteiro. Segundo os informes, sae coa estudante de moda Rachel Dunn.
Perry fixo unha rehabilitación de 28 días en 1997 por unha adicción ao Vicodin.
El Guincho
O seu videoclip Bombay foi gravado en 2010 por CANADA quen produciu o clipe para a canción homónima dirixido por Nicolás Méndez para El Guincho que se viralizou de forma extraordinaria acadando as 600 mil visitas.
Traxectoria
Pablo Díaz-Reixa nace no 1983 nas Palmas de Gran Canaria. Estuda Comunicación Audiovisual. Comeza tocando a batería e percusión na banda Coconot e no colectivo La Orquesta de la Muerte. A avóa, pianista e profesora de música, inspira a Pablo e ao seu primo Toni Díaz, tamén músico, colaborador de Christina Rosenvinge, fundador do grupo Solo Astra e integrante de Cupido, xunto ao trapeiro Pimp Flaco.
En 2005 o músico adica o ano a mellorar na técnica do sampleado, ano que publica o CD «Folías», un disco de folk-pop na honra da danza folclórica canaria. Xa no 2007 prosigue co disco «Allegranza», nome dunha pequena illa do arquipélago, terceiro mellor disco do ano para Rockdelux. Máis tarde, no 2010, «Pop Negro», dentro do contexto do pop electrónico internacional liderado por Animal Collective, promóvese como mellor disco do ano para as revistas «Mondosonoro» e «Rockdelux». O comezo dos seus traballos como produtor retrasan o seu cuarto traballo, «Hiperasia» publicado en 2016. Grabado co Melodyne (ferramenta de tratamento sonoro, similar ao Autotune) o disco lanzouse no formato dunha pulseira que daba acceso á escoita nunha web privada, xunto cunha experiencia 3D e unha película «HiperAsia, La Aventura Lírica Animada».
No ano 2018 co-produce xunto á artista Rosalía «El Mal Querer» cunhas vendas certificadas por riba das 40000 unidades e número 1 en Youtube e Spotify.
Ambrosio Oróns
Ambrosio Oróns Baña, nado en Laxe en 1974, é un adestrador de fútbol e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Actividade Física e do Deporte pola Universidade da Coruña e comezou a traballar como profesor de educación física en bacharelato. Posúe titulación de adestrador español de fútbol e adestrador tamén de natación.
Como xogador de fútbol a primeiros da década dos 90 xogou en diversos equipos da provincia coruñesa, tanto en Preferente como en Terceira División. Así, por exemplo, xogou no SD Laxe, Bergantiños FC, CCD Cerceda, SDC Ordes e, a partir de 1996 na SCD Malpica. No equipo malpicán xogou ata 2001. Como adestrador formouse con Luís Calvo, e traballou como adestrador asistente no Laracha CF, primeiro con Pedro Vila, cando o equipo larachés chegou a disputar a fase de ascenso a Segunda B, e logo con José Luis Vara. En 2007 adestrou primeiro o CCD Cerceda e despois o SDC Ordes, os dous en Terceira División, e entre 2008 e 2011 quedou sen adestrar. Nese ano fichou polo Laracha CF, co que recuncou para a tempada seguinte 2014. En 2015 fichou polo Malpica.
Concelleiro polo Partido Popular en Laxe, en 2010 converteuse en voceiro do grupo popular e encabezou as listas populares ás eleccións de 2011, onde o seu partido duplicou resultados pero continuou por detrás do PSdeG. Logo de tres anos como concelleiro, durante os que ademais figurou como candidato nas listas do Partido Popular ao Parlamento de Galicia en 2012, dimitiu en 2014. En 2016, uns meses antes dos comicios galegos entrou finalmente no Parlamento de Galicia como deputado do PPdeG, en substitución de Santiago Freire, que acababa de ser designado alcalde de Noia logo dunha moción de censura.
Antonio Lomba
Traxectoria
Enxeñeiro e profesor de Tecnoloxía no IES de A Sangriña. Nas eleccións municipais de 2003 formou parte da candidatura do PSdeG e foi elixido concelleiro da Guarda. Continuou como concelleiro nas sucesivas eleccións e dende 2007 foi concelleiro de Cultura, Educación e Novas Tecnoloxías no goberno presidido por José Manuel Domínguez Freitas. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde.
Nas eleccións municipais de 2019 volveu a repetir como candidato sendo escollido como alcalde.
Arquegonio
miniatura|240px|Diagrama dun arquegonio. O arquegonio é o órgano reprodutor feminino das algas, fungos e briophytas, como os musgos e certas plantas vasculares como fieitos e licopodios e en sementes. É multicelular; composto dun pescozo, formado por unha ou máis fileiras de células e unha base dilatada que contén a ovocélula.
Peristeri B.C.
O Peristeri GS BC ou KAE Gymnastikos Syllogos Peristeriou (en grego Γ.Σ. Περιστερίου) é un club de baloncesto grego fundado o 22 de outubro de 1971 con sede na cidade de Peristeri, Grecia. O equipo xoga na A1 Ethniki, máxima categoría do baloncesto grego.
Historia
En 1983, o Peristeri acadou a primeira posición da Segunda División do baloncesto grego, a A2 Ethniki. En 1989 gaña novamente a Segunda División, ascendendo á A1 Ethniki. Na tempada 1989-90, o Peristeri competiu por primeira vez na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki.
Nos seguintes anos converteuse nun equipo competitivo e acadou moitos éxitos. Durante este tempo, o Peristeri xogou en sete ocasións a Copa Korać (nos anos 1992, 1993, 1994, 1995, 1997, 1998 e 2000). Xogadores ben coñecidos coma Marko Jaric, Milan Gurović, Aggelos Koronios, Michalis Pelekanos, Kostas Tsartsaris, e Alphonso Ford xogaron no club nesa etapa.
En 2001, o Peristeri rematou na segunda posición a Greek League na liga regular. O club competiu na Euroliga na tempada 2000-01 e na 2001-02. En 2003, Peristeri xogou a Eurocopa do Desafío. En 2004, o club xogou a EuroCup. En 2004 o equipo descendeu á Segunda División debido a problemas financeiros, volvendo á máxima competición de Grecia en 2009, tras proclamarse campión da A2 Ethniki.
Flariz, Monterrei
San Pedro de Flariz é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 373 habitantes (186 homes e 187 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 58 habitantes en relación ao ano 2000.
Cicno (fillo de Ares)
thumb|right|390px|Detalle dunha ánfora na que se representa o combate entre Heracles (segundo pola esquerda, e tras el, Atenea) e Cicno (segundo pola dereita, apoiado por Ares). No centro, Zeus (cerámica de figuras negras atopada en Rodas, c. 550 – 530 a. C.
Entre os diferentes personaxes mitolóxicos que levan o nome de Cicno, o máis afamado foi o fillo de Ares e de Pelopia, filla de Pelias. Para Pseudo-Apolodoro era fillo de Ares e de Pirene.
Cando Heracles se dirixía ó Xardín das Hespérides para cumprir o último traballo que lle ordenara o seu primo Euristeo, foi detido por Cicno ó seu paso por Macedonia. Era este Cicno un home extremadamente violento, pois mataba os viaxeiros e cortáballes a cabeza para construír cos cranios un santuario en honor do seu pai, especialmente ós peregrinos que ían camiño de Delfos, motivo polo que se alporizou Apolo, titular nese momento do oráculo e fundador do santuario do lugar. Por este motivo, Apolo fixo a Cicno obxectivo de Heracles.
Cicno retou a Heracles a un combate singular, como adoitaba facer cos estranxeiros, pero Heracles matouno sen problemas. Ares converteuno na constelación de Cygnus e, para vingar a súa morte, atacou a Heracles; este lanzoulle a súa xavelina, pero foi desviada por Atenea e Ares só resultou ferido, na coxa, tralo cal refuxiouse no Olimpo. O combate de Heracles fronte a Cicno e Ares foi descrito con detemento por Hesíodo en Escudo (57-481).
Na narración de Pseudo-Apolodoro foi o propio Zeus quen separou a Ares e Heracles lanzando un raio entre ámbolos dous.
Máis adiante, e xa cumpridos os doce traballos de Heracles e liberado da súa escravitude, Pseudo-Apolodoro narra un novo encontro con outro Cicno, a quen tamén mata.
AmigaOS
AmigaOS é o sistema operativo que vén por defecto nos ordenadores Amiga. Foi desenvolvido primeiro por Commodore International, e inicialmente presentado en 1985 xunto coa Amiga 2000. Comezou a funcionar nun microprocesador da serie Motorola da familia 68k (68000, 68010, 68020, 68030, 68040 e 68060) de 32 bits, exceptuando o AmigaOS 4 que funciona só nos microprocesadores PowerPC.
As primeiras versións (1.0, 1.1, 1.2 e 1.3) do sistema operativo que levaban os ordenadores da familia Amiga chamábanse Amiga Disk Operating System ou AmigaDOS. Máis tarde cambióuselles o nome por AmigaOS, manténdose este actualmente.
Posúe as seguintes características:
Vén separado en dúas partes:
Andrei Nikolaevich Kolmogorov
Andrey Nikolaevich Kolmogorov (Андре́й Никола́евич Колмого́ров) (25 de abril de 1903 — 20 de outubro de 1987) foi un matemático ruso que fixo progresos importantes nos campos da teoría da probabilidade e da topoloxía. Traballou ó principio da súa carreira en lóxica construtivista e na serie de Fourier. Tamén traballou en turbulencias e mecánica clásica. Así mesmo, foi o fundador da teoría da complexidade algorítmica.
Kolmogorov traballou na Universidade Estatal de Moscova. Estudou con Nikolai Luzin, doutorándose en 1925.
Virginia Gutiérrez de Pineda
Virginia Gutiérrez de Pineda, nada en El Socorro (Santander) o 4 de novembro de 1921 e finada en Bogotá o 2 de setembro de 1999, foi unha antropóloga colombiana pioneira nos traballos sobre familia no seu país e antropoloxía médica. O 7 de decembro do 2016, o Banco da República inclúe o seu rostro na nova familia de billetes de 10 mil pesos homenaxeando o seu labor.