cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Caracena
Historia
A ordenación en planta deixa ver un recinto interior en forma de cuadrilátero trapezoidal marcado por cinco cubos, nun de cuxos vértices se alza a robusta Torre da Homenaxe de forma prismática rectangular, mentres que no oposto se abre a porta que o comunica co segundo recinto disposto a xeito de corredor perimetral. O castelo queda pechado por unha segunda muralla paralela á primeira dotada de dez cubos, dous dos cales flanquean a entrada non enfrontada ao interior para dificultar o acceso no caso de asedio.
En marzo de 2016, produncíronse algúns derrubamento no Castelo. O castelo está inclúido na lista vermella de patrimonio en perigo da asociación de defensa do patrimonio Hispania Nostra. Segundo esta asociación, a murralla e a torre da homenaxe son os elementos con maior perigo de derrubamento.
Suisei
Suisei (en xaponés, すいせい) ou Planet-A foi unha sonda espacial da axencia xaponesa ISAS (Institute of Space and Astronautical Science) lanzado o 18 de agosto de 1985 mediante un foguete Mu-3S-2 desde o Centro Espacial de Uchinoura.
Características
Suisei (Cometa en xaponés) foi lanzada para sobrevoar e estudar o cometa Halley no seu perihelio de 1986. O obxectivo principal era tomar imaxes no ultravioleta da coroa de hidróxeno do cometa nun período de 30 días antes e despois do máximo achegamento. A sonda tamén medíu o vento solar durante un período de tempo maior. Suisei tiña forma de cilindro de 1,4 m de diámetro e 70 cm de alto e 140 quilos de peso, e estabilizábase mediante xiro, cun sistema de propulsión alimentado por hidracina para o control de actitude e de rotación.
A sonda levaba dous instrumentos a bordo:
As observacións de Suisei no ultravioleta comezaron en novembro de 1985, obtendo ata seis imaxes por día. O máximo achegamento ao Halley tivo lugar o 8 de marzo de 1986, a unha distancia de 150.000 km do núcleo e sufrindo tan só dous impactos de partículas de po. Despois de finalizar a misión o control enviou á sonda a unha sobrevoo da Terra para 1992 como paso previo ao sobrevoo doutro cometa, pero antes do sobrevoo perdeuse o contacto coa sonda.
Blå Tåget
Blå Tåget é unha banda sueca de progg. O grupo chamouse orixinalmente Tjalles Horizont, posteriormente Gorillaorkestern e Sound of music ata que en 1969 pasou a coñecerse como Gunder Hägg, o nome dun lendario corredor sueco. En xaneiro de 1972 viuse na obriga de cambiar novamente o seu nome a Blå Tåget por problemas co atleta.
As súas letras, compostas principalmente por Bengtsson, Rasmusson, Berger e Nylén, cobren un amplo rango de temas, dende análises marxistas e invitacións á revolución ata sátira, crítica da arte, nostalxia da infancia, imaxes da vida diária ou traballos experimentais de art pop.
Un tema recorrente, polo menos nos seus primeiros traballos, é a crítica ao Saltsjöbadsandan, o modelo sueco que mestura capitalismo e socialismo a través da cooperación en lugar d coflito entre o goberno, as grandes corporacións e os sindicatos.
Unha canción desta temática, "Den ena handen vet vad den andra gör", foi versionada pola banda de punk rock Ebba Grön (renomeada como "Staten och kapitalet" e con algunhas das letras omitidas) e converteuse nun éxito en 1980. A día de hoxe é a canción máis coñecida de Blå Tåget.
881
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Barrio de Puga, Pradeda, Carballedo
O Barrio de Puga é un lugar da parroquia de Pradeda no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 7 persoas (5 mulleres e 2 homes), en 2018 eran 5 (3 mulleres e 2 homes).
Toponimia
O topónimo de Barrio vén do latín tardío, á súa vez do árabe barri (exterior). Puga pode significar vástago de enxerto. .
Algúns microtopónimos da aldea son O Agro de Pedras, A Cabada, A Calexa, O Carredal, O Carril, Cas Vicente, Cornelle, A Corredoira, A Costa da Ermida, A Felga, Gatón de Dentro, Gatón de Fóra, A Lama, As Lamas, A Leira da Deves, A Leira de Fondós, Os Montes do Coto. A Nabeira, A Nabeira da Cambota, O Prado da Carretera, Os Ramos, A Rigueira, Sabariz, A Serra Pequena, A Subodega de Dentro, A Subodega de Fóra e A Xesteira.
Patrimonio
No Barrio de Puga e a carón da estrada N-540 está o Carballo Grande do Mestre, catalogado como unha das árbores senlleiras de Galicia.
Illas Príncipe
miniatura|dereita|Illas Príncipe
A Boavista, Albeos, Crecente
A Boavista é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 15 eran mulleres.
Illas Príncipe
As illas Príncipe ou Adalar son un distrito de Istambul, (Turquía) formado por unha cadea de nove illas na costa do Mar de Mármara. A máis grande das illas é Büyükada. Teñen unha poboación total de 14.072 habitantes (2008).
O Barrio de Puga, Pradeda, Carballedo
Patrimonio
miniatura|O Barrio de Puga visto desde A Ermida de Milleirós miniatura|O carballo do Mestre no Barrio de Puga
Illas Príncipe
Historia
Durante o período bizantino, príncipes e outros membros da realeza eran exiliados a estas illas, dándolles así o seu nome actual. Durante o século XIX as illas convertéronse nun centro de riqueza para Istambul. Da época vitoriana aínda se conservan casiñas de campo na máis grande das illas Príncipe, Büyükada.
Na actualidade, as illas son un popular destino turístico para unha excursión dun día, vía transbordador, dende Istambul. Os vehículos motorizados están prohibidos na maior parte das illas. Os visitantes exploran as illas a pé, en bicicleta, en carruaxes tiradas por cabalos, ou ao lombo de burros.
Un convento en Büyükada foi o lugar de exilio das emperatrices bizantinas Irene, Eufrosine, Zoe e Ana Dalasena. Lev Trotski pasou así mesmo algún tempo en Büyükada.
Grzegorz Krychowiak
Grzegorz Krychowiak, nado en Gryfice o 29 de xaneiro de 1990, é un futbolista polaco que xoga como medio defensivo para o Paris Saint-Germain francés.
Atol de Cosmoledo
dereita|miniatura|240px|Cosmoledo e Astove Cosmoledo é un atol do Grupo de Aldabra das Seychelles. O atol ten 14,5 km de leste para oeste, e 11,5 km de norte ao sur. Ten unha superficie de terra de 5,2 km², e a lagoa 145 km², sumando en total 152 km².
A Cosmoledo e a illa Astove (situada a 38 km ao sur), xuntas, coñécenas como o Grupo de Cosmoledo, que á súa vez pertencen ao Grupo de Aldabra.
O atol está formado por uns vinte illotes individuais:
Lila
O termo lila pódese referir a:
Chlamydia trachomatis
Chlamydia trachomatis é unha especie bacteriana patóxena exclusiva para os humanos e parasito intracelular obrigado, pertencente ao xénero Chlamydia. Pode causar tracoma e cegueira, infeccións oculares e xenitais e pneumonías. C. trachomatis é unha bacteria gramnegativa, que pode ter forma cocoide ou bacilar.
Foi descuberta en 1907 por Halberstaedter e Prowazek de mostras de conxuntivite . Os corpos de inclusión que se observan nas células infectadas, que conteñen a Chlamydia trachomatis describíronse por primeira vez en 1942, e a bacteria foi cultivada en sacos de xema de ovo polo profesor Feifan Tang et al en 1957.
A maioría das cepas de C. trachomatis conteñen un plásmido extracromosómico.
Un estudo de 2012 mostrou que as clamidias evolucionaron máis activamente do que se pensaba anteriormente. Utilizando unha secuenciación de xenoma completo os investigadores mostraron que o intercambio de ADN entre diferentes cepas de Chlamydia para formar novas cepas é moito máis común do que se agardaba.
Serovares
C. trachomatis comprende 15 serotipos segundo o seu antíxeno proteico de tipo, que son: A, B, Ba, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L1, L2 e L3, entre os que están os seguintes tres grupos de serovares humanos:
Ciclo de vida
550px
Importancia médica
C. trachomatis é tamén un importante patóxeno neonatal, xa que pode producir nos neonatos infeccións oculares (tracoma) e pulmonares. Chlamydia trachomatis é o axente infeccioso máis importante asociado coa cegueira, da hai millóns de casos cada ano por esta causa.
Tratamento
C. trachomatis é sensible a diversos antibióticos bacteriostáticos: macrólidos (azithromicina, claritromicina, eritromicina etc.) ou tetraciclinas (doxiciclina, tetraciclina etc).
Identificación
Existen probas de ADN coas que se poden distinguir facilmente as especies de Chlamydia doutras clamidias. Ademais, pode diagnosticarse por detección directa de antíxenos en mostras clínicas, por cultivo ou por seroloxía.
A maioría das cepas de C. trachomatis son recoñecidas por anticorpos monoclonais para os epitopos da rexión VS4 do MOMP. Porén, estes anticorpos monoclonais poden tamén ter reaccións cruzadas coas outras dúas especies do xénero Chlamydia, a C. suis e a C. muridarum. As probas de laboratorio utilizadas máis importantes son:
Monte Naranco
O Naranco é unha pequena serra que se se estende ao norte da cidade de Oviedo. A súa altura máxima alcanza 634 m. En 1985 o Naranco foi incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO polas súas igrexas prerrománicas.
Xeografía
Forma un arco duns 5 km. O seu extremo noroeste linda coa freguesía de Villaperi, e o leste coa de Lloriana. Ao norte e leste da serra flúe o río Nora.
O seu relevo é suave, con escaso desenvolvemento en altura. Salientan entre as paraxes e picos: o Mirador de la Reina (607 m), Pico do Pozu l'Agua (593 m), Picu'l Paisanu (634 m), Alto La Roza (628 m), Canto La Caleyina (582 m) e a Peña Llampaya (561 m).
O Naranco está constituído por materiais como areniscas ricas en ferro, xistos, carbóns e calcarias. Varios destes materiais son utilizábeis industrialmente o que orixina a presenza de varias canteiras para explotalos.
Arqueoloxía e monumentos
A serra do Naranco foi utilizada como asentamento de castros como os de Fitoria (La Cogolla) ou, en Cuyences, (El Castiellu), entre outros. Así mesmo téñense atopados restos romanos, tales moedas, tellas, sepulturas e estelas funerarias, descubertas en San Pedro de los Arcos, Lillo ou Lloriana.
Na encosta meridional do Naranco áchanse os monumentos prerrománicos de Santa María do Naranco e San Miguel de Lillo.
Na cima do serra hai unha estación de Radiotelevisión, unha área recreativa e un monumento ao Sagrado Corazón de Xesús, erguido en 1950. miniatura|esquerda|175px|San Miguel de Lillo no Naranco.
Fauna
No Naranco hai mamíferos como esquíos, porcoespiños, doniñas, xabaríns, toupas e raposos. Entre as aves que teñen o seu hábitat no Naranco están os azores, quebraosos, grallas, ralos, curuxa, corvo, pegas e bexatos. Réptiles e anfibios están representados por lagartas, liscanzos, sapos, ras e sacabeiras.
Flora
As fragas das ladeiras setentrional e suroccidental do Naranco están formadas por unha mestura propia dos bosques atlánticos con intervención antrópica: castiñeiros, carballos, amieiros, pradairos, freixos, xardóns, cerdeiras, salgueiros, loureiros, álamos e mimosas.
Nas depresións do terreo medran agrupacións de espiñeiros, rebolos, teixos, sabugueiros, érbedoa, silvas, abeleiras e toxos. Existen tamén plantacións de eucaliptos.
Pardes, Laraño, Santiago de Compostela
Pardes é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 151 habitantes (69 homes e 82 mulleres).
Púrpura (homónimos)
O púrpura é unha cor vermella viva tirando a violeta. Tamén se pode referir a:
Langobardia
Langobardia foi o nome do thema bizantino que ocupou a Italia meridional desde 874 ata o século XI. Estaba dividido entre dous strategoi, o de Calabria e o de Apulia, título o deste último que despois se elevou ao de catapán de Italia (999).
884
Véxase tamén
Historia ano a ano
890
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pléiades (satélites)
miniatura|Maqueta dun dos satélites Pléiades. Pléiades é unha serie de dous satélites de recoñemento franceses lanzados en 2011 e 2012.
Características
Pléiades, tamén denominados Pléiades-HR, é o nome de dous satélites do CNES francés sucesores dos satélites SPOT para a observación e recoñemento terrestre. Pléiades é o compoñente de observación óptica de alta resolución do sistema italofrancés Orfeo, no que Italia aporta os satélites de observación por radar COSMO-Skymed.
Os satélites Pleiades teñen unha resolución de ata 70 cm en imaxes de tramos de ata 20 km de longo. Cada satélite ten unha masa de 970 kg, leva tres paneis solares que proporcionan ata 1000 W de potencia e foron inxectados en órbitas de aproximadamente 680 km de altura usando foguetes Soiuz ST-A Fregat.
Lealtad (Santiago de Compostela)
Lealtad foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1934.
Consello Soberano de Asturias e León
miniatura|right|Escudo do Consello Soberano de Asturias e León O Consello Soberano de Asturias e León foi unha institución política soberana e independente proclamada en Xixón o 25 de agosto de 1937, co pano de fondo da guerra civil española. Os avances das tropas do xeneral Franco na fronte norte tomando Santander, levaron ás autoridades republicanas en Asturias a declarar soberano e independente da República española ao Consello Interprovincial de Asturias e León coa intención de volver integrarse nela "á vista dos acontecementos favorábeis que se produzan durante curso da guerra".
Historia e características
miniatura|250px|Fronte do norte A situación de illamento da fronte do norte, a 200 quilómetros en liña recta das posicións republicanas máis próximas, coa subseguinte escaseza de abastecementos bélicos e alimentarios, propiciou que poderes locais asumiran funcións que eran competencia do goberno da República, coma o mando das milicias ou a cuñaxe de moedas. En Asturias, onde a UXT e a CNT tiñan unha grande implantación, vivírase unha especie de revolución de carácter socialista con tinguidura libertarias.
Declaración de soberanía
O 24 de agosto firmase o decreto que establece a soberanía dos territorios administrados polo Consello Interprovincial de Asturias e León pasando a ser entón o Consello Soberano de Asturias e León. O 26 de agosto sairía publicado na prensa dito decreto. Adoitase dar a data do 25 de agosto como a que entrou en vigor a declaración de soberanía do Consello.
Reaccións políticas
O Consello Soberano −que se atribuíra poderes que eran competencia única do Goberno da República− presidíao Belarmino Tomás e nel estaban representadas as diferentes organizacións políticas e sindicais do bando republicano en Asturias como a FSA-PSOE, a CNT, a FAI, a JJLL, a JSU, o PCE, a UXT e Izquierda Republicana. Unha parte destas organizacións da Fronte Popular criticará a actuación, cualificando a idea de prexudicial, antiunitaria e cantonalista.
A idea do Consello Soberano era apoiada por Belarmino Tomás e a maioría de dirixentes do PSOE, así como por Segundo Blanco e outros responsábeis da CNT. O PCE criticou a decisión. Rafael Fernández, secretario xeral das federacións asturianas do PSOE e a JSU, condenou o decreto e a soberanía. Os dous representantes da UXT tiveron unha opinión diferente cada un. Os conselleiros de Izquierda Republicana reprobaron a decisión.
Organización
O Consello Soberano, ao que se lle coñeceu popularmente coma o Gobernín, dividiuse en cinco comisións que agrupaban cada unha varias consellerías:
Á dereita pódese ver unha táboa coas distintas consellerías, os seus titulares e a organización á que estes pertencían.
Así fóronse organizando os distintos servizos da administración ata que chegou o momento da evacuación na noite do 20 de outubro de 1937. A última reunión do Consello Soberano celebrouse o mesmo día 20 de outubro pola tarde. Ao día seguinte, as tropas do bando nacional entraban en Xixón.
O Consello Soberano emitiu billetes divisionarios ao non existir moeda suficiente debido ao illamento no que se encontraba Asturias. Estes billetes foron coñecidos popularmente como belarminos.
Tras a caída
A caída de Asturias propiciou ao bando nacional a posibilidade de enviar as tropas que tomaran parte nesta campaña a reforzar outras frontes e permitiulle contar coas industrias e recursos coas que contaban esta rexión. No bando republicano analizáronse as consecuencias que provocaron a perda do norte, como mostra o artigo titulado ¿Por qué se perdió el Norte? publicado en El Socialista o 30 de outubro de 1937, onde se fai fincapé na falta de unidade e de decisións políticas que prexudicaron plans militares.
Ligazóns externas
publicada por Antonio Masip en El Basilisco, 2:70-74, 1978
ZircoZine
ZircoZine é unha produtora de cine galega creada en Santiago de Compostela e fundada no 2007 por Luís Tosar e Farruco Castromán. A produtora traballa na produción cinematográfica, na produción televisiva, nos eventos musicais e nas artes escénicas.
Sar, Budiño, O Pino
Sar é un lugar da parroquia de Budiño no concello coruñés do Pino, na Comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres).
A aldea está dividida en tres núcleos non oficiais: Sar de Abaixo, Sar de Arriba e O Monte.
William Pogue
Traxectoria
Pogue graduouse en matemáticas pola Universidade do Estado de Oklahoma en 1960. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando na misión Skylab 4 e pasando un total de 84,05 días no espazo.
Sar, Budiño, O Pino
O elemento patrimonial máis destacado é un antigo hórreo tipo O Pino situado sobre o camiño en Sar de Abaixo
Galería de imaxes de trazas de Galicia
Galería de imaxes de trazas de Galicia.
As trazas son insectos pertencentes a 121 das 127 familias de lepidópteros.
Fraortes, rei medo
Fraortes, en antigo iraniano Fravartish (𐎳𐎼𐎺𐎼𐎫𐎡𐏁 ), finado en -633, foi, segundo Heródoto, o segundo rei de Media, fillo e sucesor de Deioces.
Camán, Albeos, Crecente
Camán é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Fraortes, rei medo
Traxectoria
Estendeu o seu dominio por Persia e comezou a conquistar outras nacións de Asia. Gobernou vinte e dous anos (sobre 675-653 a.C.) e morreu en combate contra os asirios. Actualmente pénsase que o seu reinado foi máis longo (duns 50 anos, sobre 675 - 625 a.C.)
É identificado ás veces co líder Kashtariti mencionado nas taboíñas cuneiformes, pero a identificación é incerta.
Á súa morte sucedeuno o seu fillo Ciaxares.
Coche de bombeiros
250px|miniatura|[[Camión de bombeiros con bomba hidráulica e sen escada]] O coche de bombeiros é un vehículo empregado polos bombeiros deseñado para a loita contra as lapas. Ten como principal misión a de transportar os utensilios necesarios para abordar unha emerxencia por incendio. Adoita levar un motor para bombear auga obtida dunha boca de rego ou de calquera outra fonte de auga dispoñible, un equipo de comunicacións e diversas ferramentas necesarias para atender as urxencias.
Características e equipamento
Hai varias configuracións de coches de bombeiros no referente á posición do panel de control da bomba incluíndo a montaxe da tapa, que pode estar ao lado, situada na fronte ou na parte posterior. Os camións poden levar algunhas cantidades de auga, pero os que operan xeralmente sobre a contorna urbana deséñanse baixo a confianza de que existan bocas de rego adaptadas para a súa operación no caso de incendio.
O propósito principal dos motores é a supresión do lume directo, non obstante poden levar moitas ferramentas incluíndo escadas, fontes de alimentación, traxes ignífugos e cascos, machadas, extintores de diferentes tipos, e equipo de ventilación. Hoxe en día o camión é manipulado por profesionais que adoitan levar un equipo e un vehículo multiusos preparado non só para a loita contra o lume, senón que ademais está deseñado para as tarefas do rescate, a intervención nas primeiras misións etc. Non existe necesariamente unha fronteira clara entre un coche contra os incendios e unha unidade de rescate.
Bombeiro, bombeira
Un bombeiro é un membro do corpo que se ocupa principalmente da extinción de incencios e doutros servizos de diversa índole pero que en moitas ocasións están relacionados cun sinistro. O nome de bombeiro procede da súa ocupación tradicional, apagar lumes, para o que utilizaban bombas para sacar auga de pozos, ríos ou calquera outro depósito ou almacén de auga cerca do lugar do incendio. Os exipcios tiñan xa agrupacións semellantes aos bombeiros, pero son os franceses os que tiveron as primeiras brigadas profesionais organizadas.
Funcións
Coordinar o control e a extinción de todo tipo de conflagracións e incendios entre outras emerxencias cotiás ou derivadas dun desastre onde se precise a súa intervención, ao poñerse en risco vidas humanas e os seus bens materiais. Actualmente os bombeiros (ou o corpo de bombeiros) son unha organización que se dedica a:
Tradicionalmente a tarefa principal dos bombeiros foi extinguir lumes pero nas décadas pasadas o número de axudas técnicas tense elevado. Por iso os bombeiros dispoñen de coches nos que teñen non só equipo para apagar o lume senón tamén para axudar noutras situacións de urxencia. miniatura|200px|Apagar [[lumes é a tarefa principal dos bombeiros.]]
A maioría dos bombeiros están en organizacións públicas que son de dous tipos: as que os teñen empregados con soldo e as dos voluntarios (como os Bombeiros Voluntários de Portugal), sendo ámbalas dúas profesionais. Tamén existen bombeiros privados (como FALK - Dinamarca), corpos de bombeiros en fábricas e empresas (como os bombeiros de PDVSA - Venezuela) e corpos de bombeiros dedicados ás áreas universitarias (Cuerpo de Bomberos Voluntarios Universitarios de la Universidad Central de Venezuela etc), estes xeralmente colaboran en investigacións científicas en pro da profesión, ademais de desempeñar os labores típicos dun corpo de bombeiros.
Como chamar aos bombeiros
Para chamar aos bombeiros por teléfono é nun caso de emerxencia, o número de teléfono é 112 en todos os estados da Unión Europea (teléfono único de Emerxencias).
Dan Fante
Dan Fante, nado nos Ánxeles (California) o 19 de febreiro de 1944 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 2015, foi un escritor estadounidense, fillo do tamén escritor John Fante.
Traxectoria
Dan Fante foi ao insitituto en Santa Monica, e despois traballou en Nova York de vendedor ambulante, chofer de limusinas, taxista, limpacoches, comercial, detective privado e vixía nocturno nun hotel. Logo levou unha vida máis estable e decidiuse a escribir, sendo publicado en Francia grazas á cantante April March. Despois de vivir varios anos en Sedona (Arizona), Dan Fante regresou aos Ánxeles coa súa familia.
Obra
Chump Change (publicada orixinalmente en Francia e despois editada nos EUA por Sun Dog Press), Mooch, Spitting Off Tall Buildings e 86'd compoñen unha tetraloxía autobiográfica protagonizada polo seu alter ego Bruno Dante. Short Dog é unha colección de relatos baseada na súa experiencia como taxista nos Ánxeles. Escribiu tamén dúas obras de teatro, The Closer / The Boiler Room e Don Giovanni, amais dos libros de poemas A Gin-Pissing-Raw-Meat-Dual-Carburetor-V8-Son-Of-A-Bitch From Los Angeles e Kissed by a Fat Waitress.
A Capela, Albeos, Crecente
A Capela é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 0 eran homes e 5 eran mulleres.
892
Véxase tamén
Historia ano a ano
Santa Cateliña, O Mundil, Cartelle
Santa Cateliña é un lugar da parroquia do Mundil no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 60 habitantes (28 homes e 32 mulleres), un menos ca en 2010 (29 homes e 32 mulleres).
Estado de Chihuahua
Chihuahua é o maior dos 31 Estados do México. Limita cos Estados mexicanos de Coahuila de Zaragoza, Durango, Sinaloa e Sonora, así como o Estado norteamericano de Texas. A súa área é de 244.938 km², o estado máis extenso de México, e a súa poboación é de 3 047 900 habitantes. A capital do Estado é a cidade de Chihuahua, e a súa maior cidade é Ciudad Juárez. Outras cidades importantes son Delicias, Cuauhtémoc, Parral, Nuevo Casas Grandes, Camargo e Jiménez.
Ɂ
dereita ' (en superíndice, ' ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. Se non está dispoñible o símbolo adoita empregarse o signo de interrogación ( ? ).
Sabina
A sabina (Juniperus sabina), é unha especie do xénero Juniperus cuxo hábitat se estende por Europa central e meridional, oeste de Asia (Turquía) e se cita tamén en Alxeria, estendéndose pola metade leste de España e a Cordilleira Cantábrica, acadando Serra Nevada. Aparece nas provincias de Almería, Asturias, Cantabria, Castelló, Cuenca, Xirona, Granada, Guadalaxara, Huesca, Xaén, Lleida, León, Navarra, Palencia, Soria, Teruel, Valencia e Zaragoza.
Non aparece brava en ningunha das provincias de Galiza.
Floración
A partir do mes de setembro e até a primavera, chegando as arcéstidas polo outono ou na primavera a seguir. Ás veces a mesma planta produce os conos masculinos e femininos, porén acotío fican en distintos pés.
Hábitat
Nos cumes das montañas, principalmente nas calcarias, desde os (900) 1400 ata os 2750 m de altitude, asociada con frecuencia ao piñeiro negral (Pinus nigra), soportando moi ben os solos esqueléticos e pedrentos, como tamén as baixas temperaturas; esta asociación de piñeiro e sabina rastreira é a vexetación natural dos cumes e abas superiores das altas montañas mediterráneas. En ocasións asóciase co xenebreiro español (Juniperus thurifera), ou con outros piñeiros, caxigos (Quercus faginea) etc, cando desce a menor altitude, pois pode baixar, en exemplares illados, deica os 900-1000 metros.
Usos medicinais
Carl von Linné reservou o nome de sabina, co que os romanos designaban a esta e semellantes especies, para esta planta, quizais por ser a máis utilizada como medicinal. O emprego da sabina como emenagoga (para provocar e regular a menstruación) e abortiva, como menciña popular, remóntase aos gregos. Debe as súas propiedades a un alcol contido na súa esencia, o sabinol, mais a súa acción é tan violenta, que pode provocar a morte. Esta mesma esencia serve, en uso externo, para tirar espullas, pois ten propiedades cáusticas e vesicantes.
891
Véxase tamén
Historia ano a ano
Michael Smith
Michael Smith, nado o 26 de abril de 1932 en Blackpool (Inglaterra) e finado o 4 de outubro de 2000 en Vancouver (Canadá), foi un químico, bioquímico e profesor universitario canadense, de orixe inglesa, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1993.
Traxectoria
Estudou química na Universidade de Mánchester, onde se doutorou en 1956. Aquel mesmo ano trasladouse ao Laboratorio de Har Gobind Khorana da Universidade da Columbia Británica, e posteriormente dedicouse á docencia na Universidade de Wisconsin-Madison, situada nos Estados Unidos, e finalmente volveu á Universidade da Colúmbia Británica, onde foi nomeado director do Laboratorio de Biotecnoloxía.
Investigacións científicas
Interesado na investigación científica na contorna do ADN, buscou métodos para poder recodificar o ácido desoxirribonucleico en puntos concretos, o que se coñeceu como mutaxénese dirixida, para poder variar así a composición, forma e propiedades das proteínas.
Alan G. Poindexter
Traxectoria
Poindexter graduouse en enxeñaría aeroespacial polo Instituto de Tecnoloxía de Georgia en 1986 e era máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados en 1995.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando nas misións STS-122 e STS-131 e pasando un total de 27,88 días no espazo.
889
Véxase tamén
Historia ano a ano
Baixa California
Baixa California é un dos 31 estados que xunto co Distrito Federal conforman as 32 entidades federativas de México. É o estado máis setentrional do México. Fai fronteira co estado norteamericano de California, ao leste co estado mexicano de Sonora e co mar de Cortez, ao sur co estado mexicano de Baixa California Sur, e a oeste co océano Pacífico. No ano 2010 tiña unha poboación de máis de tres millóns de habitantes. A capital do Estado é a cidade de Mexicali.
Cidades importantes son Tijuana e Ensenada, ademais da capital, como tamén outras: Tecate, Playas de Rosarito, San Felipe, San Quintín, Ciudad Guadalupe Victoria, Ciudad Morelos, Los Algodones e La Rumorosa.
Corpus de Referencia do Galego Actual
O Corpus de Referencia do Galego Actual (CORGA) é unha colección de documentos que se almacenan en formato electrónico na que están representados os diferentes tipos de textos da lingua galega actual (xornalísticos, literarios etc.). Cronoloxicamente comprende textos publicados dende 1975, e dispón de 25 millóns de formas.
A amplitude de documentos dos que consta, así como os criterios empregados na súa selección, permite considerar este corpus representativo do uso lingüístico do galego actual. O acceso é gratuíto, pero é necesario rexistrarse.
Freixoso de Penela, Penela, Cartelle
Freixoso de Penela é un lugar da parroquia de Penela no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 49 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 28 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 49 habitantes (21 homes e 28 mulleres).
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Ice Bound: A Woman's Survival at the South Pole
Ice Bound: A Woman's Survival at the South Pole é un telefilme dirixido por Roger Spottiswoode que foi estreado na CBS no 2003. Está protagonizado por Susan Sarandon, que interpreta o papel de Jerri Nielsen, unha doutora destinada no Polo Sur que descobre que ten cancro de mama.
Sinopse
A doutora Jerri Nielsen deixa a súa vida en Ohio para apoiar ó grupo de médicos dunha illada estación de investigación no Polo Sur. Jerri descobre que é ten un tumor canceríxeno, altamente agresivo e de rápido crecemento. Afastada da civilización, Jerri deberá someterse a sesións de quimioterapia para poder sobrevivir, mentres un grupo de salvamento viaxa ós confíns da Terra para intentar rescatala e levala a un hospital.
Francisco Cebreiro Barros
Francisco Cebreiro Barros, nado en Ferrol o 27 de outubro de 1897 e finado en Neda o 29 de xullo de 1977, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en 1923. Médico de Neda, onde era coñecido como o "médico dos pobres" e como "Don Paco da Merced" pois residía no Pazo da Merced. Na República foi elixido concelleiro de Neda en 1931 e pertenceu a directiva de Izquierda Republicana de Neda. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado uns meses no castelo de San Felipe. Nos anos corenta curou a varios guerrilleiros antifranquistas feridos e facilitoulles medicamentos, tamén os aloxou no pazo e chegou a impartirlles cursos de primeiros auxilios. Foi detido por iso. Foi alcalde de Neda no franquismo.
Na súa homenaxe adicóuselle unha rúa en Neda, que deu nome ao lugar de Médico Cebreiro.
895
Véxase tamén
Historia ano a ano
Sintra
Sintra é un concello e vila portuguesa sede do mesmo situado na provincia de Lisboa. Malia ser a capital, a vila de Sintra non é a freguesía máis poboada, pois o concello sintrense abrangue espazos intensamente urbanizados con espazos de carácter rural. O concello de Sintra conta cun total de 11 freguesías (20 antes da reforma administrativa do ano 2013). Sintra é un dos centros turísticos máis destacados de Portugal á vez que un espazo urbano suburbio da cidade de Lisboa, da cal dista 25 km.
Demografía
A poboación era, no ano 2013 de 380.934 habitantes. Esta non se establece de xeito uniforme polo territorio sintrense, senón que dentro dos seus límites son diferenciados espazos puramente rurais (norte e oeste do concello) e espazos totalmente urbanizados (sur e leste). Catro das once freguesías (Casal de Cambra, Colares, UF Almargem do Bispo-Pêro Pinheiro-Montelavar e UF S. Joao das Lampas-Terrugem) suman en total menos do 15% da poboación pese a ocuparen o groso da extensión do municipio.
María Ángeles Durán
Formación e primeiras investigacións sobre o traballo das mulleres
Iniciou a súa formación universitaria á idade de dezaseis anos na Facultade de Ciencias Políticas e Económicas da Universidade Complutense, onde se doctorou en 1971. Foi en varias ocasiones representante estudantil e cursou simultaneamente tres cursos na Facultade de Dereito. Desde os anos sesenta denunciou o nesgo producido na ciencia pola ausencia histórica das mulleres nas entidades de produción e transmisión do coñecemento. Para a súa tese de doutoramento sobre “El trabajo de las mujeres en España” tivo que afrontar a escaseza de instrumentos estatísticos que desagregasen a información sobre o emprego e o traballo non remunerado. Á falta de datos sumábase a penuria teórica sobre o papel económico e social dos fogares, non soamente en España senón en todas as economías. Achou importantes fontes de información inédita sobre o traballo non contabilizado nas explotacións agrícolas e gandeiras, o que a levou a unha crítica das análises de custo/beneficio e dos indicadores de produtividade. A súa tese fixo aflorar a invisibilidade do traballo das mulleres.
Sintra
Patrimonio da Humanidade
Na vila de Sintra, situada aos pés da serra do mesmo nome, atópase un importante recinto histórico que, xunto co palacio da Pena e o castelo dos Mouros, forman un Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
María Ángeles Durán
Enquisas sobre o uso do tempo e a creación de contas satélites do traballo non remunerado
Tras a súa participación na Conferencia de Nacións Unidas sobre a Muller de México (1975), urxiu á incorporación do traballo non remunerado na investigación económica e na análise das políticas públicas. No seu breve ensaio sobre ''El ama de casa. Crítica política da economía doméstica'' (1978) fixo patente a invisibilidade do sector que ocupaba ao maior número de persoas de toda a economía española e consumía maior número de horas de traballo, propondo a modificación do seu tratamento na contabilidade nacional. Tivo un impacto internacional inmediato, sendo o punto de partida de numerosos estudos posteriores sobre o papel económico dos fogares.
Colaborou na preparación da Conferencia de Nacións Unidas sobre a Muller de Pequín (1995). A Plataforma de Acción que iniciou esta conferencia pediu a todos os gobernos a modificación do marco de análise macroeconómica, a elaboración de enquisas de uso do tempo e a creación de contas satélites do traballo non remunerado. As súas propostas intelectuais, xunto coas doutros investigadores das ciencias económicas e sociais, contribuíron á incorporación destes temas nas axendas de organismos internacionais tales como a OIT, a OCDE, ou a CEPAL e a que varios países eleven a rango constitucional a obriga e o dereito a dispor de contas satélites do traballo non remunerado.
Sintra
Freguesías
As freguesías de Sintra son as seguintes:
María Ángeles Durán
Traxectoria académica
A súa traxectoria académica e vital ten unha marcada orientación internacional. Realizou estancias no Institute for Social Research (ISR) da Universidade de Míchigan (cunha bolsa concedida pola Comisión Fulbright; Universidade de Cambridge (cunha bolsa concedida polo British Council); P.U.C. de Río de Janeiro (cunha bolsa concedida pola UNESCO); Universidade de Washington (Seattle); Instituto Europeo de Florencia; Colexio de España en París, e a Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM). É membro da European Academy of Science and Arts e do Colegio Libre de Eméritos de España. Foi presidenta da Federación Española de Socioloxía (FES), e formou parte do comité executivo da International Sociological Association (ISA) e do editorial board da International Association for Time Use Research (IATUR).
Reivindica novos marcos teóricos e novas técnicas de observación e análise para todos os campos científicos, máis axustados ás novas demandas intelectuais xurdidas da transformación do papel social das mulleres. A súa obra “Una ausencia de mil anos” (1981), á que seguiron Liberación y Utopía. La mujer ante la ciencia (1981) e Mujeres y hombres en la formación de la teoría sociológica (1996) foron textos fundacionais do Instituto Universitario de Estudios de la Mujer da Universidade Autónoma de Madrid, un fito pioneiro na investigación sobre as relacións de xénero que pronto foi recoñecido como Instituto Universitario de Investigación.
Para paliar a escaseza de información estatística sobre o traballo non monetarizado dos fogares e a súa integración na análise socioeconómica deseñou novos instrumentos e sistemas de medición, baseados principalmente nas enquisas de uso do tempo e na chamada escala Duran, que incorpora proxeccións demográficas. Utiliza a demanda de tempos de coidado para detectar a pobreza non monetaria dos fogares e a fraxilidade e ineficiencia das políticas públicas que contemplan este recurso como inesgotábel e homoxeneamente distribuído entre toda a poboación.
A súa traxectoria académica é indesligábel dos seus compromisos cidadáns e vinculación con movementos sociais; entre eles, a loita das mulleres pola igualdade, a loita dos enfermos e os seus coidadores polo recoñecemento de novos dereitos económicos e cívicos, e a loita pola recuperación das comarcas en declive económico e risco de despoboamento, especialmente en Estremadura.
Viaxeira infatigábel, no seu afán por divulgar a ciencia percorreu os cinco continentes, pronunciado conferencias ou participando en debates en máis de duascentas institucións académicas e organismos internacionais.
Produción científica
Cunha traxectoria ininterrompida de máis de medio século de dedicación á investigación e a docencia, a súa obra escrita pasa das duascentas cincuenta publicacións. Están apuntadas na web Dixital CSIC, onde moitas delas poden lerse ou descargarse libremente. A maioría sitúanse na fronteira entre a socioloxía e a economía, con extensións cara ao urbanismo e a socioeconomía da saúde. Á marxe dos seus compromisos académicos, tamén achegou publicacións sobre socioloxía da arte, especialmente sobre o uso social da iconografía.
Foi avaliadora de proxectos de investigación na Comisión Asesora de Política Científica de España, a European Science Foundation, a Portuguese Science Foundation por Sciences and Tecnology, o Programa de Desarrollo Tecnológico do Uruguai, e outras moitas entidades públicas e privadas. Numerosas Fundacións (Fundación BBVA, Ford Foundation, Fundación March, Fundación Cañada Blanch, Fundación Carolina etc.) apoiaron as súas investigacións. Colabora de modo asiduo con organizacións científicas e sociais internacionais (UNESCO, OMS, CEPAL, ONU Mulleres, OIT etc.) e desenvolve un intenso labor editorial.
Entre os seus libros destacan ''“Liberación y utopía”, “Desigualdad social y enfermedad”, “Mujeres y hombres en la formación de la teoría sociológica”, “The Future of work in Europe”, “La ciudad compartida. Conocimiento, afecto y uso”, “La contribución del trabajo no remunerado a la economía española. Alternativas metodológicas”, “Si Aristóteles levantara la cabeza. Quince ensayos sobre las ciencias y las letras”, “Los costes invisibles de la enfermedad”, “La cuenta satélite del trabajo no remunerado en de Madrid” (versión en español e inglés), “El valor del tiempo” (edicións en Portugal e o Brasil), “Metodología de la investigación sobre uso del tiempo” (con J. Rogero), “El trabajo del cuidado en América Latina y España ”, “La contribución de los mayores a la economía del País Vasco” (tamén versión en éuscaro)” e  “El trabajo no remunerado en la economía global”'' (edición en español e inglés). O seu último libro é a síntese de décadas de investigación sobre a economía non monetarizada, os fogares e o sector de servizos; titúlase “La riqueza invisible del cuidado” (2018). Actualmente traballa na preparación da súa autobiografía intelectual, que será publicada polo Centro de Investigaciones Sociológicas.
Transmitiu a súa experiencia de seis anos de loita para vencer o medo ao cancro de mama que padeceu nun libro autobiográfico ''Diario de batalla. Mi lucha contra el cáncer'' (2003).
Acuñou o termo "cuidatoriado" que se refire ao grupo de persoas que se dedica fundamentalmente a coidar, que se caracteriza porque a maioría son mulleres, porque a maioría non cobra (remuneración) por realizar este traballo e porque as súas condicións son peores que as de calquera outro grupo (sen salario, sen horario, sen vacacións, sen seguro e sen recoñecemento social).
Algúns datos persoais
Pola súa familia de orixe procede da clase media. Foi a máis vella de seis irmáns. O seu pai, Alfonso Duran, era un enxeñeiro industrial orixinario da Serra de Gata (Cáceres). Faleceu cando ela tiña dezasete anos. A súa nai, Carmen Heras, foi ama de casa até o falecemento do seu esposo e posteriormente fíxose cargo da xestión da facenda familiar.
Contraeu matrimonio á idade de vinte e catro anos con Jose Ramón Torregrosa (Xàtiva, 1940 - Madrid, 2016), compañeiro de estudos na Universidade Complutense que logo sería director do Departamento de Psicoloxía Social desta mesma Universidade.
Ten tres fillos e tres netos.
Premio María Ángeles Durán da UAM
A Universidade Autónoma de Madrid recoñeceu o seu carácter pioneiro e a súa especial contribución ás ciencias sociais dando o nome “Ángeles Duran” ao premio internacional para a innovación na investigación sobre as relacións de xénero que convoca esta universidade, ao que en cada edición concorren preto dun centenar de candidaturas de homes e mulleres.
Publicacións máis destacadas
Entre os libros destacan:
Falanxeriformes
Características
Son pequenos marsupiais arborícolas endémicos de Australia, Nova Guinea e as Célebes, con pelo de cor gris ou café, cun tamaño que varía entre os 7 e os 50 cm.
Son animais nocturnos e omnívoros. Durante o día permanecen nos seus niños formados nos troncos ocos das árbores, dos que saen a buscar comida durante a noite.
Ocupan o mesmo nicho ecolóxico que os esquíos do hemisferio norte aos que se perecen na súa aparencia.
Clasificación
Suborde Phalangeriformes Szalay in Archer, 1982
Luis Gutiérrez Soto
miniatura|200px|Edificio Castellana 33, en Madrid. Luis Gutiérrez Soto, nado en Madrid en 1890 e finado en 1977, foi un arquitecto español.
Traxectoria
Na súa xuventude foi futbolista.
Foi un dos principais representantes do racionalismo en España, traballando principalmente en Madrid. Formaba parte da denominada Xeración do 25.
Obras destacadas
miniatura|300px|Teatro-Cine Fraga, na rúa Uruguai de [[Vigo. Obra de 1942, orixinal de Luís Gutiérrez Soto por encargo de Isaac Fraga. Restaurado por César Portela.]]
Mark L. Polansky
Mark Lewis "Roman" Polansky, nado en Paterson, Nova Jersey, o 2 de xuño de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-116, STS-127 e STS-98.
Traxectoria
Polansky graduouse en enxeñaría aeronáutica e astronáutica pola Universidade Purdue en 1978 e é máster na mesma materia.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1992, participando nas misións STS-116, STS-127 e STS-98 e pasando un total de 41,45 días no espazo.
Moeda da Antiga Grecia
miniatura|[[Tetradracma de Atenas, coa cabeza de Atenea no anverso e o característico moucho no reverso.]] A moeda da Antiga Grecia pódese dividir para o seu tratamento (do mesmo xeito que a maioría das restantes formas de arte gregas) en catro períodos históricos: o arcaico, o clásico, o helenístico e o romano. O período arcaico esténdese desde a aparición da moeda no mundo grego durante século VII a. de C. ata as Guerras Médicas, arredor de 480 a. de C. Nese momento comeza o período clásico, que dura ata as conquistas de Alexandre o Grande cara a 330 a. de C., data que marca o comezo do período helenístico, que perdura ata a absorción romana do mundo grego no século I a.de C. miniatura|Protomoedas gregas de [[bronce fundido da rexión do Mar Negro, á base de puntas de frecha, previas á aparición da moeda cara ao século VII a. de C. ]] As cidades gregas continuaron a producir as súas moedas propias durante varios séculos baixo a dominación romana. Estas moedas coñécense habitualmente como "moedas provinciais romanas" ou, máis concretamente "moedas imperiais gregas".
Padróns de peso e denominacións
Os tres padróns máis importantes do sistema monetario da Antiga Grecia eran o padrón ático, baseado no dracma ateniense de 4,3 gramos de prata; o corintio, baseado no estatero de 8,6 gramos de prata (subdividido en tres dracmas de 2,9 gramos); e o exineta, baseado nun dracma de 6,1 gramos e no seu múltiplo, o didracma (ou estatero) de 12,2 gramos.
Michael Kidd-Gilchrist
Michael Anthony Edward Kidd-Gilchrist, nado Michael Gilchrist o 26 de setembro de 1993 en Camden, Nova Jersey, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Codesoso, Sobrado
San Miguel de Codesoso é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 199 habitantes (106 homes e 93 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 226 habitantes.
Moeda da Antiga Grecia
Padróns de peso e denominacións
A palabra "dracma" significa na súa orixe "un feixe" ou "unha manchea". Esta moeda foi dividida en seis óbolos, que en grego era a palabra equivalente á galega "espeto". Na súa orixe, xa que logo, seis espetos collidos facían un feixe ou, o que é o mesmo, seis óbolos facían un dracma. Isto suxire que antes de que se empezase a utilizar o diñeiro en Grecia se utilizaban estes espetos ou variñas en tempos prehistóricos como medida de valor nas transaccións diarias. miniatura|Arriba: espetos (oboloi) expostos no [[Museo Numismático de Atenas. Abaixo: feixe de seis óbolos, que conforman un dracma]]Posteriormente, o óbolo foi dividido en tetartemoria (en singular tetartemorion), que equivalían á súa cuarta parte ou a 1/24 dun dracma. Esta moeda (da que se coñece a súa cuñaxe en Atenas, Colofón e outras moitas cidades) é mencionada por Aristóteles como a moeda de prata máis pequena. Desta nova moeda emitíronse logo diversos múltiplos e tamén un divisor, o minúsculo hemitartemorion, de soamente 0,09 gramos de peso.
Codesoso, Sobrado
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.