cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de municipios de Austria con vieiras no escudo
Baixa Austria
thumb|Pedra cun logotipo de viera sinalando o Camiño de Santiago por [[Baixa Austria - Viena (Jakobsweg Weinviertel)|200x200px]]
Alta Austria
thumb|[[Cruceiro en Schönau im Mühlkreis|267x267px]]
Saydean Zeldin
Traxectoria
Despois de graduarse, traballou no laboratorio de ciencias espaciais de GE sobre as correntes de aire ao redor dos mísiles inimigos co obxectivo de identificalos mentres estaban no aire.
Apollo
Cando ela e o seu marido mudáronse a Boston polo traballo deste último, Saydean Zeldin solicitou traballar no Laboratorio de Instrumentación do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), agora coñecido como Draper, cando viu un anuncio no xornal. Non se consideraba experta no espazo, pero resolvía problemas e, considerando que era unha oportunidade interesante. Solicitouno e conseguiu o traballo.
Lista de municipios de Austria con vieiras no escudo
Estiria
miniatura|Interior da igrexa de Santiago en [[Thal, Estiria|Thal, con vieiras na parede]]
Saydean Zeldin
Apollo
En 1966, comezou a traballar no sistema de guía para o módulo de mando Apollo, o AGC, e finalmente converteuse en xefa de sección. Noutras palabras, deseñou o software que permitiu aos astronautas controlar os motores da nave espacial, tanto durante longas viaxes desde e cara á lúa como durante procedementos máis delicados como entrar na órbita lunar. Segundo ela afirma
Lista de municipios de Austria con vieiras no escudo
Tirol
miniatura|273x273px|[[Peregrinación a Santiago de Compostela|Peregrinos en Ferdinandswarte]]
Saydean Zeldin
Apollo
Mentres traballaba en Boston, Saydean Zeldin tamén viaxou a Houston para aprender doutros equipos de software e foi convidada ao lanzamento Apollo 11, ao que asistiu xunto ás súas tres fillas de 3, 5 e 8 anos. O software cambiou relativamente pouco entre as misións Apollo e Saydean Zeldin estivo activamente involucrado ata o Apollo 13, que corresponde ao final do desenvolvemento de software.
Empresas
Saydean Zeldin retirouse a principios dos anos 2000.
Manuel Fernández López
Manuel Fernández López, nado na Coruña en 1908 e finado na mesma cidade o 11 de xullo de 1937, foi un médico galego.
Traxectoria
Médico municipal de hixiene da Pasaxe. Cuñado de Luís Seoane. Afiliado ao Partido galeguista. Organizou de mitins en Perillo, O Burgo e a contorna. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochou na súa casa a republicanos que se atopaban en perigo e colaborou na organización de fugas a territorio controlado polo goberno republicano, sobre todo Asturias. Foi detido o 24 de febreiro de 1937 e a súa casa rexistrada, por axudar ao deputado socialista Luis Rufilanchas que estaba fuxido. Foi procesado xunto con outras 24 persoas polo delito de rebelión militar e xulgado en consello de guerra do 17 ao 19 de maio. Foi condenado a morte con Luis Rufilanchas, Genaro Ruano Sanjurjo, Domingo Rey Lago, Francisco González Agilda, Rotilio Naya Rodríguez, Manuel Rúa Losada, Delfino Liñeira Fraga, Argimiro Aradas Leiro, Francisco Meizoso Veiga, Nicolás Veiga Núñez, José Santiago García Rey, Emilio Zufia Moreno, José Méndez Serantes e Ramón Lea García. Todos foron executados o 11 de xullo de 1937 na Coruña, excepto Emilio Zufia, José Méndez e Ramón Lea aos que se lles conmutou a pena por cadea perpetua.
Mustang
Un mustang é un cabalo ceibe do oeste americano.
Xenocidio do Putumayo
Contexto
miniatura|250px|[[Julio César Arana con gardas de Scotland Yard chegados dende Barbados.]] O goberno peruano cedeu á Peruvian Amazon Company a potestade de representación nos territorios amazónicos ao norte de Loreto. O fundador da compañía, Julio César Arana, comezou unha política de pago por control de terras onde as súas hostes privadas, mercenarios de Scotland Yard traídos dende Barbados, obrigaban aos pobos indíxenas a traballar en troques de «favores e protección». O indíxena non podía negarse porque remataba sendo raptado por mercenarios pagados pola compañía. Xa dentro da empresa, os indíxenas eran sometidos a procesos de illamento en zonas remotas para recoller caucho en condicións inhumanas e se non cumprían coa cantidade requirida eran castigados até a morte ou eran desaparecidos polos castigadores nos chamados campos lejanos, onde se aniquilou ao 90% das poboacións amazónicas.
Denuncias de Walter Hardenburg e Roger Casement
En 1909, o enxeñeiro estadounidense Walter Hardenburg publicou Putumayo: The Devil’s Paradise onde denunciou os feitos que ocorrían coa explotación do caucho en territorios colombiano e peruano. miniatura|250x250px|Casement con amerindios da conca do [[río Putumayo.]] En 1906, foi denunciado polo irlandés Roger Casement perante os gobernos occidentais sobre os excesos cometidos por Arana. En 1912 publicou o ''Libro Azul Británico. Informe y otras cartas sobre las atrocidades en el Putumayo'' denunciando a morte até a data de cando menos 40.000 persoas, obtendo só un xuízo por «maltrato laboral» contra a Peruvian Amazon Company. En 1913, deuse a orde de pechar devandita empresa sen obter un xuízo por crimes de lesa humanidade contra Arana, o cal era a principal meta de Casement.
Avatar: The Way of Water
Avatar: The Way of Water é un filme estadounidense de 2022 dirixido por James Cameron, quen escribiu o guión xunto con Rick Jaffa e Amanda Silver a partir dunha historia que os tres escribiron con Josh Friedman e Shane Salerno. Producido por Lightstorm Entertainment e TSG Entertainment, e distribuído por 20th Century Studios, é a secuela de Avatar (2009) e o segundo título da saga cinematográfica Avatar. Os membros do elenco que xa apareceron no anterior filme son Sam Worthington, Zoe Saldaña, Stephen Lang, Joel David Moore, CCH Pounder, Giovanni Ribisi, Dileep Rao e Matt Gerald, xunto con Sigourney Weaver nun papel adicional. Os novos membros do elenco son Kate Winslet, Cliff Curtis, Edie Falco e Jemaine Clement. No filme, o Na'vi Jake Sully (Worthington) e a súa familia, baixo unha renovada ameaza humana, buscan refuxio co clan Metkayina de Pandora.
Xenocidio do Putumayo
Tratado dos límites fronteirizos entre Colombia e o Perú
En 1933, os gobernos do Perú e Colombia asinaron o Tratado Salomón-Lozano onde o primeiro cedía a zona entre os ríos Putumayo e Caquetá ao segundo. Por mor disto, a Peruvian Amazon Company desprazou forzosamente a varios amerindios cara ás zonas do río Napo e o río Amazonas para non competir coas empresas colombianas de caucho. Malia isto, a compañía seguiu administrando varias sucursais en Puerto Arica, La Chorrera, La Victoria entre outros. Neste proceso diminuíron os reportes de masacres realizados por caucheiros.
Matanza e abusos despois do tratado dos límites
miniatura|250x250px|A [[Casa Arana, outrora propiedade da Peruvian Amazon Company, en La Chorrera, no presente é un monumento nacional de Colombia.]] Despois da guerra colombo-peruana de 1933 durante a colombianización das rexións de Putumayo e Caquetá rexistráronse novos sucesos de torturas cometidas polas autoridades do goberno colombiano para asimilar as poboacións que se resistían a cambiar de nacionalidade, o cal provocou un éxodo de amerindios e mestizos ao Perú. En 1969, Colombia pagou unha indemnización de 200 mil dólares á Casa Arana, mais non reparou material nin moralmente ás vítimas do xenocidio. A Casa Arana é hoxe un lugar da memoria do xenocidio do Putumayo contra as comunidades amazónicas.
Desculpas públicas do goberno colombiano
No ano 2012, o presidente Juan Manuel Santos, pediu perdón ás comunidades amazónicas polos feitos ocorridos durante eses anos.
Ammodytes
Ammodytes é un xénero de peixes actinopeterixios mariños, distribuídos por aguas do norte do océano Atlántico, norte do océano Pacífico e océano Ártico.
Especies
Existen seis especies recoñecidas neste xénero:
Vilabalde, Figueiroá, Sober
Vilabalde é un lugar da parroquia de Figueiroá no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Xanimol, Figueiroá, Sober
Xanimol é un lugar da parroquia de Figueiroá no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Lepidurus
miniatura|250px|Lepidurus arcticus Lepidurus é un xénero de pequenos crustáceos da clase dos branquiópodos, orde dos notostráceos, un dos dous que comprende a súa única familia, a dos triópsidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1819 polo zoólogo e biólogo mariño inglés William Elford Leach, nun traballo publicado en ''Dict. Sci. Nat''., 14: 539.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tameén polos sinónimos:
Santiago Tirado Serén
Santiago Tirado Serén, nado en Cambados o 16 de decembro de 1939, é un político e mestre galego do PPdeG.
Lepidurus
Especies
Na actualidade recoñécense deno do xénero as seguintes especies:
Santiago Tirado Serén
Traxectoria
Mestre en Vilanova. Foi elixido concelleiro por AP en Cambados nas municipais de 1983, sendo portavoz deste grupo na oposición trala renuncia de Ramón Peña. Nas municipais de 1987 foi número 2 de AP, e trala vitoria por maioría absoluta desta formación foi primeiro tenente de alcalde. Os diversos problemas de saúde do alcalde Antonio Pillado supuxeron que asumise a alcaldía de modo accidental de forma practicamente ininterrompida a partir de 1988. En marzo de 1990 asumiu oficialmente a alcaldía, trala renuncia definitiva de Pillado Montero. Nas municipais de 1991 foi reelixido alcalde ó revalidar o PPdeG unha ampla maioría absoluta cun 63 % dos votos. Nas municipais de 1995 volveu ser reelixido con maioría absoluta. En maio de 1998 presentou a súa dimisión como alcalde, pero mantendo a acta de concelleiro, sendo substituído por José Manuel Cores Tourís. Así mesmo, foi deputado provincial entre 1991 e 1999.
Volveu ser elixido concelleiro tralas municipais de 1999, encargándose da concellería de obras, pero en marzo do 2000 renunciou á acta e foi nomeado asesor da Consellería de Política Territorial. En setembro de 2002 foi nomeado xerente do Consorcio de Bombeiros do Salnés, permanecendo ata a súa xubilación en agosto do 2007.
Campo Verde, Gundivós, Sober
Campo Verde é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Pobo rusino
Os rusinos (en rusino: Русины, Rusiny), tamén chamados rusníacos (en rusino: Руснацы, Rusnatsy), rutenos ou carpatorrutenos (exónimo arcaico), son un grupo étnico eslavo oriental que fala unha lingua eslava coñecida como lingua rutena ou rusino.
Os rusinos modernos descenden dunha minoría rutena que non adoptou a identidade étnica ucraína no século XX. Algúns gobernos prohiron a utilización do termo rusino como, a partir de 1945 na Transcarpatia soviética e Polonia e, na década de 1950 en Checoslovaquia.
Hoxe en día, Eslovaquia, Polonia, Hungría, a República Checa, Serbia e Croacia recoñecen oficialmente aos rusinos como unha minoría étnica. En 2007 recoñeceuse aos rusinos como pertencentes a unha etnia separada en Ucraína por parte do Consello Rexional de Zakarpatia. Os rusinos de Ucraína teñen a cidadanía ucraína, e a maioría adoptaron a identidade étnica ucraína. A maioría das persoas que se autoidentifican como rusinos étnicos viven fóra de Ucraína.
Localización
Até mediados do século XIX, os ucraínos étnicos chamábanse a si mesmos «rusinos» (en ucraníno: Русини, rusini). Este termo segue utilizándose hoxe en día, e encóntrase nas cancións populares de Ucraína. A partir de entón, o etnónimo ucraínos empezou a extenderse por razóns políticas para substituír ao etnónimo rusino, ao inicio na Ucraína Slobodá (Ucraína Libre), nas beiras do río Dniéper, para logo propagarse cara ao oeste no primeiro terzo do século XX.
Hoxe, un grupo minoritario segue identificándose co etnónimo rusino. Trátase principalmente de habitantes da rexión montañosa transcarpática (no oeste de Ucraína) e áreas adxacentes en Eslovaquia, que a usan para diferenciarse dos ucraínos que viven nas rexións centrais de Ucraína. Despois de ter evitado o etnónimo de ucraínos, os rusinos afirman unha identidade local e étnica separadaa. O seu carácter distintivo como unha nacionalidade, porén, está en disputa.
Os rusinos que se identifican como tales teñen tradicionalmente orxe ou tiañan antepasados procedentes dos Cárpatos orientais, rexión a miúdo denominada «Rutenia carpática» ou «subcarpática». Hai comunidades rutenas asentadas na chaira panónica, en partes da actual Serbia (sobre todo na provincia norte de Voivodina), así como na actual Croacia (na rexión de Eslavonia). Tamén migraron e establecéronse na cidade de Prnjavor, ao norte da actual Bosnia e Hercegovina. Estas migracións foron favorecidas polo Imperio austrohúngaro para repoboar esas zonas tras a retirada delas do Imperio otomán.
Moitos rusinos emigraron aos Estados Unidos, Canadá e Australia. Coa chegada das comunicacións modernas como Internet, puideron volver a conectarse como unha comunidade. Xorden preocupacións con respecto á preservación do seu legado único étnico e cultural.
Anselmo López
Anselmo López pódese referir a:
Castilletes
miniatura|Primeiro fito fronteirizo entre [[Colombia e Venezuela, situado neste lugar.]] Castilletes é un lugar situado na Península de La Guajira entre Venezuela e Colombia, que serve como fito №1 para definir a liña fronteiriza entre ambos países. A súa localización é estratéxica para ambos países, xa que este é un dos puntos sobre os que se basan para a delimitación de augas mariñas e submarinas no golfo de Venezuela. Forma parte da Parroquia Alta Guajira do Municipio Guajira do Estado Zulia, Venezuela e do Municipio de Uribia, Colombia.
O seu punto como límite fronteirizo ficou establecido coa rúbrica da Acta de Castilletes o 29 de abril de 1900. Non obstante, o Laudo Arbitral Español da raíña María Cristina, que se ditou en Madrid o 16 de marzo de 1891, establecera que o fito N.º1 sería o coñecido como Mogotes de los Frailes, pero os delegados da comisión mixta de demarcación non encontraron ese punto, decidindo establecelo na Meseta de Castilletes. Para 2001 intentouse ante o Tribunal Supremo de Xustiza de Venezuela decidir a nulidade da Acta de Castilletes, pero o tribunal decidiu que carecía de xurisdición para decidir sobre o feito.
División político-administrativa
miniatura|Vista dos morros de Castilletes, na fronteira colombo-venezolana. Á dereita encóntrase o fito № 1 dos límites venezolanos. Nas súas proximidades fundouse unha da primeiras poboacións en terra firme suramericana, chamada Santa Cruz, da que aínda existen algunhas ruínas da mesma.
Venezuela Está situado no Municipio Guajira (antes Páez) do Estado Zulia, o acceso á área só se realiza con vehículos rústicos, embarcacións ou avionetas, xa que non existen rutas terrestres comerciais até a zona. A finais de 2007, a estrada Los Filúos-Cojoro-Castilletes foi rehabilitada.
Colombia Está situado no Municipio de Uribia, o territorio circunveciño forma parte do Correxemento de Castilletes.
Os Cancelos, Gundivós, Sober
Os Cancelos é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
José Manuel Varela Ferreiro
José Manuel Varela Ferreiro, nado en Val do Dubra o 20 de xuño de 1984, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi elixido candidato do PPdeG á alcaldía de Val do Dubra nas eleccións municipais de 2019. En ditos comicios foi a segunda forza máis votada tras Anova, e foi elixido alcalde co apoio de TEGA e un concelleiro independente cos que formou goberno. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura do PPdeG e quedouse ás portas da maioría absoluta, mais non conservou a alcaldía dado que o PSdeG-PSOE e Anova pactaron a elección do socialista Diego Díaz Méndez como alcalde.
Holy Fawn
Holy Fawn é unha banda estadounidense de rock orixinaria de Phoenix, Arizona. Está formada polo guitarrista e vocalista Ryan Osterman, o guitarrista Evan Phelps, o batería Austin Reinholz e o baixista Alexander Rieth. Teñen publicados dous discos de estudio e dous EP.
Estilo musical
Holy Fawn foi descrito como blackgaze, doomgaze, shoegaze, post-black negro, e post-rock. . Osterman actúa como compositor principal, cuxas letras frecuentemente fan referencia á imaxinería da natureza. O nome da banda foi escollido para evocar "o sagrado de natureza e a presenza de conexións psíquicas/extradimensionais en ámbitos fóra e dentro de nós". Foron comparados a Deafheaven e Envy, mentres toman influencias desde bandas como Slowdive, Band of Horses, Manchester Orchestra, e Deftones.
A Carboeira, Gundivós, Sober
A Carboeira é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cantos das labradas
miniatura|Cantos de traballo en Galiza.|360x360px Os cantos das labradas son cantos de traballo cos que en Galiza se acompañaban tradicionalmente as labradas colectivas das leiras, nos meses de abril e maio.
Características
miniatura|Algúns dos cantos das labradas acompañábanse da música producida polos sachos. Durante o proceso da labranza primaveral dos terreos entoábase, cando menos nas comarcas do sur de Pontevedra, un conxunto de cantos para acompañaren o traballo. Deste xeito, as labradas non eran só un labor agrario senón tamén unha festa. A celebración permitía esquecer por momentos a dureza da tarefa, alén de fortalecer as relacións entre os membros da colectividade.
Nos cantos das labradas inclúense cantos que abranguen todo o ciclo de preparación das veigas:
En xuño, a veciñanza volvíase xuntar para sachar o veiga, é dicir, rarear o millo e remover as malas herbas. Para esta ocasión volvían a existir cantigas específicas: os cantos de sachadas.
Amalia Ercoli-Finzi
Amalia Ercoli-Finzi, nada en Gallarate (Italia) o 20 de abril de 1937, é unha docente, enxeñeira e astrofísica italiana. É unha das máis altas expertas internacionais en enxeñaría aeroespacial, consultora científica da NASA, de ASI e ESA e investigadora principal responsable do instrumento SD2 na sonda espacial Rosetta.
É a primeira muller en Italia graduada no Politécnico de Milán en enxeñaría aeroespacial.
Carboeiro, Gundivós, Sober
Carboeiro é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Tráfico de influencias
thumb|[[Caran d'ache dedicou unha serie de viñetas en L'assiette au Beurre ao tráfico de medallas que levou a tipificar o tráfico de influencias como delito.]] O tráfico de influencias é unha práctica ilegal en moitas lexistacións, e cando menos éticamente censurable, de utilizar a influencia persoal no goberno ou mesmo en ámbitos empresariais, a través de conexións con persoas e para obter favores ou tratos preferentes.
Tipoloxía
O tráfico de influencias está penalizado na Arxentina, Bélxica, o Brasil, Chile, Colombia, Costa Rica, Cuba, Ecuador, España, Francia, Guatemala, Italia, México , Panamá, Paraguai, Perú, Portugal, Romanía, Uruguai e Venezuela.
Francia
O escándalo das condecoracións a finais do século XIX foi un caso político-financeiro que salpicou ó presidente da República Jules Grévy, quen foi obrigado á dimisión. A constatación da ausencia dunha lei que prohibise ese tipo de corruptelas, implicou a creación dunha incriminación específica que permitise reprimilas: o tráfico de influencias.
España
En España, o tráfico de influencias é puníbel e a súa persecución e sentenza dependen do Xulgado do Xurado da provincia en cuestión. O delito de tráfico de influencias está descrito nos artigos 428, 429, 430 e 431 da Lei orgánica 10/1995, do 23 de novembro, do Código Penal. A lexislación estaba tipificada na Lei orgánica 9/1991, do 22 de marzo, e no Código Penal de 1928, que regulaba algunha figura semellante ao tráfico de influencias e suborno.
Brasil
No Brasil, o tráfico de influencias está descrito no art. 332 do Código Penal. A pena prevista para este delito é a prisión, de 2 a 5 anos, e multa. A sanción increméntase á metade se o axente alega ou insinúa que a vantaxe tamén se destina ao traballador.
En Portugal
O delito de tráfico de influencias foi creado en Portugal en 1995 a proposta do Goberno de António Guterres. Casualmente, Armando Vara, exministro de Guterres, despois desvinculado do Partido Socialista, foi condenado por tres delitos de tráfico de influencias.
Uruguai
No Uruguai, o tráfico de influencias está previsto no artigo 158-BIS do Código Penal uruguaio.
Spirit, galopando ceibe
Spirit Riding Free, traducida ao galego como Spirit, galopando ceibe, é unha serie animada por ordenador, producida por DreamWorks Animation Television e distribuída por Netflix, baseada na película de animación tradicional (animación 2D) nomeada ao Oscar de 2002, Spirit: Stallion of the Cimarron, e a primeira serie da franquía Spirit. A serie publicouse por primeira vez en Netflix o 5 de maio de 2017.
Unha longametraxe baseada na serie, titulada Spirit Untamed, estreouse o 4 de xuño de 2021.
Argumento
Ambientada na pequena cidade fronteiriza de Miradero, unha nena de 12 anos chamada Fortuna "Lucky" Esperanza Navarro Prescott, que se mudou recentemente da cidade, atópase cun mustang salvaxe chamado Spirit Jr., o fillo de Spirit. e Rain da película de 2002 Spirit: Stallion of the Cimarron. Cando Lucky está no tren que viaxa a Miradero. O cabalo é capturado polos peleadores e traído a Miradero. Lucky enlázase inmediatamente co cabalo e libérao, tamén fai amizade con Prudence "Pru" Granger e Abigail Stone. Pru ten un cabalo palomino talentoso e orgulloso chamado Chica Linda, e Abigail ten un cabalo pinto simpático e algo aparvado chamado Boomerang. As tres nenas chámanse as PAL e viven moitas aventuras cos seus cabalos.
Versión en galego
En 2023 emítese na TVG e na canle dixital do Xabarín Club "Mociñ@s". Foi traducida por Manuel Arca e dobrada por SDI Media en 2019.
Spirit & Friends (2022)
O 9 de febreiro de 2022, DreamWorks anunciou unha nova serie Spirit & Friends inspirada nos personaxes de Spirit Riding Free, que se desenvolve no escenario de Spirit Untamed e foi lanzada en YouTube o 12 de febreiro.
Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles
O Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles ou Servicio de Emigración de los Republicanos Españoles (SERE) foi o primeiro organismo de auxilio aos republicanos exiliados logo da derrota na Guerra Civil Española, creado en París en febreiro de 1939 e adscrito á dirección de Juan Negrín (en xullo de 1939 creouse a Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles, na órbita de Indalecio Prieto). O seu presidente foi Pablo de Azcárate, que fora embaixador de España en Londres durante a guerra, aínda que o verdadeiro control estivo nas mans do ministro de Facenda no exilio, Francisco Méndez Aspe.
Ante a presión das autoridades francesas, encirradas polo goberno franquista, o SERE desapareceu a comezos de 1940, sendo disolto oficialmente o 16 de maio de 1940, apenas un mes antes da caída de París ante os nazis.
Historia
Francisco Méndez Aspe foi o principal responsable do SERE, debido ao seu control das "finanzas" do exilio. En abril de 1939 o presidente do Goberno, Juan Negrín, designou a Alejandro Viana Esperón xefe da Sección de Emigración do SERE. Debido ao control das finanzas por Méndez Aspe, os postos de presidente, que ocupaba Pablo de Azcárate, e ata certo punto do director, ocupado por Bibiano Fernández Osorio-Tafall, eran superfluos, razón pola cal Azcárate, que xa presentara por primeira vez a súa dimisión ao constituírse a JARE, e Osorio-Tafall presentaron a súa dimisión en outubro de 1939. O posto de presidente suprimiuse. No caso de Osorio-Tafall a súa dimisión tivo tamén unha dimensión política polas súas diferenzas con Negrín, posto que non volveu participar en actividades políticas. Non así no caso de Azcárate. Méndez Aspe encargouse da reorganización do servizo.
En representación do SERE creouse en México o Comité Técnico de Ayuda a los Refugiados Españoles (CTARE) encabezado polo doutor José Puche Álvarez e cuxo obxectivo foi recibir, aloxar, proporcionar auxilio e distribuír aos inmigrantes polo territorio mexicano. O SERE foi o responsable dalgunhas das expedicións de refuxiados cara América máis coñecidas: a bordo do buque Sinaia (Sète 25/05/1939-Veracruz 13/06/1939; 1599 refuxiados), o Ipanema e o Mexique. Calcúlanse nus 6000 os refuxiados chegados aos Estados Unidos Mexicanos da man do SERE.
En xullo de 1939 o SERE suspendeu as axudas sen dar máis explicacións, presuntamente esgotados os seus recursos. O CTARE pediu auxilio económico á delegación (mexicana) da JARE, presidida por Prieto, para atender as necesidades económicas requiridas para o desembarque dos aproximadamente 600 pasaxeiros do buque Cuba. O CTARE tamén suspendeu o servizo de comedores e albergues en México en xullo de 1940. Todas as xestións da JARE encamiñadas a facer posibles embarques colectivos de refuxiados españois, en Francia ou no norte de África, resultaron infrutuosas, se ben en 1941 conseguiu facer efectiva a viaxe do buque portugués Quanza desde Casablanca con case 400 refuxiados, e en marzo de 1942 o do buque Nyassa con outros 800.
A todos estes buques cabe engadir a viaxe do Winnipeg, xestionada por Pablo Neruda, que entrou no porto de Valparaíso (Chile) o 3 de setembro de 1939 con arredor de 2200 pasaxeiros.
A xestión do SERE recibiu duras críticas do historiador libertario Francisco Olaya Morales, que considera probado documentalmente que os seus fondos procedían do espolio, foron administrados sen ningún control, e en beneficio único de altos cargos republicanos afíns a Negrín.
Legado documental
Os arquivos do CTARE están dende 1981 no Arquivo Histórico do Instituto Nacional de Antropología e Historia de México. Os arquivos de Juan Negrín están depositados na Fundación Juan Negrín, As Palmas de Gran Canaria, cedidos pola súa neta Carmen Negrín.
O Castro, Gundivós, Sober
O Castro é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Donelle, Gundivós, Sober
Donelle é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Ferrovial
Ferrovial, S.A. é unha empresa multinacional que opera no sector das infraestruturas do transporte e da mobilidade, a través de catro divisións: Autoestradas, Aeroportos, Construción e Infraestruturas Enerxéticas e de Mobilidade.
En abril de 2023 a xunta xeral de accionistas aprobou unha fusión entre a matriz, Ferrovial, S.A. (como entidade absorbida), e Ferrovial International SE (como sociedade absorbente), filial ao 100% de Ferrovial domiciliada nos Países Baixos que xa era titular do 86% dos activos da compañía, o que supuxo o traslado da sede da matriz do grupo dende España aos Países Baixos. Á vez, informouse á Comisión Nacional do Mercado de Valores que pedirá a admisión a negociación das accións de Ferrovial International SE en Euronext Ámsterdam e nas Bolsas e Mercados Españois para a súa negociación a través do SIBE, para posteriormente solicitar a admisión a negociación nunha das bolsas de valores dos Estados Unidos de América.
O sector das autoestradas desenvolve, financia e opera peaxes en estradas coma a 407 ETR, North Tarrant Express, LBJ Express, Euroscut Azores, I-66, I-77, NTE35W.
O sector dos aeroportos desenvolve e executa os aeroportos de Heathrow, Glasgow, Aberdeen e Southampton.
O sector das infraestruturas enerxéticas e de mobilidade encárgase da xestión de proxectos de enerxías renovables e servizos de mobilidade urbanos.
A división de servizos foi vendida a finais do 2021 á sociedade xestora de capital risco Portobello capital. Ferrovial está presente en máis de 9 países onde operan as súas liñas de negocio.
Canalejas
Canalejas pode referirse a:
Wikipedia en venda
A Wikipedia en venda é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua venda.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Hyperoplus lanceolatus
O bolo (Hyperoplus lanceolatus) é unha especie de peixe actinopeterixio mariño, da familia dos ammodítidos.
Santa María la Antigua del Darién
Santa María la Antigua del Darién foi unha cidade fundada en 1510, durante a colonización española das Américas, por Martín Fernández de Enciso e Vasco Núñez de Balboa, segundo relata o cronista frei Bartolomé de las Casas. Foi a capital da Gobernación de Castilla de Oro até 1520, cando se muda completamente a poboación á Nuestra Señora de la Asunción de Panamá (actual cidade de Panamá) por orde de Pedrarias Dávila.
Hyperoplus lanceolatus
Bioloxía
Aliméntase inicialmente do zooplancto, os peixes pequenos clupeidos e ammodítidos dominan a súa dieta. Desovan masivamente durante o verán.
Santa María la Antigua del Darién
Algunhas fontes citan a Santa María la Antigua del Darién como a primeira cidade fundada polos españois en terra firme americana, constituíndo o punto de partida para a conquista do continente por parte dos europeos da época: Francisco Pizarro, Sebastián de Belalcázar, Diego de Almagro, Gonzalo Fernández de Oviedo e Pedro Arias Dávila.
Hyperoplus lanceolatus
Distribución e hábitat
Distribúese polas costas do nordeste do océano Atlántico, desde Murmansk e Svalbard (no océano Ártico) ao norte, até Portugal ao sur, incluída Islandia e gran parte do mar Báltico; máis de cando en cando describiuse a súa presenza no mar Mediterráneo. Son peixes mariños e de augas salobres, de comportamento demersal asociado a fondos de area, e migrador de tipo oceanódromo, que habita nun rango de profundidade entre os 6 m e 30 m. O seu hábitat é costeiro, incluíndo a zona intermareal e os estuarios dos ríos, e en mar aberto até preto de 60 m de profundidade; comunmente asociado con especies de Ammodytes.
Santa María la Antigua del Darién
Os seus restos atópanse nun pequeno espazo do istmo de Panamá, preto da costa occidental do golfo de Urabá, departamento do Chocó, verea Santuario, municipio de Unguía, República de Colombia.
Antecedentes
esquerda|miniatura|Rexión do Darién Santa María foi unha das primeiras cidades fundadas polos españois en terra firme do continente americano.
Desde Cristovo Colón, en 1492, houbo moitas localizacións españolas anteriores á fundación de Santa María la Antigua del Darién.
Colón desenvolveu en 1492, durante a súa primeira viaxe ao Novo Continente, os asentamentos da illa da Española, hoxe territorio conxunto de Haití e República Dominicana. Desde alí dirixiu varias expedicións á terra firme do continente americano.
En 1502, Colón chega ás costas de Veragua no istmo de Panamá e funda un asentamento de existencia breve nas costas do Caribe chamado Belén, que foi destruído polos nativos.
Outras localizacións en terra firme do continente, e anteriores a Santa María la Antigua del Darién foron o poboado de Nombre de Dios, levantado por Diego de Nicuesa durante a súa gobernación de Veragua e o asentamento de Santa Cruz, levantado por Alonso de Ojeda—quen tiña permiso da coroa para explorar e conquistar a costa Caribe entre o golfo de Urabá e o cabo de la Vela—durante as súas exploracións en Venezuela, na efémera gobernación de Coquivacoa, hoxe La Guajira, Colombia, e que durou só tres meses.
En 1510, tras escapar aos ataques dos indíxenas da zona onde en 1533 se fundaría Cartaxena de Indias, Ojeda fundou o pequeno forte de San Sebastián de Urabá, no costado oriental do golfo de Urabá, tamén na actual Colombia, que foi rapidamente abandonado para buscar o seu traslado a outro lugar máis seguro e amigable. En síntese, non obstante estes efémeros asentamentos, Santa María la Antigua del Darién foi a primeira cidade colonial establecida e desaparecida durante a conquista española do continente americano.
Fundación
esquerda|miniatura|Estatua en [[Madrid de Vasco Núñez de Balboa, fundador de Santa María la Antigua del Darién. ]] Alonso de Ojeda, o fundador de San Sebastián de Urabá, partira de regreso a Santo Domingo debido a que a situación tornárase insostible no forte de San Sebastián, primeiro intento dos españois de establecer unha base na costa Caribe do continente. A zona onde se tentou erixir a base era moi belicosa e insalubre, e dos 300 exploradores e soldados iniciais que levara Ojeda quedaban soamente 42.
O mando da situación en San Sebastián foille encomendado a Francisco Pizarro, quen debía resistir durante cincuenta días até que Ojeda volvese, cousa que nunca sucedeu. Como comandante quedou entón Martín Fernández de Enciso, quen chegara con algúns reforzos para tratar de salvar a situación. Foi entón cando Vasco Núñez de Balboa suxeriu que a poboación do forte se trasladase ao occidente do golfo de Urabá, territorio que coñecía desde 1501, por ser as terras máis fértiles e menos perigosas.
O triunfo dos españois sobre os indíxenas e a posterior fundación de Santa María la Antigua del Darién, situada agora nun lugar relativamente calmo, deron a Vasco Nuñez de Balboa autoridade e consideración entre os seus compañeiros, fartos de Fernández de Enciso, a quen cualificaban de déspota e avaro polas restricións que adoptou sobre o ouro, obxecto de cobiza dos colonos. Enciso, entre outras barbaridades, chegou a ordenar que a colonia se trasladase de novo ao forte de San Sebastián de Urabá, que xa estaba completamente borrado do mapa.
Núñez de Balboa aproveitou a situación facéndose voceiro dos colonos desgustados, e usando a lei destituíu a Fernández de Enciso do cargo de gobernante da cidade. Logo da destitución, estableceuse un cabido aberto, elixiuse un goberno municipal, o primeiro no continente americano, e designáronse dous alcaldes: Martín Zamudio e Vasco Núñez de Balboa. miniatura|[[Catedral Metropolitana de Panamá, sede da Arquidiocese dedicada a Santa María a Antiga e sucesora histórica da primeira diocese fundada en Terra Firme.]] Posteriormente, Núñez de Balboa asumiu a alcaldía do pobo. Mellorou as relacións cos indios, tratándoos ben, facéndose amigo dos caciques e das súas fillas, e prohibindo que os escravizaran. Impediu que os seus 300 homes saqueasen por regra xeral os indíxenas; non repartiu as terras nin impuxo, como Cristóvo Colón, tributos, nin eliminou ou degradou caciques. Así logrou conseguir deles axuda e alimentos. Ademais fixo que os españois sementasen millo e iuca e criasen un animal que trouxeran de España: o porco. A cidade prosperou moito, e durante bastantes anos chegaron novos colonos e exploradores.
Foi Núñez de Balboa quen realmente fundou en 1510 Santa María de la Antigua del Darién (a Virxe da Antiga era venerada en Sevilla e en Logroño, terra natal da familia Enciso, en especial en Arnedo, en cuxa igrexa existe un altar co seu escudo, un S sobre campo de goles). Dixo Zuazo no seu favor "Vasco Núñez podía percorrer con seguridade 100 leguas en Terra Firme". Foi executado por Pedrarias Dávila na praza de Acla, o 19 de xaneiro de 1519.
A diocese de Santa María de la Antigua del Darién foi a primeira en terra firme do continente americano. Foi creada polo papa León X mediante a bula "Pastoralis officii debitum" do 9 de setembro de 1513. Inicialmente era diocese sufragánea de Sevilla (España). O seu primeiro bispo foi frei Juan de Quevedo Villegas que chegou á súa sede o 30 de xuño de 1514. O 15 de agosto de 1519 fúndase a Cidade de Panamá a primeira cidade do Pacífico americano. En decembro dese mesmo ano morre o bispo Quevedo preto de Barcelona. Posteriormente, en 1524, o segundo bispo, frei Vicente de Peraza, comezou o traslado da sede desta diocese á Cidade de Panamá, onde funciona até o presente.
Santa María a Antiga, foi designada capital do territorio de Castela de Ouro e punto de partida para a fundación de moitas cidades máis no resto do continente durante a década de 1510.
Decadencia e desaparición
Aínda que Pedrarias viña con instrucións moi precisas sobre como actuar na rexión, a situación, cunha poboación tan grande, tornouse caótica. A pesar de que no poboado había xa leiras de iuca e millo, así como moito gando porcino, non era fácil soster a tanta poboación, e apareceu a fame logo de que os indios se negaran a traballar para os españois. Á fame seguiu unha terrible epidemia.
Os españois dedicáronse entón, co beneplácito de Pedrarias e do bispo frei Juan de Quevedo, a saquear e escravizar os indios. Esta conduta atolada foi o que ao cabo conduciría á diminución da colonia e, finalmente, ao seu abandono. Aínda que durante esta época lográronse facer desde a cidade moitas expedicións ao interior, todo iso aconteceu no medio dun ambiente hostil e en franca dexeneración, que entre outros males causou ademais a morte a moitos españois.
Ante o caos, Pedrarias decidiu buscar outras opcións e en 1519 fundou a cidade da Nosa Señora da Asunción de Panamá, coñecida hoxe como Cidade de Panamá, capital da república do mesmo nome, a onde se trasladou definitivamente en 1520. Santa María la Antigua sobreviviu dous ou tres anos máis, baixo o mando do cronista Gonzalo Fernández de Oviedo. En 1524, Pedrarias decidiu desaloxala e despoboala por completo.
A decadencia de Santa María la Antigua del Darién debeuse tamén a que, por orde do mesmo Pedrarias, dispúxose o traslado da capital de Castela de Ouro á cidade de Panamá. Coa capitalidade fóronse tamén as persoas, o gando e as municións.
Aos poucos anos de evacuación, a cidade foi asaltada e queimada polos indíxenas. O que quedou dela permaneceu logo abandonado á súa sorte e cubriuse de selva, ata que finalmente desapareceu do rexistro histórico.
Máis tarde, a rexión de Urabá, que foi o fogar inicial de Santa María la Antigua, foi escenario de continuas disputas entre os indíxenas kunas e emberá, nunha guerra relixiosa que se estendeu até finais do século XIX. Ademais, debido a que múltiples piratas holandeses e ingleses atracaban na rexión, a coroa española prohibiu durante o século XVII, baixo pena de morte, o tránsito polo río Atrato, e por este motivo esta rexión mantívose afastada do proceso colonial.
A principios do século XX logrouse a pacificación dos kunas mediante un acordo entre o presidente colombiano Rafael Reyes e o cacique da rexión.
Evolución xurisdicional
Até 1751 o territorio onde se estableceu dita cidade estivo baixo a xurisdición da Real Audiencia de Panamá no Reino de Terra Firme; e até os albores do século XIX, estivo baixo a xurisdición da Comandancia Xeral de Terra Firme, adscrita ao Vicerreinado da Nova Granada. Coa acta de Independencia de Panamá, os territorios onde se atopaba a cidade pasan a ser posesión da Gran Colombia, especificamente situados no extinto departamento do Istmo.
Disolta a Gran Colombia, créase un Estado denominado República da Nova Granada, conformado na súa maioría polos actuais territorios de Colombia e Panamá, pasando os territorios da antiga poboación a ser parte da antiga provincia de Panamá.
Mediante a lei do 9 de xuño de 1855, "sobre concesións á compañía do Ferrocarril de Panamá", establecéronse os límites da explotación na provincia do Darién; nela fixáronse uns límites territoriais máis reducidos aos que historicamente tivera esa provincia desde tempos coloniais.
Por parte do antigo Estado Soberano do Cauca e o goberno central interpretaríase que dita lei de concesións fixaría os límites entre aquel e o Estado Soberano de Panamá; pola súa banda, os gobernantes deste último manterían a tese de que os límites co Cauca deberían ser fixados por unha lei especial tal como o establecía a Constitución Política da época e que a lei de 1855 establecía límites a unha concesión de construción dun ferrocarril.
Achado
Os profesores dos departamentos de Historia e Antropoloxía da Universidade Nacional de Colombia Paolo Vignolo e Virgilio Becerra tamén levaron a cabo exploracións tendentes a rescatar os vestixios da antiga cidade española. Nas súas expedicións atoparon un pequeno casarío que tiña un período de ocupación inferior a cinco anos, unha capela reconstruída pola diocese de Apartadó en 1994, sobre a que se cre estivo o lugar da catedral española do século XVI, e restos dedicados a labores agropecuarios de supervivencia.
Ben patrimonial
Mediante Resolución 2126 do 17 de xullo de 2015 o Ministerio de Cultura de Colombia declarou ben de patrimonio material a Santa María de la Antigua del Darién.
Parque arqueolóxico e museo
O 4 de abril de 2019 o Ministerio de Cultura de Colombia inaugurou o Parque Arqueolóxico e Histórico de Santa María de Belén la Antigua del Darién. O parque conta con máis de 50 hectáreas e un museo que contén os restos dun poboado indíxena que se atopaba no lugar desde o século XII e os vestixios da cidade española. Aínda que non hai restos de edificacións porque todas eran de madeira, os arqueólogos e habitantes da zona recuperaron espadas, armas, moedas e vaixelas, a totalidade das cales permanecerá no museo de acordo co acordado entre o Icanh e os habitantes.
Wikipedia en tumbuka
A Wikipedia en tumbuka é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tumbuka.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Gace Brulé
miniatura| Au renouviau de la douçor d'esté ..., en notación cadrada, en pentagramas de 4 liñas. Gace Brule é un trouvère e cabaleiro de Champaña do  século XII.
Traxectoria
Os documentos relativos a el son escasos, e mesmo as súas datas de nacemento e morte son obxecto de discusión e hipóteses por parte dos medievalistas. Estes en xeral acordan situar o seu nacemento despois de 1160 e a súa morte despois de 1213.
Gozando dunha gran consideración por parte dos seus contemporáneos, deu a súa propia interpretación dos temas clásicos aos trobadores do sur de Francia (a desesperación do namorado ou do poeta, o corazón prendado dunha dama, os celos, etc). As súas cancións tiñan normalmente unha única idea central, da que se mostraban os lados negativos e positivos. Tres deles están citados en Le Roman de la Rose de Jean Renart.
Isleworth
Isleworth é un barrio do municipio londiniense de Hounslow. Atópase a uns 16 km (10 mi) ao oeste de Charing Cros, Londres, Reino Unido.
Wikipedia en kirundi
A Wikipedia en kirundi é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua kirundi.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Sergei Treschev
Sergei Treschev, nado en Krasnui Kustar, Rusia, o 18 de agosto de 1958, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións STS-111 e STS-113 e foi membro da Expedición 5 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Treshchev graduouse no Instituto de Enerxía de Moscova en 1982. En 1992 pasou a formar parte de RCS Energia, adestrando ata 1994 para ser cosmonauta e pasando de 1994 a 1996 no adestramento avanzado. Participou nas misións STS-111 e STS-113 e sendo membro da Expedición 5 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 184,93 días no espazo.
Ifeoma Ozoma
Ifeoma Ozoma, nada e Anchorage (Alasca), é unha experta en política estadounidense e defensora da equidade. O seu traballo consiste en abordar a desinformación sanitaria e a responsabilidade tecnolóxica. É a fundadora da empresade consultoría Earthseed, foi galardoada co Premio  Bold 2020 e figura na lista dos 100  afroamericanos máis influentes de 2021 de  The  Root.
Traxectoria
Ozoma estudou en Choate  Rosemary Hall, en  Connecticut. Estudou na Universidade de Yale, onde se especializou en ciencias políticas e na Cuarta Emenda..
Carreira
Tras licenciarse, Ozoma incorporouse a Google, onde traballou en políticas públicas e foi ligazón co goberno. Pasou dous anos en Facebook antes de incorporarse a Pinterest.
En xuño de 2020 Ozoma e o seu colega  Aerica  Shimizu Banks renunciaron aos seus postos en Pinterest por presunta discriminación racial e de xénero. Afirmaron recibir unha remuneración inxusta, sufrir represalias ao pedir un cambio e que os seus compañeiros de traballo compartiran a súa información persoal. Tras o suceso, Ozoma e Banks recibiron unha indemnización por despedimento equivalente a menos dun ano de salario. Uns meses despois, Françoise  Brougher, directora de operacións de Pinterest, recibiu unha indemnización de 22,5 millóns de dólares por discriminación de xénero. Aínda que Ozoma e Banks non dispoñían dos mesmos recursos para  litigar, dixeron que se alegraban de falar, "non estamos nunha posición na que estivese alguén da alta dirección. Pero a nosa integridade significa máis que nada, e se podemos axudar a outras persoas, farémolo". Nunha entrevista con The  Guardian,  Ozoma describiu o acordo como unha "labazada na cara.
En 2020 foi galardoada co Premio Bold, unha iniciativa iniciada por  Sabrina  Heri  Issa que apoia ás mulleres negras na tecnoloxía.
Recentemente, Ifeoma converteuse nunha líder na defensa da reforma dos acordos de non divulgación e ha  copatrocinado o proxecto de lei 331 do Senado de  California (a "Lei de Non Máis Silencio"), un proxecto de lei que impide que os traballadores sexan obrigados a asinar acordos de non divulgación e non separación que limitarían a súa capacidade de falar sobre o acoso e a discriminación no lugar de traballo. Ifeoma tamén publicou The  Tech  Worker  Handbook, unha "guía gratuíta de recursos en liña para os traballadores do sector tecnolóxico que estean a pensar en presentar denuncias no lugar de traballo".
Mustang (cabalo)
miniatura|Familia Mustang O Mustang é un cabalo libre do oeste americano cuxos primeiros descendentes descendían de cabalos traídos a América polos conquistadores casteláns. Os mustangs chámanse a miúdo cabalos salvaxes, pero dado que son descendentes de cabalos que antes eran domesticados, deberían ser considerados cabalos ceibos, pero non salvaxes.
Historia e ecoloxía
miniatura|Separación de cabalos fuxidos, [[1600–1775 |esquerda]] En 1971, o Congreso dos Estados Unidos recoñeceu que "os cabalos e os burros que vagan libremente son símbolos vivos do espírito histórico e pioneiro de Occidente, o que contribúe aínda máis á diversidade de formas de vida no país e enriquece a vida do país estadounidense". No século XXI, os mustangs varían segundo o grao de relación cos cabalos ibéricos orixinais. Algunhas conteñen unha maior mestura xenética co rabaño de gandería e mesmo con razas máis recentes de animais liberados, mentres que outras están relativamente inalteradas con respecto ao rabaño ibérico orixinal, representado principalmente nas poboacións máis illadas.