cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos de Anjou
Perda de Sicilia
En 1283, Carlos de Anjou nomeou a Guillerme de Berardi vicerrei de Albania, con sede en Durazzo. Mentres Pedro atacaba Calabria e ocupaba Reggio e outros lugares, Carlos recuperaba Ischia. Nesta delicada situación, a nobreza aragonesa conxurouse na Unión (xuramentos de Tarazona e Zaragoza) e reclamou dereitos que o rei Pedro tivo que conceder (un privilexgio xeral ademais de privilexios locais) coa excención de impostos para establecerse en Sicilia e Calabria. Unha revolta pro-anxevina en Sicilia foi rapidamente dominada no mes de maio. Carlos intentou ocupar a illa de Malta, que declarara a favor de Pedro, pero que aínda non estaba ocupada polos aragoneses; pero a frota aragonesa, baixo o mando de Roger de Lauria, derrotou aos anxevinos nas súas augas o 3 de maio e os aragoneses desembarcaron finalmente en Malta.
Final do reinado
A frota aragonesa atacou Nápoles e recuperou Ischia, conquistando tamén Capri. A frota de Roger foi atacada cerca de Nápoles pola anxevina, baixo o mando de Carlos o Coxo. Despois dun primeiro contacto, Roger de Lauria finxiu retirarse cara a Castellamare pero parou en seco e iniciou o combate en pleno golfo de Nápoles, conseguindo destruír á tropa anxevina o 5 de xuño de 1284. Carlos o Coxo foi feito prisioneiro.
miniatura|300px|Sepulcro de Carlos de Anjou.
En Nápoles estalou un motín popular a favor de Pedro, que foi brutalmente reprimido polos franceses (6, 7 e 8 de xuño). Despois de deixar ao seu nobre prisioneiro en Sicilia, Roger de Lauria pasou a Calabria en agosto e ocupou Nicotera, Catelvetro e Castroiviceri. Despois trasladouse ao norte de África, onde conquistou a illa de Xerba.
Carlos de Anjou morreu o 7 de xaneiro de 1285 en Foggia. O seu corpo foi trasladado a Nápoles e enterrado na catedral.
O seu fillo Carlos II o Coxo (Carlos II de Anjou) foi proclamado sucesor.
Ao estar prisioneiro dos aragoneses, designáronse rexentes ao seu sobriño, o conde Roberto II de Artois e a Xerardo de Parmo.
Descendencia
Do seu primeiro matrimonio con Beatriz I de Provenza (1234-1267), condesa de Provenza e de Forcalquier, tivo:
Do seu segundo matrimonio con Margarida de Borgoña (1248-1308), naceu unha soa filla:
Carlos de Anjou na literatura
Na Divina Comedia, Dante Alighieri mostra a Carlos de Anjou no purgatorio, "cantando en acorde" con Pedro III de Aragón no val dos príncipes neglixentes.
Río Krka
Denomínanse río Krka os seguintes cursos de auga:
Warcraft: Orcs & Humans
Warcraft suscitaba a posibilidade de xogar en tempo real con dous bandos distintos, os nobres humanos ou os salvaxes orcos. Presentaba unha resolución de 320x200. Aínda que esta entrega posuía gráficos non moi bos, rapidamente conquistábase aos xogadores debido á súa fantasía e orixinalidade.
A historia de Warcraft I dinos que nun mundo chamado Azeroth, onde viven os humanos gobernados polo benévolo rei Llane Wrynn III, certo día ábrese un portal dimensional, aberto polo último gardián de Tirisfal, Medivh, que deixa entrar exércitos de salvaxes orcos. Estes orcos, baixo o tiránico Señor da Guerra Blackhand (controlado secretamente polo meigo Gul'dan), están baixo un terrible feitizo dos demos e impulsados por eles rapidamente conquistan o reino de Stormwind. Con todo, malia os intrépidos esforzos dos nobres humanos, os orcos triunfan, facendo que miles e miles de refuxiados fuxan ao norte, a Lordaeron, abrindo as portas para unha nova entrega de Blizzard e o principio dun gran e caótico conflito.
Premio Nacional de Literatura de España
O Premio Nacional de Literatura de España é un galardón concedido en distintos ámbitos das letras polo Ministerio de Cultura e Deporte de España.
Oia, Ribadelouro, Tui
Oia é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres), un descenso de 13 habitantes respecto ao ano 1999.
Rubín, A Estrada
Santa María de Rubín é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña 404 habitantes (213 mulleres e 191 homes), distribuídos en 15 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 492 habitantes.
Xeografía
Couto de pesca de Rubín.
Mourentán, Ribadelouro, Tui
Mourentán é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres), un descenso de 19 habitantes respecto ao ano 1999.
Cù Sìth
Aparencia
Segundo o folclore escocés, o Cù-Sìth ten o tamaño dun touro novo e o aspecto dun lobo. A súa pel é peluda, normalmente dunha cor verde escura aínda que ás veces aparece descrito como branco. O rabo é longo e tanto pode aparecer enrodelado como entrenzado. As súas gadoupas teñen o tamaño da man dun home.
Habita nas físgoas das rochas nas Highlands, e mais tamén erra entre as gándaras e as terras altas.
Actividade
O Cù-Sìth era temido como un arauto de morte, encargado de levar a alma dunha persoa para o alén, de xeito similar ao Bean Sidhe, ou banshee, do folclore irlandés.
Segundo a lenda, a criatura era capaz de cazar silandeiramente, mais ocasionalmente emitía tres fortes e aterradores ladridos que se podían oír en quilómetros de distancia, os que os oíren tiñan que procurar refuxio antes do terceiro ou podían morrer de espanto.
Alfonsín, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Alfonsín é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 67 habitantes deles 23 homes e 44 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Porqueira
Porqueira é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Limia. Segundo o IGE en 2015 tiña 901 habitantes (1.151 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O concello ten 43 km², e abrangue 30 entidades de poboación repartidas entre 6 parroquias. Limita ao norte con Rairiz de Veiga, ao sur con Calvos de Randín e Os Blancos, ao leste con Xinzo de Limia e ao oeste con Bande e Muíños. A capital é A Forxa, situada a 52 km de Ourense.
Dentro da comarca da Limia, o concello atópase nun estreitamento entre as vertentes máis suaves da Raia Seca e o río Limia. O val do río en dirección leste a oeste é o límite setentrional do concello, encaixándose entre os montes de Bande e a serra do Xurés.
Historia
A historia de Porqueira ten o seu apoxeo na Idade Media, cando existían o mosteiro de Porqueira e o castelo de Porqueira, do que só se conserva a torre. No século XII o rei Fernado II concedeulle a terceira parte desta poboación ao Conde Fernando Arias da Casa de Traba.
Castelo
Non se coñece a data de fundación do mosteiro de Porqueira, pero posiblemente na súa orixe fose de carácter familiar e hereditario. A mediados do século XII foi rexentado pola Orde de Cóengos Regulares de San Agostiño. En 1157 o rei Afonso VII cedeullo á catedral de Ourense.
Na primavera de 1387 foi ocupado polo duque de Lancaster, no contexto da guerra contra Pedro I iniciada en 1366. A mediados do século XV pertencía aos Benavente, e viuse envolto na revolta irmandiña.
Ao longo da Idade Moderna sufriu un proceso de ruína común a moitos outros castelos, e foron desaparecendo as edificacións, quedando só a torre. En 1837, trala creación do municipio como tal, creáronse alí as oficinas do concello de Porqueira, e máis tarde pasou a ser propiedade privada. Isto puxo en perigo a existencia da torre, que se puxo a venda como canteira de perpiaños.
Mosteiro
O título de prior foi conservado polo párroco de Santa María a Real de Porqueira. Un deles peiteou coa Mitra acerca dos seus dereitos e regalía, e para eximirse de visita pastoral, a Cámara decidiu a favor do prior, posto que pertencía ó padroado real.
Lugares de Porqueira
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Porqueira vexa: Lugares de Porqueira.
Inírida
Inírida (antes chamado Puerto Inírida) é un concello de Colombia, capital do departamento de Guainía, así como a súa cidade máis poboada. A temperatura media é de 25 °C.
Toponimia
O topónimo «Inírida» significa «Espelliño de Sol» na lingua puinave falada polo pobo punaive, de Guainía. Segundo a lenda indíxena, Inírida foi unha princesa que se converteu na flor de Inírida, que só crece nos arredores húmidos e areosos da poboación, preto dos ríos Inírida e Guainía. É unha flor vermella con visos brancos, parecida a unha espiga que aparece na bandeira de Inírida e no escudo do departamento de Guainía.
Pedra Rubia, Mougás, Oia
Pedra Rubia é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Coleoideos
A dos coleoideos (Coleoidea) é unha subclase de invertebrados protóstomos bilaterais, mariños, do filo dos moluscos e clase dos cefalópodos.
Coñécense desde o carbonífero, foron moi abundantes no mesozoico, sobre todo no cretáceo, e hoxe en día a subclase agrupa a todos os cefalópodos vivos a excepción dos nautiloideos. Inclúe animais tan coñecidos como as luras, as sepias e os polbos.
Características
A diferenza dos nautiloideos, que posúen unha cuncha externa, os coleoideos teñen como moito unha cuncha interna que actúa como flotador e/ou soporte do corpo; algunhas especies carecen por completo de cuncha, e noutras está substituída por unha estrutura cartilaxinosa.
Etimoloxía
O nome científico Coleoidea está formado pola forma do latín científico cole-, tirada da voz do grego antigo κολεός ‎koleós, 'estoxo', 'vaíña', co adición da desinencia -oidea, derivada do grego εἴδος eídos, 'aparencia', 'aspecto'. Literalmente, 'os que teñen forma de estoxo'.
Clasificación
Segundo o ITIS:
Subclase Coleoidea Bather, 1888 Porén, os taxa Decabrachia e Octobrachia non son considerados válidos polo World Register of Marine Species, que os substitúe polos de Decapodiformes e Octopodiformes.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2007
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2007 celebráronse o 27 de maio. O PSOE perde un escano respecto aos anteriores comicios, mentres que o PP gaña un. Os socialistas seguirán gobernando, pero esta vez con maioría simple, ao non chegarse a un acordo definitivo de goberno con IU-BA-Los Verdes, que pola súa parte manteñen os catro escanos que tiñan, a pesar dunha leve perda de votos. Nun principio, o PSOE obtivera un menor número de votos que o PP pero un escano máis (debido a que Asturias se divide en tres circunscricións electorais), pero tras o reconto do voto dos emigrantes (CERA) os socialistas recuperaron o primeiro posto.
Daniel Baldi
Daniel Eduardo Baldi Alfano, nado en Colonia del Sacramento o 23 de novembro de 1981, é un exfutbolista, adestrador e escritor uruguaio. Xogaba de dianteiro.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2007
Resultados
a Deles, 3 de IU e 1 do BA.
Coleoideos
Clasificación
Subclase Coleoidea
Evolución
Os primeiros rexistros fósiles dos coleoideos datan do do mississipiense (carbonífero), hai máis de 330 millóns de anos. Describíronse algúns fósiles máis antigos, do Devoniano, pero algúns deles son dubidosos, e os paleontólogos non están de acordo sobre se son coleoideos. Os grandes grupos de coleoideos baséanse na estrutura e o número de tentáculos. Os primitivos belemnoideos tiñan presumibelmente dez brazos iguais. As formas actuais modificaron ou perderon un par de tentáculos; así, os decapodiformes posúen un par de brazos modificados en longos tentáculos que teñen ventosas só na súa extremidade; os octopodiformes reduciron ou perderon por completo un par de tentáculos.
Premio Nacional das Letras Españolas
O Premio Nacional das Letras Españolas é outorgado polo Ministerio de Cultura de España en recoñecemento do conxunto da obra literaria dun escritor español, en calquera das linguas españolas. Foi creado en 1984 e está dotado con 30.050,60 euros (datos de 2005).
Ponte do Vao, Lagoa, Alfoz
Ponte do Vao é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 1 home e 1 muller.
O Porto, Mougás, Oia
O Porto é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 294 habitantes (148 homes e 146 mulleres). Aquí ten a súa sede a orde dos miguelianos.
Pedro Bartolomé Casal
Pedro Bartolomé Casal, O.F.M., nado en San Xurxo de Sacos (Cerdedo-Cotobade) o 20 de setembro de 1816 e finado en Santiago de Compostela o 12 de novembro de 1886, foi un humanista galego.
Traxectoria
En 1862, trala desamortización, foi un dos testamenteiros de Manuel García-Pan Aldao y Andeiro que volveron a mercar ao estado e a diferentes particulares o Convento de San Francisco do Val de Deus, o Convento de Santo Agostiño, o Convento das Orfas e outros edificios relixiosos de Santiago de Compostela.
O Monte, Ribadelouro, Tui
O Monte é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 57 habitantes (25 homes e 32 mulleres), un descenso de 21 habitantes respecto ao ano 1999.
Potamotrygon
Potamotrygon é un xénero de raias de auga doce da familia Potamotrygonidae que é orixinario dos ríos de América do Sur. É un xénero de animais común nos acuarios.
Ó igual que outras raias, as especies do xénero teñen dardos velenosos na base das súas colas, e as súas picadas son perigosas para os humanos. Dise que os indíxenas de América do Sur temen máis as raias que as pirañas.
Especies
Existen máis de 30 especies recoñecidas do xénero:
Especies extintas (fósil)
Coñécense tres especies extintas a través de restos fósiles do Terciario:
Xauen
Xauen (oficialmente en árabe شفشاون e coloquialmente الشاون, en francés Chefchaouen ou Chaouen, en castelán Chauen) é unha cidade santa e concello do norte de Marrocos, de preto de 40.000 habitantes.
Descrición
miniatura|Edificacións en Xauen.A cidade está situada a uns 564 metros de altitude, no extremo occidental da cordilleira do Rif, a 55 km ao sur de Tetuán. Está protexida polas montañas pois, ao seu carón aparece o Jebel Mezedjel, con cumes en forma de corno das que toma o seu nome. En fronte está Jebel Beni Hassan, e no outro lado do val, cara ao oeste, esténdese cara ao sur e toma o nome de Jebel el Akhmâs.
Turismo
miniatura|250px|Xauen e o [[minarete octogonal da mesquita.]]
Patrimonio
A Medina, a Praza Hamman, A Gran Mesquita e a Kasbah.
Les Romains de la décadence
Les Romains de la décadence, en galego Os romanos da decadencia, é unha pintura realizada en 1847 polo pintor Thomas Couture. A tea, simboliza a arte académica da segunda metade do século XIX, caracteriza pola fascinación polo mundo antigo e a elección de temas influenciados pola gravidade.
Características
A posta en escena da tea, é unha reminiscencia da pintura de Rafael. Na pintura represéntase a decadencia romana, mediante o esgotamento e a embriaguez dos personaxes. No cadro, remárcanse especialmente tres personaxes (un xove sentado na esqueda do cadro e dous homes no extremo oposto) que non participan na celebración e semellan rexeitala. A escena atópase rodeada de esculturas de deuses da antigüídade que semellan tamén condenar a libertinaxe. A decadencia amosada na obra foi especialmente comentada pola crítica. Couture utilizou esta escena para representar a decadencia da sociedade francesa da súa época, que non deixa de estar representada na propia mesa.
Ourense Rugby Club
O Ourense Rugby Club (ou Campus Ourense Rugby) é un equipo galego de rugby da cidade de Ourense que compite na División de Honor B española. O equipo ten vínculos coa universidade, e xoga os seus encontros como local no estadio universitario de atletismo do campus de Ourense.
Historia
O Club Campus Ourense é a herdanza de dous clubs que xa existían na cidade galega. Nun principio, Ourense tiña un único equipo, o Ourense Rugby Club, coñecido como CRO. En 1997 fundouse o Santa Compaña Rugby Club, que máis tarde no 2004 converteríase na Asociación de Rugby de Veteranos de Ourense, a ARVO, e co paso do tempo todos os membros do rugby ourensán acabaron formando parte do ARVO, algúns poucos ao comezo e despois todos xuntos. Volvendo ser así un único club de rugby en Ourense.
Palmarés
Nas tempadas 2010-11 e 2014-15 acadou o campionato galego de liga, sendo en 2015 cando consegue o ascenso á segunda división do Rugby nacional.
Desde ese ano milita na División de Honor B, conseguindo o seu mellor resultado na tempada 2018/19, rematando a liga regular en terceira posición e disputando a fase de ascenso á División de Honor.
Categorías
O club conta na actualidade coas seguintes categorías:
Mimosas
Mimosas é un filme dramático dirixido e co-escrito por Óliver Laxe que foi estreado no ano 2016. O filme é a segunda longametraxe de Laxe, sendo descrita por el mesmo como 'un western místico'. Trátase dunha coprodución entre Galicia, Marrocos, Francia e Qatar. Foi estreado na sección "semana da crítica" Festival de Cannes de 2016 onde gañou o Gran Premio.
Rodado orixinalmente en lingua árabe, estreouse dobrado en galego o 26 de xullo de 2020 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena.
Sinopse
Seguindo a última vontade dun venerado xeque marroquí de ser soterrado nas ruínas de Sijilmasa, dous homes ofrécense para levar o corpo alén dos cumios do Cordal do Atlas, malia que todos dubidan das súas verdadeiras intencións.
Acollida
O filme obtivo recensións positivas por parte da crítica especializada. Na páxina web Rotten Tomatoes, o filme conta cunha valoración do 88%. Jonathan Romney de Screen Daily afirmou que o filme «fai un uso abraiante dun elenco non profesional» e refiríndose ó director, asegurou que «Laxe ten un ollo infalible para as caras que contan unha historia».
Ben Keingsberg da revista Variety afirmou que «o filme combina reflexións espirituais e paisaxes asombrosas». Peter Bradshaw de The Guardian referiuse ó filme da seguinte maneiraː «Certas escenas parecen improvisadas no lugar e hai algo exasperantemente non comprometedor e provisional ó respecto. Pero certamente vense marabillosas». No ano 2017, Mimosas foi escollido entre os mellores filmes do ano polo crítico de cine de The New Yorker Richard Brody, aparecendo na súa lista no posto 33.
Galardóns e nomeamentos
O filme gañou o Gran Premio da Semana da Crítica do Festival de Cannes en 2016 e o Premio Especial do Xurado no Festival de Sevilla, onde tamén acadou unha mención especial ó mellor son e montaxe.
Estrea caseira
A estrea en DVD e Blu-ray produciuse o 14 de decembro de 2017. Esta edición conta con opción de subtitulado en galego e castelán, xa que os diálogos son en árabe. O contido extra inclúe a curtametraxe París #1 (2007), a primeira obra de Laxe con certa repercusión, o tráiler e máis o diario de rodaxe A debilidade de crer. O diario é obra do guionista Santiago Fillol e conta as condicións da rodaxe no Cordal do Atlas.
Barreiro, Ribadelouro, Tui
Barreiro é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), un aumento dun habitante respecto ao ano 1999.
Sabucedo, A Estrada
San Lourenzo de Sabucedo é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 60 habitantes (31 mulleres e 29 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 78 habitantes.
Patrimonio
Nesta parroquia celébrase a afamada rapa das bestas de Sabucedo.
A igrexa de San Lourenzo de Sabucedo, de estilo románico foi reconstruída na primeira metade do século XIX. Ao seu carón estaba o antigo curro.
Ruta dos muíños de Vesacarballa.
Lente líquida
A tecnoloxía da lente líquida propón substituír o plástico, ou vidro, de entre os materias máis comúns para a produción do obxectivo dunha cámara fotográfica por unha cápsula de almacenamento de líquido con axeitadas propiedades ópticas, por exemplo unha maior transparencia que os plásticos usados neste proceso de fabricación como o acrílico.
Principio de funcionamento
Este líquido (auga) acumulado cunha alta tensión superficial presenta unha curvatura similar a dunha lente convencional. Cando se lle aplica tensión eléctrica dunha forma controlada esta curvatura cambia e polo tanto tamén se modifica o valor da súa distancia focal. Xa que esta tensión aplicada a dito líquido en estado estábel altera o seu enlace molecular nunha relación medíbel co seu nivel de curvatura
A lente líquida sería capaz de lograr un sistema de autofoco sen intervención de elementos mecánicos.
Precedentes na industria
En 2004 Philips presentou unha lente líquida cilíndrica imitando as propiedades do ollo humano. En 2008 Varioptic fixo público unha serie de prototipos de lente líquida. A lente líquida 'Artic 316' obtiña un zoom de 7 centímetros sobre o infinito en menos de 30 segundos e cunha transmisión da luz visíbel do 97%
Abel Bouhier
Abel Marcel Bouhier, nado en Les Sables d'Olonne o 10 de abril de 1921 e finado en Poitiers o 22 de outubro de 1997, foi un xeógrafo francés. É coñecido especialmente no mundo galego pola súa obra de investigación sobre Galicia. En 1977 presentouna como tese de Estado no seu país, co título "La Galice, essai géographique d'analyse d'interpretation d'un vieux complexe agraire".
Historias de Galicia
Historias de Galicia é unha serie divulgativa da Televisión de Galicia, con 32 capítulos de media hora de duración, que trata sobre feitos económicos, políticos, sociais e culturais de Galiza desde as súas orixes até a actualidade. Comezou a emitirse o 25 de febreiro de 2007.
Abel Bouhier
Traxectoria
O traballo de Bouhier foi presentado en 1977 como tese de Estado e en 1979 foi publicado en francés. Desde que foi coñecido en Galicia converteuse nunha obra de referencia, especialmente para a xeografía, a historia e a economía, tanto polos resultados como pola metodoloxía.
Historias de Galicia
En cada capítulo pártese de escenarios da Galiza actual e nárrase a evolución de fenómenos históricos e culturais variados, como poden ser a evolución da agricultura, a pesca, a lingua, a casa, o poder relixioso, as guerras, a nobreza, a fidalguía, a emigración, o papel da muller etc.
Abel Bouhier
Traxectoria
Nos anos seguintes, Bouhier dedicouse ao seu traballo na cátedra de Xeografía na Universidade de Poitiers, e á investigación na súa disciplina, mais xa non sobre Galicia. Porén, tras xubilarse volveu dedicar parte do seu traballo ao país galego.
Distincións
Abel Bouhier foi distinguido co "Pergamiño de honra e louvanza" do Patronato do Pedrón de Ouro en 1980.
Obra
Existe unha tradución ao galego realizada por Benxamín Casal: Galicia: Ensaio xeográfico de análise e interpretación dun vello complexo agrario, 2 vols. Santiago de Compostela. Xunta de Galicia. Consellería de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria-Caixanova. 2001, 1407 páxs - ISBN 84 4532 7690
Solidarismo Gallego
Solidarismo Gallego foi un periódico editado na Coruña entre 1907 e 1908.
O Castro, Ribadelouro, Tui
O Castro é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 21 habitantes (11 homes e 12 mulleres), un descenso de 12 habitantes respecto ao ano 1999.
Henrique Monteagudo
Xosé Henrique Monteagudo Romero, nado na Insuela (Esteiro, Muros) o 26 de novembro de 1959, é un sociolingüísta galego, profesor na Universidade de Santiago de Compostela desde 1982 e Catedrático de Filoloxía Galega desde 2018, membro numerario e vicesecretario da Real Academia Galega.
Traxectoria
Henrique Monteagudo licenciouse en filoloxía hispánica (galego-portugués) pola Universidade de Santiago de Compostela (1981) e foi profesor na mesma e investigador do Instituto da Lingua Galega desde 1982. En 1995 doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese Ideas e debates sobre a lingua: Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e a tradición galeguista, dirixida por Antón Santamarina. Desde ese momento foi profesor titular de Filoloxía Galega en Santiago. Tamén foi profesor nas universidades de Birmingham (como 'Assistant Lectores'), na City University of New York (1996) e na de Lisboa (1998). Actualmente é coordinador da Sección de Lingua Galega do Consello da Cultura Galega e director do Arquivo de Planificación e Normalización Lingüística. Monteagudo é co-coordinador do Informe sobre Política Lingüística e Normalización en Galicia da Sección de Lingua Galega do CCG desde 1998.
O 30 de abril de 2010 foi elixido académico numerario da Real Academia Galega, para ocupar así a vacante de Antonio Gil Merino. De 2013 a 2021 foi o Secretario da RAG e desde 2021 o seu Subsecretario.
Foi membro do partido político Compromiso por Galicia.
No eido persoal é irmán da alcaldesa de Muros, Inés Monteagudo Romero do PPdeG.
Cernadelo, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Cernadelo é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 11 habitantes deles 8 homes e 3 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Henrique Monteagudo
Publicacións destacadas
Ten publicado traballos sobre literatura galega medieval, historia externa da lingua, planificación lingüística e gramática e lexicografía galegas e, entre as súas publicacións destacan:
Ensaio
miniatura|Sostendo un exemplar de As razóns do galego.
Soiuz 23
Características
Soiuz 23, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Valeri Rozhdestvenski e Viacheslav Zudov a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial militar Saliut 5. Despois de entrar en órbita e achegarse á estación a nave foi incapaz de acoplarse debido a uns sensores defectuosos que indicaban unha velocidade lateral irreal, co que os propulsores intentaban corrixir constantemente un desvío inexistente. Tras varios intentos a tripulación apagou o sistema automático, pero xa non quedaba propelente para intentar un acoplamento manual, co que a nave tivo que volver a terra. A reentrada atmosférica foi normal pero a Soiuz descendeu sobre o lago Tengiz no medio dunha tormenta de neve, con temperaturas de ata -20 °C. O paracaídas, mollado, arrastrou a cápsula tripulada baixo a superficie xeada, enfriándoa. Os equipos de rescate intentaron chegar ata a cápsula mediante vehículos anfibios, sen logralo. A solución para sacala foi atala mediante un cable, levado baixo a superficie por medio de mergulladores, a un helicóptero que a arrastrou durante quilómetros a través da auga xeada ata terra. Os dous cosmonautas conseguiron saír pola mañá, para sorpresa dos rescatadores, que os daban por mortos.
Henrique Monteagudo
Obras colectivas
Ademais, ten editado textos de Rosalía de Castro, Castelao e Ramón Otero Pedrayo e os seus traballos publícanse en revistas especializadas como Grial, Verba, Coloquio/Letras (de Lisboa), Signo y Seña (de Buenos Aires), Portuguese Studies (de Cambridge), entre outras.
Codia
Codia ou códea pode ser:
Rind Rinde (Begriffsklärung) Crust Garoza Кора (значения) Crust
74ª edición dos Óscar
A 74.ª entrega dos premios Óscar, para galardoar o cinema do 2001, celebrouse o 24 de marzo de 2002. Esta edición é a primeira vez na que a cerimonia se realiza no Teatro Kodak dos Ánxeles (California), a partir desta data, sede estable da academia.
Candidaturas
miniatura|right|upright=0.68|[[Ron Howard, mellor director]] miniatura|upright=0.68|[[Denzel Washington, mellor actor]] miniatura|right|upright=0.68|[[Halle Berry, mellor actriz]] miniatura|right|upright=0.68|[[Jim Broadbent, mellor actor secundario]] miniatura|right|upright=0.68|[[Jennifer Connelly, mellor actriz secundaria]] miniatura|right|upright=0.68|[[Julian Fellowes, mellor guión orixinal]] miniatura|right|upright=0.68|[[Akiva Goldsman, mellor guión adaptado]] miniatura|right|upright=0.68|[[Howard Shore, mellor banda sonora]] miniatura|right|upright=0.68|[[Randy Newman, mellor canción]] miniatura|right|upright=0.68|[[Richard Taylor (filmmaker)|Richard Taylor, mellor maquillaxe e mellores efectos visuais]] right|miniatura|upright=0.68|[[Catherine Martin (deseñadora)|Catherine Martin, mellor dirección artística e mellor vestiario]]
In Memoriam
Esta é a lista de artistas homenaxeados no habitual recordo ás persoas falecidas no ano: Richard Stone (compositor), John A. Alonzo (director de fotografía), Ann Sothern, Mentor Huebner (efectos especiais), William Hanna (caricaturista), Larry Tucker (guionista), Beatrice Straight, Jack Murdock, Richard Davison (efectos especiais), Jason Miller, Joe Baker, Hiroshi Tesgihara (director), Herbert Ross (director), Whitman Mayo, Jay Livingston (compositor), Anne Haney, Anthony Quinn, Carroll O'Connor, Danilo Donati (deseñador de vestiario), Jack Lemmon, Kathleen Freeman, Aaliyah, Troy Donahue, Victor Wong, Barbara Matera (deseño de vestiario), Dorothy McGuide, Samuel A. Arkoff (produtor), Ray Lovejoy (editor), Charlotte Coleman, Wilkie Cooper (director de fotografía), Roy Brocksmith, Niggel Hawthorne, Eileen Heckart, Julia Phillips (produtora), Ted Demne (produtor), Roy Conrad, Peggy Lee, Fredric Steinkamp (editor) e Lawrence Tierney.
Cerámica grega
miniatura|Vasos [[Corinto antiga|corintios]] Até o século III a. C., a cerámica grega foi especialmente apreciada en todo o Mediterráneo e xerou un intenso comercio. O motivo do seu éxito debeu ser non tanto a beleza da decoración, pois hai fermosas cerámicas das máis diversas orixes, como a calidade da súa factura, que, ademais, permitiu que as pezas se preservasen en gran cantidade e bo estado nos sitios arqueolóxicos.
Fabricación
O proceso de fabricación era longo e complexo. A arxila era inicialmente modelada polo oleiro nun torno manual, no que formaba primeiro o corpo da vasilla, para lle acrecentar logo as asas e pés, se é que tiña. O seguinte paso era someter a peza a un primeiro proceso de secado ao sol ou semicocedura no forno, para que o vaso adquirise a dureza necesaria para ser decorado. A decoración estaba a cargo dun pintor, que facía os seus deseños con pinceis e burís. A peza introducíase no forno para a súa cocción definitiva e, finalmente, aplicábaselle unha capa de verniz que proporcionase brillo.
Épocas e tipos de decoración
A clasificación da cerámica grega faise normalmente atendendo á súa decoración, que se corresponde con épocas de produción determinadas. Dun xeito máis amplo, eses períodos están contemplados no artigo.
Os primeiros exemplos datan xa dos comezos da Idade de Ferro. Os vasos decóranse con siluetas angulosas que representan estilizacións de homes ou animais, en cor negra ou parda, que fan destacar os deseños sobre fondos pálidos de arxila.
Introdúcese en Grecia durante o século VIII a. C. Corinto convértese no primeiro foco produtor. O trazo máis característico da decoración son os frisos zoomorfos, con representacións de animais salvaxes ou fantásticos en estilo miniaturista. Utilizábanse a cor vermella, o negro e o violeta, realzados con toques de branco.
miniatura|dereita|[[Loutróforo proto-ático de figuras negras.]] Esta técnica ten a súa orixe en Atenas a finais do século VII a. C. Sobre o fondo vermello do barro píntanse figuras en negro e os detalles perfílanse con buril e con pequenos toques ou liñas vermellas e brancas. As figuras forman cenas de carácter narrativo, representando historias da mitoloxía ou aspectos da vida cotiá. A miúdo son pezas asinadas polo oleiro e/ou o pintor, sendo o máis célebre dentro do estilo o pintor Clitias.
miniatura|dereita|[[Aquiles dando morte a un troiano (cráter de figuras vermellas).]] Desenvólvese en volta do 530-520 a. C. O verniz negro comézase a usar como fondo, mentres que as figuras déixanse coa cor do barro. Este procedemento permite utilizar os pinceis, no canto do buril, para trazar perfís e detalles e, polo tanto, flexibilizar as liñas. A técnica de figuras vermellas non desprazou inmediatamente á de figuras negras, senón que ambas as dúas conviviron durante case 80 anos, chegando mesmo a utilizárense simultaneamente no mesmo vaso. A finais do século V, o estilo de figuras vermellas estáncase e iniciase a decadencia da arte cerámica grega.
Os estilos gregos foron verdadeiras modas que se estenderon e imitaron por todo o Mediterráneo e proporcionaron notábeis ingresos aos focos produtores: Atenas, Corinto e as colonias do Sur de Italia. É só nas vaixelas máis antigas nas que achamos unha gran variedade de orixes, pois, a partir do século V, Atenas vai exercer practicamente un monopolio na fabricación cerámica, ben pola produción directa, ben porque oleiros e pintores atenienses se instalan noutros puntos (Magna Grecia) ou porque as súas técnicas son imitadas exactamente.
Usos
Pódense agrupar os diferentes recipientes gregos en varias categorías:
miniatura|dereita|150px|Aríbalos con [[hoplitas, 580–560 a.C.]]
Esta é unha tipoloxía moderna, posibelmente demasiado ríxida e pensada para a comodidade da descrición. En realidade, o nome que se lle dá hoxe en día a un recipiente non se corresponde necesariamente co que lle daban os gregos: un lécito podía moi ben ser chamado aríbalo, por exemplo. Igualmente, un recipiente non tiña por que estar limitado a un uso concreto: unha ánfora podía transportar calquera outra cousa que non fose un líquido.
Alfándega
miniatura|dereita|250px|Edificio da alfándega na [[A Raia|Raia entre Galiza e Portugal, que deixou de ter uso en 1986 ao entraren España e mais Portugal no mercado común.]]
As alfándegas (do árabe al-fundaq, "hospedaría") ou aduanas (do árabe ad-dīwān, "rexistro", "escritorio") son oficinas situadas en portos, aeroportos e fronteiras para cobrar taxas das mercadorías que se importan e exportan. Na época moderna teñen a responsabilidade de vixiar as fronteiras, concretadas polos Estados mediante cadansúa organización. Réxense polas regras de cada Estado, mais teñen a función principal de controlar as importacións e exportacións, e a cobranza dos impostos pertinentes.
Lista de fósiles humanos
A seguinte lista de fósiles humanos, que agrupa uns cantos descubrimentos de fósiles de primates, preséntase en cadros sintéticos, dá unha visión de conxunto sobre a evolución humana. Como existen milleiros de fósiles, non pretende ser unha recolleita exhaustiva, senón que mostra algúns dos descubrimentos máis relevantes.
Os fósiles clasifícanse segundo a idade aproximada determinada pola datación radiométrica e/ou a datación dos restos atopados. O nome da especie baséase no consenso actual, e cando non hai este consenso científico, indícanse as outras clasificacións posibles; as clasificacións desaconselladas pódense atopar na páxina do fósil. Non todos os fósiles amosados se consideran devanceiros directos do Homo sapiens pero son moi próximos e axudan á comprensión e ao estudo da liñaxe.
San Miguel de Barcala, A Estrada
San Miguel de Barcala é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 173 habitantes (88 mulleres e 85 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 200 habitantes.
Gerd Theissen
Gerd Theissen, nado o 24 de abril de 1943, é un exeseta profesor de Novo Testamento na Universidade de Heidelberg, especialista na figura do Xesús histórico.
Traxectoria
Doutorouse na Universidade de Bonn en 1968. Foi profesor da Universidade de Copenhaguen. Pertence a Academia das Ciencias de Heidelberg. Foi condecorado pola Academia Británica polos seus estudos bíblicos. Especializouse en cristianismo primitivo e na aproximación a Xesús de Nazaret dende a perspectiva das ciencias sociais aplicando métodos escriturísticos, historiográficos e sociolóxicos.
Wò hǔ cáng lóng
Sinopse
É unha historia ficticia, situada no período da Dinastía Qing na China, aproximadamente durante o reinado do Emperador Qianlong (arredor de 1680).
Os protagonistas da historia son dous experimentados e famosos mestres en artes marciais, Li Mu Bai (Chow Yun-fat) e Yu Shu Lien (Michelle Yeoh). Os dous están namorados, pero cren que non poden estar xuntos porque Shu Lien é a viúva do mellor amigo de Mu Bai. Por outra parte, Jen (Zhang Ziyi), filla do Gobernador Yu de Manchuria (Fa Zeng Li), desexa desesperadamente ter a vida emocionante e chea de aventuras dun guerreiro. Polo que de xeito secreto, Jen convértese na alumna da malvada guerreira "Raposa de Xade" (Cheng Pei-pei), de quen Mu Bai xurou vingarse xa que matou o seu mestre. Mu Bai vai na busca da súa lendaria espada, "A espada celestial", que roubou Jen. Jen loita contra Mu Bai en varias ocasiones, e pese a superioridade de Mu Bai, el rexeita matala porque quere adestrala como aprendiz. Jen tamén loita contra Shu Lien, quen intenta ensinarlle os valores do amor e a amizade. Pero Jen non se deixa convencer polo seu amor prohibido co bandido do deserto Lo (Chang Chen), e rexeita a axuda de Mu Bai e Shu Lien.
Curros, Bravos, Ourol
Curros é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 2 eran mulleres.
Kotor
miniatura|dereita|250px|Kotor localízase na costa montenegrina.
Kotor (en cirílico Котор), é unha pequena cidade de 13.510 habitantes, pertencente á república de Montenegro, situada na costa adriática. É capital do concello homónimo. Antiga cidade mariñeira, está circundada por unha impoñente muralla, aínda ben conservada. Está incluída na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Xeografía
A urbe érguese nas denominadas Bocas de Kotor (Boka Kotorska), unha articulada serie de profundas baías, que penetran uns 30 km no interior continental, perfectamente protexidas do mar aberto, que forman o maior porto natural do mar Adriático e que lembran, pola seus rebordes montañosos, os fiordes noruegueses. Kotor sitúase ao pé do macizo do monte Lovcen (1.749 m). Ao tempo as Bocas de Kotor constitúen unha das paisaxes máis encantadoras do Mar Mediterráneo, que garante á zona un afluxo turístico en costante aumento.
Historia
Entre 1420 e 1797, Kotor e a rexión circundante pertenceron á República de Venecia, que a denominaron Cattaro, e a influencia véneta é aínda visíbel na arquitectura da cidade. Durante ese tempo foron rexeitados ataques otomáos en 1539 e 1657, aínda que ocuparían outras cidades das Bocas, o que deprimíu o até entón floreciente comercio dos ribeiráns.
Eleccións municipais en San Xoán de Río
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en San Xoán de Río desde a aprobación da Constitución de 1978.
Miqueas
Miqueas foi un profeta de orixe campesiña de finais do século VIII a. C., proveniente de Mórexet, unha pequena aldea da fértil chaira de Shfelat a uns 30 quilómetros ao suroeste de Xerusalén. Foi autor do libro da Biblia que leva o seu nome.
En lingua hebrea, o seu nome מִיכָה, Mika ou Miyá ou Michá, significa ‘quen como Yahveh?’.
Profecía
O seu labor cumpriuse en tempos dos reis Jotán de Xudá, Acaz e Ezequías e foi contemporáneo dos profetas Isaías, Oseas e Amós. Demostrou un gran celo polo pacto con Yahveh e considerou que a infidelidade ao amor de Deus faise sentir na explotación do próximo. Amou ao seu pobo campesiño e pastoril e viu nel o interese de Yahveh. Denunciou aos ricos e poderosos e aos sacerdotes e falsos profetas que actuaban para conseguir poder e privilexios. Rexeitou o abuso dos aristócratas de Xerusalén contra a maioría do pobo campesiño e a instrumentalización da relixión para ocultar as inxustizas sociais.
A predicación de Miqueas foi de tal alcance que influíu para que Ezequías tentase algunhas reformas en Xudá.
Especial significado e valor representa o versículo Miqueas 5:1 citado expresamente no Evanxeo de Mateo como profecía do lugar do nacemento do Mesías, Belén de Xudá.
Solidaridad Gallega (periódico)
Solidaridad Gallega foi un semanario editado na Coruña entre o 4 de maio de 1908 e 1911.
Historia e características
Subtitulado Órgano semanal de la Junta Solidaria de La Coruña, veu a substituír a Solidarismo Gallego e foi o último dos catro voceiros do movemento Solidaridad Gallega. Estaba dirixido por Rodrigo Sanz. Tiña unha tiraxe de mil o mil cincocentos exemplares.
Devesa de Abaixo, Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Devesa de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE en 2008 tiña 41 habitantes (19 homes e 22 mulleres), os mesmos ca en 2007.
Eugene O'Neill
miniatura|Eugene O'Neill Eugene O'Neill, nado o 16 de outubro de 1888 e finado o 27 de novembro de 1953, foi un dramaturgo norteamericano que gañou o Premio Nobel de Literatura en 1936 e catro veces o Premio Pulitzer (1920, 1922, 1928, 1956).
Biografía
Eugene O'Neill naceu en Broadway nunha familia orixinaria de Irlanda, con seu pai que era actor de teatro percorreu América, con sete anos comezou o internado onde se afixo a ler. No curso 1906-1907 estudou na Universidade de Princeton, pero acabou deixándoo, realizando despois nunha gran variedade de traballos, mariñeiro, actor, xornalista. En 1911 volveu a Nova York, en 1912 pasou seis meses nunha clínica recuperándose da tuberculose e comezou a escribir teatro, para o ano seguinte comezou a dar cursos de artes escénicas na Universidade Harvard. En 1914 publicou o seu primeiro libro, Thirst and other one-act plays. En 1916 publicou Bound East of Cardiff e, posteriormente The Emperor Jones, The Hairy Ape e Beyond the Horizon. A década de 1930 é o período cumio da súa creatividade, considerado o mellor autor teatral norteamericano, foi o primeiro dramaturgo americano en recibir o Premio Nobel, por estar enfermo non o recolleu, senón que enviou unha carta á Academia Sueca, onde salientou a influecia que representou para el o dramaturgo sueco August Strindberg. Nos anos seguintes escribiu moitas obras mestras como para el. O'Neill escribiu nos anos seguintes moitas máis obras mestras, The Iceman Cometh (1939), Long Day's Journey Into Night (1941) ou A Moon for the Misbegotten (1943).
A partir de 1943 deixou de escribir por padecer graves tremores nas mans por mor do párkinson.
Racing 92
O Racing 92 é un club francés de rugby con sede en Colombes (periferia de París) formado en 2001 como resultado da fusión dos históricos Racing Club de France (cinco títulos de liga) e US Métro. O nome orixinal do club era "Racing Métro 92", e foi reducido a "Racing 92" en 2015. O número "92" do nome fai referencia ó departamento de Altos do Sena no que está o estadio Ives-du-Manoir, que é o fogar do equipo. Ese departamento da rexión da Illa de Francia ten o número 92 na lista de departamentos de Francia. O recinto de xogo con capacidade para 14,000 seareiros foi construído en 1907 e foi a sede central dos Xogos Olímpicos de 1924. Está previsto que en 2017 se inaugure o novo estadio do club na localidade veciña de Nanterre, co nome Arena 92 e capacidade para acoller a 32,000 persoas.
Na tempada 2015/16 o Racing 92 chegou por vez primeira á final da Copa de Europa, caendo ante os Saracens ingleses por 21 a 9. Na mesma tempada gañou por 26 a 21 a final da Liga francesa na que se enfrontaba ó RC Toulon. Ese encontro foi presenciado no Camp Nou por 99,124 persoas, pasando a ser o novo récord mundial de asistencia nun partido de clubs de rugby.
Traxectoria
O club volveu a saír campión nos anos 1900, 1902, 1959 e 1990; e quedou subcampión nos anos 1893, 1912, 1920, 1950, 1957 e 1987.
Ten a súa sede no departamento Altos do Sena (o departamento nº92 do norte da zona metropolitana de París) de aí o 92 no nome do club. O club xoga os seus partidos como local no Stade Olympique de Colombes, o mesmo no que se disputaron os Xogos Olímpicos de 1924.
Palmarés
120px|miniatura|Trofeo de campión de liga.
Microraptor
Microraptor ( do grego "pequena rapaz") é un xénero de dinosauros terópodos dromeosáuridos, que viviron a principios do período Cretáceo, fai aproximadamente 130 e 125 millóns de anos, no Barremiano, no que hoxe é Asia.
Como Archaeopteryx, Microraptor prové importante información das relacións evolutivas entre aves e dinosauros. Posúe longas plumas pennáceas que forman superficies de sustentación en patas, brazos e cola. Xu (2003) descríbeo como un "dinosauro de catro ás", e especula que puido usar os catro membros para fornecerse elevación. Dúas especies foron nomeadas, M. zhaoianus e M. gui. Suxeriuse recentemente que todos os espécimes pertencen a unha soa especie, que se chamaría M. zhaoianus. Cryptovolans, outro dromeosáurido de catro ás, pode tamén ser unha especie de Microraptor.
William Ogilby
Non cofundir con James Douglas Ogilby.
William Ogilby, nado en 1808 e finado en 1873, foi un barrister e naturalista irlandés.
Traxectoria
Diplomado no Trinity College de Cambridge.
Foi secretario honorario da Zoological Society of London desde 1839 até 1846, función que abandonou ao ser nomeado maxistrado no Condado de Tyrone, en Irlanda.
Describiu numerosas especies provenientes de expedicións en Europa e das colonias británicas na revista Magazine of Natural History.
O seu amigo Leonard Jenyns (1800-1893) describiu nos Anales de Historia Natural as especies de Ogilby recolleitas en Alemaña.
Abreviatura
A abreviatura Ogilby emprégase para recoñecer a William Ogilby como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Castañeiro, castañeira
O termo castañeiro tamén se refire á época do outono en que maduran as castañas e se varean os castiñeiros para recollelas.
Tipoloxía
Non se coñece a orixe do costume da venda de castañas asadas na rúa que sobreviviu en Galicia até os nosos días. Sábese da súa existencia an península Ibérica dende último terzo do século XVIII, co seu apoxeo ao longo do século XIX, chegando a se diferenciaren dous tipos:
Na literatura
Foron recolleitas, en especial as mulleres dedicadas a este oficio, en moi diversos exemplos da literatura, como é o caso de Las castañeras picadas, sainete de Don Ramón de la Cruz.
Pannacionalismo
miniatura|Área de [[lingua alemá en 1910-11. Os límites dos estados están en vermello. Os pannacionalistas alemáns querían unir gran parte das área verdes nun estado-nación alemán.]] O pannacionalismo é unha forma de nacionalismo asociado a un territorio nacional reivindicado que non corresponde coas fronteiras políticas existentes. O concepto comparte as premisas nacionalistas xerais de que a nación é unha unidade fundamental da vida social humana e que é a única base lexítima para o estado. O pannacionalismo recoñece as raíces comúns, a miúdo marcadas por unha lingua ou familia lingüística ou un acontecemento histórico singular, que distingue o pobo en cuestión dos outros e recoñece entre os seus habitantes costumes semellantes.