cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SNMP
Xestión de redes
O xestor de rede é a entidade responsábel do monitorización e control dos sistemas de hardware e software que compoñen a rede, e o seu traballo consiste en detectar e corrixir problemas que causen ineficiencia (ou imposibilidade) na comunicación e eliminar as condicións que poderán levar a que o problema volte a xurdir.
A xestión dunha rede pode non ser simple dada a heteroxeneidade en termos de hardware e software, de compoñentes da rede, por veces incompatíbeis. As fallas intermitentes, se non foren detectadas, poden afectar o desempeño da rede. Un software de xestión de rede permite ao xestor monitorizar e controlar os compoñentes da súa rede.
O SNMP e o ASN.1
O SNMP é un protocolo padrón usado para xestión de redes, que define os formatos dos pedidos que o xestor envía para o axente e os formatos das respostas que o axente retorna, así como o significado exacto de cada pedido e resposta. Unha mensaxe SNMP codifícase cun padrón especificado en ASN.1(do inglés: Abstract Syntax Notation.1).
O ASN.1 permite a transferencia eficiente de información, independizando a definición da información da linguaxe e hardware utilizados.
Comandos do SNMP
O SNMP non define un gran número de comandos, no canto diso define dúas operacións básicas:
O comando que especifica unha operación de fetch ou store debe especificar o nome do obxecto, que é único.
Podemos definir obxectos. No caso dun contador de erros de CRC e unha vez que o SNMP non inclúe comandos específicos para facer reset do contador, unha forma simple é colocar cero no contador. Un xestor fai o fetch de valores para determinar o estado do dispositivo. As operacións que controlan o dispositivo son definidas como efectos secundarios de store (colocar valores) en obxectos.
Especifica (na versión 1) catro unidades de dados do protocolo (PDU):
Nomes de obxectos e MIB
Todos os obxectos accedidos polo SNMP deben ser definidos e atribuídos un nome único. Alén diso, o xestor e o axente deben acordar os nomes e significados das operacións fetch e store. O conxunto de todos os obxectos SNMP é colectivamente coñecido como MIB (do inglés: Management Information Base). O estándar SNMP non define o MIB, mais apenas o formato e o tipo de codificación das mensaxes. A especificación das variábeis MIB, así como o significado das operacións fetch e store en cada variábel, especifícanse por un standard propio.
A definición dos obxectos do MIB faise co esquema de nomes do ASN.1, o cal atribúe a cada obxecto un prefixo longo que garante a unicidade do nome, a cada nome é atribuído un número enteiro. O SNMP tampouco especifica un conxunto de variábeis, e que a definición de obxectos é independente do protocolo de comunicación, permite criar novos conxuntos de variábeis MIB, definidos como standards, para novos dispositivos ou novos protocolos. Por iso, criáronse moitos conxuntos de variábeis MIB que corresponden a protocolos como UDP, IP, ARP, así como variábeis MIB para hardware de rede como Ethernet ou FDDI, ou para dispositivos tales como bridges, switches ou impresoras.
SNMPv2 e SNMPv3
A versión 2 do SNMP é unha evolución do protocolo inicial. O SNMPv2 ofrece unha boa cantidade de melloras en relación ao SNMPv1, incluíndo operacións adicionais do protocolo, mellora na performance, seguranza, confidencialidade e comunicacións xestor-paraxestor. A estandarización dunha nova versión do SNMP - o SNMPv3 aínda está en desenvolvemento, definido nos RFC 3411 -RFC 3418.
Na práctica, as implementacións do SNMP ofrecen soporte para as múltiplas versións (RFC 3584), tipicamente SNMPv1, SNMPv2c e SNMPv3.
Citocinese
miniatura|dereita|250px|Célula que case completou a súa citocinese. A frecha sinala o [[centrosoma que aínda é visible.]] miniatura|dereita|[[Ciliado experimentando citocinese, co suco de segmentación claramente visible.]] A citocinese, do grego cyto- (célula) e kinesis (movemento), é o proceso no que o citoplasma dunha célula eucariota se divide para formar dúas células fillas. Consiste, pois, na división do citoplasma. Normalmente comeza durante as últimas fases da mitose, ou meiose, dividindo unha célula binucleada en dúas, para asegurar que o número de cromosomas se mantén dunha xeración a outra. Nas células animais unha notable excepción ao proceso normal da citocinese é a ovoxénese, (creación dun óvulo no folículo ovárico), na cal a citocinese non ten lugar no centro da célula, senón nunha zona máis excéntrica, orixinando unha célula con case todo o citoplasma, que é o óvulo, e outra moi pequena, chamada corpúsculo polar, que dexenera. Nas células das plantas fórmase unha estrutura chamada fragmoplasto que orixina pouco despois a placa celular divisoria no centro da célula, a partir da que se forma a parede celular definitiva entre as células fillas.
A citocinese é moi distinta do proceso procariótico da fisión binaria.
Posicionamento do anel contráctil
Durante as divisións proliferativas das células animais, a citocinese empeza pouco despois do inicio da separación das cromátides irmás na anafase da mitose. Un anel contráctil, feito de filamentos de actina de miosina II non muscular, ensámblase no ecuador (centro) da célula na zona do córtex celular (preto da membrana celular). A miosina II usa a enerxía libre liberada cando o ATP se hidroliza para moverse ao longo dos filamentos de actina, estrangulando a membrana da célula e formando o suco de segmentación. A continua hidrólise do ATP causa que este suco se faga máis profundo, estrangulando cada vez máis a célula, proceso claramente visible con microscopio óptico. A estrangulación continúa ata que a célula só queda unida polo chamado corpo central (composto por material proteínico electrodenso, principalmente filamentos e microtúbulos), que finalmente se escinde e a célula queda dividida en dúas, proceso chamado abscisión. A abscisión depende dos filamentos de septina situados baixo o suco de segmentación, os cales proporcionan a base estrutural que permite o remate da citocinese. Despois da citocinese, os microtúbulos non cinetocóricos (non unidos aos cromosomas) reorganízanse e desaparecen, pasando a formar parte do novo citoesqueleto das células fillas a medida que estas volven á interfase do ciclo celular.
A posición na cal se ensambla o anel contráctil está determinada polo fuso mitótico. Isto parece depender da GTPase RhoA, a cal inflúe en varios efectores en cascada (como as proteín quinases ROCK e citron) para que promovan en zonas determinadas do córtex celular a activación da mioosina (fosforilando a cadea lixeira regulatoria desa proteína) e a ensamblaxe dos filamentos de actina (regulando a proteína formina).
Á vez que se produce a ensamblaxe do anel contráctil durante a profase, fórmase unha estrutura composta de microtúbulos denominada fuso central (ou zona central do fuso) cando os microtúbulos non cinetocóricos se estenden entre os polos do fuso. Certo número de especies incluíndo o home, a mosca Drosophila melanogaster e o verme Caenorhabditis elegans requiren a formación do fuso central para realizar unha citocinese eficiente, aínda que o aspecto específico da célula descrito cando dito fuso está ausente varía dunha especie a outra. Por exemplo, certos tipos celulares de Drosophila son incapaces de formar o suco de segmentación sen este fuso central, e tanto en embrións de C. elegans coma en cultivos de tecido humanos fórmase o suco de segmentación e empeza a estrangularse, pero despois retráese antes de que a citocinese estea completa. Outro compoñente que parece vital para a formación do fuso central (e, xa que logo, para unha citocinese eficiente) é o complexo proteico heterotetramérico chamado centralspindlina ("fusina" central). Xunto con factores asociados (como SPD-1 en C. elegans), este complexo proteico intervén no enganche dos microtúbulos para formar o fuso central durante a anafase.
Temporalización da citocinese
A temporalización da citocinese debe estar ben controlada para asegurar que sucede só despois de que se produciu a separación anafásica das cromátides irmás durante as divisións porliferativas normais. Para conseguir isto, moitos compoñentes da maquinaria da citocinese están moi regulados para asegurarse de que poden realizar unha determinada función nun determinado momento do ciclo celular.
Citocinese na célula vexetal
Debido á presenza da parede celular, a citocinese nas células das plantas é significativamente diferente da das células animais. En vez de formaren un anel contráctil, as células das plantas constrúen unha placa celular na parte media da célula. As fases da formación da placa celular son: (1) creación do fragmoplasto, que é un conxunto de microtúbulos que serven de guía e soporte para a formación da placa celular; (2) transito de vesículas en dirección ao plano de división e fusión das mesmas para xerar unha rede tubular-vesicular; (3) continua fusión de túbulos membranosos e transformación dos mesmos en láminas de membrana encima de depósitos de calosa, seguido do depósito de celulosa e outros compoñentes da parede celular; (4) reciclado do exceso de membrana e outros materiais da placa celular; e (5) fusión coa parede celular da célula parental.
O fragmoplasto ensámblase a partir dos restos do fuso mitótico, e serve de camiño para as vesículas en tránsito cara á zona central do fragmoplasto. Estas vesículas conteñen os lípidos, proteínas e carbohidratos necesarios para a formación da parede limitante da nova célula. Estudos de tomografía electrónica identificaron ao aparato de Golgi como a fonte desas vesículas, pero outros estudos suxiren que conteñen tamén material endocitado.
Nas fases iniciais da fusión de vesículas orixínanse estruturas membranosas con forma de pesa que se cre medran por fusións adicionais na rede tubular. Estes túbulos despois alárganse e fusiónanse lateralmente unhas con outras, e acaban por formar unha lámina plana e fenestrada. A medida que a placa celular madura, elimínanse grandes cantidades de material da membrana por medio de endocitose mediada por clatrina. Finalmente, as beiras da placa celular fusiónanse coa membrana plasmática parental, a miúdo de modo asimétrico, completando así a citocinese. Permanecen as fenestracións, a través das cales pasan prolongacións dos túbulos do retículo endoplasmático, e pénsase que son os precursores dos plasmodesmos.
A construción da nova parede celular empeza dentro do lume dos estreitos túbulos da placa celular en crecemento. A orde en que se depositan os diferentes compoñentes da parede celular foi determinada principalmente por inmunoelectromicroscopía. Os primeiros compoñentes en chegar son pectinas, hemicelulosas, e arabinogalactoproteínas transportadas polas vesículas secretoras que se fusionan para formar a placa celular. O seguinte compoñente que se engade é calosa, que se polimeriza directamente na placa celular pola acción de calosa sintases. Consonte a placa segue a madurar e se fusiona coa membrana plasmática parental, a calosa é substituída lentamente por celulosa, o compoñente primario das paredes celulares maduras.
Citocinese en bacterias
Nas células bacterianas sábese que unha proteína similar á tubulina chamada FtsZ normalmente está distribuída de forma homoxénea na célula, pero cando ten lugar a citocinese aparece formando un anel. O anel de FtsZ faise máis estreito pola hidrólise do GTP. A FtsZ recruta outras proteínas Fts naquel lugar, entre outras as mureína transpeptidases. Pénsase que as FtsZ están excluídas das rexións polares da bacteria, asegurando dese xeito que o anel contráctil se forma no medio da célula.
Universidade de Sydney
A Universidad de Sydney é unha universidade que se atopa na cidade de Sydney, Australia. É a universidade máis antiga do estado, fundada en 1850. A partir de 2009, a institución contaba con 47 775 estudantes, e era a segunda universidade meirande de Australia. É unha das principais e máis afamadas universidades do país, e tamén de toda Oceanía.
O campus central, cuxa arquitectura se inspira na de Oxbridge, xace nos suburbios de Camperdown e Darlington, ó suroeste do distrito financeiro central de Sydney. Ademais, a universidade inclúe varios outros campus pequenos doutras organizacións nos últimos 20 anos, tales como o Conservatorio de Música de Sydney ou o Colexio das Artes de Sydney.
Humus
miniatura|280px|Corte esquemático dun solo. A capa ou [[solo|horizonte O caracterízase pola cor escura debida á súa riqueza en carbono orgánico.]]
O humus é a materia orgánica, conxunto de substancias composta por certos produtos orgánicos de natureza coloidal, que provén da descomposición dos animais e vexetais mortos.
O proceso de formación do humus, denominado humificación, pode ser natural, cando se debe á acción de organismos e microorganismos benéficos, como fungos e bacterias, os principais organisos descompoñedores, o artificail, cando o home induce a súa a produción adicionando produtos químicos e auga a u solo pouco produtivo. Varios axentes externos, como a humidade e a temperatura, contribúen tamén na humificación.
O humus caracterízase pola súa cor escura debido á gran cantidade de carbono que contén. Encóntrase principalmente nas partes altas dos solos con actividade orgánica. Os elementos orgánicos que compoñen o humus son moi estábeis, é dicir, o seu grao de descomposición é tan elevado que xa non se descompoñen máis e non sofren transformacións considerábeis.
Na formación do humus libéranse diversos nutrientes, entre os que destacan pola súa importancia os comopostos de nitróxeno.
Etimoloxía
O termo humus, utilizado internacionalmente, é unha voz latina, humus, que significa 'terra', 'solo'.
Belesar, Baiona
San Lourenzo de Belesar é unha parroquia do concello de Baiona. Limita coas parroquias de Baíña e Santa Cristina da Ramallosa, e pertence ao arciprestado de Miñor. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 1185 veciños (581 homes e 604 mulleres), repartidos en 4 entidades de poboación: A Estibada (93), A Granxa (168), Medialdea (489) e Urgal (435).
Xentilicio
O seu xentilicio, de orixe castelanizante, é belesareño.
Patrimonio
Entre os seus monumentos destaca o miradoiro do Cortelliño, na serra da Groba, desde o que se ven as Rías Baixas.
O contorno desta serra está cheo de camiños empedrados e sendeiros rurais. Ademais consérvanse varios núcleos de petróglifos datados na Idade de Bronce.
Está atravesado polo río da Groba.
Saint-Malo
Xeografía
Saint-Malo está situada na Costa de Esmeralda, no litoral norte da Bretaña, no canal da Mancha.
Está situado na ribeira dereita da ría do río Rance e dista 75 km de Rennes.
Galería de imaxes
miniatura|centro|900px|Vista panorámica dende a illa [[Grand Bé durante a baixamar.]] miniatura|centro|900px|Vista da cidade amurallada dende o suroeste.
Falla de San Andreas
A falla foi identificada e nomeada en 1895 polo profesor Andrew Lawson da Universidade de California, Berkeley, que descubriu a zona norte. A miúdo dise que o seu nome procede do nome do lago San Andreas, un pequeno corpo de auga que se formou nun val entre as dúas placas, pero segundo os informes do propio Lawson feitos entre 1895 e 1908, este bautizouna polo nome do val de San Andreas que a rodea preto de San Francisco (e este á súa vez procede dun topónimo San Andrés en castelán). Despois do terremoto de San Francisco de 1906, Lawson concluíu que a falla se estendía por todo o sur de California.
In 1953 o xeólogo Thomas Dibblee chegou á conclusión de que na falla puido haber centos de quilómetros de movemento lateral. Un proxecto chamado San Andreas Fault Observatory at Depth (SAFOD, Observatorio da Falla de San Andreas a Profundidade) preto de Parkfield, fixo unha perforación na falla entre 2004 e 2007 para recoller material e facer observacións físicas e químicas para comprender mellor o comportamento da falla.
Norte
esquerda|miniatura|Mapa que mostra as sete principais liñas de falla na área da [[baía de San Francisco, e a probabilidade de que ocorra un terremoto de magnitude 6,7 ou maior en cada liña de falla entre 2003 e 2032.]]
Sur
miniatura|Foto aérea das deformacións producidas ao longo da falla de San Andreas na [[chaira de Carrizo]] miniatura|As [[Vasquez Rocks na zona de Agua Dulce, California son evidencia da liña da falla de San Andreas e parte do camiño Pacific Crest Trail de 4 240 km.]] miniatura|As Mormon Rocks en [[paso Cajon mostran o movemento físico da falla de San Andreas no sur de California.]] miniatura|Vista en prespectiva 3-D da falla de San Andreas na cordilleira [[Temblor Range]]
O segmento sur (tamén coñecido como segmento do Mojave) empeza preto de Bombay Beach, California. En Box Canyon, preto do lago salgado Salton Sea, contén estratos invertidos asociados coa sección da falla. A falla despois discorre ao longo da base sur das Montañas de San Bernardino, cruza a través de paso Cajon e continúa ao norte ao longo da base norte das Montañas San Gabriel. Estas montañas son o resultado do movemento ao longo da falla de San Andreas e denomínanse comunmente Cordilleira Transversa. En Palmdale, unha porción da falla pode ser examinada doadamente nun corte feito por unha trincheira da autoestrada de Antelope Valley. A falla continúa cara ao noroeste ao longo da estrada do lago Elizabeth ata a poboación de Elizabeth Lake. Ao pasar polas cidades de Gorman, paso Tejon e Frazier Park, a falla empeza a torcerse cara ao norte, formando o chamado "Big Bend" ("Gran curva"). Esta é unha zona onde os segmentos da falla se solapan e enlazan pénsase que é onde a se pecha no sur de California, cun intervalo de recorrencia de terremotos duns 140 a 160 anos. Ao noroeste de Frazier Park, a falla corre pola chaira Carrizo, unha longa chaira sen árbores onde a maior parte do percorrido da falla é discernible a simple vista. A escarpa Elkhorn define o trazado da falla en gran parte da súa lonxitude nesta chaira.
O segmento sur, que se estende desde Parkfield ao Salton Sea, pode orixinar terremotos de magnitude 8,1. Na súa parte máis próxima, esta falla pasa a uns 56 km ao noroeste dos Ánxeles. Un terremoto desta magnitude neste segmento sur podería matar miles de persoas na zona de Los Angeles, San Bernardino, Riverside e áreas que os rodean, e causar danos por valor de centos de miles de millóns de dólares.
Límites de placas
A placa do Pacífico, ao oeste da falla, está movéndose en dirección noroeste mentres que a placa norteamericana, situada ao leste, está movéndose cara ao suroeste, pero relativamente ao sueste baixo a influencia da tectónica de placas. A velocidade de deslizamento media é de 33 a 37 mm por ano en California.
O movemento en dirección sur da placa norteamericana cara á do Pacífico está creando forzas compresivas ao longo do lado leste da falla. O efecto maniféstase nas Cadeas Costeiras. Ao movemento cara ao noroeste da placa do Pacífico está tamén creando forzas compresivas significativas, que son especialmenre pronunciadas onde a placa norteamericana forzou a falla de San Andreas a empurrar cara ao oeste. Isto orixinou a formación da cordilleira Transversa no sur de California, e en menor medida aínda que significativa, as montañas de Santa Cruz (a localización do teremoto de Loma Prieta de 1989).
Os estudos dos movementos relativos das placas do Pacífico e norteamericana indicaron que só un 75% do movemento pode ser explicado polos movementos da falla de San Andreas e as súas ramificacións. O resto do movemento localizouse na área leste das montañas de Serra Nevada chamada a Walker Lane ou Zona de cizalla do leste de California. A razón disto non está clara. Presentáronse varias hipóteses e as investigacións continúan. Unha hipótese, que espertou interese despois do terremoto de Landers, California de 1992 suxire que o límite de placas pode estar derivando cara ao leste desde a falla de San Andreas cara a Walker Lane.
Asumindo que o límite de placas non cambia como se hipotetizou, o movemento proxectado indica que a masa de terra ao oeste da falla de San Andreas, incluíndo Los Angeles, irá deslizándose ata pasar San Francisco, e despois continuará cara ao noroeste en dirección á fosa das Aleutianas, nun período duns vinte millóns de anos.
Formación
A falla de San Andreas empezou a formarse no Cenozoico medio, hai uns 30 millóns de anos. Nese momento, un centro de expansión do fondo oceánico entre a placa do Pacífico e a placa Farallón (que agora na súa maioría está subducida baixo Norteamérica e os restos que quedan dela son a placa Juan de Fuca, a placa Rivera, a placa de Cocos e a placa de Nazca) estaba empezando a chegar á zona de subdución da costa oeste de Norteamérica. Como o movemento relativo entre as placas do Pacífico e norteamericana era diferente do movemento relativo entre as placas Farallón e norteamericana, o dorsal en expansión empezou a ser "subducida", creando un novo movemento relativo e un novo estilo de deformación ao longo dos límites de placas. Estas características xeolóxicas son as que principalmente se ven na falla de San Andreas. Tamén inclúe un posible impulso da deformación da Basin and Range, a separación da península de Baixa California e a rotación da cordilleira Transversa.
A principal sección sur da falla de San Andreas propiamente dita só se formou hai uns 5 millóns de anos. A primeira aparición da parte sur da falla foi a zona da falla Clemens Well-Fenner-San Francisquito hai uns 22–13 millóns de anos. A este sistema engadiuse a falla de San Gabriel como foco primario de movemento hai entre 10 e 5 millóns de anos. Actualmente, crese que a moderna San Andreas transferirá finalmente o seu movemento cara a unha falla dentro da Zona de cizalla do leste de California. Esta complicada evolución, especialmente ao longo do segmento sur, está causada principalmente polo "Big Bend" e/ou unha diferenza no vector de movemento entre as placas e a tendencia da falla e as ramas que a rodean.
Primeiras investigación
A falla identificouse primeiro no norte de California polo xeólogo da UC Berkeley Andrew Lawson en 1895, que lle deu o seu nome. Once anos despois, Lawson descubriu que a falla se estendía cara ao sur de California despois de revisar os efectos do terremoto de San Francisco de 1906. Propúxose que existira ao longo da falla un movemento lateral a grande escala (centos de quilómetros) nunha publicación de 1953 dos xeólogos Mason Hill e Thomas Dibblee. Esta idea, que era considerada radical daquela, foi vindicada pola moderna tectónica de placas.
Investigacións recentes
Os sismólogos descubriron que a falla de San Andreas preto de Parkfield na California central produce regularmente terremotos de magnitude 6,0 aproximadamente unha vez cada 22 anos. Considerando os episodios sísmicos de 1857, 1881, 1901, 1922, 1934 e 1966, os científicos predixeron que debería ocorrer outro gran terremoto en Parkfield en 1993. Finalmente este ocorreu algo despois, en 2004 (terremoto de Parkfield de 2004). Debido á frecuencia de actividade predicible, Parkfield converteuse nunha das áreas imáis importantes do mundo na investigación de grandes terremotos.
En 2004, empezaron os traballos de investigación xusto ao norte de Parkfield no San Andreas Fault Observatory at Depth (SAFOD, Observatorio da Falla de San Andreas a Profundidade). O obxectivo do SAFOD é facer unha perforación duns 3 km de profundidade na codia terrestre sobre a falla. Alí han ser instalados un conxunto de sensores para rexistrar os terremotos que ocorren preto desta área.
O seguinte gran terremoto
miniatura|Vista en 3-D xerada por [[radar da falla de San Andreas, no encoro de Crystal Springs preto de San Mateo, California. ]]
Un estudo publicado en 2006 na revista Nature atopou que a falla de San Andreas alcanzou un nivel de tensión dabondo para que se produza un terremoto de magnitude superior a 7,0 na escala sismolóxica de magnitude de momento. Este estudo tamén afirmaba que o risco de que haxa dun terremoto grande pode incrementarse máis rapidamente do que os científicos crían anteriormente. Ademais, o risco está actualmente concentrado na sección sur da falla, é dicir, na rexión de Los Angeles, porque ocorreron terremotos masivos en época relativamente recente nos segmentos central (terremoto de Fort Tejon de 1857) e norte (terremoto de San Francisco de 1906) da falla, mentres que a sección sur non experimentou ningunha rotura similar durante polo menos 300 anos. De acordo con este estudo, un terremoto masivo na sección sur da falla orixinaría os maiores danos na área metropolitana de Palm Springs-Indio e outras cidades dos condados californianos de San Bernardino, Riverside e Imperial, e na cidade de Mexícali na Baixa California mexicana. Sería fortemente sentido e potencialmente causaría danos significativos en gran parte do sur de California, incluíndo áreas densamente poboadas dos condados de Los Angeles, Ventura, Orange, San Diego, municipalidades mexicanas de Ensenada e Tijuana de Baixa California, San Luis Rio Colorado en Sonora e Yuma, Arizona. Os edificios antigos serían especialmente vunerables aos danos ou a esborroarse, así como os edificios construídos sobre gravas nos consolidadas ou os das zonas costeiras onde as táboas de auga son altas e, por tanto, suxeitas a posible licuefacción do solo). O estudo concluía que:
Non obstante, nos anos que pasaron desde que se publicou en 2006 non houbo un terremoto substancial na área de Los Angeles, e dous informes importantes do Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos (USGS) fixeron predicións variables en canto ao risco de futuros episodios sísmicos. A capacidade de predicir terremotos grandes con suficiente precisión para garantir poder aumentar a tempo as precaucións segue sendo algo moi difícil.
A predición do USGS, coñecida como UCERF3 (Uniform California Earthquake Rupture Forecast 3), de novembro de 2013, estimaba que ocorrería un terremoto de magnitude 6,7 M ou maior (é dicir, igual ou maior que o terremoto de Northridge de 1994) aproximadamente unha vez cada 6,7 anos en todo o estado. O mesmo informe tamén estimaba que hai unha probabilidade do 7% de que ocorra un terremoto de magnitude 8,0 ou maior nos próximos 30 anos nalgunha zona da falla. Un estudo diferente do USGS de 2008 tratou de avaliar as consecuencias físicas, sociais e económicas dun terremoto grande no sur de California. Ese estudo prediciu que un terremoto de magnitude 7,8 na parte sur da falla podería causar unhas 1 800 mortes e danos por valor de 213 mil millóns de dólares.
Conexión de Cascadia
Unha publicación de 2008, que estudaba os terremotos pasados ocorridos ao longo da zona costeira do Pacífico, atoparon unha correlación no tempo entre os episodios sísmicos na parte norte da falla de San Andreas e a parte sur da zona de subdución de Cascadia (que se estende desde a illa de Vancouver ao norte de California). Os científicos crían que os tremores na zona de subdución de Cascadia puideron ter desencadeado a maioría dos tremores na parte norte da falla de San Andreas nos últios 3 000 anos. As probas tamén mostran que a dirección de ruptura vai de norte a sur en cada un destes eventos sísmicos correlacionados no tempo. Porén, o terremoto de San Francisco de 1906 parece ser unha excepción a esta correlación porque o movemento da placa produciuse principalmente de sur a norte e non foi precedido por un terremoto importante na zona de Cascadia.
Rexistro dos maiores terremotos
A falla de San Andreas produciu algúns terremotos notables en tempos históricos. Os principais foron:
Historia de Cidade do Cabo
A historia urbana de Cidade do Cabo (Cape Town) deu comezo o 6 de abril de 1652 cando Jan van Riebeeck, ao servizo da Compañía Holandesa das Indias Orientais, fundou un asentamento no extremo suroeste do continente africano (chamado simplemente Kaabse Vlek ou Vlek aan Caap, o Lugar no Cabo) como base de fornecemento de navíos en tránsito cara ou dende as colonias asiáticas. Foi a primeira fundación europea en Suráfrica, a "cidade nai".
Forte de Boa Esperanza
170px|miniatura|Planta en 1754. De seguida, na fronte costeira da baía da Mesa, construíuse un forte de adobe e madeira (Fort de Goede Hoop ("Forte de Boa Esperanza") ) e ao seu carón horta e xardíns da Compañía que o separaban das rúas e vivendas dos cidadáns libres. Axiña foi substituído por un en pedra máis ao leste (Castelo de Boa Esperanza, 1666-79 ). Dende o comezo a falla de man de obra supliuse con inmigración asiática e importación de escravos aloxados nun reduto de seu (1754, 5.510 europeos e 6.729 escravos).
O soar do primitivo forte demolido vaise converter en Praza de Armas (a Grand Parade, centro da cidade moderna). No seu lado occidental desenvólvese en cuadrícula a vila arredor da Gran Praza (1696, despois Greenmarket Square) e polo sur, cara ao interior (a Table Mountain ), a área máis representativa coa Praza da Igrexa, os xardíns da Compañía e os residenciais privados. miniatura|400px|centro|Panorámica dende o Lion's Head en 1779; ao fondo a Montaña da Mesa.
Colonia británica
O verdadeiro crecemento como cidade tivo lugar no século XIX, xa en poder británico como capital da Colonia do Cabo (Cape Town ). A cuadrícula urbana seguiu estendéndose cara ao noroeste arredor dunha nova praza (Hottentotplein, hoxe Praza Riebeeck).
O descubrimento de ouro e diamantes (entre 1867 e 1886) nas remotas rexións do nordeste levou a perda da súa posición de cidade dominante, pero a cambio converteuse no principal porto para o crecente tráfico comercial que provocou a riqueza mineira. Os labores de construción de peiraos e a extensión portuaria no oeste da baía comezaron a transformación da fronte costeira que, con constantes recheos ata a época actual, ten afastado progresivamente o centro histórico do mar.
De resultas e xunto coa chegada do ferrocarril (1875, seguindo a costa) produciuse a industrialización da cidade con novas expansións urbanísticas ao nordeste do Castelo e na chaira oriental da baía.
Século XX
En concreto, en 1935 un gran plan de recheos acadou 160 hectáreas de solo portuario para 1945, que tardarían trinta anos máis en encherse. Asemade nesa área despois da guerra foron implementados, de diante do centro histórico, un novo centro cívico, comercial e de negocios, áreas de aparcadoiros e unha nova estación ferroviaria. Unha epidemia de peste a comezos do século XX, da que foron culpados os nativos (os antigos escravos emancipados en 1834), desembocara na súa segregación (precedente das leis do apartheid de 1948) a poboados-gueto nos Chairos do Cabo (Cape Flats, ao sueste ), fóra da cunca histórica de desenvolvemento da vila. Así deu comezo a expansión metropolitana de Cape Town e tamén a súa separación étnica. miniatura|200px|esquerda|Area metropolitana de Cape Town: densidade de poboación. miniatura|200px|dereita|Linguas dominantes: amarelo, inglés; verde, afrikaans; vermello, xosa.
Papuxa das amoras
thumb|Cuculus canorus bangsi + Sylvia atricapilla A papuxa das amoras (Sylvia atricapilla) é unha pequena especie de ave do xénero Sylvia dentro da familia Sylviidae. É un pequeno paxaro de cor escura e discreta, chío agradable, voo áxil, comportamento activo e inquedo, que se alimenta de insectos e froitas. Habita principalmente no soutobosques e está amplamente distribuída por Europa. Trátase dunha papuxa común, e localmente abondosa, que está moi repartida por toda Galicia.
Aelfwald II de Northumbria
Ælfwald II foi rei de Northumbria desde a deposición de Eardwulf en 806 ata quizais o 810.
Papuxa das amoras
Descrición
Mide entre 13 e 15 cm de lonxitude, cunha envergadura de entre 20 e 23 cm, e un peso duns 14 a 20 g. Presenta o cranio lixeiramente aplanado. O peteiro (en ambos os dous sexos adultos) é de cor negra coa mandíbula inferior gris lousa. Os tarsos e mailos pés son gris azulado. O iris é de 3,5 mm de diámetro e de cor marrón claro.
Xabier Cordal
Xabier Cordal Fustes, nado na Coruña o 27 de novembro de 1965, é un escritor galego.
Papuxa das amoras
Plumaxe
A primeira ollada ten un aspecto discreto e insignificante, xa que a sobriedade da súa plumaxe permitelle pasar desapercibida para todo aquel que non aprenda a identificala, que a confundirán co pardal común cada vez que a vexan voar (ocorrendo isto máis veces do que cabe imaxinarse).
Xabier Cordal
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Compostela. Desde 1989 exerce como profesor de Lingua e Literatura galegas, actualmente no IES da Terra Chá en Castro Ribeiras de Lea. Reside no Corgo.
Papuxa das amoras
Plumaxe
<font cor="#B8860B" face="monotype"> Nota:  Apenas se observan diferenzas entre as distintas subespecies de Sylvia atricapilla, no entanto, morfoloxicamente si que poderían atoparse lixeiras diferenzas doadamente apreciables.
Xabier Cordal
Traxectoria
Como escritor destaca a súa produción poética. Foi un dos integrantes do grupo poético Ronseltz (Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, 1994) e formou parte das Redes Escarlata (Xuro que nunca volverei pasar fame, 2003). Fixo crítica literaria e colaboracións xornalísticas no xa extinto O Correo Galego (dentro do suplemento Revista das Letras) e en Galicia Hoxe. Tamén colaborou en varias publicacións periódicas como A Trabe de Ouro e como articulista de opinión no xornal dixital Vieiros. Mantivo os blogs Monte Alto e Centeás (2010-2014).
Papuxa das amoras
Globalmente
É unha ave basicamente europea. Cría en case toda Europa, nas Illas Canarias, noroeste de África e Asia occidental. Migrador parcial. De presenza permanente nas Illas Británicas, no suroeste de Francia, en toda Italia, no suroeste dos Balcáns e en toda a Península Ibérica, onde se caracteriza por ser un dos paxaros máis abondosos a todos os niveis, aínda que no inverno aparecen en maior número coa chegada de multitude de aves que arriban cara finais de setembro e no mes de outubro, procedentes doutros puntos de Europa, xa que como é citado anteriormente case todo a continente forma parte da área de cría dos migrantes estivais.
Xabier Cordal
Traxectoria
Foi ademais coautor do guión do filme A mariñeira e letrista do grupo musical Luar na Lubre ("Memoria da noite" ou "Centeás" levan a súa sinatura).
Papuxa das amoras
Globalmente
As 9 subespecies existentes, distribúense do seguinte xeito:
Xabier Cordal
Traxectoria
En 2022 participou en ''Rosalía en Camiño. Diálogos literarios multilingües,'' celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro.
Papuxa das amoras
En España
En España localízanse 4 subespecies distintas de Sylvia atricapilla.
Aelfwald II de Northumbria
Traxectoria
Esta información só aparece en dous escritos: un libro titulado De primo Saxonum adventu de autor anónimo e na Flores Historiarum de Roger de Wendover; neste último dise que Ælfwald foi o que destronou a Eardwulf.
Papuxa das amoras
Hábitat
É unha especie forestal que aniña en terreos arborados, umbríos e con denso soutobosque, aínda que tamén poden facelo en parques, sebes e xardíns con abondosa vexetación.
Aelfwald II de Northumbria
Traxectoria
Algúns autores cren que Ælfwald II gobernou por dous anos, ata que Eardwulf volveu e recuperou o poder co apoio do emperador Carlomagno e o papa León III. Outros cren que o fillo de Eardwulf, chamado Eanred, foi quen o sucedeu.
Papuxa das amoras
Hábitat
Altitudinalmente esta especie ocupa rangos moi dispares, dende o nivel do mar até os 1.500 m (en Tenerife), mesmo 1.700 m en Pireneos centrais ou os 1.800 no Sistema Central e 1.850 m nas Cordilleiras Béticas.
Aelfwald II de Northumbria
Traxectoria
Como do reinado de Ælfwald hai só uns documentos con pouca información, o estudo das moedas cuñadas durante o seu reinado é un complemento para o seu estudo. Estas foron cuñadas na cidade de York polo propietario dunha ceca chamado Cuthheard, o mesmo que fixo todas as moedas coñecidas do reinado de Eardwulf.
Papuxa das amoras
Poboación e estado de conservación
A poboación mundial da papuxa das amoras considérase crecente. En Europa calcúlanse entre 25 e 49 millóns de parellas, con tendencia ó aumento. As poboacións locais desta especie poden oscilar en torno ó 50% ou incluso máis. Coñécese que poboacións en Alemaña e Austria aumentaron o número de parellas nos anos 80. Non obstante, localmente falando, noutros puntos concretos como pode ser o Arroyo de Calamocarro (Ceuta), onde se establece como un ave residente común, estudos realizados entre os anos 1998 e 2007 indican que a poboación desta especie tan só se mantén estable, incluso con tendencia a un leve descenso a pesar do aumento progresivo da produtividade e unha taxa de recuperación neutra.
Aelfwald II de Northumbria
Traxectoria
O escritor W. G. Collingwood foi o autor no 1917 dun libro, que recrea a vida de Ælfwald, titulado The Likeness of King Elfwald. Esta obra está baseada nun longo estudo sobre a historia de Northumbria, un tema que o levou a publicar outro libro, Northumbrian Crosses of the pre-Norman Age en 1919.
Papuxa das amoras
Poboación e estado de conservación
Na actualidade, a papuxa das amoras considérase globalmente no mundo como unha especie fóra de perigo en canto ó seu estado de conservación, clasificándose como unha especie LC (Least Concern ou Preocupación Menor), e por tanto é unha especie non incluída na Lista Vermella da UICN (1996).
En España a papuxa das amoras é considerada unha especie con categoría de "Interese Especial" (segundo o Real Decreto 439/1990), no Catálogo Nacional de Especies Amenazadas elaborado polo Ministerio de Medio Ambiente, constando como especie "Non Ameazada" no Libro Rojo de los Vertebrados de España (1992).
Ostreoides
miniatura|260px|valva de [[Gryphaea arcuata, un grifeido.]]
A dos ostreoideos (Ostreoidea) é unha superfamilia de moluscos mariños da clase dos bivalvos e subclase dos pteriomorfios.
Os animais que forman parte deste grupo ás veces son coñecidos xenericamente como ostras, e reúnense na actualidade en dúas familias.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido a superfamilia coñeceuse tamén polo sinónimo:
Familias
Na actualidade (2022) recoñécense na subfamilia as dúas familias seguintes:
Ademais, describíronse tres familias fósiles:
Nota taxonómica
As familias dos ostreoideos considerábanse antigamente como parte da subfamilia dos pterioideos (Pterioidea), pero hoxe se clasifícanse dentro de Ostreoidea Rafinesque, 1815 porque son familias de ostras "reais" (incluídas as especies comerciais destinadas ao consumo), mentres que as familias dos Pterioidea comprendes especies de ostras perlíferas tropicais.
Características
Os ostreoides caracterízanse pola súa grosa cuncha, composta de aragonitoa e proteínas como a conquiolina, característica de todos os lamelibranquios. As dúas valvas desta gran carcasa, desigual, está fixadas entre si pola valva esquerda, que xeralmente é curvada, cóncava, co extremo anterior máis ou menos enderezado en forma de gancho axial ben desenvolvido. . Sábese que as aletas anais existen na familia dos ostreidos, pero non nos grifeidos máis primitivos. A cicatriz do músculo adutor é simple, cunha marca central única. Na maioría das especies, a valva dereita é menos convexa que a esquerda.
Pisístrato
Pisístrato (en grego: Πεισίστρατος), c. -607 - -527, foi un tirano grego do século -VI, que gobernou Atenas no -561, -559 - -556 e do -546 a -527.
Traxectoria
miniatura|[[Dracma de prata de Atenas de tipo heráldico do tempo de Pisístrato, 545–510 BC ]] miniatura|Un [[óbolo arcaico de prata de Atenas de tipo heráldico do tempo de Pisístrato, 545–525 BC]]
Carreira militar e inicios políticos
Fillo de Hipócrates, un filósofo e profesor pertencente a unha familia aristocrática ateniense próxima a Solón, o lexislador, Pisístrato distinguiuse na guerra contra Megara (c. -570 - -565), dirixindo o exército ateniense como polemarco. Logrou recuperar Salamina e conquistar a cidade de Nisea, o porto de Megara. As súas accións e a súa amizade con Solón valéronlle un lugar salientado na política ateniense, que axiña sabería explotar.
Cando Solón abandonou Atenas, a sociedade quedou dividida en dous grupos políticos: o partido da chaira ou pediakoi, e o partido da costa ou paralioi. Os primeiros, liderados por Licurgo, eran grandes propietarios que desexaban un goberno oligárquico. Os outros, pequenos propietarios e comerciantes, querían manter as reformas de Solón contaban con Megacles como dirixente. Mais, Pisístrato aproveitou a súa fama e popularidade para formar un terceiro grupo, o dos diakrioi ou hyperakrioi, formado principalmente por xente humilde (pequenos labregos que foran vítimas da escravitude por débedas e artesáns), que aspiraban a reformas radicais aos seus problemas.
Primeiros gobernos (561 a. C. e 559 - 556 a. C.)
No -561 presentouse perante os atenienses reunidos no ágora, anunciando que fora vítima dun ataque propiciado polos seus inimigos políticos, salvándose por. Un dos seus partidarios propuxo que se lle concedese unha garda persoal para a súa protección, e a asemblea popular entregoulle cincuenta homes armados con garrotes, aínda que aumentaron posteriormente, que empregou para tomar a Acrópole e dar un golpe de Estado, converténdose en tirano. Porén este primeiro goberno sería efémero, pois a alianza dos pediakoi e os paralioi forzouno a abandonar o poder ao ano de adquirilo.
Regresou o ano -559 coa axuda de Megacles, agora incomodado con Licurgo, coa condición de que Pisístrato casase coa filla deste. Fíxose de novo co poder e gobernou durante cinco anos (-559 - -556). A súa negativa a ter fillos coa filla de Megacles, para non prexudicar os seus fillos maiores, Hipias e Hiparco, conduciu a que os seus dous inimigos se volvesen aliar e o expulsasen e confiscasen todos os seus bens.
Tiranía
Permaneceu exiliado dez anos, durante os cales se enriqueceu coas minas de ouro de Macedonia e Tracia, formando un novo exército e derrotando de forma definitiva os seus inimigos en Palene, no -549, co apoio de Tebas, Argos e Ligdamis, tirano de Naxos.
Para evitar novas rebelións contra o seu poder, tomou medidas máis firmes para conservalo, pero coa mesma moderación con que se distinguira anteriormente. Afectivamente Pisístrato gobernou con moderación e benevolencia, o que lle atraeu as simpatías do pobo. Aristóteles denominouno como demotikótatos (o máis achegado ao pobo) e louvou o xeito de exercer o poder. Semella que malia a súa imposición pola forza respectou as institucións preexistentes.
Atribúeselle a construción do primeiro grande templo a Atenea na acrópole e iniciou as obras do de Zeus. Tamén se erixiu un altar aos 12 deuses olímpicos na ágora. Outras obras públicas relevantes foron a construción de camiños, o Liceo, un circuíto defensivo, un acueduto e novos mercados. Tamén se lle adxudican o primeiro teatro de Atenas (onde se achaba o altar a Bromio, na ladeira sur da Acrópole), polo que o consideran tamén un impulsor da traxedia grega.
Foi activo tamén a nivel relixioso, o que se manifestou nas súas construcións, pero tamén como un elemento de propaganda política. Deste xeito, fomentou o culto a Apolo coa edificación do templo de Apolo Patroos na ágora e na purificación de Delos. Estes feitos atestemuñan a vontade de Atenas de reivindicarse coma a orixe dos xonios. Buscou a cohesión entre os grupos que poboaban a Ática mediante o culto a Eleusis (en cuxo santuario fixo unha sala cuadrangular chamada telesterion) e Dioniso. Valoraba así os lugares de culto periféricos da Ática e os vencellaba a Atenas fomentando a fidelidade deses territorios cara a capital. Tamén organizou grandes festivais como as Dionisias e as Panateneas, que incluían competicións deportivas e recitais homéricos (segundo a tradición, Pisístrato foi o primeiro en mandar escribir A Ilíada e a Odisea).
Pisístrato impulsou o poder militar de Atenas, acentuando a súa forza naval, e fixo campañas no Quersoneso de Tracia, na Tróade (Asia Menor) e nas Cícladas. Mais, a súa política exterior foi predominantemente pacífica cultivando boas relacións coas principais cidades gregas e con países estranxeiros como Lidia e o imperio persa.
Mica
As micas son un grupo de minerais constituídos por silicatos de potasio, aluminio, magnesio e ferro. Son uns minerais exfoliables en láminas moi delgadas e flexibles, dunha dureza moi baixa e moi brillantes. As variedades principais da mica pola súa abundancia son a biotita e a moscovita.
Pisístrato
Tiranía
Financiou as súas políticas mediante unha tributación moderada sobre a agricultura e grazas aos recursos mineiros das minas do Panxeo (Tracia) e de Laurión (Ática). Grazas á prata destes xacementos mandou cuñar novas moedas (tetradracmas) que portaron a curuxa, símbolo da deusa Atenea, en substitución dos motivos heráldicos da vella aristocracia.
Faleceu no ano -527, deixando o poder aos seus dous fillos, Hipias e Hiparco, os cales aplicaron unha política máis severa que o pai.
Mica
As micas figuran entre os minerais máis abundantes da natureza. En total constitúen aproximadamente o 3.8% do peso da codia terrestre, encontrándose, fundamentalmente, en rochas intrusivas ácidas e xistos micáceos cristalinos. Encóntranse na natureza canda outros minerais (cuarzo, feldespato) formando vetas dentro de rochas, xeralmente, duras. É necesario realizar voaduras das rocas para despois eliminar os minerais estraños e obter así a mica en bruto. O rendemento desta explotación é moi baixo. A mica en bruto é posteriormente exfoliada, recortada e exfoliada de novo para pasar a ser clasificada de acordo co tamaño dos cadrados obtidos. Posteriormente, é clasificada de novo atendendo á transparencia, contido de minerais estraños, lisura da superficie etc.
Aspecto
As micas acostuman aparecer en forma de cristais tabulares hexagonais.
Variedades da mica
Segundo sexa a súa composición química as micas presentan diferentes variedades distinguibles de forma simple pola súa cor:
Ocorrencia
É frecuente a presenza de mica en granitos, pegmatitas, lousas, gneis, xistos micáceos e en todo tipo de rochas ricas en silicio.
Usos
As particulares características de elasticidade, flexibilidade e resistencia á calor das láminas de mica fan que constitúan un bo material para a industria debido as súas propiedades como illante eléctrico e térmico. A mica utilízase en aplicacións de alta responsabilidade como illamento de máquinas de alta tensión e gran potencia, turboxeneradores, motores eléctricos, e algúns tipos de condensadores. Debido a que a mica mantén as súas propiedades eléctricas cando se quenta até varios centenares de grados, considérase un material da clase térmica alta. A temperaturas moi altas, a mica perde a auga que contén e perde transparencia, o seu espesor aumenta e as súas propiedades mecánicas e eléctricas empeoran. A temperatura á que a mica comeza a perder a auga oscila entre 500 - 600 °C para a mica flogopita e 800 - 900 °C na mica moscovita. A mica funde a 1.145 - 1.400 °C.
Círculos nas plantacións
O concepto de círculos nas plantacións xurdiu a finais da década de 1970 por conta de hoaxes feitos por Doug Bower e Dave Chorley (véxase Bower e Chorley, abaixo). Eles dixeron que foron inspirados polo caso de Tully, Queensland, Australia, onde un agricultor encontrou un círculo achatado de xuncos no pantano, despois de observar un ovni, o que posteriormente foi explicado como un remuíño natural.