cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Síndrome de Tietze
A síndrome de Tietze, tamén coñecida coma costocondrite, é unha doenza articular de orixe descoñecida caracterizada pola inflamación benigna dunha ou varias cartilaxes costais na súa zona de unión co esterno. Foi descrita por vez primeira en 1921 polo cirurxián alemán Alexander Tietze (1864 - 1927). Adoita afectar a persoas novas de ambos sexos, sobre todo entre os 20 e os 40 anos. É unha doenza leve, que remite en poucas semanas mesmo sen recibir tratamento médico de ningún tipo. O tratamento adoita consistir en repouso físico e analxésicos ou antiinflamatorios.
Síntomas
Ao se tratar dunha inflamación, o principal síntoma é a dor. Caracterízase por unha dor torácica aguda, que adoita irradiarse cara os brazos, e nalgúns casos pode causar dispnea (dificultade para respirar), pois pode chegar a afectar ao músculos intercostais responsábeis dos movementos respitatorios. Trátase dunha dor mecánica, isto é, producida polo movemento. É por isto que a dor aumenta cos movementos da respiración, a tose ou a actividade física, mentres que diminúe co repouso.
Diagnóstico diferencial
É habitual que algúns pacientes confundan a dor motivada pola síndrome de Tietze coa dor debida ao infarto de miocardio (ataque cardíaco). Isto débese a que as características da dor son ás veces semellantes, sendo esta unha dor torácica ou mamaria aguda.
White Lung
White Lung é unha banda de punk rock canadense formada en Vancouver no ano 2006. Levan publicados dous álbums a través do selo Deranged Records e un terceiro con Domino Recording Company. A revista Exclaim! elixiu aos seu primeiro álbum, It's the Evil, como o mellor álbum punk do ano. A banda estivo nomeada ao premio do grupo de punk/hardcore do ano nos Canadian Music Week Indie Awards de 2011.
John Holmes
John Curtis Estes, nado en Ashville (Ohio) o 8 de agosto de 1944 e finado en Os Ánxeles (California) o 13 de marzo de 1988, foi un actor porno dos Estados Unidos de América, máis coñecido como John Holmes, Betox Betox Betox ou Johnny Waddnado.
Traxectoria
Apareceu en arredor de 2500 películas para adultos nas décadas de 1970 e 1980, incluíndo escenas gais. Era coñecido pola excepcional lonxitude do seu pene, o cal foi moi promovido por ser o máis longo da industria do porno, aínda que as medidas exactas son obxecto de polémica. Holmes foi obxecto dunha longa reportaxe da revista Things en 1989 e dalgúns documentais, e foi a inspiración de dúas películas de (Boogie Nights e Wonderland).
Morreu en 1988 debido a un cancro de colon, aínda que se rumoreou fortemente que puido ser de sida.
Denis Brutus
Traxectoria
Naceu en Cimbabue de pais surafricanos, pasou a infancia en Cidade do Cabo, foi profesor de inglés e africáner en Porto Elizabeth. Detido en 1963 estivo na cadea en Robben Island durante 18 meses, en 1966 marchou ao Reino Unido e en 1983 foi recoñecido como refuxiado político nos Estados Unidos, participou activamente na campaña para excluír á Suráfrica do apartheid do Comité Olímpico Internacional.
Carmela Silva
Traxectoria
É licenciada en Dereito e profesora de Educación especial. Nas eleccións xerais do 1996 concorreu na lista do PSdeG-PSOE pola provincia de Pontevedra, sen resultar elixida, pero finalmente accedeu ao posto de deputada trala dimisión de Abel Caballero en novembro de 1997. Co regreso do PSOE ao goberno central en 2004, traballou como asesora da Ministra de Agricultura Elena Espinosa. Tralas municipais de 2007 foi nomeada concelleira non electa no concello de Vigo polo alcalde socialista Abel Caballero, ocupando a dirección de urbanismo.
Nas eleccións xerais de 2008 foi elixida senadora, sendo nomeada portavoz do PSOE en substitución de Joan Lerma.
Tralas eleccións municipais de 2015 volveu a ser concelleira en Vigo e foi elixida presidenta da Deputación de Pontevedra grazas a un pacto entre PSdeG-PSOE e BNG, sendo a primeira vez que os socialistas lograron a presidencia e a primeira muller en ocupala. Nas eleccións municipais de 2019 foi reelixida concelleira e presidenta da Deputación, quedando a tan só 1 deputado e uns poucos votos da maioría absoluta, renovando o pacto de goberno co BNG. Tralo 14 Congreso Nacional do PSdeG, en decembro de 2021, foi elixida presidenta da Executiva Nacional do partido encabezada por Valentín González Formoso.
Vida persoal
É nai do futbolista Iago Falque, xogador do Torino FC.
BBC HD
250px|miniatura|dereita|Logo da BBC HD. BBC HD é a cadea de televisión de alta definición 1080i británica pertencente á British Broadcasting Corporation.
Historia e características
O servizo comezou a emitir en probas o 15 de maio de 2006 e comezou a emitir en servizo completo o 1 de decembro de 2007. O primeiro programa que foi emitido nesta cadea foi Planet Earth o día 27 de maio de 2006.
As emisións son de entre seis e nove horas ó día, e inclúen emisións simultáneas con outras cadeas da BBC, como Doctor Who ou Top Gear e repeticións de programas como Torchwood ou Planet Earth. Eventos en directo como o Festival de Eurovisión, o Campionato de Wimbledon, o Mundial de Fútbol da FIFA tamén son emitidos nesta cadea en formato de alta definición.
2 de novembro
O 2 de novembro é o 306º día do ano do calendario gregoriano (307º nos anos bisestos). Quedan 59 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Burt Lancaster
Lugares de Campo Lameiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Campo Lameiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Campo Lameiro
2 de novembro
Mortes
miniatura|100px|Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón
Outros
Os 366 días do ano
Frontón, Pantón
San Xoán de Frontón é unha das 26 parroquias do concello lugués de Pantón, situado na comarca de Terra de Lemos. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. En 2011, segundo o IGE, tiña 96 habitantes (46 homes e 50 mulleres).
Xeografía
Limita ao norte coa parroquia de Cangas, ao sur coa de Santo Estevo de Ribas de Sil (Nogueira de Ramuín), ao leste con Acedre e Anllo (Sober), e ao oeste con Pombeiro.
Weet-weet
Descrición
O weet-weet adoita ter uns 60 cm de lonxitude e consta dunha peza de madeira en forma de fuso cunha prolongación estreita e flexíbel. O seu peso é duns 200 gramos.
Un caldeiro de sangue
Un caldeiro de sangue (en A Bucket of Blood) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por Roger Corman. Está protagonizado por Dick Miller e está ambientado na cultura beatnik. O filme, producido cun orzamento de 50 000 dólares, foi rodado en cinco días e comparte moitos trazos estéticos da rodaxe con baixos orzamentos da obra de Corman. Escrito por Charles B. Griffith, o filme é unha sátira de comedia negra e conta a historia dun mozo impresionable nun café bohemio que é aclamado como un brillante escultor cando mata por accidente o gato da súa caseira e cobre o seu corpo con arxila para agochar a evidencia. Cando é presionado para facer máis obras, convértese nun asasino.
Estreouse en galego o 9 de decembro de 2001 a través da TVG.
Revisionismo histórico
O revisionismo histórico é o estudo e reinterpretación da historia. Ten un uso académico lexítimo malia que é tamén de carácter pexorativo; refírese á reinterpretación de feitos históricos á luz de novos datos, ou novas análises máis precisas ou menos sesgadas de datos coñecidos. O seu uso pexorativo ten que ver coa manipulación da Historia con fins políticos, prescindindo do método científico, razón pola cal decote é considerada unha práctica pseudocientífica, dentro da cal estaría por exemplo o coñecido como negacionismo.
Dryophytes versicolor
Dryophytes versicolor (antes Hyla versicolor) é unha especie de pequenas ras arborícolas (relas) nativas de gran parte do leste dos Estados Unidos e do sueste do Canadá. Na súa área de distribución chámanlle ra arborícola gris do leste (eastern gray tree frog), entre outros nomes. Dryophytes antes era un subxénero de Hyla, pero despois foi elevado á categoría de xénero en 2016. Actualmente as especies clasificadas en Hyla só viven no Vello Mundo.
Descrición
Esta ra é variable en cor, como indica o seu nome científico (versicolor), debido á súa capacidade de camuflaxe cambiando de cor de gris a verde, dependendo do substrato onde se sitúa. O grao de manchas que presenta varía. Poden cambiar de case negras a case brancas. O cambio de cor é máis lento que nos camaleóns. Cando están mortas ou en contornas non naturais son predominantemente de cor cincenta. A femia non croa e ten a gorxa clara, pero o macho croa e pode ter gorxa negra, gris ou marrón durante a estación reprodutora. A femia é xeralmente máis grande que o macho.
Son relativamente pequenas comparadas con outras ras norteamericanas, e normalmente miden entre 3,8 e 5,1 cm. A súa pel ten unha textura ruda e dálle unha aparencia verrugosa. Son virtualmente indistinguibles da especie D. chrysoscelis (antes Hyla chrisoscelis), e a única diferenza salientable entre elas é que a D. chrysocelis cando croa fai unha chamada máis curta e rápida. H. versicolor ten 48 cromosomas (4n), polo que é tetraploide. Ao contrario, D. chrysocelis é diploide, e ten 24 cromosomas (2n). A hibridación entre estas especies orixina unha morte temperá de moitas larvas, pero algúns individuos poden sobrevivir ata chegaren a adultos, aínda que teñen unha reducida fertilidade.
Tanto D. chrysoscelis coma D. versicolor teñen manchas amarelas brillantes nas súas patas traseiras, o que as distingue doutras ras arbóreas, como D. avivoca (antes Hyla avivoca). As manchas brillantes normalmente só son visibles cando a ra dá brincos. Ambas as especies son lixeiramente dimórficas sexualmente. Os machos teñen xeralmente gorxas negras ou grises, e as femias téñenas máis claras.
Os cágados teñen corpos arredondados (a diferenza dos corpos máis alongados das especies de río) con colas altas e largas que poden estar coloreadas de vermello se os predadores están presentes no sistema. A metamorfose pode ocorrer moi rapidamente en condicións óptimas e durar só dous meses. Na metamorfose, as pequenas ras vólvense case sempre verdes durante un día ou dous antes de cambiar á súa cor máis común gris, pero ás veces a ras novas poden manter a súa cor verde clara e só se volven grises ou verdes máis escuras cando chegan á idade adulta.
Distribución e hábitat
dereita|miniatura|Sobre un talo. D. versicolor vive na maior parte da metade leste dos Estados Unidos, e chega polo oeste ata Texas central e Oklahoma. Tamén vive no Canadá nas provincias do Quebec, Ontario, e Manitoba, e hai unha poboación illada en Novo Brunswick.
Pode sobrevir á conxelación dos fluídos internos do seu corposa temperaturas de -8 °C.
Os seus hábitats máis comúns son as áreas forestais, xa que é moi arbórea. As súas chamadas séntense con frecuencia en áreas residenciais rurais da costa leste e do Medio Oeste. Prefiren reproducirse en pozas de bosque semipermanentes sen peixes, pero tamén poñen ovos en pantanos, pozas primaveirais, fontes feitas polo home e xardíns con pozas de auga.
Comportamento
Estas ras raramente descenden das partes altas das árbores a non ser para reproducirse. Son estritamente nocturnas. Os machos raramente fan grandes coros, xa que son principalmente animais solitarios, pero poden vocalizar competitivamente no período álxido da tempada reprodutora. As chamadas de apareamento e coros son máis frecuentes de noite, pero os individuos a miúdo fan chamadas tamén durante o día en resposta a tronos ou outros ruídos fortes. En ocasións poden congregarse arredor das luces de fiestras e soportais para comer insectos atraídos pola luz. Durante o día adoitan descansar en pólas horizontais das árbores. A súa camuflaxe axúdalles a evitar os depredadores. En catividade, quedan amansadas e mesmo poden comer da man do seu dono.
esquerda|miniatura|D. versicolor en [[amplexo.]] miniatura|dereita|Vídeo de D. versicolor apareándose e poñendo ovos. miniatura|esquerda|D. versicolor, Missouri Ozarks
Pedro Duque
Pedro Francisco Duque Duque, nado en Madrid o 14 de marzo de 1963, é un enxeñeiro aeronáutico e político, coñecido principalmente por ser o primeiro astronauta español e o actual ministro de Ciencia, Innovación e Universidades de España.
Traxectoria
Licenciouse en 1986 na E.T.S.I. Aeronáuticos da Universidade Politécnica de Madrid cunha nota media de 10, sendo así a todo o segundo da súa promoción. Nese mesmo ano comezou a traballar no grupo empresarial español GMV, onde foi destinado ao ESOC en Darmstadt (Alemaña) para realizar traballos no marco da Axencia Espacial Europea (ESA). En 1992, foi seleccionado nun dos concursos que realizou a devandita axencia para buscar persoas que poidan desenvolver o labor de astronauta.
Foi adestrado na Cidade das Estrelas de Moscova (Rusia) e en Estados Unidos. A súa primeira misión espacial foi a STS-95 do transbordador espacial Discovery, entre outubro e novembro de 1998, de nove días de duración, durante a cal supervisou o módulo experimental da ESA. En outubro de 2003, Duque participou noutra viaxe, na cal foi lanzada nunha nave Soiuz TMA, realizando o labor de enxeñeiro de voo e visitando a Estación Espacial Internacional durante dez días para a realización da Misión Cervantes.
Dende novembro de 2004 traballa na Cátedra GMV da E.T.S.I. Aeronáuticos da Universidade Politécnica de Madrid. Impartiu varias conferencias para alumnos tanto da E.T.S.I. Aeronáuticos como da E.U.I.T. Aeronáuticos no marco dun curso de libre elección denominado "Ciencia e operacións no espazo".
Duque foi escollido por Pedro Sánchez como ministro de Ciencia, Innovación e Universidades do seu goberno en xuño de 2018, converténdose no segundo astronauta en ocupar un ministerio no mundo, despois do canadense Marc Garneau.
Vida privada
Está casado e ten tres fillos. Duque é afeccionado á natación, ao submarinismo e á bicicleta.
Eugene Delmar
Eugene Delmar, nado en Nova York o 12 de setembro de 1841 e finado na mesma cidade o 22 de febreiro de 1909, foi un campión estadounidense de xadrez.
Traxectoria
Gañou o campionato do Club de Xadrez de Brooklyn de 1874. En 1879 derrotou a Sam Loyd en Nova York (+5 -1 =2). En 1885 gañou o campionato do Club de Xadrez de Manhattan, triunfo que repetiu ao ano seguinte. En 1888 derrotou a Samuel Lipschutz nun match xogado en Nova York (+5 -3 =0). Nos anos 1890, 1891, 1895 e 1897 gañou o campionato da Asociación de Xadrez do Estado de Nova York.
Xa sexaxenario, obtivo o último lugar en Cambridge Springs en 1904 (+3 -9 =3), aínda que se deu o luxo de empatar ou ata vencer a grandes xogadores como Carl Schlechter e Jacques Mieses. Pouco despois foi derrotado polo entón adolescente José Raúl Capablanca, debutante no terreo internacional.
Por máis de cincuenta anos foi un dos líderes nas clasificacións xadrecísticas estadounidenses.
Mariño diácono
miniatura|San Mariño. San Mariño diácono, chamado o Construtor, foi un canteiro, albanel ou ferreiro (segundo as fontes), que de acordo á lenda foi o fundador da máis vella república soberana do mundo que aínda sobrevive, San Marino, o 3 de setembro do ano 301.
Segundo a tradición, era un cristián que fuxiu da persecución de Diocleciano, abandonando a illa de Rab en Dalmacia, en dirección ao outro lado do mar Adriático, onde se refuxiou no alto do monte Titano. A súa festividade é o 21 de novembro.
Doneztebe
Doneztebe (en castelán: Santesteban e oficialmente Doneztebe/Santesteban) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra do Alto Bidasoa e a 53 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2014 foi de 1 644 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 8,6 km² e a súa densidade de poboación é de 191,16 hab/km².
Lingua
O concello pertence á zona vascófona de Navarra polo que tanto o éuscaro como o castelán son cooficiais. A porcentaxe de falantes de éuscaro era de 69,15% no ano 2001.
Política e administración
Nas eleccións municipais celebradas en 2007, o único partido que presentou lista neste concello foi Eusko Alkartasuna. Polo tanto, con 594 votos e un 84'2%, acadou os 9 concelleiros do concello.
In This Moment
In This Moment é un grupo musical de metal gótico e metal alternativo con raíces de metalcore, orixinario de Schenectady, Nova York. O grupo formárono en 2005 a cantante María Brink e o guitarrista Chris Howorth.
O grupo editou 5 álbums de estudio, chegando a estar no número 8 da lista Billboard 200. Participou en varios festivais ao longo da súa carreira, coma o Ozzfest en 2007 e 2008, o Warped Tour en 2009, o Download Festival en 2009 e 2013, o Mayhem Festival en 2010, e o Knotfest in 2014.
En 2014, abandonaron ao selo que editara tódolos seus álbums anteriores, Century Media, e asinou cun novo selo: Atlantic.
Membros
Membros actuais
Antigos membros
Tadeusz Friedrich
Tadeusz Friedrich, nado en Nowy Sącz o 7 de xullo de 1903 e finado en Cracovia o 10 de outubro de 1976, foi un tirador de esgrima polaco, gañador de dúas medallas olímpicas.
Traxectoria
Estudou dereito en Lviv, foi un dos mellores esgrimistas polacos de entreguerras, gañou nove compionatos nacionais. Participou nos Xogos Olímpicos de 1924 como substituto. Nos Xogos Olímpicos de 1928 logrou a medalla de bronce en sabre por equipos, repetindo nos Xogos Olímpicos de 1932 a mesma medalla na mesma proba. Casado coa atleta Felicja Schabińska, durante a segunda guerra mundial tomou parte na Insurrección de Varsovia. Despois da guerra foi un dos membros que recompuxeron a Federación Polaca de Esgrima en 1945 e foi adestrador do Krakowski Klub Szermierzy
Tintin in Tibet (videoxogo)
Tintin in Tibet é un videoxogo baseado na historia de Tintín no Tíbet da serie de banda deseñada As aventuras de Tintín, unha serie do debuxante belga Hergé. Foi o primeiro de dous xogos estreados, sendo o segundo Prisoners of the Sun. Foi lanzado para PC (MS-DOS e Windows 95), Super NES, Game Boy, Game Boy Color e Sega Mega Drive.
Sturmgeschütz IV
O Sturmgeschütz IV (StuG IV) (Sd.Kfz. 167) foi un canón de asalto alemán usado durante a segunda guerra mundial, e que tamén serviu como cazacarros nas fases finais da guerra.
Abel Caballero
Traxectoria
miniatura|Abel Caballero en 1986. Abel Caballero é licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, fixo o máster en Economía pola Universidade de Essex e é doutor pola de Cambridge. Desenvolveu o seu labor como docente en diversas universidades españolas e europeas. É alcalde da cidade de Vigo dende xuño de 2007 e é Catedrático de Teoría Económica en excedencia na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo. Posúe así mesmo o título de Oficial da Mariña mercante. Ademais, é presidente da Federación Española de Municipios e Provincias dende setembro de 2015.
Abel Caballero conta cunha ampla traxectoria política. Durante a súa xuventude, militou no Partido Comunista de España, pasando a formar parte posteriormente do Partido Socialista Obrero Español. Ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións entre 1985 e 1988, durante o Goberno de Felipe González, foi deputado do Grupo Parlamentario Socialista no Congreso dos Deputados durante a II lexislatura, pola Provincia da Coruña, e durante a III, IV, V e VI lexislaturas, pola Provincia de Pontevedra, ata 1997. Nese ano, abandonou o seu escano no Congreso para presentarse como candidato do PSdeG-PSOE á Presidencia da Xunta de Galicia nas eleccións da V lexislatura autonómica. Debido ós malos resultados obtidos polo PSdeG-PSOE neses comicios, Caballero pasou á segunda fila da escena política, aínda que mantería o seu escano no Parlamento de Galicia ata a constitución da VI lexislatura tralas eleccións autonómicas de 2001.
Tras exercer como docente durante cinco anos na Universidade de Vigo, Abel Caballero retomou a súa actividade política o 22 de setembro de 2005 co seu nomeamento como presidente da Autoridade Portuaria de Vigo.
Tralas eleccións municipais de 2011, que outorgaron 13 concelleiros ó PP (42,39 % dos votos), 11 ó PSdeG-PSOE (34,43 % dos votos) e 3 ó BNG (11,26 % dos votos), Caballero saíu novamente reelixido alcalde da cidade, sendo o primeiro alcalde en conseguilo dende 1987, logrando ademais o mellor resultado para o PSdeG-PSOE en vinte anos, aínda que nesta ocasión o BNG, quen o apoiou cos votos dos seus edís no pleno de investidura, rexeitou reformular o bipartito, pasando desta forma, xunto co PP, á oposición. .
Nas eleccións municipais de 2015 conseguiu maioría absoluta con 17 concelleiros, o PP conseguiu 7, Marea 3 e o BNG quedou sen ningún. , logrando o mellor resultado da historia de calquera outro alcalde en Vigo.
Nas eleccións municipais de 2019 volveu a lograr maioría absoluta cun 67% dos votos e 20 concelleiros, o PP conseguiu 4, Marea 2 e o BNG 1. Desta forma, converteuse no alcalde máis lonxevo da cidade tras Manoel Soto e conseguiu o mellor resultado histórico dun alcalde nunha cidade galega, pulverizando os rexistros de Paco Vázquez na Coruña en 1991 e 1999.
Obra literaria
Ademais de obras científicas, Abel Caballero escribiu catro novelas:
Andeca
Andeca ou Audeca gobernou o reino de Galicia entre os anos 584 e 585, sendo o derradeiro monarca suevo que tivo Galicia. Tras o seu destronamento, o monarca visigodo Leovixildo logrou anexionarase o Galliciense Regnum.
Montes de Xudea
miniatura|Os montes de Xudea nas proximidades de Xerusalén
Andeca
Traxectoria
miniatura|dereita|[[Tremissis atribuido a Audeca.|260x260px]]Ripáralle o trono ao seu predecesor Eurico, a quen enclaustrou nun mosteiro e casou coa súa muller coa fin de garantir a continuidade de sangue. Co gallo de mediar na desavinza dinástica, Leovixildo internouse en Galicia cos seus exércitos e, tras derrotalo, saqueou a capital (Braga), fíxose co tesouro real e anexionouse o Reino Suevo de Galicia.
Montes de Xudea
Os Montes de Xudea (en hebreo: הרי יהודה "Harei Yehuda" ; en árabe: جبال الخليل Jibal al-Khalil; tamén chamados Outeiros de Xudea ou Outeiros de Hebrón) son unha cadea montañosa de Israel e Cisxordania (Palestina) onde se sitúan Xerusalén e outras cidades bíblicas. As montañas alcanzan unha altura de 1.000 m.
Andeca
Traxectoria
Esta volvía á fe ariana na súa caste dirixente e ficaba convertida nunha unidade gobernativa e xurisdicional da monarquía visigoda de Hispania ao mando dun dux; este cargo será exercido en varias ocasións por fillos de monarcas que gobernaron a antigo territorio suevo a título de rei (Wamba, Vitiza). Andeca tamén foi obrigado a ingresar nun mosteiro, mais a nobreza que o aupara non semella que perdera, na nova dependencia política, o seu dominio territorial.
Montes de Xudea
Os outeiros están compostos de chans de terra rosa sobre calcarias duras.
Andeca
Traxectoria
A crónica biclarense descualifícao como tirano ao non recoñecer a licitude da súa toma do poder e responsabilizalo da disputa que abriu as portas ao, tamén deostado pola crónica, rei Leovixildo.
Amílcar Cabral
Traxectoria
Naceu na Guinea-Bisau de pais caboverdianos, aos oito anos marchou coa súa familia a Mindelo (Cabo Verde), en 1944 marchou a Praia e en 1945 grazas a unha bolsa de estudo estudou agronomía en Lisboa. En 1952 estableceuse na Guinea-Bisau para traballar para o servizo agrícola, polas súas actividades contrarias ao colonialismo portugués tivo que emigran a Angola. En 1956 foi un dos fundadores do PAIGC (Partido Africano para a Independencia da Guinea e Cabo Verde), do que é elixido o seu primeiro secretario xeral e radícase en Conakry onde o partido ten a súa sede central, e dende onde dirixe a loita armada contra as forzas portuguesas no sur da Guinea-Bisau. Morreu asasinado por membros do seu propio partido.
Agustín Mascareñas Corcuera
Traxectoria
Fillo de Agustín Mascareñas de Araujo. Formou parte da Corporación de Verín e foi Alcalde de Verín (1957). Foi tamén deputado provincial.
Esclerénquima
miniatura|dereita|Fibras do esclerénquima. miniatura|250px|Corte transversal dun [[talo de liño. As fibras do esclerénquima forman un anel.
Agustín Mascareñas Corcuera
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Camila Marquina Mascareñas, de Celanova, sen descendencia. En segundas nupcias casou con Carolina García Reigada, do pazo do Penedo (Sandiás). Novamente viúvo, en terceiras nupcias casou con Inocencia Romero García, de Verín, e foi pai de Ramiro Mascareñas Romero.
Andeca
Tentativa de independencia
Tras o destronamento de Andeca por parte dos visigodos, un nobre de liñaxe real, descendente do rei Miro chamado Malarico, encabezou unha rebelión para liberar o reino de Galicia das mans visigodas. A forte presenza militar visigoda no reino acabaría coa revolta no ano 586 e Malarico, sería apresado pouco antes da morte de Leovixildo.
Esclerénquima
Lenda:
Andeca
Tentativa de independencia
A finais do século XIX o historiador Benito Vicetto transcribiu o seu nome Andeca ou Audeca como Xandeza ou Xan Deza, relacionando a raíz etimolóxica deste nome coa comarca do Deza.
Esclerénquima
1. medula
Jannis Kounellis
Jannis Kounellis, nado no Pireo o 23 de marzo de 1936, é un artista grego de arte povera.
Lugares de Cangas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cangas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cangas
Jannis Kounellis
Traxectoria
Estudou na Academia de Belas Artes de Roma. En 1963 comezou a utilizar materiais orgánicos e inorgánicos nas súas obras, como animais vivos, lume, terra, tea de saco e ouro. Cambiou o marco dos cadros por marcos de camas, portas, fiestras e utilizou as galerías de arte como marco para a súa obra. En 1967 Kounellis uniuse á Arte povera de Germano Celant. En 1969 fixo unha exposición con cabalos auténticos na galería l’Attico de Roma. Gradualmente, Kounellis introduciu novos materiais nas súas instalacións (fume, carbón, carne etc.) e substituíu o contorno da galería de arte por lugares históricos (principalmente industriais).
Esclerénquima
2. protoxilema
3. xilema I
5. fibras do esclerénquima
6. córtex
7. epiderme.]] O esclerénquima (do grego scleros, duro, e enchyma, infusión, substancia) é un tecido de sostén vexetal formado por células de paredes duras e xeralmente lignificadas, que frecuentemente carecen de protoplasma vivo cando son adultas, que lle dan resistencia mecánica ás partes da planta que deixaron de crecer. Forma parte dos tecidos de sostén xunto co colénquima, pero este ten paredes primarias máis plásticas e células vivas, mentres que o esclerénquima ten paredes secundarias elásticas e duras, e frecuentemente as células están mortas.
A forma, estrutura e orixe das células esclerenquimáticas é moi variada, pero xeralmente se distinguen dous tipos de células, chamadas fibras e esclereidas. En xeral as esclereidas son máis longas e en moitos casos orixínanse a partir da diferenciación de células parenquimáticas, e as esclereidas máis curtas e de orixe meristemática.
Fibras do esclerénquima
As fibras do esclerénquima forman cordóns espallados polo córtex ou están dispostos entre os tecidos vasculares, de modo tamén disperso ou formando vaíñas arredor dos feixes vasculares. Poden formar un sistema cilíndrico e ás veces poden chegar á epiderme formando costelas, como ocorre en gramíneas. Nalgunhas especies o parénquima está moi esclerotizado.
As fibras poden ter diversas procedencias. Poden orixinarse a partir do procámbium e cámbium (as asociadas aos vasos condutores) ou do meristema fundamental (as demais). As fibras orixinadas durante o crecemento primario xeralmente son de maior lonxitude ca as secundarias e inícianse antes de que o órgano se alongase.
Existen dous tipos de fibras do esclerénquima segundo a posición na que se atopen: fibras xilemáticas (situadas no xilema) e fibras extraxilemáticas (fóra do xilema).
Esclereidas
As paredes secundarias varían en grosor e están normalmente lignificadas. Nalgunhas a cavidade celular está chea polo gran crecemento da parede, pero tamén as hai con paredes máis finas. Presentan puntuacións xeralmente simples. Poden conservar o protoplasto de adultas ou ser células mortas.
As esclereidas orixínanse ou ben a partir de células que se individualizan moi cedo na vida da planta para diferenciarse en esclereidas ou ben máis tarde a partir da esclerose de células parenquimáticas. Nos tecidos vasculares orixínanse a partir de células do procámbium e cámbium. As células pétreas incluídas no súber fórmanse a partir do felóxeno. As macroesclereidas que forman as cascas de sementes son de orixe protodérmica. Mesmo o parénquima do mesófilo da folla pode orixinar esclereidas. Nalgunhas plantas o crecemento das esclereidas non parece estar moi coordinado co do resto das células.
As esclereidas son extraordinariamente variadas en forma, tipo de parede e tamaño, polo que hai vairos tipos. Aínda que hai moitas formas de transición entre os distintos tipos, adoitan distinguirse os seguintes:
Quebec Nordiques
Os Quebec Nordiques, ou Nordiques de Québec, foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo canadense con base na cidade de Quebec, na provincia homónima. Os Nordiques xogaron na World Hockey Association (WHA) entre 1972 e 1979, e na National Hockey League (NHL) entre 1979 e 1995. A franquía foi trasladada a Denver (Colorado, Estados Unidos) e mudou o seu nome polo de Colorado Avalanche na tempada 1995-96.
Durante os anos que xogaron na NHL os Nordiques mantiveron unha intensa rivalidade co outro representante de Quebec na liga, os Montreal Canadiens. Ambos equipos enfrontáronse un total de 113 veces cun rexistro favorable para os de Montreal. Nos play-offs enfrontáronse cinco tempadas, gañando os Nordiques en dúas delas. O punto culminante da rivalidade chegou o 20 de abril de 1984 durante os play-offs, cando unha liorta entre os xogadores de ambos equipos acabou con 12 expulsados e 200 minutos de penalización na que se coñeceu como "Batalla de Venres Santo.
Os Nordiques teñen a distinción de ser o único equipo con sede na cidade de Quebec que competiu nas grandes ligas profesionais americanas na era moderna, e un dos dous que o fixo en toda a historia, sendo o outro os Quebec Bulldogs, que xogou na NHL na tempada 1919–20.
A compra da concesión
miniatura|Estatua de [[Jean Lesage presidente do consello de administración dos Quebec Nordiques en xuño de 1972.]] Os inicios dos Nordiques remóntanse a 1971, cando se creou unha nova liga de hóckey sobre xeo, a World Hockey Association ou WHA (en galego Asociación Mundial de Hóckey), para competir coa National Hockey League. Esta nova asociación chamou a atención dun grupo de accionistas dos Quebec Remparts da Ligue de hockey junior majeur du Québec formado por Marcel Bédard, Léo-Paul Beausoleil, Jean-Marc Bruneau, John Dacres, Marius Fortier e Jean-Claude Mathieu, que ao non concordar en certos aspectos cos outros accionistas dos Remparts decidiron vender as súas accións por 60.000 dólares e reinvestilos na compra dunha franquía da WHA.
O custo establecido para unha concesión na nova competición era de 25.000 dólares, mais os investidores de Quebec presentáronos demasiado tarde e a WHA rexeitou a súa candidatura. En febreiro de 1972, Gary Davidson propuxo aos quebequeses a readquisición da franquía dos San Francisco Sharks por 250.000 dólares, este último parecía ter dificultades para comezar. Finalmente acordaron a suma de 215.000 dólares, dos cales 50.000 deberían ser pagados en efectivo, nacendo así a franquía de Quebec.
Todo o mundo pensaba que o club se puxera en marcha, mais moitos escépticos suxeriron que o orzamento que o grupo previra para as operacións de hóckey non era realista e que o club finalmente non vería a luz. Para contrarrestar este escepticismo, conseguiron unha reunión con George «Punch» Imlach, na súa época de director xeral dos Buffalo Sabres da NHL xunto con Joe Crozier. A reunión celebrouse en Toronto en abril de 1972 e os participantes na mesma compararon o orzamento proxectado co dos Sabres. Isto demostrou que os presupostos eran sensiblemente os mesmos, e Imlach alentounos a embarcarse na aventura con ese orzamento.
Con todo, poucos investidores manifestaron interese polo equipo. Ademais tiñan que atopar unha suma de 100.000 dólares para pagar á WHA para garantir a entrada en competición do equipo na tempada inaugural, e de non conseguilos perdería o anticipo de 50.000 dólares que pagara para mercar a franquía e sería excluído da competición por comezar uns meses máis tarde. Ao non ter os cartos solicitados, John Dacres e Marius Fortier partiron cara Chicago onde debía ter lugar unha reunión coa dirección da WHA. Alí Martin Lazarus ofreceu axuda á franquía a condición do seu traslado a Montreal. Tendo fracasado en atopar a suma antes do ultimato, os dous homes aínda ían a tempo para a reunión e para a súa sorpresa, Bill Hunter propietario da franquía de Edmonton avalou e depositou os cartos do club de Quebec.
Un tempo despois, coa axuda de Jean Lesage, os Nordiques foron capaces de atopar en Charles Marquis a un investidor que garantira o debut do equipo nunha pista de xeo. Marius Fortier converteuse pola súa parte no director xerente da franquía, e Lesage foi nomeado presidente do consello de administración.
Na World Hockey Association
miniatura|dereita|Maurice Richard, primeiro adestrador da franquía. Despois dos problemas para poñer en marcha a franquía, os Nordiques entraron en competición na tempada inaugural da WHA. O 27 de xullo de 1972 a franquía contrataba ao ex xogador dos Montreal Canadiens na NHL Maurice Richard, quen se convertería así no primeiro adestrador do equipo, sumándose a outro ex dos Habs, o defensa Jean-Claude Tremblay. Meses despois chegaría a estrea en competición do equipo quebequés, o día 11 de outubro, cunha derrota por 3-2 ante os Cleveland Crusaders. A raíz desta primeira derrota, Richard declarou a Fortier que non continuaría e que non soportaba a presión que xeraba o posto de adestrador dun equipo. Finalmente accedeu a permanecer no posto para o primeiro partido na casa fronte aos Alberta Oilers cunha vitoria por 6 goles a 0. Con todo, Richard non aproveitou o partido e a dirección de Quebec anunciou de xeito oficial que Richard se retiraba unha semana por motivos de saúde; Filion tomou entón o posto de adestrador. Ao finalizar a liga regular, o equipo non foi quen de clasificarse para os play-offs, o que motivou a destitución de Filion e a chegada ao banco de Jacques Plante. Este mesmo resultado repetiuse na tempada seguinte a pesar da chegada ao equipo de xogadores como Serge Bernier, Réjean Houle e Dale Hoganson, e da mellora do equipo, que pasou dun rexistro de 33 vitorias 40 derrotas e 5 empates, a 38 vitorias, 36 derrotas e 4 empates. Plante foi fortemente criticado polos seareiros de Quebec e decidiu el mesmo deixar a franquía o 1 de maio para regresar ao xogo na tempada seguinte á fronte dos Edmonton Oilers.
Na tempada 1974-75, o antigo capitán do equipo Jean-Guy Gendron converteuse no sucesor no banco de Plante o mesmo ano que John Dacres se convertía no segundo presidente dos Nordiques. Ademais o equipo reforzouse coa chegada de Real Cloutier e Marc Tardif. Esa mesma tempada a WHA reestruturouse coa creación da Canadian Division, onde se encadraron os Nordiques, que loitaron toda a tempada cos Toronto Toros por finalizar na primeira posición. Entre o 1 e o 19 de xaneiro, o equipo conseguiu nove vitorias consecutivas, colocándose na primeira posición da clasificación da súa división. En marzo, o equipo finalizou a liga regular con 92 puntos, o segundo rexistro máis alto da liga por detrás dos Houston Aeros, conseguindo deste xeito a súa primeira clasificación para os play-offs. Os Nordiques enfrontáronse na primeira rolda aos Phoenix Roadrunners, tendo que chegar ao quinto partido da serie para derrotar ao equipo de Arizona. Na segunda rolda, os Nordiques enfrontáronse aos Minnesota Fighting Saints, necesitando desta vez o equipo de Gendron de seis partidos para pasar á seguinte rolda. Na final, os de Quebec enfrontáronse aos campións da liga regular ese ano e do Avco World Trophy na tempada 1973-74, os Houston Aeros, que derrotaron aos Nordiques en catro partidos cun total de 20 goles para o equipo de Houston fronte a sete dos Nordiques.
As dúas últimas tempadas dos Nordiques na WHA foron discretas, a pesar de terse clasificado para os play-offs en ambas. Na tempada 1977-78, tras quedar cuartos dunha liga xa sen divisións, superaron a primeira rolda fronte aos Houston Aeros (4-2), mais caeron na segunda fronte aos New England Whalers, mentres que na última tempada da WHA antes da súa fusión coa NHL non foron capaces de superar na primeira rolda aos Winnipeg Jets, que acabarían converténdose nos últimos campións da WHA. Esa tempada retirouse Jean-Claude Tremblay, e ese mesmo verán o equipo retirou o seu número nunha gran cerimonia na que o pendurou do teito do Colisée de Québec.
Na National Hockey League
miniatura|300px|Jacques Demers adestrador dos Nordiques na primeira tempada da franquía na NHL. Logo da fusión da WHA e a NHL en 1979, os Nordiques foron un dos catro equipos (os outros foron Edmonton Oilers, Winnipeg Jets, e Hartford Whalers) que sobreviviron á fusión e que pasaron a competir na NHL. Deste xeito a cidade de Quebec regresaba ao prestixioso campionato 59 anos despois de que o único equipo da Cidade de Quebec, o Quebec Athletic Club deixara a liga despois dunha única tempada e se trasladara a Hamilton baixo o nome de Hamilton Tigers. Os Nordiques, como o resto de equipos da WHA que se uniron á NHL, tan só puideron reter a tres xogadores, mentres que o resto foron seleccionados nun draft.
O primeiro partido dos Nordiques na NHL tivo lugar o 10 de outubro de 1979, cando os Atlanta Flames derrotaron aos Nordiques por 5 goles a tres nun Colisée de Québec no que estiveron presentes o presidente da NHL John Ziegler e o Premier ministre du Québec René Lévesque. Ao final da liga, os Nordiques conseguiron un pobre rexistro de 25 vitorias, 44 derrotas e 11 empates que os relegou á 19º posición (de 21 equipos) con 61 puntos e sen posibilidade de xogar os play-offs, resultados que motivaron a saída do adestrador Jacques Demers.
O equipo experimentou unha mellora na tempada 1980-81 logo da chegada de Michel Bergeron en substitución de Maurice Filion que o levou a xogar por primeira vez as series finais tras clasificarse na 4ª posición da Adams Division cun rexistro de 30-32-18. Porén os Nordiques caeron en cinco partidos (3-2) fronte aos Philadelphia Flyers na primeira rolda. A chegada esa tempada de Peter Šťastný causou un grande impacto no equipo, e no mesmo ano fíxose co Calder Memorial Trophy logo de sumar 109 puntos. Con todo, foi na tempada seguinte cando os Nordiques conseguiron a súa mellor clasificación nos play-offs, nos que eliminaron os seus veciños de Montreal, os Canadiens (clasificados na primeira posición da Adams Division, fronte á cuarta dos de Quebec) en cinco partidos cun gol no tempo engadido Dale Hunter no no histórico Forum de Montréal; na segunda rolda os Nordiques eliminaron no sétimo e definitivo partido aos Boston Bruins, meténdose por primeira vez na súa historia nunha final de conferencia da NHL, na que perderían por un contundente 4-0 fronte aos New York Islanders, que finalmente se alzarían coa súa terceira Stanley Cup. Nas dúas tempadas seguintes os Nordiques conseguiron clasificarse para os play-offs, mais non foron capaces de superar a primeira rolda na tempada 1982-83 fronte aos Boston Bruins, e na 1983-84 malia a mellorar o seu rexistro na liga regular cun total de 42 vitorias, 28 derrotas e 10 empates, e ter superado con solvencia aos Buffalo Sabres en tres partidos caeron na final da Adams Division fronte aos Canadiens en seis partidos. Na tempada 1984-85 o equipo finalizou a liga regular no segundo posto da Adams Division por detrás dos Canadiens, e chegaron de novo á final de conferencia nos play-offs tras eliminar os Buffalo Sabres (3-2) e aos Canadiens (4-3) cun gol de Šťastný no derradeiro partido, con todo, na final de conferencia acabaron sucumbindo fronte aos Flyers por 4-2, na que se convertería na mellor participación do equipo quebequés nos play-offs na súa historia. As dúas tempadas seguintes o equipo clasificouse para as series finais, mais non puido superar a primeira e a segunda rolda respectivamente, con todo, os Nordiques conseguiron facerse co seu primeiro título de división na tempada 1985-86 liderados por Šťastný e Michel Goulet, que conseguiron 100 puntos, aínda que de pouco lle valeu, xa que finalmente perdeu na primeira rolda fronte aos Hartford Whalers en tres partidos, dos que se vingaron na seguinte tempada, derrotándoos na primeira rolda, se ben caeron na final da Adams Division fronte a Montreal.
A boa racha dos Nordiques cortouse coa marcha de Bergeron na tempada 1987-88 aos New York Rangers. André Savard foi o encargado de substituílo no banco, mais os malos resultados provocaron o seu cesamento tras 24 partidos, sendo substituído por Ron Lapointe. O equipo non se clasificou para os play offs nin na tempada 1987-88 nin nas catro seguintes, o que provocou cambios constantes no banco, con seis adestradores en cinco tempadas e dous cambios de adestrador no transcurso dunha tempada. Na tempada 1989-90 chegou ao equipo a lenda do hóckey quebequés Guy Lafleur, que xa era membro do Hockey Hall of Fame pola súa carreira nos Canadiens, aínda que a tempada acabou sendo un ano de transición no que a franquía marcou o seu peor rexistro con 12 vitorias, 61 derrotas e 7 empates, e no que se produciu a marcha de Šťastný e Goulet durante a tempada.
Última tempada e traslado a Denver
Ante este futuro incerto os Nordiqueus comezaron a súa andaina nos play-offs. Na primeira rolda dos play-offs os Nordiques debían enfrontarse aos vixentes campións da Stanley Cup, os New York Rangers. Os neoiorquinos gañaron os tres primeiros partidos, gañando os dous primeiros partidos no Quebec e deixando a serie cun 3-0 difícil de superar para os Nordiques. Con todo, os quebequeses reaccionaron e gañaron o cuarto partido na prolongación e o quinto, xa de volta no Colisée Pepsi o 16 de maio, no que sería a derradeira vitoria do equipo, xa que no sexto partido os Rangers se impuxeron no Madison Square Garden de Nova York por 4 goles a 2.
Finalmente o goberno provincial non apoiou o rescate e Aubut tivo que vender o equipo a un grupo de investidores de Denver. Oficialmente, o equipo foi vendido o 25 de maio de 1995. Con todo, foi durante os partidos das series eliminatorias fronte aos New York Rangers cando os rumores intensificáronse.
Os Nordiques foron vendidos por 75 millóns de dólares estadounidenses ao grupo Comsat Communication de Washington, instalándose en Denver, no estado de Colorado, onde os Nordiques foron renomeados Avalanche. O fracaso dun proxecto de futuro anfiteatro, o tamaño do mercado de Quebec, a ausencia de límite salarial na NHL, e a falta de financiamento por parte do goberno foron os principais motivos da perda dos Nordiques. Na primavera de 1996, o Colorado Avalanche logrou a Stanley Cup na súa primeira tempada en Denver.
Logo do traslado da franquía, os Nordiques comezaron unha serie de movementos con outros antigos equipos de WHA, xa que tres das catro franquías procedentes da WHA mudaron a súa sede en tres anos, coa excepción dos Edmonton Oilers. O traslado do equipo de Quebec puxo en evidencia un problema da NHL, xa que os equipos cunha ampla masa social tiñan que mudar de cidade para poder competir co gran mercado e os contratos á alza. O ano seguinte do traslado dos Nordiques viu o traslado dos Winnipeg Jets en Phoenix, polo que a liga pasou a ter máis equipos no chamado Cinto do Sol que no Canadá.
Construción dun novo pavillón e intentos por regresar á NHL
miniatura|300px|O novo Amphithéâtre de Québec en obras durante o inverno de [[2014. Neste pavillón estaría previsto que xogase o equipo quebequés no seu hipotético retorno á NHL.]] Dende 2009, a cidade de Quebec planeou a construción dun novo pavillón con capacidade para máis de 18 000 espectadores que foi inaugurado en 2015 para o posible retorno dun equipo da NHL e para unha posible candidatura para acoller os Xogos Olímpicos de Inverno de 2022. En agosto de 2010, o alcalde de Quebec, Régis Labeaume, mencionou que os seus obxectivos principais para os seis meses seguintes eran comezar a construción do novo pavillón, facerse cun equipo da NHL con problemas para que se trasladara a Quebec e iniciar a candidatura da cidade para os Xogos Olímpicos de 2022.
O 2 de outubro de 2010, entre 50.000 e 60.000 seareiros reuníronse nos Plaines d'Abraham para asistir á «Marche en bleu», unha manifestación popular co obxectivo de conseguir que o Goberno do Canadá financiase unha parte dos custos da construción dun novo estadio para acoller a un equipo profesional de hóckey. O encontro, organizado polo chamamento dun axente de seguros de Lévis, Mario Roy, reuniu a unha ampla gama de personalidades da política, entre eles o alcalde de Quebec e vinte antigos xogadores dos Nordiques, entre eles Michel Bergeron, Michel Goulet, Alain Côté e os irmáns Peter, Anton e Marián Šťastný.
O 3 de setembro de 2012, máis de 20.000 persoas reuníronse no antigo Hippodrome de Québec para un evento histórico no que o alcalde Labeaume, o xefe do imperio Québecor Pierre-Karl Péladeau, o líder do Partido Liberal de Quebec Jean Charest, a líder do Parti québécois Pauline Marois e algúns antigos xogadores dos Quebec Nordiques estiveron presentes na primeira palada de terra da construción do pavillón multifuncional, unha palada de terra colectiva que iniciou os traballos de construción do novo Colisée, que se calculou durarían tres anos.
O 29 de setembro de 2015 en Nova York, Québecor e o grupo de propietarios de Las Vegas presentaron as súas ofertas ao comité executivo da NHL. Con todo, o comisario da NHL Gary Bettman declarou nunha rolda de prensa que a pesar de que a liga continuaba a explorar a posibilidade dunha expansión, non se estabelecera unha data límite para a decisión. O comisario Bettman tamén declarou que a expansión requiría do voto afirmativo de tres cuartas partes da Xunta de Gobernadores, mais os membros do comité executivo terían que facer unha recomendación ao grupo.
Paul Berg
Paul Naim Berg, nado o 30 de xuño de 1926 en Brooklyn, Nova York (USA) e finado en Stanford, California, o 15 de febreiro de 2023, foi un bioquímico e profesor emérito da Universidade Stanford, galardoado co premio Nobel de Química de 1980.
Traxectoria
Graduouse no instituto Abraham Lincoln en 1943, licenciouse en bioquímica na Universidade Estatal de Pensilvania en 1948 e doutorouse na Cásea Western Reserve University de Cleveland en 1952.
Desde 1959 foi profesor de bioquímica na Universidade Stanford.