cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda-placa de cobre
O achado do Nicobar
Nos restos do Nicobar acháronse 5.183 destas placas, cun peso total de máis de oito toneladas. O cobre e o ferro que apareceron nel eran produtos moi cobizados na India, polo que as moedas-placa eran levadas alí con propósito comercial e, aproveitando o seu peso, dispúñanse nas partes máis baixas das adegas para lle dar estabilidade ao barco durante a travesía. Noutro naufraxio atopado en 1975 fronte ás costas inglesas na desembocadura do Támese apreciouse unha disposición simnilar das moedas-placa atopadas no seu interior.
Antes da descuberta dos restos do Nicobar coñecíase a existencia de arredor de 12.000 moedas-placa, polo que case un terzo das que hoxe se conservan proceden dese naufraxio. Porén, é destacable que todas as placas desta procedencia se corresponden cos valores inferiores da serie, entre medio e catro daler de prata.
Pobo tibetano
Os tibetanos (en བོད་པ་) son un grupo étnico nativo do Tíbet. O seu número é dun 7,8 millóns de persoas. A maior poboación vive Rexión Autónoma do Tíbet, e noutras provincias da República Popular da China, como Qinghai, Sichuan, Yunnan e Gansu. Fóra da China, existen importantes minorías na India, no Nepal e en Bután.
Os tibetanos falan varias linguas tibéticas, das cales, moitas variedades son mutuamente inintelixibles. Pertencen á familia de linguas tibetobirmanas. A explicación tradicional e mitolóxica da orixe do pobo tibetano é que son descendentes do humano Pha Trelgen Changchup Sempa e da ogresa das rochas Ma Drag Sinmo. Crese que moitos dos falantes tibetobirmanos do suroeste da China, incluíndo os tibetanos, son descendetes directos dos antigos Qiang. A maioría dos tibetanos practica o budismo tibetano, malia que algúns practican á relixión bön e existe unha pequena minoría musulmá. O budismo tibetano influíu en moitos aspectos culturais do pobo, como a arte tibetana, o drama e a arquitectura.
Antonio Macia Valado
Antonio Macia Valado, finado en Lugo o 13 de xuño de 1951, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Deusto. Militante do maurismo, formou parte da directiva da Unión Patriótica de Lugo e despois integrouse en Renovación Española. Foi deputado provincial, presidente do Círculo das Artes de Lugo, e alcalde de Lugo de 7 de febreiro de 1938 a 1941.
Ecdisona
A ecdisona é unha prohormona esteroide da hormona principal da muda dos insectos, a 20-hidroxiecdisona, que é segegada polas glándulas protorácicas. As hormonas da muda de insectos (a ecdisona e os seus homólogos) son denominados xeralmente ecdisteroides. Os ecdisteroides actúan como hormonas da muda de artrópodos, pero tamén ocorre noutros filos relacionados nos que poden desempeñar diferentes papeis. En Drosophila melanogaster, un incremento na concentración de ecdisona induce a expresión de xenes que codifican proteínas que necesita a larva, e causa a formación de puffs cromosómicos (sitios de alta expresión) en cromosomas politénicos. Descubrimentos recentes feitos no laboratorio de Chris Q. Doe atoparon unha nova función desta hormona na regulación temporal das transicións xénicas nas células nai neurais da mosca do vinagre. A ecdisona e outros ecdisteroides tamén aparecen en moitas plantas, principalmente como axentes protectores (toxinas ou compostos antiherbívoros) contra os insectos herbívoros.
Estes fitoecdisteroides foron considerados como compostos con valor medicinal e forman parte dos remedios herbarios adaptoxénicos como Cordyceps (que en realidade non é unha planta senón un fungo), aínda que tamén se atopou que un precursor ecdisteroide en plantas ten propiedades citotóxicas.
O Tebufenozide, vendido coa marca de Bayer MIMIC, ten actividade ecdisteroide aínda que a súa estrutura química ten pouca semellanza cos ecdisteroides.
Magreb
miniatura|dereita|300px|Países considerados como parte do Magreb. O Magreb, identificado xeralmente coa África do Norte, engloba a rexión deste continente por riba do deserto do Sáhara. Na época do Imperio Romano, era coñecido como África menor. A palabra provén do vocábulo árabe Mahrib que significa "lugar do pór do sol" ou sexa, a rexión que, na altura en que o vocábulo terá nacido, estaba máis a occidente do mundo islámico, opóndose ao Iemen, que significa "dereita".
Ao longo do mar Mediterráneo, inclúe, hoxe en día, Marrocos, Alxeria e Tunicia. Algunhas veces, ao incluírse Mauritania e mais Libia, tamén se chama Maghreb ao que, para ser máis específico, se designa por Grande Magreb.
Xeografía física
O Magreb está limitado polo Mar Mediterráneo a norte, polo Océano Atlántico a oeste, polo Golfo de Gabes a leste e polo deserto do Sáhara a sur. A grande cordilleira do Atlas, coas súas ramificacións separadas por planaltos con preto de 1000 metros de altitude, esténdese na súa parte occidental. É unha zona de clima mediterráneo, con precipitacións escasas, salvo en zonas montañosas viradas para a zona litoral. Aliás, sen as condicións proporcionadas polo mediterráneo (clima, agricultura, transportes) dificilmente se imaxinarían as zonas máis poboadas: Orán, Bona, Alxer e as planicies do Gharb e do Sahel.
Xeografía humana
Os habitantes do Magreb son basicamente, árabes e bérberes.
Who You Are (canción de Jessie J)
"Who You Are" (en galego: Quen es) é unha canción da cantante e compositora británica Jessie J. A canción foi composta por ela mesma, Toby Gad e Shelly Peiken, mentres que a súa produción musical estivo a cargo de Gad. Lanzouse como penúltimo sinxelo de Who You Are o 11 de novembro de 2011 mediante un EP lanzado en iTunes. A canción alcanzou o oitavo posto na lista UK Single Chart e se lle otorgou un disco de prata por vender máis de 200,000 copias no país. Mike Diver da BBC a comparou con "Hometown Glory" de Adele.
Outras versións
En 2011, o cantante sueco Robin Stjernberg versionou "Who You Are" no programa Idol logrando entrar após a súa actuación. Após o programa, Stjernberg saca unha compilación das súas actuacións no programa chamado My Versions o 4 de xaneiro do 2012, onde "Who You Are" ocupa o número 7 de 10 cancións.
A cantante americana Angie Miller versionou "Who You Are" no American Idol o 17 de xaneiro de 2013, e máis tarde lanzou a canción o 24 de abril de 2013.
Pazo de Tor
O Pazo de Tor é unha construción de estilo barroco situada en Tor, no concello de Monforte de Lemos, provincia de Lugo.
Características
Está situado na aba dun outeiro sobre o val de Lemos. O edificio actual foi construído no último terzo do século XVIII, aínda que conserva algún vestixio anterior, tendo as súas orixes na liñaxe dos Garza de Castrillón, no século XIV. Posteriormente foi reformado tralo incendio polas tropas napoleónicas durante a Guerra da Independencia Española. Pertenceu aos descendentes directos da liñaxe até María de la Paz Taboada de Andrés y Zúñiga, que o doou á Deputación de Lugo. Logo de acometer obras de acondicionamento e acceso, abriuse como museo o 13 de xullo de 2006.
É de estilo barroco con características neoclásicas, como a súa sobriedade e simetría, cos elementos decorativos concentrados nas fachadas. No edificio está diferenciada o baixo andar, que alberga as dependencias do servizo (cocheiras, adegas, cortes, tullas, vivenda dos criados e caseiros...) e un primeiro andar reservado á residencia dos donos do pazo, con cinco salóns, habitacións anexas, despacho, aseos, dous comedores e capela de dobre altura. Desde un balcón pode verse o labirinto barroco, formado por catro espirais, disposto no espazo da horta.
Relacionouse coas liñaxes dos Garza, Quiroga, Losada, Sarmiento, Taboada e outros. Conserva pedras de armas dos Sarmiento, Quiroga de la Puebla, Valladares e outros.
Alberga unha completa biblioteca, de case 3000 exemplares, na cal se atopou en 2011 un rueiro de Lugo de mediados do século XVIII e unha Carta xeométrica de Galicia, realizada por Domingo Fontán.
McDonald's
McDonald's é unha empresa multinacional de comida rápida, especializada en hamburguesas, patacas frixidas, menús para o almorzo, ensaladas, refrescos, batidos, xeados e sobremesas. Foi fundada en San Bernardino (Estados Unidos) o 15 de maio de 1940 por Richard e Maurice McDonald e Ray Kroc.
En xullo de 2023 contaba con vinte e tres estabelecementos en Galiza: 5 en Vigo, 3 en Santiago de Compostela, 3 en Ourense, 2 en Lugo, 2 na Coruña, 1 en Oleiros, 1 en Pontevedra, 1 en Ferrol, 1 en Sanxenxo, 1 en Vilagarcía, 1 en Nigrán, 1 en Ribeira e 1 en Carballo. Está prevista a apertura dun novo local en Mos ao longo de 2023.
Anaconda
Dáselle o nome de anaconda a catro especies de boa acuática do xénero Eunectes que habitan nos pantanos e os ríos do denso bosque tropical de América do sur e tamén no sur da illa Trinidad. A anaconda amarela pódese atopar tan lonxe como na Arxentina. As anacondas son as maiores serpes do continente americano e das de maior peso do mundo. É un predador nocturno que caza emboscando ás súas presas, sorprendéndoas coa súa camuflaxe. Non son velenosas e matan por esganamento.
Eleccións xerais de España de 1884
As Eleccións Xerais de 27 de abril de 1884 en España foron convocadas baixo o reinado de Afonso XII en base ao disposto na Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
200px|miniatura|Emilio Castelar O 13 de outubro de 1883 o ministerio do Partido Liberal Fusionista presidido por Práxedes Mateo Sagasta asociado polos problemas que suscitaba a violenta intransigencia republicana, a axitación social e as divisións no seo do seu propio partido, entregaba a substitución a outro dirixido por José de Posada Herrera.
O 18 de xaneiro de 1884 a crise do liberal-fusionismo carrexa a caída de José de Posada Herrera e a volta dos conservadores do Partido Liberal-Conservador con Antonio Cánovas del Castillo quen o 31 de marzo disolve as Cortes.
Características
O número de votantes para estas eleccións era de 808.243 (o 4,6% da poboación total), mediante sufraxio restrinxido. Elixíronse 392 deputados o día 27 de abril de 1884.
Starbucks
Starbucks Corporation é unha empresa multinacional de alimentación, especializada no café, fundada en Seattle, Estados Unidos en 1971. É a compañía de café máis grande do mundo, con máis de 24 000 locais en 70 países. Starbucks vende café elaborado, bebidas quentes e outras bebidas, ademais de bocadillos e algúns produtos como cuncas e grans de café. Tamén ofrece libros, CD de música e películas.
Conta con tres establecementos en Galiza, dous na Coruña, e un na Gran Vía de Vigo.
Historia
O primeiro local co nome Starbucks foi aberto en Seattle, Washington en 1971 por Zev Siegel, Jerry Baldwin e Gordon Bowker.
No 1987 Starbucks abriu os seus primeiros locais nas aforas de Seattle e en Chicago. A empresa incorporouse á bolsa de valores o 26 de xuño de 1992, dende entón as accións tiveron un crecemento sostido alcanzando os 39 dólares en 2006.
En 1999 varios locais da cadea foron vandalizados durante as manifestacións contra o cumio da OMC en Seattle.
Impacto no medio ambiente
A empresa foi duramente xulgada e criticada por diversas prácticas consideradas antiecolóxicas, os seus insumos principalmente son sementes manipuladas xeneticamente, que contaminan a terra en varias partes do mundo, non permitindo a supervivencia de sementes endémicas, e prexudicando ao campesiñado, aos cales por este custo menor de sementes manipuladas xeneticamente lles proporciona ingresos menores, aínda que a empresa, co valor engadido, aumenteo moitas mais veces na venda dos seus produtos no libre mercado. Malia isto, cabe mencionar que non en tódalas partes do mundo é así.
En 2015 o músico Neil Young escribiu a canción A Rock Star Bucks a Coffee Shop, criticando á multinacional,​ polas súas prácticas contra os agricultores e por usar organismos xeneticamente modificados na agricultura.
José Antonio Nieto
José Antonio Nieto Ballesteros, nado en Guadalcázar o 10 de abril de 1970, é un político español de ámbito local do Partido Popular. É licenciado en Dereito pola Universidade de Córdoba. Desde o 11 de xuño de 2011, é o alcalde da cidade de Córdoba.
Biografía
Entre 1991 e 1993 ocupa o cargo de secretario provincial do Centro Democrático e Social (CDS), partido polo que se presenta a senador nas eleccións xerais de 1993, sen éxito. Pouco despois pasa ao Partido Popular. Entre 1995 e 1999 é concelleiro en Guadalcázar, pasando ese ano a ser concelleiro do Partido Popular na cidade de Córdoba.
O 28 de xuño de 2006 é elixido candidato á alcaldía de Córdoba polo Partido Popular. Nas eleccións municipais de 2007, o seu partido é o máis votado, obtendo o 43,96% dos votos e 14 concelleiros, mais un pacto entre o PSOE e Izquierda Unida, con 4 e 11 concelleiros respectivamente, mándao á oposición.
En 2008 é o cabeza de lista por Córdoba para as eleccións autonómicas de 2008 conseguindo un escano no Parlamento andaluz en marzo. En novembro é reelixido presidente do Partido Popular de Córdoba durante o XIII Congreso Provincial do Partido Popular cun 96% de votos a favor. Nas eleccións municipais de 2011 gañou a alcaldía de Córdoba ao obter o PP a maioría absoluta do concello con 79.493 votos (48,80%) e 16 concelleiros.
Narciso Heredia Begines de los Ríos
Narciso Heredia Begines de los Ríos, nado en Ginés (Sevilla) o 11 de setembro de 1775 e finado en Madrid o 8 de setembro de 1847, foi un político e diplomático español, Marqués de Heredia y Spínola e Conde consorte de Ofalia, Grande de España e Senador pola provincia de Lugo.
Vida persoal
Era fillo de Narciso de Fernández de Heredia y Spínola I Conde de Heredia- Spínola e de María de las Mercedes Begines de los Ríos e Bejarano.​​￼ Dende novo, esitvo en Almería mais con 13 anos xa estaba en Granada onde fixo o bacharelato e estudou Filosofía e Leis.
Carreira política
Ocupou algúns cargos durante o reinado de Fernando VII pero foi desterrado a Andalucía. Volveu á política en 1824 e encargóuselle o posto de embaixador en Londres e París. En 1837 foi nomeado presidente do Consello de Ministros.
Sebadoh
Sebadoh é unha banda estadounidense de indie rock, formada en 1986 en Westfield, Massachusetts por Eric Gaffney e o baixista de Dinosaur Jr Lou Barlow. Xunto con grupos como Pavement e Guided by Voices, Sebadoh foi un dos pioneiros da música lo-fi, un estilo de indie rock characterizado polas súas técnicas de gravación de baixa fidelidade, a miúdo con aparellos de catro pistas. Os primeiros traballos da banda, como The Freed Man (1990), Weed Forestin' (1990) e Sebadoh III (1991), son típicos deste estilo. Tras o lanzamento de Bubble & Scrape en 1993, Gaffney deixou a banda. O seu substituto, Bob Fay, aoareceu en Bakesale (1994), pero foi despedido antes das sesións do seu primeiro álbum cun gran selo, The Sebadoh (1999).
A banda entón pasou por un período de 14 anos de hiato sen editar nada, durante o cal os seus membros dedicáronse a outros proxectos xirando ocasionalmente como Sebadoh. O grupo, lderado polo vocalista Lou Barlow, regresou no ano 2013 co EP Secret e un álbum titulado Defend Yourself, ámbolos dous autoeditados. O seu último álbum ata a data é Act Surprised, editado no ano 2019 a través do selo Dangerbird Records.
Historia
Lou Barlow era o baixista da banda de rock alternativo Dinosaur Jr. a finais dos anos 80. Aínda que tanto Barlow como o líder J Mascis compoñían cancións, o material de Mascis diminaba a obra do grupo debido a que Barlow sentíase intimidado polos esforzos compositivos do guitarrista. Barlow gastaba cada vez máis tempo gravando as súas propias cancións en casa. Barlow e Eric Gaffney publicaron o casete Weed Forestin' en 1987 a través do selo Homestead Records baixo o nome de Sebadoh, que era unha palabra sen sentido que Barlow murmuraba a miúdo nas súas gravacións. Tanto Barlow como Gaffney contribuíron ao casete The Freed Man (1988). O director de Homestead Records, Gerard Cosloy, escoitou o casete de The Freed Man e publicouno como un álbum a través do selo en 1989. Pouco despois do lanzamento do casete Barlow foi expulsado de Dinosaur Jr. Co paso do tempo os lanzamentos de Sebadoh convertéronse no xeito de Barlow para abordar os problemas de control que manifestaba, e a súa expulsión de Dinosaur Jr; Barlow dixo, "Conseguín moito odio só por escribir esas cancións". Jason Loewenstein uniuse no verán de 1989 e o primeiro lanzamento no que tocou foi o sinxelo "Gimme Indie Rock" de 1991. A banda só realizou dez concertos na área do oeste de Massachusetts, Boston e Nova York entre 1989 e 1990, antes de que se lanzase o seu terceiro álbum, Sebadoh III.
En marzo de 2007, a formación clásica de Sebadoh, composta por Barlow, Gaffney e Loewenstein, saíu de xira por vez primeira en catorce anos. Este feito coincidiu cunha serie de reedicións dos seus primeiros álbums con discos extra de temas inéditos. Primeiro chegou a reedición de Sebadoh III, e despois as de The Freed Man e Bubble & Scrape.
A xira de reunión continuou en 2008, e no mes de maio incluíu un concerto como parte do festival All Tomorrow's Parties, celebrado en Londres, onde a banda interpretou na súa totalidade o álbum Bubble & Scrape.
En 2011 Sebadoh xirou para promocionar as reedicións dos álbums Bakesale e Harmacy. Aínda que Bakesale foi reeditado a tempo, o novo lanzamento de Harmacy en aínda non fora publicado a finais de 2019. No lugar de Gaffney na batería estivo Bob D'Amico, que toca con Loewenstein tanto en Circle of Buzzards como en The Fiery Furnaces.
En marzo de 2012 Lou Barlow reeditou as primeiras gravación de Weed Forrestin' a través do Bandcamp de Sebadoh, dispoñibles como descarga dixital, dobre CD, vinilo e tamén como unha edición deluxe coas sesións Child of the Apocalypse en casete. Cincuenta copias de "Weed Forrestin" viñeron como unha sorpresa extra mercando a edición limitada da reedición dos tres primeiros álbums de Dinosaur Jr. nunha caixa de casetes lanzada por Joyful Noise en 2012.
A banda foi elixida por Jeff Mangum de Neutral Milk Hotel para actuar no festival All Tomorrow's Parties, do que era comisario, no mes de marzo de 2012 en Minehead, Inglaterra.
En xullo de 2012 Sebadoh publicou o EP Secret a través da súa páxina de Bandcamp, dispoñible como descarga dixital. Copias en CD só se puideron conseguir nos concertos da súa xira de 2012. No mes de xuño de 2013 Joyful Noise publicou o EP en vinilo.
O seu oitavo álbum de estudio, Defend Yourself, foi lanzado por Joyful Noise Recordings o 17 de setembro de 2013. O disco estreouse no número 1 da lista Novos artistas alternativos, da revista Billboard, aínda que a banda levaba xunta uns 27 anos nese momento.
O 1 de marzo de 2019 o grupo anunciou que o seu noveno álbum de estudio, Act Surprised, sería publicado o 24 de maio dese ano a través do selo Dangerbird Records. Ese mesmo día publicouse o sinxelo "celebrate the void".
Andrés Ocaña Rabadán
Andrés Ocaña Rabadán, nado en Aguilar de la Frontera en 1955, é un político andaluz. Desde 2009 até 2011, e tras a dimisión de Rosa Aguilar, exerceu o cargo de alcalde de Córdoba.
Traxectoria política
Diplomado en Maxisterio, coa especialidade de Xeografía e Historia. Residente en Córdoba desde hai tempo, comezou exercendo o seu labor como mestre no colexio do barrio de Las Moreras, para pouco a pouco ir migrando até dedicarse totalmente á política. Foi membro do Consello Local de Esquerda Unida en Córdoba así como membro do Consello Provincial. Tamén foi, canda outros (Julio Anguita, Félix Ortega etc), membro fundador do sindicato USTEA.
Obtivo a súa primeira acta de concelleiro no Concello de Córdoba en 1995. Durante esta lexislatura, 1995-1999, foi portavoz de IULV- CA na Deputación de Córdoba.
Tras as eleccións de 2007, mantén a súa acta de concelleiro, a delegación de Urbanismo e a presidencia da Xerencia Municipal de Urbanismo e de Procórdoba, sendo nomeado segundo tenente de alcalde.
O 7 de maio de 2009 é elixido alcalde de Córdoba, substituíndo a Rosa Aguilar, que renunciara o 23 de abril tras ser nomeada Conselleira de Obras Públicas da Xunta de Andalucía.
Nas eleccións municipais celebradas o 22 de maio de 2011, e tras os resultados obtidos polo PP (maioría absoluta), presentou a súa renuncia de ser concelleiro anunciando a súa retirada da política institucional.
Casa Grande de Marcón
Foi fundada en 1466 por don Juan e o seu fillo don Pedro Díaz de Zuloaga. A portada é de 1818 con dous cubos cilíndricos e frontón recto, escaleiras, capela, pisos e os enlucidos do tramo norte, esí como os pisos da parte do centro e da torre. Actualmente está dividido entre as relixiosas "Obreras de Jesús" e os señores de Parada. Procede da casa da familia Gil Robles. No portalón do patio, imaxe de San Martín, do século XVII.
Bloodsport (filme)
Bloodsport é un filme estadounidense dirixido por Newt Arnold que foi estreado en 1988. Está protagonizado por Jean-Claude Van Damme, Roy Chiao, Donald Gibb e Leah Ayres. O filme está baseado parcialmente nos supostos logros do artista marcial Frank Dux. Bloodsport foi un dos primeiros filmes protagonizados por Van Damme e no que se amosan as súas habilidades atléticas.
Xosé Núñez Búa
Xosé Núñez Búa, nado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) en 1897 e finado en La Plata en xaneiro de 1981, foi un político, xurista, mestre, escritor e intelectual galego no exilio arxentino.
Traxectoria
miniatura|300px|Seoane e [[Isaac Díaz Pardo|Díaz Pardo cos Núñez Búa, Sofovich e Scheimberg en 1962 en Magdalena, o centro cerámico onde ambos os dous idearon o Laboratorio de Formas. ]] Fillo de Rogelio Núñez de Couto e sobriño de Joaquín Núñez de Couto. Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Impartiu docencia no colexio Labor de Vigo e dende 1920 no colexio León XIII de Vilagarcía de Arousa, propiedade do seu pai e do seu tío. Foi concelleiro de Vilagarcía de Arousa en 1924. Membro do Seminario de Estudos Galegos, foi colaborador da revista Nós, Galicia e El Pueblo Gallego. Militante do Partido Galeguista, foi presidente do Grupo Galeguista de Vigo, era concelleiro. En marzo de 1936 foi nomeado membro da xestora da Deputación de Pontevedra polo partido xudicial de Caldas-Cambados, da que foi elixido vicepresidente.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pero conseguiu fuxir e exiliouse na Arxentina. Implicado no mundo cultural galego do exilio, foi un dos fundadores da revista Galicia Libre e un dos promotores do Instituto Argentino de Cultura Gallega. Colaborador da revista Galicia Emigrante, unha parte dos seus artigos foron recompilados no libro Revoeira en 1971.
San Paio, Roo, Noia
San Paio é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 19 habitantes (6 homes e 13 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 4 quilómetros.
Lola Racing Cars
Fórmula Un
Lola fixo a súa primeira aparición na Fórmula Un en 1962, provendo chasis ao equipo Bowmaker Yeoman Racing de Reg Parnell, con John Surtees como piloto. O éxito foi inmediato cando o auto conseguiu a primeira posición de partida na súa primeira carreira. Porén os autos eran inconsistentes e tras só dúas tempadas Lola decidiu abandonar polo momento a construción de autos para a Fórmula 1. En 1967 Lola asistiu a Honda e Surtees co seu monopraza de Fórmula Un e modificaron o pesado deseño do Honda RA3000, que foi chamado extraoficialmente "Hondola" pola prensa.
A partir de entón, de vez en cando Lola continuou producindo autos de Fórmula un, pero non correron baixo o seu nome. Embassy-Hill de Graham Hill, FORCE de Carl Haas, Larrousse e Scuderia Italia correron con chasis construídos por Lola entre 1974 e 1993 con pouco éxito e un terceiro lugar de Aguri Suzuki para Larrousse de motor Lamborghini no Gran Premio do Xapón de 1990 como mellor posto.
A pesar do pobre desempeño, Lola foi convencida en 1996 para que producise un novo auto, esta vez nun equipo so o seu propio nome, para entrar na Fórmula 1 en 1998. Porén, o plan de Fórmula Un foi precipitado e con pouco financiamento. Lola orixinalmente planeaba presentarse en 1998, mais presións do patrocinador principal, MasterCard, ocasionaron que Lola debutase co seu novo monopraza en 1997. O monopraza tiña moitos problemas, pero o peor deles era a aerodinámica, xa que nunca foi probado nun túnel de vento, o cal era impensable para calquera dos seus competidores salvo Minardi. O coche era defectuoso, non fundamental, e a falta de probas no túnel do vento causoulle máis dunha broma. Malia os problemas, o equipo confiaba en poder rematar por diante doutros equipos. O resultado foi desastroso: ¡os monoprazas estaban totalmente fóra de ritmo e eran incluso máis lentos que os autos de Fórmula 3000 de Lola! Tras só unha carreira o equipo abandonou a Fórmula 1 inmediatamente. Desde entón Lola non amosou interese en regresar a Fórmula Un debido aos orzamentos multimillonarios que se requiren.
Automóbiles Deportivos (Sport Cars)
Lola foi un dos mellores provedores de chasis en carreiras de coches deportivos na década dos 60. Ademais de estar involucrado no desenvolvemento do Ford GT40, varias encarnacións do Lola T70 foron exitosamente usadas por todo o mundo, desde o Campionato Mundial de Resistencia a serie CanAm, ata 1973.
Fórmula 2 e Fórmula 3000
Tralo seu limitado éxito na década de 1960 na Fórmula 1, Lola puxo a súa atención na Fórmula 2, onde chegou a se-lo equipo de fábrica de BMW. Conforme os anos pasaron, Lola tivo considerablemente máis éxito na Fórmula 2 do que xamais tivo na Fórmula 1. Cando en 1986 a Fórmula 2 se converteu en Fórmula 3000, os seus monoprazas foron aínda máis dominantes, competindo con Ralt e Reynard. O dominio total de Lola chegou en 1995 cando a Fórmula 3000 internacional se converteu nun serial dun só construtor e a Lola se lle outorgou o contrato para construír todos os autos de Fórmula 3000, un contrato que foi renovado varias veces.
Estados Unidos
O CanAm era unha serie que se descoloraba que se derrubou en 1986, incitando a Lola a mover o seu foco a CART e a Indianapolis 500 que comezaba en 1985. De novo, Lola demostrou a súa capacidade de ter éxito en tódalas competicións fóra da Fórmula 1. Seis anos despois da súa entrada na Indycar, os afeccionados, como o coche no que gañaba Arie Luyendyk en Indianapolis 1990 era un Lola. A rivalidade entre Lola e Reynard estaba nos Estados Unidos e na serie europea F3000. En última instancia, Lola durou máis tempo que rivais, e no 2004 era o único fabricante restante na serie de Champcar. A presenza de Lola en Champcar terminará despois de 2006, cando a organización cambia de fabricante. Panoz será o seu substituto.
The Common Linnets
The Common Linnets é unha banda holandesa feita por Ilse DeLange e Waylon. A banda foi creada após un concerto no De Grolsch Veste Stadium e para o Festival de Eurovisión 2014.
O 25 de novembro de 2013, os Eurovision Song Contest broadcasters holandeses, AVRO, e TROS, anunciaron nunha rolda de prensa, na cal informaron do representante dos Países Baixos no Festival de Eurovisión 2014 en Copenhague, Dinamarca. A canción será "Calm After the Storm".
Fermín Penzol
Fermín Luis Fernández Penzol-Labandera, nado en Sahagún (Provincia de León) o 19 de agosto de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 5 de marzo de 1981, foi un bibliófilo, rexistrador da propiedade e galeguista do interior durante a ditadura franquista.
Traxectoria
miniatura|Placa na [[Casa Galega da Cultura.]] O seu pai, Indalecio Fernández López, era natural de Ponferrada e a súa nai, María de la Asunción Penzol-Labandera, de Castropol. Naceu en Sahagún, onde residía a familia polo traballo de xuíz do pai, porén, aos poucos meses de vida de Fermín trasladáronse a Mondoñedo. Á idade de ingresar no instituto foron a vivir a Pontevedra, onde fixo o bacharelato. Despois a familia volveu a trasladarse, desta volta a Madrid, onde Fermín estudou Dereito.
Na etapa das Irmandades da Fala e do nacionalismo, sentiuse especialmente identificado con Vicente Risco e Antón Villar Ponte. En Madrid fundou a Mocedade Céltiga con Salvador Mosteiro Pena. Máis tarde, nos anos 30, colaborou con Alexandre Bóveda, tamén dende Madrid.
Durante o franquismo serviu de contacto con Ramón Piñeiro e Francisco Fernández del Riego. En 1950 incorporouse ó equipo fundador da Editorial Galaxia.
Cos fondos da súa biblioteca creouse a Fundación Penzol na cidade de Vigo, inaugurada o 5 de maio de 1963 cunha conferencia do profesor Manuel Rodrigues Lapa. alt=Sepulturas da familia de Fermín Penzol|miniatura|Sepultura de Fermín Penzol e Blanca Jiménez. Recibiu o Pedrón de Ouro en 1971.
Está soterrado no cemiterio parroquial da vila de Castropol.
Vida persoal
En decembro de 1948 casou con Blanca Jiménez Alonso (Ribadeo 1926-2012) que o axudou de xeito entusiasta no seu labor como bibliófilo nos últimos anos da súa vida. Blanca Jiménez foi presidenta e presidenta de honra, sucesivamente, da Fundación Penzol, integrante do plenario do Consello da Cultura Galega entre 2001 e 2008 e Medalla Castelao en 2002. Non tiveron fillos.
Plasto
frame|Células vexetais con [[cloroplastos visibles.]] Os plastos ou plastidios son orgánulos celulares eucarióticos, propios das plantas e algas. A súa función principal é a produción e almacenamento de importantes compostos químicos usados pola célula. Usualmente, conteñen pigmentos utilizados na fotosíntese, pero o tipo de pigmento presente pode variar, determinando a cor da célula. O conxunto de plastos dunha célula chámase plastidoma.
Características
Os plastos primarios son propios dunha liña evolutiva que inclúe as algas vermellas, as algas verdes e as plantas. Existen plastos secundarios que outras liñas evolutivas adquiriron por endosimbiose e que son formas modificadas de células eucarióticas plastidiadas.
Os plastos das plantas preséntanse como orgánulos relativamente grandes, de forma elipsoidal, e xeralmente numerosos. Nun milímetro cadrado de sección dunha folla, poden existir máis de 500.000 cloroplastos. En protistas son a miúdo estruturas moi visibles, que se estenden máis ou menos amplamente polo citoplasma. Están limitados do resto do citoplasma por dúas membranas estruturalmente distintas. Con frecuencia están coloreados por pigmentos de carácter liposoluble. Igual que as mitocondrias, posúen ADN circular e espido. Os plastos dos diversos grupos eucarióticos son notablemente distintos. Os que aparecen nas plantas son un bo exemplo de plasto.
Aparecen delimitados pola envoltura plastidial, formada por dúas membranas, a membrana plastidial externa e a membrana plastidial interna. O espazo entre ambas as dúas, chamado periplastidial, ten unha composición diferenciada e é homólogo do espazo periplásmico das bacterias.
miniatura|Esquema dun cloroplasto. O espazo interior do cloroplasto, o estroma, contén vesículas aplanadas chamadas tilacoides, cuxo lume ou cavidade interior continúase ás veces co espazo periplastidial, sobre todo nos cloroplastos inmaturos (proplastos). Os tilacoides, que se estenden máis ou menos paralelos, forman localmente amoreamentos chamados grana (plural neutro latino de granum). Das membranas dos tilacoides forman parte os fotosistemas, complexos de proteínas e pigmentos, responsables da fase luminosa da fotosíntese. Nas células das plantas os cloroplastos poden moverse e orientarse da forma máis axeitada para captar a luz.
Os procesos da fase escura da fotosíntese, de tipo encimático, nos que se realiza a fixación do carbono (no ciclo de Calvin) ocorren en disolución no estroma, aproveitando a enerxía fixada como ATP e poder redutor nos tilacoides durante a fase luminosa.
Os plastos multiplícanse por bipartición. No estroma encontramos o ADN plastidial, unha versión reducida do cromosoma bacteriano do que procede, que contén un número reducido de xenes, que dirixen a formación dun número limitado de proteínas, e o resto son importadas do citoplasma. Para a síntese proteica o plasto conta cos seus propios ribosomas que son do tipo procariótico (bacteriano). Os xenes dos plastos forman o plastoma. O ADN dos plastos é un filamento dobre e circular, que se diferencia do ADN nuclear pola relación entre as bases, grosor, forma e tamaño. O ADN plastidial replícase por unha ADN polimerase plastidial específica. Tamén existe unha ARN-polimerase plastidial específica para a transcrición.
En plantas os plastos poden presentar unhas finas e longas prolongacións que saen do orgánulo chamadas estrómulos, que conectan varios plastos da célula entre si, e poden servir para o intercambio de substancias entre eles. Os estrómulos son especialmente frecuentes en células cultivadas.
Tipos de plastos nas plantas
miniatura|220px|Tipos de plastos Para clasificar os plastos xeralmente se atende a se conteñen pigmentos (cloroplastos e cromoplastos) ou non (leucoplastos ou plastos incoloros). Na diferenciación dos plastos durante a vida dunha planta, poden adquirir ou perder os pigmentos ou adquirir unha determinada especialización, polo que poden transformarse uns noutros. Os tres tipos principais de plastos son:
Plastos das algas
Os cloroplastos das algas verdes son os máis parecidos aos das plantas, pero noutros grupos de algas os plastos son moi diferentes. Nas algas o termo leucoplasto úsase para todos os plastos sen pigmentación e a súa función difire da dos leucoplastos das plantas. Os etioplastos, amiloplastos e cromoplastos son específicos das plantas e non aparecen en algas. Os plastos das algas e das antocerotas poden diferenciarse dos das plantas en que conteñen pirenoides.
Diferenciación e transformación
Os plastos multiplícanse por bipartición e poden diferenciarse e transformarse uns noutros ao longo da vida da planta desde o estadio inicial de proplasto ou protoplastidio. Nas células meristemáticas os plastos aparecen inicialmente como proplastos ou protoplastidios, que despois se desenvolverán orixinando os outros tipos de plastos. No seu desenvolvemento, por medio de invaxinacións da membrana interna, os plastos adquiren unha gran superficie interna. Nesta superficie interna sitúanse os pigmentos fotosintéticos de forma ordenada. Se se manteñen na escuridade, os proplastos dos vexetais poden transformarse en etioplastos, que conteñen estruturas semicristalinas. Os etipoplastos por efecto da luz, poden seguir transformándose, orixinando cloroplastos fotosinteticamente activos. Os plastos que están danados ou son vellos presentan a miúdo no seu interior pingas de lípidos. Os proplastidios de órganos non expostos á luz diferéncianse en leucoplastos, que almacenarán distintos tipos de substancias. Pero en certos casos os leucoplastos poden orixinar cloroplastos, como acontece, por exemplo, cando expoñemos un tubérculo de pataca á luz e se pon verde. Os cloroplastos que perden a clorofila orixinan cromoplastos, cargados con outros pigmentos.
Orixe
Nas bacterias fotosintéticas os pigmentos fotosintéticos non se sitúan en orgánulos especiais, senón en sistemas membranosos, cuxa estrutura é parecida á dos tilacoides dos plastos das células eucarióticas. Crese que os plastos dos eucariuotas se orixinaron por endosimbiose entre unha cianobacteria próxima aos xéneros actuais Synechococcus ou Nostoc, cun eucariota protista heterótrofo flaxelado do que derivan as algas verdes, as glaucocistófitas (ou glaucófitas) e as algas vermellas. Esta endosimbiose desenvolveuse hai arredor de 1500 millóns de anos e permitiulle aos eucariotas levar a cabo a fotosíntese osixénica. Os plastos que se orixinaron na evolución reciben nomes diferentes, debido a que se orixinaron en tres liñas evolutivas distintas. Así, chamámolos cloroplastos nas algas verdes e plantas, rodoplastos nas algas vermellas (Rhodophycea) e cianelas nas glaucófitas (ou glaucocistófitas). Os plastos diferéncianse pola súa pigmentación e ultrastrutura. Os cloroplastos, por exemplo, perderon todos os ficobilisomas, que son os complexos captadores de luz que teñen as cianobacterias, algas vermellas e glaucófitas, pero os cloroplastos de plantas e os das algas verdes máis estreitamente emparentadas con elas (só nestes grupos) conteñen tilacoides estromáticos e da grana. Os plastos das glaucocistófitos (a diferenza do dos cloroplastos e rodoplastos) aínda está rodeado de restos da parede celular cianobacteriana. Todos estes plastos primarios están rodeados por dúas membranas.
Se clasificamos os plastos pola súa orixe, debemos distinguir dous tipos:
Existen probas de simbioses terciarias e aínda máis complexas, nas que unha alga que xa contiña un plasto secundario se converteu á súa vez en simbionte doutro protista. A máxima diversidade e complexidad de casos dáse no filo dinoflaxelados. Algúns dinoflaxelados e algúns gasterópodos como as lesmas de mar, particularmente as do xénero Elysia, inxiren algas como alimentos e conservan os plastos das algas dixeridas para aproveitarse da súa fotosíntese; despois de psado un tempo, os plastos son finalmente dixeridos. Este fenómeno de captura de plastos denomínase cleptoplastia.
Un caso curioso é o dos prtistas Apicomplexa, que son heterótrofos parasitos, como o plasmodio da malaria. Nestes organismos hai uns pequenos plastos dexenerados non fotosintéticos chamados apicoplastos, resultado dunha probable endosimbiose secundaria nos seus devanceiros.
Herdanza dos plastos
A maioría das plantas e das algas herdan os plastos dun só proxenitor, polo que o ADN plastidial do outro proxenitor se perde completamente. As anxiospermas xeralmente hérdanos só do gameto feminino (pero tamén hai casos de herdanza biparental); polo contrario, moitas ximnospermas hérdanos do pole masculino.
En canto ás hibridacións interespecíficas (entre distintas especies), a herdanza parece ser máis variable. Así, en hibridacións interespecíficas entre especies de plantas con flor, que xeralmente herdan os plastos da nai, hai tamén moitos informes de híbridos que conteñen plastos paternos.
Jorge Peteiro
Jorge Peteiro Vázquez, nado na Coruña en 1959 e finado en Sada o 20 de febreiro de 2013, foi un pintor e escultor galego.
Traxectoria
A partir de 1992 instalouse na Coruña e presentou ó público a evolución do seu propio estilo. Sen enmarcarse en ningún movemento artístico, retomou o contacto e a amizade cos pintores galegos Laxeiro, Alfonso Abelenda e Xaime Cabanas, cos que realizou varias exposicións. Coa súa compañeira, a pintora e escultora Beatriz García Trillo, realizou varios proxectos artísticos e creou un espazo arquitectónico deseñando a súa casa-estudio de arte, en Sada, A Coruña.
Peteiro dedicouse de forma intensa e exhaustiva á pintura e á escultura; a súa obra e as súas máis de 40 exposicións teñen unha marcada proxección e o recoñecemento de coleccións privadas e particulares, de museos e institucións. A súa obra foi incluída en numerosas exposicións colectivas, co que se converteu nun dos referentes da pintura galega.
Obra
Do seu paso e experiencia mediterránea trouxo a súa luz e os coñecementos artísticos. Co seu regreso a Galicia, sintonizou a forza vital dos seus admirados impresionistas coas tendencias dos anos 80, o neoexpresionismo e o atlántico. A gama de cores que utilizou vai dende os marróns, os terra, até os verdes, brancos ou violetas e, a chispazos, as cores primarias, coas que desenvolveu finalmente a súa paleta; con todas elas mantivo esa tensión na procura da súa visión persoal. O festival de cor e a luz foron a base principal das súas obras, a súa linguaxe, o seu estilo e a súa identidade.
As súas primeiras obras foron retratos e unha serie de paisaxes que denomina "Envolventes"; estas obras foron realizadas cunha técnica espiral-elipsoide, onde o espectador é conducido ou inducido a observar o punto central do cadro, para así conseguir a sensación de ser envolto pola obra e ver a dimensión do cadro.
A finais dos oitenta comezou a desenvolver unha etapa de rachadura, onde a investigación e o desenvolvemento de novas propostas. Nestes anos comezou a experimentar coa madeira, como soporte ou textura das obras, e cos pigmentos, como novas mesturas de cores. Propuxo o maximalismo como concepto recorrente. Nestas obras emerxeu a súa linguaxe pictórica; co seu propio alfabeto e unha nova iconografía. Un estilo único e recoñecible coma o seu.
Os críticos e observadores sentíronse atraídos pola súa pintura e resultoulles difícil encadrala dentro dos movementos artísticos. Nos comentarios á súa obra, resaltan a súa complexa simplicidade, a aparente ausencia de perspectiva en favor da xustaposición dos elementos do cadro, e o dominio dunha moi persoal e hipnótica paleta de cores, e, sobre todo, enxalzan a capacidade da súa pintura para transmitir frescura, optimismo e unha madura ledicia.
Os anos noventa foron os da consolidación, do dominio da técnica e dunha gran soltura plástica. A súa pintura comezou a triunfar fóra dos circuítos oficiais e das galerías de arte. O público e os coleccionistas catapultárono ó éxito. Peteiro, consciente deste diálogo co público e da popularidade das súas obras, espremeu ó máximo a súa creatividade e a capacidade de produción artística, realizando importantes series pictóricas, esculturas, murais e de obra gráfica.
Peteiro entendeu a escultura como o feito de traballar dende unha fantástica cuarta dimensión, como se se tratase dunha realidade cotiá, para dende alí revisar ou chegar de novo ós seus elementos formais. A escultura non a entendeu sen cor, non tivo intención de integrala na paisaxe, senón que resalte, que se converta nunha icona discordante.
A obra gráfica, sobre todo a serigrafía, está pensada como unha peza independente para, en clave desta técnica, conseguir facerse aínda máis accesible, máis próximo ó seu público. Consciente desta responsabilidade, sempre controlou moi de preto a calidade formal, estética e técnica de cada unha das súas serigrafías.
Peteiro converteu a pintura nun calidoscopio, cheo de imaxes construídas coa combinatoria da cor. A súa linguaxe gañou en impacto visual, en singularidade e en proximidade. A súa pintura viuse reforzada grazas a unha sutil evolución, mantendo unha gran atención polos murais e pola paisaxe, como expresión total do seu concepto vital e optimista da arte. Na súa derradeira etapa retomou os retratos, cunha excepcional selección de personaxes.
Hamady N'Diaye
Hamady Barro N'Diaye, nado o 12 de xaneiro de 1987 en Dakar, Senegal, é un xogador senegalés de baloncesto profesional que xoga no Élan Béarnais da LNB Pro A.
Traxectoria profesional
Na tempada 2009-10, N'Diaye conseguiu 145 tapóns e fixo 4.5 tapóns por partido (a terceira marca máis alta do país). O 9 de marzo de 2010, durante a derrota por 69-68 contra Cincinnati no Big East Tournament, N'Diaye rematou a tempada con 358 tapóns na súa carreira, e 145 na tempada. N'Diaye foi galardoado co premio ao xogador defensivo do ano.
O 24 de xuño de 2010, N'Diaye foi escollido na 56ª posición do draft da NBA polos Minnesota Timberwolves. Os seus dereitos foron traspasados aos Washington Wizards. O 6 de xaneiro de 2011, N'Diaye foi asignado aos Dakota Wizards na NBA D-League. Foi chamado por Washington o 4 de febreiro de 2011. O 1 de xaneiro de 2012, foi asignado aos Iowa Energy da D-League. Foi cortado polos Wizards o 7 de febreiro de 2012. O 27 de febreiro de 2012, asinou cos Maine Red Claws da D-League.
Illa Kapiti
A Illa Kapiti é unha illa pequena pero visiblemente prominente de aproximadamente 5 millas da costa sur oeste da Illa Norte de Nova Zelandia. Ten 10 quilómetros de longo e 2 quilómetros de ancho.
Fauna
O Kākā unha especie de Papagaio en perigo de extinción similar ao Kea vive na illa desde que foi declarada un parque natural. Outra especie de ave que vive na illa é o Kiwi pequeno moteado. quedan aproximadamente 100 na illa.
Casteligo, Chandrexa de Queixa
San Martiño de Casteligo é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 37 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Steve Harris
Stephen Percy Harris, nado o 12 de marzo, 1957 en Leytonstone, Londres, é o baixista e principal letrista da banda de heavy metal Iron Maiden, e é con Dave Murray un dos únicos membros orixinais da banda que permanecen. Entre as súas cancións están as máis famosas do grupo como "The Number Of The Beast" e "Fear of The Dark".
Verde
dereita|miniatura|A ilustración mostra a cor verde e algúns tons. O verde é unha cor localizada aproximadamente na faixa de frecuencia 550 nm do espectro de cores visíbeis. É unha cor-luz primaria e unha cor-pigmento secundaria composta polo ciano e o amarelo.
O prefixo grego para verde é Chloro-, como por exemplo en clorofila.
Caramelo
miniatura|dereita|Caramelos con sabor a [[eucalipto.]] Un caramelo é unha lambetada ou alimento doce que se come por gusto máis ca por nutrición.
Verde
Tons de verde
dereita|miniatura|Unha esmeralda verde.
Caramelo
Historia
Nun principio, facíanse en base a azucre, que ía gotexando devagar nun estado semilíquido na pedra da cociña ou na prancha das cociñas de ferro. Despois acadaron gran diversificación, con diferentes sabores, texturas, montados sobre un pau etcétera e na actualidade a inmensa maioría de caramelos son elaboradas en cantidade e con técnicas industriais, polo que se pode dicir que xa son poucas as casas nas que se segue a facer caramelo torrando azucre.
Etimoloxía
O máis probábel é que a palabra caramelo, exportada a moitas das linguas occidentais, veña do galego, pola semellanza da consistencia e determinadas aparencias desta preparación ás das candeas que forma o xeo cando as pingas que caen dun tellado se conxelan, chamadas carambos, ou en diminutivo: carambelo, de aí caramelo.
O Mato, Roo, Noia
O Mato é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Este lugar está deshabitado desde, polo menos, o ano 2000, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística. Aínda así, permanecen en pé dúas casas, en relativo bo estado de conservación.
Este lugar dista da capital do concello 5,2 quilómetros.
Mongolia Interior
Mongolia Interior (en mongol: 35px Öbür Monggol e cirílico: Өвөр Монгол, Övör Mongol, en 内蒙古), oficialmente coñecida como Rexión Autónoma de Mongolia Interior, é unha rexión autónoma da República Popular da China, que se atopa no norte do estado. Contén a maior parte da fronteira da China con Mongolia (o resto da fronteira entre a China e Mongolia está na rexión autónoma de Xinjiang e na provincia de Gansu) e un pequeno anaco da fronteira con Rusia. A súa capital ié Hohhot, e outras cidades salientables son Baotou, Chifeng e Ordos.