cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón Encinas Dios
Traxectoria
En 1920, sendo xogador do Racing de Vigo, foi preseleccionado para xogar as Olimpíadas de Antuerpen, se ben finalmente non asistiu ao evento.
Adestrador
Ao non acadar como xogador o éxito que agardaba, en 1922 probou sorte como adestrador. Entre 1922 e 1925 estivo en tres equipos cataláns: o Tàrrega FC, o Club Deportivo Reus e o Palafrugell FC. De 1925 a 1927 foi contratado polo Sevilla Fútbol Club.
Regresou a Galiza para adestrar ao Celta de Vigo de 1928 a 1931. En 1930 foi chamado por José María Mateos, adestrador da selección española de fútbol, para ser o seu colaborador técnico. Foi ratificado nesa posición polo seguinte seleccionador, Amadeo García de Salazar, tendo os dous ao seu cargo a xogadores como Luis Regueiro, Isidro Lángara, Ricardo Zamora, Eduardo González Valiño, Ramón Zabalo, Jacinto Quincoces, Martín Ventolrá, Leonardo Cilaurren, Guillermo Gorostiza ou Martín Marculeta, que participaron no Mundial de 1934.
Na tempada 1933-34 regresou ao Sevilla CF, ascendendo a primeira división. Na tempada seguinte quedaron no 5º lugar e gañaron a Copa de España tras eliminar ao Sabadell, Real Madrid, Osasuna e Atlético de Madrid.
Co estoupido da guerra civil española detívose a actividade deportiva profesional, o que provocou a marcha de bo número de futbolistas e adestradores aos seus lugares de orixe. Moncho Encinas regresa a Pontevedra.
Na campaña 1939-40 dirixe o Valencia CF, e ano seguinte logra o primeiro gran título, a Copa do Xeneralísimo, tras vencer na final ao Espanyol. Na tempada 1941-42 acada o campionato de liga, logrando o récord de puntuación até ese momento, 40 puntos en 26 partidos, sendo o equipo máximo goleador con 85 goles e sete puntos de diferenza sobre o segundo, o Real Madrid. Precisamente pasou a adestrar a este equipo na segunda metade de 1942, manténdose até a tempada 19944-45, cando logra o subcampionato de liga.
En 1945 Moncho Encinas regresa ao Sevilla, gañando a liga nesa mesma tempada. No equipo hispalense manteríase o resto da súa carreira deportiva. Até 1948 como adestrador, e até 1958 como secretario técnico.
En 1946 marcha a Inglaterra para aprender as técnicas e tácticas máis modernas que se estaban a aplicar alí. En 1948 adestrou canda a Patricio Caicedo, acadando de novo a Copa do Xeneralísimo co Sevilla.
Retirada
Tras deixar o fútbol regresou a Pontevedra xunto coa súa familia. Morreu en Madrid, pero foi soterrado na súa vila natal.
Familia
Foi tío de Ramón Encinas Diéguez, que ostentou entre outros cargos os de gobernador civil de Huesca, Pontevedra e Albacete.
Manuel Varela González
Manuel Varela González, nado en Vilarmaior e finado no mesmo concello o 11 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Secretario dunha confederación agraria. Foi elixido concelleiro de Vilarmaior en 1931. Co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado. Regresou á casa para celebrar o aniversario da súa filla pequena e ao amencer gardas civís e falanxistas estabábano esperando fora da casa; Manuel intentou fuxir por unha fiestra, pero os falanxistas e gardas civís pegáronlle dous tiros diante da propia filla. Enterrárono nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).
Malaquita
A malaquita (do latín malachites, en referencia a súa cor) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é Cu2CO3(OH)2 e que contén un 57% de cobre.
Aspecto
A malaquita presenta unha cor verdosa alternando as cores verde claro e escuro, asemellándose en moitas ocasións ós aneis das árbores.
Lugares onde se atopa
A malaquita é un mineral típico das zonas de oxidación. Aparece con frecuencia en asociación coa azurita e coa limonita.
Usos da malaquita
Noutrora era usada como colorante, pero hoxe en día está máis ben destinada a ser utilizada como pedra semipreciosa.
Propiedades
É efervescente ó ácido clorhídrico diluído
Outros carbonatos
A calcita e a aragonita son outros carbonatos a ter en conta.
Saint-Didier, Ille e Vilaine
Saint-Didier (en Sant-Ider, e en galó: Saent-Didier) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Carmen Pallares Méndez
María del Carmen Pallares Méndez, nada en Agolada o 7 de febreiro de 1948, é unha historiadora galega.
Vida persoal
Casou co tamén historiador Ermelindo Portela Silva.
Casa de Lobeira
miniatura|300px|page=6|Manuscrito do Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia na [[Biblioteca Nacional de España.]] A casa de Lobeira foi unha casa nobiliaria galega orixinaria do alfoz de Muros ou da Serra de Outes no século XIV. Vasco da Ponte considéraa unha das máis antigas de Galiza:
San Salvador de Tebra, Tomiño
San Salvador de Tebra é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 343 habitantes (176 homes e 167 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 317 habitantes. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Mambo
Báilase en tríos seguindo un ritmo sincopado, mestura de música africana, hispanoamericana e jazz. Caracterízase por presentar un tempo de silencio en cada compás, que se representa cunha pausa no movemento dos bailaríns a fin de acentuar o síncope (desprazamento do acento rítmico do tempo forte ao tempo débil do compás).
Carmen Pérez Navazal
Carmen Pérez Navazal, chamada tamén Carmen de Campos, nada en Sanguiñeda (Mos) en 1925 e finada na mesma parroquia o 4 de xaneiro de 2015, foi unha labrega e vocalista galega, cantante en solitario baixo o nome artístico de Señora Carmen, e membro á vez do grupo Malvela.
Carolina Hurricanes
Historia
O equipo comezou a competir na WHA baixo o nome de New England Whalers, ata que no 1979 foi admitido na NHL, pasando a denominarse Hartford Whalers ao pasar a xogar na cidade de Hartford, Connecticut (Estados Unidos), onde xogou ata 1997, ano no que se trasladou á súa sede actual.
Carmen Pérez Navazal
Traxectoria
Labrega, xa na súa xubilación foi descuberta por Uxía para integrar o grupo vocal de cantareiras Malvela. Foi Uxía a que lle deu o alcume artístico de Señora Carmen, dado que no conxunto había xa dúas "carmes", pero máis novas. Con Malvela gravou catro álbums.
Ademais, en solitario gravou un álbum en 2007, que simultaneou coa súa traxectoria con Malvela. Este álbum viña acompañado dun pequeno documental onde narraba a súa vida.
Guede, Betán, Baños de Molgas
Guede é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 18 habitantes (nove homes e nove mulleres), os mesmos ca en 2010 (oito homes e dez mulleres).
Han Duck-soo
Han Duck-soo, nado en Jeonju o 18 de xuño de 1949, é un economista, diplomático e político surcoreano, que foi primeiro ministro de Corea do Sur entre 2007 e 2008.
Arteria interósea anterior
miniatura|200px|Arterias do membro superior
A arteria interósea anterior é unha arteria do membro superior humano situada no compartimento anterior do antebrazo. É unha rama da arteria cubital. Percorre a superficie anterior da membrana interósea e abastece os músculos do plano fondo do antebrazo. Tamén leva sangue ao radio e ao cúbito. A maior parte das ramas colaterais da arteria furan a membrana interósea para acadar o plano fondo. Na zona máis próxima ao pulso, únese á arteria interósea posterior.
O Covo, Lampón, Boiro
O Covo é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres).
Valdexería, Serres, Muros
Valdexería é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 113 habitantes (53 homes e 60 mulleres).
Rick Perry
miniatura|dereita|Perry en 2006. James Richard Perry coñecido como Rick Perry, nado o 4 de marzo de 1950 en Paint Creek (Texas,) é un político republicano estadounidense, que en 2012 era o Gobernador do Estado de Texas. Asumiu como Gobernador de Texas en decembro de 2000, sucedendo no cargo a George Walker Bush cando este asumiu como Presidente dos Estados Unidos. Tamén foi o 44º Tenente Gobernador de Texas no ano 1999. O 13 de agosto de 2011, Perry anunciou oficialmente que será candidato á presidencia da nación. Con todo, Perry suspendeu a súa campaña o 19 de xaneiro de 2012.
Friburgo, Suíza
Friburgo é unha cidade de Suíza situada no cantón homónimo, do cal é a capital. Segundo datos do 2016 conta con 338.829 habitantes.
Xeografía
Está asentada sobre ambas ribeiras do río Saane, en plena Meseta Suíza, e constitúe un importante centro administrativo, económico e educativo do Röstrigraben, a fronteira entre a Suíza xermanófona e a francófona. A cidade vella esténdese sobre un outeiro de 100 m de ancho e que acada 40 m de altura sobre o val circundante.
Historia
Friburgo foi fundada en 1157 por Bertold IV, constituíndose inicialmente como unha cidade estado. Posteriormente, en 1277, sería vendida á casa dos Habsburgo coincidindo co inicio do seu desenvolvemento económico, capitaneado polo comercio e a industria téxtil e do coiro.
A unión de Friburgo á Antiga Confederación Suíza produciuse en 1481, coa cal logrou exercer unha longa influencia no catolicismo suízo.
Sufriu a invasión dos exércitos franceses comandados por Napoleón. En 1889 foi inaugurada a súa universidade.
Cultura
miniatura|180px|esquerda|[[Tálero de tiro|Moeda conmemorativa do Certame Federal de Tiro de Friburgo de 1881]] O casco antigo de Friburgo goza dun excelente estado de conservación e posúe un indubidable interese artístico, ao datar na súa maioría de antes do século XVI. Salienta, no medio do seu conxunto, a Catedral de San Nicolás, cuxa presenza domina por completo o outeiro sobre o que se asenta a zona antiga. Construída en 1283, é de estilo gótico e está vencellada ao culto católico.
No tocante aos museos, destacan o de Historia Natural, situado nun edificio da universidade, e o de Arte e Historia, onde se poden observar pinturas, esculturas e coleccións numismáticas.
Dirk Nowitzki
Dirk Werner Nowitzki, nado o 19 de xuño de 1978 en Würzburg, Baviera (Alemaña Occidental), é un ex xogador alemán de baloncesto profesional. Nowitzki foi elixido en novena posición do Draft de 1998 por Milwaukee Bucks e foi traspasado inmediatamente a Dallas Mavericks, onde xogou durante toda a súa etapa na NBA. Cos seus 2,13 m de estatura foi un dos xogadores máis versátiles da NBA. Xogaba tanto de ala-pivote como de ala en posicións exteriores.
Nowitzki foi All-Star en nove ocasiones e en catro membro do Mellor Quintetos da NBA, sendo o primeiro maverick que o logra. Foi o primeiro xogador europeo na historia da NBA en recibir o MVP da tempada, concretamente na tempada 2006-07. Dirk é o líder da selección de baloncesto de Alemaña, a quen levou á medalla de bronce no Mundial de Indianápolis 2002 e á prata no Eurobasket 2005. En ambos os campionatos foi máximo anotador e foi elixido MVP. O xornal italiano Gazzetta dello Sport nomeouno en cinco ocasiones co galardón Euroscar de Mellor Xogador Europeo do Ano. En 2005, ademais deste premio levou o "Mr. Europa" pola revista italiana Superbasket e o Xogador do Ano Europeo da FIBA.
Comezos
Nado en Würzburg, Alemaña Occidental, Dirk Werner Nowitzki vén dunha familia deportista: a súa nai Helga foi unha xogadora de baloncesto profesional e antiga integrante da selección alemá, e o seu pai Jörg-Werner foi xogador de balonmán chegando mesmo a representar ao país ao máximo nivel. A súa irmá máis vella, Silke, adicouse, primeiro, ao atletismo, e logo ao baloncesto. Dirk dende neno xa era moi alto. En principio, comezou xogando ao balonmán e ao tenis, pero pronto se cansou de que, pola súa estatura, víseno como un fenómeno estraño nestes deportes, polo que preferiu probar no baloncesto.
Despois de entrar con quince anos no DJK Würzburg, Dirk chamou a atención de Holger Geschwindner, un antigo xogador alemán de baloncesto. Este ofreceulle adestrarlle individualmente dúas ou tres veces por semana para explotar o seu talento. Tanto Dirk como os seus pais aceptaron a proposta e Geschwindner levou a cabo un plan, pouco ortodoxo, de adestramento persoal. Fixo fincapé nos exercicios de tiro e pase, e evitou os exercicios con peso e con formulacións tácticas, xa que o consideraba innecesario. Ademais disto, Geschwindner animou a Nowitzki a tocar algún instrumento musical e a ler literatura para refinar a súa educación e cultura.
Despois dun ano, o adestrador estaba impresionado co seu pupilo, a quen lle dixo: "Debes decidir se queres xogar contra os mellores do mundo ou si prefires ficar coma un heroe en Alemaña. Si elixes o último, pararemos de adestrar inmediatamente, porque ninguén pode evitar que sexas o mellor aquí. Mais se queres xogar contra os mellores teremos que adestrar tódolos días". Despois de reflexionar durante dous días, Dirk escolleu o primeiro. Geschwindner deixoulle adestrar unha semana cos xogadores do DJK Würzburg e futuros internacionais da selección de baloncesto de Alemaña Robert Garrett, Marvin Willoughby e Demond Greene. No verán de 1994, con 16 anos, Dirk entrou a formar parte do cadro de xogadores.
DJK Würzburg
Cando Nowitzki chegou ao equipo, o DJK xogaba na segunda categoría da Basketball Bundesliga, División Sur. O seu primeiro adestrador foi Pit Stahl, que utilizou a Dirk como un anotador exterior aproveitando o seu tiro máis que un xogador interior aproveitando a súa altura. Na tempada 1994-95, o DJK acabou nun decepcionante sexto posto de 12 equipos. Nowitzki foi a miúdo suplente e non tivo un bo ano no colexio. Por iso, descoidou máis o seu xogo en favor do estudo. Na seguinte campaña, a 1995-96, Dirk consolidouse como titular á beira da estrela finlandesa Martti Kuisma. Nowitzki anotaba en dobres-díxitos con facilidade. Despois de que o adestrador Dirk Bauermann vise como anotaba 24 puntos, afirmou: "Dirk Nowitzki é o maior talento que deu Alemaña nos últimos 10 ou 15 anos". DJK acabou segundo na División Sur, mais non lograron promocionar despois de caer 86-62 no decisivo encontro fronte a BG Ludwigsburg. Naquel encontro, Nowitzki anotou só oito puntos.
Na tempada 1996-97, o máximo anotador do equipo, Kuisma, deixou o equipo, e Holger Geschwindner substituíu a Pit Stahl como adestrador. Nowitzki encheu o baleiro que deixou Kuisma con 19,4 puntos por partido e liderou ao equipo a alcanzar de novo a segunda posición. Con todo, a historia repetiuse e novamente o equipo non puido ascender. Na tempada 1997-98, Nowitzki tivo que facer o servizo militar no Bundeswehr (Exército alemán) dende o 1 de setembro de 1997 até o 30 de xuño de 1998. En relación ao baloncesto, Dirk creceu até os 2,11 m de estatura con 19 anos. Liderou con 28,2 puntos a que DJK alcanzase un balance de 36:4 puntos (en Alemaña, unha vitoria dá 2:0 puntos e unha derrota 0:2). Nos playoffs polo ascenso, por fin o DJK conseguiu subir á Bundesliga. Nowitzki anotou 26 puntos na decisiva vitoria 95-88 fronte ao Friburgo e foi elixido como Xogador Alemán do Ano pola revista alemá BASKET.
Un comezo difícil
miniatura|210px|Nowitzki preparándose para lanzar un tiro libre. Despois de liderar ao DJK Würzburg ao ascenso, de terminar os seus estudos en Alemaña e de completar o servizo militar, Nowitzki puxo as súas miras na NBA. Rexeitou ofertas de moitas universidades e presentouse ao Draft da NBA con 20 anos recentemente cumpridos. Dirk, tiña proxectado ser escollido na sétima posición (rolda de Sacramento Kings, que escolleu a Jason Williams), mais ao final foi elixido dous postos despois, en novena posición por Milwaukee Bucks. En especial, Rick Pitino, técnico de Boston Celtics, e Don Nelson, de Dallas Mavericks, estaban moi interesados en adquirir ao alemán. Despois dos adestramentos privados de Nowitzki con Boston antes do draft, Pitino comparou a Dirk coa lenda Larry Bird. Pitino estaba seguro de que Nowitzki podería chegar á décima posición que tiña Boston. Con todo saíu elixido un posto antes e Boston elixiu a Paul Pierce.
Nelson frustrou definitivamente o plan de Pitino. O adestrador de Dallas chegou a un acordo con Milwaukee Bucks e Phoenix Suns: os Mavericks querían a Nowitzki e ao base suplente dos Suns Steve Nash. Os Bucks desexaban ao musculoso beirado Robert Traylor, que fora elixido por Dallas en sexta posición dese mesmo draft. E os Suns fixaran a súa vista en Pat Garrity, elixido naquel draft por Milwaukee Bucks no posto 19. Tras o draft, os Mavericks traspasaron a Traylor aos Bucks a cambio de Nowitzki e Garrity, e Dallas a Garrity a Phoenix nun traspaso con varios xogadores que trouxo a Nash a Dallas.
Mirando cara atrás pódese comprobar o gran instinto e acerto que tivo Nelson traspasando a dous xogadores que nunca lograron nada en especial na NBA como Taylor e Garrity por dous futuros MVP da NBA, Nowitzki e Nash, que ademais de grandes amigos, convertéronse na base da franquía que durante moitos anos apareceu por playoffs. Así finalmente, Nowitzki converteuse no cuarto xogador alemán en xogar na NBA, tras os pivotes Uwe Blab e Christian Welp e o All-Star Detlef Schrempf, un veterano de 35 anos dos Portland Trail Blazers cando o mozo Dirk aterrou na NBA.
Nowitzki chegou a un equipo cuxa última aparición en playoffs databa de 1990. O escolta Michael Finley capitaneou o equipo, apoiado polo pivote de 2,29 Shawn Bradley e Cedric Ceballos. Con motivo do peche patronal da NBA na tempada 1998-99, a tempada non empezaría até febreiro, polo que Nowitzki regresou ao DJK Würzburg para xogar 30 partidos antes de que a liga comezase. A tempada ía ver reducida o seu calendario de 82 partidos en 50. O comezo de Dirk na NBA foi duro. Don Nelson púxoo a xogar de ala-pivote, mais a desvantaxe física, ademais da súa mala defensa, respecto de xogadores máis atléticos, intimidaba a un Nowitzki presionado tamén pola responsabilidade que tiña en Dallas. Ao final, Nowitzki fixo 8,2 puntos e 3,4 rebotes en 20,4 minutos de media. Anos despois, Dirk destapou unhas afirmacións sobre aquela tempada como novato: "Estaba frustrado, contemplei mesmo a idea de regresar a Alemaña". Os Mavericks só gañaron 19 de 50 partidos e non se clasificaron para playoffs.
Mark Cuban e o "Big Three"
miniatura|esquerda|200px|Nowitzwi, loitando por un rebote. Coa tempada 1999-00 comezada, Mark Cuban comprou a franquía por 280 millóns a Ross Perot, Jr., antigo propietario, e cuxo interese polo equipo foi escaso. Anteriormente, Perot comprara a franquía por 125 millóns de dólares. Cuban involucrouse co equipo e rapidamente comezou a reestruturalo. Acudía a cada partido como un afeccionado máis, comprou un avión Boeing 757 de seis estrelas e incrementou os ingresos da franquía ao redor dos 100 millóns de dólares. Nowitzki comentou sobre Cuban: "El creou un ambiente perfecto, nós só tiñamos que saír aí fóra e gañar". Isto viuse reflectido no rendemento de Nowitzki, que viu como no seu ano sophomore as súas medias incrementábanse até os 17,5 puntos, 6,5 rebotes e 2,5 asistencias. Dirk quedou segundo na votación polo galardón de Xogador Máis Mellorado, detrás de Darrell Armstrong, e formou parte do tradicional encontro entre Rookies e Sophomore (Rookie Challenge) do All-Star de 2000. Nowitzki asinou naquel encontro 17 puntos, 6 rebotes e 4 asistencias. Dirk tamén participou no Concurso de Triplas converténdose no xogador máis alto en participar. Clasificouse para a rolda final, onde só foi superado por Jeff Hornacek. Dallas acabou a tempada cunha notable melloría respecto ao pasado ano, 40-42.
Na tempada 2000-01, Nowtizki continuou mellorando as súas prestacións con 21,8 puntos, 9,2 rebotes e 2,1 asistencias xogando de ala-pivote. Dirk converteuse no primeiro xogador da franquía en ser nomeado nos Mellores Quintetos da NBA (foi incluído no Terceiro Quinteto) e o segundo xogador na historia da NBA en asinar 100 triplas e 100 tapóns nunha tempada. O alemán acabou con 151 triplos e 101 tapóns. Xunto con Steve Nash e Michael Finley conformou o "Big Three" dos Mavericks. O equipo acabou cun balance de 53-29 que lle valeu para clasificarse, 11 anos despois, a playoffs. Os Mavs superaron en primeira rolda a Utah Jazz por 3-2, despois de ir perdendo 0-2. Dirk foi a base da remontada tras anotar 33 puntos nos encontros 3 e 4. No 5º partido, Calvin Booth foi o heroe cunha canastra a 9.8 segundos do final. En Semifinais de Conferencia foron batidos por San Antonio Spurs por 4-1. No quinto partido, Nowitzki asinou 42 puntos (récord persoal en playoffs) e 18 rebotes pero non puido evitar a derrota e ao cabo a eliminación de Dallas.
Antes de comezar a tempada 2001-02, Nowitzki asinara unha extensión do seu contrato por 6 anos e 90 millóns, que o converteron no segundo deportista alemán mellor pagado tras Michael Schumacher. Dirk continuou mellorando, nesta ocasión as súas medias foron de 23,4 puntos, 9,9 rebotes e 2,4 asistencias. Por primeira vez, Nowitzki foi seleccionado para participar no All-Star de 2002. Dende entón, non volveu faltar a ningunha edición. Tamén foi incluído no segundo quinteto da NBA. Na tempada, Dirk asinou 13 partidos con números de, mínimo, 30 puntos e 10 rebotes, terceiro tras Shaquille O'Neal e Tim Duncan. Nesta tempada, o "Big Three" estivo apoiado por un sexto home como Nick Van Exel que axudou a que o equipo mellorará os seus rexistros do ano pasado cun récord de 57-25.
miniatura|210px|Dirk Nowitzki lanzando a canastra. En primeira rolda os Mavericks pasaron por encima de Minnesota Timberwolves cun contundente 3-0. Nowitzki fixo o propio con Kevin Garnett, a quen superou con 33,3 puntos de media polos 24 de Garnett. En Semifinais de Conferencia Dallas topouse cun dos equipos máis en forma da Conferencia Oeste, Sacramento Kings, que venceu por 4-1. Sacramento asfixiou en defensa a Dallas e Nowitzki mostrou a súa frustración durante a serie, especialmente cando desperdiciaron unha vantaxe de 14 puntos no cuarto partido. No oito partidos de playoffs, Dirk fixo 28,4 puntos e 13,1 rebotes. Nowitzki foi premiado polo xornal italiano Gazzetta dello Sport co Euroscar Mellor Xogador Europeo do Ano, por diante de Dejan Bodiroga e Peja Stojakovic.
Para a tempada 2002-03, Don Nelson e Mark Cuban puxeron máis énfase en adestrar a defensa, especialmente nunha defensa zonal cos taponadores Raef LaFrentz e Shawn Bradley gardando as costas. Os Mavericks gañaron os seus primeiros once partidos, e Finley, Nash e Nowitzki foron nomeados Xogadores do Mes na Conferencia Oeste en novembro de 2002. Nesta tempada, Nowitzki mellorou unha vez máis os seus rexistros con 25,1 puntos, 9,9 rebotes e 3 asistencias e liderou a Dallas á marca da franquía con 60-22. Foi elixido de novo para o All-Star Game e para o segundo quinteto da NBA. Acabou segundo no Deportista Alemán do Ano por detrás do saltador de esquí Sven Hannawald.
Nos playoffs de 2003 empezouse a xogar ao mellor de sete partidos dende primeira rolda, e non a cinco como fora habitualmente. Dallas enfrontouse a Portland Trail Blazers nunha serie que parecía liquidarse pola vía rápida para o equipo de Nowitzki. Con todo, Portland puxo o 3-3 despois de ir perdendo por 3-0. No sétimo partido en Dallas, os Mavs venceron 107-95 superando a presión que supuña poder caer en primeira rolda. Na seguinte rolda, os Mavericks enfrontáronse de novo aos Kings. Despois de perder o primeiro partido en casa por 113-124, Nowitzki con 25 puntos e Van Exel con 36, lideraron un espectacular 132-110 no segundo partido. Naquel encontro, Dallas chegou ao descanso con 83 puntos na súa marcadora. No terceiro encontro, Dallas aproveitou a baixa de Chris Webber para levar un partido agónico con prórroga incluída, 141-137. A eliminatoria chegou ao sétimo partido, onde Nowitzki asinou o pase de Dallas á Final de Conferencia tras callar unha grande actuación con 30 puntos e 19 rebotes. A ESPN denominou a Nowitzki como "Big D", debido ao gran labor defensivo que desempeñou aquela noite. Nas Finais da Conferencia Oeste os Mavericks volveron verse as caras ante San Antonio Spurs. Dallas adiantouse na eliminatoria con 38 puntos de Nowitzki. Con todo, San Antonio venceu o tres encontros seguintes deixando a Dallas ao bordo da eliminación. Dallas puxo emoción á serie co 2-3, pero San Antonio determinou o seu pase no sexto encontro. Dirk volveu levar o "Mellor Xogador Europeo do Ano" e tamén foi designado así nunha enquisa realizada aos "General Managers" da NBA.
Xogador franquía
Na tempada 2004-05, os Mavericks volveron á espreita para tentar dar o salto definitivo a loitar polo título. Nesta ocasión ficharon a Erick Dampier de Golden State Warriors, para tentar paliar o problema de pivotes no equipo. Con todo, Dallas perdeu a Steve Nash, que marchou a Phoenix Suns como axente libre. Durante a tempada, Don Nelson deixou o cargo e o seu asistente, Avery Johnson, colleu o rumbo do equipo. Nowitzki volveu recuperar as súas medias, con 26,1 puntos (mellor marca persoal), 9,7 rebotes, 3,1 asistencias e 1,5 tapóns. O 2 de decembro de 2004, Nowitzki anotou 53 puntos na vitoria de Dallas ante Houston Rockets, prórroga incluída, na súa mellor actuación anotadora. Por primeira vez na súa carreira, Dirk foi incluído no Primeiro quinteto da NBA. Ademais, foi terceiro na votación ao MVP, detrás do seu ex compañeiro Steve Nash e de Shaquille O'Neal.
En primeira rolda Dallas enfrontouse a Houston. A Dirk custoulle entrar na serie debido á marcaxe especial á que Ryan Bowen lle someteu. No primeiro encontro deixoulle en 21 puntos, e no segundo anotou 26 pero con porcentaxes de tiro moi por baixo das súas posibilidades, 8 de 26. A pesar de que os Rockets tomaron unha vantaxe de 2-0 que cara a presaxiar o peor, Dallas levantouse e remontou a serie 4-3 tras un sétimo partido onde arrasaron por 116-76. En Semifinais de Conferencia, Nowitzki e os Mavericks enfrontábanse aos Phoenix Suns de Nash. Chegouse ao cuarto partido con 2-2. Pero despois, Phoenix levou os dous seguintes encontros de maneira moi axustada deixando na cuneta un ano máis aos Mavericks.
Na tempada 2005-06 Nowitzki quedou como o único membro sobrevivente daquel "Big Three" tras a baixa de Finley. Nowitzki quedou como a gran e case única referencia, a expensas do rendemento de Terry e o crecemento como xogador de Josh Howard. Con estes dous últimos respondendo como escudeiros de Nowitzki, o equipo alcanzou as 60 vitorias. Dirk fixo 26,6 puntos, 9 rebotes e 2,8 asistencias. Con récords en tiros de campo (48%), triplas (40.6%) e tiros libres (90.1%) que, con todo, superaría ao ano próximo. Como na tempada pasada, foi incluído no primeiro quinteto da NBA e volveu quedar terceiro na loita polo MVP, tras Nash e LeBron James. No Concurso de Triplas do All-Star 2006, Nowitzki levou o título tras superar na rolda final a Ray Allen e a Gilbert Areas.
miniatura|210px|Nowitzki liderou aos Mavericks ás Finais de [[2006.]] Nowitzki confirmou o seu status de superestrella da liga durante estes playoffs nos que promedió 27 puntos, 11.7 rebotes e 2.9 asistencias. Os Mavericks eliminaron con facilidade a Memphis Grizzlies en primeira rolda, cun triplo nos últimos segundos de Nowitzki que forzou a prórroga. En Semifinais de Conferencia, Dallas viuse as caras cun dos seus rivais máis populares, San Antonio Spurs. Esta vez Nowitzki superou a Tim Duncan e o equipo volveu ás Finais de Conferencia. Un triplo de Nowitzki no sétimo partido enviou o partido á prórroga. No tempo extra, Dallas venceu 119-111 con 37 puntos e 15 rebotes de Dirk. Nas Finais de Conferencia debían superar a Phoenix Suns para alcanzar as súas primeiras Finais da NBA. Nowitzki anotou 50 puntos para liderar a Dallas á vitoria nun crucial quinto encontro. O columnista da ESPN Bill Simmons remarcou: "Dirk está a xogar a un nivel que ningún aleiro mostrara dende Bird". Remataron aos Suns no seguinte encontro ante o seu público.
Dallas estaba na súa primeira Final da NBA. Era unha final entre debutantes, xa que Miami Heat tamén se coara por primeira vez na súa historia. As cousas non puideron comezar mellor, cun 2-0 favorable aos Mavericks. No terceiro encontro a final parecía case decidido cando Dallas vencía de 15 puntos. Con todo, acabaron perdendo aquel encontro e Miami recuperou a fe. Dwyane Wade anotou 36 puntos, como mínimo, en cada un dos seguintes catro encontros para dar consumar a remontada (4-2) e darlle a Miami Heat o seu primeiro anel. O escolta dos Heat levou o MVP das Finais e Nowitzki só anotou 20 dos seus últimos 55 tiros no tres encontros finais. Dirk afirmou que a derrota no terceiro encontro cambiou o rumbo da final.
A tempada 2006-07 foi histórica para Nowitzki. O alemán levou o MVP da tempada despois de liderar a Dallas ao mellor récord da liga e da franquía con medias de 24,6 puntos (50,2% en tiros e campo e 41,6% en triplos), 8,9 rebotes e 3,4 asistencias. Deste xeito, converteuse no primeiro xogador europeo en ser galardoado como MVP da Tempada, sendo ademais o primeiro en logralo sen xogar na universidade. Contra todo prognóstico, os Mavericks caeron fronte a Golden State Warriors de Don Nelson na primeira rolda dos playoffs de 2007 por 4-2. No sexto encontro, Dirk estivo aciago con só 8 puntos e un pobre 2 de 13 en tiros. Defendido por Stephen Jackson, Nowitzki fixo preto de cinco puntos menos que na liga regular e a súa porcentaxe de tiro foi do 38,3%. Esta eliminación supuxo unha das grandes sorpresas na historia da NBA ao ser a primeira vez que un #1 é eliminado por un #8 nunha serie de sete partidos.
Na tempada 2007-08 os Mavericks volveron ver como caían outra vez eliminados en primeira rolda ante New Orleans Hornets por 4-1. A pesar do traspaso a mediados de tempada que levou a Jason Kidd a Dallas, o equipo só puido lograr o sétimo mellor balance da Conferencia Oeste. O ciclo parecía esgotado. Para Dirk, unha das alegrías da tempada chegou o 6 de febreiro de 2008, data na que asinou o seu primeiro triplo-dobre ante Milwaukee Bucks con 29 puntos, 10 rebotes e 12 asistencias (marca persoal). A outra gran noticia chegou o 8 de marzo de 2008, cando con 34 puntos superou a Rolando Blackman como máximo anotador da historia da franquía con 16.644 puntos.
Na tempada 2008-09 moitos crían que Nowitzki empezaría a notar un declive total e lograría unha cifra menor de puntos que o ano anterior. A pesar disto, Nowitzki volveu cumprir con outra gran tempada, cunha cifra de media de puntos de 25,9 e de rebotes de 8,4, con grandes partidos ao longo da tempada como o que enfrontou aos Mavericks contra Oklahoma Thunder o 13 de decembro de 2008 no que Nowitzki anotou 46 puntos, ou o 18 de xaneiro de 2009 con Utah Jazz, no que conseguiu 39 puntos. Conseguiu entrar no primeiro quinteto da tempada por diante de Tim Duncan e Pau Gasol. Os Mavericks entraron en Playoffs cun balance de 50 vitorias e 32 derrotas, sendo 6º na conferencia oeste. Enfrontáronse en primeira rolda a San Antonio Spurs, que perderon a Manu Ginobili debido a unha lesión e contaban con moito menos potencial. En 1º rolda Nowitzki non mostrou a súa mellor versión e quedo en 19.2 puntos e 8.6 rebotes, pero os Mavericks pasaron a semifinais, onde lles esperaban os Denver Nuggets. Nesta serie, marcada pola polémica que houbo nun partido por unha falta que cometeu Antoine Wright sobre un xogador de Denver Nuggets e que non chegou a ser pitada, Nowitzki completou unha serie magnífica con 34.4 puntos (no penúltimo partido das series conseguiu 44 puntos sen lanzar nin un só triplo e 13 rebotes) e 11,6 rebotes, quedando cunhas medias totais de 26,8 puntos e 10,1 rebotes, perdendo a serie Dallas Mavericks por un parcial de 4-1. O 29 de marzo de 2010, Nowitzki conseguiu o segundo triplo-dobre da súa carreira ante Denver Nuggets, con 34 puntos, 10 rebotes e 10 asistencias.
Selección de Alemaña
Nowitzki xogou coa Selección de baloncesto de Alemaña dende o Eurobasket de 1999 en Francia. Dende aí consolidouse como o principal anotador do conxunto alemán, mais non puido evitar que Alemaña terminase en sétimo lugar, quedando fóra dos Xogos Olímpicos de Sidney 2000. No Eurobasket de 2001 en Turquía, Nowitzki foi o máximo anotador con 28,7 puntos e perdeu o MVP por pouca diferenza ante Peja Stojakovic. Alemaña chegou ás semifinais, onde perdeu ante Turquía despois de que Hedo Turkoglu mandase o partido á prórroga cun triplo sobre a bucina, gañando finalmente os turcos na prórroga. Alemaña tivo que xogar fronte a España o partido pola medalla de bronce, que tamén perderon, quedándose sen medalla. Nowitzki liderou o torneo en puntos e rebotes, con 28,7 e 9,1, respectivamente, e foi incluído no Mellor Quinteto do Europeo. A selección alemá atraeu a 3,7 millóns de telespectadores, récord histórico no baloncesto alemán.
Nowitzki logrou a súa primeira medalla no Mundial de Indianápolis 2002. En cuartos de final eliminou á España liderada por Pau Gasol e coouse en semifinais, onde caeron fronte Arxentina por 86-80. No encontro pola medalla de bronce superaron con facilidade a Nova Zelandia por 117-94. Nowitzki acabou como máximo anotador con 24 puntos e foi elixido MVP do torneo. En Alemaña os 3,7 millóns de espectadores do anterior Europeo, foron superados polos 4 millóns deste evento. O Eurobasket de 2003 en Suecia foi a maior desilusión de Nowitzki na selección alemá. Nun encontro de preparación, sufriu unha lesión no pé tras chocar co francés Florent Pietrus. Na decisiva eliminatoria da segunda rolda (o vencedor accedía a cuartos de final) fronte a Italia, Alemaña perdeu 86-84, perdendo toda opción de clasificarse aos Xogos Olímpicos de Atenas 2004. Nowitzki tivo unha media de 22,5 puntos, pero viuse lastrado pola lesión que lle impediu render en plenitude de facultades.
Perfil de xogador
Nowitzki é un dos xogadores máis versátiles da NBA. Cos seus 2,13 metros de estatura, é capaz de xogar tanto en posicións interiores, como en exteriores, onde a súa boneca e a súa axilidade permítenllo. Con medias durante a súa carreira por encima dos 22 puntos e os 9 rebotes, Nowitzki consolidouse como un dos mellores xogadores da NBA, e especialmente como un dos mellores tiradores. Testemúñano as súas grandes porcentaxes en tiros de campo (sempre en torno ao 50%), en triplas (entre o 38-40%) e en tiros libres (case sempre en torno ao 90%) ou o seu Concurso de Triplas no All-Star de 2006. A súa precisión no tiro, combinado coa súa altura, fan de Dirk un xogador moi difícil de taponar e de defender.
Un dos principais problemas dos aliros adoita ser a defensa. Con Dirk tamén sucede, aínda que mellorou notablemente dende que chegou á NBA. En 2005, nun artigo de ESPN, Nowitzki foi votado como un dos 10 mellores ala-pivotes de tódolos tempos. Ao longo da súa carreira, Nowitzki viu premiada a súa traxectoria con diferentes galardóns. É un asiduo ao All-Star Game da NBA, onde participou en nove ocasións (datos de 2010). Noutras tantas foi incluído nos Mellores Quintetos da NBA. Pero sen dúbida o premio máis destacado da súa carreira é o MVP de 2007, sendo o primeiro europeo en logralo e sendo tamén o primeiro sen xogar na universidade. Posúe os récords da franquía totais en puntos, rebotes e tiros libres.
Estatísticas
180px|miniatura|Nowitzki foi elixido [[MVP da NBA|MVP da tempada 2006-07.]]
Serres de Arriba, Serres, Muros
Serres de Arriba é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 92 habitantes (41 homes e 51 mulleres).
Ultramega OK
Ultramega OK é o álbum de estrea da banda de grunge estadounidense Soundgarden, editado o 31 de outubro de 1988 a través do selo SST Records. Tras o lanzamento dos EPs Screaming Life (1987) e Fopp (1988), ámbolos dous polo selo Sub Pop, Soundgarden asinou un contrato coa discográfica independente SST e comezou a traballar no seu primeiro álbum de estudio.
Risto Ryti
Risto Heikki Ryti, avogado e político nado en 1889 e finado en 1956, foi o presidente de Finlandia entre 1940 e 1944. Tamén foi Primeiro Ministro do país, entre 1939 e 1940.
Cogombro (homónimos)
O termo cogombro pode designar:
Sepp Blatter
Procedente dos negocios, as relacións públicas e a administración deportiva, Blatter converteuse en secretario xeral da FIFA en 1981 e foi elixido presidente no 51.º congreso o 8 de xuño de 1998, sucedendo a João Havelange, que presidira a organización dende 1974. Blatter foi reelixido en 2002, 2007, 2011 e 2015. Igual que o seu predecesor, Blatter buscou incrementar a influencia dos estados africanos e asiáticos no mundo do fútbol coa expansión dos equipos participantes en varios torneos da FIFA.
Foi perseguido persistentemente por acusacións de corrupción e mala xestión financeira. O dominio de Blatter supuxo unha ampla expansión dos ingresos xerados pola Copa do Mundo da FIFA, acompañada polo colapso da compañía de mercadotecnia International Sport and Leisure e numerosas alegacións de corrupción no proceso de adxudicación dos torneos da organización.
O 2 de xuño de 2015, seis días despois de que o goberno dos Estados Unidos imputou varios dirixentes da FIFA e compañías de mercadotecnia por subornos e lavaxe de cartos, Blatter anunciou que convocaría eleccións para elixir un novo presidente da FIFA e que non se presentaría ás eleccións, pero que permanecería no seu posto ata que o congreso extraordinario puidese ser organizado. Anunciáronse procedementos criminais pola oficina do fiscal xeral suízo o 25 de setembro de 2015 por "mala xestión delituosa ... e malversación".
En outubro de 2015, Blatter e outros altos cargos da FIFA foron suspendidos en medio da investigación, e en decembro o independente Comité Ético da FIFA expulsou a Blatter do cargo e prohibiulle tomar parte de calquera actividade da organización nos seguintes oito anos. O 24 de febreiro de 2016, un comité de apelación da FIFA mantivo a suspensión mais reduciuna de oito anos a seis. Issa Hayatou actuou como presidente ata o congreso extraordinario que se celebrou a finais de febreiro, e no que se elixiu a Gianni Infantino como noveno presidente da FIFA.
Honores
Blatter recibiu numerosos premios, medallas, graos honoríficos e cidadanías de estados, corpos de goberno deportivos, grupos especiais, universidades e cidades.
O seu grao honorario da Universidade De Montfort foi revogado pola institución en outubro de 2015, que lle fora entregado en recoñecemento da súa conduta ética.
Vida privada
Blatter casou por terceira vez o 23 de decembro de 2002 con Graziella Bianca, adestradora de golfiños que era amiga da súa filla. O matrimonio acabou en divorcio en 2004. Dende 2014 é parella de Linda Barras.
Blatter foi criado como católico.
Nogueira de Abaixo, Betán, Baños de Molgas
Nogueira de Abaixo é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Rafael Gómez Nieto
alt=Inauguración do Xardín dos Combatentes da Nove en Madrid. Rafael está no centro da foto, á beira de M. Carmena.|miniatura|Inauguración do Xardín dos Combatentes da Nove en Madrid. Rafael está no centro da foto, á beira de [[Manuela Carmena|M. Carmena.]] Rafael Gómez Nieto, nado en Adra o 29 de xaneiro de 1921 e finado en Estrasburgo o 31 de marzo de 2020, foi un militar español do século XX.
Traxectoria
Rafael Gómez participou na Guerra civil española, chaamado a filas pola chamada "Leva do Biberón", loitando no Exército Republicano Español, participando na Batalla do Ebro.
Ó rematar a guerra, pasou a Francia, quedando internado no Campo de internamento de Saint-Cyprien. Catro meses despois chegou a Alxeria co seu pai, internado en Argelès. Despois da Campaña en África Occidental da Segunda Guerra Mundial polos Aliados formou parte da 9.ª Compañía da 2.ª División Blindada de Francia que, integrada por republicanos españois, foi a primeira unidade militar aliada que entrou en París tras a súa reconquista.
Morreu nunha residencia de anciáns en Estrasburgo (Francia), cidade na que vivía dende 1955, polo COVID-19. Foi o último supervivente dos membros da 9.ª Compañía que entraron en París.
Monoecia
miniatura|300px|[[Flor de tulipán, especie monoclino-monoica (hermafrodita).]]
En bioloxía, especialmente en botánica, denomínase monoica ou monoclina a unha especie en que as gónadas e, con elas, os gametos masculinos e femininos, son portados por todos os individuos da mesma especie.
Este fenómeno coñécese como monoecia, ou monoclinia.
Como contraste, os organismos nos que os dous sexos está separados en diferentes individuos chámanse dioicos ou diclinos.
Etimoloxías
O termo monoecia está formado polos elementos mon- e -oecia, tirados do grego antigo μόν-, de μόνος mónos, "só", "único", e da palabra οἰκία oikía, "casa". Literalmente: "dunha soa casa". Monoico deriva de monoecia.
Nos vexetais
miniatura|225px|[[Taenia solium adulta.]] Entre as especies de plantas monoicas distínguese, porén, entre as hermafroditas e as monoclinas. As especies que teñen flores hermafroditas, é dicir, con presenza de aparellos reprodutivos de ambos os sexos nunha soa flor, reciben o nome de monoclino-monoicas; aquelas plantas cuxos individuos presentan flores diferenciadas de ambos os sexos son chamadas diclino-monoicas; pola súa parte, as que conteñen tanto flores hermafroditas como unisexuais denomínanse polígamas.
Tamén se di que isto pode estar relacionado coas ximnospermas, as cales teñen un cono masculino e tamén un cono feminino, que teñen a función xuntar os gametos na polinización e dar así lugar a unha semente que dará paso a un novo individuo.
Nalgunhas especies de plantas monoicas existen barreiras fisiolóxicas (por exemplo, que as estruturas reprodutoras maduren en tempos diferentes) que impiden a autofecundación ou que non permiten o desenvolvemento dun embrión orixinado desa forma.
Nos animais
Nos animais, como os vermes ou ou caracois terrestres, esta característica coñécese usualmente como hermafroditismo.
En xeral, os animais monoicos non se autofecundan, facendo fecundación cruzada. Como excepción, temos os vermes platihelmintos, como a Taenia solium e a Taenia saginata, que se autofecundan por teren en cada anel (proglote) gametos dos dous sexos. Cando unha persoa ten unha tenia no intestino, este animal hermafrodita autofecúndse.
Nos mamíferos, o hermafroditismo é un caso teratolóxico, é dicir, unha mala formación embrionaria. A pesar de que o mesmo individuo produce gametos dos dous sexos, a reprodución sexual exixe a unión de dous individuos de sexos diferentes, a fin de que se poida dar o intercambio de material xenético.
Leonardo Fernández Souto
Leonardo Fernández Souto, nado en Líncora (Chantada), foi un político galego.
Traxectoria
Secretario do Partido Galeguista de Chantada a finais da República, foi o presentador do mitin de Castelao en Chantada o 31 de maio de 1936, para pedir o SI para o plebiscito do Estatuto. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado en Valencia en 1947. Participou na homenaxe a Rosalía promovida polo grupo Brais Pinto en Madrid en 1968. Funcionario civil do Corpo Especial de Mecánicos Condutores do Ministerio do Exército, xubilouse en 1974. Pasou os últimos anos na Residencia de Anciáns de Chantada. Escondeu no faiado da súa casa varios documentos do Partido Galeguista que hoxe están no Museo de Lugo.
Compoñente secretor
miniatura|dereita|180 px|Molécula do anticorpo [[dímero IgA co compoñente secretor en amarelo. 1: cadea pesada. 2: cadea lixeira. 3: cadea J. 4: compoñente secretor.]]
O compoñente secretor é un compoñente polipeptídico do anticorpo IgA, que é necesario para que a a IgA se poida secetar polas mucosas. Está formado por unha porción do receptor polimérico das inmunoglobuinas, que permanece unido á IgA. Ademais do compoñente secretor unido a IgA, nas secrecións unha fracción do compoñente secretor atópase libre (separado da IgA).
Arriba, Sestaio, Muros
Arriba é un lugar da parroquia de Sestaio no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Compoñente secretor
O IgA producido polos linfocitos B é o principal anticorpo nas secrecións corporais, como as vertidas no intestino, bágoas, saliva etc. O IgA vértese ao sangue e despois debe atravesar as células epiteliais dos órganos para ser segregada. As células dos epitelios mucosos a través dos cales se segrega a IgA teñen un receptor para a IgA chamado receptor polimérico das inmunoglobulinas. A IgA únese a este receptor na superficie basolateral da célula epitelial formando un complexo, que é endocitado e penetra na célula, e seguidamente atravesa a célula pasando por diversos compartimentos celulares (transcitose) ata chegar á superficie luminal (que dá ao lume do intestino ou da glándula), onde o complexo receptor-IgA será liberado por exocitose. Durante a transcitose o complexo sofre proteólise na zona do receptor, de maneira que a IgA se libera, pero queda unido a ela un fragmento do receptor (o resto do receptor queda separado), e ese fragmento é o compoñente secretor. Unha vez libre a IgA (co seu compoñente receptor unido) difunde no lume.
Ademais do seu papel na secreción, os carbohidratos que contén o compoñente secretor aseguran a unión da IgA ao revestimento mucoso do intestino e tracto respiratorio, o que facilitará a eliminación de bacterias, polo que é crucial para que haxa unha eficaz protección contra os microbios no epitelio intestinal, mantendo a barreira de "exclusión inmune". Experimentos con compoñente secretor recombinante humano demostraron que o compoñente secretor está implicado en establecer interaccións locais co mucus que facilitarán a localización da IgA no revestimento intestinal. O compoñente secretor humano leva seis cadeas laterais de carbohidratos, que melloran a estabilidade da IgA, pero tamén son os que serven para a súa interacción co mucus no revestimento intestinal, xa que os compoñentes secretores desglicosilados non poden facilitar a unión da IgA ao mucus.
Outras propiedades do compoñente secretor son a protección das IgA da degradación proteolítica no tracto gastrointestinal e cavidade oral, e na neutralización de toxinas bacterianas ou da adhesión bacteriana por medio dunha unión non específica directa. Informouse tamén que o compoñente secretor ten a capacidade de estimular aos eosinófilos
En contra do que se pensaba inicialmente, parece que o compoñente secretor non se une igual ás dúas formas de IgA secretoras. Na IgA1 humana, a unión do compoñente secretor é covalente polo establecemento na parte final da transcitose dunha ponte disulfuro entre a Cys467 do dominio 5 do compoñente secretor e a Cys311 do dominio CH2 da cadea α1 da IgA. Polo contrario, na IgA2, máis difícil de purificar e menos estudada, parece que o compoñente secretor se une non covalentemente.