cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bifidobacterium
Resposta ao oxíxeno
A sensibilidade dos membros do xénero Bifidobacterium ao O2 limita xeralmente a actividade probiótica a hábitats anaeróbicos. As recentes investigacións informaron que algunhas cepas de Bifidobacterium mostran varios tipos de crecemento óxico. As baixas concentracións de O2 e CO2 poden ter un efecto estimulatorio sobre o crecemento destas cepas de Bifidobacterium. Baseándose nos perfís de crecemento en diferentes concentracións de O2, as especies de Bifidobacterium foron clasificadas en catro clases: hipersensibles ao O2, sensibles ao O2, tolerantes ao O2, e microaerófilas. O principal factor responsable da inhibición do crecemento aeróbico crese que é a produción de peróxido de hidróxeno (H2O2) no medio de crecemento. Purificouse unha NADH oxidase formadora de H2O2 dun Bifidobacterium bifidum sensible ao O2 e foi identificada como unha dihidroorotato deshidroxenase de tipo b. Os parámetros cinéticos suxiren que o encima podería estar implicado na produción de H2O2 en ambientes moi aireados.
Aeroporto de Poznań-Ławica
O aeroporto de Poznań-Ławica Henryk Wieniawski (IATA: POZ, ICAO: EPPO) é un aeroporto polaco que serve á cidade de Poznań. Construído no ano 1913, é un dos aeroportos máis antigos de Polonia. Está situado a 5 km ao oeste do centro de Poznań. Toma o seu nome da veciñanza de Ławica, parte do distrito de Grunwald, aínda que as súas instalacións están realmente no distrito de Jeżyce.
Paradoxo de Teseo
O Paradoxo de Teseo, tamén coñecido como O barco de Teseo, é un paradoxo de substitución.
Segundo unha lenda grega:
Eleccións municipais en Porqueira
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Porqueira dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Porqueira]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Porqueira desde a aprobación da Constitución de 1978.
Conxunto Histórico-Artístico
miniatura|Vista de [[Covarrubias declarada conxunto histórico-artístico.]] A declaración legal denominada Conxunto Histórico-Artístico está formada por tódolos bens declarados como Monumentos Históricos-Artísticos, sendo unha figura de protección sobre os bens culturais españois e que se atopa regulada polo Ministerio de Cultura de España.
Digimon Rumble Arena
Digimon Rumble Arena (デジモンテイマーズ バトルエボリューション) é un videoxogo de loita desenvolvido e distribuído por Bandai en asociación con Hudson Soft para a consola PlayStation. Estreouse no Xapón o 6 de decembro de 2001 e en América do Norte o 24 de febreiro de 2002.
Os xogadores poden escoller entre 24 personaxes (quince dos cales deben ser desbloqueados) das series Digimon Adventure e Digimon Tamers da franquía Digimon, como Terriermon, Agumon, Gatomon e Renamon. A secuela do xogo, Digimon Rumble Arena 2, foi lanzado dous anos despois (tres no Xapón) para as consolas Nintendo GameCube, PlayStation 2 e Xbox.
Serekunda
Serrekunda (ou Serekunda) é a maior cidade da Repúblida de Gambia. Localizada na África occidental, ao suroeste da cidade de Banjul, a súa poboación no 2006 era duns 335.733 habitantes. Nótese que Banjul, a capital de Gambia, se acha nunha illa, véndose así favorecido o crecemento de Serrekunda. Pertence ao distrito de Kanifing.
Serrekunda é coñecida polo seu mercado, as súas árbores de algodón de seda e a súa Arena de loita. Os arrabaldes da cidade son Kanifing, Latrikunda, Sukuta e London Corner, e ademais inclúe os resorts de Bakau, Fajara e Kotu.
Linguas preindoeuropeas
dereita|350px|miniatura|Localización dalgunhas linguas preindoeuropeas documentadas.
Algunhas están testemuñadas só como elementos de substrato nas linguas indoeuropeas; con todo, algunhas outras (como o etrusco, minoico, ibérico etc.) tamén aparecen testemuñadas en inscricións, datábeis as máis delas na Idade de Bronce.
A única lingua preindoeuropea que sobrevive é o éuscaro.
Zamboanga
miniatura|esquerda|240px Zamboanga é unha cidade que se localiza en Filipinas. Esta cidade foi fundada no ano 1635 como fortaleza militar de defensa.
Situación
Atópase situada na illa de Mindanao, na mesma punta da península do seu nome. Limita ao sur co Estreito de Basilán, ao leste co Golfo dos Mouros e ao oeste co Mar de Sulú.
Economía
A economía desta cidade depende do papel e máis dos produtos agrarios. Tamén é importante a industria do moble e das conservas de peixe.
Xoán I de Portugal
Xoán I de Portugal, nado en Lisboa o 11 de abril de 1357 e finado na mesma vila o 14 de agosto de 1433, foi rei de Portugal, fillo ilexítimo de Pedro I de Portugal con Teresa de Lourenço, filla do mercador lisboeta Lourenço Martins, aínda que durante moito tempo se sostivese que era de orixe galega. En 1364 foi consagrado Gran Mestre da Orde de Avis.
Foi alcumado o de Boa Memoria, pola lembranza positiva do seu reinado na memoria dos seus habitantes. Tamén é coñecido como o Bo ou o Grande.
Interreino
Porén, a burguesía e parte da nobreza uníronse á voz popular que clamaba contra a perda da independencia, tan duramente mantida por Fernando I. Dous pretendentes apareceron para competir con Beatriz pola coroa portuguesa:
Co apoio dun grupo de nobres, entre eles Álvaro Pais e o mozo Nuno Álvares Pereira, e animado polo descontento xeral, o Mestre de Avis asasinou o conde de Andeiro no pazo, o 6 de decembro de 1383 e iniciou o proceso de obtención da rexencia en nome do infante Xoán. Con este último, aprisionado por Xoán I de Castela, abríase a posibilidade política do mestre de Avis ser rei.
Como sería de esperar, Xoán I de Castela non desistiu da súa pretensión e preparouse para loitar polos dereitos da súa consorte á coroa portuguesa. Seguiu a crise de 1383-1385, un período de anarquía e inestabilidade política onde diferentes cidades de Portugal se declaraban por Leonor Teles (ata abdicar da rexencia para a súa filla), por Beatriz ou polo Mestre de Avis.
Li Liweng
李笠翁 Li Liweng, ou 李漁 Li Yu (Jiangsu, 1611 - 1680), dramaturgo, poeta, novelista, ensaísta e editor chinés da dinastía Qing.
Xoán I de Portugal
Interreino
A guerra civil durou máis dun ano. Nuno Álvares Pereira, posteriormente condestábel de Portugal, revelouse como un xeneral de gran valor, ao contrario do pretendente ao trono. Fernão Lopes é un crítico feroz das accións militares do Mestre, que tería tendencia a preferir enxeños e planos complicados, sen resultados, ao contrario da loita valente e cabaleiresca, e das vitorias cruciais de Nuno, particularmente no Alentejo e na axuda a Lisboa, onde o mestre quedou cercado sen se ter abastecido das provisións necesarias para aturar un asedio.
Li Liweng
Autor de O tapiz dos gozos e os rezos (肉蒲團), foi un dos mellores representantes dos literatos que exaltaban os praceres da vida e o erotismo. Nas súas obras tratou temas como a homosexualidade e o hedonismo.
Xoán I de Portugal
Reinado
miniatura|300px|esquerda|O xenio militar de Nuno Álvares Pereira foi decisivo na Batalla de Aljubarrota. Finalmente o 6 de abril de 1385, as Cortes portuguesas reunidas en Coímbra declaran o Gran Mestre de Avis, Xoán I, rei de Portugal. Esta toma de posición resultaba na práctica como unha declaración de guerra a Castela, xa que atacaba o estatuto de Beatriz de Portugal como herdeira.
Pouco despois, Xoán I de Castela invade Portugal co obxectivo de tomar Lisboa e eliminar a Xoán I de Portugal do trono. Con Castela, seguía un continxente de cabalería francesa, aliada de Castela para oporse aos ingleses, que tomaron partido por Xoán I (Guerra dos Cen Anos). Como resposta, Xoán I nomea a Nuno Álvares Pereira Condestábel de Portugal protector do reino.
A invasión castelá foi rexeitada durante o verán, despois da decisiva batalla de Aljubarrota, realizada o 14 de agosto, cerca de Alcobaça, onde o exército castelán foi case totalmente aniquilado. Castela, entón, retírase e a estabilidade da coroa de Xoán I queda definitivamente establecida.
En 1387, Xoán I casa con Filipa de Lancaster, filla de Xoán de Gante, fortalecendo por lazos familiares os acordos do Tratado de Alianza Luso-Británica, que perdura ata hoxe. Despois da morte en 1390 de Xoán de Castela, sen herdeiros de Beatriz, a ameaza castelá ao trono de Portugal desapareceu. A partir de entón, Xoán I dedicouse ao desenvolvemento económico e social do país, sen se involucrar en máis disputas coa veciña Castela ou a nivel internacional. A excepción foi a conquista de Ceuta, no norte de África, en 1415, unha praza de importancia estratéxica no control da navegación na costa de África que é conquistada o 21 de agosto. Despois da súa conquista son armados cabaleiros, na mesquita daquela cidade, os príncipes Duarte, Pedro e Henrique. Mentres, na véspera da partida de Lisboa, faleceu a raíña Filipa de Lancaster.
Legado
miniatura|180px|Bandeira persoal de Xoán I coa súa divisa: «Pour bien» Cronistas contemporáneos describen a Xoán I como un home agudo, coidadoso en conservar o poder, pero ao mesmo tempo benevolente e de personalidade agradable. Na xuventude, a educación que recibiu como Gran Mestre da Orde de Avis transformouse nun rei excepcionalmente culto para a época.
O seu amor ao coñecemento pasou tamén aos fillos, designados por Luís de Camões, n'Os Lusíadas, por "ínclita xeración": o rei Duarte de Portugal foi escritor, Pedro, duque de Coímbra, o Príncipe das Sete Partidas, foi un dos príncipes máis esclarecidos do seu tempo e moi viaxado, e Henrique, duque de Viseu, o Navegador, investiu toda a súa fortuna en investigación relacionada coa navegación marítima e a cartografía, dando inicio á epopea dos descubrimentos.
A súa única filla, Isabel de Portugal, casou co duque de Borgoña e mantivo unha corte refinada e erudita nas súas terras.
Xoán morreu o 14 de agosto de 1433. Xace na capela do fundador, no Mosteiro de Santa María da Vitoria, na Batalha.
Descendencia
miniatura|dereita|250px|Casamento de Xoán I coa Filipa de Lencastre. Do seu casamento con Filipa de Lancaster (1359-1415) naceron nove fillos. Destes, os seis que chegaron á idade adulta serían lembrados como a ínclita xeración:
Xoán tivo tamén dous fillos naturais de Inés Pires:
Virxe de África
A Virxe de África é unha imaxe da Virxe María que se atopa no Santuario de Santa María de África na cidade autónoma de Ceuta. É a patroa da cidade e a súa festividade celébrase o 5 de agosto.
Historia
O infante Henrique o Navegante en 1421 enviou a Ceuta unha imaxe da Virxe con esta mensaxe: "Envíovos unha imaxe da Virxe, moi devota miña". Engadía a mensaxe que a esa imaxe rendéraselle culto anteriormente e que para adiante a venerasen e nomeasen coa advocación de Santa María de África. Completaba o xesto o infante cun trazo da súa persoal piedade entregando á Virxe de África o seu bastón de mando ou "Aleo". Cerimonia esta tan simbólica que logo repetiron os comandantes xerais da praza de Ceuta.
Foi coroada canonicamente o 10 de novembro de 1946. E aínda que sempre foi considerada patroa, non foi ata o 24 de novembro de 1949, cando o papa Pío XII outorga o breve pontificio declarando oficialmente o padroado.
O Concello da cidade de Ceuta proclamouna Alcaldesa Perpetua o 5 de marzo de 1654.
A imaxe
thumb|right|250px|Fachada do [[Santuario de Santa María de África.]] A escultura é unha talla gótica do século XV. Preséntase entronizada, sentada, e co corpo morto de Cristo nos seus brazos, ao estilo do paso da Angustias ou da Piedade. A imaxe está tallada nun só bloque de madeira, agás a cabeza de Cristo e a man esquerda da Virxe, perforándose na zona posterior, segundo costume das imaxes destinadas a situarse en altares ou retablos. Este oco aparece cuberto na actualidade por unha tapa de madeira formada por varios taboleiros. Malia non ser unha imaxe de vestir, xeralmente leva un groso manto de ricas teas, que lle cobre a parte traseira da talla, quedando á vista toda a parte frontal do seu corpo.
Outras
Na cidade de Santa Cruz de Tenerife, o principal mercado da cidade leva o nome desta virxe. De feito hai no seu interior unha diminuta réplica da Virxe de África, que se encontra fronte a outra pequena figura da Virxe da Candelaria, patroa das Canarias. Ademais dáse a circunstancia de que o arquitecto que deseñou este mercado foi precisamente quen construíu tamén a Basílica da Virxe de Candelaria.
Nove (homónimos)
O termo nove pode referirse a:
Malí (homónimos)
Malí, Mali ou MALI pódese referir a:
Estreito de Florida
miniatura|dereita|220px|O estreito de Florida visto dende o espazo. O estreito de Florida (Estados Unidos) localízase entre o golfo de México e o océano Atlántico, e entre os Florida Keys e Cuba. O estreito leva a corrente de Florida, o principio da corrente do Golfo, ó golfo de México. Os dereitos do petróleo e do gas natural da zona foron divididos entre os Estados Unidos e Cuba por un tratado de 1977. Os estudos xeolóxicos proxectan reservas substanciais.
Jacksonville
Jacksonville é un topónimo moi común nos Estados Unidos:
Stephen Semel
Stephen Semel (ás veces coñecido como Steve Semel ou Steven Semel) é un director, produtor, editor e actor de cine e televisión.
Traxectoria
Foi nomeado aos premios Emmy. Traballou como editor principal en películas como Fandango, License to Drive, Miracle Mile, Kuffs, Only The Strong, You So Crazy, Airheads, The Truth About Cats & Dogs, One Eight Seven, My Giant, Three to Tango, The Way of the Gun e The Count of Monte Cristo. Semel tamén editou varios episodios de series de televisión, incluídos os oito episodios de Tales from the Crypt, Dragnet e Century City. Tamén editou varios episodios de Lost e apareceu como Adam, un dos Os Outros na estrea da terceira tempada. Semel foi nomeado para dous premios Emmy en 2006 polo seu traballo nos episodios de Lost "One of Them" e "Live Together, Die Alone".
Semel foi asistente de editor na película Apocalypse Now (como Steve Semel). Tamén foi editor dun asistente de Back to the Future.
Tuiril, San Xurxo de Moeche, Moeche
Tuiril é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Rotten Apples
Rotten Apples é un recompilatorio de grandes éxitos da banda The Smashing Pumpkins. Foi editado o 20 de novembro do 2001 conxuntamente co Judas 0.
Listaxe de cancións
Existen dúas versións de Rotten Apples, unha delas exclusiva para os Estados Unidos. Na versiós dos Estados Unidos inclúese a canción "Landslide" que é substituída por "Try, Try, Try" na versión internacional.
Canción do verán
miniatura|dereita|O artista almeriense [[Manolo Escobar, autor dalgún tema considerado canción do verán.]]
Recibe o nome de canción do verán aquela ou aquelas cancións comerciais que máis impacto provoca nos medios de comunicación así como na na sociedade durante os meses do verán. Polo xeral, son cancións con retrousos pegadizos, moi bailables, e son as máis difundidas con diferenza en tódolos medios de comunicación audiovisual, así como en bares, discotecas, e orquestras nas verbenas. Non existe ningún organismo que as teña chamado así de xeito oficial, pero as cancións do verán son coñecidas por esa denominación polo conxunto da sociedade e os medios de comunicación.
En lingua galega
No ano 2006 creouse o proxecto A polo ghit, para elixir a canción do verán en lingua galega. Ese ano foi elixida "In the Ocean" (Pulpiño Viascón), en 2007 "Biocultivos" (Sacha na horta), en 2008 "Planeta 19" (Boy Elliott), que representou a Galiza no festival Liet-Lavlut, e no 2009 foi "O fillo do mar" (A banda de Balbina). No 2010 o proxecto foi substituído por Vas sacar nota, gañando dúas cancións: "Que nos pasou" (Pablo Costas) e "O camiño das estrelas" (Gustavo Almeida).
Características
miniatura|300px|Actuación da [[orquestra Panorama en Barrantes. Este tipo de actuacións adoita incluír pezas de sona dos veráns.]] A finais dos anos 50 estaban en voga os grupos-orquestra que comezaban a mesturar o pop e o rock, como Los Tamara. A mediados dos anos 60, coa axuda destes grupos e da radiofórmula, comezaron a haber cada ano varios temas considerados canción do verán. Os estilos musicais foron avanzando, pasando desde a canción de autor, o europop, cancións da movida madrileña, ou música electrónica. Tamén foi variando a procedencia dos autores e intérpretes.
Nalgúns casos, os temas foron os elixidos por diferentes países para o Festival de Eurovisión, que se celebra en primavera. Noutras ocasións, os temas están ligados a eventos deportivos, como as Olimpíadas, os mundiais de fútbol ou a volta ciclista a España.
Nos inicios, as cancións do verán estaban marcadas polas listas de éxitos de cada país, pero na actualidade, coa difusión de plataformas de difusión como internet, téndese a unha unificación dos éxitos a nivel internacional.
Se ben nun inicio eran cancións comúns que acadaban sona nunha época determinada do ano, axiña comezaron a crearse pezas específicas con esta etiqueta, con letras que falan de actividades para facer en vacacións, con estereotipos como a festa, a praia, o Sol, a propia música, o baile o sexo ou o alcohol. Artistas como Georgie Dann, Rafaella Carrà ou King África son coñecidos especialmente polos seus hits veraniegos. Desde os anos 80 aparecen numerosos discos recompilatorios que inclúen estes éxitos, coñecidos en inglés como Summer Hits.
Estes son varios exemplos, ordenados por importancia ou impacto nos medios de comunicación.
Pietro Verri
miniatura|Monumento a Verri en Milán O conde Pietro Verri, nado o 12 de decembro de 1728, en Milán, onde morreu o 28 de xuño de 1797, foi un filósofo, economista, historiador e escritor milanés.
Verri serviu no exército austríaco, en 1759-60 durante a Guerra dos Sete Anos, despois volveu a Milán, onde coñeceu filósofos importantes, como Cesare Beccaria, co que xunto con o seu irmán Alessandro Verri fundou a Accademia dei Pugni en 1761, un grupo de debate sobre a política pública e economía. Entre 1764 a 1766 o publicou o seu primeiro xornal Il Caffè. O seu terceiro irmán, o conde Carlo Verri tamén foi un destacado líder político, senador do Reino da Italia e Presidente da Rexencia Provisoria, en 1814, e autor de importantes tratados de agricultura.
Verri comezou a publicar libros sobre cuestións económicas en 1760. En 1763 publicou Discorso sulla felicità, un tratado sobre a ética hedonista. Despois do clausura e dispersión de Il Caffè, Verri exerceu diversos postos na administración austríaca, publicou algunhas das obras utilitarias, o máis famoso foi o Discorso en 1773 e Osservazioni sulla tortura en 1777.
En 1771, Meditazioni sulla economia politica, foi con certeza a súa maior contribución á teoría económica. Verri defende que os prezos dependen "da abundancia aparente" da propiedade e da "necesidade" dela. El define "necesidade" como un tipo de dor que os homes buscan reducir ao mínimo para a actividade e a industria. Para Verri, as "necesidades" non son nunca os únicos desexos, pero deberíanse expresar co pagamento, a compra, para que poidan ser considerados "créditos", no sentido moderno. Con Beccaria, Verri notou que "a abundancia aumenta co número de provedores (ou sexa, coa oferta) e as " necesidades ", co número de compradores (ou sexa a demanda). El observa que o valor dun produto corresponde directamente á necesidade e á abundancia (ou sexa, a oferta e a demanda). Desta forma a Verri pode ser considerado un importante precursor do marxinalismo.
A obra de Verro non só inclúe a tentativa para calcuar o balance de pagamentos, senón tamén a primeira expresión matemática dunha curva de demanda. En política económica, Verri seguiu as posicións radicais do laissez-fair preconizado polos fisiócratass. Discordou co principio de "refluxo", de David Hume, porque el dixo que o axuste do balance de pagamentos non se debía ao prezo, senón aos niveis da actividade económica global. As súas teorías económicas son intermedias entre as dos fisiócratas e as de Adam Smith. Nas súas funcións oficiais na administración austríaca, Verri intentou introducir unha serie de reformas económicas e administrativas, pero con pouco éxito. En 1772, Verri foi elixido vicepresidente, e en 1780, presidente da Cámara de Contas. El fixo tamén informes, preconizando a redistribución de terras entre as grandes e as pequenas propiedades. Retirouse da vida pública en 1786, pero viviu o suficiente para ver a Revolución Francesa.
Obras
miniatura|Sull'indole del piacere e del dolore, 1781
Dipódidos
Os dipódidos (Dipodidae) son unha familia de roedores que viven no hemisferio norte, e son a única familia da superfamilia Dipodoidea. Esta familia inclúe unhas 50 especies distribuídas en 16 xéneros. Entre as especies da familia están os xerbos, zapodinos (Zapodinae) e sicistas (Sicista). As diferentes especies poden vivir en praderías, desertos e bosques. Teñen a capacidade de andar a saltos (mediante saltos bípedes usando as patas de atrás), unha característica que está máis evolucionada nos xerbos do deserto.
Características
Os dipódidos son roedores de tamaño pequeno a medio, entre os 4 e os 26 cm de lonxitude, excluído o rabo. Todos están adaptados ao salto, aínda que en varios graos. Os xerbos teñen patas traseiras moi longas que, na maioría das especies, teñen grandes ósos metatarsais. Desprázanse choutando ou camiñando sobre as súas patas posteriores. Os zapodinos teñen longos pés, pero carecen das extremas adaptacións dos xerbos, polo que se moven gateando ou dando curtos pasos, en vez de a grandes saltos. Tanto os xerbos coma os zapodinos teñen longos rabos que lles axudan a equilibrarse. Os sicistas teñen rabos e pés curtos, pero tamén se moven choutando.
Os xerbos e sicistas fan os seus niños en buratos escavados, que, no caso dos xerbos, poden ser complexos, con cámaras laterais para o almacenamento de comida. Ao contrario, os zapodinos poden utilizar buratos feitos por outras especies, pero non os escavan eles, e xeralmente fan os seus niños entre vexetación espesa. A maioría das especies hibernan polo menos durante a metade do ano, sobrevivindo das súas graxas, que acumulan nas semanas previas á hibernación. Os dipódidos paren camadas de entre dous e sete crías despois dun período de xestación de entre 17 e 42 días. Reprodúcense unha ou dúas veces ao ano, dependeno da especie.
Clasificación
miniatura|Sicista betulina, Sicistinae Familia Dipodidae
Vogal semiaberta
Unha vogal semiaberta é aquela que se realiza colocando a lingua abaixada, non tanto como para a realización de [a]. As vogais semiabertas aparecen nas linguas que teñen dous graus de abrimento intermediario, como o galego ([ɛ] e [ɔ]).
Torres de Serrans
miniatura|250px|Vista das Portas de Serrans As Torres de Serrans ou Porta de Serrans eran a entrada norte á muralla do século XIV da cidade de Valencia. Cando había muralla nomeábase porta de Serrans, mais cando esta foi derrubada, ao ficar as torres exentas, pasa a chamarse popularmente torres de Serrans.
O nome de Serrans podería porvir do feito que estivesen no camiño que leva á comarca de Serrans o ben polo feito de que a maioría dos repoboadores deste barrio da cidade en tempos de Jaume I proveñen da zona de Teruel, que dalgún xeito tamén eran "serrans" para os da chaira valenciana, xa que esta cidade aragonesa atópase augas arriba do río Turia. Se polo barrio do Salvador vanse instalar os catalás, e a ponte que o conecta coa outra beira do río chamase pont dels catalans (hoxe da Trinitat), era lóxico que a outra ponte de máis arriba fose a ponte dos turolenses ou serrans, xa que estes instaláranse no barrio contiguo. Hai unha terceira teoría que di que podería coller o nome da principal familia que habitaba a rúa homónima.
É un grande referente da cidade de Valencia e un dos seus monumentos mellor conservados. Da antiga muralla, que se ordenou derruír a mediados do século XIX (culminando no 1865), só resta esta porta, a Porta de Quart cun un lenzo de muralla duns 30 metros, e algúns outros vestixios peor conservados, como os cimentos do Portal dels Jueus e os que se atopan na Sala de la Muralla do IVAM e no MUVIM.
Construción e estrutura
miniatura|250px|Vista lateral. miniatura|250px|Vistas da cidade coas torres.
Os xurados de Valencia encomendaron a súa construción ao mestre Pere Balaguer, quen se inspirou noutras portas góticas de Cataluña, como a Porta Real do Mosteiro de Poblet, que se inspiraba no estilo arquitectónico xenovés.
Comezaron as obras o 6 de abril de 1392 sobre os terreos do anterior pórtico. A composición do groso dos muros é de cantaría moi sólida, xa que a súa función principal era a de servir de fortificación. Posteriormente revestiuse de paramentos de pedra calcaria, procedente principalmente de Alginet, para darlle o acabado suntuoso que requiría a outra función de carácter representativo.
En 1397, case terminadas as obras, expúxose a necesidade de mellorar o acceso á planta nobre das torres. Por iso proxectouse a monumental escalinata de pedra, que agrandou o edificio e facilitou o seu uso nas festas de benvida. En marzo de 1398 finalizaron as obras.
O monumento está constituído por dúas torres poligonais, subdivididas ao seu contorno en tres andares, unides por un corpo central que alberga a porta propiamente dita. O uso da forma poligonal (como a semicircular no caso da Porta de Quart) débese á vantaxe defensiva deste tipos de arestas fronte os cantóns en ángulo recto que son máis vulnerábeis aos proxectís. Entre os elementos máis orixinais das Torres de Serrans destaca o corpo central de estilo gótico flamengo.
Historia e usos
O seu uso principal durante moito tempo foi servir de defensa en calquera asedio ou eventual ataque á cidade, pero máis xeralmente utilizábase para cerimonias e entradas oficiais de embaixadores e de reis, e consideráballa (e aínda lla considera) como a entrada principal da cidade.
En 1586, despois do incendio da cidade, as torres reconvertéronse en prisión de nobres e cabaleiros, até o traslado dos presos ao Convent de San Agustí en 1887. A partir dese momento tivo diversas utilidades até a actualidade, como servir agora de museo ou para diversos actos.
Durante a Guerra Civil foi utilizado como depósito das obras evacuadas do Museo do Prado, tras realizarse unha necesaria adaptación para tal fin. Neste sentido, en decembro de 1936 construíuse unha bóveda de formigón armado de 90 cm de grosor sobre o chan do primeiro piso destinada a evitar que as obras de arte, aloxadas no piso máis baixo, sufrisen danos en caso de bombardeo e derrube do edificio. Sobre esta bóveda acumulouse un metro de casca de arroz (destinada a actuar como amortecedor) e, sobre ela, un metro de terra. No segundo piso acumulouse outro metro de terra e a terraza foi cuberta con sacos terreiros. Ademais instalouse un sistema automático de control da humidade e da temperatura.
Restauración
Os seus usos como prisión (como no caso das Torres de Quart) fixeron que sobrevivisen ao desmantelamento da muralla, pero tamén maltrataron o edificio, especialmente na súa estrutura interior. Así, cegáronse as súas grandes arcadas abertas ao interior e perforouse o muro exterior por diversas xanelas, á vez que desaparecía a barbacana almenada que as coroaba.
En 1871, o concello decidiu encher o foso situado ante as portas, pero afectou á visión e ao aspecto das portas. Entre 1893 e 1914, a Academia de Sant Carles, levou a cabo unha restauración dirixida polo escultor e académico Josep Aixá. No ano 2002 limpouse a pedra e a porta quedou co seu aspecto actual.
Usos actuais
Na actualidade as portas pódense visitar e subir arriba, dende onde aínda a día de hoxe tense unha vista formidable de Valencia. As portas de Serrans utilízanse para varios actos na cidade. Quizais o máis característico é a cridà das festas das fallas, onde, a finais de febreiro, a Falleira Maior chama aos valencianos e falleiros a comezar as fallas.
Inflatoplano
O inflatoplano foi un avión experimental inflábel deseñado pola empresa estadounidense Goodyear. Aínda se pode contemplar no museo da aviación militar de Alabama.
Recentemente retomouse esta idea, combinándoa con novos materiais intelixentes, permitindo a concepción de ás inflábeis que poden variar a súa forma e tamaño para axeitar as súas propiedades aerodinámicas ás necesidades de cada momento.
Outra liña de investigación inclúe o uso de materiais que mediante certas reaccións físico químicas poden pasar de ser flexíbeis a ríxidos, permitindo así que o avión, unha vez inflado, poida converterse en ríxido.
Digimon World 3
Digimon World 3 (デジモンワールド3 新たなる冒険の扉), tamén coñecido como Digimon World 2003 en Europa e Australia, é un videoxogo de rol para PlayStation desenvolvido por BEC e Boom Corp. e distribuído por Bandai. É o terceiro título da serie Digimon World e foi lanzado en xuño de 2002 en América do Norte, en xullo de 2002 no Xapón e en novembro de 2002 en Europa. O xogo conta a historia de Junior, que comeza a xogar un MMORPG chamado "Digimon Online" cos seus amigos. Porén cando uns terroristas atacan de súpeto, Junior e os outros xogadores quedan atrapados no xogo e deben atopar un xeito de escapar usando os seus compañeiros Digimon.
Gran Premio de Mónaco de 1985
O Gran Premio de Mónaco de 1985 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 19 de maio de 1985 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de. A carreira foi gañada por Alain Prost pilotando un McLaren. Como de costume a FIA permitiu só 20 coches na grella debido aos estreitos confíns do circuíto de Mónaco o que significou que un total de 6 coches non puideron cualificar.
Accidente Piquet / Patrese
Houbo un grande accidente na recta principal no que se viron involucrados Nelson Piquet e Riccardo Patrese, este accidente afectou o resultado da carreira. O accidente ocorreu xusto despois de que Piquet e Patrese cruzaran a liña de saída / chegada, Piquet intentou pasar a Patrese, tocáronse os dous coches e Patrese estrelouse con violencia volvendo a bater con Piquet, que rompera a suspensión traseira do seu Brabham antes da segunda colisión con Patrese. Os dous pilotos resultaron ilesos. A caixa de cambios de Patrese derramou aceite na pista o que eliminou a Niki Lauda e case a Teo Fabi e ao líder da carreira Michele Alboreto, o problema de Alboreto deu vantaxe a Alain Prost. Alboreto fixo unha carreira espectacular, e finalmente alcanzou a Prost, volvéu a pasar a Prost pero unha picada no seu pneumático traseiro esquerdo na curva onde Piquet e Patrese estrelaranse fixo que baixara ao cuarto lugar detrás de Andrea De Cesaris, Elio de Angelis e Prost, volveu a pasar aos seus compatriotas, pero non puido atrapar a Prost, cuxa distancia era demasiado grande para que Alboreto poides atrapalo nas voltas restantes.
Calaf
Calaf é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca de Anoia. É así mesmo a capital da subcomarca coñecida como Alta Segarra ou Segarra calafina e está situado nos chairos de Calaf. Inclúe o núcleo de La Pineda.
Historia
A Batalla de Calaf foi unha das batallas da Guerra civil catalá que tivo lugar o 28 de febreiro de 1465 entre o exército de Pedro de Portugal, que comandaban Jofre de Rocabertí i de Montcada xuntamente con Bernat Gilabert II de Cruïlles contra os partidarios de Xoán o Grande comandados polo aragonés Fernando de Rebolledo e Joan Ramon Folc IV de Cardona, e que acabou con vitoria real.
Comunicacións
300px|miniatura|esquerda|Calaf desde a estrada C-25 A el chégase a través da autovía A-2 que vai de Barcelona a Lleida, ou pola estrada C-25 de Xirona a Lleida, pola liña ferroviaria de Renfe Operadora desde Manresa a Lleida, e pola estrada C-1412 desde Igualada a Ponts. Por aire, pódese acceder desde o Aeródromo de Calaf-Salavinera.
George Hamilton (actor)
George Stevens Hamilton, nado en Memphis, Tennessee o 12 de agosto de 1939 é un actor de cine e televisión estadounidense. Foi nomeado ós Globos de Ouro pola súa interpretación en Love at First Bite (1979) e Zorro, The Gay Blade (1981).
Because of the Times
Because of the Times é o terceiro álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Kings of Leon. Foi editado o 30 de marzo do 2007 en Australia e Irlanda, o 2 de abril de 2007 no Reino Unido e o 3 de abril do 2007 nos Estados Unidos.
El Guijo
El Guijo é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 395 habitantes. A súa extensión superficial é de 67 km², cunha densidade de 5,9 hab/km². Atópase a unha altitude de 567 metros e a 100 km da capital de provincia, Córdoba.
The Other Boleyn Girl (filme de 2008)
The Other Boleyn Girl é un filme histórico e dramático de 2008 dirixido por Justin Chadwick. É unha coprodución entre o Reino Unido e os Estados Unidos de América. O guión é obra de Peter Morgan e foi adaptado a partir da novela homónima de Philippa Gregory publicada en 2001. É un versión ficticia das vidas de María Bolena, amante do rei Henrique VIII de Inglaterra, e a súa irmá, Ana, quen se converteu na segunda muller do rei.
Meinolf Lüttecken
Meinolf Lüttecken, nado o 20 de decembro de 1947, é un deportista alemán que competiu para a RFA en taekwondo, gañador dunha medalla de prata no Campionato Mundial de Taekwondo de 1975 na categoría de +80 kg.
Yung Beef
Fernando Gálvez Gómez, nado en Granada o 23 de xaneiro de 1990, é un cantante e produtor de trap e reguetón español máis coñecido polo seu nome artístico Yung Beef. É membro do grupo Los Santos (antes PXXR GVNG) e de La Mafia del Amor, a súa variante latina/salseira/reguetoneira. É un dos fundadores do selo discográfico La Vendición, xunto con outros artistas do movemento.
Primeiros anos
Yung Beef naceu e viviu gran parte da súa vida en Granada, onde de pequeno viviu na pobreza, véndose obrigado a buscarse a vida como lle fose posible.
Traballou desde pequeno; aos 13 anos xa recollía chatarra xunto ao seu tío nas rúas de Granada e os seus arredores. Aos 16 anos xa estaba fóra do instituto, e ao cabo dun ano xa estaba a traballar no sector da hostalaría en Marsella. Durante esta época tamén traballou nos sectores hoteleiro e turísticos en Londres. Foi nestes dous sitios onde expandiu o seu afán musical polo movemento underground do hip hop.
2010-2013: Inicios musicais, Pxxr Gvng e La Mafia del Amor
Comezou a súa carreira na música con Kefta Boyz en 2010. Lanzou en 2013, o seu mixtape: A.D.R.O.M.I.C.F.M.S. Ese mesmo ano, formou o grupo Pxxr Gvng (actual Los Santos), e en 2014 La Mafia Del Amor, cos rapeiros Kaydy Cain, Khaled, e o produtor uruguaio Steve Lean.
A súa carreira continuou logo de mudarse a Barcelona coa PXXR GVNG, grupo pioneiro do trap español formado por Gálvez, Khaled, Steve Lean e Kaydy Cain, onde no verán de 2014, lanzaron o LP Los pobres coa multinacional Sony Music. O álbum foi un dos mellores 50 discos nacionais da década pola revista Rockdelux. Conta con homenaxes a Camarón, ao Cigala e mencións a padriños do hip hop americano como Gucci Mane ou Chief Keef.
2017-2018: Traumatismo Kraneoencefalico
En 2017 e 2018 lanzou os discos "ADROMICFMS 2", "Perreo de la muerte" e "Kowloon". Comezou a publicar cancións en solitario baixo o selo discográfico La Vendicion Records e na promoción da súa mixtape A.D.R.O.M.I.C.F.M.S. 4, que se publicou o 1 de febreiro de 2018. Foi elixido o 27º mellor disco nacional da década pola revista Rockdelux, superando a LP debut Los pobres.
O álbum foi promocionado polo sinxelos «Infierno» e «Me Perdí en Madrid», nun disco que case exclusivamente está formado por cancións de trap. En 2018, publicou outros dous mixtapes: The Plugg Mixtape o 3 de agosto, coa participación de Papi Trujillo, Soto asa e Pablo Chill-e, entre outros, e Traumatismo Kraneoencefalico o 14 de decembro, que contou coa colaboración de Goa.
2019-presente: Novas versións de Perreo de la muerte
O artista colabora novamente con Primavera Sound cun escenario propio para visibilizar artistas emerxentes como La Albany e Ian Isiah en 2019; o escenario tamén contaría con artistas do xénero urbano como DJ Playero.
En 2020, pubicou "Perreo de la muerte 2" e a súa continuación "Perreo de la Muerte 2.5". Para a súa promoción embarcouse nunha xira en cidades como Barcelona, Madrid e Granada, e lanzou os temas «Camino solo» con Soto Asa e o remix de «Soy Bichote». Posteriormente, publicou Shishi Plugg, un mixtape en colaboración co rapeiro chileno Pablo Chill-e. No disco, formaron parte diversos produtores e artistas como: Papi Trujillo, PipoBeatz, Pochi, entre outros.
Vogal semifechada
Unha vogal semifechada é aquela que se realiza coa lingua elevada en dirección ao padal sen ficar tan alta como para unha vogal fechada. O segundo grao de fechamento é utilizado fonoloxicamente nas linguas que presentan dous graos de abrimento intermediario, como o galego (/e/ e /o/).
Yung Beef
Outros proxectos
Exerceu como modelo de Calvin Klein en eventos internacionais. Apareceu en 2016, no anuncio FALL da marca no que aparece xunto a Zoë Kravitz, Frank Ocean e Young Thug. Ademais, participou en diferentes eventos relacionados co mundo da moda, desfilando en pasarela na semana da Moda de París e de Madrid para marcas como Pigalle e Hood By Air. Tamén desfilou para Versace nunha ocasión.
Vida privada
En 2016 tivo un fillo chamado Romeo con ‘La Zowi’, quen á súa vez é cantante de trap.
Brikama
É coñecida polas súas tallas de madeira e os seus músicos. Como atractivo local pódese citar o Bosque da Cultura de Makasutu. A súa poboación en 1993 era de 42.480 habitantes.
Club Voleibol Playas de Benidorm
O Club Voleibol Playas de Benidorm é un equipo de voleibol da localidade de Benidorm, Alacant (Comunidade Valenciana). O club naceu no 2010 como sucesor do Club Voleibol Benidorm e do Club Voleibol Finestrat tralos problemas económicos xurdidos neste último. Na tempada 2010-11 competiu na Superliga Femenina ocupando a praza que deixou o Cala de Finestrat. Xoga os seus partidos como local no Palau D´Sports L´Illa de Benidorm.
Historia
O Club Voleibol Playas de Benidorm naceu en maio do 2009 coa idea de que os antigos xogadores da cidade puideran facer algún equipo para seguir a xogar ao voleibol esa tempada. Pouco tempo despois xurdiu a posibilidade de tomar o relevo do Club Voleibol Benidorm na xestión do Voleibol en Benidorm, e tras non poucas deliberaciones e dúbidas, asumiu o reto, pasando a competir na tempada seguinte (2010-11) na Superliga Feminina ocupando a praza que deixara o Cala de Finestrat.
Margalit Matitiahu
Margalit Matitiahu (מַרְגָּלִית מַתִּתְיָהוּ)(Tel Aviv, Israel, 1935) poeta israelí de orixe sefardí leonés de pais oriundos de Tesalónica. Licenciada en filosofía e letras pola Universidade de Bar-Ilan, traballa na Federación de Escritores de Israel e é membro do PEN club. Empezou a escribir en hebreo e logo pasouse ao ladino cun testemuño da barbarie nazi en Kurtijo Quemado logo en Vela de luz.
Heinrich Koppelmann
Heinrich Ludwig Koppelmann, nado antes de 1928, foi un lingüista alemán.
Traxectoria
Descoñécense os seus datos persoais, só se sabe que Koppelmann publicou numerosos artigos e libros sobre temas lingüísticos desde a década de 1920 ata a década de 1950.
Hipótese da familia lingüística eurasiática
Koppelmann presentou en 1928 semellanzas entre as linguas indoeuropeas e outras linguas eurasiáticas, ainu e coreano. Baseándose nelas formulou en 1933 a hipótese de que, xunto con estas linguas, estarían emparentadas as familias lingüísticas urálica (e, polo tanto, tamén as iucaguiras) e altaica, ademais do nivkh e o sumerio. Así, asumiu partes da hipótese nostrática de Holger Pedersen, excluíndo da súa hipótese as semíticas (e, polo tanto, as modernas afroasiáticas). O semita está emparentado máis de lonxe coa familia euroasiática. A este respecto, Koppelmann pode ser considerado como o precursor de Joseph Greenberg, coa súa moi similar hipótese eurasiática. Greenberg, ao parecer, chegou de forma independente a unha agrupación moi semellante, cando presentou en 1987 a súa hipótese eurasiática por primeira vez. Só na súa última publicación de 2000/2002 se refire a Koppelmann (1933) como fonte bibliográfica.
É digno de resaltar que Koppelmann 1933 non só enumera semellanzas gramaticais e léxicas, senón que tamén as apoia en propostas de leis fonéticas. Nisto está a diferenza entre o seu traballo e o euroasiático de Joseph Greenberge. Greenberg, pola súa banda contemplou o xaponés como pertencente a esta familia, pero Koppelmann, baseándose nos totalmente diferentes numerais, e por falta de coñecidos pronomes persoais comparábeis non contou o xaponés entre ese grupo lingüístico.
A hipótese euroasiática non atopou grande aceptación, en particular os coreanistas atoparon numerosos erros. Tampouco os defensores do nostrático seguiron as ideas de Koppelmann, antes de que Greenberg chegase a resultados similares. Máis recentemente, os investigadores do nostrático (por exemplo Allan Bomhard) téñense aproximado ao eurásico/eurasiático. O coreanista alemán André Eckardt intentou demostrar a tese de que o coreano é unha lingua indoeuropea, pero no atopou aceptación ningunha.
Sebastiano Satta
miniatura|Sebastiano Satta, ás esquerda, co escultor Francesco Ciusa Sebastiano Satta, nado en Nuoro o 21 de maio de 1867 e finado na mesma cidade o 29 de novembro de 1914, foi un poeta, avogado e xornalista sardo.
Traxectoria
Fillo do avogado Antonio Satta e de Raimonda Gungui, quedou orfo de pai cando tiña cinco anos. Graduouse en dereito en Sassari en 1894, e exerceu como avogado penalista en Nuoro. Poeta en lingua sarda e italiana, foi un dos animadores da vida cultural nuoresa de entre séculos. En publicou 1893 Versi ribelli, escolma de poesías compostas en Boloña mentres facía o servizo militar, moi influenciados pola obra de Giosuè Carducci. Fundou en 1892 con Gastone Chiese L'Isola en 1892, do que foi director. Seguiu a colaborar en revistas literarias con versos, incrementando a súa produción por mor dunha parálise que sufriu en 1908 e que lle impediu seguir a traballar como avogado. De ideas socialistas foi concelleiro de Nuoro entre 1902 e 1903.
A súa poesía é rica de ideais humanitarios, inspirada na realidade sarda do seu tempo vista con ollos críticos.
Segunda división española 1932/33
A tempada 1932-33 de Segunda División Española foi a 5ª edición do campionato, O Oviedo CF foi o campión.
A categoría estivo formada por un único grupo, composto por 10 equipos de todo o Estado Español, obtendo cada un dous puntos por cada encontro gañado e un por cada un dos empates. En caso de empate nos puntos ao final da tempada teríanse en conta os resultados entre os equipos igualados e no caso de persistir o empate o mellor cociente de goles.
O campión da categoría ascendeu directamente á Primeira División ao final da tempada, ocupando o lugar do último clasificado desta que descendeu a Segunda División
Pola súa parte o último clasificado de Segunda descendeu directamente a Terceira División, posición que foi ocupada polo gañador da promoción de ascenso disputada entre os clubs de Terceira.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
República Checa no Festival de Eurovisión
A República Checa é un debutante notábel no Festival de Eurovisión. Aínda que outros países do centro de Europa xa participaban (Polonia, Hungría e Eslovaquia) dende 1994, a República Checa debutou no 2007 durante o LII edición do Festival de Eurovisión.
Heráclito de Éfeso
Heráclito de Éfeso foi un filósofo grego que viviu cara a comezos do século V a. C. (544 - 484 a. C.), coñecido como «o escuro» (en grego antigo: ὁ Σκοτεινός, ho skoteinos). Era natural de Éfeso, unha cidade da Xonia, na costa occidental de Asia Menor. Como os demais filósofos anteriores a Platón, non quedan máis que fragmentos das súas obras, e en gran parte coñécense as súas achegas grazas a testemuños posteriores.
Traxectoria
Fillo de Blosón (ou de Heraconte), moi pouco se sabe da biografía de Heráclito. Foi admirado desde neno e, sendo novo, dicía que non sabía cousa ningunha; mais cando chegou a idade perfecta dicía que o sabía todo. Non foi discípulo de ninguén, senón que el mesmo se deu ás investigacións, e dicía que aprendera todo por si mesmo. Porén, di Soción que algúns o fan discípulo de Xenófanes e tanto Aristón, no seu libro Acerca de Heráclito, como Hipóboto que curou da súa hidropisía e morreu doutra enfermidade.
Segundo Dióxenes Laercio, as súas ensinanzas quedaron recollidas nunha obra titulada Da natureza, que trataba do universo, a política e a teoloxía —aínda que probablemente esta subdivisión a introducira unha compilación alexandrina dos textos de Heráclito—. Pero o que chegou ata nós da súa doutrina está en forma fragmentaria e as súas fontes son citas, referencias e comentarios doutros autores.
Algúns destes fragmentos presentan, así e todo, a aparencia de aforismos completos, o cal apoia a idea de que o seu estilo de pensamento foi oracular. Isto deu pé, incluso, a formular a hipótese de que Heráclito non escribiu, en realidade, ningún texto, senón que as súas ensinanzas foron exclusivamente orais, e que foron os seus discípulos os encargados de reuniren o esencial destas en forma de sentenzas.
O desprezo de Heráclito polo común dos mortais concordaría coas súas orixes, pois parece certo que procedía dunha antiga familia aristocrática, así como que as súas ideas políticas foron contrarias á democracia de corte ateniense e formou, quizais, parte do reducido grupo, integrado por nobres principalmente, que simpatizaba co rei persa Darío, a cuxos dominios pertencía Éfeso daquela, contra a vontade da maioría dos seus cidadáns. Estes últimos, en calquera caso, non deberon aprecialo demasiado, e Heráclito colmounos de improperios cando expulsaron da cidade o seu amigo Hermodoro:
De calquera xeito, a escuridade de Heráclito ficou caricaturizada na lenda verbo da súa morte. Enfermo de hidropisía, preguntaba enigmaticamente aos médicos se poderían obter seca da choiva; mais, como non o entendían, enterrouse en esterco coa suposición de que a calor deste absorbería as humidades, co resultado de que se acelerou o fatal desenlace. De crermos a Dióxenes Laercio, a causa da afección sería o seu retiro no monte, onde se alimentaba de herbas, movido pola súa misantropía. Morreu á idade de sesenta anos. miniatura|Heráclito, segundo [[Michelangelo.]]
Pensamento
Heráclito foi alcumado o escuro polo carácter enigmático que revestía a miúdo o seu estilo, como testemuña un bo número dos fragmentos conservados das súas ensinanzas.
No pensamento de Heráclito hai dúas partes moi importantes: a primeira delas é o lume como elemento primordial da Physis e a segunda, a constitución do universo como oposición de contrarios.