cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipótese de Riemann
Historia
En 1914, Hardy demostrou que existe un número infinito de ceros sobre a recta crítica Re(s) = 1/2. Con todo aínda era posible que un número infinito (e posiblemente a maioría) dos ceros non triviais se atopasen nalgún outro lugar sobre a banda crítica. En traballos posteriores de Hardy e Littlewood en 1921 e de Selberg en 1942 déronse estimacións para a densidade media dos ceros sobre a liña crítica.
Traballos recentes concentráronse no cálculo explícito da localización de grandes cantidades de ceros (coa esperanza de achar algún contraexemplo) e no establecemento de límites superiores na proporción de ceros que poidan estar lonxe da liña crítica (coa esperanza de reducilas a cero).
A hipótese de Riemann e os números primos
A formulación tradicional da hipótese de Riemann escurece un pouco a importancia real da conxectura. A función zeta de Riemann ten unha profunda conexión cos números primos e Helge von Koch demostrou en 1901 que a hipótese de Riemann é equivalente ao considerable refinamento do teorema dos números primos: Existe unha constante C > 0 tal que para todo x suficientemente grande, onde π(x) é a función contadora de primos e ln(x) é o logaritmo neperiano de x. Lowell Schoenfeld mostrou que se pode tomar C = 1/(8 π) para todo x ≥ 2657.
Os ceros da función zeta e os números primos satisfán certas propiedades de dualidade, coñecidas como fórmulas explícitas, que mostran, usando análises de Fourier, que os ceros da función zeta de Riemann poden interpretarse como frecuencias harmónicas na distribución dos números primos.
onde tr é a traza do operador (suma dos seus valores propios), \beta \, é un número imaxinario e \psi (x) \, é a función de Chebyshev que suma o log(x) sobre os primos e as súas potencias enteiras, dita fórmula é unha conclusión da fórmula explícita de V. Mangoldt. Varios operadores propostos por C. Perelman, J. Macheca e J. García, parecen corroborar os resultados da conxectura de Hilbert sobre o operador, reproducindo a parte imaxinaria dos ceros.
Cálculo numérico
miniatura|250x250px|Valor absoluto da ζ-function. No ano 2004 Xavier Gourdon verificou a conxectura de Riemann numericamente ao longo do primeiros dez trillóns de ceros non triviais da función. Con todo, isto non é estritamente unha demostración e numericamente sería máis interesante atopar un contraexemplo, é dicir un valor de cero que non cumpra con que a súa parte real é 1/2, pois isto botaría polos chans a validez da conxectura.
Até o 2005, o intento máis serio para explorar os ceros da función-ζ, é o ZetaGrid, un proxecto de computación distribuída coa capacidade de verificar billóns de ceros por día. O proxecto acabou en decembro de 2005, e ningún dos ceros puido ser identificado como contraexemplo da hipótese de Riemann.
Xardín botánico da Fundación Sales
O Xardín botánico da Fundación Sales e o único xardín botánico da cidade de Vigo. Trátase dun arboretum, é dicir, un compendio de diversas especies de árbores de todos os recunchos do mundo, aínda que a súa colección inclúe todo tipo de especies vexetais.
Historia
O xardín era propiedade do arquitecto e paisaxista Francisco de Sales Covelo. Á súa morte, os seus achegados crearon a Fundación que recibe o seu nome e que se encarga do cuidado e ampliación do seu legado. Nos cerca de 7000 metros cadrados que ocupa a propiedade atópase a antiga casa de Sales Covelo, que actualmente é a sede da Fundación.
Especies vexetais
A fundación posúe algunhas xoias do mundo vexetal:
Alumizine
Alumizine é o nome dun propelente feito a base dunha mestura ao 43% de po de aluminio suspendido en hidracina cun axente xelificante co fin de aumentar a temperatura de combustión debido á alta entalpía de formación do óxido de aluminio como produto da combustión. O seu uso foi proposto para foguetes a finais dos anos 1960, pero nunca chegou a ser usado en voos reais, tan só en probas en terra. As razóns para iso foron as dificultades para desenvolver válvulas que poidan manexar sen fugas a mestura xelificada e a posible perda de rendemento ao tratarse dun propelente con dúas fases.
Charles J. Precourt
Charles Joseph Precourt, nado en Waltham, Massachusetts, o 29 de xuño de 1955, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-84, STS-71, STS-55 e STS-91.
Traxectoria
Precourt graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1977 e é máster en xestión de enxeñaría pola Universidade Golden Gate en 1988. Tamén é máster en estudos estratéxicos e temas de seguridade nacional pola Facultade da Guerra da Armada dos Estados Unidos en 1990.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, participando nas misións STS-84, STS-71, STS-55 e STS-91 e pasando un total de 38,84 días no espazo.
Praia do Pendón
A Praia do Pendón é un areal situado na parroquia de Canduas, en Cabana de Bergantiños, a carón da senda marítima. Preto dela está o club náutico do concello e un museo taberna en proceso de construción.
Está situada no estuario do río Anllóns, preto xa da ría de Corme e Laxe.
A súa flora e fauna son moi especiais, xa que a barra é un lugar de parada das aves migratorias. Dende esta praia pódense divisar moitas especies de aves que son difíciles de encontrar noutros lugares, como por exemplo a gaivota, o corvo mariño, mazarico ou parrulos e outras aves menos frecuentes como: garzas, garzotas, píllaras, ou gabitas.
Está equipada cun pequeno aparcadoiro e ducha, e en verán conta con servizo de socorrismo.
Pódese practicar a pesca deportiva, e é frecuente ver grupos de persoas practicando esta actividade. Tamén é un sitio propicio para piragüismo ou windsurf.
Ovo frixido
miniatura|dereita|230px|Exemplo de ovos estrelados. Un ovo frixido ou ovo estrelado é un ovo (normalmente de galiña) que se cociña, sen a casca e sen bater, en aceite quente até que calla a clara. Tamén recibe as denominacións de ovo frito ou ovo fritido.
Faise nunha tixola (tamén pode facerse nunha prancha) cun pouco de graxa (pode ser manteiga, margarina, aceite ou outra), até derreter (normalmente en Galicia hoxe faise con aceite de oliva). Estálase a casca do ovo, de xeito que o interior do ovo caia dentro da tixola e déixase frixir de modo a que a xema permaneza líquida. A accción de frixir o ovo chámase estrelar ovos.
Forma parte dos almorzos de moitas nacións anglosaxoas, onde adoita facerse sobre graxa animal (como se adoitaba facer en Galicia), e é parte integrante do tradicional almorzo inglés xunto co entreteto (touciño entrefebrado ou bacon en inglés), prato coñecido como ovos con touciño. Hoxe en día, como ocorre tamén en Galicia, poucos inglese almorzan así, sendo o común os cereais e torradas de pan.
O ovo estrelado ideal é aquel no que a xema fica líquida e os bordos da clara (puntilla) callan e comeza a se torrar e resultan crocantes.
Historia
miniatura|dereita|230px|[[Vella fritindo ovos|Vella a frixir ovos, cadro de Velázquez (1618). Algúns expertos debaten, a partir dos elementos visuais representados no lenzo, acerca de se a vella escalfa ou frixe os ovos.]] O consumo de ovos frixidos está documentado dende hai séculos. Un cadro de Velázquez de 1618 xa amosaba unha muller a frixir ovos. Moitos séculos antes, Averroes dicía no seu Kitab al-kulliyat fi l-tibb (Libro das xeneralidades da medicina) que os ovos estrelados «cando se frixen en aceite de oliva son moi bos, xa que as cousas que se aduban con aceite son moi nutritivas; mais o aceite debe ser novo, con pouca acidez e de olivas.
O ovo frixido en Galicia
O ovo estrelado tómase acotío en Galicia tanto en almorzos, como en xantares e ceas. O almorzo galego podía ser simplemente unha cunca de leite fresco con pan trigo; pero as máis das veces, como ocorría en Gran Bretaña, almorzábanse alimentos salgados como caldo, touciño, chourizo ou ovos.
O ovo como alimento aparecen en multitude de escritos do Rexurdimento do galego, cocidos, escaldados, batidos, fiados, revoltos (1812) etc.. e tamén frixidos ou estrelados.
Farruco Portela Pérez fala xa en 1882 na súa obra Coleución de poesías gallegas d'algúns autores: ...que vai sendo noite, e habremos de tomar algunha cousa; Ven direita á taberna da Rebousa, e alí máis a pracer, máis sosegados tomaremos ...uns ovos estrellados ; Pero mira , Mingucha....
Xosé Pérez Ballesteros tamén nomea en 1886 no seu Cancionero Popular Gallego o costume de frixir ovos en : ...Pola mar abaixo vai unha sartén, vai fritindo os ovos qu'han de saber ben....
Tamén en 1886 n' O Galiciano aparece: ...Irmáns custión partixas tres ovos fritos, arman pelotera maiúscola..
Radicalidade
A radicalidade ou radicalismo é a conformidade con principios e puntos de vista radicais en política. O significado do termo radical (do Latín radix, raíz) nun contexto político cambiou dende a súa primeira aparición a finais do século XVIII. Porén, conserva o seu sentido dunha orientación política a favor de cambios fundamentais, drásticos ou revolucionarios na sociedade, significando literalmente "cambio de raíz".
Radikalismus Political radicalism fa:رادیکالیسم Radikalismi Radikalizam Róttækni 急進主義 Радикализм Радикализм Poleetical radicalism Radikalizam Radikal (samhällsvetenskap) Radikalizm
Louis de Broglie
Louis-Victor-Pierre-Raymond, xeralmente coñecido por Louis de Broglie, nado en Dieppe o 15 de agosto de 1892 e finado en Louveciennes o 19 de marzo de 1987, foi un físico francés, introdutor do concepto de onda de materia.
Traxectoria
Pertencía a unha familia nobre francesa, e tivo parentes na política, na diplomacia e na carreira militar. Cursou Física teórica na Sorbonne, doutorandose en 1924.
En 1929 foi laureado co Premio Nobel de Física, pola súa descuberta da natureza ondulatoria do electrón.
Dualidade onda-partícula
En palabras do autor, "A idea fundamental da miña tese do 1924 era a seguinte: O feito de que, seguindo a Einstein na súa introdución dos fotóns como ondas de luz, coñecemos que a luz contén partículas que son concentracións de enerxía incorporada á onda, suxire que todas as partículas, como o electrón, poderían ser transportadas por unha onda na que estarían incorporadas... A miña idea esencial foi estender a todas as partículas a coexistencia de ondas e partículas descuberta por Einstein no 1905 para o caso da luz e os fotóns." "con cada partícula de materia con masa m e velocidade v a pode ser 'asociada' unha onda real", relacionada co momento pola ecuación:
onde \lambda é a lonxitude de onda, h é a constante de Planck, p é o momento (relativista), m é a masa en repouso, v é a velocidade e c é a velocidade da luz no baleiro.
Esta teoría poía as bases da mecánica ondulatoria. Foi sostida por Einstein, confirmada polas experiencias de difracción dos electróns de Davisson et Germer, e xeneralizada polos traballos de Schrödinger.
.gn
.gn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Guinea.
Paredes, A Cidá, O Irixo
Paredes é un lugar da parroquia da Cidá no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo do INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Aeroporto internacional Ministro Pistarini
O aeroporto internacional Ministro Pistarini, coñecido como aeroporto internacional de Ezeiza debido a que se atopa na localidade de Ezeiza, é un aeroporto arxentino situado a 22 quilómetros ao sur da cidade de Buenos Aires. É o aeroporto máis grande da Arxentina en número de pasaxeiros, operando o 85% do tráfico internacional do país, e é un centro de conexións para voos internacionais de Aerolíneas Argentinas e LATAM Argentina. Ven sendo operado por Aeropuertos Argentina 2000 S.A. dende o ano 1998.
Picoto
O topónimo Picoto pode facer referencia a dous lugares de Galicia:
La Opinión
La Opinión é o título de diversos periódicos:
Vuelta a España
A Volta a España xunto co Tour de Francia e o Giro de Italia, son as únicas carreiras de tres semanas do calendario da UCI, recibindo o sobrenome de "as tres grandes". Durante moito tempo a carreira española era a primeira das tres en disputarse, pero no ano 1995 cambiou de datas para instalarse entre finais do mes de agosto e comezos de setembro. Este cambio viu acompañado tamén dunhas novas propostas no deseño das etapas, buscando distancias máis curtas e espectaculares. O vixente gañador é o esloveno Primož Roglič.
Historia
miniatura|A Vuelta ó seu paso por [[Teo en 2007.]] A Vuelta Ciclista a España iniciouse no ano 1935 e tivo unha duración de 14 etapas e 3.431 km, grazas a Clemente López Doriga (en colaboración con Juan Pujol). Pouco despois, só tras terse disputado dúas Vueltas, houbo de suspenderse pola guerra civil española.
Nun principio, os participantes eran fundamentalmente españois; arredor dos anos 60-80 comezou a adquirir prestixio internacional. Nos últimos anos, a súa importancia diminuíu.
Organizadores
A primeira edición foi organizada polo desaparecido xornal Informaciones. A partir de 1945 foi o xornal Ya o que se fixo cargo da organización da carreira. O xornal El Correo tomou o relevo en 1955 até finais dos anos 70. A empresa de publicidade Unipublic é a organizadora da carreira dende 1979.
Xerseis
Para facilitar o recoñecemento dos líderes das diversas clasificacións da carreira dentro do pelotón de ciclistas, estes levan uns xerseis dunhas cores determinadas, do mesmo xeito que nas outras grandes voltas: Tour de Francia (maillot amarelo) e Giro de Italia (maglia rosa).
No caso da Vuelta a España, estes son os xerseis que dende o ano 2010 distinguen ós líderes das distintas clasificacións:
Podios
miniatura|[[Roberto Heras, gañador en 2000, 2003, 2004 e 2005.]] miniatura|[[Tony Rominger, gañador en 1992, 1993 e 1994.]]
Campionato Brasileiro Série A 1977
O Campionato Brasileiro Série A 1977, oficialmente III Copa Brasil foi a 21º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Comezou o 15 de outubro de 1977 e finalizou o 5 de marzo de 1978. O campión foi o São Paulo.
Santos de Isasa
Santos Isasa y Valseca, nado en Montoro, Córdoba, o 31 de decembro de 1822 e finado en Madrid, o 18 de decembro de 1907, foi un avogado e político español que chegou a ocupar o cargo de ministro de Fomento e a presidencia do Tribunal Supremo durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena.
Traxectoria
De tendencia conservadorea, afiliado á Unión Liberal, apoiado por Joaquín Aguirre de la Peña, foi gobernador de Cádiz entre o 24 de xullo de 1863 e o 14 de novembro do mesmo ano. Comezou a súa carreira política como deputado por Córdoba nas eleccións de 1863, e conseguiu repetir escano nas sucesivas eleccións celebradas até 1893.
Tamén ostentou diversos cargos de tipo económico: conselleiro da Cia. de Caminos de Hierro del Norte de España (1882-1902) e presidente do Crédito Mobiliario (1891-1894).
Bibliografía
Outros artigos
Acindar
ACINDAR (acrónimo de Aceros Industria Argentina), é unha empresa arxentina que fabrica aceiros para a industria, o campo e a construción.
Fundouse no ano 1942, instalándose a súa primeira planta industrial na zona sur de Rosario. A crecente expansión industrial determinou á empresa, que producía 100 000 toneladas anuais de aceiro, a abrir en 1951 unha nova planta en Villa Constitución.
Cotiza na Bolsa de Comercio de Buenos Aires desde 1948.
Ichozas, San Salvador de Lanzós, Vilalba
Ichozas é un lugar da parroquia de San Salvador de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Atol Ahunui
Ahunui é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa, incluído na comuna de Hao. Está situado a 950 km ao sueste de Tahití.
Xeografía
É un atol pequeno, case circular, coa lagoa rodeada polos arrecifes sen un paso navegable ao interior.
Non dispón de infraestruturas e estivo moito tempo deshabitado. É unha reserva natural de aves. Nas praias atópanse pequenas ostras cunhas perlas naturais pequenas chamadaspoe pipi.
Pere Joan
miniatura|dereita|225px|Gárgola no [[Pazo da Generalitat de Cataluña.]] miniatura|dereita|225px|Medallón de Sant Jordi.
Pere Joan foi un escultor catalán do século XV. Nado arredor de 1398, era fillo de Jordi de Déu, grego de Mesina, antigo escravo de Jaume Cascalls, escultor catalán do século XIV. As derradeiras noticias sobre Pere Joan son de 1458 polo que se supón que falecería pouco despois dese ano.
Primeiros traballos
Iniciouse na arte escultórica moi novo, moi probabelmente co seu pai. Con menos de vinte anos de idade aparecen xa documentadas as súas primeiras obras en solitario: unha clave de bóveda na nave central da catedral de Barcelona, que representa un Cristo na gloria circundado de anxos (1418) e mais na fachada leste do Pazo da Generalitat de Cataluña, na rúa do Bisbe. Aquí realizou o medallón de Sant Jordi (1416-1418). Fixo tamén as gárgolas da fachada gótica da Casa da Cidade. O seu virtuosismo artístico inscríbese dentro dos parámetros do gótico internacional. Cara a 1425 atópase traballando na catedral de Xirona.
Obras de madurez
As súas obras máis sobresalientes son o retablo maior da catedral de Tarragona (1426), para a que realizou, en alabastro, unha predela coa historia de Santa Tegra. Entre 1434 e 1439 está en Zaragoza, onde executa labores no retablo maior de la catedral de Zaragoza, que remataría Hans de Suabia. Ambos os dous traballos foran contratados polo arcebispo de Tarragona Dalmau de Mur. miniatura|esquerda|El Castel Nuovo, co arco de triunfo de [[Afonso V de Aragón|Afonso o Magnánimo.]]
Valoración
Pere Joan ten sido acusado de pesadez e falta de imaxinación á hora de plasmar sentimentos nas figuras humanas, mais lóuvase a súa capacidade plástica e paisaxística.
Lingua tupiniquim
O tupiniquim ou tupinaki é unha lingua indíxena extinta anteriormente falada por membros do pobo tupiniquim nos estados brasileiros de Espírito Santo e Baía. Esta lingua formaba parte da familia tupí-guaraní. A lingua xa non é falada como lingua nativa por ningún membro da etnia que dende hai xeracións. Aínda hai unha poboación de arredor de 1 390 tupiniquim, mais a seu idioma ancestral deixou de falarse arredor de 1960, e agora teñen a lingua portuguesa como lingua nai. O tupiniquim comezou a ser ensinado como segunda lingua en aldeas tupiniquim a partir de 2004.
250px|miniatura|esquerda|A lingua tupiniquim e outras variedades tupís no Brasil no [[século XVI.]]
Atol Rekareka
Rekareka, tamén chamado Tehuata, é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa, dependente administrativamente de Amanu, comuna asociada á comuna de Hao. Está situado a 720 km ao leste de Tahití.
Tintagel
miniatura|Vista de Fore Street na vila.
Atol Rekareka
Historia
Foi descuberto en 1606, por Pedro Fernández de Quirós que o chamou La Sagitaria. Como está nun paralelo similar a Tahití, durante un tempo identificouse esta illa coa Sagitaria de Quirós. Tamén se coñeceu co nome de Bonne Esperance.
Bandeira de Costa Rica
A bandeira de Costa Rica foi creada o 29 de setembro de 1848 xunto co Escudo Nacional. A tradición establece que a concepción e deseño da actual bandeira, vixente dende ese ano, correspondeu a Doña Pacífica Fernández Oreamuno, esposa do daquela Xefe de Estado, José María Castro Madriz, inspirada na Bandeira de Francia.
A bandeira é tricolor por medio de cinco franxas colocadas horizontalmente, unha vermella no centro comprendida entre dúas brancas, a cada unha das cales segue unha azul. O ancho de cada franxa é a sexta parte do da bandeira, agás a vermella que é de dous sextos.
O Pavillón Nacional diferénciase porque no centro da banda vermella leva bordado sobre fondo branco o Escudo Nacional.
As cores representan:
As franxas están nunha proporción 1:1:2:1:1.
Tintagel
miniatura|Restos arqueolóxicos do castelo de Tintagel, lendario lugar de nacemento do [[Rei Artur.]] Tre war Venydh (en córnico, Tintagel en inglés, Dintagell na pronuncia córnica e orixinalmente Trevena) é unha parroquia civil e unha vila situada na costa atlántica de Cornualla no Reino Unido. Segundo o censo de 2001, a parroquia tiña unha poboación de 1 820 habitantes e unha superficie de 17,32 km².
Manuel Otero Martínez
Manuel Otero Martínez, nado en Catasueiro (O Freixo de Sabardes, Outes) o 27 de abril de 1916 e finado en Normandía o 6 de xuño de 1944, foi un mariñeiro e soldado galego que participou no Desembarco de Normandía.
Traxectoria
De novo aprendeu o oficio de carpinteiro naval no taller de Ríos. Pouco antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, embarcou no vapor Inocencio Figaredo. O 16 de xullo de 1936, dous días antes do levantamento, Manuel Otero atopábase en Xixón e incorporouse ó bando republicano. Participou na batalla de Brunete, onde foi ferido de bala nun pulmón e nun brazo, acabando hospitalizado en Valencia durante 7 meses. Foi apresado polos franquistas e o 5 de abril de 1939, catro días despois de rematada a guerra civil, é tras ser liberado grazas á intercesión de amigos do bando nacional, regresou a Galicia. Probablemente ante o acoso das autoridades franquistas, o sinalamento dalgúns veciños e as duras condicións da posguerra, decidiu exiliarse nos Estados Unidos de América, abrindo un taller mecánico en Nova York.
En marzo de 1943 alistouse no exército dos Estados Unidos e foi enviado ao Reino Unido para unirse ao continxente que se preparaba para a invasión da Europa continental en Normandía. Manuel Otero forma parte da Compañía A do Primeiro Batallón, 16 Rexemento de Infantería da famosa 1° División de Infantería, coñecida como Big Red One. O 6 de xuño de 1944 participou no Desembarco de Normandía, nas primeiras vagas de ataque no fatídico sector Easy Red de Omaha Beach, e cruza a primeira liña de praia, avanzando entre os primeiros terra adentro, pero ós poucos metros activa unha mina e morre de forma instantánea. Os seus restos son enterrados no cemiterio de Saint Laurent, actual cemiterio americano de Colleville-sur-Mer. Recibe o Corazón Púrpura e en 1948, a petición da familia, trasladáronse os seus restos ó cemiterio parroquial do Freixo.
Monte do Gato
miniatura|Cumio do monte do Gato nevado. Monte do Gato é un dos cumios máis altos da comarca de Betanzos con 512 metros de altura. Fai de límite natural entre os concellos de Concellos de Aranga, Coirós e Oza-Cesuras.
Ao pé do monte, na vertente nordés, está o paso natural que comunica A Coruña con Lugo, por onde discorre a estrada N-VI. Na zona localízase a torre de Teodomiro. Hai tamén varios agros de mámoas e petróglifos.
Praia de Piquiti
A praia de Piquiti é un pequeno areal situado na parroquia de Canduas, en Cabana de Bergantiños, a carón da praia de Area das Vacas, con difícil acceso dende Taboído.
Ten vistas a Punta do Roncudo (Corme) e a Corme Aldea, xa que é o primeiro areal mariño da costa cabanesa. Está bañada pola ría de Corme e Laxe e está nun estado virxe e totalmente natural.
Non conta con servizos de aparcadoiro, ducha e socorrismo.
Entre a súa flora e fauna están as especies comúns de moitos areais galegos, con peixes como o maragota (Labrus bergylta), a robaliza (Dicentrarchus labrax) ou o sargo (Diplodus sargus); crustáceos como o camarón, cangrexo e boi; moluscos como o mexillón (Mytilus galloprovincialis) ou a lapa; e aves como a gaivota, o corvo mariño ou o mazarico.
Nela pódese realizar pesca deportiva, non e frecuente encontrar pescadores neste lugar.
Goura sclaterii
Goura sclaterii, coñecida na bibliografía internacional como pomba coroada de Sclater, ou gura de Sclater, é unha especie de ave pertencente á subclase das neornites, infraclase dos neognatos, superorde das neoaves, granorde dos columbimorfos, orde das columbiformes, subfamilia dos gurinos, unha das catro integradas no xénero Goura.
Endémica de Nova Guinea, anteriormente considerábase unha subespecie da pomba coroada de Scheepmaker (Goura scheepmakeri) pero na actualidade trátase como especie separada.
Características
Ten unha lonxitude de 66 a 73 cm, e un peso de entre os 2000 e os 2235 g.
A súa plumaxe é de cor gris azulada, coa peituga dunha tonalidade granate profunda. Na cabeza exhibe unha elaborada crista de encaixe azul, e o iris do ollo é vermello. Ambos os sexos son de aperencia similar.
Hábitat, distribución e ecoloxía
A pomba critada de Slater habita bosques primarios secos e inundados, a miúdo aluvais, nas terras baixas do sur da illa de Nova Guinea, até os 500 m de altitude.
Aliméntase no solo en pequenos grupos de 2 a 10 espécimes (historicamente até de 30 aves) e pousa nas árbores (ao contrario que á súa parente Goura scheepmakeri, que é fundamentalmente terrestre). As aves en catividade comenzan a reproducírense a partir dos 15 meses de idade. Poñen un só ovo e coidan da cría durante algúns meses despois da eclosión.
Descrición
A especie foi descrita orixinalmente en 1876 polo zoólogo italiano Tommaso Salvadori co actual nome binomial Goura sclaterii.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Goura.
O epíteto específico, scheepmakeri, foi unha homenaxe que Salvadori lle fixo ao ornitólogo inglés Philip Sclater.
Sinónimo
A especie coñeceuse durante moito tempo como unha subespecie de Goura scheepmakeri:
Variacións taxonomicas
Goura sclaterii foi en principio considerada como conespecífica con Goura scheepmakeri.
Porén, un estudo filoxenético molecular publicado en 2018 encontrou que a pomba coroada de Scheepmaker estaba máis estreitamente relacionada con Goura victoria.
Neste estudo descubriuse que as catro especies do xénero formaban dous pares: Goura cristata é irmá de Goura sclaterii, mentres que Goura scheepmakeri é irmá de Goura victoria. No cladograma seguinte móstranse as relacións destas especies e outras relacionadas con elas: miniatura|230px|[[Goura scheepmakeri.]]
Ameazas
Os bosques das terras baixas, particularmente no terreos chas favoráveis pare esta especie, están ameazados pola corta e o desenvolemento de plantacións de palmeira aceiteira. As estradas para o transporte de troncos e as construídas para as infraestruturas do petróleo e o gas natural permiten o acceso aos cazadores, pero a densidade de poboación humana é moi baixa en gran parte de zona occidental da súa área de distribución.
Goura sclaterii cázase para aproveitar a súa carne e, en menor medida, para as súas plumas. . Cazouse até a súa extinción en gran parte da súa área de distribución no sueste, rexión amplamente poboada polo home. Porén, a especie é bastante difícil de cazar sen unha escopeta (que esencialmente xa no está dispoñíbel en Nova Guinea) xa que escapa a unha distancia considerábel (uns 40 m) e pousa nas árbores, fóra do alcance dos cazadores con arcos, aínda que ás veces constrúense redes de caza na base de árbores froiteiras adecuadas.
Status
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que, aínda que se estima que a poboación da especie é pequena e que se distribúe en subpoboacións moi pequenas, e que parece que está diminuíndo debido á perda e degradación do seu hábitat dos bosques das terras baixas, e quizais tamén á presión da caza, cualifica o seu estado de conservavión como NT (case ameazada). Porén, hai poucos datos cuantitativos, e novas informacións poden levala á súa recualificación.
Valdesoiro, A Cidá, O Irixo
Valdesoiro é un lugar da parroquia da Cidá no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Edmund Kean
dereita|miniatura|363x363px|Edmund Kean interpretando a Sir Giles Overreach na obra de [[Philip Massinger|Massinger A New Way to Pay Old Debts ("Novo modo de pagar antigas débedas"), 1816]] Edmund Kean, nado o 17 de marzo de 1787 en Londres, Inglaterra e finado o 15 de maio de 1833, foi un actor escénico inglés skakesperiano, recoñecido no seu tempo pola súa baixa estatura, a súa vida persoal barullenta e o seu polémico divorcio. Durante a súa vida, actuou en Londres, Belfast, Nova York, Quebec e París entre outros lugares.
Traxectoria
Kean naceu en Londres, o seu pai foi probablemente Edmund Kean, un empregado de arquitectura; e a súa nai foi a actriz Anne Carey, filla do compositor e escritor Henry Carey. Kean fixo a súa primeira aparición no escenario aos catro anos, como cupido no ballet de Jean-Georges Noverre, Cymon. Como neno, a súa vivacidade, enxeño e simpatía fixérono un favorito entre o público, pero as súas inclementes e adversas circunstancias e a falta de disciplina, levárono a ter unha gran confianza en si mesmo e desenvolveu tendencias rebeldes e encaprichadas. Preto de 1794 unhas persoas benevolentes pagáronlle a súa asistencia á escola, onde lle foi ben; pero atopando as ataduras intolerables, embarcouse como grumete cara a Portsmouth. Atopando a vida no mar mesmo máis restritiva, fíxose pasar por xordo e coxo tan brillantemente que enganou os doutores en Madeira.
Ao seu regreso a Inglaterra obtivo a protección do seu tío Moses Kean, un mimo, ventrílocuo e, en xeral, un artista, quen, ademais de facer que continuase os seus estudos de pantomima, o iniciou no estudo de Shakespeare. Ao mesmo tempo, Charlotte Tidswell, unha actriz que fora particularmente amable con el na súa infancia, ensinoulle as bases da actuación. esquerda|miniatura|296x296px|Impresión de Edmund Kean representando a Shylock na obra de Shakespeare [[Merchant of Venice (O mercador de Venecia en galego).]] Coa morte do seu tío, ela fíxose cargo del, e comezou o estudo sistemático dos personaxes principais das obras de Shakespeare, facendo uso da súa peculiar orixinalidade propia do seu xenio interpretando completamente diferente de como o facía John Philip Kemble, considerado entón o mellor expoñente destes roles. Os talentos de Kean e o seu interesante aspecto, causaron que a señora Clarke o adoptase, pero ofendeuse dos comentarios dun visitante e repentinamente deixou a súa casa e regresou á súa antiga contorna.
Edmund morreu o 15 de marzo de 1833 durante a súa derradeira aparición sobre o escenario no Covent Garden, cando representaba Otelo, unha obra de Shakespeare, xunto ao seu fillo Charles Kean, que xa era un actor experto e interpretaba a Iago no mesmo escenario. De súpeto, cando Edmund dixo "Villain, be sure," ("Vilán, asegúrese") na escena terceira do acto terceiro, caeu e comezou a chorar cunha voz vacilante, dicindo: "Oh God, I am dying. Speak to them, Charles," (Oh Deus, mórrome. Fálalles, Charles") e deseguido perdeu a conciencia nos brazos do seu fillo. Morreu en Surrey en 1833 e está enterrado na igrexa parroquial de All Saints, na cidade de Catherington, Hampshire. As súas derradeiras palabras foron "dying is easy, comedy is hard" ("morrer é fácil, a comedia é difícil"). En Dublín, Gustavus Vaughan Brooke tomou o papel de William Tell, abandonado por Kean.
Obras de teatro
Son diversas as obras de teatro dedicadas á vida de Kean, mais son seis en total as máis recoñecidas:
Archigram
Archigram, creado na década de 1960, foi un grupo arquitectónico de vangarda. Enmarcado no antideseño, era un grupo futurista e pro-consumista que se inspiraba na tecnoloxía co fin de crear unha nova realidade expresada a través de proxectos utópicos.
Traxectoria
Os principais membros do grupo foron: Peter Cook, Warren Chalk, Ron Herron, Dennis Crompton, Michael Webb e David Greene. No panfleto Archigram I publicado en 1961 expuxeron as súas ideas. Ideas baseadas en visións de infraestruturas lixeiras coa última tecnoloxía, tecnoloxía de supervivencia, tecnoloxía clip-on, cápsulas espaciais e coa imaxinería do consumo masivo. Os seus proxectos ofrecían visións sedutoras dunha glamourosa era futura das máquinas; porén, os temas sociais e ambientais non foron contemplados.
Os proxectos de Archigram basean a súa visión futurista na obra do arquitecto italiano Antonio Sant'Elia. Backmister Fuller foi tamén unha importante fonte de inspiración. Os traballos de Archigram foron, á súa vez, fontes de inspiración de traballos posteriores como o Centro Georges Pompidou (1971) dos arquitectos Renzo Piano e Richard Rogers, así como a obra de Gianfranco Franchini e Future Systems.
Plug-in-City, Peter Cook, 1964
Plug-in-City era unha mega-estrutura que non tiña construcións, tan só unha armazón de gran tamaño na que se podían encaixar cuartos en forma de cela ou compoñentes estandarizados. O proxecto xestouse entre 1962 e 1966, propoñía unha cidade que evolucionase cos habitantes-usuarios. As cápsulas de vivenda colocábanse nunha estrutura en forma de A para obter iluminación e facilitar o acceso, o espazo interior que se xera ocúpao o comercio. Preséntanse distintas vías de transporte en función da velocidade, transporte vertical de mercadorías por medio de guindastres e escaleiras mecánicas para peóns.
La Razón de Cesures
La Razón de Cesures foi un semanario publicado en Pontecesures en 1900, cando aínda pertencía ao concello de Valga.
Historia e características
Apareceu en outubro de 1900 pola suspensión de La Verdad de Cesures. Estaba dirixido por Victoriano Llerena Braña. Cesou a súa publicación en novembro de 1900, logo do cesamento da suspensión de La Verdad de Cesures.
Entrerríos, San Miguel de Reinante, Barreiros
Entrerríos é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (16 homes e 11 mulleres).
Mundial de Fútbol de 2002
A Copa Mundial da FIFA 2002 (en coreano: 2002 FIFA 월드컵 한국/일본, en xaponés: 2002 FIFAワールドカップ 韓国/日本) foi a edición número dezasete do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo, organizado por primeira vez en Asia e tamén por primeira vez de conxuntamente entre por dous países, a República de Corea e o Xapón, comezou o 31 de maio e rematou o 30 de xuño coa vitoria da selección do Brasil sobre Alemaña, conseguindo así o seu quinto título.
Resultados
Lenda: Pts: Puntos; PX: Partidos xogados; PG: Partidos gañados; PE: Partidos empatados; PP: Partidos perdidos; GF: Goles a favor; GC: Goles en contra; Dif: Diferenza de goles.
Deportación
Deportación é a acción de desterro do que son vítimas individuos ou grupos de persoas usualmente por razóns políticas. Xeralmente aplícase como castigo, con fins aislacionistas ou escravistas. Nalgúns casos a deportación de comunidades ten como causa diferenzas étnicas ou relixiosas.
En todo caso, as causas que levaron historicamente á deportación de calquera grupo é considerada como un acto segregacionista e comportou en diversas oportunidades graves abusos e ata o exterminio ou xenocidio de poboacións enteiras.
Historia
Desde un punto de vista estritamente histórico a Biblia fai referencia en varias pasaxes a deportacións masivas, recoñecidas actualmente como históricas, cabe mencionar o traslado de gran parte da poboación israelita a Babilonia, evidentemente contra a súa vontade e con fins escravistas. Na época do Imperio Romano diversas tribos foron forzadas a mobilizarse cara ao imperio: os (tracios, dalmacios) ou fóra deste (xermanos, celtas, húngaros) ben por vontade dos exércitos romanos ou para fuxir do pulo dos inimigos destes.
Xa en épocas máis recentes diversos grupos étnicos víronse obrigados a longas mobilizacións debido ao pulo das invasións islámicas da baixa idade media, e ata posteriormente poboacións enteiras gregas, albanesas e do antigo Imperio Bizantino víronse forzadas a retirarse das súas fronteiras naturais cara ao nordés de Europa debido aos encontros entre os exercitos Cruzados e os otománs.
En Rusia a deportación de prisioneiros políticos ou persoas simplemente incómodas cara a Siberia foi práctica común desde a época de Iván Grozny e proseguiu ata a era soviética.
Durante a primeira guerra mundial, a poboación armenia da provincia de Anatolia sufriu deportacións masivas e accións xenocidas.
Durante a segunda guerra mundial a maquinaria criminal nazi levou a cabo o exterminio xudeu realizado nunha parte moi importante tras a deportación das vítimas desde os lugares de orixe aos campos e centros de exterminio situados na Polonia ocupada. Os nazis deportaron tamén a outros grupos étnicos, políticos e sociais ao longo de toda a Europa ocupada por eles como medida de represión á vez que os utilizaban como man de obra escrava.
Notas
Abschiebung (Recht) Deportation Deportación Déportation Deportatie Deportasjon Deportacja (politologia) Deportare Депортација Utvisning
El Combate (Caldas de Reis)
El Combate foi un periódico editado en Caldas de Reis en 1910.
Historia e características
Apareceu en 1910. Estaba dirixido por José María Barreiro.
Lambre, Ambroa, Irixoa
Lambre é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres).
Elemento arquitectónico
miniatura|300px|H.- Construción xónica de madeira. F.- Sepulcros de pedra. S.- Columna e entaboamento frixio. Tratado xeral de Construción, [[Karl Esselborn (1929). Debuxos de Josef Durm e outros (1917).]]
Elemento arquitectónico é cada unha das partes funcionais ou decorativas dunha obra arquitectónica, de xeito que cada un deles funcionaría como unha palabra da linguaxe arquitectónica da que a arquitectura sería a sintaxe.
Historia e características
O obxecto da arquitectura é a creación de espazos arquitectónicos, habitualmente mediante o cubrimento do espazo. Os elementos arquitectónicos poden clasificarse pola súa función estrutural en:
Estatística
miniatura|250px|Sede en [[Luxemburgo da Eurostat, a oficina da Comisión Europea encargada de elaborar as estatísticas oficiais da UE.]]
Elemento arquitectónico
Historia e características
Tamén se atopan elementos que cumpren funcións de relación entre espazos arquitectónicos, con espazos urbanos ou coa natureza, como son as escaleiras e todo tipo de pórticos, balcóns, miradoiros, fiestras, portas etc., así como elementos con funcións de compartimentación de espazos, como son os tabiques, os muros non portantes, muros cortina acristalados, celosías, follas de portas, fiestras etc.
Estatística
Nun sentido máis restrinxido, o termo estatística úsase para denominar os propios datos ou os números derivados deses datos. Así, fálase de estatísticas de emprego, estatísticas de accidentes etc.
Historia
O coñecemento da historia dunha disciplina é importante, polo menos en tres aspectos:
A estatística actual é o resultado da confluencia de dúas disciplinas: Cálculo de Probabilidades e Estatística, entendida esta última como a Aritmética. Etimoloxicamente estatística, deriva de Estado, do latín status.
En civilizacións antigas, o azar explicábase mediante a vontade divina. Os oráculos, sacerdotes e pitonisas en Grecia e Roma usaban a configuración resultante de botar catro dados para agoirar o futuro e revelar a vontade favorable ou desfavorable dos deuses. Prácticas semellantes aparecen en culturas distantes como a xudía, tibetana ou india. Esta actitude máxica a respecto do azar maniféstase igualmente en (Piaget) miniatura|px200|[[Gerolamo Cardano, un pioneiro do cálculo de probabilidades.]] O Renacemento supón un novo enfoque global de considerarmos o mundo. Neste sentido, hai unha reconsideración dos experimentos aleatorios, e os matemáticos italianos de comezos de século XVI, empezan a interpretar os resultados de experimentos aleatorios simples. Cabe destacar, entre outros, Cardano, Galileo e Tartaglia.
O desenvolvemento da análise matemática dos xogos de azar prodúcese de vagar durante os séculos XVI e XVII con Pascal, Fermat e o Cabaleiro de Méré estudando dar resposta á aparición dos resultados en distintos xogos de azar, daquela moi populares. O cálculo de probabilidades consolídase como disciplina independente no período que vai desde a segunda metade do século XVII até comezos do XVIII.
Durante o século XVIII o cálculo de probabilidades espállase por problemas físicos e actuariais (en seguros marítimos). Neste período cabe destacar a aplicación a problemas físicos e astronómicos que aparecen ligados ao contraste empírico da Teoría de Newton. Newton estableceu unha teoría común para explicar fenómenos que tiñan sido obxecto de estudos fragmentarios e incompletos. Tamén durante este século e parte do XIX as investigacións físicas e astronómicas dan pulo ao desenvolvemento dos primeiros métodos estatísticos. O primeiro problema foi o Tratamento de Erros de medida, desenvólvese un método para estimar unha cantidade descoñecida a partir dun conxunto de medidas do seu valor que presentan un erro experimental (Bernouilli), tamén se desenvolve un test para determinar se pode aceptarse a hipótese de aleatoriedade no ordenamento das órbitas dos planetas. Por outra banda Pierre Simon máis coñecido como Marqués de Laplace, introduce a primeira definición explícita de probabilidade. E elabóranse modelos para predicir valores dunha variable a partir doutras posibelmente relacionadas con elas, a regresión.
A segunda contribución fundamental a este período é debida a Gauss quen resolve de modo xeral o problema de estimación de modelos estatísticos con aplicación en Astronomía.
Durante a primeira metade do século XIX os matemáticos-astrónomos continúan a ampliar a Teoría de erros. Caben destacar entre outros investigadores: Auguste Bravais, Pierce e Simon Newcomb. Máis os avances en Teoría de Erros teñen pouca influencia noutros campos fóra da Física ou Astronomía, en particular teñen pouca influencia nunha disciplina cuxo campo de estudo é a Análise Cuantitativa de datos demográficos, sociais e económicos e que se coñecía desde o século XVII co nome de Estatística.
A estatística até o século XIX
O primeiro intento de aplicar un razoamento propiamente estatístico, no sentido actual do termo, a datos demográficos é debido a Graunt (1662). Graunt intenta estimar a poboación inglesa da súa época, e foi quen de, a partir dunha mostra, estimar por primeira vez taxas de mortalidade por idades e deducir a frecuencia de nacementos de homes e mulleres, entre outras análises demográficas relevantes.
A comezos do século XIX pode afirmarse que a case totalidade dos estados europeos recollen información oficial mediante censos de datos demográficos, económicos, climáticos etc. Paralelamente xorden as Axencias Oficiais de Estatística. En 1834 creouse a Royal Statistical Society en Londres e máis tarde a American Statistical Association. En España a Lei da Función Estatística Pública regula o ordenamento Estatístico Oficial na Administración do Estado. Na Galiza é o Instituto Galego de Estatística (IGE) quen se encarga de elaborar os produtos estatísticos para fins da Comunidade Autónoma Galega. Xa nas Comunicades Europeas, de máis recente creación, o Eurostat encárgase da estatística para fins comunitarios Durante o século XVIII e a maior parte do XIX, a Estatística evolúe como ciencia separada do Cálculo de Probabilidades e a Teoría de Erros aínda que aparecen os primeiros autores De Moivre e Deparcieux que aplican o cálculo de probabilidades a datos demográficos e Condorcet e Laplace a problemas de aritmética política. Unha contribución importante cara a dita síntese é debida a Adolphe Quetelet (1846),que sostén a importancia do cálculo de probabilidades para o estudo de datos humanos. Quetelet demostrou que a estatura dos recrutas dunha quinta seguía unha distribución normal, e introduce o concepto de “home medio”. Non obstante había aínda obstáculos de índole lingüística e de conceptos por eliminar. A unión entre ambas as correntes ven a producirse a comezos do século XIX, favorecida en gran parte, polos novos problemas teóricos e metodolóxicos que formulaba a contrastación empírica da Teoría de Darwin.
O nacemento da Estatística actual
A contribución de Galton inflúe grandemente en Weldon, Pearson, Fisher ou Edgeworth, investigadores todos na área de influencia da Bioloxía. Precisamente o primeiro departamento de Estatística no sentido actual é fundado por Galton quen tamén apoia a aparición da revista Biométrica.
Para Weldon a resolución dos problemas de evolución animal é esencialmente estatístico. Xa que logo "debemos coñecer, entre outros: a) A porcentaxe de animais que mostran un certo grao de anormalidade a respecto dun carácter. b) O grao de anormalidade doutros órganos que acompaña as anormalidades dun órgano dado. c) A diferenza entre a taxa de mortalidade en animais con diferentes graos de anormalidade a respecto dun órgano. d) A anormalidade dos descendentes en termos de anormalidade dos pais e viceversa"
El Estrellao
El Estrellao foi un semanario editado en Sarria en 1928.
Estatística
A expansión da Estatística no século XX
Os métodos estatísticos comezan a popularizarse a partir deste século, con etapas de maior ou menor avance. Aparecen o Control da Calidade na Enxeñaría, o Deseño de Experimentos en Agronomía, os Métodos Factoriais en Psicoloxía, os Métodos Multivariantes nas Ciencias Sociais etc. De xeito que hoxe en día a estatística regula a nosa vida: IPC, Fondos Europeos etc. Pero, en xeral, os métodos que aparecen para dar solución a problemas dunha disciplina concreta permiten ser utilizados noutros campos diferentes. Aparecen, así, disciplinas de Estatística Aplicada con nomes mixtos entre a disciplina de aplicación e a estatística, como Econometría, Dasometría, Sociometría, Bioestatística etc.
Durante a segunda guerra mundial, e aplicados a problemas militares, aparecen os problemas de Optimización e Xestión de recursos que dan lugar ás técnicas de Investigación Operacional. E máis recentemente, coa irrupción dos ordenadores persoais, a Estatística está a vivir un grao de desenvolvemento e aplicación extraordinaria, coa aparición de grandes Bases de Datos e potentes programas informáticos de Software Estatístico que permiten o seu tratamento e explotación.
Divisións da estatística
Segundo os métodos que se estean usando, a estatística divídese en dúas grandes áreas:
Disciplinas
En función da área na cal se enfoque, pódense considerar entre outras:
OV5 1
OV5 1 (Orbiting Vehicle 5 1), tamén denominado ERS 27, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.