cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corel
Outros produtos
Pasaron polos enxeñeiros de Corel Roxio Easy Creator, DAZ Bryce, XMetal, que teñen gran prestixio nos seus segmentos.
Acordos con outras compañías
En 1996 comprou o departamento de ofimática de Novell, é dicir WordPerfect, para crear Corel WordPerfect Office. Tras cancelarse o proxecto de fusión con Borland, firmou un acordo con Microsoft en 2001. En 2003, Corel foi comprada por Vector Capital, en 2006 novamente cotiza na bolsa. Adquiriu recentemente as compañías JASC, Winzip e Intervideo, o que posiciona a Corel na segunda empresa de software con maior variedade de produtos, despois de Microsoft.
Alan Lee
Alan Lee, nado en Middlesex o 20 de agosto de 1947, é un ilustrador británico de libros e filmes, coñecido sobre todo polas súas ilustracións de diferentes edicións do Señor dos Aneis, en particular a edición do centenario da editorial HarperCollins.
Tamén ilustrou varios outros libros de fantasía como Fadas (Faeries) con Brian Froud. Gañou o premio Kate Greenaway Medal como mellor ilustrador en 1993 polo seu traballo en Black Ships Before Troy.
Traxectoria
Lee estudou deseño e artes gráficas en Londres. Na década de 1970 casou con Marja Le Kruÿt, outra ilustradora. O estilo de Le é un clásico romántico predominando as súas obras en acuarelas Actualmente vive e traballa en Devon e os seus fillos Owen e Virginia tamén son artistas.
Colaboración cinematográfica
Lee e John Howe foron os artistas principais no deseño da triloxía de películas sobre O Señor dos Aneis dirixida por Peter Jackson. Deseñou varios dos escenarios principais incluíndo obxectos e armas para os actores. Tivo un breve cameo como un do nove nazgûl nunha escena do comezo da triloxía. É gañador do premio Óscar ao mellor deseño artístico por estas películas. En 2005 publicou o libro The Lord of the Rings Sketchbook, no que mostra parte do seu traballo para a triloxía en bosquexos e ilustracións a cor. Cando Jackson volveu á Terra Media para adaptar tamén O hobbit noutro tres películas, volveu contar con Lee no deseño artístico, formando equipo, unha vez máis, con John Howe como deseñador conceptual do mundo de Tolkien.
Ademais de traballar no deseño das películas de Peter Jackson, Le tamén colaborou noutras películas como Legend, Erik o Viquingo e a serie de televisión Merlín. A súa última colaboración importante até a data foi o deseño de produción da película King Kong, tamén de Peter Jackson, presentada en 2005.
S/2003 J 15
S/2003 J 15 ten un diámetro duns 2 kms e orbita Xúpiter a unha distancia media duns 22,721 Gm en 699,676 días, cunha inclinación orbital de 142° respecto da eclíptica (142° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,0932. Esta lúa é a que está máis afastada de Xúpiter entre as lúas que pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares retrógradas que orbitan Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm, con inclinacións próximas ós 150°.
El Ortegal
El Ortegal foi un semanario editado en Ortigueira entre 1889 e 1890.
Historia e características
Subtitulado Semanario de intereses generales, apareceu en xuño de 1890. Dirixido por Federico Maciñeira Pardo de Lama, defendeu o ideario do Partido Liberal. Entre os seus redactores figurou Cándido Teijeiro. Editou 69 números. Cesando a súa publicación en 1890. Nese ano apareceu El Cabo Ortegal.
Victoria Portas
Traxectoria
Relacións laborais e experta en seguridade social. Traballou como técnica en Emigración e Inmigración e avogada laboral na Asociación de Emigrantes Retornados no ámbito Galego, no Movemento Galego en Defensa das Pensións Públicas (MODEPEN) e na Coordinadora Estatal (COESPE) sendo a súa voceira durante 3 anos. Nas eleccións municipais de 2019 presentouse na candidatura da ACE (Alternativa Canguesa de Esquerdas), sendo elixida concelleira e portavoz do grupo no Concello. Logo do pasamento do alcalde Xosé Manuel Pazos, foi elixida alcaldesa de Cangas co apoio de PSdeG-PSOE e BNG o 13 de febreiro de 2021.
Herba punteira
Descrición
A súa altura pode acadar os 20 ou 30 cm e 15 a 30 cm de largo. Forma grandes rosetas coas follas de cor verde brillante coas puntas purpúreas e o envés abrancazado. As súas flores acostuman ser rosadas ou arroibadas, en forma de estrela, sobor de talos erectos e cheos de follas, de 30 a 50 cm de altura. Florea polo verán. Mantén o mesmo aspecto en todas as épocas do ano, semellando nunca murchar. Posúe unha gran capacidade de sobrevivencia nas condicións máis adversas de clima e de humidade. Non require de solos ricos, medrando entre pedras, e atura as xeadas e as altas temperaturas sen se danar.
Uso en xardinaxe
Adoita empregarse en xardíns de rocalla, para adornar muros, valados ou fendas entre as rochas, entre as lousas do chan, vasos, testos etc. Nalgunhas zonas da España mediterránea acostúmase ver plantada nos tellados das casas. De feito tectorum é un epíteto latino que significa "dos tellados". No século IX, Carlomagno, ordenou que todos os tellados das casas de aldea se cubrisen con esta herba perante a crenza de que evitaba os raios. Moitos ferreiros usábana para esta fin.
Esixe moi pouco coidado, polo que é doada de manter. Necesita de mota luz e rega escasa. Atura xeadas e altas temperaturas. Reprodúcese por separación e replantado das rosetas que medran na base da planta nai.
Taxonomía
Sempervivum tectorum foi descrita por (Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 464. 1753. Sempervivum: nome xenérico que deriva das palabras do latín semper = "sempre" e vivum = "vivo", e está relacionado co feito de que estas plantas manteñen as súas follas durante o inverno e medran incluso en condicións moi difíciles. En castelán recibe o nome de siempreviva, en portugués sempre-viva-dos-telhados.
tectorum: epíteto latino que significa "dos tellados".
Atrio (arquitectura)
miniatura|Atrio etrusco
O atrio constituía na arquitectura romana o espazo central da gran casa romana coñecida como domus, tiña forma cuadrangular e constituía ao primeiro o núcleo central, era o lugar que daba luz á casa por medio dunha abertura no teito denominada compluvium, debaixo estaba o impluvium, unha especie de estanque rectangular deseñado para recoller a auga da chuvia. Posteriormente o atrio acabou por se converter nunha especie de patio interior pasando a ser o espazo central o tablinum. A súa orixe está nas casas etruscas e tras pasar á arquitectura paleocristiá deu orixe ao adro das igrexas cristiás.
miniatura|left|[[Atrium corinthicum de Vaison-la-Romaine]]
Tipos
miniatura|
Campionato Portugués de Rugby 1994-1995
A tempada 1994-1995 do Campionato Nacional foi a edición número 37 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Segunda Fase
Nesta segunda fase ningún equipo partía de cero puntos. Tódolos equipos partían coa metade dos puntos acadados na primeira fase, ós que se lle sumaron os acadados na segunda fase para ter a puntuación definitiva que determinaría a clasificación final no torneo.
Lista de deuses xermánicos
miniatura|Escena dun dos [[Encantamentos de Merseburg: Wodan, Balder, Sunna, Sinthgunt, Fulla, e Frigg (Emil Doepler, 1905).]]
A relixión indíxena dos pobos xermanos tivo un gran número de deuses e deusas diferentes. As deidades xermánicas aparecen en numerosas fontes, incluíndo traballos de literatura, crónicas, inscricións rúnicas, nomes propios e nomes de lugares. Este artigo presenta unha lista deses personaxes mitolóxicos.
Ana Marcello
Ana Marcello Santos, nada en León o 19 de maio de 1984, é unha política española, deputada por León no Congreso dos Deputados nas lexislaturas XI e XII.
Traxectoria
Diplomouse en 2004 en traballo social pola Universidade de León. Entre 2008 e 2015 traballou como coordinadora do servizo de axuda a domicilio. Deputada por Unidos Podemos no Congreso logo das eleccións xerais de 2015 repetiu responsabilidade nas de 2016. Forma parte da Comisión de Orzamentos e é voceira adxunta da Comisión de Emprego e Seguridade Social e mais da Comisión de Sanidade e Servizos Sociais.
Antón Alonso Ríos
Antón Hipólito Alonso Ríos, nado en Camporrapado (Cortegada, Silleda) o 15 de agosto de 1887 e finado en Buenos Aires o 12 de outubro de 1980, foi un mestre, escritor, líder agrarista e político galego que presidiu o Consello de Galiza. Durante os tres anos que durou a Guerra civil fíxose pasar polo “Siñor Afranio” e foi mendigo, traballou nas colleitas e foi criado de casa. Conseguiu sobrevivir asemade que foi vendo como os seus amigos e compañeiros foron apresados, torturados e asasinados.
Traxectoria
miniatura|Casa natal en Camporrapado. O seu pai, Manuel Alonso, era caldeireiro, polo que percorría as aldeas de Galiza de feira en feira ofrecendo os seus servizos. Até que un día, chegou á festa de Silleda e coñeceu a Matilde Ríos, de quen namorou e con quen casou. Co tempo puxeron no mundo doce fillos: sete homes e cinco mulleres. Manuel Alonso tivo que deixar o seu antigo oficio para pór unha tenda de ultramarinos, e pouco máis tarde abriu outras dúas tendas de ultramarinos en Silleda, onde Antón Alonso Ríos traballou como axudante no despacho dos negocios. Grazas á axuda de Vicente Fraiz Andón, director da Escola Normal de Santiago de Compostela, Antón cursou en Santiago de Compostela a carreira de Maxisterio. En 1906 terminou os estudos e foi nomeado profesor auxiliar da Escola Normal. Por razóns de saúde retornou a Silleda, onde se dedicou a traballar a terra.
En maio de 1908 imitou algúns irmáns e emigrou a Arxentina, de polisón no barco Aragón. En Buenos Aires revalidou o título de mestre, e ingresou como suplente nunha escola da capital. De aí pasou a exercer o maxisterio noutras escolas da provincia de Mendoza. Posteriormente, volveu a Buenos Aires, onde exerceu como director de escola e do 1913 ao 1920 de profesor de Historia no Instituto Politécnico.
Juan Pedrosa Vicente
Juan María Domingo Pedrosa Vicente, nado en Vigo o 28 de maio de 1957, é un economista e político galego do PPdeG.
Antón Alonso Ríos
Traxectoria
A súa preocupación política e social foi medrando, de forma que no ano 1909 colaborou na fundación de Sociedad Hijos de Silleda, entidade que tiña como fin primeiro a creación de escolas. Alonso Ríos fixo visible xa a súa preocupación pola calidade do ensino nas escolas creadas polos emigrantes, e defendeu a idea de que estes centros funcionasen nun réxime de federación baixo programas comúns con profesorado escollido.
Juan Pedrosa Vicente
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais. Foi delegado provincial da Consellería de Xustiza, Interior e Relacións Laborais en Pontevedra (1993-1994), director xeral de Relacións Laborais (1994-1997), deputado no Parlamento de Galicia na V e VI lexislaturas (1997-2005) e secretario executivo da organización do PPdeG. É xefe do servizo de formación e colocación da delegación da Xunta en Vigo.
Antón Alonso Ríos
Traxectoria
Alonso Ríos casou moi novo con Oliva Rodríguez, con quen tivo catro fillos: Oliva, Chamor, Ombú e Celta. Dende 1919 a 1931 Alonso Ríos levou a xerencia da Sociedad Científica Argentina, mentres que no tempo devagar cursou estudos na facultade de Filosofía de Buenos Aires.
O 24 de setembro de 1921 convocouse o I Congreso fundacional da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. Ese día xuntáronse 12 sociedades galegas na rúa Bolívar 655 da Capital Federal. A Sociedade de Silleda, dirixida por Alonso Ríos, e a de Ponteareas, dirixida polo socialista Ángel Martínez Castro, colleron as rendas da Federación. Ao rematar o Congreso foi elixido Martínez Castro Secretario Xeral e Alonso Ríos director do xornal El Despertar Gallego, que comezou a editarse a partir do 1 de xaneiro de 1922. No interior da Federación convivían dúas correntes maioritarias, por unha banda, o sector vinculado ao Partido Socialista (Martínez Castro) e pola outra, os socialistas, que se definían galeguistas, onde estaban Alonso Ríos, Ramón Suárez Picallo e Eduardo Blanco Amor, entre outros.
Segunda República Española, Primeira República Galega
miniatura|300px|Deputados galegos de 1931. [[Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]] Coa proclamación da II República en 1931, a Federación enviou a Suárez Picallo, Pedro Campos Couceiro e Alonso Ríos para que os representase en Galiza.
En maio de 1931 foi elixido unanimemente presidente da Asemblea Republicana da Coruña para o estudo do Anteproyeito de Estatuto da Galiza. Alonso Ríos tamén aproveitou a escala en Barcelona para se entrevistar con Francesc Macià i Llussà, e de volta a Galiza, fixo escala en Madrid, onde tivo un forte encontro con Santiago Casares Quiroga, a quen lle fixo chegar as opinións da emigración, facendo fincapé nos dereitos nacionais de Galiza, chegando a proclamar en Compostela a I República Galega o 27 de xuño de 1931, a cal durou unhas horas. Ao non saír elixido deputado en 1931 (posiblemente a causa dese mal encontro con Casares Quiroga) traballou como director da escola fundada polos emigrantes de Tomiño "Aurora del Porvenir".
Foi membro do Consello Directivo Provisional da Federación Provincial Agraria de Pontevedra, pola que se presentou candidato nas eleccións de febreiro de 1936, integrado na candidatura da Fronte Popular. Saíu elixido deputado e xuntouse ao grupo de deputados galeguistas, someténdose á disciplina do Partido Galeguista. Fixo un labor intenso a prol do Estatuto de Galicia.
Golpe de estado
A nova do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 chegou a Galiza pola mañá, e pola noite Alonso Ríos participou na formación dun comité de defensa da República en Tomiño. Recolleu carabineiros e concentrounos en Tui, co gallo de loitar contra os sublevados. Organizou a resistencia que protagonizou escaramuzas en Tui. Tras vagar varios días por distintos municipios, déronlle acollida, xunto a Guillermo Vicente (alcalde de Tui), nunha casa en Torroña, onde permaneceron agochados dende o 31 de xullo até o día 11 de agosto. Polo perigo de seren atopados, decidiron marchar varios días para volver outra vez o 14 de agosto, permanecendo até o 19 de agosto. Alí chegaron a saber que andaban na súa procura e que mesmo Pablo Bugarín (cacique xudicial de Tui) prometera unha recompensa de 50.000 pesetas a quen entregase (vivo ou morto) ou fixese coñecer o lugar onde se atopaba Alonso Ríos. Tras saber que lles estaban lambendo os calcaños, decidiron volver a marchar. Nese momento, Guillermo Vicente separouse de Alonso Ríos. Foi a derradeira vez que se miraron. Alonso Ríos, coa intención de ir a Asturias, camiñou polo monte até que atopou unha camposa axeitada, quedando dende o 20 de agosto até o 3 de setembro. Neste tempo decidiu facerse pasar por esmoleiro. Pasou por lugares como Gondomar, as Gándaras de Budiño, Budiño, Salceda de Caselas, As Neves, A Cañiza, Melón... comendo e durmindo en pousadas e pedindo esmola nalgunhas casas. Mais comezou a serlle difícil camiñar sen a documentación de pobre, xa que nalgunhas pousadas non lle deixaban entrar e xa lle tiñan feito algún interrogatorio. miniatura|Caracterizado como siñor Afranio.
O siñor Afranio
Para poder responder as preguntas e non ser descuberto comezou a argallar unha historia. Fíxose pasar por portugués, autobautizándose como Afranio de Amaral, nome adaptado do dun naturalista brasileiro (Afrânio do Amaral). Co nome elixido inventou todo o demais: nacera preto de Lisboa, e aos cinco anos, xunto co seu pai tamén chamado Afranio, foi percorrendo Portugal pedindo esmola. Despois pasaron a Galiza e despois de traballar nun lado e noutro o seu pai morreu cando el tiña sete anos. Dedicouse a traballar xunto cun telleiro da Guarda, até que nunha casa de Quiroga na que fixera un apaño o colleron de criado. Alí permaneceu até que o colleu a peste de 1918, tras o que decidiu botarse ó camiño a pedir esmola de novo. O seu pouco oficio de pobre e a súa xentileza provocou que a xente lle chamase "Siñor Afranio". miniatura|300px|Recepción a [[Francisco Fernández del Riego|Francisco F. del Riego na súa visita a Buenos Aires en 1954. Na imaxe, entre outros, Antón Alonso Ríos, Manuel Puente e Ramón Suárez Picallo.]] Dende o día 18 ao 29 de setembro estivo en Albarellos (Boborás). Despois de partir, tras pasar por varios sitios, foi acollido nunha casa en Sorribas (Forcarei). Alí mostráronlle interese por teren un patrón para gardar o gando e realizar diversos traballos máis. "Afranio", tras insistir en que lle deran o posto, foi aceptado traballando dous días de proba (1 e 2 de outubro). Alí pasou nove meses como criado da casa. Deseguida pasou a traballar nunha casa en Moreiras (Boborás), onde pasou un ano. Tras dous intentos frustrados, logra pasar a Portugal, onde tratou cun pastor para que lle fixera as xestións para o seu traslado ao Porto. Como a policía estaba outra vez sobre os seus pasos, un home que xa tiña axudado a pasar outros galegos e españois comprometeuse a axudalo, xa que o pastor levaríao a caer nas mans dos axentes de Oliveira Salazar. Agochouse nunha cova da serra da Peneda, onde pasou un mes. Despois disto chegou definitivamente ao Porto, onde pasou varios meses, e despois foi a Lisboa. Embarcou para Casablanca e de alí para Buenos Aires no Lipari. En Buenos Aires foi recibido como un símbolo do triunfo da resistencia.
Exilio
Unha vez en América Alonso Ríos participa do galeguismo do exilio. En 1944 os únicos deputados galeguistas refuxiados en América (é dicir, Alonso Ríos, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Elpidio Villaverde e Ramón Suárez Picallo) fundan en Montevideo o Consello de Galiza, cuxa presidencia ocupa Castelao e, tras a súa morte en 1950, o propio Alonso Ríos.
Coa chegada da democracia, en Galiza non se procede como en Cataluña e Euskadi (onde os seus representantes no exilio volven á súa terra como lexítimos presidentes).
Durante os últimos anos da súa vida, Alonso Ríos continuou participando activamente en todas as actividades patrióticas da colectividade, até a súa morte en 1980. miniatura|Exposición no [[IES Manuel García Barros da Estrada.]]
Recoñecemento
miniatura|Placa na casa natal en Camporrapado. Non obtivo o recoñecemento principal, xa que non foi o primeiro presidente da Autonomía galega. Podería ter chegado a ocupar o mesmo cargo que correspondera en Cataluña a Josep Tarradellas e en Euskadi a Jesús María de Leizaola-, pero o contexto bélico e a complexa relación do galeguismo cos gobernos republicanos do exilio impediron que a expectativa se consumase.
Chubby Checker
Chubby Checker, nado como Ernest Evans o 3 de outubro de 1941 en Spring Gulley, Carolina do Sur, é un cantante americano coñecido por popularizar o baile coñecido como twist, que debe o seu nome á canción de Chubby "The Twist" (1960), que con "Let's Twist Again" se fixeron moi populares nos Estados Unidos na primeira metade dos sesenta e en Europa na segunda metade. The twist (1960) e Pony time (1961) acadaron o número un e Limbo rock (1962) o número 2.
O twist foi o único dos competidores do rock and roll que conseguiu entidade propia.
Antón Alonso Ríos
Recoñecemento
En novembro de 2016 Tomiño, por votación popular, decidiu darlle o seu nome ao Instituto de Educación Secundaria (IES), agora IES Antón Alonso Ríos.
Rodrigo Álvarez Gantes
Rodrigo Álvarez Gantes, nado en Ponteceso o 27 de maio de 1904 e finado en Santiago de Compostela o 23 de febreiro de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo do garda civil Domingo Álvarez Fernández, natural do Navallo (provincia de Ourense), e de Carmen Gantes Palleiro, natural de San Cristovo. Trasladouse coa familia a Santiago de Compostela, onde estudou Maxisterio na Escola Normal.
Foi mestre de Meixide (Palas de Rei) ata 1934. Destinado na escola de pósito de pescadores de Escarabote, militante de Izquierda Republicana, foi concelleiro en Boiro logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de agosto e, posteriormente, detido co tamén mestre José Caballero Rubio. Foi xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra e condenado a morte. Foi fusilado o 23 de febreiro de 1937 xunto co seu compañeiro de corporación Juan Outeiral. Con eles tamén foron fusilados José Maceiras, Santiago Miranda, Ramón Lojo, Bautista Torrado e Braulio Castro.
O seu irmán Enrique, que exercía como mestre en Carballo foi destituído o 17 de agosto de 1938, e a súa irmá Clarisa, mestra de Landeira (Negreira), foi suspendida de emprego e soldo por seis meses.
Ensinantes de Ciencias de Galicia
Ensinantes de Ciencias de Galicia (ENCIGA) é unha asociación galega de profesores de ciencias.
Historia
Naceu no IES Alfredo Brañas de Carballo no ano 1988, sendo unha das máis antigas sociedades de profesores de España. É membro da Federación Española de Sociedades de Profesores de Matemáticas (FESPM), e do Consello Internacional de Asociacións para o Ensino das Ciencias (ICASE). Desenvolve como principal actividade un congreso anual no que se tratan temas de ensino das materias científicas e outros relacionados. Tamén edita unha revista societaria de nome Boletín das Ciencias dos que se levan editados máis de setenta números. Así mesmo promove charlas, conferencias e debates en prol do ensino científico.
Dentro dos actos conmemorativos do vixésimo aniversario da Asociación en 2008, deu unha conferencia en Carballo o premio Nobel de Química, Richard R. Ernst.
Congreso
O congreso de ENCIGA ten unha periodicidade anual e desenvólvese durante tres días, de xoves a sábado, do mes de novembro (agás o segundo congreso que foi en outubro) en vilas e cidades galegas. Durante o congreso teñen lugar tres conferencias plenarias, unha por día de congreso, comunicacións, obradoiros, táboas redondas, exposicións e carteis. A mañá dos venres adícase a excursións e visitas guiadas a lugares ou empresas da zona de interese turístico ou científico. A organización do congreso corre a cargo dun comité organizador formado pola directiva da asociación e un número variábel de profesores dun centro educativo da localidade onde ten lugar. Dito centro é a sede da maioría das actividades do congreso. Esta norma só se viu alterada no vixésimo congreso onde a organización correu a cargo da directiva do momento, realizándose as actividades nun hotel de Sanxenxo.
A sede vai rotando entre as catro provincias. Só nunha ocasión, e grazas ao interese da directiva do momento por cumprimentar aos socios portugueses da Asociación, o congreso tivo lugar en Portugal, concretamente en Póvoa de Varzim no 2006.
Publicacións
O Boletín das Ciencias é a revista da sociedade. A súa tirada é variábel, sendo o máis habitual que saian tres ou catro números anuais. O do mes de novembro é un número especial que recolle todas as actividades que se desenvolven no congreso anual.
Co gallo da catástrofe do Prestige iniciouse unha serie de números monográficos sobre temas polémicos ou de actualidade, sempre desde unha visión científica e didáctica.
As Penas, Ambía, Baños de Molgas
As Penas é un lugar da parroquia de Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller), o mesmo número ca en 2010, cando estaba poboado por dúas mulleres.
Distrito de Phalombe
Phalombe é un distrito do Malawi localizado na Rexión do Sur. A súa capital é a cidade de Phalombe. Cobre unha superficie de 1.394 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 280.043 habitantes.
The Rev
James Owen Sullivan, tamén coñecido como The Reverend Tholomew Plague (abreviado a The Rev), nado en Huntington Beach (California) o 9 de febreiro de 1981 e finado o 28 de decembro de 2009 na mesma cidade, foi un músico estadounidense, batería da banda Avenged Sevenfold.
Traxectoria
Durante os seus estudos, coñeceu a M. Shadows nunha escola católica cando aínda eran cativos, da cal ambos foron expulsados. Cando chegou ao instituto tamén foi expulsado e enviado a un reformatorio, onde lle pasa o mesmo, e finalmente abandona e non remata os seus estudos. En 1999 é un dos fundadores da banda Avenged Sevenfold xunto a M. Shadows e Zacky Vengeance. Foi o que invitou a Synyster Gates a formar parte da banda, xa que estes fixéranse moi amigos tras coincidir nunha tenda de música. Foi arrestado múltiples veces, a maíoria debido a pelexas. A súa parella sentimental chamábase Leana McFadden máis coñecida com Leana Silver.
O 28 de decembro de 2009, deron con el morto na súa casa de Huntington Beach. A morte segundo a autopsia foi por causas naturais, debido a inxestión de Oxicodona, Oximorfona(estas dúas últimas para combater a dor), diazepam (para a ansiedade) e etanol (adquírese por consumición de alcohol). Os efectos da mestura destas substancias unida á cardiomegalia que sufría o batería, o que significa que tiña o corazón máis grande do normal, provocou a súa morte. O pouco da súa morte a familia publica un comunicado para agradecer o apoio dos fans, e a banda publica tamén o seguinte comunicado :
O 5 de xaneiro de 2010, celébrase un funeral privado ao que asistiron a familia, os membros da banda Avenged Sevenfold, e amigos doutras bandas coma Good Charlotte ou Lostprophets, e un día despois é enterrado nun cemiterio de Long Beach.
Carreira musical
Ademais de tocar a batería, The Rev, tamén tocaba o piano, a guitarra e cantaba. Antes de ser batería de Avenged Sevenfold estivo nunha banda chamada Suburban Legends, e tamén era cantante dun proxecto paralelo chamado Pinkly Smooth. Pinkly Smooth é unha banda que formara xunto a Synyster Gates, nela utilizaba o nome artístico de "Rat Head", e en 2001 publicaron un álbum chamado "Unfortunate Snort".
As súas bandas preferidas eran Metallica, Guns N' Roses, Slayer, NOFX e Pantera.
Xoana Enríquez
Xoana Enríquez e Fernández de Córdoba, nada en Medina de Rioseco en 1425 e finada en Tarragona o 13 de febreiro de 1468, foi raíña consorte de Navarra (1447 - 1468) e de Aragón (1458 - 1468), V Señora de Casarrubios del Monte, pertenceu á importante liñaxe dos Enríquez, rama ilexítima dos reis de Castela.
Traxectoria
Muller ambiciosa e imperante, era filla de Fadrique Enríquez, almirante de Castela e de Marina Fernández de Córdoba e Ayala, finada en 1431.
1192
Mortes
Historia ano a ano
The Rev
Despois da súa morte
Synyster Gates tatuouse no peito forever na súa honra, e M. Shadows un deathbat (caveira con ás de morcego, símbolo representativo da banda) especial na súa man dereita tamén na súa honra.
Xoana Enríquez
Actividade política como raíña consorte
A morte en 1458 do rei Afonso V de Aragón significou a ascensión ao trono de Xoán II e a súa muller Xoana.
The Rev
Despois da súa morte
Tamén TWENTYFOURCORE productions fixo un vídeo como tributo, con imaxes del ao longo da súa vida, e entrevistas que foran gravadas para o DVD All Excess
Xoana Enríquez
Actividade política como raíña consorte
Un dos máis grandes desexos de Xoana Enríquez, cara ao que tendeu habilmente a súa política, foi o matrimonio (en outubro de 1469) do seu fillo Fernando, de dezaseis anos, con Isabel de Castela, de dezasete. Non puido velo realizado pois morreu o 13 de febreiro de 1468 por complicacións de cancro de mama.
Xoana ademais foi acusada de envelenar ao príncipe Carlos de Viana, primeiro fillo do seu marido o rei Xoán II coa súa primeira esposa Branca de Navarra, posto que supoñía un obstáculo para as pretensións ao trono do seu fillo Fernando.
Matrimonio e descendencia
Foi a segunda esposa de Xoán II de Aragón e de Navarra (co mesmo ordinal para ambos os territorios), viúvo desde 1441, con quen contraeu matrimonio en abril de 1444, contando dezanove anos. Tiveron dous fillos:
Faro de Punta Cabalo
O faro de Punta Cabalo é un faro que está situado no extremo nordeste da Illa de Arousa, no interior da ría de Arousa, enriba dunhas rochas.
A torre está fincada ata a metade do mesmo nunha das fachadas. Na parte de arriba atópase un balcón e a lanterna, situada nun saínte.
A súa construción comezou no 1853, estando as obras a cargo do enxeñeiro Celedonio de Uribe, e a súa luz prendeuse por primeira vez o 19 de outubro do 1853. Nesta primeira etapa atendérono dous torreiros, máis a principios do século pasado suprimiuse esta figura.
Dende el vese a praia de Area de Secada, e xusto enfronte está a coñecida coma ruta dos golfiños, onde os mesmos acoden para alimentarse co peixe que cruza esa parte da ría.
Revista Ortegana
Revista Ortegana foi un periódico editado en Ortigueira entre 1898 e 1899.
Historia e características
Subtitulado Periódico bimensual independiente, apareceu o 1 de decembro de 1898. Fundado por Leandro Pita Sánchez-Boado, estaba dirixido por Ramón Armada Teixeiro. A redacción e administración estaban na imprenta de David Fojo. Editou 27 números. Cesou a súa publicación en 1899.
Paul Anka
Paul Albert Anka, nado en Otava o 30 de xullo de 1941, é un cantante canadense-libanés.
Traxectoria
Comenzou cantando nun templo da Igrexa Ortodoxa Siríaca. En 1957 foi a Nova York para facer unha proba para a ABC cantando unha canción de amor, "Diana", que se converteu nun éxito instantáneo, un dos temas máis vendidos da historia da música.
Karch Kiraly
Participou en tres Xogos Olímpicos, obtendo en cada edición unha medalla de ouro: nos Ánxeles 1984 e Seúl 1988 en voleibol e en Atlanta 1996 en volei praia. Tamén gañou unha medalla de ouro no Campionato Mundial de Voleibol de 1986 e unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Volei Praia 1997.
Carreira como adestrador
Kiraly comezou a adestrar no St. Margaret's Episcopal High School, onde xogaban os seus fillos, Kristian e Kory. En 2012 foi nomeado adestrador xefe da selección feminina estadounidense para os Xogos Olímpicos de 2016. En outubro de 2014 participou no Campionato do Mundo en que os Estados Unidos venceron á China na final, o que fixo de Kiraly a cuarta persoa que gañaba unha medalla de ouro nun campionato do mundo como xogador e como adestrador.
Vida persoal
Kiraly reside en San Clemente, California, coa súa esposa Janna. O seu pai, Laszlo Kiraly, xogou co equipo nacional júnior de voleibol de Hungría. Kiraly estudou bioquímica na universidade e pensou en estudar medicina.
Kiraly traballou coidando a Misty May-Treanor cando era novo.
Francisco Martins Sarmento
Francisco de Gouveia Martins Sarmento, nado en Guimarães o 9 de marzo de 1833 e finado na mesma vila o 9 de agosto de 1899, foi un destacado arqueólogo e escritor portugués.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Coímbra, dedicouse con gran paixón ao estudo da arqueoloxía. Fixo o estudo e escavación sistemática e metódica da citania de Briteiros e Sabroso, preto de Guimarães (1874-1879), onde residía na Casa da Ponte, hoxe convertida en Museu da Cultura Castreja.
Tamén cultivou a poesia e colaborou con asiduidade en revistas e publicacións científicas.
Entre as súas obras pódense citar: Os Argonautas; Ora Marítima; Lusitanos, Lígures e Celtas.
No museo da Sociedade Martins Sarmento en Guimarães consérvanse gran parte dos obxectos arqueolóxicos atopados nas súas escavacións.
Hermipe (lúa)
Hermipe (en grego Ερμίππη) ou tamén coñecida coma Xúpiter XXX, é un satélite irregular retrógrado de Xúpiter. Foi descuberto por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii dirixidos por Scott S. Sheppard o 9 de decembro de 2001, recibindo a designación provisional de S/2001 J 3.
Características
Hermipe ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 21,182 millóns de kms, tarda 629,809 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 151° con respecto á eclíptica (149° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,2290.
Recibiu oficialmente o seu nome actual en agosto do ano 2003, na mitoloxía grega, Hermipe era unha das amantes de Zeus (Xúpiter).
Hermipe pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 millóns de kms, con inclinacións duns 150°
George Anson
George Anson, nado o 23 de abril de 1697 e finado o 6 de xuño de 1762, foi un aristócrata e almirante británico, famoso por cincunnavegar a Terra.
Familia e primeiros ascensos
O pai de George foi William Anson de Shugborough en Staffordshire e a nai Isabella Carrier, cuñada de Thomas Parker, o the Lord Chanceler. George Anson entrou na armada en febreiro de 1712, e rapidamente ascendeu, era tenente en 1716, comandante en 1722 e capitán en 1724. Foi capitán do Scarborough e do Squirrel desde 1724 a 1730 e de 1733 a 1735. En 1737 obtivo o comando do Centurion, un navío de 60 canóns. En 1740 mentres comezaba a Guerra de Sucesión Austríaca comandou (co rango de comodoro) o escuadrón enviado a atacar as posesións españolas no Pacífico na coñecida como Guerra da Orella de Jenkin.
Viaxe arredor do mundo
A expedición comandada por Anson non conseguiu a súa misión orixinal, o escuadrón consistía aen seis navíos de guerra, HMS Centurion (buque insignia), HMS Gloucester, HMS Severn, HMS Pearl, HMS Wager e o sloop (balandra de guerra) Tryal, máis dous cargueiros, Anna e Industry. Diversos desastres reduciron a forza a tan só o Centurion, o Pearl e o Severn, non puideron dobrar o Cabo de Hornos e volveron a Inglaterra, o Wager naufragou na costa de Chile. Cando Anson chegou ó arquipélago Juan Fernández en xuño de 1741 tan só comandaba tres navíos pero a ausencia de efectivos españois suficientes na zona permitiulle saquear a pequena cidade portuaria de Paita ( Perú) (13 e 15 de novembro de 1741). A diminución dos seus homes polo escorbuto e o cansazo dos superviventes (335 dos 961 iniciais) fixeron que concentrara a todos os seus homes no Centurion. Tras un descanso na illa de Tinian chegaron a Macau en novembro de 1742. miniatura|O Centurion atacando ó Nuestra Señora de Covadonga Despois de numerosas dificultades cos chineses saíu de novo ó mar para atacar o galeón de Manila, o Nuestra Señora de Covadonga, que conseguiu conquistar, cun botín de 1 313 843 reás de a oito. Anson regresou a Macau, vendeu a carga do buque español ós chineses e regresou a Inglaterra, dobrando o Cabo de Boa Esperanza o 15 de xuño de 1744.
Últimos anos
Anson foi membro do Parlamento por Hedon de 1744 a 1747. En 1747 Anson comandou a frota que derrotou ó almirante de la Jonquière na primeira batalla do cabo Fisterra, capturando varios buques franceses. Anson foi promovido a vicealmirante e ennobrecido como barón Anson de Soberton. Foi Primeiro Lord do Almirantado (1757–1762).
Sete navíos de guerra levaron o seu nome, HMS Anson na súa honra, así como o condado de Anson, en Carolina do Norte e Ansonborough en Charleston, Carolina do Sur.
Distrito de Neno
Neno é un distrito do Malawi localizado na Rexión do Sur. A súa capital é a cidade de Neno. O Distrito de Mwanza no 2003 foi dividido en dous distritos, Neno e Mwanza, no ámbito dun programa de descentralización.
Lingua alangan
O alangan é unha lingua malaio-polinesia que se fala en Filipinas.
Distribución xeográfica
Fálase en pequenas aldeas de entre 5 e 12 casas nos municipios de Naujan, Baco, San Teodoro e Victoria na provincia de Mindoro Occidental e Sablayan en Mindoro Oriental na rexión montañosa arredor do Monte Halcón no interior da illa de Mindoro.
Escrita
Os alangan é un pobo indíxena que aínda vive ao xeito tradicional. O único material na lingua é que fixeron misioneiros cristiáns. En 1962 traduciuse pola primeira vez partes da Biblia e en 1989 traduciuse o Novo Testamento.
Fieira (artrópodos)
miniatura|250px|Vista ventral das fieiras dunha [[araña da familia dos Gnaphosidae.]]
Fieira é o nome que recibe o órgano produtor de seda das arañas e das larvas dos insectos construtores de casulos.
Aínda que a presenza de fieiras en organismos adultos estea esencialmente restrinxida ás arañas, algúns insectos adultos, entre os que están o grupo dos Embioptera, tamén presentan fieiras, se ben localizadas nas patas dianteiras e non no abdome, como nas arañas.
Fieiras das arañas
miniatura|250px|Fieiras e glándulas sericíxenas anexas. miniatura|250px|Representación esquemática do conduto produtor de seda dunha araña. Cada cor sinala unha estrutura funcionalmente diferente:  1 - rexión secretora; 2 - almacenamento; 3 - compresión (funil); 4 - formación da fibra. miniatura|250px|Detalle das fieiras compactas de [[Argiope bruennichi.]]
Sendo a produción de seda unha característica xeral das arañas, as diferentes especies, en función da súa etoloxía e hábitat, utilizan os fíos de seda para múltiples finalidades: tecer as arañeiras coas que capturan as súas presas; construír ou revestir tobos onde permanecen ou se refuxian; construír os sacos ovíxeros e os niños que serven de abrigo aos ovos e aos xuvenís; envolver as presas no acto da captura ou para as gardar para posterior consumo, e para dispersar os xuvenís, que se lanzan ao aire no chamado voo arácnido, desprazándose a favor do vento suspendidos por un longo fío de seda, unha técnica de dispersión que favorece a supervivencia da especie evitando a competencia polas presas. (Nalgúns casos as arañas chegan a ser transportadas a centos de quilómetros de distancia).
As fieiras, como quedou dito, están sempre agrupadas en pares, pero posúen movemento individual, o que permite á araña controlar individualmente a dirección e a forma de extrusión de cada fío de seda. Esta capacidade de control sobre a fieira, á que se engade a existencia en cada araña de diversos tipos destas estruturas, permite ao animal dar á seda usos especializados, producindo sedas de diferente composición e propiedades en función do fin a que está destinado o fío e da finalidade concreta da súa aplicación.
As fieiras comunican coas glándulas sericíxenas, as cales poden usarse individualmente ou en conxunto, para producir diferentes tipos de fío en función das necesidades da araña.
No interior da fieira acumúlase a solución proteica producida polas glándulas sericíxenas que, cando se extrúe, dá orixe á seda. Esta solución contén unha concentración moi elevada de polímeros proteicos e de cloruro de sodio.
A partir das proteínas desta solución é de onde se fabrican os fíos de seda, mentres que o cloruro de sodio ten a función de impedir a formación de oligómeros, que ocorre despois da remoción do sal.
No proceso de extrusión, a solución produtora da seda é forzada saír a través de minúsculos orificios extrusores, acción que permite enrolar as proteínas en estruturas moleculares complexas, as cales determinan as características mecánicas da fibra producida. Despois deste proceso, a seda de arañaa pasa a través da fieira para o exterior, obtendo case de imediato as súas propiedades finais.
As glándulas sericíxenas son un tipo de glándulas especializadas das arañas que segregan as proteínas e os compostos coadxuvantes utilizados na produción da seda. Coñécense diferentes tipos de glándulas, cada unha delas capaz de producir diferentes tipos de seda, con características físico-químicas que varían segundo a especie e o obxectivo ao que se destina (a seda utilizada nas arañeiras difire da utilizada nos casulos ou no soporte da araña).
O anuncio do descubrimento de fieiras nas patas de tarántulas do xénero Aphonopelma, supostamente usadas para mellorar a adhesión das patas a superficies lisas, desencadeou grande interese sobre a filoxenia destas estruturas, pero estudos posteriores indican que as estruturas identificadas como fieiras serían quimioceptores sen ningunha relación coa produción de seda.
Fieiras dos insectos
As larvas de diversos insectos, especialmente as eirugas dos lepidópteros, están dotadas de fieiras destinadas a produciren os casulos nos que se albergan na fase de ninfa ou pupa. Tamén algúns insectos adultos, entre eles os pertencentes á orde dos Embioptera, teñen fieiras nas súas patas dianteiras.
Nas larvas de insectos, incluíndo o verme da seda, as fieiras utilízanse para producir a seda destinada a construír os casulos protectoress onde o organismo se agocha durante a metamorfose.
Os insectos da orde dos Embioptera constrúen galerías de seda que utilizan como protección contra os seus predadores e como albergue contra os elementos durante a alimentación e a reprodución.
José Manuel Vila Pérez
José Manuel Vila Pérez, nado en Malpica de Bergantiños en 1958 e finado no mesmo concello o 14 de febreiro de 2011, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi secretario da Confraría de Pescadores de Malpica. Foi concelleiro de Malpica de Bergantiños polo PPdeG dende as eleccións municipais de 1987. Foi deputado do Parlamento de Galicia (1989-2001). En 2003 formou unha agrupación independente (Agrupación Vecinal de Electores AVE) coa que conseguiu catro concelleiros, os mesmos que o PSOE, con quen gobernou en coalición. En 2007 volveu a liderar a agrupación independente, logrando 3 concelleiros e pasando á oposición. A principios de 2009 ata o PPdeG recuperouno para presidir a xestora local, sendo elixido candidato á alcaldía para as municipais de 2011, porén faleceu o 14 de febreiro de 2011. No seu lugar encabezou a candidatura Eduardo Parga Veiga e logrou a vitoria e a alcaldía.
Shirin Neshat
Shirin Neshat (en ), nada en Qazvin en 1957, é unha artista visual iraniana residente en Nova York, coñecida principalmente polo seu traballo en cinema, vídeo e fotografía. A súa obra céntrase nos contrastes entre o islam e occidente, a feminidade e a masculinidade, a vida pública e a privada, a antigüidade e a modernidade, e en facer pontes entre eses temas.
Neshat foi recoñecida en numerosas ocasións pola súa obra, como co Premio Internacional da XLVIII Bienal de Venecia en 1999, o León de Prata á mellor dirección no 66.º Festival de Cinema de Venecia en 2009, o nomeamento de Artista da Década polo crítico de The Huffington Post G. Roger Denson.
Ossë
Ossë (do Valarin Ošošai ou Oššaié) é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. É un Maia que aparece asociado con Ulmo, un dos Valar que custodia e goberna Arda. A súa esposa é Uinen, coa que comparte o dominio dos Mares Interiores.
Scopus (base de datos)
Scopus é unha base de datos bibliográfica que contén resumos e citas de artigos de revistas académicas. Contén case 22.000 títulos dunhas 5.000 editoriais, das cales 20.000 son publicacións revisadas por pares dos campos científicos, técnicos, médicos e das ciencias sociais (incluíndo as artes e humanidades). O seu propietario é Elsevier e está dispoñible en liña por subscrición. As procuras que se fan en Scopus incorporan tamén procuras en bases de datos de patentes.
Dado que Elsevier é o propietario de Scopus e é tamén unha das principais editoriais internacionais de revistas científicas, estableceuse unha Selección de Contido de Scopus international e independente e unha Xunta de Asesores (Advisory Board) para impedir posibles conflitos de intereses na elección das revistas que deberían incluírse na base de datos e para manter unha política de cobertura transparente e aberta, independente das editoriais. A xunta consta de científicos e bibliotecarios especializados.
Un estudo de 2006 que avaliaba a facilidade de uso e a cobertura de Scopus e da Web of Science (WOS), chegou á conclusión de que "Navegar por Scopus é doado, mesmo para o usuario novato. [...] A capacidade de buscar tanto cara adiante coma atrás a partir dunha determinada cita debería ser moi útil para o investigador. O aspecto multidisciplinario permite ao investigador facer facilmente procuras fóra da (sic) súa disciplina" e "Unha vantaxe de WOS sobre Scopus é a profundidade de cobertura, xa que a base de datos completa de WOS remóntase a 1945 e Scopus remóntase a 1966. Porén, Scopus e WOS compleméntanse entre si xa que ningunha procura o inclúe todo. [...]".
Scopus tamén ofrece perfís do autor que inclúen afiliacións, número de publicacións e os seus datos bibliográficos, referencias, e detalles sobre o número de citas que tivo cada documento publicado. Ten características que dan avisos que permiten aos usuarios rexistrados rastrexar os cambios dun perfil e unha característica para calcular o índice h dos autores, que mide a produtividade e impacto das citas das publicacións dos autores.
Scopus pode ser integrado con ORCID.
Boborás
Boborás é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Carballiño. Segundo o padrón municipal de habitantes no 2015 a súa poboación era de 2510 persoas (3286 en 2003). Recibe o seu nome da aldea de Boborás, na parroquia de Xuvencos, onde está a casa consistorial. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Xeografía
O concello está situado no noroeste da provincia de Ourense. Ten dúas zonas diferenciadas: no sur abondan as fragas e as vides, e no centro e norte, máis accidentados, predominan os prados. Está atravesado polo río Arenteiro polo norte, e polo Cartelle e o Avia polo sur.
O clima é cálido nos meses de verán e frío e chuvioso nos meses de inverno.
Ludwig Reichenbach
miniatura|260px|Sepultura de Ludwig Reichenbach no Trinitatisfriedhof de Dresde. Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach, máis coñecido como Ludwig Reichenbach, nado o 8 de xaneiro de 1793 en Leipzig, e finado o 17 de marzo de 1879 en Dresde, foi un naturalista alemán, destacado botánico e zoólogo, especializado en ornitoloxía.
Boborás
Historia
Durante a Idade Media asentáronse na zona diversas ordes relixiosas e militares, coma a Orde do Santo Sepulcro, do Temple ou a Orde de San Xoán de Xerusalén, coñecida tamén como Orde de Malta ou de Rodas. Todas elas deixaron a súa pegada en diferentes construcións civís e relixiosas.
Patrimonio histórico e artístico
A igrexa de San Xulián de Astureses é un templo románico, edificada polos Templarios no século XII. Ten planta rectangular, cunha ábsida semicircular. A fachada presenta unha ornamentación excelente.
Ludwig Reichenbach
Traxectoria
Reichenbach naceu en Leipzig en 1793 e, desde 1810 estudou Medicina e Ciencias Naturais na Universidade de Leipzig, ode chegou a ser titor.
Boborás
Patrimonio histórico e artístico
A igrexa de San Martiño de Cameixa mestura varios estilos, destacando a ábsida románica, o reloxo de Sol e os canzorros situados baixo o beiril.
A igrexa de Xuvencos, restaurada no século XVI, e a igrexa de San Mamede de Moldes, construída sobre un castro transformado posteriormente nun camposanto, tamén son de orixe románica.
Ludwig Reichenbach
Traxectoria
En 1820 foi designado director do Museo de Historia Natural de Dresde, e profesor da Technische Universität Dresden (Universidade de Dresde), na que permaneceu até 1862. Máis tarde fundou o Xardín Botánico desa cidade, e foi tamén cofundador do seu Zoo.