cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raspay
Historia
O poboamento permanente da zona remóntase a 1855, cando Antonio Ibáñez (nado na cidade albaceteña de Almansa o 9 de marzo de 1829) encargouse da reitoría da pedanía e converteuse no primeiro cura desas tierras. En 1855, data da súa entrada en Yecla, como reitor de Raspay e, moi pronto, como ecónomo da Asunción, o Concello está gobernado polo avogado Fortunato Díaz e Maza de Liñaza (1815-92), progresista partidario do xeneral Espartero.
Xeografía
Atópase situada na Serra das Pansas, un dos contrafortes da Serra do Carche. Dispón de varias paraxes de interese, entre os que destacan a Cova da Zurriera, a de Jaime El Barbudo e a Font de les Panses.
O núcleo está formado por dous barrios separados por un torrente. O barrio máis oriental é Enfront e o outro Darrere. Preto de Raspay está o núcleo deshabitado de Quitapellejos.
Demografía
Raspay ten unha poboación de 126 habitantes, 60 homes e 66 mulleres (INE 2007).
Castelo de Stirling
O castelo de Stirling é un histórico castelo na cidade de Stirling, Escocia. Foi construído no cumio do "outeiro do castelo" (the castle hill), un pico de orixe volcánico, e está rodeado por tres dos seus lados por cantís cortados a pico. O castelo de Stirling está catalogado como Monumento Nacional.
O castelo alberga igualmente o cuartel xeral, así como o museo, dun Rexemento do Exército Británico, a pesar de que dito rexemento xa non teña a súa base no lugar.
A maior parte dos edificios principais do castelo datan dos séculos XV e XVI, se ben algúns edificios son anteriores, en concreto do século XIV. As defensas exteriores do castelo que dan cara a cidade, datan de comezos do século XVIII.
A principios do século XIV, o castelo sufriu un sitio polas tropas inglesas de Eduardo I, no marco das chamadas Guerras de independencia de Escocia. Os historiadores indican que foi durante dito asalto cando Warwolf, o maior trabuco que nunca antes se construíra, foi utilizado por vez primeira, e con efectos devastadores.
A muralla que protexe a entrada ó castelo propiamente dito, foi construída por Xacobe III de Escocia, constituíndo orixinalmente unha parte do sistema de fortificacións que rodeaba e protexía a base rochosa.
Ronsel
Ronsel foi unha revista mensual editada en Lugo en 1924.
Historia e características
O 15 de xaneiro de 1975 saíu publicado un número extraordinario, en conmemoración do quincuaxésimo aniversario da súa creación.
Gaivota de cabeza cincenta
A gaivota de cabeza cinzenta é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Distribución
Existen dúas poboacións: unha en América do Sur e outra en África. A poboación africana ten unha distribución descontinua, dende Mauritania e Gambia ata Etiopía no leste. Chegando ata Suráfrica. Nos lagos do Val do Rif, existen colonias de miles de individuos. É unha especie non migratoria, senón que realiza desprazamentos a puntos máis ou menos próximos. Na península ibérica considérase unha rareza.
Batalla de Dunbar (1296)
A Batalla de Dunbar (1296) foi a primeira gran batalla librada entre os escoceses e os ingleses. O Rei Eduardo I de Inglaterra invadiu Escocia como castigo a John Baillol por negarlle axuda na loita contra Francia.
Cima da Aldea
O topónimo galego Cima da Aldea pode referirse a:
USC (homónimos)
As siglas USC poden referirse a varias cousas, entre elas as seguintes:
Río Pisuerga
260px|miniatura|O Pisuerga en Valladolid
O río Pisuerga é un curso fluvial do noroeste da Península Ibérica, afluente do río Douro pola súa marxe dereita. Ten un curso total de 283 km.
Etimoloxía
No que hoxe é Herrera de Pisuerga (provincia de Palencia) existiu un asentamento dos celtas turmogos chamado Pisoraca que deu nome ao río enteiro. A evolución da palabra é común a outras no castelán: Pisóraca > Pisóraga > Pisorga > Pisuerga. O topónimo tería a súa orixe en bis-ur-aca (sufixo -aca similar a -briga, moi común na lingua celta), co significado de "dúas lameiras", pode ser que en referencia aos dous ríos próximos, Pisuerga e Burejo.
Percorrido
Nace no glaciar Covarrés, do pico Valdecebollas (provincia de Palencia), discorre por Sel de la Fuente, e se fai subterráneo, para emerxer en Fuente Cobre, na serra de Peña Labra, na Cordilleira Cantábrica, cerca de Santa María de Redondo, municipio de La Pernía. Baixa en dirección sur, atravesando a comarca do Alto Campoo, delimitando a de Terra de Campos cara Occidente.
Serve de linde entre as provincias de Palencia e Burgos, na súa parte media, nun bo tramo de percorrido. Logo continúa pola provincia de Valladolid, pasando pola mesma cidade de Valladolid, onde se lle une o río Esgueva, para seguir a Simancas, até a súa unión con o Douro.
Desembocadura
Desemboca no río Douro pasado Pesqueruela, Simancas, no límite do termo municipal de Geria con o da localidade de Villamarciel, municipio de Tordesillas (Valladolid).
Datos básicos
O seu caudal hídrico na desembocadura supera o do río Douro neste punto, en aproximadamente 80 m³/s.
Gran Premio de Motociclismo de Australia
O Gran Premio de Motociclismo de Australia de Motociclismo é unha proba de motociclismo de velocidade que se corre en Australia desde o ano 1989 e forma parte do Campionato do Mundo de Motociclismo. A competición disputouse en Eastern Creek nas primeiras edicións, entre 1991 e 1996, e en Phillip Island o resto das ocasións.
O piloto que máis veces gañou o Gran Premio de Australia na máxima categoría é o italiano Valentino Rossi, con cinco triunfos consecutivos entre 2001 e 2005; que xa vencera na categoría de 250cc en 1998 e 1999.
Bharrat Jagdeo
Bharrat Jagdeo, nado o 23 de xaneiro de 1964, foi Presidente de Güiana. Previamente fora membro do gabinete de Janet Jagan.
Mazurca
miniatura|Representación da mazurca do ano 1845 Unha mazurca (en polaco, Mazurek), é:
Estes tres tradicionais prototipos de mazurca son orixinarios da rexión da Mazovia, en Polonia, desde o século XVI.
As Pereiras, Lamas, Zas
As Pereiras é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 11 mulleres.
Castrocalbón
Castrocalbón é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.058 habitantes (INE 2011).
Asemblea da República
miniatura|[[Palácio de São Bento]]
A Assembleia da República é o órgano lexislativo da República Portuguesa. É unicameral e posúe ata 230 diputados. A asemblea ten a súa sede no Palácio de São Bento en Lisboa.
A lexislatura ten unha duración de catro anos, convocándose eleccións unha vez rematado o prazo, agás que o Presidente da República disolva a cámara e convoque eleccións anticipadas.
Rexións de África
miniatura|250px|Rexións de África.
A Organización das Nacións Unidas adoita referirse a cinco rexións: África Setentrional (polo norte do Sáhara toda a costa Mediterráneo, ás veces incluíndo Sudán), África Occidental desde lonxitude 10º leste, excluíndo África Setentrional), África Oriental (dende o mar Vermello e o Corno de África até Mozambique, incluíndo Madagascar), África Central e África Meridional.
Rexións xeográficas
Outro xeito de dividir África sería pola súa xeografía física atendendo ao relevo, ao clima, á flora:
Por familias das linguas indíxenas
miniatura|250px|Mapa da distribución das familias lingüísticas africanas.
Bandeira de Zambia
A bandeira de Zambia foi adoptada o 24 de outubro de 1964 e foi modificada levemente en 1996. Foi deseñada pola artista zambiana Gabriel Ellison.
As Torres
O topónimo As Torres pode facer referencia a varios lugares de Galicia:
Vilanova, Brántega, Agolada
Vilanova é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 17 habitantes (seis homes e once mulleres), seis menos ca no ano 2000.
Polo lugar pasa o regueiro das Barxas, afluente do río Arnego, con gran presenza de salgueiros.
Penavaqueira, Melón, Melón
Penavaqueira  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 91 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 38 eran homes e 53 mulleres.
Liña Ribadeo - Vilaoudriz
miniatura|Ponte da liña en Ribadeo. A vía pasaba por baixo da ponte.
Proxecto
A idea de construír esta liña naceu a finais do século XIX da man do bilbaíno Julio Lazúrtegui, que quixo explotar a grande escala as minas de Vilaoudriz e levar o mineral até a costa cantábrica, a máis de 20 km. O 17 de marzo de 1900 constituíu a Sociedad Minera de Villaodriz cun capital social de 4 millóns de pesetas, participada pola casa de Sucesores de J. B. Rochet e destacados investidores como Pedro MacMahón Aguirre, Francisco de Arana, José María Besterra, ou o propio Julio de Lazúrtegui.
O 17 de xaneiro de 1901 aprobouse mediante unha Real Orde a construción dunha liña de 750 mm de largo. Cumpridos os trámites administrativos, a concesión da liña outorgouse o 14 de xuño de 1901 por un período de 99 anos, ao amparo da Lei Xeral de Ferrocarrís de 1877. Porén, en novembro desde mesmo ano decidiuse que o largo da vía fose dun metro por tres motivos: para poder transportar tráficos doutras compañías, para enlazar co futuro ferrocarril de Ferrol a Xixón, e para prolongar a liña até Lugo e Vilafranca do Bierzo.
En xaneiro de 1901 constituíuse en Bilbao a Sociedad Sola, Garmendia y Cía para atender as empresas contratistas, e estableceron seis tramos para a execución da liña. As obras comezaron no verán dese mesmo ano dividas en dous tramos, ao mando do enxeñeiro de camiños José Ponte e do enxeñeiro industrial Ramón Cortázar. Nas tarefas participaron centos de homes distribuídos en brigadas, dirixidos por capataces e provistos de ferramentas manuais e dinamita.
En 1902 expropiáranse xa todos os terreos necesarios para a construción da liña, incluíndo algunha expropiación forzosa ao negarse os propietarios dos terreos a aceptar a valoración inicial establecida para as propiedades. A finais dese ano rematáranse xa as explanacións e as obras de fábrica necesarias, e comezárase xa a montaxe de raís e travesas. O primeiro tren circulou o 10 de abril de 1903 tirado pola locomotora Abres, que chegara a Ribadeo poucos días antes. Oito días despois baixou o primeiro tren cargado de mineral. Malia non estar rematados os cargadoiros e os depósitos de mineral, nos primeiros tempos desde a inauguración da liña realizábanse varias viaxes diarias. En xuño de 1903 había 60 vagóns con funil de carga en servizo, cargando até 600 toneladas en 10 horas de traballo. En decembro de 1903 houbo unha folga de mineiros.
Nun principio instalouse a infraestrutura necesaria exclusivamente para transportar mineral das minas ao peirao de Ribadeo, mais as obras proseguiron até finais de 1904 coa construción de edificios, estacións e depósitos. O 5 de agosto de 1905 inaugurouse o servizo público de pasaxeiros, trala construción das estacións e a chegada dos vagóns de primeira, segunda e terceira clase.
Desenvolvemento
Malia recuperación da actividade trala fin da guerra, a bonanza durou pouco máis dun ano. Dos 3394 trens que circularon en 1913, pasouse a 1326 no período 1919-1922. Este descenso de servizos foi debido dunha banda ao descenso na demanda do mineral de ferro no comercio internacional, e doutra á competencia que ofrecían os servizos de camións e autobuses por estrada. Amais o estado decretou en marzo de 1919 aumentos salariais para o persoal ferroviario. Por entón, os soldos dos mineiros de Asturias eran superiores aos ofrecidos pola empresa en Vilaoudriz.
A comezos da década de 1930 a construción do ferrocarril de Ferrol a Xixón avanzaba lentamente, promovida polo Estado. Entre Ribadeo e Vegadeo os trazados de ambas as liñas discorrían paralelos, e a empresa intentou que o Estado aproveitase a infraestrutura existente, así como a estación de Ribadeo e parte do material móbil. Con todo, o Estado non aceptou a proposta. A empresa viuse obrigada a solicitar un segundo anticipo reintegrable, que lle foi denegado alegando que a liña férrea non tería viabilidade mentres non se explotasen as minas.
Coa chegada da guerra civil española diminuíu a subministración de carbón, e en outubro de 1936 as locomotoras pasaron a estar alimentadas con leña de carballo. Esta non foi unha época de crise para a empresa, pois había problemas para o abastecemento de combustible para coches, camións e autobuses. Xa que logo, comezou a ser habitual o transporte de piñas, leña, patacas, fariña, carne, gando, aves de curral e produtos caseiros.
A falta de mantemento das infraestruturas provocou o 28 de decembro de 1937 un derrubamento no túnel número 12, situado no quilómetro 30,300, que paralizou a liña até finais de marzo de 1938. Debido ao mal estado das instalacións, o 23 de abril de 1938 o xefe do Servizo Nacional de Ferrocarrís prohibiu o tráfico de viaxeiros pola liña e só autorizou o transporte de mercadorías a unha velocidade máxima de 20 km/h. Entre o 1 de abril e o 15 de agosto de 1938 fíxose cargo da explotación das minas e do ferrocarril o grupo empresarial alemán Krupp Montana, co enxeñeiro Engelmann como responsable técnico e baixo a dirección do señor Favorke. Nese período extraéronse 6 932 toneladas de ferro, das que se embarcaron 3 839. O vapor Charlotte Cords chegou ao peirao de Ribadeo o 1 de decembro de 1938 co fin de cargar as 3 093 toneladas restantes, mais tivo que partir de volta sen a mercadoría por mor do forte temporal.
A finais de setembro de 1939 a empresa suspendeu de novo a circulación de trens xa que os depósitos de Ribadeo estaban cheos ao non poder embarcarse material. A paralización durou 199 días (a máis duradeira da liña), e o servizo retomouse en abril de 1940. A partir de entón o tráfico continuou sendo escaso e limitouse a mineral calcinado e travesas para a reparación da vía. Amais, en outubro de 1940 circularon trens para o transporte dun guindastre e outros materiais que devolveron á vía sete vagóns que caeran ao río Eo en 1937. O 15 de xuño de 1942 a Dirección Xeral de Ferrocarrís permitiu de novo o tráfico de viaxeiros, unha vez inspeccionadas as melloras que se levaran a cabo nas infraestruturas. Estes trens circularían os mércores, sábados e domingos, días de feira nalgunhas vilas da contorna.
O 10 de outubro de 1946 aprobouse a Regulamentación Nacional do Traballo, que aumentaba os salarios dos traballadores. Isto supuxo un aumento no déficit da empresa, pasando de 41 364 pesetas en 1946 a 775 232,91 en 1951 e 1 146 488,30 en 1958. Nesta época a liña estivo interrompida en varias ocasións por mor do mal estado do material móbil e polas obras de construción do ferrocarril de Ferrol a Xixón. En 1952 a División Inspectora e Interventora das Compañías de Ferrocarrís de Vía Estreita aconsellou rescindir o contrato de concesión que tiña a empresa, mais non se chegou a levar a cabo.
Os tráficos de mineral eran moi escasos, chegando a ser nulos en 1956. A media de mercadorías transportadas en 1955, 1957 e 1958 foi de 3.109 toneladas, o que representaba unha media de 8 toneladas diarias. Xa que logo, e tendo en conta a mala situación das infraestruturas, o enxeñeiro encargado da explotación informou o 26 de outubro de 1959 que se dispuña por Decreto a resolución do contrato de concesión do ferrocarril e o levantamento do mesmo ao amparo do disposto no artigo 41 da Lei de 21 de abril de 1949. O último tren circulou o 24 de agosto de 1964. O 15 de xaneiro de 1965 Explotación de Ferrocarriles por el Estado fíxose cargo da liña para o seu desmantelamento, se ben o traspaso oficial non tivo lugar até trece días despois.
Liña
dereita|miniatura|Túnel da liña en [[Porto de Abaixo, Santalla de Vilausende, Ribadeo|Porto de Abaixo (Santalla de Vilausende).]]
Se ben a liña ten un tramo próximo ó nivel do mar, o desnivel salvado pola liña entre os seus extremos era de aproximadamente 40 metros, estando as estacións de Ribadeo e Vilaoudriz a 40 e 80 msnm respectivamente. Tiña paradas en Vilaoudriz, Santiso de Abres, Abres (apeadoiro), A Veiga, porto da Veiga (apeadoiro) e Ribadeo. Amais tiña dous apartadoiros no Boulloso e en Porto Estreito. A central estaba na estación de Ribadeo, con obradoiros, depósitos de locomotoras e servizos de administración.
A vía estaba formada por carrís de 22,5 kg/m de 9 metros de lonxitude cada un, asentados sobre 10 travesas de madeira de carballo a través de placas de asento de dous tirafondos. Había trece túneles, cunha lonxitude total de 1,623 km, sendo o máis longo deles de 0,261 km. Das cinco pontes máis importantes da liña, catro eran metálicas e foron construídas en Zorroza (Biscaia) pola Sociedad Española de Construcciones Metálicas, a 600 pesetas por tonelada. A outra ponte, a máis achegada a Ribadeo, era de fábrica.
A empresa chegou a contar con seis locomotoras de vapor, de modelos diferentes. O custo de cada locomotora rondaba as 192 000 pesetas.
Chegaron a usarse case cen vagóns con funil de carga, de 3 m³, que cargaban até 7 toneladas de mineral. Foron fabricados pola firma bilbaína de Mariano del Corral. Algúns deles foron adaptados ao transporte de madeira, procedente da explotación forestal dos bosques da zona. Amais, trala clausura da liña outras unidades foron utilizadas na construción do ferrocarril de Ferrol a Xixón.
A empresa adquiriu catro plataformas, construídas pola sociedade belga Malines entre 1882 e 1883; e 8 berces, construídos por Mariano del Corral en 1899. O parque inicial incrementouse posteriormente. Adquiríronse tamén seis furgóns, construídos tamén por Malines en 1882.
Para o transporte de pasaxeiros había dous vagóns de bogies con prazas de primeira, segunda e terceira clase, e catro máis de menor capacidade montados sobre dos eixes.
Actualidade
miniatura|O actual parque do cargadoiro, á beira da [[ría de Ribadeo, antigo final de vía.]] Unha vez desmantelada a liña, quedou en abandono o trazado. Na actualidade o tramo Santiso-A Pontenova é unha ruta turística integrada nas 'vías verdes', a 'Ruta da antiga vía do ferrocarril tren Vilaoudriz - Ribadeo', ou 'Ruta do ferrocarril', asfaltada en parte (a zona próxima á Pontenova), cuns 12 km de lonxitude e 6 túneles. Noutros lugares o espazo foi usado pola estrada nacional 640, noutros foi apropiado polos veciños e convertido en terras de labor, prado ou eucaliptal, e noutros converteuse nun camiño: entre a Ría de Abres e Santiso de Abres hai un tramo que é camiño de servidume que se estende máis de 1 quilómetro. Na zona urbana de Ribadeo o trazado aínda é visible na meirande parte ó terse convertido en rúas. miniatura|Escultura realizada en [[Santiso de Abres con motivo do centenario da posta en marcha do ferrocarril.]] A conservación das diferentes estruturas construídas é diversa. A estación de Santiso de Abres é na actualidade unha vivenda habitada, aínda que conserva o rótulo e á súa beira, o depósito de auga. A da Pontenova dá acubillo á oficina de Turismo. Os edificios da estación de Ribadeo, moito máis grande, están en ruínas. O cargadoiro de mineral de Ribadeo, coa zona en ponte sobre a ría e os depósitos de mineral, foron reconvertidos nun miradoiro e parque respectivamente.
Euroliga 2001-02
A Euroliga 2004-05 foi a quinta edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número corenta e oito. Nesta edición competiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Maccabi Elite israelí, o Panathinaikos grego, o CSKA Moscova ruso e o Tau Cerámica español disputáronse o título na Final Four, nesta edición xogada no Olimpiyskiy de Moscova, capital de Rusia. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv, e o Tau Cerámica de Vitoria. Finalmente proclamouse campión o equipo israelí tras vencer por doce puntos de diferenza, 90 o 78, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Nina Persson
Nina Elisabet Persson, nado en Örebro o 6 de setembro de 1974, é unha vocalista sueca, membro do grupo de pop The Cardigans.
Traxectoria
Alén de formar parte de The Cardigans, formou o grupo A Camp, e colaboraron no disco tributo a Serge Gainsbourg titulado Monsieur Gainsbourg Revisited. Tamén colaborou co grupo de rock Sparklehorse.
Nina Persson tamén traballou como actriz; o seu debut cinematográfico foi na película Om Gud vill, estrenada en 2006.