cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falacia intencional
Historia e características
Á hora de escribir, o autor emprega o seu coñecemento do mundo e da lingua. Mesmo a fantasía máis escapista ten relación con certa comprensión compartida no lector para poder ser comprendida. O lector debe poder activar a súa comprensión do mundo e da lingua para poder tirarlle un significado á obra. As obras literarias, polo tanto, parten de comprensións do mundo determinadas, que son diferentes no autor e no lector. Debido a esas diferenzas, o significado tirado polo lector só pode ser aproximado do que tencionaba o autor e só aproximado do tirado por outros lectores. Ademais, nin o autor nin o lector son conscientes das peculiaridades inherentes á súa comprensión da realidade.
Outros artigos
Authorial intent
San Lucas
San Lucas pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Buxantes, Dumbría
San Pedro de Buxantes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Dumbría. Segundo o IGE en 2018 tiña 537 habitantes (279 mulleres e 258 homes) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 742 habitantes. Segundo un estudo de campo realizado no ano 2006 por Modesto García Quintáns a poboación era nese ano de 618 persoas.
Ligre
O ligre é un felino híbrido nado da unión dunha tigresa e dun león (a unión dunha leoa e dun tigre macho dá un tigrón). O ligre, así como todos os híbridos entre diferentes especies felinas, é o resultado dun cruzamento totalmente artificial. Non se atopa endexamais un híbrido felino dentro da natureza, por mor do afastamento xeográfico, dos períodos diferentes de reprodución e sobre todo do comportamento diferente de cada especie. Tódolos ligres macho coñecidos son estériles, pero as femias poden ser fértiles nalgúns casos.
Unha característica salientable dos ligres é que medran desmesuradamente,e, de feito, considéranse os felinos máis grandes que existen. Isto explícase polo fenómeno xenético da impronta xenética na que xenes que tenden a inhibir o crecemento se expresan ou non nos fillos segundo o sexo do proxenitor do que recibiu os xenes, e neste caso o patrón de expresión non coincide nas dúas especies proxenitoras. As leoas teñen xenes que se expresan que inhiben o crecemento excesivo (que non se expresan no león macho); os tigres macho tamén expresan este tipo de xenes (e as tigresas non). Como os que se aparean son o león e a tigresa, ambos os dous non expresan xenes que tendan a inhibir o crecemento, e o ligre crece desmesuradamente.
Dumbría, Dumbría
Santa Baia de Dumbría é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Dumbría. Segundo o IGE en 2018 tiña 473 habitantes (235 homes e 238 mulleres) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 687 habitantes.
Autotomía
miniatura|dereita|200px|Araña sen dúas patas A autotomía é a mutilación espontánea que efectúan sobre si mesmos algúns animais para escapar aos seus inimigos. Por exemplo, certas lagartas e píntegas poden separar un segmento importante da súa cola que, en certos casos, volve medrar. O mesmo sucede con algunhas especias de araña.
Sossenheim
dereita|miniatura|Sossenheim, rúa Dunantring, 2018.
Sossenheim é un distrito de Frankfurt situado ao oeste da cidade. Ten unha superficie de 5969 km² e unha poboación de 15 664 habitantes.
O seu código postal corresponde co 65936 é o código de distrito co 069. Limita cos veciños Nied, Höchst, Unterliederbach, Griesheim e Rödelheim. Sossenheim igualmente limita co sur das montañas do Taunus e co seu correspondente distrito Main-Taunus-Kreis.
Lung Boonmee raluek chat
Lung Boonmee raluek chat (en ลุงบุญมีระลึกชาติ) é un filme tailandés en lingua lao de 2010 dirixido por Apichatpong Weerasethakul. O filme tivo a súa estrea na 63ª edición do Festival de Cannes, onde recibiu a Palma de Ouro.
miniatura|Weerasethakul presentando o filme no Festival Internacional de Viena O filme de xénero fantástico forma parte dun proxecto multiplataforma denominado "Primitivo" que se centra na vila de Nabua na rexión tailandesa de Isan (de lingua lao) e da que forma parte unha vídeo instalación en sete partes e dúas curtametraxes de 2009. A obra ten como tema central a reencarnación da alma, céntrase dos últimos días da vida dun apicultor, o tío Boonme, que padece unha insuficiencia real e pasa as súas últimas horas nunha casa illada no medio da foresta e alí recibe a visita dos espíritos dos seus familiares defuntos, a súa dona e o seu fillo que regresa en forma non humana, grazas a estas visitas Boonmee pode chegar a explorar as súas vidas anteriores. A historia baséase nunha personaxe real recollido por Phra Sripariyattiweti, abade dun templo budista, nun libro que escribiu en 1983 no que conta a historia de Boonmee que dicía que podía recordar claramente as súas vidas anteriores
Tigrón
Un tigrón é un felino híbrido nado da unión dun tigre e dunha leoa criados en cativerio. Os tigróns non son tan frecuentes como os híbridos inversos, chamados ligres, produto da unión dun león e dunha tigresa. É pouco probábel que os tigróns se dean na natureza debido a que tigres e leóns non comparten hábitat nin períodos de reprodución e apareamento.
Os tigróns presentan características dos dous proxenitores: con aspecto de leóns con raias de tigres. Medran moito menos cás especies de orixe, debido a que herdan xenes inhibidores de crecemento de ambos os dous pais. Pesan polo xeral arredor dos 150 quilogramos.
Manolo Cardona
Manuel Julián Cardona Molano, nado en Popayán o 25 de abril de 1977, é un actor colombiano.
Traxectoria
Educouse na cidade de Cali, aos 14 anos comenzou a gravar anuncios para a televisión e traballou como modelo. En Bogotá principiou a estudar relacións internacionais e finanzas. Empezou a actuar en 1995 na serie Padres e hijos e en 1998 tivo o seu primeiro papel protagonista na telenovela Carolina Barrantes pero foi ao ano seguinte con ¿Por qué diablos? cando comenzou a adquirir fama como actor. En 2003 protagonizou a primeira telenovela fóra do seu país Ladrón de Corazones de Telemundo. No ano 2005 realizou dous filmes Rosario Tijeras e La mujer de mi hermano. No ano 2009 realizou a versión española de Sin tetas no hay paraíso.
Xeoloxía de Galicia
O Macizo Ibérico en Galicia
miniatura|300px|Zonas do Macizo Ibérico. A zona Centroibérica foi subdividida distinguíndose a Zona de Galicia-Trás-os-Montes. O Macizo Ibérico ou Hespérico constitúe a maior parte do occidente da península Ibérica, incluíndo toda Galicia. Foi dividido por Franz Lotze en 1945 con modificacións de Julivert et al. en 1972 e 1983 en cinco grandes zonas con características diferenciadas, que son, de leste a oeste e ao sur: Ademais, a zona Centroibérica en Galicia foi subdividida por Farias e Arenas en 1987 e 1988, distinguíndose a zona de Galicia-Trás-os-Montes, que se superpón por acabalgamento á zona Centroibérica, a cal con esta división queda reducida en Galicia a unha estreita banda central, onde se encontra o dominio do Ollo de Sapo.
Das zonas mencionadas no territorio galego esténdense as zonas Asturoccidental-Leonesa, Centroibérica e de Galicia-Trás-os-Montes. Estas zonas correspóndense coa parte central do dobramento herciniano do macizo, onde hai a maior deformación, metamorfismo e plutonismo, mentres que as zonas máis periféricas (zona Cantábrica e Sur-Portuguesa) representan as zonas externas do oróxeno. miniatura|center|800px|As tres zonas do Macizo Ibérico herciniano en territorio galego.
Zona Asturoccidental-Leonesa
miniatura|[[Dobramento xeolóxico de Campodola-Leixazós|Dobra de Campodola-Leixazós, no concello de Quiroga na Serra do Courel.]] Comprende a parte máis oriental de Galicia e gran parte de Asturias e León. O seu límite occidental é a falla de Viveiro e a oriental é a antiforma do Narcea de rochas precámbricas. A zona ten unha forma curvada e é continuación do arco Ibero-Armoricano. Ten pouco plutonismo, excepto na parte máis occidental (domos de Lugo e Boal-Os Ancares), e nel predominan as rochas metamórficas, principalmente xistosas que forman a serie de Vilalba de xistos precámbricos (que van de Mondoñedo a Sarria), que están acompañados de lousas, arenitos e algúns gneises anfibólicos. Sobre eles hai sedimentos detríticos e algunhas calcarias (calcarias de Vegadeo e Cándana), con cuarcitas e lousas, que forman a serie de Cándana. O metamorfismo é baixo ou medio, maior cara ao oeste, con forte deformación e foliación tectónica visible. Presenta mantos e dobramentos desprazados cara ao leste. Estratigraficamene a zona pode dividirse en tres dominios:
Zona Centroibérica
miniatura|Gneis ollo de sapo En Galicia comprende (excluíndo a Zona de Galicia-Trás-os-Montes que acabalga sobre ela ) unha banda curvada desde o límite das provincias de Lugo e A Coruña ata A Gudiña, polo leste acaba na falla de Viveiro e polo oeste nas fallas de Valdoviño, Laza e acabalgamento de Verín. Presenta máis magmatismo que na zona anterior, con granitos de anatexia e outros tardioroxénicos. En Galicia o máis carácterístico da zona é o dominio do Ollo de Sapo. Este dominio forma un arco estreito desde Viveiro ata desaparecer baixo a Meseta en Sanabria (reaparece en Guadalaxara). O Ollo de sapo é un gneis porfiroide agrisado con grandes cristais de feldespato potásico, e outros de cuarzo azulado milimétricos; estes últimos lembran ollos de sapo. O Ollo de Sapo considérano algúns autores de idade precámbrica e outros cámbrica ou posterior.
Zona de Galicia-Trás-os-Montes
Comprende toda a zona centrooccidental e sur de Galicia, desde as fallas de Valdoviño e Laza e o acabalgamento de Verín ao leste. Acabalga sobre a zona Centroibérica. Os graos de metamorfismo e plutonismo son os maiores de Galicia. Interprétanse como fragmentos da codia oceánica (ofiolitas) e de arcos volcánicos, talvez orixinados como sutura do peche do océano Reico e acreción dos materiais durante o choque continental. Pode dividirse en dous grandes dominios e varios complexos:
Precámbrico
Durante o Precámbrico orixináronse rochas ao depositárense sedimentos en cuncas mariñas que despois foron metamorfizados en oroxenias antigas, que hoxe forman o basamento do territorio galego. Sobre este basamento depositáronse despois no Paleozoico, en cuncas mariñas dos océanos Reico e de Tornquist, os sedimentos que serían pregados despois durante a oroxenia herciniana paleozoica, pero algúns dos materiais precámbricos afloraron tamén, distinguíndose uns materiais precámbricos antigos (na Serra da Capelada) e recentes (o Ollo de Sapo), aínda que nalgúns casos se discute a idade dos materiais, que non sempre se consideran tan antigos.
Paleozoico e oroxenia herciniana
miniatura|Os macizos hercinianos ou variscos europeos. Durante o Paleozoico produciuse primeiro unha disgregación supercontinental e acabou cunha nova unión dos continentes formando a Panxea durante a cal se sucederon en Europa as oroxenias caledoniana e herciniana; esta última afectou ás cuncas que orixinarían o territorio galego. Durante a época herciniana xeralmente se considera que Galicia formaba parte dun microcontinente chamado Armórica, que estaba en medio de Gondwana (ao sur) e de Laurasia (ao norte). Armórica podía formar unha soa unidade ou estar formado por un conxunto de unidades separadas. Estes dous grandes continentes chocaron quedando Armórica no medio de ambos, os océanos que os separaban subduciron e os materiais deformáronse e eleváronse formando o Macizo Ibérico. Na etapa oroxénica herciniana formouse, pois, o territorio galego. Nesta etapa distinguiremos tres períodos: preoroxénico, oroxénico e postoroxénico. Na etapa preoroxénica, anterior á oroxenia propiamente dita, os territorios que hoxe son Galicia estaban baixo o mar (etapa oceánica) e constituían unha ampla cunca de sedimentación, onde se depositan sedimentos que orixinarán máis tarde cuarcitas e calcarias, materiais volcánicos submarinos que orixinarán despois o ollo de sapo e outros sedimentos. Parece que na cunca correspondente ao que hoxe é a zona Centroibérica produciuse unha emersión a inicios do Paleozoico, pero despois volveu quedar mergullada. A etapa oroxénica abrangue do Devoniano ao Carbonífero e nela prodúcese a compresión que dará comezo á oroxenia, con emersión do oróxeno, dobramento dos materiais, magmatismo e metamorfismo. A primeira fase da oroxenia orixina a formación de grandes dobras deitadas con verxencia ao leste (Mondoñedo, Courel) e o anticlinorio do Ollo de sapo; metamorfízanse os materiais orixinando lousas, xistos, gneis, cuarcitas, mármores e anfibolitas; hai tamén un intenso magmatismo, formándose as granodioritas precoces e os granitos alcalinos de dúas micas. Na segunda fase da oroxenia a deformación continúa pero é menor, formándose pregamentos e acabalgamentos nos que o desprazamento do alóctono orixinou os complexos (Ortegal, Ordes, Malpica-Tui). Orixínanse nesta segunda fase máis granitos alcalinos de dúas micas. Ao final da segunda fase fórmanse algunhas fallas distensivas, como a falla de Viveiro. Na fase oroxénica final volve a incrementarse a compresión e emítense granitos de dúas micas e as granodioritas tardías.
O Mesozoico
miniatura|Separación de Iberia do Canadá e Francia durante o Mesozoico e creación das costas atlánticas e cantábricas galegas. Durante o Mesozoico o oróxeno herciniano emerxido sufriu pouca actividade tectónica, magmática ou metamórfica, pero foi sometido a unha intensa erosión que foi suavizando o relevo, deixando só algúns relevos especialmente resistentes á erosión. Os sedimentos resultantes desta erosión foron arrastrados polos ríos e acabaron inicialmente no mar de Tetis (o Atlántico neste primeiro período aínda non existía porque Galicia formaba parte da Panxea), polo que non se encontran rochas mesozoicas en Galicia. Porén, dese o Carbonífero e ao longo do Mesozoico produciuse a fragmentación da Panxea. Galicia estaba inicialmente pegada ao Canadá e á Bretaña francesa (coa Península xirada cara ás costas de Francia), pero a formación incipiente da dorsal do Atlántico empezaría a separalas. Produciuse a formación dun punto quente no noroeste de Galicia con tres ramas; unha delas, por expansión do océano, daría lugar á separación de Galicia (parte do Macizo Ibérico) de América, creándose as costas atlánticas galegas e a outra separaría Galicia da Bretaña, creando o golfo de Biscaia e as costas cantábricas galegas. A plataforma continental galega no Cretáceo era moi grande, duns 600 km, pero afundiríase na etapa alpina.
Efectos da oroxenia alpina no Cenozoico
miniatura|Principais fracturas tardihercinianas. Moitas delas foron reactivadas durante a etapa alpina. Aínda que a oroxenia alpina non afectou de forma directa a Galicia xerando montañas de pregamento como as hercinianas, os seus efectos indirectos foron moi importantes. Fixéronse sentir no Cenozoico e consistiron na reactivación de moitas fallas entrecruzadas da época tardiherciniana e a formación dalgunhas fracturas novas, que afectaron os terreos hercinianos xa moi arrasados, levantando algúns dos bloques fracturados e afundindo outros. Ao quedaren os bloques a distintas alturas reactivouse o relevo, xeráronse macizos tectónicos (horsts) que forman moitas das actuais serras galegas e fosas tectónicas (graben) entre as montañas. As zonas que quedaron máis afundidas deron lugar a cuncas sedimentarias, onde se acumularon os sedimentos resultantes da erosión das montañas rexuvenecidas, formados por materiais detríticos e nalgúns casos lignitos. Salientan as depresións de Maceda, Monforte, Xinzo, Sarria, Vilalba, As Pontes, Meirama e Laracha.
O Cuaternario
No Cuaternario Galicia viuse afectada polo clima glacial durante as glaciacións, e orixináronse glaciares nas serras máis altas, principalmente en Serra de Queixa, Invernadeiro, Ancares, Courel, Xurés, e Trevinca, dos cales non queda hoxe ningún, pero si as marcas erosivas que deixaron nos vales e as morenas. Os vales dos ríos rexuvenecéronse, encaixándose e formando terrazas fluviais. Ademais produciuse o asolagamento de moitos vales costeiros, o que lle acabaría de dar ás rías o aspecto que teñen hoxe, aínda que se empezaron a formar moitos millóns de anos antes.
Litoloxía
miniatura|300px|Mapa litolóxico de Galicia moi simplificado. miniatura|300px|Distribución dos dous tipos de granitos galegos. A maioría das rochas de Galicia son rochas cristalinas plutónicas ou metamórficas. Os sedimentos datan fundamentalmente do Cenozoico e só aparecen nos vales dos ríos e nas depresións e só supoñen un 4% das rochas, e están formados por margas, arxilas, areas, gravas e algúns depósitos de lignitos. Tamén hai un 4% de rochas básicas e ultrabásicas (ecloxitas, granulitas, serpentinitas e anfibolitas), localizadas fundamentalmente nos complexos. Os granitos e granodioritas son un 45% das rochas, e poden ser granitos alcalinos de dúas micas (leucogranitos, ou con megacristais) ou granitoides calcoalcalinos (granodioritas precoces ou tardías). Dentro das rochas magmáticas formadas algunhas foron hipoabisais, como diques de cuarzo, pórfiros, aplitas e pegmatitas, e diabases ou microgabros. Non hai rochas volcánicas en Galicia, pero si metavolcánicas (antigas rochas volcánicas metamorfizadas). O resto son rochas metamórficas, principalmente xistos, pero tamén micaxistos, gneis (entre eles o gneis glandular ollo de sapo) e migmatitas, xunto con lousas, cuarcitas e mármores. A idade da maioría das rochas vai desde o Precámbrico ao final do Paleozoico, pero tamén hai sedimentos cenozoicos e cuaternarios e ausencia de materiais mesozoicos. En cabo Ortegal atópanse rochas (anfibolitas procedentes do metamorfismo de gabros de orixe mariña), que se cre son as máis antigas de Península, datadas en hai 1 150 millóns de anos.
Xeomorfoloxía
A xeomorfoloxía de Galicia está caracterizada pola presenza de serras, máis altas as orientais, e de superficies de aplanamento, que nalgúns casos son extensas chairas; hai tamén depresións onde se acumularon sedimentos (Monforte, Xinzo). As zonas achairadas encóntranse a distintas alturas que se van escalonando aumentando en altura desde o occidente ata as seras orientais, coa excepción das depresións. Os vales cortan as serras e as chairas, por onde discorre a nosa rede hidrográfica, que nalgunhas zonas son vales encaixados (Ribeira Sacra) ou con terrazas fluviais (río Miño), e en xeral seguen as liñas de fractura.
No litoral observamos praias de area, ás veces con sistemas dunares, ou de pedras, lagoas costeiras comunicadas co mar ou non, como as de Doniños, Traba, Louro, Baldaio, Corrubedo ou Valdoviño. Os cantís aparecen en zonas onde os materiais son moi resisentes, como nas zonas con rochas plutónicas (Cabo Prioriño, Malpica...), que nalgúns casos chegan aos 100 m de altura. Teñen sona os cantís de Herbeira e os de Loiba. Hai unha rasa costeira na costa de Ribadeo, similar ás que se observan noutras partes do Cantábrico, que en Galicia chega a ter unha anchura de 2 km.
As rías son a característica costeira máis salientable. Orixínanse pola invasión polo mar da parte baixa dun val fluvial. As rías galegas foron descritas cientificamente polo xeógrafo Ferdinand von Richthofen en 1866, que introduciu a palabra ría no vocabulario científico internacional. Porén, a orixe das rías é moi discutido e na súa formación inflúen varios factores e non é igual en todas elas. Entre os factores que se teñen sinalado están: afundimento de tramos costeiros, presenza de fallas tardihercinianas, movementos de bloques por distensión, rexuvenecemento e encaixamento dos ríos e variacións no nivel do mar consecuencia das glaciacións, sendo decisivo o aumento do nivel do mar cando se fundiron os xeos, xa que, en contra do que antes se pensaba, as costas galegas consideradas en xeral parece que sufriron un levantamento en vez dun afundimento. As máis antigas son as Rías Baixas, que tamén son as máis profundas, con algo máis de 100 millóns de anos de antigüidade, e as máis recentes as Medias, con só 5 millóns de anos, e as Altas teñen 25 millóns de anos.
Influencia da litoloxía
A litoloxía inflúe na morfoloxía de amplas áreas. Nas zonas graníticas, que ocupan aproximadamente un terzo da superficie galega, obsérvase laxamento (por exemplo no Monte Pindo ), disxunción bolar, formación de tors e castelos, erosión por escavacións na rocha chamadas pías, tafoni ou cacholas, e desintegración da rocha resultado da caolinización dos feldespatos, que dá lugar a unha area grosa cuarcítica chamada xabre.
Os xistos e as lousas orixinan tamén morfoloxías características. Os xistos xeralmente orixinan ladeiras máis suaves e convexas que os granitos. As lousas están xeralmente asociadas a diques de cuarzo ou a cuarcitas e orixinan ladeiras máis abruptas e os ríos xeran unha erosión diferencial, desgastando as rochas máis brandas menos ricas en cuarzo.
As calcarias son pouco abondosas en Galicia, pero aparecen na provincia de Lugo e orixinan ladeiras máis esgrevias e verticais. Tamén se ven afectadas pola disolución, orixinando farallóns e lapiases (por exemplo en Valdeorras). Non obstante, tamén se formou unha cova cárstica de case 7 km en Mondoñedo nun lentellón de calcarias de Vegadeo, chamada Cova do Rei Cintolo.
Mapas xeolóxicos
miniatura|Mapa de Guillermo Schulz, 1834. O Mapa petrográfico do Reino de Galicia publicouse en 1835 e foi o primeiro de España desas características. Foi obra do enxeñeiro de minas Guillermo Schulz ao servizo do Instituto Xeolóxico e Mineiro de España. Esa obra serviu de base para a elaboración 130 anos despois do mapa xeolóxico de Galicia actual, de Isidro Parga Pondal. Este fundou en 1940 o Laboratorio xeolóxico de Laxe, que fixo importantes contribucións ao coñecemento da xeoloxía de Galicia.
Francisco III da Bretaña
[[Ficheiro:Blason_dauphine_fr_Bretagne.svg|miniatura|Brasón do delfín francés, Francisco, duque da Bretaña '''
cuartado no 1 e 4, contracuartado no 1 e 4 de azur con tres flores de lirio de ouro e no 2 e 3 de ouro con delfín de azur, con crista, barba, cola, pel e orella de goles; no 2 e 3, contracuartado no 1 e 4 de azur con tres flores de lirio de ouro e no 2 e 3 de armiño''' ]] Francisco III da Bretaña, tamén coñecido como Francisco de Francia, nado no castelo de Amboise o 28 de febreiro de 1518 e finado no castelo de Tournon o 10 de agosto de 1536, foi o fillo máis vello do rei francés Francisco I de Francia e Claudia de Francia, duquesa da Bretaña e raíña consorte de Francia. Era neto do conde Carlos I de Angulema e Luísa de Savoia, e por liña materna do rei Luís XII de Francia e da duquesa Ana da Bretaña.
Traxectoria
Fillo máis vello do rei, foi titulado delfín de Francia ao seu nacemento, converténdose no herdeiro do reino de Francia. Á morte da súa nai en 1524, foi proclamado duque da Bretaña pero nunca gobernou, xa que o usufruto do ducado era exercido polo seu pai. Coroado Duque da Bretaña como resultado da unión do Ducado da Bretaña no Reino de Francia en 1532, Francisco morreu prematuramente en 1536. As causas da súa morte foron obxecto de polémica; Oficialmente foi envelenado por orde de Carlos V, pero a hipótese dunha pleurite é máis amplamente admitida polos historiadores.
Delfín de Francia
miniatura| Francisco de Francia Infante - Pintura de Jean Clouet O 28 de febreiro de 1518, a raíña de Francia Claudia trouxo ao mundo o seu primeiro fillo. Chamado Francisco, como o seu pai, o rapaz recibiu o título de delfín como herdeiro do reino.
En 1518, entón recentemente nado, no marco do Tratado de Londres, foi prometido para casar con María I de Inglaterra, de 2 anos, filla de Henrique VIII de Inglaterra.
Herdeiro do Ducado da Bretaña á morte da súa nai, a duquesa Claudia en 1524, os Estados da Bretaña discutiron inicialmente o seu título (que segundo o contrato de matrimonio de Ana da Bretaña e Luís XII debería volver ao seu fillo máis novo) e a Francisco I a facultade de llo conferir. Baixo a presión do rei, acabaron por recoñecelo como duque polo Tratado de Unión da Bretaña a Francia en 1532.
Duque da Bretaña
Ao día seguinte da publicación do edicto de unión en Nantes, no transcurso de coloridos festexos, Francisco foi coroado duque da Bretaña en Rennes o 14 de agosto de 1532. Despois de ter sido desposuído do colar da Orde de San Miguel, foi decorado co colar da orde do Armiño. O bispo Yves Mahyeuc entregoulle entón a espada dos duques, bendiciu a coroa de ouro e púxolla na cabeza. Así equipado, Francisco III foise sentar no trono e pronunciou o xuramento en bretón e francés. As poucas iniciativas do mozo duque Francisco III respecto dos seus novos asuntos desagradaron tanto ao rei que o afastou da Bretaña. Non volveu gobernar nunca o seu ducado cuxo usufruto era exercido polo seu pai.
Morte
miniatura| Francisco III, de Corneille de Lión. A finais de outubro de 1535, o duque de Milán, Francisco II Sforza, faleceu sen herdeiro. Francisco I considerou que a súa mellor oportunidade para obter o ducado vacante era negociar un intercambio de territorios. Por iso decidiu apoderarse de Savoia, sabendo que Carlos V, o seu principal rival en Milán, non podería abandonar facilmente ao seu cuñado o duque de Savoia. Apoiándose nas pretensións da súa nai Luísa de Savoia, penetrou ata o Piemonte, daquela neutralizado por un grave conflito con Berna e Xenebra. Envía á fronte das súas tropas ao delfín Francisco e ao príncipe Henrique, duque de Orléans, para non atacar directamente aos milaneses.
Causa da morte
Como a miúdo nas mortes sen causa aparente, naquel momento circulaban moitos rumores para evocar un posíbel envelenamento, que os historiadores xulgan actualmente como pouco probábel. Esta morte atribuíuse en principio a un cabaleiro piemontés da súa comitiva, o conde Sebastiano de Montecuculli comisario de Carlos V, quen presentara ao duque, a petición súa, un vaso de auga fresca durante unha partida de palma (antecedente da pelota vasca), en Tournon. Francisco I, convencido de que o seu herdeiro fora envelenado por ordes de Carlos V, fíxolle prender o conde que trouxera o vaso de auga. Este foi considerado culpábel, condenado a morte e despezado en Lión, en presenza de Francisco I e a corte. Os anacos do seu corpo foron pendurados nas catro portas da cidade.
Outros rumores atribúen a morte de Francisco de Francia aos Medici. Dado que o delfín non estaba casado nin prometido, a familia de Catarina de Medici, esposa de Henrique II de Francia, segundo fillo de Francisco I, só tiña que eliminar a Francisco para que Catarina accedese ao trono de Francia. Algúns dixeron que Francisco tería morto despois dunha esgotadora noite de amor con Mademoiselle de L'Estrange, a súa amante.
César Vallejo
Traxectoria
Fillo de Francisco de Paula Vallejo Benítez e de María de los Santos Mendoza Gurrionero. Contraeu matrimonio con Georgette Philippart.
Piper methysticum
O kawa-kawa, kava kava ou kava (Piper methysticum) é unha planta estreitamente relacionada coa pimenteira, Piper nigrum; de orixe Polinesia. As raíces da planta utilízanse para producir unha bebida con propiedades sedantes, anestésicas, euforizantes e enteoxénicas. O kava consómese en todas as culturas do Océano Pacífico da Polinesia, incluíndo Hawai, Vanuatu, Melanesia e algunhas partes de Micronesia polos seus efectos sedantes. Os seus ingredientes activos chámanse kavalactóns. Unha revisión sistemática de Cochrane concluíu que era probable que fose máis eficaz que o placebo no tratamento da ansiedade a curto prazo. miniatura|Unha pintura que amosa a mulleres que preparan o kava
Características
É un arbusto perenne, que acada os 3 m de altura; os talos son grosos e suculentos. As follas son grandes e cordiformes, acuminadas, alcanzando os 20 cm de lonxitude. Produce inflorescencias en forma de pequenas espigas axilares, pero as flores son estériles; propágase por división do rizoma, botando gabiáns. O arbusto kava prospera en chans soltos e ben drenados. Medra de xeito natural onde as precipitacións son abondosas (máis de 2.000 mm / ano). As condicións de cultivo ideais son 70-95 °F (21-35 °C) e 70 a 100% de humidade relativa. Demasiada luz do sol é prexudicial, especialmente no crecemento temperán, polo que a kava é un cultivo de bosque baixo.
Eric Hicks
Eric Cory Hicks, nado o 27 de novembro de 1983 en Greensboro, Carolina do Norte, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou en 2011 para o Club Baloncesto Breogán de Lugo na Liga LEB. Formado na Universidade de Cincinnati, onde case fixo media un dobre-dobre por encontro, cunha altura de 2,00 metros, pode xogar nas posicións de pivote e ala-pivote.
Instituto
Hicks fixo medias de 30,7 puntos, 12,3 rebotes e 6,7 tapóns por partido durante o seu ano sénior no instituto James B. Dudley Senior High School. Ese ano bateu o récord de tapóns nun ano (210), ademais de conseguir a marca máis grande de tapóns durante todo a carreira (453). Foi MVP do Derby Classic, liderando ao seu equipo ao campionato con 24 puntos por partido, e gañando o concurso de mates.
Universidade
Ao ano seguinte, pese a marcha do adestrador Bob Huggins e mitos xogadores do equipo, Hicks decidiu permaneces nos Bearcats durante o seu ano sénior. No verán de 2005 Hicks participou coa selección estadounidense para o Campionato do Mundo universitario. Durante a tempada 2005-06, no seu último ano universitario, fixo medias de 15 puntos e 9,7 rebotes por encontro, pasando a formar parte do equipo ideal da Big East Conference. Ese ano participou nas ligas de verán da NBA con Miami Heat, e ao ano seguinte con Boston Celtics.
Misión cristiá
As misións pode referirse aos asentamentos ou colonias estabelecidas polos misioneiros espallar o cristianismo, para evanxelizar aos nativos en rexións inhóspitas, e á súa vez prestarlles axuda humanitaria, como tamén pode referirse a organizacións relixiosas evanxélicas responsables do envío de misioneiros para a predicación.
Nos séculos XIX e XX a orde católica Fillos do Corazón de María (máis coñecida como misioneiros claretianos) participou na colonización española en América e África. Encomendóuselle a evanxelización da Guinea Ecuatorial (Guinea Española na toponimia colonial), a onde chegan en 1883.
AERCam Sprint
AERCam ten forma de esfera de 360 mm de diámetro e uns 16 kg de peso, albergando un par de cámaras de televisión, un sistema de aviónica e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno. A esfera foi soltada polo especialista de misión Winston E. Scott durante un paseo espacial na misión STS-87 e voou libremente na parte frontal da bodega de carga durante uns 30 minutos. A esfera estaba controlada de forma remota polo piloto Steven Lindsey desde a ponte do transbordador usando un control manual, dous ordenadores portátiles e unha antena montada na ventá. AERCam deseñouse para voar moi lentamente, a uns 7 cm/s. O control remoto de AERCam levouse a cabo mediante comunicación por radio de dous sentidos en UHF, transmitindo datos ó operador relativos ó estado dos sistemas da esfera. As imaxes de televisión eran transmitidas por un enlace en banda S. Durante o experimento retransmitíronse imaxes en directo mediante o Control de Misión. AERCam monta dúas cámaras en miniatura, unha cunha lente de 6 milímetros e a outra de 12 milímetros. O exterior da esfera está recuberto por unha capa de Nomex de 1,5 cm de espesor para amortecer calquera contacto accidental coa superficie dunha nave e previr danos.
Deseño
miniatura|esquerda|90px|AERCam SprintA maior parte dos sistemas da esfera derívanse do desenvolvemento da mochila espacial SAFER (Simplified Aid for EVA Rescue). Os propulsores, a aviónica básica, os sensores de estado sólido, a electrónica de mantemento de actitude, o tanque de nitróxeno e o controlador manual son idénticos ós usados en SAFER. Os propulsores teñen un pulo dun décimo do pulo dos de SAFER.
AERCam está alimentado por baterías de litio. A alimentación eléctrica e a subministración de nitróxeno lle proporcionan unha autonomía de a lo menos sete horas, que é a duración máxima dunha caminata espacial normal. A esfera leva unha pequena lanterna idéntica á que levan os astronautas no casco. Arredor da superficie e equidistantes, a esfera leva seis pequenas luces amarelas parpadeantes para facela visible na escuridade.
Tempo do Soño
miniatura|300px|[[Arte rupestre aborixe que representa un episodio do Tempo do Soño.]]
Selección de hóckey a patíns masculina de Francia
A selección de hóckey a patíns masculina de Francia é o equipo que representa a Francia nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. A Federación Francesa fundouse en 1910.
Tempo do Soño
O Tempo do Soño (Tjukurpa en lingua anangu), tamén coñecido como «O Soño », é o eixo central da cultura e sistema de crenzas dos aborixes australianos. O «Tempo do Soño» explica as orixes do seu mundo, de Australia e dos seus habitantes.
Selección de hóckey a patíns masculina de Francia
Traxectoria
A traxectoria internacional de Francia comezou cos primeiros Campionatos de Europa non oficiais de 1924 e 1925, e coas súas 46 participacións nos europeos é a terceira selección que máis veces disputou este campionato por detrás de Inglaterra e Suíza con 47 participacións cada unha. Francia viviu unha etapa dourada nos Campionatos de Europa nos primeiros anos da competición, cando conseguiu subir sete veces ao podio nas sete primeiras edicións, cinco desas veces para colgarse a medalla de prata (1926, 1927, 1928, 1930 e 1931) e dúas veces a medalla de bronce (1929 e 1932). Porén, dende o último bronce de 1932 a selección gala atravesou unha etapa na que non foi quen de chegar ás semifinais e que se prolongaría ata o Campionato de Europa do 2000 disputado en Wimmis (Suíza), cando a selección francesa conseguiu chegar novamente ata as semifinais e converterse na cuarta selección de Europa, repetindo posto no 2002 e no 2008, aínda que o mellor resultado do equipo francés chegou no Campionato de Europa disputado en Wuppertal (Alemaña), no que Francia volveu subir ao podio e colgarse a medalla de bronce.
Tempo do Soño
Tjukurpa
O Soño refírese á era antes da creación da Terra, un período no que todo era espiritual e intanxíbel. Segundo afirman os aborixes australianos, o Tempo do Soño aínda existe e se pode acadar para as necesidades espirituais. A través del, sería posíbel comunicarse cos espíritos e descifrar o significado dos malos presaxios, enfermidades e outros infortunios.
Selección de hóckey a patíns masculina de Francia
Traxectoria
Francia non realizou ningunha actuación destacable nos Campionato do Mundo "A", no que nunca conseguiu chegar ás semifinais, mais posúe dous títulos do Campionato do Mundo "B" conseguidos nos anos 1984 e 1994 tras vencer na final ás seleccións de Bélxica e Angola respectivamente, ademais nesta mesma competición conseguiu un segundo posto en 1992 tras perder na final fronte á selección de Andorra.
Tempo do Soño
Tjukurpa
Baiame, o Primeiro Ser, dá forma ó mundo dos soños.
Frederick Moss
Frederick Joseph Moss, nado en 1827 ou 1828 en Longwood (Santa Helena) e finado o 8 de xullo de 1904 en Auckland, foi un político neozelandés.
Traxectoria
Moss naceu na illa de Santa Helena, desde os trece anos residiu varios anos en Suráfrica traballando para o seu tío en Porto Elizabeth ata que volveu de novo a Santa Helena en 1847, onde casou con Emily Ann Carew en 1853 ou 1854. En 1857 regresou a Suráfrica asentándose en Natal, pero despois dunha praga de lagostas arrasararen os seus cultivos decidiu emigrar a Nova Zelandia coa súa dona e os seus tres fillos aportando en Lyttelton o 12 de novembro de 1859. , establecéndose nese lugar como comerciante, tivo un papel fundamental no establecemento dunha milicia local de voluntarios e Moss converteuse no seu capitán. Logo do descubrimento de ouro en Otago mudouse a Dunedin en 1862, participou en varias aventuras comerciais, entre outros con Thomas Dick. Foi tamén o capitán da milicia local e fundador do xornal Otago Daily Mail, que vendeu aos poucos meses. En 1863 comezou a súa carreira política como ao ser elixido membro do Consello Provincial de Otago, foi secretario de obras públicas e tesoureiro. Opoñente, xunto con Dick, de Julius Vogel, cando este se converteu no líder do executivo provincial en novembro de 1866, Moss acabou deixando o Consello Provincial a comezos do ano seguinte. . Entre 1868 e 1869 estivo en Fidxi onde estableceu unha unha plantación de algodón. En 1869 estableceuse en Auckland, traballando primeiro para o New Zealand Herald e logo na tesourería provincial. Representou á circunscrición de Parnell no Parlamento de Nova Zelandia desde 1878 ata 1890 como liberal provincialista e firme seguidor de George Grey. Entre 1890 e 1899 foi Residente Británico nas Illas Cook, de volta a Auckland escribiu en xornalis contra a política do seu sucesor, Walter Edward Gudgeon e en 1901 condenou a anexión do arquipélago, estimando que representaba un custo elevado para Nova Zelandia. Moss escribiu varios ensaios, entre eles "A planter experience in Fiji "(1869), Through atolls and islands in the great south sea (1889), A school history of New Zealand (1889) ou Notes on political economy from the colonial point of view (1897).
Anabel Alonso López
Anabel Alonso López, nada nas Pontes en 1968, é unha escritora e bibliotecaria galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, traballa como bibliotecaria no concello das Pontes. Participou en grupos teatrais universitarios e obradoiros literarios. Colabora coa Asociación de Estudos Históricos Hume, coa Asociación Cultural Alende e co Grupo Poético Alalá.
Neil Young
Neil Percival Kenneth Robert Ragland Young, máis coñecido por Neil Young, nado en Toronto o 12 de novembro de 1945, é un músico e compositor de orixe canadense, que fixo a súa carreira nos Estados Unidos. Coñecido pola súa voz nasal e as súas letras, Young é unha lenda do rock estadounidense, aínda que o seu estilo musical transita entre o folk e o country rock, alternando con álbums máis pesados onde algunhas cancións aproxímanse ao hard rock, con guitarras sucias e longos solos con moita distorsión. Os seus concertos son verdadeiras celebracións de rock normalmente acompañado da banda Crazy Horse, que o acompaña desde o inicio da súa carreira.
Young tamén dirixiu (ou co-dirixiu) varias películas usando o pseudónimo de Bernard Shakey. Algunhas destas películas son Journey Through the Past (1973), Rust Never Sleeps (1979), Human Highway (1982) e Greendale (2003).
Biografía
Neil Young naceu en Toronto, fillo do novelista e escritor deportivo Scott Young e de Rassy Ragland Young. Pasou os seus primeiros anos en Omemee, Ontario, unha pequena vila a 130 quilómetros de Toronto que posteriormente inmortalizou na súa canción "Helpless". Aos poucos anos diagnosticóuselle diabetes, e aos seis anos tivo a polio, deixándoo parcialmente paralizado.
Cando tiña doce anos, os seus pais divorciáronse e Neil trasladouse coa súa nai xunto á súa familia de Winnipeg, Manitoba, onde comezaron os seus anos de formación musical. Neil e a súa nai Rassy instaláronse nun suburbio da clase obreira en Fort Rouge. Matriculouse no Earl Grey Junior High School, onde formou a súa primeira banda, The Jades, e coñeceu a Ken Koblun, quen posteriormente uniríase a The Squires.
Durante a súa estancia no Kelvin High School de Winnipeg, tocou en varias bandas de rock. A primeira banda estable foi The Squires, que obtivo certo éxito local co tema "The Sultan". Abandonou o instituto e tocou en Fort William, Ontario, onde gravou unha serie de demos producidas por un produtor local chamado Ray Dee. Durante a súa estancia en Thunder Bay, atopouse por vez primeira con Stephen Stills.
Tras abandonar The Squires, traballou en clubs de folk de Winnipeg, onde coñeceu a Joni Mitchell. Durante esta etapa comezou a compoñer as súas primeiras cancións, tipicamente de carácter folk, como "Sugar Mountain".
En 1965 saíu de xira polo Canadá como artista en solitario, e en 1966 uniuse ao grupo Mynah Birds. A banda obtivo un contrato discográfico co selo Motown, pero ao tempo que o seu primeiro álbum era gravado, Rick James, o líder da banda, foi arrestado por desertar da Armada. Tras a ruptura do grupo, Young e o baixista Bruce Palmer trasladáronse aos Ánxeles (California).
Buffalo Springfield
Unha vez nos Ánxeles Young e Palmer reuníronse con Stephen Stills, Richie Furay e Dewey Martin para formar Buffalo Springfield. A mestura de folk, country, psicodelia e rock serviu coma ponte entre as guitarras de Stills e Young, convertendo a Buffalo Springfield nun éxito de crítica dende a publicación do seu primeiro traballo de estudio, Buffalo Springfield.
Kiri Te Kanawa
Dame Kiri Te Kanawa (ˌkɪri ti- ˈkɑːnəwə), DBE, nada en Gisborne (Illa Norte, Nova Zelandia) o 6 de marzo de 1944, rexistrada ao nacer co nome Claire Mary Teresa Rawstron, é unha cantante de ópera (de tesitura soprano) neozelandesa-irlandesa-maorí. A soprano é considerada unha suprema expoñente da súa xeración en papeis de Wolfgang Amadeus Mozart e Richard Strauss, con incursións de éxito no repertorio de Giuseppe Verdi, Georg Friedrich Händel e a música francesa. De gran beleza física e porte que a fixo ideal para encarnar princesas, condesas e personaxes nobres, a súa voz, de textura e timbre facilmente recoñecibles convertérona nunha das máximas divas dos anos oitenta.
Neil Young
Buffalo Springfield
A desconfianza co seu representante, así como o arresto e deportación de Palmer, fixo que as relacións entre os membros empeorasen, levándoo á disolución apenas dous anos despois da súa formación. Un segundo álbum, Buffalo Springfield Again, sería publicado a finais de 1967.
Kiri Te Kanawa
Estímase que en 1981 foi vista e escoitada por uns 600 millóns de persoas en todo o mundo cando interpretou a aria "Let the Bright Seraphim", de Händel, na voda de Carlos, Príncipe de Gales e Lady Diana Spencer.
Neil Young
Buffalo Springfield
En varios aspectos, as tres cancións de Young en Buffalo Springfield Again xa amosaban varios trazos do seus posterior traballo musical, xa que presentan letras persoais e idiosincráticas con distintos enfoques musicais ao que esencialmente se considera unha canción folk. Así, "Mr. Soul" é a única canción das tres que o grupo interpretou antes da súa separación. En contraste, "Broken Arrow" mantén unha estrutura folk rock que caracterizaría gran parte da música de Neil no futuro.
Kiri Te Kanawa
Traxectoria
Te Kanawa foi adoptada por unha familia maorí cando aínda era unha nena, e pouco se sabe dos seus pais biolóxicos: só que, por unha banda, a súa nai adoptiva e a súa nai biolóxica son da mesma orixe: irlandesas, e que, pola outra, o seu pai adoptivo e o seu pai biolóxico son do mesma orixe: maorís.
Neil Young
Buffalo Springfield
En maio de 1968, Buffalo Springfield separouse, pero para cumprir as súas obrigas contractuais publicaron un derradeiro álbum, Last Time Around, con gravacións de anos anteriores. Young contribuíu ao álbum cos temas "On the Way Home" e "I Am a Child", cantando como voz principal na segunda. En 1997, Buffalo Springfield entrou no Salón da Fama do Rock and Roll nunha cerimonia á que Neil non asistiu.
Kiri Te Kanawa
Traxectoria
Na súa adolescencia e primeira mocidade, Te Kanawa foi unha popular cantante de entretemento en Nova Zelandia. A súa gravación de Nun's Chorus, de Casanova, a opereta composta por Ralph Benatzky en 1928 con música de Johann Strauss (fillo), gañou o primeiro disco de ouro de Nova Zelandia.
Neil Young
Carreira en solitario e traballo con CSNY
Despois da desaparición de Buffalo Springfield, Neil asinou un contrato en solitario con Reprise Records, selo onde estaba Joni Mitchell, que tamén compartía representante, Elliot Roberts. Young e Roberts comezaron a traballar no seu primeiro álbum en solitario, Neil Young, publicado en 1968 con críticas dispares. Nunha entrevista de 1970, criticou o álbum por estar "sobreproducido en vez de interpretado", en contraste coa espontaneidade que buscaba nos seus traballos.
Kiri Te Kanawa
Traxectoria
Estudou no seu país de orixe cunha relixiosa, sor Mary Leo, e en 1965 gañou un concurso de canto e recibiu unha bolsa para estudar en Londres. En 1966 inscribiuse no London Opera Centre, onde estudou con Vera Rozsa.
Te Kanawa comezou a súa carreira como mezzosoprano, pero máis tarde, por consello do director de orquestra Richard Bonynge, converteuse en soprano. Tras participar en pequenos papeis nas óperas Don Carlos, Boris Godunov, Parsifal, Die Zauberflöte e Rigoletto, foi descuberta por Sir Colin Davis en audicións para Le nozze di Figaro en 1969.
Neil Young
Carreira en solitario e traballo con CSNY
Pouco despois da publicación de Everybody Knows This Is Nowhere, reuniuse con Stephen Stills para sumarse ao supergrupo Crosby, Stills, & Nash, que xa tiña publicado un álbum como trío. Nun primeiro momento ofrecéuselle ser músico temporal do grupo, pero só aceptou unirse a eles se se convertía en membro oficial. O cuarteto estreouse en Chicago, Illinois o 16 de agosto de 1969, e posteriormente tocou no Festival de Woodstock. Durante a gravación do seu primeiro álbum como cuarteto, Déjà Vu, os músicos discutiron frecuentemente, particularmente Young e Stills, polo control do grupo.
Kiri Te Kanawa
Traxectoria
En 1971, Te Kanawa fixo un soado debut no Royal Opera House (Covent Garden) como a Condesa Almaviva, en Le nozze di Figaro, de Mozart, e cantou logo coa Ópera de Escocia, coa Ópera de Berlín, no festival de Glyndebourne, na Ópera de San Francisco e na Ópera de Santa Fe, onde cantara meses antes do debut londiniense a súa primeira condesa mozartiana.
Neil Young
Carreira en solitario e traballo con CSNY
Young compuxo o tema "Ohio" tras o masacre da Kent State University (onde 4 estudantes foron asasinados) ocorrido o 4 de maio de 1970, elemento básico nas manifestacións antibelicistas dos anos 70. A canción foi gravada por CSNY e publicada como sinxelo, aínda que o tema "Teach Your Children" aínda estaba nas listas de éxitos. Durante a década dos 70 e gran parte dos 80, evitou interpretar "Ohio" en directo, xa que a consideraba anticuada. Aínda así, a raíz das protestas da Praza de Tian'anmen de 1989, volveu interpretar o tema nos seus concertos en memoria dos estudantes asasinados. Crosby, Stills e Nash como trío tamén volverían a interpretar o tema en vivo durante a época, a pesar de que Young aportara a voz principal na gravación orixinal.
O mesmo ano viu a luz o terceiro traballo en solitario de Young, After the Gold Rush, que incluía, entre outros, a Nils Lofgren, Stephen Stills e ao baixista de CSNY Greg Reeves. Volveu a gravar algúns temas con Crazy Horse, pero estes foron descartados ao comezo das sesións. Axudado pola súa recente fama con CSNY, After the Gold Rush supuxo un éxito comercial para Young e contén algunhas das súas cancións máis coñecidas, como o tema que da título ao álbum; "Southern Man", unha controvertida condena do racismo; e "Alabama", citada na canción de Lynyrd Skynyrd "Sweet Home Alabama".
Kiri Te Kanawa
Traxectoria
Seguiu un sensacional debut no Metropolitan Opera en 1974, substituíndo a Teresa Stratas como Desdémona na ópera de Verdi Otello xunto a Jon Vickers, dirixidos por James Levine.