cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cobra viperina
Descrición
É de tamaño medio, podendo alcanzar unha longura de ata 80 cm, aínda que non supera xeralmente os 50 cm. Caracterízase por presentar escamas moi carenadas no dorso. A súa coloración é moi variada, xeralmente olivácea ou castaña amarelada, mais tamén pode ser avermellada. Mostra ao longo da liña medio dorsal unha fila de manchas que nalgúns exemplares poden chegar a xuntarse ata dar forma a unha liña en zig-zag.
Distribución
Encóntrase en España, Portugal, Francia, Suíza, noroeste de Italia e o norte de África en Alxeria, Libia, Marrocos e Tunisia. Foi introducida tamén nas illas Baleares. Está habitualmente asociada a medios acuáticos dentro de prados ou bosques abertos, como ríos e lagoas, na agua ou nas súas proximidades.
Reprodución
A femia pon entre tres e vinte ovos.
Alimentación
Os exemplares adultos aliméntanse de ras, sapos e peixes, mentres que os xuvenís capturan insectos, larvas de anfibios e pequenos moluscos.
La Cultura
La Cultura foi un periódico quincenal editado en Buenos Aires en 1911.
Historia e características
Subtitulado ''Revista Quincenal. Órgano da Propaganda Pro-Escuela en Moraña'', apareceu o 20 de xaneiro de 1911. Saía o 5 e o 20 de cada mes. Estaba dirixido por José Carbajales e o administrador era Albino Barral. Antonio S. Freán e José Piñeiro pertencían á redacción. Era a revista da sociedade e tiña unha orientación pedagóxica.
Os Candedos, As Negradas, Guitiriz
Os Candedos é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 22 habitantes.
Lista de grupos que participaron no Festival Folk de Guísamo
Esta é unha lista dos grupos e artistas que participaron no Festival Folk de Guísamo.
2005
'''27 de agosto. (Edición suspendida pola climatoloxía)'''
2006
26 de agosto
2011
20 de agosto
2013
24 de agosto
Wilhelm Röntgen
Formación
Röntgen naceu en Lennep, un burgo da viliña renana de Remscheid, fillo dun tecelán. A súa familia mudouse aos Países Baixos cando el tiña tres anos. Recibiu o ensino primario no Instituto de Martinus Herman van Doorn. Logo asistiu á Escola Técnica de Utrecht, onde foi expulsado por realizar unha caricatura dun dos seus profesores, acto que negou cometer.
En 1865, accedeu á Universidade de Utrecht e logo foi admitido na Politécnica de Zúrich para estudar enxeñaría mecánica sen ter aínda o título de ingreso de bacharel. En 1869, obtivo o doutoramento pola Universidade de Zúrich.
Traxectoria profesional
miniatura|dereita|Imaxe de raios X da man de Albert von Kölliker. O primeiro traballo publicado por Röntgen, en 1870 trataba sobre a calor específica dos gases, tema en fervente debate neses anos. Tempo despois publicou artigos que trataron sobre a condutividade térmica dos cristais, a influencia da presión sobre os índices de refracción dos fluídos, a expansión das pingas de aceite en auga, as variacións da temperatura e a compresibilidade da auga, os planos de polarización da luz baixo ondas electromagnéticas etc.
Paralelamente, a partir de 1874 móvese para a Universidade de Estrasburgo e en 1875 chegou a ser profesor da Academia de Agricultura de Hohenheim en Würtemberg. En 1876, volveu a Estrasburgo como profesor de Física e en 1879, chegou a ser o xefe do departamento de física da Universidade de Giessen. En 1888, transformouse no físico xefe da Universidade de Würzburg, logo na de Leipzig, despois no Physikalisch-Technische Reichsanstalt de Berlín e en 1900 finalmente no físico xefe da Universidade de Múnic, por petición especial do goberno de Baviera onde permaneceu o resto da súa carreira.
Pero o feito co que é coñecido Röntgen sucedeulle de xeito circunstancial o 8 de novembro de 1895. Observou que cando facía pasar unha corrente eléctrica por un tubo cun gas a moi baixa presión, aparecía brillo nunha pantalla, e este desaparecía cando a corrente se cortaba. Röntgen asociou este fenómeno a unha radiación descoñecida, a que chamou por ese mesmo motivo raios X. Unha das primeiras probas que fixo Röntgen cos raios X foi obter unha imaxe da man da súa dona, pensada como un agasallo para o seu aniversario, mais cando viu o resultado acabou por non facerllo.
O 5 de xaneiro de 1896, un xornal austríaco informaba que Röntgen descubrira un novo tipo de radiación. Os raios X supuxeron un estoupido nas aplicacións para a diagnose médica, e co tempo converteuse nun dos principais avances da medicina no século XX. Ó ano do primeiro informe de Röntgen escribíranse 49 libros e máis de 1.200 artigos en revistas científicas sobre o tema. É un dos puntos culminantes da medicina de finais do século XIX, sobre o que se baseáron numerosas diagnoses de entidades nosolóxicas ata ese momento difíciles de diagnosticar.
Seis anos despois, en 1901 recibiría o Premio Nobel de Física por este traballo. O premio concedeuse "en recoñecemento dos extraordinarios servizos que brindou para o descubrimento dos notables raios que levan o seu nome." Röntgen doou a recompensa monetaria á súa universidade. Da mesma forma que Pierre Curie faría varios anos máis tarde, rexeitou rexistrar calquera patente relacionada ao seu descubrmiento por razóns éticas. Tampouco quixo que os raios levasen o seu nome. Con todo en Alemaña o procedemento da radiografía chámase "röntgen" debido a que os verbos alemáns teñen a desinencia "-en". Röntgen foi premiado co grao honorario de Doutor en Medicina pola Universidade de Würzburgo.
Tamén na súa honra recibe ese nome a unidade de medida da exposición á radiación, establecida en 1928: ver Roentgen (unidade).
Montpellier
Montpellier (en Montpelhièr) é unha cidade francesa con máis de mil anos de historia e cunha arquitectura que mestura o antigo e o moderno. É a capital do departamento Hérault e da rexión francesa do Languedoc-Rosellón. O nome Montpellier provén de mont pelé, o monte pelado, en función da súa escasa vexetación.
Está situada nun importante eixo de comunicación: España cara o oeste, Italia cara o leste e o val do Ródano cara o norte. Está moi próxima do Mediterráneo (13 km) e do importante porto de Sète (30 km). Outras cidades próximas de importancia son Marsella, Tolosa ou Barcelona. Dous pequenos ríos atravesan Montpellier: o Lez no leste e o Mosson no oeste. Ademais un regacho (o Verdanson) cruza a cidade e vai desembocar no Lez no barrio da Pompignane. A paisaxe de Montpellier está marcada polo pico Saint-Loup (658 m), situado a uns 25 km ao norte da vila e visible dende numerosos puntos.
Breinigerberg
miniatura|Breinigerberg
A Pena Branca, As Negradas, Guitiriz
A Pena Branca é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Bordóns, Sanxenxo
San Pedro de Bordóns é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 602 habitantes (295 mulleres e 307 homes), o que supón un descenso respecto á poboación do ano 2009, cando tiña 619 habitantes, para alcanzar a que tiña en 2007, cando eran 601 veciños. A poboación distribúese en 8 entidades.
Xeografía
A superficie da parroquia é de tan só 2,5 km2, o que a converte na segunda máis pequena do concello após a parroquia de Arra.
Limita ó norte co concello de Meaño, ó sur coa ría de Pontevedra, ó leste coa parroquia de Dorrón e ó oeste coa de Padriñán.
Patrimonio
A igrexa parroquial, localizada no lugar da Lamela, conta cunha soa nave rectangular, dividida en tres tramos. O primeiro está composto por tres arcos de medio punto, que forman bóveda de canón con contrafortes no exterior. Os outros dous tramos son de planta rectangular e de maior anchura.
No exterior destaca a fachada principal, cunha espadana de dúas campás e varios pináculos de ornamentación, que se repiten en tódalas esquinas do templo.
No contorno da igrexa destaca a entrada do camposanto, na que se conservan dous linteis dun baldaquino. Un deles representa o enterro de Cristo, que aparece tendido sobre o arco axudado por dous santos no extremo do sudario mentres San Xoán lle colle a man esquerda. Detrás aparece a Virxe chorando.
No outro frontal aparece San Sebastián asaeteado por dous saións sobre fondo de seis frechas en forma de auréola.
Farwah
Farwah é unha plataforma offshore deseñada por Exmar e Izar. Constrído en Izar Fene (ex Astano). Foi construída en 18 meses, 6 menos do contratado. Custou 114 millóns de euros.
En 2008 Exmar vendeu a plataforma a Mabruk Oil Operations.
Condado de Alba
O Condado de Alba (en romanés Judeţul Alba; en húngaro Fehér) é unha provincia de Romanía con capital en Alba Iulia.
Maquis
O termo Maquis pode referirse a:
Condado de Alba
A poboación deste condado é de 382.747 habitantes (en 2002) nunha superficie de 6.242 km², cunha densidade de poboación de 61 hab/km².
A maior parte da poboación está formada por valacos ou romaneses (90%), habendo unha importante minoría húngara (6%) e alemá, así como asentamentos xitanos.
Divisións administrativas
O distrito conta con 4 municipios, 7 cidades e 67 comunas.
Universidade Chulalongkorn
A Universidade Chulalongkorn é o máis antigo centro universitario de Tailandia. Dispón de dezaoito facultades e gran número de institutos e escolas. A súa denominación rende homenaxe ao rei Chulalongkorn e foi establecida polo seu fillo e sucesor, o rei Vajiravudh, en 1917, ao unir as Escolas Reais e o Colexio de Medicamento.
O campus ocupa unha grande área da capital, Bangkok, próxima á zona comercial do Siam Square. O símbolo da universidade está tomado da insignia real Phra Kiao. Tradicionalmente os diplomas nas gradacións eran entregados polo propio Rei de Tailandia, aínda que o monarca Bhumibol Adulyadej delegou ditas facultades en membros da Familia Real Tailandesa.
Durante os anos 1973 a 1977, a Princesa Maha Chakri Sirindhorn formouse e graduó nesta universidade, sendo o primeiro membro da Familia Real que o facía. Ata esa data, os monarcas e príncipes cursaban os seus estudos no estranxeiro.
Ilustración
miniatura|Rousseau miniatura|dereita|[[Denis Diderot, fundador da Enciclopedia Francesa]] A Ilustración é a corrente intelectual de pensamento que se desenvolveu en Europa no século XVIII baseada no corpo doutrinal dun grupo de filósofos, na súa maioría franceses, que facía énfase na razón e na ciencia como formas de explicar o universo. Foi un dos movementos impulsor do capitalismo e da sociedade moderna. Tivo unha dinámica rápida nos países protestantes e máis lenta nos demais estados da Europa.
Orixe
A ilustración foi un fenómeno cultural que se desenvolveu en Europa e América afectando á totalidade dos ámbitos sociais, políticas e culturais do mundo do século XVIII. Aínda que este movemento afectou a case todo o mundo, non tivo a mesma importancia nuns países que noutros, xa que algunhas nacións achegaron constantemente novas ideas, mentres que outras, limitábanse a seguir de lonxe as innovacións que se ían producindo nos outros países. Se se establece unha clasificación dos países "máis ilustrados", a orde sería: Francia, Alemaña e Inglaterra.
Ideas básicas
A ilustración presenta as seguintes ideas:
Características
As características máis importantes desta corrente son:
O pensamento partía do suposto de que o ser humano nacera para ser feliz, de que a razón humana era capaz por si soa de acadar a verdade e dos principios fundamentais da teoría de John Locke e a partir de aí os filósofos ilustrados propuñan unha nova forma de Estado que garantise a liberdade, a seguridade e a prosperidade e que, como consecuencia fose representativa e non totalmente dependente da vontade do monarca. Pero para que trunfase está postura os filósofos eran conscientes que tiña que cambiar a sociedade e estar baseada na tolerancia e a igualdade legal, pero non económica.
A Ilustración en Galiza
En Galiza fundáronse Sociedades Económicas de Amigos do País, coma a de Santiago (1784) ou a de Lugo (1785). Amais, creouse a Academia de Agricultura do Reino de Galiza e fundouse o Real Consulado Marítimo da Coruña, que activou o comercio atlántico.
Os ilustrados galegos promoveron a resolución de cuestións concretas, coma o estado dos camiños, a necesidade de converter o río Miño en navegábel ou o fomento do comercio de gando.
No panorama intelectual, sobresaíron personalidades beneditinas coma Benito Xerónimo Feijoo ou Martín Sarmiento. Amais, Lucas Labrada escribiu Descrición económica do reino de Galiza.
Gran Premio dos Países Baixos de 1971
O Gran Premio dos Países Baixos de 1971 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 20 de xuño de 1971 no circuíto de Zandvoort. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Esta foi a última carreira de Fórmula Un nun circuíto sen sistemas de seguridade. Debido a isto, o Gran Premio dos Países Baixos foi cancelado o ano seguinte, o circuíto regresou en, cun deseño modificado.
Doutrina
Doutrina, (do latín doutrina), é un conxunto coherente de ensinos ou instrucións que poden ser:
No ámbito xurídico, doutrina xurídica é a idea de dereito que sustentan os xuristas, aínda que non orixinan dereito directamente, é innegable que en maior ou menor medida inflúen na creación do ordenamento xurídico.
O termo doutrina pode connotar un corpo de dogma, tal como os relixiosos promulgados polas súas institucións relixiosas. Tamén se utiliza a palabra doutrina para referirse a un principio lexislativo.
A palabra adoctrinación (en inglés: indoctrination) adquiriu connotacións negativas a partir do século XX, vendo a ser sinónimo de reeducación ou lavado de cerebro.
A diferenza entre doutrina e educación consiste en que na educación se persegue que o educando (a persoa a educar) manteña certa distancia cos coñecementos acumulados e os analíce; mentres que na adoctrinación, o educando permanece dentro do corpo de coñecementos ou crenzas e absorbe os seus ensinos. Por exemplo, estudar teoloxía pode considerarse como un proceso de adoctrinación, cuxo equivalente educativo sería o estudo comparativo das relixións.
Dorrón, Sanxenxo
miniatura|Dorrón no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] San Xoán de Dorrón é unha parroquia que se localiza no extremo oriental do concello pontevedrés de Sanxenxo, lindando xa co de Poio. Ó oeste linda coa parroquia de Bordóns, ó norte do concello de Meaño e ó sur coa Ría de Pontevedra.
Segundo o IGE, en 2016 tiña 1.393 habitantes (722 mulleres e 671 homes), o que supón un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 1.412 habitantes, pero un ascenso respecto ó ano 2000, cando tiña 1.328.
A parroquia ten unha superficie de 5,6 km2, distribuída en 13 entidades de poboación.
Patrimonio
A igrexa parroquial, construída en 1764 sobre un templo anterior que se supón románico, é de planta rectangular dividida en dous tramos. Un consta de dous arcos que forman bóveda de canón con contrafortes no exterior, e o outro é rectangular e de menor anchura, coa sancristía como engadido.
No frontal exterior, con pináculos nas esquinas, destaca unha espadana de dúas campás.
No seu interior destaca o retablo barroco da Capela do Carme.
Rectángulo
miniatura|Un rectángulo. Un rectángulo é un paralelogramo cuxos catro lados forman ángulos rectos entre si. Os lados opostos teñen a mesma lonxitude.
Medidas
O perímetro, L, dun rectángulo de base b e altura h é:
Rectángulos con nome de seu
miniatura|Rectángulo áureo
miniatura|200px|Representación gráfica dun rectángulo [[tridimensional]]
Igrexa de Santa María do Campo de Viveiro
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Santa María do Campo.
Historia
É a igrexa máis antiga da vila. É de estilo románico, seguramente construída no século XII, se ben non se coñece con exactitude a data de construción. Segundo o Libro de actas do Concello, esta basílica remóntase a unha época antiquísima na súa construción e tan difícil de descubrir que se perde na historia dos séculos.
Arquitectura
A planta é de forma basilical, con tres naves separadas por columnas: a central de seis metros de ancho e as laterais de tres. O templo posúe magníficos ornamentos e ourivaría, destacando a gran cruz procesional, que data do século XVI
José Troncoso Faro
José Troncoso Faro, nado en Ponteareas, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Mondariz e foi primeiro tenente de alcalde. Na Segunda República foi nomeado polo gobernador civil concelleiro de Mondariz por Unión Republicana e foi elixido alcalde o 10 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu na zona leal e recibiu axudas desde Buenos Aires. Coa derrota da República pasou a Francia e en xullo de 1939 estaba internado no campo de refuxiados de Bram (Aude). Exiliouse en Lión.
Oakland Coliseum
Oakland Coliseum, xenericamente coñecido como Oakland-Alameda County Coliseum e por motivos de patrocinio RingCentral Coliseum, é un parque de béisbol situado en Oakland, California (Estados Unidos). É o estadio local dos Oakland Athletics da Major League Baseball (MLB) e dos Oakland Raiders da National Football League (NFL) de fútbol americano. Inaugurado en 1966, é o único estadio que queda dos Estados Unidos no que se comparte o seu uso para o béisbol e o fútbol americano profesional. O Coliseum tamén acolleu algúns partidos de fútbol dos San Jose Earthquakes da Major League Soccer (MLS) en 2008–2009. No complexo deportivo de Oakland-Alameda County tamén se encontra o Oracle Arena dos Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA). En 2011 o estadio foi escenario dalgunhas das escenas da película Moneyball.
Movemento polo software de código aberto
O movemento polo software de código aberto fundamenta a súa filosofía no principio de que ao compartir o código, o programa resultante tende a ser dunha calidade superior á do software privativo dende un punto de vista técnico.
Os programas de código aberto son un compendio das habilidades de programadores e mailas suxestións de usuarios de todo o mundo, o cal fornece de calidade o produto final, e dá ao seu desenvolvemento un punto de vista máis global. Da outra banda temos o software libre, que se artella baixo un ideal completamente distinto: o software privativo, ao non poder compartirse libremente, vai en contra das normas morais.
A súa visión do software de código aberto quedou plasmada no seu decálogo, que establece unha serie de condicións para considerar que un software é de código aberto de acordo coa súa visión do concepto. Estas condicións afástanse do simple feito de que o código estea dispoñible, e establecen unha serie de esixencias que se aproximan ao concepto de software libre.
Pocomaco
Pocomaco ou '''Po. Co. Ma. Co. son as siglas polas que se coñece o Polígono de Comercio Maiorista da Coruña''', un polígono comercial, industrial e loxístico situado no lugar de Mesoiro, no concello da Coruña.
Historia
En febreiro de 1967 formouse a asemblea constitutiva, e en xullo de 1972 comezaron as obras de urbanización, rematadas en decembro de 1974.
A finais da primeira década do século XXI construíuse mediante iniciativa privada o polígono industrial de Vío, para complementar o xa saturado Po.Co.Ma.Co., porén en 2017 a téxtil Caramelo, a única empresa instalada na nova infraestrutura, anunciaba a súa quebra e liquidación.
En 2013 inaugurouse o primeiro dos tres aparcadoiros disuasorios de balde dos que dispón o polígono.
Ferroviario
O polígono conta cun cargadeiro en desuso que orixinariamente estaba conectado á liña A Coruña-Zamora. Contémplase de cara ao futuro aproveitar esta circunstancia para construír nas proximidades unha conexión co novo Porto Exterior.
Underworld
Underworld é un filme dirixido por Len Wiseman que foi estreado no 2003.
Sinopse
Durante séculos, dúas razas evolucionaron enfrontadas: os aristocráticos e sofisticados vampiros e os brutais lobishome (Lycans), cuxa existencia sempre formara parte do mundo dos mitos e as lendas. Estas razas nocturnas son inimigas mortais e están condenadas a vivir en perpetua guerra ata que só quede unha delas. En medio deste conflito ancestral, unha guerreira vampiro, Selene, descobre unha conspiración dos Lycan para secuestrar a Michael, un xove médico. Despois de seguilo por toda a cidade, Selene inicia unha insólita relación con el, e cando os Lycans se deciden a atacar, interponse entre eles e o médico. Namentres intenta salvar a Michael, descobre un plan dos Lycans para crear novas criaturas que combinen os poderes de ambas razas e carezan das súas debilidades.
Often
Often foi unha marca de roupa e complementos de Inditex, inicialmente organizada dende Pull & Bear, chegando a ter 54 tendas. A cadea pechou vendendo os seus establecementos a Friday´s Project de Julián Imaz, un dos provedores de Inditex, e integrando na marca Pull and Bear o resto.
Often foi un dos tres proxectos fracasados de Inditex no negocio da moda. Os outros dous foron Brezos e X-DYE. Brezos estaba especializada en roupa cara de muller. Chegou a ter cinco tendas antes de ser absorbida por Bershka. X-DYE, roupa vaquera, pechou con dúas tendas.
Cientifismo
O cientifismo, coñecido tamén como cientificismo, é a crenza de que todas as ciencias, naturais e sociais, deberían basearse no método científico, tal como se aplica nas ciencias experimentais, xa que considera que esta é a visión do mundo máis fiable ou valiosa para a aprendizaxe humana, con exclusión doutros puntos de vista. Coincide en parte cos postulados do positivismo.
Nun sentido pexorativo, refírese a unha imitación estrita do estilo e os métodos propios das ciencias da natureza, feita no ámbito das ciencias humanas, e especialmente na filosofía, so pena de non seren consideradas como científicas.
Parte do suposto de que non hai un auténtico coñecemento fóra da ciencia e que esta é a única vía para achegarse á verdade. Adoita xurdir das expresións máis extremas do positivismo lóxico, que intentan explicar toda a realidade desde os supostos da ciencia.
Orixe
Cientifismo é un termo que se cuñou en Francia na segunda metade do século XIX (scientisme) para designar a corrente de pensamento que acepta só as ciencias comprobábeis empiricamente como fonte de explicación de todo o existente.
Deste xeito, o termo aplicouse para describir a visión de que as ciencias formais e naturais teñen primacía sobre outros campos da investigación tales como ciencias sociais ou humanidades.
Ademais do seu significado orixinal, a palabra úsase tamén frecuentemente como un termo pexorativo utilizado en contra das explicacións racionais dadas polas ciencias empíricas, para así tratar de desacreditalas fronte a outros argumentos non científicos, que presentan explicacións filosóficas, relixiosas, míticas, espirituais, humanísticas ou pseudocientíficas.
Unha descrición máis contemporánea do termo é a ofrecida por Michael Shermer, da "The Skeptics Society" (Sociedade Escéptica), quen se identifica a si mesmo como cientifista, e define o cientifismo como: "unha visión científica do mundo que abarca as explicacións naturais para todos os fenómenos, e evita as especulacións sobrenaturais e paranormais, a cal abraza o empirismo e a razón como os piares xemelgos dunha filosofía da vida apropiada para unha idade da ciencia".
Descrición
En primeiro lugar pódese falar dun cientifismo de carácter metafísico, que sería a tendencia a crer que a ciencia físico-natural resolverá todos os problemas dos que se ocupa a metafísica. Sería, pois, a actitude intelectual de pensar que as ciencias experimentais son capaces de proporcionar ao home un saber completo, resolvéndolle todos os problemas e satisfacendo todos os seus desexos, aínda os máis altamente espirituais. En relación con este, podemos falar doutro cientifismo de carácter máis metodolóxico, que tende a considerar o método cuantitativo e experimental das ciencias físico-naturais como o único válido en todas as esferas do saber, tamén nas ciencias humanas. O espírito e os métodos destas ciencias deberían ser estendidos, segundo esta mentalidade, a todos os dominios da vida intelectual e moral sen excepción. Este tipo de cientifismo non acepta, por tanto, como coñecemento válido, máis que as adquisicións das ciencias chamadas "positivas" (as ciencias formais e as ciencias naturais), e non recoñece á razón outro papel que o que representa na constitución das ciencias. Esta actitude ten a súa orixe en parte do empirismo e, despois, de Kant. Kant intentou negar a posibilidade da metafísica como ciencia coa súa teoría do coñecemento, dicindo que este non é capaz de captar a realidade tal como é, senón que consiste só nunha ordenación dos fenómenos sensíbeis por medio das ideas e xuízos a priori que lles aplica o entendemento.
O cientifismo vén a representar un aspecto violento, aínda que superficial, da polémica antimetafísica desenvolvida por algúns a partir de Kant. Neste sentido o cientifismo equivale a positivismo. A tese central de Comte, o seu principal representante, é que só hai un saber auténtico, o das ciencias positivas, as ciencias dos fenómenos. A filosofía, en consecuencia, non sería un saber distinto e independente; reduciríase, para Comte, a unha reflexión sobre as ciencias. O que caracteriza a mentalidade cientifista, que non hai que confundir coa científica, é a pretensión de obxectivar toda causa, de non coñecer máis que a obxectividade, de integrar o mundo humano no mundo dos obxectos. Dous son fundamentalmente os principios esenciais que están implicados nesta mentalidade:
Críticas á mentalidade cientifista
Émile Boutrouxobservou, en contra do movemento cientifista, que nunha ciencia concibida deterministicamente non entra o estudo da vida e do pensamento e, por outra parte, a ciencia ten un terreo moito máis amplo que aquel no cal rexe o determinismo. E Henri Bergson fai unha crítica parecida da mentalidade cientifista afirmando: "Nós só lle pedimos á ciencia que seguira sendo científica, que non se envolvera nunha metafísica inconsciente, que se presenta entón aos ignorantes ou aos semidoctos baixo a máscara da ciencia. Durante máis de medio século este cientifismo obstaculizou o camiño da metafísica. Os que critican a mentalidade cientifista din que esta presenta moitos erros na súa forma de pensar. En xeral, indican os que afectan ao racionalismo de tipo empirista, que sería máis inxenuo e superficial que o racionalismo idealista. En particular, a confusión das diversas clases de coñecemento e dos seus diversos métodos. Ademais, indican que sería evidente que as diversas realidades non poden estudarse cos mesmos métodos; non poden estudarse, por exemplo, do mesmo modo a realidade da liberdade e responsabilidade humanas que os mecanismos de reprodución dos animais. Con iso, o cientifismo tampouco sería capaz de recoñecer o auténtico pluralismo da realidade e das disciplinas correspondentes.
Igualmente, os críticos da mentalidade cientifista, indican que un exemplo deste pensamento estaría presente no que se denomina hoxe en día escepticismo moderno (tamén chamado escepticismo científico). Este feito estaría presente no intento de categorizar como pseudociencias algunhas doutrinas ou crenzas pertencentes ás ciencias sociais debido a que non poden ser probadas ou non se probaron empiricamente até o momento, a diferenza das ciencias formais ou as ciencias naturais (ciencias chamadas positivas).
O físico austríaco Anton Zeilinger afirma:
Sir John Carew Eccles, premio Nobel de Medicina en 1963 e famoso neurocirurxián, escribiu estas palabras:
Críticas do mal uso do termo e descrición do "cientifismo"
A principal crítica realizada en contra do uso do termo cientifismo é a utilización da palabra por parte dos partidarios das pseudociencias e a relixión como escudo non fronte ao cientifismo, senón fronte a aqueles argumentos científicos e desenvolvementos teóricos que lles resultan incómodos e contradín as súas crenzas e dogmas. Desde unha perspectiva relixiosa tratouse de descualificar así os intentos de explicar como fenómenos naturales temas como a bioloxía evolutiva, fenómenos como a moralidade ou o impulso relixioso por autores como Dennett, Crick ou Wolpert.
Susana Germade
Susana Germade, nada o 6 de decembro de 1977, é unha cantante galega.
Traxectoria
Estudou tres anos de teoría musical e guitarra no Conservatorio da Coruña. Marchou a Chile aos 18 anos, estudou xornalismo así como técnica vocal e interpretación. Iniciou a súa carreira musical de forma profesional cantando en distintos locais de Santiago de Chile, e cantando fados nun restaurante portugués. En 1999 gravou un disco promocional con outros artistas mozos, o que lle permitiu participar nunha xira polo país.
Chegada á Península
Marchou a España en 2001 e estudou música moderna en Barcelona. Publicou o seu primeiro disco en 2004 titulado coma o seu nome Susana Germade, onde inclúe fados, boleros e cancións populares de autores tan diversos como Amália Rodrigues, Caetano Veloso, Joan Manuel Serrat, Maria Bethânia, Silvio Rodríguez, Chico Buarque, Carlos Cano, Chico César, Tom Jobim ou Violeta Parra, interpretadas en portugués, español e galego. En 2007 comezou a xira Todo isto é fado.
-58
Outros
Historia ano a ano
Fely Manzano
Felisa Manzano Conde, coñecida artisticamente como Fely Manzano, nada en Ourense o 13 de maio de 1942 e finada o 7 de abril de 2017, foi unha actriz galega.
Traxectoria
Coñecida para o gran público galego polo seu papel na comedia Pratos Combinados da TVG, tiña unha longa experiencia en teatro, ademais de ser actriz de dobraxe e publicidade e ter participado en multitude de curta e longametraxes.
Amande, Bascoi, Mesía
Amande é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Segundo datos do INE en 2016 non tiña habitantes.
Bera Bera Rugby Taldea
O Bera Bera Rugby Taldea é un club polideportivo da cidade de Donostia. Posúe diferentes seccións, entre as que destacan as de rugby e a de balonmán feminino, nas que o club se encontra na elite das ligas de España.
Historia
O Bera Bera R.T. xorde en 1986 como unha escisión de parte da sección de rugby do Club Atlético San Sebastián. O seu nome orixinal foi Atlético Bera Bera Rugby Taldea. O nome Bera Bera é o do paseo do barrio de Aiete de Donostia onde se atopa o campo de rugby do Atlético San Sebastián e procede á súa vez dun casarío da zona. Orixinalmente o Bera Bera foi unicamente un club de rugby, e así permaneceu durante case unha década.
Cumas
Historia
Foi a primeira colonia grega fundada na Península Itálica, segundo o relato de Estrabón. Os colonos eran oriúndos da Calcidia, en Grecia, pero xa se estableceran algúns anos antes na illa de Pitecusa (moderna Isquia), situada fronte a Cumas. A cidade había fundar colonias propias: Zancle (moderna Messina, fundada en -725) e Nápoles (fundada en -600 e cuxo nome significa "nova polis")
Bera Bera Rugby Taldea
Historia
O crecemento do Bera Bera ata a súa conversión nun club polideportivo produciuse mediante a absorción de seccións deportivas doutros clubs de Donostia. En 1995 creouse unha sección de baloncesto feminino ao unirse ao Bera Bera xogadoras que procedían do Groseko, un equipo do barrio de Gros de Donostia. En 1998 fórmase á súa vez a sección de balonmán feminino coas compoñentes do ex Corte Blanco Bidebieta de San Sebastián. No ano 2000 creouse unha sección de cicloturismo con socios do club que deixaran de estar en activo. En 2002 créase a sección mixta de karate con xente do Club Kikutxi, en 2004 a de surf mixto e en 2005 a de deporte adaptado (baloncesto en cadeira de rodas principalmente).
Cumas
Historia
A cidade estableceu relacións comerciais cos etruscos, aos que fornecía produtos como vasos de cerámica de Corinto, así como bens provenientes de Siria e Fenicia. Cumas chegaría tamén a se ver envolta en conflitos cos etruscos.
Bera Bera Rugby Taldea
Historia
Dende 1999 o club ten outorgada por concurso do concello a xestión do Polideportivo Municipal de Manteo, no barrio de Gros. Aquí se encontra a sede do club e é unha importante fonte de ingresos do mesmo.
Cumas
Historia
No -524 Aristodemo derrotou aos etruscos, converténdose en tirano da cidade. En -474, aliada a Siracusa gobernada por Hierón I, Cumas conseguiu derrotar aos etruscos nunha batalla naval. Con todo, os samnitas, un pobo de Italia, tomaron a cidade en -428 (ou -421). A cultura grega desapareceu entón da localidade.
Bera Bera Rugby Taldea
Rugby
A sección de rugby é a que deu orixe ao club e xoga na máxima categoría do rugby español, a División de Honra. No seu palmarés destaca un único título da Copa do Rei de Rugby, obtido en 2004. Na tempada 2008-09 da División de Honra obtivo un 7º posto na liga de División Honra, tendo coqueteado ata a última xornada co descenso. Actualmente recibe o nome de Pégamo Bera Bera, debido ao seu patrocinador, unha empresa de carretillas elevadoras. Adoita xogar os seus partidos no Miniestadio de Anoeta de San Sebastián. A súa participación na Liga Superibérica durante a tempada 2009-10 encadrou a este equipo como cabeza da franquía vasca, Basque Korsarioak, que aglutinaba á meirande parte dos clubs vascos. Esta competición só tivo unha edición.
Bournemouth
Bournemouth é unha vila da costa de Inglaterra, xusto ó leste da Costa Xurásica, a 155 km do Patrimonio da Humanidade. Segundo o censo de 2011, a vila tiña unha poboación de 183 491 habitantes, sendo a meirande do condado de Dorset.
Estación de Segovia
Situación ferroviaria
Pertence á liña férrea 110 da rede ferroviaria española que une Villalba con Segovia, punto quilométrico 62,7. O tramo é vía única, en ancho ibérico e está electrificado. Esta liña continuaba ata Medina del Campo pero o tramo Medina del Campo-Segovia foi pechado en 1993 alegando falta de rendibilidade económica.
Historia
O ferrocarril chegou a Segovia o 1 de xuño de 1884 coa apertura do tramo Medina del Campo-Segovia da liña férrea que pretendía unir Medina del Campo con Villalba. As obras correron a cargo de Norte. Dita compañía non tiña especial interese neste trazado dado que xa contaba coa liña Madrid-Hendaia que facía un percorrido similar alcanzando Medina del Campo vía Ávila. Aínda así motivos estratéxicos levárona a facerse coa mesma para evitar que algún competidor puidese aproveitar que a conexión por Segovia era a máis curta para alcanzar Madrid desde Valladolid, León ou Asturias. O enxeñeiro Miguel Muruve y Galán foi o encargado de construír a primeira estación da cidade. Para iso seguiu os planos da estación de Granollers que o mesmo construíra para a liña Barcelona-Granollers.
Ao longo da historia o recinto sufriu diversas reformas e ampliacións sendo as máis destacadas as realizadas entre 1911 e 1913, a petición do rei Afonso XIII que solicitou entre outras melloras, unha "Sala Rexia" para as súas visitas á cidade, pavimentar o patio de viaxeiros para evitar os inconvenientes do po, ou ampliar vías e marquesiñas, a de 1926 e por último a de 1991. Foi tamén unha das estacións incluídas no Plan Extraordinario de Modernización e Equipamento de Estacións impulsado por Renfe en 1986.
Bera Bera Rugby Taldea
Rugby
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
Estación de Segovia
A estación
Está situada na rúa Obispo Quesada, ao sur da cidade. O edificio para viaxeiros é unha estrutura de planta rectangular formado por un corpo central de dúas alturas ao que se anexan dúas ás de planta baixa de forma simétrica. En total, ten uns 50 metros de lonxitude e 11 de anchura. Os materiais de construción predominantes son a pedra calcaria e o ladrillo. Todos os vans están decorados con arcos de medio punto con clave resalta e enmarcados con forma de alfiz. Na zona de plataformas, a estación ten varias marquesiñas metálicas que se sosteñen con columnas de ferro fundido e mostran elementos decorativos nos seus capiteis. Dispón de 5 vías e de 3 plataformas, das cales se utilizan 2 vías ou 3 en casos excepcionais, xa que as demais están defectuosas ou non están operativas.
Bera Bera Rugby Taldea
Balonmán feminino
O Akaba Bera Bera é a prolongación do antigo Corteblanco Bidebieta. Este equipo, que xurdiu no barrio donostiarra de Bidebieta, ascendeu en 1989 á División de Honra da Liga española de balonmán feminino xogando dende aquela sempre na elite do balonmán feminino español. Tamén estivo presente en case tódalas edicións da Copa da Raíña. En 1998 o Corteblanco Bidebieta integrouse na estrutura do Bera Bera Rugby Taldea para facer fronte á súa delicada situación económica, trocando o seu nome.
No palmarés do Akaba Bera Bera destacan os títulos da Copa da Raíña de balonmán obtidos en 2007 e 2009. Na Liga española de balonmán feminino foi 4º en 2004 e 2002 e 5º en 2007, 2006 e 2003, clasificándose en varias ocasións para disputar competicións europeas.
Estación de Segovia
Media distancia
Actualizado a 25 de xuño de 2016.
Wallis et Futuna 1ère
Wallis et Futuna 1ère, ata 2010 coñecida como Télé Wallis et Futuna, é a canle de televisión pública de Réseau France Outre-mer (RFO) que emite en Wallis e Futuna.
A RFO comezou a emitir en 1986 para Wallis e en decembro de 1994 para Futuna. En 1999 adoptou o seu nome actual. A emisora realiza programas propios en lingua francesa, wallisana e futuna, completando a programación con programas doutras estacións da RFO, con programas en directo, transmitidos vía satélite, ou en diferido das cadeas de France Télévisions e de TF1 e produtores independentes
Ligazóns externas
Télé Wallis et Futuna
Arquieparquía católica húngara de Hajdúdorog
miniatura|Consagración do primeiro bispo István Miklósy, que bendice aos fieis coa cruz. A arquieparquía de Hajdúdorog (en Archieparchia Haidudoroghensis; en Hajdúdorogi főegyházmegye) é unha sé metropolitana da Igrexa católica bizantina húngara. En 2016 contaba con arredor de 110.000 fieis bautizados. O seu arcebispo dende 2008 é Fülöp Kocsis.
Territorio
A arquieparquía comprende a maior parte do territorio de Hungría, agás os condados de Szabolcs-Szatmár-Bereg, Heves, Nógrád, Borsod-Abaúj-Zemplén, e agás unha pequena parte do de Hajdú-Bihar. A arquieparquía limita ao sueste coa eparquía de Križevci, ao leste coa de Bratislava, ao norte coas de Miskolc e Nyíregyháza, e ao sur coas de Oradea Mare, Lugoj e San Nicolao de Ruski Krstur.
A sé arcebispal está na cidade de Hajdúdorog, onde está a catedral da Nai de Deus. O territorio está organizado en 42 parroquias.
Historia
A eparquía de Hajdúdorog foi erixida o 8 de xuño de 1912 coa bula Christifideles graeci do papa Pío X, en territorios das eparquías de Prešov, Mukachevo, Gherla, Oradea Mare, da Făgăraș e Alba Iulia, e da arquidiocese de Esztergom. Orixinalmente era sufragánea da arquidiocese de Esztergom dos latinos.
A creación desta nova eparquía tivo orixe na vontade dos greco-católicos de lingua húngara de contar cunha circunscrición eclesiástica propia; malia isto, non faltaron queixas dos bispos romaneses, que consideraban a todos os fieis das súas dioceses como persoas de etnia romanesa que por mor da maxiarización abandonaran a súa lingua. A eparquía de Oradea Mare, en particular, considerou excesivo o número de parroquias que pasaron á nova diocese. Inicialmente fora proposta como sé da nova eparquía a cidade de Debrecen, mais o concello de Hajdúdorog ofreceu un amplo terreo para a construción do bispado. Os gastos para a constitución da eparquía foron apoiados polo goberno austrohúngaro e, en recoñecemento da súa contribución, o papa concedeu ao emperador o dereito de presentación do bispo. Na mesma bula coa que se erixiu a eparquía se prohibía expresamente o emprego da lingua húngara como lingua litúrxica, e se establecía o uso do grego antigo. Ademais, por mor de que a nova eparquía tiña un territorio moi amplo, dende Budapest aos Cárpatos, estaba previsto que o bispo gobernara as parroquias máis afastadas a través dun vigairo.
Como consecuencia das tensións étnicas xurdidas pola creación da nova eparquía, o 23 de febreiro de 1914 tivo lugar un atentado contra a residencia provisional do bispo István Miklósy en Debrecen. O estoupido dun paquete bomba matou a tres asistentes episcoais, entre eles ao vigairo xeral Mihály Jaczkovics; o propio bispo Miklósy escapou do atentado porque fora a chamar por teléfono noutra habitación. O atentado foi atribuído ao anarco-comunista Ilie Cătărău, un colaborador dos servizos segredos rusos e romaneses.
O 9 de abril de 1934 co decreto Apostolica sedes da Congregación para as Igrexas Orientais a eparquía cedeu 67 parroquias que, debido ao Tratado de Trianon, pasaron a estar en territorio do Reino de Romanía.
O 5 de marzo de 2011 co decreto Ut aptius spirituali da Congregación para as Igrexas Orientais a eparquía cedeu 29 parroquias ao novo exarcado apostólico de Miskolc.
O 20 de marzo de 2015 foi elevada ao rango de sé metropolitana coa bula De spiritali itinere do papa Francisco, e lle foron asignadas como sufragáneas as eparquías de Miskolc e de Nyíregyháza. Posteriormente a curia arquieparquial foi transferida á cidade de Debrecen.
.bv
.bv é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Illa Bouvet, a cal está deshabitada. É administrada por UNINETT Norit, pero non está en uso.
.gb
.gb é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Reino Unido.
Na practica, o .gb non se utiliza, utilízase o .uk.
Augalada, Bascoi, Mesía
Augalada é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 11 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 9 eran homes e 2 eran mulleres.
As Cancelas, As Negradas, Guitiriz
As Cancelas é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), 2 menos ca no ano 2000.
Ramón Troncoso Fernández
Ramón Troncoso Fernández, coñecido como Piel Roja, nado en Ponteareas o 28 de agosto de 1897, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Sindicalista da UGT de Ponteareas. Na Segunda República foi presidente da Agrupación Socialista e deputado provincial por Ponteareas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Gondomar na casa duns parentes e logrou pasar a zona leal. Foi xulgado en Vigo por rebelión e declarado en rebeldía. Instalouse en Barcelona, onde foi un dos fundadores de El Socialista Gallego. En 1939 recibiu axudas do Centro Renovación de Ponteareas de Buenos Aires para poder sobrevivir. Pasou a Francia, refuxiado en Lagny sur Marne. Finalmente exiliouse en México arribando ao porto de Veracruz o 1 de xuño de 1939. En México fundou, xunto con outros exiliados, a Alianza Nazonal Galega en 1943, da que foi o secretario de solidariedade e finanzas e director do periódico Galicia que editaba esa institución.
Vida persoal
Casou en Ponteareas con Carmen Estévez Galindo o 28 de novembro de 1927.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2008
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2008 é o campionato anual número 59 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 18 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 16 de marzo, estando prevista a finalización para o 2 de novembro.
Calendario 2008
† Novos circuítos
Pilotos
† O piloto non rematou o gran premio, pero clasificou ó completar máis do 90% da distancia da carreira.
Construtores
† O piloto non rematou o gran premio, pero clasificou ó completar máis do 90% da distancia da carreira.
Terihi
Terihi é unha pequena illa rochosa deshabitada, naa Illas Marquesas, a menos de 300 m. ao sueste de Moho Tani. Ten unha superficie de 0´15 km2 e unha liña costeira de 3´40 km.
En 1992, a illa converteuse oficialmente nunha reserva natural coa súa inclusión na Reserva Natural Motane.
Cerdeiras, As Negradas, Guitiriz
Cerdeiras é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Miguel Mosquera Paans
Miguel Mosquera Paans, nado en Rotterdam en 1964, é un escritor galego.
Traxectoria
Recompilou unha escolma de lendas de Ourense.
En 2013 acadou na Arxentina o Premio Internacional de Xornalismo de Investigación Ana María Agüero Melnyczuk.
Dende 2012 é columnista nas versións en papel e dixital do diario La Región.
Obras
Colaborou tamén en varios catálogos de exposicións fotográficas e pictóricas.
.sj
.sj é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Svalbard e Jan Mayen.
Instrumento de vento-metal
O vento metal é unha das dúas familias de vento que forman parte dunha orquestra (vento madeira e vento metal).
Características
A característica principal dos instrumentos de vento metal é que o son se produce mediante a vibración dos beizos do intérprete na boquilla, e constan dun tubo de aliaxe de latón que remata cunha forma de campá ou pavillón para que o son se expanda con máis potencia.
Estes instrumentos tamén contan cunha serie de válvulas (ben poden ser pistóns ou cilindros) para cambiar a dirección do aire polo tubo e así mediante a colocación dos beizos na boquilla, a presión do aire e a dixitación destas válvulas, poder dar diferentes notas.
Instrumentos de vento metal
Pertencen á familia de vento metal os seguintes instrumentos:
Maquis (resistencia francesa)
250px|dereita|miniatura|Un grupo de maquis en La Trésorerie en [[1944. O uso da boina, moi común no medio rural francés desa época e chamada boina vasca, é un dos símbolos distintivos dos maquis franceses, empregada tamén para confundirse entre a poboación civil ]] O maquis designa grupos de guerrilleiros que formaban parte da denominada Resistencia francesa, sendo a súa presenza particularmente activa nas zonas montañosas da Bretaña e do sur de Francia onde fustrigaron as forzas do réxime de Vichy e a Wehrmacht do Terceiro Reich.