cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uintatherium
Anatomía
As súas proporcións corporais eran semellantes ás do rinoceronte da India: de entre 3 e 5 metros de lonxitude, 1,60 metros de altura e o seu peso podía acadar os 4.500 kg. As súas patas eran robustas para soportar o peso do animal e estaban dotadas de pezuños. Doutra banda, e a diferenza dos actuais rinocerontes, que son perisodáctilos, o esterno de Uintatherium estaba composto de segmentos planos horizontais e non de segmentos comprimidos e verticais.
Euriarqueotas
Os euriarqueotas (Euryarchaeota) son un filo (e tamén un reino) de procariotas do dominio Archaea. É un dos grupos principais de arqueas e orixinalmente foi separado do grupo (Crenarchaeota) baseándose nas secuencias do ARNr. Son procariotas simples e abranguen un conxunto amplo e diverso de microorganismos, entre os que hai moitos extremófilos.
Forma de vida
Podemos distinguir os seguintes grupos de Euryarchaeota segundo a súa forma de vida:
Halófilos extremos
Estes organismos (clase Halobacteria) viven en ambientes extremadamente salinos, lagos salgados, salinas, depósitos subterráneos salinos, e tamén se atopan nas superficies de alimentos moi salgados como peixes e carnes en salgadura. Outros organismos halófilos (fungos, camaróns etc) teñen concentracións salinas citoplasmáticas normais, e para mantelas deben gastar enerxía permanentemente para levaren o sal fóra da célula e a auga dentro. Estas Archaea, poden vivir a maiores concentracións salinas e teñen a vantaxe de ter a mesma concentración salina dentro das células ca fóra. Para sobreviviren necesitan solucións cun mínimo de sal do 9%, pero a maioría das especies prefiren concentracións do 12-23% e poden sobrevivir con concentracións do 32% de sal. Teñen a característica única de usar a luz como fonte de enerxía sen ter clorofila, xa que no seu lugar teñen un pigmento chamado bacteriorrodopsina (de funcionamiento similar ao pigmento da retina dos ollos) que lle dá á súa membrana unha cor púrpura, e que reacciona coa luz producindo un gradiente de protóns ao longo da membrana que lles permite a síntese de ATP. Comprende uns vinte xéneros.
Metanóxenos
Este é un grupo extenso de arqueas que producen metano como parte do seu metabolismo. Comprende as clases Methanobacteria, Methanococci, Methanomicrobia e Methanopyri. Encóntranse amplamente distribuídas en sedimentos, pantanos anóxicos, lagos, fontes hidrotermais, augas residuais e tamén no rume de animais herbívoros, intestinos de cans e seres humanos e no tramo posterior do tubo dixestivo de insectos tales como térmites e carrachas. Malia a súa gran diversidade xenética, só poden usar uns poucos substratos simples, a maioría deles compostos C1 como H2/CO2, metanoato, metanol ou metilamina, aínda que unha especie determinada só pode utilizar dous ou tres deles. Algúns deles tamén son hipertermófilos ou acidófilos. Comprende uns trinta xéneros.
Acidófilos extremos
É un pequeno grupo de organismos (clase Thermoplasmata) que contén aos acidófilos máis extremos coñecidos, Picrophilus, cun pH óptimo de 0,7, que pode crecer a 0,06 e morrer a valores de pH menores de 4,0. A maioría son termófilos e viven en mananciais sulfurosos e mesmo en moreas de carbón encendidas. Inclúe os xéneros Ferroplasma, Picrophilus e Thermoplasma.
Hipertermófilos
É un pequeno grupo de organismos que viven en ambientes extremadamente quentes como fontes hidrotermais, sedimentos abisais quentes e depósitos de petróleo quentes. Comprende as clases Archaeoglobi e Thermococci, e mais algúns metanóxenos e acidófilos. A temperatura óptima de crecemento é superior a 80 °C, e Pyrococcus soporta unha temperatura máxima de 105 °C. A maioría prefire un pH neutro, aínda que Thermococcus alcaliphilus ten un pH óptimo de 9,0 e un máximo de 10,5. Inclúe os xéneros Archaeoglobus, Ferroglobus, Geoglobus (clase Archaeoglobi), Palaeococcus, Pyrococcus e Thermococcus (clase Thermococci).
Planctónicos
As análises das secuencias de ARNr recollidas en mostras de auga de mar suxiren que as Archaea constitúen unha parte importante do plancto oceánico. Estas secuencias xenéticas clasificáronse en catro grupos, os dous primeiros os máis amplamente distribuídos. Os grupos II, III e IV son Euryarchaeota (o grupo I son Crenarchaeota). O grupo II é máis abondoso nas augas superficiais e está perifericamente relacionado con Thermoplasmata. Os outros dous grupos parecen ser menos abondosos. O grupo III encóntrase en augas por debaixo da zona fótica e tamén está relacionado con Thermoplasmata. O grupo IV foi descuberto polo Profesor Francisco Rodriguez-Valera e os seus colaboradores da Universidade Miguel Hernández (España). Parece que habitan nas augas profundas do océano, porque nunca se detectaron na superficie e si nas partes máis profundas da columna de auga. O grupo parece relacionado con Halobacteria.
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e na base de datos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas: ♠ Cepas atopadas no NCBI pero non na LPSN.
Ben Foster (actor)
Ben Foster, nado en Boston (Massachusetts) o 29 de outubro de 1980, é un actor estadounidense, gañador dos premios "Daytime Emmy" e do "Sindicato de Actores". É coñecido polos seus papeis en filmes para o público adolescente tales como Liberty Heights 'e Get Over It, así como tamén filmes de acción como Hostage (2005), X-Men: The Last Stand (2006), Alpha Dog (2007), O tren das 3:10 (2007) e Pandorum (2009).
Traxectoria
Ós dezaseis anos, Foster deixa a escola e múdase aos Ánxeles. Entre 1996 e 1997 apareceu na serie de televisión Flash Forward e durante os seguintes tres anos tivo pequenos papeis en filmes para televisión e en dous episodios da serie Freaks and Geeks. No 2001, actuou en Get Over It. Foster tamén tivo un papel recorrente (22 episodios) na serie Six Feet Under, polo cal compartiu un premio do Sindicato de Actores entregado ó mellor elenco de actores dunha serie dramática.
Tras filmar 11:14 e The Punisher, apareceu en Hostage xunto a Bruce Willis, Kevin Pollak e Michelle Horn. No 2006, Foster actuou en X-Men: The Last Stand, interpretando ao superheroe dos cómics Ángel/Warren Worthington III. Un dos seus papeis máis notorios foi no filme de suspense Alpha Dog, onde interpretou a un drogadicto chamado "Jake Mazursky". Foster simulou glaucomas nos seus ollos durante a filmación para aparentar o abuso de drogas. No 2007, interpretou o asasino "Charlie Prince" no filme O tren das 3:10, o que lle valeu un nomeamento do Sindicato de Actores e outra para os premios Saturn.
Vida persoal
Actualmente Foster vive co seu irmán Jon nos Ánxeles. Segundo a revista Bossip, Foster estivo saíndo coa actriz Zoë Kravitz por máis de cinco meses, quen o acompañou á preestrea de O tren das 3:10.
miniatura|dereita|Foster na 7ª entrega de Premios a Novas Estrelas da revista Hollywood Life.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1978
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1978 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 2 de abril de 1978 no circuíto de Long Beach en California. Foi a cuarta carreira da tempada de.
Resumo
Carlos Reutemann logrou o liderado a metade da carreira cando o Ferrari do seu compañeiro Gilles Villeneuve, estrelouse, e gañou por once segundos. Foi a segunda vitoria americana para o arxentino, que tamén gañou con Brabham en Watkins Glen en 1974. O americano Mario Andretti terminou en segunda posición.
''No inicio do fin de semana, aínda que só 22 coches podían partir da grella, había 30 participantes, o que requiriu unha hora de sesión de precualificación o venres pola mañá para os oito membros non FICA. Destes oito, os catro máis rápidos uniríanse o resto dos pilotos na clasificación para un dos 22 postos de partida.''
Niki Lauda, que colocara o seu Ferrari na pole para a carreira do ano anterior, estableceu de novo o ritmo inicial, esta vez nun Brabham. Pero, a última hora da sesión da mañá do venres, Reutemann logrou a mellor marca cun 1:20.99 e finalmente logrou a mellor do día con 1:20.636. Como era habitual en Long Beach, varios pilotos romperon a súas caixas de cambio, e o sábado, aínda que o clima era mellor, ninguén foi capaz de mellorar o tempo de Reutemann. As tres primeiras filas da grella definitiva foron ocupadas por tres equipos, xa que Villeneuve completou a primeira fila para os Ferrari, os pilotos do equipo Brabham Lauda e John Watson foron terceiro e quinto, e os de Lotus, Andretti e Ronnie Peterson foron cuarto e sexto.
Un fermoso día e 75.000 afeccionados presenciaron a carreira do domingo. A saída trasladarase desde diante dos boxes en Ocean Boulevard á curva "lineal" na liña de costa co fin de evitar outra montoneira na primeira curva. A estratexia pareceu funcionar, e todo o mundo pasou limpamente, aínda que freada no final da curva de John Watson polo interior fíxoo saír da pista e forzou a Reutemann a abrirse para esquivalo, así Villeneuve quedou na cabeza a medida que saían.
Logo dunha volta, a orde era Villeneuve, Watson, Lauda, Reutemann, Andretti, Alan Jones, James Hunt e Peterson. Na cabeza dun Gran Premio por primeira vez, Villeneuve conducía magnificamente, e comezou a ampliar a súa vantaxe. Na sexta volta, Hunt golpeou o muro no ápice da última curva antes da recta de boxes e golpeou a súa roda dianteira dereita. Tres voltas despois, Watson retirouse da segunda posición co motor roto. Andretti caeu de novo ao cuarto posto, logo de elixir mal os seus pneumáticos Goodyears e Jones estábase acercándose a el rapidamente. Na volta 19, o Williams pasouno e saíu tras Reutemann.
Villeneuve tiña unha vantaxe de dous segundos e Reutemann estaba empuxando duro a Lauda polo segundo lugar. De súpeto, na volta 28, o Brabham saíu recto na curva un, coma se fallaran os freos. Lauda detívose sen perigo, pero, saíu e quitouse o casco. Un fallo eléctrico apagara o motor. Mentres tanto, Jones alcanzara a Reutemann, e os tres primeiros estaban separados por só 2´5 segundos.
''Na volta 39, xusto antes da metade da carreira, Villeneuve chegou a dobrar a Clay Regazzoni, quen se atopaba nunha batalla con Jean-Pierre Jabouille de Renault. En lugar de esperar ata a recta, o canadense tratou de adiantalo na sección revirada que conduce a Ocean Boulevard. Simplemente non había espazo, e cando Regazzoni freou antes do esperado por Villeneuve, a roda dianteira dereita do Ferrari golpeou a parte traseira esquerda do Shadow e saíu lanzado contra a parede. Afortunadamente, ninguén resultou ferido''.
Pintura románica
A pintura románica desenvolveuse no interior das igrexas románicas, decorando con frescos o muro e a bóveda e tamén no claustro, repite o repertorio iconográfico da escultura románica e ten unha finalidade didáctica. Tamén se desenvolveu a pintura sobre táboa, principalmente para retablos e frontais dos altares e acadou gran perfección na iluminación de libros realizados por monxes.
O Casar, Reádigos, O Irixo
O Casar é un lugar da parroquia de Reádigos no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 4 mulleres.
Pierre Malotaux
Pierre Charles-André Malotaux, nado o 28 de abril de 1923 na cidade surholandesa de Delft e finado o 14 de febreiro de 2016 en De Bilt, na provincia de Utrecht, foi un teórico da administración e da organización neerlandés, asesor empresarial e profesor de Administración de Empresas na Universidade de Tecnoloxía de Delft.
Paraño
O topónimo Paraño pode referirse a:
Pierre Malotaux
Malotaux é coñecido por desenvolver, xunto co seu colega da TU Delft o enxeñeiro aeroespacial Jan in 't Veld, unha teoría de sistemas específica para problemas organizativos, chamada Delft Systems Approach ("Teoría de Sistemas de Delft").
Primeiros anos e educación
Malotaux é fillo de Robert Nicolas Marc August Malotaux (1898-1984) e Alice Cesarine Michiels (1897-1975), con antecedentes pola vía paterna na vila de Valenciennes, na rexión gala da Alta Francia.
Acabou os seus estudos secundarios en 1940 e ese mesmo ano, comezou os seus estudos de Enxeñaría aeroespacial na Universidade de Tecnoloxía de Delft, onde, coa interrupción motivada pola segunda guerra mundial, non chegou a acadar a súa graduación ata 1951.
Madureza e carreira profesional
Logo da súa graduación, comezou a traballar no departamento psicotécnico da empresa de produción de aceiro Koninklijke Hoogovensen. Desde 1953 a 1959 foi asesor nunha axencia de consultoría de negocios e en 1959 estableceuse como asesor empresarial independente e participou no grupo de traballo sobre administración de empresas no Koninklijk Instituut van Ingenieurs ("Real Instituto de Enxeñeiros").
En 1968 tomou posesión como o sexto profesor titular de Administración de Empresas na Universidade de Tecnoloxía de Delft, logo da creación desa materia en 1909. No entanto, non foi el só quen sucedeu o seu antecesor no posto, Jacob Louis Mey, senón que xunto a Malotaux constituíuse un equipo con outros dous profesores: o enxeñeiro Jan in 't Veld e o matemático Henk Lombaers. Dentro do departamento, Malotaux pasou a centrarse nos aspectos xerais de teoría empresarial, In 't Veld na organización industrial e Lombaerts na investigación operativa.
En cooperación con Jan in 't Veld e outros moitos enxeñeiros e científicos sociais, Malotaux desenvolveu unha teoría de sistemas específica para problemas organizativos, que se deu en chamar Delft Systems Approach ("Teoría de Sistemas de Delft"). Na década de 1980, Malotaux foi un impulsor dunha rede nacional de confiabilidade, xestión do mantemento e empresa de tecnoloxía do mantemento. En 1994 foi sucedido por Jan Willem Koolhaas no equipo da TU Delft, quen ocupou o seu posto ata 1998.
Malotaux dirixiu as teses de doutoramento dos investigadores Jan Willem Koolhaas (1980), Eduard Rudolf Muhring (1987), Willem Gerrit Monhemius (1990) e Riek Boswijk (1992).
Nevada
Nevada é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América, localizada no suroeste do país. Nevada posúe as maiores taxas de crecemento poboacional de todos os Estados Unidos, en gran parte grazas á grande inmigración de mexicanos na rexión. O crecemento poboacional do Estado entre 1990 e 2000 foi do 66,3%, en canto a poboación do país como un todo creceu 13,1%. Porén, a maior parte está escasamente poboada: a poboación do Estado concéntrase en dous núcleos urbanos distintos, Las Vegas e Carson City-Reno.
Os primeiros exploradores europeos en exploraren a rexión foron os españois. Estes deron o nome de Nevada á rexión, pola neve que era común nos meses de inverno. Nevada foi unha colonia española ata 1821, cando México se tornou independente, e Nevada pasou a formar parte de México. En 1848, co final da Guerra Mexicano-Americana, Nevada pasou a formar parte dos Estados Unidos. O 31 de outubro de 1864, Nevada elevouse á categoría de Estado dos Estados Unidos, durante a Guerra Civil Americana. Por iso, o Estado chamouse The Battle Born State.
Na década de 1870 atopáronse grandes reservas de prata en Nevada; isto deu a Nevada o cognome de The Silver State. Hoxe en día, a economía aínda posúe a minería como unha fonte de renda primaria, e o estado é un gran produtor de prata, ouro, petróleo e area. Porén, no presente, a maior fonte de renda do Estado é o turismo. Nevada é famoso polos seus casinos, que están primariamente concentrados en Las Vegas e mais en Reno.
Ata 1864
Os nativos americanos vivían na rexión onde hoxe por hoxe se localiza Nevada, milleiros de anos antes da chegada dos primeiros exploradores europeos. Todas as tribos indíxenas que vivían na rexión formaban parte da familia dos aztecas. O primeiro explorador europeo na rexión foi o español Francisco Garcés, en 1776, partindo de Novo México en dirección a California. Nevada era entón parte das colonias españolas nas Américas. Coa excepción dalgúns postos comerciais para a realización de cambios comerciais con nativos indíxenas, ningún asentamento permanente se instalou na rexión durante décadas.
En 1821, México fíxose independente de España e Nevada pasou a ser controlada por México. Porén, os mexicanos interesáronse pouco en colonizar a rexión da actual Nevada, polo seu clima desértico, impropio para a práctica da agricultura. Nevada continuou a estar habitado só por nativos indíxenas. Durante a década de 1820 chegaron diversos exploradores británicos, principalmente comerciantes a mando da Compañía da Baía de Hudson. Durante a década de 1830 algúns estadounidenses foron explorar a rexión de Nevada. En 1830 Joseph Walker partiu de Santa Fe (Texas) en dirección aos Ánxeles, en California. No medio da viaxe, na desértica rexión de Nevada, creou unha estrada rústica, para mellor orientación. Esta estrada foi moi usada durante a carreira do ouro de California de 1848, que atraeu milleiros de americanos do leste do país en dirección ao oeste.
En 1848, México foi derrotado polos Estados Unidos na Guerra Mexicano-Americana, que se iniciara en 1846. Como consecuencia, toda a rexión de Nevada pasou a formar parte dos Estados Unidos. En 1850, foi creado o territorio de Utah, que incluía a rexión centro-norte da actual Nevada. O restante era parte do Territorio do Novo México, creado tamén en 1850.
Colonos americanos pasaran a instalarse gradualmente na rexión de Nevada. O primeiro asentamento americano foi Virginia City. Os primeiros asentamentos urbanos creáronse principalmente como centro de fornecemento de materias ás persoas do leste americano que viaxaban en dirección ao oeste. Porén, estes materiais- alimentos, roupas, armas e utensilios básicos -eran moi caros, unha vez que estes produtos eran na súa maioría comprados en California, ata o final da década de 1860. En 1859, atopáronse grandes depósitos de prata en Virginia City, atraendo diversas empresas de minería e miles de persoas de California e do leste americano. A poboación da rexión pasou dalgunhas poucas centenas de habitantes en 1850 a 6.857 en 1860. En marzo de 1861, creouse o territorio de Nevada, que incorporaba só as actuais rexións de Nevada que formaban parte anteriormente do Territorio do Novo México.
Anseán, Anseán, Lalín
Anseán é un lugar da parroquia de Anseán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Nevada
1864-1945
En 1866, o goberno americano dividiu o entón Territorio de Novo México (que incluía os actuais estados de Novo México e de Arizona, así como a rexión sur de Nevada) en tres. O Territorio de Novo México pasou a ocupar a porción oriental. A porción central pasou a ser o Territorio de Arizona, e o extremo noroeste do Territorio de Novo México anexouse a Nevada. Esta adquiriu entón as súas actuais fronteiras políticas.
Nevada prosperou economicamente durante a década de 1860 grazas á minería da prata. Nunha década a poboación aumentou de 6.857 habitantes en 1860 a 42.491 en 1870. Porén, durante mediados da década de 1870, o goberno americano impuxo límites ao uso da prata no sistema económico do país, diminuíndo moito a demanda deste metal. Alén diso, o mineral de prata entón extraído nas minas da rexión era de baixa calidade, mesturada con outros elementos químicos. Antes das restricións sobre o uso da prata na economía do país, os prezos da prata eran altos, posibilitando así a cara purificación do mineral. Como consecuencia, moitas das empresas que operaban minas no estado se foron, en tanto outras tiveron que despedir a centenas de traballadores. A taxa de desemprego subiu drasticamente, e moita da poboación saíu do estado en busca de emprego. A poboación caería gradualmente ata o inicio do século XX. A gandería tornouse entón a principal fonte de renda de Nevada, aínda que os invernos rigorosos e a falta de infraestruturas de transportes impediron que a gandería se desenvolvese axiña.
Na década de 1900, foron descubertas novas reservas de prata en Nevada, próximas a Tonopah. O mineral de prata extraído nestas minas era de maior calidade, e os custos de purificación, menores. Así, a minería de prata tornouse novamente unha importante fonte de renda. Alén diso, tamén foron descubertas reservas de cobre en 1900. Porén, o máis importante descubrimento ocorreu en 1902, cando se atoparon grandes reservas de ouro. Máis reservas de ouro atopáronse en 1903. A industria de minería pasou a prosperar novamente. Diversas vías ferroviarias foron construídas para transportar o mineral extraído no estado a outras rexións do país, axudando a desenvolver o comercio urbano e a gandería de Nevada. Durante a década de 1900, Nevada aprobou unha lei que permitiu a calquera persoa divorciarse se levaba 6 meses vivindo no Estado, buscando atraer máis persoas á rexión.
En 1907, o goberno federal, en parcería con Nevada, finalizou o Nevada's Newlands Irrigation Project, o primeiro proxecto de irrigación artificial en grande escala realizado polo goberno americano. Este proxecto consistiu principalmente na construción de encoros ao longo dos ríos Carson e Truckee, o que permitiu a xeración de electricidade e a práctica da agricultura en Fallon.
Os Estados Unidos entraran na primeira guerra mundial en 1917. Entón, a maioría das reservas de ouro e de prata xa se esgotaran. Porén, o Estado aínda posuía grandes reservas de cobre, así como de tungsteno e de cinc, metais que tivero gran demanda durante a guerra. Estas reservas foran descubertas a mediados da década de 1910. Moitas minas inauguráronse para atender á demanda. Porén, co fin da guerra en 1918, a demanda e os prezos de minerais en xeral caeron drasticamente. Diversas minas fecháronse en Nevada, e o Estado entrou nunha recesión económica.
En 1927, o goberno diminuíu o tempo necesario para que unha persoa se divorciara de 6 a 3 meses, e en 1931, apenas 6 semanas. Millares de persoas instaláronse no Estado para obter axiña certificados de divorcio. Aínda en 1931, Nevada legalizou a práctica do xogo de azar no estado. Ata entón, estas xogos estaban prohibidos. Nevada legalizara a práctica destes xogos en 1869, mais os habitantes do Estado premeron para que o goberno estatal prohibise a práctica de xogos en Nevada, o que se aprobou en 1909. Porén, tales xogos continuaran a seren practicados ilegalmente. O goberno esperaba a prohibición dos xogos de azar despois dunha melloría nas condicións económicas do Estado, mais desde entón, esta posibilidade nunca se considerou seriamente polo goberno do estado. Diversos casinos inauguráronse en Nevada e a economía do Estado comezou a prosperar.
Durante o final da década de 1930, considerábeis reservas de ferro, cinc e chumbo foron descubertas en Nevada. A segunda guerra mundial fixo con que a industria de minería florecese no Estado. A produción de material bélico e outros materiais necesarios na guerra fixo que a demanda de cobre, tungsteno, ferro, cinc e chumbo crecese enormemente.
O goberno americano construíu diversas bases aéreas na rexión. Entre elas, destaca a Área 51, hoxe en día coñecida mundialmente.
1945-presente
250px|miniatura|Explosión de [[bomba nuclear nunha proba militar no sur de Nevada.]]
Despois do fin da guerra, en 1945, a caída da demanda doméstica e internacional de metais causou o declive da industria de minería de Nevada. Durante a década de 1950, Nevada instituíu unha lei onde obrigaba a todo casino (ou calquera outro estabelecemento con xogos de azar) a ter unha licenza, que sería dada despois dunha rigorosa inspección e investigación do estado das instalacións.
Entón, o turismo xa era unha fonte de renda primaria do Estado. A importancia do turismo na economía aumentou axiña durante a década de 1950 e de 1960. En 1970, preto de 15 millóns de turistas visitaron o Estado. No presente, o turismo é a principal fonte de renda de Nevada.
Ao longo da década de 1950 e de 1960, militares americanos realizaran diversos testes de bombas nucleares nunha rexión totalmente illada, no sur de Nevada, a apenas 100 quilómetros de Las Vegas. Diversas bombas nucleares detonaron.
En 1963, rematou unha disputa xudicial entre Nevada, California e o Arizona no Tribunal Supremo dos Estados Unidos, de máis de 4 décadas de duración. Esta disputa era sobre as reservas de auga do río Colorado, importantes para o fornecemento de auga potábel en Arizona e Nevada (estados cuxo clima é desértico na maioría) e na rexión suroeste de California (rexión de clima desértico). A resolución do Tribunal Supremo instituíu cotas máximas de auga potábel que poderían ser extraídas do Colorado anualmente por cada estado. A prioridade deuse a Arizona. En 1967, creouse un proxecto estatal co intento de atopar novas reservas de auga potábel para Las Vegas, entón en rápido crecemento poboacional. En 1983, este proxecto tivo fin, coa inauguración dun grande acueduto que trae auga potábel do Lago Mead.
Desde a década de 1980, a economía do estado tornouse gradualmente máis variada, e aínda que o turismo siga sendo a maior fonte de renda de Nevada, a industria de manufacturación e de construción tornáronse importantes fontes de renda. En 2002, o presidente americano George W. Bush aprobou a creación dun depósito de lixo nuclear en Nevada, en Yucca Mountain, unha rexión illada e de propiedade do goberno federal, fronte ás protestas do goberno do estado e de organizacións ambientalistas.
Durante anos, os habitantes de Wendover (Nevada) e Wendower (Utah), cidades veciñas mais en estados diferentes, premeron ao goberno dos seus respectivos Estados a realizaren a fusión. Con esta fusión a vila de Utah pasaría a formar parte da de Nevada, que posúe case o triplo de habitantes. No presente, o goberno de Nevada e mais o de Utah están discutindo esta fusión. Para concretala, terá que ter a aprobación do Lexislativo de ambos os Estados e o aval do Congreso americano.
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Mapa de Nevada e dos seus 17 condados. 250px|miniatura|Val do Fogo, interior de Nevada.
Nevada limita ao norte con Oregon e Idaho, ao leste con Utah e Arizona, e ao oeste con California. O río Colorado serve como unha fronteira natural entre Nevada e Arizona.
Posúe poucos ríos e lagos permanentes, aínda que varios ríos temporais flúan durante a estación húmida. Os dous principais ríos son o Humboldt e o Colorado. O Humboldt desemboca no Humboldt Sink, un pequeno lago localizado nun solo areoso que xa foi o leito dun lago. Os principais lagos son o Maid e o Pyramid. Menos de 2% do estado é cuberto por bosques. A maior parte da rexión é desértica.
A maior parte domínase pola Basin and Range Region. Esta rexión xeográfica posúe gran variación de altitude, variando entre 146 metros no extremo sueste do estado (xunto ao Colorado) a 4.005 metros (Monte Boundary) no suroeste. Estes dous puntos son respectivamente o punto máis baixo e máis alto do Estado. A Basin and Range Region caracterízase polo seu solo rochoso e accidentado. Ao longo desta rexión, existen diversos xeisers e piscinas de augas quentes. No extremo nordeste de Nevada localízase a Meseta de Columbía, caracterizada pola presenza de vales profundos e estreitos, e polo seu solo pouco accidentado. A Sierra Nevada é unha cadea de montañas localizada no centro-oeste do Estado.
Clima
Nevada posúe un clima desértico, con dúas estacións ben definidas. Os invernos do estado son longos e moi fríos, en canto que os veráns son quentes na maior parte do estado. Por causa do seu clima desértico, rexistra grandes variacións de temperaturas entre o día e a noite. Por exemplo, Reno por veces rexistra diferenzas entre a máxima e a mínima dun día dado maiores de 25 °C. A rexión sur posúe as maiores temperaturas medias no ano, grazas á súa baixa altitude e á súa menor latitude, en relación ao resto do Estado.
No inverno, as menores temperaturas medias rexístranse no nordeste, e as maiores no sur. A temperatura media é de -4 °C no nordeste, -3 °C no norte e de 6 °C no sur. A media das mínimas é de 2 °C no sur e de -10 °C no nordeste, e a media das máximas é de 13 °C no sur e de 4 °C no nordeste. Os extremos varían entre -40 °C e 22 °C. A menor temperatura rexistrada foi de -46 °C, o 8 de xaneiro de 1937.
No verán, as maiores temperaturas medias anuais rexistráronse no sur, e as menores, nas rexións de maior altitude e no norte en xeral. A temperatura media no sur é de 30 °C, e de 21 °C nas rexións de maior altitude e no norte. A media das mínimas é de 21 °C no sur e de 7 °C en rexións de maior altitude e no norte. A media das máximas é de 40 °C no sur e de 29 °C nas rexións de maior altitude e no norte. A maior temperatura rexistrada foi de 52 °C, rexistrada en Laughin o 29 de xuño de 1994.
Nevada posúe a menor taxa de precipitación media anual de choiva dos Estados Unidos. Só as rexións de maior altitude reciben máis de 60 centímetros anuais de choiva; porén, a maior parte recibe menos de 30 centímetros. O norte en xeral posúe unha precipitación media anual de 35 centímetros, en canto que as rexións de menor altitude, que ocupan todo o sur e moito do oeste de Nevada, reciben menos de 20 centímetros por ano. As taxas de precipitación media anual de neve varían desder os 750 centímetros en Sierra Nevada a menos de 2,5 centímetros no sur.
Política
A actual Constitución adoptouse en 1864. As emendas á constitución son propostas polo Poder Lexislativo e, para aprobarse, precisan ao menos do 51% do Senado e da Casa dos Representantes do Estado, en dúas votacións sucesivas, e por 51% ou máis da poboación electoral de Nevada, nun referendo. A poboación do Estado tamén pode propor emendas á Constitución a través da recollida dun certo número de sinaturas. En Nevada, son necesarios ao menos a sinatura de 10% das persoas que votaron na última votación xeral ou elección estatal para gobernador realizada no Estado. Se a emenda for aprobada polo 51% ou máis dos votantes en dous referendos consecutivos, é automaticamente aprobada. As emendas tamén poden ser propostas e introducidas por convencións constitucionais, que precisan recibir ao menos a aprobación do 67% dos votos de ambas as cámaras e o 51% dos electores do Estado nun referendo.
O principal oficial do Poder Executivo de Nevada é o gobernador. Este é electo polos electores do estado para mandatos de ata 4 anos de duración. Unha persoa determinada pode exercer o cargo de gobernador só dúas veces.
O Poder Lexislativo consta do Senado e da Asemblea. O Senado posúe 21 membros e a Asemblea 42. Nevada está dividido en 21 distritos lexislativos. Os electores de cada distrito elixen un senador e dous membros da Asemblea. O mandato dos senadores é de catro anos, e dos membros da Asemblea, de 2 anos. Como para gobernador, unha persoa pode exercer o cargo de senador só dúas veces. Para os membros da Asemblea, o límite é de 6 mandatos.
O tribunal máis alto do Poder Xudicial é o Tribunal Supremo de Nevada, composto por sete xuíces, elixidos pola poboación do Estado para mandatos de 5 anos. Nevada tamén posúe 9 tribunais de distrito, que empregan un total de 51 xuíces, electos pola poboación dos seus respectivos distritos xudiciais para mandatos de ata 6 anos de duración.
Politicamente, a maior parte do Estado está dominada polo Partido Republicano. Porén, o Partido Demócrata posúe gran forza no Condado de Clark, condado que acolle a metade da poboación do Estado. En xeral, en Nevada non destaca politicamente ningún dos dous partidos. Nas eleccións a gobernador, os demócratas obtiveron máis gobernadores que republicanos, aínda que nas últimas décadas eleccións gobernamentais teñan sido acirradas, con cifras similares de demócratas e republicanos elixidos para gobernador. En eleccións presidenciais, Nevada apoia maioritariamente aos republicanos, aínda que eleccións presidenciais no estado sexan acirradas, con ningún partido político claramente dominando a elección.
Nevada está dividido en 17 condados. Estes condados gobérnanse por consellos compostos por 3, 5 ou 7 membros. A maior parte das cidades gobérnase por un prefecto e por un consello municipal.
Cerca de 70% do orzamento do Estado vén de impostos estatais, dos cales os principais son impostos de venda e impostos cobrados de estabelecementos de xogo de azar. O 30% restante vén de partidas recibidas do goberno federal e de empréstitos. Nevada non cobra imposto de renda dos seus habitantes. En 2002, o goberno do Estado gastou 7.348 millóns de dólares, tendo xerado 6.888 millóns de dólares. A débeda gobernamental é de 3.668 millóns de dólares. A débeda per capita é de 1.693 dólares, o valor dos impostos estatais per capita é de 1.821 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per capita é de 3.391 dólares.
Nevada é o único estado americano onde a prostitución é legal. A prostitución legalizouse só en condados con menos de 400 mil habitantes - hoxe en día, só o condado de Clark posúe máis de 400 mil habitantes. Calquera condado é libre de prohibir a práctica da prostitución; en condados que a permiten, as cidades posúen o poder de prohibila dentro dos límites da cidade. As prostitutas precisan ser maiores de 18 ou 21 anos de idade (dependendo do condado), e soamente poden traballar en bordeis. Estes precisan ser censados polos seus respectivos condados, e pagar unha taxa anual que varía co condado (de 200 a 100 mil dólares). As prostitutas precisan realizar semanalmente probas médicas para a detección de diversas doenzas sexualmente transmisíbeis, e mensualmente para a detección do HIV, e os bordeis poden ser considerados culpables no caso de que os seus clientes contraeran algunha DST. O uso da condón é obrigatorio. Os bordeis non poden realizar publicidade en condados onde a práctica estea prohibida.
Nevada é tamén o único Estado americano que posúe diferentes idades mínimas para diferentes prácticas sexuais. Un adulto pode ter "relacións sexuais con calquera persoa maior de 16 anos de idade", porén, unha segunda lei torna ilegal a demanda, estimulación ou incitación de calquera persoa con menos de 18 anos de idade a realizar o que a propia lei en cuestión describe como "o infame crime contra a natureza".
Demografía
De acordo co censo nacional de 2000, a poboación era de 1.998.257 habitantes. Unha estimación realizada en xullo de 2004 aumenta este número a 2.334.771. O crecemento poboacional do estado entre 1990 e 2000 foi do 66,3%, mentres que a poboación do país como un todo creceu un 13,1%. Entre 1990 e 2000, a poboación creceu o 93,5%, e entre 2000 e 2004, o 17%. Nevada posúe as maiores taxas de crecemento poboacional de todos os Estados Unidos, en gran parte, grazas á grande inmigración de mexicanos na rexión.
A maior parte do estado esta escasamente poboado. Cerca do 96% da poboación concéntrase nas dúas rexións metropolitanas de Nevada: Las Vegas e Carson City-Reno, as maiores cidades do Estado. Só outras 8 cidades posúen máis de 25 mil habitantes. O Estado está marcadamente urbanizado: máis do 92% da poboación moran en cidades.
Etnias
Composición racial da poboación de Nevada:
Os cinco maiores grupos étnicos do Estado son alemáns (que forman o 14,1% da poboación do estado), mexicanos (12,7%) irlandeses (11%), ingleses (10,1%) e italianos (6,6%).
Relixión
Percentaxe da poboación por afiliación relixiosa:
Economía
250px|dereita|miniatura|Nevada coñécese polos seus luxosos e extravagantes [[casinos, concentrados primariamente en Reno e principalmente en Las Vegas. Aquí, vista aérea da The Strip, avenida que posúe varios dos casinos e hoteis máis coñecidos de Las Vegas.]]
O sector primario responde do 1% do PIB. Nevada posúe 3 mil facendas, que ocupan preto do 12,5% do Estado. Moito deste terreo só se usa para a práctica da gandería. Por causa do clima desértico de Nevada, a práctica da agricultura é imposíbel sen irrigación artificial. Xuntas, a agricultura e a gandería representan o 1% do PIB do Estado, e empregan aproximadamente 19 mil persoas. O Estado posúe grandes rabaños bovinos e ovinos. Os principais produtos agropecuarios producidos no estado son carne e leite bovino e ovino. O principal produto cultivado nas facendas irrigadas artificialmente é palla, usada como alimento do gando. Outros produtos cultivados son alfalfas, patacas, cebolas e trigo. A pesca e a industria madeireira son responsábeis de menos do 0,01% do PIB do Estado.
Ao sector secundario corresponde o 16% do PIB de Nevada. A industria de manufactura responde do 10% e emprega aproximadamente a 103 mil persoas. O valor total dos produtos fabricados no estado é de 4.500 millóns de dólares. Os principais produtos industrializados fabricados no estado son alimentos industrializados, cemento e material publicitario. A industria de construción responde do 4% do PIB, empregando aproximadamente 48 mil persoas. A minería, co 2% do PIB, emprega preto de 13 mil persoas. O principal mineral extraído no Estado é ouro: Nevada é o maior produtor nacional de ouro (o 76% do ouro producido anualmente no país). Outros minerais importantes son prata, tungsteno e magnesio.
O sector terciario responde do 83% do PIB de Nevada. Cerca de 32% do PIB vén de servizos comunitarios, persoais e comerciais. Este sector emprega máis de 530 mil persoas. Servizos financeiros e inmobiliarios representan preto do 18% do PIB, empregando aproximadamente 125 mil persoas. O comercio é moi auxiliado polo turismo - en 2000, os turistas gastaran preto de tres mil millóns de dólares nos casinos do Estado. Os servizos gobernamentais representan o 12% do PIB, e empregan unhas 130 mil persoas. Transportes, telecomunicacións e utilidades públicas empregan a 62 mil persoas, e representan o 8% do PIB. A maior parte da electricidade consumida no estado xérase en centrais de carbón. Centrais hidroeléctricas, centrais de gas natural e petróleo, así como centrais xeotérmicas, xeran a maior parte restante da electricidade consumida no estado.
Educación
O goberno comezou a planear un sistema estatal de escolas públicas en 1861. Catro anos despois, en 1865, xa elevado á categoría de Estado, o Poder Lexislativo estabeleceu un sistema público estatal de escolas públicas, e os primeiros distritos escolares do estado. Porén, houbo grandes dificultades na área de educación básica por causa da súa pequena poboación e pola presenza de vastas rexións onde cidades e comunidades rurais ficaban illadas do resto do estado. Nestas áreas, xa existían escolas, mais atendían xeralmente a tan só de 3 a 10 alumnos. Estes alumnos, á súa vez, moitas veces vivían lonxe das escolas, e eran obrigados a percorrer longas distancias para poderen frecuentar a escola. En 1900, o estado inaugurou a súa primeira escola secundaria (high school).
Hoxe por hoxe, todas as institucións educativas en Nevada precisan seguir regras e padróns ditadas polo Consello Estatal de Educación de Nevada. Este consello controla directamente o sistema de escolas públicas do Estado, que está dividido en diferentes distritos escolares. O Consello está composto por 11 membros electos pola poboación do Estado. Nas cidades, a responsabilidade de administrar as escolas é do distrito escolar municipal, en tanto que en rexións menos densamente habitadas, esta responsabilidade é dos distritos escolares operando en todo o condado en xeral. Todos os nenos e adolescentes entre 7 e 15 anos de idade deben asistir á escola.
En 1999, as escolas públicas do Estado atenderan preto de 325,6 mil estudantes, empregando aproximadamente 17,4 mil profesores. As escolas privadas atenderan preto de 13,9 mil estudantes, empregando aproximadamente mil profesores. O sistema de escolas públicas do Estado consumiu preto de 1.738 millóns de dólares, e o gasto das escolas públicas por estudante é de aproximadamente 5,9 mil dólares.
Nevada posúe preto de 80 bibliotecas públicas. A maioría delas concéntrase en Las Vegas e en Reno. O Estado posúe dúas institucións de educación superior, a Facultade de Sierra Nevada e o Sistema de Universidades e Facultades Comunitarias de Nevada. Esta última administra unha serie de universidades e facultades espalladas polo estado.
Transportes e telecomunicacións
250px|dereita|miniatura|Monorrail de Las Vegas.
O principal centro aeroportuario, ferroviario e de autoestradas é Las Vegas. Nevada posúe preto de 60 mil quilómetros de estradas e autoestradas. A Amtrak e a Greyhound fornecen servizo de transporte de pasaxeiros interurbano a través do uso de ómnibus. O principal aeroporto do Estado é o Aeroporto Internacional McCarran. É un dos aeroportos con máis movementos dos Estados Unidos e do mundo, atendendo a preto de 41 millóns de pasaxeiros por ano. En 2002, Nevada posuía 1.931 quilómetros de vías ferroviarias. En 2003, o Estado posuía 54 681 quilómetros de estradas e autoestradas, dos cales 901 quilómetros eran considerados parte do sistema federal de autoestradas interestatais.
O primeiro xornal publicado en Nevada foi o Territorial Enterprise, publicado en Xenoa, en 1858. No presente, publícanse preto de 40 xornais no Estado, dos cales 10 son diarios. Varios destes xornais son impresos en español e dirixidos especialmente á comunidade hispánica do Estado. A primeira emisora de radio inaugurouse en Reno, en 1928. Hoxe en día, o Estado posúe preto de 50 emisoras de radio, varias delas coa súa programación en español. A primeira emisora de televisión do Estado, á súa vez, fundouse en 1953, en Las Vegas. Hoxe por hoxe, Nevada posúe 15 emisoras de televisión.
Cangas de Onís
Cangas de Onís, (en asturiano Cangues d'Onís, en castelán: Cangas de Onís) é un concello da comunidade autónoma de Asturias. Ten unha área de 213,24 km² e unha poboación de 6.260 habitantes (INE, 2022), sendo a súa densidade de poboación de 30,47 hab/km².
Patrimonio
miniatura|Ponte romana de Cangas, coa famosa [[Cruz da Vitoria.]]
Política e goberno
miniatura|Casa do concello de Cangas de Onís. Desde 1979 o partido que máis tempo gobernou foi o PSOE. O actual alcalde é José Manuel González Castro (PP).
Tomáš Hampl
Tomáš Hampl, nado o 18 de xullo de 1988 en Hradec Králové, é un xogador profesional de baloncesto checo que xoga para o Clavijo de LEB Prata. Cunha estatura de 2,15 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
O 13 de xaneiro de 2016 anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Heal the World
"Heal the World" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson, un sinxelo do álbum Dangerous, estreado en 1991. O vídeo musical (dirixido por Joe Pytka) está protagonizado por nenos que viven en países onde sofren conflitos. É un dos poucos vídeos nos que non aparece Jackson, sendo os outros "Cry", "HIStory" e "Man in the Mirror". A versión con vídeo incluída en Dangerous: The Short Films e Michael Jackson's Vision contén unha introdución a cun discurso de Jackson. A canción foi interpretada en directo no descanso da Super Bowl XXVII diante de 35.000 espectadores.
Banco Central de Bolivia
miniatura|250px|Vista panorámica do Banco Central de Bolivia (centro), na [[A Paz|Paz.]] miniatura|250px|Edificio do Banco Central de Bolivia na [[A Paz|Paz.]] O Banco Central de Bolivia é o banco central de Bolivia establecido pola lei 632 da presidencia da república en 1928. Inaugurou as súas actividades o 1 de xullo de 1929. A súa sede central está na Paz.
Dettifoss
miniatura|Dettifoss no mapa físico de [[Islandia.]]
miniatura|Fervenza de Dettifoss, Islandia. Dettifoss é unha fervenza do Parque Nacional Jökulsárgljúfur, que se atopa no nordés de Islandia, preto do lago Mývatn.
Características
Está situada no leito do río Jökulsá á Fjöllum, que nace no glaciar de Vatnajökull e recolle auga dunha grande área da zona nordeste da illa. A fervenza ten 100 metros de ancho e unha caída de 44 metros ao canón de Jökulsárgljúfur. É a maior fervenza de Europa no tocante ao volume de auga, cuns caudais medio e máximo de 200 e 400 metros cúbicos por segundo, respectivamente.
Guerra de Vietnam
A guerra de Vietnam, chamada tamén segunda guerra de Indochina, foi un conflito bélico que enfrontou entre 1958 e 1975 aos Estados de Vietnam do Sur e Vietnam do Norte, apoiados polos seus respectivos aliados e especialmente os Estados Unidos que axudaron directamente aos survietnamitas até a súa retirada en 1973, no contexto xeral da guerra fría. As faccións en conflito foron, por unha banda, a República Democrática de Vietnam co apoio de movementos guerrilleiros survietnamitas como o Vietcong ou a Fronte de Liberación Nacional (NLF, polas súas siglas en inglés) e de subministracións soviéticas e chinesas. Polo outro lado, a República de Vietnam co apoio militar e loxístico dos Estados Unidos. En axuda dos estadounidenses tamén participaron, con tropas de combate, Australia, Corea do Sur, Filipinas, Nova Zelandia e Tailandia, mentres que Alemaña, Irán, Marrocos, o Reino Unido e Suíza contribuíron con subministracións materiais e equipamento médico. Outros continxentes testemuñais en apoio dos Estados Unidos foron enviados por Taiwán e tamén España, que mobilizou un reducido grupo de médicos militares en misión sanitaria.
A guerra distinguiuse na súa vertente militar por transcorrer sen a formación das tradicionais liñas de fronte, salvo as que se establecían ao redor dos perímetros das bases ou campos militares, de xeito que as operacións se sucederon en zonas non delimitadas, proliferando as misións de guerra de guerrillas ou de "procura e destrución", xunto con accións de sabotaxe nas retagardas das áreas urbanas, o uso da forza aérea para bombardeos masivos e o emprego extensivo de axentes e armas químicas, constituíndo estas últimas operacións flagrantes violacións a diversas convencións internacionais de guerra que prohiben a utilización de armas químicas e biolóxicas.
A cobertura do conflito realizada polos medios de comunicación permitiu a denuncia dos frecuentes abusos dos dereitos humanos e a brutalidade sobre a poboación civil por parte dos contendentes, alimentando a crecente oposición da opinión pública internacional cara á intervención norteamericana en particular.
Ante a contestación e división da sociedade norteamericana, os acordos de paz de París en 1973 supuxeron a retirada das tropas estadounidenses e o cesamento da súa intervención directa, pero non lograron pór fin ao conflito que proseguiu até que en 1975, tras a toma de Saigón, se forzou a rendición incondicional das tropas survietnamitas e a unificación do país, baixo o control do goberno comunista de Vietnam do Norte, co nome da República Socialista de Vietnam, o 2 de xullo de 1976.
A guerra causou a morte, segundo as distintas fontes, de entre 2 e 5,7 millóns de persoas, a meirande parte delas civís, e graves danos ambientais.
Para os EUA, o conflito resultou ser a confrontación máis longa na que participou o país dende a súa creación e alimentou o sentimento de derrota ou "Síndrome de Vietnam" en moitos cidadáns que se viu reflectido no mundo cultural e a industria cinematográfica, así como un repregamento na política exterior até a chegada de Ronald Reagan en 1980. miniatura|dereita|300px|Unha base do Vietcong en lapas