cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 647 de FedEx Express
Accidente
O avión tocou terra ao redor das 12:26 na pista 36R, e case inmediatamente o tren de aterraxe dereito colapsou. O avión desviouse cara ao lado dereito da pista incendiándose mentres o facía. A copiloto recibiu feridas leves cando evacuou o avión, ao igual que un dos cinco pasaxeiros. Posteriormente descubriuse que o pasaxeiro, que era piloto, que activou a rampla de emerxencia non estaba axeitadamente adestrado para realizar esa operación, e accidentalmente tirou da panca que liberaba a rampla como unha balsa no caso dunha amaraxe, polo que se separou do avión.
A Cabrita
O topónimo A Cabrita pode facer referencia a dous lugares de Galicia:
Voo 647 de FedEx Express
Investigación
A NTSB atopou ademais que a Orde da FAA 8400.10 (Manual do inspector de transporte aéreo) era deficiente na sección que trata sobre o adestramento de evacuación para a tripulación de voo.
Dracaena guianensis
Dracaena guianensis é unha especie do lagarto orixinaria do norte de América do Sur. É un réptil escamoso da familia Teiidae que ten unha cola larga, semellante á dos caimáns. Esta cola é útil para nadar e mergullarse. Aliméntase principalmente de caracois.
Descrición
Pode alcanzar os 120 cm de longo e pesar até 4,5 kg. Ten o seu lombo recuberta de osteodermos. A coloración xeral do seu corpo é verdosa mentres que a súa cabeza é de cor vermella. As súas mandíbulas posúen fortes músculos para alimentarse das súas presas.
Elizabeth Banks
Elizabeth Banks, nada como Elizabeth Irene Mitchell o 10 de febreiro de 1974 en Pittsfield, Massachusetts, é unha actriz, produtora e directora de cine estadounidense.
Ariadna Fernández González
Ariadna Fernández González, nada nos Porcallos (Lalín) o 2 de marzo de 1988, é unha veterinaria, escritora e política galega.
Soutariz, A Sariña, Chantada
Soutariz é un lugar da parroquia da Sariña, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 30 habitantes segundo datos do INE e do IGE. dos cales 13 eran homes e 17 mulleres.
The Great Mouse Detective
The Great Mouse Detective é un filme de animación da factoría Disney que foi estreado en 1986.
Sinopse
A finais do século XIX, Basil, o Sherlock Holmes do mundo dos ratos, ten que enfrontarse ó seu eterno inimigo: o profesor Ratigan. A aventura comeza cando o pai de Olivia, un famoso fabricante de xoguetes, é raptada polo malvado Ratigan. Entón Basil e os seus inseparables amigos, o Dr. Dawson e Tobi, embarcaranse nunha apaixonante misión de rescate.
Eleccións municipais en Allariz
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Allariz]] Corporacións democráticas en Allariz desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|dereita|[[Anxo Quintana]]
miniatura|dereita|Francisco García Suárez
Alepocefaloideos
A dos alepocefaloideos (Alepocephaloidea) é unha superfamilia de peixes teleósteos da orde dos osmeriformes e suborde dos arxentinoideos.
Solidaridad Obrera (sindicato histórico)
Solidariedade Obreira (en catalán orixinal Solidaritat Obrera) foi unha organización sindical formada en 1907 sobre as estruturas da "Unió Local de Societats Obreres de Barcelona" a fin de reorganizar os sindicatos cataláns moi debilitados a consecuencia do fracaso da folga xeral obreira de 1902 en reivindicación da xornada de 8 horas e o recoñecemento do dereito á folga. miniatura|dereita|200px|Portada de Solidaridad Obrera (1907) Houbo dúas reunións constituíntes da inicialmente "Federació Local de Societats Obreres de Barcelona" (xuño de 1907) tomándose a raíz delas o acordo de facer público un manifesto común e constituír a comisión organizadora formada por: Seguidamente, no mes de xullo publicouse no semanario Tierra y Libertad o manifesto, do que se poden extraer frases como:
En agosto constituíuse formalmente Solidariedade Obreira, con ampla participación, podéndose citar a Antoni Fabra, Josep Prat ou Tomás Herreros, elixíndose formalmente á Xunta directiva e establecéndose como premisa que só se poderían adherir sociedades formadas exclusivamente por obreiros. Axiña adquiriu unha forza enorme entre a clase traballadora, afiliándose múltiples sociedades obreiras catalás no congreso de 1908, reconstituíndose como "Confederació Regional de Societats de Resistència - Solidaritat Obrera". Nese mesmo ano publicaron no periódico Solidaridad Obrera un manifesto rexeitando un Proxecto de Lei contra o Terrorismo elaborado polo goberno de Antonio Maura. Os sucesos da Semana Tráxica de Barcelona e posterior represión dos movementos obreiros significaron un paro das actividades en 1909.
Restablecida a Confederación, celebrou o seu segundo congreso en Barcelona de 1910 (30 e 31 de outubro e 1 de novembro), no que se debateu a ampliación territorial a nacional, punto crítico ó xa existir a UXT neste ámbito e con fundamentos sólidos no resto de España, aínda que non en Cataluña, onde era minoritario. Por ampla votación a favor tomouse o acordo de constituírse como confederación obreira a nivel estatal: a Confederación Nacional do Traballo (CNT).
Alepocefaloideos
Etimoloxía
Outro é -oidei, e por iso un sinónimo da superfamilia é Alepocephaloidei.
Aethelbald de Mercia
Aethelbald de Mercia, finado en 757, foi rei de Mercia, reino situado no que hoxe constitúen as actuais Midlands inglesas, entre 716 e 757. Durante o seu longo mandato, Mercia converteuse no reino dominante entre os anglosaxóns e recobrou a posición preeminente da que xa gozara no século VII, baixo os reinados de Penda e Wulfhere; o dominio de Mercia en Inglaterra prolongouse até o final do século VIII.
Alepocefaloideos
Sinónimos
Ademais de por Alepocephaloidea, a superfamilia coñlécese tamnén polo sinónimo:
Aethelbald de Mercia
Traxectoria
Aethelbald ascendeu ao trono tras a morte do seu primo, o rei Ceolred. Naquel tempo, tanto Wessex como Kent estaban gobernados por reis poderosos, pero transcorridos quince anos, o cronista contemporáneo Beda describiu a Aethelbald como gobernante de toda a parte de Inglaterra situada ao sur do río Humber. A Crónica anglosaxoa non enumera a Aethelbald como bretwalda, ou «Soberano de Britania», aínda que isto pode deberse a que a Crónica era orixinaria de Wessex.
San Bonifacio escribiu a Aethelbald sobre o ano 745 reprochándolle varios actos disolutos e irrelixiosos. O posterior concilio de Clovesho de 747 e unha carta aprobada por Aethelbald en Gumley en 749, na que liberaba á igrexa dalgunhas das súas obrigacións, poderían ser froito da carta de Bonifacio. Aethelbald foi asasinado en 757 polo seu garda persoal. Beornrad, de quen se coñece moi pouco, que o sucedeu brevemente no trono, pero ao cabo dun ano xa fora deposto por Offa. Este último, que era neto dun curmán de Aethelbald chamado Eanwulf, reinou durante 39 anos.
Alepocefaloideos
Clasificación
A superfamilia comprende as catro familias que se indican:
Fillazós, Armentón, Arteixo
Fillazós é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
Aethelbald de Mercia
Mocidade e ascenso
Aínda que o pai de Aethelbald, Alweo, nunca foi rei, Aethelbald proviña da liña de sucesión real de Mercia. O pai de Alweo, Eowa, compartiu o trono durante algún tempo co seu irmán Penda. Aínda que a Crónica anglosaxoa non fai mención de Eowa, sitúa cronoloxicamente o reinado de Penda nos trinta anos que se estenden desde 626 até 656, ano no que morreu na batalla de Winwaed. Con todo, hai dúas fontes posteriores que si que citan a Eowa como rei: a Historia Brittonum e os Annales Cambriae. Os Annales Cambriae sitúan a morte de Eowa en 644, na batalla de Maserfelth, onde Penda derrotou a Oswald de Northumbria. Os detalles sobre o reinado de Penda son escasos e especúlase sobre se Eowa era un rei vasalo que rendía pleitesía a Penda, ou se pola contra Eowa e Penda se repartiron Mercia entre os dous. Se partiron o reino, probabelmente Eowa reinou no norte de Mercia, mentres que posteriormente Peada foi designado rei do sur de Mercia por Oswiu de Northumbria, quen derrotou aos mercios e matou a Penda, o pai de Peada, no ano 656. É posíbel que Eowa loitase contra Penda en Maserfelth.
Cando Ceolred morreu repentinamente, de causas naturais, durante un banquete, Aethelbald regresou a Mercia e obtivo o poder, aínda que é posíbel que un rei chamado Ceolwald, talvez irmán de Ceolred, reinase durante un breve período entre os reinados de Ceolred e Aethelbald. A ascensión ao trono de Aethelbald terminou coa liña de descendentes de Penda; o reinado de Aethelbald foi seguido, tras un breve intervalo, polo reinado de Offa, outro descendente de Eowa.
Dominio de Mercia
miniatura|Os reinos de [[Gran Bretaña no século VII, cando naceu Aethelbald.]] O reinado de Aethelbald marcou un rexurdimento do poder de Mercia, o cal perduraría até o final do século VIII. Coa excepción do curto reinado de Beornrad, que sucedeu a Aethelbald durante menos dun ano, Mercia foi gobernada durante oitenta anos por dous dos reis anglosaxóns máis poderosos, Aethelbald e Offa. Estes longos reinados eran infrecuentes naqueles tempos; por exemplo, durante o mesmo período Northumbria tivo once reis e moitos deles morreron de forma violenta.
Cara ao ano 731, Aethelbald dominaba toda a zona de Inglaterra situada ao sur do río Humber. Hai poucas evidencias directas da relación existente entre Aethelbald e os reis que dependían del. Xeralmente, un rei vasalo suxeito a un señor como Aethelbald aínda debería ser considerado como rei, aínda que a súa independencia se viu recortada en varios aspectos. As cartas ou foros son fontes que ofrecen importantes evidencias desta relación: tratábase de documentos que outorgaban terras aos vasalos ou ao clero nas que aparecía como testemuña o rei, con poder para outorgar esas terras. Unha carta que concedía terras no territorio dun dos reis vasalos debía ter rexistrados os nomes do rei, así como o do rei ao que este debía pleitesía na lista de testemuñas; por exemplo, unha lista de testemuñas pode verse no Diploma de Ismere. Os títulos dados aos reis nas cartas tamén podían ser reveladores: un rei podía aparecer descrito como un subregulus (termo que implicaría un rei de categoría inferior ou rei vasalo).
No relativo a Kent, hai probas no cartulario de Kent que mostran que Aethelbald foi mecenas das igrexas da dita zona. Non hai probas nas cartas, con todo, que mostren que Aethelbald debese dar o seu consentimento á hora de outorgar terras; ademais sobreviviron cartas de Aethelberht II e Eadberht I, ambos os reis de Kent, nas que estes reis outorgan terras sen o consentimento de Aethelbald. Podería ser que as cartas que mostrasen o señorío de Aethelbald non sobrevivisen pero, en calquera caso, o resultado é que non hai probas directas da extensión da influencia de Aethelbald sobre Kent.
Tense menos información do que ocorreu en Essex durante este período, pero foi aproximadamente nese tempo cando Londres pasou a depender de Mercia no canto de Essex. Tres dos predecesores de Aethelbald -Aethelred, Coenred e Ceolred- confirmaron unha carta saxoa oriental na que se outorgaba Twickenham a Waldhere, o bispo de Londres. Grazas a cartas de Kent sábese que Londres estivo baixo o control de Aethelbald e, a partir do reinado deste monarca parece que a transcisión cara ao control se completara xa. Unha carta de principios do reinado de Offa, na que se outorgan terras preto de Harrow, nin sequera inclúe ao rei de Essex na lista de testemuñas. Respecto de Sussex, hai moi poucas probas nas cartas, pero como no caso de Kent, non se mostra que fixese falta o consentimento de Aethelbald para outorgar terras. A falta de probas non debe escurecer o feito de que Beda, quen á fin e ao cabo era un cronista contemporáneo, resumiu a situación de Inglaterra en 731 listando os bispos activos no sur de Inglaterra, e engadindo que Si que existen probas que demostran que Aethelbald tivo que ir á guerra para manter o seu dominio. En 733 emprendeu unha expedición contra Wessex e capturou o señorío de Somerton. A Crónica anglosaxoa tamén relata que cando Cuthred sucedeu a Aethelheard no trono de Wessex en 740, este Tres anos despois, Cuthred e Aethelbald aparecen loitando contra os galeses. Isto podería ser unha obrigación imposta por Mercia sobre Cuthred, visto que os reis anteriores axudaran de forma similar a Penda e Wulfhere, dous poderosos gobernantes mercios do século VII. En 752, Aethelbald e Cuthred atopáronse de novo enfrontados nun conflito, e segundo unha versión do manuscrito, Cuthred en Burford. Parece ser que Aethelbald reafirmaría a súa autoridade sobre os saxóns occidentais nos seus últimos anos de vida, xa que está documentado que Cynewulf, un posterior rei de Wessex, foi testemuña nunha carta de Aethelbald a principios do seu reinado, en 757.
En 740 rexístrase nas crónicas unha guerra entre os pictos e os northumbrios. Aethelbald, quen debía ser aliado de Óengus I, rei dos pictos, tirou proveito da ausencia de Eadberht de Northumbria para devastar as súas terras, e se cadra, incendiar York.
Títulos
miniatura|O Diploma de Ismere, unha carta do rei Aethelbald ao seu cabaleiro, ou ealdorman, Cyneberht en [[736.]] Na súa Historia ecclesiastica gentis Anglorum, Beda listou sete reis que gobernaron as provincias do sur de Inglaterra, con reinados que van desde finais do século V a finais do século VII. Posteriormente, a Crónica anglosaxoa -outra fonte importante para este período- describe este sete reis como bretwaldas ou brytenwaldas, un título traducido como «Gobernante de Britania» ou «Vasto gobernante». A Crónica só engade un rei á lista: Ecgberht de Wessex, quen reinou no século IX. A lista resultante de oito bretwaldas omite algúns poderosos reis mercios pero é posíbel que o cronista que escribiu a Crónica anglosaxoa simplemente engadise o nome de Ecgberht á lista orixinal de Beda, sen querer con iso afirmar que ningún outro rei conseguise similares poderes en Inglaterra. Case con toda certeza, o cronista era saxón occidental, e dado que nin Aethelbald nin Offa foron reis de Wessex, é posíbel que o cronista non os mencionase por mor do seu orgullo rexional. O significado do termo «bretwalda» e a natureza do poder que exerceron este oito reis foron amplamente examinados polos académicos. Unha das interpretacións que se suxeriron é que, dado que Beda escribiu durante o reinado de Aethelbald, os sete reis orixinais que listou eran esencialmente aqueles reis que poderían ser vistos como prototipos de Aethelbald no seu dominio da parte de Inglaterra ao sur do río Humber.
Máis probas do poder de Aethelbald, ou polo menos dos seus títulos, atópanse nunha importante carta de 736, o Diploma de Ismere, do que chegou aos nosos días unha copia contemporánea (posibelmente orixinal). Empeza describindo a Aethelbald como Na lista de testemuñas é chamado adicionalmente Rex Britanniae, «Rei de Britania». Stenton describiu este título como.
Relacións coa Igrexa
En 745-746, o líder misioneiro anglosaxón entre os xermanos, San Bonifacio, xunto con outros sete bispos, enviou unha carta a Aethelbald reprochándolle os seus pecados, como o roubo de rendas eclesiásticas, a violación de privilexios da Igrexa, a imposición de traballos forzados ao clero e a fornicación con monxas. A carta suplicaba a Aethelbald que tomase unha esposa e abandonase a súa vida luxuriosa:
Aethelbald puido exercer a súa influencia para o nomeamento dos sucesivos arcebispos de Canterbury, Tatvino, Notelmo e Cutberto, o último probabelmente era o anterior bispo de Hereford e, a pesar das fortes críticas de Bonifacio, hai probas do positivo interese que o monarca mostrou sobre os asuntos eclesiásticos. Unha carta posterior de Bonifacio a Cuthberht, arcebispo de Canterbury, proporciona bastante información sobre concilios francos, especialmente sobre un levado a cabo en 747, cuxo decreto é incluído por Bonifacio na carta. Bonifacio non suxire explicitamente a Cuthberht que tamén el debería levar a cabo un concilio, pero parece claro que esta era a súa intención. De feito, posteriormente levou a cabo un concilio en Clovesho (cuxa localización non se coñece); Aethelbald asistiu ao mesmo e talvez mesmo o presidiu. O concilio ocupouse das relacións entre a igrexa e o mundo secular, e condenou moitos excesos cometidos por parte do clero. O concilio limitou as relacións entre os monxes e os laicos e ditaminou que as actividades seculares non eran permisíbeis para os monxes: os negocios seculares e as cancións profanas foron prohibidas, especialmente as «cancións absurdas».
Dous anos despois deste, en 749, no concilio de Gumley, Aethelbald promulgou unha carta que eximía ás terras da Igrexa de toda obrigación, excepto os requisitos para construír fortes e pontes, que eran obrigacións que afectaban a todo o mundo, como parte da trinoda necessitas. Esta carta só tivo como testemuñas a bispos mercios, e é posíbel que non tivese efecto fóra de Mercia, pero tamén é posíbel que formase parte esencial dun programa de reformas inspirado por Bonifacio e instigado en Clovesho.
Morte
miniatura|Gravado do [[século XIX que representa a cripta de Repton onde foi enterrado Aethelbald.]] Aethelbald morreu asasinado en Seckington, Warwickshire, no ano 757, preto da sede real de Tamworth, sendo sucedido brevemente por Beornrad. Segundo unha continuación posterior da Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda,, aínda que o motivo do seu asasinato non está rexistrado. Aethelbald foi enterrado en Repton, nunha cripta que aínda se conserva. Hai constancia de que un contemporáneo afirmou ter unha visión do monarca no inferno, reforzando a impresión de que o rei non gozou de boa fama entre a totalidade dos seus súbditos. A igrexa do mosteiro que había nese lugar foi probabelmente construída polo propio Aethelbald para albergar o mausoleo real, e entre as outras tumbas que se atopan no mesmo lugar, áchase a de Wigstan de Mercia.
En Repton consérvase o fragmento dunha cruz de pedra que nunha das súas caras ten gravada a imaxe dun home, que se suxeriu que podería ser un monumento conmemorativo en honra de Aethelbald. A figura representa a un home levando unha armadura de malla e portando unha espada e un escudo, cun diadema na súa cabeza.
Mangostán
O mangostán (Garcinia mangostana L.; Clusiaceae ou Gutiferae ou Hypericaceae) é unha árbore tropical perenne, de ata 25 m de altura, que produce unha froita comestíbel e moi aprezada que recibe o mesmo nome.
Características
miniatura|esquerda O mangostán é unha árbore perenne de entre 7 a 25 metros cando é adulta. Posúe unha follaxe moi densa, sempre verde, de follas opostas, grandes con nervadura central, con forma elíptica ovaladas de ápice acuminado e curto. Para que un mangostán dea froito maduro teñen que pasar cando menos 5 anos, pero máis normalmente entre 8 ou 10.
O mangostán non require fertilización para formarse: aparece dunha cor verde clara ou case branca na parte superior da árbore. O froito medra durante dous ou tres meses, ao tempo que o exocarpo escurece, aumentando de tamaño ata os 6–8 cm de diámetro exterior. A maduración é rápida e abrupta, en apenas 10 días, cando o froito pasa a unha cor morada ou púrpura. O exocarpo interno ten ácidos polifenólicos, incluídos xantonos e taninos, que aseguran a adstrinxencia necesaria para liberar a froita de insectos, virus, bacterias, aves ou mamíferos ata estar madura. O endocarpo comestíbel é un arilo, cunha forma e tamaño semellante a unha mandarina, pero dunha cor branca inmaculada, zumenta, cun sabor exquisito. Ten normalmente cinco segmentos, a semellanza dos segmentos dos cítricos, dous maiores fecundados que encerran cadansúa semente e os outros tres sen sementes. Esta froita consómese directamente ao fresco cando alcanza a madurez.
O mangostán produce sementes perecedoiras, de vida curta e que deben permanecer húmidas ata a xerminación, que se produce rapidamente logo de seren separadas do froito e morren axiña se quedan en seco.
Distribución
O mangostán é unha árbore tropical, que se cre orixinaria das illas Sunda e das Molucas. Debe medrar en condicións de alta temperatura, e por debaixo de 4 °C a planta morre. Prodúcese en Indonesia, Tailandia, Filipinas, Malaisia, Vietnam e Sri Lanka, se ben tamén existen cultivos noutras zonas do globo, como na cidade colombiana de Mariquita, ou na República Democrática do Congo.
Mavilo Seguín Rodríguez
Mavilo Seguín Rodríguez foi un político galego.
Traxectoria
Coa Segunda República e logo da repetición das eleccións municipais en maio, foi elixido alcalde de Baltar o 14 de xuño de 1931, cun goberno do que formaban parte Federico Araujo González como primeiro tenente de alcalde, Placer Valencia Lama segundo tenente de alcalde e Juan Vázquez Valencia síndico. Militante do Partido Republicano Radical, continuou no cargo até marzo de 1936. En 1939 era secretario do Xulgado Municipal.
Isistius labialis
Descrición
A especie foi descrita en 1985 por Meng, Zhu e Li.
Distribución e bioloxía
Habita no mar da China Meridional, no noiro continental, a profundidades de até 520 m. Presumibelmente é unha especie oceánica ou semioceánica. O único espécime coñecido tiña unha lonxitude de 44 cm. Non se sabe nada da súa bioloxía.
Tileiro prateado
O tileiro prateado (Tilia tomentosa) é unha ábore do xénero Tilia, orixinaria dos bosques dos Balcáns, Hungría e suroeste de Rusia. En Galiza aparece coma ornamental, salientando algúns exemplares.
Etimoloxía
O nome específico tomentosa, vén do latín tomentosus-a-um que quere dicir "con tomento", a respecto do mesto tomento (vilosidade) do envés das follas.
Descrición
É unha árbore vizosa, podendo acadar algúns exemplares os 30 m de altura. Medra axiña, máis ca outras especies de tileiros. Dá unhas flors abrancazadas ou amarelentas que botan un peculiar recendo.Florea a finais de xuño, comezos de xullo. Os froitos son en cápsula.
Cultivo e usos
Se se fai sementeira cómpre dunha estratificación ou ben por enxerto nun tileiro de folla grande. O cultivo é común polo seu crecemento rápido.
Árbores senlleiras en Galiza
Dúas formacións destes tileiros figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia, no apartado de Formacións Senlleiras:
El otro barrio
El otro barrio é un filme español dirixido por Salvador García Ruiz.
Sinopse
Ramón Fortuna, orfo de pai, é un mozo de ten quince anos, que vive con súa nai e con súa irmá nun humilde piso no barrio madrileño de Vallecas. Unha tarde na que está só na casa invita ao seu amigo Valentín, que trae con el á súa noiva, Jessi, e dispóñense a ver unha película. Cando Ramón intenta abrir unha lata de conservas, sen querer, co gume da tapa da lata, ségalle o pescozo ao seu amigo que nese intre se atopaba ao seu carón, ficando sen sentido no chan. A noiva ponse histérica e acábase tirando polo balcón escapando do Ramón. Ademais, ao intentar irse do lugar é parado por un veciño que acaba matando dun golpe.
Logo intérnano nun centro canda outros rapaces con problemas, onde se fai amigo dun compañeiro chamado Anibal (Alberto Ferreiro). O seu avogado é un antigo amigo da familia, Marcelo, quen se fai cargo do caso só por axudar, aínda que, para o avogado, retornar ao barrio onde se criou significa enfrontarse cun pasado que non lle gusta recordar, un amor perdido no tempo e o descubrimento dun segredo que debe saír a luz. Marcelo acababa de mudarse dende Barcelona coa súa dona e un fillo dun ano.
Ramón finalmente é declarado inocente.
Teresa Seara
María Teresa Seara Domínguez, nada en Toén en 1968, é unha crítica literaria galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa, é actualmente profesora de ensino secundario. Artigos e recensións da súa autoría aparecen periodicamente en A Nosa Terra, Anuario de Estudos Literarios Galegos, Grial, Festa da Palabra Silenciada, Dorna e Boletín Galego de Literatura. Preparou tamén a introdución e selección de autores para un especial sobre poesía galega da revista virtual Enfocarte.com. Ten feito prólogos para obras de Yolanda Castaño, Marta Dacosta, Miguel Anxo Fernán-Vello, Manuel Álvarez Torneiro, Xavier Frías Conde e Rafa Villar. Traduciu poemas de Salvador García-Bodaño, Xulio Valcárcel e Manuel María.
Naves
O topónimo Naves pode referirse a:
Primeira división española 1999/00
O Deportivo da Coruña proclamouse campión por primeira vez na súa historia, converténdose no noveno club en conquistar un título ligueiro.
Equipos participantes e estadios
Vinte equipos tomaron parte este ano. Estreouse na categoría o Málaga Club de Fútbol, continuador do histórico Club Deportivo Málaga, desaparecido en 1992, que militara vinte tempadas en Primeira División.
Esta tempada o RCD Mallorca estreou o Estadio de Son Moix. Tamén, en Soria, estreouse o Nuevo Estadio Los Pajaritos.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Trofeo Pichichi
Salva Ballesta, con 27 goles, converteuse no primeiro futbolista do Racing de Santander en obter o Trofeo Pichichi.miniatura|O racinguista Salva foi unha das sorpresas da tempada.
Trofeo Zamora
A fortaleza defensiva do Deportivo Alavés, con Martín Herrera como gardameta menos goleado do campionato, foi unha das claves para a clasificación para a europea do equipo. Para optar ao Trofeo Zamora como gardameta menos goleado foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Trofeo Guruceta
Antonio Jesús López Nieto logrou o quinto e último Trofeo Guruceta da súa carreira, sendo o colexiado máis veces recoñecido polo Diario Marca con este premio.
Trofeo EFE
Martín Horacio Herrera gañou tamén este premio ó mellor xogador iberoamericano.
Capela da Venerable Orde Terceira
A Capela da Venerable Orde Terceira de San Francisco é un templo relixioso do século XVIII situado próximo á Cidade Vella da Coruña.
Historia
A Terceira orde de San Francisco foi unha institución para segrares fundada por Francisco de Asís en 1221.
Mentres que as ruínas do convento pasaron a propiedade militar en 1835, a capela non sufriu a desamortización por ser unha propiedade privada dos irmáns terciarios.
Descrición
miniatura|Parte traseira da capela e ruínas de San Francisco. A fachada do edificio actual é do século XIX, obra do arquitecto municipal Juan de Ciórraga. Acaroada á fachada consérvase a torre do antigo convento de San Francisco, que non foi trasladada co resto do edificio ao Paseo das Pontes.
O acceso ao templo realízase por un amplo vestíbulo. A planta consta dunha única nave cunha sancristía acaroada ao lado da epístola. Nos flancos existen fornelas con retablos barrocos con marcos de pedra. O retablo maior, de estilo barroco, ocupa todo o testeiro. Débese a Domingo Antonio de Paredes e está datado en 1777, mais contén pezas doutro retablo anterior de 1690.
Tierra y Libertad (periódico)
Tierra y Libertad é un periódico español de ideoloxía anarquista editado pola Federación Anarquista Ibérica.
Historia e características
A primeira edición dun periódico anarquista con este nome ten lugar en 1888. O nome tomouse do movemento populista ruso homónimo, que resume o desexo dos desherdados do mundo. Mantívose un ano con periodicidade quincenal. Tras ese período desapareceu, volvendo dez anos despois como suplemento da Revista Blanca, converténdose en semanario en 1900. Converteuse en xornal na segunda metade de 1903. Foi prohibido pola ditadura de Primo de Rivera en 1923, xunto co resto da prensa libertaria. Reaparece en 1930 como semanario, editado xa pola Federación Anarquista Ibérica (FAI), sendo xornal nos anos da Revolución Española (1936-39).
Trala vitoria fascista, seguiu publicándose clandestinamente, sen periodicidade fixa. Paralelamente, en México os exiliados anarquistas españois publican un periódico mensual con idéntico nome, que servía de chamamento a tódolos defraudados pola Revolución Mexicana que, ó berro de ¡Tierra y libertad! se alzara contra a opresión, malia que posteriormente fose traizoada.
En España a FAI decidiu en 1977 volver a editar mensualmente Tierra y Libertad, trala reorganización libertaria trala morte de Francisco Franco.
Actualmente, é o decano da prensa libertaria en lingua castelá, e unha das máis antigas do mundo.
Amadou & Mariam
Amadou & Mariam é un dúo musical de Malí composto por Amadou Bagayoko (guitarrista e cantante) e por Mariam Doumbia (cantante).
Traxectoria
O dúo, coñecido como "a parella cega de Malí", coincidiu no instituto para mozos cegos no que estudaron. Entre 1974 e 1980, Amadou formou parte do grupo Les Ambassadeurs du Hotel. Nese último ano, a parella contraeu matrimonio e comezou a facerse notar no ámbito musical. Pola súa banda, Amadou continuou coa súa exitosa carreira como solista e dirixiu ós programas musicais do instituto para cegos. Porén, será o ano 1985 cando acaden un importante recoñecemento internacional, facendo xiras por Burkina Faso.
No 2003 fan unha colaboración co artista Manu Chao, quen produce o seu disco Dimanche à Bamako. No 2006, participaron na gravación de "Celebrate the day", o himno oficial do Mundial de Fútbol de Alemaña xunto con Herbert Grönemeyer.
As normas da casa da sidra
Baséase na novela de John Irving, The Cider House Rules, e o propio Irving escribiu o guión. Outros directores emprenderon o proxecto de realizar a adaptación, como Ang Lee ou Michael Winterbottom, pero abandonárono debido a discrepancias co autor da novela.
Sinopse
Homer Wells (Tobey Maguire) é un orfo que vive no estado de Maine durante a década de 1930. Medrou no orfanato de St. Cloud's baixo a tutela do Dr. Wilbur Larch (Michael Caine), que nunca deixou de preocuparse polos cativos que ten a cargo no hospicio. Mais cando Homer se fai un home, e se dá conta das posibilidades que lle brinda a vida, empeza a dubidar e a cuestionar os métodos e a lóxica que o doutor lle ensinou. O Dr. Larch realiza abortos secretamente, e ilegalmente, e adestra a Homer para que sigas os seus pasos.
Homer decide deixar o orfanato con Candy Kendall (Charlize Theron) e o namorado dela, Wally Worthington (Paul Rudd). Logo, cando Wally vai loitar na segunda guerra mundial, Homer e Candy estreitan amizades. Máis tarde, o avión de Wally é abatido, deixándoo paralizado da cintura para baixo. Cando el volta para a casa, Candy decide que ela debe coidar del e non ficar con Homer.
O Sr. Rose (Delroy Lindo) e os seus compañeiros son traballadores migrantes que están empregados temporalmente na plantación de mazairas da familia Worthington. O Sr. Rose empreñou á súa propia filla (Erykah Badu), e Homer, que desaproba o aborto, percibe que neste caso en particular el debe realizarllo a ela. Máis tarde, cando o Sr. Rose tenta abusar de novo da súa filla, ela acoitelarao. O desexo del, moribundo, é que os outros traballadores lle digan á policía que a súa morte foi por suicidio.
Despois da morte accidental do Dr. Larch, Homer decide retornar ao orfanato e exercer o exercicio de novo director. No final do filme, descóbrese que o doutor falsificara o rexistro médico de Homer para evitar que se fora para a guerra.
Calvos
O topónimo Calvos pode referirse a:
Maximino Sanmartín Sobrino
Maximino Sanmartín Sobrino, nado na Estrada en 1926, é un escritor galego en castelán e en lingua galega.
Traxectoria
Cunha vida marcada pola emigración, no ano 1995 outorgóuselle o Premio de Poesía El Imán e publica o seu primeiro libro, no que se recolleron versos escritos dende os dezasete anos, tras o que publicou varios máis, en todos eles alternando castelán e galego, salvo o último só en galego. Colaborou cun espazo cultural en Televigo.
Mew (Pokémon)
Mew (ミュウ) é unha das especies de Pokémon que aparecen na franquía Pokémon, unha serie de videoxogos, anime, mangas, libros, cartas coleccionables e outros medios que foi creada por Satoshi Tajiri e xerou miles de millóns de dólares en beneficios para Nintendo e Game Freak. Está considerado un Pokémon lendario tanto nos videoxogos coma nos mangas e no anime de Pokémon.
O seu creador, o programador de Game Freak Shigeki Morimoto, incluíu a Mew en Pokémon Red e Blue como un personaxe secreto. Isto fixo que a súa presenza estivese envolta de azueiras e lendas que contribuíron ó éxito da franquía Pokémon. Nestes xogos, Mew só se pode conseguir en eventos de distribución de Pokémon.
Mew (ミュー) foi a primeira marca rexistrada de Pokémon en ser solicitada (9 de maio de 1990) e rexistrada (31 de marzo de 1994), mesmo antes que Pocket Monsters (ポケットモンスター), que foi solicitada o 11 de setembro do 1995 e rexistrada o 26 de decembro de 1997.
Mew fixo a súa primeira aparición cinematográfica en Pokémon: The First Movie, que protagoniza xunto con Mewtwo. O filme revelou que un pelo fosilizado de Mew descuberto por un equipo de científicos na selva de Güiana foi empregado para crear a Mewtwo, un clon de Mew mellorado mediante enxeñería xenética. Mew volveu aparecer de novo en Pokémon: Lucario and the Mystery of Mew, onde tamén é un das personaxes principais, desta volta xunto con Lucario. A trama secundaria do filme xira arredor da misteriosa historia de Mew e como chegou a ser tan poderoso. Un dos protagonistas de Pokémon: The Mastermind of Mirage Pokémon é un Mew espellismo que axuda a Ash e os seus amigos a derrotar o Mirage Master ('Amo dos Espellismos').
Esterno
Para o esterno dos artrópodos, ver Esterno (artrópodos).
O esterno (Sternum) é un óso do tórax, plano, impar, central e simétrico, composto por varias pezas soldadas (estérnebras). Axuda a protexer o corazón e pulmóns.
O esterno humano
Divídese en tres porcións: o mango ou manubrio; o corpo formado por sete pezas; e o apéndice xifoide, que ten unha forma moi variable. O mango e o corpo articúlanse nunha sinartrose formando o chamado ángulo de Louis, articulación que pode osificarse nos adultos.
Fórmula de Strickler
A fórmula de Strickler é unha expresión do denominado coeficiente de Chézy C utilizado na fórmula de Chézy para o cálculo da velocidade da auga en canais abertos:
A Grela, Armentón, Arteixo
A Grela é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 1 muller.
Esterno
O esterno humano
Ten dúas caras, a anterior e posterior; dous bordos laterais; e dous extremos, o superior ou base e o inferior ou vértice.
A Grela, Armentón, Arteixo
O termo A Grela procede dunha resegmentación de latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra, onde se interpreta ese a- inicial como artigo.
Fórmula de Strickler
A expresión máis común da fórmula de Strickler é:
Esterno
O esterno humano
Atópase na parte media e anterior do tórax e articula superiormente coas clavículas e nos bordos laterais coas costelas chamadas verdadeiras mediante a cartilaxe costal, pero coas falsas faino mediante unha única cartilaxe. As costelas falsas, oitava, novena e décima, únense entre elas formando a arcada costal que, á súa vez, se une á sétima costela e esta, ao bordo lateral do esterno. O tipo de articulación condroesternal permite pequenos movementos. As articulacións denomínanse articulacións costo-esternais ou condro-esternais.
A articulación coas clavículas é de tipo encaixe recíproco imperfecto. Denomínase tecnicamente articulación esternocostocondroclavicular. Entre a clavícula e o esterno sitúase unha cartilaxe de adaptación, máis groso a nivel anterior e posterior ca no centro, que pode estar furado. Intervén tamén o extremo interno da primeira costela.
Fórmula de Strickler
onde:
Integrando ambas expresións, xorde a fórmula habitual de traballo:
Esterno
O esterno humano
miniatura|250px|Articulación do esterno coas clavículas e as primeiras costelas Os movementos da articulación inclúen ascenso, descenso, proxección cara adiante e cara atrás. É ademais a articulación interna do ombreiro funcional.
No mesmo bordo superior hai outra zona, a superior, que se relaciona co espazo supraesternal, onde se localizan as veas xugulares anteriores e a súa anastomose.
O bordo inferior é a propia apófise xifoide, de morfoloxía variable.
A cara anterior presta inserción do músculo esternocleidomastoideo no manubrio, do músculo serrato anterior, no corpo e do músculo recto anterior maior do abdome na apófise xifoide.
A cara posterior presta inserción ó músculo esternotiroide e esternocleidohioideo no manubrio, ó músculo triangular do esterno, no corpo; e ó diafragma na apófise xifoide.
Pablo Birger
Pablo Birger (nado o 7 de xaneiro de 1924, finou o 9 de marzo de 1966) foi un piloto de carreiras arxentino que competiu en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo co equipo Gordini. Correu nun Gordini tipo 15 no Gran Premio da Arxentina de 1953 pero o coche apenas aguantou vinte e un voltas. Dous anos máis tarde volveu alugar un asento con Gordini, esta vez competindo cun tipo 16, pero trompeou na primeira volta e chocou con Carlos Menditeguy. Birger, naceu en Buenos Aires, morreu nun accidente de tráfico na súa cidade natal á idade de 42 anos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
O Carrilnovo, Seixas, As Somozas
O Carrilnovo é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Beizo
Os beizos son a porta de entrada do aparello dixestivo e a apertura anterior da boca. Presentan unha porción muscular central, de músculo esquelético, recuberta por fóra por pel e por dentro por unha mucosa.
A porción muscular central corresponde a músculo estriado voluntario, recuberto pola súa banda externa por pel, constituída por epiderme, derme e hipoderma, e pola súa banda interna por unha mucosa, constituída por un epitelio de revestimento, unha lámina propia e unha submucosa. O beizo é un repregamento musculocutáneo membranoso. Para diferenciar nun corte a pel da mucosa débense visualizar os folículos pilosos. Ademais, o epitelio da mucosa é máis alto.
Beizo superior
Na zona central elévase un nódulo redondeado chamado tubérculo. Por enriba do nódulo atópase unha depresión chamada filtro. Desde as ás do nariz ás comisuras dos beizos atópanse uns sucos chamados sucos nasolabiais.
Vicente Fuentes
Vicente Fuentes, coñecido como Ministro, nado no Río de Xaneiro cara a 1902 e finado en Santiago de Compostela o 30 de xuño de 1937, foi un fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Fotógrafo residente na Trabanca (Padrón). Ao estalar a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Compostela por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado en Compostela o 30 de xuño de 1937 con Rogelio Riveiro Aboy, Luís Villaverde Lapido, José Montes e Manuel Hermida Pintor.
Martin Bäumle
Martin Bäumle, nado o 3 de xuño de 1964 en Thalwil, é un químico atmosférico e político suízo, presidente do Partido Verde Liberal.
Traxectoria
Tras rematar química na Escola Politécnica Federal de Zúric, logrou o diploma de estudos avanzados en ciencias da atmosfera. Traballou na medición e análise da contaminación atmosférica, en especial dos hidrocarburos. Entre 2003 e 2007 dirixiu a súa propia empresa, Bäumle Messungen und Beratungen.
Entrou no Consello Nacional nas eleccións de 2003. No ano seguinte produciuse unha escisión nos verdes de Zúric, marchando os sectores máis liberais do partido, entre eles Bäumle, que formaron o Partido Verde Liberal de Zúric do que foi un dos copresidentes. Reelixido no Consello Nacional en 2007, estableceuse unha estrutura nacional para o seu partido, que o elixiu como presidente. Nas eleccións de 2012 o seu partido foi un dos grandes vencedores pasando de 3 deputados a 12 e o 5,4% dos votos.
Synchiropus
Os Synchiropus son un xénero de peixes de auga salgada da familia dos Callionymidae. Habitan principalmente nas augas dos Océanos Índico e Pacífico.
Especies
O World Register of Marine Species recoñece 42 especies diferentes dentro deste xénero. Son as seguintes:
Naufragio
Naufragio é un filme español dirixido por Pedro Aguilera que foi estreado no 2010.
Sinopse
Robinson naufraga fronte ás costas do sur de España. Con dificultade, consegue chegar a unha praia e salva-la vida. É un ser anónimo e un proscrito, como tantos outros miles de inmigrantes subsaharianos. Consegue traballo nos invernadoiros da costa de Almería, pero a situación aí é precaria para os inmigrantes e decide avanzar cara o interior da península. A mente de Robinson está chea de voces de espíritos que o confunden e o gobernan. Para liberarse delas terá que cumprir unha misión: matar a un home.
Gaiba
O topónimo galego Gaiba pode referirse a:
Gourette
miniaturadaimagem|Gourette Gourette (fr.) ou Goreta (oc., non oficial) é o nome dunha estación de esquí occitana situada na aba norte dos Pireneos e pertencente ao concello de Aigas Bonas. É a maior estación de esquí dos Pireneos.
A Torre, Arcos, Outeiro de Rei
A Torre é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Coeficiente de Chézy
Denomínase coeficiente de Chézy ao coeficiente C utilizado na fórmula de Chézy para cálculo da velocidade da auga en canles abertas:
onde:
Unha das posibles formulacións deste coeficiente débese a Henri Bazin:
Aplicando a formulación de Bazin para o coeficiente de Chézy, a velocidade da auga en canais calcúlase segundo a fórmula seguinte:
Existen outras expresións para o coeficiente C, entre as que se poden citar:
Lilangeni
O lilanxeni ou lilangeni (emalangeni en plural na lingua local) é a moeda oficial de Eswatini e é emitida polo Banco Central de Eswatini (en swazi Umntsholi Wemaswati). Abréviase como L (E para o plural) e o seu código ISO é SZL. Un lilangeni divídese en 100 céntimos. O rand surafricano é tamén aceptado no país. O seu nome provén da palabra swazi langeni (diñeiro), co prefixo de substantivo singular li-.
Historia
O lilangeni foi introducido en 1974 en substitución do rand surafricano á par (1 lilangeni = 1 rand). Actualmente as dúas moedas pertencen á Área Monetaria Común xunto co loti de Lesotho, polo que o rand ten valor legal en Eswatini.
Moedas
miniatura|dereita|300px|Anverso. miniatura|dereita|300px|Reverso. En 1974 cuñáronse moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e 1 lilangeni, das cales as dun e 2 céntimos estaban feitas de bronce e o resto de cuproníquel. A excepción da moeda dun 1 lilangeni, ningunha moeda era redonda: as de 1 e 50 céntimos eran dodecagonais, as de 2 céntimos eran cadradas e as de 5, 10 e 20 céntimos onduladas.
A moeda de 2 céntimos deixou de cuñarse en 1982, e en 1986 a moeda dun céntimo de cobre trocou a súa forma a circular e a dun lilangeni trocou a súa composición a níquel-latón. Estas foron seguidas en 1992 polas de níquel redondas de 5 e 10 céntimos e niquel-latón redondas dun lilangeni. Entre 1995 e 1996 engadíronse as denominacións de 2 e 5 emalangeni.
A moeda dun lilangeni de níquel-latón teñen exactamente as mesmas dimensións e composición que as moedas británicas de 1£ introducidas tres anos antes, polo que estas moedas son ás veces empregadas de xeito fraudulento en máquinas expendedoras británicas.
Billetes
En 1974, a Autoridade Monetaria de Eswatini emitiu os primeiros billetes de 1, 2, 5 e 10 emalangeni, xunto aos de 20 emalangeni en 1978. En 1981, o Banco Central de Eswatini asumiu a competencia de imprimir os billetes, emitindo os primeiros billetes conmemorando o xubileu do rei Sobhuza II. Entre 1982 e 1985, emitíronse as series normais de billetes de 2, 5, 10 e 20 emalangeni. En 1990 engadiuse a denominación de 50 emalangeni. Entre 1995 e 1996, os billetes de 2 e 5 emalangeni foron substitutos por moedas, e ademais emitíronse billetes de 100 e 200 emalangeni en 1996 e 1998 respectivamente. Os billetes de 200 emalangeni conmemoran o 30º aniversario da independencia do país.
Presidente de Romanía
miniatura|130px|Brasón de Romanía O presidente é o xefe de estado de Romanía. Segundo a constitución vixente é elixido por un período de 5 anos, en dúas quendas. Romanía deveu unha república en 1947, cando os comunistas forzaron a renuncia do rei Miguel I de Romanía.
Esta é a lista dos xefes de estado de Romanía de 1947 ata hoxe.
3/5
3/5 é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Les Savy Fav, publicado o 1 de xullo de 1997 a través do selo Self-Starter Foundation.
Franza, Veiga, Chantada
Franza é un lugar na parroquia de Veiga, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 12 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Ned Kelly (filme de 2003)
Ned Kelly é un filme australiano dirixido por Gregor Jordan que foi estreado no 2003. Está baseado na novela Our Sunshine de Robert Drewe.
Sinopse
Australia, 1870. Ned Kelly, pertencente a unha familia de inmigrantes irlandeses, é vítima dos prexuízos e a forza da policía. Ante as inxustizas, os Kelly formarán unha banda, que foxe da lei e rouba bancos para sobrevivir.
Arxentiniformes
miniatura|280px|[[Alepocephalus tenebrosus (Alepocephalidae).]] A dos arxentiniformes (Argentiniformes) é, para algúns autores, unha orde de peixes teleósteos mariños icluída na superorde dos protacantopterixios.
Características
Trátase dun primitivo grupo de peixes de mar aberto, repartidos en dúas subordes, a dos Alepocephaloidei (coas familias dos Alepocephalidae, Bathylaconidae e Platytroctidae) e a dos Argentinoidei (coas familias dos Argentinidae, Microstomatidae e Opisthoproctidae). Os membros deste grupo comparten un número de caracteres internos osteolóxicos e outros. Teñen unha aleta adiposa, a aleta dorsal está máis atrás que a parte media do lombo e as marxes da mandíbula superior están formadas polos ósos maxilar e premaxilar.
Clasificación controvertida
Pero moitos autores modernos non están de acordo sobre a composición e as relacións filoxenéticas deste grupo, e así tanto o WoRMS, como o ITIS e como a FishBase, baseándose en estudos recentes, clasifácanos, engadindo as familias dos Galaxiidae e os Retropinnidae, dentro da orde dos osmeriformes.
De feito, as bases de datos máis empregadas polos ictiólogos, dividen a superorde dos paracantopterixios nas tres ordes seguintes:
Léa Seydoux
Léa Seydoux, nada en París o 1 de xullo de 1985, é unha actriz e modelo francesa.
Ellezelles
Ellezelles (en neerlandés, Elzele; en picardo, Elziele) é unha pequena vila e un municipio situado no corazón do chamado Pays des Collines, na Rexión de Valonia, Provincia de Hainaut, Bélxica.
Xeografía
A vila dista 25 km de Tournai e 50 km de Bruxelas.