cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laureano Rúa Guimeráns
Traxectoria
Militou no Celta tres tempadas so disputaría un total de dez encontros, anotando dous goles. Na tempada 1942/43 marchou cedido xunto a Machicha I ao UD Salamanca. Mentres Machicha regresaba ao pouco a Vigo ante os problemas para cobrar o soldo Nano permaneceu en Salamanca trece anos salvo a tempada 1951/52 na que xogou no Racing de Santander en Primeira División.
Victoria (nao)
A Victoria foi unha nao ou carraca construída no século XVI pola monarquía hispana para a navegación oceánica. A Victoria foi a primeira nave en circunnavegar a terra. Foi construída para a chamada «Armada da especiería» ou «Armada de Magallanes» sendo o único navío que deu a volta ao mundo (1519-1522) ao mando de Juan Sebastián Elcano.
Frota da que formou parte
miniatura|Réplica da nao Victoria construída en 1992 para a [[Exposición Universal de Sevilla de 1992|Expo de Sevilla, no porto de Nagoya, Xapón.]]
Corpo lúteo
miniatura|dereita|300 px|Ovario con folículos en distintos estados de maduración. miniatura|dereita|300 px|Sección do ovario. O 9 é o folículo case maduro. 9' é o folículo postovulatorio do cal saíu o [[ovocito. 10 é o corpo lúteo.]]
O corpo lúteo (do latín "corpo amarelo") é unha estrutura endócrina temporal dos ovarios dos mamíferos, implicada na produción de niveis relativamente altos da hormona proxesterona e moderados do estróxeno estradiol e de inhibina A. A súa secreción de estróxenos inhibe a liberación no hipotálamo de GnRH, o que detén a secreción na adenohipófise ou pituitaria anterior das hormonas LH e FSH. O corpo lúteo orixínase pola transformación dun folículo ovárico que xa realizou a ovulación (expulsión do ovocito). A súa cor amarela débese á acumulación de carotenoides da dieta.
Desenvolvemento e estrutura
O corpo lúteo desenvólvese a partir dun folículo ovárico na fase lútea do ciclo menstrual ou ciclo estral, despois de producirse a ovulación. Inmediatamente despois desta, o folículo orixina un corpo hemorráxico, chamado así pola evidente acumulación nel de sangue despois da súa rotura, que segrega proxesterona. Despois transfórmase en corpo lúteo.
Telekom Baskets Bonn
O Telekom Baskets Bonn, tamén coñecido como Baskets Bonn, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Bonn (Renania do Norte-Westfalia). O club foi fundado en 1992, e actualmente compite na Basketball Bundesliga (BBL), máxima categoría do baloncesto xermano. O principal patrocinador do club é Deutsche Telekom, unha das máis importantes compañías de telefonía e Internet alemás, a cal tamén vende teléfonos móbiles nos Estados Unidos. O equipo xoga os seus partidos como local no Telekom Dome, recinto inaugurado en 2008 con capacidade para 6.000 espectadores. Aínda que o club non gañou ningún título destacábel, chegou a xogar até cinco veces a final da BBL (1997, 1999, 2001, 2008 e 2009).
Corpo lúteo
Desenvolvemento e estrutura
O corpo lúteo é tipicamente moi grande en comparación co tamaño total do ovario; nos humanos, ten entre algo menos de 2 cm a 5 cm de diámetro.
Telekom Baskets Bonn
Historia
O Telekom Baskets Bonn foi fundado no ano 1992 coa fusión dos clubs Godesberger Turnverein 1888 eV e SC Fortuna Bonn fusionáronse. O Godesberger TV fora fundado en 1970, en canto o SC Fortuna Bonn en 1973. O Godesberger TV conseguira o ascenso á Basketball Bundesliga en 1990. Porén, Un ano despois, o club descendeu e os problemas económicos asociados conduciron á fusión dos dous clubs nomeados. O nome escollido para o novo equipo foi o de BG Bonn 92. Ao ano seguinte, o club mudou de nome a Post SV Bonn e en 1995 a Telekom Baskets Bonn, patrocinado pola compañía alemá de telecomunicacións Deutsche Telekom.
Corpo lúteo
Desenvolvemento e estrutura
As súas células orixínanse a partir das células foliculares (da granulosa e teca) que rodeaban o folículo.
miniatura|[[Esteroidoxénese, coa proxesterona en fondo amarelo na parte superior central. Os andróxenos en fondo azul, e a aromatase na parte inferior central (é o encima presente nas células da granulosa luteínicas que converte os andróxenos en estróxenos, no triángulo rosa).]] Igual que as células da teca do folículo previo, as células da teca luteínicas carecen do encima aromatase que cómpre para a produción de estróxenos, polo que só poden realizar a esteroidoxénese ata a formación de andróxenos. As células da granulosa luteínicas teñen aromatase, e utilízana para formar estróxenos a partir dos andróxenos que lles chegan procedentes das células da teca luteínicas; polo contrario as células da granulosa luteínicas non teñen o encima 17α-hidroxilase ou 17,20 liase, polo que non poden producir por si mesmas andróxenos.
Unha vez que o corpo lúteo dexenera, o que queda denomínase corpus albicans (corpo branco).
Funcións
O corpo lúteo é esencial para establecer e manter o embarazo e manter o endometrio. O corpo lúteo segrega proxesterona, que é a hormona esteroide responsable da formación da decidua no endometrio uterino e do seu mantemento. O feito de que a produción de hormonas do corpo lúteo inhiba a secreción de LH e FSH na hipófise fai que non se poida iniciar un novo ciclo menstrual (e haber outra ovulación) ata que o corpo lúteo dexenera (a pílula anticonceptiva ten un funcionamento parecido).
Cando non se produciu embarazo
miniatura|dereita|Ovario humano cun corpo lúteo completamente desenvolvido coa súa característca cor amarela. Se o óvulo non é fertilizado, o corpo lúteo deixa pouco a pouco de segregar a proxesterona e decae (despois de aproximadamente 14 días nos humanos), dexenerando ata formar o corpus albicans (corpo branco), que é unha masa fibrosa de tecido cicatricial.
O revestimento endometrial uterino despréndese ao non haber proxesterona e, nas mulleres e femias dalgúns simios, é expulsado pola vaxina orixinando a menstruación (inicio do ciclo menstrual). Nos animais con ciclo estral, este revestimento simplemente dexenera ata o seu grosor normal.
No embarazo
Se o óvulo foi fertilizado e se produce a implantación do embrión no útero (que dará inicio ao embarazo), as células do sincitiotrofoblasto do blastocisto (derivadas do trofoblasto) segregan a hormona gonadotropina coriónica humana (hCG), ou outra hormona similar noutras especies, no día 9º despois da fertilización. Só máis tarde se formará a placenta.
A gonodotropina coriónica humana indica neste período ao corpo lúteo que siga producindo proxesterona (en caso contrario dexeneraría), e que así manteña en bo estado o endometrio uterino, o que é necesario para o desenvolvemento do embrión (en caso contrario o endometrio desprenderíase na menstruación). A partir deste momento o corpo lúteo chámase corpo lúteo do embarazo, que se mantén ata que se forma a placenta e esta empeza a producir hormonas plenamente.
Se actúan as prostaglandinas neste punto isto causa a dexeneración do corpo lúteo e o aborto do feto. Porén, nos animais placentarios como os humanos, a placenta (que substitúe ao sincitiotrofoblasto) faise cargo finalmente da produción de proxesterona e o corpo lúteo dexenera formando un corpus albicans sen que se perda o embrión/feto. Despois do primeiro trimestre de embarazo o corpo lúteo xa dexenerou.
Contido de carotenoides
A cor amarela que ten o corpo lúteo e á que se debe ao seu nome débese á concentración que ten de certos carotenoides, especialmente luteína (o mesmo ocorre na mácula lútea da retina do ollo). Aínda que en 1968 informouse da síntese de beta-caroteno en cortes de corpo lúteo de vaca en condicións de laboratorio, este descubrimento nunca puido ser reproducido, polo que a idea da síntese de carotenoides no corpo lúteo non é actualmente aceptada pola comunidade científica. O que se pensa é que o corpo lúteo concentra carotenoides procedentes dos alimentos da dieta nos mamíferos.
Telekom Baskets Bonn
Historia
En abril de 1995 o Telekom Baskets Bonn declarou o seu obxectivo de ser ascender á Bundesliga en 1997. Porén, xa na tempada 1995−96 o equipo terminou a segunda división invicto e ascendeu á principal liga de baloncesto de Alemaña. Na BBL o Baskets estabeleceuse de inmediato, destcando o apoio dos seareiros no novo pavillón Hardtberghalle. Na súa primeira temporada, o Baskets chegou ás Finais da liga. Con todo, perderon 1−3 contra o Alba Berlín. Nos anos seguintes e até a temporada 2004−05, o equipo sempre disputou as eliminatorias polo título. Na propia temporada 2005, o Baskets terminau a tempada regular no noveno posto, o que provocou que o entón o adestrador Predrag Krunić fose despedido. Nesta época, entre 1998 e 2002, cómpre destacar o acordo de cooperación do club co SG Sechtem.
Ano a ano
thumb|Chris Ensminger (2009–2013).
Títulos
Aínda que o club non conseguiu gañar ningún título, participou en múltiples finais de competicións.
Liga de Alemaña Copa de Alemaña
Aceite de millo
miniatura|Garrafa de cinco litros de aceite de semente de millo. O aceite de millo, ou de maínzo, é un aceite vexetal de cor amarela clara, con olor e sabor suave, extraído a partir da prensa de grans de millo.
Propiedades
Por ser rico en poliinsaturados omega 6, o aceite de millo é máis saudábel que o aceite de soia podendo, nunha dieta equilibrada, auxiliar no combate ao colesterol sanguíneo. Con todo, debe ser consumido con moderación, pois como todo aceite vexetal, é moi rico en calorías.
A porcentaxe de aceite dun gran de millo oscila entre o 3,1 e o 5,7% do peso do mesmo e o 83% dese contido graxo sitúase no xerme. Este sepárase do resto do gran na primeira etapa do proceso de moedura húmida, obténdose deste xeito a materia prima para a recuperación do aceite.
Para aproveitar ao cen por cento as súas propiedades nutricionais debe ser un aceite obtido por presión en frío do xerme de millo fresco.
O aceite de millo refinado ten moito éxito xa que ten unha gran resistencia ao enranciamento e potencia o sabor dos alimentos.
A súa riqueza en vitamina E faino por unha banda moi estable e doutra banda contribúe a que sexa ideal para previr enfermidades circulatorias, vasculares ou enfermidades neurolóxicas e esterilidade. Non contén cantidades significativas de proteínas, carbohidratos nin fibra alimentaria.
Utilización
Para fritir alimentos en hostalería e no fogar, para a elaboración de margarina, maionesa, na industria da panificación, consomés e sempre que se queira substituír a graxa animal.
CB San Pablo Burgos
O Club Baloncesto San Pablo Burgos S.A.D., até 2017 Club Baloncesto Miraflores, e actualmente coñecido por motivos de patrocinio como Hereda San Pablo Burgos, é un club de baloncesto español con sede na cidade de Burgos, Castela e León. Actualmente compite na Liga LEB Ouro. O equipo, que xa existía desde nivel provincial en 1994, foi convertido en equipo profesional en 2015 para substituír ao CB Tizona despois de que este non puidese ascender á ACB. O equipo disputa os seus partidos como local no Coliseum Burgos, pavillón con capacidade para 9 352 espectadores.
Historia
Antes de crear o equipo profesional, o Club Baloncesto Miraflores era un equipo da liga provincial de Burgos fundado en 1994. O equipo profesional foi creado en agosto de 2015 co obxectivo de substituír ao Club Baloncesto Tizona, que non puido ascender á Liga ACB ao final da temporada 2014−15, como o principal club da cidade, sendo admitido en LEB Ouro o 28 de agosto de 2015. Na súa primeira temporada en LEB Ouro o club acadou a terceira posición, obtendo o dereito a xogar os playoffs de ascenso. Porén, perden en semifinais contra o Peñas Huesca por 1−3.
Na súa segunda temporada o club clasificouse para a Copa Princesa de Asturias e o 10 de xuño de 2017 e ascendeu á liga ACB. Na súa primeira temporada en ACB, os burgaleses comezaron con sete derrotas consecutivas, complicando a súa permanencia na competición. Porén, unha vitoria ante o UCAM Murcia e a chegada do escolta estadounidense John Jenkins, cambiaron a tendencia negativa dos casteláns. Finalmente, acaban a temporada en décimo cuarto posto con 13 vitorias. Na súa segunda temporada en ACB melloraron o resultado obtendo 15 vitorias e acabando en undécima posición, dándolles pé para xogar a Basketball Champions League.
Na temporada 2019−20, acabaron a temporada regular en décimo lugar. Debido á situación derivada da pandemia de COVID-19, doce equipos disputaron os playoffs polo título en lugar dos habituais oito, o que lles permitiu xogar unha fase de playoffs na que chegan ás semifinais. Na competición europea o equipo tivo unha estrea destacábel ao conseguir vencer na final ao AEK Atenas por 85−74. En 2021 o equipo volver gañar a Basketball Champions League após venceren na final ao Pınar Karşıyaka 64−59.
Patrocinios
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do CB Miraflores.
Palmarés
Basketball Champions League FIBA Intercontinental Cup: Copa Castilla y León
Dión Crisóstomo
Dión Crisóstomo (Δίων Χρυσόστομος), Dión de Prusa ou Dión Cocceio, nado en Prusa (hoxe Bursa, Turquía) ca. 40 e finado ca. 120, foi un orador, escritor, filósofo e historiador grego do Imperio romano que floreceu no século I. Consérvanse oitenta dos seus Discursos. O seu sobrenome Χρυσόστομος significa en grego literalmente «boca de ouro».
Traxectoria
Naceu en Prusa, (actual Bursa), na provincia romana de Bitinia (actualmente parte do noroeste de Turquía). A súa data de nacemento considérase comprendida entre o 40 e o 45. Converteuse nun cínico e un estoico, e considéraselle parte da segunda escola sofista de filósofos gregos. Aparentemente viviu en Roma durante o reinado de Tito, pois escribiu sobre unha escandalosa relación que o emperador tivo co púxil Melancomas. Foi crítico co emperador Domiciano, quen o expulsou de Roma, Italia e Bitinia no 82 por aconsellar a un dos seus parentes conspiradores. Durante o seu exilio aparentemente viaxou amplamente polo Imperio, a miúdo vestido con farrapos e realizando labores manuais. Despois de que Domiciano fose asasinado no 96, dise que Dión falou a un campamento de tropas romanas amotinadas e persuadiunos para que aceptasen a vontade do pobo romano. Baixo o reinado do emperador Nerva terminou o seu exilio e adoptou máis tarde o apelido Cocceio paia honrar o apoio prestado por el, cuxo nome completo era Marco Cocceio Nerva. Tras a morte de Nerva fíxose amigo íntimo do emperador Traxano. Nos seus últimos anos Dión regresou a Prusa, onde aparentemente tivo certo status, pois hai rexistros da súa participación nun preito sobre renovación urbana sobre o 111. Crese que morreu algún tempo despois de 112, posibelmente entre 115 e 120.
Os seus Discursos cobren un amplo rango de temas e parecen ser versións escritas das súas charlas. Algúns destes poden ser preparados para representalos a Traxano en ocasións especiais. Os temas inclúen a monarquía, o estilo de vida de Dióxenes de Sinope, o vicio e a virtude, a liberdade, a escravitude, a riqueza, a avaricia, a guerra, a hostilidade e a paz, o bo goberno e outras cuestións morais. Tamén razoou fortemente contra permitir a prostitución.
Foi contemporáneo de Plutarco, Tácito e Plinio o Novo. Aínda que non escribiu sobre os cristiáns como tales, a súa filosofía foi considerada un paralelo moral coa de Paulo de Tarso, e indica que os primeiros gregos cristiáns recorreron ás filosofías cínica e estoica cando desenvolvían a súa fe. Sendo un estoico, tamén avogaba por vivir de acordo coa natureza e levar unha vida sinxela.
Non debe confundirse con Dión Casio, neto seu, que tamén foi un historiador dos romanos, nin co bispo do século IV Xoán Crisóstomo de Antioquía.
Najwa Nimri
Najwa Nimri Urrutikoetxea, nada en Pamplona o 14 de febreiro de 1972, é unha cantautora e actriz navarra.
Traxectoria
Filla de xordano e vasca, o seu nome significa éxtase en árabe, a lingua de seu pai.
De pequena trasladouse a Bilbao e vive actualmente en Madrid. Deuse a coñecer como actriz grazas ao seu papel en Salto ao baleiro, a primeira película do cineasta vasco Daniel Calparsoro. En canto á súa carreira musical, antes da súa primeira incursión na pantalla, Najwa Nimri cantaba á fronte de Respect (música soul) e de Clan Club (jazz) e máis tarde formou xunto a Carlos Jean o grupo Najwajean, este grupo desfíxose e xa sacou tres discos en solitario.
B (homónimos)
B pode referirse a:
HMG-CoA redutase
A HMG-CoA redutase ou 3-hidroxi-3-metil-glutaril-CoA redutase, abreviada oficialmente como HMGCR ( para a dependente de NADH, e para a dependente de NADPH) é o encima limitante que controla a vía do mevalonato, a vía metabólica que se utiliza para producir colesterol e outros isoprenoides. Normalmente nas células de mamíferos este encima é suprimido polo colesterol procedente da degradación de lipoproteínas de baixa densidade (LDL) que se uniron ao receptor de LDL e entraron na célula, e de especies oxidadas do colesterol. Inhibidores competitivos desta redutase inducen a expresión do receptor de LDL no fígado, o cal á súa vez incrementa o catabolismo das LDL do plasma e rebaixa a concentración plasmática de colesterol, que é un importante determinante da aterosclerose. Este encima é a diana dos medicamentos que rebaixan o colesterol chamados estatinas.
Nos humanos, o xene que codifica a HMG-CoA redutase está localizado no brazo longo do cromosoma 5 (5q13.3-14). Encimas relacionados coa mesma función están tamén presentes noutros animais, plantas e bacterias.
Estrutura
A principal isoforma (isoforma 1) da HMG-CoA redutase en humanos ten unha lonxitude de 888 aminoácidos. É unha proteína transmembrana politópica (é dicir, posúe moitos segmentos de hélice alfa transmembranas). Contén dous dominios principais:
Función
A HMGCR cataliza a conversión do HMG-CoA a ácido mevalónico, que é un paso necesario na síntese de colesterol.
Fármacos
Os fármacos que inhiben a HMG-CoA redutase, chamados inhibidores da HMG-CoA redutase (ou "estatinas"), utilízanse para baixar o colesterol sérico para así reducir o risco de enfermidades cardiovasculares.
Entre estes fármacos están a rosuvastatina (CRESTOR), lovastatina (Mevacor), atorvastatina (Lipitor), pravastatina (Pravachol), fluvastatina (Lescol), pitavastatina (Livalo), e simvastatina (Zocor). O extracto de arroz de lévedo vermello (un arroz fermentado cultivado cun lévedo vermello), unha das fontes fúnxicas nas que se descubriron as estatinas, contén varias moléculas naturais que rebaixan os niveis de colesterol chamadas monacolinas. A máis activa destas é a monacolina K, ou lovastatina (primeiro vendida como Mevacor, e agora dispoñible como xenérico).
Hormonas
A HMG-CoA redutase é activa cando a glicosa sanguínea é alta. As funcións básicas da insulina e o glicagón son manter a homeostase da glicosa. Así, ao controlar os niveis de azucre sanguíneos, afecta indirectamente á actividade da HMG-CoA redutase, pero un decrecemento na actividade do encima está causado por unha proteína quinase activada por AMP, que responde a un incremento na concentración de AMP, e tamén á leptina.
Importancia clínica
Como a reacción catalizada pola HMG-CoA redutase é o paso limitante da síntese do colesterol, este encima representa a única diana importante para os fármacos actuais para a redución do colesterol en humanos. A importancia médica da HMG-CoA redutase vai alén do seu papel directo na síntese do colesterol, xa que se descubriu que as estatinas poden ofrecer beneficios para a saúde cardiovascular independentemente da redución do colesterol. As estatinas teñen propiedades antiinflamatorias, principalmente como resultado da súa capacidade para limitar a produción de isoprenoides clave que cómpren para unha parte augas abaixo da resposta inflamatoria. Ao bloquear a síntese de isoprenoides, as estatinas mostráronse prometedoras para tratar a esclerose múltiple en modelos de ratos, unha enfermidade inflamatoria autoinmune.
A HMG-CoA redutase é un importante encima no desenvolvemento. A inhibición da súa actividade e a conseguinte falta de isoprenoides pode orixinar defectos na migración de células xerminais e hemorraxias intracerebrais.
Regulación
miniatura|O complexo HMG-CoA redutase-[[substrato encimático|substrato (Azul:Coencima A, vermello:HMG, verde:NADP+)]] A regulación da HMG-CoA redutase faise a varios niveis: transcrición, tradución, degradación e fosforilación.
Transcrición do xene da redutase
A transcrición do xene da redutase é potenciada pola proteína que se une ao elemento regulador de esterois (SREBP, sterol regulatory element binding protein). Esta proteína únese ao elemento regulador de esterois (SRE, sterol regulatory element), situado no extremo 5' do xene da redutase. Cando a SREBP está inactiva, está unida ás membranas do retículo endoplasmático ou á membrana nuclear xunto con outra proteína chamada proteína activadora da clivaxe de SREBP (SCAP, cleavage-activating protein). Cando os niveis de colesterol diminúen, a SREBP é liberada da membrana por proteólise e migra ao núcleo celular, onde se une ao SRE e a transcrición é potenciada. Se os niveis de colesterol aumentan, a clivaxe proteolítica da SREBP na membrana cesa e as proteínas deste tipo que chegaran ao núcleo son rapidamente degradadas.
Tradución do ARNm da redutase
A tradución do ARNm deste encima é inhibida por un derivado do mevalonato, que segundo algúns estudos é o farnesol, aínda que este papel foi discutido.
Degradación da redutase
Os niveis crecentes de esterois incrementan a susceptibilidade do encima redutase á degradación asociada co retículo endoplasmático e á proteólise. As hélices 2 a 6 (dun total de 8) do dominio transmembrana da HMG-CoA redutase perciben os niveis altos de colesterol, o que leva á exposición da lisina 248 do encima. Este residuo de lisina pode ser ubiquitinado pola E3 ligase AMFR, o que serve como sinal para a degradación proteolítica.
Fosforilación da redutase
A regulación a curto prazo da HMG-CoA redutase faise por inhibición por fosforilación (da serina 872, en humanos ). Hai algunhas décadas pensábase que a actividade da HMG-CoA redutase a controlaba unha fervenza de encimas: críase que unha quinase da HMG-CoA redutase inactivaba o encima, e esta quinase á súa vez era activada tamén por fosforilación por unha quinase da quinase da HMG-CoA redutase. Unha excelente revisión da regulación da vía do mevalonato feita polos premio Noble Joseph Goldstein e Michael Brown engadiu máis detalles: a HMG-CoA redutase é fosforilada e inactivada pola proteína quinase activada por AMP, que tamén fosforila e inactiva á acetil-CoA carboxilase, o encima limitante da biosíntese de ácidos graxos. Así, ambas as rutas que utilizan o acetil-CoA para a síntese de lípidos son inactivadas cando a carga de enerxía na célula é baixa, e as concentracións de AMP aumentan. Fixéronse moitas investigacións para identificar as quinases de augas arriba da ruta que fosforilan e activan a proteína quinase activada por AMP.
Recentemente, identificouse a LKB1 como unha probable quinase da AMP quinase, que parece implicar sinalización por calcio/calmodulina. Esta vía probablemente transduce sinais da leptina, adiponectina, e outras moléculas de sinalización.
Tierra Comunera
Tierra Comunera (TC) foi un partido político español de tendencia castelanista.
Fundación
Foi fundado en decembro de 1988 en Soria, se ben tiña maior implantación política na cidade de Burgos, onde estaba localizada a súa sede central. O nome orixinal do partido no momento da fundación era Tierra Comunera, mais en 1991 pasou a denominarse Tierra Comunera-Partido Nacionalista Castellano (TC-PNC). Logo do seu VII Congreso Nacional, celebrado en Segovia no 2004, acordouse mudar de novo o nome do partido, eliminando o apéndice Partido Nacionalista Castellano e volvendo ao orixinario: Tierra Comunera.
Programa político
TC esixía o recoñecemento de Castela como nacionalidade histórica e a súa unidade territorial, superando a fragmentación da "nación" castelá en cinco comunidades autónomas (Castela e León, Castela-A Mancha, Madrid, Cantabria e A Rioxa), aínda cando a súa representación nestas dúas últimas comunidades autónomas é inexistente. Politicamente, TC definíase como nacionalista, progresista e ecoloxista.
Resultados electorais
miniatura|300px|esquerda|Acto de Tierra Comunera en [[Toledo.]] En 1999 obtivo os mellores resultados electorais da súa historia, atinxindo representación no concello de Burgos e mais nas Cortes de Castela e León. Mais nas seguintes eleccións municipais e autonómicas (2003) perdeu a representación nas Cortes, aínda que acrecentou a súa presenza en municipios de provincias castelás como Ávila, Segovia, Valladolid, Palencia, Guadalaxara e mais Cidade Real, sen contar a provincia de Burgos, na cal o partido ten decenas de cargos públicos.
Porén, nunca obtivo representación de nivel estatal.
Lorca Atlético Club de Fútbol
O Lorca Atlético Club de Fútbol é un club de fútbol de España, da cidade de Lorca, na Rexión de Murcia. Foi fundado en 2010 e actualmente xoga na Terceira División Española.
Historia
No verán de 2010, ante a grave situación económica do Lorca Deportiva, o empresario Cristóbal Sánchez Arcas funda o Lorca Atlético Club de Fútbol. O desexo de Cristóbal Sánchez, a pesar de que parte da afección de Lorca prefire comezar cun proxecto máis humilde desde a categoría máis baixa, é que o novo club comece en Segunda División B. Para iso establece conversacións con varios clubs murcianos na categoría con graves problemas para continuar na categoría. Tras non frutificar as negociacións co Caravaca nin co Jumilla consegue chegar a un acordo para comprar a praza do Sangonera Atlético.
O 19 de xullo chega a confirmación desde a RFEF de que o novo equipo poderá competir na categoría. O mesmo día anúnciase tamén a Benigno Sánchez Yepes, adestrador lorquino, como primeiro adestrador do club. O luns 26 de xullo preséntase o novo club en sociedade, o equipo terá un orzamento de 750.000 € e anúncianse os primeiros xogadores. Ao día seguinte comezan os adestramentos no Artés Carrasco.
O primeiro partido, amigable, dispútase o 12 de agosto en Pulpí contra o Atlético Pulpileño. O centrocampista Roberto Casabella anota o primeiro gol da historia do equipo lorquino. O 15 de agosto gaña o tradicional Trofeo Praia e Sol ao Águilas FC por 1-2. O día 28 de agosto debuta en partido oficial ante o Betis B cunha vitoria pola mínima con gol de Jaime.
Estadio
200px|miniatura|Fondo norte do estadio
O Lorca Atlético xoga no Estadio Francisco Artés Carrasco, con capacidade para 8.500 persoas.
Cadro 2010/11
Actualizado a 1 de setembro de 2010.
Teatro Jofre
O teatro Jofre é un espazo escénico inaugurado en 1892, situado na praza de Galicia, no barrio da Madalena, da cidade de Ferrol. É un dos referentes teatrais públicos de Galicia xunto ao teatro Rosalía de Castro da Coruña e unha institución cultural de Ferrol.
Historia
Contra o século XVIII Ferrol contaba co teatro do italiano Nicolás Settaro, onde se representaban funcións dramáticas, líricas e bailes. Este teatro foi destruído por un incendio, o que fixo que a cidade perdese o único teatro digno existente, facendo que os espectáculos se celebrasen en barracóns provisionais ou nos baixos máis amplos da cidade, que se acondicionaban a modo de teatriños. Co ascenso da Mariña de Guerra e dos estaleiros no século XIX a cidade medrou, construíndose novos edificios públicos, entre os que estaba o novo teatro.
En 1862, un grupo de ferroláns comezaron a construción do novo teatro. Os arquitectos Faustino Domínguez Domínguez e o seu fillo Faustino Domínguez Coumes-Gay, foron os autores do primeiro proxecto e do edificio final, respectivamente. A pesar de que os beneficios da empresa serían para o Hospital de Caridade, o que tiña que facilitar a construción, as obras non rematarían de non ser polo apoio do ferrolán Joaquín Jofre Maristany, residente en Buenos Aires. A importancia da súa persoa na construción do teatro fixo que se lle dese o seu nome. Trinta anos despois de comezadas as obras, o 19 de maio de 1892 o teatro foi inaugurado coa representación de El alcalde de Zalamea, de Calderón de la Barca.
En 1908 incorporou á súa programación proxeccións cinematográficas. En 1919 o teatro pasou á empresa Fraga, que encargou ao arquitecto Rodolfo Ucha a creación dunha nova fachada, engadindo un pórtico. O 4 de decembro de 1935 acolleu un mitin organizado pola Confederación Rexional Galaica da CNT no que participaron Federica Montseny, Jaime Baella e Claro José Sendón.
A finais do século XX o teatro Jofre pechou as súas portas tras anos de decadencia da actividade e do edificio. Finalmente foi comprado polo Concello de Ferrol, que, despois da rodaxe nel do filme Divertimento, decidiu rehabilitalo, sobre todo polo impulso do entón Concelleiro de Cultura e anteriormente Deputado no Parlamento de Galicia (1990-1993), Director Xeral de Cultura no goberno do socialista Fernando González Laxe e deputado no Congreso, Bonifacio Borreiros. O encargado deste proxecto foi Rafael Baltar, finado en 2002, que actuou especialmente nos accesos ao edificio e na fachada sur, ademais de crear unha galería con miradoiro. Tamén foi reformado o interior para darlle máis luz e espazo escénico. Tras as obras foi reinaugurado en 2006.
Entre xullo e agosto do 2011 o Jofre foi pechado polo Concello de Ferrol para levar a cabo a instalación dun novo pano devasa en substitución do antigo, que caera accidentalmente en marzo durante a montaxe dunha obra teatral. O teatro reabriuse o 30 de agosto do 2011 con motivo do Concurso Internacional de Gaita Constantino Bellón.
Características
A fachada orixinal do Teatro Jofre ocupaba a actual praza de Galicia, e contrastaba na súa sinxeleza co interior. Na actual destacan as columnas decoradas con elementos teatrais.
A planta ten forma de ferradura. O interior, de tres pisos decorados, e con frescos no teito que representan os xéneros teatrais, pintados por Jorge Busato e Fontana di Cento, está influído polos gustos do século XIX, inspirados, a súa vez, nos teatros barrocos italianos.
Sal Khan
Salman Amin Khan, nado en Nova Orleáns o 11 de outubro de 1976, é un profesor, informático, enxeñeiro eléctrico e matemático estadounidense, que en setembro de 2006 creou unha organización de aprendizaxe electrónica de educación gratuíta chamada Khan Academy, que produciu máis de 6500 leccións en vídeo sobre diferentes materias académicas, centrándose orixinariamente en matemáticas e ciencias. Recibiu o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional en 2019.
En 2012, a revista Time nomeouno na súa listaxe anual das 100 persoas máis influentes do mundo. O mesmo ano apareceu na portada de Forbes.
Traxectoria
Salman Khan naceu en Luisiana no seo dunha familia bengalí. O seu pai era de Barisal (Bangladesh), e a súa nai era de Murshidabad, Bengala Occidental (India). Asistiu á escola pública Grace King High School en Metairie, Louisiana, onde, como lembra, "algúns compañeiros de clase saían do cárcere e outros ía as mellores universidades". Traballou como debuxante no xornal do instituto e graduouse como mellor alumno en 1994.
Khan realizou estudos no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde obtivo se graduou cun Bachelor of Science e un Master of Science no Curso 6 (enxeñaría eléctrica e ciencias da computación) e outro no Curso 18 (matemáticas), en 1998. Foi presidente da clase no seu último ano. Tamén posúe un mestrado en administración de empresas pola Harvard Business School.
A idea de Khan Academy xurdiu mentres procuraba a maneira de axudar a súa prima Nadia en 2004. Cando outros parentes e amigos pediron a súa axuda moveu os seus tutoriais de Yahoo! a YouTube onde creou unha conta o 16 de novembro de 2006. A popularidade dos seus vídeos educativos levouno a abandonar o seu traballo como analista financeiro a finais de 2009.
A Academia é unha organización sen fins de lucro que ten como obxectivo cambiar a educación compartindo coñecementos para calquera persoa en calquera lugar; os recursos da páxina están dispoñibles na súa totalidade de xeito gratuíto.
Vida persoal
Khan está casado coa médica paquistaní Umaima Marvi. A parella vive cos seus fillos en Mountain View, California.
Legio VII Gemina
A Legio VII Gemina (Sétima lexión «xemelga») foi unha lexión romana, creada polo emperador Galba en Clunia (Burgos) cando foi proclamado emperador polas súas tropas en contra de Nerón no ano 68. miniatura|250x250px|Emblema da Sétima Xemina na [[Notitia dignitatum|Notitia Dignitatum a comezos do século V.]] Esta lexión, nada como Legio VII Galbiana, serviulle para completar os efectivos da Legio VI Victrix e obter así un exército que lle permitise converterse en emperador.
A cidade de León creceu ao redor do lugar onde estaba asentada a Legio VI Victrix até 69, substituída pola Legio VII Gemina en 74 procedente de Pannonia, sendo o nome de León unha evolución do termo Legio (máis exactamente do seu acusativo Legionem), xa que a actual cidade de León naceu como asentamento de lexións romanas.
Historia
Vitelio, unha vez obtida a púrpura, mantivo a Lexión en Italia, onde, como moitas outras unidades que apoiaran a Otón, se declarou partidaria de Vespasiano, quen, unha vez derrotado Vitelio e asegurado no trono, procedeu a refundir os minguados efectivos da VII Galbiana cos restos doutra lexión, posibelmente os da disolta Legio I Germanica, que se pasara ao Imperio Gálico durante a revolta de Civilis, para formar a Legio VII Gemina Felix.
A nova unidade foi enviada a Pannonia, para reforzar a gornición dunha fronteira que resultara debilitada polas perdas sufridas polas súas unidades durante a segunda batalla de Bedríacum.
Hispania: 74–192
dereita|miniatura|250x250px|Disposición das lexións imperiais en 80. A Legio VII Gemina estaba acampada en [[Lexión romana|Legio (León) (nº. 27).]] No ano 74, o emperador Vespasiano decidiu o traslado da Legio VII Gemina Felix á provincia Hispania Tarraconensis, asentándoa no antigo campamento da Legio VI Victrix en Legio, a actual León, onde permanecería até o final da presenza romana en Hispania, de maneira que, xunto coas súas unidades auxiliares, formaba a única gornición de toda a Península Ibérica, permanecendo na mencionada provincia Tarraconensis. Existe a teoría de que a causa do establecemento da Sétima Xémina en León foi para protexer as minas de ouro das Médulas (onde chegaron a traballar 80.000 persoas), e tamén, e principalmente, para controlar a ástures e cántabros. miniatura|200x200px|A [[ruina montium foi o principal método de extracción de ouro na zona do Bierzo, colaborando na súa complexa realización os soldados da VII Gemina.]] No ano 89, baixo Domiciano, cando a unidade estaba dirixida polo futuro emperador Traxano, trasladouse até Germania Inferior para colaborar na represión da revolta de L. Antonio Saturnino, aínda que, a pesar de realizar unha marcha forzada de tan só un mes, chegou tarde e non puido participar na supresión desta revolta, polo que non obtivo os epítetos de Pia Fidelis Domitiana, asignados ás lexións e unidades auxiliares que si participaron efectivamente nesta operación.
Pouco despois, por orde de Domiciano, enviou unha vexillatio aos Agri Decumates, recentemente incorporados ao Imperio, colaborando na construción do sistema defensivo do novo limes e das vías de comunicación locais.
Xa baixo Traxano, a Lexión puido enviar un destacamento ao Danubio para participar nas guerras dacias de Traxano. Con Hadriano, enviou unha vexillatio a Britania, colaborando na construción da Muralla de Hadriano. Por orde de Antonino Pío, unha vexillatio da unidade foi transferida á África Proconsular, ao campamento da Legio III Augusta en Lambaesis para combater contra os Mauri, que ameazaban a estabilidade das provincias romanas do Magreb.
miniatura|200x200px|Ponte de Traxano en Aquae Flaviae no que a inscrición chamada Padrão dos povos indica que a súa construción foi sufragada por 10 comunidades da zona e construído con axuda dos lexionarios da VII Gemina.
Baixo Marco Aurelio, combateu contra eses Mauri na Bética nos anos 171, asentando os seus reais en Itálica, e novamente en 174–175, aínda que a súa participación nesta campaña, dirixida cara á Mauretania Tingitana, non é segura.
Tamén colaborou na construción da ponte sobre o río Támega en Aqua Flaviae (Chaves, Portugal). Así mesmo, colaborou coa Ala II Flavia Hispanorum civium romanorum na construción do seu campamento en Petavonium (Rosinos de Vidriales, Zamora). dereita|miniatura|300x300px|Canalización de traída de auga atopada na Puerta de la Cárcel da muralla de León, construída pola Legio VII Gemina para abastecer as súas instalacións campamentais. miniatura|Restos da Porta Principalis Sinistra do campamento romano da cidade de León, conservados na Cripta Arqueolóxica de Puerta Obispo.
Hispania: 192–406
A finais do século II, proclamouse partidaria de Clodio Albino e despois de Septimio Severo, que lle outorgou o epíteto de Pia en 196, pasando a chamarse Legio VII Gemina Felix Pia.
As figlinae en materiais de construción do castra de Legio indican que a lexión foi fiel a Carracalla —Leg VII Gem F.P. Antoninianae—, a Alexandre Severo —Leg VII Gem F.P. Severiana—, e a Gordiano III —Leg VII Gem F.P. Gordianae—.
Baixo Aureliano, un destacamento da unidade foi enviado a Oriente para esmagar o Imperio de Palmira, permanecendo desde ese momento na zona.
No século IV, o mencionado destacamento foi integrado no exército de manobra de Oriente e destruído na batalla de Adrianópole, mentres que a unidade de Hispania foi transformada en unidade limitanei. A principios do século V, nos turbulentos anos da usurpación de Constantino III contra Honorio, non lle resultou difícil a Constantino gañar para a súa causa ás provincias hispanas. Con todo, no norte da Península dous curmáns de Honorio, Dídimo e Veriniano mantiveron ao groso das tropas fieis á súa causa ata que foron derrotados por César Constante, fillo de Constantino, e o xeneral Xeroncio á fronte de tropas romanas das Galias e auxiliares bárbaros chamados "honoriaci" nalgún punto da meseta norte próximo a Palencia. Desde entón non volve terse noticia algunha da Legio VII e demais forzas auxiliares de gornición no norte.
Cunchido
O topónimo galego Cunchido pode referirse a:
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1954
A X edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Barcelona (Cataluña) entre os días 27 de maio e 9 de xuño de 1954. Nesta edición participaron un total de 15 seleccións, xogándose un total de 105 partidos nos que se anotaron 690 goles, o que supón unha media de 6,57 goles por partido.
Sistema de competición
O campionato xogouse a modo de liguiña na que todos os equipos xogaron contra tódolos rivais, ao final da liguiña, o equipo que finalizou na primeira posición da táboa se alzou co título. O equipo campión foi a selección de España (2º título), a prata foi para Portugal e o bronce para Italia, mentres que a selección de Dinamarca non gañou nin empatou ningún partido e pechou a clasificación.
Equipos participantes
Das 15 selecciónes que participaron no torneo, 12 foron de Europa, 2 de América, e 1 de África.
Benny Hill
Alfred Hawthorn Hill, nado en Southampton o 21 de xaneiro de 1924 e finado en Teddington o 20 de abril de 1992, máis coñecido como Benny Hill, foi un actor cómico inglés.
Universidade Xaime I
A Universidade Xaime I (en valenciano: Universitat Jaume I) é unha universidade pública española de ensino superior e investigación, con sede en Castelló de la Plana. Fundouse en 1991 e leva o nome do rei Xaime I o Conquistador.
República Socialista de Macedonia
A República Socialista de Macedonia (en macedonio: Социјалистичка Република Македонија / Socijalistička Republika Makedonija) foi unha nación constituínte da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia. Nacida en 1944 e disolta en 1991. Trátase da República predecesora da actual Macedonia do Norte.
Palacio Municipal de Deportes de Granada
O Palacio Municipal de Deportes de Granada é un pavillón multiusos situado en Granada. Foi inaugurado en 1991 e ten capacidade para 9.000 espectadores. Úsase principalmente para partidos de baloncesto, e foi a casa do CB Granada ata a súa liquidación no ano 2012.
En 2014 albergou os partidos do grupo A do Campionato do Mundo da FIBA de 2014.
Asociación Cultural Terra de Outes
A Asociación Cívico Cultural Terra de Outes é unha plataforma cívica e cultural residente no concello de Outes.
Historia
Xurdiu coma desexo de continuar coa actividade da Plataforma Nunca Máis de Outes, que nos anos anteriores á creación da Asociación tivera unha grande incidencia no concello. A intención expresada por un dos seus fundadores, actualmente presidente, Xoán Mariño era "a de manter unha estrutura estable de cidadáns dispostos a reaccionar diante de calquera alarma medioambiental ou na demanda de dereitos e liberdades sociais e, mentres non se producise tal circunstancia, actuar na dinamización da vida cultural de Outes ou a protección do patrimonio histórico e etnográfico".
Publica unha revista de periodicidade trimestral, con entrevistas a persoeiros do municipio, artigos de opinión e investigacións culturais.
Appenzell Exterior
O cantón de Appenzell Exterior (en alemán: Appenzell Ausserrhoden, francés: Appenzell Rhodes-Extérieures, en italiano: Appenzello Esterno, en romanche: Appenzell Dador) é un cantón da confederación Suíza.
Célula eucariota
As células eucariotas son células que teñen o seu material hereditario fundamental (que contén a súa información xenética) encerrado dentro dunha dobre membrana, a envoltura nuclear, que delimita un núcleo celular. Os dous tipos principais son: célula animal e célula eucariota vexetal.
A alternativa á organización eucariota da célula é a célula procariótica. Nestas células o material hereditario aparece máis ou menos disperso no citoplasma.
Cabrejas del Campo
Cabrejas del Campo é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 60 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 5,15 km².
Célula eucariota
Aos organismos formados por células eucariotas denomínaselles eucariontes. Excepto as bacterias e arqueas, todos os demais seres vivos son eucariotas, e poden ser unicelulares ou pluriceluares.
Características
miniatura|350px|dereita|Detalle do [[sistema endomembranoso e os seus compoñentes.]]
As células eucariotas son normalmente máis grandes que as procariotas. Teñen diversas estruturas internas rodeadas de membrana, chamadas orgánulos, e un citoesqueleto composto de filamentos e túbulos proteicos. O ADN eucariota está asociado a proteínas histonas e distribuído formando cromosomas liñais, que son arrastrados aos polos da célula polo fuso acromático durante a división celular.
Núcleo e membranas internas
As células eucariotas teñen un extenso sistema de membranas interno, que forma diversos orgánulos, e que en conxnto recibe o nome de sistema endomembranoso. Os compartimentos máis simples son as vesículas ou vacúolos, que se poden formar por evaxinación doutras membranas. Moitas células inxiren alimentos e outros materiais mediante o proceso da endocitose, no que a membrana celular se invaxina para formar unha vesícula ou vacúolo fagocítico.
O núcleo está rodeado de dobre membrana (envoltura nuclear), con poros que permiten o paso de materiais entre o núcleo e o citoplasma. A membrana nuclear esténdese na súa parte citoplasmática formando un amplo sistema membranoso de láminas e tubos chamado retículo endoplasmático, que está implicado na formación de lípidos de membrana e de proteínas, xa que ten unha porción con ribosomas adheridos á súa membrana. Do retículo endoplasmático despréndense vesículas cargadas con proteínas, que xeralmente van parar ao aparato de Golgi, outro gran orgánulo membranoso.
miniatura|400px|Estrutura simplificada dunha mitocondria Algunhas vesículas están especializadas en determinadas funcións. Por exemplo, os lisosomas conteñen encimas que degradan os contidos dos vacúolos fagocíticos, e os peroxisomas utilízanse para realizar reaccións oxidativas e eliminar o peróxido de hidróxeno, que é tóxico. Moitos protozoos teñen vacúolos contráctiles, que recollen e expulsan o exceso de auga. Nas plantas a maioría do volume celular está ocupado por un gran vacúolo central, no que se almacena auga ou outras substancias.
Non todos os compoñentes celulares están rodeados de membrana. Algúns como os ribosomas carecen de membrana e son pequenos conxuntos de ARNr e proteínas dunhas poucas decenas de nanómetros e subdivididos en subunidade maior e menor. Realizan a síntese de proteínas.
Mitocondrias e plastidios
As mitocondrias son orgánulos que se encontran en practicamente todos os eucariotas, xa que neles a célula produce a enerxía que necesita para funcionar, que almacena en forma de ATP, que se orixina mediante o proceso da respiración celular. Están rodeadas por unha dobre membrana (cada unha das cales é unha bicapa lipídica con proteínas), e a súa membrana interna está invaxinada formando cristas. As mitocondrias conteñen o seu propio ADN. Crese que as mitocondrias se orixinaron por un proceso de endosimbiose entre dúas células, unha pequena, probablemente unha proteobacteria que podía facer a respiración celular aerobia, que se convertería nas mitocondrias, e outra máis grande. Uns poucos protozoos parece que perderon secundariamente as súas mitocondrias e teñen no seu lugar hidroxenosomas e mitosomas, que seguramente derivan das mitocondrias.
As plantas e algas teñen plastidios, dos cales carecen os animais. O tipo máis importante de plastidio é o cloroplasto. Os cloroplastos teñen o seu propio ADN e crese que tamén se orixinaron por endosimbiose, cando unha célula procariótica con capacidade fotosintética pasou a vivir dentro doutra célula máis grande heterótrofa. Os cloroplastos conteñen clorofila e producen azucres por medio da fotosíntese. Algúns tipos de plastidios están especializados en almacenar substancias como amidón (amiloplastos) ou pigmentos (cromoplastos). Algúns protistas que conteñen plastidios obtiveron estes de forma secundaria, é dicir, por simbiose con outros microorganismos que xa tiñan plastidios.