cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tótila
Traxectoria
Na primavera do 547, Belisario conseguiu liberala, e o segundo asedio de Tótila en maio do mesmo ano non tivo éxito. No outono do 549, Totila asediou Roma por terceira vez e logrou conquistala grazas a unha nova traizón dos gardiáns que abriron as portas ao seu exército. A cidade tivo poucos sobreviventes e o Senado romano transferiuse case por completo a Bizancio. miniatura|[[Siliqua de Tótila cuñada na ceca de Pavia.]] Logo da segunda conquista de Roma, Tótila fixo unha campaña de propaganda, na cal puxo en enfrontamento o estilo de vida dos ostrogodos no tempo de Teodorico o Grande, cos anos de sufrimento, da guerra e da política fiscal de Xustiniano I. Tivo menos éxito coa política exterior, xa que non conseguiu facer unha alianza cos francos.
No 551, Xustiniano I entregou o mando do exército bizantino ao xeneral Narsés, e mandouno a liberar Italia. As súas tropas entraron en Italia polo norte a través dos Balcáns, evitando as liñas defensivas ostrogodas. Tótila entón abandonou Roma, levando consigo 300 novos reféns escollidos entre as familias máis importantes da cidade.
O 30 de xuño ou o 1 de xullo do 552, o exército ostrogodo foi derrotado en Umbría baixo as frechas dos arqueiros do exército de Narsés, nunha batalla en Gualdo Tadino. Tótila morreu na batalla ou durante a fuga, e os ostrogodos reuníronse baixo o seu último rei en Italia, Teia, este matou os 300 novos reféns de Tótila, e o mesmo fin tiveron todos os prisioneiros e as familias senatoriais. Con todo, debido á perda da maior parte da cabalería, que non puido ofrecer unha resistencia adecuada, o soño dos ostrogodos dun reino en Italia tivo o seu fin.
Fontarriba, San Simón da Costa, Vilalba
Fontarriba é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-363
Véxase tamén
Historia ano a ano
Neoestoicismo
O neoestoicismo foi un movemento filosófico nado no século XVI que unía na súa concepción elementos do estoicismo e do cristianismo.
Traxectoria
Foi fundado polo humanista belga Justus Lipsius, quen en 1584 publico o seu famoso diálogo De constantia onde sentou as bases do neoestoicismo. Máis tarde desenvolveu máis a súa teoría nos tratados Manductio ad stoicam philosophiam (Introdución á filosofía estoica), Physiologia stoicorum (Física do estoicismo) e Ethica (Ética).
O neoestoicismo é unha filosofía práctica que sostén que a norma básica da vida debería ser que o ser humano non pode ceder ante a paixón terreal senón someterse aos ditados de Deus. Os neoestoicistas distinguen entre catro paixóns estoicas: gula, alegría, medo e dor.
Francisco de Quevedo foi se cadra o maior representante desta movemento en España.
Double Indemnity (novela)
Double Indemnity é unha novela criminal de James M. Cain, publicada por entregas en 1936 na revista Liberty, e por vez primeira en conxunto en 1943.
En 1944 foi adaptada por Raymond Chandler e o director Billy Wilder para ser levada ao cinema co título de Double Indemnity.
Trama
Walter Huff é un axente de seguros dos Ánxeles (California). Séntese atraído por Phyllis Nirdlinger, quen o consulta sobre un seguro de vida para o seu marido. En contra dos seus instintos básicos, Walter se deixa arrastrar para ser seducido pola femme fatale para axudala a matar ao seu home e cobraren a prima do seguro.
Logo de matalo, a compañía de seguros quere demostrar que a morte foi un suicidio ou que foi unha morte provocada, pois a prima só é cobrable en caso de accidente. Huff comeza a relacionarse coa medio-filla de Phyllis (filla natural do seu marido), que lle di que a muller xa matara a máis xente, incluídos nenos, para acadar beneficios.
Logo de sufrir un intento de asasinato de mans da muller, confesa todo ante o seu xefe, e Walter e Phyllis marchan de incógnito nun buque cara a México.
Mariñanes, San Simón da Costa, Vilalba
Mariñanes é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-375
Véxase tamén
Historia ano a ano
Guainía
Guainía é un dos 32 departamentos de Colombia que se atopa no leste do país na rexión amazónica colombiana. Antigamente era unha comisaría, pero dende 1991 é oficialmente un departamento. A súa capital é Inírida.
María Bouzas Pérez
María Bouzas Pérez, nada en Allariz o 28 de maio de 1908, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Mestra como súa irmá Pilar Bouzas Pérez. Casou co médico Antonio Fernández Carnicero en 1926. Foi membro do Partido Comunista. Era mestra en Ponte Maior en 1936 e pertencía á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. Pasou a Francia. En decembro de 1938 exiliouse a México cos seus dous fillos para reunirse co seu marido, procedente dun campo de refuxio francés. Logo da morte de Franco, regresou a España coa familia.
Vida persoal
Casou con Antonio Fernández Carnicero e foi nai de Antonio e Roberto Fernández Bouzas.
Torre de Cárdenas
miniatura|dereita|Torre de Cárdenas. A torre de Cárdenas é unha estrutura militar tipo torre costeira que se atopa situada nos arredores da cidade de Almería, no linde co municipio veciño de Huércal de Almería, no costa leste de Andalucía. Foi construída no século XVI e atópase en bo estado de conservación, tras unha restauración. Dá nome ao barrio almeriense e ao hospital do Servizo Andaluz de Saúde do mesmo nome. Aparece reflectida no escudo do municipio de Huércal de Almería.
José Alfredo Martínez de Hoz
José Alfredo Martínez de Hoz, alcumado Joe, nado o 13 de agosto de 1925 e finado o 16 de marzo de 2013, foi un político, economista, avogado e profesor universitario arxentino, célebre sobre todo pola súa participación como ministro de Economía do autodenominado Proceso de Reorganización Nacional entre 1976 e 1981.
Traxectoria
Descendente dunha familia de ricos estancieros, presidentes da entidade patronal dos grandes propietarios de terras, a Sociedad Rural Argentina e propietarios de 2 500 000 hectáreas de terreo na Patagonia cedidas por Julio Argentino Roca tras a conquista do Deserto, Martínez de Hoz ocupou o cargo de ministro do presidente de facto José María Guido (1962-1963) e traballou no sector bancario e financeiro, antes de ser convocado por Jorge Rafael Videla para ocupar o Ministerio de Economía. Cara a comezos da década de 1970 trabara relación cos Rockefeller, e foi presidente da acería Acindar durante os anos inmediatamente precedentes ao golpe de estado.
En maio dese ano houbo ocasión de polos en práctica durante a represión dunha masiva folga de metalúrxicos na planta de Acindar en Villa Constitución, dirixida por Alberto Piccinini, secretario local da Unión de Obreros Metalúrgicos e oposto á liña branda de Lorenzo Miguel; ante a folga, que durou 59 días, Martínez de Hoz obtivo do ministro de Interior, Alberto Rocamora, a declaración da ilegalidade da folga e o envío das forzas de seguridade. Numerosos folguistas foron secuestrados, sometidos a simulacros de fusilamento, e outros asasinados. Dentro das instalacións da fábrica montouse o primeiro centro clandestino de detención, unha antesala dos que se aplicarían logo durante o Operativo Independencia. Rodolfo Peregrino Fernández, entón inspector da Policía Federal Arxentina, declararía ante a Comisión Arxentina de Dereitos Humanos que Acindar "pagaba a todo o persoal policial xefes, suboficiais e tropa un plus extra en diñeiro (...) para convertela nunha especie de fortaleza militar con cercos de arame de pugas". A substitución de Martínez de Hoz á fronte de Acindar sería o xeneral Alcides López Aufranc, o que continuaría co labor represivo.
Ministro de Economía 1976 - 1981
A tarefa de Martínez de Hoz como ministro, tal como expresouna na presentación do seu Plan Económico o 2 de abril de 1976, era a de deter a inflación e estimular a investimento estranxeira. Apoiado na estrita prohibición da folga ou calquera outra forma de protesta sindical, Martínez de Hoz decretou o congelamiento dos salarios. A apertura arancelaria que impuxo, co obxecto expreso de incrementar a competitividade da industria nacional, tivo efectos desastrosos sobre esta, que se reduciu ante a imposibilidade de competir coa produción estranxeira; os subsidios á produción elimináronse por completo.
Co obxectivo de controlar a demanda de divisas, Martínez de Hoz implementou a fins de 1978 un sistema de depreciación programada, alcumado a tablita. Xunto coa Lei 21.526, de entidades financeiras, promulgada en xuño do ano anterior, a tablita promovería a especulación financeira desmedida. A medida tomouse para intentar compensar as perdas ocasionadas aos ahorristas pola diferenza entre a taxa de interese pagada aos depósitos a prazo fixo e a inflación; para protexer ás entidades financeiras, o Estado fíxose responsable do pago dos depósitos. O custo destas medidas, que ocasionaron o peche de máis de 25 entidades crediticias, cuxos pasivos debeu asumir o Estado, foi enorme; tamén o foi para os consumidores, que deberon facer fronte a un mercado de crédito liberalizado, cuxas taxas aumentaron parejamente ás pagas polos depósitos. Os créditos hipotecarios alcanzaron o 100% de interese nun ano, resultando impagables para numerosos debedor, que perderon así os seus fogares.
Coa economía en contracción, a xestión de Martínez de Hoz finalizou en 1981, coa substitución do tenente xeneral Jorge Rafael Videla polo tenente xeneral Roberto Eduardo Viola na presidencia da Nación. O cambio que Viola decidiu imprimir á política económica durou só os 9 meses que o tenente xeneral estivo no poder; tras a súa renuncia, Roberto Alemann — un dos "mellores mozos" de Martínez de Hoz, en palabras do mesmo exministro— ocuparía a carteira.
Logo de 1981
Durante a etapa posterior ao fin do Proceso, debeu pechar o seu estudo privado polas protestas na súa contra.
Seguiu traballando en finanzas, como membro fundador do Consejo Argentino Empresario, que reúne aos grupos empresariais máis poderosos do país, en Química Estrella (Hoxe Grupo Estrella S.A.), o grupo Rohm de finanzas e o Banco General de Negocios. En 2003 tivo que declarar como imputado por posibles manobras fraudulentas neste último.
Problemas coa xustiza
Foi acusado, tras a volta da democracia, de complicidade nas actuacións represivas e na desaparición de persoas, ata ser finalmente indultado por Carlos Menem mediante o decreto 2745/1990. Antes fora xa procesado pola acusación presentada en 1982 por Alejandro Olmos, que o inculpaba do desastre económico e de incorrer en fraude ao Estado polo aumento vertixinoso da débeda externa, que se cuadriplicou durante a súa xestión; esta recibiría resolución o 13 de xullo de 2000, cando o xuíz federal Jorge Ballesteros ratificou o "carácter ilexítimo e fraudulento da débeda externa".
En 1984 foi acusado da desaparición do empresario Federico Gutheim e o seu fillo Miguel Ernesto. Chego a cumprir 77 días de arresto por este delito, polo cal finalmente foi sobresido. En 1989 foi indultado polo goberno de Carlos Saúl Menem, impedíndose así a prosecución de ulteriores causas. En setembro do 2006 o seu indulto foi declarado nulo pola xustiza.
Distrito Manafwa
Limita co Distrito Bududa polo norte, coa República de Kenya polo leste e sur, co Distrito Tororo polo suroeste e co Distrito Mbale polo oeste.
K. Megan McArthur
Katherine Megan McArthur, nada en Honolulu (Hawai) o 30 de agosto de 1971, é unha astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-125.
As Lamelas, Santalla de Agrón, Melide
As Lamelas é un lugar da parroquia de Santalla de Agrón no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
K. Megan McArthur
Traxectoria
McArthur graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de California nos Ánxeles en 1993 e ten un doutoramento en oceanografía pola Universidade de California en San Diego en 2002.
Distrito Manafwa
A súa extensión é duns 451 km2. Foi creado en 1999 e formaba parte do Distrito Mbale, coma o Distrito Sironko. No 2006, a parte norte do Distrito pasou a formar o Distrito Bududa.
Segundo o censo do ano 2002, tiña unha estimación de poboación de 264.000 habitantes. Mais no 2006, coa formación do Distrito Bududa estímase que descendeu a súa poboación en 146.000 habitantes. Para o 2010 tiña unha estimación de poboación de aproximadamente 153.000 habitantes.
K. Megan McArthur
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 2000, participando na misión STS-125 e pasando un total de 12,90 días no espazo.
José Antonio González-Santelices
Traxectoria
Foi redactor durante varios anos do xornal castelán El Norte de Castilla e, máis tarde, redactor xefe. Ocupou o cargo de secretario da Confederación Hidrográfica do Douro.
Foi defensor do labor da Sociedade de Estudos Casteláns, de León Corral y Maestro e Narciso Alonso Cortés, en 1928.
En marzo de 1931, con outros republicanos, formou parte da comitiva que se entrevistou co gobernador de Valladolid para pedir "que se concedese rapidamente unha ampla amnistía que comprenda a cantos españois, tantos civís como militares, que estean presos, procesados, condenados ou expatriados por delitos políticos e sociais e, de modo especial, como consecuencia dos sucesos de último decembro; e esixir as responsabilidades oportunas á forza pública polo proceder ante os sucesos estudantís de Madrid, e que se decrete, axiña, a destitución do director xeral de Seguridade Emilio Mola".
En 1931 militaba en Acción Republicana, partido do que era secretario primeiro en Valladolid. En 1934 era contador do Concello de Valladolid e foi Secretario da Comisión local executiva do V Congreso Nacional de Regas (Valladolid, 1935).
Cofundou e foi membro da Asociación de Escritores Rexionalistas Casteláns en maio de 1936.
Carleton Scott
Carleton Goolsby Scott, nado o 9 de outubro de 1988 en Homestead, Florida, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
-374
Véxase tamén
Historia ano a ano
Saville, Santalla de Agrón, Melide
Saville é un lugar da parroquia de Santalla de Agrón no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
As Felgueiras, A Capela, A Capela
As Felgueiras é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 12 habitantes segundo datos do INE, deles 7 eran homes e 5 eran mulleres.
Moraleja de Enmedio
250px|miniatura|Casa do concello de Moraleja de Enmedio Moraleja de Enmedio é un concello español do sur da Comunidade de Madrid. Tiña en 2018 unha poboación de 5.021 habitantes.
Ten unha extensión de 3087,34 hectáreas e unha altura media de 670 metros cun relevo suavemente ondulado. Limita cos concellos de Móstoles, Fuenlabrada, Humanes de Madrid, Arroyomolinos, Navalcarnero, Batres, Serranillos del Valle e Griñón.
Existía xa no século XII, data na que se menciona a súa existencia nun documento sobre preitos territoriais da cidade de Segovia. Nel fálase de dúas localidades veciñas, actualmente despoboadas, chamadas Moraleja La Mayor e Moraleja de Los Buyeros, que explican o apelido 'de Enmedio'. Baixo xurisdición, primeiro de Segovia e despois de Toledo, en 1757 pasa a pertencer definitivamente á provincia de Madrid.
Osmund de Sussex
Osmund (fl. c. 760 – c. 772) foi un rei de Sussex, que aparentemente reinou conxuntamente con Oswald, Ælfwald, e Oslac.
Traxectoria
Segundo a Crónica anglosaxoa, versión D, Osmund reinaba en Sussex cando morreu o arcebispo Cuthbert en 760, así que o seu goberno comezou antes daquel acontecemento.
Osmund emitiu un documento, datado en 762 (por 765), asinado como Osmundus.
Montemeao, San Simón da Costa, Vilalba
Montemeao é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Osmund de Sussex
Traxectoria
Osmund tamén emitiu un documento datado no 770 no cal aparece como Osmundus rex.
Así que o reinado de Osmund foi desde polo menos o 760 ou antes ata 770 e 772, cando actuou como testemuña de Offa, rei de Mercia, datado en 772 como Osmund dux. Evidentemente foi relegado de rei a ealdorman despois da conquista de Sussex por Offa.
Teia
Teia (falecido o 552 ou 553), tamén coñecido como Teza, Theia, Thila, Thela ou Teias, foi o último rei ostrogodo en Italia.
Teia era un oficial que serviu baixo o mando de Tótila e foi elixido o seu sucesor cando este foi derrotado na batalla de Tagina (tamén coñecida como batalla de Busta Gallorum.)
No seu camiño cara ao sur de Italia, conseguiu o apoio de prominentes figuras no exército de Tótila - como Scipuar, Gundulf (Indulf), Gibal e Ragnaris - para facer o seu último ataque contra o xeneral bizantino Narsés na batalla de Mons Lactarius, ao sur de Nápoles, en outubro do 553. O exército ostrogodo volveu ser derrotado. Teia foi morto, o seu irmán Alixerno rendeuse, Scipuar e Gibal probabelmente caeron. Gundulf e Ragnaris escaparon do campo; este último foi mortalmente ferido logo dunha tentativa de asasinato por axentes de Narsés.
Con esta derrota terminou a resistencia organizada dos ostrogodos. Aínda que o último nobre ostrogodo, Widhin, se rebelou ao norte de Italia no ano 550 e foi capturado no 561 ou 562, os ostrogodos desapareceron na escuridade.
Rochas cristalinas
As rochas cristalinas son unhas das rochas máis frecuentes na cortiza terrestre, e están formadas por cristais de aspecto e cores diversas. Son, xa que logo, heteroxéneas. As rochas heteroxéneas que están constituídas por cristais, todos eles visibles, reciben o nome de plutónicas.
Lei foral do éuscaro
300px|miniatura|right|Distribución por municipios das zonas vascófona, mixta e non vascófona.A lei foral do éuscaro (en euskara: Euskararen Foru Legea, en castelán: Ley foral del vascuence) de 1986 regula o status do éuscaro nas administracións públicas e no ensino na Comunidade Foral de Navarra. A Lei foi aprobada polo Parlamento navarro e promulgada o 15 de decembro de 1986, desenvolvendo o artigo 9 da Lei Orgánica de Reintegración e Amelloramento do Réxime Foral de Navarra:
Zonificación lingüística
A lei foral do éuscaro debuxou un panorama legal lingüístico de Navarra estruturado entre unha zona de predominio lingüístico euscarofalante (a Zona vascófona ou euscalduna) con dúas linguas cooficiais (éuscaro e castelán) e unhas zonas de predominio lingüístico castelanfalante (Zona Mixta e Non Vascófona) cun único idioma oficial (castelán), sendo que nunha destas dúas zonas castelanfalantes (Zona mixta) o éuscaro gozaría dun réxime especial que fomentara e promovera o seu uso.
Zona mixta
Queda integrada polos municipios de: Abartzuza, Agoitz, Antsoain, Aranguren, Artzi, Atarrabia, Atetz, Barañain, Bidankoze, Bidaurreta, Burgi, Burlada, Deierri, Eguesibar, Erronkari, Espartza-Zaraitzu, Etxarri, Etxauri, Ezkabarte, Ezkaroze, Garde, Gares, Gesalatz, Goñi, Gorza, Isaba, Itza, Itzaltzu, Jaitz, Jaurrieta, Lezaun, Lintzoain, Lizarra, Odieta, Olaibar, Ollaran, Oltza, Orontze, Orotz-Betelu, Otsagabia, Pamplona, Sartze, Txulapain, Uharte, Urzainki, Uztarroze, Zabaltza, Ziritza e Zizur Zendea. Posteriormente engadiríanse catro máis, procedentes da segregación de municipios pertencentes a devandita zona: Berriobeiti, Berriozar, Orkoien e Zizur Nagusia. En 2010 engadíronse tamén os de Aranguren, Belaskoain e Galar.
Zona non vascófona
Queda integrada polo resto de municipios de Navarra.
Imagine Dragons
Imagine Dragons é unha banda de rock alternativo de Las Vegas, Nevada. A banda gañou fama en setembro de 2012 co lanzamento do seu primeiro álbum de estudio Night Visions e o seu primeiro sinxelo, "It's Time". O álbum acadou o número 2 na lista Billboard 200 e puxo unha xira mundial durante o 2013. Segundo a revista Billboard, Imagine Dragons copou as listas de rock no 2013. Billboard calificou Imagine Dragons como "A banda rupturista do 2013", e Rolling Stone considerou a "Radioactive" "o meirande éxito rock do ano."
O Vilar, Santalla de Agrón, Melide
O Vilar é un lugar da parroquia de Santalla de Agrón no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran homes e 2 eran mulleres.
Susan Sarandon
miniatura|dereita|250px|En 2007. Susan Abigail Tomalin, nada o 4 de outubro de 1946 en Nova York, máis coñecida por Susan Sarandon, é unha actriz estadounidense. Ganadora do Oscar á mellor actriz, do Premio do Sindicato de Actores á mellor actriz e do BAFTA á mellor actriz. Candidata aos Globos de Ouro e aos Premios Emmy. Coñecida polas súas intervencións en películas como The Rocky Horror Picture Show (1975), As meigas de Eastwick (1987), Thelma e Louise (1991), The Client (1994), Dead Man Walking (1995), Stepmom (1998) e The Lovely Bones (2009).
Cine
miniatura|Susan Sarandon en 2005: Festival Internacional de Cine de Toronto, na gala de Elizabethtown.
-376
Véxase tamén
Historia ano a ano
Prestes, San Simón da Costa, Vilalba
Prestes é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
William S. McArthur
William Surles McArthur Jr., nada en Laurinburg, Carolina do Norte, o 26 de xullo de 1951, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-58, STS-92, STS-74 e Soiuz TMA-7 e foi membro da Expedición 12 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
McArthur graduouse en ciencias apliadas e enxeñaría pola Academia Militar dos Estados Unidos en West Point en 1973 e ten un máster en enxeñaría aeroespacial polo Instituto Tecnolóxico de Georgia en 1983.
O Tumbadoiro, Mántaras, Irixoa
O Tumbadoiro é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Aita Mari Arraun Elkartea
miniatura|dereita|300px|[[Traiñeira de Aita Mari na bandeira da Concha de 2007.]] O Aita Mari Arraun Elkartea é un club de remo da localidade de Zumaia (Guipúscoa). O seu nome é unha homenaxe ao mariñeiro local do século XIX José María Zubía, coñecido como Aita Mari, famoso por realizar numerosos salvamentos marítimos.
Historia
O club foi fundado o 5 de agosto de 1975, e en 1978 botouse á auga por primeira vez cunha embarcación, e dende aquela repite tódolos anos coa Telmo Deun (Santo Telmo en éuscaro).
Os seus mellores resultados deportivos chegaron na década de 1980, gañando en 1981 a Primeira Bandeira da Concha, ao mando de Claudio Etxeberria 'Gorria'. Foi un ano espectacular, xa que Zumaia gañou tódalas regatas nas que participou: traíñeira, traiñeiriñas, bateis... En total, Zumaia fíxose con 30 bandeiras. Son para lembrar as marcas acadadas ese ano por Zumaia. Nunha delas, en 24 horas, a tripulación venceu en tres regatas e apañou dúas bandeiras. Gañaron nas dúas xornadas da Ikurriña de Zarautz, e tamén venceron en Portugalete. Noutra ocasión, levaron dúas bandeiras na mesma xeira: ao mediodía, na Coruña, a Bandeira Teresa Herrera, e pola tarde, en Castropol, batendo a marca do campo de regata.
No 2005 gañou a Liga Vasca (precursora da ARC) e ascendeu á Liga ACT. Gañaron 10 bandeiras en total, delas dúas na mesmo xeira con dúas embarcacións en Pasaia. No 2006 participou por primeira vez na Liga San Miguel, rematando no 10º posto da clasificación.
O Vilar, As Varelas, Melide
O Vilar é un lugar da parroquia das Varelas no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Jesulín de Ubrique
Jesús Janeiro Bazán, coñecido como Jesulín de Ubrique, nado o 9 de xaneiro de 1974 en Ubrique (Cádiz), é un toureiro español.
Traxectoria
Fillo de Humberto Janeiro López (1 de novembro de 1943) e María del Carmen Bazán Domínguez (24 de decembro de 1944). Ten tres irmáns: o piloto Humberto Janeiro Bazán (1972), a ex-modelo Carmen Janeiro Bazán (10 de marzo de 1976) e o tamén toureiro Víctor Manuel Janeiro Bazán (5 de abril de 1979).
Recibiu a alternativa na cidade francesa de Nîmes o 21 de setembro de 1990, con José Mari Manzanares como padriño, en presenza de Emilio Muñoz, co touro: «Correcostas» de González Sánchez-Dalp. Esa tarde cortou unha orella e vestía de branco e ouro.
A confirmación foi o 25 de maio de 1992, onde o padriño foi José Ortega Cano e a testemuña Julio César Rincón, co touro: «Malahierba» do Marqués de Docmecq, sendo aplaudido. Cun estilo inspirado en Paco Ojeda, pero máis vertical, foi nos seus tempos de novillero e os seus primeiros tempos de matador un toureiro frío e con oficio. É un toureiro con moita técnica e amorne.
A súa consagración foi en 1994, encabezando a escala con 153 corridas toureadas e cortando 339 orellas. Protagonizou un escándalo por invitar a tourear ao seu apoderado, Manolo Morilla, o que lle ocasionou unha severa multa. O ano seguinte (1995) bateu a súa marca encabezando de novo a escala con 161 corridas e 279 orellas cortadas. En opinión dos expertos, esta saturación de corridas prexudicoulle claramente no seu estilo (aínda que lle fixo inmensamente rico), derivando o seu toureo nun estilo frío e despegado.
En 1996 toureou en España 121 corridas; en 1997 toureou 87; en 1998 toureou 79; en 1999 toureou 11 corridas e retirouse o 22 de abril, reaparecendo en 2001 que toureou en España 73 corridas sendo o 4º da escala; en 2003 toureou 77 (5º); en 2004 toureou 55; en 2005 toureou 62; en 2006 toureou 57 e en 2007 toureou 77 (6º).
En paralelo á súa popularidade como matador de touros, Jesulín comeza a conceder entrevistas máis persoais para as revistas do corazón, converténdose no toureiro máis famoso da prensa rosa. En 1994 ofreceu unha corrida gratuíta só para mulleres en Aranjuez (Madrid). Desde entón a Jesulín coñéceselle tamén co alcume de «o toureiro das mulleres». Nesta época introduciuse no mundo da canción, gravando un disco que incluía a coñecida canción "Toda" e versións de cancións doutros artistas como "Locos por Amor", de Francesc Picas (ex-membro de Loco Mía), ou "Háblame del mar, marinero", de Marisol.
En 1999, toureou só 11 corridas e, con só 25 anos, decidiu retirarse temporalmente por falta de motivación. Na tempada de 2001 reapareceu na praza de Olivenza (Badaxoz), con intención de tourear menos, recuperando as boas sensacións da súa época de novillero.
En 2001 tivo un accidente moi grave de coche.
En xaneiro de 2003 o Concello de Ubrique nomeouno fillo predilecto por levar o nome do seu pobo natal por toda a xeografía taurina de Europa e América.
Logo dun retiro voluntario de case dous anos, regresou o 8 de marzo de 2010, na primeira corrida da Feira da Magdalena de Castelló de la Plana.
Fala o fistor e fáise o dia
Fala o fistor e fáise o dia é unha obra en lingua galega da filóloga francesa Martine Roux, editada por Ediciós do Castro en 1982, na serie Liminar de lingüística.
Características
A obra escolma "algúns aspectos da tradición oral galega na parroquia do Cebreiro". É o resultado da súa tese doutoral, presentada na Facultade de Letras e Ciencias Humanas da Universidade de Nantes o 26 de xuño de 1979, con dirección de Antoine Resano.
Nos agradecementos a autora explica que foi Álvaro Cunqueiro quen lle recomendou que fixese a súa investigación no Cebreiro. A transcrición dos textos foi revisada por Francisco Fernández Rei, e o traballo contou coa colaboración de Carlos Alonso del Real, quen foi partícipe da publicación e escribiu o prólogo da obra.
Nacionalismo negro
miniatura|dereita|Garvey, un dos seus ideólogos. O nacionalismo negro é un movemento político e social xurdido en oposición ao multiculturalismo e que busca a creación unha nación de raza negra.
Historia e características
Comezou a mediados do século XIX e que adquiriu singular forza nos anos 1960 e principios dos 70, principalmente entre os afroamericanos dos Estados Unidos.
Os comezos do movemento de masas adoitan situarse na Asociación Universal de Desenvolvemento Negro e a Liga de Comunidades Africanas de Marcus Garvey, nos anos 1920, quen á súa vez fora influenciado por Martin Delany, Henry Sylvestre-Williams e Edward Wilmot Blyden.
O nacionalismo negro promove o mantemento da identidade afroamericana, recoñecendo as orixes como pobo de orixe africana. Algúns das súas lemas son Poder negro ou 'O negro é belo.
Algunhas personalidades asociadas coa consigna foron Malcolm X, as Panteras Negras e a Black Liberation Army.
Juan Cabré Aguiló
Biografía académica
Realizou os seus primeiros estudos en Tortosa e Zaragoza. Posteriormente proseguiríaos, mercé unha bolsa da Deputación de Teruel, na Universidade Central de Madrid, ao tempo que se preparaba na Academia de Belas Artes de San Fernando, actividade que lle sería extraordinariamente útil para ilustrar boa parte dos seus traballos arqueolóxicos.
Descubrimento da arte levantina
En 1903, Cabré fixo o primeiro descubrimento científico de pinturas "levantinas" en Calapatá (Cretas, Teruel), aínda que o achado non foi publicado até 1907, cando o fixo a súa publicación no Boletín da Real Academia de Boas Letras de Barcelona. Neste mesmo ano, ampliaría os achados aos do Barranco dos Gascós, tamén en Cretas, entanto en 1908, Ramón Huguet descubría unha terceira estación levantina en Cogul, Lleida. A noticia destes descubrimentos foi notificada moi logo por Hermilio Alcalde del Río ao padre Henri Breuil, entón o máis prominente especialista en arte prehistórica europea. Breuil acudiu de contado a visitar as novas estacións rupestres, e non dubidou en emitir rápida opinión sobre o que cualificou de variante da arte paleolítica, o que non deixaría de ter consecuencias, pois abriu unha polémica sobre a cronoloxía da arte levantina que duraría case todo o século XX. A publicación de Cabré motivou o seu nomeamento como correspondente da Real Academia da Historia.
Nos anos seguintes Cabré realizou novos descubrimentos: en 1910 acha abrigos na serra de Albarracín xunto con Hugo Obermaier; as do Valle del Charco en 1914; o gran conxunto do barranco de Valltorta en 1917. Xunto con outros achados que efectuaran distintos investigadores, Cabré publica El arte rupestre en España (1915), que constitúe unha primeira síntese sobre arte prehistórica. Cabré porá en dúbida a adscrición da arte levantina a unha cronoloxía paleolítica, defendendo unha datación post-paleolítica.
Estudo das culturas ibérica e celta
Nesa segunda metade da década de 1910, Cabré pasa a explorar a cultura ibérica, así en 1916 comeza a escavar en Tútugi; no 1919 escava o Cabezo de Alcalá, en Azaila (Teruel), un dos asentamentos máis importantes desa cultura, prototipo do urbanismo ibérico. Na década de 1920 pasa a escavar importantes poboados celtas: Monte Bernorio ca. 1920, Chamartín de la Sierra e Las Cogotas, entre 1931 e 1935) (Ávila). Porén non abandona o seu interese inicial pola arte rupestre; en 1934 descobre e publica as covas paleolíticas de Los Casares e La Hoz, ambas en Guadalaxara.
Últimos anos
Ao acabar a Guerra Civil, os novos gobernantes cesan a Cabré do seu cargo de director do Museo Cerralbo de Madrid; porén no ano seguinte foi nomeado xefe da sección de Prehistoria do Instituto de Arte e Arqueoloxía Diego Velázquez. No ano 1942, o arqueólogo opositou en conseguiu a praza de preparador na sección de Prehistoria e Historia Antiga no Museo Arqueolóxico Nacional, posto no que se mantería até a súa morte, en 1947.
Lin Chi-ling
Filmografía
miniatura|2014
Montoutiño, As Varelas, Melide
Montoutiño é un lugar da parroquia das Varelas no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
-379
Véxase tamén
Historia ano a ano
Contido GC
miniatura|400px|Enlaces por pontes de hidróxeno (frechas) entre as bases AT e GC. En bioloxía molecular e xenética, o contido GC, contido guanina-citosina, porcentaxe GC ou contido G+C (ás veces razón GC) é a porcentaxe de bases nitroxenadas dunha molécula de ADN que son guanina ou citosina de entre o total das catro baes posibles (adenina, timina, guanina e citosina). O contido GC pode referirse a un determinado fragmento de ADN, a un cromosoma completo ou a un xenoma enteiro. Pode aplicarse tamén ao ARN (que tería uracilo en vez de timina). Cando se refire a un fragmento do material xenético este pode ser unha parte dun xene (dominio), un só xene completo, un grupo de xenes (ou cluster), ou mesmo a unha rexión non codificante.
Nas medicións en xenomas bacterianos o normal é expresalo en %mol.
A guanina (G) e a citosina (C) emparéllanse no ADN formando 3 enlaces de hidróxeno, mentres que a timina (T) e a adenina (A) únense entre si por medio de dous destes enlaces. O ADN cun alto contido GC é máis estable que o de contido baixo porque forman máis pontes de hidróxeno, aínda que o que máis inflúe na estabilización do ADN son as interaccións entre as bases amoreadas. A pesar da alta termoestabilidade que un alto contido GC lle dá ao material xenético, as células con alto contido GC de bacterias sofren autólise, reducindo dese modo a lonxevidade da célula. Debido á robustez que lle dá ao material xenético ter un alto contido GC, críase tradicionalmente que un ADN cun contido GC elevado era unha adaptación importante ás altas temperaturas no medio, pero esta hipótese foi posta en dúbida recentemente nun estudo comparativo entre procariotas. Porén, o mesmo estudo mostrou unha forte relación entre as temperaturas altas e o contido GC alto dos ARNs estruturados (como o ARN ribosómico, o ARN transferente, e moitos outros ARN non codificantes). Nos ARN os pares de bases GC son máis estables que os AU, debido a que forman un enlace e hidróxeno máis, e isto fai que as estruturas con ARN (que forman enlaces intracatenarios) sexan máis tolerantes ás altas temperaturas. Máis recentemente, a primeira análise xenómica a grande escala demostrou a correlación entre o contido GC e a temperatura para certas rexións xenómicas (as codificantes) pero non para outras.
Nos experimentos de PCR, o contido GC dos cebadores utilízase para predicir a temperatura de annealing co ADN molde. Un maior contido GC indica unha maior temperatura de fusión.
Determinación do contido GC
O contido GC exprésase xeralmente como unha porcentaxe do contido en bases G e C no total de bases. A porcentaxe GC calcúlase coa seguinte fórmula:
Outra forma distinta de medir a cantidade de G e C, que non se debe confundir coa anterior, é por medio da razón AT/GC, que é a razón entre o contido en G e C con respecto ao contido en A e T. A razón AT/GC calcúlase así:
O contido GC pode medirse de diversas maneiras, pero un dos métodos máis simples é medir a temperatura de fusión do ADN de dobre cadea utilizando espectrofotometría. A absorbancia do ADN á lonxitude de onda de 260 nm increméntase moito cando se separan as cadeas da dobre hélice do ADN ao ser quentadas. Pode utilizarse tamén para a determinación a citometría de fluxo para grandes cantidades de mostras.
De forma alternativa, se a molécula de ADN ou ARN estudada foi secuenciada entón o contido GC pode ser calculado con precisión por simple aritmética ou usando a calculadora GC en liña.
Contido GC e xenes
Os contidos GC entre rexións dun xenoma son moi variables. Estas variacións nos xenomas dos organismos máis complexos dan lugar a unha formación de tipo mosaico con rexións illa chamadas isocoros. Isto dá lugar a variacións na intensidade de tinguidura dos cromosomas. Os isocoros ricos en GC inclúen moitos xenes que codifican proteínas, e deste modo a determinación do contido GC desas rexións específicas contribúe a mapar as rexións ricas en xenes do xenoma.
Por tanto, os xenes caracterízanse por ter un alto contido GC en comparación co contido GC de fondo de todo o xenoma. A lonxitude da secuencia codificante é directamente proporcional ao contido GC.
Contido GC e filoxenia
O contido GC é moi variable entre os distintos organismos. O contido GC alto pode ter que ver co nesgo na reparación do ADN asociada á recombinación, que incrementa o contido GC, o que inflúe na evolución dos organismos. O problema de determinar o límite das especies na taxonomía dos procariotas levou a que se fixesen diversas recomendacións para a clasificación dos procariotas, como a do Comité ad hoc sobre a reconciliación dos enfoques en sistemática bacteriana, que recomenda utilizar o contido GC para a clasificación dos niveis taxonómicos superiores. Por exemplo, as Actinobacteria caracterízanse polo seu alto contido GC (en Streptomyces coelicolor A3(2), o contido GC é 72%). O contido GC do lévedo (Saccharomyces cerevisiae) é de 38%, e o doutro organismo modelo común como a planta Arabidopsis thaliana é de 36%.
Debido á natureza do código xenético (con codóns que utilizan todas as bases) é virtualmente imposible que un organismo teña un xenoma cun contido GC próximo a 0% ou 100%, por iso son raros os casos de especies cun contido GC extraordinariamente baixo como Plasmodium falciparum (GC% = ~20%), que é un organismo rico en AT ou pobre en GC.
SITEL
SITEL é un sistema de escoitas telefónicas do Ministerio de Interior de España utilizado pola Policía Nacional, a Garda Civil e o Centro Nacional de Intelixencia. Tamén é coñecido como Sistema Integrado de Interceptación de Telecomunicacións, Sistema Integrado de Interceptación Legal de Telecomunicaciónes e Sistema Integral de Interceptación das Comunicacións Electrónicas.
Humanes de Madrid
250px|miniatura|Casa do concello de Humanes Humanes de Madrid é un concello español do sur da Comunidade de Madrid. Tiña en 2018 unha poboación de 19.587 habitantes.
SITEL
O sistema fíxose público por primeira vez en 2001, cando o Ministerio de Interior anunciou unha dotación de 300.000.000 pesetas (1.803.030 euros) para SITEL.
Humanes de Madrid
Ten unha extensión de 19,46 km² e está situado a 23 km ao sur da cidade de Madrid. Limita cos concellos de Fuenlabrada ao norte, Parla ao leste, Griñón ao sur e Moraleja de Enmedio ao oeste. Pertence ao partido xudicial de Fuenlabrada e a diocese de Xetafe.
SITEL
En 2007, o Goberno concedeulle un contrato a Fujitsu España Services por 854.400€ para xestionar o centro de SITEL do Corpo Nacional de Policía, localizado no Complexo Policial de Canillas.
Humanes de Madrid
Antigamente decicado á actividade agrícola, hoxe en día posúe unha das zonas industriais máis importantes da Comunidade de Madrid.
Guitiriz, A Capela, A Capela
Guitiriz é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do INE, deles 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Campionato Mancomunado Galaico-Ástur
O Campionato Superrexional Grupo 1º (Galicia-Asturias), tamén chamado popularmente Campionato Mancomunado Galaico-Ástur, foi un torneo interterritorial de fútbol de carácter oficial xogado por clubs galegos e asturianos durante as tempadas 1934/35 e 1935/36. Estaba situado xerarquicamente por riba do Campionato de Galicia e do Campionato de Asturias, de xeito que os clubs que tomaban parte no mancomunado non participaban no campionato galego nin no asturiano.
Historia
En 1934 a asemblea da Federación Española de Fútbol aprobou unha reestruturación das competicións futbolísticas, mediante a cal se crearon unha serie de Campionatos Superrexionais situados xerarquicamente por riba dos campionatos rexionais organizados pola federacións territoriais que se tiñan disputado tradicionalmente ata aquel momento. Galicia e Asturias foron incluídas no Grupo 1º, aportando tres equipos cada unha, formando así un campionato de seis equipos.
Lecitotrofia
En zooloxía, denomínase lecitotrofia á estratexia de alimentación utilizada polas larvas de moitos organismos na cal non buscan seu alimento no medio externo, senón que utilizan as reservas de vitelo (do seu saco vitelino) que levan consigo desde o seu nacemento. Na maioría dos casos, o estadio larvario é de curta duración e o paso á etapa xuvenil é rápido, para poder empezar a alimentarse.
Campionato Mancomunado Galaico-Ástur
Historia
A edición de 1934/35 viuse interrompida por causa da Folga xeral revolucionaria de 1934, dividíndose a competición en dous grupos: o asturiano e o galego, nos que resultaron gañadores o Oviedo F.C. e o Celta de Vigo respectivamente.
Ao ano seguinte volveuse disputar, desta volta sen os problemas do ano anterior, proclamándose campión o Oviedo F.C. e subcampión o Unión Sporting Club de Lavadores. Esta sería a derradeira vez que se disputou. O 29 de maio de 1936, galegos e asturianos solicitaron a división do grupo superrexional perante a Asemblea anual da Federación Española de Fútbol, séndolles concedida.
Lecitotrofia
A lecitotrofia ocorre máis comumente en larvas de invertebrados, principalmente mariños, que viven en altas latitudes ou en uguas de gran profundidade, como, por exemplo, nos antozoos da orde dos pennatuláceos.
Campionato Mancomunado Galaico-Ástur
Historia
Pouco despois comezaría a Guerra Civil. Os Campionatos Superrexionais non serían recuperados tralo fin da contenda.
Lecitotrofia
Nos marsupiais, o embrión desenvólvese inicialmente polo consumo de vitelo, implantándose no útero nos estadios finais da xestación.
Manuela Rey
María Manuela Ramona Rey González ou Manuela Lopes Rey, nada en San Vicente de Trigás, Mondoñedo, o 1 de outubro de 1842 e finada no seu domicilio na Praça da Figueira de Lisboa o 26 de febreiro de 1866, foi unha actriz de teatro galego-portuguesa.
Traxectoria
Foi a máis vella dos oito fillos de Andrés Rey Expósito e Francisca González, que casaron despois de nacer Manuela, en marzo de 1843. Segundo o libro Manuela Lopes Rey, número 3 da colección Os contemporaneos, editado sobre 1867, foi entregada en adopción a unha familia que formaba parte dunha compañía dramática itinerante. Trasladáronse, sendo Manuela moi nova, a Portugal. Segundo a Grande Enciclopédia Portuguesa e Brasileira o apelido "Lopes" venlle da súa nai adoptiva.
En novembro de 1857 comezou a traballar no Teatro Nacional D. Maria II de Lisboa,  onde triunfou en títulos como O filho do cego, A alegria traz o susto, Os homens sérios, Os fidalgos do Bois Doré, Fogo no convento, Vida de um rapaz pobre, Nobres e plebeus e Um cura de almas.
Houbo o rumor de que o rei Pedro V, antes de casar coa princesa Estefanía de Hohenzollern-Sigmaringen, sentiu gran debilidade por ela.
Escribiu algunhas obras como a comedia A actriz e o proverbio Por este deixarás pae e mãe.
Finou de tifo no seu domicilio na Praça da Figueira e, tras un multitudinario cortexo fúnebre, foi soterrada no Cemitério dos Prazeres.
Dionisio Gamallo Fierros foi un dos seus biógrafos.
Montouto, As Varelas, Melide
Montouto é un lugar da parroquia das Varelas no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
O Tumbadoiro
O topónimo O Tumbadoiro pode referirse a varios lugares de Galicia:
Teodora Porfiroxénita
Teodora (en grego Θεοδώρα, literalmente "don de Deus"), nada no 981 e finada o 31 de agosto de 1056, reinou como emperatriz bizantina do 11 de xaneiro de 1055 ao 31 de agosto de 1056. Era filla de Constantino VIII.
Traxectoria
Cun carácter austero e forte, rexeitou a man do suposto herdeiro, o futuro Romano III, que foi desposado entón coa súa irmá Zoe en 1028. E aínda que viviu bastante retirada do mundo, espertou os celos de Zoe, que a confinou nun mosteiro pretextando unha suposta conspiración.
O 19 de abril de 1042 o movemento popular que deu lugar ao destronamento de Miguel V tamén conduciu á entronización de Teodora como coemperatriz coa súa irmá Zoe. Tras dous meses de participación activa no goberno, aceptou ser desprazada do poder polo novo marido de Zoe, Constantino IX o 11 de xuño de 1042.
A raíz da morte deste, o 11 de xaneiro de 1055, e malia contar ela con máis de setenta anos de idade, fixo valer con vigor os seus dereitos ao trono, e frustrou un intento de ser apartada do poder en beneficio do xeneral Nicéforo Briennio. Grazas á súa administración firme, controlou os nobres rebeldes e acabou con moitos abusos, pero menoscabou a súa reputación pola excesiva severidade cara aos seus inimigos privados e polo indebido uso dos seus serventes como conselleiros. Morreu repentinamente o 31 de agosto de 1056. Ao non ter fillos e ser a última da súa dinastía, escolleu a un dos seus favoritos como sucesor: Miguel VI. Pero este non tiña relación ningunha coa casa que gobernara o Imperio durante os anteriores 189 anos (867 - 1056), e por iso non se considerou que tivese dereito ao trono. Desta situación derivouse unha serie de loitas polo trono entre varias familias nobres que duraron ata 1081.
Edward Wilmot Blyden
Edward Wilmot Blyden, nado en Saint Thomas (Illas Virxes Estadounidenses) o 3 de agosto de 1832 e finado en Serra Leoa o 7 de febreiro de 1912, foi un profesor e estadista, está considerado como o principal precursor do panafricanismo e unha das influencias do coñecido como nacionalismo negro. En 1850 trasladouse a Estados Unidos onde entrou na universidade, da que foi posteriormente expulsado debido á súa raza. En 1851 trasladouse a Liberia, onde en 1885 foi candidato a presidente. Posteriormente trasladouse a Serra Leoa, onde morreu en 1912.
Javier Alfaya
Traxectoria
Fillo de notario, criouse en Reboreda (Redondela) ata que, cando tiña sete anos, o seu pai foi destinado a León.
Desenvolveu a súa carreira xornalística en revistas progresistas ou de esquerda como Triunfo, Mundo Obrero ou La Calle, e colaborou en diarios como El País, El Mundo, Le Monde diplomatique ou El Independiente. Tamén traballou en publicacións culturais como Cuadernos para el Diálogo, Letra Internacional, Ínsula, A Nosa Terra e Revista de Occidente. En 1985 cofundou a revista de música clásica Scherzo, da que foi presidente até o seu falecemento.
-380
Véxase tamén
Historia ano a ano
Hipertensión
Hipertensión pode referirse a:
Carallán
Taxonomía
En 1597, o botánico John Gerard, na súa Historia Xeral das Plantas chamouno pricke mushroom ou fungus virilis penis effigie, e John Parkinson mostrábaa baixo o nome de ferramenta dos holandeses ou phallus hollandicus no seu Teatrum botanicum de 1640. Linneo foi o responsable do nome que actualmente se lle dá a esta especie. O seu epíteto específico, o termo en latín impudicus, significa "impúdico", "falto de vergoña".
-393
Véxase tamén
Historia ano a ano
Xoel Yáñez
Xoel Yáñez Fernández, nado en Ourense o 22 de novembro de 1987, é un actor e músico galego.