cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fairchild C-82 Packet
Deseño e desenvolvemento
Os problemas apareceron case inmediatamente, xa que o avión carecía de potencia e a súa fuselaxe era pouco axeitada para as cargas pesadas que supostamente tería que levar. Como resultado, a Forza Aérea recorreu a Fairchild para atopar unha solución para as deficiencias do C-82. Fairchild realizou rapidamente un redeseño, coa designación XC-82B, que solucionaría todos os problemas iniciais do C-82A.
Historial operacional
O C-82 voou por vez primeiro en 1944 e a súa entrega foi en xuño de 1945, entrando en servizo a finais dese ano. Finalmente só se construirían 223 C-82A, sendo un número pequeno para un avión de carga en tempos de guerra. A meirande parte deles usouse como transporte de carga e tropas, aínda que algúns usáronse en operacións paracaidistas ou para remolcar planadores militares. Un redeseño do XC-82B resultaría na fabricación do Fairchild C-119 Flying Boxcar.
En 1946 o Servizo Postal dos Estados Unidos explorou o concepto de oficinas postais voadoras usando C-82 altamente modificados, que operarían de xeito semellante ás oficinas dos trens onde o correo era clasificado por empregados e colocados en sacas antes de ser transferidos a camións tras aterrar.
No ano 1948 un C-82 foi equipado cun tren de aterraxe con eirugas, que lle permitía aterrar en pistas primitivas e sen pavimentar.
Durante o bloqueo de Berlín, conco avión C-82 levaron á cidade grandes equipos de movemento de terras desmontados para permitir a construción do aeroporto de Berlín-Tegel no outono de 1948.
Aínda que foi relativamente pouco exitoso, o C-82A considérase máis como unha etapa inicial de desenvolvemento do moito máis exitoso C-119B Flying Boxcar C-82A. O C-82A fabricouse de xeito limitado despois da aparición do Flying Boxcar.
O C-82 foi retirado do inventario da forza aérea estadounidense en 1954.
Operacións civís
Despois de que o C-82A se convertese nun excedente para a USAF, uns poucos vendéronse a operadores civís en Brasil, Chile, México e Estados Unidos que os usaron como avións de carga resistentes capaces de transportar cargas voluminosas. O derradeiro destes avións foi retirado do servizo a finais dos anos 80.
Patrimonio da Humanidade en Exipto
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Exipto, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Dende 2022, Exipto conta con sete sitios. Todos os sitios responden a Criterios Culturais, excepto o Val das baleas que figura nos Criterios Naturais. Ademais dos sitios inscritos, Exipto tamén enumera trinta e catro propiedades na súa lista provisional.
Lista indicativa
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional. A partir de 2016, Exipto enumera trinta e tres propiedades na súa lista provisional:
Aloito Nuniz
Aloito Nuniz (orixinalmente Aloytus Nuniz ou Alvitus Nuniz, en portugués: Alvito Nunes, en castelán: Aloíto Núñez; falecido en 1015 en Vermoim, foi un conde que gobernou o condado portucalense no século XI xunto con Tutadona Moniz, a viúva do conde Menendo II Gundisalviz falecido en 1008.
Traxectoria
Probablemente era descendente de Vímara Pérez como neto de Aloito Lucídez e fillo de Nuno Aloitiz documentado en 959 (non confundir co seu fillo Nuno I Aloitiz). Aparece por primeira vez na documentación medieval no ano 985 cando confirma unha doazón do seu tío Tello Aloitiz.
En 1008, cando faleceu o conde Menendo II, Tutadona casou con Aloito, que xa era viúvo e tiña catro fillos. Isto seguramente foi para asegurar a lexitimidade e a continuación da dinastía de Vímara.
Durante as incursións dos viquingos, refuxiouse no castelo de Vermoim, en Vila Nova de Famalicão, onde posiblemente fose asasinado por eles:"Era MLIV. VIII ides Septembris (ano 1015, 6 de setembro) veniunt Lormanes ad castellum Vermudii, quod est in prouincia Bracharensi. Comes tunc ibi erat Aluitus nuniz."O seu fillo Nuno I Aloitiz sucedeuno como gobernador do condado.
Familia
Casou con Gontina ou Gudina coa que tivo polo menos catro fillos:
Notas
<references group="Notas" />
Juana la Loca (filme)
Juana la Loca é un filme de 2001 escrito e dirixido por Vicente Aranda e protagonizado por Pilar López de Ayala e Daniele Liotti. É unha coprodución internacional entre España, Portugal e Italia. O argumento conta o destino tráxico da raíña Xoana de Castela, tolamente namorada do seu marido infiel, Filipe o Fermoso, arquiduque de Austria. O filme recibiu 3 Premios Goya nas categorías de mellor actriz, mellor vestiario e mellor maquillaxe e peiteado.
Xudit decapitando a Holofernes (Artemisia Gentileschi, Florencia)
Xudith decapitando a Holofernes é unha pintura ao óleo sobre lenzo de 199 cm de alto por 162,5 cm de largo, realizada contra o 1620 pola pintora italiana Artemisia Gentileschi. Consérvase na Galería Uffizi de Florencia.
Historia
Xudith decapitando a Holofernes, é un tema que está presente en varios artistas, especialmente Caravaggio que, polo 1602, realizou unha obra ilustrando esa escena e que hoxe se conserva en Roma, no Palazzo Barberini (Galería Nacional de Arte Antiga). O episodio ao que se refire a obra está narrado no Libro de Xudith, e nel, se presenta á heroína bíblica, quen xunto coa súa criada, van ao campamento inimigo onde primeiro engana e despois decapita a Holofernes, o xeneral asirio inimigo.
É unha obra da que a autora fixo dúas versións. A máis antiga, perfectamente semellante a esta, é un pouco máis pequena e con cores diferentes, está exposta no Museo Nacional de Capodimonte de Nápoles e leva o mesmo título.
Esta versión florentina foi realizada para Cosme II de Médici mais, ao presentar un realismo tan cru, foi rexeitado e quedo agochado nun recuncho do Palazzo Pitti. Daquela, Artemisia tivo que demanda-la mediación de Galileo Galilei, con quen mantivo un contacto amigable, para reclamar a remuneración acordada pola obra.
Descrición
O cadro parece estar pintado con maior coidado e paciencia que a primeira versión pintada polo artista uns anos antes: tanto os tecidos da escena como as actitudes dos personaxes son variados e descríbense con maior precisión, facendo que a obra sexa máis suntuosa e cohesionada. As tres figuras claramente dispostas nun triángulo (composición triangular) fan movementos estudados e precisos e a torsión do busto de Xudith engade dinamismo á escena.
Destácase a rotación do brazo dereito do protagonista e o esforzo que está a facer a muller para rematar a decapitación. O fondo escuro, profundo e misterioso fai que o macabro evento sexa aínda máis central e atractivo.
A pintora engadiu moitos detalles á escena, como a pulseira de ouro con camafeos antigos de Judith na que aparece unha representadión da deusa da mitoloxía grega, Artemisa,
A devandita pulseira, xunto co peiteado preciso e o vestido amarelo de damasco, diferencian a protagonista da súa serva, amosando as diferenzas de clase social. As dobras do veludo vermello da manta do xeneral asirio, as sabas de liño e as cortinas renderizáronse grazas a múltiples pasaxes e esmaltes.
Outro elemento de novidade en comparación co primeiro cadro é a enorme presenza do sangue: dende o pescozo de Holofernes brota unha fonte de macabro realismo e todo o cadro está impregnado de gotiñas vermellas obtidas salpicando o colorante vermello directamente do pincel. Entre os detalles máis minuciosos podemos destacar o encaixe da camisa de Judith e os flecos da saba na parte inferior esquerda do cadro.
Análise
A análise da imaxe, dende o punto de vista psicolóxico, levou a algúns críticos contemporáneos a ver o desexo feminino de vinganza con respecto á violencia sexual sufrida a mans do colega de seu pai, Agostino Tassi.
Non obstante, é difícil facer unha lectura máis axeitada e suxestiva que a que xa fixera Roberto Longhi en 1916:
As consideracións feitas sobre este cadro por Roland Barthes engaden elementos que aclaran aínda máis a súa orixinalidade iconográfica, incluso en comparación coa Xudith de Caravaggio:
Universidade da Columbia Británica
A Universidade da Columbia Británica (en inglés : University of British Columbia, de aí o acrónimo UBC, en francés : Université de la Colombie-Britannique) é unha universidade pública canadense.
Historia
Fundada en 1908, a UBC é a institución de ensino superior máis antiga da provincia da Columbia Británica.
Campus
A Universidade da Columbia Británica consta de dous campus diferentes: o principal, situado en Vancouver (en inglés: University of British Columbia, Vancouver - UBCV ) e o secundario (en inglés: University of British Columbia, Okanagan - UBCO ) situado en Kelowna. O campus está situado aproximadamente a dez quilómetros ao oeste do centro de Vancouver, ao que está conectado por unha extensa rede de transporte público.
Colexios
Hai dous colexios universitarios no campus de Vancouver, Green College e St. John's College.
Bibliotecas
O sistema de bibliotecas da universidade é unha das maiores coleccións do Canadá, aloxada en vinte e unha bibliotecas e salas de lectura.
Outros edificios
Outras instalacións importantes da universidade son o teatro Chan Center for the Performing Arts, o Xardín Botánico da UBC e o Museo de Antropoloxía da Universidade da Columbia Británica.
Comunicacións
A universidade publica o semanario The Ubyssey, fundado en 1918 e editado por estudantes; tamén conta cunha emisora de radio, CITR-FM, activa desde 1937.
You're the One (una historia de entonces)
You're the One (una historia de entonces) é un filme español de 2000 dirixido por José Luis Garci. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pete Shelley
Pete Shelley, nado como Peter Campbell McNeish o 17 de abril de 1955 e finado o 6 de decembro de 2018, foi un cantante, compositor e guitarrista inglés. Shelley formou a banda de punk rock Buzzcocks con Howard Devoto en 1976 e converteuse no vocalista e guitarrista principal do grupo en 1977 cando Devoto marchou. Buzzcocks publicou o seu maior éxito, "Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've)", en 1978. A banda separouse en 1981 e reformouse a finais dos 80. Shelley tamén tivo unha carreira en solitario chegando o seu tema "Homosapien" a entrar nas listas estadounidenses no ano 1981.
Biografía
Shelley naceu no número 48 da rúa Milton Street, en Leigh, Lancashire. A súa nai era unha extraballadora dun muíño e o seu pai montaba maquinaria na mina de carbón Astley Green Colliery. Tiña un irmán máis novo chamado Gary. O seu nome artístico inspirouse en Percy Bysshe Shelley, o seu poeta romántico favorito.
Buzzcocks
Shelley formou Buzzcocks con Howard Devoto despois de coñecerse no Bolton Institute of Technology (agora University of Bolton) en 1975 e de viaxar despois a High Wycombe, preto de Londres, para ver aos Sex Pistols. A banda incluía ao baixista Steve Diggle e ao batería John Maher e realizou o seu primeiro concerto en 1976 en Manchester, abrindo para os Sex Pistols.
En 1977 Buzzcocks publicou o seu primeiro EP, Spiral Scratch, a través do seu pripio selo independente, New Hormones. Cando Devoto deixou a banda en febreiro de 1977, Shelley fíxose cargo das voces principais e das composicións. Traballando co produtor Martin Rushent, o grupo creou os sinxelos punk/new wave "Orgasm Addict", "What Do I Get?" e "Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've)", xunto con tres álbums: Another Music in a Different Kitchen (1978), Love Bites (1978) e A Different Kind of Tension (1979). Dificultades coa súa discográfica e unha disputa con Virgin Publishing sobre a edición británica do seu disco de grandes éxitos, Singles Going Steady, fixeron que a banda se separase en 1981.
Shelley desenvolveu unha imaxe persoal distinta á de moitos dos seus contemporáneos rebeldes do punk dos 70, dicíndolle a Melody Maker en 1978, "Non vou ser desagradable. Só somos catro bos rapaces, o tipo de xente que poderías levar á casa dos teus pais".
Carreira en solitario
O álbum de estrea en solitario de Shelley, Sky Yen, gravárase en 1974 pero non sería editado ata marzo de 1980 a través do seu propio selo, Groovy Records. Foi gravado como unha peza musical continua empregando un oscilador construído a propósito, e usando electrónica en capas e manipulación de velocidade para acadar o seu tacto experimental. Con raíces na música electrónica, foi comparado co krautrock. Groovy Records tamén editou a banda sonora de Hangahar de Sally Timms e Lindsay Lee, que incluía a Shelley como músico, e un álbum dos artistas Eric Random, Barry Adamson e Francis Cookson co nome Free Agents. Groovy Records non publicaría máis discos.
En 1981 Shelley editou o seu primeiro sinxelo só, "Homosapien", producido por Rushent. Nesta gravación regresou aos seus intereses orixinais na música electrónica e cambiou a énfase da guitarra ao sintetizador; a elaborada programación da caixa de ritmos e dos sintetizadores por parte de Rushent sentou as bases para a súa seguinte produción, o álbum de Human League Dare. "Homosapien" foi prohibida na BBC por "referencia explícita ao sexo gay". "Homosapien" chegou ao número 14 da lista dance dos Estados Unidos. Shelley falou abertamente sobre a súa bisexualidade na época, algo que estivera implícito en moitas das cancións que escribira, pero que agora chamou máis a atención debido a "Homosapien" e a prohibición da BBC. O sinxelo foi seguido por un disco co mesmo título.
Shelley publicou o seu terceiro álbum, XL1, en 1983 a través de Genetic Records. Ademais do éxito menor "Telephone Operator", o disco incluía un programa de ordenador para o ZX Spectrum con letras e gráficos que se amosaban a tempo coa música. XL1 foi producido por Rushent e Shelley.
En xuño de 1986 Shelley editou o sinxelo "Never Again", seguido polo álbum Heaven and the Sea. En 1987 publicou unha nova canción, "Do Anything", para a película Some Kind of Wonderful. Shelley compuxo o tema da intro do Tour de France para o Channel 4, que foi usado dende finais dos 80 ata mediados dos 90.
Shelley regravou unha nova versión de "Homosapien", chamada "Homosapien II", en 1989. O sinxelo contaba con catro remesturas da nova gravación. Tamén tocou con outros músicos durante a súa carreira, como The Invisible Girls que respaldaban ao poeta punk John Cooper Clarke. Shelley tamén frmou unha banda de curta vida chamada The Tiller Boys. Reuniuse brevemente con Howard Devoto para facer o álbum Buzzkunst, editado en 2002. Shelley apareceu no EP de estrea da banda dos Ánxeles The Adored, editado en 2005, que xirou con Buzzcocks no ano seguinte.
Reforma de Buzzcocks
Buzzcocks reuniuse en 1989 e publicou un novo álbum, Trade Test Transmissions, en 1993. A banda continuou xirando e editou o álbum The Way en 2014. En 2005 Shelley regravou "Ever Fallen in Love" cun grupo de estrelas, incluídos Roger Daltrey, David Gilmour, Peter Hook, Elton John, Robert Plant e varias bandas contemporáneas, como un tributo a John Peel.
Julián Sanz Martínez
Julián Sanz Martínez, finado en París o 25 de decembro de 1890, foi un militar e historiador galego.
Traxectoria
Afiliado ao Partido Republicano dende 1868. Pertenceu ao primeiro batallón republicano que se formou en Madrid co nome Tiradores del Principal segunda compañía, e despois pertenceu ao batallón Guías de la República. Participou na guerra carlista e foi admitido no Exército. Perseguido polas súas ideas políticas, foi desterrado a Canarias e despois a Madrid. Foi correspondente na Coruña dos periódicos madrileños La Correspondencia e Ilustración Militar. Chegou a alférez oficial terceiro de seccións de arquivo. Amigo e subordinado de Emilio Prieto Villarreal e partidario de Ruiz Zorrilla, participou na sublevación republicana do 19 de setembro de 1886 encabezada por Manuel Villacampa del Castillo. Logo do seu fracaso exiliouse en Francia e morreu en París o 25 de decembro de 1890.
Neuropilina 1
Función
A NRP1 é un correceptor que está unido á membrana e a un receptor tirosina quinase, que se une tanto ao factor de crecemento endotelial vascular (VEGF; MIM 192240) coma a membros da familia da semaforina (ver SEMA3A; MIM 603961). A NRP1 desempeña funcións versátiles na anxioxénese, guía dos axóns no seu crecemento, supervivencia, migración e invasión celular.
Interaccións
A neuropilina 1 interacciona co VEGF-A.
Papel na COVID-19
A neuropilina 1 facilita a entrada do virus SARS-CoV-2, axenta causante da COVID-19, nas células, o que a fai unha posible diana para futuros fármacos antivirais.
Implicación no cancro
No cancro de próstata o xene NRP1 demostrou ser un xene suprimido por andróxenos, regulado á alza durante a resposta adaptativa de tumores de próstata a terapias que actúan sobre os andróxenos e un biomarcador para o prognóstico da metástase e o cancro de próstata mortal. Estudos feitos en ratos in vitro e in vivo mostraron que a NRP1 unida á membrana é proanxioxénica e que promove a vascularización de tumores de próstata.
A expresión elevada de NRP1 está tamén correlacionada coa invasividade de cancro de células pulmonares non pequenas tanto in vitro coma in vivo.
Diana para terapias contra o cancro
Como correceptor para o VEGF a NRP1 é unha diana potencial para as terapias anticancerosas. Un péptido sintético, EG3287, xerado en 2005 bloquea a actividade da NRP1. O EG3287 induce a apoptose en células tumorais con elevada expresión de NRP1. Aprobouse unha patente para o EG3287 en 2003. En 2015 non había ensaios clínicos en marcha ou rematados para o EG3287 como terapia para o cancro humano.
A NRP1 soluble ten o efecto oposto á NRP1 unida á membrana e ten actividade anti-VEGF. Os estudos en ratos in vivo indicaron que as inxeccións de sNRP-1 (neuropilina 1 soluble) inhiben a progresión da leucemia mieloide aguda en ratos.
Batalla do Frigidus
A Batalla do río Frigidus, tamén chamada Batalla do Frigidus, produciuse entre o 5 e o 6 setembro do 394 entre o exército do emperador romano Teodosio I e o exército do usurpador Euxenio (r. 392–394), na fronteira oriental da provincia de Italia.
Na batalla, Teodosio derrotou ao exército do usurpador Euxenio e de Arbogasto e volveu restaura-la unidade do Imperio Romano. O campo de batalla, no Claustra Alpium Iuliarum, preto do Alpes Xulianos, os que pasara o exército de Teodosio estaba no val do Vipava, cruzado polo río que os romanon identificaban como o Frigidus e que se corresponde co actual río Vipava, ou posibelmente no val do Isonzo.
Timasio, o magister militum, comandadou o exército teodosiano coa axuda do magister utriusque militae Estilicón. As forzas de Euxenio estaban ás ordes de Arbogasto, de orixe franca, e que fora anteriormente magister militum baixo o cuñado de Teodosio e coemperador maior Valentiniano II (r. 375-392). Foi Arbogasto quen organizou a aclamación de Euxenio despois da misteriosa morte de Valentiniano.
Foi un triunfo completo para as tropas de Teodosio que contaron co reforzo dos godos dirixidos por Alarico e Gainas, e coas tropas de Bacurio o Iberio, pois derrotaron os contrarios e capturaron a Euxenio que foi executado mentres Arbogasto suicidouse trala batalla. Os combates puxeron fin á terceira guerra civil do reinado de Teodosio, despois de que os dous loitaran unidos contra Magno Máximo (r. 383–388).
Na historia eclesiástica, a batalla foi recordada como a última en involucrar a un augusto que era un devoto do paganismo romano aínda que, de feito, Euxenio non era pagán. A acusación póstuma de paganismo foi lanzada por primeira vez por Tiranio Rufino para mellorar a reputación de Teodosio I, quen foi un vigoroso promotor do cristianismo niceno e da igrexa estatal do Imperio romano. As narracións da Igrexa atribuíron a vitoria de Teodosio, no Frigidus, á intervención divina, e Rufino equiparou a súa importancia á batalla da Ponte Milvio gañada por Constantino o Grande sobre Maxencio no 312.
Contexto
O 15 de maio de 392, o emperador occidental, Valentiniano II, foi atopado morto na súa residencia en Vienne, na Galia. O seu magister militum, Arbogasto, informou a Teodosio, o emperador oriental e cuñado de Valentiniano, de que o novo emperador se suicidara. A tensión entre as dúas metades do imperio aumentou aínda máis ese verán. Arbogasto fixo varios intentos por contactar con Teodosio, pero ao parecer ningún chegou máis alá do oído do prefecto pretoriano oriental, Rufino. As respostas que Arbogasto recibiu de Rufino foron inútiles. O propio Teodosio foi chegando lentamente á crenza de que Valentiniano fora asasinado, en gran parte porque a súa muller Gala estaba convencida de que a morte do seu irmán fora causada con aleivosía. Pola súa banda, Arbogasto tiña poucos amigos na corte oriental, aínda que o seu tío Ricomero era o comandante xefe da cabalería oriental. Como parecía cada vez máis probable que calquera acción que decidise Teodosio sería hostil cara a Arbogasto, o franco decidiu face-lo primeiro movemento.
O 22 de agosto, Arbogasto elevou a Euxenio, o magister scrinii da corte imperial occidental, ou funcionario superior, ao trono do Imperio de Occidente. Euxenio era un estudoso de retórica moi respectado e un nativo romano, o que o converteu nun candidato moito máis aceptable para o púrpura que o comandante franco. Aínda que a súa elección foi apoiada por membros importantes do paganismo como o prefecto pretoriano de Italia Nicómaco Flaviano., outros senadores, especialmente Símaco, non se sentiron cómodos con esta acción. Ademais, houbo o problema da morte de Valentiniano, que nunca fora ben resolto.
Ademais, Euxenio eliminou a maioría dos altos oficiais civís deixados por Teodosio cando entregou a metade occidental do imperio a Valentiniano, de xeito que Teodosio perdera o control do Imperio romano de Occidente. Cando un grupo de embaixadores occidentais chegou a Constantinopla para solicitar que Euxenio fose recoñecido como augusto occidental, Teodosio non se comprometeu, aínda que os recibise con agasallos e promesas vagas. Non está claro se xa decidira unha ofensiva contra Euxenio e Arbogasto neste momento. Ao final, con todo, despois de declarar ao seu fillo Honorio, daquela oito anos, como augusto occidental en xaneiro do 393, Teodosio decidiu finalmente invadir Occidente.
Preparativos da campaña
Ao mesmo tempo, outro dos conselleiros de Teodosio, o eunuco Eutropio, foi enviado desde Constantinopla para buscar o consello e a sabedoría dun monxe cristián asceta denominado Xoán da cidade exipcia de Licópolis (actual Asiut). Segundo os relatos da reunión ofrecidos por Claudiano e Sozomeno, o vello monxe profetizou que Teodosio lograría unha custosa pero decisiva vitoria sobre Euxenio e Arbogasto. O exército oriental partiu cara ao oeste desde Constantinopla en maio do 394. As lexións foron reforzadas por numerosos auxiliares bárbaros, incluíndo máis de 20.000 federados visigodos e forzas adicionais de Siria. O propio Teodosio dirixiu o exército; entre os seus comandantes estaban xunto cos seus propios xenerais Estilicón e Timasio, o xefe visigodo Alarico e un caucásico chamado Bacurio, o Iberio.
O seu avance pola Panonia ata os Alpes Xulianos realizouse sen oposición, e Teodosio e os seus oficiais desconfiaban dunha emboscada cando descubriron que os extremos orientais dos pasos de montaña estaban sen defensa. Isto, debeuse á decisión de Arbogasto, quen baseándose nas súas experiencias cando loitou contra o usurpador Magno Máximo na Galia, pensou que a mellor estratexia era mante-las súas forzas unidas para defender Italia e, por iso, deixou os pasos alpinos sen gardas. As forzas de Arbogasto consistían principalmente nos seus compañeiros francos, alamanos e galorromanos, ademais dos seus propios auxiliares godos.
Grazas á estratexia de Arbogasto de manter unha única forza relativamente cohesionada, o exército teodosiano pasou sen obstáculos polos Alpes e descendeu cara ao val do río Frigidus ao leste do porto romano de Aquileia. Foi nesta rexión estreita e montañosa cando atoparon o campamento do exército occidental dentro do Claustra Alpium Iuliarum (Alpes Xulianos) nos primeiros días de setembro.
A batalla
miniatura|Mapa no que aparece o río Frigidus. Descoñécese o lugar exacto onde tivo se produciu a batalla. Aínda que se afirmou que o lugar da batalla debería buscarse no val superior do Isonzo, situouse principalmente nalgún lugar do val de Vipava.
Mentres que o "Frigidus" normalmente foi considerado como o río Vipava ou o arroio Hubelj e a batalla que se produciu preto de Vrhpolje, investigacións recentes suxiren que realmente tivo lugar a algúns quilómetros de distancia, entre Col e Sanabor na chamada Porta á Italia romana.
Antes da batalla, Euxenio e Arbogasto colocaron unha estatua de Xúpiter nas proximidades do campo de batalla e aplicaran imaxes de Hércules nos pendóns do exército. Deste xeito, esperaban repetir as vitorias de Roma en épocas anteriores, cando sempre se contara cos vellos deuses para consegui-la vitoria.
Despois dunha noite sen durmir, Teodosio revitalizouse coa noticia de que os homes que Arbogasto enviara para rodealo no val ían cambiar para o seu bando. Impulsados ​​por este desenvolvemento favorable, os homes de Teodosio atacaron unha vez máis. De súpeto, desatouse unha feroz tempestade —propiciado polo un vento de tipo catabático denominado Bora, algo habitual na rexión— que soprou ao longo do val dende o leste. Os fortes ventos botaron nubes de po sobre as tropas occidentais, de tal xeito, que as liñas de Arbogasto romperon e Teodosio obtivo a vitoria decisiva que profetizara o monxe exipcio. Despois, Euxenio foi capturado e levado ante o emperador. As súas súplicas de misericordia foron inútiles e foi decapitado. Arbogasto escapou da derrota e fuxiu ás montañas, pero despois duns días de vagar suicidouse.
Carácter relixioso do conflito
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido coa efixie de Euxenio]] Aínda que, a finais da antigüidade, se popularizara unha versión da batalla segundo a cal un vento divino derrotou aos inimigos pagáns de Teodosio, os historiadores actuais, sobre todo Alan Cameron, rexeitan a fiabilidade desta versión dos acontecementos. Cameron afirma que a idea de que Euxenio e Arbogasto eran pagáns ou partidarios dos pagáns se creou para xustificar a campaña de Teodosio contra eles e que outros usurpadores, como Magnencio, foron falsamente tachados de pagáns despois da súa derrota. Opina que, esta idea de que os inimigos de Teodosio eran pagáns, foi creada polo historiador da igrexa Rufino, e tan só as fontes dependentes de Rufino mencionan esta idea. miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido coa efixie de Teodosio I]] Ademais, a fonte máis antiga que mencionou o decisivo vento do norte foi Ambrosio de Milán, pero afirma no seu sermón do Salmo 36 que o vento sopraba antes desa batalla e desmoralizou ao inimigo de Teodosio antes de que comezasen os combates. Esta idea foi probablemente recollida polo poeta Claudiano, que, na súa fantasía e afán propagandístico a prol da familia teodosiana, trasladou o vento ao momento decisivo da batalla. Claudiano semella estar facendo unha alusión a Silio Itálico, cuxo relato da batalla de Cannas mencionaba un vento similar que botaba as lanzas e armas cara atrás. A partir da poesía de Claudiano, que fora moi popular tanto na metade oriental como occidental do Imperio romano, e do relato doustross cristiáns como Sozomeno, Sócrates de Constantinopla ou Teodoreto de Antioquía, estendeuse a idea de que o vento boreal, enviado por Deus, decidira a batalla. Igualmente, a idea encaixaba ben coa outra idea de que a batalla era un enfrontamento entre pagáns e cristiáns e, Teodosio, como emperador cristián, foi axudado por Deus en forma de vento que botaba cara a trás as frechas contra as tropas de Arbogasto.
Consecuencias
Fora unha vitoria custosa pero total para Teodosio e unha derrota total para Euxenio. As provincias occidentais sometéronse rapidamente a Teodosio, quen se converteu no derradeiro soberano dun imperio unido e que morreu apenas catro meses despois deixando o imperio en mans dos seus pequenos fillos Honorio e Arcadio.
Porén, a batalla tamén acelerou o colapso do exército romano occidental. A menor capacidade das lexións romanas implicou unha dependencia crecente por parte do Imperio dos mercenarios bárbaros empregados como foederati, que a miúdo demostraron ser pouco fiables, ou incluso traidores.
O máis significativo, é que a batalla foi vista, a miúdo, como o derradeiro último intento de evita-la cristianización do imperio. Segundo Rufino, a batalla está á par en importancia á da batalla da ponte Milvio, xa que foi vista non só como unha vitoria nunha guerra civil, senón como unha reivindicación do Deus cristián e o triunfo do cristianismo. Finalmente, as familias pagás da elite de Roma renunciaron a calquera resistencia seria fronte o cristianismo.
María Jesús Novo
María Jesús Novo Gómez é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira de Boimorto polo PPdeG na lista encabezada por Gonzalo Concheiro. Foi primeira tenente de alcalde e portavoz do PPdeG. En maio de 2016 Concheiro dimitiu ao ser investigado pola súa presunta implicación nunha fraude, sendo sucedido na alcaldía por María Jesús Novo. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a lista do PPdeG e foi elixida alcaldesa de Boimorto por maioría absoluta. Renunciou á militancia no PPdeG en xaneiro de 2021, logo dunha polémica pola súa vacinación contra a COVID-19. Nas municipais de 2023 volveu enacabezar a candidatura do PPdeG como independente, e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta.
Selección de fútbol de Luxemburgo
A selección de fútbol de Luxemburgo (en Lëtzebuergesch Foussballnationalequipe, en Équipe du Luxembourg de football, en Luxemburgische Fußballnationalmannschaft) é o equipo que representa a Luxemburgo nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Luxemburguesa de Fútbol (Lëtzebuerger Foussballfederatioun, Fédération Luxembourgeoise de Football, Luxemburger Fußballföderation), pertencente á UEFA e á FIFA.
Patrimonio da Humanidade en Venezuela
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Venezuela, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Venezuela aceptou a convención o 20 de marzo de 1979, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O primeiro sitio que se inscribiu en Venezuela foi o Coro e o seu porto, que foi inscrita na 17ª sesión do Comité do Patrimonio da Humanidade en 1993.
Sergio Mur
Sergio Mur López, nado en Madrid o 23 de maio de 1977, é un actor español.
Traxectoria
En decembro de 2013 rodou a película inglesa Shooting for Socrates dando vida ao famoso futbolista brasileiro Sócrates, dirixida por James Erskine e producida por New Black Films.
A finais do verán de 2013 acabou a gravación de Gran Reserva: El Origen, onde daba vida a Roberto, para TVE que se emitiu nas sobremesas de forma diaria e que supón un spin off de Gran Reserva remontándose a 45 anos atrás. Comezou o 2013 representando Antígona de Jean Anouilh, nova produción do Teatro Español baixo a dirección de Rubén Ochandiano, onde interpreta a Hemón.
En 2012 protagoniza a comedia teatral Cuatro estaciones y un día dirixida por Miguel Ángel Cárcano no Teatro Lara de Madrid, España.
Universidade de São Paulo
A Universidade de São Paulo, (USP) é unha universidade pública no estado brasileiro de São Paulo. É a maior universidade pública brasileira e a institución educativa máis prestixiosa do país, varios anos a mellor universidade de Iberoamérica, e ten unha gran reputación entre as universidades mundiais, segundo o Times Higher Education World University Rankings. A USP participa na docencia, a investigación e a extensión universitaria en todas as áreas de coñecemento, ofrecendo unha ampla oferta de cursos.
Sergio Mur
Traxectoria
Protagonizou a miniserie dirixida por Fernando Colomo, El pacto. Participou tamén nas series: Física o química, actuación pola que gañou o premio Shangay Express á Mellor interpretación en televisión de 2010, Sin tetas no hay paraíso, Cuéntame como pasó, SMS, Aída, Impares, El Comisario, Los protegidos, Las chicas del cable o La tira entre outras. Tamén presentou o programa infantil Los Lunnis en 2004/05.
Universidade de São Paulo
A universidade foi fundada en 1934, reagrupando escolas xa existentes no estado de São Paulo, como a Faculdade de Direito do Largo de São Francisco (Facultade de Dereito), a Escola Politécnica da Universidade de São Paulo (Escola de Enxeñaría) e a Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz (Enxeñaría Agrónoma). A fundación da universidade vén marcada pola creación en 1934 da Faculdade de Filosofía, Ciências e Letras (1934-1968), e posteriormente novos departamentos, converténdose nunha das maiores institucións de ensino superior de América Latina, con aproximadamente 90.000 estudantes matriculados. Actualmente, conta con once campus, catro deles na cidade de São Paulo. Os campus restantes están nas cidades de Bauru, Lorena, Piracicaba, Pirassununga, Ribeirão Preto e dúas en São Carlos.
Sergio Mur
Traxectoria
No teatro destaca a súa participación na versión española da obra Closer de Patrick Marber, tamén en The Flying Circus: los mejores sketches de los Monty Python, Moliére x 2: La escuela de los maridos y las preciosas ridículas ou o recoñecido texto do teatro arxentino escrito por Patricia Zangaro, A propósito de la duda.
Universidade de São Paulo
Varios estudantes da Universidade de São Paulo acadaron postos importantes na sociedade brasileira. Foi alma máter de trece presidentes brasileiros (Cardoso, Temer, e outros). A USP ocupa o posto 19 en todo o mundo nunha clasificación baseada no número de exalumnos que se converteron en CEO das 500 empresas máis grandes do mundo, e tamén clasificado entre os 100 mellores a nivel mundial na Clasificación Universitaria de Empregabilidade Global.
Sergio Mur
Vida persoal
A súa parella éa actriz Olivia Molina e teñen dous fillos, Vera (2012) e Eric (2015).
Universidade de São Paulo
En termos de investigación, a USP é a maior institución de investigación do Brasil, producindo máis do 25% dos artigos científicos publicados por investigadores brasileiros en conferencias e revistas de alta calidade. En 2015, de 36 materias, o QS World University Rankings clasificou a USP entre os 50 primeiros en varias materias (entre elas Arquitectura, Xeografía, Odontoloxía, Enxeñaría Civil, Agricultura/Silvicultura, Arte/Deseño e Ciencias Veterinarias) e Top100 en 21 materias máis (entre elas Informática, Enxeñaría Mecánica, Eléctrica e Química, Linguas Modernas, Física, Química e Matemáticas). Segundo o SCImago Institutions Raking 2021, a USP ocupou o posto 26 (vixésimo sexto) a nivel mundial no primeiro trimestre de 2021. Ao longo dos anos, QS tamén clasificou constantemente a USP entre as 5 mellores universidades do mundo de fala románica.
Hóckey sobre herba nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do hóckey sobre herba. O hóckey sobre herba é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende a edición de 1908 disputada en Londres (no Reino Unido). Ao longo da historia dos Xogos Olímpicos non estivo presente nas edicións de 1912 e 1924 (por mor da creación da Federación Internacional de Hóckey). A primeira competición en categoría feminina foi nos Xogos Olímpicos de 1980 disputados en Moscova (na Unión Soviética).
Universidade de São Paulo
Historia
Tras a súa derrota na Revolución Constitucionalista, São Paulo necesitaba melloras institucionais. Por iso, en 1933 un grupo de empresarios fundou a Escola Libre de Socioloxía e Política (ELSP). En 1934, o interventor de São Paulo (que correspondía ao gobernador), Armando de Sales Oliveira, fundou a Universidade de São Paulo (USP).
Hóckey sobre herba nos Xogos Olímpicos
Ao longo da historia desta competición o gran dominador deste deporte foi a selección da India e Paquistán, se ben nos últimos anos salientan Australia, os Países Baixos e Alemaña. En categoría feminina as grandes dominadoras son Australia e os Países Baixos.
Universidade de São Paulo
Historia
Foi un dos esforzos realizados para dotar ao Brasil de modernas institucións administrativas, educativas e militares nun período coñecido como "busca de alternativas". Unha das principais iniciativas foi a fundación, ese mesmo ano, da USP. O seu núcleo era a Escola de Filosofía, Ciencias e Idiomas, con profesores procedentes de diversos países europeos. A ELSP asumiu o obxectivo das elites administrativas de conformar un novo modelo no que constatasen un papel cada vez maior do Estado, mentres que a USP centrouse na formación de profesores de ensino secundario, expertos en ciencias, enxeñeiros, avogados, médicos e profesores. O ELSP seguiu un modelo sociolóxico americano, mentres que a USP utilizou o mundo académico francés como principal fonte de inspiración.
Selección de fútbol de Macedonia do Norte
A selección de fútbol de Macedonia do Norte (en macedonio: Фудбалска репрезентација нa Северна Македонија, Fudbalska reprezentacija na Severna Makedonija; en albanés: Kombëtarja e futbollit të Maqedonisë së Veriut) é o equipo que representa a Macedonia do Norte nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Macedonia do Norte ( Фудбалска Федерација на Македонија, Fudbalska Federacija na Makedonija), pertencente á UEFA e á FIFA.
Universidade de São Paulo
Historia
Profesores estranxeiros como Claude Lévi-Strauss, Fernand Braudel, Paul Arbousse e Roger Bastide, Robert H. Aubreton, Pierre Monbeig, Martial Gueroult e Jean Magüé (Francia), Heinrich Rheinboldt, Herbert Baldus e Emilio Willems (Alemaña), Donald Pierson (Estados Unidos), Gleb Wataghin (Rusia), Giacomo Albanese, Luigi Fantappiè e Giuseppe Ungaretti (Italia) ou Vilém Flusser (Checoslovaquia) emiten en diversas institucións novos estándares para a docencia e a investigación, creando novas xeracións de científicos no Brasil.
Armin Wolf
O nome Armin Wolf pode referirse a:
Universidade de São Paulo
Historia
Desde a súa fundación, a USP recibiu profesores e investigadores de todo o mundo, como David Bohm (nacionalizado brasileiro após a persecución macartista), Giuseppe Occhialini (Italia), François Châtelet, Alexander Grothendieck e Gérard Lebrun (Francia), Heinz Dieter Heidemann e Anatol Rosenfeld (Alemaña), Helmi Nasr (Exipto), Fitz Köberle (Austria), etc.
Orixes
A Universidade de São Paulo é o resultado da combinación da recentemente fundada Escola de Filosofía, Ciencias e Idiomas (Faculdade de Filosofia, Ciências e Letras, FFCL, hoxe Faculdade de Filosofía, Letras e Ciências Humanas, FFLCH) coa existente Escola Politécnica Superior de Enxeñaría (fundada en 1893), a Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz (fundada en 1901), a Facultade de Medicina (fundada en 1912), a tradicional Facultade de Dereito (fundada en 1827), a antiga Escola de Farmacia e Odontoloxía (fundada en 1898), o Instituto de Astronomía, Xeofísica e Ciencias da Atmosfera (fundada en 1886) e a Escola de Veterinaria (fundada en 1919).
A FFCL xurdiu como o elemento integrador da universidade, aglutinando cursos de diversas áreas de coñecemento. Tamén en 1934 creouse a Escola de Educación Física (ciencia do deporte) do Estado de São Paulo, a primeira escola civil de educación física do Brasil, que máis tarde formaría parte da universidade. En 1944 a Facultade de Medicina abriu o seu hospital público ( Hospital das Clínicas da Universidade de São Paulo ). Nese mesmo ano xurdiu a Escola de Enxeñería de Sao Carlos (EESC). Nos anos posteriores tamén se crearon outras varias unidades de investigación, como unha segunda Facultade de Medicina, situada na cidade de Ribeirão Preto (interior de São Paulo) en 1952.
Na década de 1960, a universidade trasladou gradualmente a sede dalgunhas das súas unidades á Universidade Municipal Armando de Salles Oliveira, en São Paulo. En 1963 fundouse o Instituto do Corazón da Universidade de São Paulo. Despois creáronse novos institutos e escolas, por exemplo a Escola de Xornalismo, Comunicación e Artes (ECA) en 1966. Co paso dos anos, algúns dos antigos departamentos da universidade transformáronse en facultades ou institutos autónomos, como o Instituto de Ciencias Biomédicas (ICB), o Instituto de Xeociencias (IGc) e o Instituto de Biociencias (IB) en 1969.
Ditadura militar
Durante a ditadura brasileira un gran número de profesores da USP foron perseguidos e mesmo torturados, moitos foron obrigados a abandonar o país. Isto freou a produción científica no Brasil. Tamén promoveu un aumento sistemático do número total de prazas de titulados, impulsado polo goberno estatal.
Expansión
Paralelamente ao baleiro intelectual resultante da represión política nos anos 60-80, produciuse un proceso de fragmentación das unidades académicas, creáronse novas facultades e novos institutos, o que deu lugar a novos cursos, novas liñas de investigación e programas de posgrao. Concibida orixinariamente como o núcleo académico da universidade -reuníndose os distintos campos de coñecemento-, a FFCL ( Facultade de Filosofía, Ciencias e Letras ) viu os seus departamentos gañar autonomía e converterse en unidades separadas. O Instituto de Física foi o primeiro departamento que se saíu do antigo FFCL, seguido tamén por outros departamentos de ciencias naturais.
En 2004, a universidade fundou o Instituto de Relacións Internacionais, co obxectivo de estudar asuntos globais nun ambiente multidisciplinar (dereito, ciencia política, economía e historia) con estudantes e profesores brasileiros e internacionais (Programa de Intercambio Internacional ). En 2005, construíuse na Zona Leste da cidade de São Paulo unha nova Escola de Artes, Ciencias e Humanidades (EACH), levando uns cursos que van máis alá do modelo universitario tradicional brasileiro e pretenden diversificar as áreas da institución consolidada. O 21 de marzo de 2006, a USP aprobou a fusión dunha segunda Escola de Enxeñaría Química (FAENQUIL) na cidade de Lorena (zona rural), no Val de Paraíba (zona rural do Estado de São Paulo), con preto de 1.600 estudantes en total e destes 1.200 ao graduarse. En 2007, creouse unha segunda Facultade de Dereito na cidade de Ribeirão Preto, tamén no campo do Estado de São Paulo.
Académicos
Hoxe a USP ten cinco hospitais e ofrece 247 programas de licenciatura e 239 programas de posgrao en todas as áreas de estudo. A universidade alberga un total de 24 museos e galerías, con medio millón de visitantes ao ano, dous teatros, un cine, unha canle de televisión e unha orquestra. A Universidade de São Paulo acolle persoas de todos os continentes e estimula este proceso a través de redes e consorcios ( Oficina Internacional – USP ), como Erasmus Mundus, Associação das Universidades de Língua Portuguesa e Rede Magalhães (SMILE - Mobilidade de estudantes en América Latina, Caribe e Europa), entre outros.
Clasificacións
Segundo ARWU, a USP clasificouse en primeiro lugar, en canto ao número de doutoramentos concedidos durante 2011. A USP está entre as 70 mellores universidades do mundo, na Clasificación "Top Universities by Reputation 2013" publicada por Times Higher Education. Segundo a Clasificación Académica de Universidades Mundiais de 2013, a USP sitúase no grupo das 101-151 mellores universidades mundiais. Segundo o 2020 CWTS Leiden Ranking, a Universidade de São Paulo ocupa o 7º lugar do mundo. No 2022 QS World University Rankings, a Universidade de São Paulo ocupa o posto 121 do mundo e ocupa o segundo lugar en América Latina. En 2021, a Universidade de São Paulo foi a primeira institución latinoamericana no ránking mundial de universidades do Times Higher Education en situarse no posto 201-250.
Asistencia sanitaria
dereita|miniatura| O Instituto do Corazón da Universidade de São Paulo, parte do Hospital Clínicos, o maior complexo sanitario de [[América Latina.]] A USP opera catro hospitais, entre eles o Hospital Público da Facultade de Medicina da Universidade de São Paulo, o complexo hospitalario máis grande de América Latina e o principal centro de ensino e formación para a Facultade de Medicina da universidade, que está altamente clasificada dentro de América Latina.