cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cámara de Comercio Internacional
Formación e eventos
Organizados en todo o mundo, os eventos da ICC van dende grandes conferencias temáticas a sesións de formación para pequenos grupos. Estes pequenos cursos comparten a experiencia en arbitraxe comercial e os mecanismos de resolución de conflitos da ICC, así como as súas ferramentas comerciais que inclúen os Incoterms, as Regras e Usos uniformes relativos aos Créditos Documentarios (UCP, polas súas siglas en inglés) e os contratos internacionais.
ICC Academy é a rama de formación da Cámara de Comercio Internacional e ofrece certificacións en liña e servizos de desenvolvemento profesional para responder ás necesidades educativas de bancos, sociedades e outras organizacións no vangarda do comercio internacional. Os programas especializados, os cursos en liña e as certificacións son deseñados por expertos e profesionais da Cámara de Comercio Internacional.
Publicacións
ICC publica principalmente para avogados internacionais, árbitros, banqueiros, comerciantes e estudantes; abarcando temas como banca internacional, referencias e termos de comercio internacional e prazos, dereito e arbitraxe, falsificación e fraude, e modelos de contratos comerciais. As publicacións máis coñecidas, Regras e Usos uniformes relativos aos Créditos Documentarios e os Incoterms, están traducidos a máis de 30 idiomas.
ICC ofrece as súas publicacións non só no formato tradicional en papel, senón tamén en formato electrónico (eBooks), na tenda da ICC.
Servizos da ICC en Delitos Comerciais
Os Servizos da ICC en Delitos Comerciais (CCS, polas súas siglas en inglés) proporcionan á comunidade mundial de negocios un organismo centralizado de loita contra a delincuencia comercial. Sumándose deste xeito aos recursos dos seus membros na loita contra os delitos comerciais en moitas frontes.
Desde a súa sede en Londres, e abranguendo tres oficinas distintas, CCS funciona en base a dous principios básicos: previr os delitos comerciais e investigar e axudar a perseguir aos criminais implicados en delitos comerciais.
As divisións especializadas de CCS son:
Iniciativa Empresarial de Loita contra a Falsificación e a Pirataría (BASCAP)
ICC estableceu a Iniciativa de Loita contra a Falsificación e a Piratería (BASCAP, polas súas siglas en inglés) para liderar a loita contra a falsificación e a pirataría.
BASCAP reúne á comunidade empresarial global para identificar e resolver asuntos de dereitos de propiedade intelectual e peticións de maior compromiso ás administracións locais, nacionais e internacionais na execución e protección dos dereitos de propiedade intelectual.
O traballo de BASCAP ten como obxectivos:
BASCAP protesta polo dano causado pola falsificación e pirataría, incluíndo:
Iniciativa Empresarial de Apoio á Sociedade da Información
ICC organizou BASIS (polas súas siglas en inglés) a mediados de 2006 para protestar por unha ampla variedade de asuntos fundamentais, incluíndo:
Comisión de Anticorrupción
As Regras de Conduta da ICC teñen como finalidade "situar un programa de integridade eficiente e ben xestionado" para tratar coa corrupción, a extorsión e o suborno.
A Comisión Anticorrupción da ICC publicou primeiro “Loitar contra a corrupción, Un Manual de prácticas corporativas” en 1999; o manual proporciona "orientación práctica detallada para cumprir coas Regras de Conduta da ICC e a Convención da OECD". As regras teñen en conta a Convención das Nacións Unidas contra a Corrupción asinada en Mérida, México, o 9 de decembro de 2003. Hai nove regras de conduta para negocios "de natureza xeral", que poden ser aceptadas voluntariamente e aplicadas a través da auto-regulación no contexto do dereito nacional en suborno e que se aplican a cada negocio. O ICC ve a súa función, e a función da súa Comisión de Anti-Corrupción, para "promover un uso das Regras o máis extenso posíbel".
ICC Business World Trade Agenda
ICC, en colaboración coa Cámara de Comercio de Qatar, puxo en marcha a ICC Business World Trade Agenda en marzo de 2012 para proporcionar liderado do sector privado en dar forma a unha nova axenda política de comercio multilateral. A finalidade desta iniciativa é en última instancia rematar a paralización, que xa dura 11 anos, das conversas de comercio multilateral da Organización Mundial do Comercio (WTO, polas súas siglas en inglés) e "alén Doha".
A World Trade Agenda é unha potente acción de iniciativa empresarial para impulsar o comercio baseado en normas. A WTO prestou o seu apoio a esta iniciativa captando negocios para proporcionar recomendacións e así avanzar nas negociacións en comercio global.
A World Trade Agenda ten como finalidade:
Dende a súa presentación, a iniciativa World Trade Agenda organizou consultas con directores xerais e altos executivos nas principais rexións do mundo para recoller comentarios e apoios ás súas recomendacións. Estas prioridades empresariais foron publicadas durante a cimeira da ICC World Trade Agenda o 22 de abril de 2013 en Doha.
O Acordo sobre Facilitación do Comercio foi finalmente adoptado na 9ª Conferencia Ministerial da WTO o 7 de decembro de 2013. Foi o primeiro acordo de importancia en facilitación do comercio alcanzado dende a creación da WTO.
ICC e as Nacións Unidas
Dende 1946, a ICC ostenta o maior estado de consulta con Nacións Unidas e unha relación de traballo próxima coas súas axencias especializadas. O actual Representante Permanente da ICC para a ONU é Andrew Wilson. O 21 de decembro de 2016 a Cámara de Comercio Internacional recibiu o estado de Observador na Asemblea Xeral da Nacións Unidas seguindo a Resolución da Asemblea Xeral (A/RES/71/156) O 13 de decembro de 2016, a ICC recibiu o estado de Observador por parte de 193 membros da Asemblea Xeral da ONU. ICC asumiu a súa posición como Observador da Asemblea Xeral o 1 de xaneiro de 2017.
Fundación de Investigación da ICC
A Fundación de Investigación da ICC (ICCRF, polas súas siglas en inglés) foi establecida en 2010 pola ICC para encargar investigacións independentes que contribúan ao coñecemento público, á educación e ao debate dos beneficios do comercio e o investimento global. Os proxectos investigadores financiados pola ICCRF e dirixidos por investigadores e organizacións internacionais punteiros, contribúen aos seguintes obxectivos:
A Fundación de Investigación da ICC está dirixida por un consello de administradores, entre os que se atopan Cherie Nursalim e Gerard Worms.
Javier Imbroda
Francisco Javier Imbroda Ortiz, nado en Melilla, 8 de xaneiro de 1961 e finado en Málaga o 2 de abril de 2022, foi un adestrador de baloncesto e político español. Estivo durante dezasete tempadas na liga ACB. Tamén foi, entre 2001 e 2002, seleccionador español e axudante da selección de Lituania. Con 605 partidos na ACB, é o sexto adestrador con máis partidos dirixidos na ACB. Vai precedido na lista por Aito García Reneses (1077), Pedro Martínez (activo) Manel Comas (745) e Luis Casimiro e Salva Maldonado.
O 13 de xullo de 2018 fixo pública a súa decisión de presentarse ao partido político Ciudadanos por Andalucía, e dende as eleccións autonómicas do 2 de decembro de 2018 foi deputado no Parlamento andaluz pola provincia de Málaga. Froito do pacto de goberno entre o Partido Popular e Ciudadanos polo que Juan Manuel Moreno Bonilla foi investido presidente da Xunta de Andalucía, foi nomeado conselleiro de Educación e Deportes da Xunta de Andalucía. Era irmán de Juan José Imbroda, presidente da cidade autónoma de Melilla de 2000 a 2019.
Liga ACB
Tiña un doutoramento en Investigación e Innovación Educativa pola Universidade de Málaga e un mestrado en Alta Dirección de Empresas polo Instituto Internacional San Telmo.
Comezou a súa carreira profesional co Maristas Málaga en Primeira B, equipo ao que ascendeu á ACB, e que seguiu dirixindo cando se fusionou co Caja de Ronda, pasando a ser o actual Unicaja de Málaga. Foi subcampión da Liga ACB co Unicaja Málaga na tempada 94-95. Despois de 10 anos na entidade, fichou en 1998 polo Caja San Fernando de Sevilla, onde permaneceu ata 2001, liderando o equipo ao Subcampionato da Liga ACB e á Copa do Rei na tempada 98-99.
En 2001 fíxose cargo da Selección Española de Baloncesto, en substitución de Lolo Sáinz, sendo este último adestrador asistente desde 1995. No seu primeiro ano como técnico conseguiu a Medalla de Bronce no Campionato de Europa de Turquía`01. No Mundial de Indianápolis de 2002, dirixindo a selección, conseguiu vencer á selección estadounidense con España en competición oficial, un fito histórico para a selección que a día de hoxe non foi igualado. Tamén foi adestrador axudante da Selección Lituana que participou na JJ. OO. de Barcelona 92, obtendo a Medalla de Bronce.
Na tempada 2002-03 fichou polo Real Madrid. Na tempada 2003-2004 toma un descanso como adestrador e a Televisión Española fichouno como comentarista da liga ACB e do Eurobasket Belgrado 2005. Regresa ao banco na tempada 2006-07, facéndose cargo do Grupo Capitol, un equipo que salva do descenso na devandita tempada e que acabaría descendendo na seguinte.
En febreiro de 2009 foi contratado para dirixir o ViveMenorca para tentar salvar o equipo, obxectivo que non conseguiu, deixando ao equipo no posto 16 da clasificación nunha estraña tempada na ACB con 17 equipos, tras o caso Obradoiro, onde o A selección galega tivo que acceder á ACB tras unha decisión xudicial. Dirixiu 605 partidos da ACB, cun total de 315 vitorias. Elixido pola Asociación Española de Adestradores de Baloncesto (AEEB) como o mellor adestrador da liga ACB para as tempadas 94-95 e 98-99.
Seleccionador nacional
Formou parte da Selección Lituana como adestrador asistente nos Xogos Olímpicos de Barcelona 92, onde gañou a medalla de bronce nun equipo no que xogaban Arvydas Sabonis e Šarūnas Marčiulionis. Foi adestrador axudante de Lolo Sáinz na seleccións española dende 1995. No Eurobasket de 1999 conseguiu a medalla de prata. Foi adestrador absoluto de España entre 2001 e 2002. No seu primeiro ano como adestrador gañou a medalla de bronce no Campionato de Europa de 2001 en Turquía. No Mundial de baloncesto de 2002, en Indianápolis, dirixu a selección nacional e conseguira vencer a selección estadounidense en competición oficial; foi un fito histórico para a selección que ata hoxe en día non se igualou. Esta vitoria valeulles o quinto posto na Copa do Mundo.
Traxectoria política
O 13 de xullo de 2018, Javier Imbroda fixo pública a súa decisión de presentarse ao partido político Ciudadanos por Andalucía, e dende as eleccións autonómicas do 2 de decembro de 2018 foi deputado no Parlamento andaluz pola provincia de Málaga. Como consecuencia do pacto de goberno entre o Partido Popular e Ciudadanos polo que Juan Manuel Moreno Bonilla é investido como presidente da Junta de Andalucía, Javier Imbroda pasa a ser conselleiro de Educación e Deportes da Junta de Andalucía.[9]
Vida persoal
En 2017, anunciou que padecía un cancro.
Tomando tierra
Tomando tierra é o terceiro álbum de estudio da banda viguesa Aerolíneas Federales.
Publicado pola discográfica Dro, igual que os dous traballos anteriores, en 1988, foi producido por Servando Carballar de Aviador Dro. Desta volta contou con maiores medios e investimento por parte da discográfica. O álbum, que seguiu o estilo propio da banda de cancións sinxelas de pop e rock, contou cun son máis limpo ca nos traballos anteriores.
Theo Jansen
Theo Jansen, nado en Scheveningen-A Haia, Países Baixos o 14 (ou o 17 segundo a fonte) de marzo de 1948 como Theodorus Gerardus Jozef Jansen é un artista holandés activo sobre todo no campo da escultura cinética, con creacións que se sitúan na fronteira entre a creación artística e o deseño de enxeñaría. miniatura| Theo Jansen cun dos seus Strandbeesten (bestias da praia) alt=|miniatura| movemento de tres pés miniatura| movemento a un miniatura| Medidas das 11 varas As súas creacións máis famosas son os Strandbeesten (animais de praia), grandes estruturas móbiles construídas conectando e articulando tubos finos de PVC amarelo, do tipo utilizado na enxeñaría eléctrica para a canalización do cableado dos sistemas eléctricos, ensamblados con cinta adhesiva, gomas e bridas para cables. A estes materiais súmase o uso de botellas de polietileno reciclado, paus de madeira e mesmo palés.
Semellante en aparencia aos insectos xigantescos ou aos grandes esqueletos de animais, as súas criaturas son capaces de camiñar polas praias holandesas usando a enerxía do vento: co paso do tempo, tamén adquiriron formas de homeostase, coa capacidade de almacenar enerxía eólica en botellas., en forma de aire comprimido, para garantir formas de autonomía en ausencia de vento, pero tamén coa implementación de habilidades perceptivas rudimentarias cara ao medio externo, a través de sensores sinxelos feitos cos mesmos materiais básicos, e coa "implementación de elementos elementais". formas de memorización, unha combinación de elementos que permite aos Strandbeest modificar o seu comportamento en función das percepcións.
As súas obras, animadas e andantes, son unha fusión de creación artística e invención da enxeñería; Nun anuncio publicitario dunha coñecida compañía de automóbiles, Jansen dixo: " os límites entre a arte e a enxeñería só existen nas nosas mentes".
Biografía
miniatura| Unha creación de Jansen en [[Hannover: en primeiro plano o martelo e o pivote adoitaban unirse ao terreo areoso caso de fortes ventos]] Jansen, de 1967 a 1975, estudou física na Technische Hogeschool Delft (agora Technische Universiteit Delft, Universidade Tecnolóxica de Delft). Tras a experiencia universitaria decidiu emprender a actividade artística, dedicándose durante sete anos á pintura e ao debuxo.
Ovni (1980)
A falta de termos visuais de comparación, no ceo brumoso, fixo que as dimensións aparentes do obxecto aparezan moito máis grandes que as reais, que eran só 4 metros: nun informe policial, por exemplo, ese Ovni foi descrito como un artefacto duns 30 metros. O obxecto voador finalmente desapareceu entre as nubes, perdendo todo rastro de si mesmo: quizais aterrou en Bélxica, nunca foi atopado. Unha experiencia semellante repetiuse ao ano seguinte nos ceos de París.
The Painting Machine ('A máquina de pintar', 1984-1986)
Nos anos de 1984 a 1986, Jansen concibe The painting machine, desenvolvemento dun dispositivo automático de pintura na parede, mediante unha pistola pulverizadora ligada á detección de luz e escuridade mediante un sensor óptico: a entrega da pintura en spray ocorre só cando a máquina detecta unha condición sen luz.
O sensor óptico consiste nunha fotocélula, aplicada especialmente no fondo dun tubo para que o dispositivo sexa sensible á luz só con incidencia paralela ao tubo. O resultado deste proceso artístico aseméllase a unha especie de fotografía impresa na parede, pero cunha peculiar interpretación pictórica: dado que o sensor se achega aos suxeitos a retratar, a reprodución realízase en tamaño real, borrando calquera sentido da perspectiva.
Strandbeesten ('Animais da praia')
As obras polas que é máis coñecido son os Strandbeesten, os animais da praia, unha especie de esqueletos animados cuxa enerxía propulsora se tira do vento, aos que comezou a dedicarse xa nos anos oitenta.
Primeiras realizacións
O primeiro dos seus Strandbeests foi Animaris vulgaris, un binomio de fantasía que deriva da fusión de dous termos latinos, animal e maris, un xogo de palabras que se pode traducir en galego como Animar ou articular común. Esta primeira composición, en tubos de PVC e cinta adhesiva, aínda non era capaz de moverse: as bestas da praia, de feito, orixinalmente estaban pensadas para seren exhibidas simplemente sobre a area e as dunas costeiras. Só despois Jansen asumiu o reto técnico de darlles formas de movemento autónomo. Para iso, os strandbeesten están equipados con "Á|ás", unha especie de aspas de vento colocadas na parte traseira da escultura, cuxa activación é capaz de soportar o mecanismo de marcha lateral das criaturas, nun movemento durante o cal manteñen sempre o 'fociño' na dirección do vento.
Implantación da locomoción
Co paso do tempo conseguírono outras xeracións de animais da praia, capaces de movérense sobre a area, baixo o impulso do vento, grazas a un enxeñoso movemento desenvolvido polas patas. Co paso do tempo, Jansen implantou a capacidade de almacenar enerxía de forma autónoma, en forma de aire comprimido, un paso cara a acadar a autonomía, grazas á capacidade de moverse mesmo en ausencia de vento.
As súas obras, realizadas con tubos de PVC (antes destinados ao paso de cables condutores en electrotecnia) e cinta adhesiva, abrazadeiras e bandas elásticas, botellas de polietileno reutilizadas, paus de madeira e mesmo palés, agora poden circular de forma independente na praia grazas a un movemento de rotación no que cada "pé" describe grosso modo un triángulo con vértices redondeados, obtido solicitando o movemento dunha "pata" mecánica esquematizada cunha gráfica plana formada por 11 segmentos tubulares articulados segundo relacións de lonxitude especialmente escollidas en xogo.
Selección evolutiva do mecanismo de articulación
esquerda|miniatura| Arriba: curva ideal descrita polos "pés". Abaixo: curva causada por unha xeometría incorrecta A elección inicial de que combinación xeométrica foi capaz de producir mellor o movemento desexado (aproximadamente triangular) do pé, pasou polo exame das distintas configuracións das relacións entre os 11 segmentos, para levar a cabo dentro dun universo infinito de posibilidades. .: por este motivo, a elección non se fixo mediante un algoritmo exhaustivo, que requiriría decenas de miles de anos de tempo de máquina, senón cun enfoque heurístico, que facía uso da simulación por ordenador dun proceso evolutivo, partindo dun poboación inicial limitada a só 1.500 combinacións, xeradas aleatoriamente polo propio algoritmo. En cada paso, o algoritmo escolleu as 100 principais configuracións, que despois recombináronse para xerar unha nova poboación doutras 1.500 patas, etc. O procesamento, nun ordenador Atari, as 24 horas do día, durou meses, durante os cales o algoritmo evolutivo seleccionou as patas do que sería bautizado como Animaris Currens Vulgaris, ou a súa primeira xeración de esculturas autopropulsadas.
Unha nova simulación evolutiva seleccionou as patas das xeracións posteriores, dando lugar ao que o autor denomina os 11 “números sagrados”, cuxos cocientes aseguran o movemento desexado: A = 41,5; B = 39,3; C = 40,1; D = 55,8; E = 39,4; F = 36,7; G = 65,7; H = 49; I = 50; L = 61,9; M = 15 (para a configuración plana dos 11 segmentos indicados na figura do lado).
A simulación evolutiva por ordenador permitiulle a Jansen determinar as configuracións para un movemento efectivo da marcha. Posteriormente, todas as realizacións foron deseñadas de forma independente, mediante unha serie de probas e erros.
Movemento en ausencia de vento
miniatura| A Strandbeest: en evidencia a batería de botellas de PET destinada á acumulación de aire comprimido Esas mesmas ás poden entón operar varias pequenas bombas de bicicleta que insuflan aire a presión nun tanque ("o estómago" das bestas, en palabras do seu creador ) composto por unha batería de simples botellas de PET ; a enerxía eólica almacenada deste xeito, durante un proceso de recarga que require unhas horas de exposición aos elementos, pódese utilizar entón para moverse de forma autónoma aínda en ausencia de vento. Na versión Animaris Gubernare Adulescens, as pilas das botellas recóllense en "estómagos" externos ao Strandbest, aos que se conectan mediante un mecanismo que lles permite moverse coa estrutura enrolando e descargando o seu peso sobre a area, sen aumentar a súa masa. O estómago das baterías rodantes tamén é útil como áncora.
O aire comprimido actúa sobre o que o deseñador define "os músculos", ou mellor aínda os "ósos extensibles" do animal: trátase de pistóns pneumáticos elementais formados por dous tubos coaxiais de PVC de diferentes diámetros, cuxa estanqueidade neumática está garantida por unha xunta tórica que supera o tubo interno. O fluxo de aire almacenado nas botellas, que pasa por un pequeno tubo, alonga os pistóns e permite o movemento. Os músculos poden abrir os tapóns das botellas para activar outros músculos que abren outros tapóns e así por diante. Isto dá lugar a centros de control que se poden comparar cos cerebros".
Mecanismo de locomoción
miniatura| "Animaris Rhinoceros Lignatus", en madeira, ([[Madrid, 2015)]] O mecanismo de locomoción terrestre é particular: as súas creacións non usan rodas, que na praia non garantirían un bo agarre, senón que se apoian nun mecanismo de marcha real e máis eficiente, que produce un andar de lado vacilante. O uso dunha simulación por ordenador evolutiva deu lugar ao deseño de 'pés' especiais grazas aos cales as súas criaturas poden moverse sobre a area sen problemas.
Sensibilidade á auga e vento forte
Crucial é a capacidade das criaturas para percibir e reaccionar ante algunhas circunstancias adversas e potencialmente mortais para a súa supervivencia, como o risco de entrar en mar aberto, de acabar mergulladas ou asolagadas pola auga ou o risco de caer a mercé dun forte vento.
A través de sensores puramente mecánicos e pneumáticos, Jansen implementou a capacidade de detectar a presenza de auga aos seus pés, ou a area seca das dunas: as criaturas reaccionan a estes estímulos cunha parada de movemento e un arranque en sentido contrario. Outros sensores tamén teñen a capacidade de percibir a presenza de vento forte, circunstancia á que responden ancorando ao chan, grazas a un pasador articulado na area, baixo o bater dun martelo accionado por un pistón pneumático.
Memoria
miniatura| Un Strandbeest en desuso en Ypenburg Ademais, agora as criaturas están equipadas cun podómetro, un pequeno cerebro pneumático que memoriza o número de pasos nunha configuración binaria, e é capaz de proporcionar á escultura " unha especie de imaxinación do simple mundo dos animais da praia" cuxos límites se estenden na area húmida entre os dous extremos impostos polas dunas costeiras e a costa.
Megámetro
Un megámetro é unha unidade de lonxitude do Sistema Internacional de Unidades. Equivale a 106 m, é dicir, un millón de metros. O seu símbolo é Mm.
Theo Jansen
Desenvolvemento do proxecto artístico
Jansen propón, nun futuro, colocar, en liberdade, rabaños destas esculturas nas praias holandesas: abandonados a si mesmos, capaces de moverse por si mesmos, poderían así levar unha forma de existencia autónoma como nas colonias animais, movéndose grazas ao vento do que, literalmente, se alimentan. Para iso é fundamental a adquisición de habilidades de homeostase, algunhas das cales xa están implantadas, como a acumulación de aire comprimido en botellas de plástico, co fin de garantir a enerxía para o movemento mesmo en ausencia de vento, ou a capacidade de percepción. condicións adversas, como vento forte e presenza do mar, ás que reaccionar con estratexias de supervivencia, habilidades de memorización.
Transporte
En 2003, Jansen creou Animaris Rhinoceros Transport, cun peso de dúas toneladas, capaz de acomodar a varias persoas sentadas no seu interior. Do mesmo xeito que o outro Strandbeesten, Animaris Rhinoceros Transport tamén é impulsado polo vento pero, a pesar do seu peso, pode ser facilmente empuxado por unha soa persoa.
Unha nova e máis masiva versión, Animaris Mammoth, de 12 toneladas de peso, con maior capacidade de transporte, grazas á dispoñibilidade de máis espazos interiores, está en fase de deseño.
Eventos e actividades
miniatura| Modelo a escala de traballo
La Pedrera, Amazonas
miniatura|250px|Localización de La Pedrera no departamento de Amazonas. miniatura|250px|Paisaxe en La Pedrera. La Pedrera é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. En 2015, contaba cunha poboación de 4 985 habitantes. Atópase a 100 msnm. A vila está na beira meridional do río Caquetá, a 18 quilómetros da fronteira co Brasil.
El Encanto
miniatura|250px|Localización de El Encanto no departamento de Amazonas. El Encanto é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. En 2015, contaba cunha poboación de 4 841 habitantes. Atópase a 158 msnm. Foi erixida como correxemento o 4 de decembro de 1951, confirmado en 1953. En 1991, segundo o artigo 21 da presidencia, pasou a chamarse correxemento departamental o 4 de outubro. Posúe unha superficie de 10 724 quilómetros cadrados.
Pintor de Berlín A 34
O pintor de Berlín A 34 foi un pintor de vasos durante o período pioneiro da cerámica ática de figuras negras. Posto que o seu nome real é descoñecido, a súa identificación convencional na historiografía adoita facerse mediante a identificación do seu nome co vaso existente no Antikensammlung de Berlín. É o primeiro pintor individual de vasos do estilo en Atenas recoñecido polos académicos. As súas obras están datadas ca. 630 a. C. Dous dos seus vasos foron descubertos en Exina. Desde o século XIX, esas pezas estaban expostas en Berlín, pero desapareceron ou foron destruídas durante a Segunda guerra mundial.
Traxectoria
O artista é considerado un dos mellores representantes da pintura de vasos protoáticos. Seguindo a antiga tradición, executou os rostros das súas figuras como debuxos de siluetas. A súa roupa, así como os rosetóns decorativos foron aplicados en pintura branca e vermella. Utilizou patróns en zigzag e rosetas orientalizadoras. Nalgúns dos seus vasos, en lugar de utilizar a técnica convencional da silueta, aplicou pintura branca directamente sobre unha base negra (slips). A súa ornamentación é uniforme e aseméllase aos vasos corintios contemporáneos. A súa actividade probabelmente cesou no 620 a. C., xa que non se coñecen máis vasos del. Aínda que en xeral é considerado un pioneiro, o avance da técnica de figuras negras en Atenas probablemente só o conseguiron os seus sucesores.
As figuras humanas do pintor de Berlín A 34 atópanse dentro das tradicións de pintura de vasos de figuras pre-negras (xeométricas e orientalizantes), pero os seus animais están fortemente influenciados polas obras contemporáneas de Corinto, aínda que parecen máis ríxidas e estritas. O seu nome - vaso, Berlin A 34, representa unha procesión de varias mulleres, polo que inicialmente tamén se lle chamaba a muller Pintora, nome convencional que agora se lle dá a un pintor ático do estilo de figuras vermellas.
Cantrainea peloritana
Cantrainea peloritana é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Cantraine en 1835.
Presidencia do Goberno de Navarra
A presidencia do Goberno de Navarra (en éuscaro: Nafarroako Gobernuko Lehendakaria) é un cargo político e institucional da Comunidade Foral de Navarra, España. Trátase dunha das tres institucións da Comunidade Foral de Navarra xunto ao Goberno de Navarra e ao Parlamento de Navarra. A súa regulación legal está incluída na Lei Orgánica 13/1982, do 10 de agosto, de Reintegración e Amelloramento do Réxime Foral de Navarra que actualiza o autogoberno da Comunidade Foral de Navarra ao amparo da Constitución española de 1978 quen lle asigna a máxima representación da Comunidade Foral de Navarra.
Guerras Jin-Song
miniatura|200x200px|Mapa da Dinastía Song (laranxa) e a dinastía Jin (azul). As guerras Jin-Song foron unha serie de conflitos entre a dinastía Jurchen Jin (1115-1234) e a dinastía Song da China (960-1279) que comezaron en novembro de 1125 e finalizaron o 9 de febreiro de1234.
Desenrolo
Véxase artigo principal: Cronoloxía das guerras entre os Jin e os Song
Salvador (filme)
O filme conta a historia dun xornalista estadounidense cubrindo a guerra civil do Salvador que se ve envolto entre o FMLN e a ditadura militar de extrema dereita ao tempo que tenta rescatar a súa moza e os fillos dela. O filme simpatiza cos revolucionarios de esquerda e critica fortemente a ditadura militar apoiada polos Estados Unidos, centrándose no asasinato de catro monxas católicas estadounidenses, entre elas Jean Donovan, e o asasinato do arcebispo Óscar Romero polos escuadróns da morte. O filme estivo nomeado a dous Premios Óscar: mellor actor (Woods) e mellor guión orixinal (Stone e Boyle).
Guerras Jin-Song
Insurxencia, retirada e caída da Jin
Os Jurchen trataron de conquistar o sur da China nos anos 1130, pero foron empantanados por unha insurxencia prol-Song no norte e unha contraofensiva dos xenerais Song Yue Fei, Han Shizhong, e outros. Os xenerais recuperaron algúns territorios, pero retiráronse por orde do emperador Song do Sur, que apoiou unha resolución pacífica á guerra. O Tratado de Shaoxing en 1132 estableceu o límite entre os dous imperios ao longo do río Huai, pero os conflitos entre as dúas dinastías continuaron até a caída da Jin en 1234 cando unha campaña en contra dos Song polo cuarto emperador Jin, non tivo éxito. Perdeu a batalla de Caishi (1231) e máis tarde foi asasinado polas súas propios oficiais desafectos. Unha invasión da Jin motivada polo revanchismo da Song (1206-1208) tamén tivo éxito.
Campaña fallada da Jin e caída da dinastía Song
Unha década máis tarde, a Jin lanzou unha campaña militar errada contra a Song en 1217 para compensar o territorio que perderan baixo os invasores mongois. A Song formou unha alianza cos mongois en 1233, e ao ano seguinte capturaron conxuntamente Caizhou, o último refuxio do emperador Jin. A dinastía Jin derrubouse ese ano de 1234; pero despois da desaparición da Jin, a dinastía Song converteuse no novo branco dos mongois, e caeu en 1279.
No armamento
As guerras implicaron cambios tecnolóxicos, culturais e demográficos na China. As batallas entre os Song e Jin provocaron a invención e introdución da pólvora e as primeiras armas de fogo. O asedio de De'an en 1132 foi a primeira aparición rexistrada da lanza de lume, un antepasado temperán das armas de fogo. Tamén houbo reportes de batallas con bombas primitivas con pólvora como o huopao ou bomba incendiaria, e a tiehuopao ou bomba explosiva, frechas incendiarias e outras armas relacionadas.
Políticas e sociais
No norte da China, as tribos Jurchen convertéronse na minoría gobernante dun imperio que seguía habitado predominantemente polos antigos súbditos dos Song do Norte. Os inmigrantes jurchen establecéronse nos territorios conquistados do norte e asimilaron a cultura local. O goberno Jin abandonou o seu goberno descentralizado de tribos seminómadas instituindo unha burocracia imperial centralizada seguindo o modelo das dinastías chinesas anteriores, baseando a súa lexitimidade na filosofía de Confucio. Refuxiados fuxidos do norte foron reasentados polos Song no sur da China. O norte era o centro cultural da China, e a súa conquista polos Jin diminuíu o estado rexional da dinastía Song. Os Song do Sur, con todo, recuperaron rapidamente a prosperidade económica no territorio conservado, e o comercio cos Jin era lucrativo a pesar de décadas de guerra. A capital dos Song do sur, Hangzhou, expandiuse e converteuse nunha importante cidade comercial.
Man Jiang Hong
miniatura|200x200px| Estatua de Yue Fei no Mausoleo de Yue Fei en [[Hangzhou. Os catro personaxes da pancarta sobre a súa cabeza reza: "Devolve os meus ríos e montañas", un dos temas que se expón no seu poema.]] Man Jiang Hong (en chinés Un río de flores) é o título dun conxunto de poemas líricos chineses (ci) que comparten o mesmo patrón. Se non se especifica, a maioría das veces atribúense ao xeneral da dinastía Song Yue Fei.
Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest
Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest (titulado orixinalmente Super Donkey Kong 2: Dixie & Diddy (スーパードンキーコング2 ディクシー&ディディー)) é un videoxogo de plataformas de 1995 desenvolvido por Rare e publicado por Nintendo para a consola Super Nintendo Entertainment System (SNES). Lanzouse o 21 de novembro de 1995 no Xapón, e o 14 de decembro en América do Norte e Europa. É o segundo título da serie de videoxogos Donkey Kong Country, e a secuela de Donkey Kong Country (1994).
Os xogadores controlan a Diddy Kong e a súa amiga Dixie Kong, que deben rescatar a Donkey Kong logo de que fose secuestrado por King K. Rool. O xogo está ambientado en Crocodile Isle, con oito mundos de ambientes variados e un total de 52 niveis. O xogo usa a mesma tecnoloxía Silicon Graphics (SGI) que o orixinal, que inclúe o uso de imaxes 3D renderizadas previamente.
Man Jiang Hong
Controversia de autoría
Non obstante, James TC Liu, profesor de historia da Universidade de Princeton, afirma que a versión de Yue Fei foi escrita por unha persoa diferente a principios do século XVI. O poema non foi incluído nas obras recollidas de Yue Fei compiladas polo neto de Yue, Yue Ke (岳柯; 1183–post 1234), e tampouco se mencionou en obras importantes escritas antes da dinastía Ming. A sección que indica o desexo do autor de "selar Helan Pass" é o que levou aos estudosos a esta conclusión. Helan Pass estaba en Xia occidental, que non era un dos obxectivos militares de Yue Fei. Liu suxire que o "auténtico autor do poema foi probablemente Zhao Kuan, quen o gravou nunha tablilla na tumba de Yue Fei en 1502, para expresar os sentimentos patrióticos que estaban naquel momento, uns catro anos despois de que o xeneral Wang Yue anotase un premio. vitoria sobre os Oirats preto do paso de Helan en Mongolia Interior".
Martín de la Jara
Martín de la Jara é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Man Jiang Hong
Música
O poema foi musicado varias veces, incluíndo unha canción mandarín da década de 1930 interpretada despois polo barítono operístico Yi-Kwei Sze na década de 1950. Outros cantantes como Shi Hong'e, Yang Hongji e Zhang Mingmin tamén realizaron esta interpretación.
Martín de la Jara
Ten unha área duns 49,80 km² e unha poboación de 2.665 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 55,02 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 405 m e a 109 km da capital provincial, Sevilla.
Man Jiang Hong
Música
O cantante de Hong Kong Roman Tam cantou a canción cantonesa "Moon Kong Hung" ("Man Jiang Hong" en cantonés), composta por Joseph Koo, para a serie de televisión de 1983 The Legend of the Condor Heroes.
Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest
Diddy's Kong Quest recibiu aclamación da crítica, sendo amplamente considerado como un dos mellores xogos de plataformas 2D xamais feitos. Foron especialmente eloxiados os seus gráficos, xogabilidade e banda sonora. Foi o segundo xogo máis vendido de 1995, e o sexto xogo máis vendido na SNES.
Man Jiang Hong
Música
Outra canción en cantonés co mesmo título foi composta por Kwan Shing-yau e interpretada por Deric Wan para a serie de televisión de Hong Kong de 1984 By Royal Decree.
Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest
Relanzouse para a consola Game Boy Advance (GBA) en 2004. Posteriomente, estivo dispoñible en Virtual Console para as consolas Wii e Wii U en 2007 e 2015, respectivamente. A súa secuela foi Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble! en 1996.
Modo de xogo
Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest é un videoxogo de plataformas en 2D no que o xogador controla a Diddy Kong ou á súa amigo da infancia Dixie Kong a través de 52 niveis en oito mundos diferentes. O obxectivo principal do xogo é rescatar a Donkey Kong do rei K. Rool. O xogo presenta un gran número de inimigos, que inclúen Kremlings reptilianos terrestres, ratas, porcoespíns, abellas e voitres. Os inimigos nas seccións submarinas inclúen peixes globo, raias e pirañas. Cada mundo culmina cunha loita contra o xefe, ao cal é preciso derrotar para poder progresar ao seguinte mundo. Do mesmo xeito que o seu predecesor, os personaxes xogadores poden neutralizar á maioría dos inimigos saltando sobre as súas cabezas, rodando a través deles ou lanzándolles un barril. Cando é golpeado polo inimigo, o personaxe activo abandona a pantalla, polo que o control cambiará ao outro personaxe. O xogador pode recuperar o seu compañeiro durante o xogo nos barrís marcados con DK. Se os dous personaxes morren, o xogador perderá unha vida e reiniciarase dende o inicio do nivel ou dende o último punto de control, que ten a forma dun barril pintado de estrelas. Se o xogador perde todas as súas vidas, o xogo rematará.
Acollida
Tras o lanzamento, os retallistas loitaron por satisfacer a demanda do xogo. Diddy's Kong Quest vendeu 4,37 millóns de copias nos Estados Unidos e no Xapón para a consola SNES; o número total de copias vendidas no Xapón foi de 2,21 millóns, e 2,16 millóns nos Esttados Unidos. Foi o segundo videoxogo máis vendido de 1995, despois de Yoshi's Island, e o sexto videoxogo máis vendido de tódolos tempos para a consola SNES.
La Chorrera, Colombia
miniatura|250px|Localización de La Chorrera no departamento de Amazonas. miniatura|250px|Banco exterior da casa Arana. La Chorrera é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. En 2015, contaba cunha poboación de 3.878 habitantes. Atópase a 184 msnm. Neste territorio de 12 670 quilómetros cadrados viven os pobos indíxenas witoto, bora e ocaina. O concello está á beira do río Igara Paraná.
Yamal
Yamal ou Iamal é unha serie de satélites de comunicacións rusos.
Características
Os satélites Yamal son unha serie de satélites de comunicacións desenvolvidos inicialmente por RKK Energia para Gazprom. Son lanzados mediante foguetes Proton, ás veces en conxuntos de dous.
Yamal 201 e 203
Os dous seguintes satélites da serie foron os Yamal 201 e 203. O última cancelouse e o Yamal 201 foi lanzado o 24 de novembro de 2003 mediante un Proton K/DM-2M. Tiña unha masa de 1360 kg e levaba nove transpondedores en banda C a bordo. Fallou en 2014.
Yamal 202 e 204
Yamal 204 foi cancelado e Yamal 202 foi lanzado no mesmo foguete que Yamal 201. Tiña unha masa de 1320 kg e levaba 18 transpondedores en banda C.
José María Bravo
José María Bravo Fernández-Hermosa, nado en Madrid o 8 de abril de 1917 e finado na mesma cidade o 26 de decembro de 2009, foi un piloto de aviación militar español que se converteu en as de aviación. Participou na Guerra Civil española defendendo a Segunda República Española, e despois na Segunda Guerra Mundial.
Yamal
Yamal 300K
Yamal 300K foi construído para substituír aos cancelados Yamal 301 e 302. Leva a bordo oito transpondedores en banda C e 18 en banda Ku. Foi lanzado o 2 de novembro de 2012 mediante un Proton M.
Yamal 401
Yamal 401 foi lanzado o 15 de decembro de 2014 mediante un Proton M. Tiña 2976 kg de masa, 36 transpondedores en banda Ku e 17 en banda C.
José María Bravo
Traxectoria
Como parte destas promocións, tamén foi colocado á fronte do 3º Escuadrón de Moscas, co que participou nas batallas do Levante e do Ebro. Esta unidade foi a que máis derrubamentos realizou durante a campaña do Levante, sendo 10 deles obra de Bravo. O 27 de agosto de 1938, con só 22 anos, deixou o liderado desta unidade para ocupar a subxefatura do Grupo 21 de Caza (baixo o mando de Manuel Zarauza Clavero e composto por aparellos I-16). A derrota republicana no Ebro sentenciou o futuro da guerra e a ofensiva franquista en Cataluña empurrou a Francia aos republicanos, entre eles José María Bravo. Durante toda a súa actividade na Guerra, atribúenselle 23 derrubamentos individuais, 1200 horas de voo e a participación en 160 combates. Durante a guerra pilotou os I-16 rexistrados CM-193 e CM-249.
Yamal
Yamal 402
Yamal 402 foi lanzado o 8 de decembro de 2012 mediante un Proton M, pero un problema do foguete deixouno nunha órbita máis baixa da esperada. Tiña 5250 kg de masa e 46 transpondedores en banda Ku a bordo.
José María Bravo
Segunda Guerra Mundial
Á súa chegada a Francia, estivo internado nos campos de concentración de Gurs e Argelès-sur-Mer, ata que puido fuxir á Unión Soviética. Retomou os seus estudos en Khárkiv, onde o sorprendeu a invasión alemá da URSS en 1941. Tentou unirse á Forza Aérea Soviética pero ante a negativa dos comandantes soviéticos a integrar aos republicanos españois como pilotos, tivo que unirse a unha unidade de minadores e sabotaxe nocturna que operaba na zona do mar de Azov.
Yamal
Yamal 601
Yamal 601, con 5700 kg de masa, foi lanzado o 30 de maio de 2019 mediante un foguete Proton M. Leva a bordo 19 transpondedores en banda Ku, 18 en banda C e 26 en banda Ka.
José María Bravo
Segunda Guerra Mundial
Con todo, en 1942 foi aceptado nas Forzas Aéreas xunto cun grupo de ex-pilotos republicanos e foi destinado á defensa aérea na rexión de Bakú, no marco da campaña do Cáucaso. En 1943 dirixiu o grupo aéreo que escoltou a Stalin na súa viaxe a Teherán para asistir á histórica reunión que tivo lugar nesa cidade iraniana. En 1948, despois do final da Segunda Guerra Mundial, foi desmobilizado tras 12 anos de servizo militar.
Volta a España
Despois de ser desmobilizado, marchou a Moscova, onde traballou durante algúns anos no Instituto Pedagóxico de Idiomas, impartindo docencia e clases de español. En 1960 puido regresar a España. Desde 1976 colaborou na creación da Asociación de Aviadores da República (ADAR) para acadar o recoñecemento dos graos e cargos profesionais da aviación republicana. Resultado dos seus esforzos, en 1978 foi nomeado coronel do Exército do Aire, con todos os dereitos que implica a súa graduación militar. Dende entón dedicouse a colaborar e apoiar a Fundación Infante de Orleans, especialmente na procura de financiamento para poder adquirir un Polikarpov I-16, o mítico aeroplano da súa mocidade. Xa cunha idade avanzada, seguiu asistindo a numerosos espectáculos aéreos ata que morreu en Madrid a finais do 2009.
Filme
En 2012 estreouse un filme ruso biográfico titulado Испанец (O Español en ruso), dirixida por Aleksandr Tsatsuev e protagonizada por Vladimir Panchik no papel de Bravo.
Armadiña Rock
O Armadiña Rock é un festival de música que se ven celebrando dende o 2009 en Combarro.
José Augusto Seabra
José Augusto Baptista Lopes e Seabra, nado en San João da Pesqueira, Vilarouco, o 24 de febreiro de 1937 e finado en París o 27 de maio de 2004, foi un poeta, ensaísta, profesor, diplomático e político portugués.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2009
Celebrouse o 27 de xuño en Combarro.
José Augusto Seabra
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Vincennes. De 1974 a 1985 foi profesor da Facultade de Letras da Universidade do Porto. Fundou o Centro de Estudos sobre Pessoa e a revista Nova Renascença.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2011
Celebrouse o 30 de xullo en Combarro.
O estranxeiro
O estranxeiro (en francés, L'Étranger) é unha novela publicada en 1942, a primeira do escritor Albert Camus. O estranxeiro adoita asociarse á filosofía do absurdo e ao existencialismo, aínda que Camus sempre se distanciou desta última etiqueta. O protagonista, Meursault, é un francés alxeriano indiferente á realidade por resultarlle absurda e inabordable. O progreso tecnolóxico privouno da participación nas decisións colectivas e converteuno en «estranxeiro» dentro do que debería ser a súa propia contorna. Foi traducida ao galego por Valentín Arias López, e publicada en 1991 por Edicións do Cumio.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2012
Celebrouse o 24 de agosto en Combarro.
José Augusto Seabra
Traxectoria
Deputado á Asemblea constituínte e á Asemblea da República, polo Partido Social Demócrata, viría a ocupar o cargo de Ministro da Educación no IX Goberno Constitucional, do chamado Bloque Central (1983-1985)
O estranxeiro
Análise
A obra de Camus advirte sobre o home que está a ser creado. É unha denuncia fronte a unha sociedade que esquece o individuo. Foi premonitorio respecto ao cidadán occidental que se atopará a sociedade tras a segunda guerra mundial.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2013
Celebrouse o 28 de xullo en Combarro.
Capulus ungaricus
Capulus ungaricus é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2014
Celebrouse o 22 de agosto en Combarro.
José Augusto Seabra
Traxectoria
A partir de 1985 foi embaixador na UNESCO e, despois diso, diplomático nas Embaixadas de Portugal en Nova Deli, en Bucareste e Buenos Aires.
O estranxeiro
Análise
Camus escribiu unha obra provocadora en cuxo trasfondo aparece o rostro desgarrado dunha Europa ferida e violentada por dúas guerras mundiais. Pintou unha historia gris onde a paisaxe está escurecido pola extirpación de calquera paixón ou vontade do home.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2015
Celebrouse o 21 de agosto en Combarro.
O estranxeiro
Análise
Así o seu ateísmo estaba xustificado, a vida non tiña ningún sentido fóra dun mesmo, a confianza en forzas externas a el mesmo producíalle unha sensación de caída cara ao abismo do incerto.
José Augusto Seabra
Traxectoria
O seu nome encóntrase na lista de colaboradores da publicación académica Quadrante (1958-1962).
O estranxeiro
Análise
Meursault transfórmase así nun estranxeiro que xulga e remove as pantasmas dunha sociedade angustiada, cuxa moral, carente de sentido, regula a vida dun todo social. Esa moral que condena á morte de igual maneira un home que non chora a morte dunha nai que a un asasino, esa morte que resulta ser a única opción posible para consumar a procura da propia existencia.
Armadiña Rock
Armadiña Rock 2016
Celebrouse o 25, 26 e 27 agosto en Combarro.
Armadiña Rock 2017
Celebrouse o 25, 26 e 27 de agosto en Combarro.
Armadiña Rock 2018
Celebrouse o 24, 25 e 26 de agosto en Combarro.
Armadiña Rock 2019
Celebrouse o 23, 24 e 26 de agosto en Combarro.
Armadiña Rock 2020
Non se celebrou por mor da pandemia do covid.
Armadiña Rock 2021
Non se celebrou por mor da pandemia do covid. Fixéronse varias actividades e obradoiros infantís.
La Victoria, Amazonas
miniatura|250px|Localización de La Victoria no departamento de Amazonas. La Victoria é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. Limita polo leste con Pacoa, polo noroeste con Solano e polo sur con Mirití-Paraná. Foi fundada por Fidel Wilyhes. As principais actividades agrícolas son o cultivo de plátano, mandioca e chontaduro.
En La Victoria habitan os grupos indíxenas barasana, cabiyarí, cubeos, tucanos e yucunas.
Candidatura Unitaria de Trabajadores
Candidatura Unitaria de Trabajadores (CUT), anteriormente coñecida co nome de Colectivo de Unidad de los Trabajadores—Bloque Andaluz de Izquierdas (CUT-BAI), é un partido político nacionalista andaluz de esquerda creado en 1979. Foi un dos partidos fundadores de Izquierda Unida (IU) en 1986, organización da que formou parte até 2015. Tras a disolución do Partido Andalucista (PA) en setembro de 2015, a CUT converteuse no principal partido político que se declara nacionalista andaluz.
Aínda que pola súa vinculación co sindicalismo rural andaluz a súa presenza está maioritariamente no campo, tamén ten presenza en núcleos urbanos como Granada, Almería ou Marbella (Málaga).