cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anime
Referencias culturais
miniatura|esquerda|210px|Kunisada II: O Dragón en 1860. A impresión representa a [[Buda montado na parte de atrás dun xigantesco dragón de mar.]] Este xénero narrativo é unha mestura principalmente das culturas xaponesa e occidental. Do xénero occidental rescata algúns arquetipos de personaxes, presentación en capítulos de mesma duración e técnicas de animación entre outras cousas. A isto engádelle conceptos tradicionais xaponeses como a énfase na vida cotiá e o estilo tradicional de debuxo xaponés modernizado. Ademais pódense presentar outros tipos de mitoloxías, como a grega, chinesa, escandinava, inglés e budista, en series como Saint Seiya, Dragon Ball, Matantei Loki, Nanatsu no Taizai e Yu Yu Hakusho.
Bushidō
Outro factor que conduce o anime son as tradicións, as anécdotas e situacións que, sen dúbida, son a ética marcial que é basicamente debido á complexidade do código de conduta en que consiste o Bushidō, a vía dos nobres guerreiros. As historias no anime, en particular, tenden a combinar os aspectos de bujutsu (武術) e o budō (武道) que proporcionan o dereito capaz de demostrar a loita, senón tamén para representar o camiño da moral e de educación protagonista. Nalgúns casos, o heroe tamén pode ser divinizado como na mitoloxía grega. Con todo, dado que o bushidō está caracterizado pola presenza de cualidades de liderado moral, como a xustiza, o sentido do deber, a lealdade, a compaixón, a honra, a honestidade e a valentía, é bo lembrar que a súa orixe cultural non só se presenta no anime, que dalgunha maneira céntranse no combate, ou directamente no conflito posto no Xapón Feudal, senón que tamén se presenta na modernidade do Xapón.
Senpai-Kohai
No camiño dos budōka hai unha norma que di que non se poderá comezar o camiño da aprendizaxe sen un guía, xa sexa dun pai ou un maestro (先生). Na sociedade xaponesa, polo xeral é representado polo par senpai-kōhai (titor-traballador, veterano-aprendiz), onde o primeiro é "o que se iniciou por primeira vez, e a segundo, que comezou máis tarde". Isto implica o respecto e a devoción do kōhai cara ó senpai, o senpai ten que asesorar e orientar na vida ó kōhai, case pode determinarse en cada contexto social, da escola ó traballo, dos deportes á política, e tamén, reflíctese no anime, onde moitas veces os personaxes son ensinados por un mestre.
O sentido do deber
No sentido do deber presentado no anime polos xaponeses, a verdadeira forza está en non preocuparse pola súa propia felicidade persoal co fin de lograr os ideais e cumprir cun deber, é unha procura por tratar de buscar un camiño interno. As visitas teñen o deber de pagar unha débeda, que pode ser contra o rei, os pais, os antepasados e aínda en contra do seu nome, pero nas historias de moitas persoas chegan a estar en contra de todo o mundo, o respecto no cal o protagonista, a miúdo máis aló dos seus sentimentos persoais e o illamento que implica a súa inevitable diversidade, asume a responsabilidade polo sacrificio propio, que é inspirado pola historia militar do Xapón. Con todo, a moral é un termo que é onde o universo é considerado por xaponeses amoral e indiferente.
Deseño de animación
Aínda que o anime considérase separado dos debuxos animados, este utiliza moitas características aplicadas nas caricaturas como o storyboard, a dobraxe de voz e o deseño de personaxes, entre outras. O anime tamén tende a tomar prestados elementos de moitos textos de manga no fondo, e os paneis de deseños tamén. Por exemplo, un opening pode empregar paneis para contar a historia, ou para dramatizar unha cuestión de efecto humorístico.
A maioría das veces é a adaptación de manga en vídeo, aínda que tamén se adapta dunha novela lixeira ou unha novela visual, tendo comunmente menos detalles nos seus trazos. Xeralmente o anime refírese ó de debuxo de celas, pero tamén se aplica á animación creada por computadora, por exemplo Final Fantasy, aínda que para este último adoita haber denominacións como CG (computer graphics).
Animación limitada
O anime é coñecido pola súa animación, a cal é moi particular comparada coa que teñen os debuxos animados occidentais tales como os de Disney. Os estudos nos que se realiza anime perfeccionaron técnicas para utilizar a menor cantidade de cadros de animación por segundo que sexa posible (8 cadros por segundo), tales como mover ou repetir escenarios, imaxes dos personaxes que se deslizan pola pantalla, e diálogos que impliquen animar unicamente as bocas mentres que o resto da pantalla permanece estática. Outros argumentan que o mellor anime debe acentuar a dirección sofisticada sobre a animación actual (movemento do personaxe), proporcionando unha ilusión de movemento cando en realidade non o hai. Aínda que nos últimos anos todo mellorou debido ó uso de tecnoloxías computacionais usándose software especializado en animación 2D ou combinación 2D/3D. Os lugares representan a atmosfera das escenas, tamén pode haber series como en Suzumiya Haruhi no Yuutsu, onde os lugares poden facer referencias a diferentes localizacións na vida real. Tamén hai simulación de ángulos de cámara, movemento de cámara que xogan un importante rol nas escenas. Os directores teñen a discreción de determinar ángulos viables para escenas e fondos e tamén poden escoller efectos de cámara como na cinematografía.
Guión e storyboard
miniatura|Estilo dun modelo preliminar. Primeiro escóllese unha temática para a animación, empézase a redacción do guión, en virtude do cal o director, coa asistencia do director de produción, empeza a dar instrucións para o primeiro deseño de personaxes, o director artístico pode realizar un primeiro esbozo dos personaxes e ambientes. Co realizado diríxese cara á creación de guións, unha especie de historieta que serve de base para o seguimento de todo o persoal, proporciona detalles tales como o número de fotogramas da escena, os efectos visuais e dos antecedentes necesarios, cámaras, os movementos de cámara, a dinámica e a composición das escenas (para a creación de vinte e seis minutos de storyboards, normalmente, requírense ó redor de tres semanas de traballo). Unha vez establecido, baixo a coordinación do director os storyboards, deseño de personaxes, o deseño de mecanismos e fondos, realízanse debuxos preliminares, que van formar o animatic, que é unha versión filmada de storyboards necesaria para verificar os tempos e o ritmo das escenas, tanto coa incorporación do diálogo e a música que debe ter coherencia coas imaxes e sons.
Dirección dunha película
Unha das principais innovacións introducidas polo anime é a recuperación de técnicas que se utilizan para compensar a animación limitada, moi similares ás utilizadas na dirección do cinema. Entre os movementos de cámara e efectos máis utilizados pódense distinguir: a corrección, ou imaxes fixas; o escorregamento, o deseño de escorregamento a través do marco, zoom, no que a cámara se afasta ou enfoca; e técnicas baseadas na distancia relativa dos debuxos para acelerar ou frear o movemento dun elemento; o plano, cando a cámara realiza unha visión xeral da estrutura horizontal, a inclinación cando o plano é vertical é similar á paella (técnica de animación), coa cámara que segue á acción, ou dun único elemento da mesma empresa (seguimento plano) ou o mesmo elemento, pero un á beira do outro, que se funden de negro a branco (a miúdo nun marco fixo de moito coidado), tamén a técnica onde a imaxe empuxa ás anteriores, e a pantalla divídese, o cadro divídese en varias partes, cada unha cunha visión diferente da mesma escena, a iluminación de fondo, o marco que engade unha cela negra fóra da parte que se desexa iluminar.
Dilatación temporal
Moitas das técnicas descritas anteriormente de recuperación, son tamén funcionais no momento crucial da dilatación do tempo no anime. Sobre a mentalidade e a espiritualidade xaponesa non ten moito sentido falar de tempo en termos cronométricos obxectivamente da medida, xa que non ten principio nin fin, podemos dicir que o que conta é a calidade dun momento, a intensidade que se vive. Esta é a razón pola que no anime atópanse a miúdo momentos antes do "eterno", no que o tempo coincide coa descrición do entusiasmo, de maneira que canto máis se trata da máis intensa esténdese ata o momento que se presenta fóra de tempo, nunha imaxe fixa, ou nunha paella (técnica de animación). Unha desaceleración enfática, podería levar a unha batalla, ou unha reunión duns momentos á última para máis dun episodio, cun propósito que é evidente, non para aforrar máis a elaboración, senón máis ben para aumentar a tensión e a implicación emocional, como nas tradicións teatrais, como no expresionista ruso Serguéi Eisenstein para facer un tipo de cinema americano e cinema negro primeiro.
Deseño de personaxes
No anime, o deseño de personaxes pode variar de certas maneiras dependendo da época ou os debuxantes. Cabe destacar que no anime normalmente están influenciados por máis dun tipo de estilo de pintura máis que por debuxos. Algunhas características visibles son: miniatura|Modelos comúns de ollos no anime. miniatura|200px|Arquetipo dun personaxe feminino do tipo [[Catgirl|nekomimi.]]
Tamén hai que ter en conta as características de seres non humanos como animais, robots, monstros e demos varían dependendo o contexto e son moi diferentes ás dos humanos. Os animais poden ter un debuxo como realmente son, aínda que tamén pode haber híbridos entre humanos (véxase kemono). Os robots e monstros poden ser de tamaño xigantesco como os rañaceos, aínda que tamén poden presentar características chibi, de maneira cómica.
Algúns estilos de debuxo predominantes no anime son:
Tipos de anime
Pola orientación de audiencia:
kodomo (nenos) shôjo (rapazas) shônen (rapaces) seinen (adultos) josei (mulleres adultas)
Por xéneros (tamén serven para o manga):
Outros xéneros, paralelos ós occidentales son: aventuras, acción, ciencia ficción, comedia, horror, deportes, drama, fantasía, romance... E outros temas que se adoitan tratar, tales como colexiais, demos, artes marciais, maxia...
Ester Capella
Ester Capella i Farré, nada en La Seu d'Urgell o 3 de abril de 1963, é unha xurista e política catalá. Foi senadora designada polo Parlamento de Cataluña na X Lexislatura (2013-2016) e deputada no Congreso dos Deputados na XI Lexislatura.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Barcelona, ó rematar a carreira colaborou coa cátedra de Dereito Civil de Lleida durante o curso 1987-1988. Avogada en exercicio dende 1988 está adscrita ó Colexio de Avogados de Barcelona e ó de Sant Feliu de Llobregat. Foi presidenta da Asociación Catalá de Xuristas Demócratas entre 2003 e 2007.
No eido político, formou parte como independente na candidatura de Esquerra Republicana de Catalunya no Concello de Barcelona nas eleccións municipais de 2007 e foi elixida concelleira. Entre 2007 e 2011 foi a concelleira voceira de ERC no Concello. En 2008 afiliouse a ERC.
O 19 de maio de 2018 foi nomeada Conselleira de Xustiza polo presidente da Generalitat de Cataluña, Joaquim Torra. Foi investida como Conselleira de Xustiza o 2 de xuño de 2018.
Porky Pig
Historia
En "Duck Dodgers", el é o fiel escudeiro de Duck Dodgers, parodia de Buck Rogers heroe tolo espacial interpretado polo Pato Lucas. Os seus inimigos neses debuxos son Marvin o Marciano e a Raíña de Marte.
Porky estreouse en Porky Pig Show en (1967). Participou de varios outros episodios no que el é o dono do Gato Silvestre e está atormentado polo Pato Lucas.
Chlorella
Chlorella é un xénero de algas verdes unicelulares do grupo Chlorophyta. Ten forma esférica, cun diámetro entre 2 e 10 μm, e carece de flaxelos. Chlorella contén os pigmentos verdes fotosintéticos clorofila a e b no seu cloroplasto. É un organismo fotosintético que se multiplica rapidamente, requirindo só dióxido de carbono, auga, luz solar e pequenas cantidades de sales minerais. O nome procede do grego chloros: verde; e do sufixo diminutivo latino -ela: "pequeno".
O bioquímico alemán Otto Heinrich Warburg recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1931 polo seu estudo da fotosíntese en Chlorella. En 1961 Melvin Calvin da Universidade de California recibiu o Premio Nobel de Química polo seu estudo sobre as vías de asimilación do CO2 en plantas usando Chlorella. En anos recentes diminuíu o seu uso como organismo experimental debido a que a súa reprodución asexual non permite aproveitar os avances da xenética.
Chorella pode funcionar como endosimbionte doutros organismos, concretamente do protozoo Paramecium bursaria.
Fonte de alimentación
Noutras épocas creuse que Chlorella podería servir como fonte de alimento e de enerxía debido á súa eficiencia fotosintética, que pode chegar teoricamente ao 8%, (comparable con outros cultivos altamente eficientes como a cana de azucre). Como posible fonte de alimento era tamén (en principio) atractiva pola súa alta proporción de proteínas e outros nutrientes esenciais para o ser humano; en seco contén preto dun 45% de proteína, 20% de lípidos, 20% de carbohidratos, 5% de fibra, 10% de minerais e vitaminas. Porén, por ser unha alga unicelular, a súa colleita a grande escala presenta enormes dificultades. Están empezando a usarse métodos de produción en masa para o seu cultivo en grandes depósitos artificiais.
Historia
Nas décadas de 1940 e 1950 creceu a preocupación por unha posible explosión demográfica, e nese contexto Chlorella foi vista como unha nova e promisoria fonte primaria de alimento e como posible solución á crise mundial de alimentos.
Moitas institucións intensificaron os seus estudos sobre esta alga, incluíndo a Institución Carnegie, a Fundación Rockefeller, os National Institutes of Health, a Universidade de California, a Comisión de Enerxía Atómica dos Estados Unidos, e a Universidade Stanford. Despois da segunda guerra mundial, moitos europeos pasaban fame, e os partidarios do malthusianismo atribuíano non só á guerra senón tamén á incapacidade do planeta de producir alimento dabondo para unha poboación en rápido crecemento. Segundo un informe da FAO de 1946, o mundo tería que producir dun 25 a un 35% máis de alimentos en 1960 que en 1939 para manter o ritmo do crecemento demográfico, mentres que a mellora da saúde requiriría un incremento do 90 ao 100%. Dado que a carne era custosa de producir en termos de diñeiro e de enerxía, a escaseza de proteínas tamén era un problema. Incrementar a área cultivada non parecía que sería suficiente. As únicas esperanzas que quedaban eran as novas técnicas e tecnoloxías de cultivo.
Estudos iniciais sobre Chlorella
Probas iniciais feitas polo Stanford Research Institute demostraron que Chlorella (se crecía en lugares soleados, tépedos e pouco profundos) podía converter o 20% da enerxía solar en biomasa, que ao secarse contiña un 50% de proteínas. Ademais, Chlorella contiña lípidos e vitaminas. A súa eficiencia fotosintética permitía máis rendemento proteico por unidade de área que calquera outra planta; predíxose que con 20 traballadores, en 400 ha (4 km²) de granxa, poderían producirse 10.000 t de proteínas ao ano de Chlorella. As investigacións e producións piloto desenvolvidas en Stanford e outras universidades tiveron gran repercusión na prensa, pero non se chegou a producir algas en masa.
Inviabilidade como fonte masiva de alimentos
Finalmente, demostrouse Chorella presenta moitas máis dificultades para a súa produción do que previamente se pensaba. Os estudos experimentais fixéranse en laboratorios, e non no campo. A eficiencia fotosintética máxima desta alga só podía conseguirse cultivándoa á sombra e con iluminación artificial; a luz solar directa diminúe a eficiencia ata niveis non moi superiores aos dos cultivos convencionais (aproximadamente un 2,5%).
Ademais, para que Chlorella fose realmente produtiva debería cultivarse en auga carbonatada, o que engadiría millóns ao custo de produción. Cómpren tamén complexos procesos adicionais para colleitala e facela unha fonte viable de alimento; entre outras cousas, as súas paredes celulares de celulosa deberían pulverizarse, xa que son indixeribles para o ser humano. A planta podería só alcanzar o seu potencial nutricional en situacións altamente modificadas artificialmente.
O problema da necesidade de máis alimentos para un mundo esfameado resolveuse, finalmente, con mellores eficiencias nos cultivos e non cun "superalimento" do tipo de Chlorella.
Actualmente
Actualmente, Chlorella comercialízana empresas que promoven os seus efectos como superalimento ou como suplemento dietario, e téñenselle atribuíndo propiedades beneficiosas para o control do peso, prevención do cancro ou axuda ao sistema inmunolóxico, entre outras. En ocasións estes efectos non están debidamente probados. Por exemplo, en 2005, en EUA a FDA enviou unha notificación a Joseph Mercola, un distribuidor líder de "produtos naturais de saúde", conminándoo a absterse de realizar afirmacións no seu sitio web sobre supostas propiedades medicinais de Chlorella (normalizar o nivel de azucre en sangue e a presión arterial e combater o cancro). Segundo a American Cancer Society, "os estudos científicos dispoñibles non apoian a súa efectividade para previr ou tratar o cancro ou calquera outra doenza en humanos". Na actualidade Mercola e moitos outros vendedores de suplementos dietarios e medicina alternativa comercializan Chlorella como axente quelante (destinado a eliminar os metais pesados que se acumulan no corpo).
Efectos medicinais en animais
Algúns estudos realizados demostraron que a administración de Chlorella podería ter efectos antitumorais e de control da hipertensión arterial, pero foron realizados en animais. Ditos estudos non foron replicados polo momento en seres humanos.
Como biocombustible
Segundo un estudo publicado en 2006, existe potencial para a produción industrial de biocombustible líquido a partir da especie Chlorella protothecoides. Investigadores da Universidade Tsinghua de Pequín extraeron unha gran cantidade de aceite de cultivos de C. protothecoides en fermentadores, que foi transformado por transesterificación nun biodiésel de alto poder calorífico.
Redución do CO2 e produución de O2
En 1965, o experimento ruso BIOS-3 determinou que 8 m2 de Chlorella exposta podía eliminar o dióxido de carbono e repoñer oxíxeno nun contorno selado suficiente para a vida dunha soa persoa. A alga cultivouse en tanques baixo luz artificial.
En acuarios
Chlorella pode crecer excesivamente en acuarios, facendo que a auga se volva verde e opaca. Isto ocorre se hai altos niveis de nitratos e fosfatos ou se recibe luz solar directa. Diminuír eses contidos de fosfatos e nitratos, cambiar a auga parcialmente e colocalo á sombra pode resolver o problema.
Dolmen de Pedra da Lebre
O dolmen de Pedra da Lebre, tamén coñecido como anta de Serramo, atópase na parroquia de Serramo, no concello de Vimianzo.
Descrición
De grandes proporcións, está formada por cinco esteos cunha lousa cobertora fóra do seu sitio, apoiada en dous esteos. Os restos do corredor aínda se poden apreciar.
Foi declarado Ben de Interese Cultural en abril de 2011.
Ordenanzas de 1311
As Ordenanzas de 1311 foron unha serie de regulacións impostas ao rei Eduardo II de Inglaterra pola alta nobreza e o clero de Inglaterra para restrinxir o poder do rei. Os vinte e un asinantes das Ordenanzas son coñecidos como os señores ordenantes (Lords Ordainers), ou simplemente os ordenantes (Ordainers). Os reveses a Inglaterra durante a Primeira Guerra de Independencia Escocesa, combinados coas políticas fiscais reais, vistas como abusivas, estableceron os antecedentes para a escritura das Ordenanzas, nas que un consello de baróns apropiouse da maioría dos privilexios administrativos do monarca. As Ordenanzas recollen as Provisións de Oxford e as Provisións de Westminster, dos anos 1250; pero a diferenza das Provisións, as Ordenanzas contiñan novas relacións á reforma fiscal, redirixindo especificamente ingresos do tesouro real ao tesouro público.
Outros temas foron tamén decisivos para a súa concepción. Estaban particularmente descontentos con Piers Gaveston, o favorito do rei, a quen os baróns consecuentemente desterraron do reino. Eduardo II aceptou as Ordenanzas unicamente baixo coacción, e seguiu unha longa loita pola súa revogación, que non acabou ata que Thomas Plantagenet, conde de Lancaster, foi executado en 1322.
Asalto
No ámbito xurídico, o asalto ou apoderamento ilexítimo ten por si un valor e un significado propio e inconfundible. Significa ocupación, aprehensión material dunha cousa, con ánimo de obter o dominio da mesma. Constitúe o despoxo da cousa, tomala con propósito de quitarlla a quen a ten no seu poder.
As distintas doutrinas acerca do alcance desta acción asígnanlle ao apoderamento un significado máis o menos restrinxido:
Longa Marcha 4C
Longa Marcha 4C (Chang Zheng 4C en pinyin, abreviadamente CZ-4C) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 4C é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 2800 kg en órbita baixa terrestre. Deriva directamente do Longa Marcha 4B, e a súa diferenza máis importante é o uso dunha segunda etapa mellorada, capaz de reencenderse no espazo, e a presenza de aneis estruturais na primeira e segunda etapas e cobertores interetapa, que se exectan na engalaxe.
Véxase tamén
Langer Marsch 4
Iván Izquierdo
Traxectoria
Completou a carreira de medicina en 1961 e obtivo o seu doutoramento en Farmacoloxía en 1962, sempre na Universidade de Bos Aires (UBA). Durante algúns anos actuou como docente na Universidade Nacional de Córdoba (UNC), Arxentina, pero, en función dunha confluencia de factores, tantos políticos (o goberno militar) cantos persoais (o seu matrimonio con Ivone, que é nativa do Brasil), emigrou ao Brasil no comezo dos anos setenta, e desde 1978 viviu na cidade de Porto Alegre, estado de Rio Grande do Sul, Brasil.
Durante máis de vinte anos, dirixiu o "Centro de Memoria" do Departamento de Bioquímica, ICBS, Universidade Federal de Río Grande do Sul (UFRGS), onde tivo unha grande influencia sobre toda unha xeración de mozos científicos: formou 42 doutores ao longo de todos estes anos, a maior parte dos cales hoxe traballan en universidades do Brasil e tamén no exterior. Xubilouse na Universidade pública e instalouse na Pontifícia Universidade Católica do Rio Grande do Sul (PUCRS), onde seguiu co seu labor de investigación básica e de formación de futuros científicos.
Faleceu o 9 de febreiro de 2021 aos 83 anos en Porto Alegre, Brasil.
Investigacións
Iván Izquierdo fixo numerosas contribucións orixinais para a comprensión das bases celulares do almacenamento e evocación da memoria. O seu traballo centrouse nos mecanismos biolóxicos dos procesos mnemónicos e, para iso, empregou ferramentas experimentais que ían dende a psicobioloxía comportamental até a neuroquímica, a farmacoloxía, a neurofisioloxía e a neuroloxía experimental. A miúdo, fixo microinfusiones intracerebrais de fármacos e observou os seus efectos sobre distintos procesos, sistemas de receptores cerebrais, e, en particular, sobre o desempeño en distintas tarefas comportamentales. Foi un dos primeiros en demostrar os roles fisiolóxico-comportamentales da adrenalina, a dopamina, os péptidos opioides endóxenos e a acetilcolina na modulación da consolidación da memoria e da evocación da memoria dependente de estado. Máis tarde, estudou a influencia dos benzodiazepínicos e do sistema GABAérgico sobre a memoria.
Entre os seus principais logros inclúense as bases moleculares da formación, evocación, persistencia e extinción da memoria no encéfalo dos mamíferos, a dependencia de estado endóxena e a discriminación funcional entre as memorias de curta e de longa duración.
Recoñecementos
Foi membro de diversas Academias de Ciencias no Brasil e no mundo ―foi elixido, o maio de 2007, membro estranxeiro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos― e foi honrado con máis de 30 importantes premios nacionais e internacionais, incluso o máis alto recoñecemento civil brasileiro, a Ordem do Barão do Rio Branco (2007).
Tamén foi Doutor Honoris Causa da Universidade Federal de Paraná, e Premio en Ciencias da Fundação Conrado Wessel (2007). Na Arxentina, ademais de Profesor Honoris Causa da Universidade Nacional de Córdoba (2007), Izquierdo foi a oitava persoa desde 1821, en ser nomeado Profesor Honorario da Universidade de Bos Aires; os outros sete foron laureados co premio Nobel.
Tokyo Dome
O Tokyo Dome (東京ドーム), alcumado The Big Egg (do inglés: o Gran Ovo), é un parque de béisbol situado no barrio de Bunkyō, en Toquio (Xapón). O estadio foi comezado a construír o 16 de maio de 1985 e inaugurado o 17 de marzo de 1988. Foi construído onde estaba o Velódromo, ao lado do antigo estadio Kōrakuen Kyūjō. Ten capacidade para 55.000 espectadores, 46.000 no caso de estaren todos sentados. Desde 1988 é o estadio local dos Yomiuri Giants da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB). Entre 1088 e 2003 tamén foi sede dos Nippon-Ham Fighters da Liga do Pacífico da NPB. Ten albergado tamén encontros doutros desportes como o fútbol, fútbol americano ou artes marciais, así como concertos. No estadio está situado tamén o Salón da Fama do béisbol xaponés.
Historia
O Tokyo Dome foi inaugurado o 17 de marzo de 1988 como o primeiro estadio cuberto de béisbol do Xapón. A construción, que se fixo sobre os terreos do recinto deportivo de Kōrakuen, levouna a cabo a Corporación Takenaka cun custo total de 35.000 millóns de yenes. O recinto foi inaugurado cun partido de exhibición entre os mellores xogadores da Liga Xaponesa de Béisbol Profesional (NPB). Tres días máis tarde acolleu o campionato unificado do peso pesado de boxeo entre Mike Tyson e Tony Tubbs.
Desde a súa apertura é o fogar dos Yomiuri Giants. Tamén foi utilizado polos Nippon-Ham Fighters até que a franquía se trasladou a Sapporo en 2004. A pesar de que os afeccionados xaponeses ao béisbol tiñan receos sobre un estadio cuberto, o Tokyo Dome resultou un éxito e serviu de inspiración para construír outros recintos cubertos no país, como o Osaka Dome e o Sapporo Dome. No que respecta a concertos musicais, o primeiro artista en actuar no Tokyo Dome foi Mick Jagger o 22 e 23 de marzo de 1988, dentro da súa xira mundial en solitario. O primeiro grupo xaponés en actuar no estadio foi Hound Dog. O recinto alcanzou fama internacional grazas á xira Bad World Tour de Michael Jackson, quen actuou en nove concertos en decembro de 1988 para un total de 405.000 espectadores.
O 29 de marzo do 2000 o Tokyo Dome acolleu un partido das Grandes Ligas de Béisbol entre Chicago Cubs e New York Mets, sendo a primeira visita da liga norteamericana ao Xapón. Desde entón, a MLB organizou algúns partidos de inicio de tempada nese campo. Tamén acolleu partidos de exhibición de fútbol americano desde 1989 até 2005.
Carecterísticas
A construción do Tokyo Dome estivo inspirada no estadio multiusos Metrodome de Minneapolis (1982−2013). O seu teito en forma de domo está cuberto por dentro cunha cúpula flexíbel inflábel; para manter a diferenza de presión ha trinta e seis ventiladores e un sistema de esclusas de aire. O edificio ocupa unha área de 46.755 m², mentres que a superficie é de 13.000 m². Respecto ao campo de béisbol, de céspede artificial FieldTurf, a altura do valo é de 100 metros nos extremos e de 122 metros no centro do outfield. O Tokyo Dome forma parte dun complexo maior no barrio de Bunkyō, coñecido como Tokyo Dome City, que dispón de parques de atraccións, augas termais, hoteis, unha galería de arte, o pavillón deportivo Kōrakuen e o pavillón multiusos City Hall. Pode chegarse en transporte público a través das estacións de Kōrakuen (Metro de Toquio), Suidōbashi (JR East) e Kasuga (Metro Toei).
Castelo de Coca
O castelo de Coca é unha fortificación da localidade de Coca na provincia de Segovia, Castela e León, España. A fortaleza foi construída no século XV dentro do estilo gótico-mudéxar. Pertence á Casa de Alba, e está cedido ao ministerio de Agricultura de España ata o ano 2054. Está declarado Ben de Interese Cultural.
Situación
Está situado nos arredores da vila sobre o meandro do río Voltoya -afluente do Eresma- nunha explanada dunha zona escarpada. É unha das fortalezas de España que non se asenta sobre un outeiro, senón sobre unhas escarpas do terreo. Rodea o edificio un ancho e profundo foso.
Descrición
A súa construción, atribuída aos alarifes sevillanos, realizouse no século XV principalmente en ladrillo, utilizado non só como material de obra, senón tamén como elemento decorativo; a pedra calcaria aparece nas seteiras, as columnas do patio de armas e outros elementos decorativos.
O seu sistema defensivo consta de tres partes: o foso e dous recintos amurallados con torres grandes. Ademais, dispón dunha ponte defensiva sobre o foso, que conduce ao primeiro recinto amurallado; tras el, rexístrase unha porta enreixada que leva ao patio de armas.
O recinto inferior é de planta cadrada, e atópase flanqueado nas súas esquinas por catro torres, sendo a de maior tamaño a torre da homenaxe, percorrida no seu interior por unha angosta escaleira de caracol realizada en ladrillo que permite o acceso a diversas plantas destinadas a capela, sala de armas e outras estancias. A sala de armas posúe unha bóveda de nervaduras góticas con mosaicos decorados de motivos xeométricos de varias cores. Dende o alto da torre divísanse os castelos de Cuéllar e de Íscar.
A torre de Pedro Mata segue en tamaño á da homenaxe, seguramente porque xunto a ela protexe a porta de acceso ao patio de armas. As dúas restantes son a torre da Muralla e a dos Peixes. Dentro do recinto poden encontrarse tamén outras salas con decoración de estuco e mural, así como un alxube.
miniatura|Castelo de Coca
Historia
A vila pertenceu á Coroa de Castela ata que en 1439 foi cedida a Íñigo López de Mendoza, marqués de Santillana, quen en 1451 a permutou pola vila de Saldaña con Alonso de Fonseca e Ulloa, bispo de Ávila e arcebispo de Sevilla. En 1453, Alonso de Fonseca e Ulloa obtivo do rei Xoán II de Castela o permiso real para edificar o castelo, aínda que a súa construción non se empezou ata varios anos despois. Pois como tivo que ausentarse de Coca, Alonso de Fonseca e Ulloa cedeu en 1460 os dereitos da vila ao seu irmán Fernando de Fonseca, que os exerceu ata a súa morte en 1463. Alonso faleceu en 1473 sendo arcebispo de Sevilla, e Coca foi herdada polo seu sobriño, Alonso de Fonseca e Abeledo, fillo de Fernando, quen levou a cabo a construción da meirande parte do castelo, ata quedar practicamente rematada en 1493. A partir de entón foi residencia palaciana e escenario de grandes festas, ás cales asistiron notables personalidades.
Nomeou o seu sobriño Alonso de Fonseca e Acevedo coma o seu sucesor, quen mandou construír o castelo en 1473 e converteuno en residencia señorial, onde celebrou grandes festas que eran frecuentadas por diferentes personalidades, entre as que destaca o Cardeal francés Jean Jouffroi, que chegou a Castela coa proposta de matrimonio entre a infanta Isabel (despois raíña) co duque de Berry de Guyena, irmán de Luís XI de Francia. Tamén visitou o castelo Beatriz de Bobadilla, marquesa de Moya.
En 1502, os Reis Católicos aseguráronse de que en caso de morte de Alonso, o castelo pasase ao seu irmán Antonio Fonseca. E no ano seguinte a raíña Isabel decretou que os herdeiros da vila de Coca só poderían ser varóns, dese xeito eliminou a posibilidade de que o castelo fose herdado por unha das dúas únicas fillas do seu dono. Por iso en 1505, Coca paso ao seu irmán Antonio Fonseca, capitán dos Reis Católicos.
En diferentes épocas pasou por importantes reformas: galerías do Patio de Armas no século XVI, das Torres da Homenaxe e de Pedro Mata no século XVII; e outras melloras en 1715. Pero a partir de 1730 o seu arquivo foi trasladado a Madrid, e o castelo caeu no abandono e a rapina. En 1808, durante a Guerra da Independencia, os franceses ocuparon a vila de Coca e as súas tropas instaláronse no castelo causando importantes danos nel. Cando os franceses o abandonaron en 1812 só quedaban del ruínas. E en 1828, un administrador da Casa de Alba sen escrúpulos vendeu materiais do castelo, entre eles columnas de mármore do patio, o que acentuou aínda máis a súa ruína.
En 1926, o castelo foi declarado Monumento Nacional. En 1931 foi declarado Ben de Interese Cultural. En 1954 foi cedido ao Ministerio de Agricultura por un período de tempo de 100 anos menos 1 día, sendo restaurado entre 1956 e 1958 para acoller a Escola de Capacitación Forestal. En 1994 foi escenario dun dos capítulos do concurso televisivo de TVE titulado La noche de los castillos.
Escola de capacitación forestal
Trala súa cesión ao Ministerio de Agricultura en 1954, e a partir da finalización da súa restauración en 1958, partes das salas do castelo pasaron a ser a sede da Escola de Capacitación Forestal, que é moi solicitada por alumnos de toda España. Desde 1958 teñen pasado polas súas aulas 39 promocións de Capataces Forestais.
Soutelinho da Raia, Calvão e Soutelinho da Raia
Soutelinho da Raia, tamén coñecido coma Souteliño da Raia ou simplemente Souteliño, é un lugar portugués da freguesía de Calvão e Soutelinho da Raia, no concello de Chaves. Unha aldea de Trás-os-Montes que está situada na Raia con Galiza. No ano 2011 tiña 150 habitantes.
Até 1868 era considerado ―canda Cambedo e Lamadarcos― un dos tres pobos promiscuos, por estar situado na propia fronteira, entre Galiza e Portugal. A parte portuguesa constituía freguesía de seu mentres a galega pertencía á parroquia de Videferre. Nese ano, a parte galega foi anexada a Portugal coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864.
A mediados do século XIX tiña unha poboación de 12 veciños galegos e 80 portugueses. Así mesmo, tiña en 1857 16 veciños galegos que equivalían a 70 habitantes.
Historia
O lugar de Souteliño era unha poboación dividida en dúas partes pola fronteira galego-portuguesa. Mais non só era dividido o lugar en si, senón que a liña fronteiriza atravesaba as propias casas, pertencendo cada parte a un país. Ademais, as dúas partes adoitaban ter cadansúa porta. Isto podía favorecer o contrabando e a burla das autoridades. A primeira referencia coñecida desta situación áchase nun documento de 1526, aínda que se ignora a súa orixe.
En 1864, España e Portugal, após anos de negociacións, asinaron o Tratado de Límites de Lisboa, polo cal Souteliño, xuntamente con Cambedo e Lamadarcos, sería anexado a Portugal. A troco dos denominados pobos promiscuos, o Couto Mixto, un microestado independente entre Galiza e Portugal, sería incorporado a España ―e por tanto a Galiza―. Este tratado xustificado pra dificultar o contrabando tiña como albo a «anomalía» do Couto Mixto, un territorio soberano desligado da autoridade de ámbolos estados e cuxa desaparición era de interese común pra eles. Ademais, as desprezábeis hectáreas de boa calidade atribuídas ó lugar de Souteliño (5 de 600), tamén a Cambedo e Lamadarcos, puido ser unha maneira de xustificar en España a perda dos pobos promiscuos.
Deste xeito, o 27 de xuño de 1868 realizouse en Souteliño o acto oficial de entrega a Portugal. Igualmente se fixo o día seguinte en Cambedo e Lamadarcos. Algunhas autoridades aínda se mantiveron algún tempo, polo que tras dunha queixa do goberno portugués, o 9 de abril do ano seguinte, o Gobernador de Ourense tivo que ordenar ás «autoridades españolas» que ficaban alí que abandonasen os lugares.
A mudanza dos límites administrativos en 1868 non modificou os eclesiásticos, polo que a parte galega seguiu a pertencer á freguesía de Videferre e por tanto á diocese de Ourense. En 1882, co obxectivo de facer coincidir os límites civís cos relixiosos, executouse unha bula do ano anterior pola cal se incorporaron á arquidiocese de Braga as parroquias do bispado ourensán situadas en territorio portugués: Lamadarcos e Tourém. No entanto, non foron tratados os casos de Souteliño nin de Cambedo, cuxas partes galegas seguirían dentro dos límites eclesiásticos de Ourense. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos para cruzar a fronteira, Souteliño e Cambedo acabaron sendo incorporados tamén ó arcebispado bracarense o 27 de novembro de 1914.
En 2013, trala reorganización administrativa portuguesa, deixou de formar freguesía de seu e foi incorporada á de Calvão, formando unha nova freguesía denominada Calvão e Soutelinho da Raia coa sede en Calvão.
Os Ferreiros, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Literatura en lingua inglesa
O termo literatura inglesa refírese á literatura escrita en lingua inglesa, incluíndo a literatura composta en inglés por escritores non necesariamente nacidos en Inglaterra tales como o polaco Joseph Conrad, o escocés Robert Burns, o irlandés James Joyce, o galés Dylan Thomas, o estadounidense Edgar Allan Poe, o indio Salman Rushdie ou o trinitense V.S. Naipaul. Noutras palabras, a literatura inglesa é tan diversa coma as variedades e dialectos do inglés falado por todo o mundo.
Períodos
A literatura inglesa divídese nos seguintes períodos de produción:
Newborough, Staffordshire
miniatura|230px|Igrexa de Newborough. Newborough é unha vila e parroquia civil do condado de Staffordshire, en Inglaterra. Atópase a 5 quilómetros ó suroeste de Hanbury e a 13 quilómetros ó oeste de Burton-upon-Trent. Newborough ten un pub, unha escola e unha igrexa. Segundo o censo de 2011, tiña unha poboación de 476 persoas, con 240 homes e 236 mulleres. Newborough forma parte do distrito de Yoxall en East Staffordshire.
Hexham
miniatura|250px|[[Abadía de Hexham.]] Hexham é unha vila e parroquia civil en Northumberland, Inglaterra, que se atopa ó sur do río Tyne, e foi o centro administrativo do distrito de Tynedale dende 1974 até 2009. No ano 2011, tiña unha poboación de 11 829.
O Peto, San Xurxo de Asma, Chantada
O Peto é un lugar na parroquia de San Xurxo de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 38 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 22 eran homes e 16 eran mulleres.
Propiedade intelectual
A propiedade intelectual refírese a un ben económico xeralmente inmaterial, aínda que poida estar asociados a produtos físicos, recollido na maior parte de lexislacións dos países e suxeito a explotación económica por parte dos posuidores legais de devandita propiedade. Nun sentido estritamente xurídico a propiedade intelectual, é o protexido polas leis de propiedade intelectual, e calquera produción intelectual non explicitamente recollida pola lexislación non pode ser considerada propiedade intelectual en sentido xurídico. Así, os dereitos de propiedade intelectual protexen os intereses dos creadores ao ofrecerlles prerrogativas en relación coas súas creacións.
Lingua (anatomía)
A lingua é o órgano muscular relacionado co sentido do gusto que fica situado na parte ventra] da boca da maior parte dos animais vertebrados e que serve para "procesar" os alimentos. A lingua participa na formación dos fonemas da fala e é un músculo potente, tanto que chega a ser o músculo máis poderoso de todo o corpo en relación tamaño/forza.
Propiedade intelectual
Para a Organización Mundial da Propiedade Intelectual (OMPI) calquera creación da mente humana é parte da propiedade intelectual, con todo, as lexislacións formais non garanten a explotación exclusiva das creacións intelectuais aos seus autores de calquera tipo de creación, senón só dalgunhas formas de produción intelectual explicitamente recollidas en devandita lexislación. A delimitación de que constitúe unha propiedade intelectual depende das lexislacións e está sometida a continua renovación. Por un lado a propiedade intelectual ten que ver coas creacións intencionais dun individuo de maneira planificada, entre estas estarían por exemplo: os inventos, as obras literarias e artísticas, os símbolos, os nomes, as imaxes, os debuxos e modelos utilizados no comercio. Usualmente as teorías científicas ou os descubrimentos son producións intelectuais deliberadas pero as lexislacións non as consideran como obxecto protexido polas leis de protección intelectual.
Lingua (anatomía)
Descrición
A lingua está formada esencialmente por músculo esquelético e, nos mamíferos, encóntrase unida á cartilaxe do hioide, á mandíbula e aos procesos estiloides do óso temporal.
Propiedade intelectual
Os dereitos relacionados co dereito de autor son os dereitos dos artistas intérpretes e executantes sobre as súas interpretacións e execucións, os dereitos dos produtores de fonogramas sobre as súas gravacións e os dereitos dos organismos de radiodifusión sobre os seus programas de radio e de televisión.
Lingua (anatomía)
Descrición
Os músculos cos que a lingua está ligada ao cranio denomínanse músculos extrínsecos, e os que forman a propia lingua son os catro pares de músculos intrínsecos responsábeis do movemento e modificacións da forma da lingua durante a mastigación e a deglución.
Propiedade intelectual
O Día Mundial da Propiedade Intelectual celébrase o 26 de abril.
Condado de Gulbenes
O  condado de Gulbene (en letón: Gulbenes rajons) é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia. O condado ten unha superficie de 1.873 km², e unha poboación de 28.998 habitantes. A súa cidade principal é Gulbene.
Lingua (anatomía)
Descrición
A parte dorsal da lingua pode dividirse en dúas partes: unha porción oral, que se encontra dentro da cavidade bucal, e unha porción farínxea (terzo posterior da lingua), fronte á parte de tras da orofarinxe. As dúas partes están separadas por un suco en forma de V apuntado cara atrás (suco terminal).
Propiedade intelectual
Existe ademais unha corrente, especialmente a que provén do movemento de software libre, que considera que o termo propiedade intelectual é enganoso e reúne baixo un mesmo concepto diferentes réximes xurídicos non equiparables entre si, como as patentes, o dereito de autor, as marcas e as denominacións de orixe, entre outros.
Lingua (anatomía)
Descrición
Non hai papilas linguais na parte inferior da lingua, que está revestida cunha membrana mucosa mol que aloxa, no centro, o freo da lingua.
Tampouco hai visíbeis na parte farínxea da lingua (parte posterior), mais presenta unha superficie áspera debido á presenza de folículos linfáticos. Eses folículos denomínase tonsilas linguais.
Todo o relacionado coa lingua é xeralmente denominado lingual, que vén da palabra latina, ou glosal que vén da palabra grega para lingua.
Músculos extrínsecos da lingua
Existen catro pares de músculos extrínsecos que axudan ao movemento da lingua e que se insiren en varios ósos da cabeza e pescozo.
Histoloxía
A lingua ten unha porción dorsal e unha porción ventral. A porción ventral da lingua non posúe papilas linguais. A porción dorsal ten papilas e unha delas é a papila caliciforme ou papila circunvalada, pois elas teñen valum do lado delas. Aínda na boca (na lingua, fazula) vense os botóns gustativos, responsábeis da percepción do sabor.
A porción da lingua que ten maior riqueza en tecido conxuntivo na submucosa é a ventral, pois a dorsal está en constante contacto co alimento.
Papilas funxiformes
Son ricas en tecido conxuntivo, mais non teñen valum nin queratina. Posúen moitos botóns gustativos.
Papilas foliáceas
Están no bordo lateral mais en pequena cantidade no home. Son similares ás funxiformes pero con epitelio con proxeccións grandes. Presentan botón gustativo e están relacionadas cun tipo de captación de sabor. O epitelio forma proxeccións e teñen moitas glándulas de won Ebner embaixo.
Papilas filiformes
Son ricas en queratina e, canto máis agresiva for a alimentación do animal, máis queratina terá a papila. Posúen moi poucos botóns gustativos.
Glándulas
Baixo as papilas caliciformes existen glándulas que son ricas na produción dunha secreción moi fluída, que cae no valum e o lava. Ao disolverse o alimento ensucia o valum, toca nas papilas e esas glándulas expulsan a súa secreción. Se non fose esa “limpeza”, o alimento enchería o valum e permanecería o seu sabor, o que impediría sentir o sabor do próximo alimento. Esas glándulas chámanse won Ebner. Os túbulos desa glándula desembocan no valum.
A parede da papila ten botóns gustativos e estes posúen un poro. O alimento entra en contacto con microvilos das células especiais do botón gustativo, e eses captan o sabor. Esas células son nerviosas e terminan en microvilos. Cada botón gustativo está relacionado cun tipo de sabor (sabores ácidos, doces...). Os sabores básicos reúnense e tranfórmanse nun sabor global.
Calvão e Soutelinho da Raia
Historia
Foi constituída en 2013, no ámbito da reforma administrativa portuguesa, pola agregación das antigas freguesías de Calvão e Soutelinho da Raia e coa sede en Calvão.
Vilareda, Palas de Rei
San Pedro de Vilareda é unha parroquia do concello de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2013 tiña 132 habitantes (68 homes e 64 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 159 habitantes..
Linda co concello de Monterroso. É unha das máis extensas do concello.
Patrimonio
A súa igrexa, na hora a San Pedro e a Virxe dos Desamparados, é, como todas as da zona, románica, posiblemente do século XII. A lagoa de Vilareda foir recuberta de cascallo en agosto de 2003.
Festas
As súas festas celébranse a mediados de agosto.
Fosfonato
miniatura|dereita|Fórmula xeral dun éster de ácido fosfónico. O enlace P-R3 é un enlace [[fósforo (elemento)|P-C.]] 200px|miniatura|O [[ácido clodrónico é un bisfosfonato utilizado como fármaco para o tratamento da osteoporose.]]
Os fosfonatos ou ácidos fosfónicos son compostos organofosforados que conteñen os grupos C-PO(OH)2 ou C-PO(OR)2 (onde R=alquilo, arilo). Os ácidos fosfónicos e sales fosfonatos son tipicamente sólidos brancos, non volátiles que son pouco solubles en solventes orgánicos, pero solubles en auga e alcohois comúns. Moitos compostos importantes comercialmente son fosfonatos, e entre eles está o herbicida glifosato, e o Ethephon, que é un regulador do crecemento das plantas moi usado. Os bisfosfonatos son fármacos comúns para o tratamento da osteoporose. O ácido 2-aminoetilfosfónico é o único fosfonato atopado de orixe natural.
Propiedades básicas
Os fosfonatos presentan centros de fósforo tetraédricos. Están moi relacionados estruturalmente co ácido fosforoso e xeralmente prepáranse a partir del. 200px|miniatura|[[Ácido fosforoso. Os ácidos fosfónicos e derivados están estruturalmente relacionados co ácido fosforoso.]]
Os sales fosfonatos son o resultado da desprotonación de ácidos fosfónicos, que son ácidos dipróticos:
Os ésteres fosfonato son o resultado da condensación de ácidos fosfónicos con alcohois.