cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Angeles Lakers
O'Neal e Bryant
Nos seguintes playoffs, os Lakers eliminaron a Portland, Sacramento e San Antonio sen perder ningún partido, chegando nun estado de forma magnífico ás Finais da NBA que lle enfrontaban aos Philadelphia 76ers de Allen Iverson. Tras empezar perdendo, remontaron para levar un 4-1, logrando o back-to-back. Ao seguinte ano os Lakers chegaron aos playoffs como o terceiro mellor equipo do Oeste. Eliminaron a Portland por terceira vez consecutiva, fixeron o propio cos Spurs e na Final de Conferencia esperaban os Kings. Tras ir perdendo 2-1 na serie, o cuarto partido puido sentenciar a eliminatoria e cambiar a historia dos Kings, pero Robert Horry salvou aos Lakers cunha tripla histórica. (100-99) para empatar a eliminatoria a dúas. No quinto partido, unha canastra de Mike Bibby in extremis devolvía a ilusión aos de Sacramento, durándolles pouco xa que os dous seguintes encontros foron vitorias dos Lakers, e con iso, o seu pase ás Finais. Nelas atoparíanse cos New Jersey Nets de Jason Kidd, facendo a súa primeira aparición nunhas Finais. Os californianos liquidaron a eliminatoria pola vía rápida, varrendo ao seu rival (4-0) e conseguindo o three-peat (terceiro anel consecutivo).
Na tempada 2002-03, Bryant converteuse no xogador máis novo da historia da NBA en chegar aos 10.000 puntos ademais de conseguir a marca de máis triplas nun partido con 12 ante os Sonics, anotar 40 ou máis puntos en 9 partidos consecutivos (xunto con Wilt Chamberlain e Michael Jordan o único xogador capaz de facelo na historia), entre outros tantos récords que acumulou esa tempada. Os Lakers eliminaron con facilidade a Minnesota Timberwolves, pero en Semifinais de Conferencia tiveron que enfrontarse a San Antonio Spurs. Tras un 4-2 a favor dos Spurs, terminaron os soños dos Lakers de conseguir o cuarto anel consecutivo. Un ano despois, a franquía fichou aos veteranos Karl Malone e Gary Payton, que chegaron por pouco diñeiro coa idea de gañar o seu primeiro anel. Sobre o papel, Lakers conformaban un equipo para revalidar o título, con todo foi un ano duro, Malone lesionouse do xeonllo, Bryant foi acusado de agresión sexual e comezaron os primeiros rozamentos entre O'Neal e Bryant. A pesar diso o equipo gañou o título de División Pacífico e chegaron ás Finais da NBA, onde caeron vapuleados, sorprendentemente, ante Detroit Pistons por 4-1.
Al-Walid I
Al-Walid de Abd al-Malik (Árabe: الوليد بن عبد المالك) ou tamén Al-Walid I, nado en 668 e finado en 715.
Los Angeles Lakers
Reconstrución e novo título
miniatura|esquerda|160px|[[Lamar Odom chegou aos Lakers por O'Neal en 2004.]] Tralo fracaso do ano anterior os Lakers comezaron a súa particular reconstrución. Phil Jackson deixa o banco, sendo substituído por Rudy Tomjanovich. Shaquille O'Neal márchase rumbo a Miami a cambio de Lamar Odom, Brian Grant, Caron Butler e unha elección de primeira rolda para o Draft. De igual modo, Rick Fox e Gary Payton son traspasados aos Boston Celtics por Chris Mihm, Marcus Banks e Chucky Atkins. Derek Fisher, descontento pola falta de minutos, firma por Golden State e Karl Malone retírase. A pesar de que a tempada 2004-05 comezou ben, a marcha de Tomjanovich por cuestións de saúde e as continuas lesións de Kobe e de Odom afectaron o equipo, que non logrou clasificarse para os playoffs por quinta vez na súa historia. O equipo saíu derrotado en 19 dos últimos 21 encontros da fase regular, para un balance final de 34-48.
Al-Walid I
Traxectoria
Foi un califa omeia que gobernou durante 705 ata 715. El continuou a grande expansión do Califato coma fixo o seu pai Abd al-Malik ibn Marwan. Chegou as portas da Península Ibérica.
Los Angeles Lakers
Reconstrución e novo título
Ao ano seguinte, despois de superar a dura derrota nas finais ante os Celtics, conseguiron o mellor balance de vitorias da conferencia oeste (65-17), chegando aos playoffs enfrontándose en primeira rolda aos Utah Jazz, que logran vencer 4-1, para logo disputar unha dura serie ante uns Houston Rockets que contaban con moitas baixas. Finalmente clasificáronse tras vencer no sétimo partido e enfrontáronse nas finais de conferencia os Lakers enfrontaríanse aos Denver Nuggets, aos que venceron por 4-2, para acceder ás finais onde conseguiron o seu 15º campionato da NBA derrotando a Orlando Magic por 4-1, sendo Bryant nomeado MVP das Finais tras ter unha media de 32,4 puntos, 5,6 rebotes e 7,4 asistencias, converténdose Phil Jackson no adestrador máis laureado da historia da liga con 10 aneis, superando a Red Auerbach.
Boston Celtics
miniatura|220px|O [[TD Garden durante a final entre Lakers e Celtics de 2008.]] miniatura|220px|Lance da final de [[2008.]] Os Lakers manteñen unha longa rivalidade cos Boston Celtics. Chegaron a xogar até en doce finais da NBA, gañando os de Boston en nove ocasións e os anxelinos tres. A primeira destas finais entre os dous equipos foi en 1959, aínda que os Lakers saíron varridos da eliminatoria. Os equipos atopáronse nas finais até seis veces máis nos anos sesenta, con vitoria dos Celtics en tódalas ocasións. Os equipos renovaron a súa rivalidade nas Finais da década dos 80, onde xogaron en tres ocasiones (1984, 1985 e 1987), sendo a serie de 1984 promocionada polos medios como Larry Bird contra Magic Johnson, chegándose a dicir que ese encontro "salvou á NBA". O encontro nunha final máis recente foi en 2010, onde os Lakers gañaros aos Celtics no último encontro da serie para conseguir o seu décimo sexto título.
Pavillón
miniatura|300px|O [[Staples Center.]] Os Lakers xogan os seus partidos en casa no Staples Center, situado no Live Center dos Ánxeles. O Staples Center foi inaugurado en 1999 e ten capacidade para 18 997 espectadores. Este pavillón é tamén fogar dos seus rivais da NBA Los Angeles Clippers e o seu equipo asociado da Women's National Basketball Association, Los Angeles Sparks. Ademais de baloncesto tamén acolle encontros da National Hockey League, concretamente os partidos como local de Los Angeles Kings e do equipo de Arena Football (fútbol americano cuberto) Los Angeles Avengers. O estadio é propiedade de AEG e de L.A. Arena Company. Antes de mudarse ao Staples Center, os Lakers xogaron os seus partidos en casa no Forum de Inglewood durante 31 anos, despois de mudarse de Los Angeles Memorial Sports Area, que utilizaron nos seus primeiros sete anos na cidade. Mentres que o equipo tiña a súa sede en Minneapolis xogou os seus partidos da casa, no AMinneapolis Auditorium (1947-1960). Aínda que o Minneapolis Auditorium foi a cancha principal dos Lakers durante esa época, durante seu último ano na cidade (1960) xogaron no Minneapolis Armory. Con todo, por conflitos de calendario, os Lakers xa xogaban a miúdo no Armory (e viceversa a última tempada). Tamén xogaron algúns partidos no St. Paul Auditorium.
Seareiros
Dada a proximidade do equipo a Hollywood, a gran base de seareiros Lakers inclúe a moitos persoeiros famosos, a maioría dos cales se lles pode ver regularmente no Staples Center. Un dos casos máis coñecidos é o de Jack Nicholson,, que se senta en localidades ó pé da pista cerca do banco visitante e merca os pases de tempada dende 1967. Con todo, algúns seareiros só están presentes cando os Lakers teñen éxito, e é precisamente neses tempos cando un asento preto da cancha nun partido importante é un bo lugar no que deixarse ver. Tódalas canles de televisión que retransmiten os partidos inclúen sempre unhas cantas imaxes das celebridades presentes. Outros coñecidos seguidores da franquía son os actores Will Smith, Bruce Willis, Denzel Washington,Dustin Hoffman, Sylvester Stallone, Halle Berry, Richard Dreyfuss, Robert Downey Jr., Leonardo DiCaprio, Edward Norton, Salma Hayek, Antonio Banderas ou Andy Garcia ou os deportistas Pete Sampras e David Beckham.
A popular banda de rock californiana, os Red Hot Chili Peppers, tamén adoitan asistir aos encontros cando non están de xira. De feito, as cancións do seu álbum Mother's Milk, "Salute to Kareem" e "Magic Johnson" son un tributo ao "Showtime" dos Lakers ademais, dende a tempada 2005-06, o seu baixista Flea, un recoñecido fan dos Lakers, escribe un blog sobre os Lakers para nba.com. Outra canción adicada aos Lakers por algún dos seus seareiros é "Kobe Bryant", do rapeiro Lil Wayne escribiu unha canción titulada "Kobe Bryant." A partir de 2002 e 2007 o equipo dunha media de pouco máis de 18.900 afeccionados, que aínda estaba no dez primeiros na NBA. O equipo vendido a todos os xogos en casa durante a tempada 2007-08.
Tempadas
miniatura|190px|[[Wilt Chamberlain.]] miniatura|190px|[[Gail Goodrich.]] miniatura|190px|[[James Worthy.]] miniatura|190px|Graffiti adicado a [[Kareem Abdul-Jabbar.]] miniatura|190px|[[Magic Johnson.]] miniatura|190px|[[Phil Jackson.]] miniatura|190px|[[Shaquille O'Neal.]] miniatura|190px|[[Derek Fisher.]] miniatura|190px|Rick Fox. miniatura|190px|[[Lamar Odom.]] miniatura|190px|[[Kobe Bryant.]] miniatura|190px|O [[Staples Center no centro dos Ánxeles.]] 300px|miniatura|Os campións de [[2009 na Casa Branca xunto ao presidente dos Estados Unidos Barack Obama.]]
Dorsais retirados
miniatura|300px|Dorsais retirados dos Lakers no [[Staples Center.]] Ademais dos dez xogadores sinalados, retirouse un dorsal na honra do comentarista dos partidos do equipo entre 1960 e 2002, Chick Hearn. Resaltar que no cadro de "anos" tan só se inclúe o ano do seu debut no equipo e o ano do seu último partido no mesmo, sen precisar se xogou nos Lakers en tódolos anos intermedios. Xunto cos dorsais retirados, os Lakers colgaron unha pancarta máis cos nomes de seis membros do Basketball Hall of Fame que foron imprescindibles para ó éxito da franquía durante a súa etapa de Minneapolis. Son cinco xogadores e un adestrador, John Kundla.
Basketball Hall of Fame
Os seguintes xogadores e adestradores foron incluídos no Basketball Hall of Fame. Tamén foron incluídos Chick Hearn, comentarista do equipo dende 1960 até o ano do seu falecemento, 2002, e Jerry Buss, propietario do club desde 1979 até 2013.
Mellores rexistros de xogadores da franquía
miniatura|180px|[[Kobe Bryant, máximo anotador da historia dos Lakers, lanzando a canastra.]]
A Arnoia, A Arnoia
San Salvador da Arnoia é unha parroquia do concello da Arnoia, situada na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 1 002 habitantes (499 homes e 503 mulleres), 182 menos ca en 2006.
Grigore Antipa
miniatura|Busto de Grigore Antipa no Museo de Historia Natural que leva o seu nome. Grigore Antipa, nado o 27 de novembro de 1867 en Botoșani, Romanía e finado o 9 de marzo en 1944 en Bucarest, foi un naturalista romanés, especializado en ecoloxía, zooloxía e oceanografía.
Traxectoria
Estudou na universidade de Jena, Alemaña, cun dos fundadores da ecoloxía, Ernst Haeckel (1834-1919).
Antipa comezou as súas investigacións en Francia (nas estacións de bioloxía mariña de Roscoff, Banyuls-sur-Mer e Villefranche-sur-Mer e en Italia (en Capri), onde fixo importantes descubrimenos farmacoloxicamente importantes no timo dos peixes, e describiu unha especie nova de medusa, a Capria sturdzii.
De volta a Romanía, convenceu ao rei Carol I da importancia dun sólido coñecemento científico do Danubio e o mar Negro, de xeito que o soberano lle prestou o buque insignia da frota romanese de buques de guerra, o cruceiro Elisabeta, para que fixera unha expedición oceanográfica que durou nove meses, durante o ano 1893 ao longo do mar Negro. Os datos que recolleu daquela aínda serven hoxe en día como base para os oceanógrafos que traballan nese mar.
Antipa é coñecido, sobre todo, por ser o precursor da xeonomía, a ciencia da xestión da Terra que xorde directamente dos coñecementos ecolóxicos. En 1898 Antipa propuxo ao rei Carol I a primeira aplicación concreta dos principios desta ciencia ao curso baixo do Danubio e á costa romanesa do mar Negro.
miniatura|Diorama feito por Antipa representando focas monxes de ventre branco (Monachus monachus albiventer) do cabo Kaliakra, subespecie do mar Negro hoxe en día desaparecida.
En virtude dela creouse unha rede de cooperativas de pesca, discutido cos pescadores e tendo en conta tanto os seus costumes e prácticas como o coñecemento científico adquirido recentemente, desenvolvendo un plan para a xestión dos hábitats e as poboacións de peixes que, sen opoñerse á natureza (correntes, ciclos biolóxicos, vida animal) fixo que se duplicara en dez anos a produción de peixes, tanto nas augas do Danubio como nas do mar Negro. Entre outras cousas, fixo de Romanía o segundo maior produtor de caviar do mundo, despois de Rusia e por diante de Irán.
En 1892 fundou o Museo de Historia Natural en Bucarest (que agora leva o seu nome), e en 1932, o Instituto de Oceanografía de Constanța, coas súas dúas estacións de bioloxía mariña e as dúas reservas naturais costeiras correspondentes, de Agigea e o cabo Kaliakra.
En 1904 describiu unha nova especie de peixe, para a que creou un novo xénero, Sardina, denominándoo Sardina dobrogica (é dicir, a "sardiña da Dobruxa"). Máis tarde, os ictiólogos comprobaron que se trataba da mesma especie que a Clupea pilchardus descrita por Walbaum en 1792, así que o seu nome actual é Sardina pilchardus, a nosa popular sardiña (o novo xénero, por tanto, mantívose).
Despois da súa morte, e baixo o réxime comunista, o Instituto Oceanográfico de Constanza transformouse en 1949 na Estación de Investigación Mariña e da Pesca, unha institución máis técnica e, despois, en 1970, no Instituto de Investigacións Mariñas de Romanía, baixo a autoridade militar. Das súas dúas estacións, a primeira está hoxe moi lonxe do mar, e a súa reserva foi destruída polos traballos portuarios realizados durante a época de Ceauşescu, e a segunda está en ruínas, pero a reserva aínda existe en Bulgaria na actualidade.
Armand Fallières
Clément Armand Fallières, avogado e político, foi o presidente de Francia entre 1906 e 1913.
María Tareixa I de Austria
María Tareixa I de Austria, tamén citada como María Tareixa, nada en Viena o 13 de maio de 1717 e finada o 29 de novembro de 1780, foi a primeira e única muller que gobernou sobre os dominios dos Habsburgo e a última xefa da casa de Habsburgo, pois a partir do seu matrimonio, a dinastía pasou a chamarse casa de Habsburgo-Lorena.
Reinado
miniatura|esquerda|Anverso dun [[tálero de María Tareixa de 1780]] Foi arquiduquesa e soberana de Austria, Hungría, Bohemia, Croacia e Galicia e Lodomeria, duquesa de Mántua, Milán, Parma e soberana dos Países Baixos austríacos desde 1740 ata a súa morte. Polo seu matrimonio con Francisco I, foi tamén emperatriz consorte do Sacro Imperio Romano Xermánico, duquesa de Lorena e gran duquesa de Toscana. Está considerada como unha déspota ilustrada e foi a cabeza dun dos Estados máis importantes da súa época, pois gobernou gran parte da Europa Central.
O seu reinado de 40 anos comezou coa morte do seu pai Carlos VI, en outubro de 1740. O seu ascenso ao trono só foi posible coa promulgación da Pragmática Sanción de 1713, xa que os territorios dos Habsburgo estaban rexidos pola Lei sálica, que impedía a sucesión feminina. Cando este finou, Saxonia, Prusia, Baviera e Francia rexeitaron o documento que recoñeceran como lexítimo ata entón. Prusia invadiu a provincia de Silesia e provocou un conflito de nove anos, coñecido como a Guerra de Sucesión Austríaca. Máis tarde María Tareixa intentará, sen éxito, reconquistar Silesia durante a Guerra dos Sete Anos.
Casou con Francisco Estevo de Lorena, futuro Francisco I do Sacro Imperio Romano Xermánico, e tivo con el 16 fillos, entre eles as raíñas María Antonieta e María Carolina de Austria, a duquesa María Amelia de Habsburgo-Lorena e dous emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico: Xosé II e Leopoldo II (ambos cogobernantes de Austria e Bohemia, xunto coa súa nai).
María Tareixa foi responsable da maioría das grandes reformas financeiras e educativas realizadas nos seus dominios, co apoio do conde Federico Guillerme de Haugwitz e Gottfried van Swieten, promoveu o comercio, desenvolveu a agricultura e reorganizou o exército austríaco, o que fortaleceu a posición internacional de Austria. Porén, negouse a permitir a tolerancia relixiosa, o que fixo que os seus contemporáneos cualificaran o seu réxime como prexuizoso e supersticioso. Como xove monarca que loitou en dúas guerras dinásticas, María Tareixa cría que a súa causa debería ser a dos seus súbditos pero, nos seus últimos anos, pasou a crer que a dela debía prevalecer.
Fillos e vida familiar
Ao longo de 20 anos, a emperatriz deu a luz a dezaseis fillos, trece dos cales sobreviviron máis aló da infancia. A súa primeira filla, María Isabel, naceu pouco despois do primeiro ano de matrimonio. De novo, o sexo do bebé causou gran decepción, así como a causa dos nacementos seguintes: María Ana e María Carolina. Mentres loitaba por preservar a súa herdanza, María Tareixa deu a luz a un fillo Xosé, nome dado en homenaxe a san Xosé, a quen lle rezara con frecuencia durante o embarazo para ter un varón. Porén, a súa filla favorita era María Cristina, que naceu o día que a emperatriz cumpría 25 anos e catro días despois da derrota do exército austríaco na batalla de Chotusitz. Cinco fillos máis naceron durante a guerra: María Isabel, Carlos Xosé, María Amelia, Leopoldo e María Carolina. Durante este período non houbo descanso para María Tareixa: os embarazos e os cuidados aos acabados de nacer producíanse ao mesmo tempo que a guerra e os partos. Cinco fillos máis naceron no período de paz que houbo entre a Guerra de Sucesión austríaca e a Guerra dos Sete Anos: María Xoana, María Xosefa, María Carolina, Fernando Carlos e María Antonieta. Tivo o seu último fillo, Maximiliano, durante a Guerra dos Sete Anos, cando xa tiña 39 anos. María Tareixa chegou a afirmar que, de non haber estado case sempre embarazada, houbera ido soa ao campo de batalla.
Apenas deu a luz aos seus últimos fillos, María Tareixa veuse coa tarefa de casar aos máis vellos. Ela mesma conduciu as negociacións para as vodas á vez que se ocupaba das campañas bélicas e do resto das obrigacións do Estado. A pesar de ser moi agarimosa cos seus fillos, usounos como peóns nos xogos dinásticos e sacrificou a súa felicidade en beneficio do Estado. Era unha nai dedicada, pero dominante: escribíalles a todos os fillos polo menos unha vez á semana e cría que tiña dereito a exercer autoridade sobre eles, independentemente da súa idade ou posición.
miniatura|A emperatriz, xa viúva, coa familia (1776), por [[Heinrich Friedrich Füger|Heinrich Füger.]]
María Tareixa sufriu un violento ataque de varíola pouco logo de cumprir 50 anos, en 1767, enfermidade que a súa nora a emperatriz Xosefa de Baviera contaxioulle. María Tareixa sobreviviu, non así a súa nora. Entón, obrigou á súa filla, a arquiduquesa María Xosefa, a rezar con ela na cripta imperial, á beira da tumba non pechada da nora. A arquiduquesa empezou a presentar as erupcións características da varíola dous días despois da visita á cripta e faleceu pouco despois. María Carolina substituíu á irmá morta como prometida do rei Fernando I das Dúas Sicilias. María Tareixa culpouse da morte da súa filla, dado que, naquela época, non se sabía que a varíola posuía un período de incubación prolongado, o que levou a que todos cresen que María Xosefa contaxiouse por visitar a tumba da súa cuñada.
En abril de 1770 a filla máis nova de María Tareixa, María Antonieta, casou por poderes en Viena con Luís de Borbón, Delfín de Francia. A educación da arquiduquesa descoidouse cando o francés interesouse por ela, aínda que a súa nai intentou educala o mellor posible. María Tareixa escribíase cada quince días coa súa filla, á que agora chamaban María Antonieta, e lle regañaba pola súa pereza, frivolidade e por non concibir un fillo. A María Tareixa non lle gustaba tampouco a personalidade reservada de Leopoldo e acusábao constantemente de frialdade. Tamén criticou a María Carolina polas súas actividades políticas, a Fernando pola súa falta de organización e María Amalia polo seu pobre francés e arrogancia. Coa única filla coa que apenas tiña problemas era María Cristina, que gozaba da total confianza da súa nai a pesar dos problemas que tiña con ela por non ter fillos (xa que a arquiduquesa só tivo unha filla, María Cristina de Saxonia, que finou cun día de vida). Un dos maiores desexos de María Tareixa era o de ter o maior número de netos posible. Porén, cando finou, a emperatriz contaba con só vinte netos e, a excepción da súa neta máis vella María Carolina de Borbón-Parma, filla de María Amalia, todas as demais netas primoxénitas recibiron o seu nome.
Descendencia
Do seu matrimonio con Francisco I do Sacro Imperio Romano Xermánico, María Tareixa tivo 16 fillos, dos cales 10 chegaron á idade adulta:
Morte e legado
É pouco probable que María Tareixa recuperarase totalmente da varíola contraída en 1767, como afirmaban escritores do século XVIII. Ademais padecía dispnea, fatiga, tose, necrofobia e insomnio e, máis tarde, tamén desenvolveu un edema.
A emperatriz enfermou o 24 de novembro de 1780, aparentemente por un arrefriado. O Dr. Stöck, o seu médico, constatou que o seu estado era grave. O 28 de novembro pediu a extrema unción e, ao día seguinte, arredor das nove da noite, María Tareixa finou rodeada dos seus fillos. Con ela, desaparecía tamén a casa de Habsburgo, que foi substituída pola casa de Habsburgo-Lorena. Xosé, que xa era co-rexente nos dominios dos Habsburgo, sucedeu a súa nai.
María Tareixa deixou un imperio revitalizado, o que influíu ao resto de Europa durante o século XIX. Os seus descendentes seguiron o seu exemplo e deron continuidade ás reformas. A adquisición do reino de Galitzia e Lodomeria deu ao imperio un carácter aínda máis multinacional, que o acabaría levando a súa destrución. A introdución da escolaridade obrigatoria, como medio de xermanización, provocou o renacemento da cultura checa.
A emperatriz está sepultada na Cripta Imperial de Viena, nun sarcófago dobre, ao carón do seu marido.
Notas
<references group="Nota"/>
For the Moment
"For the moment" é o cuarto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 4 de xuño do ano 1997 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. Este é o primeiro single da banda en alcanzar a primeira posición nas listas de Oricon.
Mercedes de Acosta
Mercedes de Acosta, nada en Nova York o 1 de marzo de 1892 ou 1893 e finada na mesma cidade o 9 de maio de 1968, foi unha poeta, dramaturga e novelista estadounidense. De Acosta escribiu case unha ducia de obras teatrais, das que só catro foron producidas, e publicou unha novela e tres volumes de poesía. Profesionalmente non tivo éxito, mais é coñecida polas súas moitas relacións homosexuais con celebridades de Broadway e Hollywood e as súas amizades con destacados artistas da época.
Traxectoria
De Acosta naceu en Nova York en 1892 ou 1893. O seu pai, Ricardo de Acosta, naceu en España e despois emigrou a Cuba e logo aos Estados Unidos. A súa nai, Micaela Hernández de Alba y de Alba, tamén era española e supostamente descendente dos duques de Alba. De Acosta tiña cinco irmáns: Aida, Ricardo Jr., Angela, Maria e Rita. Maria casou co socialmente prominente A. Robeson Sargent, arquitecto paisaxista educado en Harvard, fillo de Charles Sprague Sargent. Rita converteuse nunha famosa beleza coñecida como Rita Lydig. De Acosta asistiu á escola elemental no Covenant of the Blessed Sacrement de West 79th Street en Manhattan onde tivo como compañeira de clase a Dorothy Parker.
De Acosta casou co pintor Abram Poole (Chicago, xaneiro de 1883 – 24 de maio de 1961) en 1920. Divorciáronse en 1935.
Foi descrita en 1955 polo biógrafo de Garbo, John Bainbridge, como "unha muller de maneiras cortesás, de gusto decorativo impecable e grande elegancia persoal... unha muller cunha devoción apaixonada e intensa da arte de vivir... e dotada dun alta espírito, enerxía, curiosidade ecléctica e intereses variados nas artes".
Vida privada
miniatura|Arnold Genthe (1869–1942)/LOC agc.7a08461. Mercedes Hede de Acosta, despois de 1919 De Acosta mantivo numerosas relacións lésbicas coa elite de Broadway e Hollywood e non intentou ocultar a súa orientación sexual; a súa vida fóra do armario era rara e audaz na súa xeración. En 1916 comezou unha relación coa actriz Alla Nazimova e máis adiante coa bailarina Isadora Duncan. Pouco despois de casar con Abram Poole en 1920, de Acosta involucrouse nunha relación de cinco anos coa actriz Eva Le Gallienne. De Acosta escribiu dúas obras para Le Gallienne, Sandro Botticelli e Jehanne de Arc. Despois do fracaso financeiro de ambas, ramataron coa relación.
Durante a segunda década estivo envolta con numerosas actrices e bailarinas célebres, incluídas Greta Garbo, Marlene Dietrich, Ona Munson e Tamara Platonovna Karsavina. Ademais, hai rumores sen confirmación de relacións con Pola Negri, Eleonora Duse, Katherine Cornell e Alice B. Toklas.
Adoita dicirse que unha vez afirmou, "podo conseguir calquera muller de calquera home", mais non hai evidencia substancial da frase.
O Aguiúncho, Lestón, A Laracha
O Aguiúncho é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 76 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 37 homes e 39 mulleres.
Mercedes de Acosta
Vida privada
Ardente liberal, de Acosta participou en varias causas políticas. Durante a guerra civil española, por exemplo, apoiou o goberno republicano. Avogada incansable dos dereitos das mulleres, escribiu nas súas memorias, "creo... en todas as formas de independencia das mulleres e fun (…) unha traballadora rexistrada polo sufraxio feminino".
Tamén se fixo vexetariana e por respecto aos animais rexeitou levar peles.
Relación con Greta Garbo
A relación máis coñecida de De Acosta foi con Greta Garbo. Cando a amiga íntima de Garbo, a escritora Salka Viertel, as presentou en 1931, deseguida comezaron a súa relación. Segundo avanzaba o romance, De Acosta volveuse máis errática e voluble, con Garbo sempre co control. As dúas estiveron moi achegadas esporadicamente e logo apartadas por longas tempadas cando Garbo, anoxada polo comportamento obsesivo de Mercedes, unido ás súas propias neuroses, a ignoraba. En calquera caso, permaneceron como amigas durante trinta anos, nos que Garbo escribiu a de Acosta 181 cartas e telegramas. Sobre a súa amizade, Cecil Beaton, amigo íntimo de ambas, rexistrou nas súas memorias de 1958, "Mercedes é a mellor amigo [de Garbo] e durante trinta anos apoiouna, disposta a dedicar a súa vida a ela".
Aínda que se discute que non se pode demostrar unha relación íntima entre elas, de Acosta afirma que foron amantes. En contra da lenda, non dixo tal nas súas memorias. En 1959, cando foi desafiuzada, de Acosta vendeu os seus documentos á Rosenbach Museum & Library de Filadelfia e afirma que de xeito ramiso incluíra as cartas románticas de Garbo. "eu non tería o corazón nin a carraxe de queimar estas cartas", escribiu a William McCarthy, conservador do museo. "Quero dicir, por suposto, de Eva, Greta e Marlene que eran de amantes... Só espero… que serán respectadas e protexidas da mirada do pobo vulgar". All of Garbo's and de Acosta's recent biographers, moreover, discuss their involvement. A petición de De Acosta, as cartas de Garbo foron feitas públicas en 2000, dez anos despois da súa morte, e ningunha era explicitamente romántica. Cómpre sinalar que a familia de Garbo, que controla a súa herdanza, só permitiu que se publicasen 87 cartas.
Interese na espiritualidade oriental
A principios da década de 1930, de Acosta desenvolveu un interese no hinduísmo e foi impulsada a buscar o místico indio Meher Baba cando este chegou a Hollywood. Durante varios anos foi cautivada pola súa filosofía e os seus métodos e el adoitou darlle consellos sobre formas de afrontar os seus problemas. Máis tarde, estudou a filosofía do sabio hindú Ramana Maharishi, que a introduciu no ioga, a meditación e outras prácticas espirituais que ela esperaba que a axudasen a mitigar o seu sufrimento. En 1938, coñeceu o bailarín hindú dancer Ram Gopal en Hollywood. Inmediatamente estableceron unha boa relación e convertéronse en amigos íntimos. Máis tarde ese mesmo ano viaxaron á India para coñecer a Maharishi.
Cando foi preguntada pola súa relixión, de Acosta dixo unha vez que aínda que crecera no catolicismo, sería, se ten que ser algo, budista.
Vida posterior, autobiografía e morte
En 1960, cando de Acosta estaba gravemente enferma por un tumor cerebral e necesitada de cartos, publicou as súas memorias, Here Lies the Heart. O libro foi ben recibido pola crítica e moitos amigos e achegados eloxiárono. Con todo, a súa homosexualidade implícita resultou na ruptura de varias amizades con mulleres que sentiron traizoadas na súa sexualidade. Garbo rematou a súa amizade nese momento. Eva Le Gallienne en particular estaba furiosa, denunciando a de Acosta como mentireira e afirmando que inventara as historias por fama. Esta caracterización é inexacta, posto que moitas das súas relacións con mulleres, incluída Le Gallienne, están confirmadas pola súa correspondencia persoal.
Unha excepción foi Marlene Dietrich, que continuou a escribirse con ela e adorou o libro. Segundo a crítica Patricia White, "se ela arelaba ser vista, MdA foi máis coidadosa co que dicía do que se cre. Escribiu unhas memorias name-dropping, mais para algo atacado por esaxeración, alude sutilmente á homosexualidade". En calquera caso, gañou unha reputación que non foi compartida por todos. Alice B. Toklas, amante de Gertrude Stein e amiga de tempo de De Acosta escribiu unha crítica desaprobadora, "Di o que queiras sobre Mercedes, tivo as mulleres máis importantes do século vinte".
De Acosta faleceu na pobreza aos 75 en Nova York. Está enterrada no Trinity Cemetery de Washington Heights, Nova York.
Xenreira
As persoas tratan de evitar ou destruír aquilo ao que lle teñen este sentimento, e no caso de que llo teñan a outra persoa, pode ser reflectido mediante insultos ou agesións físicas. Tamén pode xerar sentimentos de destrución, destrución do equilibrio harmónico, e incluso pode chegar até a autodestrución. É considerado o oposto ao amor.
Algunhas explicacións desta sensación aparecen xa nas orixes da cultura grega, sobre o 2000 A.C.
Punto de vista filosófico
En relación coa filosofía, Empédocles foi un dos primeiros filósofos que fixo un estudo completo sobre a xenreira, a cal para el era unha forza cósmica oposta ao amor ou á amizade, e é a causa da súa separación. O amor e a xenreira exercen o seu predominio por ciclos: cando un domina, o outro retírase.
Segundo Aristóteles este sentimento é un desexo de aniquilación dun obxecto, que non pode ser curado polo tempo.
Diferentes puntos de vista
Para Charles Darwin, as raíces da xenreira estaban na vinganza e na defensa dos propios intereses. Segundo o psicólogo Erich Fromm, este sentimento xorde como resposta a unha ameaza.
O historiador Isaiah Berlin falaba da xenreira focalizándoa nun grupo; por exemplo a xenofobia, e debido a un sentimento de humillación que experimenta un grupo de xente causado por outro.
Resultados de Lancia na Fórmula 1
Resultados do equipo Lancia no Campionato Mundial de Fórmula Un.
Resultados do equipo oficial
A seguinte táboa detalla os resultados completos nos grandes premios do Campionato Mundial para o equipo Lancia de fórmula 1.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Indica unidade compartida
Clima continental
300px|miniatura|Nevada na cidade canadense de [[Montreal, que posúe un acentuado clima continental.]] O clima continental é un clima rigoroso no cal as diferenzas de temperaturas entre inverno e verán, día e a noite, son enormes. Os veráns son quentes e os invernos moi fríos con xeadas acotío (por atinxir temperaturas baixo 0 °C) e chuvias escasas. Estas características prodúcense por localizarse no interior dos continentes ou por rexións illadas por cadeas montañas que impiden a influencia marítima.
Aínda que por clima continental entendemos aquel que con características específicas, se dá en territorios de latitude media, outros climas poden presentar influencia da continentalidade (escaso atemperamento das temperaturas por influencia do mar); así nas zonas interiores ecuatoriais do Brasil e o centro de África o clima tropical está continentalizado, pois son as maiores amplitudes térmicas diarias. Os desertos extensos como o Sáhara tamén poderían presentar un "clima con influencia continental" onde o mar non atempera. Agora ben, estritamente falando é "clima continental" unicamente o que se acha na zona de latitude media do planeta.
Distribución
250px|miniatura|O clima da cidade de [[Moscova é un bo exemplo de continentalidade, invernos longos e con moi baixas temperaturas e grande amplitude térmica anual, ademais de escasas chuvias.]] O clima continental aparece especialmente no hemisferio norte do planeta: Siberia (exceptuando o norte), o interior dos Estados Unidos e o Canadá, Europa central e oriental, Asia central, interior da China, Irán e certas zonas do norte de África e o cono sur.
Manuel Jesús González Capón
Manuel Jesús González Capón, nado en Baralla o 25 de decembro de 1951 e finado o 1 de xullo de 2019, foi un empresario e político galego do PPdeG.
Clima continental
Distribución
O clima continental está case limitado ao hemisferio norte do planeta, basicamente porque a maioría de terras emerxidas nesa latitude media se atopan alí, coa excepción de zonas da Arxentina en Suramérica, pero neste subcontinente a parte de latitude media é estreita, sendo escasas as zonas de clima continental.
Manuel Jesús González Capón
Traxectoria
Alcalde de Baralla dende 1987, nas eleccións locais de 2019 saíu elixido como alcalde con maioría absoluta. González Capón tomou posesión do seu cargo o 15 de xuño, mais o día 28 dese mesmo mes renunciou ó cargo por motivos de saúde. Faleceu tres días despois da renuncia, e foi elixido para o posto o seu fillo, Miguel González Piñeiro.
O Castro, Lestón, A Laracha
O Castro é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Clima continental
Distribución
Suráfrica e Australia localizadas en latitudes medias no hemisferio sur, non posúen clima continental, pola estreiteza no caso do primeiro, e pola creación do deserto nas zonas interiores do segundo.
Cidades con clima continental
Malia o desapracible do clima continental, boa parte das maiores cidades do mundo, tanto en poboación como desenvolvemento económico están en zonas con este clima, pénsese en Chicago, Montreal, Toronto, Teherán, Berlín, Madrid, Minsk, Kíiv, Pequín, Saraxevo, Viena, Múnic, Milán, Turín, Ancara, Belgrado, Bucarest, Budapest, Praga, Sofía, Varsovia...
Das capitais de países co clima continental máis severo no mundo é Moscova en Rusia, Astana, en Casaquistán, Ulan Bator, en Mongolia...
Tipos de clima continental
Como o clima continental é en realidade a dexeneración dun clima determinado, hai infinidade de tipos cuxos trazos en común son as temperaturas extremas:
327
Véxase tamén
Historia ano a ano
Celestino II, papa
miniatura|100px Celestino II, nado en Citá di Castello e finado en Roma o 8 de marzo de 1144, foi o Papa nº 167 da Igrexa católica.
Traxectoria
De nome Guido di Castello, foi nomeado cardeal de San Marcos por Honorio II en 1128. En 1140 foi elixido legado pontificio de Inocencio II en Francia, o que lle permitiu coñecer a Pedro Abelardo e converterse en alumno seu e condiscípulo de Arnaldo de Brescia. Esta relación enfrontou ó futuro papa con Bernardo de Claraval, que lle reprochaba a protección que brindou a Arnaldo.
O acto máis significativo do seu breve pontificado foi a anulación, mercede á intercesión de Bernado de Claraval, da excomuñón que sobre o rei francés Luís VII ordenara Inocencio II.
San Malaquías
Celestino II foi o primeiro papa en aparecer nas profecías de San Malaquías, ó que se refire como "Ex castro Tiberis" (Do castelo do Tíber), cita que fai referencia ó seu lugar de nacemento.
Ditadura
miniatura|440x440px|De esquerda a dereita: [[Benito Mussolini e Adolf Hitler. As políticas de Hitler e as súas ordes provocaron directa ou indirectamente a morte de 50 millóns de persoas en Europa . Co réxime comunista de Iosif Stalin, marcaron o comezo dos "réximes totalitarios".]]
A ditadura é unha forma de goberno no que unha persoa, ou un grupo de persoas máis ou menos extenso, exerce o poder en virtude dunha afirmación persoal, sen limitacións legais ou constitucionais efectivas.
O concepto de ditadura úsase contemporaneamente dunha forma moito máis laxa para designar todo tipo de réximes non democráticos modernos. Este "estiramento conceptual" do termo restoulle precisión e capacidade de diferenciación ao colocar baixo unha mesma etiqueta a réximes políticos que teñen pouco en común. Así, refírense como ditaduras as monarquías árabes, os sistemas de partido único, os gobernos militares de suramérica, os fundamentalismos islámicos ou as autocracias africanas e do sueste asiático. Para evitar ese "estiramento conceptual" e darlle máis precisión ao concepto, pódense sinalar catro características das ditaduras: a concentración do poder, a precariedade das regras sucesorias, a non subxección a leis e o seu carácter transitorio.
É importante sinalar que algúns autores non diferencian os conceptos de ditadura e autoritarismo, consideran ambos conceptos rivais e que realmente non existe ningunha vantaxe clara dun sobre outro para nomear os réximes políticos non democráticos modernos mentres que outros si o fan. Entre estes últimos hainos que consideran o autoritarismo e o totalitarismo como dúas formas de ditaduras; mentres que outros reservan o termo ditadura para momentos interinos de crise de goberno entre o réxime tradicional, democrático ou autoritario.
Historia
miniatura|200px|Retrato de [[Niccolò Machiavelli|Maquiavelo, quen tiña unha idea positiva da ditadura clásica.]] Nas súas orixes, o termo ditadura tivo unha connotación positiva. Procede do latín dictator, e xorde na Roma clásica arredor do 500 a.C. para nomear, na República Romana, os maxistrados designados por un período non superior a seis meses. Estes tiñan poderes extraordinarios para afrontar circunstancias excepcionais, como unha guerra (dictatura rei gerendae causa) ou unha revolta perigosa para a República (dictatura seditionis sedandae et rei gerenda causa). O ditador era nomeado por un ou ambos cónsules a proposta do Senado, e debía ser refrendado pola Comitia Curata, unha especie de asemblea popular. Aínda que os poderes do ditador eran moi amplos, estaba sometido a controis e non eran ilimitados xa que, por exemplo, non podía declarar a guerra, cambiar as leis ou establecer novos impostos. Tiña baixo o seu mandato a 24 fasces, os equivalentes aos cónsules, e o primeiro acto era nomear o seu oficial de cabalaría (magister equitum). Os cónsules e outros maxistrados continuaban nos seus cargos durante a ditadura, mais estaban suxeitos á autoridade do ditador, quen concentraba en si mesmo o poder dos dous cónsules, pero o seu mandato (imperium maximum) duraba a metade, é dicir, o dobre de poder pola metade de tempo.
A súa figura foi moi útil na República e especialmente frecuente ata o século III a.C. cando comezou a decaer, especialmente fóra de Italia ao mostrarse ineficaz polo seu mandato limitado. Cara o 300 a.C. limitouse o poder do ditador mediante o dereito de apelación e o veto dos tribunos militares. A partir dese momento, os ditadores nomeábanse só para asuntos menores como nalgúns casos de celebración de eleccións.
A invasión cartaxinesa supuxo unha renacenza temporal do cargo, os últimos ditadores que dirixiron tropas no campo de batalla foron Quintus Fabius Maximus Verrucosus o ano 217 a.C. e Marcus Junius Pera o ano seguinte durante os primeiros estadios da segunda guerra púnica. O último ditador electo na maneira tradicional foi Gaius Servilius Geminus, o 202 a.C.. O termo foi posteriormente usado no século I a.C. para definir os mandatos de Sila e Xulio César, máis semellantes ao concepto contemporáneo de ditadura que á maxistratura orixinal. Finalmente a figura foi abolida o 44 a.C. (lex Antonia de dictatura tollenda).
A institución romana da ditadura era, pois, o contrario a un despotismo ilexítimo, xa que o ditador era máis un salvador da República ca un tirano. Polo seu carácter constitucional e estar temporalmente limitada, a ditadura clásica foi valorada positivamente por autores como Niccolò Machiavelli e Jean-Jacques Rousseau.
A finais do Antigo Réxime o termo desenvolveu un sentido figurado, e durante o período do Terror da Revolución Francesa adquiriu o sentido político actual. Con todo, continuou mantendo certa connotación positiva da institución clásica romana. Así, as "ditaduras" de Oliver Cromwell en Inglaterra e Napoleón Bonaparte en Francia, malia romperen coa legalidade vixente, foron vistas na época como unha salvación para a nación fronte a un perigo existente. Mesmo Giuseppe Garibaldi e Karl Marx seguían utilizando o concepto sen connotacións negativas. De feito, Garibaldi autoproclamouse ditador cando asumiu o poder en Sicilia en 1860. miniatura|200px|[[Antonio López de Santa Ana, ditador mexicano do século XIX]] Coa decadencia das monarquías hereditarias no século XIX, as dúas principais alternativas de goberno son a democracia constitucional e a ditadura. O concepto de ditadura comeza a adquirir o seu significado moderno. Toma unha connotación negativa coa aparición das ditaduras soberanas ou revolucionarias, que aspiran a crear unha situación na que sexa posible impoñer unha constitución "auténtica", co fin de crear unha nova orde sobre os restos da anterior. Neste punto perde o seu carácter simplemente executivo e amplíase ás funcións lexislativas e mesmo constituíntes. Baséanse no pretexto de non poderen apoiarse na tradición ou lexislación previa, ao se tratar de fundar unha nova orde. Os modelos de ditaduras do século XIX son a Francia de Napoleón III e a Alemaña de Otto von Bismarck.
Quizais a versión máis radical e coñecida é a ditadura do proletariado. Karl Marx formúlaa nun momento no que o concepto non tiña aínda o significado negativo actual. O concepto referíase a un estado transitorio entre o Estado burgués e unha nova sociedade sen clases. O mesmo sentido tiña para Friedrich Engels, un case estado que desaparecería cando se extinguira o obxecto da opresión, é dicir, as clases sociais. O concepto cambia radicalmente con Lenin e o comunismo soviético, que o vincula coa idea de vangarda revolucionaria e de centralismo democrático. Neste caso, denota a idea de hexemonía dunha clase que pode adoptar calquera tipo de goberno, sexa democrático ou non.
En Hispanoamérica, xorden ditadores nalgúns países independizados de España. Estes ditadores ou caudillos autoproclamábanse líderes á fronte dun pequeno grupo armado e apoderábanse dun anaco de territorio para marchar posteriormente sobre un débil goberno nacional. Algúns exemplos destes son Antonio López de Santa Ana en México e Juan Manuel de Rosas na Arxentina.
O termo adquire o seu carácter pexorativo de xeito definitivo no século XX. No período de entreguerras utilizouse para referirse aos réximes non democráticos que apareceron neses anos. Aínda así, os réximes fascista italiano e nacionalsocialista alemán non dubidaban en proclamárense ditaduras. A partir do final da segunda guerra mundial, todos os gobernos, mesmo os máis autoritarios e antidemocráticos, suprimen o uso do termo. Desde a métade do século, o termo fica vinculado aos vellos conceptos de autocracia, tiranía e despotismo, e toma diferentes formas:
Clasificación de Abal
A casuística das ditaduras é moi ampla e está clasificada sen criterios claros. Tendo en conta o criterio elixido, o politicólogo arxentino Juan Manuel Abal Medina fai as seguintes propostas de clasificación :
Segundo o nivel de alteración da sociedade
Atendendo ao grao de pluralismo social, os niveis de mobilización política e a intensidade da penetración coercitiva na sociedade e os medios utilizados para ese fin, pódense distinguir as ditaduras autoritarias, as totalitarias e as cesaristas. miniatura|200px|[[António de Oliveira Salazar, ministro de finanzas no período da Ditadura Nacional portuguesa (1928-1933) e creador do Estado Novo (1933-1974)]]
Clasificación de Geddes, Hadenius e Teorell
Barbara Geddes examinou todos os réximes ditatoriais posteriores á segunda guerra mundial cunha duración mínima de tres anos, para o que analizou como varían as ditaduras respecto das súas estruturas institucionais. Este criterio levouna a agrupar as ditaduras en personalistas, de partido único, militares ou híbridas destas tres. O criterio que segue é se o cargo político e a influencia sobre a política está controlada por unha soa persoa (coma nos réximes personalistas), un partido hexemónico (coma nos réximes de partido único), ou pola institución militar (coma nos réximes militares).
Un punto débil da tipoloxía de Geddes é que non reflicte os cambios que se producen na estrutura do poder ao longo do tempo. Ademais moitos réximes acaban clasificándose como híbridos porque o nivel de personalismo vai variando co tempo. Finalmente, a clasificación de Geddes exclúe as monarquías, deixando fóra unha manchea de ditaduras.
En resposta a isto, Hadenius e Teorell desenvolven a súa propia tipoloxía que, esencialmente, é unha versión matizada da de Geddes. Categorizan os réximes como monárquicos, sen partido, militares, de partido único e multipartidista. Coa excepción das monarquías, esta tipoloxía cadra ben cos grupos personalista, militar e de partido único de Geddes.
Ditaduras militares
miniatura|250px|Imaxe do asalto ao [[Palacio de la Moneda durante o golpe de estado do 11 de setembro de 1973, que deu paso á ditadura militar de Augusto Pinochet en Chile]]