cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oleg Tistol
Traballo
En 1987 Oleg Tistol e Konstantin Reunov pronunciaron o programa “Un Resoluto Bordo de Correo Nacional-Eclecticismo”. A súa idea principal era a aspiración para perfilar o espazo nacional como tema para estudar, para renovar e reconsiderar a lingua da arte, tradicións de arte e fundacións da pintura. A tradición nacional, o cal é a miúdo identificado con "Barroco Cosaco", converteuse en obxecto de procura de pintores ucraínos. A mitoloxía doméstica das perspectivas mundiais, a retrospección das orientacións e a ambigüidade dos estereotipos representáronse como un drama cultural, como características tradicionais.
miniatura|300x300px|TV + Realismo. 25.12.2009. 150х200 cm. Óleo sobre lenzo. 2009. Simultaneamente, a partir de mediados dos anos 90, Oleg Tistol e o seu compañeiro Mykola Matsenko comezaron a desenvolver o concepto de "Natsprom" ("Industria nacional"), ou un estudo dos estereotipos nacionais fixados na contorna. Os seus proxectos: "O Museo de Atatürk", "O Museo de Arquitectura", "O Museo de Ucraína", "A Nai das Cidades" -que combinaban pintura, fotografía e obxectos de arte- son un perfecto exemplo da claridade e adecuación do concepto, así como da posición estritamente determinada dos autores. A arquitectura aparece nesta serie, como unha decoración determinada, capaz de decorar ás máis sorprendentes representacións da vida. Ao mesmo tempo, despois de pasar polos filtros da visión artística, tanto os edificios famosos como os ordinarios, a encarnación de estilos e ambicións sociais pasadas, aparecen como visións e pantasmas, que en calquera momento están dispostas a ceder o seu lugar a novas fantasías arquitectónicas. Deste xeito, as obras dos artistas chamaron a atención do público ucraíno sobre un tema extraordinariamente importante de manipulación co patrimonio histórico marcado pola popularidade das "reconstrucións arquitectónicas" que colmaron moitas cidades ucraínas, de trazado tradicional, cos estilizados falsos edificios.
O tema dos "estereotipos" foi continuado por Oleg Tistol na súa serie de pinturas "Xeografía nacional" (1998-2004), na que combinou "o local" e "o estranxeiro", o auténtico e o prestado, o étnico e a problemática global. As fontes desta serie foron as antigas revistas ilustradas con fotos etnográficas de "diferentes tribos". O exotismo nacional víase aquí como a estratexia contemporánea de "vender marcas locais no mercado global".
Na década de 2000, a principios de 2010, Oleg Tistol retratou a algúns dos seus contemporáneos.
Desde 2006 Tistol traballa no proxecto "U. B. K." (a abreviatura rusa de "Costa Sur de Crimea"). Continuando coa súa procura de estereotipos, o pintor atópaos na súa vida cotiá. O tema principal do proxecto son as palmeiras do peirao de Ialta. Tamén é a continuación do tema "xeografía nacional", onde Crimea é o símbolo de lugar de vacacións, de relaxación, de paraíso. Tistol séntese atraído pola súa contorna creada polo home, que transforma a paisaxe en parte dunha cultura, xa que as palmeiras non son árbores autóctonas de Crimea, senón que foron plantadas alí no século XX, formando o seu "novo estereotipo". As diferentes técnicas, como a fotografía, a pintura e o debuxo, utilizadas en "U. B. K.", pasaron unhas a outras. O proxecto contén os cadros pictóricos e os ciclos de gravados, nos que se utilizan como fondo as páxinas dos cadernos escolares, as notas rápidas, os bosquexos casuais, os recibos dos supermercados, as facturas dos hoteis e as lavandarías, as cartas, as invitacións ás exposicións pasadas e os billetes de avión.
Fidelio
Fidelio oder die eheliche Liebe (en galego Fidelio ou o amor conxugal) é unha ópera en 2 actos con música de Ludwig van Beethoven e libreto en alemán de Joseph Ferdinand Sonnleithner baseado no libreto anterior en francés de Jean-Nicolas Bouilly que fora empregado en 1798 para a ópera Léonore, ou L’amour conjugal de Pierre Gaveaux e en 1804 para a ópera Leonora de Ferdinando Paer (Beethoven tiña a partitura desta). A súa estrea tivo lugar no Theater an der Wien de Viena o 20 de novembro de 1805.
Personaxes
Nota: a segunda versión da ópera estreouse o 29 de marzo de 1806 co mesmo elenco que a primeira estrea, a excepción de Joseph August Röckel no papel de Florestan. A única outra representación da segunda versión tivo lugar o 0 de abril de 1806.
Jeremy Sumpter
Jeremy Robert Myron Sumpter, nado o 5 de febreiro de 1989 en Carmel-by-the-Sea, unha viliña do condado de Monterey (California), é un actor estadounidense. É coñecido por protagonizar o filme de 2003 Peter Pan e por interpretar a J. D. McCoy na serie de televisión da NBC Friday Night Lights (2008–2010). Tamén apareceu xunto a AnnaSophia Robb e Helen Hunt en Soul Surfer.
S/2003 J 10
S/2003 J 10 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003.
S/2003 J 10 ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 22,731 millóns de kms, tarda 700,129 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 164° con respecto á eclíptica (166° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,3438. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
A Lira de Ribadavia
A Lira de Ribadavia é unha banda de música de Ribadavia, considerada a banda de música máis antiga de Galicia.
Historia
A que pasa por ser a banda de música máis antiga de Galicia segue sen dar atopado a data exacta da súa orixe, aínda que existen documentos do século XIX que xa se refiren á grande afección que naqueles tempos tiña o pobo ribadaviense polas bandas de música. Un documento do Concello de Ribadavia dá conta da regularización salarial que se lle fai aos mestres dunha escola de música, fundada unha década atrás, en recoñecemento do seu traballo, transcendencia e repercusión social na vila.
Denque aquela data promóvese unha Sociedade Filharmónica que vai estar centrada na formación da mocidade, asumindo a súa dirección Luis de Nessone. Durante os anos a banda divídese e únese por desavinzas políticas, destacando La Lira e La Nueva Lira, unha liberal e outra conservadora, pero ao pasar dos anos volven converxer na mesma banda que perdura ata a actualidade.
Ten conseguido distintos galardóns como banda en Galicia, Asturias, León e Valencia.
Malik Dixon
Malik Dixon, nado en Chicago (Illinois) o 7 de setembro de 1975, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Foi tamén un afamado xogador do "playground" (baloncesto na rúa) de Chicago, onde é coñecido polo alcume Freak A Leak, ten ademais ampla experiencia en múltiples ligas europeas, onde xeralmente adoita rematar entre os máximos anotadores. Por exemplo conseguiu 40 puntos nun partido xogando co Breogán, un dos máximos rexistros da historia do club. Cunha altura de 1,88 metros xoga na posición de base.
Estrela da Morte
A Estrela da Morte (en inglés, Death Star) é unha estación espacial ficticia dentro do universo de A guerra das galaxias. Ó longo da saga, a Estrela da Morte apareceu en cinco ocasións. Por vez primeira en A guerra das galaxias, onde é destruída; a segunda en O retorno do Jedi (en fase final de construción); a terceira en Star Wars Episode II: Attack of the Clones (nun plano que ten o conde Dooku); a cuarta en Star Wars Episode III: Revenge of the Sith e por último en Rogue One, onde aparece en case toda a película como unha arma capaz de destruír planetas totalmente e onde Jyn Erso, xunto a outros compañeiros, buscan conseguir os planos da Estrela para poder entregarllos á Alianza Rebelde e encontrar unha forma de acabar coa arma máis poderosa do Imperio Galáctico.
Como detalle curioso, a vista dende certos ángulos aseméllase moito a Mimas, un dos satélites de Saturno, e a Iapeto, outro dos seus satélites que ten unha cordilleira ecuatorial semellante ó anel deste artefacto, o que é unicamente unha coincidencia, xa que a primeira película realizouse tres anos antes de que se fotografara Mimas por primeira vez.
Soaxe, Cedrón, Láncara
Soaxe é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 40 habitantes.
Herse (lúa)
Herse (ou en grego Ἕρση), tamén coñecida coma Xúpiter L, e anteriormente coñecida coa designación provisional S/2003 J 17, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta o 8 de febreiro do ano 2003 polos astrónomos Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit, e Lynne Allen. Recibiu o nome de Herse ('rexio'), na mitoloxía grega era filla de Zeus e da deusa lunar Selene.
Herse ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 22,134 millóns de kms, tarda 672,752 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 165° con respecto á eclíptica, e posúe unha excentricidade orbital de 0,2493. Herse pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Expedición de Burke e Wills
miniatura|Mapa da expedición de Burke e Wills A expedición de Burke e Wills foi unha expedición de exploración organizada en Australia pola Royal Society of Victoria en 1860-1861. Estaba formada por 19 homes dirixidos por Robert O'Hara Burke e William John Wills, e tiña como obxectivo cruzar por terra o continente australiano desde Melbourne, no sur, até o golfo de Carpentaria, no norte, a unha distancia de ao redor de 3 250 km.
Nese momento, a maior parte do interior de Australia non fora explorado por persoas non indíxenas e era descoñecido para os colonos europeos.
A expedición partiu de Melbourne en inverno. O mal tempo, os camiños en mal estado e os carromatos avariados causaron que ao principio progresaran lentamente. Despois de dividir o grupo en Menindee, ás beiras do río Darling, Burke fixo un bo progreso, chegando ao río Cooper (Cooper Creek) a principios do verán.
A expedición estableceu un campamento cun almacén e un agocho de víveres no río Cooper, e Burke, Wills e outros dous homes avanzaron cara a costa norte (aínda que os pantanos próximos a ela lles impediron chegar á mesma liña costeira setentrional).
A viaxe de regreso estivo chea de demoras, moi afectada polas chuvias monzónicas e, cando chegaron ao depósito no río Cooper, descubriron que fora abandonado só unhas horas antes. Burke e Wills morreron aproximadamente o 30 de xuño de 1861, a causa dunha deficiencia de tiamina provocada polo consumo dun nardoo mal preparado (o nardoo, ou ngardu era o esporocarpo do fento Marsilea drummondii, que era comido polos aborixes).
Enviáronse varias expedicións de socorro, todas elas realizando novos achados xeográficos. En total, sete homes perderon a vida, e só un home, o soldado irlandés John King, cruzou o continente coa expedición e regresou vivo a Melbourne.
El Viso
El Viso é unha localidade e concello andaluz situado no extremo setentrional do Val dos Pedroches, na provincia de Córdoba. Limita cos municipios cordobeses de Belalcázar, Hinojosa del Duque, Villaralto, Dos Torres e Santa Eufemia; co municipio cidaderealeño de Guadalmez; e cos municipios pacenses de Capilla, Zarza Capilla e Cabeza del Buey. Cabe destacar que o seu termo municipal é o máis setentrional da provincia de Córdoba e de toda Andalucía.
Política
Os resultados en El Viso das últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, foron:
Alt Empordà
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]]250px|dereita|miniatura|Vista da chaira desde [[Sant Pere de Rodes]] O Alt Empordà é unha comarca da provincia de Xirona, en Cataluña. A súa capital é Figueres. En 2009 tiña 135.413 habitantes.
A comarca limita ao norte coas comarcas francesas do Vallespir e o Rosellón, co mar Mediterráneo ao leste, co Baix Empordà, o Gironès e o Pla de l'Estany polo sur, e coa Garrotxa polo oeste. É unha das dúas comarcas nas que quedou dividido o Empordà na división comarcal de 1936.
As Bouciñas
O topónimo As Bouciñas (bouzas pequenas) pode referirse a:
Outeiro de Rei, Outeiro de Rei
San Xoán de Outeiro de Rei é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 556 habitantes, deles 264 eran homes e 292 eran mulleres, o que supón un incremento de 100 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Historia
A capital do Concello, á cal se lle outorgou o título de vila durante a Idade Moderna, estivo baixo a xurisdición do Conde de Lemos, Trastámara e Sarria dende o ano 1360. Durante século e medio a vila pasou por mans de Fadrique de Aragón, Gutierre de Quijada e Pedro de Luna entre outros, e en 1501 reintegrouse ao patrimonio da casa de Lemos mediante privilexio da raíña Isabel I de Castela.
Patrimonio
Casa-forte de Outeiro de Rei, tamén chamada "da señorita", fundada polo conde O´Kelly.
Muíño e capela emprazados no Campo de Santa Isabel.
Servizos
A Casa do Concello, un edificio tradicional de dúas plantas, con porta de acceso de lintel de arco de medio punto, balcón de ferro e frontón cornixa, cun frontispicio triangular onde se distingue o escudo do Concello.
Colexio de Educación Infantil e Primaria Laverde Ruiz. Casa da Cultura onde se atopa a Biblioteca Municipal, un PAC, un Centro de Saúde e unha residencia de anciáns privada "Residencial Carlos IV".
Parfois
Parfois é unha marca portuguesa de roupa e complementos fundada en 1994. A marca ten máis de 700 tendas en máis de 50 países. En España ten máis de 300 tendas.
A Rañoá
Co topónimo A Rañoá podemos referirnos a 4 lugares de Galicia:
Fervenzas de Galicia
As fervenzas de Galiza forman parte da hidrografía de Galiza, que nalgunhas zonas ten desnivel abondo para formar este tipo de accidentes. Non se pode determinar cantas fervenzas existen en Galicia, pero son máis de 300.
Capela Real de Granada
A Capela Real de Granada é un templo relixioso situado no centro histórico da cidade de Granada. Nela atópanse soterrados os Reis Católicos, Xoana I de Castela e Filipe I de Castela.
Historia
Os Reis Católicos escolleron coma lugar de soterramento a cidade de Granada, e mediante Real Cédula de data 13 de setembro de 1504, estableceron a construción da Capela Real. Comezou a construírse no ano 1505 por Enrique Egas en estilo gótico. Ademais interviñeron na súa construción Juan Gil de Hontañón, Juan de Badajoz el Viejo e Lorenzo Vázquez de Segovia.
O museo foi creado no ano 1913. Co desenvolvemento do turismo en España na segunda metade do século XX, converteuse nun dos centros de atracción turística da cidade de Granada.
Villarreal Club de Fútbol
O Villarreal Club de Fútbol (en valenciano: Vila-real Club de Futbol) é un club de fútbol español da cidade de Vila-real, na provincia de Castelló. Foi fundado no ano 1923 e compite na Primeira División.
En 2008 acadou o subcampionato de Liga e en 2021 conseguiu o seu primeiro título, gañando a final da Europa League contra o Manchester United. Anteriormente, na tempada 2005-06, chegou ata as semifinais na Liga de Campións da UEFA, converténdose no mellor equipo debutante da competición baixo ese nome, sendo adestrador Manuel Pellegrini, o técnico máis exitoso da historia do club, que tamén foi subcampión de liga.
Historia
O equipo xogou en divisións inferiores ata que na tempada 1997–98 acabou cuarto da Segunda División. Na promoción de ascenso a Primeira División xogou contra o SD Compostela, empatando os dous partidos, pero grazas ao valor dobre dos goles en campo contrario ascendeu á primeira categoría. O gol que supuxo o ascenso fíxoo Alberto Saavedra. Debutou por primeira vez neste torneo o 31 de agosto de 1998 contra o Real Madrid CF.
Gañou a Copa Intertoto no verán de 2003 clasificándose así para a Copa da UEFA. Na seguinte tempada o Villarreal acadou as semifinais da Copa da UEFA 2003–04, perdendo ante o seu veciño e finalmente campión Valencia CF. Con todo, ese verán volveu gañar a Copa Intertoto de novo, clasificándose para a Copa da UEFA da seguinte tempada, na que lograrían un novo grande éxito.
Na tempada 2004–05 quedou terceiro na Primeira División, tralo FC Barcelona e o Real Madrid CF, o que lles levou a xogar a Liga de Campións. Na fase de grupos, conseguiu eliminar a clubs de prestixio mundial coma o Manchester United inglés, o Glasgow Rangers escocés, ou o Inter de Milán italiano. O soño da final quedou frustrado polo Arsenal que eliminou o Villareal nas semifinais.
Na tempada 2007–08 cun balance de 17 vitorias, 5 empate e 7 derrotas en 29 xornadas, o Villarreal asinou o seu mellor arranque ligueiro da historia, con 56 puntos, a tan só 6 puntos do Real Madrid CF. O 4 de maio de 2008, tras gañar ao Recreativo de Huelva no Nuevo Colombino (0–2), e tras a derrota do FC Barcelona no Santiago Bernabéu (4–1), o Villarreal asegurouse matematicamente o subcampionato ligueiro a falta de dúas xornadas, co que participarían por segunda vez na súa historia na Liga de Campións da UEFA, esta vez sen disputar a fase previa. E isto de man de Manuel Pellegrini. miniatura|300px|Partido disputado entre o [[Deportivo da Coruña e o Villarreal CF.]] Na tempada 2011–12, tras cambiar de adestrador en dúas ocasións (Juan Carlos Garrido comezou a campaña, sendo substituído por José Francisco Molina e este por Miguel Ángel Lotina) e tras xogar doce anos consecutivos na máxima categoría, o Villarreal CF retornou á Segunda División. O descenso consouse na derradeira xornada do campionato cunha derrota en El Madrigal contra o Atlético de Madrid (0–1).
O 6 de xuño de 2012 anunciouse que o adestrador na nova etapa en Segunda División sería Manuel Preciado, falecendo un día despois, sen chegar a ser presentado. Finalmente foi Julio Velázquez o adestrador, que sería substituído logo dunha primeira volta irregular por Marcelino García Toral. O equipo acabou en segunda posición, volvendo a Primeira División só un ano despois do descenso.
Estadio
miniatura|250px|dereita|Vista do [[Estadio de la Cerámica.]]
O estadio no que xoga o equipo é o estadio de la Cerámica. Inaugurouse o 17 de xuño de 1923 baixo o nome de Campo del Villarreal, cun partido entre o CD Castellón e o Cervantes. En 1925 pasou a chamarse El Madrigal, nome que mantería ata 2017, na honra dos antigos terreos onde se atopa o recinto deportivo. Actualmente ten unha capacidade de 25.000 espectadores e unhas dimensións de 105 por 68 metros.
Durante a súa historia sufriu varias remodelacións. A primeira remodelación levou a cabo no verán de 1952. Durante os anos 60 o club construíu unha pequena cuberta, e durante os anos 1971/72 as gradarías da parte sur do estadio foron terminadas. No 1988 a galería foi demolida para construír unha nova. Para o 75º aniversario do estadio, o club comezou novas renovacións. As gradarías do sur foron novamente demolidas, para instalar unhas novas con cuberta e un anfiteatro, tamén un centro VIP. A cabeceira norte foi reconstruída, culminando os traballos na Liga do ano 1999-00.
Villarreal B
O Villarreal Club de Fútbol B é o primeiro equipo filial do Villarreal. Foi fundado no ano 1999 e xurdiu coa idea de fornecer xogadores para o primeiro persoal do club. Debutou en Terceira División na tempada 2003-2004, ascendeu a Segunda División B na 2006-2007 e a tempada 2008-2009 ascendeu a Segunda División A. En 2012 descendeu novamente a Segunda B polo descenso do primeiro equipo a Segunda.
Villarreal C
O Villarreal Club de Fútbol C é o segundo equipo filial do Villarreal. Foi fundado no ano 2002. Debutou en Rexional Preferente na tempada 2004-2005 e ascendeu a Terceira División na 2006-2007.
STS-135
STS-135 foi a última misión do transbordador espacial Atlantis e ó mesmo tempo a última misión de tódolos transbordadores. Foi lanzada o 8 de xullo de 2011 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-135, con catro astronautas a bordo, foi a última misión do programa STS. Foi enviada á Estación Espacial Internacional co fin de reaprovisionala. A tripulación estaba formada polo comandante Chris Ferguson, o piloto Doug Hurley e os especialistas de misión Sandra Magnus e Rex Walheim.
Os da Ría
Os da Ría è unha banda de música de Santiago de Compostela, activa entre 2009 e 2017 e de novo dende 2022 coa formación orixinal. O seu repertorio musical recorre, desde o territorio do absurdo, da crítica máis ácida e da parodia, a vida social, cultural e política de Galicia.
STS-135
Características
O Atlantis volveu por última vez a terra en Cabo Cañaveral o 21 de xullo de 2011 ás 9:55 UTC.
Os da Ría
Traxectoria
O grupo naceu nas Ultranoites da desaparecida Sala Nasa. Ademais das súa actividade musical participan en movementos en defensa da lingua galega e promocionan o seu uso. Eles mesmos describen o seu tipo de música como "canción lixeira galegueira mais con moito sentimento".
Carlos Meixide (Coñecido musicalmente por Arturo Puy) e Tomás Lijó (Coñecido musicalmente por Fabián Santomé), coñécense xa desde 1995, xa integrados no mundo da música. Daquela Arturo tiña en mente algún proxecto con Teo Cardalda, e Fabián facía correccións lingüísticas para as cancións de Manolo Muñiz. No 2009 únense e en compañía de catro músicos forman Os da Ría: Suso Pián (teclado), Eneko Toba (guitarra), Roque Permuy (baixo), Ramón Reynolds (batería) e Arturo e Fabián (voz).
Os da Ría íntimos
Tempo despois do lanzamento de "Díscolo" Arturo e Fabián están acompañados só polo seu pianista para acercarse mais ó público.
Kifli
miniatura|250px|Kifli feito con [[fariña de espelta.]] O kifli ou kipferl é un bolo ou pan tradicional de Europa do Leste. É habitual na gastronomía autríaca, húngara, checa (rohlík), eslovaca (rožok) e serbia (kifla). Ten forma de media lúa e pode ser salgado ou doce, incluíndo neste caso leite.
Elaboración
O kifli elabórase cortando lascas de masa de fariña branda con forma de cuñas triangulares, e enrolándoas para obter unha peza con forma de media lúa, que entón é enfornada (permitindo que a masa medre).
Sergio Rodríguez Hurtado
Sergio Rodríguez Hurtado, coñecido habitualmente como Sergio Rodríguez, nado o 6 de setembro de 1992 en Sevilla, é un futbolista profesional español da canteira do Real Betis, que xoga como mediapunta ou extremo no club sevillano.
Kifli
Salgado
Os rolos de masa déixanse tal cal, ou se lles aplica un baño de ovo e se espolvorea con semente de papoula ou carvea, a miúdo mesturada con sal gordo.
Sergio Rodríguez Hurtado
Traxectoria
Nado en Sevilla, formouse nas categorías inferiores do Real Betis, xogando como futbolísta polivalente en moitas das posicións do xogo. Como futbolísta do equipo xuvenil, durante a tempada 2010-2011 foi chamado por Pepe Mel para xogar co primeiro equipo na Segunda División, xogando varios partidos. Nos anos seguintes alternou o Betis B da Segunda División B co primeiro equipo da Primeira División. Considerado unha das perlas da canteira do conxunto sevillano, no verán de 2012-13 foi tanteado tanto polo Real Madrid como polo Fútbol Club Barcelona cara o 2014.
Kifli
Salgado
O kifli tómase só ou para almorzar, nese caso adoita cortarse lonxitudinalmente, untarse con manteiga e comerse con friames, queixos ou marmelada, mel e unha cunca de café, chocolate quente ou leite.
Doce
A variante doce do kifli é unha galleta de menor tamaño cuxa masa contén a miúdo vainilla (chamándose entón vaníliás kifli). As cuñas de masa enrólanse arredor dun recheo doce de froitos secos, habitualmente noces (diós kifli), semente de papoula (mákos kifli) ou lekvar (lekváros kifli), un tipo de marmelada normalmente de figos ou albaricoque, con ou sen pasas. Tralo enfornado, adoitan esparexerse cun pouco de azucre glas ou canela. Alternativamente, poden cubrirse con chocolate.
Nectariniidae
Nectariniidae é unha familia de aves passeriformes pertencentes á suborde Passeri. Estas aves distribúense ao longo do sueste asiático, Australia e África. Aliméntanse do néctar das flores. Asemellánse aos colibrís das Américas debido ao mecanismo de evolución converxente para un mesmo nicho ecolóxico.
Xéneros
जांभळा सूर्यपक्षी
Mariví Monteserín
María Virtudes Monteserín Rodríguez, coñecida como Mariví Monteserín, naceu o 19 de maio de 1959 en Boal (Asturias). É deputada do Partido Socialista Obreiro Español no Congreso de Deputados dende 2004 e formou parte da VIII, IX e X lexislaturas.
Traxectoria
A súa primeira responsabilidade política foi como concelleira socialista no Concello de Avilés en 1983 corporación á que pertenceu durante 16 anos, até 1999. Tamén foi tenente de alcalde deste concello entre 1988 e 1995.
Na X Lexislatura iniciada en 2011, Monteserín asume a portavocía do PSOE da Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento.
En outubro de 2014 gañou as primarias do PSOE en Avilés como candidata en substitución da antiga alcaldesa, Pilar Varela, quen decidiu non repetir á fronte do cartel socialista na cidade.
Mauretania Tingitana
Mauretania Tingitana foi unha provincia romana situada no Magreb, coincidindo aproximadamente coa parte norte do actual Marrocos. O territorio estendíase desde a península norte oposta a Xibraltar, ata Sala Colonia (ou Chellah) e Volubilis ao sur; e ao leste tan lonxe como o río Mulucha (ou Malva). A súa capital era Tingis, que é o moderno Tánxer. Outras cidades importantes da provincia eran Iulia Valentia Banasa, Septem, Rusadir, Lixus e Tamuda.
Historia
Despois da morte no 40 d.C. de Ptolomeo de Mauretania, o último gobernante tolemaico do Reino de Mauretania, ao redor do 44 d.C., o emperador romano Claudio anexionou o reino ao Imperio romano e dividiuno en dúas provincias romanas, Mauretania Tingitana e Mauretania Cesariense. O río Mulucha (río Moulouya), situado ao redor de 60 km ao oeste da moderna Orán, Alxeria, converteuse na fronteira que as separaba.
A ocupación romana non se estendeu moi lonxe no continente. No extremo oeste, o límite sur do dominio imperial era Volubilis, que estaba rodeado de campamentos militares como Tocolosida ao sur e Ain Chkour ao noroeste, e un fossatum ou gabia defensiva. Na costa atlántica, a Sala Colonia estaba protexida por outra gabia e unha muralla e unha liña de torres de vixilancia. Esta non era unha liña continua de fortificacións, non hai evidencia dun muro defensivo como a que protexía a turbulenta fronteira de Britannia no outro extremo do Imperio romano. Máis ben, era unha rede de fortes e gabias que parecían funcionar como un filtro. Os limes, a palabra da que deriva a palabra "límite", protexeron as áreas que estaban baixo o control directo dos romanos enviando contactos co interior a través dos principais asentamentos, regulando as conexións entre os nómades e os transhumantes coas cidades e granxas das zonas ocupadas.
As mesmas persoas vivían a ambos os dous lados destes límites, aínda que a poboación era bastante pequena. Volubilis tiña case vinte mil habitantes no século II. Nas probas de inscricións, só entre o dez e o vinte por cento delas eran de orixe europea, principalmente español; o resto eran locais. Os historiadores romanos (como Ptolomeo) consideraron todo Marrocos ao norte das Montañas do Atlas como parte do Imperio Romano, porque nos tempos de Augusto, Mauretania era un estado vasalo e os seus gobernantes (como Juba II) controlaban todas as áreas ao sur de Volubilis. Con todo, o control efectivo dos lexionarios romanos foi ata a zona da Sala Colonia (a castra "Exploratio Ad Mercurios", ao sur da Sala Colonia, é o asentamento romano máis meridional descuberto ata agora). Algúns historiadores, como León o Africano, creen que a fronteira romana chegou á zona de Casablanca, fundada polos romanos como un porto chamado "Anfa". De feito, a moderna cidade de Azemmour no Marrocos central atópase nas antigas orixes de Azama, un porto comercial de Fenicia e despois do Imperio romano. Aínda hoxe podemos ver os restos dun depósito romano de cereal nas chamadas "cisternas portuguesas".
Plinio o Vello describiu con detalle a zona ao sur das montañas do Atlas, cando Caio Suetonio Paulino realizou unha expedición militar no 41:
Provincia romana
Durante o reinado do rei Xuba II, o emperador Augusto xa fundara tres colonias (con cidadáns romanos) en Mauretania preto da rexión da costa atlántica: Iulia Constantia Zilil, Iulia Valentia Banasa e Iulia Campestris Babba. Esta parte occidental de Mauretania ía converterse na provincia chamada Mauretania Tingitana pouco despois. A rexión permaneceu como parte do Imperio Romano ata o 429, cando os vándalos invadiron a zona e a presenza administrativa romana chegou ao seu fin.miniatura|300px|right| Imperio romano na época de [[Adriano (17-38 d.C.), mostrando, no noroeste de África, a provincia imperial de Mauretania Tingitana (Marrocos)]] A cidade máis importante de Mauretania Tingitana foi Volubilis. Esta cidade foi o centro administrativo e económico da provincia na África romana occidental. As terras fértiles da provincia produciron moitas mercancías como o gran e o aceite de oliva, que foron exportadas a Roma, contribuíndo á riqueza e á prosperidade da provincia. A arqueoloxía documentou a presenza dunha comunidade xudea no período romano.
As principais exportacións de Mauretania Tingitana eran tinturas roxos e madeiras valiosas. Tingitana tamén subministrou a Roma bens agrícolas e animais, así como leóns e leopardos. Os Mouros nativos, eran altamente considerados e recrutados polos romanos como soldados, especialmente como cabalería lixeira. Clementius Valerio Marcellino está rexistrado como o gobernador (praeses) entre o 24 de outubro do 277 e o 13 de abril do 280.
Khimik Voskresensk
O Khimik Voskrenensk (en ruso Химик Воскресенск), tamén coñecido como Moscova Hockey Club Khimik, é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Voskresensk, Óblast de Moscova (Rusia). Xoga os seus partidos como local no Pazo de Xeo Podmoskovie, un pavillón con capacidade para 4.500 espectadores e que anteriormente era coñecido como Khimik Sports Palace.
Mauretania Tingitana
Provincia romana
Os vándalos xermánicos establecéronse na provincia de Bética no 422 baixo o seu rei, Gunderico, e a partir de aí levaron a cabo incursións contra Mauretania Tingitana. No 427, o Comes Africae, Bonifacio, rexeitou unha orde de retirada do emperador Valentiniano III, e derrotou a un exército enviado contra el. Foi menos afortunado cando unha segunda forza foi enviada no 428. Nese ano, Gunderico foi sucedido por Xenserico e Bonifacio invitou a Xenserico a África, proporcionando unha frota para lle permitir o paso dos vándalos a Tingis e Septem (Ceuta). Bonifacio tiña a intención de confinar aos vándalos en Mauretania, pero unha vez que cruzaron o estreito, rexeitaron calquera control e marcharon cara a Cartago.
Khimik Voskresensk
Este equipo non debe confundirse co HC Atlant Moscow, equipo que se trasladou e polo que foi substituído no 2005. Debido a que era un equipo de expansión, foi relegado á Vysshaya hokkeinaya liga antes do seu éxito na tempada 2007-08 e o seu ascenso á KHL, na que competiría durante un ano.
Mauretania Tingitana
Bizantinos
No 533 d.C., o xeneral bizantino Belisario reconquistou a Diocese de África dos vándalos en nome do Emperador Xustiniano I. Os vándalos perderan todo o territorio ao oeste de Caesarea cos mouros bérberes, pero un restablecido "Dux Mauretaniae" mantivo unha unidade militar en Septem (moderna Ceuta). Este foi o último posto bizantino en Mauretania Tingitana, o resto da provincia romana uniuse coa parte bizantina de Andalucía baixo o nome de prefectura pretoriana de África, con Septem como capital administrativa.
Khimik Voskresensk
En xullo de 2009 o equipo declarouse en bancarrota. Sen embarbo posteriormente informouse de que o equipo xogaría na Vysshaya hokkeinaya liga na tempada 2009-10. O equipo non foi aceptado a tempada 2010-2011|11]] na VHL e os órganos de xestión da liga propuxéronlle un paro dun ano ao club. A directiva do club decidiu participar na MHL na tempada 2010–11 baixo o nome de MHC Khimik.
Mauretania Tingitana
Bizantinos
A maior parte do litoral do Magreb foi posteriormente organizado como o Exarcado civil de África, un status especial en vista das necesidades de defensa.
Cando o Califato omeia conquistou todo o norte de África, trouxo o islam aos adeptos locais da relixión tradicional bérber e do cristianismo. As dúas provincias de Mauretania consolidáronse como o territorio de al-Maghrib (en árabe, "o Occidente"), e aínda o nome oficial de Sharifian Reino de Marrocos. Esta gran provincia tamén incluía máis da metade da moderna Alxeria.
As ruínas de pedra que datan da época romana existen en varios sitios arqueolóxicos, incluíndo o Templo do Capitolio en Volubilis, o palacio de Gordio, Sala Colonia, Tingis e Iulia Constantia Zilil.
Pyongyang
Pyongyang é a capital e maior cidade de Corea do Norte. Sitúase na beira occidental do río Taedong preto da costa oeste do país, á que baña o Mar Amarelo. A poboación estimada para o 2007 é duns 3.000.000 de habitantes.
Comezos controvertidos
Cara o século IV a.C. a capital de Gojoseon disque se trasladou a Pyongyang (identificada por algúns coa Wanggeom-seong capital de 194 a 108 a.C. que outros sitúan en Manchuria). Trataríase entón da máis avanzada das cidades-estado amuralladas do bronce temperán na rexión. Inda que semella haber decaído trala conquista chinesa de Gojoseon (108 a.C.), tamén materia de disputa é a posición da cidade coma capital e importante avanzada comercial e cultural tanto de Nanglang-guk (reino de Nakrang) como da comandancia de Lelang, xa durante o período dos Han Orientais (ano 25 ata o 313). De feito no distrito de Rakrang da urbe actual hai tumbas do tempo coa Fortaleza de Terra de Nakrang na beira do río Taedong coma posible sito da devandita capital.
En todo caso, no 313 a expansión do reino de Koguryŏ (Goguryeo), un dos Tres Reinos que conformaron a moderna Corea, pon fin á ocupación chinesa e por causa da rivalidade cos outros dous, os sureños Paekche e Silla, no 427 o rei Changsu (Jangsu, fillo do gran conquistador Guanggaeto) traslada a capital do reino dende Manchuria á península de Corea, concretamente a Pyongyang.
Esplendor da capital de Koguryo
Co gallo do traslado o rei aproveitou para fornece-lo reino, no apoxeo da súa expansión, cunha maior e magnífica capital. A Pyongyang das dúas centurias seguintes converterase nunha das cidades máis prominentes de Asia.
Contaba con pazos, pavillóns reais, templos e, entre 552 e 586, foron erixidas un conxunto de murallas (Jangan) que definiron as diferentes partes da urbe: Naesong (ou castelo interior) onde se localizaba o pazo real; Jungsong (castelo central ou intermedio), o centro administrativo de Koguryo; Woesong (castelo exterior), cos principais barrios residenciais; Puksong, fortificacións no outeiro Moran. Eran 16 km de perímetro (23 km en total) con 16 portas e preto de 12 km2 defendidos ademais polos ríos Taedong ao sur e leste e o seu afluente Pothong no oeste co outeiro Moran polo norte.
Abandono e reconstrución
Entre o 661 e o 668 a cidade cae ante o ataque aliado de chineses e o reino de Silla co posterior colapso final do reino de Koguryo. Pyongyang é abandonada a ruína por máis de dous séculos chegando a ser alcumada "cidade das malas herbas".
En 918 Wang Geon funda a dinastía Koryo (Goryeo) e manda reconstruíla pensando en designala novamente como capital do reino. Finalmente rematará sendo unha capital secundaria co nome de Seogyeong (Sŏgyŏng, "capital occidental"). Semella que a poboación se aglutinou desta vez na cidade interior (Naesong) a carón do pazo real deixando coma terra de labor a antiga cidade exterior (Woesong). As fortificacións foron reconstruídas en pedra só en Puksong e Naesong, e en terra as intermedias e exteriores.
Capital provincial
miniatura|esquerda|120px|Heijō, 1930 miniatura|dereita|180px|Pyongyang, 1946 Inda que mantendo o seu lendario ascendiente e prestixio, durante o período da dinastía Joseon (1392-1897) Pyongyang comezou a ceder a primacía ante o ascenso de Seúl coma capital do reino de Corea, pasando a se converteres en simple capital de provincia. Status que mantivo baixo a ocupación xaponesa co nome de Heijo (1910-1945) cando a cidade acadou as infraestruturas dunha cidade moderna (ferrocarril, pontes sobor do Taedong) acompañando a súa industrialización. A expansión urbana produciuse fóra das antigas murallas de Naesong, cara a estación do tren no sur e, xa preto do final do período (1930-45), na beira oriental do río.
En 1945 foi ocupada por forzas soviéticas e de 1950 a 1954 practicamente destruída polos bombardeos da Guerra de Corea.
Capital de Corea do Norte
A guerra rematou coa división do país e a posterior ratificación de Pyongyang coma capital de Corea do Norte.
A súa pronta reconstrución financiada coa axuda soviética tivo por iso as características do urbanismo estalinista da época, e viron a súa continuidade no posterior desenvolvemento grandilocuente representativo dun réxime personalista de culto ao líder e aos eslogans do partido único, e que marcan ata hoxe a fisionomía de Pyongyang.
Hebe de Bonafini
Hebe Pastor de Bonafini, nada en Ensenada (provincia de Bos Aires) o 4 de decembro de 1928 e finada na Plata o 20 de novembro de 2022, foi unha activista arxentina e unha das fundadoras da asociación Nais da Praza de Maio, organización de nais de detidos-desaparecidos durante o autodenominado Proceso de Reorganización Nacional, a ditadura que gobernou a Arxentina entre 1976 e 1983, e da Fundación Nais de Praza de Maio, da cal dependen un instituto universitario privado, un xornal, unha radio, unha casa cultural, unha libraría e administra un centro cultural onde antes se encontraba o centro clandestino da ESMA.
Traxectoria
Hebe de Bonafini foi presidenta da Asociación Nais da Praza de Maio desde 1979, onde destacou pola loita contra a impunidade dos culpábeis de delitos de lesa humanidade e por reivindicar a vida dos desaparecidos, rendendo homenaxes aos seus actos aínda en vida e non só a súa desaparición.
O seu esposo, Humberto Bonafini, faleceu en setembro de 1982.
En 1991, Bonafini nunha emisión do programa El Perro Verde que era conducido polo xornalista español Jesús Quintero, a líder das Nais chamou ao entón presidente Carlos Menem «lixo», polo cal o mandatario a procesou por «desacato». En 1998, a Cámara de Apelacións considerou que a causa se encontraba prescrita e que o expresidente debía pagar os custos, que chegaban a 4500 pesos. O expediente foi elevado por Menem á Corte Suprema en 1999.
En 1996 ―durante o menemismo― Hebe de Bonafini foi ferida na cabeza pola policía nunha manifestación universitaria en repudio á reforma do estatuto da Universidade Nacional de La Plata e á Lei de Educación Superior, cando o Corpo de Infantaria da Policía Bonaerense exercía unha brutal represión. Ficou gravemente ferida e ficou co seu pano branco tinxido de vermello, mais declarou: «O sangue do pano é a ameaza máis forte deste goberno para dicir que paremos. [...] Non nos van parar! Nin un paso atrás, carajo!».
En 1998, cando a banda U2 visitou Arxentina, os seus integrantes estiveron na organización das Nais e convidáronas a subir ao escenario na súa presentación. Alí, Hebe de Bonafini regalou o seu pano branco a Bono.
En varias oportunidades, Hebe de Bonafini sufriu ataques contra a súa persoa, persoas próximas e a asociación, desde insultos, ameazas de morte até torturas. En 2001, dúas persoas invadiron a casa de Bonafini e, non encontrando Hebe, torturaron a súa filla Alejandra, golpeándoa brutalmente e queimándoa con cigarros.
Bonafini foi convidada a dar conferencias e palestras, tanto na Arxentina canto no exterior. Algúns dos lugares onde proferiu discursos foron: nun acampamento dos Sen Terra, no Mato Groso (no Brasil); en Chiapas (no México) co convite para apoiaren o Subcomandante Marcos; na Universidade da California, en Riverside (Estados Unidos) ao recibir un título Honoris Causa; A Habana (Cuba), onde nunha das oportunidades foi oradora nas conmemoracións do Primeiro de Maio; Asturias (no Estado Español), convidada polo Grupo de Apoio do País Vasco; Caracas (Venezuela) na Segunda Xornada de Saúde Mental; Porto Rico, na asemblea do Colexio de Avogados; Milán, Brescia, Verona, Turín, Rivoli, Riccione e Módena (na Italia), convidada polo Comité de Solidariedade Internacionalista Arco Iris; París (Francia), cando a fundación recibiu o Premio UNESCO de Educación pola Paz; Belgrado (Iugoslavia), para participar dun acto de repudio á guerra.
Desde 2004 difunde o seu pensamento en programas de radio, como Transformaciones del Pañuelo Blanco (desde 2007) ou La Voz de las Madres.
Desde 2008 as Nais da Praza de Maio administran o chamado Centro Cultural Nuestros Hijos, no antigo campo de concentración ESMA (Escola Superior de Mecánica da Armada) en Buenos Aires.
En 2009 comezou a dar clases de cociña e política nese mesmo centro.
Michael Olowokandi
Michael Olowokandi, nado en Lagos o 3 de abril de 1975, é un antigo xogador profesional nixeriano de baloncesto. Nado en Nixeria, foi á universidade nos Estados Unidos, e foi considerado un dos grandes fracasos do Draft da NBA tras ser elixido na primeira posición no ano 1998. Retirouse do baloncesto profesional en 2007.
Traxectoria profesional
Olowokandi foi elixido na primeira posición do Draft da NBA de 1998 polos Los Angeles Clippers. Durante ó lockout da tempada 1998-99, fichou polo Kinder Bologna italiano. Máis tarde asinou o seu contrato cos Clippers e xogou alí durante cinco tempadas. Despois, asinou coma axente libre cos Minnesota Timberwolves, onde xogou pouco máis de dúas tempadas. O 26 de xaneiro de 2006, foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre varios xogadores.
Wendy McElroy
Wendy McElroy, nada en 1951, é unha autora, investigadora e conferencista canadense. Salienta pola súa defensa do anarquismo individualista de filiación libertaria e do feminismo individualista, sendo tamén unha recoñecida investigadora das raíces históricas de ámbalas dúas correntes de pensamento.
Xunto con Carl Watner e George H. Smith fundou a revista The Voluntarist en 1982, a cal propuxo unha corrente de filosofía política chamada voluntarismo. É investigadora asociada do Independent Institute e colaboradora para Fox News Fox News e LewRockwell.com.
Sexo-positiva
Entre as feministas, distínguese a si mesma como «sexo-positiva»: defendendo a dispoñibilidade da pornografía, afirmando que a mesma é un recoñecemento social da sexualidade feminina, e condenando as campañas feministas antipornografía. Tamén criticou as leis contra o acoso sexual que criminalizan a atracción sexual ó depender da sensibilidade de quen sente acosado sen un criterio sólido.
O seu traballo teórico esténdese cara á crítica xeral do feminismo de perspectiva de xénero e a discriminación positiva, indicando que a súa aplicación prexudica a liberdade de elixir das mulleres. McElroy sostén que é preciso retomar antigas correntes feministas que se baseaban na promoción dos dereitos individuais.
Masculinismo
En concordancia co anterior, McElroy sostén unha defensa —que ela chama "feminista"— dos dereitos masculinos. Aduce que dentro do movemento de mulleres xurdiron dúas tendencias, unha libertaria e a outra ideolóxica ou "de xénero". Sinala que esta última predominou nas organizacións máis relevantes do feminismo, como a National Organization for Women, ante as dificultades e fracasos do feminismo tradicional para acadar a igualdade de mulleres e homes, levando un discurso de corte revanchista e misándrico contra os homes, conseguindo que as leis de familia e laborais que favorecen a muller, á vez, impliquen un trato inxusto para os homes.
José María Calleja
José María Fernández Calleja, coñecido como José María Calleja, nado en León o 16 de maio de 1955 e finado en Madrid,o 21 de abril de 2020, foi un xornalista, escritor e profesor universitario español.
Entre 1987 e 1995, traballou en ETB, conducindo entre outros espazos o «Teleberri». De 1999 a decembro de 2010 foi redactor xefe de CNN+, canle na que presentaba o programa El Debate desde 1999. Ademais de colaborador en distintos diarios e programas de radio e televisión, compaxinou o seu labor nos medios de comunicación coa de profesor asociado de Xornalismo na Universidade Carlos III de Madrid.
Faleceu o 21 de abril de 2020 por COVID-19, enfermidade pola que ingresou nun hospital de Madrid o 29 de marzo.
Traxectoria
Nado en León, aos dous anos trasladouse coa súa familia a Valladolid. Entre 1973 e 1974, con tan só dezaoito anos de idade, estivo no cárcere por oposición ao réxime franquista.
Licenciouse en Historia na Universidade de Valladolid, fixo o doutoramento en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid.
País Vasco
A comezos da década de 1980, marchou ao País Vasco onde comezou a súa carreira xornalística na delegación da Axencia EFE nesa comunidade.
Madrid
En marzo de 1996, marchou a Madrid por mor dunha oferta de Canal Plus e, dende entón, foi asiduo colaborador en faladoiros políticos en televisión e radio.
Televisión
Entre 1999 e até o seu peche en 2010, dirixiu e presentou o programa El debate de CNN+ na cadea do mesmo nome. Participou en programas de debate como La respuesta (2003-2004) e Ruedo ibérico, ambos en Antena 3; 59 segundos (2004-2012), en Televisión española. Neste programa, en 2007, mantivera unha dura lea coa tamén peiodista Isabel San Sebastián, que o denunciou nos tribunais por acusala de "defender á extrema dereita, golpista e antidemocrática" e de "engordar a ETA durante anos co seu silenzo". Aínda que Calleja foi condenado, en 2010, pola Audiencia Provincial de Madrid a indemnizala con 12.000 euros, finalmente, en 2014, o Tribunal Supremo absolveuno indicando que as frases anteriores eran unha crítica política e non unha acusación de colaboración coa banda armada. Tamén participou noutros programas como Al rojo vivo (2011) en La Sexta2 ou El gran debate (2012-2013) en Telecinco.
Radio
Na radio colaborou entre 2010 e 2015, nos programas de Onda Cero La brújula, Herrera en la onda e Julia en la Onda. Dende setembro de 2011 colaborou no magazine Las Mañanas de Cuatro, como comentarista político e, dende 2015, participou nas tertulias do programa Hoy por hoy da Cadena SER.
A súa derradeira columna titulouse "Entre resistiré y no tocarse" e foi publicada o 17 de marzo de 2020. Nela describía como compartir "unha situación límite" en plena emerxencia sanitaria polo coronavirus "está a fomentar unha relación entre veciños fermosa, estimulante e, desde logo, inesquecíbel". O seu derradeiro artigo de opinión, foi publicado o mesmo día do seu falecemento en El Correo.