cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mongolia Interior
A Rexión Autónoma foi estabelecida no ano 1947, incorporando as áreas das provincias da antiga República da China, Suiyuan, Chahar, Rehe, Liaobei e Xing'an, xunto coas partes setentrionais de Gansu e Ningxia. É a terceira meirande subdivisión da China, abranguendo aproximadamente 1 200 000 km2 ou o 12% da área total da China. Segundo o censo de 2010, tiña unha poboación de 24 706 321 de persoas, representando o 1,84% da poboación total do estado. Mongolia Interior é a 23ª división administrativa máis poboada do país. A maioría da poboación é da etnia han, cunha salientable minoría mongol. As linguas oficiais son o mandarín e o mongol, sendo a última escrita en escritura tradicional mongol, ó contrario que o alfabeto cirílico que é empregado polo estado de Mongolia.
Os Castros
O topónimo galego Os Castros pode referirse a:
Teixeira, Noceda, Folgoso do Courel
Teixeira é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 54 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 26 eran homes e 28 eran mulleres.
Viño doce
O viño doce, que tamén se pode chamar viño de sobremesa, é aquel viño que como os seus nomes indican posúe un sabor doce axeitado para acompañar diversas sobremesas, así como tamén para tomar só.
Algúns dos máis coñecidos son o Sauternes, o Tokaji Aszú, o viño de Málaga, Eiswein, Gewürztraminer, Spätlese, Auslese, Beerenauslese, Bermet, Trockenbeerenauslese e Commandaria ou viños fortificados tales como o xerez, Porto e o vin doux naturel.
Get off of My Cloud
"Get off of My Cloud" (en galego: Baixa da miña nube) é unha canción da banda de rock inglesa The Rolling Stones lanzada en 1965. Foi escrita como un complemento do éxito anterior "(I Can't Get No) Satisfaction" e encabezou as listas dos Estados Unidos e do Reino Unido, sendo o segundo hit #1 consecutivo na Unión Americana. The Stones dixeron que a canción está escrita como reacción á súa repentina popularidade tras o éxito de "Satisfaction" e refírese á súa aversión ás expectativas que a xente ten sobre eles.
Historia
Escrita por Mick Jagger e Keith Richards, o sinxelo foi gravado en xullo ou a principios de setembro de 1965 nos RCA Studios dos Ánxeles, California e producida, como o seu anterior sinxelo, polo seu representante Andrew Loog Oldham, axudado na enxeñaría por Dave Hassinger. Foi lanzada o 25 de setembro dese ano nos Estados Unidos, con "I'm Free" como lado-B, e case un mes máis tarde, 22 de outubro, no Reino Unido, con "The Singer Not the Song" como lado-B, alcanzando o tope das listas en ambos charts.
Letra
A letra é desafiante e rebelde, algo común nos Stones da época, onde empezan a cultivar a súa imaxe de "chicos malos". A canción fala da necesidade de estar só e da frustración provocada pola intrusión do veciño, da policía ou do vendedor que peta na porta que na maioría dos casos por demandas estúpidas ou exasperantes.
A diferenza do seu exitoso hit anterior, "Satisfaction", a canción non se enfoca na insatisfacción co mundo que os arrodea, senón máis ben na conservación do espazo vital da persoa.
Melodía
A canción caracterízase pola intro de batería de Charlie Watts e as guitarras xemelgas de Brian Jones e Keith Richards. O ton da canción é en E maior e é unha variación do riff da canción "Louie Louie" de Richard Berry lanzada en 1955.
Rodrigo de la Peña García
Rodrigo de la Peña García, nado cara a 1871 e finado en Lugo o 6 de outubro de 1962, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Lugo (1906-1909), deputado provincial (1913-1918, 1934), vicepresidente da Unión Patriótica de Lugo (1926), Vicepresidente da Deputación de Lugo (1925-1927). Durante a Guerra Civil volveu ser alcalde de Lugo do 6 de decembro de 1937 ao 7 de febreiro de 1938.
Vida persoal
Casou con Aurora Álvarez Rodríguez e foi pai de Rodrigo de la Peña Álvarez.
Casteloais, Chandrexa de Queixa
San Pedro de Casteloais é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 28 habitantes, deles 15 eran homes e 13 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Vilela, Noceda, Folgoso do Courel
Vilela é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 22 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres.
Convenio de Schengen
320px|thumb|right| {{legend|#003399|Estados-membros pertencentes á Unión Europea}} {{legend|#3366CC|Estados-membros non pertencentes á Unión Europea}} {{legend|#CCCC00|Estados-membros que esperan a adherirse}} {{legend|#336633|Estados-membros que so cooperan policial e xudicialmente}} O Convenio de Schengen é un acordo polo que varios países de Europa suprimiron os controis nas fronteiras interiores entre eles e trasladaron eses controis ás fronteiras exteriores, con países terceiros. O convenio, firmado na cidade luxemburguesa de Schengen en 1985 e en vigor desde 1995, establece un espazo común –denominado espazo Schengen– polo que pode circular libremente toda persoa que entrara regularmente por unha fronteira exterior ou resida nun dos países que aplican o Convenio.
En total, os países que forman parte do espazo Schengen son 26: Alemaña, Austria, Bélxica, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Islandia, Italia, Letonia, Liechtenstein, Lituania, Luxemburgo, Malta, Noruega, Países Baixos, Polonia, Portugal, República Checa, Suecia e Suíza. Este último país votou o 9 de febreiro de 2014 en referendo, restrinxir o acceso dos cidadáns de Europa ao seu territorio, o que pode levarlle a abandonar o espazo Schengen.
Existen países que pertencen ao convenio de Schengen pero que teñen excepcións na aplicación dalgúns puntos do acordo e non pertencen ao espazo Schengen. Por exemplo, Reino Unido e Irlanda non forman parte do espazo Schengen pero participan na cooperación policial e xudicial e na loita contra estupefacientes. Outros como Bulgaria, Romanía e Chipre aínda non pertencen ao espazo de Schengen porque non cumpren cos requisitos de seguridade establecidos, aínda que si aplican outras partes do convenio. Islandia, Liechtenstein, Noruega e Suíza, que non son membros da Unión Europea, chegaron a un acordo para formar parte da zona Schengen, Croacia, último país en incorporarse á UE, quería integrarse no acordo en 2015.
Historia
thumb|300px|Un simple [[sinal de tráfico|sinal indica a entrada a España desde Portugal, polos municipios de Tui (Pontevedra) e Valença do Minho (Viana do Castelo).]] Durante a década de 1980 iniciouse un debate sobre o significado do concepto de libre circulación de persoas. Para algúns Estados membros, esta só debía aplicarse aos cidadáns da Unión Europea, o que implicaba manter os controis nas fronteiras para distinguir entre cidadáns europeos e nacionais de terceiros países. Outros Estados membros, pola contra, desexaban establece unha libre circulación para todos e, polo tanto, suprimir estes controis fronteirizos. Ante a imposibilidade de chegar a un acordo na Comunidade Europea, cinco deses países con fronteiras comúns (Francia, Alemaña, Bélxica, Luxemburgo e os Países Baixos) decidiron en 1985 crear entre eles un territorio sen fronteiras: o espazo Schengen, que recibía o seu nome da cidade luxemburguesa de Schengen, onde se asinaron os primeiros acordos. Elixiuse este lugar por estar enclavado nunha zona na que é moi difícil moverse sen cruzar unha fronteira.
A partir deste acordo, elaborouse un convenio, que se asinou o 19 de xuño de 1990 polos mesmos estados membros, que completa o acordo e define as condicións e as garantías de aplicación desta libre circulación. Este convenio non entrou en vigor ata o 26 de marzo de 1995.
Con obxecto de conciliar liberdade e seguridade, esta libre circulación acompañouse de medidas chamadas «compensatorias». Tratábase de mellorar a cooperación e a coordinación entre os servizos de policía e as autoridades xudiciais para protexer a seguridade interior dos estados membros e, en particular, para loitar contra a delincuencia organizada. Ese era o contexto no que se creou o Sistema de Información Schengen (SIS). O SIS é unha base de datos sofisticada que permite ás autoridades responsables dos Estados Schengen intercambiar datos sobre determinadas categorías de persoas e de bens.
Nos anos anteriores á firma do Tratado de Ámsterdan en 1997, os restantes estados membros da Unión Europea, excepto Reino Unido e Irlanda, asinaron protocolos de adhesión ao Convenio de Schengen: Italia, o 27 de novembro de 1990; España e Portugal, o 25 de xuño de 1991; Grecia, o 6 de novembro de 1992; Austria, o 28 de abril de 1995; e Dinamarca, Finlandia e Suecia, o 19 de decembro de 1996. A República Checa, Estonia, Letonia, Lituania, Hungría, Malta, Polonia, Eslovenia e Eslovaquia sumáronse o 21 de decembro de 2007. Bulgaria, Chipre, Romanía e Croacia, aínda non son membros de pleno dereito do Espazo de Schengen: os controis fronteirizos entre estes países e o Espazo de Schengen manteranse ata que o Consello da UE determine que se cumpren as condicións para suprimilos.
Outros terceiros países, non membros da Unión Europea, asinaron coa UE acordos de adhesión ao Acordo de Schengen: Noruega e Islandia, o 19 de decembro de 1996; Suíza, o 26 de outubro de 2004; e Liechtenstein, o 28 de febreiro de 2008.
Eleccións xerais de España de 1916
As eleccións xerais de España de 1916 foron convocadas no medio da primeira guerra mundial, na que España se declarou neutral, baixo sufraxio universal masculino. En total foron elixidos 409 deputados, e o partido máis votado foi a coalición das dúas faccións do Partido Liberal, dirixidas por Manuel García Prieto e Romanones. O Partido Liberal-Conservador quedou a 115 escanos dos liberais. Tamén se presentou unha Conjunción Republicano-Socialista, que reunía os diferentes partidos republicanos e o PSOE, pero non a Unión Federal Nacionalista Republicana e os radicais de Alejandro Lerroux, que ían aínda unidos polo Pacto de Sant Gervasi.
Foi elixido presidente do Congreso o liberal demócrata Miguel Villanueva e presidente do Senado, Manuel García Prieto. O presidente do Goberno foi o conde de Romanones, pero en xaneiro de 1917 dimitiu por mor de enfrontamentos co exército, que creara as Xuntas de Defensa. Ao mesmo tempo, rompeuse o Partido Liberal ao ser expulsados do partido Manuel García Prieto e Santiago Alba Bonifaz. O goberno de García Prieto, sucesor de Romanones, rompeuse e o 11 de xuño de 1917 Eduardo Dato formou un novo goberno con conservadores, pero tiña unha maioría inestable, o que provocou a convocatoria da Asemblea de Parlamentarios. A folga xeral de 1917, ademais, provocaría a dimisión de Dato o 3 de novembro de 1917. Formouse entón un goberno de concentración nacional formado por liberais, conservadores e a Lliga Regionalista ata que se convocaron novas eleccións o 24 de febreiro de 1918.
Composición do Congreso dos Deputados
miniatura|200px|O Conde de Romanones fotografado por [[Kaulak (c. 1911)]]
Alfonso Martín Suárez
Traxectoria
Cursou estudos en Vigo, e despois marchou a Marín. Empresario, membro do consello de administración da empresa Suárez y Cía. No franquismo foi nomeado alcalde de Marín en 1968. Cesou como alcalde en 1973. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato á alcaldía de Marín por Alianza Popular. En 1984 foi deputado no Congreso substituíndo a Fernando Garrido Valenzuela que renunciou para ser conselleiro.
Guitarra rítmica
A guitarra rítmica ou segunda guitarra é unha guitarra que se usa para manter o acompañamento rítmico e harmónico dun cantante principalmente ou para outros instrumentos nun conxunto. O termo refírese ao uso do instrumento e non á súa construción. O papel da guitarra rítmica pode considerarse como o complemento da guitarra líder.
Características
O papel dunha guitarra rítmica é manter o pulso ou ritmo dunha canción, e proporcionar harmonía que apoia aos outros instrumentos ou voces, en contraste coa guitarra solista que proporciona a melodía. Unha parte da guitarra pode ser clasificada así como unha parte de guitarra rítmica sempre que a súa función sexa principalmente rítmica ou harmónica en lugar de melódico. Non pode facerse unha distinción estrita entre o ritmo e a guitarra solista, mais, os guitarristas rítmicos bos normalmente incorporan elementos melódicos mentres tocan e poden facer un son forte nos seus solos. Un guitarrista rítmico proporciona a capa de ritmo encima da melodía tocada por outro instrumento ou cantada por unha persoa.
Habitualmente o guitarrista rítmico toca unha sucesión de acordes na música, chamada "progresión de acordes", arredor da que a canción se constrúe. Normalmente este acompañamento cordial simplifícase a un conxunto de dúas ou tres notas, ás veces chamado un "riff", que se repite.
Non hai ningunha liña definida entre o guitarrista rítmico e o guitarrista solista, e se hai só un guitarrista, ou se as cancións o requiren, o guitarrista pode ter que tocar solos e ritmo en momentos diferentes, dependendo isto da canción e da capacidade do guitarrista.
Queratina
A queratina é unha proteína da serie das escleroproteínas que sintetizada constitúe os tecidos córneos da epiderme dos vertebrados. É o exemplo tipo de proteína fibrosa.
É unha proteína con estrutura secundaria con forma tridimensional de hélice α (α-queratina) ou de folla-β-pregada (β-queratina), constituídas por cerca de 15 aminoácidos, principalmente dun aminoácido sulfurado denominado cisteína. Esas estruturas aparecen porque os aminoácidos da queratina interactúan entre si a través de pontes de hidróxeno e ligazóns covalentes bisulfuro (-S-S-) denominadas ligazóns cisteínicas ou pontes disulfuro.
Parvovirose canina
A parvovirose ou parvovirus canino é unha doenza viral que afecta principalmente ós cachorros de can. É raro que afecte a cans adultos, sobre todo se están vacinados.
Características do parvovirus
Os parvovirus son virus con cadeas de ADN tipicamente lineal, non segmentado monocatenario, cunha tamaña media do xenoma de 5000 nucleótidos.
Os parvovirus son algúns dos virus máis pequenos (de aí o nome, en latín, parvus, significa pequeno) e miden de 18-26 nm de diámetro.
Signos clínicos
A presentación máis adoita é a dixestiva, ó cursar cunha gastroenterite hemorráxica viral; o virus infecta as células intestinais (os enterocitos) e replícase producindo necrose e morte celular, mecanismo responsable da sintomatoloxía.
Cortes, Seceda, Folgoso do Courel
Cortes é un lugar da parroquia de Seceda, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Virlana Tkacz
Virlada Tkacz, nada o 23 de xuño de 1952 en Newark, Nova Jersey, de ascendência ucraína e americana, é a directora e fundadora do grupo teatral Yara Arts Group, a compañía residente do teatro La MaMa Experimental Theatre Club de Nova York.
Virlana Tkacz estudou no colexio Bennington College e graduouse pola Universidade Columbia, onde obtivo o grao académico de Mestre de Belas Artes en Escenificación Teatral. Co grupo Yara creou dezaoito pezas teatrais orixinais, baseadas na poesía contemporânea e as cancións tradicionais, cánticos, mitos, historias e lendas. Aínda que tendo como base o material tradicional, as pezas teatrais do grupo Yara son esencialmente experimentais, empregan proxeccións fílmicas e técnicas musicais complexas, tentando explorar a nosa relación co tempo e a consciencia.
Produción teatral
Virlana Tkacz creou dez pezas teatrais orixinais en colaboración coas compañías de teatro experimental, provenientes dos diferentes países de Europa do Leste. Estas pezas foron exhibidas no teatro La MaMa en Nova York e nos maiores teatros de Kíiv, Khárkiv e Lviv, nos festivais teatrais internacionais e nos diversos centros culturais. Estes inclúen A Light from the East (A Luz do Leste), Explosions (Explosións), Blind Sight (Sinal Cego), Yara’s Forest Song (O Canto do Bosque de Yara), Waterfall/Reflections (Caída de auga / Reflexións), en colaboración coa cantante popular ucraína Nina Matvienko, Kupala, Swan (Cisne), Koliada: Twelve Dishes (Koliada: Doce Pratos), Still the River Flows (O continuo fluír do río) e Song Tree (A árbore das cancións) en colaboración con Bob Holman.
En 1996 comezou a traballar con artistas nativos da República do Buriatos, unha rexión remota de Siberia. Xuntos, crearon seis pezas orixinais, comezando por Virtual Souls. Baseadas no folclore, as tradicións e os cantos dos xamáns do pobo buriato, as pezas representáronse no teatro La MaMa de Ulan Ude, no teatro nacional da República dos Buriatos e durante o Festival de teatro experimental de Kíiv. Virlana Tkacz organizou dúas expedicións á rexión de Aga-Buryat, en 1997 e 1999, buscando recoller as cancións, lendas e historias do pobo buriato.
En 2001 Virlana Tkacz creou a obra Obo: Our Shamanism (en galego, Obo: o noso xamanismo), baseada nos rituais dos xamáns, que ela mesma presenciou na súa viaxe a Siberia. En 2001 tamén viaxou a Mongolia para gravar cancións e lendas dos buriatos, que serviron de inspiración para o programa Howling (en galego, Ouveo). O seu programa, The Warrior's Sister, estaba baseado na canción épica dos buriatos, traducida ao inglés en colaboración con Sayan Zhambalov e Wanda Phipps.
En 2005 Tkacz traballou na tradución do poema épico Janyl Myrza, escrito no século XVII en Kirguizistán, sobre unha muller guerreira. A obra Janyl foi posta en escena polo grupo colectivo de artistas do grupo Yara e o teatro Nómade Sakhna de Kirguizistán e foi exhibida ao público en 2007 en Bixkek. En 2008 Virlana Tkacz creou a obra de teatro "Er Toshtuk", baseada nun dos poemas épicos máis antigos de Kirguizistán sobre unha viaxe máxica e irónica ao submundo.
As súas pezas foron amosadas no Festival da Arte Tucana en Rí­o de Xaneiro e no teatro Het Muziektheatre en Ámsterdam. Tkacz traballou con David Rousseve na peza Mana Goes to the Moon, dirixiu o Conxunto de Americanos Nativos e o Proxecto Feminino en Coney Island.
Virlana Tkacz foi a profesora sénior no Instituto Teatral de Kíiv en 2002 e en Bixkek en 2008. Ela orientou os talleres teatrais no Instituto de verán de Harvard durante once anos consecutivos, e deu clases na Escola do Drama de Yale e a Escola Tisch das Artes na Universidade de Nova York. Colaborou cos seguintes directores teatrais: Andrei Serban, Ping Chong, George Ferencz e Wilford Leach no teatro La MaMa, e con Sir Peter Hall en Broadway e Michael Bogdanov no Teatro Nacional de Londres.
Libros e traducións
Desde 1989 Tkacz traballa en colaboración coa poetisa afro–americana Wanda Phipps na tradución de poesía ucraína. O seu traballo é habitualmente usado en pezas teatrais do grupo Yara, ademais de ser publicado nas revistas literarias, antoloxías da poesía e CD. As súas traducións, usadas polo grupo Yara foron publicadas en 2008 nunha antoloxía bilingue inglés–ucraíno In a Different Light (Nunha Luz Distinta). Conxuntamente con Wanda Phipps, Virlana Tkacz foi galardoada co Premio de Tradución Agni, recibiu sete bolsas de tradución do NYSCA e o Premio do Fondo Nacional da Tradución Teatral pola súa tradución do drama poético “A Canción do Bosque”, da poetisa ucraína Lesia Ukrayinka. En 2005 Tkacz foi galardoada pola Irmandade da Tradución Poética, pola súa tradución da herdanza poética do poeta ucraíno contemporáneo Serhiy Zhadan.
Tkacz publicou varios artigos sobre a historia do teatro en revistas como: Theatre History Studies, Journal of Ukrainian Studies, Canadian Slavonic Papers, e Canadian-American Slavic Studies, escribe sobre o seu propio traballo teatral nas páxinas do American Theatre. Ultimamente, está a preparar o libro sobre a historia das artes en Kíiv dos anos 1920, a publicar por University of Toronto Press da Universidade de Toronto.
En 2007 Virlana Tkacz recibiu a distinción do Presidente Viktor Yushchenko de “Artista Honoraria de Ucraína”.
A Voz de Vilalba
A Voz de Vilalba foi un xornal editado en Vilalba entre 1983 e 1986. Contou con vinte e sete números e varios especiais, e unha tiraxe media de cincocentos exemplares.
Historia
O xornal saíu á rúa por primeira vez o 29 de xuño de 1983. Estaba promovido por tres rapaces, Moncho Paz, Paulo Naseiro e Mario Paz (de once e doce anos). A publicación estaba integramente en galego. Entre as actividades asociadas ao xornal tivo lugar en Vilalba unha exposición de diversos xornais de todo o mundo, en 1985.
En 2007 a Universidade Rei Xoán Carlos, de Madrid, e o Instituto de Estudos Chairegos, de Vilalba publicaron unha edición facsímile do xornal. O volume, prologado por Ramón Villares Paz, presidente do Consello da Cultura Galega, contén un estudo introdutorio.
En febreiro de 2008 comeza a publicarse un blog co mesmo título, e onde colaboran os tres fundadores da Voz de Vilalba en papel. Recolle información e comentario das novas locais, así como moitas referencias a esa primeira época en papel.
Juan Yáñez Alonso
Juan Yáñez Alonso, finado en Lugo o 8 de maio de 1954, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Comandante de Infantería retirado, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Lugo. Ao ser cesado pasou á xefatura da Caixa de Recrutas de Oviedo.
Vida persoal
Casou con Adela Gómez Romasanta e foi pai de Adela, Carmen, María Concepción, Juan, Rita, María Luisa, María Lourdes e Luís Yáñez Gómez.
Gran Premio de España de 2019
O Gran Premio de España de 2019 (oficialmente o Emirates Gran Premio de España Emirates 2019) é unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 12 de maio de 2019 no Circuíto de Cataluña, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019 marca a cuarenta e nove proba do Gran Premio de España como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en  e a vinte e nove vez que se celebrou unha rolda do Campionato do Mundo no circuíto de Barcelona-Cataluña.
Sancións
Daniel Ricciardo recibiu unha sanción de tres prazas na grella por causar unha colisión no na carreira anterior con Daniil Kvyat.
Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de España de 2019.
Celeiros, Chandrexa de Queixa
San Martiño de Celeiros é unha parroquia, capital do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2010 tiña 70 habitantes (38 homes e 32 mulleres), o que supón unha diminución en relación a anos anteriores.
Nesta parroquia está a casa consistorial de Chandrexa de Queixa.
Ría da Coruña
miniatura|300px| PLANO DEL PAIS adyacente a las tres rías de la CORUÑA, BETANZOS Y FERROL, llamado de las Mariñas, Por el [[Domingo Fontán|D.r D.n Domingo Fontán ]] A ría da Coruña é a ría máis occidental do Golfo Ártabro e forma parte das rías medias galegas. Fórmase pola desembocadura do río Mero no océano Atlántico e baña os municipios da Coruña, Oleiros, Culleredo e Cambre. A parte interior da ría coñécese como ría do Burgo, mentres que o termo "ría da Coruña" adoita referirse á parte máis aberta, tamén denominada ás veces "baía da Coruña".
Fóra do estuario do Burgo, a ría da Coruña presenta unha forma ovada, na que o porto coruñés ocupa o lado occidental e a costa de Oleiros, a beira meridional e oriental. A súa boca, entre Punta Herminia e o Seixo Branco ten 4 km de largo, e dende aí até o fondo da baía hai 6 km.
As praias principais da ría da Coruña son as oleiresas de Santa Cristina, Bastiagueiro, Santa Cruz, Canide, Mera, Espiñeiro ou Canaval. Na marxe esquerda, no concello da Coruña, encóntranse as de Oza, Santo Amaro, O Grelle e Area de Concha.
Operación Steinbock
A Operation Steinbock (en alemán Unternehmen Steinbock) foi a operación ofensiva nocturna da Luftwaffe na segunda guerra mundial para destruír obxectivos militares e civís británicos no sur de Inglaterra, e levouse a cabo entre xaneiro e maio de 1944. Os ataques producíronse principalmente na zona de Greater London e nos seus arredores. En Gran Bretaña foi coñecida como "Baby Blitz", debido a que foi moito menor en comparación ao bombardeo estratéxico da Luftwaffe sobre as illas británicas nos anos 1940 e 1941.
Baixo o mando do Generalmajor (Xeneral Maior) Dietrich Peltz, a Luftflotte 3 reuniu 473 bombardeiros para a ofensiva. A operación, que correu paralela á campaña do Mando de Bombardeiros da RAF coñecida como a Batalla de Berlín, púxose en marcha como forma de propaganda en como medida de represalia. A operación tivo moi pouco éxito e a Luftflotte 3 sufriu unhas perdas de 329 aparellos durante os cinco meses que durou, unha media de 82 por mes. Mandos da Luftwaffe como Hugo Sperrle tiña a intención de usar estes avións contra as forzas de ocupación dos aliados occidentais, que predixo que desembarcarían no norte de Francia no verán de 1944. Co tempo estes ataques de vinganza atrasaron a invasión aliada de Francia (Operación Overlord). Steinbock acabou decimando a frota alemá de bombardeiros ata o punto de non poder ofrecer ningún contragolpe importante.
A ofensiva significou a derradeira operación de bombardeo a grande escala da Luftwaffe contra Inglaterra, e a partir de aí só os mísiles de cruceiro V1 e os foguetes balísticos V2 serían usados para golpear as illas británicas.
Ribeira, Porto
miniatura|350px|A Ribeira vista dende [[Vila Nova de Gaia.]] A Ribeira é un dos lugares máis antigos e típicos da cidade de Porto, en Portugal. Atópase na freguesía de São Nicolau, á beira do río Douro, e forma parte do Centro Histórico do Porto, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. É, actualmente, unha zona moi adoita polos turistas e lugar de concentración de bares e restaurantes.
Na Ribeira salientan a Praça da Ribeira, popularmente coñecida como praça do cubo; a Rúa da Fonte Taurina, unha das máis antigas da cidade; o Muro dos Bacalhoeiros e a Casa do Infante, onde se cre que naceu o Infante D. Henrique en 1394. Foi nesta zona do Porto onde viviu unha das figuras máis senlleiras da cidade, o chamado Duque da Ribeira, coñecido por ter salvo a varias persoas de morrer afogadas.
Oliver & Company
Oliver & Company é un filme de animación estadounidense do ano 1988 producido por Walt Disney Feature Animation e estreado o 18 de novembro de 1988 por Walt Disney Pictures. O vixésimo sétimo filme na serie de clásicos animados de Disney, o filme está inspirada na clásica novela de Charles Dickens Oliver Twist. No filme, Oliver é un micho que se une a unha banda de cans para sobrevivir nas rúas de Nova York.
Nóumeno
O nóumeno, do grego νοούμενα, termo empregado por Platón para falar das ideas, propiamente "o que se pensa", e que é o neutro plural substantivado de νοούμενος, participio presente pasivo de νοέω, noéo, 'comprender', 'intelixir', que é o obxecto tal como sería en si mesmo, introduciuno, na filosofía moderna, Immanuel Kant no contexto das teorías do idealismo obxectivo, doutrina epistemolóxica que se complementa coa teoría metafísica de que o obxecto coñecido non ten máis realidade que o seu ser pensado polo suxeito; mediante a autoconciencia deste, a verdadeira esencia do obxecto desvélase como a actividade subxectiva de pensamento como algo real e non abstracto.
A definición que antecede corresponde as escolas filosóficas que van camiño ao idealismo alemán, e en concreto a Kant. Non obstante, Kant é ao mesmo tempo materialista, pois contempla a existencia do mundo exterior, independentemente do home, cognoscíbel para este, aínda que non na súa totalidade.
O idealismo distingue entre
As características principais deste movemento, resumindo, son: Non coñecemos as cousas tal e como son en si (nóumeno), senón o que aparece (percibimos) aquí e agora (fenómeno).
Budzhak
Budzhak é o sur da rexión histórica de Besarabia, agora forma parte do óblast de Odesa, en Ucraína. Localízase no Mar Negro entre os ríos Danubio e Dniester e Moldavia.
Budzhak foi e aínda é unha rexión multiétnica, os nogai habitaban a rexión ata o século XVIII cando foron forzados a emigrar pola colonización rusa. Unha parte da terra deixada polos nogais foi ocupada por gagausos e búlgaros. No século XIX chegaron colonos alemáns de Württemberg e Prusia, poboación que foi deportada en 1940. A antiga colonia xudía da rexión foi masacrada ou deportada durante a segunda guerra mundial. Segundo o censo ucraíno de 2001 a poboación da rexión era de 617.200: 40% ucraínos, 21% búlgaros, 20% rusos, 13% romaneses.
Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense
Historia
A comezos do ano 2002, o museo pechou ao público para acometer obras de remodelación en profundidade. Os servizos do museo trasládanse ao edificio Santa María de Europa, na Carballeira, no que se almacenan a maioría das coleccións, agás unha selección da escultura máis representativa, que se mostra permanentemente dende maio de 2006, baixo o titulo Escolma de Escultura na sala de exposicións San Francisco, que serve tamén de base para outras actividades puntuais.
O edificio: O Pazo Episcopal
miniatura|esquerda|Escudo na fachada. A súa sede é o antigo Pazo Episcopal, edificio de fábrica románica iniciado no ano 1131, en tempos do bispo Diego de Velasco e que sufriu diversas transformacións en estilo gótico (Torre de Santa María), renacentista (soportal ao xardín, cuartos...) e barroco (portada, patio dianteiro).
Foi declarado Monumento Histórico-Artístico polo Decreto de 3 de xuño de 1931.
O Museo ocupa o actual edificio desde o ano 1951. O edificio foi obxecto de estudos arqueolóxicos (o que obrigou a pechar o museo desde o ano 2002) ó aparecer evidencias da ocupación do terreo desde época romana.
As coleccións
A sección de Belas Artes mostra esculturas do renacemento e barroco (como a Inmaculada de Juan de Juni ou cinco taboleiros do coro de Montederramo) e pinturas dos séculos XIX e XX.
Risorgimento
A unificación de Italia foi o proceso histórico que ao longo do século XIX pretendeu a unificación dos diferentes estados nos que se atopaba dividida a península Itálica, na súa meirande parte vencellados a dinastías consideradas "non italianas" como os Habsburgo ou os Borbón. Ha de entenderse no contexto cultural do romanticismo e a aplicación da ideoloxía nacionalista, que pretende a identificación de nación e estado, neste caso nun sentido centrípeto (irredentismo). Tamén é coñecido como il Risorgimento (rexurdimento en italiano), e mesmo como a reunificación italiana (considerando, impropiamente, que existiu unha unidade anterior, volvendo tempo atrás até a antiga Roma).
En calquera caso, foi canalizado finalmente pola casa de Savoia, reinante no Piemonte (de forma destacada polo primeiro ministro conde de Cavour), en prexuízo doutras intervencións de personaxes notábeis (Mazzini, Garibaldi) ao longo de complicadas vicisitudes vencelladas ao equilibrio europeo (intervencións de Francia e Austria), que culminaron coa incorporación do derradeiro reduto dos Estados Pontificios no ano 1870. Porén, continuou a reivindicación de territorios fronteirizos, especialmente co Imperio Austrohúngaro (Trieste e o Trentino), que se liquidaron parcialmente en 1919 trala Primeira guerra mundial (Tratado de Saint-Germain-en-Laye e expedición de Gabriele d'Annunzio).
Antecedentes
A comezos do século XIX Italia era só unha unidade xeográfica, cada pobo tiña os seus diferentes costumes, lingua, bandeira e himno. Ocupaban a península Itálica un mosaico de estados, algúns ocupados por potencias estranxeiras.
Fresno State Bulldogs
Fresno State Bulldogs son o equipo da Universidade do Estado de California en Fresno. Os equipos dos Bulldogs participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forma parte da Western Athletic Conference dende 1992.
Risorgimento
Antecedentes
Napoleón conquistou a península e modificou o mapa completamente. Anexionou Piemonte, Parma, Toscana, a República Lígur e os Estados Pontificios ao Imperio Francés, unificou todo o nordés da península para crear o Reino de Italia, do cal declarouse rei e tamén conquistou o Reino de Nápoles. Durante este período Italia sufriu toda unha serie de reformas liberais, como a abolición dos privilexios feudais e eclesiásticos. miniatura|300px|O congreso de Viena por [[Jean-Baptiste Isabey, 1819]]
Fresno State Bulldogs
Os deportes nos que participan son: baloncesto, béisbol, fútbol americano, golf, tenis, atletismo, campo a través, equitación, fútbol, sóftbol e voleibol.
Baloncestistas recoñecidos coma Melvin Ely e Rafer Alston estudaron nesta universidade.
Risorgimento
Antecedentes
Coa derrota de Napoleón, o Congreso de Viena (1815) reestrutura de novo o espazo xeográfico de Italia atendendo especialmente aos intereses das familias dinásticas e as grandes potencias europeas, nunca aos intereses do pobo.
O Imperio Austríaco anexionouse Lombardía e o Véneto e ademais colocou a príncipes austríacos no trono de Parma, Módena e Toscana. Sardeña e Piemonte unificáronse no Reino de Piemonte-Sardeña, o cal recibiu Savoia e Niza. Restauráronse os Estados Pontificios e aos Borbóns no trono de Nápoles, que pasou a chamarse Reino das dúas Sicilias.
Restaurouse o absolutismo en todos os Estados. Os gobernantes impostos polo Congreso de Viena non contaban co apoio popular, polo que tiveron que ser auxiliados polo Imperio Austríaco.
Mentres tanto, os ideais nacionalistas continuaban espallándose, incentivados pola volta ao absolutismo e o progreso económico. O incremento da produción téxtil de Piemonte precisaba dun mercado interior máis amplo onde colocar as súas manufacturas. A expansión do ferrocarril favorecía as comunicacións e a unidade dos diversos estados. Outros elementos aglutinadores eran a relixión católica, a cultura italiana e o romanticismo, que identificou a Italia co Risorgimento letterario, co que adquiriu un gran poder político. Escritos aparentemente literarios ou históricos estaban cheos de alusións á escravitude ou a tiranía. Onde non estaba permitida a crítica empregábase a sátira.
O Resorgimento letterario e o Romanticismo
miniatura|300px|A unificación italiana
A interpretación nacionalista da literatura italiana identifica a dominación española de Italia, cun período de decadencia na súa literatura debido, entre outras cousas, á acción da Inquisición (o tribunal relixioso tradicional, non a institución española, que operaba con distintos criterios). Algúns autores (como Campanella ou Giordano Bruno) sufriron persecución por motivos relixiosos, como tamén acontecera na Idade Media (e na Florencia de Savonarola). A identificación do ocupante coa opresión formaba parte da amplamente difundida propaganda antiespañola coñecida como Lenda negra, entre cuxos produtos artísticos poden contarse Os Noivos de Manzoni (ambientado no Milán do XVII) ou Don Carlo de Verdi (el mesmo un símbolo vivente do Risorgimento, pois, ademais do seu compromiso persoal e artístico coa causa italiana, o seu nome gritábase como acrónimo de Vittorio Emanuele Re d´Italia (Vitor Manuel, Rei de Italia).
Durante a primeira metade do século XVIII (que mal pode identificarse cunha retirada española de Italia, pois a presenza continuou a través dos Borbóns de Nápoles), produciuse unha revitalización da literatura coñecida como Resorgimento letterario, entre outras cousas, grazas ao carácter ilustrado dos seus novos gobernantes austríacos.
Gianbattista Vico representa o espertar da conciencia histórica en Italia. Na súa Ciencia Nova, investigou as leis que gobernan o progreso da raza humana, conforme ás cales desenvolveríanse os feitos históricos. Outros escritores importantes do Resorgimento letterario foron Giuseppe Parini, Gasparo Gozzi e Giuseppe Baretti.
As ideas que impulsaron a Revolución Francesa de 1789 deron un sentido especial á literatura italiana na segunda metade do século XVIII. Os italianos que aspiraban a unha redención política consideraban esta inseparable dunha recuperación intelectual, que ao mesmo tempo crían só podía levar a efecto volvendo ao antigo clasicismo. Este fenómeno foi unha repetición do que xa ocorrera na primeira metade do século XV.
Polo tanto, patriotismo e clasicismo, foron os dous principios que inspiraron a literatura que comeza con Vittorio Alfieri. Este autor encamiñou a literatura cara a unha motivación nacional, armada soamente co patriotismo e o clasicismo. Outros importante escritores patrióticos deste período foron Ugo Foscolo, Pietro Colletta, Carlo Botta, Vincenzo Monti ou Pietro Giordani.
Durante este período xurdiu a polémica sobre a pureza da linguaxe. Durante este período, a lingua italiana estaba ateigada de galicismos. A prosa precisaba dunha recuperación polo ben da dignidade nacional, e pensouse que isto non podería conseguirse se non era a través da volta aos grandes escritores do século XIV. Un dos promotores desta nova escola foi Antonio Cesari, que se empeñaba en establecer a supremacía do toscano sobre o resto de dialectos. Pero o patriotismo en Italia ten sempre algo de provinciano, e así, contra esta supremacía toscana proclamada e defendida por Cesari, xurdiu unha escola lombarda que non quería saber nada do toscano e que volvían á idea dunha lingua illustre.
O Romanticismo foi un movemento cultural e político que se orixinou en Alemaña a finais do século XVIII como unha reacción ao racionalismo da Ilustración e o Neoclasicismo. Exaltaba os sentimentos, o nacionalismo, o liberalismo e a orixinalidade creativa. É o movemento literario que precede ás revolucións políticas de 1848, pode considerarse representado por: Giuseppe Giusti, Francesco Domenico Guerrazzi, Vincenzo Gioberti, Cesare Balbo, Alessandro Manzoni e Giacomo Leopardi.
Logo de 1850 a literatura política perdeu importancia, sendo un dos derradeiros poetas deste xénero Francesco Dall'Ongaro, cos seus stornelli politici. Posiblemente a obra literaria que máis contribuíu ao asentamento da unidade italiana foi Corazón, de Edmondo de Amicis (1886), reunión de episodios protagonizados por nenos das distintas rexións italianas, que exaltan as virtudes, o heroísmo e o sentimento patriótico, dun xeito moi eficaz polo recurso ao sentimental. Foi amplamente utilizado como material escolar e pasado ao cine, a televisión e os debuxos animados (e non só en Italia: é a soada Marco, dos Apeninos aos Andes).
Andrés de Prada e Gómez de Santalla
Andrés de Prada e Gómez de Santalla, nado arredor de 1545 en Outarelo (O Barco de Valdeorras) e finado en Madrid o 13 de xuño de 1611, foi un político galego, secretario dos reis españois Filipe II e Filipe III.
Traxectoria
Foi nomeado Cabaleiro de Santiago, e Comendador da vila de Ocaña (provincia de Toledo), pero sen dereito a sucesión. Ademais obtería o dereito a crear un morgado na súa localidade natal de Outarelo, que herdaría, por falta de descendencia propia, o seu sobriño Diego de Prada e González, converténdose no segundo Señor da Casa de Outarelo. Levou a Outarelo o cranio do santo Francisco Blanco, mártir no Xapón. .
Euroliga 2018-19
A Euroliga 2018-19 foi a 19ª edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e a oitava desde o seu patrocinio por Turkish Airlines. Incluíndo as edicións desta competición organizadas por FIBA Europa foi a edición número 62. A Final Four desta Euroliga disputouse no Fernando Buesa Arena de Vitoria-Gasteiz, España.
Tempada regular
A tempada regular tivo lugar do 11 de outubro de 2018 a 6 de abril de 2019. Os oito primeiros clasificados clasificáronse para os Playoffs.
Clasificación
{|
Fonte: Euroleague
Playoffs
Os vencedores de cada eliminatoria pasaron a xogar a Final Four.
Final Four
Xogouse no Fernando Buesa Arena de Vitoria-Gasteiz (España), do 17 ao 19 de maio de 2019.
Premios Globo de Ouro
miniatura|dereita Os Premios Globo de Ouro (en inglés Golden Globe Awards) son galardóns de cine e de televisión outorgados pola prensa estranxeira acreditada en Hollywood. Creados en 1944, estes premios son considerados os máis importantes no mundo do cine e da televisión, despois dos Oscar e dos Emmy, respectivamente, se ben o número limitado de membros con dereito a voto fixo sospeitar a máis dun comentarista que estes poden ser presionados con facilidade -de feito en 1999 tiveron que xurar que non cederían a subornos- e que en realidade a cerimonia é unha escusa para reportar beneficios ós executivos da NBC.
Embarazo adolescente
A maioría dos embarazos adolescentes son embarazos non desexados.
Premios Globo de Ouro
As nomeamentos e os premios decídense por medio de votacións realizadas polos xornalistas estranxeiros en Hollywood. As cerimonias de entrega son diferentes ás dos outros dos premios, e celébranse durante unha cea á que asisten os nomeados e os xornalistas, ademais dalgúns invitados.
Embarazo adolescente
O embarazo nunha muller adolescente pode chegar a termo, producíndose o nacemento ou pode ser interrompido por aborto, xa sexa espontáneo ou inducido (aborto con medicamentos ou aborto cirúrxico), no caso de aborto inducido pode ser legal ou ilegal segundo as leis sobre o aborto de cada país.
Premios Globo de Ouro
Dáse a circunstancia de que a entrega dos Globos de Ouro lévase a cabo pouco antes da votación final para os Oscar, de forma que os gañadores de Globos de Ouro teñen frecuentemente unha vantaxe adicional para conseguir tamén un Oscar dado que obrigan ós académicos a reparar nos traballos seleccionados para esta primeira.
Licopeno
O licopeno (nome procedente do nome científico do tomate, Lycopersicum) é un composto fitoquímico e pigmento natural carotenoide do grupo dos carotenos de cor vermella brillante, que se encontra nos tomates e nalgunhas outras froitas e verduras de cor avermellada, como as cenorias vermellas, sandías, gacs (Momordica cochinchinensis), e papaias, pero non noutros vexetais tamén vermellos como amorodos, paprika, ou cereixas. Alimentos vexetais que non son vermellos poden conter licopeno, como os feixóns colorados ou o perexil. Aínda que o licopeno é quimicamente un caroteno, non ten actividade de vitamina A, a diferenza doutros carotenos.
En plantas, algas, e outros organismos fotosintéticos, o licopeno é un intermediario importante na biosíntese de moitos carotenoides, como o beta-caroteno, o cal é responsable de dar pigmentacións amarelas, laranxas ou vermellas, intervén na fotosíntese e na fotoprotección. Como todos os carotenoides, o licopeno é un hidrocarburo insaturado, é dicir, un alqueno non substituído. Estruturalmente, o licopeno é un tetraterpeno formado por oito unidades de isopreno, e está composto enteiramente por carbonos e hidróxenos. É insoluble en auga. Os once dobres enlaces conxugados do licopeno danlle a súa cor vermella brillante e a súa actividade antioxidante. Debido á súa forte cor e falta de toxicidade, o licopeno é un colorante alimentario útil (co número E160d) e o seu uso está aprobado na Unión Europea, EUA e outros países.
Consumo polos humanos
O licopeno non é un nutriente esencial para os humanos, pero encóntrase comunmente na dieta principalmente en pratos preparados con tomates. Cando se absorbe no intestino, o licopeno transpórtase polo sangue dentro de lipoproteínas e acumúlase principalmente no sangue, tecido adiposo, pel, fígado e glándula adrenal, pero pode atoparse na maioría dos tecidos.
Investigacións preliminares atoparon que as persoas que consomen tomates poden ter un menor risco de padecer certos cancros, posiblemente debido a que o licopeno afecta aos mecanismos do cancro de próstata. Porén, necesítanse máis estudos sobre esta área e as relacións co cancro de próstata foron consideradas insuficientemente probadas pola FDA dos Estados Unidos.
Estrutura e propiedades físicas
O licopeno é un tetraterpeno simétrico formado pola ensamblaxe de oito unidades de isopreno. É un carotenoide membro da familia dos carotenos, composto enteiramente por cabonos e hidróxenos. Os procedementos para illar o licopeno publicáronse por primeira vez en 1910, e a estrutura da molécula foi determinada en 1931. Na súa forma natural todo-trans, a molécula é longa e recta, cun sistema de once dobres enlaces conxugados, que reducen a enerxía necesaria para que os electróns fagan a transición a un estado de maior enerxía, o que permite que a molécula absorba luz visible. O licopeno absorbe todas as lonxitudes de onda da luz visible agás as máis longas, polo que aparece de cor vermella.
As plantas e as bacterias fotosintéticas producen de forma natural o todo-trans-licopeno, pero son posibles estericamente un total de 72 isómeros xeométricos da molécula. Cando se expoñen á luz ou á calor, o licopeno pode sufrir isomerización a un dos seus isómeros cis, estes teñen forma curvada en vez de linear. Os diferentes isómeros teñen distintas estabilidades debido á súa enerxía molecular, e de maior a menor estabilidade son: 5-cis ≥ todo-trans ≥ 9-cis ≥ 13-cis > 15-cis > 7-cis > 11-cis. No torrente sanguíneo humano, hai varios isómeros cis que constitúen máis do 60% da concentración de licopeno total, pero os efectos biolóxicos de isómeros individuais non foron investigados.
Papel na fotosíntese
miniatura|O licopeno é un intermediario clave na biosíntese de moitos carotenoides. Carotenoides como o licopeno son importantes pigmentos que se atopan nos complexos proteínas-pigmentos fotosintéticos das plantas, bacterias fotosintéticas e algas. Tamén se atopa nalgúns fungos (que non son fotosintéticos). Estes complexos son responsables das brillantes cores de froitas e vexetais, realizan varias funcións na fotosíntese, e protexendo os organismos fotosintéticos de danos producidos pola excesiva luz. O licopeno é un intermediario clave na biosíntese de moitos carotenoides importantes, como o beta-caroteno, e as xantofilas.
Fontes na dieta
Moitas froitas e verduras teñen contidos altos de licopeno, como o eleagno de outono (Elaeagnus umbellata), o gac, os tomates, sandía, pomelo rosa, goiaba rosa, papaia, seabuckthorn, bagas de goxi, e os froitos do xénero Rosa. Aínda que o gac (Momordica cochinchinensis) ten o contido máis alto de licopeno de todos os vexetais coñecidos, que é ata 70 veces maior ca o do tomate, debido á rareza da dispoñibilidade do gac fóra da súa rexión nativa no sueste de Asia, os tomates e as salsas baseadas no tomate, os seus zumes e o ketchup supoñen a gran maioría do consumo de licopeno dietario para a maioría da xente (ata o 85% nalgúns países). O contido de licopeno dos tomates depende da variedade e increméntase a medida que o froito madurece.
A diferenza doutras froitas e verduras, nas que o seu contido nutricional diminúe ao cociñalos (como ocorre co de vitamina C), o procesamento de tomates incrementa a concentración de licopeno biodispoñible. O licopeno no concentrado de tomate é ata catro veces máis biodispoñible ca en tomates frescos.