cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas de Barlovento, Cabo Verde
As Illas de Barlovento son un grupo de illas do arquipélago de Cabo Verde integrado por (de oeste para leste) Santo Antão, São Vicente, Santa Luzia (desabitada), São Nicolau, Sal e Boa Vista.
As restantes illas de Cabo Verde fan parte das Illas de Sotavento.
Bosque de ribeira
Chámase bosque de ribeira ou bosque en galería, á formación vexetal riparia, que medra nas marxes dun regueiro, lagoa ou río, e que adoita ser frondoso e composto por especies que gostan dos solos húmidos e lamacentos. Son importantes ecosistemas de transición para a flora e mais para a fauna e uns dos de maior biodiversidade.
O nome de "galería" provén do feito que a súa vexetación cobre o río formando unha especie de túnel, como se fose unha mina. Identifícase claramente na paisaxe por seguir mesmo o curso do río, formando un corredor normalmente distinto ou diferenciábel do resto da vexetación, ademais de se caracterizar por manter as especies autóctonas caducifolias en climas con seca estival, en zonas agrícolas, ou en zonas onde se reforestou con outras especies, coma ocorre na maior parte de Galicia con piñeiros e eucaliptos. Nas zonas máis húmidas de Galicia a vexetación dos bosques orixinais ou fragas non discordaba moito da riparia.
Ripisilva, vexetación ripícola ou de ribeira
É propio destes bosques a localización das especies nun sentido transversal ao curso do río, sendo as máis esixentes en humidade as máis achegadas a el, que afunden as súas raíces no mesmo leito, coma ocorre cos salgueiros, mentres que as menos esixentes aparecen afastadas varias decenas (ás veces até centos) de metros (tralo salgueiro, o amieiro, despois freixos, umeiros, tamargueiras, loureiros, cancereixos, sabugueiros, e unha gran variedade arbustiva e herbácea (xuncos, espadanas, silveiras, hedras e fentos).
Ciberengado de menores
O ciberengado de menores (tamén coñecido polo seu nome en inglés grooming) é un problema de acoso a menores que ten como campo de acción a rede, mediante o uso de Internet, consistente en accións deliberadas por parte dun adulto co fin de estabelecer lazos de amizade cun neno ou nena en Internet, co obxectivo agochado de obter unha satisfacción sexual e proverse de imaxes eróticas ou pornográficas do menor ou mesmo como preparación para un encontro sexual, posiblemente por medio de abusos.
Bosque de ribeira
Ripisilva, vexetación ripícola ou de ribeira
Na faixa atlántica a árbore raíña do bosque de ribeira é o amieiro (Alnus glutunosa). A formación de amieiros recibe o nome de ameal. Na conca mediterránea os lamigueiros (Populus sp.).
Estrato arbustivo
Os matos aparecen nos lugares de maior luminosidade, como nos bordos. Os máis frecuentes son o sabugueiro e o sanguiño. Tamén aparecen acivros e xibardas.
As rubideiras ou gateadoras, que gabean polos troncos das árbores á procura da luz, están ben representadas polas hedras, as herbas salgueiras ou as uvas de can. Tampouco é raro atopar o lúpulo. A rosácea espiñenta por excelencia é a silva.
Ecoloxía
Os bosques de ribeira dan acubillo a gran cantidade de animais, e particularmente de aves, e amosan unha capacidade de recuperación ante os incendios moi superior á dos bosques achegados.
Conservación
A alteración dos bosques en galería, por distintos aproveitamentos humanos adoita ser moi intensa, e quedan poucos intactos. En Galicia a situación non é moi grave pola abundancia de precipitacións, o rápido desenvolvemento destes e a ausencia de lumes preto dos ríos. Isto fai que case poidamos atopar os restos das fragas autóctonas nestes ecosistemas. En Suramérica, fundamentalmente na rexión selvática que inclúe o Brasil, o Paraguai e outros países, estes valiosos ecosistemas están a ser protexidos para o control da explotación humana.
Praia de San Xurxo
A praia de San Xurxo e un areal case virxe do concello de Ferrol, nas parroquias de San Xurxo da Mariña, Esmelle e Covas.
Descrición
A praia ten bandeira azul. O seu amplo areal e de forte ondaxe é empregado para todo tipo de deportes náuticos. Preto está o camping das Cabazas. Hai un carril bici pola estrada paralelo á praia sen acceso a ela. Ao norte a praia continúa como praia de Esmelle e a Fragata.
Provincia de Kai
300px|miniatura|Antiga provincia de Kai Kai (甲斐国, かいのくに, Kai-no-kuni ou 甲斐, かい) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Yamanashi, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Kōshin'etsu, na illa de Honshū. Kai chamábase Kōshū (甲州).
Kai limitaba coas provincias de Suruga (駿河), Shinano (信濃), Musashi (武蔵) e Sagami (相模).
Mar de Groenlandia
O mar de Groenlandia é a parte máis setentrional do océano Atlántico Norte, inmediatamente ao sur do océano Ártico. Está localizado entre a costa oriental de Groenlandia, as illas Svalbard, a illa de Jan Mayen e Islandia. O mar de Groenlandia defínese a miúdo como parte do océano Ártico, e ás veces como parte do océano Atlántico. Comprende aproximadamente 1 205 000 km² e a súa profundidade media é duns 1.450 m. O punto máis profundo, 5.600 m, foi atopado na fosa Molloy («Molloy Deep»), no estreito de Fram, entre o nordés de Groenlandia e as Svalbard.
Xeografía
O mar de Groenlandia está limitado ao oeste pola illa de Groenlandia, e ao sur polo estreito de Dinamarca e Islandia; ao sueste, detrás da illa Jan Mayen, atópase a vasta extensión do mar de Noruega, do que ás veces o mar de Groenlandia se considera unha extensión. A través do estreito de Fram, ao nordeste, o mar está delimitado polo arquipélago das illas Svalbard.
Correntes oceánicas
Este brazo do océano Glacial Ártico é o principal conduto das súas augas cara ao océano Atlántico. As progresivamente frías augas da Corrente do Atlántico Norte («North Atlantic Current») afúndense no océano Ártico, retornando ao sur en forma de Corrente Groenlandia Este («East Greenland Current»), unha parte importante da cinta transportadora do Atlántico. Debido á deriva de xeo do Ártico, pártea norte do mar de Groenlandia de cando en cando está aberta á navegación.
Biodiversidade
As principais especies que habitan este mar atópanse na base da cadea alimentaria. Existen grandes invertebrados, peixes, aves e mamíferos (incluídos focas, baleas e delfíns, que se alimentan de invertebrados e pequenos organismos.
Antonios-Grigorios Voutsinos
Antonios-Grigorios Voutsinos, A.A. (en Αντώνιος-Γρηγόριος Βουτσίνος), nado en Galissas (Siros) o 8 de maio de 1891 e finado o 23 de abril de 1968, foi un relixioso católico latino grego, bispo de Siros e posteriormente arcebispo de Corfú, Zante e Cefalonia.
Traxectoria
Naceu o 8 de maio de 1891 en Galissas, na illa de Siros, no Reino de Grecia. Ingresou nos Agostiños da Asunción, e o 11 de maio de 1918 foi ordenado sacerdote.
O 9 de xuño de 1937 foi nomeado bispo de Siros. Recibiu a ordenación episcopal o 25 de xullo do mesmo ano, de mans do delegado apostólico en Grecia, Angelo Roncalli (futuro papa Xoán XXIII), e tivo como co-consagradores ao arcebispo de Naxos, Andros, Tinos e Míconos Alessandro Guidati e ao arcebispo de Istambul Paul Kiredjian.
O 29 de maio de 1947 foi nomeado arcebispo de Corfú, Zante e Cefalonia. Permaneceu no cargo até a súa renuncia o 6 de xullo de 1952, sendo nomeado entón arcebispo titular de Aprus; pasou entón a residir en Francia, realizando diferentes encargos. Participou no Concilio Vaticano Segundo. Finou en París o 23 de abril de 1968.
Josquin des Prés
Josquin Des Prés, derivado do flamengo "Josken", diminutivo de "Xosé", latinizado Josquinus Pratensis, nado entre os anos 1450 e 1455 e finado o 27 de agosto de 1521, foi un compositor franco-flamengo do Renacemento, considerado o máis famoso compositor europeo entre Guillaume Dufai e Giovanni Pierluigi da Palestrina. Trátase da figura central da escola musical flamenga.
Videoxogo para un xogador
Un videoxogo para un xogador, (single-player en inglés) é aquel que ten entrada para un único xogador. Os videoxogos máis temperáns, como Tennis for Two, eran para dous xogadores, os xogos para un único xogador gañan popularidade pouco despois con títulos como Speed Race e Space Invaders. A primeiros dos 90 presentáronse moitos xogos que utilizaron redes de área local para modos de multixogador, Doom é un exemplo notábel destes.
Os xogos máis importantes para un xogador teñen historias interesantes, gráficos impresionantes, e personaxes non xogables máis realistas e mellores adversarios. Os exemplos notábeis inclúen xogos de acción e aventura como The Legend of Zelda, xogos de plataformas como Mario e Sonic, xogos de sixilo como Metal Gear, xogos de horror e supervivencia como Resident Evil e Silent Hill, e FPS como Doom, Half-Life e Deus Ex.
Algúns xéneros de videoxogos están orientados cara o único xogador no seu deseño. Tales xéneros inclúen xogos de crebacabezas, como o Tetris, e xogos de rol (RPG), como Dragon Quest e Final Fantasy. Adicións recentes a estes xéneros, como os MMOG, ou videoxogos multixogador masivos en liña, que teñen versións multixogador de xogos como o Tetris, están servindo para desfacer esta tendencia.
A vasta maioría de xogos de consola e xogos de arcade son deseñados de modo que poden ser xogados por un xogador; a pesar de que moitos destes xogos teñen modos que deixan xogar a dous ou máis xogadores (non necesariamente simultaneamente), moi poucos de feito requiren máis dun xogador para poder ser xogado.
Vilar, Leiloio, Malpica de Bergantiños
Vilar é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 71 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 41 homes e 30 mulleres.
Provincia de Izu
300px|miniatura|Antiga provincia de Izu Izu (伊豆国, いずのくに, Izu-no-kuni ou 伊豆, いず) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte da península de Izu da prefectura de Shizuoka, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Tōkai, na illa de Honshū. Izu chamábase Zushū (豆州).
O Pazo, Rianxo, Rianxo
O Pazo é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 347 habitantes (163 homes e 184 mulleres).
Cabanela, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Cabanela é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Aeroporto de Bratislava
O aeroporto M. R. Štefánik (IATA: BTS, ICAO: LZIB), tamén chamado aeroporto de Bratislava, é un aeroporto eslovaco situado a uns 9 km ao nordés do centro de Bratislava. Trátase do principal aeroporto de Eslovaquia. No ano 1993 foi bautizado na honra do xeneral Milan Rastislav Štefánik, cuxo avión estrellouse preto de Bratislava en 1919. O aeroporto é propiedade e está operado pola compañía Letisko M. R. Štefánika - Airport Bratislava, a.s. (BTS), que pertence totalmente ao goberno de Eslovaquia, a través do Ministerio de Transportes, Construción e Desenvolvemento Rexional. O ano 2016 utilizaron as súas instalacións un total de 1 756 808 pasaxeiros.
Bratislava é base para Letka Ministerstva vnútra Slovenskej republiky, a aeroliña gobernamental de Eslovaquia, ademais de para Ryanair, AirExplore, Go2Sky e Travel Service Slovakia. Durante un breve período de tempo en 2011, o aeroporto tamén foi un centro de conexións secundario para Czech Airlines. Nas súas instalacións tamén están baseadas dúas compañías de mantemento: Austrian Technik Bratislava e East Air Company. Air Livery, empresa dedicada ao pintado de avións, tamén ten instalacións no aeroporto.
Illas de Sotavento, Cabo Verde
As Illas de Sotavento son o grupo de illas do arquipélago de Cabo Verde que inclúen (de leste para oeste): Maio, Santiago, Fogo e Brava.
Fan parte aínda: illote de Santa María, adiante da cidade de Praia, na illa de Santiago; illote Grande, illote de Cima, illote do Rei, illote Luís Carneiro e illote Sapado, cerca de 8 km da illa Brava e illote da Areia, xunto ás costas da mesma illa.
As restantes illas de Cabo Verde forman parte das Illas de Barlovento.
Javier Luces Gil
Javier Luces Gil, nado o 5 de decembro de 1899 e finado na Estrada en febreiro de 1974, foi un mestre e avogado galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato do Instituto de Santiago de Compostela e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Mestre en Visneiro. Na República fundou e dirixiu o periódico La Palanca. Durante o franquismo foi secretario e despois director do Grupo Escolar José Antonio da Estrada.
Vida persoal
Casou coa tamén mestra Paulina Velasco de la Vega.
Bondage
miniatura|dereita|Bondage.
Características
Os atamentos poden facerse sobre unha parte ou sobre a totalidade do corpo, utilizando xeralmente cordas especiais que poden atoparse en calquera sex-shop, pero tamén, con certa frecuencia, cadeas (aínda que isto estaría máis próximo do BDSM), e, máis en xeral, calquera outra cousa que poida servir para inmobilizar a unha persoa. Con certa frecuencia, á persoa aplícaselle unha mordaza.
O bondage pode usarse como práctica estético-erótica, como parte dunha relación BDSM, como unha variante erótica máis ou como elemento en cerimonias de dominación ou de sadomasoquismo. Aínda que existen desacordos (especialmente cando só se usan cordas), adoita considerarse como formando parte da chamada cultura BDSM.
Provincia de Echigo
300px|miniatura|Antiga provincia de Echigo Echigo (越後国, えちごのくに, Echigo-no-kuni ou 越後, えちご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte Honshū da prefectura de Niigata, historicamente na parte Hokurikudō (北陸道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Echigo limitaba coas provincias de Etchū (越中), Shinano (信濃), Kōzuke (上野), Mutsu (陸奥) e Dewa (出羽).
Vira
O Vira é un baile solto característico do norte de Portugal. Bailase tamén en Galiza onde se conservou principalmente na comarca da Limia.
Características
O vira é un derivado da xota, un baile que se popularizou por toda a península ibérica no século XIX. Nos territorios do norte de Portugal, a xota dou lugar ao vira ou, visto doutro xeito, vira é nome co que se coñece á xota nestas terras. Neste sentido, o feito de que a copla de volta máis frecuente nas xotas galegas denomine "vira" o baile, fai pensar que posibelmente tamén fose o nome dado as xotas en Galiza antigamente.
Acompañado sempre pola música do acordeón, o vira é un baile lúdico interpretado por un número variábel de parellas colocadas dúas fileiras, unha de homes e outra de mulleres. Ten dúas partes diferenciadas: punto e volta. Os puntos son pasos picados, valseados, embotados, etc; a volta adoita facerse en roda ou cruzando as filas con pasos valseados.
En Portugal existen múltiples variantes tanto musicais como na maneira de bailar o vira dependendo das distintas áreas xeográficas: vira de roda, vira estrepassado, vira roubado, vira afandangado, vira valseado, vira-flor, vira de trempe, vira galego, vira ao desafío, vira poveiro (da Póvoa do Varzim), etc.
En Galiza foi conservado nas comarcas ourensás da raia, en especial na vila limiense de Olelas onde mantén grande tradición. Tamén aparece de xeito illado noutros lugares como Bembibre, onde foi recollido polo grupo de baile e música tradicional Brincadeira no ano 1985. A actividade das canteiras da zona trouxo traballadores do norte portugués, sendo a mestura dos xeitos miñotos de tocar e bailar cos galegos a orixe a este baile.
Naziha al-Dulaimi
Traxectoria
Al-Dulaimi, cuxo avó deixara al-Mahmudia (entre Bagdad e Babilonia) e se instalou en Bagdad a finais do século XIX, naceu en 1923. Estudou medicina no Royal College of Medicine (máis tarde adscrito á Universidade de Bagdad). Ela foi unha das poucas estudantes femininas na Facultade de Medicina. Durante ese tempo uniuse á "Sociedade de Mulleres para Combater o Fascismo e o Nazismo" e participou activamente no seu traballo. Máis tarde, cando a sociedade mudou o seu nome polo de "Asociación de Mulleres Iraquís" converteuse en membro do seu comité executivo.
En 1941 graduouse como doutora. Despois de se graduar, foi asignada ao Hospital Real en Bagdad, e despois foi trasladada ó Hospital de Karkh. Durante todo ese período foi sometida a hostigamento polo aparato de seguridade da monarquía, debido á súa simpatía cos pobres e o tratamento médico gratuíto que lles ofrecía na súa clínica do distrito de Shawakah. Trasladada a Sulaimaniyah (en Kurdistán), a súa clínica converteuse de novo nun refuxio para pacientes indixentes que recibiron o seu coidado e apoio de forma gratuíta. De Sulaiminiyah foi trasladada de novo a outras cidades e provincias (Kerbala, Umarah).
En 1948 fíxose membro do Partido Comunista Iraquí (ICP), que nese tempo se opuña a monarquía gobernante. En xaneiro de 1948, a doutora Naziha participou activamente no levantamento popular "al-Wathbah" contra o Tratado colonialista de Portsmouth, e noutras loitas patrióticas.
En 1952 escribiu o libro titulado The Iraqi Woman (en galego, A Muller iraquí) no cal escribiu sobre as mulleres da clase campesiña (al-fallahin), que estaban privadas de todos os dereitos, tanto en termos de represión dos homes como de opresión de clase. Tamén escribiu sobre mulleres de clases superiores que tiñan un status material máis alto, pero que tamén eran tratadas polos homes como a súa propiedade, e non como un ser humano real.
Tentou reactivar a Asociación de Mulleres Iraquís e, co apoio de ducias de mulleres activistas, solicitou ás autoridades a creación dunha "Women's Liberation Society" (en galego, Sociedade de Liberación das Mulleres). Pero a solicitude foi rexeitada. En resposta, algunhas das asinantes lideradas pola doutora Naziha, decidiron seguir adiante e crear esta organización de tódolos xeitos, aínda que clandestinamente, e despois de mudar o seu nome a League for Defending Iraqi Woman's Rights (en galego, Liga para a Defensa dos dereitos da Muller Iraquí). A Liga creouse o 10 de marzo de 1952. Entre os obxectivos da Liga estaban:
Baixo o liderado e participación activa da doutora Naziha a Liga (o seu nome foi posteriormente mudado a Iraqi Women's League, en galego Liga das Mulleres Iraquís) desenvolveuse durante os anos seguintes e converteuse nunha organización de masas despois da Revolución do 14 de Xullo. Cun número de membros superando os 42.000 (dunha poboación total no momento de 8 millóns), conseguiu moitos avances para as mulleres iraquís, en particular a progresista Lei Núm. 188 sobre o Estado Persoal (1959).
En recoñecemento ao seu papel e logros, a Liga das Mulleres Iraquís converteuse nun membro permanente do Secretariado da Federación Internacional de Mulleres. A doutora Naziha foi elixida membro da asemblea e da executiva da Federación, e máis tarde converteuse en vicepresidenta desta organización internacional. Converteuse nunha destacada figura feminina a nivel internacional, así como no mundo árabe e no "Terceiro Mundo."
Durante a década de 1950, a doutora Naziha participou activamente no Movemento pola Paz Iraquí, e foi membro do comité preparatorio para a conferencia Partisanos pola Paz que se celebrou en Bagdad o 25 de xullo de 1954. Tamén foi membro do Consello Mundial pola Paz.
Pasou a década de 1950 investigando e erradicando a bacteria autóctona da sífilis endémica no sur de Iraq.
Historia de Hiderabad
Golconda
Achados arqueolóxicos recentes da idade de Ferro e túmulos megalíticos falan dun poboamento da área dende polo menos o 500 a. C.
Naziha al-Dulaimi
Traxectoria
Despois de que a monarquía fora derrocada, foi elixida polo Presidente Abd al-Karim Qasim como Ministra de Concellos no gabinete de 1959 como a única representante do ICP no seu goberno republicano. Foi a primeira ministra na historia moderna de Iraq, e a primeira ministra do gabinete no mundo árabe. Máis tarde asumiu o cargo de Ministra de Estado nunha formación posterior do gabinete.
Historia de Hiderabad
Golconda
Pero o primeiro asentamento permanente coñecido data do 1143, cando os gobernantes da dinastía hindú Kakatiya de Warangal erixen, nun outeiro a occidente do centro da cidade actual, unha primitiva fortaleza de barro, chamada Golconda. En 1347 pasará a poder do sultanato islámico de Bahmani. Reconstrúese o forte na segunda metade do século XIV converténdose en capital dunha importante provincia.
Naziha al-Dulaimi
Traxectoria
Durante a súa carreira no goberno, al-Dulaimi xogou un papel decisivo en converter os vastos barrios marxinais do leste de Bagdad nun enorme proxecto de obras públicas e vivendas que chegou a ser coñecido como Thawra (Revolución) City—agora Sadr City. Tamén axudou a redactar a secular Lei de Asuntos Civís de 1959, que se adiantou ó seu tempo na liberalización das leis de matrimonio e herdanza en beneficio das mulleres iraquís.
Por mor das súas múltiples actividades no Partido Comunista e no movemento patriota, a doutora Naziha padeceu un considerable hostigamento e represión en varios períodos. Viuse obrigada a deixar o país e ir ó exilio varias veces. Mais isto non lle impediu unirse cos seus camaradas no partido e no movemento patriota, e ás súas irmás do movemento das mulleres, na loita polos dereitos lexítimos e democráticos das mulleres.
A doutora Naziha foi unha verdadeira loitadora comunista, e unha persoa do partido dedicada e fiable. Así ocupou unha posición de liderado no partido e converteuse en membro do seu Comité Central. A finais da década de 1970, cando a camarilla gobernante ditatorial se preparaba para lanzar a súa campaña sanguenta e traidora contra o Partido Comunista Iraquí, ela era membro do Secretariado do Comité Central.
Historia de Hiderabad
A nova capital dos Qutub Shahi
Os inconvenientes do precario abastecemento de auga no alto e as epidemias derivadas fixeron que o sultán Muhammad Quli Qutb Shah decidira fundar en 1589 unha nova cidade a uns quilómetros ao leste, na beira meridional do río Musi, onde o seu pai construíra unha ponte (Purana Pul, ponte vella). miniatura|250px|dereita|O Char Kaman; ao fondo, o Charminar e á dereita a mesquita Mecca Masjid.
Naziha al-Dulaimi
Traxectoria
Durante os anos do seu exilio forzado, estivo total e emocionalmente unida ó seu pobo e patria e á súa causa xusta. É neste contexto que xogou unha función prominente na dirección do Comité para a Defensa das Persoas Iraquís, creado após o golpe de esquerdas do 8 de febreiro de 1963. O comité foi encabezado polo poeta iraquí Muhammad Mahdi Al-Jawahiri. Mesmo durante a década de 1990, cando era anciá e fráxil, non cesou no seu traballo no movemento das mulleres, particularmente na Liga das Mulleres Iraquís. O último evento importante no cal participou activamente foi nun seminario sobre a situación das mulleres iraquís celebrado en 1999 en Colonia, Alemaña.
Historia de Hiderabad
A nova capital dos Qutub Shahi
O plan en cuadrícula tiña a característica de partir dunha praza central cun monumental cuadripórtico, o Charminar. A cidade recibiu o nome de Hiderabad (polo da amada de Muhammad conversa ao islam, Hider Mahal). O sultán quería plasmar a idea do paraíso coránico na nova capital (ao norte do Charminar outra praza cunha fonte e catro portas cerimoniais ou Char Kaman ). Inspirándose no modelo da Isfahan safávida mandou traer arquitectos persas para o seu planeamento e execución.
Naziha al-Dulaimi
Traxectoria
Participou nos preparativos do 5.º Congreso da Liga das Mulleres Iraquís, pero antes de que fose convocado (en marzo de 2002) padeceu un derramo cerebral que a paralizou.
Historia de Hiderabad
A nova capital dos Qutub Shahi
A cidade creceu acomodando o surplus de poboación de Golconda e floreceu no século XVII coma centro do comercio e no eido da cultura (artes e letras). Tiña sona polos seus xardíns (baghs) comparables aos do seu modelo.
O emperador mongol Aurangzeb a destruíu en gran medida (os pazos shahis, no cuadrante noroeste do Char Kaman). Foi en 1687 trala conquista final da fortaleza de Golconda que quedou reducida a ruínas ata hoxe. Despois, unhas décadas de rápido declinar coa perda mesmo da capitalidade provincial, nas que soamente cabe indicar a terminación da gran mesquita en 1693 (Mecca Masjid xunto ao Charminar).
Esplendor dos Nizam de Hiderabad
Porque en 1724 o vicerrei do Deccan proclamou a súa autonomía do Imperio mogol, instaurando a dinastía Asaf Jahi (os Nizams). Durante os máis de dous séculos do seu goberno a cidade experimentou un novo crecemento tanto económico coma cultural converténdose na capital (1763) do estado homónimo máis grande e rico dos da India. Na segunda metade do XVIII, Hiderabad estaba entre as vinte maiores cidades do mundo.
Antes, de 1724 a 1740, arrodeouse de bastións defensivos ante a ameaza dos Maratha e a partir de 1750 iniciouse a construción dun conxunto de pazos (Chowmahalla) ao suroeste do Charminar, resumo do luxo e magnificencia da corte dos Nizam.
Os Nizam souberon manter o seu poder cunha sabia política de alianzas coas potencias coloniais, franceses e británicos, quen de todas as maneiras mantiñan representantes na corte e acuartelamentos nos arredores da cidade. Dun destes xurdiu Secunderabad (1807 acuartelamento británico, cidade xemelga de Hiderabad), ao norte, cara a onde a cidade se tiña estendido na outra beira do río Musi (centro da metrópole actual), polo que foron construídas novas pontes.
Época contemporánea
Trala anexión do estado de Hiderabad pola Unión India en 1948, deveu capital de Andhra Pradesh en 1956 e, a partir dos anos noventa, converteuse nun dos centros das tecnoloxías da información e biotecnoloxía que están a fornecer o gran desenvolvemento experimentado pola India nestas últimas dúas décadas. En concreto a HITEC City, ao noroeste da área metropolitana, é un amplo complexo urbano de nova creación onde aséntanse case que todas as empresas multinacionais significativas do sector.
Escola de ferrado
As escolas de ferrado foron un sistema de ensino galego do século XVIII. Impartíano os denominados escolantes, mestres non titulados habitualmente con escasa formación. O servizo era pagábase ferrado de cereal, costume do que as escolas obteñen o seu nome.
Andrew Crosse
Andrew Crosse, nado en Fyne Court, Broomfield, Somerset. o 17 de xuño de 1784 e finado ibídem o 6 de xullo de 1855, foi un científico e escritor inglés. Crosse foi un pioneiro da experimentación dos usos da electricidade. Acadou certa sona despois de que a prensa se fixese eco duns experimentos de "electrocristalización" que el dirixiu en 1836, e durante os cales "apareceron" insectos.
Escola de ferrado
Características
miniatura|Ferrado para medi-lo millo no muíño da seca de Cambados. Os pais pagaban, para a escolarización dos seus fillos, un ferrado, ben fose de centeo, trigo ou millo; este pago equivalía aproximadamente a 12-18 quilos por rapaz. . O espazo da casa que se escollía, acostumaba ser a lareira ou o comedor, aínda que tamén se podían empregar palleiros e cortes. Dispoñían dun mobiliario e material rudimentario e limitábanse normalmente ao ensino do básico: ler, escribir e contar, seguindo procedementos didácticos tradicionais como o ditado.
Os escolantes podían ser labregos que completaban os seus ingresos dando clases aos nenos do seu lugar, cregos, vellos ou ben xente sen oficio nin recursos que subsistía grazas a darlles clases aos nenos. . Os estudantes tiñan que compaxinar o ir á escola co traballo, xa que na maioría dos casos os rapaces eran imprescindibles nas casas para traballar.
Andrew Crosse
Traxectoria
Crosse foi o primoxénito de Richard Crosse e Susannah Porter. En 1788 acompañou aos seus pais nunha viaxe por Francia, onde por un tempo asistiu a un colexio en Orleáns. Entre os seis e os oito anos tivo un titor, o reverendo Mr White, en Dorchester, do cal aprendeu grego. O 1 de febreiro de 1792, foi enviado a un colexio privado en Bristol.
Escola de ferrado
Características
Cara o comezo do século XX comezouse a pagar en diñeiro o que sería o valor dun ferrado de trigo. Coa suba dos prezos do trigo, aló polos anos 40 do século XX, houbo unha proliferación de mestres e mestras de ferrado.
Andrew Crosse
Traxectoria
Hai quen suxire que foi este peculiar personaxe o que dalgún xeito inspirou algunhas pasaxes da novela Frankenstein, de Mary Shelley. O 28 de decembro de 1814 Mary Shelley asistiu, acompañada do seu esposo, a unha conferencia do extravagante científico. Nela chegouna a coñecer persoalmente e extraeu moitos datos acerca da forma na que Crosse afirmaba crear vida a partir da electricidade.
En 1807, Crosse encetara un experimento de creación de vida a partir da «electro-cristalización» de materia inanimada. Ese mesmo ano chegou a afirmar ter creado pequenas criaturas en forma de insectos que chegaban a andar e desenvolverse por si mesmas.
Crosse gustaba de auto-alcumarse "O electricista", é así había titular a súa biografía. Pero o seu discurso e demostracións foron moi cuestionados cando non abertamente atacados. Non só pola comunidade científica senón pola relixiosa. Algúns estamentos eclesiásticos consideraron a Crosse un ser endiañado. Chegándose ó extremo de encargar ó reverendo Philip Smith a celebración dunha serie de exorcismos en tódalas propiedades de Andrew Crosse, sobre os seus equipos de traballo e na súa propia persoa.
Escola de ferrado
Características
Os materiais educativos eran escasos e o mestre adoitaba levalos de aldea en aldea. Eran textos escritos á man, que ás veces o propio escolante convertía nun pequeno libro, até que xa no século XX se foron incorporando os libros de texto, fundamentalmente as enciclopedias, as de Álvarez e a de Dalmau; en ocasións tamén empregaban mapas. O alumnado empregaba unha pequena lousa para facer as contas e os primeiros ensaios de escritura e posteriormente escribíase xa en papel. O ensino era moi básico: contas (para medir e contar o número de leiras), as letras para ler ou escribir os contratos de compra e venda, ditados, e nalgún caso nocións de xeografía. A técnica que usaban para o ensino era moi simple: a repetición; saía un neno ao encerado e os demais copiaban o que el escribía.
Andrew Crosse
Traxectoria
Ante a manifesta animadversión que sufría a súa actividade científica, optou por retirarse á súa mansión de Fyne Court.
Crosse volveuse solitario e desconfiado, pero continuou investigando. Até que o 26 de maio de 1855 tivo un ataque de parálises do que nunca se recuperou.
O 6 de xullo dese mesmo ano finou, ao tempo que a súa mansión de Fyne Court era arrasada por un incendio, que acabou tamén co seu laboratorio e os seus arquivos.
Villaviciosa de Odón
Villaviciosa de Odón é un municipio español da provincia e Comunidade de Madrid, situado ao oeste da área metropolitana da capital. Limita cos termos municipais de Móstoles, Alcorcón, Boadilla del Monte, Brunete, Villanueva de la Cañada e Sevilla la Nueva. A poboación supera os 26.000 habitantes (2006).
Villaviciosa de Odón é ademais a localidade onde se sitúa o campus principal da prestixiosa Universidad Europea de Madrid.
Historia
Sábese que o primeiro núcleo de poboación das terras que agora ocupa Villaviciosa de Odón era a antiga Calatalifa ou Castelo do Califa, poboado árabe citado polo cronista Ibn Hayyan no ano 939, aínda que probablemente a súa fundación sería anterior.
Como tantos outros pobos da Comunidade de Madrid, Calatalifa foi ocupado polas tropas Castelán-Leonesas durante a Reconquista, no avance cristián que, despois de conquistar Mayrit (Madrid), concluíu coa conquista de Toledo polo rei Afonso VI. Con habitantes das tres culturas, cristiáns, musulmáns e xudeus, foi subsistindo até desaparecer cara a finais do século XIII.
A poboación volve aparecer a mediados do século XV xa co nome de Odón, posto que un documento manuscrito datado en 1459 que dá fe dunha compra-venda de terreos e consérvase no Concello sérvenos de fonte fidedigna. Con todo, descoñécese a orixe do devandito nome, aínda que Sebastián de Covarrubias di que "Odón é nome hebreo e vale tanto como o louro, o colorado".
É xa a principios do século XVIII cando aparece o nome de Villaviciosa de Odón en documentos oficiais, e mesmo alterna os dous nomes, como podemos comprobar nun decreto de Filipe V que converte a zona en Bosque Real: "Vin en declarar que o novo Bosque da vila de Odón ou Villaviciosa, que é propio do infante don Filipe, o meu fillo, e os seus límites, cos seus aumentos ou extensións que en diante tiver, son e han de ser Bosque Real, con todos os seus privilexios e liberdades".
O de 'vila' é título que levan moitas poboacións, aínda que non o expliciten no nome, e o de 'viciosa', do latín 'viti?os seus', é pola bonanza do lugar, segundo a cuarta acepción de 'vicioso' do DRAE: 'abundante, provisto, deleitoso'.
Xeografía
Situado na conca media do río Guadarrama, o municipio ocupa 6.810 hectáreas. Este río, xunto cos seus afluentes, os arroios de la Vega e da Nai, define o territorio. Ao municipio accédese desde a estrada (antiga) M-501, km 6-9. Villaviciosa de Odón atópase situada nas coordenadas 40°21′30″N 3°54′12″O﻿ / ﻿40.35833, -3.90333.
Festas locais
miniatura|esquerda|Igrexa de San Sebastián
Monumentos
miniatura|dereita|175px|Castelo de Villaviciosa de Odón. O castelo de Villaviciosa de Odón atópase na avenida de Madrid s/n. Construíuse a principios do século XV por iniciativa dos primeiros Condes de Chinchón. Sobre a edificación desta fortaleza, no ano 1496 os Marqueses de Moya, Andrés Cabrera e Beatriz Fernández de Bobadilla, construíron o castelo. Durante o levantamento comuneiro, os Capitáns Diego de Heredia e Antonio de Mesa, arrasárono en 1521. En 1583 Diego Fernández de Cabrera e Bobadilla, terceiro Conde de Chinchón, encargou a súa reconstrución a Juan de Herrera, o arquitecto real, cambiando unha das torres a súa base, por outra de forma cadrada e máis alta, sendo esta distinta ás outras tres que son redondas. Dous séculos máis tarde, en 1738, Filipe V comprou o condado de Chinchón, incluído o seu Castelo. O título de conde de Chinchón foille concedido uns anos despois ao medio irmán de Fernando VI, que se afeccionou a visitar o Castelo. Tanto lle gustou a contorna, que encargou a Ventura Rodríguez a súa rehabilitación e restauración. Mesmo lle deu o seu actual nome á localidade, Villaviciosa de Odón. O 17 de agosto de 1758, morta a súa esposa Bárbara de Barganza, Fernando VI instalouse na fortaleza, até a súa morte. A soada condesa de Chinchón inmortalizada por Goya, tamén tivo relación co Castelo de Odón ao casar con Manuel Godoy, favorito de Carlos IV. En 1808, o mesmo ano en que se separaba da condesa, Godoy caeu en desgraza polo motín de Aranjuez e o destino conduciulle preso á capela do Castelo de Odón, antiga posesión do seu sogro. En 1846, creábase a Escola Especial de Enxeñeiros de Montes, que ocuparía e adaptaría o Castelo e a leira anexa dous anos despois. A fortaleza recuperou o uso militar en 1886, coa instalación do Colexio de Educandos do Corpo de Carabineros, aínda que por pouco tempo. Igual que outros castelos, foi usado como celeiro e casa de labor durante moitos anos. Durante a Guerra Civil foi saqueado e serviu como aloxamento tanto das tropas republicanas como das do bando nacional. Finalmente en 1965 os propietarios, os Condes de Chinchón, entran en negociación co Estado, que o adquiriu e restaurouno en profundidade; desde 1972 acolle o Arquivo Histórico do Exército do Aire. miniatura|dereita|175px|Concello de Villaviciosa de Odón. Outros monumentos son: a Fonte do Tres Caños construída por Ventura Rodriguez, a coñecida Casa Huerta do Arroio de Manuel de Godoy reconstruída uns anos antes da Guerra Civil, o Palacio da Candelaria, Palacio dos Duques de Gandía, e a Casa do Concello.
Literatura
O pobo aparece retratado mágicamente, mesmo cunha curiosa lenda sobre a súa orixe, no volume de relatos As fadas de Villaviciosa de Odón, de María Luisa Gefaell.
No libro escrito o 27 de marzo de 1910 " Historia dunha árbore" de Gonzalo López-Polín e Morais de Castela. Autobiografía dunha árbore (olmo) que naceu nos Testerales, e relaciona a súa vida coa de Villaviciosa de Odón. Aínda que xa non existe a gran maioría do bosque como el descríbeo, pola súa información detallada pódese saber como era a vida naqueles anos, a riqueza das súas augas, os dereitos e servidumes dos regadores, os legados outorgados ao pobo e que se creou a primeira Escola de Enxeñeiros de Montes en 1848, o castelo, as casas (palacetes, fraguas, muíños, conventos etc.) que existían, os lugares e recunchos que comentan os maiores do lugar.
Educación
En Villaviciosa de Odón hai 5 gardarías (1 pública e 4 privadas), 3 colexios públicos de educación infantil e primaria, 2 institutos de educación secundaria e 5 colexios privados (con e sen concerto) ademais dun campus da Universidade Europea de Madrid (privada).
Transportes
A localidade de Villaviciosa está unida polas empresas de autobuses: De Blas y Cía, S.L., Empresa Llorente, CEVESA e Autoperiferia.
Arredores
Existen varias urbanizacións, "El Castillo", "Campodón" (Esta pertence tanto a Villaviciosa como a Alcorcón), "El Cerro de las Nieves (I y II)" e "El Bosque".
Irish Rugby Football Union
A Irish Rugby Football Union, IRFU (en irlandés: Cumann Rugbaí na hÉireann) é o corpo administrador do rugby en Irlanda. A IRFU ten como sede o estadio de Lansdowne Road, onde o equipo da illa xoga os seus compromisos internacionais. A Unión posúe tamén os campos de Ravenhill Stadium en Belfast, Thomond Park en Limerick e varios campos nas áreas provinciais que son alugados aos clubs.
Actualmente hai arredor de 95.000 xogadores en total na Irlanda, onde 56 clubs están afiliados á Subdivisión (Branch) de Ulster; 71 á Subdivisión de Leinster: 59 da Subdivisión de Munster e 19 á Subdivisión de Connacht. Ademais, hai 246 escolas de rugby, en Ulster (107), Leinster (75), Munster (41) e Connacht (23).
Historia
Inicialmente había dúas unións fundadas en 1874: a Irish Football Union que tiña unha xurisdición sobre os clubs de Leinster, Munster e parte do Ulster; e a Northern Football Union of Ireland, que controlaba a área de Belfast. A IRFU foi fundada en 1879 coma amálgama entre os dous organismos anteriores e foron creadas as divisións de Leinster, Munster e Ulster. A división de Connacht foi creada en 1886.
A IRFU foi un dos membros fundadores da International Rugby Board en 1886 con Escocia e Gales. (A Inglaterra non se uniu até 1890).
A raíz da división política de Irlanda en dous estados: a República de Irlanda (orixinalmente o Estado Libre de Irlanda) e Irlanda do Norte (unha división política do Reino Unido), o Comité da Irish Rugby Football Union, decidiu que seguiría a administrar os seus asuntos sobre a base dos 32 condados de Irlanda e a tradicional de catro provincias de Irlanda: Leinster (12 condados), Ulster (9 condados), Munster (6 condados) e Connacht ( 5 condados).
Isto conduciu a unha situación única entre os equipos internacionais de rugby, onde os equipos representativos de Irlanda se forman extraendo xogadores de dous países distintos: Irlanda (un Estado independente e soberano) e Irlanda do Norte (unha división administrativa do Reino Unido). Para manter a unidade do rugby irlandés e os vínculos entre Norte e Sur, a IRFU comprou un novo terreo en 1923 en Ravenhill distrito de Belfast a un custo de 2.300 £. O primeiro partido internacional en Ravenhill, enfrontou a Irlanda con Escocia hai máis de medio século (en 1953-54), no partido os irlandeses obtiveron a vitoria por 6 a 0. Australia xogou contra Romanía na Copa do Mundo de rugby de 1999 nese estadio. O seguinte compromiso internacional disputado en Ravenhill foi un partido amigable fronte á Italia en agosto de 2007, debido ao peche temporal de Lansdowne Road para a súa reconstrución.
Durante os anos 1880s as catro divisións provinciais da IRFU xogaron por primeira vez competicións de copa, e malia que estas competicións aínda teñen lugar tódolos anos, a súa importancia diminuíu debido á chegada da AIB League de 48 Clubs Senior en 1990.
As catro provincias xogan competicións internacionais dende os anos '20 e continúan a ser un foco de xogadores de proxección internacional. Munster, Leinster e Ulster continúan e ser os tres equipos fortes, xunto con Connacht no Oeste da Illa, tradicionalmente as provincias máis febles nos resultados (Connacht) reciben só a metade da cantidade de cartos que reciben as outras tres provincias da IRFU. As catro provincias xogan na Magners League na súa categoría sénior.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006
O Estatuto de Autonomía de Cataluña (en catalán: Estatut d'Autonomia de Catalunya) é a norma institucional básica de Cataluña de acordo co establecido ao título oitavo da Constitución española de 1978. Denomínase tamén Estatuto de Miravet porque foi en Miravet onde se reuniron parlamentarios cataláns de todos os partidos por ver de botalo adiante.
O Parlamento de Cataluña aprobou o 30 de setembro de 2005 a Proposta de Novo Estatuto de Autonomía de Cataluña que foi aceptada a trámite polo Congreso dos Deputados o 2 de novembro de 2005. Foi aprobado polo Congreso dos Deputados o 30 de marzo de 2006 e polo Senado de España o 10 de maio de 2006 despois dunha substancial modificación. Foi aprobado tamén en referendo polo pobo de Cataluña o 18 de xuño de 2006. Está vixente dende o 9 de agosto de 2006 aínda que foi modificado por unha sentenza do Tribunal Constitucional do 28 de xuño de 2010.
Un estatuto polémico
O Estatuto de Miravet, foi presentado ao Congreso dos Deputados o 2 de novembro de 2005, por tres relatores do Parlamento de Cataluña. Os relatores, Artur Mas (CIU), Manuela de Madre (PSC) e Josep-Lluís Carod-Rovira (ERC), que explicaron por que era necesaria a Reforma do actual Estatuto de Autonomía de Cataluña que foi redactado a Sau e aprobado o ano 1979, fundamentando que Cataluña é unha nación, e relatando os cambios que sufriu a sociedade nos últimos 26 anos, desde a entrada de España na Comunidade Europea.
O mesmo día da súa aceptación a trámite, o 2 de novembro de 2005, o Partido Popular, presentou un Recurso de inconstitucionalidade ante o Tribunal Constitucional. Máis tarde rexeitouse, posto que o tribunal considerou que non se pode presentar un recurso de inconstitucionalidade por unha lei non aprobada.
Logo dunha longa e crispada negociación de emendas entre os partidos con representación no Congreso dos Deputados, fixéronse variacións en numerosos artigos. En maio de 2006, a proposta de Estatuto foi aprobada no Senado, co voto favorable do PSOE, CIU e IU, a abstención de ERC, EA e o PAR, e o voto contrario do PP.
O estatuto aprobarase en referendo popular o 18 de xuño, con 73,9% dos votos a favor, un 20,76% en contra e un 5,34% de votos en branco. Os votos nulos non chegaron ao 1%. A xornada estivo claramente marcada pola baixa participación, pouco máis do 49% do censo electoral.
Tras ser aprobado en referendo, e logo de que o rei dese o seu visto e prace, o estatuto foi publicado no BOE e entrou en vigor o 9 de agosto de 2006.
A sentenza do Tribunal Constitucional do 28 de xuño de 2010 recortou o Estatut, declarando 14 artículos inconstitucionais (1 totalmente e 13 parcialmente), e reinterpretando 27 máis. En contra desta resolución celebrouse o 10 de xullo de 2010 a manifestación "Som una nació, nosaltres decidim" (Somos unha nación, nós decidimos), cunha asistencia de máis dun millón de persoas.
Antecedentes
Despois da súa entrada en vigor o 9 de agosto de 2006, o Estatut recibiu sete recursos de inconstitucionalidade :
Durante a espera pola sentenza e as predicións claras que sería negativa, unha docena de xornais cataláns publicaron o 26 de novembro de 2009 un editorial conxunto titulado La dignitat de Catalunya ("A dignidade de Cataluña") para denunciar que un tribunal con varios membros mortos o co mandato acabado non debería ditar sentenza sobre unha lei referendada polo pobo de Cataluña, ademais de denunciar que levaban tres anos sen ditar resolución algunha.
Ante o recurso do PP, o Tribunal Constitucional ditou sentenza o 28 de xuño de 2010, despois de tres anos de deliberacións e, sobre todo, pola parálise na que se atopaba o tribunal, e despois de catro anos de vixencia e de desenvolvemento lexislativo do Estatut.
O 9 de setembro de 2010, o tribunal rexeitou os recursos presentados polos gobernos aragonés, balear e valenciano. No caso de Aragón e Baleares, a decisión adoptouse co voto particular do maxistrado Jorge Rodríguez-Zapata, mentres que no da Comunidade Valenciana manifestaron a súa discrepancia Vicente Conde, Javier Delgado, Jorge Rodríguez-Zapata e Ramón Rodríguez Arribas. Os recursos de Aragón e Baleares rexeitaban que os fondos cataláns do Arquivo da Coroa de Aragón se integraran no sistema de arquivos de Cataluña, mentres que o da Comunidade Valenciana centrábase no financiamento e na transferencia das augas do río Ebro.
Quedan pendentes de resolución os recursos presentados polos gobernos de Murcia, A Rioxa e do Defensor do Pobo, que denunciou aspectos fundamentais do estatuto para impugnar.
Resolución do recurso do PP
O 28 de xuño de 2010, o Tribunal Constitucional, ante o recurso presentado polos deputados e senadores do Partido Popular, ditou sentenza por maiorías variables. Publicou o veredicto no mesmo día e a sentenza completa o 9 de xullo. Deixou clara a "ineficacia xurídica" do Preámbulo (en referencia ao termo "nación" para referirse a Cataluña) aínda que mantivo a definición de Cataluña como nación. Declarou 14 artigos inconstitucionais (1 totalmente e 13 parcialmente) e reinterpretou outros 27.
A sentenza foi redactada finalmente pola presidenta do tribunal, María Emilia Casas, e a votación tivo lugar por bloques: