cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismo chinés
O nacionalismo chinés (en 中国民族主义) é unha forma de nacionalismo presente na República Popular da China e na República da China (Taiwán) que defende que os chineses son unha nación e promove a unidade cultural e a unidade nacional de tódolos chineses. Difire significativamente do nacionalismo han, unha forma de nacionalismo étnico que aplica exclusivamente aos membros da etnia han e, en casos extremos, unha sensación de xentilismo que senten as persoas puramente han que se consideran superiores a outras etnias existentes (normalmente outras minorías étnicas) na China. De acordo coa filosofía de Sun Yat-sen nos seus Tres Principios do Pobo, o nacionalismo chinés é unha forma de nacionalismo cívico construído sobre uns valores comúns, pero estes non foron totalmente recoñecidos nin aplicados na práctica polos seus sucesores.
A Eirexe, Reiriz, O Saviñao
A Eirexe é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Madredauga, Rosende, O Saviñao
A Madredauga é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Eirexe, Reiriz, O Saviñao
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Nicki Nicole
Nicole Denise Cucco, nada en Rosario (Santa Fe) o 25 de agosto de 2000, é unha cantante e compositora arxentina máis coñecida como Nicki Nicole.
En 2019 saltou á fama co sinxelo «Wapo traketero», logrando millóns de reproducións en YouTube nun curto período de tempo, despois de ser publicado. A canción converteuse nun fenómeno viral e entrou na listaxe Argentina Hot 100 de Billboard.
Traxectoria
Nicki Nicole naceu en Rosario, Santa Fe, no seo dunha familia de clase media, manifestando interese pola música desde unha idade temperá. Cursou a secundaria no colexio Francisco de Gurruchaga, e seguiu a orientación da arte. Segundo ela, aí deuse conta do que quería facer:
Estudando aprendeu a apreciar a música, o cine, o xornalismo, a produción audiovisual. Adoitaba ir a "batallas" de rap nas que participaban os seus amigos, pero ela non se animaba. Gustáballe practicar freestyle, pero non era boa parándose fronte a alguén a dicirlle cousas, o seu era escribir cancións. “Os meus amigos crecían practicando, perdendo e gañando. Aprendín a paciencia que hai que ter cando fallamos e gañamos. Non era boa nas competicións, pero facendo freestyle empecei a ter máis facilidade para facer cancións improvisadas no estudo, todo era máis fácil”, lembrou.
A opinión da súa nai foi para ela unha prioridade ao momento de decidirse a facer o que lle gustaba. O seu temor a que a ela non lle gustase o que facía levouna a confesarlle que se non tiña o seu apoio non ía facer nada porque nunca estaría feliz: "Por máis que a outras persoas lles gustase a miña música, ela era a miña prioridade", dixo en 2020. Di inspirar as súas cancións en situacións cotiás, instrúese aprendendo doutros artistas, ama a poesía e é fan do cine. Afirma que ten moi claro que grazas a mulleres que no pasado abriron o camiño para que lles dean a mesma atención que aos homes é que ela logrou chegar onde está; e a partir de aí desexa á súa vez ser inspiración para que máis nenas busquen cumprir os seus soños artísticos: "Sen darnos conta os artistas somos exemplo e referente ou inspiración para cada nena. Por nós inspíranse para que calquera moza saiba que pode estar onde estou só por querer buscar un soño".
2018–2019: Inicios musicais
Segundo relatou o seu primeiro produtor, Gonzalo Ferreyra, estaba en 2018 na procura de novos artistas e ao ir a unha festa chamada Boom Trap Party nun bar de Corrientes e Urquiza, Rosario, quedou fascinado coa súa voz, a maneira en que cantaba, como estaba vestida e o seu estilo. A pesar de que non tiña idea de quen era, esa noite escribiulle ao Instagram dicíndolle que lle encantaría producila. Naquel entón, Nicki cantaba a dúo con Jonavi, así que Ferreyra gravoulles as cancións «No puede seguir» e «Ahora quiere volver». Posteriormente a cantante optou por unha carreira musical como solista e o dúo disolveuse.
En abril de 2019, lanzou a canción «Wapo Traketero» coa produción musical de Gonzalo Ferreyra e a produtora audiovisual Cocodrilo P&B logrando millóns de reproducións en dous meses. O vídeo foi filmado nos arredores de Rosario. En agosto do mesmo ano, Nicole uniuse co produtor arxentino Bizarrap na súa Music Session, a canción obtivo moita fama logrando entrar ao Arxentina Hot 100 de Billboard, ingresando ao top 3 da lista. O 23 de agosto, lanzou unha nova canción titulada «Años luz», producida novamente por Ferreyra, e un vídeo musical de estilo minimalista realizado por Crocodilo P&B. O vídeo logrou ser tendencia alcanzando máis dun millón de reproducións en moi poucas horas en YouTube. En novembro de 2019, estreou o seu álbum debut Recuerdos, o cal logrou debutar no posto número 89 de iTunes en Arxentina.
2020-2021: Colaboracións
En maio de 2020, a cantante lanzou «Colocao», coa cal logrou obter máis dun millón de visitas en YouTube en menos de 24 horas. Nunha reportaxe, en xullo do 2020, afirmou que as súas creacións son un “50 e 50” entre freestyle e a composición propiamente dita e que lle gusta mesturar, absorber e desenvolver todo o que le e ve. Segundo Mavi Díaz, fundadora das lendarias Viuda e hijas de Roque Enroll e adestradora vocal de Nicki: “Ten un talento sobrenatural, é moi creativa, vai compoñendo mentres vai gravando: arma un universo vocal coa maneira de expresar palabras que se inventa, mesturas de palabras en inglés que as trae ao castelán, cunha forma ás veces ata un pouco xitana ou latina. Segundo Nicki, Mavi axudouna moito e o primeiro que lle dixo foi: "A idea é marcar a identidade da voz dun, non levala a cantar como outro", e aprendeu moito dela en base a todo o que Mavi viviu da música. Nicki considera que Mavi acompañouna moito tempo cando estivo lonxe da súa nai e sente un gran afecto por ela.
En xullo de 2020, lanzou en colaboración con Trueno e Bizarrap a canción «Mamichula». Esta situouse no primeiro lugar da lista Hot 100 Arxentina de Billboard. En pouco máis dun mes, o vídeo oficial da canción superou as 100 000 000 de visualizacións en YouTube. En setembro dese ano, publicou o sinxelo «Mala Vida», cun vídeo dirixido por Jessica Praznik, inspirado no Padriño e ambientado na década de 1940. Inmediatamente despois do lanzamento do seu último sinxelo, «Mala Vida», recibiu un nomeamento aos premios Grammy Latinos a Mellor Artista Novo, compartindo categoría con outros catro artistas arxentinos: Wos, Cazzu, Nathy Peluso e Conociendo Rusia. En decembro, estreou «Verte» xunto a Dread Mar I e Bizarrap, cun vídeoclip dirixido por “La Polaca” Praznik. Respecto a este sinxelo, a cantante dixo: “Foi das colaboracións que máis soñei. Dread Mar I sempre estaba a soar na miña casa, a miña nai e os meus irmáns escoitaban a súa música. O feito de que Bizarrap a produza tamén é algo moi inesperado".
En xaneiro de 2021, participou no lanzamento do remix «Ella no es tuya» xunto a Rochy RD e Myke Towers. En febreiro, obtivo un galardón nos Premios Lo Nuestro a Revelación Artista Feminino. En marzo, a cantante colaborou con No Te Va Gustar, banda de rock uruguaia, no sinxelo «Venganza», un tema contra a violencia de xénero. Ese mesmo mes, publica o primeiro sinxelo do seu próximo álbum de estudo, «No toque mi naik», xunto ao cantante portorriqueño Lunay. En abril presentouse en The Tonight Show, programa da televisión estadounidense presentado por Jimmy Fallon, interpretando «Wapo traketero» e «No toque mi naik» xunto a Lunay. O 29 de abril, a cantante uniuse á canción de Pedro Capó e Da Ghetto en «Tú fanático remix».
O 3 de decembro de 2021, sacou unha canción en colaboración con Aitana Ocaña chamada Formentera. Confirmou a súa saída no programa televisivo El Hormiguero por Pablo Motos o 29 de novembro de 2021.
Corveixe, Rosende, O Saviñao
Corveixe é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Herrljunga
Herrljunga é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Älvsborg. A súa capital é Herrljunga. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 9 492 habitantes.
O concello atópase no centro do landskap de Västergötland e limita ao noroeste co de Essunga, ao norte co de Vara, ao leste co de Falköping, aos sueste co de Ulricehamn, ao sur co de Borås e ao oeste co municipio de Vårgårda.
Grandes Balnearios de Europa
As grandes cidades balnearios de Europa é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO transnacional que consiste nunha selección de 11 cidades balnearios en sete países europeos. Desenvolvéronse ao redor de fontes naturais de auga mineral e floreceron desde principios do século XVIII ata a década de 1930.
Nomeamento
A cidade de Bath inscribíuse orixinalmente na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 1987.
Os esforzos para conseguir que os Grandes Balnearios de Europa figuren na Lista do Patrimonio Mundial comezaron en 2012 e a candidatura presentouse en 2019. O 24 de xullo de 2021 os Grandes Balnearios de Europa inscribíronse oficialmente na Lista do Patrimonio Mundial.
Marcelo Rebelo de Sousa
Profesor de Dereito, xornalista e comentarista político, foi profesor e presidente do Instituto de Ciencias Xurídico-Políticas da Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa, ata gañar as eleccións presidenciais de 2016. miniatura|En 2016 Membro dos movementos católicos na súa mocidade, ingresou no Partido Socialdemócrata despois do 25 de abril de 1974. Ocupou, a nivel parlamentario e gobernamental, os cargos de deputado á Asemblea Constituínte, elixido polo PSD; Secretario de Estado (1981-1982) e ministro (1982-1983) para asuntos parlamentarios do goberno da Alianza Democrática, encabezado por Francisco Pinto Balsemão. Foi líder do PSD entre 1996 e 1999.
Biografía
Marcelo Rebelo de Sousa é fillo de Baltasar Rebelo de Sousa (1921-2002), médico e político do Estado Novo, e de Maria Fernandes Duarte das Neves (1920-2003), traballadora social; é o irmán de António Rebelo de Sousa e Pedro Rebelo de Sousa. miniatura|Co Papa Francisco en 2016 Vén de Celorico de Basto, no distrito de Braga, onde ten raíces familiares, e onde naceu a súa avoa paterna. Marcelo Caetano foi o padriño de voda dos seus pais e quen conduciu o coche que levou á súa nai á maternidade para dar a luz a Marcelo. Caetano ía ser o seu padriño de bautismo e é na súa honra que se chama Marcelo. O padriño do bautismo foi Camilo de Mendonça, un agrónomo e político que foi o primeiro presidente da RTP. Asistiu ao Externato Lar da Criança, en Lisboa. Alí tivo que repetir cuarto curso, xunto con Eduardo Barroso, con quen se fixo amigo de toda a vida. Destacou no Liceu Pedro Nunes, recibindo o premio D. Dinis aos 15 e 16 anos, outorgado aos mellores estudantes do país.
Carreira académica e profesional
Marcelo Rebelo de Sousa licenciouse en Dereito (1971) e doutorouse en Ciencias Xurídico-Políticas (1984), cunha tese titulada Os Partidos Políticos no Direito Constitucional Português, pola Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Dedicou a súa vida profesional á docencia, ao xornalismo e ao comentario político.
Profesor universitario
Como parte da súa carreira como profesor, en 1990 ascendeu a profesor titular no grupo de Ciencias Xurídico-Políticas da Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Tamén foi profesor titular da Facultade de Dereito da Universidade Católica de Portugal e profesor invitado na Facultade de Ciencias Sociais e Humanas desa universidade - aínda pertencente á Sociedade Científica -, sendo tamén profesor titular invitado na Facultade de Ciencias Económicas da Nova Universidade de Lisboa.
Aínda na Facultade de Dereito de Lisboa ocupou os cargos de presidente do Consello Directivo (1985-1989), do Instituto de Cooperación Xurídica (2004-2005) e do Consello Pedagóxico (2006-2010), así como presidente do Instituto de Ciencias Xurídicas e Políticas, dende o 2005 ata a súa investidura como presidente da República, en 2016.
Foi o negociador do borrador da Facultade de Dereito da Universidade de Bissau. Presidiu o Comité de Instalación da Facultade de Dereito da Universidade do Porto (1995-1996 e 2001-2003).
Xornalista
Como xornalista Marcelo Rebelo de Sousa estivo, desde a súa fundación (1973), vinculado ao semanario Expresso. Foi xornalista deste semanario, así como accionista minoritario en Sojornal, o seu editor. Nesta compañía, fundada por iniciativa de Francisco Pinto Balsemão, ocupaba a maioría da capital, cubrindo o resto os postos de Sociedade Nacional de Sabões, Manuel Cordo Boullosa, a familia Ruella Ramos (Diário de Lisboa) e Botelho Moniz (Rádio Clube Português), Francisco Pinto Balsemão (tío), Luiz Vasconcellos, Francisco da Costa Reis, António Patrício Gouveia, Ruben A., Luís Corrêa de Sá, António Flores de Andrade, Mercedes Balsemão, António Guterres e Marcelo Rebelo de Sousa.
En Sojornal Marcelo sería, sucesivamente, administrador e director xeral. No xornal, ademais de editor e editor na área de política e sociedade (creou a sección People), foi subdirector (1975-1979) e director (1979-1981). Tamén dirixiu a revista E, que máis tarde adoptou o nome de Única, volvendo en 2016 ao nome anterior.
Máis tarde dirixiu o Semanário (1983-1987), xornal no que tamén foi accionista fundador, xunto con Daniel Proença de Carvalho, José Miguel Júdice, Victor Cunha Rego, entre outros.
Comentador político
A partir dos anos 90 Marcelo Rebelo de Sousa gañaría notoriedade no comentario político, primeiro no TSF, con Exame (1993-1996), despois na televisión, colaborando os domingos pola noite no Jornal Nacional de TVI, a partir do 2000. En outubro de 2004, con todo, Marcelo Rebelo de Sousa abandonou TVI, tras unha presunta presión na canle controlada por Miguel Paes do Amaral, do goberno de Pedro Santana Lopes e do ministro Rui Gomes da Silva, destinatario de boa parte das críticas de Marcelo ao goberno. A súa marcha foi considerada un incidente político polo goberno, especialmente despois da petición de Marcelo de que se celebrase unha audiencia co presidente Jorge Sampaio para queixarse ​​do ataque á liberdade de expresión. Rematou coa análise política os domingos, na RTP, en As Escolhas de Marcelo Rebelo de Sousa, no ano seguinte, a partir de 2005. A canle pública, coa necesidade de garantir o contraditorio, tamén contratou a António Vitorino, de PS, para a contra, nun comentario o, luns. Máis tarde, António Vitorino marcharía e, baixo este pretexto, a canle do Estado tamén mostrou a Marcelo a saída. TVI volvería contratar a Marcelo para comentarios semanais, agora no Jornal das 8, onde foi comentarista de 2010 a 2015.
Carreira política e asociativa
Dende que era novo, Marcelo Rebelo de Sousa foi líder de asociacións, sobre todo na formación de mozos da Acción Católica Portuguesa (Xuventude da Escola Católica e Xuventude da Universidade Católica). Aínda hoxe é membro de innumerables institucións privadas de solidariedade social e outras: foi membro do Consello de Administración (1994-2012) e presidente (2012-2016) da Fundación da Casa de Bragança, unha institución estatal que xestiona os bens expropiados polo Estado (foi xefe do goberno de António Salazar) á familia dos duques de Bragança - por designación do Estado portugués, de 2012 a 2016; foi presidente da Asociación de Pais da Escola Salesiana do Estoril, nos anos oitenta; é o comisario do Museo Nacional de Arte Antiga e das fundacións Árpád Szenes-Vieira da Silva e António Quadros. É seareiro e membro do Sporting Clube de Braga.
En 1989 encabeza a candidatura do PSD ao Concello de Lisboa, sendo derrotado por Jorge Sampaio, que se presentaba co apoio do Partido Socialista, o Partido Comunista e "Os Verdes". Permaneceu como rexedor ata 1993. Xa dentro do ámbito municipal, foi presidente da asemblea municipal de Cascais (1979-1982) e presidente da asemblea municipal de Celorico de Basto (1997-2005).
Foi membro do Consello de Estado (2000-2001 e de novo 2006-2016).
Lídes do PSD
Despois do goberno de Cavaco Silva e da dimisión do seu sucesor, Fernando Nogueira, Marcelo Rebelo de Sousa sería elixido presidente do PSD, cargo que ocupou entre 1996 e 1999. Durante o seu liderado, fixo posible tres Orzamentos do Estado do goberno (minoritario) de António Guterres e retomou as relacións institucionais entre o PSD e o PCP, que foran cortadas uns 20 anos antes.
Foi un dos promotores da adhesión do PSD ao Partido Popular Europeo (1996), ata entón membro do Partido da Alianza de Liberais e Demócratas por Europa. Tamén foi elixido deputado no Parlamento Europeo e vicepresidente do Partido Popular Europeo (1997-1999). O seu liderado está tamén marcado pola celebración de dous referendos nacionais, en 1998, cuxa iniciativa partiu do líder do PSD, que tamén viu gañar as súas posicións. O primeiro foi o referendo nacional sobre a cuestión do aborto, o 28 de xuño: unha vitoria para o non (50,91%), a pesar de que case seis millóns de electores (68,06%) optaron por absterse. O segundo foi o referendo sobre rexionalización administrativa, o 8 de novembro: o 63,59% dos votantes están en contra da proposta de reforma administrativa; 51,3% de abstención. Por unha banda, o movemento Portugal Plural, dirixido polo exdeputado do PS Eurico Figueiredo, e desde o que se lanzará o movemento cívico de Intervención Radical; por outra, o movemento Nação Una, no que destacan Paulo Teixeira Pinto e Manuel Monteiro. Marcelo Rebelo de Sousa, que provocou estas dúas consultas populares, pode queixarse ​​das poucas vitorias na súa dirección do PSD; non obstante, cabe destacar a feble participación popular que logrou este mecanismo constitucional. A ruptura co líder do CDS-PP, Paulo Portas, con quen Marcelo preparaba unha alianza política, foi a culminación do seu consulado no PSD. Como tal, xa estaba baixo a presidencia de José Durão Barroso cando o PSD se presentou ás eleccións lexislativas de 1999.
Candidatura presidencial
O 9 de outubro de 2015, na terra dos seus avós paternos, Celorico de Basto, no distrito de Braga, anuncia a súa candidatura ás eleccións presidenciais portuguesas de 2016. O 28 de decembro de 2015 inaugurouse a sede da campaña, situada en Belém, Lisboa, e presenta á moza científica Maria Pereira como representante nacional da candidatura. Marcelo afirmou que non habería carteis na súa campaña electoral e, ademais, non foi moi intenso, aínda que se atopou cunha gran vantaxe sobre os outros candidatos á presidencia, segundo as enquisas. Probablemente isto debíase a que o candidato Marcelo Rebelo de Sousa foi comentarista político nos últimos anos, adquirindo influencia e fama, o que lle permitiu prescindir dunha intensa campaña electoral.
Foi elixido presidente na primeira volta o 24 de xaneiro de 2016 co 52% dos votos, derrotando, entre outros candidatos, a António Sampaio da Nóvoa, Maria de Belém Roseira, Marisa Matias e Vitorino Silva.
Presidencia da República de Portugal
Marcelo Rebelo de Sousa tomou posesión como presidente da República ante o Parlamento o 9 de marzo de 2016, estendéndose nun programa de conmemoracións oficiais da toma ata o día 11. Na mesquita de Lisboa, un concerto dedicado á mocidade na Praça do Município en Lisboa e unha visita á cidade de Porto. A primeira viaxe oficial ao estranxeiro como presidente foi ao Vaticano, o 17 de marzo, onde foi recibido polo papa Francisco. O mesmo día viaxou a España onde ceará co rei Filipe VI. Falou o 13 de abril no Parlamento Europeo en Estrasburgo. Mentres tanto, viaxou a Mozambique, Italia, Alemaña e Marrocos. Xunto co primeiro ministro António Costa, celebrou o Día de Portugal en París, xunto a comunidade portuguesa alí residente. No verán de 2016, asistiu a tres partidos da selección nacional no Campionato Europeo de fútbol de 2016 en Francia e visitou Brasil para os Xogos Olímpicos. Na terceira das súas visitas oficiais á rexión autónoma de Madeira, Marcelo Rebelo de Sousa viaxou ás illas Desertas, sendo o primeiro xefe de estado en facelo e ás ilhas Selvagens.
Foi reelixido Presidente da República en xaneiro de 2021 co 60,70% dos votos.
Marcelo Rebelo de Sousa e Galicia
En 2018 recibiu o premio Fernández Latorre e destinou o importe do premio á fundacións Vida e Paz.
Sinalou que "estar en Galicia é sentirme na familia máis próxima... a dobre vecindade cría unha afinidade nos usos, tradicións, na ledicia de vivir e convivir. Na dozura da poesía, na vivacidade da música e a profundidade da fe". Citou figuras da literatura gallega como Castelao, Vicente Risco ou Rosalía de Castro, ademais de escritores en castelán como Camilo José Cela e Torrente Ballester.
Mularedo, Rosende, O Saviñao
Mularedo é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
EBiblio
Servizo e requisitos de funcionamento
En canto ao servizo, é accesible 24 horas ao día, 365 días ao ano. Require dispor dun dispositivo de lectura compatible cos formatos de publicación e acceso a internet, ademais de carné de biblioteca, así como correo electrónico.
A través da páxina web de eBiblio de cada comunidade o usuario pode navegar entre unha variada oferta de contidos ou proceder á busca dunha obra por título, autor, materia, ISBN, etc. Unha vez localizada a obra escollida, pode acceder á información sobre a mesma e coñecer a súa dispoñibilidade (inmediata ou en reserva).
Este servizo permite as opcións de devolución normal, rápida, renovación e cancelación de reserva. Respecto á devolución, disponse dun prazo de 21 días naturais. Unha vez prestado, permítese restituír o préstamo en dúas horas, sen consumir a licenza. Despois de consumir os días de licenza, o libro electrónico deixa de estar accesible nos dispositivos. Cada usuario obtén unha conta na cal se lle facilita o seguimento dos seus libros prestados e reservas.
O 8 de outubro de 2015 houbo algúns cambios na plataforma tecnolóxica de préstamo de libros electrónicos cunha app propia para Android e para iOS.
María Galindo
María Galindo Neder, nada en La Paz, Bolivia en 1964, é unha activista boliviana, militante do feminismo radical, psicóloga e comunicadora, cofundadora do colectivo Mujeres Creando en 1992, que segue liderando. Actualmente codirixe: Radio Deseo, emisora radial con alcance nas cidades da Paz e o Alto. Polas súas controvertidas accións, a miúdo catalogadas como "arte performativo" ou happenings, foi detida en varias ocasións pola policía boliviana. Entre os temas que traballou están a despatriarcalización no contexto do proceso constituínte boliviano e o feminicidio como crime de Estado.
Traxectoria
María Galindo naceu o ano 1964 na cidade da Paz. Comezou os seus estudos escolares en 1970, rematando o bacharelato en 1981. En 1992 foi cofundadora xunto a Julieta Paredes e Mónica Mendoza do colectivo Mujeres Creando.
Apolipoproteína A4
A apolipoproteína A4 (ApoA4), tamén chamada apolipoproteína A-IV (apoA-IV, apoAIV) é unha proteína do plasma sanguíneo que está codificada en humanos no xene APOA4 do cromosoma 11.
Xene
O xene APOA4 encóntrase no cromosoma 11 humano en estreito ligamento cos xenes APOA1 e APOC3. O APOA4 contén 3 exóns separados por dous intróns e é polimórfico, aínda que a maioría dos polimorfismos nas secuencias dos que se informou ocorren no exón 3. Os SNPs non sinónimos mellor validados e estudados son unha substitución glutamina → histidina no codón 360 e unha substitución treonina → serina no codón 347; tamén se identificou un polimorfismo de secuencia na 3'UTR do terceiro exón. A análise comparativa de secuencias do xene entre especies suxire que o xene APOA4 se orixinou a partir do APOA1 por medio dunha duplicación xénica acontecida aproximadamente hai 270 millóns de anos.
Función
O principal produto de tradución do xene APOA4 é unha preproteína de 396 residuos, que sofre un procesamento proteolítico para render a a apolipoproeína 4 (APOA4), unha glicoproteína enlazada por O madura de 376 residuos. Na maioría dos mamíferos, incluíndo os humanos, a síntese da APOA4 prodúcese exclusivamente no intestino; porén en ratos e ratas tamén hai síntese hepática. A APOA4 segrégase á circulación sanguínea na superficie de partículas de quilomicrons de nova síntese. A absoricón de graxas intestinal incrementa moitísimo a síntese e secreción de APOA4. Aínda que a súa función principal no metabolismo lipídico humano non foi definitivamente establecida, encontrouse que a APOA4 intervén nas seguintes accións:
María Galindo
Traxectoria
Tras a visita do presidente iraniano a Bolivia, Mahmud Ahmadineyad, recibido polo presidente Evo Morales o 27 de setembro de 2007, protestou na cadea televisiva de Unitel, onde se referiu tanto ao tema da violación dos dereitos humanos como á persecución e execución ás mulleres e homosexuais.
En 2007 xunto coa escritora arxentina Sonia Sánchez publicou Ninguna mujer nace para puta, presentado na Plaza Once de Buenos Aires rebautizada como Plaza de los Prostituyentes para denunciar o tráfico e a explotación sexual, nunha acción pública que serviu como lanzamento do libro. Ese mesmo ano empezou a codirixir a emisora Radio Deseo e a presentar o programa La loca mañana.
Apolipoproteína A4
Función
Non se informou de que se atopase deficiencia da APOA4 humana.
Interaccións
A APOA4 presenta interaccións con GPLD1.
María Galindo
Traxectoria
En marzo de 2017 participou nunha acción a favor da despenalización do aborto fronte á catedral da Paz convocada por Mujeres Creando. En xuño do mesmo ano presentou o libro No hay libertad política sin libertad sexual, produto da investigación realizada entre 2015 e 2016 na Asemblea Lexislativa Plurinacional sobre a homofobia na Asamblea Legislativa Plurinacional promovida pola Vicepresidencia do Estado de Bolivia. A publicación do estudo foi publicado co apoio do financiamento colectivo a partir da plataforma Verkami.
A finais de 2019, María Galindo estivo involucrada nunha controversia por un artigo, no cal Galindo criticou duramente a presidenta boliviana Jeanine Añez.
Galindo recibiu á súa vez críticas. Por exemplo, as feministas do grupo Pan y Rosas e o grupo feminino cruceño, Kuña Mbarete, acusárona de ser ás veces moi autoritaria e considerarse a única voz verdadeira dentro do feminismo boliviano.
Nacionalismo estadounidense
As catro formas de nacionalismo atoparon expresión ao longo da historia dos Estados Unidos, dependendo do período histórico. Estudosos estadounidenses como Hans Kohn afirman que o goberno dos Estados Unidos institucionalizou un nacionalismo cívico fundado en conceptos legais e racionais da cidadanía, baseándose nunha lingua común e tradicións culturais. Os Pais fundadores dos Estados Unidos estabeleceron o país sobre os principios liberais e individualistas clásicos.
Juan Nieto Dios
Juan Nieto Dios, "Chiquita", nado na Illa de Arousa no 1925 e finado en Pontevedra o 14 de outubro de 1995, foi un armador e político galego.
Traxectoria
Armador, nas eleccións municipais de 1983 foi cabeza de lista da Unión Isleña Democrática ó concello de Vilanova de Arousa e logrou un concelleiro. Non obstante, e pese a que o PSdeG-PSOE quedara ó bordo da maioría absoluta, os demais grupos políticos apoiárono como alcalde, o cal levantou gran polémica entre os socialistas e na Illa de Arousa, onde el residía e os socialistas lograran un esmagador triunfo, denunciándose presións a varios dos concelleiros que o apoiaron para que o fixesen. Este contexto foi de gran tensión, tendo que cambiar a súa residencia a Vilanova tras diversas ameazas mentres que o líder socialista Sito Vázquez tamén sufriu ameazas e unha agresión. Desta forma, e trala progresiva perda de apoios na corporación, perdeu a alcaldía tras unha moción de censura en outubro de 1985 que supuxo que os socialistas recuperasen o goberno. A moción tivo lugar uns días despois do feito máis relevante ocorrido baixo o seu mandato, a inauguración da ponte entre a Illa e Vilanova.
Vida persoal
Casou con Palmira Pouso Dios e tiveron 15 fillos. Faleceu o 14 de outubro de 1995 no Hospital Provincial de Pontevedra tras sufrir un derramamento cerebral.
Twee pop
O twee pop é un subxénero do indie pop que se orixinou a partir do recompilatorio de 1986 da revista NME compilation C86. Caracterizado pola súa sinxeleza e inocencia percibida, algúns dos trazos que o definen son harmonías rapaz-rapaza, melodías pegadizas e letras sobre amor. Durante moitos anos os selos discográficos independentes máis asociados co twee pop foron Sarah Records (no Reino Unido) e K Records (nos Estados Unidos).
Características
A definición de twee é algo "excesivamente ou afectosamante pintoresco, bonito, ou sentimental", supostamente nacida dunha mala pronuncioación infantil da palabra "sweet" (doce). Mentres que os termos "twee" ou "twee pop" son considerados pexorativos no Reino Unido, unha fascinación retrospectiva co xénero nos Estados Unidos viu aos estadounidenses defendéndose ansiosamente a eles mesmos como twee. Segundo Paula Mejia de The A.V. Club:"A diferenza entre “twee” e “indie pop” é leve pero polarizante. Ámbolos dous estilos de música transcenderon o xénero, convertéronse nun estilo de vida de comercio de cintas, e tiveron influencias semellantes, sacadas das estruturas minimalistas de tres acordes dos Ramones e das harmonías pop picantes de The Jesus and Mary Chain. Todos varían lixeiramente nas súas orixes ...O propio twee comezou como unha vasta colección de sons, reunindo os fíos onde as luminarias se quedaron, e creando avenidas diverxentes ao seu paso."AllMusic di que o twee pop é "quizais máis parecido ao bubblegum indie rock - é música cun espírito de desafío DIY na gran tradición do punk, pero cunha simplicidade e inocencia non vista ou escoitada dende os primeiros días do rock & roll". O autor Marc Spitz suxire que as raíces do twee proceden da música de posguerra dos anos 50. Se ben a cultura categorizouse a si mesma co nome de "indie", moitos dos principais puntais do twee conseguiron a aclamación crítica do mainstream polas súas contribucións ao movemento twee.
Bocalada
miniatura|Emoji empregado nas [[Rede social|redes sociais para expresar ira ou frustración do remitente. Dependendo do deseño pode consistir nunha cara arroibada e grawlixes brancos (símbolos tipográficos, como @#$%&, que representan bocaladas) o que indica que está a maldicir ou proferindo insultos.]] As bocaladas, grosarías, groserías ou palabras feas son un conxunto de formas lingüísticas que a comunidade lingüística ou parte dela considera inapropiadas, obscenas, indecentes, deshonestas, inxuriosas ou ofensivas. A quen emprega estas palabras con frecuencia considéraselle bocalán, malfalado, desbocado ou deslinguado.
É propio das bocaladas referirse ao que socialmente se considera sacro (relixión, raza, orixe familiar ou nacional) ou tabú (escatoloxía, determinadas partes do corpo, sexo, sicalipse, humor negro); liberando a tensión emocional con expresións excesivas ou hiperbólicas (blasfemia, maldición, renego, xuramento, voto) ou dirixíndose a un destinatario concreto en forma de improperio, insulto, desprezo, ridiculización, estigmatización ou descrición persoal exacerbada.
Sociolingüística
En certos contextos sociais, malia que as bocaladas son consideradas inadecuadas, é frecuente que sexan moi usadas e non sempre rexeitadas, especialmente como interxeccións que expresan desprezo ou ira.
Margarida de Savoia (duquesa de Anjou)
Margarita de Savoia, nada en Morges, Savoia, o 7 de agosto de 1420 e finada en Stuttgart o 30 de setembro de 1479, foi unha infanta de Savoia e raíña consorte de Nápoles (1432 - 1434).
Traxectoria
Era filla do duque Amadeu VIII de Savoia, e futuro antipapa Félix V, e da súa esposa María de Borgoña. Era neta por liña paterna do conde Amadeu VII de Savoia e Bonna de Berry, e por liña materna de Filipe II de Borgoña e Margarida III de Flandres. Era irmá do duque Luís I de Savoia.
Casou en Thonon-les-Bains en agosto de 1432 co duque Luís III de Anjou, conde de Provenza e rei de Nápoles. Non tiveron fillos desta unión.
Casou, nun segundo matrimonio, en Heidelberg o 18 de outubro de 1444 co príncipe Luís IV de Pfalz. Desta unión naceu un fillo: o príncipe Filipe de Ffalz (1448 - 1508).
Casou, nun terceiro matrimonio, en Stuttgart o 9 de xullo de 1453 co conde Ulrico V de Württemberg Desta unión naceron:
Margaret morreu en Stuttgart en 1479 e foi enterrada alí.
Ramón Fernández Fernández-Mosquera
Ramón Fernández Fernández-Mosquera, coñecido como Ramón F. Fernández, nado en Caldas de Reis o 18 de abril de 1912 e finado na Coruña o 25 de decembro de 1977, foi un maxistrado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1933. Dirixiu Scientia, órgano da Federación Gallega de Estudiantes Católicos en 1930 e a segunda época da revista Abrente entre 1933 e 1934 e foi correspondente e colaborador de varios xornais. Ingresou na maxistratura en 1944 e foi xuíz de primeira instancia de Padrón, maxistrado de Palencia, Palma e Santiago de Compostela e maxistrado da Audiencia Territorial de Cáceres e despois da da Coruña. Escribiu as novelas Roble al viento (1934), El hombre que escapó de un tapiz (1949), Tres personajes y al final el autor (1949) e Ifigenia se cayó en el agua; tamén é autor do ensaio Análisis de la mujer marginada e inadaptada (1976). Colaborou en ABC, El Ideal Gallego, La Voz de Galicia, El Correo Gallego e Nordés.
Obras
En 2016 editouse a súa Obra literaria completa en dous volumes.
Vida persoal
Casou con Teresa Otero Soto e foi pai de Ramón, Juan, Miguel e Alejandrina Fernández Otero.
Santa Mariña, Rosende, O Saviñao
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Villa Capra
Palladio realiza a obra a partir dunha interpretación dos modelos de vila de Cícero e de Plinio, o Novo. A Rotonda, como se coñeceu despois, é un dos edificios máis famosos e imitados da historia da arquitectura; sen dúbida é a villa máis famosa de Palladio e, probablemente, de tódalas villas venecianas. No 1994, "Vicenza cidade de Palladio", foi declarada pola UNESCO como parte do Patrimonio da Humanidade; en 1996, ampliouse a denominación e pasou a ser "Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto".
Inspiración
No 1565, o cóengo e conde Paolo Almerico, que se retirou da curia romana tras ser un referendo apostólico baixo os papas Pío IV e Pío V, decidiu regresar á súa cidade natal Vicenza e construír unha residencia de campo. A villa que encargou ao arquitecto Andrea Palladio converteríase nun dos prototipos arquitectónicos máis estudados e imitados durante os vindeiros cinco séculos. Durante a súa vida, de feito, Palladio deseñou preto de trinta vilas na rexión do Véneto, pero é esta residencia, sen dúbida inspirada no Panteón de Roma, a que se converteu nun dos seus legados máis famosos no mundo da arquitectura, converténdose despois nunha fonte de inspiración para milleiros de edificios. Co uso da cúpula, aplicada por primeira vez nun edificio residencial, Palladio abordou o tema da planta centralizada, que ata entón estaba reservada á arquitectura relixiosa. Aínda que xa houbo algúns exemplos dun edificio residencial con plan central (a partir dos proxectos de Francesco di Giorgio Martini inspirados en Villa Adriana ou do "studio di Varrone", na casa de Mantegna en Mantua - ou a súa ilusionista "Camera degli Sposi" no Palazzo Ducale - ata o deseño de Rafael para a villa Madama), a Rotonda segue a ser única na arquitectura de tódolos tempos, aparecendo coma se Palladio quixese construír un modelo ideal da súa propia arquitectura.
Sobrado, Rosende, O Saviñao
Sobrado é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Villa Capra
Proxecto
miniatura| O plano de Palladio para a Rotonda, en [[:it:I quattro libri dell'architettura|I quattro libri dell'architettura, 1570 ]] O lugar escolleito foi o cume arredondado dun pequeno outeiro fóra das murallas de Vicenza. Nese momento, a fascinación polos valores arcadianos comezou a empuxar a moitos nobres propiertarios a procura-las alegrías da vida sinxela, aínda que os aspectos agradables da vida en contacto coa natureza aínda permanecían nun segundo plano en comparación coa elección totalmente económica para orienta-lo investimentos cara á agricultura intensiva. Ao ser célibe, o prelado Almerico non precisaba dun amplo palacio (mesmo vendeu o que tiña a súa familia no centro da cidade) pero quería unha vila sofisticada e iso foi o que Palladio concibiu para el: unha residencia suburbana con funcións representativas, mais tamén un refuxio pacífico para a meditación e o estudo. Illado no cumio do outeiro, este tipo de orixinal "Villa-Templo" foi orixinalmente desprovista de dependencias. O arquitecto incluíuno significativamente na lista de palacios, e non entre as de vilas, nos seus I quattro libri dell'architettura publicados en Venecia en 1570. esquerda|miniatura| Planta evidenciando as proporcións xeométricas realizadas A construción, iniciada arredor de 1567, consistiu nun edificio cadrado, completamente simétrico e inscribible nun círculo perfecto (ver figura). Porén, describir a vila como "rotonda" é tecnicamente inexacto, dado que o plano do edificio non é circular senón que representa a intersección dun cadrado cunha cruz grega. Cada unha das catro fachadas estaba equipada cun pórtico cunha loggia á que se podía acceder subindo unha escaleira; cada unha das catro entradas principais conducía, a través dun pequeno vestíbulo ou corredor, até a sala central cuberta por unha cúpula.
A sala central e tódalas outras salas foron proxectadas con precisión matemática segundo as regras da arquitectura que Palladio amosara nos seus I quatto libri. Precisamente, a sala central redonda (ou rotonda, en italiano) é o centro neurálxico da edificación á que Palladio proporcionou un impulso centrífugo, alargándoa cara a fóra, mediante os catro pronaos xónicos e as escaleiras. A vila é, polo tanto, unha arquitectura aberta, con vistas á cidade e ao campo.
O proxecto reflicte os ideais humanísticos da arquitectura renacentista. Para permitir a cada estancia unha exposición semellante ao sol, o edificio xirou 45 graos con respecto aos puntos cardinais. Cada un dos catro aloxamentos tiña un pronaos cun frontón adornado con estatuas de divinidades da antigüidade clásica. Cada un dos frontóns é hexástilo e está soportado por seis columnas xónicas. O propio Palladio indicaba no seu tratado que os templos adoptaran os frontón das casas particulares e non ao revés, polo que como neste caso, serán unha forma moi empregada en tódalas súas vilas.
Cada loggia estaba flanqueada por unha única xanela. Tódalas salas principais estaban situadas na planta principal.
Finalización e cambios
esquerda|miniatura|alt=|Vista lateral dunha das entradas miniatura|Sección ( Ottavio Bertotti Scamozzi, 1778) Nin Andrea Palladio nin o propietario Paolo Almerico viron a finalización do edificio, aínda que este xa era habitable en 1569. Palladio morreu en 1580 polo que foi un segundo arquitecto importante, Vincenzo Scamozzi de Vicenza, quen foi contratado polos propietarios para supervisar as obras de finalización, que remataron en 1585, limitadas ao corpo principal, coa construción da cúpula que foi rematada cunha lanterna.
Palladio pretendía cubrir a sala central cunha bóveda semiesférica, pero Scamozzi, inspirado no Panteón, adoptou unha bóveda inferior cun óculo (que debía estar ao aire libre) e fixo outros cambios modificando o proxecto, como o corte na escaleira que permitía o acceso directo dende o exterior ás salas de servizo da planta baixa.
No século XVIII, de novo, a escalinata foi modificada por Ottavio Bertotti Scamozzi quen a devolveu á súa forma orixinal. Tamén, o piso dos áticos foi dividido en salas por Francesco Muttoni, quen modificou os entrecháns (1725-1740).
Á morte do cliente Almerico, en 1589, a vila foi herdada polo seu fillo natural Virginio Bartolomeo quen, debido á desastrosa xestión económica, viuse obrigado a vendela dous anos despois, en 1591, aos irmáns Odorico e Mario Capra. Foi este último quen finalmente completou a obra trinta anos despois, en 1620, coa decoración interior pintada ao fresco.
Scamozzi engadiu os anexos rústicos externos (separados do corpo principal) para as funcións agrícolas, non previstas no proxecto orixinal. Finalmente, entre 1645 e 1663, engadíuselle ao complexo unha capela, construída por Girolamo Albanese, a petición do conde Marzio Capra.
"É agora pacífico canto esta privilexiada referencia á idea dun único e emerxente monumento está deliberadamente afastada tanto do esquema da antiga vila, agregado de edificios individuais distribuídos asimatricamente, como da estrutura da propia vila veneciana do século XVI, unha auténtica e pequena capital dun latifundio: a solución palladiana potenciando, illadamente, a centralidade crea, si, un fogar, pero entendido como un lugar axeitado, asemellaríase, máis cá vida cotiá, á altura da especulación intelectual: morada, de feito, máis dos deuses ca dos homes».
Interior e decoración
Entre as catro salas principais da planta principal atópanse a sala oeste, decorada con frescos de temática relixiosa, e a sala leste, que alberga unha alegoría da vida do primeiro propietario, o conde Paolo Almerico, coas súas numerosas e admirables calidades ao fresco. .
Do mesmo xeito que na arquitectura de Palladio, deseñada para un eclesiástico, tamén se insiren entre o aparello decorativo elementos formais destinados a suxerir unha sensación de sacralidade, en harmonía con este programa de celebración. A cantidade de frescos recorda máis a atmosfera dunha catedral cá dunha residencia campestre. Goethe, que visitou varias veces a vila, dixo que Palladio fixera un templo grego adecuado para vivir alí. miniatura|Vista do interior
Salóns de entrada e sala central
As catro pasaxes de entrada están decoradas con frescos de Louis Dorigny e presentan portadas barrocas en estuco, probablemente realizadas por traballadores de Valsolda.
Como na sala central Dorigny crea, nas falsas paredes, arquitecturas adornadas con escudos e vasiños. Nas bóvedas das dúas pasaxes principais, coroando as complexas estruturas arquitectónicas, ábrese unha falsa balaustrada nun ceo azul, poboado por putti e discretas figuras femininas que levan flores e grilandas. As bóvedas das pasaxes menores están pintadas falsos óculos ovalados, sempre adornados con figuras semellantes.
As portas das pasaxes principais, os tímpanos rotos sostidos por estantes en forma de cabeza dun neno e un baixo pero elaborado entaboamento, difiren segundo as cornucopias e as grilanddas. Detrás destes accesorios, as cortinas anudadas desexadas e falsas actúan como enlace coa estrutura arquitectónica do Dorigny. As catro aberturas das dúas salas máis pequenas, pola súa banda, teñen un único entaboamento de estuco, sendo o remate que sobresae do fresco.
A decoración do nivel inferior da sala central tamén é de Dorigny. Semella unha arquitectura ilusoria, con dobre fila de columnas que aparentan un corredor cun teito de casetóns e está poboada por oito figuras xigantescas de deuses olímpicos: Xúpiter, Baco, Venus, Saturno, Apolo, Diana, Marte e Mercurio. Maganza dividíu o teito en oito segmentos que á súa vez se dividían en dous rexistros: na banda inferior, quizais os catro continentes (moitas mulleres sentadas flanqueadas por catro animais: león, elefante, cabalo e unicornio). As figuras principais da banda superior son a Fama, a Relixión, a Bondade e a Temperanza.
Habitacións menores
Os catro vestiarios adxacentes ás salas principais foron decorados, probablemente por Eliodoro Forbicini, con grutescos, presuntamente modificados no século XVIII.
Relación coa paisaxe
A loggia norte insírese no outeiro como o remate dunha calzada que sae dende a porta principal. Esta senda é unha avenida entre os bloques de servizo, construídos polos irmáns Capra que mercaron a vila en 1591, encargando a Vincenzo Scamozzi completar o edificio e construír cortes e edificios para uso rural. Ao achegármonos á vila por este lado, tense a impresión deliberada de ascender dende o fondo até un templo na parte superior. Do mesmo xeito, en sentido inverso, dende a vila pódese ve-lo Santuario della Madonna di Monte Berico (daquela unha pequena igrexa) na cidade no cumio do Monte Berico, o que unifica así a vila e a cidade.
A vista cara á vila representaba, entre 1887 e 1979, un elemento característico para os viaxeiros do tranvía Vicenza-Noventa-Montagnana.
Historia recente
A vila pertence á familia Valmarana dende xuño de 1912. Durante moitos anos pertenceu a Mario Valmarana (falecido en 2010), profesor de arquitectura na Universidade de Virxinia e pasou á propiedade do seu irmán Lodovico Valmarana. A Fundación "A Rotonda" dos irmáns Valmarana ocupouse de continua-las intervencións de mantemento para preserva-la Rotonda para as futuras xeracións.
A vila foi inscrita en decembro de 1994, xunto con outras arquitecturas en Vicenza "cidade de Palladio", na lista de Patrimonio Mundial da " UNESCO.
A Rotonda como modelo arquitectónico
miniatura| Mereworth Castle, unha reprodución da Rotonda en [[Kent, Inglaterra|Kent ]] A Rotonda foi un modelo de inspiración para numerosos edificios. Algúns dos exemplos máis importantes son:
Sabariz, Rosende, O Saviñao
Sabariz é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Abrente. Boletín de la Anunciada
Abrente foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1927 e 1941.
Primeira época
Subtitulado Boletín de la Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga, apareceu en decembro de 1927 como publicación da Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga de Santiago de Compostela. De carácter mensual, era unha publicación relixiosa practicamente escrita en castelán. Entre os seus colaboradores figuraban Carlos Ruíz del Castillo, Xosé de San Lois, Xosemaría Pérez Parallé, Carlos Núñez Cea, Luis Jouve, Manuel López Sendón e Tirso Virgós Pintos.
Segunda época
Volveu aparecer en novembro de 1933 co subtítulo Boletín de la Anunciada. Estaba dirixido por Ramón F. Fernández-Mosquera. Tiña unha sección de humor e incluíu contos e artigos de Ramiro de Maeztu, Isidro Conde, Fermín Bouza-Brey, Antonio Asorey, Luís Facal e Gabriel Méndez.