cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabriel Batistuta
Gabriel Omar Batistuta, nado en Reconquista (Provincia de Santa Fe) o 1 de febreiro de 1969, é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro, foi alcumado futbolisticamente coma Batigol. No seu momento foi o máximo goleador da historia da Selección de fútbol da Arxentina, até que foi superado por Leo Messi. Tamén foi adestrador de fútbol e xogador de Polo no seu país natal.
Traxectoria
No equipo italiano pasou os mellores anos da súa carreira, militando no mesmo nove tempadas sendo o máximo goleador do campionato en 1995 e gañando a Copa e Supercopa italianas en 1996.
No verán do ano 2000 fichou polo AS Roma, onde xogou os últimos anos ao máximo nivel, xa que ao final de 2003 foi cedido ao Inter de Milán no que acabou a tempada antes de fichar polo Al-Arabi de Qatar, onde se retirou do fútbol profesional en 2005.
Deixou unha profunda impresión na Serie A italiana, da que é un dos máximos goleadores estranxeiros da súa historia.
Hotel
miniatura|dereita|O hotel de 4 estrelas Manor House Hotel en Castle Combe, [[Wiltshire, Inglaterra. Construído no século XIV, o hotel ten 48 habitacións e 1.5 km² de xardíns.]] miniatura|dereita|Entrada dun dos hoteis Ritz-Carlton Un hotel é un edificio planificado e acondicionado para albergar as persoas temporalmente, e que permite aos viaxeiros aloxarse durante os seus desprazamentos. Os hoteis tamén poden proporcionar aos hóspedes servizos adicionais como restaurante, piscina ou gardería. Algúns hoteis teñen servizos de conferencias e posibilitan organizar convencións e reunións no seu establecemento.
Ciclo do Entroido
Estas son, por orde, as súas principais datas en Galiza.
Remesal, Cervo, Cedeira
Remesal é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 7 habitantes.
Sekou Doumbouya
Sekou Oumar Doumbouya, nado o 23 de decembro de 2000 en Conakry (Guinea), é un xogador francés de baloncesto profesional que xoga nos Delaware Blue Coats da NBA G League.
Traxectoria profesional
O 4 de setembro de 2021, Doumbouya e Jahlil Okafor foron traspasados ós Brooklyn Nets a cambio de DeAndre Jordan. O 6 de outubro de 2021, foi traspasado de novo, desta vez ós Houston Rockets xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2024, pero foi cortado polos Rockets o día seguinte.
O 12 de outubro de 2021, Doumbouya asinou cos Los Angeles Lakers. O 16 de novembro de 2021, foi cortado polos Lakers.
Cedofeita, Ribadeo
Santa María Madalena (ou Madanela) de Cedofeita é unha parroquia do concello de Ribadeo, na comarca da Mariña Oriental, pertencente ao arciprestado de Ribadeo. Segundo o censo en 2004 tiña 182 habitantes, agrupados en 11 entidades de poboación e 3 lugares, cunha densidade de 25,3 hab./km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrou ata os 150 habitantes, sendo 73 homes e 77 mulleres.
Xeografía
Limita ao norte coa parroquia de Covelas, ao sur coa Valboa e Vidal (concello de Trabada), ao leste con Vilausende e Couxela, e ao oeste con Arante. O río Grande fai de límite nunha das zonas, a el vai parar o regato de Queixadoiro. Xa no sur o regato da Ferreira fai de límite co concello de Trabada. Ten unha altitude media de 420 m.
As entidades de poboación son Barreiros (8), A Currada (29), A Igrexa (10), O Pedregal (9), Piñeiro (50), A Ponte (abandonado), Queixoiro (7), Requiande (36), Santo Antonio (7), Teixido (15) e A Trapa (11). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son O Burgo, A Granda e A Torre.
Toponimia
Segundo Amor Meilán esta freguesía sería a antiga "Cito Facha" que xa figuraba no cambio feito polo bispo Paio de Cebeira co rei Afonso IX en 1202. Dentro do termo encóntrase a torre de Cedofeita, construída, como mostra de poderío, para a defensa da facenda. A parroquia tivo o seu gran momento no século XIX cando, coas parroquias limítrofes, crearon o concello de Cedofeita independizándose así do concello de Ribadeo. Non obstante, esta independencia durou pouco tempo xa que a integridade territorial do municipio de Ribadeo foi restaurada pola Xunta de Goberno da vila no 1843.
Deividas Sirvydis
Deividas Sirvydis, nado o 10 de xuño de 2000 en Vilnius, é un xogador lituano de baloncesto profesional que xoga nos Motor City Cruise da NBA G League.
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Sirvydis foi elixido na 37ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Dallas Mavericks, e foi inmediatamente traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Isaiah Roby e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft. O 1 de decembro de 2020, asinou un contrato por tres tempadas cos Pistons.
Cedofeita, Ribadeo
Toponimia
Outras fontes remarcan que o nome de Cedofeita ten a súa orixe na palabra latina Citofacta, composta polo adverbio latino cito ("axiña, cedo") e factum, participio do verbo latino facio, ("facer"). Cito facta vese aplicado a outras zonas con igrexas feitas rápido, entre os séculos VIII e X. Así pois, de cito, que cambia o -t- en -d- (como catena a cadea) e o -a- de facta evoluciona a -ei- (como lacte a leite), acadándose a súa forma actual, Cedofeita, co significado de algo que foi feito, non 'hai moito tempo', senón en curto espazo de tempo, 'axiña'.
Milagros Rey Hombre
Milagros Rey Hombre, nada en Madrid o 22 de outubro de 1930 e finada o 17 de marzo de 2014, foi unha das primeiras arquitectas de Galicia.
Cedofeita, Ribadeo
Patrimonio
Destacan a igrexa de Santa María Madanela e do Viso (Natividade) en Cedofeita, amais das capelas da Nosa Señora do Carme e a de Santiago na aldea de Piñeiro.
Milagros Rey Hombre
Traxectoria
miniatura|Torre Dourada. miniatura|esquerda|Fonte de Catro Camiños. Filla do arquitecto Santiago Rey Pedreira estudou o bacharelato no Colexio Compañía de María da Coruña e comezou a carreira de arquitectura en Madrid en 1952.
Cedofeita, Ribadeo
Patrimonio
O pazo de Cedofeita, situado a 8 km da vila de Ribadeo, foi construído entre finais do século XV e principios do XVI por Lope García de Cedofeita. De planta rectangular, fabricado en cachotería de lousa e cadeiría de granito en vans e esquinais, con cuberta de lousa a catro augas e con cheminea-torre. Composto dun corpo con baixo e primeiro piso e unha torre de dous andares, con remate en ameado. O conxunto complétase cun hórreo, un pombal circular, un muíño e unha pequena capela de estilo barroco rococó e con espadana dun só van. Todo iso está rodeado por un alto muro con dúas portadas, unha das cales leva a fachada principal, onde se encontra o escudo de armas, e a outra, orientada o norte, conduce ata unha escalinata de pedra pola que se accede a vivenda. O escudo de armas de madeira substitúe a un anterior de pedra, coas liñaxes de casas como os Armada, Cid, Pedrosa ou Sánchez. Ten un recinto amurallado cunha zona de cultivo, árbores froiteiras e xardín.
Milagros Rey Hombre
Traxectoria
En 1960 conseguiu o seu título e ano e medio despois estableceu o seu estudio na Coruña, compaxinando o labor co desempeño de traballos municipais. Un dos seus primeiros traballos na cidade herculina foi a reforma da capela da Compañía de María en 1962, seguindo as orientacións do Concilio Vaticano II logrou un espazo sobrio pero cun coidadoso emprego da luz. Entre as súas obras destacan o local social de pescadores de Fisterra, a fonte de Catro Camiños e a Torre Dourada, primeiro rañaceos coruñés, na rúa de Juan Flórez. Como xefa da sección técnica do concello, realizou a xestión do chan para a construción de polígonos como o de Elviña e o Barrio das Flores ou para o establecemento da refinaría.
Cedofeita, Ribadeo
Festas
A festa da Virxe do Carme celébrase o 24 de xuño. A festa da Magdalena celébrase o 22 de xullo. Nestas dúas festas acostúmase a realizar unha procesión.
Milagros Rey Hombre
Traxectoria
Foi catedrática da Escola Universitaria de Arquitectura Técnica da Coruña.
Recoñecementos
En 2005 foi condecorada coa Medalla Castelao. En 2012 o concello da Coruña realizoulle unha homenaxe. En 2014 o Proxecto MAGA, Mulleres Arquitectas de Galicia, rendeulle unha homenaxe na Escola técnica superior de Arquitectura da Coruña.
Cliff Allison
miniatura|right|Gran Premio de Silverstone, carreira de Fórmula Dúas, xullo de 1956. Cliff Allison, piloto do Lotus Eleven nº 16 apoiado no coche. Terminou cuarto. [[Graham Hill, piloto de Lotus Eleven nº 18 de pé á esquerda. O mecánico principal John Crosthwaite sostén o pano.]]
Henry Clifford "Cliff" Allison nado en Brough, Westmorland, o 8 de febreiro de 1932 e finado en Brough, Cumbria, o 7 de abril de 2005 foi un británico piloto de carreiras de Inglaterra, que participou na Fórmula 1 durante as tempadas de a  cos equipos Lotus, Scuderia Centro Sud, Ferrari e UDT Laystall.
Fórmula 3 e coches deportivos
Cliff Allison comezou a súa carreira de carreiras nun Cooper 500 de Fórmula 3 en 1953 antes de ser descuberto por Colin Chapman. Allison gañou o premio ao rendemento pilotando un Lotus 744cc nas 24 Horas de Le Mans de 1957. O Lotus de Allison e Colin Chapman terminou sexto na carreira de resistencia das 12 Horas de Sebring de 1958 para autos deportivos. Allison chegou en cuarto lugar co seu Lotus no Gran Premio de Europa de 1958 en Spa-Francorchamps, a máis de catro minutos do vencedor Tony Brooks.
Allison e Dan Gurney compartiron un dos tres coches do equipo Ferrari que competiron na carreira dos 1000 quilómetros de Nürburgring de xuño de 1959. Setenta e cinco coches participaron na carreira dos 1000 quilómetros que era un acontecemento do campionato do mundo para coches deportivos.
Allison emparellouse con Jean Behra nun Ferrari para terminar segundo nas 12 Horas de Sebring de 1959. Os pilotos recibiron 1.550 $ en premios. Allison fixo a volta rápida na carreira de Sebring no Ferrari nº 9. Fíxo os 8´046 km. en 3 minutos 21.6 segundos na volta 97.
En maio de 1960 Allison derrapou fora da estrada durante a práctica para o Targa Florio en Palermo, Sicilia. O seu Ferrari marchaba a unha velocidade de 161 quilómetros por hora cando estalou un pneumático, ou iso cría o piloto. O coche chocou contra un bosque de matogueiras, destrozando o coche e a a maior parte do que tocou. Cando ocorreu o accidente o Ferrari estaba preto do final dunha recta de 8 quilómetros. Era o único tramo rápido na estrada da carreira. Allison escapou do accidente sen unha rabuñada, pero o seu rostro estaba cincento e a súa boca aberta cunha expresión de medo.
Fórmula Un Lotus (1958, 1960), Ferrari (1959-60)
Allison viuse obrigado a facer numerosas paradas en boxes durante o Gran Premio de Mónaco de 1958. O seu Lotus terminou sexto, a 12 voltas do gañador da carreira Maurice Trintignant. Aínda así logrou o primeiro punto de campionato do mundo para o Equipo Lotus.
O cadro de pilotos de Ferrari para era Olivier Gendebien, Phil Hill, Brooks, Behra, Gurney e Allison.
Para o Gran Premio de Mónaco de 1959 o equipo da fábrica de Ferrari presentou versións curtas dos coches que participarian en futuras carreiras de GP. En Monte Carlo, os longos e finos morros de Ferrari foron cortados para permitir entrar máis aire nos sistemas de enfriamento. Wolfgang von Trips perdeu o control do seu Porsche nunha curva onde a rúa estaba inclinada cara ao Casino. O Ferrari de Allison estrelouse contra el cando trompeou. O Lotus de Bruce Halford entrou logo na curva cega e converteuse en parte do accidente. Allison e o seu Ferrari sufriron danos menores mentres que von Trips tiña a cara inchada, e Halford tiña un corte no seu brazo. Ningún dos tres coches puido continuar.
Sufriu un grande accidente ao volante do seu Ferrari mentres practicaba para o Gran Premio de Mónaco de 1960, e levoulle case o resto do ano recuperarse das súas lesións. Allison lastimouse cando o seu Ferrari estrelouse contra unha barreira de palla. Estaba inconsciente cando o levaron a un hospital. Allison tiña o brazo esquerdo roto, fracturas na costelas, cortes faciais e unha conmoción cerebral. O seu estado foi catalogado como grave.
Poscarreira na Fórmula Un
Isto marcou o final da súa andaina nos deportes do motor. Mantívose en contacto co deporte a través de reunións e sempre foi un visitante popular no paddock.
Unidad Castellana
Unidad Castellana (UdCa) é un partido político de tendencia castelanista fundado en Cidade Real (España) por Emilio Nieto López, antigo secretario xeral do PP en Cidade Real, en decembro do 2001 e formado, en parte, por antigos militantes do Partido Rexionalista de Castela-A Mancha. A súa implantación fora da provincia de Cidade Real é practicamente nula.
Cliff Allison
Poscarreira na Fórmula Un
Allison foi propietario e administrador do Allison's Garage en Brough. O negocio fundarao o seu pai e Allison volveu a el logo do fin da súa andaina nas carreiras. Allison tamén proporcionou os servizos de autobús escolar e municipal, que Cliff Allison conducía.
Unidad Castellana
Defende a creación dunha comunidade autónoma castelá, unificando as cinco actuais autonomías que forman Castela: Castela e León, Castela-A Mancha, Cantabria, Comunidade de Madrid e A Rioxa. Por iso UdCa é visto como un partido rexionalista, se ben o seu presidente, Emilio Nieto, se referiu en varias ocasións a Castela como nación dentro de España e de defender Castela como fan outros grupos nacionalistas, polo que UdCa pode ser considerado como un partido nacionalista moderado. O partido ademais caracterízase pola súa ideoloxía centrodereitista, seguramente herdada do PP.
Cliff Allison
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Unidad Castellana
A primeira cita electoral na que participou foron as eleccións autonómicas e municipais de 2003 na provincia de Cidade Real, nas que conseguiron entre outros resultados a alcaldía de Puebla de Don Rodrigo e algunhas concellarías en varios lugares do norte de Cidade Real, zona que parece terse convertido na súa principal área de actuación.
James Macpherson
James Macpherson, nado o 27 de outubro de 1736 e finado o 17 de febreiro de 1796, foi un poeta escocés, famoso como o "tradutor" do ciclo de poemas de Ossian.
Unidad Castellana
Nas eleccións municipais de 2007, UdCa presentou candidaturas en Cidade Real, Malagón, Fernán Caballero (Cidade Real) (onde sacaron dous concelleiros), Luciana (onde tamén sacaron dous concelleiros), Torralba de Calatrava, Los Labores, Puebla de Don Rodrigo e Fuente el Fresno; nestas catro últimas localidades conseguiron un concelleiro en cada unha. Non obstante, estas eleccións supuxeron un duro golpe para a formación que perdeu a alcaldía de Puebla de Don Rodrigo. Ademais, non logrou o obxectivo de ter representación no concello de Cidade Real, despois de estar tan preto diso.
James Macpherson
Primeiros anos
Naceu en Ruthven na freguesía de Kingussie, Badenoch, Inverness-shire, Highland, Escocia. En 1753, foi enviado ao King's College (Colexio Real), en Aberdeen, e un par de anos despois ao Marischal College (ambas institucións deron nacemento posteriormente á Universidade de Aberdeen). Estudou tamén na Universidade de Edimburgo, pero non se graduou. Cóntase que escribiu arredor de 4,000 versos mentres era estudante, pero só uns poucos foran publicados, como especialmente The Highlander (O montañés) (1758), que logo tentaría destruír.
Unidad Castellana
Tal fracaso volveu poñerse de manifesto nas Eleccións xerais de España de 2008 onde perdeu boa parte do seu antigo apoio electoral, conseguindo unicamente 198 votos fronte aos 601 que conseguira nas Eleccións xerais de España de 2004.
James Macpherson
Recollida de poemas gaélicos de Escocia
Abandonados os estudos, retornou a Ruthven para ensinar na escola do lugar. En Moffat encontrouse con John Home, o autor do poema gaélico Douglas, que lle recitou estrofas gaélicas de memoria, e lle ensinou manuscritos de poesía gaélica, supostamente recollidos nas illas e terras altas (highlands). Animado por Home e outros, escribiu certas obras traducidas do gaélico de Escocia, que se lle suxeriu publicar en Edimburgo, o que fixo en 1760 como Fragments of Ancient Poetry collected in the Highlands of Scotland (Fragmentos de antiga poesía das Terras Altas de Escocia). O Dr. Hugh Blair, que era un firme crente na autenticidade dos poemas, encabezou unha subscrición que permitise a Macpherson proseguir as súas investigacións gaélicas.
Unidad Castellana
Unidade Castelá presentouse tamén ás eleccións locais e autonómicas de 2011. Presentou candidaturas ás Cortes, así como á alcaldía tanto de Cidade Real coma doutras sete localidades da provincia, entre elas Fernán Caballero (onde con cinco concelleiros dun total de nove conseguiu a alcaldía por maioría absoluta) e Luciana (onde con dous concelleiros de sete conseguiu a chave de goberno e quedou a só vinte votos da alcaldía), e por último Porzuna, onde conseguiu un concelleiro de once e Fuente el Fresno, onde conseguiu 2 concelleiros de once e tivo a oportunidade de formar coalición con PSOE e Cidadáns de Centro Democrático, aínda que este último grupo finalmente optou por aliarse co PP. Conseguiu polo tanto nestas eleccións remontar con forza a caída das de 2007, pero aínda sen conseguir representación no concello de Cidade Real.
James Macpherson
Recollida de poemas gaélicos de Escocia
Nese outono desprazouse para visitar o Inverness-shire occidental, as illas de Skye, North Uist, South Uist e Benbecula. Conseguiu manuscritos que traduciu coa axuda do Capitán Morrison e o Reverendo A Gallie. Ao final de ano fixo unha excursión á illa de Mull, Argyll, onde se fixo con outros manuscritos.
Ossian
En 1761 anunciou a descuberta dun poema épico sobre o tema Fingal (baseado no personaxe mitolóxico irlandés: Fionn mac Cumhaill) escrito por Ossian (ou Oisín fillo de Fionn), e en decembro publicou Fingal, an Ancient Epic Poem in Six Books, together with Several Other Poems composed by Ossian, the Son of Fingal, translated from the Gaelic Language (Fingal, un antigo poema épico en seis libros, con outros varios poemas compostos por Ossian, fillo de Fingal), escrito en prosa de rima musical, que xa utilizara nun anterior volume. En 1763 continuou con Temora, e logo unha edición colectánea co título de The Works of Ossian (Obras de Ossian), de 1765. O nome Fingal ou Fionnghall significa "estranxeiro branco", téndose apuntado que Macpherson ideou o nome por un malentendido do mesmo que en antigo gaélico podería aparecer como Finn.
miniatura|250px|dereita|Ossian pintado por [[François Pascal Simon Gérard]]
Liga de Independentes
A Liga de Independentes (Verband der Unabhängigen – VdU) foi un partido político de Austria, activo de 1949 a 1955.
James Macpherson
Ossian
A autenticidade das chamadas traducións de obras dun bardo do século III foi de contado posta a proba en Inglaterra. O Dr. Samuel Johnson, logo dalgunhas indagacións, afirmou (en A Journey to the Western Islands of Scotland (1775) (Unha viaxe ás illas occidentais de Escocia), que Macpherson achara fragmentos de antigos poemas e relatos, cos que enmarañara unha novela moldeada por el mesmo. Dise que Macpherson desafiou a Johnson, quen replicou que non lle importaban as ameazas dun rufián. Macpherson nunca expuxo á luz os seus orixinais, que refugou publicar so pretexto dos gastos. Os estudosos modernos tenden a estar de acordo coas afirmacións de Samuel Johnson.
Liga de Independentes
Fundado por Herbert Kraus e Viktor Reimann representaba os intereses dos antigos nazis, dos refuxiados de Europa Central e Oriental, dos prisioneiros de guerra e doutros sectores descontentos da derrota nazi. Opúñase ás medidas de nazificación, difundía propaganda neonazi e panxermánica. Nas eleccións lexislativas de 1949 tivo o 11,7% dos votos o que lle outorgou 16 escanos no Parlamento. Nas seguintes eleccións perdeu a súa representación parlamentaria e tras unha crise interna acabou por integrarse nun novo partido, o Partido da Liberdade de Austria en 1956.
James Macpherson
Últimas obras
En 1764 converteuse en secretario de General Johnstone en Pensacola, Florida, e cando volveu dous anos máis tarde, a Gran Bretaña, despois dunha disputa con Johnstone, foille permitido manter o seu salario como pensión. Volveu a escribir varias obras históricas, das cales a máis importante foi Original Papers, containing the Secret History of Great Britain from the Restoration to the Accession of the House of Hanover (Documentos orixinais contendo a historia secreta de Gran Bretaña desde a Restauración ao Acceso da Casa de Hannover), das cales se sospeita que Extracts from the Life of James II, 1775 (Fragmentos da vida de Xacobo I), foi escrita por el mesmo. Gozou dun salario defendendo a política do goberno de Lord North, e máis ostentou o lucrativo cargo de axente de Mahommed Ali, nabab de Arcot. Accedeu ao parlamento en 1780, por Camelford, conservando o escano ata o falecemento. Nos seus derradeiros anos comprou un terreo, que bautizou Belville, no seu county (condado) nativo de Inverness, onde morreu.
Influencia en Galiza
A obra ossiánica de Macpherson inspiraría boa parte da obra poética de Eduardo Pondal, o bardo bergantiñán, e a través del a outros epígonos galegos.
Germán Castro
O nome Germán Castro pode referirse a:
Trasmonte, Cervo, Cedeira
Trasmonte é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Asier Etxeandia
Asier Gómez Etxeandia, nado en Bilbao o 27 de xuño de 1975, é un actor vasco de cine, televisión e teatro.
Premios e nomeamentos
250px|miniatura|dereita|Etxeandia nos [[Premios Goya 2020]]
Songs of Faith and Devotion
Songs of Faith and Devotion é o oitavo álbum da banda inglesa de synthpop Depeche Mode, publicado o 22 de marzo de 1993 a través do selo Mute Records no Reino Unido e de Sire Records e Reprise Records nos Estados Unidos e o Canadá. O disco incorpora máis texturas de guitarras que os seus anteriores traballos. Tras a súa edición, Songs of Faith and Devotion acadou o número 1 tanto nas listas británicas como estadounidenses. Para promocionar o álbum, Depeche Mode embarcouse na xira de catorce meses Devotional Tour, que os traería a Pontevedra en xullo de 1993. Cara abril do ano 2006, Songs of Faith and Devotion levaba vendidas 2.000.000 de unidades nos Estados Unidos.
Gravación
Songs of Faith and Devotion foi gravado nuns 8 meses nunha casa de campo en Madrid no ano 1992, ademais de realizarse sesións posteriormente en Hamburgo e Londres. O proceso de gravación foi ralentizado pola adición ás drogas de Gahan e incrementou as friccións persoais entre Gore, Wilder e Fletcher.
Instalouse un estudio no soto con dúas baterías colocadas en distintos espazos para conseguir diferentes sons. As baterías poderían ser entón procesadas con sintetizadores como o Roland System 700 que a banda instalou no estudio. O grupo quería gravar algo distinto aos seus anteriores traballos, quería cambiar moitas cousas sobre o seu enfoque á hora de facer música. Os membros da banda decatáranse de que caer na rutina podía levalos ao aburrimento.
Utilizaron un novo enfoque para traballar. En gravacións anteriores a banda baseárae máis en secuenciación que en tocar. A interpretación podería ser posteriormente secuenciada e procesada no estudio. Os músicos non se sentían capaces de entrar nunha habitación e tocar xuntos, pensaban que aplicando a tecnoloxía o seu son sería máis espontáneo ehumano. Eles querían que o son de Songs of Faith and Devotion fose máis solto e menos programado.
Temas como "I Feel You", que inicialmente non ía ser o tema proncipal do disco ata que Alan Wilder loitou porque así fose, inclúe baterías reais que foron sampleadas e secuenciadas para formar "loops" usando o Cubase, nunha estrutura distinta a como foi tocada orixinalmente; mantendo toda a dinámica dunha interpretación humana. Algúns dos adornos, como os platillos con reverberación inversa, foron engadidos posteriormente por Alan Wilder que case senpre suxería calquera tipo de experimentación.
O álbum foi mesturado nos estudios Olympic de Londres por Alan Wilder, Flood e Mark "Spike" Stent.
Monkey Gone to Heaven
"Monkey Gone to Heaven" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pixies sacado do seu álbum de 1989 Doolittle. O tema foi composto e cantado polo líder da banda Black Francis e foi producido por Gil Norton.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Black Francis.
Lugares de Cambre
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cambre.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cambre
Alternativa Galega de Esquerda
Alternativa Galega de Esquerda foi unha coalición política galega creada para as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012 polo partido nacionalista galego Anova - Irmandade Nacionalista, Esquerda Unida (federación galega de EU), EQUO Galicia (federación galega de EQUO) e Espazo Ecosocialista Galego.
Historia
Doutra banda, +G comezou a súa propia plataforma xunto a Acción Galega e Espazo Ecosocialista Galego, que se denominou Compromiso por Galicia (CxG); posteriormente tamén se uniron a CxG o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG), Esquerda Nacionalista, Espazo Socialista Galego (escindidos os tres do BNG tamén), un sector de Unidade da Esquerda Galega, o Partido Galeguista Demócrata (PGD), Alternativa Popular Galega (APGA) e Terra Galega (TeGa).
A pesar de barallarse durante meses a posibilidade de que ANOVA e CxG converxesen ou se presentasen xuntos ás eleccións, aos poucos esta posibilidade foise diluíndo. ANOVA tomaba un cariz máis anticapitalista e soberanista, e CxG un perfil máis socialdemócrata e moderado.
Lei de Brugmann
A lei de Brugmann (1876) publicada na súa obra Grundriss der indogermanischen Sprachen consigna a evolución fonética da vogal PIE *o no grupo indoiranio segundo o seguinte esquema:
PIE *o apofónico (non alternante) > [a] longo en sílaba aberta - [a] breve en sílaba pechada.
Alternativa Galega de Esquerda
Historia
Tras o anunciou do adianto das eleccións autonómicas, ANOVA manifestou a súa vontade de conformar unha ampla coalición de esquerdas, que englobaría ao Bloque Nacionalista Galego, Compromiso por Galicia, ANOVA e Esquerda Unida; EQUO Galicia tamén mostrou a súa predisposición a unirse á fronte. Pola súa banda Compromiso por Galicia tamén se ofreceu a ANOVA, pero unicamente a ANOVA, concorrer xuntos en coalición.
Lei de Brugmann
ex: PIE *gónu > grego: gonu, sánscrito: janu
Alternativa Galega de Esquerda
Historia
O 4 de setembro o Consello Político de Esquerda Unida aceptou presentarse con ANOVA nas eleccións; igualmente uníronse á coalición EQUO Galicia, tras ser aprobado nunha votación horizontal polos afiliados e simpatizantes desta federación,
O primeiro nome da coalición foi Alternativa Galega, pero debido a que xa estaba rexistrado para outro partido político tiveron que substituílo polo definitivo, Alternativa Galega de Esquerda.
Malia a anunciarse a incorporación de Compromiso por Galicia (CxG) á coalición, esta finalmente presentarase en solitario. En setembro de 2012 Espazo Ecosocialista Galego decidiu abandonar CxG e incorporarse a Alternativa Galega.
Nas eleccións celebradas o 21 de outubro de 2012 obtivo 200.101 votos (13,99%), o que lle reportou 9 deputados. 4 deputados foron pola Coruña, 3 por Pontevedra, 1 por Lugo e outro por Ourense.
SURFSAT-1
SURFSAT-1, acrónimo de Summer Undergraduate Research Fellowship SATellite, foi un satélite estadounidense lanzado como carga secundaria nun Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 4 de novembro de 1995.
Características
SURFSAT-1 foi construído por estudantes e polo JPL para apoiar experimentos feitos coa Rede do Espazo Profundo da NASA. Foi deseñado para imitar sinais de naves interplanetarias e radiar nas bandas X, Ku e Ka e permitir facer prácticas ao persoal das estacións de escoita.
A nave estaba formada por dúas caixas de aluminio unidas á segunda etapa do foguete lanzador. O conxunto estabilizábase por gradente gravitatorio. Un panel solar proporcionaba ata 15 vatios de potencia. Os sinais emitíanse e recibíanse mediante tres antenas omnidireccionais, mentres que tres unidades detectoras de comandos mantiñan o sistema baixo control. O control térmico realizábase de maneira pasiva e non existía nin control de actitude nin baterías.
Chave (pechadura)
dereita|miniatura|Chave común (moderna). Unha chave é un instrumento ou operador técnico que é usado para abrir e pechar portas que leven incorporada unha pechadura.
Historia
Cando se inventaron as primeiras pechaduras, estas consistían en grandes caixas metálicas que necesitaban chaves de ferro moi grandes e pesadas para ser abertas. Porén, no século XX houbo unha evolución moi grande no deseño de novos sistemas de peche de portas que ocasionaron unha gama actual de tipos de chaves moi ampla e variada.
Antonio Valcárcel Quiroga
Antonio Valcárcel Quiroga, nado na Coruña e finado en Ourense o 23 de decembro de 1880, foi un catedrático e escritor galego.
Traxectoria
Profesor de francés e inglés no Instituto de Ourense. Colaborou en El Heraldo Gallego, La Ilustración Cantábrica e El Eco del Liceo. Escribiu artigos sobre agricultura popular, economía, historia etc. Especialista en navegación aérea.
Galicia canta (1970)
Galicia canta foi un recompilatorio musical realizado en Caracas, Venezuela e lanzado no ano 1970 polo selo Pobovox. É considerado o primeiro LP da música galega.
José de Ribera
Cultivou un estilo naturalista que evolucionó do tenebrismo de Caravaggio cara a unha estética máis colorista e luminosa, influída por van Dyck e outros mestres. Contribuíu a forxar a grande escola napolitana (Giovanni Lanfranco, Massimo Stanzione, Luca Giordano...), que o recoñeceu como o seu mestre indiscutible; e as súas obras, enviadas a España desde data moi temperá, influíron en técnica e modelos iconográficos aos pintores locais, entre eles Velázquez e Murillo. Os seus gravados circularon por media Europa e consta que ata Rembrandt os coñecia. Autor prolífico e de éxito comercial, a súa fama reverdeceo durante a eclosión do realismo no século XIX; foi un referente imprescindible para realistas como Léon Bonnat. Algunhas das súas obras foron copiadas por pintores de varios séculos: Fragonard, Manet, Henri Matisse...
Ribera é un pintor destacado da escola española, aínda que a súa obra fíxose integramente en Italia e de feito, non se coñecen exemplos seguros dos seus inicios en España. Etiquetado por longo tempo como un creador truculento e sombrizo, maiormente por algunhas das súas pinturas de martirios, este prexuízo diluíuse nas últimas décadas grazas a múltiples exposicións e investigacións, que o reivindican como creador versátil e hábil colorista. Achados recentes axudaron a reconstruír a súa primeira produción en Italia, etapa á que o Museo do Prado dedicou unha exposición en 2011.
Galicia canta (1970)
Características
No ano 2007 a revista galega de música Sono-Tone considerou que Galicia Canta podería ser o segundo disco galego máis valorado por coleccionistas, calculando que o seu prezo superaría, nunha poxa, os 240 euros que viñan de pagarse ese mesmo ano polo primeiro traballo do grupo N.H.U.. e situándoo só por baixo do primeiro disco de Suso Vaamonde. O disco foi reeditado no ano 2014 pola Fundación Celso Emilio Ferreiro, cunha edición de 50 copias.
José de Ribera
Traxectoria
miniatura|300px|[[Xuízo de Salomón (Ribera)|Xuízo de Salomón, 1609-1610. Galería Borghese, Roma. Este óleo, anteriormente atribuído por Roberto Longhi a un presunto «Mestre do Xuízo de Salomón» non identificado, descubriuse ser o primeiro cadro documentado de José de Ribeira, cando traballaba en Roma con ao redor de dezaoito ou dezanove anos, a partir das investigacións de Gianni Papi en 2002. ]]
José de Ribera y Cucó naceu en Xàtiva en 1591, fillo de Simón de Ribera, zapateiro de profesión, e de Margarita Cucó. Tivo un irmán chamado Juan que tamén se dedicou á pintura, aínda que moi pouco se sabe del. Crese que José de Ribera iniciou a súa aprendizaxe con Francisco Ribalta, que tiña un taller moi frecuentado; pero ao non coñecerse obras desta etapa, tal dedución é difícil de comprobar.
Ribeira decidiu marchar a Italia, onde seguiría as pegadas de Caravaggio. Sendo aínda adolescente iniciou a súa viaxe, primeiro ao norte, a Cremona, Milán e a Parma, para ir logo a Roma, onde o artista coñeceu tanto a pintura clasicista de Reni e Ludovico Carracci como o áspero tenebrismo que desenvolvían os caravagistas holandeses residentes na cidade. A recente identificación de varias das súas obras xuvenís demostra que Ribeira foi un dos primerísimos seguidores de Caravaggio; mesmo tense conxecturado que puido coñecelo persoalmente xa que o seu traslado desde Valencia a Italia tivo que ser anterior ao que os expertos crían.
Finalmente, Ribera decidiu instalarse en Nápoles, seica ao intuír que captaría unha maior clientela; a rexión era un vicerreino español e vivía unha etapa de opulencia comercial que fomentaba o mecenado artístico. A Igrexa católica e coleccionistas privados (varios deles españois como el) serían os seus principais clientes.
No verán de 1616 desembarcou Ribera na famosa metrópole á sombra do monte Vesuvio. Pronto se asentou na casa do ancián pintor Giovanni Bernardino Azzolini, pintor que entón non era moi coñecido, ao cal atribúese unha obra na igrexa de Sant'Antonio al Seggio en Aversa: A coronación da Virxe entre os santos Andrés e Pedro. Só tres meses despois casou Ribera coa filla de Azzolini, de dezaseis anos de idade.
Lingotamento continuo
O lingotamento continuo é un procedemento mediante o que un metal (principalmente aceiro pero tamén aluminio e cobre) en estado fundido se verte sobre un molde de fundo aberto que se vai desprazando e vai expondo o metal á refrixeración por auga, solidificándose a súa parte exterior e obténdose un perfil continuo de sección constante. Este proceso substitúe á tradicional colada en lingote, obtendo pezas de mellores características técnicas e menor custo de procesado. miniatura|400px|esquerda|1. Culler 2. Stopper 3.Dispensador 4. Boquilla 5. Molde 6. Rolos 7. Zona de xiro 8. Boquilla 9. Nivel do baño 10.[[menisco (líquidos)|Menisco 11. Unidade de saída 12. Perfil continuo A. Aceiro líquido B. aceiro solidificado C. Escoira D. Prancha de cobre refrixerada por auga E. Material refractario]] miniatura|400px|dereita|1. Culler 2. Dispensador 3.Molde 5. Tapón 6. Zona recta
José de Ribera
Traxectoria
Acabara a súa viaxe, pero comezaba o apoxeo da súa arte. En poucos anos, José de Ribera, ao que chamaron Lo Spagnoletto, adquiriu fama europea, grazas en gran parte aos seus gravados; sábese que ata Rembrandt os tíña.
O uso do tenebrismo de Caravaggio foi o seu punto forte, aínda que na súa madurez evolucionaría cara a un estilo máis ecléctico e luminoso. Iniciou unha intensa produción que o mantivo afastado de España, a onde nunca regresou, pero sentiuse unido ao seu país grazas a que Nápoles era un vicerreino español e punto de encontro entre dúas culturas figurativas, a ibérica e a italiana. Cóntase que cando preguntaron a Ribera por que non regresaba ao seu país, el contestou: «En Nápoles séntome ben apreciado e pago, polo que sigo o adagio tan coñecido: quen está ben, que non cambie». E explicou: «O meu gran desexo é volver a España, pero homes sabios dixéronme que alí se perde o respecto aos artistas cando están presentes, pois España é nai amantísima para os forasteiros e madrasta cruel para os seus fillos».
O apoio dos vicerreis e doutros altos cargos de orixe española explica que as súas obras chegasen en abundancia a Madrid; actualmente o Museo do Prado posúe máis de corenta cadros seus. Xa en vida era famoso na súa terra natal e proba diso é que Velázquez visitouno en Nápoles en 1630.
A fusión de influencias italianas e españolas deu lugar a obras como o Sileno ebrio (1626, hoxe en Capodimonte) e O martirio de san Andrés (1628, no Museo de Belas Artes de Budapest). Comezou entón a rivalidade entre Ribera e o outro gran protagonista do século XVII napolitano, Massimo Stanzione.
En séculos posteriores, a apreciación da arte de Ribera viuse condicionada por unha lenda negra que o presentaba como un pintor fúnebre e desagradable, que pintaba obsesivamente temas de martirios cun realismo truculento. Un escritor afirmou que «Ribera empapaba o pincel no sangue dos santos». Esta idea equivocada impúxose nos séculos XVIII e XIX, en parte por escritores estranxeiros que non coñeceron toda a súa produción. En realidade, Ribera evolucionou do tenebrismo inicial a un estilo máis luminoso e colorista, con influencias do renacemento veneciano e da escultura antiga, e soubo plasmar con igual acerto o belo e o terrible.
Esfera armilar
miniatura|200px|Esfera armilar.
José de Ribera
Traxectoria
A súa gama de cores aclarouse na década de 1630, por influencia de van Dyck, Guido Reni e outros pintores, e malia os serios problemas de saúde na década seguinte, continuou producindo obras importantes ata a súa morte.
Esfera armilar
En astronomía, unha esfera armilar, coñecida tamén co nome de astrolabio esférico, é un modelo da esfera celeste utilizado para mostrar o movemento aparente das estrelas ao redor da Terra ou o Sol.
A esfera armilar inventouna presumibelmente Eratóstenes contra o ano 255 a.C.
Yohualtecuhtli
miniatura|Representación de Yohualtecuhtli no [[Códice borbónico.]] Yohualtecuhtli (en náhuatl "señor da noite") era un dos nomes para o deus azteca do sol da noite, Tezcatlipoca. Atópase representado no Códice Borgia e no Códice borbónico.
Esfera armilar
O cualificativo procede do latín armilla (círculo, brazal), dado que o instrumento está construído sobre un esqueleto de círculos graduados mostrando o ecuador, a eclíptica e os meridianos e paralelos astronómicos.
Historia
miniatura|esquerda|160px|[[Bandeira de Portugal|Bandeira de Portugal, co seu escudo de armas sobre unha esfera armilar.]]
As esferas armilares utilizáronse como instrumentos de ensinanza xa no século III a.C.
Modelos máis sofisticados realizáronse na época helenística, en tempos do astrónomo Claudio Tolomeo, moito máis precisos e capaces de seren utilizados incluso para predicir observacións.
As esferas armilares convertéronse en instrumentos populares ao final da Idade Media e no Renacemento, e o astrónomo danés Tycho Brahe (1546-1601) construíu numerosos enxeños deste tipo.
No Renacemento moitos científicos e personaxes públicos posaban para os seus retratos co fondo dunha esfera armilar como símbolo de sabedoría e coñecemento.
Ao seren as esferas armilares uns dos primeiros equipos mecánicos complexos, o seu desenvolvemento posibilitou numerosos avances técnicos da mecánica.
Na bandeira e no escudo de Portugal aparece representada unha esfera armilar utilizada como símbolo nacional desde o reinado de Manuel I de Portugal.
Equivalente na China
O globo celeste máis antigo data do ano 52 a.C., na época da dinastía Han Occidental e foi construído polos astrónomos Geng Shou-chang (耿壽昌) e Luo-xia Hong (落下閎).
Algúns destes instrumentos podían moverse, impulsados por correntes de auga, simulando o movemento dos astros.
Yohualtecuhtli
Yohualtecuhtli representa o sol da noite no inframundo e na iconografía era debuxado adornado cun casco de veado, que era asociado a rapidez e axilidade, atado ó seu nocello dereito.
Esfera armilar
Equivalente na China
Moito tempo despois, Li Chun-feng (李淳風), da dinastía Tang, creou, no ano 633, un modelo máis avanzado con tres capas esféricas que lle permitían calibrar diferentes aspectos das observacións astronómicas.miniatura|dereita|160px|Globo celeste da dinastía Qing.No ano 723, durante a mesma dinastía, o monxe budista Yi-xing (一行) e o oficial do goberno Liang Ling-zan (梁令瓚) combinaron o globo celeste de Zhang Heng movido por auga cun dispositivo capaz de permitir a saída do líquido. O resultado foi posibelmente o primeiro reloxo mecánico enteiramente movido por auga (clepsidra) da historia.
Yohualtecuhtli
Este deus asóciase con varios astros, como Venus e Saturno.
O deus Yohualtecuhtli era o patrón do onceavo día da semana de trece días.
José de Ribera
Traxectoria
José de Ribera está sepultado na igrexa de Santa María del Parto no barrio Mergellina de Nápoles.
Etapas da súa obra
miniatura|220px|[[André Apóstolo|San Andrés, cara a 1616.]]
Os primeiros anos de Ribera permaneceron sumidos en interrogantes pola carencia de documentación sobre el e pola aparente desaparición de todas as súas obras desa época. Pero na última década, varios expertos conseguiron identificar como súas máis de trinta pinturas sen asinar, que axudan a reconstruír a súa mocidade inmersa no tenebrismo de Caravaggio, do que houbo de ser un dos seus primeiros difusores (Véxase A negación de San Pedro).
A obra asinada máis antiga que se lle coñece é un San Xerónimo actualmente conservado en Toronto, Canadá (National Gallery of Ontario); en asínaa Ribera proclámase «académico romano». Pero malia a inscrición, tal pintura foi discutida polos expertos ata data recente, pois difería bastante do estilo coñecido do mestre.
As primeiras obras xuvenís de Ribera que foron aceptadas como autógrafas, son catro óleos dunha serie de Os cinco sentidos (h. 1615), que agora se achan dispersos en catro colecciones diferentes: Museo Franz Mayer (México, D. F.), Museo Norton Simon (Pasadena), Wadsworth Atheneum (Hartford, EE.UU.) e colección Juan Abelló (Madrid). Unha gran pintura, A resurrección de Lázaro (h. 1616), foi adquirida polo Museo do Prado en 2001, cando a súa autoría era aínda discutida. Hai que mencionar ademais un Martirio de san Lourenzo recentemente autentificado na Basílica do Pilar de Zaragoza e un raro exemplo de espido feminino, Susana e os vellos (Madrid, propiedade privada). A Galería Borghese de Roma posúe O xuízo de Salomón, obra que se atribuía a un artista anónimo e que ao asignarse a Ribera, permitiu indirectamente reatribuirlle varias obras máis. Perdeuse un relevante cadro de San Martín compartindo a súa capa co pobre, pintado en Parma, aínda que subsiste unha copia del.
Década de 1630
miniatura|220px|Arquímedes (1630), [[Museo do Prado.]]
A década de 1630 é a máis importante de Ribera, tanto polo apoxeo da súa arte como polo seu éxito comercial. O pintor aclara a súa paleta baixo influencia de van Dyck e a pintura veneciana do século anterior, sen rebaixar a calidade de debuxo e a fidelidade naturalista. Unha gran Inmaculada, pintada para o Convento das Agustinas de Salamanca, é considerada unha das versións máis importantes de tal tema dentro da pintura europea, e crese que Murillo tívoa en conta para as súas populares versións posteriores.
Os seus temas pictóricos son maiormente relixiosos; o artista plasma dunha forma moi explícita e intensamente emocional escenas de martirios como o Martirio de San Bartolomé (1644, MNAC de Barcelona) ou o Martirio de San Filipe (1639; Museo do Prado), así como representacións individuais de medias figuras ou de corpo enteiro dos apóstolos (Apostolados), especialmente os de San Pedro.
Con todo, realizou tamén obras de carácter profano: figuras de filósofos (Arquímedes, 1630, Museo do Prado), temas mitolóxicos como o Sileno ebrio do Museo de Capodimonte de Nápoles de 1626 (é o seu primeiro cadro asinado e fechado), representacións alegóricas dos sentidos (Alegoría do tacto de 1632, Museo do Prado, coñecido como O escultor cego), uns poucos cadros de paisaxe (dous identificáronse no Palacio de Monterrey de Salamanca) e algúns retratos como A muller barbuda (Magdalena Ventura co seu marido) (1631, Fundación Casa Ducal de Medinaceli, Hospital de Tavera, Toledo).
Década de 1640 e últimos anos
miniatura|220px|esquerda|A muller barbuda (Fundación Casa Ducal de Medinaceli, [[Casa de Medinaceli -depositado no Museo do Prado-).]]
A década dos 40, coas interrupcións debidas á súa enfermidade, seica unha trombose (malia a cal non rompeu a actividade do taller), supuxo unha serie de obras dun certo clasicismo na composición, sen renunciar á enerxía de certos rostros individuais. Na súa última obra tamén experimenta de novo un cambio estilístico que lle devolve en certa medida ás composicións tenebristas da súa primeira etapa; as causas puideron ser as súas desgraciadas circunstancias persoais. Seguiu sendo un artista de éxito comercial e prestixio, e foi mestre de Luca Giordano no seu taller napolitano, influíndo no seu estilo.
A crise económica que sucedeu á revolta de Masaniello en Nápoles (1647) afectou á produción pictórica de Ribera, quen ademais se vería envolvido nun escándalo.
Para sufocar a revolta, acudiran a Nápoles as tropas españolas baixo o mando de Xoán Xosé de Austria, fillo natural de Filipe IV. Ribera pintou un retrato de Xoán Xosé dacabalo (Palacio Real de Madrid), que logo repetiu en gravado; foi o último augaforte que produciu, o cal en edicións tardías foi modificado para darlle a identidade do rei Carlos II. Tamén se atribuía a Ribera un escudo do marqués de Tarifa, datable cara a 1629-33, no cal o artista valenciano puido gravar os anxelotes da parte superior; con todo, os últimos estudos desestiman a autoría.
Cara a 1647 produciuse o escándalo que sacudiu a vellez do artista: segundo conta a tradición, unha das fillas de Ribera, Margarita, foi seducida por Xoán Xosé, unha relación ilícita tratándose dunha parella non casada. Hoxe crese que a moza en cuestión non era filla de Ribera senón unha sobriña, pero o caso é que trala revolta e as peripecias familiares, Ribera, enfermo, reduce considerablemente o seu traballo.
O seu taller ve reducido o número de oficiais, fuxidos de Nápoles por temor ás represalias, e, con todo, aínda asina algunha das súas obras mestras o mesmo ano da súa morte e dá fin a ciclos largamente meditados.
Son exemplos deste momento A Inmaculada Concepción (1650, Museo do Prado), San Xerónimo penitente (1652, Museo do Prado) e unha gran Sagrada Familia (Metropolitan Museum, Nova York) cuxa tenrura e riqueza de cor sintonizan con Guido Reni.
Obras destacadas
miniatura|San Andrés Apóstolo (José de Ribeira). miniatura|Altar maior do Convento das Agustinas de [[Salamanca. No centro, a Inmaculada Concepción.]]
Guinea
Historia
En parte do que é agora a Guinea, moitos imperios xurdiron e caeron. Entre eles o Imperio de Malí creado por Sundiata Keita, quen derrotou ao rei dos Sosso, Soumaoro Kanté na batalla de Kirina en 1235, coa cal terminou o Imperio Sosso.