cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reial Club de Tennis Barcelona
O RCTB está considerado o club de tenis máis prestixioso de España. Nas súas pistas formáronse tenistas como Arantxa Sánchez Vicario, Conchita Martínez, Carlos Moyá, Carlos Costa Masferrer ou Rafael Nadal. Sede de gran número de eventos tenísticos, o RCTB organiza desde 1953 o Trofeo Conde de Godó, de categoría ATP 500 e disputado sobre terra batida, que é xunto ao Masters de Madrid, o torneo máis importante disputado en España.
Tripla coroa do automobilismo
Incluíndo o Campionato de Pilotos F1
Unha definición alternativa, que defende o gañador da Tripla Crown Graham Hill e Jacques Villeneuve substitúe ao Gran Premio de Mónaco polo Campionato Mundial da Fórmula 1. Graham Hill é tamén o único piloto que logrou isto, gañando o título de pilotos de F1 en e.
Carreiras de resistencia
A carreiras de resistencia ten a súa propia Tripla Coroa que ademais de Le Mans engade as 24 Horas de Daytona e as 12 Horas de Sebring. Esta coroa gañárona varios pilotos, a saber: A. J. Foyt, Hans Herrmann, Jackie Oliver, Jacky Ickx, Al Holbert, Hurley Haywood, Mauro Baldi, Andy Wallace, Marco Werner e Timo Bernhard. Moitos pilotos estiveron a punto de gañar a tripla coroa con acabados no segundo lugar no terceiro evento, como Ken Miles (a quen negouselle a vitoria por un tecnicismo nas 24 Horas de Le Mans de 1966) Mario Andretti (Le Mans 1995) e Allan McNish (Daytona 2012).
Carreiras de IndyCar
No período 1971-1990, as carreiras de Indy car disputaron a súa propia Tripla Coroa. Entre 1971 e 1980 compoñíase dos tres eventos de 500 millas do calendario: as 500 Millas de Indianápolis, a Pocono 500, e California 500. Al Unser (1978) é o único piloto que gañou as tres na mesma tempada. Ontario Motor Speedway pechou en 1980, e California 500 foi substituído pola Michigan 500. A tripla coroa continuou a través de 1989, despois de que a carreira de Pocono fora interrompida. Ningún piloto gañou os tres eventos durante a década de 1980. A Tripla coroa da IndyCar reviviu en 2013, co formato 1971-80 da Indianápolis 500 (en maio), Pocono IndyCar 400 en xullo), e o MAVTV 500 (en outubro, celebrado en Fontana). Ofrécese un premio de 1 millón de dólares para calquera piloto que gañe as tres carreiras. Para 2014, Pocono volveu a o formato de 500 millas, a carreira de Fontana trasladouse ao final da tempada en agosto e os tres eventos otorgaba puntos dobres para o campionato. Desde o regreso da California 500 baixo a IndyCar, é unha carreira nocturna. En 2015, Fontana trasládase a xullo, mentres que Pocono será a penúltima carreira da tempada en agosto. De todas as variacións da Tripla coroa da IndyCar, só cinco pilotos lograron a fazaña durante a súa carreira, e Al Unser é o único que conseguiuno nunha soa tempada.
Lista de gañadores da tripla coroa
Os eventos que compoñen as definicións tradicional (Indy 500 / 24hr de Le Mans / GP de Mónaco) e a alternativa (Indy 500 / 24hr de Le Mans / Campionato Mundial de F1) inclúense a continuación. Chave: Os pilotos en activo atópanse en grosa.
O Drozo, Anceis, Cambre
O Drozo é un lugar da parroquia de Anceis no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 81 habitantes (38 homes e 43 mulleres).
Atletismo masculino nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
160px|dereita 160px|dereita As probas masculinas de atletismo nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 comezarán o venres 3 de agosto con 4 probas de lanzamentos e carreiras de obstáculos, e rematarán o domingo 12 de agosto co maratón. Das 24 probas que se disputarán, 21 terán lugar no Estadio Olímpico de Londres, de nova construción, que ten unha capacidade para acoller a 80.000 persoas. As restantes 3 probas, de longa distancia (20 km marcha, 50 km marcha e maratón) percorrerán o chamado The Mall, composto polas rúas que conectan o Palacio de Buckingham con Trafalgar Square.
Orchestre de Paris
A Orchestre de Paris é unha orquestra francesa creada en 1967 na cidade de París e o seu actual director musical é Christoph Eschenbach.
Atletismo masculino nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
Sedes
A sede principal das probas de atletismo será o novo Estadio Olímpico. As probas de longa distancia percorrerán as rúas de The Mall.
O Mogollón, Viladesuso, Oia
O Mogollón é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
Atletismo masculino nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
Criterios de clasificación
Cada comité olímpico nacional puido inscribir a un máximo de 3 atletas para cada proba, sempre que acadaran a "marca A", mais 1 de reserva, coa mesma condición de ter acadado a "marca A". A parte diso, tamén puideron inscribir a outro atleta coa condición de ter acadado a "marca B", mais 1 de reserva coa mesma condición. As marcas a superar foron as seguintes:
Orchestre de Paris
Tras a disolución da Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire o ministro francés de cultura, André Malraux e o director xeral de música, arte lírica e danza do ministerio Marcel Landowski convocaron a Charles Münch para crear unha nova orquestra en París. En 1976 a Orchestre de Paris formou o seu propio coro, habitualmente a Orchestre actúa na Salle Pleyel, agás entre 2002 e 2006 cando actuou no Théâtre Mogador.
El Requeté
El Requeté foi un semanario editado na Coruña entre 1911 e 1913.
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1458-1475)
Xoán de Aragón, nado en 1439 ou 1440 e finado en Albalate de Cinca, Huesca o 19 de novembro de 1475, foi un relixioso e militar español, que foi arcebispo de Zaragoza desde 1458 até 1475.
El Requeté
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Juventud Jaimista de La Coruña, apareceu o 10 de decembro de 1911. Publicou fotograbados e caricaturas e poemas en galego. Entre os seus colaboradores figuraron Juan Bravo, José María Moar, Carolino Costa Márquez, Emilio Villelga Rodríguez, José Portal Fradejas, Francisco Aguinaga Galarza, Sancho Dávila, Isaac Rodríguez e o conde de Kenty. Cesou a súa publicación non antes de finais de 1913.
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1458-1475)
Coñécese tamén como Xoán I de Aragón, xa que na arquidiocese zaragozana houbo outro arcebispo posterior co mesmo nome, Xoán II de Aragón, que pontificou entre
Arxiz, Taboada
San Paio de Arxiz é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 63 habitantes (26 homes e 37 mulleres), un menos ca en 2006.
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1458-1475)
Foi fillo ilexítimo de Xoán II de Aragón e duna dama da familia Avellaneda.
Educado para militar e eclesiástico
Porén, as boas relacións entre Xoán II e o valenciano Afonso de Borja, o papa Calisto III, fixeron que este, antes de morrer en 1458, deixara asinadas as bulas mediante as que aceptaba a proposición do monarca aragonés: nomear ao seu fillo ilexítimo arcebispo de Zaragoza.
Deste xeito, Xoán de Aragón foi o primeiro dos arcebispos de Zaragoza pertencente á Casa de Aragón, que quería asegurar o control da arquidiocese por medio de bastardos reais.
O 29 de xullo de 1460 Xoán de Aragón tomou posesión do arcebispado sen recibir sequera as ordes menores, inaugurando así unha práctica moi habitual dentro da diocese, que era moito máis importante pola súa connotación política ca na eclesiástica, o polo menos así o viron todos os monarcas aragoneses, e aínda os Austrias maiores (Carlos I e Filipe II), que sempre procuraron que ocuparan o cargo familiares seus.
Carreira militar
Como titular da sede de Zaragoza, colaborou co seu pai o rei Xoán II, quen lle asignou importantes cargos de responsabilidade, como o de vicerrei de Aragón (Lugartenente Xeral do Reino de Aragón). Axudou ao seu pai tanto na dotación económica das empresas militares como no control e vixilancia das institucións forais aragonesas, ademais de figurar sempre no consello real. Así mesmo, apoiou ao seu pai en contra dos seus irmáns Carlos e Branca na Guerra civil de Navarra. Tamén axudou ao seu pai na Guerra civil catalá, onde puido demostrar a súa verdadeira inclinación militar.
Carreira elesiástica
Dado que non estaba ordenado nin consagrado, e que estaba pouco interesado noas cuestións eclesiásticas, delegou a dirección da sede en mans de bispos ou vigairos que actuaron no seu nome.
En 1467, Xoán de Aragón quixo substituír as esculturas de madeira do altar maior da Catedral de Zaragoza por outras de alabastro, que foron feitas polo escultor Hans Peter Danzer. Así mesmo, a instancias de Xoán, a Catedral foi dotada en 1469 cun novo órgano.
En 1472 o arcebispo foi nomado tamén abade do Mosteiro de Veruela. Tamén foi o primeiro da longa serie de abades verolenses nomeados polo rei, alleos á orde cisterciense que profesaba o cenobio. Outros cargos acumulados polo arcebispo foron os de abade de Montearagón e de Rueda de Jalón, aínda que renunciou ao primeiro deles en 1473, xa que obtivera, tamén por mediación paterna, a encomenda de Alcañiz, dentro da Orde Militar de Calatrava.
En 1467, Xoán de Aragón quixo substituír as esculturas de madeira do altar maior da Catedral de Zaragoza por outras de alabastro, que foron feitas polo escultor Hans Peter Danzer. A instancias de Xoán, a Catedral estaba dotada en 1469 cun novo órgano.
Ocupacións culturais
Durante a súa época de arcebispo, Xoán de Aragón comezou a reunir unha pequena corte de literatos e homes de letras, entre os que destacaba Gaulberto Fabricio de Vagad, futuro cronista, que chegou a ser alférez da Casa do arcebispo. Froito desta preocupación literaria son as dúas obras reunidas baixo a súa dirección —aínda que parece ser que tamén participou directamente el mesmo na súa redacción— as Constituciones Sinodales del Arzobispado de Zaragoza (1462) e as Ordenaciones pertenecientes al oficio de los señores diputados hechas en las Cortes de Fraga (1460), ambas manuscritas e de grande importancia para a historia de Aragón.
Morte
En novembro de 1475, durante unha visita a Albalate de Cinca, o arcebispo Xoán caeu enfermo e foi recluído na residencia palaciana da citada vila oscense, propiedade de Ramón de Espés, cortesán do rei. E alí faleceu, o 19 de novembro, doando no seu testamento todas as súas riquezas a obras de beneficencia; no testamento tamén dispuxo ser enterrado na Seo de Zaragoza, onde aínda hoxe pode observarse o seu fermoso sepulcro de alabastro no presbiterio da capela maior.
NoViolet Bulawayo
Elizabeth Zandile Tshele, nada en Tsholotsho o 12 de outubro de 1981 é unha escritora de Cimbabue,, coñecida polo nome artístico de NoViolet Bulawayo.
Traxectoria
Fixo a educación secundaria nos institutos de Njube, Mzilikazi e nos Estados Unidos no Kalamazoo Valley Community College,. Estudou Lingua e Literatura inglesa na Texas A&M University-Commerce e na Universidade Metodista do Sur. En 2010 rematou un mestrado de Escritura creativa na Universidade de Cornell, onde foi premiada pola Truman Capote Literary Trust.
En 2011 gañou o Premio Caine co seu relato "Hitting Budapest",, publicado no Boston Review en 2010 e que se convertería no capítulo inicial da súa primeira novela, We Need New Names, publicada en 2013. A obra foi seleccionada para o Premio Booker,, co que Bulawayo se converteu na primeira muller negra africana e a primeira persoa de Cimbabue en ser seleccionada para dito premio. A obra recibiu tamén o Premio Etisalat e o Hemingway Foundation/PEN Award.
Repetición rica en leucina
Unha repetición rica en leucina (LRR) é un motivo estrutural de proteína que forma un pregamento en ferradura α/β. Está composta de tramos de 20 a 30 aminoácidos repetidos que son inhabitualmente ricos no aminoácido hidrofóbico leucina. Estas repeticións xeralmente préganse xuntas para formar un dominio proteico de solenoide, denominado dominio de repeticións ricas en leucina. Normalmente, cada unidade repetida ten unha estrutura de febra beta-xiro-hélice alfa, e o dominio ensamblado, composto de moitas desas repeticións, ten forma de ferradura cunha folla beta paralela interior e un conxunto exterior de hélices. Unha face da folla beta e un lado do conxunto de hélices están expostos ao solvente e están, por tanto, dominados por residuos hidrófilos. A rexión entre as hélices e follas é o núcleo hidrofóbico da proteína e está estreitamente empaquetado estericamente con residuos de leucina.
As repeticións ricas en leucina están implicadas frecuentemente na formación de interaccións proteína-proteína.
Exemplos
Os motivos de repeticións ricas en leucina foron identificados en gran número de proteínas funcionais non relacionadas. O exemplo mellor coñecido é o inhibidor da ribonuclease, pero outras proteínas como o regulador da tropomiosina chamado tropomodulina e o receptor de tipo Toll tamén comparten o motivo. De feito, o receptor de tipo Toll posúe 10 motivos LRR sucesivos, que serven para unirse a padróns moleculares asociados a patóxenos ou outros perigos.
Aínda que a proteína LRR canónica contén aproximadamente unha hélice par cada febra beta, as variantes que forman os pregamentos de superhélice beta-alfa ás veces teñen longos bucles en vez de hélices que se unen a sucesivas febras beta.
Un dominio variante de repetición rica en leucina (LRV) ten un novo motivo estrutural repetitivo consistente en hélices alternantes de tipo alfa e de tipo 310 dispostas nunha superhélice dextroxira, con ausencia das febras beta presentes noutras repeticións ricas en leucina.
Dominios asociados
As repeticións ricas en leucina xeralmente están flanqueadas por dominios ricos en cisteína N-terminais e C-terminais, pero non sempre, como no caso de C5orf36.
Tamén aparecen xunto con dominios "adxacentes a LRR". Estes son pequenos dominios feitos enteiramente de febras beta, que foron descritos estruturalmente para a proteína internalina (InlA) e as proteínas relacionadas InlB, InlE, InlH da bacteria patóxena Listeria monocytogenes. A súa función parece ser principalmente estrutural. Están fusionadas ao extremo C-terminal das repeticións ricas en leucina, estabilizando significativamente o LRR, e formando unha entidade ríxida común co LRR. Non están implicadas por si mesmas en interaccións proteína-proteína, pero axudan a presentar o dominio adxacente a LRR para que estableza ditas interaccións. Estes dominios pertencen á familia dos dominios de tipo inmunoglobulina, xa que constan de dúas follas beta en sándwich que seguen a conectividade clásica dos dominios Ig. As febras beta dunha das follas son, non obstante, moito menores que as da maioría dos dominios de tipo Ig estándar, polo que en certa medida son un caso á parte.
Un clúster de ferro-xofre encóntrase no N-terminal dalgunhas proteínas que conteñen o "dominio variante de repeticións ricas en leucina" (LRV). Estas proteínas teñen unha estrutura en dous dominios, composta por un dominio N-terminal que contén un grupo de catro residuos de cisteína que alberga o clúster 4Fe:4S, e un dominio C-terminal maior que contén as repeticións LRV. Os estudos bioquímicos revelaron que o clúster 4Fe:4S é sensible ao oxíxeno, mais non parece ter actividade redox reversible.
Bernard Berenson
Biografía
Naceu nunha familia xudía da rexión de Vilnius, no Imperio Ruso, emigrada en 1875 a Boston, mudando o apelido a Berenson. Estudou na Universidade de Boston e na de Harvard, logo de se licenciar cunha tese sobre Nikolai Gógol en 1887, varios profesores e amigos entre elas a filantropista Isabella Stewart Gardner pagáronlle unha viaxe por Europa para ampliar coñecementos. Visitou galerías de arte e museos en Inglaterra, Alemaña e Italia, e tras acabar os cartos dedicouse á compra venda de arte para coleccionistas adiñeirados e museos, converténdose nun dos grandes connoisseur da primeira metade do século XX. Despois de coñecer a Mary Smith en 1890 en Inglaterra comezou a escribir libros sobre a arte italiana do Renacemento, o primeiro foi The Venetian Painters of the Renaissance with an Index to their Works (1892). Deuse a coñecer internacionalmente en 1895 con ocasión dunha exposición de pintores renacentistas en Londres ó publicar unha revisión crítica da exposición demostrando que das 33 obras que o catálogo oficial atribuía a Tiziano só unha era realmente súa. . Seguiu a publicar obras fundamentais no desenvolvemento do coñecemento da arte renacentista italiana seguindo os métodos de Giovanni Morelli Lorenzo Lotto, an Essay on Constructive Art Criticism (1895), The Florentine Painters of the Renaissance (1896), The Central Italian Painters of the Renaissance (1897). Dedicou seis anos ó que se considera a súa mellor obra The Drawings of the Florentine Painters, publicada en 1903. En 1907 publicou The North Italian Painters of the Renaissance. En The Italian Painters of the Renaissance (1930), incluíu gran parte das súas primeiras obras.
Odawara
Odawara (小田原市, おだわらし, Odawara-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kanagawa. Está situada ao sur da rexión de Kanto e ao suroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Sagami, na parte leste da illa de Honshu. Ten 114,09 km² de superficie e unha poboación de 198.259 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.740 hab./km².
O concello de Odawara limita cos concellos de Manazuru, Yugawara, Hakone, Minamiashigara, Kaisei, Ōi, Nakai e Ninomiya.
Bombardeo de Gernika
O número de vítimas do ataque está en disputa; o goberno vasco falou de 1.654 persoas mortas, pero especulacións modernas suxiren que morreron entre 200 e 400 civís. Arquivos rusos revelan 800 mortes o 1 de maio de 1937, pero esta cifra non inclúe ás vítimas que morreron posteriormente nos hospitais polas feridas sufridas, ou a daqueles corpos atopados baixo os cascallos. O bombardeo foi considerado unha das primeiras incursións aéreas na historia da aviación moderna contra unha poboación indefensa, e foi denunciado como un acto terrorista, a pesar de que Madrid fora bombardeada varias veces con anterioridade durante a guerra. O bombardeo inspirou o cadro máis famoso de Pablo Picasso, o Guernica.
Gernika
Gernika fora dende moito tempo atrás un centro de gran significado para o pobo vasco. Tradicionalmente era o lugar onde se reunían as Xuntas Xerais de Biscaia, baixo o carballo coñecido como a Árbore de Gernika (Gernikako Arbola); en anos máis recentes as Xuntas continuaron reuníndose en Gernika na Casa de Xuntas, sede do arquivo do País Vasco.
Situación militar
Os avances da tropas nacionais lideradas por Francisco Franco comeran gran parte dos territorios controlados polo Goberno da República. O Goberno Vasco, un corpo administrativo rexional autónomo formado por nacionalistas vascos e xente de esquerdas, intentou defender Biscaia e partes de Guipúscoa co seu propio Exército Vasco., No momento do ataque, Gernika representaba un punto estratéxico para as forzas republicanas, ao atoparse entre as forzas nacionais e a cidade de Bilbao, que era vista como unha praza clave para rematar a guerra no norte da península. Gernika foi tamén o camiño de retirada para os republicanos dende o nordés de Biscaia.
Antes do ataque da Lexión Cóndor, a cidade non participara directamente nos combates, aínda que as forzas republicanas se atopaban na zona; 23 batallóns do Exército Vasco estaban na fronte leste de Gernika. A cidade tamén servía como cuartel de dous batallóns, pero non tiña defensas antiaéreas estáticas.,
Andrew Wakefield
Andrew Jeremy Wakefield, nado en Eton en 1957, é un ex-médico británico e activista do movemento antivacinas. Foi gastroenterólogo ata que o colexio médico británico o expulsou por comportamento antiético, mala praxe e deshonestidade ao ser o autor dun artigo de investigación fraudulento que asociaba a vacina vírica tripla coa colite e perturbacións do espectro autista.
Traxectoria
Fillo dun neurólogo e dunha médica de familia, estudando na exclusiva King Edward's School de Bath para logo realizar medicina na St Mary's Hospital Medical School (agora Imperial College School of Medicine), licenciándose en 1981 e entrando no Royal College of Surgeons en 1985. Entre 1986 e 1989 realizou labores de investigación na Universidade de Toronto. De volta a Inglaterra traballou no programa de transplante de fígado do Royal Free Hospital de Londres. En 1993 Wakefield fíxose coñecido no ámbito médica ao publicar informes nos que concluía que o virus do xarampón podería causar o mal de Crohn; e dous anos máis tarde publicou un artigo en The Lancet propoñendo unha ligazón entre a vacina do xarampón e o mal de Crohn. Investigacións posteriores non puideron confirmar esta hipótese. En 1996 comezou a investigar as posibles conexións entre a vacina vírica tripla e o autismo.
Controversia sobre a vacina vírica tripla
No número do 28 de febreiro de 1998 de The Lancet publicouse un estudo asinado por Wakefield como autor principal sobre doce nenos con autismo e no que se propua unha nova síndrome denominada enterocolite autista e establecía a posibilidade dunha ligazón entre unha nova forma de enfermidade intestinal, autismo, e a vacina vírica tripla. O artigo converteuse dende o primeiro en controvertido, con ampla publicidade nos medios de comunicación británicos e a convocatorio dunha sesión extraordinaria do Medical Research Council o 23 de marzo.
Aínda que no estudo se afirmaba que non había conexión probada, antes de se publicar Wakefield convocou unha conferencia de prensa chamando á suspensión da vacina vírica tripla ata se realizaren máis investigacións. Segundo BBC News, foi esta conferencia de prensa máis que a publicación en The Lancet, o que sementou dúbidas entre a poboación contra da vacina vírica tripla. En novembro de 2000 nunha entrevista no programa informativo norteamericano 60 Minutes repetiu esas demandas, fornecéndolle un foco ao incipiente movemento antivacinas nos Estados Unidos, ata entón preocupado polo uso de tiomersal nas vacinas. En decembro de 2001 dimitiu das súas funcións no Royal Free Hospital e continuou realizando investigacións clínicas nos Estados Unidos, uníndose ao controvertido doutor Jeff Bradstreet no Child Development Resource Center e a partir de 2004 no Thoughtful House Research Center en Austin. Nese ano unha investigación do xornalista Brian Deer publicada no Sunday Times revelou a existencia de conflitos de intereses financeiros por parte de Wakefield o que causou que a maioría dos seus coautores retirara o seu apoio ás súas interpretacións do artigo publicado en 1998
Logo desas acusacións o General Medical Council abriu unha investigación por mala praxe contra Wakefield e dous dos seus antigos colegas. A investigación centrouse nos numerosos descubrimentos de Deer, incluído o someter a varios nenos autistas a procedementos médicos invasivos e innecesarios ( colonoscopias e mais puncións lumbares) e que Wakefield actuou sen a necesaria aprobación dun comité de ética.
O 28 de xaneiro de 2010 un tribunal composto por cinco membros do GMC verificou probadas 32 acusacións, entre elas catro de fraude e doce de abuso de nenos con discapacidade de desenvolvemento. O comité ditaminou que Wakefield «fallara no seu deber como médico especialista responsable», actuado contra dos intereses dos seus pacientes e que obrara «de xeito deshonesto e irresponsable» na publicación da súa investigación. Despois das conclusións do GMC, The Lancet retractouse de forma inmediata e por completo do artigo publicado en 1998, sinalando que se falsificaran os datos do manuscrito. Wakefield quedou excluído do rexistro médico en maio de 2010 coa observación: falsificación fraudulenta o que se reflectiu na revogación da licenza para exercer a medicina no Reino Unido.
En xaneiro de 2011 un editorial que acompañaba un artigo de Brian Deer no British Medical Journal (BMJ) describía o traballo de Wakefield como un "elaborado fraude", e nun artigo posterior Deer declarou que Wakefield proxectaba establecer unha empresa que, grazas á alarma suscitada contra da vacina vírica tripla, se lucraría con novos exames médicos e "análises motivadas por litixios" En novembro de 2011, outra reportaxe publicada no BMJ revelou datos orixinais sen procesar que indicaban que, contra do que se afirmaba no artigo de The Lancet, os nenos da súa investigación non padecían enfermidade inflamatoria intestinal ningunha. Wakefield negou as acusacións na súa contra e continúa a teimar na súa loita contra da vacina vírica tripa. En 2016 dirixiu o documental antivacinas Vaxxed.
Val do Marne
Val do Marne (94) (en francés Val-de-Marne) é un departamento de Francia que pertence á rexión de Illa de Francia.
Ligazóns externas
Conseil Général du Val-de-Marne
Ponte da Cigarrosa
A ponte da Cigarrosa é unha construción do século XVI que cruza o río Sil entre as parroquias de Petín e A Rúa de Valdeorras. Ten cinco arcos de diferente tamaño e forma, con catro piares tamén desiguais.
Historia
dereita|miniatura|Miliario xunto á ponte. Ten a súa orixe nunha construción anterior romana feita durante os reinados de Tito e Domiciano como parte da Vía Nova do itinerario de Antonino entre Braga e Astorga. Foi reconstruída en 1577 por Juan de Náveda e reformada un século despois. Da época romana consérvanse no segundo piar cinco fileiras de bloques e os alicerces do cuarto piar, se ben adoitan estar cubertas pola auga. A ponte recibe o seu nome da mansión de Forum Cigurrorum, pois a zona estaba habitada pola tribo dos guigurros. A carón da ponte atopáronse unha lápida e uns mosaicos de época romana, conservados no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. En 2022 atopouse un miliario. .
A mediados do século XIX configurouse a estrada de segunda orde Ponferrada-Ourense, que discorría pola ponte. En 1904 levouse a cabo unha reparación dirixida por Manuel Díez Sanjurjo. A partir de 1941, tras a aprobación do Plan Peña, a estrada pasou a nomearse N-120, e xa en 1987 pasou a formar parte da OU-533, se ben por entón se construíu outra ponte paralela augas abaixo, polo que é de uso peonil.
Mercuín, Anceis, Cambre
Mercuín é un lugar da parroquia de Anceis no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 73 habitantes (36 homes e 37 mulleres).
Forxa
miniatura|Forxado de acuñado aberto (con dous matrices) dun lingote para ser posteriormente procesado nunha roda.
A forxa é un proceso de conformado de materias férreos por medio do uso combinado de calor e presión. Este procedemento provoca un aliñamento das impurezas do material mellorando as súas propiedades na dirección perpendicular ao esforzo. Tradicionalmente a peza de ferro ou aceiro previamente aquecida na fragua era sostida polo ferreiro coas pinzas e golpeada cun martelo contra a bigornia. Isto hoxe só se fai en produción artesanal: o máis normal é utilizar prensas hidráulicas. Os procesos de embutido e laminación tamén se basean neste principio.
Chancela, Maianca, Oleiros
Chancela é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros na comarca da Coruña.
Change Has Come
Change Has Come é un EP da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado en 1990 a través do selo Sub Pop. Foi o único lanzamento do grupo con esta discográfica, que asinaría posteriormente con Epic Records para os seus seguintes tres traballos, Uncle Anesthesia, Sweet Oblivion e Dust, ademais de publicar con Epic o EP Something About Today. Kurt Cobain interpreta as segundas voces no tema "Change Has Come"
Diana Toucedo
Diana Toucedo Crespo, nada en Redondela o 27 de abril de 1982, é unha cineasta, guionista e montadora galega.
Traxectoria
En 2008 rematou o grao en Cine e Audiovisuais na especialidade de montaxe na Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña. En 2011 rematou o máster de estudos de cinema e audiovisuais contemporáneos na Universidade Pompeu Fabra.
Máis aló do ben e do mal
Máis aló do ben e do mal (en Al di là del bene e del male) é un filme dramático dirixido por Liliana Cavani que foi estreado en 1977. Está protagonizado por Dominique Sanda, Erland Josephson e Robert Powell. O filme conta a intensa relación que xurdiu entre Friedrich Nietzsche, Lou Salomé e Paul Rée na década de 1880.
É a segunda parte da "Triloxía alemá" dirixida por Liliana Cavani. En O porteiro de noite representou a conexión entre a perversión e o fascismo. Desta volta, representa a vida de Friedrich Nietzsche, un filósofo alemán que escribiu Also sprach Zarathustra e Jenseits von Gut und Böse.
Estreouse en galego o 1 de outubro de 2017 a través da TVG.
Greivis Vásquez
Greivis Josué Vásquez Rodríguez, máis coñecido como Greivis Vásquez, nado o 16 de xaneiro de 1987 en Caracas, é un ex xogador venezolano de baloncesto profesional. Foi elixido na 28ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Memphis Grizzlies. Foi escollido despois dunha exitosa carreira universitaria cos Maryland Terrapins, onde rematou en segunda posición na lista de máximos anotadores da historia dos Terrapins, con 2.171 puntos.
Memphis Grizzlies
Os Memphis Grizzlies escolleron a Vasquez na 28ª posición da primeira rolda do Draft da NBA de 2010. Durante a tempada regular no seu ano rookie, Vasquez xogou apenas uns minutos e anotou dobres díxitos tan só dúas veces, pero foi xogando máis tempo nos playoffs de 2011.
Memphis enfrontouse aos San Antonio Spurs na primeira rolda, onde os Grizzlies gañaron o seu primeiro partido da postempada da historia da franquía. No 4º partido, Vasquez substituíu ao base titular Mike Conley, Jr.. Vasquez fixo un parcial de 7-0 que axudou a Memphis a levar o control do partido. Durante os seus 13 minutos de xogo, anotou 9 puntos e repartiu 2 asistencias, para axudar á vitoria de Memphis por 104-86. Os Grizzlies pasaron de rolda ao gañar o 6º partido, onde Vasquez xogou 23 minutos e anotou 11 puntos. Memphis avanzou de rolda e xogou contra Oklahoma City Thunder nas semifinais de Conferencia, onde Vasquez se enfrontou ao seu antigo compañeiro de clase no instituto de Montrose Christian, Kevin Durant.
New Orleans Hornets
O 24 de decembro de 2011, foi traspasado aos New Orleans Hornets a cambio de Quincy Pondexter. O 8 de febreiro de 2013, conseguiu cos Hornets o primeiro triplo-dobre da súa carreira, ó conseguir 21 puntos, 12 asistencias e 11 rebotes contra os Atlanta Hawks.
Vasquez rematou a tempada 2012-13 sendo o máximo asistente da liga con 704, e foi escollido na segunda posición na votación do premio ó xogador máis mellorado da tempada.
Ciclo solar 24
alt=Julio 2016 Ciclo solar 24|miniatura|Xulio 2016 Ciclo solar 24 O Ciclo Solar 24 leva ese número como ciclo solar ó comezar a contar os ciclos dende 1755, cando comezou o rexistro sistemático da actividade de manchas solares. Acordouse como data do seu comezo o 4 de xaneiro de 2008, aínda que o Sol tivo actividade mínima ata comezos de 2010, cun retardo de 15 meses en relación ó calculado.
Greivis Vásquez
Sacramento Kings
O 10 de xullo de 2013, Vásquez foi traspasado ós Sacramento Kings nun traspaso a tres bandas que levou ó seu antigo compañeiro Robin Lopez ós Portland Trail Blazers, e a Tyreke Evans a Nova Orleáns, xa co nome de New Orleans Pelicans.
Toronto Raptors
O 9 de decembro de 2013, Vasquez foi traspasado xunto a Patrick Patterson, John Salmons e Chuck Hayes ós Toronto Raptors a cambio de Rudy Gay, Quincy Acy e Aaron Gray.
Ciclo solar 24
É o primeiro ciclo solar observado dende o comezo por aparellos en órbita, situados en SOHO.
Cerebro
miniatura|200px|cerebro humano miniatura|dereita|340px|[[Sección saxital media do encéfalo (continuada coa 9: medula espiñal). Un contorno azul sinala o sistema ventricular.
4. Tronco do encéfalo: 5. Mesencéfalo, 6. Protuberancia, 7. Bulbo raquídeo.
Moscatel de Setúbal
miniatura|dereita|200px O Moscatel de Setúbal é un viño xeneroso portugués con denominación de orixe controlada (DOC), procedente da rexión demarcada de Setúbal, que abrangue os concellos de Palmela, Setúbal e parte de Sesimbra.
Cerebro
O cerebro (do latín cerebrum, coa súa raíz indoeuropea «ker» 'cabeza, no alto da cabeza' e «brum» 'levar'; tendo o significado arcaico de 'o que se leva na cabeza') é o centro de supervisión, de centralización e de cefalización do sistema nervioso, o de maior complexidade do reino animal.
Moscatel de Setúbal
Os viños teñen unha gradación de entre 17º e 20º. Existen dous tipos de Moscatel de Setúbal, o branco e o tinto, elaborados respectivamente a partir das castes Moscatel de Setúbal e Moscatel Galego Roxo.
Cerebro
O cerebro encóntrase situado na cabeza, protexido polo cranio. Polo xeral, preto dos principais órganos dos sentidos como a visión, a audición, o equilibrio, o gusto e o olfacto. Corresponde, por tanto, á parte antesuperior do encéfalo dos humanos e outros vertebrados e se subdivide en cerebro anterior, cerebro medio e cerebro posterior. Noutros animais, como os invertebrados bilaterais, enténdese por cerebro unha serie de ganglios arredor do esófago na parte anterior do corpo, comprendidos polo protocerebro, deutocerebro e tritocerebro nos artrópodos; ganglios cerebral, pleural e pedial nos moluscos gasterópodos; e masas supraesofágica e subesofágica en moluscos cefalópodos. Tamén posúen cerebros moi arcaicos ou simples bilaterais, os platihelmintos, os nematodos e os hemicordados. Porén, hai bilaterais que mostran moi poucos aspectos distintivos de cefalización como os bivalvos ou os briozoos. Nalgunhas especies de invertebrados non existe un cerebro por carecer completamente de sistema nervioso, como nos poríferos, nos placozoos ou nos mesozoos. Outros posúen un sistema nervioso, pero carecen de trazos definidos de centralización ou cefalización ao mostrar simetrías non bilaterais como os cnidarios, os ctenóforos ou os equinodermos.
Desde un punto de vista evolutivo e biolóxico, a función do cerebro como órgano, é exercer un control centralizado sobre os demais órganos do corpo. O cerebro actúa sobre o resto do organismo pola xeración de patróns de actividade muscular ou pola produción e secreción de substancias químicas chamadas hormonas. Este control centralizado permite respostas rápidas e coordinadas ante os cambios que se presentan no ambiente. Algúns tipos básicos de resposta tales como os reflexos poden estar mediados pola medula espiñal ou os ganglios periféricos, pero un sofisticado control intencional da conduta sobre a base da información sensorial complexa require a capacidade de integrar a información dun cerebro centralizado. Controla e coordina o comportamento, a homeostase (funcións corporais coma o latexo do corazón, a presión do sangue, o balance de fluídos e a temperatura do corpo) e as funcións mentais (a emoción, a memoria, a aprendizaxe etc.).
O cerebro dos vertebrados é o órgano máis complexo do corpo. Nun humano típico, a córtex cerebral (a parte máis grande) estímase que contén entre 15 e 33 mil millóns de neuronas, transmitindo as súas mensaxes a outras neuronas mediante a sinapse. Estas neuronas comunícanse con outras a través de fibras largas de protoplasma chamadas axóns, as cales levan trens de impulsos eléctricos denominados potenciais de acción a partes distantes do cerebro ou do corpo, tendo como branco receptores específicos.
Desde unha perspectiva filosófica, o que fai ao cerebro especial en comparación cos outros órganos, é que forma a estrutura física que xera a mente. Como Hipócrates argumentaba: «Os homes deberían saber que do cerebro e nada máis que do cerebro veñen as alegrías, o placer, a risa, o ocio, as penas, a dor, o abatemento e as lamentacións». Porén, do corazón figurado e das súas emocións proceden certas sensacións concretas como o gozo, o amor e o contentamento.
Durante as primeiras etapas da psicoloxía, creuse que a mente debía separarse do cerebro. Pero posteriormente os científicos realizaron experimentos que chegaron a determinar que a mente era un compoñente no funcionamento cerebral pola expresión de certos comportamentos baseados no seu ambiente externo e o desenvolvemento do seu organismo. Os mecanismos polos cales a actividade cerebral dá lugar á conciencia e ao pensamento son moi díficiles de comprender: a pesar dos múltiples e rápidos avances científicos, segue habendo moitos misterios acerca de como funciona o cerebro. Na actualidade, as operacións das células cerebrais individuais son comprendidas con máis detalle, pero a forma en que cooperan entre os conxuntos de millóns foi moi difícil de descifrar. Así mesmo, os enfoques máis prometedores tratan ao cerebro coma unha «computadora biolóxica», totalmente diferente do mecanismo das computadoras electrónicas, pero similar no sentido que adquiren a información do mundo circundante, almacenándoa e procesándoa de múltiples formas.
Funcionamento xeral
miniatura|dereita|400px|Esquema dunha [[neurona]] O cerebro usa a enerxía bioquímica procedente do metabolismo celular como desencadeamento das reaccións neuronais. Os 'paquetes' de enerxía recíbense nas dendritas e emítense nos axóns en forma de moléculas de substancias químicas (substancias que, por esa mesma razón, denomínanse neurotransmisores).
Rexións metabólicas
miniatura|280px|Partes do cerebro (en inglés). Cada neurona pertence a unha rexión metabólica encargada de compensar a deficiencia ou exceso de cargas noutras neuronas. Pódese dicir que o proceso se completou cando a rexión afectada deixa de ser activa. Cando a activación dunha rexión ten como consecuencia a activación doutra diferente, pódese dicir que entre ambas as rexións houbo un intercambio biomolecular. Todos os resultados e reaccións son transmitidos por neurotransmisores, e o alcance de devandita reacción pode ser inmediata (afecta directamente a outras neuronas pertencentes á mesma rexión de proceso), local (afecta a outra rexión de proceso allea á inicial) e/ou global (afecta a todo o sistema nervioso).
Electricidade e bioelectricidade
Dada a natureza da electricidade no cerebro, acordouse chamala bioelectricidade. O comportamento da electricidade é esencialmente igual tanto nun condutor de cobre como nos axóns neuronais, aínda que o que porta a carga dentro do sistema nervioso é o que fai diferente o funcionamento entre ambos os sistemas de condución eléctrica. No caso do sistema nervioso, pórtao o neurotransmisor.
Interacción neurotransmisora
miniatura|Localización do cerebro Un neurotransmisor é unha molécula en estado de transición, con déficit ou superávit de cargas. Este estado de transición dálle un tempo máximo de estabilidade dunhas cantas vibracións moleculares. Durante ese tempo, a molécula ha de axustarse ao receptor postsináptico adecuado, caso contrario degrada e queda como residuo no líquido cefalorraquídeo. Os astrocitos encárganse de limpar o devandito fluído destes refugallos, permitindo que as futuras neurotransmisións non se vexan interferidas.
Axón neuronal
O axón neuronal está rodeado dunha capa de mielina. Dentro do axón hai unha circulación de mitocondrias que metabolizan os neurotransmisores que o núcleo celular solicita como necesidade. Estas producións da mitocondria son almacenadas en vesículas e depositadas nos terminais axónicos. As vesículas presinápticas son estimuladas a través de impulsos eléctricos de acción e transmitidos pola mielina, responsable da acción sináptica neuronal, que conecta co grupo de receptores dendríticos, estimulando a vesícula e descargando no receptor postsináptico ou dendrita específica, que conta cos receptores postsinápticos especializados en admitir o neurotransmisor. Este informará á seguinte neurona do que ten que codificar. O paso da corrente eléctrica polos axóns estimula a creación de mielina, polo que, a maior cantidade de mielina, menor resistencia á transmisión e menor uso de recursos. Cabe dicir que a mielina é un derivado lipídico formado polos oligodendrocitos no sistema nervioso central. Hai que ter en conta que no sistema nervioso periférico é a célula de Schwann a mielinizadora dos axóns.
Esgotamento somático
O esgotamento somático da neurona acontece no momento en que as producións de vesículas con neurotransmisores é inferior ás vesículas presinápticas usadas, chegando a existir impulsos de acción pero sen haber vesículas dispoñibles para continuar co proceso. Estes casos danse moi frecuentemente nos procesos de aprendizaxe, onde a neurona debe investir un alto custo en neurotransmisores para que poida existir unha recepción óptima por algunha dendrita próxima e especializada en procesar esa información. Os potenciais de acción non transmitidos producen ións de calcio no medio, saturándoo deste ión que é capaz de facilitar a condución eléctrica. Elevada a concentración deste ión, o potencial eléctrico ten maior probabilidade de dar o salto a unha dendrita próxima, e mediante as forzas electrostáticas, mellorar a proximidade entre axón-dendrita, diminuíndo a resistencia e os ións de calcio necesarios no medio cefalorraquídeo.
Esquema de funcionamento
O esquema de funcionamento sería o seguinte: a neurona A demanda un paquete de enerxía, a neurona B recibe o estímulo. A neurona B procesa o paquete de enerxía, a neurona B emite o paquete de enerxía con carga eléctrica. O paquete é transmitido polo corpo do axón grazas ao recubrimento lipídico, e é levado ata a dendrita da neurona A que ten por costume recibir ese tipo de paquetes. O triaxón da neurona B libera o paquete e a neurona A descompono, e así sucesivamente.
Transmisión eléctrica e neurotransmisión
Entendido isto (en trazos moi xerais), establécese que, así como un sistema de transmisión de cobre ten resistencia ao paso das cargas eléctricas, de forma equivalente, o sistema nervioso ten unha resistencia ao paso das cargas bioeléctricas, establecido (principalmente) pola cantidade de mielina nos axóns. Outros aspectos a ter en conta en devandita 'resistencia', serían os seguintes:
Exemplo de neurotransmisores: noradrenalina, acetilcolina etc.
Tarefas cerebrais
O cerebro procesa a información sensorial, controla e coordina o movemento voluntario, o comportamento e pode chegar a dar prioridade ás funcións corporais homeostáticas, como os latexos do corazón, a presión sanguínea, o balance de fluídos e a temperatura corporal. O encargado de levar o proceso automático é o bulbo raquídeo. O cerebro é responsable da cognición, as emocións, a memoria e a aprendizaxe.
Sistemas que se desenvolven no noso cerebro
O cerebro presenta unha serie de áreas destinadas ás diversas funcións que este órgano realiza: Diversas funcións asócianse a outras áreas. As funcións vitais básicas son producidas por outras áreas do sistema nervioso central. Por exemplo a función cardiovascular ou respiratoria, regulados polo troncoencéfalo.
Cerebro e linguaxe
A percepción sonora da fala prodúcese no xiro de Heschl, nos hemisferios dereito e esquerdo. Esas informacións transfírense á área de Wernicke e ao lobo parietal inferior, que recoñecen a segmentación fonemática do escoitado e, xunto co córtex prefrontal, interpretan eses sons. Para identificar o significado, contrastan esa información coa contida en varias áreas do lobo temporal.
A área de Wernicke, encargada da decodificación da audición e da preparación de posibles respostas, dá paso despois á área de Broca, na que se activa o accionamiento dos músculos fonadores para asegurar a produción de sons articulados, o que ten lugar na área motora primaria, de onde parten as ordes aos músculos fonadores.
Rexeneración cerebral
O cerebro humano adulto, en condicións normais, pode xerar novas neuronas. Estas novas células prodúcense no hipocampo, rexión relacionada coa memoria e a aprendizaxe. As células nai, orixe desas neuronas, poden constituír así unha reserva potencial para a rexeneración neuronal dun sistema nervioso danado.
No entanto, a capacidade regenerativa do cerebro é escasa, en comparación con outros tecidos do organismo. Isto débese á escaseza desas células nai no conxunto do sistema nervioso central e á inhibición da diferenciación neuronal por factores microambientais. Pódense extraer neuronas ou precursores delas do hipocampo, pero é unha técnica de obtención moi perigosa e pouco produtiva para o risco que supón.
O cerebro na natureza
miniatura|Cerebros comparados de diferentes [[mamíferos]] miniatura|dereita|Encéfalo dun tiburón Tres grupos de animais, con algunhas excepcións, teñen cerebros notablemente complexos: os artrópodos (por exemplo, os insectos e os crustáceos), os cefalópodos (polbos, luras e moluscos similares) e os craniados (vertebrados principalmente). O cerebro dos artrópodos e os cefalópodos xorde desde un par de nervios paralelos que se estenden ao longo do corpo do animal. O cerebro dos artrópodos ten grandes lobos ópticos por detrás de cada ollo para o procesado visual e un cerebro central con tres divisións.
O cerebro dos craniados desenvólvese desde a sección anterior dun único tubo nervioso dorsal, que máis tarde se converte na medula espiñal. Os craniados teñen o cerebro protexido polos ósos do cranio. Os vertebrados caracterízanse polo aumento da complexidade do córtex cerebral a medida que se sobe pola árbore filoxenética e evolutiva. O gran número de circonvolucións que aparecen no cerebro dos mamíferos é característico de animais con cerebros avanzados. Estas circonvolucións xurdiron da evolución para proporcionar máis área superficial ao cerebro: o volume mantense constante á vez que aumenta o número de neuronas. Por iso, é a superficie, e non o volume (absoluto nin relativo), o que condiciona o nivel de intelixencia dunha especie. Este é un erro moi común que debe ser tido en conta.
O cerebro en medicina
Outros problemas cerebrais pódense clasificar mellor como enfermidades que como danos. As enfermidades neurodexenerativas como a enfermidade de Alzheimer, a enfermidade de Parkinson, a esclerose lateral amiotrófica e a enfermidade de Huntington están causadas pola morte gradual de neuronas individuais e actualmente só se poden tratar os seus síntomas. As enfermidades mentais, como a depresión clínica, a esquizofrenia, a desorde bipolar e o trastorno de tensión postraumática, teñen unha base biolóxica teórica no cerebro e adoitan tratarse con terapia psiquiátrica, fármacos, ou unha combinación de ambas.
Algunhas enfermidades infecciosas que afectan o cerebro veñen causadas por virus ou bacterias. A infección das meninxes pode levar a unha meninxite. A encefalopatía esponxiforme bovina, tamén coñecida como o mal das vacas tolas, é unha enfermidade mortal entre o gando e asóciase a prións. Así mesmo, verificouse que a esclerose múltiple, a enfermidade de Parkinson e a enfermidade de Lyme, así como a encefalopatía e a encefalomielite, teñen causas virais ou bacterianas.
Algunhas desordes do cerebro son conxénitas. A enfermidade de Tay-Sachs, a síndrome do cromosoma X fráxil, a síndrome deleción 22q13 (que afecta ao cromosoma 22), a síndrome de Down e a síndrome de Tourette están asociadas a erros xeneéticos ou cromosómicos.