cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda guerra mundial
Invasión xaponesa da China
En marzo de 1938 as forzas nacionalistas chinesas gañaron a batalla de Taierzhuang, pero a cidade de Xuzhou foi capturada polos xaponeses en maio dese mesmo ano. En xuño de 1938 as forzas chinesas detiveron o avance xaponés inundando o río Amarelo. Esta manobra deu tempo ó exército chinés a preparar a defensa de Wuhan, pero a cidade foi capturada en outubro. As vitorias xaponesas non conseguiron colapsar a resistencia chinesa e o goberno chinés trasladouse a Chunquin, continuando a guerra entre os dous países.
Conflitos fronteirizos soviético-xaponeses
miniatura|dereita|Unidade de [[artillería soviética na Batalla do Lago Kazán en 1938.]] A mediados e finais dos anos 1930 as forzas xaponesas en Manchukuo mantiveron conflitos fronteirizos esporádicos coa Unión Soviética e Mongolia. O exército imperial xaponés favoreceu a doutrina Hokushin-ron que poñía énfase na expansión do Xapón cara ó norte, pero non conseguiu manter esta política debido ás derrotas sufrida nas batallas de Khalkhin Gol en 1939 e a procura alemá dunha neutralidade cos soviéticos. O Xapón e a Unión Soviética firmarían eventualmente un pacto de neutralidade en abril de 1941, e o Xapón adoptou a doutrina Nanshin-ron favorecida pola armada, mudando os seus obxectivos cara ó sur e dando lugar á eventual guerra cos Estados Unidos e os Aliados.
Tratados e ocupacións en Europa
En Europa, Alemaña e Italia foron cada vez máis agresivas. En marzo de 1938 Alemaña anexionou Austria, cunha mínima resposta por parte das outras potencias europeas. Hitler comezou entón a facer presión coas reclamacións alemás no Sudetenland, unha zona de Checoslovaquia cunha poboación predominante de etnia alemá. O Reino Unido e Francia seguiron o consello do primeiro ministro británico Neville Chamberlain e concedéronlle este territorio a Alemaña por medio do Pacto de Múnic, contra os intereses do goberno checoslovaco, e a cambio da promesa de que Alemaña non faría máis reclamacións territoriais. Ó pouco tempo, Alemaña e Italia forzarían a Checoslovaquia a ceder territorio adicional a Hungría.
left|miniatura|[[Neville Chamberlain|Chamberlain, Daladier, Hitler, Mussolini e Ciano na sinatura do Pacto de Múnic.]] Malia que o tratado satisfixo tódalas demandas alemás, Hitler continuou cos seus plans de ocupar a totalidade de Checoslovaquia. Nos seus discursos posteriores, Hitler cargou contra os británicos e xudeus, e en xaneiro de 1939 ordenou en segredo un aumento considerable da armada alemá para facer fronte á supremacía naval británica. En marzo de 1939 Alemaña invadiu o que restaba de Checoslovaquia e dividiu o seu territorio no Protectorado de Bohemia e Moravia e o estado cliente proalemán da República Eslovaca. Hitler deulle tamén un ultimato a Lituania, forzando a concesión do Territorio de Memel ese mesmo mes sen a oposición do resto de potencias europeas. Alarmados por estes feitos e con Hitler declarando a reclamación da Cidade Libre de Danzig, o Reino Unido e Francia garantiron o seu apoio á independencia de Polonia. Cando Italia conquistou Albania en abril de 1939, estenderon esta mesma garantía a Romanía e Grecia, e pouco despois Alemaña e Italia formalizaron a súa alianza no chamado Pacto de Aceiro. Hitler acusou ó Reino Unido e a Polonia de querer "arrodear" a Alemaña, e renunciou ó acordo naval anglo-xermano e ó pacto de non agresión xermano-polaco.
En agosto de 1939 Alemaña e a Unión Soviética asinaron o Pacto Ribbentrop-Molotov, tratado polo que as dúas partes repartíronse os dereitos a dúas "esferas de influencia" (Polonia occidental e Lituania para Alemaña, Polonia oriental, Finlandia, Estonia, Letonia e Besarabia para a Unión Soviética) e poñía en dúbida a continuidade da independencia polaca. A situación acadou un estado de crise xeral a finais de agosto cando as tropas alemás comezaron a súa mobilización cara á fronteira polaca.
Comezo da guerra en Europa (1939–40)
right|miniatura|Tanques alemáns preto da cidade de [[Bydgoszcz durante a invasión de Polonia en setembro de 1939.]] O 1 de setembro de 1939 Alemaña invadiu Polonia baixo o falso pretexto de que os polacos realizaran unha serie de operacións de sabotaxe contra obxectivos alemáns preto da fronteira. Dous días despois, tras un ultimato británico para que Alemaña cesase as operacións militares que foi ignorado, o Reino Unido e Francia declaráronlle a guerra a Alemaña, seguidos dos dominios da Commonwealth británica: Australia e Nova Celandia o 3 de setembro, Suráfrica o 6 de setembro e o Canadá o 10 de setembro. Inicialmente, esta alianza limitouse a fornecer apoio militar directo de forma limitada, principalmente en forma dunha pequena ofensiva no Saarland. Os aliados tamén comezaron un bloqueo naval de Alemaña, dirixido a limitar a capacidade económica e o esforzo de guerra alemán. Alemaña respondeu a este bloqueo ordenando ataques de U-Boots contra navíos de guerra e mercantes aliados, o que escalaría posteriormente na batalla do Atlántico.
O 17 de setembro de 1939, tras asinar un cese do fogo co Xapón, a Unión Soviética invadiu Polonia dende o leste. O exército polaco foi derrotado e Varsovia rendeuse ós alemáns o 27 de setembro. O territorio de Polonia dividiuse entre Alemaña e a Unión Soviética, con Lituania e Eslovaquia recibindo tamén unha pequena porción do seu territorio. Trala derrota das forzas armadas polacas, Polonia estableceu un estado clandestino e un exército de resistencia. Uns 100 000 membros do exército polaco foron evacuados para Romanía e os países bálticos, loitando moitos deles posteriormente contra os alemáns en varios teatros de guerra. Os membros do Biuro Szyfrów que axudaron na descodificación do sistema Enigma foron tamén evacuados para Francia.
O 6 de outubro Hitler fíxolle unha proposta pública de paz ó Reino Unido e Francia, afirmando que o futuro de Polonia estaría determinado de forma exclusiva por Alemaña e a Unión Soviética. Chamberlain rexeitouna o 12 de outubro, afirmando: "As experiencias do pasado amosaron que non se pode depositar confianza nas promesas do presente goberno alemán". Hitler ordenou entón unha ofensiva inmediata contra Francia, que finalmente pospuxo ata a primavera de 1940 debido ás malas condicións do tempo e a oposición dos seus xenerais.
Tras asinar o Tratado Xermano-Soviético de Amizade, Cooperación e Demarcación a finais de 1939, a Unión Soviética forzou os países bálticos —Estonia, Letonia e Lituania— a permitirlle estacionar tropas soviéticas no seu territorio baixo pactos de "axuda mutua". Finlandia rexeitou as súas demandas territoriais, dando lugar a unha invasión soviética en novembro de 1939 e a guerra de Inverno que finalizou en marzo de 1940 co Tratado de paz de Moscova. O Reino Unido e Francia tratou este ataque soviético a Finlandia como o equivalente da súa entrada na guerra no bando alemán, e respondeu apoiando a expulsión da Unión Soviética da Liga das Nacións.
Europa occidental (1940–41)
En abril de 1940 Alemaña invadiu Dinamarca e Noruega para protexer cargamentos de mineral de ferro procedentes de Suecia, ós que os Aliados tentaban cortar minando de forma unilateral as augas norueguesas. Dinamarca capitulou tras unhas poucas horas, e malia o apoio dos Aliados que conseguiron recapturar temporalmente o porto de Narvik, Noruega foi conquistada dous meses despois. O descontento británico pola Campaña de Noruega tivo como resultado a destitución do seu primeiro ministro Neville Chamberlain, substituído por Winston Churchill o 10 de maio de 1940.
miniatura|esquerda|Mapa da [[Liña Maginot.]] As forzas alemás lideradas polo xeneral Heinz Guderian comezaron unha ofensiva contra Francia o 10 de maio de 1940, e adheríndose ó Plan Manstein Alemaña atacou tamén os países neutrais de Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo. Ese mesmo día forzas británicas desembarcaron en Islandia e nas Illas Feroe para previr unha posible invasión alemá destes territorios. Os Estados Unidos, en colaboración co enviado danés en Washington, D.C., acordaron a protección de Groenlandia, fundando a base política para o establecemento de bases militares en abril de 1941. Os Países Baixos e Bélxica foron invadidos empregando tácticas de Blitzkrieg nuns poucos días e semanas respectivamente. Alemaña circunvalou as fortificacións francesas da Liña Maginot e o corpo principal de forzas aliadas desprazadas en Bélxica mediante un movemento de flanqueo a través do espeso bosque da rexión das Ardenas, que os aliados consideraban erroneamente unha barreira natural impenetrable para os vehículos blindados. Como resultado disto, a maioría das forzas aliadas viuse arrodeado e foi derrotado. Os alemáns aprisionaron a maioría das forzas aliadas, aínda que uns 300 000 soldados, na súa maioría británicos e franceses, foron evacuados do continente en Dunkerque a comezos de xuño, deixando atrás case todo o seu equipamento.
O 10 de xuño Italia invadiu Francia, declarando a guerra tanto a Francia coma ó Reino Unido. París caeu perante ós alemáns o 14 de xuño e oito días despois Francia asinou un armisticio con Alemaña, quedando dividida en dúas zonas de ocupación controladas por Alemaña e Italia, xunto a un estado residual non ocupado baixo o réxime fascista de Vichy, manténdose oficialmente neutral mais cunha postura política proalemá. Francia mantivo a súa frota pero, temendo que Alemaña se apropiase dela, o Reino Unido levou a cabo un ataque o 3 de xullo para limitar a súa capacidade.
A batalla de Inglaterra comezou a primeiros de xullo con ataques da Luftwaffe a varios portos e fretes británicos. O 19 de xullo Hitler fixo unha nova oferta para finalizar a guerra, aducindo que non desexaba destruír o Imperio Británico, ultimato que foi rexeitado polo Reino Unido. A principal campaña de superioridade aérea alemá comezou en agosto pero non conseguiu derrotar o Mando de Caza da RAF, e o 17 de setembro Alemaña pospuxo indefinidamente o seu plan de invasión de Inglaterra. A ofensiva alemá de bombardeos estratéxicos infensificouse en forma de ataques nocturnos a Londres e outras cidades no Blitz, pero non conseguiu afectar de forma significativa ó esforzo de guerra británico.
miniatura|Bombardeiros [[Heinkel He 111 da Luftwaffe durante a batalla de Inglaterra.]] Usando os recentemente capturados portos franceses, a armada alemá conseguiu varios éxitos contra a Armada Real Británica, empregando os U-Boots contra os navíos británicos na batalla do Atlántico. Non obstante, o Reino Unido conseguiu unha vitoria significativa o 27 de maio de 1941 afundindo o Acoirazado Bismarck. Ademais, durante a batalla de Inglaterra a RAF conseguira resistir o asalto da Luftwaffe, limitando a campaña alemá de bombardeos en maio de 1941.
En novembro de 1939 os Estados Unidos emendaron a Acta de Neutralidade para permitir as adquisicións de materiais "cash and carrry" por parte dos Aliados. En 1940, trala captura alemá de París, os Estados Unidos incrementaron de forma significativa a súa armada. En setembro dese mesmo ano os Estados Unidos chegaron a un acordo para ceder destrutores estadounidenses a cambio de establecer bases en territorio británico. Porén, unha gran maioría da opinión pública estadounidense continuou opoñéndose a unha intervención militar directa no conflito ata ben avanzado o ano 1941. Malia que Roosevelt prometera manter os Estados Unidos fóra da guerra, en decembro de 1940 acusou a Hitler de planear unha conquista mundial e desbotou calquera tipo de negociación con Alemaña, convocando a que os Estados Unidos se converteran nun "arsenal da democracia" e promovendo a adopción das axudas lend-lease en apoio do esforzo de guerra británico. En xaneiro de 1941 mantivéronse conversas de alto nivel co goberno británico co propósito de determinar a forma de derrotar Alemaña no caso de que os Estados Unidos entrasen en guerra. Nestas conversas decidíronse varias políticas ofensivas, incluíndo ofensivas aéreas, a "eliminación prematura" de Italia, asaltos e apoio ós grupos de resistencia, e a captura de varias posicións para lanzar unha ofensiva contra Alemaña.
A finais de setembro de 1940, o Pacto Tripartito uniu o Xapón, Italia e Alemaña formalizando os Poderes do Eixe. Este pacto estipulou que calquera país, a excepción da Unión Soviética, que atacase a calquera dos tres países estaría forzado a entrar en guerra cos tres xuntos. O Eixe ampliouse en novembro de 1940 cando Hungría, Eslovaquia e Romanía uníronse ó pacto. Romanía e Hungría farían unha contribución destacada ó Eixe contra a Unión Soviética, tanto na recaptura do territorio de Besarabia e Bucovina do norte como na consecución das intencións de Ion Antonescu de combater o comunismo.
Mediterráneo (1940–41)
Italia comezou unha serie de operacións no Mediterráneo en 1940, iniciando un asalto a Malta en xuño, iniciando a conquista da Somalia Británica en agosto e facendo unha incursión en Exipto en setembro. En outubro dese mesmo ano Italia comezou unha invasión de Grecia, pero ós poucos días os italianos foron rexeitados e obrigados a retirarse ata o sur de Albania. O Reino Unido respondeu ás peticións de axuda gregas enviando tropas a Creta e fornecendo apoio aéreo, aínda que de forma limitada. Hitler decidiu apoiar a Italia para previr que os británicos conseguisen afianzar unha posición nos Balcáns, combater a dominación naval británica no Mediterráneo, e asegurar o acceso alemán ó petróleo de Romanía. En decembro de 1940 as forzas da Commonwealth Británica comezaron unha serie de contraofensivas fronte as forzas italianas en Exipto e África oriental. A ofensiva británica no norte de África tivo un éxito significativo e cara a comezos de febreiro de 1941 Italia perdera o control do leste de Libia, e a mariña italiana sufriu varias derrotas importantes nas mans da Royal Navy nas batallas de Taranto e Cabo Matapán.
miniatura|dereita|Un [[Panzer III alemán avanzando polo norte de África en abril de 1941.]] Alemaña interveu para axudar a Italia, enviando tropas alemás a Libia en febreiro baixo o mando do mariscal de campo Erwin Rommel, lanzando unha ofensiva a finais de marzo que en menos dun mes fixo retroceder as forzas da Commonwealth, debilitadas debido ao apoio fornecido a Grecia, cara a Exipto, coa excepción das que se mantiveron no porto asediado de Tobruk. A Commonwealth tentou rexeitar as forzas do Eixe en maio e de novo en xuño, sen éxito nas dúas ocasións. A finais de marzo de 1941 Bulgaria asinou o Pacto Tripartito e Alemaña atopábase preparada para intervir en Grecia. Porén, estes plans cambiaron debido aos eventos que tiveron lugar na veciña Iugoslavia. O goberno iugoslavo asinara o Pacto Tripartito o 25 de marzo, pero dous días despois foi derrocado nun golpe de estado apoiado polo Reino Unido. Hitler considerou este novo réxime como hostil e decidiu que debía ser eliminado de forma inmediata. O 6 de abril Alemaña invadiu Iugoslavia e Grecia de forma simultánea, conseguindo un rápido progreso e obrigando a ámbalas dúas nacións a renderse ó mes de iniciar as invasións. Os británicos foron expulsados dos Balcáns trala conquista alemá de Creta a finais de maio dese mesmo ano. Malia rápida vitoria alemá en Iugoslavia, a subsecuente resistencia partisana contra a ocupación do país continuou ata o final da guerra. Outro tanto, sucedería durante a ocupación de Grecia polo Eixo: a coñecida como Tripla Ocupación
Os Aliados conseguiron algúns éxitos durante este tempo. No Oriente Medio, as forzas da Commonwealth sufocaron un levantamento en Iraq, apoiado por aeronaves alemás dende bases Sirias controladas polo réxime de Vichy, e coa axuda da Francia Libre invadiron Siria e Líbano para previr futuros conflitos similares na zona.
Invasión da Unión Soviética (1941)
miniatura|esquerda|Un equipo de [[lanzachamas alemán avanzando na Unión Soviética en xuño de 1941.]] O Xapón planeaba aproveitarse da guerra en Europa para apoderarse das posesións europeas ricas en recursos naturais no sueste asiático, e asinou xunto a Unión Soviética o Pacto de Neutralidade Soviético-Xaponesa en abril de 1941. Por outra banda, as tensións entre a Unión Soviética e Alemaña foron en aumento e os alemáns comezaron a prepararse para un ataque á Unión Soviética, amasando as súas forzas na fronteira soviética.
Hitler cría que o rexeitamento británico da súa oferta de finalizar a guerra baseábase na esperanza de que os Estados Unidos e a Unión Soviética entrarían na guerra contra Alemaña. Por este motivo decidiu tentar fortalecer as relacións entre Alemaña e os soviéticos, ou na súa falta, atacar e eliminalos como factor na guerra. En novembro de 1940 tiveron lugar varias negociacións para determinar se a Unión Soviética uniríase ó Pacto Tripartito. Os soviéticos amosaron o seu interese, pero esixiron concesións de Finlandia, Bulgaria, Turquía e o Xapón que Hitler considerou inaceptables, polo que o 18 de decembro de 1940 ordenou unha directiva para comezar as preparacións dunha invasión da Unión Soviética.
O 22 de xuño de 1941 Alemaña, co apoio de Italia e Romanía, invadiu a Unión Soviética baixo a operación Barbarossa, acusando ós soviéticos de conspirar contra Alemaña. Finlandia e Hungría uníronse á ofensiva alemá pouco tempo despois. Os principais obxectivos desta ofensiva sorpresa foron a rexión do Báltico, Moscova e Ucraína co obxectivo final de finalizar a campaña de 1941 preto da Liña Arkhangelsk-Astrakán, dende o Caspio ata o mar Branco. As intencións de Hitler eran eliminar a Unión Soviética como poder militar, exterminar o comunismo, xerar Lebensraum ("espazo vital") desapoderando a poboación nativa e garantir o acceso ós recursos estratéxicos necesarios para derrotar os restantes rivais de Alemaña.
[[Ficheiro:Second world war europe animation small.gif|miniatura|300px|dereita|Teatro de guerra europeo de 1939 a 1945.
]] O desprazamento de tres cuartos das tropas do Eixe e da maioría das súas forzas aéreas dende Francia e o Mediterráneo central cara á Fronte Oriental deu pé ó Reino Unido a reconsiderar a súa estratexia global. En xullo de 1941 formou xunto á Unión Soviética unha alianza militar contra Alemaña, invadindo Irán para asegurar o Corredor Persa e os campos petrolíferos iranianos, e en agosto dese mesmo ano emitiu de forma conxunta cos Estados Unidos a Carta do Atlántico.
Cara outubro o Eixe acadou os seus obxectivos operacionais en Ucraína e na rexión do Báltico, cos soviéticos aínda resistindo os asedios de Leningrado e Sebastopol. Alemaña renovou a súa ofensiva en Moscova. Tras dous meses de batallas baixo unhas condicións atmosféricas cada vez máis duras, o exército alemán conseguira achegarse á periferia exterior de Moscova, momento no que as súas tropas xa exhaustas víronse obrigadas a suspender a ofensiva. O Eixe acadou unhas ganancias territoriais considerables, pero a súa campaña non conseguiu os seus obxectivos principais: dúas das cidades chave, Leningrado e Sebastopol, mantíñanse baixo control soviético, a capacidade de resistencia soviética non estaba eliminada e a Unión Soviética aínda mantiña unha parte considerable do seu potencial bélico. Considérase que foi neste momento cando a fase de guerra da Blitzkrieg en Europa tivo a súa fin.
Estalido da guerra no Pacífico (1941)
En 1939 os Estados Unidos renunciaron ó seu tratado co Xapón. Comezando cun embargo no combustible para avións en xullo de 1940, O Xapón viuse baixo unha cada vez maior presión económica. Foi neste tempo cando o Xapón lanzou o seu primeiro ataque contra Changsha, unha cidade chinesa de importancia estratéxica, pero as forzas xaponesas foron rexeitadas cara a finais de setembro. Malia varias ofensivas por parte de ámbolos dous bandos, a guerra entre a China e o Xapón chegou a un estado de táboas en 1940. O Xapón bloqueou as rutas de subministración chinesas, e procurando unha mellor posición das súas forzas no caso dunha guerra coas potencias occidentais, invadiu e ocupou o norte de Indochina. Tras isto, os Estados Unidos estableceron un embargo de ferro, aceiro e pezas mecánicas contra o Xapón.
Os éxitos alemáns en Europa animaron ó Xapón a incrementar a presión nos territorios gobernados polos europeos no sueste asiático. O goberno neerlandés acordou fornecer o Xapón con algunhas subministracións de petróleo procedente das Indias Orientais Holandesas, pero as negociacións para un maior acceso ós seus recursos fracasaron en xuño de 1941. En xullo o Xapón enviou tropas ó sur de Indochina, ameazando así as posesións territoriais en oriente do Reino Unido e dos Países Baixos. Os Estados Unidos xunto ó Reino Unido e outros gobernos occidentais reaccionaron a este movemento conxelando os activos xaponeses e impoñéndolle un embargo total do petróleo.
Dende comezos de 1941 os Estados Unidos e o Xapón mantiveran negociacións nun intento de mellorar a súa relación e finalizar a guerra na China. Nestas negociacións o Xapón fixo unha serie de propostas que foron rexeitadas polos estadounidenses por consideralas "non axeitadas". Ó mesmo tempo os Estados Unidos, o Reino Unido e os Países Baixos mantiveron unha serie de conversas secretas para asegurar a defensa conxunta dos seus territorios no caso dun ataque xaponés. Roosevelt reforzou as Filipinas (protectorado estadounidense coa súa independencia programada para o 1946) con forzas estadounidenses baixo o mando do xeneral MacArthur, e advertiu ó Xapón que os Estados Unidos reaccionarían ós ataques xaponeses contra calquera "país veciño".
miniatura|left|O [[USS Arizona afundíndose tralo ataque sorpresa xaponés a Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941.]] O 17 de outubro o xeneral Hideki Tōjō converteuse no primeiro ministro do Xapón, e o 20 de novembro os xaponeses presentáronlle ós Estados Unidos unha proposta temporal como oferta final, pedindo a fin da axuda estadounidense á China e que se retomase a subministración de petróleo e outros recursos para o Xapón. A cambio prometeron non lanzar ningún ataque no sueste asiático e retirar as súas forzas das súas posicións no sur de Indochina. A contraoferta estadounidense tivo lugar o 26 de novembro, requirindo que o Xapón evacuase toda a China sen condicións e acordara pactos de non agresión con tódalas potencias do Pacífico. Isto provocou que o Xapón se vise esencialmente forzado a escoller entre abandonar as súas ambicións territoriais na China ou obter pola forza os recursos naturais que precisaba nas Indias Orientais. O exército xaponés non considerou a primeira opción, e moitos dos seus oficiais consideraron o embargo de petróleo como unha declaración de guerra velada.
O Xapón planeaba tomar pola forza as colonias europeas en Asia para crear un gran perímetro defensivo que chegaba ata o Pacífico central. Isto permitiríalles explotar os recursos naturais do sueste asiático esgotando os Aliados nunha guerra defensiva. Para previr unha intervención estadounidense ó mesmo tempo en que aseguraban este perímetro, o Xapón planeou neutralizar a frota estadounidense do Pacífico e a presenza das forzas estadounidenses en Filipinas. O 7 de decembro de 1941 (8 de decembro nas zonas horarias asiáticas), o Xapón atacou propiedades británicas e estadounidenses con ofensivas case simultáneas no sueste asiático e no Pacífico central. Estas ofensivas incluíron un ataque á frota estadounidense en Pearl Harbor, ataques en Filipinas, desembarcos en Tailandia e Malaisia e un ataque a Hong Kong. Tras estes ataques os Estados Unidos, o Reino Unido, a China, Australia e varios outros estados formalizaron a súa declaración de guerra ó Xapón, mentres que a Unión Soviética, involucrada en hostilidades en grande escala en Europa, mantivo o seu acordo de neutralidade co Xapón. Alemaña, seguida dos restantes estados do Eixe, declarou a guerra ós Estados Unidos en solidariedade co Xapón, citando como xustificación ataques estadounidenses a navíos de guerra alemáns que foran ordenados por Roosevelt.
Estancamento do Eixe (1942–43)
miniatura|right|[[Henri Giraud|Giraud, Roosevelt, De Gaulle e Churchill na Conferencia de Casablanca en xaneiro de 1943.]] En xaneiro de 1942, o "Big Four" (os Estados Unidos, Reino Unido, a Unión Soviética e a China) xunto con outros 22 gobernos menores ou no exilio emitiron a Declaración das Nacións Unidas, reafirmando a Carta do Atlántico e acordando non asinar unha paz de forma individual coas potencias do Eixe.
Durante 1942 os oficiais Aliados debateron cal sería a estratexia global axeitada que debían perseguir. Todos eles acordaron que a derrota de Alemaña era o obxectivo principal. Os estadounidenses favorecían un ataque directo en grande escala a Alemaña a través de Francia, mentres que os soviéticos demandaban tamén unha segunda fronte. Os británicos pola súa banda argumentaron que as operacións militares debían ter como obxectivo as zonas periféricas para desgastar as forzas alemás, reducir a súa moral e reforzar os movementos de resistencia. Alemaña sería obxectivo dunha gran campaña de bombardeos, e a ofensiva final estaría liderada por divisións blindadas Aliadas sen empregar exércitos en grande escala. Eventualmente os británicos convenceron ós estadounidenses de que un desembarco en Francia non era factible en 1942 e que no seu lugar deberían centrarse en expulsar ó Eixe do norte de África.
Na Conferencia de Casablanca a comezos de 1943, os Aliados reiteraron as afirmacións da Declaración das Nacións Unidas de 1942, e demandaron a rendición incondicional de Alemaña e os seus aliados. Os británicos e os estadounidenses acordaron continuar a presión no Mediterráneo cunha invasión de Sicilia para asegurar por completo as rutas de subministración na zona. Malia que os británicos insistiron na necesidade de levar a cabo operacións militares nos Balcáns para atraer a Turquía á guerra, en maio de 1943 os estadounidenses acadaron o compromiso británico para limitar as operacións Aliadas no Mediterráneo a unha invasión de Italia continental e unha invasión de Francia en 1944.
Pacífico (1942–43)
miniatura|esquerda|Avance [[Imperio do Xapón|xaponés no Pacífico de 1937 ata 1942.]] A finais de abril de 1942 o Xapón e o seu aliado Tailandia conquistaran case por completo Birmania, Malaisia, as Indias Orientais Holandesas, Singapur e Rabaul, inflixindo un severo número de baixas nas tropas Aliadas e atrapando a un gran número de prisioneiros. Malia forte resistencia das forzas estadounidenses e filipinas, a Commonwealth de Filipinas foi finalmente conquistada en maio de 1942, forzado o exilio do seu goberno. En Birmania, o 16 de abril uns 7 000 soldados británicos foron arrodeados pola 33ª División xaponesa na batalla de Yenangyaung e posteriormente rescatados pola 38ª División chinesa. As forzas xaponesas conseguiron vitorias no mar do Sur da China, no mar de Xava e no Índico, ademais de bombardear a base naval Aliada de Darwin. En xaneiro de 1942 o único éxito aliado contra o Xapón foi unha vitoria chinesa en Changsha. Esta serie de éxitos militares contra os seus pouco preparados opoñentes estadounidenses e europeos provocaron un exceso de confianza e unha extralimitación territorial no Xapón.
A principios de maio de 1942 o Xapón comezou unha operación para capturar Port Moresby por medio dun asalto anfibio e así cortar as comunicacións e liñas de subministracións entre os Estados Unidos e Australia. Este plan frustrouse cando unha forza de combate Aliada centrada en dous portaavións da frota estadounidense combateu as forzas navais xaponesas na batalla do mar do Coral. O seguinte plan do Xapón, motivado pola Incursión Doolittle, foi capturar o Atol de Midway e atraer os portaavións estadounidenses cara a unha batalla para eliminalos. Como distracción, o Xapón enviaría tamén tropas para ocupar as Aleutianas en Alasca. A comezos de xuño o Xapón puxo en acción as súas operacións, pero os estadounidenses, que descifraran os códigos navais xaponeses a finais de maio, coñecían os seus plans e disposicións de forzas, usando estes coñecementos para acadar unha vitoria decisiva en Midway.
Silvestre II, papa
Silvestre II, nado co nome de Gerbert de Aurillac en Auvernia (Occitania) cara ao 945 e finado en Roma o 12 de maio de 1003, foi o Papa nº 139 da Igrexa católica de 999 a 1003.
Segunda guerra mundial
Fronte Oriental (1942–43)
A comezos de 1942 Alemaña e os seus aliados detiveron a súa ofensiva no centro e sur da Unión Soviética, mantendo a maior parte dos territorios conquistados durante todo o ano anterior. En maio Alemaña repeleu as ofensivas soviéticas do Estreito de Kerch e Kharkov, para posteriormente lanzar unha ofensiva de verán no sur de Rusia en xuño dese mesmo ano, co obxectivo de capturar os campos petrolíferos do Cáucaso e ocupar a estepa de Kuban, ó mesmo tempo en que mantiñan as súas posicións no norte e centro da fronte. Os alemáns dividiron o seu Grupo Sur do exército en dous grupos: o grupo A avanzou cara á parte baixa do río Don e atacou a parte sueste do Cáucaso, mentres que o grupo B dirixiuse cara ó Volga. Os soviéticos tomaron entón a decisión de facer a súa defensa en Stalingrado.
Silvestre II, papa
Traxectoria
Estatua de Silvestre II en Aurillac, Francia.|miniatura|dereita|200px
Segunda guerra mundial
Fronte Oriental (1942–43)
A mediados de novembro os alemáns tiñan tomado Stalingrado case por completo no medio dunha cruenta guerra urbana cando os soviéticos comezaron a súa segunda contraofensiva de inverno, comezando por unha operación para arrodear as forzas alemás en Stalingrado e cun asalto no saínte de Rzhev preto de Moscova, malia que esta última fracasou de forma significativa. A primeiros de febreiro de 1943 o exército alemán sufrira un número moi elevado de perdas, as tropas alemás en Stalingrado víronse obrigadas a renderse, e a liña da fronte foi repelida ata máis atrás da súa posición antes da ofensiva de verán. Nos mediados de febreiro, cando o pulo soviético foi diminuíndo, Alemaña lanzou outro ataque en Kharkov, creando un saínte na súa liña de fronte ó redor da cidade de Kursk.
Silvestre II, papa
Traxectoria
Gerbert de Aurillac ingresou cara ao ano 963 no mosteiro de Saint-Géraud de Aurillac, onde estudou gramática, retórica e lóxica, as tres disciplinas do Trivium. No 967 viaxou á corte do conde de Barcelona, Borrell II, onde permaneceu tres anos no mosteiro de Santa María de Ripoll (provincia de Xirona). A súa estancia na Península Ibérica permitiulle entrar en contacto coa ciencia árabe e iniciarse no estudo das matemáticas e a astronomía. Posiblemente viaxou a Córdoba e Sevilla.
Segunda guerra mundial
Europa occidental, Atlántico e Mediterráneo (1942–43)
right|miniatura|Ataque de bombardeiros [[Boeing B-17 Flying Fortress á unha fábrica de Focke-Wulf en Alemaña o 9 de outubro de 1943.]] Aproveitando unha serie de pobres decisións do mando naval estadounidense, a mariña alemá fixo estragos importantes na frota aliada nas operacións Paukenschlag e Neuland na costa atlántica dos Estados Unidos. En novembro de 1941 as forzas da Commonwealth lanzaron unha contraofensiva no norte de África, a operación Crusader, e recuperaron os territorios que conquistaran ata entón os alemáns e italianos. Alemaña respondeu cunha nova ofensiva en xaneiro de 1942, rexeitando as posicións británicas ata a Liña Gazala a comezos de febreiro, seguida dun momento de calma temporal no combate que os alemáns aproveitaron para preparar novas ofensivas. O Reino Unido invadiu a illa de Madagascar, controlada pola Francia de Vichy, a principios de maio dese ano temendo que os xaponeses puidesen empregar as súas bases militares. Por outra banda unha ofensiva do Eixe en Libia forzou unha retirada dos Aliados ata Exipto ata que as forzas do Eixe foron detidas en El Alamein. No continente europeo varias incursións con pouco éxito de comandos Aliados a obxectivos estratéxicos, culminando na considerada como desastrosa incursión de Dieppe, demostraron a necesidade de mellor preparación, equipamento e seguridade operacional por parte dos Aliados para lanzar unha invasión en grande escala na Europa continental.
Silvestre II, papa
Traxectoria
En 969 viaxou a Roma en peregrinación acompañando ao seu protector, o conde Borrell II. Alí coñeceu o papa Xoán XIII e o emperador Otón I, quen o nomeou titor do seu fillo, o que reinaría co nome de Otón II.
Segunda guerra mundial
Europa occidental, Atlántico e Mediterráneo (1942–43)
En agosto de 1942 os Aliados tiveron éxito repelendo un segundo ataque en El Alamein e conseguiron entregar subministracións á asediada Malta, aínda que cun gran custo en baixas. Poucos meses despois os Aliados realizaron o seu propio ataque en Exipto, desbancando as forzas do Eixe e comezando un avance a través de Libia. A este ataque seguiron os desembarcos anglo-estadounidenses na África do Norte francesa baixo o mando de Eisenhower, dando como resultado a unión destes territorios ó bando Aliado. Hitler respondeu á deserción das colonias francesas ordenando a ocupación da Francia de Vichy. Aínda que as forzas de Vichy non se resistiron a esta violación do armisticio, conseguiron afundir a súa propia frota para previr a súa captura por parte das forzas alemás. As forzas do Eixo en África víronse atenazadas e retiráronse a Tunisia, que foi conquistada polos Aliados en maio de 1943. A comezos de 1943 os británicos e estadounidenses comezaron a Ofensiva de Bombardeo Combinado, unha campaña de bombardeos estratéxicos contra Alemaña co obxectivo de danar a economía de guerra alemá, reducir a moral das súas tropas e deixar sen fogares á poboación civil.
Pulo dos Aliados (1943–44)
miniatura|esquerda|Soldados estadounidenses xunto a un tanque [[M4 Sherman nas Illas Salomón en marzo de 1944.]] Trala Campaña de Guadalcanal os Aliados iniciaron varias operacións contra o Xapón no Pacífico. En maio de 1943 forzas estadounidenses e canadenses foron enviadas a eliminar as forzas xaponesas das Aleutianas. Pouco despois os Estados Unidos co apoio de tropas australianas e neozelandesas levaron a cabo operacións para illar Rabaul por medio da captura das illas ó seu redor e para rachar o perímetro xaponés no Pacífico Central nas Illas Marshall e Gilbert. No final de marzo de 1944 os Aliados tiñan completados estes dous obxectivos, ademais de neutralizar a base principal xaponesa en Truk, nas Illas Carolinas. Posteriormente en abril os Aliados lanzaron outra operación para retomar Nova Guinea.
Silvestre II, papa
Traxectoria
No 983 o emperador Otón II nomeouno abade do mosteiro beneditino de Bobbio (península Itálica), se ben estivo pouco tempo alí, ao regresar a Reims como conselleiro do arcebispo Adalbero. En Reims favoreceu o nomeamento de Hugo Capeto como rei de Francia.
Segunda guerra mundial
Pulo dos Aliados (1943–44)
Mentres tanto na Unión Soviética, tanto os alemáns coma os soviéticos pasaron a primavera e comezos do verán de 1943 preparándose para varias ofensivas en Rusia central. O 4 de xullo de 1943 Alemaña atacou as forzas soviéticas ó redor de Kursk. Nunha semana as forzas alemás víronse esgotadas tralos intentos de derrotar as ben construídas e graduais defensas soviéticas, e por primeira vez na guerra Hitler cancelou a operación antes de que esta conseguise un éxito táctico ou operativo. Esta decisión viuse parcialmente motivada pola invasión aliada de Sicilia liderada polo xeneral estadounidense George Patton e polo mariscal británico Bernard Montgomery, que deu comezo o 9 de xullo e que xunto ós fracasos previos de Italia desembocaron no derrocamento e arresto de Mussolini a finais dese mesmo mes. Tamén en xullo, os británicos realizaron un bombardeo en Hamburgo que causou a morte dunhas 40 000 persoas. O 12 de xullo de 1943 o xeneral soviético Georgii Zhukov ordenou o comezo da contraofensiva soviética. A vitoria soviética en Kursk marcou a fin da superioridade alemá, dando á Unión Soviética a iniciativa na fronte oriental. Alemaña tentou estabilizar a súa fronte na apresuradamente fortificada Liña Panther-Wotan, pero os soviéticos conseguiron rachala en Smolensk e no Baixo Dnieper.
Silvestre II, papa
Traxectoria
Trala morte en 988 do arcebispo Adalbero, o rei Hugo Capeto nomea a Arnulfo como sucesor, pero este traiciona ao rei aliándose con Carlos, que fora aspirante ao trono francés. Hugo reacciona convocando, en 991, un concilio en Saint-Basles-les-Reims, onde destitúe a Arnulfo como arcebispo e nomea Gerbert. Isto supón un enfrontamento con Roma, que non recoñece a autoridade de Hugo para nomear bispos.
Xoán XV intentou declarar nulo o nomeamento de Gerbert como arcebispo, convocando concilios en Chelles, Aquisgrán e Roma que, non obstante, ratificaron a Gerbert como arcebispo. Non foi até un novo concilio celebrado en 996 que logrou o seu propósito, restituíndo a Arnulfo no arcebispado de Reims. Gerbert renunciou á súa dignidade e retirouse á corte do emperador Otón III, até que en 998 foi nomeado arcebispo de Rávena.
Segunda guerra mundial
Pulo dos Aliados (1943–44)
O 3 de setembro de 1943 os Aliados occidentais invadiron a Italia continental forzando un armisticio de Italia cos Aliados. Alemaña respondeu a isto desarmando as forzas italianas, tomando o control de varios territorios de Italia, e creando unha serie de liñas defensivas. Forzas especiais alemás levaron a cabo un asalto para rescatar a Mussolini, quen ó pouco tempo estableceu un novo estado monicreque na Italia ocupada por Alemaña chamado a República Social Italiana, dando pé a unha guerra civil italiana. Os Aliados tiveron que loitar a través de varias liñas defensivas ata chegar á principal liña defensiva alemá a mediados de novembro.
Silvestre II, papa
Papado
Trala morte de Gregorio V o 18 de febreiro de 999, Gerbert de Aurillac foi nomeado Papa e consagrado o 2 de abril co nome de Silvestre II como homenaxe a Silvestre I, que fora papa en tempos do emperador Constantino I que adoptou o cristianismo como relixión oficial do Imperio romano.
Segunda guerra mundial
Pulo dos Aliados (1943–44)
dereita|miniatura|[[Chiang Kai-shek, Roosevelt e Churchill na Conferencia do Cairo o 25 de novembro de 1943.]] No Atlántico, as contramedidas Aliadas tornáronse máis efectivas cara a maio de 1943, provocando un considerable número de perdas de submarinos alemáns que forzaron un alto temporal na campaña naval alemá do Atlántico. En novembro, Roosevelt e Churchill reuníronse con Chiang Kai-shek no Cairo e posteriormente con Stalin en Teherán. A primeira reunión determinou a devolución e repartición do territorio xaponés trala guerra e os plans militares para a Campaña de Birmania, mentres que a segunda incluíu un acordo polo que os Aliados occidentais invadirían Europa en 1944 e a Unión Soviética declararíalle a guerra ó Xapón ós tres meses da derrota de Alemaña. A partir de novembro de 1943, durante as sete semanas da batalla de Changde, a China obrigou ó Xapón a loitar nunha custosa guerra de desgaste, mentres agardaba polo relevo Aliado. En xaneiro de 1944 os Aliados levaron a cabo unha serie de ataques en Italia contra a liña de Monte Cassino ademais de tentar flanqueala con desembarcos en Anzio. A finais de xaneiro, unha grande ofensiva soviética expulsou ás forzas alemás da rexión de Leningrado, finalizando así o que foi considerado un dos asedios máis longos e letais da historia.
Silvestre II, papa
Papado
En 1001 tivo que facer fronte a un dos levantamentos populares que periodicamente se daban en Roma, e que o obrigou, xunto con Otón III (que fixara a súa residencia nesa cidade), a fuxir a Rávena. En tres ocasións intentou o emperador restaurar a orde en Roma, fracasando nas dúas primeiras, e morrendo, no curso da terceira, o 24 de xaneiro de 1002. A nobreza romana permitiu a Silvestre II regresar a Roma, onde finou o 12 de maio de 1003.
Segunda guerra mundial
Pulo dos Aliados (1943–44)
A seguinte ofensiva soviética foi detida na fronteira de preguerra estoniana polo Grupo Norte do Exército Alemán axudado por forzas estonianas, que tiñan a esperanza de restablecer a súa independencia nacional, provocando unha desaceleración das subsecuentes operacións soviéticas na rexión do Báltico. A finais de maio de 1944 os soviéticos conseguiran liberar Crimea, expulsaran na súa maioría ás forzas do Eixe de Ucraína e comezaron a facer incursións en Romanía que foron repelidas por tropas do Eixe. Pola súa banda, as ofensivas Aliadas en Italia tiveron éxito e, malia permitir a retirada de varias divisións alemás, Roma foi capturada o 4 de xuño.
Silvestre II, papa
Papado
Era coñecido, pola súa erudición, como a luz da Igrexa e a esperanza do seu século, e durante o seu pontificado otorgou o título de rei aos soberanos cristianos de Hungría (coronando a Estevo I), e de Polonia.
Segunda guerra mundial
Pulo dos Aliados (1943–44)
Os Aliados conseguiron resultados mixtos en Asia continental. En marzo de 1944 os xaponeses levaron a cabo unha invasión das posicións británicas en Assam, a India, e asediaron posicións da Commonwealth en Imphal e Kohima. Xa en maio as forzas británicas montaron unha contraofensiva que fixo retroceder ás tropas xaponesas ata Birmania, e as forzas chinesas que invadiran o norte de Birmania a finais de 1943 asediaron as tropas xaponesas en Myitkyina. A segunda invasión xaponesa da China tivo como obxectivo destruír as principais forzas chinesas e asegurar vías de ferrocarril entre o territorio xaponés e as bases aéreas Aliadas que capturaran. En xuño os xaponeses conseguiron o control da provincia de Henan e comezaron un novo ataque en Changsha, na provincia de Hunan.
Cerco dos Aliados (1944)
miniatura|dereita|Tropas estadounidenses durante o [[desembarco de Normandía o 6 de xuño de 1944.]] O 6 de xuño de 1944 (o Día D), despois de tres anos de presión soviética, os Aliados occidentais levaron a cabo a invasión do norte de Francia comezando co desembarco de Normandía. Tras derivar varias divisións Aliadas dende Italia, atacaron tamén o sur de Francia. As dúas operacións tiveron éxito e deron pé á derrota das unidades do exército alemán presentes en Francia. París foi liberada o 25 de agosto pola resistencia local coa axuda das forzas da Francia Libre baixo o mando do xeneral Charles de Gaulle, e os Aliados continuaron o seu avance durante os seguintes meses do ano. Tamén intentaron unha incursión no norte de Alemaña por medio dunha operación aerotransportada nos Países Baixos que finalmente non tivo éxito. Posteriormente os Aliados proseguiron un lento avance cara a Alemaña, pero non conseguiron cruzar o Ruhr na súa ofensiva. En Italia, o avance Aliado freouse ó chegar á Liña Gótica alemá.
O 22 de xuño a Unión Soviética lanzou unha ofensiva estratéxica en Belarús que destruíu o Grupo Central do Exército Alemán case por completo. Pouco despois unha nova ofensiva estratéxica forzou a retirada das tropas alemás do oeste de Ucraína e Polonia oriental. O avance soviético serviu de pulo para a resistencia polaca que levou a cabo varios alzamentos contra a ocupación alemá. O maior destes alzamentos en Varsovia, onde os soldados alemáns masacraron uns 200 000 civís como represalia, e outro alzamento en Eslovaquia non recibiron apoio soviético e foron subsecuentemente sufocados polos alemáns. A ofensiva estratéxica do exército Vermello no leste de Romanía illou e destruíu un considerable número de tropas alemás e desencadeou un golpe de estado en Romanía en favor do rei Miguel I así como unha revolución socialista en Bulgaria, eventos tralos que ámbolos dous países pasaron a formar parte do bando Aliado.
miniatura|esquerda|Desfile pola [[Avenida dos Campos Elisios trala liberación de París en 1944.]] En setembro de 1944 as tropas soviéticas entraron en Iugoslavia forzando unha rápida retirada das tropas alemás en Grecia, Albania e na propia Iugoslavia para non quedar illadas do resto do exército alemán. Os partisanos comunistas liderados por Josip Broz Tito, que levaba liderando unha campaña de guerrillas con varios éxitos contra a ocupación alemá de Iugoslavia dende 1941, controlaban gran parte do territorio do país e comezaron unha serie de loitas para interromper a escapada das tropas alemás que estaban estacionadas no sur. No norte de Serbia o exército Vermello, xunto a un limitado apoio de forzas búlgaras, asistiu ós partisanos nunha liberación conxunta da capital Belgrado o 20 de outubro. Uns poucos días despois os soviéticos realizaron un asalto masivo no territorio húngaro ocupado por Alemaña que se mantivo ata a caída de Budapest en febreiro de 1945. Malia as vitorias soviéticas nos Balcáns, a dura resistencia finesa á súa ofensiva en Carelia denegoulles a ocupación de Finlandia e deu paso a un armisticio, tralo que Finlandia pasou a combater no bando Aliado.
Colapso do Eixe e vitoria Aliada (1944–45)
miniatura|dereita|[[Winston Churchill|Churchill, Roosevelt e Stalin na Conferencia de Ialta de 1945.]] O 16 de decembro de 1944 Alemaña realizou un último intento na fronte occidental usando a maioría das súas reservas restantes para lanzar unha contraofensiva masiva nas Ardenas co propósito de separar os Aliados occidentais, arrodear grandes porcións das súas tropas e capturar o porto de Antuerpen para forzar un acordo político cos Aliados. Cara a xaneiro de 1945 esta ofensiva foi repelida sen que Alemaña conseguise ningún dos seus obxectivos. En Italia, os Aliados mantiñan unha situación de táboas na liña defensiva alemá. A mediados de xaneiro os soviéticos e polacos atacaron en Polonia, avanzando dende o Vístula ata o Oder e atravesando Prusia oriental. O 4 de febreiro Roosevelt, Churchill e Stalin reuníronse na Conferencia de Ialta, acordando os termos da ocupación de Alemaña trala guerra e a data da entrada en guerra da Unión Soviética contra o Xapón. En febreiro os soviéticos chegaron a Silesia e Pomerania, mentres que os Aliados occidentais entraron en Alemaña polo oeste achegándose ata o Rin. Cara a marzo as forzas aliadas cruzaron o Rin polo norte e polo sur do Ruhr, arrodeando o Grupo B do Exército Alemán, mentres que os soviéticos chegaron ata Viena. A comezos de abril os Aliados finalmente conseguiron avanzar en Italia continuando ata chegar a Alemaña occidental, mentres que forzas soviéticas e polacas comezaron o ataque a Berlín a finais de mes. As forzas estadounidenses e soviéticas uníronse no río Elba o 25 de abril. O 30 de abril de 1945 o Reichstag foi capturado, sinalizando a derrota militar da Alemaña nazi.
Varios cambios de liderado tiveron lugar durante este período. Roosevelt faleceu o 12 de abril e foi sucedido por Harry Truman, Mussolini faleceu nas mans dos partisanos italianos o 28 de abril, e dous días despois Hitler suicidouse e foi sucedido polo almirante Karl Dönitz. As forzas alemás rendéronse en Italia o 29 de abril. A rendición total e incondicional de Alemaña foi asinada o 7 de maio, facéndose efectiva ó finalizar o 8 de maio, aínda que o Grupo Central do Exército Alemán mantivo a resistencia en Praga ata o 11 de maio.