cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Pueblo Antelano
Historia e características
Apareceu o 13 de xullo de 1925. Dirixido por Antonio Nieto Oliva e Luis Seijo Villarino. Periódico quincenal de posible orientación republicana, non publicou crónicas políticas, está dedicado a traballos literarios e á defensa da variante do ferrocarril Zamora-Santiago por Allariz, Xinzo e Verín. Entre os seus colaboradores figuraron José Vidal de Bustamante, Leopoldo Álvarez González, Miguel Hervella Urdániz, Eduardo Ramos, Celso Nieto Oliva, José Luis Parente, Delmiro A. Morgade, Mario Canda, Emilio Canda, Lino Arcos García e Martínez Bueno. Cesou a súa publicación o 10 de novembro dese ano.
European County Board
O European County Board ou ECB é o ente regulador do hurling, fútbol gaélico, camogie e peil na Europa Continental. Está afiliada a Gaelic Athletic Association. Está dividida en 5 rexións que son Benelux, Sur/Este, Francia, Iberia e Nordica. Dende a convención de novembro de 2016 pasa a denominarse Gaelic Games Europe
Torneos
E a encargada de organizar e xestionar o campionato Pan Europeo, a Liga de Campións, Campionato Benelux, Campionato Sur/Este, Campionato Ibérico e Campionato Nordico.
Le'Veon Bell
Le'Veon Andre Bell, nado o 18 de febreiro de 1992 en Reynoldsburg, Ohio, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de running back para os New York Jets da National Football League (NFL). Formado na Universidade Michigan State, foi elixido no Draft da NFL de 2015 no posto número 48 polos Pittsburgh Steelers. Nos anos 2015 e 2017 foi seleccionado por para o Pro Bowl.
Traxectoria
Nado en Reynoldsburg, Ohio, onde acudiu ao Instituto Groveport Madison. Alí xogou ao fútbol americano, baloncesto e track and field. En canto ao fútbol americano, xogou na posición de running back, facendo no seu primeiro ano 789 iardas de carreira e 9 touchdowns, 1.100 iardas e 13 touchdowns no segundo e 1.333 yards e 21 touchdowns no último. Entre 2010 e 2012 xogou para os Spartans da Universidade Michigan State, onde fixo un total de 3.346 iardas de carreira (5 de media por intento) e 34 touchdowns. Tras a súa etapa universitaria, Bell foi escollido polos Pittsburgh Steelers na segunda rolda do Draft da NFL de 2013, sendo o seu posto global o 48.
José Verea Aguiar
José Verea Aguiar, nado en Santiago de Compostela en 1775 e finado na mesma cidade o 17 de abril de 1849, foi un avogado, funcionario, historiador e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Historia de Galicia, 1838 ([[PDF).]]
Estudou Filosofía no Colexio de San Xerome e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. En 1804 opositou á cátedra de Filosofía moral, e en 1806 foi nomeado substituto de bibliotecario segundo desa universidade. Durante a Guerra da Independencia española foi policía e secretario do concello. En 1811 colaborou na prensa local en publicacións como Gaceta Marcial y Política ou El Cartel, e no mesmo ano fundou e dirixiu o Diario Cívico Patriota.
En 1814 fuxiu a Portugal tras ser condenado a morte. Regresou en 1817, levando a cabo unha loita clandestina a prol da liberdade.
En 1838 publicou Historia de Galicia, que incluía un nomenclátor de todas as parroquias de Galicia e incluía o celtismo na historia de Galicia.
Wandsbek
Barrios
Os barrios de Wandsbek son: miniatura|centro|400px|Stormarnhaus. Oficina local do municipio.
Ligazóns externas
Sitio web de Wandsbek na páxina oficial de Hamburgo
Hillary Montes
Os Hillary Montes son unhas montañas que acadan os 3,5 km, situadas no planeta anano Plutón. Están situadas ó noroeste de Norgay Montes na zona fronteiriza suroeste de Sputnik Planitia no sur de Tombaugh Regio (ou a parte de Tombaugh Regio ó sur do ecuador). Os Hillary Montes foron vistos por primeira vez pola nave espacial New Horizons o 14 de xullo de 2015, e foron notificados pola NASA o 24 de xullo de 2015.
Nomeamento
As montañas recibiron o seu nome de Sir Edmund Hillary, montañeiro neozelandés, que, xunto co montañeiro sherpa nepalí, Tenzing Norgay, foron os primeiros alpinistas en acada-la cima do pico máis alto da Terra, o Monte Everest, o 29 de maio de 1953. O 7 de setembro de 2017, o nome "Hillary Montes" foi aprobado oficialmente xunto cos nomes de Tombaugh Regio e outras doce características da superficie de Plutón, próximas ós propios Hillary Montes.
Tamaño relativo
Os Hillary Montes acadan os 3,5 km alto, dende a base até o pico, aproximadamente a metade de alto cós Norgay Montes. Os Hillary Montes son similares en altura ó do pico do Monte Fuji, a montaña máis alta do Xapón, sobre o nivel do mar.
Pinarello
Cicli Pinarello S.p.A., máis coñecida como Pinarello é unha empresa italiana fabricante de bicicletas con sede na cidade véneta de Treviso. A empresa foi fundada en 1952 por Giovanni Pinarello e fabrica bicicletas feitas maioritariamente a man para estrada, pista ou ciclocross. miniatura|left|200px|Unha PinarelloDogma F8 co Shimano Dura Ace Di2 e o Enve 6.7 Wheelset
Durante moitos anos, Pinarello patrocinou durante moitos anos a varios equipos ciclistas profesionais como o Banesto ou o Telekom. Corredores como Miguel Indurain ou Jan Ullrich gañaron varias Grandes Voltas empregando bicicletas desta marca italiana.
Na actualidade, Pinarello patrocina ao equipo inglés, Team Sky. Ata o ano 2013, Pinarello tamén patrocinou ao Movistar Team. Pinarello conta cunha empresa filial, Ópera.
Partido Conservador (Reino Unido)
O Partido Conservador e Unionista, máis coñecido como Partido Conservador (en inglés, Conservative Party ou Conservative and Unionist Party) é o partido político máis grande de dereitas do Reino Unido, o segundo máis grande en canto a número de membros pertencentes á Cámara dos Comúns para a actual lexislatura (193), o partido británico con maior número de afiliados, e o máis antigo do reino. Ademais, é o partido británico con máis vitorias electorais, e é considerado por algúns como o partido de dereita que máis éxitos ten acadado ao longo da súa historia. O seu actual líder é David Cameron, quen á súa vez é o 'Leal Líder da Oposición da súa Maxestade a Raíña' e testa do 'Gabinete na sombra'.
O Partido Conservador descende do 'Partido Tory' británico, presente durante o século XVIII e primeira metade do XIX. É por isto polo que aos actuais membros do Partido Conservador se lles siga a chamar ''tories', así como ao partido aínda se lle segue a chamar pola súa anterior denominación.
Os conservadores teñen sido o partido gobernante do Reino Unido en varias ocasións entre 1834 e 1997. Dende a perda do poder nas eleccións xerais de 1997, logo da vitoria do Partido Laborista de Tony Blair, teñen permanecido na oposición.
O Partido Conservador é membro da Unión Internacional Demócrata a nivel internacional, e dos Demócratas Europeos a nivel europeo. No Parlamento Europeo, os seus deputados pertencen ao grupo Partido Popular Europeo-Demócratas Europeos.
En marzo de 2009, o Partido Conservador rompeu co Partido Popular Europeo de cara ás Eleccións ao Parlamento Europeo, pedindo aos 800.000 ingleses residentes en España o voto para Alternativa Española.
San Martiño de Amarante, Antas de Ulla
San Martiño de Amarante é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 56 habitantes (32 homes e 24 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 52 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 64 habitantes, sendo 33 homes e 31 mulleres.
Sarreaus, Maceda, Maceda
Sarreaus é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 20 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 12 mulleres.
Casa do Consulado
A Casa de Ramos, posteriormente chamada Casa Real do Consulado e, abreviadamente, Casa do Consulado, é un edificio de estilo neoclásico da cidade da Coruña construído no século XVIII.
Descrición
A fachada do edificio é de perpiaños de granito con almofadado no baixo que continúa polas esquinas, e conta con tres andares e ático. Na primeira planta destaca un gran balcón corrido de forxa ó que dan as súas cinco fiestras. Na segunda planta ten tamén outras cinco fiestras, neste caso cuns pequenos balcóns individuais. Na parte superior da fachada posúe un reloxo.
O edificio ten un patio interior, cunha grande escaleira, sobre o que se estruturan as plantas do edificio.
Historia
O edificio foi construído en 1779 como vivenda para o comerciante José Ramos e dirixidas as súas obras polo arquitecto Pedro Martín Cermeño. Cando o 29 de novembro de 1785 se creou o Real Consulado Marítimo e Terrestre da Coruña, a nova institución alugou o edificio, que finalmente comprou en 1793.
A primeira modificación do edificio chegou en 1794 cando se substituíu a terraza por un teito de tella e se engadiu o reloxo. En 1806 o cóengo Pedro Antonio Sánchez Vaamonde fundou a Biblioteca do Consulado, primeira biblioteca pública da cidade.
O Real Consulado foi substituído por outras institucións ata a creación da Cámara Oficial de Comercio, Industria e Navegación da Coruña en 1886, manténdose na mesma sede ata 1926.
O 4 de setembro de 1905 celebrouse no Salón de Actos deste edificio a constitución da Academia Galega da Lingua sendo elixidos Manuel Murguía, presidente, Uxío Carré Aldao, secretario e Xosé Pérez Ballesteros, tesoureiro.
Entre 1942 e 1946 levouse a cabo un proceso de reforma interior segundo o proxecto de Antonio Tenreiro para establecer no edificio o Museo de Belas Artes, aumentándose tamén a súa altura. O museo mantivo esta sede entre 1947 e 1995.
O edificio foi cedido ao concello da Coruña en 2014.
Uso
A Casa do Consulado é a sede da Biblioteca do Consulado e de catro academias galegas: as de Belas Artes (desde 1898), Xurisprudencia (desde 1966), Audiovisual (desde 2002) e Gastronomía (desde 2008).
Ignasi Miquel
Ignasi Miquel Pons, nado o 28 de setembro de 1992 en Barcelona (Cataluña), é un futbolista profesional español das canteiras do Barcelona e do Arsenal, que actualmente xoga como defensa no CD Leganés de Liga SmartBank. Foi internacional coas categorías inferiores da.
Traxectoria
Nado en Barcelona, Miquel formouse durante cinco anos na academia de La Masia do FC Barcelona. Posteriormente foi transferido ao UE Cornellà, onde en pouco tempo se fixo cun oco no filial, sendo convocado coa selección española sub-16. Unha serie de sobresalientes actuacións coa selección fixeron que chamase a atención dos grandes clubs de Europa. O Manchester United e Valencia CF preguntaron rapidamente polo xogador, mais sería o Arsenal FC quen tomaría a dianteira e se faría cos seus dereitos.
A incorporación de Miquel ao equipo londiniense foi tan só un día despois do seu 16º aniversario, debutando no Toreno Zinedine Zidane de Cannes. Na temporada 2009-10 xogou 12 partidos co equipo filial do Arsenal, converténdose no seu capitán. A súa chegada ao primeiro equipo produciuse coa súa convocatoria para os partidos da FA Cup ante o Ipswich Town e o Leeds United en xaneiro de 2001, aínda que non chegou a debutar. Porén, non tería que esperar moita, xa que en febreiro do mesmo ano debuta como titular na competición de copa ante o Leyton Orient. Xogou os 90 minutos de xogo tanto no empate 1-1, como no desempate xogado o dous de marzo no Emirates Stadium.
Durante a temporada seguinte, 2011-12, Miquel foi convocado polo primeiro equipo do Arsenal para entrar en acción tanto na Premier League como na Champions League. O seu debut na máxima categoría inglesa chegaría o 20 de agosto de 2011 ante o Liverpool FC, entrando no terreo de xogo no minuto 16 para substituír a un magoado Laurent Koscielny. O seu segundo partido co Arsenal sería na Football League Cup, coa vitoria do seu equipo por 3–1 ante o Shrewsbury Town. A partir dese partido Miquel xogaría todos os minutos posíbeis da competición copeira co Arsenal até a eliminación do equipo ante o Manchester City. O 6 de decembro de 2011, debuta na Champions League ante o Olympiacos FC grego, entrando no minuto 51 en substitución de André Santos. O 15 de xaneiro de 2012 fai o seu debut como titular na "Premier" na derrota do seu equipo por 3-2 ante o Swansea City, xogando os 90 minutos como lateral esquerdo.
Na seguinte temporada consegue anotar o seu primeiro gol, anotando un dos seis goles do Arsenal ao Coventry City na Football League Cup. O gol chegaría tras un pase de Andrei Arshavin. En canto á "Premier", o seu primeiro partido nesta temporada 2012-13 foi na vitoria por 1-0 fóra da casa ante o Sunderland AFC, substituíndo a Theo Walcott no minuto 88. Ao ano seguinte, Miquel é cedido ao Leicester City. O seu debut cos "Foxes" sería o 27 de agosto de 2013 na vitoria por 5–2 fóra da casa ante o Carlisle United na League Cup. O seu primeiro gol co Leicester sería ante o Fulham o 30 de outubro. Ao ano seguinte é cedido de novo, esta vez ao Norwich City. Ao ano seguinte volta a España, asinando pola SD Ponferradina, onde xoga 25 partidos. Tras o descenso do equipo berciano, Ignasi asina por dous anos co Club Deportivo Lugo de La Liga 2.
Outeiro da Torre, Maceda, Maceda
Outeiro da Torre é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 51 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 29 eran homes e 22 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
María de Brienne
Familia
Foi filla de Xoán de Brienne e a súa terceira esposa Berenguela de León. María foi a máis nova media irmá paterna de Iolanda de Xerusalén. Tamén foi a irmá de Afonso de Brienne.
Os seus avós maternos foron Afonso VIII de León e Galicia e a súa segunda esposa Berenguela de León e Castela.
Matrimonio
O 19 de abril de 1229, María foi comprometida con Balduíno II, o mozo cogobernante do seu pai no trono do Imperio latino. O matrimonio tiña a intención de establecer unha alianza dinástica entre os dous cogobernantes. María tiña un máximo de catro anos de idade no momento do seu compromiso, os seus pais casaron en 1224.
Emperatriz
En 1236, Constantinopla foi sitiada polas forzas combinadas de Iván Asen II de Bulgaria e Xoán III Ducas Vatatzés do Imperio de Nicea. A cidade foi defendida pola súa pequena gornición de cabaleiros, a frota da República de Venecia e unha forza menor enviada por Godofredo II de Villehardouin, príncipe de Acaia para reforzar a defensa. A cidade salvouse unicamente da conquista porque houbo unha pelexa entre os dous aliados sobre quen había recibir o mando da cidade en caso de que fose un éxito. John V. A. Fine suxeriu que Iván Asen se deu de conta da gran ameaza que supoñía para o Segundo Imperio búlgaro a expansión de Nicea en lugar do debilitado Imperio latino.
En calquera caso, Xoán de Brienne tomara o mando da defensa de Constantinopla. Balduíno II emprendeu outra misión, dirixirse a Europa occidental nun intento de recadar os fondos e o recrutamento de forzas armadas necesarias para asegurar a supervivencia do seu imperio. Xoán morreu o 27 de marzo de 1237, Berenguela seguiuno despois o 12 de abril. María de doce anos de idade, foi deixada ao mando nominal da cidade, como a única representante da familia imperial presente nela. Balduíno non volvería até xullo de 1239.
O 15 de abril de 1240 (Pascua), Balduíno II foi coroado emperador en Santa Sofía. O seu único fillo coñecido, Filipe de Courtenay, naceu en 1243. Con todo, este período de relativa paz para a parella non durou moito. Balduíno partiu para Francia a finais de 1243, coa intención de buscar o apoio de Luís IX de Francia. Na súa ausencia, María converteuse en rexente do Imperio, con Filipe de Toucy como o seu primeiro correxente. Filipe era fillo de Narjot de Toucy e a súa primeira esposa. A súa nai era filla de Teodoro Branas e Inés de Francia. Balduíno estivo ausente durante varios anos, primeiro a súa estancia en Francia e logo uníndose a Luís IX na Sétima Cruzada. Segundo os informes, só regresou en 1257 ou 1258, posibelmente despois da morte de Teodoro II Láscaris.
Caída de Constantinopla
A parella imperial non sostería a súa capital por moito tempo. En xullo de 1261, Aleixo Estrategópulos, un xeneral niceno, foi enviado cunha pequena forza de avance de 800 soldados, a maioría deles cumanos, para manter unha vixilancia sobre os búlgaros e espiar as defensas dos latinos. Cando a forza bizantina chegou á vila de Selimbria, souberon dos campesiños locais (thelematarioi) que toda a gornición latina, e a frota veneciana, estaba ausante para realizar un ataque contra a illa nicena de Dafnusia. Aínda que nun principio vacilou, tanto polo pequeno tamaño da súa forza, que podería ser fatal se o exército latino regresaba, como que non quería exceder as súas ordes, Estrategópulos finalmente decidiu non perder esa oportunidade de ouro para recuperar a cidade.
Na noite do 25 de xullo de 1261, Aleixo e os seus homes aproximáronse ás murallas da cidade e escondéronse nun mosteiro preto da Porta de Pege. Aleixo enviou un destacamento dos seus homes, que, dirixidos por algúns dos thelematarioi, se dirixiron á cidade a través dun pasadizo secreto. Atacaron os muros do interior, sorprenderon aos gardas e abriron a porta, permitindo a entrada da forza bizantina na cidade. Os latinos foron tomados completamente por sorpresa, e despois dalgúns combates, a forza bizantina tomou o control das murallas terrestres. Temendo exactamente a vinganza dos bizantinos sobre eles, os habitantes latinos, desde o emperador Balduíno II ata o último, correron apresuradamente cara o porto coa esperanza de escaparen nun barco. Grazas ao oportuno regreso da frota veneciana, foron evacuados, pero a cidade perdérase para sempre. María presumibelmente deu fuxido co seu marido.
Exilio
Un barco veneciano levou a Balduíno e María cara a Eubea, desde alí continuaron até Atenas, Apulia e logo regresaron a Francia. Nos anos seguintes sobreviviron vendendo os seus dereitos de varios títulos secundarios e terras.
O 26 de marzo de 1263, os seus dereitos en Namur foron comprados por Guido de Dampierre. Namur estaba realmente nese momento en mans de Henrique V de Luxemburgo pero Guido exitosamente logrou conquistalo en 1268. En xaneiro de 1266, os seus dereitos sobre o reino de Tesalónica foron comprados por Hugo IV de Borgoña por 13.000 libras tornesas. Nese momento a cidade estaba baixo o mando de Miguel VIII Paleólogo, emperador niceno que trasladou a súa capital a Constantinopla, mentres que o título foi reclamado tamén por Guillerme VII de Montferrato.
O 27 de maio de 1267, o Tratado de Viterbo transferiu gran parte dos dereitos dos feudos do Imperio latino de Balduíno II a Carlos de Anjou. Carlos foi confirmado en posesión de Corfú e algunhas cidades en Albania. Tamén recibiu a soberanía sobre o Principado de Acaia e a soberanía das illas do Exeo, con excepción daquelas que estaban en poder de Venecia e Lesbos, Quíos, Samos, e Amorgos.
Catalão
Catalão é un concello brasileiro do estado de Goiás. A súa latitude é 18º09'57" sur e a lonxitude 47º56'47" oeste, cunha altitude de 835 metros. A súa poboación é de 71.680 habitantes (2006). Posúe unha área de 3789,5 km². Tamén nomea o distrito sede do concello (os outros dous son Pires Belo e Santo António do Rio Verde) e a unha microrrexión do estado de Goiás.
Pontevedra Club de Fútbol B
O Pontevedra Club de Fútbol B, coñecido como Pontevedra B, é un club de fútbol galego da cidade de Pontevedra. É o equipo filial do Pontevedra Club de Fútbol. Durante moito tempo levou o nome de Atlético Pontevedrés. Actualmente xoga na Preferente Autonómica de Galicia, tras perder a súa praza na Terceira División ao descender o Pontevedra CF.
Estadio
O Pontevedra B xoga no campo Manolo Barreiro, con capacidade para unhas 500 persoas.
Historia do cinema
A historia do cinema como espectáculo comeza en París o 28 de decembro de 1895, data da primeira exhibición pública en París.
Antecedentes do cinema
A idea de capturar movementos viña de antigo. Inventos coma a cámara escura ou o taumátropo conseguían dar unha certa ilusión de movemento. Arredor de 1893, Eadweard Muybridge fixo unha serie de fotografías nas que logrou descompoñer o galope dos cabalos en varios fotogramas. miniatura|centro|Cabalo en movemento, de Eadweard Muybridge
Cinema mudo
miniatura|La lanterne magique, de Georges Méliès O cinema nace grazas aos irmáns Lumière en Francia e a Edison nos Estados Unidos de América.
Os primeiros filmes non son máis que a filmación de escenas cotiás de xeito case documental. Non obstante axiña comezou o cinema de ficción, grazas á imaxinación de directores coma Georges Méliès e Edwin S. Porter. Desde ese momento o cinema se converteu nun espectáculo popular en todo o mundo e rapidamente xurdiron creadores que experimentaron coa nova linguaxe levándoa á categoría de arte. Así, nomes coma D.W. Griffith ou Sergei Eisenstein foron fundamentais para a evolución posterior do cinema.
SYR1: Anagrama
SYR1: Anagrama é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado o 10 de xuño de 1997. Foi a primeira dunha serie de edicións de música máis experimental e instrumental realizadas polo propio selo da banda SYR.
Historia do cinema
Cinema mudo
A gran popularidade do novo medio deu lugar á creación do “star system”. Os actores que saían na pantalla eran admirados e coñecidos por toda a xente. Charles Chaplin e Buster Keaton na comedia, Douglas Fairbanks e Rodolfo Valentino no cinema de aventuras ou Greta Garbo no melodrama eran especialmente populares neses anos.
SYR1: Anagrama
O libreto do EP está escrito en francés, comezando así a tradición de escribir os libretos da serie en distintos idiomas.
Historia do cinema
A chegada do cinema falado
Tras varios intentos con inventos coma o TriErgon (1918) ou o Phonofilm (1923) o pulo definitivo ao cinema falado chegou en 1927, ano en que a Warner Bros. apostou polo Vitaphone e o aplicou a algún dos seus filmes, como Don Juan ou Old San Francisco. Porén, foi The Jazz Singer o primeiro filme que, ademais de ruídos ou efectos sonoros, incluíu diálogos.
O éxito destes sistemas levou en pouco tempo á desaparición do cinema mudo, de xeito que en 1929 o cinema estadounidense era case totalmente falado. No resto do mundo, esa transición se produciu de forma máis lenta, pero aínda así acabaría impoñéndose.
miniatura|Estudios Cinecittà A mediados dos anos trinta chegaría outra innovación, a cor, xa que anteriormente os únicos filmes con cores eran os que se pintaban a man fotograma a fotograma.
Nos anos seguintes terían grande éxito nos Estados Unidos filmes épicos ou bíblicos xunto con filmes de gánsters. A violencia destes filmes, así como a expansión de filmes con certo contidos sexuais, coma os de Mae West, levou á aplicación do código Hays, unha serie de regras que censuraban os contidos dos filmes estadounidenses.
No resto do mundo o cinema xa era un divertimento popular e estaban a desenvolverse as industrias locais. Así, en 1937 fundouse Cinecittà en Roma, aínda que co ascenso do fascismo o cinema italiano, noutrora un gran exportador de filmes históricos, entrara en decadencia. Tamén na India, que chegaría a ser a maior produtora de filmes do mundo comezou, pola chegada dos musicais, a crear a súa propia industria (“Bollywood”).
Nestes anos, Walt Disney exhibiu por primeira vez unha longametraxe animada, Snow White and the Seven Dwarfs.
A Segunda Guerra Mundial e a posguerra
A guerra levou a un aumento de filmes patrióticos e de propaganda, tanto en América coma en Europa, pero tamén supuxo o inicio dos anos dourados do cinema en Hollywood. En 1941 Orson Welles estreaba Cidadán Kane, consideraba un dos mellores filmes da historia, que revolucionou a linguaxe cinematográfica. Nestes anos víronse os primeiros filmes de grandes directores coma John Huston, Billy Wilder ou Elia Kazan, que levaría a Hollywood o Actor’s Studio.
O Reino Unido tamén vivía un gran momento, por unha banda coas obras de Laurence Olivier, David Lean ou Michael Powell e Emeric Pressburger e por outra coa fundación dos estudios Ealing, dos que sairían algunhas das comedias máis celebradas da historia.
A falta de medios na Italia da época levou aos directores a filmar nas rúas historias de xente común, o que levaría ao nacemento do neorrealismo.
Os anos cincuenta
No cinema estadounidense os anos cincuenta estiveron marcados pola guerra fría e a persecución do House Un-American Activities Committee, que investigaba as supostas simpatías comunistas dos cineastas. O comité mesmo creou unha lista negra onde estaban nomes coma o de Dalton Trumbo, aos que se lle impediu traballar. Isto provocou que persoeiros coma Charles Chaplin fuxiran a Europa.
Nestes anos comezaron a traballar no cinema unha nova xeración de cineastas que comezaran na televisión, como Arthur Penn ou Delbert Mann. A forza que xa tiña este novo medio fixo decaer o público das salas, o que se tratou de contrarrestar creando grandes sistemas de exhibición, coma o CinemaScope, estreado en 1953 con The Robe. Tamén se tratou de desenvolver un sistema de cinema en 3-D, sen grandes resultados.
miniatura|Akira Kurosawa Esta década supuxo o descubrimento en occidente do cinema asiático, que estaba vivindo a súa era dourada. Nomes coma o do indio Satyajit Ray ou os xaponeses Akira Kurosawa, Kenji Mizoguchi e Yasujiro Ozu fixéronse habituais nos festivais de todo o mundo, chegando tamén os filmes de monstros coma Godzilla. Menos coñecidos eran os cinemas filipino e coreano.
De Suecia chegou o cinema de Ingmar Bergman, influencia decisiva para cineastas de todo o mundo, igual que o italiano Federico Fellini.
A renovación do cinema
En Hollywood, os anos sesenta supuxeron un declive, xa que moitos dos grandes filmes do momento se rodaban no estranxeiro, nos estudios Pinewood no Reino Unido, en Cinecittà en Roma ou nos estudios Bronston en España.
O éxito destes cineastas franceses influíu no nacemento de “novos cinemas” noutras cinematografías, destacando o Free Cinema británico e o cinema underground estadounidense, con John Cassavetes como figura principal. Tamén xurdiron movementos semellantes en cinematografías máis pequenas, como foron o Cinema Novo brasileiro ou o Nuevo Cine Español, coñecido internacionalmente grazas a Carlos Saura. Ademais, tras uns anos de agonía resucitou finalmente o cinema alemán, con Rainer Werner Fassbinder e Werner Herzog.
Nos Estados Unidos cambiou o clásico sistema de estudios por un poder maior para os directores, que terían o seu momento principal nos anos setenta, con Francis Ford Coppola, Martin Scorsese ou Steven Spielberg, que se deu en chamar o Novo Hollywood, no que xa desaparecera o código Hays.
Os blockbusters
Coa chegada do vídeo ás casas nos anos oitenta volveu caer a cantidade de público de acudía ás salas de cine, como xa sucedera coa televisión. Nesta ocasión a resposta foi a revolución dos efectos especiais, catapultados a partir de Star Wars, de George Lucas en 1977. O xénero paradigmático dos anos oitenta e noventa foi o cinema de acción, tanto procedente dos Estados Unidos coma de Hong Kong.
Estes grandes espectáculos foron contrarrestados nos Estados Unidos con filmes pequenos que darían lugar ao coñecido cinema independente, do que sairían autores coma os irmáns Coen.
O cinema efectista de Hollywood tamén tivo unha resposta no movemento Dogma 95 dinamarqués, que propuña unha volta ao cinema máis puro. Tras uns filmes con grande éxito, o movemento foi esmorecendo.
O cinema de animación sufriu nestes anos unha grande revolución, coa volta da Disney á realización de longametraxes animadas de calidade e a aparición da animación por ordenador, liderada pola compañía Pixar.
O cinema no século XXI
A última revolución no cinema foi a aparición do DVD e de Internet. A tecnoloxía avanzou para buscar unha mellor calidade de imaxe, co cinema dixital e a alta definición, así coma o IMAX.
En 2009 estréase Avatar, de James Cameron, filme que supuxo unha mellora na captura de movementos (xa empregada en The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring e as súas secuelas) e sobre todo o establecemento da tecnoloxía 3-D.
Nun intento de atraer o público ás salas, búscase argumentos en videoxogos ou bandas deseñadas populares, así coma na realización de secuelas e remakes.
Os Papalagui
Os Papalagui é un libro de ficción de Erich Scheurmann en lingua alemá, publicado en 1920 co título orixinal de Der Papalagi. A edición en galego foi editada no ano 2000 por Edicións Positivas, traducida por Onofre Sabaté.
Trama
É unha colección de once discursos que o xefe samoano Tuiavii de Tiavea dirixe ao seu pobo, nos que describe unha viaxe por Europa pouco antes da primeira guerra mundial. O autor, Erich Scheurmann, aparece como testemuña e tradutor dos discursos. O título, papalagi, é o nome que os samoanos dan ás persoas de raza branca.
O xefe samoano interpreta a cultura occidental desde a perspectiva dun nativo, criticando a deshumanización e o materialismo da sociedade europea, e describindo con inxenuidade elementos tales coma os cartos ou o teléfono. Tuavii de Tiavea prevén os samoanos para non se deixaren contaminar pola influencia da cultura europea. Cada discurso describe un aspecto da cultura occidental (medida do tempo, vivenda, vestimenta etc). Se ben está relatado cun certo sentido do humor, o ton xeral é de forte crítica cara ás culturas europeas.
Controversia
Moitas das edicións actuais (a galega entre elas) non aclaran que o autor é Erich Scheurmann, publicando a obra como verdadeiros discursos dun xefe samoano.
Marsha Thomason
Marsha Lisa Thomason, nada o 19 de xaneiro de 1976 en Manchester, é unha actriz inglesa, coñecida nos Estados Unidos por interpretar a Nessa Holt nas dúas primeiras tempadas da serie de televisión da NBC Las Vegas, polo seu personaxe recorrente na serie da ABC Lost como Naomi Dorrit, e por facer da Axente do FBI Diana Berrigan en White Collar.
Cromosoma plumoso
miniatura|Cromosoma plumoso do núcleo dun ovocito de Triton. Os cromosomas plumosos ou cromosomas en cepillo (lampbrush chromosomes) son un tipo especial de cromosomas que se encontran nos ovocitos en crecemento (inmaturos) de moitos tipos de animais, pero non en mamíferos, que presentan unhas expansións que lle dan forma de pluma ou de escobilla limpatubos e están en activa transcrición. Foron observados por primeira vez por Walther Flemming en 1882 en ovocitos de anfibios. . Os cromosomas plumosos mellor descritos son os dos anfibios anuros e urodelos, aves e insectos. Os cromosomas normais transfórmanse en plumosos durante o estado de diploteno da profase I da meiose cando se expanden e experimentan unha activa transcrición de moitos xenes . Volven outra vez ao estado compactado na metafase I meiótica. No diploteno estes cromosomas están no estado de bivalentes (dous cromosomas homólogos unidos, cada un con dúas cromátides). As fibras das cromátides forman moitos bucles dispostos ao longo do eixe maior do cromosoma. Os bucles permiten que o ADN estea dispoñible para o proceso de transcrición durante a maduración do ovocito. Os cromosomas plumosos son claramente visibles con microscopio óptico, co que se ve que están organizados nunha serie de cromómeros con grandes bucles de cromatina estendidos lateralmente.
Os cromosomas plumosos de anfibios e aves poden ser illados do núcleo (vesícula xerminal) do ovocito microcirúrxicamente usando fórceps ou agullas. .
Un determinado bucle sempre contén a mesma secuencia de ADN, e permanece estendido do mesmo modo durante o crecemento do ovocito. Estes cromosomas producen grandes cantidades de ARN para cubrir as necesidades do ovocito, e a maior parte dos xenes presentes nos bucles de ADN están sendo expresados activamente. Cada bucle lateral contén unha ou varias unidades de transcrición cunha matriz de ribonucleoproteínas polarizada cubrindo o eixe de ADN do bucle. Porén, a maioría do ADN, non está formando bucles senón que permanece en forma moi condensada nos cromómeros do eixe, onde os xenes xeralmente non se expresan.
Pénsase que os cromosomas interfásicos de todos os eucariotas están organizados igualmente en bucles (aínda que non sempre formen cromosomas plumosos). Normalmente estes bucles son demasiado pequenos e fráxiles para ser observados facilmente con microscopio óptico, pero poden usarse outros métodos para inferir a súa presenza. Estes experimentos e outros suxiren que o ADN dos cromosomas humanos está organizado en bucles de diferentes lonxitudes. Un bucle típico pode conter entre 50.000 e 200.000 pares de nucleótidos de ADN, aínda que foron suxeridos tamaños de ata un millón de pares de nucleótidos.
Os cromosomas xigantes en forma plumosa son útiles como modelos para o estudo da organización dos cromosomas, funcións do xenoma e expresión dos xenes durante a profase meiótica, xa que permiten que se poida visualizar a transcrición de determinadas unidades. Ademais, os cromosomas plumosos son moi utilizados para o mapeado de alta resolución de secuencias de ADN e a construción de mapas citolóxicos detallados dun cromosoma determinado. .
Sistema de Cronquist
O sistema de Cronquist é un esquema de clasificación para plantas con flor (anxiospermas).
Desenvolvemento
Este sistema foi desenvolvido por Arthur Cronquist nos seus textos: An Integrated System of Classification of Flowering Plants ("Un sistema integrado de clasificación das anxiospermas"), publicado en 1981, e The Evolution and Classification of Flowering Plants ("A evolución e clasificación das anxiospermas"), publicado en 1988.
Esta clasificación foi moi popular, tanto na súa forma orixinal como en versións adaptadas, con todo, cos análises moleculares de ADN feitos desde a década do '90 a árbore filoxenética das anxiospermas modificouse drasticamente, debendo facer profundos cambios nos sistemas de clasificación "tradicionais" como este. Hoxe en día moitos botánicos están a adoptar a Clasificación filoxenética APG para as ordes e familias de anxiospermas.
O sistema, tal como se establece na súa versión de 1981, é o seguinte:
O Barro de Abaixo, O Barro, A Baña
O Barro de Abaixo é un lugar da parroquia do Barro no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 55 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran mulleres e 27 eran homes o que supón un aumento de poboación con respecto o 2009 cando tiña 63 habitantes.
Este lugar dista da capital do concello 2,8 quilómetros.
Naturismo
miniatura|Moza nudista a cabalo O naturismo ou nudismo comprende as prácticas caracterizadas pola nudez en común co obxectivo de favorecer o respecto por un mesmo, polos demais e polo contorno. A nudez, sen intencionalidade sexual, non é máis que un dos compoñentes do naturismo, xa que priman a dimensión social, de respecto polos demais, de tolerancia e de convivencia.
Con anterioridade, esta palabra ten tamén designado:
Historia do naturismo
Desde o Século das Luces e o mito do "bo salvaxe" de Rousseau, o concepto de naturismo e a súa posta en práctica teñen desempeñado un papel fundamental na relación co corpo e a evolución dos costumes. As motivacións dos seus adeptos, así como o seu simbolismo, deixaron de evolucionar, poñendo máis a énfase nos valores de hixiene, médicos, morais e educativos. Aínda que estes valores aínda subsisten, o ecoloxismo é hoxe o máis característico.
O naturismo naceu na Francia na segunda metade do século XIX. O xeógrafo Élisée Reclus, que o denominaba Gymnosofía, vía nel á vez un medio de revitalización física, unha relación co corpo completamente diferente da hipocrisía e dos tabús contemporáneos, unha concepción máis colectiva da vida en sociedade e unha incitación a respectar o planeta.
Titanoboa
Titanoboa, que significa "boa xigante", é un xénero extinto de cobra que viviu na rexión de La Guajira (nordeste de Colombia) aproximadamente hai 60–58 millóns de anos, durante o paleoceno. A única especia, a Titanoboa cerrejonensis, é a meirande, máis longa e pesada cobra que se coñece, superando á anterior cobra co récord, a Gigantophis.
Naturismo
Historia do naturismo
A finais do século XIX, unha corrente de ideas moi próxima do naturismo apareceu na Alemaña do emperador Guillerme II. Naquela altura, sexo e nudez eran tabús (mesmo cando no norte de Alemaña se producía a nudez nas saunas, ao igual que en Escandinavia). O nacemento do movemento naturista constituíu unha reacción contra o pulo da industrialización. Naquelas condicións de traballo e de vida difíciles, comezouse a reflexionar sobre outras maneiras de vivir.
En 1893, o sociólogo hixienista Heinrich Pudor publicou Nacktkultur (Cultura do nu), que defendía os beneficios da nudez social. Segundo el, o Home perdeu o corpo de vista e atopábase debilitado. Pudor combateu tamén a moda dos corsés, aos que acusaba de estragar o corpo feminino.
Os conceptos descritos por Pudor non tardaron en se levar á práctica. A comezos do século XX, os Wandervogel ("paxaros migratorios"), un movemento da xuventude alemá, foron os primeiros en tomar este concepto de retorno á natureza a través da nudez. Tomaron por costume, nas súas excursións pola natureza, desvestirse para desfrutar dun baño nun lago ou río. Pronto practicaron outras actividades nus, como a ximnasia. Estes rapaces e rapazas procuraron fuxir do inferno das cidades, da súa contaminación e os seus excesos, desexando vivir máis dunha forma sa adoptando o deporte e a danza en liberdade.
En 1918 adoptouse o nome de Frei-Körper-Kultur ("Cultura do corpo libre"). Este movemento difundiuse nos países xermánicos (Austria, Suíza, Países Escandinavos, Países Baixos) antes de chegar á Francia de entre-guerras e logo aos Estados Unidos de América nos anos de 1950.
Proxecto Hessdalen
O Proxecto Hessdalen é un proxecto de investigación sobre os avistamentos de luces no val de Hessdalen, as chamadas luces de Hessdalen ou, no medio de Noruega, que aconteceu vigorosamente entre 1981 e 1984. Actualmente o fenómeno decreceu en frecuencia, aínda que existe unha estación de control automatizada no val dende 1998.
As luces comezaron a aparecer en 1981, e o Proxecto estableceuse no xuño de 1983. Nel implicáronse xente da Universidade de Oslo e de Bergen. Os primeiros traballos de campo con instrumentos precisos realizáronse do 21 de xaneiro até o 26 de febreiro de 1984, e durante eles contabilizáronse 53 fenómenos lumínicos. Os traballos tamén se repetiron no inverno de 1985, mais non se presentou o fenómeno.
O coordinador do Proxecto é Erling Strand, da Universidade de Østfold.
Libra esterlina
A libra esterlina (en inglés pound sterling) é a unidade monetaria oficial do Reino Unido. Habitualmente denomínase simplemente libra (pound), e para diferenciala da unidade de peso homónima acordouse usar o cualificativo de sterling, nome que tiña o antigo penique (penny) de prata, xa que os peniques (a 240ª parte dunha libra) eran a unidade monetaria básica e o seu valor equivalía a pouco menos có dunha libra actual.
O símbolo da libra esterlina é £, e o seu código ISO 4217 é GBP. Desde 1971, logo da introdución do sistema decimal, a moeda británica está dividida en 100 novos peniques (en inglés pence, plural de penny), e o seu símbolo é p. Anteriormente a libra estaba dividida en 20 xilins (en inglés shillings; símbolo: s), e cada un destes, a súa vez, dividíase en 12 peniques antigos (símbolo: d). Un penique antigo equivale a 2,4 dos novos.
As moedas dunha libra esterlina de ouro emitidas desde 1817 ata os nosos días reciben o nome de "soberano".
A libra esterlina é unha das moedas con que se realizan máis transaccións comerciais, xunto co dólar dos Estados Unidos de América, o euro, o ien xaponés e o dólar australiano. Segundo datos de xuño do 2005, era a sexta unidade monetaria de valor máis alto no mundo.
Emisións
É emitida polo Banco de Inglaterra (Bank of England) para o seu uso en Inglaterra e máis Gales. Hai diversas libras equivalentes emitidas noutras partes das Illas Británicas e nos Territorios británicos de ultramar, como: miniatura|Antiga moeda fraccionaria de [[Xilin británico|xilin de 1955]] Todas estas tiraxes teñen validez legal en todos os territorios, independentemente de que, no aspecto práctico, non todas sexan ben recibidas.
Circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e de 1 e 2 libras, e billetes de 5, 10, 20 e 50 libras. O billete de 1 libra retirouse da circulación en 1984, con motivo da aparición da moeda do mesmo valor.
Microglía
miniatura|dereita|Microglía. Forma ramificada dun córtex de rata despois dunha lesión cerebral traumática (lactinas marcadas con HRP). miniatura|dereita|Microglía/Macrófago. Forma activada dun córtex de rata despois dunha lesión cerebral traumática (lactinas marcadas con HRP). A microglía (ou células de Hortega) está formada por macrófagos residentes no encéfalo e medula espiñal, que actúan como primeira liña de defensa inmunitaria activa no sistema nervioso central. Aínda que forman parte do tecido glial a súa orixe é diferente, xa que derivan de células hematopoéticas da medula ósea. A microglía constitúe o 20% do total das células do tecido glial no cerebro. A microglía (e os astrocitos) están distribuídos en grandes rexións non solapadas do sistema nervioso central. A microglía está constantemente limpando o sistema nervioso central de placas (depósitos extracelulares), neuronas danadas, e axentes infecciosos. O sistema nervioso central considérase "inmunoprivilexiado" porque está separado do resto do corpo por células endoteliais que forman a barreira hematoencefálica, que impide que a maioría das infeccións cheguen ao vulnerable tecido nervioso. Cando os axentes infecciosos dalgunha maneira conseguen atravesar esa barreira, as células microgliais deben reaccionar rapidamente para faceren diminuír a inflamación e destruíren os axentes infecciosos antes de que produzan danos no sensible tecido neural. Debido a que alí non se dispón de anticorpos procedentes do resto do coropo (a maioría dos anticorpos son demasiado grandes como para poderen atravesar a barreira hematoencefálica), a microglía debe poder recoñecer corpos estraños, fagocitalos, e actuar como células presentadoras do antíxeno activando as células T. Como este proceso debe realizarse con rapidez para impedir posibles danos fatais, a microglía é extremadamente sensible mesmo a pequenos cambios patolóxicos no sistema nervioso central. Teñen esta sensibilidade en parte porque teñen canles de potasio exclusivas que responden ata a pequenos cambios na concentración de potasio extracelular.
Orixe
As células microgliais diferéncianse na medula ósea a partir de células nai hematopoéticas, que son as células proxenitoras de todas as células sanguíneas, que forman macrófagos que xa se instalan no sistema nervioso durante o desenvolvemento embrionario. Durante a hematopoese, algunhas destas células nai diferéncianse en monocitos e viaxan desde a medula ósea ao cerebro, onde se establecen e despois diferéncianse na microglía. Os monocitos poden tamén diferenciarse en células dendríticas mieloides e macrófagos no sistema nervioso periférico. Igual cós macrófagos do resto do corpo, a microglía utiliza mecanismos fagocíticos e citotóxicos para destruír os materiais estraños. A microglía e os macrófagos contribúen á resposta inmune actuando tamén como células presentadoras do antíxeno, e promovendo os mecanismos inflamatorios e homeostáticos no corpo segregando citocinas e outras moléculas sinalizadoras.
Na súa forma inactiva, a microglía carece das proteínas de membrana MHC de clase I/MHC de clase II (do complexo maior de histocompatibilidade), IFN-γ citocinas, antíxenos CD45, e outros receptores de superficie requiridos para actuar como presentadores de antíxenos, fagocitos, e citotóxicos, funcións que caracterizan aos macrófagos normais. A microglía tamén difire dos macrófagos en que está regulada moi estreitamente, tanto espacial coma temporalmente para exercer unha resposta inmunitaria precisa.
Outra diferenza entre a microglía e outras células que se diferencian a partir de células proxenitoras mieloides é o grao de reposición das células. Os macrófagos e as células dendríticas están sendo usadas constantemente e substituídas por células proxenitoras mieloides, que se diferencian no tipo de célula necesario. Debido á presenza da barreira hematoencefálica, é difícil substituír a microglía constantemente, polo que a microglía mantén o seu status quo en estado quiescente, e despois, cando se activan, proliferan rapidamente para manter o seu número alto. Porén, estudos con quimeras óseas mostraron que en casos de infección importante a barreira hematoencefálica se debilita, e a microglía é substituída por células proxenitoras mieloides da medula ósea e outros macrófagos. Unha vez que a infección diminúe restablécese a desconexión entre os sistemas nerviosos periférico e central e só a microglía está presente para o período de recuperación e recrecemento.