cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calcuta
Xeografía
Como na maioría das chairas do Indo-Ganxes, o tipo de chan predominante é o de aluvións. A cidade aséntase sobre chans cuaternarios consistentes en varias capas de sedimentos de arxila, lama e grava. Estes sedimentos atópanse comprendidos entre dous leitos de arxila, o inferior cunha profundidade entre os 250 e 650 metros, e o superior cun grosor de entre 10 e 40 metros. Segundo o Bureau of Indian Standards, a poboación aséntase sobre unha zona sísmica de grao III nunha escala de I a V (segundo a propensión da zona a sufrir un terremoto), mentres que a zona é considerada dun "moi alto risco de danos" por vento e ciclóns segundo o PNUD.
Clima
miniatura|Nubes monzónicas sobre Nalban, ao leste de Calcuta.
As choivas do monzón sudoccidental azoutan o golfo de Bengala e a cidade entre xuño e setembro e fornecen á cidade a maior parte da súa precipitación anual de 1582 milímetros. A máis alta precipitación ocorre durante as choivas do monzón en agosto (306 milímetros).
A cidade recibe 2528 horas de sol ao ano, o máximo de luz solar prodúcese en marzo.
Demografía
miniatura|Edificios residenciais en Ballygunge, ao sur de Calcuta. miniatura|Cúpula do templo Kalighat, santuario dedicado á deusa Kali, deusa patroa da cidade. En 2001 Calcuta tiña unha poboación de 4 580 544, mentres que a aglomeración urbana contaba cunha poboación duns 15 000 000. A porcentaxe de mulleres era de 828 por cada 1000 homes, inferior á media nacional, debido a que moitos homes traballadores proceden das zonas rurais, nas que deixan ás súas familias. A taxa de alfabetización é de 80,86 %, superior á media de toda a India que é de 64,8 %.
Os bengalíes constitúen a maioría da poboación de Calcuta, con outras grandes minorías de marwaris e biharis. A comunidade inclúe chineses (tusán), támiles, gujaratis, ingleses, armenios, tibetanos e parsis. Os principais idiomas que se falan en Calcuta son o bengalí, o hindi, o urdu, o inglés, o oriya e o bhojpuri.
Segundo o censo de 2001, o 77,68 % da poboación profesa a relixión hindú, o 20,27 % son musulmáns, o 0,88 % cristiáns e o 0,75 % profesan o xainismo. Existen outras minorías que constitúen o resto da poboación como os sijs, budistas e zoroástricos.
O Reguiño, Cerdeira, As Neves
O Reguiño é un lugar da parroquia de Cerdeira, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres).
Calcuta
Demografía
A taxa de delincuencia na cidade foi dun 81,4 por 100 000 en contra da taxa nacional de 168,8 en 2004. O barrio de Sonagachi, conta con máis de 10 000 traballadores do sexo, é un dos distritos de zona vermella máis grandes de Asia.
Historia
A historia de Calcuta comeza en 1690, cando existían tres poboados bengalís na beira leste do río Hugli: Sutanuti, Kalicata e Gobindapur. Nese ano Job Charnock da Compañía Británica das Indias Orientais, estableceu un posto comercial na primeira, e pouco despois nas aforas das outras dúas. Entre 1696 e 1706 construíron unha fortaleza (o vello Fort William) en Kalicata.
A primitiva Calcuta articulábase desde o forte, onde se protexían a casa do gobernador e os almacéns da Compañía, con dúas rúas principais: unha norte-sur, antiga vía de peregrinación cara ao templo de Kalighat, e unha oeste-leste ou Avenue, partindo do forte con St. Anne nun lado e o Tank no outro (depósito de auga e parque, actual praza BBD Bagh), ata os lagos e pantanos que protexían a cidade polo nacente. En 1742 acometeuse a cava dunha rede de trincheiras por temor a unha invasión, coñecido como Maratha Ditch que rodea o territorio das tres primeiras poboacións. Ata hoxe, estes elementos persisten configurando as liñas mestras do corazón da metrópole: Chowringhee, rúa principal da cidade, Bow Bazar e Circular Road unha vez recheado o foxo (1804) marcando os límites da vella Calcuta.
En 1756 os bengalís atacaron e destruíron o forte e conquistan brevemente a cidade. Despois de reconquistala, a primeira tarefa dos británicos foi erixir un novo forte, desta vez con todas as garantías defensivas. É ó Fort William levantado en Gobindapur entre 1758 e 1781, para o que se desprazou a toda a poboación nativa, (os antepasados de Rabindranath Tagore incluídos), e cun baleiro ó redor de grandes proporcións que chegou ata a actualidade coma o gran parque de Calcuta, o Maidán.
No 1772 a cidade foi designada capital da India británica, o que marcou o comezo dunha época de crecemento: drenaxe dos terreos pantanosos, área gobernamental entre dúas rúas, Old Court House e Old Council House, paralelas ao río desde a área do vello forte ata a Esplanade (Maidán) coa Casa do Goberno presidindo o enorme baleiro. Este crecemento alcanzou o seu cumio no mandato do gobernador R. Wellesley (1797-1805), cando a capital recibiu o alcume de Cidade de Pazos. Mais Calcuta estruturábase dende o comezo en dúas áreas ben diferenciadas: a White Town, británica, na metade sur (a dos pazos en torno ao Maidán); e a Black Town, nativa, na metade norte, insalubre e pestilente (foron implementadas medidas para a mellora das condicións entre 1814 e 1836). miniatura|Fort William en 1828, acuarela de [[William Wood.]] Ponte Howrah.|miniatura A partir de 1854, coa construción do ferrocarril e a Grand Trunk Road (Calcuta-Peshawar) na beira oeste do río (en Howrah, unión por pontóns en 1874 e ponte en 1943, a cidade a través do seu porto converteu a todo o norte da India na súa área de influencia . Mesmo o sector indio de Calcuta converteuse nun activo centro de comercio, masificándose aínda máis. O final do século XIX marcou o apoxeo da metrópole coma capital intelectual do subcontinente. miniatura|Calcuta en [[1945, un importante porto militar da segunda guerra mundial.]] Pola contra, o século XX significou a perda progresiva de poder e influencia a consecuencia dos avatares xeopolíticos. En 1912 perdeu a capitalidade da India británica en favor de Delhi e no 1947 a da Bengala oriental en favor de Dacca, que coa súa independencia posterior coma Bangladesh (1971) deu a puntilla a cidade ao lle arrebatar a maior parte da súa área de influencia natural. Ademais supuxo o agravamento dos problemas sociais pola grande afluencia de refuxiados non musulmáns do leste, o que a levou a fama mundial coma cidade da extrema miseria.
Educación
As escolas primarias e secundarias da cidade de Calcuta son dirixidas ben polo Goberno do estado de Bengala Occidental, ben pola iniciativa privada, a miúdo relacionada co mundo da relixión. A lingua vehicular do ensino nestas escolas adoita ser ben o bengalí ben o inglés, aínda que tamén se utilizan outros idiomas, como o urdu ou o hindi, en función das diversas linguas que se falan na cidade.
Economía
dereita|miniatura|Principal zona de negocios de Calcuta. Calcuta é a principal zona de negocios, de comercio e financeiro do leste da India e dos estados do nordés. É a sede da Bolsa de Valores de Calcuta, a segunda bolsa máis grande da India. Tamén é un importante porto comercial e militar, e a única cidade da rexión cun aeroporto internacional. Do mesmo xeito que outras cidades metropolitanas da India, Calcuta segue loitando contra problemas como son a urbanización incontrolable, a pobreza ou a contaminación.
A que unha vez foi a principal cidade e capital da India, experimentou unha estable diminución económica nos anos posteriores á independencia debido á constante inestabilidade política e ao ascenso do sindicalismo apoiado polos partidos de esquerda. Entre os anos 60 e 90 o despoboamento da capital foi inmenso cando moitas das grandes fábricas foron pechadas ou reaxustadas e os negocios trasladados.
A falta de capital e recursos engadiuse ao estado deprimido da economía da cidade e deu lugar a un sobrenome indesexable: a "cidade moribunda". A fortuna da cidade mellorou despois de que a economía india foi liberalizada na década dos noventa e o goberno estatal de Bengala promulgou os cambios na política económica.
Transportes e comunicacións
Tamén son moi comúns os autorickshaw e as bicitaxis, especialmente para os desprazamentos a curta distancia polo interior da cidade. esquerda|miniatura|A [[Ponte de Howrah, o símbolo principal da cidade.]] Os vehículos de propiedade privada son menos frecuentes en número e uso en comparación con outras grandes cidades, debido á abundancia e variedade dos vehículos de transporte público. Con todo, a cidade foi testemuña dun aumento constante no número de vehículos matriculados, de modo que en 2002 os datos mostraron un aumento dun 44 % nos sete anos anteriores. Debido ao escaso espazo viario, é frecuente a aparición de importantes problemas de tráfico; por esta razón e para aliviar o tráfico en certa medida, están a construírse novas vías e estacións para a rede de Metro, así como toda unha serie de novas estradas.
Polo que respecta a medios de transporte aéreo, o único aeroporto que posúe Calcuta, o aeroporto internacional Netaji Subhash Chandra Bose, atópase situado ao norte da cidade, operando tanto en voos nacionais como en voos internacionais.
Calcuta constitúe tamén un importante porto comercial no leste da India, acorde co seu antigo papel como centro de saída das exportacións durante o período do Raj británico, durante o que foi a capital dos dominios británicos na India. Ten igualmente servizo de pasaxeiros cara a Port Blair, nas illas Andamán e Nicobar. Tamén hai o servizo dun transbordador que conecta Calcuta coa súa cidade xemelga de Howrah ou Haora.
Varias pontes atravesan o río Hugli unindo Calcuta coa súa veciña Howrah, a máis importante destas pontes e símbolo de Calcuta é o chamado ponte de Howrah.
Patrimonio artístico
Nela atópase o Kalighat (na zona sur da cidade), un templo dedicado á deusa patroa da cidade, Kali, que data do ano 1809. Tamén se denomina Kalighat á veciñanza onde se atopa este templo. Nesta zona atópase o barrio vermello con mulleres que veñen de diferentes partes da cidade ou do país (incluso moitas mulleres de Bangladés) a exercer a prostitución.
Posúe igualmente o Xardín botánico de Kokata, emprazado ao sur da cidade, na beira lste do río Hugli, que conta cun dos maiores Ficus benghalensis do mundo. Aloxa a Biblioteca Nacional da India, na mansión Belvedere.
Referencias culturais
Na cidade ambiéntase La Cité de la Joie, novela de grande éxito de Dominique Lapierre, así como a película oscarizada Slumdog Millionaire. A documentalista israelí, Zana Briski, igualmente, filmou na cidade Born into Brothels: Calcutta's Red Light Kids, que gañou o Óscar ao mellor documental no 2005.
Deportes
Os deportes máis populares na cidade son o críquet, coma no resto da India, e o fútbol, sendo o principal polo deste deporte no país.
A federación local, a Indian Football Federation de fútbol fundouse en 1893, antes que a Federación da India, e dixire este deporte en todo o Estado de Bengala Occidental. Na cidade tamén teñen a súa sede os principais equipos do país, o Mohan Bagan Athletic Club, o Mohammaden Sporting Club e o East Bengal Club. A Calcutta Football League é unha das ligas máis antigas de Asia.
Calcuta é a sede do Calcutta Cricket and Football Club, fundado en 1792 é o segundo club de críquet do mundo. Na actualidade tamén é a sede do Kolkata Knight Riders, que compite na Indian Premier League.
En canto a instalacións a cidade ten numerosos e importantes centros de deporte, coma o Eden Gardens, un dos dous únicos estadios de críquet do mundo con 100.000 asentos. O Estadio Multiusos Saltlake é o segundo estadio de fútbol do mundo en canto a capacidade.
Calcuta tamén marcou fitos da historia do deporte noutros ámbitos, coma co Royal Calcutta Golf Club, primeiro club de golf fóra do Reino Unido, ou co Calcutta Polo Club, fundado no 1862 e considerado como o club de Polo máis antigo do mundo.
Hangar (homónimos)
O termo hangar pode referirse á:
Tartarato
miniatura|Tartarato. Os tartaratos son os sales do ácido tartárico. O máis común é o chamado tártaro, que é o sal tartarato ácido de potasio, que se atopa naturalmente no zume da uva.
Aditivos alimentarios
É empregado como antioxidante: Como emulsificante:
Behati Prinsloo
Behati Prinsloo, nada en Vanderbijlpark (Suráfrica) o 16 de maio de 1988, é unha supermodelo e activista namibia. En 2008, converteuse en modelo contratada por Pink, e pasou a ser un dos "Anxos" de Victoria's Secret en 2009. Desfilou en nove Victoria's Secret Fashion Show (2007–2015; 2018–presente). Abriu os espectáculos Victoria's Secret Fashion de 2014 e 2015.
Traxectoria
Naceu en 1988 en Vanderbijlpark, Suráfrica, e medrou na cidade namibia de Grootfontein dende os tres anos de idade. É filla de Louis François "Boet" Prinsloo, que é ministro do cristianismo protestante, e de Magda Rossouw, que atendía un bed and breakfast.
Con 16 anos foi descuberta por un fotógrafo nun supermercado de Cidade do Cabo. O fotógrafo deulle unha tarxeta da axencia Storm para que ela a visitase. Unha semana máis tarde, Prinsloo visitou a axencia e creou o seu primeiro portafolio. A fundadora da axencia, Sarah Doukas viu as súas fotos e levouna a traballar como modelo en Londres.
Bailén
Bailén é un concello español pertencente á provincia de Xaén, en Andalucía. Está situado na bisbarra de Serra Morena e tiña unha poboación de 18 243 habitantes en 2015.
Xeografía
O termo municipal de Bailén limita cos municipios de Baños de la Encina e Guarromán ao norte, Linares ao leste, ao sur con Jabalquinto e Espelúy, e con Villanueva de la Reina e Zocueca ao oeste.
Historia
O 9 de xullo de 1808 tivo lugar a batalla de Bailén, no contexto da Guerra da Independencia española, na que as tropas francesas de Dupont foron derrotadas polas españolas do xeneral Castaños, que estaban moito peor equipadas e organizadas que as de Francia.
Economía
A cidade de Bailén dispón dunha grande actividade industrial da cerámica, viño e a hostalaría, xunto co cultivo de herbáceos e o desenvolvemento dunha industria do aceite.
Lugares de interese
A Igrexa parroquial da Nosa Señora da Encarnación, que foi construída no século XV, en estilo gótico isabelino, é un dos máximos expoñentes arquitectónicos da localidade, declarada Monumento Histórico.
Tamén destacan as ermidas da Nosa Señora da Soidade (século XV), de estilo gótico, as ermidas de Xesús e do Cristo, ambas as dúas de estilo barroco (século XVIII), a da Virxe de Zocueca, construída entre os séculos XVII e XVIII e a Parroquia de San Xosé Obreiro, xunto co seu barrio, que celebra as súas festas na súa honra o día 1 de maio.
Pablo Pascual
Traxectoria
Os seus comezos foron nun inicio paralelos aos do seu irmán Pedro Pascual. Estivo no desaparecido proxecto Laio e ten tocado con Amistades Peligrosas, Mägo de Oz, Javier Bergia, Xosé Manuel Budiño e Xermán Díaz entre outros.
Colaborou coa Banda Sinfónica de Madrid, coa Sinfónica de Galicia e a Banda Filharmónica da F.G.B.M.. Gravou na banda sonora Paris Tombuctú de Luís García Berlanga, no disco El Caballero de la mancha de Mägo de Oz, Arredor de Budiño, Luneda de Laio e El sueter de Claudia de Xermán Díaz. Pablo Pascual móvese entre o grupo Marful, a música clásica e o jazz, sendo membro da Orquestra de Jazz de Galicia.
O Meiral, A Enciñeira, Quiroga
O Meiral é un lugar da parroquia da Enciñeira, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña un habitante (un home).
Óxido
miniatura|222px|[[Porqueta|Porca enferruxada (óxido de ferro).]] Un óxido é un composto químico formado por un ou máis átomos de osíxeno (O) unidos a un ou máis átomos doutro elemento. Exemplos: dióxido de carbono (CO2), monóxido de carbono (CO), óxido de ferro (FeO) etc.
Pedro Pascual
miniatura|250px|[[Talabarte no Dolmen de Dombate o 7 de xuño de 2015. Pedro Pascual, á dereita.]]
Pedro Pascual é un músico galego, e profesor de acordeón diatónico no Conservatorio de Música Tradicional e Folque de Lalín e no Centro de Música Fingoi, en Lugo.
Traxectoria
Comezou desde moi novo o seu contacto coa música galega, descubrindo posteriormente o jazz, o tango e outras músicas do mundo. Ademais de tocar en Marful, está directamente ligado a proxectos como Nuke Trío (con Germán Díaz) ou Talabarte (con Kin García e Quim Farinha de Berrogüetto).
Ten colaborado con notábeis artistas do panorama das músicas de raíz como Leilía, Uxía, María Salgado, ou Xosé Manuel Budiño. Tamén traballou con músicos como Jacky Molard, Soïg Sibéril, Wafir e Sebastián Rubio, Värtina, Alasdair Fraser, Javier Bergia, Kepa Junkera, Jaime Muñoz ou Tony McManus.
Ten tocado en espazos musicais de todo o Estado Español e noutros países como Francia, Bélxica, Portugal ou Canadá.
Lewis Macleod
Lewis Macleod, nado o 6 de decembro en 1970 en Glasgow, é un actor de voz escocés cunha longa carreira que inclúe anuncios de televisión, trailers de filmes, series de animación, radio e videoxogos.
Traxectoria
Macleod é coñecido por dar a voz orixinal a Sebulba no filme Star Wars Episode I: The Phantom Menace e en varios videoxogos, así como a do carteiro Pat. Na radio actuou en numerosos programas humorísticos da BBC como Bigipedia da BBC Radio 4, Newsjack da BBC Radio 7 ou The Secret World da BBC Radio 4, na televisión deulle voz a Mr. Stubborn na serie animada The Mr. Men Show.
Leviathan (filme de 2014)
Leviathan (Левиафан, Leviafan) é un filme dramático ruso dirixido por Andrey Zvyagintsev, co-escrito por Zvyagintsev e Oleg Negin, que foi estreado no 2014. Está protagonizado por Aleksei Serebryakov, Elena Lyadova e Vladimir Vdovichenkov. Segundo Zvyagintsev, inspirouno a historia de Marvin Heemeyer nos Estados Unidos e fixo unha adaptación ó contexto ruso. O desenvolvemento do personaxe protagonista ten paralelismos coa figura bíbliba de Xob. O produtor Alexander Rodnyansky declarou: "Lida con algúns dos máis importantes temas sociais da Rusia contemporánea mais nunca se converte nun sermón do artista ou nunha protesta pública; é a historia do amor e a traxedia experimentada por xente corrente". A crítica considerou o filme como formidable polo tratamento de temas como o destino, o poder e o diñeiro.
O filme foi seleccionado para competir pola Palma de Ouro no Festival de Cannes de 2014. Zvyagintsev e Negin gañaron o premio ó mellor guión. Foi escollido como mellor filme do ano no Festival de Cinema de Londres de 2014 e no 45º Festival Internacional de Cinema da India. Gañou o Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa. Tamén foi nomeado ós Premios Oscar na categoría de mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos Oscar.
Cúrcuma
Este artigo trata sobre o condimento ou colorante, para a planta tropical da cal se extrae esta substancia, véxase Cúrcuma (planta). 250px|miniatura|Cúrcuma en po A cúrcuma é un colorante natural, catalogado co código alimentario da Unión Europea como E-100ii. Mostra unha cor amarela e extráese da raíz da planta da cúrcuma (Curcuma longa). A cúrcuma é o estado bruto dos extractos da planta, mentres que a súa forma refinada se denomina curcumina.
Usos
Empregouse ao longo da historia para colorear, por exemplo, partes do corpo; pero o seu uso máis estendido foi o de colorante de téxtil. Emprégase para tinguir algodón, la, seda, coiro, papel, lacas, verniz, ceras etc. Tamén se emprega como colorante alimentario para o arroz, carne e pratos preparados de orixe hindú, pois é deste país onde o seu uso é máis común.
Uso medicinal
En medicina - sobre todo a Ayurvédica - ten amplo uso contra a hepatite A, B e outras hepatites, en casos de trombocitopenia (plaquetas baixas), como regulador da inmumidade e coadxuvante en inmunodeficiencias, incluídas certas formas de cancro como o carcinoma de mama e o hepatocarcinoma.
Pokémon HeartGold e SoulSilver
Pokémon HeartGold Version (en ポケットモンスターハートゴールド, Poketto Monsutā Hātogōrudo) e Pokémon SoulSilver Version (en ポケットモンスターソウルシルバー Poketto Monsutā Sōrushirubā) son dous videoxogos de rol de 2009 para a consola Nintendo DS, senllos remakes dos videoxogos de 1999 Pokémon Gold e Silver, que tamén inclúe características de Pokémon Crystal. Os xogos forman parte da cuarta xeración da serie de videoxogos de Pokémon e foron desenvolvidos por Game Freak e publicados por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo DS. Co gallo do décimo aniversario do lanzamento de Gold e Silver, os xogos foron lanzados no Xapón o 12 de setembro de 2009, mentres que noutras rexións do mundo foron lanzados en diferentes días do mes de marzo de 2010.
HeartGold e SoulSilver está ambientado nas rexións ficticias de Johto e Kanto, as cales teñen diferentes tipos de criaturas chamadas Pokémon. O obxectivo principal dos xogos é converterse no mellor adestrador Pokémon en ámbalas dúas rexións mentres captura e derrota outros Pokémon e adestradores.
Economía de Laos
miniatura|left|Mercado de rúa en [[Luang Prabang.]] O Laos é un dos poucos países comunistas do mundo actual. O goberno comezou a descentralizar o control e a promover a iniciativa privada en 1986. Os resultados fixeronse sentir: o crecemento alcanzou a media do 6% a.a. no período 1988-2008, excepto no curto período da crise asiática iniciada en 1997. Entre 2008 e 2012 o crecemento superou os 7% ao ano, mais a pesar diso o país permanece cunha infraestrutura pouco desenvolvida, particularmente nas áreas rurais.
O país aínda depende moito da súa agricultura e ten unha infra-estrutura bastante deficiente. Non hai ferrocarriles. As principais estradas do país conectan os principais centros urbanos, pero case todas as pequenas vilas soamente se ligan ás estradas mellores por pequenas estradas sen asfalto. As telecomunicacións internas e co exterior tamén son limitadas.
Hangar
miniatura|250px|Diagrama dun hangar. miniatura|250px|Estrutura de hangar de Iberia de 155m de luz. Un hangar é un lugar utilizado para gardar aeronaves, xeralmente de grandes dimensións, e adoita situarse dentro do espazo dos aeroportos. Tamén se chama hangar, nos portaavións, ao lugar no que pernoctan e se arman os avións.
Tamén se chama hangar, nos portaavións, ó lugar no que, con semellante fin, pernoctan e se arman os avións. Este pode estar blindado, para protexerse dos ataques aéreos, ou pode prescindirse del para gañar espazo, como foi o caso dos portaavións xaponeses, sendo estes máis vulnerables ós ataques aéreos. En todo caso, é unha parte altamente funcional dos portaavións, xa que é onde se fai o mantemento das aeronaves.
As estruturas para hangares teñen que dispoñer de amplas entradas para as aeronaves, a maiores avións, maior apertura na zona aire (zona de apertura de portas). Por isto, son estruturas realizadas por especialistas, tanto dende o punto de vista estrutural, como dende o punto de vista de instalacións. Por exemplo, as portas para hangares forman un mundo á parte das portas convencionais, tendo que permitir o seu funcionamento admitindo as deformacións da estrutura.
Pódense clasificar os hangares pola distancia que se deixa para a entrada de avións, isto é, o ancho da zona aire que queda sen piares:
Os hangares XXL permiten a entrada dos avións máis grandes do mundo, ademais de poder acoller nas súas instalacións maior cantidade de avións máis pequenos. En canto ó tamaño, é importante destacar que a altura de cola garda relación coa envergadura das aereonaves co que os grandes avións, ademais de precisar recintos libres de piares, requiren dunha grande altura libre. No caso dos avións máis grandes, esta altura libre pode acadar a ser de 30m.
Os hangares de mantemento adoitan dispoñer dun conxunto de pontes guindastre e/ou de plataformas telescópicas quen de percorrer toda a superficie do hangar. Estes elementos instálanse pendurándose da estrutura, transmitindo a carga á mesma.
Os hangares, ademais da estrutura de grandes luces e das grandes portas, adoitan levar complexas instalacións de protección contraincendios, acabados de superficie de chan especiais, potentes sistemas de iluminación, etc.
Soiuz TMA-01M
miniatura|dereita|Tripulación. Soiuz TMA-01M é unha misión da nave Soiuz á Estación Espacial Internacional, especialmente a 107ª misión tripulada do programa Soiuz. O lanzamento tivo lugar o 29 de setembro de 2010. A cápsula espacial deberá permanecer en órbita até marzo de 2011. A nave leva os integrantes da Expedición 25 á EEI, os cosmonautas Aleksandr Kaleri e Oleg Skripochka e o astronauta Scott Kelly.
Día de Acción de Grazas
miniatura|dereita|O primeiro día de Acción de Grazas, do pintor [[Jean Louis Gerome Ferris.]] O Día de Acción de Grazas, en inglés Thanksgiving, é unha celebración tradicional dos Estados Unidos e o Canadá, e habitual tamén no Brasil, nalgunhas illas caribeñas, en Liberia e en diversas comunidades de inmigrantes estadounidenses en Centroamérica e Israel.
Nos Estados Unidos celébrase o cuarto xoves do mes de novembro, aínda que orixinalmente se facía o último xoves. No Canadá, pola súa banda, celébrase o segundo luns de outubro. Xeralmente, nesta festividade reúnense arredor dunha mesa familiares e amigos a compartir un banquete. Trátase dunha festividade de orixe relixiosa.
Historia
Celebrouse por vez primeira en Plymouth (Massachusetts), por parte dos colonos que fundaran a vila, en 1620. No ano seguinte, tras un inverno cru, os colonos tiveron unha boa colleita de millo coa chegada do verán de 1621. Por orde do gobernador da vila, en homenaxe ao progreso desta xeira e as de anos anteriores, fixouse a festa no inicio do outono de 1621. Para a ocasión, os vilegos de Plymouth mataron patos e pavos. Outros alimentos que formaban parte do banquete eran peixes e millo. Cerca de noventa indios participarían do festexo.
Con todo, existe certa controversia respecto da orixe da celebración: os estudosos Robyn Gioia e Michael Gannon, da Universidade de Florida sosteñen que a primeira celebración deste día no territorio que hoxe ocupan os Estados Unidos de América foi levada a cabo por colonos españois o 8 de setembro de 1565, en San Agustín (Florida).
Froito climatérico
thumb|175px|Uvas sen semente 'Crimson Seedless'. A uva é un froito de comportamento non climatérico, polo que a súa maduración dáse só na planta. Un froito climatérico é aquel froito que ten unha alta taxa respiratoria durante a colleita do mesmo. Durante o proceso de maduración dos froitos climatéricos, a produción dunha fitohormona, o etileno increméntase notabelmente até 1000 veces o nivel normal.
Os froitos climatéricos poden madurar unha vez que foron apañados. Un exemplo claro é a banana, que acostuma colleitarse e exportarse aínda verde. Outros froitos climatéricos son as mazás, os albaricoques, os aguacates, os figos, os caquis, os melóns, as goiabas, os kiwis, as mangas, as nectarinas e pexegos, as peras, as ameixas e os tomates.
Froitos non climatéricos
Os froitos non climatéricos, son os que non maduran unha vez son apañados da planta. A aplicación de etileno non adianta o climaterio respiratorio; non hai produción autocatalítica de etileno e dende un punto de vista da maduración organoléptica non hai resposta ante tratamentos con etileno, agás en termos de desverdecemento (degradación de clorofilas). No caso destes froito cómpre asegurar que teñan alcanzado un estado apropiado de maduración para o seu consumo no momento da colleita.
Exemplos: ó ananás, os froitos secos, as uvas, a oliva, a cereixa, os cítricos en xeral (pomelo, limón, lima, mandarina, laranxa), a milgranda, o figo chumbo, a lichia, o néspero do Xapón, a carambola, a framboesa, o arando, a amora, o pemento, o cogombro, o amorodo, etc.
Winnie-the-Pooh
175px|miniatura|dereita|Personaxes de Winnie-the-Pooh tallados en madeira
Winnie-the-Pooh, é un personaxe de ficción (un osiño amarelo) creado por A.A. Milne. A primeira colección de contos apareceu no 1926 titulada simplemente Winnie-the-Pooh e seguiu con The House at Pooh Corner (1928). Milne tamén fixo algúns poemas sobre este personaxe incluídos na obra When We Were Very Young (Cando eramos moi novos) (1924) e en Now We Are Six (Agora somos seis) (1927). Os catro volumes foron ilustrados por E.H. Shepard.
A Compañía Walt Disney adaptou os contos con grande éxito.
Traduciuse a numerosos idiomas, incluído o latín (Winnie ille Pu) en 1958.
Orixe
miniatura|esquerda|Xoguetes orixinais: [[Tigger, Kanga, Winnie the Pooh, Eeyore, e Piglet.]] miniatura|Winnie-the-Pooh- White River, Ontario Milne púxolle aos personaxes os nomes dos osiños de peluxe de seu único fillo, Christopher Robin, no que baseou o personaxe do neno (o humano) dos contos, agás o moucho e mais o coello (Owl e Rabbit), e o personaxe de Gopher engadido na versión da Disney. Os xoguetes orixinais que eran de Christopher Robin se exhibeixen na Biblioteca Main Branch de Nova York
Disney
Logo de que o ilustrador Slesinger finase no 1953, a súa viúva, Shirley Slesinger Lasswell, continuou ela mesma a debuxar o personaxe. No 1961, vendeu os dereitos de autor á Walt Disney Productions. O mesmo fixo Daphne Milne incluíndo dereitos cinematográficos.
Dende 1966, a Disney realizou numerosas producións de debuxos animados baseadas en Winnie the Pooh e os seus amigos.
Adaptación soviética
miniatura|dereita|Selo soviético cos personaxes de Winnie the Pooh De 1969 a 1972 e con nome ruso de Vinni Pukh (Винни-Пух) fíxose unha triloxía de debuxos animados para a Soiuzmultfilm dirixida por Fiodor Khitruk. Os personaxes estaban debuxados dun xeito moi diferente ás anteriores ilustracións sendo a cor do osiño marrón no canto do amarelo da versión da Disney.
Níobe
miniatura|Apolo e Artemisa matando os fillos de Níobe.
Níobe é un personaxe da mitoloxía grega. Era filla de Tántalo, quen foi condenado no Inferno a sufrir eternamente de fame e sede por roubar a comida dos deuses. Níobe, irmá de Pélope, casou con Anfión, un gran músico que axudou a construír as murallas de Tebas atraendo as rochas co son da lira. Os dous esposos chegaron a ser reis desta cidade.
Mito
Níobe tiña un gran motivo de orgullo. Non era pola súa beleza, aínda que era fermosa, nin pola habilidade do seu esposo, nin polo seu reino e tampouco polas súas posesións. Deulle a Anfión sete fillos e sete fillas, todos de gran beleza, e neles baseaba toda a súa felicidade. Puido vivir unha longa vida de luxos, pero as súas palabras de orgullo trouxéronlle unha gran desgraza.
Nunha ocasión, cando se celebraban os ritos de adoración para Latona e os seus dous fillos, os deuses Apolo e Artemisa, a raíña Níobe dixo aos que a rodeaban:
-Que sen sentido é adorar a seres que non poden ser vistos, en lugar de render pleitesía a aqueles que están fronte aos vosos ollos. ¿Por que adorar a Latona e non a min? O meu pai foi Tántalo, quen se sentou na mesa dos deuses. O meu esposo construíu esta cidade e gobérnaa. Por que preferir a Latona? Eu son sete veces máis ditosa, cos meus catorce fillos, mentres ela ten soamente dous. Cancelen esta cerimonia inútil.
O pobo de Tebas obedeceu, e os rituais quedaron incompletos. Pero Latona escoitou as palabras de Níobe, e a súa vinganza non se fixo esperar. Chamou ao seus fillos Apolo e Artemisa, repetiulles as palabras de Níobe e enviounos a castigar o orgullo desa muller.
Abrazando a máis pequena, mentres as demais xacían ao seu lado, Níobe berrou: -¡Deuses, deixádeme polo menos unha! Pero foi inútil, pois de seguido a rapaza esborrallouse cunha frecha no peito.
Ao ver os seus fillos mortos, Anfión enfureceuse. Dirixiuse ao templo de Apolo e intentou prenderlle lume, pero o deus abateuno coas súas frechas. Níobe tomou nos seus brazos o corpo da máis pequena das súas fillas e fuxiu a Asia Menor. Os restos da súa familia permaneceron insepultos durante nove días, pois os deuses transformaran en pedra os habitantes de Tebas. Ao décimo día, os propios deuses lles deron sepultura.
Níobe vagou co cadáver da súa filla ata chegar ao Monte Sípilo. Non puido avanzar máis, pois a súa dor non lle permitía moverse. O vento non axitaba o seu cabelo, os seus ollos quedaron fixos no rostro da súa filla, o sangue deixou de fluír dentro dela. Transformouse nunha rocha, pero os seus ollos seguiron vertendo bágoas que deron orixe a un manancial.
Nióbidas
Nos autores clásicos hai discrepancias no número de fillos que tivo Níobe (os chamados nióbidas ou nióbides): Homero di doce; Hesíodo, vinte; Heródoto, cinco; o pseudo-Apolodoro, dezaséis e Eurípides, catorce, sendo esta última a versión máis aceptada. Na versión máis extensa, o Pseudo-Apolodoro, os fillos de Níobe son: miniatura|Pintura que representa os nióbidas
Tema literario
O mito de Níobe é un tema literario utilizado dende a Antigüidade coma un tópico referente á desesperacion ante a perda dos fillos (comparable coa pasaxe bíblica na que Raquel chora polos seus fillos e non quere ser consolada porque xa non existen, e co papel apaixonado da Virxe María).
Nese contexto utilízao Homero (Ilíada), ao asemellar a Níobe con Príamo ante Aquiles, quen matou ao seu fillo Héctor e ao que non dá sepultura. Tamén o utiliza Sófocles en "Antígona", que compara a súa desolación coa de Níobe. Entre as obras perdidas do propio Sófocles habería unha titulada "Níobe". A traxedia "Níobe" de Esquilo sobrevive en citas fragmentarias e nun papiro que contén vinte e unha líñas de texto.​ De Timoteo coñécese unha breve cita da súa "Níobe", por ser as últimas palabras do filósofo Zenón ("Xa vou ¿Por qué berras?").​
O conflito entre Níobe e Leto aparece nun fragmento de "Safo", onde se recolle que antes de ser nais, foron as mellores amigas.​ Segundo Píndaro, o agudo tono lidio, sensible e patético (composto da melodía grave e monótona do dorio e da delicadeza do jonio) emprégase por primeira vez nas vodas de Níobe; e dende entón usábase en acontecementos tristes, coma os funerais.​
No século I a.C., Partenio de Nicea recolle unha variante do mito; e nas fontes latinas Níobe aparece nunha colección de fábulas de Hixino e nas Metamorfoses de Ovidio.
Aínda en latín, Boccaccio inclúe a Níobe entre as súas mulleres famosas,​ preclaras ou ilustres;​ mentres que, xa na literatura en linguas modernas, Shakespeare utiliza o tópico das bágoas de Níobe no monólogo de Hamlet ("like Niobe, all tears", acto 1, escena 2), onde o efecto que se busca é contrastar o comportamento natural de Níobe co contranatural da súa propia nai, que, tras quedar viúva, casa co asasino do seu pai.​ Esa mesma cita de Hamlet aparece na novela de Dorothy L. Sayers Murder Must Advertise, usada como campaña por unha axencia de publicidade.​ A poetisa contemporánea Kate Daniels​ compuxo uns "Niobe Poems".​
Música
O compositor barroco Agostino Steffani estreou en Múnich no 1688 unha ópera sobre libreto de Luigi Orlandi titulada "Níobe". O compositor contemporáneo Benjamin Britten dedicou a Níobe unha das Seis metamorfoses de Ovidio (1951).
Ciencia
Co seu nome identificouse un elemento químico -niobio-; un asteroide -(71) Niobe, descuberto por Robert Luther en 1861-; un xénero botánico -Hosta ou Níobe, por Richard Anthony Salisbury no 1812- e a bolboreta Argynnis niobe.
Anders Gustaf Ekeberg descubriu o tántalo no 1802; posteriormente (no 1845) Heinrich Rose denominou "niobio" e "pelopio"​ (polos dous fillos de Tántalo) a outros dous novos elementos que creu identificar nunha mostra de tantalita, aínda que só o niobio se verificou. Previamente (no 1801), Charles Hatchett descubríu un elemento que denominou "columbio" e que se comprobou coincidente co niobio, pero foi esta denominación a que se impuxo na nomenclatura.
Movemento Provo
Provo (do neerlandés provoceren, provocar) foi un movemento de corte anarquista que se desenvolveu nos Países Baixos entre 1965 e 1967. No manifesto fundacional o movemento Provo declaraba ter "algo contra o capitalismo, o comunismo, o fascismo, a burocracia, o militarismo, o snobismo, o profesionalismo, o dogmatismo e o autoritarismo". Os provos foron os primeiros en Europa que mediante as súas protestas conseguiron converter a rúa en espazo lúdico a través dun formato que chamaron "happening", consistente en eventos efémeros que mesturaban a arte e a performance en lugares públicos.
Características
O movemento Provo tivo a súa orixe en grupos de adolescentes descontentos chamados Nozems, que pasaban a meirande parte do seu tempo nas rúas cos seus ciclomotores e provocando á policía. O termo Provo foi acuñado polo sociólogo holandés Buikhuizen nunha descrición dos Nozems. Roel Van Duyn, estudante de filosofía da Universidade de Ámsterdam, foi o primeiro en recoñecer o potencial dos Nozems: "é a nosa tarefa converter a súa agresividade en conciencia revolucionaria", escribiu en 1965.
A cabeza visible do movemento Provo foi Roel van Duijn, seguidor da tradición anarquista holandesa iniciada por Ferdinand Domela e lector dos textos de Piotr Kropotkin. Deuse a coñecer co seu libro Mensaxe dun ananiño sabio. Outro dos fundadores foi Robert Grootveld, artista con especial talento para as performance. O obxectivo primordial do movemento Provo era romper o medo dos cidadáns polo poder. Os seus membros valéronse da burla e da parodia das autoridades, e para iso foilles moi útil caracterizar todas as súas intervencións como actos lúdicos. A resposta desmedida das autoridades por medio da policía provocou a solidariedade dos cidadáns, sobre todo nos sectores de esquerdas, estudantes e intelectuais.
En 1966 Provo participou nas eleccións municipais co lema "Stem Provo -kéjje lachen" (en neerlandés, Vota Provo e verás que risa). Ganaron un escano no consello municipal. Non tardaron en chegar as acusacións de reformismo coa entrada na política convencional. Máis tarde presentáronse tamén ás eleccións xerais. A actuación desmesurada da Administración e da policía de Amsterdam obrigou ao xefe da policía e ao alcalde a dimitir. O 15 de maio de 1967 Provo autodisolveuse publicamente. Como era habitual ninguén sabía con certeza se a disolución era real. Máis adiante un coñecido provo explicou que a entrada en política foi o causante da disolución. Tras a desaparición do movemento Provo, o seu lugar veu ser ocupado polos chamados kabouters (ananos), que obtiveron dous escanos nas eleccións municipais ao concello de Amsterdam.
Plans Brancos
Os Provo levaron adiante numerosas iniciativas, bautizadas como "Plans Brancos". Entre as máis salientables están o chamado "Plan das Bicicletas Brancas", que co repartimento gratuíto de bicicletas pretendía ofrecer unha alternativa de mobilidade para un ámbito urbano xa a esas alturas demasiado conxestionado polo uso masivo do automóbil privado. Dentro desta mesma liña, o movemento Provo protestou contra a especulación inmobiliaria e a contaminación ambiental con accións como o "Plan das Casas Brancas". Este consistía en mobilizacións encamiñadas a ocupar casas baleiras coas que o concello non sabía que facer, para rehabilitalas e poñelas de novo en uso. Os provos publicaban semanalmente unha listaxe de pisos e casas baleiras polo interese xeral de homeless, familias e nómades. Máis adiante isto deu pé ao nacemento do primeiro movemento de ocupas, chamado de Kraker, que comezou a súa andaina en 1969. Tamén o "Plan das Mulleres Brancas" buscaba a prevención de embarazos non desexados mediante a apertura de clínicas que ofreceran anticonceptivos e información médica, e o "Plan dos Cativos Brancos" reclamaba garderías gratis.
Outros Plans Brancos eran máis lúdicos que políticos, como o "Plan das Chemineas Brancas" (gravar con impostos ás máis contaminantes e pintalas de branco), ou o "Plan dos Pitos Brancos", que tiña como obxectivo alterar a imaxe dos policías (coñecidos como "pitos azuis") creando un corpo de axentes desarmados e en bicicletas brancas, que ofrecían primeiros auxilios, mistos, cigarros, polo fritido e anticonceptivos gratis. Outra das liñas de acción foi o chamado “Marihuettegame”, un xogo de desinformación consistente en demostrar a completa ignorancia da clase dirixente sobre o cánnabis a través da difusión de desinformación sobre o tema. Os xogadores tiñan que pasalo ben, ridiculizar á policía e fumar marihuana, e conseguía puntos extra quen conseguise colocarse fumando algunha substancia legal ou se era capaz de atraer unha redada de policías adictos á nicotina.
From the Muddy Banks of the Wishkah
From the Muddy Banks of the Wishkah é un disco de Nirvana no que reúnen gravacións de cancións realizadas en concertos pola banda entre 1989 e 1994.
Lista de cancións
Todas as cancións escritas por Kurt Cobain agás onde estea indicado
Trufa
Trufa é o nome común de distintas especies de cogomelos do xénero Tuber, fungos ascomicetos da familia Tuberaceae. Son moi aromáticos, de forma arredondada e medran debaixo da terra. Algúns deles teñen un altísimo interese culinario. En galego soamente se recolle o termo trufa, en portugués tamén lle chaman túberas. A cociña tradicional galega non usa este ingrediente, xa que polo xeral rexeita o uso de cogomelos. Presenta unha relación simbiótica micorrícica con árbores, coma os castiñeiros, nogueiras e especialmente os do xénero Quercus (carballos) coma as aciñeiras ou os carballos veriños.
Descrición
Ten forma irregular máis ou menos arredondada, semellante a unha baloca, de codia engurrada e de cor escura; o seu miolo presenta unha aparencia ateigada de veas. O seu tamaño vai dende o tamaño dunha castaña ao dunha pataca.
É quen de xerar substancias herbicidas.
Clases
Coñécense arredor de 30 especies de trufas en Europa mais soamente unhas poucas son apreciadas na cociña. As máis areladas son: miniatura|Tuber magnatum miniatura|[[Trufa negra (Tuber melanosporum)]]
Estas tres especies (melanosporum, brumale ou de inverno xunto coa do verán) atópanse por numerosas rexións peninsulares, sendo moi apreciadas as de Graus (Huesca), Morella (Castelló), Sarrión (Teruel), Metauten (Navarra), Soria, Vic ou Centelles (Barcelona).
Existen outras especies, tamén comestíbeis e que poden comercializarse en Europa tales como a Tuber mesentericum Vittad., Tuber albidum Pico, Tuber uncinatum Chatin etc. Cómpre, porén, non trabucar as trufas con outros fungos arredondados subterráneos que non son comestíbeis ou non teñen a calidade das trufas (Terfezia, Choiromyces, Elaphomyces etc.).
Produtores
miniatura|Trufas. En España apáñanse entre un 30-50% da produción mundial de trufa negra e estímase que hai unhas 10.000 familias de truficultores e colleitores de trufas.
Na provincia de Teruel celébrase a Feira Internacional da Trufa de Sarrión, Fitruf, un certame que se desenvolve nos primeiros días do mes de Nadal no recinto feiral desa vila, considerada a zona trufeira máis importante de España e denominada a capital española da trufa negra, polos seus solos calcarios e a súa climatoloxía extrema.
Na comarca Navarra de Tierra Estella, na vila de Metauten, atópase o Museo da Trufa, unha instalación que permanece aberta todo o ano e se dedica á promoción e comercialización da trufa da zona navarra.
Outros países produtores europeos son Italia e Francia especialmente, e de xeito menos importante Croacia, Eslovenia ou Romanía.
No mundo tamén se atopan trufas na China ou na India, a Tuber indicum. Nalgúns países europeos prohíbese a importación e uso profesional desta especie de consistencia gomosa que se utilizan frecuentemente nos restaurantes substituíndo as autóctonas de xeito fraudulento.
Uso
O uso principal é o culinario por mor do seu recendo e sabor únicos, sendo moi apreciado na cociña europea, particularmente en España, Francia (especialmente na Borgoña e o Périgord) e Italia. Non aparece na cociña tradicional de Galiza.
O uso das trufas na cociña data dos exipcios, e ao longo da historia atribuíronselles propiedades afrodisíacas. Na Idade Media considerábanse unha manifestación do demo, pola súa cor moura e o seu amorfismo.
Reprodución de trufeiras
Existen varias técnicas para conseguirmos unha micorrización monoespecífica en plántulas. Porén, os medios instrumentais que se precisan escapan á meirande parte dos agricultores. Por isto aconséllase procurar plantas micorrizadas certificadas procedentes de viveiros especializados.
Importancia ecolóxica
O mesmo que moitas outras especies de tuberáceas e doutros fungos, a súa maior importancia non é culinaria senón ecolóxica xa que forman micorrizas, esenciais para o crecemento dunha variedade de árbores.
Raíña Vermella de Palenque
miniatura|[[Diademas e máscara facial funeraria da Raíña Vermella de Palenque. Foi reconstruída por Juan Alfonso Cruz, está conformada por cento dezanove pezas de malaquita, dúas placas de obsidiana que simulan as pupilas, catro placas de xadeíta que simulan os iris, dúas contas tubulares e dous circulares que forman as orelleiras de xade.]] Coñécese como a Raíña Vermella á osamenta atopada no Templo XIII das ruínas arqueolóxicas de Palenque. Aínda que a súa identidade aínda non foi confirmada, as investigacións suxiren que podería tratarse de Tz'akbu Ajaw, tamén coñecida como Ahpo-Hel, quen era esposa do ahau Pakal “o Grande”.
Achado
O 11 de abril de 1994, cando realizaba prácticas de escavación, a nova arqueóloga Fanny López Jiménez descubriu no Templo XIII de Palenque unha subestrutura, unha porta e un corredor que a levou a atopar tres recámaras, nunha das cales estaba o sartego da Raíña Vermella. O achado foi reportado a Arnoldo González Cruz, director do proxecto arqueolóxico da zona, quen puxo en marcha os traballos de rescate. O 18 de abril foi descuberta a tumba e o 16 de maio foi descuberto o sartego monolítico. O 31 de maio, Fanny, Arnoldo e o equipo de arqueólogos lograron entrar na cámara funeraria. O 1 de xuño, a lápida, que selara o sartego por máis de mil trescentos anos, foi removida do seu lugar.
Sartego e osamenta
O sarctego mide 2,40 m de longo por 1,18 m de ancho, a cámara funeraria é un apousento abovedado que mide 3,80 m por 2,50 m. Sobre a lápida atopábanse un incensario e un malacate de óso, e ós lados do sarcófago os restos óseos dun neno no lado oeste e dunha muller no lado leste. De acordo ós rituais maias, tanto o neno como a muller corresponden a acompañantes ou vítimas sacrificadas para escoltar a un nobre na súa viaxe ó inframundo.
Debido a que o sarcófago non conta con inscricións, a identidade da osamenta non puido ser estabelecida, mais polas características e localización da tumba pódese concluír que se trata dunha persoa da máis alta xerarquía na sociedade maia. A osamenta foi cuberta con cinabrio, mineral composto de mercurio e xofre de cor vermella, que era utilizado para preservar os restos humanos. Precisamente pola pigmentación que adquiriron os restos mortais polo cinabrio, e porque pertenceu a unha muller, tal e como o confirmou o doutor Arturo Romano Pacheco ó observar os ósos da pelve, a osamenta foi bautizada como a Raíña Vermella.
Primeiras investigacións
O esqueleto foi trasladado á Cidade de México para a súa análise. O doutor Romano estimou que a Raíña Vermella tiña unha altura de 1,58 m e unha idade de trinta e oito a corenta anos no momento da súa morte. De acordo coa tradición do período Clásico da nobreza maia, o seu cranio fora deformado, dende que era pequena, a unha forma tabular oblicua mediante tabliñas e vendas atadas á testa. Na súa tibia esquerda atopouse a pupa dunha larva de avespa que nunca alcanzou o seu estado adulto. O neno acompañante tería entre oito e once anos no momento da súa morte, a cal ocorreu por decapitación, por outra banda, a muller acompañante tería entre vinte e cinco e trinta e cinco anos de idade, unha altura aproximada de 1.55 m e morrería por extracción de corazón.