Paleoarte
Paleoarte científico temperán (1800–1890)
dereita|miniatura|Jean Hermann, 1800.Restauración do pterosauro [[Pterodáctilo|Pterodactylus antiquus]] O comezo do século XIX viu as primeiras ilustracións paleontolóxicas cun fundamento científico inequívoco, e esta aparición coincidide co xurdimento da paleontoloxía que pasa a ser vista como un campo distinto na ciencia. O naturalista e profesor Jean Hermann de Estrasburgo, Francia, redactou o que Witton describe como as máis vellas coñecidas pezas de paleoarte en 1800. Estes esbozos, baseados no primeiro fósil coñecido esqueleto dun pterosauro, describe a interpretación de Hermann do animal como un mamífero voador con pel e orellas externas grandes. Estes debuxos de tinta eran esbozos relativamente rápidos para acompañar as súas notas no fósil e probabelmente nunca pretenderan ser publicados, e a súa existencia foi só recentemente destapada pola correspondencia entre o artista e o anatomista francés Georges Cuvier. esquerda|miniatura|Romano Boltunov, 1805. Reconstrución dun mamut, baseado en restos conxelados que observou en Siberia De xeito semellante, os esbozos privados de fósiles xigantescos redactados polo comerciante de Yakutsk Romano Boltunov en 1805 tampouco probabelmente pretenderan ser para a súa publicación científica, mais a súa función—para comunicar a aparencia de vida dun animal cuxos caninos atopara en Siberia e esperaba vender—mesmo así estabeléceo como un dos primeiros exemplos de paleoarte, segundo a definición de hoxe. Os bosquexos do animal de Boltunov, que o representaban sen tronco e parecido a un xabarín, suscitaron interese científico polo exemplar, os debuxos foron enviados posteriormente a San Petersburgo e, finalmente, levaron á escavación e estudo do resto do exemplar. dereita|miniatura|Caricatura de William Buckland do xeólogo William Conybeare en 1822, nunha guarida de hiena Cuvier seguiu a producir restauracións esqueléticas de mamíferos extinguidos. Algunhas destas incluían musculatura en capas, que a principios da década de 1820 poderían considerarse os primeiros exemplos de ilustracións de tecido animal acumulado sobre esqueletos fósiles. Como enormes e detalladas restauracións de fósiles ían aparendo neste momento nas mesmas publicacións que estes modestos intentos de restauración de tecidos brandos, os historiadores especularon se isto reflectía vergoña e falta de interese polo paleoarte como demasiado especulativo para ter un valor científico na época Unha desviación notable do enfoque semellante a Cuvier vese nunha caricatura deseñada polo xeólogo William Conybeare en 1822. Esta caricatura representa ao paleontólogo William Buckland entrando na famosa cova británica Kirkdale, coñecida polos seus restos de mamíferos da Idade do Xeo, no medio dunha escena de hienas fósiles restauradas na carne no interior da antiga cova, a primeira obra de arte coñecida que representa un animal extinto restaurado nunha interpretación dun ambiente antigo. Un paso adiante similar describe un animal parecido a un dragón como representando o pterosauro dimorphodon voando sobre o litoral, por George Howman; esta acuarela de 1829 foi unha peza fantástica que, aínda que non foi especialmente científica, foi outro dos primeiros intentos de restaurar un animal fósil nun hábitat adecuado. esquerda|miniatura|Duria Antiquior - A more Ancient Dorset. Acuarela do xeólogo Henry De la Beche, 1830 Pintura baseada nos fósiles atopados por Mary Anning. En 1830, a primeira escena de paleoarte "totalmente realizada", que representa animais prehistóricos nun marco xeolóxico realista, foi pintada polo paleontólogo británico Henry De la Beche. Chamada Duria Antiquior — A more Ancient Dorset (Duria Antiquior: un Dorset máis antigo), esta acuarela representa unha escena do Xurásico Inicial de Dorset, unha rexión rica en fósiles das Illas Británicas. Esta pintura, baseada en descubrimentos de fósiles ao longo da costa de Dorset pola paleontóloga Mary Anning, mostraba aspectos realistas da aparencia, comportamento e ambiente dos animais a un nivel de detalle, realismo e precisión que foron dos primeiros deste tipo. A súa acuarela, unha ilustración precoz da paleoecoloxía, mostra plesiosaurios e ictiosaurios nadando e buscando presas nun ambiente natural e inclúe representacións do comportamento destes réptiles mariños que, aínda que se descoñecen, foron inferencias feitas por De la Beche baseándose no comportamento dos animais vivos. Por exemplo, un ictiosaurio píntase coa boca aberta a piques de tragar o peixe primeiro, do mesmo xeito que un peixe depredador tragaría outro. Moitos destes animais son tamén representados defecando, un tema que xorde noutros traballos de De la Beche. Por exemplo, en 1829 chamou a unha litografía súa A Coprolitic Vision, quizais inspirado pola carícatura da cova de Kirkdale, volve rirse de William Buckland colocándoo na boca dunha cova rodeada de animais prehistóricos que defecan. Varios autores remarcaron o interese aparente de De la Beche polas feces fosilizadas, especulando que incluso a forma da cova deste deseño animado lembra o interior dun enorme tracto dixestivo. En calquera caso, Duria Antiquior inspirou moitos derivados posteriores, un dos cales foi producido por Nicholas Christian Hohe en 1831 titulado Jura Formation. Esta peza, publicada polo paleontólogo alemán Georg August Goldfuss, foi a primeira escena completa de paleoarte en publicarse cientificamente e foi probabelmente unha introdución a outros académicos da época sobre o potencial desta disciplina. Goldfuss foi o primeiro en describir un tegumento parecido a pel nun pterosaurio, na súa ilustración de 1831 baseada na súa observación do exemplar de Scaphognathus. Esta observación, rexeitada por científicos como Hermann von Meyer, foi posteriormente reivindicada con certeza pola tecnoloxía de imaxe do século XXI. dereita|miniatura|Benjamin Waterhouse Hawkins, 1850 esculturas dun par de [[Iguanodonte|Iguanodon, dos Dinosauros do Palacio do Cristal, Londres]] O papel da arte na difusión do coñecemento paleontolóxico adquiriu unha nova relevancia a medida que a ilustración dos dinosauros avanzaba xunto coa paleontoloxía dos dinosauros a mediados do s. XIX. Con só restos fósiles fragmentarios coñecidos naquel momento o termo "dinosauro" foi acuñado por Sir Richard Owen en 1841, a cuestión da aparición dos dinosauros na vida captou o interese dos científicos e do público por igual. Debido á novidade e ás limitacións das evidencias fósiles dispoñibles naquel momento, os artistas e os científicos non tiñan ningún marco de referencia para comprender como serían os dinosauros vivos. Por esta razón, as representacións de dinosauros da época estaban baseadas en animais contemporáneos, como ras, lagartos ou canguros. Un dos exemplos máis famosos, o Iguanodonte, representouse como unha enorme iguana porque se pensaba que os únicos fósiles coñecidos do dinosauro, as mandíbulas e os dentes, se parecían aos do lagarto vivo. Coa axuda de Owen, Benjamin Waterhouse Hawkins creou a primeira esculturas de tamaño real que representando dinosauros e outros animais prehistóricos como el pensou que podían ser; é considerado por algúns o primeiro artista significativo en aplicar as súas habilidades ao campoda paleontoloxía de dinosauros. Algúns destes modelos foron inicialmente creados para a Grande Exposición de 1851, mais 33 foron finalmente producidos cando o Palacio de Cristal foi trasladado a Sydenham, no sur de Londres. Gideon Mantell decatouse de que o Iguanodon, do que foi o descubridor, non era un animal pesado e semellante ao paquidermo, como avanzaba Owen, senón que tiña as extremidades anteriores delgadas; a súa morte deixouno incapaz de participar na creación das esculturas de dinosauros do Crystal Palace, polo que a visión de Owen sobre os dinosauros converteuse na vista polo público. Tiña case dúas ducias de esculturas a tamaño natural de varios animais prehistóricos construídas con formigón esculpidas sobre un marco de aceiro e ladrillo; incluíronse dous Iguanodon, un de pé e outro apoiado na barriga. Os dinosauros fican no seu sitio no parque, mais o seu aspecto agora está desactualizado como consecuencia tanto do progerso paleontolóxico como dos equívocos de Owen. dereita|miniatura|Édouard Riou 1865 ilustración de Iguanodon e [[Megalosauro|Megalosaurus nun combate, de La Terre Avant le Diluvio]] Os modelos do Crystal Palace, a pesar da súa imprecisión segundo os estándares actuais, foron un fito no avance do paleoarte como unha empresa académica seria, pero tamén para captar o interese do público en xeral. Foron ademais as primeiras obras de paleoarte que se comercializaron como postais, libro-guías e réplicas para o público en xeral. Na segunda metade do XIX, este cambio importante puido verse noutros desenvolvementos que se produciron en libros académicos e pinturas con ilustracións científicas da vida prehistórica. Por exemplo, un libro do científico francés Louis Figuier titulado La Terre Avant le Deluge, publicado en 1863, foi o primeiro en presentar unha serie de obras de paleoarte que documentan a vida a través do tempo. Ilustrado polo pintor francés Édouard Riou, este libro presentaba escenas icónicas de dinosauros e outros animais prehistóricos baseados nas construcións de Owen e establecería un modelo para libros académicos con ilustracións da vida prehistórica ao longo dos anos vindeiros.