cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edgar Barth
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cerrado
O topónimo Cerrado pode referirse a:
Corpore insepulto
Corpore insepulto en latín "co corpo sen sepultar". Adoita dicirse do funeral que se celebra co defunto sobre un catafalco, antes de inhumalo. Tamén se di corpore praesente e presente cadavere.
Tampere Biennale
O Tampere Biennale é un festival de música contemporánea da cidade de Tampere, Finlandia. O festival comezou a celebrarse en 1986 co pulo do compositor local Usko Meriläinen. O Tampere Biennale forma parte dos Tampereen musiikkijuhlat (en galego Festivais Musicais de Tampere).
Aila Sauramo, Director Executivo da Asociación de Orquestras Finlandesa, estivo involucrado no festival dende os seus inicios. Posteriormente traballou como Director Executivo do Tampere Biennale ata finais da década de 1990.
Quende, Abadín
Santiago de Quende é unha parroquia do concello de Abadín. Segundo o IGE en 2015 tiña 187 habitantes (91 homes e 96 mulleres), oito menos ca en 2014 (95 homes e 100 mulleres) e 53 menos que en 2004.
Xeografía
Ten unha superficie de 9,54 km². Limita ao norte con Romariz e Sasdónigas (concello de Mondoñedo), ao sur con Loboso, ao leste con Sasdónigas e Galgao e ao oeste con Romariz, Fanoi, Fraiás e Abadín. Pertence ao arciprestado de Mondoñedo, ten 10 entidades de poboación e 7 lugares, cunha densidade media de 19,6 hab./km² (2015).
Gran Reserva
Gran Reserva é unha serie de televisión española producida por Bambú Producciones para La 1 de Televisión Española, estreada o 15 de abril de 2010.
Quende, Abadín
Historia
Pertenceu a antiga Maestrescolía de Mondoñedo e era curato de entrada da provisión ordinaria. A vila de Quende foi posesión do Mosteiro de Lourenzá.
Gran Reserva
Rodada e ambientada na campiña rioxana, céntrase no mundo do viño como negocio e dedicación familiar de dous clans tradicionalmente enfrontados.
Quende, Abadín
Patrimonio
No lugar de Gontán de Abaixo existe dous cruceiros de especial relevancia: o primeiro ten o seu acceso dende o núcleo de Abadín. Tómase o desvío a esquerda, sinalizado, e a 400 metros encóntrase na marxe dereita da estrada que vai a Labrada. O cruceiro está realizado en granito e de dimensións normais. Cruz florenzada coa figura de Cristo no anverso; capitel con anxos nos lados e volutas nas esquinas; fuste poligonal con figura no lado maior, custodia e os atributos da Paixón; base tronco-piramidal, con inscricións.
Gran Reserva
A segunda tempada da serie emitiuse entre o 24 de marzo e o 23 de xuño de 2011. A terceira comezou o 7 de xaneiro e finalizou o 8 de abril de 2013. A partir do 15 de abril de 2013 emítese El pago de los Cortázar, tres capítulos especiais que continúan a terceira tempada.
Quende, Abadín
Patrimonio
Gontán dispón ademais dunha área recreativa á que se accede dende o núcleo de Abadín tomando o desvío a esquerda en dirección Gontán, sinalizado. Cóllese a esquerda unha estrada que conduce até o río Labrada, e a carón deste encóntrase o recurso. É unha pequena área de 100 metros cadrados situada nas beiras do río Labrada o seu paso polo núcleo de Gontán. Ten merendeiro e praia fluvial acondicionada cunha explanada de cemento para facilitar o baño. O seu contorno vexetacional autóctono de ribeira e rico, con carballos, bidueiros, ameneiros e sabugueiros.
Gran Reserva
Sinopse
Gran Reserva é unha mestura de melodrama e suspense. Unha historia familiar que vira ao redor de dúas familias de adegueiros rioxanos: os Cortázar, representados polo seu patriarca Don Vicente, que consideran o viño como un lucrativo negocio, e os Reverte, encabezados por Dona Sofía, que cren que a viña e a terra son unha forma de vida. A pesar das diferenzas, ambas as familias viven nun equilibrio que rompe de forma drástica cando alguén intenta asasinar a Miguel, o primoxénito dos Cortázar.
Quende, Abadín
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
Gran Reserva
Escenarios
Parte da rodaxe levouse a cabo na localidade rioxana de Briones, sendo nomeada na serie como Lasiesta. Boa parte dos interiores foron rodados en Madrid e nun grande escenario de 1500 m³ que reproduce as adegas dos Cortázar e os Reverte. Outros exteriores foron rodados en Segovia e Chinchón.
O Condado, Carballido, Vilalba
O Condado é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 14 eran homes e 13 eran mulleres.
Xustaposición
A xustaposición é, xunto coa coordinación e a subordinación, un dos tres procedementos para combinar sentenzas ou frases e pór de relevo unha relación sintáctica entre elas. Así mesmo, a xustaposición é unha das formas de creacións de palabras xunto coa sinapsia, a disxunción, a contraposición e a derivación. Algúns exemplos son menosprezar, malfeitor ou pasatempo.
Ao respecto de xustaposición como sistema combinatorio de oracións, a diferenza dos outros procedementos, non precisa de nexos, senón de pausas ou signos gráficos de puntuación na lingua escrita para relacionar dúas proposicións. Se cadra, isto outórgalle un certo carácter de ambigüidade e se presta a posíbeis malas interpretacións por parte do ouvinte. Un exemplo de frase xustaposta é: Chovía a cachón + Non saímos dar o paseo = Chovía a cachón; non saímos dar o paseo.
Estatua de Atenea Prómakhos
miniatura|dereita|300px|Representación de Atenea Promakhos, fragmento de [[enócoe, c. -410 (Museo da Ágora de Atenas)]] Atenea Promakhos foi unha estatua de bronce realizada por Fidias na Acrópole de Atenas. Promakhos significa que combate en primeira liña de batalla. Calcúlase que medía uns 15 metros de altura, en base ao pedestal onde estaba situada esta estatua e que aínda se conserva entre en Erecteion e o Partenón. Outros autores atribúenlle só sete metros de altura. Calcúlase que se necesitaron aproximadamente tres toneladas de bronce para a súa realización e uns 180 traballadores.
Historia e características
thumb|Ilustración de Atenea Parthenos de [[Harper's Weekly, 1892 ]] Esta estatua foi realizada para conmemorar a vitoria dos atenienses sobre o exército persa, pois Pausanias, o xeógrafo grego di sobre ela que foi realizada co décimo do botín dos Medos de Maratón, e que no seu escudo se labrou entre outras cousas, a loita de Centauro e Lapitas, deseñada polo pintor Parrasio e realizada polo gravador Mis. A seguir engade
Fidias realizouna probabelmente despois da Atenea Lemnia e con anterioridade á Atenea Parthenos de marfil e ouro. En 465 a estatua foi trasladada a Constantinopla e foi situada no foro de Constantino.
Nicetas Coniates, historiador bizantino do século XIII, é o único testemuño que dá detalles sobre ela:
En 1203 foi destruída por unha multitude que cría que servía para lles facer sinais aos cruzados que atacaban a cidade. Non se conserva na actualidade ningunha copia segura dela aínda que si algunhas representacións en moedas e vasos, de onde se deduce que cunha man sostiña o escudo e probabelmente coa outra suxeitaba a lanza como para protexer a cidade dun ataque ou talvez sostiña un bufo.
-135
Outros
Historia ano a ano
-185
O ano 185 a.C. foi un ano do calendario romano pre-xuliano. No seu día foi coñecido como o Ano do Consulado de Pulcher e Puditano (ou, con menos frecuencia, ano 569 Ab urbe condita). A denominación 185 a.C. introduciuse na época medieval coa introdución do Anno Domini, e permaneceu así ata o día de hoxe.
Outros artigos
Historia ano a ano
27 de marzo
O 27 de marzo é o 86º día do ano do calendario gregoriano e o 87º nos anos bisestos. Quedan 279 días para finalizar o ano.
Notas
Os 366 días do ano
Romariz, Abadín
San Xoán de Romariz é unha parroquia do concello de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 147 habitantes en 2015 (68 homes e 79 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2014 cando tiña 149 habitantes (67 homes e 82 mulleres), e 46 habitantes menos que en 2004.
Xeografía
Ten unha superficie de 16,49 km². Limita ao norte coas freguesías de Labrada e Nosa Señora dos Remedios de Mondoñedo, ao sur con Quende, ao leste con Quende e Sasdónigas, e ao oeste con Fanoi e Labrada. Pertence ao arciprestado de Mondoñedo, ten 12 entidades de poboación e 15 lugares cunha densidade de 8,91 hab./km² (2015).
Parroquias de Abadín
miniatura|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
A Proba, Santiago de Arriba, Chantada
A Proba é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 6 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Barxa, San Martiño, O Bolo
Barxa é un lugar da parroquia de San Martiño no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
O Coto, Carballido, Vilalba
O Coto é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 10 eran homes e 10 eran mulleres.
Vilar, Cereixo, Vimianzo
Vilar é un lugar da parroquia de Cereixo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 46 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 20 homes e 26 mulleres.
Prefixo
miniatura|300px|Sufixación e prefixación nas linguas do mundo. O prefixo, no ámbito da linguaxe, é un morfema derivativo que se antepón ao lexema ou raíz dando lugar a unha palabra derivada a partir doutra xa existente. Os prefixos en galego adoitan vir do grego ou do latín, así, respectivamente, dous exemplo de palabras con prefixo+raíz son hipopótamo ou postelectoral.
Vilar, Cereixo, Vimianzo
En Vilar naceu Avelina Mouzo Leis, unha das dez supercentenarias de Galicia.
CD Hielo Bipolo
O CD Hielo Bipolo é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Vitoria (País Vasco). Actualmente compite na Superliga Española (Top 6), a máxima categoría do hóckey sobre xeo de España. Xoga os seus partidos como local na Pista de Xeo BAKH da capital vasca, un recinto con capacidade para 650 espectadores sentados.
Na tempada 2013-14 conseguiu o seu primeiro dobrete tras gañar a Liga e a Copa do Rei tras impoñerse nas dúas finais ao CG Puigcerdà.
Morning View
Morning View é o cuarto álbum da banda de rock alternativo Incubus, gravado en Malibú (California) e sacado á venda o 23 de outubro de 2001 a través do selo Epic Records. Editouse un DVD de acompañamento, The Morning View Sessions, o 29 de maio de 2002. Morning View foi o derradeiro álbum de Incubus en contar co baixista Alex Katunich.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Brandon Boyd e toda a música composta por Mike Einziger, Alex Katunich, Chris Kilmore e José Pasillas.
Gurzuf
Gurzuf ou Hurzuf (en ucraíno: Гурзуф; en tártaro de Crimea: Gurzuf) é un cidade-resort no concello de Ialta, na República Autónoma de Crimea, Ucraína.
Sitúase na costa norte do Mar Negro. Gurzuf antigamente era unha vila de tártaros de Crimea, agora pertence ao concello de Ialta. Alexander Pushkin visitou Gurzuf en 1821 e o profesor de ballet Marius Petipa morreu na cidade. A cidade é sede da Organización Mundial do Movemento Scout na rexión de Eurasia.
-110
Outros
Historia ano a ano
Hérault
Historia
O departamento foi creado durante a Revolución francesa, o 4 de marzo de 1790, en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789, a partir dunha parte da provincia de Languedoc.
Xeografía
Hérault forma parte da rexión de Occitania. É fronteirizo cos departamentos de Gard, Aveyron, Tarn e Aude.
Principais cidades
Montpellier (prefectura)
Béziers
Lodève
Sète
miniatura|250 px|esquerda|3 Distritos
Jane Arden
Jane Arden, nada o 29 de outubro de 1927 e finada o 20 de decembro de 1982, foi unha directora de cinema, actriz, guionista, dramaturga, compositora e poeta galesa.
Comezos
Jane Arden (de solteira Norah Patricia Morris) naceu na 47 Twmpath Road, Pontypool, en Gales.
O feminismo, o cine e o teatro radical
O traballo de Arden converteuse cada vez máis en radical por mor do seu maior interese e participación no feminismo e o movemento anti-psiquiatría da década de 1960. Isto é particularmente evidente a partir de 1965, comezando coa serie de televisión The Logic Game, que ela escribiu e protagonizou. The Logic Game, a cal foi dirixida por Saville, tamén a protagonizou o actor británico David de Keyser, quen traballou xunto a Arden de novo no filme Separation (1967). Arden, unha vez máis, escribiu o guión e o filme foi dirixido polo seu socio creativo Jack Bond (nado en 1937). Separation, que foi fotografado na atmosfera en branco e negro por Aubrey Dewar, tamén contou coa música das listas de éxitos do grupo británico Procol Harum.
Arden e Bond traballaran previamente no documental Dalí de 1966 en Nova York, que consistiu principalmente no famoso artista surrealista Salvador Dalí e Arden camiñando polas rúas de Nova York en discusións sobre a súa obra.
O traballo de Arden no teatro experimental a finais de 1960 e 1970 coincidiu co seu regreso ó cinema como actriz, guionista e directora (ou co-directora). A obra Vagina Rex and the Gas Oven (1969), protagonizada por Victor Spinetti, Sheila e Allen, foi interpretada coa sala chea durante seis semanas no Laboratorio das Artes de Londres. Foi descrita por Arthur Marwick, no seu libro The Sixties como "quizais a produción máis importante" no lugar durante ese período. Tamén por esta época Arden escribiu o drama The Illusionist.
Virus de Zika
O virus de Zika ou virus Zika (ZIKV, virus do bosque de Zika en Uganda) é un virus pertencente á familia Flaviviridae e ao xénero Flavivirus.
En humanos este virus causa inicialmente unha enfermidade leve chamada febre de Zika, Zika, ou doenza de/do Zika, transmitida por mosquitos, que se coñecía desde a década de 1950 como unha doenza propia dunha estreita área ecuatorial que se estendía desde África a Asia. Non obstante, en 2014, o virus espallouse máis cara ao leste a través do océano Pacífico e chegou á Polinesia Francesa, e despois á illa de Pascua e en 2015 alcanzou América Central, o Caribe e Suramérica, onde orixinou en 2015-2016 un gromo que chegou ao nivel de pandemia. O virus de Zika está relacionado cos virus causantes do dengue, febre amarela, encefalite xaponesa, e febre do Nilo occidental. A doenza que causa é similar a unha forma suave do dengue, que se trata principalmente gardando repouso, e con calmantes e non pode ser previda con fármacos ou vacinas. Hai unha moi posible ligazón entre a febre de Zika e a microcefalia en nenos neonatos que a adquiren por transmisión de nai a fillo, e tamén con condicións neurolóxicas máis fortes en adultos infectados, incluíndo casos de síndrome de Guillain-Barré.
Xunto con outros virus da súa familia, o virus de Zika é un virus con envoltura e icosaédrico cun xenoma de ARN monocatenario non segmentado e de sentido positivo. Está moi estreitamente relaciondao co virus Spondweni e é un dos dous virus situado no clado do virus Spondweni.
O virus illouse por primeira vez en 1947 dun macaco rhesus que fora encerrado nunha gaiola e deixado no bosque de Zika en Uganda, preto do lago Vitoria, polos científicos do Instituto de investigación da febre amarela. Fíxose no mesmo lugar un segundo illamento do virus nun mosquito da especie Aedes africanus en 1948. Cando o mencionado mono desenvolveu unha febre, os investigadores illaron do seu soro un axente transmisible que foi descrito definitivamente como o virus de Zika (Zika virus) en 1952. En 1968, foi illado por vez primeira de humanos en Nixeria. De 1951 a 1981, houbo informes de probas de infeccións en humanos noutros países africanos, como a República Centroafricana, Exipto, Gabón, Serra Leoa, Tanzania, e Uganda, e tamén nalgúns países de Asia como India, Indonesia, Malaisia, Filipinas, Tailandia, e Vietnam.
Hipotetízase que a patoxénese do virus empeza cunha infección das células dendríticas preto do sitio de inoculación, e seguidamente espállase aos ganglios linfáticos e ao torrente sanguíneo. Os flavivirus xeralmente replícanse no citoplasma, pero os antíxenos do virus de Zika foron atopados no núcleo das células infectadas.
Hai dúas liñaxes do virus de Zika, a liñaxe africana e a asiática. Os estudos filoxenéticos indican que o virus espallado por América está moi probablemente relacionado coas cepas da Polinesia Francesa. Publicáronse as secuencias xenómicas completas de virus Zika. Recentes descubrimentos preliminares a partir de secuencias do virus atoparon un posible cambio nun codón da proteína non estrutural 1 do virus que pode incrementar a taxa de replicación viral en humanos.
Debido á dimensión que alcanzou a epidemia de 2015-2016 as autoridades sanitarias dalgúns países recomendaron precaucións, especialmente a mulleres embarazadas, á hora de viaxar aos países máis afectados,  mentres que Colombia, República Dominicana, Ecuador, O Salvador, e Xamaica aconsellaron ás mulleres que pospuxeran o seu proxecto de quedaren preñadas ata que se saiba máis sobre os riscos para os fetos.
Transmisión
alt=Aedes aegypti|miniatura|Aedes aegypti é o mosquito [[vector epidemiolóxico|vector do virus de Zika.]]
O virus de Zika transmítese por medio de mosquitos que teñen actividade diúrna e foi illado de varias especies deles do xénero Aedes, como A. aegypti, e mosquitos arbóreos como A. africanus, A. apicoargenteus, A. furcifer, A. hensilli, A. luteocephalus, e A. vitattus. O período de incubación extrínseco nos mosquitos é de aproximadamente 10 días. O virus de Zika pode transmitirse entre humanos por contacto sexual e pode tamén cruzar a placenta, e afectar aos fetos.
Os hóspedes vertebrados do virus son principalmente monos e humanos. Antes da epidemia de 2015-2016, que en realidade empezou en 2007, o virus de Zika "raramente causaba infeccións 'que se estendesen' recoñecidas en humanos, mesmo nas áreas enzoóticas".
miniatura|Distribución predita do Aedes aegypti. O mapa mostra a probabilidade de aparición (azul=ningunha, vermello=maior presenza).
O risco social potencial do virus de Zika pode ser delimitado pola distribución das especies de mosquitos que o transmiten (o seu vector epidemiolóxico ). A distribución global do portador máis citado do virus Zika, A. aegypti, está expandíndose debido ao comercio e viaxes globais. A distribución de A. aegypti é agora a máis ampla da que se ten rexistro, xa que está presente en todos os continentes incluíndo a periferia de Europa e en Norteamérica.
Fixéronse informes recentes sobre o espallamento do Zika en América Latina e o Caribe. Os países e territorios que foron identificados pola Organización da Saúde Panamericana como zonas onde houbo unha "transmisión do virus de Zika local" son Barbados, Bolivia, Brasil, Colombia, República Dominicana, Ecuador, O Salvador, Güiana Francesa, Guadalupe, Guatemala, Güiana, Haití, Honduras, Martinica, México, Panamá, Paraguai, Porto Rico, Saint Martin, Suriname e Venezuela.
En 2009 acreditouse un caso de transmisión sexual do virus nun biólogo norteamericano que visitara Senegal e que de regreso transmitiu o virus á súa muller, a cal enfemou de Zika. Considérase que foi a primeira persoa que transmitiu por vía sexual un virus normalmente transmitido por insectos voadores.
En 2015, detectouse o ARN do virus Zika no líquido amniótico de dous fetos, o que indicaba que cruzara a placenta e podía causar unha infección transmitida verticalmente de nai a fillo. O 20 de xaneiro de 2016, científicos do estado de Paraná, Brasil, detectaron material xenético do virus de Zika na placenta dunha muller que sufrira un aborto debido á microcefalia do seu feto, o cal confirmaba que o virus pode atravesar a barreira placentaria.
Vacinas
Aínda que existen vacinas efectivas contra varios flavivirus, non é así para o virus de Zika. Hai vacinas contra o virus da febra amarela, o da encefalie xaponesa e encefalite transitida por carrachas xa desde a década de 1930 e recentemente introduciuse a vacina contra o dengue.
Galería de imaxes do río Miño
O Miño é o río máis longo de Galicia. Nace no Pedregal de Irimia (Serra de Meira, Meira, provincia de Lugo e desemboca no Océano Atlántico xebrando as terras de Galicia e Portugal)
Virus de Zika
Vacinas
Porén, os traballos para obter unha vacina contra o virus de Zika aínda se iniciaron hai pouco, segundo Anthony Fauci, director do National Institute of Allergy and Infectious Diseases de EUA. Os investigadores do Vaccine Research Center que traballan nesta vcina teñen unha ampla experiencia de traballo en vacinas para outros virus como o virus do Nilo occidental, o virus chikungunya e o do dengue. Segundo algunhas previsións en 10 ou 12 anos podería dispoñerse dunha vacina efectiva contra o virus de Zika.
Clínica
miniatura|dereita|Erupcións nun brazo debidas ao virus de Zika. miniatura|Ilustración dun bebé con microcefalia (esquerda) en comparación cun bebé normal (dereita). Síntomas comúns das infeccións por este virus son dores de cabeza leves, erupción maculopapular, febre, malestar, conxuntivite e dor articular. O primeiro caso ben documentado de Zika foi descrito en 1964; empezou cunha dor de cabeza leve, e seguiu con erupción maculopapular, febre e dor de costas; despois, en dous días, a erupción empezou a diminuír, e en tres días, a febre cesou e só permaneceu a erupción. En xeral, a febre de Zika é unha doenza que adoita ser relativamente leve e de alcance limitado, da que só unha de cada cinco persoas afectadas chega a presentar síntomas, sen que haxa vítimas mortais, pero o seu verdadeiro potencial como axente viral descoñécese.
En 2016, non hai vacina contra el nin fármacos preventivos. Os síntomas poden ser tratados con paracetamol (acetaminofén), mentres que a aspirina e outros antiinflamatorios non esteroideos só se deberían usar se foi descartado o dengue para así reducir o risco de hemorraxias.
Complicacións neurolóxicas
Nunha epidemia de zika na Polinesia Francesa, producíronse 73 casos de síndrome de Guillain–Barré e outras condicións neurolóxicas nunha poboación de 270.000 persoas, que poden ser resultado de complicacións por infección polo virus de Zika.
En decembro de 2015, o Centro Europeo para a Prevención e Control de Doenzas sacou unha extensa actualización sobre a posible asociación do virus Zika coa microcefalia conxénita. Os datos suxiren que os bebés neonatos paridos por nais que tiveran unha infección polo virus de Zika durante o primeiro trimestre de embarazo teñen un risco incrementado de padecer microcefalia. En decembro de 2015 sospeitábase que unha infección transplacentaria do feto podía orixinar a microcefalia e danos cerebrais. O ministro de Sanidade do Brasil confirmou despois a relación entre o virus Zika e a microcefalia.
Historia
En 2007, deuse o primeiro gromo fóra de África ou Asia na illa de Yap nos Estados Federados de Micronesia, que se caracterizou por producir erupcións, conxuntivite e artralxia, e inicialmente pensouse que se trataba de casos de dengue, de chikungunya, ou de doenza do río Ross. Porén, as mostras do soro dos pacientes en fase aguda da doenza contiñan ARN do virus de Zika. Confirmáronse 49 casos, e contabilizáronse outros 59 casos non confirmados, e non houbo hospitalizacións nin falecementos. Posteriormente houbo epidemias en Polinesia, illa de Pascua, illas Cook e Nova Caledonia.
Desde abril de 2015, está tendo lugar un gran gromo de virus Zika en América, que empezou no Brasil e que se espallou por moitos países de América do Sur e Central e o Caribe. En xaneiro de 2016, a CDC estadounidense emitiu unha alerta de nivel 2 para as viaxes por esas rexións onde se está a producir a transmisión do virus. A CDC recomendou ás mulleres embarazadas consultar aos seus médicos antes de viaxar á zona. Os gobernos ou axencias sanitarias de países como o Reino Unido, Irlanda, Nova Zelandia, Canadá, e a Unión Europea fixeron advertencias similares pouco despois. En Colombia, o ministro de Sanidade recomendou evitar o embarazo durante oito meses, mentres que Ecuador, O Salvador e Xamaica fixeron tamén advertencias similares.
No Brasil anunciáronse plans, para previr o espallamento do virus Zika durante os Xogos Olímpicos de Verán de 2016 de Río de Xaneiro.
Segundo informou a CDC, as autoridades sanitarias brasileiras informaron de máis de 3.500 casos de micrfocefalia entre outubro de 2015 e xaneiro de 2016. Algúns dos nenos afectados presentaron un tipo grave de microcefalia e outros morreron. Aínda non se comprende ben o espectro completo de resultados que poderían estar asociados coa infección durante o embarazo e os factores que poderían incrementar o risco para o feto. Planéanse máis estudos para aprender máis sobre os riscos da infección polo virus Zika durante o embarazo. Na rexión máis afectada do Brasil aproximadamente o 1 % dos neonatos son susceptibles de ter microcefalia.
Utopia Planitia
Utopia Planitia é a planicie a baixa altitude (cunca) máis grande de Marte xurdida a través dun impacto e estimase que ten un diámetro duns 3300 km, e foi a rexión onde o Viking 2 tocou terra e comezou a súa exploración o 3 de setembro de 1976. Está situada nas antípodas de Argyre Planitia, e centrada nas coordenadas 49,67° N 110° E. Está dentro do cuadrángulo de Casius e o cuadrángulo de Cebrenia de Marte.
Formación e características
200px|miniatura|Vista parcial de Utopia Plania, pódese ver parte do cráter que orixinou a planicie co seu bordo e co material expulsado tralo impacto practicamente intactos. Pénsase que a formación desta planicie foi debida a un grande impacto e que tanto os materiais expulsados coma os posibles fenómenos volcánicos posteriores debidos ó impacto, achegaron materiais fundidos que reencherían e aplanarían o que hoxe en día son os terreos de Utopia. Coma non se aprecia fenómenos fortes de erosión ou depósitos de materiais na área que ocupan os materiais expulsados polo impacto da explosión, pénsase que este accidente xeolóxico é relativamente recente.
Ó redor do cráter e máis aló das áreas que ocupan os grandes depósitos do material expulsado tralo impacto, existe uns patróns de formas poligonais sobre as capas máis superficiais do terreo. Este tipo de patróns poligonais son moi comúns na planicies do hemisferio norte de Marte, e están principalmente situados nas planicies de Acidalia Planitia, Elysium Planitia, e Utopia Planitia. Estes patróns son moi semellantes os que aparecen en áreas con permafrost do Ártico e pensase que poderían ser grabbens, aínda que os científicos seguen a debater sobre a súa orixe. As dúas teorías con máis peso son a formación polo arrefriamento e contracción do material volcánico que formou a planicie, ou que estes patróns se producisen ó compactarse os sedimentos superficiais, dun xeito semellante a cando seca a lama dunha poza, sendo que a unha escala moitisimo máis grande.
O terreo máis superficial de moitas áreas de Utopia é moi rilleiro, con moitas rochas que semellan estar colgadas, coma se o vento socavase o terreo na base das rochas. A parte máis superficial destes terreos está formada por materiais con solucións de minerais que subiron a través dos materiais que forman o terreo e que se evaporan ó chegar á superficie.
É unha zona rica en xeo, sobre e baixo a superficie.
Nalgún lugares detectouse o que se coñece como 'terreo cerebral' ('brain terrain'), pola similitude de aparencia co tecido superficial no cerebro humano.
Neve en Utopia Planitia?
En varias imaxes tomadas pola sonda Viking 2 pódese apreciar depósitos de xeo e que parte destes depósitos minguan baixo a luz solar. Aparentemente, estes depósitos fórmanse durante a noite marciana, e desaparecen parcialmente durante o día. A composición do xeo podería ser dióxido de carbono, auga ou unha combinación de ambos (clatrato de CO2). As medidas dos instrumentos meteorolóxicos da Viking indicaban unhas temperaturas mínimas pola noite de 160 Kelvin (-171º Fahrenheit) e unhas presións atmosféricas do redor dos 8,835 milibares. Esta combinación de presión e temperatura non cadra coa formación de xeo baseado no dióxido de carbono, pero é posible que os mecanismos e condicións a rentes do chan permitan a aparición de xeo de dióxido de carbono. Os instrumentos de detección térmica e de vapor de auga da Viking indicarían que as temperaturas serían un pouco máis baixas que as detectadas ó redor da sonda, suxerindo que é máis probable que este xeo sexa de CO2 no canto de que sexa de H20. Unha posibilidade remota, aínda que factible, é que estes depósitos sexan po extremadamente brillante, aínda que as imaxes en cor desmontarían esta hipótese. O mecanismo polo cal se deposita este xeo é descoñecido. As posibilidades inclúen a formación directa sobre a superficie, precipitacións en forma de neve, ou material arrastrado dende rexións máis frías. A súa orixe inicial estaría nunha época, hai millóns de anos, co eixe de rotación marciano inclinado de xeito diferente.
Referencias na cultura popular
Na serie de ciencia ficción Star Trek, Utopia Planitia – que está tanto na superficie coma nunha órbita síncrona sobre a base en terra – é o lugar máis importante de construción e reparación da frota estelar da Federación. Os USS Enterprise-D, USS Defiant, e USS Voyager foron construídos nesa base.
A canción dos Flaming Lips "Approaching Pavonis Mons by Balloon (Utopia Planitia)" foi lanzada no ano 2002 dentro do albume Yoshimi Battles the Pink Robots.
México (homónimos)
México é un topónimo náhuatl que significa 'no centro da lúa', e pode referirse principalmente a:
Topónimos
Ademais, existen numerosas localidades no mundo con este nome:
Apoloxética
O primeiro en usar o termo con dúas connotacións é John Henry Newman que titula a súa autobiografía espiritualista Apologia Pro Vita Sua, en 1864. Pero as primeiras referencias poden atoparse na Apoloxía de Sócrates (na que Platón realiza a defensa de Sócrates durante o seu proceso), pero tamén algunhas das obras dos apoloxistas do inicio do cristianismo como as dúas apoloxías do mártir Xustino, dirixida ó emperador Marco Aurelio. Arngrímur Jónsson foi un estudoso islandés que no libro Brevis commentarius de Islandia criticaba o traballo que moitos autores escribiron sobre a xente e o país de Islandia.
Camargo, Cantabria
Camargo (Camargu en cántabro) é un municipio situado ao norte de Cantabria (España).
Xeografía
O municipio atópase situado nun chairo da comarca de Santander e limita ao norte con Santander e Santa Cruz de Bezana, ao oeste con Piélagos, ao sur con Piélagos e El Astillero e ao leste coa Baía de Santander. Está situado na entrada da capital rexional, formando parte da súa área metropolitana.
Parque Nacional des Cévennes
O Parque Nacional des Cévennes atópase no sueste de Francia, concretamente na rexión do Languedoc-Rosellón.
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1970 e corresponde a un parque de montaña, xa que a súa altitude oscila entre os 376 metros ós 1.699 metros.
Ten a particularidade de estar habitado na súa zona central. Esta zona ocupa unha superficie de 91.279 hectáreas, namentres a zona periférica esténdese 229.726 hectáreas.
Bisté tártaro
thumb|Bisté tártaro con [[ovo (alimento)|ovo, alcaparras e cebola picada. En francés chámaselle œuf à cheval, literalmente: 'ovo da cabalo'.]] O bisté tártaro (en francés steak tartare), é un prato que se elabora con carne de vacún crúa, picada, adobada con diversos condimentos e á que se lle dá forma arredondada, que adoita servirse acompañada de xema de ovo crúa. Adóitase servir con cebola picada moi finamente, alcaparras e diversos ingredientes (dende moi antigo incorpora pementa negra acabada de moer e mollo Worcestershire), algunhas veces se pon unha xema de ovo.
Referencias históricas
Posibelmente, a primeria referencia en Occidente a este xeito de arranxar a carne pódese atopar no Libro de Viaxes de Marco Polo. No capítulo CXIX, dedicado á provincia de Caragian, dise:
Unha referencia posterior é a do enceñeiro e cartógrafo do século XVII Guillaume Levasseur Beauplan. Tras servir durante moito tempo para o rei de Polonia Sexismundo III Vasa, escribiu as súas vivencias no libro Description de l'Ukranie publicado en 1651. Menciona a receita, atribuíndolla aos tártaros, e describe unha práctica dos cosacos de Zaporozhia para desangrar axiña a carne, que consistía en cortar bistés dun par de dedos de espesor e, tras salgalos por unha banda, colocalos baixo a selas de montar. Tras dúas horas limpábase o bisté, salgábase pola banda oposta e se volvía a pór baixo da sela. Pasadas outras dúas horas limpábase finalmente e xa se podía comer a carne, macerada e libre de sangue.
A referencia máis coñecida, e a que deu fama a esta forma de arranxar a carne foi a de Jules Verne en 1875 na súa novela Miguel Strogoff, de aí que o restaurante Jules Verne, situado no segundo andar da Torre Eiffel en París, teña feito deste prato unha das súas especialidades.
A receita máis antiga conservada de bisté tártaro figura no Diccionario Larousse Gastronómico de Prosper Montagné, edición de 1938.
Anecdoticamente, a variante crúa do kibbeh (mestura de carne picada, diversas especias e condimentos e bulgur), chamada Kibbe Nayye, é unha especialidade de longa tradición no Líbano e en Siria. Sen poder ser considerado estritamente como steak tartar, adoita ser bastante apreciado na Arxentina e no Uruguai onde foi levado por emigrantes do Oriente Medio.
Saúde
O bisté tártaro foi perdendo a súa popularidade por mor de que o seu consumo pode expor a posíbeis contaminacións por bacterias e parasitos tales como Toxoplasma gondii e Taenia saginata. Existen crenzas inxustificadas de que a carne picada non ten tanto risco a contaminacións (cando é todo o contrario, máis manipulación, máis risco especialmente se non se cociña a carne, e outras persoas cren que se se especia convenientemente (por exemplo con zumes cítricos como a do limón, tal e como ocorre na versión mexicana do bisté tártaro) diminúese o risco.
-107
Outros
Historia ano a ano
Zostera
Zostera, as zosteras é un pequeno xénero de plantas acuáticas pertencente á familia Zosteraceae. Contén dezaseis especies. Non son verdadeiras algas verdes, porén en galego son comunmente coñecidas coma cebas. (do xermánico: se: mar ou encoro, e blum: flor; "flor do mar" )) ou xebras, nomes comúns dados a especies de algas verdes empregadas coma argazo fertilizante. Son abundantes na beiramar galega.
Descrición
As cebas atópanse nos substratos areentos ou nos esteiros, mergulladas ou a boiar parcialmente. A maioría das especies de zosteras son perennes e teñen longas e brillantes follas coma fitas de cor verde de 1 cm de largo e moitos de longo. Os seus curtos caules agroman dun rizoma abrancazado. As flores atópanse enclaustradas nas vaíñas das follas da base. Os froitos poden flotar. Non son en verdade algas: pertencen ao reino das plantas, son espermatofitas e anxiospermas.
Zostera son importantes para a deposición de sedimentos, estabilización de substratos e coma substrato de algas epífitas e de micro invertebrados, e coma abeiro de moitas especies de peixes de importancia económica.
Gran Premio de Detroit de 1982
Resumo da carreira
Alain Prost logrou a sexta pole de Renault das sete carreiras da tempada, cunha volta de 1:48.537, unha media de menos de 134 quilómetros por hora, máis lento que Mónaco. Andrea de Cesaris, o único piloto que logrou unha pole sen ser de Renault no que ía de 1982 ( Long Beach), puxo o seu Alfa Romeo xunto a Prost na primeira fila con 1:48.872, por diante do Williams de Keke Rosberg. Por segunda carreira consecutiva, Ferrari só participaba cun coche logo da morte de Gilles Villeneuve en Bélxica catro semanas antes, e Didier Pironi clasificou en cuarto lugar.
O único piloto estadounidense na carreira, Eddie Cheever, puxo o espectáculo para a afección local, colocando o seu Ligier noveno, detrás dos Lotus de Nigel Mansell e Elio de Angelis e xusto por diante de Niki Lauda no McLaren. Pero a maior sorpresa, era ver ao actual campión do mundo Nelson Piquet na parte inferior da táboa de tempos. Os problemas cos motores BMW en ambos coches, cos repostos durante a sesión da mañá e coa choiva na tarde combináronse para deixalo fóra da grella para a carreira do domingo.
A diferenza da tarde do sábado, o domingo foi asollado e moi agradábel. Os tres primeiros pilotos fixeron un excelente comezo, e Prost liderou por diante de de Cesaris e Rosberg na primeira volta. Tras eles ao final da primeira volta estaban Pironi, Mansell, Bruno Giacomelli, Cheever e Lauda. Manfred Winkelhock retirouse sendo quinto. Só dúas voltas máis tarde, na volta tres, de Cesaris entrou ranqueando en boxes cun eixe de transmisión roto, deixando a Rosberg en segundo lugar, a tres segundos por detrás de Prost.
''Na volta sete, baixo a presión de de Angelis, Roberto Guerrero no Ensign saíuse na primeira curva. De Angelis tratou de pasar polo interior, pero cando Guerrero volveu á trazada, os dous chocaron. O Lotus puido continuar, pero Guerrero estrelouse contra o muro de pneumáticos. Jochen Mass e Watson foron capaces de evitar os restos do Ensign, pero cando Riccardo Patrese chegou ao lugar, chocou contra eles e golpeou o muro de pneumáticos xusto á beira de Guerrero, perdendo unha roda. Un conduto dos freos do coche de Patrese incendiouse, e aínda que os coches accidentados estaban fora da pista, a visión de dous coches detidos na pista, un deles en chamas, fixo que o Director de Carreira sacara a bandeira vermella. ''
Os coches volveron a boxes e esperaron durante case unha hora, mentres fixéronse todo tipo de reparacións polos mecánicos. Prost cambiou os seus faldróns e recargou o combustible, Lauda reparou as fugas do radiador de aceite, e Guerrero, Winkelhock e Patrese, que se retiraran, trouxeron pezas para os seus coches desde fóra da grella para reiniciala, aínda que non se lles permitiu. Dezaoito coches reiniciaron a carreira en orde de marcha, o resultado final sería determinado pola suma dos dous tempos rexistrados nas dúas partes da carreira.
Prost tomou de novo a dianteira e unha volta máis tarde lideraba diante de Rosberg, Pironi, Giacomelli, Cheever, René Arnoux, Lauda e Mansell. Inmediatamente, Prost empezou a distanciarse de Rosberg, que tamén foi afastándose de Pironi e, logo de quince voltas (total), lideraba por cinco segundos. Pero pouco despois, o Renault comezou a desenvolver problemas de inxección electrónica, como o seu compañeiro Arnoux varias voltas antes, e o francés viu como a súa vantaxe sobre Rosberg comezou a evaporarse. Na volta 21, os dous coches estaban nariz con cola, e unha volta máis tarde, o Williams tomou a iniciativa de forma brillante, Rosberg arrimouse á beira para entrar nunha das moitas estreitas curvas de dereitas, quedou no exterior da curva, saíu lixeiramente de lados pero por diante. Prost seguiu perdendo tempo detrás de Rosberg, en segundo lugar, entre Pironi, Giacomelli, Cheever e Lauda.
Detrás deste grupo, sorprendentemente, chegou atacando o McLaren de John Watson, logo de avanzar desde a décimo sétima posición na grella inicial. Cando Cheever e Lauda adiantaron a Giacomelli Watson aproveitou para achegarse. Na volta 30, con Rosberg líder por 15 segundos, Watson pasou a Giacomelli, pero o italiano contraatacou un momento máis tarde, cando o McLaren saíu desviado. Giacomelli tratou de abrirse paso a través do interior, pero a súa roda dianteira esquerda golpeou traseira dereita de Watson, e Giacomelli terminou contra o muro. Pironi mantívose firme diante de Lauda e Cheever, pero cando Watson achegouse a eles, pasou aos tres na mesma volta para facerse co segundo lugar trece segundos por detrás de Rosberg.
''En dúas voltas, a brecha reduciuse a sete segundos, logo a dous segundos, e ao final da volta 37, Watson estaba dous segundos arriba, Rosberg perdera a terceira velocidade. Na xeral, con todo, co tempo combinado, Rosberg estaba aínda dezaoito segundos por diante, polo que intentou simplemente permanecer preto do McLaren. Mentres tanto, Lauda, inspirado talvez polo seu compañeiro de equipo, pasara a Cheever e Pironi, e tamén achegábase a Rosberg. Probablemente sabendo que o Williams tiña problemas, imprudentemente na curva un bloqueou as súas rodas, golpeou a parede e rompeu a suspensión, deixando Cheever no terceiro lugar.''
Asegurada á cabeza, Watson foi capaz de distanciarse, Rosberg loitaba con problemas de alimentación de combustible e cos pneumáticos gastados, ademais da súa caixa de cambios avariada, caendo á quinta posición na pista, cuarto en tempo combinado. Cunha velocidade media de só 125 km/h, alcanzouse o límite de tempo de dúas horas moi por baixo das 76 voltas previstas, e Watson conseguiu a súa segunda vitoria da tempada. O estadounidense Eddie Cheever foi segundo, o seu mellor resultado nun Gran Premio, por diante de Pironi terceiro.
Adi Shankaracharya (filme)
Adi Shankaracharya (en आदिशङ्कराचार्य) é un filme indio de 1983, rodado en lingua sánscrita, dirixido por G. V. Iyer. O filme conta a vida e os feitos do filósofo hindú do século VIII Adi Shankaracharya, quen consolidou a doutrina Advaita Vedanta (non dualismo) na filosofía hindú. Foi o primeiro filme da India en ser rodado en sánscrito. Na 31ª edición dos Premios Nacionais de Cinema da India gañou catro galardóns, incluíndo mellor filme, mellor guión, mellor fotografía e mellor audiografía.
Casa Rosada
A Casa Rosada é a sede do Poder Executivo da República Arxentina. Dentro atópase o despacho do Presidente da Nación Arxentina. Este edificio localízase na rúa Balcarce 50, na Cidade de Buenos Aires, fronte á histórica Praza de Maio. A súa cor característica é rosada e é considerado un dos edificios máis emblemáticos de Buenos Aires. Alberga ademais o Museo da Casa de Goberno, con obxectos relacionados cos presidentes do país. Foi declarada Monumento Histórico Nacional.
Escoitadoira, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Escoitadoira é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Errenteria
miniatura|Errenteria.
A súa poboación rolda os 40.000 habitantes e é a terceira localidade máis poboada de Guipúscoa, tras Donostia e Irún.
Leioa
miniatura|dereita|300px|Concello de Leioa Leioa (Lejona en castelán) é un municipio do área metropolitana de Bilbao, na provincia de Biscaia (País Vasco, España). É a sede do campus principal da Universidade do País Vasco. Conta con 29.217 habitantes (INE 2007).
O Casal, Poulo, Gomesende
O Casal é un lugar da parroquia do Poulo no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home.
María Ólafsdóttir
María Ólafsdóttir, tamén coñecida como María Ólafs, é unha cantante e actriz islandesa que representou a Islandia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Unbroken".
Ecorrexión do Cerrado
miniatura|250px|Mapa da superposición da superficie do cerrado coas rexións hidrográficas do [[Brasil.]]A Ecorrexión do Cerrado, ou simplemente O Cerrado (do portugués "pechado", "denso"), é unha ampla ecorrexión de sabana tropical do Brasil.
Historia e características
O Cerrado cobre 1.916.900 km² nos que se inclúen o estado de Goiás, o Distrito Federal, a maior parte dos estados Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Tocantins, a parte occidental de Minas Gerais e Baía, a parte sur de Maranhão e Piauí, e pequenas partes dos estados de São Paulo e de Paraná.
Durante o holoceno temperán, a vexetación correspondente ao cerrado expandiuse e ocupou unha superficie maior que a actual.
Hoxe existen "illas" de Cerrado na área de selvas semideciduas da mata atlántica, que serían o remanente desta maior área de distribución da vexetación do Cerrado alcanzada hai 10.000-7.000 anos.
Esta rexión natural limita ao norte coa rexión da Amazonia e ao oeste e suroeste co Gran Chaco, respecto ao cal mantén grandes semellanzas florifaunísticas e paisaxísticas.
O Cerrado caracterízase por unha enorme biodiversidade de plantas e animais, pero esta riqueza natural está progresivamente ameazada polos monocultivos (particularmente polo da soia), a expansión da agricultura en xeral e a queima da vexetación para facer carbón vexetal.
A pesar do feito de que deste ecosistema xa se perdeu moito, Norman Borlaug, laureado co Premio Nobel da Paz, describiu o cerrado como unha das últimas fronteiras da terra de zonas virxes con posibilidade de seren arábeis para a expansión da agricultura.
-103
Outros
Historia ano a ano
Barbara Fölscher
Barbara Fölscher, nada en Pretoria, é unha escritora, documentalista e directora de televisión suráfricana. É profesora na Universidade de Stellenbosch e como escritora gañou o premio Eugène Marais.
Traxectoria
Barbara Fölscher naceu en Pretoria e estudou na Universidade de Stellenbosch dende 1979. En 1981 obtivo un título de B.A. e en 1982 unha licenciatura en xornalismo. Traballou durante moito tempo como directora de televisión e cineasta de documentais, o que lle permitiu descubrir a diversa comunidade surafricana dun xeito único. Os seus programas sobre as historias das persoas deste país e o traballo que fixo en Europa, Taiwán, África e Inglaterra, outorgoulle máis de vinte premios xornalísticos. En 1995, estudou na Universidade Harvard e ó seu regreso produciu a serie documental "Chronicles of Change". Os seus programas transmitíronse a través das canles SABC, CNN World Report, PBS e outras canles de Europa. En 1997 foi elixida Presidenta da Conferencia Nieman da África Austral.
Traballou como cineasta independente e vive co seu esposo inglés e tres fillos en Somerset West. En Inglaterra produciu, entre outros, programas documentais, programas especiais en televisión e tamén ofreceu unha serie de programas para o KykNet Art Festival.
Escritora
En 2002, escribiu unha colección de contos, Reisgenoot, na que o tema do compañeiro de viaxe adopta diversas formas. Os compañeiros de viaxe son parellas, nenos, traballadores e, sobre todo, o "eu", mentres se mergulla en cuestións como a violencia, o crime, a vulnerabilidade das mulleres e a eliminación emocional das persoas. Kinders grootmaak is nie pap en melk nie é o punto culminante e amosa a historia dun traballador negro. Gañou o Premio Eugène Marais por Reisgenoot en 2003.