cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jordan Hill
Traxectoria
Hill foi escollido na 8ª posición do Draft da NBA de 2009 polos New York Knicks. Asinou un contrato por dúas tempadas e 4.3 millóns de dólares. Xogou cinco partidos para os Knicks na liga de verán, onde fixo 14.4 puntos, 8.2 rebotes e 1.0 tapóns por partido.
O 18 de febreiro de 2010, Hill foi traspasado xunto a Jared Jeffries aos Houston Rockets, nun traspaso a tres bandas entre os Knicks, os Rockets e os Sacramento Kings, que mandou a Tracy McGrady aos New York Knicks.
Xutungos
Primeiras incursións
A medida que a campaña continuou, os xermanos dividíronse en numerosas bandas armadas. Aureliano reuniu novas forzas despois da derrota e perseguiunos, mentres os xermanos continuaron saqueando as cidades do Adriático, como Pesaro e Fano. Preto desta cidade, ao longo da Via Flaminia, a orillas do río Metauro, o emperador conseguiu vencelos varias veces, no camiño de regreso, na batalla de Pavía.
Jordan Hill
Traxectoria
O 15 de marzo de 2012, foi traspasado aos Los Angeles Lakers a cambio do base Derek Fisher e unha elección de primeira rolda do Draft.
Xutungos
Primeiras incursións
Tras esta incursión, tomáronse medidas, seguramente en tempos de Diocleciano, para bloquea-lo camiño de futuras invasións fortalecendo o corredor que entre Pannonia e Dalmacia, entra na península italiana a través dos Alpes Xulianos: o chamado Claustra Alpium Iuliarum.
Invasións de Recia
A segunda invasión de Recia ocorreu en 383 mais, desta vez, foi repelida por un exército composto de Alanos e Hunos. Entre 429 e 431 o xeneral romano Flavio Aecio tamén loitou contra os xutungos, en Recia.
Racing Club Genève
O Racing Club Genève é un club de fútbol de Xenebra, Suíza. Fundouse en 1951 e actualmente compite na 2. Liga interrexional. O seu campo é o Centre sportif du Bout-du-Monde, con capacidade para 1.000 espectadores.
Posidonio
Posidonio (en grego Ποσειδώνιος), nado ca. 135 a.C. e finado en 51 a.C., foi un político, astrónomo, xeógrafo, historiador e filósofo estoico grego.
Traxectoria
Naceu nunha familia grega en Apamea, unha cidade romana sobre o río Orontes, no norte de Siria. Estudou en Atenas con Panecio, cabeza da escola estoica. Arredor do 95 a.C. asentouse en Rodas, o centro intelectual grego da época, onde participou na vida pública e foi embaixador en Roma (87-86 a.C.). Posidonio foi un dos intelectuais gregos que vían a Roma como un poder estabilizador nun mundo turbulento, e as súas conexións coa clase gobernante romana servíronlle para as súas exploracións xeográficas: viaxou por Grecia, Hispania, África, Italia, Sicilia, Dalmacia, Galia, Liguria... Posidonio describe o mundo bárbaro, en especial os celtas da Galia.
Consérvanse, por mediación de Estrabón, breves referencias de Posidonio a Gallaecia, centradas na súa riqueza mineira.
CSP
Membros
A CSP contempla a posibilidade de acoller membros de pleno dereito e membros adheridos. Mentres que os primeiros teñen voz e voto, os segundos unicamente teñen voz para expresar os seus puntos de vista, mais non poden exercer o voto na toma de decisións.
Brais Rodríguez
Brais Rodríguez Verde, nado en Brión en 1980, é un debuxante e guionista galego de banda deseñada.
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes de Pontevedra especializándose en pintura. Comezou a publicar en fanzines, como Dynamo ou Carne líquida, do que foi un dos promotores. Participou no álbum do colectivo Chapapote H2Oil (2003) e formou parte do colectivo Polaqia, publicando arreo na súa revista Barsowia e en varios álbums colectivos. No ano 2009 publicou Doentes, adaptación da obra Doentes de Roberto Vidal Bolaño. En 2011 publicou A man do diaño.
En outubro de 2019 deseñou unha intervención no muro leste do CPI Camiño de Santiago, no Pedrouzo, capital do concello do Pino. Na súa execución participaron alumnos de 4º da ESO do centro escolar. No mural atópanse motivos relacionados co concello, como o Camiño de Santiago, que pasa ao carón do muro, a Festa do Galo Piñeiro, a Feira Cabalar, a propia escola e unha benvida aos visitantes da vila.
Zona especial de conservación do Río Ouro
O río Ouro é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe a case todo o treito do río Ouro e ao seu esteiro na ría de Fazouro. Esta área de conservación ocupa 109 ha. dos concellos de Alfoz, Foz e Valadouro. Destaca pola ter poboación de salmón e unha flora de augas de ribeira ben conservada.
Flora
No río de Ouro destacan os hábitat s costeiros e a súa diversidade na vexetación propia desas condicións de salinidade. Así mesmo a flora asociada ás dunas da ría e os queirogais costeiros de Erica vagans.
Fauna
As especies da fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
O río Ouro foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
FC La Chaux-de-Fonds
O FC La Chaux-de-Fonds é un club de fútbol de La Chaux-de-Fonds, Suíza. Fundouse en 1894 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Stade Charrière, con capacidade para 13.000 persoas.
Igrexa de Lojsta
A igrexa de Lojsta (sueco: Lojsta kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Lojsta, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A presente igrexa foi probablemente precedida por unha stavekirke de onde procederían dúas trabes atopadas no uro oeste da da nave actual. A nave é o coro forman a parte máis antiga da actual igrexa de Lojsta. Estes datan do segundo cuarto do século XIII, e é probable que o coro chegase a estar unido á antiga igrexa de pedra durante un breve período de tempo antes de levantarse a nova nave. Durante a primeira metade do século XIV, a presente torre gótica substituíu a unha anterior situada na parte oeste da nave. Ademais, durante a construción da torre, realizáronse traballos de reconstrución no edificio.
O interior da igrexa está decorado con catro grupos distintos de frescos. O máis antigo, da época da construción da nave e o coro, é puramente ornamental. Na parede entre o coro e a nave, enriba da bóveda (que data da modernización da igrexa levada a cabo no século XIV) hai frescos do XIV que representan a Cristo como xuíz do mundo, flanqueado polos apóstolos San Pedro e San Paulo, ademais do arcanxo Miguel e de Santa Margarida. No muro norte da nave hai outro conxunto de frescos do século XV representando a Paixón de Cristo realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren. Finalmente, hai un fragmento dun fresco de 1520 que representa a San Xurxo e o Dragón na parede sur da nave. A igrexa tamén destaca polas súas vidreiras medievais e moi bo estado de conservación. Nas tres fiestras do muro oriental do coro todos os paneis agás un son orixinais, datando de mediados do século XIII. Representan a vida, morte e resurrección de Cristo.
A igrexa tamén ten algunhas pezas de mobiliario destacables. A pía bautismal é dó século XII pero está moi desgastada. O retablo é do XIV e foi repintado no século XIX. No chan do coro hai unha tumba dun home que morreu en 1342 e dunha muller que morreu en 1344.
Na década de 1860 refixéronse as fiestras e substituíronse (agás as do coro). A igrexa foi restaurada en 1957.
Destrutor
miniatura|300x300px Un destrutor é un buque de guerra rápido e manobrable deseñado para escoltar a barcos máis grandes nunha frota, convoi ou grupo de batalla e defendelos de atacantes máis pequenos e potentes. Os destrutores, orixinalmente chamados destrutores torpedeiros en 1982, desenvolvéronse en resposta á ameaza dos torpedeiros. O destrutor torpedeiro apareceu como unha clase diferente de buque de guerra cando o HMS Havock e o HMS Hornet foron comisionados na Royal Navy en 1894. No tempo da guerra ruso-xaponesa en 1904, os destrutores torpedeiros eran torpedeiros grandes, rápidos e poderosamente armados deseñados para destruír outros torpedeiros. Aínda que o termo destrutor ten sido usado indistintamente co termo destrutor torpedeiro polas mariñas dende 1892, este último xeralmente acurtouse a "destrutor" en case todas as mariñas da primeira guerra mundial.
Antes da segunda guerra mundial os destrutores eran barcos lixeiros con pouca resistencia para operacións oceánicas sen asistencia; normalmente un grupo de destrutores e un barco nodriza operaban xuntos. Despois da guerra, a chegada do mísil guiado permitíulle aos destrutores realizar funcións de combate que anteriormente realizaban os acoirazados e cruceiros. Isto levou a destrutores máis grandes e potentes máis capaces de operacións independentes.
A comezos do século XXI, os destrutores son os buques de combate máis pesados de uso xeral, con só tres nacións (os Estados Unidos, Rusia e o Perú) operando cruceiros máis pesados e ningunha operando acoirazados ou verdadeiros cruceiros de batalla. Os destrutores modernos son equivalentes en tonelaxe pero moi superiores en potencia de fogo aos cruceiros da segunda guerra mundial, capaces de levar mísiles nucleares.
Cruceiro de batalla
miniatura|325px|O HMS [[HMS Hood (51)|Hood, o cruceiro de batalla máis grande contruído.]] Os cruceiros de batalla foron os maiores buques de guerra construídos durante a primeira metade do século XX. Eran semellantes en tamaño e custo aos acoirazados, e normalmente levaban o mesmo tipo de canóns pesados, pero os cruceiros de batalla normalmente cargaban menos armamento e eran máis rápidos.
Os primeiros cruceiros de batalla desenvolvéronse no Reino Unido na primeira década do século, como unha evolución do cruceiro acoirazado, ao mesmo tempo que o dreadnought sucedeu ao pre-dreadnought. O obxectivo inicial do cruceiro de batalla era o de dar caza aos máis vellos e lentos cruceiros acoirazados e destruílos co seu armamento pesado. Porén, a medida que máis e máis cruceiros de batalla foron construídos, incrementouse o seu uso xunto co dos máis protexidos acoirazados.
Os cruceiros de batalla serviron nas mariñas do Reino Unido, Alemaña, Australia e o Xapón durante a primeira guerra mundial, destacando na batalla das illas Malvinas e en varios ataques e escaramuzas no mar do Norte que culminaron na batalla de Xutlandia. Os cruceiros de batalla británicos particularmente sufriron fortes perdas en Xutlandia, onde a súa lixeira blindaxe fixéronos vulnerables aos proxectís dos acoirazados.
Cara o final da guerra, o deseño dos buques capitais desenvolvérase facendo aos acoirazados máis rápidos e aos cruceiros de batalla máis fortemente blindados, desdebuxando a distinción entre un cruceiro de batalla e acoirazado rápido. O Tratado naval de Washington, que limitou a construción de buques capitais a partir de 1922, tratou do mesmo xeito aos dous tipos de barcos, e a nova xeración de cruceiros de batalla prevista foi descartada baixo os termos do tratado.
Dende a década de 1930 só a Royal Navy continuou usando o termo "cruceiro de batalla" como unha clasificación para os seus buques de guerra para os buques capitais da época da segunda guerra mundial que permaneceron na frota (aínda que os cruceiros de batalla xaponeses continuaron en servizo, foron significativamente modificados e redefinidos como acoirazados). Porén, os rápidos e lixeiros buques capitais desenvolvidos por Alemaña e Francia das clases Scharnhorst e Dunkerque, respectivamente, son ás veces referidos como cruceiros de batalla.
A segunda guerra mundial viu aos cruceiros de batalla en acción novamente, principalmente na forma de modernizados barcos da primeira guerra mundial e dos rápidos acoirazados construídos nos anos 30. Tamén houbo un renovado interese en grandes "cazadores de gruceiros", pero comezaron a construírse moi poucos, xa que a construción de buques capitais reducíuse en favor dos máis necesitados escoltas de convois, portaavións e cargueiros. Tras a época da Segunda Guerra Mundial, a clase Kirov soviética de grandes cruceiros de mísiles guiados tamén foi categorizada co termo "cruceiro de batalla".
Cunca sedimentaria
thumb|350px|[[Deserto de Taklamakan, baixo a superficie do cal xace a cunca sedimentaria do Tarim, unha acumulación de varios quilómetros de espesor de sedimentos traídos desde a meseta tibetana (ao sur) e da cordilleira do Tian Shan (ao norte) pola rede fluvial. A lonxitude da cunca é duns 1000 km.]] En xeoloxía e xeografía física, unha cunca sedimentaria, conca sedimentaria ou bacía sedimentaria é unha zona onde se depositan os sedimentos produto da erosión da superficie da Terra mediante, normalmente, acción fluvial.
Adóitase falar de cunca sedimentaria cando o espesor dos sedimentos é duns centos de metros e ten unha extensión de decenas de quilómetros cadrados, sendo habituais grosores de varios km e extensións de decenas de miles de km².
A formación dunha cunca sedimentaria require unha achega de sedimentos e un lugar que favoreza a deposición dos mesmos.
A análise de cuncas é a parte da estratigrafía que se ocupa do estudo das cuncas sedimentarias. De feito, a análise das cuncas sedimentarias é o fin último dos estudos estratigráficos, integrando os datos estratigráficos dos materiais de recheo xunto a outros tectónicos, petrolóxicos, xeoquímicos etc.
A principal importancia social das cuncas sedimentarias é que nelas danse as condicións ideais para a maduración de hidrocarburos.
A principal relevancia desde o punto de vista científico é que a estrutura e idade do recheo sedimentario das cuncas constitúen o mellor rexistro de eventos de deformación tectónica e doutros procesos xeolóxicos.
Cuncas sedimentarias de antepaís
Formadas xunto a oróxenos compresivos debido á flexión da litosfera terrestre baixo o peso das rochas apiladas durante a colisión tectónica. Ex.: Cunca do Ganxes, xunto ao Himalaia.
Cuncas sedimentarias extensivas
Formadas en zonas onde a codia terrestre foi estendida e adelgazada. Ex.: Graben do Rin.
Cuncas sedimentarias carbonatadas
Formadas por acumulación de carbonato cálcico biótico. Ex.: Cunca do Mar Caribe.
Hermann Göring
miniatura|Göring.
Hermann Wilhelm Göring, nado en Rosenheim o 12 de xaneiro de 1893 e finado en Núremberg o 15 de outubro de 1946, foi un político e militar alemán, membro prominente do Partido Nazi, lugartenente de Hitler e comandante supremo da Luftwaffe.
Comezos
Göring naceu no sanatorio Marienbad (Rosenheim, Baviera), e foi o cuarto fillo do matrimonio entre Heinrich Ernst Göring e Franziska "Fanny" Tiefenbrunn. Göring tivo dous irmáns e dúas irmás: Albert e Karl Ernst Göring, e Olga Therese Sophia e Paula Elisabeth Rosa Göring.
Viviu a súa infancia lonxe da súa familia, xa que ao xubilarse o seu pai foron vivir preto de Berlín, aínda que a maior parte do tempo viviu en Veldestein, nas proximidades de Núremberg, nun castelo medieval pertencente ao seu padriño, o doutor Hermann Espenstein, un médico xudeu amante da súa nai.
Os seus resultados na escola, nun colexio privado, foron mediocres, pero todo cambiou en cando foi enviado á escola de cadetes de Karlsruhe, e máis tarde, en 1910, á famosa Gross Lichterfelde preto de Berlín. Adoraba a vida de aspirante a oficial prusiano e levaba con orgullo o uniforme.
Primeira guerra mundial
miniatura|Goring, na primeira fila no extremo esquerdo, durante o seu xuízo en [[Núremberg.]] Na primeira guerra mundial loitou como piloto de cazas, chegando a estar ao mando do famoso Escuadrón Richthofen (do Barón Vermello, Manfred von Richthofen), conseguindo un gran recoñecemento.
A mediados de 1915 Göring comezou o seu adestramento como piloto en Friburgo, e despois foi destinado a unha escuadrilla de cazas. Pronto foi derrubado e pasou a maior parte de 1916 recuperándose das feridas. Ao regresar en novembro de 1916 volveu á mesma unidade, e en 1917 foi condecorado coa Pour le Mérite. Tras unha longa batalla aérea, Göring derrubou en xuño de 1917 a un piloto novato australiano chamado Frank Slee. A batalla está documentada dun xeito moi rimbombante en "Ascenso e caída de Hermann Göring". Göring aterrou e atopouse co australiano, ao que regalou a súa Cruz de Ferro. Anos máis tarde, Slee regalou a Cruz de Ferro de Göring a un amigo seu, que morreu nas praias de Normandía o Día D.
O 7 de xullo de 1918, tras a morte de Wilhelm Reinhardt en accidente aéreo, foi nomeado comandante do Jagdgeschwader Freiherr von Richthofen. Rematou a guerra con 22 derrubamentos confirmados.
Tras a guerra, Göring continuou voando, traballando brevemente na Fokker. Fixo exhibicións aéreas e en 1920 uniuse á Svenska Lufttrafik. Tamén figurou entre os oficiais da Reichswehr, o exército alemán tras a primeira guerra mundial, e para 1933 ascendera ata ser Generalmajor. En 1935 foi nomeado tenente xeneral e, aquel mesmo ano, xeneral da recentemente fundada Luftwaffe (forza aérea alemá).
Al-Farouq Aminu
Al-Farouq Ajiede Aminu, nado en Atlanta (Xeorxia) o 21 de setembro de 1990, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Hermann Göring
Primeira guerra mundial
En Estocolmo coñeceu a Carin von Kantzow, unha muller sueca casada cun aristócrata do que se divorciou para casar con Hermann Göring. O matrimonio non durou moito xa que ela morreu por un problema cardíaco. Pouco despois casou coa actriz alemá Emmy Sonnemann.
Al-Farouq Aminu
Traxectoria
Aminu foi seleccionado na 8ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Los Angeles Clippers. O 14 de decembro de 2011, os Clippers traspasaron a Aminu, Chris Kaman, Eric Gordon e unha elección de primeira rolda do Draft de 2012 aos New Orleans Hornets a cambio de Chris Paul e dúas futuras eleccións de segunda rolda do Draft. O 29 de xullo de 2014, Aminu asinou cos Dallas Mavericks.
Hermann Göring
Inicios no nazismo
En 1922 uniuse ao Partido Nazi, tomando inicialmente o liderado das SA coma Oberste SA-Führer. Durante o Putsch de Múnic foi gravemente ferido por unha bala que lle atravesou a pelve. Axudados por unha familia de xudeus, el e a súa esposa Karin fuxiron cara a Austria, onde os médicos lle administraron fortes doses de morfina, a cal rematou por ser unha adición da que Göring dependería ata 1945. Dita adición determinou gran parte das súas decisións, dándolle en moitas ocasións unha perspectiva surrealista de pensamento e tomando asuntos de importancia vital á lixeira. Ao regresar a Alemaña en 1928, foille moi difícil ser aceptado novamente entre os membros do Partido e non conseguiu recuperar o mando das SA, que fora asignado a Ernst Röhm, o seu maior inimigo dentro do nazismo, pero foi nomeado SA-Gruppenführer (tenente xeneral), rango que mantivo ata 1945.
Participou de forma activa na Noite dos coitelos longos, especialmente na caída de Ernst Röhm. Foi ascendendo dentro do partido ata que, xa en plena segunda guerra mundial, converteuse en Primeiro Ministro de Prusia e Ministro da Luftwaffe. Á fronte desta e nos primeiros anos da guerra conseguiu grandes logros, consolidando á Luftwaffe coma un dos elementos fundamentais da Blitzkrieg, utilizada como táctica polos nazis e que resultou fundamental nas vitorias iniciais de Alemaña.
Hitler asinou un decreto segredo no que nomeaba a Göring o seu sucesor en caso de morte. Foi un dos primeiros dunha serie de sucesores que pensou Hitler.
Segunda Guerra Mundial
Despois da morte de Paul von Hindenburg, presidente de Alemaña, e do ascenso de Hitler coma ditador da nación, Göring foi ascendido a Xeneral e Ministro do Aire da Luftwaffe. Despois aspirou a ser Ministro de Defensa, cargo ocupado polo mariscal de campo Werner von Blomberg, e para iso valeuse de Reinhard Heydrich, Xefe das SD para conseguir información comprometedora sobre a muller de Blomberg, Emma, quen tiña un escuro pasado coma prostituta.
Ante a posibilidade dun escándalo, Blomberg dimitiu, pero a carteira de ministro, en lugar de obtela Göring, foi asumida polo propio Hitler, aínda que ao incondicional Göring déuselle como consolación o rango de Mariscal de Campo. En 1941 foi ascendido a Reichmarschall (Mariscal do Reich) así como sucesor do Führer, converténdose na segunda persoa máis importante do réxime nacional-socialista alemán despois de Hitler; no documento que certifica este feito asegúrase que en caso de que Hitler morrese ou non se atopase en condicións para exercer coma Reichsführer, o Reichsmarschall asumiría o poder. Máis adiante Göring tentaría facer efectivo este decreto.
Unha das facultades e afeccións máis pintorescas do ministro nazi era a de deseñar uniformes para as diferentes ramas militares, de feito, cando Hitler lle fixo o encargo de crear unha nova e poderosa Luftwaffe, encargouse persoalmente dos uniformes da mesma, deseñándose para si mesmo un fastuoso uniforme de Ministro do Aire, o cal só foi substituído polo uniforme de "Mariscal do Reich" (para este último cargo Göring deseñou incluso un estandarte militar propio, o "Liebestandarte Hermann Göring").
Vivía como un pequeno César nunha vila nas aforas de Berlín chamada Karenhall (na honra da súa primeira esposa), na que se adicaba á caza no seu coto privado.
Estivo indirectamente vinculado ao programa de "reinstalación" xudía. Asinou un decreto que multaba nun billón de marcos alemáns a todos os xudeus e ademais impediu que as compañías aseguradoras pagaran indemnizacións aos afectados pola noite dos cristais rotos.
Chegou a pronunciar unha famosa frase bruscamente na cara de Heinrich Himmler, a propósito de salvar a unha coñecida condenada aos campos de concentración:
A coñecida era Melitta Gräfin Schenk von Stauffenberg, a famosa aviadora e piloto de probas de Stukas asimilada pola Luftwaffe, quen polas súas contribucións neste campo foi catalogada como esencial.
Foi o encargado de coordinar a economía alemá en tempos de guerra, para o que elaborou un Plan Cuadrienal. Respecto a isto, procurou, xunto Martin Bormann e Heinrich Himmler, provocar a caída do ministro de armamento Albert Speer, principalmente pola súa relevancia ante Hitler, aínda que sen éxito.
A xestión de Göring como director das operacións aéreas foi moitas veces inoperante, pois prometía moitos resultados que non estaba en condicións de cumprir por parte da Luftwaffe, o que o desacreditou. Hitler non tivo a valentía de relevalo das súas funcións en honra aos seus servizos anteriores e a fama que gozaba no pobo alemán.
Desprestixio e caída
Tras o fracaso da Luftwaffe na Batalla de Inglaterra e coñecida a súa adición á morfina, o Mariscal comezou a xerar moitas dúbidas en canto á súa eficacia. De feito foi Joseph Goebbels quen cuestionou publicamente a idoneidade de Göring. Foi obxecto de chistes e burlas nas tertulias alemás pola súa inoperancia e a súa obesidade. Non obstante, Hitler non o destituíu por un tema de imaxe popular. Lenta e inexorablemmente a figura de Göring caeu no descrédito.
Posteriormente, cando prometeu abastecer ao VI Exército durante a batalla de Stalingrado con 500 toneladas diarias para soster aos 250.000 efectivos e non puido cumprilo, Hitler deixou de consideralo e comenzou a referirse a el de forma desdeñosa.
De feito, Göring pasou a ser unha simple figura irrelevante ao final da guerra, cousa que lle importou pouco ao ser un dos primeiros en recoñecer que a guerra de Hitler estaba perdida.
Fin da guerra
A medida que os soviéticos aproximábanse a Berlín, os esforzos de Hitler de organizar a defensa da cidade facíanse máis inútiles e sen sentido. O seu derradeiro aniversario, celebrado no Führerbunker de Berlín 20 de abril de 1945, foi a ocasión de despedirse de moitos dos principais nazis, incluído Göring. Nese tempo Carinhall (a súa residencia preto de Berlín) fora evacuada, o edificio destruído, e os seus tesouros artísticos levados a Berchtesgaden e outros lugares. Göring chegou á súa mansión en Obersalzberg o 22 de abril, o mesmo día no que Hitler, nunha longa diatriba contra os seus xenerais, admitiu por vez primeira que a guerra estaba perdida e que tiña intención de suicidarse. Göring estaba moi preocupado con que o seu rival, Martin Bormann, puidese facerse co poder tras a morte de Hitler e o matase por traidor. Revisou o decreto o 29 de xuño de 1941 polo cal fora nomeado o sucesor de Hitler, e decidiu enviar unha mensaxe a Berlín pedindo permiso para asumir o mando do Reich. O telegrama foi interceptado por Bormann, que convenceu a Hitler de que Göring era un traidor. Hitler anulou o decreto, despoxou a Göring dos seus cargos e títulos, e púxoo baixo arresto domiciliario en Obersalzberg. Bormann anunciou na radio que Göring dimitira por motivos de saúde.
El Eco (Mondoñedo)
El Eco foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1885 e 1886.
Historia e características
Subtitulado Periódico verdaderamente católico, apareceu o 25 de xuño de 1885. É continuación de El Eco Mindoniense.
Club de Futbol La Pobla de Mafumet
O Club de Futbol La Pobla de Mafumet é un club de fútbol de España, da localidade de La Pobla de Mafumet, na provincia de Tarragona. Foi fundado en 1953 e actualmente xoga na Terceira División Española.
Historia
O club foi fundado en 1953. Na tempada 2003/04, cando o club militaba en Primera Catalana, chegou a un acordo de colaboración para converterse en filial do Gimnàstic de Tarragona, aínda que conservando a súa independencia institucional. Tras este acordo, chegaron os maiores éxitos na historia do club. Na tempada 2006/07 logrou o ascenso a Terceira División, debutando así en categoría nacional.
Na tempada 2010/11 acabou en terceira posición, clasificándose por primeira vez na súa historia para disputar a promoción de ascenso a Segunda División B, pero foi descalificado por aliñación indebida no partido contra o Constància. Na tempada 2011/12 queda cuarto e volve disputar a promoción. Tras eliminar a Laredo e Ejea, cae eliminado polo Yeclano Deportivo nos penaltis.
Os sonetos a Orfeu
Os sonetos a Orfeu (en Die Sonette an Orpheus) son un ciclo de 55 sonetos escritos en 1922 polo poeta bohemio-austríaco Rainer Maria Rilke (1875–1926). Foi publicado por vez primeira o ano seguinte. Rilke, que é "amplamente recoñecido como un dos poetas máis líricos da lingua alemá," escribiu o ciclo nun período de tres semanas experimentando o que describiu como unha "salvaxe tempestade creativa". Inspirado pola nova da morte de Wera Ouckama Knoop (1900–1919), unha compañeira de xogos da filla de Rilke, Ruth, dedicoullos como unha homenaxe, ou Grab-Mal (literalmente "lápida"), na súa memoria.
Foi traducido ó galego por Lois Tobío Fernández e publicado en 1980 por Ediciós do Castro. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Tobío Fernández dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
The Signal (filme de 2014)
The Signal é un filme estadounidense de 2014 de suspense e ciencia ficción dirixido por William Eubank, e escrito por William e Carlyle Eubank e David Frigerio. Está protagonizado por Brenton Thwaites e Laurence Fishburne. Estreouse no Festival de Sundance de 2014 Sundance, e nos cinemas dos Estados Unidos de América o 13 de xuño de 2014. É un filme ciencia ficción independente de orzamento baixo, que pertence a unha onda de filmes que foron estreados en Sundance durante eses anos.
Liga ARC 2006
A tempada 2006 da Liga ARC foi a tempada inaugural da que é, xunto coa Liga Galega de Traiñeiras (LGT), a segunda categoría do remo por datrás da Liga San Miguel. Ao principio da tempada disputáronse dúas xornadas para dividir aos equipos nas distintas divisións. Logo das xornadas previas, a primeira categoría (ARC-I) quedou conformada por 12 equipos, mentres que a ARC-II a formaron 10. A Liga ARC-I constou de 12 regatas, mentres que a segunda categoría constou de 10, todas as regatas se disputaron entre os meses de xuño e setembro do 2006.
Ao final da liga, os dous primeiros clasificados da primeira categoría participaron nun play-off de ascenso xunto aos dous primeiros da LGT, neste play-off ascenderon Sanpedrotarra e o galego Samertolameu. Logo dos play-offs entre os primeiros das divisións inferiores, os campións disputaron un novo play-off de ascenso á Liga ACT cos dous últimos clasificados da máxima categoría.
O campión da ARC-II ascendeu directamente á primeira categoría, mentres que o segundo e terceiro clasificados disputaron outro play-off polo ascenso cos dous últimos clasificados da ARC-I, pasando á Liga ARC 2007 a Sociedad Deportiva de Remo Kaiku como campión e Ur-Kirolak tras impoñerse no play-off, mentres que Hondarribia conseguiu manter a categoría.
Cantabria
1ª xornada
2ª xornada
Debido a que a Sociedad Deportiva de Remo Astillero foi expulsada da Liga ACT ese ano, Laredo ascendeu de categoría e o seu posto na Liga ARC-1 foi ocupado por Pontejos.
Euskadi
1ª xornada
2ª xornada
Linus Pauling
Linus Carl Pauling, nado en Portland (Oregón) o 28 de febreiro de 1901 e finado en Big Sur (California) o 19 de agosto de 1994 foi un químico e físico estadounidense. El mesmo chamábase cristalógrafo, biólogo molecular e investigador médico. Foi un dos primeiros químicos cuánticos, e recibiu o Premio Nobel de Química en 1954, polo seu traballo no que describía a natureza dos enlaces químicos. Así mesmo, e en plena guerra fría, recibiu o Premio Nobel da Paz en 1962, pola súa oposición ás probas nucleares terrestres.
Cheddar (queixo)
miniatura|Cheddar O cheddar é unha variedade de queixo orixinaria de Inglaterra.
Linus Pauling
Mocidade
dereita|miniatura|Herman Henry William Pauling (1900)|175px Linus Pauling naceu en Portland, (Oregón), o 28 de febreiro de 1901, fillo de Herman Henry William Pauling (1876-1910), estadounidense de ascendencia alemá, e de Lucy Isabelle Darling (1881-1926). O seu pai era farmacéutico que, sen ter éxito comercial, fixo á súa familia percorrer diferentes lugares do estado. Cando morreu, en 1910, Lucy Isabelle tivo que criar soa a Lunis e as súas dúas irmás, Pauline (1901-2003) e Frances Lucille (1904 - ?). A familia reinstalouse en Portland.
Cheddar (queixo)
Fabricado a partir do leite de vaca, é un queixo firme e amarelado. Debe ter un período de maduración (cura) de, polo menos, doce a dezaoito meses.
Linus Pauling
Mocidade
Na súa infancia, Linus foi un lector voraz, tanto que o seu pai chegou a escribir a un xornal local, pedindo suxestións de libros para mantelo ocupado. Un dos seus amigos, Lloyd Jeffress, tiña un pequeno laboratorio químico na súa habitación; e os experimentos creados neste laboratorio espertaron o interese de Pauling por ser un enxeñeiro químico.
No bacharelato, Pauling continuaba cos experimentos de química, pedindo prestada a maioría dos materiais e os equipos nunha acerera abandonada preto do lugar onde o seu avó traballaba como velador. As malas cualificacións que Pauling obtivo en historia dos Estados Unidos, impedíronlle graduarse do bacharelato. A escola deulle a súa diploma corenta e cinco anos máis tarde, despois de gañar os seus dous premios Nobel.
Donnie Darko
Donnie Darko é un filme estadounidense de ciencia ficción escrito e dirixido por Richard Kelly que foi estreado en 2001. Está protagonizado por Jake Gyllenhaal, Jena Malone, Drew Barrymore, Mary McDonnell, Katharine Ross, Patrick Swayze, Noah Wyle e Maggie Gyllenhaal. O filme conta as aventuras da personaxe do título e a busca do significado das súas visións.
Linus Pauling
Estudos
esquerda|miniatura|Pauling graduouse da Universidade Agrícola de Oregón en [[1922.]] En 1917, Pauling ingresou na Universidade Agrícola de Oregón, en Corvallis ("OAC", chamada actualmente Universidade Estatal de Oregón). Paralelamente aos seus estudos, Linus Pauling tivo que traballar a tempo completo, debido ás súas necesidades financeiras. Entre os empregos que tivo, atópanse o de repartidor de leite, proxeccionista nun cine, e obreiro nun estaleiro. Ao comezo do seu segundo ano de estudos, Pauling propúxose buscar emprego en Portland para poder manter á súa nai, pero na Universidade propuxéronlle aceptar unha cátedra de química analítica cuantitativa (un curso que el mesmo acababa de tomar), que lle permitise ao mesmo tempo continuar os seus estudos.
No transcurso dos seus dous últimos anos na OAC, Pauling coñeceu os traballos de Lewis e Langmuir sobre a configuración electrónica dos átomos; así como da forma en que estes enlazábanse para formar moléculas. Neste momento, decidiu seguir unha carreira na investigación, concentrándose na comprensión da relación da estrutura atómica da materia, coas súas propiedades físicas e químicas; o cal levaríao a converterse nun dos pioneros da química cuántica. Na OAC, tivo a oportunidade de realizar as súas primeiras investigacións con respecto ao efecto que un campo magnético ten sobre a orientación dun cristal de ferro.
Donnie Darko
Rodado durante 28 días (que cadran co tempo no que se desenvolve a historia no filme) o filme foi estreado na súa maioría directamente a vídeo. Donnie Darko foi estreado no Festival de Cinema de Sundance o 19 de xaneiro de 2001, antes dunha estrea reducida nos cines o 26 de outubro de 2001 por Flower Films. Por mor de que o filme amosa un accidente de avión e os atentados do 11 de setembro de 2001 sucederon un mes antes, o filme apenas foi publicitado. O filme recadou $7,5 millóns internacionalmente sobre un orzamento de $4,5 millóns.
Linus Pauling
Estudos
Pauling graduouse como bachaler en Ciencias, en 1922, no área de enxeñaría de procesos. Inmediatamente, buscou continuar os seus estudos, cun posgraduado no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) en Pasadena. Buscando o doutoramento, Pauling traballou investigando a utilización da difracción dos raios X, na determinación da estrutura dos cristais. Durante os seus tres anos en Caltech, Puling publicou sete artigos sobre a estrutura cristalina dos minerales. O primeiro deles foi publicado na revista Journal of the American Chemical Society, e trataba a estrutura da molibdenita, MoS2. Linus Pauling recibiu o doutoramento en 1925, summa cum laude.
O 17 de xuño de 1923, Pauling casou con Ava Hellen Miller, con quen tivo tres fillos e unha filla. A parella coñeceuse na OAC, cando Pauling cursaba o último ano de estudos. Miller foi alumna de Pauling no curso "Química para estudantes de Economía Doméstica", pola Universidade Estatal de Oregón.
Comezos da súa carreira científica
Posteriormente a terminar os seus estudos de doutoramento, Pauling recibiu unha bolsa de estudos da Fundación Guggenheim, que lle permitiu viaxar a Europa para estudar baixo a dirección de Arnold Sommerfeld en Múnic, Niels Bohr en Copenhague e Erwin Schrödinger en Zürich. Durante a súa estancia na OAC, Pauling habíase familiarizado co traballo dos tres científicos, pioneros da química cuántica. Ademais, en Europa, tivo a oportunidade de presenciar un dos primeiros estudos sobre enlácelos da molécula de hidróxeno, baseado en química cuántica. A investigación foi realizada por Walter Heitler e Fritz London. Pauling consagrou os seus anos en Europa a esta área, e decidiu facela a materia principal das súas investigacións futuras. Cando Pauling volveu aos Estados Unidos en 1927, obtivo unha posición de Profesor asistente de química teórica en Caltech.
Antonieta Rivas Mercado
Antonieta Valeria Rivas Mercado Castellanos, nada na Cidade de México o 28 de abril de 1900 e finada en París o 11 de febreiro de 1931, foi unha actriz, mecenas, escritora, promotora cultural, defensora dos dereitos da muller e activista política mexicana.
Diocese católica latina de Palencia
A diocese de Palencia (en latín: dioecesis Palentina) é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da aquidiocese de Burgos. En 2004 tiña 174.471 bautizados dunha poboación total de 177.128 habitantes. O seu bispo actual é Esteban Escudero Torres.
Antonieta Rivas Mercado
Infancia e mocidade
Antonieta naceu na Cidade de México, na casa dos seus pais na rúa dos Heroes 45. Era a segunda filla do arquitecto Antonio Rivas Mercado, autor do "Anxo da Independencia" e doutros monumentos e edificios históricos do porfiriato, e de Matilde Cristina Castellanos Haff. Os seus irmáns foron Alicia, Mario e Amalia.
Linus Pauling
Comezos da súa carreira científica
Os primeiros cinco anos da carreira de Pauling transcorreron en Caltech e foron moi produtivos, aplicando a mecánica cuántica ao estudo de átomos e moléculas; en seguimiento aos seus estudos de cristais utilizando a difracción dos raios X. Nese período, Pauling publicou ao redor de cincuenta artigos, e creou as cinco Regras de Pauling, desenvolvidas para determinar a estrutura molecular dos cristais complexos. En 1929, foi nomeado Profesor asociado, e ao ano seguinte recibiu o título de Profesor.
Diocese católica latina de Palencia
Territorio
O territorio da diocese coincide co da provincia de Palencia. A sé episcopal é a cidade de Palencia. O territorio está dividido en 455 parroquias, agrupadas en 9 arciprestados.
Historia
A cidade de Palencia foi destruída en 456 polo rei visigodo Teodorico II. Non se sabe con seguridade se antes de seren destruída Palencia era sé episcopal. Por outra parte, hai moitos datos sobre os bispos entre o século VI e o século VII nos documentos dos once concilios de Toledo.
Linus Pauling
Comezos da súa carreira científica
En 1930, Pauling tivo unha estancia de verán en Europa, na cal traballou no instituto de Arnold Sommerfeld. Durante esta estancia, Pauling viu a posibilidade de utilizar aos electróns para os estudos de difracción, da mesma xeito en que usara os raios X anteriormente. Ao seu regreso, construíu un aparello de difracción electrónica, auxiliado polo seu estudante L. Ou. Brockway. O aparello foi utilizado para estudar a estrutura molecular dun gran número de substancias químicas. En 1931, Pauling recibiu o Premio Langmuir, outorgado pola American Chemical Society, polo traballo científico máis significativo, realizado por un investigador menor de 30 anos.
En 1932, Pauling concibiu a noción de electronegatividade. Utilizando diversas propiedades das moléculas, especialmente a súa momento dipolar e a enerxía necesaria para romper enlaces, estableceu a escala de Pauling, útil para a predición da natureza de enlaces químicos. A escala asigna un valor de electronegatividade á maioría dos elementos químicos. Este valor, é unha medida da forza con que os átomos dunha molécula atráense entre si. Ese mesmo ano, Pauling publicou o que é considerado o seu artigo máis importante, no cal desenvolve o novel concepto de hibridación dos orbitais atómicos, e realiza unha análise do carácter tetravalente do carbono.
En Caltech, Pauling desenvolveu unha forte amizade con Robert Oppenheimer, quen traballaba na Universidade de California, Berkeley, e ía regularmente a Caltech como investigador e mestre. Entre os dous, Oppenheimer e Pauling planearon traballar xuntos na investigación de enlaces químicos. Oppenheimer efectuaría os cálculos matemáticos, e Pauling interpretaría os resultados. Con todo, os plans non callaron por completo, pois Pauling comezou a sospeitar que o seu amigo estábase aproximando demasiado á súa esposa Ava Helen. Nunha ocasión que Pauling estaba ausente traballando, Oppenheimer invitou a Ava Helen a atoparse en México. Ela rexeitou a invitación de inmediato, e avisou ao seu marido. Este incidente, e a indolencia con que Ava Helen o tomou, provocaron que Pauling dese fin á relación co científico de Berkeley, creando unha fría tensión que durou polo resto das súas vidas. Aínda que máis tarde Oppenheimer propuxo a Pauling ser o xefe de química do Proxecto Manhattan, Pauling rexeitou a proposta, argumentando que el era pacifista.
A natureza do enlace químico
Ao comezo da década de 1930, Pauling comezou a publicar as súas investigacións sobre a natureza do enlace químico, o cal levou ao seu famoso libro de texto The Nature of the Chemical Bond, publicado en 1939. Este libro é considerado un dos máis importantes traballos de química xamais publicados. Pódese ter unha idea da súa influencia con só recordar que nos primeiros trinta anos logo da súa primeira edición, o libro foi citado máis de 16.000 veces por outros autores. Isto convérteo na investigación máis citada como referencia no mundo científico. As investigacións nesta área valéronlle a Pauling o Premio Nobel de Química en 1954 "polas súas investigacións sobre a natureza do enlace químico e as súas aplicacións á determinación da estrutura das substancias complexas".
Orbital sp3|miniatura|dereita|120px Como parte das súas investigacións sobre a natureza do enlace químico, Pauling creou o concepto de hibridación dos orbitais atómicos. Mentres que os electróns son descritos utilizando os orbitais, s, p etcétera, Pauling observou que para describir o enlace nas moléculas, é preferible construír funcións que son unha mestura destes orbitais. Por exemplo, os orbitais 2s e 2p dun átomo de carbono, pódense combinar para formar catro orbitais equivalentes, chamados orbitais híbridos sp3. Estes orbitais híbridos poden describir mellor a existencia de compostos como o metano, de geometría tetraédrica. Así mesmo, o orbital 2s pode combinarse con dous orbitais 2p, formando tres orbitais equivalentes, chamados orbitais híbridos sp2, mentres que o terceiro orbital 2p non se hibrida. Esta estrutura permite describir aos compostos insaturados, como o etileno.
Outro dos terreos nos que Pauling estaba interesado, era a comprensión da relación entre os enlaces iónicos, nos cales os electróns son transferidos dun átomo a outro; e os enlaces covalentes, nos cales ambos átomos aportan electróns. Pauling demostrou que estes dous tipos de enlaces, son en realidade casos extremos, e que a maioría de enlácelos son en realidade unha mestura de enlace iónico con covalente. É neste terreo que a noción de electronegatividade é máis útil, pois a diferenza entre as electronegatividades dos átomos participantes nun enlace resulta ser a medida máis adecuada para predicir o grao de ionicidade dun enlace.
O terceiro tema que Pauling traballou, aínda no terreo dos enlaces químicos, foi a comprensión e descrición da estrutura dos compostos aromáticos; especialmente o benceno (C6H6), o composto máis simple dos aromáticos.
Estrutura do benceno|esquerda|210px|miniatura A estrutura do benceno sempre fora motivo de controversia entre os científicos, pois non quedaba clara o xeito na que seis átomos de carbono e seis de hidróxeno podían enlazarse satisfacendo todo o seu potencial de enlace. Ata ese momento, a mellor descrición sobre devandita estrutura, era a formulada polo químico alemán Friedrich Kekulé. Nela, Kekulé describía a esta estrutura como a transición rápida entre dúas estruturas onde se alternaban de posición enlácelos simples e dobres. Pauling propuxo unha estrutura intermedia, baseada na mecánica cuántica, que considera unha superposición das dúas estruturas de Kekulé. Máis adiante, este fenómeno recibiu o nome de resonancia.
En certo xeito, a resonancia é análoga ao fenómeno de hibridación dos orbitais atómicos, xa que consiste na combinación de varias estruturas electrónicas: nela, os orbitais de diferentes átomos de carbono combínanse para formar os orbitais& moleculares.
Investigacións en bioloxía molecular
A mediados da década de 1930, Pauling interesouse por unha nova discilpina científica. A comezos da súa carreira, el manifestara unha falta de interese polo estudo das moléculas biolóxicas. Con todo, en Caltech tivo oportunidade de tratar con biólogos de renome, como Thomas Hunt Morgan, Theodosius Dobzhansky, Calvin Bridges e Alfred Sturtevant. Pauling cambiou de opinión e comezou entón a estudar estas moléculas con interese, e grazas a unha bolsa de estudos da Fundación Rockefeller. Os seus primeiros traballos no tema, foron sobre a estrutura da hemoglobina. Chegou a poñer de manifesto que a estrutura da hemoglobina cambia dependendo de que a molécula capte ou perda un átomo de osíxeno. A raíz deste resultado, Linus Pauling decidiu estudar de forma máis precisa a estrutura das proteínas, utilizando a difracción de raios X. Con todo, a estrutura proteínica resultou ser moito máis difícil de determinar usando esta técnica, que a dos cristais minerais estudados anteriormente. Nesta década, o cristalógrafo británico William Astbury foi quen obtivo os mellores resultados usando raios X, pero cando Pauling intentou reinterpretar as súas observacións con axuda da mecánica cuántica en 1937, non o puido conseguir.
Diocese católica latina de Palencia
Historia
Os límites da diocese foron cambiados o 29 de decembro de 1059, e novamente o 25 de setembro de 1595, cando cedeu tres arciprestados para erixir a diocese de Valladolid.
En 1955 a diocese adaptou os seus límites territoriais, para facelos coincidir cos da provincia civil homónima.
Antonieta Rivas Mercado
Matrimonio e divorcio
O 27 de xullo de 1918, aos dezaoito anos, casou co consentimento do seu pai con Albert Edward Blair, inglés nado en 1890 que dende os dez anos residía nos Estados Unidos. Blair tiña inclinacións conservadoras e participou na Revolución Mexicana por ser amigo dos Madero. O 9 de setembro de 1919 naceu o fillo de ambos, Donald Antonio (Tonito) (Tonito casou coa escritora Kathryn Skidmore Blair en 1961). A finais de 1921, o matrimonio viviu nun rancho dos Madero en San Pedro de las Colonias, Coahuila, onde Antonieta levaba unha vida campestre.
Linus Pauling
Investigacións en bioloxía molecular
Foron necesarios once anos para que Pauling comprendese a orixe do problema. A súa análise matemática era correcto, pero os resultados de Astbury foron obtidos dun modo tal que as proteínas estaban inclinadas, respecto das posicións esperadas. Para explicar esta discrepancia, Pauling propuxo un modelo molecular da hemoglobina, no cal os átomos estaban posicionados en hélice, e aplicou esta idea ás proteínas en xeral.
Roquefort (queixo)
Esta variedade de queixo presenta unha masa de consistencia cremosa e esfarelada, con casca húmida e sabor acentuado e picante.
Feliciano Sanjurjo Silva
Feliciano Sanjurjo Silva foi un avogado e xornalista galego
Roquefort (queixo)
Na súa fabricación, así como na das variedades Gorgonzola e Camembert, son inxectados fungos (balores) na masa. No queixo roquefort inxéctase o sal e o fungo Penicillium roqueforti, para logo seguir por un proceso de maduración de tres meses. Son estes fungos os que desenvolven no roquefort a aparencia característica con veos verde-azulados, que lle dan o sabor especial.
Feliciano Sanjurjo Silva
Traxectoria
Foi presidente da carlista Junta católico-monárquica de Lorenzana y Alfoz (1870). Fundador e propietario de El Eco Mindoniense, colaborou en Las Riberas del Eo. Marchou a Arxentina en 1883. Retornou nos anos noventa. Foi xerente de Electricista Mindoniense.
Roquefort (queixo)
Ligazóns externas
ロックフォール