cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio de Lasesarre
Chamado coloquialmente o Circo ou o Parchís polo seu tipo de butacas, ten por nome oficial Lasesarre, do mesmo xeito que o campo vello.
IMAP
IMAP é un acrónimo inglés de Internet Message Access Protocol, Protocolo de rede de acceso a mensaxes electrónicas almacenadas nun servidor. Mediante IMAP pódese ter acceso ao correo electrónico dende calquera equipo que teña unha conexión a Internet. Unha vez configurada a conta IMAP, pode especificar os cartafoles que desexa mostrar e os que desexa ocultar, esta característica faino distinto do protocolo POP.
Mecha (robot)
O termo mecha (メカ) pode facer referencia tanto á idea científica como ó xénero de ciencia ficción que se centra en robots xigantes ou máquinas (mechs) controladas por persoas. Os mechas son representados de maneira común robots móbiles humanoides. O termo provén do xaponés (meka) que á súa vez é unha abreviación do préstamo inglés mekanikaru ('mecánico'), mais en xaponés é un termo máis inclusivo, sendo "robot" (robotto) ou "robot xigante" un termo máis específico.
Estas máquinas varían moito en tamaño e forma, pero distínguense dos vehículos pola súa aparencia e tamaño humanoides ou biomórficos, máis grande ca un humano. Existen diferentes subxéneros, con diferentes connotacións de realismo. O concepto de Super Robot e Real Robot son dous exemplos que se atopan no anime xaponés. O termo tamén pode referirse a plataformas robóticas humanoides ou non humanoides pilotadas no mundo real. Ademais, no contexto xaponés orixinal da palabra, "mecha" pode referirse a maquinaria / vehículos móbiles (incluídos avións) en xeral, tripulados ou doutro tipo.
Leiro, Rianxo
alt=Igrexa de Santa María de Leiro.|miniatura|Igrexa de Santa María de Leiro. Santa María de Leiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Rianxo. Segundo o padrón municipal (INE 2018) tiña 953 habitantes (482 mulleres e 471 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.075 habitantes e ao ano 2013 cando tiña 1.019 habitantes.
Bráithreachas na Poblachta
miniatura|dereita|220px|O Executivo dos Fenianos Irlandeses entre o que se atopan algúns membros fundadores da Irmandade Republicana Irlandessa como [[James Stephens, Charles Kickham, John O'Connor, John O'Leary, Thomas Clarke Luby, Denis Dowling Mulcahy, William Roantree e Jeremiah O'Donovan Rossa.]] A Bráithreachas na Poblachta (en inglés Irish Republican Brotherhood, e en galego, Irmandade Republicana Irlandesa) foi unha organización armada clandestina irlandesa que operou na illa entre 1858 e 1924 co obxectivo de conseguir unha "República irlandesa independente e democrática".
Leiro, Rianxo
Festas
As festas de Leiro na honra á Virxe do Carme celébranse o segundo fin de semana de outubro.
Bráithreachas na Poblachta
Historia
Fundada en 1858 por James Stephens, Thomas Clarke, John O´leary e Charles Kickham para combater a dominación británica, tras a prohibición por parte destes do xornal republicano Irish People iniciou a loita armada na chamada Revolución Feniana (1867), que fracasaría. Tras pasar case 50 anos desenvolvendo unha escasa actividade, pasou a xogar un papel destacado no Alzamento de Pascua de 1916 e na Guerra de Independencia Irlandesa acontecida entre 1919 e 1921. O tratado de paz que puxo fin ao conflito supuxo a división en dous bandos da organización, entre os que o acataron, liderados por Michael Collins e os que o rexeitaron, baixo o mando de Ernie O'Malley. A derrota destes últimos culminou coa disolución da Irmandade polo seu último líder, Richard Mulcahy, ao considerar que os obxectivos xa foran cumpridos.
A Barroca
O topónimo galego A Barroca pode referirse a:
Sobral
O topónimo galego Sobral pode referirse a:
MIME
En 1991 a IETF (Internet Engineering Task Force) comenzou a desenvolver esta norma e dende 1994 todas as extensións MIME están especificadas de forma detallada en diversos documentos oficiais dispoñibles en Internet (RFC 2045-2049).
Na actualidade ningún programa de correo electrónico ou navegador de Internet pode considerarse completo se non acepta MIME nas súas diferentes facetas (texto e formatos de ficheiro).
Mecha
O termo mecha pode referirse a :
Chans
O topónimo galego Chans é un orónimo que indica un terreo plano. Pode referirse a:
Complexidade específica
A complexidade específica é un argumento proposto por William Dembski e usado por el e outros para promover o deseño intelixente. De acordo con Dembski, o concepto ten a intención de formalizar a propiedade que destaca os padróns que son tanto específicos canto complexos. Dembski defende que a complexidade específica é unha ferramenta confiábel para encontrar sinais de deseño realizado por un deseñador intelixente, un principio central do deseño intelixente que Dembski defende en oposición a teoría da evolución. O concepto de complexidade específica considérase xeralmente matematicamente insalubre e até hoxe non foi utilizado como base para traballos independentes posteriores, sexa nas áreas da teoría da información, da teoría da complexidade, ou na bioloxía. A complexidade específica é un dos dous principais argumentos utilizados polos defensores do deseño intelixente, sendo o outro a complexidade irredutíbel.
Na literatura do deseño intelixente, un axente intelixente é un que escolle entre posibilidades diferentes e causa, por medios e métodos sobrenaturais, o xurdimento da vida. A complexidade específica é o que Dembski define como un "filtro explicativo" que pode recoñecer o deseño ao detectar informacións complexas específicas (ICE). O filtro baséase na premisa de que as categorías de regularidade son, de acordo con Dembski, "mutuamente exclusivas e exahustivas". A información complexa específica detecta o deseño porque detecta o que caracteriza a unha actividade intelixente; detecta a realización dunha entre varias posibilidades competidoras.
Un estudo realizado por Wesley Elsberry e Jeffrey Shallit afirma que "o traballo de Dembski está cheo de inconsistencias, equivocacións, uso falso da matemática, débil calidade académica, e interpretacións equivocadas dos resultados doutros". Outra obxección menciona os cálculos de probabilidade de Dembski. De acordo con Martin Nowak, un profesor de matemática e bioloxía evolutiva da universidade de Harvard. "Nós non podemos calcular a probabilidade do xurdimento do ollo. Nós non posuímos a información para facer os cálculos". Outros críticos tamén rexeitan a aplicación da complexidade específica para inferir deseño como un argumento da ignorancia.
Pete Best
Pete Best, nado o 24 de novembro de 1941 en Madrás (Raj Británico), é un músico británico, principalmente coñecido por ser o batería orixinal da banda The Beatles, cos que comezou a tocar en 1959 e permaneceu ata o 16 de agosto de 1962, pouco despois da primeira audición para EMI Records, sendo substituído por Ringo Starr.
Novell GroupWise
Novell GroupWise é unha solución de software colaborativa completa que mantén aos traballadores informados mediante correo electrónico, calendario, mensaxería instantánea, manexo de tarefas e manexo de contactos e documentos.
Eosuquios
Os eosuquios (Eosuchia) son unha orde extinta de réptiles diápsidos. Dependendo de en que taxons son incluídos a orde pode abranguer desde o Carbonífero tardío ao Eoceno, pero o consenso actual é que os eosuquios están restrinxidos ao intervalo que vai do Permiano ao Triásico.
Eosuchia foi inicialmente definido para incluír todos os réptiles "tecodontos" que non tiñan fiestra anteorbital, pero posuían tabulares, postparietais e grandes forames pineais (Broom, 1914). Broom acuñou o termo como unha nova suborde para o fósil Youngina.
Unha definición que sirva para a inclusión dun animal na orde é difícil: é case máis fácil facer unha lista dos réptiles diápsidos primitivos que non foron incluídos nela nun momento ou outro. A orde practicamente foi tratada como un caixón de xastre para os diáosidos que non eran obviamente lepidosauros ou arcosauros. Unha consecuencia foi a suxestión feita por Romer da orde alternativa Younginiformes, que se aplicaría estritamente a aquelas formas coa primitiva forma diápsida, en concreto, co arco máis inferior completo a medida que os ósos cuadratoxugal e xugal do cranio se encontran.
Un fósil que constantemente foi clasificado como eosuquio foi Youngina, un pequeno réptil do tamaño dun lagarto do Perminao superior de Suráfrica. Este e un par doutros xéneros, que poden ser ou non sinónimos de Youngina, constitúen a familia Younginidae.
Os tangasáuridos, unha familia que comprende formas aparentemente adaptadas a nadar en auga doce, tamén adoitan incluírse.
Nalgunhas filoxenias Eosuchia foi tratado (probablemente de forma errada) como un grupo irmán dos taxons de lepidosauros Squamata e Rhynchocephalia.
Clasificación
Eosuchia s.s. (Syn:Younginiformes)
Duxame, Vila de Cruces
San Miguel de Duxame é unha parroquia do concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2012 tiña 66 habitantes (36 mulleres e 30 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 97 habitantes.
Xeografía
Está situada ao N-NW da capital, cunha orografía relativamente plana con lixeira inclinación orientada ao sur.
Igrexa
Data do século XVIII. A planta e unha cruz grega dunha soa nave e dúas ábsidas. A cuberta e unha bóveda de canón. A porta principal está formada a base de arquivoltas tóricas en medio punto peraltado. A torre do campanario é de tres corpos, e o presbiterio está debaixo dunha bóveda de canón que apoia nun arco de medio punto peraltado.
A igrexa foi unha doazón de Domingo Antonio Otero Bermúdez de Soutomaior nado na casa grande de Duxame e nese momento alguacil da cidade de Manila. Tamén foi doada por esta familia a imaxe do San Miguel feito en marfil e desaparecido no 1977.
Arquitectura civil
Duxame conta cun pazo procedente dos Otero, coñecido como Casa de Outeiro ou Casa Grande de Duxame.
Ligazón de Duxame co apelido Otero
Algunhas polas dos Otero pasaron a Galicia, onde formaron as casas solariegas en Duxame, Vista Alegre (concello de Vilagarcía de Arousa), Cedeira, San Simón de Cacheiras, Palmeira e Santa María de Reboreda. Outras polas desta liñaxe estendéronse pola Arxentina e o Novo Reino de Granada (Colombia), deste último destaca Blas de Otero, capitán de Milicias de Magangué; e Andrés de Otero y Noya, fillo do anterior, que foi rexedor, correxedor e alcalde de Santafé de Bogotá, e que posuíu unha importante fortuna, sendo voz común que gardaba nun armario 200.000 pesos en onzas.
The Telescopes
The Telescopes é unha banda inglesa de noise, space rock, dream pop e psicodelia formada en 1987 por Stephen Lawrie, con influencias de artistas como Suicide, The Velvet Underground e The 13th Floor Elevators. Levan editados un total de seis álbums dende a súa estrea con Taste, publicado en 1989.
Tarrío, Goiriz, Vilalba
Tarrío é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O Monte, Deiro, Vilanova de Arousa
O Monte é un lugar da parroquia de Deiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 242 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 124 eran mulleres e 118 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 252 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 191.
Fausto (Goethe)
Fausto (en alemán, Faust) é un poema dramático de Johann Wolfgang von Goethe, publicado por primeira vez en dúas partes: en 1808 a primeira parte, Faust: der Tragödie erster Teil (Fausto: Primeira parte da traxedia) e en 1832 a segunda parte Faust: der Tragödie zweiter Teil (Fausto: Segunda parte da traxedia). Fausto está considerado o mellor poema longo da literatura moderna europea.
Edicións
A obra foi traducida ao galego por Lois Tobío, distinguida co premio Plácido Castro de tradución.
En 1932 Ramón Otero Pedrayo traducira un anaco do Fausto, o diálogo do protagonista co centauro Quirón. O texto foi publicado xunto coa conferencia "Lembranza de Goethe", lida en Ourense o 6 de marzo dese ano.
Enrique Lorenzo Docampo
Enrique Lorenzo Docampo, nado en Vigo o 16 de novembro de 1892 e finado na mesma cidade en 1981, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Logo de estar emigrado na Arxentina entre 1911 e 1915, regresou á súa cidade natal para comezar a actividade empresarial. No barrio de Teis fundou en 1919 unha empresa caldeireira, co tempo reconvertida no estaleiro Factorías Vulcano-Enrique Lorenzo y Cía, que tivo o seu maior período de actividade na década de 1960, en pleno auxe do sector da construción naval. En 1958 fundou en Meira a empresa conserveira Conservas La Guía, activa até 1981.
En 1963 foi nomeado presidente da Deputación Provincial de Pontevedra, permanecendo no cargo até 1970. Foi procurador en Cortes como representantes de Deputacións Provinciais (1963-1970). Amais, formou parte de diversas iniciativas económicas, deportivas e sociais. Foi membro da xunta directiva da Cámara Oficial de Comercio, Industria e Navegación local, conselleiro do Banco de Vigo, censor de contas de Tranvías eléctricos de Vigo, presidente do Centro de Hijos de Vigo, fundador e primeiro presidente do Real Aero Club de Vigo, e directivo do Club de Campo de Vigo.
En 1963 recibiu o Paul Tissandier Diploma de mans da Fédération Aéronautique Internationale pola súa achega á aviación deportiva.
José García Nieto
José García Nieto, nado en Oviedo o 6 de xullo de 1914 e finado en Madrid o 27 de febreiro de 2001, foi un poeta e escritor español, gañador do Premio Cervantes en 1996 polo conxunto da súa obra, e membro, canda Gabriel Celaya, Blas de Otero e José Hierro, da xeración poética da posguerra española.
Traxectoria
José García Nieto, naceu na localidade asturiana de Oviedo, o 6 de xullo de 1914, no nº 8 da rúa Portugalete (hoxe Melquíades Álvarez nº 6). Os seus pais foron José García Lueso e María de La Encarnación Nieto Fernández. O pai, que tiña a carreira de dereito, dedicouse ao xornalismo. Quedou orfo de pai aos 9 anos e coa súa nai viviu en Zaragoza, Toledo e mais Madrid, onde estudou bachalerato e creou os seus primeiros versos. Ao estalar a Guerra Civil española (1936-1939), ocupou o posto de secretario do Concello de Chamartín de la Rosa (ao que logo absorbieu o Concello de Madrid). Logo dunha detención sen cargos en 1939 pasou a cesante e quedou mobilizado para co seu batallón instalarse en Valencia, durante uns meses, e á volta volvérono prender e tras sete meses en prisión quedou libre sen cargos e puido volver ao seu antigo posto en Chamartín de la Rosa.
En 1940 publicou o seu primeiro libro de poemas, Visperas hacia ti, e desde entón dedicouse á literatura, especialmente á poesía, ao teatro, incluíndo a adaptación de clásicos españois, e ao guión cinematográfico. Recibiu numerosos galardóns, así en  1950 obtivo o Premio Adonáis por Dama de soledad, en 1955 logrou o Premio Fastenrath da Real Academia Española por Geografía es amor, en dúas ocasións, en 1951 e 1957, o Premio Nacional de Literatura. e en 1980 o Premio Mariano de Cavia de periodismo. En 1987 logrou o Premio González-Ruano de xornalismo e en 1996 concédenlle o Premio Cervantes polo conxunto da súa obra.
Como xornalista foi director das revistas Garcilaso, Poesía Española e a súa continuadora Poesía Hispánica. Nelas publicaron, entre outros escritores e poetas Luis Rosales, Leopoldo Panero, María Victoria Atencia, Juan José Cuadros, Ramón de Garciasol, Manuel Álvarez Ortega, Juan Antonio Villacañas, Juan Van Halen, Concha Lagos, Carlos Murciano, Francisco Umbral, Angelina Gatell, Jorge Teillier e mais José Miguel Ullán.
O 28 de xaneiro de 1982 Real Academia Española elixiuno académico, e pasou a ocupar a cadeira "i" que deixara vacante José María Pemán.
Hidroidolinos
miniatura|240px|[[Hydra vulgaris]] A dos hidroidolinos (Hydroidolina) é unha subclase de cnidarios da clase dos hidrozoos.
Inclúe as hidras, as hidromedusas e varios organismos mariños afíns, algúns dos cales (os pertencentes á familia dos milepóridos) que crecen en grandes e elegantes colonias de pólipos formadores de arrecifes coralinos, xa que son corais hermatípicos.
Comprende o groso dos parafiléticos "Hydroida", que foron unha das principais agrupacións da clase dos hidrozoos en clasificacións máis antigas. Inclúe, con todo, as colonias altamente avanzadas dos sifonóforos, que non foron incluídas nos "Hydroida".
Nos hidroidolinos adoita predominar a fase de pólipo, e as colonias acostuman seren polimórficas e dioicas; todos os pólipos dunha colonia proveñen, por reprodución asexual (xemación), dun só pólipo proxenitor.
En moitos casos, as medusas non chegan a separarse da colonia, quedando reducidas a gonóforos ou esporosacos.
Descrición
A subcalse foi descrita no ano 2000 polo zoólogo estadounidense Allen G. Collins, no seu traballo "Towards understanding in the phylogenetic history of Hydrozoa: hypothesis testing with 18S gene sequence data", en C. E. Mills, F. Boero, A. Migotto & J. M. Gili, eds. "Trends in Hydrozoan Biology - IV". ''Sci. Mar''. 64 Supl. 1: 5-22.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido (2020), a subclase coñeceuse tamén polos sinónimos:
Ordes
A sublcase subdivídese nas tres seguintes ordes:
Gobernantes muiscas
dereita|miniatura|250px|Mapa do territorio muisca Gobernado polo zaque en amarelo, polo zipa en verde. A rexión central das terras altas colombianas estivo controlada por gobernantes muiscas cando os conquistadores españois chegaron á rexión. Estaban organizados nunha Confederación muisca, que tiña dous gobernantes; o zipa que era o gobernante da zona sur con capital Bacatá, hoxe coñecida como Bogotá, e o zaque que era o gobernante da zona norte con capital en Hunza, hoxe coñecida como Tunja.
Xavier Vence
Xavier Vence Deza, nado en Álceme (Rodeiro) o 19 de xaneiro de 1961, é un economista, escritor e político galego, portavoz nacional do BNG desde o 17 de marzo de 2013 ao 28 de febreiro de 2016. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 2012.
Traxectoria
Catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela, foi director do IDEGA entre 1991-95. Profesor convidado por diferentes universidades estranxeiras, ten formado parte de diversos comités de expertos de organismos internacionais. É coordinador do grupo de investigación ICEDE (Innovación, Cambio Estrutural e Desenvolvemento) da Universidade de Santiago e da Área de Economía do Seminario de Estudos Galegos.
Coordina a Rede REPENSeI (Regulación, Estratexias e Políticas para a Emerxencia de Novos Sectores Innovadores), e é membro do consello de redacción de A Trabe de Ouro, así como do consello científico da Revista Galega de Economía e da Revista Principios. Colaborador habitual da revista Tempos Novos e noutros medios como a Radio Galega, Xornal de Galicia ou Sermos Galiza.
Na XIV Asemblea Nacional, celebrada o 17 de marzo de 2013, foi nomeado portavoz nacional do BNG. Cesou no cargo na XV Asemblea Nacional celebrada na Coruña o 28 de febreiro de 2016.
Obra en galego
miniatura|dereita|Xavier Vence na XXVII [[Semana Galega da Filosofía]]
Rianxo, Rianxo
Santa Comba de Rianxo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Rianxo. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4.856 habitantes (2.418 homes e 2.438 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que representa un aumento en relación ao ano 2004 (cando tiña 4.374 habitantes) e ao ano 1999 (cando tiña 4.251 habitantes).
Esta parroquia e mais a de Leiro, do mesmo concello, son os únicos puntos de Galicia nos que se conserva o uso dialectal do xerundio conxugado.
Festas
As festas patronais celébranse no mes de setembro, na honra á Virxe de Guadalupe; é unha romaría de moita sona en toda a comunidade.
Bestar, Cospeito
Santa María de Bestar é unha parroquia do concello de Cospeito na comarca da Terra Chá, pertencente ao arciprestado da Terra Chá. En 2010 tiña 73 habitantes (39 homes e 34 mulleres) repartidos en 2,5 km² e agrupados en 6 entidades de poboación.
Inmunodeficiencia
A imunodeficiencia é o estado no cal a capacidade do sistema inmunitario de loitar contra as enfermidades infecciosas é deficiente (comprometida) ou nula. A inmunodeficiencia pode tamén diminuír a inmunovixilancia do cancro, que exerce o sistema inmunitario para detectar e eliminar tumores. Moitos casos de inmunodeficiencia son adquiridos ao longo da vida (secundarios), pero tamén hai algunhas persoas que nacen con defectos xenéticos que afectan ao seu sistema inmunitario e teñen inmunodeficiencias primarias desde o nacemento. Tamén presentan unha inmunodeficiencia os pacientes sometidos a transplantes que toman medicación para suprimir o seu sistema inmunitario como medida contra o rexeitamento do transplante, e tamén as persoas que padecen dun sistema inmunitario sobrerreactivo. Unha persoa que ten unha inmunodeficiencia de calquera tipo dise que está inmunocomprometido. Unha persoa inmunocomprometida pode ser especialmente vulnerable a infeccións oportunistas, ademais das infeccións normais que poderían afectar a calquera.
Polo compoñente afectado
En realidade, a inmunodeficiencia a miúdo aecta a múltiples compoñentes, como por exemplo na inmunodeficiencia combinada severa (que é unha inmunodeficiencia primaria) e a síndrome de inmunodeficiencia adquirida (que é secundaria).
Primaria ou secundaria
A distinción entre inmunodeficiencias primaria e secundaria está baseada, respectivamente, en se a causa se orixina no propio sistema inmunitario ou ben se é debida á insuficiencia dun compoñente de apoio do sistema inmunitario ou un factor externo a el.
Inmunodeficiencia primaria
Varias enfermidades raras presentan un aumento da susceptibilidade ás infeccións desde a nenez. As inmunodeficiencias primarias tamén se coñecen como inmunodeficiencias conxénitas. Moitos destes trastornos son hereditarios e son autosómicos recesivos ou están ligados ao cromosoma X. Coñécense unhas 80 síndromes de inmunodeficiencia primaria; agrúpanse xeralmente segundo a parte do sistema inmunitario que está funcionando mal, como os linfocitos ou os granulocitos.
O tratamento das inmunodeficiencias primarias depende da natureza do defecto, e pode implicar a administración de anticorpos, tratamento a longo prazo con antibióticos e nalgúns casos transplante de células nai.
Inmunodeficiencia secundaria
As inmunodeficiencias secundarias, tamén chamadas inmunodeficiencias adquiridas, poden ser orixinadas por varios axentes inmunosupresores, como por exemplo, malnutrición, envellecemento e determinadas medicacións (por exemplo, quimioterapia, certas drogas antirreumáticas, drogas inmunosupresoras administradas despois dun transplante de órganos, glicocorticoides). Cando se fala de medicacións, o termo inmunosupresión refírese xeralmente tanto aos efectos beneficiosos coma aos potencialmente adversos da diminución do funcionamento do sistema inmune, en tanto que o termo inmunodeficiencia refírese xeralmente só aos efectos adversos do aumento de risco de infección.
Moitas doenzas específicas causan directa ou indirectamente inmunosupresión. Isto inclúe moitos tipos de cancro, particularmente os de medula ósea e células sanguíneas (leucemia, linfoma, mieloma múltiple), e certas infeccións crónicas. A inmunodeficiencia é tamén unha marca distintiva da SIDA, causada polo virus VIH. O VIH infecta directamente a un pequeno número de células T axudantes, e tamén prexudica a outras respostas inmunitarias indirectamente.
Inmunodeficiencia e autoinmunidade
Hai un gran número de síndromes de inmunodeficiencia que presentan características clínicas e de laboratorio de autoinmunidade. A capacidade diminuída do sistema inmunitario de eliminar as infeccións nestes pacientes pode ser responsable de causar a autoinmunidade por medio da activación permanente do sistema inmunitario.
Un exemplo é a inmunodeficiencia variable común (CVID) na que se presentan varias enfermidades autoinmunitarias, como por exemplo, a enfermidade inflamatoria intestinal, trombocitopenia autoinmune e enfermidade tiroide autoinmune.
A linfohistiocitose hemofagocítica familiar, unha inmunodeficiencia primaria autosómica recesiva, é outro exemplo. Nestes pacientes é común observar pancitopenia, erupcións cutáneas, linfoadenopatía e hepatoesplenomegalia. Crese que o responsable é a presenza de múltiples infeccións virais non resoltas debido á falta do encima perforina.
Naagammaglobulinenia ligada ao X, ademais de infeccións recorrentes ou crónicas, tamén se poden observar moitas enfermidades autoinmunes como a artrite, anemia hemolítica autoinmune, escleroderma e diabetes tipo I.
Na enfermidade granulomatosa crónica son frecuentes as infeccións bacterianas e fúnxicas recorrentes e a inflamación crónica intestinal e dos pulmóns. A enfermidade granulomatosa crónica é causada pola diminución da produción do encima NADPH oxidase por parte dos neutrófilos.
En pacientes con enfermidade granulomatosa de liña media obsérvanse mutacións RAG hipomórficas (nos xenes dos encimas RAG). Esta enfermidade granulomatosa é un trastorno autoinmune común en pacientes da enfermidade de Wegener e linfomas de células NK/T.
Chappal Waddi
O Chappal Waddi é unha montaña que con 2.419 metros constitúe a maior elevación orográfica de Nixeria.
Situación
Está comprendido dentro da área do Parque Natural de Gashaka-Gumpti.
Nome
O seu nome significa "Monte da Morte".
Exclamación
Unha exclamación é un vocábulo ou secuencia lingüística que manifesta emoción, sorpresa ou ánimo. Tamén pode ser unha figura retórica na cal se expresa de forma exclamativa un sentimento ou idea (véxase exclamación retórica). Por outra banda, ás veces fálase de exclamación como signo de exclamación.
Hannes Alfvén
Hannes Olof Gösta Alfvén, nado en Norrköping en 1908 e finado en Djursholm en 1995, foi un astrofísico sueco. Premio Nobel de Física en 1970, compartido con Louis Neel.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da magnetohidrodinámica, descubriu as Ondas de Alfvén, ondas transversais xeradas nun plasma situado dentro dun campo magnético.
Igrexa de Silte
A igrexa de Silte (sueco: Silte kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Silte, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Arquitectura
Trátase dunha igrexa medieval case inalterada. De forma pouco común, incluso as aperturas das fiestras son orixinais. Estás, así como os portais, están decoradas con aderezos de pedras con cores alternas. O portal sur tamén está decorado con ornamentos tallados en estilo nórdico. Unha das fiestras do coro contén algúns paneis orixinais das vidreiras, que datan do tempo da construción da igrexa. O interior está decorado con frescos de catro períodos distintos. O conxunto máis antigo é de cando se levantou o edificio e é puramente ornamental. Na parede occidental da nave hai varios frescos de ao redor do ano 1300 representando a varios santos. Preto do anterior hai un fresco que representa escenas da Paixón de Cristo, realizado durante o século XV. Un último conxunto, do ano 1495, adorna a parede sur da nave.
A igrexa ten dúas pezas de mobiliario que destacan: o retablo e a pía bautismal. O retablo é único no seu estilo en Gotland. As súas ás externas están pintadas e representan a San Miguel, María e, na parte traseira, a anunciación. Esas pinturas datan de ao redor do ano 1500. O panel central está decorado con esculturas de madeira que representan o Xuízo Final e son do século XIII. A pía bautismal é de finais do século XII e polo tanto máis antiga que a igrexa de pedra. Foi realizado por Master Sigraf e está ricamente esculpida. A meirande parte do resto do mobiliario data do ano 1902, cando se levou a cabo unha restauración. Porén, o púlpito é de mediados do século XVIII.
Despotismo
O despotismo é unha forma de goberno na que o poder se atopa nas mans dun só gobernante. Nesta, os súbditos son trátados como escravos. A diferenza da ditadura ou da tiranía, neste caso non depende de se o gobernante tiver condicións para se impor ao pobo, senón de que pobo non tiver condicións de se expresar e gobernarse, deixando o poder nas mans dun só, por medo ou por non saber o que facer. No despotismo, segundo Montesquieu, só un só goberna, sen leis e sen regras, ficando todo somentido á súa vontade e o seu capricho.
O despotismo é, sen dúbida, a forma máis simple de goberno. Está baseado nun concepto simple: o poder ten a razón. Nunha sociedade despótica, o poder é mantido incuestionabelmente polos que ostentan o poder co apoio das forzas armadas. Por causa da opresión experimentada neste tipo de réxime, os déspotas frecuentemente perciben que a súa capacidade de controlar a poboación precisa do uso de forzas armadas para tal control, especialmente nas cidades.
Alén diso, por ser unha forma de goberno tan centralizada, o despotismo ten dificultades para a xestión eficaz, tal como combater eficazmente a corrupción.
Scribonius Largus
Scribonius Largus, foi un médico do século I que serviu na corte do emperador romano Claudio (anos 41-54), e que o acompañou na conquista de Britania.
Historia e características
No ano 47, por requirimento de Caius Julius Callistus, o liberto do emperador, compilou unha das primeiras farmacopeias: unha lista de 271 prescricións (De Compositione Medicamentorum), a maior parte debidas a el mesmo, aínda que recoñece a súa débeda cos seus titores, amigos e outros escritos de médicos eminentes. Tamén incluíu remedios tradicionais. Dise que as obtiña sen reparar nos medios, incluído o suborno. A obra non ten pretensións de estilo e contén moitos coloquialismos. A súa maior parte foi trasnscrita sen citar a procedencia por Marcellus Empiricus) en De Medicamentis Empiricis, Physicis, et Rationabilibus (c. 410), obra de gran valor para a corrección do texto de Largus.
A relación dos médicos coa esposa do emperador, Mesalina, era bastante problemática. Un dos seus colegas, Vecio Valente, foi acusado de adulterio con ela.
Algunhas pasaxes da súa obra fanlle ser considerado un dos precursores do humanismo médico e moi citado en cuestións de ética médica, pois entendía a súa actividade como unha profesión (professio, no sentido sacerdotal de "vocación" e no sentido de obrigación moral que esixe un comportamento virtuoso) e establecía como requisito do médico ser "un bo home, experto na arte e a ciencia do medicamento e cheo de misericordia e humanidade
A edición moderna das Compositiones por S. Sconocchia (Teubner 1983), substitúe a antiga edición de G. Helmreich (Teubner 1887).
Río Volta
O río Volta é un río da África occidental que nace en Burkina Faso (anteriormente Alto Volta). O río principal recibe o nome de Volta Negro e ten unha lonxitude total de 1.500 quilómetros. Trátase dun río de augas profundas, veloces e amarelentas, carecendo de portos.
Os seus dous afluentes máis importantes son o Volta Branco e o Volta Vermello, afluente do primeiro.
Alí atópase o Lago Volta, o pantano máis grande do mundo.
McDonnell FH Phantom
O McDonnell FH Phantom foi un caza bimotor deseñado durante a segunda guerra mundial para a Armada dos Estados Unidos. O Phantom foi o primeiro reactor puro en aterrar nun portaavións estadounidense e o primeiro despregado polo Corpo de Marines. Aínda que o seu tempo de servizo en primeira liña foi relativamente breve, axudou a probar aos líderes da Mariña a viabilidade dos reactores baseados en portaavións. Ademais, foi o primeiro caza exitoso de McDonnell, levando ao desenvolvemento do seu sucesor, o McDonnell F2H Banshee, un dos dous cazas navais máis importantes da Guerra de Corea, que tamén establecería a McDonnell como un importante provedor de avións da Armada. Só se fabricaron 62 FH-1 antes de que a produción cesase para construír o máis potente F2H Banshee.
O FH Phantom foi orixinalmente coñecido como FD Phantom, pero a designación cambiouse cando o avión entrou en produción.
Pelecaniformes
Os pelecaniformes son unha orde de aves acuáticas medianas e grandes de distribución mundial. Teñen patas con catro dedas palmadas (membrana interdixital). A maioría ten un parche na gorxa de pel espida (parche gular). Hai aproximadamente 57 especies. Aliméntanse principalmente de peixes, luras, especies mariñas en xeral. Aniñan en colonias, son aves monógamas, os pitos son nidícolas xeralmente.
Taxonomía
Recentes investigacións microbiolóxicas suxeriron que as semellanzas entre os Pelecaniformes son o resultado dunha evolución converxente en lugar de devanceiros en común, e que o grupo é polifilético. Sibley, mediante hibridación de ADN puxeron as familias contidas dentro de Pelecaniformes xunto cos mascatos, corvos mariños, ibis. Os voitres mundiais, cegoñas, pingüíns, albatros, petreis, como un grupo subalterno dentro dunha orde moi espallada tradicionalmente clasificada como Ciconiiformes, un movemento radical que, aínda que non foi completamente aceptado foi moi influente.
Auga
O termo auga refírese xeralmente á substancia no seu estado líquido, aínda que se pode atopar na súa forma sólida, chamada xeo, e na súa forma gaseosa, chamada vapor. A auga é abundante no Universo, inclusive na Terra, onde cobre aproximadamente o 71% da superficie da codia terrestre. Localízase principalmente nos océanos, onde se concentra o 96,5% do total. Os glaciares e os casquetes polares representan o 1,74%, mentres que os depósitos subterráneos, o permafrost e os glaciares continentais representan o 1,72%. O 0,04% restante distribúese en orde decrecente entre lagos, humidade do solo, atmosfera, encoros, ríos e é o maior constituínte dos fluídos dos seres vivos
Bergen
Bergen é a segunda cidade máis grande de Noruega. A cidade atópase situada na costa suroeste do país, no condado de Hordaland, cuxo centro está situado entre un grupo de montañas coñecidas como de Syv Fjell ("As Sete Montañas"). A poboación da cidade era de 242.854 habitantes a 1 de abril de 2006, segundo o Instituto Nacional de Estatística de Noruega (Statistisk sentralbyrå).
Auga
As temperaturas do planeta permiten a ocorrencia da auga nos seus tres estados físicos principais, pasando dun estado a outro nun ciclo continuo. A auga líquida, que en pequenas cantidades é incolora, mais en grandes volumes manifesta unha coloración azulada, pode atoparse como auga doce (en ríos, lagos, e montañas), ou como auga salgada nos mares e océanos que cobren case tres cuartos da superficie do planeta. No estado sólido, as masas de xeo concéntranse principalmente nas rexións polares e, no estado gasoso, o vapor de auga forma parte da atmosfera terrestre. A 0 °C (273 aproximadamente na escala Kelvin) atópase en estado sólido como xeo, e ferve a aproximadamente a 100 °C. O punto de xeación* espontánea atópase preto dos 233 K.
A auga posúe unha serie de características peculiares, coma a dilatación anómala, a alta calor específica e a capacidade de disolver un gran número de substancias. De feito estas peculiaridades favoreceron o xurdimento nos océanos primitivos da vida e a súa evolución. Tódolos seres vivos existentes precisan dela para a súa supervivencia, constituíndo a base de todo organismo pluricelular. A maior parte dos animais e vexetais conteñen unha alta porcentaxe de auga, e son poucas as especies que poden sobrevivir nos lugares onde esta é escasa (desertos e outras zonas áridas).
Bergen
Bergen está recoñecida como a capital non oficial da rexión coñecida como Noruega occidental, e é coñecida tamén como a porta aos coñecidos fiordes noruegueses e por iso comezou a ser a un dos máis grandes portos cruceirísticos non só de Noruega se non tamén do mundo.
Auga
Na natureza nunca se atopa en estado puro, senón mesturada con minerais e outras moitas substancias. Aínda que os océanos cobren a maior parte da superficie terrestre, a súa auga é inadecuada para o consumo humano por culpa da súa salinidade. Só unha pequena fracción dispoñíbel sobre a superficie dos continentes que contén poucos sales disolvidos, a auga doce, é apta para o consumo directo. Con todo, a súa distribución non é uniforme, o que fai que diversas rexións sufran de escaseza hídrica. As actividades humanas, principalmente a agricultura, necesitan grandes cantidades de auga que, ao seren retiradas do seu leito natural superficial ou dos acuíferos subterráneos, ten afectado negativamente na súa distribución sobre os continentes.
Bergen
Bergen é a cidade máis chuviosa de Escandinavia con 235 días de precipitación ao ano (2248 mm).
Auga
A polución hídrica prexudica a calidade da auga e, xa que logo, a biodiversidade, o abastecemento de auga e a produción de alimentos. Ademais, unha parte considerábel da poboación mundial aínda non ten acceso á auga potábel, o que trae diversos problemas de saúde. A auga é indispensábel no modo de vida da humanidade, de forma que está fortemente ligada á cultura de tódolos pobos da Terra. Diante dos problemas derivados do mal uso dos recursos hídricos, xorde unha nova consciencia de que é necesario utilizar a auga racionalmente.
Bergen
Historia
A cidade de Bergen foi fundada no s.XI polo rei Olav Kyrre no ano 1070. Celebrou o seu 9º centenario en 1970. Foi a capital de Noruega no s.XIII ata 1299. A finais dese século Bergen converteuse nunha das cidades máis importantes da Liga Hanseática. A principal razón da importancia de Bergen foi o comercio do bacallau seco da costa norte de Noruega, comezado sobre o ano 1100.
Auga
A auga ten un importante papel en múltiples ámbitos: en bioloxía debido á xa mencionada importancia para a vida, en química pola súa composición e por ser unha molécula bipolar e de pH neutro, en xeoloxía polo seu importante papel na erosión das rochas etc.
A auga xoga un papel importante na economía mundial. Aproximadamente o 70% da auga doce utilizada polos humanos destínase á agricultura. A pesca en masas de auga salgada e doce é unha fonte importante de alimentos para moitas partes do mundo xa que proporciona o 6,5 % das proteínas mundiais. Gran parte do comercio de longa distancia de produtos básicos (como o petróleo, o gas natural e os produtos manufacturados) levanse a cabo en barcos a través de mares, ríos, lagos e canles. Así mesmo utilízanse grandes cantidades de auga, xeo e vapor para a refrixeración e a calefacción, tanto na industria como nos fogares. A auga é un excelente disolvente para unha gran variedade de substancias tanto minerais como orgánicas; como tal, utilízase amplamente nos procesos industriais e na cociña e o lavado. A auga, o xeo e a neve tamén son fundamentais para moitos deportes e outras formas de entretemento, como a natación, a navegación de recreo, as carreiras de barcos, o surf, a pesca deportiva, o mergullo, a patinaxe sobre xeo e o esquí.
Bergen
Historia
Os mercadores haseáticos alemáns viviron no seu propio barrio separado da cidades, onde o baixo alemán era a lingua común, gozando de dereitos exclusivos para o comercio cos mariñeiros do norte que cada verán navegaban ata Bergen. Hoxe, aínda se pode apreciar na zona costeira de Bergen chamada Bryggen, declarada Patrimonio mundial pola UNESCO.
Auga
Propiedades físicas e químicas
Algunhas das propiedades máis salientables son: miniatura|A [[Xeometría molecular|xeometría da molécula de auga é a causante dunha boa parte das súas propiedades, pola súa elevada constante dieléctrica e actuar como dipolo.]] miniatura|Floco de neve visto a través dun [[microscopio. Está coloreado artificialmente.]] A auga é unha substancia que quimicamente formúlase como H2O, é dicir, que unha molécula de auga componse de dous átomos de hidróxeno enlazados covalentemente a un átomo de osíxeno.
Foi Henry Cavendish quen descubriu en 1782 que a auga é unha substancia composta e non un elemento, como se pensaba desde a antigüidade. Os resultados do devandito descubrimento foron desenvoltos por Antoine Laurent de Lavoisier, dando a coñecer que a auga está formada por osíxeno e hidróxeno. En 1804, o químico francés Louis Joseph Gay-Lussac e o naturalista e xeógrafo alemán Alexander von Humboldt demostraron que a auga estaba formada por dous volumes de hidróxeno por cada volume de osíxeno (H2O).
Actualmente séguese investigando sobre a natureza deste composto e as súas propiedades, ás veces traspasando os límites da ciencia convencional. Neste sentido, o investigador John Emsley, divulgador científico, dixo da auga que «(É) unha das substancias químicas máis investigadas, pero segue sendo a menos entendida».
Bergen
Historia
En 1916 partes do centro da cidade foron destruídas por un devastador incendio, o último de dos moitos que sufriu a cidade ao longo da súa dilatada historia. Durante a segunda guerra mundial a cidade foi ocupada o primeiro día da invasión alemá, o 9 de abril de 1940, despois dunha breve batalla entre os barcos alemáns e a artillería costeira norueguesa.
En 1972, Bergen uniuse cos concellos veciños (Arna, Fana, Laksevåg e Åsane), adquirindo así as súas actuais fronteiras.
Auga
Estados
Ao aumentar a presión, diminúe lixeiramente o punto de fusión, que é de aproximadamente −5°C a 600atm e −22°C a 2100atm. Este efecto é o causante da formación dos lagos subglaciales da Antártida e contribúe ao movemento dos glaciares. A presións superiores a 2100atm o punto de fusión volve aumentar rapidamente e o xeo presenta configuracións exóticas que non existen a presións máis baixas.
As diferenzas de presión teñen un efecto máis dramático no punto de ebulición, que é aproximadamente 374°C a 220atm, mentres que na cima do monte Everest, onde a presión atmosférica é de ao redor de 0,34atm, a auga ferve a uns 70°C. O aumento do punto de ebulición coa presión pódese presenciar nas fontes hidrotermais de augas profundas, e ten aplicacións prácticas, como as potas a presión e motores de vapor. A temperatura crítica, por encima da cal o vapor non pode licuarse ao aumentar a presión é de 373,85°C (647,14K).
A presións por baixo de 0,006atm, a auga non pode existir no estado líquido e pasa directamente do sólido ao gas por sublimación, fenómeno explotado na liofilización de alimentos e compostos. A presións por encima de 221atm, os estados de líquido e de gas xa non son distinguibles, un estado chamado auga supercrítica. Neste estado, a auga utilízase para catalizar certas reaccións e tratar residuos orgánicos.
A densidade da auga líquida é moi estable e varía pouco cos cambios de temperatura e presión. Á presión dunha atmosfera, a densidade mínima da auga líquida é de 0,958kg/l, aos 100°C. Ao baixar a temperatura, aumenta a densidade constantemente ata chegar aos 3,8°C onde alcanza unha densidade máxima de 1kg/l. A temperaturas máis baixas, a diferenza doutras substancias, a densidade diminúe. Aos 0°C, o valor é de 0,9999kg/l; ao conxelarse, a densidade experimenta un descenso máis brusco ata 0,917kg/l, acompañado por un incremento do 9% en volume, o que explica o feito de que o xeo flote sobre a auga líquida.
Sabor e olor
A auga pura normalmente descríbese como insípida e inodora, aínda que os humanos teñen sensores específicos que poden sentir a presenza da auga na boca. e sábese que as ras poden cheirala. Con todo, a auga de fontes comúns (incluída a auga mineral embotellada) xeralmente ten moitas substancias disoltas que poden darlle diferentes sabores e cheiros. Os humanos e outros animais desenvolveron sentidos que lles permiten avaliar a potabilidade da auga para evitar a auga demasiada salgada ou pútrida.
A auga como tal non ten cheiro, nin cor nin sabor, con todo, a auga na Terra contén minerais e substancias orgánicas en disolución que lle poden achegar sabores e cheiros máis ou menos detectables segundo a concentración dos compostos e a temperatura da auga. A auga pode ter un aspecto turbio se contén partículas en suspensión. A materia orgánica presente no chan, como os ácidos húmicos e fúlvicos, tamén a colorean, así como a presenza de metais, como o ferro.
Cor e aparencia
A auga pura é visiblemente azul debido á absorción da luz na rexión dos 600 nm – 800 nm. A cor pódese observar facilmente nun vaso de auga da billa colocado sobre un fondo branco puro, á luz do día. Na ausencia de contaminantes, a auga líquida, sólida ou gasosa apenas absorbe a luz visible, aínda que no espectrógrafo próbase que a auga líquida ten un lixeiro ton azul verdoso. O xeo tamén tende ao azul turquesa. A cor que presentan as grandes superficies da auga é en parte debido á súa cor intrínseca, e en parte ao reflexo do ceo. Pola contra, a auga absorbe fortemente a luz no resto do espectro, procurando protección fronte á radiación ultravioleta.
As principais bandas de absorción responsables da cor son a banda de armónicos e a das vibracións moleculares de estiramento O–H. A intensidade aparente da cor aumenta coa profundidade da columna da auga, seguindo a lei de Beer-Lambert. Isto tamén se aplica, por exemplo, a unha piscina cando a fonte de luz é a luz solar reflectida polas baldosas brancas da piscina.
Na natureza, a cor tamén pode modificarse de azul a verde debido á presenza de sólidos en suspensión ou ás algas.
Na industria, a espectroscopia do infravermello próximo utilízase con solucións acuosas, xa que a maior intensidade dos matices inferiores da auga significa que se poden empregar cubetas de vidro cun paso óptico curto. Para observar o espectro de absorción de estiramento fundamental da auga ou dunha solución acuosa na rexión ao redor de 3.500 cm-1 (2,85 µm) necesítase unha lonxitude de camiño duns 25 µm. Ademais, a cubeta debe ser transparente ao redor de 3500 cm-1 e insoluble en auga; O fluoruro de calcio é un material de uso común para as fiestras de cubetas con solucións acuosas.
As plantas acuáticas, as algas e outros organismos fotosintéticos poden vivir na auga ata centos de metros de profundidade, porque a luz solar pode chegar a eles. Practicamente ningunha luz solar chega ás partes dos océanos por debaixo dos 1000 m de profundidade.
O índice de refracción da auga líquida (1,333 a 20 °C} é moito maior que o do aire (1,0), similar aos dos alcanos e o etanol, pero inferiores aos de glicerol (1,473), benceno (1,501), disulfuro de carbono (1,627) e os tipos comúns de vidro (1,4 a 1,6). O índice de refracción do xeo (1,31) é menor que o da auga líquida.
Propiedades moleculares
miniatura|Cada [[Propiedades da auga|molécula da auga componse de dous átomos de hidróxeno unidos por ligazóns covalentes a un átomo de osíxeno. Á súa vez as distintas moléculas da auga únense por uns enlaces por pontes de hidróxeno. Estas ligazóns por pontes de hidróxeno entre as moléculas da auga son responsables da dilatación térmica da auga ao solidificarse, é dicir, do seu aumento de volume ao conxelarse.]] miniatura|Acción [[capilaridade|capilar da auga e o mercurio, que produce a variación na altura das columnas de cada líquido e forma diferentes meniscos no contacto coas paredes do recipiente.]] miniatura|Estas pingas fórmanse pola elevada [[tensión superficial da auga.]]