cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Harbour
Traxectoria
En maio de 2017, anunciouse que Harbour interpretaría ao personaxe de Hellboy na película Hellboy: Rise of the Blood Queen.
The Chieftains
Os seus compoñentes: Seán Keane, Martín Fay, Derek Bell, Matt Molloy, Kevin Conneff e Paddy Moloney realizaron no grupo trinta e tres gravacións, a parte das realizadas por cada un por separado. O grupo tamén realizou proxectos para revitalizar o folclore irlandés aínda que ultimamente o grupo intentou levar a súa música cara a unha fusión coa música doutros artistas como poden ser The Corrs, Mark Knopfler, Mick Jagger, Sting, Carlos Núñez, Sinéad O'Connor, Kepa Junkera ou Ry Cooder. En 2013 foille concedida a Medalla Castelao.
Axesípolis II
Axesípolis II, rei de Esparta de -371 a -370.
Era membro da familia dos Axíadas. Fillo do rei de Esparta morto na batalla de Leuctra, Cleómbroto II, sucedeu a seu pai durante un efémero reinado de poucos meses, xunto con Axesilao II da familia dos Euripóntidas. Sucedeuno o seu irmán Cleómenes II (paradoxalmente o reinado máis longo dun rei de Esparta: -370– -309).
Barro, Siador, Silleda
Barro é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 9 habitantes, deles 4 eran homes e 5 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Resistencia fiscal
miniatura|[[Mahatma Gandhi|Gandhi na resistencia contra os impostos cobrados polo sal.]] A resistencia fiscal é a negativa a pagar impostos motivada pola oposición ao goberno que está impondo o imposto ou pola política do goberno ou como oposición ao concepto de tributación en si. A resistencia fiscal é unha forma de acción directa e en caso de violación das normas fiscais, unha forma de desobediencia civil. Os exemplos de campañas de resistencia fiscail inclúen aquelas como a marcha do sal liderada por Mahatma Gandhi, e aquelas que promoven o sufraxio feminino, como as da Women's Tax Resistance League.
A resistencia fiscal á guerra é a negativa a pagar algúns ou todos os impostos que pagan para a guerra sendo unha forma de resistencia non violenta. A resistencia fiscal á guerra pode ser practicada por obxectores de conciencia, pacifistas, ou por aqueles que protestan contra unha guerra en particular. Por exemplo, os resistentes á guerra poden optar por evitar os impostos ao aceptar unha vida simple por baixo do limiar do imposto sobre a renda.
Historia
miniatura|Campesiños exipcios aprehendidos por falta de pagamento de impostos As formas máis antigas e máis difundidas de tributación foron a corvea e o décimo. A corvea era imposta polo Estado como traballo forzado a campesiños moi pobres para pagar outras formas de tributación. miniatura|Festa do Té de Boston o 16 de decembro de 1773. Xa que a tributación é moitas veces entendida como opresiva, os gobernos loitaron sempre co incumprimento fiscal e a resistencia. De feito, considerouse que a resistencia fiscal pode ter desempeñado un papel significativo na caída de varios imperios, incluíndo o exipcio, o romano, o español e o azteca.
Os relatos de rexeitamento de impostos colectivo inclúen os celotes que se resistían ao imposto de votación romana durante o século 1 dC, culminando coa primeira guerra xudaico-romana. Outros eventos históricos que se orixinaran como revoltas fiscais inclúen a Carta Magna, a Revolución Americana e a Revolución Francesa.
Os resistentes fiscais moitas veces destacan a relación entre o imposto sobre a renda e a guerra. Na Gran Bretaña o imposto sobre a renda foi introducido en 1799 para pagar as armas e os equipamentos que se estaban preparando para a guerras napoleónicas, mentres o goberno federal dos Estados Unidos impuxo o seu primeiro imposto sobre a renda na Revenue Act de 1861 para axudar a pagar a Guerra Civil Americana.
Ideais e obxectivos
Os resistentes fiscais veñen dunha ampla gama de diversas ideoloxías e obxectivos. Henry David Thoreau e William Lloyd Garrison inspiráronse na Revolución Americana e no pacifismo teimoso dos cuáqueros. Algúns resistentes fiscais rexeitan pagar impostos, porque a súa consciencia non lles permite financiar a guerra, mentres outros resisten aos impostos como parte dunha campaña para derrubar o goberno.
Métodos
Como un exemplo dos moitos métodos de resistencia fiscal, a continuación están algunhas das técnicas legais e ilegais usadas por opositores fiscais á guerra:
Bustelo, O Buriz, Guitiriz
Bustelo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 27 habitantes.
Provincia de L'Aquila
L'Aquila é unha provincia da rexión dos Abruzos, en Italia. A súa capital é a cidade de L'Aquila.
Ten unha área de 5.034 km², e unha poboación total de 309.264 habitantes (2009).
Comunas da provincia
Hai 108 municipios na provincia. Appartengono alla provincia dell'Aquila i seguenti 108 comuni:
Supresión da provincia
A provincia de L'Aquila está destinada á supresión e unificación coa provincia de Teramo. A decisión foi aprobada polo Consello de Ministros de 31 de outubro de 2012, como parte da reorganización do goberno local e o establecemento de cidades metropolitanas.
Cleómenes II
Cleómenes II foi rei de Esparta durante máis de 60 anos, entre -370 e -309. Membro da familia dos Axíadas, era o fillo de Cleómbroto II, que fora vencido na batalla de Leuctra, e o irmán de Axesípolis II a quen sucedeu tras o reinado efémero deste último, é o pai de Cleónimo.
Manuel Taboada Vigo
Manuel Taboada Vigo, nado en 1965, é un político galego do PPdeG, alcalde do Pino e deputado provincial da Coruña.
Cleómenes II
Goberna xuntamente cos reis da familia dos Euripóntidas, como Axesilao II (-370/-361), Arquídamo III (-361/-338), Axis III (-338/-331) e o irmán deste Eudamidas I (-331/-309). Coa excepción do principio, co desastre Mantinea (-362), o seu reinado correspóndese cun período bastante tranquilo na historia da cidade lacedemonia, pero tamén cun período de decadencia. Esparta non participa na resistencia grega contra as tendencias hexemónicas do rei Filipo II de Macedonia.
Manuel Taboada Vigo
Traxectoria
Desde 2004 a 2006 foi presidente rotatorio da Mancomunidade de Municipios Galegos do Camiño Francés, tras deter a vicepresidencia os inmediatos dous anos anteriores. No período 2015 a 2016 volveu ser presidente.
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta, aínda que nesta ocasión co apoio do 55,48 % dos votos emitidos, resultado que foi o menor dun partido gañador na historia das eleccións municipais do concello ata ese momento, sempre durante o período da Democracia do 78.
Turismo
Baixo o seu mandato tense producido un notable incremento do turismo no termo municipal, especialmente pola influencia do Camiño de Santiago, posto que no concello se estende tanto o tramo Francés como o do Norte. Ademais, impulsouse a creación de diversos eventos turísticos e deportivos que ten contribuído ao seu desenvolvemento, tales como a Festa do Galo Piñeiro (chamada na súa primeira edición Festa do Galo de Curral) e a Mosta Cabalar, desde 1999, a Carreira Pedestre Popular Concello de O Pino, desde 2004, a Festa da Narración Oral de O Pino, celebrada nos anos 2007  e 2008 , e a Festa Celta, desde 2009. Como consecuencia de todo isto, tense creado unha ampla infraestrutura de servizos turísticos, tanto hoteleira como de restauración, que en agosto de 2020 chegou ás 1.862 prazas, distribuídas nunha ampla rede de hoteis, pensións, casas de turismo rural, albergues, vivendas de uso turístico e campings.
O Campo, Siador, Silleda
O Campo é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Salma Hayek
Salma Valgarma Hayek-Jiménez, nada en Coatzacoalcos (Veracruz) o 2 de setembro de 1966, é unha actriz mexicana, máis coñecida como Salma Hayek. Nomeada ós Premios Oscar da Academia como mellor actriz pola súa interpretación en Frida.
Cloud One
Cloud One é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock Live Skull, publicado o 17 de xuño de 1986 a través do selo Homestead Records.
Salma Hayek
Traxectoria
Os seus pais son o político e home de negocios Sami Hayek Dominguez, e a cantante de ópera Diana Jiménez. De pequena estudou en Luisiana (Estados Unidos de América) e viviu en Texas. De regreso a México estudou Relacións Internacionais, pero deixou os seus estudos universitarios polos de actuación.
O seu primeiro traballo artístico foi na obra Aladino e a lámpada marabillosa, onde a viu un produtor de televisión que lle ofreceu un papel na súa primeira telenovela Un Nuevo Amanecer en Televisa. A súa impactante beleza causou que o seu segundo papel fóra de protagonista na telenovela Teresa, que foi un grande éxito.
Malia ese grande éxito, decidiu deixalo todo en México e volver empezar nos Estados Unidos. Estudou interpretación nos Ánxeles (California) e obtivo pequenos papeis nalgunhas películas menores e programas de televisión por cable. O seu primeiro gran papel foi na película Desperado con Antonio Banderas. O director da película, Robert Rodríguez, elixiuna para actuar de novo con Bandeiras en Four Rooms, Spy Kids e a secuela de Desperado (O mexicano, ademais de Aberto ata o amencer con George Clooney. Actuou noutras películas con Penélope Cruz, Mike Myers, Will Smith, Matt Damon, Pierce Brosnan e a súa parella por varios anos, Edward Norton.
En 2002 presentouse a súa película Frida sobre a pintora mexicana Frida Kahlo, o traballo de varios anos da súa compañía de produción (Ventana Rosa) resultou nomeada en 6 categorías dos Oscar incluíndo Mellor Actriz para Hayek. O filme obtivo 2 premios (Maquillaxe e Música Orixinal).
Desde 2004 o seu rostro é o estandarte de Avon, anteriormente fixo a mesma función para Revlon en 1998. Ademais é considerada unha das actrices mellor vestidas de Hollywood.
Albert Memmi
Albert Memmi (ألبرت ميمي en árabe), nado en Tunisia o 15 de decembro de 1920 e finado en Neuilly-sur-Seine o 22 de maio de 2020, foi un escritor e ensaísta franco-tunesino
Traxectoria
Paralelamente á súa obra literaria, traballou como ensinante no Lycée Carnot de Tunes (1953) e, tras viaxar a Francia despois da independencia tunesina, na "École pratique des hautes études", e na de "Hautes études commerciales" e na Universidade de Nanterre (1970). A pesar de apoiar ao movemento de liberación de Tunisia, non encontra o seu lugar no novo estado musulmán.
Memmi publica a súa primeira obra na que se perciben trazos autobiograficos, "A Estatua de sal" en 1953 cun limiar de Albert Camus. O seu libro máis coñecido é unha obra teórica prologada por Jean Paul Sartre "Retrato do colonizado, precedido do retrato do colonizador" publicado en 1957 e que aparece, naquela altura, como un apoio aos movementos independentistas. Esta obra amosa como a relación entre colonizador e colonizado condiciona a ambos os dous. É coñecido tamén pola súa "Antoloxía das literaturas magrebinas" publicada en 1965 (tomo I) e 1969 (tomo II).
Foi membro do comité de apadriñamento da Coordinación francesa para a Década da cultura de paz e da non-violencia.
Foi membro do comité de honra da Asociación para o dereito de morrer na dignidade..
Provincia de Bari
Bari é unha provincia da rexión de Puglia, en Italia. A súa capital é a cidade de Bari.
Ten unha área de 5.138 km2, e unha poboación total de 1.559.662 hab. (2001). Hai 48 municipios na provincia.
Paul Deschanel
Paul Eugène Louis Deschanel, nado o 13 de febreiro 1855 e finado o 28 de abril 1922, foi o presidente de Francia entre 18 de febreiro e 21 de setembro de 1920.
Deputado por Eure-et-Loir de 1885 a 1920, foi presidente do Congreso dos Deputados de 1898 a 1902 e de 1912 a 1920. O ano seguinte á súa dimisión da presidencia da República por razóns de saúde foi electo senador, cargo que ocupou desde 9 de xaneiro de 1921 ata a súa morte.
Francisco Rizi
miniatura|dereita|300px|Auto da fe (1683), Museo do Prado. Francisco Rizi, nado en Madrid en 1608 e finado en El Escorial en agosto de 1685, foi un pintor barroco español da Escola madrileña de pintura.
Cartimil, Siador, Silleda
Cartimil é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Ducatón
miniatura|Anverso dun ducatón de [[1638 a nome de Filipe IV]] O ducatón é unha moeda de prata de gran módulo emitida fundamentalmente en Milán, en Tournai e no Ducado de Brabante entre os séculos XVI  e  XVIII, co mesmo valor d o ducado de ouro.
Francisco Rizi
Traxectoria
Fixo forte amizade co pintor asturiano, radicado en Madrid, Juan Carreño de Miranda. Ambos colaboraron en numerosas obras. Coa chegada dos italianos Mitelli e Colonna, fresquistas, Carreño e máis el, aproveitaron para aprenderen as técnicas da pintura mural, pintando conxuntamente frescos na igrexa de San Antonio dos Portugueses, en Madrid,e na capela do Sagrario na catedral de Toledo. Só realiza os frescos da capela dos Milagros no convento da Descalzas Reais, novamente na capital española.
Cartimil, Siador, Silleda
Neste lugar naceu o alcalde republicano de Silleda Emilio Alonso Paz.
Ducatón
Cuñáronse tamén pezas de medio, dobre e triplo ducatón.
Historia
miniatura|Ducatón da [[Casa de moeda|ceca de Liexa a nome de Maximiliano Henrique de Baviera]] A primeira moeda sobre a que recaeu a denominación de ducatón foi un tipo de escudo de prata coñecido como ducatone da soldi cento (co valor de 100 soldos) cuñado en Milán en 1551 polo emperador español Carlos V, que foi sucedido nesta mesma ceca por outros ducatóns a nome dos reis españois Filipe II, Filipe III e Filipe IV. Os ducatóns producíronse en grande número en diversos estados italianos durante o século XVII e desde aí espalláronse por outros lugares de Europa.
En 1618 comezou a súa emisión en Brabante e en Tournai; estas moedas, que se emitiron a nome de Filipe III e Filipe IV, pesaban arredor de 32,48 gramos de prata de 944 milésimas, tiñan unha equivalencia de 63 stuivers e caracterizábanse por amosaren os bustos de Alberte e Isabel.
Coñécense tamén ducatóns emitidos en Liexa a nome do príncipe-bispo Maximiliano Henrique de Baviera.
Tipoloxía do cabaleiro no anverso
esquerda|miniatura|Ducatón de [[Utrecht coa tipoloxía do cabaleiro no anverso]] En 1659, as Provincias Unidas comezaron a produción dun ducatón coa tipoloxía característica dun cabaleiro montado no seu cabalo no seu anverso. Baixo o cabalo, un escudo indica a provincia responsable da emisión. Estas moedas, de 32,779 gramos de prata de 941 milésimas, amosan nos seus reversos as armas das Provincias Unidas. Entre os anos 1726 e 1751, levaban tamén o monograma da Compañía Holandesa das Indias Orientais. Finalmente, as emisións de ducatóns do cabaleiro detivéronse en 1798.
Os ducatóns do cabaleiro foron moi recoñecidos e gozaron dun importante prestixio na súa época en moi diversos países, ata o punto de chegaren a se converter en moeda de uso internacional, rivalizando co real de oito español.
Abre los ojos
Abre los ojos é un filme español do ano 1997, dirixido por Alejandro Amenábar. Protagonizado por Eduardo Noriega, Penélope Cruz e Najwa Nimri, o filme conta coa colaboración dos actores de orixe galega Chete Lera, José Ángel Egido e Tristán Ulloa.
Interestatal 95
A Interestatal 95 (abreviada I-95) é unha autoestrada das máis transitadas da Rede de Autoestradas Interestatais dos Estados Unidos. Cunha lonxitude de 1.927 millas (3.101 quilómetros), discorre pola costa leste dos Estados Unidos, entre o seu extremo setentrional na fronteira canadense en Houlton, Maine, onde se converte na Ruta de Novo Brunswick 95, e o seu extremo meridional na cidade de Miami, Florida nun empalme coa ruta 1, e é a estrada norte-sur máis longa da costa leste, conectando as Provincias Marítimas do Canadá con Boston, a Cidade de Nova York e Florida. O seu centro aproximado está a 83 millas ao norte de Richmond, Virginia, cerca do cruzamento coa Interestatal 295. Como a maioría das Estradas Interestatais, I-95 proporciona unha alternativa de alta velocidade nos EE.UU. O trazado da estrada reflicte polo xeral o da ruta U.S. Route 1.
Abre los ojos
Sinopse
César (Eduardo Noriega) é un mozo guapo e rico ó que lle gustan moito as mulleres pero moi pouco o compromiso. Con todo na festa do seu aniversario namórase de Sofía (Penélope Cruz), a acompañante do seu mellor amigo. Nuria (Najwa Nimri), unha antiga amante de César, movida polos celos provoca un accidente de coche no que ela falece e César queda completamente desfigurado. A partir dese momento a súa vida cambia por completo, converténdose nun horrible pesadelo.
Repercusión
No ano 2001 rodouse en Estados Unidos Vanilla Sky, un remake en inglés de Abre los ojos, no que Penélope Cruz volveu interpretar o papel de Sofía.
Banda sonora
Todos os temas compostos por Alejandro Amenábar e Mariano Marín, interpretados pola orquestra filharmónica Cidade de Praga, dirixida por Mario Klemens.
Campoverde, O Buriz, Guitiriz
Campoverde é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 26 habitantes.
Siervo González Rivas
miniatura|Monólito na súa memoria no [[cemiterio vello de Mondoñedo]] Siervo González Rivas, nado en Mondoñedo en 1886 e finado no mesmo concello o 11 de xaneiro de 1938, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Funcionario municipal do concello de Mondoñedo, era recadador de arbitrios. Na Segunda República Española foi dirixente do Sindicato Único de Profesiones Varias de Mondoñedo (CNT) e elixido presidente da Comisión Inspectora da Oficina Local de Colocación Obrera en 1934.
Foi asasinado en Mondoñedo o 11 de xaneiro de 1938, xunto con Graciano Paz Amieiro e Manuel Rodríguez Núñez. Os seus cadáveres apareceron na Travesa dos Remedios.
Manuel Rivera Domínguez
Manuel Rivera Domínguez, nado en Arbo o 20 de novembro de 1944, é un empresario e político galego do Partido Popular de Galicia (PPdeG). É Axente da Propiedade Inmobiliaria. Está casado e ten tres fillos.
Traxectoria
Enxeñeiro de profesión. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou unha candidatura independente á alcaldía de Arbo e foi elixido alcalde garzas ao apoio do concelleiro do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 1995 presentouse polo PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser reelixido nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, ata 2011. En 1999 foi elixido deputado provincial.
Vida persoal
Casou con María Luisa Viéitez Fernández, filla de Ignacio Viéitez González.
A carta do Kremlin
A carta do Kremlin (en The Kremlin Letter) é un filme estadounidense neo-noir de 1970 dirixido por John Huston e protagonizado por Richard Boone, Orson Welles, Max von Sydow, Bibi Andersson, Patrick O'Neal e George Sanders. Estreouse nos Estados Unidos en febreiro de 1970 a través de 20th Century-Fox.
Estreouse en galego o 16 de abril de 2000 a través da TVG.
Aigarchaeota
Aigarchaeota é un novo filo candidato de arqueas que se coñece só por mostras con fragmentos de xenes de ARNr 16S e polo xenoma reconstruído a partir dunha libraria xenética da especie candidata Caldiarchaeum subterraneum non cultivada, atopada nas profundidades dunha mina de ouro no Xapón. Mostras tomadas en ambientes xeotermais terrestres e mariños por todo o mundo conteñen material xenético de Aigarchaeota, que permitiría clasificalos en polo menos tres familias. Algúns autores opinan que en realidade forman parte dos Thaumarchaeota e Caldiarchaeum subterraneum é ás veces clasificado como Thaumarchaeota. . As análises xenéticas realizadas apoian a idea de que os Aigarchaeota pertencen ao clado TACK (formado por Thaumarchaeota, Aigarchaeota, Crenarchaeota e Korarchaeota, as iniciais dos cales forman a sigla). No candidato C. subterraneum o xenoma presenta características bastante diferentes ao doutras arqueas, e atopáronse proteínas como Ub, E1, E2 e unha pequena proteína da familia de dedo RING de cinc que pertencen a un sistema modificador similar ao da ubiquitina, todas as cales teñen motivos estruturais que se parecen aos dos sistemas eucarióticos e se apartan dos procarióticos. Os xenes atopados no xenoma de Caldiarchaeum subterraneum suxiren que podeía crecer quimiolitotroficamente utilizando hidróxeno ou monóxido de carbono como doante de electróns, e oxíxeno e nitrito como aceptores de electróns.
Stéphane Mbia
Stéphane Mbia Etoundi, nado o 20 de maio de 1986 en Yaoundé, é un futbolista camerunés. Xoga de centrocampista defensivo. Ademais, é internacional coa selección camerunesa.
Post-Nothing
Post-Nothing é o álbum de estrea da banda canadense de rock alternativo Japandroids, publicado o 28 de abril de 2009 a través do selo Unfamiliar Records. Foi reeditado o 4 de agosto do mesmo ano por Polyvinyl Record Co.
El Bananero
Adrián Maximiliano Nario Pérez, nado en Nova Jersey, Estados Unidos o 12 de setembro de 1976, máis coñecido como El Bananero, é un produtor e fenómeno de Internet, coñecido por cargar os seus vídeos de clase B con humor irreverente e linguaxe obscena.
Traxectoria
Adrián Nario naceu en Nova Jersey, nos Estados Unidos mais ós oito anos mudouse a Montevideo, Uruguai, onde viviu ata que no 2005 se trasladou a Miami, nos Estados Unidos.
Á idade de seis anos, os seus pais deixárono só na casa cando foron a traballar, así que Adrian coñecía as canles de televisión por cable para adultos. Na escola era tímido e para agradar aos seus compañeiros de clase, Adrian gravou a pornografía da televisión para mostrárllela.
Antes de emigrar aos Estados Unidos, Adrián pertencía á banda de ska punk uruguaia Once Tiros, formando parte da súa primeira formación.
Comezos na web
En 2005, Adrián decide facer vídeos para divertirse cos seus amigos, cun contido satírico, irreverente, vulgar, machista, escatolóxico e obsceno, onde se burla de temas tabú como o sexo e as parodias de filmes famosas coas súas propias producións, capturando o atención en liña en América Latina. Creou o seu propio sitio web chamado elbananero.com para subir os seus vídeos e compartilos cos seus compañeiros de traballo, que contou a outros amigos e foi viral co seu pseudónimo El Bananero. Un ano despois, tras a creación de YouTube, abriu a súa canle onde tamén subiu os seus vídeos e fixo un vídeo básico por semana durante os tres primeiros meses, despois dun ano. O seu contido chegou a ter visitas de 15.000 a 20.000 persoas, converténdose nunha celebridade en internet ou como se denomina "celebridade de clase B", sendo popular entre os adolescentes de 15 anos de idade.
Vídeos
Entre os seus contidos atópanse os “Trailerazos”, que son tráileres en parodia de filmes de Hollywood con contido orixinal do cine. Nos "Trailerazos" atópanse "El hombre que araña", "Harry el sucio Potter" (parodia de Harry Potter que obtivo máis de cen millóns de reproducións na época) ou "El Impotente Hulk" (parodia de Hulk). A parodia da serie animada He-Man feito por El Bananero é "Iván el trolazo", razón pola que eles pecharon a canle de YouTube cando foi reivindicado pola Mattel. Con todo, abriu outra canle que chegou a 1 millón de abonados en 2016. Entre os seus vídeos destacados está "Muñeca System".
Debido ao contido gráfico dos seus vídeos, onde se mostran os órganos sexuais, os seus vídeos retiráronse da plataforma, polo que comezaron a poñer un cartel de censura nesas partes do vídeo para a súa versión en YouTube, mentres que na súa páxina web mantéñense sen censura.
En xaneiro de 2015, El Bananero sorprendeu aos seus seguidores en Twitter, publicando unha foto cunha das actrices máis populares do porno, Mia Khalifa, coa que subiu un vídeo para a súa canle chamado Mia Khalifa vs La Muñeca Psicótica System.
Espectáculos en América Latina
Ademais de gañarse a vida nun traballo diario como produtor audiovisual e como youtuber, tamén visitou América Latina desde 2014. Presentou o seu show de comedia en stand up cun ton para adultos, en países como o Perú, Colombia, Costa Rica, a Arxentina, Ecuador, México, o Uruguai, Chile, Bolivia, entre outros.
En 2016, nunha entrevista televisiva en directo para CNN Chile, El Bananero despediuse mostrando un pene debuxado no peito e dixo que quería ensinarlle ao membro da virilidade de CNN antes de despedirse.
Manchán Magan
Manchán Magan, nado en Dublín, é un xornalista, escritor e viaxeiro irlandés.
Traxectoria
É principalmente coñecido polo seu traballo como presentador de arredor de trinta documentais de viaxes, nos que se tratan a globalización e as diferentes culturas do mundo. Doce deses documentais fíxoos baixo o título de Global Nomad nos que tamén colaborou o seu irmán Ruán Magan. No 2007 presentou a serie documental No Béarla, na que se propuxo viaxar por Irlanda falando só irlandés, poñendo de manifesto a precaria situación de supervivencia da lingua no seu país.
A familia de Magan ten a peculiaridade de estar estreitamente relacionada coa fundación de Irlanda. Tamén ten indagado nesas conexións a través de producións audiovisuais para a Raidió Teilifís Éireann e a TG4. The O'Rahilly era o seu tío-avó e Sheila Humphreys foi a súa avoa.
7
''Este é o artigo sobre o ano. Para o número, véxase sete''
7 foi o sétimo ano da era actual.
Galería de imaxes de escaravellos de Galicia
Galería de imaxes de escaravellos de Galicia.
Baiona, Francia
Baiona (en francés: Bayonne; en éuscaro e gascón: Baiona) é unha cidade do suroeste de Francia, situada na confluenza dos ríos Nive e Adour, no departamento dos Pireneos Atlánticos da que é unha das súas subprefeturas, formando parte da provincia histórica vascofrancesa de Lapurdi en Iparralde. A súa poboación é do contorno dos 46 000 habitantes.
Linguas
Baiona está na fronteira lingüística entre o gascón e o éuscaro. Aos comezos da Idade Antiga formaba parte do dominio do vasco, do mesmo xeito que gran parte da Gascuña, pero coa romanización van pasar ao dominio do latín que deu en transformarse no gascón, o dialecto occitano máis influído polo vasco. Desde finais do XVIII a cidade medrou converténdose nun centro industrial e portuario. Virouse en capital económica do territorio de Lapurdi e de boa parte do País Vasco Francés, atraíndo moita inmigración vasca pasando o éuscaro a destacar sobre o occitano alí falado, ambas linguas moi minorizadas na actualidade polo francés.
Fernando VII, Napoleón e os sucesos de 1808
O 20 de abril chega a Baiona, Fernando VII, onde é esperado por Napoleón; co pretexto de que Francia recoñeceríao coma rei e, con iso tería a concisión do matrimonio co que garantía a seguridade de España na primeira entrevista que tivese co emperador. Condúcese o novo flamante rei ante o emperador francés para que confirme coa súa presenza de que España seguirá a ser aliada de Francia baixo o seu reinado, como dende o primeiro pacto de familia. Pero cando chega entérase das intencións de Napoleón: a cambio da cesión da coroa española, o emperador francés chégalle a ofrecer o reino de Etruria, un ano de renda neste mesmo reino, unha das súas sobriñas en casamento e, no caso de que morrese sen ter fillos, a sucesión establecida por liña masculina dos principes irmáns. Fernando VII non quere estas esixencias, pero atópase retido en chan francés. O 30 de abril, Carlos IV e mais a súa dona, María Luisa, chegan a Baiona, onde se xuntan co "Principe da Paz" (Manuel Godoy), chegado dende Villaviciosa. A chegada de Carlos IV fai cambiar os asuntos por completo que lle interesan a Napoleón. Xa non necesita para nada a Fernando VII. Tendo protestado Carlos IV contra a súa abdicación, o deber do Príncipe de Asturias consiste en devolverlle a coroa.
Dende o 5 ao 10 de maio; atraída a familia real española a Baiona por Napoleón I con fin de amañar o litixio nado tralo Motín de Aranjuez, producirase un cambio na dinastía española; cuxa substitución (da dinastía española) era proposta por Napoleón. O día 5 logrou a abdicación de Carlos IV na súa persoa e o 6 a renuncia de todos os seus dereitos do resto da familia española real.
O 10 de maio Fernando VII abdica da coroa española en favor de Napoleón; a presión exercida por este, xunto cunha carta (non moi grata) de seu pai, Carlos IV e as ameazas de facer xulgar coma rebeldes os seus conselleiros, producen un efecto rápido. O renovado príncipe Fernando remite a súa renuncia pura e simple ao rei Carlos IV; polo que este non tarda de cumprir os designios de Napoleón, e nomea de inmediato o gran duque de Berg (o entón mariscal Murat) coma lugartenente xeral do reino. De seguido prodúcese a abdicación de Napoleón, que non tarda en presentar a Fernando, os seus irmáns e o seu tío a petición para que renuncien todo o dereito da coroa española.
O 8 de xullo unha comisión de 150 homes reunidos en Baiona formou un grupo ao que se lle deu o nome de "Xunta Nacional"; dá o seu informe (non vinculante) a unha constitución para España (que podería ser a primeira do país); tomando coma inspiración a francesa do 1799 que, ademais incluía outras disposicións do imperio con adaptación a certas suxestións presentadas. A Xunta leva feitas 12 sesións antes da derradeira aprobatoria; polo que en ningunhas destas sesións asistiron, apenas, o 90 % dos membros. Napoleón quixo adiantarse desa forma a unha posible convocatoria nas Cortes de España. Os participantes tiñan variada procedencia: un terzo de eclesiásticos e 35 deputados (de diferentes cidades; de España coma dos seus antigos tres estamentos do reinado español). Segundo rezaba a Constitución de Baiona, "De orde do noso señor moi caro e moi amado irmán Napoleón [....] temos decretado e decretamos a presente constitución para que se garde coma lei fundamental dos nosos Estados e coma base o pacto que une os nosos pobos con Nos, e a Nos cos nosos pobos", con estas palabras remataba a derradeira sesión na que se deu visto e prace á constitución de cara a España.
José Camilo Fariñas
José Camilo Fariñas Viso foi alcalde da Arnoia dende maio do 2009 até xuño de 2015.
Traxectoria
Concelleiro e tenente de alcalde da Arnoia, foi elixido alcalde en maio de 2009 ao deixar o cargo Rogelio Martínez González por ser nomeado delegado da Xunta de Galicia na provincia de Ourense. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía da Arnoia e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Francisella
Francisella é un xénero de bacterias patóxenas gramnegativas, e único xénero da familia Francisellaceae (Franciseláceas). Teñen forma de pequenos cocobacilos ou bacilos, non son mótiles, e son tamén parasitos intracelulares facultativos de macrófagos. Son organismos estritamente aerobios.
O xénero foi nomeado en honor do bacteriólogo americano Edward Francis, que foi o primeiro en recoñecer en 1922 a F. tularensis (entón chamada Bacterium tularensis) como o axente causante da tularemia.
Patoxénese e clasificación
A especie tipo do xénero é F. tularensis, que causa a enfermidade chamada tularemia. F. novicida e F. philomiragia (previamente coñecida como Yersinia philomiragia) están asociadas con septicemias e infeccións sistémicas invasivas. A taxonomía do xénero non é moi segura, especialmente no caso de F. novicida (pode ser unha subespecie de F. tularensis). En xeral, a identificación de especies realízase polo perfil bioquímico ou pola secuenciación do ARNr 16S. Publicouse recentemente unha filoxenia posta ao día baseada en secuenciacións de xenomas completos, que mostra que o xénero Francisella podería ser dividido en dous clados xenéticos principais: un incluiría a F. tularensis, F. novicida, F. hispaniensis e Wolbachia persica, e o outro incluiría a F. philomiragia e F. noatunensis.
Características de laboratorio
As Francisella poden sobrevivir durante varias semanas no medio ambiente, pero a pesar diso son difíciles de cultivar e manter no laboratorio. O seu crecemento é lento (aínda que se incrementa con suplementación de CO2), son moi esixentes, e a maioría das cepas de Francisella requiren a suplementación do medio con cistina e cisteína para crecer. O cultivo pode conseguirse en varios tipos de medios, como o ágar chocolate e o Thayer-Martin cos aditivos apropiados xa mencionados. Os intentos de illalas en ágar MacConkey non son fiables nin en xeral exitosos.
Despois de 24 horas de incubación no medio axeitado, aparecen colonias de Francisella, xeralmente pequenas (de 1 a 2 mm), opacas, e de cor de gris claro a gris azulado. As colonias son lisas, con beiras nítidas e, despois de 48 horas de crecemento, tenden a ter unha superficie brillante. As colonias de Francisella lembran morfoloxicamente ás do xénero Brucella.
Cosoirado, Moraña
Santa María de Cosoirado é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 69 habitantes (36 mulleres e 33 homes), nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 78 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 49 habitantes, sendo 26 homes e 23 mulleres.
Lista de países por continente
Esta é unha lista por continentes dos países do mundo.
Tamén pode procurar países por cidades capitais, alfabeticamente, por poboación, por superficie, por densidade poboacional, zona horaria e código telefónico.
América do sur
Territorios dependentes
Asia
Outros territorios
Cóscaros, Siador, Silleda
Cóscaros é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 9 habitantes, deles 5 eran homes e 4 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Angelina Jolie
Angelina Jolie Voight, nada nos Ánxeles (California) o 4 de xuño de 1975, é unha actriz estadounidense de cine e televisión, gañadora dun Oscar á mellor actriz secundaria e de tres Globos de Ouro.
Ademais, Jolie escribiu un libro (Notes from my travels) onde relata as súas viaxes a países golpeados pola pobreza en África. Jolie participa activamente en actos humanitarios tratando de promover a axuda cara aos refuxiados.
Traxectoria
A súa vea cinematográfica vén desde a infancia xa que é filla de Jon Voight, gañador do Oscar ó Mellor Actor de 1978 por Coming Home e de Marcheline Bertrand - americana de orixe franca-canadense e morta en 2007 por un cancro - que tamén foi actriz. Angelina foi apadriñada no seu bautizo por dous grandes actores Maximilian Schell e Jacqueline Bisset. Os seus pais separáronse cando ela tiña apenas dous anos.
Ós 21 anos de idade casou co actor inglés Johnny Le Miller, a quen coñeceu na rodaxe dunha das súas primeiras películas titulada Hackers. Máis tarde casou en segundas nupcias co tamén actor Billy Bob Thornton, do que tamén se divorciou.
Adoptou xunto a este último a Maddox Chivan Jolie (posteriormente Pitt, ó ser adoptado por este en 2006) en 2001 en Camboxa, país polo que a actriz sente un especial amor desde que rodase aí a serie de películas dedicadas a "Tomb Raider". O nome Maddox provén da lingua iémer que significa fillo do señor. Logo do seu divorcio quedou coa súa custodia e adoptou a Zahara Marley en 2005, procedente de Etiopía. O nome desta provén do árabe, onde Zahara significa Flor, sendo o seu segundo nome Marley en honra ó cantante xamaicano Bob Marley.
Actualmente e desde finais de 2005 vive con Brad Pitt, quen adoptou ós dous fillos da actriz - Maddox e Zahara - en 2006. O 27 de maio de 2006 tiveron ao seu primeiro fillo biolóxico, nacido en Namibia e de nome John Jolie-Pitt. A exclusiva do nacemento foi vendida á revista norteamericana de prensa rosa People, por unha cantidade superior aos 4 millóns de dólares, superando con iso o diñeiro ofrecido a Tom Cruise pola exclusiva do nacemento da súa filla, Suri Cruise, acaecido un mes antes. O diñeiro cobrado pola exclusiva foi doado integramente a organizacións benéficas, seguindo o desexo da parella Jolie-Pitt.
En 2007 adoptaron ó seu cuarto fillo e terceiro non biolóxico, un neno vietnamita a quen chamaron Pax Thien, que significa "Ceo Pacifico". O nome Pax provén do latín e significa "paz", e Thien provén da lingua vietnamita e significa "ceo". Angelina adoptouno inicialmente como nai solteira debido a que en Vietnam non se acepta que parellas que non estean casadas adopten fillos, pero actualmente Pax xa leva o apelido Pitt ó ser adoptado porteriormente por este de acordo ás leis norteamericanas.
Angelina, en múltiples entrevistas, confirmou que é bisexual e sinalou que durante máis de dez anos mativo unha relación sentimental coa actriz Jenny Shimizu, a súa compañeira de interpretación na película de 1996 Foxfire, e que de non ter casado co seu marido, Billy Bob Thornton probablemente faríao con ela.
Os seus comezos
A súa primeira incursión no cine foi en 1983, con apenas 7 anos, na película Lookin' to Get Out, xunto ó seu pai. O seu primeiro papel protagonista realízao anos despois, en 1993, na película Cyborg 2, que tivo moi pouca relevancia. Logo de varias curtas e algunha película pequena, en 1995 realizou o seu primeiro filme importante, Hackers, que co paso do tempo se converteu nunha produción de culto dos amantes da piratería informática. Nesta película coñeceu ó que sería o seu marido Jonny Lee Miller.
En 1998 co-protagonizou a película Playing by heart cun amplo elenco de estrelas, coma o mítico Sean Connery, a veterana Gena Rowlands, a famosa detective de The X-Files Gillian Anderson, a nova promesa Ryan Phillippe ou o famoso presentador da televisión americana Jon Stewart, que presentou a gala dos premios Oscar en 2006.
En 1999 interpretou un dos seus mellores papeis no cine. Foi na película Girl, Interrupted, dando vida a unha paciente dun hospital psiquiátrico. A protagonista do filme era Winona Ryder, pero coa súa impoñente e convincente interpretación deixou eclipsado crítica e público. Con este papel conseguiu o seu primeiro Oscar como mellor actriz secundaria, e o seu terceiro Globo de Ouro, tamén nesa categoría, entre outros moitos premios. Ademais do seu papel en Girl, Interrupted protagonizou xunto a Denzel Washington a película O coleccionista de ósos na que interpretaba a unha axente do FBI.
Fama mundial
miniatura 2001 foi o ano en que obtivo a súa fama mundial, grazas ó personaxe da superheroína virtual Lara Croft na película Lara Croft: Tomb Raider, na que o seu pai, Jon Voight, participou interpretando o pai de Lara Croft. Ese mesmo ano estreouse a tórrida película Original Sin , na que traballou xunto a Antonio Banderas, protagonizando escenas moi eróticas.
En 2004 formou parte da ambiciosa película de Oliver Stone Alexander, interpretando a nai de Alexandre o Grande, Olimpia. Nesta película traballou xunto a actores do talle de Anthony Hopkins ou Val Kilmer, e Colin Farrell no papel de Alexandre. A película recibiu fortes críticas, e a recadación en portelo foi moito menor da agardada, pero a maioría dos críticos encomiaron a súa actuación, ata falando de Angelina a Grande, facendo un xogo de palabras co nome do mítico conquistador.
En 2005 tivo éxito co filme Mr. and Mrs. Smith, xunto a Brad Pitt, en cuxo rodaxe comezaron a súa relación amorosa.
Á parte destas películas na súa carreira atopamos outros títulos como Gone in Sixty Seconds xunto a Nicolas Cage, Beyond Borders, xunto a Clive Owen ou Sky Captain and the World of Tomorrow  xunto a Gwyneth Paltrow e Jude Law.
En decembro do 2005 culminou a película The Good Shepherd, na que comparte cartel con Matt Damon, Alec Baldwin, Michael Gambon, William Hurt e Joe Pesci entre outros, baixo a dirección de Robert De Niro. A película estreouse nos Estados Unidos a finais do 2006.
En 2007 estreou A Mighty Heart, filme no cal Jolie interpreta o papel de Mariane Pearl, a esposa do xornalista estadounidense Daniel Pearl, quen foi secuestrado e asasinado por milicias de Paquistán, presuntamente membros da rede Al Qaeda.
Angelina Jolie nos medios
miniatura|Jolie na revista Ms en 2015 Angelina Jolie leva aparecendo nos medios de comunicación desde unha temperá idade, debido ao seu famoso pai Jon Voight. Con sete anos participou cun pequeno papel na película Lookin' to Get Out, co-escrita e protagonizada polo seu pai. En 1986 e 1988 asistiu á cerimonia dos Oscar como unha adolescente xunto a el. Con todo, cando comezou a súa carreira de interpretación, Jolie decidiu non usar "Voight" como apelido, porque desexaba establecer a súa propia identidade como actriz. Jolie, nunca tímida, forxouse unha imaxe de moza rebelde e salvaxe nos primeiros anos da súa carreira.
É coñecida por ser unha das poucas estrelas sen publicista e rapidamente converteuse no foco de mira dos tabloides, por ser moi aberta nas súas entrevistas. A súa vida amorosa, sobre todo o seu interese polo sadomasoquismo, a miúdo era destacado nos medios de comunicación. Como un dos seus trazos físicos máis distintivos, os beizos de Jolie atraeron a atención dos medios de comunicación. Os seus beizos foron incluídos entre "As cousas máis sexys do mundo" nunha enquisa de FHM en 2006.
Tamén chamaron a atención dos medios de comunicación o seu matrimonio con Billy Bob Thornton e o cambiou de rumbo que deu na súa vida ó preocuparse polos problemas globais humanitarios. Cando tomou o papel de Embaixadora de Boa vontade UNHCR, comezou a usar o seu status de celebridade para loitar por causas humanitarias en todo o mundo.(Por exemplo, promovendo o Día do Refuxiado Mundial 2006 nunha entrevista coa CNN de dúas horas con Anderson Cooper, atraendo máis que dobre de audiencia que no seu noticiario típico. Ademais estivo recibindo lección de pilotaxe desde 2004 e está estudando para obter a licenza de piloto privado en Inglaterra, para así poder viaxar libremente por todo o mundo.
Hogano, Angelina Jolie é unha das famosas máis coñecidas no mundo enteiro. Segundo unha enquisa, en 2000, logo do seu triunfo nos Oscar, o 31 % dos enquisados nos Estados Unidos dixo que Jolie era familiar a eles. Cara a 2006 ela era familiar ao 81 % dos norteamericanos.
Ademais, en 2006, Jolie aparecía na lista das 100 persoas máis influentes no mundo da revista Estafe, foi portada da revista Forbes situándose no posto nº 35 da súa lista das 100 celebridades mundiais e foi descrita como a muller máis bela do mundo na lista da revista People. En febreiro de 2007, foi votada como o maior símbolo sexual de todos os tempos na Canle 4 da televisión británica, dentro do programa de televisión "Os 100 Maiores Símbolos Sexuais", por diante da mesmísima Marilyn Monroe.
Filmografía parcial e premios
(Non se inclúen candidaturas)
Luís I de Baviera
miniatura|300px|Estatua de Luís I de Baviera fronte á universidade dedicada a el en [[Múnic.]] Luis I de Baviera (en alemán Ludwig I. von Bayern), nado en Estrasburgo o 25 de agosto de 1786 e finado en Niza o 29 de febreiro de 1868, foi rei de Baviera de 1825 a 1848 ao suceder ao seu pai, o rei Maximiliano I.
Traxectoria
Luís era o fillo primoxénito de Maximiliano I de Baviera e da súa primeira esposa, a princesa Augusta Guillermina de Hesse-Darmstadt. Durante a súa xuventude adquiriu o gusto polas artes, efectuando numerosas viaxes a Italia. Tomou parte nas Guerras Napoleónicas, inicialmente coas tropas de Napoleón Bonaparte, para logo cambiar de bando en 1813.
En 1810 casou coa princesa Teresa de Saxonia-Hildburghausen, á que lle sería repetidamente infiel.
Con motivo das celebracións nupciais, realizáronse festas populares que son consideradas como a orixe da Oktoberfest, a Festa da Cervexa de Múnic.
Tras a morte de seu padre en 1825, Luís accedeu ao trono. En 1833 favoreceu a formación da Unión Aduaneira de Alemaña. Adoptou unha política constitucional moderada durante os primeiros anos do seu reinado, pero máis tarde gobernou como un monarca absoluto en resposta ao espírito revolucionario que triunfaba en Europa.
Os políticos católicos dominaron a vida do país na última década do seu mandato, pero non conseguiron que desterrara á súa amante, a bailarina irlandesa Lola Montez.
Abdicou en favor de seu fillo Maximiliano II de Baviera durante a Revolución de 1848, que se estendeu desde Francia a outras partes de Europa. Posteriormente trasladouse a Francia, onde pasou case todo o resto da súa vida, morrendo en Niza en 1868.
Descendencia
Luís I contraeu matrimonio en Múnic o 12 de outubro de 1810,ref>Ficha xenealóxica de Luís I de Baviera. coa princesa Teresa de Saxonia-Altenburgo.
A parella tivo en total nove fillos:
Corvite de Abaixo, O Buriz, Guitiriz
Corvite de Abaixo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Costoia, Siador, Silleda
Costoia é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 3 habitantes, deles 1 eran homes e 2 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Noruega
Noruega (en noruegués: Norge (bokmål), Noreg (nynorsk), en saami: Norga), é un país nórdico gobernado por unha monarquía constitucional que ocupa a porción oeste da península escandinava. O país fai fronteira con Suecia, Finlandia e Rusia. A súa capital e principal cidade é Oslo.
Forman parte do Reino de Noruega os territorios árticos de Jan Mayen e das illas Svalbard, cuxa soberanía foi establecida polo tratado de Svalbard asinado en 1920. Porén os territorios meridionais da illa Bouvet na parte sur do océano Atlántico e a Illa de Pedro I no sur do océano Pacífico considéranse dependencias e polo tanto non conforman parte do reino como tal. Noruega é ademais un dos países que reclama territorio na Antártida, concretamente o sector coñecido como Terra da Raíña Maud.
Dende a segunda guerra mundial, o país experimentou un rápido crecemento, que contribuíu a que o país estea actualmente entre aqueles cun maior nivel de vida grazas ao seu sistema nacional de subsidios. Este crecemento económico débese en parte ao desenvolvemento e explotación das reservas costeiras de gas e petróleo do país. O desenvolvemento humano de Noruega é un dos maiores do mundo, ocupando o país o primeiro posto na listaxe de países por nivel de desenvolvemento humano (IDH) entre o 2001 e o 2007 (compartindo este posto con Islandia no 2007). É ademais un dos membros fundadores da Organización das Nacións Unidas.