cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hedda Hopper
Radio e televisión
Coñecida polos seus comentarios e entrevistas ás estrelas cinematográficas, Hopper debutou como presentadora do seu propio programa radiofónico, The Hedda Hopper Show, estreado o 6 de novembro de 1939. Patrocinado por Sunkist Growers, Incorporated, emitiuse na cadea CBS tres veces por semana até outubro de 1942. Entre outubro de 1944 e setembro de 1945 foi patrocinado por Treet e emitido unha vez á semana. O 10 de setembro de 1945 trasladouse á cadea ABC, aínda baixo patrocinio de Treet, radiando unha emisión semanal até xuño de 1946. Hopper volveu a CBS o 5 de outubro de 1946 cun programa semanal de 15 minutos de duración chamado This Is Hollywood, e patrocinado por Procter & Gamble. A súa última emisión foi o 28 de xuño de 1947.
Na NBC presentou un programa de variedades de 30 minutos, The Hedda Hopper Show, emitido desde o 14 de outubro de 1950 até o 20 de maio de 1951, Neste programa combinábase a música, a conversa e os extractos dramatizados de películas con invitados famosos, tales como Broderick Crawford facendo unha escena de All the King's Men.
O 10 de xaneiro de 1960 emitiuse un especial televisivo na NBC, Hedda Hopper's Hollywood, presentado por Hopper, e con entrevistas a Lucille Ball (antiga amiga de Hopper), Francis X. Bushman, Liza Minnelli, John Cassavetes, Robert Cummings, Marion Davies (a súa última aparición en público), Walt Disney, Janet Gaynor, Bob Hope, Hope Lange, Anthony Perkins, Debbie Reynolds, James Stewart e Gloria Swanson.
Hopper tamén fixo breves actuacións no último tramo da súa carreira, incluíndo breves cameos nos filmes Sunset Blvd. (1950) e The Patsy (1964), así como en episodios de I Love Lucy e The Beverly Hillbillies. Escribiu unha autobiografía, From Under My Hat (Doubleday, 1952), e o título The Whole Truth and Nothing But (1963), tamén publicado por Doubleday.
Hopper seguiu escribindo até a súa morte, producindo seis columnas diarias e unha dominical para o Chicago Tribune, así como incontables artigos para revistas de celebridades tales como Photoplay.
Vida persoal
Hopper casou o 8 de maio de 1913 con DeWolf Hopper en Nova Jersey. Tiveron un fillo, o actor William Hopper, coñecido por interpretar a Paul Drake na serie Perry Mason. A parella divorciouse en 1922.
Hopper faleceu por mor dunha pneumonía no Hospital Cedars of Lebanon, en Hollywood. Tiña 75 anos de idade. Está enterrada no cemiterio Rose Hill de Altoona, Pensilvania.
Pola súa contribución á industria cinematográfica ten unha estrela no paseo da fama de Hollywood, no 6313 1/2 de Hollywood Boulevard.
Filmografía
Películas: Curtametraxes:
Xilófono
miniatura|Xilófono. O xilófono é un instrumento de percusión, idiófono, formado por láminas de madeira, normalmente de palisandro (madeiras moi apreciadas e custosas) ou de materiais sintéticos. Estas láminas están dispostas de maneira cromática e soan ao ser golpeadas por baquetas. Os xilófonos caracterízanse por seren de tamaño pequeno. Existe unha variedade de xilófono chamada xilo-marimba, con características que se atopan entre as dos dous instrumentos.
Ötzi
miniatura|230px|Lugar da descuberta. miniatura|200px|A estela e a inscrición colocada no lugar da descuberta. Ötzi ou momia do Similaun (dito tamén home de Similaun e home dos xeos) é o nome dado aos restos humanos descubertos, en 1991, nos Alpes de Venoste, no glaciar do Similaun, a 3.200 metros sobre o nivel do mar, nos límites entre Italia e o Val do Tirol (Austria), máis precisamente co Ötztal, na ladeira italiana, na provincia autónoma de Bolzano).
Realizáronse estudos que indican que a momia podería ser orixinaria de Velturno. Análises do ADN mitocondrial do corpo momificado, revelaron que a cepa xenética do home de Similaun non deixou descendentes actuais no mundo.
A descuberta
Trátase do cadáver dun ser humano de sexo masculino conservado mercé ás particulares condición climáticas producidas no interior do glaciar que actuaron como un conxelador (dun xeito semellante téñense achado en Siberia restos de mamut conservados en condicións análogas).
O corpo foi inicialmente trasladado á cidade de Innsbruck (Austria), onde foi examinado por expertos que o identificaron como un antigo habitante da zona alpina. Foi de seguido bautizado por un xornalista como Ötzi (Oetzi), inspirándose na denominación do lugar do descubrimento, o Ötztal ("Val de Ötz", cfr. alemán tal "val"), no Tirol setentrional. Unha designación máis racional, home ou momia de Similaun, polo nome do glaciar e a montaña onde foi atopado, aínda que usado algunhas veces, non tivo o éxito popular do primeiro nome.
No momento de ser descuberto, pensouse que podía ser un alpinista extraviado en anos recentes, tanto que foi alertada a xendarmería austríaca. Durante a recuperación, efectuado sen particolares precaucións conservadoras, foron danadas partes do corpo (tecidos externos, o fémur esquerdo). A datación por radiocarbono atribuíulle unha antigüidade de cerca de 5.000 anos. Isto o enmarca no Calcolítico (Idade do Cobre), época de transición entre o Neolítico e a Idade de Bronce. Xunto co corpo acháronse tamén restos das vestimentas e obxectos persoais de grandísimo interese arqueolóxico, como un arco de madeira de teixo (Taxus baccata), un coldre con dúas frechas listas e outra preparada para ser traballada, un coitelo de pederneira, un "corrector" para traballar pederneira, unha machada de cobre, unha perla de mármore, esca e mecha e máis un cerrón para levar estes artefactos. O machado constitúe un material clave que está asociado coa cultura de Remedello ( na actual provincia de Brescia, Italia), posto que nas sepulturas desta cultura se atoparon machados da mesma factura.
Actualmente a momia de Similaun consérvase en Bolzano, no Museo arqueolóxico provincial, dentro dunha estrutura apropiada que a mantén nas condicións óptimas de conservación para permitir o seu estudo.
Como é bastante coñecido e debido ás excepcionais circunstancias do seu descubrimento, en torno a Otzi teñen sido formuladas unha boa cantidade de teorías e suposicións, con frecuencias carentes de verdadeiro fundamento científico, como quen era, como morreu, que facía no lugar do seu descubrimento a tal altitude etc.
O certo é que recentes análises puxeron en evidencia a presenza dunha punta de frecha de pederneira no interior do ombro esquerdo ( con penetración profunda en dirección ao corazón ) e máis algunhas feridas e abrasións (entre as que destaca un particular corte na palma da man dereita) que levaron a considerar a hipótese dunha morte violenta antes que por causas naturais, como de primeiras se pensara. A postura non natural en que foi encontrado o corpo parecía indicar que estaba a tentar extraer unha frecha do ventre; posteriores elementos fan pensar que formaba parte dun grupo, salvado dunha emboscada, e un posíbel compañeiro, con cuxo cadáver Ötzi tería cargado a ombros até o lugar da súa morte.
Ötzi, pastor
O 21 de agosto de 2008 espallouse a noticia de que Hollemeyer e máis outros colegas seus da Universidade de Saarland (Alemaña) efectuaran análises dalgúns pedazos dos seus vestidos e do calzado, utilizando un espectrómetro de masas, que permite determinar a composición química das mostras, e en opinión dos investigadores pode dar resultados máis fiabeis do test do ADN na análises de peles traballadas. Os investigadores publicaron os seus resultados no Rapid Communications in Mass Spectrometry, observando que os péptidos das proteínas presentes nas antigas peles, son totalmente similares ás de varias especies de animais criados aínda hoxe, e isto leva a pensar que Ötzi fose un pastor que talvez conducía aos pastos un rabaño durante o desprazamento estacional.
Porén, Gunter Kauffman, actual director do Museo arqueolóxico do Alto Adige non está de acordo con esta investigación.
Tatuaxes
Ötzi está considerado como o primeiro ser humano tatuado do que se teña coñecemento. Ten sobre o seu corpo 57 tatuaxes (cousa polo que se tornou moi famoso entre os tatuadores).
A técnica utilizada no Calcolítico parece diferente da moderna. Non se usaban agullas, senón que se practicaban pequenas incisión na pel, que logo se enchían con carbón vexetal para obter a imaxe.
As tatuaxes do home de Similaun consisten en simples puntos, liñas e cruciñas: están colocadas na parte baixa exterior da columna vertebral, na sofraxe esquerda e sobre da clavícula dereita. Como exames radiolóxicos localizaron formas de artrite xusto nestes puntos, interprétase que tales imaxes deberon ter unha función de tipo médico ou cultural, a fin de aliviar as dores.
Álex Pérez
Alejandro "Álex" Pérez Videla, nado na Coruña o 8 de outubro de 1992, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Bergantiños FC.
Sho
''Nota: Este artigo trata da letra suplementaria do alfabeto grego. Para a letra latina empregada en Islandia e nas primeiras notacións das linguas xermánicas e que posúe unha forma similar, ver Thorn.''
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra sho. Sho (Maiúscula <font size="+1">Ϸ, Minúscula <font size="+1">ϸ ) era unha letra utilizada para transcribir o bactriano.
Lingüística
<font size="+1">Ϸ empregábase para transcribir o son dunha consoante fricativa postalveolar xorda (notada [ʃ] en API, pronunciada como o « x » galego) en bactriano, unha lingua indoirania xa estinguida.
Historia
En -328, a Bactriana - país situado no norte do actual Afganistán - foi conquistado polos exércitos de Alexandre Magno. En -123, a rexión foi conquistada polos Yuezhi que decidiron adoptar o alfabeto grego para notar a lingua local. A letra sho foi creada para transcribir un son empregado en bactriano pero que non existía en grego.
Representación informática
A letra posúe as representacións Unicode seguintes:
Igrexa de Kräklingbo
Historia e arquitectura
O coro e a súa proxección ao estilo dunha ábsida cara ao leste son as partes máis antigas da igrexa de Kräklingbo. Esta parte do edificio formou orixinalmente a nave e o coro dunha igrexa anterior; unha inscrición menciona a súa inauguración en 1211. A presente nave e sancristía foron construídas ao redor de 1300, e así incorporaron eses primeiros elementos. A fiestra oriental desa proxección do coro data da reconstrución. Os dous portais principais tamén son dese período de construción posterior. Estes están ricamente decorados con esculturas que representan motivos relixiosos e ornamentais. Nunca se construíu unha torre propiamente dita; a agulla probablemente sexa do século XVIII pero foi reconstruída durante unha restauración en 1908.
No interior a igrexa está decorada con frescos. A meirande parte deles son de principios do século XIII e representan escenas relixiosas. Durante a reconstrución da igrexa ao redor de 1300, algúns frescos foron danados. Tres escenas engadíronse en 1908. A igrexa tamén está decorada co uso de pedras alternas de diferentes cores en moitos dos detalles como os marcos das fiestras.
A igrexa conserva varios obxectos medievais. O retablo foi elaborado en Gotland a comezos do século XVI. A cruz triunfal é máis antiga, de finais do século XIII, e aínda é de tradición románica. Os bancos do coro son do século XIV. A pía bautismal e o pouco común púlpito son da segunda metade do século XVII e de estilo barroco.
San Martiño de Vilapoupre, Vilapoupre, Antas de Ulla
San Martiño de Vilapoupre é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Toponimia
O topónimo Vilapoupre aparece citado nun diploma de 1321 pertencente á colección do mosteiro de Vilar de Donas como Uilla Paupere, que tería a súa orixe no sintagma latino *(UĪLLA) PAUPERĪ.
Glockenspiel
miniatura|200px|Glockenspiel moderno O glockenspiel ou lira é un instrumento de percusión, idiófono que consiste nunha serie de lamelas metálicas dispostas cromaticamente que producen son ó ser golpeadas cunhas baquetas (normalmente de metacrilato, de metal ou doutro material duro que produza un son limpo). O son producido é parecido ao dunha campá.
Difteria
A difteria (do grego διφθέρα [diphthera], coiro) é unha doenza infecciosa que afecta á pel e á nasofarinxe, producida pola bacteria Corynebacterium diphtheriae, tamén coñecido coma bacilo de Klebs-Löffler por seren os apelidos dos descubridores do axente. Algunhas cepas deste microorganismo son quen de produciren toxinas, que poden afectar a órganos coma o corazón, producindo miocardite, ou ao sistema nervioso, producindo polineuropatía. Porén, o máis habitual adoita ser a forma respiratoria da infección, caracterizada pola aparición de falsas membranas ou pseudomembradas, que se adhiren á mucosa respiratoria e á farinxe.
A difteria é unha enfermidade mortal entre o 5% e 10% das veces. En rapaces de menos de cinco anos e en adultos de máis de 40 anos, o índice de mortalidade pode chegar a alcanzar o 20%. Porén, é improbable a aparición dalgún caso de difteria na poboación occidental, aparecendo casos unicamente en países africanos, onde non teñen acceso á vacina DTPa.
Etioloxía
A causa da difteria é o bacilo grampositivo Corynebacterium diphtheriae. Trátase dun axente inmóbil, non encapsulado, que ten un aspecto de pau ou bastón, e adoitan agruparse en formacións coñecidas coma letras chinesas. Dentro desta especie existen diferentes cepas, algunhas de elas con alto poder toxixénico, isto é, capacidade de fabricar toxinas con acción nociva.
Epidemioloxía
miniatura|Anos de vida perdidos a causa da doenza para a difteria por 100 ,000 habitantes en 2004. {{legend|#b3b3b3|sen datos}} {{legend|#ffff65|≤ 1}} {{legend|#fff200|1–2}} {{legend|#ffdc00|2–3}} {{legend|#ffc600|3–4}} {{legend|#ffb000|4–5}} {{legend|#ff9a00|5–6}} {{legend|#ff8400|6–7}} {{legend|#ff6e00|7–9}} {{legend|#ff5800|9–10}} {{legend|#ff4200|10–15}} {{legend|#ff2c00|15–50}} {{legend|#cb0000|≥ 50}}
miniatura|left|Casos de difteria declarados pola [[Organización Mundial da Saúde (OMS) entre 1997 e 2006: {{legend|#C0C0C0|sen datos}} {{legend|#E0E080|1–49 casos}} {{legend|#E08040|Entre 50 e 99 casos}} {{legend|#FF0000|Máis de 100 casos}}]]
A difteria pódese transmitir a outros individuos ben por contacto directo por esbirros, gorxa, pel, ollos ou calquera outro tipo de secreción das persoas infectadas.
O período de incubación da doenza é de aproximadamente 5 días, aínda que os síntomas poden comezar máis tarde. Porén, dende que existe vacina contra a difteria, a cal está presente no calendario vacinal galego do Servizo Galego de Saúde, é extremadamente pouco habitual atopar casos de difteria alén da inmigración.
Churío, Irixoa
San Martiño de Churío é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Irixoa. Segundo o IGE en 2017 tiña 120 habitantes (61 mulleres e 59 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 113 habitantes.
Topónimo
Churío é un posible antropónimo xermánico cunha raíz no termo de "señor". Algún autor considerara que a súa orixe era latina. Aparece entre os séculos VII e X.
Sexo seguro
miniatura|right|250px|O uso do [[preservativo é unha das recomendacións máis usuais para a práctica de sexo seguro]]
Sexo seguro é a denominación dunha serie de recomendacións e prácticas nas relacións sexuais co propósito de reducir o risco de contraer ou contaxiar algunha doenza de transmisión sexual, como o SIDA ou outras infeccións, así como para facilitar o control da natalidade mediante o uso dos métodos anticonceptivos ou outras prácticas sexuais. Algunhas prácticas consideradas popularmente como seguras non son tales, así as aplicacións vaxinais de antisépticos, ouriñar ou limpar a zona xenital logo de manter relacións sexuais non están entre as recomendacións a seguir para evitar embarazos.
A Area, A Pedra, Cariño
A Area é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 82 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 41 homes e 41 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 64 habitantes.
Limpeza étnica
O termo limpeza étnica designa diversas políticas hostís cara a un grupo étnico. Pode tamén designar a emigración forzada, a transferencia de poboacións, que pode chegar desde unha deportación até mesmo o xenocidio, dun grupo étnico, por razóns discriminatorias relixiosas, ideolóxicas e estratéxicas, ou unha combinación destas.
Esta definición, recente, implica, porén, dificultades graves de comprensión de certos conflitos contemporáneos, en particular as guerras iugoslavas, e cuestiona a posición dos que aínda ven, neste tráxico conflito, unha guerra "intercomunitaria" na cal as "supostas etnias" se "matarían entre elas". Induce en particular a unha amálgama entre guerras fratricidas (clásicas) e políticas xenocidas, comprobadas pola documentación existente. Non podemos pois descoidar a parte ideolóxica que hai en cualificar de "etnias" as nacións constituídas en Repúblicas e compostas, todas elas, de diversas minorías nacionais. A cuestión permanece aberta: debemos coñecer en que medida a linguaxe europea non está destinada a enmascarar a responsabilidade dos agresores, non recoñecidos como tales a día de hoxe pola Xustiza Penal internacional, que non é competente para xulgar a responsabilidade dos Estados.
Orixe da expresión
A expresión é a tradución literal do serbio etničko čišćenje, locución que apareceu en 1860 debida á pluma do escritor serbio Vuk Karadić (1787-1864) na súa monografía histórica fundamental sobre o "Consello de goberno serbio", formado en 1805 por Karadjordje cando o levantamento serbio contra os turcos. Nela utiliza o verbo "ocistiti" (limpar) para designar a expulsión e o exterminio das poboacións non serbias: "despois de que, en 1807, os serbios tomaron e limparon Belgrado dos turcos, o Consello trasladouse de Smederevo a Belgrado".
O mesmo termo foi despois repetido por varios políticos serbios ao longo dos séculos XIX e XX:
Encóntrase igualmente o termo limpeza étnica nos informes do comandante serbio Pavle Djurisić ao xeneral Draza Mihailović, xefe do Estado Maior dos chetniks.
Así, escribe en febreiro de 1943:
O termo franqueou as fronteiras dos Balcáns nos anos 1990 cando as guerras iugoslavas. Así, nun artigo titulado "La genèse du nettoyage ethnique", Hartmann di que a sinistra doutrina, xa preconizada durante a segunda guerra mundial, fora "adaptada" polo presidente actual da "nova Iugoslavia ", Sr. Cosić. Hartmann, correspondente de Le Monde en Belgrado, escribiu:
A xénese en cuestión remóntase, de feito, moito máis atrás na historia, e converteuse nunha verdadeira ideoloxía durante a Segunda Guerra Mundial (no curso da cal os historiadores falaron "da guerra dentro da guerra" para cualificar o que pasaba nos Balcáns), pasando esta a un contexto diferente: a parte que puxera en marcha a guerra devolveu o argumento contra os agredidos, o que induciu unha gran confusión e unha dificultade de comprensión que aínda permanece na actualidade, xerando un traumatismo verdadeiro entre as poboacións agredidas.
Termos semellantes
Unha expresión similar foi utilizada pola administración nazi de Adolf Hitler para cualificar a deportación e despois o xenocidio de poboacións xudías nos campos de concentración : judenrein (literalmente purificado de xudeus). Outra expresión utilizada foi Judenfrei (literalmente liberado des xudeus), cualificativo empregado en agosto de 1941 por Harald Turner, alto comisario alemán (en Serbia), a propósito de Serbia e Belgrado, primeiro país e primeira capital de Europa Judenfrei. . Turner atribúe o "mérito" ao celo da administración serbia, coa colaboración do xeneral Nedić.
Unha variante da limpeza étnica é o cambio de poboación, por exemplo, o que tivo lugar en 1923 entre Grecia, Turquía e Bulgaria (Tratado de Lausanne de 1923), coa aprobación das grandes potencias da época e da Sociedade de Nacións.
Historia
Os desprazamentos forzados de poboación foron abundantemente practicados xa desde a Antigüidade. Encóntranse relatados no Antigo Testamento. E os grandes Imperios, como o Asirio, Babilonio, Romano etc. paticaron a deportación de pobos conquistados.
En Europa, os xudeus foron expulsados de Inglaterra (1290), Francia (1306, 1322 e 1394), Hungría (1349–1360), Occitania (1394 e 1490), Austria (1421), España (1492), Portugal (1497), Rusia 1724, e de rexións de Alemaña en diferentes períodos. España expulsou a súa comunidade musulmá en 1502, e despois aos mouriscos (que eran musulmáns convertidos ao catolicismo) a partir de 1609.
A colonización tivo tamén a súa cota de limpezas étnicas en América (indios americanos), en Australia (aborixes) e en Suráfrica.
Os anos 1920 viron a expulsión dos gregos de Asia Menor e, de forma simétrica, dos turcos das illas gregas. O fenómeno repetiríase en Chipre en 1974.
De 1935 e 1938, Stalin deportou os polacos da Volinia oriental. Foi a primeira deportación étnica na historia da URSS (aínda que tales accións xa foran realizadas en varias ocasións na época dos tsares). Outros pobos seguíronlles, desde os alemáns do Volga aos chechenos, pasando polos tártaros de Crimea e os meskh, que foron deportados cara ao Casaquistán e non foron autorizados a volver ás súas rexións de orixe até a morte de Stalin.
A partir de xullo de 1941, os nazis planificaron sistematicamente o Lebensraum, (Ostsiedlung, colonización xermánica do leste) esencialmente en detrimento dos pobos eslavos. Esta organización de limpeza étnica denominouse Generalplan Ost ("Plan Xeral para o Leste").
En 1945 os soviéticos decidiron transportar masivamente ás poboacións de lingua e cultura alemás que vivían na Europa central e oriental lonxe das fronteiras da Alemaña posthitleriana, reducida ás catro zonas de ocupación, argumentando que a existencia destas minorías servira de pretexto á Alemaña nazi para xustificar a súa política expansionista.
A extensión cara ao oeste da URSS traduciuse tamén na expulsión cara a Siberia e o Casaquistán de numerosas poboacións estonas, letoas, lituanas dos Países Bálticos, polacos de Belarús e de Ucraína, romaneses de Besarabia e de Bucovina e gregos pónticos (do mar Negro), en total 2 800 000 persoas; outros tres millóns de polacos foron desprazados das rexións orientais de Polonia anexionadas pola URSS, cara ás rexións occidentais. (Véxase: Bugaï, Nikolaï F: Correspondance Joseph Staline - Laurent Beria: "Moi nado deportirovat" (cómpre deportalos). Revue Dokumenty, fakty, kommentarii. V tomo - Moscova, 1992.
En 1962, como consecuencia da intransixencia dos europeos de Alxeria sobre as reivindicacións da maioría autóctona, e á desfeita política que seguiu, a FLN lanzou o slogan La valise ou le cercueil ("A maleta ou o cadaleito"), e o 99 % dos europeos abandonaron definitivamente a súa terra natal (os  pied-noirs, pés negros). Este éxodo masivo emparéntase coa limpeza étnica na medida en que a ameaza a estas poboacións era efectiva, como o demostra a matanza do 5 de xullo de 1962 en Orán.
Desde finais dos anos 1980, certos autores, en particular entre os "novos historiadores" israelís, asimilan o éxodo palestino de 1948 á limpeza étnica.
A Cerca Pequena, A Pedra, Cariño
A Cerca Pequena é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 73 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 38 homes e 35 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 61 habitantes.
Iode
Iode (י, pronunciada /j/) é a décima letra do alfabeto hebreo. Procede dunha letra do alfabeto fenicio.
Ademais, iode é o nome dado en fonética á semiconsoante ou semivogal palatal.
Basalto
O basalto é unha rocha volcánica, a máis abundante no planeta Terra.
Características
Son rochas escuras, case negras, pesadas e moi duras. Os seus minerais esenciais son a olivina, os plaxioclasios, e os piroxenos, e non conteñen cuarzo ou contéñeno en volumes miúdos. Pola súa resistencia á compresión é unha rocha moi empregada na construción civil.
Forma a codia oceánica cando a lava basáltica sae polas dorsais submarinas. Un dos maiores depósitos do mundo atópase en Bacia do río Paraná no sur do Brasil, en Siberia e tamén, aínda que en menor volume pero moi evidentes, en Hawai. En España hai basaltos en Olot (provincia de Xirona), Campos de Calatrava (provincia de Cidade Real), Cartagena e nas Illas Canarias.
Vilapoupre, Vilapoupre, Antas de Ulla
Vilapoupre é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 muller).
Sill
Os sills ou filóns camada son masas rochosas intrusivas estreitas, paralelas ó plano entre os estratos, ou ós planos de xistosidade, da rocha encaixante en concordancia con eles. Son un dos tipos de intrusións que poden orixinar as rochas magmáticas plutónicas.
Rolls-Royce
Rolls-Royce Limited foi un recoñecido fabricante británico de automóbiles e, máis tarde, fabricou motores aeronáuticos. Fundada por Charles Stewart Rolls e Sir Frederick Henry Royce o 15 de marzo de 1906 como resultado dunha asociación formada en 1904. Ademais da reputación da compañía pola calidade da súa enxeñería superior, que levouno a ser considerado como o "mellor coche do mundo", Rolls-Royce foi coñecido pola fabricación do motor "R" de alta potencia responsable de marcas de velocidade en terra e aire, así como actuacións de éxito nas carreiras de automóbiles.
En 1971, Rolls-Royce quedou paralizado polos custos de desenvolvemento do motor a reacción RB211, dando lugar á nacionalización da compañía como Rolls-Royce (1971) Limited. En 1973, a división de automóbiles separouse da empresa matriz como Rolls-Royce Motors. Rolls-Royce (1971) Limited continuou como compañía nacionalizada ata que foi privatizada en 1987 como Rolls-Royce plc.
Historia
miniatura|right|o Silver Ghost, coiro verde, accesorios prateados,taboleiro de aluminio Chasis 40/50 #60551 rexistro AX-201 Scottish Reliability Trial 22 de xuño de 1907 right|miniatura|40/50 chasis #60551 The Silver Ghost Semi Roi-des-Belges carrozaría aberta de [[Barker (carroceiro)|Barker]] right|miniatura|Silver Ghost carrozaría aberta de [[Hooper (carroceiro)|Hooper 1920]] right|miniatura|[[Sedán]] right|miniatura|20/25 limousina de [[J Gurney Nutting & Co Limited|Gurney Nutting]] right|miniatura|Silver Wraith convertible de Inskip 1947 right|miniatura|Silver Wraith sedán de Hooper 1955 En 1884 Henry Royce comezou un negocio eléctrico e mecánico. Fixo o seu primeiro coche, o dous cilindros Royce 10, na súa fábrica de Manchester en 1904, e foi presentado a Charles Rolls no Midland Hotel, Manchester o 4 de maio dese ano. Rolls era titular duns dos primeiros concesionarios de automóbiles, C.S.Rolls & Co. en Fulham.
Malia a súa preferencia polos coches de tres ou catro cilindros, Rolls estaba impresionado co Royce 10, e nun acordo posterior o 23 de decembro de 1904 acordou comprar todos os coches que Royce puidera facer. Habería catro modelos:
Todo debía ser distintivo como Rolls-Royce, e vendido exclusivamente por Rolls. O primeiro coche Rolls-Royce, o Rolls-Royce 10 hp, foi presentado no Salón de París en decembro de 1904.
Rolls-Royce formouse o 15 de marzo de 1906, momento no cal fíxose evidente que era necesario un novo local para a produción de automóbiles. Logo de considerar lugares en Manchester, Coventry, Bradford e Leicester, pero unha oferta do concello de Derby de electricidade barata deu lugar á decisión de adquirir 51.000 m2 no extremo sur desa cidade. A nova fábrica foi deseñada en gran parte por Royce, e a produción comezou a principios de 1908, inaugurouse oficialmente o 9 de xullo de 1908 por Sir John Montagu. O investimento na nova empresa requiriu unha ampliación de capital, e o 6 de decembro de 1906 foron emitidas 100.000 £ en novas accións. En 1907, Rolls-Royce comprou C.S. Rolls & Co. (Os automóbiles sen motores de Royce Ltd. continuaron operando por separado.)
Durante 1906 Royce estivera desenvolvendo un modelo de seis cilindros mellorado con máis potencia que o Rolls-Royce 30 hp. . Inicialmente designado como 40/50 hp, este foi o primeiro modelo totalmente novo da compañía.. En marzo de 1908 Claude Johnson, Director Comercial Xeral e, ás veces descrito como o cerebro de Rolls Royce, logrou persuadir a Royce e aos outros directores de que Rolls-Royce debería concentrarse exclusivamente no novo modelo, e todos os modelos anteriores foron abandonados. Logo da presentación do modelo Phantom en 1925 este modelo 40/50 foi coñecido como o Silver Ghost. O novo 40/50 foi responsable da reputación da compañía, con máis de 6.000 unidades construídas. O seu chasis foi utilizado como base para o primeiro coche blindado británico utiliza en ambas guerras mundiais. En 1921, a compañía abriu unha segunda fábrica en Springfield, Massachusetts nos Estados Unidos (para axudar a satisfacer a demanda), onde se construíron outros 1.701 "Ghosts Springfield". Esta fábrica funcionou durante 10 anos, pechando en 1931.
Logo da primeira guerra mundial, Rolls-Royce logrou evitar os intentos de fusión dos fabricantes de automóbiles británicos. Fronte á caída de vendas do 40/50 (máis tarde coñecido como Silver Ghost), a empresa presentou un máis pequeno, o máis barato Twenty en 1922, que puxo fin á política dun único modelo, seguido desde 1908.
En 1931 Rolls-Royce adquiriu ao fabricante de coches rival, o moito máis pequeno, Bentley logo de que as finanzas deste último non lograron capear o inicio da Gran Depresión. Desde pouco despois da Segunda Guerra Mundial ata 2002 os coches estándar de Bentley e Rolls-Royce eran a miúdo idénticos agás da grella do radiador e detalles menores.
En 1933, a cor monograma do radiador de Rolls-Royce foi cambiado de vermello a negro porque a cor vermella ás veces enfrontábase coa cor da carrozarías seleccionado polos clientes, e non como sinal de respecto polo falecemento de Royce como dise habitualmente.
A produción de automóbiles Rolls-Royce e Bentley trasladouse a Crewe en 1946 onde comezaron a ensamblar autos completos coas carrozarías de Pressed Steel Company (os novos modelos de aceiro estándar) por primeira vez. Anteriormente construíran só o chasis, deixando os corpos a carroceiros especializados.
Coches
Modelos Bentley (desde 1933) - unicamente chasis
Motores de aviación
Ao longo da primeira guerra mundial, Rolls-Royce esforzouse por construír motores de aviación nas cantidades requiridas pola Oficina de Guerra. Con todo, coa excepción de Brazil Straker en Bristol a empresa resistiu a presión para conceder licenzas de produción a outros fabricantes, por temor a que gran parte da admirada calidade e fiabilidade dos motores veranse comprometidas. En cambio, a fábrica de Derby foi ampliada para permitir a Rolls-Royce aumentar as súas propias taxas de produción.
Ao redor da metade dos motores dos avións utilizados polos aliados na I Guerra Mundial foron feitos por Rolls-Royce. A finais da década de 1920, os motores aeronáuticos supoñían a maior parte dos negocios de Rolls-Royce.
O último deseño de Henry Royce foi o motor de aviación Merlin, que voou por primeira vez en forma de prototipo en 1935, malia que morrera en 1933. Foi desenvolvido a partir do motor R, que lograra a marca sen precedentes no hidroavión S.6B Supermarine de case 640 km/h no Trofeo Schneider de 1931. O Merlín foi un potente motor V12 sobrealimentado e foi montado en moitos avións da segunda guerra mundial: os británicos Hawker Hurricane, Supermarine Spitfire, de Havilland Mosquito (bimotor), Avro Lancaster (cuadrimotor) (unha evolución do Avro Manchester, cos seus pouco fiables motores Rolls-Royce Vulture), Vickers Wellington (bimotor); tamén converteu ao americano North American P-51 Mustang nun competidor para os mellores combatentes da súa época, o seu motor un motor Merlin construído por Packard baixo licenza. Producíronse máis de 160.000 motores Merlin, incluíndo máis de 30.000 por Ford Motor Company en Trafford Park, Manchester. Durante a guerra moitas probas de voo dos motores Rolls-Royce realizáronse no Aeródromo Hucknall. O Merlin pasou a ser usado en vehículos militares de terra co nome de Meteor no tanque Centurion entre outros. Moitos motores Meteor usaban bloques de motor e partes que non pasaban os requisitos para motores de alto rendemento, pero eran adecuados para o seu uso con menor potencia como o Meteor de 480 kW (640 hp).
Rolls-Royce empezou a fabricar turbinas a reacción a través dun intercambio de activos con Rover e no período da post - segunda guerra mundial Rolls-Royce fixo avances significativos no deseño e fabricación de motores de turbina de gas. Os motores turbohélice Dart e Tyne eran particularmente importantes, permitindo ás compañías aéreas baixar os tempos nas viaxes máis curtas, mentres que os jets introducíronse nos servizos máis longos. O motor Dart foi utilizado nas aeronaves Armstrong Whitworth AW.660 Argosy, Avro 748, Fokker F27 Friendship, Handley Page Herald e Vickers Viscount, mentres que o máis potente Tyne montouse nos Breguet Atlantique, Transall C-160, Vickers Vanguard e o aeroescorregador SR.N4. Moitos destes turbohélices aínda están en servizo.
Entre os motores a reacción deste período estaban o RB163 Spey, que montaban os Hawker Siddeley Trident, BAC One-Eleven, Grumman Gulfstream II e Fokker F28.
A finais dos anos 1950 e 1960 houbo unha racionalización importante de todos os aspectos da industria aero espacial británica e isto incluíu aos fabricantes de motores de aviación. En 1966 Rolls-Royce adquiriu Bristol Siddeley (que xurdira como resultado da fusión de Armstrong Siddeley e Bristol Aero Engines en 1959) e incorporouna como a división Bristol Siddeley. Bristol Siddeley, coa súa fábrica principal en Filton preto da Bristol, tiña unha grande experiencia en motores militares, incluíndo o Olympus, Viper, Pegasus (pulo vectorial) e Orpheus. Tamén fabricaban o Olympus 593 Mk610 que se utilizou no Concorde en colaboración con SNECMA. Tamén tiñan un proxecto de turbo ventilador con SNECMA.
O Aeródromo Leavesden, Watford foi orixinalmente propiedade do Ministerio de Defensa e utilizado durante a Segunda Guerra Mundial para a fabricación de avións Mosquito e Halifax. Durante varios anos, Rolls-Royce utilizou o lugar para a fabricación de motores de helicópteros ata que pechouse en xuño de 1993. A antiga fábrica de Rolls-Royce en Watford coñécese agora como os Leavesden Film Studios e produciu películas de fama mundial como o James Bond Star Wars e Harry Potter.
Motores diésel
Rolls-Royce comezou a producir motor diésel en 1951. Nun principio, estaban destinados a tractores pesados e escavadoras, pero, máis tarde, foron instalados en camións (por exemplo, Scammell), automotores, unidades diésel múltiples e locomotoras de manobras Sentinel. Rolls-Royce fíxose cargo da fábrica Shrewsbury de Sentinel para a produción de motores diésel en 1956. O negocio diésel de Rolls-Royce foi adquirido por Perkins na década de 1980.
Nacionalización
Os problemas financeiros causados en gran parte polo desenvolvemento do novo motor Turbo ventilador RB211 conduciu, logo de varios subsidios en efectivo, á compañía tivo que se nacionalizada polo goberno de Heath en 1971. A nova compañía tiña entre os seus membros directivos a Lord Cole (expresidente de Unilever), Sir (director xeral de GEC) Arnold Weinstock, Hugh Conway (director xerente de RR Gas Turbines), o Dr. Stanley Hooker (RR Bristol), Sir William Cook (asesor do Ministro de Defensa), Sir St. John Elstub (director xeral de Imperial Metal Industries ), e Sir Charles Elworthy (ex Xefe de Estado Maior).
O atraso na produción do motor RB211 culpouse polo fracaso da tecnoloxía avanzada Lockheed L-1011 TriStar, que foi golpeado polo lanzamento do seu principal competidor, o McDonnell Douglas DC-10.
En 1973 o negocio de automóbiles de motor separouse como unha entidade independente, Rolls-Royce Motors. O negocio principal de aviación e motores mariños permaneceu como propiedade pública ata 1987, cando foi privatizado como Rolls-Royce plc, unha das moitas privatizacións do goberno de Thatcher.
Calendario de vacinación infantil
Recoméndase que os nenos sexan vacinados tan pronto coma o seu sistema inmune sexa quen de responder á inmunización, coas doses de reforzo que posteriormente sexan precisas.
Vacinación infantil en Galicia
En Galicia, o Servizo Galego de Saúde é o organismo encargado de deseñar e configurar o calendario vacinal, conforme ás recomendacións do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde e o Ministerio de Sanidade de España.
No ano 2008, o calendario era o seguinte:
Stigma
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra stigma. Chámase stigma (actualmente trazado Ϛ, ς) unha antiga ligadura do alfabeto grego que notaba o grupo /st/ e que só se conservou na escritura actual porque serve para a numeración alfabética milesia (onde equivale a 6).
Contrariamente ao que parece, stigma non é un sigma final grego (ς): en efecto, é a evolución da ligadura dun sigma lunar (C) cun tau (T) que, en uncial, se trazaba Ficheiro:grec oncial stigma.png (CT) mentres que o sigma final é un sigma lunar dotado dun gancho final debido ao movemento do cálamo (ver Variante contextual para outros detalles). A ligadura simplificouse rapidamente en Ϛ. Así, podíase escribir Κωνσταντίνος ou Κωνϛαντίνος para Constantinos.
A causa dunha confusión co digamma (Ϝ), que se trazaba máis simplemente Ficheiro:koppa intermediaire.png en uncial e logo na escritura cursiva), letra que o alfabeto só conservara porque permitía escribir o número 6 (ϝʹ), o stigma (Ficheiro:grec oncial stigma.png en uncial), de uso frecuente, veu substituír na Idade Media o digamma orixinal: en efecto, os dous caracteres trazábanse de maneira moi semellante.
Actualmente, stigma ao xa non empregarse como ligadura, vese substituída a miúdo polas dúas letras sigma e tau escritas un ao lado da outra: ςʹ = στʹ = 6. Exemplo célebre: o Número da Besta, na Apocalipse de Xoán, aparece como χξςʹ (khi, xi, stigma), que representa o valor 666.
A Corredoira, A Pedra, Cariño
A Corredoira é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 28 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
A Castiñeira, A Pedra, Cariño
A Castiñeira é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña doce habitantes (sete homes e cinco mulleres), once menos ca en 1999.
Barbara Walters
Barbara Jill Walters, nada o 25 de setembro de 1929 e finada en Nova York o 30 de decembro de 2022,  foi unha xornalista e autora de orixe estadounidense, pioneira do xornalismo televisivo feminino que presentou dous programas matutinos (Today e The View) e unha revista de noticias (20/20); ademais, anteriormente traballou como copresentadora de ABC Evening News e foi unha contribuidora actual de ABC News.
Walters foi orixinalmente coñecida como unha presentadora popular no programa de noticias Today na NBC,onde traballou con Hugh Downs e posteriormente cos seus sucesores Frank McGee e Jim Hartz. Posteriormente, Walters pasou 25 anos como copresentadora da revista de noticias 20/20 na ABC. Foi a primeira copresentadora feminina dun telexornal vespertino, traballou con Harry Reasoner en The ABC Evening News e continuou como contribuidora á división de noticias da compañía e o seu programa principal, ABC World News.
Inicios
Walters naceu en Boston, Massachusetts, filla de Louis "Lou" Walters e a súa esposa, Dena Seletsky, ambos os xudeus descendentes de refuxiados do Imperio ruso. O seu avó paterno, Isaac Abrahams, emigrou a Inglaterra desde Łódź, Polonia, cambiando o seu nome a Abraham Walters, e, despois de nacer o pai de Walters, emigrou aos Estados Unidos coa súa familia en 1900. Lou Walters abriu a Latin Quarter na cidade de Nova York, produciu o espectáculo de Broadway The Ziegfeld Follies of 1943, e serviu como o director de entretemento para Tropicana Resort & Casino en Las Vegas, Nevada.
Despois de asistir ás escolas privadas Ethical Culture Fieldston School e Birch Wathen Lenox School na cidade de Nova York, Walters graduouse na Miami Beach Senior High School en 1947 e en 1951, recibiu un B.A. en inglés do Sarah Lawrence College.
Carreira
Despois dun breve período como publicista para Tex McCreary Inc. e un posto como escritora para CBS News, Walters uniuse a The Today Show como unha escritora e investigadora en 1961 e para asumir a posición de "Today Girl," manexando as asignacións máis lixeiras e o prognóstico do tempo. En menos dun ano, converteuse nunha reporteira xeral e estaba a desenvolver, escribir, e editar os seus propios informes e entrevistas; con todo, non foi nomeada como a copresentadora do programa até 1974, cando a NBC oficialmente a designou. Aí, Walters fixo dúo con Harry Reasoner como copresentadora en The ABC Evening News desde 1976 até 1978. A relación dos dous foi difícil e efémera xa que a Reasoner non lle gustou ter unha copresentadora. Cinco anos despois do comezo desa asociación, Reasoner (quen regresara a CBS News) tivo unha entrevista memorábel e cordial con Walters en 20/20, en ocasión da estrea dun novo libro escrito polo presentador.
Walters tamén é coñecida por presentar a revista noticiosa 20/20 durante moitos anos, xunto co presentador Hugh Downs en 1979. Ao longo da súa carreira coa ABC, Walters apareceu nos especiais de noticias da ABC como unha comentarista, incluíndo inauguracións presidenciais e a cobertura dos atentados do 11 de setembro de 2001, e moderou varios debates presidenciais, incluíndo o que tivo lugar entre Jimmy Carter e Gerald Ford que se realizou no Phi Beta Kappa Memorial Hall en Williamsburg, Virginia, durante as eleccións presidenciais de 1976. Moitos dos seus programas regulares e especiais son difundidos ao longo do mundo. A partir de 2004, está en semi-retiro da súa profesión de xornalista, mais permanece en ABC News como correspondente e presentadora.
Por outra banda, Walters tamén é unha presentadora de tempo parcial no talk show diúrno The View, da que é cocreadora e produtora executiva co seu socio de negocios, Bill Geddie. Nos créditos da apertura orixinal, Walters describiu o programa como un foro para mulleres de diferentes xeracións, orixes, e puntos de vista.
As súas entrevistas cos líderes mundiais abranguen todos os ámbitos da vida, e convertéronse nunha crónica da última parte do século XX. Os líderes que Walters entrevistou ao longo dos anos inclúen o Shah Mohammad Reza Pahlavi de Irán, Boris Eltsin de Rusia, Jiang Zemin da China, Margaret Thatcher do Reino Unido, Fidel Castro de Cuba, Indira Gandhi da India, Václav Havel da República Checa, Muamar al-Qadafi de Libia, Hussein I de Xordania, Abdalá bin Abdelaziz de Arabia Saudita, Anwar el-Sadat de Exipto, o primeiro ministro israelí Menachem Begin e Hugo Chávez de Venezuela, entre moitos outros. Tamén entrevistou persoas influentes fóra do mundo político, incluíndo a Michael Jackson, Katharine Hepburn, Anna Wintour, e Laurence Olivier. Walters considerou o Dr. Robert Smithdas, un home xordo e cego que pasou a súa vida mellorando as vidas doutras persoas da súa mesma condición, como o seu entrevistado máis inspirador.
O seu prestixio converteuna en presentadora de varios programas especiais para a ABC que obteñen uns altos índices de audiencia. Desde 1993, presentou unha serie de televisados especiais dedicados a repasar os personaxes máis relevantes do ano, chamado Barbara Walters' 10 Most Fascinating People. É coñecida polo seu xornalismo de personalidade (anteriormente unha especialidade de Edward R. Murrow) e polas súas charlas profundas: O 3 de marzo de 1999, a súa conversa con Monica Lewinsky foi vista por 74 000 000 espectadores, un gran rexistro no segmento de entrevistas xornalísticas, aínda que os seus críticos fixeron varias acusacións sobre os programas realizados por Walters, citándoos como demasiado sentimentais.
Vida persoal
Walters casou en catro ocasiones con tres maridos distintos: o executivo empresarial Robert Henry Katz (1955-1958; matrimonio anulado), o produtor teatral Le Guber (1963-1976; divorciados), e o executivo televisivo Merv Adelson (1981-1984 e 1986-1992; ambos os matrimonios terminaron en divorcio).
No episodio de The View do 10 de maio de 2010, Walters anunciou que se sometería a cirurxía de corazón aberto para substituír unha válvula cardíaca defectuosa: a válvula aórtica, que bombea sangue desde o corazón cara ao resto do corpo. Despois, e segundo unha declaración do seu portavoz Cindi Berger, o procedemento para fixar a válvula cardíaca defectuosa de Walters foi exitoso e os médicos quedaron satisfeitos cos resultados da cirurxía. Walters regresou ao seu traballo en The View en setembro de 2010.
Premios e recoñecementos
En 1975, Walters gañou o Premio Daytime Emmy a Mellor Presentadora de Talk Show polo seu traballo en Today. Co seu programa The View, gañou dous Daytime Emmys en 2003 (na categoría de Mellor Talk Show) e 2009 (na categoría de Mellor Presentadora de Talk Show), e foi nomeada 22 veces en cerimonias que van desde 1998 até 2010 (11 para Mellor Talk Show, 11 para Mellor Presentadora de Talk Show). Gañou o NAACP Image Award por Mellor Programa de Entrevistas para The View en 2009 e foi nomeada en 2010.
En 1998, Walters gañou o Women in Film Crystal + Lucy Awards en recoñecemento á súa excelencia e innovación nas súas obras creativas, que melloraran a percepción das mulleres a través da televisión. O 14 de xuño de 2007, foi honrada cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood e, ao seguinte ano, recibiu un "Disney Legends Award," un premio outorgado a individuos que fixeron contribucións excepcionais a The Walt Disney Company (propietario de ABC).
A Basanta, A Pedra, Cariño
A Basanta é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña un habitante (un home), a mesma poboación ca en 1999.
Nafría de Ucero
Nafría de Ucero é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 36,56 km².
Megalópole de Kansai
A megalópole de Kansai é unha xigantesca conurbación, tamén coñecida coma Keihanshin, no centro da illa máis grande do Xapón, a de Honshu. Esténdese pola chaira de Osaca (Osaka Heiya), e as costas da baía homónima, así como pola chaira próxima de Nara, ata as beiras do lago Biwa, cara ao norte, ao nordeste de Quioto, o maior do país e provisión da auga da megalópole.