cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mohéli
Mohéli (tamén coñecido como Mwali), é unha das tres illas que conforman a nación das Comores, posúe unha superficie 290 km². A súa poboación en 1991, era ao redor de 24.000 habitantes. A súa capital é Fomboni. O seu grupo étnico como no resto das illas das Comores e en Mayotte, é a etnia comoriana, unha síntese das culturas bantú, árabe, malaia e malgaxe, e a súa relixión é o islam sunnita.
Historia
esquerda|miniatura|Bandeira da illa miniatura|esquerda|Bandeira separatista de Mohéli
Ata 1830 foi parte do sultanato de Ndzuwenie, que tamén controlaba a illa veciña de Anjouan. En 1830, emigrantes de Madagascar dirixidos por Ramanetaka, que despois cambiou o seu nome a Abderemane, chegaron á illa e estableceron o sultanato de Mwali. En 1886 Francia estableceu un protectorado na illa. Ata 1889 Mwali tiña o seu propio residente francés, pero a illa foi anexada á residencia de Anjouan. O sultanato foi abolido en 1909 cando os franceses anexionaron a illa.
En 1975, Mohéli aceptou unirse á nación das Comores, xunto con Gran Comora e Anjouan. A confusión e a desorde política, económico e social afectaron a Mohéli e ás Comores en xeral. O 11 de agosto de 1997 Mohéli separouse das Comores, unha semana despois que Anjouan fixese o mesmo. Os líderes secesionistas foron Said Mohamed Soefu que se converteu en presidente e Soidri Ahmed, que se converteu en Primeiro Ministro. Mohéli se reunificóu a Comores en 1998. No 2002, Mohéli ratificou a nova constitución comoraiana, que prové un goberno federal menos centralizado e máis poder aos gobernos das illas. Nese mesmo ano, Said Mohamed Fazul foi electo presidente. Os seus seguidores gañaron algúns escanos na delegación do Parlamento nas eleccións lexislativas de 2004.
Pisces Iscariot
Listaxe de cancións
"Landslide" é unha versión dunha canción escrita por Stevie Nicks e orixinalmente interpretada por Fleetwood Mac.
"Girl Named Sandoz" é unha referencia aos laboratorios Sandoz, onde foi inventado o LSD. Foi orixinalmente interpretada por The Animals.
Miguel Ares Canaval
Miguel Ares Canaval, nado no Canaval (Présaras, Vilasantar) en 1565, e finado en Ourense o 1 de xaneiro de 1611, foi un eclesiástico galego, bispo da diocese de Ourense dende 1595 até a súa morte.
Traxectoria
dereita|miniatura|Catedral de Ourense. Fillo de Alfonso Ares e María González, naceu na despois chamada Casa do Bispo. Estudou en Santiago de Compostela e en Salamanca, sobresaíndo pola súa cultura, intelixencia e bondade. Foi enviado a Ávila, onde conseguiu a dignidade de Maxistral da Sagrada Escritura.
A súa sona de intelectual e bo cristián chegou ata a Corte do Rei Filipe II, quen no ano 1593 o propuxo como bispo da Real Audiencia de Charcas da cidade de La Plata, hoxe chamada Sucre, en Bolivia, posto que rexeitou.
O 30 de maio de 1595 tomou posesión como bispo de Ourense, co nome de Miguel Ares Canaval, xa que mudou o segundo apelido polo seu lugar de nacemento, algo habitual naquela época.
Dende Ourense visitou o Santuario de Nosa Señora da Laxe, en Armental, do que foi devoto dende neno. Interesándose sempre polo seu coidado, enviou ofrendas ó santuario segundo consta nos libros de Fábrica. Tamén fundou a carón do santuario unha escola ou seminario e conseguiu importantes doazóns para o seu mantemento. Deste xeito alfabetizáronse numerosos nenos da contorna, entre eles Alfonso Ares, veciño de Vilariño e sobriño de Miguel, que chegou a ocupar distintos cargos na arquidiocese de Santiago de Compostela. Este seminario estivo funcionando ata poucos anos despois da desamortización de Mendizábal, na que se incautaron todos os bens do santuario e os que mantiñan o seminario. Faleceu o 1 de xaneiro de 1611. Está sepultado na Capela Maior da catedral ourensá.
O Barreiro, Andrade, Pontedeume
O Barreiro é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Cavalleria rusticana
Cavalleria rusticana (en galego Cabaleirosidade rústica) é unha ópera verista nun acto con música de Pietro Mascagni e libreto en italiano de Giovanni Targioni-Tozzetti e Guido Menasci baseada nun conto de Giovanni Verga. Foi estreada o 17 de maio de 1890 no Teatro Costanzi de Roma. Cavalleria rusticana segue a ser unha das óperas máis populares; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 27 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, seendo a 16.ª en italiano e a primeira de Mascagni.
Foi presentada nunha dobre función con Pagliacci de Ruggero Leoncavallo. As dúas óperas son demasiado curtas como para podelas representar xuntas nunha soa función. De feito, dende 1903 -cando se interpretou por primeira vez en Nova York- en tódolos escenarios do circuíto operístico mundial adóitanse interpretar xuntas nun programa dobre chamado Cav/Pag.
O famoso intermezzo, foi empregado na banda sonora da película O padriño III, o desenlace da cal ten lugar tamén durante unha representación desta ópera no Teatro Massimo de Palermo. Tamén a obra é representada no tema principal do filme de Martin Scorsese Touro salvaxe.
Síndrome de Wolff-Parkinson-White
A síndrome de Wolff-Parkinson-White (WPW) é unha síndrome de  preexcitación dos ventrículos do corazón debido a unha vía accesoria coñecida como feixe de Kent que transcorre pola parte anterolateral da aurícula e ventrículo dereito (en caso de ser polo esquerdo coñécese como feixe de Ohnell). Esta vía é unha comunicación eléctrica anormal da aurícula ao ventrículo.
A prevalencia da síndrome de WPW oscila entre o 0,1% e o 0,3% da poboación xeral.
Aínda que a ampla maioría de individuos coa síndrome de WPW permanecen asintomáticos ao longo de toda a súa vida, hai un risco de morte súbita asociada coa síndrome. É pouco frecuente (incidencia menor de 0,6% ), e débese ás taquiarritmias que esta vía accesoria produce no individuo.
Spektr
miniatura|300px|Esquema do módulo Spektr.
Spektr (índice GRAU 11F77O) foi un módulo da estación espacial soviético-rusa Mir. Foi orixinalmente deseñado con fins militares e despois reacondicionado para servir como módulo civil. Cunha masa de 19.640 kg, foi lanzado o 20 de maio de 1995 a bordo dun Proton K.
Spektr ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime comunista o programa finalizou, e Spektr, aínda sen rematar, pasou a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar os módulos Spektr e Priroda a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Spektr foi o quinto compoñente da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como busca de recursos naturais e estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. Dispoñía dunha pequena cámara estanca para expoñer experimentos ao espazo e para lanzar pequenos satélites. O volume presurizado total do módulo era de 62 m3 e tiña catro paneis solares (dous de 27 m2 e dous de 38 m² que proporcionaban ata 9,3 kW de potencia eléctrica que era almacenada en baterías de níquel-cadmio de 360 A-hr de capacidade.
Entre os instrumentos que levou a bordo destacan:
Francisco de Paula de Borbón
Francisco de Paula Antonio de Borbón e Borbón-Parma, nado en Aranjuez o 10 de marzo de 1794 e finado en Madrid o 13 de agosto de 1865, Infante de España, foi o menor dos fillos do rei de España, Carlos IV e María Luísa de Parma. Foi investido cabaleiro do Vélaro de Ouro en 1794.
Traxectoria
Coa cidade ocupada polos franceses e os reis e familia real camiño de Baiona, a primeira hora do 2 de maio, saíu o mozo infante de Palacio, transportado en coche. Un cerralleiro, José Blas Molina, penetrou entón no edificio e saíu a un dos seus balcóns gritando á multitude de desocupados e curiosos que observaban o acto:
De tal modo, Francisco de Paula serviu de detonante e coartada do soado Levantamento do 2 de maio. En calquera caso, o infante acompañou aos seus pais, Carlos IV e María Luísa, no seu exilio en Francia e Roma.
En 1815, os diplomáticos representantes en Europa das Provincias Unidas do Río da Prata proxectaron coroalo como rei dun hipotético Reino Unido do Río da Prata, Perú e Chile, co posible apoio de Carlos IV. O plan non pasou dun proxecto, e nunca foi seriamente tratado no Río da Prata, pese a que os dous diplomáticos que idearon o proxecto foron personaxes tan influentes como Manuel Belgrano e Bernardino Rivadavia.
Afeccionado ás artes e decidido protector delas, foi membro honorario e meritorio da Real Academia de Belas Artes de San Fernando (1816) e deixou pintados varios cadros de valía. Foi tamén protector da Sociedade Económica de Amigos do País de Madrid, presidente da Masonería española como Gran Mestre do Gran Oriente Nacional de España e Irmán Maior da Real Maestranza de Cabalería de Zaragoza (1819-1865).
Matrimonios e descendencia
miniatura|Francisco de Paula de neno.
O 12 de xuño de 1819, casou coa súa sobriña, a princesa napolitana, Luisa Carlota de Borbón-Dúas Sicilias, filla do rei Francisco I e da súa irmá María Isabel de Borbón, do matrimonio naceron:
En 1851 casou en segundas nupcias con Teresa Arredondo, Duquesa de San Ricardo, de quen houbo un único fillo:
Makinohara
Makinohara (牧之原市, まきのはらし, Makinohara-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado na rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e no centro-oeste da prefectura, na zona oeste da provincia histórica de Tōtōmi, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 111,68 km² e a poboación de 49.185 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 440 h/km².
O concello de Makinohara limita cos concellos de Omaezaki, de Kikugawa, de Shimada e de Yoshida.
Historia
A cidade de Makinohara foi fundada pola fusión de 2 concellos do distrito de Haibara (Sagara e Haibara) en 11 de outubro de 2005.
Ward Cunningham
Howard G. "Ward" Cunningham, nado en Michigan City o 26 de maio de 1949, é un programador estadounidense que desenvolveu a primeira wiki e foi coautor do "Manifesto for Agile Software Development" Pioneiro no padrón de deseño e da programación extrema, comezou a codificar a WikiWikiWeb en 1994, e instalouna na páxina web da consultoría de software que creou coa súa esposa, Karen, Cunningham & Cunningham (coñecida habitualmente polo seu nome de dominio, c2.com), o 25 de marzo de 1995, como anexo ao Portland Pattern Repository. Escribiu un libro sobre wikis titulado The Wiki Way e inventou o Framework for Integrated Tests.
Superheroe
Un superheroe é un personaxe de ficción cuxas características superan as do heroe clásico, xeralmente con poderes sobrehumanos, e entroncado coa ciencia ficción. Xerados a finais dos anos 30 do século XX na industria do cómic estadounidense, que contribuíron a levantar, gozaron de multitude de adaptacións a outros medios, especialmente o cinema. Legalmente, só os personaxes pertencentes a Marvel Cómics ou DC Cómics poden facerse chamar "superheroes", posto que é unha marca rexistrada nos Estados Unidos.
Ward Cunningham
Cunningham foi un voceiro clave nos primeiros tres relatorios da serie de conferencias sobre a investigación e a práctica das wikis e tamén no Wikimedia Developer Summit 2017.
Traxectoria
Cunningham naceu en Michigan City, Indiana e criouse en Highland, Indiana, permanecendo alí durante o instituto. Recibiu o seu grao en enxeñaría interdisciplinar (enxeñaría eléctrica e ciencias da computación) e o seu mestrado en ciencias da computación pola Universidade Purdue, en que se graduou en 1978. Foi foundador de Cunningham & Cunningham, Inc. e tamén actuou como director de R&D en Wyatt Software e como enxeñeiro xefe en Tektronix Computer Research Laboratory. É o fundador de The Hillside Group e participou na conferencia Pattern Languages of Programming que patrocina. Cunningham formou parte da comunidade Smalltalk. Entre decembro de 2003 e outubro de 2005, traballou para Microsoft Corporation no grupo "Patterns & Practices". De outubro de 2005 a maio de 2007 tivo o posto de Director of Committer Community Development na Eclipse Foundation.
En maio de 2009, Cunningham uniuse a AboutUs como CTO. O 24 de marzo de 2011, The Oregonian informou que Cunningham saíra de AboutUs para unirse a CitizenGlobal, unha startup con sede en Venice-Beach que traballa en contidos de vídeo. Continúa como "aseso" de AboutUs. Cunningham abandonou CitizenGlobal para ser programador en New Relic.
Vida persoal
Cunningham vive en Beaverton, Oregón. Ten unha licenza Extra Class de radioafeccionado outorgada pola Federal Communications Commission, e o seu sinal de chamada é Kilo Nine Oscar X-ray, K9OX.
Nicho ecolóxico
miniatura|Dous [[liques nunha rocha en dous nichos ecolóxicos distintos.]]
Un nicho, en ecoloxía, é a capacidade das especies de vivir baixo unhas condicións ambientais concretas. O nicho ecolóxico é aquilo que define a ecoloxía dunha especie, como é o seu hábitat ou a súa función no ecosistema. Os nichos describen como os organismos ou as poboacións responden á distribución dos recursos do hábitat, dos seus competidores (sexan depredadores, parasitos ou patóxenos) e como iso fai que esas condicións muden.
Existen varias definición de nicho que non recollen ao completo os mesmos conceptos. Os nichos segundo Grinnell están definidos polos hábitats nos que as especies viven e para as que teñen adaptacións etolóxicas. Segundo, Elton este concepto inclúe tamén os cambios no ambiente segundo as especies medran nel e o seu comportamento. A definición de Hutchinson, e as posteriores, inciden no espazo definido por varios recursos ou propiedades do hábitat nos que un grupo de organismos ou especies no que poden, ou de facto o fan, persistir e reproducirse.
O concepto de nicho é central na ecoloxía bioxeográfica, que está centrada nos patróns de distribución espaciais das comunidades ecolóxicas. A modificación dos nichos polos seus habitantes é o tema de estudo da construción de nichos.
Nicho de Grinnell
O termo de nicho acuñouno R. Johnson no 1910 empregando o termo nicher, do francés medieval que significaba un niño, que se empregaba para referirse aos espazos en muros que se facían para albergar estatuas Porén, o primeiro en empregalo foi Joseph Grinnell que o usou nunha publicación de 1917 sobre "as relacións de nicho" da ave Toxostoma redivivum.
O concepto de nicho de Grinnell asume que os nichos das especies están determinados polos hábitats no que viven e que están acompañados de adaptacións etolóxicas. Os nichos, co cal, serían a suma de todos os requirimentos de hábitat e de comportamento que as especies teñen para poder sobrevivir e reproducirse. Grinnell relatouno explicando que o comportamento desta ave o explican a súa vida en zonas de matoxeiras, a súa alimentación por debaixo destas e escapando dos pes ás polas das matogueiras dos seus depredadores. O seu nicho defíneno logo as características do seu comportamento e as físicas, como a cor e ás curtas, dentro dese hábitat.
Esta perspectiva de nicho acepta que coexistan especies equivalentes nun mesmo nicho ou que estean desocupados. Un equivalente ecolóxico dun organismos sería outro dun grupo taxonómico diferente que ten adaptacións similares a hábitat parecidos. Como exemplo, as especies de plantas suculentas como as americanas Euphorbia e as africanas cacto. Outro caso son o exemplo infrecuente de converxencia evolutiva, radiación adaptativa e equivalencia ecolóxica que son as lagartas do xénero Anolis das Antillas Maiores. Estas especies de Anolis evolucionaron dun xeito en microhábitats similares, so que independentemente en diferentes illas, e que resultaron en diferentes especies ecomorfas nas catro illas.
Nicho de Elton
O nicho de Elton introduciu a idea de que da resposta das especies a un efecto sobre do ambiente. Os nichos de Elton, á contra doutras definicións, enfatiza en que as especies non só medran grazas a respostas no ambiente por cambios en recursos, depredadores ou condicións climáticas, senón tamén que afirma que as especies tamén cambian e varía a dispoñibilidade desas condicións. Un caso explicativo son os castores, que consomen recursos do ecosistema pero constrúen presas que reteñen as augas nos ríos e permiten un cambio do fluxo que auga, modificando as condicións bióticas e abióticas as que outras especies están suxeitas.
Tamén, as diferentes taxas de consumo entre competidores afectan aos ciclos de densidade dos recursos no ecosistema. Isto non implica só que as especies medren a diferentes taxas senón que o seu crecemento afecta aos recursos que outras especies teñen dispoñibles, grazas a esas especies.
Nicho de Hutchinson
O nicho de Hutchinson é un "hipervolume n-dimensional" no cal as dimensións indican as condicións ambientais e recursos que definen os requirimentos dos individuos ou das especies para levar o seu ritmo de vida, ou dito doutro xeito, ser quen de persistir. O hipervolume define o espazo multidimensional de recursos (ben sexa a luz, a auga, os nutrientes etc.) que están dispoñibles para (e usados especificamente por estes) os organismos, e "todas aqueloutras especies que se consideren parte dese sistema de coordenadas". A definición de nichos de Hutchinson difire sutilmente dos nichos de Grinnell: a primeira son a descrición ecolóxica do espazo ocupado polas especies e a segunda son a funcionalidade ecolóxica, que pode ter ou non nichos vacantes para ser ocupados por especies.
miniatura|Unha representación estatística de como tres especies (horizontal) que consomen as mesmas presas, se solapan no uso deses recursos e que son puntos de maior competición entre elas. No caso superior o solapamento de nichos é máis importante que no inferior.
O zoólogo G. Evelyn Hutchinson popularizou o concepto de nicho en 1957. Abordou a cuestión de porqué un único hábitat poden coexistir tantas cantidades de organismos (i.e. o paradoxo do plancto). O seu traballo permitiu o avance nos modelos de coexistencia de especies nunha mesma comunidade. Deu orixe os conceptos de amplitude de nicho (a variedade de recursos ou hábitats usados por unha especie en particular), a diferenciación de nichos (a diferenciación no uso de recursos por especies que coexisten) e o solapamento de nichos (os recursos compartido por varias especies). Hutchinson usou a idea da competición polos recursos como o mecanismo principal que move a ecoloxía. O concepto de nicho de Hutchinson permite explicar como é que cando un nicho queda desocupado (ou libre, por exemplo, por extinción) outros organismos poden ocupar ese espazo. Do mesmo xeito, como a entrada de novas especies nun ecosistema (especies introducidas ou invasoras), pode derivar en que estas sobre-compitan coas especies locais e as desocupen (as eliminen) deses nichos.
Robert MacArthur e Richard Levins modelizaron estatisticamente o uso de recursos nos nichos representando con histrogramas a frecuencia de especies en función dos nichos de Hutchinson ocupados por estas. Estas representacións poden seguir distribucións como as gausianas e describir, como exemplo, a taxa de consumo de presas por tamaño. Cando as especies se solapan dun xeito reducido consumindo ou ocupando os mesmos recursos, os seus nichos solápanse en menor medida nesas gráficas. Cando a competición polos mesmos recursos é importante, os nichos solápanse cada vez máis. O solapamento de nichos, que nos reflicten estas gráficas, estiman os coeficiente de competición entre as especies. Porén, esta estimación da competición obvia o impacto que os recursos teñen sobre das poboacións dos organismos e os impactos que organismos teñen na dispoñibilidade dos recursos. Véxase que un recurso dunha área na que dúas especies e solapan podería ser non-limitante, e consecuentemente non ser un recurso limitante malia que os nichos se solapan nese punto.
Os organismos cando están en condición nas que non interfiren con outras especies poden ocupar o espazo completo (considerando as condicións bióticas e abióticas) e os recursos do hábitat, e sobrevivir e reproducirse. Iso defínese como o nicho fundamental Cando os organismos teñen unha presión por interacción con outras especies (i.e., competición inter-específica), ou similares, as especies vense relegadas a ocupar un nicho que é menor que o seu nicho fundamental, e para o que están mellor adaptadas. Iso defínese como nicho ocupado. . Os nichos son unha zona moi específica do segmento do ecoespazo que ocupa unha especie. Unhas asuncións deste concepto de espazo son que ningunha especie é idéntica a outra en todas e cada unha das súas propiedades (o axioma da inigualdade de Hardin) e o principio de exclusión competitiva, que indica como os recursos ou as capacidades de adaptación lle outorgan a cada unha das especies o seu propio espazo.
O paleontólogo G. Simpson definiu a zona adaptativa para explicar como as poboación poden moverse de ocupar uns nichos a outros. Eses cambios poden ser froito de cambios ambientais ou cambios nas cadeas tróficas, que fan que queden novos espazos libres para ocupar, o que supón que non tivo por que haber unha descontinuidade no uso de nichos das especies senón que as especies xa tiñan pre-adaptacións a esas novas oportunidades ecolóxicas.
Ozan, Ain
Ozan é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Reló
O reló, Dosinia exoleta, (Linnaeus, 1758), é un molusco bivalvo heterodonte da orde dos veneroides e familia dos venéridos, común en Galicia.
A súa cuncha é grosa e practicamente circular, de ata 60 mm de diámetro. O talle mínimo de captura e comercialización é de 30 mm.
Ademais do nome de reló, derivado da forma circular da cuncha, recibe tamén os nomes de reloxo, reloxito, moelo, ameixa de can, arola e tato. En Panxón chaman reló a outro molusco, o carneiro (Venus verrucosa).
Descrición
A cuncha é grosa, equilátera, case circular e cuberta de finas estrías concéntricas, moi apertadas. A cor da cuncha é cremosa ou castaña clara, con manchas máis escuras irregularmente repartidas e, ás veces, dispostas en bandas radiais ou en zigzag, de cor castaña ou rosada, características desta especie.
O interior é branco e distínguese facilmente o seo paleal, profundo e triangular, que chega ao centro da cuncha.
Hábitat e distribución
A especie está presente ao longo de todo o Atlántico, desde Noruega ao Senegal, así como no Mediterráneo.
Vive en augas pouco profundas da rexión infralitoral ata os 75 m de profundidade.
Pesca
Captúrase mediante marisqueo a flote, con rastro. En menor cantidade, tamén no marisqueo a pé, co sacho.
Ten a carne dura, o que diminúe a súa valoración gastronómica. Consómese á mariñeira, en arroces ou en conserva.
Distrito de Dibër
O Distrito de Dibër (en albanés: Rrethi i Dibrës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Dibër. A súa capital é a cidade de Peshkopi. Está situado xunto á fronteira con Macedonia do Norte.
Trasdomonte, A Madanela de Montes, Forcarei
Trasdomonte é un conxunto de cinco aldeas na parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei, na provincia de Pontevedra.
Bandeira de Saint Kitts e Nevis
A bandeira de Saint Kitts e Nevis foi adoptada o 19 de setembro de 1983. Está dividida en dúas metades por unha banda situada na súa diagonal ascendente (dende o lado do mastro). Ten as cores do panafricanismo: a metade superior é de cor verde, a inferior é vermella e a banda é de cor negra con bordos amarelos. No interior da banda figuran dúas estrelas brancas de cinco puntas que están desprazadas cara os bordos.
Hole
Hole foi unha banda de rock alternativo estadounidense liderada por Courtney Love (a viúva do líder de Nirvana, Kurt Cobain), formada nos Ánxeles por Love e o guitarrista Eric Erlandson en 1989. O grupo desfíxose no ano 2002, pero en 2009 Love reformou a banda sen ningún dos membros anteriores, editando no 2010 o seu último álbum ata a data, Nobody's Daughter. En 2012 Hole volvería a disolverse e Love actúa dende entón como artista en solitario.
Historia
Hole formouna nos Ánxeles Courtney Love, que decidiu formar a súa propia banda despois de estar por pouco tempo noutras bandas como Faith No More e Sugar Doll (ao lado de Kat Bjelland, que formaría Babes in Toyland). Courntey puxo un anuncio nos clasificados do xornal de música Flipside and The Recycler dos Ánxeles, que dicía sinxelamente: "Quero formar unha banda. As miñas influencias son Big Black, Sonic Youth e Fleetwood Mac".
Courtney estaba impaciente, e mentres agardaba respostas ao seu anuncio, ela mercou o baixo da súa veciña Lisa e as dúas comezaron a practicar xuntas. A primeira persoa en responder ao anuncio foi Eric Erlandson, guitarrista de 27 anos que traballaba na Capitol Records.
Lisa saíu da banda e máis tarde foi substituída por Jill Emery no baixo. Eles finalmente atoparon unha batería, Caroline Rue e a partir de entón pasaron a ensaiar con percusión. O único que faltaba era un nome para a banda.
Nun principio, Courtney tivo a idea de chamar á súa banda Sweet Baby Crystal Powered By God, pero desistiu xa que o nome Hole veu á súa cabeza.
O acabado de nacer Hole fixo o seu primeiro concerto en Hollywood, e posteriormente comezou a tocar en bares e clubs nos Ánxeles. O primeiro sinxelo independente foi Retard Girl, lanzado en marzo de 1990 e non pasou moito para que a banda asinase un contrato co selo independente Caroline Records.
Despois do lanzamento do seu primeiro sinxelo, Hole fixo unha pequena xira polos Estados Unidos, tocando en bares e pequenos clubs, antes de volver ao estudio para gravar o seu primeiro álbum. Pretty on the Inside foi lanzado en setembro de 1991, co seu son punk pouco convencional e moi barullento.
Pretty on the Inside
O álbum recibiu críticas moi positivas nos Estados Unidos, e o tema "Teenage Whore" foi escollido sinxelo da semana pola revista Spin. Pretty on the Inside tamén estivo presente na lista dos 20 mellores álbums da influente revista británica Melody Maker e "Teenage Whore" entrou no top 20 da lista de sinxelos inglesa.
En outubro de 1991 Courtney iniciou a súa polémica relación con Kurt Cobain, e en novembro Hole iniciou unha xira por Europa. Nesa época Courtney comezou a escribir letras para ser usadas no segundo álbum da banda. Nese tempo a banda múdase a Seattle.
Despois de casar con Kurt, en febreiro de 1992, Courtney volveu a concentrarse na súa banda e a escribir máis letras. Emery e Caroline deciden deixar Hole e son substituídas por Patty Schemel na batería e, por un curto período, Leslie Hardy no baixo, que só estivo nuns poucos concertos. Eles chegaron a convidar á baixista Kristen Pfaff que na época non estaba disposta a deixar a súa banda, Janitor Joe.
Hole chamou a atención de moitas discográficas grandes e acabaron asinando coa Geffen. Nesa época, a revista Vanity Fair escribiu un escandaloso artigo, literalmente culpando a Courtney do uso de heroína por parte de Kurt Cobain, e de que ela a consumise estando embarazada, algo que Courntey e o propio Kurt negaron. A filla de ambos, Frances Bean Cobain naceu o 8 de agosto de 1992 coa saúde perfecta. O xulgado de menores dos Ánxeles quitoulles a custodia da nena, para despois recuperala en setembro do mesmo ano. Ese incidente xerou a letra "Who took my baby? .. It's not yours... FUCK YOU!" que aparecerá no seguinte álbum de Hole.
En marzo de 1993, Hole tocou nun festival especial en Londres, só para mulleres. Nese momento a banda estaba lista para retornar ao estudio para gravar o seu segundo álbum, e novamente convidaron a Kristen Pfaff para integrar a banda e, desa vez, ela aceptou a invitación. As gravacións comezaron en xullo, na cidade de Atlanta.
Os meses entre as gravacións de Live Through This e o seu lanzamento foron extremadamente difíciles para Courtney. Kurt Cobain estaba sumido nunha fonda depresión, o seu problema de estómago deixábao aínda máis debilitado, ao mesmo tempo no que a súa adicción á heroína era cada vez máis serio. Á parte diso, el mercara varias armas de fogo.
Antonov An-3
O Antonov An-3 é un avión soviético-ucraíno de tipo agrícola. É esencialmente un turbohélice desenvolvido a partir do Antonov An-2 para a súa actualización ou substitución. A versión básica de transporte (An-3T) compleméntase cunha versión de carga/pasaxe (An-3TK), unha versión grícola (An-3SH), e unha versión de loita contra incendios (An-3P), ademais dunha versión ambulancia. Está deseñado para levar pasaxeiros e carga, operando dende pistas pavimantadas ou sen pavimentar, incluídas superficies cubertas con ata 35 cm de neve usando esquís.
Historia
O seu primeiro voo de proba foi o 13 de maio de 1980, pero debido á falta de interese no proxecto, as probas de voo non se completaron ata 1991.
Aínda que foi designado como An-3, este número non lle foi dado de forma secuencial. Antonov asignoullo porque o An-3 ía substituír o Antonov An-2. Outro intento de substituír o An-2 nas granxas soviéticas foi levado a cabo nos anos 70 co WSK-Mielec M-15 Belphegor, pero non tivo éxito.
Hole
Pretty on the Inside
A principios de febreiro de 1994, o álbum oportunamente titulado Live Through This estaba finalizado e con data de lanzamento prevista para abril. Antes do seu lanzamento, o álbum foi aclamado polos críticos das revistas Spin e Rolling Stone, que recibiran copias promocionais. Nese intre, Kurt Cobain estaba en Roma, de xira con Nirvana e Courtney estaba alí acompañándoo. Kurt tivo unha sobredose de champaña mesturado con tranquilizantes e durante o traxecto da ambulancia, Courtney agrediu a un paparazzi.
De volta a Seattle, o estado de saúde de Kurt continuaba deteriorándose e o 8 de abril de 1994 foi atopado morto dun disparo na cabeza no sotano da súa casa en Seattle. Dúas semanas despois Live Through This foi lanzado.
Live Through This
Live Through This recibiu críticas positivas de revistas musicais de todo o mundo, pero a xira que a banda tiña preparada polos Estados Unidos foi cancelada. O 13 de xuño Hole reuniuse para decidir que facer. Os integrantes deciden non acabar coa banda, pero acordan tomarse un tempo. Kristen Pfaff volveu a Minneapolis (Minnesota) para tocar coa súa antiga banda e morreu o día 15 de xuño de 1994 por sobredose de heroína, sendo atopada por Eric Erlandson no día seguinte.
Despois da morte de Kristen, Courtney, Eric e Patty deciden buscar unha nova baixista e acaban decidíndose por Melissa Auf der Maur, unha canadense que tocaba nunha banda chamada Tinker. Melissa foi recomendada por Billy Corgan de The Smashing Pumpkins.
Hole retomou a súa carreira en agosto, tocando no Reading Festival en Inglaterra. En setembro, a banda tocou de abreconcertos nalgúns concertos de Nine Inch Nails, que estaba na xira do álbum Downward Spiral.
A finais de 1994, a banda participa na banda sonora da película Tank Girl, que incluía cancións de Veruca Salt e de Björk. Hole contrubuíu co tema "Drown Soda", gravada en directo na radio BBC. En xaneiro de 1995, a banda viaxou a Australia para tocar no festival Big Day Out.
Aínda en 1995, Courtney participou nalgunhas películas, incluíndo pequenos papeis en Felling Minnesota e Basquiat. No mesmo ano, Hole fixo unha pequena xira por Europa e participou no festival Lollaplooza. Durante este festival, Courtney agrediu a Kathleen Hanna, da banda Bikini Kill, que fixera comentarios sobre Frances. Courtney conseguiu un novo papel na película The People Vs. Larry Flynt, desta vez era un papel importante como Althea Flynt, esposa de Larry Flynt, da revista Hustler. En setembro, a antiga discográfica de Hole, Caroline Records, lanzou un EP chamado Ask For It que contiña cancións antigas e presentacións na BBC. No mesmo mes, a banda tocou "Violet" no MTV Video Music Awards. Nesa época o álbum Live Through This chega a un millón de copias vendidas nos Estados Unidos.
A banda pasou un tempo en Nova Orleáns en decembro de 1995 para comezar a compoñer material para o seu terceiro álbum e deixou a cidade pouco antes do Nadal. The People Vs. Larry Flynt estreouse en 1996 e Courtney foi aclamada pola crítica pola súa actuación, gañando un Globo de Ouro.
Celebrity Skin
En 1996 a banda gravou e publicou unha versión do tema de Fleetwood Mac "Gold Dust Woman" para a banda sonora da película The Crow: City of Angels (1996), sendo a primeira canción de estudio en contar con Melissa Auf der Maur no baixo.
En 1997 a banda reuniuse con Billy Corgan para compoñer material para o seu terceiro álbum, Celebrity Skin. Mentres o novo álbum non era lanzado, Caroline Records lanzou un novo recompilatorio de caras-b e rarezas, My Body The Hand Grenade. En 1998, Courtney participou nunha nova película, 200 Cigarettes, e o lanzamento de Celebrity Skin acabou atrasándose varias veces, sendo editado en setembro. O son do álbum é máis virado ao pop, un pouco máis traballado en oposición ás melodías furiosas e crúas de Live Through This. O lanzamento do álbum estivo cheo de controversias ao estar o nome da batería Patty Schemel nos créditos do álbum, pero ausente nas fotos promocionais, nas entrevistas e nos vídeos de "Celebrity Skin" e "Malibu". Algúns meses máis tarde foi confirmado que Patty Schemel oficialmente estaba fóra da banda, aínda que as razóns nunca foron especificadas.
Hole fixo unha xira por Australia e Nova Zelandia en 1999, contando cunha nova batería, Samantha Maloney, e participou do festival Big Day Out. En febreiro a banda inicia unha nova xira polos Estados Unidos ao lado de Marylin Manson, pero acaba saíndose da xira meses despois, alegando "diferenzas de produción".
A finais de 1999, Courtney Love participou na película Man On The Moon ao lado de Jim Carrey e a banda anunciou que xa estaba comezando a compoñer material para o novo álbum, sen a presenza da baixista Melissa Auf der Maur, que deixou a banda para ingresar en The Smashing Pumpkins.
Pero o futuro de Hole tornouse incerto un ano despois cando, descontenta co trato recibido pola Geffen despois da súa fusión coa Universal, Courtney Love decidiu abandonar a discográfica. O resultado foi unha batalla xurídica que dura ata hoxe, debido a que Hole tiña un contrato coa Geffen para lanzar cinco álbums. O argumento de Courtney era que unha lei do Estado de California garante a calquera traballador o dereito de romper un contrato despois dun prazo de sete anos (Hole asinara coa Geffen en 1992).
Mentres non se ditase sentenza, Courtney Love e Eric Erlandson estaban impedidos de lanzar calquera material novo baixo o nome de Hole. A partir de aí, Courtney partiu cara a unha cruzada polos dereitos dos artistas, organizando conferencias e defendendo a idea en discursos e entrevistas. Hole tamén puxo varios MP3s de material raro gratuitamente na súa páxina web.
Coa imposibilidade de seguir adiante con Hole, Courtney comezou a traballar noutros proxectos. En 2001 anunciou a formación dunha nova banda de punk rock, Bastard. Segundo Courtney, o son de Bastard sería unha mestura entre Led Zeppelin e AC/DC. Definida a formación, Louise Post (Veruca Salt) na guitarra, a ex-baixista de Rockit Girl Gina Crosley e Patty Schemel (vella compañeira de Courtney en Hole) na batería, a banda comezou a ensaiar para un futuro álbum que sería lanzado pola Epitaph. En apenas algúns ensaios Bastard disolveuse. Discusións internas levaron a Louise Post e Gina Crosley a desistir do proxecto.
Reunión
miniatura|240x240px|Love e Micko Larkin en 2010. O 17 de xuño do 2009 a revista NME editou unhas entrevistas con Courtney Love anunciando a reunión de Hole. Principalmente o artigo centrábase no próximo traballo en solitario de Love, Nobody's Daughter, aínda que reivindicaba que esa música só podía saír cun nome, co de Hole. Finalmente Love reformou a banda sen ningún dos membros anteriores, que foron substituídos por Micko Larkin na guitarra, Stu Fisher na batería e Shawn Dailey no baixo.
Hole lanzou unha nova páxina web e perfís en varias redes sociais o 1 de xaneiro de 2010, e actuou no programa Friday Night with Jonathan Ross no mes de febreiro. O 17 de febreiro tocou no O2 Shepherds Bush Empire, con Little Fish como abreconcertos. O 16 de marzo publicouse o primeiro sinxelo de Hole en 10 anos, titulado "Skinny Little Bitch"; que chegou ao número 29 na lista Billboard Rock Chart e ao 21 da Alternative Singleschart.
Nobody's Daughter foi editado o 26 de abril de 2010 a través do selo Mercury Records, e foi recibido moderadamente ben polos críticos musicais. Rolling Stone deulle ao álbum tres estrelas de cinco, pero destacou "[mentres que Love] foi unha absoluta monstro das voces nos anos 90, a mellorépoca para os cantantes de rock ... ela non ten xa esa ptencia nos sus pulmóns, apenas un rastro. Pero polo menos o recorda, e iso xa significa algo". A revista tamén se refería ao álbum como "non un verdadeiro éxito", pero un "esforzo noble". A voz de Love, que se volvera notablementemáis rasposa (debido a anos de cantar berrando, o abuso das drogas e ao tabaco) comparouse coa de Bob Dylan. NME puntou ao disco cun 6 sobre 10, e Robert Christgau calificouno como un "A-". Para promocionar o lanzamento Hole xirou extensamente entre 2010 e 2012, tocando en América do Norte e Europa, ademais de tocar en Rusia e o Brasil.
O 28 de marzo de 2011 Love, Erlandson, Patty Schemel e Auf der Maur apareceron na proxección en Nova York do documental de Schemel Hit So Hard: The Life and Near-Death Story of Patty Schemel no Museo de Arte Moderna. Foi a primeira vez en trece anos na que os catro membros aparecían xuntos en público. Schemel expresara o seu desexo de gravar con Love, Erlandson e Auf der Maur dicindo "non se discutiu nada, pero teño un presentimento". Tras a proxección os catro estiveron nunha sesión de preguntas e respostas onde Love dixo: "Para min, así como adoro tocar con Patty e gustaríame tocar con ela agora mesmo, e con todos no escenario: se non avanza, non quero facelo. Esa é a miña posición. Hai rumores, sempre hai rumores. Pero só se non é miserable e vai cara adiante e estou contenta con iso".
En maio de 2011 filmouse un vídeo musical para "Samantha" en Istanbul, aínda que non se lanzou oficialmente. No mes de setemmbro dese ano Scott Lipps uniuse á banda, substituíndo ao batería Stu Fisher. En abril de 2012, Love, Erlandson, Auf der Maur e Schemel reuníronse no Public Assembly de Nova York para tocar dúas cancións, "Miss World" e "Over the Edge" de Wipers, nunha festa polo documental Hit So Hard. A actuación marzou a primeira vez que os catro membros tocaban xuntos dende 1998.
O 29 de decembro de 2012 Love realizou un concerto acústico en solitario en Nova York, e en xaneiro de 2013 actuou no Festival de Cinema de Sundance baixo o seu propio nome. Love reservou actuacións por América do Norte como artista en solitario, con Larkin, o baixista Shawn Dailey, e Lipps como banda de apoio.
Ice Breaker
Ice Breaker é un videoxogo realizado por Topo Soft para o Amstrad CPC, MSX e ZX Spectrum en 1990. Nun futuro próximo a Terra regresou de novo á era dos glaciares provocado por unha xigantesca máquina, a única posibilidade de sobrevivir é atravesar o planeta ata chegar á única zona segura que queda, para iso contamos cun bobsleigh dotado con armamento que terá que loitar contra a pista e contra os inimigos que tratan de impedir que chegues a destino. A perspectiva do xogo é aérea que fai máis realista o xogo.
A Campanilla, Andrade, Pontedeume
A Campanilla é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Froxinde, Rioaveso, Vilalba
Froxinde é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Rubik
O termo Rubik pode referirse a:
Rautalampi
Rautalampi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 3 195 habitantes. A superficie do termo municipal é de 761,98 km2, dos cales 223,02 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,93 hab./km².
Limita cos concellos de Suonenjoki, Tervo e Vesanto, pertencentes á súa mesma rexión, Hankasalmi e Konnevesi na rexión de Finlandia Central, e Pieksämäki na rexión veciña de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Abrebocas
miniatura|Abrebocas Jennings O abrebocas é un instrumento médico utilizado en cirurxía, odontoloxía e cirurxía maxilo-facial para mante-la boca aberta durante unha operación. Os diferentes abrebocas reciben o nome dos seus inventores, os máis coñecidos son os abrebocas Jennings, Whitehead e Hallam.
Grandela
O topónimo galego Grandela pode referirse a:
Parcieux
Parcieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Leicester City F.C.
O Leicester City Football Club, tamén coñecido como the Foxes (do inglés: os Raposos), é un club de fútbol profesional inglés con sede no King Power Stadium de Leicester. Actualmente xoga na Premier League, á que chegaron como campións da Football League Championship na temporada 2013-14, no que supuxo o seu retorno á elite despois dunha década. O club foi fundado en 1884 como Leicester Fosse F.C., debido a que o seu terreo de xogo estaba preto de Fosse Road. En 1891 mudáronse a Filbert Street, alí foron elixidos para a Football League en 1894, adoptando o seu actual nome en 1919. No ano 2002 movéronse ao Walkers Stadium, o cal mudou o seu nome a King Power Stadium tras a chegada de novos propietarios ao club en 2011.
O Leicester gañou a Premier League 2015-16, no que supuxo o seu primeiro título da máxima categoría. Anteriormente a este fito, a súa mellor clasificiación fora un segundo posto en 1928-29. Alén diso, o club posúe sete títulos da segunda división, seis da Second Division e un da Championship, así como un da League One (terceira categoría). Máis aló da competición ligueira, o club gañou en tres ocasións a Football League Cup e foi subcampión da FA Cup outras catro, o que supón o récord de máis finais perdidas sen ter gañado o campionato.
Torneos nacionais
Ligas Copas
Rocha volcánica
miniatura|dereita|Basalto As rochas volcánicas son as rochas ígneas efusivas de orixe volcánica, formadas na erupción do magma na superficie da terra, ou no fondo do mar. Son parecidas ás rochas plutónicas, e a súa diferenza erradica na estrutura. Usualmente son de estrutura ou textura afanítica, riolítica ou fluidal (constituída por pequenos cristais), ou porosa. Frecuentemente amosan fragmentos doutras rochas e fenocristais. As rochas volcánicas fórmanse durante a cristalización do magma antes da extrusión, polo arrefriamento rápido. Abundancia de pequenas cavidade se solta gases ao arrefecer e o arrefriamento veloz e a cousa de que teñan bastante masa vítrea.
Pódese distinguir entre rochas volcánicas agregadas, soltas ou aglomeradas.
Jerry Robinson
Jerry Robinson, nado o 1 de xaneiro de 1922 en Trenton (Nova Jersey) e finado o 7 de decembro de 2011, foi un debuxante e ilustrador de cómics norteamericano, principalmente coñecido polo seu traballo no cómic de Batman durante a década de 1940. Está incluído no Salón da fama do cómic dende 2004.
Albariño
miniatura|Uvas de albariño. miniatura|Copa de Albariño O albariño (alvarinho en portugués) é unha variedade de uva branca de Galicia e norte de Portugal, e os viños elaborados con esta variedade de uva, en especial nos viños de Denominación de Orixe Rías Baixas e Viño da Terra de Barbanza e Iria. Tamén emprega esta variedade o Vinho Verde portugués.
Etimoloxía
Provén do latín albus ‘branco’ .
Orixe
Os monxes da Orde de Cluny levaron a uva ao mosteiro da Armenteira no século XII, dende aquí o seu cultivo espallouse ao resto de Galicia.
Noutras comarcas vitivinícolas, Ribeiro, Valdeorras, Lima, Braga mestúrase con outras variedades como o loureiro, caíño, arinto ou treixadura. Por outra banda, en 1996 a uva albariña comezou a se cultivar en California, e no 2001 o goberno norteamericano aprobou a denominación de albariño.
Caracteriza á uva o seu elevado nivel de azucre e a súa alta acidez, así coma o seu aroma, moi semellante ao do Viognier, recordando ao dun albaricoque ou pexego. O viño albariño é un viño branco, amplo, seco, moi lixeiro e saboroso. O acio non adoita a superar os 125 gramos de peso.
Denominacións de orixe
O Albariño foi hai tempo escaso pero moi buscado. Convertido hoxe nun dos caldos de maior personalidade e prestixio, as parras do Salnés dannos case outro tipo de uva. A Denominación de Orixe Rías Baixas, creada en 1988, comprende aqueles territorios onde tradicionalmente, e dende tempo inmemorial, se producen viños de calidade na provincia de Pontevedra, sendo consideradas na actualidade cinco subzonas perfectamente individualizadas: Val do Salnés, Condado do Tea, O Rosal, Soutomaior e Ribeira do Ulla, nas que se elaboran fundamentalmente viños brancos a base da variedade de Albariño. A subzona do Salnés e o seu albariño, crea unha riqueza duns 50 millóns de euros. Nesta área, destacan polo seu volume de produción adegas coma condes de Albarei ou Martín Códax
Ademais desta denominación, desde o 2006 existe a nova Indicación Xeográfica Protexida Viño da Terra de Barbanza e Iria que comprende a comarca do Barbanza e os concellos de Dodro, Padrón, Pontecesures, Catoira e Valga, promocionando e amparando os caldos de Albariño desta zona das Rías Baixas, que até o de agora non contaban con ningún tipo de protección administrativa.
O viño Albariño é un viño monovarietal elaborado coa uva albariña. A pesar dalgunhas similitudes coas variedades francesas e alemás, cultivadas nas ribeiras do Rhin, é sen dúbida unha uva autóctona. Estivo a punto de desaparecer debido á súa delicadeza e o seu escaso rendemento, comparada coa fortaleza e o maior volume producido polos bacelos híbridos, que dan un viño de pouca calidade coñecido popularmente como “catalán”.
O prestixio do Albariño, que acada os 13 graos no Salnés, fixo recupera-los bacelos autóctonos, comezando a replantación no 1960. Nesta comarca é xa practicamente a única variedade cultivada.
300px|miniatura|dereita|Botellas de albariño.
O río Umia é o pai do Albariño. Nas súas ribeiras cultívase a vide e prodúcese o viño desde a Idade Media.
Produción e comercialización
Dunha produción artesanal, cunha escasa comercialización, pasouse a unha moderna explotación. Basta con citar que das 14 adegas que existían en 1987, chegáronse a 142, inscritas actualmente na Denominación de Orixe, a maioría deles na subzona do Salnés, con quintas coma Pazo Baión. Todas contan xa con envases de aceiro inoxidable, prensas pneumáticas, control de temperatura e cos métodos de filtración máis avanzados. A produción máxima autorizada para o albariño é de 11.000 kg/Ha, cun rendemento do 65% no viño.