cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
João Magueijo
Teoría cosmolóxica da velocidade variábel da luz
Algunhas das teorías da velocidade variábel da luz creadas por Magueijo (xa que formulou varias alternativas) permiten explicar a existencia de raios cósmicos de ultra alta enerxía, cuxa existencia comprobada empiricamente é difícil de xustificar, cando non imposible, baseándose sobre teorías actualmente aceptadas. O Observatorio Pierre Auger dedícase na actualidade principalmente á tarefa de detectar este tipo de eventos.
Relampo do Catatumbo
Frecuencia
Orixínase a partir dunha masa de nubes de tormenta que crea un arco de máis de 5 km de altura, durante unha media de 140-160 noites ao ano, 10 horas ao día e até 280 veces á hora. Grazas a esa frecuencia de até cinco relampos por minuto, era un faro natural, chamado Faro de los navegantes ou Faro de Maracaibo.
Atópase no lago de Maracaibo e arredores, normalmente nunha zona de páramo formada onde o río Catatumbo desemboca no lago.
João Magueijo
Teoría cosmolóxica da velocidade variábel da luz
No seu primeiro libro, en 2003, “Faster Than Light – A Biography of Scientific Speculation” (orixinalmente en inglés), alén de propor que a velocidade da luz non sempre foi constante desde o inicio do Universo, en contra da teoría da relatividade de Einstein, algo xa de por si bastante controvertido, tamén expuxo un lado escuro da comunidade científica, relatando as dificultades que tivo para publicar o artigo científico que describía a teoría da velocidade variable da luz.
Relampo do Catatumbo
Parón de 2010
Despois de aparecer continuamente durante séculos, o raio cesou de xaneiro a abril de 2010 ao parecer debido á seca. Isto provocou o temor de que puidese extinguirse definitivamente. O fenómeno reapareceu despois duns meses.
Récord en 2014
O espectáculo natural recibiu de parte de Guinnes WR en xaneiro do ano 2014 a certificación que o recoñece como o lugar de maior concentración de lóstregos do mundo, producindo 1176000 relampos ao ano, equivalendo a 250 por km2 ao ano, superando por 92 relampos por km2 á rexión de Kifuka, na República Democrática do Congo.
Lugar e mecanismo de formación
Os relampos do Catatumbo adoitan desenvolverse entre as coordenadas e. As treboadas (e os raios asociados) probablemente sexan o resultado dos ventos que sopran polo lago de Maracaibo e as chairas pantanosas circundantes. Estas masas de aire atópanse inevitabelmente coas cordilleiras altas dos Andes, a Serra de Perijá (3.750 m) e a Serra Nevada de Mérida, que rodean a chaira por tres lados. A calor e a humidade recollidas nas terras baixas crean cargas eléctricas e, cando as masas de aire se desestabilizan na dorsal da montaña, producen actividade treboenta practicamente continua. O fenómeno caracterízase por caer relampos case continuos, principalmente dentro das nubes, que se producen dentro dunha gran formación de nubes vertical que forma un longo arco eléctrico entre 2 e 10 km de altura (ou máis). Os raios adoitan comezar unha hora despois do solpor.
Start the Machine
Start the Machine é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Fu Manchu, publicado o 14 de setembro de 2004 a través do selo DRT Entertainment. Este é o primeiro álbum de estudio co novo batería Scott Reeder (non confundilo co baixista Scott Reeder de Kyuss) substituíndo a Brant Bjork.
O Escobeiro, Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario
O Escobeiro é un lugar da parroquia de Mondariz-Balneario, no concello pontevedrés de Mondariz-Balneario na comarca do Condado.
Vilasobroso, Vilasobroso, Mondariz
Vilasobroso é un lugar da parroquia de Vilasobroso, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Olga (filme de 2021)
Olga é un filme suízo de 2021 dirixido por Elie Grappe. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Milena Agus
Milena Agus, nada en Xénova, 1959, é unha escritora e profesora italiana expoñente da nova literatura sarda.
Olga (filme de 2021)
Sinopse
Mentres está exiliada en Suíza, unha ximnasta ucraína de 15 anos prepárase para o Campionato de Europa de ximnasia cando comezan as protestas do Euromaidan en Kíiv.
Milena Agus
Traxectoria
Nada en Xénova de pais sardos, vive en Cagliari, onde ensinou italiano e historia no Instituto Profesional "Meucci": actualmente traballa na escola de arte "Foiso Fois" de Cagliari. A súa primeira novela, Mentre dorme il pescecane (Nottetempo, 2005) tivo dúas reedicións en poucos meses, mais foi Mal di Pietre a que a revelou ao gran público (traducida a cinco idiomas, estaba na parte superior das listas en Francia, de onde ascendeu á fama internacional). Mal di pietra foi finalista do premio Strega, do premio Campiello e do premio Stresa di Narrativa.
Tamén de Mal di pietre, en 2016 a directora francesa Nicole García supervisou a adaptación cinematográfica, elixindo a actriz Marion Cotillard como protagonista.
O Castro, Santa Cristina de Paradela, Paradela
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Castro deriva do latín.
San Pedro, Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario
San Pedro é un lugar da parroquia de Mondariz-Balneario, no concello pontevedrés de Mondariz-Balneario na comarca do Condado.
Penelope perspicax
Penelope perspicax é unha especie de ave galiforme da familia Cracidae que habita nos bosques nubrados dos departamentos colombianos de Cauca, Valle del Cauca, Risaralda e Quindío, entre os 700 e 1800 m.s.n.m. Non se coñecen subespecies.
Características
A súa lonxitude media é de 76 cm. As plumas da cabeza, o pescozo e a parte alta do dorso e peito son entre gris e pardo bordeadas de gris claro ou branco, máis marmoreadas no peito; no resto das costas é de cor castaña. Presenta bordo periocular gris lousa azulado, peteiro negruzco, gorxa e patas vermellas.
Historia natural
Viven na parte media e alta das árbores e non baixan ao chan. Aniñan nas árbores. O seu hábitat foi reducido e fragmentado polo que se atopa en perigo de extinción.
Miguel Carlos Vidal
Miguel Carlos Vidal, nado en Ferrol en 1929, é un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Avogado, fundou en Ferrol o despacho que leva o seu nome. Fundou e dirixiu a revista de poesía e crítica literaria Aturuxo en 1952 xunto con Tomás Barros. En 1953 publicou o seu primeiro poemario, Orvallo (1949-1950), na Colección Xistral. En 2020 apareceu unha antoloxía da súa poesía.
Bricheiro, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Bricheiro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Bricheiro pode ser o oficio de facer brichos, bordados dourados ou prateados.
Yvette Cauchois
Yvette Cauchois, nada o 19 de decembro de 1908 e finada o 19 de novembro de 1999, foi unha física francesa coñecida polas súas contribucións á espectroscopia de raios X e á óptica de raios X, e por ser pioneira na investigación do sincrotrón en Europa.
Traxectoria
Cauchois estudou en París e fixo estudos de licenciatura na Sorbona, onde obtivo a súa licenciatura en ciencias físicas en xullo de 1928. Cauchois realizou estudos de posgrao no Laboratorio de Química Física co apoio dunha bolsa da National Endowment for Science. O seu doutoramento en 1933 foi o seu traballo sobre o uso de cristais curvos para a análise de raios X de alta resolución.
Carreira académica
Despois de rematar os seus estudos de doutoramento, Cauchois foi nomeada axudante de investigación no laboratorio de Jean Perrin no Centro Nacional de Investigacións Científicas (CNRS). Foi ascendida a investigadora asociada en 1937, e nese mesmo ano participou na posta en marcha do Palais de la Découverte.
Co número de investigadores superando o espazo dispoñible no Laboratorio, Cauchois fundou o Centro de Química en Orsay en 1960. Dirixiu esta organización durante dez anos, mentres continuaba o seu traballo na Sorbona. Foi incorporada á Universidade de París VI en 1971 despois da división da Sorbona.
Cauchois presidiu a Sociedade Francesa de Química Física no período 1975-1978. Foi a segunda muller en facelo despois de Marie Curie. Desde 1978 ata a súa xubilación en 1983, Cauchois foi profesora emérita da Universidade de París VI. Cauchois aínda estaba realizando investigacións de laboratorio activas ata 1992, aos 83 anos. Ao longo da súa vida realizou máis de 200 publicacións, que aínda hoxe se citan.
Investigación sobre raios X e cristais
A principios da década de 1930, Cauchois estableceu os principios fundamentais dun novo espectrómetro de raios X que, ademais de ser doado de usar, tiña alta resolución, cumprindo a Lei de Bragg. O novo tipo de espectrómetro recibiu o seu nome, e a partir de 1934 utilizouno para observar emisións de gases e multipletes (representación dunha estrutura matemática por exemplo de liñas espectrais). A nova técnica utilizouse en todo o mundo na análise de raios X e raios gamma e levou a unha expansión dos estudos de radiación. Cauchois foi pioneira no desenvolvemento da imaxe de raios X e observou que a radiación de raios X podía enfocarse usando cristais curvos para o seu uso en monocromadores e na difracción de raios X. O traballo de Cauchois na microscopia de raios X constituíu os primeiros pasos na determinación de espectros de fotoabsorción. Cauchois utilizou a radiación reflectida para estudar a estrutura electrónica dos materiais.
Cauchois estudou sistematicamente os espectros de raios X de metais pesados e actínidos. En 1936, Cauchois e Horia Hulubei afirmaron que descubriron o elemento 85 da táboa periódica mediante análise de raios X, realizando máis investigacións e publicando máis estudos en 1939. Cauchois, Sonia Cotelle e Hulubei demostraron a presenza de polonio e neptunio, e Cauchois foi posteriormente pioneira nos estudos dos espectros dos elementos transuránicos.
A fascinación de Cauchois pola astrofísica levouna a estudar a radiación de raios X extraterrestres, en particular o espectro de raios X do Sol mediante o uso de experimentos con mísiles. En 1970 Cauchois produciu imaxes de raios X do Sol.
Sincrotrón
A partir de 1962, Cauchois comezou un programa de investigación en colaboración co Istituto Superiore di Sanità no Laboratori Nazionali di Frascati para explorar as posibilidades da investigación do sincrotrón. Foi a primeira persoa en Europa en comprender o potencial da radiación emitida polos electróns que xiran no sincrotrón como fonte para comprender as propiedades da materia. A principios dos anos 70, Cauchois realizou os seus experimentos no LURE ( Laboratoire pour l'utilisation des radiations électromagnétiques, Laboratorio para a utilización das radiacións electromagnéticas).
Vida persoal
Cauchois estaba especialmente interesada en axudar aos mozos e desfavorecidos. Tamén lle gustaba a poesía e a música, e era unha hábil pianista.
Bermil, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Bermil é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Bermil deriva do antropónimo gótico.
A Picota, Amil, Moraña
A Picota é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Barakat (filme de 2020)
Barakat é un filme surafricano de 2020 dirixido por Amy Jephta e producido por Ephraim Gordon. Está protagonizado por Vinette Ebrahim xunto con Joey Rasdien, Mortimer Williams, Quanita Adams e Keeno Lee Hectormade nos papeis secundarios. É o primeiro filme musulmán en lingua afrikaans producido en Suráfrica.
O filme recibiu moitos premios. En 2020, no Festival Internacional de Cinema Motion Pictures, o filme gañou o premio á mellor longametraxe, e no festial de 2020, gañou dous premios: mellor montaxe e mellor produción. Ese mesmo ano no Festival Internacional de Cine Idyllwild, Barakat gañou catro premios máis: Mary Austin Award Excellence á mellor dirección, mellor elenco, mellor filme internacional e mellor actor secundario, así como gañou o Premio Finalista á mellor banda sonora orixinal. Foi escollido como candidato de Suráfrica para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme trata sobre problemas familiares nos que unha matriarca envellecida pretende reunir á súa familia fracturada e disfuncional por Eid-al-Fitr e máis tarde fala sobre o seu novo romance.
A Condomiña, Santa Cristina de Paradela, Paradela
A Condomiña é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Condomiña deriva de, dominios comúns.
Cartamil, Amil, Moraña
Cartamil é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Barro, Amil, Moraña
Barro é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Gervasio Cereijo Veiga
Gervasio Cereijo Veiga, coñecido como Trenzas, nado no Cazapedo (A Encomenda, A Pobra de Trives) en 1895 e finado no mesmo lugar, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Manzaneda da que foi vogal do seu Comité Executivo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e declarado en rebeldía. Foi enlace do grupo de Mario de Langullo. Por presións da Garda Civil acabou integrándose no grupo guerrilleiro. A súa filla Longina Cereijo a quen pillou a guerra en Barcelona, regresou ao caer a fronte de Cataluña e como o pai estaba fuxido, foi recluída nun campo de concentración en Asturias. Dende 1942 permaneceu agochado nunha casa de Paradela, onde foi descuberto por un delator infiltrado pola Garda Civil. Foi detido o 22 de xullo de 1948 no Barco de Valdeorras. Xulgado en consello de guerra en Ourense, foi condenado a 30 anos de reclusión. Estivo varios anos na cadea de Ourense e despois pasou a Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade condicional en outubro de 1959. Uns anos despois de saír da cadea finou no Cazapedo.
Aethopyga nipalensis
Aethopyga nipalensis é unha especie de ave paseriforme da familia Nectariniidae.
O Apedrado, Amil, Moraña
O Apedrado é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Aethopyga nipalensis
Os seus hábitats naturais son: vexetacións tépedas e rexións subtropicais ou tropicais húmidas de grande altitude.
A Lagoa, Santa Cristina de Paradela, Paradela
A Lagoa é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Lagoa deriva do latín.
As Leiras, Santa Cristina de Paradela, Paradela
As Leiras é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Relacións Bután-Maldivas
As relacións entre Bután e as Maldivas refírense ás relacións bilaterais entre Bután e as Maldivas. As relacións entre as Maldivas e Bután estabelecéronse formalmente o 20 de xullo de 1984, sendo o quinto país en ter relacións bilaterais con Bután. As Maldivas non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Dacca, Bangladesh. Bután tampouco ten embaixada en Malé, mais si ten representación a través da embaixada de Dacca, en Bangladesh dende o ano 1980.
Softbol nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico do sóftbol. O softbol é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial. Debutou no programa olímpico nos Xogos de 1996, e foi descontinuado nos Xogos de 2008. O softbol volveu formar parte do programa nos Xogos Olímpicos de 2020 (os cales foron aprazados a 2021 por mor da pandemia de COVID-19).
O softbol olímpico é regulado pola Confederación Mundial de Béisbol e Softball (WBSC nas súas siglas en inglés).
Mars 3
Mars 3 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 19 de maio de 1971 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte.
Perfil da misión
Despois do lanzamento, Mars 3 efectuou unha manobra de corrección de traxectoria o 8 de xuño. O 2 de decembro de 1971, 4 horas e 35 minutos antes de chegar a Marte, o orbitador separouse do módulo de descenso, que entrou na atmosfera marciana a uns 5,7 km/s. O sistema de descenso funcionou con éxito, co aterrador abríndose na superficie para comezar a recolección de datos pero deixando de transmitir 20 segundos despois por razóns descoñecidas. A cápsula de descenso tocou terra no medio dunha tormenta de po, polo que se baralla que foi afectada pola area ou polas descargas electrostáticas inducidas polo po movéndose ao seu arredor. Pola súa parte, o orbitador veuse afectado por unha perda de propelente, causando que entrase nunha órbita de 12 días e 19 horas de duración en lugar da de 25 horas prevista, cunha inclinación de 48,9°.
Resultados científicos
A nave enviou datos ata marzo de 1972, atopando hidróxeno e osíxeno na atmosfera superior de Marte e medindo temperaturas en superficie de entre -110 e 13 °C, con presións de entre 5,5 e 6 mb a nivel de superficie e unha concentración de vapor de auga 5000 veces inferior á terrestre. Tamén atopou que a base da ionosfera marciana comeza a entre 80 e 110 km de altitude e medíu grans das tormentas de po a alturas de ata 7 km na atmosfera.
Béisbol nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico do béisbol. O béisbol é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial. Debutou de forma non oficial nos Xogos Olímpicos de 1904 e posteriormente converteuse en deporte oficial nos Xogos Olímpicos de 1992. Logo dos Xogos de 2008, deixou de estar presente nas seguintes edicións, regresando de novo no programa dos Xogos Olímpicos de 2020 en Toquio.
Asociación Americana de Arbitraxe
A Asociación Americana de Arbitraxe (American Arbitration Association, AAA) é unha organización sen ánimo de lucro no eido dos mecanismos alternativos de resolución de conflitos (MARC) que proporciona servizos a individuos e organizacións que desexan resolver conflitos fóra dos tribunais, e unha das moitas organizacións de arbitraxe que realiza procedementos de arbitraxe. A AAA tamén realiza mediacións a través da súa páxina web específica e outros mecanismos alternativos de resolución de conflitos. Ten a súa sede central en Nova York, con oficinas rexionais en Atlanta, Boston, Charlotte, Chicago, Dallas, Denver, Detroit, East Providence, Fresno, Houston, Los Ángeles, Miami, Minneapolis, Nova York, Filadelfia, Phoenix, San Antonio, San Diego, San Francisco, Seattle, Somerset e Washington, DC.
O Centro Internacional para Resolución de Disputas (International Centre for Dispute Resolution, ICDR), fundado en 1996 pola AAA, realiza procedementos de arbitraxe internacional iniciados seguindo as normas da institución. En 2018, o ICDR tiña oficinas en Bahrein, Cidade de México, Nova York e Singapur.
Historia
A AAA foi fundada en 1926 da unión da Sociedade de Arbitraxe de América (Arbitration Society of America) e a Fundación de Arbitraxe (Arbitration Foundation) para proporcionar solución a conflitos e evitar a vía xudicial.
Outros servizos da AAA inclúen o deseño e desenvolvemento de sistemas de resolución alternativa de conflitos para empresas, sindicatos, axencias gobernamentais, despachos de avogados e tribunais. A Asociación tamén proporciona servizos electorais, así como formación, prácticas e publicacións para aqueles que buscan información sobre resolución alternativa de conflitos.
En xullo de 2009, a AAA deixou de aceptar casos de cobro de débedas de consumidores despois de que o Foro Nacional de Arbitraxe fora obrigado a deixar de aceptalos despois da aparición de dúbidas sobre a imparcialidade dos seus procesos.
En abril de 2013, o Departamento de Servizos Financeiros do Estado de Nova York contratou á AAA para celebrar sesións de mediación entre compañías de seguros e afectados do Furacán Sandy.
A AAA promove de forma activa por todo o mundo o uso da mediación, incluíndo a súa participación como co-fundadora en 2007 e membro da xunta directiva do Instituto de Mediación Internacional, con sede nos Países Baixos.
Troncoso, Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario
Troncoso é un lugar da parroquia de Mondariz-Balneario, no concello pontevedrés de Mondariz-Balneario na comarca do Condado.
Fosfoproteína
A base de datos UniProt contiña máis de 90 000 entradas sobre fosfoproteínas en 2010. En 2013, a base de datos PhosphoSitePlus rexistrou arredor de 206 000 sitios de fosforilación en case 20 000 fosfoproteínas. Arredor dun terzo do proteoma dos mamíferos son fosfoproteínas.
A fosforilación de proteínas é un importante mecanismo regulatorio nas células. A fosforilación realízana proteína quinases e a desfosforilación, fosfatases.
As fosfoproteínas propuxéronse como biomarcadores para o cancro de mama.
A Pereira, Santa Cristina de Paradela, Paradela
A Pereira é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pereira deriva do latín.
Outeiro, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Outeiro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Coquivacoa
miniatura|250x250px| A [[Península de La Guajira|península da Guajira á esquerda, o golfo de Venezuela arriba en forma rectangular e o lago de Maracaibo en forma de bágoa. Cada un destes lugares foi etiquetado como Coquivacoa .]] miniatura|250x250px| O goberno efémero de Coquibacoa. Coquivacoa ou Coquibacoa é un nome indíxena para unha zona do noroeste de Venezuela e o norte de Colombia, ben no Golfo de Venezuela (como o usou o presidente de Colombia, Alfonso López Michelsen en 1974) ou no lago de Maracaibo (como argumentan outros)  ou posibelmente unha rexión máis ampla. Tamén pode ser o nome dun propio pobo indíxena, en particular da vila que loitou contra Ambrosio Alfinger antes da fundación do asentamento de Maracaibo en 1529; o nome "Maracaibo" pode derivar dun cacique de Coquivacoa asasinado por Alfinger. Este pobo pode estar relacionado (ou mesmo idéntico) aos Wayú ou aos Caquetíos.
O conquistador español Alonso de Ojeda fora nomeado Gobernador de Coquibacoa en 1502, cargo que durou só uns meses. Aplicara o termo Coquibacoa á península da Guajira, que Ojeda pensaba erroneamente que era unha illa.
O Castriño, Amil, Moraña
O Castriño é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Verónica Pousada Pardo
Verónica Pousada Pardo, nada en Riós en 1987, é unha investigadora, profesora e filóloga galega.
Traxectoria
É autora de distintas publicacións e comunicacións sobre lingua, literatura e literatura Infantil e xuvenil.
As Pozas, Santa Cristina de Paradela, Paradela
As Pozas é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pozas deriva do latín, pozo.
O Outeiro, Amil, Moraña
O Outeiro é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Chan, Amil, Moraña
A Chan é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Piñeiro, Amil, Moraña
Piñeiro é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Nirad C. Chaudhuri
Nirad Chandra Chaudhuri CBE (a miúdo Nirad C. Chaudhuri ; en নীরদ চন্দ্র চৌধুরী ) nado o 23 de novembro de 1897 en Kishoreganj, na India británica e finado o 1 de agosto de 1999 en Oxford, Inglaterra, foi un escritor, historiador e científico cultural bengalí.
Traxectoria
Nirad Chandra Chaudhuri foi o segundo dos oito fillos do avogado Upendra Narayan Chaudhuri (1867-1934) e da súa esposa Sushila Sundarani Chaudhurani. Estudou na Universidade de Calcuta e comezou a escribir sobre temas políticos e culturais. Foi secretario persoal de Sarat Chandra Bose, irmán do líder nacionalista indio Subhash Chandra Bose e activista independentista. A partir da súa experiencia persoal con políticos indios de diversas correntes, desenvolveu unha actitude escéptica ante as aspiracións nacionalistas. Ademais do seu traballo para Bose, continuou escribindo para xornais e revistas. Desde 1941 foi comentarista político habitual de All India Radio. miniatura| A casa de Chaudhuri en Oxford En 1951 publicouse o seu libro The Autobiography of an Unknown Indian ("A autobiografía dun indio descoñecido"), no que trataba a historia e a cultura indias baixo o dominio británico. A súa postura positiva sobre a Commonwealth británica causou controversia pouco despois da independencia da India. Porén, o libro foi posteriormente contado como unha importante contribución á literatura clásica india. Admirador da cultura occidental, viaxou por primeira vez a Gran Bretaña en 1955 e reflexionou sobre esta experiencia no seu libro A Passage to England. En 1970 instalouse definitivamente en Oxford, onde viviu en Lathbury Road desde 1982 até o final da súa vida, en 1999.
Ao ano seguinte recibiu o premio Duff Cooper polo seu libro The Continent of Circe, publicado en 1965. En 1990 a Universidade de Oxford concedeulle un doutoramento honoris causa; dous anos máis tarde foi nomeado Comandante da Orde do Imperio Británico. Foi membro da Royal Literary Society. Nirad Chandra Chaudhuri mantívose activo como escritor ben entrada a vellez e, no seu centenario, publicou Three Horsemen of the New Apocalypse, unha retrospectiva do século XX.
Santa Cristina, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Santa Cristina é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Santa Cristina deriva, mártir de Tiro. É un nome de santa, haxiotopónimo.
Riocabo, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Riocabo é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Riobaco deriva do latín, río fondo.
Journeys of Frodo
Journeys of Frodo: An Atlas of J. R. R. Tolkien's The Lord of the Rings é un atlas realizado por Barbara Strachey baseado no mundo ficticio da Terra Media, o cal traza as viaxes emprendidas polos personaxes da obra O Señor dos Aneis do autor inglés Tolkien.
Puri Escuredo
Puri Escuredo, nada en Bilbao en 1970, é unha escritora galega.
Traxectoria
Traballadora do xulgado de paz de Vilariño de Conso, en 2023 publicou o seu primeiro libro, Destino, tras unha campaña de micromecenado.
Pumardatán, Amil, Moraña
Pumardatán é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
A Serra, Santa Cristina de Paradela, Paradela
A Serra é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Tese de Hockney–Falco
miniatura|Un esquema dunha [[cámara escura de 1772. Segundo a tese de Hockney–Falco, tales dispositivos foron fundamentais en moita da grande arte desde o período de Renacemento ao amencer de arte moderna.]] A tese de Hockney–Falco é unha teoría da historia da arte, avanzada polo artista David Hockney e o físico Charles M. Falco. Ambos afirmaron que os avances no realismo e precisión na historia da arte occidental desde o Renacemento foron principalmente o resultado de instrumentos ópticos como a cámara escura, a cámara lucida e os espellos curvados, e non foron debidos, polo menos non unicamente, ao desenvolvemento da técnica e habilidade artísticas en poucos anos a partir do século XV. Posteriormente o uso da fotografía por parte dos artistas do século XIX xa fora ben documentado, e outros postularan o seu uso a partir do barroco final, no século XVIII.
Nun libro de 2001, Secret Knowledge: Rediscovering the Lost Techniques of the Old Masters, Hockney analizou o traballo dos vellos mestres e argumentou que o nivel de precisión representado no seu traballo é imposible de recrear só "mirándoo". Desde entón, Hockney e Falco produciron unha serie de publicacións sobre evidencias positivas do uso de axudas ópticas e da verosimilitude histórica destes métodos. A hipótese levou a unha variedade de conferencias e acaloradas discusións.
Configuración da publicación de 2001
Parte do traballo de Hockney implicou a colaboración con Charles Falco, físico en materia condensada e experto en óptica. Aínda que o uso de axudas ópticas xeralmente melloraría a precisión, Falco calculou os tipos de distorsión que resultarían de dispositivos ópticos específicos; Hockney e Falco argumentaron que eses erros podían atoparse na obra dalgúns dos vellos mestres.
O libro de Hockney provocou un intenso e sostido debate entre artistas, historiadores da arte e unha gran variedade doutros eruditos. En particular, estimulou un maior interese polos métodos e técnicas reais dos artistas entre científicos e historiadores da ciencia, así como historiadores xerais e historiadores da arte. Estes últimos reaccionaron en xeral desfavorabelmente, interpretando a tese de Hockney – Falco como unha acusación de que os vellos mestres "enganaron" e ocultaron intencionadamente os seus métodos. O físico David G. Stork e varios coautores argumentaron contra a tese de Hockney – Falco desde o punto de vista técnico.
Orixes da tese
esquerda|miniatura|Detalle de Marido e Muller por Lorenzo Lotto (1523): Hockney decatouse que o patrón do tapiz sae de foco na pintura, algo que só sucedería cando utilizando unha lente Hockney fai referencia ao libro Art and Photography de Aaron Scharf de 1968, que detalla evidencias do uso de fotografías e a cámara por parte dos pintores, no seu cadro My Parents (Tate, Londres) de 1977 no que o seu pai está representado lendo atentamente. Scharf sinala na súa introdución que en 1568 Daniele Barbaro, o escritor veneciano sobre arquitectura, recomendou a cámara escura como axuda aos artistas: "Mantendo o papel firme pode rastrexar todo o contorno da perspectiva cun bolígrafo, matizalo e colorear delicadamente desde o natural". Como se describe en Secret Knowledge, en xaneiro de 1999, durante unha visita á National Gallery de Londres, Hockney concibiu a idea de que as axudas ópticas eran o factor clave no desenvolvemento do realismo artístico. Chamoulle a atención a precisión dos retratos de Jean Auguste Dominique Ingres e convenceuse de que Ingres empregara unha cámara lúcida ou un dispositivo similar. A partir de aí, Hockney comezou a buscar signos do uso de axudas ópticas en pinturas anteriores, creando o que chamou a Gran Muralla no seu estudo organizando imaxes de arte realista por segundo períodos de tempo. O que viu foi como un repentino aumento do realismo ao redor de 1420, combinado coa suxestión de Charles Falco de que os espellos cóncavos poderían terse utilizado nese período para proxectar imaxes, foi o xerme da tese de Hockney–Falco.
En 2000, Falco e Hockney publicaron en Optics & Photonics News, vol. 11. unha análise (Optical Insights into Renaissance Art, "Ideas Ópticas na Arte do Renacemento") do uso probábel de espellos enconcavos en traballos dun dos primitivos flamengos, Jan van Eyck. En 2001, Hockney publicou unha forma estendida do seu argumento en Secret Knowledge (Coñecemento Secreto).
A hipótese de que a tecnoloxía se empregou na produción de arte renacentista non estaba moi en disputa nos primeiros estudos e literatura. A Encyclopædia Britannica de 1929 contiña un extenso artigo sobre a cámara escura e citaba a Leon Battista Alberti como o primeiro usuario documentado do dispositivo xa en 1437. A discusión iniciada pola tese de Hockney – Falco ignorou a abundante evidencia do uso xeneralizado de varios dispositivos técnicos, polo menos no Renacemento e, por exemplo, na pintura dos primitivos flamengos.
O argumento de Hockney
Secret Knowledge relata a procura de Hockney de probas de axudas ópticas na obra de artistas anteriores, incluída a montaxe dunha "Gran Muralla" da historia da arte occidental. A obra do século XV de Jan van Eyck parece ser o punto de inflexión, segundo el, tras o cal os elementos do realismo tomaron cada vez máis importancia. Relaciona os cambios cara ao aumento do realismo cos avances nas tecnoloxías ópticas. O argumento do Secret Knowledge é principalmente visual, xa que Hockney non foi capaz de determinar cando e como se utilizaron as axudas ópticas por evidencia textual ou directa.
Falco e Alhazén
Nunha conferencia científica en febreiro de 2007, Falco argumentou ademais que o traballo sobre óptica do físico árabe Ibn al-Haytham, coñecido como Alhazén (965-1040), no seu Libro de Óptica, puido influír no uso de axudas ópticas aos artistas renacentistas. Falco dixo que os exemplos de arte renacentista que puxeran el e Hockney "demostran un continuo no uso da óptica por artistas desde o 1430, iniciado sen dúbida como resultado da influencia de Ibn al-Haytham, até hoxe".
A habilidade do artista
Historiadores da arte e outros criticaron o argumento de Hockney e Falco ao considerar que o uso de axudas ópticas, aínda que ben establecido en casos individuais, ten pouco valor para explicar o desenvolvemento global da arte occidental e que os rexistros históricos, as pinturas e as fotografías de estudos de arte (sen dispositivos ópticos), así como artistas realistas actuais, demostran que son posibles altos niveis de realismo sen axudas ópticas.
Distorsión óptica
Ademais da incredulidade por parte dos historiadores da arte e os críticos da arte moderna, algunhas das críticas máis duras da tese de Hockney – Falco procederon doutro experto en óptica, procesamento de imaxes e recoñecemento de patróns, David G. Stork. Stork analizou as imaxes empregadas por Falco e Hockney e chegou á conclusión de que non demostran o tipo de distorsión óptica que causarían os espellos curvos ou as lentes converxentes. Falco afirmou que as críticas publicadas de Stork dependían de datos inventados e falsas declaracións da teoría de Hockney e Falco. Stork rebatiu esta afirmación.
Renacemento da óptica
miniatura| Diagrama que ilustra a teoría de Grosseteste, en De Nat. Loc. (ver páxinas 122, 149) do enfoque dos raios solares por unha lente esférica; do Opus Maius de Roger Bacon, finais do século XIII Os críticos da teoría de Hockney – Falco afirman que a calidade dos espellos e do vidro óptico para o período anterior a 1550 e a falta de probas textuais (excluíndo as pinturas como "probas documentais") do seu uso para a proxección de imaxes durante este período pon en dúbida a teoría. Os historiadores están máis inclinados a coincidir sobre a posible relevancia da tese entre 1550 e a invención do telescopio, e apoian con cautela despois dese período, cando claramente había interese e capacidade para proxectar imaxes realistas; Pintores do século XVII como Johannes Vermeer e Gaspar van Wittel empregaron dispositivos ópticos de varias maneiras, aínda que posibelmente non nas postuladas por Hockney.
Deixando a un lado os argumentos técnicos ópticos, os historiadores da ciencia investigaron varios aspectos da verosimilitude histórica da tese nun conxunto de artigos de 2005 en Early Science and Medicine. Na súa introdución ao volume, Sven Dupré afirmou que a análise de Hockney – Falco apóiase fortemente nun pequeno número de exemplos, "unhas poucas ducias de centímetros cadrados" de lona que parecen mostrar signos de que se utilizaron dispositivos ópticos.
Proxección de imaxe
miniatura|Leonardo da Vinci. No ollo e visión. Os cadernos de Leonardo inclúen varios deseños para crear espellos cóncavos. Leonardo tamén describe unha cámara escura no seu Codex Atlanticus de 1478-1519.
A cámara escura foi ben coñecida durante séculos e documentada por Ibn al-Haitham no seu libro de óptica de 1011-1021. Na Inglaterra do século XIII, Roger Bacon describiu o uso dunha cámara escura para a observación segura de eclipses solares, exactamente porque o espectador mira a imaxe proxectada e non o sol en si.
Un catálogo de manuscritos ópticos medievais e renacentistas, de David Lindberg (Pontifical Institute of Medieval Studies, 1974) enumera 61 manuscritos escritos nos anos 1000-1425. Estes manuscritos non só describen métodos para facer varios tipos de espellos, coma os parabólicos, senón que tamén discuten o seu uso para a proxección de imaxes.
Vidro óptico
Sara J. Schechner afirmou que a supervivencia dos vidros dos séculos XV e XVI é demasiado imperfecta para usala para crear imaxes realistas, mentres que "incluso pensar en proxectar imaxes era alleo ao marco mental contemporáneo". Vincent Ilardi, historiador do vidro óptico renacentista, argumentou posteriormente en contra das conclusións de Schechner baseadas en vidros que sobreviviran, suxerindo que é probábel que a condición actual do vidro renacentista non reflicta a calidade óptica destes vidros cando eran novos. Ilardi documenta a compra de Lorenzo Lotto dun espello de cristal de alto prezo en 1549, reforzando a tese de Hockney – Falco no caso de Lotto.
Ademais, incluso as lentes normais tamén poden proxectar imaxes de calidade óptica suficiente para soportar a tese de Hockney – Falco e esas lentes, xunto con lupas e espellos, non só estaban dispoñibles naquel momento, senón que aparecen na pintura do século XIV artistas como Tommaso da Modena. miniatura| Microscopios de Van Leeuwenhoek representados por Henry Baker Sábese que o pionero microbiólogo Antonie van Leeuwenhoek (1632-1723), contemporáneo do artista Vermeer en Delft tiña habilidades excepcionais para fabricar lentes, ao crear lentes pequenas simples capaces de 200x de aumento, superando amplamente os dos microscopios compostos máis complexos do período. De feito, as súas proezas de fabricación de lentes non se igualaron durante bastante tempo xa que mantivo en segredo aspectos da súa construción; na década de 1950, CL Stong utilizou un fino fío de vidro en vez de puír para recrear microscopios de deseño Leeuwenhoek. Hai moito tempo que se pensou que Antonie van Leeuwenhoek era un mestre de lentes (unha noción repetida no documental da televisión da BBC Cell). Non obstante, agora crese que atopou un método relativamente sinxelo de facer esferas de vidro pequenas e de alta calidade quentando e manipulando unha pequena variña de vidro de soda-cal.
Espellos de metal
Na súa páxina web, Falco tamén afirma que Schechner pasou por alto a evidencia manuscrita do uso de espellos feitos de aceiro e outros metais, así como de numerosos artefactos metálicos que desmenten a afirmación de que os espellos metálicos suficientemente grandes e reflectantes non estaban dispoñibles e que outros contribuíntes ao volume de Early Science and Medicine baseouse no traballo equivocado de Schechner ao desestimar a tese.
Evidencia máis temperá do uso de ferramentas ópticas
miniatura| Detalle da Anunciación (van Eyck, Washington, 1434-1436) con tres fiestras de vidro da coroa detrás de María miniatura| Espello representado no [[O matrimonio Arnolfini|retrato do matrimonio Arnolfini, 1434]] Don Ihde cualificou a hipótese de "excitada" e referiuse a evidencias claras sobre o uso de ferramentas ópticas por. emtre outros, Albrecht Dürer e Leonardo da Vinci e algún máis. A Encyclopædia Britannica contén un extenso artigo sobre a cámara escura e cita a Leon Battista Alberti como o primeiro usuario documentado do dispositivo xa en 1437. Ihde afirma abundantes evidencias do uso xeneralizado de varios dispositivos técnicos polo menos no Renacemento e por exemplo na pintura dos primeiros Países Baixos. A pintura de Jan van Eyck en 1434, O matrimonio Arnolfini amosa un espello convexo no centro da pintura. Van Eyck tamén deixou a súa sinatura por riba deste espello, mostrando a importancia da ferramenta. A pintura inclúe unha xanela de vidro de coroa (crown), na parte superior esquerda, un luxo bastante caro na época. Van Eyck estaba bastante fascinado polo vidro e as súas calidades, que tamén eran de grande importancia simbólica para os seus contemporáneos. Os primeiros instrumentos ópticos foron relativamente caros na Idade Medieval e no Renacemento.
Lingua comecrudo
A lingua comecrudo é unha lingua morta da familia pakawana falada outrora en México. O nome comecrudo provén do español para "comer-cru"; e o outro nome común da lingua é carrizo. Consérvase unha lista de 148 palabras recollidas en 1829 polo botánico francés Jean Louis Berlandier (Berlandier chamou a lingua "mulato") (Berlandier et al. 1828–1829). Foi falada na parte máis baixa de Río Grande preto de Reynosa, Tamaulipas, en México. A lingua comecrudo considerouse emparentada coa lingua coahuilteco malia que a maioría de lingüistas agora consideran a relación entre eles improbable pola falta de información.
Os nomes tribais dos comecrudo foron rexistrados en 1748 (Saldivar 1943):
En 1861, o alemán Adolph Uhde publicou un caderno de viaxe con algún vocabulario (Uhde chamou a lingua Carrizo) (Uhde 1861: 185–186). En 1886, Albert Gatschet rexistrou vocabulario, frases e un texto breve dos descendentes (os cales xa non eran fluídos) dos últimos falantes de comecrudo preto de Camargo, Tamaulipas, en Las Prietas (Swanton). 1940: 55–118). Os máis destacados destes semi falantes foron Emiterio, Joaquín e Andrade.
Unha análise computacional automatizada (ASJP 4) de Müller et al. (2013) atopou semellanzas léxicas coas linguas uto-aztecas, probablemente debido a préstamos.
Rang Song
Rang Song (en ร่างทรง) é un filme tailandés de 2021 dirixido por Banjong Pisanthanakun e producido por Na Hong-jin. É un mocumental de terror sobrenatural. É unha coprodución entre as produtoras GDH 559 de Tailandia e Showbox de Corea do Sur. Estreouse na 25ª edición do Festival Internacional de Cinema Fantástico de Bucheon o 11 de xullo de 2021, e nos cinemas de Corea do Sur o 14 de xullo de 2021. Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Rozavella, Amil, Moraña
A Rozavella é un lugar da parroquia de Amil no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Navío de permiso
O navío de permiso consistía no permiso concedido pola Coroa española a Inglaterra tras a sinatura do Tratado de Utrecht, que autorizaba aos ingleses a enviaren un barco ao ano cunha capacidade de carga de 500 toneladas ás colonias españolas americanas para comerciar con elas.
Esta concesión foi utilizada polos británicos para exercer o contrabando reabastecendo o barco con novas mercadorías en alta mar desde Xamaica e regresando ao porto para intercambiar estas mercadorías. Ademais, con esta concesión recoñeceuse a fin do monopolio comercial español con América e introduciuse a idea do libre comercio.
Posteriormente, no Tratado de Madrid de 1750, Gran Bretaña renunciou á nave do permiso xunto á sede dos negros a cambio de 100 000 libras, poñendo fin ao comercio británico na América española, e España recuperou totalmente o monopolio e o dereito a comerciar cos seus territorios americanos.
Cathy Dos Santos
Catherine Dos Santos coñecida coma Cathy Dos Santos, nada en Villejuif (Val do Marne), é unha xornalista francesa de orixe galega.
Traxectoria
A súa familia procede da aldea da Esculqueira, no concello da Mezquita. É redactora xefa do xornal francés L’Humanité, onde desenvolve a súa carreira profesional. Ten colaborado en diferentes medios de información alternativos, como Rebelión.org onde, con anterioridade empregaba o pseudónimo Cathy Ceïbe para firmar os seus traballos.
Asiento
Os asientos para o tráfico de escravos foron especialmente lucraticos, polo que son os máis coñecidos, a saber, o dereito de asiento outorgado por España aos escravos portugueses para o tráfico de escravos a América durante o dominio filipino (principalmente entre 1595 e 1640), ou, antes diso, os asientos de Manuel Caldeira (1513-1593), ou o dereito de asiento concedido por 30 anos a Inglaterra ao remate da guerra de sucesión española.
Notas
<references group="" responsive="1">
Pùbù
Pùbù (en 瀑布) é un filme taiwanés de 2021 dirixido e escrito por Chung Mong-hong e protagonizado por Alyssa Chia e Gingle Wang. O filme estreouse na sección "Horizons" da 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato taiwanés para presentarse ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme gañou catro premios e estivo nomeado a 11 na 58ª edición do Golden Horse Film Festival.
Sinopse
Durante a pandemia de COVID-19, a relación dunha nai e a súa filla adolescente ténsase mentres están en corentena no seu apartamento.
Francisco Javier Díaz Fernández
Francisco Javier Díaz Fernández, nado na Coruña o 2 de setembro de 1785 e finado en Santiago de Chile en agosto de 1822, foi un militar galego.
Traxectoria
Igual que o seu irmán Antonio, fixo a carreiras de armas e sumouse á causa revolucionaria da independencia americana,
O 5 de decembro de 1812, o Triunvirato que gobernaba Arxentina extendeu a favor de Díaz o despacho de subtenete do Reximento de Infantería número 4, mais para poder continuar naquel exército necesitaba obter a carta de cidadanía americana que lle foi concedida o 23 de xuño de 1813, por disposición da Asemblea Constituínte. Mais Díaz, que formaba parte das forzas sitiadoras de Montevideo desde o seu ingreso no exército arxentino, perdeu aquel documento, segundo comunicación do xeneral Rondeau ao Goberno de Bos Aires. Apresurouse este a comunicarlle á Asemblea Constituínte o referido extravío 0 4 de setembro, engadindo que "era de xustiza que este bo servidor da Patria (díaz), non se vira privado daquela gracia", e a Asemblea, presidida naquel entón por Pedro Pablo Vidal, resolveu o 7 daquel mes, "librar novamente o título". No exército sitiador de Montevideo foille encomendado por Rondeau a dirección da construción de fortificacións que se levantaron fronte á praza e a instalación das baterías.
Poucos días despois, o 29 de setembro de 1813, foi promovido a tenete de artillería, continuando os seus servicios no exército sitiador de Montevideo ata o 20 de febreiro de 1815, data na que regresou a Bos Aires, difrutando dunha breve licencia, para marchar inmediatamente ao posto que no exército desempeñaba, recibindo máis adiante a condecoración outorgada polo Director Supremo, Gervasio Antonio de Posadas, aos que formaron parte das forzas que ocuparon aquela praza o 23 de xuño de 1814.