cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shi Jian 1
Características
SJ 1 foi o segundo satélite artificial lanzado pola China. Foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 221 kg e forma de esfera de 1 m de diámetro, similar á do primeiro satélite chinés, o Dong Fang Hong 1. Alimentábase mediante células solares e levaba a bordo dous instrumentos: un contador Geiger-Müller para a detección de raios cósmicos e a medición de protóns con enerxías de máis de 16,4 MeV e electróns de máis de 0,88 MeV; e unha cámara de ionización para medir os raios X solares.
O satélite estivo funcionando durante oito anos. Reentrou na atmosfera o 17 de xuño de 1979.
Gonzalo Menéndez-Pidal
Gonzalo Menéndez-Pidal y Goyri, nado en Madrid o 12 de abril de 1911 e finado ibídem o 11 de decembro de 2008, foi un historiador español, académico da Real Academia da Historia.
Traxectoria
miniatura|300px|Gonzalo Menéndez Pidal (á esquerda) grava a Lorca e a outros membros de [[La Barraca na rúa Capitán Galán (hoxe Rúa Príncipe) de Vigo, en agosto de 1932. ]] Nado en Madrid o 12 de abril de 1911,  foi fillo de Ramón Menéndez Pidal e de María Goyri. Licenciouse na carreira de Historia na Universidade de Madrid  e doutorouse cunha tese titulada Mozárabes y asturianos en la cultura da Alta Edad Media reflejada en sus bibliotecas. Casou con Elisa Bernis en 1936. A súa actividade investigadora e intereses centráronse na cartografía histórica e a historia real. Na súa obra salientan títulos Los caminos en la historia de España (1952), La España del siglo XIII ou Hacia una nueva imagen del mundo. Elixido académico da Real Academia da Historia o 25 de novembro de 1955 coa medalla n.º 19, ocupou o cargo desde a súa toma de posesión o 29 de xuño de 1958 até a súa morte. Finou en Madrid o 11 de decembro de 2008 á idade de 97 anos.
Meronimia
Meronimia é unha relación semántica. Un merónimo é o nome atribuído a un constituínte que forma parte dun todo, que é substancia de algo ou que é membro dun grupo. Meronimia é o oposto á holonimia.
Polo tanto:
A Carballeira, A Graña de Vilarente, Abadín
A Carballeira é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña once habitantes (catro homes e sete mulleres), un máis ca en 2011 (tres homes e sete mulleres).
Robert Carson (numismático)
Robert Andrew Glendinning Carson (citado habitualmente como R. A. G. Carson), nado o 7 de abril de 1918 en Kircudbright, Escocia, e finado o 24 de marzo de 2006, foi un numismático británico.
Jean-Paul Belmondo
miniatura|250px Jean-Paul Belmondo, nado en Neuilly-sur-Seine (departamento dos Altos do Sena) o 9 de abril de 1933 e finado en París o 6 de setembro de 2021, foi un actor francés de cine e teatro. Os seus maiores éxitos foron acadados moi cedo no cine. O seu pai foi o escultor parisiense (aínda que de orixe siciliana) Paul Belmondo (1898-1982).
Azza Soliman
Azza Soliman (en عزة سليمان), nada en 1968, é unha avogada e militante dos dereitos das mulleres exipcias. Fundou o Centre for Egyptian Women's Legal Assistance. Soliman foi arrestada e perseguida en varias ocasións. No 2015 testificou no caso de morte da poetisa Shaimaa al-Sabbagh, asasinada pola policía exipcia nunha manifestación no Cairo. Soliman foi obxecto de vingazas e de medidas financeiras.
Jean-Paul Belmondo
Traxectoria
O seu salto á fama debeuse á súa participación na película de Jean-Luc Godard O final da escapada (1960), que o converteu nunha das principais figuras do movemento cultural coñecido como a Nouvelle Vague. Belmondo empregou intelixentemente o seu aspecto do alcume o home máis feo do cine francés mais á vez moi sedutor e fixo grande amizade co seu par-antítese Alain Delon.
No filme Pierrot le Fou, Jean-Luc Godard fixo que Jean-Paul Belmondo lese «L'histoire de l'art» de Élie Faure, mentres toma un baño. Con L'Homme de Rio (1965) a súa carreira tornouse cara a un cine máis comercial, principalmente comedias e películas de acción.
Jean-Paul Belmondo foi membro da Académie des Sports.
Filmografía
Lista non completa, falta información dos primeiros anos da súa carreira, en especial do período (1956-1964)
Azza Soliman
Traxectoria
Naceu no 1968, nunha familia de cinco irmás mulleres, e estudou porque foi empuxada polo seu pai. Nunca se lle obrigou a levar hijab. Xa avogada, é unha das personalidades que loita polos dereitos humanos en Exipto. No 1995 funda o Centre for Egyptian Women's Legal Assistance (CEWLA), e dende 1997, o CEWLA pon en marcha programas de formación e de sensibilización xurídica sobre a cuestión da igualdade de sexos. Esta organización non gobernamental leva tamén estudos, organiza eventos sobre violencia contra as mulleres, os crímenes de honor, a circuncisión, o khul, as novas interpretación xurídicas da xaria e o status dos cristiáns.
Dende o 2010, a situación social e política mellora tras a revolucón exipcia de 2011. Os cambios foron nos estamentos máis altos do Estado, e dificúltase ás mulleres participar nos movementos nas rúas, o cal reflicte o acoso que as mulleres estaban sufrindo.
No 2015, Soliman foi testemuña dun ataque por policías enmascarados nunha manifestación pacífica que conmemoraba o cuarto aniversario do movemento do 25 de xaneiro de 2011 ("xornada da cólera"). Tras observar polos seus propios ollos a morta, regresa voluntariamente ao despacho do Fiscal para atestiguar sobre a mesma de Shaima al-Sabbagh, de 31 anos. Soliman quéixase e acusa ao ministro do Interior e ás forzas de seguridade. Ao final do seu testimonio, o fiscal interroga e informa que tamén presenta unha queixa contra ela por "reunión ilegal" e "participación nunha manifestación de seguridade pública". No 2015 foi acusada por "protestas non autorizadas" e "violación da seguridade e orde pública". O 23 de maio de 2015, o Tribunal resolveu os cargos na súa contra, unha sentenza confirmada en outubro do mesmo ano polo Tribunal de Apelacións, a Corte apelou a primeira decisión.
No 2016, mentres Soliman planeaba viaxar a Xordania para recibir unha información en dereitos das mulleres no islam, a policía do aeroporto prohíbelle abandonar o territorio. Un tempo despois, entérase de que o seu banco conxelara as súas contas e as do seu bufete. Máis tarde foi detida e acusada de caer baixo unha nova lei sobre a organizacións non gobernamentais, que prohibe que estas ONX'S reciban subvencións do exterior. Organízase un movemento de solidariedade para axudala.
En abril de 2018 Azza Soliman recibe o Premio Pedro de Lemonauria, creado polo Colexio da Avogacía de Biscaia para distinguir entre persoas, colectivos ou institucións que testifican o seu compromiso en defensa da Xustiza e a promoción dos seus valores.
Robert Carson (numismático)
Traxectoria
Robert Carson recibiu a súa educación secundaria na Nikcudbright Academy, na súa localidade natal. Xa na súa formación superior na Glasgow Caledonian University, na capital escocesa, obtivo as máximas cualificacións en estudos clásicos, onde tivo docentes como Anne S. Robertson, conservadora do Hunterian Museum, arqueóloga e numismática especialista na moeda da Antiga Roma. Serviu na Artillaría Real como capitán no noroeste de Europa. En 1949 casou con Fransisca de Vries e tivo dous fillos.
Andrés Tomás Bouza de Figueroa
Andrés Tomás Bouza de Figueroa, nado na parroquia cotobadense de San Xurxo de Sacos en 1819 e finado en Santiago de Compostela o 13 de xaneiro de 1885, foi un xurisconsulto e político galego.
Traxectoria
Fillo dun facendado de Cotobade, chamado Domingo Antonio da Bouza, e dunha rianxeira, chamada Silvestra Martínez, foi a estudar Leis en Santiago. Durante o tempo de universitario, casou o 11 de maio de 1844 coa viúva bilbaína Ventura Garay Laja, que era oito anos maior ca el.
Participou activamente na vida social compostelá, sendo socio do Recreo Artístico e Industrial de Santiago de Compostela e da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Ademais, foi Patrono de Sangue da Fundación Manuel Ventura Figueroa e secretario do Colexio de Avogados de Santiago. Desde os seus postos de responsabilidade, promoveu a celebración de corridas de touros na cidade, especialmente nas Festas do Apóstolo do Ano Santo de 1875. Tamén pertenceu á Comisión organizadora dos Xogos Florais de Santiago, celebrados o 23 de abril de 1875.
Robert Carson (numismático)
Traxectoria
En 1947, entrou a formar parte do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, como conservador axudante, o que afianzou a súa vinculación co estudo do mundo clásico. Alí formouse en numismática romana baixo a orientación de Harold Mattingly, ata chegar a ser considerado como un experto nesta materia. En 1965 foi nomeado conservador substituto e entre 1978 e 1983 ocupou o posto de conservador titular.
Carson encargouse de facer a primeira base de datos numismática do Museo Británico, constituída polos seus fondos de moeda romana. No seu labor como conservador numismático, amosouse contrario á lexislación británica do seu tempo, que só ofrecía protección legal ás moedas procedentes de tesouros de ouro e de prata. Neste sentido, fixo valer as posibilidades que brindaba a moderna análise metalográfica para demostrar que mesmo as moedas de metais non nobres de finais do Imperio Romano, ao teren entre o 1 % e o 2 % de prata, eran tamén merecedoras de tal protección. Deste xeito, conseguiu que moitos importantes achados que poderían quedar dispersos fosen catalogados e adquiridos por museos. Con todo, a situación reverteu en 1982 cando, logo dun cambio lexislativo, se decidiu limitar a protección especial ás pezas que tivesen como mínimo un 50 % de prata. Cumpriron outros 14 anos para que unha nova lei, a Treasure Act (1996) achegase unha definición obxectiva de "tesouro", independentemente da riqueza do metal.
Mesmo despois da súa xubilación, Carson continuou coas súas investigacións sobre a moeda romana, e colaborou con departamentos de numismática de museos australianos de Sydney e de Hobart, así como coa Australian Numismatic Society.
Obra numismática
Durante o seu primeiro ano no Museo Británico, Carson fixo as súas dúas primeiras publicacións acerca de achados de moedas romanas, na Numismatic Chronicle, publicación anual da Royal Numismatic Society, e nos 55 anos seguintes escribiu arredor de 350 artigos, moitos destes editados en Numismatic Chronicle, onde Carson publicou entre 1964 e 1973. O derradeiro artigo seu que viu a luz, a cerca de achados de moeda romana en Xordania, apareceu en 2001. Das súas máis de 30 monografías, algunhas están consideradas como referencia para o estudo da numismática do período romano.
Publicacións de referencia
Carson centrou os seus empeños no coñecemento, o procesamento e a publicación de detalles dos achados monetarios da Britania romana. Levou a cabo traballos analíticos, entre eles Late Roman Bronze Coinage (1960), compilado en colaboración con John Kent e Philip Hill, onde se establece a identificación e a clasificación dos bronces cuñados entre 324 e 491, un período caracterizado polo grande volume e a complexidade das emisións.
En 1962 (con revisión posterior en 1972), Carson publicou Coins, Ancient, Medieval and Modern (Hutchinson, Londres), unha obra xeral de referencia. En 1986 saíu do prelo A History of the Royal Numismatic Society,, co gallo do 150 aniversario da institución. E en 1990 publicou a derradeira das súas grandes obras: Coins of the Roman Empire (Routledge. Londres).
Os bicivoadores
Os bicivoadores (en BMX Bandits ou Short Wave en América) é un filme de aventuras australiano de 1983 de aventuras protagonizado por Nicole Kidman.
Robert Carson (numismático)
Honras e recoñecementos
Logo de ser elixido en 1947 membro da Royal Numismatic Society (que presidiu entre 1974 e 1979), foi galardoado coa súa prestixiosa medalla en 1972 e co premio Lhotka en 1963, e foi elevado a membro honorario da institución en 1980. En 1965 foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios.
Os bicivoadores
Estreouse en galego o 27 de xaneiro de 1990 a través da TVG.
Robert Carson (numismático)
Honras e recoñecementos
Tamén mereceu a medalla de prata da Sociedade Francesa de Numismática, en 1970, e co Jeton de Vermeil, desta mesma entidade, en 1971. En 1977 foi galardoado coa medalla de prata do Xubileu da Raíña de Inglaterra e en 1978 coa medalla Huntington da American Numismatic Society.
Bedřich Smetana
Bedřich Smetana ( pronunciado ), nado o 2 de marzo de 1824 en Litomyšl (daquela pertencente ao Imperio austríaco e actualmente na República Checa) e finado o 12 de maio de 1884 en Praga (daquela pertencente ao Imperio austrohúngaro e actualmente na República Checa), foi un compositor checo. Foi pioneiro no desenvolvemento dun estilo musical que quedou intimamente ligado ás aspiracións independentistas do seu país. É por iso que é recoñecido no seu país como o pai da música checa. Internacionalmente é coñecido pola súa ópera A noiva vendida e polo ciclo de poemas sinfónicos Má vlast («A miña patria») que representan a historia, lendas e paisaxes da patria natal do compositor.
Smetana posuía talento natural para o piano e deu o seu primeiro recital aos seis anos. Logo de recibir unha educación convencional na escola, estudou música con Josef Proksch en Praga. Escribiu a súa primeira composición nacionalista durante o levantamento de Praga de 1848, no que participou por pouco tempo. Ante a imposibilidade de iniciar a súa carreira en Praga, dirixiuse a Suecia, onde se estableceu como profesor e director de coro en Gotemburgo e comezou a escribir obras orquestrais a grande escala. Durante este período da súa vida, Smetana casou dúas veces e tivo seis fillos, dos cales tres faleceron durante a súa infancia.
A principios da década de 1860, un clima político máis liberal en Bohemia alentou a Smetana a regresar permanentemente a Praga. Entregouse á vida musical da cidade, principalmente como defensor do novo xénero da ópera checa. En 1866 as súas dúas primeiras óperas, Braniboři v Čechách (Os brandeburgueses en Bohemia) e Prodaná nevěsta (A noiva vendida), foron estreadas no novo Teatro Provisional de Praga, alcanzando esta última unha gran popularidade. Ese mesmo ano, Smetana chegou ser o director principal do teatro, mais os anos da súa dirección estiveron marcados pola polémica. As faccións encargadas da creación musical da cidade consideraban que a súa identificación coas ideas progresistas de Franz Liszt e Richard Wagner eran hostís ao desenvolvemento dun estilo de ópera checa distintivo. Esta oposición interferiu co seu traballo creativo e puido ter acelerado a degradación da súa saúde, precipitando a súa dimisión do teatro en 1874.
Antsoain
300px|miniatura|Vista de Ansoáin desde as murallas Antsoain (en castelán e tamén oficial: Ansoáin) é un municipio situado na Comunidade Foral de Navarra (España), no meiriñado de Pamplona. Constitúese como tal municipio independente ao segregarse do concello do seu nome o 14 de marzo de 1991.
Bedřich Smetana
A finais de 1874, aos 50 anos, Smetana volveuse completamente xordo, mais, liberado das súas funcións no teatro e a polémica que causaba, comezou un período de composición constante que se prolongou durante case todo o resto da súa vida. As súas achegas á música checa ían sendo cada vez máis recoñecidas e respectadas, mais un colapso mental a principios de 1884 conduciu ao seu internamento nun asilo e o seu posterior falecemento. A reputación de Smetana como pai fundador da música checa fortaleceuse no seu país natal, onde os seus defensores o converteron nunha icona por riba dos seus contemporáneos e sucesores. Con todo, relativamente poucas das obras de Smetana se encontran no repertorio internacional e a maioría dos expertos estranxeiros tenden a considerar a Antonín Dvořák como o compositor checo máis importante.
Antsoain
Xeografía
Este pobo áchase situado nas saias do monte Ezcaba ou San Cristóbal, a extensión do municipio alcanza a terreos próximos ao monte que se dedicaron a cultivos, e outra parte que é puramente monte.
Bedřich Smetana
Smetana ten sido considerado no seu país natal como o pai da música checa.
Antsoain
Barrios
Distínguense dous núcleos: O pobo novo que se haxa nunha planicie da comarca de Pamplona, o pobo vello que se haxa situado nos outeiros do monte Ezcaba, onde se erixe o forte militar Afonso XII, o termo esténdese ata o extremo suroriental da antiga cendea do seu nome. A 4 quilómetros de Pamplona.
Bedřich Smetana
Orixe familiar e infancia
Bedřich Smetana naceu o 2 de marzo de 1824, en Litomyšl, ao leste de Praga, preto da antiga fronteira entre Bohemia e Moravia, daquela provincias do Imperio Austríaco. Foi o terceiro fillo e único varón de František Smetana e a súa terceira esposa Barbora Lynková. František era pai de oito fillos de dous matrimonios anteriores, só cinco fillas sobreviviron a infancia, e con Barbora tivo dez fillos máis, dos cales sete acadaron a idade adulta. Nese momento, baixo o dominio da casa de Habsburgo, o alemán era o idioma oficial de Bohemia. František sabía falar checo, mais para os negocios e eventos sociais rara vez o empregaba e os seus fillos nunca o aprenderon ata acadar idades máis avanzadas. miniatura|esquerda|200px|O pai, František Smetana (1832). Retrato de [[Antonín Machek.]] A familia de Smetana procedía de Hradec Králové, unha rexión de Bohemia. František inicialmente aprendera o oficio de cervexeiro e tería adquirido unha riqueza moderada durante as Guerras Napoleónicas mediante a subministración de roupa e provisións para o exército francés. Posteriormente, rexentou varias cervexarías antes de trasladarse a Litomyšl en 1823 como fabricante de cervexa do conde Waldstein, cuxo castelo renacentista domina a cidade.
Tamoxifeno
miniatura|dereita|Tamoxifeno. O tamoxifeno é un medicamento que se emprega como terapia complementaria para o cancro de mama. Utilízase durante un período de 5 anos logo de rematar a cirurxía e a quimioterapia e demostrou en diferentes estudos que diminúe considerablemente a probabilidade de que se produza unha reincidencia do tumor.
Comercialízase en forma de comprimidos de 10 e 20 mg. A dose diaria rolda entre 20 e 40 mg repartidos nunha ou dúas tomas.
Tecnicamente clasifícase como modulador selectivo dos receptores estroxénicos. O seu mecanismo de acción baséase no seu efecto antiestroxénico, é dicir, bloquea a acción desta hormona que estimula o desenvolvemento das células tumorales. Non é útil en tódolos cancros de mama, senón só naqueles cuxas células presentan receptores específicos para estróxenos. Os tumores de mama son heteroxéneos a nivel celular e unicamente o 60% presentan receptores hormonais deste tipo.
Bedřich Smetana
Orixe familiar e infancia
O pai de Smetana, malia carecer de educación algunha, tiña un don natural para a música e foi un violinista competente que tocaba nun cuarteto de corda. Bedřich introduciuse no mundo da música grazas a seu pai e en outubro de 1830, aos seis anos, deu a súa primeira actuación en público. Nun concerto celebrado na Academia de Filosofía de Litomyšl interpretou un arranxo para piano da abertura de La muette de Portici de Auber, tendo unha recepción entusiasta. En 1831 a familia trasladouse a Jindřichův Hradec, ao sur de Bohemia; a rexión na que, unha xeración máis tarde, Gustav Mahler crecería. Aquí, Smetana asistiu á escola primaria local e máis tarde ao Gymnasium. Tamén estudou violín e piano, descubrindo as obras de Mozart e Beethoven, e comezou a compoñer pezas sinxelas, das cales unha danza (Kvapiček ou Pequeño galope) sobrevive en forma de bosquexo.
Antsoain
Barrios
A localidade de Antsoain está contigua á capital e comprende dúas zonas diferentes por unha banda a do norte, é máis alta e ocupa a saia do monte Ezcaba ou San Cristóbal. A do sur, máis chaira, chega ata as proximidades do río Arga preto da igrexa de Capuchinos (Pamplona). Antsoain limita co Val de Ezcabarte polo norte, con Villava polo leste, con Pamplona polo sur e co termo municipal de Berrioplano (Artica) polo Oeste.
Tamoxifeno
A súa acción non se limita á mama, pois diferentes órganos teñen receptores para estróxenos. No útero ten paradoxalmente un efecto agonista estroxénico e no óso mellora a asimilación de calcio, polo que é beneficioso na osteoporose, no caso das mulleres menopáusicas. Nas mulleres premenopausicas pode xerar o efecto contrario, aumentado a perda de densidade mineral ósea.
Bedřich Smetana
Orixe familiar e infancia
En 1835, František retirouse a unha granxa na rexión suroriental de Bohemia. Ao non ter unha escola local axeitada, Smetana foi enviado ao liceo de Jihlava, onde se sentía nostálxico sendo incapaz de estudar. Logo trasladouse á escola premonstratense de Německý Brod, onde foi feliz e fixo grandes progresos. Entre os amigos que fixo aquí encontrábase o futuro poeta revolucionario checo Karel Havlíček, cuxa partida a Praga en 1838 puido ter influído no propio desexo de Smetana de experimentar a vida na capital. O ano seguinte, coa aprobación de František, matriculouse na Escola Académica de Gramática de Praga baixo as ensinanzas de Josef Jungmann, un distinguido poeta e lingüista, que ademais era unha figura principal no movemento de renacemento nacional checo.
Antsoain
Demografía
Antsoain está no 9º posto como municipio de maior poboación de Navarra, trala capital navarra, Pamplona (200.000hab), Tudela (32.000hab), Barañáin (21.000hab), Burlada (18.000hab), Zizur Mayor (14.300hab), Estella (13.800hab), Tafalla (11.500hab), Villava (11.000hab) e Antsoain (10.088hab)
Bedřich Smetana
Primeiros pasos
Smetana chegou a Praga no outono de 1839. Axiña comezou a faltar a clase debido á súa pouca adaptación á escola de Jungmann (os seus compañeiros mofábanse del polo seu comportamento vilego). Asistía a concertos, visitaba a ópera, escoitaba bandas militares e uniuse a un cuarteto de corda afeccionado para o cal compuxo pezas sinxelas. Despois de que Liszt dera varios recitais de piano na cidade, convenceuse de que só ía achar satisfacción seguindo unha carreira musical. Segundo lle confiaba ao seu diario, «quería ser como Mozart en composición e como Liszt na técnica». Con todo, todo rematou cando František descubriu o absentismo escolar do seu fillo, sacándoo da cidade. Nese momento František consideraba que a música era un pasatempo co que entreterse, non unha elección de carreira. Temporalmente deixaron a Smetana ao coidado do seu tío en Nové Město, onde gozou dun breve romance coa súa curmá Louisa. O compositor conmemorou a súa paixón en Louisen-Polka, a composición completa máis antiga de Smetana que chegou aos nosos días.
O seu curmán maior, Josef Smetana, profesor da escola premonstratense en Plzeň, ofreceuse posteriormente para supervisar a ensinanza que lle quedaba por completar ao neno, e no verán de 1840 Smetana partiu para devandita cidade. Permaneceu aló ata que completou os seus estudos en 1843. As súas habilidades como pianista eran moi demandadas nas variadas veladas da cidade e gozou dunha bulideira vida social. Isto incluíu unha serie de romances, o máis importante dos cales foi o de Katerina Kolarova, a quen coñecera brevemente na súa infancia temperá. Smetana quedou completamente cativado por ela, escribindo no seu diario: «Cando non estou con ela estou sentado sobre brasas e non me sinto en paz». Compuxo varias pezas para ela, entre as cales hai dúas Cuadrillas, un dúo para voz e piano, e un estudio incompleto para a man esquerda. Tamén compuxo a súa primeira peza orquestral, un minueto en si bemol.
Estudante e profesor
miniatura|[[Hector Berlioz (1803-1869), unha influencia musical nos inicios de Smetana.]] Cando Smetana completou a súa instrución, a fortuna do seu pai diminuíra. Aínda que František agora estaba de acordo con que o seu fillo debía seguir unha carreira musical, non podía prestarlle apoio financeiro. En agosto de 1843, Smetana partiu cara a Praga con vinte floríns, e sen ningún proxecto futuro. Ao carecer de formación musical necesitaba un mestre, e foi presentado pola nai de Kateřina Kolářová a Josef Proksch, director do Instituto de Música de Praga, no cal Kateřina estaba estudando. Proksch empregaba os métodos de ensinanza máis modernos, estudando as obras de Beethoven, Chopin, Berlioz e o círculo de Leipzig de Liszt. En xaneiro de 1844, Proksch acordou tomar a Smetana como alumno e, ao mesmo tempo, as dificultades financeiras do músico mozo aliviáronse cando se asegurou un posto como profesor de música na familia dun nobre, o conde Thun.
Durante os seguintes tres anos, ademais de dar clases de piano aos fillos de Thun, Smetana estudou teoría e composición con Proksch. As obras que compuxo nestes anos son cancións, danzas, bagatelas, improvisacións e a Sonata para piano en sol menor. En 1846, Smetana asistiu a uns concertos en Praga que ofreceu Berlioz, e con toda probabilidade, reuniuse co mestre francés nunha recepción organizada por Proksch. En casa do conde Thun coñeceu a Robert e Clara Schumann, e amosoulles a súa Sonata en sol menor, mais non logrou obter a aprobación desta obra, dado que detectaran moita influencia de Berlioz en dita composición. Mentres tanto, a súa amizade con Katerina florecera. En xuño de 1847, logo de renunciar á súa posición no fogar dos Thun, Smetana recomendouna para que o substituíra. Seguidamente, marchou nunha xira por Bohemia Occidental coa esperanza de forxarse unha reputación como concertista de piano.
Revolucionario
A xira de concertos de Smetana recibiu escaso apoio económico, polo que abandonou o proxecto e regresou a Praga, onde gañou a vida dando clases particulares a alumnos e con aparicións ocasionais como acompañante en concertos de cámara. Tamén comezou a traballar na súa primeira grande obra orquestral, a Abertura en re maior. miniatura|esquerda|Unha representación das barricadas na [[Ponte de Carlos, Praga (1848). Smetana foi partícipe no levantamento da cidade.]] Durante un breve período en 1848, Smetana foi un revolucionario. No clima de cambio político e de axitación que se estendeu por Europa ese ano, un movemento prodemocrático de Praga dirixido polo antigo amigo de Smetana, Karel Havlíček, buscaba lograr a fin do goberno absolutista dos Habsburgo con miras a acadar unha maior autonomía política. Formouse un exército de cidadáns (Svornost) para defender a cidade contra un posible ataque. Smetana escribiu unha serie de obras patrióticas, destacando dúas marchas adicadas respectivamente á Garda Nacional Checa e á Lexión de Estudantes da Universidade de Praga, e Píseň svobody (en galego A canción da liberdade) con letra de Jan Kollár. En xuño de 1848, cando os exércitos dos Habsburgo se trasladaron para reprimir tendencias rebeldes, Praga foi atacada polas forzas austríacas dirixidas polo Príncipe de Windisch-Grätz. Como membro de Svornost, Smetana axudou a dirixir as barricadas na Ponte de Carlos. O incipiente levantamento foi rapidamente esmagado, mais Smetana librouse da prisión ou o exilio que recibiron os líderes como Havlíček. Durante o seu breve paso polo Svornost, encontrouse co escritor e líder radical Karel Sabina, que máis tarde prepararía os libretos para as súas dúas primeiras óperas.
Instituto de piano
A principios de 1848, Smetana escribiu a Franz Liszt, a quen aínda non coñecía persoalmente, pedíndolle que aceptara a dedicatoria dunha obra para piano, as Seis pezas características, e que lle recomendara un editor. Tamén lle pediu un empréstito de 400 floríns para poder abrir unha escola de música. Liszt respondeu cordialmente a aceptación da dedicatoria e a promesa de axudar a encontrar un editor, mais non ofreceu ningunha axuda financeira. Este estímulo foi o comezo dunha amizade de gran valor para Smetana na súa carreira posterior. Pese a que Liszt non lle proporcionou apoio financeiro, Smetana foi quen de fundar un instituto de piano a finais de agosto de 1848, con doce alumnos. Tras un período de apuros, o instituto comezou a florecer e púxose un pouco de moda, especialmente entre os partidarios do nacionalismo checo, para quen Smetana estaba creándose unha reputación. Proksch escribiu acerca do apoio de Smetana para a causa do seu pobo e dixo que «ben podería converterse no transformador das miñas ideas no idioma checo». En 1849 o instituto trasladouse á casa dos pais de Katerina e comezou a atraer a visitantes distinguidos; Liszt asistía con regularidade e o ex emperador Fernando, que se establecera en Praga, acudía aos concertos de tarde da escola. As actuacións de Smetana nestes concertos convertéronse nunha característica recoñecida da vida musical de Praga. Nesta época de relativa estabilidade financeira, Bedřich casou con Kateřina o 27 de agosto de 1849. Catro fillas naceron froito da parella entre 1851 e 1855.
Comezos como compositor
En 1850, a pesar dos seus sentimentos revolucionarios, Smetana aceptou o cargo de pianista da Corte no Castelo de Praga, lugar de retiro do emperador Fernando. Continuou ensinando no instituto de piano e adicouse cada vez máis á composición. Entre as súas obras, principalmente para piano, inclúense as Svatební scény (Escenas de vodas), cuxa música sería empregada parcialmente en Prodaná nevěsta máis adiante. Tamén escribiu numerosas pezas curtas experimentais reunidas baixo o nome Lístek do památníku (Follas de álbum) e unha serie de polcas. Entre 1853 e 1854 traballou nunha peza orquestral importante, a Sinfonía Triunfal, composta para conmemorar a voda do emperador Francisco Xosé. A sinfonía foi rexeitada pola Corte Imperial, posiblemente alegando que a breve referencia musical ao himno nacional de Austria non era suficientemente visible. Sen inmutarse, Smetana contratou unha orquestra pagada por el para interpretar a sinfonía no Salón de Konvikt en Praga o 26 de febreiro de 1855. O traballo foi recibido con frialdade e o concerto foi un fracaso financeiro.
Tristeza persoal e desencanto profesional
miniatura|Un retrato ao óleo (1854) de Smetana. Entre 1854 e 1856, Smetana sufriu unha serie de golpes persoais. En xullo de 1854 a súa segunda filla, Gabriela, morreu de tuberculose. Un ano máis tarde a súa filla máis vella, Bedriska, que aos catro anos estaba mostrando signos de precocidade musical, morreu de escarlatina. Smetana escribiu o seu Trío para piano en sol menor, como unha homenaxe á súa memoria; foi interpretado en Praga o 3 de decembro de 1855 e, segundo o compositor, foi recibido «con severidade» pola crítica, a pesar de que foi eloxiado por Liszt. As dores de Smetana continuaron: xusto despois da morte de Bedriska, naceu unha cuarta filla, Katerina, pero tamén morreu en xuño de 1856. Nestas datas diagnosticáronlle tuberculose á esposa de Smetana, Kateřina.
En xullo de 1856, Smetana recibiu a noticia da morte no exilio do seu amigo revolucionario Karel Havlíček. O clima político en Praga foi unha fonte adicional de tebras; a esperanza dun goberno máis ilustrado e a reforma social trala adhesión de Francisco Xosé en 1848 desvanecéranse mentres o absolutismo austríaco se reafirmou no barón Alexander von Bach. A pesar do bo nome do Instituto de Piano, a opinión de Smetana como pianista de concerto en xeral era considerada inferior á de coetáneos seus, como Alexander Dreyschock. Os críticos recoñeceron o «delicado, cristalino toque» de Smetana, máis próximo en estilo a Chopin que Liszt, pero consideraban que a súa fraxilidade física era un serio inconveniente para a súa ambición de ser intérprete de concertos. O seu maior éxito interpretativo deste período foi a súa forma de tocar o Concerto para piano en re menor de Mozart nun concerto para celebrar o centenario do nacemento do compositor austríaco, en xaneiro de 1856. O seu desencanto con Praga foi crecendo e, talvez influenciado polo relato de Dreyschock das oportunidades que se encontraban en Suecia, Smetana decidiu buscar o éxito aló. O 11 de outubro de 1856, logo de escribir a seus pais «Praga non quería recoñecerme, así que deixeina», partiu cara a Gotemburgo.
Gotemburgo
Smetana inicialmente foi a Gotemburgo sen Kateřina. Escribindo a Liszt, dixo que a xente de aló tiña pouca sofisticación musical, mais viu isto como unha oportunidade «para alcanzar un impacto que nunca podería ter logrado en Praga». Nunhas semanas trala súa chegada deu o seu primeiro recital, abriu unha escola de música que rapidamente se viu desbordada pola cantidade de solicitudes, e converteuse en director da Sociedade de Gotemburgo para a música clásica coral. En poucos meses Smetana acadara o recoñecemento profesional e social na cidade, aínda que se encontrou con pouco tempo para a composición; dous proxectos de obras para orquestra, tituladas provisionalmente Frithjof e A viaxe de Viking, foron bosquexadas, mais abandonadas. miniatura|esquerda|Gotemburgo, Suecia, o fogar de Smetana entre 1856 e 1861. No verán de 1857, Smetana regresou a Praga e encontrou a Kateřina nun delicado estado de saúde. En xuño, František, o pai de Smetana faleceu. No outono, Smetana regresou a Gotemburgo con Kateřina e a súa filla sobrevivente Žofie, mais antes de facelo visitou a Liszt en Weimar. A ocasión foron as celebracións do xubileu de Karl August Goethe-Schiller; Smetana asistiu a representacións da Sinfonía Fausto de Liszt e o poema sinfónico Die Ideales, que o encheu de enerxía e o inspirou. Liszt foi o principal profesor de Smetana ao longo da vida creativa do compositor checo e neste momento crucial foi quen de revivir o seu espírito e rescatalo do relativo illamento artístico que padecía en Gotemburgo.
Duelo, matrimonio e regreso a Praga
A saúde de Kateřina empeorou gradualmente e na primavera de 1859 fallou por completo. De regreso a casa, morreu en Dresde o 19 de abril de 1859. Smetana escribiu que morrera «con suavidade, sen nós saber nada ata que o silencio me chamou a atención cara a ela». Logo de deixar a Žofie baixo o coidado da nai de Katerina, Smetana pasou un tempo con Liszt en Weimar, onde lle foi presentada a música da ópera cómica Der Barbier von Bagdad do alumno de Liszt, Peter Cornelius. Esta obra influiría na carreira posterior de Smetana como compositor de ópera. Máis tarde ese ano quedou co seu irmán máis novo Karel e namorouse da cuñada deste, Barbora (Bettina) Ferdinandiová, dezaseis anos menor ca el. Propúxolle matrimonio e asegurouse a súa promesa ao regresar a Gotemburgo para o inverno de 1859-60. O matrimonio tivo lugar o ano seguinte, o 10 de xullo de 1860, despois do cal Smetana e a súa nova esposa regresaron a Suecia para unha última tempada. Isto culminou en abril de 1861 cunha actuación de piano en Estocolmo, á que asistiu a familia real sueca. A primeira filla da parella, Zdenka, naceu en setembro de 1861.
Mentres tanto, a derrota do exército de Francisco Xosé en Solferino en 1859 debilitara o imperio dos Habsburgo e conduciu á caída do poder de von Bach. Isto levou gradualmente un ambiente máis ilustrado a Praga, e en 1861 Smetana puido ver as perspectivas dun futuro mellor para o nacionalismo checo e a cultura. Antes de decidir o seu propio futuro, en setembro, Smetana emprendeu unha xira de concertos polos Países Baixos e Alemaña. Aínda estaba esperando forxarse unha reputación como pianista, mais de novo experimentou o fracaso. De volta en Praga, dirixiu interpretacións de Richard III e Valdštýnův tábor na sala de concertos da illa de Žofín en xaneiro de 1862, obtendo unha recepción silenciosa. Os críticos acusárono de identificarse demasiado coa «Nova Escola Alemá», representada principalmente por Liszt; Smetana respondeu que «é un profeta sen honor na súa propia terra». En marzo de 1862 realizou unha última visita breve a Gotemburgo, mais a cidade xa non lle deparaba interese, ao resultarlle un lugar atrasado e, calquera que foran as dificultades, decidiu buscar o seu futuro musical en Praga: «A miña casa arraigouse no meu corazón tanto que só aquí podo atopar a satisfacción real. É a isto ao que me sacrificarei eu mesmo».
En busca do recoñecemento
En 1861 anunciouse que se ía construír un teatro de xeito provisional, como novo fogar da ópera checa. Smetana viu isto como unha oportunidade para escribir e representar ópera que reflectira o carácter nacional checo, imitando as representacións da vida rusa nas óperas de Mikhail Glinka. Esperaba ser considerado para a dirección musical do teatro, mais o posto foille concedido a Jan Nepomuk Mayr, segundo parece porque a facción conservadora a cargo do proxecto consideraba a Smetana un «modernista perigoso», dependente de compositores vangardistas como Liszt e Wagner. Smetana centrou logo a súa atención nun concurso de ópera, organizado polo conde Jan von Harrach, que ofrecía premios de 600 ducados a cada unha das mellores óperas cómicas e históricas baseadas na cultura checa. Con ningún modelo útil no cal basear a súa obra (a ópera checa como xénero case non existía), Smetana tiña que crear o seu propio estilo. Contratou a Karel Sabina, o seu compañeiro de barricadas de 1848, como o seu libretista, e recibiu o texto de Sabina en febreiro de 1862, unha historia da invasión de Bohemia do século XIII por Otto de Brandeburgo. En abril de 1863 presentou a partitura, co título de Braniboři v Čechách (traducible como Os brandenburgueses en Bohemia. miniatura|[[Conservatorio de Praga (fotografía moderna): o ofrecemento de Smetana a ser o seu director non prosperou.]] Nesta etapa da súa carreira, o dominio de Smetana da lingua checa era pobre. As persoas checas da súa xeración foran educados en alemán, por iso tiña dificultade para expresarse na súa lingua nativa. Para superar estas deficiencias lingüísticas estudou gramática checa, ata o punto de escribir e falar en checo por norma diariamente. Chegou a ser o director do coro da sociedade coral dos nacionalistas Hlahol pouco despois do seu regreso de Suecia, e como a súa fluidez coa lingua checa mellorara, compuxo coros patrióticos para a sociedade; Tři jezdci (traducible como Os tres xinetes) e Odrodilec (traducible como O Renegado) foron interpretados en concertos a comezos de 1863. En marzo dese ano, Smetana foi elixido presidente da sección de música de Umělecká Beseda, unha sociedade de artistas checos. En 1864 era suficientemente competente en checo como para ser nomeado crítico de música no primeiro xornal en dito idioma, o Národní listy. Mentres tanto, Bettina dera a luz a outra filla, Bozena.
O 23 de abril de 1864, Smetana dirixiu a sinfonía coral Roméo et Juliette de Berlioz nun concerto para celebrar o tricentenario do nacemento de William Shakespeare, engadindo ao programa a súa propia Pochod k slavnosti Shakespearově (traducible como Marcha do festival de Shakespeare). Ese ano, o ofrecemento de Smetana para ser o Director do Conservatorio de Praga non tivera éxito. Smetana puxera grandes esperanzas nese nomeamento: «Os meus amigos están tratando de convencerme de que este posto podería ter sido creado especialmente para min», escribiu a un amigo sueco. As súas esperanzas víronse frustradas unha vez máis pola súa afiliación con Liszt, ao que percibían como radical, polo que o comité nomeou o conservador patriota Josef Krejčí para o posto. Case tres anos pasaron antes de que Smetana fora declarado gañador do concurso de ópera de Harrach. Antes diso, o 5 de xaneiro de 1866, Braniboři v Čechách interpretárase cunha entusiasta acollida no Teatro Provisional, por riba da forte oposición de Mayr, quen se negara a ensaiar ou dirixir a obra. A linguaxe era demasiado avanzada para o gusto de Mayr mais a ópera foi finalmente posta en escena baixo a dirección do propio compositor. «Chamáronme ao escenario nove veces», escribiu Smetana, subliñando que se venderan todas as entradas e os críticos enchérono de eloxios. A historiadora da música Rosa Newmarch considera que, aínda que Braniboři v Čechách non resistiu a proba do tempo, contén todos os xermolos da arte operística de Smetana.
Mestre de ópera
En 1866, ao ser o compositor de Braniboři v Čechách, obra que presenta as connotacións da agresión militar alemá, Smetana pensou que podería ser o branco dos invasores prusianos, polo que se ausentou de Praga ata o cesamento das hostilidades. Regresou en setembro, e case de inmediato logrou o que viña arelando dende había moito tempo: o nomeamento como director principal do Teatro Provisional, cun salario anual de 1 200 floríns. En ausencia de suficientes obras de ópera checa, na súa primeira tempada Smetana presentou obras clásicas de Weber, Mozart, Donizetti, Rossini e Glinka, cunha reestrea da súa propia obra Prodaná nevěsta. A produción que realizou Smetana de Zhizn za tsaria (traducible como Unha vida polo tsar) de Glinka enfureceu ao defensor deste, Milii Balakirev, que reaccionou de xeito enérxico. Isto causou unha inimizade prolongada entre os dous compositores. O 16 de maio de 1868, Smetana, en representación dos músicos checos, axudou a poñer o seu gran de area para o futuro Teatro Nacional, escribindo unha Abertura festiva para a ocasión. Esa mesma noite, a terceira ópera de Smetana, Dalibor, estreouse no Novo Teatro de Praga. Aínda que a súa acollida inicial foi cálida, as revisións cualificábana de pobre e Smetana rendeuse ante o seu fracaso. Esta ópera converteuse na base dunha serie de ataques contra Smetana, seguida dun esforzo dirixido a expulsalo do seu posto como director do Teatro Provisional.
Oposición
Ao principio da súa dirección musical, Smetana granxeouse a inimizade do poderoso František Pivoda, director da Escola de canto de Praga. Anteriormente partidario de Smetana, Pivoda foi prexudicado cando Smetana contratou novos talentos do estranxeiro en vez da escola de Pivoda. Nunha correspondencia pública cada vez máis amarga, Pivoda afirmou que Smetana empregaba a súa posición para seguir a súa propia carreira, a expensas doutros compositores. miniatura|esquerda|[[Richard Wagner (circa 1860). Smetana foi acusado polos seus inimigos de «excesivo wagnerismo».]] Polo tanto, Pivoda estivo en desacordo con Dalibor, cualificándoa como un exemplo de extremo «wagnerismo» e polo tanto, pouco axeitado como un modelo para a ópera nacional checa. O «wagnerismo» supón a adopción das teorías de Wagner de adoptar un papel continuado da orquestra e a construción dun drama musical integrado, en lugar de ir ensartando xuntos os números líricos. O presidente do Teatro Provisional, František Rieger, acusara a Smetana por primeira vez de tendencias wagnerianas logo da primeira representación de Braniboři v Čechách, e a cuestión finalmente dividiu á sociedade musical de Praga. O crítico musical Otakar Hostinsky creu que as teorías de Wagner debían ser a base da ópera nacional e argumentou que Dalibor foi o comezo na «dirección correcta». O bando contrario, dirixido por Pivoda, apoiaba os principios da ópera italiana, na que a voz en vez da orquestra debía ser o recurso dramático predominante.
Última década
miniatura|Smetana próximo ao final da súa vida.
Xordeira
No descanso logo da súa reelección, Smetana concentrouse na súa quinta ópera, Dvĕ vdovy (traducible como As dúas viúvas), composta entre xuño de 1873 e xaneiro de 1874. Logo da súa estrea no Teatro Provisional o 27 de marzo de 1874, os partidarios de Smetana regaláronlle unha batuta decorada. Mais os seus opositores continuaron atacándoo, comparando a súa dirección musical de xeito desfavorable co mandato de Mayr e alegando que baixo o mandato de Smetana «a ópera checa enferma de morte alo menos unha vez ao ano». No verán Smetana enfermou. Unha infección de gorxa foi seguida dunha erupción cutánea e unha obstrución severa dos oídos. A mediados de agosto, ao non poder traballar, delegou as súas funcións ao seu adxunto, Adolf Čech. Un comunicado de prensa dixo que Smetana «enfermara como resultado da tensión nerviosa causada recentemente por certas persoas».
En setembro, Smetana comunicou ao teatro que ía renunciar ao seu cargo a menos que a súa saúde mellorara. Volvérase completamente xordo do oído dereito e en outubro tamén perdeu a audición no seu oído esquerdo. Despois da súa dimisión, o teatro ofreceulle unha pensión anual de 1 200 floríns para ter o dereito permanente a representar as súas óperas, un acordo que Smetana aceptou a regañadentes. A suma recadada en Praga polos seus antigos alumnos e pola súa antiga amante Fröjda Benecke en Gotemburgo ascendeu a 1 244 floríns. Isto permitiu a Smetana buscar tratamento médico no estranxeiro, pero non tivo éxito. En xaneiro de 1875, Smetana escribiu no seu diario: «Se a miña enfermidade é incurable, preferiría ser liberado desta vida». O seu ánimo reduciuse neste momento pola deterioración na súa relación con Bettina, principalmente sobre asuntos monetarios. «Non podo vivir baixo o mesmo teito cunha persoa que me odia e me persegue», informoulle Smetana. Aínda que pensaron no divorcio, a parella seguiu unida, mais foron infelices.
Florecemento tardío
A pesar do empeoramento da súa saúde, Smetana continuou compoñendo. En xuño de 1876, Bettina e as súas dúas fillas abandonaron Praga para ir a Jabkenice, á casa da súa filla máis vella Žofie, onde, contando cun contorno tranquilo, Smetana foi quen de traballar sen ser molestado. Antes de deixar Praga, comezara un ciclo de seis poemas sinfónicos, chamado Má vlast (traducible como «A miña patria»), completando as dúas primeiras pezas, chamadas Vyšehrad e Vltava, que foron interpretadas en Praga en 1875. En Jabkenice, Smetana compuxo os catro movementos restantes e o ciclo estreouse o 5 de novembro de 1882 baixo a batuta de Adolf Čech. Outras obras importantes compostas nestes anos foron o Cuarteto de corda en re menor, Da miña vida, unha serie de danzas checas para piano, varias pezas corais e outras tres óperas: Hubička (traducible como O bico), Tajemství (traducible como O segredo) e Čertova stěna (traducible como O muro do demo), as cales recibiron as súas primeiras representacións entre 1876 e 1882.
miniatura|esquerda|O Teatro Nacional de Praga, inaugurado en 1881, foi destruído por un incendio e reconstruído en 1883. A estrea da ópera de Smetana Libuše, atrasada durante longo tempo, finalmente chegou cando o Teatro Nacional foi inaugurado o 11 de xuño de 1881. Non lle deran entradas para a estrea, mais no último momento foi convidado a acudir ao palco do director do teatro. O público recibiu a obra con entusiasmo e solicitaron a presenza de Smetana no escenario en varias ocasións. Pouco despois desta representación, o novo teatro foi destruído polo lume e, a pesar das súas enfermidades, Smetana axudou a recadar fondos para a reconstrución. O teatro restaurado reabriu o 18 de novembro de 1883, de novo con Libuše.
Nestes anos foise recoñecendo cada vez máis a Smetana como o principal expoñente da música nacional checa. Este prestixio foi celebrado mediante varios eventos durante os últimos anos de vida do compositor. O 4 de xaneiro de 1880, tivo lugar un concerto especial en Praga que marcou o 50 aniversario da súa primeira actuación en público. Smetana asistiu e interpretou o seu Trío para piano en sol menor, obra de 1855. En maio de 1882 Prodaná nevěsta tivo a súa representación número 100, un feito sen precedentes na historia da ópera checa, e foi tan popular que se escenificaría unha repetición da «representación número cen». Organizáronse un concerto de gala e un banquete en honor de Smetana no seu sexaxésimo aniversario en marzo de 1884, mais estaba demasiado enfermo como para asistir.