cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquidiocese católica latina de Burgos
Historia
O 12 de decembro de 1754 cedeu parte do seu territorio para erixir a diocese de Santander. O 8 de setembro de 1861 cedeu novamente territorio para erixir a diocese de Vitoria.
En 1953 levou a cabo un axuste territorial coa diocese de Segovia.
Escudo angolano
Historia
A introdución do escudo nas colonias de Portugal tivo lugar en 1914, tres anos despois de que ocorrese en Portugal. O escudo substituíu o real angolano cunha taxa de 1.000 réis = 1 escudo. En 1928 introduciuse o angolar en substitución do escudo. Os billetes cambiáronse cunha taxa de 1,25 escudos = 1 angolar. As moedas do escudo (denominadas en centavos) seguíronse emitindo co mesmo deseño para o angolar. O angolar tiña paridade co escudo portugués.
Billetes
En 1914, o Banco Nacional Ultramarino introduciu billetes con denominacións de 10, 50 e 50 centavos. En 1918 introduciuse o billete de 5 centavos, e logo púxose a circular o billete de 50 escudos, introducido en 1920. En 1921 introduciuse o papel moeda con denominacións de 1, 2 ½, 5, 10, 20 e 100 escudos. O Estado engadiu billetes de 50 centavos en 1921.
Rock cómico
O rock cómico (comedy rock en inglés) é un termo usado para describir a música rock que se mestura coa sátira ou outras formas da comedia. Esta tradición remóntase aos primeiros días do rock and roll en si. Os primeiros exemplos máis notables son Stan Freberg, que satirizou artistas como Elvis Presley e The Platters, e Sheb Wooley, cuxa canción «Purple People Eater» alcanzou o número 1 nas listas de Billboard en 1958 e permaneceu alí durante seis semanas.
Escudo angolano
Billetes
En 1958 púxose en circulación a segunda serie (con data de 1956), con valores de 20, 50, 100, 500 e 1.000 escudos. Estas cinco denominacións emitíronse ata a introdución do Kwanza.
Moedas
En 1921 introducíronse moedas de bronce con valores faciais de 1, 2 e 5 centavos, xunto coas denominacións de 10 e 20 centavos fabricadas en cuproníquel. O ano seguinte introduciuse a peza de 50 centavos, de níquel. En 1927 batéronse en cuproníquel moedas con denominacións de 1, 2 e 4 macutas, e de 50 centavos. Estas moedas seguiron circulando logo da introdución do angolar. As moedas de 10 e 20 centavos pasaron a facerse en bronce a partir de 1948.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
Algúns artistas do rock cómico, como Frank Zappa, Tenacious D (liderada por Jack Black, Taintstick, Green Jellÿ e, recentemente, Flight of the Conchords, crearon cancións divertidas e enxeñosas. Outros artistas, como Dread Zeppelin, Beatallica ou GWAR confían máis nos trucos, como vestimentas ou mestura de xéneros para o efecto cómico.
Escudo angolano
Moedas
En 1952 introducíronse por primeira vez moedas de 1 escudo, aínda que o angolar non foi substituído oficialmente polo escudo angolano ata 1958. Producíronse moedas de prata de 10 e 20 escudos, que se introduciron en 1952. En 1953 engadíronse moedas de 50 centavos de bronce, e de 1 escudo e 2 ½ escudos en cuproníquel. As pezas de 10 escudos comezaron a baterse en cuproníquel desde 1969, e en 1971 as moedas de 20 escudos comezaron a facerse en níquel. Deste Xeito, deixáronse de usar metais preciosos para a fabricación de moedas en Angola. A derradeira denominación agregada á circulación desta unidade monetaria angolana foi a de 5 escudos, de cuproníquel, introducida en 1972.
San Marco (satélites artificiais)
miniatura|250px|O satélite San Marco 1. San Marco foi unha serie de satélites artificiais colaboración entre Italia e a NASA, concibidos e dirixidos polo enxeñeiro Luigi Broglio.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
Moitos grupos de rock convencional son coñecidos por incorporar cancións de comedia no seu traballo: The Bloodhound Gang, Blink-182, Bowling for Soup, Reel Big Fish, Sublime, Primus, Alestorm, The Flaming Lips, The Offspring, Foo Fighters, Steam Powered Giraffe, System of a Down, Mr. Bungle, Red Hot Chili Peppers e The Presidents of the United States of America. En Suramérica salientan as letras humorísticas do grupo uruguaio de rock El Cuarteto de Nos.
O rock foi o albo de moitas parodias e varias bandas chegaron a ter discos realmente exitosos, como é o caso de The Hee Gee Bee Bees e, posteriormente, Spinal Tap, nos Estados Unidos, e Bad News, no Reino Unido. O artista paródico de máis éxito é Weird Al Yankovic, que está agora na súa cuarta década da creación de parodias de cancións e vendeu máis de 12 millóns de discos (máis que calquera outro artista de comedia na historia).
San Marco (satélites artificiais)
Características
Os satélites San Marco foron satélites científicos colaboración entre Italia e a NASA. Lanzáronse varios entre 1963 e 1988.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
O punk-rock fixo tamén a súa contribución ao rock cómico, con bandas como The Dead Milkmen, The Aquabats, The Horror of Voluptous Karen Black e Sid Vicious, versionando My Way.
Emir Kusturica & The Non Smoking Orchestra, Viza e Gogol Bordello son bandas de punk-rock balcánico coñecidas polos seus concertos cheos de humor, con letras graciosas, vestimentas raras e elementos para divertir o público.
San Marco (satélites artificiais)
San Marco 1 e 2
Os satélites San Marco 1 e 2 foron os dous primeiros membros da serie San Marco. San Marco 1 foi lanzado o 15 de febreiro de 1964 a bordo dun foguete Scout X4 desde as instalación de Wallops Island. A súa misión era probar a propia estrutura do satélite e recoller datos da densidade do aire e das características da ionosfera. San Marco 2 foi lanzado o 26 de abril de 1967 mediante un Scout B desde a plataforma de lanzamento San Marco. Tiña forma de esfera cun diámetro de 66 cm e tamén se adicou a estudar a densidade do aire por debaixo dos 350 km de altura e a caracterizar a ionosfera. Do corpo do satélite saía unha antena dipolo de 5 m de longo que pasaba polo centro do mesmo e catro antenas máis pequenas, de 48 cm de longo, espazadas ao longo do seu ecuador. O satélite tiña pintadas bandas lonxitudinais brancas e negras para control térmico. A alimentación do satélite proviña de catro baterías que lle permitiron funcionar ata o 14 de agosto de 1967. O satélite reentrou na atmosfera o 19 de outubro dese ano.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
A banda virtual Gorillaz é coñecida polos seus personaxes estraños, que integran a banda coas súas raras historias. As súas cancións adoitan ser metafóricas e a maioría dos seus vídeos conteñen situacións cómicas relacionadas cos seus membros.
San Marco (satélites artificiais)
San Marco 3 e 4
San Marco 3 e 4 eran satélites máis avanzados que os seus antecesores. San Marco 3 foi lanzado o 24 de abril de 1971 mediante un Scout B mentres que San Marcos 4 foi lanzado o 18 de febreiro de 1974 cun Scout D1. Ambos foron lanzados desde a plataforma San Marco. San Marco 3 estudou a densidade, composición e temperatura da atmosfera na zona ecuatorial por enriba dos 200 km de altura. O satélite tiña 75 cm de diámetro e usaba catro antenas de 48 cm de longo para comunicarse con terra. Alimentábase con células solares situados ao longo do seu ecuador e reentrou na atmosfera o 28 de novembro de 1971. San Marco 4 adicouse a medir as variacións diúrnas de densidade, composición e temperatura da atmosfera na zona ecuatorial conxuntamente con Explorer 51.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
O cantante Andrew WK é coñecido polas súas letras de temáticas festeira, e nos seus espectáculos, cheos de alegría, aparece normalmente maquillado como se estivese co nariz roto. É moi respectado pola comunidade bronie (fans de My Little Pony: Friendship Is Magic) a raíz dun vídeo gore que se realizou coa súa canción "Ready To Die".
San Marco (satélites artificiais)
San Marco 5
San Marco 5 foi lanzado o 25 de marzo de 1988 mediante un Scout G1 desde a plataforma San Marco. A súa misión foi estudar a relación entre a actividade solar e os fenómenos da ionosfera e da termosfera. Tiña forma de esfera de 96,5 cm de diámetro e unha masa de 273 kg. Levaba cincon instrumentos a bordo: un sensor de arrastre para determinar a densidade, un espectrómetro de vento e temperatura, un instrumento de velocidade de ións, un espectrómetro de brillo aéreo e solar e un medidor de campo eléctrico. Reentrou na atmosfera o 6 de decembro de 1988, tal como estaba previsto.
Rock cómico
O rock cómico no mundo anglosaxón
A banda Twisted Sister chegou a coller certa sona coa maioría dos seus vídeos, onde os seus membros aparecen amolando dun xeito cómico a persoas da clase media conservadora estadounidense.
O rock cómico no resto do mundo
Na Arxentina moitos artistas cultivaron este xénero, como Asspera, banda de metal; Árbol, co seu rock alternativo con cancións con letras divertidas e alegres; Superhéroes, con power pop; Bersuit Vergarabat, que na maioría dos seus vídeos e letras aborda temáticas relacionados ao sexo ou con situacións cómicas; Los Parraleños, mesturando cumbia samurai con rock clásico; Los Auténticos Decadentes, unha banda tropical popular; Intoxicados, a ex-banda de rock de Pity Álvarez, con algunhas cancións burlescas cara a famosos do país; Kapanga, a banda de rock-ska con discos que son pura comedia e cancións que falan de cousas sen sentido; Las Manos de Filippi, banda de punk-ska con letras acedas e con críticas ao sistema capitalista, que conteñen insultos graciosos; e Superuva co seu "rock punkito". O actor cómico Diego Capusotto deulle unha xenial reviravolta ao rock cómico desde o seu programa de televisión "Peter Capusotto y sus vídeos". Outro actor cómico que está relacionado con este xénero é Alfredo Casero, con letras e sketchs estraños en cada canción.
En Chile cómpre salientar Los Mox!, e no Perú Chabelos
En México, Botellita de Jerez, cun estilo autotitulado como "guacarock" (de "guacamole" e "rock"), pode considerarse como rock cómico. E tamén a banda Molotov ten letras acedas e cómicas, sen deixar de burlarse do goberno mexicano.
No Uruguai, a veterana banda Cuarteto de Nos amosa letras satíricas nas súas cancións, xeralmente baseadas en trivialidades ficticias dos membros da banda.
En Rusia, Nogués Svelo! é unha das bandas de rock máis populares entre as que experimentan co humor e a comedia.
En España, Mamá Ladilla é unha banda de punk-rock mesturado con rock cómico. Tamén cómpre mencionar os Mojinos Escozíos, como un dos grupos máis coñecidos, El Reno Renardo, El Koala e Ska-P, que tamén contiñan algunhas cancións cómicas, sen perder as críticas sociais.
En Galicia pode destacarse o grupo Siniestro Total dentro deste estilo de música rock.
Galicia (Armada Española)
Galicia foi o nome utilizado por 7 buques da Armada Española:
Catedral de Santa María a Real da Almudena de Madrid
A Catedral de Santa María a Real da Almudena é a sede episcopal da arquidiocese de Madrid, en España. Trátase dun templo que acada os 102 metros de lonxitude e os 73 metros de altura, que foi construído entre 1879 e 1993, ano no que foi consagrada polo papa Xoán Paulo II na súa cuarta viaxe a España (o 15 de xuño), e que presenta unha mestura de estilos neoclásico, neogótico e neorrománico.
Esta situada no centro histórico da cidade. A fachada principal atópase fronte ó Palacio Real.
Premio Carvalho Calero
Os premios Carvalho Calero son premios de investigación lingüística e creación literaria, outorgados polo Concello de Ferrol, que levan o nome do autor ferrolán Ricardo Carvalho Calero, quen foi un filólogo e escritor español, mestre de varias xeracións.
O seu primeiro certame data do ano 1990 tras a morte de Carvalho Calero. As dezaoito primeiras, anuais, mais as dúas últimas, bianuais para evitar que as dificultades económicas poidan causar problemas a este certame. No ano 2008 fíxose unha paréntese co fin de axustar as convocatorias deste galardón literario e proceder á súa renovación. miniatura|Monumento a Carvalho Calero en [[Santiago de Compostela, por José Molares.]]
Orixe e contexto histórico
A entidade organizadora foi a Sociedade Cultural Medulio, que naceu cos obxectivos de promoción e defensa da cultura galega na perspectiva da súa normalización e o concello de Ferrol.
Os premios son bianuais, mais no ano que non se celebran, o concello de Ferrol convoca o Premio de Investigación concibido para fomentar políticas de igualdade impulsadas dende diferentes entidades e que, como novidade, nesta edicióncal? ampliaranse a todo tipo de iniciativas de acción social. O obxectivo desta convocatoria é recoñecer publicamente e distinguir a traxectoria profesional duna actuación de calidade no ámbito dos servizos sociais, de políticas de xénero e loita contra a violencia de xénero.
Guevarismo
miniatura|O Che Guevara. O guevarismo é un conxunto de conceptos e criterios políticos, de orixe marxista, desenvolvidos a partir das accións e as ideas do revolucionario cubano, de orixe arxentina, Che Guevara que se caracterizan por un enfoque radicalizado do cambio social e a preferencia pola loita armada. O guevarismo foi emparentado aínda que sen identificarse con correntes políticas moi diversas, principalmente co comunismo, o leninismo e o maoísmo.
Compoñentes
O Che Guevara desenvolveu unha serie de ideas e conceptos que se coñeceron como «guevarismo». O seu pensamento tomaba o antiimperialismo, o marxismo como elemento de base, pero con reflexións sobre a forma de realizar unha revolución e crear unha sociedade socialista que lle deron identidade propia.
O Che outorgaba un papel fundamental á loita armada. A partir da súa propia experiencia desenvolveu toda unha teoría sobre a guerrilla que foi definida como foquismo. Para el, cando nun país existían «condicións obxectivas» para unha revolución, un pequeno «foco» guerrilleiro podía crear as «condicións subxectivas» e desencadear un alzamento xeral da poboación.
Sostiña que existía un vínculo estreito entre a guerrilla, os campesiños e a reforma agraria. Esta posición diferenciou o seu pensamento do socialismo europeo ou do soviético, máis relacionado coa importancia de clase obreira industrial, e achegouno ás ideas maoístas. O seu libro Guerra de guerrillas é un manual onde se expoñen as tácticas e estratexias usadas na guerrilla cubana.
O eixo fundamental no que guiaba a súa acción política-teórica-militar, era o principio do humanismo marxista, é dicir o Che suxire que é indispensable distinguir entre o humanismo de Marx e o humanismo burgués, cristián tradicional, filantrópico, etc. Contra todo humanismo abstracto que pretende estar «por encima das clases» (e que é, en última análise, burgués), o do Che, como o de Marx, está explicitamente comprometido nunha perspectiva de clase proletaria. Opóndose, pois, radicalmente ao «mal humanismo» declara que: a liberación do home e a realización das súas potencialidades non poden realizarse máis que pola revolución dos obreiros, campesiños e demais clases explotadas que elimina a explotación do home polo home e instaura a dominación racional e colectiva dos homes (proletarios) sobre o seu proceso de vida social. O humanismo marxista do Che é, pois, ante todo, un humanismo revolucionario que se expresa na súa concepción do papel dos homes na revolución, na súa ética comunista, e na súa visión do home novo, o humanismo é a idea central do Che á luz da cal hai que comprender todo o seu pensamento político.
Outorgaba un papel fundamental á ética individual, tanto do guerrilleiro durante a revolución, como do cidadán na sociedade socialista. Este aspecto desenvolveuno baixo o concepto do «home novo socialista», ao que vía como un individuo fortemente movido por unha ética persoal que o impulsa á solidariedade e o ben común sen necesidade de incentivos materiais para iso. Neste sentido, o Che Guevara outorgaba un valor central ao «traballo voluntario» ao que vía como a actividade fundamental para formar ao «home novo».
Por outra banda pregoaba por unha unión en bloque dos países latinoamericanos. Esta idea esta fortemente arraigada nas organizacións guevaristas de hoxe en día, por exemplo nas mocidades guevaristas da Arxentina. Ademais as súas ideas de unión converxen cunha iconoficación a nivel internacional do latinoamericano como o Che. En todas partes do mundo obsérvanse camisas, jockeys, posters, carteiras, etc. coa súa cara, conviertiendo ao político marxista de onte en produto máis do consumo cotián nun mundo globalizado.
Sobre a economía socialista
En conclusión o Che Guevara, ao contrario de Stalin e Mao, non concorda na utilización da lei do valor para o socialismo, considerando que a mercadoría é a célula básica do capitalismo.
Lambeau Field
Lambeau Field é un estadio de fútbol americano situado na cidade de Green Bay, Wisconsin (Estados Unidos). Inaugurado en 1957 co nome de City Stadium, é a sede dos Green Bay Packers da National Football League.
Historia
Despois das súas primeiras temporadas nos estadios Bellevue Park e Hagemeister Park, os Green Bay Packers utilizaron o City Stadium desde 1925 até 1956. É pois, nese estadio, onde os de Green Bay gañaron os seus primeiros seis títulos de campión da NFL. Nos anos 1950, un recinto con 25.000 asentos de madeira estaba consideraba anticuado, polo que a NFL ameazou con trasladar a franquía a Milwaukee a non ser que conseguisen un mellor estadio. A cidade respondeu construíndo un novo City Stadium con capacidade para 32.150 espectadores, sendo o primeiro estadio da historia construído exclusivamente para un equipo da NFL. O estadio foi inaugurado para a temporada 1957. Pouco tempo despois mudou o seu nome a Lambeau Field na honra de Curly Lambeau, o cal acababa de falecer.
Ampliado até en sete ocación antes do fin da década de 1990, a capacidade do Lambeau Field acadara os 60.890 espectadores. En 2003 o estadio sufriu unha nova gran renovación co obxectivo de ampliar a capacidade, modernizar as instalacións e engadir un atrio. Porén, aínda coa nova capacidade de 72.928 espectadores, a demanda de entradas supera amplamente a oferta, xa que a franquía leva vendendo todas as entradas dispoñíbeis de forma consecutiva desde 1960. De feito, hai unha lista de agarda de 86.000 persoas para poder facer cun abono de temporada dos Packers.
Alén de Green Bay, os Packers teñen xogado partidos como local en Milwaukee desde 1933, incluíndo dous ou tres partidos por temporada no County Stadium desde 1953 até 1994. De feito, o County Stadium fora construído para promover a mudanza permanente dos Packers a Milwaukee. A franquía sempre traballou para facer medrar a súa base de seguidores en Milwaukee e arredores.
Angolar (moeda)
O angolar foi a moeda de Angola entre 1928 e 1958. Subdividíase en 100 centavos ou 20 macutas.
Historia
O angolar introduciuse en 1928 para substituír o escudo angolano. Os billetes cambiáronse cunha taxa de 1 angolar = 1,25 escudos. Con todo, o tipo de cambio co escudo portugués mantívose equivalente, o que indica que os billetes anteriores de Angola se desvalorizaron no marco da reforma sen deixar que o angolar posuíse un "novo valor" máis alto que o escudo. As moedas (todas denominadas en centavos e macutas) non se viron afectados pola reforma, polo que se seguiron emitindo co mesmo deseño e fóronse agregando novos valores. En 1958, volveuse a adoptar o escudo angolano tras un período de tempo durante o que as moedas denominadas en escudos xa comezaran a circular (comezaron a baterse desde 1952).
Moedas
Ademais das pezas que se atopaban en circulación, con valores de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 centavos, emitíronse moedas redeseñadas e con outros materiais de 10, 20 e 50 centavos entre 1948 e 1950. As primeiras moedas con valor en escudos emitíronse con data de 1952.
Gießen 46ers
Os Gießen 46ers, coñecidos como JobStairs GIESSEN 46ers por motivos de patrocinio, son un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Gießen, Hesse. Fundado no ano 1937, actualmente que xoga na ProA, a segunda categoría do baloncesto xermano. Disputa os seus partidos como local no Sporthalle Giessen-Ost, pavillón con capacidade para 4 003 espectadores. Os maiores éxitos do club chegaron nos anos 1960 e 1970, época na que conseguiron seus cinco campionatos de liga e tres copas. Até a temporada 2012−13 era o único equipo alemán que non descendera desde a fundación da Bundesliga en 1966.
Antonio de Velasco y Ayala
Antonio de Velasco y Ayala finado en Martos en 1709, foi un nobre e home de estado español, conde de Fuensalida, de Colmenar, Grande de España, sucesivamente vicerrei de Navarra, gobernador de Galicia, vicerrei de Sardeña e gobernador do Milanesado.
Campionato de Galicia de Autocross
O Campionato de Galicia de Autocross é a máxima competición de autocross de Galicia. Celébrase anualmente dende 1984, organizado pola Federación Galega de Automobilismo. Dispútase en varias probas en circuítos ao longo do ano. O primeiro gañador foi Álvaro Blanco a bordo dun Seat 127 e o piloto que máis veces gañou o certame é Tino Iglesias, posuidor de seis títulos.
Circuítos
Listaxe de circuítos que formaron parte do campionato:
Campionato Portugués de Rugby 1992-1993
A tempada 1992-1993 do Campionato Nacional foi a edición número 35 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Lissodelphis
Lissodelphis é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende dúas especies que se caracterizan por careceren de aleta dorsal.
Cytophaga
Cytophaga é un xénero de bacterias gramnegativas con forma de bacilo aerobias estritias ou facultativas.
As Cytophaga son bacterias comúns no solo, asugas doces e mariñas, augas residuais, materia orgánica en descomposición, e excrementos. Poden degradar unha gran cantidade de compostos orgánicos, como proteínas, polisacáridos, celulosa, quitina, amidón entre outros, e son un grupo bacteriano importante para a descomposición aerobia da materia orgánica. Poden cutivarse en ágar con celulosa, onde forma halos claros. As citofagas non producen encimas solubles, polo que deben estar ben ancoradas nas fibras de celulosa para poder degadalas. Nas plantas de tratamento de augas forman unha gran parte da poboación bacteriana. Certas especies de Cytophaga poden danar os materiais utilizados para a pesca e as estruturas de madeira.
Son bacterias desprovistas de flaxelos, pero poden moverse por escorregamento. Cando entran en contacto cunha superficie, poden desprazarse escorregando sobre ela, e deixando detrás delas un trazo viscoso. Este modo de desprazamento permítelles un movemento rápido de ata 150μm por minuto. Poden escorregar sobre substratos insolubles macromoleculares como a celulosa e dixerilos activamente.
Certas especies do xénero Cytophaga son patóxenas, como é o caso de C. columnaris e C. psychrophila, que causa doenzas nos peixes, que poden ser un grande problema en piscifactorías, onde os peixes sofren danos nos tecidos e arredor das branquias, e as cepas illadas son proteolíticas.
Reacción nuclear
miniatura|Gráfico da reacción nuclear Li6+D. As reaccións nucleares son aquelas reaccións onde se altera a composición dos núcleos atómicos liberándose enormes cantidades de enerxía. Algúns núcleos son inestables, emiten espontaneamente partículas e radiación electromagnética. Tales emisións espontáneas provenientes do núcleo dun átomo reciben o nome de radioactividade. Nos reactores nucleares ocorre isto, pero en condicións controladas; porén nas armas nucleares non hai control, de aí o seu gran poder destrutivo.
Un exemplo é o U-238, que espontaneamente emite raios alfa (núcleos de helio) e libera Th-234.
1222
Mortes
Historia ano a ano
Castro da Graña
Co nome de Castro da Graña existen varios poboados castrexos en Galicia:
Serge Reggiani
Sergio Reggiani, nado o 2 de maio de 1922 en Reggio Emilia (Italia) e finado o 23 de xullo de 2004 en Boulogne-Billancourt, foi un actor cantante francés de orixe italiana.
Traxectoria
Nado nunha modesta e antifascista familia italiana, mudouse xunto coa súa familia a Yvetot en Normandía. Ao principio seguiu os pasos do seu pai como axudante de peiteador, pero logo comezou a tomar clases de teatro e tamén realizou o seu primeiro papel na obra Britannicus, do dramaturgo francés Racine.
Foi facéndose un nome no teatro e no cine en obras como Le Carrefour des enfants perdus ou Casque d'or, que lle permitiron coñecer á súa primeira muller Simone Signoret, coa que tivo dous fillos, Stéphan e Carine. Divorciouse dela en 1955. Entre 1958 e 1963 tivo tres fillos coa súa segunda muller Annie Noël: Célia, Simon e Maria.
En 1966 a cantante Barbara, seducida polo seu disco de cancións de Boris Vian propúxolle facer a primeira parte da súa xira. Barbara axudoulle a traballar a súa voz e isto permitiulle traballar con outros compositores como Jacques Datin, Pierre Tisserand, Serge Bourgois, Albert Vidalie, Georges Moustaki, Jean-Loup Dabadie ou Serge Gainsbourg. Cara finais dos 70 publicou un álbum cos seus fillos Stéphan e Carine.
En 1990 publicou a súa biografía titulada La question se pose.
En 2002, ao cumprir 80 anos, numerosas personalidades rendéronlle homenaxe co disco titulado Autour de Serge Reggiani. Recibiu ao ano seguinte un Victoire d'honneur, así como a gravata de comendador da Ordre national du Mérite outorgada polo presidente Jacques Chirac.
Morreu o 23 de xullo de 2004 na súa casa dun ataque cardíaco. Esta enterrado no Cemiterio de Montparnasse en París.
No cine
1938 - 1949 1950 - 1959 1960 - 1969 1970 - 1979 1980 - 1988 1990 - 1998
Discografía
Serge Reggiani chante Boris Vian (1964) +Titres ajoutés sur la versión CD Album no.2 (1967) Et puis... (1968) Je voudrais pas crever (1970) Rupture (1971) Le Vieux Couple (1971) En italien (1972) Bon à tirer (1973) La Chanson de Paul(1975) Serge et Stéphan Reggiani en scène (1975) Venise n'est pas en Italie (1977) J't'aimerais(1979) L'Armée du brouillard(1981) Le Zouave du pont de l'Alma(1982) Olympia 83(1983) Elle veut(1984) Reggiani 89(1988) Olympia 89(1989) Reggiani 91(1990) 70 balais(1992) Palais des congrès(1993) Jacques Prévert : collection volume 7(1993) Reggiani 95(1994) Nos quatre vérités(1997) Les Adieux différés(1999) L'Album collection(1999) Enfants, soyez meilleurs que nous(2001) Autour de Serge Reggiani(2002) Homenaxe a Serge Reggiani por parte de 15 artistas CD1
CD 2 (conta cunha canción inédita do cantante)
Castroverde
Castroverde é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo.
Demografía
Segundo o IGE en 2015 tiña 2.802 habitantes (3187 no 2006, 3236 no 2005, 3286 no 2004, 3372 no 2003). Neste concello atópase Montecubeiro, a parroquia de Galicia con máis entidades de poboación, 37.
Localización
O concello sitúase no centro da provincia de Lugo. O territorio constitúe unha zona de transición entre a meseta luguesa e as Serras Orientais, de maneira que o terreo vai gañando altura cara ao leste: Serras de Monciro, do Mirador (coa altura de 1034 m en Pradairo), da Vaqueriza e de Puñago.
Numerosos regatos baixan destes montes, vertendo nos ríos Guimarás, Azúmara, Romeán, Outeiro e Tórdea, todos eles afluentes do Miño.
O clima é oceánico con matices continentais, cunha oscilación térmica de até 13 °C entre temperaturas invernais baixas (5,6 °C en xaneiro) e as suaves do verán (17,7 °C). Chove arredor de 1.000 mm.
Suupohja
miniatura|200px|Localización da subrexión de Suupohja. Suupohja (en finés Suupohjan seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 17 507 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Castroverde
Monumentos
Na propia vila fica aínda a torre da homenaxe da fortaleza medieval dos Castro de Lemos, tamén chamado Castelo de Castroverde. Hai tres pazos notorios: o de Abraira-Arana, en Vilabade, o de Cellán de Mosteiro e o de Pumarega.
A igrexa de Santa María de Vilabade, alcumada "catedral de Castroverde", foi construída no século XV a instancias de Fernando de Castro para un mosteiro; é gótica, mais con adicións posteriores e retablos barrocos.
Destaca tamén a igrexa prerrománica de Soutomerille, reformada no ano de 1619, así como outras varias con elementos románicos.
Lugares de Castroverde
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Castroverde vexa: Lugares de Castroverde.
Tony Allen
Anthony "Tony" Allen, nado o 11 de xaneiro de 1982 en Chicago, Illinois, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto.
Traxectoria
Foi seleccionado polos Celtics na posición 25 do Draft da NBA de 2004. Na súa primeira tempada na liga, foi seleccionado para disputar o partido Rookies vs. Sophomores durante a fin de semana do All-Star, xunto ao seu compañeiro de equipo Al Jefferson. Ese ano, promediou 6.4 puntos e 2.9 rebotes por partido.
En xaneiro de 2007 tivo unha grave lesión no ligamento cruzado anterior que lle fixo perder gran parte da tempada. Tras gañar o anel de campión cos Celtics en 2008, en xullo dese mesmo ano foi renovado polo club por dúas tempadas máis, por cinco millóns de dólares. En xullo de 2010 Allen asinou un contrato por tres anos cos Memphis Grizzlies.
O 1 de febreiro de 2018, Allen foi traspasado xunto a Ömer Aşık, Jameer Nelson e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018 ós Chicago Bulls, a cambio de Nikola Mirotić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018. Ademais, os Bulls terán o dereito a intercambiar eleccións de segunda rolda do Draft de 2021 cos Pelicans.
Desnazificación
A desnazificación foi unha iniciativa dos países aliados despois da súa vitoria sobre a Alemaña nazi o 8 de maio de 1945.
Esta vitoria foi reforzada e apoiada polos Acordos de Potsdam, xa que se buscaba a limpeza de toda a influencia nazi na sociedade, cultura, prensa, xustiza e política da Alemaña e de Austria. O proceso consta de dúas partes compoñentes: unha punitiva e outra preventiva. O Comité de Control dos Aliados aprobou en 1946 unha serie de directivas de desnazificación mediante as cales certos grupos de persoas foron levados a xuízo.
The People's Key
The People's Key é o oitavo e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 15 de febreiro de 2011, o día do aniversario de Conor Oberst a través do selo Saddle Creek Records. O disco foi gravado en Omaha, Nebrasca, nos ARC Studios, producido por Mike Mogis, e gravado por Mogis e Andy LeMaster. Antes do seu lanzamento apareceu na súa totalidade en streaming a través de internet como parte da serie "First Listen" da NPR.
Clamidoseláquidos
A dos clamidoseláquidos (Chlamydoselachidae) é unha pequena familia de elasmobranquios (Elasmpobranchia) moi primitivos da orde dos hexanquiformes (Hexanchiformes), que comprende tan só un xénero extinto e outro con oito especies extintas e unha viva, Chlamydoselachus anguineus, o tiburón anguía, presente nas augas de Galicia, e outra máis, C. africana (o tiburón anguía surafricano), propia dos mares da África austral, que está en discusión.
The People's Key
O álbum conta como artistas invitados con Andy LeMaster de Now It's Overhead, Matt Maginn de Cursive, Carla Azar de Autolux, Clark Baechle de The Faint, Shane Aspegren de The Berg Sans Nipple, Laura Burhenn de The Mynabirds, e Denny Brewer de Refried Ice Cream. As letras falan de Haile Selassie, do León de Xudá e de I and I; todas estas cousas relacionadas co movemento rastafari.
Clamidoseláquidos
As especies fósiles e a actual (ou actuais) difiren o suficiente dos outros hexanquiformes (familia dos hexánquidos) que o ictiólogo Shigeru Shirai propuxo recentemente crear unha orde particular para estas especies, a dos clamidoselaquiformes (Chlamydoselachiformes).
Especies
Xénero Chlamydoselachus Garman, 1884 Xénero Thrinax † Pfeil, 1983
Agrochouso, San Salvador de Camba, Rodeiro
Agrochouso é un lugar da parroquia de San Salvador de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Andreas Uldum
Andreas René Uldum, nado o 21 de abril de 1979 en Qeqertarsuaq, é un músico e político groenlandés.
Traxectoria
Diplomado en traballo social, fíxose famoso no seu país como guitarrista da banda de rock DDR, formada en 2002. No ano 2007 debutou como solista co CD de música infantil, Angakkuakkatut. Membro do Parlamento desde 2009, entre 2013 e 2014 foi tamén concelleiro e vicealcalde de Sermersooq.
En 2014 o seu partido, os Demócratas, elixiuno como o seu presidente e tras as eleccións xerais dese ano converteuse en viceprimeiro ministro e ministro de finanzas. . En novembro de 2015 anunciouse que Andreas Uldum collera unha baixa por estrés, nomeándose de forma temporal un novo ministro.
Eleccións xerais en España
Circunscricións e repartición de escanos nas eleccións a Cortes Xerais
Cada unha das 50 provincias e as cidades autónomas de Ceuta e Melilla considéranse circunscricións independentes. A cada provincia correspóndenlle por lei 2 escanos e 1 a cada unha das cidades autónomas, o que fan un total de 102. Os 248 escanos restantes, que sumados aos outros fan un total de 350, repártense proporcionalmente segundo a poboación de cada provincia. Así, Soria é a que menos ten xa que conta con só 2, mentres que Madrid é a que máis ten ao contar con 36 (2 34).
Os escanos repártense polo método d'Hondt aplicado independentemente a cada circunscrición, cun limiar do 3% por circunscrición.
Evolución dos principais partidos nacionais nas eleccións xerais
900px|left|thumb|Histórico de número de escanos nas eleccións en democracia ([[1977-2016).]]
Luis Fábrega Santamarina
Luís Fábrega Santamarina, nado en Ourense en 1906 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1968, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Luis Fábrega Coello. Licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela en 1926. Desde 1932 foi dirixente de Vanguardia Republicana Federal, as xuventudes do Partido Republicano Radical, partido polo que elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de 1933. Seguidor de Martínez Barrio, pasou con el ao Partido Radical Demócrata e despois a Unión Republicana. Durante a Guerra civil estivo preso nos campos de concentración de Rianxo e La Santa Espina (Valladolid) ata 1938. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Retornou a Ourense e presidiu o colexio de farmacéuticos entre 1952 e 1960. Finou en Ourense o 3 de novembro de 1968.
Vida persoal
Casou con Alfonsa García Rodríguez e foi pai de Margarita e Luis Fábrega García.
Feminismo da diferenza
miniatura|Carla Lonzi. O feminismo da diferenza naceu en maio do 68 e en Europa desenvolveuse principalmente ó longo da década de 1970 (época da segunda onda do feminismo), no contexto da posmodernidade. Relacionado con grupos feministas radicais, baixo o lema ser muller é fermoso avogaba a defender da muller como diferente do home. Consideran que as mulleres non deben aspirar en converterse en homes senón que cada persoa debe ser como queira, e ter os mesmos dereitos e oportunidades. Tamén defende que as mulleres non deben imitar o patriarcalismo dos homes para ser iguais en dereitos a eles e que é toda a sociedade a que se beneficia da liberación patriarcal. Configúrase paralelamente ó feminismo postestruturalista. Defende que a liberdade das mulleres se obterá a través da reivindicación da diferenza entre mulleres e homes despois de que se puxesen de manifesto as limitacións e insuficiencias do feminismo da igualdade, un feminismo de longa tradición histórica que reivindicaba a igualdade formal e xurídica sobre o fundamento da igualdade "mediante a proclamación da universalidade da categoría de suxeito, collendo como modelo para a súa elaboración os intereses parciais do cidadán-home-propietario".
Nos anos 70, o feminismo da diferenza tivo moitos seguidores en Francia e Italia. En Italia, o feminismo da diferenza desenvolveuse principalmente arredor da Libraría das Mulleres de Milán; algúns textos desta libraría foron enormemente polémicos, como un no cal recomendaban ás mulleres non acudir ós tribunais de xustiza no caso de que padecesen agresións, por considerar que a xustiza é masculina. En España, a feminista da diferenza de máis relevancia foi Victoria Sendón de León, aínda que na actualidade non se considera pertencente a esta escola, senón á do feminismo integral.
Nar bağı
Nar bağı é un filme azarí de 2017 dirixido por Ilgar Najaf. Foi escollido como o candidato de Acerbaixán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Inspirado en O xardín das cerdeiras de Anton Chekhov, o filme conta o regreso dun fillo pródigo logo de 12 anos. A súa reaparición na casa familiar dunha zona rural de Acerbaixán altera significativamente a súa forma de vida.
1223
Mortes
Historia ano a ano
Bancada
miniatura|270px|Chanzos do [[anfiteatro de Tarraco.]] miniatura|270px|Bancadas no [[Estadio de Riazor, A Coruña.]] Unha bancada é unha fileira de asentos desde os que se presencia un espectáculo, por exemplo nun estadio, circo, etc. O termo en plural: bancadas designa o conxunto de fileiras colocadas en xeito ascendente para visualizar o espectáculo.
Un termo semellante é o de chanzo, cada un dos distintos niveis que serven de asento para os espectadores dun estadio, anfiteatro etc.
Os primeiros exemplos aparecen nos circos e anfiteatros gregos e romanos. Hoxe en día aparecen en estadios, cinemas ou lugares de reunión como teatros, circos e lugares públicos.
Outros significados
O termo bancada reférese tamén ao conxunto de táboas que teñen as embarcacións pequenas, como as dornas, gamelas, chalanas etc., colocadas de babor a estribor, onde se sentan os que vogan. Taméns e lle chama así á división da embarcación, espazo que queda entre banco e banco.
Nalgúns dicionarios bancada aparece coma sinónimo socalco ou bancal, valado de pedra que serven para conter as terras de cultivo nos terreos moi pendentes, e tamén estas terras de cultivo.
Jacques Bainville
Jacques Bainville, nado o 9 de febreiro de 1879 en Vincennes (Val do Marne) e morto o 9 de febreiro de 1936 en París, foi un xornalista e historiador francés.
Biografía
Jacques Bainville estudou no liceo Henri-IV, orientándose despois polas letras e a historia. Publicou a súa primeira obra en 1900, á idade de 20 anos, Louis II de Bavière.
Por medio de Charles Maurras entrou en La Gazette de France da L'Action française onde tiña a cargo a rúbrica de política estranxeira. Bainville escribiu tamén para La Liberté, Le Petit Parisien e La Nation belge. El foi, ademais, o director do xornal La Revue universelle.
Gran figura do monarquismo nacionalista e da Action Française, exalta a política da monarquía francesa (Histoire de France, 1924), sente desacougo pola febleza da democracia fronte á potencia alemá (la Troisième République, 1935). Elixido para a Academia Francesa en 1935 na cadeira deixada por Raymond Poincaré.
Na súa obra principal, Les Conséquences politiques de la Paix, publicada en 1920, Jacques Bainville denuncia o Tratado de Versalles (1919) e as compensacións tan grandes demandadas a Alemaña, que el estima humillantes e que fará que Alemaña procure o desquite nun futuro próximo. Profundamente anticomunista e antixermanista, deu unha visión do século XX que foi en gran parte verificada polo horror da segunda guerra mundial.
Castor Sánchez Martínez
Castor Sánchez Martínez, nado en Parada de Amoeiro (Amoeiro) o 8 de xaneiro de 1894 e finado en Beade o 25 de agosto de 1936, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Canteiro, foi representante dos traballadores nas obras do ferrocarril. Loitador pola abolición dos foros, foi presidente das sociedades agrarias en Parada de Amoeiro. En 1919 marchou a Francia para evitar as represalias pola súa loita como agrarista, retornando en 1921. Fundou en Parada de Amoeiro a UGT e a Agrupación Socialista de Amoeiro, da que foi o seu primeiro secretario. Coa chegada da Segunda República foi elixido alcalde de Amoeiro o 5 de xuño de 1931. O 11 de outubro de 1934 foi cesado e deportado. Regresou a Amoeiro en xaneiro de 1935. O 20 de febreiro de 1936 asumiu novamente a alcaldía de Amoeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e o 25 de agosto asasinado na estrada Berán-Beade, no cruzamento de Beade. Pouco antes os falanxistas asasinaron a Antonio Pérez Gutiérrez "Pinante", na estrada de Amoeiro a Parada. Ambos foron soterrados no cemiterio de Beade.
Colaborou en La Zarpa, La República e La Lucha, utilizando ás veces o pseudónimo José del Arroyo.
Alexandre I, papa
dereita|miniatura|120px|Alexandre ISanto Alexandre I, de orixe probablemente romana, foi bispo de Roma dende o ano 107 até o 113 ou 115. Foi o sexto papa, se ben este título foi creado moitas décadas despois.
Vida e pontificado
Da súa vida e do seu pontificado téñense poucos datos, e os que hai son abondo confusos e pouco fiables. O seu mandato como bispo de Roma debeu rematar estando de emperador Traxano, aínda que Eusebio de Cesarea sinala que foi ao pouco de comezar o mandato do emperador Hadrián (por volta, pois, de 120).
Atribúeselle a institución da auga bieita nas igrexas e nas casas. Tamén puido ser el quen decidise que as hostias se fixesen con pan sen levedar e que o viño da eucaristía se mesturase con auga.
Morte e santidade
Unha tradición do século V afirmaba que o papa Alexandre I fora decapitado a canda santo Evencio e san Teodoro, pero por outros datos parece que o terceiro nese martirio fose un Alexandre distinto do papa. Cando no século XIX se atopou unha tumba preto de Roma, ao pé da vía Nomentana, con tres cadáveres decapitados, pensouse que eran estes tres e os seus restos foron trasladados á igrexa de Santa Sabina, en Roma.
Porén, non está probado sequera que Alexandre I fose martirizado, malia que a igrexa católica considérao así. Como tódolos papas anteriores ao edicto de Milán, é considerado santo e a súa festa celébrase o 3 de maio.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia en Galicia baixo a avogación de Santo Alexandre.
Lechona
A lechona é un prato típico da rexión colombiana de Tolima Grande. Este prato forte está composto por carne de porco e chícharos fritos. Sérvese con arepas de millo branco e unha variedade de crema que localmente se coñece como "insulso". Segundo o xeito tradicional, prepárase en fornos de barro pre quentados e a súa cocción é de arredor de 20 horas. Despois disto déixase arrefriar, para servir en pratos individuais repartindo porcións de recheo e pelexo equitativamente.
Biosbardo
miniatura|dereita|240px|Interpretación da caza dos biosbardos. Os biosbardos son unha figura mitolóxica existente en Galicia coa que se adoita gastar bromas aos non iniciados na caza. Adoita falarse deles coma paxaros ou mozos de gran beleza que ninguén sabe describir e que quen consegue cazalos ten despois moita sorte na vida, a condición de que non llos ensine a ninguén.
Lenda
A situación dáse cando un grupo convida a alguén a cazar "biosbardos" de noite, debido a que os non iniciados non coñecen o tema e normalmente aceptan. Dise que hai que ir a un camiño estreito e afastado, onde non se escoite canto de galo nin de galiña, nin voces humanas, e armados cun saco grande de boca ancha. A cuestión é que non existen e os compañeiros aproveitan a escuridade da noite para facerlle algunha inocentada á vítima. Seres semellantes aos biosbardos son os gambusinos ou gamburrinos doutras zonas da península. O dahue, dahut e daru de Poitou é un animal de forma indefinida, extremadamente raro, de pel valiosísima, que só se pode capturar nas noites frías de inverno agardando toda a noite á intemperie a que veña, nunha broma idéntica á descrita para os biosbardos. Parece ser que na Illa de Man existe un ser semellante chamado algo así como phymodee.
O seguinte encantamento fai que os biosbardos se metan no saco:
Outra:
Outros nomes
Nalgunhas zonas de Galicia tamén son coñecidos coma cachafellos, cazbellos, cazarellos, cocerellos, cozorellos, gazafellos, cozochas, cozochos (en Bogo, A Pontenova) cotofellos ou cotovelos e varía así mesmo a súa localización, xa que poden atoparse tanto no río coma no monte. Normalmente é máis sinxelo atopalos nas noites de xeada.
Cozorellos
Na zona de Sarria é un peixe moi belido, que abunda nas fontes e ríos e salta de noite. Para pescalos hai que ir, xa escurecido, cun saco aberto e dicirlles:
Manuel Filiberto de Savoia-Aosta
right|miniatura|316x316px|Manuel Filiberto en brazos da súa nai.
Manuel Filiberto de Savoia-Aosta (en italiano: Emanuele Filiberto) nado en Xénova o 13 de xaneiro de 1869 e finado en Turín o 4 de xullo de 1931, foi un nobre italiano, II duque de Aosta, príncipe da Casa de Savoia, fillo do rei de España Amadeu I de España e da raíña consorte María Vitoria dal Pozzo della Cisterna.
Infancia e mocidade
Manuel Filiberto viviu a súa infancia entre Italia e España. Mentres os seus pais ocuparon o trono de España, ostentou a dignidade da súa Alteza Real e o título de Príncipe de Asturias. A morte da súa nai, ocorrida en 1876 en Turín, fíxolle herdeiro de todos os títulos desta, que quedaron adheridos á rama dos duques de Aosta. Así mesmo, tras a morte do seu pai, ocorrida en 1890, herdou o ducado de Aosta.
Matrimonio e descendencia
Casado en Kingston-on-Thames o 25 de xuño de 1895 coa princesa Helena de Orleáns, con quen tivo dous fillos:
Período militar e morte
O príncipe Manuel Filiberto serviu na Terceira Armada Italiana como comandante e foi nomeado Mariscal de Italia por Benito Mussolini en 1926. Faleceu en 1931 e está enterrado no Santuario Militar de Redipuglia, xunto a miles de soldados máis.
Bandeira do arco da vella
dereita|miniatura|230px|[[Bandeira da Paz (pace en italiano), unha das bandeiras do arco da vella.]] Unha bandeira do arco da vella ou bandeira arco iris é unha bandeira de diversas cores composta de bandas ou padróns que forman as cores do arco da vella. As cores despregadas poden diferir, mais conteñen xeralmente vermello, laranxa, amarelo, verde, celeste, azul e violeta, (excluíndo ás veces o celeste ou usando turquesa, azul clara ou Azul escura no seu canto). O uso de bandeiras coas cores do arco da vella ten unha longa tradición. Hainas en moitas culturas no mundo como signo de diversidade e inclusividade, de esperanza e cobiza.
Hai varias bandeiras do arco da vella independientes en uso hoxe en día. A máis coñecida no mundo é a bandeira LGBT, que representa o orgullo LGBT. A bandeira da paz é especialmente popular en Italia e a bandeira da ACI simboliza o movemento cooperativo internacional. Tamén é usada polos pobos orixinarios dos Andes para representar o legado do Imperio Inca, a través da Wiphala, e outros movementos ou grupos andinos.
Ligazóns externas
平和の旗