cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
Lilian Wald foi a precursora do que hoxe se entende como Enfermaría comunitaria, mediante un proxecto que comezara en Nova York en 1893 como unha organización filantrópica (nun orfanato onde os nenos eran maltratados). Foi a creadora da Enfermaría domiciliaria nos Estados Unidos, comezando a impartir clases domiciliarias de enfermaría para as mulleres do Lower East Side, Manhattan (Nova York). Isto constituiría a base para o posterior desenvolvemento da Saúde Pública no dito país.
En 1893 o chamado Xuramento Nightingale, composto por Lystra Gretter, utilizouse por primeira vez na graduación da clase do antigo Hospital Harper en Detroit, Míchigan, e en 1897 a Asociación de Enfermeiras Americanas efectúa a súa primeira reunión.
En 1899 Anna E. Turner, que xa servira como enfermeira no exército norteamericano na guerra con España, volve a Cuba nun barco de gando con 1.400 homes, 720 cabalos e mulas e outras nove enfermeiras para combater durante dous anos un gromo de febre amarela nun hospital da Habana. Nese mesmo ano constitúese o Consello Internacional de Enfermeiras.
miniatura|240px|Enfermeiras en 1915 - Pintura de Henri Gervex: L'Ambulance de la Gare de Poitiers miniatura|240px|Enterro de Irmás Canadenses da Enfermaría que morreron nun ataque aéreo alemán. Maio de 1918. miniatura|240px|[[Cemiterio Nacional de Arlington, en Arlington, (Virxinia), situado fronte a Washington DC.]]
Xa no século XX, Nova Zelandia foi o primeiro país que regulou as enfermeiras no ámbito nacional coa adopción da Acta (Lei) de Rexistro de Enfermeiras, o 12 de setembro de 1901. Ellen Dougherty foi a primeira enfermeira rexistrada no mundo, o 10 de febreiro do ano seguinte.
En 1915 a enfermeira Edith Cavell é fusilada polos alemáns o 12 de outubro por axudar a escapar dos Países Baixos a centos de soldados aliados.
En 1918 Lenah Higbee é premiada coa Cruz da Armada dos Estados Unidos polos seus servizos distinguidos na súa profesión, e a infrecuente e extraordinaria devoción desempeñando o seu cargo de xestora dos Corpos de Enfermaría da Armada estadounidense. Foi a primeira muller viva en recibir este honor.
En 1922, na Universidade de Indiana fundouse a Sigma Theta Tau, unha organización que promove a investigación e dirección de enfermaría. Os seus membros son seleccionados de acordo cos seus logros académicos e calidade profesional, e entre eles figuran estudantes, estudantes graduados en programas de enfermaría e dirixentes de enfermaría comunitaria.
En 1923 a Escola de Yale de Enfermaría convértese na primeira escola de enfermaría autónoma dos Estados Unidos, co seu propio reitor, facultade, orzamento e licenciatura, alcanzando os estándares da Universidade. O seu currículo estaba baseado nun plan educativo de maior nivel do que as necesidades hospitalarias exixían nesa época. Nese mesmo ano, Mary Breckinridge, fundadora do Servizo Fronteirizo de Enfermaría, percorreu 700 millas a cabalo para cubrir as necesidades sanitarias dos habitante rurais de Kentucky.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969 | 1970 |
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
En 1938 levántase no Cemiterio Nacional de Arlington o Memorial á enfermeira para honrar ás enfermeiras que serviron nas forzas armadas durante a primeira guerra mundial. Máis de 600 enfermeiras están alí enterradas.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | 1980 |
Moritz (cervexa)
Moritz é unha marca de cervexa catalá, creada en 1856 polo alsaciano Louis Moritz Trautmann, e relanzada ao mercado no verán do 2004. É unha cervexa etiquetada unicamente en catalán.
Historia
miniatura|esquerda|180px|Lata de cervexa Moritz. A pesar de que en 1986 xa existía unha fábrica cervexeira en Barcelona propiedade de Felip Costa, a empresa Moritz é considerada como a primeira compañía cervexeira industrial creada no estado español. A empresa foi fundada en 1856 por Louis Moritz, que producía cervexa para diversos locais ata que no ano 1864 construíu unha gran fábrica na rúa Casanova no cruzamento coa ronda de Sant Antoni. Foi unha das primeiras construcións do Eixample de Barcelona, fóra da muralla.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 | 1990 |
Moritz (cervexa)
Historia
En agosto de 1944 un grupo de maquis comunistas procedentes de Francia asaltaron a fábrica de cervexas Moritz como acción de desestabilización.
Elaboración
A elaboración da cervexa Moritz realízase mediante a cocción de maltes pálidos con auga do manancial de Font d'Or. Na súa elaboración non se empregan extractos amargos de lúpulo, senón directamente as súas flores en infusión cunha gran proporción da variedade de saaz (Chequia), moi aromática e menos amarga.
Unió Esportiva Olot
A Unió Esportiva Olot é un club de fútbol español da vila de Olot, na provincia de Xirona. Fundado en 1921, actualmente xoga na Segunda División B Española, logo de ascender por primeira vez na historia na tempada 2012/13.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012
Unió Esportiva Olot
Antecedentes
Foi ao redor do ano 1902 cando se empezou a practicar o fútbol en Olot grazas a Joaquim Peris de Vargas. O 18 de agosto de 1912, Josep Joaquim Sacrest, Alfred Batlló i Batlló, e Joan Capdevila i Corominas, industriais barceloneses de pensamento catalanista e relacionados cos Xogos Florais que veraneaban en Olot, fundaron o Olot Deportivo. O mesmo ano 1912 apareceu o Sport Club Olotí, promovido polo farmacéutico Antoni de Bolòs i Vayreda e vinculado ao Centro Católico. Era chamado o equipo dos carlinos.
No ano 1916 os dous clubs de fútbol desapareceran. No seu lugar apareceron os clubs Sporting Club e Renaixement Sportiu. En 1919 construíuse un campo novo no Casal Marià e os dous clubs fusionáronse para formar a Agrupació Sport Olot.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Cuncha de Ouro
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
En 1951 os homes enfermeiros do Reino Unido utilizan o mesmo rexistro de enfermeiros que as mulleres por primeira vez. En 1952 a introdución dos sedantes transforma a Enfermaría de Saúde Mental. En 1956 a Escola de Enfermaría da Universidade de Columbia é a primeira dos Estados Unidos en ofrecer un mestrado nunha especialidade de enfermaría clínica.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Cuncha de Prata ó mellor director
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
En 1960 a Universidade de Edimburgo iniciou o primeiro grao en enfermaría. En 1980 publícase o Modelo de enfermaría de Roper, Logan e Tierney, baseado nas actividades da vida cotiá. En 1983 a importancia dos dereitos humanos en enfermaría faise explícito na declaración adoptada polo Consello Internacional de Enfermeiras.
En 1990, o día do nacemento de Florence Nightingale (12 de maio) declárase oficialmente como Día da Enfermaría.
En España non se pode falar dunha orixe específica da Enfermaría de Saúde Pública, xa que as ideas anglosaxoas non tiveron moito eco entre as enfermeiras españolas até que, en 1933, creáronse as 50 primeiras prazas de enfermeiras visitadoras e sanitarias.
Durante a segunda guerra mundial a penuria de médicos fixo que a enfermaría adquirira maior importancia e relevo. Nos últimos días da guerra un artigo de Bixler e Bixler na revista American Journal of Nursing valoraba a enfermaría como unha profesión.
Os sete criterios para unha profesión identificados por estes autores eran aplicábeis á enfermaría da forma en que se practicaba nese momento, e xustificaban a consideración desta actividade como profesión. Bixler e Bixler revisaron os seus criterios e o nivel profesional da enfermaría 14 anos despois, e observaron que ambos os dous continuaban sendo válidos. miniatura|250px|esquerda|Facultade de Enfermaría. Universidade de [[Antioquia, en Medellín, Colombia. ]]
O coidados enfermeiros, dos que a terminoloxía quedou oficialmente fixada despois da primeira sesión do Comité de expertos en enfermaría da Organización Mundial da Saúde (OMS) en 1950, e cuxo primeiro código de deontoloxía se publicou en 1953, tenderon, desde aquela, a constituírse nunha ciencia.
En España, o 4 de decembro de 1953 unifícanse nos ATS (Asistentes Técnicos Sanitarios) os estudos de auxiliares sanitarios seguindo o modelo de especialidades médicas co obxecto de proporcionar así maior formación posbásica ás profesións de matronas, practicantes e enfermeiras, de modo que as matronas pasan a ser unha especialidade de ATS e pouco despois tamén os fisioterapeutas.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Cuncha de Prata ó mellor actor
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
Nos anos 60, os movementos de liberación da muller permiten ás enfermeiras, profesión daquela case exclusivamente feminina, liberarse da argola de simples executantes detrás do home/médico. Os coidados dispensados empréndense con avances na autonomía, e alónganse cara a certos procesos de reflexión propia da enfermaría. E así toda intervención enfermeira desde os anos 60 está sometida a unha marcha científica chamada procesos de coidados enfermeiros.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Premio do Xurado á mellor fotografía
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
Máis recentemente, a enfermeira norteamericana Hall identificou os seguintes cinco criterios de actitude coa profesionalidade:
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Premio do Xurado ó mellor guión
África Occidental Portuguesa
Historia
Nas súas fronteiras actuais, a colonia de Angola só existiu medio século, a partir de mediados dos anos 1920. É certo que os portugueses estiveron presentes no litoral deste territorio a partir do fin do século XV, estabelecendo sucesivamente, esencialmente para fins de tráfico de escravos e outro tipo de comercio, postos comerciais e, sobre todo, as prazas fortes de Luanda e de Benguela cuxas áreas circundantes foron ocupadas. A conquista do interior comezou só no século XIX. A finais dese século a "colonia de Angola" estaba constituída, mais a delimitación definitiva e a "ocupación efectiva" do territorio non foi alcanzada antes de 1926.
Festival Internacional de Cine de Donostia
Palmarés
Premio Donostia
África Occidental Portuguesa
Historia
Durante o dominio colonial portugués sobre Angola, cidades, vilas e postos de comercio foron fundados, ferrocarrís e estradas foron abertas e portos construídos, todo ao servizo dunha economía colonial moldeada de acordo cos intereses da Metrópole Portuguesa e da crecente comunidade de portugueses que se estabeleceron en Angola, xa sexa como colonos ou ao servizo de empresas e da administración estatal. Unha base esencial para esta economía foi a explotación sistemática de recursos naturais e da poboación africana, discriminada de acordo con criterios raciais e culturais.
Unha vez que o sistema colonial precisou cada vez máis dunha man de obra africana cualificada, desenvolveuse de forma dubidosa un sistema de educación. Nos anos 1950 houbo unha "masa crítica" de africanos escolarizados coa capacidade de articular unha resistencia anticolonial nacionalista. En 1961 estourou unha guerra de independencia de Angola que ocasionou unha mudanza radical da política colonial portuguesa: abolindo todas as disposicións legais discriminatórias, tentou gañar a poboación africana á concepción dunha integración nun Portugal transcontinental. Este obxectivo non foi, no entanto, conseguido, e a guerra colonial Portuguesa foi unha das causas fundamentais para unha revolución que, en Portugal, aboliu o réxime salazarista e iniciou unha descolonización inmediata de todas as colonias.
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
Na actualidade, en Estados Unidos ofrécense dous programas de doutoramento en enfermaría: o doutoramento académico e o doutoramento en ciencias da enfermaría. Isto supón a consecución do máximo grao académico para a enfermaría no contexto estadounidense. Así mesmo, este "duplo doutoramento" supón exixencias académicas que configuran, sen dúbida, o coñecemento da enfermaría e a identidade profesional. Para pertencer á Academia Americana de Enfermaría (American Academy of Nursing) é necesario ter realizado traballos de investigación inéditos que supoñan un aumento do corpus de coñecementos de enfermaría. Este feito é análogo para todas as disciplinas científicas, así como para as súas respectivas academias.
Unió Esportiva Olot
Olot FC
A UE Olot créase o 14 de maio de 1922 co nome de Olot Futbol Club, xusto antes da ditadura de Primo de Rivera. O primeiro campo que tivo o club foi o Camp de l'Estació. Nos seus primeiros anos xogou nas categorías provinciais e en xeral, os resultados non foron bos. O club empeza unha boa relación co RCD Espanyol de Barcelona, que se alargou ata a década de 1960.
Pisistrátidas
Literalmente, o termo designa aos seus dous fillos: Hipias e Hiparco, que herdaron e gobernaron conxuntamente en Atenas, tras o falecemento do seu pai no -527.
Lei de Grimm
Ademais dos resultados da propia lei, a Lei de Grimm foi moi importante porque abriu un camiño de investigación e xustificou o principio da regularidade das leis fonéticas, a partir do cal se desenvolveu a fonética histórica e comparada.
Pisistrátidas
Hiparco (-527 - -514), mecenas e protector dos poetas Simónides de Ceos e Anacreonte, e promotor dunha gran biblioteca en Atenas, non ostentou, máis que de forma simbólica, o poder. Foi asasinado, no -514, polos tiranicidas Harmodio e Aristoxitón.
Historia da enfermaría
Idade Contemporánea
En España, e noutros países da Unión Europea, co programa de estudos resultante do chamado proceso de Bologna, a enfermaría alcanzou o seu máximo desenvolvemento, pois é posíbel obter o doutoramento en enfermaría, que facilita o labor de investigación e, consecuentemente, o desenvolvemento da profesión. Aínda que algúns pensan que, tras este duro axuste da carreira, se producirá un descenso no número de novos profesionais.
Pisistrátidas
Hipias, que saíu indemne do atentado no que morreu o seu irmán, detentou durante máis tempo o poder, recruando a súa tiranía até límites insustentábeis.
Unió Esportiva Olot
UE Olot
A Guerra Civil Española paraliza os campionatos de fútbol, e o ano 1939, logo da guerra, o equipo pasa a chamarse Unión Deportiva Olot para intentar engadir seccións deportivas á entidade, a parte do fútbol. Durante o goberno de Franco o club a cambia as súas cores (dos azulgrana ao branco) e a incorporar a bandeira española ao fondo do escudo. Durante esta época o Olot empeza a conseguir resultados e algúns ascensos importantes. Na tempada 1946-47 celébrase o 25º aniversario do club. A tempada 1956-57, debido á reestruturación de categorías, o equipo pode xogar, por primeira vez, a Terceira División Española, e o equipo abandona a cor branca polo vermello na camiseta e o azul no pantalón. Faise moi boa tempada e conséguese xogar a promoción de ascenso a Segunda División contra o Club Esportiu Europa, pero non se consegue o ascenso. Durante a década de 1990 o club, xa co nome actual Unió Esportiva Olot, empeza a súa decadencia e pasa de xogar na Terceira División a tempada 1993-94, a Primeira Rexional na tempada 2004-05.
Pisistrátidas
No -510, os Alcmeónidas, que foran exiliados por Pisístrato, rebeláronse contra Hipias, e chamaron no seu auxilio a Esparta que se uniu a eles no ataque. A intervención, promovida por Cleómenes I, obrigou a Hipias a se refuxiar na Acrópole, os espartanos raptaron aos seus fillos forzando, para salvalos, o desterro do tirano, que abandonou Grecia e se refuxiou en Sixeo. Este foi o fin do dominio dos Pisistrátidas.
Unió Esportiva Olot
UE Olot
A tempada 2008-09 o club consegue o ascenso de Primeira Rexional a Preferente Territorial, consolidando un proxecto que ten o obxectivo de recuperar as categorías perdidas e potenciar o fútbol base. A tempada 2009-10 empézase nas instalacións da entidade, a escola de tecnificación do FC Barcelona destinada ás comarcas da Garrotxa e o Ripollès. Esta tempada, o equipo queda en segunda posición de Preferente Territorial, e supera a promoción de ascenso a Primera Catalana logo de superar á Unió Atlètica d'Horta por 2-0 na ida en Olot e empatar a 0 no barrio de Horta barcelonés. A tempada seguinte, o equipo consegue o ascenso á Terceira División Española.
Logo dun primeiro curso que finaliza coa décima posición, as fichaxes de homes como Uri Santos ou Carlos Martínez levan ao Olot a ser campión do grupo catalán de Terceira na tempada 2012-2013, con Julio Bañuelos no banquiño, que substituíu a Antonio Rodríguez, 'Rodri'. O adestrador marcha en decembro, para ser segundo de Raúl Agné en Cádiz, e Alex Terma, secretario técnico, fai de ponte entre a marcha de Rodri (9 de decembro de 2012) e a chegada de Bañuelos (xaneiro de 2013). Na fase de ascenso e logo de non superar a eliminatoria de campións, xoga dúas fases máis para acabar conseguindo o seu primeiro ascenso a Segunda B contra a Arandina.
Eva Poveda
Traxectoria
Eva Poveda é licenciada en Ciencias Biolóxicas pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e doutora en Microbioloxía pola Universidade Complutense de Madrid.
Nun principio, gran parte do seu traballo de investigación centrouse no campo da entrada do VIH na célula. A aprobación do primeiro antagonista de CCR5 para o tratamento da infección por VIH xera a necesidade da determinación do tropismo viral nos pacientes VIH que vaian a iniciar un tratamento con este fármaco. O traballo desenvolvido nesta liña consolidouna como experta nacional e internacional na determinación do tropismo viral para guiar o uso terapéutico desta nova familia de fármacos.
En marzo de 2013 trasladouse ao Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (INIBIC), onde coordinou o grupo de investigación de Viroloxía Clínica durante cinco anos. Posteriormente incorporouse ao Instituto de Investigación Sanitaria Galicia Sur, onde coordina o Grupo de Viroloxía e Patoxénese. Nestes momentos tamén traballa na creación dun novo "kit diagnóstico" para o coronavirus.
Destaca tamén a súa implicación en actividades de divulgación como a súa participación no proxecto financiado pola FECYT Biomedicina con e para a sociedade ou a coordinación da participación do INIBIC no Día da Ciencia na Rúa da Coruña.
Gallura
Gallura é unha rexión xeográfica e cultural ao norte de Sardeña, Italia. Na Idade Media, formouse unha das catro giudicati (rexións históricas de Sardeña) da illa.
As principais cidades e vilas son Olbia, Tempio Pausania, La Maddalena, Arzachena e Calangianus. É parte da nova provincia de Olbia-Tempio con Olbia e Tempio Pausania como capitais administrativas.
A xente local fala o "gallurés". Un diasistema do sardo, estritamente conectado co corso.
Hai un aeroporto na rexión de Olbia. Inclusive as industrias da cortiza, granito e alimentos atópanse en Obia e Tempio. Hai moito turismo na zona de Costa Esmeralda e en La Maddalena.
Historia
O home chegou a Sardeña fai aproximadamente uns 700.000 anos, atravesando o bloque sardo-corso, logo de cruzar o estreito do mar que se reúne no arquipélago Toscano. Por ese motivo, é moi probable que a súa presenza en Gallura naquela etapa. A existencia máis antiga do home en Gallura remóntase ao Neolítico. Para Aglientu en Lu Littaroni e Cala Corsara na illa de Spargi atopouse unha gran cantidade de cerámica e obsidiana do Monte Arci. Isto demostra, unha vez máis, o paso obrigado por Gallura do "ouro negro" en tempos antigos. As rutas desde e cara a Sardeña eran moi coñecidas e os seus recursos atraían unha afluencia masiva de persoas. A actual rexión de Gallura estaba poboada por corsos, antes da expansión do Imperio romano. Durante a etapa nuráxica, Gallura foi a cabeza de ponte para a difusión da cultura nurágica no sur de Córsega, en particular, e viuse á difusión e o típico tipo dun "corredor" (en relación aos tipos de Córsega torreane preto)) e o Corredor mixto tholos), a miúdo vinculados á integración das estruturas arquitectónicas e as rocas circundantes.
Estación de Vitoria
A estación de Vitoria-Gasteiz é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Vitoria, no País Vasco. É a principal estación da provincia de Áraba, con máis de 500.000 viaxeiros en 2010. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 492,353 da liña radial Madrid-Hendaia a unha altura de 528,6 metros sobre o nivel do mar.
Historia
O ferrocarril chegou á entón pequena cidade de Vitoria en 1862 coa apertura do tramo Miranda de Ebro-Altsasu da liña férrea que unía Madrid coa fronteira francesa. Para a ocasión construíuse unha pequena estación por Letourneur, enxeñeiro francés responsable da construción da propia liña e que en 1864 construiría tamén a estación de Donostia.
En 1889 abriuse un novo tramo de vías, esta vez de ancho métrico, que unía Vitoria con Leintz-Gatzaga e que foi posteriormente completado con máis tramos. A explotación destas liñas corría a cargo do Ferrocarril Vasco-Navarro e operaba desde unhas pequenas instalacións ata a construción da estación de Vitoria-Norte en 1914. O 31 de decembro de 1967 a liña foi pechada ao tráfico.
En 1989, o Goberno de España e o Goberno autonómico vasco chegaron a un acordo para poñer en marcha o Y vasco, unha liña de alta velocidade que enlazará as tres capitais vascas. As obras iniciáronse en 2006. Por outra banda, Vitoria verase tamén conectada á rede de alta velocidade grazas á liña Venta de Baños-Burgos-Vitoria, para o que se prevé un soterramento das vías coa construción dun túnel de 6,8 km e dunha nova estación baixo o Parque de Arriaga. A estación contará con seis vías pasantes que se atoparían a 17 metros de profundidade. O custo total do soterramento do tren en Vitoria ascende a 476 millóns de euros. Nesta estación terá lugar a unión desta liña de alta velocidade co Y vasco.
A estación
250px|miniatura|Plataformas da estación A actual estación de Vitoria-Gasteiz foi construída en 1934 substituíndo á pequena estación de Letourneur. É un edificio sinxelo, situado no centro da cidade e formado por varias estruturas encostadas de diferente altura. Unha serie de arcos que dan lugar a portas e xanelas serven como elemento decorativo.
Conta con dúas plataformas, unha lateral e outra central, ás que acceden tres vías. Outras catro vías son utilizadas como vías de servizo. Antigamente a estación dispoñía dunha oitava vía, pero foi parcialmente retirada para permitir así a ampliación da plataforma lateral. Os cambios de plataforma realízanse por un paso subterráneo.
Conta cunha zona PAC (punto de información ao cidadán), venda de billetes, atención ao cliente, aseos e cafetería. Todo o recinto está equipado con servizos adaptados para as persoas con minusvalía. No exterior existe un aparcadoiro situado fronte ao edificio, unha parada de taxi e outra de autobuses urbanos.
Longa distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Unión Demócrata Cristiá de Alemaña
A Unión Demócrata Cristiá de Alemaña (CDU - Christlich Demokratische Union Deutschlands) é un partido político de centro-dereita de Alemaña que se fundou en 1945, é membro da Unión Demócrata Internacional. A CDU non opera en Baviera, aínda que mantén acordos de colaboración coa Unión Social Cristiá en Baviera e no Bundestag os dous partidos forman un único grupo. Dende a formación da República Federal Alemá, a CDU formou parte da maioría dos executivos federais e chanceleres como Konrad Adenauer, Helmut Kohl ou Angela Merkel foron militantes democristiáns.
En 2020, a CDU sumaba 399 110 afiliados. Ademais, nas eleccións federais de 2021 logrou 152 deputados no Bundestag (sobre 736), e, en xaneiro de 2022, integra en solitario ou en coalición 9 dos 16 gobernos dos estados federados (Länder).
Manuel Santa Cruz
Traxectoria
Estudou no seminario en Vitoria, e foi destinado como párroco a Hernialde. Tras a revolución de 1868 realizou propaganda activa en favor do carlismo, mais tras ser detido en outubro de 1870, conseguiu fuxir cara a Francia. En abril de 1872, ao comezo da Terceira Guerra Carlista, atravesou a fronteira e púxose á cabeza dunha pequena partida. Detido en agosto, conseguiu fuxir de novo e refuxiarse en Francia para pasar outra vez a fronteira en decembro e pórse á fronte dos seus homes. Actuou na provincia de Gipúscoa, converténdose nun dos líderes guerrilleiros con máis sona pola súa valentía, pero tamén pola súa crueldade. Entrou en conflito cos mandos militares carlistas pola súa independencia e viuse obrigado a deixar a loita e pasar a Francia en xullo de 1873, se ben volveu en decembro por pouco tempo. Exiliouse en Lille e Londres. Ingresou na Compañía de Xesús e realizou un labor misioneiro en Xamaica e Colombia.
Unión Demócrata Cristiá de Alemaña
Fundación
A CDU fundáronna despois da Segunda guerra mundial militantes e dirixentes do antigo partido católico, Zentrum, pero tamén participaron na súa fundación políticos protestantes procedentes doutros partidos ou sen afiliación anterior. O seu primeiro líder foi Konrad Adenauer, o primeiro chanceler da República Federal de Alemaña, que tivo ao CDU como o principal partido ata que a partir de 1966 entrou en crise, aínda que se mantivo no poder ata 1969 grazas a unha coalición co Partido Socialdemócrata de Alemaña cun chanceler da CDU.
Barbosa, Antioquia
Barbosa é un concello colombiano, situado no departamento de Antioquia.
Unión Demócrata Cristiá de Alemaña
CDU da RDA
miniatura|dereita|[[Angela Merkel]] Na Alemaña do Leste (RDA) o partido coas mesmas siglas (en alemán: Christlich-Demokratische Union Deutschlands; CDU) foi fundado o 26 de xuño de 1945. Formou parte da Fronte Nacional de partidos xunto ao Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED) até 1989. Nos anos 1980 chegou a ter entre as súas filas máis de 140.000 militantes. Despois da caída do muro de Berlín, nas eleccións do 18 de marzo de 1990 acudiu xunto ao CDU occidental e tras a Reunificación alemá en outubro dese ano, ambos os partidos acabaron uníndose.
Barbosa, Antioquia
Localización
Dista uns 39 km de Medellín, a capital departamental. Limita ao norte co concello de Donmatías, ao leste cos de Santo Domingo, Concepción e San Vicente, e polo oeste cos de Girardota e Donmatías. É unha zona de produción de ananás. O nome vénlle de Diego Fernández de Barbosa, un militar so o mando de Gaspar de Rodas, de quen recibiu as terras.
Unión Demócrata Cristiá de Alemaña
Década dos 80 e reunificación
En 1982 a CDU volveu ao poder ao pactar coa FDP. En 1983 baixo o liderado de Helmut Kohl gañou as eleccións e converteuse no novo chanceler da RFA. Kohl foi o gran valedor da reunificación das dúas alemañas tras a caída do Muro en 1989, que se produciu finalmente o 3 de outubro de 1990. A CDU gañou as eleccións da nova Alemaña unificada pero perdeu moito da súa popularidade pola recesión económica na antiga RDA e o aumento dos impostos no oeste, aínda así gañou tamén as eleccións de 1994.
Helmut Kohl foi o líder do partido ata a desfeita electoral de 1998, sucedeuno Wolfgang Schäuble, quen como consecuencia dun escándalo sobre o financiamento do partido dimitiu no ano 2000. O goberno francés liderado por François Mitterrand estaba interesado en que a empresa petroleira francesa Elf Aquitaine quedase coa refinería de Leuna, da empresa pública Minol situada na Alemaña do Leste. Estas operacións foron escondidas e só se descrubiron no 1999, co triunfo da oposición. Schäube foi substituído por Angela Merkel. A CDU da RFA promovera durante décadas unha visión conservadora da familia e da sociedade -coas mulleres apartadas da política- antes de levar a unha muller á chancelería en 2005.
Copa do Rei de fútbol 2000/01
A Copa do Rei de fútbol 2000–01 foi a 97ª edición do torneo. A competición empezou o 30 de agosto de 2000 e finalizou o 30 de marzo de 2001 coa final no estadio de La Cartuja en Sevilla. O campión foi o Real Zaragoza.
Espello
miniatura|Esquema de inversión da imaxe. miniatura|Esquema dun reflector. Un espello é unha superficie puída na que ao incidir a luz, esta reflíctese seguindo as leis da reflexión.
O exemplo máis simple é o espello plano. Nel, un fai de raios de luz paralelos pode cambiar de dirección completamente como conxunto e continuar sendo un fai de raios paralelos, podendo producir así unha imaxe virtual dun obxecto co mesmo tamaño e forma que o real. Con todo, a imaxe resulta dereita, pero investida no eixe vertical.
Existen tamén espellos cóncavos e espellos convexos. Cando un espello é cóncavo e a curva é unha parábola, se un raio incide paralelo ao eixe do espello, reflíctese pasando polo foco (que é a metade do centro óptico da esfera á que pertence o espello), e se incide pasando polo foco, reflíctese paralelo ao eixe principal.
Historia
Os espellos como utensilios de toucador e obxecto manual foron moi usados nas civilizacións exipcia, grega, etrusca e romana. Elaborábanse sempre con metal bruñido, xeralmente cobre, prata ou bronce, a este proceso coñéceselle como plateo. Tiñan forma de placa redonda ou oval, decorada ordinariamente con gravados ou relevos mitolóxicos no reverso (os romanos carecen de gravados, pero non de relevos) e con mango tallado para asilos comodamente; deles, consérvanse aínda moitos exemplares nalgúns museos arqueolóxicos. Durante a alta Idade Media, apenas se fixo uso do espello, ata que no século XIII inventouse a fabricación dos de vidro e de cristal de rocha sobre lámina metálica (ou con amálgama de chumbo ou estaño que son os espellos azogados), sen deixar por isto de construírse os de só metal ata o século XVIII.
O espello, como moble de habitación, empeza co século XVI, pois aínda que durante os dous séculos anteriores cítanse algúns exemplares históricos apenas era coñecido e o seu uso era pouco corrente. En devandito século, preséntase con marco elegante e pé artístico e ocupa lugar distinguido no salón como obxecto movible e de dimensións reducidas. Cara a fins do século XVII as fábricas venecianas logran construír espellos de gran tamaño e desde entón serven como obxectos singularmente decorativos nos salóns, nos que ocupan un lugar destacado.
Os espellos modernos consisten dunha delgada capa de prata ou aluminio depositado sobre unha prancha de vidro, a cal protexe o metal e fai ao espello máis duradeiro.
Donkey Punch the Night
Donkey Punch the Night é o terceiro EP da banda estadounidense de rock alternativo Puscifer, publicado o 19 de febreiro de 2013 a través do selo Puscifer Entertainment.
Antecedentes
Donkey Punch the Night é a continuación do álbum de 2011 Conditions of My Parole e conta con dous temas novos, "Breathe" e "Dear Brother", ademais de dúas versións, "Bohemian Rhapsody" de Queen e "Balls to the Wall" de Accept. Tamén inclúe remesturas das novas cancións e dunha das versións.
O EP foi editado o 19 de febreiro de 2013 en formato dixital e en CD, sendo o vinilo publicado posteriormente o día 12 de marzo. O EP anunciouse, xunto coa súa listaxe de cancións e un conxunto deconcertos en Australia, en novembro de 2012. O EP conta coa mesma formación que Conditions of My Parole, con Maynard James Keenan nas voces, Carina Round nas voces e na guitarra, Mat Mitchell no baixo, na guitarra e nas programacións, Juliette Commagere nas voces adicionais, Josh Eustis na guitarra e no piano, Matt McJunkins no baixo e Jeff Friedl na batería e na percusión. Ademais conta con varios músicos invitados: Zac Rae no piano, Josh Morreau no baixo e Claire Acey nas voces. Entre os artistas incluídos para as remesturas están Drumcell, SONOIO, Jonathan Bates e DJ Silent Servant.
Kazán
Kazán (en Казань, Kazan; en Казан, Qazan) é a capital e cidade máis poboada da República de Tatarstán, na Federación Rusa. A cidade atópase á beira do río Volga, na converxencia co río Kazanka, e ten unha poboación de 1 143 546 (segundo o censo preliminar de 2010), o que a converte na oitava cidade máis poboada de Rusia, cunha área metropolitana de 1,57 millóns.
A cidade foi fundada polos búlgaros do Volga en 1005 como un forte fronteirizo no norte. En 1438, foi capturada polas Hordas de Ouro e creouse o Khanato tártaro de Kazán. Unha serie de guerras co principado de Moscova levou finalmente á toma de Kazán polas tropas de Iván o Terrible en 1552, seguido da destrución de gran parte da cidade e a reubicación dos tártaros nas beiras pantanosas do lago Kaban. Kazán sufriu numerosos incendios graves e despois dun deles, en 1579, descubríuse o ícono de Nosa Señora de Kazán.
Kazán é un dos principais centros económicos, políticos, científicos, educativos, culturais e deportivos do país. O «Complexo histórico e arquitectónico do Kremlin de Kazán» está incluído pola UNESCO dentro do Patrimonio da Humanidade. A cidade desfruta dunha multietnicidade famosa pola convivencia entre musulmáns e cristiáns, que é tamén recoñecida pola UNESCO, o que se reflicte nunha variada riqueza arquitectónica propia de cada confesión, como a mesquita Qul Sharif, unha das mesquitas meirandes de Europa. Dende abril de 2009, leva legalmente o título de "Terceira Capital de Rusia".
Verbo depoñente
Un verbo depoñente en latín é o que ten forma pasiva e sentido activo ou medio. O nome déronllelo os gramáticos latinos, de deponere, "depor", "abandonar", porque "abandonaran" o sentido pasivo.
Bebida
miniatura|90px|[[Té frío.]]
Verbo depoñente
En xeral, aos verbos depoñentes correspóndenlles en galego verbos intransitivos ou reflexivos, ou mesmo transitivos: morior, "morrer"; potior, "apoderarse de"; sequior, "seguir".
Bebida
Unha bebida é un elemento líquido potable que serve de alimento ó ser humano ou que pode ser consumido como tal. Pode tratarse de auga, bebida analcólica, bebida espirituosa ou cervexa, así coma tamén o viño.
Auga
Galicia sempre foi un país onde as augas crearon un importante escenario a nivel peninsular, con milleiros de visitantes desfrutando das súas augas e das súas instalacións. No entanto, agora moitos balnearios tan produtivos daquela están hogano pechados. Moita da industria que se conserva dedícase ó envasado en toda a Comunidade agás na provincia coruñesa.
Este sector industrial marcou un fito pasando de ser incipiente contra mediados dos 80 a superar o mercado do viño no ano 90, chegando a un crecemento en 196 do 150%. España é o cuarto consumidor mundial de auga envasada, que segundo a lexislación pode ser:
O proceso de embotellado e envasado de augas adoita ser dificultoso, moi exquisito coa calidade, artesanal e personalizado e habitualmente con quendas nocturnas. Algo distinto pasa coa produción de bebidas analcólicas, onde a extrusión de botellas, a mestura de compoñentes e o tren de embotellado son os puntos fortes da industria, tendo en conta que os xaropes son normalmente xa elaborados por outras empresas con gran segredismo. En Galicia o tecido empresarial caracterízase pola diferenza entre as pequenas e as grandes empresas: na actualidade existe unha ducia de empresas de preparación e envasado con 300 traballadores (unha con máis de 100 traballadores, outra entre 50 e 100 e o resto con menos), algunhas relacionadas con instalacións de antigos balnearios, pero ningunha na Coruña. O emprego é estacional estival, inda que se podería considerar fixo descontinuo por concentrarse sempre nas mesmas persoas.
Bebidas analcólicas
miniatura|Vaso de leite. miniatura|90px|Zume de [[Laranxa (froita)|laranxa.]]
O Código Alimentario define as bebidas refrescantes coma as preparadas con auga potable (carbonatada ou non) non fermentada e á que se lle engaden determinados ingredientes (azucre, zumes, extractos etc.). Os seus tipos son:
Os produtos en po para a preparación de bebidas refrescantes son preparados en forma sólida destinados a obter calquera das bebidas anteriores definidas por dilución. Poden conter cadanseus ingredientes autorizados, así coma bicarbonato sódico. Os que son zumes de froitas teñen outra clasificación:
O tamaño das 100 empresas deste tipo en Galicia varía dende produtoras de gasosa distribuída a nivel local ata filiais de grandes multinacionais (só dúas teñen máis de 100 traballadores). O sector baila o ritmo destas dúas grandes multinacionais que impoñen o sabor da cola no gusto do consumidor e impoñendo grandes reformas na industria (peche da pequena industria e apropiación das grandes envasadoras localizadas en situacións estratéxicas). O consumo de gasosa descendeu unido ó de viño de mesa, mentres medrou o das bebidas refrescantes: as empresas optan pola innovación (raro é o ano no que non xorde un novo produto) para buscar unha clientela máis ampla. En xeral a demanda increméntase contra o verán e o Nadal, obrigando á contratación temporal ou eventual.
Bebidas espiritosas
Trátase de todo líquido apto para consumo humano feito cun alto grao de alcois de uso alimentario. O alcol etílico utilizado procede da destilación, redestilación ou rectificación de líquidos obtidos de materiais vexetais amilanáceos ou azucrados autorizados sen fermentación alcólica nin cheiro ou sabor estraños. A elaboración destas bebidas a nivel comercial esixe aparatos especiais para mesturar o azucre ou a maceración, e nalgunhas mesmo un método para o control das perdas. Hai empresas que usan substancias naturais ou xaropes a maiores para darlle sabor e aroma ás augardentes de herbas. Todo o proceso de elaboración pode controlarse cun par de persoas e mais outra parella para o labor de embotellado. As empresas galegas son pequenas e con poucos traballadores e ás veces só figura coma único traballador o propietario. O sector tende cara a concentración en grandes grupos con potentes redes de distribución para poder frear a caída de beneficios pola queda do consumo e o a redución de marxes comerciais, obrigadas polas grandes centrais de compra e grupos de distribución. Isto vén dado polo papel das multinacionais que non dubidan en acaparar o mercado preexistente, mentres que os grupos nacionais prefiren con unirse con grupos estranxeiros. Co gallo de incrementar o consumo, o sector inviste moito anualmente en publicidade.
En Galicia hai un Consello Regulador da Denominación de Orixe para a augardente galega dende hai ben pouco que serve para regular a súa elaboración e promover produtos de calidade. Segundo a gradación distínguense augardentes simples, alcois destilados e alcois rectificados. Dependendo da materia prima usada e dos sistemas de obtención distínguense: holandas ou augardentes de viño, flegmas ou augardentes de uva, augardentes de cana, augardentes de melazas de cana, augardentes de froitas, augardentes de cidra e augardentes de cereais. A nivel estatal, o liderado da produción lévano o brandy, os licores e logo o whisky. No consumo, o máximo é o do whisky e logo a brandy, a xenebra, o ron, o anís e a vodka.
As principais son as seguintes:
Cervexa
miniatura|250px|Cervexa irlandesa negra Stout
A súa elaboración fai que logo non poidan medrar os microorganismos presentes ó comezo, debido á súa acidez e substancias antisépticas que contén, moitas desprendidas pola flor do lúpulo. A isto axuda tamén a pasteurización a 60 °C e o peneirado para filtrar os fermentos. As alteracións por contaminación aparecen cando falla o proceso elaborador e evítanse coa corrección das técnicas.
En Galicia hai unha grande empresa de elaboración de cervexa, Hijos de J. Rivera, moi importante a nivel estatal e con capital galego. O seu control de calidade é total, as instalacións son boas e con tecnoloxía punteira e o envasado faise en parte en botellas de cor ámbar para garantir a protección dos raios solares. Pertence á Asociación Nacional Empresarial da Industria Cervexeira, que xunta as 11 primeiras empresas e o 98,5% da produción. Os principais problemas proceden de competir con outras bebidas con menor tipo impositivo e a falla de tradición na inxestión desta bebida, que se vai corrixindo co novo mercado mozo que prevé que se iguale o consumo a outros países europeos.
Residencia de Señoritas
A Residencia de Señoritas foi o primeiro centro oficial destinado a fomentar o ensino universitario para mulleres en España. Foi fundada en 1915 pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (JAE) e a pedagoga institucionista María de Maeztu foi a súa directora ata 1936. O golpe de estado de Franco e o estalido da Guerra Civil truncaron en 1936 o proxecto, que supuxo un intento de modernizar a sociedade española e fomentar a incorporación da muller en igualdade co home. Deixou de funcionar no ano 1939 tras o fin da Guerra Civil.
Historia
esquerda|miniatura|200x200px|María de Maeztu A Residencia de Señoritas naceu para facilitar o acceso das españolas aos estudos medios e universitarios e crear unhas elites cultivadas. A Residencia foi a materialización das ideas krausistas sobre a muller que divulgou e adaptou en España Sanz del Río a partir de 1870. Buscouse unha persoa capaz de dirixir unha empresa tan reformista para a época como esta e elixiuse a María de Maeztu, quen traballaba ás ordes de Jiménez  Fraud, director da Residencia de Estudantes.
A Residencia de Señoritas abriu as súas portas en outubro de 1915 con 30 alumnas matriculadas no seu primeiro ano. O seu limitado orzamento inicial saíu de parte do diñeiro orzamentado para as viaxes dos numerosos pensionados ou bolseiros da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (JAE), aos que a primeira guerra mundial impedira a saída a Europa. Instalouse nun dos hoteliños arrendados pola Institución International Institute for Girls in Spain e situados na rúa de Fortuny de Madrid, que deixara vacante o traslado da Residencia de Estudantes ao novo complexo en construción nos Altos do Hipódromo. A progresiva afluencia de novas alumnas fixo necesaria a súa división en grupos e a instalación en varios edificios alugados pola JAE na contorna das rúas Fortuny, Rafael Calvo e Miguel Anxo, xunto ao Paseo da Castellana de Madrid. Desde os seus primeiros tempos na rúa Fortuny, con trinta prazas, pasou a ter doce edificios cunha capacidade de 300 miniatura|Placa na sede da Residencia de Señoritas (1917-1936)|280x280px No seu último período —entre 1933 e 1939— concentráronse todos os grupos dispersos ocupando o pavillón interior construído nun ángulo do xardín da propiedade de Fortuny (que desde finais do século XX alberga a Fundación José Ortega e Gasset), segundo deseño dos arquitectos Carlos Arniches Moltó e Martín Domínguez Esteban. En moitos aspectos seguiu o modelo da Residencia de Estudiantes, que era para varóns, pero o seu obxectivo principal era o fomento da educación universitaria para a muller. Entre as súas instalacións dispuña de aloxamento para as estudantes, laboratorio de prácticas (o primeiro laboratorio para mulleres de España) e biblioteca, onde se comezaron a impartir as primeiras clases de biblioteconomía. Ademais, as propias residentes organizaban excursións, bailes, faladoiros literarios e todo tipo de actividades culturais. O feito de que convivisen, ademais, con alumnas estranxeiras enriquecía aínda máis a súa formación tanto académica como persoal.
Dentro da Residencia de Señoritas existían dous perfís moi claros de mulleres, como describe a dramaturga Branca Baltés na súa obra Beatriz Galindo en Estocolmo: as denominadas "maridas", esposas de importantes membros da alta sociedade española que financiaban coas súas cotas a Residencia, non comungaban coas novas tendencias artísticas que o resto de mulleres querían profesar, como os seus homólogos masculinos da Residencia de Estudantes. Non lles gustaba a vida intelectual libre e sen prexuízos que as "Sinsombrero" desenvolvían nas súas reunións de té e os seus romances cos da súa Xeración. Non desexaban incorporarse a unha nova vida onde a muller se expresaba artística e persoalmente con plena liberdade e de acordo coas correntes artísticas da época.
Alumnas, profesoras e colaboradoras
esquerda|miniatura|200x200px|Clara Campoamor Practicamente a totalidade das mulleres que participaron e influíron na sociedade española do primeiro terzo do século XX tiveron relación coa Residencia de Señoritas.
Foron residentes a poeta e impresora Concha Méndez, as avogadas Matilde Huici, Victoria Kent (deputada polo Partido Socialista e por Esquerda Republicana, ocupou nos anos trinta a dirección xeral de Prisións) e Francisca Bohigas (deputada pola CEDA na II República), a física Felisa Martín Bravo (unha das primeiras mulleres en exercer o ensino superior na Universidade Central), María Luisa García-Dourado (pioneira catedrática de instituto), as médicas Cecilia García de Cosa e Elisa Soriano (inauguraron o corpo facultativo feminino da mariña mercante), a xinecóloga María García Escaleira (inspectora de sanidade), as xornalistas e escritoras María Luz Morales e Josefina  Carabias e pedagogas como Juana Moreno, María Comas Camps, Carmen Castilla, Margarita de Mayo Izarra e Carmen Isern.
Foron profesoras María Goyri, María Zambrano, Victorina Durán e Maruja Mallo. Participaron nas súas actividades, Zenobia Camprubí, Gabriela Mistral, Victoria Ocampo, María Martínez Sierra, Clara Campoamor ou Concha Méndez.
Tamén tivo visitantes de excepción como a científica gañadora de dous premios Nobel Marie Curie, que foi dar charlas na Residencia de Estudiantes pero pasou a noite na de Señoritas.
Ao longo do tempo, tamén poetas como Salinas, Lorca e Alberti deron recitais e Ortega y Gasset, Bergamín, Zubiri, Ramiro de Maeztu, Baroja e Unamuno foron invitados habituais
Lyceum Club Feminino e Asociación Universitaria Feminina
Os espazos, físicos e de pensamento, creados e coordinados pola Residencia serviron de berce á creación da Asociación Española de Mulleres Universitarias-AEMU  (que naceu en 1920 co nome de Juventud Universitaria Femenina-JUF ) e do Lyceum Club Femenino, dos que María de Maeztu foi presidenta.
O amigo americano
A Residencia de Señoritas mantivo unha estreita relación co Instituto Internacional de Madrid, organismo estadounidense que contribuíu ao seu desenvolvemento mediante a colaboración tanto material como humana. Neste aspecto documéntase que o Comité de Boston realizou numerosas achegas económicas que permitían custear salarios, mellorar as instalacións etc. Dentro deses programas de intercambio con estudantes e profesoras estranxeiras, a Residencia de Señoritas cubriu o seu aloxamento.
A estreita relación da Residencia co Instituto Internacional americano facilitou a afluencia de estranxeiras, ademais da organización dun extenso programa de estudos e actividades. Chegou un momento en que a Residencia de Señoritas acolleu unhas 200 mozas, das que un terzo eran estranxeiras que estudaba español.