cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Semana Verde de Galicia
Sectores
Tamén hai numerosas mostras de artesanía, novas tecnoloxías, maquinaria e concursos de competición equina e canina.
A feira ten como obxectivo a promoción de actividades agropecuarias, agroindustriais, alimentarias, comerciais, sociais, educativos, de lecer...
Aeroporto de Beauvais-Tillé
O aeroporto de Beauvais-Tillé (IATA: BVA, ICAO: LFOB), comercializado como aeroporto de París-Beauvais, é un aeroporto internacional próximo á cidade de Beauvais, na comuna francesa de Tillé. É o décimo aeroporto máis concorrido de Francia, pasando polas súas instalacións 3 997 856 pasaxeiros no ano 2016, e é usado principalmente por aeroliñas de baixo custo.
A pesar do seu nome comercial, o aeroporto atópase na rexión da Picardía a 85 km ao norte de París. O nome de París-Beauvais foi usado de xeito non oficial ata que o aeroporto recibiu a súa nova marca no ano 2017.
Chan do Cereixo
Chan do Cereixo é un xacemento arqueolóxico datado no Plistoceno medio situado nunha paraxe natural do mesmo nome localizada na extrema suroeste do concello de Gondomar. Forma parte do conxunto de achados paleolíticos pertencentes á primeiras poboacións de homínidos en territorios da actual Galicia, cunha antigüidade estimada entre os 300 e 200 mil anos. Ocupa aproximadamente 130 ha e está situado a 340 msnm no lugar coñecido como Alto dos Valados, Donas. Localizado estratexicamente entre as concas do Río Miño e do Río Miñor foi ocupado temporalmente e en diversas ocasións por diferentes comunidades de humanos ao longo de centos de miles de anos. En diversos traballos arqueolóxicos atopáronse ferramentas paleolíticas, un posible poboamento neolítico, unha pequena estación de arte rupestre, restos do período Calcolítico e da Idade do Bronce, así como vestixios da época de romanización.
Descrición
O xacemento ten accesos naturais polo oeste coa Serra da Groba e o Océano Atlántico. Polo noroeste coas terras do val do río Miñor e polo sueste cos vales interiores de Tomiño e Tebra cara á conca do río Miño.
Este pequeno altiplano converteuse nun paso natural para as poboacións prehistóricas entre as terras da foz do Miño e as do Miñor, cun percorrido non superior aos 25 km. Rodeado de pequenas elevacións ao noroeste, nordeste e leste, é unha zona de recepción hídrica das augas de altura, asegurando a súa presenza ao longo do ano. Incrementa esta presenza de auga a existencia dunha pequena canle fluvial no noroeste, coñecida como Río Cereixo que rega a zona.
Estas condicións topográficas e hidrográficas permitiron a formación de varios ecosistemas como turbeiras, prados, monte baixo e bosque con abundante fauna o que favoreceu a ocupación humana deste territorio.
Descubrimento
O descubrimento deste xacemento tivo lugar nos anos 70 do século XX por parte do arquitecto Jaime Garrido Rodríguez. Durante sete anos Garrido recolleu próximo a 200 pezas postas ao descuberto pola remocións de terras para unha repoboación forestal no Alto dos Valados. Nese momento o achado recibiu o nome de xacemento paleolítico d'A Portavedra, por situarse ao pé desa pequena aldea do concello de Gondomar.
Ademais da recolección de pezas, Garrido efectuou un detallado informe das súas observacións, puntos onde se atoparon os materiais e descrición xeral da zona do xacemento. O debandito informe coas súas conclusións foi publicado baixo o título "Nueva Estación Paleolítica en Portavedra, Gondomar"
Primeiros estudos arqueolóxicos.
En 1995 a arqueóloga Rosa Villar Quinteiro fará unha revisión das pezas depositadas no Museo do Pobo Galego publicando un informe en 2003 no que dará conta da existencia no conxunto tanto de industrias do Paleolítico inferior como do Neolítico. Esta constatación permitirá afirmar á investigadora o carácter de Chan do Cereixo como espazo prehistórico de recorrentes ocupacións ao longo do tempo. A maiores, o traballo de revisión individualizará entre as industrias en estudo, un núcleo lítico de grandes dimensións cunha lasca que se identificaron como provenientes do val do río Miño. O que significa que xa existía unha xestión económica da industria lítica por parte daquelas comunidades de homes que decidiron transportalos até Chan do Cereixo para posteriormente proceder ao seu tallado. Como conclusión deste traballo, se logra clasificar ao xacemento de Chan do Cereixo dentro dos máis antigos de Galicia pertencente ao Paleolítico Inferior, na fase Achelense durante o Plistoceno Medio.
Posteriormente Chan do Cereixo será incorporado ao catálogo de xacementos da Xunta de Galicia coa clave GA36021094 e incorporado ao ámbito da investigación paleolítica peninsular.
Intervención arqueolóxica 2006
No ano 2004 a asociación cultural Instituto de Estudos Miñoranos (IEM) e a Comunidade de Montes en Man Común de Donas presentaron unha proposta de intervención arqueolóxica en Chan do Cereixo ante a convocatoria de Proxectos de Colaboración 2004-2005 da Fundación Pedro Barrié de la Maza, que foi seleccionada. A dirección do proxecto quedou en mans do IEM que puxo os seus recursos técnicos e humanos coa dirección da arqueóloga Rosa Villar. Somouse a colaboración das universidades de Vigo (xeorreferenciación e tratamento de imaxe dixital), a Complutense de Madrid (estudo xeolóxico), a de Alcalá de Henares (estudo palinolóxico), e mais o Museo Arqueolóxico Rexional de Madrid no asesoramento científico. Os traballos deron comezo en xullo de 2006 e estendéronse ao longo dun mes.
Durante a campaña desenvolveuse unha prospección intensiva do terreo con remoción selectiva de terras. Tomáronse mostras para una análise xeolóxico-edáfico e polínico e ampliouse a recollida de material arqueolóxico. A intervención procurou achegar unha valoración global do xacemento paleolítico co obxectivo de contextualizar Chan do Cereixo a nivel rexional e peninsular.
Nese mes de traballo foron recuperadas 61 pezas con tipoloxías do paleolítico inferior. Con estes novos achado e maís ás 239 recollidas por Jaime Garrido o equipo dirixido por  Rosa Villar chegou ás seguintes conclusións:
- Das 300 pezas en estudo o 37% son cuarcitas fluviais traídas sen tallar dende o río Miño ou do Miñor e mesmos dende acantilados das costas marítimas. O que implicou traslados de grandes cantos rodados por parte desas comunidades prehistóricas de entre 10 e 15 km por orografías abruptas e irregulares para ser talladas en Chan do Cereixo.
-O restos das industrias divídese nun 30% de cuarcitas filonianas da zona do xacemento e mais unha presenza de cuarzos (32%) que en opinión dos investigadores presentan un modelo económico lóxico cunha alta valoración de materia prima foránea como é o caso da cuarcita fluvial.
-Atopouse nas industrias un aproveitamento sucesivo das mesmas ao longo do tempo. Feito que provocou a creación de pátinas eólicas que amosan que as pezas eran deixadas á intemperie no lugar. Por outro lado, estas industrias presentaron retallados en partes da peza, nalgún casos con técnicas de tallado sen proximidade temporal.
Reconstrución xeo-arqueolóxica
O equipo investigador constatou en Chan do Cereixo, a presenza de actividade humana representativa da cultura achelenese, con industrias distribuídas de xeito diacrónico en curtos períodos de tempo da segunda metade do Plistoceno Medio. Interpretación que sustentan na reutilización reflectida nas pezas e na diversidade de tecnoloxías de talla atopado nas mesmas.
As sondaxes edáficas, estratigráficos e cronolóxicos apuntan a unha paisaxe prehistórica húmida con pequenos pantanos ou charcas espallados na zona. Contexto favorable para a presenza de diversas especies de fauna como herbívoros e mamíferos que transitarían a zona na procura de auga. Feito que outros depredadores como os grupos humanos aproveitarían para a caza.
Este escenario prehistórico de Chan do Cereixo presupón a existencia dun territorio económico maior, probablemente o que abrangue as dúas concas fluvias Miño-Miñor, de tal xeito que as comunidades que o habitaban tivesen unha maior capacidade para obter os recursos para a subsistencia. Feito reflectido na xestión da materia prima lítica atopada.
Outros achados
Descubríronse cinco petróglifos inéditos, tres ao sur da pista central que atravesa o xacemento e dous ao norte, no linde cunha plantación. Na zona leste do xacemento, nunha parte elevada, se recuperaron restos de tellas de época romana.
No lugar próximo coñecido como As Campurras (Mañufe), atopáronse dos petróglifos e levouse a cabo 8 sondaxes que permitiron atopar restos dunha posible aldea neolítica que o estudo de carbono 14 datou no IV milenio antes de Cristo.
Datación
A datación de Chan do Cereixo a partir das industrias de tipo acheuliano atopadas, sitúase no Plistoceno Medio avanzado, durante o período prehistórico do Paleolítico Inferior cuns 250 000 anos aproximadamente de antigüidade. Comparten este período outros xacementos clásicos da prehistoria galega como os de Gándaras de Budiño, San Cibrán de Viñas, San Cibrán de Las, Arbo e Porto Maior entre outros.
O espazo natural
A Chan do Cereixo esténdese sobre unha zona de turbeira na que nace o río do mesmo nome. Situada a 340 msnm, conforma un rico ecosistema en torno a unha chaira inundada próxima aos 20 mil metros cadrados de superficie. (IEM 5/6 - 135-138)
Acolle unha diversidade vexetal con especies de interese como a Carex durieui endémica do noroeste peninsular ou a Aurica montana. Existe unha importante comunidade de anfibios, entre os que destaca o tritón (Triturus helveticus) e a saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica) e o lagarto das silvas (Lacreta schreiberi), estes dous últimos endemismos do noroeste peninsular.
Nesta zona ten o límite da distribución mundial a pica das árbores (Anthus trivialis) que vén so a criar. Tamén salientan exemplares de arcea (Scolopax rusticola), o falcón abelleiro (Pernis apinorus) que aniña na zona. O xabaril e diversas especies de morcegos son os mamíferos máis abundantes.
Visitas
O xacemento atópase en estado de conservación para futuras intervencións polo que non é posible visitalo. Mais existe unha ruta de sendeirismo deseñada polo arquitecto Antonio Soliño Troncoso e publicada polo Concello de Gondomar que permite facer un percorrido pola zona. Co título "Paleolítico, petróglifos e castros nas abas da Groba", permite percorrer a riqueza patrimonial do Monte do Cereixo e contorna, coa chá que coroa como eixe central
Squilla empusa
Squilla empusa, é unha especie de crustáceo malacostráceo da subclase dos hoplocáridos, orde dos estomatópodos e familia dos esquílidos, unha das numerosas comprendidas no xénero Squilla.
Encóntrase en zonas costeiras do Atlántico occidental, onde escava e ocupa un tobo en sedimentos brandos do que sae, principalmente pola noite, para alimentarse de peixes e invertebrados.
Descrición
A especie foi descrita en 1818 polo naturalista, botánico e entomólogo estadounidense Thomas Say, no seu traballo "An account of the Crustacea of the United States, part 7". Journal of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 1: 374-401.
Non se coñecen sinónimos nin subespecies.
Características
As primcipais características de Squilla empusa son:
Distribución e hábitat
Vive nun tobo en forma de U que escava en sedimentos brandos do fondo mariño, a profundidades que van desde a zona intermareal até uns 150 m.
Bioloxía
miniatura|300px|Squilla empusa
O tobo típico de Squilla empusa consiste nun tubo con normalmente dúas aberturas conectadas por un túnel horizontal duns 15 a 50 cm, baixo da superficie do sedimento. A sección horizontal normalmente ten dúas curvas e un diámetro de até 10 cm, dependendo do tamaño do ocupante. Nas partes máis ao norte da súa área de distribución, esta especie escava un tobo vertical no inverno de até 4,1 m de profundidade. A esta profundidade do sedimento, o contido de oxíxeno da auga diminúe, e a temperatura aumenta. Esta adaptación do comportamento pode permitir que Squilla empusa poida habitar en lugares onde a temperatura da auga baixa demasiado no inverno para poder sobrevivir.
Esta especie emprega dous métodos principais de escavación. Unha vigorosa acción de ventilación dos pleópodos fai que as partículas de sedimento se suspendan e a corrente producida polo telson empúrraas cara a atrás. Usando este método, o animal pode crear unha depresión tan grande coma el en dous minutos. Despois xira e utiliza os seus maxilípedos para formar unha especie de cesta coa que leva gromos de sedimento lonxe da escavación. Este é un proceso moi lento, pero sostíbel durante un período moi longo. Máis escavacións crean o túnel típico cunha ou máis aberturas, e este é frecuentemente remodelado, a miúdo ao longo dunhas horas. Squilla empusa pode escavar a unha profundidade de 20 cm en menos de unha hora. Cando o animal está dentro do tobo, ás veces usa os maxilípedos para crear unha corrente de auga que flúe cara a el.
Squilla empusa é territorial e defende seu tobo doutros membros da súa especie. É de costumes principalmente nocturnos e aliméntase de peixes, camaróns, cangrexos, krill, vermes, moluscos e outros membros da súa especie. As súas patas secuestradofras móvense con gran rapidez para apañar, cortar e inmobilizar ás súas presas, que son levadas dentro do tobo despois de seren capturadas.
Loretta Lynn
Loretta Lynn, nada como Loretta Webb en Butcher Hollow (Kentucky) o 14 de abril de 1932 e finada en Hurricane Mills (Tennessee) o 4 de outubro de 2022, foi unha cantante e compositora de música country e filántropa estadounidense.
Traxectoria
Filla dun mineiro de mina de carbón, Lynn casou aos 15 anos, foi nai e pouco despois mudouse ao estado de Washington co seu marido, Oliver Lynn. O seu matrimonio foi tumultuoso, el tivo amantes e ela era moi impetuosa; todas estas experiencias xuntas foron a súa inspiración para a música.
En 1980 rodouse o filme Coal Miner's Daughter, que relata a vida adolescente e os seus inicios na música. Loretta Lynn foi interpretada pola actriz Sissy Spacek quen gañou o Oscar á mellor actriz pola súa interpretación.
Extorsión
miniatura|[[Saqueo e extorsión. Estatuas en Trago Mills, como burla da Inland Revenue.]] A extorsión é un delito que consiste en obrigar a unha persoa, a través da utilización de violencia ou intimidación, a realizar ou omitir un acto xurídico ou negocio xurídico con ánimo de lucro e coa intención de producir un prexuízo de carácter patrimonial ou ben do suxeito pasivo.
Natureza xurídica
É unha figura que se atopa entre os delitos de apropiación, xa que hai ánimo de lucro; os delitos de estafa, porque require unha actuación por parte do suxeito pasivo consistente na realización ou omisión dun acto ou negocio xurídico; e o delito de ameazas condicionais, porque o suxeito activo coacciona o pasivo para a realización do negocio xurídico.
Este delito ten unha localización independente, polo cal, aínda que garde relación, é unha figura distinta coas súas propias características. Ademais, é un delito pluriofensivo, xa que non se ataca só a un ben xurídico, senón a máis dun: propiedade, integridade física e liberdade. En canto ó momento da consumación, non se pode esperar a que teña efectos, porque no ámbito civil ese acto nunca os tería. Pódese dar tentativa cando ese acto de violencia non alcanza o seu obxectivo, sendo unha tentativa inacabada.
Escudo de Alemaña
O escudo de armas de Alemaña ten a súa orixe en diferentes símbolos que se sucederon durante o Sacro Imperio Romano Xermánico, o cal, ao desintegrarse en 1806 como consecuencia das Guerras Napoleónicas, deixou sen escudo oficial aos estados alemáns que formaran parte do Imperio.
Durante o Imperio alemán que se estableceu en 1871, a aguia real volveu tomarse como símbolo, sendo modificado o seu deseño trala derrota alemá na primeira guerra mundial e logo novamente nos anos 1930 tras instaurarse a Alemaña nazi.
A RFA estableceu o actual escudo en 1950. Este escudo foi deseñado en 1926 por Tobias Schwab reformando o escudo da República de Weimar. Nesa época chamábaselle a aguia de Weimar, pero cando a RFA adoptouno como símbolo pasou a coñecerse como a "aguia federal", nome que mantén ata hoxe en día.
A aguia federal (Bundesadler en alemán) figura, por exemplo, en moitos documentos oficiais, nos uniformes do exército, na fachada de edificios estatais, nas moedas e pasaportes, así como nas camisetas das federacións deportivas alemás. Ás veces tamén aparece na bandeira de Alemaña, aínda que non é o normal.
Costera
Costera é unha comarca central da Comunidade Valenciana, con capital en Xàtiva.
Xeografía
Limita ao norte co Canal de Navarrés e a Ribera Alta, ao leste minimamente coa Safor, ao sur coa Vall d'Albaida e ao oeste co Alt Vinalopó.
Juan Jesús Vivas
Juan Jesús Vivas Lara, nado en Ceuta o 27 de febreiro de 1953, é un político español, actual alcalde-presidente da Cidade Autónoma de Ceuta e presidente do Partido Popular de devandita cidade. É licenciado en Económicas pola Universidade de Málaga e funcionario de carreira do concello de Ceuta.
Pokémon Mystery Dungeon: Rescue Team DX
Pokémon Mystery Dungeon: Rescue Team DX (en ポケモン不思議ふしぎのダンジョン 救助隊きゅうじょたいDX; Pokémon Fushigi no Danjon Kyūjotai DX) é un videoxogo remake de 2020 do xogo de 2005 Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team e Red Rescue Team. Forma parte da serie Pokémon Mystery Dungeon desenvolvido por Spike Chunsoft, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Nintendo Switch. Foi anunciado o 9 de xaneiro de 2020 e lanzouse internacionalmente o 6 de marzo de 2020. É o primeiro remake dun xogo de Pokémon fóra da serie principal. O xogo presenta un novo estilo de arte pictórico e inclúe características novas como a Mega Evolution, o autogardado e o modo automático. O 31 de marzo de 2020, o xogo vendeu 1,26 millóns de copias.
Jane Darwell
Patti Woodard, nada en Palmyra (Missouri) o 15 de outubro de 1879 e finada nos Ánxeles o 13 de agosto de 1967 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Jane Darwell.
Traxectoria
Estudou piano e arte dramática nun momento pensou en facerse monxa, pero cambiou de opinión e converteuse en actriz. Comezou a actuar en Chicago e debutou no cinema en 1913. Tras aparecer en preto de vinte filmes en dous anos volveu ao teatro. Tras quince anos reincorporouse ao cinema en 1930, comezando a súa carreira como actriz de carácter en Hollywood. O seu físico levouna en ocasións a interpretar a nai dun protagonista. En cinco filmes de Shirley Temple interpretou a súa avoa ou unha ama.
Gañou o Oscar á mellor actriz secundaria polo seu papel de "Ma Joad" en As uvas da ira (1940), personaxe á que chegou pola insistencia do protagonista, Henry Fonda.
Traballou tamén na televisión, e o seu último papel foi a muller que dá de comer ás pombas en Mary Poppins (1964), traballo que lle ofreceu persoalmente Walt Disney a pesar da súa mala saúde.
Condado de Balvu
O condado de Balvu  é un dos condados nos que está dividida Letonia.
Galería de imaxes de armas de fogo de Galicia
Armas de fogo de Galicia
Paracolobactrum
Paracolobactrum era un xénero dentro da familia Enterobacteriaceae, que na actualidade desapareceu como taxon; todas as súas especies foron redistribuídas dentro doutros xéneros de Enterobacteriaceae como Escherichia, Klebsiella, Salmonella, Edwardsiella.
Brega
Brega é un xénero musical popular brasileiro. O termo, orixinalmente considerado de carácter pexorativo e discriminatorio, foi sendo incorporado e asumido, perdendo gradualmente co tempo este significado.
Eventualmente, aínda se confunde o brega con outros ritmos que posúen en común con el a característica do romanticismo excesivo, como o pagode moderno, porén sen conservar as características propias do auténtico brega.
Haplorrhini
Os haplorrinos (Haplorrhini), do grego antigo ἁπλῶς haplôs, "simple", e ῥίς ῥινός rhís,          rhinós, "nariz"), son unha ampla suborde de primates entre os que se inclúe o ser humano. Chámanse así porque carecen dunha membrana ao redor do rinario (zona de pel sen pelo que existe ao redor das fosas nasais dalgúns mamíferos) e de vibrisas no fociño, ao contrario que os primates estrepsirrinos (Strepsirrhini), como os lémures. Estas dúas características aparecen tamén en moitos outros mamíferos: ratas, cans etc. O rinario adoita estar dividido verticalmente en dúas seccións e hai autores que consideran o suco de debaixo do nariz dos haplorrinos un vestixio desta segmentación.
Todos os haplorrinos posúen un útero de cámara única, fóra diso os tarsios, que posúen útero bicorne como os estrepsirrinos. Adoitan parir unha única cría e o tempo que pasan con ela é máis longo que o dos estrepsirrinos. O corpo ademais tende a ser máis grande que naqueles, e posúen un diámetro cerebral maior e unha visión máis desenvolvida, distinguindo cores e chegando a ser case todos diúrnos.
Alejandro Scopelli
Alejandro Scopelli Casanova, nado na Prata o 12 de maio de 1908 e finado en Cidade de México o 29 de outubro de 1987, foi un futbolista e adestrador de fútbol italo-arxentino. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección arxentina e italiana.
Eugenio Montero Ríos
Eugenio Montero Ríos, nado en Santiago de Compostela o 13 de novembro de 1832 e finado en Madrid o 12 de maio de 1914, foi un destacado xurista e político galego, alcumado o "cuco de Lourizán" onde residiu até pouco antes de morrer.
Foi partidario da separación entre Igrexa e Estado, e á súa iniciativa débense a Lei do Rexistro Civil e a Lei do Matrimonio Civil.
Traxectoria
Era fillo de Ángel Montero Patiño, escribán de profesión, e de María Francisca Ríos.
Con dez anos, ingresou no Seminario de Santiago. Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en 1859. En 1860 foi catedrático de dereito canónico nas universidades de Oviedo e Santiago (1860), e posteriormente na de Madrid (1864). Fundou o periódico de ideas avanzadas, La Opinión Pública, voceiro de Antonio Romero Ortiz, un dos participantes no levantamento de Solís de 1846.
Deputado nas Cortes constituíntes de 1869 polos progresistas. Foi ministro de Graza e Xustiza con Juan Prim entre 1870 e 1871 e un dos maiores valedores de Amadeu I de Savoia, con quen volveu a desempeñar a mesma carteira e a quen acompañou ata Lisboa tras a súa renuncia en 1873. En 1873 participou na fundación do Partido Republicano Democrático de Cristino Martos e en 1877 na creación da Institución Libre de Enseñanza, da que foi reitor ata 1878.
En 1880 aínda asinou un manifesto republicano e ingresou no Partido Democrático Progresista, que abandonou un ano máis tarde. En 1881 gana a cátedra de Estudos Superiores de Dereito Público Eclesiástico, en Madrid. Partidario de Ruiz Zorilla, en 1884 acabou incorporándose ó Partido Liberal de Práxedes Mateo Sagasta. Con Sagasta foi ministro varias veces, de Fomento en 1885 e de Graza e Xustiza en 1892. Foi presidente do Tribunal Supremo en 1888. Foi presidente da delegación española que negociou o Tratado de París, tras a guerra Hispano-Estadounidense (1898) e que supuxo a perda das últimas colonias.
Morto Sagasta en 1903, sucedeuno de forma provisoria, encabezando, con José Canalejas e Vega de Armijo, a fracción máis esquerdista, oposta ó centrismo, máis moderado, de Segismundo Moret.
A oposición do monarca Afonso XIII a castigar os militares no incidente do semanario satírico ¡Cu-cut! motivou a súa dimisión o 1 de decembro de 1905.
Morreu en Madrid o 12 de maio de 1914. No seu testamento renunciaba ás condecoracións obtidas da coroa.
Ideoloxía
miniatura|[[Pazo de Lourizán.]] Montero Ríos representa dalgunha maneira o entramado liberal do caciquismo político dominante na Galicia da restauración. Xurisconsulto e avogado de éxito asentou en Galicia a base do seu poder. Foi cabeza dunha ampla familia sanguínea e política formada por xenros (Benito Calderón Ozores, Eduardo Martínez del Campo, Eduardo Vincenti, Manuel García Prieto) e fillos (Eugenio e Andrés Avelino Montero Villegas) con ramificacións nas catro provincias que alongaron a súa incidencia máis alá da súa morte física. Os intereses sociais, políticos e económicos montados en torno a este político acadaban a comezos do século XX a maior parte de Galicia. Á súa residencia do Pazo de Lourizán en Pontevedra acudían políticos, xornalistas e homes destacados da época en peregrinación como se dunha meca política se tratase.
Obra
Escribiu importantes obras. En Santiago publicou, en 1855, a Memoria sobre el origen y relaciones de la Economía Política con influencias de Ramón de la Sagra. De volta de Oviedo á súa cidade natal escandalizou ós sectores moderados locais con Ultramontanismo y cismontanismo en la historia y en la ciencia. Practicou desde a prensa a alta cultura académica pasando polo folclore de raíz máis popular.
A súa dilatada obra xurídica e parlamentaria foron dunha riqueza extraordinaria. Vocal da Sección primeira da Comisión xeral de codificación, foi académico da Real Academia da Historia e da de Ciencias Morais e Políticas. Á súa iniciativa débese a Lei Orgánica do Poder Xudicial. Colaborou na Revista General de Legislación y Jurisprudencia, con contribucións sobre administración de xustiza e tribunais de partido.
Recoñecementos públicos
Tralo falecemento rexorde a idea de construírlle un monumento (idea que xa propuxera en 1905 o entón alcalde de Santiago, Cleto Troncoso Pequeño). O monumento foi encargado ó escultor valenciano Mariano Benlliure e costeado por subscrición popular. A escultura foi colocada na praza do Obradoiro (daquela, praza de Alfonso XII), en medio dunha forte polémica, e inaugurada en 1916. En 1928 trasladouse á súa localización actual, na praza de Mazarelos. En Pontevedra dedicóuselle unha das avenidas máis emblemáticas da cidade, a Gran Vía de Montero Ríos.
miniatura|Placa conmemorativa na casa natal
Montero Ríos aparece vestido coa toga (que alude á súa actividade profesional), condecorado co Vélaro de ouro e porta na súa man un libro sobre a organización do poder xudicial. A figura elévase sobre un alto pedestal, no que uns relevos representan a Sapiencia e a Fe, na parte dianteira, e a Caridade e a Xustiza na placa posterior. Nas placas laterais represéntanse a Agricultura (mediante unha muller que sementa a terra) e a Gandería (outra muller, alindando o gando.
Biografías
O primeiro biógrafo importante foi o seu xenro Manuel García Prieto nun discurso pronunciado na Real Academia de Jurisprudencia y Legislación en 1930. Juan del Arco tamén glosou a súa vida e obra no tomo X de Los presidentes del Consejo de la Monarquía Española, 1874-1931) publicado en 1947. A moi completa entrada da Gran Enciclopedia Gallega (1974) realizouna José Antonio Durán, que tamén se ocupou do estadista e xurisconsulto no seu libro Crónicas-4.
Ecuador
Ecuador (en Ikwayur; en shuar: Ekuatur), oficialmente República del Ecuador, é un país de América do Sur, limitado ó norte por Colombia, ó leste e sur polo Perú e ó oeste polo Océano Pacífico. Alén do territorio continental, Ecuador posúe tamén as illas Galápagos, sendo o territorio continental máis próximo daquelas illas.
Ecuador é un país multiétnico, con gran riqueza cultural, natural e arqueolóxica; situado en plena liña ecuatorial, a latitude cero. Ten 256.370 quilómetros cadrados de superficie, o que evidencia que é o estado máis miúdo dos países andinos, mais aínda así conta cunha gran biodiversidade.
A súa capital é San Francisco de Quito, sede dos principais entes estatais e do Goberno Nacional e a súa maior cidade é Santiago de Guayaquil, peirao marítimo principal e importante centro económico. Divídese en 24 provincias, distribuídas en catro rexións naturais: Amazonía, Costa, Sierra, e Región Insular. En Ecuador existen 55 volcáns, 14 en estado activo, 14 volcáns inactivos e 42 pasivos, sendo o volcán máis alto o Chimborazo, con 6.310 msnm. É o estado coa máis alta concentración de ríos por milla cadrada no mundo. É tamén o principal exportador de plátano a nivel mundial e un dos principais exportadores de flores, camaróns e cacao.
Historia
O nome Ecuador refírese á liña ficticia que divide o mundo en dous hemisferios (Norte e Sur) que atravesa o país, chamada liña Ecuatorial ou Ecuador. A República de Ecuador é un dos catro países que emerxeron da desintegración da "Gran Colombia" no 1830 (os outros son Colombia, Panamá e Venezuela). Entre 1904 e 1942, Ecuador perdeu territorios nunha serie de conflitos cos seus veciños. En 1941 un conflito territorial entre Ecuador e o Perú conduciu ás partes ao "Protocolo de Río de Xaneiro" homologado o 29 de xaneiro de 1942 establecendo fronteiras provisorias. O estado de conflito perdurou entre os dous países ata o 26 de outubro de 1999 cando os presidentes Jamil Mahauad (de Ecuador) e Alberto Fujimori (do Perú) asinaron o acordo denominado "Ata Brasilia". polo cal Perú concedeu un quilómetro cadrado do seu territorio no lugar chamado "Tiwinza" onde 14 soldados de Ecuador foran sepultados, transformándose así nun campo santo. Ambos países asinaron tamén tratados de comercio e acordos de navegación polos cales Ecuador ten o dereito de navegación irrestrita polo río Amazonas.
Época precolombiana
miniatura|200px|esquerda|Ruínas de [[Ingapirca.]] Os primeiros rexistros de asentamentos humanos coñecidos no actual territorio ecuatoriano son de fai aproximadamente 12.000 anos. Do Paleoindio fican vestixios en Las Vegas, Chobsi, Cubilán e pinturas rupestres amazónicas. Ademais, existen múltiples vestixios de puntas talladas de obsidiana, cerámica, uso de metais e en menor medida construcións, sendo as máis relevantes as que se achan na serra norte, como son as pirámides de Cochasquí e, na costa, as tumbas da cultura La Tolita. Estas rexións estaban habitadas só por pequenas poboacións de indios até que pasaron a formar parte do grande imperio Inca agás no norte, onde existía o Reino de Quito que se opuxo sen éxito á tentativa inca de integralo no seu imperio.
Á chegada dos incas, estímase que habitaban Ecuador máis de 46 pobos descendentes dos minchaleños e encarnacionillos e os máis numerosos eran: pastos, caranquis, imbayas, paltas, puruháes, panzaleos, cañaris, quitus, hambatus e outros, que foron sometidos mediante a potencia militar inca e por pactos entre os monarcas locais e os delegados do Imperio. Durante o Incario, construíronse algúns asentamentos, sendo dos máis importantes Ingapirca e Tumipampa (Tomebamba). A permanencia desta situación non foi maior de 60 anos.
Etapa española
En 1534, o español Sebastián de Benalcázar conquistou terras ecuatorianas. Este, unha vez tomada a capital, Quito, o maior asentamento de poboación prehispánico en 1563, refundouna como cidade española, capital da Presidencia de Quito e Real Audiencia de Quito formando parte do Vicerreinado do Perú. Os españois utilizaron non só os asentamentos urbanos indíxenas como base das novas cidades mestizas, senón que tamén usaron varios elementos da estrutura social autóctona para colonizar os territorios que ocuparon; os indíxenas superábanos en número, mais os españois tiñan unha maior destreza militar, polo que someteron as poboacións indíxenas. Os Incas, ademais de estar en guerras internas, descoñecían as armas de fogo. Dise que moitos indíxenas pensaron que os españois que montaban os seus cabalos eran seres de catro patas, e comparaban o son dos canóns co dos tronos, mais non pasou moito tempo ata que os indíxenas comezaron a defenderse a pesar da súa desvantaxe. En 1739, integrouse o Vicerreinado de Nova Granada xunto con Caracas, Panamá e Santa Fé de Bogotá. Para o sometemento indíxena utilizáronse oprobiosas institucións, como a Mita e a Encomienda, que reduciron gran parte da poboación; ademais enfermidades como o sarampelo reduciron a poboación indíxena. Isto fixo que para o traballo forzado se trouxese poboación africana negra, na calidade de escravos, o que contribuíu á mestizaxe do Ecuador actual.
Emancipación e Gran Colombia
miniatura|Os tres departamentos (Quito, [[Cundinamarca e Venezuela) na época da Gran Colombia federada.]]
Os primeiros movementos empezaron en 1809 coa rebelión dos crioulos contra o dominio español coñecida como Primeiro Grito de Independencia Americana. Aínda que tamén existiron outros precursores como Eugenio Espejo, indíxena que lanzou as primeiras proclamas por escrito na publicación El Nuevo Luciano de Quito. Os sublevados formaron unha Xunta de Goberno provisional o 10 de agosto de 1809 en Quito, mais os participantes acabaron sendo encarcerados e asasinados na Matanza do 2 de agosto de 1810. Aínda que nesta data non se falaba explicitamente da independencia de Ecuador, senón de fundar unha república monárquica ou unha monarquía republicana e de cambiar as autoridades afrancesadas de Quito, mantendo a fidelidade ao rei Fernando VII, parte da historiografía de Ecuador considera este acontecemento como o Primeiro Grito de Independencia Hispanoamericana e o inicio do proceso de emancipación da rexión.
Rematado o dominio francés e coa negativa do rei de España, Fernando VII, de acatar A Pepa, desatáronse na América española unha serie de revoltas independentistas. Así, a antiga Presidencia e Audiencia de Quito consegue escindirse na Batalla de Pichincha do 24 de maio de 1822, grazas ao Mariscal Antonio José de Sucre, lugartenente de Simón Bolívar.
Primeiro século da República
miniatura|O presidente [[Gabriel García Moreno.]]
A República de Ecuador como tal naceu en 1830, cando abandonou definitivamente a federación da Gran Colombia. Para a nacente nación agardábase como presidente a Antonio José de Sucre, mais este foi asasinado, segundo algunhas versións, polo venezolano Juan José Flores, quen tomaría cargo como o primeiro presidente da República de Ecuador. Flores recolleu un país en caos e estivo mandando durante quince anos consecutivos, interrompidos de 1934 até 1893, cando sería o presidente Vicente Rocafuerte, aínda que o venezolano retomaría o poder despois. Cando Flores volveu, os grupos de poder da costa levantáronse co obxectivo de eliminar o militarismo estranxeiro. O presidente para o cargo foi José Joaquín de Olmedo, pensador de Guayaquil, que só se mantivo no poder até que o lexislativo convocou eleccións e se nomeou a Vicente Ramón Roca como presidente de Ecuador. Dende 1845 a 1859 viviuse un período de gobernos liberais até unhas eleccións onde se tornou presidente Gabriel García Moreno dende 1859 até 1875, ano no que foi asasinado.
Trala morte de Gabriel García Moreno os dous partidos políticos de Ecuador trataron de unificar o seu pensamento. Antonio Borrero Cortázar foi o primeiro presidente froito desta unificación, pero só durou un ano no poder e sería seguido por Ignacio de Veintimilla e a posterior aparición do reformista Eloy Alfaro. No período do presidente Luis Cordero realizouse a coñecida Venda da Bandeira, o que desencadeou unha revolta militar que deu orixe ao liberalismo ecuatoriano con Eloy Alfaro como presidente constitucional.
Houbo un Goberno Plural Civil-Militar no cal cada integrante da xunta gobernaba durante unha semana, gobernando así até marzo de 1926 cando a xunta cesou a súa actividade e se nomeou como presidente a Isidro Ayora quen expediu unha nova constitución. En 1930 produciuse unha deflación xeral e Ayora viuse obrigado a renunciar, deixando o poder ao ministro de Goberno, Luis Larrea Alba, quen asumiu o poder o 24 de agosto de 1931 e ante a negativa do congreso para adquirir poderes plenos, decidiu disolvelo e o pobo reaccionou fronte á ditadura e así entregou o poder ao presidente do Senado Alfredo Baquerizo Moreno quen convocou comicios presidenciais para outubro, e tras unha serie de problemas de gobernos, Velásco Ibarra chegaría en 1934.
Estado de emerxencia de 2019
Unha serie de protestas comezaron o 3 de outubro de 2019 contra o fin dos subsidios e as medidas de austeridade adoptadas polo Presidente de Ecuador Lenín Moreno e a súa administración. O 10 de outubro, os manifestantes tomaron a capital, Quito causando que o Goberno de Ecuador se trasladase a Guayaquil, mais coa intención de regresar para Quito.
Política
miniatura|[[Lenín Moreno, antigo presidente constitucional de Ecuador.]]
O actual Estado Ecuatoriano está conformado por cinco poderes estatais: o Poder Executivo, o Poder Lexislativo, o Poder Xudicial, o Poder Electoral e o Poder de Transparencia e Control Cidadán.
A función executiva está delegada no Presidente de Ecuador, actualmente exercida por Lenín Moreno, elixido para un período de catro anos (coa capacidade de ser reelecto unha soa vez). É o Xefe de Estado e de Goberno, é responsable da administración pública. Nomea a Ministros de Estado e servidores públicos. Define a política exterior, designa o Chanceler da República, así como embaixadores e cónsules. Exerce a máxima autoridade sobre as Forzas Armadas de Ecuador e a Policía Nacional de Ecuador, nomeando ás súas autoridades.
A función lexislativa corresponde á Asemblea Nacional da República de Ecuador, escolleita cada catro anos, unicameral, e composta por 124 asembleístas (15 por asignación nacional). É a encargado de redactar leis, fiscalizar os órganos do poder público, aprobar tratados internacionais, orzamentos...
A Función Xudicial delégase na Corte Nacional de Xustiza (CNJ), Cortes Provinciais, Tribunais e Xulgados. A CNJ estará composta por 21 xuíces para un período de nove anos (sen poderse reelixir) e renovarase un terzo da mesma cada tres anos.
O poder electoral garante o exercicio dos dereitos políticos e a organización da cidadanía. Está representada polo Consello Nacional Electoral (CNE) e o Tribunal Contencioso Electoral (TCE).
O poder cidadán está conformado polo Consello de Participación Social e Control Cidadán, o Valedor (Defensoría) do Pobo, a Contraloría Xeral do Estado e as superintendencias. As súas autoridades exercerán os seus postos durante cinco anos. Este poder encárgase de promover plans de transparencia e control público, así como plans para deseñar mecanismos para combater a corrupción.
Presidentes dende 1999
En 1999, o sistema produtivo e financeiro do país sufriu un colapso, e deixou de pagar a súa débeda externa. O presidente Jamil Mahauad anunciou a dolarización, mais un golpe de estado en xaneiro de 2000 expulsouno do poder. A situación comezou a mellorar co goberno de Gustavo Noboa que aprobou reformas económicas e esa dolarización. En febreiro de 2003, entrou o novo presidente electo, Lucio Gutiérrez e o 15 de xaneiro de 2007 asumiu a presidencia Rafael Correa. O presidente dende 2017 é Lenín Moreno. Dende 1936, o voto é obrigatorio para todos os alfabetizados entre 18 e 65 anos, optativo para tódolos demais.
Subdivisións
O territorio ecuatoriano divídese en rexións, provincias, cantóns e parroquias, recoñécese tamén unha organización particular para as metrópoles en Distritos Metropolitanos.
Xeografía
Ecuador é un dos menores países da América do Sur e, con Chile, o único que non comparte fronteira co Brasil. A paisaxe está dominada polos Andes, que atravesan o centro do país no sentido norte-sur, con altitudes que chegan aos 6.267 m no Chimborazo (practicamente no centro do país). Ó leste dos Andes, preto de 1/4 do territorio está integrado na bacia Amazónica, e ó oeste esténdese unha das máis extensas planicies costeiras da costa sur-americana do Pacífico.
A capital, Quito, localízase nos Andes e non é a maior cidade do país. Ese título correspóndelle a Guayaquil, un porto de mar no golfo de Guayaquil, no suroeste.
O clima varía coa altitude, sendo tropical no litoral e na Amazonia e tornándose cada vez máis frío a medida que a altitude aumenta, nos Andes.
Economía
A economía de Ecuador depende moito da produción de petróleo, que xera o 40% das exportacións do país. Consecuentemente, as flutuacións do prezo deste produto nos mercados mundiais ten grande impacto nas finanzas do país. Tamén depende das transferencias de diñeiro recibidas de ecuatorianos no exterior, e da exportación de bananas e doutros produtos primarios.
Limideiro, Brandomil, Zas
Limideiro é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 15 homes e 23 mulleres.
As casas do lugar
A este lugar pertencen as casas de:
Galería de imaxes do castelo de Monterreal
O castelo de Monterreal é un castelo situado no concello de Baiona.
Forza conservativa
miniatura|260px|Nun campo conservativo, o traballo realizado para ir dun punto A a punto B depende só de A e de B; é independente da traxectoria feita para desprazarse entre eles. En física, as forzas conservativas son aquelas nas que o traballo realizado ó desplazarse un corpo entre dous puntos non depende da traxectoria percorrida. As forzas conservativas teñen lugar nos campos conservativos, que son as rexións do espazo que cumpren co devandito. O nome conservativo débese a que para un campo de forzas dese tipo existe un xeito especialmente sixelo da lei de conservación da enerxía.
Os Campos, San Xurxo de Moeche, Moeche
Os Campos é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres.
Forza conservativa
Criterios de caracterización dunha forza conservativa
Pode demostrarse que un campo é conservativo se presenta algunha das propiedades seguintes (de feito, se cumpre unha delas, cumprirá as outras xa que matematicamente son equivalentes):
Un exemplo de forza conservativa é o campo gravitatorio da mecánica newtoniana. O contrario a unha forza conservativa é unha forza non-conservativa, que realiza máis traballo cando aumenta a lonxitude do camiño percorrido. Un exemplo disto é a forza de rozamento. A maioría dos sistemas físicos son non-conservativos; neles a enerxía pérdese pola fricción ou pola acción dun campo de forzas non-conservativas. Un campo non conservativo pódese describir a través dun campo conservativo facendo algunhas consideracións.
Virgilio Ledo Santoandré
Virgilio Ledo Santoandré, nado en Chantada en 1896, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Emigrante en Cuba, foi redactor das revistas Caricato e Semana. Ao seu retorno da illa foi administrador do periódico La Voz del Agro de Chantada. Na Segunda República foi oficial do Concello de Chantada. Foi secretario da Juventud Agraria (1932), secretario da Sociedad de Agricultores de Centulle e vicepresidente da Federación Agraria Liga Provincial Agraria de Lugo. Secretario da Asociación Republicana en 1934, foi delegado do Comité Provincial Izquierda Republicana de Lugo. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República en 1936. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 13 de agosto, permanecendo no cárcere de Lugo sen procesamento xudicial até o 14 de maio de 1938. Abríronlle expediente por responsabilidades políticas en xaneiro de 1942 e foi sancionado. No franquismo foi apoderado da empresa Auto Industrial en Ourense.
En 1977, en virtude da Lei de Amnistía, foi reincorporado no corpo de funcionarios do Concello de Chantada e simultaneamente xubilado, contando xa con 81 anos.
Segunda división española 1951/52
A tempada 1951–52 da Segunda División Española de fútbol foi a 20ª edición desta competición. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un.
Os campións de cada grupo ascendían directamente a Primeira División, ao tempo que os segundos e terceiros clasificados de cada grupo disputaban unha liguilla de ascenso junto o terceiro e cuarto peor equipos clasificados de Primeira División. Pola súa parte os tres últimos equipos da clasificación de cada grupo descendieron directamente a Tercera División.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Promoción de ascenso
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Western, Gambia
Western é unha das seis divisións de Gambia. Ten unha área de 1.764 km² e unha poboación de 392.987 habitantes no 2003. A súa capital é a cidade de Brikama.
Distritos
Western está dividida en nove distritos:
Alexander Robertus Todd
Traxectoria
En 1933 realizou un novo doutoramento na Universidade de Oxford, e en 1938 foi nomeado profesor de química na Universidade de Mánchester, cargo que desenvolveu ata 1944 cando aceptou o seu nomeamento como profesor de química orgánica na Universidade de Cambridge, onde tivo baixo a súa tutela ao bioquímico canario Antonio González González.
Entre 1952 e 1964 foi membro consultivo do Goberno Británico, en 1954 foi nomeado cabaleiro do Imperio Británico pola raíña Isabel II e en 1962 foille concedido o título honorífico de barón. Membro da Royal Society de Londres, foi o seu presidente entre os anos 1975 e 1980.
Investigacións científicas
A partir de 1955 iniciou as súas investigacións sobre os nucleótidos (os compostos que forman as unidades estruturais dos ácidos nucleicos ADN e ARN), coenzimas e compostos de fósforo, así mesmo efectuou outros estudos que permitiron esclarecer a complicada estrutura da vitamina B12 e vitamina E, a antocianina (pigmento vexetal causante das coloracions vermellas, moradas e azuis das flores). Estudou tamén os alcaloides atopados no haxix e no cánnabis.
O 1957 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo seu traballo sobre nucleótidos e coenzimas.
Jelena Janković
Jelena Janković, nada o 28 de febreiro de 1985 en Belgrado, RFS Iugoslavia, é un tenista profesional serbia. Janković é unha antiga número un do mundo da WTA en individuais, nos meses seguintes á súa aparición na final do US Open de 2008. Gañou o Masters de Roma en dúas ocasións (2007 e 2008), o BNP Paribas Open en 2010 e foi finalista do US Open en 2008.
Lóxica proposicional
En lóxica e matemática, unha lóxica proposicional é un sistema formal no cal as fórmulas representan proposicións que poden ser formadas pola combinación de proposicións atómicas usando conectivos lóxicos e un sistema de regras de derivacións, que permite que certas fórmulas sexan estabelecidas como "teoremas" do sistema formal.