cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evolución da reprodución sexual
Creación de variabilidade xenética entre irmáns
August Weismann propuxo en 1889 unha explicación para a evolución do sexo na que a vantaxe deste é a creación de variabilidade entre irmáns. Logo foi explicada en termos xenéticos por Ronald Fisher e Hermann Joseph Muller, e recentemente foi resumida por Burt, en 2000.
George C. Williams proporcionou un exemplo baseado no olmo. No bosque onde se estudou este exemplo, as zonas baleiras que había entre as árbores considerábase que podían sustentar un individuo cada unha. Cando unha zona queda dispoñible pola morte dunha árbore, haberá unha competencia para encher esa zona. Como a probabilidade de que unha semente consiga ocupar esa zona depende do seu xenotipo, e un proxenitor non pode anticipar que xenotipo será o máis exitoso, os proxenitores lanzarán moitas sementes, creando unha competencia entre irmáns. A selección natural, por tanto, favorece os proxenitores que poden producir unha gran variedade de descendencia. Unha hipótese similar coñécese como nome de hipótese da ribeira enmarañada por unha pasaxe de A orixe das especies, de Charles Darwin:
Esta hipótese, proposta por Michael Ghiselin no seu libro The Economy of Nature and the Evolution of Sex, publicado en 1974, suxire que un grupo diverso de irmáns pode extraer máis comida do seu contorno que un clon, porque cada irmán utiliza un nicho lixeiramente distinto. Un dos principais defensores desta hipótese é Graham Bell, da Universidade McGill. A hipótese foi criticada porque non consegue explicar como se desenvolveu o sexo nas especies asexuais. No seu libro Evolution and Human Behavior (MIT Press, 2000), John Cartwright comenta:
"'Aínda que foi popular, agora a hipótese da ribeira enmarañada parece afrontar moitos problemas, e os seus anteriores defensores están diminuíndo. A teoría predí un maior interese no sexo entre os animais que producen moitas proles pequenas que compiten entre si. En realidade, o sexo está asociado invariablemente con organismos que producen pouca prole de gran tamaño, mentres que os organismos que producen proles pequenas con frecuencia realizan a partenoxénese [reprodución asexual]. Ademais, a evidencia dos fósiles suxire que as especies pasan por vastos períodos de tempo [xeolóxico] sen cambiar moito.'"
Creación de xenotipos novidosos máis rapidamente
miniatura|250px|Este diagrama ilustra como o sexo pode crear xenotipos novidosos de maneira máis rápida. Dous alelos vantaxosos A e B aparecen por azar. Os dous alelos recombínanse rapidamente en (a), que é unha poboación sexual, pero en (b), que é unha poboación asexual, os dous alelos deben prosperar independentemente.
O sexo podería ser un método polo cal se crean xenotipos novidosos. Como o sexo combina os xenes de dous individuos, as poboacións con reprodución sexual poden combinar máis doadamente os xenes vantaxosos que as poboacións asexuais. Se nunha poboación sexual aparecen dous alelos vantaxosos distintos en diferentes loci dun cromosoma e en distintos membros dunha poboación, pode orixinarse en poucas xeracións un cromosoma que conteña os dous alelos vantaxosos por recombinación. Porén, se aparecen eses mesmos alelos en distintos membros dunha poboación asexual, a única maneira de que un cromosoma poida incorporar o outro alelo é que sufra a mesma mutación de maneira independente, algo que podería tardar moito máis.
Ronald Fisher tamén suxeriu que o sexo pode facilitar a dispersión dos xenes vantaxosos permitíndolles escapar das súas contornas xenéticas, no caso de que aparecese nun cromosoma con xenes prexudiciais.
Pero estas explicacións dependen da taxa de mutación. Se as mutacións favorables son tan raras que todas acaban fixadas na poboación antes de que apareza a seguinte (tendo en mente que a mutación é un proceso de Poisson), entón as poboacións sexuais e asexuais evolucionarían á mesma velocidade.
Ademais, estas explicacións dependen da selección de grupo, que é unha forza selectiva feble relacionada coa selección natural (o sexo segue sendo desvantaxoso para o individuo debido ao dobre custo do sexo). Por tanto, estas explicacións non indican por que as especies "heterogónicas" elixen adoptar a reprodución sexual, como indicou George C. Williams no seu argumento do equilibrio, e por tanto, son insuficientes para explicar a evolución do sexo.
Os defensores destas teorías responden ao argumento do equilibrio que os individuos producidos por reprodución sexual e asexual poden tamén diferir noutros aspectos, o que pode influír na persistencia da sexualidade. Por exemplo, nos cladóceros, a descendencia sexual forma ovos con maior capacidade de sobrevivir en inverno.
Aumento da resistencia aos parasitos
Unha das teorías máis aceptadas para explicar a evolución do sexo afirma que evolucionou como unha adaptación para axudar os individuos sexuais na súa resistencia aos parasitos, coñecida como hipótese da Raíña Vermella.
Cando o ambiente cambia, alelos que anteriormente eran neutros ou prexudiciais poden facerse beneficiosos. Se o ambiente cambia o suficientemente rápido (é dicir, entre xeracións), estes cambios no ambiente poden facer que o sexo sexa vantaxoso para o individuo. Estes cambios rápidos no ambiente están causados pola coevolución entre os hóspedes e os parasitos.
Imaxine, por exemplo, que nos parasitos hai un xene con dous alelos p e P que lles confire dous tipos de habilidade parasitaria, e un xene nos hóspedes con dous alelos h e H que lles confire dous tipos de resistencia aos parasitos, de tal xeito que os parasitos co alelo p poden parasitar aos hóspedes co alelo h, e os que teñen o P poden parasitar aos que teñen o H. Esta situación conducirá a unha serie de cambios cíclicos nas frecuencias alélicas, mentres que p aumenta de frecuencia, h farase desfavorable.
En realidade haberá varios xenes implicados na relación entre os hóspedes e os parasitos. Nas poboacións asexuais de hóspedes, a descendencia só terá unha resistencia aos parasitos distinta se xorde por mutación. Porén, nunha poboación sexual de hóspedes, a descendencia terá unha nova combinación de alelos de resistencia aos parasitos.
Noutras palabras, igual que Raíña Vermella de Lewis Carroll, os hóspedes sexuais adáptanse continuamente para adiantarse aos seus parasitos.
A comparación entre o ritmo de evolución molecular dos xenes das quinases e as inmunoglobulinas do sistema inmunitario e os xenes que codifican a outras proteínas proporciona unha evidencia para esta explicación da evolución do sexo. Os xenes que codifican as proteínas do sistema inmunitario evolucionan a unha velocidade considerablemente maior.
Os críticos da hipótese da Raíña Vermella poñen en cuestión que este ambiente que cambia constantemente provocado polos hóspedes e os parasitos sexa dabondo común como para explicar a evolución do sexo.
Axuda a eliminar os xenes prexudiciais
As mutacións poden ter moitos efectos sobre un organismo. En xeral, pénsase que a maioría das mutacións non neutras son prexudiciais, o que significa que provocan unha diminución da fitness total do organismo. Se unha mutación ten un efecto prexudicial, normalmente será eliminada da poboación por medio de selección natural. Crese que a reprodución sexual é máis eficiente que a reprodución asexual á hora de eliminar do xenoma esas mutacións.
Hai dúas hipóteses principais que explican como pode actuar o sexo para eliminar do xenoma os xenes prexudiciais.
Permite a reconstrución de individuos libres de mutacións
Nunha poboación asexual finita baixo a presión de mutacións prexudiciais, a perda aleatoria de individuos sen esas mutacións é inevitable. Isto coñécese como trinquete de Muller. Porén, nunha poboación sexual, pódense orixinar individuos libres de mutacións por recombinación de xenotipos que conteñen mutacións prexudiciais.
Esta comparación só funcionará para poboacións pequenas; nunha poboación grande, a perda aleatoria do xenotipo máis adaptado faise pouco probable mesmo para as poboacións asexuais.
Actúa fomentando a eliminación dos xenes prexudiciais
miniatura|200px|Este diagrama ilustra as diferentes relacións entre o número de mutacións e a fitness. O modelo de Kondrashov require que haxa epistase sinérxica, que está representada pola liña vermella; cada mutación ten un efecto desproporcionadamente grande na fitness do organismo.
Esta hipótese propúxoa Alexei Kondrashov, e ás veces coñécese como hipótese da mutación determinista. Asume que a maioría das mutacións prexudiciais son só lixeiramente prexudiciais, e afectan ao individuo de maneira que cada mutación adicional ten un efecto cada vez maior sobre a fitness do organismo. Esta relación entre o número de mutacións e a fitness coñécese como epistase sinérxica.
Kondrashov afirma que a natureza lixeiramente prexudicial das mutacións implica que a poboación tenderá a estar composta por individuos cun pequeno número de mutacións. O sexo actuará recombinando estes xenotipos, creando individuos con menos mutacións e individuos con máis mutacións, e como existe unha gran desvantaxe selectiva contra os individuos con moitas mutacións, estes individuos elimínanse da poboación. En esencia, o sexo compartimenta as mutacións prexudiciais.
A teoría de Kondrashov recibiu moitas críticas. Primeiro, necesita unha taxa de mutación moi alta, unha mutación por xeración, algo para o que existe certa evidencia empírica (por exemplo en Drosophila e Escherichia coli. ) Segundo, tamén require que as mutacións prexudiciais actúen dunha forma sinérxica. Pode que non exista epistase (unha mutación non ten influencia sobre outra) ou interacción antagónica (toda mutación adicional ten un efecto desproporcionadamente pequeno).
O sexo e a velocidade da evolución
Ilan Eshel suxeriu que o sexo evita que a evolución vaia demasiado rápido. Suxire que a recombinación rompe as combinacións favorables de xenes máis a miúdo do que as crea, e o sexo mantense porque asegura a selección a máis longo prazo que nas poboacións asexuais; por tanto, os cambios a curto prazo afectan menos a poboación. Esta explicación non ten moita aceptación, xa que os seus supostos son moi restritivos.
Recentemente demostrouse, en experimentos con algas Chlamydomonas, que o sexo pode eliminar o límite de velocidade que ten a evolución.
Teoría das burbullas libertinas
Para Thierry Lodé, biólogo francés da Universidade de Rennes, Francia, o sexo naceu no marco do que denomina a súa «teoría das burbullas libertinas» (libertine bubble theory), segundo a cal o sexo debería considerarse como un intercambio xenético entre dous organismos, orixinado por medio dun proceso de transferencia de xenes arcaico e horizontal entre as burbullas prebióticas na superficie do océano, das cales se pensa que teñen unha función maior na creación de células viventes. A súa teoría suxire que o sexo é o resultado de tres condicións primitivas claves: primeiro, as burbullas fórmanse espontaneamente, creando un ambiente favorable para o material xenético; segundo, a natureza “promiscua” destas burbullas permite a transferencia de material xenético entre as máis «libertinas» delas, conducindo gradualmente a unha certa selectividade da membrana e, terceiro, a acumulación do ADN fomenta a recombinación meiótica primitiva.
Estas burbullas comezaron a formarse e intercambiar material. Dado que as interaccións que implican intercambio de material xenético poderían ser un mecanismo por medio do cal un elemento autopromovible dispersa información xenética, as burbullas que practicaban o intercambio xenético gañaron vantaxe dado que a renovación xenética favorece a variación adaptativa.
Neste escenario, conclúe Lodé, o sexo sería «non unha solución para a reprodución, senón unha interacción primitiva».
Orixe da reprodución sexual
Segundo a hipótese fagotrófica, a perda da parede celular que permitiu a fagocitose tamén podería ter permitido a reprodución sexual moi temperá na historia da evolución biolóxica, xa que non se teñen rexistros de que existiran eucariontes primitivos asexuais. O citoesqueleto, os motores moleculares e o sistema de endomembranas tamén facilitan a reprodución sexual. É así como a reprodución sexual evolucionou ata o proceso que é hoxe, é dicir, meiose seguida de fertilización; e nos eucariontes máis primitivos que existen na actualidade, os protistas, prodúcense gametos (o produto da meiose).
Entre os protistas, a fusión de células está relativamente estendida; e a maioría teñen tamén fusión nuclear e meiose, mentres que outros, denominados agámicos, non as teñen, por exemplo, o cercozoo Chlorarachnion e a haptófita Reticulosphaera. A partir disto postulouse que a fusión de células puido terse desenvolvido sen que o obxectivo orixinal fose a reprodución sexual. Por exemplo, os plasmodios, grandes células multinucledas que se orixinan nos mofoso mucilaxinosos, teñen como obxectivo a busca de alimento. Unha fusión nuclear accidental ou un fallo na mitose orixinarían un núcleo poliploide; por iso se cre que a meiose podería terse desenvolvido como un mecanismo para reparar estes erros; xa que os organismos necesitan replicar o seu material xenético de maneira eficaz e fiable. Desta forma, puido haber orixinalmente unha fase intermedia con fusión de células e meiose pero sen fusión nuclear. Deste modo, a necesidade de reparar os danos xenéticos é unha das teorías principais que explican a orixe da reprodución sexual. Igualmente os individuos diploides poden reparar unha sección mutada do seu ADN mediante a recombinación xenética, xa que hai dúas copias do xene na célula, e suponse que unha delas permanece sen danos. Por outro lado, unha mutación nun individuo haploide ten máis probabilidade de persistir, xa que a maquinaria de reparación do ADN non ten maneira de saber cal era a secuencia orixinal sen danos. A forma máis primitiva de sexo puido ser un organismo con ADN danado que replicase unha febra intacta dun organismo similar para repararse a si mesmo.
Outra teoría é que a reprodución sexual se orixinou a partir de elementos xenéticos parasitarios egoístas que intercambian material xenético (é dicir, copias do seu propio xenoma) para así transmitirse e propagarse. Nalgúns organismos demostrouse que a reprodución sexual mellora a difusión dos elementos xenéticos parasitarios (por exemplo en lévedos). A conxugación bacteriana, unha forma de intercambio xenético que algunhas fontes describen como sexo, non é unha forma de reprodución. Con todo, a súa existencia apoia a teoría do elemento xenético egoísta, xa que se propaga por medio dun deses "xenes egoístas", o plásmido F.
Unha terceira teoría menos aceptada, di que o sexo puido evolucionar como unha forma de canibalismo. Un organismo primitivo comeu outro pero, en lugar de dixerilo completamente, parte do ADN do organismo 'comido' teríase incorporado ao organismo 'comedor'.
Paul Sérusier
miniatura|250px|Paul Sérusier, Le Talisman, 1888. Huile sur bois. 27 x 21.5 cm. [[Musée d'Orsay, París, France.]]
Adeodato
O nome Adeodato pode referirse a:
Paul Sérusier
Paul Sérusier, nado en París o 9 de novembro de 1864 e finado en Morlaix o 7 de outubro de 1927, foi un pintor francés pertencente ao post-impresionismo, asociado ao movemento dos Nabis.
O Talismán
Esta obra pintada na tapa dunha caixa de tabaco causou grande expectación á súa volta a París (de aí o seu nome "O Talismán" porque a ensinaban coma se tivesen un tesouro) e ao redor de tal concepto apareceu o grupo dos Nabis. As características básicas deste grupo son: o espírito de síntese, a ornamentalidade e sobre todo a aplicación de cores intensas que non se corresponden coa realidade.
Gran Premio da Arxentina de 1977
O Gran Premio da Arxentina de 1977 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 9 de xaneiro de 1977 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Resumo da carreira
A tempada comezou na Arxentina, e foi o Campión do Mundo James Hunt, quen comezou o seu defensa do título coa pole position no seu McLaren. O seu compatriota John Watson compartiu a primeira fila con el no Brabham e Patrick Depailler no Tyrrell de seis rodas foi terceiro na grella.
Watson tomou a dianteira no inicio con Hunt segundo. Watson liderou durante as primeiras 10 voltas ata que Hunt adiantouno e afastouse, co Lotus de Mario Andretti terceiro, pero pronto o outro McLaren de Jochen Mass tomou o lugar. Mass tivo que retirarse pouco despois cun fallo de motor que lle fixo trompear, e un fallo na suspensión eliminou o seu compañeiro de equipo e líder da carreira, Hunt, tres voltas máis tarde. Watson tomou o liderado de novo, pero tamén tiña fallos de suspensión e deixou pasar ao seu compañeiro de equipo Carlos Pace. Watson finalmente retirouse, o ritmo aumentou cara ao final debido á calor na súa cabina e foi pasado polo Wolf de Jody Scheckter e por Andretti, pero este último retirouse a continuación, cun fallo nun rodamento da roda. Scheckter logrou a primeira vitoria de, con Pace segundo, e o heroe local Carlos Reutemann completou o podio para Ferrari.
Gran Premio dos Países Baixos de 1978
O Gran Premio dos Países Baixos de 1978 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 27 de agosto de 1978 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 27º Gran Premio dos Países Baixos.
Resumo da carreira
Por cuarta vez consecutiva, Lotus logrou as dúas primeiras prazas na clasificación con Mario Andretti por diante de Ronnie Peterson. Niki Lauda, foi terceiro no Brabham, por diante do Ferrari de Carlos Reutemann e Gilles Villeneuve. Os dez primeiros completáronse con Jacques Laffite no Ligier, James Hunt no McLaren, John Watson no segundo Brabham, Jean-Pierre Jabouille no Renault e Emerson Fittipaldi no Fittipaldi.
Ao comezo da carreira, Andretti liderou a Peterson con Laffite cargar ata terceira, mentres que na segunda curva Didier Pironi co seu Tyrrell chocou con Riccardo Patrese que pilotaba o Arrows. A partir de entón, a carreira foi relativamente tranquila, Peterson obedientemente tras Andretti mentres Laffite volveu a perder posición, o que permitiu a Lauda ser terceiro. Ao final, Andretti foi de pouco máis de tres décimas de segundo por diante de Peterson, con Lauda outros 12 segundos cara atrás, os puntos de menor importancia foron a Watson, Fittipaldi e Villeneuve.
Foi o cuarto dobrete da tempada para Lotus, o que significou que a falta de tres carreiras, só Andretti ou Peterson poderían gañar o campionato de pilotos. Sería para Andretti na seguinte carreira en Monza, cando Peterson tivo un accidente mortal.
Juan Ávila
Juan Manuel Ávila Francés, nado en Cuenca o 24 de maio de 1967, é un político español, membro do PSOE e alcalde de Cuenca desde 2011.
Membro do PSOE, en 2003 foi elixido concelleiro polo PSOE no Concello de Cuenca, sendo nomeado tenente de alcalde en 2005 polo entón alcalde José Manuel Martínez Cenzano, até a vitoria do PP nas eleccións municipais de 2007. Entre 2007 e 2011 desempeñou o cargo de Presidente da Deputación Provincial de Cuenca.
En outono de 2010 presentou a súa candidatura ás eleccións municipais do 22 de maio de 2011, gañando os comicios por maioría absoluta, obtendo 13 concelleiros fronte a 12 do candidato do PP e daquelas alcalde, Francisco Javier Pulido. Desde o 11 de xuño de 2011 ostenta o cargo de alcalde do concello de Cuenca.
Tsurugashima
Tsurugashima (鶴ヶ島市, つるがしまし, Tsurugashima-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 17,73 km² de superficie e unha poboación de 70.201 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.110 h/km².
Zona reticular
As células da zona reticular producen os precursores dos andróxenos, como a deshidroepiandrosterona (DHEA) e a androstenediona a partir de colesterol. A DHEA é despois convertida en DHEA-sulfato pola acción do encima sulfotransferase, SULT2A1. Estes precursores non sofren máis transformacións nas células do córtex adrenal se estas carecen do encima 17beta hidroxiesteroide deshidroxenase (como ocorre en humanos), senón que son liberadas ao torrente sanguíneo e captadas polos testículos e ovarios para producir testosterona e estróxenos, respectivamente.
A hormona hipofisaria ACTH regula parcialmente a secreción de andróxenos adrenal, e tamén o fai a CRH.
Nos humanos a capa reticular non contén o encima 17 alfa-hidroxilase; este encima hidroxila a pregnenolona, que é despois convertida en cortisol por unha oxidase de función mixta. En roedores, a falta de 17alfa-hidroxilase ten como resultado a síntese de corticosterona en vez de cortisol.
miniatura|200px|none|Corte do córtex adrenal. Opunteiro sinala a zona glomerulosa, debaixo está a capa fasciculada e a última capa é a capa granulosa.
Chicharrón
Chicharrón é unha banda galega de indie rock baseada en Carballo formada no ano 2013. Ata a data leva publicados seis álbums de estudio.
Historia
Chicharrón naceu no ano 2013 tras a separación de Franc3s, cando o seu vocalista e guitarrista Alberto M. Vecino decidiu crear un poxecto máis experimental con Alberto Gende. Pouco despois Gende morreu e Vecino contactou co seu irmán, o guitarrista Diego Gende (Lowcost), e con Rubén Domínguez, cuxa banda Telephones Rouges separárase tamén pouco antes, e os tres reiniciaron o novo proxecto.
En xuño de 2014 publicaron o seu primeiro álbum, Chicharrón, a través do colectivo artístico Prenom. O disco gravouse no mes de marzo no estudio A Ponte de Tomás Ageitos, que participou tocando a batería, na parroquia compostelá de Villestro.
Posteriormente ingresaron a teclista Mar Catarina (Esposa) e o batería Xurxo Meis, cambiando Rubén Domínguez os teclados polo baixo. Con esta formación a banda gravou o seu segundo traballo, Postal, escrito totalmente en galego. O álbum foi publicado en marzo de 2016 por Prenom e foi novamente gravado no estudio A Ponte, coa masterización realizada no estudio Terraforma no Hío, Cangas.
No ano 2017 Chicharrón publicou dous sinxelos. O primeiro foi "Contra acantilados", lanzado no mes de marzo e xa coa voz de Mara Pérez, nova integrante da banda. A canción aparece na banda sonora do filme de Anxos Fazáns A estación violenta. E o segundo sinxelo, editado no mes de setembro, foi "Na cela", un poema de Antía Otero do seu libro O cuarto das abellas.
A meirande parte do seu cuarto álbum de estudio, Unha fogueira intacta, gravouse novamente no Estudio Terraforma en setembro de 2022. Outras partes graváronse entre Carballo, Vigo, San Vicente e Madrid en distintos momentos de 2019 e 2020. O traballo apareceu o 7 de abril de 2021 a través de Ferror Records.
A banda compuxo os temas para un novo traballo entre outubro e decembro do ano 2021. Erosión gravouse no seu local de ensaio en Carballo en xaneiro de 2022, agás as baterías que se gravaron no Grove. O álbum foi editado a través do selo Ferror Records o 1 de marzo de 2022.
Mar de Åland
O mar de Åland (Ahvenanmeri; Ålands hav) é un mar intracontinental do mar Báltico, concretamente do golfo de Botnia. Sitúase entre o arquipélago de Åland ao leste, e a costa occidental de Suecia ao oeste. Conecta o mar de Botnia o norte co mar Báltico o sur. A súa profundidade varía: de 200 a 300 metros no norte, algo menos no sur e de 70 a 80 metros entre ambos.
Moitos transbordadores desprazanse entre Finlandia e Suecia atravesando o mar de Åland.
CRM
CRM (do acrónimo inglés Customer Relationship Management), ten varios significados:
Definición
A administración da relación cos clientes CRM é parte dunha estratexia de negocio centrada no cliente. Unha parte fundamental da súa idea é, precisamente, a de recompilar a maior cantidade de información posible sobre os clientes, para poder dar valor á oferta. A empresa debe traballar para coñecer as necesidades dos mesmos e así poder adiantar unha oferta e mellorar a calidade na atención.
Cando falamos de mellorar a oferta referímonos a poder brindarlles solucións aos clientes que se adecúen perfectamente ás súas necesidades, e non como rezan moitos opositores a esta disciplinas xerarlles novas necesidades. Polo tanto, o nome CRM fai referencia a unha estratexia de negocio baseada principalmente na satisfacción dos clientes, pero tamén aos sistemas informáticos que dan soporte a esta estratexia.
Hoxe existen moitos sistemas que automatizan o control da relación co cliente, e permiten manter todas as ferramentas comerciais a disposición do operador, que non necesariamente deberá ser un telemarketer (persoa que opera os sistemas deste tipo), aínda que esta persoa é quen máis contacto ten con sistemas deste tipo. Os sistemas CRM non sempre están relacionados co telemarketing, en cambio o telemarketing indefectiblemente está relacionado cos sistemas CRM, a modo de exemplo podemos ver o avance de novas tecnoloxías onde o Blootooh pode ter unha relación directa cun teléfono móbil dun cliente e facilitar o proceso de venda dentro dunha radio sen acudir a ningún operador, da mesma forma acceden a plataforma das mensaxes de textos a teléfonos móbiles etc.
A venda Telefónica
Case no 90% dos casos os sistemas CRM da década do 90 enfócanse na venda telefónica (é o medio máis económico, con mellor alcance, máis personalizado e fácil de controlar), pódese aplicar con moitísimo éxito a todo tipo de proceso de venda, e produtos ou servizos, é por isto que a verdadeira fórmula de éxito escóndese nunha excelente planificación desta estratexia.
O estratego CRM (persoa que pensa e leva adiante este concepto de traballo) é o posto máis difícil de cubrir nas áreas de RRHH de todas as empresas que traballan baixo esta filosofía.
Tecnoloxía e desenvolvemento
A parte fundamental de toda estratexia CRM é a base de datos.
Para comezar co desenvolvemento dunha boa base de datos aconséllase o desenvolvemento dun club da empresa, aínda que poden xerarse moitos datos con estratexias de comunicación convencionais como poden ser a Gráfica, Radial, Televisiva, E-mailing, Advertisement etc. Neste caso, o foco da estratexia debería ser como administrar os contactos que xurdan da implementación da comunicación antes mencionada.
A orientación ao cliente é cada vez máis importante. O obxectivo é ofrecer ao cliente aquilo que necesita e no momento que o necesita. O software CRM online é, segundo consultoras e especialistas, o que nun futuro próximo mellor permitirá coñecer ao detalle, as súas necesidades e anticiparse á súa demanda desde o lugar en que nos atopemos, compartindo a información.
Системи за раководење со односи со корисници
Garryowen Football Club
O Garryowen Football Club, comunmente chamado Garryowen, é un equipo de rugby de Limerick, Irlanda, que compite na AIB League. É un dos equipos de máis éxito das ligas irlandesas de rugby.
Internacionais por Irlanda
O club conta con 54 xogadores que representaron á Selección de rugby de Irlanda a nivel internacional. O club ten a honra de ter achegado xogadores a Irlanda en tódalas posicións.
British and Irish Lions
Os xogadores do Garryowen que formaron parte dos British and Irish Lions:
Cabanas musgum de lama
miniatura|250px|con forma de colmea na [[rexión de Extremo Norte, no Camerún.]] As cabanas musgum de lama son estruturas domésticas tradicionais do pobo musgum, que habita na subdivisión Maga, na división Mayo-Danay, na rexión de Extremo Norte no Camerún. As vivendas constrúense nunha gran variedade de formas, tales como viviendas altas ou cónicas abovedadas, algunhas con forma de V invertido e outras con deseños xeométricos.
Estas cabanas musgum son un exemplo de "construcións de terra". Cun deseño sinxelo, están feitas de lama, palla e auga empregando poucas ferramentas. Cunha forma semellante á das colmeas ou cunchas, son coñecidas popularmente como "cases obus" (en francés).
Sedición
A sedición é un termo para referirse a condutas que poidan ser estimadas pola autoridade legal como motivo de insurrección en contra da orde constitucional establecida, xa sexa a exposición de discursos, o desenvolvemento de organizacións, a escritura e distribución de textos ou outras accións. A sedición con frecuencia inclúe a subversión da Constitución e a incitación ao descontento ou resistencia á autoridade legal. A sedición comprende calquera conmoción e xeralmente se presentase asistida por violencia directa en contra da lei.
Cabanas musgum de lama
Historia
As casas foron construídas a partir da terra seguindo unha práctica tradicional antes da aparición do cemento. Porén, estas estruturas xa non son populares xa que son consideradas obsoletas. Moi poucos musgum constrúen este tipo de construción no presente.
Sedición
Debido a que a sedición é tipicamente considerada como un acto subversivo, a posibilidade de que poida ser perseguible como un delito varía de acordo ao código legal de cada país. Onde os mencionados códigos legais teñen unha historia fácil de examinar, é posible atopar diferentes significados para o termo "sedición", cuxo significado varía en certos períodos da historia.
A diferenza entre sedición e traizón consiste primariamente nun acto final e subxectivo de violación da paz pública. A sedición non consiste enteiramente en actos que apoien a guerra en contra do goberno nin pola adhesión á oposición, brindándolles aos inimigos axuda e confort. Tampouco consiste, nin nas democracias máis representativas, en protestas pacíficas en contra do goberno, nin en asistir ao cambio de goberno por medios democráticos tal como a democracia directa ou por convención constitucional.
Historia
A sedición como termo moderno apareceu na época isabelina (1590) pero, atopóuselle por vez primeira na Biblia (Esdras 4:19) referida ao feito de "incitar o desafecto cara ao Estado ou a autoridade constituída por medio das palabras ou escritos". A "sedición complementa a traizón e a lei marcial: mentres a traizón controla principalmente os estamentos privilexiados, opoñentes eclesiásticos, curas, xesuítas así como comuneiros e, a lei marcial combate os comuneiros e, a sedición causa medo entre os intelectuais".
Nos Estados Unidos téñense exemplos como a lei de sedición e dos estranxeiros. En Australia, a lei de sedición foi agregada á lexislación antiterrorista, a cal se aprobou en decembro de 2005, actualizando as súas definicións e incrementando as súas sancións.
En 1981, Óscar López Rivera, un nacionalista de Porto Rico e veterano da guerra de Vietnam, foi declarado culpable e condenado a 70 anos de prisión por conspiración sediciosa e outros delitos. Foi un dos 16 nacionalistas portorriqueños a quen se lle ofreceu un indulto condicional polo presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, en 1999, pero el rexeitou a oferta. A súa irmá, Zenaida López, dixo que o seu irmán rexeitou a oferta debido a que a liberdade condicional ofrecida sería como estar en "prisión fóra do cárcere. " López Rivera é o preso político que máis tempo estivo encarcerado na historia de Porto Rico, os Estados Unidos e no mundo." Estivo encarcerado durante 32 anos.
No estado de Novo México (Estados Unidos de América) unha muller foi investigada en setembro de 2005 por sedición despois de escribir unha carta a un editor local dun xornal criticando o goberno. O incidente foi investigado polo Sindicato para as Liberdades Civís en América ACLU, e logo de apoiar a defensa do caso, a imputada foi exonerada dos cargos.
En Colombia, onde a guerra subversiva tivo lugar durante máis de 40 anos, o delito de sedición defínese como a obstrución temporal ao réxime constitucional ou legal vixente mediante o emprego das armas; tendo lugar devanditos actos durante un combate, sempre que non constitúa ferocidade, barbarie ou terrorismo, a pena pode ser excluída.
Estado Español
O Código Penal de España, establece que:
O 22 de setembro de 2017 a fiscalía da Audiencia Nacional denunciou por sedición as concentracións do 20 e 21 de setembro de 2017 en Cataluña.
Río Castro, río Tera
O río Castro é un río do noroeste de España, un afluente do río Tera que discorre pola provincia de Zamora.
Bayer Giants Leverkusen
O Bayer Giants Leverkusen é un equipo de baloncesto profesional, parte do club polideportivo alemán TSV Bayer 04 Leverkusen con sede na cidade de Leverkusen, Renania do Norte-Westfalia. O equipo foi fundado en 1961, sendo o club máis laureado do baloncesto xermano con catorce títulos de Liga e dez de Copa. Porén, en 2008, viuse forzado a descender da Basketball Bundesliga por unha redución no seu orzamento. Actualmente compite na ProA, segunda catogoría do baloncesto xermano. O equipo xoga os seus encontros como local no Ostermann-Arena, pavillón con capacidade para 3 500 espectadores.
Río Castro, río Tera
Traxectoria
O río Castro nace na paraxe do Suspiro, situado entre Padornelo e Requeixo de Seabra, ámbolos dous situados no noroeste da provincia de provincia de Zamora. Recollen parte dos desxeos producidos nos cumios da Alta Seabra.
Bayer Giants Leverkusen
Historia
O Bayer Giants Leverkusen foi fundado co nome de TuS Bayer 04 Leverkusen en 1961. Antes do final da década, en 1968, o club conseguiu o ascenso á máxima cateogría do baloncesto alemán, a Basketball Bundesliga. Antes de mudar o seu nome a TSV Bayer 04 Leverkusen en 1983, o club gañou cinco Ligas e catro Copas de Alemaña. De feito, o Bayer é o equipo máis laureado do país, contando nas súas vitrinas con catroce títulos de Liga e 10 de Copa. En 2008, a empresa farmacéutica Bayer decidiu reducir o orzamento adicado ao patrocinio do equipo para centrarse no fútbol e no atletismo. Como consecuencia, o club vendeu a súa praza na BBL ao Düsseldorf Baskets e descendeu de categorías até chegar á ProB, terceiro nivel do baloncesto xermano.
Río Castro, río Tera
Traxectoria
As súas augas toman dirección leste, atravesando a bisbarra de Sanabria, para tras un curto percorrido tributar no río Tera na veiga da localidade de Pobra de Seabra. Durante todo o seu traxecto, as súas augas discorren paralelas á N-525 e a A-52.
Dende o seu nacemento ata a súa desembocadura, percorre os termos das seguintes localidades: Requeixo de Seabra, Terroso, Pedralba de la Pradería, San Miguel de Lomba, Lobetos e Pobra de Seabra.
Eoarcaico
miniatura|[[Paragneis de granate do cinto de pedras verdes de Nuvvuagittuq, Canadá, de 4.280 Ma. Son as rochas máis antigas coñecidas da Terra das cales se poden obter mostras directas.]] miniatura|Espécime de groenlandita do Eoarcaico de 3.800 Ma (fucsita-cuarzo gneis), [[Nuup Kangerlua, Groenlandia. ]] En xeoloxía o Eoarcaico ou era Eoarcaica é unha era ou eratema que comprende o tempo inicial que vai despois da solidificación da codia terrestre, despois da etapa inicial fundida da formación da Terra. Na escala de tempo xeolóxico vén despois do eón Hádico e precede á era Paleoarcaica. As orixes abióticas da vida datáronse no intervalo entre os 4.000 e os 3.600 Ma de antigüidade, cando os valores de presión atmosférica ían de 10 a 100 bares (de 10 a 100 atmosferas).
Cronoloxía
Anteriormente esta era non tiña un nome oficial e xeralmente se facía referencia a ela como a primeira parte do Arcaico temperán (agora un nome obsoleto) xunto coa posterior era Paleoarcaica.
A Comisión Internacional de Estratigrafía agora recoñece oficialmente a era Eoarcaica como a primeira parte do eón Arcaico, precedido do eón Hádico, durante o cal a Terra crese que estaba esencialmente fundida.
A Comisión Internacional de Estratigrafía actualmente non recoñece o límite inferior da era, que foi situado provisoriamente en 4.000 Ma nin o do precedente eón Hádico.
O nome procede das palabras gregas: eos (amencer) e archaios (antigo). O primeiro supercontinente, chamado Vaalbara, apareceu aproximadamente ao final deste período, hai uns 3.600 Ma.
Xeoloxía
Unha característica do Eoarcaico é que a Terra posuía por primeira vez unha codia solidificada. Porén, esta codia puido ser incompleta en moitos sitios, e puideron existir áreas de lava na superficie. O inicio do Eoarcaico caracterízase porque durante el a Terra sufriu un forte bombardeo de asteroides, que afectou ao sistema solar interior: o bombardeo tardío intenso. O Eoarcaico é a primeira fase do noso planeta da cal sobreviviron ata os nosos días formacións de rochas sólidas. A máis grande destas formacións é o Cinto de pedras verdes de Isua, na costa suroeste de Groenlandia. Apareceu durante o Eoarcaico arredor de 3.800 Ma. Os gneis de Acasta do escudo canadense datáronse en 4.030 Ma de antigüidade e son, por tanto, as formacións rochosas máis antigas conservadas. En 2008 desscubriuse outra formación rochosa no cinto de pedras verdes de Nuvvuagittuq no norte do Quebec no Canadá, que foi datada en 4.280 Ma de antigüidade. Actualmente, estas formacións están a ser investigadas intensamente.
Atmosfera
As apatitas de Groenlandia de 3.850 millóns de anos de idade mostran evidencias de enriquecemento en 12C. Isto iniciou un debate sobre se puido haber vida fotosintética antes dos 3.800 Ma de antigüidade.
Lousada de Arriba, Lousada, Carballedo
Lousada de Arriba é un lugar da parroquia de Lousada, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 10 habitantes (4 mulleres e 6 homes).
Toponimia
O topónimo vén do latín : casas con teitos de lousado. De Arriba por estar máis alta ca Lousada de Abaixo.
Patrimonio
A igrexa parroquial de estilo románico, situada en Lousada de Arriba, data de finais do século XII. No testamento de Vasco Pérez de Temes xa se fala do mosteiro de Santiago de Losada. Tal documento está datado en 1333 e nada máis se sabe do citado cenobio. No interior, no muro sur da nave e moi preto da porta principal, atópase o sepulcro cos restos de Vasco Pérez de Temes.
Compañía Ilimitada
Compañía Ilimitada é un grupo de pop-rock colombiano, famoso na década dos oitenta.
Independiente de Carballo
O Independiente de Carballo é un equipo de fútbol de Carballo (Galiza). Aínda que durante moitos anos competiu nas ligas de peñas, no 2010 estableceuse como club federado e inscribiuse para competir na Terceira Autonómica de Galicia, categoría na que xoga actualmente o seu equipo sénior.
A Pena, Cervás, Ares
A Pena é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 46 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 25 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 53 habitantes.
Un baile de moscas
Un baile de moscas é unha obra literaria de Kiko Neves, publicada por Edicións Xerais en decembro de 2001.
Trama
Xonás é un rapaz de 26 anos que traballa de administrativo. Vive na súa vila natal, Vilanéboa, situada ao sur da provincia de Pontevedra. Gosta de beber vodka con seven-up, aínda que tamén lle dá ao whisky só ou á Estrella Galicia. As súas amizades, agás un compañeiro que traballa na construción, son os camareiros dos bares que frecuenta.
A acción comeza unha noite de venres, en que coincide nun bar con María e con Lucía, dúas rapazas coas que se deitara tempo atrás. Logo de emborracharse xunto a María, acaban os tres na casa de Lucía. Á noite seguinte acaba moi bébedo en casa de María, e déitase con Lucía.
Desde esa fin de semana, e durante varios meses, vai evolucionando a súa situación persoal con elas dúas. Lucía é mestra, e apenas vai pola vila as fins de semana. María, que traballa nun banco, decide marchar a Porto para evadirse. Xonás é despedido e pasa a estar desempregado.
Narración
A obra inclúe poemas de Pastor Rodríguez "Turi" e de Charles Bukowski, e faise referencia a Manuel Rivas.
Dolní Novosedly
miniatura Dolní Novosedly é un concello do distrito de Písek, República Checa. Situada a 2 km ó noroeste de Písek, consiste en dous asentamentos ben diferenciados Horní Novosedly e Dolní Novosedly. 190 habitantes.
Karl Asmund Rudolphi
Israel Karl (ou Carl) Asmund (ou Asmunt, ou Asmus) Rudolphi, nado o 14 de xullo de 1771 en Estocolmo, e finado o 29 de novembro de 1832 en Berlín, foi un botánico e zoólogo alemán de orixe sueca.
Está considerado como o "pai" da helmintoloxía.
Traxectoria
O seu pai era un mestre de escola e pastor protestante, en Stralsund, Pomerania, que naquela época pertencía á coroa sueca.
Rudolphi realizou os seus estudos na Universidade de Greifswald onde obtivo o doutoramento en filosofía en 1793.
Posteriormente estudou medicina na Universidade de Jena, e despois nas de Dresde, Erlangen e Göttingen.
Defendeu a súa tese de doutoramento, co título en francés, Sur les vers intestinaux, na Universidade de Greifswald.
En 1801, despois de dar clases na Escola de Veterinaria de Berlín, foi designado profesor no Instituto Veterinario de Greifswald, para, en 1808, obter a cátedra de Anatomía e Fisioloxía na Universidade Humboldt de Berlín.
En 1810 Rudolphi fundou o "Museo de Zooloxía de Berlín" que chegaría a ser, baixo o nome de Humboldt-Universität zu Berlin Museum für Naturkunde, un dos máis grandes do mundo.
Rudolphi contribuíu en numerosos dominios da historia natural e da bioloxía, especialmente en parasitoloxía, en anatomía e en fisioloxía. Foi o primeiro en describir os nematodos en Enterozoorum, Sive Vermium Intestinalium Historia Naturalis (1808-1810) seguindo con Entozoorum Synopsis (1819).
Un dos seus libros máis célebres foi o Grundriss der Physiologie, cuxa primeira versión aparece en 1821 e que melloraría até a fin da súa vida. Neste texto afirmaba que as razas humanas deben ser consideradas como especies, o que constituíu un soporte teórico de base do racismo científico alemán e escandinavo.
Honores
En 1816 foi elixido como membro estranxeiro da Real Academia das Ciencias de Suecia.
Abreviaturas
Botánica: A abreviatura Rudolphi emprégase para indicar a Karl Asmund Rudolphi como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Zooloxía: A abreviatura Rudolphi emprégase para indicar a Karl Asmund Rudolphi como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Janaab' Pakal
Janaab' Pakal, finado o 9 de marzo de 612, foi un nobre maia do señorío de B'aakal, cuxa cidade capital era Lakam Ha', hoxe coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque. En ocasións é erroneamente referido como Pakal I, sen motivo algún, pois non chegou a ser ahau de Palenque. Algúns epigrafistas, como Peter Mathews, optaron por referirse a este personaxe como Pakal “o Vello”.
Traxectoria
Moi probablemente foi fillo de Yohl Ik'nal e irmán máis novo de Aj Ne' Ohl Mat. Exerceu un cargo secundario (ti'sakhuun) do 608 ó 610, este último ano foi nomeado yajawk' ahk' (señor do lume) atacando exitosamente o sitio de Santa Elena. En abril de 611 o señorío de B'aakal foi derrotado polo señorío de Kaan, cuxa sede era Calakmul. Aínda que Janaab' Pakal e o seu irmán Aj Ne' Ohl Mat sobreviviron á derrota, ambos morreron poucos meses despois, o 6 de marzo e 8 de agosto do 612 respectivamente.
Aj Ne' Ohl Mat, quen era o ahau do señorío, morreu sen descendentes. En 612, foi sucedido por Sak K'uk', quen moi probablemente era filla de Janaab' Pakal, quen á súa vez —tres anos máis tarde— entronizou ó seu fillo Pakal o Grande. O retrato de Janaab' Pakal (“o Vello”) atópase tallado en altorrelevo no lado occidental do sartego de Pakal “o Grande”, non así o de Aj Ne' Ohl Mat, posiblemente pola vergoña da derrota sufrida ante Calakmul.
O Outeiro, Cañón, Celanova
O Outeiro é un lugar da parroquia de Cañón no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Michelle Kwan
miniatura|200px|Kwan nos Xogos Olímpicos de 2002 en Nagano, Xapón. Michelle Wingshan Kwan (关颖珊 en chinés simplificado; 關穎珊 en chinés tradicional e Guān Yǐngshān en pinyin), nada en Torrance (California) o 7 de xullo de 1980 é unha patinadora artística estadounidense.
Na súa traxectoria deportiva obtivo dúas medallas nos Xogos Olímpicos (prata en Nagano 1998 e bronce en Salt Lake City 2002), campioa do mundo en cinco ocasións (1996, 1998, 2000, 2001 e 2003) e nove veces no Campionato de patinaxe sobre xeo dos Estados Unidos de América (1996 e de 1998 a 2005).
Kwan competiu nun alto nivel durante unha década e é a patinadora que máis premios recolleu na historia estadounidense. É coñecida pola súa consistencia e expresividade na pista de patinaxe no xeo ao mesmo tempo que considerada unha das mellores patinadoras de todos os tempos.
Durante máis dunha década, Kwan foi considerada unha das deportistas femininas máis populares do país.
Pro12 2014-2015
A tempada 2014-2015 do Pro12 foi a décimo cuarta edición da Liga celta de rugby, que se creou no ano 2001. A liga comezou o 5 de setembro do 2014 e rematou coa gran final o 30 de maio do 2015 no Kingspan Stadium en Belfast, Irlanda do Norte. Nesta tempada, o banco neerlandés RaboDirect deixou de ser o patrocinador oficial da competición. A famosa compañía cervexeira irlandesa Guinness tomou o testigo e converteuse no esponsor maioritario do campionato. Leinster Rugby partía como o defensor do título, pero a vitoria lográrona os xogadores do Glasgow Warriors escocés.