cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Canadá de 2000
Carreira
thumb|right|upright|[[Giancarlo Fisichella (na foto de 2012) logrou o seu cuarto podio consecutivo no Canadá despois de rematar o terceiro lugar.]] Michael Schumacher fixo unha parada inicial na volta 34 e o seu equipo inspeccionou a parte traseira do seu coche así como un axuste ao ángulo dasúa á dianteira. Retornou detrás de Barrichello, pero por diante de Häkkinen que superara a Villeneuve na volta 35. Heidfeld parouse a un lado da pista cun fallo do motor. Alesi no outro Prost fixo a súa parada en boxes e saíu diante de Irvine. Trulli converteuse no primeiro piloto en facer unha parada en boxes programada na volta 39. Alesi retirouse cando o motor fallou na volta 40. Hakkinen, Ralf Schumacher, Barrichello, Zonta, Coulthard, Villeneuve e Fisichella fixeron as súas paradas nas tres voltas seguintes. Salo retirouse despois de que o motor fallase na volta 42. Todos os pilotos cambiaron de pneumáticos secos aos de chuvia cando a choiva comezou a caer desde a volta 42. Häkkinen foi o último piloto en entrar a boxes na volta 46. Fisichella perdeu a segunda posición ante Barrichello na 47ª volta tras sairse da pista.
Ao finalizar a volta 47, completadas as paradas programadas, a orde da carreira era Michael Schumacher, Barrichello, Fisichella, Häkkinen, Trulli, Wurz, Verstappen, Ralf Schumacher, Coulthard, Villeneuve, Zonta, de la Rosa, Gené, Button, Mazzacane e Irvine. Na volta 48 Michael Schumacher trompeou sobre a pista mollada aínda que mantivo unha vantaxe de medio minuto sobre Barrichello. De la Rosa e Diniz loitaban pola 12ª posición e os dous pilotos se tocaron na mesma volta. De la Rosa entrou ao seu garaxe para retirarse cunha roda rota. Verstappen e Wurz saíronse da pista na volta 52 mentres loitaban polo sexto posto. O piloto de Arrows conseguiu pasar ao Benetton cinco voltas despois. Na volta 60, Verstappen continuou remontando e superou a Wurz no quinto lugar. Gené trompeou na herba e parouse obrigando a súa retirada na volta 63. Villeneuve fixo un intento de pasar Coulthard polo oitavo lugar na curva 10 na 64ª volta, pero non o lgrou. Na seguinte volta, comezou a chover máis, Villeneuve intentou o mesmo, aínda que el chocou contra Ralf Schumacher, facendo que ambos pilotos se retiraran. Coulthard tocouse na primeira curva con Wurz na volta 67 e o austríaco fixo unha parada en boxes para reparacións. Barrichello comezou a reducir a diferenza con Michael Schumacher nas últimas voltas do Gran Premio. Michael Schumacher mantivo a raia a Barrichello ata liña de meta para conseguir a súa quinta vitoria da tempada 2000 nun tempo de 1'41:12.313, a unha velocidade media de 180´050 km/h. Barrichello terminou segundo 0,1 segundos detrás do seu compañeiro de equipo, con Fisichella tomando a posición final do podio no terceiro posto. Häkkinen acadou o cuarto lugar, Verstappen foi quinto e Trulli completou os puntos anotando o sexto posto. Coulthard, Zonta, Wurz e Diniz encheron as catro posicións seguintes, con Button, Mazzacane e Irvine terminando polo menos unha volta detrás do vencedor da carreira. Ralf Schumacher, Villeneuve e Gené foron os últimos pilotos clasificados, aínda que non conseguiron cruzar a liña de meta debido ás súas retiradas.
Espantallo e a señora King
Sinopse
A serie protagonízana Kate Jackson e Bruce Boxleitner como a ama de casa divorciada e nai de dous fillos Amanda King e o axente secreto de alto nivel do goberno Lee Stetson que comezan unha estraña asociación resolvendo casos de espionaxe soviética e intrigas internacionais, e un eventual romance, ao se topar nunha estación de tren.
Oh Hiroshima
O grupo comezou sendo un proxecto experimental musical entre Eliasson e Hemström, Nilsson uniuse oficialmente á banda como batería en 2011, durante o proceso de composición do seu álbum de estrea, Resistance Is Futile, tendo gravado antes o baixo co grupo. Axelsson incorporouse ese mesmo ano como baixista.
Os primeiros lanzamentos de Oh Hiroshima foron os EPs demo Empty Places Full of Memories e Tomorrow, editados en 2009 e 2010, respectivamente. O seu primeiro álbum, Resistance Is Futile, foi autoeditado dixitalmente en 2011. O segundo, In Silence We Yearn, foi autoeditado dixitalmente en novembro de 2015, sendo reeditado en CD o 1 de xullo de 2016 a través do selo Fluttery Records. Unha versión en vinilo apareceu o 2 de decembro dese ano editada a través de Napalm Records. No ano 2018 o álbum de estrea da banda tamén foi reeditado en formato físico, en CD o 22 de febreiro a través de Fluttery Record, e en vinilo o 7 de decembro a través de Napalm Records.
O guitarrista fundador Leif Eliasson deixou a banda en xullo de 2018. No mes de outubro dese ano o grupo anunciou que asinara un contrato co selo Napalm Records para o seu terceiro álbum, chamado Oscillation e editado o 26 de xullo de 2019.
Castro de Santa Cecilia
O Castro de Santa Cecilia ou Castro de Santa Icía é un poboado castrexo fortificado de chaira situado en Santa Cecilia de Trasancos (Ferrol).
Descrición
miniatura|esquerda|300px|Vista do castro de Santa Icía a mediados dos anos 1950. miniatura|Vista do que queda dun dos muros do castro empregado como linde entre leiras (entre a estrada e o rego). O castro destruíuse hai tempo para construír vivendas, só queda no terreo unha pequena elevación, un pequena parte do muro empregada como linde de leiras e na zona o topónimo Castro.
O castro tiña forma case circular duns 60 ou 70 metros de diámetro. Había dous tramos dun segundo muro ao NL que delimitaban o que puidera ser o antecastro ou protección da entrada. O castro tiña dúas entradas: unha posterior ao NO e outra ao NL. Os muros da croa e do antecastro eran de pedras e terra. Pola banda NL un rego do río Freixeiro contornea o castro. Nos traballos da terra apareceron pedras circulares.
Valedora do Pobo
O Valedor do Pobo ou Valedora do Pobo é o comisionado ou a comisionada do Parlamento de Galicia para a defensa dos dereitos e liberdades dos galegos, de acordo co establecido no título I da Constitución española e no Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981.
A figura
A figura do Valedor do Pobo, semellante ao Defensor do Pobo e institucións similares doutras comunidades autónomas e estados, aparece recollida no artigo 14 do Estatuto de Autonomía de 1981.
O Valedor é elixido polo Parlamento de Galicia por un período de cinco anos. A elección faise por maioría cualificada de tres quintos dos membros da Cámara. Cada ano, o alto comisionado presenta a súa memoria anual diante dos parlamentarios galegos.
O Valedor ten autonomía respecto aos demais poderes. Pode actuar tanto de oficio como previa queixa dalgún cidadán. A súa capacidade de supervisión abrangue dende "a Administración da comunidade autónoma galega e dos seus entes e empresas públicas ou dependentes" ata a da "Administración local naquelas materias que sexan competencia da comunidade", como se recolle na páxina web da institución. Non ten capacidade coercitiva, nin potestade sancionadora, "senón unicamente de persuasión", aínda que si pode chegar a declarar "non colaboradora" ou "hostil" a algunha persoa ou institución. A lei tamén establece que os poderes públicos galegos están obrigados a prestar axuda e colaboración ao alto comisionado en todo aquilo que este demande.
Aínda que a Lei do Valedor establece que poderá ocupar o cargo calquera cidadán "que goce da condición política de galego", os seus ocupantes son habitualmente persoas extraídas do mundo xudicial. A norma establece que o Valedor ten que ter un carácter independente e imparcial, polo que non pode estar afiliado a ningún partido ou manter unha ocupación á marxe da de alto comisionado.
O Valedor ten sede propia, inaugurada o 14 de maio de 1993 e que está situada a carón da do Parlamento.
Funcións
A lei recoñécelle tres funcións esenciais ao Valedor do Pobo:
Para o seu traballo, o comisionado pode contar con varios vicevaledores.
A cobertura do cargo
Aínda que o Valedor é definido no Estatuto do 1981, ata tres anos despois non se fai oficial esta figura, coa Lei 6/1984, de 5 de xuño, do Valedor do Pobo de Galicia, e ata 1990 non é designado o primeiro ocupante do cargo.
O requirimento da maioría cualificada e a falta de acordo entre as forzas políticas ten provocado que algúns ocupantes do cargo estiveran máis tempo do que lles correspondía por lei. Foi xa o caso do primeiro, Xosé Cora Rodríguez, quen estivo 20 meses máis do que lle tocaba, e do segundo, que prorrogou o seu mandato un ano. miniatura|[[Dolores Fernández Galiño, Valedora do Pobo desde o ano 2019.]] O Valedor é elixido polo Parlamento, previa proposta da comisión de Peticións da Cámara galega. Aínda que o candidato adoita chegar consensuado entre todos os partidos, non ocorreu así co primeiro. O 8 de maio de 1990, cando a comisión de Peticións debatía quen ía propoñer como candidato, o BNG formulou a candidatura de Isaac Díaz Pardo, rexeitada polos demais partidos. Pero uns días despois, presentou unha impugnación, logo rexeitada tamén, pero que atrasou a elección do primeiro Valedor ata a sesión plenaria de 1 de xuño de 1990.
As longas negociacións entre partidos fixeron que tamén se atrasaran as eleccións dos dous seguintes valedores.
Carpetbagger
miniatura|dereita|Caricatura onde o KKK ameaza con linchar aos Carpetbaggers, en Tuscaloosa, [[Alabama, Independent Monitor, 1868]] O termo carpetbagger naceu nos Estados Unidos no século XIX, como unha denominación política pexorativa. Aplicouse orixinalmente logo da guerra de Secesión, aos norteños que se mudaban aos estados do Sur, entre 1865 e 1877.
A denominación derivaba do termo bolsa de alfombra, ou carpet bag, que era un xeito barato de construír unha maleta a partir dunha alfombra vella. Inicialmente, o termo levaba a connotación de alguén que soamente está interesado en explotar un territorio, sen a intención última de establecerse definitivamente nel. Os carpetbaggers eran brancos das tácticas intimidatorias do primeiro Ku Klux Klan, entre 1865 e 1871.
A partir de 1900, o termo utilizouse para denominar aos políticos que buscan sacar vantaxes en territorios alleos.
Ictioloxía
miniatura|250px|Representación dun peixe nun mosaico hispanorromano de [[Emerita Augusta]] A ictioloxía é unha rama da zooloxía dedicada ao estudo dos peixes. Esta inclúe os Osteichthyes (peixes óseos), os Chondrichthyes (peixes cartilaxinosos) tales como a quenlla e a raia e os Agnatha (peixes sen mandíbula). Estímase que hai ao redor de 25.000 especies descritas e que cada ano son descritas oficialmente 250 novas especies. A dificultade na clasificación radica na gran variedade que alcanzaron durante o proceso evolutivo e a accesibilidade dos humanos ao medio acuático. Por outra banda, a ictioloxía ademais ocúpase da bioloxía e do comportamento dos peixes. Así mesmo, está estreitamente ligada coa limnoloxía e a oceanografía.
Caio Ambergris
Caio Ambergris (tamén coñecido como Caio Gran Ambergris) é unha illa dentro das illas Turks e Caicos, é unha illa residencial privada. Foi famosa polos valiosos depósitos de ámbar gris de onde cen o seu nome, unha substancia cerosa que segregan os xibardos, que antano se atopaban a 8 quilómetros da costa. A illa ten aproximadamente cinco quilómetros de longo e 900 m. de ancho. Deshabitada ata 1997, na actualidade ten unha pequena poboación. Adxacente a Caio Ambergris está Caio Pequeno Ambergris, que é unha reserva natural deshabitada. Caio pequeno Ambergris é un hábitat único e significativo para unha ampla gama de aves e vida mariña. A illa de Caio Ambergris ten aproximadamente 6´4 km. de longo, e 1´6 km. de ancho, e 4´28 km² en total.
Caio Ambergris é coñecido polas súas augas turquesas e pouco profundas. Está rodeado de bancos de area e arrecifes de coral. Caio Ambergris é unha illa privada desde 1811 e hoxe está xestionada por Turks and Caicos Collection, unha selección preferida dos resorts de todo tipo en Turks e Caicos.
Historia
A finais do século XVIII e principios do XIX, os lealistas establecéronse en Caio Ambergris, criaron vacas, fixeron olería e construíron casas, cortellos e cisternas. As ruínas destes primeiros asentamentos coloniais poden verse hoxe na illa. Como a illa é de xestión e propiedade privada, é necesario un permiso previo para a visita.
John Lightbourne foi o primeiro propietario da illa, mercándoa á administración de Bahamas en 1811. Entón, Horatio Stubbs de Caicos do Sur mercou a illa, a casa e unha escrava feminina en 1826 por un custo de 6.000 bushels de sal. Cultivaron sisal na illa cara ao final do súclo XIX.
En 1978, un grupo de investimentos do estado de Arizona intentou mercar Caio Ambergris, co obxectivo de construír unha universidade na illa. Este esforzo foi rexeitado polo goberno.
O empresario canadense Henry Mensen mercou Caio Ambergris en 1995 e comprometeuse a manter un terzo da illa (uns 1´8 km²) como reserva privada. A compañía Illas Turcas e Caicos Sporting Club é o responsable da xestión da illa, ofrece turismo e vende vilas de luxo na illa. Mensen iniciou o desenvolvemento da illa para establecer unha comunidade residencial de luxo e exclusiva. A través deste proxecto, a illa conta hoxe co Calico Restaurant and Bar (unha referencia ao famoso pirata do século XVII), unha casa club, e unha robusta infraestrutura para o autosustento da illa.
Desde finais de 2017, Caio Ambergris está xestionada por Turks and Caicos Collection. A illa conta con 20 vilas privadas, 10 suites fronte á praia, un centro de spa, centro de deportes acuáticos, un porto deportivo, a pista privada máis longa do Caribe capaz de acomodar a maioría dos avións privados, a purificación da auga é por osmose inversa, sistemas de xeración eléctrica independentes e unha torre de comunicacións que proporciona acceso aos teléfonos e internet de alta velocidade.
A Paínza, Viladavil, Arzúa
A Paínza é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
O Castro, Sandiás, Sandiás
O Castro é un lugar pertencente ao Concello de Sandiás situado na parroquia do mesmo nome.
Sitúase nun outeiro ó pé da Torre do Castro, tamén coñecida como o Castelo de Sandiás.
Ventaquemada
Ventaquemada é un concello colombiano que se atopa na provincia do Centro, no departamento de Boyacá. Está situado sobre a Troncal Central do Norte, a uns 29 km da cidade de Tunja, capital do departamento. No territorio de Ventaquemada atópase a soada Ponte de Boyacá, donte tivo lugar a Batalla de Boyacá o 7 de agosto de 1819, que selou de maneira definitiva a Independencia da Nova Granada (hoxe Colombia).
O concello limita polo norte con Tunja e Samacá, polo sur con Turmequé, Villapinzón e Lenguazaque, polo leste con Boyacá, Jenesano e Nuevo Colón e polo oeste con Guachetá, Lenguazaque e Villapinzón.
Cor
A cor é a impresión producida por un ton de luz nos órganos visuais, ou máis exactamente, é unha percepción visual que se xera no cerebro dos humanos e outros animais ao interpretar as sinais nerviosos que lle envían os fotorreceptores na retina do ollo, que á súa vez interpretan e distinguen as distintas lonxitudes de onda que captan da parte visible do espectro electromagnético.
Todo corpo iluminado absorbe unha parte das ondas electromagnéticas e reflicte as restantes. As ondas reflectidas son captadas polo ollo e interpretadas no cerebro como distintas cores segundo as lonxitudes de ondas correspondentes.
A cor é un aspecto físico da natureza. A cor dun material determínase pola lonxitude de onda dos raios luminosos que refliten as súas moléculas constituíntes. Un obxecto terá unha cor determinada se reflicte (non absorbe) exactamente os raios correspondentes á frecuencia daquela cor.
Así, un obxecto é vermello se absorbe todos os raios de luz, agás o vermello.
A cor relaciónase cos diferentes lonxitudes de onda do espectro electromagnético. Son percibidas a través dos órganos de visión na faixa da "zona visíbel" como unha sensación que nos permite diferenciar os obxectos do espazo con maior precisión.
Considerando as cores como luz, a cor branca resulta da superposición de todas as cores, en canto o negro é a ausencia de luz. A luz branca pódese descompor en todas as cores (o espectro) por medio dun prisma. Na natureza, esta descomposición orixina un arco da vella.
Teoría da cor
miniatura|Mercado de teas de diversas cores en Paquistán. Cando se fala de cor, hai que distinguir entre a cor obtida aditivamente (cores formadas con luz) ou a cor obtida substractivamente (cores formadas con pigmentos).
No primeiro caso, chamado de sistema RGB, temos os obxectos que emiten luz (monitores, televisión, Sol etc.) nos que a cor é a suma de diferentes lonxitudes de onda das cores primarias de luz Vermello + Azul + Verde = Branco.
No segundo sistema (subtractivo ou cor pigmento) píntase unha superficie sen pigmentación(branca) mesturándolle as cores secundarias da luz (tamén chamadas de primarias en artes plásticas); Ciano + Maxenta + Amarelo = negro. Este sistema corresponde ao "CMYK" das impresoras e serve para obter cor con pigmentos (tintas e obxectos non emisores de luz).
Moitas veces chámanse cores primarias ao amarelo, azul e vermello, o que é incorrecto en ambos espazos de cor. Así o que se chama azul primario corresponde ao ciano. O vermello primario ao maxenta e o amarelo Primario ao propio amarelo. O uso de cores diferentes (azul, amarelo, vermello) neste espazo de cor leva a que non sexa posíbel fabricar todas as cores, e que no círculo das cores certos opostos estean trocados.
Nótese que nada disto se coñecía antes da invención do prisma e da división do espectro da luz branca, polo que aínda hoxe ensínase nas nosas escolas que Amarelo/Azul/Vermello son as cores primarias, a partir das cales se obteñen todas as demais, o cal é falso.
Outros artigos
miniatura|dereita|Edificio con fiestras de cores.
George Singleton
George Wilfard Singleton Jr., coñecido como George Singleton, nado o 9 de xullo de 1961 en Kershaw, Carolina do Sur, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na universidade de Furman xogou na LEGA, na HEBA e na ACB. Cunha altura de 2,02 metros destacou por ser un dos mellores taponadores da historia da ACB.
Clara do Roxo
Clara Isabel Rodríguez Giráldez, coñecida como Clara do Roxo, nada en Caracas en 1962, é unha escritora galega filla de emigrantes.
Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia, cun mestrado en Escritura e Narración Creativa. É directora da escola on-line de escrita creativa Aliteraclara, profesora de escritura creativa en El Portal del escritor, onde dirixe o curso de relato, relato avanzado e contos infantís en lingua castelá. Imparte cursos de escritura creativa presenciais para a Concellería de Normalización Lingüística do Concello de Vigo, a Biblioteca do Porriño e o café-teatro De Catro a Catro. Imparte obradoiros baseados na escrita de Saramago, Antonio Tabucchi e Fernando Pessoa nas cidades de Porto e Lisboa
Preside Asociación cultural Catropatacos, na que se realizan actividades culturais e de apoio á lingua galega. Pertence ao colectivo 4GHATOS, de narradoras e músicos
Shetland (serie de televisión)
Shetland é unha serie policial da BBC de Escocia protagonizada por Douglas Henshall que representa o papel do detective Jimmy Perez. A historia desenvólvese no arquipélago escocés das Shetland, aínda que bastante da filmación se efectuou na parte escocesa de Gran Bretaña, con algunhas localizacións nas Shetland.
A primeira temporada da serie, piloto, foi de dous episodios baseados na novela da escritora británica Ann Cleeves Red Bones, foi emitida na BBC no 2013.
A segunda temporada, emitida en 2014, ten 6 episodios e consta de tres historias de dúas partes cada unha baseadas nas novelas de Ann Cleeves Raven Black, Dead Water e Blue Lightning.
En abril de 2015 comezou a gravación da terceira temporada da serie.
Emisión en Galicia
A TVG comezou a emisión da serie o 11 de outubro de 2015.
Os dous primeiros episodios da primeira temporada tituláronse Ósos vermellos (1ª e 2ª parte).
Os episodios da segunda temporada en Galicia tituláronse Negro coma un corvo (1ª e 2ª parte), Auga morta (1ª e 2ª parte) e Lóstrego azul (1ª e 2ª parte).
Posteriormente a serie foi reemitida pola tvG2
Caio Sal
Caio Sal (en inglés: Salt Cay) é a segunda maior illa das Illas Turcas, un dos dous grupos de illas que forman o territorio británico das illas Turks e Caicos no mar Caribe. O seu tamaño é de 6,7442 km². O tamaño do distrito, que tamén inclúe algunhas illas despoboadas como Caio algodón (1´1252 km²), e outras próximas é en total, de 9,1 km². A poboación é de 186 (est. 2006), todos na capital do distrito, Cidade Balfour na costa oeste.
Caio Salt é unha illa pequena, plana e triangular duns 3´2 km dun lado dedicada principalmente á explotación de salinas que no seu día albergou a centos de persoas dedicadas á produción de sal en lagoas e estanques costeiros de desecamento de salmoira.
Historia
Cando o conquistador español Juan Ponce de León chegou ás illas en 1512 algunhas estaban habitadas polos pobos arauacos. As illas quedaron deshabitadas como consecuencia das enfermidades traídas polos europeos.
Algúns escravos procedentes das Bermudas chegaron ás illas fuxindo da escravitude no século XVII e estableceron o que se convertería na principal forma de vida durante os seguintes 300 anos - a produción de sal. As illas foron sometidas á dominación colonial británica en 1766.
George Washington obtivo o sal necesario para conservar os alimentos para o seu exército durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos das Turks e Caicos, e de igual forma os canadenses e estadounidenses das frotas pesqueiras províanse de sal nas illas para as súas capturas.
Cara ás décadas de 1920 e 1930, unha combinación de incompetencia, os custos, a mala xestión e a falta dun porto de augas profundas fixeron que o sector do sal case desaparecese nas illas Turks e Caicos.
Estación de Segovia-Guiomar
miniatura|Vista xeral da estación miniatura|Estación de Segovia-Guiomar con [[Peñalara ao fondo.]] Segovia-Guiomar é a estación ferroviaria de alta velocidade de Adif da cidade de Segovia. Atópase na liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid, a uns 6 quilómetros do centro da cidade, na contorna do polígono industrial de Hontoria.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 68,3 da liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid, entre as estacións de Madrid-Chamartín e Valladolid-Campo Grande.
Historia
A construción foi inaugurada o 22 de decembro de 2007 coincidindo coa inauguración da liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid. Foi inaugurada polo presidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero, o presidente da Xunta de Castela e León Juan Vicente Herrera, a ministra de Fomento Magdalena Álvarez e o alcalde de Segovia Pedro Arahuetes, entre outras autoridades.
Denominación
O nome de Segovia-Guiomar foi elixido por Adif e segue as pautas marcadas polas que o nome da estación debía ser: feminino, relacionado coa cidade de Segovia e que non tivese carácter relixioso. Descartouse así a idea de chamala Isabel a Católica polas connotacións obviamente relixiosas. O nome adoptado corresponde a Pilar de Valderrama na vida real; Guiomar na poesía de Antonio Machado a cal foi parella de autor; o cal pasou un longo período da súa vida traballando na cidade de Segovia. Machado foi catedrático de francés do Instituto de Segovia de 1919 a 1932, sendo usuario habitual do ferrocarril para desprazarse a Madrid.
A estación
Hoxe en día a estación goza dun mellor acceso que parte da saída da cidade que sae cara a AP-61. Un dos puntos fortes da obra foi a ponte sobre a SG-20 (estrada de circunvalación de Segovia) e que alcanza unha luz máxima de 12 metros de taboleiro de formigón armado.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Caio Pine
Caio Piñeiro (en inglés: Pine Cay) é unha illa de aproximadamente 30 habitantes do arquipélago das Turcas e Caicos. É propiedade privada do Meridian Club e a área alúgase aos seus empregados e clientes.
Caio Piñeiro foi o lugar dos primeiros desenvolvementos turísticos das Illas Turks e Caicos. Estaba previsto xa na década de 1950 pero comezou a ser realidade a partir da década de 1970.
Ten uns 900 m. de ancho e 2´7 km de longo, e varios quilómetros de carreiros que percorren a illa.
Un dos sitios máis singulares da illa é a parte onde se atopa o peixe de auga salgada nos lagos de auga doce. Isto débese aos efectos do Furacán Donna que azoutou o caio en 1960.
Pedro II de Rusia
Pedro II de Rusia (en Пётр II Алексеевич ou Pyotr II Alekseyevich), nado o 23 de outubro de 1715 e finado o 30 de xaneiro de 1730, foi o Emperador de Rusia dende 1728 até a súa morte. Foi o único fillo do tsarévich Aleksei Petrovich, fillo de Pedro o Grande e da súa dona Eudoxia lupokhina. Foi o único home na liña sucesoria directa de Pedro o Grande. miniatura|esquerda|Pedro II de caza (1900) Pedro naceu en San Petersburgo o 18 de outubro de 1715 polo calendario xuliano. Dende a súa infancia, o orfo Gran Duque foi estritamente apartado do seu cargo. O seu avó, Pedro o Grande, ignorouno sistematicamente. A súa educación correu a cargo, nos primeiros anos, por parte dun capitán chamado Norman, o cal lle ensinou as bases da navegación, cando se fixo máis grande, a súa educación continuou a cargo dun refuxiado húngaro, Janos Zeikin.
Durante o reinado de Catalina I, Pedro seguía sendo ignorado, pero xusto despois da morte de Catalina Pedro deuse conta do poder que acumulaba na súa persoa. A maioría da nación e tres cuartas partes da nobreza apoiábano, mentres que o seu primo (e rival), o Emperador Carlos IV, a través do seu embaixador en San Petersburgo, persistía nas súas demandas para obter o poder. O problema sucesorio arranxouse entre os dous enviados das partes litigantes, Aleixandre Danilovich Menshikov e Andrei Osterman.
O 18 de maio de 1727, Pedro foi proclamdo como Soberano Autócrata de todos os rusos
A coronación levouse a cabo en Moscova, o 25 de febreiro de 1728.
Pedro morreu o 30 de xaneiro de 1730 por causa dunha rubeola
Economía de Estonia
A Estonia, que entrou para a Unión Europea o 2004 é actualmente unha economía moderna co unha das máis altas rendas per cápita da Europa Central e da rexión do Mar Báltico. O país beneficíase de importantes industrias de telecomunicacións e electrónica, e ten fortes lazos co Finlandia, Suecia e Alemaña.
Hoxe, máis de 67% de seu Produto interno bruto deriva de sector de servizos, 28% da industria e 5% do sector primario, incluíndo a agricultura.
As aventuras tolas do meu doutor
As aventuras tolas do meu doutor (en Foreign Body) é un filme británico de 1986 dirixido por Ronald Neame. É unha adaptación da novela homónima de Roderick Mann. Está protagonizado por Victor Banerjee, Warren Mitchell, Denis Quilley e Amanda Donohoe. Foi o derradeiro filme de Neame.
Estreouse en galego o 11 de marzo de 2000 a través da TVG.
Escudo Canadense
dereita|miniatura|O Escudo Canadense O Escudo Canadense é unha unha vasta base de rocha que se estende desde os Grandes Lagos ata o Océano Ártico, pasando polas rexións do norte de Saskatchewan, Manitoba, Ontario e Quebec, así como a maior parte de Labrador, é dicir a parte continental da provincia de Terra Nova e Labrador. Ocupa o 49% da superficie do país.
Tulio Hostilio
miniatura|esquerda|A vitoria de Tulio Hostilio na batalla de [[Véies (396 a.C)]] Tulio Hostilio foi moi parecido a Rómulo en canto ao seu carácter guerreiro, e completamente oposto a Numa debido á súa falta de atención cara os deuses. Tulio fomentou varias guerras contra Alba Longa, Fidenas e Veies, de forma que Roma obtivo así novos territorios e maior poder. Foi durante o reinado de Tulio cando Alba Longa foi completamente destruída, sendo toda a súa poboación escravizada e enviada a Roma.
Escudo Canadense
Consiste principalmente en terreo erosionado e ondulado e contén moitos ríos importantes utilizados na produción de enerxía hidroeléctrica, particularmente no norte do Quebec e Ontario. O Escudo Canadense tamén rodea unha área de terras húmidas, os baixos da baía de Hudson. Algunhas rexións particulares do escudo están cubertas por cordilleiras que inclúen os montes Torgat e os montes Laurentinos.
A pesar de que non é posible a práctica da agricultura intensiva no Escudo Canadense, persiste a agricultura en menor escala e a silvicultura, e existen pequenas granxas nos vales fluviais e ao redor de lagos, particularmente en rexións do sur. Os bosques boreais cobren gran parte do Escudo, cunha variedade de coníferas que prové un importante recurso para a industria madeireira. Nesta rexión existen grandes reservas minerais.
Tulio Hostilio
Tanto desexaba Tulio novas guerras que mesmo fomentou outro conflito contra os sabinos, de forma que pode dicirse que foi durante o seu reinado cando o pobo romano adquiriu os desexos de novas conquistas a costa da paz. O rei sostivo tantas guerras que descoidou a atención ás divindades, polo cal, segundo sostén a lenda, unha epidemia se abateu sobre Roma, atopándose o propio rei entre os afectados. Cando Tulio solicitou a axuda de Xúpiter, o deus respondeu cun raio que reduciu a cinzas tanto ao monarca como á súa residencia.
A pesar da súa natureza belixerante, Tulio Hostilio seleccionou un terceiro grupo de individuos que chegaron a pertencer á clase patricia de Roma, elixidos de entre todos aqueles que chegaran a Roma buscando asilo e unha nova vida. Tamén erixiu un novo edificio para albergar o Senado, a Curia, que existiu durante cinco séculos tras a morte do rei, cuxo reinado chegou ao seu fin tras 31 anos de duración.
Knights of the Dinner Table
Knights of the Dinner Table (Os Cabaleiros da Mesa do Comedor) son os protagonistas dunha publicación homónima publicada por primeira vez no ano 1990 nos EUA. Jolly R. Blackburn, o seu creador, necesitaba de contido orixinal para a tira cómica da revista SHADIS para o que recorreu á ambientación dunha partida de rol de mesa.
Composición
A maiores dos protagonistas a banda deseñada recolle a outros asiduos á tenda de produtos de rol de Weird Pete.
Historia
Despois do seu nacemento como tira cómica en SHADIS expandiuse pola súa crecente popularidade á revista Dragon en 1996 Como volume recompilatorio de banda deseñada en España son publicados por Devir Ibérica, e nos EUA polo propio Blackburn desde 1996, nunha frecuencia de publicación dun cómic mensual, e que foi continuado sen interrupción por Kenzer & Company a partir do ano 2000. Nun tomo de 100 páxinas en branco e negro con portada a cor, debuxadas por George Urbanic. A compañía lanzou diversos materiais para xogos de rol inspirados na saga KoDT, tales como "Fairy Meat" ou "Kingdoms of Kalamar", xogos só existentes na trama ficticia da tira cómica pero que pola súa popularidade foron creados e publicados posteriormente por Kenzer & Company.
Gran Premio de Francia de 1981
Referencias
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
O Pazo, Viladavil, Arzúa
O Pazo é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Paipa
Paipa é un concello colombiano situado no centro-leste de Colombia, administrativamente atópase na provincia de Tundama do departamento de Boyacá. Conta, segundo os datos do censo de 2005, cunha poboación de 27.274 habitantes, o que o converte no sexto municipio máis poboado de Boyacá. No eido económico, salienta como un dos principais centros turísticos de Boyacá.
Toponimia
Pa, en lingua muisca, é ‘home’, ‘benefactor’, ‘señor’ ou ‘pai’. Dúas veces Pa debía significar ‘patrón’, ‘gran señor’ ou ‘protector’.
Orde arquitectónica
miniatura|350px|Os tres tipos de [[capitel|capiteis da arquitectura clásica grega : o dórico, o xónico e o corintio]]
Orde arquitectónica, na arquitectura chamada clásica refírese a clasificación do estilo dos edificios na Grecia antiga en tres ordes, logo utilizados polos romanos da antigüidade que lle engadiron dúas. As medidas das diferentes partes dun edificio están en relación coas proporcións do conxunto da obra. As regras das proporcións da beleza a medida do home propia dos gregos antigos, serán cambiadas en cada etapa histórica. Arquitectos e teóricos da arquitectura interpretarán ao longo do tempo estas regras. Paseniño a referencia ás ordes clásicas só se refire en termos de estilo ao aspecto decorativo e non ás regras primitivas das proporcións. Así estas normas serviron de referencia e foron imitadas noutras épocas na arquitectura occidental, atópanse con frecuencia nos estilos chamados neoclásicos. Ocorre que noutras civilizacións tamén se usa a expresión.
De xeito xenérico, o concepto de orde arquitectónica non se cingue exclusivamente á forma da columna senón que abrangue tamén ao entaboamento.
Definición
As ordes arquitectónicas da Grecia antiga son sistemas canónicos de relacións fixas do conxunto dos elementos arquitectónicos articulados para formar unha unidade orgánica do edificio, tendo en conta a relación proporcional dos devanditos elementos, referido a un módulo. A arte grega é herdeira das civilizacións mais antigas. O módulo é a unidade de medida que serve para establece-las proporcións entre as distintas partes do edificio. A arquitectura da Grecia antiga leva tres ordes:
En arquitectura, chámaselle ordes clásicas a cinco ordes, a esas tres débense engadir dúas outras utilizadas polos romanos desde a monarquía romana e a república romana ata finais do imperio romano:
Ordes arquitectónicas no antigo Exipto
Na arquitectura do antigo Exipto cóntanse seis tipos de columnas. Unhas relacionadas coa flora como a palmiforme, a lotiforme e a  papiriforme; tamén sería a columna hathórica, aquela que se atopa nos templos dedicados á deusa Hathor; a protodórica, denominada así por prefigurar a orde dórica grega e, finalmente, a orde campaniforme.
Grecia antiga
A arquitectura fíxose a medida do home diferenciándose así da herdanza exipcia.
Roma e o imperio romano
Roma, herdeira dos gregos e dos etruscos, engade dúas ordes, crea modelos arquitectónicos e espallaos polas súas provincias contribuíndo á cohesión do imperio. O arquitecto romano Vitruvio que viviu no século I a.C foi autor dun famoso tratado de arquitectura, o único escrito de arquitectura que nos chegou da Antigüidade.
Influencia das ordes clásicas na arquitectura posterior
miniatura|220 px|As cinco ordes segundo o tratado de [[Giacomo Barozzi da Vignola|Vignola.]] No ano 1562, Vignola publicou un tratado titulado Regola delli Cinque Ordini d'Architettura no que estudaba e sistematizaba as ordes clásicas establecendo os seus módulos e proporcións canónicas e definindo, con moito detalle, as súas medidas e os sistemas xeométricos de trazado para poderen ser empregados polos seus contemporáneos.
NGC 428
NGC 428 é unha galaxia na constelación de Cetus. Ten unha magnitude aparente de 11.3, unha ascensión recta de 1h 12m 55,6s e unha declinación de +0° 58' 53". Descubriuna William Herschel o 20 de decembro de 1786.
Dique
O termo dique, pode referirse a:
Tratado de Karlowitz
O Tratado de Karlowitz, asinado en 1699 en Karlovci (Karlóca en húngaro, Karlowitz en alemán; Karlofça en turco, cidade da rexión serbia de Voivodina), rematou a Guerra Austro-Otomá de 1683-1697, que resultou na derrota otomá.
O tratado foi asinado o 26 de xaneiro de 1699, tras un congreso de dous meses de duración entre o Imperio Otomán, dun lado, e a Santa Liga (coalición formada por diversas potencias europeas, inclusive o Imperio Habsburgo, a Unión Polaco-Lituana, a República de Venecia e o Imperio Ruso. No tratado, os otománs cederon a maior parte de Hungría, Transilvania e Eslavonia a Austria, e Podolia a Polonia. A maior parte de Dalmacia foi entregada a Venecia, xunto con Moreia (a Península do Peloponeso), que os otománs gañaran no Tratado de Passarowitz en 1718.
O Tratado de Karlowitz marcou o comezo do declive otomán na Europa Oriental e o auxe do Imperio Habsburgo, a potencia dominante no sueste de Europa.
Descarga (arquivos)
200px|miniatura|Representación de descargas dende Internet. Descargar ou baixar arquivos (en inglés: Download) é a acción informática polo cal un arquivo que non está no ordenador dun usuario pasa a estalo mediante unha transferencia de datos cunha rede dende outro ordenador ou calquera aparato electrónico que si o alberga.
Protocolos e métodos
A continuación preséntanse os protocolos, a nivel de aplicación do modelo TCP/IP, e métodos ou modelos máis utilizados pola descarga de arquivos por Internet.
Athens
Athens é o nome en lingua inglesa da cidade grega de Atenas. Dá nome a varias poboacións do Canadá e os Estados Unidos:
I Will Never Let You Down
"I Will Never Let You Down" (en galego: Nunca vou a decepcionarte) é unha canción da cantante británica-kosovar Rita Ora. Foi lanzada o 4 de abril de 2014 como o primeiro sinxelo dun novo álbum que está previsto lanzarse en 2015. Foi composta e producida pola súa exparella e DJ escocés Calvin Harris. No Reino Unido, tuvo o seu lanzamento o 11 de maio de 2014 onde alcanzou a primeira situación na lista de sinxelos, sendo este o seu cuarto número un. Desta maneira iguala o récord de Geri Halliwell, na maior cantidade de números 1 no Reino Unido por unha artista feminina británica. O vídeo musical foi dirixido por Francesco Carrozzini.
Composición
É unha canción up-tempo dance pop nun ritmo de 128 beats por minuto. A mesma Rita Ora confesou a súa inspiración en traballos de Whitney Houston, particularmente na canción "How Will I Know" de 1985.
Laredo, Cantabria
miniatura|dereita|300px|Laredo coa praia ao fondo, e máis ao fondo Santoña
William Parry Murphy
William Parry Murphy, nado en Stoughton, Wisconsin o 6 de febreiro de 1892 e finado en Brookline, Massachusetts o 9 de outubro de 1987, foi un médico estadounidense que compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1934 con George Richards Minot e George Hoyt Whipple polo descubrimento da terapéutica da anemia perniciosa con extractos de fígado.
Laredo, Cantabria
Laredo é unha vila e un concello español da Comunidade Autónoma de Cantabria, sito na súa parte oriental e sobre o Mar Cantábrico. No ano 2007 contaba cunha poboación de 12.835 habitantes (INE), sobre unha área municipal de 13 km².
É cabeza comarcal do val baixo do Asón, e como tal empresta servizos aos concellos limítrofes (Colindres, Limpias, Bárcena de Cicero, Liendo, Ampuero etc.).
Xeografía
Situado na desembocadura oriental do río Asón, na súa maior parte é un extenso areal de máis de 5 km chamado La Salvé. Porén, a superficie é sobre todo chaira e areosa; aínda que ao seu arredor aparecen terreos alombados. A maior parte do territorio está ocupado por edificacións, pese a que son frecuentes as fragas de eucaliptos, piñeiros e castiñeiros, así como vexetación de tipo dunar na área de praia. miniatura|esquerda|200px|Localización do concello de Laredo en Cantabria
Economía
Economicamente, pasou de vivir, hai pouco máis de 30 anos, da pesca a depender do sector servizos. Dentro deste merece mención especial a hostalaría, á que se dedica unha parte importante da súa poboación activa, e está destinada a cubrir as necesidades de ocio das numerosas persoas que visitan a vila, designadamente na época do verán. De feito, Laredo é unha referente do tópico turismo de sol e praia no norte da Península.
A industria municipal está baseada na transformación dos produtos pesqueiros, en especial da transformación do bocareo en anchoa, e máis nas pequenas empresas familiares. O sector primario, por contra, foi perdendo importancia, aínda que polo de agora son moitos os laredanos que se dedican a este tipo de labor.
Patrimonio cultural
A súa historia vén definida polo antigo esplendor como localidade vencellada ao Mar Cantábrico. Dentro do seu núcleo urbano son correntes as casas soaregas brasonadas e numerosos os centros relixiosos, entre os que cómpre destacar a igrexa gótica de Santa María da Asunción (século XIV).
Estreito de Cook
miniatura|dereita|Nova Zelandia. O estreito de Cook é un paso marítimo que separa o mar de Tasmania (ao oeste) do Océano Pacífico sur (ao leste). Ademais divide as dúas principais illas de Nova Zelandia, denominadas segundo a súa localización xeográfica como Illa Norte e Illa Sur.
José Lins do Rego
José Lins do Rego Cavalcanti, nado en Piar o 3 de xuño de 1901 e finado no Río de Xaneiro o 12 de setembro de 1957, foi un escritor brasileiro que, ao lado de Graciliano Ramos, Érico Veríssimo, Rachel de Queiroz e Jorge Amado, figura como un dos novelistas rexionalistas máis prestixiosos da literatura brasileira.
Estreito de Cook
Características
Recibe o seu nome polo mariño inglés James Cook, primeiro europeo en comandar a súa nave polo estreito,en 1770. En lingua maorí é coñecido como Raukawa ou Te Moana-o-Raukawa ("O mar de Raukawa"),, significando Raukawa "follas amargas".
Na beira norte do estreito está a capital de Nova Zelandia, Wellington.
José Lins do Rego
Tracectoria
Segundo Otto Maria Carpeaux, José Lins era "o último contador de historias." A súa novela de estrea, Menino de Engenho (1932), foi publicado con dificultade, porén pronto foi eloxiado pola crítica. José Lins escribiu cinco libros a que nomeou "Ciclo da cana-de-açúcar", nunha referencia ao papel que nel ocupa a decadencia do enxeño azucareiro nordestino, visto de modo cada vez menos nostálxico e máis realista polo autor: Menino de Engenho (1932), Doidinho (1933), Bangüê (1934), O Moleque Ricardo (1935), e Usina (1936). A súa obra rexionalista, con todo, non se encaixa soamente na denuncia sociopolítica, mais, como afirmou Manuel Cavalcanti Proença, igualmente na súa "sensibilidade á flor da pel, na sinceridade diante da vida, na autenticidade que o caracterizaban."
José Lins naceu na Paraíba, os seus antepasados, que eran en gran parte señores de enxeño, legaron ao neno a riqueza do enxeño de azucre que lle ocupou toda a infancia. O seu contacto co mundo rural do Nordeste deulle a oportunidade de, nostálxica e criticamente, relatar as súas experiencias a través das personaxes das súas primeiras novelas. Lins era activo nos medios intelectuais. Ao matricularse en 1920 na Facultade de Dereito do Arrecife ampliou os seus contactos co medio literario de Pernambuco, tornándose amigo de José Américo de Almeida (autor da Bagaceira). En 1926, partiu para o Maceió, onde se reunía con importantes nomes, Graciliano Ramos, Rachel de Queiroz, Aurélio Buarque de Holanda e Jorge de Lima. Cando partiu para o Río de Xaneiro, en 1935, conquistou aínda máis a crítica e colaborou para a prensa, escribindo para os Diários Associados e O Globo.
É atribuída a José Lins do Rego a invención dunha nova novela moderna brasileira. O conxunto da súa obra é un marco histórico na literatura rexionalista por representar o declive do Nordeste canavieiro. Algúns críticos cren que o autor axudou a construír unha nova forma de escribir fundada na "obtención dun ritmo oral", que foi tornada posíbel pola liberdade conquistada e practicada polos modernistas de 1922. A súa magnum opus, Fogo Morto (1943), é vista como a "novela dos grandes personaxes." Massaud Moisés escribiu que esta obra prima de José Lins "é unha das máis representativas non só da ficción dos anos 30 como de todo o Modernismo."
Os comezos
miniatura|Casa do Engenho Corredor, onde naceu José Lins do Rêgo. [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional.]] Nacido no Engenho Corredor, municipio paraibano de Piar, fillo de João do Rego Cavalcanti e de Amélia Lins Cavalcanti. Antes da morte da nai, morou no Engenho de seu pai, o famoso Engenho Tapuá, no municipio paraibano de Sao Miguel de Taipu. Tras o falecemento de D.Amélia, Zé Lins, aos catro anos, múdase para o enxeño de seu avó materno. Este era o famoso Coronel Bubu do Corredor (José Lins Cavalcanti de Albuquerque, señor de 8 enxeños da várzea do Río Paraíba). Zé Lins permaneceu no Corredor até aos 12 anos de idade. Logo despois fixo as primeiras letras no Internato Colexio de Itabaiana, no Instituto N. S. do Carmo e no Colexio Diocesano Pio X na entón cidade da Paraíba actual João Persoa. Despois estudou no Colexio Carneiro León e Osvaldo Cruz, en Arrecife. É de 1916, por exemplo, o primeiro contacto co Ateneu, de Raul Pompeia. En 1918, aos dezasete anos por tanto, José Lins trabou coñecemento con Machado de Assis, a través do Don Casmurro. Desde a infancia, xa traía consigo outras raíces, do sangue e da terra, que viñan de seus pais, pasando de xeración en xeración por outros homes e mulleres sempre ligados ao mundo rural do Nordeste azucareiro e aos negros rabaños humanos que a foi formando.
Xuventude e inicio da carreira literaria
Tras pasar a súa infancia no interior e ver de preto os enxeños de azucre perderen espazo para as fábricas, provocando moitas transformacións sociais e económicas, foi para João Persoa, onde fixo a secundaria e despois, para Arrecife, onde se matriculou en 1920 na facultade de Dereito.
Nese período, alén de colaborar periodicamente co Jornal do Recife, fixo amizade con Gilberto Freyre, que o influenciou e, en 1922, fundou o semanario Don Casmurro.
Licenciouse en 1923. Durante o curso, ampliou os seus contactos co medio literario pernambucano, tornándose amigo de José Américo de Almeida, Osório Borba, Luís Delgado, Aníbal Fernandes, e outros. Gilberto Freyre, volvendo en 1923 dunha longa tempada de estudos universitarios nos Estados Unidos, marcou unha nova fase de influencias no espírito de José Lins, a través das ideas novas sobre a formación social brasileira.
Casou en 1924 coa súa prima Philomena (Naná) Masa Lins do Rego, filla do senador Antônio Masa. En 1925, ingresa no Ministerio Público de Minas Xerais como promotor en Manhuaçu, zona da mata (MG), onde non obstante non se demorou. O mesmo ano abdica de seu cargo na fiscalía e trasládase en 1926 para a capital de Alagoas, onde pasou a exercer as funcións de fiscal de bancos, até 1930, e fiscal de consumo, de 1931 a 1935. En Maceió, tornouse colaborador do Xornal de Alagoas e pasou a formar parte do grupo de Graciliano Ramos, Rachel de Queiroz, Aurélio Buarque de Holanda, Jorge de Lima, Valdemar Cavalcanti, Aloísio Branco, Carlos Paurílio e outros. Alí publicou o seu primeiro libro, Meniño de engenho (1932), chave dunha obra que se revelou de importancia fundamental na historia da moderna novela brasileira. Alén das opinións eloxiosas da crítica, sobre todo de João Ribeiro, o libro mereceu o Premio da Fundação Graça Aranha. En 1933 publicou Doidinho, o segundo libro do "Ciclo da Cana-de-Açúcar".