cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Plata
Arquitectura
A cidade é moi verde, sendo o seu maior parque o chamado Paseo del Bosque, co seu lago, o anfiteatro Martín Fierro, o seu Xardín Zoolóxico e Botánico de La Plata de estilo victoriano, o Observatorio Astronómico, e o Museo de Ciencias Naturais.
Arquitectonicamente destacan a Catedral de La Plata, de estilo neogótico, chamada La Colorada, e a antiga estación central de ferrocarril. En 1977 a cidade perdeu por un incendio un dos seus máis importantes monumentos: o Teatro Arxentino de La Plata, de estilo neoclásico. No seu lugar construíuse un novo teatro de estilo brutalista. A cidade conta ademais co Estadio Ciudad de La Plata. miniatura|esquerda|Autoestrada La Plata - Buenos Aires. miniatura|Museo de Ciencias Naturais. miniatura|esquerda|Centro Cultural Pasaxe Dardo Rocha.
Cultura
A cultura ten un gran papel na cidade de La Plata. Isto refléxase na boa cantidade de centros culturais, teatros, museos, cines e bibliotecas que hai na cidade, ademais da Universidade Nacional de La Plata e o Observatorio Astronómico de La Plata.
Deporte
O deporte máis popular na cidade, ó igual que en todo o país, é o fútbol. Entre os moitos clubs que o practican destacan na Primeira División os clubs Estudiantes de La Plata e Gimnasia y Esgrima La Plata, sendo este último o decano do fútbol arxentino. Entre ámbolos dous equipos dispútase o chamado "Clásico Platense", un dos derbis mais apaixonados da Arxentina. Destes equipos xurdiron recoñecidos xogadores como Manuel Pelegrina, José María Minella, Martín Palermo, Francisco Varallo, Juan Sebastián Verón e o seu pai, Juan Ramón Verón, Guillermo Barros Schelotto, entre outros.
En baloncesto, a través da Asociación Platense de Básquetbol, a cidade ten ligas e torneos para todos los niveis ou categorías.
Os clubs de rugby máis representativos da cidade son La Plata Rugby Club, Club de Rugby Los Tilos e Club San Luis La Plata.
Turismo
A cidade de La Plata ten varios monumentos e sitios históricos. Entre eles encóntranse: a casa maior do Banco Provincia de Buenos Aires, a Casa Curutchet, Casa de Goberno da Provincia de Buenos Aires, Casa Mariani-Teruggi, Centro Cultural Islas Malvinas, Centro Cultural Estación Provincial, Centro Cultural Pasaxe Dardo Rocha, Igrexa de San Benxamín, a Lexislatura Provincial, Museo de Ciencias Naturais de La Plata, a Quinta Oreste Santospago, o Rectorado da UNLP, o Museo Ferroviario de Tolosa, o Teatro Municipal Coliseo Podestá, o Paseo del Bosque, o Anfiteatro Martín Fierro, o Estadio Ciudad de La Plata, o Parque Saavedra, a feira de artesáns en Praza Italia e o Parque Ecolóxico Municipal, entre outros.
Ademais, ó estar na cidade de La Plata pódense percorrer os monumentos das cidades veciñas de Berisso, Ensenada e Gonnet, estando entre elas a Rúa Nova York, o Frigorífico Swift, a Parroquia Católica Ucraína «Nosa Señora da Asunción», o Centro Cultural Vieja Estación, o Forte Barragán e Museo Histórico, a Ponte Xiratoria Ensenada, a República de los Niños, entre outros.
Pazos, A Veiga, Celanova
Pazos é un lugar da parroquia da Veiga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Tennessee
Tennessee é un estado dos Estados Unidos de América, localizado na rexión Sur do país. En 1796, converteuse no décimo sexto estado que se adheríu á Unión. É denominado o "Volunteer State" (o estado dos voluntarios), porque durante a Guerra de 1812, soldados voluntarios procedentes dese estado, tiveron un papel salientábel durante a batalla de New Orleans. A capital de Tennessee é Nashville, e a cidade máis populosa é Memphis.
Xeografía
Tennessee limita con oito estados: ao norte con Kentucky e Virxinia, ao sur con Xeorxia, Alabama e Mississippi, ao leste con Carolina do Norte, e ao oeste con e Arcansas e Missouri a través do río Mississippi. O estado está cortado polo homónimo río Tennessee. O punto máis elevado no estado é o pico Clingsman Dome con 2.025 m (6,643 pés), sito no bordo oriental. O punto máis baixo está no río Mississippi, na liña do linde co estado de Mississippi. O centro xeográfico do estado localízase en Murfreesboro on Old Lascassas Pike (xusto embaixo da estrada da Middle Tennessee State University) e está marcado por un monumento ao lado da estrada.
O estado mostra seis rexións físicas principais: o Blue Ridge, o Appalachian Ridge e Valley Region, o Cumberland Plateau, o Highland Rim, a Nashville Basin, e máis a Gulf Coastal Plain.
Areas, Tui
Santa Mariña de Areas é unha parroquia que se localiza no concello de Tui. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 742 habitantes (371 mulleres e 371 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 700 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 816 habitantes, sendo 398 homes e 418 mulleres.
Historia
A parroquia, situada á beira do río Miño, aparece documentada en 1112, na doazón deste lugar á igrexa de Tui por parte da raíña dona Urraca. En 1095 aparece documentado o lugar de Anta.
A súa igrexa parroquial foi reedificada no século XIX. O pazo da Bouza Valada, reconstruído en 1790 segundo unha inscrición na súa entrada, conta cunha ermida adicada á Nosa Señora das Marabillas.
Na parroquia atópase o viveiro forestal fundado en 1906 polo enxeñeiro de montes Rafael Areses, que conta cun amplo patrimonio botánico con numerosas especies arbóreas.
Josep Maria Socías
Josep María Socías i Humbert, nado en Barcelona o 24 de agosto de 1937 e finado en Barcelona o 3 de novembro de 2008, foi un avogado e político catalán.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito e diplomouse en Administración de empresas na Universidade de Barcelona e progresou na estrutura da Fronte de Xuventudes e do Sindicato Vertical do franquismo, primeiro como secretario sindical comarcal de Tarragona (1964) e logo como vicesecretario, secretario e finalmente delegado na provincia de Barcelona. En virtude destes cargos foi procurador en Cortes elixido polo terzo sindical dende 1967 a 1976. Nesa época tamén ocupou os cargos de vicepresidente da Feira Oficial Internacional de Mostras de Barcelona e vicepresidente da Exposición Universal de Barcelona.
Casado cunha filla do xeneral de artillería Manuel Pardo Ochoa, en 1976 e home de confianza de Rodolfo Martín Villa é nomeado alcalde de Barcelona polo goberno de España. Uns meses despois Xoán Carlos I desígnao senador.
Durante o seu período como alcalde e senador sufriu un atentado terrorista, reivindicado polo GRAPO, do que saíu ileso pero onde morreu un policía local que lle facía a escolta. Deixou a política activa en 1979, pero posteriormente afiliouse ao PSC.
Faleceu o 3 de novembro de 2008 por un cancro de pulmón no Hospital Universitari del Vall d'Hebron de Barcelona. Déronselle honras no Salón de Cento do concello de Barcelona.
Namsanui bujangdeul
Namsanui bujangdeul (en 남산의 부장들) é un filme surcoreano de 2020 dirixido por Woo Min-ho. Está baseado na novela orixinal do mesmo título, e está protagonizado por Lee Byung-hun, Lee Sung-min, Kwak Do-won e Lee Hee-joon, que interpretan a altos oficiais do goberno surcoreano e da súa axencia de intelixencia (KCIA) durante a presidencia de Park Chung-hee, e relata os feitos 40 días antes do seu asasinato en 1979.
Estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 22 de xaneiro de 2020, onde estivo no máis alto das listas de recadación até o 4 de febreiro dese ano. Estreouse nos Estados Unidos o 24 de xaneiro de 2020. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Centro Internacional da Estampa Contemporánea
O Centro Internacional da Estampa Contemporánea (CIEC) é unha fundación constituída en Betanzos en 1997 co obxecto de promover e difundir o gravado.
Orixe
A Fundación ten o seu xermolo nos cursos internacionais "Gráfica" dirixidos por Jesús Núñez Fernández en Betanzos, celebrados desde 1985. Debido ao éxito destes cursos, especialmente entre estudantes de Belas Artes, propiciou o seu establecemento como escola permanente de arte, con axudas da Deputación da Coruña e do concello de Betanzos.
Lili Bleeker
Caroline Emilie Bleeker, máis coñecida como Lili Bleeker, nada en Middelburg (Países Baixos) o 17 de xaneiro de 1897 e finada en Zeist (Países Baixos) o 8 de novembro de 1985,  foi unha empresaria e física neerlandesa, coñecida polos seus deseños e fabricación de instrumentos ópticos. Aínda que non era habitual que as mulleres desenvolvesen unha carreira senón que traballasen no fogar, decidiu continuar coa súa educación e nunca chegou a casar coa súa parella, Gerard Willemse, o cal era altamente infrecuente para a época. Ao acabar os seus estudos, converteuse nunha das primeiras mulleres nos Países Baixos en converterse en doutora en física e matemáticas. Tras obter o seu doutoramento, fundou unha empresa dedicada á física, que influíu na creación da Organización Neerlandesa para a Investigación Científica Aplicada, e construíu unha pequena fábrica para a elaboración de instrumentos científicos e ópticos.
Traxectoria
Lili Bleeker naceu o 17 de xaneiro de 1897 en Middelburg, era a menor dos cinco fillos de John Lambert Bleeker, un pastor luterano desa cidade, e Martha Gerhardina Döhne. Criouse en Middelburg e mostrou unha gran precocidade na súa infancia, de forma que saltou o seu primeiro ano de primaria. Bleeker asistiu ao instituto Lange Sint en Middelburg, e aínda que era unha estudante brillante a súa nai desalentábaa a continuar os seus estudos. Con todo, Bleeker decidiu continuar os seus estudos a pesar destas reticencias.
En 1916, entrou na Universidade de Utrecht para estudar física e astronomía. Durante a carreira, Bleeker traballou como profesora nunha escola secundaria feminina para pagar os seus estudos, aínda que non se vía apta para o traballo porque considerábase demasiado nova. Como resultado, traballou como titora privada. En 1919 converteuse en axudante de laboratorio de varios profesores no Observatorio Sonnenborgh de Utrecht e en 1926 foi nomeada axudante xefe. O 5 de novembro de 1928 completou o seu doutoramento en física cum laude da Universidade de Utrecht baixo a dirección de Leonard Ornstein, que a describiu como «moi intelixente e ben formada, tanto teórica como experimentalmente». A tese de Bleeker tratou sobre a medida de emisión e dispersión no espectro de metais alcalinos. A imprenta responsable de imprimir a súa tese era propiedade do pai do que sería a súa parella, Gerard Willemse.
Carreira
O 5 de xuño de 1930, 18 meses despois de obter o seu título, Bleeker fundou unha consultoría física que traballou con diversas empresas e fábricas de instrumentos científicos. A súa consultoría serviu de modelo para a fundación da Organización Neerlandesa para a Investigación Científica Aplicada en 1932. Máis tarde, Bleeker abriu unha fábrica de instrumental científico e óptico. Até 1936, a empresa centrouse na fabricación de ferramentas de laboratorio e instrumentos para medir a electricidade. Con todo, en 1936, Bleeker decidiu fundar un obradoiro de óptica, e en 1937 comezou a produción de instrumentos ópticos. Os seus deseños foron punteiros na industria óptica dos Países Baixos, que até entón era case inexistente. En 1938, Bleeker comezou a fabricar prismáticos para o exército neerlandés. En 1940, os Países Baixos entraron na Segunda Guerra Mundial e Bleeker detivo a produción de prismáticos xa que non quería producir nada para o exército alemán. No entanto, mantivo a produción doutros instrumentos. Desenvolveu microscopios para as universidades neerlandesas e os seus estudantes. Bleeker tamén escondeu a cidadáns xudeus na súa fábrica ata que en 1944 as autoridades alemás recibiron información respecto diso. Logrou enganar aos oficiais alemáns e escapar cos xudeus, pero Bleeker e a súa parella tiveron que esconderse tamén. Durante ese tempo os alemáns pecharon a súa fábrica. Tras a guerra, abriu unha nova fábrica, que foi a primeira no mundo en fabricar o microscopio de contraste de fases inventado por Frits Zernike.
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain é un filme francés do xénero comedia romántica estreada en 2001. O lema da película era "Ela vai cambiarche a vida..." (En francés: "Elle va te changer la vie...").
Co-escrita xunto a Guillaume Laurant polo seu director, Jean-Pierre Jeunet, foi distribuída en Estados Unidos por Miramax e en España por Manga Films.
Audrey Tautou é a protagonista da cinta no papel de Amélie. Esta intérprete francesa acadou grande fama e notoriedade a raíz deste papel, que lle valeu multitude de premios e recoñecementos.
Sinopse
A película comeza cunha voz en off que vai narrando a nenez de Amélie Poulain, unha rapaza que creceu illada do resto de nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas do ritmo cardíaco (equivocado pois cada vez que el lle facía un recoñecemento médico en casa, o corazón de Amélie disparábase simplemente polo contacto físico co seu pai). Este feito, xunto co ambiente tenso que imperaba na súa casa debido tamén a natureza inestable e nerviosa da súa nai, e sobre todo pola tráxica morte desta ó caerlle enriba unha turista suicida que se lanzou ó baleiro desde o alto da igrexa de Notre-Dame de París, o que agudizou as tendencias antisociais do seu pai, fan que a nena desenvolva unha infrecuente e activa imaxinación. Como se cita textualmente na película, "en tal casa da morte, Amélie crece e prefire soñar ata que chegue o día de partir". miniatura|300px|Café des 2 Moulins, no barrio de [[Montmartre (París)]] Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camareira do "Cafe des 2 Moulins". Alí danse a coñecer unha serie de personaxes en grao sumo excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película: Amélie non ten mozo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona. No seu lugar Amélie cultivou un gusto polos pequenos praceres, como meter a man nun saco cheo de ervellas, romper a capita de azucre cristalizado dunha crème brulée cunha culler, verlle a cara na escuridade no cine á xente, lanzar pedras na canle de San Martin, ou tratar de adiviñar cantas parellas están tendo un orgasmo en París nese mesmo momento (¡15! Como ela di mirando á cámara).
Pero o 30 de agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo shock ocasionado ó decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha laxa do seu baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: onde sexa que estea, Amélie atoparía ó dono e lle devolvería o seu tesouro. Se o conmovía, converteríase nunha vengadora do ben. Se non, pois non...
Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido coma "o home de vidro" pola súa debilidade nos ósos, que leva 20 anos sen saír da súa casa e que só ve o mundo a través da reprodución dun cadro de Renoir) e tras unha longa procura por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ó dono do tesouro e devolverllo de forma casual tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ó descubrir que toda a súa infancia estaba nesa caixiña, senón que ademais se plantea mellorar a súa vida actual.
Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide envorcarse cara ós demais para crearlles felicidade nas súas vidas.
Desta forma, inventa toda clase de estratexias orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas da súa contorna. Algúns exemplos son:
Pero mentres todo isto sucede e ninguén se preocupa por Amélie, ela vese forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un mozo tan raro e soñador coma ela, que traballa medio día no tren do horror e o outro medio nun sex shop, que colecciona as fotos que a xente vai refugando nos fotomatóns. Amélie sente fascinación por Nino, pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ó que bica da forma máis sutil e compracente que un se poida imaxinar.
Elenco
O vestiario estaba deseñado por Emma Lebail. Foi cualificada para tódolos públicos en Francia, aínda que non recomendada para menores de 17 anos non acompañados nos Estados Unidos por «contido sexual»
Premios
O filme foi un éxito de portelo, recibindo galardóns nacionais e internacionais e acadando sona mundial. Foi nomeada para cinco Premios Oscar:
Ademais, estivo nomeada nas seguintes categorías:
Obtivo tamén o Premio Goya á mellor película europea en 2002.
Flávio Conceição
Traxectoria
Conceição comezou a súa carreira deportiva en 1992 no Rio Branco, club no que permaneceu até 1994. Despois uniuse ao Palmeiras, e un ano máis tarde acumulou máis de 100 aparicións no primeiro equipo, chamando a atención do Deportivo da Coruña, que o contratou despois dos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 pagando 6,3 millóns de euros.
Xogando xunto ao seu compatriota Mauro Silva no centro do campo, Conceição converteuse gradualmente nunha peza clave no cadro galego, conseguindo anotar 4 goles en 27 partidos, no ano que conseguiron o campionato de Liga de 2000. Isto provocou o seu traspaso ao Real Madrid CF, que pagou polo xogador 26 millóns de euros.
Lucía César Veloso
Lucía César Veloso, nada en Vilagarcía de Arousa en 1984, é unha cantareira, pandeireteira, mestra de música e política galega do BNG.
Traxectoria
Da parroquia de Bamio, é irmá do ciclista Gustavo César Veloso. Diplomada en maxisterio musical na Universidade de Santiago de Compostela. É cantareira e pandeireteira e forma parte do grupo de música tradicional Malveiras e dá clase de música en diversas asociacións culturais como O Gato Negro ou a Asociación de Mulleres Rurais de Carril.
Nas eleccións municipais de 2015 integrou a candidatura do BNG ao concello de Vilagarcía no número 3 como independente lista que logrou dous concelleiros mais a renuncia en setembro da cabeza de lista, María Villaronga, fixo que entrase na corporación municipal e asemade entrou a militar no Bloque. En 2018 ao deixar Xosé Leirós a portavocía do grupo municipal Lucía César Veloso converteuse na nova voceira. Nas eleccións municipais de 2019 foi a candidadata á alcaldía de Vilagarcía polo BNG tornando a única elixida da listaxe da súa formación.
Villes
Villes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Altalamaña, Salgueiros, Dumbría
Altalamaña é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na comarca de Fisterra. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres.
Kosui
"Kosui" (香水) é o sétimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 23 de outubro do ano 2002 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Sande, Cartelle
San Salvador de Sande é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 304 habitantes, dos cales 144 eran homes e 160 mulleres.
Patrimonio
Na parroquia sitúase a torre de Sande ou fortaleza de Sande, unha fortificación medieval.
O nome de Sande ven de Don Álvaro de Sande, conde e primeiro cabaleiro que pasou de Galicia a Extremadura, emparellado cos pais de San Rosendo. Ó ausentarse deulle estas terras ós abades do Mosteiro de Celanova. Outros derivan o nome de Sancho Díaz ou Sandiás.
Maicon Douglas Sisenando
Maicon Douglas Sisenando, máis coñecido como Maicon, nado en Novo Hamburgo, Río Grande do Sur, o 26 de xullo de 1981, é un futbolista internacional brasileiro que xoga como lateral dereito para a A.S. Roma da Serie A italiana.
NRK
miniatura|Kringkastingshuset (Casa da Radio) en [[Oslo]] NRK (Norsk Rikskringkasting) é a compañía pública de radio e televisión de Noruega, é un dos membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión. O seu financiamento procede principalmente das cotas dos televidentes e das vendas de programas e DVD.
Historia
A NRK fundouse o 24 de xuño de 1933 seguindo o modelo da BBC, o 1 de xullo comezou a emitir regularmente, eliminándose progresivamente todas as licenzas de radio privadas que se converteron en parte da NRK. Durante a ocupación alemá na segunda guerra mundial os transmisores de radio da NRK utilizáronse para transmitiren propaganda nazi cara a Escocia, Irlanda do Norte e Escandinavia. O goberno no exilio reorganizou a NRK dirixida por Toralv Øksnevad que transmitía a través do servizo exterior da BBC cara a Noruega e que redifundían ducias de emisoras clandestinas en toda Noruega, o anuncio de Dette er London! (Aquí Londres) converteuse nunha voz de chamada para a resistencia norueguesa, nun momento no que se condeaba coa pena de morte a escoita de emisións estranxeiras. Tamén desde Boston por onda curta e dirixido por Gunnar Nygård transmitiu a NRK no exilio programas dirixidos aos mariñeiros noruegueses espallados por todo o mundo.
Ramón Vázquez Molezún
Biografía
Obtivo o título de arquitecto en 1948 pola ETSA de Madrid. Entre 1949 e 1952 estivo de bolseiro pensionado na Academia de España en Roma. Entre 1950 e 1952, ademais, foi correspondente en Roma da Revista Nacional de Arquitectura.
En 1952 fundou xunto a José Antonio Corrales Gutiérrez o estudio Corrales y Molezún. Entre 1981 e 1985 exerceu de Profesor de Proxectos III na ETSA de Madrid. Era curmán do atleta e pintor Manuel Molezún.
Obras principais
As obras do estudio Corrales y Molezún mantiñan un estilo racionalista-construtivista, e foi un dos estudios de referencia na arquitectura española da posguerra.
Proxectos representativos
En 1956 o estudio gañou o primeiro premio do Concurso Nacional para deseñar o pavillón español na Exposición Universal de Bruxelas de 1958. Este pavillón, construído a base de módulos hexagonais desmontables soportados por esveltos piares metálicos, constitúe a obra máis representativa dos arquitectos. O pavillón foi reinstalado en 1959 na Casa de Campo de Madrid, onde se mantén nun estado de grande abandono.
No campo das vivendas unifamiliares destacan a casa Cela (Palma, 1961-1962), a Casa Huarte (Madrid, 1966), e a casa do propio arquitecto Corrales.
Outros edificios destacables son o edificio de Selecciones del Reader's Digest (1963-1965), e tres edificios madrileños: o edificio Bankunión (1970-1975), o edificio do Banco Pastor (1973) e o edificio auxiliar para o Banco de España (1984).
Premios
miniatura|Sede da [[Fundación Barrié na Coruña, obra de Vázquez Molezún con Rafael Olalquiaga e Gerardo Salvador Molezún.]]
As Seixadas, Cartelle
San Xoán das Seixadas é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 305 habitantes, dos cales 154 eran homes e 151 mulleres.
Jesús Núñez Fernández
Jesús Núñez Fernández, nado en Betanzos en 1927, é un pintor, escultor e gravador galego.
Biografía
thumb|Casa Núñez.
Obtivo o seu maior galardón como gravador en 1963, ao recibir o gran premio de gravado no II Certame Nacional de Artes Plásticas, celebrado en Madrid. Entre as súas distincións tamén se encontran o segundo premio internacional de deseño téxtil na bienal de Artes Aplicadas de Punta del Este (1967), e o primeiro premio de arte en estampación da Exposición Nacional de Arte Contemporánea de Madrid (1970).
A súa obra abarca practicamente todas as técnicas do gravado, así como a pintura, escultura, deseño téxtil e de xoias, e mesmo o deseño de mobiliario, encontrándose representado nos principais museos estatais de arte contemporánea.
O seu maior empeño foi a creación do Centro Internacional da Estampa Contemporánea en Betanzos, a raíz dun curso de veráno de gravado impartido en 1985 no marco da Universidade Internacional Menéndez Pelayo.
Condado de Covasna
O condado de Covasna (en romanés Judeţul Covasna) é unha provincia de Romanía con capital en Sfântu Gheorghe.
A poboación desta provincia é de 222.449 habitantes (en 2002) nunha superficie de 3.710 km², cunha densidade de poboación de 60 hab/km².
Segundo o censo do ano 2002 a maioría da poboación pertencías aos sículos, o 73,79 % da poboación, seguidos polos valacos ou romaneses étnicos co 23,28 % e os xitanos co 2,68 %.
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 3 cidades e 40 comunas.
Comuna de Rangiroa
300px|dereita|Localización da comuna de Rangiroa
Comuna de Rangiroa
Rangiroa é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier da Polinesia francesa. A capital de Rangiroa, Avatoru, é o centro administrativo da comuna que inclúe, ademais de Rangiroa, as comunas asociadas de Mataiva, Tikehau e Makatea. O xefe da comuna está en Rangiroa.
A Casanova, San Salvador de Parga, Guitiriz
A Casanova é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Wulfhere de Mercia
Wulfhere, finado en 675, foi un rei de Mercia, reino situado no que hoxe constitúen as actuais Midlands inglesas, desde finais dos anos 650 até a súa morte en 675. Foi o primeiro rei cristián do reino de Mercia, aínda que non se coñece cando ou como se converteu ao cristianismo.
A súa chegada ao trono marcou o final do dominio de Oswiu de Northumbria sobre o sur de Inglaterra, e Wulfhere, de feito, expandiu a súa influencia por gran parte desa rexión. As campañas contra os saxóns de Wessex levaron a que o control de Mercia se estendese tamén por boa parte do val de Támese. Conquistou a illa de Wight e o val do río Meon, outorgando o control destas rexións ao rei Aethelwealh de Sussex. Tamén tivo influencia sobre os territorios de Surrey, Essex e Kent. casou coa raíña Eormenhild de Ely, filla do rei Eorcenberht de Kent.
O pai de Wulfhere, Penda, morreu en 655 na batalla de Winwaed, loitando contra o rei Oswiu de Northumbria. Un dos seus fillos, Peada de Mercia, converteuse en rei baixo o dominio de Oswiu, pero foi asasinado un ano máis tarde. Wulfhere chegou ao trono cando un grupo de nobres de Mercia organizaron unha revolta contra o goberno de Northumbria en 658, expulsando aos gobernadores de Oswiu.
Morreu, posibelmente por enfermidade, no ano 675. Foi sucedido como rei de Mercia polo seu irmán Aethelred. Eddius Stephanus, na súa biografía de Wilfrid de York, describe a Wulfhere como "un home de orgullosa mente e de vontade insaciábel".
Mercia no século VII
miniatura|Reinos de Bretaña a finais do [[século VII.]] A comezos do século VII, Inglaterra atopábase gobernada practicamente na súa totalidade polos anglosaxóns, pobos que chegaran a Britania durante o século V aproximadamente, provenientes da Europa noroccidental. O monxe Beda, que escribiu no século VIII, consideraba aos habitantes de Mercia descendentes dos anglos, un dos pobos invasores. Os saxóns e os xutos asentáronse no sur de Britania, mentres que os anglos quedaron no norte. Coñécense poucos datos sobre as orixes do reino de Mercia, no que hoxe en día serían as Midlands inglesas, pero segundo as xenealoxías preservadas na Crónica anglosaxoa e na Colección anglia os primeiros reis serían descendentes de Icel e, por iso, coñécese á súa dinastía como Iclinga. O primeiro rei de Mercia do que se dispón información histórica definida é Penda de Mercia, o pai de Wulfhere.
A obra Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda ofrece a historia da Igrexa inglesa e, segundo esta, houbo sete gobernantes anglosaxóns que mantiveron un certo imperium ou preeminencia sobre o resto de reinos. O quinto destes gobernantes foi Edwin de Northumbria, que morreu durante a batalla de Hatfield Chase loitando contra un exército de forzas combinadas entre as que se atopaba Cadwallon, un rei de Gwynedd, e Penda. No momento desta vitoria Penda probabelmente non era aínda rei de Mercia.
Tras a morte de Edwin, Northumbria quedou dividida nos seus dous reinos constituíntes durante un breve período de tempo. Un ano despois Oswald de Northumbria acabou coa vida de Cadwallon e reunificou os reinos, establecendo a hexemonía de Northumbria sobre o sur de Inglaterra. Con todo, o 5 de agosto de 642 Penda matou a Oswald na batalla de Maserfield, que probabelmente tivo lugar en Oswestry, o noroeste dos Midlands. Penda non figura como o rei señor sobre o resto de reis anglosaxóns, pero converteuse no máis poderoso de todos eles tras a derrota de Oswald. Á morte de Oswald, por outra banda, Northumbria quedou dividida de novo: O reino quedou dividido en Bernicia, gobernado por Oswiu de Northumbria, e Deira, gobernado por Oswine de Deira.
Familia
Non existen datos sobre a infancia de Wulfhere. Tivo dous irmáns, Peada e Aethelred, e dúas irmás, Cyneburh e Cyneswith, e tamén é posíbel que Merewalh (un rei menor de Magonsæte, un reino vasalo de Mercia) fose tamén o seu irmán.
Contraeu matrimonio con Eormenhild de Kent, aínda que non existe constancia en fontes contemporáneas da data do matrimonio nin dos fillos que tiveron. Non obstante o anterior, Coenred de Mercia, rei de Mercia entre 704 e 709, figura na crónica do século XII de Xoán de Worcester como fillo de Wulfhere. Outro posible fillo é Berhtwald, outro rei vasalo que figura nas fontes como sobriño de Aethelred, e un terceiro, Werburga, que figura nun manuscrito do século XI como filla súa. Existe unha historia do século XI na Catedral de Gloucester que menciona a outras dúas mulleres, Eadburh e Eafe, como esposas de Wulfhere, pero ningún destes casos é plausíbel.
Ascensión ao trono
dereita|miniatura|295x295px|O [[Mercia|Reino de Mercia no seu momento de maior expansión (séculos VII a IX) en cor verde. A parte verde escuro mostra o núcleo orixinal do reino (século VI) ]] No ano 655 Penda asediou a Oswiu de Northumbria nun lugar chamado Iudeu, cuxa localización se descoñece, aínda que puidese ser Stirling, en Escocia. Penda capturou como refén ao fillo de Oswiu, Ecgfrith, e Oswiu pagou un tributo como condición para que Penda abandonase o lugar. Non obstante, no camiño de volta a Mercia, Penda foi atacado por Oswiu, producíndose o enfrontamento nun río cuxa localización tamén se descoñece pero que no seu momento recibía o nome de Winwaed . Penda morreu na batalla e foi decapitado e Oswiu dividiu Mercia en dúas metades, norte e sur. A porción localizada máis ao norte foi mantida baixo o control directo de Northumbria, mentres que a outra parte quedou gobernada por Peada, o fillo de Penda, que contraera matrimonio coa filla de Oswiu, Ealhflæd, aproximadamente no ano 653.
Con todo, Peada non permaneceu no trono durante moito tempo. Foi asasinado durante a Pascua de 656, posibelmente coa axuda da propia filla de Oswiu. Tras a súa morte o propio Oswiu gobernou a totalidade de Mercia. Na obra de Beda Oswiu aparece nunha listaxe como o sétimo e último rei en manter imperium (ou bretwalda na linguaxe da Crónica anglosaxoa) sobre o resto de reinos anglosaxóns. Por entón, era común a existencia de relacións de vasalaxe entre os reinos, que a miúdo tomaba a forma dun rei menor baixo o dominio doutro máis forte. Oswiu, con todo, chegou máis lonxe que isto, até o punto de que instalou aos seus propios gobernadores sobre Mercia tras as mortes de Penda e de Peada. Con todo, o seu intento de controlar estreitamente o territorio do reino de Mercia fracasou en 658, cando tres líderes de Mercia chamados Immin, Eafa e Eadbert se rebelaron contra Northumbria. Beda informa que mantiveran a Wulfhere oculto, e que cando a súa revolta tivo éxito Wulfhere foi nomeado rei.
Suxeriuse que a revolta en Mercia tivo éxito debido a que Oswiu se atopaba nese momento ocupado loitando contra os pictos no norte de Britania. O seu sobriño, o rei picto Talorgan, morrera en 657.
A cuestión sobre canto control chegou a exercer Oswiu sobre os reinos do sur non está clara. Beda describe a existencia dunha relación de amizade e influencia entre Oswiu e Sixeberto II de Essex, do Reino de Essex, pero en xeral o esquema de poder no sueste era máis de dominación local, polo que a influencia que puidese exercer Oswiu é pouco probábel que fose demasiado forte. En calquera caso, parece que Wulfhere ocupou a posición de Oswiu en moitos lugares.
Beda non inclúe a Wulfhere na lista de reis que exerceron imperium, pero os historiadores modernos consideran que foi durante o seu reinado cando comezou a escalada de poder do reino de Mercia cara á supremacía. Parece que foi o gobernante supremo de feito ao sur do río Humber desde comezos dos anos 660, aínda que non chegou a dominar Northumbria, como dera feito o seu pai.
Existe un documento coñecido como Tribal Hidage que podería datar do reinado de Wulfhere. Escrito nunha época anterior a que os pequenos grupos de persoas se reunisen en reinos maiores como o de Mercia, describe as xentes da Inglaterra anglosaxoa, xunto con estimacións do tamaño da terra que ocupaban. Dado que debeu ser creado despois de que a escritura chegase da man do clero cristián, o documento é probábel que fose escrito a mediados ou finais do século VII. É difícil, con todo, datalo de forma precisa, e non todos os estudosos están de acordo en que se compilase durante o reinado de Wulfhere: outras orixes que se suxeriron inclúen o reinado de Offa de Mercia ou de Edwin ou Oswiu de Northumbria.
Un rei converso
Aínda que Britania fora cristianizada durante o dominio romano, os grupos de anglosaxóns invasores eran pagáns e a Igrexa de Gran Bretaña quedou limitado aos reinos britóns sobreviventes en Escocia e Gales, xunto co reino de Domnonia, ao suroeste de Inglaterra. Con todo, cara ao final do século VI produciuse a chegada de misioneiros desde Roma que empezaron a converter aos anglosaxóns ao cristianismo. Este proceso de cristianización atopábase xa en pleno apoxeo durante o reinado de Penda, aínda que este permaneceu sendo pagán durante toda a súa vida. Existen rexistros do bautismo doutros reis durante o seu reinado, como Cynegils de Wessex, que foi bautizado ao redor de 640, ou Edwin de Northumbria, que se converteu a mediados dos anos 620. Con todo, reis posteriores como Cædwalla de Wessex son descritos nas fontes como pagáns antes do seu ascenso ao trono.
Mentres que o pai de Wulfhere rexeitou converterse ao cristianismo, e Peada aparentemente converteuse como condición para contraer matrimonio coa filla de Oswiu, a data e as circunstancias da conversión de Wulfhere descoñécense. Suxeriuse que puido adoptar o cristianismo como parte dun acordo con Oswiu. Beda indica que dous anos antes da morte de Penda, o seu fillo Peada converteuse ao cristianismo, influenciado en parte polo fillo de Oswiu, Alchfrith de Deira, que casou coa irmá de Peada, Cyneburh. Peada fixo vir unha misión cristiá a Mercia, e é posíbel que fose entón cando Wulfhere se converteu. O matrimonio de Wulfhere con Eormenhild de Ely levaría a Mercia a un estreito contracto cos reinos cristiáns de Kent e da Galia merovinxia, cos que estaban conectados por lazos de sangue e polo comercio. Os beneficios políticos e económicos do matrimonio poderían influír tamén na cristianización do reino de Wulfhere.
Na obra Vida de Wilfrido, de Eddius, recóllese a relación entre Wulfhere e o bispo Wilfrido de York. Durante os anos 667-9, mentres Wilfrido se atopaba en Ripon, Wulfhere convidábao frecuentemente a acudir a Mercia, cando necesitaba os servizos dun bispo. Segundo Eddius, Wulfhere recompensou a Wilfrido con "moitas extensións de terra", nas que Wilfrido "pronto estableceu a pastores como servos de Deus".
Saxonia do Oeste, Saxonia do Sur, e o Reino de Hwicce
Ademais do ataque sobre Ashdown, Wulfhere saqueou en 661 a illa de Wight, Posteriormente outorgou o control tanto da illa como do territorio de Meonware ao seu afillado, o rei Aethelwealh de Sussex, dos saxóns do sur. Parece probábel que a dinastía gobernante na illa atopase estes acordos aceptábeis até certo punto, dado que os saxóns occidentais, baixo o mando de Caedwalla, exterminaron a toda a familia cando en 686 lanzaron o seu propio ataque sobre a illa. Tras a conquista da illa, Wulfhere ordenou que o sacerdote Eoppa bautizase aos seus habitantes. Segundo a Crónica anglosaxoa, esta sería a primeira vez que o bautismo cristián chegase á illa.
A comezos dos anos 670 morreu Cenwalh de Wessex e, poida que polo desgaste causado pola actividade militar de Wulfhere, o reino de Saxonia do Oeste se fragmentó e pasou a estar gobernado por unha serie de reis vasalos, segundo afirma Beda. Eventualmente, todos estes reis menores serían derrotados e o reino reunificado, probabelmente por Cædwalla, ou quizais por Centwine. Unha década despois da morte de Wulfhere, os saxóns do oeste comendados por Cædwalla comezaron unha expansión agresiva cara ao leste, revertendo boa parte do avance de Mercia.
Ademais de ser o afillado de Wulfhere, o rei Aethelwealh de Sussex tamén estaba conectado co reino de Mercia pola vía matrimonial. A súa muller era a filla de Eanfrido de Hwicce, unha tribo cuxo territorio se atopaba ao suroeste de Mercia. Tiñan a súa propia familia real, pero parece que para aquela época xa se atopaban subordinados a Wulfhere: o matrimonio entre Aethelwealh e Eafe puido mesmo ter lugar na corte de Wulfhere, dado que se sabe que Aethelwealh se converteu nese lugar. Ás veces considérase que o Reino de Hwicce foi unha creación de Penda, pero é igualmente probábel que o reino existise de forma independente a Mercia, e que fose a cada vez maior influencia na área de Penda e de Wulfhere a que expandise o poder de Mercia, e non tanto a creación dunha entidade separada.
Anglos e saxóns do leste
En 664 morreu o rei Aethelwald de Anglia Oriental, e foi sucedido por Ealdwulf, que reinou durante cincuenta anos. Non se coñece practicamente nada das relacións entre Mercia e o reino de Anglia Oriental durante este tempo; Anglia Oriental estivera dominado por Northumbria até entón, pero non existen evidencias que indiquen que o dominio continuou despois da chegada ao trono de Wulfhere. En 664 tamén se produciu a morte de Swithhelm de Essex, que foi sucedido polos seus dous fillos, Sigehere e Sebbi, que aparecen descritos por Beda no momento da súa chegada ao trono como "gobernantes (...) baixo Wulfhere, rei de Mercia". Unha praga dese mesmo ano causou que Sigehere e a súa xente abxurasen do cristianismo e, segundo Beda, Wulfhere enviou a Jaruman, bispo de Lichfield, para reconvertelos. Jaruman, doutra banda, non era o primeiro bispo de Lichfield, senón que Beda menciona a un predecesor, Trumhere, aínda que non se coñece nada das súas actividades ou de quen o nomeou para o cargo.
Parece que, á vista destes datos, que a influencia de Oswiu no sur se difuminara para esta época, se non antes, e que era agora Wulfhere quen exercía o seu dominio sobre a mesma. Isto é aínda máis claro que nos cinco anos seguintes, posto que nalgún momento entre 665 e 668 Wulfhere vendeu o mar de Londres ao bispo Wine, que fora expulsado do seu bispado en Saxonia do Oeste por Cenwealh. Londres estaba dentro do territorio de Saxonia do Leste por aquela época. Das evidencias arqueolóxicas parece que por entón se comezou a expandir significativamente un asentamento de saxóns en Londres. O centro do Londres anglosaxón non estaba no mesmo lugar que o centro romano, senón ao redor dunha milla ao oeste. Poida que Wulfhere controlase a cidade na época na que comezou esta expansión.
Kent, Surrey e Lindsey
Eorcenberht era o rei de Kent no momento no que Wulfhere accedeu ao trono de Mercia, e as dúas familias conectáronse mediante enlaces matrimoniais cando Wulfhere contraeu matrimonio coa filla de Eorcenberht Eormenhild. En 664 o fillo de Eorcenberht, Ecgberht, sucedeuno no trono de Kent. A situación de Kent á morte de Ecgberht en 673 non está clara nas crónicas. Parece que pasou un ano antes de que Hlothhere, irmán de Ecgberht, se convertese en rei. É posíbel que Wulfhere tivese certo interese na sucesión, posto que era o tío de dous dos fillos de Egberht: Eadric e Wihtred. Especulouse se Wulfhere puido actuar como gobernante de feito en Kent, no interregnum entre a morte de Ecgberht e a chegada de Hlothhere. Outra conexión entre o reino de Mercia e o de Kent era a través de Merewalh, rei de Magonsæte e rei vasalo de Wulfhere. Merewalh, que puido ser o irmán de Wulfhere, estaba casado coa irmá de Hlothhere, Eormenburh.
Surrey, segundo as crónicas, nunca chegara a ser un reino independente, pero si que era unha provincia baixo o control de distintos grupos en distintas épocas. Estivo gobernada por Ecgberht até comezos dos anos 670. Existe unha carta na que, nesa época, Wulfhere aparece confirmando unha concesión feita ao bispo Eorcenwald por Frithuwold de Surrey, un rei vasalo. Probabelmente o propio Frithuwold estaba casado con Wilburh, a irmá de Wulfhere. Esta carta, asinada en Thame, está datada entre 673 e 675, e é probábel que fose a morte de Ecgberht a que desencadease a intervención de Wulfhere. Unha testemuña chamada Friturico aparece nunha carta no reinado do sucesor de Wulfhere, Aethelred, facendo unha concesión ao mosteiro de Peterborough. A aliteración común nas dinastías anglosaxoas levou á especulación de que os dous homes procedesen dunha mesma dinastía, e que Wulfhere colocase a Frithuwold no trono de Surrey. Na carta aparecen como testemuñas tamén outro tres reis vasalos, chamados Osric, Wigheard e Aethelwold, pero os seus reinos non están identificados. Non obstante, a carta menciona Sonning, unha provincia no que hoxe é o leste de Berkshire, polo que poida que algún destes reis fose gobernante dos sunningas, os habitantes desa provincia. Isto suporía conluir que Wulfhere tamén dominaba a provincia naquela época.
A influencia de Wulfhere no territorio do reino de Lindsey, que se expandía polo que hoxe en día é Lincolnshire, coñécese grazas á información sobre a autoridade episcopal na zona. Sábese que polo menos un dos bispos de Mercia en Lichfield exerceu a súa autoridade aí: Wynfrith, que se converteu en bispo á morte de Chad en 672. Ademais, sábese que Wulfhere outorgou terras en Lindey a Chad para un mosteiro. É posíbel que Chad tamén tivese autoridade na zona como bispo, probabelmente non máis tarde do ano 669. É posíbel que a base política para o control episcopal sobre Lindsey xurdise a comezos do reinado de Wulfhere, baixo o goberno dos bispos Trumhere e Jaruman, que precederon a Chad.
Derrota e morte
Cando Wulfhere atacou a Ecgfrith de Northumbria, un fillo de Oswiu, en 674, fíxoo desde unha posición de forza. A Vida de Wilfrido de Eddius di que Wulfhere puxo a todas as nacións do sur en contra de Northumbria. Beda non fai mención á loita, nin tampouco aparece na Crónica anglosaxoa pero, segundo Eddius, Ecgfrith derrotou a Wulfhere e obrigouno a render Lindsey e a pagar un tributo.
Wulfhere sobreviviu á derrota, pero perdeu parte do control que exercía sobre o sur de Inglaterra. En 675, Aescwine de Wessex, un dos reis dos saxóns occidentais, loitou contra el en Biedanheafde. Non se coñece nin o lugar onde tivo lugar esta batalla nin quen foi o vencedor. Henrique de Huntingdon, historiador do século XII que tivo acceso a versións da Crónica anglosaxoa que hoxe en día se perderon, cría que Mercia resultou vitoriosa tras unha "terríbel batalla", e remarca que Wulfhere herdaría "o valor do seu pai e do seu avó". Kirby, con todo, cre que Aescwine tivo suficiente éxito como para acabar co control de Wulfhere sobre Wessex.
Wulfhere morreu máis tarde ese mesmo ano, 675. A causa da morte, segundo Henrique de Huntingdon, sería unha enfermidade. Para aquela época, a idade de Wulfhere mediaría a trintena. A súa viúva, Eormenhild, crese que se convertería máis adiante na abadesa de Ely, en Cambridgeshire.
Wulfhere sería sucedido no trono polo seu irmán Aethelred, que reinaría durante case trinta anos. Aethelred recuperou Lindsey do control de Northumbria poucos anos despois da súa chegada ao trono, pero non foi quen de manter o dominio que Wulfhere exercera sobre o sur de Inglaterra.
Bustelo, Salgueiros, Dumbría
Bustelo é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 91 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 47 eran homes e 44 mulleres.
A Regada, A Veiga, Celanova
A Regada é un lugar da parroquia da Veiga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Vilar de Vacas, Cartelle
Santa María de Vilar de Vacas é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 160 habitantes, dos cales 74 eran homes e 86 mulleres.
Montpellier HB
A nivel internacional, o título máis importante conseguido polo club foi a Copa de Europa do 2003 tras derrotar na final ao Portland San Antonio de Pamplona, converténdose no único equipo francés que conseguiu gañar esta competición.
Historia
O club foi fundado en 1982 baixo o nome de Cosmos Montpellier. O equipo foi ascendendo de ano en ano, pasando de xogar na División Departamental ata acadar a Nationale 3 na tempada 1986-87. Ese ano o club troca o seu nome polo de Montpellier La Paillade Sport Club e gaña o campionato da Natinale 3.
En 1989 proclamouse campión da Nationale 2 e venceu no Trofeo de Francia. Ese mesmo ano foi rebautizado co seu nome actual. Co novo nome pasa tres tempadas na Nationale 2. En 1991, Patrice Canayer, é nomeado adestrador do equipo, conseguindo o campionato da Nationale 2, o que lle permitiu ao equipo disputar a promoción de ascenso á 1ª División. Esta rápida progresión debeuse á estruturación rápida do seu presidente Jean-Paul Lacombe.
Os resultados encadeáronse moi rapidamente dende a tempada 1993-94. Coa primeira participación na Copa de Europa e a primeira Liga francesa, conseguida nos últimos segundos do último partido fronte ao OM Vitrolles na tempada 1994-95.