cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa de Europa de Hóckey Herba Masculina
A Copa de Europa de Hóckey Herba foi a máxima competición oficial a nivel de clubs de hóckey herba que se disputou en Europa con carácter anual dende 1969 ata 2007, cando se creou a Liga Europea de Hóckey, aínda que as cinco primeiras edicións non eran oficialmente consideradas como Copa de Europa pola Federación Europea de Hóckey.
Oito equipos, tódolos campións das súas respectivas ligas nacionais, competían nesta competición, que se disputaba polo verán nunha sede. Os países participantes eran aqueles cuxos campións finalizasen na tempada anterior no top seis, xunto cos dous países cuxos clubs chegaran á final do EuroHockey Club Champions Trophy. Os dous países peor clasificados na copa da tempada anterior disputaban o Trophy. Dun xeito similar de promoción e descenso funciona a asignación das prazas para xogar ou o Trophy ou o Challenge I e entre este último e o Challenge II.
Pazo de Anzobre
Arquitectura
Foi construído en cantería e galerías de cristaleiras modernas. O pazo ten os escudos de armas dos Castro, Moscoso, Figueroa ou Soutomaior. Foi propiedade de Gómez Suárez de Figueroa. Na capela do pazo celébrase a romaría dos Remedios.
Historia
O Pazo de Anzobre, en San Pedro de Armentón, Arteixo, foi dos Condes de Ximonde. Cando morreu a Condesa de Ximonde, Jacoba Cisneros de Puga, en 1860, converteuse na residencia do seu herdeiro Manuel Mª Puga Feijoo e máis tarde do seu fillo, Luciano Puga Blanco, e do seu neto Manuel María Puga Parga, alcalde da Coruña, coñecido como Picadillo.
Pinales
A orde Pinales na división Pinophyta, clase Pinopsida comprende todas as coníferas actuais. Esta orde coñecíaee anteriormente coma Coniferales.
A característica distintiva é a estrutura reprodutiva coñecida coma cono ou piña producido por todos os Pinales. Todas as coníferas actuais, coma os cedros, filocladus, alciprestes, abetos, xenebreiros, lárices, piñeiros, sequoias, piceas, e teixos inclúense aquí. Algunhas coníferas fósiles, porén, pertencen a ordes distintas dentro da división Pinophyta.
Os teixos separáranse anteriormente nunha orde propia diferente (Taxales), mais as probas xenéticas indicaron que estaban relacionados coas outras coníferas, polo que agora se inclúen en Pinales.
Gontán de Abaixo
O topónimo galego Gontán de Abaixo pode referirse a:
Albares
O topónimo Albares pode referirse a:
Arnego, Vila de Cruces
Santa María de Arnego é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2012 tiña 35 habitantes (18 mulleres e 17 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 50 habitantes.
Xeografía
A parroquia, na confluencia do río Arnego co Ulla, viu moi reducido o seu territorio polas augas do encoro de Portodemouros, pero segue aproveitando o chan non inundado para pasteiros e diversos cultivos.
Historia
O nome de Arnego recibiuno do río homónimo (Ernegum e Arnecum nos textos antigos). O primeiro asentamento estaba no veciño castro chamado Coto do Vixián; un apelativo que parece referirse á súa utilización como posto de vixilancia sobre os camiños do val e o curso de ambos ríos.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María só mostra algúns vestixios da súa primitiva fábrica románica, xa que sufriu varias reformas.
A "Casa grande dos Mella", ou pazo de Fontearcada, conserva as súas dimensións fidalgas: balcón e cheminea, pedra de armas e galería, moi deteriorados. Da capela só quedan en pé as paredes.
Sobrarbe
Concellos de Sobrarbe
A comarca engloba aos concellos de:
Cine mudo
O cinema mudo é o que non utiliza son, soamente a imaxe e, habitualmente, a inclusión de carteis con textos (intertítulos). Orixinalmente o cinema foi mudo, pois a tecnoloxía para sincronizar o son gravado coas imaxes non se desenvolveu ata finais dos anos vinte do século XX. A este período inicial da historia do cinema chámaselle a Era Muda.
Porén, malia que os filmes non tiñan son incorporado, as proxeccións non eran silenciosas, xa que habitualmente os cines tiñan un pianista que interpretaba música en directo para acompañar o filme. Nas grandes cidades podía haber un conxunto maior de músicos e en ocasións un narrador describía o filme.
Características
O cinema mudo, por ter que prescindir do apoio da palabra, utilizaba especialmente a linguaxe corporal e a expresión facial, o que fai que en ocasións os actores parezan hoxe sobreactuados.
A maioría dos filmes da Era Muda foron filmados a velocidades máis lentas cós posteriores (16 ou 20 fotogramas por segundo contra 24), o que fai que de non aplicarse técnicas especiais para corrixilo se vexan movementos máis rápidos cós reais.
Os primeiros filmes da historia están gravadas en película de nitrato, inestable e inflamable, que levaban a que a súa conservación fose moi complexa para evitar a súa destrución. Por este motivo, moitos destes filmes (segundo algúns historiadores estiman máis do oitenta por cento) non se conservan.
As orixes
miniatura|Saída dos traballadores da fábrica dos Lumière. Tras os primeiros experimentos para conseguir a reprodución de imaxes en movemento, con inventos coma o zoótropo ou as fotografías de Eadweard Muybridge e Georges Demeny, pódese considerar que o cinema naceu coas filmacións en Francia dos irmáns Lumière e nos Estados Unidos de Edison e William K. L. Dickson.
Os Lumière filmaron filmes documentais recollendo escenas da vida cotiá, como a saída da fábrica dos seus empregados, a chegada dun tren á estación ou o almorzo da filla de Auguste Lumière.
Do outro lado do Atlántico, a produtora de Edison, tamén rodaba escenas cotiás, pero comezou a filmar tamén espectáculos teatrais ou circenses, baixo a dirección de Dickson. Eles rodaron en 1896 o primeiro bico da historia do cinema en The Kiss.
Os primeiros filmes de ficción
O ilusionista francés Georges Méliès foi un dos primeiros autores que viron que os filmes podían tamén contar historias fantásticas. En 1899 dirixiu o seu primeiro filme, L’Affaire Dreyfus, un filme de doce episodios dun minuto de duración cada un, no que Méliès recreaba o caso Dreyfus. Pode considerarse un dos primeiros filme políticos da historia, o que levou a graves problemas durante a súa exhibición. Méliès continuou facendo filmes con grande éxito entre o público que quedaba sorprendido cos efectos visuais dos que foi pioneiro, como o filme de 1902 Le Voyage dans la Lune.
Mentres Méliès triunfaba en Francia, nos Estados Unidos desenvolvía a súa carreira o director Edwin S. Porter, que traballaba no estudio de Edison. Porter, tras incluír novidades narrativas nos documentais, coma Life of an American Fireman dirixiu o primeiro filme do Oeste, The Great Train Robbery, en 1903, que tiña innovacións coma a montaxe paralela. O éxito deste filme supuxo a expansión por todo o país de pequenas salas de cinema, chamadas nickelodeons.
O desenvolvemento do cinema mudo
Tras estes anos iniciais, a industria do cinema comezou a estenderse por todo o mundo.
Cinema mudo estadounidense
miniatura|Harold Lloyd en [[Safety Last]] Entre 1909 e 1912 a industria estadounidense estivo dominada polo trust MPPC (Motion Pictures Patents Company), formado polos principais produtores. Este trust foi suprimido en 1912, o que provocou o xurdimento de produtores e exhibidores independentes, ou achegada aos Estados Unidos de obras europeas. Desde ese momento tamén aparecían nos títulos de crédito o nome dos intérpretes do filme, o que deu lugar ao inicio do star system. A partir de 1915 algúns produtores como Thomas Harper Ince, Cecil B. DeMille ou Mack Sennett trasladaron os seus estudios de Nova York a Hollywood, entón unha pequena vila dos arredores dos Ánxeles. Nestes anos apareceron algúns dos máis interesantes creadores do cinema mudo.
Nesta época creouse un xénero totalmente cinematográfico, o slapstick, comedias de humor moi visual no que triunfaron nomes coma Buster Keaton, Charles Chaplin ou Harold Lloyd. O xénero de aventuras tamén era moi popular, con actores coma Douglas Fairbanks e Rodolfo Valentino. Entre os pioneiros estadounidenses débese mencionar a D.W. Griffith, que con filmes épicos coma Intolerance creou un cinema máis complexo, cunha montaxe que saltaba adiante e atrás no tempo, fronte as historias lineares que se rodaban habitualmente. Tamén o mundo do documental viu como maduraba tras os filmes dos Lumière grazas a Robert J. Flaherty (Nanook of the North).
Cinema mudo europeo
miniatura|Cartel do filme italiano Cabiria As principais cinematografías europeas eran, inicialmente, a británica e a italiana, ademais da francesa. A primeira, con directores coma Robert W. Paul ou Cecil Hepworth que trouxeran o invento de Edison. Italia pola súa parte exportaba grandes filmes épicos con decorados espectaculares, coma Cabiria, de Piero Fosco. Trala primeira guerra mundial ámbalas dúas cinematografías decaeron, deixando paso a innovadores correntes en Alemaña e a Unión Soviética.
O cine soviético, nacionalizado en 1919, foi fortemente influído polas teorías de D. W. Griffith sobre a montaxe, e esta foia principal característica destes directores, que estudaron o cinema de forma científica, con experimentos como os de Dziga Vertov. Esta época deu lugar a obras recoñecidas, coma O acoirazado Potemkin de Sergei Eisenstein ou Mat, de Vsevolod Pudovkin.
miniatura|esquerda|O acoirazado Potemkin. Mentres, en Alemaña xurdía o expresionismo aplicado ao cinema, no que os decorados axudaban ao desenvolvemento da historia, como se pode apreciar en Das Cabinet des Dr. Caligari, de Robert Wiene ou  Metropolis, de Fritz Lang. Porén, a chegada do réxime nazi fixo que moitos grandes autores alemáns coma Ernst Lubitsch ou o propio Fritz Lang fuxiran aos Estados Unidos.
Nestes anos Francia, país de orixe do cinema europeo creou tamén un innovador cinema de vangarda, con autores Abel Gance, René Clair, Jean Epstein o Germaine Dulac.
A fin do cinema mudo
Tras algúns intentos, en 1927 estreouse The Jazz Singer, considerada o primeiro filme falado. O éxito foi tal que acabou case inmediatamente co cinema mudo.
O cinema mudo trala Era Muda
A partir de 1929 practicamente todos os filmes que se estreaban eran falados. Tan só algúns creadores como Chaplin, países coma a Unión Soviética (Zemlya, de Alexander Dovzhenko) ou países pequenos coma España (La aldea maldita, de Florián Rey) continuaban facendo filmes mudos.
Desde entón os filmes non falados son excepcións vangardistas ou homenaxes, como Les vacances de M. Hulot, de Jacques Tati, Silent Movie, de Mel Brooks, The Artist, de Michel Hazanavicius ou Blancanieves, de Pablo Berger.
Alicia Herrera Rivera
Alicia Herrera Rivera, nada o 12 de maio de 1928 en Valparaíso e finada o 6 de abril de 2013 en Santiago de Chile, foi unha avogada feminista, ministra da Corte de Apelacións de Santiago de Chile.
Tras o golpe militar de Pinochet en 1973 sofre a opresión ditatorial, é vítima dun secuestro por axentes da Dirección de Inteligencia Nacional (DINA) e finalmente é obrigada a exiliarse a Europa, vivindo en Romanía, Alemaña Oriental e finalmente en España.
Pioneira na loita polos dereitos contra os malos tratos e a discriminación das mulleres, fundou en 1987 -xunto a un grupo de letradas- a asociación de Mujeres Juristas Themis, dedicada a promover a igualdade de xénero e facer realidade o principio constitucional de protección xurídica dos dereitos das mulleres.
No ano 2000, en calidade de presidenta honoraria de Themis, foi premiada coa Cruz de Plata  de la Orden Civil y de la Solidaridad do Ministerio de Traballo.
Traxectoria
Alicia Herrera Rivera dicía con orgullo e agradecemento que a súa orixe porteña determinara profundamente a súa maneira de ser e a súa propia historia. Criouse no seo dunha familia que denominaban "conversadora", gozando da lectura, a música e os estudos.Tanto ela como o seu tres irmás e dous irmáns, educáronse nun ambiente de respecto, solidariedade e humanismo onde a liberdade e a confianza concedidas polos seus proxenitores forxou a súa personalidade decidida e independente.
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Chile onde se licenciou no ano 1954. Un mes despois contraeu matrimonio co avogado e político socialista Alejandro Jiliberto Zepeda.
Obtivo o seu primeiro nomeamento como xuíza do traballo na Serena. Segundo conta nas súas memorias, tivo uns inicios moi difíciles xa que a súa designación non foi moi ben acollida por ser unha muller e ademais nova. Aos poucos foi gañándose á xente, aprendendo o exercicio da súa profesión e resolvendo cun enorme traballo de documentación previo. Ao cabo do cinco anos que estivo na Serena, di Alicia Herrera que chegou a comprender o porqué a xudicatura non é elixida polo pobo, para non interferir no principio de igualdade ante a lei e nas resolucións xudiciais.
En 1960 trasládase a Valparaíso para traballar na Secretaría da Corte do Traballo desta cidade. Ante a pouca actividade no seu novo cargo, dedicouse a relatar as causas aos maxistrados -a proposta súa- coa intención de non perder a súa experiencia como xuíza. Todo iso supúxolle unha grande experiencia, exercendo tamén como xuíza suplente durante as vacacións estivais dos titulares.
Anos despois pediu traslado á Corte do Traballo de Santiago, onde emprendeu unha profunda reorganización. Axilizou a tramitación de expedientes, logrou o bo funcionamento e fíxose co control da Secretaría. Durante varios anos protagonizou a loita pola equiparación de salarios na Escala de Soldos do Poder Xudicial, cuestión que finalmente se conseguiu.
Como consecuencia daquel ambiente, en 1967 creouse unha Asociación de Maxistrados para esixir un aumento das remuneracións e para recoller as pretensións e críticas da xudicatura. Esta situación deu como resultado que a Xunta Xeral de xuíces de todo Chile acordase en 1969 e por primeira vez na historia do país, ir á folga xeral do Poder xudicial. As mobilizacións foron un éxito e a intervención de Alicia Herrera xunto coa mediación do Colexio de Avogados, fixeron que se conseguise un arranxo satisfactorio para todas as partes.
Pouco despois, o Presidente da Corte, Ramiro Méndez, propúxolle o cargo de Relatora da Corte Suprema, o que suporía ser a primeira muller nese alto tribunal. Con todo, Alicia Herrera rexeitou a oferta porque non quería deixar de traballar no que máis lle preocupaba naqueles momentosː a estrutura xudicial e a xustiza.
Tras o golpe de estado de Pinochet, o 11 de setembro de 1973, a Corte Suprema ordenou o traslado do funcionariado e quen formaban parte da Federación de Traballadores xudiciais foron destinados a lugares moi afastados de Santiago, e no caso de Alicia Herrera Rivera, á Corte do Traballo de Concepción. O seu marido, o deputado socialista Alejandro Jiliberto era obxectivo da policía e tiña que estar escondido. Segundo ela mesma conta, naqueles momentos iniciouse o derrumbre de todos os alicerces que construíra ao longo da súa vida.
En decembro daquel ano detiveron o seu marido, e grazas á rápida actuación de Alicia, que presentou un recurso de apelación, logrou salvarlle a vida cando xa o ían fusilar. Despois de pasar por varios centros de detención foi levado ao campo de concentración de Illa Dawson. Uns meses despois disto, Alicia Herrera foi secuestrada por axentes da Dirección de Inteligencia Nacional (DINA). Retivérona durante unhas horas nas que sufriu todo tipo de ameazas cara a ela e a súa familia. Despois de liberala continuou sendo perseguida e vixiada. Aínda que denunciou os feitos, finalmente viuse obrigada a abandonar o país. Con axuda do Comité de Migracións das Nacións Unidas (CIME) preparou a súa saída de Chile.
Exilioː Romanía e Alemaña Oriental
Alicia Herrera chegou a Romanía en abril de 1975 e viviu uns meses realmente duros, segundo relata ela mesma nas súas memorias. A pesar diso, non tardou en pórse en marcha para axudar á liberación dos presos socialistas en Chile e dar a coñecer a situación que se vivía no seu país en toda Europa.
Apelou a personalidades europeas, acudiu ao Vaticano, interveu na Comisión de Nacións Unidas para investigar a situación de Chile, participou en reunións internacionais nas que coñeceu a eminentes xuristas como Neal Mac Dermont, Secretario Xeral da Comisión Internacional de Juristas; o profesor Cassamayor, ex maxistrado; Louis Joinet, Presidente da Xunta de Maxistrados de Francia; Salvatore Senésse, Presidente da Asociación de Maxistrados de Italia, entre outras personalidades.
Dos meses antes de trasladarse a Alemaña e grazas ás xestións que realizou durante todo ese tiempo, foi liberado o seu marido Alejandro, que se reuniu con ela e a súa familia en Bucarest.
Vivindo en Alemaña e a través do partido socialista empezou o seu traballo polos dereitos humanos. Ordenou toda a documentación sobre a represión en Chile e iniciou unha actividade cuxo obxectivo pretendía conseguir a defensa das persoas presas e perseguidas desde o estranxeiro. Organizáronse diversas reunións con prestixiosas personalidades da avogacía europeaː Joaquín Ruíz-Giménez, Hans Göran Franck, Marie Thérèse Cuvillié, Sergio Insunza, Sergio Politoff e Waldo Fortin.
O 26 de marzo de 1976 convocouse unha importante reunión en París á que asistiu Alicia Herrera. Nela explicou a estratexia de defensa e en base a que disposicións constitucionais e legais chilenas apoiarse. Formouse un Comité de Avogados Socialistas para a defensa dos presos e presas de Chile, destacando a participación de Alejandro Dumas, Robert Badinter, Collete Auger e Jean Paul Levy. A avogada francesa Collete Auger preparou a denuncia ante Nacións Unidas e os datos que achegou foron especialmente importantes e mencionados no Informe da Comisión Ad-Hoc dese ano.
Tras coñecer en París ao secretario xeral do Partido Socialista Español, Felipe González, enseguida contou co seu apoio e viaxou a España para constituír o grupo de avogados españois con quen traballaría no seu programa para a defensa chilena desde Europa.
Grazas a todo o traballo realizado coa colaboración da avogacía francesa e española, conseguíronse reunir moitos antecedentes sobre a represión en Chile e Alicia Herrera puido declarar como xurista ante as Nacións Unidas durante os anos 1976 e 1977.
España
Cando no ano 1977 estableceuse en España e coñeceu de primeira man a situación das mulleres maltratadas, dedicou todos os seus esforzos para impulsar neste país os cambios lexislativos que permitisen ás mulleres saír do desamparo que padecían. Así foi como empezou a súa participación nos traballos que coordinaba o Colectivo Xurídico Feminista. Xunto con outras avogadas, promoveu que a Constitución Española, entón en tramitación parlamentaria, recollese a igualdade de dereitos de homes e mulleres.
En 1977 formou parte na creación da Comisión para a Investigación de Malos Tratos a Mulleres, ONG que se constituíu en 1983 e da que foi a primeira presidenta. Compartiu co primeiro Defensor do Pobo, Joaquín Ruiz-Giménez a súa enorme experiencia sobre o desamparo que as mulleres sufrían fronte á lei española. Participou como experta ante o Senado, formando parte da Comisión de relacións co Defensor do Pobo e dos Dereitos Humanos, encargada do estudo da muller maltratada.
Durante estes anos houbo moita actividade en toda Europa en relación á defensa das persoas perseguidas pola ditadura chilena. Herrera asistiu a congresos e reunións onde participou e debateu sobre o atropelo dos dereitos humanos. Acudiu ao Grupo Ad-Hoc creado por Nacións Unidas para informarse sobre a situación chilena, denunciando a indefensión que sufrían as persoas encarceradas ante a negativa da xudicatura por cumprir co seu deber de facer xustiza.
En outubro de 1983 redactou unha denuncia pública de malos tratos, dirixida ao Presidente do Goberno, ao Vicepresidente, ao Defensor do Pobo, ao Consello Xeral do Poder Xudicial, ao Senado, ao Congreso dos Deputados e á Opinión Pública. Obtivo a firma dun grupo de letradas sensibilizadas con este problema e presentouno nas mencionadas institucións. Meses despois, o 16 de febreiro de 1984 recibiu a invitación para acudir ao Senado e expor ante a Sesión da Comisión Especial de Relacións co Defensor do Pobo e de Dereitos Humanos. Todo o Senado estivo de acordo en concederlle a maior importancia ao estudo dos malos tratos e creouse un Relatorio de Investigación sobre este tema.
Themis
En 1987 creou, en colaboración cun grupo de letradas, a asociación de Mujeres Juristas Themis. A finalidade da asociación era a denuncia da indefensión das mulleres e a reivindicación da súa tutela xudicial efectiva. Herrera foi elixida primeira presidenta de Themis.
Lembrando aquela época, relata nas súas memorias as dificultades que se atopaban para loitar contra os malos tratos e a grande impotencia ao ver que as autoridades non facían nada. Precisamente, todo aquilo fixo que as súas ganas de seguir adiante fosen maiores e con máis enerxía.
O 24 de maio de 1989, foi citada para asistir a un Pleno do Senado no que se ía a dar conta do Informe da Comisión de Relacións co Defensor do Pobo e dos Dereitos Humanos, encargada do estudo da muller maltratada. Foi unha sesión moi importante e a primeira vez que desde unha institución parlamentaria se abordaba con rigor e amplo consenso o tema dos malos tratos a mulleres no ámbito doméstico.Como consecuencia do Informe, tipificáronse dous novos delitos no Código Penalː os malos tratos habituais e o de abandono de familia polo non pago de pensións alimenticias.
Os seus esforzos en defensa dos dereitos das mulleres valéronlle en 1999, xa como presidenta honoraria de Themis, a Cruz de Prata da Orde Civil da Solidariedade Social do Ministerio de Traballo, galardón do que sentía especialmente orgullosa porque, segundo manifestou, “deixaba claro que as mulleres podemos romper o círculo dos malos tratos e gritar ao aire que somos libres”.
Regreso a Chile
En marzo de 1987, Pinochet ditou varios decretos concedendo a autorización de retorno a Chile para algunhas persoas exiliadas. Entre as listas apareceu o nome de Alicia Herrera Rivera, que voou a Santiago o 3 de abril, xusto doce anos despois da súa partida cara ao exilio. Tras pasar unha tempada alí, regresou para participar no Plebiscito Nacional de Chile de 1988, no que triunfou o Non a Pinochet. Despois daquilo, Alicia Herrera volveu a España convencida de que o seu regreso a Chile non tardaría en facerse realidade e para sempre.
Alicia Herrera Rivera faleceu o 6 de abril do ano 2013 en Santiago de Chile.
Ivan Turgenev
miniatura|dereita|Iván Turguiéñef Ivan Sergeevich Turgenev ou Iván Sergéyevich Turguiéñef (en cirílico Иван Сергеевич Тургенев), nado en Orel o 9 de novembro de 1818 e finado en Bougival o 3 de setembro de 1883, foi un escritor, novelista e dramaturgo ruso, considerado o máis europeísta dos narradores dese país no século XIX. É autor dunha das grandes obras de narrativa rusa, a novela Ottsy i deti, que viría sendo Pais e fillos en lingua galega, se ben non se dispón aínda de tradución.
Traxectoria
Turgenev naceu no seo dunha rica familia terratenente na cidade rusa de Oriol. O seu pai, Serguéi Nikoláyevich Turgenev, coronel da cabalería imperial, morreu cando Iván tiña dezaseis anos, deixándoo xunto co seu irmán Nikolái ao coidado da súa abusiva nai, Varvara Petrovna Lutovínova:
Esa infancia tan marcada pola presenza ditatorial da nai e a ausencia física e afectiva do pai —que pouco antes de morrer tivera unha amante— explicaría, segundo Juan Eduardo Zúñiga, os problemas que Turgenev tivo na súa vida adulta para ter unha relación estable cunha muller, e o pesimismo que impregna a maior parte das súas obras. A esta tese abónase tamén o escritor español Javier Marías, que nas súas Vidas escritas, comeza así o capítulo dedicado ao escritor ruso:
Xosé Fernández López
Xosé Fernández López, nado en Lugo o 8 de setembro de 1904 e finado en Madrid o 21 de decembro de 1986, foi un empresario galego, fundador de Pescanova e Zeltia.
Traxectoria
Foi un dos catro fillos de Antón de Marcos, o empresario sarriao Antonio Fernández. Marchou a estudar Dereito en Santiago de Compostela, pero rematou os estudos en Madrid. Neses últimos anos da monarquía de Afonso XIII participou na fundación en Madrid da Mocedade Céltiga, xunto con Fermín Penzol, Álvaro Gil Varela e Emilio González López.
En 1931 falece o seu pai, e el e mais os seus irmáns, Antonio Fernández López, Manuel e Concepción fanse cargo dos negocios familiares. Deciden abandonar a comercialización de animais vivos e céntranse no mercado de distribución de carne. Xosé Fernández López faise cargo primeiro da xestión do matadoiro de Mérida en 1935, e posteriormente do matadoiro do Porriño (MARUCOGA), que os irmáns renomean a Frigolouro. A partir dese momento Xosé Fernández establécese no Porriño.
Ivan Turgenev
Traxectoria
En 1838 enviárono á Universidade de Berlín a estudar filosofía, particularmente con Hegel, e historia. Turgenev impresionouse coa sociedade centro-europea de Alemaña e volveu occidentalizado, pensando que Rusia podía progresar imitando a Europa, en oposición á tendencia eslavófila da época no seu país. Igual que moitos dos seus contemporáneos con bo nivel de educación, opúxose especialmente ao sistema de servidume.
Xosé Fernández López
Traxectoria
O negocio, dirixido por Xosé, prospera durante a Guerra Civil española, pois en primeiro termo son subministradores do exército de Franco e posteriormente do exército da Alemaña de Hitler, a través da empresa Transfesa, que eles mesmos fundan en 1942. Neses anos crean tamén Zeltia (1939), Frilugo (1941), Antibióticos S.A. (1949), Frigsa (1951), Cementos Oural (1958), Corchera Extremeña e Pescanova (1960), co que diversifican as súas actuacións en distintos sectores.
Ivan Turgenev
Traxectoria
Unha familia vasalla leulle os versos de Rossiáda de Mikhail Kheraskov, celebrado poeta do século XVIII. Os primeiros intentos literarios de Turgenev, incluíndo poemas e esbozos, mostraron o seu xenio e recibiron comentarios favorables de Belinski, por entón o principal crítico literario ruso. No final da súa vida, Turgenev residiu pouco en Rusia, preferindo Baden-Baden ou París, desde que coñeceu no teatro Mariinski de San Petersburgo á cantante española Paulina García de Viardot ou Pauline García-Viardot, por quen abandonaría Rusia para establecerse en Francia e por cuxo amor estivo preso ata o fin dos seus días.
Xosé Fernández López
Traxectoria
En Estremadura xestionou o matadoiro Cooperativo de Mérida, despois Ifesa e máis tarde Carcesa. Tamén creou unha fábrica de conservas e a Corchera Extremeña. Alí apoiou as escavacións arqueolóxicas na Alcazaba e a creación do laboratorio xeolóxico-mineiro de Estremadura, dirixido polo xeólogo Vicente Sos Baynat (represaliado polo franquismo), que se localizou nos baixos da súa propia casa (na actualidade, residencia oficial do Presidente da Xunta de Estremadura). Coa súa extensa colección de minerais, o laboratorio foi a base do actual Museo de Mineraloxía de Mérida.
Ivan Turgenev
Traxectoria
Turgenev nunca contraeu matrimonio, aínda que tivo unha filla cunha das servas da súa familia. Alto e robusto, o seu carácter destacouse pola súa timidez, introspección e falar suave. O seu amigo literario máis próximo foi Gustave Flaubert. As súas relacións con Lev Tolstoi e Fiódor Dostoievski foron a miúdo tensas, considerando a tendencia proeslavista de ambos.
Xosé Fernández López
Traxectoria
En 1962 foi o principal doador do edificio que leva o seu nome no museo de Pontevedra, rematado no 1965.
Ivan Turgenev
Traxectoria
A súa complicada amizade con Tolstoi alcanzou tal animosidade que en 1861 este retouno a duelo. Aínda que logo desculpouse, estiveron sen falarse dezasete anos. Dostoievski á súa vez parodió a Turgenev na súa novela Бесы (Os demos) (1872), a través do personaxe do novelista Karmazínov. En 1880, o famoso discurso de Dostoievski na inauguración do monumento a Pushkin versou sobre a súa reconciliación con Turgenev.
Xosé Fernández López
Traxectoria
Unha das súas achegas á economía de Galicia foi a implantación do cultivo do kiwi. El sabía que no mercado alemán estaba a triunfar un froito saboroso procedente de Nova Zelandia. O clima das rías Baixas, húmido, chuvioso e de temperaturas moderadas, podía resultar tan idóneo para o seu cultivo como o da baía de Plenty, no outro extremo do planeta. O seu veciño Carlos del Río traballaba nunha pequena empresa agraria do conglomerado do imperio Fernández, e díxolle que ía experimentar co kiwi. Xosé Fernández López fundou a empresa Productores de Actinidias Chinensis, S.A., que exportaba kiwis a Alemaña a 100 pesetas a peza, co reclamo Kiwis aus Galicien. Ademais, a empresa converteuse en distribuidora das plantas de kiwi en Galica, ofrecendo as plantas e consellos para o cultivo a cambio do compromiso dos interesados de venderlles a colleita durante os seguintes 20 anos. Na actualidade a empresa, denominada Kiwi España S.A., produce máis de mil toneladas anuais, e está dirixida polo seu fillo Manuel.
Ivan Turgenev
Traxectoria
Ocasionalmente visitou Inglaterra, e en 1879 a Universidade de Oxford outorgoulle un título honorífico. Morreu en Bougival, preto de París, debido a un cancro de medula. No seu leito de morte exclamou, referíndose a Tolstói; «Amigo, volve á literatura». Con tal inspiración, Tolstoi escribiu obras como Смерть Ивана Ильича (A morte de Ivan Ilich) e Крейцерова сонаtа (A Sonata Kreutzer). Por expreso desexo de Turgenev o seu corpo foi trasladado a San Petersburgo e enterrado no cemiterio Volkovskoie.
En 1883 pesouse o cerebro de Turgenev, verificándose a infrecuente medida de 2021 gramos.
Xosé Fernández López
Traxectoria
En 1980 déixalle a presidencia de Pescanova ao seu fillo Manuel, e en 1985 deixoulle a presidencia de Zeltia ao seu fillo José María.
O Acivido, Couzadoiro, Ortigueira
O Acivido é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
Sevil, Santa Xiá de Monfero, Monfero
Sevil é un lugar da parroquia de Santa Xiá de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Música barroca
A música barroca é un estilo da música occidental relacionado coa época cultural homónima en Europa. Adóitase delimitala cronoloxicamente entre a estrea da ópera de Claudio Monteverdi L'Orfeo (que foi a primeira ópera do compositor italiano e unha das primeiras obras catalogadas como tal) a principios do século XVII e a morte de Johann Sebastian Bach en 1750, se ben esta delimitación non é de todo exacta.
A Albariña
O topónimo galego A Albariña pode referirse a:
Quenlla
A quenlla (Prionace glauca) é unha especie de elasmobranquio da orde dos carcarriniformes (Carcharhiniformes), familia dos carcarrínidos (Carcharhinidae).
É un tiburón peláxico e cosmopolita, que se distribúe por todos os océanos e mares do mundo.
Anatomía
A quenlla é un tiburón de corpo alongado e estilizado, cun fociño comprimido, longo e cónico. Ten os ollos grandes que, ao igual que todos os carcarriniformes, están provistos dunha membrana nictitante, unha pálpebra semitransparente que se move de arriba a abaixo e protexe os globos oculares cando o animal loita coa súa presa.
Ten cinco fendeduras branquiais, dúas aletas dorsais, dúas pectorais, dúas anais e unha caudal. As aletas pectorais son moi longas e estreitas, en forma de gadaña, a primeira dorsal está situada moi atrasada e a aleta caudal está provista dun lóbulo superior moi alongado, presentando unha crista dérmica delgada nos lados do pedúnculo.
Os dentes, que caen e son substituídos constantemente, son triangulares, serrados nos bordos, recurvados no maxilar superior e máis estreitos no inferior.
A súa coloración é azul escura no dorso, cos costados de cor azul máis viva e branca na rexión ventral.
Ten unha lonxitude media de 2,5 m (máximo, 4 m, nas femias), cun peso medio de 80 kg, aínda que rexistraron casos de femias adultas de até 220 kg.
Como particularidade cabe destacar que, dada a lonxitude do seu nariz, a mandíbula adaptouse para poder morder sen problemas, polo que a parte superior da mandíbula pode proxectarse cara a adiante, de tal xeito que para morder o peixe no necesita levantar a cabeza. miniatura|240px|Quenlla.
Hábitat e bioloxía
É unha especie peláxica de superficie, tanto de mar a fóra como das zonas costeiras, nadando só ou en grupos por aguas frías, de entre 7 e 16 °C, aínda que tolera os 21 °C ou máis. Os individuos da poboación segréganse por idades e sexos. De costures nocturnos, é un migrante moi activo. Aliméntase principalmente de pequenas presas: peixes como xardas, arenques, pequenos meros, xurelos, bonitos, gádidos, e tamén de luras e aves mariñas.
Normalmente caza en parella ou en grupos pequenos para axudar a dispersar os cardumes. Na busca de alimento pode percorrer grandes distancias; estímase que pode peecorrer distancias de até 5 500 km.
Pode ser agresivo cos humanos se se sente ameazado.
Reprodución
A xestación dura entre 9 e 12 meses. As quenllas son completamente independentes ao naceren e instantaneamente buscan refuxio dos depredadores, entre eles os seus propios pais (aínda que ao igual que noutras especies de tiburóns vivíparos, as femias perden o apetito pouco antes de parir, para evitar devorar aos seus propios fillos). Cando as crías nacen aínda teñen o seu saco vitelino, que se vai reabsorbendo pouco tempo despois.
Poboación e estado de conservación
Ao ser a quenlla un tiburón de costumes oceánicos e migratorios, calquera cálculo que se faga sobre a súa poboación é pouco fiábel. Aínda así, considérase, baseándose en estimacións sobre a súa pesca deportiva, que debe encontrarse nun risco baixo de extinción. Porén, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) difire e incluíuna na súa lista vermella de especies ameazadas na categoría NT (risco baixo).
miniatura|400px|center|Poxa de quenllas no porto de Vigo.
Taraba
356px|miniatura|Localización de Taraba dentro de Nixeria.
Posúe unha extensión duns 54.473 km². A poboación cífrase en 2.774.083 persoas (datos do censo do ano 2007), o que dá unha densidade de poboación de 50,9 habitantes por cada quilómetro cadrado. Ten fronteiras polo leste con Camerún.
Os ríos Benue, Taraba, Donga e Ibi son os principais ríos do estado, que nacen nas montañas camerunesas, e atravesan o estado de Taraba en dirección norte a sur para desembocar no río Níxer.
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de dezasete áreas de goberno local:
Kemijärvi
Kemijärvi (en Kemijävri e en Giemajávri) é un concello de Finlandia e a vila máis setentrional do país. Atópase na provincia de Laponia. No 2015 tiña unha poboación de 7 869 habitantes.
Filme mondo
Os filmes mondo (da palabra en italiano para «mundo») son películas documentais, algunhas veces semellantes aos documentais de ficción, representando temas e escenas sensacionalistas. En inglés son tamén coñedos polo termo Shockumentary.
Este xénero iniciouse coa estrea do filme Mondo cane en 1962, de Gualtiero Jacopetti, Paolo Cavara e Franco Prosperi, conseguindo bastante popularidade. Os filmes mondo son xeralmente fáciles de recoñecer polo seu nome, pois moitos deles levan o termo «mondo» nos seus títulos. Caracterízanse por buscar un grande impacto co fin de atraer o público, mostrando crueldade contra os animais, accidentes, cerimonias de iniciación ritual, cirurxías etc. Moita da acción é teatralizada, aínda cando os produtores afirmen que só documentan "a realidade". Fóra dos círculos de cinema independente, os filmes mondo son xeralmente considerados de moi mal gusto.
Giovanni Battista Venturi
Giovanni Battista Venturi, nado en Bibbiano en 1746, finado en Reggio Emilia en 1822, foi un físico italiano. Descubriu o efecto Venturi do cal toma o seu epónimo. Foi o epónimo tamén da bomba Venturi (aspiradora) e do tubo de Venturi.
Foi contemporáneo de personaxes como Leonhard Euler e Daniel Bernoulli. Foi alumno de Lazzaro Spallanzani e ordenado sacerdote en 1769. Nese mesmo ano é nomeado profesor de lóxica no seminario de Reggio Emilia. En 1774 converteuse en profesor de xeometría e filosofía na Universidade de Módena, onde en 1776 se converteu en profesor de física.
Venturi foi o primeiro que mostrou a importancia de Leonardo da Vinci como científico, e compilou e publicou moitos dos manuscritos e cartas de Galileo.
Naginata
dereita|miniatura| Naginata (en 薙刀) é unha lanza, composta por unha hasta de madeira equipada cun longa lámina nunha das extremidades. Foi usada orixinalmente polos guerreiros xaponeses que ían ao campo de batalla montados á cabalo ou non. Foi unha arma moi popular entre as mulleres guerreiras xaponesas (onna-bugeisha), xa que grazas á súa longura e a súa coitela curvada, compensaba a maior forza e tamaño corporal dos opoñentes masculinos. Debido a que esta arma foi usada por moitas mulleres guerreiras lendarias, chegou a se converter nunha imaxe icónica das onna-bugeisha. Durante o período Edo, creáronse moitas escolas que se centraron no seu ensino a mulleres, polo que se perpetuou aínda máis a súa asociación feminina.
Igrexa ortodoxa en América
A Igrexa ortodoxa en América (en Orthodox Church in America, OCA) é unha igrexa ortodoxa autocéfala en América do Norte.
Ten a súa orixe nunha misión cristiá estabelecida por oito monxes ortodoxos rusos en Alasca (entón parte da América rusa) en 1794. A misión pasou a ser unha diocese da Igrexa ortodoxa rusa logo de que os Estados Unidos mercaran Alasca en 1867. Até a Igrexa ortodoxa rusa medrara tamén noutras áreas dos Estados Unidos, debido á chegada de inmigrantes de áreas de Europa e Oriente Medio. Moitos destes inmigrantes, con independencia da súa nacionalidade ou orixe étnica, foron unidos baixo unha única diocese norteamericana da Igrexa ortodoxa rusa.
Logo da Revolución Bolxevique, o patriarca Tikhon autorizou a todas as igrexas fóra de Rusia a se gobernaren de xeito autónomo. As igrexas ortodoxas en Norteamérica pasaron a coñecerse como a Igrexa ortodoxa greco-católica en América en 1924, baixo a dirección do metropolita Platon Rozhdestvensky. A Igrexa ortodoxa rusa concedeulle a autocefalia en 1970, e foi renomeada como Igrexa ortodoxa en América. Os seus xerarcas son parte da Asemblea de Bispos Canónicos Ortodoxos de América do Norte e Central.
Lamiako
miniatura|Partido de fútbol dominical.
Lamiako, é un barrio do municipio biscaíño de Leioa. Limita co río Nervión, As Areas de Getxo, Astrabudúa de Erandio e con outros barrios de Leioa.
Posiblemente sexa o barrio máis pobre da localidade e o máis industrializado, pero actualmente está nunha profunda remodelación. Na actualidade estanse substituíndo gran número de vivendas antigas por grandes bloques de edificios e planéase desprazar toda a industria da zona.
A súa estratéxica localización, a escasos 5 minutos andando do centro de As Areas, con parada de metro no centro do barrio, e acceso rápido á autoestrada A-8 fan que este barrio teña posibilidades de converterse nunha zona residencial de nivel económico medio-alto no curto prazo.
O nome de Lamiako deriva do vocábulo lamia (lugar de lamias).
As lamias son personaxes da mitoloxía vasca. Mulleres fermosas de longas melenas louras e pés de pato que realizaban actos de bruxería co diaño.
As festas de Lamiako son o último fin de semana de maio e teñen como prato forte Lamiako Maskarada (o último venres de maio ás 22:30 xunto á Igrexa).
Zamacueca
A zamacueca un estilo musical e baile de parella solta orixinario de Lima, no Perú.
Características
Nel represéntase o asedio amoroso dunha muller por parte dun home. Provén da terminoloxía de "zambra "choca" en alusión a aquel asedio, similar ao que efectúan os galos ás galiñas e saca pasos da afamada pelexa de galos moi popular nas festas limeñas e trujillanas durante o Vicerreinado do Perù. Mùsicalmente deriva da mestizaxe e fusión de música e baile traídos pola etnia xitana, os escravos negros de Angola e mulatos que entre os séculos XVI e XVII conformaban gran parte da cidade de Lima e sobre todo a costa norte do Perú.
Albergue
Un albergue pode referirse a:
Roeland Schaftenaar
Roeland Pieter Schaftenaar, nado en Utrecht o 29 de xullo de 1988, é un xogador internacional profesional neerlandés de baloncesto. Xoga na posición de pivote cunha altura de 2,10 metros.
Traxectoria
Roeland Schaftenaar formouse no instituto Gerrit Rietveld College da súa cidade natal, Utrecht. Dende alí marchou cara os Estados Unidos e a NCAA, xogando para os Beavers da Universidade Estatal de Oregon (Oregon State), onde xogaba coma pivote grazas á súa altura de 2,10 metros. Alí asinou unha media de 9,2 puntos e 4,1 rebotes na tempada 2009-10, sendo elixido no primeiro equipo "All-Academic" da Conferencia Pac-10.
No verán de 2010 o equipo da ACB Gran Canaria 2014 chegou a un acordo co pivote holandés para a súa incorporación ao equipo insular para as seguintes catro tempadas, sendo cedido ao UB La Palma da Liga LEB. Schaftenaar é tamén internacional co combinado nacional dos Países Baixos, co que participou na División B do Eurobasket de Lituania 2011, que buscando o ascenso á División A. En febreiro de 2011, o Gran Canaria 2014 recuperou a Roeland Schaftenaar para suplir a baixa de Sitapha Savané, mais despois o adestrador Pedro Martínez decantouse por Álex López e o neerlandés regresou ao equipo palmeiro. Na tempada 2012-13 o xogador asinou para xogar co Club Baloncesto Breogán de Lugo. Tras dous anos no club lucense, Schaftenaar asina polo Rethymno Cretan Kings, equipo da máxima categoría do baloncesto heleno, onde permanece tres temporadas. Posteriormente xoga para o Faros Larissas e o Ionikos Nikaias, tamén gregos.
O 14 de setembro de 2021, Schaftenaar asinou co Club Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Xosé Rubia Barcia
Xosé Rubia Barcia, nado en Mugardos o 31 de xullo de 1914 e finado en Santa Monica (California) o 6 de abril de 1997, foi un escritor e crítico literario galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Ferrol e posteriormente trasladouse a Granada para estudar Filosofía e Letras. En 1935 obtivo a licenciatura de Letras con premio extraordinario. Colaborou no xornal Política. Foi agregado da Universidade de Valencia e xefe de redacción da revista Armas y Letras, órgano de Milicias de la Cultura. Nos últimos meses da guerra civil española foi xefe de negociado da Subsecretaria de Armamentos do Ministerio da Guerra. Acabada a guerra e logo de pasar por un campo de concentración francés, logrou chegar a Cuba onde deu conferencias e fundou a Escola Libre da Habana e a Academia de Artes Dramáticas. Permaneceu na illa ata 1943, ano en que marchou a Estados Unidos de América para ensinar na Universidade de Princeton, pasando despois a Nova York. En 1944, traballou de comentarista e escritor do programa en español da radio norteamericana da Office of War Information. Ese mesmo ano marchou con Luis Buñuel a Hollywood e traballou como escritor e director de dobraxes nos estudios Warner Brothers. Escribiu con Buñuel guións cinematográficos, tales como, La novia de los ojos ensangrentados e La novia de la medianoche. En 1945 casou coa actriz Eva López, nos Ánxeles. A partir de 1954 pertenceu ao claustro do Departamento de Español e Portugués da Universidade de California, en Los Ángeles, do que chegou a ser titular en 1961, e desde 1985, profesor emérito de Literatura española.
En 1954 estivo a punto de ser deportado pola "Caza de Bruxas" do senador Joseph McCarthy e ao ano seguinte trasládase a Portugal para ver a súa familia; como llo impediron, trasladase coa súa muller a París.
Obtivo o Premio José Vasconcelos en 1983 e ese mesmo ano foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.
Bacillus megaterium
Na década de 1960, antes de que se estendese o uso de Bacillus subtilis, B. megaterium era o principal organismo modelo de bacteria grampositiva para facer estudos bioquímicos, da esporulación e de bacteriófagos. Recentemente, a súa popularidade empeza a aumentar outra vez no campo da biotecnoloxía pola súa capacidade de producir proteínas recombinantes.
Características
B. megaterium crece a temperaturas entre 3 °C e 45 °C, cun óptimo arredor de 30 °C. Algúns illados procedentes dun lago hidrotermal antártico crecen a temperaturas de 63 °C.
B. megaterium considérase un endófito (vive como endosimbionte das plantas sen causar danos) e é un axente potencial para o control de enfermidades de plantas. Demostrouse que certas cepas poden facer a fixación do nitróxeno.
B. megaterium leva décadas sendo un importante organismo de uso industrial. Produce o encima penicilina amidase usada para fabricar penicilina sintética, varias amilases utilizadas na industria da panadaría, e glicosa deshidroxenase, encima usado en probas sanguíneas de glicosa. Ademais, utilízase para a produción de piruvato, vitamina B12, drogas con propiedades funxicidas e antivirais etc. Produce encimas para modificar corticosteroides, e varias aminoácido deshidroxenases.
B. megaterium produce ácido poli-γ-glutámico. A acumulación do polímero increméntase moito en ambientes salinos (2–10% de NaCl), nos cales o polímero está formado en grande medida por L-glutamato (o contido do isómero L é de ata o 95%). Polo menos unha cepa de B. megaterium pode considerarse halófila, xa que crece en concentracións de ata o 15% de NaCl.
Filoxeneticamente, baseándose no ARNr 16S, B. megaterium está moi emparentado con Bacillus flexus, e aínda que este último xa se distinguiu de B. megaterium hai un século, só recentemente se confirmou que é unha especie distinta. B. megaterium ten algunhas semellanzas fenotípicas e filoxenéticas cos bacilos patóxenos B. anthracis e B. cereus, aínda que el é relativamente inofensivo.
Illamento
B. megaterium é ubicuo no medio ambiente. Ademais de ser unha bacteria do solo común e un endófito, pode encontrarse en varios alimentos (como o mel, no cal a maioría dos organismos non poden vivir) e en varias superficies, como mostras clínicas, coiro, papel, pedras etc. Tamén se illou de feces de vaca, eirugas da avelaíña Saturnia pavonia e de Galleria mellonella.