cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BASIC
Crecemento explosivo
En 1975 Microsoft (entón constaba de dúas persoas: Bill Gates e Paul Allen) lanzou Altair BASIC. Logo comezaron a aparecer baixo licenza versións para outras plataformas, e millóns de copias e variantes pronto estarían en uso. Converteuse nun das linguaxes estándar na Apple II. Para 1979 Microsoft estaba negociando con varios vendedores de microcomputadores, incluíndo a IBM, para licenciar un intérprete de BASIC para os seus computadores. Unha versión #incluír\\\\+se\\\\\\ nos chips ROM das PCs IBM, para PCs sen discos, e nas que dispuñan de unidade de diskettes o BASIC era iniciado automaticamente se é que non se colocaba ningún diskette de arranque de sistema operativo.
Mentres que as novas compañías intentaban seguir os pasos do éxito de Altair, IMSAI, North Star, e Apple, creando a revolución da computadora caseira. BASIC converteuse nunha característica estándar para case todas as computadores caseiras; a maioría viña cun intérprete de BASIC en ROM (algo feito por primeira vez pola Commodore PET en 1977). Pronto había moitos millóns de computadores correndo BASIC ao redor do mundo, un número moito máis grande que o de todos os usuarios doutras linguaxes xuntas. Moitos programas, especialmente os da Apple II e IBM PC, dependían da presenza do intérprete de BASIC de Microsoft e non correrían sen este; polo que Microsoft usou a licenza de copyright nos intérpretes de BASIC para influír nas negociacións cos vendedores de computadores.
O BASIC foi tamén a linguaxe prefixada nos computadores caseiros europeos da década dos 80 como o ZX Spectrum, Amstrad CPC, MSX ou o Commodore 64, facendo moitas veces a función de intérprete e sistema operativo primitivo xa que viñan implementados en ROM.
Madurez
Neste período creáronse versións de BASIC novas e máis poderosas. Microsoft vendeu varias versións de BASIC para MS-DOS/PC-DOS, incluíndo BASICA, GW-BASIC (unha versión compatible con BASICA que non necesitaba a ROM de IBM), e Quick BASIC. O fabricante de Turbo Pascal, Borland, publicou Turbo BASIC 1.0 en 1985 (versións sucesoras aínda se venden baixo o nome de PowerBASIC por outra compañía). Apareceron varias extensións de BASIC para computadores caseiras, tipicamente con gráficos, son, e comandos DOS, así como facilidades para Programación estruturada. Outras linguaxes usan a sintaxe de BASIC como base para outros sistemas totalmente diferentes, por exemplo GRASS.
Con todo a finais da década de 1980 as computadores novas eran moito máis complexas, e incluían características (como a Interface gráfica de usuario) que facían a BASIC menos apropiado para programalas. Ao mesmo tempo as computadores progresaban de ser un interese para afeccionados a ferramentas usadas principalmente para executar aplicacións escritas por outros, e a programación en si foise facendo menos importante para unha crecente maioría de usuarios. BASIC comezou a desvanecerse, aínda que numerosas versións aínda estaban dispoñibles.
A sorte de BASIC deu un xiro novamente coa introdución de Visual Basic de Microsoft. Aínda que é algo difícil considerar esta linguaxe como BASIC (a pesar de que usa moitas palabras clave coñecidas de BASIC) converteuse nun das linguaxes máis usadas na plataforma Windows, e dise que representa do 70 ao 80% do desenvolvemento comercial de aplicacións. Visual Basic for Applications (VBA) foi engadido a Microsoft Excel 5.0 en 1993 e ao resto da liña de produtos de Microsoft Office en 1997. Windows 98 incluíu un intérprete de VBScript. A versión máis recente de Visual Basic é chamada VB.NET. A suite OpenOffice.org inclúe unha variante de BASIC menos poderosa que a súa contraparte de Microsoft.
Sintaxe
Unha sintaxe moi mínima de BASIC só necesita os comandos LET, PRINT, IF e GOTO. Un intérprete que executa programas con esta sintaxe mínima non necesita unha pila. Algunhas das primeiras implementaciones eran así de simples. Se se lle agrega unha pila, pódense agregar tamén ciclos FOR aniñados e o comando GOSUB. Un intérprete de BASIC con estas características necesita que o código teña números de liña.
Os dialectos modernos de BASIC MIUN abandonaron os números de liña, e a maioría (ou todos) engadiron control de fluxo estruturado e os construtores de declaración de datos como os doutras linguaxes como C e Pascal:
Variantes recentes como Visual Basic introduciron características orientadas a obxectos, e ata herdanza na última versión. A administración de memoria é máis fácil que con moitos outras linguaxes de programación procedimentais debido ao colector de lixo (a costas da velocidade de execución).
Procedementos e Control de Fluxo
Algúns dialectos de BASIC non permiten que os programadores escriban os seus propios procedementos. Os programadores en cambio deben escribir os seus programas cun gran número de enunciados GOTO para facer as ramificacións do programa. Isto pode producir un código fonte moi confuso, comunmente referido como Código espagueti. Os enunciados GOSUB ramifican o programa a unha especie de subrutinas sen parámetros ou variables locais. A maioría das versións de BASIC modernas, como Microsoft QuickBASIC engadiron soporte completo para subrutinas, funcións e programación estruturada. Este é outro área onde BASIC difire doutras moitas linguaxes de programación. BASIC, como Pascal, fai unha distinción entre un procedemento que non devolve un valor (chamado subrutina) e un procedemento que o fai (chamado función). Moitos outras linguaxes (como C) non fan esa distinción e consideran todo como unha función (algunhas que devolven un valor “void” [baleiro]).
Mentres que as funcións que devolven un valor son unha adición relativamente recente aos dialectos de BASIC, moitos dos primeiros sistemas soportaban a definición de funcións matemáticas en liña, con DEF FN (“Define FunctioN” [Definir FUNCIÓN]). O Dartmouth BASIC orixinal tamén soportaba funcións ao estilo de Algol, así como subrutinas desde os seus primeiros tempos.
Tipos de Datos
BASIC é recoñecido por ter moi boas funcións para manipular cadeas. Os primeiros dialectos xa tiñan un xogo de funcións fundamentais (LEFT$, MID$, RIGHT$) para manipular cadeas facilmente. Como as cadeas son utilizadas en aplicacións diarias, esta era unha vantaxe considerable sobre outras linguaxes ao momento da súa introdución.
O Dartmouth BASIC orixinal soportaba unicamente datos de tipo numérico e cadeas. Non había un tipo enteiro. Todas as variables numéricas eran de punto flotante. As cadeas eran de tamaño dinámico. Os arranxos de ambos, números e cadeas, eran soportados, así como matrices (arranxos de dúas dimensións).
Cada dialecto moderno de BASIC posúe polo menos os tipos de datos enteiro e cadea. Os tipos de datos son xeralmente distinguidos por un posfixo, os identificadores de cadeas terminan con (signo $ de dólar), mentres que os enteiros non o fan. Nalgúns dialectos, as variables deben ser declaradas (con DIM) antes de usarse; outros dialectos non o requiren, pero teñen a opción para facelo (tipicamente usando unha directiva como OPTION EXPLICIT). Moitos dialectos tamén soportan tipos adicionais, como enteiros de 16 e 32 bits e números de punto flotante. Adicionalmente algúns permiten a utilización de tipos definidos polo usuario, similar aos "records" de Pascal, ou as "structs" de C.
A maioría dos dialectos de BASIC ademais dos arranxos de tipos primitivos, tamén soportan arranxos outros tipos. Nalgúns, os arranxos deben ser declarados antes de que poidan usarse (co enunciado DIM). É común tamén o soporte para arranxos de dous e máis dimensións.
DIM miArregloDeEnteros(100) AS INTEGER DIM miListaDeNombres(50) AS STRING
Dependendo do dialecto de BASIC e do uso do enunciado OPTION BASE, os valores poden estar no rango miArregloDeEnteros(0) a miArregloDeEnteros(100), de miArregloDeEnteros(1) a miArregloDeEnteros(100), ou de miArregloDeEnteros(LimiteInferior) a miArregloDeEnteros(LimiteSuperior).
As
Dispoñibilidade e variantes do dialecto
BASIC está dispoñible para case todas as plataformas de microprocesador existentes. Unha posta en funcionamento gratuíta que cumpre con estándares e é multiplataforma é Bywater BASIC (bwBASIC). O intérprete está escrito en C e vén baixo a licenza GNU. Está deseñado para programas de consola de texto, así que non inclúe soporte para crear interfaces gráficas de usuario (GUIs). Un BASIC gratuíto que inclúe soporte para GUI, é similar a Visual Basic e execútase en Windows e Linux é Phoenix Object Basic.
As versións de compiladores máis coñecidos son a liña de produtos de Quick BASIC de Microsoft, e QBASIC (unha versión que non xera programas executables). Algunhas versións de Visual Basic tamén son compiladores, aínda que Microsoft mantivo a Visual Basic polo menos minimamente compatible con ata as primeiras versións das súas BASICs.
Outras versións inclúen PowerBASIC de PowerBASIC, así como True BASIC de True BASIC, que cumpre cos últimos estándares oficiais de BASIC. (True BASIC Inc. foi fundada polos creadores orixinais de Dartmouth BASIC.)
REALbasic é unha variante dispoñible para Mac Os Classic, Mac VOS X, Microsoft Windows e Linux. Unha variante dun dialecto simple de BASIC para a parrot virtual machine mostra como se pon en funcionamento un intérprete de BASIC nunha linguaxe parecida ao ensamblador. SmallBASIC é un dialecto que corre en moitas plataformas (Win32, DÚAS, Linux e PALMOS) e vén baixo a licenza GNU (GPL).
Os microcontroladoré tamén dispón das súas propias versións de BASIC.
Exemplo 1: Saúdo
PRINT "Ola"
Exemplo 2: BASIC orixinal non estruturado (Applesoft BASIC)
10 INPUT "¿Cal é o seu nome? "; U$ 20 PRINT "Ola "; U$ 30 INPUT "¿Cantos asteriscos desexa? "; N 35 S$ = "" 40 FOR I = 1 TO N 50 S$ = S$ + "*" 55 NEXT I 60 PRINT S$ 70 INPUT "¿Desexa máis asteriscos? "; A$ 80 IF LEN(A )$= 0 GOTO 70 90 A =$ LEFT(A ,$1) 100 IF (A =$ "S") OR (A =$ "s") THEN GOTO 30 110 PRINT "Adeus "; 120 FOR I = 1 TO 200 130 PRINT Ou$; " "; 140 NEXT I 150 PRINT
Exemplo 3: BASIC estruturado moderno
INPUT "¿Cal é o seu nome?"; NomeUsuario$ PRINT "Ola "; NombreUsuario$ DO INPUT "¿Cantos asteriscos desexa?"; NoAsteriscos Asteriscos$ = "" Asteriscos$ = REPEAT PRINT Asteriscos$ DO     INPUT "¿Desexa máis asteriscos?"; Resposta$ LOOP UNTIL Resposta$ <> "" LOOP WHILE UCASE = "S" PRINT "Adeus"; FOR I = 1 TO 200 PRINT NombreUsuario$; " "; NEXT I PRINT
Hospital, Bruma, Mesía
Hospital é un lugar da parroquia de Bruma no concello coruñés de Mesía, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2021 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres).
A Faca e o Rio
A Faca e o Rio é un filme brasileiro-neerlandés de 1972 dirixido por George Sluizer. Estreouse na 22ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bade
O topónimo galego Bade pode referirse a:
Negro de fume
miniatura|250px|Fabricación de negro de fume O negro de fume é unha das variedades máis puras de carbón presentándose na forma amorfa, constituíndo unha dispersión coloidal de partículas moi finas.
Obtención
Obtense pola combustión parcial (en medio rarefacto de osíxeno, é dicir, con pouca densidade ou proporción) de compostos orgánicos, principalmente do metano ou acetileno:
Usos
Os principais usos do negro de fume son para a fabricación de:
Piñeiros, Camos, Nigrán
Piñeiros é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 56 habitantes (33 homes e 23 mulleres).
Mirrors
Mirrors é unha banda inglesa de synthpop procedente de Brighton e formada no ano 2008. O grupo está composto por James New (voces principais e sintetizadores), James Arguile (sintetizadores) e Josef Page (batería electrónica). Eles prefiren describir a súa música como "soul electrónico" e "pop noir", sendo os seus princpais instrumentos os sintetizadores analóxicos.
A súa concepción de música pop dominada por sintetizadores adoita a ser comparada co son de bandas como Kraftwerk, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Depeche Mode e Blancmange. Mirrors publicou o seu álbum de estrea, Lights and Offerings, en febreiro do ano 2011, e este foi promocionado cun feixe de sinxelos entre 2010 e 2011.
Río Águeda
miniatura|dereita|260px|O Águeda está inmediatamente a Oeste do Tormes, que pasa por Salamanca. 260px|miniatura|O Águeda nas aforas de Ciudad Rodrigo O río Águeda é un curso fluvial do noroeste da Península Ibérica, afluente do río Douro pola súa marxe esquerda. Ten uns 130 km de curso, e flúe de España cara a Portugal.
Percorrido
O Águeda nace no extremo suroeste da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León, España, na serra das Mesas, a preto de 1.000 msnm, ; despois de abandonar a montaña percorre a comarca de Ciudad Rodrigo, e desde Almofala serve de fronteira hispano-lusa, durante 22 km, até a súa desembocadura no río Douro, xunto a Barca de Alva, no concello de Figueira de Castelo Rodrigo, Portugal.
A conca do Águeda é paralela á dos ríos Aguiar e Côa en Portugal.
Réxime fluvial
Como todos os afluentes importantes do Douro, o Águeda é un curso de réxime pluvio-nival.
Encoros
Sobre o Ádega ergueuse, xa en 1931, o encoro do Águeda, cunha capacidade de 24 hm³.
Baer
O topónimo galego Baer pode referirse a:
Tegnestuen Vandkunsten
200px|miniatura|A esquina azul. 200px|miniatura|Sømærk en Teglholmen. Tegnestuen Vandkunsten, coñecido simplemente como Vandkunsten, é un estudio de arquitectura dinamarqués fundado en 1970.
Traxectoria
Tegnestuen Vandkunsten foi fundado en 1970 polos arquitectos Svend Algren, Jens Thomas Arnfred, Michael Sten Johnsen e Kragh Steffen. No ano 2000 entrar a formar parte do estudio os arquitectos Jan Albrechtsen Halfdan e Ole Andersen, e en 2008 Flemming Ibsen, Pernille Schyum Poulsen, Søren Nielsen e o arquitecto paisaxista Thomas Nybo Rasmussen.
Acevedo, Zobra, Lalín
Acevedo é un lugar da parroquia de Zobra, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 28 habitantes (17 home e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Kip Thorne
Kip S. Thorne, nado en Logan (Utah) o 1 de xuño de 1940, é un físico estadounidense.
Traxectoria
Forma parte do CALTECH, e colabora no LIGO-VIRGO. En 2017 recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Rainer Weiss e Barry Barish, 'pola decisiva contribución o detector LIGO e á observación das ondas gravitacionais'.
Angèle
Traxectoria
En 2018 foi unha das maiores irrupcións no panorama pop francés e belga, rompendo o récord de semanas de Stromae no máis alto das listas belgas co seu sinxelo "Tout oublier", no que participou o seu irmán Roméo Elvis.
Álbums de estudio
Outros lanzamentos
Violeta africana
As violetas africanas son plantas pertencentes ao xénero Saintpaulia, pertencente á familia Gesneriaceae. O xénero recibiu este nome en referencia ao barón Walter von Saint Paul Illaire, comisario de distrito da provincia Tanga, Tanganica (actualmente Tanzania), que aí a descubriu, en 1892, enviando sementes para seu pai, un botánico de Alemaña.
Sinonimia
É vulgarmente coñecida por violeta africana, mais debe notarse que, malia as semellanzas aparentes, non é de feito unha violeta, xa que nin sequera pertence á familia Violaceae.
É moi cultivada como planta de interior. Cómpre unha rega lixeira, só cando as follas fiquen lixeiramente caídas, preferentemente mergullando o vaso en auga de xeito que non se mollen as follas. É desta forma como se obterán máis flores.
Especies
Presenta 23 especies:
Bagude
O topónimo galego Bagude pode referirse a:
Gran Premio de España de 2011
O Gran Premio de España de 2011 (formalmente o LIV Gran Premio de España Santander) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 22 de maio de 2011 no Circuit de Catalunya, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011. A carreira, composta por 66 voltas, foi gañada por Sebastian Vettel do equipo Red Bull Racing.
El perro del hortelano (filme)
El perro del hortelano é un filme español dirixido por Pilar Miró que foi estreado en 1996. Adaptación cinematográfica da obra de Lope de Vega que respecta o texto en verso. Obtivo sete Premios Goya.
Sinopse
Diana (Emma Suárez), condesa de Belflor, é unha muller perspicaz, impulsiva e intelixente. Está namorada de Teodoro (Carmelo Gómez), o seu secretario, pero comproba que este xa está comprometido con Marcela (Ana Duato). Movida polos celos e a envexa, fai todo o posíbel para separar os dous namorados.
Ricardo Rodríguez Suárez
Ricardo Rodríguez Suárez, nado en Oviedo o 3 de abril de 1974, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
En decembro de 2013 foi cesado como técnico do Girona, sendo substituído por Javi López.
Tethytheria
Aínda que existe un forte apoio de estudos anatómicos e moleculares que permite considerar o clado Tethytheria como monofílico, as interrelacións entre os taxons incluídos nel seguen sendo discutidas. Os tetiterios comparten varias características, como órbitas oculares dirixidas á parte anterior e dentes das meixelas máis ou menos bilofodontos (con dobres cristas transversais nas coroas do dente). Os Proboscidea e Sirenia están ligados entre si polas súas características auditivas nos seus ósos petrosos, pero esta ligazón podería ser unha homoplasia. Os desmostilios, tradicionalmente considerados tetiterios, foron provisoriamente asignados aos Perissodactyla, xunto coa familia do Eoceno temperán Anthracobunidae, que era considerada un grupo irmán dos Tethytheria.
Abadín, Abadín
Santa María de Abadín é unha parroquia do concello de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 268 habitantes en 2015 (136 homes e 132 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2014 cando vivían nas súas sete entidades de poboación 269 veciños (138 homes e 131 mulleres).
Tethytheria
Pénsase que Tethytheria evolucionou a partir de primitivos mamíferos ungulados ("condilartos") nas costas do antigo océano de Tetis, de onde vén o nome de Tethytheria, 'bestas do Tetis'.
Abadín, Abadín
Xeografía física e humana
Limita coas parroquias de Candia, Cabaneiro, Fanoi, Fraiás e Quende. Ten unha altitude media de 500 msnm.
Tethytheria
Sistemática
Cladograma modificado a partir de e.
Abadín, Abadín
Xeografía física e humana
Dos once lugares recollidos na toponimia oficial, sete son entidades de poboación; a súa densidade media de poboación no 2015 era 105,1 hab/km². As devanditas entidades co seu respectivo número de habitantes no 2014 son Os Carballás (36), Fernandaño (9), Gontán (13), Pedralba (12), Pedreiras (68), Provecende ou Abadín (108), e A Torre (22). Outros lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son: O Convento, O Correo e A Poceira.
Relixiosamente, pertence ao arciprestado da Terra Chá da diocese de Mondoñedo-Ferrol. A partida bautismal máis antiga que recolle o arquivo parroquial corresponde ao 1738.
Patrimonio
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín. Na aldea da Torre atópase a igrexa parroquial de Santa María de Abadín, situada nun alto que domina unha extensa zona de labradío, coa paisaxe montañosa ao fondo. É de estilo románico da primeira metade do século XII, coa capela maior do século XVI de estilo gótico isabelino, e cunha sancristía acaroada detrás de época posterior. A nave ten unha planta rectangular, cos muros de cadeirado de granito e cuberta de lousa a dúas e catro augas. A fachada ten un arco de medio punto con grandes doelas, un pequeno rosetón céntrico con trazarías, e espadana dun só corpo e dous vans. Aparece coroada por dous escudos nos laterais da fachada, nos que se distinguen as estrelas e a media lúa da casa dos Luaces, que estivo vinculada a esta parroquia dende o ano 1574. No interior destaca a capela maior con arco triunfal de medio punto sobre columnas cuxos capiteis teñen os escudos dos Luaces, igual que a clave da bóveda nervada; dúas laudas sepulcrais no pavimento pétreo; retablo maior de estilo renacentista popular e retablos laterais de traza popular e máis moderna.
Ao seu carón sitúase, ademais, un fermoso cruceiro realizado en granito no adro: consiste nunha cruz florenzada coas figuras de Cristo no anverso e a Piedade no reverso; capitel con anxos nos lados e volutas nas esquinas, fuste poligonal coa custodia e os atributos da Paixón; con base tronco-piramidal sobre dous chanzos cuadrangulares e sen inscrición.
Na contorna desta igrexa atópase a ermida da Nosa Señora de Fátima, lugar de celebración dunha concorrida feira tradicional.
Fearless Records
Fearless Records é un selo discográfico estadounidense fundado no ano 1994. Fearless está baseado en Culver City, California, e é coñecido sobre todo polos seus primeiros momentos pop punk capturados nos lanzamentos Fearless Flush Sampler e Punk Bites, ademais de edicións adicionais de bandas como Bigwig e Dynamite Boy, e posteriormente Sugarcult, Plain White T's, The Aquabats, Amely e lanzamentos post-hardcore de At the Drive-In e Anatomy of a Ghost. Porén, o selo experimentou con diferentes estilos nos últimos anos. Artistas como Blessthefall, The Word Alive, Ice Nine Kills, Mayday Parade, Pierce The Veil e The Color Morale amosáronse como bandas de post-hardcore, metalcore e rock alternativo xurdidas nos últimos anos. Os lanzamentos de Fearless Records eran distribuídos a nivel nacional por RED Distribution, pero e maio de 2015 o selo foi mercado por Concord Music Group e dende entón a súa música é distribuída por Universal Music Group.
A Moimenta, Santa María de Traseirexa, Vilardevós
A Moimenta é un lugar da parroquia de Santa María de Traseirexa, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 42 habitantes dos que 21 eran homes e 21 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Lapa (molusco)
miniatura|Lapas na costa de [[Camariñas. Unha delas está volteada para ver o seu interior]] miniatura|Lapas xunto a [[caramuxos e mexillóns]] A lapa común é unha especie de molusco gasterópodo mariño, de cuncha cónica, comestible aínda que pouco apreciada. Pertence á familia Patellidae. Aínda que existen varias especies designadas co nome común de lapa, a especie típica é a Patella vulgata (Linnaeus, 1758).
Morfoloxía
Presenta unha cuncha cónica de ampla base, co ápice un pouco adiantado cara a parte anterior; o contorno da base é irregular. Pode alcanzar diámetros de ata 6 cm pero habitualmente non supera os 3 cm.
A superficie está percorrida por costelas radiais ben marcadas, así como outras máis débiles entre aquelas. Poden apreciarse as liñas de crecemento concéntricas.
Hábitat e bioloxía
Distribúese abundantemente pola costa europea do Atlántico desde a Canle da Manga, e no Mediterráneo. Viven fixados nas rochas da franxa supralitoral e medioliteral.
Son animais herbívoros que se alimentan das algas. Cando a pedra na que viven queda descuberta, ó baixar a marea, péganse firmemente á rocha como medida defensiva contra os predadores e para evitar así o desecamento.
Aproveitamento pesqueiro e comercial
miniatura|Fósiles de cunchas de lapa, procedentes da [[cova de Altamira e datadas como de hai 15.000 anos]] A súa escasa aceptación no mercado galego, a diferenza do seu aprecio noutros países europeos, fai que non sexa obxecto de pesca e venda, recolléndose só para consumo propio. Péscase arrancándoa da pedra cunha rasqueta.
As lapas en Galicia
Outras denominacións populares da lapa son as de copo, cuco, lámparo, lampro ou patela.
Por extensión, aplícase o apelativo de lapa a unha persoa molesta e pesada, da que resulta imposible librarse.
A Fraira, Santa María de Traseirexa, Vilardevós
A Fraira é un lugar da parroquia de Santa María de Traseirexa, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 23 habitantes dos que 12 eran homes e 11 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Arroz con leite
right|300px|miniatura|Arroz doce O arroz con leite ou papas de arroz, o arroz con azucre e mailo arroz doce son sobremesas feitas con arroz cocido con leite azucrado e, ás veces, aromatizado coa pela de cítricos (especialmente limón) e canela. Adóitase comer frío e adubarse con canela en po. Forma parte da gastronomía tradicional galega, porén é unha sobremesa típica de moitos países do mundo. right|300px|miniatura|O arroz doce é típico nas sobremesas do Nadal en Portugal
O arroz entrou en Galiza dende Castela e Portugal cos árabes, que xa tiñan nos seus receitarios receitas de cremas de arroz e de arroz con leite Aparece no século XIII un receitario anónimo na Península Ibérica Cocina Hispanomagrebí, con moitas receitas de arroz, a miúdo combinado con leite, azucre e mel. En 1314 apareece a primeira receita de arroz escrita en catalán no Llibre de Sent Soví.
Eladio Rodríguez González fala da gastronomía do arroz doce no seu dicionario enciclopédico: ''Malia non cultivarse o arroz en Galiza, o consumo no país e grande e tradicional, pois sempre ten constituído unha base da alimentación, o mesmo que en gran parte do globo, polos suculentos e variadísimos pratos que con el se fan, algúns dos cales son clásicos nas festas das aldeas galegas. A cociña galega utiliza o arroz nos diversos guisos e adubos que son comúns na vida ordinaria, porén que ademais constitúen unha sobremesa de obriga e nutritiva, como as papas de arroz e outros, nas datas máis sinaladas. ''
Arroz doce no mundo
miniatura|left|O lapa (лапа) é un pudin de arroz con sementes negras de [[papoula típico da rexión de Kocani, na República de Macedonia.]] miniatura|left|Sütlaç, un pudin de arroz, é unha sobremesa tradicional en Turquía. Na imaxe sütlaç no forno (firinda). Trátase dunha das sobremesas tradicionais en moitos países en todo o mundo, con variantes no tipo de arroz empregado (arroz longo, arroz crebado nos Emiratos Árabes etc), no tipo do leite (condensado nalgúns países latinoamericanos, con leite de coco en Porto Rico, leite evaporado etc.) nas especias e ingredientes para aromatizar (canela en Alemaña e no sur de Europa, vainilla nos países anglosaxóns e nórdicos, sasafrán no Irán, cardamomo no norte da India etc.) Nalgúns lugares engádense densificantes como ovos, natas, fariñas etc. Ou outros produtos, especialmente froita fresca ou seca como noces, pistachos etc.
Pratos semellantes en Galiza
As sobremesas de ingredientes semellantes son o leite fritido e as papas de arroz.
Primeira crise marroquí
miniatura|400px|Visita a [[Tánxer do káiser Guillerme II.]]
A Primeira crise marroquí, tamén coñecida como a Crise de Tánxer, refírese á crise internacional sobre o status colonial de Marrocos entre marzo de 1905 e maio de 1906, debida ás pretensións francesas e alemás de incorporaren o sultanato de Marrocos como parte dos seus respectivos imperios coloniais.
Dita crise resolveuse, temporalmente, na Conferencia de Alxeciras (6 de xaneiro ao 7 de abril de 1906).
Antecedentes
No ano de 1904 sucederon varios reveses na política exterior alemá. En abril, británicos e franceses asinaran o acordo da Entente Cordiale. Por outra parte, a alianza do Reino Unido co Xapón fixo temer ao Reich que estes tres países acordaran deixalo fóra do repartimento da influencia na China. O goberno de Berlín tampouco recibiu satisfacción nas súas aspiracións en Marrocos. Os intentos de formar alianzas co Imperio ruso fracasaron e causaron inquietude no Reino Unido, o que o impeleu a tratar de coligarse pola súa parte co Imperio ruso. As relacións anglo-alemás empeoraron notabelmente. A situación da Tripla Alianza preocupaba a Alemaña, tanto pola crise interna austrohúngara como polas desavinzas entre os gobernos de Viena e Roma O prestixio internacional alemán estaba maltreito a comezos de 1905.
En xaneiro de 1905, unha misión diplomática francesa marchou a Fez, e o goberno francés quería impoñer reformas ao sultán que, en realidade, conducían ao sometemento do país á influencia francesa. Alemaña non desexaba que Marrocos, territorio estratéxico para o acceso alemán ao Mediterráneo, quedase dominado polo país veciño. O chanceler Bernhard von Bülow animou o sultán marroquí, inclinado a iso, a resistir a presión francesa e manter a independencia. Prometeu o apoio alemán e o estadounidense e convenceu o reticente káiser Guillerme II a acudir a Tánxer e desencadear a crise, que cría poder resolver a continuación mediante unha conferencia internacional.
Primeira fase: enfrontamento diplomático franco-alemán
A crise foi provocada pola visita do káiser Guillerme II a Tánxer, en Marrocos, o 31 de marzo de 1905. A visita anunciáraa o día 20 o chanceler alemán, e causara gran rexeitamento nas prensas británica e francesa. O káiser fixo certos comentarios en favor da independencia marroquí, un desafío á influencia francesa en Marrocos. Aconsellou tino na aplicación de reformas e defendeu os intereses económicos alemáns no país.
Francia viu reafirmada a súa influencia en Marrocos polo Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda (grazas á Entente Cordiale) e España en 1904, un movemento que o Imperio alemán viu como un golpe cara aos seus intereses, e adoptou accións diplomáticas para desafiar o acordo. O discurso puxo ao público francés contra Alemaña e, co apoio británico, o ministro de Asuntos Exteriores francés, Théophile Delcassé, tomou unha actitude desafiante.
En maio, a diplomacia alemá centrouse en convencer a estadounidenses e británicos, ademais de a Marrocos e outras potencias, de acudir á desexada conferencia internacional, así como a lograr o relevo de Delcassé. Os esforzos alemáns para que o presidente Roosevelt mediase na crise, en especial co Reino Unido, fracasaron. Cando a posición alemá parecía desesperada, o sultán marroquí aceptou finalmente o 28 de maio que se celebrase a conferencia proposta polo Reich, o mesmo día que a batalla de Tsushima decidía a sorte da contenda entre Rusia e o Xapón.
Segunda fase: apoxeo, tensión militar e conferencia internacional
miniatura|250px|O ministro de Asuntos Exteriores francés Théophile Delcassé, contrario a toda cesión a Alemaña, tivo que dimitir do cargo a comezos de xuño de 1905.
A crise alcanzou o seu apoxeo a mediados de xuño, cando Delcassé foi retirado do ministerio polo primeiro ministro Maurice Rouvier. O embaixador alemán en París solicitara a destitución de Delcassé, que mantiña unha actitude intransixente cos alemáns. O 6 de xuño, Delcassé viuse obrigado a cesar no seu cargo, tanto pola súa belixerancia, que a mayioría do gabinete rexeitaba, como polos seus anteriores roces co primeiro ministro. A principios de xuño e por aparente insistencia do ministro de Asuntos Exteriores, a frota británica parecía disposta a acudir en socorro de Francia e a desencadear un conflito con Alemaña. O temor a que isto sucedese non se disipou até finais de xuño, e as reuninós militares entre franceses e británicos continuaron en segredo pese ao relevo de Delcassé. O desgusto no Reino Unido pola marcha de Delcassé, que pareceu un desprezo do apoio que outorgara a Francia na crise, durou pouco.
miniatura|260px|esquerda|Apertura da [[Conferencia de Alxeciras, que puxo fin á crise. Reunida por insistencia de Alemaña, acabou confirmando a preeminencia de Francia en Marrocos.]]
Rouvier aceptou finalmente, en privado, o 23 de xuño, participar nunha conferencia internacional sobre Marrocos, despois de tratar en van de resolver a crise directamente con Alemaña. O 9 de xuño, aínda trataba de chegar a un acordo co Reich que puxese fin a diversas desavinzas entre os dous países, entre elas a situación de Marrocos. Logo aceptou que se celebrase a conferencia internacional, sempre que se pactasen de antemán as reformas que podería aplicar Francia en Marrocos. Pese a seguir negándose a participar na conferencia o 27, o 30 cedera por fin, convencido de que non tería que ceder ante Alemaña. A razón principal foi o desexo de evitar a guerra e o convencemento de que Alemaña non obtería nada nas negociacións. Aliviado por que se evitase a contenda, Roosevelt ofreceuse para persuadir os británicos, contrarios tamén á conferencia internacional, a que cambiaran de parecer e acudisen a ela.
Pero en xullo, Alemaña estaba illándose e os franceses accederon a celebrar unha conferencia para resolver a crise. Até o verán de 1905, Francia non mobilizou tropas, pois temía que isto puidese desencadear a guerra. A partir de entón, tanto Francia como Alemaña continuaron promovendo a conferencia ao tempo que comezaron a tomar medidas militares. Alemaña mobilizou unidades da reserva a fins de decembro, e Francia incluso despregou tropas na fronteira en xaneiro de 1906. O obxectivo alemán, porén, era obter un triunfo diplomático, non desatar unha guerra, polo que o goberno en maio de 1905 desbotou xa a suxestión do xefe do Estado Maior de atacar preventivamente. Os principais preparativos militares alemáns limitáronse a acelerar a dotación de canóns e fusís de disparo rápido no exército, proceso que se prevía concluír en xuño de 1906. Pola súa parte, os franceses tiveron bo coidado de non provocar aos alemáns e de non adoptar medidas que puidesen desencadear un ataque alemán: sen apoio ruso e co exército desmoralizado e mal armado, o goberno de París non desexaba arriscarse a un enfrontamento militar. Pese a iso, na segunda metade de 1905, tras a marcha de Delcassé, redobráronse as medidas militares: asignouse unha partida especial secreta para o exército, reducíronse os permisos e levouse a cabo un simulacro de mobilización. Pola súa parte, os belgas reforzaron as fortalezas de Liexa e Namur, e os británicos concentraron parte da frota en Gran Bretaña. En todo momento, porén, os gobernos trataron de evitar tomaren medidas que precipitasen unha guerra.
A Conferencia de Alxeciras convocouse para resolver a disputa e durou do 16 de xaneiro ao 7 de abril de 1906. Das trece nacións presentes, os representantes alemáns só foron apoiados polos do Imperio austrohúngaro. A Terceira República Francesa tiña o firme apoio do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, o Imperio ruso, o Reino de Italia, o Reino de España e os Estados Unidos. Os alemáns finalmente aceptaron un acordo —a Acta de Alxeciras— en abril, que se asinou o 31 de maio de 1906, no que Francia aceptaba aplicar certos cambios en Marrocos, pero retiña o control dos instrumentos do poder no territorio. A aceptación previa da preeminencia francesa en Marrocos, necesaria para que se celebrase a conferencia, adiantou o resultado desta. Sen dexesos de desencadear unha guerra por Marrocos, cunha frota aínda incapaz de enfrontarse á británica e dada a firme posición francesa, Alemaña decidiu non prolongar a crise e aceptar as posicións do adversario.
Aínda que a Conferencia de Alxeciras resolveu a primeira crise marroquí, esta situación durou pouco: a continua insatisfacción alemá coa situación de Marrocos conduciu á segunda crise marroquí, ou crise de Agadir, en 1911. Ademais, deu a coñecer ao mundo o perigo e a tensión vixente entre as potencias imperialistas europeas, e o risco que supoñía o feito de que as grandes nacións se aliasen en bloques militares; aínda que este acontecemento non desencadeou unha guerra, si causou un empeoramento das tensións internacionais que finalmente levaron á primeira guerra mundial (1914-1918). Foi a primeira crise militar entre os bloques políticos europeos desde a década de 1880.
New Art Riot
New Art Riot é un EP da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, publicado o 22 de xuño de 1990 a través do selo Damaged Goods Records. Trátase da primeira edición do grupo en contar coa formación como cuarteto composta por James Dean Bradfield, Nicky Wire, Richey Edwards e Sean Moore.
O EP está formado por curtas e rápidas cancións hard rock. Estaba influenciado polas súas bandas favoritas, como The Clash, e sería unha mostra do son que elaboraría o grupo posteriormente.
A Reboreda, Camos, Nigrán
A Reboreda é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
O Rial, Camos, Nigrán
O Rial é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 90 habitantes (44 homes e 46 mulleres).
BCPL
BCPL é un acrónimo inglés de Basic Combined Programming Language (Linguaxe de Programación Básico Combinado). Foi deseñado por Martin Richards da Universidade de Cambridge en 1966 debido ás dificultades experimentadas coa linguaxe de programación CPL durante os anos 60. O primeiro compilador implementado foi escrito en 1967 mentres Richards visitaba o MIT. A linguaxe foi descrito por primeira vez nun proxecto presentado nunha conferencia informática en 1969. Anos despois, Dennis Ritchie utilizouno como base para desenvolver B (que á súa vez, máis tarde daría lugar ao popular linguaxe de programación C).
É un linguaxe de programación ordenado, potente e moi fácil de adaptar a diferentes arquitecturas. Popularizouse nos programas de arranque das computadoras (bootstraps en inglés) debido aos seus compiladores simples e compactos, algúns con capacidade para correr en só 16 kilobytes. Inclusive algúns sistemas operativos foron escritos total ou parcialmente en BCPL (TRIPOS e Amiga Kickstart entre outros).
A principal razón da capacidade de adaptación ás diferentes arquitecturas é a estrutura da súa compilador, o que foi dividido en dous partes. A cara visible do mesmo interpretaba o código fonte e xeraba código máquina para unha máquina virtual; a outra cara do compilador tomaba dito código máquina e traducíao ao código necesario para a arquitectura desexada. Non moito despois, este deseño de compiladores fíxose popular; pero o compilador de Richards foi o primeiro en definir unha máquina virtual para este propósito. Algúns das linguaxes que utilizan o mesmo formato son Xava e Pascal.
A linguaxe ten a peculiaridade de ter só un tipo de dato: a palabra (word en inglés) composta dunha cantidade fixa de bits elixidos xeralmente para coincidir co tamaño dunha palabra da arquitectura correspondente. A interpretación de calquera valor é determinado polos operadores utilizados para procesalos (+ utilizábaos como enteiros, ! como punteiros etc. ). Para poder lograr isto, a implementación carecía dun recoñecemento de tipos. A notación húngara foi desenvolvida para anotar información nos nomes das variables sobre o seu uso e tipo.
Parte da comunidade informática sostén que foi a primeira linguaxe de programación no que se desenvolveron os orixinais do clásico programa "Ola mundo" e o primeiro MUD.
En 1979 coñecíanse implementación para polo menos 25 arquitecturas diferentes; pero o seu uso decaeu para os comezos do novo milenio. O seu sucesor B foi fonte de inspiración para C, unha das linguaxes de programación máis utilizados na actualidade para programación de sistemas.
Xosé Manuel Barreiro
Traxectoria
Barreiro é militante do Partido Popular, deputado no Parlamento galego (1997-2007), deputado da Deputación de Lugo (2007-), senador pola provincia de Lugo (2008-...), presidente provincial do PP (2002-) e vicepresidente da executiva galega do partido (2006-).
Está casado e ten dúas fillas. Licenciouse en 1983 en Ciencias Económicas e Empresariais, disciplina na que é doutor e catedrático de Universidade.
En 1995 entrou na política. Ese ano, converteuse, apadriñado por Francisco Cacharro Pardo, en concelleiro do PP en Lugo, na candidatura que encabezou Joaquín García Díez nas eleccións municipais. Foi a primeira que acadou unha maioría absoluta para o PP e el ocupouse da área de Economía, na que fixo un amplo traballo de posta ao día das contas municipais. miniatura|Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019. Nas eleccións municipais de 1999 renunciou a continuar no Concello, para se centrar só no traballo parlamentario. En xaneiro de 2003, Manuel Fraga nomeouno conselleiro de Medio Ambiente, en plena crise do Prestige. O 10 de setembro de 2004 foi designado vicepresidente segundo da Xunta. Nas eleccións autonómicas de 2005 encabezou por primeira vez a candidatura do PP en Lugo. A comezos de 2006 competiu con Alberto Núñez Feijóo por ser o sucesor de Fraga no PPdeG. Perdeu, pero quedou de vicepresidente. En xullo de 2006 foi nomeado candidato á presidencia da Deputación nas eleccións municipais de 2007. Nas Eleccións xerais de 2008 foi elixido senador pola provincia de Lugo, cargo que revalida en 2011. Nesa ano converteuse ademais en voceiro do Partido Popular no Senado.
Barry Barish
Barry C. Barish, nado en Omaha (Nebrasca) o 27 de xaneiro de 1936, é un físico estadounidense.
Traxectoria
Forma parte do persoal do CALTECH. En 2017 recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Kip Thorne e Rainer Weiss 'pola decisiva contribución o detector LIGO e á observación das ondas gravitacionais'.
Complexo de Edipo
O complexo de Edipo é un concepto desenvolvido por Sigmund Freud e un dos principais descubrimentos da psicanálise. Carl Jung tamén describiu este concepto que tenta explicar a maduración do neno a través da identificación co pai e o desexo da nai. En sentido estrito defínese como o conxunto de impulsos que empuxan o neno no seu terceiro estadio de desenvolvemento (o estado edípico ou xenital) en torno ós tres, catro ou cinco anos, despois do estadio oral e do estado sádico-anal, caracterizado pola atracción cara á nai e a hostilidade cara ó pai.
Está baseado no mito grego de Edipo que mata a seu pai Laio e casa coa súa muller Iocasta. O complexo de Edipo foi descrito como un estado de desenvolvemento e consciencia psicosexual da teoría freudiana coñecida tamén como fase fálica. dereita|miniatura
Descubrimento e descrición do complexo
Freud descubriu o complexo no curso dunha autoanálise, cando reflexionaba sobre a historia do heroe grego Edipo, tal e como é narrado na traxedia grega de Sófocles. Nos seus primeiros escritos Freud fala de « complexo nuclear » ou « complexo materno ». Non é ata 1910, no seu texto titulado Contribución á psicoloxía da vida amorosa, que aparece o termo « complexo Edipo ».
CD25
O CD25 (cluster de diferenciación 25) é unha proteína de membrana que forma a cadea alfa do receptor de IL-2. É unha proteína transmembrana de tipo I presente en células T, células B activadas, algúns timocitos, precursores mieloides, e oligodendrocitos, que se asocia con CD122 para formar un heterodímero que actúa como receptor de alta afinidade para a interleucina-2 (IL-2). Aínda que o CD25 se ten utilizado como marcador para identificar as células T reguladoras CD4+FoxP3+ en ratos, atopouse que unha grande proporción das células T de memoria en repouso expresan constitutivamente o CD25 en humanos. O CD25 exprésase nas células T convencionais despois da estimulación, e no sangue periférico, só as células T CD4+CD25hi son células T supresoras.
Complexo de Edipo
Descubrimento e descrición do complexo
A frustración provócalle varios comportamentos típicos nos que o neno tenta interpoñerse entre seu pai e súa nai. Entra no cuarto dos pais sen chamar, por exemplo. Acaba por entrar en rivalidade con seu pais e exhibe o seu pene á súa nai.
CD25
O CD25 exprésase na maioría dos neoplasma de células B, algunhas leucemias non linfocíticas, neuroblastomas, e linfocitos que se infiltran nos tumores. A súa forma soluble, chamada sIL-2R pode incrementarse nesas doenzas e é utilizada ocasionalmente para seguir a progresión da doenza.
O anticorpo anti-CD25 daclizumab probouse con bos resultados na terapia anticancro ao atacar as células T reguladoras, que poden actuar diminuíndo a vixilancia inmunitaria antitumoral.
Complexo de Edipo
Exame crítico do complexo
Esteándose en material tirado da súa propia autoanálise e de estudos antropolóxicos sobre o totemismo, Freud desenvolveu o complexo de Edipo como unha explicación da formación do ego, do superego e do id. O paradigma tradicional no crecemento psicolóxico dun neno consiste en seleccionar a nai como obxecto do seu desexo sexual. O esperable é a ira do pai e que o neno o sinta como unha especie de castración. O neno internaliza as regras impostas polo pai dando lugar a aparición do superego, que censura o incesto entre outras prohibicións. O pai convértese na figura coa que o neno se quere identificar en tanto que quere ter o seu falo pero desiste nos seus intentos de posuír a súa nai, transferindo a súa atención libidinal cara a novos obxectos de desexo.
Freud cría que o complexo de Edipo era universal. Tentaba amosar que a maior parte dos problemas psíquicos que afectaban a pacientes masculinos resultaban dun complexo de Edipo mal resolto ou non resolto. Freud demostra unha asombrosa virtuosidade neste exercicio (pódese ler por exemplo a obra práctica Cinco psicanálises).
Con todo, o complexo foi criticado dende diferentes ángulos.
A escola psicanalítica « ortodoxa»
O mesmo Freud era consciente de que o modelo do complexo de Edipo non se podía adaptar tal cal ó caso dunha nena. O complexo de Edipo explica en efecto como o neno supera a atracción sexual cara á súa nai e a dirixe cara a outras mulleres. Tamén para a nena a nai se presenta, nos primeiros estadios de desenvolvemento como a nai « nutricia ». Se o complexo funcionaba igual nos nenos e nas nenas, entón non se comprende ben como as mulleres, unha vez adultas, son atraídas polos homes. A psicanálise tentou dar conta desta asimetría a través da noción do complexo de Electra.
As contestacións vidas da antropoloxía e a etnoloxía
Claude Lévi-Strauss encontraba abusivo que Freud fundase os alicerces da psicoloxía humana sobre unha « peza de teatro de Sófocles », peza que, por outra parte, non tiña o aval de mito fundador do espírito europeo (o individuo opoñéndose á Cidade) que tiña a súa traxedia Antígona.
Esta cuestión continúa alimentando un debate extremadamente vivo, en particular no contexto social en que se desenvolve a cultura occidental con novas formas de familia (a monoparentalidade e a recomposición familiar). Hoxe, numerosos psicanalistas tentan aproveitar a noción teórica do complexo de Edipo nos casos en que a figura da autoridade paterna se atopa ausente, intermitente, ou partillada entre varios pais.