cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cointreau
Historia
A empresa creárona en 1849 en Angers (Francia) os mestres pasteleiros Adolphe e Edouard-Jean Cointreau. Abriron unha destilería para elaborar licores a partir das froitas que se producían na rexión. O seu primeiro éxito foi co licor de cereixa guignolet, pero en 1875, Edouard Cointreau, fillo de Edouard-Jean, destilou un preparado de cascas de laranxa doces e amargas e alcohol puro de remolacha, creando o triple sec (triplo seco), chamado así pola súa tripla destilación en alambiques de cobre. A receita orixinal do Cointreau mantívose ata o século XXI. A diferenza do curaçao, non utiliza o "Citrus aurantium" na súa variedade "curassavuensus", senón laranxas doces e amargas de importación, pois a rexión de Angers non produce cítricos. A orixe das laranxa amarga de Cointreau proceden de todo o mundo, principalmente de España, Brasil, Haití e Ghana.
A principios do século XX a marca xa vendía 800.000 botellas ao ano, e abriu a súa primeira sucursal europea. Na actualidade, estímase que 13 millóns de botellas véndense cada ano en máis de 150 países. O noventa por cento da produción expórtase. Cointreau & Cie SA era propiedade da familia ata 1990 cando a empresa fusionouse coa marca de coñac Rémy Martin, trala voda dunha irmá do presidente e descendente da familia Rémy Martin, André Hériard Dubreuil, con Edouard Cointreau, da cuarta xeración. O grupo empresarial adoptou o nome de Rémy Cointreau e empezou a cotizar en Bolsa. Rémy Cointreau é tamén propietario da marca de ron Barbados Mount Gay, da marca de champaña Charles Heidsieck, e do augardente de viño grego Metaxa. Os métodos de produción e a receita son un segredo de familia, pero o percorrido polas instalacións está aberto ao público. Aínda que está restrinxido o poder sacar fotos en moitas áreas para protexer a copia do proceso de produción.
Características e consumo
É un licor de 40% Vol. de graduación alcohólica, obtido a partir da destilación de cascas de laranxa de variedades e procedencias diversas, tanto doces como amargas. As cascas sécanse ao sol, macéranse e destílanse en alambiques de cobre dando por resultado un aceite esencial que confire ao licor un aroma intenso e moi natural, entre doce e amargo. Este aceite esencial mestúrase con alcohol, auga e azucre en forma de caldo de azucre e especias. O segredo da súa elaboración e composición foi cuidadosamente gardado desde hai máis de 130 anos. O licor é cristalino e se enturbia en contacto co xeo, adquirindo un ton anacarado.
Tradicionalmente tomábase ás sobremesas ou despois do café (pousse-café), ou como bebida dixestiva. Desde principios dos anos 1920, alcanzou fama mundial, polo que pasou a ser o triplo seco máis utilizado na composición de cócteles tan coñecidos, como o Margarita, o Cosmopolitan e o Sidecar. A lista dos cócteles nos que se emprega o Cointreau segue alargándose, xa que a súa categoría de "alcohol branco" (cristalino), facilita a súa combinación en cócteles e bebidas. Cando non se combina con outras bebidas, adóitase tomar seco ou con xeo. Emprégase tamén tradicionalmente para aromatizar tortas, cremas, ensaladas de froitas e pratos de carne coma o pato á laranxa.
A Estrada, Coeo, Lugo
A Estrada é un lugar da parroquia de Coeo, no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2006
As eleccións ao Parlamento de Cataluña celebráronse o 1 de novembro de 2006 para elixir os 135 deputados da VIII lexislatura que elixiron un novo presidente da Generalitat de Cataluña. Cada unha das catro provincias constitúe unha unha circunscrición electoral segundo un sistema electoral proporcional corrixido pola lei d'Hont.
Convocatoria
O presidente da Generalitat, Pasqual Maragall do PSC, que viña gobernando co apoio de ERC e ICV, cesou o 11 de maio de 2006 os conselleiros de ERC ó non apoiar estes o novo Estatut de Autonomía que se debía referendar en xuño e anunciou que convocaría anticipadamente os cidadáns de Cataluña a elección dun novo parlamento a fins de ano ó non poder garantir o apoio do Parlamento ó seu goberno. Formalmente convocáronse o 8 de setembro e Pasqual Maragall non se presenta á elección.
Ligazóns externas
Web da Generalitat sobre as eleccións de 2006
Xoán Damasceno
miniatura|Icona que representa a Xoán Damasceno. Xoán Damasceno, nado en Damasco en 676 e finado en Xerusalén en 749, é un dos autores que máis influíu na filosofía bizantina e na teoloxía ortodoxa grega. Loitou contra a iconoclastia.
Traxectoria
Sucedeu ao seu pai como oficial administrativo do califa de Damasco. No 730, desafiou ao emperador bizantino León III na súa defensa das iconas, seguindo a espiritualidade dos monxes ortodoxos e en contra dos teólogos imperiais.
Pensamento
Na súa Fonte do Coñecemento fai unha interpretación cristiá de Porfirio e da metafísica e a lóxica de Aristóteles. Así mesmo, vai expoñendo as diversas herexías e refutándoas consonte o establecido pola fe ortodoxa. Recolle e ordena sistematicamente as ideas de Basilio o Grande, Gregorio de Nisa e Gregorio Nacianceno, os denominados Pais da Capadocia, e o fai cunha reformulación aristotélica que en Occidente se recollerá e será decisiva para o nacemento da escolástica.
Para Xoán Damasceno todo o que hai no mundo é mudable, polo que non ten fundamento en si mesmo, de maneira que tivo que ser creado. É preciso un ser increado que dea fundamento, continuidade e meta a todo o existente, este é Deus. Vese aquí un anticipo das famosas vías de Tomé de Aquino. A Beleza, a Harmonía e o Cosmos son incompatibles coa casualidade e o caos, do que se deriva a existencia dun primeiro principio ordenador. Aínda que deste xeito se pode chegar a concluír a existencia de Deus, a súa esencia é incognoscible. Por iso o camiño máis acertado para falar de Deus é o negativo, pois cada atributo positivo é máis desigual ca igual a Deus.
En canto ao home, entende, como Platón e Plotino, que ten unha alma inmortal dotada de libre albedrío, pero a completude do ser humano supón corporeidade de aí a necesidade da resurrección dos mortos como culminación das arelas do home.
Nos Paralelos sagrados, fai unha serie de exhortacións morais nas que salientan a necesidade da humildade para abrirse á acción de Deus (Graza) e acadar a fonte e o cumio de todas as virtudes: o agape (o amor).
No Octoechos, recompila e revisa himnos e poemas.
Nunha obra menor Sobre os dragóns e as pantasmas, combate as supersticións, para el é a razón a que debe explicar os fenómenos naturais. A superstición é froito da ignorancia.
Influencia
A Igrexa Ortodoxa considérao unha das súas grandes autoridades doutrinais. Os seus escritos tiveron unha influencia determinante na aceptación da veneración ás iconas no Segundo Concilio de Nicea. No século XII, Burgundio de Pisa traduciu parte da súa obra ao latín, o que favoreceu a súa expansión por Occidente. A Igrexa Católica teno oficialmente como un dos seus doutores dende 1883. A súa festa celébrase o 4 de decembro.
Las Rozas de Madrid
miniatura|Praza de España Las Rozas é un municipio español pertencente á Comunidade de Madrid, situado na área metropolitana, ao oeste da capital.
Xeografía
O municipio limita cos de Torrelodones ao norte, Villanueva del Pardillo e Galapagar ao oeste, o Monte do Pardo de Madrid ao leste e Majadahonda ao sur. Parte do seu territorio atópase dentro do Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares.
Economía
Las Rozas é un dos municipios coa renda per cápita máis elevada da Comunidade de Madrid. experimentou así mesmo un forte crecemento na súa poboación, que pasou duns 35.137 habitantes en 1991 a 83.428 en 2008.
Aranga, Nova Zelandia
Aranga é unha localidade ao norte de Nova Zelandia. A estrada estatal 12 pasa por ela. Omapere está a 47 km ao noroeste e Dargaville está a 42 km ao sueste. O bosque de Waipoua está ao norte. Maunganui Bluff e o mar de Tasmania se encontra ao oeste, cun pequeno asentamento na praia de Aranga, no extremo norte da praia de Ripiro.
Bandeira da Bretaña
A bandeira da Bretaña chamada Gwenn-ha-du que quere dicir branco e negro en bretón é a bandeira que representa á Bretaña, hoxe rexión de Francia. É tamén utilizada (aínda que non de xeito oficial) no departamento francés do Loira Atlántico, que aínda que se atopa na rexión dos Países do Loira, é territorio tradicional bretón.
Aranga, Nova Zelandia
Aranga foi un centro da industria da goma de mascar kauri dende 1887 ata finais da década de 1940, unha das últimas áreas de extracción de goma en Nova Zelandia. Houbo un muíño de liño operado en Aranga desde 1890 ata 1900.
Bandeira da Bretaña
Gwen-ha-du
As dimensións da bandeira non están fixadas, e van de 9:14 cm a 8:12 m. A bandeira non é unicamente utilizada por asociacións culturais e autonomistas senón por todos en xeral. Durante moitos anos, a administración consideraba á bandeira un símbolo separatista, mais esta actitude trocou e actualmente a bandeira xa non inclúe esas connotacións e aparece en tódolos sitios, até en moitos edificios públicos bretóns xunto coas outras bandeiras oficiais. Debido á falta de lexislación sobre as bandeiras rexionais en Francia, a bandeira tamén ondea nos barcos. O deseño dos armiños (os símbolos con forma cruz na parte superior esquerda da bandeira) pode variar, mais a súa aparencia máis habitual é a mostrada na imaxe superior.
Tradicionalmente, é unha das poucas bandeiras que nos desfiles se leva sobre a cabeza.
A bandeira foi creada en 1923 por Morvan Marchal, inspirada nas bandeiras dos Estados Unidos e de Grecia, xa que estes dous países eran vistos respectivamente coma símbolos de liberdade e democracia.
Cernadilla
Tiña en 2017 unha poboación de 125 habitantes, agrupados en tres entidades de poboación: Cernadilla, San Salvador de Palazuelo e Valdemerilla.
Bandeira da Bretaña
Gwen-ha-du
As nove barras horizontais representan ás nove dioceses tradicionais nas que historicamente estivo dividido o Ducado da Bretaña. As cinco barras negras representan as comunidades onde se fala francés e galó (Dol-de-Bretagne, Nantes, Rennes, Saint-Malo E Saint-Brieuc). As catro barras brancas representan á súa vez as dioceses onde se fala bretón (Bro-Dreger, Léon, Cornouaille e Vannes). Os armiños fan referencia ao Ducado da Bretaña.
Kroaz du
A Kroaz du é a bandeira tradicional bretoa. Foi a bandeira e insignia do Exército bretón, entre os séculos XIV e XVI. Historicamente, os bretóns utilizaran unha cruz negra sobre fondo branco, inversamente ao pendón de San Piran, a bandeira de Cornualla.
Foi concedida en 1188 polo Papa aos cruzados bretóns como un signo de recoñecemento. Este modelo é defendido fronte á nova bandeira polos grupos tradicionalistas fronte aos nacionalistas, por ter unhas raíces históricas e non ser de inspiración estadounidense.
I'll Be Home for Christmas (filme de 1998)
I'll Be Home for Christmas é un filme de estadounidense dirixido por Arlene Sanford que foi estreado no 1998.
Sinopse
Por mor dunha cruel vinganza, uns días antes do Nadal, un estudante universitario esperta no medio do deserto de California vestido de Papá Noel. O problema é que debe chegar para pasala Noiteboa co seu pai se non quere quedar sen o fantástico coche prometido e perder a súa moza, á cal estalle a facelas beiras o rapaz máis sedutor da facultade.
Bandeira das Maldivas
A bandeira das Maldivas é vermella cun rectángulo verde de gran tamaño no seu centro conten unha media lúa branca, o lado pechado da lúa atópase orientado cara ao lado do mastro da bandeira. Foi adoptada o 25 de xullo de 1965.
Historia
A primeira bandeira das Maldivas consistiu nun campo de cor vermella clara, á que posteriormente se lle engadiu unha banda de cores negra e branca no lado do mastro. Esta versión da bandeira utilizouse até principios do século XX, cando Abdul Majeed Didi engadiu unha media lúa á bandeira nacional. Ao mesmo tempo, creouse unha bandeira de estado distinta, nela figuraba a media lúa sobre un rectángulo verde. Estes cambios fixéronse nalgún momento entre 1926 e 1932, durante o mandato de Abdul Majeed como Primeiro Ministro.
En 1953, as Maldivas convertéronse nunha república, o que resultou noutro cambio de pavillón. A bandeira nacional foi eliminada e a media lúa da bandeira do estado inverteuse, pasándose a enfrontar ao mastro. O sultanato foi restaurado en 1954, pero a bandeira xa non foi cambiado de novo. No seu lugar, Muhammad Fareed Didi creou unha nova bandeira específica para o sultán, cunha estrela de cinco puntas xunto á Media Lúa Vermella. Unha versión deste indicador aínda se utiliza hoxe en día como estandarte presidencial. Cando as Maldivas se independizaron en 1965, a franxa branca e negra do lateral eliminouse, dando á bandeira da súa forma moderna.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 82ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Juan José Campanella, director do filme gañador]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 82ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2008 e o 30 de setembro de 2009. En total, 67 países propuxeron filmes para a súa consideración, mais os filmes de Alxeria e Mongolia foron descualificados.
A lista curta de nove candidatos anunciouse o 20 de xaneiro de 2010 e os cinco candidatos (Alemaña, Arxentina, Francia, Israel e o Perú) anunciáronse o 2 de febreiro de 2010. O filme arxentino El secreto de sus ojos de Juan José Campanella gañou o premio, segundo filme arxentino que o conseguiu.
O Porto, Buciños, Carballedo
A Laxiña é un lugar da parroquia de Buciños, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 9 habitantes, 3 mulleres e 6 homes.
24 de marzo
Outros
Os 366 días do ano
Material defectuoso
Material defectuoso é o título do décimo álbum de estudio da banda española de rock Extremoduro, editado e publicado por Warner Music o 24 de maio de 2011.
Bomba hidráulica
miniatura|Antiga bomba manual de balancín. Unha bomba é unha máquina hidráulica xeradora que transforma a enerxía (xeralmente enerxía mecánica) coa que é accionada en enerxía hidráulica do fluído incompresíbel que move. O fluído incompresíbel pode ser líquido ou unha mestura de líquidos e sólidos como pode ser o formigón antes de fraguar ou a pasta de papel. Ao incrementar a enerxía do fluído, auméntase a súa presión, a súa velocidade ou a súa altura, todas elas relacionadas segundo o principio de Bernoulli. En xeral, unha bomba utilízase para incrementar a presión dun líquido engadindo enerxía ao sistema hidráulico, para mover o fluído dunha zona de menor presión ou altitude a outra de maior presión ou altitude.
Historia
miniatura|120px|Bomba hidráulica [[Berlín|berlinesa de 1900 nun selo alemán de 1983 (deseño: Reinhold Gerstetter) ]] A primeira bomba coñecida foi descrita por Arquimedes e coñécese como parafuso de Arquimedes, descrito por Arquimedes no século III a. C., aínda que este sistema fora utilizado anteriormente por Senaquerib, rei de Asiria no século VII a. C.
No século XII, Al-Jazari describiu e ilustrou diferentes tipos de bombas, incluíndo bombas reversíbeis, bombas de dupla acción, bombas de vacuo, bombas de agua e bombas de desprazamento positivo.
Aurelio Sanmartín
Aurelio Sanmartín Sanvicente, finado en Redondela o 12 de xaneiro de 1918, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Melitón Sanmartín García. Colaborou en La Idea, Tramancazos, El Soplete, El Pueblo, La Correspondencia Gallega, Ilustración Gallega, El Azote, El Tea e El Aloya. Publicou o periódico literario La Cigarra. Obtivo un diploma de honra nos Xogos florais organizados pola Asociación de escritores galegos laureados e Ilustración Galega. Asinou moitos dos seus traballos coas iniciais A.S., M.S. ou co pseudónimo O demo d'os Tras. Foi oficial de Correos de Pontevedra (1915) e Mondariz (1916).
Big Whiskey and the GrooGrux King
Big Whiskey and the GrooGrux King é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Dave Matthews Band, editado o 2 de xuño do 2009 a través do selo RCA Records.
Trátase do primeiro álbum de estudio do grupo dende o ano 2005, cando publicaron Stand Up, e tamén é a primeira edición dende a morte do saxofonista LeRoi Moore. O guitarrista Tim Reynolds tocou no traballo, sendo a súa primeira gravación coa banda dende o álbum Before These Crowded Streets de 1988. Rashawn Ross fai a súa primeira aparición nun álbum de estudio de Dave Matthews Band dende que se unise como membro da banda de xira en 2006, ao igual que Jeff Coffin, que ocupou o lugar de Moore en xuño de 2008.
Venéridos
Os venéridos (Veneridae) son unha ampla familia de moluscos bivalvos heterodontes da orde dos veneroides e superfamilia dos Veneroidea.
Comprende máis de 500 especies, moitas das cales son comestibles e explotadas como fonte de alimento. As máis coñecidas son as ameixas.
Harvey Weinstein
Harvey Weinstein, nado en Nova York o 19 de marzo de 1952, é un produtor de cine estadounidense e antigo exectivo de estudio de cine. El e o seu irmán Bob Weinstein cofundaron Miramax, que produciu numerosos filmes independentes populares como Pulp Fiction, Clerks, The Crying Game e Sex, Lies, and Videotape. Harvey gañou un Premio Oscar por producir Shakespeare in Love, e gañou sete Premios Tony por producir varias obras e musicais, incluíndo The Producers, Billy Elliot the Musical e August: Osage County.
Venéridos
Características
As principais características desta familia son as seguintes:
Harvey Weinstein
Weinstein e o seu irmán foron os presidentes de The Weinstein Company dende 2005 até 2017. En outubro de 2017, despois das numerosas alegacións de acoso sexual, asalto e violación que saíron á luz na súa contra, Harvey Weinstein foi despedido pola xunta directiva da súa compañía, e expulsado da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas.
Venéridos
Galería das ameixas galegas
<Gallery> Ficheiro:Ameixa rubia 1-3.JPG|Ameixa rubia Ficheiro:Ameixa fina 2.jpg|Ameixa fina Ficheiro:Ameixa babosa.jpg|Ameixa babosa Ficheiro:Ruditapes philippinarum.jpg|Ameixa xaponesa </Gallery>
Clasificación taxonómica
Segundo o Integrated Taxonomic Information System (ITIS) clasifícanse nos seguintes xéneros:
A sistemática desta familia é obxecto de controversia. Keen estableceu unha clasificación en 1969 en 12 subfamilias. Algúns xéneros foron reclasificados noutras subfamilias e outros foron anulados para outorgarlles outra denominación actualizada. Por todo isto a clasificación taxonómica dos venéridos cambia segundo a bibliografía consultada.
The End of the F***ing World
The End of the F***ing World é unha serie británica de comedia negra e drama. Está baseada na novela gráfica homónima de Charles Forsman. O primeiro episodio estreouse orixinalmente a través de Channel 4 no Reino Unido o 24 de outubro de 2017, despois do cal os oito episodios da primeira tempada foron estreados en All 4. Netflix encargouse da distribución internacional e lanzouna en todo o mundo o 5 de xaneiro de 2018. Conta a historia de James (Alex Lawther), un rapaz de 17 anos que pensa que é un psicópata, e Alyssa (Jessica Barden), unha compañeira de clase rebelde que ve en James unha oportunidade de fuxir do seu fogar. Gemma Whelan, Wunmi Mosaku, Steve Oram, Christine Bottomley, Navin Chowdhry, Barry Ward e Naomi Ackie aparecen nos papeis secundarios.
Gustave Doré
miniatura|Gustave Doré por [[Félix Nadar|Nadar, 1867.]]
The End of the F***ing World
A serie está baseada na serie de banda deseñada de Forsman The End of the Fucking World, que foi recollida nun libro no ano 2013. O creador da serie Jonathan Entwistle contactou con el sobre a posibilidade de facer un filme, e creouse unha curtametraxe en 2014. No seu canto, encargouse unha serie de oito episodios, cuxa rodaxe comezou en abril de 2017. Foi escrita por Charlie Covell, e os episodios foron dirixidos por Entwistle e Lucy Tcherniak. En agosto de 2018, a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se estreou en Channel 4 o 4 de novembro de 2019, despois do cal os oito episodios foron emitidos en All 4, e internacionalmente a través de Netflix o día seguinte. Covell declarou antes da estrea da segunda tempada que non se produciría unha terceira tempada.
A serie foi louvada polo seu guión, execución e temática, así como polas interpretacións de Lawther e Barden. Foi nomeado nos British Academy Television Award á mellor serie dramática.
Gustave Doré
Traxectoria
miniatura|Galego bailando, [[circa|ca. 1874.]] Fillo dun enxeñeiro de Camiños, comezou a deseñar aos trece anos as primeiras litografías. Un ano despois, publicouse o seu primeiro álbum: Les travaux d'Hercule (Os traballos de Hércules). Aos quince anos, Gustave Doré é enrolado como caricaturista no Journal pour rire (Xornal para rir) de Charles Philipon. No mesmo ano, en 1848, estréase no famoso Salón con dous deseños á pluma. En 1849, no pasamento do pai, xa é moi coñecido con tan só dezaseis anos. Vive entón preto da mai. A partir de 1851, ao tempo que expón os seus lenzos, realiza tamén algunha escultura de tema relixioso e colabora con diversas revistas como o Journal pour tous (Xornal para todos). En 1854, o editor Joseph Bry publica unha edición das obras de François Rabelais, ilustrada cunha centena das súas gravuras. Entre 1861 e 1868, ilustra A Divina Comedia de Dante.
De cada máis recoñecido, ao tempo autodidacta e exuberante, Gustave Doré ilustrará entre 1852 e 1883 máis de cento e vinte volumes que non só aparecerían en Francia, senón tamén en Inglaterra, na Alemaña e Rusia. Gustave Doré influirá en numerosos ilustradores.
Obras ilustradas por Gustave Doré
Gustave Doré ilustrou máis de cen obras mestras da literatura universal
Vivekananda
rahmenlos|235 px|right Swami Vivekananda, nado o 12 de xaneiro de 1863 e finado o 4 de xullo de 1902, está considerado un dos líderes espirituais máis famosos e influentes da filosofía vedanta. Millóns de hindús considérano como mensaxeiro de Deus. Foi o principal discípulo de Ramakrishna Paramahamsa e fundou a orde monástica Ramakrishna Math e a misión de Ramakrishna.
Cacique
O termo cacique, palabra de etimoloxía taína (parte da etnia arauaca) pasou a ser un concepto aplicado polos españois a certas personalidades das culturas orixinarias centroamericanas e suramericanas; con isto referíase ás persoas que tiñan poder. Os españois, ao coñecela neses pobos, empregárona equivocamente aplicándoa aos homes que tiñan maior poder económico (animais, áreas de cultivo etc) e máis esposas.
O equívoco persiste entre os non especialistas, xa que moitos chaman "cacique" aos soberanos (absolutos) de imperios (aztecas, kechuas etc) do mesmo xeito que aos xefes ou líderes de pequenas poboacións consideradas 'sen Estado', por exemplo os nambikuara.
É así que se chama vulgarmente "cacique" aos kuraka dos Andes centrais, aos toki, longko e ülmen dos mapuches, os tuvichá dos avá ou guaraníé etc. Existe unha obvia razón pragmática para tal tipo de xeralización e reduccionismo apelando á palabra "cacique". Con todo o que desexe entender máis o real de cada etnia (nin que dicir ten que máis aínda o sociólogo e o antropólogo) debe ter cautela con tal uso indiscriminado da palabra "cacique".
Por outra banda a palabra "cacique" e "caciquismo" foi usada na España decimonónica (en particular, en Galiza) para aludir despectivamente a "caudillos" e líderes sociais deses tempos. A súa existencia resultou un dos factores causantes da literatura da xeración do 98. Dun xeito semellante, noutros países (por exemplo Arxentina) úsase moitas veces figurativa e peyorativamente a palabra "cacique" para aludir a quen exerce o poder de "redes clientelares" aínda que nada teñan que ver cos pobos orixinarios de América.
Noutra orde de cousas, particularmente, apódaselle cacique ó Club Deportivo de fútbol chileno Colo-Colo, xa que ese nome provén dun dos grandes xefes mapuches.
Tennis the Menace
"Tennis the Menace" (en galego: "A ameaza do tenis") é o duodécimo episodio da duodécima temporada da serie de animación The Simpsons, estreado o 11 de febreiro de 2001.
Sinopse
A pista de tenis é construída no xardín. Os veciños de Springfield axiña van a xogar á casa dos Simpsons. Homer é un desastre xogando e fai perder sempre a Marge os partidos. Esta escoita a algúns veciños falando do mal que xogan, e decide pedirlle a Homer que adestre para que os veciños non se sigan burlando.
Porén, Homer abúrrese de xogar, e dille a Bart que o substitúa. Homer inscribe a el e a súa muller a un torneo, pero o día no que ten lugar ese torneo, Marge leva a Bart coma compañeiro en vez de levar a Homer. Isto fai que Homer se anoxe cos dous e que teña un soño de que Bart lograba matalo a el para casar con Marge.
Homer acode a Lisa para que lle diga que lle pasa e ela dille que sofre o síndrome de Edipo. Entón a Homer ocórreselle levar a Lisa a un novo torneo de tenis, o que fai que haxa un período de tensión entre a familia.
Ancares-Courel
O espazo natural dos Ancares-Courel é un contorno catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que protexe a maior reserva forestal de Galicia, de árbores como carballos ou bidueiros, e que a ten unha ampla variedade de hábitats. Atópase na serra máis oriental galega, de altitudes medias e altas, e que ten un alto valor xeolóxico por afloramentos calcarios. Os Ancares-Courel teñen unha zona de protección do oso pardo, son unha zona de protección de aves e para a conservación de varias especies de mamíferos. Conta con varias áreas declaradas de interese cultural e etnográfico.
Os Ancares lucenses están dentro dunha Reserva da Biosfera, máis ampla e que inclúe outros espazos naturais limítrofes mais non o Courel.
Xeoloxía e hábitats
Os Ancares-Courel están nun clima atlántico case na súa totalidade, agás un 8% de superficie que mostra un clima mediterráneo. A rexión da serra dos Ancares ten o patrón característico de áreas de montaña atlánticas, de media a atlas elevacións. A serra do Courel, pola contra, é máis meridional co que mostra un hábitats máis variados.
As aguas deste espazo son fluviais, como as do río Navia ou río Sil e outros afluentes menores, ou estancadas e con moito aporte orgánico, como é o caso do Pozo do Lago Maior, que é un lago glacial de entre 100 e 25 m de longo. As biocenoses de vexetación destas augas son Littorelletea uniflorae e Isoeto-Nanojuncetea. Os ríos nas súas área basal poden ter vexetacións Chenopodion rubri p.p. e Bidention p.p. e na súa parte de montaña biocenoses de Ranunculion fluitantis ou Callitricho-Batrachion.
As encostas das montañas son de bases calcícolas e silíceas. Estas últimas teñen vexetación pioneira dos tipos Sedo-Scleranthion e Sedo albi-Veronicion dillenii. Adoita haber pavimentos de base calcárea. Nestes espazos da montaña hai fontes e mananciais, ricos en musgos e hepáticas, que teñen augas ricas en carbonatos e onde precipitacións calcáreas. As covas sen explotar son habituais.
En zonas altas de montaña existen turbeiras activas ou xa boscosas, e mires de transición. Un caso son as existentes entre a serra das Maseiras e o monte de Camporredondo ou na serra de Villous. Outro elemento característico son as depresións do terreo entre solos de substratos de turbeira. A variedade de prados deste espazo é ampla. Hai prados en substratos silíceos, en solos calcáreos alpinos e subalpinos, case secos e onde aparecen tamén as matogueiras, e solos de turbeira ou ricos en arxila e limo, prados de sega ou sega de montaña. Hai estepas de gramíneas e prados de Nardus en zonas de solos silíceos.
As matogueiras de Laurus nobilis e queirogais en solos húmidos de Erica ciliaris e Erica tetralix, en solos secos ou de montaña.
Os bosques do espazo natural son fundamentalmente de carballeiras de Quercus robur e Quercus pyrenaica. Nas zonas de ribeira abundan os amieiros, Alnus glutinosa, e os freixos, Fraxinus excelsior. Outros bosques son de faiais e neles aparecen acivros, Ilex, e algunha vez teixos, como Taxus baccata. Os soutos de castaño, os bidueiros, as abeleiras, os teixos e sorbeiras.
Flora
miniatura|250px|Queiroas froleadas no cume dos montes no Courel. As importantes masas de carballeiras dos Ancares e do Courel fórmanas Quercus robur e Quercus pyrenaica. Outras especies que abundan nestes bosques son os bidueiros, as abeleiras, os castaños, os teixos e sorbeiras. No espazo tamén hai queirogais de áreas húmidas no sur do espazo, de Erica ciliaris e Erica tetralix, e en zonas máis secas. Namentres nos Ancares dominan as carballeiras coas queiroas, no Courel hai bosques máis mixtos. Alí a canda os carballos atópanse faias, abeleiras, teixos con gamallas (o sotobosque) de queiroas, con Cistus e arandeiras.
As especies da flora que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
miniatura|250px|Unha vaca na serra dos Ancares cubertos pola nevada. A variedade de bosques destes espazo natural ofrécelle diferentes hábitats aos vertebrados, converténdose nun refuxio de fauna. Destaca a presenza de lobos, londras, pitas do monte, cóbregas europeas e de osos. Os Ancares son unha zona que adoita ocupar por tempadas o oso. A presenza do oso fixo que se incluísen os Ancares como lugar dentro do plan de recuperación desta especie, e que se estea a valorar a posibilidade de incluír tamén o Courel.
As especies de aves e mamíferos que hai no espazo natural fan que teñan un interese para a caza.
Türkiye Basketbol Ligi
A Türkiye Basketbol Ligi (do turco: Liga turca de baloncesto), tamén chamada TBL, é a segunda categoría do baloncesto profesional masculino en Turquía. Organizada pola Türkiye Basketbol Federasyonu, a competición existe desde o ano 1969. Os dous primeiros equipos da competición ao final da temporada ascenden á Basketbol Süper Ligi, máxima categoría do baloncesto turco.
Formato
Ha un total de 16 equipos que participan na liga. O fomato de competición é de todos contra todos con partido de ida e volta. O equipo termina no primeiro lugar ascende directamente á Basketbol Süper Ligi (BSL), mentres que os equipos clasificados entre o segundo e o noveno lugar, compiten en formato de playoff, ascendendo o gañador desta eliminatoria. Por outra banda, os dous últimos equipos descenden á Türkiye Basketbol 2. Ligi.
Ventrículo esquerdo
miniatura|250px| 1. [[Endocardio 2. Miocardio  3. Epicardio  4. Pericardio  5. Cámaras cardiacas  6. Aurícula dereita   7. Aurícula esquerda  8. Ventrículo dereito  9. Ventrículo esquerdo 10. Válvulas cardiacas  11. Válvula mitral  12. Válvula aórtica  13. Válvula pulmonar  14. Válvula tricúspide  15  Arteria aorta  16. Arteria pulmonar  17. Veas pulmonares  18. Vea cava superior   19. Vea cava inferior]]
O ventrículo esquerdo é unha das catro cavidades cardíacas (dúas aurículas e dous ventrículos). É a parte do corazón con maior cantidade de tecido musculara, xa que o ventrículo esquerdo é quen impulsa o sangue cara a arteria aorta, a cal leva o sangue á circulación sistémica, isto é, todo o corpo agás os pulmóns. A válvula que conecta o ventrículo esquerdo coa arteria aorta é a válvula aórtica, ao tempo que a válvula que separa o ventrículo da aurícula esquerda é a válvula mitral. Polo ventrículo esquerdo circula sangue oxixenada que provén do pulmón a través das catro veas pulmonares.
Forma
O ventrículo esquerdo é máis alongado que o ventrículo dereito, e nun corte transversa a súa concavidade posúe unha sección ovalada ou case que circular. O ventrículo esquerdo e moito máis groso, pois é o que ha de bombear o sangue a unha maior presión cara o resto do organismo.
Ancares-Courel
Invertebrados
As especies da invertebrados que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Ventrículo esquerdo
Véxase tamén
Herz
Ancares-Courel
Anfibios
As especies de anfibios que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Réptiles
As especies de réptiles que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Aves
A Serra dos Ancares unha área de especial interese de conservación para aves, e está catalogada por SEO/BirdLife.
Malia a ser escasas, os Ancares son o límite máis meridional de cría e residencia dalgunhas aves eurosiberianas propias de montaña. É o caso da pita de monte, o peto mediano ou o ferreiriño palustre. Ademais hai un número de aves rapaces e que aniñan: o miñato abelleiro, a aguia albela, gatafornela, a tartaraña cincenta, a aguia calzada, o falcón peregrino e o bufo real. Outra ave rapaz presente no espazo é a aguia real, mais non aniña alí. Outras aves propias de pastos, rochas ou matogueiras de interese que hai no espazo natural son a charrela ou o merlo rubio.
Lexislación
A serra dos Ancares e o Courel están amparados por diferentes leis, como son as de aplicación para os LIC e ZEP, que amparan e protexen diferentes áreas. A reserva de Ancares-Courel:
-475
Outros
Historia ano a ano
Coeo, Coeo, Lugo
Coeo é un lugar da parroquia de Coeo, no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 48 habitantes (24 homes e 24 mulleres).
Ordinary Corrupt Human Love
Ordinary Corrupt Human Love é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de post-metal Deafheaven, publicado o 13 de xullo de 2018 a través do selo Anti-. O título do disco está inspirado na novela de Graham Greene de 1951 The End of the Affair.
Lanzamento e promoción
O 30 de xaneiro de 2018 Deafheaven publicou nas redes sociais unha fotografía dos membros da banda gravando nun estudio, e posteriormente confirmou a Pitchfork que estaban traballando nun novo álbum en 25th Street Recording en Oakland, California co produtor Jack Shirley. O grupo publicou o sinxelo principal do álbum, "Honeycomb", o 18 de abril, e anunciou o disco e a súa xira de acompañamento no día seguinte. O segundo sinxelo, "Canary Yellow", apareceu o 12 de xuño. O álbum estivo dispoñible para streaming en exclusiva na NPR o 5 de xullo, antes de ser oficialmente publicado o 13 de xullo en CD, vinilo, como descarga dixital e en servizos de streaming a través de Anti-.
Listaxe de cancións
Notas
Arriba
Arriba é un adverbio de lugar, que indica unha posición superior con respecto a un punto de referencia. Como topónimo pode referirse a:
Con outros usos:
Shapur I
miniatura|dereita|Shapur I (dacabalo)
Shapur I, fillo de Ardashir I (226 – 241), foi rei de Persia do 241 ó 272.
Proclamado rei, Shapur retomou inmediatamente a loita con Roma. Foi derrotado polas tropas do emperador Gordiano III, un dos varios soberanos e candidatos a soberano que se disputaban o poder no longo período revolto que seguiu á morte de Alexandre Severo. Conquistou Armenia (expulsando a Tirídates II), invadiu Siria e saqueou Antioquía. O emperador Valeriano decidiuse a marchar contra el, pero foi feito prisioneiro cando intentaba negociar con el (260). Shapur entrou en Asia Menor, pero foi rexeitado por Ballista. Entón entrou en liza Septimio Odenato, príncipe de Palmira, que derrotou ó exército persa, reconquistou Carrhae e Nisibis, chegando mesmo a capturar o harén real.
Shapur non puido recuperarse e perdeu Armenia de novo. Pero segundo a tradición persa e árabe, que parece baseada en feitos reais, conseguiu recuperar a fortaleza de Hatra, no deserto de Mesopotamia, e sobre todo, alcanzou a gloria de ter como refén ó emperador de Roma, feito que non ocorrera nunca ata entón.
No val de Istakhr (preto de Persépole), baixo as tumbas dos aqueménidas en Nakshi Rustam, Shapur aparece representado dacabalo, coa armadura real e a coroa, con Valeriano de xeonllos suplicando a súa compaixón. A mesma escena pódese ver nas ruínas das cidades de Darabjird e Sapor, no actual Irán.
Shapur construíu a gran cidade de Gundev-Sapor, preto da capital aqueménida, Susa, incrementando a fertilidade desta rexión con canles desde o río Karun e muros que construíron escravos romanos que aínda na actualidade se coñecen como a mole do césar.
Baixo o seu reinado o profeta Mani, fundador do maniqueísmo, empezou a predicar en Persia, e pénsase que o mesmo Shapur era favorable ás súas ideas.
Pozuelo de Alarcón
Pozuelo de Alarcón é unha cidade e municipio español, situado na Comunidade Autónoma de Madrid, a 15 quilómetros ao oeste da capital.
Paulino Souto Sánchez
Paulino Souto Sánchez, nado en Betanzos e finado na Coruña o 17 de outubro de 1892, foi un avogado e político galego.
O Lombo, Baredo, Baiona
O Lombo é unha aldea da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. Está situada ao leste da parroquia de Baredo. Segundo o IGE, no ano 2015, tiña 70 habitantes (37 homes e 33 mulleres).
Paulino Souto Sánchez
Traxectoria
Estudou Dereito. Foi letrado na Audiencia da Coruña onde abriu un bufete. Afiliado ao Partido Moderado, foi gobernador civil da provincia da Coruña en 1864 e novamente en 1866. Na Restauración militou no Partido Conservador, do que foi líder na provincia da Coruña. Foi elixido presidente da deputación da Coruña o 16 de xaneiro de 1875. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas eleccións de 1876 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1879, 1884 e 1891.
Folgosa, Piñeira, Ribadeo
Folgosa é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lugués de Ribadeo, sito na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2016 tiña 33 habitantes (16 home e 17 mulleres).
Etimoloxía
Está documentada como Felcosa. Segundo Xosé María Rodríguez, Felc procede do latín filix, (folgueira). O segundo é o sufixo abundancial osus, que dá Filicosa. O primeiro -i- de Filicosa convértese en -e- por disimilación, quedando Felicosa. O -i seguinte pérdese pola súa proximidade á tónica, igual que salicarius > salgueiro. Logo o -c-, por suavización, evoluciona a -g-, como amicus > amigo, dando Folgosa, lugar de moitas folgueiras.
Bro gozh ma zadoù
Bro gozh ma zadoù (en galego: A terra dos meus devanceiros) é o himno da Bretaña. Foi composto o 1919 e a letra é de François Taldir-Jaffrenou (1879-1956). Este himno está inspirado no himno de Gales, Hen Wlad Fy Nhadau, composto polo bardo galés Evan James o 1856 e musicado polo seu fillo James James.
Escoitouse por primeira vez en 1898 durante a Resistencia de Morlaix, imprimíndose en follas volantes co subtítulo Henvelidigez (Adaptación). A melodía dos tres cantos é idéntica. Foi recollida no libro An Delen Dir en 1900, e empezou a ser cantado nas reunións de estudantes bretóns de Rennes, que fixeron o seu propio himno. No Congreso de Lesneven de 1903 foi escollido polo xurado da Unión Rexionalista Bretoa como "canto nacional" por mor da irmandade entre os galeses e os bretóns. Maurice Duhamel rexistrou a cantiga para piano en 1910.
Montenegro
Montenegro (en Црна Гора),  é un país do sueste de Europa. Está situado nunha parte montañosa dos Balcáns e limita con Serbia ao nordés, Bosnia e Hercegovina ao norte, Kosovo ao leste, Albania ao sueste, Croacia ao noroeste, e o Mar Adriático ao oeste cunha costa de 293,5 km. Podgorica, a capital e cidade máis grande, abrangue o 10,4 % do territorio de Montenegro de 13.812 km², e alberga aproximadamente o 35% da súa poboación total de 621.000 habitantes.
Durante o período da Alta Idade Media, tres principados estaban situados no territorio do actual Montenegro: Duklja, que corresponde aproximadamente á metade sur, Travunia, ao oeste e Rascia propiamente dita, o norte. O Principado de Zeta xurdiu nos séculos XIV e XV. Desde finais do século XIV ata finais do século XVIII, gran parte do sur de Montenegro estivo gobernada pola República de Venecia e incorporada á Albania Veneciana. O nome Montenegro utilizouse por primeira vez para referirse ao país a finais do século XV. Despois de caer baixo o dominio otomán, Montenegro recuperou a súa independencia en 1696 baixo o goberno da Casa de Petrović-Njegoš, primeiro como teocracia e máis tarde como principado. A independencia de Montenegro recoñeceuse polas Grandes Potencias no Congreso de Berlín en 1878. En 1910, o país converteuse nun reino.
Dende o 4 de febreiro de 2003, despois da disolución de Iugoslavia, estableceuse como uns dos estados membros da Federación de Serbia e Montenegro, mais o 21 de maio de 2006 nun referendo o 55,5% da poboación votou pola independencia do país, sendo declarada oficialmente a independencia o 3 de xuño dese mesmo ano en Podgorica.
Etimoloxía
miniatura|esquerda|155px|Monte [[Bobotov Kuk]] O nome en montenegrino deste estado é Crna Gora que se traduce ao galego literalmente como "monte negro", como referencia á cor coa que se ven os Alpes Dináricos dende o mar Adriático debido á escura tonalidade dos bosques que cobren ditos cumios. O nome do país na maior parte dos países occidentais provén da tradución do termo en véneto durante a hexemonía da República de Venecia sobre as costas orientais do Adriático.
Así, tanto o inglés como o alemán usan o nome Montenegro para definir ao devandito estado. Outros idiomas por exemplo usan traducións directas do significado de Montenegro como o albanés Mali i Zi, o grego Μαυροβούνιο ou o turco Karadağ. No caso do galego, a tradución de Crna Gora coincide co termo adoptado polos navegantes venecianos.
Primeiros asentamentos
O actual territorio de Montenegro foi habitado durante séculos por diversas tribos eslavas, mesturadas con ávaros, ilirios e romanos produto do dominio destes pobos sobre a rexión.
Idade Media
Estas tribos eslavas durante o século X formaron un principado chamado Duklja, cuxa independencia foi recoñecida polo Papa Gregorio VII en 1077, aínda que se mantivo como tributario do Imperio bizantino.
En 1186 foi conquistada por Estevo Nemanja, Gran Príncipe do reino serbio de Rascia.
Baixo a influencia directa de Serbia, formouse o Principado de Zeta e produciuse a conversión da poboación á Igrexa Ortodoxa.
En 1356, Zeta logrou a súa independencia de Rascia, enfrontando ao longo do século XV invasións do Imperio otomán que conquistou gran parte do principado, aínda que non logrou sometelo totalmente.
Idade Moderna
En 1516, baixo a influencia de Venecia formouse o Principado de Montenegro, un estado teocrático liderado polo príncipe-bispo de Cetinje ou vladika. En 1852, o vladika Danilo II converteu ao país nun estado secular tomando o título de knjaz (príncipe).
En 1860 foi nomeado príncipe Nicolao I, o cal declarou a guerra ao Imperio otomán en 1861.
Malia un comezo difícil, Serbia e o Imperio ruso convertéronse nos seus aliados en 1877 na chamada Guerra ruso-turca logrando a vitoria en 1876.
Tras o Congreso de Berlín, a independencia de Montenegro quedou asegurada e o seu territorio practicamente duplicouse.
Século XX
miniatura|150px|O rei Nicolao I.
O 28 de agosto de 1910 foi proclamado o Reino de Montenegro polo knjaz Nicolao en Cetinje.
Nas Guerras balcánicas (1912 – 1913), Montenegro conseguiu expandir o seu territorio tomando o Sandžak do Reino de Serbia o 30 de maio de 1913. Ao facer isto, incorporou unha poboación que non se identificaba cultural o historicamente co país.
A cidade recentemente capturada de Skadar tivo que ser devolta ao novo estado de Albania por exixencia das grandes potencias a pesar de que os montenegrinos perderon 10.000 vidas para capturar a cidade ás forzas otomás (albanesas) de Essad Bajá.
En 1914, tras o estoupido da primeira guerra mundial, Montenegro aliouse con Serbia contra os Imperios Centrais, pero o pequeno exército montenegrino rendeuse finalmente ao Imperio Austrohúngaro o 25 de xaneiro de 1916. Até outubro de 1918, Montenegro estivo ocupado por tal Imperio. O rei fuxiu para Bordeos (Francia).
miniatura|left O 20 de xullo de 1917, asinouse a Declaración de Corfú, que declarou a unificación de Montenegro co Reino de Serbia, que foi proclamada o 26 de novembro de 1918, pouco antes da formación do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, o 1 de decembro (que se converteu no Reino de Iugoslavia en 1929. Polo tanto, o seu único xefe de Estado foi Nicolao I de Montenegro, rei entre 1910 e 1918, cando foi deposto. En Serbia, Montenegro conformou inicialmente a banovina (provincia) de Zeta, cuxo territorio foi reducido de xeito importante en 1939 conformando o actual territorio do país.
Co fin da segunda guerra mundial, o Reino de Iugoslavia converteuse na República Federal Socialista de Iugoslavia en 1946. Con este cambio, Montenegro deixou de depender directamente de Serbia obtendo certa autonomía como a República Socialista de Montenegro. Debido ás súas características como a menor das seis repúblicas que conformaban Iugoslavia, Montenegro recibiu grandes achegas do goberno federal volvéndose un estado próspero.
En 1992, a República Federal Socialista desintegrouse, pero Montenegro e Serbia decidiron manterse unidos formando a República Federal de Iugoslavia. O embargamento que sufriu a Iugoslavia produto das guerras durante a primeira metade dos anos 1990 afectou notablemente a economía de Montenegro. Con todo, a tensión entre serbios e montenegrinos debido á desigual posición que tiñan ambos os grupos na República Federal aumentou cos anos. Como forma de igualar a importancia de ambos os estados, en 2002 estableceuse a federación de Serbia e Montenegro. Porén, diversos grupos comezaron facer presión para acadar a independencia, a cal foi aprobada a través dun plebiscito realizado o 21 de maio de 2006 por un 55,5 % dos votantes. Finalmente, o Parlamento de Montenegro proclamou a independencia do estado o 3 de xuño de 2006. O estado foi recoñecido nos días posteriores por diversos estados do mundo, incluíndo Serbia o 15 de xuño, e finalmente ingresou como o 192º membro da Organización das Nacións Unidas o 28 de xuño.
Xeografía
miniatura|155px|Vista da baía de [[Kotor]] miniatura|155px|Monte Biogradska Montenegro é un país pequeno, sendo cunha superficie de 13.812 km² o oitavo menor de Europa. Atópase situado na Península dos Balcáns xunto á costa oriental do mar Adriático. A súa xeografía caracterízase principalmente pola presenza de catro zonas principais: o litoral, as mesetas rochosas, unha depresión e as altas montañas. As chairas costeiras son estreitas, cun ancho de entre dous e dez quilómetros ao longo do accidentado litoral adriático, no que se presentan diversos estuarios e baías, destacando a baía de Kotor, considerado o fiorde máis austral do continente. Estas chairas acaban abruptamente pola presenza das mesetas rochosas de estrutura cárstica, superando os 1.000 metros de altitude media, aínda que existen algúns montes que se achegan aos 2.000 como o monte Orjen e o monte Lovjen.