cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Procesador de efectos
Efectos de eco
Entre os seus parámetros básicos destaca o retardo de realimentación, que é o tempo que tarda en volverse a enviar sobre a saída do sinal retardado. É regulable tamén o número de veces que se envía e o seu nivel. Os programas de delay permiten elixir un eco simple ou un eco múltiple. A separación co sinal orixinal debe ser superior a 50 milisegundos para poderse apreciar este efecto. Hai que ter en conta que este tipo de efectos teñen que ir acorde co tempo da música se se empregan en gravacións ou directos musicais.
Efectos de modulación
Son os que afectan á modulación en frecuencia das sinais. A modulación está baseada na sensación que recibe o noso cerebro por diferenzas de volume, afinación e procedencia da música que executen os diferentes intérpretes. Obtemos unha sensación de profundidade musical. As sinais son repetidas cun determinado tempo de retardo e sometidas a unha lixeira variación de frecuencia nestas repeticións. Segundo a frecuencia de modulación, será diferente a modulación e, por tanto, a velocidade á cal o efecto varía. Este parámetro ás veces atópase como LFO (oscilador de baixa frecuencia).
A intensidade do efecto regúlase coa profundidade de modulación. A amplitude de modulación determina en que proporción variará a amplitude. Tamén se controla a retroacción, en canto a duración e nivel. Os valores que adquiren todos estes parámetros farán que o efecto conseguido sexa moi diferente.
Os efectos de modulación máis comúns son:
Joachim Meisner
Joachim Meisner, nado o 25 de decembro de 1933 en Breslau (Baixa Silesia, Alemaña) e finado o 5 de xullo de 2017 en Bad Füssing, foi un eclesiástico católico latino, cardeal dende 1983 e arcebispo metropolitano de Colonia dende 1988 até 2014.
Procesador de efectos
Efectos de modulación
Existen mais efectos como o trémolo ou o vibrato.
Joachim Meisner
Bispo auxiliar de Erfurt-Meiningen
O 17 de marzo de 1975 foi nomeado bispo auxiliar de Erfurt-Meiningen e bispo titular de Vina. Recibiu a ordenación episcopal o 17 de maio de mans do administrador apostólico Hugo Aufderbeck; Meisner tomou como lema episcopal Spes nostra firma, da segunda epístola aos corintios de san Paulo.
Procesador de efectos
Efectos de tonalidade
Provocan cambios de afinación sobre o sinal recibido. Os máis habituais diminúen o sinal, recibido nunha ou dúas oitavas abaixo. Son os oitavadores. Úsanse con baixos e guitarras eléctricas. Nos multiefectos chámaselles pitch change, e permiten un axuste moi fino da tonalidade. Úsase para corrixir afinacións.
Este tipo de efectos permite nalgúns casos actuar sobre retroacción, retardo e outros parámetros, conseguindo distintas repeticións a diferentes tonalidades.
Joachim Meisner
Bispo auxiliar de Erfurt-Meiningen
O 22 de abril de 1980 foi nomeado bispo de Berlín. O papa Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santa Pudenziana no consistorio do 2 de febreiro de 1983.
O 20 de decembro de 1988 foi nomeado arcebispo de Colonia, cargo no que permaneceu até o seu retiramento o 28 de febreiro de 2014, con 80 anos. Finou o 5 de xullo de 2017 en Bad Füssing.
Sabine Hossenfelder
Sabine Hossenfelder, nada en Frankfurt o 18 de setembro de 1976, é unha física e autora alemá especializada en física teórica e gravidade cuántica. É investigadora no Instituto de Estudos Avanzados de Frankfurt onde ten ao seu cargo un grupo de análise gravitatoria. É autora do libro Lost in Math: How Beauty Leads Physics Astray, onde explica de maneira accesible ao público xeral conceptos fundamentais de física e cosmoloxía.
Civilización
miniatura|A creación de cidades é unha das características fundamentais da Civilización miniatura|[[Antigo Exipto é un exemplo clásico dunha cultura considerada como unha civilización.]] Unha civilización, empregando o termo nun sentido restrinxido, é unha sociedade complexa. O termo civilización ten unha gran variedade de significados relacionados coa sociedade humana. Na maioría dos casos faise uso deste termo para referirse ás sociedades complexas ou avanzadas: aquelas que practican a agricultura, teñen unha división do traballo significativa, e unha densidade de poboación suficientemente grande para formar cidades. Alternativamente, civilización tamén pode usarse para referirse á suma, extensión ou adianto da humanidade e os logros dos humanos en calquera orde, ou na cultura dunha comunidade en particular. Finalmente, nun sentido máis amplo, a civilización pode referirse á sociedade humana mundial. Neste sentido, "civilizado" significaba ser un cidadán, unha persoa gobernada polas leis do seu pobo, cidade ou comunidade. Se se utiliza nun sentido amplo, civilización pasa a ser sinónimo de Cultura (englobando as visións do mundo ou ideoloxías, as crenzas, os valores, as costumes, as leis e institucións); que se adoita aplicar con carácter máis xeral.
Os xuízos formais e informais de como unha sociedade é civilizada, xeralmente baséanse nos métodos e o alcance da agricultura, o comercio a longa distancia, especialización ocupacional, unha clase gobernante especial, e o urbanismo. Separadamente destes elementos centrais, unha civilización a miúdo está marcada por calquera combinación dun número de elementos secundarios, incluíndo un desenvolvido sistema de transporte, escritura, estandarización das medidas, moeda, sistemas legais contractuais e baseado no agravio, arte e a arquitectura característica, matemáticas, coñecemento científico amplo, metalurxia, estruturas políticas, e unha relixión organizada.
Etimoloxía
O termo civilización provén do latín civis, "cidadán" ou "habitante dun pobo", e do seu adxectivo civilis.
De acordo con Émile Benveniste (1954 ), a aparición máis prematura escrita en inglés de civilización no seu sentido moderno pode atoparse en An Essay on the History of Civil Society de Adam Ferguson (Edimburgo, 1767 - p. 2): "Non só o individuo avanza desde a infancia á idade adulta, senón que a propia especie evoluciona da mala educación á civilización." Cabe sinalar que este uso incorpora o concepto da superioridade e a madurez da existencia de "civilizado", en contraste con "rudeza", que se utiliza para denotar a grosaría, como nunha falta de refinamento ou "civilidade".
Antes das investigacións de Benveniste, o New English Dictionary citou a conversación de James Boswell con Samuel Johnson sobre a inclusión Civilización no dicionario de Johnson:
Benveniste demostrou que se podían atopar aparicións anteriores, o que explica a rápida adopción da definición de Johnson. En 1775 o dicionario de Ast define civilización como "o estado de ser civilizado; o acto da civilización", e o termo foi utilizado a miúdo por Adam Smith en An Inquiry into the Nature and Causas of the Wealth of Nations (1776). Xunto a Smith e Ferguson, John Millar tamén o utiliza en 1771 nos seus Observations Concerning the distinction of ranks in society.
A historia da palabra en inglés parece estar relacionada co desenvolvemento paralelo en francés, que pode ser a fonte orixinal. A medida que a primeira aparición de civilización en francés foi atopado por Benveniste en L'Ami des hommes ou traité de la population de Marqués de Mirabeau (escrito en 1756 pero publicado en 1757), a consulta de Benveniste era se a palabra en inglés deriva do francés, ou se ambos evolucionaron de forma independente - unha cuestión que require máis investigación. Segundo el, a palabra civilización de feito, puido ser utilizada por Ferguson como moi cedo en 1759.
Ademais, Benveniste sinala que, en contraste con civilidade, un termo estático, civilización transmite unha sensación de dinamismo. Deste xeito, escribe:
A finais da década de 1700 e comezos de 1800, durante a revolución francesa, e en inglés, "civilization" refírese en singular, nunca en plural, porque se refire ao progreso da humanidade no seu conxunto. Este segue sendo o mesmo caso en francés. Máis recentemente "civilizacións" utilízase ás veces como sinónimo para o termo máis amplo de "culturas" tanto nos círculos populares como académicos. Con todo, os conceptos de civilización e cultura non sempre se consideran intercambiables. Por exemplo, unha pequena tribo nómade pode ser xulgado por non ter unha civilización, pero sen dúbida considérase que teñen unha cultura (definida como "as artes, costumes, hábitos... crenzas, valores, comportamentos e hábitos que constitúen material da forma de vida dun pobo").
A civilización non sempre é vista como unha mellora. Unha distinción de importancia histórica entre a cultura e a civilización vén dos escritos de Rousseau, e en particular do seu traballo en relación coa educación,  Émile. Nesta perspectiva, civilización, é máis racional e conduta social, non é plenamente conforme coa natureza humana, e "a integridade humana só se pode conseguir a través da recuperación de aproximación ou dunha unidade natural prediscursiva ou prerracional orixinal". (Véxase bo salvaxe.) Desta noción, un novo enfoque desenvolveuse sobre todo en Alemaña, primeiro con Johann Gottfried Herder, e posteriormente por filósofos como Kierkegaard e Nietzsche. Esta voz "culturas" (plural) como organismos naturais que non se definen por "actos conscientes, racionais e deliberativos" senón máis ben unha especie de "espírito popular " pre-racional. A civilización, pola contra, en relación co progreso material, aínda que máis racional e máis exitoso, é vista como non-natural, e conduce aos "vicios da vida social" como o engano, a hipocrisía, a envexa e a avaricia. Durante a segunda guerra mundial, Leo Strauss, habendo fuxido de Alemaña, sostivo en Nova Iork que este enfoque da civilización estaba detrás do nazismo o militarismo e nihilismo alemán. Tamén, anteriormente, o teórico socialista Charles Fourier utilizou a palabra civilización nun sentido negativo e como tal "o menosprezo de Fourier para os pensadores respectables e ideoloxías da súa idade era tan intenso que sempre utiliza os termos filósofo e civilización nun sentido peiorativo. No seu léxico, a civilización era unha orde depravada, un sinónimo de perfidia e de restrición... Ata no seu máis insignificante e máis miope, con todo, o ataque de Fourier sobre a civilización había calidades que non se atopaba nos escritos de calquera outro crítico social do seu tempo."
No seu libro The Philosophy of Civilization, Albert Schweitzer esbozou a idea de que hai dúas opinións da sociedade: unha sobre a civilización puramente material e outra sobre a civilización pode ser tanto ética como material. Dixo que a actual crise mundial foi, a continuación, en 1923, por mor dunha humanidade que perdera a concepción ética da civilización. En neste mesmo traballo, el definiu a civilización dicindo que "é a suma total de todos os progresos realizados polo home en todas as esferas de acción e desde todos os puntos de vista na medida en que o progreso facía á axuda espiritual de perfeccionar aos individuos como o progreso de todo o progreso. ".
Características dunha civilización
miniatura|dereita|20Opx| [[Partenón de Atenas, da Antiga Grecia]] As civilizacións diferéncianse das sociedades tribais baseadas no parentesco polo predominio do modo de vida urbano (a cidade, que impón relacións sociais máis abertas) e o sedentarismo (que implica o desenvolvemento da agricultura e a partir dela o desenvolvemento económico coa división do traballo, a comercialización de excedentes e, máis tarde, a industrialización e a terciarización). Se se comprende nun sentido amplo, pasa a ser sinónimo de Cultura, englobando as visións do mundo ou ideoloxías, as crenzas, os valores, os costumes, as leis e institucións.
Deriva indirectamente do latín civis (cidadán) a través de civil e civilizar.
220px|dereita|miniatura|As ruínas de [[Machu Picchu, da civilización inca.]] A civilización, como sociedade complexa, posúe características específicas que a distinguen dunha sociedade ou cultura simples. Historicamente, as civilizacións compartiron algunhas ou todas as características seguintes:
Evolución das civilizacións
A evolución da maioría das civilizacións pódese esquematizar :
Relacións entre civilizacións
Se se entende a civilización como progreso xeral da raza humana, non se pode falar de relacións entre elas, só grados de desenvolvemento. A miúdo, unha civilización asimílase a unha gran cultura (por exemplo a occidental). Neste sentido pode haber relacións entre civilizacións igual que entre os pobos ou países.
Samuel Huntington define as diversas grandes civilizacións actuais: occidental, islámica, chinesa, xaponesa, hindú, ortodoxa, budista, africana e latinoamericana, e predica un choque de civilizacións para o século XXI, que suplantaría a guerra tradicional entre Estados. Varios teóricos opuxeronse a esta visión apostando polo diálogo intercultural como camiño para evitar a derriba do modo de vida actual.
As civilizacións que se opoñen ás outras resaltan uns trazos determinados da súa identidade. Usualmente estes trazos foron baseados na relixión (países islámicos fronte aos cristiáns, como na Idade Media); localización xeográfica (Occidente é diferente das culturas orientais); etnia (a civilización amerindia, en bloque, é diferente dos homes brancos na Idade moderna) ou nación (en sentido amplo).
Civilización en singular ou civilizacións en plural
450px|miniatura|dereita|Zonas culturais do mundo na actualidade (inspirada no libro de [[Samuel Huntington|Huntington The Clash of Civilizations (Choque de Civilizacións) (1996)). Occidente (azul), América Latina (violeta), Xapón (vermello), Mundo chinés (granate), Mundo Indio (laranxa), Mundo Islámico (verde), Países Islámicos con influencia ortodoxa (verde fosforescente), Países Islámicos con influencia occidental (gris), Países Islámicos con influencia budista (amarelo), Países ortodoxos (celeste), África Subsahariana (marrón), Países Budistas (amarelo ocre), Caribe angloparlante (violeta claro), Israel (turquesa), Illas do Pacífico (Rosado).]] Civilización, un concepto fundacional das ciencias sociais, ten un uso conceptualmente distinto, ata oposto, cando se emprega intencionalmente en singular, referíndose ao grado superior de desenvolvemento da sociedade humana, co que se indica que existe unha única civilización; ou cando se fai en plural, para indicar a pluralidade das civilizacións a través do tempo, o espazo xeográfico e os distintos trazos culturais (linguas, relixións, e ata os polémicos conceptos de etnias ou razas humanas), co que se indica que existiron e existen moitas: civilización micénica, civilización andina, civilización grecorromana -ou civilización grega e civilización romana-, civilización chinesa, civilización islámica, civilización cristiá, civilización occidental etc., incluso as identificadas coas nacións europeas que han ter un maior peso na formación histórica de imperios ou estenderon a súa lingua ou a súa cultura (civilización portuguesa, civilización española, civilización francesa, civilización británica, civilización rusa, civilización alemá, civilización italiana).
Civilización como estadio da evolución cultural
A descrición tradicional da evolución cultural da humanidade incluía o seu paso por tres estadios: salvaxismo, barbarie e civilización. Esta perspectiva implicaba a idea de progreso, por máis que entre os seus establecedores estivese Rousseau, que non vía mellora, senón degradación, no paso do estado de natureza do bo salvaxe ao estado de civilización, en que o home está pervertido e maleado pola sociedade. O pesimismo rousseauniano foi superado polos intelectuais posteriores, claramente optimistas (positivismo de Auguste Comte).
Relativismo cultural
A aparición de dúbidas no esquema é paralelo á súa propia formulación, e poden situarse desde a Xunta de Burgos e a Xunta de Valladolid, en que se realizou o debate dos xustos títulos no que Bartolomé de las Casas tomou partido polos conquistados no canto de polos seus compañeiros de conquista (aínda que desde logo pensaba na súa relixión como única verdadeira). O relativismo cultural que se fai científico coa antropoloxía moderna (Bronisław Malinowski) vai ampliarse ao concepto de civilización, que empeza a usarse en plural, e en pé de igualdade relativa, para definir a cada unha das organizacións humanas, vinculadas a unha forma de entender a vida, máis aló ata do concepto de Relixión ou de Cultura.
Entendido deste xeito, en plural, cada civilización é unha entidade cultural que aglutina un sentido máis ou menos consciente de unidade, e que agrupa no seu seo a varias nacións e pobos distintos.
Determinadas sociedades, polos seus especiais logros culturais e pola capacidade destes de impoñerse como comúns a un espazo máis ou menos amplo, son consideradas polos historiadores como civilizacións independentes. Un exemplo claro daríao a anfictionía que unificaba a todas as polis gregas en torno a determinados lugares de culto (o oráculo de Delfos), festividades (as Olimpíadas) ou textos (as obras de Homero) e que as opoñía ao que consideraban bárbaro (estranxeiro, que fala con sons inintelixibles: bar-bar) e non helénico, como os persas.
Civilizacións en perspectiva histórica
A perspectiva histórica utilizada para clasificar a unha civilización (máis que a un país) como unha unidade, é de orixe relativamente recente. A partir da Idade Media, a maior parte dos historiadores adoptaron un punto de vista relixioso ou nacional. O punto de vista relixioso prevaleceu ata o século XVIII entre os historiadores europeos, que consideraban a revelación cristiá como o suceso histórico máis importante, tomándoo como referencia para a súa clasificación. Os primeiros historiadores europeos non estudaron outras culturas máis que como curiosidades ou como áreas potenciais de actividade misioneira.
Fin da civilización
Historicamente as civilizacións sucedéronse, con épocas intermedias de involución (como os bárbaros), colapso social, polo fin dunha comunidade concreta, ou pola alternancia de poder dunha cultura concreta con outra. Periodicamente, con todo, xurdiron prediccións sobre o fin non dunha civilización senón de todas, sexa pola extinción da humanidade ou para o seu retorno a un estado semisalvaxe primitivo. Este prediccións enmárcanse dentro da escatoloxía das diferentes relixións ou ben da ciencia ficción contemporánea.
Igualmente contémplase o fin da civilización como un escenario de futuro posible, causado por:
Grandes civilizacións desaparecidas
A perspectiva histórica utilizada para clasificar, máis que un país, unha civilización como unha unidade, é de orixe relativamente recente. A partir do Idade Media a maior parte dos historiadores adoptaron un punto de vista relixioso ou nacional. O punto de vista da relixión prevaleceu ata o século XVIII entre os historiadores europeos, que consideraban a revelación cristiá como o acontecemento histórico máis importante, tomándoo como referencia para a súa clasificación. Os primeiros historiadores europeos non estudaron outras culturas máis que como curiosidades ou como áreas potenciais de actividade misioneira.
O punto de vista nacional, a diferenza do relixioso, desenvolveuse a principios do século XVI a partir da filosofía política do estadista e historiador italiano Niccolò Machiavelli, que sostiña que o obxecto adecuado de estudo histórico era o estado. Con todo, os múltiples historiadores que máis tarde fixeron a crónica dos estados nación de Europa e América só estudaron as sociedades á marxe da cultura europea, para describir o seu sometemento ás potencias europeas, o seu entender, máis progresistas.
Listanse a continuación as civilizacións máis relevantes ao longo da historia, segundo o continente maioritario de implantación:
Flatulencia
miniatura|dereita right|thumb|Son dunha flatulencia típica dun ser humano. Unha flatulencia, vulgarmente denominada peido, é o residuo gasoso da dixestión que sae polo ano.
Os gases orixinados pola fermentación bacteriana (principalmente hidróxeno e metano) supoñen aproximadamente as ¾ partes do total da flatulencia. En persoas sas, a frecuencia de evacuación de gases a través do recto é variábel.
Proceso
A procedencia do peido está ligada ao pudor, e xunto cos sons que produce cando é expulsado, fan que estea vinculado ao humor escatolóxico.
Composición
A flatulencia humana está composta de:
Cheiro dunha flatulencia
O intenso mal cheiro característico provén de trazas doutros constituíntes producidos pola ruptura de proteínas:
Andrea Muras
Traxectoria
Andrea Muras é licenciada en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, onde tamén realizou un máster en Biotecnoloxía. Realizou a súa tese de doutoramento sobre comunicación bacteriana, a placa dental e as enfermidades orais no grupo Acuicultura e Biotecnoloxía (Aquabiotech) da USC. Unha investigación pola que o grupo Aquabiotech foi premiado pola Real Academa Galega das Ciencias na modalidade de mellor traballo desenvolvido por un grupo de investigación aplicada dos Premios de Transferencia de Tecnoloxía en Galicia 2016.
En 2018 participou no certame estatal “Somos Científicos, sácanos de aquí!” que pon en contacto a investigadores de diversas ramas con estudantes de 10 a 18 anos. En 2019 participou no certame Famelab, logrando ser finalista co monólogo ‘Las bacterias de mi boca'[] onde aborda o tema da súa tese de doutoramento.
Anacoluto
Un anacoluto é unha figura retórica de pensamento, un fenómeno da lingua no que unha expresión está morfolóxica ou sintacticamente mal construída pero é comprensible semanticamente. Un exemplo podería ser:
Aquí é agramatical omitir na segunda parte o elemento xustaposto á subordinada (que se supón que é o coñecemento do latín), debido a que non é correcto que o coñecemento fose a lingua franca (un coñecemento dunha lingua non é unha lingua, ou polo menos non é iso o que se pretende expresar a non ser que sexa metaforicamente). No entanto, o contexto e a lóxica da expresión obriga a pensar que o que era a lingua franca fose o latín'. Outro exemplo podería ser:
Neste caso, a lingua galega establece que o xénero non marcado do plural é o masculino, polo tanto cando se xuntan masculinos e femininos o adxectivo plural debe estar en masculino. A corrección política ou a influencia por analoxía semántica inducen a usar o feminino, que se entende que afecta ós dous elementos. O anacoluto é unha estrutura permitida gramáticalmente pola lingua debido a que se parte do coñecemento enciclopédico e da actuación lingüística.
Ochrophyta
As ocrófitas, ou Ochrophyta, é o grupo de heterocontos fotosintetizadores. Inclúe ás algas pardas (Phaeophyceae), algas douradas (Chrysophyceae e Synurophyceae) e algas amarelo-verdosas (Xanthophyceae).
Case todos os grupos das ocrófitas son unicelulares e/ou coloniais. Algúns grupos son de organismos unicelulares picoplanctónicos (menores de 3 μm). É un grupo amplo en número de especies e diversidade filoxenética presente en medios terrestres e acuáticos, en especial nas zonas fóticas e bentónicas dos océanos. Porén, algúns grupos viven en solos húmidos e no musgo.
A clasificación do grupo aínda non está claramente definida. Algúns autores dividen o grupo en dous sub-filos: Phaeista Cavalier-Smith 1995 (que abrangue aos Hypogyristea e Chrysista nunhas clasificacións ou Limnista e Marista noutras) e Khakista Cavalier-Smith, 2000 (que abrangue as Bolidomonas e diatomeas)
Filoxenia
Unha clasificación baseada en publicacións de 2015 e 2016 é a seguinte:
Demy
O demy foi unha moeda escocesa de ouro introducida por Roberto III (1390-1406), co valor de medio lion ou media coroa escocesa de ouro.
O seu nome vénlle do francés demi, que significa "medio", precisamente polo seu valor fraccionario.
Roberto III (1390-1406)
Neste primeiro demy, amósase no anverso o escudo co tradicional león rampante das armas de Escocia, rodeado pola lenda ROBERTVS + DEI + G ⠇REX + SCOTO ("Roberto, pola graza de Deus, rei dos escoceses"). O reverso está ocupado por un sautor con flores de lis nos cuadrantes e senllos trifolios nos cuadrantes superior e inferior, coa lenda XPC REGNAT XCP VINCIT XPC IMPERAT ("Cristo reina, Cristo conquista, Cristo manda").
Na segunda emisión, máis lixeira, producida entre 1390 e 1406, o demy foi cuñado co mesmo valor e unha tipoloxía e lendas moi semellantes, aínda que o seu peso foi abaixado a 1,30 gramos.
Xacobe I (1406-1437) e Xacobe II (1437-1460)
Xacobe I retomou a cuñaxe do demy. No entanto, neste caso o seu valor ascendeu a 9 xilins (ou 9/20 da libra escocesa), en consonancia co seu peso, que tamén ascendeu a ca. 3,50 gramos.
Neste demy, o león escocés do anverso aparece dentro dunha cartela cadrada e, no reverso, amósase un sautor no centro flanqueado por flores de lis, dentro dunha orla de seis arcos con cuadrifolios nas enxuntas. As lendas son IACOBVS DEI GRACIA REX SC ("Xacobe, pola graza de Deus, rei dos escoceses") para o anverso e SALVVM FAC POPVLVM TVVM DNE ("Oh, Señor! Salva o teu pobo") para o reverso.
Paralelamente, Xacobe I cuñou tamén moedas de medio demy, coa metade do valor, é dicir 4 xilins e 6 peniques.
A derradeira emisión do demy produciuse a nome de Xacobe II, cunha métrica, unha tipoloxía e un valor idénticos aos do seu predecesor.
Pilar Pereira
Pilar Pereira Carballo, nada en Santiago de Compostela o 4 de xullo de 1937 e finada o 7 de febreiro de 2020, foi unha actriz galega.
Traxectoria
Traballou na Cadena SER de Santiago en 1953. Nos anos cincuenta participou en montaxes teatrais con textos contemporáneos de Tennessee Williams, Samuel Beckett e Eugene O'Neill. En 1958 participou na Antígona de Jean Anouilh, a primeira obra en galego do Teatro Español Universitario de Santiago. Despois participou en Os homes poden ser deuses, de Gallego Tato. Nos anos sesenta trasladouse a Madrid para traballar con diferentes compañías e finalmente entrou no grupo independente Los Goliardos, co que levou a escena Ceremonia por un negro asesinado, de Fernando Arrabal. O grupo viaxou a Francia e Pilar quedou en París onde se uniu ao grupo La Carraca que tiña o teatro Les Trois Baudeux. Nos anos noventa retornou a Galicia e participou en montaxes do Centro Dramático Galego, Teatro do Atlántico, Teatro do Morcego, Sarabela Teatro, Compañía Marías e Factoría Teatro. Creou unha compañía teatral co seu nome coa que realizou espectáculos escritos por ela mesma como Un lunar vermello con pinguiñas azuis, dirixida por Quico Cadaval.
Galardóns e nomeamentos
Premio de Honra Marisa Soto da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (2013).
Vida persoal
Era nai da actriz Camila Bossa.
Delta II
miniatura|Un Delta II no momento do lanzamento, co observatorio [[WMAP a bordo.]] Delta II é o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo desde a década de 1980 ata o 15 de setembro de 2018, no que tivo lugar o último voo. A subfamilia Delta II está composta polos Delta das series 6000 e 7000, segundo o sistema de numeración clásico seguido pola familia de foguetes Delta.
Características
A diferenza entre os Delta II da serie 6000 e da 7000 é que os primeiros usan foguetes Castor 4A como aceleradores de propelente sólido, mentres que os segundos usan foguetes GEM-40, máis potentes. Ademais, os Delta II da serie 7000 usan o motor mellorado RS-27A na primeira etapa en lugar do RS-27 dos da serie 6000. A serie 6000 é capaz de poñer en órbita baixa ata 3981 kg (1446 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria, GTO), e a serie 7000, 5089 kg (1818 kg en GTO).
Os Delta II da serie 6000 están formados polo Delta 6920 e o Delta 6925. Os da serie 7000 comprenden os Delta 7320, 7326, 7420, 7425, 7426, 7920, 7925, 7920H e 7925H.
Delta 6920
Foi unha serie composta á súa vez por dous tipos de foguete, diferenciados polo diámetro da cofia: o Delta 6920-8, cunha cofia de 2,4 metros (8 pés) de diámetro e o Delta 6920-X ou 6920-10, cunha cofia de 3,05 metros (10 pés). Podía poñer en órbita baixa ata 3983 kg de carga e en total, lanzáronse tres Delta 6920, todos eles con éxito. Está fóra de produción.
Delta 6925
Ó igual que o Delta 6920, esta serie tamén estivo composta de dous tipos: o Delta 6925 normal é o Delta 6925-8, cunha cofia de 2,4 metros de diámetro. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 1447 kg de carga. Lanzáronse 14 Delta 6925, todos con éxito. Está fóra de produción.
Delta 7320 (Delta 2320)
O Delta 7320 (Delta 2320 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de dez lanzamentos exitosos. Medía 38,9 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 151.700 kg cheo de propelente. Podía poñer en órbita baixa 2865 kg de carga, 2063 kg en órbita polar baixa terrestre e 1651 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7326 (Delta 2326)
O Delta 7326 (Delta 2326 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de tres lanzamentos exitosos. Medía 38,4 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 155.000 kg cheo de propelente. Podía poñer ata 934 kg de carga en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7420 (Delta 2420)
O Delta 7420 (Delta 2420 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de trece lanzamentos exitosos. Medía 39,0 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 165.000 kg cheo de propelente. Podía poñer 3185 kg en órbita baixa terrestre, 2346 kg en órbita polar e 1966 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7425 (Delta 2425)
O Delta 7425 (Delta 2425 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de catro lanzamentos exitosos. Medía 39,0 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 170.000 kg cheo de propelente. Usaba catro foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K, cunha terceira etapa formada por un foguete PAM-D propulsada por un motor Star 48B. Era capaz de poñer 1110 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7426 (Delta 2426)
O Delta 7426 (Delta 2426 segundo o novo sistema de numeración) fixo un único lanzamento, que resultou exitoso. Medía 39,0 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 170.000 kg cheo de propelente. Usaba catro foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K, cunha terceira etapa Star 37FM. Tiña capacidade para situar 1058 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7920 (Delta 2920)
O Delta 7920 (Delta 2920 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de 28 lanzamentos exitosos. Medía 39,0 ou 40,0 metros de altura, segundo a cofia usada, e 2,44 metros de diámetro, cun peso de entre 220.000 e 232.000 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K. Non usaba terceira etapa e podía poñer en órbita baixa terrestre 5030 kg de carga, 3755 kg en órbita polar e 3123 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7920H (Delta 2920H)
O Delta 7920H (Delta 2920H segundo o novo sistema de numeración) foi unha versión pesada do Delta 7920 (o H significa Heavy, pesado), capaz de lanzar maiores cargas. Fixo un total de 3 lanzamentos exitosos e medía 39 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 286.000 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores GEM 46 que lle daban potencia extra e unha segunda etapa Delta K. Non usaba terceira etapa. Podía poñer en órbita baixa ata 6097 kg de carga.
Delta 7925 (Delta 2925)
O Delta 7925 (Delta 2925 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de 67 lanzamentos exitosos, cun lanzamento errado e outro exitoso só parcialmente. Medía entre 38,1 e 38,9 metros de altura, segundo a cofia usada, e 2,44 metros de diámetro, cun peso de entre 220.000 e 231.900 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K. A terceira etapa era unha PAM-D cun motor Star 48D. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 1819 kg.
Delta 7925H (Delta 2925H)
O Delta 7925H (Delta 2925H segundo o novo sistema de numeración) foi unha versión pesada do Delta 7925 (o H significa Heavy, pesado), capaz de lanzar maiores cargas. Fixo un total de 3 lanzamentos exitosos e medía 38,1 metros de altura e 2,44 metros de diámetro, cun peso de 231.870 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores GEM 46 que lle daban potencia extra e unha segunda etapa Delta K. Como terceira etapa usaba unha PAM-D cun motor Star 48B. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 2171 kg de carga.
Cedilla
Historicamente, a cedilla castelá (e, por extensión xeográfica, a galegoportuguesa, a portuguesa, a catalá e mais a francesa) colócase soamente baixo un c orixinado, entre outras posibilidades, dun c latino palatalizado. Forma, polo tanto, a letra ç (ce cedillado), pronunciada orixinalmente //, despois convertida en [s].
A cedilla non forma parte do alfabeto galego da norma actual.
Historia
thumb|left|280px|A orixe da cedilla.
A cedilla (cedrilla na vernácula) é un pequeno z. A grafía actual tivo orixe na escrita gótica medieval (ʒ). A utilización do sinal gótico é debido á limitación do alfabeto latino. O nome da cedilla provén do castelán onde apareceu contra o século XVII.
A introdución e a manutención da cedilla é un xeito eficaz e consensual de regular definitivamente o problema da pronuncia ambigua do c latino. De feito, se o ce cedillado precede un a, un o ou un u é pronunciado [s], ao contrario do ce non cedillado, que é pronunciado [k], cando precede as mesmas vogais. Desta forma, o sinal permite evitar que se renuncie aos vínculos co pasado, preservando a coherencia gráfica da lingua e tornando a escrita menos ambigua. A presenza da cedilla é importante nunha palabra, pois deixa clara súa orixe etimolóxica, que co galego normativo é imposíbel adiviñar.
Uso en galego
No galego actual o ç só se emprega en palabras de orixe estranxeira (cachaça) ou en topónimos e antropónimos doutras linguas (Valença, Eça, Barça). No galego-portugués empregouse en palabras que hoxe se escriben con "z" ou "ci": (espaço: espazo; canção/cançom: canción).
En galego reintegracionista é utilizada baixo a letra c para xerar o son [s]/[ɵ] (segundo a variedade dialectal) antes de a, o e u.
Uso noutras linguas
miniatura|120px|esquerda|Diferenza entre coma e cedilla
Dama do Lago
miniatura|dereita|230px|A Dama do Lago rapta a Lanzarote. Gravado d´Os idilios do rei, de [[Alfred Tennyson|Lord Tennyson, 1898]] A Dona do lago ou a Dama do lago é un personaxe das lendas artúricas con varios papeis: dálle a espada Excalibur ao rei Artur, guía o rei ferido cara a Avalon despois da batalla de Camlann, encanta a Merlín e ademais educa a Lanzarote do Lago. Na mitoloxía celta, a dona do Lago ou a fada Viviane era a señora que rexía Ávalon -a illa da antiga sabedoría-. Era neta de Diana a cazadora, filla do rei de Northumberland ou de Dionás. Os distintos autores e copistas déronlle á dona do Lago diversos nomes: Niniana, Viviana, Nimue, Ninie ou Viviane.
Traxectoria
O personaxe pasou a ter un lugar de relevancia na literatura artúrica, a cal axudou á súa difusión na cultura occidental. Aparece en moitas das obras medievais sobre o rei Artur. A primeira vez que aparece nunha obra literaria é a finais do século XII en Lancelot, o Cabaleiro da Carreta, de Chrétien de Troyes, aínda que non se identificaba polo seu nome aínda, exercendo o seu papel de madriña ou nai adoptiva do cabaleiro da mesa redonda Sir Lanzarote do Lago. Nesta obra, a Dona do Lago entrega un anel máxico a Lanzarote, o cal o protexerá de calquera encantamento. Esta alusión ao carácter máxico do personaxe toma forma cando no ciclo Lanzarote-Grial se menciona a ela expresamente como fada. N´A morte de Artur, de Sir Thomas Malory, a Dama do Lago é quen fai entrega a Artur da lendaria espada Excalibur.
miniatura|180px|A sedución de Merlín, pintura do prerrafaelita [[Edward Burne-Jones, 1874]]A Dama do Lago é responsábel da desaparición de Merlín, ao pechalo por toda a eternidade nunha cova, aproveitando a influencia que ten sobre o mago namorado. Segundo o Lanzarote en prosa, Merlín ensinou os seus segredos máxicos a Viviane, pola promesa que esta lle fixo de que, en pago, ela lle entregaría o seu amor. No entanto, Viviane aproveita o coñecemento destes segredos para pechar a Merlín. O mago xa vira o seu propio destino, pero non foi quen de o evitar, o cal supón que Viviane posuía un poder extraordinariamente forte para manipular e encantar, incluso a un gran feiticeiro.
Nalgunhas versións da historia artúrica, a Dama deu a Arturo a elixir entre unha copa, unha lanza, un prato e unha espada, como símbolo da unión de Camelot con Ávalon. Tras elixir Artur a Excalibur, foi creada unha funda onde se gardaba a espada que tiña o poder de non deixar derramar nin unha soa gota de sangue ao portador da espada.
Cando Artur morreu, a espada foi devolta a Ávalon, de onde nunca máis volveu a saír. A dama do Lago educou a Morgana (xa que ao principio Morgana ía ser entregada a un convento, mais Viviana negouse) na antiga relixión, e elixiuna como sucesora cando ela morrese. Entregoulla a Artur nun ritual (os lumes de Beltane) onde ningún dos dous se coñecían, e concibiron un fillo chamado Mordred.
Outras historias contan que a Dama do Lago era a máxima sacerdotisa de Ávalon, chamada tamén Viviane, irmá de Igrainne (nai de Arturo e Morgana), irmá de Morgause (tía de Arturo e Morgana, e mai adoptiva de Mordred), irmá de Ninie (amante de Merlín, e filla de Merlín de Bretaña). A Dama do lago quería que a nova relixión (o cristianismo) e a vella relixión (a da deusa e o hastado) convivisen xuntas, cousa que os sacerdotes cristiáns non querían; así que Ávalon, os ritos de Beltane, a deusa e o caldeiro, o hastado e a vella relixión desapareceron nas néboas, deixando só o recordo.
Segorella
A segorella (Satureja hortensis L. ) é a especie máis coñecida das especies do xénero Satureja. É unha planta anual, semellante no uso e en sabor á perenne Satureja montana.
Descrición
A herba acada de 30 a 60 cm de altura, e ten follas moi finas dunha cor verde bronceada. Toda a planta está cuberta dunhas vilosidades curtas. As flores desta herba son de cor lila e tubulares, roseando de xullo a setembro.
150px|left|miniatura|A segorella.
Usos
Na gastronomía prefírese esta planta cá Satureja montana L. por mor ao seu delicado recendo e a súa dozura. Salienta na cociña búlgara, dando un forte e picante sabor aos pratos máis simples e máis extravagantes. No canto de sal e pebre, na mesa búlgara atoparemos tres condimentos: sal, pemento e segorella. Cando se mesturan estas tres especias obtemos a sharena sol (sal colorido).
A segorella coñécese en lingua romanesa coma cimbru sendo moi apreciada na súa cociña, especialmente nos pratos de feixóns e lentella, mais tamén en carnes ou sarmale (rolos desecados de repolo).
Usos medicinais
É antiséptico, adstrinxente, calorífero, con sabor a pementa; elevado contido de carvacrol.
Emprégase para suplir a falla de zume gástrico, contra os parasitos intestinais, a gota, o reumatismo, as doenzas bronquiais, a impotencia e a frixidez.
É, tamén, un bo desinfectante bucal facéndose gargarexos coa súa tisana.
Externamente úsase en baños, contra afeccións cutáneas.
Savannah
Savannah é unha cidade do estado de Xeorxia, sede do condado de Chatham, a beiras do océano Atlántico, xunto á desembocadura do río Savannah. Fundada no século XVIII, é a terceira cidade do estado de Xeorxia por número de habitantes, sendo o máis importante porto marítimo do estado.
Rafael Úbeda Piñeiro
Traxectoria
Entre 1963 e 1964 asistiu en Breda (Países Baixos), ós cursos da Hoger Akademy St. Joosta, e en Maarsen, no mesmo país, estudou as técnicas calcográficas de Hércules Seghers, xunto ó profesor Willen van Leusden. En 1965 obtivo o gran premio de pintura de Roma, e residiu nesa cidade durante catro anos, na súa etapa de paisaxismo construtivo. Os veráns pasábaos en Ámsterdan, no obradoiro do profesor Flip van der Burgt, integrándose no famoso grupo internacional de gravadores "Zebra". En 1967 foi seleccionado en Milán para realizar un gran mural na basílica da Anunciación, en Nazaret, (Galilea).
Savannah
Segundo o censo de poboación do ano 2012, ten 142,022 habitantes, que chegan ata os 361,941 para a súa área metropolitana. É coñecida por ser a cidade máis "enfeitizada" dos Estados Unidos, con máis de 80 cemiterios e preto de 50 edificios encantados onde se datan fenómenos paranormais, que chama a atención de quen visite a cidade.
Rafael Úbeda Piñeiro
Traxectoria
Ó seu regreso a España sucedéronse exposicións por todo o estado, e realizou novos murais na Illa da Toxa (O Grove) e no Santuario da Virxe dos Milagres de Amil (Moraña) (1978). Concorreu a certames de gravado, técnica na que destaca. Expuxo en diferentes cidades de Europa e América. Nos Estados Unidos foi moi ben recibido, e alí regresou en 1992, invitado pola cidade de Chicago (Illinois), como único artista español, para celebrar os 25 anos da instalación dunha grande escultura de Picasso na cidade.
Exerceu a docencia, foi catedrático de institutos de segunda ensinanza en Pontevedra, Canarias e Madrid; profesor de Pintura na Escola Superior de Belas Artes de San Jorge; de perspectiva, na de San Fernando de Madrid; de debuxo e Gravado na Superior de Belas Artes de Tenerife; de debuxo na Escola Nacional de Artes Gráficas de Barcelona, e de Pintura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, desde a súa creación. Tamén impartiu cursos en Francia.
Savannah
Clima
Savannah posúe un clima subtropical, aínda que dulcificado en razón da súa proximidade ao océano Atlántico. As temperaturas medias, para o período de 1961-1990, son de 9,4 °C en xaneiro e de 27 °C en xullo. A media de choiva anual é duns 130 cm ao ano, caída especialmente en xullo e agosto, sendo os meses máis secos os de outubro e novembro.
Rafael Úbeda Piñeiro
Traxectoria
A súa afección á música levouno a adquirir unha sólida formación como executante de violín, ata intervir en concertos de cámara. É doutor en Belas Artes cunha tese sobre a interacción das artes e a música.
Savannah
Historia
A cidade de Savannah é a máis antiga do estado de Xeorxia, fundada polo xeneral James Edward Oglethorpe o 12 de febreiro de 1733 como parte da Colonización escocesa de América con 120 pasaxeiros, ingleses e escoceses, transportados ata o lugar polo buque Anne. A colonia viuse reforzada en xullo dese mesmo ano coa chegada dalgunhas familias xudías de orixe portugués e español, cuxos devanceiros fuxiran da persecución a que lle someteu a Inquisición española.
Rafael Úbeda Piñeiro
Traxectoria
A súa obra figura no Museo Provincial de Pontevedra, no de Arte Contemporánea de Madrid; Managua; Heildelgerg; Museo Carlos Maside de Sada, A Coruña; Huesca; Museo do Pobo Galego, en Compostela; Utrech; Aurich; Norden; Academia de San Fernando, en Madrid, e en numerosas institucións públicas.
A Carballosa, Cabreiros, Xermade
A Carballosa é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Savannah
Historia
Dise que a cidade de Savannah é a primeira dos Estados Unidos que se construíu seguindo un estudo de planificación urbanística previo, deseñado polo propio Oglethorpe, quen concibiu un plano con rúas perpendiculares, deixando libres con regularidade espazos para parques públicos e para 24 prazas, das cales 21 subsisten hoxe en día.
Rafael Úbeda Piñeiro
Traxectoria
Rafael Úbeda é un artista multiforme. Iniciouse nun paisaxismo de tendencia "fauve". Derivou máis tarde, durante a súa estancia italiana, cara a un xeometrismo estrutural, de base cubista e cromatistmo moi quente, con vermellos dominantes, para chegar, á fin, á súa etapa actual, por completo expresionista, de raíz irónica e con idéntica estrutura xeométrica. O dinamismo da súa pintura é unha auténtica explosión de cor, de movemento. Hai nas súas criaturas énfase e deformación deliberada e altamente expresiva. Os seus antecedentes están na tradición, desde as ilustracións prerrománicas dos Beatos de Liébana a Grünewald, Van Gogh ou Picasso.
Outro tanto acontece coa súa obra gravada, cunhas pranchas que requiren unha análise minuciosa para recoñecer a súa condición de debuxante. Está en posesión de numerosos premios e galardóns.
Savannah
Historia
Durante a Guerra da Independencia dos Estados Unidos, a cidade de Savannah foi, entre os anos 1776 e 1777, sede da primeira Convención e polo tanto do Poder Lexislativo estatal, e onde se adoptou en 1777 a primeira Constitución do estado de Xeorxia.
Durante a Guerra de Secesión, a cidade de Savannah evitou as destrucións causadas polo Exército federal no seu avance cara ao sur, pero a guerra supuxo o inicio do seu declive. Con todo, a cidade foi a última etapa do avance das tropas do xeneral nordista William Tecumseh Sherman na súa Marcha cara ao sur a través do estado de Xeorxia. Durante a guerra, fora un activo centro da Mariña de Guerra dos Estados Confederados de América, desde o que se intentou romper o bloqueo naval a que se enfrontaban os sublevados.
Economía
miniatura|esquerda|River Street, en Savannah. Savannah ten establecementos da industria téxtil, do calzado, da industria química, industria pesqueira e industria alimentaria. É tamén un importante centro comercial.
Patrimonio cultural
No centro da cidade, fuertemente envorcado cara ao turismo, consérvase un cemiterio colonial, así como a Catedral de Savannah, consagrada a San Juan Bautista, fundada en 1802 por franceses escapados de Haití.
Cabo destacar igualmente a sinagoga Mickvé Israel, construída na década de 1870 nun estilo de imitación da arquitectura gótica. Hai que ter en conta que a presenza xudía na cidade, unha das máis antigas dos Estados Unidos, remóntase á mesma fundación da cidade no século XVIII.
Savannah conta igualmente con diversas universidades, a saber: unha escola privada de Belas Artes, a Savannah College of Art and Design, e dúas universidades públicas xestionadas polo Estado de Xeorxia, a Armstrong Atlantic State University e a Savannah State University (esta última era historicamente un centro universitario para estudantes de raza negra, pero que pasou a ser un centro integrado racialmente nos anos 1960.
Cidades irmandadas
Savannah ten catro cidades irmandadas:
Jeremy Irons
Jeremy John Irons, nado o 19 de setembro de 1948, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro gañador do Premio da Academia, o Premio Tony, o Globo de Ouro e dúas veces gañador do Premio Emmy.
Megáli idea
miniatura|dereita|340px|A expansión territorial de [[Grecia entre 1832-1947.]]
A Grande idea (en grego moderno: Μεγάλη Ιδέα / Megáli Idea) era a expresión do sentimento nacional tralo nacionalismo grego nos séculos XIX e XX. Pretendía unir a tódolos gregos nun só Estado-nación coa súa capital establecida en Constantinopla. Tomou ante todo a forma dun irredentismo. O termo foi inventado en 1844 por Ioannis Kolettis, Primeiro ministro do rei Otto. A Grande idea dominou toda a política exterior e por conseguinte a política interior de Grecia: da guerra de independencia dos anos 1820, ao problema chipriota dos anos 1970 pasando polas guerras balcánicas de comezos do século XX. O principal adversario de Grecia na súa realización da Grande idea foi o Imperio Otomán, e posteriormente, Turquía.