cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julio César García-Luengo Montero
Julio César García-Luengo Montero, nado en 1939, é un político galego do PPdeG, que foi alcalde de Crecente dende o 1979 ata xaneiro do 2007. É pai de Julio César García-Luengo Pérez, que foi alcalde despois ca el.
Traxectoria
Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía de Crecente encabezando unha candidatura independente e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da CIG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. A partir das municipais de 1987 presentouse por AP e logo polo PPdeG continuando como alcalde sempre con maioría absoluta. En 2007 deixou a alcaldía ao seu fillo Julio César García-Luengo Pérez, aínda que foi elixido concelleiro na súa lista. En outubro de 2010 o seu fillo destituíuno como tenente de alcalde e membro da xunta de Goberno local, logo de anunciar que pretendía dimitir para encabezar unha lista independente en Arbo nas eleccións locais de 2011. Aínda que amagou con presentarse como candidato en Crecente polo CDS, finalmente desistiu.
Ágora (filme)
Ágora é un filme dirixido por Alejandro Amenábar que foi estreado no 2009. É un drama histórico sobre a vida de Hipatia (Rachel Weisz), unha matemática, filósofa e astrónoma do Exipto Romano do século IV.
Sinopse
No século IV, Exipto era unha diocese do Imperio Romano, dependente directamente de Roma. A súa capital, Alexandría, convertérase no derradeiro baluarte dun mundo en crise, confuso e violento. No ano 391, as continuas revoltas das rúas, ocasionadas polos cristiáns contra xudeus e pagáns, alcanzaron unha das súas institucións máis lendarias: a Biblioteca de Alexandría. Atrapada tras os seus seus muros, a brillante astrónoma Hipatia (Rachel Weisz), loita por salvar a sabedoría do mundo antigo, sen percibir que o seu escravo, o mozo Davo, se debate entre o amor que lle profesa en segredo e a liberdade que podería acadar uníndose ao imparable ascenso do Cristianismo.
Eduardo Lourenço
Eduardo Lourenço de Faría, nado en São Pedro de Rio Seco (Almeida) o 23 de maio de 1923 e finado en Lisboa, o 1 de decembro de 2020, foi un profesor e filósofo portugués.
Traxectoria
Oriúndo dunha pequena aldea da Beira Interior, é o máis vello dos sete fillos de Abílio de Faría, capitán de Infantaría, e de Maria de Jesus Lourenço. Mudouse para a Garda en 1932 e ingresou no Colexio Militar en 1934, un ano despois de o pai partir para Nampula, en Mozambique.
En 1940, estudante na Universidade de Coímbra, encontra aí un ambiente aberto e propicio á reflexión cultural que sempre habería de proseguir. Obtén a licenciatura en Ciencias Histórico-Filosóficas en 1946. Tórnase profesor asistente da Facultade de Letras entre 1947 e 1953, colaborando con Joaquim de Carvalho. É nese período que publica o seu primeiro libro, Heterodoxia (1949), que reúne unha parte da súa tese de licenciatura, O Sentido da Dialéctica no Idealismo Absoluto. Colaborou tamén no Diario de Coímbra, publicando as Crónicas Heterodoxas.
En 1949 realiza unha estadía na Universidade de Bordéus 2, cunha bolsa do Programa Fulbright. Lector de Cultura Portuguesa entre 1953 e 1955 nas universidades de Hamburgo e Heidelberg, exerce a mesma actividade na Universidade de Montpellier de 1956 a 1958. Casa con Annie Salamon, en Dinard, en 1954. Tras un ano pasado na Universidade Federal da Bahia, como profesor convidado de Filosofía, pasou a vivir en Francia en 1960.
Fixou a residencia en Vence, en 1965. Foi lector na Universidade de Grenoble de 1960 a 1965 e maître assistant na Universidade de Nice até 1987, pasando a maître de conferences en 1986. Tornouse profesor xubilado en Nice en 1988.
En 1989 asume funcións como conselleiro cultural xunto da Embaixada Portuguesa en Roma, até 1991. Desde 1999 ocupa o cargo de administrador (non executivo) da Fundación Calouste Gulbenkian, en Lisboa.
O 28 de novembro de 2015 foi creada polo Concello de Coímbra a Sala Eduardo Lourenço, na Casa da Escrita, destinada a albergar cerca de 3000 libros do intelectual.
Tomou posesión a 7 de abril de 2016 como Conselleiro de Estado, designado polo Presidente Marcelo Rebelo de Sousa.
Influenciado pola lectura de Husserl, Kierkegaard, Nietzsche, Heidegger, Sartre ou polo coñecemento das obras de Dostoievski, Franz Kafka ou Albert Camus, foi asociado ao existencialismo, sobre todo ao redor dos anos cincuenta, altura en que colaborou na Árbore e se tornou amigo de Vergílio Ferreira. Nunca se deixou emparellar, porén, a calquera escola de pensamento, xa que, aínda que favorábel a ideas de esquerda, nunca abandonou unha actitude crítica perante esa esquerda.
Cunha clara autoridade moral, foille atribuído o Premio Europeo de Ensaio Charles Veillon (concedido en 1988 por ocasión da súa obra Nós e a Europa ou as Duas Razões) o ano en que foi colocado en Roma como agregado cultural portugués.
Crítico e ensaísta literario, virado predominantemente para a poesía, asinou ensaios polémicos como Presença ou a Contra-Revolução do Modernismo Português? no O Comercio do Porto (1960) ou un particular estudo sobre o neorrealismo titulado Sentido e Forma da Poesia Neorrealista (1968). Aproximouse á modernidade na obra de Fernando Persoa, a propósito da cal deu á estampa o volume Pessoa Revisitado (1973) ou Fernando Rei da nossa Baviera (1986). Indiferente á sucesión de correntes teóricas, e fuxindo tanto ao historicismo como a pretensas análises obxectivas, a perspectiva de Lourenço influenciou xa outros autores, como, por exemplo, Eduardo Prado Coelho, e encóntrase enunciada nun libro central, Tempo e Poesia (1974).
En 2018 Basilio Losada resultou gañador do Premio Eduardo Lourenço.
Faleceu o 1 de decembro de 2020 en Lisboa, aos 97 anos de idade.
Condecoracións
Foron outorgadas a Eduardo Lourenço diversas condecoracións.
Joaquín Poza Juncal
Joaquín Poza Juncal, nado en Pontevedra o 26 de novembro de 1898 e finado en Madrid o 28 de setembro de 1934, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Joaquín Poza Cobas, dirixente republicano de Pontevedra, sucedeu ao seu pai como director de La Libertad. Foi vicepresidente do Centro Republicano de Pontevedra e un dos asinantes do manifesto fundacional da Federación Republicana Gallega en 1930, o chamado Pacto de Lestrobe. Logo da proclamación da Segunda República foi concelleiro de Pontevedra e máis tarde gobernador civil de Ourense. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado por Pontevedra pola FRG. miniatura|300px|Deputados galegos de 1931. [[Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]] En 1933 pásase a Acción Republicana e ingresa en Izquierda Republicana en 1934. Participou activamente nas asembleas de elaboración do Estatuto de Autonomía de Galicia. Foi tamén avogado asesor da Caja Rural de Lérez, fundada en 1926.
Foi redactor-xefe de El País, voceiro do PRG e logo de IR, colaborador de Faro de Vigo e El Emigrado (A Estrada). Dirixiu a revista Vida Agraria, voceiro da Caja Rural de Lérez, da que foi asesor xurídico.
Iniciouse na masonaría en 1929 na loxa pontevedresa "Helenes nº 7", na que empregou o simbólico "Vergniaud", acadando o grao 3º (mestre).
Foi irmán de Hernán e Laureano Poza Juncal, este último tamén masón no exilio.
Efrén o Sirio
miniatura Efrén o Sirio nado no 306 en Nisibis (actual Turquía) e finado o 9 de xuño do 373 en Edesa, foi un poeta relixioso en idioma siríaco. É venerado polas diferentes Igrexas cristiáns de tradición apostólica.
Traxectoria
Bautizado aos dezaoito anos, comezou sendo o xefe dunha comunidade cristiá na súa cidade natal, onde foi un conselleiro espiritual moi solicitado. Tras a invasión de Nisibis polos persas, instalouse en Edesa onde tamén foi considerado un mestre. Emprendeu unha viaxe para coñecer a Basilio o Grande.
Realizou moitos comentarios á Biblia e compuxo gran cantidade de himnos aínda vivos na liturxia da Igrexa Siríaca.
Durante a fame do ano 370, Efrén emprendeu accións de axuda aos esfameados e de atención aos doentes. Exhortou aos patricios a seren solidarios cos plebeos. Viviu coma un asceta nunha cova con dieta vexetariana e esfarrapado.
Significación
É unha das referencias doutrinais e místicas das Igrexas cristiáns orientais, especialmente as que conservan a liturxia en arameo ou siríaco. Foi coñecido como Arpa do Espírito Santo. En Occidente, a Igrexa Católica tamén o venera como santo. En 1920, Bieito XV proclamouno doutor da Igrexa.
Muñís
O topónimo galego Muñís pode referirse a:
Lentellais
O topónimo galego Lentellais pode referirse a:
Os Muños
O topónimo galego Os Muños pode referirse a:
Ioannis Zizioulas
Ioannis Zizioulas, nado o 10 de xaneiro de 1931 e finado o 2 de febreiro de 2023, foi un teólogo da Igrexa ortodoxa. Metropolita de Pérgamo. Membro do sínodo do Patriarcado ecuménico de Constantinopla. Pertenceu á Academia de Atenas.
Traxectoria
Ioannis Zizioulas comezou os seus estudos en Tesalónica. Foi discípulo de Georges Florovsky. Doutorouse en 1965 na Universidade de Atenas. Ensinou teoloxía na Universidade de Edimburgo e na Universidade de Glasgow. É profesor visitante do King´s College London e da Universidade de Xenebra.
É unha figura clave do diálogo ecuménico con outras igrexas cristiás presidindo a comisión ortodoxa no diálogo co catolicismo.
Pensamento
Desenvolveu unha ontoloxía da persoa derivada dunha fonda investigación da filosofía grega, dos Pais da Igrexa e do pensamento actual. Un compoñente esencial é a liberdade para a autoafirmación e para a participación na relación. Dende unha perspectiva biolóxica, a liberdade do home ten como peculiaridade a posibilidade de elixir suicidarse. É o cambio ontolóxico do bautismo o que produce unha liberdade non constrinxida aos límites da existencia biolóxica. A escatoloxía permite vivir no agora o que será completado coa resurrección mediante unha vida plena e eterna que outorga unha dimensión de liberdade e de esperanza á existencia humana concreta.
Entende que a eucaristía como comuñón no amor é o centro da Igrexa. Deste xeito, nunha igrexa local está expresada toda a universalidade da comunidade de crentes. Afirma que o bispo está ao servizo (diaconía) da comunidade, e é en relación con ela como debe ser entendido o seu ministerio.
Sobre o Papado, rexeita o poder xurisdicional no que teima a Igrexa católica. Recoñece que debe existir un primado para que exista unha realidade sinodal, consonte ensina a tradición, pero este non debe implicar un poder xurídico e piramidal como pretende Roma.
A súa concepción da Creación outórgalle unha especial sensibilidade pola ecoloxía e a preservación do medio ambiente.
Condados de Estonia
O condado (estoniano: maakond) é a subdivisión administrativa de Estonia. Na actualidade Estonia divídese en 15 condados, segundo lei do 1 de xaneiro de 1990, cada un dos condados está dirixido por un gobernador (estoniano: maavanem) que representa o goberno nacional no nivel rexional. O gobernador é nomeado polo goberno por cinco anos. Cada condado divídese en concellos que poden ser de dúas clases: urbanos (estoniano: linn) e rurais (estoniano: vald)
Condados
miniatura|dereita|400 px|Condados de Estonia
Toldaos, Láncara
San Vicente de Toldaos é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 60 habitantes, deles 27 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Livingston, Kentucky
Livingston é unha cidade do condado de Rockcastle, Kentucky, Estados Unidos de América. Conta con 0,8 km² e 226 habitantes segundo o censo do ano 2010.
Peramelemorfos
A dos peramelemorfos (Peramelemorphia) é unha orde de mamíferos marsupiais do clado (ou magnorde, ou superorde, segundo as clasificacións) dos australidelfos.
Esta orde inclúe os bandicuts e os bilbís, que son denominados ás veces, debido aos seus hábitos alimentarios, marsupiais omnívoros, xa que, a pesar de posuíren unha dentición de tipo carnívoro (poliprotodonte), presentan, en grao variábel, unha dieta omnívora. Todos os membros da orde son endémicos de Australia e Nova Guinea, e a maioría teñen a forma característica do bandicut: un corpo rechoncho, arqueado cara a atrás, cabeza cun fociño longo, delicado e aguzado, orellas verticais moi grandes, e patas relativamente longas e finas, igual que a cola.
O seu peso varía desde os 140 g até os 2 kg, pero a maioría das especies rondan o peso dun gato pequeno: ao redor de 1 kg.
Etimoloxía
O nome científico da orde, Peramelemorphia, está formado sobre a base do nome Perameles, o xénero tipo da familia dos peramélidos (Peramelidae), coa adición da forma sufixa do latín científico -morphia, usada para crear nomes taxonómicos de animais (sobre todo a nivel de infraclase), que á súa vez está formada polo sufixo -morpha, forma plural de -morphus, derivada do grego antigo μορφή morphḗ, "forma", "aparencia", e‎ o desinencia -ia, do latín científico, tomada do latín clásico -ia ou do grago antigo -ία ‎-ía (ou -εια -eia), usada para formar substantivos abstractos de xénero feminino, utilizada para formar nomes taxonómicos (sobre todo, engadíndoa a nomes de xénero tirados dun autor).
Pola súa parte, Perameles (que significa "teixugo con bolsa") é un termo de etimoloxía híbrida (o que no é recomendábel na nomenclatura científica), xa que deriva do grego antigo πήρα pḗra, "bolsa", "saco", e do latín mēlēs, "teixugo".
É dicir que, literalmente, a pouco ortodoxa etimoloxía de Peramelemorphia significa "os parecidos ao teixugo con bolsa" (aludindo ao marsupio).
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario, a orde coñécese tamén polos sinónimos.
Familias
A maioría dos autores recoñecen nesta orde as seguintes tres familias con especies vivas:
Orde Peramelemorphia
Ás que hai que engadir a familia dos Yaralidae Muirhead & Filan, 1995, actualmente extinta.
Porén, o National Center for Biotechnology Information non admite a familia dos Thylacomyidae.
Filoxenia
—o Orde Peramelemorphia Ameghino, 1889 |-o Familia Chaeropodidae Gill, 1872 (‡) | `-- Xénero Chaeropus Ogilby, 1838 |-o Familia Peramelidae (Gray, 1825) | |-o Subfamilia Echymiperinae McKenna & Bell, 1997 | | |-- Xénero Echymipera Lesson, 1842 | | |-- Xénero Microperoryctes Stein, 1932 | | `—Xénero Rhynchomeles Thomas, 1920 | |-o Subfamilia Peramelinae (Gray, 1825) | | |-- Xénero Ischnodon Stirton, 1955 (†) | | |-- Xénero Isoodon Desmarest, 1817 | | `-- Xénero Perameles Geoffroy Saint-Hilaire, 1804 | `-o Subfamilia Peroryctinae (Archer et al., 1989) |  `- Xénero Peroryctes Thomas, 1906 |-o Familia Thylacomyidae Bensley, 1903 | `—Xénero Macrotis Reid, 1836 `-o Familia Yaralidae Muirhead & Filan, 1995 (†) `—Xénero Yarala Muirhead & Filan, 1995 (†)
Aenigmarchaeota
As Aenigmarchaeota son un novo filo candidato proposto en 2013 dentro do dominio das arqueas. As Aenigmarchaeota forman parte do clado DPANN, xunto cos novos filos candidatos Diapherotrites, Parvarchaeota, Nanohaloarchaeota, e Nanoarchaeota, cuxas iniciais forman o acrónimo DPANN.
What Women Want
What Women Want é un filme estadounidense dirixido por Nancy Meyers que foi estreado no 2000.
Sinopse
Despois de sufrir un accidente cun secador na bañeira, Nick Marshall, un egocéntrico publicista de Chicago, decátase de que pode escoitar os pensamentos das mulleres. Isto permítelle descubrir que elas non o estiman tanto como el cre, pero intentará sacarlle proveito a este don para triunfar na empresa.
Rozas
Co topónimo Rozas podémonos referir a:
-627
miniatura|180px|Busto de Periandro, copia dun orixinal do século -IV, [[Museo Pio-Clementino]]
Outros
Historia ano a ano
Martin Büchel
Martin Büchel, nado en Ruggell o 19 de febreiro de 1987, é un futbolista de Liechtenstein. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o FC Zürich.
Traxectoria
O 17 de xaneiro de 2011 anunciouse a súa cesión ao Deportivo B polo FC Zürich até o final da tempada, con opción de compra. Finalmente, o Deportivo decidiu non exercer esa opción e Büchel volveu ao FC Zürich.
Selección nacional
Debutou coa selección de Liechtenstein moi novo, con 17 anos.
Sebastián Naya
Sebastián Naya Sánchez, finado na Coruña o 17 de marzo de 1975, foi un xornalista galego.
Osiris (deus)
Osiris (/oʊˈsaɪrɪs/, do exipcio wsjr, en ⲟⲩⲥⲓⲣⲉ) é o deus exipcio dos mortos e do inframundo e era pai de Horus e marido de Isis (deusa da fertilidade). No tempo da civilización antiga do Nilo, Osiris era a deidade primaria dunha relixión henoteísta. Osiris era non soamente o xuíz dos mortos na vida futura, mais tamén o dador de toda a vida, incluíndo a vexetación e a fartura do Nilo. A partir do 2000 antes da nosa era tódolos homes crían estar asociados con Osiris no momento da morte.
Sebastián Naya
Vida persoal
Casou con Consuelo Freigido en 1910.
Osiris (deus)
Os textos dos sartegos relacionábano co trigo, pois cando a semente morre, renace máis tarde en forma de mazaroca (resurreción). Osiris representa todo o que renace, sobre todo o Nilo, que é un símbolo de rexeneración e fertilidade, polo tanto tamén da natureza.
Os exipcios representábano como un humano momificado cunha coroa branca e dúas plumas.
Seth, que matou Osiris, despezouno, repartiuno e enterrou os anacos do seu corpo en lugares diferentes, para que estivesen separados. Isis, a irmá e esposa de Osiris, foinos recollendo e cosendo un por un ata volver darlle a vida. Este mito foise repetindo ciclicamente, de xeito que o inverno representaba o reinado de Seth e a primavera a estación do regreso de Osiris á vida.
Foi enterrado na cidade de Abydos da cal era padroeiro.
Beb era o seu fillo primoxénito. Tardiamente relacionaríallo con Seker e Ptah para xerar Ptah-Seker-Osiris e identificaríallo con Heryshaf.
Mitoloxía
Era o xefe da tríade Osiriaca, formada por Osiris, Isis (a súa muller) e Horus (o seu fillo). O mito de Osiris introduce na relixión as novas ideas do ben e do mal. No mito inicial, Osiris (o ben), é asasinado polo seu irmán Seth (o mal), quen o bota ao Nilo, onde o atopará Isis que axudada do seu sobriño Anubis lle devolve a vida co seu amor. Con esa resurrección establécese o triunfo do ben sobre o mal.
Osiris é fillo de Geb e Nut, froito dunha cábala amorosa. Cando Rase decátase da infidelidade da súa cónxuxe, decreta a imposibilidade de parilo en ningún mes do ano. Thot, outro amante de Nut, xogando unha partida coa Lúa (Jonsu), conseguiu gañarlle unha 72.ª parte de cada día do ano, coa que compuxo cinco días que engadiu ao ano exipcio de 360 días. É a orixe mítica dos cinco días epagómenos, considerados fóra do ano, e exentos da maldición de Ra. Por iso, Osiris nace o primeiro día deles.
Corey Taylor
Corey Todd Taylor , nado en Des Moines (Iowa) o 8 de decembro de 1973, é un cantante, músico, compositor, actor e escritor estadounidense, coñecido por ser o vocalista principal e compositor dos grupos Slipknot e Stone Sour.
Taylor é un dos membros fundadores de Stone Sour, grupo co que leva publicados cinco álbums de estudio, e uniuse a Slipknot en 1997 substituíndo ao vocalista orixinal Anders Colsefni, grupo co que leva publicado outros cinco álbums. Tamén colaborou en temas doutros artistas e grupos musicais, como Apocalyptica, Anthrax, Soulfly e Aaron Lewis entre outros. Segundo Hit Parader, foi clasificado no posto número 86 da súa lista Top 100 Metal Vocalists of All Time.
Vida persoal
Corey Todd Taylor naceu en Des Moines, Iowa o 8 de decembro de 1973. A súa nai, solteira, encargouse del na súa residencia de Waterloo, Iowa, lugar descrito por Taylor como "un furado no chan con edificios ó seu redor". A súa familia ten ascendencia alemá e nativo-americana por parte do seu pai e irlandesa e holandesa por parte da súa nai.
Taylor vivía xunto coa súa nai e a súa irmá nunha vella casa rural, que no outono "semellaba unha capa dun álbum de Black Sabbath". Ós quince anos de idade Taylor fíxose adicto as drogas e sufriu unha sobredose de cocaína en dúas ocasións. Nesta época mudouse a vivir coa súa avoa en Iowa, que se fixo cargo da súa custodia legal e axudoulle a comprar equipamento musical. O cumprir os 18 anos de idade marchou da casa da súa avoa e residiu en varios lugares do estado, pasando a maior parte do tempo en Des Moines. Poucos anos despois, vivindo de novo coa súa avoa, tentou suicidarse por medio dunha sobredose. A súa antiga moza levouno en coche ata o hospital de Des Moines onde os médicos puideron reanimalo. Segundo a súa propia descrición, este foi o peor momento da súa vida.
Taylor e o seu pai coñecéronse por primeira vez cando Taylor tiña 30 anos, momento dende o que mantiveron contacto, aínda que segundo el mesmo non adoitan coincidir habitualmente. O 17 de setembro de 2002 a daquela prometida de Taylor, Scarlett Stone, deu a luz ó seu fillo Griffin Parker. Este era o seu segundo fillo, xa que ten outra filla dunha relación anterior, Angeline. Taylor e Stone casaron o 11 de marzo de 2004, e divorciáronse tres anos despois
Ó longo da súa vida tivo problemas de alcoholismo, recibindo a axuda da súa muller Scarlett para superalos, incluso chegando a evitar que se suicidase. No 2006 Taylor afirmou nunha entrevista coa MTV que tentara saltar dun balcón do oitavo piso do Hotel Hyatt en Sunset Boulevard no ano 2003, pero que a súa muller conseguira evitalo. Nunha entrevista posterior con Kerrang!, afirmou que en realidade fora o seu amigo Thom Hazaert o que lle parara nesa nesa ocasión. Tralo incidente a súa muller deulle un ultimato para deixara o alcohol, e que se non o facía ela anularía o matrimonio. Taylor deixou a bebida pouco antes de que Stone Sour comezara a gravación do álbum Come What(ever) May, en xaneiro de 2006.
O 3 de agosto de 2009 presentou a gala de premios "2009 Kerrang! Awards" xunto a Scott Ian de Anthrax. O seguinte ano volveron a presentar a gala de premios, na que Taylor recolleu o premio "K! Services to Metal" en nome de Paul Gray, que falecera tras unha sobredose accidental de morfina e fentanyl. Posteriormente en novembro de 2009, Taylor casou de novo, esta vez con Stephanie Luby no the Palms Hotel de Las Vegas.
Slipknot
miniatura|dereita|Taylor nunha actuación de [[Slipknot no 2005]]
Na súa cidade natal de Des Moines, Joey Jordison, Shawn Crahan e Mick Thomson contactaron a Taylor para pedirlle que se unise ó seu recentemente creado grupo, chamado Slipknot. Acordou asistir a unha das súas prácticas, pasando a formar parte do grupo dende ese momento, o sexto en unirse dos nove membros orixinais. Adoptou o alcume de "Número oito", seguindo o esquema de números que adoptou o grupo para referirse ós seus membros. Segundo Crahan, Taylor quixo o número oito xa que para el simbolizaba o infinito.
Aínda membro de Stone Sour naquel momento, Taylor deixou este grupo de forma temporal para centrarse en Slipknot, malia atoparse no proceso de gravación dun álbum con Sean McMahon como produtor. A súa primeira actuación con Slipknot tivo lugar o 22 de agosto de 1997, que segundo os membros do grupo non foi ben. Nesta primeira actuación Taylor non levaba unha máscara, pero para o seu segundo concerto un mes despois levou unha máscara semellante á do seu álbum de estrea co grupo. A súa máscara foi evolucionando, ata chegar a última descrita por Chris Harris da MTV como "se estivese feita de pel humana seca, coma Leatherface".
Taylor leva actuando e gravando con Slipknot dende que gravaron a súa segunda demo, empregada polo grupo para facer promoción perante varios selos e produtores. Como vocalista permanente do grupo formou parte da gravación que fixeron en Indigo Ranch, en Malibú (California), para a publicación do seu álbum de estrea, que chegou ó número un da lista Top Heatseekers de Billboard, e conseguiu a certificación dobre de platino nos Estados Unidos. Taylor foi acusado de infrinxir os dereitos de autoría nas letras do tema "Purity", pero non chegou a recibir unha denuncia legal. A gravación do seu segundo álbum Iowa comezou no 2001 no estudio Sound City and Sound Image de Van Nuys, Os Ánxeles. O álbum publicouse o 28 de agosto de 2001, acadando o número un das listas do Reino Unido, e o número tres na lista Billboard 200. Para a composición de Vol. 3: (The Subliminal Verses), Taylor decidiu escribir letras sen obscenidades nin blasfemias para que o disco non recibise a clasificación de explícito, tralas críticas recibidas nos seus álbums anteriores. O álbum chegou ó número dous da lista Billboard 200. All Hope Is Gone foi o primeiro álbum de Slipknot que chegou ó número un desta mesma lista, en setembro do 2008.
Stone Sour
Taylor é membro fundador do grupo de hard rock Stone Sour. Tras comezar o grupo xunto ó batería Joel Ekman, Shawn Economaki uniuse ó baixo e Josh Rand na guitarra. Stone Sour gravou dúas demos, unha no 1993 e outra no 1994. Tras unirse a Slipknot en 1997 deixou temporalmente Stone Sour, malia estar nese momento gravando un disco con Sean McMahon. Non retornou co grupo ata pasados cinco anos, cando gravaron o seu álbum de estrea homónimo Stone Sour. Tanto Taylor coma Josh Rand puxéronse en contacto con Jim Root, guitarrista de Slipknot, e Shawn Economaki, o baixista orixinal do grupo, para comezar a gravar os temas deste álbum de estrea, xunto a Joel Ekman de novo á batería.
miniatura|esquerda|Actuación de [[Stone Sour no 2013]] O seu primeiro álbum publicouse finalmente o 27 de agosto de 2002, debutando no número 46 da lista Billboard 200. O seu segundo álbum, Come What(ever) May estrearíase no número catro desta mesma lista, publicado o 1 de agosto de 2006. Live in Moscow foi o único álbum que publicaron soamente en formato de descarga dixital. Durante a gravación o batería Joel Ekman deixou o grupo por motivos persoais, sendo substituído por Roy Mayorga. O seu terceiro álbum de estudio, Audio Secrecy, publicouse o 7 de setembro de 2010.
Posteriormente Taylor afirmou que o grupo estaba a producir un novo álbum, con plans de que fose un álbum dobre ou conceptual, describíndoo como unha mestura de "The Wall de Pink Floyd con Dirt de Alice in Chains". Finalmente o grupo publicou dous álbums, House of Gold & Bones – Part 1 o 23 de outubro de 2012, e House of Gold & Bones – Part 2 o 9 de abril de 2013. Este proxecto foi acompañado dunha banda deseñada de catro partes escrita por Taylor e o grupo e publicada por Dark Horse Comics, na que se conta a historia linear entre as letras destes dous álbums.
Outros traballos
Taylor participou como músico invitado en álbums de Soulfly, Apocalyptica e Damageplan. Estivo involucrado na gravación do álbum Worship Music de Anthrax, pero as súas sesións de gravación non foron nunca publicadas. Tamén contribuíu no álbum Roadrunner United de 2005, coas voces do tema "Rich Man", así como nos sinxelos de Steel Panther "Death to All but Metal", "Eyes of a Panther" e "Asian Hooker". No 2006 Taylor fundou o selo discográfico Great Big Mouth Records, co que produciu dous álbums, entre eles o EP de Walls of Jericho titulado Redemption.
miniatura|dereita|No Graspop Metal Meeting de 2011 O 30 de marzo de 2009 confirmouse que Taylor e o seu grupo Junk Beer Kidnap Band actuarían na edición do Rockfest dese ano. Actuaron o 24 de abril dese mesmo ano no People's Court de Des Moines, Iowa, sendo esta a primeira actuación en solitario de Taylor.
Como artista en solitario gravou o sinxelo titulado "X-M@$" para unha fundación benéfica, que se publicou en formato de descarga dixital o 12 de decembro de 2010, e acadou o número 37 das listas de vendas do Reino Unido. En xullo de 2011 Taylor colaborou con Aaron Lewis na promoción do álbum en solitario deste último, titulado Town Line, nun concerto acústico único, e nese mesmo ano colaborou co batería de Blink-182 Travis Barker no seu álbum en solitario Give the Drummer Some, no tema titulado "On My Own".
Estilo e influencias
Os dous primeiros álbums de Slipknot con Taylor nas voces, Slipknot e Iowa, conteñen letras explícitas e palabras malsoantes. Moitos críticos afirmaron que Taylor baseábase nestas blasfemias para as súas letras, polo que o terceiro álbum do grupo Vol. 3: (The Subliminal Verses) está libre destas, (con dúas excepcións), e non recibiu a clasificación de contido explícito. En comparación co vocalista orixinal do grupo Anders Colsefni, Taylor ten un estilo vocal cualificado por Joey Jordison como "unha voz melódica realmente boa". Este estilo vocal inclúe voces cantadas, voces guturais, gritos e rap, e acadou a posición número 86 na lista Top 100 Metal Vocalists of All Time de Hit Parader.
Os dous proxectos musicais principais de Taylor presentan temperamentos contrastados. Slipknot está considerado un grupo de heavy metal, nu metal e metal alternativo, con letras que expresan depresión, hostilidade, ira, misantropía e rebelión. Pola súa parte, Stone Sour adoita clasificarse como metal alternativo ou hard rock, con letras de temáticas desoladoras e pesimistas, así como de ira e rebelión.
Arqueocetos
Os membros máis antigos deste grupo, como Pakicetus, tiñan catro patas e eran animais terrestres.
Orixe e características
Baseándose en características dos dentes, creuse que os arqueocetos evolucionaron a partir dos Mesonychia (orde extinguida de mamíferos ungulados carnívoros). Porén, estudos recentes baseados en datos moleculares e morfoloxía non dental mostraron que as primeiras baleas evolucionaron probabelmente a partir dos artiodáctilos (talvez teñan un afastado antepasado común coa familia dos hipopotámidos, que inclúe os actuais hipopótamos).
Os antepasados dos arqueocetos probabelmente diverxeron dos artiodáctilos a fináis do cretáceo ou principios do paleoceno.
A maioría dos arqueocetos tiñan patas posteriores, a diferenza dos cetáceos actuais. Os primeiros arqueocetos foron seguramente animais completamente terrestres. Ao longo do eoceno foron facéndose menos terrestres e máis acuáticos e, ao final de dito período os últimos arqueocetos (basilosáuridos) deron orixe aos cetáceos modernos.
Os arqueocetos sobreviviron á extinción masiva do eoceno-oligoceno, pero sufriron unha gran perda de xéneros.
No oligoceno eran, pois, menos abundantes que no eoceno; os últimos arqueocetos (Basilosauridae) se extinguiron no mioceno, seguramente pola competencia cos odontocetos e as novas especies de tiburóns que apareceron nesta época, como o Megalodon. Outra explicación para a súa extinción podería acharse no cambio climático ocirrido durante o mioceno, cando os océanos arrefriaron notabelmente. Talvez foi unha combinación dos dous factores (competencia e clima) o que levou á extinción aos arqueocetos.
Descrición
A suborde foi descrita en 1883 polo zoólogo británico, especializado en anatomía comparada, William Henry Flower.
Etimoloxía
o nome científico Archaeoceti está formado polos elementos do latín científico Archaeo-, tirado do grego antigo ἀρχαῖος archĩos, 'antigo', e -ceti, do latín cetus, 'grande animal mariño', que á súa vez deriva do grego antigo κήτος kḗtos, 'monstro mariño'.
Clasificación
Os arqueocetos inclúen as seguintes familias: miniatura|220px|[[Pakicetus, terrestre.]] miniatura|220px|[[Basilosaurus, xa máis acuático.]] miniatura|220px|[[Georgiacetus, acuático.]]
Suborde Archaeoceti
Repetición
Na radio e na televisión a repetición é a difusión dun informativo, programa ou serie que xa se emitiu con anterioridade. A popularización desta práctica atribúese xeralmente ao produtor norteamericano de Desi Arnaz, senón o inventor foi o que lle tirou proveito por vez primeira. Nos Estados Unidos é corrente a repetición das series ao rematar, ou mesmo antes, por cadeas locais ou de cable mediante o método coñecido como sindicación. En Galicia os informativos da primeira canle da TVG repítense unha hora máis tarde en tvG2. Nos grandes acontecementos deportivos internacionais a práctica da repetición é corrente en moitos países para paliar o desfase horario.
Peralba
O topónimo galego Peralba pode referirse a:
Peralba, Valongo, Cortegada
Peralba é un lugar da parroquia de Valongo no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres.
Ahed Tamimi
Ahed Tamimi (en عهد التميمي: ‘Ahad at-Tamīmī, tamén romanizado Ahd) nada o 30 de marzo de 2001, é un activista política palestina, filla do tamén activista Bassem al-Tamimi. É unha figura da resistencia contra a ocupación israelí en Cisxordania, coñecida por aparencias en imaxes e vídeos nos cales se enfronta a soldados israelís.
Traxectoria
Ós trece anos, en decembro de 2012 Ahed viaxou a Turquía xunto coa súa nai, Neriman Tamimi, para recibir o premio Handala á coraxe, outorgado polo concello de Başakşehir en lembranza da personaxe homónima creada por Naji Salim al-Ali, símbolo da loita palestina: Ahed e a súa nai foron recibidas polo Primeiro ministro de Turquía, Recep Tayyip Erdoğan. En decembro de 2017, foi detida por un tribunal militar por dar unha labazada a uns soldados israelís que patrullaban a súa vila durante unha manifestación contra a ocupación israelí.
Vilaseco
Co termo Vilaseco podémonos referir a:
Arthur Miller
Arthur Asher Miller, nado en Nova York o 17 de outubro de 1915 e finado en Roxbury, Connecticut, o 10 de febreiro de 2005, foi un dramaturgo e guionista estadounidense.
Traxectoria
Foi fillo dunha familia de inmigrantes xudeus polacos de clase media. O seu pai, Isadore, posuía unha próspera empresa téxtil, o que permitiu á familia vivir en Manhattan, xunto a Central Park. Con todo, a Gran Depresión acabou coa empresa familiar, polo que a familia tivo que mudarse a un modesto apartamento en Brooklyn. Este apartamento serviríalle posteriormente como modelo da vivenda do protagonista de Morte dun viaxante.
Acabado o bacharelato, traballou nun almacén de repostos para automóbiles para poder costearse a universidade. Estudou xornalismo na Universidade de Míchigan, na que recibiu o primeiro dos premios da súa vida, o Premio Avery Hopwood. Trala súa graduación (1938), trasladouse novamente a Nova York, onde gañou a vida escribindo guións radiofónicos. Ós 28 anos estreou a súa primeira obra en Broadway, a comedia Un home con moita sorte, que só estivo en cartel en catro representacións. En 1947 estrea Todos eran os meus fillos. Con esta obra, que permaneceu en carteleira durante case un ano, recibiu en 1948 o Premio da Crítica outorgado polo Círculo de Críticos de Teatro de Nova York. Nesta obra denuncia o cinismo das empresas de armamentos.
Crítica social
Xa desde os seus primeiros títulos deixa entrever o que sería o elemento fundamental de toda a súa obra: a crítica social, que denuncia os valores conservadores que comezaban a asentarse na sociedade de Estados Unidos. A súa consagración definitiva prodúcese en 1949, con Death of a Salesman, na que denuncia o carácter ilusorio do soño americano. Nesta traxedia, o seu protagonista, Willy Loman, un viaxante de comercio (vendedor) que cría no soño americano, oculta ós seus achegados os seus fracasos no seu emprego e, tras ser despedido, estrelouse co seu coche para que a súa familia puidese cobrar o seu seguro de vida e o seu fillo tivese unha vida mellor cá súa. En 1988 Miller declararía: ''Xamais imaxinei que adquiriría as proporcións que tivo. Era unha obra literal sobre un vendedor, pero logo converteuse nun mito, non só aquí, senón en moitas outras partes do mundo''. A obra foi galardoada co Premio Pulitzer, con tres Premios Tony e de novo co da Crítica de Nova York.
Caza de bruxas
Na década de 1950 foi vítima da caza de bruxas. Acusado de simpatías comunistas por Elia Kazan, refusou revelar os nomes dos compoñentes dun círculo literario sospeitoso de ter vínculos co Partido Comunista ante a Comisión de Actividades Antiamericanas en 1956, acolléndose á protección constitucional. A pesar das presións que sufriu (foille retirado o pasaporte, non pudendo viaxar a Bruxelas para asistir á estrea dunha das súas obras), Miller non deu ningún nome, declarando que, aínda que asistira a reunións en 1947 asinando algúns manifestos, non era comunista. En maio de 1957 declaróuselle culpable de desacato ó Congreso por terse negado a revelar nomes de supostos comunistas. Malia isto, en agosto de 1958, o Tribunal de Apelación dos Estados Unidos anulou a sentenza, de forma que non tee que ingresar na cadea.
A atmosfera daquel tempo plasmouse en The crucible, (1953). Nesta obra sérvese dun acontecemento real do século XVII para atacar a caza de bruxas dirixida polo senador McCarthy da que el mesmo foi vítima. Unha produción de As bruxas de Salem foi presentado polo Departamento de Teatro de Addison Trail en novembro de 2005.
En 1955 publicou A Memory of Two Mondays e A View from the Bridge, levada con éxito ó cine e ó teatro e coa que obtivo o seu segundo premio Pulitzer. O 29 de xuño de 1956 casou con Marilyn Monroe, matrimonio que duraría catro anos e medio.
En 1961 escribe o guión de The Misfits, escrito para a súa dona, Marilyn Monroe e levada ó cine por John Huston, contando ademais con Montgomery Clift e Clark Gable como protagonistas. Esta sería a última película de Marilyn e de Gable, mortos ambos pouco despois.
En 1964, Miller reflectiu os cinco atormentados anos de relación con Marilyn na controvertida After the Fall, co carácter autodestrutivo da protagonista, Maggie. Outras obras súas son Incident at Vichy (1964), The Price (1968), o seu último éxito de crítica e público, e The Creation of the World and Other Business (1972). A década de 1970 foi o comezo dunha etapa de escuridade, na que foi etiquetado de anticuado, moralista ou sermoneador. Non sairía do seu relativo ostracismo ata 1994, co éxito de Broken Glass. Durante esta etapa de escuridade, Miller viaxa por todo o mundo, sendo aclamado coma un clásico vivo, pero encontrando no seu país cada vez máis dificultades para estrear.
Costa do Sol (Florida)
dereita|miniatura|300px|A Costa do Sol dentro do estado de Florida A Costa do Sol (Florida Suncoast) é unha rexión vernácula de Florida, nos Estados Unidos, que designa á costa peninsular do centro-oeste, tamén coñecida como a Praia de Florida (Florida's Beach). Foi creada cunha intención de promoción turística da rexión, substituíndo á antiga denominación de Costa dos Piratas (Pirate Coast).
A rexión dispón de máis de 55 quilómetros de praias e unha vintena de illas de barreira no Golfo de México, e moitos días soleados nos meses invernais, desde principios de decembro a maio. De feito, o Libro Guinness dos Récords sinala que a cidade de Saint Petersburg ten o récord de maior número consecutivo de días soleados con 768 días, desde o 9 de febreiro de 1967 ata o 17 de marzo de 1969. A área ten sido tradicionalmente asociada á gran poboación xubilada do Medio Oeste norteamericano, que son alcumados "snow birds" (paxaros das neves), xente que durante os meses de inverno veñen dos estados do norte para establecerse no Cinto do Sol. Esta rexión contén tres das praias máis famosas dos Estados Unidos: Caladesi Beach, DeSoto Beach e Siesta Key Beach. Máis ao sur da rexión encóntrase o Parque Nacional dos Everglades, mentres que ao norte a rexión está chea de zonas inundadas, de marismas e mangleirais.
Arthur Miller
Caza de bruxas
Recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras en 2002.
Costa do Sol (Florida)
O nome da rexión foi acuñado en 1952 en Saint Petersburg polo Maior Samuel G. Johnson.
Arthur Miller
Caza de bruxas
Casou en tres ocasións. Antes de casar con Marilyn Monroe fixérao o 5 de agosto de 1940 coa súa moza da escola, Mary Slattery, a filla católica dun vendedor de seguros. Con ela tivo dous fillos, Jane e Robert antes de divorciarse en 1956. E despois de Marilyn (o matrimonio coa actriz durou entre 1956 e 1961) contraeu matrimonio en 1962 coa fotógrafa de prensa Inge Morath. Xuntos tiveron dous fillos e a unión mantívose ata a morte dela en 2002.
Costa do Sol (Florida)
Cidades e condados
A rexión da Costa do Sol está limitada ao norte pola localidade de Tarpon Springs e pola de Naples ao sur. A rexión inclúe as cidades do centro-oeste de Florida de Saint Petersburg, Clearwater, Largo, Tarpon Springs, Tampa, Brandon, Ruskin, Sarasota, Bradenton, Punta Gorda, Englewood, Cape Coral, Fort Myers Beach, Venice e Naples. Moitas das poboacións de praia do Golfo de México son cidades individualmente incorporadas, como Saint Pete Beach, Treasure Island, Madeira Beach e Indian Rocks Beach. Unha excepción é Clearwater Beach, que forma parte da cidade de Clearwater.
Espazos acuáticos
Dentro da Costa do Sol atópanse tres espazos acuáticos cunha especial relevancia :
Arthur Miller
Caza de bruxas
Morreu o 10 de febreiro de 2005 uns meses antes de cumprir os 90 anos.
Lectina de unión á manosa
A lectina de unión á manosa (ou que se liga á manosa), abreviada como MBL, tamén chamada lectina que se une ao manano, proteína que se une á manosa (ou ao manano), abreviada como MBP, é unha lectina sanguínea que intervén na inmunidade innata a través da vía da lectina.
Sohag
Sohag (سوهاج, tamén coñecida como Sawhāj, Suhag e Suhaj, é unha cidade de Exipto localizada na beira oeste do río Nilo. É a capital da Gobernación de Sohag dende 1960. Antes diso, a capital foi a cidade de Girga e o nome da gobernación era Gobernación de Girga. Tamén incluía a Gobernación de Esna (na actualidade Gobernación de Qena).
Lectina de unión á manosa
Estrutura
A MBL ten unha estrutura oligomérica (de 400-700 kDa), formada por subunidades que conteñen tres cadeas peptídicas que se consideran idénticas duns 30 kDa cada unha.
Xenes e polimorfismos
O xene MBL2 humano está localizado no cromosoma 10 banda 10q11.2-q21. Os ratos teñen dous xenes homólogos, pero nos humanos o primeiro deles perdeuse. Detectouse un baixo nivel de expresión dun pseudoxene 1 da MBL1 (MBL1P1) no fígado. O pseudoxene codifica unha proteína de 51 aminoácidos truncada que é homóloga da isoforma da MBLA de roedores e algúns primates.
As mutacións estruturais no exón 1 do xene MBL2 humano, no codón 52 (de Arg a Cys, alelo D), codón 54 (de Gly a Asp, alelo B) e o codón 57 (de Gly a Glu, alelo C), tamén independentemente reducen o nivel de MBL sérica funcional ao alterar a estrutura tipo coláxeno da proteína. Ademais, varias substitucións de nucleótidos na rexión promotora do xene MBL2 nas posicións −550 (polimorfismo H/L), −221 (polimorfismo X/Y) e −427, −349, −336, del (−324 a −329), −70 e +4 (polimorfismos P/Q) afectan a concentración de MBL sérica. Tanto a frecuencia das mutacións estruturais coma os polimorfismos do promotor que están en forte desequilibrio de ligamento varían entre grupos étnicos resultando en sete grandes haplotipos: HYPA, LYQA, LYPA, LXPA, LYPB, LYQC e HYPD. As diferenzas na distribución destes haplotipos son a principal causa de variacións interraciais nos niveis de soro MBL. Tanto o HYPA coma o LYQA son haplotipos altamente produtores, LYPA é un haplotipo de produción intermedia e LXPA un haplotipo de baixa produción, mentres que LYPB, LYQC e HYPD son haplotipos defectivos, que causan unha grave deficiencia en MBL.
Os xenes MBL2 e MBL1P1 foron golpeados repetidamente polas mutacións ao longo da evolución dos primates. Este último foi finalmente silenciado polas mutacións nos residuos de glicina da rexión similar ao coláxeno. Foi apagado selectivamente durante a evolución polos mesmos mecanismos moleculares que causaron os alelos variantes do MBL2 nos humanos, suxerindo que houbo unha selección evolutiva en favor dos xenes de MBL de produción baixa.
Modificacións postraducionais
En hepatocitos de rata, a MBL é sintetizada no retículo endoplasmático rugoso. Mentres que no aparato de Golgi, sofre dúas modificacións postraducionais e é ensamblada en complexos multiméricos de alto peso molecular. As modificacións producen MBL de múltiples formas de masas moleculares lixeiramente variadas e pI desde 5,7 a 6,2. A clivaxe proteolítica tamén resultou na eliminación do péptido sinal N-terminal de 20 aminoácidos, e detectáronse tamén hidroxilacións e glicosilacións. Algúns residuos de cisteína poden converterse en deshidroalanina.
Función
Outra importante función da MBL é que esta molécula se une a células senescentes e apoptóticas e potencia a fagocitose de células apoptóticas intactas enteiras e de restos de células polos fagocitos.
Activación
O sistema do complemento pode ser activado por tres vías: a vía clásica, a alternativa e a vía da lectina. Unha maneira pola que a vía da lectina, a descuberta máis recentemente, se activa é por medio da MBL. A MBL únese a carbohidratos (concretamente a residuos de D-manosa e L-fucosa) que se encontran na superficie de moitos patóxenos.
Por exemplo, a MBL únese a:
Complexos
A MBL no sangue está unida formando un complexo con outra proteína, unha serina protease chamada MASP (serina protease asociada á MBL). Hai tres tipos de MASP: MASP-1, MASP-2 e MASP-3, que teñen dominios de protease. Existen tamén as sMAP (tamén chamadas MAp19) e MAp44, que non teñen dominios de protease e considéranse moléculas reguladoras das MASP. As MASP tamén forman complexos coas ficolinas, que son similares á MBL funcional e estruturalmente coa excepción de que as ficolinas recoñecen as súas dianas por medio de dominios de tipo fibrinóxeno, a diferenza da MBL.
Para activar o sistema de complemento cando a MBL se une á súa diana (por exemplo, a manosa na superficie da bacteria), as proteínas MASP funcionan clivando a proteína sanguínea C4 orixinando os fragmentos C4a e C4b. Os fragmentos C4b poden despois unirse á superficie da bacteria, ed inician a formación da converase de C3.
O complexo MBL/MASP-1 tamén ten actividade de tipo trombina (a trombina coagula a fibrina iniciando a coagulación do sangue). Os ratos que xeneticamente carecen de MBL ou MASP-1/3 (pero non de MASP-2/sMAP) teñen un tempo de hemorraxia máis prolongado en modelos de feridas experimentais, aínda que os ratos semellan ser normais se o corpo non sofre lesións.
Importancia clínica
Prodúcese no fígado como resposta á infección, e é parte de moitos outros factores denominadas proteínas de fase aguda. Tamén se suxeriu a súa expresión e función noutros órganos. Os tres polimorfismos estruturais do exón 1 causan susceptibilidade a varias infeccións comúns, incluíndo a enfermidade miningocócica. Porén, tamén se presentaron evidencias que suxiren que non hai efecto nocivo destas variantes en relación coa enfermidade meningocócica.
-668
Outros
Historia ano a ano
Hesicasmo
O hesicasmo é un estilo de vida de oración cristiá que se desenvolveu na tradición da Igrexa Ortodoxa baseada no acougo exterior e na busca do acougo e a iluminación interior.