cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerámica de figuras negras
Vasos áticos primitivos
Ademais de seguir modelos corintios, os vasos de Atenas tamén mostraban innovacións locais. Así, a principios do século VI a.C., xurdiu un lekythos "tipo Deianaira", de forma alongada e oval. O pintor máis importante deste primeiro tempo foi o Pintor Gorgona (600–580 a.C.). Era un artista moi produtivo que poucas veces facía uso de temas mitolóxicos ou de figuras humanas, e cando o facía, sempre os acompañaba con animais ou frisos animais. Algúns dos seus outros vasos só tiñan representacións de animais, como era o caso de moitos vasos corintios. Ademais do Pintor Gorgona, hai que mencionar os pintores do Grupo Komast (585–570 a.C.). Este grupo decoraba tipos de vasos que eran novos en Atenas, a saber, lekanes, kotyls e kothons. Con todo, a innovación máis importante foi a introdución da copa komast, que xunto coas "copas prekomast" da clase Oxford Palmette sitúase no inicio do desenvolvemento das copas Attic. Os pintores importantes deste grupo foron o máis vello KX Painter e o algo menos talentoso KY Painter, que introduciu o cráter de columnas en Atenas. Estes vasos foron deseñados para o seu uso en banquetes e, polo tanto, foron decoradas con escenas de komos relevantes, como as escenas de komos de intérpretes de komast.
Outros pintores significativos da primeira xeración foron o Pintor de Panteras, o Pintor de Anagyrus, o Pintor dos Lekanis de Dresde e o Pintor de Polos. O último representante significativo da primeira xeración de pintores foi Sophilos (580–570 a. C.), que é o primeiro pintor de vasos áticos coñecido polo seu nome. En total, asinou catro vasos supervivientes, tres como pintor e un como oleiro, revelando que nesta data os oleiros tamén eran pintores de vasos ao estilo de figuras negras. Unha separación fundamental de ambos os oficios parece que se produciu só no curso do desenvolvemento do estilo de figuras vermellas, aínda que non se pode descartar unha especialización previa. Sophilos fai un uso liberal das anotacións. Ao parecer, especializouse en grandes vasos, xa que sobre todo os dino e as ánforas se sabe que son a súa obra. Con moita máis frecuencia que os seus predecesores, Sófilos mostra escenas mitolóxicas como os xogos funerarios de Patroclo. A decadencia do friso animal comeza con el, e os adornos vexetais e outros tamén son de menor calidade xa que se consideran menos importantes e, polo tanto, reciben escasa atención por parte do pintor. Pero noutros aspectos Sophilos demostra que era un artista ambicioso. En dous dinos represéntase o matrimonio de Peleo e Tetis. Estes vasos foron producidos aproximadamente ao mesmo tempo que o florero François, que representa este tema á perfección. Porén, Sóphilos prescinde de ningún adorno en forma de frisos de animais nun dos seus dous dinos, e non combina diferentes mitos en escenas distribuídas en varias superficies de vasos. É o primeiro gran vaso grego que mostra un só mito en varios segmentos interrelacionados. Unha característica especial dos dinos é a aplicación do pintor da pintura branca opaca que designa ás mulleres directamente sobre a base de arxila, e non como é habitual no brillo negro. Os detalles interiores e os contornos da figura están pintados de vermello opaco. Esta técnica particular é rara, só se atopa en vasos pintados no taller de Sóphilos e en paneis de madeira pintados ao estilo corintio no século VI a.C. Sófilos tamén pintou un dos raros cálices (unha variedade de copas) e creou a primeira serie de táboas votivas que se conservan. El mesmo ou un dos seus sucesores tamén decorou o primeiro vaso de matrimonio (coñecido como lebes gamikos ) que se atopou. miniatura| Sinatura de Sophilos : Sophilos megraphsen ("Sófilo pintoume")
Período Arcaico Preclásico
miniatura| Vaso François, c. 570 a. C., Museo Arqueolóxico de [[Florencia]]
Os anos de mestría
John Boardman subliña o status excepcional de Exekias que o distingue dos pintores de vasos tradicionais: "As persoas representadas polo artista anterior son bonecas elegantes no mellor dos casos. Amasis (o pintor de Amasis) foi capaz de visualizar as persoas como persoas. Pero Exekias podería imaxinalos como deuses e así darnos un anticipo da arte clásica". esquerda|miniatura| Resto dunha tablilla votiva co líder do cortexo fúnebre de cara ao espectador. Ca. 540/530 a.C Recoñecendo que os pintores de vasos da Grecia antiga eran considerados artesáns máis que artistas, os historiadores da arte de hoxe en día consideran que Exekias é un artista consumado cuxo traballo pode compararse coas pinturas "principais" ( murais e cadros) daquel período. Os seus contemporáneos aparentemente tamén o recoñeceron. A Colección de Antigüidades Clásicas de Berlín do Altes Museum contén os restos dunha serie das súas táboas votivas. A serie completa probablemente tiña 16 paneis individuais. Facer tal encargo a un oleiro e un pintor de vasos é probable que sexa único na antigüidade e é unha proba da gran reputación deste artista. As táboas mostran o duelo por unha muller ateniense morta, así como a súa deitada en estado e ser transportada a unha tumba. Exekias transmite tanto a dor como a dignidade das figuras. Unha característica especial, por exemplo, é que o líder do cortexo fúnebre voltea a cara para mirar directamente ao espectador, por así dicilo. Tamén é única a representación dos cabalos; teñen temperamentos individuais e non se reducen á súa función de animais nobres, como é habitual nos vasos. miniatura|Theseus Mata o [[Minotauro|Minotaur, tondo dentro dunha cunca de beizo por un pintor de incógnita. Ca. 550/540 BC, agora no Louvre, París]] Houbo unha maior especialización entre os produtores de vasos e copas durante o período clásico maduro. As copas de gran volume komast e Siana evolucionaron a través das copas Gordion até chegar a variantes graciosas chamadas copas Little-master debido á súa delicada pintura. Os oleiros e pintores desta forma chámanse, en consecuencia, pequenos mestres. Pintaban principalmente copas de bandas e copas de beizos. Os beizos recibiron o seu nome do seu beizo relativamente pronunciado e delineado. O exterior da copa conservaba gran parte do fondo de arxila e normalmente levaba só algunhas pequenas imaxes, ás veces só inscricións ou, nalgúns casos, a copa enteira estaba decorada só mínimamente. Tamén na zona das asas raramente hai máis que palmetas ou inscricións preto dos puntos de suxeición. Estas inscricións poden ser a sinatura do oleiro, o brinde dun bebedor ou simplemente unha secuencia de letras sen sentido. Pero os interiores dos beizos tamén están decorados con imaxes.
Arma química
Durante a segunda guerra mundial, os nazis cometeron xenocidio (principalmente contra os xudeus mais tamén contra outras poboacións) empregando un axente de sangue comercial con cianuro de hidróxeno denominado comercialmente Zyklon B. Descargado en grandes cámaras de gas foi o método preferido para asasinar as súas vítimas de xeito mecánico. O holocausto resultou no maior número de mortos por armas químicas da historia.
Cerámica de figuras negras
O último cuarto do século VI a.C
En particular, os pintores de copas como Oltos, Epiktetos, Pheidippos e Skythes pintaron vasos en estilos de figuras vermellas e negras ( Cerámica bilingüe ), principalmente vasos para ollos. O interior era normalmente no estilo de figuras negras, o exterior no estilo de figuras vermellas. Existen varias caixas de ánforas cuxas caras frontal e traseira están decoradas nos dous estilos diferentes. As máis famosas son as obras do Pintor de Andokides, cuxas escenas de figuras negras se atribúen ao Pintor de Lisípides. Os estudosos están divididos sobre a cuestión de se estes pintores son a mesma persoa. Só uns poucos pintores, por exemplo o Pintor Nikoxenos e o Pintor Atenea, produciron grandes cantidades de vasos utilizando ambas técnicas. Aínda que a cerámica bilingüe foi bastante popular durante pouco tempo, o estilo pasou de moda xa a finais de século.
Período Tardío
esquerda|miniatura|Athena nun lekythos polo Beldam Pintor, c. 480 BC, atopado en Vari, agora no Nacional Archaeological Museo, Atenas A principios do século V a.C. até o 480 a.C. como moi tarde, todos os pintores de renome utilizaban o estilo de figuras vermellas. Pero os vasos de figuras negras continuaron producíndose durante uns 50 anos adicionais, coa súa calidade diminuíndo progresivamente. Os últimos pintores que produciron imaxes de boa calidade en grandes vasos foron o pintor Eucharides e o pintor Cleofrades. Só os talleres que producían formas máis pequenas como olpes, oenoches, skyphos, ánforas de pescozo pequeno e lekythos particulares empregaban cada vez máis o estilo antigo. O pintor Phanyllis utilizou a técnica do Seis (Six), entre outros métodos, e tanto o pintor de Edimburgo como o pintor de Xela decoraron os primeiros lekythos cilíndricos. O primeiro produciu principalmente escenas casuales, claras e sinxelas utilizando un estilo de figuras negras sobre un fondo branco. O chan branco dos vasos era bastante groso e xa non se pintaba directamente sobre a base de barro, unha técnica que se converteu no estándar para todos os vasos de chan branco. O Pintor de Safo especializouse en lekythos funerarios. O obradoiro do pintor Haimon foi especialmente produtivo; máis de 600 dos seus vasos sobreviviron. O pintor Atenea (ou Athena, que quizais sexa idéntico ao pintor Bowdoin de figuras vermellas) e o pintor Perseo continuaron decorando grandes lekythos estándar. As escenas da Pintora Atenea aínda irradian algo da dignidade inherente á obra do Grupo Leagros. O pintor de Maratón é coñecido principalmente polos lekythos funerarios atopados no túmulo dos atenienses que morreron na batalla de Maratón no 490 a. C. O último pintor lekythos significativo, o Beldam Painter, traballou desde o 470 a. C. até o 450 a. C. Excepto as ánforas do premio Panatenaico, o estilo de figuras negras chegou ao seu fin en Ática nesta época.
Arma química
Historia
miniatura|esquerda|Bomba de gas británica empregada durante a primeira guerra mundial As armas químicas sinxelas utilizáronse esporadicamente durante toda a antigüidade e ata a era industrial. Non foi ata o século XIX cando xurdiu a concepción moderna da guerra química, xa que varios científicos e nacións propuxeron o uso de gases asfixiantes ou velenosos. As nacións alarmáronse tanto que se aprobaron múltiples tratados internacionais prohibindo as armas químicas. Non obstante, isto non impediu o uso extensivo de armas químicas na primeira guerra mundial. O desenvolvemento do gas cloro, entre outros, foi utilizado por ambas as partes para tratar de romper o punto morto da guerra de trincheiras. A pesar de ser ineficaz a longo prazo, cambiou decididamente a natureza da guerra. En moitos casos, os gases empregados non mataron, senón que as vítimas quedaron terriblemente mutiladas, feridas ou desfiguradas. Rexistráronse uns 1,3 millóns de vítimas de gas, que poden incluír ata 260 000 vítimas civís.
Cerámica de figuras negras
Ánforas Panatenaico
miniatura|A competición pintada nun Panathenaic premio amphora, atribuído ao Pintor de Berlín, c. 480/470 BC, atopado en Nola, agora na Colección de Berlín de Antigüidades Clásicas, Altes Museo Entre os vasos áticos de figuras negras, as ánforas do premio Panatenaico xogan un papel especial. Despois do 566 a.C., cando se introduciron ou reorganizaron as celebracións panatenaicas, foron o premio para os gañadores das competicións deportivas e enchíanse de aceite de oliva, un dos principais produtos de exportación da cidade. Na fronte levaban habitualmente a imaxe da deusa Atenea de pé entre dous alicerces nos que se pousaban os galos ; na parte de atrás había unha escena deportiva. A forma foi sempre a mesma e só se modificou lixeiramente durante o longo período da súa produción. A ánfora do ventre era, como o seu nome indica, orixinalmente especialmente bulbosa, de pescozo curto e pé longo e estreito. Ao redor do 530 a.C. os pescozos fanse máis curtos e o corpo algo máis estreito. Ao redor do 400 a.C., os ombreiros dos vasos reducíronse considerablemente de ancho e a curva do corpo do vaso parecía restrinxida. Despois do 366 a. C. os vasos volveron ser máis elegantes e fanse aínda máis estreitos. esquerda|miniatura| Atenea nunha ánfora de premio coa inscrición " Archipo, arconte " (321/320 a. C.) atopada en Bengasi, agora no Louvre, París Estes vasos producíronse principalmente nos principais talleres do distrito de Kerameikos. Parece que foi unha honra ou especialmente lucrativo recibir unha comisión pola produción dos vasos. Isto tamén explica a existencia de moitas ánforas premiadas de excelentes pintores de vasos. Ademais de pintores de figuras negras superiores como o Pintor Euphiletos, Exekias, Hypereides e o Grupo Leagros, moitos mestres artesáns de figuras vermellas son coñecidos como creadores de ánforas de premio. Estes inclúen o pintor Eucharides, o pintor Kleophrades, o pintor berlinés, o pintor Aquileus e Sophilos, que foi o único que asinou un dos vasos supervivientes. O primeiro floreiro coñecido foi producido polo Grupo Burgon e coñécese como floreiro Burgon. Dado que o nome do funcionario gobernante ( Arconte ) aparece ocasionalmente no vaso despois do século IV a. C., algúns dos vasos pódense datar con precisión. Dado que as Panathenaia eran festas relixiosas, o estilo e o tipo de decoración non cambiaron nin durante o período das figuras vermellas nin despois de que os vasos figurados xa non se comerciasen realmente en Atenas. As ánforas premiadas producíronse no século II a.C., e sobreviven unhas 1.000 delas. Dado que por algunhas datas se coñece o número de ánforas concedidas a un gañador, pódese deducir que sobreviviu preto do un por cento da produción total de vasos atenienses. Outras proxeccións levan á conclusión de que en total se produciron uns sete millóns de vasos con figuras pintadas en Atenas. Ademais das ánforas de premio, tamén se fabricaron formas imitativas coñecidas como ánforas de premio pseudo-panatenaicas.
Arma química
Historia
Os anos de entreguerras viron o uso ocasional de armas químicas, principalmente para sufocar rebelións. Na Alemaña nazi, investigouse moito sobre o desenvolvemento de novas armas químicas, como potentes axentes nerviosos. Non obstante, as armas químicas viron pouco uso no campo de batalla na segunda guerra mundial. Ambas as partes estaban preparadas para usar estas armas, mais as potencias aliadas nunca o fixeron, e o eixe usounas moi escasamente. A razón da falta de uso por parte dos nazis, a pesar dos considerables esforzos realizados no desenvolvemento de novas variedades, podería ser a falta de capacidade técnica ou o medo a que os aliados tomasen represalias coas súas propias armas químicas. Eses temores non eran infundados: os aliados fixeron plans completos para o uso defensivo e de represalia das armas químicas e almacenaron grandes cantidades. As forzas xaponesas utilizáronas máis amplamente, aínda que só contra os seus inimigos asiáticos, xa que tamén temían que o seu uso nas potencias occidentais resultase en represalias. As armas químicas empregáronse con frecuencia contra o Kuomintang e as tropas comunistas chinesas. Non obstante, os nazis empregaron extensamente gas venenoso contra civís no holocausto. Nas cámaras de gas dos campos de exterminio nazis empregáronse grandes cantidades de gas Zyklon B e monóxido de carbono, o que provocou a maioría dos preto de tres millóns de mortos. Este foi o uso máis mortal dun gas venenoso da historia.
Rexión de Galicia
A rexión de Galiza foi unha entidade territorial de carácter clasificatorio pertencente ó Reino de España. Sucesora do Reino de Galiza, foi creada no ano 1833 cando os antigos reinos peninsulares da Monarquía Hispánica foron abolidos para crear un Estado centralizado. Estaba conformada polas provincias da Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra e carecía de calquera tipo de competencias ou órganos comúns ás provincias que agrupaba.
Arma química
Historia
A posguerra viu un uso limitado, aínda que devastador, das armas químicas. Uns 100 000 soldados iranianos foron vítimas de armas químicas iraquís durante a guerra Irán-Iraq. Iraq usou gas mostaza e axentes nerviosos contra os seus propios civís no ataque químico de Halabja en 1988. A intervención cubana en Angola viu un uso limitado de organofosfatos. O goberno sirio usou sarín, cloro e fas mostaza na guerra civil siria, xeralmente contra civís. Os grupos terroristas tamén usaron armas químicas, sobre todo no ataque con sarín no metro de Tokio e no incidente de Matsumoto.
Carme Pigem Barceló
Carme Pigem Barceló, nada en Olot o 18 de abril de 1962, é unha arquitecta catalá que forma parte do estudo de arquitectura RCR Arquitectes.
Arma química
Lei internacional
miniatura|Gassed, pintura de [[John Singer Sargent que representa vítimas cegas no campo de batalla tras un ataque de gas mostaza durante a primeira guerra mundial]]
Carme Pigem Barceló
Traxectoria
Entre 1977 e 1979 estudou na Escola de Arte de Olot e en 1987 obtivo o título de Arquitecta pola Escola Tècnica Superior d'Arquitectura do Vallès. Despois de licenciarse en 1987, regresou a Olot onde fundou a firma RCR Arquitectes en 1988 xunto a Ramón Vilalta e Rafael Aranda. Os proxectos de RCR Arquitectes teñen unha identidade rexional, porén amosan unha consideración por preocupacións universais como a relación do edificio co espazo existente, as necesidades do usuario, os efectos do cambio e o tipo de materiais.
Arma química
Antes da segunda guerra mundial
O dereito internacional prohibe o uso de armas químicas desde 1899, segundo o Convenio da Haia: o artigo 23 do Regulamento sobre as leis e os costumes da guerra en terra adoptado pola Primeira Conferencia da Haia "prohibe especialmente" empregar "veleno e armas velenosas". Unha declaración separada afirmaba que en calquera guerra entre potencias asinantes, as partes absteríanse de usar proxectís "cuxo obxecto sexa a difusión de gases asfixiantes ou nocivos".
O Tratado Naval de Washington, asinado o 6 de febreiro de 1922, tamén coñecido como Tratado das Cinco Potencias, tiña como obxectivo prohibir a guerra química mais non tivo éxito porque Francia o rexeitou. O posterior fracaso na inclusión da guerra química contribuíu ao aumento resultante das reservas.
Rexión de Galicia
Houbo varias tentativas de dotar de autonomía esta división territorial, primeiro coa proclamación da Xunta Superior de Goberno de Galiza na sublevación de 1846 e posteriormente, no mesmo século, tanto co Proxecto de Constitución Federal de 1873 da I República Española, no cal Galiza era recoñecida en calidade dun estado federado, como co Proxecto de Constitución para o futuro Estado galego de 1887 elaborado polo federalismo galego. No século XX seguiu medrando a demanda de autogoberno por parte das diferentes correntes galeguistas, o que, alén dunha efémera República Galega en 1931 e do recoñecemento internacional como nación en 1933, resultou no Estatuto de Autonomía de 1936, aprobado en plebiscito mais frustrado polo inmediato golpe de Estado de Franco e a posterior longa ditadura. Finalmente, trala morte do ditador, aprobouse o Estatuto de Autonomía de 1981, co cal Galiza se dotou dun relativo autogoberno e se constituíu como comunidade autónoma.
Carme Pigem Barceló
Traxectoria
Entre 1992 e 1999 traballou como profesora de Proxectos Arquitectónicos na ETSA Vallès, sendo membro do Consello de Proxectos de Fin de Carreira da mesma escola entre os anos 1995 e 2004. De 1997 a 2003 foi profesora de Proxectos Arquitectónicos na Escola de Arquitectura de Barcelona, sendo membro do Tribunal de Proxectos Fin de Carreira da devandita escola en 2003 e, desde 2005, foi profesora visitante no Departamento de Arquitectura do Instituto de Tecnoloxía de Zürich.
Arma química
Antes da segunda guerra mundial
O Protocolo de Xenebra, coñecido oficialmente como o Protocolo para a prohibición do uso na guerra de gases asfixiantes, velenosos ou outros gases, e dos métodos de guerra bacteriolóxicos, é un tratado internacional que prohibe o uso de armas químicas e biolóxicas. Asinouse en Xenebra o 17 de xuño de 1925 e entrou en vigor o 8 de febreiro de 1928. 133 nacións figuran como estados partes no tratado. Ucraína foi o último asinante; adheriuse o 7 de agosto de 2003.
Rexión de Galicia
O territorio galego foi ampliado no ano 1868 coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, mediante o cal lle era anexado o Couto Mixto, un microestado independente entre Galiza e Portugal. En contraprestación, a parte galega das denominadas poboacións promiscuas ―Cambedo, Lamadarcos e Souteliño― foi incorporada a Portugal.
Carme Pigem Barceló
Traxectoria
No 2000 crearon como parte de RCR, o proxecto Laboratorio Barberí. O Laboratorio Barberí é unha encrucillada entre empresa e universidade onde se xera o intercambio necesario entre práctica profesional e teoría, experiencia e investigación, maximizando a creatividade e a transversalidade das disciplinas para a xeración de novos talentos. A firma recibiu o Premio Nacional de Arquitectura da Generalitat de Cataluña, en 2010 foron seleccionados como Honorary Fellows polo American Institute of Architecture (AIA), en 2012 o International Fellows polo Royal Institute of British Architects (RIBA) e en 2015 recibiron a Medalla de Ouro da Académie d'Architecture Française, en 2017 o Premio Pritzker de arquitectura e en 2018 a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya.
Arma química
Antes da segunda guerra mundial
Este tratado establece que as armas químicas e biolóxicas están "xustamente condenadas pola opinión xeral do mundo civilizado". E aínda que o tratado prohibe o uso de armas químicas e biolóxicas, non trata sobre a produción, o almacenamento ou a transferencia destas armas. Os tratados que seguiron o Protocolo de Xenebra abordaron esas omisións e promulgáronse.
Rexión de Galicia
O Real Decreto de 2 de febreiro de 1880 determinou a Galiza ―así como a Aragón, Baleares, Cataluña, Navarra e o País Vasco― como rexión foral. Isto repetiuse na Lei de Bases de 11 de maio de 1888 e no Decreto de 23 de maio de 1947, conforme o cal acabou promulgándose a Lei de Compilación do Dereito Civil Foral de Galiza en 1963, antecedente do actual Dereito civil galego.
José Prado Espiñeira
José Prado Espiñeira, coñecido como Lenin, nado no Carballiño cara a 1901, foi un carpinteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Preso na Prisión Provincial de Lugo, saíu en liberdade condicional o 14 de febreiro de 1943.
Cerámica de figuras negras
Beocia
miniatura|Komos scene on a lekythos, c. 550 BC, found in Boeotia, now in the Louvre, París Os vasos de figuras negras producíronse en Beocia desde o século VI até o século IV a.C. Xa a principios do século VI a.C. moitos pintores beocios utilizaban a técnica do contorno orientalizador. Despois orientáronse estreitamente na produción Attic. As distincións e atribucións a unha das dúas rexións son ás veces difíciles e os vasos tamén se poden confundir coa cerámica corintia. Os vasos áticos e corintios de baixa calidade adoitan declararse obras beocias. Con frecuencia, os bos vasos beocios considéranse áticos e os pobres áticos considéranse falsamente como beocios. Probablemente houbo un intercambio de artesáns co Ática. Polo menos nun caso é certo que un alfareiro ático emigrou a Beocia (o pintor de paxaros cabalos, e posiblemente tamén o pintor de Tokra, e entre os oleiros certamente Teisias o ateniense). Os temas máis importantes son os frisos de animais, os simposios e as escenas de komos. As escenas mitolóxicas son raras, e cando están presentes adoitan mostrar a Heracles ou a Teseo. Desde finais do século VI até o século V predominou un estilo de silueta. Pintáronse especialmente kantharos, lekanis, copas, pratos e cántaros. Como era o caso de Atenas, hai inscricións de kalos. Os oleiros beocios gustaban especialmente de producir vasos moldeados, así como kantharos con engadidos esculpidos e píxidos de trípode. As formas de lekanis, copas e ánforas de pescozo tamén foron tomadas de Atenas. O estilo de pintura adoita ser humorístico, e hai preferencia polas escenas de komos e os sátiros. esquerda|miniatura| Xuízo de París nun skyphos do Grupo Kabeiric (Vine Tendril Group), mediados do século IV a.C., agora no Museo Metropolitano de Arte, Nova York Entre o 425 e o 350 a. C., os vasos cabeiricos foron o principal estilo de figuras negras en Beocia. Na maioría dos casos esta era unha forma híbrida entre un kantharos e un skyphos cunha cunca profunda e asas de anel verticais, pero tamén había lebes, copas e píxidos. Levan o nome do lugar principal onde se atoparon, o Santuario dos Kabeiroi preto de Tebas. As escenas, normalmente pintadas nun só lado do vaso, representan o culto local. Os vasos caricaturizan acontecementos mitolóxicos de forma humorística e esaxerada. Ás veces móstranse escenas de komos, que presumiblemente están relacionadas directamente co culto.
Eubea
miniatura| [[Cadmo e o dragón nunha ánfora do ventre, c. 560/550 a.C., agora no Louvre, París]] A pintura de vasos de figuras negras en Eubea tamén foi influenciada por Corinto e especialmente polo Ática. Non sempre é doado distinguir estas obras dos vasos áticos. Os estudosos supoñen que a maior parte da cerámica produciuse en Eretria. Principalmente pintábanse hydria, ánforas, lekythos e pratos. As ánforas de gran formato adoitaban decorarse con escenas mitolóxicas, como as aventuras de Heracles ou o Xuízo de Paris. As grandes ánforas, derivadas de formas do século -VII, teñen beizos afilados e xeralmente escenas relacionadas con vodas. Aparentemente son vasos funerarios producidos para nenos que morreron antes de casar. O uso restrinxido da incisión e o uso regular de branco opaco para os adornos florais eran características típicas da cerámica de figuras negras de Eretria. Ademais de escenas que reflicten modelos áticos, tamén houbo escenas máis salvaxes como a violación dun cervo por un sátiro ou Heracles con centauros e demos. Os vasos da clase Dolphin eran considerados anteriormente como áticos, pero agora considéranse euboicos. Porén, a súa arxila non coincide con ningunha fonte eretria coñecida. Quizais as pezas foron producidas en Calcis.
A orixe dalgúns estilos rexionais de figuras negras está en disputa. Por exemplo, a pintura cerámica calcídica estivo asociada no seu día a Eubea; mentres tanto, a produción en Italia considérase máis probábel.
Grecia oriental
En case ningunha outra rexión de Grecia as fronteiras entre o estilo orientalizante e a figura negra son tan incertas como no caso dos vasos do leste de Grecia. Até preto do 600 a.C. só se empregaban debuxos de esquemas e espazos baleiros. Entón, durante a fase tardía do estilo orientalizador comezaron a aparecer debuxos incisos, a nova técnica procedente do norte de Xonia. O estilo de friso de animais que predominaba anteriormente era certamente decorativo, pero ofrecía poucas oportunidades para un maior desenvolvemento técnico e artístico. Xurdiron estilos rexionais, especialmente en Xonia. miniatura| "Bol para cazar paxaros", copa xónica, ca. 550 a.C Cara ao final do estilo Wild Goat (cabra salvaxe) os artistas do norte de Xónico imitaron, bastante mal, os modelos corintios. Pero xa no século -VII producíanse vasos de alta calidade en Xonia. Desde aproximadamente o 600 a. C., o estilo de figuras negras utilizouse total ou parcialmente para decorar vasos. Ademais dos estilos rexionais que se desenvolveron en Klazomenai, Éfeso, Mileto, Quíos e Samos, houbo especialmente no norte de Xonia estilos que non se poden localizar con precisión. Os frascos de aceite que se adhirían ao modelo lidio (lydions) eran comúns, pero a maioría deles estaban decorados só con raias. Tamén hai escenas orixinais, por exemplo un escita cun camelo bactriano, ou un sátiro e un carneiro. Para algúns estilos a atribución é controvertida. Así, o Grupo Northampton mostra unha forte influencia xónica, pero a produción probabelmente foi en Italia, quizais por inmigrantes de Xonia. esquerda|miniatura| Extremo da cabeza dun sarcófago de Klazomenai que representa unha escena homoerótica con mozos nobres, c. 515/510 a.C., agora na Colección de Antigüidades Clásicas de Berlín, Museo Altes. En Klazomenai pintáronse principalmente ánforas e hidras a mediados do século VI a. C. (ca. 550 a 350 a. C.), así como cuncas fondas con figuras planas e angulares. Os vasos non son moi elegantes na fabricación. Mulleres e animais danzantes foron representados con frecuencia. Os obradoiros principais foron os do pintor de Tubinga, o pintor de Petrie e o Grupo Urla. A maioría dos vasos atopáronse en Naukratis e en Tell Defenneh, que foi abandonada no 525 a. C. A súa orixe era inicialmente incerta, pero Robert Zahn identificou a fonte por comparación coas imaxes dos sarcófagos de Klazomenian. A cerámica adoitaba decorarse con máscaras de mulleres esculpidas. As escenas mitolóxicas eran raras; Os adornos de escamas de peixe, as filas de puntos brancos e as mulleres danzantes de aspecto ríxido eran populares. A representación dun herold de pé diante dun rei e dunha raíña é única. En xeral, os homes caracterizáronse por ter grandes barbas en forma de pala. Comezando xa no 600 a. C. e até o 520 a. C., producíronse copas de rosetón, sucesoras das copas de aves do leste de Grecia, probabelmente en Klazomenai.
A cerámica samia apareceu por primeira vez ao redor do -560/550 a. C. con formas adoptadas do Ática. Trátase de cuncas e kantharos dos pequenos mestres con formas faciais. A pintura é precisa e decorativa. Samos xunto con Mileto e Rodas foi un dos principais centros de produción de vasos ao estilo Wild Goat.
A pintura de vasos de Rhodia coñécese principalmente a partir dos pratos de Rhodia. Estes foron producidos mediante unha técnica policromada con moitos dos detalles incisos como na pintura de figuras negras. Dende o -560 até o 530 a. C. foron habituais as situlas, inspiradas en modelos exipcios. Estes mostran tanto temas gregos, como Tifón, como temas exipcios antigos como xeroglíficos exipcios e disciplinas deportivas exipcias.
Caeretan Hydria
esquerda|miniatura| Heracles loitando contra a [[Hidra de Lerna nunha hidra do pintor da Aguia, c. 525 a.C., agora na Getty Villa, Malibú, California]] "Caeretan hydria" é o nome usado para un estilo especialmente colorido de pintura de vasos con figuras negras. A orixe destes vasos está disputada na literatura. A partir dunha valoración da pintura, os vasos foron considerados durante moito tempo como etruscos ou corintios, pero nos últimos anos predomina a opinión de que os produtores eran dous pintores cerámicos que emigraron desde o leste de Grecia a Caere (actual Cerveteri) en Etruria. As inscricións en grego xónico apoian a teoría da emigración. O taller existiu só por unha xeración. Hoxe coñécense uns 40 vasos producidos polos dous mestres artesáns deste estilo. Todos son hydriai excepto un alabastron. Non se atopou ningún fóra de Etruria; a maioría procedían de Caere, que é o motivo do seu nome. Os vasos están datados aproximadamente entre o -530 e o -510/500 a. C. As hydrias caeretanas van seguidas estilisticamente de ánforas de pescozo decoradas con raias. esquerda|miniatura| Heracles loitando contra a [[Hidra de Lerna|Hidra de Lerna nunha hidra do Pintor da Aguia, c. 525 a.C., agora na Getty Villa, Malibu, California]] Estes hydriai tecnicamente bastante inferiores son 40-45 cm. alto. Os corpos destes vasos teñen pescozo alto e moi prominente, ombreiros anchos e pés de anel baixos en forma de cálices boca abaixo. Moitos dos hydriai están deformes ou mostran un disparo defectuoso. As imaxes pintadas atópanse en catro zonas: unha zona dos ombreiros, unha zona do ventre con figuras e outra con adornos, e unha parte inferior. Todos menos a zona do ventre con figuras están decoradas con adornos. Só hai un caso de ambos frisos do ventre con figuras. As súas múltiples cores distínguenos de todos os outros estilos de figuras negras. O estilo recorda a pintura de vasos xónicos e as táboas de madeira pintadas multicolores atopadas en Exipto. Os homes móstranse coa pel vermella, negra ou branca. As mulleres son case sempre retratadas cunha cor branca opaca. Os contornos e os detalles están incisos, como é típico do estilo de figuras negras. As superficies negras brillantes adoitan estar cubertas por unha lámina de cores adicional, de modo que a negra que se fai visíbel onde hai marcado proporciona ás distintas formas detalles internos. Na parte frontal as imaxes están sempre cheas de acción, na parte traseira son habituais os deseños heráldicos. Os adornos son un compoñente importante das hidras; non son subsidiarios doutros motivos. Para pintar os adornos usábanse stencils; non están incisas.
O pintor de Busiris e o pintor da Aguia son nomeados como pintores. Este último é considerado o principal representante deste estilo. Interesábanse especialmente polos temas mitolóxicos que normalmente revelaban unha influencia oriental. No vaso do nome do pintor Busiris, Heracles está pisando ao mítico faraón exipcio Busiris. Heracles é frecuentemente representado tamén noutros vasos, e tamén existen escenas da vida cotiá. Tamén hai escenas pouco comúns, como Cetus acompañado dun selo branco. miniatura| [[Diomedes e Polixena, ánfora póntica do pintor Sileno, c. 540/530 a. C., atopado en Vulci, agora no Louvre, París]] Os vasos pónticos tamén están estreitamente relacionados estilisticamente coa pintura de cerámica xónica. Tamén neste caso suponse que foron producidos en talleres etruscos por artesáns emigrados de Xonia. Os vasos recibiron o seu nome enganoso pola representación nun vaso de arqueiros que se pensaba que eran escitas, que vivían no Mar Negro (Ponto). A maioría dos vasos atopáronse en tumbas en Vulci, un número importante tamén en Cerveteri. A forma índice era unha ánfora de pescozo cunha forma particularmente delgada, moi parecida ás ánforas tirrénicas. Outras formas eran os enocos con asas en espiral, os dinos, os kyathos, os pratos, os vasos con bases altas e, con menos frecuencia, os kantharos e outras formas. O adorno dos vasos pónticos é sempre semellante. En xeral hai unha decoración ornamental no pescozo, despois figuras no ombreiro, seguida doutra banda de adornos, un friso de animais e finalmente un anel de raios. O pé, o pescozo e as asas son negros. Nótase a importancia dos adornos, aínda que adoitan estar formados de forma bastante descoidada; algúns vasos están decorados só con adornos. A arxila destes vasos é roxa amarelada; a lámina que cobre os vasos é de cor negra ou acastañada, de alta calidade e con brillo metálico. As cores opacas vermellas e brancas úsanse xenerosamente para figuras e adornos. Os animais adoitan estar decorados cunha franxa branca na barriga. Os estudosos identificaron seis obradoiros até a data. O máis antigo e mellor considérase o do Pintor de París. Mostra figuras mitolóxicas, entre elas un Heracles imberbe, como era costume no leste de Grecia. Ás veces hai escenas que non forman parte da mitoloxía grega, como Heracles loitando contra Juno Sospita ("o Salvador") do pintor de París, ou un demo lobo do pintor Tityos. Tamén hai escenas da vida cotiá, escenas de komos e pilotos. Os vasos están datados nunha época comprendida entre o 550 e o 500 a. C., e coñécense uns 200.
Arma química
Acordos modernos
O Convenio sobre armas químicas de 1993 (CWC) é o acordo internacional máis recente sobre control de armas. O seu nome completo é Convenio sobre a prohibición do desenvolvemento, produción, almacenamento e uso de armas químicas e sobre a súa destrución. Ese acordo prohibe tamén a produción, almacenamento e uso de armas químicas. Está administrado pola Organización para a Prohibición de Armas Químicas (OPCW), que é unha organización independente con sede na Haia.
A OPAQ administra os termos da CWC nos 192 asinantes, que representan o 98 % da poboación mundial. En xuño de 2016, 66 368 de 72 525 toneladas (o 92 % das reservas de armas químicas) verificáronse como destruídas. A OPAV realizou 6327 inspeccións en 235 lugares relacionados con armas químicas e 2255 lugares industriais. Estas inspeccións realizáronse no territorio soberano de 86 estados desde abril de 1997. En todo o mundo, 4732 instalacións industriais están suxeitas a inspección segundo as disposicións do CWC.
Cerámica de figuras negras
Etruria
miniatura| Hidra etrusca de figuras negras Os vasos etruscos producidos localmente datan probabelmente do século VII a. C. Ao principio, semellan modelos de figuras negras de Corinto e do leste de Grecia. Suponse que na fase inicial os produtores eran principalmente os inmigrantes gregos. O primeiro estilo importante foi a pintura de cerámica póntica. Despois, no período comprendido entre 530 e 500 a.C., seguiron o pintor Micali e o seu taller. Nesta época os artistas etruscos tendían a seguir os modelos áticos e producían principalmente ánforas, hydriai e xerras. Normalmente tiñan escenas de komos e simposios e frisos de animais. As escenas mitolóxicas son menos habituais, pero están producidas con moito coidado. O estilo de figuras negras rematou arredor do 480 a.C. Cara ao final desenvolveuse un estilo manierista, e ás veces unha técnica de silueta bastante descoidada. esquerda|miniatura| Partido de loita entre [[Peleo e Atalanta durante os xogos fúnebres do rei Pelias, c. 550 a. C. agora nas Coleccións Estatais de Antigüidades de Múnic]] A pintura de vasos calcídicos foi nomeada polas inscricións mitolóxicas que ás veces aparecían en escritura calcídica. Por esta razón, a orixe da cerámica foi sospeitosa por primeira vez de Eubea. Actualmente suponse que a cerámica foi producida en Reggion, quizais tamén en Caere, pero o asunto aínda non se decidiu definitivamente. A pintura de vasos calcídicos estivo influenciada pola pintura ática, corintia e especialmente xónica. Os vasos atopáronse principalmente en lugares italianos como Caeri, Vulci e Reggion, pero tamén noutros lugares do Mediterráneo occidental. miniatura| Animais no lado traseiro dun pescozo amphora polo Leipzig Amphora Grupo, c. 560/540 BC, atopado en [[Reggio de Calabria|Reggio di Calabria, agora no Louvre, París]] A produción de vasos calcídicos comezou de súpeto ao redor do 560 a.C. Até a data, non se identificaron precursores. Despois de 50 anos, arredor do 510 a.C., xa estaba rematado. Sobreviviron uns 600 vasos e até o momento identificáronse 15 pintores ou grupos de pintores. Estes vasos caracterízanse por un traballo de cerámica de alta calidade. O espárrago brillante que os cobre adoita ser de cor negra despois do disparo. A arxila ten unha cor laranxa. Os cores opacos vermellos e brancos utilizáronse xenerosamente na pintura, así como a puntuación para producir detalles interiores. A forma índice é a ánfora do pescozo, que representa unha cuarta parte de todos os vasos coñecidos, pero tamén hai copas oculares, oinochoes e hidras; outros tipos de vasos son menos comúns. Os lekanis e as copas ao estilo etrusco son excepcións. Os vasos son económicos e rigorosos na construción. O "pé de copa calcídica" é unha característica típica. Ás veces cópiase en vasos áticos de figuras negras, con menos frecuencia en vasos de figuras vermellas.
A pintura en vasos pseudocalcídicos clasifícase en dous grupos. O máis vello dos dous é o Grupo Polifemo, que produciu a maioría dos vasos supervivientes, principalmente ánforas de pescozo e oinochoes. Adoitan mostrarse grupos de animais e ás veces escenas mitolóxicas. Os vasos atopáronse en Etruria, en Sicilia, en Marsella e Vix (no túmulo da Dama de Vix). O Grupo Memnon, máis novo e menos produtivo, ao que se lle atribúen actualmente 12 vasos, tiña unha distribución xeográfica moito menor, limitándose a Etruria e Sicilia. Agás un oinochoe producían só ánforas de pescozo, que adoitaban decorarse con animais e xinetes.
Outras
miniatura| Ánfora do ventre do Northampton Group, a liberación de Ío (en forma de vaca) por [[Hermes, que se apresura á escena, c. 540/530 a.C., atopado en Italia, agora na Colección Estatal de Antigüidades de Múnic]] Os vasos do Northampton Group eran todos pequenas ánforas de pescozo, a excepción dunha soa ánfora de barriga. Son estilisticamente moi similares á pintura de vasos do norte xónico, pero probablemente foron producidas na Península Itálica máis que en Xonia, quizais en Etruria ao redor do 540 a. C. Os vasos deste grupo son de moi alta calidade. Mostran ricas decoracións ornamentais e escenas que captaron o interese dos estudiosos, como un príncipe con cabalos e alguén que monta nun guindastre. Son semellantes ao traballo do Grupo de Campana Dinoi e á chamada Northampton Amphora, cuxa arxila é semellante á de Caeretan hydriai. O grupo Northampton recibiu o nome desta ánfora. O Campana hydriai redondo lembra modelos beocia e eubea.
Outras rexións
Os alabastrons con corpos cilíndricos de Andros son raros, así como os lekanis de Thasos. Estes son unha reminiscencia dos produtos beocios, agás que teñen dous frisos animais en lugar do único friso común para Beocia. As placas Thasian seguían máis ben os modelos áticos e coas súas escenas figuradas son máis ambiciosas que nas lekanis. Coñécense imitacións de vasos de Quíos ao estilo de figuras negras. A cerámica local de figuras negras de Halai tamén é rara. Despois de que os atenienses ocupasen Elaious nos Dardanelos, tamén comezou alí a produción local de cerámica de figuras negras. Os modestos produtos incluían lekanis sinxelos con imaxes de esquema. Na Galia celta producíronse un pequeno número de vasos de estilo de figuras negras. Eles tamén se inspiraron case con toda seguridade nos vasos gregos.
Investigación e recepción
A investigación científica sobre estes vasos comezou especialmente no século XIX. Desde este momento a sospeita de que estes vasos teñen unha orixe grega máis que etrusca. Especialmente unha ánfora atopada por Edward Dodwell en 1819 en Atenas proporcionou incicios. O primeiro en presentar unha proba foi Gustav Kramer na súa obra Styl und Herkunft der bemalten griechischen Tongefäße (1837). Porén, pasaron varios anos para que esta visión fose xeralmente aceptada. Eduard Gerhard publicou un artigo titulado Rapporto Volcente nos Annali dell'Instituto di Corrispondenza Archeologica no que investigaba sistematicamente os vasos; foi o primeiro estudoso en facelo. Para iso, en 1830, estudou os vasos atopados en Tarquinia, comparándoos, por exemplo, cos vasos atopados en Ática e Exina. Durante este traballo identificou 31 firmas de pintores e oleiros. Antes só se coñecía o oleiro Taleides.
O seguinte paso na investigación foi a catalogación científica das principais coleccións de vasos dos museos. En 1854 Otto Jahn publicou os vasos na Colección Estatal de Antigüidades de Múnic. Con anterioridade publicáronse catálogos dos museos do Vaticano (1842) e do Museo Británico (1851). A descrición da colección de vasos da Colección de Antigüidades Clásicas de Berlín, reunida en 1885 por Adolf Furtwängler, foi especialmente influente. Furtwängler foi o primeiro en clasificar as pezas por rexións de orixe artística, tecnoloxía, estilo, forma e estilo de pintura, o que tivo un efecto duradeiro nas investigacións posteriores. En 1893 Paul Hartwig tentou no seu libro Meisterschalen identificar varios pintores baseándose en inscricións de kalos, sinaturas e análises de estilo. Edmond Pottier, conservador do Louvre, iniciou en 1919 o Corpus Vasorum Antiquorum. Todas as coleccións principais do mundo publícanse nesta serie, que a partir de 2009 ascendía a máis de 300 volumes.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/The_helm.jpg/220px-The_helm.jpg|miniatura| O helmo; Cerámica ática de figuras negras A investigación científica sobre a pintura dos vasos do ático débelle moito a John Beazley. Comezou a estudar estes vasos cara a 1910, facendo uso do método desenvolvido polo historiador da arte Giovanni Morelli para estudar as pinturas, que fora refinado por Bernard Berenson. Asumiu que cada pintor creaba obras orixinais que sempre podían ser atribuídas de forma inconfundible. Utilizou detalles particulares como caras, dedos, brazos, pernas, xeonllos e dobras de roupa. Beazley estudou 65.000 vasos e fragmentos, dos cales 20.000 eran de figuras negras. No transcurso dos seus estudos, que se prolongaron durante case seis décadas, puido atribuír 17.000 deles polo seu nome ou mediante un sistema de nomes pragmáticos, e clasificounos en grupos de pintores ou talleres, relacións e afinidade estilística. Identificou máis de 1.500 oleiros e pintores. Ningún outro arqueólogo tivo unha influencia tan decisiva na investigación dun campo arqueolóxico como Beazley, cuxas análises seguen sendo válidas en boa medida ata a actualidade. Despois de Beazley, estudosos como John Boardman, Erika Simon e Dietrich von Bothmer investigaron os vasos áticos de figuras negras.
A investigación básica sobre a cerámica corintia foi realizada por Humfry Payne, quen na década de 1930 fixo unha primeira clasificación estilística que, en esencia, se está a utilizar ata a actualidade. Clasificou os vasos segundo a forma, o tipo de decoración e os temas da imaxe, e só despois fixo distincións en canto a pintores e talleres. Seguiu o método de Beazley salvo por atribuír menos importancia á asignación de pintores e grupos xa que para el era máis importante un marco cronolóxico. Jack L. Benson asumiu esta tarefa de asignación en 1953 e distinguiu 109 pintores e grupos. Por último, Darrell A. Amyx resumiu a investigación até ese momento no seu libro de 1988 Corinthian Vase-Painting of the Archaic Period. Non obstante, é unha cuestión de discusión académica se é posible, no caso da cerámica corintia, atribuír pintores específicos.
A cerámica laconiana era coñecida desde o século XIX por un número importante de vasos de sepulturas etruscas. Nun principio atribuíronse erróneamente, considerándose durante moito tempo un produto de Cirene, onde tamén se atoparon algunhas das pezas máis antigas. Grazas ás escavacións británicas realizadas no santuario de Artemis Orthia de Esparta, a súa verdadeira orixe foi rapidamente identificada. En 1934, Arthur Lane reuniu todo o material coñecido e foi o primeiro arqueólogo en identificar a diferentes artistas. En 1956 os novos descubrimentos foron estudados por Brian B. Shefton. Reduciu á metade o número de pintores distintos. En 1958 e 1959 publicouse outro novo material de Tarento. Tamén se atoparon outros vasos en Samos. Conrad Michael Stibbe estudou de novo os 360 vasos coñecidos por el e publicou os seus descubrimentos en 1972. Identificou cinco pintores maiores e tres menores.
Ademais da investigación sobre a pintura de vasos áticos, corintios e laconianos, os arqueólogos acostuman estar especialmente interesados nos estilos italianos menores. Os hydriai de Caeretan foron identificados e nomeados por primeira vez por Carl Humann e Otto Puchstein. Andreas Rumpf, Adolf Kirchhoff e outros arqueólogos sospeitaron erróneamente que a orixe da cerámica de Chalkidischen era Eubea. Georg Ferdinand Dümmler é o responsábel da denominación falsa dos vasos pónticos, que asumiu que proviñan da zona do Mar Negro debido á representación dun escita nun dos vasos. Mentres tanto, a investigación sobre todos os estilos é realizada menos por individuos que por un gran grupo internacional de científicos.
Murder, She Wrote
Murder, She Wrote é unha serie de televisión estadounidense que se emitiu entre 1984 e 1996, cun total de 264 episodios.