cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga das Nacións da UEFA
Historia
En outubro de 2013, o presidente da Asociación de Fútbol de Noruega, Yngve Hallén, confirmou que se mantiveran conversacións para crear un terceiro torneo internacional para os membros da UEFA, ademais da Copa do Mundo e a Eurocopa.
A Liga das Nacións foi concibida como unha competición na que as seleccións nacionais das asociacións membros da UEFA fosen divididas nunha serie de grupos baseados nunha clasificación formulada a partir dos seus resultados recentes. A partir de aí existirían ascensos e descensos, sengundo os resultados dentro de cada grupo. O torneo proposto tería lugar en datas do Calendario Internacional de Partidos da FIFA que previamente estaban asignadas para amigables internacionais e non afectaría á Copa do Mundo da FIFA nin á Eurocopa da UEFA.
En marzo de 2014, o secretario xeral da UEFA, Gianni Infantino, afirmou que un dos beneficios da proposta sería axudar ás asociacións nacionais menos potentes a organizar partidos.
O secretario xeral da Real Federación Belga de Fútbol Steven Martens dixo que as nacións de menor rango se beneficiarían financeiramente da competición, xa que o contrato televisivo coa UEFA sería centralizado. A Liga de Nacións da UEFA foi adoptada por unanimidade polas 54 asociacións membros da UEFA no XXXVIII Congreso Ordinario da UEFA en Astana o 27 de marzo de 2014.
Formato orixinal
Segundo o formato aprobado orixinalmente, as 54 seleccións nacionais da UEFA estaban divididas en catro divisións (chamadas "Ligas"): 12 equipos na Liga A, 12 equipos na Liga B, 14 equipos na Liga C, e 16 equipos na Liga D. En cada liga formáronse catro grupos (con tres ou catro equipos) e os equipos enfrontáronse tanto na casa como fóra.
Modificacións a partir de 2020-21
Tras a conclusión da primeira tempada, a UEFA decidiu modificar o formato da Liga de Nacións a partir da tempada 2020/21. A nova estrutura da liga estaba formada por 16 equipos nas Ligas A, B e C e sete equipos na Liga D.
A transición ao novo formato produciuse facendo varios cambios puntuais despois da tempada 2018-19. Supsendéronse os descensos tanto na Liga A como na Liga B e ascenderon os dous mellores equipos por grupo tanto na Liga C como na Liga D (en lugar de só un equipo por grupo) e subiu tamén o mellor terceiro clasificado da Liga D.
Finais, ascensos e descensos
A partir da tempada 2024/25, como a Liga C ten catro grupos mentres que a Liga D só ten dous, os dous equipos peor clasificados da Liga C descenden automaticamente. Ademais, introdúcense os play-offs de ascenso/descenso, enfrontando en formato de ida e volta aos terceiros clasificados da Liga A cos segundos da Liga B, e aos terceiros da Liga B cos segundos da Liga C. En todos os casos, o equipo mellor clasificado disputa o partido de volta como local. Se o marcador global reflexa un empate a goles, xogarase unha prórroga sen a regra do gol en campo contrario e, se segue empatado despois da prórroga, utilizarase unha quenda de penaltis para decidir o gañador.
Conexión coa Eurocopa
A Liga de Nacións da UEFA está ligada á clasificación para a Eurocopa, ofrecendo aos equipos outra oportunidade de clasificarse para o máximo torneo continental.
Os campións de cada grupo das Ligas A, B e C, obteñen o pase ás semifinais dun play-off que reparte postos para a Eurocopa (en 2020 tamén accederon aos play-offs os campións da Liga D).
Se os equipos campións dos seus grupos xa estaban clasificiados para a Eurocopa, os seus postos nos play-offs repártense a outras seleccións.
Trofeo
O trofeo de Liga das Nacións da UEFA foi presentado durante o sorteo da primeira fase da edición inaugural na cidade suíza de Lausana. Cun peso de 7,5 kg e 71 cm de alto, representa as 55 federacións europeas de fútbol e está confeccionado en prata de lei.
Himno
O himno oficial da Liga das Nacións da UEFA foi composto por Giorgio Tuinfort e Franck van der Heijden e gravado pola Orquestra Filharmónica e o Coro da Radio dos Países Baixos, cantando en latín. É unha mestura de música clásica e electrónica, e tócase cando os xogadores están entrando no terreo de xogo, en secuencias televisivas e con fins cerimoniais.
Tempadas
A Liga das Nacións coroa un campión cada dous anos. Cada tempada componse de dúas partes diferenciadas: a fase de liga (ou "fase de grupos"), que ocupa a primeira metade da tempada, de setembro a novembro, e a fase eliminatoria que se disputa entre marzo (cuartos de final da Liga A) e xuño (semifinais e finais da Liga A). Na tempada 2022/23 fíxose unha excepción, celebrándose a fase de grupos en xuño e setembro de 2022, debido á disputa da Mundial de Qatar a finais de ano.
Notas
<references group="" responsive="1">
Piraña II
Piraña II (en Piranha II: The Spawning; estreado internacionalmente como Piranha II: Flying Killers) é un filme de 1982 dirixido por James Cameron, no seu debut como director de longametraxes.
Estreouse en galego o 16 de setembro de 1991 a través da TVG.
To Be or Not to Be (filme de 1942)
To Be or Not to Be é un filme cómico estadounidense de Ernst Lubitsch estreado en 1942. O guión, feito por Lubitsch e Edwin Justus Mayer, e unha adaptación dun relato de Menyhért Lengyel. Nel actuaron Carole Lombard, Jack Benny, Robert Stack, Felix Bressart, Lionel Atwill, Stanley Ridges e Sig Ruman.
O título fai referencia ao famoso monólogo da traxedia Hamlet de William Shakespeare. Estreouse dous meses despois de que a súa actriz protagonista, Carole Lombard, morrese nun accidente de aviación.
Personaxes
esquerda|miniatura|200x200px|M. Eburne e [[Carole Lombard nunha foto publicitaria para a película.]]
Calcaterra, A Lama, A Lama
Calcaterra é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Dalmacio Giráldez Buceta
Dalmacio Giráldez Buceta, nado en Valeixe (A Cañiza) o 9 de decembro de 1881 e finado na Habana o 22 de marzo de 1957, foi un farmacéutico galego.
A Touza, Navío, San Amaro
A Touza é un lugar da parroquia de Navío, no concello ourensán de San Amaro, na comarca do Carballiño.
Dalmacio Giráldez Buceta
Traxectoria
Fillo do comandante Benito Giráldez González e de Gumersinda Buceta Rivera. Estudou o Bacharelato no Instituto da Coruña, e Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Marchou a Cuba cara a 1912 instalándose en Baracoa onde abriu unha farmacia. Foi vogal da directiva do Comité Pro-Libertad de España contra a ditadura de Primo de Rivera. Visitou Valeixe en 1928. Retornou a España en xullo de 1929, e instalouse en Madrid, onte estivo adherido á Liga Nacional Laica. Na República viaxou varias veces as Cuba. Pasaba moitos veráns en Valeixe. Volveu a Cuba, onde morreu en 1957.
Vida persoal
Casou con Angustias Rodríguez e foi pai de Hilda, Elena e Rosa Giráldez Rodríguez.
Dólar de prata do centenario dos Boy Scouts dos Estados Unidos
O dólar de prata do centenario dos Boy Scouts dos Estados Unidos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2010 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 110-363, do 8 de outubro de 2008, pola que se creaba unha moeda conmemorativa do centenario dos Boy Scouts dos Estados Unidos.
Deseño
Os responsables do seu anverso foron a deseñadora Donna Weaver e o gravador Charles L. Vickers. Nel represéntase en primeiro plano un "lobeto" —a rama infantil— e detrás del un Boy Scout e unha rapaza do programa Venturing —a rama xuvenil—, todos eles en posición de saúdo.
Pola súa banda, a parte central do reverso está ocupada polo logotipo da organización Boy Scouts dos Estados Unidos.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 350.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 23 de marzo de 2010.
A súa produción foi de 244.963 dólares na súa condición estándar e 105.020 con acabamento especial (proof). A súa comercialización foi un éxito, de maneira que xa na primeira semana se venderan 214.673 moedas e ao pouco tempo acabou esgotándose a tiraxe máxima autorizada.
A moeda comercializouse aos prezos de 35,95 dólares en condición estándar e 43,95 en condición proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse á Fundación Nacional de Boy Scouts dos Estados Unidos, para poder financiar os seus consellos locais e estender, deste xeito, o scoutismo nas zonas de difícil acceso.
A Touza da Vella, Xinzo, Ponteareas
A Touza da Vella é un lugar da parroquia de Xinzo, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Liga Española de Baloncesto 1958
A temporada 1958 da Primeira Divisón, celebrada entre o 19 de xaneiro e o 19 de maio de 1958, foi a segunda campaña da Liga Española de Baloncesto. Con respecto á edición anterior, mantívose o formato mudando o número de equipos de 6 a 10. Nesta edición, o Real Madrid, gañou o seu segundo título consecutivo e a participación na Copa de Europa. O máximo anotador foi de novo Alfonso Martínez do Real Madrid.
Equipos
Os seguintes son os equipos que competiron na segunda edición da Primeira Divisón.
Promoción de descenso
Os equipos que ocuparon os postos noveno e décimo, CD Layetano e Canoe NC, tiveron que xogar unha eliminatoria pola permanencia ante equipos da promoción rexional. A eliminatoria xogouse ao mellor de dous encontros, téndose que xogar un desempate no caso de que cada equipo gañase un xogo. Nesta edición, o Canoe NC conseguiu a permanencia, mentres que o CD Layetano descendeu.
Arte dei Maestri di Pietra e Legname
Arte dei Maestri di Pietra e del Legname (en galego, Gremio dos Mestres da pedra e da madeira), foi un dos gremios menores dos gremios de artes e oficios de Florencia.
Historia
Tódolos membros deste gremio traballaban no sector da edificación: arquitectos, albaneis, mestres de obras e todos os artesáns empregados nas numerosas actividades relacionadas coa construción. Na Idade Media a maioría das casas estaban construídas en madeira e ladrillos revocados; só as igrexas e os pazos eran totalmente de pedra, aínda que os tellados adoitaban estar sostidos por macizos cerchas de madeira, como aínda se pode ver na igrexa da Santa Croce. Mesmo as estruturas sobresaíntes das torres eran de madeira, así como as típicas construcións sobresaíntes, onde grandes vigas introducidas nalgúns buratos sostiñan os balcóns e as partes que sobresaían. esquerda|miniatura| Canteiros traballando nunha obra O século XIII foi a época da contrución de casas-torre, un período de belixerancia continua entre membros de faccións opostas, que loitaban entre si con pedras ou outras municións, ás veces coa axuda de auténticas máquinas lanzadoras. situadas na parte superior da torre.
En 1285, durante un certo tempo, entre os Gremios medianos, permitiuse aos seus representantes a participación na vida política da cidade.
No obstante, en Florencia, no Quattrocento, coa chegada ao poder dos Médici, o papel político dos gremios virase moi reducido e a inscrición para o exercicio dunha profesión seguía a ser obrigatoria. Paradoxalmente,Filippo Brunelleschi negouse a renovar o permiso en 1434 e, por iso, foi detido e encarcerado, e só saíu ceibe grazas á intercesión da Opera do Duomo. miniatura| Representación do traballo dos canteiros, na base do nicho dos Mestres da Pedra e da Madeira en Orsanmichele O duque Alexandre I de Medici decidiu en 1534 reformar os estatutos dos gremios, reducíndoos a simples asociacións comerciais, sen máis relevancia a nivel político. As catorce Artes Menores, foron agrupadas en catro "Universidades".
En concreto, a Universidade de Fabricadores reuniu a membros dos oficios dos ferreiros, Chiavaioli, Mestres de Pedra e Madeira, Corazzai e Spadai e Carpinteiros. Estaba gobernado por seis cónsules, un por cada oficio ou Arte e o sexto á súa vez, comezando polos Fabbri ou ferreiros. e tiña como protectora as Santa Anunziata. Adoptouse a insignia dun lirio branco sobre fondo dourado e a sede escollida inicialmente foi a dos Mestres da Pedra e da Madeira no Chiasso dei Baroncelli. Trala unificación coa universidade de Por San Piero en 1583, o lugar foi trasladado aos Uffizi.
Organización interna
miniatura| O escudo de [[Luca della Robbia en Orsanmichele]] O mestre de obras chamábase magister operis e chegaba a este cargo despois de anos de experiencia grazas aos cales puido proxectar edificios e máquinas, organizar a obra dende o punto de vista práctico e supervisa-la execución das obras. O mestre era polo tanto arquitecto-enxeñeiro, pero non era a única figura profesional de referencia na obra pois, con el, colaboraban o mestre canteiro, o mestre carpinteiro e o director de colocación das cubertas, quen, mantendo unha función subordinada á súa dirección xeral, realizaba unha tarefa substancialmente diferente e máis especializada. A atribución da denominación de magister operis, agás en casos excepcionais, non se traducía en privilexios particulares en materia de remuneración ou de calquera outra índole; a xornada laboral tiña así a mesma duración para todos, 12 horas no verán e 8-9 no inverno, durante as que mestres e obreiros compartían os mesmos espazos.
Mentres moitos monumentos de estilo gótico e renacentista foron tomando forma, moitos outros foron destruídos pola calamidade máis recorrente da época: os lumes que se producían con frecuencia e se propagaban con facilidade debido á presenza de numerosas estruturas de madeira nas casas, pois estas se iluminaban exclusivamente con candeas e lámpadas de aceite. Os membros desta corporación tamén actuaron como bombeiros, acudindo ao lugar do incendio xunto cos cónsules do gremio, pero dificilmente podían conter o poder devastador do lume.De feito, Dino Compagni relata o alcance destrutivo do incendio provocado na cidade en 1304 polos dirixentes dos Guelfi bianchi e neri (en galego, Güelfos brancos e negros) que utilizaron o letal substancia coñecida como lume grego, para destruír as casas dos Cavalcanti; o incendio estalou, atacando tamén as outras casas e destruíndo moitos outros edificios e tendas na zona comprendida entre o Mercato Vecchio e Ponte Vecchio, baixo a mirada indefensa dos florentinos:
Patronos
As estatuas dentro do nicho da Igrexa de Orsanmichele foron esculpidas por Nanni di Banco ao redor de 1408; unha curiosa anécdota relata a vergoña de Nanni cando se decatou de que as súas figuras eran incapaces de encaixar no estreito espazo do tabernáculo e, polo tanto, tivo que buscar o consello do máis experimentado Donatello, que lle ofreceu a súa axuda a cambio dunha cea ofrecida aos aprendices do seu taller; en realidade os catro personaxes estaban tallados en tres bloques de mármore, polo que os dous personaxes da dereita obtivéronse dun só bloque.
O prisioneiro de Zenda (filme de 1952)
O prisioneiro de Zenda (en The Prisoner of Zenda) é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Richard Thorpe. É un remake do filme homónimo de 1937 e da versión muda de 1922. Está protagonizado por Stewart Granger, Deborah Kerr e James Mason (xunto con Louis Calhern, Robert Douglas, Jane Greer e Robert Coote).
Estreouse en galego o 16 de setembro de 1991 a través da TVG.
Sinopse
No imaxinario país de Ruritania, a véspera da coroación do seu soberano, este é secuestrado polo seu ambicioso medio irmán que desexa o trono para el. Os súbditos de confianza do monarca, adiviñando as intencións do perverso irmán, convencen un turista, Rudolf Rassendyll, para que suplante o rei. O seu parecido é tan extraordinario que ningún dos outros súbditos nota a diferenza. Para rescatar o verdadeiro rei prepárase unha expedición para sacalo do castello de Zenda onde está secuestrado. O turista, namorado da princesa Flavia participa activamente na loita.
Produción
Esta versión difere moi pouco da precedente de 1937 producida por David O. Selznick e protagonizada por Ronald Colman e Madeleine Carroll. Ademais, mantívose a banda sonora composta por Alfred Newman.
De acordo con Hollywood Reporter, MGM pagou a Selznick 225 000 dólares polos dereitos da novela de Anthony Hope.
A Cavada, A Lama, A Lama
A Cavada é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Touza, San Cibrao, Viana do Bolo
A Touza é un lugar da parroquia de San Cibrao, no concello ourensán de Viana do Bolo, na comarca de Viana.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Euungulata
Euungulata ou Eungulata é un clado de mamíferos placentarios que inclúe os ungulados laurasiaterios, as ordes Perissodactyla, Artiodactyla ou Cetartiodactyla e ordes extintas relacionados con eles.
Este clado foi proposto como alternativa ao grupo polifilético Ungulata que agrupaba aos eungulados xunto cos penungulados pertencentes a Afrotheria que só tiñan como trazo único a presenza de pezuños, condición homoplásica que apareceu por converxencia evolutiva nestas dúas liñaxes segundo as análises moleculares.
Algunhas clasificacións usan o termo Ungulata en sentido estrito para os artiodáctilos e perisodáctilos (Eungulata), non obstante ambos os termos non son sinónimos xa que inclúen grupos distintos.
Tanto os eungulados existentes como os extintos descenden dos condilartros do Cretáceo. Os condilartros á súa vez, descendían de devanceiros insectívoros.
Karina Sainz Borgo
Karina Sainz Borgo, nada en Caracas, Venezuela en 1982, é unha xornalista e escritora venezolana. Forma parte do que a crítica denominou a "literatura da diáspora venezolana" ou do "éxodo".
Euungulata
Os cetáceos non se parecen en nada aos eungulados en canto a aspecto e morfoloxía pero considéranse eungulados e artiodáctilos porque evolucionaron dun grupo de artiodáctilos e por tanto eungulados.
Karina Sainz Borgo
Traxectoria
Karina Sainz Borgo naceu en Caracas, en 1982. Desde 2006 é residente en España, onde chegou con 24 anos.
Traballou para medios como Vozpópuli, Zenda ou Onda Cero. Actualmente traballa como reporteira e columnista no xornal español ABC.
Euungulata
Taxonomía
dereita|miniatura|Cladograma mostrando as relacións dos grupos de eungulados e feras.
Karina Sainz Borgo
Traxectoria
En 2019 publicou La hija de la española, a súa primeira novela, que foi un éxito sen precedentes na literatura venezolana e foi traducida en máis de vinte idiomas. A novela conta a historia de Adelaida Falcón, que, tras a morte da súa nai, trata de fuxir dun país que se desmorona. A revista estadounidense Time incluíu este título entre os 100 libros máis importantes do ano 2019. O escritor Fernando Aramburu resalta a "extraordinaria calidade de Sainz Borgo como novelista". Segundo o New York Times, a novela ten "ecos de Borges", nunha Venezuela que vive nun caos político. Thierry Clermont, en Le Figaro, considera que Sainz Borgo "publica unha primeira novela maxistral, saturada de violencia, de esperanza e de luz". Mentres que Florence Noiville, en Le Monde considera La hija de la española como unha bela e feroz primeira novela.
Euungulata
Filoxenia
Unha posíbel filoxenia dos grupos eungulados é a seguinte:
Grupos actuais
Dentro dos eungulados pódense citar os seguintes grupos existentes na actualidade:
Galería de imaxes
Exemplos de animais que pertencen a este clado.
Cima de Vila, A Lama, A Lama
Cima de Vila é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Karina Sainz Borgo
Traxectoria
En 2021 publicou El Tercer País, onde revisita o mito de Antígona e o dereito fundamental que teñen os seres humanos a enterrar os seus mortos.
Xunto a autores como Keila Vall de la Ville, Rodrigo Blanco Calderón, Michelle Roche Rodríguez ou Camilo Pino, forma parte do que a crítica denominou a "literatura da diáspora venezolana" ou do "éxodo".
Dólar de prata Benjamin Franklin
O dólar de prata Benjamin Franklin é un programa de emisións conmemorativas, non circulantes, da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cuñadas en 2006 na Ceca de Filadelfia.
Este programa foi autorizado pola Lei 108-464, do 21 de decembro de 2004, pola que se creaba unha serie de dúas moedas conmemorativas para honrar o 300º aniversario do nacemento de Benjamin Franklin (1706-1790). Trátase de senllas moedas dun dólar de prata, unha delas dedicada á etapa xuvenil de Franklin como científico e outra á súa madureza, como un dos Pais Fundadores dos Estados Unidos.
Contexto
En 2004, a Comisión de Servizos Financeiros da Cámara de Representantes dos Estados Unidos aprobou por unanimidade un proxecto de lei presentado por Mike Castle, membro do Congreso de Delaware, que promovía unha emisión monetaria para celebrar o 300º aniversario de Benjamin Franklin, un dos Pais Fundadores da nación.
Entre os motivos sinalados para tal merecemento, ademais da coincidencia da data do tricentenario, no proxecto de lei salientábanse os seguintes: Franklin foi o único Pai Fundador que puxo a súa sinatura en todos os documentos relacionados coa fundación dos Estados Unidos; ademais, foi o impresor e o produtor do papel moeda oficial das colonias de Delaware, Pensilvania, Nova Jersey e Maryland, e, durante a Revolución Americana, deseñou, entre outras, a primeira moeda dun dólar dos Estados Unidos, coñecida como dólar Continental.
O proxecto de lei converteuse na citada Lei 108-464 o 21 de decembro de 2004.
Deseño
O anverso do dólar dedicado á súa etapa xuvenil como científico, deseñado por Norman E. Nemeth, presenta unha imaxe de corpo enteiro de Benjamin Franklin voando un papaventos para experimentar coa actividade eléctrica dos raios, con lendas alusivas ao seu tricentenario.
No reverso, obra de Charles L. Vickers, reprodúcese unha popular viñeta política de Franklin que presenta unha serpe cortada en anacos, cada un coa inicial dun territorio e co texto Join, or die ("Únete ou morre"), en alusión a que a unidade das colonias era unha cuestión transcendental.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 250.000 exemplares do dólar Benjamin Franklin "científico". As moedas comezaron a cuñarse o 1 de xaneiro de 2006 e estiveron ao dispor do público para a súa adquisición a partir do 17 de xaneiro de 2006, coincidindo coa data exacta do 300º aniversario do nacemento de Franklin.
A Casa da Moeda de Filadelfia encargouse da cuñaxe de todas as moedas, tanto as de Franklin "científico" como as do "Pai Fundador", e tanto na súa versión estándar como con acabamento especial (proof), remarcando así a vinculación do persoeiro homenaxeado con esta cidade. A cantidade de dólares de Franklin como "científico" foi de 61.956 en condición estándar e 137.808 con acabamento proof.
Deseño
O deseño do anverso deste segundo modelo, obra de Don Everhart, reproduce un busto "tres cuartos" cara á dereita de Benjamin Franklin na súa madureza, con lendas alusivas ao seu tricentenario. No exergo amósase unha cartela oval que contén a súa sinatura, en referencia a que esta foi a única que apareceu nos catro principais documentos fundacionais dos EEUU: a Constitución, o Tratado de París, o Tratado da Alianza e o Tratado de Amizade e Comercio.
Pola súa banda, no reverso, do que se encargou Donna Weaver, reprodúcese o dólar Continental, que foi a primeira moeda cuñada nos Estados Unidos á que se lle atribúe o valor facial dun dólar, e que foi deseñada polo propio Franklin en 1776.
Recoñecementos
O dólar de prata Benjamin Franklin na súa versión de "Pai Fundador" foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 2008, á moeda de maior relevancia histórica emitida no mundo en 2006.
Patrimonio da Humanidade en Bahrain
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Bahrain, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Bahrain ratificou a convención o 28 de maio de 1991, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Costa, A Lama, A Lama
A Costa é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
San Cibrao, San Cibrao, Viana do Bolo
San Cibrao é un lugar da parroquia de San Cibrao, no concello ourensán de Viana do Bolo, na comarca de Viana.
Cortegoso, A Lama, A Lama
Cortegoso é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Fontecova, A Lama, A Lama
Fontecova é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O grande enredo
Estreouse en galego o 16 de setembro de 1998 na TVG.
A Touza, Castrelo, San Xoán de Río
A Touza é un lugar da parroquia de Castrelo, no concello ourensán de San Xoán de Río, na comarca da Terra de Trives.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Dólar de prata do Xardín Botánico dos Estados Unidos
O dólar de prata do Xardín Botánico dos Estados Unidos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1997 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-328, do 29 de setembro de 1994, pola que se creaba unha moeda conmemorativa para conmemorar o 175º aniversario Xardín Botánico dos Estados Unidos, en Washington, promovido polos Pais Fundadores George Washington, Thomas Jefferson e James Madison, e creado en 1820 polo presidente James Monroe.
Deseño
Os deseños do dólar de prata do Xardín Botánico dos Estados Unidos foron aprobados en xaneiro de 1997 polo secretario do Tesouro.
O anverso desta moeda, deseñado por Edgard Z. Steever, representa en primeiro termo a figura dunha rosa como flor nacional, baixo unha grilanda de rosas.
Pola súa banda, no seu reverso, creado por William C. Cousins, reprodúcese unha imaxe da fachada francesa con múltiples arcos do edificio do Xardín Botánico dos Estados Unidos en Washington.
A Ladeira, A Lama, A Lama
A Ladeira é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O Bacelo, Ribeiras de Miño, Pantón
O Bacelo é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dólar de prata do Xardín Botánico dos Estados Unidos
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir de 21 de febreiro de 1997. A a súa produción foi de 58.505 exemplares en coindición estándar e 189.671 con acabamento especial (proof); é dicir, un total de 248.176 exemplares, algo menos da metade da tiraxe máxima autorizada.
Lab-on-a-chip
Un lab-on-a-chip (LOC) é un dispositivo que integra unha ou varias funcións de laboratorio nun único circuíto integrado (normalmente chamado "chip") de só milímetros a poucos centímetros cadrados para lograr automatización e cribado de alto rendemento. Os LOC poden manexar volumes de fluído moi pequenos ata menos de pico-litros. Os dispositivos Lab-on-a-chip son un subconxunto de dispositivos de sistemas microelectromecánicos (MEMS) e ás veces chamados "sistemas de análise micro total" (µTAS). Os LOC poden usar microfluídicos, a física, a manipulación e o estudo de cantidades mínimas de fluídos. Non obstante, o "lab-on-a-chip" considerado estritamente indica xeralmente o escalado de procesos de laboratorio simples ou múltiples ata o formato chip, mentres que "µTAS" está dedicado á integración da secuencia total de procesos de laboratorio para realizar análises químicas. O termo "lab-on-a-chip" introduciuse cando resultou que as tecnoloxías µTAS eran aplicables para máis que só análises.
Historial
Despois da invención da microtecnoloxía (~ 1954) para a realización de estruturas integradas de semicondutores para chips microelectrónicos, estas tecnoloxías baseadas na litografía pronto se aplicaron tamén na fabricación de sensores de presión (1966). Debido ao desenvolvemento destes procesos normalmente limitados de compatibilidade CMOS, estivo dispoñible unha caixa de ferramentas para crear estruturas mecánicas de tamaño micrométrico ou submicrométrico nas obleas de silicio: xa comezara a era dos sistemas microeléctricos mecánicos (MEMS).
Xunto a sensores de presión, sensores de airbag e outras estruturas móbiles, desenvolvéronse dispositivos de manipulación de fluídos. Exemplos son: canles (conexións capilares), mesturadores, válvulas, bombas e dispositivos de dosificación. O primeiro sistema de análise LOC foi un cromatógrafo de gases, desenvolvido en 1979 por S.C. Terry na Universidade de Stanford. Non obstante, só a finais dos anos oitenta e comezos dos noventa a investigación do LOC comezou a crecer seriamente a medida que algúns grupos de investigación en Europa desenvolveron micropombas, sensores de fluxo e os conceptos para tratamentos integrados de fluídos para sistemas de análise. Estes conceptos µTAS demostraron que a integración dos pasos de pretratamento, normalmente feitos a escala de laboratorio, podería estender a funcionalidade do sensor simple cara a unha análise completa de laboratorio, incluíndo etapas de limpeza e separación adicionais.
Un gran impulso na investigación e o interese comercial produciuse a mediados dos anos noventa, cando as tecnoloxías µTAS resultaron proporcionar ferramentas interesantes para aplicacións de xenómica, como a electroforese capilar e os microarrays de ADN. Un gran impulso no apoio á investigación tamén chegou dos militares, especialmente da DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency), polo seu interese nos sistemas portátiles de detección de axentes de guerra bio / química. O valor engadido non só se limitou á integración de procesos de laboratorio para a súa análise, senón tamén ás posibilidades características de compoñentes individuais e á aplicación a outros procesos de laboratorio que non son de análise. De aí que se introducise o termo "lab-on-a-chip".
Aínda que a aplicación dos LOC aínda é nova e modesta, obsérvase un crecente interese de empresas e grupos de investigación aplicada en diferentes campos como a análise (por exemplo, análise química, seguimento ambiental, diagnóstico médico e celómica) pero tamén en química sintética (por exemplo, selección rápida e microrreactores para a farmacéutica). Ademais de novos desenvolvementos de aplicacións, espérase que a investigación en sistemas LOC tamén se estenda cara á redución da escala das estruturas de manexo de fluídos mediante a nanotecnoloxía. As canles sub-micrométricas e nanométricas, os labirintos de ADN, a detección e análise de células únicas e os nanosensores, poderían ser factibles, permitindo novas formas de interacción con especies biolóxicas e grandes moléculas. Escribíronse moitos libros que abarcan diversos aspectos destes dispositivos, incluído o transporte de fluídos, as propiedades do sistema, as técnicas de detección e as aplicacións bioanalíticas.
Materiais para chips e tecnoloxías de fabricación
A base para a maioría dos procesos de fabricación de LOC é a fotolitografía. Inicialmente a maioría dos procesos estaban en silicio, xa que estas tecnoloxías ben desenvolvidas derivaban directamente da fabricación de semicondutores. Por mor das demandas por exemplo. características ópticas específicas, compatibilidade biolóxica ou química, custos de produción máis baixos e prototipado máis rápido. procesamento de polímeros de tiol-eno (OSTEmer), impresión 3D baseada en película grosa e estereolitografía, así como métodos de replicación rápida mediante galvanoplastia, moldeo por inxección e estampación. A demanda de prototipado LOC barato e sinxelo deu lugar a unha metodoloxía sinxela para a fabricación de dispositivos microfluídicos PDMS: ESCARGOT (Embedded SCAffold RemovinG Open Technology). Esta técnica permite a creación de canles microfluídicos, nun só bloque de PDMS, a través dun andamio disoluble (feito por exemplo por impresión 3D). Ademais, o campo LOC supera cada vez máis as fronteiras entre tecnoloxía de microsistemas baseada na litografía, nanotecnoloxía e enxeñaría de precisión.
Vantaxes
Os LOC poden proporcionar vantaxes específicas da súa aplicación. As vantaxes típicas son:
Desvantaxes
As desvantaxes máis importantes dos laboratorios en chip son:
Saúde global
A tecnoloxía Lab-on-a-chip pronto pode converterse nunha parte importante dos esforzos para mellorar a saúde global, especialmente a través do desenvolvemento de dispositivos de proba para o punto de atención. Nos países con poucos recursos sanitarios, as enfermidades infecciosas que poderían tratarse nunha nación desenvolvida adoitan ser mortais. Nalgúns casos, as clínicas sanitarias pobres teñen os medicamentos para tratar unha determinada enfermidade, pero carecen das ferramentas de diagnóstico para identificar aos pacientes que deben recibir os medicamentos. Moitos investigadores cren que a tecnoloxía LOC pode ser a clave para poderosos novos instrumentos de diagnóstico. O obxectivo destes investigadores é crear chips microfluídicos que permitan aos provedores de asistencia sanitaria en clínicas mal equipadas realizar probas diagnósticas como ensaios de cultivo microbiolóxico, inmunoensaios e ensaios de ácido nucleico sen apoio de laboratorio.
A Touza, Piñeiró, O Saviñao
A Touza é un lugar da parroquia de Piñeiró, no concello lucense do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Lab-on-a-chip
Exemplos de aplicación LOC global
Un dos dispositivos LOC máis prominentes e coñecidos para chegar ao mercado é o kit de proba de embarazo na casa, un dispositivo que utiliza tecnoloxía de microfluídica baseada en papel. Outra área activa de investigación LOC implica formas de diagnosticar e xestionar enfermidades infecciosas comúns causadas por bacterias, por exemplo. bacteriuria ou virus, por exemplo. gripe. Un patrón de ouro para diagnosticar a bacteriuria (infeccións do tracto urinario) é o cultivo microbiano. Un estudo recente baseado na tecnoloxía lab-on-a-chip, Digital Dipstick, miniaturizou o cultivo microbiolóxico nun formato destick e permitiu o seu uso no punto de atención. Cando se trata de infeccións virais, as infeccións polo VIH son un bo exemplo. Ao redor de 36,9 millóns de persoas están infectadas polo VIH no mundo hoxe e o 59% destas persoas reciben tratamento antirretroviral. Só o 75% das persoas que viven co VIH coñecían o seu estado de VIH. Medir o número de linfocitos T CD4 + no sangue dunha persoa é un xeito preciso de determinar se unha persoa ten VIH e de seguir o progreso dunha infección polo VIH. Polo momento, a citometría de fluxo é o estándar de ouro para obter contas de CD4, pero a citometría de fluxo é unha técnica complicada que non está dispoñible na maioría das áreas en desenvolvemento porque require técnicos adestrados e equipos caros. Recentemente desenvolveuse un citómetro por só 5 dólares. Outra área activa de investigación LOC é a separación e mestura controladas. Nestes dispositivos é posible diagnosticar e tratar potencialmente enfermidades rapidamente. Como se mencionou anteriormente, unha gran motivación para o desenvolvemento destes é que potencialmente poden fabricarse a un custo moi baixo. Unha área máis de investigación que se está a estudar en relación a LOC é a seguridade na casa. O seguimento automatizado de compostos orgánicos volátiles (COV) é unha funcionalidade desexada para LOC. Se esta aplicación se converte en fiable, estes micro-dispositivos poderían instalarse a escala mundial e avisar aos propietarios de compostos potencialmente perigosos.
Ciencias vexetais
Os dispositivos Lab-on-a-chip poderían usarse para caracterizar a guía do tubo de pole en Arabidopsis thaliana. En concreto, a planta nun chip é un dispositivo miniaturizado no que se poderían incubar tecidos e óvulos de pole para estudos de ciencias vexetais.
Dólar de prata do Xardín Botánico dos Estados Unidos
Produción e comercialización
A moeda comercializouse cunha recarga no seu custo e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse ao Fondo Nacional para o Xardín Botánico dos Estados Unidos.
A Touza, Sobrecedo, Taboada
A Touza é un lugar da parroquia de Sobrecedo, no concello lucense de Taboada, na comarca de Chantada.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
O Cotiño, A Lama, A Lama
O Cotiño é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Mouta, A Lama, A Lama
A Mouta é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O Cabo da Aldea, Ribeiras de Miño, Pantón
O Cabo da Aldea é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Lama, A Lama, A Lama
A Lama é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Universidade de Aveiro
A Universidade de Aveiro (UA) é unha institución pública de ensino superior en Portugal, con sede na cidade de Aveiro. Creada en 1973, a UA converteuse nunha universidade de referencia pola alta calidade da súa investigación, do profesorado e das infraestruturas. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Oferta formativa
Ademais dos seus cursos de grao, a UA conta cunha ampla oferta de cursos de formación especializada (CFE), cursos de especialización tecnolóxica (CET), másteres e doutoramentos.
Reitorado
O reitor Paulo Jorge Ferreira foi elixido para un segundo mandato en maio de 2022, é doutorado en Engenharia Eletrotécnica e catedrático no Departamento de Eletrónica, Telecomunicações e Informática do cal foi director entre 2015 e 2018.
En 2011, a antiga reitora da UA, María Helena Nazaré, foi nomeada presidenta da Asociación de Universidades Europeas.
Cualificacións
En 2011, a Universidade de Aveiro foi considerada unha das mellores universidades de Europa e a mellor de Portugal, segundo o ranking da revista británica Times Higher Education (THE). En 2016 segundo a mesma revista situouse como a 83ª do mundo.
En 2009, a Universidade de Aveiro ocupa o posto 137 no campo da enxeñaría, no ranking internacional «Consello de Avaliación e Acreditación da Educación Superior de Taiwán», seguida da Universidade Técnica de Lisboa (189º) e da Universidade do Porto (257º). En canto ás clasificacións baseadas na investigación, como, por exemplo, a NTU, a Universidade acadou o posto 145 en Enxeñaría química; 147 para Ciencias de materiais; 151 para Enxeñaría; 178 para Ambiente/Ecoloxía e 189 para Química.
Na edición de 2017 da Clasificación de Shanghai, a institución situouse no rango [401-500], sendo a terceira universidade portuguesa mellor situada nesa clasificación, despois da Universidade de Lisboa e a Universidade do Porto.
O Campo, Ribeiras de Miño, Pantón
O Campo é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Oxygène
Oxygène é un filme franco-estadounidense de 2021 dirixido e producido por Alexandre Aja, a partir dun guión de Christie LeBlanc. Está protagonizado por Mélanie Laurent, Mathieu Amalric e Malik Zidi. Estreouse a través de Netflix o 12 de maio de 2021.
Universidade de Aveiro
I+D+I
A Universidade de Aveiro está á vangarda da investigación universitaria en Portugal, segundo un estudo do exdecano da Universidade Nova de Lisboa, Luís Sousa Lobo, que demostra que cada profesor da UA publica, de media, 1,5 artigos científicos ao ano.
Oxygène
Sinopse
Unha muller nova esperta nunha unidade crioxénica médica hermética e descobre que está atrapada e que os niveis de osíxeno da unidade descenden rapidamente. A rapaza sofre perda de memoria, e non lembra quen é nin como chegou alí. Dentro da cámara crioxénica conta cunha avanzada intelixencia artificial chamada MILO, mais esta rexeita abrir a unidade sen un código de administrador.
Universidade de Aveiro
I+D+I
A UA acadou unha posición significativa entre as institucións de educación superior en Portugal, sendo unha das mellores universidades en canto á calidade da infraestrutura, a capacidade de investigación e a excelencia dos recursos humanos.
Os proxectos de investigación na UA desenvólvense no ámbito de 19 unidades de investigación, das máis variadas áreas científicas. O 52% destas unidades de investigación foron clasificadas como Moi Bo, Excelente ou Excepcional na última avaliación promovida pola Fundación para a Ciência e Tecnoloxía e comprenden o 64% do total de investigadores da UA.
Desde 1998 forma parte do Consorcio Europeo de Universidades Innovadoras (ECIU), un clúster internacional de universidades de investigación, con énfase colectivo na innovación, a creatividade e o impacto na sociedade. Cada membro comparte unha serie de características distintivas cun forte compromiso coa innovación e a investigación aplicada, con estreitos vínculos cos socios da industria. Como a investigación da UA é un compoñente forte, durante 2015 leváronse a cabo 316 proxectos de investigación e transferencia de tecnoloxía. 80 destes proxectos están ou foron financiados por programas europeos e/ou internacionais, sendo 27 polo VII Programa Marco, 13 polo Horizonte 2020 e 17 por ERASMUS+.
O coñecido buscador portugués SAPO foi creado na Universidade de Aveiro en 1995. A Universidade de Aveiro foi campioa do mundo de fútbol robótico en 2008.
Nos comezos da pandemia de COVID-19 investigadores da Universidade de Aveiro, da USC, da UdVigo e do CSIC empregou unha metodoloxía semellante á das enquisas electorais para ditaminar o alcance da onda de contaxios.
Localización
A Universidade de Aveiro concéntrase case na súa totalidade en Aveiro, no Campus Universitario de Santiago, unha ampla zona situada entre a zona da lagoa das salinas e o centro da cidade. As excepcións son a Escola Superior de Tecnoloxía e Xestão de Águeda, a Escola Superior de Deseño, Xestão e Tecnoloxías da Produção Aveiro Norte, con sede en Oliveira de Azeméis, e algunhas residencias espalladas polo distrito.
No campus reúnense nun único espazo todas as infraestruturas de estudo, investigación, apoio, culturais, deportivas e de ocio. alt=Fotografia panorâmica tirada ao anoitecer que mostra a Universidade de Aveiro.|miniatura|300x300px| Vista panorámica do Campus de Santiago Con edificios deseñados polos mellores arquitectos portugueses, entre eles Álvaro Siza Vieira (Biblioteca Universitaria), Eduardo Souto de Moura (Departamento de Xeociencias), Adalberto Dias (Departamento de Enxeñaría Mecánica), Alcino Soutinho (Departamentos de Química e Enxeñería Cerámica e do Vidro), Vítor Figueiredo (Conxunto Pedagóxico, Científico e Tecnolóxico), Aires Mateus (Cantina do Polo II), etc., o Campus Universitario de Santiago é unha sala de exposicións da arquitectura moderna portuguesa, visitada cada ano por milleiros de arquitectos e estudantes de arquitectura de arredor do mundo.
Estrutura Orgánica
A superficie do campus da Universidade de Aveiro está próxima ás 100 hectáreas. miniatura|300x300px| Edificio do Departamento de Xeociencias.
Departamentos e escolas politécnicas
A UA divídese en 16 departamentos e 4 escolas politécnicas :
Alumnado
A Universidade de Aveiro envía e recibe estudantes de diferentes países do mundo. Alumnos célebres da UA son a modelo xaponesa Maiko Itai, os deportistas olímpicos Catarina Fagundes e Miguel Monteiro, os políticos Eduardo Marçal Grilo e Miguel Viegas (eurodeputado), a cantante de jazz Jacinta ou os profesores e IEEE Fellow José Carlos Pedro e Nuno Borges De Carvalho.
Ligazóns externas
A investigación na UA realízase no ámbito de 19 unidades de investigación, das máis variadas áreas científicas:
Dólar de prata dos patriotas negros da Guerra de Independencia dos Estados Unidos
O dólar de prata dos patriotas negros da Guerra de Independencia dos Estados Unidos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1998 e cuñada pola Ceca de San Francisco.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 104-329, do 20 de outubro de 1996, pola que se creaba unha moeda conmemorativa para render homenaxe á figura de Crispus Attucks (1723-1770), no 275 aniversario do seu nacemento, así como ao resto dos patriotas de raza negra que loitaron na Guerra de Independencia dos Estados Unidos.