cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riogordo
Economía
Relación de unidades gandeiras por tipo:
Transporte público
Riogordo non está integrado formalmente no Consorcio de Transporte Metropolitano da área de Málaga, aínda que as seguintes liñas de autobuses interurbanos operan no seu territorio:
Museo etnolóxico
Museo etnográfico municipal de El Paso. Contén unha mostra ampla dos utensilios propios das casas rurais do pobo para mostrar a vida e costumes dos nosos antepasados. Un dos seus principais atractivos é a antiga almazara sobre a que se levanta.
Ademais podemos contemplar nas súas dúas plantas outros elementos de factura antiga e tradicionais recuperados a través de distintas doazóns que se realizaron a este museo.
Outro elemento que suma interese a este espazo expositivo, é a súa sala de exposicións, situada na segunda planta, onde de forma temporal móstranse obras de pintores contemporáneos.
Na planta baixa, ademais da recepción, un patio con entrada ao muíño de aceite e ás salas de El Paso; adegas con tallas do século XVII; adega do século XIX; muíños de aceite do XVII ao XIX; lagar de pisar, sala de viño da pasa; salón, cociña e muíño fariñeiro, todos do XIX; e un patio cun pozo e unha fonte.
Xa na planta primeira, atoparemos, ademais da mencionada sala de exposicións, unha capela de El Paso de Riogordo, outro muíño fariñeiro e un dormitorio do século XIX.
Gastronomía
A gastronomía de Riogordo especialízase no seu particular prato de caracois, o caldo, cuxa promoción se fai o último domingo de maio, xa que foi declarada festa de interese singular pola Deputación Provincial de Málaga.
Pratos típicos. Na súa gastronomía, cabe destacar:
E tamén atopamos: borrachuelos, chacinas, orchata de abelás, hornazo, manteigados, escarvadentes, pemento, potaxe de tagarninas e cogomelos de espiño.
Artesanía
Os traballos artesanais teñen grande incidencia en Riogordo. Hai especialistas en albardas, esparto, fragua e forxa, vimbio e varetas, apeiros de labranza e fabricación de botos.
Emine Hatun
Emine Hatun (en امینہ خاتون), nada en 1398 e finada en 1449, foi a principal consorte do sultán Mehmed I do Imperio Otomán. Foi a nai de Murad II, e avoa do sultán Mehmed o Conquistador.
Traxectoria
Emine Hatun naceu como unha princesa Dulkadir filla de Șaban Suli Bey, terceiro señor dos dulkadirids (reinado de 1386 a 1398). Tivo un irmán, Sadaka Bey, cuarto señor dos dulkadirs (reinado de 1398-1399). Era curmá de Nasireddin Mehmed Bey, quinto señor dos dulkadirids (reinado de 1399 a 1442).
Gombe, Nixeria
Gombe é unha cidade no nordeste de Nixeria (e unha área de goberno local). É a capital do estado de Gombe e ten unha poboación estimada en 197.394 habitantes (2010). A cidade é a sede do Emirato de Gombe, un estado tradicional que cobre a maior parte do estado de Gombe.
Chamarea
Chamarea é un xénero de plantas con 5 especies pertencentes á familia Apiaceae. É orixinario da China.
Gombe, Nixeria
A área de goberno local ten unha área de 52 km² e unha poboación estimada de 268.000 habitantes no censo de 2006.
Chamarea
Taxonomía
O xénero foi descrito por Eckl. & Zeyh. e publicado en Enumeratio Plantarum Africae Australis Extratropicae 346. 1837. A especie tipo é: Chamarea capensis (Thunb.) Eckl. & Zeyh.
Especies
A continuación dáse unha lista das especies do xénero  aceptadas até xullo de 2013, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.
Ensalde, Xurenzás, Boborás
Ensalde é un lugar da parroquia de Xurenzás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Marc Silk
Marc Silk, nado o 20 de decembro de 1972 en Solihull, Inglaterra, é un actor de voz inglés. O seu traballo como actor de voz inclúe o personaxe de Aks Moe en Star Wars: Episode I – The Phantom Menace, Danger Mouse, The Pingu Show, Go Jetters, Strange Hill High, Chicken Run e a voz nos Estados Unidos de Bob en Bob the Builder.
Tamén é a voz de Johnny Bravo contidos de Cartoon Network UK and Ireland, e de Scooby-Doo e Shaggy para Cartoon Network UK and Ireland e a canle CITV.
Vilacova, Troitosende, A Baña
Vilacova é un lugar da parroquia de Troitosende no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 31 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 17 eran mulleres e 14 eran homes. No 2010 tiña 44 habitantes: 24 mulleres e 20 homes.
As Cruzadas
As Cruzadas pode referirse a:
Provincia marítima de Melilla
thumb|Contrasinal da [[provincia marítima de Melilla.]] A provincia marítima de Melilla é unha das trinta provincias marítimas en que se divide o litoral español. A súa matrícula é MLL e comprende o litoral da cidade autónoma de Melilla e as augas circundantes das illas Chafarinas, o Peñón de Vélez de la Gomera e o Peñón de Alhucemas.
Ichiro Suzuki
Ichiro Suzuki (鈴木 一朗), a miúdo coñecido simplemente como Ichiro (イチロー), nado o 22 de outubro de 1973, é un xogador de béisbol xaponés que xogou nos Seattle Mariners. É o xogador xaponés que alcanzou maior éxito na Major League Baseball. Coñecido nos Estados Unidos como "The Silent Samurai" ("O samurai silandeiro"). Ten o récord de maior número de éxitos durante a súa tempada na MLB (262).
Francisco López Carballo
Francisco Luis López Carballo, nado en Santiago de Compostela en 1920 e finado o 5 de agosto de 1992, foi un pintor e político galego.
Traxectoria
Fillo do pintor Juan Luis. Foi profesor de debuxo no Instituto Rosalía de Castro (1950), na facultade de Ciencias e na Escola de Artes e Oficios. Foi concelleiro e despois alcalde de Santiago de Compostela (1964-1974), deputado provincial e procurador en Cortes (1967-1970) como representante dos concellos da provincia da Coruña. Baixo o seu mandato, a corporación municipal promoveu a derruba do coñecido Edificio Castromil, que se materializou baixo o mandato do seu sucesor Antonio Castro, a pesar das numerosas protestas de arquitectos e da prensa da época (a excepción do xornal local, ''El Correo Gallego). Foi académico de número da RAGBA.
Pereiró, O Sisto, Dozón
Pereiró é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Xan Bouzada
Xan Bouzada Fernández, nado en Lugo en 1951 e finado o 5 de maio de 2008 en Vigo, foi un sociólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Socioloxía pola Universidade de Tolosa - Le Mirail e Doutor en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid, era profesor titular de socioloxía na Universidade de Vigo, estaba considerado un dos meirandes expertos en Socioloxía da cultura en Galicia. Entre as súas investigacións destacan as realizadas sobre o tema da emigración, a sociolingüística ou a política cultural dos concellos.
Foi tamén director do Observatorio da Cultura Galega do Consello da Cultura Galega, da revista Cooperativismo e Economía Social e membro do consello de redacción da revista Grial.
Democracia Ourensana
Democracia Ourensana é un partido político ourensán de ámbito provincial dirixido por Gonzalo Pérez Jácome.
Dischord Records
Dischord Records é un selo discográfico independente con base en Washington, D.C., especializado en música punk rock da escena musical da zona. O selo é propiedade de Ian MacKaye e Jeff Nelson, que fundaron Dischord en 1980 para editar o EP Minor Disturbance de The Teen Idles. A etiqueta destaca por ter mantido a súa estrita ética "faino ti mesmo", producindo todos os álbums eles mesmos e vendéndoos a prezos baratos sen a axuda de grandes distribuidoras. Dischord continua editando gravacións de bandas de Washington, D.C., e documentando e apoiando a súa escena musical.
André Téchiné
André Téchiné, nado en Valence-d'Agen o 13 de marzo de 1943, é un director de cinema e guionista francés. Ten unha longa e recoñecida carreira que o situou entre os máis destacados directores franceses da post-Nouvelle Vague. Téchiné pertence á segunda xeración de críticos asociados con Cahiers du cinéma.
Dischord Records
Dischord é un dos máis famosos selos discográficos independentes, xunto con Alternative Tentacles, SST Records e Touch & Go Records. Os seus primeiros lanzamentos estaban relativamente ben producidos en comparación con outras gravacións punk rock da época, e os traballos de Minor Threat son un bo exemplo diso.
Democracia Ourensana
Democracia Ourensana ten unha canle de televisión, que tamén está en YouTube, Auria TV, de ámbito local, no que emite propaganda, roldas de prensa e algúns programas sobre política provincial.
Dischord Records
Historia
Despois de que a finais do verán de 1980 a banda Teen Idles se separase, os seus membros decidiron gravar un disco cos cartos aforrados tras os seus 35 concertos. Sabendo que ningunha discográfica editaría o seu traballo sabendo que o grupo xa non existía decidiron facelo eles mesmos. Un amigo, dono dunha tenda de discos, posuía un selo propio, Limp, e explicoulles a dous dos membros da banda, Ian MacKaye e Jeff Nelson, as bases para editar un disco. Tras estas leccións e despois de pensar un nome nacería Dischord Records. En decembro dese ano sería lanzado o EP Minor Disturbance de Teen Idles, a primeira referencia do seu catálogo.
Democracia Ourensana
Auria TV
Auria TV é unha canle de ámbito local propiedade de Gonzalo Pérez Jácome líder de Democracia Ourensana.
André Téchiné
Traxectoria
Aos dezanove anos mudouse a París para seguir unha carreira como cineasta. Suspendeu o exame de acceso á principal escola de cinema de Francia, mais comezou a escribir críticas para Cahiers du cinéma, onde traballou catro anos (1964–1967). O seu primeiro artigo, sobre La peau douce, de François Truffaut, publicouse en xullo de 1964.
Dischord Records
Historia
No momento da súa fundación existía unha grande actividade na escena hardcore punk de Washington, D.C., e o selo foi unha peza moi importante na súa popularización. Ao pouco tempo Ian e Jeff formarían o grupo Minor Threat e o roadie de Teen Idles, Henry Rollins, montaría S.O.A., que editaría o EP No Policy converténdose así na segunda referencia de Dischord Records a principios de 1981. Cos cartos gañados pola publicación dos seus dous primeiros EPs, o selo comezou a lanzar sinxelos de Minor Threat e das tamén acabadas de formar Government Issue e Youth Brigade cara finais de ano.
Democracia Ourensana
Auria TV
A cadea de televisión cuxa sintonización está dispoñible na canle 51 en Ourense ten unha audiencia dunhas 35.000 persoas diarias.
Dischord Records
Historia
En xaneiro de 1983 Dischord lanzou o seu primeiro vinilo de 12", un recompilatorio titulado Flex Your Head composto por 32 temas de 11 bandas de Washington, D.C. Cara mediados dese ano o selo xa negociara a edición de traballos de Faith, Void, Scream e Marginal Man, ademais do EP de Monor Threst Out of Step, pero estaba pasando por problemas económicos. Cando dentro da discográfica barallaban os posibles pasos a seguir para saír das dificultades polas que atravesaban apareceu John Loder, dono dos Southern Studios de Londres.
Loder ofreceuse a lanzar o EP Out of Step en Europa, e como aquí a fabricación de álbums era máis barata e a súa compañía podía pagalos a crédito (Dischord adoitaba a facelo contra-reembolso) ofreceuse tamén a axudalos a distribuílo polos Estados Unidos. Nese momento a demanda de discos era moito maior do que os donos da Dischord agardaban, e no selo non tiñan os cartos suficientes para fabricalos, polo que aceptaron o ofrecemento de Loder. Así naceu a asociación con Southern, que dura ata o día de hoxe.
Cara 1985 unha nova fornada de bandas comezou a aparecer, entre elas estaban Rites of Spring, Soulside, Gray Matter, Beefeater, Mission Impossible, Fire Party, Dag Nasty e Embrace, que acabarían todas asinando con Dischord Records.
Bandas
Bandas como Minor Threat, Government Issue, The Faith, Void, Iron Cross, Embrace, Rites of Spring, Nation of Ulysses, Scream, Gray Matter, Jawbox, Marginal Man, Shudder to Think, Dag Nasty, Lungfish e Fugazi editaron traballos con Dischord.
Entre as incorporacións do selo de finais dos anos 90 e dos anos 2000 están Q and Not U, Beauty Pill, Antelope, Faraquet, Black Eyes, The Aquarium, Title Tracks, Edie Sedgwick e Andalusians. Moitos destes artistas, entre os que destacan Q and Not U e Black Eyes, son influentes bandas post-hardcore.
André Téchiné
Traxectoria
A primeira experiencia de Téchiné na dirección chegou no teatro. Pasou despois a ser axudante de director de Marc'O en Les Idoles (1967), versión cinematográfica dunha obra experimental. O filme foi montado por Jean Eustache; Téchiné fixo unha pequena aparición sen acreditar no filme de Eustache La Maman et la putain (1972). Téchiné foi tamén axudante de director de Jacques Rivette (o seu editor en Cahiers du Cinema) en L'amour fou (1969).
Características
Téchiné Destaca polos seus filmes elegantes e cargados emocionalmente que con frecuencia indagan na complexidade e nas emocións da condición humana. Un aroma intimista impregna a súa obra. Unha das marcas de Téchiné é o exame lírico das relacións humanas dun xeito sensible, mais non sentimental.
Influído por Roland Barthes, Bertolt Brecht, Ingmar Bergman, William Faulkner e a Nouvelle Vague, a orixinalidade de Téchiné xace na súa exploración sutil da sexualidade e da identidade nacional, mentres desafía as expectativas nas súas representacións das relacións homosexuais, as dimensións norteafricanas da cultura francesa contemporánea, e a relación centro-periferia entre París e o seu suroeste nativo. Tímido e de aspecto ascético, Téchiné non opina sobre temas políticos e raras veces aparece na televisión. O seu medo a voar evita que asista a moitas das súas estreas ou aos festivais que están a máis dunha viaxe en tren do seu piso con vistas ao xardín de Luxemburgo.
"Nunca sei como rematará cada filme", dixo Téchiné. "Cando rodo, filmo cada escena coma se fose unha curtametraxe. É só cando monto cando me preocupo pola narración. O meu obxectivo é contar unha historia, mais iso é a última cousa que fago".
Nanotubo de membrana
miniatura|A Imaxe de fluorescencia de células vivas en 3D de alta resolución dun nanotubo (frecha branca) que conecta dúas células mesoteliais primarias unha hora despois de colocadas sobre unha placa cuberta de [[coláxeno I. Para facilitar a detección, as membranas celulares foron marcadas con WGA Alexa Fluor® 488. Barra de escala: 20 µm. B Representación dun nanotubo (frecha negra) entre dúas células visto con microscopio electrónico de varrido unha hora despois de colocar a célula nunha placa. Barra de escala: 10 µm. C F-actina marcada con faloidina fluorescente, que mostra a actina presente nos nanotubos entre HPMCs individuais (frecha branca). Barra de escala: 20 µm. D Imaxe de microscopio electrónico de varrido dunha extensión similar a un filopodio asociado ao substrato como potencial precursor dos nanotubos (punta de frecha negra). O recadro pequeno mostra unha imaxe de microscopio de fluorescencia de protrusións semellantes a filopodios asociadas ao substrato que se aproximan a unha célula veciña (punta de frecha branca). Barra de escala: 2 µm.]]
Os nanotubos de membrana ou nanotubos tuneladores (TNT, tunneling nanotubes) son uns tubos longos e finos formados na membrana plasmática e proxectados cara ao exterior da célula, que conectan distintas células animais desde grandes distancias. O diámetro destas estruturas vai de 50 a uns poucos centos de nanómetros e poden ter lonxitudes de varios diámetros celulares. Observáronse dous tipos de nanotubos. O primeiro tipo ten menos de 0,7 micrómetros de diámetro, contén actina e transporta compoñentes da membrana plasmática (proteínas, lípidos) entre dúas células nas dúas direccións. O segundo tipo é meirande en grosor (>0,7 μm), contén tanto actina coma microtúbulos e pode transportar compoñentes do citoplasma entre as dúas células, como poden ser vesículas e orgánulos.
Estas estruturas poden estar implicadas na comunicación entre células, na transferencia de ácidos nucleicos entre as células dun tecido, e na transmisión de toxinas ou patóxenos como o VIH e prións.
Os nanotubos de membrana foron descritos primeiramente nun artigo da revista científica Cell en 1999, que trataba sobre o desenvolvemento dos discos imaxinais da á da mosca Drosophila melanogaster. Máis recentemente, un artigo da revista científica Science publicado en 2004 describía unhas estruturas que conectaban varios tipos de células inmunes, que tamén estaban presentes en células en cultivo. Non son estruturas permanentes; a duración destas estruturas vai desde uns poucos minutos a varias horas, e foron implicadas varias proteínas na súa formación e inhibición.
Democracia Ourensana
Auria TV
Foi a primeira cadea de televisión de España en emitir programas en bucle para telos dispoñibles a distintas horas do día.
Resultados
Resultados electorais de Democracia Ourensana   :
Nanotubo de membrana
Estas estruturas funcionalmente teñen certa similitude cos plasmodesmos, que interconectan as células vexetais, e os estrómulos, que interconectan plastos. Unha estrutura parecida chamada citonema permite o intercambio entre centros de sinalización, pero non sempre conectan dúas células e poden actuar só como sensores ambientais.
Gran Premio de Australia de 1995
O Gran Premio de Australia de 1995 (oficialmente o LX EDS Australian Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 12 de novembro de 1995 no Circuíto urbano de Adelaida, Adelaida. A carreira, disputada en 81 voltas, foi a décimo sétima e última carreira da tempada de Fórmula Un, e o undécimo e último Gran Premio de Australia celebrado en Adelaida antes de que o evento se trasladara a Melbourne o ano seguinte.
A carreira tivo unha asistencia de 210.000 espectadores, un récord de F1 ata 2000, cando 250.000 persoas asistiron ao Gran Premio dos Estados Unidos dese ano en Indianápolis.
Pobo guane
Os guanes son un pobo indíxena de Colombia que viviron na área de Santander e no norte de Boyacá, ámbolos dous departamentos do centro do país. Eran un pobo labrego que falaba a lingua muisca e que cultivaba o algodón, o ananás e outros cultivos, e eran habelenciosos artesáns que traballan os téxtiles de algodón. Os guanes vivían ó norte do río Chicamocha, na área arredor do canón do Chicamocha dende Vélez no sur até Bucaramanga no norte. Porén, outras fontes indican que o seu territorio non se estendía tan ó norte. Guane, un correxemento de Barichara, Santander, era supostamente a capital dos guanes.
miniatura|250px|esquerda|Territorio histórico dos guanes.
Etimoloxía
A verba guane na lingua muisca quere dicir "árbore" ou "parte baixa dunha folla" ou "saia".
Teoría do floxisto
A teoría do floxisto é unha teoría científica xa superada, cuxo postulado principal é a existencia dun elemento tipo lume chamado floxisto, que estaría contido dentro de corpos combustíbeis e que se liberaría durante a combustión. O nome provén do grego antigo φλογιστόν phlogistón (queimado), desde φλόξ phlox (chama), e significa inflamábel. En 1667, Johann Joachim Becher fixo unha primeira aproximación ao concepto, que foi desenvolvido polo químico e médico alemán Georg Ernst Stahl en 1703. Segundo Stahl, os corpos combustíbeis posuirían un material chamado floxisto, que se liberaría ao aire durante os procesos de combustión (material orgánico) ou calcinación (metais). A teoría intentou explicar procesos como a combustión e oxidación.
A teoría segundo Stahl
miniatura|Placa conmemorativa de Stahl, principal impulsor da teoría do floxisto. Stahl desenvolveu a teoría do floxisto a partir dunha adaptación da teoría dun dos seus mentores, Johann Joachim Becher. En 1667 Johann Joachim Becher editou o libro Physica subterranea, onde presentou unha teoría sobre os elementos, na que consideraba tres tipos de terras diferentes: terra mercurialis, terra lápida e terra pinguis. Segundo Becher o pinguis terrestre estaba presente en materiais combustíbeis, e era liberado cando estes materiais ardían.
Nese momento a noción de elemento químico era diferente da noción actual. Varias teorías sobre os elementos presentáronse no tempo de Stahl, todas as variantes da teoría orixinal de Empédocles, segundo a cal había cinco elementos: aire, auga, terra, lume e éter.
Stahl fixo este troco logo de establecer que a combustión de materiais orgánicos coma a madeira ou o carbón e a calcinación dos metais seguen o mesmo proceso. Esta observación debeu estar influída polo feito de que Stahl estudou coidadosamente os procesos empregados na metalurxia. Stahl considerou que cando un material se queimaba, sofría corrosión ou se calcinaba, perdía o seu floxisto: canto máis combustíbel é un material, máis floxisto libera na combustión.
Stahl estableceu dúas diferenzas entre a combustión de materiais como a madeira ou o carbón e a calcinación dun metal. A calcinación dun metal, a diferenza da combustión da madeira, é un proceso lento e reversíbel. Stahl confirmou que é posíbel reverter o proceso de calcinación e recuperar o metal da súa cal (agora denominado óxido). Considerou que isto era así porque a cal do metal reabsorbía o floxisto liberado por material combustíbel, coma o carbón.
A teoría de Stahl foi aceptada na comunidade científica en xeral, xa que presentou a primeira explicación dos fenómenos químicos. Esta teoría permitía explicar varios fenómenos observados, como a perda de masa na combustión dun material (por perda de floxisto), a imposibilidade dun combustíbel de arder sen presenza de aire (xa que o aire é necesario para absorber o floxisto liberado), o fin dunha combustión, e a morte dun pequeno animal nun recipiente pechado (ambos por saturación do aire con floxisto).
Refutación
Aínda que algúns químicos da época foron fascinados pola teoría e durou ata finais do século XVIII, foi entón fortemente atacada por diversos químicos. A teoría do floxisto foi sendo posta en dúbida, porque, mentres que no caso da combustión de compostos orgánicos existía a perda de masa, non acontecía o mesmo no caso dos metais. Segundo a teoría, os metais deben perder o floxisto cando se expoñen ao quentamento, mais segundo os propios defensores da teoría, ao final gañaban peso. Lavoisier foi un dos científicos que comprobaron este feito a través das súas experiencias (presentadas en 1772) sobre a calcinación do fósforo e do xofre), o que lle levou a reflexionar sobre o floxisto.
Este feito non era un problema para Stahl, que consideraba o floxisto coma unha esencia, que non necesariamente tiña masa. Stahl considerou que o floxisto era unha especie de esencia que podía fluír entre os materiais.
Lavoisier estivo moitos anos tentando derrubar definitivamente a teoría do floxisto, pero só co descubrimento accidental do osíxeno feita por Joseph Priestley (nomeado "aire defloxisticado") en 1774, conseguiuse desmontar a teoría do floxisto. Dous anos antes da visita de Priestley en 1772 declarara que estaba preparado para provocar unha revolución en física e química. A diferenza de Priestley, deuse conta de que o "aire defloxísticado" non era un elemento, senón un compoñente do aire que buscaba. Con iso, Priestley solventaba o problema do elemento perdido.
A través de investigacións que repetiron os experimentos de Priestley entre os anos 1775 e 1780, Lavoisier ficou convencido de que o aire de Priestley era o principio activo da atmosfera. Ao realizar varios experimentos, Lavoisier demostrou que o aire contén 20 por cento de osíxeno e que a combustión débese á combinación dunha substancia combustíbel con osíxeno. Tamén se probou o seu papel na respiración.
En 1789, Lavoisier bautizou a substancia como osíxeno, un nome que provén do grego e significa "formación de ácido", porque naquel intre críase que todos os ácidos contiñan osíxeno, feito que após amosouse incerto.
X González
X González, nada como Emma González, tamén soletreado Gonzalez o 11 de novembro de 1999 en Parkland (Florida), é unha activista estadounidense e defensora do control das armas.
Traxectoria
González chamou a atención no seu país cando o discurso que deu nunha concentración contra a violencia das armas se fixo viral. Proclamou o famoso "We call B.S." sobre a falta de acción dos políticos financiados pola National Rifle Association. González continuou a ser activista a prol do control das armas facendo aparicións nos medios de comunicación e axudando a organizar a March for Our Lives, que se converteu na meirande protesta estudantil na historia dos Estados Unidos.
Manuel Freire
O nome Manuel Freire pode referirse a:
Rafael Altamira
Rafael Altamira y Crevea, nado en Alacant o 10 de febreiro de 1866 e finado na Cidade de México o 1 de xuño de 1951, foi un humanista, historiador e americanista; pedagogo, xurista, crítico literario e escritor español. Estreitamente vinculado aos proxectos da Institución Libre de Enseñanza, alumno e amigo de Francisco Giner de los Ríos, foi secretario do Museo Pedagóxico Nacional. Doutor honoris causa en oito universidades de América e Europa, e membro de nove institucións académicas, exiliouse en México en 1944.
Labor
miniatura|Retrato de Rafael Altamira por [[Joaquín Sorolla para Hispanic Society of America (1913), con traxe académico (muceta de doutor en Dereito que porta a gran cruz da Orde de Afonso XII).]] Rafael Altamira foi un dos primeiros historiadores que impulsaron a Historiografía en España, partindo da súa relación coa cultura e a historia das ideas. Aínda que impulsou e apoiou sempre á Institución Libre de Ensino e as ideas do institucionismo, na que traballou como docente, mantivo sempre independencia de criterio respecto ao krausismo, nunha orientación ideolóxica liberal-progresista. Promoveu a educación popular e propugnou unha pedagoxía con forte sentido moral. En 1898 creou, xunto con outros catedráticos da Facultade de Dereito da Universidade de Oviedo, a Extensión Universitaria como área definida da universidade co propósito de difundir os coñecementos xerados nesta institución a través de conferencias, cursos, e outras actividades a aquelas clases sociais que non podían acceder a eles, seguindo o exemplo de varias universidades inglesas que xa se estendeu a outros países europeos como Alemaña e Bélxica. Nesa liña, e como secretario do Museo Pedagóxico Nacional, adxudicóuselle a responsabilidade de materializar o proxecto dunha rede de bibliotecas circulantes, recuperando do esquecemento as bibliotecas populares creadas por Manuel Ruiz Zorrilla en 1869. Ademais de coordinar e administras todas esas institucións non deixou de impartir cursos e conferencias en numerosas universidades españolas e estranxeiras (Arxentina, Perú, Estados Unidos, Francia e Inglaterra, entre outras).
Fundación Carlos Casares
A Fundación Carlos Casares é unha entidade con obxectivos culturais de promover a cultura galega e a obra de Carlos Casares.
Creación
A Fundación Carlos Casares foi promovida por familiares a amigos do escritor despois da morte deste. Constituíuse o 9 de setembro de 2002 na cidade de Vigo.
Forman o padroado da fundación cinco membros vitalicios -a viúva, Kristina Berg, os dous fillos, Håkan e Lars Christian, e os dous irmáns, Mercedes e Xabier - e dez das institucións nas que o escritor desenvolvía un papel importante (Real Academia Galega e o Consello da Cultura Galega), empresas (La Voz de Galicia e a Editorial Galaxia), e persoeiros como Manuel Rivas, Darío Villanueva, Manuel Rodríguez Álvarez, Damián Villalaín, Xosé María Fonseca Moretón (Adegas Terras Gauda) e Manuel Rodríguez Vázquez (Rodman Polyships).
Ademais tamén forman parte do padroado a Xunta de Galicia, Caixa Galicia, Caixanova, as deputacións de Pontevedra e Ourense, os concellos desta última cidade e Vigo, ademais da Fundación Penzol.
No ano 2004 a Fundación abriu en Ourense, cidade natal do escritor, o Centro de Estudos Carlos Casares,, sen actividade pública de seu, coordinado por Marcos Valcárcel (ata o seu pasamento en 2010) e a partir de 2011 por Delfín Caseiro.
-96
Véxase tamén
Historia ano a ano
Todo é silencio (novela)
Todo é silencio é unha novela de Manuel Rivas. Foi publicado por Edicións Xerais en outubro de 2010, cunha primeira edición de 12.000 exemplares. Levou o premio de narrativa da AELG en 2011. En 2011 fíxose unha adaptación cinematográfica, dirixida por José Luis Cuerda con guión de Gerardo Herrero e coa participación de Quim Gutiérrez, Ángel Silvestre e Celia Freijeiro, co título homónimo de Todo é silencio.
Trama
A novela divídese en dúas partes: "O silencio amigo" (capítulos I a XVI) e "O silencio mudo" (XVII a XLV).
Mariscal é un contrabandista da vila atlántica de Brétema. Os seus pais comezaron co contrabando de volframio durante a segunda guerra mundial; logo de estudar no seminario, pasouse ao tabaco rubio de batea, e tras contactar cos clans colombianos, ao narcotráfico. Aos poucos, vai tecendo unha rede de control social, económico e institucional. A vida na vila aparece marcada pola economía somerxida, e o destino dos seus habitantes pola sombra da corrupción e o poder.
Fins, Brinco e Leda son tres rapaces de Brétema. Fins queda orfo ao morrer seu pai pescando con dinamita, e marcha a estudar a Cádiz. Brinco e Leda casan e teñen un fillo, e únense ao clan de Mariscal. Co tempo, Fins (que xa desde pequeno sofre epilepsia) regresa á vila como inspector da Garda Civil, encargado de loitar contra o narcotráfico. Brinco, que chega a rexentar un club de alterne, pensa en matalo.
O clan vai medrando, e os seus membros medran na súa posición social e económica. Porén, mentres algúns levan o aumento da súa riqueza con sobriedade, outros fachendean en exceso, mostrándose con vehículos, vivendas e traxes opulentos. Mariscal postúlase como candidato á alcaldía de Brétema, e Brinco chega a presidir o club de fútbol da vila.
Descóbrense varios gardas civís corruptos (desde axentes a oficiais) e varios narcos traidores (incluída a muller de Mariscal). Logo de que un home do clan de Mariscal, enganchado á heroína, non pague unha débeda aos colombianos encargados da subministración da droga, iníciase unha batalla entre clans, que dá lugar á morte de varias persoas.
Leda cita a Fins na vella escola. Alí aparece Brinco, e iníciase un tiroteo, no que este resulta morto.
Espazo
Brétema é unha vila costeira, e preto dela aparecen numerosas praias, cabos e penedos. Moitos dos personaxes saben ben navegar, ben mariscar. Cara ao interior, son numerosos os outeiros desde os que se vixía a ría coñecidos polos personaxes.
Hai viaxes ao Baixo Miño, e tamén se fala de cidades de América, como Medellín.
Tempo
Hai numerosas analepses, nas que se fala dos inicios no mundo do contrabando durante a posguerra.
Catarina de Borgoña
Familia
Catarina foi a segunda filla e quinto fillo nado do duque Filipe II de Borgoña e da condessa Margarida III de Flandres. Os seus avós paternos eran o rei Xoán II de Francia e Bona de Luxemburgo. Os seus avós maternos eran o conde Lois II de Flandres e Margarida de Brabante.
Ela tivo oito irmáns, que eran: Xoán, duque da borgonha, marido de Margarida da Baviera; Carlos; Margarida, esposa de Guillerme II de Baviera; Lois; Bona, noiva do duque Xoán I de Borbón; María, esposa de Amadeo VIII, duque de Savoia; o duque Antón de Brabante, e o conde Filipe II de Nevers.
O Igrexario, Xurenzás, Boborás
O Igrexario é un lugar da parroquia de Xurenzás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (catro homes e unha muller), os mesmos ca en 2010.
Kirikou et les bêtes sauvages
Kirikou et les bêtes sauvages (Kirikou e as bestas salvaxes) é unha película de animación francesa realizada por Michel Ocelot e Bénédicte Galup, que saíu no ano 2005.
Sinopse
Esta segunda obra presenta de novo o enxeñoso personaxe Kirikou, que debe outra vez combater a bruxa Karabá.
A película, narrada polo avó de Kirikou, conta unha serie de aventuras do protagonista, un neno de África que ten que loitar contra unha hiena, escapar dos fetiches da bruxa Karabá, recuperar as ganancias perdidas polo desastre causado por un búfalo, e mesmo converterse en fetiche para salvar as mulleres do seu pobo.
Estadio Municipal Álvarez Claro
O Estadio Municipal Álvarez Claro é un estadio que se atopa na cidade autónoma de Melilla, España. Nel xoga como local o equipo da cidade, a Unión Deportiva Melilla.
Ten unha capacidade para 12.000 espectadores e as súas dimensións son de 106 m x 65 m. Foi inaugurado o 29 de setembro de 1945. O estadio leva o nome do presidente de honra da UD Melilla, Rafael Álvarez Claro que foi procurador nas Cortes Xerais, e presidente de Melilla e da UD Melilla co que o equipo ascendeu a Segunda División na tempada 1949-50.
Ezosciadium capense
Ezosciadium capense é única especie do xénero Ezosciadium, xénero monotípico de plantas da familia das apiáceas. É orixinaria de Suráfrica.
Descrición
É unha planta herbácea anual que alcanza un tamaño de 0.3 m de altura a unha altitude de 150 m.
Jean René Constant Quoy
Jean René Constant Quoy, nado en Maillé, preto de Maillezais (Vendée) o 10 de novembro de 1790 e finado en Rochefort (Charente Marítimo) o 4 de xullo de 1869, foi un naturalista, zoólogo e cirurxián de a bordo francés.
Traxectoria
Ingresou na Escola de Medicina Naval de Rochefort en 1806, e ao ano seguiente xa era cirurxián auxiliar de terceira clase. Comezou a servir na corveta Le Département des Landes e pasou, en 1810, a Le Jemmapes. En 1811 era cirurxián de terceira clase, e en 1812 de segunda. Obtivo o seu doutoramento en medicina en Montpellier en 1814, cunha tese titulada Epistola dominae G. de nonnulis pavoris effectibus. En 1815, actauba no Hospital Marítimo de Rochefort.
Serviu como naturalista e cirurxián maior ás ordes de Joseph P. Gaimard (1796-1858) a bordo da corveta L’Uranie ao mando do capitán Louis Claude des Saulses de Freycinet (1779-1842), realizando unha viaxe de circunnavegación comezada o cambianado logo á La Physicienne, o. De volta no Hospital de Rochefort, escribiu un informe da expedición.
En 1821, era xa cirurxián de primeira clase. En 1824, foi profesor de anatomía na Escola de Medicina Naval de Rochefort e, en 1825, foi feito cabaleiro da Lexión de Honor. Partiu de novo a bordo do buque L’Astrolabe baixo a comandancia de Jules Dumont d'Urville. A súa seguinte viaxe por todo o mundo comezou o, regresando en 1829. Ao seu retorno ao Hospital de Rochefort, comenzou a traballar nun novo resumo da viaxe.
En 1830, foi nomeado membro correspondente da Academia das Ciencias francesa. En 1835, foi primeiro médico en xefe do Hospital Marítimo de Toulon, sendo transferido a Brest en 1838. En 1848 foi nomeado oficial da Lexión de Honor, e comandante en 1852. En 1848 foi designado inspector xeral do Servizo de Saúde da Mariña, xubilándose en 1858.
Abreviatura
A abreviatura Quoy emprégase para indicar a Jean René Constant Quoy como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Airbus A330neo
O Airbus A330neo ("neo" de "New Engine Option") é un avión de pasaxeiros de fuselaxe ancha de Airbus. É un desenvolvemento do Airbus A330 (agora A330ceo, de "Current Engine Option"). Os clientes do A330ceo solicitaron unha nova versión do avión con modernos motores desenvolvidos para o Boeing 787. O A330neo foi lanzado o 14 de xullo de 2014 durante o Farnborough Airshow, coa promesa de aforrar un 14% de combustible. O avión vai usar exclusivamente o motor Rolls-Royce Trent 7000. As súas dúas variantes están baseadas no A330-200 e -300: a -800 debería alcanzar os 13 900 km con 257 pasaxeiros, mentres que o -900 tará un alcance de 12 130 km con 287 pasaxeiros. O -900 realizou o seu primeiro voo o 19 de outubro de 2017 e será introducido por TAP Portugal a mediados de 2018.
Estudos
No lanzamento do Boeing 787 en 2004, a resposta de Airbus foi nun primeiro momento un A330 mellorado, pero despois da resposta negativa das aeroliñas o A350 XWB converteuse nun novo deseño en 2006. Despois do lanzamento do A320neo en decembro de 2010 e do seu éxito comercial o presidente de Air Asia Tony Fernandes dixo que lle gustaría que Airbus remotorizase o A330. Novos motores como o General Electric GEnx ou o Rolls-Royce Trent 1000 desenvolvidos para o 787 poderían ofrecer un 12%-15% menos de consumo, e os sharklets polo menos un 2%.
O argumento de John Leahy, o xefe de vendas de Airbus, é que o menor prezo de compra do A330 incluso sen novos motores fai que mercar un avión deste modelo sexa competitivo en rutas de alcance medio co Boeing 787. Un A330neo podería acelerar a desaparición do A350-800, cun tamaño moi semellante. Airbus tamén está considerando remotorizar o A380, pero non quere ter dous grandes programas de modificación simultaneamente.
En marzo de 2014 Delta Air Lines estaba interesada en substituír os seus Boeing 767-300ER. No mercado dos 250-300 asentos, o CIT Group cre que un A330neo permite a rendabilidade en alcances máis curtos onde os A350 e Boeing 787 non están optimizados. Steve Mason, vicepresidente de CIT para análise de avións, dixo que "o A350-800 non é tan eficiente como a eles lles gustaría". Steven Udvar-Hazy, presidente de Air Lease Corp., dixo, “Non cremos que sexa racional para nos coller o A350-800 e o A330neo [...] Non vexo ao A350-800 sobrevivindo se fan o A330neo”.
Os voos de AirAsia X a Londres e París dende Kuala Lumpur foron rexeitados no ano 2012 xa que o Airbus A340 non eran o suficientemente eficientes; AirAsiaX intentouno novamente cos A330. Cando Airbus aumentou gradualmente a produción do seu novo A350, a prolongación da fabricación do A330 podería axudar a manter os beneficios. Cando Emirates cancelou 70 pedidos do A350, Airbus dixo que continuaría os traballos de remotorizacións do máis pequeno A330.
Lanzamento
En 2014 Ed Greenslet de The Airline Monitor dixo que o A330neo tería a vantaxe de non ter sido deseñado para voar 8 000 millas náuticas, a diferenza dos A350 e Boeing 787 que eran así menos rendibles en rutas máis curtas, a pesar de que "a gran maioría dos mercados de longo alcance é de 4 000 mn ou menos". Greenslet tamén cría que o "A330neo gozaría dun monopolio no seu segmento inmediatamente", ao estar o Boeing 767 "esencialmente fóra de produción, o Boeing 757 sen substituto, e ao ser o A321neo e o 737-9 máis pequenos e ter menos alcance, ademais de facerse comercado do máis pequeno A350-800.
Fabricación
O 7 de setembro de 2015 Airbus anunciou que comezara a fabricación do primeiro A330neo coa construción da primeira caixa central das ás e do primeiro pío de motor. A montaxe final do avión, un A330-900, iniciouse en setembro de 2016 na factoría de Tolosa. En decembro dese ano o programa atrasouse seis semanas debido a problemas no desenvolvemento do motor por parte de Rolls-Royce, e o cliente de lanzamento, TAP Air Portugal, proxectou que o seu primeiro A330neo sería entregado en marzo de 2018.
O primeiro avión abandonou o taller de pintura en decembro de 2016, agardando polos seus motores. O seu voo de estrea adiouse ata setembro de 2017 despois da instalación do Rolls-Royce Trent 7000 durante o verán. Os motores enviáronse a Airbus en xuño e o avión presentouse xa completado en Tolosa antes do seu primeiro voo.
As principais estruturas do primeiro A330-800 comezaron a fabricarse en outubro de 2017: os dispositivos hipersustentadores instálanse nas ás en Bremen, as seccións da fuseláxe fabrícanse en Hamburgo, a caixa central das ás en Nantes, os píos de titanio dos motores en Tolosa, e os sharklets das puntas das ás en Corea do Sur. A súa montaxe final comezou en novembro de 2017 e a montaxe estrutural rematou en febreiro de 2018, a falta da instalación dos motores para iniciar o seu programa de probas de 300 horas. A fabricación do aparello rematou coa instalación do primeiro interior de cabina 'Airspace'.
A produción do A330 reducíuse a 50 entregas en 2019, sendo máis da metade deles A330neo. En abril de 2020 o ritmo de fabricación baixou de 3,5 a 2 por mes debido ao impacto da pandemia por coronavirus na aviación, e os avións rematados almacenáronse mentres agardaban polas súas entregas.
Terrasa
Terrasa ou Terrassa (en Terrassa, pronunciado [təˈrasə]) é un municipio e cidade española da provincia de Barcelona, en Cataluña. É, xunto con Sabadell, a capital da comarca do Vallès Occidental, ademais de ser a cuarta cidade en poboación de Cataluña.
Xeografía
Terrasa sitúase aos pés da Cordilleira Prelitoral Catalá (Parque Natural de Sant Llorenç de Munt i l'Obac) a 286 metros sobre o nivel do mar e 41º33'40" latitude norte, e a 2º0'29" de lonxitude leste. A 28 km de Barcelona e 20 de Montserrat.
Historia
Os vestixios atopados indican que a zona na que se asenta Terrasa estivo habitada desde a prehistoria. En 2005, durante os traballos de soterramento dunha das liñas do ferrocarril da cidade, atopouse uns restos arqueolóxicos con ferramentas de pedra e fósiles de animais datados entre 700000 e 900000 anos de antigüidade, que o converten nun dos poucos con restos dos primeiros poboadores de Europa.
Herdeira da antiga Egara romana, sé episcopal no século V, conserva un importante patrimonio medieval no que destaca o conxunto monumental das igrexas románico-visigóticas de Sant Pere, Sant Miquel e Santa María. Outros vestixios medievais importantes son o castelo cartuxa de Vallparadís (hoxe museo municipal) e a torre do Palau. No século XIX a cidade foi protagonista da revolución industrial con especial dedicación aos tecidos de la, da importancia que chegou a conseguir son froito edificios modernistas como a Masía Freixa (actual conservatorio de música), o vapor Aymerich Amat i Jover (actual Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña), o Teatro Principal, o Mercado da Independencia, o concello ou a casa museo Alegre de Sagrera.
Cultura e tradicións
A cidade, é herdeira dun rico patrimonio medieval, modernista e industrial, conta cunha extensa rede de bibliotecas (entre as cales a moderna Biblioteca Central de Terrasa, que acolle o legado, entre outras, da histórica Biblioteca Soler i Palet), arquivos e museos.
Museos
miniatura|[[Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña.]]
Gary Neville
Adestrador
O 2 de decembro de 2015 anunciouse a súa contratación polo Valencia CF, en substitución de Nuno Espírito Santo, cun contrato até xuño de 2016. O 30 de marzo de 2016 foi cesado, debido aos malos resultados, sendo substituído por Pako Ayestarán.
Persoal
É irmán do tamén futbolista Phil Neville e de Tracey Neville, xogadora de netball.
Vilela, Troitosende, A Baña
Vilela é un lugar da parroquia de Troitosende no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 23 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 13 eran homes e 10 eran mulleres. No 2010 tiña 29 habitantes: 15 mulleres e 14 homes.
Sedimento
miniatura|Sedimento dun pequeno río. Chámase sedimento a calquera material sólido, acumulado sobre a superficie terrestre (litosfera) derivado das accións dos fenómenos e procesos que actúan na atmosfera, na hidrosfera e na biosfera (ventos, variacións de temperatura, precipitacións meteorolóxicas, circulación de augas superficiais ou subterráneas, desprazamento de masas de auga no ambiente submarino ou lacustre, accións de axentes químicos ou accións de organismos vivos).
Tipos e características
Os sedimentos son partículas non consolidadas, creadas pola meteorización e a erosión das rochas, pola precipitación química de solucións acuosas ou pola secreción de organismos e transporte polas augas, o vento e os glaciares.
Se denomina "sedimento" a todo tipo de depósito formado por partículas —de natureza mineral e biolóxica— transportado por fluídos, especialmente a auga e o aire. Algúns autores fan unha distinción entre o material que se transporta e aquel xa depositado. O sedimento do fondo non é inerte, nel acumúlanse diferentes substancias que forman parte do ambiente acuático. É parte activa do sistema, xa que reprocesa por medios químicos, físicos e biolóxicos o material que contén, e incluso serve como hábitat para diversos organismos: dende bacterias, fungos, animais e vexetais microscópicos ata organismos maiores e máis complexos, e incluso peixes.
Actualmente, hai un grande interese no estudo dos sedimentos debido aos problemas de contaminación. Os contaminantes son compostos químicos presentes no ambiente nunha proporción maior á natural. Vólvense contaminantes se a súa cantidade (ou a súa forma) permite que sexan inxeridos ou incorporados polos seres vivos do ambiente acuático, os consumidores deses organismos ou os usuarios do ambiente ou da auga. Gran parte dos contaminantes atopados a día de hoxe nos ambientes acuáticos proveñen de actividades humanas. Os contaminantes que se verten nun sistema acuático se denominan no sedimento cando a velocidade da corrente diminúe, e poden liberarse de modo gradual na columna de auga. Nese caso, os sedimentos actúan como fonte difusa deses compostos, aínda despois de que a fonte primaria de contaminación se desactive. Por esta razón os sedimentos dalgúns lugares están moi contaminados e deben "vixiarse" constantemente. Un exemplo é o Lago Orta, no norte de Italia, monitoreado dende hai máis de 60 anos debido á intensa contaminación por metais.
O sedimento está constituído por unha mestura de substancias de diversas clases e orixes; poden ser inorgánicas ou orgánicas, estas últimas en diferentes estadios de descomposición. Ademais, os procesos físicos, químicos e biolóxicos que ocorren no seu interior e na rexión límite entre o sedimento e a auga e inflúen na súa composición e interfiren na biodispoñibilidade dos metais e outros compostos, e na transformación gradual do material pariculado na rocha sedimentaria. Un contaminante se considera biodispoñible cando os organismos acuáticos poden asimilalo doadamente.
Por estas razóns, os valores rexionais de referencia, aínda que provén información importante respecto do aumento das proporcións dos metais nos sedimentos ao longo dos anos, presentan limitacións canto ás implicancias biolóxicas desa contaminación. Este levou a establecer outros valores que consideran posibles interferencias da proproción do metal do sedimento nos seres vivos que habitan alí. Hoxe en día existen outros dos abordaxes máis aceptables. O primeiro denomínase equilibrio de partición e o segundo efecto límite.
Efecto Ferranti
O efecto Ferranti é un aumento na tensión no extremo receptor dunha liña eléctrica de transporte respecto á tensión no extremo xerador, é dicir, produce caídas de tensión nas liñas de valor negativo. Ocorre cando a liña está pouco cargada ou ben cando a carga está desconectada.
Características
Este fenómeno foi descuberto polo enxeñeiro británico de orixe italiana Sebastian Ziani Ferranti nunha liña eléctrica deseñada por el a finais do século XIX e atribuíuno á interacción dos debandados do transformador coa capacidade do cable.