cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les amants de minuit
Selección
«Les amants de minuit» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1956 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
Río Tiétar
Afluentes
O Tiétar recibe auga de numerosos tributarios que nacen na Serra de Gredos, pero na súa maioría son curtos e, con frecuencia, son simples torrentes que só levan auga nas épocas de choivas ou do desxeo. O río Arbillas e o río Gargüera son algúns dos seus afluentes pola beira dereita. O seu afluente máis longo é o río Guadiervas, que se lle xunta pola beira esquerda na provincia de Toledo.
Caudal
Aínda que a precipitación media na conca do Tiétar é de apenas 1.003 mm anuais, o río é máis caudaloso dos afluentes do Texo ao que contribúe cun escoamento medio anual de 2.005 hm3, moi superior ao dos restantes tributarios do Texo. Isto é debido aos numerosos afluentes que recibe pola dereita procedentes da Serra de Gredos, o que fai del un río de réxime pluvio-nival. Ao tempo, como corresponde a un río que transcorre nun medio de clima mediterráneo, sofre cheas esporádicas, que mesmo poden provocar inundacións, en parte corrixidas polos encoros que regulan o seu curso e o dos seus afluentes.
Les amants de minuit
No festival
Foi interpretada 13.ª, seguindo a Francia con Dany Dauberson interpretando «Il est là» e precedendo a Italia con Tonina Torrielli interpretando «Amami se vuoi». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Río Tiétar
Medio ambiente
O curso do río, que atravesa en boa parte un medio montañoso e, noutra parte, un medio mediterráneo, converte o contorno da súa cunca nun lugar de encontro entre a zona bioxeográfica euro-siberiana e a mediterránea. De xeito que tanto se poden achar no seu curso amieiros (Alnus glutinosa), abeleiras (Corylus avellana) e carballos (Quercus robur), como chopos (Populus) e álamos (Populus alba), para en cuestión de pouca distancia do leito atopar aciñeiras (Quercus ilex), rebolos (Quercus pyrenaicus), sobreiras (Quercus suber) e érbedos (Arbutus unedo). Nas ladeiras máis altas dominan xestas (Cytisus) e piornos (Cytisus purgans).
Explotación
Na cunca do Tiétar erguéronse algúns encoros. O máis antigo (1911) é a presa de Gargüera no río homónimo que almacena até 60 hm3, só utilizado para regadíos. No Guadiervas sitúase o encoro de Navalcán (1977) con capacidade para 33,5 hm3. No mesmo Tiétar, en 1958, alzouse o de Rosarito con capacidade para 84,7 hm3.
Toponimia
O seu nome antigo era Tétara, con sufixo átono, -ara, observábel na denominación prerromana doutros hidrónimos. A súa primeira parte correspondería á raíz preindoueropea *tet- (Pokorny, IEW, nº 1960), que talvez é paralela ao no nome do río Tet, na Provenza, ou na raíz do río Téterev na Ucraína
Grand Hotel (filme de 1932)
Grand Hotel é un filme estadounidense de Metro-Goldwyn-Mayer dirixido por Edmund Goulding. O guión é obra de William A. Drake e está baseado na obra de 1930 de Drake, que fixo unha adaptación da novela Menschen im Hotel de Vicki Baum. Até o presente, é o único filme que gañou o Óscar ó mellor filme sen estar nomeado en ningunha outra categoría.
Los Verdes Ecologistas
Los Verdes Ecologistas (LVE) foi un partido ecoloxista español fundado en 1987 que ten a súa orixe en Futuro Verde, partido xurdido do Partido Humanista que á súa vez ten a súa orixe na Comunidade de Silo.
Unha comisión parlamentaria española considerou seita perigosa e destrutiva a LVE en 1988. En 1989 unha sentenza xudicial obrigou a LVE a variar a súa denominación e pasou a denominarse Los Ecologistas, e en 1994 deixou de actuar.
Lingua kirundi
Os habitantes de Ruanda e Burundi pertencen a diferentes grupos étnicos: os hutus inclúen ós bakiga e outras etnias relacionadas (84%), os tutsis (15%), e os twa (1%) (un pobo pigmeo). A lingua é propia e nativa dos hutu, malia que os outros grupos étnicos presentes no país, como os tutsi, twa e hema adoptaron o kirundi.
Trofeo Teide
O trofeo Teide é unha competición futbolística de verán que se celebra no Valle de La Orotava, na illa de Tenerife (Canarias, España). O torneo celébrase durante os primeiros días do mes de agosto.
Hellville de Luxe
Hellville de Luxe é o quinto disco de estudio do músico Enrique Bunbury. Trátase do nome da casa-estudio que o cantante zaragozano ten en El Puerto de Santa María (Cádiz), a súa actual residencia.
Segunda revolta serbia
miniatura|200px|Milos I Obrenović, primeiro príncipe de Serbia.
Hellville de Luxe
O álbum publicouse o 7 de outubro do 2008 en 3 formatos: duplo LP, CD e edición dixital.
Segunda revolta serbia
A segunda revolta serbia (en serbio Други српски устанак), (1815-1817), foi a segunda fase da Revolución Serbia contra o Imperio Otomán, e estourou pouco despois da reanexión do país a este Imperio, en 1813. A ocupación foi levada a cabo despois da primeira revolta serbia (1804-1813), durante a cal existiu Serbia como un estado independente de facto durante máis dunha década. O segundo levantamento trouxo consigo a semi independencia de Serbia do Imperio otomán. Estabeleceuse o Principado de Serbia, que se rexía polo seu propio Parlamento, Constitución e a súa propia dinastía real. A independencia de iure conseguise na segunda metade do século XIX, mais esta segunda insurrección foi o comezo do estabelecemento definitivo dun Estado e un exército serbios.
Contexto
A primeira revolta serbia logrou ceibar ao país do Imperio otomán durante un tempo significativo (1804-1813). Por primeira vez en tres séculos, os serbios gobernáronse a si mesmos sen a supremacía do Imperio otomán nin dos Habsburgo de Austria.
Hellville de Luxe
O sinxelo de presentación, titulado "El hombre delgado que no flaqueará jamás", tivo a súa estrea oficial o 20 de agosto ás 18 horas nun programa especial da emisora de radio Rock & Gol, conducido por El Pirata, que contou coa presenza de Enrique Bunbury.
Tamén estreou nova banda, trala disolución de "El Huracán Ambulante" no 2005.
Segunda revolta serbia
Contexto
Tras o fracaso do primeiro levantamento, a maioría dos seus mandos instigadores escaparon ao abrigo dos Habsburgo, e só uns poucos permaneceron en Serbia. Karađorđe Petrović, líder do primeiro levantamento, escapou coa súa familia. A pesar dos esforzos de Karađorđe para obter aliados entre os serbios de Austria, os serbios de Bosnia, os rusos ou de Napoleón Bonaparte, o Estado serbio rebelde foi esmagado polos otománs en 1813.
Miloš Obrenović, un dos líderes da primeira revolta, rendeuse aos turcos otománs, e foi nomeado Obor-Knez (Nez Supremo 'dirixente'). Stanoje Glavas tamén se rendeu aos turcos e recibiu un título de novo, mais despois foi executado cando estes comezaron a desconfiar da súa lealdade. Hadzi Prodan Gligorijević tentou un novo levantamento en 1814, pero Obrenović non o apoiou, pois considerou que non era o momento oportuno.
O levantamento de Gligorijević fracasou e este tivo que fuxir a Austria. Tras o fracaso desta revolta, os turcos responderon cunha maior persecución contra os serbios, con traballos forzados e máis impostos. En marzo de 1815, os dirixentes serbios, tras varias xuntanzas, decidiron iniciar unha nova revolta.
Desenvolvemento
O Consello Nacional proclamou a revolta en Takovo o 23 de abril de 1815. O Knez Supremo Obrenović foi elixido como líder e proclamou o famoso:
Cando os otománs descubriron a nova revolta condenaron a todos os seus líderes a morte. Os serbios libraron as batallas de Ljubic, Čačak, Palež, Požarevac e Dublje e expulsaron aos otománs do Paxalato de Belgrado.
A mediados de 1815, comezaron as negociacións entre Obrenović e Maraşli Ali Paşa, o gobernador otomán. Obrenović conseguiu unha forma de autonomía parcial para os serbios e, en 1816, a Sublime Porta de Turquía asinou varios documentos para a normalización das relacións entre serbios e turcos. O resultado foi o recoñecemento do Principado de Serbia polo Imperio Otomán. Aínda que o principado pagaba un imposto anual a Istambul e houbo unha gornición de soldados turcos en Belgrado até 1867, Serbia era, na maioría dos asuntos, un Estado independente.
Hellville de Luxe
Cara A
2. "Porque las cosas cambian"
3. "Bujías para el dolor"
Cara B
4. "Si no fuera por ti"
5. "Hay muy poca gente"
6. "El porqué de tus silencios"
7. "Doscientos huesos y un collar de calaveras"
Cara C
8. "Irremediablemente cotidiano"
9. "Esto se hace, eso no se hace"
10. "La herida secreta"
11. "Canción cruel"
Cara D
12. "Bobby Perú"
13. "Ven y camina conmigo"
14. "Todos lo haremos mejor en el futuro"
15. "Aquí"
Where's Waldo? The Fantastic Journey (videoxogo)
'Where's Waldo? The Fantastic Journey' é un videoxogo publicado por Ubisoft e desenvolvido por Ludia baseado no libro Onde está Wally?. É un xogo de aventuras e puzzles lanzado para Nintendo DS, Wii, Microsoft Windows e iPhone.
Modo de xogo
Como outros xogos da serie, o obxectivo é atopar as personaxes e obxectos agochados antes de que se esgote o tempo.
Leila Khaled
Leila Khaled (en árabe: ليلى خالد), co nome de guerra "Xadia Abu Gazala",  nada en Haifa, no Mandato británico de Palestina o 9 de abril de 1944, é un activista política palestina, membro da Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPAP), do Consello Nacional de Palestina (CNP) e da Unión Xeral de Mulleres Palestinas (UGDP). Despois de participar no secuestro dos voos TWA 840 e A 219, en agosto de 1969 e en setembro de 1970, está considerado como a primeira muller secuestradora de aeronaves da historia. Porén, existe o precedente de Amina Dabhour, tamén membro da FPAP, que o 18 de febreiro de 1969, participou, con tres compañeiros máis, no secuestro dun avión Boing 720 da empresa El Al no aeroporto de Zúric, sen que chegase a engalar.
Orixes
Khaled naceu o 9 de abril de 1944 en Haifa, no seo dunha familia palestina da clase media e raíces cristiás que tivo 12 fillos. De xeito irónico, chegou a dicir que cunha familia tan grande "tanto podería adestrar un equipo de fútbol para enfrontarse ás doce tribos de Israel". O seu pai traballou para nun comercio e posuía a casa onde vivían, situado na rúa de Stanton, preto Hadar, o barrio xudeu da cidade. O 13 de abril de 1948, como resultado da Guerra árabe-israelí de 1948, a familia foi forzado a fuxir, no que se coñeceu como o Éxodo (Nakba). Ela, xunto a sete irmáns e a súa nai, marcharon cara ó Líbano e establecéronse no campo de refuxiados de Tiro. Unha vez así, apoiados pola Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados de Palestina no Próximo Oriente (UNRWA), foi asignado ese mesmo outono no xardín de infancia Sheikah. Dous anos despois, no outono de 1950, conseguiu matricularse na Escola de Unión de Igrexas Evanxélicas para palestinos, non sen antes ter aprendido a ler de forma autodidacta, escoitando ás súas irmás para e imaxinando na mente pasaxes do Corán.
Muniferral, Aranga
San Cristovo de Muniferral é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 271 habitantes (143 homes e 128 mulleres) distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ó arciprestado de Xanrozo.
miniatura|Muniferral no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Muniferral no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1848). ]]
Xeografía
A parroquia de Muniferral ten unha superficie de 13,74 km² e 23 núcleos de poboación.
Situación
Está situada no noroeste do concello de Aranga e no leste do arciprestado de Xanrozo.
Limita ó norte coa parroquia de Verís (do concello de Irixoa), ó leste coa de Aranga, ó sur coa de Vilarraso, ó suroeste coa de Fervenzas e ó oeste coa de Feás.
Demografía
No Censo de Pecheros de 1528, a parroquia ten 34 pecheros ―os que teñen que pagar un tributo― mentres no censo de 1591 aparece (xunto con Feás) con 61 veciños, dos cales 59 son pecheros. No Censo do Sal de 1631 aparece o couto de Muniferral con 60 veciños.
Sinaloa
Está situado na rexión noroeste do país, limitando ao norte con Sonora e Chihuahua, ao leste con Durango, ao sur con Nayarit e ao oeste co golfo de California ou mar de Cortés (océano Pacífico). Foi fundado o 14 de outubro de 1830.
É o estado agrícola máis importante da Federación, o que fixo que se alcumase como «o graneiro de México». Adicionalmente, conta coa segunda frota pesqueira máis grande do país.
Culturalmente, é coñecido a nivel nacional e incluso mundial pola súa música típica, a Banda ou Tambora. A Ulama, versión rexional do xogo de pelota prehispánico, practícase aínda no estado.
Divídese en 18 municipios. A súa capital é Culiacán. Outras localidades importantes son Mazatlán, Los Mochis, Guasave, Guamúchil, Escuinapa, El Fuerte, Sinaloa de Leyva, El Rosario, San Ignacio de Piaxtla e Choix.
Lara Rozados
Traxectoria
Viviu en Pontevedra até os seis anos, despois en Ferrol, e con sete trasladouse a Santiago de Compostela. Estudou xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en Literatura en 2018 coa tese ''Prácticas performativas nas poetas galegas contemporáneas. O corpo e a voz como espazos de resistencia''. Traballou en Vieiros e A Nosa Terra e despois na compañía de teatro Berrobambán. Fixo un mestrado en Teoría da Literatura e Literatura Comparada. Traballou en Sermos Galiza e na edición do Deza de Faro de Vigo. Traballa nas asociacións Itaca, Cineclub de Compostela e Histeria Teatro. Publicou nos libros Non conciliados e Pirata que editou o Cineclub de Compostela. Exerce como docente de educación secundaria dende 2020.
A Balagosa, Vilatuxe, Lalín
A Balagosa é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Río Ambroz
miniatura|260px|Río Ambroz o seu paso baixo a ponte da Fuente Chiquita, en Hervás ([[Provincia de Cáceres)]]
O Ambroz é un pequeno río español, que corre pola comunidade autónoma de Estremadura, afluente do Alagón (conca do río Texo), ao cal rende as súas augas pola marxe esquerda despois duns 42 km de percorrido.
Outros nomes
Na altura do concello cacereño de Guijo de Granadilla é denominado río Cáparra por atravesar as ruínas romanas de Cáparra, e onde subsiste unha ponte romana.
Curso
O Ambroz nace na Serra de Tras la Sierra, no norte da provincia de Cáceres, que separa a conca do río Jerte da do Alagón, a uns 1.800 m de altitude. No seu percorrido orixina o Val do Ambroz, antes de unirse con o Alagón.
A poboación máis importante que atravesa o río é Hervás.
Afluentes
Os seus tributarios son ríos de montaña de curto percorrido, dos que cómpre citar o río Baños, que atravesa a localidade de Baños de Montemayor, e o regato de Hornacinos.
Manuel Lorenzo Baleirón
Manuel Lorenzo Baleirón, nado en Tarrío (Laíño, Dodro) en 1957, é un escritor e profesor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e en Historia da Arte. Foi mestre en Educación Secundaria no IES Macías o Namorado de Padrón.
É irmán de Eusebio Lorenzo Baleirón e pai de María Lorenzo Miguéns.
Les Bons débarras
Les Bons débarras é un filme canadense de 1980 dirixido por Francis Mankiewicz e escrito por Réjean Ducharme. Conta a historia de Manon (Charlotte Laurier), unha moza nova inestábel que vive coa súa nai Michelle (Marie Tifo) e o seu alcohólico e discapacitado intelectual tío Ti-Guy (Germain Houde). Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Músculo cricoaritenoide
Máis especificamente, pode referirse a:
Djet
Djet ou Uadye "serpe", foi o cuarto faraón da dinastía I de Exipto, c. 2927-2914 adC (von Beckerath).
Manetón denomínao Uenefes e atribúelle 23 anos (Xulio Africano) ou 42 anos (Eusebio de Cesarea) de reinado. Segundo a versión armenia de Eusebio, Vavenefis reinou 42 anos.
En tempos de Djet vivía unha muller, Meritneit, coñecido pola súa tumba en Abidos. Posibelmente Meritneit era a esposa do faraón Djer e a nai de Djet e Den. Así ela sería rexente no primeiro período do reinado de Djet.
Manetón comenta que na súa época unha gran fame negra arrasaría a Exipto.
Fixo expedicións fóra de Exipto e atopáronse pegadas do seu paso polo deserto arábigo, no camiño que conduce ao mar Vermello.
Construcións
Manetón (segundo Africano e Eusebio) di que ordenou construír unhas pirámides próximas a Kokome, localidade que se identificou con Saqqara.
O lugar da súa sepultura é a tumba Z na necrópole de Umm o-Qaab, en Abidos.
Camairago
Camairago (Camiràg en dialecto lodigiano) é un concello de 656 habitantes, na provincia de Lodi, na rexión da Lombardía (Italia). Fica a 25 quilómetros ao sur de Lodi.
Crossy Road
Crossy Road (ou Crossy Road - Endless Arcade Hopper na App Store) é un videoxogo arcade lanzado o 20 de novembro de 2014. Foi desenvolvido por Hipster Whale, a empresa de Andy Sum, Matt Hall e Ben Weatherall. O nome e o concepto do xogo están baseados na broma anglófona "Por que o polo cruzou a estrada?". O xogo foi descrito como un Frogger sen fin.
Gregory Benford
Gregory Benford, nado en Mobile (Alabama) o 30 de xaneiro de 1941, é un físico e escritor estadounidense de ficción científica.
Almoloya de Juárez
Almoloya de Juárez é un concello do centro do Estado de México, en México. Limita ao norte con San Felipe del Progreso e Ixtlahuaca, ao sur con Zinacantepec, ao leste con Toluca e Temoaya e ao oeste con Villa Victoria e Amanalco. Abrangue unha superficie de 485,21 km² e a súa poboación era de 147 653 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Almoloya de Juárez.
PGM-17 Thor
250px|miniatura|Proba dun mísil Thor en 1959. PGM-17 Thor ou Thor a secas, foi a denominación dun dos primeiros mísiles balísticos estadounidenses de medio alcance propulsado con propelente líquido. Foi desenvolvido entre 1956 e 1958 por Douglas para a USAF e orixinalmente tiña un alcance similiar ao mísil Redstone e con capacidade para levar unha oxiva nuclear a 2400 km de distancia. Entre 1958 e 1960 se despregaron 60 mísiles Thor en Reino Unido durante o proxecto Emily, pero en 1962 comezaron a retirarse como parte do acordo acadado entre os Estados Unidos e a Unión Soviética para poñer fin á crise dos mísiles de Cuba. Algúns máis continuaron despregados no atol Johnson no océano Pacífico ata a década de 1970. Os sobrantes usáronse para lanzamentos de proba de vehículos suborbitais.
O mísil Thor é a orixe de lanzadores espaciais Delta, que melloraron o deseño orixinal e evolucionárono nunha familia de foguetes con amplas capacidades que dura ata a actualidade.
Lodeirón, Vilatuxe, Lalín
Lodeirón é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 55 habitantes (22 homes e 33 mulleres).
MariaDB
MariaDB é o nome dunha comunidade de desenvolvedores derivados da base de datos MySQL con licenza libre GNU GPL creada por Michael Widenius (fundador de MySQL) despois de ser mercado MySQL por Oracle.
O sistema ten dous motores de almacenamento novos: Aria, que substitúe a MyISAM e XtraDB que substitúe a InnoDB. MariaDB mantén unha alta compatibilidade con MySQL xa que ten as mesmas ordes, interfaces, APIs e bibliotecas.
Sistema
MariaDB emprega os números de versión, ata 5.5, seguindo a numeración de MySQL e as características son as mesmas.
MySQL tiña versión 5.0 á que seguiu a 5.5. MariaDB tivo versións 5.1, 5.2 e 5.3. Esas versións foron introducindo algunhas características, pero non tódalas funcións dispoñibles en MySQL 5.5.
Despois da versión 5.5, os desenvolvedores de MariaDB decidiron empezar unha nova rama numerando como 10. Este troco fíxose para deixar máis claro que MariaDB (no futuro) non importará tódalas características de MySQL 5.6 (porque algunhas delas non parecen ser o suficientemente estables para as normas de MariaDB).
Wikipedia en MariaDB
En 2012 Wikipedia comezou a migración das súas bases de datos MySQL a MariaDB.
Greg Bear
Greg Bear, nado en San Diego (California) o 20 de agosto 1951 e finado o 19 de novembro de 2022, foi un escritor de ficción científica.
Vida persoal
En 1975, Bear casou con Christina M. Nielson; divorciáronse en 1981. En 1983, casou con Astrid Anderson, filla dos autores de fantasía e ficción científica Poul e Karen Anderson. Tiveron dous fillos, Chloe e Alexandra, e residiron preto de Seattle, Washington.
AZERTY
350px|miniatura|[[Distribución de teclado AZERTY]] miniatura|350px|AZERTY [[Bélxica|belga ]]
O teclado AZERTY é unha distribución de teclado que se utiliza nalgúns países francófonos. Ten varias diferenzas co teclado QWERTY:
O teclado francés AZERTY en Windows non cumpre cos estándares da lingua Francesa. A Imprimerie Nationale recomenda o uso de maiúsculas acentuadas, pero non hai teclas dedicadas para mostrar À Ç É È, ou as marcas de cita francesas «» e ?? (os procesadores de texto en francés maioritariamente converten a estes caracteres as comiñas dobres). Ademais ten símbolos, tanto en estado normal como premido de maiúsculas, que raramente se usan (por exemplo § µ 2), que poderían transferirse ao mapa de teclado con AltGr pulsado. Nun teclado US, a tecla á esquerda de 1 vén con acento grave / acuse ( ` / ) ( º / ª É, ` / ¬ UK), pero un AZERTY belga produce 2 / 3.
Disposicións de teclado
Existen as seguintes disposicións de teclado AZERTY:
En países nos que se fala outro idioma ademais de francés úsanse outras distribucións de teclado, ata para escribir francés.
Farishtai kitfi rost
Farishtai kitfi rost (en Фариштаи китфи рост) é un filme taxico de 2002 dirixido por Jamshed Usmonov. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2002.
Azolla
Azolla é un xénero de pteridófitas (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, un dos dous comprendidos na familia das salviniáceas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1783 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck na súa obra [https://www.biodiversitylibrary.org/item/15259#page/3/mode/1up ''Encyclopédie méthodique. Botanique. Tome 1er'' (1): 343].
Etimoloxía
Lamarck deulle este nome a unha planta traída por Philibert Commerson do Estreito de Magallanes, e a orixe do nome podería ser simplemente o que a poboación local lle daban a esta planta.
Especies
Dentro do xénero recoñécense na acualidade as seguintes 7 especies:
Nota taxonómica
Anteriormente, ou ás veces aínda hoxe en día, algúns autores consideran o xénero como o único da familia das azoláceas (Azollaceae). Pero esta familia non é admitida polo WoRMS, e outras bases de datos e, a maioría dos autores, incluén o seu único xénero na familia das salviniáceas.
Características
As especies deste xénero forman alfombras' que cobren a auga o son arrastradas polo vento cara a unha beira, e vólvense rapidamente tan densas que impiden que a luz solar penetre no corpo de auga, o que pode contribuír a fenómenos de distrofización, o estado extremo da eutrofización, que conduce á morte de organismos animais e vexetais superiores debido á anoxia (falta case total de oxíxeno) do medio.
Reprodución
En inverno as especies de Azolla morren. As esporas que estes fietitos desprenderon en outono permiten que volvan a estar presentes na primavera seguinte. Pero é a división dos seus talos o que lles permiten poboar rapidamente un contorno.
Alimentación animal
Ademais do seu cultivo tradicional como biofertilizante nos arrozais (debido á súa capacidade para fixar nitróxeno no solo), as Azolla sp. encontraron uso na produción de pensos. As especies de Azolla son ricas en proteínas, aminoácidos esenciais, vitaminas e sales minminerais. Hai estudos que demostran que a alimentación de vacas leiteiras, porcos, patos e galiñas con Azolla sp. permiten aumentos significativos na produción de leite, no peso dos polos e na produción de ovos en comparación cos alimentos convencionais. Un estudo da FAO describe como Azolla sp. incorporadas á biomasa agrícola reduce a necesidade de achegas adicionais.
Asociación
As especies de Azolla utilizáronse, durante polo menos mil anos, nos campos de arroz como planta compañeira, debido á súa capacidade para fixar nitróxeno e bloquear a luz para evitar a competencia doutras plantas, ademais do arroz, que medra o suficiente como para sobresaír da auga a través da alfombra destes fieitos.
Larvicida
Ademais da súa función como biofertilizante, as especies de Azolla utilizáronse para controlar as larvas de mosquitos nos campos de arroz. A planta crece nunha alfombra grosa na superficie da auga, o que reduce a velocidade á que o oxíxeno se disolve na auga e asfixia eficazmente ás larvas.
César Cisneros
César Augusto Cisneros Luces, nado en Muros o 22 de setembro de 1849 e finado en Buenos Aires o 4 de xaneiro de 1897, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|El Gallego. Todo por España y para Galicia; a. I.; n. 5. Con trece anos de idade emigrou á Habana, onde comezou traballando de dependente nun comercio. Pronto comezou a publicar novas no Diario de la Marina da Habana, incorporándose á súa redacción cando comezou a adicarse por completo ao xornalismo. Logo trasladouse a Saguas onde dirixiu La Voz de Sagua. En 1868 regresou a Galiza enfermo e conseguiu a praza de profesor de Instrución Xeral da Escola Naval Flotante de Ferrol. En 1873 embarcou para Montevideo, fundou en La Unión unha escola de ensino primario e ingresou como levador de libros na oficina do Ferrocarril central do Uruguai. En Montevideo fundou o xornal La Carta Blanca, no que atacaba ao ditador Lorenzo Latorre, o que o levou a ter que fuxir a Buenos Aires en 1877. En 1879 fundou o primeiro Centro Gallego de América en Buenos Aires, colaborou en El Correo Español e creou o primeiro xornal galego de América: El Gallego. Posteriormente, trasladouse de novo a Montevideo, onde colaborou en El Pampero, La Unión Gallega, Montevideo Noticioso e El Gallego.
Obras
Ademais da súa actividade xornalística, César Cisneros escribiu o libro La insurrección de Ferrol, no que narra os acontecementos da sublevación republicana que tivo lugar o 11 de outubro de 1872, que o levou ao cárcere. Tamén cultivou a poesía, "Na Ausencia" é un dos seus poemas máis coñecidos.
Alba Vergés
Alba Vergés i Bosch, nada en Igualada o 3 de setembro de 1978,  é unha economista e política catalá, membro de Esquerra Republicana de Catalunya e do Parlamento de Cataluña na XI Lexislatura.
Biografía
Licenciada en economía pola Universidade de Barcelona e en enxeñaría técnica en informática de xestión pola Universitat Oberta de Catalunya. Traballou como programadora no sector das tecnoloxías da información e da comunicación e como xefa de administración, contabilidade e finanzas do Consorcio de Saúde Social de Igualada. Militante de Esquerra Republicana de Catalunya dende 2011 e membro do Parlamento de Cataluña dende as eleccións de 2012. Nas eleccións de 2015 foi escollida de novo dentro das listas de Junts pel Sí.
Papalotla
Papalotla é un concello do nordeste do Estado de México, no México. Atopa coas municipalidades mexicanas de Texcoco, Chiautla e co Tepetlaoxtoc. A súa área é de 3.2 km² é o concello máis pequeno do estado, e a súa poboación era de 4,147 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Papalotla, o territorio do concello ocupa toda a cabeceira, non ten outras poboacións suxetas ao goberno municipal.
Músculo cricoaritenoide lateral
Os músculos cricoaritenoides laterais esténdense dende a cartilaxe cricoide lateral ao proceso muscular da cartilaxe aritenoide. Mediante a rotación das cartilaxes aritenoides intermedialmente, estes músculos aducen as cordas vocais e deste xeito pechan a fenda glótica, protexendo a vía respiratoria (a súa acción é oposta á dos músculos cricoaritenoides posteriores). Os músculos cricoaritenoides laterais innervan da rama larínxea recorrente do nervio vago (CN X).
Soncino
Soncino é unha localidade e comuna italiana da provincia de Cremona, na rexión da Lombardía, con 7.641 habitantes.
Izu
Izu (伊豆市, いずし, Izu-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situada ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na parte centro da península de Izu, na zona da provincia histórica de Izu, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 363,97 km² e a poboación de 35.226 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 96,8 hab./km².
Soncino
Situación
Soncino está situado no val do Po, no centro da Lombardía, na fronteira entre as provincias de Cremona, Brescia e Bérgamo. Situada ás beiras do río Oglio.
Izu
O concello de Izu limita cos concellos de Numazu, de Izunokuni, de Itō, de Higashiizu, de Kawazu e de Nishiizu.
Soncino
Historia
A chegada dos celtas (Séculos V - III a.C.) coincide, probablemente co nacemento dunha zona fronteiriza. Inicialmente entre os celtas e os etruscos.
Da época do Imperio romano recuperáronse algúns pedazos de ladrillo. Os anos finais do Imperio, coa chegada dos pobos xermánicos, considérase como o momento histórico da fundación de Soncino. Coas invasións dos húngaros no século X o norte de Italia viviu un período de fortificación, que tamén afectou a cidade, comezando a elevarse os primeiros muros do que sería o Castelo de Soncino.
Orchata
250px|miniatura|dereita|Orchata con [[fartón|fartons.]] 250px|miniatura|dereita|Venda de orchata nas rúas de [[Valencia.]] miniatura|Orchata (Mexico)
Soncino
Historia
Durante o século XV a cidade viuse afectada pola guerra entre a República de Venecia e o Ducado de Milán, que rematou con Soncino baixo dominio milanés. Neste momento o duque Francisco I Sforza ordena a construción da fortificación.
Bandeiras de nosos pais
Bandeiras de nosos pais (en Flags of Our Fathers) é un filme bélico estadounidense dirixido e coproducido por Clint Eastwood, quen tamén compuxo a banda sonora. Foi escrito por William Broyles, Jr. e Paul Haggis e está baseado no libro Flags of Our Fathers escrito por James Bradley e Ron Powers sobre a batalla de Iwo Jima de 1945. Conta os eventos arredor da fotografía Erguendo a bandeira en Iwo Jima, e os efectos nas súas vidas dos protagonistas.
Orchata
A orchata (en valenciano: orxata de xufa, do latín: hordeata, "feita de cebada ou orxo" ) é unha bebida refrescante (tamén sobremesa), preparada con auga, azucre e chufas. As chufas son uns pequenos tubérculos subterráneos con forma de noz que proceden das raíces da xunca doce (Cyperus esculentus).
Orixe
A chufa era moi usada en terra de Exipto, onde se atoparon vasos con elas nas tumbas dos faraóns. Así mesmo, diversos autores persas e árabes mencionaban xa nos seus escritos os beneficios dixestivos e desinfectantes da chufa. Naquela época utilizábase como bebida medicinal xa que é moi beneficiosa para a saúde por ser altamente enerxética e diurética, xa que a orchata é rica en minerais e vitaminas, entre os que destacan o fósforo, o potasio e as vitaminas C e E. Mais, foi especialmente no século VIII, cando os árabes introducen o seu cultivo na zona mediterránea, denominándoa «leite de chufa», antecedente directo do que máis tarde pasou a chamarse orchata, sendo a horta de Valencia moi apropiada para o seu cultivo, xa que require terra solta e areosa así como temperaturas suaves.
Soncino
Historia
En 1536 o Ducado de Milán pasa a estar baixo dominio dos españois, comezando así a decadencia da cidade. O emperador Carlos V deixa a cidade en mans da familia Stampa.
Orchata
Orixe
Unha lenda popular di que o seu nome provén dos tempos da conquista de Valencia. A bebida foi ofrecida ao rei da coroa aragonesa Xaime I de Aragón na entrada de Valencia por unha moza das hortas valencianas. Ao probar o seu sabor, Xaime contestou «Açò és or, xata», que significa «Isto é ouro, filliña». Con todo esta pintoresca historia é falsa. A etimoloxía auténtica lévanos ao latín hordeata, de hordeum, que significa "de cebada" (tamén chamada orxo en galego). Orixinalmente, pois, a orchata era unha auga de cebada.
Elaboración
A elaboración da orchata comeza co lavado do tubérculo, posteriormente pasando a un muíño para a súa trituración. Déixase un tempo en maceración, prénsase varias veces e obtense o extracto final. Para finalizar o proceso engádeselle azucre e vólvese a peneirar.
Información nutricional
Información nutricional da orchata de chufa (por 100 ml)
María Lorenzo Miguéns
María Lorenzo Miguéns, nada en Tarrío (Laíño, Dodro) en 1986, é unha escritora galega.
Traxectoria
É filla do tamén escritor Manuel Lorenzo Baleirón e sobriña do poeta Eusebio Lorenzo Baleirón. Licenciada en Comunicación Audiovisual.
O Outeiro, Vilatuxe, Lalín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Mourir à tue-tête
Mourir à tue-tête é un filme canadense de 1979 dirixido por Anne Claire Poirier e protagonizado por Julie Vincent. Competiu na sección Un Certain Regard no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1979. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alfred Bester
Alfred Bester, nado en Nova York en 1913 e finado en Pensilvania en 1987, foi un xornalista e escritor estadounidense de ficción científica.
Foi o primeiro vencedor do Premio Hugo, en 1953, polo seu libro The Demolished Man.
Arsenio Fernández de Mesa
Arsenio Fernández de Mesa Díaz del Río, nado o 20 de xullo de 1955 en Ferrol, é un político galego do Partido Popular.
Traxectoria
Iniciouse en política en grupos falanxistas de Ferrol tras a morte de Franco, grupos que se adicaban a ameazar sindicalistas e demócratas. O 14 de maio de 1977 acudiu a Cedeira vestido de falanxista á inauguración polo exministro franquista Gonzalo Fernández de la Mora dun monumento a Franco. En 1979 entrou a traballar como axudante de xardinaría no porto de Ferrol, coa categoría de funcionario do Estado (Grupo D). Foi delegado comercial e inspector de pinturas para barcos no Departamento Marítimo da empresa International Marine Coatings con delegación no porto de Ferrol. Comeza a súa carreira política como concelleiro de Ferrol (1983-1991), foi tenente de alcalde de Ferrol (1987-1989). Nas Eleccións Xerais de 1989 foi elixido deputado no Congreso dos Deputados pola provincia da Coruña (1989-2000). Foi Delegado do goberno en Galicia (2000-2008) e durante a catástrofe do Prestige (2002) a súa actuación foi moi criticada pola oposición, Nunca Máis e ecoloxistas. Nas Eleccións Xerais de 2008 volveu ser reelixido deputado pola provincia da Coruña, e tamén nas de 2011.
En decembro dese mesmo ano foi designado director xeral da Garda Civil por Mariano Rajoy, en substitución de Francisco Velázquez, que ata daquela compartía a responsabilidade sobre a Policía e a Garda Civil. Cesou como director da Garda civil o 18 de novembro de 2016 e en xaneiro de 2017 foi nomeado conselleiro de Red Eléctrica de España.
Francisco Maañón Couto
Francisco Maañón Couto, nado en 1911 e finado en Foz o 17 de novembro de 1963, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Maañón López e sobriño de Crisanto Couto Samaniego. Colaborou no periódico Despertar. Dono dun comercio de tecidos, calzado e confeccións. Foi funcionario do Instituto Social da Mariña e xefe local de Falange de Foz. Foi nomeado alcalde de Foz en 1945, permaneceu no posto ata 1952. Foi deputado provincial. Casou con María Teresa Lage Suárez.
Long Duration Exposure Facility
LDEF (acrónimo de Long Duration Exposure Facility) foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 6 de abril de 1984 mediante o transbordador espacial Challenger durante a misión STS-41-C desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
LDEF foi un satélite artificial pasivo desenvolvido pola NASA para ser lanzado polos transbordadores espaciais e ser deixado libremente en órbita durante un tempo, levando a bordo gran cantidade de experimentos científicos e tecnolóxicos. LDEF foi pensado para ser recuperado nun voo posterior por outro transbordador espacial para ser devolto a terra, os seus experimentos analizados por científicos e técnicos en laboratorios terrestres e, dado o caso, volver ó espazo con outros experimentos.
A estrutura de LDEF consistía nun cilindro de aluminio de 4,3 metros de diámetro e 9,1 metros de lonxitude cunha serie de bandexas e armarios internos nos que acomodar diversos experimentos, algúns expostos directamente ó baleiro e outros pechados. A estrutura en si non dispoñía de enerxía, comunicacións nin capacidade de manobra. Cada experimento debía ser capaz de subministrar autonomamente a enerxía necesaria e as súas propias comunicacións, se as necesitaba.
LDEF estabilizábase mediante gradente gravitatorio
Edward Bellamy
Edward Bellamy, nado o 26 de marzo de 1850 e finado o 22 de maio de 1898, foi un escritor americano principalmente coñecido pola súa novela de ficción científica ambientada no ano 2000, Looking Backward, publicada en 1888; hai unha tradución desta obra ao galego intitulada Se o socialismo chegase, feita por Tomás González Ahola, en Urco Editora, 2009.
Finou ao 48 anos de idade, vítima da tuberculose.
Obra
Existe unha tradución ao galego a cargo de Elena Maure Noia do conto "The Parable of the Water Tank" pertencente ao libro Equality  (1897), publicada na Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego co título A parábola do depósito de auga e distribuída en papel en 2014 nunha edición da Asociación de Tradutores Galegos.
Nanobiosensor
Un nanobiosensor é un nanosensor capaz de detectar e/ou cuantificar compoñentes químicos ou biolóxicos en tecidos ou organismos vivos, especialmente células.
Actualmente existen nanobiosensores capaces de detectar e medir no interior de células vivas sen as danar, dando conta da presenza de moléculas concretas en puntos precisos da mesma. Aínda que se pode dicir que se atopan en plena fase de investigación e desenvolvemento, sendo obxecto de numerosos programas de i+d+i en todo o mundo.
Existen múltiples tipos segundo a técnica de medida, os materiais e procedementos empregados na súa fabricación etc.; como por exemplo os realizados mediante a silanización de fibras ópticas de puntas nanométricas, ou os realizados mediante nanocápsulas.
As súas aplicacións son tamén numerosas: a monitorización en tempo real da dinámica celular, a investigación de mecanismos de manifestación xénica etc.
En moitos casos, empregados con outro instrumental, poden ser usados como nanoferramentas para inducir procesos bioquímicos en puntos concretos de organismos vivos.
Trypanosoma
O Trypanosoma (tripanosoma) é un xénero de protistas cinetoplástidos (clase Kinetoplastida), un grupo monofilético de protozoos unicelulares parasitos flaxelados. O nome deriva do grego trypano (broca) e soma (corpo) porque se moven cun movemento en espiral como un sacarrollas. Todos os tripanosomas requiren máis dun hóspede obrigatorio para completar o seu ciclo de vida e transmítense por medio dun animal vector. A maioría das especies son transmitidas por invertebrados hematófagos, pero utilizando diferentes mecanismos segundo as especies. No hóspede invertebrado atópanse xeralmente no intestino, e no hóspede vertebrado aparecen normalmente no sangue ou dentro das células.
Os tripanosomas infectan unha variedade de hóspedes e causan varias doenzas, entre as cales hai doenzas humanas importantes como a enfermidade do sono (ou tripanosomíase africana), causada polo Trypanosoma brucei, e a enfermidade de Chagas, causada polo Trypanosoma cruzi.
O xenoma mitocondrial do Trypanosoma, e a doutros cinetoplástidos, coñecido como cinetoplasto, está feito dunha serie complexa de círculos concatenados e minicírculos e require un conxunto de proteínas para a súa organización durante a división celular.
Historia
A primeira especie do xénero Trypanosoma que froi identificada foi atopada na troita por Gabriel Valentin en 1841. Non foron identificadas nos mamíferos ata 25-30 anos máis tarde.
Principais especies
miniatura|dereita|350 px|Trypanosoma cruzi. As dúas especies máis importantes por ser parasitos humanos relevantes son Trypanosoma brucei (enfermidade do sono) e Trypanosoma cruzi (enfermidade de Chagas), pero hai outras especies que parasitan a moitos vertebrados. As especies máis importantes de Trypanosoma son as seguintes:
Ciclos vitais e morfoloxías
miniatura|dereita|As seis morfoloxías principais dos tripanosomátidos.
Existen dous tipos de tripanosomas diferentes, con ciclos de vida difrerentes, as especies salivarias e as estercorarias.
Os tripanosomas estercorarios infectan insectos, xeralmente o Triatoma, desenvólvese na parte posterior do seu aparato dixestivo e os protozoos infectivos son liberados nas feces, que son depositadas na pel do hóspede. O organismo entón penetra e pode diseminarse polo corpo. Os insectos volven a infectarse cando se alimentan de sangue do hóspede. Destaca o T. cruzi.
Os tripanosomas salivarios desenvólvense na parte anterior do aparato dixestivo do insecto (probóscide, hipofarinxe), e o vector máis importante é a mosca tse-tse. Os organismos infectivos son inoculados no hóspede cando pica e segrega saliva antes de alimentarse. Destaca T. brucei.
A medida que os tripanosomas progresan no seu ciclo vital van sufrindo unha serie de cambios morfolóxicos como ocorre en todos os tripanosomátidos. O ciclo vital xeralmente presenta unha forma tripomastigota no hóspede vertebrado e unha forma tripomastigota ou promastigota no aparato dixestivo do hóspede invertebrado. Na fase intracelular do ciclo de vida o protozoo está normalmente na forma amastigota. Nos tripanosomátidos a morfoloxía tripomastigota é exclusiva das especies do xénero Trypanosoma, na que o flaxelo percorre toda a célula formando unha membrana ondulada.
José Luis Bouza
José Luís Bouza Pregal, nado en Tui o 19 de decembro de 1985, é un deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de augas tranquilas.
Gañou dúas medallas no Campionato Mundial de Piragüismo (prata en 2010 e bronce en 2011) e catro medallas no Campionato Europeo de Piragüismo entre os anos 2009 e 2011.
Traxectoria
Participou por primeira vez nunha competición internacional no Campionato Europeo de 2007 celebrado en Pontevedra, participando en C1 200 metros e en tres distancias do C4 (200, 500 e 1.000 metros), obtendo dous sétimos postos como mellores resultados. Logrou a súa primeira medalla dous anos despois, no Europeo de Brandeburgo, ao quedar terceiro na final de C1 1.000 metros. Ese mesmo ano competiu no Campionato Mundial celebrado en Dartmouth (Canadá), quedando en oitava posición no C1 4x200m, formando parella con Tono Campos, José Manuel Sánchez Sánchez e Yeray Picallo.
En 2010 gañou a prata no Europeo celebrado na localidade asturiana de Trasona, en C1 5.000 metros, e proclamouse subcampión do mundo na mesma distancia no Mundial de Poznan. Ao ano seguinte obtivo dúas medallas no Europeo de Belgrado (prata en 5.000m e bronce en 1.000m) e un bronce no Mundial de Szeged. Continuou competindo en Europeos e Mundiais nos seguintes anos pero sen lograr subir ao podio de novo, ata que finalmente as súas lesións no ombreiro obrigárono a retirarse en 2016.
Eleccións presidenciais no Senegal
As eleccións presidenciais no Senegal escollen o presidente da República do Senegal, e teñen carácter plenamente democrático dende a proclamación da independencia do país en 1960.
Os últimos comicios presidenciais tiveron lugar o 25 de febreiro de 2007 e reelixiron como presidente do país a Abdoulaye Wade.
Os presidentes da república senegalesa elíxense, dende a última reforma constitucional de 2001, por un mandato de cinco anos, renovábel unha soa vez. Con anterioridade a esta reforma, os mandatos eran de sete anos.
Eleccións presidenciais de 2007
A reelección de Abdoulaye Wade foi esmagadora en practicamente todo o territorio. Por departamentos, só perdeu en Nioro du Rip fronte a Moustapha Niasse, e en Thiès, fronte ao seu alcalde Idrissa Seck. Nalgunhas zonas do país a súa porcentaxe roldou o 80% dos votos.
Eleccións presidenciais de 2000
Por primeira vez na historia do Senegal independente, un partido político distinto do Partido Socialista Senegalés accedía á presidencia da República. Foron necesarias dúas quendas electorais: a primeira celebrouse o 27 de febreiro de 2000 e a segunda o 19 de marzo. Nese momento, o mandato presidencial era por sete anos. O gañador foi Abdoulaye Wade, que derrotou na segunda volta dos comicios o presidente vixente Abdou Diouf.
Murasaki Shikibu
miniatura|
Murasaki Shikibu (紫式部), dama da corte xaponesa a mediados da era de Heian (século X-XI), é sobre todo coñecida pola súa novela A historia de Genji (源氏物語, Genji monogatari).
Foi coñecida inicialmente como Tō-shikibu (藤 式部) - un nome nyōbo creado a partir do rango do pai, Tō (藤), de onde Tō-shikibu do apelido paterno (藤原) e relacionado cun título (shikibu-taijō, 式部大丞) cortesán -, mais o seu posterior nome propio "Murasaki", que quere dicir "púrpura", procede dun alcuño que lle deron na corte, tomado dun personaxe do mesmo "Genji monogatari", que causara unha grande impresión no público.
Filla de Tametoki Fujiwara, dignatario da corte, casou con Nobutaka Fujiwara, mais loguiño enviuvou, entrando ao servizo dunha das dúas emperatrices-consortes do emperador Ichijō, Shōshi. Durante este período, altos dignatarios como Fujiwara no Michinaga (藤原道長) emprestáronlle atención.
A súa obra principal, considerada como unha obra-mestra da literatura do seu país é A historia de Genji. Ademais legou outra obra, un dietario íntimo (紫式部日記, Murasaki Shikibu nikki), e unha colección de poemas que fixo que fose considerada como un dos trinta e seis grandes poetas da época.
Galería de imaxes de Rubiá
Galería de imaxes do concello de Rubiá na provincia de Ourense.
Antonio II Acciaioli
Traxectoria
Era o fillo de Francesco e Margareta Malpigli e criouse en Florencia até 1413, cando o seu tío Antonio I o chamou xunto ao seu irmán Nerio II a Grecia para vivir na súa corte. Cando o ancián Antonio morreu en xaneiro de 1435, deixou o ducado a Nerio baixo a rexencia da súa viúva María Melissena. Con todo, Antonio II forzou a Nerio a deixar a cidade en xaneiro de 1439. Antonio gobernou con enerxía pero brevemente e morreu en 1445, para ser substituído polo seu irmán deposto.
Chezi
miniatura|dereita|Vista de Chezi miniatura|dereita|Localización de Malawi miniatura|dereita|Localización de Chezi
Chezi (outeiro na lingua chichewa) é un poboado do distrito de Dowa, na rexión central de Malawi. No ano 2010 conta cunha poboación estimada de 1000 habitantes, que o fai un dos principais poboados da rexión.