cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moscatel
Historia
esquerda|miniatura|213x213px|Aínda que hai teorías de que a orixe da familia moscatel data da Idade Antiga, non hai evidencias históricas sólidas de que a moscatel estivese entre as variedades de uvas cultivadas por civilizacións como os antigos exipcios. (Imaxe dun papiro do século XV antes de Cristo. Tumba de Nakht). Hai teorías que remontan a orixe das variedades antigas da moscatel no antigo Exipto e nos comezos da antiga Persia (c. 3000-1000 a. C.), aínda que que algúns ampelógrafos, como Pierre Galet, creen que a familia da variedade moscatel espallouse durante o período da antigüidade clásica (c. 800 a.C. a 600 a. C.) por gregos e romanos. Con todo, aínda que que a produción doméstica de viño ten unha longa historia no antigo Exipto e en Persia e a que os escritores clásicos como Columella e Plinio o Vello describiron como moscatel a variedades como a anathelicon moschaton e apianae, dicindo que eran moi doces e atractivas para as abellas (en latín apis), non hai evidencias históricas sólidas de que esas antigas uvas de viño fosen membros da familia moscatel.
A primeira mención documentada da uva chamada moscatel foi nos traballos do franciscano inglés Bartholomeus Anglicus, quen escribiu sobre o viño feito de uvas moscatel no seu traballo De proprietatibus rerum, escrito entre 1230-1240, mentres estaba a estudar no que agora é a moderna Saxonia, en Alemaña. O traballo en latín de Anglicus foi traducido ao francés en 1372. Nel describíase o "viño extraído de pasas moscatel".
Orixes do nome moscatel
Outras teorías suxestionan que esta familia de uvas é orixinaria do país árabe de Omán e que foi nomeada posteriormente como a cidade de Mascate, localizada na costa do Golfo de Omán. Outra cidade que é ás veces suxerida como un potencial lugar de nacemento e orixe do nome da uva é a cidade grega de Moschato, localizada no suroeste de Atenas, en Ática, sendo "moschato" un sinónimo común en Grecia para a variedade moscatel.
Características e confusión con outras uvas
A pesar da vasta diversidade na familia moscatel, pode apreciarse un risco común en todas as uvas da familia moscatel que é a característica floral, unha nota de aroma a uva que é causada pola alta concentración de monoterpenos nas uvas. Foron descubertos máis de 40 monoterpenos diferentes nas uvas moscatel (tamén noutras variedades aromáticas como Riesling e Gewürztraminer); entre estes está o citronelol, xeraniol, linalool e nerol. Este característico aroma moscatel pode ser observado en viños de corpo lixeiro, baixos en alcol como o moscatel asti que non ten o seu acio fortemente influenciado por outras técnicas de produción de viño como a crianza en carballo, a autólise con fermento, fermentación maloláctica ou fortificación.
Porén, este risco común do moscatel causou algunha confusión con variedades que non están ligadas en absoluto á familia moscatel e que son a miúdo erroneamente asociadas coas uvas moscatel (a miúdo mediante nome e sinónimos) por mor da súa característica aromática. Isto inclúe a vide alemá moscatel morio que, malia ter este nome, non está relacionada coa familia moscatel e é, de feito, un cruzamento entre silvaner e pinot blanc. Igualmente, á elevada mutación clónica aromática dalgunhas variedades de uvas de viño como o sauvignon blanc, chasselas e chardonnay engádeselles a miúdo o apelativo de moscatel que pode engadir a confusión de que están relacionadas coa familia moscatel. Ademais, a vide de Bordeos muscadelle, que é a miúdo usada tanto para viños doces como secos, é a miúdo confundida cunha variedade moscatel debido ás súas calidades aromáticas. Aínda que a partir dunha uva cun aroma máis neutro, a uva Melón da Borgoña, o viño do Loira muscadet é a miúdo confudido pola crenza de que se fixo cun membro da familia moscatel.
Distrito de Mat
O Distrito de Mat (en albanés: Rrethi i Matit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no centro do país, na prefectura de Dibër. A súa capital é a cidade de Burrel. Outras localidades neste distrito son Klos, Krastë e Ulzë.
Duei, A Pereiriña, Cee
Duei é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña doce habitantes (catro homes e oito mulleres).
Igrexa de Pattumala Matha
A Igrexa de Pattumala Matha (en malayalam: പട്ടുമല വേളാങ്കണ്ണിമാതാ പള്ളി) é un templo católico en Kerala adicado á Nosa Señora da Saúde. A igrexa está construída totalmente de granito. Está situada no medio de plantacións de té. O nome de Pattumala significa "Outeiro envolvido en seda". Está localizada a 17 km de Peermade e 27 km de Thekkady.
Santo André de Chamoso, O Corgo
Santo André de Chamoso é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2007 tiña 100 habitantes, deles 56 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 127 habitantes.
Mogneneins
Mogneneins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Lobelos, A Pereiriña, Cee
Lobelos é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 157 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 83 homes e 74 mulleres.
Mark Owen
Mark Anthony Patrick Owen, nado o 27 de xaneiro de 1972, é un cantante e compositor británico. É membro da banda pop Take That. Na súa carreira musical en solitario, Owen vendeu sobre 500,000 álbums en todo o mundo e sobre 45 millóns de álbums con Take That.
Take That: 1990-96
Take That formouse en 1990 e durante o seu tempo co grupo Owen tivo a voz principal nunha canción por primeira vez, cando Gary Barlow compuxo "Babe" porque quería que el a cantase.
A pesar de que Owen non era sempre a voz principal, era o membro máis popular do grupo, a causa do seu bo aspecto xuvenil e o seu comportamento doce, gañou premios con regularidade nos Smashes Hit's como "O home máis quente do mundo" ou "Mellor corte de cabelo".
Take That: 2005-actualidade
Mark foi completamente aclamado pola crítica en The Ultimate Tour, xira de regreso de Take That en 2006. Despois da xira, Universal propuxo á banda a creación dun novo álbum, e pouco tempo despois lanzouse un novo álbum de estudio titulado, Beautiful World. Tres sinxelos foron promovidos no Reino Unido: Patience (en 2006), Shine (en 2007), que alcanzaron o número un nas listas, e I'd Wait for Life en xuño de 2007, que se posicionou no posto 17. A banda embarcouse en The Beautiful World Tour a finais de 2007, que lles levou por toda Europa e que resultou ser outro éxito. Foi lanzado un DVD do concerto celebrado no O2 Arena de Londres.
Green Man
Após a separación de Take That, Owen converteuse no segundo do ex-membros da banda en lanzar un álbum en solitario. Alcanzou o número tres no UK Singles Chart co seu sinxelo debut, "Child". Seu segundo sinxelo, "Clementine", tamén chegou ao posto número tres. No 1997, seu álbum debut, Green Man foi lanzado á venda, chegando ao número 33. O segundo sinxelo, "I Am What I Am", chegou ao número 29. Pero Owen foi eliminado por BMG Recors a finais de 1997. O álbum foi re-lanzado en 2003, co título "Green Man: Revisited". O álbum foi re-editado polo éxito do seu segundo álbum de estudio.
How The Mighty Fall
En abril de 2004 estableceu a súa propia compañía discográfica, Sedna Records. Un informe en 2004, afirmou que Owen estaba a buscar un traballo, pero el simplemente dixo: "Facer un traballo como este, ben, non é barato. Estas son as miñas indulxencias. Non teño un Ferrari, teño dous álbums". Mark lanzou o seu terceiro álbum en solitario, How The Mighty Fall en 2005, que foi gravado nos estudos Sunset, Os Ánxeles en 2004. En febreiro de 2006 publicou "Hail Mary" como sinxelo do álbum.
The Art of Doing Nothing
En xuño de 2013, Mark, lanza o seu cuarto álbum de estudio en solitario, The Art of Doing Nothing ("A arte de non facer nada"), con Polydor Records.
3Com
3Com é un fabricante dedicado maioritariamente a realizar produtos para redes de computadoras.
Historia e características
A compañía foi cofundada en 1979 por Robert Metcalfe e é ten a sede central en Marlborough, Massachusetts. O nome 3Com ven dos focos "Computers, Communication and Compatibility" (Ordenadores, Comuniscacións e Compatibilidade).
Alcalá
Alcalá é un topónimo castelán que provén do árabe al-qala`a (القلعة) significa literalmente "o castelo". Pode referirse a:
De catro a catro
'De catro a catro. Follas sin data d'un diario d'abordo' é un libro de poesía de Manuel Antonio publicado en marzo de 1928 pola Editorial Nós. É a única obra que o autor publicou en vida, e está considerado a súa obra por excelencia. Son 19 poemas que reflicten unha travesía marítima, desde Intencións ata Adeus, dominada polo estatismo e a quietude, sen avance temporal nin espacial. Na paisaxe predominan os astros e o horizonte nun ambiente nocturno, negativo. A estética é vangardista, creacionista, e o vocabulario é mariñeiro e técnico-culto. O tema central é a soidade do eu, moi ben expresada en Sos, o poema central deste libro considerado o poemario capital da vangarda galega.
Características
miniatura|page=2|Texto íntegro, en [[PDF.]] De catro a catro é o primeiro poemario integramente vangardista, en concreto creacionista, da literatura galega. Por mor disto, De catro a catro converteuse nun fito literario pois achega unha poética diferente daqueloutra que consagraba as formas e contidos tradicionais, marcando un antes e un despois na historia da literatura galega.
Desde a propia perspectiva das vangardas, véñense citando no libro as influencias de autores como Vicente Huidobro ou Pierre Reverdy. En boa medida, é posible subliñar a presenza dun texto fundamental nas concepcións poéticas de Manuel Antonio: trátase do libro titulado La poésie d´aujourd´hui, un nouvel état d´intelligence (1921), de Jean Epstein, que o poeta rianxeiro traduciu —ou comezou a traducir— ao galego. A procura do "novo" —para alén de toda estética—, o traballo intelectual por parte do lector, a ruptura da lóxica e a supresión da secuencia espazo-temporal son elementos definidos por Epstein e que Manuel Antonio soubo incorporar no seu traballo.
Doutra parte, De catro a catro mostra igualmente un proceso de traballo da linguaxe excepcional: a capacidade por incorporar o léxico mariñeiro —mesmo dialectal— a un discurso onde, ao tempo, figuran anglicismos, xermanismos... a presenza dunha linguaxe técnica, infrecuente na arte poética, dan boa medida do afán de preocupación formal por parte de Manuel Antonio.
Estrutura
O libro consta de dezanove poemas que foron escritos nos anos 1926 e 1927 cando o rianxeiro, embarcado no pailebote Constantino Candeira, percorreu as augas do Mar Mediterráneo e presenta, polo mesmo, un fío común experiencial que se fai patente no subtítulo Follas sen data dun diario de abordo e na estrutura da obra, xa que os poemas están circunscritos a un ámbito que se abre mediante o primeiro texto, "Intencións" (en que Manuel Antonio soña co que acontecerá nas futuras singraduras), e un último, "Adeus", en que se despide do Constantino Candeira. Esta idea veríase reforzada por unha serie de poemas que marcarían os puntos da travesía: Travesía, Recala, Navy Bar, Garda de 12 a 4.
Non obstante, a viaxe descrita nas páxinas do poemario acaba por ser unha viaxe cara a ningures. Tal e como se se tratase dun cosmonauta perdido, aboiando na infinidade do Cosmos, así o navío de Manuel Antonio para nun mar sen ribeiras nin horizontes e no cal todos os sinais acaban morrendo e perdéndose nesa propia soidade do "alto mar" (Xosé Ramón Pena) convertido, efectivamente, nunha "illa de auga rodeada de ceo por todas partes".
Tema
O tema central sería a soidade do suxeito (o “eu” e o “nós”), unha soidade no espazo (o mar) e no tempo (eternizado e repetido). O actor suxeito abandona o mundo coñecido e protector da beiramar, ao que volverá ao rematar a navegación, a travesía achégalle un conxunto de experiencias nun mundo novo que debe descifrar.
O suxeito tenta saír desa situación pero nunca o dá conseguido. Este aspecto repítese en diferentes motivos: a nostalxia, a saudade, a despedida, o abandono, a carencia, o fracaso, o suicidio, a morte.
As palabras clave no libro son Mar - aparece 20 veces-, vela/s -15 veces-, mesmo/a -14-, sol -11-, estrela/s -11-, ronsel- 9-, mariñeiro -7-, barco -7-, adeus -7-, sempre -5-, velamio -4-, naufraxo -4-.
Tempo e espazo
Tempo e espazo van sempre xuntos nos poemas, constrúense sobre a negación da travesía e do avance temporal, 14 veces se repite a palabra mesmo.
Ao observar os tempos verbais vese que hai unha mestura de tempos, o que provoca que non haxa progresión nin cronoloxía. Tampouco abundan os adverbios temporais que sinalen o avance. É de día ou de noite, predomina o ambiente nocturno que recalca o abandono e a soidade. Son diferentes momentos que se repiten, circulares.
O espazo é o Mar (en maiúsculas, a palabra tema) e tamén o barco, máis concretamente a mar aberto, lonxe da terra. Nalgún momento achégase a terra, o que tampouco trae nada novo, é outra ilusión fanada. En 1928 escribiu Xosé Otero Espasandín na revista Nós: "De catro a catro é a rebelión dun mar non visto aínda por ninguén. Un mar puro sen ribeiras nin costas, perdido entre as constelacións." En 1975 Ricardo Carballo Calero escribía "O tema é o mar, un mar visto cunha óptica desrealizadora que o fantasmagoriza. É un mar preferentemente noiturno, sobre o que paira un ceo escintilante de estrelas. Mais estas mariñas intertrocan olas e nubes, mastros e astros, nunha anxélica confusión." Este mar que pretende mostrar o autor está lonxe da contemplación tranquila da paisaxe mareira. É un espazo á vez infinito e pechado en si mesmo porque os termos que indican luz e a mobilidade están coutados polos verbos: fenestras pechadas, puntos cardinais desviados, arroaces desorientados. Ademais os adxectivos negativos reforzan esta idea: frustrado, desarborada, abolidos, defraudados.
Mar e terra opóñense entre si. A terra é estatismo, seguridade e protección materna. O mar é dinamismo, aventura, singradura. O poeta parte no primeiro poema (“intencións”) e regresa no último (“adeus”). Mais sen espazo e sen tempo todo quedou en silencio e soidade (cada un dentro da súa alta mar) e a travesía non foi máis ca un continuo naufraxio.
Vangardismo
A principal pegada vangardista no libro é o creacionismo. Tamén hai algúns trazos que o apartan do vangardismo: restos de rima nalgúns poemas, presenza do suxeito poético anulando o distanciamento entre o obxecto poético e o suxeito lírico, e a paisaxe que reflicte os sentimentos do autor.
As imaxes son o principal elemento vangardista, imaxes creacionistas que" crean" unha nova realidade e baseadas ás veces na prosopopea. A continua xustaposición de imaxes aséntase na ruptura da orde cronolóxica presentando a realidade desde diferentes puntos de vista e fragmentando a perspectiva.
Tamén é vangardista a disposición gráfica con espazos en branco, trazos e sangrías. Outro dos elementos modernos e rompedores é o léxico utilizado nos poemas: estranxeirismos, léxico culto técnico, léxico específico dos mariñeiros. O mesmo podemos dicir dunha das armas destrutivas das vangardas, a ironía, que Manuel Antonio emprega en varios poemas. E o máis importante, a supresión da secuencia espazo-temporal e a cadea lóxica.
De catro a catro converteuse no poemario máis emblemático da vangarda galega polo que supuña naquel momento de renovación poética e de asimilación do espírito vangardista aínda que o individualismo de Manuel Antonio o encamiña cara a unha lectura humanizadora.
Análise
miniatura|O pailebote Constantino Candeira en [[1918, nel estivo embarcado Manuel Antonio en 1926 e 1927. ]] O profesor Manuel Castelao explicou amplamente todos os poemas deste libro.
De catro a catro pode interpretarse como calquera destas tres opcións ou mesmo como as tres á vez:
Follas sen data dun diario de abordo: unha bitácora, un diario de navegación. Mais os poemas están moi lonxe de seren unha tradicional bitácora que recolle as incidencias da travesía, da navegación. Non está recollida a vida do mariñeiro nin os seus traballos, nin a singradura —só unha vez aparece Vigo—.
Cada poema é unha sucesión de imaxes vangardistas partindo da paisaxe e elementos do mar, dun mar que ten que ser interpretado polo lector.
Son follas soltas, sen datar, repetidas, que valen para calquera día. Ao longo do libro repite varias veces a palabra “follas” porque son escritos, literatura. miniatura|"Intencións".
O poema é un resumo do libro, as intencións e as ilusións que a travesía marítima lle deparan ao poeta. Por iso os verbos dos primeiros versos de cada estrofa están en futuro.
O ton xeral do poema é ambiguo, pode interpretarse como ilusionante (o que depara o futuro) ou decepcionante. O ambiente é nocturno como na maioría do libro e predomina a adxectivación negativa.
E cazarémo-la vela sobre o torso rebelde das tormentas pra trincar a escota dunha ilusión.
Achégase á vangarda na xustaposición de imaxes, na técnica creacionista, no léxico extrapoético, mariñeiro e técnico; na ausencia de ritmo, no ton prosaico, a ausencia de signos de puntuación e a disposición gráfica. Achégase á tradición poética na presenza do suxeito poético, nos restos de rima, nas imaxes ligadas á realidade.
miniatura|"Vella fragata" (despois "A fragata vella") foi publicada (con algúns erros) en [[Galicia. Diario de Vigo|Galicia, diario de Vigo o 25/7/1926.]] No segundo poema o protagonista é o barco veleiro que vai acompañar o poeta na travesía, outra vez se identifica co barco e diríxese a el cun ti apelativo. Mais xa é un barco vello, o tempo que pasa, os “vellos mariñeiros”. Na fragata está todo o pasado, é onde navegan os seus sentimentos.
No poema anterior predominaban os futuros, neste os presentes-pasados-presentes.
Na última estrofa é clara a identificación do poeta co barco:
Nese teu corazón innumerábel tamén enchen e devalan as mareas do meu corazón
Despois das intencións e do veleiro, a protagonista é a travesía, a viaxe marítima do poeta. Esta travesía vaise identificar coa propia vida do poeta e vai ser repetitiva e cíclica porque todos os días son iguais, nada varía e o Mar, a costa son sempre o mesmo e róubannos a posibilidade de evadirnos.
Mais o mar e a costa desapareceron e o barco queda nunha navegación baleira e inédita. Non hai mapa, estamos extraviados: monotonía, estatismo, nada cambia. Aumenta a sensación de soidade porque xa non temos nin o pasado, polo que a desorientación é total: os puntos cardinais a mercé dos ventos, o temoneiro pon proa a ningures.
Desde o principio hai un xogo de tempos: presente, pasado e futuro (toda a travesía).
O poema remata cun pretérito –“asumiu”- para pór un final absoluto á idea de tedio e aburrimento:
O minuteiro         (tic-tac) asumeu o compás das travesías.
Relacionan o poema coas vangardas as imaxes xustapostas, o léxico extrapoético, mariñeiro, culto e técnico, os estranxeirismos, a ausencia de ritmo, o ton prosaico, a falta de puntuación, a disposición gráfica e outros elementos: parénteses, onomatopeas, ironías. Son máis tradicionais as imaxes ligadas á realidade e a presenza do suxeito poético.
No cuarto poema o poeta apóiase na varanda e contempla a inmensidade do Mar, pensa no sol que vai saír, nas estrelas e na lúa, nos paxaros que planean, nas nubes, no ronsel. Estes son os elementos que ve desde a balaustrada e lle van suxerindo as imaxes que outra vez reflicten a súa soidade. O tempo é presente e futuro. Segue o ambiente nocturno, a madrugada, o extravío.
Neste poema o Mar está visto desde unha perspectiva moderna, o mar que é vida convértese nunha gaiola, en falta de liberdade. Na inmensidade do mar é onde un se sente máis só, máis pechado en si mesmo:
E armaremos unha rede de ronseles pra recobrar as saudades co seu viaxe feito polos oucéanos do noso corazón.
Mantense da tradición poética o eu poético, as imaxes ligadas á realidade e algún resto de rima. Ligan o poema coa vangarda as imaxes xustapostas, o léxico extrapoético, a ausencia de ritmo, o ton prosaico, a falta de puntuación, a nota a pé de páxina e a introdución de elementos ensaísticos.
O poema foi musicado por Maite Dono en Corazón de Brief, 1998.
Está considerado como un dos grandes poemas da literatura galega, á par de Negra sombra. O título indica o argumento, a trama do poema. Todo o texto é como unha longa presentación de diapositivas de fondo marítimo dedicadas á soidade.
A soidade do poeta é progresiva, só o acompañan o Mar (en maiúsculas) e o barco, os símbolos principais do libro, a terra queda lonxe. O suxeito plural, a soidade do poeta faise soidade de todos:
Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós.
O ambiente é nocturno, non hai luz de sol e non hai movemento do barco veleiro pola ausencia de vento.
Todo é unha longa enumeración de abandonos desde as primeiras referencias paisaxísticas, expresión sintética que reforza a idea de soidade absoluta: o título e a última palabra: “sos ... nós” ou “nós sos”:
E ficamos nós sós sin o Mar e sin o barco  nós.
Trazos máis vangardistas son as imaxes xustapostas, o léxico extrapoético e mariñeiro, a falta de ritmo, o ton prosaico na segunda parte do poema, a ausencia de signos de puntuación e a disposición gráfica na estrofa final. Trazos da poética máis tradicional son a presenza do suxeito poético, as imaxes ligadas á realidade, os restos de rima, a anáfora e certo ritmo.
O poema fora xa publicado en 1916 como Ao mariñeiro afogado.
E remata:
A noiva goleta enloitada de branco  que cose roitas esquecidas  acena no vento as súas velas como ese pano das despedidas.
As tres primeiras estrofas son paralelísticas e anafóricas e nelas néganse a vida e o espazo. A soidade non deixa máis remedio que a morte, o suicidio. O vento non trae máis que cadáveres que son despedidos polas velas —noivas enloitadas—.
É o único poema no que non aparece o nós poético.
A tradición poética está presente nas imaxes ligadas á realidade, nos restos de rima, as anáforas e un certo ritmo nalgúns versos. Trazos máis vangardistas son as imaxes polipétalas, o léxico extrapoético e mariñeiro, a ausencia de signos de puntuación e a disposición gráfica.
A media noite, no comezo da garda (as 12) está agochada na Lúa, que é como un barco con velas:
O toque da campá que marca o comezo da garda perdeuse polo mar, a navegación alimenta ausencias, deixa atrás despedidas. Estamos desorientados, perdidos e sos, sen rastro, ata o pasado nos abandonou. As luces dos astros marcan o espazo mariño da travesía, da descuberta. Seguen acompañando o tempo as luces: faro, tormenta, astros. Sen vento o barco queda e o que marchan son as horas.
A estrutura superficial lévanos a unha garda nocturna, na que o tempo empeora e chega a tormenta, rematando en naufraxio. Mais esa garda tampouco aporta ilusións. A noite, a soidade, o paso do tempo nunha viaxe polo universo marcan a garda que remata coa sensación de frustración e desengano: a voz desarbolada, o velame frustrado.
miniatura|Atoparemos n-o peirán as follas evadidas d'o almanaque d'os nosos soños. A recalada é a chegada do barco a un punto da costa, a un porto.
Os soños dos mariñeiros son como follas dun calendario que se perderon e pensamos atopalos ao desembarcar no peirao. As prostitutas (noivas inéditas) que se mostran nas rúas do porto sempre son iguais, non rompen a monotonía, xa coñecen as nosas necesidades e sentimentos. Fumaremos e pasearemos calados e cheos de agresividade calada. Seguiremos bebendo como en calquera porto, rodeados dos mesmos mariñeiros descoñecidos. As nosas cancións nocturnas e somnolentas chegarán ata a madrugada, apagarán os farois da iluminación ou a luz dos astros. Cando mañá espertemos, xa todo pasou e perdemos unha folla máis do noso diario sentimental.
Todo foi artificial, inventado, xogos malabares dos que eramos meros espectadores, non protagonistas. A recalada non chegou a producirse, era unha ilusión:
Eramos os espeutadores na prestidixitación dunha hora artificial
Neste poema continúa o ambiente nocturno do libro, agora en terra. Mais a terra non vai supoñer ningunha novidade, non rompe a monotonía xeral, a sensación de repetición e de anulación do tempo, non é máis ca outra ilusión na travesía.
O suxeito poético e as imaxes ligadas á realidade conectan o poema coa tradición. Neste poema non hai léxico mariñeiro, o poeta está en terra. A falta de signos de puntuación, a ausencia de ritmo e as imaxes conectan o poema coas formas vangardistas.
O título é un anglicismo, o típico bar de ambiente mariñeiro que abundaba nos peiraos.
Identifica o bar co barco: como el ten balanceos. O poeta está listo para partir dentro del. Agora o licor que bebemos é como a auga do mar, repetido e de moitos sitios: monotonía. O tempo está parado, non pasa e non entendemos nin coñecemos aos estranxeiros que están ao noso lado. Tampouco as cantigas do bar achegan nada novo.
Segue o illamento cos mariñeiros descoñecidos e sos. A noite como un salvavidas tentará salvar do naufraxio.
O último vaso que tomemos será un adeus, unha despedida, unha evasión:
No repouso dalgún vaso tódalas noites naufraga o Bar.
O interior de cada un é como o mar aberto, un lugar inmenso e invadido pola soidade, un lugar afastado de todo no que canto máis se entra máis só se sente. Como no poema anterior, o poeta segue en terra e de noite. Acode ao bar mariñeiro en procura de algo novo e non atopa máis que sensacións xa coñecidas e repetidas, polo que se sente aínda máis só.
As imaxes, a falta de puntuación, a falta de ritmo, os estranxeirismos, o léxico mariñeiro e culto, os incisos e as siglas son elementos que relacionan o poema co vangardismo. Os restos de rima, o suxeito poético e as imaxes ligadas á realidade relaciónano coa tradición poética.
Universidade de Alcalá
A Universidade de Alcalá (UAH, en castelán: Universidad de Alcalá) é unha universidade pública española con sede en Alcalá de Henares, na Comunidade de Madrid. Tamén ten campus en Guadalaxara.
De catro a catro
Análise
O poema ten unha estrutura circular como unha canción, comeza e acaba co mesmo: historia do piloto, gavieiro, rapaz. O barco conta (canta) unha historia pero a del non a sabe ninguén.
Comeza cunha ironía, o vento rise das historias dos tripulantes. Segue unha típica historia mariñeira, unha historia fracasada. O poeta busca unha ilusión, unha historia.
Remata co desengano, como se esa historia non existira nunca:
Escoitábamos o vento  ríndose malévolo   debaixo so seu disfraz   Pero a hestoria do pailebote branco non a sabía o piloto   nin o gavieiro   nin o rapaz
Universidade de Alcalá
As súas orixes atópanse na histórica universidade de Alcalá, a Universidade Cisneriana, fundada polo Cardeal Cisneros en 1499. A universidade pechouse en 1836 e os seus estudos trasladáronse a Madrid. A actual universidade de Alcalá fundouse en 1977. thumb|left|José Vicente Saz Pérez (Reitor da Universidade de Alcalá, 2018). thumb|left|Paraninfo da Universidade de Alcalá..
De catro a catro
Análise
Os restos de rima, o suxeito poético e un certo argumento relacionan o poema coa tradición. A disposición gráfica, a falta de puntuación e o léxico extrapoético e mariñeiro conectan coa vangarda literaria.
O caderno de notas do vento comeza cun pasado e despois predomina o presente, un presente inmobilizado no que domina o estatismo, non hai posibilidade de fuxir, non hai vento, non hai alento vital.
Non hai referencias temporais que permitan situar este momento, é un presente atemporal e estático porque o vento está perdido e só nos acompañan os voos das gaivotas. O barco perdeu as velas e agárrase ao pasado, ao ronsel.
Ca boca aberta  -caille a baba-   está mirándonos o babión do Sol.
Neste poema non hai ambiente nocturno, pero o Sol está parado debido á ausencia de vento e velas.
As imaxes humorísticas, a ausencia de ritmo e puntuación, a disposición gráfica, o léxico técnico e os incisos relacionan o poema cos formas vangardistas; o suxeito poético, os restos de rima e as imaxes ligadas á realidade coa poética tradicional.
É unha noite sen lúa con mestura de tempos: presente, pasado, futuro. Hai un algo de impulso vital: mastro, proa. miniatura|Pipa de Manuel Antonio, Casa Museo de Rianxo Claudio Rodríguez Fer opina que se trata dunha metáfora múltiple, de lecturas diferentes:
Remata cun ton sentimental:
Senteime a proa fumando a miña pipa  Pero outra noite pensarei en ti.
Son trazos vangardistas a disposición gráfica, a ausencia de puntuación e ritmo, o léxico con estranxeirismos e termos mariñeiros, os incisos e as imaxes humorísticas. Están relacionados coa poética máis tradicional o suxeito poético eu-ti e as imaxes ligadas á realidade.
Diálogo coa estrela que é testemuña apenada dos naufraxios no mar (noutros poemas aparecía o mariñeiro descoñecido, agora a estrela descoñecida). O ambiente é nocturno. Comeza cunha imaxe vangardista moi plástica: a estrela asomada na fiestra do ceo, apoiada nos cóbados e colgando dunha constelación. Continúan as sensacións negativas: nunca, endexamais, para sempre.
Remata coa chegada do día:
A alba nova sorprendeume  cacheando antre os loceiros unha despedida que se me perdeu.
Longo poema, dos máis longos, como longa e aburrida é a calma no mar aberto. Comeza aínda con sol, vén o solpor e tamén a noite. O navío (espello do poeta) está atado, parado porque non hai vento e desfaise do seu pasado. Tamén aquí aparece a idea da morte, do suicidio, do naufraxio existencial.
Nos seguintes versos, identificando elementos sen relación lóxica chégase a unha imaxe visionaria, rompedora na que a gaivota pon o peteiro no berro inmortal dos afogados:
Unha gavota ventrílocua peteirando no urro inmorredoiro que os afogados deixaron aboiando
Ao final todo segue exactamente igual que ao principio, é como se fose un soño: “as mesmas estrelas aínda están alí”.
A introdución de diálogo, os incisos, a ausencia de puntuación, a disposición gráfica, o léxico extrapoético e mariñeiro conectan a forma do poema coas vangardas. Pola contra, os restos de rima e a anáfora fano coa poesía tradicional.
É un poema descritivo no que predominan os termos referentes a sensacións visuais. A desorientación é completa, a soidade total. Xa non hai ilusións, imposibilidade total de reacción, de vitalidade.
O sol é un simple e afastado espectador, non se pode coller:
O Sol era un paxaro triste que se pousaba no penol.
Todo o poema é sombrizo, cunha atmosfera de frustración e saudade, sen capacidade de loitar contra a adversidade. O Mar está fechado como a vida individual, a soidade. O destino é irremediábel, o Sol ( a vida) foxe.
As imaxes ligadas á realidade, a presenza do suxeito poético teñen que ver coa poética tradicional. As imaxes, o léxico mariñeiro específico, a ausencia de puntuación e ritmo, coa poética vangardista.
O lecer é o tempo de descanso. As gaivotas, os barcos, as velas, a lembranza de Vigo (o porto) marcan as imaxes.
Unha pipa máis            de vagar deica ver a hora que dá o reloxe
Predomina o estatismo e a quietude total. O lecer é unha pausa da que non se dá saído.
Son trazos máis tradicionais as imaxes ligadas á realidade e o suxeito poético “nós”. Son trazos máis vangardistas a ausencia de rimo e puntuación, as imaxes e o humor (parénteses).
Chamada de socorro, non se debe confundir co titulado “Sos”.
Ambiente nocturno: o faro e as estrelas (os únicos elementos visibles pola luz e que están animados) emiten mensaxes de socorro.
Hai algo de vento e o ceo está cheo de luces:
Na man do Mar esquencidizo os loceiros peteiran a bicada A estrela dos cabarets  cun cigarro nos beizos  pide lume aos catro puntos cardinaes  Pola Galaxia chea de seixos un astro vello vai co seu farol
A noite tamén é un engano, parece que hai unha ilusión, hai algo de vento, hai luces dos astros; mais coma sempre, estamos perdidos e desorientados.
Siglas, incisos, humor, ausencia de ritmo e puntuación, imaxes atrevidas, léxico mariñeiro e técnico, son os trazos máis vangardistas. Os restos de rima, as imaxes ligadas á realidade e a presenza do “nós” son influencias da poética máis tradicional.
É a outra cara da noite (no poema anterior era a media noite). Predomina a ausencia de movemento e negativismo total. Asistimos á chegada do novo día e á fin da travesía.
Comeza cunha imaxe visual, pictórica, as luces astrais reflíctense no mar de noite:
Loceiros degolados desángranse de ouro no Mar
Tamén a lúa vai deixando o seu rastro, improdutivo, de luz no mar e follea no libro das velas mentres sonea a mareta. O tempo marcado polo reloxo faise obsesivo e está reflectido nas estrelas. No remate xa chegou o novo día: proceso morrer-renacer, a noite e o día.
Son trazos máis vangardistas as imaxes, a falta de ritmo e puntuación, o ton prosaico, o léxico extrapoético e a disposición gráfica. Están máis ligados á poética tradicional a presenza do “nós”, as imaxes ligadas á realidade, a presenza de certo sentimentalismo (bágoas).
No final da travesía o poeta chega a terra, mira para a baía e bota de menos o veleiro. Despídese del, mais o adeus, a despedida xa aparecía en moitos dos poemas do libro.
Á mañá estamos sen o barco e as súas velas. Xa en terra revive as emocións con diferentes imaxes do porto, da terra: o Sol como serea bébeda dos barcos, un resto de fume, os guindastres. A vila (Rianxo?) aparece como salvadora dun fracaso que xa pasou.
Remata o poema e o libro, non hai un regreso definitivo, hai un eterno retorno, unha peregrinación inacabábel, sempre un está a chegar e outro a partir:
alguén que chora dentro de min por aquel outro eu que se vai no veleiro               pra sempre                coma un morto co peso eterno de tódolos adeuses.
Lingua
Manuel Antonio procura unha lingua culta que lle valla para expresar os máis modernos conceptos sen perder toda a súa forza e expresividade. E vai atopar moitas dificultades porque o galego dos anos vinte non tiña moita tradición como lingua culta. Para conseguilo fuxirá do castelán e usará un galego que aínda sendo ás veces pseudogalego non estea castelanizado, de aí o uso abundante de pseudogaleguismos (violeda, desourentaron, conscente, oucéano, meridián, estrangoado, ausenza, espeutadores) e os escasos castelanismos (singladura, maniobra).
Unha característica que marca o léxico deste libro son os termos específicos dos mariñeiros: pailebote, gavieiro, marusía, desarbolada, xerfa, relinga,  mareta, penol. Tamén é concorde coa vangarda o emprego de léxico técnico-culto (ventrílocua, sextante, ortodrómicas, exhausto) e de estranxeirismos (leit-motiws, cock-tail, Navy Bar, gaf-tope, stock).
Canto á morfosintaxe, o seu galego é excelente, son moi poucos os castelanismos (o seu viaxe, ronseles) e todos eles moi correntes na fala.
A lingua usada ten trazos da fala de Rianxo e Asados como a 3ª persoa do pretérito perfecto dos verbos da 3ª conxugación “-eu” (asumeu, evadeu, ensumeu). Mais está lonxe do galego falado, non hai restos de gheada nin de seseo e son moi escasos os vulgarismos.
A lingua do poemario é coidada e enxebre, depurada de vulgarismos e castelanismos, en consonancia coas ideas de Manuel Antonio sobre a poesía galega; e tamén lonxe da lingua da súa prosa máis artificial e afastada da fala.
Edicións
miniatura|Edición na [[Biblioteca Básica da Cultura Galega.]]
O Campo da Feira, Mezonzo, Vilasantar
O Campo da Feira é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 15 habitantes (seis homes e nove mulleres).
652
Véxase tamén
Historia ano a ano
Elena Gallego Abad
Elena Gallego Abad, nada en Teruel o 27 de maio de 1969, é unha xornalista e escritora galega.
Traxectoria
Criouse en Verín. Iniciouse como xornalista en 1987 na emisora de Radio Ourense, pertencente á Cadena SER. Até 1999 traballou noutras emisoras como Radio Minuto Santiago (Ondas Galicia), Radio Popular Ourense (Cadena Cope), Voz de Galicia Radio (Verín) e Onda Cero Ourense (Uniprex).
Entre 1994 e 1996 colaborou como redactora e fotógrafa para os xornais La Voz de Galicia e La Región. En 1999 pasou a traballar no Faro de Vigo nas delegacións de Ourense e Pontevedra. Dende 2002 a 2013 traballou na delegación dese medio en Cangas. Foi conferenciante e articulista en medios como Diario de Pontevedra, con diversas reportaxes na revista Luzes. Impartiu obradoiros de escrita creativa, entre eles Pontevedra Ficción.
Pertence ao Colexio Oficial de Xomalistas de Galicia (representante territorial en Pontevedra) e á Federación Internacional de Periodistas. Foi pregoeira das Festas da Virxe do Carme de Marín 2015 e da Feira do Libro de Verín 2018.
Iniciouse como escritora coa triloxía de novelas xuvenís Dragal I, a herdanza do dragón, publicada por Edicións Xerais en abril de 2010 (11ª edición en 2019); logo ''Dragal II. A metamorfose do dragón (4ª ed. en 2019); Dragal III. A fraternidade do dragón'' (2012), 2ª ed. en 2019. En 2015 comezou unha nova triloxía con ''Dragal IV. A estirpe do dragón e Dragal V. O segredo do dragón'' (2019).
O Proxecto Dragal é unha iniciativa multimedia con base na triloxía literaria Dragal. A produtora galega Ficción Producciones apostou por desenvolver un ambicioso proxecto que inclúe a acomodación da saga literaria a formatos cunha clara vertente tecnolóxica: adaptación ao cinema, creación de videoxogos para varias plataformas ou montaxe dun cómic. A Secretaría Xeral de Política Lingüística, a través da coordinación central dos equipos de dinamización da lingua galega, sumouse no curso académico 2013-2014 ao Proxecto Dragal, con máis de 532 alumnos de ESO e 40 profesores de 7 centros de ensino secundario de Galicia. Na segunda edición do Proxecto Dragal, no curso 2014-2015, a experiencia ampliouse a 11 centros das catro provincias galegas con 659 alumnos e 55 profesores. No curso 2015-2016 Dragal chegou a 260 alumnos e alumnas da ESO, de 6 centros educativos con 20 docentes directamente implicados. No curso 2016-2017 o Dragal chegou a 327 alumnas e alumnos da ESO de 6 centros educativos.
Obra literaria
miniatura|[[Manuel Bragado, Elena Gallego e Julio Casal, o 20 de marzo de 2013 na presentación multimedia de Dragal.]]
Distrito de Peqin
O Distrito de Peqin (en albanés: Rrethi i Peqinit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no centro do país, na prefectura de Elbasan. A súa capital é Peqin.
Suevia Films
Suevia Films foi unha empresa produtora e distribuidora cinematográfica galega, dirixida e creada polo vigués Cesáreo González. Xunto con Cifesa, foi a gran produtora de cine de España da súa época. Entre 1941 e 1967 fixo máis de 130 películas, o que supón unha media de cinco filmes cada ano.
Historia
Foi fundada en 1940 por Cesáreo González e o seu irmán Arturo González. A primeira película que produciu foi Polizón a bordo, que constituíu un grande éxito de público. Na década de 1950 viviu a súa grande eclosión ao crear un star-system de seu, coa contratación en exclusiva de estrelas como Lola Flores (a quen contratou en 1951 para cinco películas a cambio de seis millóns de pesetas), Sara Montiel, Carmen Sevilla, Paquita Rico, Joselito ou Marisol. Fixo estreas espectaculares coas figuras estelares, e consolidou unha política de coproducións que lle abriron o mercado latinoamericano da man de películas sobre a morriña para o público galego emigrante en América.
Suevia Films produciu varias das grandes películas españolas da historia como Calle sin sol de Rafael Gil ou Muerte de un ciclista de Juan Antonio Bardem. Trala morte en 1968 de Cesáreo González, na década de 1980 a empresa abandonou a produción cinematográfica. En 1999 constituíuse unha nova compañía co mesmo nome adicada á produción e distribución videográfica, mais sen vínculo ningún coa antiga produtora de Cesáreo González.
Pablo Milanés
Pablo Milanés Arias, nado o 24 de febreiro de 1943 en Bayamo e finado en Madrid o 22 de novembro de 2022, foi un cantautor e guitarrista cubano. Foi un dos fundadores da nova trova cubana, xunto con Silvio Rodríguez e Noel Nicola, e un dos cantantes máis importantes en lingua española do último cuarto do século XX.
Traxectoria
Pablo Milanés, coñecido como Pablito, trasladouse coa súa familia de Bayamo á Habana en 1950. Estudou no Conservatorio Municipal da Habana, daquela a escola musical máis prestixiosa do país. A súa primeira actuación pública foi en 1956. Aos 15 anos, estaba activo nos círculos musicais "bohemios" da Habana, asociado cos chamados músicos "filin".
En 1969, pasou a formar parte do Grupo de Experimentación Sonora, un grupo seminal de músicos novos, moitos dos cales se converteron en membros fundadores da nueva trova, que comezou como movemento cun concerto de Milanés, Silvio Rodríguez e Noel Nicola o 18 de febreiro de 1968. Ata finais da década de 1980, a nueva trova foi o estilo musical non oficial da Revolución Cubana.
Desde a súa primeira gravación ("Versos sencillos de José Martí" en 1973), publicou máis de 40 discos en solitario, e moitos máis en colaboración con outros artistas de Cuba, doutros lugares de América Latina e España. O seu primeiro disco con cancións orixinais (o homónimo Pablo Milanés) non foi publicado ata 1976. O auxe da súa creatividade tivo lugar a principios dos anos 80, cos seus discos El guerrero, Yo me quedo e Comienzo y final de una verde mañana.
No contexto da nueva trova, Milanés foi considerado como un dos máis próximos ás raíces tradicionais da música cubana, á vez que estaba aberto a diversas influencias musicais doutras tradicións contemporáneas, como a música brasileira e o blues. O abano das súas composicións estendíase desde himnos estritamente políticos ata inspiradas cancións de amor. Musicou os poemas de escritores cubanos como José Martí ou Nicolás Guillén. Algunhas das súas influencias musicais máis importantes foron María Teresa Vera, Lorenzo Hierrezuelo, Barbarito Diez, Benny Moré, Lucho Gatica e Johann Sebastian Bach.
Desde que se mudou a España, Milanés criticou publicamente algúns aspectos do goberno cubano, aínda que seguiu adepto á Revolución Cubana. A súa disposición a falar abertamente dos fracasos da revolución tensou as súas relacións con Silvio Rodríguez e ao final da súa vida deixou de participar en campañas a prol do goberno.
Vida persoal
Pablo Milanés casou cinco veces. A primeira con Olga Ayoub (1961-1969), coa que non tivo fillos. A segunda foi Yolanda Benet (1969-1973), coa que tivo tres fillas (unha delas finada en vida de Milanés). A ela foille dedicada a canción Yolanda.
Finou como consecuencia dun proceso canceríxeno.
Estilo
A súa música, orixinaria na Trova, Son e outros estilos tradicionais da música cubana de comezos do século XX, apartouno do estilo de Silvio Rodríguez.
654
Outros
Historia ano a ano
James Horner
James Roy Horner, nado nos Ánxeles o 14 de agosto de 1953 e finado nun bosque no interior do condado de Santa Barbara o 22 de xuño de 2015, foi un compositor, director e orquestrador estadounidense de música de orquestra e bandas sonoras. Caracterizouse pola integración de elementos corais e electrónicos en moitas das súas bandas sonoras, e un frecuente uso de elementos musicais celtas. Compuxo a banda sonora do filme de 1997 Titanic que se converteu na banda sonora orquestral máis vendida de tódolos tempos.
Ademais, Horner compuxo para arredor de 100 filmes, colaborando frecuentemente con directores como James Cameron e Ron Howard. Outras bandas sonoras polas que é coñecido son Commando, Braveheart, Willow, Apollo 13, Star Trek II: The Wrath of Khan, Cocoon, Legends of the Fall, Aliens, Glory, A máscara do Zorro, Field of Dreams, Enemy at the Gates, Casper, Troia, Bicentennial Man, The Rocketeer, A Beautiful Mind, Mighty Joe Young, A tormenta perfecta, Avatar, e máis recentemente, The Amazing Spider-Man.
Horner gañou dous Premios Oscar, dous Globos de Ouro, tres Premios Satellite, tres Premios Saturn, e foi nomeado por tres Premios da British Academy Film. A principal influencia de Horner é Dimitri Shostakovich.
Ás 9:30 do 22 de xuño de 2015 a avioneta na que viaxaba el só, caeu e estrelouse na vila de Ventucopa, preto de Santa Bárbara, California. Faleceu no momento. Tiña 61 anos.
Owen Chamberlain
Owen Chamberlain, nado en San Francisco en 1920 e finado en Berkeley (California) o 28 de febreiro+ de 2006, foi un físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1959, xunto con Emilio Gino Segrè, grazas ao descubrimento do antiprotón, unha das partículas fundamentais.
Traxectoria
En 1946, tras a guerra, Chamberlain continuou co seu doutoramento, traballando na Universidade de Chicago, onde Enrico Fermi faralle de guía e mentor, animándoo a que deixe de banda a física teórica, naqueles momentos máis prestixiosa, e que se entrégue á física experimental, para a cal demostraba ter boas calidades. Chamberlain recibirá o seu doutoramento de investigación na Universidade de Chicago no ano 1929.
En 1985 diagnosticóuselle a enfermidade de Parkinson e retirouse do ensino en 1989. Finou por problemas relacionados coa súa enfermidade, á idade de 85 anos.
Montagnat
Montagnat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.