cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terra Australis Incognita
miniatura|dereita|300px|Mapamundi de Oroncio Fineo (1536). A Terra Australis é o gran continente que figura na parte meridional.
Terra Australis (de forma completa en latín Terra Australis Incognita, "[a] Terra Descoñecida do Sur") foi un continente imaxinario con orixes na grecia clásica que adoitaba aparecer nos mapas europeos a partir do século XV e ata o século XVIII.
miniatura|esquerda|300px|Mapamundi de Abraham Ortelius (1570). Segue aparecendo a Terra Australis Incognita.
Aínda que as viaxes de exploración foron facendo que se reducise a masa de terra do alegado continente, os cartógrafos continuaron pintándoo nos seus mapas e os científicos defenderon esta opción cos usuais argumentos aristotélicos tales como que debería haber unha gran masa de terra no hemisferio sur que fixese de contrapeso á masa coñecida no hemisferio norte.
miniatura|dereita|300px|Planisferio de Rumold Mercator (1587). Volve figurar o continente imaxinario.
Era frecuente que este continente debuxásese ao redor do Polo Sur pero cunha superficie moito maior que a actual Antártida e estendéndose moito máis ao norte. Por exemplo, Fernão de Magalhães en 1520 creu que a Illa Grande de Terra do Fogo era parte desta 'Terra Australis Incognita. Nova Zelandia, descuberta por Abel Tasman en 1642, así como Australia, tamén foron consideradas como parte desta mítica masa terrestre.
miniatura|esquerda|300px|Mapamundi de [[América onde aparece Terra Australis.]]
En tempos modernos usouse en ocasións o termo "Terra Australis" como sinónimo do continente australiano.
A Portela do Trigal, Carballeda de Valdeorras
Santa Ana da Portela do Trigal é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 59 habitantes (33 homes e 26 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 45 habitantes, sendo 25 homes e 20 mulleres.
Kisarazu
Kisarazu (木更津市, きさらづし, Kisarazu-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na zona de provincia histórica de Kazusa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 138,73 km² e a poboación de 125.313 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 903 h/km².
O concello de Kisarazu limita cos concellos de Kimitsu, de Ichihara e de Sodegaura.
Little Sisters
miniatura|right|250px|Mapa xeral
As Little Sisters (pequenas irmás) son un nome informal dalgunhas das illas máis pequenas das Illas Virxes Británicas, ao sur de Tórtola e ao suroeste de Virgin Gorda. Estas illas tamén se chaman Illas do Sur.
Tamén inclúense no grupo varios afloramentos rochosos máis pequenos.
O máis parecido a unha aprobación formal do termo prodúcese no Labour Code, 2010 (o estatuto das Illas Virxes Británicas) que inclúe un referencia e unha definición legal para as "Illas Irmás", que o Código define como "as illas das Illas Virxes que non son Tórtola".
Maques de Arriba, Curtis, Curtis
Maques de Arriba é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres).
O Carballo Mariño, Lagoa, Alfoz
O Carballo Mariño é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Josef Proksch
Josef Proksch, nado en Liberec o 4 de agosto de 1794 e finado en Praga o 20 de decembro de 1864, foi un pianista e compositor checo de ascendencia alemá.
Traxectoria
Quedou cego aos 17 anos. Era alumno de Jan Antonín Koželuh. En 1830, Proksch abriu unha Musikbildungsanstalt (Academia de Música) en Praga. O seu método de ensinar a varios estudantes a tocaren de maneira simultánea nas clases de piano foi continuado durante máis dun século. O seu alumno máis famoso foi Bedřich Smetana, quen recibiu leccións de piano e teoría musical de 1843 a 1847.
Mansana de la Discòrdia
A mansana de la Discòrdia ou máis modernamente, illa de la Discòrdia, é o nome que recibe un treito do Passeig de Gràcia do Eixample de Barcelona, localizado entre as rúas de Aragó e de Consell de Cent. Trátase dun conxunto de 5 edificios: casa Lleó Morera de Domènech i Montaner, casa Mulleras de Enric Sagnier, casa Bonet de Marcel·lià Coquillat, casa Amatller de Puig i Cadafalch e casa Batlló de Antoni Gaudí. Se ben todos son de arquitectos de sona do modernismo, o apelativo popular de «mansana de la Discòrdia» refírse á rivalidade profesional entre Domènech i Montaner, Puig i Cadafalch e Antoni Gaudí e, moi especialmente, ás fachadas dos seus edificios. Cando Gaudí resolveu a envarga da casa Batlló xa sabía o fixeran os outros dous. De feito, a presenza do arquitecto máis brillante de todos eles era o elemento deu orixe a este nome.
Vila Pouca de Aguiar
Vila Pouca de Aguiar é unha vila portuguesa do Distrito de Vila Real, da Rexión Norte, subrexión do Alto Trás-os-Montes e a comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, na antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro.
Freguesías
miniatura|300px|Freguesías do concello de Vila Pouca de Aguiar. O concello de Vila Pouca de Aguiar está dividido en 14 freguesías:
Cabral, Vigo
Santa Mariña de Cabral é unha parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Bembrive, Candeán e Lavadores e pertence ó arciprestado de Vigo-Lavadores. Ten 23 entidades de poboación, 22 lugares e segundo o IGE, en 2022 tiña 6.684 habitantes (3.249 homes e 3.435 mulleres).
As súas entidades de poboación son as seguintes: Alza (376), Ameal (111), Becerreira (719), Besada (61), O Caeiro (587), O Carballal (416), O Casal (86), Cernades (233), A Feira (358), As Figueiras (66), As Fontiñas (825), O Gorxal (272), A Igrexa (185), Maceiriña (177), Molais (89), Nogueira (356), Parada (163), Peinador (65), A Penís (1.062), Requeixo (140), A Retorta (49), Rinxela (61) e O Sello (332). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): Amaro, Borralliños, O Calvario, A Chan, Coto Grande, Gondarisco, Grileira, A Lameira, A Lomba, O Loureiro, A Mancoña, O Meixoeiro, As Patas, A Pebidal, A Ponte, As Rans, Remesil, O Riomao, San Pedro, Sanín, O Tanque e As Valadas.
Xeografía
Na parroquia atópase o aeroporto de Peinador, o IFEVI en Coto Grande e diversas instalacións industriais, como a fábrica do Grupo de Empresas Álvarez (un dos motores do desenvolvemento económico de Vigo). Destaca tamén o parque forestal da Becerreira.
Patrimonio
Posúe preto de cen hórreos inventariados, a maioría con máis dun século de antigüidade, ademais de numerosos lavadoiros e petos de ánimas. A igrexa parroquial foi construída a mediados do século XVIII.
Festas
As festas máis importantes de Cabral son as da patroa Santa Mariña o día 18 de xullo, a Virxe das Dores a mediados do mes de setembro e a romaría do Pan de Millo no parque forestal de Coto Grande, ademais da festa do cabazo de Cabral no barrio do Carballal.
Snipe
O snipe é unha embarcación a vela deseñada por William Crosby en 1931 e unha clase competitiva do deporte da vela. Na actualidade non é unha clase olímpica.
90px
Historia
Nunha asemblea da Florida West Coast Racing Association celebrada en Sarasota (Florida), en marzo de 1931, xurdiu a idea de crear unha pequena embarcación de regatas que puidese transportarse facilmente nun remolque. William Crosby, enxeñeiro naval e director da revista "Rudder", que asistía á asemblea, comprometeuse a realizar o proxecto e a publicar os planos do barco na súa revista, para darlle a maior promoción posible. O nome de snipe (becacina cabra en galego), elixiuse seguindo o costume de Crosby de darlle nomes de aves acuáticas a todos os seus deseños. O resultado foi un éxito. No ano 1932 xa se fabricaran 150 unidades, e formouse a Snipe Class International Racing Association (SCIRA), converténdose en xullo de 1936 na clase co maior número de embarcacións do mundo.
O primeiro Campionato Mundial da Clase, que se denomina "'Trofeo Hub E. Isaacks'", disputouse en Long Island Sound (Nova York) en 1934, organizado polo New Rochelle Yacht Club. Pero cando se converteu realmente nun verdadeiro Campionato do Mundo con categoría internacional foi en 1946, na edición celebrada no Lago Chautauqua, tamén en (Nova York). En 1947 celebrouse por primeira vez fóra dos Estados Unidos, no Lago Leman de Xenebra, en Suíza.
Na actualidade é unha das embarcacións de vela lixeira máis populares que existen, con preto de 900 frotas en 26 países, e converteuse na columna vertebral da vela de competición. O deportista galego máis destacado nesta categoría foi Cholo Armada, que en 1960 quedou subcampión de Europa e en 1961 cuarto do mundo nunha tripulación co tamén vigués Xulio Ribó.
miniatura|250px|Regata de snipes
Campionatos do mundo - Trofeo Hub E. Isaacks
O Trofeo Hub E. Isaacks, doazón do primeiro comodoro da SCIRA, e propiedade da SCIRA, concédeselle á frota do patrón gañador, que se responsabiliza de custodialo e conservalo, así como de enviarllo debidamente embalado ao lugar designado para o seguinte campionato. O nome do patrón gañador, o ano, o nome da súa frota e o do seu país de orixe gravaranse de forma uniforme sobre o trofeo. Desde 1949 despútase cada dous anos, no canto de anualmente. Durante 1943 e 1944 non se disputou, debido á segunda guerra mundial.
Torbern Bergman
Torbern Olof Bergman, nado en Katrineberg o 20 de marzo de 1735 e finado en Medevi o 8 de xullo de 1784, foi un científico sueco que contribuíu nos campos da física, astronomía, xeoloxía e mineraloxía, mais sobre todo na química.
Wifi
A wifi é a tecnoloxía de conexión sen cabos entre dispositivos por medio de ondas de radio de baixa frecuencia, en frecuencias non reservadas para outros fins específicos.
Bile
miniatura|Biopsia de fígado. As zonas amarelas son bile. A bile é unha substancia líquida, verdosa-amarela, amarga, e lixeiramente alcalina producida polo fígado de moitos vertebrados. Intervén nos procesos de dixestión das graxas funcionando como emulsionante dos ácidos graxos, é dicir, converten a graxa en finas pinguiñas que poden ser atacadas con maior facilidade polos encimas dixestivos. Contén principalmente sales biliares, proteínas, colesterol, e auga (que é o maior compoñente e supón case o 97% do total).
Wifi
É precisamente polo feito de seren frecuencias abertas, que non necesitan de licenza ou autorización do regulador das comunicacións para operar, ao contrario das demais áreas de negocio, o que as torna tan atractivas.
Bile
A súa produción é continua e realízase nos hepatocitos do fígado, e nos períodos interdixestivos almacénase na vesícula biliar, e vértese no duodeno tras a inxestión de alimentos. Na vesícula biliar a bile concéntrase por absorción de auga e ións e queda reducida á 10ª parte do seu volume. A intensidade da secreción de bile pode modificarse por estimulación vagal, a hormona secretina, o rego sanguíneo hepático e a presenza de moitos sales biliares no sangue. No baleiramento da vesícula biliar inflúe principalmente a hormona colecistoquinina. Cando comemos, a bile sae da vesícula biliar polas vías biliares ao intestino, verténdose na súa luz pola papila da ampola de Vater, a uns 10 cm do píloro, e mestúrase coas graxas dos alimentos. Os ácidos biliares emulsionan as graxas no contido acuoso do intestino, dun modo semellante a como actúan os deterxentes ao lavaren a graxa. Cando as graxas xa están emulsionadas, os encimas do páncreas e da mucosa intestinal dixírenas. Segréganse de 600 a 700 mL de bile diarios.
Composición
A bile está composta de auga, colesterol, lecitina (un fosfolípido), pigmentos biliares (bilirrubina e biliverdina), sales biliares (glicocolato de sodio e taurocolato de sodio), taurina e ións inorgánicos como o bicarbonato. Contén tamén algunhas proteínas, como a mucina e outras, pero non contén encimas, polo que o seu papel na dixestión é indirecto, como emulsionante (a excepción son algunhas aves que conteñen unha amilase).
Wifi
miniatura|Un [[ordenador portátil conectado mediante ondas de radio a un punto de acceso sen fíos (á dereita) mediante unha placa PCMCIA (que se ve saíndo pola esquerda do portátil).]]
Bile
Funcións da bile
dereita|225px|miniatura|Acción dos ácidos biliares na dixestión. A bile ten un funcionamento parecido ao dun deterxente, axudando a emulsionar os glóbulos de graxas diminuíndo a súa tensión superficial, o que fai que se dividan en gotas máis pequenas con maior superficie en conxunto que as gotas grandes, o que facilita a acción dos encimas dixestivos, e facilita tamén así a súa absorción no intestino delgado.
Wifi
Uso moderno
No uso moderno, wireless refírese a comunicación sen cabos ou fíos e usa principalmente frecuencia de radio e ondas infravermellas. Por exemplo, Internet sen fíos ou Wlan.
O funcionamento do wifi é simple. Para ter acceso á Internet a través dunha rede wifi (tamén coñecida como Wlan) débese estar no radio de acción dun punto de acceso (normalmente coñecido por hotspot) ou lugar público onde opere unha rede sen fíos e usar un dispositivo móbil, como un computador portátil, unha tableta PC ou un asistente persoal dixital con capacidades de comunicación Wireless.
Bile
Funcións da bile
Os compostos máis importantes da bile son os sales biliares de ácido taurocólico e ácido desoxicólico. Os sales biliares combínanse con fosfolípidos para romperen os glóbulos de graxa no proceso de emulsión, asociando o seu lado hidrofóbico (aneis esteroides) cos lípidos e o seu lado hidrofílico (grupo carboxilo polar) coa auga circundante. Os ácidos graxos e monoglicéridos resultantes da dixestión son empaquetados en micelas polos sales biliares, retirándoos da superficie dos glóbulos de graxa en dixestión. As micelas formadas no duodeno adoitan ter 14-33 microns de diámetro. Como a bile aumenta a absorción de graxas, é importante tamén para a absorción das vitaminas liposolubles: D, E, K e A.
A dispersión das graxas incrementa a superficie de ataque por parte da lipase pancreática e a lipase entérica, encimas hidrosolubles que actúan na superficie das gotas, e dixiren os triglicéridos, dividíndoos en ácidos graxos e monoglicéridos, os cales son levados polas micelas aos villi (vilosidades) da parede intestinal, onde xa poden ser absorbidos. As micelas deixan estas substancias no bordo ciliado dos enterocitos e volven ao quimo para ser utilizadas de novo. Despois, nas células intestinais rexenéranse os triglicéridos e pasan aos vasos linfáticos (quilíferos) da parede intestinal en forma de quilomicrons. Sen os sales biliares a maior parte dos lípidos non poderían ser dixeridos.
Wifi
Uso moderno
Un Hotspot wifi créase para establecer un punto de acceso para unha conexión de Internet. O punto de acceso transmite un sinal sen fíos nunha pequena área – preto de 100 metros. Cando un aparello permite wifi, como un Pocket PC, e atopa un hotspot, este pode conectar na rede sen fíos. Moitos hotspots están localizados en lugares que son accesibles ao público, como aeroportos, cafés, hoteis e librarías. Moitas casas e oficinas tamén teñen redes wifi. Mentres que algúns hotspots son gratuítos, a maioría das redes públicas son soportadas por unha Internet Service Provider (ISPs), que cobra unha taxa aos usuarios pola conexión a Internet.
As altas-frecuencias de transmisión precisan xeralmente de aprobación dos gobernos. Con iso, medrou a industria comercial da radio e millares doutros tipos de radiodifusión. As ondas (frecuencias) de radio están sendo agora crecentemente usadas regularmente por usuarios de computador, coñecidas por streaming.
Bile
Funcións da bile
Os sales biliares son bactericidas, e eliminan os microbios que entran coa comida e tamén son detoxificantes, en especial para o alcohol en exceso e para algúns fármacos.
Wifi
Uso moderno
Algúns desenvolvedores de software e hardware están creando computadores menores que forman unha Internet sen fíos ad-hoc, con protocolos como wifi. A IEEE 802.11 estandarizou o uso wireless de conexións locais.
Bile
Funcións da bile
A maior parte dos sales biliares da bile reabsórbense no intestino e volven ao fígado pola vea porta, onde son de novo utilizadas para producir máis bile. Esta recirculación entero-hepática dos sales biliares é importante para manter a produción constante de bile.
Trastornos asociados coa bile
O colesterol e os pigmentos biliares contidos na bile poden acumularse en masas na vesícula biliar, formando cálculos biliares.
Wifi
Uso moderno
Os fornos de microondas usan unha radiación electromagnética de frecuencia 2.45 GHz de alcance. Os teléfonos móbiles, Internet sen fíos, e outras ferramentas semellantes están a 2.4 GHz de alcance. Isto é porque a proximidade das ondas poden romper a comunicación sen fíos, ou wireless.
Riscos para a saúde
En 2007 o goberno alemán lanzou aos seus cidadáns unha advertencia dos problemas de saúde que poderían vir asociados ao uso desta tecnoloxía, entre outras sen fíos. O ministro de medio ambiente dese país desaconsellaba o seu uso e suxería que os cidadáns usasen conexións cableadas convencionais no seu lugar.
Bile
A bile na Antigüidade
Segundo as teorías médicas da antiga Grecia, que prevaleceron en Europa durante toda a Idade Media e ata tempos máis recentes, a saúde do corpo dependía do equilibrio entre catro humores corporais: sangue, flegma, bile amarela (bile) e bile negra (atrabile). O exceso dos dous últimos producía agresividade e depresión, respectivamente.
César Carballo
César Carballo Cardona, nado en Madrid, é un médico e emerxenciólogo español, axudante do servizo de emerxencias do Hospital Universitario Ramón y Cajal e vicepresidente da Sociedade Española de Medicina de Urxencias e Emerxencias (SEMES) de Madrid. Colaborador prolífico en programas de televisión desde o inicio da pandemia de COVID-19 en España, foi destacado polo Huffington Post e 20 minutos un dos especialistas médicos con máis repercusión nos medios da crise.
Carreira profesional
Licenciado en Medicina pola Universidade de Alcalá, Carballo especializouse en medicina familiar e de emerxencia no Hospital Universitario Doce de Octubre, adquirindo unha serie de másteres na materia. Circulou polos servizos de emerxencia de varios hospitais da comunidade de Madrid, incluídos La Paz, Infanta Sofía e Ramón y Cajal. En 2014 converteuse en vicepresidente de SEMES Madrid. En 2019 protagonizou unha situación controvertida cando foi destituído do seu posto de coordinador no Hospital La Paz sen completar o seu período regulamentario, situación que o SEMES denunciou como consecuencia de irregularidades adicionais no centro. Antes do seu despedimento, o médico solicitara recursos humanos para cubrir os meses de verán.
Pandemia de COVID-19
A principios de 2020, Carballo comezou as aparicións na televisión nacional como parte dos expertos convidados ao programa Cuatro Cuarto Milenio, abordando para Iker Jiménez a situación do comezo da pandemia de COVID-19. O propio programa, no que posteriormente se fixeron previsións recoñecidas sobre a evolución da pandemia, deixou de emitirse en marzo do mesmo ano debido á situación da pandemia, Carballo uniuse entón a Milenio Live e La Estirpe de los Libres, programas de YouTube cos que Jiménez substituíu a súa actividade na TV. O doutor participaría de novo no episodio de volta de Cuarto Milenio en setembro, e máis tarde pasaría a formar parte dunha monografía semanal presentada tamén por Jiménez, Horizonte: Informe Covid, en Telecinco (máis tarde en Cuatro). Durante o cesamento, tamén se uniu ao elenco habitual doutros medios non relacionados, incluíndo La Sexta Noche en La Sexta e Espejo Público en Antena 3.
Polémicas
Carballo destacou axiña pola súa postura habitual, crítico coa xestión da pandemia por parte do Goberno de España, mesmo solicitando a dimisión do director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, nun dos seus primeiros discursos en La Sexta Noche en novembro.
O mesmo mes presentou en Horizonte unha barreira labial comercializada por el, FreeLips, deseñada para evitar a transmisión do virus polas superficies das copas. A audiencia do programa dividiríase, captando o interese dalgúns e as críticas doutros, aínda que a demanda virtual do produto nas próximas horas foi tal que o seu sitio web quedou colapsado.
O 13 de xaneiro de 2021, Carballo foi un dos primeiros traballadores sanitarios en recibir a vacina contra o coronavirus desenvolvida por Pfizer, subindo un vídeo seu a Twitter e animando aos seus seguidores a facelo, non sen criticar de novo o proceso de vacinación do goberno. Só dous días despois, Carballo estivo involucrado nunha controversia en Twitter cun membro do comité científico do goberno das Canarias, Lluís Serra quen acusou a Carballo de realizar afirmacións en materia de saúde pública da que non tiña os suficientes coñecementos, que foi seguido dunha resposta do médico que lle lembrou o seu currículo. Por outra banda, posteriormente, outros profesionais médicos criticaron a Carballo pola excesiva presenza nos medios de comunicación.
En outubro do mesmo 2021, durante a erupción volcánica da Palma, a polémica do médico rexurdiu coas súas intervencións en Horizonte sobre os problemas respiratorios xerados polo volcán, atraendo novas acusacións de traspasar os límites da súa especialidade e provocando reaccións nas redes sociais nas que aparecereon moreas de memes e nas que se viralizou unha captura de pantalla no que o programa parecía rotulalo como vulcanólogo, que resultou ser unha fotomontaxe.
Estafilococo
Os Staphylococcus son un xénero de microorganismos bacterianos que están presentes na mucosa e na pel dos humanos e doutros mamíferos e aves. O xénero comprende na actualidade a 35 especies e 17 subespecies, moitas das cales se achan nos humanos. As especies que se asocian con máis frecuencia ás enfermidades en humanos son Staphylococcus aureus (o membro máis virulento e coñecido do xénero), Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus capitis e Staphylococcus haemolyticus.
Factores de virulencia
Na súa estrutura áchanse os ácidos teicoico e lipoteicoico, e os peptidoglicanos.
Os ácidos sérvenlle para se adherir a superficies corporais xunto coas especies de estafilococo que teñen cápsula, e en conxunto os ácidos teicoicos e o péptidoglicano teñen a característica de que activan o sistema inmune do complemento e serven ademais de evasores da fagocitose.
Entre os factores de virulencia que lle serven para a invasión e sérvenlle ó laboratorista para a súa identificación están:
Papel na enfermidade
As enfermidades que pode desenvolver o xénero estafilococo están mediadas pola produción de toxinas:
O Lodeiro, Lourido, Valdoviño
O Lodeiro é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 50 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 28 homes e 22 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
Test de Ames
O test de Ames é un ensaio in vitro de avaliación da capacidade mutaxénica das substancias químicas.
Características
A preocupación pola presenza de substancias químicas tóxicas e o descubrimento de mutáxenos no ambiente aumenta día a día a causa do risco de cancro e enfermidades hereditarias na poboación. Á hora de abordar experimentalmente o problema da mutaxénese non hai dúbida que o enfoque último está dirixido á propia especie humana. Agora ben, a experimentación con material humano in vivo non é factible e a utilización dos mamíferos como especies experimentais máis afíns ao ser humano resulta moitas veces un proceso longo e custoso, sobre todo tendo en conta que se trata de ensaiar gran número de posibles mutáxenos.
Considerando que o proceso mutacional no material hereditario humano responde a unha mesma base molécular con respecto a microorganismos como as bacterias ou os fungos resulta lóxico tratar de desenvolver técnicas experimentais que permitan detectar os efectos mutaxénicos sobre tales organismos máis simples; así se describiron as técnicas en bacterias e fungos.
O test de Ames, que debe o seu nome o seu inventor, Bruce Ames foi o primeiro ensaio de curta duración desenvolvido para detectar a mutaxenicidade dos axentes químicos. Grazas a este ensaio, demostrouse que o 60-90%-90 das substancias químicas canceríxenas eran á súa vez mutáxenas ,
Principio
O test usa distintas cepas da bacteria Salmonella typhimurium. Esta é unha bacteria que pode medrar nun medio de cultivo sen histidina porque é capaz de sintetizala. Pero o test usa unha cepa mutante, modificada xeneticamente para que non poida sintetizar histidina, e, polo tanto, estas bacterias non medrarán nun medio sen este aminoácido.
As bacterias mutantes son expostas á substancia a ser avaliada. Se a substancia utilizada no test non é mutáxena, as bacterias non poden medrar, e polo tanto, non se formarán colonias no medio de cultivo empregado. Porén, se a substancia é mutáxena as bacterias recuperan a súa capacidade de sintetizar o aminoácido histidina, debido a que a súa mutación inicial é revertida, o que fai que a Salmonella Typhimurium xa non requira histidina para medrar, e se formen colonias.
A principal utilidade é a detección de substancias mutáxenas potencialmente canceríxenas, aínda que non tódalas substancias canceríxenas dan positivo neste test, e viceversa, non tódalas substancias positivas o test serán canceríxenas. Esta é unha proba de detección deseñada para detectar un axente mutáxeno/canceríxeno de xeito rápido e barato.
Procedemento
O proceso consiste na colocación de cepas mutantes nunha placa de Petri cun medio de cultivo sen histidina. Na placa, colócase un disco impregnado coa substancia que se vai avaliar. A placa métese nun forno a 37 °C (temperatura óptima para o crecemento de bacterias). En 24-48 horas, retírase a placa do forno e cóntase as colonias cultivadas na placa en comparación cunha placa control que non tiña substancia. Se estas placas dan un resultado semellante ao obtido no control, o axente químico non é mutáxeno. Se se observa o crecemento das colonias no medio pobre en histidina, o produto químico é mutáxeno, ,
Activación metabólica
Algúns compostos químicos son activos directamente xa que son compostos que reaccionan cos centros nucleofílicos presentes no ADN, como por exemplo os epóxidos, N-óxidos aromáticos, considéranse compostos xenotóxicos directos. Non obstante, outros compostos necesitan dunha activación metabólica antes de ser activos. Convértense en activos pola acción dalgúns sistemas enzimáticos presentes na célula animal, ,. É o caso de moitos carcinóxenos químicos, tales coma as aminas aromáticas ou os hidrocarburos aromáticos policíclicos, que son fisioloxicamente inactivos, pero transfórmanse en compostos activos despois de que o organismo os metabolice.
Nos seres humanos e animais, o cito cromo P-450 é responsable da maioría destes casos de activación metabólica. Pero como as bacterias non teñen esa capacidade metabólica, non poden por si mesmas facer esa activación, e polo tanto axentes potencialmente canceríxenos para o home poderían dar negativo neste test. Para corrixir este déficit débese engadir un sistema de activación metabólico esóxeno, que se extrae de órganos de animais ricos en enzimas. Concretamente emprégase a chamada fracción microsomal S-9, que se obtén de fígado de rata e que se engade na placa de Petri, xunto coa substancia de ensaio e as bacterias.
O produto debe probarse tanto en presenza como en ausencia de activación metabólica, para tratar de descubrir se se trata dun mutáxeno directo ou non.
Tipos de cepas de Salmonella typhimurium
No test empréganse distintas cepas da bacteria, que presentan diferentes mutacións deseñadas para responder anter mutáxenos que actúan por distintos mecanismos.
Todas as cepas son derivadas de S. typhimurium e requiren histidina. Adicionalmente á mutación para histidina, cada cepa presenta outras mutacións, que fan incrementar a súa sensibilidade para determinados mutáxenos. As cepas utilizadas para as probas xerais de mutaxenicidade son as seguintes: TA97, TA98, TA100, TA102, TA1535 e TA1538, aínda que algunhas cepas deixáronse de usar por diversos motivos (por exemplo, detección de poucos mutáxenos, substitución por outras máis sensibles, etc.).
Limitacións
O emprego dunha activación metabólica esóxena en células procariotas non emula con exactitude ás condicións in vivo de mamíferos, polo que esta proba non proporciona información directa da potencia mutáxena e/ou canceríxena dunha substancia en humanos.
Encoro de Los Bermejales
miniatura|dereita|350px|Encoro de Los Bermejales
O encoro de Los Bermejales atópase situado no suroeste da provincia de Granada, España, sobre a canle do río Cacín. Está integramente no termo municipal de Arenas del Rey.
Descrición
miniatura|dereita|150px|Torre de vixilancia do encoro. O pantano de Los Bermejales está situado no curso alto do río Cacín, onde converxen as augas procedentes da Serra de Almijara e Tejeda.
O encoro recolle as augas dunha conca de 307 km². A pluviosidade media da cunca é de 625 mm anuais, que vén supor unha achega media duns 60 millóns de m³ de auga anuais, aínda que coa achega posterior do transvasamento do río Alhama, afluente do Cacín, a través dun túnel achéganse outros 17 millóns de m³ aproximadamente.
Historia
O encoro de Los Bermejales entrou en funcionamento en 1958, aínda que o proxecto da súa construción formaba xa parte do Plan de Obras Hidráulicas de 1902.
No Decreto de 11 de xullo de 1941 autorizouse a execución, mediante poxa, das obras do proxecto reformado do pantano. Francisco Franco autorizou ao Ministro de Obras Públicas, Alfonso Pena Boeuf, para a execución polo seu orzamento de 5.526.496,33 pesetas, que se abonaron en catro anualidades.
Beniparrell
Beniparrell é un municipio pertencente á provincia de Valencia e á comarca da Horta Sud, na Comunidade Valenciana.
Xeografía
Situado na zona de transición da Horta de Valencia á Ribeira do río Júcar. A superficie do termo é chaira. Drena o termo o barranco de Picassent. O clima é mediterráneo, producíndose as choivas no outono e primavera. O termo municipal de Beniparrell limita coas localidades de Albal, Alcàsser e Silla todas elas da Horta Sud.
Historia
Nas súas orixes Beniparrell era unha alquería musulmá, pero unha vez conquistado o Reino de Valencia, pasou a mans de Arnau de Romaní en agradecemento polos servizos prestados. Arnau sería señor da vila até o 1297 cando se vendeu ao convento de Portaceli, por unhas 44.000 libras. Máis tarde, en 1314 foi comprado por un cidadán de Valencia. Despois dalgúns cambios de propietario máis, finalmente volveu á liñaxe dos Romaní.
Nos últimos anos do século XIV, converteuse nunha propiedade da familia Escrivà os cales se converteron en baróns de Beniparrell. En 1600 vendéronse uns terreos aos monxes carmelitas para que construísen un convento. E foi ao redor deste onde comezou a establecerse a poboación. Durante as desamortizacións do século XIX o convento pasou a mans privadas, de novo ao barón.
Ao redor de 1850, Beniparrell constituíu o seu propio concello aínda que despois pasaría a formar parte de Albal durante un tempo, ata que de novo estableceuse como unha cidade independente. A partir deste momento a historia da vila foi ligada á do país.
Demografía
Conta cunha poboación de 1.955 habitantes en 2008.
Economía
Tódolos cultivos son de regadío, sendo a laranxeira a principal produción. Cultívase tamén patacas, cacahuete, fabas, hortalizas, cereais e froiteiras. Régase con augas do Xúcar a través do Caldeirón Real e tamén con augas do subsolo. Hai varias granxas avícolas. A industria atópase vinculada á da capital da provincia (mobles, xoguetes, papel etc). Tamén hai almacéns para a manipulación da laranxa.
Illa Cockroach
A Illa Cockroach (illa das cascudas) é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe. Está situado preto do North Sound, Virgin Gorda, entre unha colección de illas coñecidas como "The Dogs" ou "The Dog Islands".
O carrán rosado (Sterna dougallii) atópase na illa. Reef flats ao norte da illa proporciona un hábitat para os corais Montastrea cavernosa e Gorgonia.
Modillós de Arriba, Curtis, Curtis
Modillós de Arriba é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña catorce habitantes (dez homes e catro mulleres).
Julián Martínez Larrán
Julián Martínez Larrán, nado en Vigo o 17 de maio de 1928 e finado na mesma cidade o 13 de maio de 2009, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou nos Maristas de Vigo e Lugo. Licenciado en Dereito pola Universidade de Deusto. Foi profesor de Dereito Mercantil e Dereito Procesal na Escola San Raimundo de Peñafort de Vigo. Foi membro da Unión Democrática Española e presidiu o IV congreso de AP en Galicia. Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas primeiras eleccións autonómicas por Alianza Popular. Pertenceu ao Consello Social da USC (1987-1992). Finou en Vigo o 13 de maio de 2009.
Dinastía aqueménida
A dinastía aqueménida foi unha dinastía que gobernou o Imperio Persa, fundada por Ciro II o Grande, tras vencer ao último rei medo (550 a.C) e estender o seu dominio pola meseta central de Irán e gran parte de Mesopotamia. Os seus sucesores Cambises II e Darío I o Grande continuaron a súa obra, e este último reorganizou o imperio en satrapías, alcanzando o cénit do seu poder. Porén, os sucesivos fracasos ao intentar someter as cidades gregas (Guerras Médicas) na primeira metade do século V a.C., debilitaron o imperio, e aínda o habían facer máis as tendencias secesionistas dalgunhas provincias, ata que a conquista de Alexandre Magno (331 a.C.) puxo fin ao imperio aqueménida.
Ciro
Ciro desfrutou de ambas as herdanzas iranias (persas e medas). Cando se alzou co poder utilizou precisamente os exércitos medos para continuar as súas conquistas. Levou a cabo unha política de perdón aos reis inimigos, que comezou co seu avó Astiaxes, quen o enviou aos seus exércitos ao percibir as ínfulas independentistas de Ciro. Dise que tampouco executou ao rei de Babilonia cando conquistou esa cidade onde restableceu o culto a Marduk e liberou os xudeus do cativerio. En xeral Ciro seguiu a estratexia de deixar as estruturas administrativas dos lugares conquistados, pero someténdoas ao poder imperial.
Cambises
Ciro morreu en batalla con tribos nómades preto do mar Caspio, o seu fillo Cambises II —chamado igual que o avó—; quen gobernaba Babilonia por esa data erixiuse en emperador e converteuse nun gobernante tiránico... o imperio comezou a desestabilizarse con revoltas e antes de sufocalas Cambises morreu, segundo algunhas fontes, dunha ferida autoinflixida.
Darío
Tras algunhas intrigas o trono foi entregado por fin a Darío, tamén aqueménida. Este sustentou que o suposto herdeiro ao trono- segundo fillo de Ciro- era un impostor medo, pois este fillo de Darío fora eliminado polo seu pai cando partiu á Babilonia temendo que lle usurpase o poder; Darío atreveuse mesmo a publicar isto erixindo unha pedra escrita en tres idiomas -persa antigo, elamita e acadio-.
Darío non foi tan clemente como Ciro e expandiu o imperio e fíxoo prosperar. Dividiu os seus dominios en vinte satrapías encabezadas por membros da familia real e fixo unha estrada desde a capital de Lidia (oeste da actual Turquía) ata Susa para levar o correo imperial. Actualmente, o lema do correo dos Estados Unidos son palabras de Darío referíndose a este sistema de comunicación extremadamente efectivo para a época, onde a todo galope os mensaxeiros se entregaban as mensaxes cada quince millas. Isto aseguraba dalgunha maneira o control absoluto sobre os seus parentes quen tiñan a súa propia corte e exército pero non podían fallar en dar tributo ao emperador. Este tributo era proporcional á riqueza de cada rexión.
Fin dos aqueménidas
O dominio da dinastía aqueménida persa terminou cando o imperio caeu nas mans de Alexandre Magno herdeiro de Filipo II de Macedonia, que se impuxo a todas as polis gregas.
Séculos despois outra dinastía persa, a sasánidas habíase alzar co control da rexión por catro séculos configurando en parte o que hoxe coñecemos como cultura do medio oriente.
Coincidindo coa hexemonía aqueménida xurdiu o zoroastrismo -tamén coñecido por mazdeísmo- no Irán pero ao acadar a conquista da Babilonia, Ciro rendeulle persoalmente culto a Marduk e o seu sucesor proclamouse faraón no Exipto practicando a relixión do lugar.
Pumares, Carballeda de Valdeorras
San Martiño de Pumares é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 63 habitantes (34 homes e 29 mulleres), dous máis ca en 2004 (33 mulleres e 28 homes) e cinco menos ca en 1999. Ten dúas entidades de poboación, Nesta parroquia está a estación de Pumares.
Xentilicio
O seu xentilicio é pumarego.
Vihreä liitto
Historia
Tralas eleccións ao parlamento finés de 2011, a Liga Verde situouse como a 6ª forza política de Finlandia con 10 deputados e o 7,3% dos votos (212.837), aínda que os seus resultados foron peores que nos comicios anteriores, nos que conseguiran 15 escanos e o 8,46% dos votos (234.429).
Eleccións parlamentarias
Dende que a Liga Verde conseguiu os seus primeiros dous deputados no Parlamento de Finlandia (os dous independentes) en 1983, a formación ecoloxista conseguiu mellorar sempre os seus resultados agás en 1995 e 2011, sendo nesta última cita electoral onde se produciu o maior retroceso da formación, perdendo 5 escanos e ao redor de 20.000 votos.
Eleccións municipais
[[Ficheiro:Finnish municipal elections, 2008, Green League.png|miniatura|Resultados da Liga Verde nas eleccións municipais de 2008.
0 %   0–2 %    2–4 %    4–6 %    6–8 %    8–10 %    10–12 %    12–14 %    >14– % ]]
Eleccións presidenciais
Heidi Hautala foi candidata nas eleccións presidenciais de 2000 e 2006, conseguindo nas dúas ocasións aproximadamente un 3,5% dos votos. Pekka Haavisto foi o candidato nas eleccións de 2012, conseguindo pasar á segunda volta, mais perdeu contra o candidato do Partido de Coalición Nacional Sauli Niinistö.
Eleccións ao Parlamento Europeo
Finlandia entrou na Unión Europea en 1995 xunto a Austria e Suecia, durante a Cuarta Lexislatura do Parlamento Europeo (1994-1999), asignándolle 16 eurodeputados en 1996 e 1999, 14 en 2004, e 13 en 2009. Dende as primeiras eleccións en 1996, a Liga Verde ten logrado sempre 1 o 2 escanos en tódolos comicios celebrados. Destacan as figuras de Heidi Hautala, que foi eurodeputada en 3 lexislaturas, e que o foi tamén de 2009 a 2011, ata ser nomeada ministra de desenvolvemento. Tarja Cronberg ocupa o posto de Hautala dende aquela. Ademais a exministra Satu Hassi, é actualmente eurodeputada.
Este partido forma parte do Partido Verde Europeo dende a súa fundación en 2004 (o partido ecoloxista de ámbito europeo), que se encontra integrado á súa vez no grupo parlamentario Alianza Libre Europea - Os Verdes Europeos no Parlamento Europeo desde 1999.
Carrocide, Lagoa, Alfoz
Carrocide é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Lavandeira verdeal
A lavandeira verdeal ou lavandeira amarela (Motacilla flava) é unha especie de ave paseriforme da familia dos motacílidos propia de Eurasia e África, que en Galicia é unha ave estival común.
Os Monetes, Lourido, Valdoviño
Os Monetes é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 46 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 22 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 40 habitantes.
Lavandeira verdeal
É unha especie sedentaria nas zonas máis temperadas, pero as poboacións que habitan no norte e leste da súa área de distribución emigran a África e ao sur de Asia.
Caracteísticas
miniatura|Exemplar xove de lavandeira verdeal (M. f. flava). Ao chegaren á madurez alcanzan entre 15 e 16 cm, cunha cola longa característica do seu xénero, aínda que é a lavandera europea coa cola máis curta. O macho adulto normalmente ten unha plumaxe de cor olivácea que se volve amarela no ventre e a parte inferior do corpo. Existen algunhas variedades cromáticas nas que a cor amarela se difumina en branca. A cabeza dos machos presenta deseños de cores variadas en función da subespecie.
A chamada é un chío característico e agudo, que soa "yit".
É unha ave insectívora, que prefire os claros próximos á auga, como os prados húmidos. Fai o niño en arbustos, depositando de 4 a 8 ovos de pintas.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o protónimo de Linneo, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subespecies
Recoñécense as seguintes subespecies (a coloración descrita refírese aos machos agás cando se especifica outra cousa): miniatura|Macho de M. f. flavissima. miniatura|Adulto de M. f. thunbergi na [[India.]] miniatura|Macho adulto de M. f. beema. miniatura|Femia de M. f. feldegg. thumb|Ovos de [[cuco|Cuculus canorus canorus (esquerda) + Motacilla flava (dereita). O cuco pon ovos en niños doutros paxaros, entre eles as lavandeiras.]]
Filoxenia
A filoxenia desta especie é extremadamente confusa. En diferentes momentos foron describíndose ducias de subespecies e actualmente só se consideran válidas 10 delas. Anteriormente considerábase conespecífica coa lavandeira de Chukotka (Motacilla tschutschensis).
Membrana
O termo membrana, do latín membrāna, -ae, 'película', 'pel', 'codia', inicialmente referíase a calquera envoltura delgada e flexíbel que rodease calquera corpo. Un segundo sentido académico, por analoxía co grego ὑμήν hymén, 'membrana', é o dunha fina capa de material brando que separa dous ambientes, máis ou menos porosos e permeábeis.
Bouzas, Vigo
San Miguel de Bouzas é unha parroquia do concello de Vigo. Ten unha entidade de poboación e 5.682 veciños (2020), 2.772 homes e 2.910 mulleres. A súa superficie é de 0,25 km² (sen contar os recheos portuarios) e limita coas parroquias de Alcabre e Coia e pertence ó arciprestado de Vigo-Polígono. Bouzas foi un concello independente ata 1904.
Descrición
Constituíuse como parroquia en 1574 ao se segregar de Coia. A igrexa de San Miguel foi construída encol dunha rocha no século XVI e reedificada no XVII. Foi o corazón mariñeiro de Vigo. No 1501 o bispo de Tui concedeulle o dereito de ter alfolín (depósito de sal e de carga e descarga de mercadorías). Segundo algúns historiadores, o cruceiro vello (reconstruído no 1802) marca o lugar onde naceu a vila. Consérvanse numerosas casas nobres, que reflicten a puxanza de Bouzas no pasado. miniatura|250px|Instalacións de Freire.
Actividade industrial
miniatura|250px|Instituto de Investigacións Mariñas. No antigo areal de Bouzas a Coia situáronse as antigas carpinterías de ribeira, como a de Manuel Iglesias Boente, onde se armou o primeiro barco a vapor feito na vila en 1890. As carpinterías de ribeira transformáronse logo de 1879 nos estaleiros. No ano 2013 están en activo as seguintes: Lagos, Freire, Armada, Cardama, Armón e Barreras (por orde de situación na rúa Beiramar).
Na parroquia sitúanse o Liceo Marítimo de Bouzas, o Instituto de Investigacións Mariñas, o Centro Tecnolóxico do Mar e o IES Audiovisual de Vigo (EAV).
Patrimonio arquitectónico e escultórico
Bouzas conta cun patrimonio arquitectónico rico e non sempre ben conservado ao longo do tempo. Os principais materiais empregados son os tradicionais: granito, madeira e, desde a introdución de elementos de forxa nas vivendas, o ferro. As fachadas en pedra de estilo ecléctico adoitan ter ornamentación de tipo vienés, o que permite comprobar o bo traballo dos canteiros e carpinteiros. As galerías e balcóns das casas, alén de empregar o granito adoitaron empregar a madeira, que foi substituída a partir do s. XIX polo ferro, que procedía en moitos casos da forxa "La Industriosa" de Antonio Sanjurjo Badía e da fundición de Joaquín Fernández de Lema. Alén das construcións tradicionais, a partir do século XIX, cadrando co pulo da economía pesqueira e o desenvolvemento urbanístico de Bouzas comezan a aparecer vivendas urbanas.
Abunda o chamado estilo ecléctico no XIX e comezos do XX, cun tratamento de fachadas nas que se mostra o saber dos canteiros con adornos nos que hai chiscadelas* ao modernismo vienés, como se comproba nas obras de Jenaro de la Fuente. Seguiulle o estilo rexionalista, de inspiración nacionalista, no que se combinan motivos tirados da arquitectura tradicional popular, da arquitectura dos pazos e das grandes construcións barrocas. Este estilo foi habitual nas décadas de 1920 a 1940 nos edificios deseñados polos grandes arquitectos Gómez Román e o seu discípulo Antonio Cominges. Apenas hai dous edificios de estilo racionalista do arquitecto Castro Represas. miniatura|Igrexa de San Miguel.
Arquitectura tradicional e sen autor coñecido
miniatura|200px|Capela do Carme. miniatura|275px|Mercado.
De Jenaro de la Fuente Domínguez
O mestre de obras Jenaro de la Fuente é autor de boa parte do patrimonio arquitectónico máis sobranceiro de Bouzas. miniatura|200px|Pérgola de Jenaro de la Fuente Domínguez.
miniatura|Bernardo Alfageme.
De Antonio Cominges Tapias
O arquitecto rexionalista Antonio Cominges Tapias, discípulo de Gómez Román, non ten moita obra en Bouzas, porén deseñou edificios moi singulares:
"Presenta unha planta en H, con catro corpos torreados. Todo o edificio amosa un rexionalismo maduro e sobrio. No tratamento rústico do material percíbese a influencia de Antonio Palacios, mentres que nos volumes e combinación de granito e revocaduras brancas existe unha aproximación a Gómez Román. Na fronte das macizas torres inclúe un miradoiro curvo que contribúe a aumentar a silueta movida e quebrada característica do rexionalismo. (Pérez e De Frutos, 2013: 100)"
De Francisco Castro Represas
O arquitecto Francisco Castro Represas deseña os seus primeiros traballos en Bouzas no estilo racionalista. O radical cambio de estilo, primeiro ao clasicismo, cos edificios de vivendas na rúa Tomás Alonso 224 e 294, e logo ao estilo rexionalista, permite seguir a viraxe estética que se produce na arquitectura boucense na posguerra.
De Enrique Álvarez Sala e Morís
O arquitecto Enrique Álvarez Sala e Morís traballou ocasionalmente en Bouzas mais é autor dun edificio singular. miniatura|Esculturas de José Saramago e Cunqueiro, obra de [[Manuel García, Buciños|Buciños.]]
Escultura no espazo público
Non abunda a escultura exenta nos espazos públicos nin como ornamento exterior nas vivendas. Entre o patrimonio máis destacado están as obras seguintes: