cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rick and Morty
Escritura
A fórmula xeral en Rick and Morty consiste na contraposición de dous escenarios que conflúen. Por unha banda móstranse as aventuras que vive un avó extremadamente egoísta e alcohólico polo vasto e descoñecido do espazo intergaláctico e/ou interdimensional, o cal arrastra ao seu neto para que o acompañe nas viaxes. Estas aventuras intercalanse en cada episodio con dramas domésticos familiares máis propios do xénero sitcom. Dan Harmon describe esta fusión de ciencia ficción e ambiente familiar como unha mestura de influenzas entre as dúas obras de Matt Groening: Os Simpson e Futurama. Por outro lugar, o co-autor Justin Roiland comunicou a intención dos creadores de que a serie excedese a continuidade tradicional na televisión, optando así por storylines descontinuas, «non fixadas por regras». Roiland describe cada episodio como «[o seu] propio punto de vista».
Lista de temporadas
*Datas nos Estados Unidos
Eparquía ortodoxa grega de Przemyśl
A eparquía ou diocese de Przemyśl foi unha xurisdición ortodoxa mencionada por primeira vez a comezos do século XIII, como unidade administrativa da metrópole de Kíiv da Igrexa ortodoxa de Constantinopla. A sé existiu até 1691, cando aceptou definitivamente a Unión de Brest e pasou a formar parte da Igrexa greco-católica.
Historia
Foi unha das primeiras sés episcopais en Galicia, segundo varias fontes, fundada en 1026, ou en 1087, ou entre os anos 1117 e 1128. En calquera caso, o primeiro bispo do que se ten noticia foi Antonii Andreikovych, cuxo nomeamento está aosciado co reinado en Galicia de Mstislav o Valente; isto permitiría datar máis tarde o estabelecemento dun bispado, entre 1219 e 1220.
Inicialmente, a eparquía formaba parte da metrópole de Kíiv; porén, entre 1302 e 1332, entre 1337 e 1347, e entre 1371 e 1401, formou parte da metrópole de Galicia.
En 1422 o bispo Illia Isaiia foi o primeiro bispo en empregar o título de Przemyśl e Sambir; a diocese de Sambir existía dende o século XIII, e pouco máis tarde as sés foron unidas, pero o título dobre non se empregou até o pontificado de Illia. O seu sucesor, o bispo Atanasii Drohoiovskyi, opúxose á Unión de Florencia.
En 1596 o bispo Mykhailo Kopystenskyi asinou a declaración da Unión de Brest, mais posteriormente botouse atrás e foi excomungado polo metropolita de Kíiv Michal Rahoza. O seu sucesor, Atanasii Krupetskyi, si foi partidario da Unión, pero os ortodoxos elixiron entón a outro bispo e expulsaron a Atanasii, o que provocou que durante arredor dun século conviviran as dúas xurisdicións (grecocatólica e ortodoxa). En 1668, o bispo coadxutor ortodoxo Yurii Hoshovskyi pasou a vivir en Sanok, polo que os bispos pasaron a tomar o título de Przemyśl, Sambir e Sanok. O último bispo ortodoxo foi Inokentii Vynnytskyi, quen traballou dende a súa elección pola unión, e que o 23 de xuño de 1691 asinou a acta de unión.
Khárkiv
Khárkiv (en ucraíno: Харків, en ruso: Харьков, Kharkov) é a segunda cidade máis grande de Ucraína. É o centro administrativo do óblast de Khárkiv, así como o centro administrativo dos arredores do raion de Kharkivsky dentro do óblast. A cidade está localizada ao nordés do país. No ano 2010, a súa poboación era de 1 449 000 habitantes.
Existe un metro (tren metropolitano soterrado ou suburbano), con 35 km de lonxitude e 28 estaciones. Un lugar coñecido de Khárkiv é a Praza da Liberdade (Plóshchad Svobody), actualmente a terceira en tamaño de Europa e a sétima do mundo.
Historia
Evidencias arqueolóxicas descubertas na área da actual Khárkiv indican a existencia de poboación no lugar desde 2.000 a. C. Os restos culturais atopados datan da Idade de Bronce, así como tamén aqueles dos últimos poboadores escitas e sármatas. Tamén existe evidencia de que a cultura Chernyakhov prosperou na zona desde o século II até o século VI.
Fundada a mediados do século XVII (1654), a cidade ten universidade desde 1805. Durante os primeiros anos da Unión Soviética, Khárkiv foi a capital da República Socialista Soviética de Ucraína (entre 1917 e 1934). A comezos dos anos 1930, a grande fame de Ucraína (Holodomor) levou a moita xente do campo ás cidades, en particular cara a Khárkiv, na procura de alimentos. Durante a segunda guerra mundial, Khárkiv foi escenario de varios enfrontamentos, e tiveron lugar catro batallas polo control da cidade. A sucesión de acontecementos, en orde cronolóxica, sería:
Como balance final da guerra, o 70% da cidade foi destruída e decenas de miles de habitantes morreron. Nos meses de abril e maio de 1940, antes da invasión alemá de 1941, uns 3.800 prisioneiros polacos do campo de concentración de Starobilsk foron asasinados por orde de Stalin no edificio NKVD de Khárkiv e máis tarde enterrados no bosque de Pyatikhatky. Entre decembro de 1941 e xaneiro de 1942, unhas 30.000 persoas (a maioría delas xudías) foron asasinadas os nazis. Foron enterradas nunha das maiores fosas comúns das que hai rexistro, coñecida como Drobitsky Yar.
Economía
Khárkiv é un dos principais centros industriais, culturais e educacionales de Ucraína. A súa industria especialízase principalmente na produción de armas e maquinaria. Hai centos de compañías industriais na cidade. Entre elas están xigantes mundiais como o Bureau de Deseño Morozov e a Fábrica de Tanques Malyshev (líderes na produción de tanques desde a década dos anos 1930), Hartron (industria aeroespacial e electrónica nuclear) e Turboátom (produtor de turbinas para plantas eléctricas nucleares).
RD-0225
RD-0225 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como motor de manobra orbital para as estacións espaciais Almaz. Tamén é coñecido como 11D24.
Características
Os motores RD-0225 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 3,92 kN.
Nae Ionescu
Nae Ionescu, nado en Brăila o 16 de xuño de 1890 e finado o 15 de marzo de 1940, foi un filósofo, profesor universitario da Universidade de Bucarest e intelectual de extrema dereita, teórico do antisemitismo romanés, e ideólogo e inspirador da Garda de Ferro.
Chamoso, Paradela, O Corgo
Chamoso é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 32 habitantes.
Borja López
Borja López Menéndez, nado en Xixón o 2 de febreiro de 1994, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Sporting de Gijón.
Traxectoria
O 30 de xaneiro de 2015 firmou polo Deportivo da Coruña até o final da tempada 2014–15, cedido polo AS Monaco sen opción de compra. Non xogou ningún partido durante a súa estadía no club branquiazul.
Canadian Airlines
Canadian Airlines International Ltd. foi unha aeroliña canadense que operou entre 1987 e 2001. Foi a segunda aeroliña máis grande do Canadá, por detrás de Air Canada, e transportou a uns 11,9 milóns de pasaxeiros a 160 destinos de 17 países no seu apoxeo en 1996. Canadian Airlines voaba a 105 destinos no Canadá, máis que calquera outra aeroliña. Canadian Airlines tiña a súa sede en Calgary, Alberta, e foi adquirida, xunto cos seus avións, por Air Canada en 2001.
In a Bar, Under the Sea
In a Bar, Under the Sea é un álbum da banda belga de rock alternativo dEUS, editado o 14 de setembro de 1996. A portada foi deseñada polo guitarrista Rudy Trouvé. A edición orixinal belga foi lanzada polo selo Bang!, coa única diferenza que o tema 14 foi chamado sinxelamente "Roses", ao igual que o seu sinxelo.
Foi producido por Eric Drew Feldman (que fora teclista e baixista de Captain Beefheart a finais dos 70 e principios dos 80) e conta con convidados como Scott McCloud de Girls Against Boys (en "Fell Off the Floor, Man"), Dana Colley de Morphine (en "Supermarketsong") e Bart Maris de X-Legged Sally (en "Nine Threads").
In a Bar, Under the Sea foi ouro en Bélxica (vendendo máis de 25.000 copias) e cara o ano 2008 vendera unhas 250.000 unidades en todo o mundo.
Nakajima B5N
O Nakajima B5N foi un bombardeiro lixeiro e torpedeiro xaponés da segunda guerra mundial. Deseñouse en 1936 e o seu prototipo voou por primeira vez en xaneiro de 1937. Fabricáronse 1.149 unidades ata 1943 cando rematou a súa produción ao quedar obsoleto. Foi famoso pola súa participación no ataque a Pearl Harbour. Despois de 1943 moitos foron usados en tarefas antibuque e antisubmarino. Os aliados alcumárono "Kate".
Cando comezou a guerra contra os Estados Unidos o "Kate" era o mellor torpedeiro embarcado do mundo e durante os meses seguintes afundiría tres portaavións estadounidenses e apoiaría todos os desembarcos anfibios do Xapón. Porén cara ao ano 1944 era un avión obsoleto debido aos novos avances tecnolóxicos.
A pesar de se usar principalmente embarcado, tamén se utilizou como bombardeiro con base en terra. A tripulación do B5N estaba formada por tres homes: piloto, navegador/bombardeiro/observador e operador de radio/artilleiro.
Yamoussoukro
Yamoussoukro, é a capital administrativa de Costa do Marfil, que ten 100.000 habitantes. Está situada a 240 km ao norte de Abidjan, a antiga capital e a cidade máis importante do país.
A Bela Otero
Agustina del Carmen Otero Iglesias, máis coñecida como a Bela Otero ou Carolina Otero, nada na parroquia de San Miguel de Valga do concello pontevedrés de Valga o 4 de novembro de 1868 e finada en Niza o 12 de abril de 1965, foi unha célebre actriz e bailarina de orixe galega residente en Francia e un dos personaxes máis destacados da Belle Époque francesa nos círculos artísticos e na vida galante de París.
Traxectoria
miniatura|Estatua nos xardíns de Valga, obra de [[Camilo Seira. ]] Nada en Valga, Pontevedra, os seus apelidos son os da súa nai, xa que nunca foi recoñecida polo pai. Dada a súa difícil situación, xa de pícara foi traballar de criada a Santiago de Compostela. Aos dez anos sufriu unha violación que a deixaría estéril. Aos catorce, namora do seu compañeiro de baile Paco e foxen xuntos a Lisboa, onde traballaron de bailaríns até que este a abandonou. Seguíndoo, chegou a Barcelona onde en 1888 un banqueiro moveu os fíos para facela triunfar como bailarina en Francia. Foi con el até Marsella, onde axiña o abandonou e comezou a converterse en Carolina, a Bela Otero, unha xitana de Cádiz. Perseveraría neste papel toda a súa vida, e con el chegou a ser a estrela do Folies Bergère en París e ser unha das mulleres máis desexadas de Europa.
Yamoussoukro
Período colonial
A raíña Yamousso, protexida de Kouassi N'Go, gobernaba a aldea de N'Gokro durante a época da colonización francesa. Era un pequeno lugar de 475 habitantes e figuraba entre as 129 aldeas akué.
A Bela Otero
Traxectoria
A condición da muller no espectáculo daquela era esvaradía, e polo xeral foi considerada unha cortesá con relacións co máis granado da aristocracia europea: o rei Eduardo VII de Inglaterra, o tsar Nicolao II e Gabriele d'Annunzio.
Retirouse en 1910 e dilapidou a súa fortuna no Casino de Montecarlo para afundir paulatinamente na pobreza.
Yamoussoukro
Período colonial
Foron acordadas relacións comerciais e diplomáticas cos franceses, mais en 1909, so a dirección do xefe de Djamlabo, os akué rebeláronse contra a administración colonial. O posto de Bonzi, a sete quilómetros de Yamoussoukro, na estrada Bouaflé, foi incendiado e o administrador francés, Simon Maurice, salvouse grazas á intervención de Kouassi N'Go. Este respectado ex-xefe persuadiu os akué para non desencadear unha guerra que podería acabar con desastrosas consecuencias.
Tras a volta á normalidade, Simon Maurice, xulgando que Bonzi se volvera insegura, decidiu trasladar o posto militar francés para N'Gokro, onde a administración colonial fixo construír unha pirámide en memoria de Kouassi N'Go, e, en homenaxe a Yamousso, N'Gokro foi rebautizada Yamoussoukro.
En 1919, Yamoussoukro estaba recuperada, e en 1939 Félix Houphouët-Boigny converteuse no xefe da localidade. Pasou, porén, un longo período no cal Yamoussoukro, apenas unha vila agrícola, permaneceu na sombra. Sería coa independencia do país cando Yamoussoukro comezou por fin a crecer.
Desde a independencia
Logo de 1964, o presidente Félix Houphouët-Boigny proxectou plans ambiciosos para a cidade que comezou a ampliar. En 1965, nun día posteriormente chamado a "Gran Lección de Yamoussoukro", visitou as plantacións cos líderes do país, convidándoos a concentrar na súa aldea os esforzos e os investimentos agrícolas da rexión. O 21 de xullo de 1977, Houphouët-Boigny ofreceu as súas plantacións ao Estado.
En marzo de 1983, Yamoussoukro converteuse na capital política e administrativa de Costa do Marfil, logo de que, no transcurso dun século, o foran Grand-Bassam (1893), Bingerville (1900) e mais Abidjan (1933). Porén a maior parte das actividades económicas seguen a desenvolverse aínda en Abidjan.
O 6 de novembro de 2004, o Aeroporto de Yamoussoukro foi atacado pola infantería francesa, logo de que unha razzia aérea proveniente dese aeroporto bombardease os soldados da ONU, matando nove militares franceses e un civil estadounidense. No ataque francés ficou destruída a maior parte das forzas aéreas da nación. A multitude tentou logo, á súa vez, atacar as tropas francesas.
Sitios de interese
Yamoussoukro é sede do que vén sendo declarado como o lugar de culto cristián de maiores dimensións do planeta: a Basílica de Nosa Señora da Paz de Yamoussoukro, consagrada polo papa Xoán Paulo II o 10 de setembro de 1990.
Outros sitios de interese son a Diga Kossou, a Fundación Félix Houphouët-Boigny, a Casa del PDCI-GDR, as varias edificacións do Instituto Politécnico Félix Houphouët-Boigny, o aeroporto internacional (cunha media de 600 pasaxeiros e 36 voos en 1995, é o único aeroporto de África que podía recibir o Concorde), o Pazo Municipal, o Templo Protestante, a Mesquita e mais o Pazo dos Hóspedes.
Karen Gaviola
Karen Gaviola é unha directora de series de televisión.
Traxectoria
Acadou o Premio NAACP de 2007 pola súa dirección do episodio "The Whole Truth" da serie da ABC Lost.
Petón
Co topónimo Petón podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
E como alcume:
Barés, Saavedra, Begonte
Barés é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Mientras dure la guerra
Mientras dure la guerra é un filme español de 2019 dirixido por Alejandro Amenábar, con guión do propio cineasta e o cubano Alejandro Hernández. Comezou a rodarse en Salamanca o 28 de maio de 2018 e está protagonizado por Karra Elejalde (como Miguel de Unamuno), Eduard Fernández (como José Millán-Astray), Santi Prego (como Francisco Franco) e Nathalie Poza (como Ana Carrasco Robledo).
Conta os sucesos ocorridos en Salamanca da segunda metade de 1936 a través do fío condutor do conflito político e persoal do escritor e filósofo Miguel de Unamuno, dende a proclamación a mañá do 19 de xullo e o seu inicial apoio ó bando golpista (o que lle supón o cesamento o 22 de agosto como reitor vitalicio da Universidade decretado polo presidente da República Manuel Azaña) ata que volve en coche á súa casa da rúa Bordadores acompañado pola esposa de Francisco Franco, Carmen Polo, trala conclusión do acto de apertura do curso académico celebrado o daquela coñecido como «Día da Raza» (12 de outubro) no paraninfo da institución, e o seu falecemento o 31 de decembro daquel mesmo ano.
Teoría cuántica
A Mecánica cuántica é a parte da física que estuda o movemento das partículas moi pequenas, e, á vez, a base da Teoría cuántica en calquera campo. O concepto de partícula "moi pequena" atende ó tamaño no que comezan a notarse efectos como a imposibilidade de coñecer con exactitude infinita e ó tempo a posición e a velocidade dunha partícula (ver Principio de indeterminación de Heisenberg), entre outros. A estes efectos acostuma denominárselles "efectos cuánticos". Así, a Mecánica cuántica é a que rixe o movemento de sistemas nos que os efectos cuánticos son relevantes. Tense documentado que ditos efectos son importantes en materiais mesoscópicos (uns 1.000 átomos ou menores).
Bases
As suposicións máis importantes desta teoría son:
Aínda que a estrutura formal da teoría está ben desenvolta, non pasa o mesmo coa súa interpretación, que segue a ser obxecto de controversias.
A teoría cuántica foi desenvolta no seu xeito básico ó longo da primeira metade do século XX. O intercambio discreto de enerxía manifestouse por cuestións relacionadas con:
O desenvolvemento formal da teoría foi obra dos esforzos conxuntos de moitos (e moi bos) físicos e matemáticos da época como Erwin Schrödinger, Werner Heisenberg, Albert Einstein, P.A.M. Dirac, Niels Bohr e Von Neumann entre outros (a lista é longa). En xeral, a rexión de orixe da Mecánica cuántica pode localizarse na Europa central, en Alemaña e Austria, e no contexto histórico do primeiro terzo do século XX.
Rexión de Harari
A Rexión de Harari (en oromo: Hararii; en harari: ሐረሪ), oficialmente Estado Rexional do Pobo Harari (en የሓረሪ ሕዝብ ክልል, en harari: ዚሐረሪ ኡምመት መሐዲያ ሑስኒ) é unha das nove rexións étnicas (kililat) de Etiopía, sendo o fogar do pobo harari. Outrora chamada "Rexión 13", a súa capital é Harar. É o máis pequeno dos estados rexionais de Etiopía. O oromo e o harari son as dúas linguas oficiais das autoridades rexionais.
Teoría cuántica
Bases
Mecànica Quàntica Meccanica Quantistica
Griflet
Griflet (tamén coñecido como Sir Griflet le Fise, Girflet ou Jaufre) é un Cabaleiro da Táboa Redonda que aparece nas lendas artúricas. Tamén é nomeado como o fillo de Do (ou Don) e é curmán de Lucan e Bedivere.
Griflet aparece por primeira vez como escudeiro converténdose nun dos primeiros aliados do Rei Artur. Cando é nomeado cabaleiro é tamén un dos primeiros en se converter en Cabaleiro da Táboa Redonda. Tamén é o xefe dos conselleiros de Artur durante toda a súa vida e de acordo co Ciclo de Lancelot-Graal, foi un dos poucos superviventes da Batalla de Camlann, sendo o cabaleiro ó que Artur pide que devolva a espada Excalibur á Dona do Lago.
En cambio, na obra Le Morte D'Arthur, Griflet é un dos cabaleiros asasinados defendendo a execución da raíña Xenebra cando esta é rescatada por Lancelot.
O Placer, Paradela, O Corgo
O Placer é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña un habitante (un home), dous menos ca en 1999.
Edoronio
Edoronio foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1071 e 1088.
Arriva
Arriva é unha empresa multinacional do sector do transporte, de orixe inglesa, propiedade de Deutsche Banh. En Galicia opera como Arriva Noroeste e na Comunidade de Madrid con empresas filiais como DeBlas e Esfera.
En Galicia e o norte de Portugal
En maio de 2018 pediu autorización para operar no tráfico de viaxeiros por tren empregando a infraestrutura de Renfe pero con trens propios entre Porto e A Coruña. A viaxe entre A Coruña e Porto tería paradas en Santiago de Compostela, Pontevedra, Vigo-Guixar, Valença e Nine. A viaxe duraría dúas horas e 46 minutos.
Hiar
Hiar, segundo a mitoloxía galega, é un dos fillos de Brigo, o primeiro poboador de Galicia.
Historia
Benito Vicetto publica en 1860 o folleto Victor Basben, que contén o texto mitolóxico fundacional no que instaura a logofilia e as personificacións e creación de mitos a partir de topónimos. Nela refírese a Hiar como a filla do patriarca dos Trevas: «A muller do patriarca dos Trevas pariu ao fin no cume da montaña, e deu a luz a unha nena. O patriarca dos Trevas caeu de xeonllos, elevando ao ceo os seus ollos e os seus brazos. -Hiar! Hiar!, berraron as fadas ao redor del, que quería dicir na linguaxe primitiva 'Luz! Luz!'. E a luz brillou no alto dos ceos... Era a pupila de Deus, que se asomaba, no azul do inconmensurable, para ver a Hiar. Cando naceu Hiar, as fadas bailaron ao redor dela, ao compás das harmonías do mar no areal do Eume, e da brisa que axitaba as negras copas dos piñeiros. Cando naceu Hiar, víronse descender mil aves de cores sobre a súa fronte, axitar as súas ás e cantar ao redor dela. Cando naceu Hiar, víronse xurdir mil flores sobre a alfombra dos prados e guindar torrentes de perfumes nos seus cálices abrasados. Cando naceu Hiar, a néboa disipouse, retrocedendo cara ás chairas do océano, na afundida liña do horizonte».
O mesmo autor, na súa Historia de Galicia, di que «outro dos fillos de Brigo que máis se particularizou nos tempos primitivos foi Hiar, que reunía as condicións de cazador infatigable e de animoso pescador». Segundo este autor, ademais de ser un home de mar, como o seu irmán Artai, Hiar tamén era un home dos bosques e da caza. «Nos días plácidos e tranquilos, nos días en que o mar bordaba cos encaixes da súa branca espuma os rochedos da nosa costa, Hiar rivalizaba con Artai en dirixir aos seus fillos polos areais, para procurarse saborosos peixes e exquisitos mariscos. Pola contra, nos días de bruma, nos días de treboada, Hiar volvía as costas ao mar e lanzábase aos bosques co seu caxato e os seus lebreiros, adestrando aos seus fillos nos perigos da caza. A Providencia parecía protexelo nas súas arriscadas expedicións, pois o salvaba milagrosamente as máis das veces, cando internándose nas escuras espesuras das montañas, atopábase cos seus fillos rodeados de innumerables feras. Así como Artai ocupaba cos seus ártabros desde a ría de Betanzos ata o Cabo Fisterra, así Hiar estendeu a brigantina desde o Cabo Fisterra cara á Ría de Vigo».
Juan Jover
Juan Jover Sañés, nado en Barcelona o 23 de novembro de 1903 e finado preto de Sitges o 28 de xuño de 1960 foi un piloto de carreiras catalán. Con Francisco Godia, Jover foi o primeiro piloto español en competir na Fórmula Un.
Traxectoria
Jover correu para Scuderia Milano - Maserati no Gran Premio de Bari de 1947, onde terminou sexto, e no Gran Premio de Albi de 1948, onde chegou sétimo. Logo terminou segundo nas 24 Horas de Le Mans de 1949 con Henri Louveau.
Jover cambiou as hillclimbing, e tamén as carreiras de resistencia coa Scuderia Pegaso. Sufriu graves feridas na perna esquerda cando se estrelou co seu Pegaso Z-102 durante as probas para as 24 Horas de Le Mans de 1953, pero volveu as hillclimbing en xuño de 1954. En 1957, gañou o Gran Premio de Barajas nun Maserati 200S, e ao ano seguinte gañou La Rabassada hillclimb, pilotando un Mercedes-Benz 300SL.
Jover morreu nun accidente de tráfico en 1960, cando o seu convertible saíuse da estrada e caeu por un cantil preto de Sitges en Cataluña.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
The Cure (álbum)
The Cure é o duodécimo álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 28 de xuño do 2004 por Geffen Records. As primeiras unidades incluían un DVD extra cun documental sobre a concepción dos temas do álbum titulado Making The Cure. O disco continúa o patrón de edicións da banda, cun disco de estudio cada 4 anos, precedido por Wish en 1992, Wild Mood Swings en 1996 e Bloodflowers en 2000, e seguido por 4:13 Dream aparecido no 2008.
Pedro de Ourense
Pedro foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1088 e 1096.
O mago de Lublin
O mago de Lublin (en דער קונצנמאכער פון לובלין; Der kuntsnmakher fun Lublin) é unha novela do autor Isaac Bashevis Singer. Malia que foi orixinalmente escrita en lingua yiddish, foi publicada primeiro en inglés en 1960 nos Estados Unidos por Noonday, e en 1961 no Reino Unido por Secker & Warburg. En 1971, o libro foi publicado en yiddish por Hamenorah.
Foi traducida ó galego por Moisés Barcia Rodríguez e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2019.
Grillón
200 px|miniatura|Modelo con grillóns. 200 px|miniatura|Grillóns [[Taiwán|taiwaneses.]] Un grillón é unha peza de ferro en forma de aro que serve para suxeitar unha cadea a algunha parte. Tamén se denomina así o obxecto consistente en dous aros, unidos por unha cadea, usado para suxeitar os tornecelos dos presos, a diferenza doutro similar para suxeitar os pulsos das persoas detidas ou presas, que recibe o nome específico de esposas.
Uso tradicional dos grillóns
Os grillóns foron utilizados para o transporte de escravos, nas galeras para manter os remeiros (moitos deles condenados) nos seus bancos, e cando os presos tiñan que desprazarse fóra das prisións ou penitenciarías.
Os grillóns como instrumento de tortura
miniatura|200 px|Grillóns en Stobo Kirk. Un tipo especial de grillóns utilizáronse como instrumentos de tortura principalmente en Escocia, os Países Baixos e outros países do norte de Europa. Consistían nun colar de aceiro unido á parede ou a unha árbore por medio dunha cadea curta.
O aro metálico poñíase no colo do torturado, canda outros nos pulsos, asegurado cun cadeado.
A súa utilización máis común era na picota para delincuentes eclesiásticos ou civís.
Algúns casos deste tipo de tortura déronse aínda a principios do século XX en Escocia.
Sir Walter Scott fíxose cos grillóns que existían no Castelo Threave (situado en Dumfries e Galloway) e os colocou na porta principal da súa casa grande, Abbotsford House.
Prohibicións
En Europa, soamente os países de fóra da UE usan legalmente grillóns. Fóra de Europa, úsanse en numerosos países, incluídos os Estados Unidos de América.
Os grillóns na cultura popular
Na banda deseñada os grillóns tornáronse a imaxe de marca dos Irmáns Dalton de Lucky Luke.
RD-100
RD-100 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil de curto alcance de fabricación soviética, o R-1, unha copia do V-2 alemán.
Campo de Arriba, Saavedra, Begonte
Campo de Arriba é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 86 habitantes (40 homes e 46 mulleres).
Alfabeto ge'ez
O alfabeto ge'ez (ግዕዝ Gəʿəz), (tamén coñecido como etíope) é un sistema de escrita alfasilabario empregado por varias linguas de Etiopía e Eritrea. Orixinouse como un abjad (alfabeto só consonántico) e foi empregado primeiramente para escribir a lingua ge'ez, hoxe unha lingua litúrxica da Igrexa Etíope Tewahedo e da Igrexa Tewahedo de Eritrea. En amhárico e tigriña chámase fidäl (ፊደል), que significa "escrita" ou "alfabeto".
O alfabeto ge'ez foi adaptado para escribir outras linguas, moitas delas semíticas, particularmente ó amhárico en Etiopía, e o tigriña en Eritrea e Etiopía. Tamén é usado no sebatbeit, no me'en, e noutras linguas de Etiopía. En Eritrea emprégase no tigré, e tradicionalmente polo blin.
Fårö
Fårö é unha illa do mar Báltico xusto ao norte de Gotland, no sueste de Suecia. É a segunda illa máis grande da provincia e é un popular destino turístico en verán. Ten o seu propio dialecto, o faroymal, que á súa vez é dialecto do gutnish. Antigamente foi unha parroquia (socken) que incluía á illa de Gotska Sandön. O 1 de xaneiro de 2016 foi reconstituída na área administrativa do distrito de Fårö.
Etimoloxía
O nome "Fårö" (en gutnish "Faroy") deriva das palabras "ö", que significa illa, e probablemente "far-", unha palabra asociada coa viaxe, como no verbo sueco "fara" (viaxar). A palabra Fårö probablemnete significa a illa á que tes que viaxar ou a illa dos viaxeiros. Os suecos do continente adoitan a malinterpretar o nome ao pensar que deriva de får, a palabra estándar do sueco para ovella, debido á gran cantidade destes animais que hai na illa. Esa palabra non existe no gutnish moderno, que usa a o termo "lamm", que en sueco é cordeiro.
Xeografía
A illa está separada de Gotland polo pequeno estreito de Fårö, e conéctase a ela con ferris gratuítos operados por Trafikverket (Administración Sueca de Transporte). Ten unha superficie total de 111,35 metros cadrados, dos cales 9,7 son áreas de auga ou illotes.
Nas illas de Fårö e Gotland hai formacións rochosas chamadas "Rauk" que son resultado da erosión durante a Idade de Xeo e son únicas nestas illas. En Fårö son famosos os rauks de Langhammars, no norte da illa.
Patrimonio cinematográfico
miniatura|250px|Bergmancenter O directo de cine sueco Ingmar Bergman viviu e morreu en Fårö e varias das súas películas filmáronse alí, entre elas Como nun espello (1961), Persona (1966), Vargtimmen (1968), Skammen (1968), Paixón (1969) e Scener ur ett äktenskap (1972). Tamén se rodou alí o filme de Liv Ullmann Trolösa (2000), baseado nun guión de Bergman. A Bergmanveckan (semana de Bergman) é un evento dunha semana de duración que se celebra para honrar o director cada ano no mes de xuño. Ademais existe na illa o Bergmancenter, un centro cultural dedicado á vida e á obra do director. Bergman está enterrado no cemiterio da igrexa de Fårö, a 500 metros do Bergmancenter.
O Pazo Vello, Cuns, Coristanco
O Pazo Vello é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 5 mulleres.
Bandeira de Asturias
A bandeira de Asturias é a tradicional rectangular coa Cruz da Vitoria en amarelo sobre fondo azul, segundo se establece no Estatuto de Autonomía do Principado de Asturias, no seu artigo 3.1. Dos brazos da cruz colgan as letras gregas alfa maiúscula e omega minúscula, que significan o principio e a fin (a infinita extensión de Deus). A letra omega é minúscula e non maiúscula porque así se atopa representado nas ilustracións máis antigas que se coñecen, como as pinturas de San Xulián dos Prados.
O eixo vertical da Cruz da Vitoria está a unha distancia da vaina de media anchura da bandeira. Na súa forma de gala ou respecto, a bandeira confecciónase con tafetán de seda coa Cruz da Vitoria de ouro e pedras preciosas, mentres que nos demais casos fanse con tecido forte de la ou fibra sintética, levando a Cruz da Vitoria estampada o sobreposta. Na versión da bandeira «para uso distinto da su colocación no mastro», a Cruz da Vitoria sitúase no centro.
Algúns sectores políticos utilizan a denominación de «Asturina» para referirse a ela. A orixe do termo está no empregado por Conceyu Bable e o nacionalismo asturiano (o primeiro partido que a usou foi o Conceyu Nacionalista Astur) para referirse á bandeira asturiana nos anos setenta.
Historia
A orixe da bandeira de Asturias está en 1808, durante a guerra da Independencia española. Como aínda non había bandeira oficial española, os asturianos crearon a bandeira actual, sen ningunha intención separatista na guerra contra o imperio de Napoleón. Na súa primeira versión incluía o lema Asturias jamás vencida (Asturias xamais vencida).
Come on Feel the Lemonheads
Come On Feel the Lemonheads é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads, editado o 12 de outubro de 1993 a través do selo Atlantic Records. A pesar de non manter a mesma popularidade que o seu predecesor, It's a Shame About Ray, Come on Feel the Lemonheads acadou o número 56 na lista Billboard 200, sendo o maior posto da banda ata a data.
Tonhito de Poi
Antón Axeitos Ares, máis coñecido como Tonhito de Poi, nado en Castiñeiras (Ribeira) o 27 de novembro de 1969, é un artista polifacético galego.
Heredeiros da Crus
Foi patrón maior de barco e traballou no mar durante cinco anos. En 1992 xuntou a varios mozos da contorna para crear Heredeiros da Crus. Comezaron ensaiando nun galiñeiro e ese mesmo ano deron o seu primeiro concerto na festa da Dorna. En 1994 gravaron o primeiro disco, A cuadrilla de Pepa a loba. Durante os dez anos seguintes gravaron sete discos máis e deron concertos por toda Galicia e fóra dela. Convertéronse nunha banda referente do rock galego e en lingua galega.
Separación e novos proxectos
En 2005 os membros de Heredeiros separáronse, despois de Tonhito anunciar que deixaba a banda. Xunto a outros músicos portugueses creou o grupo A Banda de Poi, coa que sacou un único disco, Mór. Tras numerosos problemas o grupo disolveuse pouco despois. En 2007 emprendeu un novo proxecto con Tonecho España e os portugueses Poni e Hugo Machado, chamado Tonhito de Poi e Rasa Loba. Con este grupo sacou o disco Instinto.
Regreso dos Heredeiros
En 2012 os Heredeiros da Crus anunciaron a súa reunión para un concerto na discoteca LP-45 de Ordes. As 3.500 entradas esgotáronse en 48 horas e o concerto foi un gran éxito. O que ía ser un único concerto de reunión acabou por converterse nunha xira e na volta definitiva da banda, que continúa en activo. Publicaron dous novos discos e xiraron de novo por toda Galicia e fóra dela (Madrid, Barcelona, Bilbao ou Ponferrada foron algúns dos lugares onde actuaron).
En paralelo aos Heredeiros, Tonhito sacou en 2013 o libro-disco en solitario O soro da verdade, que recolle as vivencias durante a súa viaxe ás selvas da Amazonía. Sobre esta viaxe tamén realizou un documental, O Despertar da Anaconda. Ese ano tamén retomou A Banda de Poi para unha serie de concertos cunha nova formación. Acompañárono esta vez Pulpiño Viascón, Quique Otero e Pablo Pérez.
En 2019 publicou un novo libro-disco en solitario, Non hai onde esconderse, con colaboracións de Cuchús Pimentel, Rubén Reinaldo e Lucía Pérez.
Radio e televisión
Fóra da música, Tonhito tamén se adicou a outros ámbitos do audiovisual, como a radio e a televisión. Traballa na Radio Galega dende 1995 e como actor. Interpretou a Xan Rei na serie Rías Baixas da TVG. Tamén participou no programa Con perdón e foi guionista do Show dos Tonechos e de Land Rober. Fundou a súa propia produtora, "Cabezas Quentes", e tivo unha pequena participación no programa Entre familias anda o xogo, presentado por Roberto Vilar. Tamén tivo unha pequena aparición na serie Pratos combinados e nos filmes Entre bateas e Agallas.
Antonio Creus
Antonio Creus Rubín de Celis, nado en Madrid o 28 de outubro de 1924 e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 1996 foi un piloto de carreiras de motociclismo español.
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio da Arxentina de 1960 o 7 de febreiro de 1960, pilotando un Maserati 250F privado. Retirouse con problemas eléctricos e agotameento, e non anotou ningún punto no campionato.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Juan Llauder
Juan José Rodríguez de Llauder Riesco, nado en Barcelona o 28 de maio de 1934, e finado en Caldelas de Tui (Tui) o 3 de abril de 2018, foi un neuropsiquiatra galego, cofundador do centro educativo O Pelouro.
Traxectoria
Licenciado en Medicina e especializado en psiquiatría, nos anos setenta exercía en Barcelona. Llauder fundou en 1973 coa súa muller, Teresa Ubeira Santoro, o centro educativo O Pelouro, dirixido a nenos e nenas con dificultades de integración e aprendizaxe.
Rock transgresivo
Rock transgresivo é o título do primeiro álbum de estudio da banda estremeña de rock Extremoduro, gravado e publicado por Avispa en 1989 e remezclado, producido por Iñaki "Uoho" Antón e republicado por DRO en 1994.
Antes de gravar en 1989 o seu primeiro disco, o grupo o "vende" entre os seus amigos e coñecidos en forma de vales ao prezo de 1.000 pesetas co fin de poder pagar a súa gravación; finalmente obteñen 250.000 pesetas. Cando o gravan na discográfica independente Avispa, co título de Tú en tu casa, nosotros en la hoguera, aparecen na contraportada os nomes de todos aqueles que contribuíron ó seu financiamento. Con todo, a discográfica os engana co contrato, tendo incluso que pagar o propio grupo o estudio, co que o ambiente non resulta moi bo.
Este primeiro disco conta cun son de pouca calidade (é producido polo propio grupo), e foi feito con medios escasos e bastantes presas, de modo que, co tempo, e unha vez que o grupo xa publicou algúns traballos máis e conta cunha popularidad e medios suficientes, engade novas tomas e mistura de novo o disco, que era practicamente unha maqueta. Todo isto ocorre xa en 1994, cando é producido por Iñaki "Uoho" Antón, de Platero y tú, e publicado por DRO co título de Rock transgresivo.
O álbum inclúe dez temas, todos eles con música e letra escritas por Roberto Iniesta, líder do grupo. Durante a gravación a formación de Extremoduro conta con Iniesta como voz e guitarra, Salo como baixo, Luis "Von Fanta" como batería e Iratze facendo os coros; nas remisturas incorpórase como segunda guitarra a do propio Iñaki Antón.
Entre o seu repertorio atópanse cancións como "Decidí" ou "Arrebato", e contén tamén un grande éxito como "Extremaydura" e o que é probabelmente o tema máis famoso de Extremoduro, "Jesucristo García".
Aínda despois de remisturado, o disco posúe un son cru, ao igual que as súas letras, que, a pesar de non estar aínda tan elaboradas, inician a tradición lírica a seguir por Iniesta nos álbums sucesivos.
Air Europe
Air Europe foi unha aeroliña británica independente e de capital totalmente privado. Fundouse no ano 1978 co nome provisional Inter European Airways e adoptou o de Air Europe o ano seguinte. As súas oficinas principais estiveron inicialmente en Reigate, Surrey pero posteriormente trasladáronse a Crawley, West Sussex.
A súa principal base de operacións estivo no aeroporto londiniense de Gatwick, onde comezaron as súas actividades en maio de 1979 con tres Boeing 737-200 Advanced novos.
Air Europe foi fundada por Errol Cossey e Martin O'Regan, dous antigos executivos de Dan-Air. Harry Goodman, que fundara Intasun Leisure durante os priemrios anos dos 70, converteuse no principal apoio financeiro da compañía ademais de ser o presidente do International Leisure Group (ILG), a nai de Air Europe e Intasun Leisure.
Air Europe foi o princial provedor de prazas charter para Intasun Leisure, que medrou durante os anos 80 para converterse no segundo tour-operador do Reino Unido. Air Europe expandeuse agresivamente durante esa década e chegou a ser unha das principais aeroliñas charter do país.
Cara finais dos 80 Air Europe foi a primeira aeroliña en adquirir presenza pan-europea ao crear varias filiais no continente. Tamén se fixo con dúas pequenas aeroliñas rexionais, formando o núcleo da nova Air Europe Express.
O éxito de Air Europe chegou ao seu fin cando os crecentes problemas financeiros da súa compañía nai comezaron a minar o rendemento da aeroliña e as súas compañías irmás a finais de 1989. ILG e todas as súas subsidiarias con base no Reino Unido declaráronse en bancarrota o 8 de marzo de 1991.
Diego III, bispo de Ourense
Diego III foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1100 e 1132.
1920
1920 foi Ano Santo Xacobeo.
Eóganachta
miniatura|250x250px|Detalle da tumba da nave norte en Cashel. Os Eóganachta ou Eoghanachta (Eugenians, en inglés) eran unha dinastía irlandesa radicada ó redor do Castelo de Cashel e que dominaron o sur de Irlanda dende o século VI ou VII ao século X, e de forma restritiva, o Reino de Desmond e o seu vástago a baronía de Carbery, até o século XVI. Segundo a tradición, a dinastía foi fundada por Conall Corc (tamén chamado Corc mac Luigthig), pero o nome recibiuno do seu devanceiro Éogan, o fillo primoxénito do semimitolóxico rei Ailill Aulom, do século III. Esta denominación dinástica do clan nunca tivo un sentido de "apelido", sendo seguramente restrinxido ós membros da casa real descendentes de Conall Corc, que se estabeleceron en Cashel despois do século V.
1920
Acontecementos
miniatura|300px|De esquerda a dereita: [[Manuel Antonio, Manuel Rodríguez Castelao, Rafael Dieste, José Losada Castelao e Laureano Lorenzo, en 1920.]]
Outros
Historia ano a ano
Kōshi
Kōshi (合志市, こうしし, Kōshi-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto da rexión de Kyūshū no Xapón. Está situado no centro da illa de Kyūshū e no centro-norte da prefectura. A súa superficie é de 53,17 km² e a poboación de 53.880 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.010 h/km².
O concello de Kōshi limita cos concellos de Kumamoto, de Kikuyō, de Ōzu e de Kikuchi.
Román Raña
Román Raña Lama, nado en Vigo o 8 de febreiro de 1960, é un escritor e crítico literario galego.
Traxectoria
Doutor en Filoloxía galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, exercendo como catedrático de Lingua Galega e Literatura no IES do Castro en Vigo. Colaborou en Faro de Vigo, A Nosa Terra, Grial ou Luzes de Galiza. Deuse a coñecer ao ser premiado na V edición do Premio Modesto R. Figueiredo o seu relato Botella Náufraga.
Segunda división española 2011/12
A tempada 2011–12 da Segunda División Española de fútbol foi a 81ª edición desta competición. Comezou o 21 de agosto de 2011 e finalizou o 17 de xuño de 2012, coas eliminatorias de ascenso finais.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Posicións por xornada
Fonte: LFP Liga Adelante
Máximos goleadores
Esta é a lista de goleadores de acordo coa LFP.
Trofeo Zamora
O Trofeo Zamora é asignado ao porteiro con menos goles encaixados en relación aos partidos xogados.
Elementos do grupo 6
Grupo 6, numerado polo estilo da IUPAC, é un grupo de elementos na táboa periódica. Os seus membros son o cromo (Cr), molibdeno (Mo), volframio (W), e seaborgio (Sg). Todos estes son metais de transición e o cromo, molibdeno e volframio son metais refractarios. O período 8 dos elementos do grupo 6 son semellantes ao moscovio (Mc) ou unpentoctío (Upo). Isto non podería ser posible; a inestabilidade por goteo implicaría que a táboa periódica rematase no unbihexio. Nin o unpentoctío nin o moscovio foron sintentizados, e non semella que vaia ocorrer nun futuro próximo.
Como outros grupos, os membros desta familia mostran patróns nas súas configuracións electrónicas, especialmente as capas máis externas que dan lugar a tendencias no comportamento químico:
"Grupo 6" é o novo nome da IUPAC para este grupo; o nome no estilo antigo era "grupo VIB" no antigo sistema dos Estados Unidos (CAS) ou "grupo VIA" no sistema europeo (antiga IUPAC). O grupo 6 non debe ser confundido co grupo do estilo antigo de grupos no caso dos nomes VIA (sistema dos Estados Unidos, CAS) ou VIB (sistema europeo, antiga IUPAC). Ese grupo denomínase agora grupo 16.
Extremadura Unida
Presentouse en solitario ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009, obtendo 5.007 votos (0,03% dos votos). En Estremadura obtivo 1.720 votos (0,38% do total da comunidade).
Berdillo
O topónimo galego Berdillo pode referirse a:
Ataxia
A ataxia (do grego α- [prefixo negativo] + -τάξις [orde]) é un síntoma neurolóxico que consiste na perda da coordinación dos movementos dos músculos voluntarios.. É unha manifestación clínica inespecífica,que implica disfunción nalgunha parte do sistema nervioso que coordina os movementos, como pode ser o cerebelo. Os síntomas e signos máis comúns de ataxia atinxen dende alteración da marcha, disartria (fala imprecisa e pouco esclarecedora, ás veces de difícil comprensión), visión borrosa, e tremor que aparece co movemento. Estes síntomas poden deberse a unha afectación do cerebelo, das súas vías aferentes e eferentes, do sistema vestibular ou das vías propioceptivas. As ataxias poden ter unha orixe xenética ou ser adquiridas. O termo distaxia  emprégase tamén como sinónimo, aínda que raramente.
Iceberg
miniatura|250px|Iceberg miniatura|Como se vería un iceberg enteiro baixo a auga Un iceberg é unha illa de xeo procedente da fragmentación de xeo polar, que sempre procede dos continentes e que é arrastrada cara a latitudes máis baixas, ás veces axudadas polas correntes mariñas frías de orixe ártica, como é o caso da Corrente do Labrador ou de Groenlandia. Dun iceberg sobresae da auga só unha oitava parte o seu volume total, polo que estas masas xélidas constitúen un perigo para a navegación marítima, xa que poden acadar dimensións enormes.
Orixe
O xeo que forma os icebergs está formado por auga salgada ao contrario do que se poida pensar, xa que aínda que o sal se usa como anticonxelante, simplemente é un retardador da conxelación e fai que a auga se conxele a aproximadamente -1 °C (por iso se esparexe nas estradas). Aínda que o sal sexa un bo retardador da conxelación en terra, non serve de nada contra os -20 °C que se dan no océano Ártico e o Antártico. Os icebergs proceden dos glaciares que chegan á costa e rompen en grandes bloques que son despois arrastrados polas correntes, a miúdo ata latitudes bastante baixas. Un exemplo coñecido é o afundimento do Titanic, que se produciu ao colidir cun iceberg cando xa se atopaba preto das costas de Nova Inglaterra, debido a que a Corrente do Labrador adoita arrastralos ata as latitudes dos Bancos de Terra Nova e mesmo máis ó sur, ata o punto de encontro coa Corrente do Golfo. Se se observa nun mapa o límite sur dos xeos flotantes no Atlántico Norte, pódese comprobar que presenta unha prolongación cara ao sur paralela a América do Norte e outra cara ao norte xunto ás costas europeas. En outubro de 1999, un iceberg do tamaño de Londres desprendeuse da barreira de xeo Antártica.
Ataxia
Ataxia cerebelosa
Ver artigo principal: Ataxia cerebelosa
Iceberg
Orixe
Estas illas de xeo existen grazas a unha propiedade notable da auga: na súa forma sólida, ten menor densidade que en estado líquido. Se non fose este o caso, o xeo acumularíase no fondo dos océanos e non nas súas superficies.
Ataxia
Ataxia cerebelosa
O termo ataxia cerebelosa emprégase para denominar ás ataxias por mor dun dano ou disfunción no cerebelo (vermis e máis hemisferios cerebelosos). O cerebelo é o responsábel da integración dunha gran parte de información que provén do noso corpo, coordinando os movementos e participando na función motora. Malia que a ataxia non está presente en todas as lesións cerebelosas, moitas doenzas que afectan ao cerebelo poden producir ataxia. As persoas con ataxia poden ter problemas para regular a forza, dirección, velocidade e ritmo das contraccións musculares. Isto da como resultado unha característica descoordinación que se pode manifestar de diferentes xeitos, coma astenia, asinerxia ou discronometría. Moitas ataxias tamén son quen de producir disartria, disfaxia, hipotonía e dismetría. Estes déficits dependen da parte do cerebelo que fique afecta, e pode ser unilateral ou até mesmo bilateral.
Iceberg
Orixe
Tamén o xeo é unha excepción no mundo dos elementos, e débese a que a molécula da auga (H2O), está polarizada electricamente (o átomo de osíxeno atrae máis aos electróns que os átomos de hidróxeno) o que impón ao xeo unha estrutura cristalina (polo xogo da atracción e da repulsión eléctrica). o que provoca que teña menos densidade que se fose un sólido amorfo.
O afundimento máis famoso debido a unha colisión cun iceberg foi a destrución do Titanic o 14 de abril de 1912.
Ataxia
Ataxia cerebelosa
Os doentes con ataxia cerebelosa adoitan comezar cun cadro de perda do equilibrio. Se a disfunción progresa, a marcha da persoa caracterízase por unha separación dos pés, coa fin de obter unha maior base de sustentación.