cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tareixa de Lisieux
Tareixa sentiu unha chamada temperá á vida relixiosa e tras superar varios obstáculos en 1888, con 15 anos, uniuse a dúas das súas irmás, Marie e Pauline, na comunidade carmelita enclaustrada de Lisieux (Normandía). Outra irmá, Céline, entrou máis adiante na orde. Pasou 9 anos como relixiosa carmelita, en que desempeñou varios traballos, como o de sancristá e axudante á profesora das novizas. Tras pasar os seus últimos 18 meses no Carmelo nunha "noite de fe" (un tempo en que seica sentiu a Xesús ausente e que mesmo tivo dúbidas sobre a existencia de Deus), Tareixa morreu por tuberculose aos 24 anos.
Loucura
Definición e límites
Desde o momento en que se comezou a estudar a mente dende un punto de vista científico, a loucura pasou a ser vista como un déficit das facultades mentais que permiten a unha persoa desenvolver unha vida cotiá satisfactoria e plena. Pero incluso tras este avance da perspectiva científica permaneceu a idea popular de que o tolo é aquel que padece un fallo na súa construción simbólica. Así, o tolo non é quen de construír o modo de subxectividade que prevalece no seu momento histórico-cultural. Isto pode ser consecuencia da interacción cun contexto hostil que produce un esmagamento simbólico do individuo (autismo), dunha construción subxectiva que non ten cabida nun contexto determinado e o aliena (psicose) ou dunha construción simbólica que constitúe un perigo para un modo de ser histórico social determinado que o illa (tolo en xeral, sociopatía, neurose). Nestes casos a persoa conserva a súa capacidade simbólica intacta desde o nacemento.
Tareixa de Lisieux
A súa festividade no calendario romano xeral foi o 3 de outubro dende 1927, ata que en 1969 se trasladou ao 1 de outubro. Tareixa é moi coñecida en todo o mundo, e a basílica de Lisieux é o segundo lugar de peregrinación máis popular de Francia despois de Lourdes.
Loucura
Definición e límites
A relatividade dos criterios de normalidade dá unha idea de como concibe cada sociedade o que é a loucura ou o malestar psicolóxico, e as súas formas de tratamento. A Etnopsiquiatría demostra que as persoas que se apartan da norma do seu grupo, e que serían vistas como tolos por outras culturas, cumpren unha función social no grupo ó que pertencen. Un mesmo síntoma pode ser ou non sinal de desequilibrio en función dos esquemas imperantes no grupo social no que se dá, que é quen define os seus propios criterios sobre o que é normal e o que é patolóxico. Os estudos transculturais demostran que hai que interpretar de formas moi diferentes os mesmos síntomas en ámbitos culturais distintos. Desde o punto de vista da Etnoloxía e da Antropoloxía cultural, deben comprenderse tanto os condicionamentos sociais como a relatividade dos síntomas. O que algúns grupos sociais consideran normal (autonormal) pode ter un significado psicopatolóxico noutros (heteropatolóxico), e do mesmo modo, o que un grupo considera patolóxico (autopatolóxico) pode ser visto con total normalidade (heteronormal) por outro.
De feito hai cadros patolóxicos que son característicos, e nalgúns casos exclusivos, de certas culturas e que son difíciles ou imposibles de localizar noutras. Tal é o caso do amok, unha alteración aguda violenta observada inicialmente en malaios. Tamén a histeria ártica, forma de ecolalia observada inicialmente en Siberia, que foi descrita logo noutras zonas de Asia e recibe o nome de latah entre os malaios. Coñécese tamén o windigo, un tipo de psicose canibalística que se dá entre os indios americanos, ou a chamada morte wudú ou morte por profecía, un tipo de morte por suxestión coñecida en Haití.
Tareixa de Lisieux
Familia
Foi a filla máis nova de Louis Martin e Marie-Azélie "Zélie" Guérin, ambos canonizados o 18 de outubro de 2015. O matrimonio tivo 7 fillas (das que sobreviviron 5) e 2 fillos (mortos a moi curta idade):
Loucura
A loucura na historia
miniatura|[[Władysław Podkowiński, La Folie, 1894.]]
Da máis remota antigüidade teñen chegado ata nós achados que invitan a pensar que as civilizacións primitivas tiñan xa a loucura asimilada como unha condición de anormalidade en medio da normalidade. Así, téñense atopado restos arqueolóxicos entre os que figuran anacos de óso do cranio humano sobre os que foron practicadas operacións de trepanación. Xeralmente acéptase que estes restos datan de entre o Neolítico e o Bronce antigo. A carencia de fontes documentais obriga a manter a súa interpretación nun nivel de hipótese, das cales a máis aceptada é que se trataba de intervencións encamiñadas a poñer remedio á loucura dun paciente, aínda que se admite que poderían ter un certo valor ritual ou mesmo máxico. Chama a atención o elevado grado de perfección técnica na súa execución, que permitiría a supervivencia da persoa á que se lle practicaban estas trepanacións, e incluso a existencia de cranios con varias trepanacións non simultáneas. O achado de numerosas trepanacións post mortem confirmaría o seu carácter máxico ou ritual.
Tareixa de Lisieux
Recoñecemento
miniatura|upright|Canonización de Santa Tareixa na Basílica de san Pedro, Roma O impacto de Historia dunha alma, colección dos seus manuscritos autobiográficos, impresa e distribuída un ano despois do seu pasamento foi significativo. O papa Pío XI converteuna na "estrela do seu pontificado". Pío X asinou o decreto para abrir o proceso da súa canonización o 10 de xuño de 1914. Bieito XV, para acelerar o proceso, dispensouna do atraso habitual de cincuenta anos que se requirían entre a súa morte e a súa beatificación. O 14 de agosto de 1921 promulgou o decreto das virtudes heroicas de Tareixa, declarándoa "venerábel". Foi beatificada o 29 de abril de 1923.
O 17 de maio de 1925, Pío XI canonizouna, só vinte e oito anos despois da morte dela. Tareixa foi declarada santa cinco anos e un día despois que Xoana de Arco. Porén, a celebración por Tareixa eclipsou con moito a da lendaria heroína. Segundo The New York Times, máis de 60 000 persoas, a maior multitude estimada dentro da basílica de San Pedro dende a coroación de Pío X vinte e dous anos antes, acudiron á cerimonia. Pola tarde, 500 000 encheron a praza iluminada.
Loucura
Época clásica: a loucura como don divino
En tempos de Hipócrates as perturbacións mentais non se consideraban doenzas, aínda que a mitoloxía grega abonda en exemplos de loucura. Na tradición homérica o home enfermaba mentalmente porque os deuses lle quitaban o espírito, de aí que en Grecia os tolos fosen tratados por sacerdotes por medio de cerimonias relixiosas. Platón defendía que existen dúas clases de insania: a loucura e a ignorancia; e dúas clases de loucura ou manía: unha era resultado da enfermidade e a outra a loucura celestial, que consideraba un don dos deuses e na que vía calidades proféticas. Así, o delirio dos profetas é producido por Apolo, o dos iniciados por Dioniso, o dos poetas polas musas e o dos amantes por Afrodita e Eros.
Tareixa de Lisieux
Recoñecemento
Tareixa de Lisieux é padroa dos aviadores, os floristas e as doenzas. En 1927, Pío XI nomeouna copadroa das misións con Francisco Xabier. En 1944, Pío XII converteuna en copadroa de Francia con Xoana de Arco. Mediante a carta apostólica Divini Amoris Scientia do 19 de outubro de 1997, Xoán Paulo II declarouna a trixésimo terceira Doutora da Igrexa, a persoa máis nova e só a cuarta muller.
Loucura
Idade Media: a loucura como intervención do diaño
miniatura|[[Hieronymus Bosch, A extracción da pedra da loucura]]
Na Idade Media occidental a medicina non se diferenciaba esencialmente da relixión. Para a teoloxía cristiá a loucura era a expresión da loita entre Deus e Satanás pola posesión da alma do tolo.
Tareixa de Lisieux
Recoñecemento
A devoción a Tareixa estendeuse por todo o mundo. Segundo algúns biógrafos de Édith Piaf, en 1922 a cantante, daquela unha nena de sete anos, foi curada dunha cegueira tras peregrinar á tumba de Tareixa, aínda non canonizada. miniatura|240px|Con máis de dous millóns de visitantes ao ano, a [[Basílica de Santa Tareixa (Lisieux)|Basílica de Santa Tareixa en Lisieux é o segundo lugar de peregrinación de Francia, despois de Lourdes.]] A Basílica de Santa Tareixa en Lisieux, foi consagrada o 11 de xullo de 1954 e converteuse nun centro de peregrinos de todo o mundo. Foi dedicada orixinalmente en 1937 polo cardeal Eugenio Pacelli, futuro Pío XII. A basílica ten asentos para 3000 persoas.
Loucura
Idade Media: a loucura como intervención do diaño
Durante a Idade Media os tolos eran atendidos polas súas familias ou vagaban sen residencia estable. Ata o século XIV non apareceron os primeiros establecementos de reclusión, que permitiron unha radicalización do sistema de exclusión baseado na separación entre razón e loucura.
As primeiras institucións para o tratamento da loucura apareceron nos países islámicos, pero tratábanse maiormente de centros de reclusión nos que non faltaban internos particularmente perigosos para o poder vixente, que eran mantidos alí como modo de anulalos politicamente.
Idade Moderna: a loucura como doenza
miniatura|Philippe Pinel, fundador da Psiquiatría. miniatura|Manicomio de [[Alabama, Estados Unidos.]]
A consideración da loucura como doenza mental é algo relativamente recente dentro do noso ámbito cultural. A modo de exemplo, ata o século XVII as alucinacións auditivas considerábanse experiencias relixiosas e non síntomas de desequilibrio mental. As relixións sempre mantiveron unha estreita relación con todas as formas de loucura, por consideraren que estas estaban próximas ás vivencias místicas. .
Chozas, Goiriz, Vilalba
Chozas é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Loucura
Idade Moderna: a loucura como doenza
O tratado de Paracelso Sobre as enfermidades que privan da razón inicia a diferenciación teórica das causas naturais das doenzas, entre elas as que afectan ó equilibrio psíquico. Nos asilos que comezan a aparecer nesta época iníciase unha observación médica sistematizada e deles xorden propostas para ordenar racionalmente o tratamento dos alí ingresados.
En España a transición cara á consideración da loucura como doenza tivo lugar entre os séculos XV e XVII. Nesa época fundáronse as chamadas casas de tolos de Sevilla (1436), Toledo (1483) e Valladolid (1493), e os hospitais de Barcelona, Zaragoza, Palma, Granada e Córdoba abriron seccións separadas para enfermos mentais. Copiando o modelo español, en 1548 fundouse o hospital para tolos de Roma. Máis tarde Bernardino Álvarez fundou os hospitais de México, Oaxtepec, Xalapa, Perote, San Juan de Ulúa, Guatemala e outros entre 1567 e 1574. En España tomouse como modelo o Hospital de Inocentes de Valencia, que pasou a chamarse Casa de tolos en 1512, cando se lle anexionaron os outros hospitais da cidade para formar o Hospital Xeral. En todos eles separábanse ós homes das mulleres e ós tolos violentos dos pacíficos. Estes centros para tolos fundáronse inicialmente con dous fins complementarios: un asistencial (protexer o tolo dos cidadáns) e outro de policía urbana (protexer os cidadáns do tolo). Aínda que se consideraba que a loucura tiña difícil solución, as casas de tolos daban ós seus internos tratamento médico. Pero a súa función principal non era terapéutica, senón hospitalaria, e consistía en "recoller e curar os pobres faltos de xuízo que perdidos e lacazáns, impedidos do seu furor e impelidos da súa loucura, causaban e recibían grandes danos", en palabras de Sebastián Arias (1699). Aínda así, a loucura seguiu sendo a perfecta escusa para desfacerse de persoas cuxa presenza resultaba incómoda, como proba o feito de que en 1608 se mandase queimar a un home que dicía ser fillo do papa Paulo V, que en 1644 se encerrase no manicomio a outro que pretendía descender do infante don Carlos ou que en 1677 o bufón Ánima del Purgatorio fose mandado pechar no manicomio de Zaragoza por ser sospeitoso de espiar o rei Carlos II de España por orde do príncipe Xoán Xosé de Austria.
Na imaxinería popular o tolo era, nese momento, aquel individuo co cal a comunicación se facía difícil, dado que empregaba unha linguaxe opaca e incoherente. Por este motivo era considerado parvo ou, como diriamos hoxe, deficiente mental. Pero tamén, noutros casos, desa mesma inintelixibilidade derivaba a súa consideración de persoa con acceso a un saber oculto, que expresaba ese coñecemento dunha forma cifrada. O tolo era considerado ó mesmo tempo enxeñoso, o cal se traducía nunha capacidade extraordinaria para facer o mesmo grazas a versos, e mesmo adiviñar o futuro.
En Francia foi creado no século XVII o chamado Hôpital Général (Hospital Xeral), como lugar destinado a recluir os pobres, as prostitutas, os tolos e os opositores ó réxime absolutista sen necesidade de proceso. Tras a Revolución de 1789, o novo réxime pretende acabar co Hospital Xeral pola súa condición de símbolo do absolutismo. Pouco despois, durante o período do Terror, Philippe Pinel, médico xefe do hospital de Bicêtre, abre as súas portas para deixar en liberdade os seus recursos. Este hospital, destinado a recluír indistintamente a enfermos e criminais, era unha dependencia do Hospital Xeral. Pinel sería máis adiante, xunto co seu alumno Esquirol, o fundador da Psiquiatría. Pinel defendía que en cada tolo subsiste unha parte de razón, e é nese resto de cordura no que hai que basear a terapia de curación por medio do que el chamou "tratamento moral".
Nos Estados Unidos, a mediados do século XIX, había gran cantidade de centros psiquiátricos que, na práctica, non proporcionaban coidados médicos efectivos, e só nalgúns casos, algún tipo de "terapia moral". Durante as primeiras décadas do século XX consolidouse a Psiquiatría como especialidade médica, pero as súas premisas de base nacían máis do convencemento de que a Ciencia era capaz de curar as doenzas mentais que nunha práctica verdadeiramente capaz de facelo. Na segunda década do século a Psicanálise foise estendendo a medida de se demostraba a súa capacidade no tratamento das neuroses, e mesmo acabaron por abrirse centros para o tratamento da esquizofrenia seguindo unha orientación de tipo psicanalítico. Na década de 1930 cobraron forza tratamentos de tipo orgánico para a esquizofrenia, tales como o electrochoque e o shock de insulina, ambos de limitada eficacia. A partir de 1950 o peso das terapias recaeu sobre os preparados químicos, contra a esquizofrenia e a depresión.
Enfoques históricos na comprensión da loucura
Michel Foucault define tres etapas históricas diferenciadas polos seus diferentes modos de ver a loucura: o seu período de liberdade, o momento da "grande internación" e a chegada da Psiquiatría. Segundo Foucault, neste tránsito a loucura acabou por pasar a ser dominio da Medicina, pero ese longo itinerario, que comezou na Grecia Clásica, non rematou ata o século XVII europeo.
Enfoque mitolóxico-relixioso
Aparece xa na antigüidade grega presocrática. As obras desta época nas que se pode detectar a concepción dun comportamento excéntrico son a Ilíada de Homero e os Traballos e días de Hesíodo. Nestes autores a loucura supón sempre a intervención dos deuses sobre a vida dos mortais: son os deuses os que enlouquecen os homes roubándolles a razón. Desde esta óptica, a loucura é un estado de insensatez ou falta de razón na que o home perde o contacto coa realidade. A loucura encárnase nunha transgresión das normas sociais, nun comportamento violento e no delirio.
Esta visión mística da loucura volverá aparecer na Idade Media na chamada doutrina demonista. Este pensamento foi elaborado por Tomé de Aquino, quen se inspirou en Agostiño de Hipona. Segundo os demonistas, non era a posesión polo diaño a que causaba a loucura, senón ó contrario, un individuo podía chegar a estar poseído porque estaba tolo. O demonismo actualiza a visión clásica da loucura, imprimíndolle agora a marca da imperfección e da culpa. Ademais, o demonismo non restrinxe a concepción da loucura á perda da razón, senón que pasa a abarcar tamén a cobiza, a ambición desmedida, a luxuria e a falta de respecto ó sagrado.
Enfoque psicolóxico
O enfoque psicolóxico aparece inicialmente nalgunhas traxedias gregas clásicas. Xa o Orestes de Esquilo mostra unha transición entre o enfoque mitolóxico e o psicolóxico. Pero será na obra de Eurípides onde atopemos unha visión puramente psicolóxica da loucura. Desde esta óptica, Eurípides constrúe grandes personaxes conflitivos, entre os que destacan Fedra, no Hipólito, Medea e Orestes. Na Medea a loucura é concibida como unha falta de control sobre os arrebatos da paixón.
Non volve aparecer unha visión da loucura como fenómeno psicolóxico ata o século XIX, cando Pinel publica o seu Tratado médico-filosófico sobre a alienación mental en 1801.
Enfoque organicista
O enfoque organicista aparece en Grecia entre os séculos VI e V a.C. na obra de Hipócrates, que presenta a loucura como un desarranxo da natureza orgánica do home. A loucura sería unha doenza que nacería dun desequilibrio no sistema dos humores. Deste modo o cerebro pasa a ser o órgano no que reside a loucura :
Tras Hipócrates, o enfoque orgánico da loucura atoparía outro defensor en Galeno, que viviu no século II. A súa influencia perdurou ata o século XVI, cando se formularon explicacións sobre a loucura baseadas nas súas doutrinas e na filosofía platónica, entre eles Zacchias e Plater. Xa a partir do século XIX a psiquiatría senta os seus alicerces sobre unha concepción organicista da loucura que chega ata os nosos días.
A construción social da loucura
miniatura|dereita|Portada de  Insanity, Its Classification, Diagnosis and Treatment, de E.C. Spitzka, [[1883.]]
Segundo algúns autores, na sociedade burguesa de pensamento laico e científico, a figura do tolo resultou herdeira da que representaba o herexe na Europa medieval. Mentres este poñía en cuestión a orde social ó non aceptar a imposición dunha lei de base relixiosa, aquel pasaba a formar parte do grupo dos inconformistas que rexeitaban os valores dominantes na sociedade a partir do seu propio criterio individual. No século XVII en Francia a loucura definíase como aquel estado que xustificaba o internamento do individuo nun asilo, fose por pobreza, por necesidade ou por sufrir o abandono da familia ou da sociedade. Tratábase dun criterio que facía prevalecer a suposta perigosidade do tolo sobre calquera consideración de tipo médico ou terapéutico. Deste modo o alienista pasaba a ocupar o lugar que antano ocupara xa o inquisidor, substituíndo unha tiranía de tipo clerical por outra de tipo médico.
Xa en datas máis recentes, a institucionalización dos tratamentos terapéuticos para a curación da loucura puxo nas mans dos psiquiatras a tarefa de retirar do grupo social a aqueles individuos cuxa conduta cuestionaba os seus alicerces. Especial atención mereceron as condutas sexuais discordantes co modelo heterosexual reprodutivo. A modo de exemplo, a loucura masturbatoria era derivada da práctica da masturbación, que podía producir "desgaste corporal, deterioramento da vista, desordes dixestivas, impotencia e loucura". Este paradigma foi elaborado polo médico suízo Simon-André Tissot no seu libro Onania, ou tratado sobre as desordes producidas pola masturbación, publicado en 1758, que foi seguido como dogma pola ciencia psiquiátrica posterior e serviu de base para todas as terapias que tiñan como obxectivo curar os onanistas, ou polo menos a algúns, normalmente pola vía da súa reclusión. Xa no século XIX, o psiquiatra estadounidense Rush alerta sobre o perigo de que esta práctica provoque no paciente debilidade seminal, impotencia, disuria, tabes dorsal, tuberculose, dispepsia, escurecemento da vista, vertixe, epilepsia, hipocondria, perda da memoria, manalxia, imbecilidade e morte. O médico escocés David Skae foi o primeiro en recoñecer que a masturbación provoca un tipo específico de loucura, "caracterizada por unha intensa arrogancia e egoísmo, unha extremada perversión de sentimentos e a correspondente desorde mental, durante os seus primeiros estadios; e máis tarde pola perda da razón, alucinacións nocturnas e propensión ó suicidio e ó homicidio".
A loucura en Galicia
Cando se fala do tratamento das enfermidades mentais en Galicia é obrigado facer mención do manicomio de Conxo, inaugurado o 1 de xullo de 1885 no edificio do antigo mosteiro. En Galicia, antes da fundación deste manicomio, os tolos eran enviados ós que había noutros lugares de España, aínda que non semella que fose en número significativo: en 1797 os tolos do Reino de Galicia acollidos en manicomios españois ascendían a 38, e en 1847 había 41 tolos acollidos en hospitais da Coruña e Santiago e outros dous en cárceres de Ferrol e Ourense. En 1860 ascenden a 37 os dementes pechados no manicomio de Valladolid.
Kendall Jenner
Kendall Nicole Jenner, nada o 3 de novembro de 1995, é unha personalidade de televisión e modelo estadounidense. Dende 2007, protagoniza o programa de telerrealidade Keeping Up with the Kardashians. O seu éxito levouna a ela e á súa familia a alcanzar a fama mundial. No 2009, aos 14 anos, comezou a súa carreira de modelo. Posa e desfila para diversas marcas e no 2017 foi nomeada a modelo mellor pagada segundo Forbes, destronando así a quen levaba liderando a lista por máis dunha década, Gisele Bündchen.
Familia
O seu pai é o medallista olímpico Bruce Jenner, agora Caitlyn Jenner despois do seu cambio de sexo, e a súa nai é Kris Houghton. Ten unha irmá máis nova, Kylie e catro medio-irmáns do primeiro matrimonio da súa nai, (Kourtney, Kim, Khloé e Rob).
Kendall estivo relacionada sentimentalmente no pasado con celebridades coma Drake, Justin Bieber ou Harry Styles.
Na actualidade está nunha relación co baloncestista Ben Simmons dende 2018.
Charmoille
O topónimo francés Charmoille pode referirse a:
Eliminación de Gauss
A eliminación de Gauss é un algoritmo para resolver sistemas de ecuacións lineares. Este método consiste en aplicar sucesivas operacións elementais nun sistema linear, para o transformar nun sistema de máis fácil resolución que teña as mesmas solucións que o orixinal.
Definición de matriz graduada
Unha matriz rectangular está na súa forma graduada cando  satisfai as seguintes condicións: Exemplo
Se unha matriz está na forma graduada reducida satisfai as seguintes características adicionais: Exemplo
Operacións elementais de filas
Existen tres operacións básicas que poden ser aplicadas a calquera tipo de sistema linear, sen que se alteren as solucións dos mesmos: Usando esas operacións, unha matriz sempre pode ser transformada nunha matriz triangular superior (forma graduada) e, posteriormente, ser posta en forma graduada reducida. Esta forma final, á súa vez, é única e independente da secuencia de operacións de fila usadas, sendo máis fácil de resolver que a versión orixinal da matriz. Tamén cómpre resaltar que estas operacións elementais son reversibles, sendo posible retornar ao sistema inicial aplicando a secuencia de operacións novamente, mais na orde inversa.
Problema xeral
Deséxase, a partir da utilización de operacións de fila, converter unha matriz na súa forma graduada reducida, e así, resolver máis facilmente o sistema de ecuacións asociado a aquela matriz. Para este fin, emprégase o método de eliminación de Gauss, sendo este composto por dúas fases:
Algoritmo
Sexa Ax = b un sistema linear. O método de eliminación de Gauss para encontrar a solución do sistema consiste nas seguintes etapas:
Etapa 1
Considérese o sistema linear de 3 ecuacións seguinte:
A matriz ampliada A do sistema é: =
Fase 1
Deséxase facer ceros todos os elementos da primeira columna abaixo da diagonal principal. Así, sendo, defínense as constantes e  e fanse as seguintes operacións lineares:
Obténdose:
Fase 2
Agora, débense facer ceros todos os elementos da segunda columna abaixo da diagonal principal. Sendo o pivote o elemento e a fila pivote a segunda fila de, suponse , e defínese unha nova constante. Realizando a operación
obtense:
Etapa 3
Resólvese o sistema. Así:
Así, encóntrase a solución do sistema, que é a mesma  solución de.
Exemplo
Resolver o sistema de ecuacións seguinte:
Etapa 2:
Fase 1: facer ceros os elementos da primeira columna baixo a diagonal principal
Desa forma, a matriz resultante da etapa 1 é:
Fase 2: facer ceros os elementos da segunda columna baixo a diagonal principal
Como, defínese unha nova constante e determínase os novos elementos da terceira fila:
A nova matriz ampliada tras esta segunda fase é:
A nova matriz aumentada tras esta segunda fase é:
Etapa 3:
Téndose obtido o sistema:
que é un sistema triangular, obtense a súa solución facilmente por substitución das variables.
Substituíndo o valor de z na segunda ecuación:
logo,
Finalmente, substituíndo os valores z = 2 e y = 3 na primeira ecuación:
resolvendo,
Joaquín Díaz de Rábago
Joaquín Antonio Díaz de Rábago Díaz de Mier, nado en Muros o 6 de maio de 1837 e finado na Pobra do Caramiñal o 29 de xullo de 1898, foi un xurista, sociólogo e economista galego.
Traxectoria
Era fillo de Joaquín Díaz de Rábago Gutiérrez de Terán, coronel do Batallón Literario. Aos dez anos trasladouse a Compostela. Licenciouse en Dereito e Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela, foi catedrático de Lingua Hebrea e secretario da Facultade de Filosofía e Letras (1860). Residiu en Santiago de Compostela, onde foi director do Banco de España (1886), delegado rexio da Escola de Artes e Oficios de Santiago (1887) e director da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1887-1890).
Foi un dos primeiros pensadores en estudar o cooperativismo nos ensaios Historia y situación actual de la cooperación en España e Bases especiales de una ley sobre las sociedades cooperativas. Participou no IV Congreso de Crédito Popular en Lión (1892) co estudo Bases essentielles d’une loi sur les Sociétés cooperatives. Foi un dos artífices do traslado dos restos de Rosalía de Castro ao Panteón de Galegos Ilustres.
Vida persoal
Casou con María de la Concepción Aguiar e foi pai de Antonio Díaz de Rábago Aguiar.
Shinya Yamanaka
Shinya Yamanaka（山中 伸弥）, nado en Higashiōsaka o 4 de setembro de 1962, é un médico e investigador xaponés. Gañou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina no ano 2012 polas súas investigacións con células nai.
Traxectoria
Licenciouse na Universidade de Kobe en 1987 e realizou o seu doutoramento na Universidade da Cidade de Osaca en 1993. Yamanaka é actualmente profesor do Institute for Frontier Medical Science, e Director do Center for iPS Cell Research and Application (CiRA), o Institute for Integrated Cell-Material Sciences (iCeMS), na Universidade de Quioto. Foi científico visitante no Instituto Gladstone da Universidade de California, en 2007.
Cher
O topónimo francés Cher pode referirse a:
Amais, como nome artístico pode referirse a:
Les Mains sales
Les mains sales (As mans sucias) é unha obra teatral escrita por Jean-Paul Sartre en 1948. Esta obra teatral está estruturada en 7 cadros.
Resumo
Hugo é un mozo intelectual militante do partido comunista que sae do cárcere despois de estar dous anos condenado por asasinar a Hoederer, secretario do partido nunha misión de confianza.
Cando se quedan Olga e Hugo sós, ela dille que lle conte, dende o principio, como sucedeu o de Hoederer. Empeza a contar a súa historia datada en marzo do 1943, cando traballaba nun periódico do Partido. Hugo entrou no Partido no 42 cando o Rexente declarou a guerra á URSS. Hoederer, como líder do Partido, toma a decisión de pactar coas forzas políticas, para que, unha vez acabada a guerra repartir o poder. Louis non está de acordo e decide que teñen que asasinalo, antes de que se reúna cas autoridades. É aí cando Hugo quere ter unha participación activa e ofrécese para tal acto.
Hugo acode á casa de Hoederer con Jessica, a súa muller, para traballar como secretario e así matalo. Durante os días que está na súa casa non se atreveu a matalo, ten curiosidade de coñecer as súas ideas. A súa muller parece que se sente atraída por Hoederer. Un día no que estaban falando e bebendo, chegan Karsky, secretario do Pentágono, e o príncipe Paul. Mentres están chegando a un acordo no que estes ceden ás condicións de Hoederer, Hugo protesta en voz alta porque non está de acordo e incluso intenta coller a pistola que ten no peto. Pero non se atreve a matalo. Cando o intentan botar da reunión hai una explosión. Alguén tiña unha bomba. Non había mortos, só un ferido.
Hugo emborráchase, vai a súa habitación. Alí estaba Jessica. Aparece Olga, que é a persoa que tirou a bomba co fin de matar a Hoederer, xa que Hugo non o fixera. Olga explícalle a Hugo que O Partido xa on confia nel e cren que non é capaz de matar a Horederer e logo vaise. Hoederer vai á habitación de Hugo e de Jessica. Entablan conversación; Hoederer fala como un comunista práctico e Hugo defende os seus ideais comunistas e non acepta o pacto porque parécelle que é unha ofensa a todos aqueles que deron a súa vida pola causa. Pero Hoederer replicáballe dicindo que co pacto evitaranse máis mortes.
Ao día seguinte Jessica vai ver a Hoederer, co fin de aproximarse a el. Quere entrar no Partido. Empezan a intimidar, pero Hoederer adiviña que Jessica vai confesar que Hugo o vai matar. Ela escóndese porque Hugo entra no despacho de Hoederer. Este intenta convencelo de que non o mate e que traballe con el. Hugo saca o revólver e Hoederer desafíao para que o mate pero Hugo non se atreve. Vaise. Jessica sae do seu agocho e acércase a Hoederer. Abrázao. Nese momento entra Hugo e mátao.
Esta é a versión que lle conta Hugo a Olga na casa desta. Cando ela quere saber porque o matou, se por celos ou pola causa, este non o aclara pero si recoñece que cando volveu ao despacho era para unirse con Hoederer.
Hugo non está orgulloso do que fixo. E agora dáse conta de que Louis seguiu as ideas que tiña Hoederer. E que a el no cárcere intentouno matar o Partido. Olga aconséllalle que esqueza todo e que non se pode dicir toda a verdade. Nese momento Hugo dáse conta de que todo é unha farsa. Decide non traballar co Partido e non quere que a morte de Hoederer quede coma un crime pasional senón que morreu polas súas ideas, pola súa política para on setirse mal por matar a unha persoa inocente pola que sentía unha grande admiración.
É media noite. En contra da vontade de Olga, Hugo abre a porta e atópase con Louis e só di:
NON RECUPERABLE.
Mancha
Como topónimo pode referirse a:
Salomé Álvarez Blanco
María Salomé Álvarez Blanco, nada en Pontevedra o 29 de outubro de 1947, é unha profesora e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela, é Catedrática de Lingua Española e profesora no IES A Xunqueira de Pontevedra. Foi concelleira do BNG en Pontevedra dende 1991, foi responsable de Educación e da área de Muller. Foi elixida parlamentaria pola provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 1997. Volveu ser elixida parlamentaria nas autonómicas de 2001. En 2001 asumiu o posto da vicepresidencia segunda da mesa do Parlamento.
Vida persoal
Está casada con Afonso Ribas Fraga, co que ten catro fillos: Pedro, Alberto, Alfonso e Pablo.
Río Maruzo
O río Maruzo é un río galego que pertence á cunca do río Tambre e percorre parte do sueste da comarca de Ordes. Nace na parroquia de Cumbraos (Mesía) e desemboca no Tambre á altura do Cachopal (Oroso), tras pasar polas parroquias de Cumbraos, Lanzá, Vitre, Moar, Gafoi, Aiazo, Calvente e Os Ánxeles. O seu principal afluente é o río Gaiteiro.
É o terceiro río máis importante da comarca de Ordes e actúa como fronteira natural entre numerosas parroquias e, preto da fin do seu treito, entre Oroso e Frades.
O Fontao, Goiriz, Vilalba
O Fontao é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Magnitude absoluta
A magnitude absoluta é unha expresión usada en astronomía para referirse á magnitude aparente que tería unha estrela se estivese situada a dez parsecs de distancia do punto de vista.
En efecto, non todas as estrelas teñen o mesmo brillo. Para poder ordenar o seu brillo estableceuse primeiramente a relación empírica da magnitude aparente ou relativa, na que as estrelas máis brillantes teñen magnitudes máis pequenas. Deste xeito, unha estrela moi brillante tería magnitude 0 ou 1, e unha estrela moi débil, case inapreciable a simple vista tería magnitude 6.
Como non tódalas estrelas están á mesma distancia e o seu brillo depende fortemente da súa proximidade á Terra, estableceuse unha distancia estándar para poder comparar o brillo de todas. Esta distancia é o parsec, que son aproximadamente 3,26 anos luz. Pois ben, na magnitude absoluta tómase como distancia de referencia 10 parsecs e así pódese comparar obxectivamente o brillo das estrelas.
European Challenge Cup 2010-2011
A tempada 2010-2011 da European Challenge Cup foi a 16ª edición da segunda competición continental do rugby europeo. Como viña sendo habitual nos últimos anos, 20 foron os equipos participantes, divididos en 5 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, que é a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, viñeron os cuartos de final e as semifinais, a partido único, e a final. A primeira xornada foi o día 8 de outubro do 2010, e a gran final foi o 20 de maio do 2011, disputouse no Cardiff City Stadium de Cardiff (Gales) un día antes da gran final da Heineken Cup, que se xogou na mesma cidade, mais noutro estadio, o Millennium Stadium.
Este ano Francia achegou 7 equipos ó torneo, Inglaterra 6, Italia 4, Irlanda 1, Romanía 1 e España 1.
O club español que participou esta tempada na European Challenge Cup foi o Club de Rugby El Salvador de Valladolid como campión da Liga Española de rugby na tempada 2009/10.
Fase de grupos
Ó remate da fase de grupos, os 5 equipos líderes de grupo pasaron directamente á fase de cuartos de final, así coma os 3 mellores equipos da Heineken Cup que non foron capaces de pasar ós cuartos de final.
Fase de Play Offs
Sumados aos 5 equipos que conseguiron ser primeiros nos grupos, presentáronse nos cuartos de final os 3 equipos mellores da primeira fase da Heineken Cup 2010-2011 que non foron capaces de clasificarse para os cuartos de final da máxima competición continental. Nesta tempada eses 3 equipos foron Munster Rugby, London Wasps e ASM Clermont, algúns dos mellores equipos do continente. 500px|miniatura|dereita|A final da edición 2010/11 da [[European Challenge Cup tivo lugar no Cardiff City Stadium.]]
Nicos Anastasiades
Nicos Anastasiades (en Νίκος Αναστασιάδης), nado o 27 de setembro de 1946, é un político chipriota, líder do conservador Reagrupamento Democrático (DISY) e Presidente do seu país dende o 1 de marzo de 2013.
Carreira política
Anastasiades foi elixido membro da Cámara de Representantes de Chipre en 1981 e é líder do seu partido dende o 8 de xuño de 1997.
Campaña presidencial de 2013
Durante as eleccións presidenciais en Chipre de 2013, Anastasiades baseou a súa campaña electoral na promesa de volver conducir a Chipre pola senda europea, no medio dunha crise financeira e bancaria producida, en parte, polo desastre económico sufrido por Grecia.
Gañou a primeira rolda das eleccións cun 45,46% dos votos e conseguiu o 57,5% na segunda rolda.
O seu principal rival foi o candidato comunista Stávros Malás.
Presidencia de Chipre
Durante o seu mandato Anastisiades deberá facer fronte a varios desafíos:
Unha das medidas de maior transcendencia produciuse tras só quince días no goberno, cando se fixo público o 16 de marzo de 2013 un rescate financeiro, negociado entre a Unión Europea e o goberno de Anastasiades, que incluía unha penalización próxima ó 7% dos depósitos bancarios, o cal produciu numerosas reaccións en toda Europa.
Vida privada
Casado con Andri Moustakoudes, son pais de dúas fillas: Elsa e Ino Anastasiades.
Kylie Jenner
Kylie Kristen Jenner, nada o 10 de agosto de 1997, é unha personalidade de televisión, modelo e empresaria estadounidense. Dende 2007, protagoniza o programa de telerrealidade Keeping Up with the Kardashians. O seu éxito levouna a ela e á súa familia a alcanzar a fama mundial. . En xullo de 2018 Forbes nomeouna a millonaria por mérito propio máis nova, contando cunha fortuna de máis de 900 millóns de dólares.
Familia
O seu pai é o medallista olímpico Bruce Jenner, agora Caitlyn Jenner despois do seu cambio de sexo, e a súa nai é Kris Houghton, quen padeceu diabetes estando embarazada dela. Ten unha irmá máis vella, Kendall e catro medio-irmáns do primeiro matrimonio da súa nai, (Kourtney, Kim, Khloé e Rob).
Kendall estivo nunha relación co cantante de rap, Tyga. Na actualidade está nunha relación co tamén rapeiro Travis Scott dende 2017. Produto desa relación naceu a súa primeira filla, Stormi Webster en 2018.
Antonio Correa Fernández
Antonio Correa Fernández, nado en Baralla o 3 de abril de 1862 e finado o 18 de setembro de 1907, foi un médico, escritor e xornalista galego e un recoñecido rexionalista.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1888. Conseguiu o título de doutor en Madrid en 1889, coa tese "Hospitalización de los tísicos o tuberculosos pulmonares" que publicou en libro o ano seguinte. Despois pasou a exercer na súa vila e máis tarde a Lugo, onde foi o primeiro médico en abrir consulta xinecolóxica.
Colaborou nos xornais El Lucense e despois en La Idea Moderna e El Regional. En 1900 fundou e dirixiu o semanario El Monitor de Becerreá. Tamén colaborou en El Siglo Médico e El Diario Médico-Farmacéutico.
Foi académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Barcelona e da Real Academia de Medicina de Madrid. Foi fundador e un gran propagandista do balneario de Guitiriz, onde chegou a ser xerente.
Casado con Filomena Calderón López, foi o pai de Asunción, Juan Antonio e Evaristo Correa Calderón.
Anos Valianos
Esta definición de ano recibe o seu nome dos Valar, os seres anxelicais que custodian en gobernan Arda, e continuou a usarse durante outros períodos nos que se empregaban outras definicións de ano, como os Anos das Lámpadas, os Anos das Árbores e os Anos do Sol. Após a primeira saída do sol, en Aman o tempo seguiu a medirse en Anos Valianos, mais de aí en diante Tolkien no fornece as datas dos acontecementos de Aman. Para describir os acontecementos ocorridos en Beleriand e a Terra Media non se adoita utilizar a medida dos Anos Valianos.
No tocante á equivalencia entre Anos Valianos e anos solares, Tolkien empregou diferentes factores de conversión en distintos momentos. Nos anos 1930 e '40, Tolkien usou unha cifra que rondaba os dez anos solares por cada Ano Valiano, e acabou estabelecendo a equivalencia en 9,58. Porén, nos anos 1950, decidiu utilizar un valor moito meirande: 144 anos solares por cada Ano Valiano. Este é o factor de conversión que aparece nos apéndices d'O Señor dos Aneis como a duración do ano élfico (o yen).
Ligazóns externas
History of Arda Chronologie de la Terre du Milieu
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019
miniatura|upright|[[Lewis Hamilton gañou o seu sexto Campionato de Pilotos.]] miniatura|right|[[Mercedes-Benz na Fórmula 1|Mercedes conservou por sexto ano consecutivo o Campionato de Construtores: O foto o F1 W10 EQ Power pilotado por Valtteri Bottas.|180px]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019 foi a 70ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Disputouse entre marzo e decembro, o campionato disputouse durante 21 Grandes Premios de Fórmula 1. Equipos e pilotos competiron polo Campionato do Mundo de Pilotos e polo Campionato do Mundo de Construtores. En 2019 tamén estbaa programado que se dispute o Gran Premio nª 1.000 na China.
Equipos e pilotos confirmados
Os seguintes equipos e pilotos participaran no Campionato Mundial de fórmula 1 de 2019:
Cambios de pilotos
O campionato de 2019 vera varios cambios de pilotos.
Cambios a metade de tempada
Na preparación do Gran Premio de Bélxica, Red Bull Racing anunciou que Pierre Gasly sería degradado a Toro Rosso e Alexander Albon sería promovido no seu lugar.
Lista de carreiras planificadas
Os seguintes grandes premios están programados para disputarse en 2019:
miniatura|upright=1.3|As Nacións programadas para albergar un [[Gran Premio de Fórmula 1 en 2019 resáltanse en verde, coas localizacións dos circuítos marcadas cun punto negro. As anteriores nacións de acollida móstranse en gris escuro, e os antigos circuítos anfitrións están marcados cun punto branco.]]
Normas técnicas
Nunha tentativa de mellorar os adiantamentos, os equipos acordaron unha serie de cambios aerodinámicos que afectan o perfil das ás dianteiras e traseiras. Espérase que as remodeladas placas laterais do aleron dianteiro alteren o fluxo de aire do coche e reduzcan os efectos da turbulencia aerodinámica. Se espera que a rañura do aleron traseiro se ensanche, facendo que o Drag Reduction System (DRS) sexa máis potente. Os cambios acordados foron extraídos das conclusións dun grupo de traballo creado para investigar os posibles cambios nas normas técnicas en preparación para o campionato de.
Partes dos regulamentos técnicos que rexen a carrozaría cambiarnase a fin de promover oportunidades de patrocinio para os equipos. Os cambios acordados son o mandato de bareboards e limitan o desenvolvemento aerodinámico dos planos das ás traseiras para crear máis espazo para os logotipos dos patrocinadores. Os cambios introducíronse como resposta á caída dos ingresos dos equipos e a loita dos equipos máis pequenos para conseguir novos patrocinadores.
Os topes de combustible requiridos subiran de 105 kg a 110 kg para minimizar a necesidade de que os pilotos conserven combustible durante unha carreira. O peso do piloto xa non terase en conta para o peso mínimo do coche. Este cambio acordouse debido a que algúns pilotos víronse obrigados a perder peso en cantidades perigosas para compensar o peso adicional dos motores turbohíbridos logo de. Os pilotos deben pesar polo menos 80 kg, calquera piloto que non chegue a este mínimo levará un lastre para compensar a diferenza. Este lastre situarase ao redor do asento. Os cambios introducíronse para evitar que os pilotos máis pequenos tivesen vantaxe sobre os pilotos máis altos e pesados.
Seguridade dos pilotos
A FIA introduciu un novo estándar no deseño dos cascos dos pilotos para mellorar a seguridade. Baixo o novo estándar, os cascos serán sometidos a un rango máis completo de probas de colisión destinados a mellorar a absorción e deflexión de enerxía, así como reducir a probabilidade de que algún obxecto penetre na estrutura do casco. Todos os fabricantes certificados de cascos deben pasar as probas antes do campionato de 2019 para renovar a súa certificación. Unha vez introducido na Fórmula Un, o novo estándar aplicarase gradualmente a todos os cascos utilizados polos competidores en cada evento aprobado pola FIA.
Olympic Airlines
Olympic Airlines - Liñas Aéreas de Grecia foi a compañía de bandeira de Grecia até setembro de 2009.
Historia e características
A súa base principal atopábase no Aeroporto Internacional de Atenas, con bases secundarias no Aeroporto Internacional de Tesalónica, así como na illa de Rodas. Nos seus últimos anos, Olympic operaba unha rede de 11 destinos intercontinentais, 22 europeos e 34 domésticos. A compañía contaba, a data de decembro de 2007 con 8.500 empregados.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Cambio do sistema de puntos
Este Gran Premio marca a introdución dun novo sistema de puntos. Conservarase o sistema 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1 utilizado desde o, pero os pilotos que logren a volta rápida recibirán un punto de bonificación, o mesmo aplicarase ao construtor do piloto que logre a volta rápida. O punto só se outorgará se o piloto remata a carreira dentro dos 10 primeiros.
Para obter puntos completos, o vencedor da carreira deberá completar polo menos o 75% da distancia programada. Os medios puntos adxudicaranse se o vencedor percorre menos do 75% da distancia da carreira sempre que se disputen polo menos dúas voltas. No caso de empate na conclusión do campionato, utilízase un sistema de conteo regresivo como desempate, o mellor resultado do piloto usase para decidir a clasificación.
Olympic Airlines
Historia e características
Olympic Airlines era membro de IATA e obtivo o certificado IOSA (IATA Operational Safety Audit) que certifica a seguridade nas operacións da compañía.
Manuel Lois García
miniatura|Monumento ó soldado Lois en Ordes. Manuel Lois García, nado en Ordes o 22 de maio de 1912 e finado en augas de Alxer o 7 de setembro de 1937, foi un soldado de infantería de maríña galego.
Olympic Airlines
Historia e características
O 6 de marzo de 2009, o Estado grego anunciou que chegara a un acordo para vender a compañía ao fondo de investimento grego Marfin Investment Group, pondo fin a 30 anos de participación estatal. O 29 de setembro de 2009 cesou as súas operacións e a maior parte dos seus voos e a nova compañía Olympic Air empezou a operar. O 31 de decembro de 2009 cesou todos os seus voos.
Véxase tamén
خطوط أولمبيك الجوية Olympic Airlines Olympic Airlines Ολυμπιακές Αερογραμμές Olympic Airlines Olympic Airlines Olympic Airlines Olympic Airlines אולימפיק איירליינס Olympic Airlines Olympic Airlines オリンピック航空 ऑलिंपिक एरलाईन्स Olympic Airlines Olympic Airlines Olympic Airlines Олимпик ерлајнс Olympic Airlines Olympic Havayolları
Manuel Lois García
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 embarcou no cruceiro Baleares durante a Guerra Civil. O 7 de setembro de 1937.
Historia de la Infantería de Marina española de José Enrique Rivas Fabal.
Foille concedida a Laureada de San Fernando a título póstumo (30-5-1939).
A Tomada
O topónimo A Tomada pode referirse a varios lugares de Galicia:
O Igrexario, Goiriz, Vilalba
O Igrexario é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.