cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pé azul
Hábitat e época
Medra en solos con abundante humus, sendo un dos cogomelos máis serodios do outono. Chega a medrar en inverno e primavera. Forma ás veces grandes grupos ou circunferencias en bosques de frondosas e de coníferas, xardíns, beirís dos camiños e carreiros ou en leiras fértiles ou ermas.
Comestibilidade e confusións
Pódese confundir con cogomelos violetas do xénero Cortinarius, non comestíbeis e de cheiros desagradábeis a: mofo, terra, ouriños ou pólvora.
Ray Walston
Herman Raymond "Ray" Walston, nado o 2 de novembro de 1914 en Nova Orleáns (Luisiana), e finado o 1 de xaneiro de 2001 en Beverly Hills (California), foi un actor, cantante e humorista estadounidense.
Traxectoria
É principalmente coñecido polo seu traballo na serie de televisión My Favorite Martian e en filmes como South Pacific, Damn Yankees, O golpe, Fast Times at Ridgemont High, Of Mice and Men, Picket Fences e Popeye.
Anthony Davidson
Anthony Davidson, nado en Hemel Hempstead (Hertfordshire) o 18 de abril de 1979, é un expiloto de Fórmula 1 inglés.
Jean-Luc Godard
Jean-Luc Godard, nado en París o 3 de decembro de 1930 e finado en Rolle (Suíza) o 13 de setembro de 2022, foi un director de cine franco-suízo. Ten cultivado un cine vangardista, experimental e é considerado un dos membros mais influentes da "nouvelle vague". A súa primeira longametraxe, O final da escapada, obtivo un gran recoñecemento no Festival de Cannes de 1959, malia que non acadou ningún dos premios.
O cine de Godard caracterízase pola súa irreverencia e rebeldía respecto á montaxe considerada clásica, hai quen o conceptualiza coma un exhibicionista, porén, consolídase coma un referente dentro do cine moderno e en especial dentro da chamada "nova onda" do cine francés.
La Masia
miniatura|La Masia do [[FC Barcelona.]]
La Masia, ou La Masia de Can Planes, foi a residencia dos xogadores das categorías inferiores do Futbol Club Barcelona desde o 20 de outubro de 1979 ata o ano 2011. É unha antiga casa rural catalá, situada xunto ao Camp Nou. En 2011 trasladouse a actividade á nova Masia, situada na Cidade Deportiva Joan Gamper.
Nos seus primeiros 30 anos de historia pasaron por ela 503 mozos co soño de chegar a ser deportistas de elite. O 85% pertencían aos diferentes equipos de fútbol, e o 15% restante correspondía ás demais seccións profesionais. O obxectivo do FC Barcelona é formalos deportiva e intelectualmente. Non todos os nenos da base azulgrana residiron na Masia. Xeralmente, fixérono os que tiñas máis problemas cos desprazamentos.
Algúns dos xogadores que residiron na Masía foron o actual adestrador do Barça, Josep Guardiola, ou os campións do mundo Sergio Busquets, Cesc Fàbregas, Xavi Hernández, Andrés Iniesta, Gerard Piqué, Carles Puyol, Pepe Reina, Pedro Rodríguez e Víctor Valdés.
Ligazóns externas
ברצלונה ב'
María Victoria Díaz Riva
María Victoria Díaz Riva, nada en Lugo en 1904 e finada en Málaga en 1972, foi unha das primeiras inspectoras de ensino primario de España.
Traxectoria
Foi filla de Nicolás Díaz López, profesor de Latín e director do Instituto de Santiago (nado en maio de 1871 en Lugo ), e de Sabina Riva Moscoso (nada en 1880 en Ferrol ). Tivo tres irmáns que estudaron na universidade compostelá: Manuel e Nicolás Antonio, que fixeron Medicina, e Elisa, que estudou Química.
María Victoria rematou os estudos de Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela en 1923. Posteriormente, iniciou estudos universitarios de Filosofía e Letras na Universidad Central de Madrid graduándose en 1929.
Aprobou a oposición de mestra en 1925 e en 1929 ingresou no corpo de Inspectores de educación primaria, sendo mestra e inspectora de Primeira ensinanza en Oviedo. Dende 1931 foi tamén profesora vinculada ao Instituto-Escuela de Madrid. Ademais, sería unha das pensionistas da JAE, o que lle permitiu ampliar estudos en Bordeos, París e Xenebra. Finalizada a Guerra civil foi depurada e separada do servizo de maxisterio e de inspección en 1940 durante un período de dous anos. En 1942 puido reintegrarse á Inspección educativa e foi destinada á provincia de Málaga, onde permaneceu ata a fin da súa carreira profesiona.
David Coulthard
David Coulthard Marshall, OBE, nado en Twynholm (Kirkcudbrightshire) o 27 de marzo de 1971, é un piloto escocés de Fórmula 1, coñecido como DC.
Coulthard, fixo o seu debut na Fórmula Un en e gañou 13 Grandes Premios na súa carreira de 15 tempadas. Dúas veces gañador en Mónaco, Coulthard foi compañeiro de equipo de Mika Häkkinen nas dúas tempadas nas que o finlandés foi o gañador doCampionato de Pilotos con McLaren Mercedes antes de axudar a establecer o equipo Red Bull.
Coulthard sumou unha notable cantidade de puntos que o colocan undécimo na lista de máximos puntuadores de todos os tempos na Fórmula 1. A súa mellor clasificación no campionato de pilotos foi o segundo posto en.
Coulthard é agora comentarista de televisión na BBC F1 ao mesmo tempo é consultor dos equipos de Red Bull Racing e Toro Rosso.
Traxectoria
Debutou no GP de España de coa escudaría Williams, substituíndo a Ayrton Senna, que finara no anterior Gran Premio. Após o seu paso por McLaren, onde ficou dende até, cando asinou por Red Bull Racing. É o cuarto piloto con máis puntos acadados de toda a historia da categoría, e o primeiro con máis puntos conseguidos de tódolos pilotos británicos.
Estreito de Bering
miniatura|220px|Estreito de Bering O estreito de Bering (Берингов пролив, Béringov proliv) é un brazo de mar localizado entre o extremo oriental de Asia (Siberia) (Uelen) e o extremo norte occidental de América (Alasca) (Tin City). As súas augas comunican o mar de Chukchi, ao norte, co mar de Bering, ao sur. A súa anchura é de 82 km entre as inmediaciones do Cabo Dezhnev na península de Chukchi, en Rusia, que constitúe o punto máis oriental (169° 39' W) do continente de Asia, e as proximidades do Cabo Príncipe de Gales, en Alasca, Estados Unidos, que é o punto máis occidental (168° 07' W) do subcontinente de Norteamérica.
O nome foi posto en honor a Vitus Bering, o explorador danés ao servizo de Imperio ruso que o cruzou en 1728.
Desde polo menos 1562 os xeógrafos europeos sospeitaban que existía un Estreito de Anián entre Asia e Norteamérica. En 1648 Semión Dezhniov probablemente pasou a través do estreito, pero o seu relato non chegou a Europa. A rexión en que se atopa denomínase Berinxia.
Laura Veirs
Laura Pauline Veirs, nada en Colorado Springs, Colorado, o 24 de outubro de 1973, é unha cantante e compositora estadounidense.
Estreito de Bering
Segundo a teoría máis aceptada, o ser humano migrou desde Asia ata América pasando por este estreito, posiblemente aproveitando un período glaciar e a conxelación do mar así como o nivel máis baixo das augas.
Laura Veirs
Traxectoria
Veirs criouse en Colorado, estudou xeoloxía e chinés mandarín en Carleton College, traballado como tradutora para unha expedición xeolóxica na China. Despois trasladouse a vivir en Portland, Oregón.
Durante a súa nenez, ouviu música folk-country, clásica e pop na casa. Porén, non escoitou "seriamente" até entrados os 20 anos. En Carleton, uniuse a un grupo musical de mozas chamado Rair Kx!. Despois da graduación, o seu gusto moveuse ó folk e ó country, e durante a súa estadía na China empezou a escribir letras.
Oswald de Andrade
José Oswald de Sousa de Andrade, nome completo de Oswald de Andrade, nado en São Paulo o 11 de xaneiro de 1890 e finado no mesmo lugar o 22 de outubro de 1954, foi un poeta, escritor, ensaísta e dramaturgo brasileiro.
Era fillo único de José Oswald Nogueira de Andrade e de Inês Henriqueta Inglés de Sousa de Andrade (irmá do escritor Inglês de Sousa). Estudou Dereito no Largo San Francisco en 1919. Foi un dos promotores da Semana de Arte Moderna que ocorreu 1922 en São Paulo, tornándose un dos grandes nomes do modernismo literario brasileiro. Ficou coñecido polo seu temperamento "irreverente e combativo", sendo o máis innovador entre estes. Colaborou na revista Contemporánea. (1915-1926). De 1926 a 1929 estivo casado con Tarsila do Amaral e de 1930 a 1935 foi o marido de Pagu.
Oswald no Modernismo Brasileiro
Un dos máis importantes introdutores do Modernismo no Brasil, foi o autor dos dous máis importantes manifestos modernistas, o Manifesto da Poesia Pau-Brasil e o Manifesto Antropófago, ben como do primeiro libro de poemas do modernismo brasileiro afastado de toda a elocuencia romántica, Pau-Brasil.
Moi próximo, no principio da súa carreira literaria, de Mário de Andrade, ambos os dous autores actuaron como "dínamos" na introdución e experimentación do movemento, unidos por unha profunda amizade que durou moito tempo.
Foi un dos interventores na Semana de Arte Moderna de 1922. Ese evento tivo unha función simbólica importante na identidade cultural brasileira. Por un lado celebrábase un século da independencia política do país colonizador Portugal, e por outro consecuentemente, había unha necesidade de se definir o que era a cultura brasileira, o que era se sentir brasileiro, cales os seus modos de expresión propios. No fondo, procurábase aquilo que o filósofo alemán Herder, ao final do século XVIII, xa definira como "alma nacional" (Volksgeist).
Esta necesidade de definición do espírito dun pobo era contrabalanzada, e niso o modernismo brasileiro como un todo vai á par coas vangardas europeas do principio do século, por unha abertura cosmopolita ao mundo.
Na súa busca por un carácter nacional (ou falta del, que Mário de Andrade mostra en Macunaíma), Oswald, porén, foi moito alén do pensamento romántico, diferentemente doutros modernistas. Nos anos vinte, Oswald volveuse contra as formas cultas e convencionais da arte. Fosen elas a novela de ideas, o teatro de tese, o naturalismo, o realismo, o racionalismo e o parnasianismo (por exemplo Olavo Bilac). Interesáronlle, sobre todo, as formas de expresión ditas inxenuas, primitivas, ou un correcto abstracionismo xeométrico latente nestas, a recuperación de elementos locais, aliados ao progreso da técnica.
Foi con sorpresa e satisfacción que Oswald de Andrade descubriu, na súa estadía en París na época do Futurismo e do Cubismo, que os elementos de culturas até aí consideradas como menores, como a africana ou a polinésia, estaban a ser integrados na arte máis avanzada. Así, a arte da Europa industrial era renovada cunha revisitación a outras culturas e expresións doutros pobos. Oswald entendeu que o Brasil e toda a súa multiplicidade cultural, desde as variadas culturas autóctonas dos indios até a cultura negra representaban unha vantaxe e que con elas se podería construír unha identidade e renovar as letras e as artes. A partir de aí, volve a súa poesía para un correcto primitivismo e tenta fundir, pór ao mesmo nivel, os elementos da cultura popular e erudita.
Manifesto da Poesía Pau-Brasil (1924)
O Manifesto da Poesía Pau-Brasil é do mesmo ano que o Manifesto Surrealista de André Breton, o que reforza a tese de que o Brasil estaba a acompañar plenamente o movemento das vangardas mundiais. Deixara definitivamente de ser unha forma de expresión pos-portuguesa para se afirmar plena e autonomamente. Neste manifesto Oswald defende unha poesía que sexa inxenua, mais inxenua no sentido de non contaminada por formas preestabelecidas de pensar e facer arte. “Poetas. Sen reminiscencias librescas. Sen pescuda etimolóxica. Sen ontoloxía.”
O manifesto desenvólvese nun ton de parodia e de festa, de prosa poética pautada con frases aforísticas. Nel exprésase que o Brasil pase a ser unha cultura de exportación, á semellanza do que foi o produto pau-brasil, que a súa poesía sexa un produto cultural que xa non debe nada á cultura europea e que antes polo contrario pode vir a influenciar esta. Oswald defende unha poética espontánea e orixinal, as formas de arte están dominadas polo espírito da imitación, o naturalismo era unha copia falsa. "Só non se inventou a máquina de facer versos — xa había o poeta parnasiano". Afirma así unha poesía que ten que ser revolucionaria. "A poesía existe nos traxes". “O traballo contra o detalle naturalista — pola síntese, contra a morbidez romántica. — polo equilibrio xeómetra, e polo acabamento técnico, contra a copia, pola invención e pola sorpresa”.
O manifesto propón, sen perder o humor e a inxenuidade, a descolonización de seu país polas vías dun levantamento popular, e por enriba de todo negro, cando expón unha suxestión de Blaise Cendrars : "– Tedes as locomotoras cheas, ides partir. Un negro xira a manivela do desvío rotativo en que estades. O menor descoido faravos partir na dirección oposta ao voso destino".
Manifesto Antropófago (1928)
miniatura|Oswald de Andrade. [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional.]] O Manifesto Antropófago foi publicado no primeiro exemplar da Revista de Antropofagia. Os exemplares desta publicación eran numerados como primeira dentição, segunda dentição etc.
Este manifesto constitúese nunha síntese dalgúns pensamentos do autor sobre o Modernismo Brasileiro. Inspirouse explicitamente en Marx, Freud, André Breton, Montaigne e Rousseau e atacaba explicitamente a misionación, a herdanza portuguesa e o padre Antônio Vieira: "Antes dos portugueses descubriren o Brasil, o Brasil tiña descuberto a felicidade; Contra Goethe [que simboliza a cultura clásica europea]". Neste sentido, asina o manifesto como sendo escrito en Piratininga (nome indíxena para a chaira de onde viría a xurdir a cidade de São Paulo), datándoo esclarecedoramente como "ano 374, da Deglutición do Bispo Sardinha", o que denota un rexeitamento radical, simbólico e humoristicamente, do calendario gregoriano vixente.
Por outro lado, a técnica da escrita explorada no Manifesto, ben como en todos os poemas máis significativos do autor antes e tras este, aproxímanse máis das chamadas vangardas positivas, máis construtivas que o Surrealismo de Breton e continúan propondo unha lingua nacional distinta do portugués. O desexo de crear unha lingua brasileira manifestaríase na súa obra, principalmente, por un vocabulario popular, explorando certos "desvíos" do falante brasileiro (como sordado, mio, mió), intentando o "erro creativo". Este soño soamente se parecería concretar posteriormente, no entanto, na prosa de Guimarães Rosa e na poesía de Manoel de Barros.
Hai varias ideas que están implícitas neste manifesto, en que Oswald se expresa de maneira poética. Esas non son exprotadas sistematicamente. Unha destas ideas é o manifesto antropofáxico, antropofaxia que é distinta de canibalismo, pois nas sociedades tribais/tradicionais antropofáxicas, o nativo comía da carne do nativo doutra tribo crendo estar asimilando o que este tiña de bo. Xeralmente o guerreiro alimentábase doutro guerreiro forte, nunca dun guerreiro feble, pois senón as súas características ruíns serían asimiladas. O caníbal á súa vez aliméntase do outro ser humano por nutrición. A literatura brasileira sempre tivo esa crise de identidade, así como moitas literaturas de países que xa foron colonizados, pois non se senten pertencentes aos nativos nin aos colonizadores. Oswald, entón, resolve esta cuestión, coa explicación que debemos ser antropofáxicos coa cultura europea, pois debemos comela e dixerir todo aquilo que ela ten de bo, devolvendo iso na forma dunha produción superior, con moito senso de humor e crítica: "Preguntei a un home o que era o Dereito. El respondeume que era a garantía do exercicio da posibilidade. Ese home chamábase Galli Matias. Comino."
Outra idea avanzada é a de que a maior revolución de todas vai se realizar no Brasil: "Queremos a revolución Caraíba".
Outra idea é a de que o Brasil, simbolizado polo indio, absorbe o estranxeiro, o elemento estraño a si, e tórnao carne da súa carne, canibalízao. Oswald, metaforicamente, rexeita as "relixións do meridiano" que son aquelas de orixe oriental e semita que deron orixe ao cristianismo. Estando a favor das relixións indíxenas, coa súa relación directa coas forzas cósmicas.
O manifesto insiste moito nas ideas de Totem e Tabú, expresadas nun traballo de Freud de 1912. Segundo Freud o Pai da tribo sería morto e comido polos fillos e posteriormente divinizado. Tornado Totem e por iso mesmo sagrado, consecuentemente creáronse interdicións á súa volta.
Citando o manifesto: "Antropofaxia. A transformación permanente do Tabú en totem." A antropofaxia segundo Oswald é unha inversión do mito do bo salvaxe de Rousseau, que era puro, inocente, edénico. O indio pasa a ser mao e esperto, porque canibaliza o estranxeiro, dixíreo, tórnao parte da súa carne. Así o Brasil sería un país caníbal. O que é un punto de vista interesante porque subverte a relación colonizador (activo)/colonizado (pasivo). O colonizado dixere o colonizador. Ou sexa, non é a cultura occidental, portuguesa, europea, branca, que ocupa o Brasil, mais é o indio que dixere todo o que lle chega. E ao dixerir e absorber as calidades dos estranxeiros fica mellor, máis forte e tórnase brasileiro.
Así o Manifesto Antropófago, aínda que sexa nacionalista non é xenófobo, antes polo contrario é xecanofáxico: "Só me interesa o que non é meu. Lei do home. Lei do antropófago." Por iso, o antropófago Oswald sería un vangardista, e sería o primeiro brasileiro, cronoloxicamente, en influenciar o movemento literario brasileiro de maior repercusión internacional, o concretismo, ben como, talvez indirectamente, ao poeta brasileiro máis aclamado nos círculos literarios da actualidade, Manoel de Barros, o cal se di un poeta da "vangarda primitiva".
Biografía
En 11 de xaneiro de 1890 naceu, en São Paulo, José Oswald de Sousa de Andrade, fillo único de José Oswald Nogueira de Andrade e Inês Henriqueta Inglés de Sousa de Andrade, sendo eles pertencentes a unha familia paulistana tradicional, de clase alta, de ascendencia portuguesa.
Iniciou os seus estudos, en 1900, na Escola Modelo Caetano de Campos. En 1901, ingresa no Ginásio Nossa Senhora do Carmo. De 1903 a 1908 estudou no Colexio San Bento, onde concluíu os seus estudos co diploma de bacharel en humanidades. En 1909 iniciou carreira no xornalismo como redactor e crítico teatral do “Diario Popular”, asinando a columna "Teatro eSalões". O mesmo ano ingresou na Facultade de Dereito.
En 1910 montou un ateliê co pintor Oswaldo Piñeiro, no Vale do Anhangabaú. Este ano coñeceu o Río de Xaneiro, onde ficou hospedado na residencia de seu tío avó, o escritor Inglés de Souza. Pasou o primeiro Natal lonxe da familia, acompañado de amigos, en Santos, nunha hospedaría.
En 1911, coa axuda financeira da súa nai, fundou o xornal “O Pirralho”, cuxo primeiro número é lanzado o 12 de agosto, tendo como colaboradores Amadeu Amaral, Voltolino, Alexandre Marcondes, Cornélio Pires e outros. Coñeceu o poeta Emílio de Meneses, de quen se tornou amigo, e o axudou profesionalmente. Lanzou a campaña civilista en torno a Ruy Barbosa. Este mesmo ano pasou as súas vacacións en Baependi, Minas Xerais, na facenda da familia de seu avó paterno.
En 1912 decidiu coñecer a Europa, onde visitou varios países: Italia, Alemaña, Bélxica, Inglaterra, Francia e España. Puido coñecer a xente como Isadora Duncan, Picasso, Jean Cocteau, Constantin Brancusi, Jules Romains e Tarsila do Amaral. Mantivo casos amorosos con diversas mulleres durante a viaxe, o máis longo deles cunha moza danzarina de cabaré, a italiana Helena Carmen Hosbale, con quen ficou por tres meses, durante a súa estadía en Milán.
Nunha viaxe a París, coñeceu unha moza estudante francesa, Henriette Denise Boufflers, unha doncela de familia rica. Pasou a chamala cariñosamente de Kamiá. Apaixonaron intensamente, e mantiveron un caso amoroso escondido por un mes, até asumiren o namoro e Oswald ser aceptado pola familia dela. Tras dous meses, en setembro do mesmo ano, súa nai faleceu, e Oswald, entón, volveu para o Brasil, traendo Kamiá xunto consigo, que recibiu autorización da familia para ir con el. Eles pasan a morar xuntos na casa del en São Paulo. En 1914 naceu o fillo da parella, José Oswald Antônio Boufflers de Andrade, apelidado por eles de Nonê. A partir de aí o casal desestabilizouse, coas inseguridades e celos de Kamiá, e as traizóns de Oswald. Ese mesmo ano tornouse bacharel en ciencias e letras, polo Colexio San Bento, e fixo un curso de filosofía no Mosteiro de San Bento.
En 1925 viaxou coa súa entón noiva Tarsila, a filla dela, e o seu fillo, pola Grecia, Turquía, Israel e Exipto. Ambos foron morar xuntos en 1926. Coa Crise de 1929 no mundo, Oswald rompeu a súa colabroacón profesional con Mário de Andrade, debido á súa gran perda financeira. Iso agravou o seu casamento, xa en crise había un ano, debido ás diferenzas marcadas de temperamento entre a parella, e os celos intensos de Tarsila. En decembro de 1929 separouse da súa esposa e asumiu unha relación seria coa súa amante, a escritora Pagu, con quen xa se relacionaba había un ano.
En xuño de 1934 separouse de Pagu, debido as constantes traizóns de Oswald, que asumiu uha relación seria coa súa amante, a pianista Piar Ferrer, con quen xa estaba había dous anos. Tras un mes, separouse de Piar, e iniciou un namoro con Julieta Bárbara Guerrini, unha moza poetisa, de familia tradicional paulistana, de orixe italiana. En decembro a parella pasou a vivir xuntos. En 1935 naceu a filla de ambos, Adelaide Guerrini de Andrade. A parella separouse en 1940, debido ás diverxencias conxugais constantes.
Falecemento
dereita|miniatura|200x200px|Túmulo onde foi sepultado Oswald de Andrade, no cemiterio da Consolação. Faleceu aos 64 anos, na súa cama, vítima dun infarto. Foi sepultado no panteón da familia, no Cemiterio da Consolação, xunto aos seus pais e avoas.
Representacións na cultura
Oswald de Andrade xa foi retratado como personaxe no cinema e na televisión, interpretado por Colé Santana no filme Tabú (1982) ; Flávio Galvão e Ítala Nandi, no filme O Home do Pau-Brasil (1982); Antônio Fagundes, no filme Eternamente Pagu (1987); e José Rubens Chachá, nas miniséries Um Só Coração (2004) e JK (2006).
As ideas de Oswald de Andrade influenciaron tamén diversas áreas da creación artística: na música, o tropicalismo; na poesía, o movemento dos concretistas; e no teatro, grupos como Teatro Oficina.
Principais obras
Alén dos manifestos Poesia Pau-Brasil (1924) e Antropófago (1928), Oswald outras moitas.
Poesía
Sendo o máis innovador da linguaxe entre os modernistas, abriu camiños que influenciaron moito a poesía brasileira posterior (como a de Carlos Drummond de Andrade, João Cabral de Mello Neto, o Concretismo e Manoel de Barros), ben como a obra do poeta francés Blaise Cendrars, considerado un dos 10 maiores poetas franceses do século XX polo poeta Paul Eluard.
Novela
As súas novelas aínda non son debidamente coñecidas, porén Memorias Sentimentais de João Miramar, por exemplo, foi escrito antes de 1922, anticipando toda a linguaxe do modernismo brasileiro.
Miquel Martí i Pol
Traxectoria
De orixe obreira, Martí i Pol comezou a traballar nunha fábrica da súa vila aos 14 anos. Aos dezaseis anos faise da Penya Verdaguer e escribe poemas en castelán. Aos dezanove xa os escribe en catalán. Aos 19 anos, sufriu unha tuberculose pulmonar que o obrigou a estar na cama unha longa tempada. Aproveitou esta época para ler moito, e desde entón decidiu dedicarse á escritura.
En 1956 casou con Dolors Feixas, con quen tivo dous fillos. Durante a ditadura franquista participou en moitas actividades culturais catalanistas, e colaborou co PSUC. No ano 1970 diagnosticóuselle unha esclerose múltiple, o que provocou que no ano 1973 tivese que abandonar o traballo na fábrica. Malia as restricións impostas pola enfermidade, continuou publicando moita poesía de gran calidade.
O 1978 recibiu unha homenaxe na Semana de Osona, organizada pola comisión de cultura do PSUC, coa asistencia de poetas como Vicent Andrés Estellés, Pere Quart, Joan Brossa, Joan Vinyoli, Ramon Pinyol e Xavier Bru de Sala, entre outros.
Obra
En 1954 publicou o seu primeiro libro de poesía e gañou o Premio Ossa menor con Paraules al vent. O ano 1977 recibiu o Premio Lletra d'Or pola súa obra El llarg viatge, e ao longo da súa carreira recibiu tres veces o Premio da Crítica de poesía catalá: en 1979 por Estimada Marta, en 1991 por Suite de Parlavà e en 1994 por Un hivern plàcid.
Nas últimas décadas do século XX, a súa obra fíxose popular entre o público en xeral.
Acuña
Acuña pode referirse a:
Miquel Martí i Pol
Obra
Tamén destacou como tradutor ao catalán de Antoine de Saint-Exupéry (Ciutadella, en colaboración con Jordi Sarsanedas, 1965), Georges Arnaud (El salari de la por, 1968) Simone de Beauvoir (La mesura de l'home, 1969), Claude Lévi-Strauss (Tristos tròpics, 1969, El pensament salvatge, 1971), e das obras de Guillaume Apollinaire, Gustave Flaubert, Émile Zola, Jean Racine, Joris-Karl Huysmans e Roland Barthes, entre outros.
A súa obra foi traducida ao castelán, asturiano, portugués, francés, alemán, inglés, italiano, neerlandés, hebreo, esloveno, búlgaro, ruso e xaponés.
Acuña
Apelido
Segundo o censo do ano 2000 o apelido Acuña tiña 3 223 ocorrencias en Galicia, destacando no concello de Vilaboa (2,51 % da poboación, sendo o cuarto apelido máis frecuente do concello), Marín (0,86 %) e Pontevedra (821 ocorrencias, 0,53% da poboación).
Pode referirse a:
Miquel Martí i Pol
Premios
Ao longo da súa carreira literaria recibiu diversos premios, entre eles:
Adaptacións
A súa obra poética foi musicada por diversas personalidades da música:
No 1993 iniciou unha frutífera colaboración con Lluís Llach, co que publica o disco Un pont de mar blava, con textos de Martí i Pol e música de Llach. Posteriormente volve colaborar con el en Rar (1994), Verges 50 (1995) e Temps de revoltes (2000).
A Pena de Embade, Castro, Narón
A Pena de Embade é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 105 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 47 homes e 58 mulleres.
Este lugar foi onde se estableceu a primeira casa consistorial de Narón e forma parte do itinerario do camiño de Santo André de Teixido.
Museu Pau Casals
O Museu Pau Casals (en galego Museo Pau Casals) é un museo centrado na vida e obra do violonchelista catalán Pau Casals, situado no paseo marítimo de Sant Salvador, en El Vendrell, Provincia de Tarragona (Cataluña). Foi inaugurado en 1974.
Historia
A Fundació Pau Casals foi creada en 1972 polo propio Casals e a súa dona, Marta Montañez, coa intención de conservar o patrimonio da Vil·la Casals. Casals morrería un ano despois en Porto Rico.
Ao pouco de morrer, en 1974 abríronse as portas dalgunhas salas do predio ao público, como a Sala de la música e a Sala del Sentiment, reconvertida agora en pinacoteca. Un par de anos despois, en 1976, inaugurouse a primeira versión da casa-museo.
O museo permaneceu pechado entre 1996 e o 2 de xuño de 2001 a causa da rehabilitación do edificio tanto a nivel estrutural como museográfico.
Obxectivo
O museo ten a misión de conservar, preservar e divulgar a figura de Pau Casals, a súa obra e o seu patrimonio.
O edificio
A principios do século XX, máis concretamente en 1908, Pau Casals mercou uns terreos e encargou a construción dunha casa de veraneo no barrio marítimo de San Salvador, que daquela estaba a uns tres quilómetros do núcleo urbano de El Vendrell. Casals bautizouna co nome de Vil·la Casals. Un ano despois asinou un contrato con Josep Carreras e Francisco Solà, construtor e arquitecto, respectivamente.
As obres de construción non comezaron ata xaneiro de 1910. O ano seguinte Casals xa foi veranear á leira coa súa familia. Nos veráns posteriores, pasou tempadas con músicos de renome como Enric Granados, Donald F. Tovey ou Mieczyslaw Horszowski.
O edificio tiña dous andares presentadas nun corpo central e un soportal con vistas ao mar. Progresivamente foise ampliando o predio e foi incorporando novas instalacións, como unha pista de tenis, un xardín, unha horta e a finais dos anos 20 unhas casas para os convidados. Naquel momento tamén se mudou a varanda da terraza por unha balaustrada.
Antoni Puig i Gairalt realizou as primeiras reformas importantes do edificio a principios dos anos '30, para darlle un aspecto novecentista.
En 1935 proxectouse unha Sala de Concertos e a Sala del Vigatà, onde se instalaron as obras de Francesc Pla i Duran, coñecido como el Vigatà. Trátase dun conxunto de pinturas do século XVIII. Tamén se creou unha galería de esculturas con obras de Josep Clarà (Apol·lo), Martí Llauradó e Josep Llimona.
Pau Casals non puido desfrutar moito das reformas da casa, xa que en 1939, ao pouco tempo de finalizar as obras, estalou a Guerra Civil Española e tivo que se exiliar. Non volvería nunca máis.
A casa foi custodiada polo seu irmán Lluís Casals e outros membros da súa familia ata 1976, data na que se inaugurou definitivamente o museo.
Colección
Dentro da casa-museo de Pau Casals atópanse recompilados e expostos diversas esculturas, pinturas, instrumentos musicais, fotografías, autógrafos, mobles e outros obxectos persoais do músico.
Mentres Pau Casals vivía en Cataluña adicouse a formar unha colección privada de pintura catalá. Actualmente poden verse no museo obras de artistas vinculados á Sala Parés e ao círculo de Joan Merli.
Fondo documental
O fondo documental da Fundació Pau Casals consérvase no Arxiu Nacional de Catalunya, en Sant Cugat del Vallès. Esta fonte está formada por toda a documentación referente tanto á vida persoal como profesional do mestre entre 1876 e 1976. Salientan algunhas das súas composicións e a súa correspondencia persoal, onde se pode constatar a relación que mantivo con diversas personalidades do mundo da cultura catalá. Tamén destaca o apartado de documentos sonors e de imaxe.
Officine Specializate Costruzione Automobili
miniatura|right|MT4 en [[Circuíto de Donington Park|Donington Park (2007).]] miniatura|right|1959 FJ 1100 en [[Circuíto de Donington Park|Donington Park (2007).]] miniatura|O motor OSCA twin cam nun Fiat 1500 S miniatura|1955 Osca MT4 Spider de [[Morelli]] miniatura|1963 Osca 1600 GT2 con carrozaría [[Carrozzeria Fissore|Fissore]]
Officine Specializzate Costruzioni Automobili - Fratelli Maserati SpA (fundada en 1947 Bolonia, pechou en 1967) foi unha marca Italiana de automóbiles deportivos, usualmente abreviado como O.S.C.A., OSCA ou Osca.
Historia
Foi fundada por Ernesto Maserati (director de enxeñería) e os seus dous irmáns Ettore e Bindo (xerentes de operacións). Os irmáns deixaron Maserati logo de que terminara o seu contrato de dez anos con Adolfo Orsi. Dez anos antes, en 1937, os irmáns Maserati venderan o resto das súas accións na empresa á familia Orsi, quen, en 1940, trasladou a sede da empresa á súa cidade natal de Modena, onde permanece ata hoxe.
O primeiro automóbil O.S.C.A. foi o MT4, por Maserati Tipo 4 cilindros. O motor de 1.092 cc (72 PS (53 kW, 71 hp) a 6000 rpm) era un bloque derivado do FIAT, a carrozaría foi construída como un barchetta bipraza. O primeiro MT4 competiu en 1948 no Circuíto de Pescara e no Gran Premio de Nápoles, onde foi levado a unha vitoria por Luigi Villoresi. O motor foi modificado a 1342 cc (con 90 PS (66 kW; 89 hp) a 5.500 rpm) en 1949.
En 1950, un novo DOHC (MT4-2AD) aumentou a potencia (ata un máximo de 100 PS (74 kW; 99 hp) a 6.300 rpm), e en 1953 o motor ampliouse a 1453 cc (110 PS (81 kW; 108 hp) a 6.200 rpm). O novo tipo de motor 372 DS Twin Spark con 1491 cc (120 PS (88 kW; 118 hp) a 6.300 rpm) utilizouse posteriormente no OSCA TN de 1955. Con este novo motor, o coche recibiu o novo nome de FS 372, dos que foron construídos cinco. Unha delas pertence a Sir Stirling Moss, que compite en carreiras históricas de todo o mundo. As versións deste motor pasou a ser utilizado nos modelos ordinarios cupé e convertible de Fiat de 1959 a 1966.
Estes automóbiles foron principalmente barchettas, pero algúns foron construídos coa máis luxosa carrozaría Berlinetta de Pietro Frua, Michelotti e Vignale. Un Vignale participou na clase de 1500 cc nas 24 horas de Le Mans de 1953.
As 12 Horas de Sebring de 1954 foi gañada polos pilotos Stirling Moss e Bill Lloyd nun OSCA MT4 como parte do Briggs Cunningham Team.
Desde 1951 a 1962, os automóbiles ou motores fabricados por OSCA tamén participaron nalgunhas carreiras de Fórmula 1 e Fórmula 2 aínda que eles construían principalmente pequenos coches deportivos, algúns dos cales foron deseñados por Pietro Frua. No Campionato Mundial de Resistencia os vehículos OSCA clasificaron no posto 10 (1953), 4º (1954), 6º (1957), 5º (1958) e 4º (1961).
O 750 cc 70 hp (52 kW) Tipo S 187 foi presentado en 1956. Pesaba 730 kg, este coche tiña unha velocidade máxima de 187 km/h. En 1959 Jim Eichenlaub gañou o título estadounidense H -Mod cun OSCA S 187. dispoñendo dun orzamento moi reducido, Eichenlaub a miúdo durmía no seu remolque porque non había diñeiro para un motel. Con todo, gañou a súa primeira carreira en Pensacola en abril de 1959.
Na Fórmula Júnior (FJ) utilizando un motor Fiat de 1.089 cc, viu os triunfos de Colin Davis e Berardo Taraschi (1959).
En 1963 os irmáns venderon a compañía ao conde Domenico Agusta, propietario de MV Agusta, traballando nos deseños de Agusta ata 1966. Un dos seus deseños finais foi un motor desmodrómico de catro cilindros. Finalizou a súa andaina en 1967.
OSCA Fiat
Os Fiat 1200 Cupé e Cabrio tamén estaban dispoñibles co motor OSCA twin cam de 1491 cc, como o Fiat 1500 S. Este modelo saíu á venda en novembro de 1959, con carrozaría Pininfarina. O motor incrementou a súa potencia a 1.568 cc e 90 PS (66 kW) no verán de 1962 (1600 S), grazas a un aumento de 2mm do diámetro, e a carcasa someteuse a unha lavado de face como o Fiat 1300/1500 substituíu ao orixinal 1200 en 1963. Continuou en produción ata a súa substitución polo Fiat 124 cupé/spider, co propio motor Fiat Twin Cam, a finais de 1966. OSCA tamén ofreceu os seus propios vehículos propulsados por este motor, como o Fissore 1600 GT2.
Vehículos
Nome e ano de presentación:
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Móridos
A dos móridos (Moridae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos gadiformes, que son coñecidos vulgarmente como moras,
Distribuídos por todos os mares do planeta, apareceron por primeira vez no rexistro fósil no oligoceno, á metade do terciario.
Caractartísticas
Normalmente teñen unha ou dúas aletas dorsais, raramente tres, e unha ou dúas aletas anais. Poden ter, ou non, barbas no mento. Teñen dentes na cabeza do óso vómer, que é diminuto ou está ausente. A vexiga natatoria está conectada coas cápsulas auditivas.
Hábitat e forma de vida
Unhas especies son peláxicas, mentres que outras son bentopeláxicas, distribuíundose desde zonas costeiras de augas superficiais até augas mar adentro de máis de 2 500 m de profundidade.
Clasificación
Existen unhas 111 especies válidas, agrupadas nos 18 xéneros seguintes:
En Galicia
Nas augas galegas aparecen rexitradas as especies Antimora rostrata Günther, 1878 e Lepidion aeques (Günther, 1887).
Bromodesoxiuridina
A bromodesoxiuridina (5-bromo-2'-desoxiuridina, BrdU, BUdR, BrdUrd, broxuridina) é un nucleósido sintético que é un análogo da timidina. O BrdU utilízase comunmente na detección de células en proliferación en tecidos vivos. A 5-bromodesoxicitidina e desaminada para formar BrdU.
A BrdU pode incorporarse a un ADN acabado de sintetizar de células en replicación (durante a fase S do ciclo celular durante a cal se replica o ADN), substituíndo a timidina durante a replicación do ADN. Despois poden utilizarse anticorpos específicos para a BrdU para detectar o composto químico incorporado (ver inmunohistoquímica), indicando así que células estaban replicando activamente o ADN. A unión do anticorpo require a desnaturalización do ADN, xeralmente ao expoñer as células a ácidos ou á calor.
A BrdU pode trasnmitirse dunha célula á célula filla durante a replicación. Demostrouse que a BrdU é detectable ata dous anos despois da súa infusión.
Como a BrdU pode substituír a timidina durante a replicación do ADN, pode causar mutacións, e o seu uso é, por tanto, un perigo potencial para a sáude. Porén, como non é radioactiva nin mielotóxica ás concentracións estipuladas, é moi utilizada para estudos in vivo da proliferación de células de cancro. Porén, a concentracións radiosensibilizantes, a BrdU compórtase como mielosupresora, o que limita o seu uso para radiosensibilización.
A BrdU diferénciase da timidina en que a BrdU presenta un átomo de bromo en lugar dun grupo CH3 da timidina. A substitución de Br pode utilizarse en experimentos de difracción de raios X en cristais que conteñen ADN ou ARN. O átomo de Br actúa como un dispersador anómalo e o seu gran tmaño afecta a difracción de raios X do cristal o suficiente como para detectar tamén diferenzas isomórficas.
A bromodesoxiuridina libera xenes silenciados por asociación coa histona causada pola metilación do ADN.
Porén, non é seguro que todos os microbios presentes nunha mostra ambiental poidan incorporar a BrdU na súa biomasa durante a síntese de ADN de novo. Por tanto, un grupo de microorganismos pode responder a unha fonte de carbono pero non ser detectados usando esta técnica. Ademais, esta técnica está nesgada cara a identificar microorganismos con xenomas ricos en A e T.
Justo González Ballesta
Justo José González Ballesta, nado en Lugo o 9 de outubro de 1951, é un médico e político galego do PPdeG
Traxectoria
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela e especializado en Medicina de Empresa, Familiar e Comunitaria e Xestión e Administración Sanitaria. Foi elixido concelleiro de Mos por AP nas municipais de 1983 e nomeado primeiro tenente de alcalde. Foi elixido alcalde polo PPdeG nas municipais de 1987 e permaneceu no posto até 1999. Foi deputado provincial entre 1987 e 1991. Era o home de Xosé Cuíña na zona. Foi director provincial do Sergas en Pontevedra de 1991 a 1993, e delegado da Consellería de Política Territorial entre 1993 e 1995. Foi secretario provincial de Organización e secretario xeral do PPdeG da provincia de Pontevedra entre 1990 e 1999. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1997. É presidente do Club Náutico de Vigo dende 2016.
Igrexa vella de Delft
Igrexa vella de Delft (en Oude Kerk) é o nome como se coñece a antiga igrexa gótica dos Países Baixos do século XIII situada no centro da cidade de Delft, na Holanda Meridional. O edificio, construído ao pé da canle Oude Delft, foi declarado monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument) en 1967.
Orixinalmente denominouse igrexa de Santo Hipólito e posteriormente pasou a coñecerse como igrexa de San Bertomeu, a partir de mediados do século XIII, para conmemorar o nome do santo patrón do seu fundador, Bartholomeus van der Made.
Idade Media
Habitualmente dáse o ano 1246 como o de nacemento da igrexa, aínda que a súa historia é máis antiga. Algúns séculos antes de que o conde Guillerme II lle concedese a Delft os dereitos de cidade, os habitantes do núcleo rural xa asistían á misa no mesmo lugar. Asúmese xeralmente que arredor do ano 1050 existía alí unha igrexa de madeira.
Bartholomeus van der Made emprendeu a mediados do século XIII a primeira reforma e a ampliación da igrexa parroquial, de xeito que á igrexa orixinal se lle engadiron dúas naves de cruceiro. Nos anos seguintes houbo catro novas fases da reconstrución. Durante unha delas (1325-1350) engadíuselle a torre gótica e ergueuse a agulla de ladrillo e as catro torres angulares.
A súa torre, que se pode divisar desde case toda a cidade, ten unha altura de 75 metros e unha inclinación de arredor de dous metros, e alberga a segunda campá máis pesada dos Países Baixos, con 9 toneladas.
Idade Moderna
miniatura|esquerda|Vista xeral da igrexa vella desde a parte superior da [[Igrexa nova de Delft|igrexa nova]] Na primeira metade do século XV renovouse completamente a nave central e a igrexa adoptou a aparencia e as características dunha basílica, xa que a nave central se elevou sobre as laterais. E á súa vez, as naves laterais prolongáronse ata a parte dianteira da torre. No transcurso do século XV ampliouse o edificio con diversas capelas e portais. O portal da fachada norte, que se transformou nunha capela, e o portal da torre son mostras destas modificacións.
A última renovación radical da igrexa tivo lugar a comezos do século XVI. O plan consistiu en transformar o edificio nunha basílica cruciforme de pedra natural. Para poder realizar este proxecto pediuse a colaboración de Anthonis Keldermans, descendente dunha famosa familia flamenga de arquitectos e escultores. En moitas cidades flamengas, zelandeses e holandeses pódense atopar mostras do gótico de varias xeracións de Keldermans.
Idade Contemporánea
As vidreiras actuais foron elaboradas en 1972 polo artista da pintura sobre vidro Joep Nicolas.
Personaxes soterrados na Igrexa Vella
Numerosas lápidas forman parte hoxe da pavimentación da igrexa. Entre as figuras senlleiras que alí descansan pódense salientar as seguintes :
Forro (heráldica)
A cibelina ou falso-armiño tamén é considerada como un forro, pero atópase sobre todo como un forrado dos mantos dos adornos do escudo. Atópase tamén nos campos cubertos de "forro ó natural".
Historia
Na orixe, o uso de forros para obter certos efectos coloreados dos brasóns parece ser unha práctica frecuente.
Así, a "cor" sable era, nun principio, un forro: era a cibelina de cor negra (en ruso sobol do cal deriva sable), pero ó final o sable terminou por ser considerado como un esmalte, a cibelina permaneceu como un forro polas súas pintas (sinónimo de "falso armiño").
A etimoloxía de goles permite pensar tamén nun forro primitivo. En heráldica, o termo de "goles" designaba a cor vermella que se di que se utilizaba nas peles dos pescozos das martas. En canto ó vero, reproducía os forros do esquío gris de Rusia co ventre branco e as costas de gris azulada.
Os forros monocromáticos desapareceron como forros heráldicos e non permanecen máis que nas composicións con motivos bicolores obtidos por sementados de pintas como o armiño ou a cibelina, ou por "parchado" como o vero.
Armiño, contra-armiño e armiñado
miniatura O campo sementado por excelencia é o armiño, que é "prata sementado de pintas de armiño de sable". Este moble "pintas de armiño" non existe máis que nos forros, o que xustifica conservar o termo técnico "armiño" para describir os sementados correspondentes.
Vero e Verado
O vero e as súas diferentes variacións están formados da alternancia de "campás" e de "botes" (que son da mesma forma que as campás pero pés contra cabeza), orientadas horizontalmente sobre "tiras". Campá e bote son necesariamente dun metal e un esmalte.
O tamaño e o número das pezas e das tiras non son calquera, e por tanto este forro non pode, como o armiño, ser considerados como un "sementado", o cal supón un número indeterminado de pezas.
Dunha peza á outra, o motivo pode estar aliñado en pau. Doutra banda, a liña de base pode ser da mesma cor que a precedente, ou ó contrario, alternalos. Combinando estas posibilidades, o vero pode presentarse en catro formas.
miniatura|Figuras 1,2,3,4,5 e 6. miniatura|70px|Figura 7.
Forma das campás e dos botes
miniatura|Campaíña de vero antigo.
A fantasía das ilustracións introduciu un gran número de variacións na forma das campaíñas (que ás veces non parecen moito campaíñas). Atópanse así, aínda que raramente, vero (ou verado) billeteado, acanalado, en escamas, encaixado, nubrado, ondulado (a menos rara), potenzado...Estas formas non parecen constituír unha característica determinante de identificación e parecen estar máis ligadas a modos de representación segundo os lugares e/ou as épocas.
Ferdinand von Richthofen
Ferdinand von Richthofen, nado en Carlsruhe (Silesia) o 5 de maio de 1833 e finado en Berlín o 6 de outubro de 1905, foi un científico, xeógrafo e viaxeiro alemán. Publicou libros que trataban sobre xeografía, xeoloxía, etnoloxía e economía. É famoso por acuñar os termos "Seidenstraße" e "Seidenstraßen", que significan "Ruta(s) da seda" en 1877, referíndose ás rutas do comercio da seda entre a China e Europa desde a antigüidade. Ademais, foi el quen introduciu en 1886 na literatura científica a palabra galega ría para referirse aos vales fluviais inundados polo mar, que hoxe é un termo científico internacional en xeomorfoloxía. Tamén estandarizou prácticas de corografía e coroloxía.
O seu nome completo é Paul Wilhelm Ferdinand von Richthofen. Tamén se lle chama barón Ferdinand von Richthofen ou, en alemán, Ferdinand Freiherr von Richthofen (Freiherr é un título nobiliario alemán que equivale a barón, que hoxe legalmente forma parte do apelido ; o seu feminino é Freifrau e Freiin). Ferdinand von Richthofen foi tío do famoso piloto bélico, ás da aviación da primeira guerra mundial, Manfred von Richthofen, máis coñecido como o "Barón Vermello".