cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nerva
miniatura|esquerda|200px|Bust of Nerva, [[Narni, Italy]]
Series Mundiais Femininas de Rugby a 7
As Series Mundiais Femininas de Rugby a 7 (en inglés World Rugby Women's Sevens Series) son un campionato organizado por World Rugby composto por varios torneos nos que se enfrontan a mellores seleccións femininas de rugby a 7 do mundo.
As Series Mundiais naceron en 2012/13 como herdeiras da IRB Women's Series Challenge Cup que se disputou o ano anterior, copiando o modelo das Series Mundiais de Rugby a 7 masculinas que se disputan dende a tempada 1999-2000.
Puntuación
Os equipos suman unha serie de puntos tras cada torneo dependendo da posición final acadada, de xeito que ó remate da tempada a selección campioa é a que ten máis puntos na clasificación.
Participantes
Cada torneo das Series Mundiais conta con 12 seleccións participantes. Das 12 seleccións, 11 teñen a presenza garantiza en tódolos torneos. Son as seleccións que posúen un status permanente (en inglés Core Teams). O resto das seleccións participantes fano convidadas pola organización, podendo competir nun torneo ou en máis dun, segundo o considere World Rugby. O status permanente acádase por méritos deportivos, rematando a tempada entre os primeiros postos da táboa.
As seleccións core team na tempada 2015-16 foron:
Torneos
Na tempada 2015-16 as Series Mundiais estiveron compostas por cinco torneos:
Luís Iglesias de Souza
Luís Iglesias de Souza, nado na Coruña en 1919 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 1995, foi un escritor galego en lingua galega e castelán.
Traxectoria
Mestre nacional. Pertenceu a Acción Católica, fundando en 1932 a Asociación de Estudiantes Católicos. Crítico de cine e teatro en Radio Nacional de España na Coruña, colaborou en diversas publicacións. Foi finalista do Premio Nacional de Literatura en 1968 con El aguijón. Fundou o grupo La Farándula e foi un dos creadores da Asociación de Amigos da Ópera. Foi membro correspondente da Real Academia Galega de Belas Artes e da Real Academia Galega.
Vida persoal
Casou con Encarnación Feijoo Vázquez.
San Vicente
O nome de San Vicente (ou San Vicenzo) pode referirse aos seguintes santos do cristianismo:
Como topónimo, San Vicente pode referirse a:
Táboa de Kish
miniatura| 240px |Táboa calcaria de [[Kish con escritura pictográfica, 3500 a.C., pode ser a primeira escritura coñecida. Museo Ashmolean]] miniatura|Un exemplo de escritura de [[Sumeria, táboa de pedra parcialmente descifrada.]] A táboa de Kish é unha táboa de calcaria localizada en Tell al-Uhaymir, Gobernación de Babilonia, Iraq, o sitio da antiga cidade Sumeria de Kish. Un molde de xeso do artefacto está hoxe na colección do Museo Ashmolean.
A táboa de Kish está inscrita con signos proto-cuneiformes. Ten data de c. 3500 a.C (Período de Uruk medio), aínda que algúns estudosos cren que pode ser doutro tempo posterior, período Uruk IV (c. 3350-3200 a.C.). Atopáronse varios miles de documentos proto-cuneiformes que datan dos períodos Uruk IV e III (c. 3350-3000 a.C.). en Uruk.
A escritura aínda é puramente pictográfica e representa unha etapa de transición entre a protoescritura e a aparición da escritura parcialmente silábica da escritura cuneiforme propiamente dita. Considérase que o "período proto-alfabetizado" de Exipto e Mesopotamia esténdese entre o 3500 e o 2900 a.C. Os textos administrativos do período Jemdet Nasr (3100-2900 a.C.), atopados entre outros lugares en Jemdet Nasr e Tell Uqair representan unha etapa máis no desenvolvemento de proto-cuneiforme a cuneiforme, pero aínda non se pode identificar con certeza como escrito en sumerio, aínda que é probable.
Maurizio Polsinelli
Maurizio Polsinelli, nado en Roma o 15 de decembro de 1972 e residente en Galicia, é un pianista, compositor, intérprete de harmonio e órgano, escritor, tradutor e profesor de italiano.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade III de Roma e formado no conservatorio de música Santa Cecilia de Roma.
En Roma traballou como pianista clásico en varias agrupacións musicais, foi organista e intérprete de harmonio durante máis de 20 anos e cofundador do grupo de rock progressive Pane. Do 2009 é o disco Corde e martello, dúo piano e voz con Claudio Orlandi.
Reside en Galicia desde 2013 onde é profesor de italiano en varias institucións públicas e privadas e exerce de intermediario en programas Erasmus con Italia. Compón para piano, harmonio, piano e voz e tamén é arranxador musical.
É poeta en galego con O deber do lume: "unha especie de biografía lírica que está claramente contaminada polo eu poético, pola miña infancia na Roma máis urbana e pola miña memoria e experiencia persoal dos lugares onde ela se criou".
Traballos con 2naFronteira
2naFronteira é un dúo composto por el e Carmen Penim, o dúo creouse no 2008, cando ambos os dous inician a súa andaina xuntos en Italia, onde Carmen estaba a estudar canto.
Adoita tocar a versión portable do harmonio no proxecto "A voz da pedra" con 2naFronteira, conseguindo,  unha particular conexión coa tradición folclórica galega. O proxecto inclúe tamén unha operación de recuperación deste instrumento.
Golden Cup
A Golden Cup é unha competición internacional de hóckey a patíns de carácter amigable organizada polo Blanes Hoquei Club que conta co recoñecemento do Comité International de Rink Hockey (CIRH). Este recoñecemento como competición internacional por parte do CIRH implica que o seu regulamento segue os canons oficiais internacionais. Neste torneo participan algunhas das principais seleccións internacionais ademais do club organizador. A competición foi creada no 2004, disputándose ininterrompidamente dende aquela. Nalgunhas edicións adoptou o nome de Grup Tarradellas Cup ou Tarradellas Cup.
Andrea Moda Formula
Andrea Moda Formula foi un equipo de Fórmula 1 que competiu durante a tempada  de Fórmula 1. O seu fundador foi o deseñador de zapatos italiano Andrea Sassetti e o nome veu de Andrea Moda, a compañía de Sassetti. O equipo participou en nove Grandes Premios do Campionato Mundial, pero malia participar oficialmente con dous coches, en varias carreiras só logrou unha única cualificación.
Orixes
En setembro de 1991, Sassetti comprou o equipo Coloni de F1 despois de que non puidera pre-cualificar un coche para ningunha carreira ese ano. Os catro anos de historia de Coloni resultou en 14 saídas en 82 intentos. O equipo non cualificou ou pre-cualificou para unha carreira desde que Roberto Moreno saíu 15º no Gran Premio de Portugal de 1989, mentres o seu mellor resultado foi un 8º lugar de Gabriele Tarquini no Gran Premio do Canadá de 1988.
Tempada 1992
O equipo contratou ao expersoal de Coloni e fixo un trato con Simtek para correr cun coche que fora deseñado en 1990 para BMW. O coche Andrea Moda S921 foi equipado cun motor Judd V10, pero os coches non estaban preparados para o inicio da tempada en Suráfrica e Sassetti chegou cos vellos chasis de Coloni para os pilotos Alex Caffi e Enrico Bertaggia. O equipo foi excluído da proba por non pagar a fianza de 100.000 dólares como novo equipo no Campionato do Mundo, Sassetti argumentaba que non era un equipo novo e que se limitou a tomar o control do equipo Coloni e non formara un equipo novo. En México, o equipo chegou con todo o seu equipo, pero os coches seguían sendo construído e tampouco funcionou. No Gran Premio de San Marino de 1992, Roberto Moreno e Perry McCarthy foron nomeados como pilotos, pero McCarthy foi rexeitado por non ter a Super Licenza e Moreno non puido clasificarse. Non foi senón ata Mónaco que Moreno logrou cualificar un coche, pero retirouse cedo debido a un problema de motor. En Canadá o equipo estaba sen motores porque Sassetti non pagara a Judd. Moitas persoas deixaron o equipo nesta etapa e perdeuse o Gran Premio de Francia porque o seu camión estaba atrapado nun dos bloqueos dos camioneiros franceses.
Moreno e McCarthy loitaron a reo pero non lograron pre-cualificar para as carreiras dese verán, e en agosto, o equipo foi advertido pola FIA de que se enfrontaba á exclusión do campionato do mundo se non melloraba. McCarthy, en particular, rara vez tivo a oportunidade de precalificar o seu coche, o equipo carecía dos recursos para preparar dous coches correctamente, e era evidente que McCarthy era levado só para cumprir coa obrigación do equipo de presentar dous coches. No Gran Premio de Bélxica, Sassetti foi detido no paddock por falsificar facturas presuntamente e cando o equipo presentouse en Monza para o Gran Premio de Italia en setembro negóuselles a entrada do equipo no paddock, a FIA prohibiullo por desacreditar ao deporte.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cocorico (serie de televisión)
Cocorico é unha serie de televisión galega que é emitida a través do espazo xuvenil Xabarín Club da TVG. A serie está dirixida por Zé Carlos Pinto, con guión de Luís L. Alonso. Está baseada no libro infantil Cocorico de Marisa Núñez e Helga Bansch, que é unha adaptación libre dun conto tradicional birmano que trata sobre a necesidade de escoitar os bos consellos, a importancia de cumprir as promesas e a dificultade que supón aprender a compartir.
Sinopse
Cocorico é un pitiño curioso, rebuldeiro, inocente e bo; algo testán e con ganas de aprender e probalo todo. Na compaña da súa panda: o porco Comechón, a ovella Vellocina, o rato Mus, o pato Cuá... vai vivir numerosas aventuras nas que non sempre será doado atopar o camiño axeitado a seguir; pero para iso, tamén vai contar coa axuda adulta de Mamá Galiña, Don Cadelo, o galo Crechas e a carteira Tartaruga, que tratarán de que Cocorico aprenda o que é a vida e estea seguro fronte as trampas, perigos e estrataxemas que os malvados Gato Pelado, raposa Vulpa e o gabián Voraz, crearán para poder papalo.
Personaxes
O director de dobraxe é Monti Castiñeiras, con produción de Raquel Rodríguez Salamanca.
Aisha Abd al-Rahman
Traxectoria
Naceu en Damietta, onde o seu pai daba clase no Instituto Relixioso de Domyat. Con dez anos a súa nai levouna á escola mentres o pai viaxaba. Pese á oposición paterna, a nai levouna a El Mansurah, e posteriormente Aisha estudou Lingua e literatura árabe na Universidade do Cairo, graduándose en 1939 e conseguindo un mestrado en 1941.
Maseru
miniatura|275px|Localización de Maseru en Lesoto Maseru é a capital de Lesoto. Situada sobre o río Mohokare, na fronteira coa República Surafricana, é a única cidade de tamaño do país, cunha poboación de cerca de 227,880 (2006). É a ademais capital do distrito de Maseru.
Aisha Abd al-Rahman
Traxectoria
Escribiu ficción e biografías das primeiras mulleres musulmás, como Aminah bint Wahb (a nai) e as mulleres e irmás do profeta Mahoma. Tamén fixo crítica literaria. Foi a segunda muller moderna en facer unha exexese do Corán. Non se considera a si mesma feminista, mais as súas obras reflicten a idea de que as mulleres teñen máis capacidade de analizar as obras escritas por mulleres ca os homes, porque estes son "ignorantes do instinto feminino".
Maseru
Maseru estabeleceuse inicialmente como un campamento policial e designada como capital logo de que o país se converteu nun protectorado británico en 1869. Cando o país accedeu á independencia en 1966, Maseru conservou o seu status de capital.
Aisha Abd al-Rahman
Traxectoria
Casou con Amin el-Khouli, profesor seu na Universidade do Cairo. Morreu logo dun ataque ao corazón. Doou a súa biblioteca persoal para fins académicos, e en 1985 unha escultura coa súa figura foi erixida no Cairo.
Maseru
Nome
O nome da cidade é un vocábulo sesotho que significa "lugar da arenisca vermella".
Aisha Abd al-Rahman
Obra
Autora de "máis de corenta libros e cen artigos", as súas publicacións destacadazs inclúen:
Maseru
Historia
Maseru foi fundada polas autoridades británicas como un pequeno posto policial en 1869, logo da conclusión da Guerra do Estado Libre de Basotho e Basutolandia se tornou nun protectorado británico. Maseru está situada no bordo dos "territorios conquistados" ao Estado Libre de Orange (actualmente Orange é unha provincia de Suráfrica), como parte dos acordos de paz. A localidade estaba situada no oeste do estado de Basotho a uns 24 km da fortaleza de Thaba Bosiu do rei Moshoeshoe I, de facto a antiga capital do país. Moi logo medrou un bulicioso mercado na área en torno á nacente cidade.
Maseru inicialmente funcionou como capital administrativa do país entre 1869 e 1871, antes de que a administración de Basutolandia fose transferida para a Colonia do Cabo. Entre 1871 e 1884, Basutolandia foi tratada de xeito semellante a dos territorios que foran anexionados pola forza, o que causou amargura en Basotho. Isto levou á Guerra do Cañón en 1881 e á queima de numerosos edificios en Maseru. No ano 1884, foille devolto a Basutolandia o seu anterior status de colonia da Coroa, e Maseru foi restabelecida como capital. Posteriormente cando Basutolandia obtivo a independencia e pasou a ser o Reino de Lesoto, en 1966, Maseru permaneceu como capital do país.
Con anterioridade á independencia de Lesoto, Maseru apenas medrou; estivo confinada dentro dos ben definidos límites coloniais e carecía de espazo para crecer, entanto os británicos tiveron pouco interese en desenvolver a localidade. Despois de 1966 Maseru experimentou unha rápida expansión: a súa área incrementou arredor de sete veces o seu tamaño, desde cerca de 20 km2 até 138 km2, incorporando aldeas da súa periferia. A taxa de crecemento anual da poboación mantívose cerca do 7% durante varias décadas, para caer arredor do 3.5% entre 1986 e 1996.
Logo de que en 1998 as eleccións parlamentarias en Lesoto levantasen sospeitas de fraude na votación e interviñese militarmente Suráfrica no país, gran parte da cidade sufriu desordes e pillaxes. O custo das reparacións dos danos causados foi estimado en arredor de 20.000 millóns de rands (uns 350 millóns de dólares estadounidenses). Os efectos dos desordes urbanos puidéronse constatar na cidade durante un decenio.
Xeografía e clima
miniatura|300px|Vista panorámica de Maseru en 2007. Maseru está sita no noroeste de Lesotho, nos límites coa República Surafricana, marcados polo río Mohokare. Ambos países comunícanse pola Ponte Maseru, que salva as augas, e no que se ergue un posto fronteirizo. En Suráfrica, Ladybrand é a cidade máis próxima a Maseru. Esta érguese nun val pouco profundo aos pés de Hlabeng-Sa-Likhama, lombas das montañas Maloti. Con todo Maseru está a 1600 m sobre o nivel do mar. O seu casco urbano ocupa unha área de arredor de 138 km2.
Demografía
O último censo, en 2006, cifraba a poboación de Maseru en 227,880 habitantes, o que equivalía a unha décima parte da enteira poboación de Lesoto, é á metade da poboación urbana do país. Desa cifra 103,520 correspondía ao sexo masculino e 124,360 ao feminino, ou en cifras relativas, significaba 100 mulleres por cada 83 homes. A poboación da cidade era tan só de 28.000 habitantes en 1966, e xa de 110.000 cando o censo de 1986 census, o que demostra o veloz crecemento da cidade despois da independencia do país.
Transporte
miniatura|Vista da estrada principal sur de Maseru Un ferrocarril e unha ponte, datada en 1905, cruza o río Mokohare River e une o distrito comercial setentrional de Maseru con Marseilles, Suráfrica e desde aí coa liña principal Bloemfontein/KwaZulu-Natal. O longo convoi de 2.6 km é o único do país.
A Kingsway, a estrada que une o aeroporto Leabua Jonathan, actualmente coñecido Aeroporto Mejametalana, e o Pazo Real en Maseru, foi a primeira estrada pavimentada de Lesoto. O que era un camiño en estado lamentábel, foi renovado con ocasión dunha visita da familia rela británica en 1947. Foi a única estrada pavimentada do país até que este obtivo a independencia no ano 1966. Dúas estradas principais parten de Maseru actualmente, a Principal Norte 1 para o nordeste e a Principal Sur 1 para o sueste até Mazenod e Roma. O aeroporto internacional, denominado Aeroporto Internacional Moshoeshoe, fica próximo, en Thoteng-ea-Moli, Mazenod. A Universidade Nacional de Lesoto está localizada en Roma, a 32 km de Maseru.
Economía
O comercio da cidade está centrado arredor da Kingsway (a estrada que liga a cidade con o aeroporto internacional) e é a maior fonte de empregos. No distrito de negocios do oeste localízanse os maiores edificios de despachos, almacéns de venda e varios bancos. O distrito de negocios do leste é menor, pero posúe mercados e vendedores de rúa.
A industria de Maseru desenvólvese en dúas áreas principais. Unha no norte da zona central de negocios, ao longo da Moshoeshoe Road, ten muíños de fariñas e outras empresas. O outro sector industrial está sito ao sur da zona central de negocios, no distrito Thetsane, e céntrase na industria téxtil e de calzado.
Até 2004 Maseru gozou dunha industria téxtil expansiva, que tiña apoio e investimentos da China. Máis dsede a expiración do Acordo Multi Fibre, o sector téxtil de Lesoto declinou. Outras industrias urbanas prósperas foron as de velas e alfombras, pero ficaron arruinadas pola competencia da industria de Suráfrica.
Cultura
miniatura|Vista nocturna do sur de Maseru. O centro urbano fica á dereita.
Arquitectura
A maioría das tradicionais casas de adobes con tellados de colmo, chamadas rondavels, foron substituídas por edificacións modernas. Subsisten algunhas construcións de época colonial arredor do centro da cidade, entre as que callaría destacar a catedral católica de Nosa Señora das Vitorias e máis a igrexa anglicana de San Xoán. Other sights include the Royal Palace, the Parliament building and the State House.
Turismo
Maseru conta en total con seis hoteis, dous dos cales, o Lesotho Sun e o Maseru Sun, posúen casinos. Durante a década de 1960, antes das novas leis surafricanas sobre xogo, os casinos de Lesoto eran unha atracción popular para os visitantes surafricanos, pero desde entón ese intereses decaeu.
Dúas das maiores atraccións turísticas de Lesoto, Lancer's Gap e máis Thaba Bosiu están preto de Maseru.
Liteira
O termo liteira pode se referir a:
Corpus Christi
miniatura|Alfombras florais en [[Ponteareas.]]
Celebracións en España
Cabe destacar as de Toledo, Lagartera (Toledo), Laguna de Negrillos (León), La Orotava (Tenerife), La Puebla del Río (Sevilla), Sevilla, Tarragona ou Valencia.
Corpus Christi en Ponteareas
A localidade de Ponteareas celebra no fin de semana seguinte ao xoves de Corpus Christi as súas festas máis representativas. Na noite do sábado para o domingo, os veciños da localidade confeccionan alfombras florais con motivos relixiosos relativos ao día de Corpus Christi, adornados con motivos xeométricos. A confección de devanditas alfombras realízase con distintos tipos de flores e materiais, preparados durante os días previos á festividade polos veciños.
As alfombras permanecen intactas na súa confección ata a procesión do domingo, que percorre todas as rúas decoradas con esta arte. En 1980 foi declarada Festa de Interese Turístico Nacional, e en 2009 recibiu o recoñecemento de Festa de Interese Turístico Internacional.
Corpus Christi en Ares
As alfombras florais do Corpus Christi de Ares están recoñecidas como festas de interese turístico galego.
Lockheed SR-71 Blackbird
O Lockheed SR-71 Blackbird é un avión de recoñecemento estratéxico de longo alcance e con capacidade para acadar velocidades superiores a Mach 3 que foi operado pola Forza Aérea dos Estados Unidos. Foi desenvolvido como un proxecto negro a partir do avión de recoñecemento Lockheed A-12 nas anos 60 por Lockheed e a súa división Skunk Works. O enxeñeiro aeroespacial estadounidense Clarence "Kelly" Johnson foi o responsable de moitos dos innovadores conceptos do deseño. Durante as misións de recoñecemento aéreo, o SR-71 operaba a altas velocidades e alturas para permitirlle superar as ameazas. Se un mísil terra-aire lanzado era detectado, a acción evasiva stándar era sinxelamente acelerear escapar do mísil. A forma do SR-71 estaba baseada na do A-12, que foi un dos primeiros avións en ser deseñado cunha sección radar equivalente reducida.
O SR-71 operou coa USAF dende 1964 ata 1998. Fabricáronse un total de 32 aparellos; 12 perdéronse en accidentes sen que ningún fose derrubado por accións inimigas. O SR-71 recibiu varios alcumes, como "Blackbird" e "Habu". Dende 1976 mantén o récord mundial de velocidade de aeronave tripulada cun motor que respira aire, estando o récord anterior en mans do relacionado Lockheed YF-12.
Antecedentes
O anterior avión de recoñecemento de Lockheed era o relativamente lento U-2, deseñado para a Central Intelligence Agency (CIA). A finais de 1957 a CIA contactou con Lockheed para fabricar un avión espía indetectable. O proxecto, bautizado Archangel, foi liderado por Kelly Johnson, director da unidade de Lockheed Skunk Works en Burbank, California. Os traballos do proxecto Archangel comezaron no segundo cuarto de 1958, co obxectivo de voar máis alto e máis rápido que o U-2. De 11 deseños sucesivos elaborados nun lapso de 10 meses, o "A-10" foi o favorito. Porén, a pesar disto, a súa forma facíao vulnerable á detección do radar. Tras unha reunión coa CIA en marzo de 1959, o deseño foi modificado para ter un 90% de redución na sección transversal de radar. O 11 de febreiro de 1960 a CIA aprobou un contrato de 96 millóns de dólares con Skunk Works para construír unha ducia de avións espía, co nome de "A-12". O derribo en 1960 do U-2 de Francis Gary Powers subliñou a súa vulnerabilidade e a necesidade dun avión de recoñecemento máis rápido como o A-12.
O A-12 voou por vez primeira en Groom Lake (Área 51), Nevada, o día 2 de abril de 1962. Fabricáronse 13 unidades; tamén se desenvolveron dúas variantes, tres unidades do prototipo de interceptador YF-12, e dous M-21 porta drons. O aparello debería estar equipado co motor Pratt & Whitney J58, pero o seu desenvolvemento alongouse e no seu lugar inicialmente foi instalado o menos potente Pratt & Whitney J75. Os J58 foron adaptados cando estiveron dispoñibles, e convertéronse na planta de potencia stándar para todos os avións posteriores da serie (A-12, YF-12, M-21), ademais de para o SR-71. O A-12 realizou misións sobre Vietnam e Corea do Norte antes de ser retirado en 1968. A cancelación do programa anunciouse o 28 de decembro de 1966, debido tanto a preocupacións co orzamento como á chegada do SR-71, un derivado do A-12.
SR-71
miniatura|250x250px|Liña de produción do SR-71 Blackbird A designación SR-71 é unha continuación da serie de bombardeiros de antes de 1962; o derradeiro avión construído usando a serie foi o XB-70 Valkyrie. Porén, unha versión de bombardeo do Blackbird recibiu brevemente a designación B-71, que retivo cando o modelo foi cambiado a SR-71.
Durante as derradeiras etapas das probas, o B-70 foi proposto para un rol de recoñecemento/ataque, coa designación "RS-70". Cando se descubriu claramente que o potencial de rendemento do A-12 era moito maior, a Forza Aérea solicitou unha variante do mesmo en decembro de 1962. Orixinalmente chamada R-12 por Lockheed, a versión da Forza Aérea era máis grande e pesada que o A-12, cunha maior fuselaxe para levar máis combustible e dous asentos na cabina. Entre o equipo de recoñecemento tiña sensores de intelixencia de sinais, un radar aerotransportado de visión lateral, e unha cámara de fotos. Os A-12 da CIA eran unha mellor plataforma de foto-recoñecemento que os R-12 da Forza Aérea R-12, xa que o A-12 voaba máis alto e máis rápido, con só un piloto, e tiña espazo para levar unha cámara mellor e máis instrumentos.
Durante a campaña de 1964, o candidato republicano Barry Goldwater criticou repetidamente ao presidente Lyndon B. Johnson e á súa administración por quedar detrás da Unión Soviética no desenvolvemento de novas armas. Johnson decidiu contrarrestar esas críticas revelando a existencia do interceptor da Forza Aérea YF-12A, o que tamén serviu de cobertura para o aínda segredo A-12 e o modelo de recoñecemento da Forza Aérea dende xullo de 1964. O Xefe do Estado Maior da Forza Aérea, o xeneral Curtis LeMay, preferiu a designación SR (Strategic Reconnaissance, recoñecemento estratéxico) e quería que o RS-71 fose nomeado SR-71. Antes do discurso de xullo, LeMay meteu presión para modificar o discurso de Johnson para ler SR-71 en vez de RS-71. A transcrición entregada aos medios aínda tiña a anterior designación RS-71 nalgúns lugares, creando a historia de que o presidente lera mal a designación do avión. Johnson só se referiu ao A-11 para ocultar ao A-12, mentres revelaba que había un avión de recoñecemento de gran velocidade a grande altura.
En 1968 o Secretario de Defensa Robert McNamara cancelou o programa do interceptor F-12; solicitouse tamén que as ferramentas especializadas usadas para fabricar tanto o YF-12 como o SR-71 fosen destruídas. A produción do SR-71 foi de 32 avións, fabricándose 29 SR-71A, dous SR-71B, e un único SR-71C.
Visión xeral
miniatura|250x250px|Cabina dianteira O SR-71 foi deseñado para voar a máis de Mach 3 cunha tripulación de dous homes nunha cabina en tándem, co piloto na parte dianteira e o oficial de sistemas de recoñecemento operando os sistemas e equipos de vixilancia dende a parte traseira, encargándose tamén da navegación. O SR-71 foi deseñado para minimizar a súa sección radar equivalente, un dos primeiros intentos de deseño furtivo. Os avións eran pintados en azul escuro, case negro, para incrementar a emisión de calor interna e actuar como camuflaxe contra o ceo nocturno. A cor escura fixo que o avión fose alcumado "Blackbird" (paxaro negro).
Célula, cúpula e tren de aterraxe
Na meirande parte dos avións o uso do titanio estaba limitado polo custo; xeralmente só se usaba en compoñentes expostos ás temperaturas máis altas, como os carenados de escape e os bordos de ataque das ás. No SR-71 usouse titanio no 85% da estrutura, con gran parte do resto de materiais compostos poliméricos. Para controlar os custos, Lockheed usou unha aliaxe de titanio máis fácil de traballar que se ablandaba a unha temperatura máis baixa. Os desafíos plantexados levaron a Lockheed a desenvolver novos métodos de fabricación, e que dende entón veñen usándose na fabricación doutros avións. Lockheed descubriu que o lavado de titanio soldado require auga destilada, xa que o cloro presente na auga da billa é corrosivo; non se puideron utilizar ferramentas chapadas en cadmio, xa que tamén causaban corrosión. A contaminación metalúrxica foi outro problema; nalgún momento, o 80% do titanio entregado para a fabricación foi rexeitado por estes motivos. miniatura|257x257px|Lockheed M-21 e dron D-21 sobre el As altas temperaturas xeradas no voo requirían un deseño e unhas técnicas operacionais especiais. Grandes porcións da pel das ás internas eran onduladas, non lisas. Os aerodinamistas opuxéronse inicialmente ao concepto, referíndose despectivamente á aeronave como unha variante Mach 3 do Ford Trimotor dos anos 20, coñecido pola súa pel de aluminio corrugada. A calor causaría que unha pel lisa rompese ou se curvase, mentres que a pel corrugada podería expandirse vertical e horizontalmente e incrementaba a resistencia lonxitudinal.
Os paneis da fuselaxe foron fabricados para que só se axustasen se apertar co avión en terra. O aliñamento axeitado conseguíase cando a célula se quentaba e expandíase varias polgadas. Debido a isto, e á falta dun sistema de selado de combustible que puidese manexar a expansión da aeronave a temperaturas extremas, o avión perdía combustible JP-7 en terra antes da engalaxe.
O parabrisas exterior da cabina estaba feito de cuarzo e estaba fundido ultrasónicamente co marco de titanio. A temperatura no exterior do parabrisas chegaba aos 316 °C durante unha misión. A refrixeración realizábase mediante un ciclo de combustible detrás da superficies de titanio nos lombos. Na aterraxe, a temperatura da cúpula era de máis de 300 °C.
As franxas vermellas que aparecían nalgúns SR-71 estaban para evitar que os traballadores de mantemento danasen a pel. Preto do centro da fuselaxe a pel curvada era delgada e delicada, sen apoio das costelas estruturais, espazadas a uns metros.
Os pneumáticos do Blackbird, fabricados por B.F. Goodrich, tiñan aluminio e enchíanse de nitróxeno. Custaban 2 300 dólares e normalmente tiñan que ser substituídos cada 20 misións. O Blackbird aterraba a uns 310 km/h e despregaba un paracaídas para parar; o paracaídas tamén reducía o estrés nos pneumáticos.
Compra do titanio
O titanio escaseaba nos Estados Unidos, polo que o equipo de Skunk Works se viu na obriga de buscar o metal noutro lugar. Gran parte do material necesitado chegou da Unión Soviética. O coronel Rich Graham, piloto do SR-71, describiu así o proceso de adquisición:"O avión é un 92% titanio no interior e no exterior. Cando se estaba fabricando o avión os Estados Unidos non tiñan subministración do mineral, chamado mineral de rutilo. É un solo moi areoso e só se atopa en moi poucas partes do mundo. O principal provedor do mineral era a URSS. Traballando a través de países do terceiro mundo e con operacións falsas, foron capaces de conseguir o mineral de rutilo e envialo aos Estados Unidos para fabricar o SR-71."
Forma e evasión de ameazas
miniatura|250x250px|Vapor de auga se condensa polos vórtices de baixa presión xerados polos bordos afiados por fóra de cada toma de aire. Como segundo avión operacional deseñado en torno a unha forma e materiais de avións furtivos, tras o Lockheed A-12, o SR-71 tiña varias características deseñadas para reducir a súa sinatura de radar. O SR-71 tiña unha sección radar equivalente duns 10 m2. Basándose en estudos anteriores de tecnoloxía furtiva, que indicaban que unha forma con lados aplanados e afiados reflectiría a maior parte da enerxía lonxe do lugar de orixe do raio de radar, os enxeñeiros engadiron lombos e inclinaron as superficies de control vertical cara a dentro. Incorporáronse materiais de absorción de radarnas seccións en forma de serra da pel do avión. Usáronse tamén aditivos no combustible baseados en cesio para reducir dalgún xeito a visibilidade das plumas de lume dos escapes ao radar, aínda que seguían sendo demasiado evidentes. Kelly Johnson máis tarde admitiu que a tecnoloxía de radar soviética avanzara máis rápido que a tecnoloxía oculta empregada contra ela.
O SR-71 contaba cun par de bordos afiados que percorrían cada lado do avión dende a nariz ata a popa. Eses bordos non estaban no anterior deseño A-3; Frank Rodgers, un doctor no Scientific Engineering Institute, unha organización de fachada da CIA, descubriu que unha sección transversal dunha esfera tiña unha reflexión de radar moi reducida, e adaptou unha fuselaxe cilíndrica estendendo os seus lados. Despois de que o panel consultivo seleccionase provisionalmente o deseño FISH de Convair sobre o A-3 con base no RCS, Lockheed adoptou os bordos afiados nos deseños do A-4 ata o A-6.
Os aerodinamistas descubriron que os bordos afiados xeraban potentes vórtices e creaban sustentación adicional, conseguindo melloras aerodinámicas inesperadas. O ángulo de incidencia das ás delta podería reducirse para unha maior estabilidade e menor resistencia a altas velocidades e con maior peso transportado, como o combustible. As velocidades de aterraxe tamén se reduciron, xa que os vórtices creaban un fluxo turbulento sobre as ás a altos ángulos de ataque, facendo difícil que entrase en perda. Os bordos afiados tamén actuaban como extensións do bordo de ataque, que incrementaban a axilidade de cazas como os F-5, F-16, F/A-18, MiG-29 e Su-27. A adición dos mesmos tamén permitiu a eliminación dos planos canard previstos.
Bintan
Bintan ou Negeri Segantang Lada é unha illa indonesia, a maior do arquipélago de Riau, formado por máis de 3000 illas. forma parte da provincia das Illas Riau, a capital da cal, Tanjung Pinang, atópase no sur da illa e é a comunidade principal da illa.
Lockheed SR-71 Blackbird
Entradas de aire
miniatura|309x309px|Operación das entradas de aire e patróns de fluxo de aire a través do motor J58 As entradas de aire permiten ao SR-71 voar a máis de Mach 3,2, mantendo o fluxo de aire nos motores ás velocidades subsónicas iniciais. Mach 3,2 era a velocidade máis eficiente á que foi deseñado o aparello. Porén, na práctica o SR-71 era ás veces máis eficiente incluso a velocidades superiores, dependendo da temperatura exterior do aire, medido por quilos de combustible queimados por milla náutica. Durante unha misión, o piloto do SR-71 Brian Shul voou máis rápido do normal para evitar múltiples intentos de intercepción; despois desubriu que este feito reducira o consumo de combustible.
Na parte dianteira de cada entrada, un cono móbil apuntado chamado "pico" era bloqueado na súa posición máis adiantada en terra e durante o voo subsónico. Cando o avión aceleraba máis aló de Mach 1,6 un parafuso interno movía o pico 66 cm cara a dentro, dirixido por un ordenador analóxico da entrada de aire que tiña en conta o sistema pitot estático, a inclinación, o balanceo, a guiñada e o ángulo de ataque. Ao mover a punta do pico a onda de choque achegábase á cuberta da entrada ata que tocaba lixeiramente o interior do bordo da cuberta. Esta posición reflectía repetidamente a onda de choque do pico entre o centro do corpo do pico e os lados internos da carcasa da entrada, e minimizaba o derramamento de fluxo de aire que é a causa da resistencia de derramamento. O aire baixaba de velocidade supersonicamente cun plano de onda de choque final na entrada do difusor subsónico.
Bintan
De 1886 Km², está situada a uns 48 Km ao sueste de Singapur. Nela atópanse minas de bauxita e estaño. Posúe un aeroporto.
Historia
A historia de Bintan remóntase a principios do século III. A illa floreceu como un posto de comercio na ruta entre a China e a India, e durante séculos estivo baixo o control da China, o Reino Unido, e logo dos holandeses cando foi declarada parte das Indias Orientais Neerlandesas a través do Tratado Anglo-Holandés de 1824. No século XII, a illa Bintan no Estreito de Malaca era coñecida como a "Illa Pirata", xa que os piratas malaios a usaban como base para saquear buques que navegaban nestas augas. Singapur, a cidade principal máis próxima, está a 45-50 minutos de viaxe en catamarán motorizado a través do Estreito de Singapur desde a zona de Bintan Resort no noroeste da illa. A illa conta con praias con hoteis e complexos turísticos fronte á praia. A máis prominente destas praias é a Bintan Resorts situado nunha área de 300 ha de ambiente tropical. O arquipélago das illas Riau está xusto en fronte deste complexo a través do Mar do Sur da China. Indonesia está promovendo a Bintan como o mellor destino turístico logo de Balí.
Lockheed SR-71 Blackbird
Entradas de aire
Despois deste choque normal, o aire é subsónico. Desacelérase aínda máis no conduto diverxente para conseguir a entrada requirida na entrada do compresor. A captura da onda de choque dentro da entrada chámase "inicio da entrada". Os tubos de purga e as portas de derivación foron deseñados dentro da entrada e das góndolas do motor para encargarse de parte desta presión e para posicionar a onda final para permitir que a entrada permaneza "iniciada".
Nos primeiros anos de operación os ordenadores analóxicos non sempre podían controlar rapidamente as cambiantes entradas de voo ambientais. Se as presións internas volvíanse demasiado altas e o pico estaba mal posicionado, a onda de choque podía apagar a fronte da entrada, nun fenómeno chamado "inlet unstart", un violento desaxuste do fluxo de aire supersónico. Durante os "unstarts" era común o apagado do postqueimador. O pulo asimétrico resultante provocaría que o aparello xirase violentamente cara a un lado. O piloto automático e os controis manuais combaterían o xiro, pero a miúdo o ángulo extremo reduciría o fluxo de aire no motor oposto e estimularía as "perdas simpáticas". Isto xeraba un rápido contraxiro, acotío con fortes ruídos de "golpes", e un voo duro durante o cal os cascos dos tripulantes ás veces golpeaban coa cuberta das súas cabinas. Unha resposta a un "unstart" era apagar as dúas entradas para evitar o xiro e despois reinicialas. Despois de realizar probas en túneles de vento e modelaxe por computador por parte do centro de probas NASA Dryden, Lockheed instalou un control electrónico para detectar as condicións dun "unstart" e realizar o reinicio sen a intervención do piloto. Durante a resolución destes problemas a NASA tamén descubriu que os vórtices dos bordos afiados do nariz entraban no motor e interferían coa súa eficiencia. A NASA desenvolveu un ordenador para controlar as portas de derivación do motor que contrarrestaba este problema e melloraba a eficiencia. Comezando en 1980, o sistema analóxico de control da entrada foi substituído por un sistema dixital que reduciu estes problemas.
Motores
O SR-71 estaba equipado con dous motores turborreactores de fluxo axial Pratt & Whitney J58 (designados pola compañía JT11D-20). O J58 era unha innovación considerable na época, capaz de producir un pulo estático de 145 kN. O motor era máis eficiente ao redor de Mach 3,2,[56] a velocidade de cruceiro típica do Blackbird. A velocidades máis baixas o turborreactor proporcionaba a meirande parte da compresión. A velocidades superiores o motor deixaba de provocar a meirande parte do pulo, encargándose del o postqueimador.
Cristiáns de Santo Tomé
Os cristiáns de Santo Tomé, tamén chamados cristiáns sirios ou nasrani, son unha comunidade de cristiáns de Tamilakam, hoxe Kerala, India, que sosteñen teren as súas orixes na actividade evanxélica de Santo Tomé no século I e seren unha das comunidades cristiás máis vellas do mundo. A comunidade estivo historicamente unida en liderado e liturxia, mais desde o século XVII dividiuse en varias denominación e tradicións distintas.
Historicamente os cristiáns de Santo Tomé formaron parte da Igrexa Oriental, con centro en Mesopotamia. No século VIII foron organizados como a Provincia Eclesiástica da India, servidos por bispos e un arcediago hereditario. No século XVI o padroado portugués quixo incorporar os cristiáns de Santo Tomé á Igrexa católica, e iso levou á primeira de varias fisuras dentro da comunidade e ao establecemento das faccións católica e de Malankara. Desde entón aconteceron máis rupturas, e os cristiáns de Tomé agora están divididos en varias comunidades católicas orientais, ortodoxas orientais e independentes, cada unha coas súas liturxias e tradicións propias.
Os cristiáns de Santo Tomé conforman un mesmo grupo étnico. A cultura da comunidade é hindú na súa orixe con influencias sirias orientais, sirias occidentais, xudías e posteriormente europeas. A súa lingua é o malayalam, a lingua de Kerala, e o siríaco é utilizado para propósitos litúrxicos. O siríaco é un dialecto do arameo, a lingua que falaba Xesús.
Terminoloxía
Os cristiáns de Santo Tomé chámanse así debido á súa reverencia ao apóstolo Tomé, de quen se di que levou o cristianismo á India. O nome data da época da colonización portuguesa. Tamén son coñecidos, en especial localmente, como os nasrani ou na srani  mappila. Nasrani é un termo que significa "cristián"; parece ser unha pronuncia local de nazarine, derivado de Nazaret, a cidade de residencia de Xesús. Mappila é un nome honorífico aplicado a membros de fes non indias, incluíndo musulmáns (mappila) e xudeus de Cochin (yuda mappila). Algúns cristiáns sirios de Travancore continúan a engadir este título honorífico aos seus nomes. O goberno indio designa os membros da comunidade como "cristiáns sirios", un termo orixinado coa autoridade colonial holandesa para distinguir os cristiáns de Santo Tomé, que utilizan o siríaco como lingua litúrxica, dos cristiáns evanxelizados máis recentemente que seguían a liturxia latina. O termo sirio relaciónase non coa súa etnicidade senón co seu vínculo histórico, relixioso e litúrxico coa Igrexa Oriental, ou Igrexa Siria Oriental.
Tradición e orixes
miniatura|Comercio romano co litoral oriental da antiga India segundo o [[Periplo do Mar Eritreo|Periplus Maris Erythraei, século I a. C.]] Segundo unha tradición antiga, Santo Tomé, un dos doce apóstolos, arredor de 52 d. C. veu a Muziris, Tamilakam, que hoxe é Pattanam, en Kerala. Segundo a maioría das versións rexistradas da lenda, a comunidade comezou coa conversión das Gramam ou familias brahmáns, que nalgunhas fontes se chaman Pakalomattom, Sankarapuri, Kaliyankal, Kalli, Kalikay, Kottakali, Kayakkam, Madeipur, Muttal, Nedumpally e Panakkamattam. As catro familias Sankarapuri, Pakalomattam, Kalli, e Kaliyankal son consideradas as máis importantes.
Aínda que se sabe que por aquela época xa existían os xudeus de Cochin en Kerala e era posible que un xudeu como Santo Tomé fixese no século I unha viaxe desde Galilea ata Kerala, non hai evidencia contemporánea que sustente esta tradición. A fonte coñecida máis antiga que vincula o apóstolo á India é os Feitos de Tomé, probábelmente escrito a principios do século III, quizais en Edesa.
Ademais, algúns escritores romanos dos séculos III e IV tamén mencionaron a viaxe de Tomé á India, incluíndo Ambrosio de Milán, Gregorio Nacianceno, Xerome de Estridón, e Efrén o Sirio, mentres que Eusebio de Cesarea rexistrou que o seu profesor Panteno visitara unha comunidade cristiá na India no século II.
A tradición sobre as orixes dos cristiáns de Kerala atópase nunha versión das Cancións de Tomé ou Thomma Parvam, escritas en 1601, crese que é un resumo dunha obra máis antiga. Nelas cóntase que Tomé chegou a, ou preto de, Maliankara e fundou sete igrexas, ou Ezharapallikal: Kodungallur, Kollam, Niranam, Nilackal (Chayal), Kokkamangalam, Kottakkavu (Paravur), Palayoor (Chattukulangara) e Thiruvithamcode Arappally (unha "medio igrexa").
As Thomma Parvam tamén narran que Tomé converteu 40 xudeus, xunto con 3000 hindús e o rei de Kodungallur. Ademais, narran a misión de Tomé no resto do sur da India e din que antes do seu martirio en Mylapore, a actual Chennai, Tamil Nadu, convertera 6850 brahmáns, 2800 kshatriyas, 3750 vaishiyas e 4250 shudras. As lendas tenden a dicir que moitos dos conversos noutras partes do sur da India volveron ao hinduísmo.
A tradición da chegada dun estranxeiro de nome Thoman quen debateu con brahmáns e converteu moitas "persoas prominentes" incluíndo un rei, é parte do folclore bramán nambudiri e atópase no importante tratado brahmánico nambudiri do século XVII, o Keralolpathi. Con todo, nesta versión brahmánica da lenda, o "Thoman" referido é Tomé de Cana.
Aínda que os historiadores dubidan da historicidade da lenda brahmánica da conversión, hai evidencia de que algúns cristiáns de Santo Tomé observaban costumes brahmánicos e tiñan privilexios normalmente reservados para os brahmáns da Idade Media, por exemplo, após o século IX d. C., o levar o fío sacro e ter un kudumi.
O historiador medieval Pius Malekandathil cre que estes eran costumes adoptados e privilexios gañados ao comezar o dominio brahmánico medieval en Kerala. Sostén que os cristiáns de Kerala, integrados con mercadores cristiáns migrantes de Persia, no século IX convertéronse nunha comunidade comerciante potente e obtiveron privilexios dos gobernantes hindús para promoveren a xeración de ingresos e socavaren os comerciantes budistas e xainos que entón rivalizaban cos hindús pola hexemonía relixiosa e política de Kerala.
A primeira presenza cristiá organizada na India data da chegada dos colonos e misioneiros sirios orientais vindos de Persia, membros do que deviría na Igrexa Oriental, arredor do século III. Os cristáns de Santo Tomé remontan o maior crecemento da súa comunidade á chegada do Tomé de Cana desde Oriente Medio, o cal se di que ocorreu nalgún momento entre os séculos IV e VIII. O subgrupo dos cristiáns de Santo Tomé coñecidos como o knanaya ou do sur remontan a súa liñaxe ata Tomé de Cana, mentres o grupo coñecido como do norte afirman descender dos indíxenas que converteu o apóstolo Tomé.
Período clásico
right|miniatura|200x200px|Tharisapalli Subvención de prato do cobre (século IX) - Unha das evidencias documental fiábeis dos privilexios e influencia que dos que os cristiáns de Santo Tomé gozaron no antigo Malabar. O documento contén sinaturas das testemuñas escritas en pahlavi, kufic e [[Lingua hebrea|hebreos. O É a evidencia documental máis antiga dispoñíbel que atestar a presenza dunha comunidade cristiá persa na India meridional. ]]
Cando a comunidade medrou e a inmigración dos sirios orientais aumentou, o vínculo coa Igrexa Oriental, centrado na capital persa de Seleucia-Ctesifón, fortaleceuse. Desde primeiros do século IV o patriarca da Igrexa Oriental provía á India dun clero, textos sagrados e infraestrutura eclesiástica, e arredor de 650 o patriarca Ishoyahb III afincou a xurisdición da Igrexa Oriental sobre a comunidade dos cristiáns de Santo Tomé. No século VIII o patriarca Timoteo I organizou a comunidade como a Provincia Eclesiástica da India, unha das provincias exteriores da igrexa. Despois disto a Provincia da India foi encabezada por un bispo metropolitano enviado desde Persia, o "bispo-metropolitano da Sé de Santo Tomé e Toda a Igrexa Cristiá da India". A súa sé metropolitana probablemente estivera en Cranganore, ou (quizais nominalmente) en Mylapore, onde localizábase o santuario de Tomé. Baixo el había un número variable de bispos, así como un arcediago nativo, quen tiña autoridade sobre o clero e tamén moito poder secular.
Algún contacto e transmisión de coñecemento sobre os cristiáns de Santo Tomé logrou chegar ao Occidente cristián, mesmo despois do xurdimento dos imperios islámicos. O viaxeiro bizantino Cosmas Indicopleustes escribiu sobre os cristiáns sirios que atopara na India e Sri Lanka no século VI. Hai rexistros de que en 883 o rei inglés Alfredo o Grande enviou unha misión e agasallos á tumba de Santo Tomé na India. Durante as Cruzadas, relatos deformados sobre os cristiáns de Santo Tomé e a Igrexa Nestoriana fixeron xurdir a lenda europea do Preste Xoán.
As grandes distancias e as convulsións xeopolíticas da época fixeron que a India ficase separada en moitos aspectos do centro da súa igrexa, en Mesopotamia. No século XI a igrexa, como chegar ata esa provincia agora era imposíbel, suprimíuna completamente, mais as relacións efectivas restauráronse cara a 1301. Con todo, despois do derrubamento da xerarquía da Igrexa Oriental en gran parte de Asia a finais do século XIV, a India ficou efectivamente desconectada da igrexa, e o contacto formal interrompeuse. A finais do século XV a India non tivera un metropolitano por varias xeracións, e á autoridade tradicionalmente asociada con el pasou ao arcediago.