cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nervación (arquitectura)
A bóveda de crucería consta de dous elementos: os arcos ou nervios e os panos que cobren os espazos intermedios entre os arcos. Primeiro érguense os arcos, creando unha estrutura esvelta, resistente e lixeira, e posteriormente énchense os panos intermedios conformando as bóvedas, ficando enmarcadas transversalmente polos arcos perpiaños, tamén chamados arcos faixóns, e lonxitudinalmente polos arcos formeiros, paralelos ao eixo da nave que delimitan os tramos da bóveda.
Aceiro inoxidábel
O aceiro inoxidábel é unha aliaxe de ferro e cromo que presenta propiedades físico-químicas superiores aos aceiros comúns, sendo a alta resistencia á oxidación atmosférica a súa principal característica.
Para que un aceiro sexa denominado inoxidábel ten que ter un contido de cromo na matriz metálica superior ao 11%. Isto non coincide exactamente co contido en peso no total da aliaxe, pois o cromo pode formar compostos co carbono ou con outros materiais da aliaxe ou estar segregado nos bordos dos graos. O cromo confire a estes materiais unha excelente resistencia á corrosión cando comparados cos aceiros carbono. A pesar do seu nome estas aliaxes son na realidade oxidábeis. Isto é, o cromo presente na liga oxídase en contacto co osíxeno do ar, formando unha película protectora, moi fina e estábel, de óxido de cromo —Cr2O3— que se forma na superficie exposta ao medio. Ë chamada de camada pasiva e ten a función de protexer a superficie do aceiro contra procesos corrosivos. Para isto, é necesario unha cantidade mínima de cromo de cerca de 12,5% en masa. Esta película é adherente e impermeábel, isolando o metal abaixo dela do medio agresivo. Así, débese ter coidado para non reducir localmente o teor de cromo dos aceiros inoxidábeis durante o procesamento. Este proceso é coñecido en metalurxia como pasivación. Por ser moi fina — cerca de 100 angstrons — a película ten pouca interacción coa luz e permite que o material continúe presentando o seu brillo característico.
Historia
miniatura|Pezas de aceiro inoxidábel. O aceiro inoxidábel foi descuberto por Harry Brearley (1871-1948), que comezou a traballar como operario nunha produtora de aceiro á idade de 12 anos, na súa terra natal Sheffield (Inglaterra).
En 1912, Harry comezou a investigar, a pedido dos fabricantes de armas, unha aliaxe que presentase unha resistencia maior ao desgaste que ocorría no interior dos canos das armas de fogo como resultado do calor liberado polos gases. Porén, ao realizar o ataque químico para revelar a microestrutura deses novos aceiros máis resistentes con altos teores de cromo que estaba a buscar, Brearley notou que o ácido nítrico —un reactivo común para os aceiros— non tiña efecto ningún.
Brearley non obtivo unha liga metálica que resistise o desgaste, obtivo porén unha liga metálica resistente á corrosión.
Tipos de aceiro inoxidábel
Podemos clasificar o aceiro inoxidábel nos grupos: ferríticos, austeníticos, martensíticos, endurecíbeis por precipitación e duplex.
As diversas microestruturas dos aceiros son resultado da cantidade dos elementos de liga presentes. Existen basicamente dous grupos de elementos de liga: os que estabilizan a ferrita (Cr, Si, Mo, Ti e Nb); e os que estabilizan a austenita (Ni, C, N e Mn).
A composición química xunto co procesamento termo-mecánico, confire aos aceiros inoxidábeis propiedades diferentes.
Artemidoro de Daldis
Artemidoro de Daldis, ou de Éfeso, do que se sabe que viviu no s. II d. C., foi un oniromante grego, un intérprete profesional dos soños con fins científicos e didácticos. Viviu a súa maior parte da vida en Daldis, Lidia, pero resultou ser un viaxeiro incansable chegando a arribar en diversos países coa finalidade de reunir interpretacións e libros de soños.
A interpretación dos soños
O máis antigo libro dos soños que se conserva é a súa obra Oneirokritiká ou A interpretación dos soños. Chegaría a reunir máis de 3.000 soños dos que o consultaban, interesándose non só no contido onírico, senón tamén na psicoloxía humana.
Ante tan cuantiosa información, establecerá para elaborar o seu tratado diversas clasificacións, distinguindo entre soños verdadeiros, oráculos, visións, fantasías e aparicións. Do mesmo xeito tamén diferenciará entre soños que predín feitos futuros e aqueles que teñen que ver co presente.
Segundo Artemidoro, a clave para entender o funcionamento e significado dos soños é o simbolismo, anticipándose con iso en certo modo ás teorías psicanalíticas máis contemporáneas.
Os Discursos Sagrados de Elio Aristides, tamén do século II, o Comentario ao Soño de Escipión de Cicerón de Macrobio, a finais ou comezos do século V, e o De Insomnis de Sinesio de Cirene, elaborado tamén a principios do século V, constituirán outras tres obras representantes da arte da oniromancia.
Será a finais do século XIX cando Sigmund Freud, a partir da elaboración da súa obra homónima, retome o estudo dos soños facéndose eco de antigas teorías. Citará a Aristóteles (Sobre a filosofía, Tratados breves de historia natural: Sobre o Sono, Sobre os Soños e Sobre a Adiviñación no Soño), a Cicerón (Sobre a adiviñación) e ao propio Artemidoro, sentando así as bases para a eclosión da psicanálise dezaoito séculos despois.
O Roque, Armentón, Arteixo
O Roque é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres.
Cándido Sánchez Castiñeiras
Cándido Sánchez Castiñeiras, nado en Santiago de Compostela o 11 de decembro de 1941, é un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Colexio Manuel Peleteiro en Santiago de Compostela. É licenciado en Medicina e Cirurxía pola Facultade de Medicina de Santiago. Pertence ao Corpo Médico da Sanidade Nacional e ao Corpo Médico da Mariña Civil.
Foi médico especialista na Escola Nacional de Sanidade e no Centro Nacional de Microbioloxía, Viroloxía e Inmunoloxía Sanitarias, Subxefe Provincial de Sanidade de Lugo en 1969, Xefe Provincial de Sanidade de Lugo entre 1971 e 1979, pasando despois a ocupar a Dirección de Saúde de Lugo. Foi profesor de Saúde Pública na Escola Universitaria de Enfermería de Lugo, presidente da Academia Médico Cirúrxica de Lugo, dende a súa fundación en 1973 ata 1977, vicepresidente da Comisión Delegada de UNICEF en Lugo de 1974 a 1995, vicepresidente da Asociación Española de Biopatoloxía Médica AEBM, presidente do Comité Técnico da Asociación Española Contra o Cancro AECC e académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.
Pilar Díaz Otero
María del Pilar Díaz Otero, nada en Mugardos en 1967, e unha política galega de Esquerda Unida.
Cándido Sánchez Castiñeiras
Actividade política
Comezou a súa vida política en 1977, sendo elixido senador da UCD, pola provincia de Lugo, nas Cortes Constituíntes. Volveu ser elixido senador da UCD na I Lexislatura. Tomou parte nas negociacións das transferencias sanitarias á Xunta de Galicia. Foi o poñente do Documento ideolóxico no Congreso Constituínte de Coalición Galega celebrado en Vigo en 1985. Membro da Executiva Nacional de Coalición Galega e Presidente de Coalición Galega en 1990. Foi deputado por Lugo no Parlamento Galego nas lexislaturas 1985-1989 e 1989-1993 e portavoz Parlamentario en ámbalas lexislaturas. Foi concelleiro e tenente de alcalde no Concello de Lugo (1987-1991) e voceiro do Grupo municipal da Coalición Progresista Galega. O 24 de xuño de 1988 presentou unha moción no pleno do Concello de Lugo na que solicitaba que se iniciasen os trámites para que a Muralla de Lugo fora declarada Patrimonio da Humanidade. Foi deputado provincial na Deputación de Lugo e voceiro do Grupo Provincial de Coalición Galega na Deputación de Lugo (1987-91)
Pilar Díaz Otero
Traxectoria
Adestradora de balonmán. Foi candidata á alcaldía e concelleira de Mugardos por Esquerda Unida. En agosto de 2016 Juan Domingo de Deus do PP deixou a alcaldía  de Mugardos tras prosperar unha moción de censura presentada conxuntamente por Esquerda Unida, Iniciativa Cidadá de Mugardos (ICM) e Bloque Nacionalista Galego. Pilar foi elixida nova alcaldesa gobernando en coalición con ICM e BNG. En decembro de 2019 a alcaldía volveu ó PP tras prosperar unha moción de censura apoiada polos tres concelleiros do PSdeG-PSOE.
STS-53
STS-53 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 2 de decembro de 1992 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Imperial College London
thumb|Escudo do Imperial College London O Imperial College London (oficialmente The Imperial College of Science, Technology and Medicine é unha prestixiosa universidade británica con sede en Londres, especializada en ciencia, tecnoloxía, medicina e economía.
STS-53
Características
STS-53, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita o satélite militar USA 89 e para facer experimentos a bordo do transbordador. A tripulación estaba formada polo comandante David M. Walker, o piloto Robert D. Cabana e os especialistas de misión Guion S. Bluford, James S. Voss e Michael R. Clifford. Entre os experimentos a bordo estaban GCP, ODERACS, BLAST, CLOUDS 1A, CREAM), FARE, HER-CULES, MIS-1, RME III, STL e VFT 2.
Imperial College London
O Imperial College está clasificado adoito entre as mellores universidades do mundo, superando nalgúns casos mesmo a Oxford e Cambridge. En particular, en 2014 clasificouse segundo a escala mundial nos QS World University Rankings. Os campos máis salientables desta universidade son a enxeñaría e a tecnoloxía. Neste sector, o Imperial College obtivo o sexto lugar do mundo nos QS World University Rankings e o oitavo lugar no Academic Ranking of World Universities.
STS-53
Características
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 9 de decembro de 1992.
Imperial College London
Anteriormente, esta institución formaba parte da Universidade de Londres, pero independizouse dela o 8 xullo de 2007, no centésimo aniversario da súa fundación.
Campus
O seu campus principal está en South Kensington, entre o Royal Borough of Kensington and Chelsea e a City of Westminster. Está situado nunha área cunha alta concentración de istitucións académicas e culturais, entre elas o Museo de Historia Natural, o Museo de Ciencia, o Museo Vitoria e Alberte, o Royal College of Art, o Royal College of Music, a Royal Geographic Society e o Royal Albert Hall. O Imperial College ten outros dous campus, en Silwood Park e en Wye.
A Imperial College NHS Trust é unha fundación que forma parte do sistema sanitario británico e xestiona varios hospitais en todo Londres, e nela desenvólvese tamén actividade académica.
Entre os proxectos recentes de mellora está a costrución do Imperial College Business School e do centro deportivo Ethos, para uso gratuíto por todos os seus estudantes.
Admisión
O Imperial College está entre as universidades máis selectivas do Reino Unido. thumb|Edificio Aston Webb, do Imperial College London A taxa de admisión para os estudantes universitarios en 2007 foi do 15,3 %, entanto que para os estudos de máster foi do 19,5 %.
Reputación academica
Malia ser unha universidade puramente científica, o Imperial College mantén unha posición alta nas clasificacións xerais e está nos primeiros postos nas clasificacións de ciencia, enxeñaría e medicina.
Está no segundo posto na clasificación das mellores universidades do mundo nos QS World University Rankings de 2014 e no vixésimo segundo no Shanghai Jiao Tong Academic Ranking of World Universities de 2014.
Segundo o último Research Assessment Exercise, unha clasificación para a avaliación da calidade da investigación na universidade británica, cinco carreiras son as mellores no Reino Unido en termos de investigación a nivel internacional: Matemáticas, Epidemioloxía e Saúde Pública, Enxeñaría Química, Enxeñaría Civil e Mecánica, e Enxeñaría Aeronáutica.
Nesta universidade traballaron 15 premios Nobel, dous posuidores de medalla Fields e outros 6.000 académicos, entre os que hai 66 pertencentes á Royal Society, 71 á Real Academia de Enxeñaría e 62 á Academia de Ciencias Médicas.
SK Sigma Olomouc
O SK Sigma Olomuc é un equipo de fútbol da cidade checa de Olomuc, na rexión de Moravia. Na actualidade xoga na Primeira División, sendo un dos principais equipos do país.
Historia
Foi fundado no ano 1919, porén sufriu varios cambios de nome ao longo da súa historia.
O seu maior logro internacional foi na Copa da UEFA da tempada 1991-92, na que chegou ata cuartos de final, pendendo ante o Real Madrid.
Asasinato de John F. Kennedy
miniatura|250px|Kennedy na limusina presidencial en Dallas. O asasinato de John F. Kennedy, presidente dos Estados Unidos, ocorreu o venres 22 de novembro de 1963 en Dallas (Texas), ás 12:30 hora local CTS (18:30 UTC).
Despois de que a caravana presidencial atravesase a baixa velocidade o centro da cidade e cando a limusina presidencial descapotada pasaba por Dealey Plaza, Kennedy foi mortalmente ferido por disparos de arma de fogo. Foi o cuarto presidente dos Estados Unidos en ser vítima dun asasinato e o oitavo en morrer no exercicio do seu cargo.
José Manuel Chapela Seijo
José Manuel Chapela Seijo, nado o 15 de outubro de 1958 en Cangas, é un político galego.
Traxectoria
Licenciado en dereito, militante do Partido Popular foi concelleiro en Cangas (1987-1991), alcalde de Cangas (1991-1995), deputado no Parlamento de Galicia (1990-1991), senador (1996-2000), deputado no Congreso dos Deputados (2000-2004). Desde o 15 de xuño de 2009 é o director xeral da Federación Galega de Municipios e Provincias
Helena Rasiowa
Helena Rasiowa, nada en Viena o 20 de xuño de 1917 e finada en Varsovia o 9 de agosto de 1994, foi unha matemática polaca, que traballou nos fundamentos das matemáticas e na lóxica alxébrica.
Primeiros anos
Rasiowa naceu en Viena o 20 de xuño de 1917 de pais polacos. Cando Polonia recuperou a súa independencia en 1918, a familia estableceuse en Varsovia. O pai de Rasiowa era especialista en ferrocarrís. Ela demostrou moitas habilidades e intereses, dende a música aos negocios, e especialmente as matemáticas.
En 1938, o momento non era o axeitado para entrar na universidade e Rasiowa tivo que interromper os seus estudos, xa que non era posibles a educación legal en Polonia a partir de 1939. Moitas persoas fuxiron das grandes cidades do país, que eran obxecto de bombardeos alemáns. A familia de Rasiowa tamén marchou, e como a maioría dos altos cargos da administración e membros do goberno foron evacuados a Romanía. A familia pasou un ano en Lviv. Trala invasión soviética en setembro de 1939, a cidade foi tomada pola Unión Soviética. As vidas de moitos polacos puxéronse en perigo, así que o pai de Rasiowa decidiu volver a Varsovia.
Desenvolvemento académico
Trala guerra, os matemáticos polacos comezaron a recuperar as súas institucións e as súas persoas. Os que permaneceron consideraron o seu deber reconstruír as universidades polacas e a comunidade científica. Unha das máis importantes condicións para esta reconstrución era xuntar todos aqueles que podían participar en recrear as matemáticas. Mentres tanto, Rasiowa aceptara un posto de profesora nunha escola secundaria. Alí coñeceu a Andrzej Mostowski e volveu á universidade. Reescribiu a súa tese en 1945 e o ano seguinte comezou a súa carreira académica como axudante na universidade de Varsovia, institución á que permaneceu ligada o resto da súa vida.
Na universidade preparou e defendeu a súa tese Algebraic Treatment of the Functional Calculi of Lewis and Heyting en 1950 baixo a dirección do profesor Andrzej Mostowski. Esta tese sobre lóxica alxébrica iniciou a súa contribución á escola de lóxica de Lviv-Varsovia. En 1956, logrou o seu segundo grao académico, doktor nauk (equivalente á habilitación) no Instituto de Matemáticas da Academia Polaca de Ciencias, onde entre 1954 e 1957 tivo un posto de profesora asociada, converténdose en profesora en 1957 e en profesora plena en 1967. Para o grao presentou dous artigos, Algebraic Models of Axiomatic Theories e Constructive Theories, que xuntos formaron a tese chamada Algebraic Models of Elementary Theories and their Applications.
Houston, Texas
miniatura|225px|Houston Houston (pronunciado en inglés /ˈhjuːstən/) é unha cidade do estado de Texas nos Estados Unidos. É a cidade máis grande de Texas e a cuarta máis grande dos Estados Unidos. Nas estimacións do censo de 2007 a cidade contaba cunha poboación de 2,2 millóns de habitantes nunha área de 1.600 km². Houston é a capital do condado de Harris e o centro económico da área metropolitana Houston–Sugar Land–Baytown (o Gran Houston).
É alcumada "Bayou City", "Clutch City", "H-Town", "Screwston ", "Magnolia City" e "Space City".
O crecente porto e a industria do ferrocarril, combinado co descubrimento de petróleo en 1901, provocou continuos incrementos repentinos de poboación na cidade. A mediados do século XX, Houston converteuse na base do Texas Medical Center, a maior concentración de institucións de investigación e de saúde do mundo, e do Centro espacial Lyndon B. Johnson da NASA, onde se sitúa o Centro de Control de Misión.
Considerada como unha cidade global beta, a economía de Houston posúe unha ampla base industrial na enerxía, manufacturación, aeronáutica, transporte, saúde e un importante centro para a creación de equipos petrolíferos; só Nova York posúe máis sedes de empresas Fortune 500 nos límites da súa cidade. O porto de Houston sitúase de primeiro nos Estados Unidos en tonelaxe manexada en augas internacionais o o segundo en tonelaxe total de carga manexada. .
É famosa pola industria petroquímica, o canal de naves, o centro médico e o programa espacial. Moitos hispanos trasladáronse a Houston a buscar emprego, dando lugar a unha importante poboación hispana na metrópole. Ten ademais importantes poboacións asiática e surafricana.
Entre as atraccións máis destacables da cidade atópanse o centro comercial Houston Galleria, a Illa de Galveston e o centro da NASA.
Historia
Despois de que a capital Harrisburg fose arrasada por Antonio López de Santa Anna, os irmáns John Kirby Allen e Augustus Chapman Allen, dous empresarios de Nova York, compraron 6.642 acres (27 km²) de terra preto de Buffalo Bayou, a 1,40 dólares o acre, coa intención de fundar unha cidade situada a unhas cinco millas ao norte de Harrisburg.
A escritura asinouse o 26 de agosto de 1836, e o 30 de agosto de 1836 os irmáns Allen publicaron un anuncio no Telegraph and Texas Register para captar habitantes para a nova cidade. A resposta foi tal, que antes de producirse a compra, xa existía unha cidade con tendas de campaña e casas feitas con taboleiros de madeira. Os irmáns decidiron bautizar á cidade Houston, na honra de Samuel Houston, vencedor da batalla de San Xacinto, e que foi elixido Presidente de Texas en setembro de 1836.
Concedéuselle a incorporación ao Estado o 5 de xuño de 1837, e o seu primeiro alcalde foi James S. Holman. Ese mesmo ano converteuse na sede do condado de Harrisburg (agora condado de Harris) e, trala petición do seus fundadores, na capital da República de Texas. En 1840 fundouse unha cámara de comercio, en parte para promocionar a navegación e os negocios fluviais no recentemente creado porto no Buffalo Bayou.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie total de 1,558.4 km², o que comprende 1,500.7 km² de terra e 57,7 km² de auga. A maior parte de Houston atópase na planicie costeira do golfo, e a súa vexetación está clasificada como de pradeiras e bosques temperados. Gran parte da cidade foi construída sobre terras forestais, marismas, pantanos ou prados, que son aínda distinguibles nas zonas circundantes. As chairas do terreo local, combinado coa dispersión urbana, fixo que as inundacións sexan un problema recorrente na cidade. O centro da cidade está a uns 15 metros sobre o nivel do mar, e o punto máis alto, ao noroeste de Houston, é de aproximadamente 38 metros de altitude. A cidade tivo que recorrir ás augas subterráneas para cubrir as súas necesidades, mais a subsidencia da terra obrigou á cidade a ter que empregar fontes de auga como as do Lago Houston e o Lago Conroe. 220px|miniatura|Vista satelital de Houston. Houston posúe catro grandes bayous que pasan pola cidade. Buffalo Bayou, que pasa polo centro e a Canle de Navegación de Houston cos seus tres afluentes: White Oak Bayou, que corre a través de barrio Houston Heights e vai cara o centro; Braes Bayou, que discorre ao longo do Texas Medical Center, r Sims Bayou, que pasa polo sur e centro de Houston. O canal navegable continúa pasando a Baía de Galveston e a Illa de Galveston en dirección ao Golfo de México.
A rexión cerca da costa chámase a Área da Baía de Galveston, unha rexión de marismas e praias. Unha pequena parte da cidade (Clear Lake) áchase nesta rexión.
Xeoloxía
Houston aséntase sobre estratos de arxila non consolidada, xistos arxilosos e area con baixa cementación que se estenden por varias millas de profundidade. A xeoloxía da rexión formouse a partir dos depósitos de sedimentos fluviais formados pola erosión das Montañas Rochosas. Estes sedimentos consisten nunha serie de areas e arxilas depositadas en conxunto con materia orgánica en descomposición que, co tempo, transformouse en petróleo e gas natural. Baixo os estratos sedimentarios aparece unha capa de halita, sal de rocha, depositada polas augas. A porosidade das capas comprímese no tempo e estas son forzadas cara arriba. Ao subir, a halita xerou formacións de domos de sal, atrapando os sedimentos circundantes e en particular, ao petróleo e ao gas que se filtraron das areas porosas adxacentes. O solo superficial é espeso, rico, de cor escura até chegar á negra nalgúns sectores, apto para o cultivo de arroz que se practica nos suburbios das aforas da cidade, cara onde continúa expandíndose.
A área de Houston ten máis de 150 fallas activas (en total estímanse 300 fallas activas), cunha lonxitude total de até 500 km, incluíndo o sistema de fallas de Long Point-Eureka Heights, que atravesa o centro da cidade. Non se rexistraron terremotos historicamente en Houston, mais os investigadores non descartan a posibilidade de que si se produciran nun pasado distante, nin de que poidan ocorrer no futuro.
Clima
miniatura|esquerda|200px|Inundacións en Houston tralo paso da [[Tormenta tropical Allison en xuño de 2001.]] Houston ten un clima húmido subtropical, clasificado como Cfa no sistema de clasificación de Köppen. As tormentas supercélula primaverais causan, a miúdo, tornados na zona. Os ventos predominantes son do sur e sueste durante a maior parte do ano, o cal provoca calor en todo o continente procedente dos desertos de México e a humidade do Golfo de México.
Os invernos na cidade texana son suaves ou frescos. O termo medio de máximas en xaneiro, o mes máis frío, é de 16 °C, mentres que o termo medio de mínimas baixa aos 5 °C. A neve é moi pouco habitual, en xeral. A temperatura máis fría xamais rexistrada en Houston foi de -15 °C o 23 de xaneiro de 1940. Houston recibe unha gran cantidade de chuvias ao ano, cun termo medio de 2,4 metros anuais. Estas choivas adoitan causar inundacións en amplas partes da cidade. O 13 de setembro de 2008, o furacán Ike tocou terra en Galveston, converténdose no terceiro furacán máis destrutivo rexistrado, por detrás do Katrina e do Andrew.
Houston ten excesivos niveis de ozono e encóntrase entre as cidades máis contaminadas dos Estados Unidos. O ozono a nivel do chan, ou a néboa tóxica, é un dos problemas predominantes de contaminación atmosférica en Houston e a Asociación Americana do Pulmón clasificou a área metropolitana como a 6º con peor nivel de ozono nos Estados Unidos no 2006. As industrias situadas ao longo da canle navegable son unha causa importante da contaminación do aire da cidade.
Nicolò Melli
Nicolò Melli, nado o 26 de xaneiro de 1991 en Reggio Emilia, é un xogador profesional de baloncesto italiano que actualmente xoga para o Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Traxectoria
O 8 de xullo de 2017, Melli asinou un contrato de tres anos co Fenerbahçe.
O 25 de xullo de 2019, Melli asinou cos New Orleans Pelicans. O 22 de outubro de 2019, Melli debutou na NBA facendo 14 puntos, 5 rebotes e 2 asistencias na derrota dos Pelicans por 122–130 contra os Toronto Raptors. O 12 de febreiro de 2020, Melli substituíu a Deandre Ayton para disputar co World Team o Rising Stars Challenge do All-Star Weekend da NBA de 2020.
O 26 de marzo de 2021, Melli foi traspasado ós Dallas Mavericks xunto a JJ Redick a cambio de James Johnson e Wes Iwundu.
O 9 de xullo de 2021, fíxose oficial a volta de Melli ó baloncesto europeo, tras asinar co Olimpia Milano italiano un contrato por tres tempadas.
MeV/c2
O MeV/c2 (mega electrón volt partido por c cadrado) é unha unidade de masa derivada do eV, usada en física atómica e de partículas. A súa posibilidade é debida á equivalencia masa-enerxía.
O seu valor ven dado por:
Yeah Yeah Yeahs
Os Yeah Yeah Yeahs é unha banda de indie rock e garage punk de Nova York, liderados pola vocalista Karen O. Os outros membros son Brian Chase (batería) e Nick Zinner (guitarra). A súa música é unha mestura de estilos retro con guitarras punk/rock fortes, sons sintéticos, erráticos e estridentes, ós que se une unha voz melancólica. A banda formouse no ano 2000. Todo iniciouse na forma dun dúo folk entre Nick Zinner e Karen O, que posteriormente decidiron tomar un novo camiño máis "eléctrico", inspirándose na escena avant-punk de Ohio. Despois de que o seu anterior batería abandonara a banda, Chase uniuse á formación, que permanece inalterada ata hoxe.
Historia
Karen O e Brian Chase coñecéronse no Oberlin College de Ohio a finais dos 90, onde Chase era estudante de jazz no conservatorio. Karen pasouse á Universidade de Nova York, e mentres estaba en Nova York coñeceu a Zinner nun bar da cidade. Durante ese tempo compartiron un apartamento en Manhattan con futuros membros da banda Metric. Os dous formaron un dúo acústico chamado "Unitard", pero querían facer algo eléctrico inspirados pola escena avant-punk de Ohio. Despois de que o batería que recrutaran se despedise, Chase uniuse a eles e decidiron formar unha banda punk semellante aos grupo de estudantes de arte que Karen tivera en Ohio.
A estrea dos Yeah Yeah Yeahs foi un EP autotitulado lanzado en xullo do ano 2001. Continuaron con outro EP, Machine, ó ano seguinte. No 2003 lanzaron o seu primeiro disco completo, Fever To Tell
Fever to Tell recibiu boas críticas, coma un dos mellores álbums do ano 2003. O seu sinxelo "Maps" foi programado con frecuencia nas radios alternativas. O vídeo do seu sinxelo de 2004, "Y Control", foi dirixido por Spike Jonze, quen estivo relacionado con Karen O durante un tempo. En outubro de 2004 lanzouse o seu primeiro DVD, Tell Me What Rockers To Swallow, incluíndo un concerto gravado en The Fillmore en San Francisco, tódolos vídeos da banda e entrevistas.
O seu segundo álbum, Show Your Bones, saíu á venda o 28 de marzo de 2006. O nome do seu novo disco está aparentemente inspirado polo antixenio de 9 anos Drake Barret, describindo o que acontece cando metes os dedos nun enchufe eléctrico. O primeiro sinxelo do álbum, "Gold Lion" publicouse o 20 de marzo. A banda iniciou unha xira, na que actuaron no Primavera Sound de Barcelona. No mes de decembro foi elixido o segundo mellor álbum do ano pola revista NME, á vez que "Cheated Hearts" foi votada como a décima mellor canción. A Rolling Stone elixiuno no posto 44 dos mellores álbums do ano e a revista Spin situouno no posto 31 dos 40 mellores álbums do 2006.
O terceiro EP de Yeah Yeah Yeahs, Is Is, foi editado o 24 de xullo do 2007. Nel incluíanse cinco cancións anteriormente non editadas e unha pequena película, gravada en GlassLands Gallery en Brooklyn. Os temas foron compostos no ano 2004, durante a xira do Fever To Tell, e as tocaron en directo a miúdo. Tres deles aparecen tamén no DVD Tell Me What Rockers to Swallow.
O seguinte álbum apareceu en marzo do ano 2009 e foi bautizado It's Blitz!. Inicialmente a súa edición estaba prevista para o 13 de abril, pero despois de ser filtrado en internet o 22 de febreiro o selo da banda, Interscope Records, adiantou o lanzamento para reducir o impacto da filtración nas vendas do disco. O álbum foi elixido o segundo mellor do 2009 pola revista Spin e o terceiro mellor pola NME, e a canción "Zero" foi considerada a mellor do ano por ambas publicacións.
Sinxelos
De Fever to Tell:
De 'Show Your Bones'':
A Telleira, Armentón, Arteixo
A Telleira é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 16 eran homes e 25 eran mulleres.
Olkhon
Olkhon (Ольхо́н, tamén transliterado como Olchon) é a cuarta illa lacustre máis grande do mundo. É de lonxe a illa máis grande do Lago Baikal na Siberia oriental, cunha superficie de 730 km². Estruturalmente, actúa como a marxe ao suroeste do cantil Academician. A illa mide 71´5 km de longo e 14 km. de largo.
Hai dúas versións con respecto á orixe do nome da illa e ambas se derivan do idioma dos Buriatos, os pobos indíxenas de Olkhon. A primeira é que o nome da illa provén da palabra oyhon - "leñoso", e a segunda é que provén de olhan - "seco". Aínda se discute cal dos dous é a orixe real do nome Olkhon xa que ambas palabras describen perfectamente a illa. Gran parte da illa aínda está cuberta por bosques e a cantidade de precipitacións é extremadamente baixa, ao redor de 240 mm por ano.
Xeografía
Olkhon ten unha combinación agreste do terreo e é rica en sinais arqueolóxicas. O monte Zhima é o punto máis alto da illa, alcanzando un máximo de 818 m. por encima do nivel da auga do lago Baikal. A illa é o suficientemente grande como para ter os seus propios lagos, e presenta unha combinación de taiga, estepa e ata un pequeno deserto. Un profundo estreito separa a illa da terra.
O aspecto da illa é o resultado de millóns de anos de movemento tectónico que resultou no ahuecamento da canle entre a terra (Estreito Maloe More e estreito Olkhon Gate) e o bloque de pedra que forma a illa. As empinadas pendentes das montañas mostran o alzamento vertical da terra. miniatura|left|Unha vista do estreito [[Olkhon Gate]]
Poboación
A poboación da illa é menos de 1.500 habitantes e son principalmente Buriatos, os aborixes da illa.
Economía
A maioría dos residentes son mariñeiros, agricultores ou gandeiros. Debido a un número crecente de turistas de todo o mundo, moitos residentes traballan neste sector tamén, e o turismo converteuse nunha parte importante da economía en Olkhon. miniatura|right | Paisaxe desértico na illa de Olkhon
Cultura
Os indíxenas buriatos, seguidores do xamanismo, creen que a illa é un lugar espiritual, un dos grupos de divindades reverenciadas no xamanismo amarelo de Buryati é chamado oikony noyod, os "trece señores de Olkhon".
O museo de Olkhon, chamado Revyakin, ten exposicións sobre a natureza e a etnografía da illa, incluíndo pipas e unha colección de samovares.
Historia
A illa ten unha longa historia de ocupación humana. Os pobos indíxenas orixinais eran os Kurykans, os antepasados de dous grupos étnicos: os Buriatos e os Yakuts.
Os exploradores rusos visitárona por primeira vez durante o século XVII.
Lenda
Nos mitos e lendas buriatas, Olkhon é un lugar poboado polos terribles espíritos do Baikal. Segundo as lendas o khan Xoto Babai (Хото Бабай) descendeu do ceo na illa de Olkhon, enviado á terra polos deuses superiores, onde o viviu baixo o aspecto dunha aguia real coa cabeza branca. O seu fillo o khan xubu Noion (Хубуу Нойон) foi o primeiro home que se converteu en xamán. Por ese motivo, a illa de Olkhon é considerada como o centro sagrado do mundo dos xamáns do norte, e o centro supremo é representado pola roca do Xamán. Os corpos dos xamáns incinerábanse aquí en tempos anteriores.
Mitsuko Mori
Mitsuko Mori (森 光子), nada en Quioto o 9 de maio de 1920 e finada o 10 de novembro de 2012, foi unha actriz xaponesa cuxo auténtico nome era Mitsu Murakami (村上美津). En maio de 2009, converteuse no primeiro actor do Xapón en interpretar a obra Hōrōki (放浪記) 2.000 veces.
O 11 de maio de 2009, Takeo Kawamura anunciou que Mori sería galardoada co Premio á honra da nación.
Mori morreu con 92 anos por mor dun fallo do corazón o 10 de novembro de 2012 nun hospital de Toquio.
Resonancia magnética nuclear
miniatura|Imaxe combinada RMN e PET dunha cabeza humana. A resonancia magnética nuclear (RMN) é a tecnoloxía baseada no fenómeno físico que emprega as propiedades mecánico-cuánticas dos  núcleos atómicos.
Todos os núcleos que posúen un número impar de protóns ou neutróns teñen un momento magnético e un momento angular intrínseco, noutras palabras, teñen un espín > 0. Os núcleos máis comunmente empregados en RMN son o do protio (1H, o isótopo máis sensíbel en RMN despois do inestábel tricio, 3H), o 13C e o 15N, aínda que os isótopos de núcleos de moitos outros elementos (2H, 10B, 11B, 15N, 17O, 19F, 23Na, 29Si, 31P, 35Cl, 113Cd, 195Pt) son tamén utilizados.
As frecuencias ás cales un núcleo atómico resoa (por exemplo, dentro dunha molécula) son directamente proporcionais á forza do campo magnético exercido, de acordo coa ecuación da frecuencia de precesión de Larmor. A literatura científica até 2008 inclúe espectros dun grande intervalo de campos magnéticos, desde 100 nT até 20 T. Os campos magnéticos maiores son a miúdo preferidos xa que a correlación co incremento da sensibilidade de sinal é maior. Existen moitos outros métodos para incrementar o sinal observado. O incremento de campo magnético tamén se traduce nunha maior resolución espectral, cuxos detalles son descritos polo desprazamento químico e o efecto Zeeman.
A RMN foi descrita por vez primeira por Herman Carr en 1952, cando produciu unha imaxe por resonancia magnética dunha soa dimensión na súa tese de doutoramento de Harvard.
Clemente IV, papa
miniatura Clemente IV, nado en Saint-Gilles-du-Gard en 1202 e finado en Viterbo o 29 de novembro de 1268, foi o Papa nº 183 da Igrexa católica de 1265 a 1268.
Traxectoria
Guido le Gros Foulques naceu en 1202 na localidade francesa de Saint-Gilles. Eminente xurista e conselleiro do rei Luís IX de Francia, foi ordenado sacerdote cara a 1256, tras falecer a súa esposa. Foi nomeado, sucesivamente, bispo de Le Puy (1257), arcebispo de Narbona (1259) e cardeal (1261). En 1265, resultou elixido papa in absentia, pois se atopaba nunha misión diplomática en Inglaterra. Do mesmo xeito que os seus antecesores, rivalizou coa familia Hohenstaufen (liñaxe xermánica unida, desde 1138, ao trono do Sacro Imperio Romano) e, en 1266, nomeou rei de Sicilia (co nome de Carlos I) a Carlos de Anjou. A cambio, este axudoulle a derrotar a Manfredo de Sicilia, rexente de Conradino, aliado dos xibelinos, a quen mandou executar (extinguíndose así a dinastía Hohenstaufen).
Carreira eclesiástica
Á morte da súa esposa, ingresou nun mosteiro franciscano de onde, en 1256, foi reclamado para ocupar o bispado de Puy, cargo que ocupou ata que en 1259 foi nomeado arcebispo de Narbona para, finalmente, converterse, en 1261, no primeiro cardeal nomeado polo papa Urbano IV.
Papado
Á morte de Urbano IV, o conclave cardinalicio reunido en Perugia, reclama a presenza do futuro Clemente IV que se atopaba en terras francesas tras o seu regreso dunha misión desenvolvida en Inglaterra como legado papal. Ao chegar ao conclave infórmano que foi elixido, por unanimidade, papa, sendo consagrado o 15 de febreiro de 1265.
O feito máis significativo durante o seu pontificado foi o enfrontamento que desencadeou a desaparición da dinastía dos Hohenstaufen, casa que fornecera os emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico desde 1138.
En efecto, seguindo a política dos seus predecesores ao obxecto de frear a Manfredo, fillo ilexítimo do falecido emperador Frederico II, mantivo o ofrecemento da coroa de Sicilia a Carlos de Anjou, irmán do rei francés Luís IX.
Clemente IV comezou entón a predicación dunha Cruzada siciliana que culminou coa organización dun exército que derrotou e deu morte a Manfredo na batalla de Benevento. Só quedaba un membro da dinastía, Conradino de Suabia, sobriño de Manfredo e fillo de Conrado IV quen tentando recuperar a coroa de Sicilia enfrontouse en 1268 a Carlos de Anjou na Batalla de Tagliacozzo sendo feito prisioneiro e executado en Nápoles.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Draco depresus (O dragón perdido ou vencido), cita que fai referencia ao feito de que no seu escudo de armas aparece unha aguia aprisionando entre as súas garras un dragón.
Á súa morte, os graves enfrontamentos no seo do colexio cardinalicio, deixaron sumida á Igrexa nun período de interregno de case tres anos. Finalmente, foi elixido sucesor seu Gregorio X.
César Navarrete Cortina
Traxectoria
Funcionario do Concello da Coruña. Traballou como fotógrafo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi cesado como funcionario municipal dende o 25 de xullo de 1936. Foi paseado o 17 de decembro. A súa defunción foi rexistrada a causa de feridas de arma de fogo.
Rivellino
Roberto Rivellino, tamén escrito Rivelino, nado en São Paulo o 1 de xaneiro de 1946, foi un futbolista brasileiro da segunda metade da década de 1960 e comezos da de 1970. Manicho, fíxose coñecido por xogar en importantes clubs do Brasil coma o Fluminense do Río de Xaneiro e o Corinthians de San Paulo, así como na selección brasileira coa que se proclamou campión do mundo no Mundial 1970, de México. Foi alcumado de Reizinho do Parque, Patada Atômica, Curió das Laranjeiras e Bigode.
Traxectoria
Rivellino comezou a súa carreira profesional no Clube Atlético Indiano da capital paulista, onde debutou en 1965. Ao ano seguinte fichou polo Corinthians, onde se coverteu nun ídolo, pero co que non conseguiu campionatos de relevo. Acadou en 1966 o Torneo Río - San Paulo, mais o título foi dividido entre catro clubs por falta de datas. A súa consagración chegoulle no Mundial 1970, onde Rivellino foi unha das estrelas máis destacadas da selección brasileira, que se alzou coa vitoria final.
Rivellino acabou deixando o Corinthians, desgastado logo da perda do título do Campionato Paulista de 1974 contra o Palmeiras. Despois de empatar o primeiro partido (1-1), o Corinthians só precisaba dunha vitoria pola mínima para garantir o soñado título. Porén, foron derrotados por 1-0. (Rivellino perdeu un balón no medio do campo que acabou no gol da vitoria do club rival). Transferido ao Fluminense en 1975, aquel mesmo ano acadou a Copa Guanabara contra o América, o seu primeiro título estatal como profesional.
Despois da retirada
Despois da súa retirada, Rivellino fíxose comentarista deportivo de televisión e participou da selección brasileira de veteranos. En 2003 volveu para o Corinthians, desta vez como director técnico, pero abandonou o posto en 2004.
Rivellino en Galicia
En 1977 Rivellino integrou o equipo do Fluminense que conseguiu a vitoria no Trofeo Teresa Herrera, na Coruña. Era a primeira vez que ese equipo conseguía o triunfo en Riazor. O 6 de agosto de 1977 o Fluminense derrotou o Feyenoord de Rotterdam por 2-0, e posteriormente enfrontouse na final o 7 de agosto o Dukla Praga por 4-1, aínda que Rivellino non marcou en ningún dos dous encontros.
Libro electrónico
Un libro electrónico, tamén coñecido polo seu nome en inglés (e-book ou eBook) é un tipo de libro que se caracteriza por ser accesible en forma dixital e que pode estar composto de texto, son e/ou imaxes. Pode ser lido na pantalla dun ordenador ou noutros dispositivos, como tabletas e teléfonos intelixentes. Ás veces é definido como "unha versión dixital dun libro impreso" Porén, o dicionario da RAG defíneo como unha tipoloxía específica de libro que se pode ler nos lectores de libro electrónico, adicándolle a estes aparellos a primeira acepción do termo.
Invención
Existen varias persoas que son consideraradas precursoras do libro electrónico:
Teutates
Teutates (tamén chamado Tutatis) era o deus celta protector da tribo na Galia e as Illas Británicas. Foi o antecesor dos homes e o seu lexislador, gardián, árbitro e defensor dos seus pobos. Formaba parte dos Deuses da Noite (os máis importantes da Galia) xunto a Esus e Taranis. A palabra Teutates ou Toutatis é auténtica e con testemuñas escritas.
Actualmente é coñecido como Toutatis (pronunciado [towˈtaːtis] en galo ). É coñecido por ser unha expresión usual (¡Por Tutatis!) para os galos das historietas de Astérix, de René Goscinny e Albert Uderzo.
Culto
Era visto como espírito de guerra, produtividade, construtividade e riqueza. Tamén é coñecido como Albiorix ("rei do mundo") e Caturix ("rei da batalla"). Ofrecíanselle sacrificios humanos para apacigualo e como medio de redención. Parece ter sido máis ben un espírito da unidade e harmonía da tribo (ás veces confundido con Ogmios). Cada tribo tiña o seu propio Teutates. En tódalas inscricións ás que se lle fai referencia se lle asocia a Marte, polo que non se sabe se Teutates era un cualificativo divino aplicado a este planeta, ou ben era o equivalente ao Deus Romano Marte e era como el unha divindade guerreira.
Nos seus rituais era común facer un sacrificio humano, onde as vítimas ofrecidas eran consumidas polo lume en actos que se realizaban sobre todo na guerra. Xeralmente ditas vítimas eran cativos de guerra, que se ofrecían a este Deus nun acto soamente relixioso, queimándoo xunto a tódolos botíns de guerra que obtiveran na batalla.
Centros de culto
Teutates foi venerado especialmente na Galia e na Bretaña romana. A el se lle alzaron altares de pedra.
Philasoft
Philasoft é un programa informático de xestión filatélica que creou Micromagic en 1983 para o commodore 64 e o 128. A súa presentación pública foi con motivo do Ameripex'86. Permite a creación de etiquetas Filabel para os clasificadores filatélicos ou a realización de mancolistas.
Senén Barro
Senén Barro Ameneiro, nado o 21 de novembro de 1962 nas Pontes de García Rodríguez é un físico e profesor universitario galego.
Traxectoria
Obtivo a licenciatura e doutoramento en Física pola USC. Na actualidade é catedrático da área de Ciencia da Computación e Intelixencia Artificial dende 1995.
Foi director do Departamento de Electrónica e Computación da USC entre 1993 e 2002. Tamén desempeñou a función de Reitor da Universidade de Santiago de Compostela, asumindo o cargo o 17 de xuño de 2002 e sendo relevado por Juan Casares Long no ano 2010.
Na actualidade é investigador colaborador e investigador responsabel de numerosos proxectos e contratos de investigación, internacionais na Unión Europea, estatais e nacionais.
Realizou estancias de investigación no Royal Free Hospital, Department of Medical Informatics, en Londres, Universidade de Maryland, Electrical Engineering Department, EUA, Universidade de California, Berkeley, Department of Electrical Engineering and Computer Sciences, EUA, Universidade de Bristol, Department of Engineering Mathematics, Gran Bretaña.
Principais obras
Coautor das seguintes publicacións
Kökar
dereita|120px Kökar é unha illa e municipio do arquipélago de Åland, Finlandia. Ten unha poboación de 293 habitantes e unha superficie de 57.80 km². A densidade de poboación é de 5.1 habitantes por km². Na illa localízase a reserva natural de Östra Långskär. Habitada desde hai 3000 anos por xente que vivía do que daba o mar. No século XV construíuse un mosteiro franciscano que actualmente está en ruínas, no seu lugar en 1784 edificouse unha igrexa dedicada a Santa Ana.
Correo
A illa consta dunha oficina de correos na que traballan cinco empregados. Todo o correo, agás o xerado localmente, se recibe por barco e se distribúe nunha furgoneta, a oficina conta co seu propio servizo filatélico, probablemente o que ten unha taxa de cobertura por habitante máis pequeno do mundo polo que a illa é coñecida internacionalmente nos ambientes filatélicos.
Gonzalo Sánchez
Gonzalo Sánchez, nado arredor de 920, foi un conde galego.
Traxectoria
En 956-958 rebelouse contra Sancho I de León, o Craso.
Foi xefe dos exércitos na fronteira da actual Galiza contra os musulmáns. Sobresae pola derrota que inflixe ao exército de Gunrod de Noruega o cal permanecera preto de tres anos en terras galegas, matando e saqueando, pero cando regresaban ás súas naves cargados con botín e prisioneiros foron interceptados polo conde Gonzalo Sánchez que conseguiu vencelos nos arredores da ría de Ferrol, no ano 970, dando morte a Gunrod de Noruega, o seu sækonungr, e tamén queimou a maioría das súas naves e executou a todos os viquingos.
Frente Nacional
Frente Nacional foi un partido político español de extrema dereita, fundado por Blas Piñar como sucesor de Fuerza Nueva en 1986 co apoio doutros grupos da extrema dereita europea en especial a Fronte Nacional francesa e o Movemento Social Italiano co obxectivo de aumentar a súa influencia no Parlamento Europeo pero nas eleccións de 1987 non conseguiu chegar ó mínimo para obter escano. Cada vez máis contestada a dirección de Blas Piñar un número significativo de militantes marcharon a outras forzas da extrema dereita e os seus socios europeos acabaron por retirarlle o apoio económico polos malos resultados electorias. En 1993 o partido foi disolto.
Alfonso Mato
Alfonso Mato Domínguez, nado en Ribadavia en 1956, é un historiador e documentalista galego.
Traxectoria
Traballou na Gran Enciclopedia Gallega e no Instituto Galego de Información. Colaborou en obras colectivas, como a edición crítica do Sempre en Galiza de Castelao e ''Ánxel Casal, un editor para un país. Catálogos de Lar e Nós'' (2007).
Excalfactoria adansonii
Excalfactoria adansonii é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das dúas que integran hoxe en día o xénero Excalfactoria,
Esta especie de paspallás habita na África subsahariana.
Descrición
A especie foi descrta en 1851 polos naturalistas e ornitólogos franceses, os irmans Jules Verreaux e Édouard Verreaux, que a designaron Coturnix adansonii.
Xénero
Para a do xénero, véxae Excalfactoria.
Anticapitalismo
O anticapitalista refírese á oposición, total ou parcialmente, ó capitalismo. O termo abrangue unha extensa colección de ideoloxías. En xeral, algúns anticapitalistas poden estar a favor dalgún tipo de colectivismo ou comunitarismo económico ou social, mais non todos e non necesariamente (existen anticapitalistas que defenden diferentes niveis de propiedade privada).
Excalfactoria adansonii
Especie
O epíteto específico, adansonii, é unha homeaxe ao naturalista francés Michel Adanson. (O nome adansonii quere dicir "de Adanson").