cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cans, O Porriño
Historia
A parroquia está atravesada pola autovía A-52 que une Vigo e Ourense, e que discorre paralela á estrada N-120. Entre os monumentos naturais e culturais máis sobranceiros destaca o seu famoso castelo, sitio medieval emprazado nun outeiro granítico que domina toda a contorna. No mes de maio celébrase nela o Festival de Cans de curtametraxes, coincidente co Festival de Cannes.
Sabaceda, Montemaior, A Laracha
Sabaceda é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 8 mulleres.
Galería de imaxes de Caión, A Laracha
Santa María do Socorro de Caión é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Laracha
Gaivota pequena
A gaivota pequena (Hydrocoloeus minutus) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Atamán
miniatura|200px|O atamán Krasnoschekov, segundo [[Alexei Antropov.]] Un atamán (variantes: wataman, vataman, hatman, otaman; cirílico: атаман (ruso), ватаман (ruso, rexional), отаман (ucraíno) é un termo, posibelmente de orixe turco, adoptado nos idiomas ruso e ucraíno para designar ao xefe das súas comunidades cosacas respectivas, a partir do século X, en territorios das actuais Rusia e Ucraína.
Gaivota pequena
Características
Cría en colonias pequenas próximas a cursos de auga doce. Aliméntase na superficie da auga ou caza pequenos insectos voando. O niño adoita localizarse entre a vexetación. É unha gaivota moi pequena, que se move con movementos rápidos. En voo pódese chegar a confundir cun carrán. Os individuos tardan tres anos en acadar a plumaxe de adulto. Esta plumaxe caracterízase sobre todo pola cabeza, peteiro e ollo completamente negros.
Atamán
Significado
Ten dous posíbeis significados:
Gaivota pequena
Distribución e migracións
Cría no norte de Rusia, na Siberia Occidental, Finlandia e puntos illados de Escandinavia e dos países do Báltico. Tamén cría en puntos illados do mar Negro e do mar de Azov. Recentemente tense documentado a cría na provincia canadense de Ontario. Os individuos do Báltico adoitan migrar en xullo, desprazándose por todo o mar do Norte e a canle da Mancha. Estas aves invernan por toda a costa atlántica de Europa Occidental e chegan ata o golfo da Guinea. As aves do leste de Europa e Rusia migran cara ó sur e invernan en Africa. Existe unha terceira tendencia migratoria, de menor importancia, de aves que se desprazan polos ríos da Europa Central, invernando nas costas do Mediterráneo Occidental e Central, tanto nas ribeiras europeas coma nas africanas. Na primavera prodúcese a migración contraria que adoita ocorrer entre os meses de marzo e maio.
Atamán
Significado
Entre os cosacos en Rusia e en Ucraína, refiríase ao Comandante en xefe do Exército Cosaco ou dunha unidade militar cosaca en tempos de guerra; en tempos de paz, era a autoridade civil máxima dunha rexión poboada na súa maioría por cosacos de orixe. Elixíase democraticamente (aproximadamente desde o século X) polos integrantes dunha comunidadecosaca por un período dun ano.
Gaivota pequena
En Galicia
É unha ave escasa e de distribución irregular. Máis frecuente na migración invernal, con citas entre os meses de novembro e xaneiro. A migración primaveral é aínda máis escasa, con citas históricas entre os meses de marzo e maio. As citas limítanse ás provincias de Coruña e Pontevedra, téndose localizado en portos pesqueiros e lagoas costeiras.
Atamán
Significado
Podía ser destituído do seu cargo pola unanimidade dos votos de toda a comunidade en calquera momento por non cumprir coas súas responsabilidades, abuso de poder, crimes e/ou delitos que prexudicaran á comunidade cosaca, así como reelixido por outros períodos indefinidamente. Xuridicamente un atamán non contaba con ningún tipo de impunidade ante o poder lexislativo da comunidade cosaca. Os requisitos eran: ser un cosaco nativo, maior de 18 anos e ter aptitudes, experiencia, respecto e a confianza dunha comunidade cosaca. En relación co anterior, formalmente o rango militar dun elixido para ser atamán non era un factor excluínte.
Tiña atribucións militares (Comandante en xefe) de todas as tropas compostas polos cosacos de orixe en tempos de guerra e/ou en misións militares especiais. En tempos de paz, a súa responsabilidade era velar polo benestar da comunidade, planificación, xestión e relacións administrativas cívicas e políticas externas e internas en representación e en beneficio dunha comunidade cosaca.
Comandante dunha unidade ou dun grupo paramilitar, independente do poder do Estado (nalgunhas interpretacións, xefe dunha banda de asaltantes).
Un atamán famoso
miniatura|200px|Retrato de Iván Mazepa nun billete de 10 grivnias ucraínas. Entre os atamáns da historia destaca a figura de Iván Mazepa (1639-1709), que foi o atamán do Hetmanato cosaco desde 1697 a 1708, e que, na batalla de Poltava, desertou do exército do tsar Pedro I de Rusia, pasándose ao do rei de Carlos XII de Suecia, polo que durante toda a posterior historia de Rusia e da Unión Soviética foi considerado como o arquetipo da traizón.
Porén, os ucraínos considérano un heroe nacional, e a súa efixie represéntase, desde a independencia de Ucraína, nos billetes de 10 grivnias.
Mazepa é o protagnista de Mazepa (título orixinal en ruso, Мазепа), ópera en tres actos e seis escenas con música de Piotr Ilich Tchaikovski e libreto en ruso de Víktor Burenin sobre o poema Poltava de Alexander Pushkin.
Miquel Garriga i Roca
miniatura|250px|Fachada da casa do concello de Mataró, obra de Garriga i Roca de 1867 Miquel Garriga i Roca, nado en Alella en 1804 e finado en Barcelona en 1888, foi un arquitecto e urbanista catalán, fillo e neto de arquitectos.
Traectoria
Proxectou un plan para o Eixample barcelonés no ano 1857, que a pesar de ter sido aprobado, ao final realizouse a idea que presentou Ildefons Cerdà.
A súa obra máis famosa foi a construción do Gran Teatre del Liceu no ano 1845 sobre un antigo convento trinitario e inaugurado en abril de 1847.
Trasalba, Trasalba, Amoeiro
Trasalba é un lugar da parroquia de Trasalba no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 133 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 66 eran homes e 67 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 124 habitantes (61 homes e 63 mulleres).
Renfe Avant
300px|miniatura|Tren Avant S-104 na estación de [[Estación de Zaragoza - Delicias|Zaragoza-Delicias.]] 300px|miniatura|Tren Avant S-114 en [[Estación de Valladolid - Campo Grande|Valladolid-Campo Grande.]] 300px|miniatura|Tren Avant S-121 con cambio de largo. miniatura|dereita|300px|Servizos Avant en marzo de 2013. Renfe Avant é un servizo de trens de Media Distancia e alta velocidade parcialmente subvencionados, realizado por Renfe Operadora en España, que circulan a unha velocidade máxima de 250 km/h.
Realízase con trens das series 104, 114 e 121, en configuración de clase única sen cafetería.
Historia
A primeira liña de alta velocidade española en ser inaugurada foi a Madrid-Sevilla, que se mantivo durante unha década como a única liña deste tipo en funcionamento. En orixe, os trens AVE eran os únicos en percorrer a liña. Renfe instaurou unhas novas frecuencias que en lugar de percorrer toda a liña realizaban o traxecto Madrid-Puerta de Atocha-Cidade Real-Puertollano, con horarios adaptados ás viaxes pendulares. Estes servizos eran denominados Lanzadeira AVE e realizábanse cos mesmos trens da serie 100 que os trens AVE.
RENFE encargou novos trens para esta relación, a serie 104, que entraron en servizo a finais de 2004. Estes trens terían unha configuración de longa distancia, con clase turista e club e cafetaría a bordo. En outono de 2005 inaugurouse a liña de alta velocidade Madrid-Toledo, onde estes novos trens entran tamén a prestar servizo. O servizo, tras un curto período coa denominación Iris pasa a ser coñecido como Avant e a recibir unha consideración de media distancia: as cafetarías a bordo deixan de prestar servizo e todas as prazas son ofertadas como de clase única.
Ademais circulan servizos Avant entre Cádiz e Xaén usando a LAV Madrid-Sevilla entre o Cambio de ancho de Alcolea e o Cambio de ancho de Marajabique mediante a serie 121.
Ligazóns externas
Renfe Avant RENFE serie 104
Muhammad Mian Soomro
Muhammad Mian Soomro, nado o 19 de agosto de 1950 en Karachi, é un banqueiro que foi primeiro ministro de Paquistán entre 2007 e 2008 e presidente interino do país entre o 18 de agosto e o 9 de setembro de 2008.
Albeiros, Trasalba, Amoeiro
Albeiros é un lugar da parroquia de Trasalba no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 32 eran homes e 29 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 60 habitantes (32 homes e 28 mulleres).
Axioma
En epistemoloxía un axioma é unha "verdade evidente" que non admite demostración, mediante a intuición racional; sobre a cal descansa o resto do coñecemento ou sobre a cal constrúense outros coñecementos. Non todos os epistemólogos están de acordo en que os axiomas existan dese xeito.
En matemáticas un axioma non é necesariamente unha verdade evidente, senón unha expresión lóxica utilizada nunha dedución para chegar a unha conclusión. En matemáticas distínguense dous tipos de axiomas: axiomas lóxicos e axiomas non-lóxicos.
Kurt Gödel demostrou a mediados do século XX que os sistemas axiomáticos de certa complexidade, por definidos e consistentes que sexan, posúen serias limitacións. En todo sistema dunha certa complexidade, sempre haberá unha proposición P que sexa verdadeira, pero non demostrábel. De feito, Gödel proba que, en calquera sistema formal que inclúa a aritmética, pode formarse unha proposición P que afirme que este enunciado non é demostrábel. Se se puidera demostrar P, o sistema sería contraditorio: non sería consistente. Logo P non é demostrábel e polo tanto P é verdadeiro.
Consuelo Rodríguez López
Consuelo Rodríguez López, coñecida na guerrilla como Chelo, nada en Soulecín (Santigoso, O Barco de Valdeorras) o 19 de outubro de 1919 e finada na Illa de Ré o 18 de xullo de 2019, foi unha guerrilleira antifranquista galega.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia acomodada grazas aos recursos que lograra o pai en Cuba. Porén, a guerra civil española deulle un xiro á súa vida a causa da cruel represión que se desatou en contra da súa familia; foi por isto polo que se uniu aos do monte e se converteu na guerrilleira Chelo; tiña 17 anos, e a súa mentalidade de esquerdas nacera das manifestacións da República. O seu pai, Domingo Rodríguez, e súa nai, Alicia López, foron fusilados en outubro de 1939 e perdeu catro irmáns (entre eles Alfonso Rodríguez López) na guerrilla.
Coa súa irmá Antonia Rodríguez López actuaron como axentes do Servizo de Información Republicana (SIR), como enlaces da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Pasason varias veces polo cárcere, no Barco, Ponferrada e León. Ao comprobar que perigaba a súa vida, escaparon para o monte, á denominada Cidade da Selva, situada nos montes da Serra do Eixo (Carballeda de Valdeorras), onde se encontraba o campamento base dos guerrilleiros. Alí continuou a súa relación co guerrilleiro asturiano Arcadio Ríos Rodríguez. O seu compañeiro Arcadio morreu a mans da Garda Civil o 26 de xullo de 1946 durante a celebración do Congreso de Reunificación de Casaio con Francisco Elvira Cuadrado.
Logrou pasar a Francia en 1949 onde residiu.
Entrecasas, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de Entrecasas no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. Entrecasas e un dos lugares nos que se divide o barrio de San Pedro de Visma, xa que non está dividido por rúas, senón por lugares. É a zona alta de San Pedro, dende onde se pode divisar toda a cidade da Coruña. Xunto co lugar de Loureiro, é a zona de máis modificacións urbanísticas nos últimos anos.
Por Entrecasas pasa un dos principais viais de saída e entrada á Coruña, a Terceira Ronda, que atravesa a cidade.
Gikambura
Gikambura é unha vila da Provincia Central de Kenya.
María Antonia Fernández Felgueroso
María Antonia Fernández Felgueroso, nada o 13 de xuño de 1944 en Xixón, é unha política asturiana que foi elixida a primeira Procuradora Xeral de Asturias.
Traxectoria
Entre 1984 e 1991 foi directora rexional de Acción Social. Abandonou o cargo para poñerse á fronte da consellería de Educación, Cultura, Deportes e Mocidade no goberno de Juan Luis Rodríguez-Vigil. En 1993 pasou a ser conselleira do Interior e Administracións Públicas.
Nas eleccións municipais de 1999 foi elixida concelleira polo PSOE no concello de Xixón. Mantivo o cargo no 2003 a deixouno no 2006 para se converter en Procuradora Xeral de Asturias, un cargo que se asemella ó do Defensor do Pobo no resto do estado.
Século -XXXII
O século XXXII antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 3200 a.C. e terminou o 31 de decembro de 3101 a.C. miniatura|right | 350px | Viviendas escavadas en Skara Brae, a aldea neolítica máis completa de Europa.
Strč prst skrz krk
250px|miniatura|Forma de onda e [[espectrograma da oración.]] Strč prst skrz krk (Ficheiro:ltspkr.png [[Media:Prst a krk.ogg|escoitar]]) é unha coñecida oración da lingua checa. É un trabalinguas que significa insire o dedo pola gorxa. Caracterízase pola súa total ausencia de vogais.
A súa pronuncia segundo o Alfabeto Fonético Internacional sería:. Na República Checa, é posible mercar camisolas coa frase. É ademais o subtítulo do xornal suízo La Distinction.
Loreto Mauleón
Loreto Mauleón, nada en Burgos o 14 de agosto de 1988, é unha actriz vasca principalmente coñecida por interpretar o papel de Joana na serie de televisión Goenkale.
Traxectoria
Naceu en Burgos pero marchou cara a Donostia cando tiña sete meses. Estudou na ikastola Zurriola e despois pasou ao Instituto Peñaflorida. Na Universidade do País Vasco, estudou Enxeñaría de Obras Públicas pero nunca chegou a exercer porque comezou a traballar como actriz.
Xuan Pertierra Argiz
miniatura|300px|Xuan Pertierra, na executiva do [[Partíu Asturianista, o terceiro pola dereita.]] Xuan Ramón Pertierra Argiz, nado en Xixón o 30 de agosto de 1958 e finado en Tapia de Casarego o 12 de agosto de 2009, máis coñecido como Xuan Pertierra, foi un político asturiano licenciado en Dereito.
Traxectoria
Foi candidato nas Eleccións Xerais de 2004 na candidatura do Partíu Asturianista ó Senado e nas Eleccións Municipais de España de 2007 na candidatura de Unión Asturianista.
Provincia de Jaén
Provincia de Jaén pódese referir a:
Ikerne Badiola
Ikerne Badiola Gartziandia, nada en Zumarraga (Guipúscoa) o 14 de febreiro de 1971, é unha xornalista e política vasca de ideoloxía nacionalista vasca. É Secretaria de Comunicación e Mercadotecnia de Eusko Alkartasuna.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información, tanto en Xornalismo como en Publicidade, pola Universidade do País Vasco. Exerceu a súa profesión en distintos medios de comunicación públicos, así como no gabinete de comunicación dos Cursos de Verán da UPV. Así mesmo, traballou durante máis de catro anos na área de seguridade e saúde nunha empresa da construción.
A súa traxectoria política en Eusko Alkartasuna estivo ligada ao mundo da información. Tras o seu paso por Gazte Abertzaleak e desde 2001 é responsable de Prensa do partido e desde 2003 até o pasado Congreso de xuño de 2009, foi vicesecretaria de Comunicación da Executiva Rexional de Guipúscoa.
Presidiu a Organización Local de Zumarraga durante catro anos, até 2003; desde as eleccións celebradas aquel ano é concelleira e voceira do grupo municipal de EA no Concello desa localidade.
Presidente de Mongolia
miniatura|200px|Escudo de Mongolia. O Presidente de Mongolia (Монгол Улсын Ерөнхийлөгч, Mongol Ulsyn Yerönkhiilögch) é o xefe de estado de Mongolia. A Constitución de Mongolia contempla o sistema parlamentario, polo que malia ter un poder político significativo, o rol do Presidente é tamén cerimonial.
Boxeo
miniatura|esquerda|250px|Boxeo O boxeo é un deporte no que dous loitadores se enfrontan golpeándose, de acordo a un preciso regulamento, cos puños recubertos por unhas luvas especiais e co torso nu para os profesionais. A primeira codificación das normas que regulan os encontros de boxeo remóntase a 1743, mentres que as regras aínda vixentes foron establecidas en 1889 polo marqués de Queensberry.
Os encontros de boxeo comezaron realizándose sen limitación de asaltos, a continuación a 20 asaltos e logo a 15. Actualmente os campionatos do mundo e continentais realízanse a 12 asaltos, os campionatos con título nacional en xogo a 10 asaltos e os combates sen título en xogo ou con algún título de menor importancia realízanse a 4,6,8 o 10 asaltos segundo se pacte, os combates afeccionados realízanse a 4 asaltos de 2 minutos (os asaltos en combates profesionais son a 3 minutos).
Categorías
Profesionais
Maria Gripe
Maria Gripe, nada como Maja Stina Walter en Vaxholm o 25 de xullo de 1923 e finada en Rönninge o 5 de abril de 2007, foi unha escritora sueca de literatura infantil e xuvenil.
Boxeo
Categorías
Afeccionados
Maria Gripe
Traxectoria
Filla dun escritor, casou co pintor e ilustrador Harald Gripe, que a animou a escribir e máis tarde había de ilustrar moitos dos seus contos, foi autora de preto de 40 libros, traducidos a 29 idiomas; concedéronlle a medalla Andersen no 1974, considerada o equivalente do Premio Nobel para escritores de literatura infantil. A propia María Gripe contaba que comezou escribir aos 12 anos en que redactou unha novela de cabalerías. Con todo, non o fixo de xeito profesional ata que a súa filla tivo sete anos. Para ela escribira o relato I var lilla stad (Na nosa pequena cidade), que foi a súa primeira obra, publicada en 1954.
Acadou o seu primeiro grande éxito con Hugo och Josefin pero, sen dúbida, o que lle deu definitivamente sona internacional foi a serie protagonizada polo mozo Elvis Karlsson, un dos grandes retratos de neno (e mozo, porque a serie acompaña ao pequeno Elvis ata a adolescencia) da historia da literatura universal. A súa novela de misterio Os escaravellos voan á tardiña foi traducida ao galego polo escritor Carlos Casares.
Azure Moon
"Azure Moon" é o single número 30 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 15 de marzo do ano 2006 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single inclúe unha versión especial acústica da canción do 2003, "SORAAI", extraída do concerto "Every Little Thing X'mas Acoustic Live at Uragami Tenshudou ～Ai no Uta～", que tivo lugar en Nagasaki o 11 de decembro de 2005. O single alcanzaría a sexta posición nas listas de Oricon.
Rafael Palacios
Rafael Abelardo Palacios García, nado o 22 de novembro de 1963 en Ciaño, Langreu, máis coñecido como Rafa Palacios, é un político asturiano e actual voceiro nacional do Bloque por Asturies.
Mary McAleese
Mary Patricia McAleese, (en gaélico irlandés Máire Pádraigín Mhic Ghiolla Íosa, ) nada en Belfast o 27 de xuño de 1951, é unha avogada e xornalista irlandesa, oitava presidenta do seu país entre 1997 e 2011. Foi a segunda muller presidenta, tras Mary Robinson, facendo que McAleese sexa a primeira muller en suceder outra como presidente. Foi reelixida presidenta sen oposición por segunda vez en 2004. McAleese foi a primeira presidenta de Irlanda de vir de Irlanda do Norte.
Teresa Teng
Teresa Teng (鄧麗君, simplificado: 邓丽君, Wade-Giles:Teng Li-chun, pinyin:Dèng Lìjūn, Pe̍h-ōe-jī:Tēng Lē-kun, テレサ・テン), nada en Baojhong o 29 de xaneiro de 1953 e finada en Chiang Mai o 8 de maio de 1995 foi unha cantante pop taiwanesa, unha das máis famosas e con maior éxito das orixinadas no mundo mandarín. É coñecida nas comunidades chinesas de todo o mundo, especialmente nos países da Asia Oriental, mesmo en grupos que non falan mandarín como primeira lingua. A popularidade de Teng chegou ao seu cumio nas décadas de 1970 e 1980, e continuou a ser popular ata a súa morte en 1995. Teng foi coñecida polas súas cancións de música folclórica e polas súas baladas románticas, como "When Will You Return?", "As Sweet as Honey" e "The Moon Represents My Heart".
Inicios
Teresa Teng naceu en Baojhong (Condado de Yunlin) unha familia da China continental proveniente da provincia de Hebei. Foi educada na escola de nenas Ginling.
Cando era nova, Teng gañou concursos de talento debido á súa voz. O seu primeiro premio de importancia obtívoo en 1964 cando cantou "Visiting Yingtai" do filme "The Love Eterne" (梁山伯與祝英臺) dos Shaw Brothers, nun evento organizado pola Broadcasting Corporation of China e en pouco tiempo estivo en condicións de manter a súa familia como cantante. O crecemento da industria manufactureira en Taiwán durante a década de 1960 facilitou o acceso da poboación ás gravacións musicais. Co consentimento do seu pai, Teresa Teng abandonou os seus estudos para dedicarse á súa carreira de cantante profesional.
Carreira
En 1974 a canción "Airport" (空港, Kūkō), versionada en mandarín como "Lover's Care" (情人的關懷) en 1976, converteuse nun éxito no Xapón. A popularidade de Teng alí continuou a pesar de ser vetada brevemente no país en 1979 por empregar un pasaporte indonesio falso que comprara por 20 000 dólares. O subterfuxio parecía necesario debido á ruptura de relacións entre a República da China e o Xapón que tivo lugar pouco despois de que a República Popular da China substituíse a Taiwán nas Nacións Unidas.
A súa popularidade estalou na década de 1970 tralo éxito no Xapón. Cantando en mandarín, cantonés, xaponés e indonesio e inglés, a súa influencia estendeuse por Malaisia e Indonesia. En Taiwán era coñecida non só como a máis popular exportación da illa, senón como "o amor do soldado", polas súas frecuentes actuacións para os militares. A propia Teng proviña dunha familia militar. Os seus concertos para as tropas incluían cancións folclóricas taiwanesas atraían os nativos da illa ademais de cancións folclóricas chinesas que gustaban aos morriñentos refuxiados da guerra civil.
A principios dos anos oitenta, a tensión política continua entre a China continental e Taiwán provocou que a súa música, xunto coa doutros cantantes de Taiwán e Hong Kong, fose prohibida durante varios anos na China por ser demasiado "burguesa". Non obstante, a súa popularidade na China continuou a medrar grazas ao mercado negro. Como as cancións de Teng continuaban a ser tocadas en todas as partes, dende os clubs nocturnos aos edificios gobernamentais, a prohibición da súa música axiña foi levantada. Os seus seguidores alcumárona "Pequena Deng" porque tiña o mesmo nome de famlia que Deng Xiaoping; dicíase que "Deng o líder goberna polo día, mais Deng a cantante goberna pola noite"t.
Teng cantou en París durante as protestas da Praza Tian'anmen en 1989, como forma de expresar o seu apoio aos estudantes. O 27 de maio dese ano, máis de 300 000 persoas asistiron ao concerto chamado "Cancións democráticas dedicadas á China" (民主歌聲獻中華) no Happy Valley Racecourse de Hong Kong. Un dos momentos clave foi a súa interpretación de "My Home Is on the Other Side of the Mountain".
Aínda que Teng actuou en moitos países do mundo, nunca cantou na China continental. O PCCh finalmente invitouna a facelo na década de 1990, mais faleceu antes de poder facelo.
Morte
miniatura|Casa de Teresa Teng en Hong Kong Teng faleceu dun ataque agudo de asma, aínda que os médicos e a súa parella Paul Quilery especularon que morrera dun ataque cardíaco como consecuencia dun efecto secundario dunha sobredose de anfetaminas sen especificar mentres estaba de vacacións en Chiang Mai (Tailandia) aos corenta anos o 8 de maio de 1995. Quilery estaba a comprar comida cando ocorreu o ataque. El era consciente de que Teng dependía do mesmo medicamento nos dous meses antes da morte en que tivo pequenos ataques. Teng foi asmática durante a súa vida adulta.
Teng recibiu honras de estado no seu funeral en Taiwán. O presidente Lee Teng-hui estaba entre os miles de asistentes. Foi enterrada en Chin Pao San, un cemiterio de New Taipei City que mira á costa de Taiwán. A tumba ten unha estatua de Teng e un gran piano electrónico no chan que pode ser tocado polos visitantes. O memorial adoita ser visitado polos seus seguidores.
Javier Balza
Javier Balza Aguilera, nado en Bilbao en 1957, é un avogado e político do País Vasco, membro do Partido Nacionalista Vasco.
Licenciado en Dereito pola Universidade de Deusto, accedeu a unha praza de letrado do Goberno Vasco en 1981, sendo o seu primeiro destino a dirección de Desenvolvemento Lexislativo. Ocupou distintos postos de responsabilidade de segundo e terceiro nivel no Goberno Vasco, destacando o de Viceconselleiro de Réxime Xurídico e Desenvolvemento Autonómico. Destacou por ser un dos máis influentes nas negociacións co Goberno de España na década de 1990 para chegar a un acordo sobre as transferencias competenciais pendentes. O 7 de xaneiro de 1999 foi nomeado Conselleiro de Interior do Goberno Vasco co lehendakari Juan José Ibarretxe, substituíndo a Juan María Atutxa, cargo que mantivo durante 10 anos até a vitoria do socialista vasco, Patxi López, que o substituíu por Rodolfo Ares.
Tras o seu paso pola política, regresou ao seu posto na administración vasca, ata que en 2009 pasou á empresa privada como avogado no grupo Guevara Avogados, dirixido polo tamén exconselleiro Juan Ramón Guevara.
Don Caballero
Don Caballero éfoi unha banda estadounidense de post-rock procedente de Pittsburgh, Pensilvania. O grupo toma o seu nome da personaxe Guy Caballero, interpretada por Joe Flaherty, no programa de "sketches" canadense Second City Television. Nunha parodia do programa á película The Godfather, Guy Caballero é chamado "Don Caballero".
Don Caballero (afectuosamente chamada "Don Cab" ou "The Don" polos seareiros) formouse no verán de 1991, editou cinco álbums a través de Touch and Go Records entre 1993 e 2000 e separouse en novembro dese ano. O batería Damon Che recrutou novos músicos para reformar Don Caballero en 2003, e con esa nova formación lanzou dous álbums polo selo Relapse Records. Don Caballero entraría en hiato no ano 2009. A obra da banda é case toda instrumental e céntrase en Damon Che, que ven sendo o único membro permanente de Don Caballero.
Traxectoria
A banda formouse en Pittsburgh, Pensilvania en 1991. A formación orixinal de Don Caballero consistía en Damon Che (batería), Mike Banfield (guitarra) e Pat Morris (baixo). Ian Williams uniríase a eles no ano 1992 como segundo guitarrista.
O estilo enerxético e pouco convencional de Che na batería foi eloxiado con frecuencia, gañándose o alcume de "The Octopus" (o polbo) debido á forma salvaxe de axitar os brazos mentres tocaba. Os membros de Don Caballero orixinalmente intentaron recrutar un cantante para que se unise a eles. Porén, os primeiros ensaios xeraron tanto interese que o grupo ofreceu varios concertos e decidiron ser unha banda instrumental.
A banda publicou dous sinxelos para os selos de Pittsburgh Pop Bus e Broken Giraffe, e outro para a etiqueta de Detroit Third Gear. Un contrato coa prestixiosa discográfica de Chicago Touch and Go Records levou á edición doutro sinxelo e finalmente á do seu álbum de estrea, For Respect, en 1993.
No outono de 1994 o baixista Pat Morris deixou Don Caballero para formar a banda Six Horse con Shannon Burns e Bill Baxter. Durante os anos 1994 e 1995 varios músicos da zona de Pittsburgh ocuparon o posto de baixista no grupo, entre os que se inclúen Len Jarabeck, Dave Reid, Matt Jencik e George Draguns.
No ano 1995 lanzaron o seu segundo álbum de estudio, Don Caballero 2. Tras a publicación deste disco, Che e Williams expandiron as súas respectivas paletas musicais: Che con Speaking Canaries (que contaba co baixista Karl Hendricks e o batería Noah Leger) e Williams con Storm & Stress, un trío de rock experimental co baixista Eric Emm e o batería Kevin Shea.
No outono de 1998 Pat Morris deixaría a banda novamente e foi substituñido polo baixista de Storm & Stress Eric Emm. Don Caballero realizou un feixe de exitosas xiras polos Estados Unidos e Europa, e finalmente publicou unha colección de sinxelos e cancións aparecidas en recompilatorios nun diso chamado Singles Breaking Up (Vol. 1). Durante este período Mike Banfield saíu do grupo sendo substituído pola antigo guitarrista de Bitch Magnet Fine briefly o que permitiu a Don Caballero completar as xiras de promoción de What Burns Never Returns.
A banda, novamente un trío e agora baseada en Chicago, xirou extensamente durante 1999 e 2000, tocando principalmente material novo. Para encher o oco deixado por Banfield, Williams e Emm tocaron con pedais Akai HeadRush que lles permitían facer loops e distintas capas nas súas partes.
A Bergueira, Trasalba, Amoeiro
A Bergueira é un lugar da parroquia de Trasalba no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 96 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 43 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 94 habitantes (52 homes e 42 mulleres).
Matei Basarab
Reinado
Durante a maioría do seu reinado, Matei estivo ocupado con defenderse das incursións moldavas en Valaquia, triunfando en 1637, 1639 e 1653- véxase a Batalla de Finta. Foi un dono iluminado, coñecido por introducir en Valaquia a prensa (1634) e creado o primeiro código de leis valaco, así como por ser patrón das artes e da relixión (fundador da primeira escola superior no seu Principado). Construíu máis de 45 igrexas e mosteiros, sendo comparado para isto con Estevo III de Moldavia.
O reinado de Matei Basarab coincide tamén coa derradeira etapa da decadencia dos nobres pequenos, o resultado da presión política dos boiardos e dos drásticos cambios económicos (a rebelión dos militares "seimeni" baixo Constantin Şerban ten probablemente a mesma causa).
Semella que o príncipe planeaba a emancipación fronte ao Imperio otomán, así como a dominación sobre Moldavia. Mantivo unha relación estreita co gobernador transilvano Xurxo II Rákóczi, un vasalo dos otománs ambicioso, poderoso, e con máis autonomía ca Matei.
Leis e reformas
Pénsase que Matei Basarab e o seu contemporáneo, o príncipe moldovo Vasile Lupu, introduciron as primeiras leis escritas nos dous Principados. Con todo, os dous códigos practicamente idénticos non van en contra da tradición, senón que son traducións ao romanés dos costumes bizantinas, aludidas en documentos das décadas precedentes. As dúas coleccións do reinado de Matei son Pravila da Govora (1640) e Pravila lui Matei Basarab ("O Código de Matei Basarab"; tamén coñecido como Îndreptarea Legii - "O Arranxo da Lei", de 1652).
Unidá
miniatura|350px|Unidá na manifestación do "día de les lletres asturianes" de 2007.
Unidá é unha federación de partidos formada por Esquerda Asturiana, militantes provenientes de Andecha Astur (tras unha división no partido que se mantén nos xulgados), e polos partidos locais Andecha por Carreño, Asturianistes por Nava e Asturianistes por Piloña, ademais está formando unha serie de formacións locais xa co nome de Unidá como Unidá-Avilés ou Unidá-Uviéu.
Esta organización é de carácter nacionalista asturiana, de esquerda e ecoloxista, para as eleccións autonómicas e municipais de maio de 2007 presentouse como coalición con outro partido máis, Los Verdes-Grupu Verde que abandonaría a formación meses despois.
A coalición constituíase dafeitu en abril de 2007. No mesmo mes presentan oficialmente ao seu candidato á Xunta Xeral, o recoñecido escritor e médico psiquiatra Ignaciu Llope. Así mesmo, marcan as línias xerais do seu acordo programático, que incluían a defensa da lingua, cultura e identidade asturiana; a loita contra a crise económica e laboral que sofre Asturias, así como a corrupción en certos niveis e os atentados ecolóxicos que cren que provoca o goberno actual; e, en xeral, a implantación dun novo modelo de desenvolvemento territorial, a partir dun Estatuto de Autonomía novo que supoña unha ampliación importante en comparación co actual, e que consideran imprescindible, ademais dunha aposta por unha opción que de continuidade a unha unidade que cren que o nacionalismo asturiano de esquerda necesitaba desde había anos.
Maurice Merleau-Ponty
É frecuentemente clasificado como existencialista, debido á súa proximidade con Jean-Paul Sartre e Simone de Beauvoir, así como pola súa concepción heideggeriana do ser, aínda que posteriormente debido ao seu litixio con Sartre, Merleau-Ponty negaba pertencer ó acordo con dita filosofía.
Merleau-Ponty deulle moita importancia ao corpo como o sitio principal de coñecer o mundo, un correctivo á longa tradición filosófica da colocación da conciencia como a fonte do coñecemento, e a súa idea de que o corpo e o percibido non pode ser separada da outra. A articulación da primacía da realización levouno lonxe da fenomenoloxía cara o que ía chamar "ontoloxía indirecta" ou a ontoloxía de "a carne do mundo" (la chair du monde), visto na súa última obra incompleta, O Visible e Invisible, e o seu último ensaio publicado, "os ollos e a mente".
Traxectoria
Ao rematar os seus estudos no Liceo Louis-le-Grand de París, Merleau-Ponty ingresou á Escola Normal Superior de París, na mesma época que Sartre, onde acabou a carreira de filosofía como segundo da súa clase en 1930.
Comezou a dar clases en Chartres, pero despois regresou á Escola Normal Superior por un doutoramento en letras en 1945, que conseguiu con dous libros moi importantes: A estrutura do comportamento (1942) e a Fenomenoloxía da percepción (1945).
Enseguida se converte en profesor de filosofía da Universidade de Lión (1945 a 1948), e despois en profesor de psicoloxía infantil na Sorbona (1949 a 1952). Ao final, volvese titular da cátedra de filosofía do Collège de France a partir de 1952 e ata a súa morte en 1961, sendo un dos máis novos en acceder ao mencionado Collège de France.
Merleau-Ponty tamén formou parte do comité editorial da revista Les Temps modernes como editorialista político, desde a súa fundación en outubro de 1945 e ata decembro de 1952. Morreu dun paro cardíaco a noite do 5 de maio de 1961 aos 53 anos, aparentemente mentres preparaba unha disertación referida a Descartes. O seu corpo está enterrado no Cemiterio de Père-Lachaise de París.
A importancia primordial da percepción
Desde a época de A estrutura do comportamento e a Fenomenoloxía da percepción, Merleau-Ponty quería demostrar que a percepción non é o resultado casual das sensacións "atómicas", en contraposición á tradición iniciada por John Locke, que estaba sendo perpetuada por certas correntes psicolóxicas da época, en particular a psicoloxía do comportamento. Para Merleau-Ponty, en cambio, a percepción ten unha dimensión activa, na medida na que representa unha apertura primordial ao mundo da vida (ao Lebenswelt).
En contra do atomismo antes citado, Merleau-Ponty logra valiosas conclusións apelando non só á fenomenoloxía (o estudo lóxico das cousas tal e como aparecen) senón tamén co gran aporte da Teoría da Gestalt e os descubrimentos referidos ás funcións psíquicas realizados ata a súa época.
Esa apertura primordial que significa a percepción activa forma a base da súa tese da importancia primordial da percepción. Segundo unha formulación da fenomenoloxía de Edmund Husserl, a da consciencia intencional baseada na frase de Franz Brentano: "toda conciencia é conciencia de algo", o que implica unha diferenza entre o "acto de pensar" (proceso cognitivo ou noésis) e o conxunto dos "obxectos intencionais do pensamento" (noéma), facendo da correlación noética-noemática o primeiro chanzo da constitución de análise da conciencia. Para máis claridade, o apotegma "toda consciencia é consciencia de algo" implica que toda consciencia é intencional, ergo: se hai consciencia é porque -como xa o enunciara Descartes co seu cogito- existe un ser consciente (o humano) pero isto non basta, a consciencia é de algo, se ten consciencia de algo externo ao suxeito posuidor da consciencia (neste caso é cando Sartre fala de transcendencia do ego e nisto coincide Merleau-Ponty, é así entón que a consciencia intencional ou consciencia de algo é unha base para os criterios de realidade e de obxectividade).
Non obstante, ao estudar os manuscritos póstumos de Husserl, que sería unha das súas maiores influencias, Merleau-Ponty remarca que na súa evolución, os seus traballos exhiben fenómenos que non son asimilables á correlación noética-noemática. Isto é especialmente o caso cando un atende os fenómenos do corpo (que é ao mesmo tempo corpo-suxeito e corpo-obxecto), aos tempos subxectivos (a conciencia do tempo non é nin un acto volitivo -voluntario- de consciencia nin un obxecto do pensamento) e á consciencia que se ten dos outros (as primeiras consideracións dos outros en Husserl levan ao solipsismo).
Así, a diferenza entre "actos do pensamento" (noésis) e os "obxectos intencionais do pensamento" (noéma) non parece constituír unha base irredutible. Máis ben maniféstase e nun nivel superior de análise. De aí que Merleau-Ponty non se quede no postulado "toda consciencia é conciencia de algo", que supón a formación dun dialelo ("círculo vicioso") noético-noemático, senón que desenvolve a tese segundo a cal "toda conciencia é conciencia perceptiva". Con este acto inaugura un xiro significativo no desenvolvemento da fenomenoloxía, que esixía unha revisión dos conceptos á luz da primordialidade ou primado da percepción, sopesando as consecuencias filosóficas desta tese.
Husserl logra dar unha base contra o solipsismo ao usar no seu método de redución fenomenolóxica a tese brentaniana "toda consciencia é consciencia de algo" (vale reiterar: de algo externo ao suxeito e ao ego e consciencia do suxeito), porén Husserl na súa segunda etapa ten posturas case platónicas que apuntan a unha recaída na metafísica (o "primeiro Husserl polo contrario puxo os seus esforzos en facer da filosofía unha ciencia estrita.) Ante a recaída husserliana en sendeiros metafísicos a noción de Merleau-Ponty baseada na consciencia perceptiva é unha noción concreta, fisiolóxica, baseada no real do corpo humano.
É de tal maneira que Merleau-Ponty converxe en gran medida con Sartre: o corpo humano é xunto ao externo real a base da conciencia, e por isto se dá un compromiso existencial entre o suxeito e as súas circunstancias.
Así a todo o existencialismo de Merleau-Ponty varía nun punto crucial do existencialismo sartreano: mentres que para Sartre a relación intersubxectiva é unha relación de egos para os cales todo outro ego queda reducido á categoría de obxecto, para Merleau-Ponty a cuestión resulta ben diferente, é precisamente esa relación existencial -e o compromiso que implica- o que fai que todo ego deba recoñecer a outro ego como un semellante e xa non só como un obxecto.
A corporalidade
Tomando como punto de partida o estudo da percepción, Merleau-Ponty chega a recoñecer que o corpo propio é algo máis que unha cousa, algo máis que un obxecto a ser estudado pola ciencia, senón que é tamén unha condición permanente da existencia. O corpo é, segundo Merleau-Ponty, constituínte tanto da apertura perceptiva ao mundo como da "creación" dese mundo. Existe polo tanto unha inherencia da consciencia e do corpo que a análise da percepción debe ter en conta. Por así dicilo, a primacía da percepción significa a primacía de experiencia na medida en que a percepción presenta unha dimensión activa e constitutiva.
Ao largo das súas obras Merleau-Ponty instaura unha análise que recoñece tanto a corporalidade da consciencia como unha intencionalidade corporal, contrastando así coa ontoloxía dualista corpo/alma de Descartes, un filósofo a quen Merleau-Ponty sempre lle presta atención a pesar das importantes variacións que os separa.
Linguaxe
O feito de que a corporalidade intrínseca ten unha dimensión de expresividade que resulta ser fundamental para a constitución do ego é unha das conclusións da estrutura do comportamento que está constantemente reiterado nas obras posteriores de Merleau-Ponty. A raíz deste tema da expresividade, examinarase como un suxeito encarnado está en condicións de emprender accións que transcenden o ámbito orgánico do corpo, como nas operacións intelectuais e os produtos da vida cultural.
Considera a linguaxe como o núcleo da cultura, examinando en particular as conexións entre o desenvolvemento do pensamento e o sentimento - enriquecer a súa perspectiva, non só pola análise da adquisición da linguaxe e a expresividade do corpo, senón tamén polas patoloxías da linguaxe, a pintura, o cine, a literatura, a poesía e o canto.
Matriz triangular
En álxebra linear, unha matriz triangular é unha clase especial de matriz cadrada. Unha matriz cadrada é chamada triangular inferior se todas as entradas por riba da diagonal principal son nulos. De xeito semellante, unha matriz cadrada é chamada triangular superior se todas as entradas por debaixo da diagonal principal son nulos. Unha matriz triangular é unha matriz dun dos dous tipos, ou é triangular superior ou triangular inferior. Unha matriz que é de ámbolos tipos coñécese como matriz diagonal.
Como as ecuacións matriciais con matrices triangulares son doades de resolver, estas matrices teñen moita importancia na análise numérica. Polo algoritmo de descomposición LU, unha matriz invertíbel pode ser escrita como o produto dunha matriz triangular inferior L e unha matriz triangular superior U, se e só se todos os seus menores principais son non nulos.
Descrición
Unha matriz da forma
é chamada un matriz triangular inferior ou matriz triangular esquerda. Do mesmo xeito, unha matriz da forma
é chamada unha matriz triangular superior ou matriz triangular dereita. Adóitase empregar a variábel L para denotar unha matriz triangular inferior, e as variábeis U ou R para denotar unha matriz triangular superior.
Unha matriz que é triangular superior e inferior dise que é diagonal. As matrices que son semellantes (A e B son semellantes se A=M-1BM para algunha matriz M) a unha matriz triangular chámanse triangularizábeis.
A triangularidade superior é preservada por moitas operacións:
Todos estes resultados seguen a cumprise ao substituír triangular superior por triangular inferior. Con todo, as operacións que mesturan superior e triangular inferior as matrices en xeral non producen matrices triangulares. Para o caso, a suma dunha matriz triangular superior e unha triangular inferior pode ser calquera matriz, e o produto tampouco é necesariamente triangular.
Exemplos
Esta matriz
é triangular superior, e estoutra
é triangular inferior.
José Pardo
O nome de José Pardo pode referirse a:
Christoph Gluck
miniatura|dereita|240px|Christoph Willibald Gluck (retrato por [[Joseph Siffred Duplessis en 1775)]] Christoph Willibald Gluck, nado en Erasbach, Alemaña, o 2 de xullo de 1714 e finado en Viena o 15 de novembro de 1787, foi un prolífico compositor alemán de orixe xermana-bohemia.
Estreou a súa primeira ópera, Artaxerxes, en Milán no ano 1741, permanecendo en Italia ata 1745. Despois viaxou a Londres, Dresde e Viena, cidade na que estreou Semíramis recoñecida en 1748.
Reformador da ópera, as súas primeiras innovacións son visibles no ballet Don Juan (1761) e na ópera Orfeo e Eurídice (1762). Tras unha nova viaxe a Italia en 1763 regresou a Viena onde compuxo Alceste e posteriormente viaxou a Parma. De volta a Viena deu leccións á arquiduquesa María Antonieta, quén máis tarde o protexería coma raíña de Francia.
Na ópera propúxose subordinar a música á poesía co fin de reforzar a expresión dos sentimentos, deixándoa sen adornos superfluos.
Cosme Damián Churruca
Cosme Damián Churruca y Elorza, nado en Mutriku o 27 de setembro de 1761, e finado na batalla de Trafalgar o 21 de outubro de 1805, foi un científico, mariño e militar español, brigadier da Real Armada e alcalde de Mutriku. Salientou a súa participación na batalla de Trafalgar ó mando do navío de liña San Juan Nepomuceno, a bordo do cal atopou a morte.
Mocidade
Foi o cuarto fillo da parella formada por Francisco de Churruca e Iriondo, alcalde de Mutriku, e María Teresa de Elorza e Iturriza, e irmán máis novo de Julián Baldomero de Churruca, heroe do guerra da independencia española, avogado e filólogo vasco. Naceu no pazo construído anos antes polo almirante Antonio de Gaztañeta, parente seu, cuxas lembranzas no mar espertaron dende moi cedo a vocación mariñeira de Cosme Churruca. miniatura|Bandeira da Real Armada, adoptada por Real Decreto de [[Carlos III de España|Carlos III, dado en Aranjuez o 28 de maio de 1785.]]
Realizou os seus primeiros estudos no Seminario Conciliar de Burgos, pensando nun primeiro momento en facerse sacerdote, idea que descartaría pola presenza dun novo oficial naval, sobriño do arcebispo de Burgos. Ese contacto foi suficiente para que espertase nel a súa paixón polo mar. Ingresou entón na Escola de Vergara, que un pouco máis tarde daría lugar ao Real Seminario de Vergara e que foi fundado pola Real Sociedade Vasca de Amigos do País, da que el sería membro ata a súa morte.
Casou en 1805, meses antes da súa morte, con María Dolores Ruiz de Apodaca, sobriña do conde de Venadito, Juan Ruiz de Apodaca, vicerrei da Nova España e almirante da Armada Española.
Carreira científica e militar
Rematados os seus estudos, volveu á casa dos seus pais para pedirlles o permiso para emprender a vida de mariñeiro. O 15 de xuño de 1776 ingresa como guardamariña na Academia de Cádiz, con quince anos, graduándose na Academia de Ferrol en 1778, onde xa adquirira fama como astrónomo e estudante de xeografía. O seu ascenso a alférez de fragata foi a recompensa polos seus brillantes estudos, destacando entre todos os seus compañeiros.
No mes de outubro do ano 1778 pisa por primeira vez na cuberta dun barco, o San Vicente, comandado polo alguacil Francisco Gil Taboada. Esta primeira campaña, moi treboenta, demostrou a valentía de Churruca ante o perigo e a súa capacidade para reducir riscos estudando manobras. Cando o xeneral Arce, que estaba ao mando da escuadra, foi relevado, foi substituído polo tenente xeneral Ponce de León, quen o elixiu como asistente persoal e ás súas ordes directas. Tivo o seu primeiro destino militar no asedio de Gran Bretaña pola escuadra combinada franco-española estacionada en Brest.
Máis tarde estivo no asedio de Xibraltar en 1781, pasando o 13 de decembro de 1781 a bordo da fragata Santa Bárbara, comandada por Ignacio María de Álava. Neste lugar distinguiuse da forma máis brillante, indo apagar o lume das baterías flotantes, polo uso das "balas vermellas" polos británicos e dando relevo, co barco da fragata, ás tripulacións do barcos ardendo, entre un diluvio de metralla disparada das baterías da praza e as non menos perigosas explosións das baterías ardendo.