cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iridio
O iridio é un elemento químico de número atómico 77 que se sitúa no grupo 9 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ir. Foi descuberto en 1803 polo químico Smithson Tennant. Trátase dun metal de transición, duro, fráxil, pesado, de cor branco prateada. Emprégase en aliaxes de alta resistencia que poden soportar altas temperaturas. É un elemento pouco abundante e atópase na natureza en aliaxes con platino e osmio. É o elemento máis resistente á corrosión. Emprégase en contactos eléctricos, aparatos que traballan a altas temperaturas, e como axente endurecedor do platino.
Chamábase Luís
Chamábase Luís é unha crónica realista escrita por Marina Mayoral publicada en 1989. Nela amósase o problema da droga na sociedade contemporánea.
Argumento
Luís é un home de trinta anos, fráxil. Pertence a unha familia modesta, e está enganchado ás drogas dende os vinte. Ten tres irmáns e dous fillos, de trece e oito anos, dos que non sabe nada. A súa vida é un camiño cara a morte a causa da súa drogodependecia. Vive do que arrepaña no alleo, e da súa nai. Dos seus catro irmáns un morreu por culpa das drogas, e os outros non queren saber nada del.
Sasha Pavlović
Aleksandar "Sasha" Pavlović (serbio cirílico: Александар "Саша" Павловић), nado en Bar o 15 de novembro de 1983, é un xogador profesional de baloncesto serbio que actualmente é axente libre.
Traxectoria deportiva
Pavlović foi seleccionado polos Utah Jazz na 19ª posición do Draft de 2003, e xogou en Utah unha tempada antes de ser traspasados aos Cleveland Cavaliers. Na súa primeira tempada na liga fixo 4.8 puntos por partido, o mesmos que na súa primeira tempada en Cleveland. O 30 de xaneiro de 2007, tras saír de titular ante os Golden State Warriors, anotou 24 puntos, a súa mellor marca na NBA. Dende entón, o seu número de minutos de xogo aumentou de forma moi considerable.
En catro anos na liga, Pavlović fixo practicamente 4.8 puntos en todas as tempadas, excepto na 2004-05, na cal os seus números foron de 4.5 puntos por partido, e na 2006-07, na que levaba 4.8 ata o seu partido contra Golden State. Ao final, rematou con 9 puntos por partido, e dende febreiro de 2007, 11.2 puntos.
O 10 de xaneiro de 2011 asinou un contrato de 10 días cos Dallas Mavericks, e tras finalizar o seu segundo contrato co equipo, foi fichado polos New Orleans Hornets. O 3 de marzo de 2011 asinou cos Boston Celtics.
O 20 de xullo de 2012, Pavlović foi traspasado ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre tres equipos.
Tras a secesión de Montenegro, Pavlovic elixiu xogar con Serbia.
Godofredo de Villehardouin
Godofredo ou Geoffroy de Villehardouin, nado no Castelo de Villehardouin, Aube, en 1164 e finado en Mesinópole, Tracia, en 1213, foi un nobre e cronista francés.
Traxectoria
Naceu no Castelo de Villehardouin, situado a uns trinta quilómetros ao leste de Troyes. Foi Mariscal de Champaña en 1191 e administrou o condado en nome do seu señor, o conde Teobaldo III (Thibaut III). Cando este partiu á Cuarta Cruzada en 1199, seguiuno e vendeu os seus bens ás abadías para proporcionarse recursos. Presidiu a comisión enviada a Venecia polos xefes da Cruzada para negociar o transporte do exército cruzado a Oriente co dux Enrico Dandolo, cego, case centenario e insidioso.
Redactou a súa Crónica entre 1205 e 1213, manexando documentación de arquivo e o testemuño persoal do que vira cos seus propios ollos. Como non era letrado, non escribiu en latín, como fixeron durante longo tempo os historiadores oficiais, senón en francés. Móstrase fiel á verdade, pero só no que conta, porque omite moito e moi importante, sobre todo o motivo polo cal a IV Cruzada non chegou a Palestina. Ás veces lembra o ton oral dos cantares de xesta ao usar as súas típicas interpelacións: "Ouvide, belos señores!" As súas descricións son moi minuciosas e seleccionan sempre os detalles máis pintorescos. Deulle por título Histoire de la conquête de Constantinople ou Chronique des empereurs Baudouin et Henri de Constantinople ("Historia da conquista de Constantinopla ou Crónica dos emperadores Balduíno e Henrique de Constantinopla"). Describe os acontecementos sobrevindos entre 1198 e 1207.
Obras
miniatura|"Da conquista de Constantinopla"
Śląsk Wrocław (baloncesto)
O Wojskowy Klub Sportowy Śląsk Wrocław, coñecido sinxelamente como Śląsk Wrocław, é un club profesional de baloncesto polaco da cidade de Wrocław, na Baixa Silesia. Actualmente compite na Polska Liga Koszykówki, a máxima categoría do baloncesto polaco. Fundado en 1947, é un dos equipos polaco máis laureado con dezasete Ligas e catorce Copas.
Historia
Desde a súa fundación no ano 1947, o Śląsk Wrocław é un dos mellores e máis recoñecíbeis clubs do baloncesto polaco. De feito, o equipo gañou o Campionato de Liga en dezasete ocasións. O período máis destacado da historia do Śląsk é a coñecida como "Gran Era do Śląsk", cando gañaron cinco títulos consecutivos entre 1998 e 2002. A maior parte deses éxitos, foron conseguidos baixo as ordes de Andrej Urlep, adestrador lendario do club. Nos últimos anos, o Śląsk está a ter grandes problemas financeiros, o cal provocou que o club non teña conseguido gañar ningún título importante nos anos 2000. No ano 2008 o club é insostíbel economicamente, o que leva á súa retirada da liga polaca, xogando durante as seguintes tres temporadas na Segunda división. No ano 2013 o club consegue asentarse de novo na máxima categoría, chegando mesmo a gañar a Copa de Polonia en 2014. Na tempada 2015-16, o club volve a participar en competicións europea ao xogar a FIBA Europe Cup. Os máis famosos xogadores de Śląsk Wrocław foron: Mieczysław Łopatka (anos 1960), Edward Jurkiewicz (anos 1970 e 1980), Jerzy Binkowski (anos 1980 e 1990), Dariusz Zelig (anos 1980 e 1990), así como Adam Wójcik, Maciej Zielinski (retirado ao final da temporada 2005−06) e Dominik Tomczyk.
Pavillón
Aínda que habitualmente xoga os seus encontros coma local no Hala Orbita, con capacidade para 3.000 espectadores, tamén xoga ocasionalmente no Centro do Centenario de Wrocław, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores en partidos de baloncesto e que forma parte da lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 2006.
Destaca da súa construción a súa cúpula, de formigón armado e cun diámetro interior de 69 m e 42 m de alto, sendo trala súa construción o edificio máis grande do mundo do seu estilo. O pavillón converteuse nunha referencia clave para o desenvolvemento das estruturas de formigón armado no século XX. En 1948 colocouse fronte ao pavillón unha escultura de metal de 100 metros de alto con forma de agulla chamada Iglica.
miniatura|centro|400px|O Centro do Centenario de Wrocław.
Palmarés
'''Liga de Polonia Copa de Polonia Supercopa de Polonia
Cando petan na porta pola noite
Argumento
O libro divídese en catro relatos; "O espello do viaxeiro", "O fornadas", "A loba" e "O cumpremortes". Cada un destes relatos conta historias diferentes, que o fin ó cabo, demostran principios ou traen algunha ensinanza agochada.
"O espello do viaxeiro"
miniatura|Xabier P. DoCampo. Un viaxeiro que anda perdido pola noite encontra unha casa e pídelle ó dono da casa acubillo.
A sorpresa do viaxeiro dáse cando ve que o seu hospedeiro é igual a el excepto nunha cousa, faltáballe a pálpebra do ollo esquerdo.
Esa noite os dous homes falan e beben viño ata o punto de poñerse violentos, o viaxeiro ataca ó hospedeiro e este defendese cun ferro ó roxo vivo, o hospedeiro dálle na pálpebra e o viaxeiro queda sen ela.
O viaxeiro, ó ver que agora xa eran iguais, pensou que o hospedeiro fixérao premeditadamente e deulle morte, despois soterrouno e ese mesmo día chegaron a muller e o fillo do hospedeiro que o tomaron por el. Así pois, a condena do viaxeiro foi vivir a vida do hospedeiro para o resto dos días.
"O fornadas"
Nunha aldea vivía unha vella que era o demo en persoa.
Os veciños xa estaban fartos dela, e un día uns mozos decidiron darlle unha malleira para que aprendese. O caso é que mallaron na vella ata cansar e cando xa o deran por feito, o rabo do machado suxeitado polo Teixo caeu na fronte da vella e o sangue empezou a escorrer pola súa faciana.
Como ningún dos mozos estaba disposto a confesar, levárona a un forno en desuso e prendéronlle lume, os mozos quedaron ollando como a vella ardía e de súpeto a vella ergueuse e quedou ollando para os mozos, os mozos empezaron a correr e a vella ergueu o brazo e quedou sinalando o Teixo.
Un día estaba o Teixo nun campo e empezoulle a contar a súa historia a un home, o que pasaba era que o Fornadas, que así o chamaban agora, era vítima da vella dende o inferno, a vella aparecíalle cada noite e por algunha forma estraña collíalle un órgano do corpo e comíao fitando para el, ata que o deixou baleiro e morreu, cando lle fixeron a autopsia no tiña nin un só órgano.
"A loba"
Había un rapaz moi xeitoso chamado Silvestre, e moi botado a mocear con moitas rapazas a vez. Un día ía camiñando e tivo que pedir acubillo na casa dos de Revoldás, eles tiñan unha filla moi xeitosa chamada Isaura, e o rapaz rapidamente empezou a mocear con ela e a Isaura quedou en estado, e o Silvestre mesmo lle dou palabra de casar con ela, pero un día alá marcharon os dous a Coruña pola mañá e volveron pola noite.
Desde aquela nada mais se soubo de Silvestre por Revoldás, pouco despois sóubose que casaba con outra pola candeloria, o día da voda a Isaura tivo os folgos para baixar e dicirlle o Silvestre: débesme un fillo, ti veras como mo pagas. Pasados uns días a Isaura apareceu aforcada nunha árbore, dictouse de suicidio e por iso non a enterraron no camposanto de parroquia. Un tempo despois a muller do Silvestre quedou en estado, e tivo o fillo, un día pola noite unha manda lobos baixaron encabezados por unha loba moi fera cos ollos da cor do lume, e que ninguén fora capaz de pillar, a casa do Silvestre, os homes foran todos a buscar os lobos e na casa solo estaban a muller do Silvestre e o fillo, a loba entrou na casa, colleu o fillo coa boca e marchou ata un palleiro, escondeu o rapaz detrás da palla e púxose en fronte da porta, cando o Silvestre chegou o palleiro e veu a loba sola prendeulle lume a palla.
Cando a muller chegou e contoulle o ocorrido o Silvestre entrou para salvar o seu fillo, cando deron apagado o lume víronse tres corpos: o da loba, o do Silvestre e o do fillo.
"O cumpremortes"
Un home recibe unha carta de loito na que di que vai morrer ese día, pero non o ano, o home, despois de cavilar pensou que tiña que ser a morte, e mudouse. Vagando pola cidade chegou o día e o ano no que presuntamente ía morrer. Tras sentar nun banco, unha muller preguntoulle a hora, el díxolle que non tiña reloxo, ao que ela respondeu que xa pasaban das doce da noite, o home sen entender nada dixo: ``o final foi unha broma´´, pero a muller que confesou ser a autora desas cartas díxolle que non, que el librouse da morte por intentar loitar contra o seu destino.
Violante de Hungría
Violante de Hungría (en Magyarországi Jolán), nada en Esztergom, Hungría arredor do 1215 e finada en Huesca o 9 de outubro de 1251, foi raíña consorte de Aragón polo seu matrimonio en 1235 con Xaime I de Aragón, o Conquistador, de quen foi a segunda esposa. Violante era medio irmá por parte de pai de santa Isabel de Hungría.
Traxectoria
Violante foi filla do rei André II de Hungría e da súa segunda esposa Iolanda de Courtenay. Pensouse que o seu dote significaría unha achega de diñeiro e territorios á Coroa de Aragón, que en realidade nunca se fixo, xa que o reinado de André II achábase sumido en certa crise polos cada vez máis puxantes señores feudais que debilitaban o poder da coroa húngara ante a ausencia do monarca no seu reino. André II conducira a Quinta Cruzada e planeaba aspirar para o trono de Constantinopla, estendendo a súa influencia por oriente, así, unha das súas estratexias foi tomar por esposa á filla de Pedro II de Courtenay, emperador do Imperio Latino de Constantinopla, e neto do rei Luís VI de Francia. Probablemente considerando o anterior, por instrucións do Papa, Violante foi comprometida en 1234 co rei hispánico, e o matrimonio dos dous foi celebrado o 8 de setembro de 1235 en Barcelona. A princesa húngara arribou cun séquito de máis de cen acodes e recibiu do seu pai como agasallo de vodas entre moitas cousas un exquisito tocado de pedras preciosas.
Violante impulsou de forma decisiva a conquista do reino de Valencia en 1238 e participou activamente na política real. Implicouse sobre todo nas particións da herdanza que quedarían aos fillos que tivo con Xaime I, tratando de pór a mal ao rei con Afonso de Aragón, fillo do seu primeiro matrimonio con Leonor de Castela.
Desde o 10 de xaneiro de 1241, a devesa de Vallivana e Salvasoria foi común, non só para os veciños de Morella, si que tamén para as demais aldeas.
Familia santa
Violante contou cun círculo familiar próximo onde abundaron as beatificacións e canonizacións. Aínda que a Casa de Árpád húngara foi a familia que máis santos e beatos deu a Igrexa católica, é importante precisar os casos máis inmediatos a Violante. Por unha banda, a súa irmá máis vella foi Santa Isabel de Hungría. Igualmente, as fillas do seu irmán Bela IV de Hungría foron Santa Cunegunda de Polonia, Santa Margarida de Hungría, a beata Iolanda de Polonia e a beata Constanza de Hungría. Ironicamente o pai de Violante, o rei André II de Hungría, foi excomungado en dúas oportunidades ao non cumprir a cabalidade as demandas papais de marcar aos xudeus e de excluílos dos cargos públicos como se fixo costume durante o século XIII.
Testamento, morte e sepultura
dereita|miniatura|250x250px|Sepulcro da raíña Violante de Hungría no Real Mosteiro de Santa María de Vallbona. No seu testamento deixou aos infantes Pedro, Xaime e Sancho, os seus fillos, o condado de Posana, que tiña Bela IV, rei de Hungría, o seu irmán, e que a ela lle legou a súa nai. Menciona así mesmo, a todas as fillas que tivo de Xaime o Conquistador.
Os restos da raíña Violante de Hungría e os da súa filla a infanta Sancha xacen no presbiterio do mosteiro cisterciense feminino de Vallbona das Monxas, que elixira para a súa sepultura e do cal fora unha gran benefactora. O sobrio sepulcro, encastado ao muro ao lado dereito do presbiterio, álzase sobre dous pilastras decoradas con cruces patadas inscritas en círculos de goles. A caixa do sepulcro é de pedra avermellada e a cuberta, de dúas vertentes, é de pedra branca.
As únicas ornamentacións son unha cruz patada no centro da cuberta do sepulcro, semellante ás que ten nas pilastras que o sustentan, pero é a da tapa de maior tamaño e está sen policromar, e tres escudos nos que se representa o Sinal Real de Aragón, o escudo dos Reis de Aragón. Un dos escudos está no lado visible do sepulcro e os outros dous nos lados menores. Os seus restos foron trasladados a este sepulcro no ano 1275, tal como indícase nunha inscrición colocada no lateral do sepulcro:
Ao parecer, os restos da raíña Violante de Hungría son os únicos que non foron violados ou destruídos da dinastía dos Árpádes, da que ela formou parte por ser filla de André II de Hungría, e que reinou en Hungría até o século XIV.
Matrimonio e descendencia
Violante de Hungría e o seu esposo Xaime I o Conquistador tiveron catro fillos e cinco fillas:
Posteridade
miniatura|dereita|200px|Os xigantes de Barcelona representan á raíña Violante e ao seu marido o rei [[Xaime I de Aragón.]] Ten rúas dedicadas, a partir do século XIX, en Barcelona, Zaragoza e en diferentes cidades dos países da antiga coroa de Aragón.
Segundo a lenda romántica, as froitas e verduras confitadas que forman parte do agasallo típico da Mocadorada de San Dionisio, celebrada anualmente en Valencia polo aniversario da conquista, teñen a súa orixe nas froitas e hortalizas que os musulmáns valencianos ofreceron a Xaime e Violante cando lles renderon a cidade.
Os Xigantes de Barcelona reproducen as figuras de Violante e Xaime I. A raíña constitúe tamén un dos personaxes principais da Irmandade dos Cabaleiros da Conquista de Castelló de la Plana.
En Les Borges Blanques, tamén hai unha xigante que representa á mesma raíña. Esta leva un escudo da dinastía Árpád na parte da cintura.
Erich Mendelsohn
Erich Mendelsohn, nado en Allenstein (Prusia Oriental, hoxe Polonia) o 21 de marzo de 1887 e finado en San Francisco (California) o 15 de setembro de 1953, foi un arquitecto alemán de orixe xudía, coñecido pola súa arquitectura expresionista da década de 1920, ademais de por desenvolver un funcionalismo dinámico nos seus proxectos para tendas e cines. Mendelsohn é un pioneiro da art déco e do Streamline Moderne, especialmente polo seu deseño da Mossehaus (1921).
Inicios
Foi o quinto de seis irmáns; a súa nai, Emma Esther (de solteira Jaruslawsky), era sombrereira, e o seu pai, David, era comerciante. Asistiu a un Gymnasium humanista en Allenstein antes de continuar o seu adestramento comercial en Berlín. miniatura|[[Torre Einstein en Potsdam]] En 1906 iniciou os estudos de economía nacional na Universidade de Múnic e en 1908 comezou a estudar arquitectura na Universidade Técnica de Berlín; dous anos despois pasou á Universidade Técnica de Múnic, onde se graduou cum laude en 1912. En Múnic recibiu a influencia de Theodor Fischer, arquitecto cunha obra que se move entre o neoclasicismo e o Jugendstil, e que lle deu clases dende 1907; Mendelsohn tamén tivo contacto con membros de dous grupos de artistas expresionistas, Der Blaue Reiter e Die Brücke.
Dende 1912 a 1914 traballou como arquitecto independente en Múnic. En 1915 casou coa violoncellista Luise Maas, coa que mantivo correspondencia entre 1910 e 1953; estes materiais proporcionan unha mirada nas vidas dun artista e unha parella que experimentaron o campio da paisaxe internacional, incluíndo a súa fuxida do Terceiro Reich en 1933. A través da súa esposa, coñeceu o astrofísico Erwin Finlay Freundlich, que tamén tocaba o violoncello. Freundlich era irmán de Herbert Freundlich, director do Kaiser Wilhelm Institut für Physikalische Chemie und Elektrochemie. Freundlich arelaba construír un observatorio astronómico axeitado para confirmar experimentalmente a teoría da relatividade de Einstein's Theory of Relativity. miniatura|esquerda|Fábrica de sombreiros en [[Luckenwalde]] Grazas á súa relación con Freundlich, Mendelsohn tivo a oportunidade de deseñar e construír a Einsteinturm ("Torre Einstein"). Esta relación, así como a amizade familiar cos fabricantes de sombreiro de Luckenwalde Salomon e Gustav Herrmann axudaron ao éxito temperán de Mendelsohn. Dende este momento e ata 1918, é recoñecido sobre todo pola multitude de bosquexos de fábricas e grandes edificios, moitas veces en pequeno formato ou mesmo en cartas para a súa dona. O documental de 2011 de Duki Dror titulado "Incessant Visions" trata sobre Mendelsohn e a súa esposa, e nel Dror crea unha animación sobre as memorias de Louise e as súas cartas.
Carreira arquitectónica
Xa en 1924, Wasmuths Monatshefte für Baukunst, unha serie de revistas mensuais de arquitectura, produciu un folleto sobre a súa obra. Ese mesmo ano foi un dos fundadores, xunto con Ludwig Mies van der Rohe e Walter Gropius, do grupo de arquitectos coñecido como Der Ring.
O seu estudio empregaba corenta persoas, incluído, como aprendiz, Julius Posener, que logo foi historiador da arquitectura. A obra de Mendelsohn sintetizaba o consumismo da república de Weimar, en particular as súas tendas, como os célebres almacéns Schocken. Con todo, tamén estaba interesado nos experimentos socialistas realizados na Unión Soviética, onde deseñou a fábrica téxtil Bandeira Vermella en 1926 xunto co arquitecto Hyppolit Pretreaus. As súas oficinas do xornal Mossehaus e o cinema Universum foron tamén moi influentes no art déco e o Streamline Moderne. miniatura|Residencia Weizmann, [[Weizmann Institute of Science, Rehovot]] En 1926, comprou unha antiga villa e en 1928, deseñou Rupenhorn, de preto de 4000 m², que a familia habitou dous anos despois. Pola caras publicación sobre o seu novo fogar, ilustrada por Amédée Ozenfant entre outros, Mendelsohn foi motivo de envexa. miniatura|[[De La Warr Pavilion en Bexhill on Sea]] Na primavera de 1933, co aumento do antisemitismo e o ascenso dos nazis en Alemaña, marchou a Inglaterra. A súa fortuna foi incautada polos nazis, o seu nome foi eliminado da lista da Unión de Arquitectos Alemáns, e foi excluído da Academia Prusiana das Artes.
En Inglaterra creou unha sociedade de negocios con Serge Chermayeff, que continuou ata a fin de 1936. Mendelsohn mantivo trato con Chaim Weizmann, posteriormente presidente de Israel e a comezos de 1934 comezou a planear en nome de Weizmann unha serie de proxectos en Palestina durante o mandato británico. En 1935, abriu unha oficina en Xerusalén e planeou edificios en estilo internacional con pedra de Xerusalén que foron moi influentes na arquitectura local. En 1938 desmantelou a súa oficina de Londres. Ao mesmo tempo, el e a súa esposa recibían a cidadanía británica e cambiou o seu nome a "Eric"; esta nova cidadanía permitiulle ter certas garantías e levar outros membros da familia ao Reino Unido.
Obras
miniatura|Interior da fábrica de sombreiros de Luckenwalde miniatura|[[Mossehaus en Berlín]] miniatura|Almacéns Petersdorff en [[Wrocław]] miniatura|Antigos almacéns Schocken en Chemnitz, pouco antes da súa reapertura como Museo Estatal de Arqueoloxía de Chemnitz (smac)
Eosinófilo (tinguidura)
miniatura|dereita|300 px|[[Granulocito eosinófilo nun frotis de sangue periférico visto a 400 aumentos cun citoplasma fortemente eosinófilo, rodeado de eritrocitos máis debilmente eosinófilos.]] Eosinófilo (do grego amante da eosina) é un termo utilizado en histoloxía para indicar que unha célula, unha parte da célula ou un tecido se tingue co colorante eosina, que é un colorante de carácter ácido. Como a eosina é ácida, tingue estruturas que son básicas (ou acidófilas). A eosina é un colorante rosa brillante que tingue o citoplasma das células, e proteínas extracelulares como o coláxeno. As estruturas eosinófilas están xeralmente compostas de proteínas.
Xeralmente o colorante eosina aplícase en combinación con outro colorante chamado hematoxilina (que é básico), polo que en realidade o que se fai é unha tinguidura con hematoxilina-eosina ou tinguidura HE. Esta é a tinguidura máis utilizada nas preparacións histolóxicas para o diagnóstico médico; por exemplo, cando un patólogo examina unha biopsia dun tecido sospeitoso de cancro.
Bion 7
Bion 7, tamén coñecido como Kosmos 1667, foi un satélite artificial non tripulado da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 10 de xullo de 1985 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Eosinófilo (tinguidura)
Algunhas estruturas do interior da célula descríbense como eosinófilas ou eosinofílicas, como por exemplo, os corpos de Lewy, e os corpos de Mallory. Algunhas células tamén se describen como eosinófilas, como algúns leucocitos, como os granulocitos eosinófilos tamén chamados, simplemente, eosinófilos.
Bion 7
Características
Bion 7 foi o sétimo satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 222 km de perixeo, 297 km de apoxeo e 82,3 graos de inclinación orbital, cun período de 89 minutos.
Eosinófilo (tinguidura)
O adxectivo eosinofílico utilízase ás veces para designar as estruturas eosinófilas, pero tamén pode facer referencia á acumulación de granulocitos eosinófilos en certas doenzas, como nas chamadas eosinofilias; por exemplo, a eosinofilia pulmonar. Igualmente, o propio termo eosinofilia pode ser utilizado tamén para referirse ao carácter das tinguiduras eosinófilas.
Bion 7
Características
Bion 7 levaba experimentos a bordo deseñados por científicos de nove países, entre eles dous macacos Rhesus para o estudo do sistema vestibular e o fluxo de sangue, así como o efecto das radiacións; dez ratas macho e dez tritóns, que foron usados para estuda-la velocidade de recuperación de feridas no espazo. Usouse un calorímetro para medi-lo intercambio de enerxía no paso da fase de ninfas a moscas de 1500 Drosophila melanogaster que tamén ían a bordo. Ademais, con Bion 7 voaron sementes de millo, azafrán e peixes Guppy nun acuario.
A cápsula regresou o 17 de xuño de 1985, tras uns 7 días de voo.
Edda prosaica
A Edda prosaica, coñecida tamén como Edda menor ou a Edda de Snorri é un manual de poética islandés escrito por Snorri Sturluson que contén moitas historias da mitoloxía nórdica. O seu propósito foi permitir ós poetas e lectores islandeses entender a sutileza do verso aliterativo, e comprender o significado agochado dos moitos kenningars que eran empregados na poesía escáldica.
Contido
Foi escrita arredor do ano 1220 e sobreviviu en sete manuscritos principais, escritos entre o 1300 e o 1600.
A Edda prosaica contén tres seccións diferentes: Gylfaginning (preto de 20.000 palabras), Skáldskaparmál (50.000 palabras) e Háttatal (20.000 palabras). Ademais ten unha introdución chamada Bragarædur.
A primeira (Bragarædur) é unha introdución evemerista, a segunda (Gylfaginning) expón baixo a forma da visión dun imaxinario rei Gylfi un tratado de mitoloxía, a terceira (Skáldskaparmál), que forma en volume a metade da obra e a cuarta (Háttatál) son compendios de metros escáldicos e recursos de expresión. Snorri Sturluson usou non só a Edda poética senón diversas fontes que nos son descoñecidas e parece claro que coñecía versións diversas dunha mesma lenda.
miniatura|280px|Edda prosaica do [[Codex Trajectinus, versión tamén coñecida como Edda de Utrecht.]]
Loureiros, Covas, Ames
Loureiros é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 72 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 38 eran homes e 34 mulleres.
Meire
O topónimo galego Meire pode referirse a:
Reigosa
O topónimo galego Reigosa (do latín, con raíces) pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Primeiro ministro de Taxiquistán
miniatura|130px|Brasón de Taxiquistán. O primeiro ministro do Taxiquistán é o xefe de goberno do país. O seu titular é temporariamente indicado polo presidente. O primeiro ministro consolídase no cargo cando recoñecido polo parlamento. Esta é a lista dos primeiros ministros de Taxiquistán dende a independencia, o 1991.
Escritura itálica
miniatura|Alexa, un tipo de letra en itálica. En tipografía, as fontes itálicas ou en escritura itálica, son un tipo de escrita moi parecidas á cursiva, que, como esta, presenta as letras inclinadas cara á dereita e con forma aguzada. Foi de uso na Italia dos séculos XV e XVI.
Diferenzas entre fontes itálicas e fontes romanas
miniatura|Diferenzas entre Times Itálica e Romana e Arial Romana Inclinada e Romana Unha das diferenzas perceptibeis entre as fontes romanas e as itálicas consiste no feito de que as romanas son erectas (90°) e as itálicas son levemente inclinadas para a dereita. Con todo, a principal diferenza é o fluxo e non a inclinación. As fontes itálicas posúen estrutura cursiva e continua, diferente das romanas. As serifas (Serif) itálicas son frequentemente transitivas: son trazos na entrada e saída da letra, tendendo a inclinarse no ángulo natural da escrita.
Terminoloxía
Adoitan confundirse as fontes en escritura itálica coa curisva, e nalgúns casos son sinónimos. Están aceptados os termos cursiva e itálica (tamén letra cursiva e letra itálica), pero rexéitase o termo "bastardiña", decalco do castelán. Moitas fontes tipográficas, especialmente nas súas versións para ordenador, teñen a variante en lingua inglesa script (imitando a letra manuscrita). Algunhas itálicas poden ser máis cursivas ca outras, así como as romanas poden conter trazos caligráficos. No entanto, toda fonte itálica tende ser moito máis cursiva cás romanas.
As primeiras itálicas producidas eran pouco inclinadas e eran deseñadas para seren utilizadas con romanas maiúsculas erectas. Hei exemplos de itálicas manuscritas do século XV sen inclinación. centro|miniatura|600x600px|Caracteres minúsculos e maiúsculos itálicos da familia Garamond centro|miniatura|600x600px|Caracteres minúsculos e maiúsculos romanos da familia Garamond
Historia
En 1501, Francesco Griffo (1450/1518) criou o "itálico tipográfico": tipos en metal inspirados nas letras cursivas das chancelarias italianas para a imprenta veneciana de Aldo Manuzio. Os tipos itálicos de Griffo economizaban espazo, en relación aos tipos romanos e foran utilizados para compor, en 1501, unha obra de Virxilio no obradoiro de Manúcio. O itálico foi criado, naquela época, para ser utilizado como fonte de texto e non como fonte auxiliar, como é utilizada hoxe.
Griffo traballou xunto a Manúcio para desenvolver o primeiro tipo itálico baseado nas letras de chancelaria. As letras minúsculas da tipografía en metal itálica foran proxectadas para o seu uso en libros. A idea de Manuzio era a de usar os tipos itálicos para economizar espazo e manter o custo da produción baixo, grazas á economía de papel.
En Portugal, é costume referirse á escritura itálica por grifo. dereita|miniatura|Mostra da escrita de [[Niccolò de' Niccoli, que deu orixe ao tipo itálico]] O tipo itálico foi utilizado por primeira vez por Aldo Manuzo na Imprenta Aldina en 1501 na edición de Virxilio.
Baseado na escrita cursiva humanista orixinalmente desenvolvida nos anos 1420 por Niccolò de' Niccoli, serviu como un tipo condensado para volumes simples e compactos. As puncións para eses tipos foran cortadas por Griffo, tamén coñecido por Francesco da Bologna. En 1501, Aldo Manuzio escribiu ao seu amigo Scipio: "Nós imprimimos e publicamos agora as Sátiras de Juvenal e Persius nun formato moi pequeno, para que se manteña convenientemente nas mans e se aprenda de memoria (por non falar da lectura) por todos."
Diferentemente dos tipos itálicos de hoxe, as letras maiúsculas eran capitais romanas verticais, mais curtas que os ascendentes das letras itálicas minúsculas e foran producidas cerca de 65 letras con ligaduras nos libros Dante e Virgilio Aldinos de 1501.
Exemplos
Exemplos de textos en tipos romano e itálico verdadeiro:
thumb|600px|center|Texto en romano e itálico da familia Garamond
O mesmo exemplo en oblícuo. thumb|600px|center|Texto romano e oblícuo ou cursiva; neste caso, inclinación forzada do tipo romano Garamond
Usos
Non hai ningunha regra gramatical internacional para usar o estilo de letra cursiva. A Universidade de Santiago de Compostela recolle no servizo de asesoramento do Servizo de Normalización Lingüística unha serie de indicacións para grafar en itálica ou cursiva, resaltando que non están apoiadas nunhas normas fixas de validez internacional, senón que foi o costume o que impuxo unha serie de usos que na actualidade son respectados de forma xeral en toda a documentación. A Galipedia ten unhas recomendacións de formato, incluíndo o uso das itálicas, no titorial de inicio.
No Brasil, os estándares ABNT recomendan o uso de cursiva para resaltar palabras ou frases nunha lingua estranxeira. En Portugal, as normas lexislativas do goberno apuntan ao uso da cursiva sempre que sexa necesario escribir unha palabra nunha lingua estranxeira, práctica reflectida no Diário da República. No Diario Oficial da Unión Europea, a cursiva emprégase en palabras, frases ou puntos nunha lingua estranxeira intercaladas no texto portugués, castelán ou nos outros idiomas oficiais.
¡Asústate, Merche!
¡Asústate, Merche! é unha novela de Fina Casalderrey, publicada por Edicións Xerais en 1994. Está estruturada en tres partes, e consta de 44 capítulos.
Cadrado máxico
Un cadrado máxico é a disposición dunha serie de números enteiros nun cadrado ou matriz de xeito que a suma dos números por columnas, ringleiras e diagonais sexa a mesma, a constante máxica. Xeralmente os números empregados para cubri-las celas son consecutivos, de 1 a n², sendo n o número de columnas e ringleiras do cadrado máxico.
Introdución
Considerémo-la sucesión aritmética 1, 2, 3, 4 ... 36 (cadrado de orde 6), e dispoñámo-los números ordenadamente en dúas series dispostas en zigzag:
Resulta evidente que calquera par de números aliñados verticalmente suma o mesmo xa que a medida que nos desprazamos polas columnas, na ringleira superior engádese unha unidade, mentres que na ringleira inferior réstase. A suma é en tódolos casos a dos números extremos:
cantidade que se denomina constante máxica, e que neste caso é n×(n² + 1)/2 = 6×(36 + 1)/2 = 111.
Salta á vista que o cadro anterior non é un cadrado máxico, xa que ó se dispoñe-los números de xeito consecutivo, as sumas das cifras de cada ringleira son cada vez maiores. Porén atopamos seis series de números comprendidos entre 1 e 36, de xeito que, sen se repetir ningún, as sumas das series son a constante máxica. Se en vez da disposición anterior situámo-los números consecutivamente, obtemos unha disposición na que os números da diagonal principal se poden escribir da forma (a-1)×n + a.
Calculando a suma, sabendo que as ringleiras a van de 1 a n:
De novo a constante máxica. Máis aínda, calquera serie de seis valores nos que non haxa dous da mesma ringleira ou columna sumará a constante máxica. Escribindo o termo i, j da matriz coma (i-1)×n + j, e tomando 6 termos calquera coa condición de que nin i, nin j se repitan e varíen de 1 ata n, a ecuación resultante será exactamente a mesma que no caso anterior e a suma, polo tanto, a constante máxica.
Como se pode demostrar, a cantidade de series posibles de n números que cumpran a condición anterior é n!, 720 en cadrados de orde 6, e nin sequera son tódalas posibles, xa que antes obtiveramos seis que non están incluídas entre elas. En definitiva, sendo posible construír (n²)! matrices nas que ningún termo se repita e existindo polo menos n! (en realidade moitas máis) combinacións de números que sumen a constante máxica, compréndese intuitivamente que o que sería de maxia é que con tal multitude de posibilidades fose imposible construír cadrados máxicos.
De orde 3 existe un único cadrado máxico (as distintas variacións pódense obter por rotación ou reflexión), en 1693 Bernard Frenicle de Bessy estableceu que hai 880 cadrados máxicos de orde 4, posteriormente atopáronse 275 305 224 cadrados máxicos de orde 5; o número de cadrados de maior orde descoñécese aínda pero segundo estimacións de Klaus Pinn e C. Wieczerkowski realizadas en 1998 mediante os métodos de Monte Carlo e de mecánica estatística existen (1,7745 ± 0,0016) × 1019 cadrados de orde 6 e (3,7982 ± 0,0004) × 1034 cadrados de orde 7.
Polo que respecta a ordes inferiores, é evidente que de orde un existe un único cadrado máxico, <font style="background-color:#ffcc66"> 1 , mentres que de orde 2 non existe ningún, o que se pode demostrar considerando o cadrado máxico a, b, c, d da figura; para que tal disposición fose un cadrado máxico deberíanse cumpri-las seguintes ecuacións (sendo M a constante máxica ou calquera cantidade, se se quere):
escribindo o sistema de ecuacións en forma matricial e buscando a orde da matriz de coeficientes, obtense que é tres, mentres que o número de incógnitas é catro, de xeito que o sistema só ten a solución trivial a =b=c=d= M/2 sendo imposible construír un cadrado máxico no que as catro cifras sexan distintas.
Ficheiro:Magic square Lo Shu.png
The Astronomical Phenomena (Tien Yuan Fa Wei). Compilado por Bao Yunlong no século XIII, edición da Dinastía Ming, 1457-1463.
Historia
Na antiga China xa se coñecían os cadrados máxicos dende o III milenio a.C, como testemuña o Lo Shu. Segundo a lenda, un certo día produciuse o desbordamento dun río; a xente, temerosa, tentou facer unha ofrenda ó deus do río Lo (un dos desbordados) para amansa-la súa ira. Non obstante, cada vez que o facían, aparecía unha tartaruga que roldaba a ofrenda sen aceptala, ata que un rapaz se decatou das peculiares marcas da cuncha da tartaruga, deste xeito puideron incluír na súa ofrenda a cantidade pedida (15), quedando o deus satisfeito e volvendo as augas á súa canle.
Igualmente coñeceron combinacións desta clase os indios, exipcios, árabes e gregos. A tales cadrados, as diferentes culturas atribuíronlles propiedades astrolóxicas e divinatorias portentosas gravándose con frecuencia en talismáns. Así, como recolle Cornelius Agrippa en De oculta philosophia libri tres (1533), o cadrado de orde 3 (15) estaba consagrado a Saturno, o de 4 (34) a Xúpiter, o de 5 (65) a Marte, o de 6 (111) ó Sol, o de 7 (175) a Venus, o de 8 (260) a Mercurio e o de 9 (369) á Lúa; idéntica atribución pódese atopar na astroloxía hindú.
A introdución dos cadrados máxicos en occidente atribúese a Emanuel Moschopoulos en torno ó século XIV, autor dun manuscrito no que se explican por vez primeira algúns métodos para construílos. Con posterioridade, o estudo das súas propiedades, xa con carácter científico, atraeu a atención de grandes matemáticos que dedicaron ó asunto obras diversas malia a manifesta inutilidade práctica dos cadrados máxicos. Entre eles cabe citar a Stifel, Fermat, Pascal, Leibnitz, Frenicle, Bachet, La Hire, Saurin, Euler, ... diríase que ningún matemático ilustre puido escapar do seu feitizo.
O cadrado máxico de Durero
Algunhas disposicións particulares no cadrado máxico de Durero que suman a constante máxica.
300px|miniatura|dereita|Fachada da Sagrada Familia
O cadrado máxico da Sagrada Familia
A Fachada da Paixón da igrexa da Sagrada Familia en Barcelona, deseñada polo escultor Josep Subirachs, amosa un cadrado máxico de orde 4.
A constante máxica do cadrado é 33, a idade de Xesucristo na Paixón. Tamén se atribuíu a escolla deste número coma unha velada alusión á suposta adscrición masónica, que nunca foi demostrada, de Antonio Gaudí, xa que 33 son os graus tradicionais da masonería. Estruturalmente, é moi similar ó cadrado máxico de Melancolía, pero dous dos números do cadrado (o 12 e o 16) están diminuídos en dúas unidades (10 e 14) polo que aparecen repeticións. Isto permite rebaixa-la constante máxica en 1.
Cadrados máxicos de orde impar (I)
Obviamente, poderíase comezar en calquera das celas centrais das ringleiras ou columnas do contorno, sendo en cada caso a dirección das diagonais cara a fóra do cadrado e o sentido do desprazamento unha vez finalizada cada diagonal o dado pola posición relativa do centro do cadrado respecto da cela inicial.
Resulta evidente que comezando por calquera outra cela as sumas das ringleiras e columnas será a constante máxica, xa que a posición relativa das cifras será a mesma que no caso anterior; non obstante, na diagonal paralela á dirección de cubrido non se cumprirá esta condición (si na outra). De feito, a particular elección da cela inicial responde á necesidade de que na diagonal paralela á dirección de cubrido se sitúen consecutivamente os cinco números centrais da serie xa que calquera dos outros cinco números consecutivos non sumarán a constante máxica.
Cadrados máxicos de orde impar (II)
Paso 1: Escríbense os números do 1 ó n². Escríbese o 1 na cela superior do rombo e seguirase de forma oblicua como se ve neste exemplo. O cadrado máxico será un cadrado inscrito no rombo que formamos.
Paso 2: Trasladámo-los números das esquinas do rombo ás celas baleiras que hai no lado oposto do cadrado.
Paso 3: Quitámo-las esquinas do rombo: xa temos un cadrado máxico de orde impar.
Cadrados máxicos de orde múltiplo de 4
Constrúese un cadrado cos números dispostos consecutivamente (véxase o segundo cadrado de orde seis da introdución), disposición na que como sabemos, as sumas das diagonais son a constante máxica. Unha vez feito isto, e conservando a submatriz central de orde n/2 e as catro submatrices de esquina de orde n/4 os números restantes xíranse 180º respecto do centro do cadrado, ou se se prefire vólvense situar en orde decrecente (en ámbolos dous casos o resultado é o mesmo).
Ficheiro:Cuadrado Mágico Parmente par.png
Partindo da mesma disposición e escollendo patróns simétricos similares das cifras a conservar pódense construír cadrados máxicos diferentes ó obtido antes, coma o seguinte:
Ficheiro:Cuadrado_Mágico_Parmente_par2.png
Cadrados máxicos de orde múltiplo de 4 máis 2
Coma exemplo, imos construír un cadrado máxico de lado 10.
1º paso:
Imos agrupa-las celas en subcadrados de 2x2, e cada un deles etiquetarémolo do seguinte xeito:
- Os cadrados da seguinte ringleira etiquétanse coa letra U.
Melitón Manzanas
Melitón Manzanas González, nado en Donostia o 9 de xuño de 1909, e finado en Irún, Guipúscoa o 2 de agosto de 1968,  foi un policía español durante a ditadura de Francisco Franco, colaborador da Gestapo durante a segunda guerra mundial e xefe da Brigada Político-Social de Guipúscoa, posto dende o que torturou a numerosos opositores ó réxime. Foi asasinado por Euskadi Ta Askatasuna (ETA) no que foi o primeiro atentado premeditado desta organización.
Enigma do valor C
O enigma do valor C ou paradoxo do valor C é o complexo problema que supón explicar a ampla variación no tamaño do xenoma nuclear que hai entre as especies de eucariotas. O enigma básico que hai que explicar do valor C é a observación de que o tamaño do xenoma non se correlaciona coa complexidade dun organismo; por exemplo, algúns protistas unicelulares teñen xenomas máis grandes que o xenoma doutras especies máis complexas, como, por exemplo, os humanos.
Historia do paradoxo do valor C
O descubrimento do ADN non codificante a inicios da década de 1970 resolveu en boa medida a principal cuestión do paradoxo do valor C: o tamaño do xenoma non é un reflexo do número de xenes nos eucariotas, xa que a maioría do seu ADN non é codificante e, por tanto, non consiste en xenes. O xenoma humano, por exemplo, consta de menos dun 2% de rexións que codifican proteínas, e o resto está formado por varios tipos de elementos de ADN non codificante (especialmente elementos transpoñibles).
Cadrado máxico
Cadrados máxicos de orde múltiplo de 4 máis 2
2º paso:
Enigma do valor C
Orixe do enigma do valor C
O enigma do valor C, a diferenza do termo máis antigo paradoxo do valor C, é definido explicitamente como unha serie de cuestións independentes pero igualmente importantes como:
Enigma ou paradoxo
Algúns científicos prefiren usar o termo enigma do valor C porque inclúe explicitamente todas as cuestións que é necesario responder para ter unha completa comprensión de como se produce a evolución do tamaño dos xenomas (Gregory 2005). Ademais, o termo paradoxo implica unha falta de comprensión dunha das características máis básicas dos xenomas eucarióticos: están compostos principalmente de ADN non codificante. Algúns indicaron que o termo paradoxo ten tendencia a levar aos autores a procurar solucións simples unidimensionais ao que, en realidade, é un crebacabezas multifacético. Por estas razóns, en 2003 o termo "enigma do valor C" foi apoiado preferentemente en vez de "paradoxo do valor C" no Second Plant Genome Size Discussion Meeting and Workshop nos Xardíns botánicos reais de Kew, Reino Unido, e un crecente número de autores está empezando a adoptalo.
Cadrado máxico
Cadrados máxicos de orde múltiplo de 4 máis 2
Intercámbiase o cadrado U central co cadrado L inmediatamente superior.
3º paso:
Etiquetaremos cada subcadrado de 2x2 cun número seguindo o método da Loubere. Deste xeito indicarémo-la orde na que se vai cubrir cada subcadrado.
Agora, ó subcadrado i-ésimo correspóndelle os números 4i - 3, 4i - 2, 4i - 1 e 4i. Por exemplo, ó subcadrado 10 correspóndelle os números 37, 38, 39, e 40.
Só nos falta saber onde se sitúan os catro números dentro do seu subcadrado correspondente, e aí entra en xogo o etiquetado LUX.
Como se pode ver, as letras lembran á forma que fan os números ó se situar en cada cadrado.
Con todos estes elementos xa se pode construí-lo cadrado:
Variantes
Existen multitude de variantes dos cadrados máxicos simples que se acaban de describir, así coma métodos alternativos de construción dos mesmos. Agora verase unha descrición dalgunhas das variantes existentes.
James Iha
James Yoshinobu Iha naceu o 26 de marzo de 1968 en Chicago, Illinois. Actualmente é un dos guitarristas da banda de rock A Perfect Circle. Tamén tocou en The Smashing Pumpkins, da que foi fundador xunto con Billy Corgan, ata o ano 2000 e sacou un disco en solitario en 1998, titulado Let It Come Down. No ano 2009 fundou o supergrupo Tinted Windows ao lado de membros de Cheap Trick, Fountains of Wayne e Hanson.
Cadrado máxico
Variantes
Hai, por exemplo, cadrados máxicos que continúan sendo máxicos cando se lles quita unha banda exterior; incluso hainos que continúan sendo máxicos se se lles quita unha banda e logo unha segunda banda, ...
James Iha
Biografía
Iha asistíu ao instituto de Elk Grove High School en Elk Grove Village, Illinois, a mesma vila na que nacera o guitarrista e cantante de The Smashing Pumpkins Billy Corgan. Ao igual que Billy, el tamén tiña un irmán cunha deficiencia mental. Actualmente vive en Manhattan e posúe, xunto coa súa ex-moza e antiga baixista de The Smashing Pumpkins D'Arcy Wretzky e Adam Schlesinger de Fountains of Wayne, o selo independente Scratchie Records. Entre as bandas contratadas polo selo están Fountains of Wayne, The Frogs e Fulflej.
Cadrado máxico
Variantes
O cadrado completo da figura, de orde 7, ten por constante máxica 175 (os corenta nove primeiros números); o cadrado interior de orde 5 que comprende os números centrais da serie anterior (13 a 37), tamén é máxico e ten por constante máxica 125, ó igual có cadrado de orde tres central (números 21 a 29) que ten unha constante máxica de 75.