cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Borreiros, Gondomar
Patrimonio
Na parroquia tamén se encontra a Fraga de Oliveira, que está situada entre as parroquias de Borreiros, Belesar e Donas no contorno do río da Groba, aínda que os sendeiros que están dentro do sendeiro da Grela, están sen sinalizar e abandonados.
As Maus, Ordes, Rairiz de Veiga
As Maus é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 5 habitantes deles 3 homes e 2 eran mulleres, o que supón que non variou a poboación desde 2007.
Bandar Lampung
Bandar Lampung é unha cidade de Indonesia e capital da provincia indonesia de Lampung, na illa e rexión de Sumatra. Foi fundada baixo o nome de Tanjungkarang-Telukbetung, os dous poboados que formaron a cidade. No ano 1986 rebautizouse co nome Kota Bandar Lampung (Cidade de Bandar Lampung). É a principal entrada á illa de Sumatra para xente procedente da illa de Xava. Especialmente antes da construción do importante porto na cidade de Bakauheni, ao sur de Bandar Lampung. A cidade conta co Aeroporto Radin Inten II no noroeste, que é un aeroporto nacional con voos cara a Iacarta. miniatura|esquerda|Rúa "Ikan Hiu"
Aire
O Aeroporto Radin Inten II (TGK) é o principal aerodromo da cidade. Situado nas aforas, pódese acceder mediante minibuses e autobuses do transporte público. miniatura|esquerda|Aeroporto Radin Inten II
Transporte pola estrada
Bandar Lampung ten varias opcións alternativas para o transporte. Unha delas é o minibús Angkot (abreviatura de Angkutan Kota, traducido literalmente por Transporte de cidade). Serven varias liñas, operados privadamente e baratos. Polo xeral, un minibús Angkot cobre a área entre Tanjung Karang (centro de Bandar Lampung) e o sector urbano. Un Angkot cobre estas liñas:
En outubro de 2011, a oficina de transporte de Bandar Lampung anunciou dúas liñas de Autobús de tránsito rápido.
Educación
miniatura|esquerda|Universidade "Bandar Lampung" No ano 2009, Bandar Lampung tiña unha taxa de alfabetización do 94,3%, mais comparado co ano 2005, que tiña unha taxa de alfabetización do 93,5%. Así e todo, a taxa de participación na escola secundaria seguiu descendendo de 69,2% (2007) ao 61,4% (2009). miniatura|esquerda|Universidade "Malahayati" En Bandar Lampung hai notables universidades e institutos como SMP Negeri 2 Bandar Lampung (público), SMA Negeri 9 Bandar Lampung (público), SMA Negeri 2 Bandar Lampung (público), SMA Fransiskus Bandar Lampung (privado), Universidade Lampung (público, coñecido localmente como Unila), Bandar Lampung University (privado, coñecida localmente como UBL) e Malahayati University (privado). En marzo de 2011, a Unila tiña 70 866 alumnos.
Folgueiros, Golmar, A Laracha
Folgueiros é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 7 mulleres.
Teatro Carcano
O Teatro Carcano é un teatro de ópera da cidade de Milán (Italia), inaugurado o 3 de setembro e situado no Corso di Porta Romana.
Historia
En 1801, no clima da renovación urbana determinada pola conquista napoleónica, a Società teatrale della Casa Carcano decidiu construír un novo e grande teatro (1.200 - 1.500 espectadores) no curso da prestixiosa Porta Romana, unha vía chea de mansións novas e renovadas nos derradeiros anos do século XVIII por Piermarini. Os planos do teatro, segundo o xove arquitecto Luigi Canonica, inspiráronse no Teatro alla Scala de Milán e ao Teatro della Cannobiana.
O deseño foi encargado a Luigi Canonica, daquela un xove arquitecto do Estado da República Cisalpina, quen asumiu o cargo en agosto de 1797 en lugar de Piermarini.
A apertura do teatro tivo lugar o día 3 de setembro de 1803 cunha representación de Zaira, con música de Vincenzo Federici e do baile Alfredo il grande de Paolo Franchi. Outros grandes momentos da música asociados ao teatro foron, por exemplo, a proclamación de Niccolò Paganini como o mellor violinista o 15 de outubro de 1813, as aparicións das divas Giuditta Pasta coas estreas de Anna Bolena (Donizetti) e de La sonnambula (Bellini) en 1830 e 1831 respectívamente, e Maria Malibran con Norma e La sonnambula de Vincenzo Bellini. As óperas de Bellini e foron interpretadas moitas veces no teatro milanés.
O teatro atravesou unha fase de declive durante o século XX a pesar dunha restauración levada a cabo polo arquitecto Nazzareno Moretti, quen modificou á vez a sala e a fachada. Recentemente recuperou o seu posto na escena cultural de Milán. Baixo a dirección do seu antigo director artístico Giulio Bosetti (de 1997 ata 2009) acolleu principalmente obras de teatro en lugar de ópera. Dende febreiro de 2010 a dirección artística foi confiada a Marina Bonfigli, e o teatro foi restaurado por completo no verán dese mesmo ano.
Características
O Carcano está formado por catro niveis. A decoración orixinal estaba composta por numerosas molduras e dourados, cun medallón central, estando o conxunto cuberto de ornamentacións de estilo neoclásico. Hoxe en día, non queda nada da sala e da fachada orixinal, que foi reconstruída en torno a 1913 por Moretti segundo o estilo ecléctico floral e cunha fachada modificada.
A capacidade do Carcano elevouse ata as 1.200 - 1.500 prazas. O traballo realizado en 2010 aportoulle ao teatro un acceso cómodo ás persoas don mobilidade reducida.
Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën
O Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën é un planta de produción do grupo PSA Peugeot Citroën, situada en Balaídos (Vigo), á beira do río Lagares. Con máis de 50 anos de actividade, está considerada un dos piares básicos da economía galega. A planta produce catro vehículos distintos para as dúas marcas do grupo. O seu persoal componse por 6500 empregados e as súas exportacións representan o 30 % das exportacións totais de Galicia. A calidade, como obxectivo primordial, a eficiencia industrial e un persoal competente son aspectos clave na súa organización.
Historia
miniatura|Instalacións na Avenida de Citroën. O centro de PSA Peugeot Citroën ten a súa orixe coa creación en abril de 1958 de Citroën Hispania. O persoal inicial nese momento situábase nos cen traballadores. Dende ó principio,a súa actividade está intimamente ligada ó porto de Vigo. A conexión marítima da cidade así como a existencia da Zona Franca foron os factores máis importantes para a localización desta marca francesa. Neste primeiro ano de vida a produción foi de 400 vehículos.
A crise do petróleo de 1973 supuxo unha sacudida para toda a economía mundial, afectando especialmente a industria do automóbil. En España, ás turbulencias económicas sumáronse os conflitos sociais orixinados polo cambio de réxime. A pesar desta inestabilidade o Centro chega a alcanzar as mellores cifras ata aquela data. A introdución dun novo modelo nas liñas de fabricación contribúe a un salto cualitativo. En 1975 alcánzase a cifra de 110.000 unidades producidas e o persoal supera os 6.000 traballadores.
En 1975 Peugeot adquiriu o 90 % do capital de Citroën, dando lugar a creación do grupo PSA, e comezando a producir indistintamente modelos das dúas marcas. A década dos 80 caracterízase pola modernización da planta pola produción de turismos de grande éxito comercial.
O éxito desta concepción produtiva fixo que Vigo, dende entón, se especializara na fabricación de vehículos industriais e en turismos de gran tamaño.
Os 90 caracterizáronse polo aumento na flexibilidade na produción do Centro. Implantouse a técnica de aprovisionamento just in time. No 1997 nace o Cluster de Empresas de Automoción de Galicia (CEAGA), integrando ós principais fabricantes da súa contorna. miniatura|Citroën C-Zero. Ademais dos vehículos industriais, nesta década cabe destacar a produción do Citroën ZX, relevado polo Citroën Xsara.
Trala reorganización do Grupo, no ano 1998, baixo lema "Un grupo, dúas marcas", o Centro de Vigo realiza unha importante aposta polo crecemento, que lle levará a duplicar a súa produción. No 2002, o Centro acadou unha cifra de produción histórica, converténdose ese ano na planta de maior produción mundial do Grupo.
Coa produción de 547.000 vehículos e 56.000 coleccións CKD o Centro de Vigo pechou no 2007 o mellor ano da súa historia en volume, acadando ademais o récord de produción en España, nun contexto xeral difícil para a industria automobilística. No 2008 lanzáronse os novos Citroën Berlingo e Peugeot Partner, a finais do 2009, o Centro conmemorou a produción do vehículo 10 millóns dende que iniciou a súa actividade en 1958.
No fin desta década, o Centro de Vigo consolidou a implantación do PSA Excellence System (PES), un método de traballo e xestión que se sostén nos principios do Lean e na cultura da mellora permanente. É nese camiño á excelencia no que o Centro de Vigo fomentou nos últimos anos o traballo en equipo e a participación de todos na busca de solucións sobre o terreo, optimizando os procesos e eliminando as operacións que non teñan valor.
En medio dun contexto de crise económica mundial, o Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën afronta o futuro con novos lanzamentos: un vehículo de entrada de gama destinado ós mercados emerxentes, que se producirá coas dúas marcas, Peugeot e Citroën, e os Citroën Berlingo e Peugeot Partner eléctricos.
Cronoloxía dos modelos
Dende as súas orixes o centro de produción de Vigo leva fabricados máis de 13 millóns de coches de distintos modelos. {| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="500 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Produción ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="5" |
Cifras clave
Estas son algunhas das principais cifras que caracterizan ó Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën (datos a fin de decembro de 2011):
Emprego
6.500 colaboradores
Produción
356.000 vehículos/ano 50.500 coleccións CKD (vehículos despezados) 1.610 vehículos/día 30 % da exportación de Galicia
Loxística
34% do valor da mercadoría que se move no Porto de Vigo 102 provedores de compoñentes na súa contorna
Formación
240.000 horas ó ano
Exportación
Vigo, a cidade na que se atopa o Centro, conta con 300.000 habitantes. É a cidade máis industrializada de Galicia. A situación xeográfica favorece a exportación por vía marítima de gran parte das vendas ó exterior.
O porto da cidade é un dos primeiros de España en tráfico, posición á que o Centro contribúe co 32% do valor da mercadoría que alí se manexa. Da produción total do Centro, o 87% destínase á exportación. Os vehículos producidos na planta distribúense a un total de 71 países, aínda que é en Europa onde ten o seu principal mercado.
Vehículos do centro
A política de plataformas de PSA Peugeot Citroën permite ás súas plantas producir sobre a mesma base técnica distintos modelos, reducindo así os custos de desenvolvemento e favorecendo a diversidade. Este centro en Vigo, na actualidade produce catro modelos diferentes: os Citroën C4 Picasso, Grand C4 Picasso e Berlingo, e o Peugeot Partner.
Balance de actividade
O Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën produce 356.000 vehículos e 50.500 coleccións no 2011. O Centro pecha o ano 2011 coa fabricación de 356.00 vehículos e 50.500 coleccións, un 10% e un 4% menos, respectivamente, ca no 2010. As exportacións ascenden a 307.900 vehículos, o que representa un 87% da produción total do Centro, cun retroceso do 9% respecto ó ano anterior.
O Centro e o seu ámbito
O Centro asentase nun enclave de gran beleza natural, na Ría de Vigo. O entramado das empresas que traballan no tecido industrial da zona traballan para reducir o impacto ambiental das súas actividades. A planta mantén un compromiso coa conservación ambiental, aplicando medidas que fagan compatible a súa actividade industrial coa sostebilidade ambiental.
O Centro posúe a certificación ISO 14001 dende no ano 2000, que garante o Sistema de Xestión Ambiental implantado. A súa Política Ambiental reúne obxectivos para os próximos anos en ámbitos como a redución de emisións á atmosfera, a minimización de residuos, a redución do consumo de auga, combustible, enerxía e materias primas.
O río Lagares abastece á planta da auga necesaria para o proceso produtivo. O Centro dedica unha superficie importante de zonas axardinadas, arbustos e árbores. A planta conta cunha das principais coleccións arbóreas de Galicia en diversidade.
Ademais, o centro esta comprometido co desenvolvemento social e cultural da cidade, participando nos acontecementos de transcendencia que teñen lugar na cidade, e colaborando en diversas iniciativas a través de accións de patrocinio e mecenado. Desde 1985 é o patrocinador principal do Celta de Vigo.
O compromiso social do centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën tamén se plasma nas accións e acordos establecidos no interno, para o seu conxunto de homes e mulleres que conforman o seu persoal. A firma de Convenio Colectivo 2008-2011 aporta a planta a estabilidade necesaria para o desenvolvemento de proxectos e un marco que permite manter de forma permanente ó diálogo e a negociación. O centro de Vigo tamén está comprometido dun xeito especial co desenvolvemento de accións que axuden a fomentar a incorporación da muller ó ámbito laboral e a igualdade de oportunidades, así como a conciliación da vida familiar e laboral. Presentando acordos que favorecen unha cultura de igualdade entre sexos.
O Centro de Vigo colabora tamén coa Universidade de Vigo a través da Cátedra PSA Peugeot Citroën que, coa colaboración de Ceaga puxo en marcha o mestrado en xestión de empresas de automoción. Así mesmo, o centro mantén coa Consellería de Educación da Xunta de Galicia un convenio de colaboración educativa das ensinanzas formación profesional.
Guillaume de l'Hôpital
Guillaume François Antoine, marqués de l'Hôpital (|ɡijom fʁɑ̃swa ɑ̃twan maʁki də lopital|), ás veces escrito L'Hospital, nado en París en 1661 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 1704, tamén coñecido como Guillaume-François-Antoine marqués de l'Hôpital, marqués de Sainte-Mesme, conde d'Entremont e señor d'Ouques-la-Chaise, foi un matemático francés. O seu nome está asociado coa regra de l'Hôpital para calcular límites con indeterminacións do tipo 0/0 e ∞/∞. Aínda que a regra non se orixinou con l'Hôpital, apareceu impresa por primeira vez no seu tratado de 1696 sobre o cálculo infinitesimal titulado Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes. Este libro foi a primeira exposición sistemática do cálculo diferencial. Publicáronse varias edicións e traducións a outras linguas e converteuse en modelo para tratados de cálculo posteriores.
Traxectoria
L'Hôpital naceu nunha familia de militares. O seu pai foi Anne-Alexandre de l'Hôpital, tenente xeneral do exército do rei, conde de Saint-Mesme e primeiro escudeiro de Gaston, Duque de Orleáns. A súa nai foi Elisabeth Gobelin, filla de Claude Gobelin, intendente do exército do rei e conselleiro do estado.
L'Hôpital abandonou a carreira militar debido á súa mala visión e seguiu o seu interese nas matemáticas, que aparentemente tiña dende a súa infancia. Por un tempo foi membro do círculo de Nicolas Malebranche en París e foi aló onde coñeceu o mozo Johann Bernoulli, que estaba a visitar Francia e acordou complementar as súas charlas en París sobre cálculo infinitesimal con clases privadas para l'Hôpital na súa casa de Oucques.
En 1693, l'Hôpital foi elixido para a Academia Francesa das Ciencias e mesmo serviu dúas veces como vicepresidente. Entre os seus logros estivo a determinación da lonxitude do arco da gráfica logarítmica, unha das solucións ao problema da braquistócrona, e o descubrimento dunha singularidade na involuta dunha curva preto dun punto de inflexión.
L'Hôpital intercambiou ideas con Pierre Varignon e escribiuse con Gottfried Leibniz, Christiaan Huygens e Jacob e Johann Bernoulli. O seu Traité analytique des sections coniques et de leur usage pour la résolution des équations dans les problêmes tant déterminés qu'indéterminés ("Tratado analítico das seccións cónicas") publicouse postumamente en París en 1707. miniatura|Ilustración de Solutio problematis physico mathematici publicado en [[Acta Eruditorum, 1695]]
Obra
L'Hôpital escribiu dous libros e algúns artigos curtos. Non se conservan moitos dos seus manuscritos, xa que debido á súa miopía non os escribiu persoalmente pero ditoullos aos seus secretarios a quen pagaba coa súa fortuna persoal
L'Analyse
miniatura|Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes, 1715 miniatura|Traité analytique, 1720 En 1696 l'Hôpital publicou o seu libro Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes. Foi o primeiro libro de texto sobre cálculo infinitesimal e presentou as ideas do cálculo diferencial e a súa aplicación á xeometría diferencial das curvas dun xeito lúcido e con numerosas figuras; porén, non considerou a integración.
A historia que levou á publicación do libro foi obxecto dunha longa controversia. Nunha carta do 17 de marzo de 1694, l'Hôpital fixo a seguinte proposición a Johann Bernoulli: a cambio dun pagamento anual de 300 francos, Bernoulli informaría a l'Hôpital das súas últimas descubertas matemáticas, reténdoas da correspondencia con outros, incluído Varignon. Non se conserva a resposta inmediata de Bernoulli, mais debeu aceptar axiña, segundo mostran as cartas seguintes. L'Hôpital puido sentirse xustificado para describir estes resultados no seu libro, tras recoñecer a súa débeda a Leibniz e os irmáns Bernoulli, "especialmente o mozo" (Johann).
Johann Bernoulli viuse cada vez máis infeliz cos premios concedidos á obra de l'Hôpital e queixouse en cartas privadas sobre que foi dado de lado. Trala morte de l'Hôpital, revelou publicamente o seu acordo e reclamou ser acreditado polas súas afirmacións e anacos do texto de Analyse, que foran achegados a l'Hôpital en cartas. Durante un período de moitos anos, Bernoulli fixo alegacións cada vez máis fortes sobre o seu papel na escritura de Analyse, culminando na publicación do seu antigo traballo sobre cálculo integral en 1742: remarcou que este era unha continuación das súas antigas clases sobre cálculo diferencial, que descartou xa que l'Hôpital xa os incluíra no seu célebre libro.
Durante longo tempo, estas afirmacións non foron consideradas cribles por moitos historiadores das matemáticas, porque o talente matemático de l'Hôpital estaba fóra de dúbida, mentres que Bernoulli estivo involucrado noutras disputas. Por exemplo, H. G. Zeuthen e Moritz Cantor, escribindo sobre a cúspide no século XX, desestimaron as afirmacións de Bernoulli neses campos. Non obstante, en 1921 Paul Schafheitlin descubriu un escrito de l'Hôpital, confirmando a explicación de Bernoulli sobre a orixe do libro.
Gran Premio de España de 1991
Informe
Houbo moita acción nos cuartos traseiros na semana que separaba os Grandes Premios de Portugal e España coa gran noticia de que Max Mosley fora elixido presidente da FISA, substituíndo a Jean-Marie Balestre. Tamén houbo cambios nas aliñacións de pilotos xa que Michael Bartels regresou a Lotus substituíndo a Johnny Herbert que tiña obrigacións na Fórmula 3000 xaponesa. Jordan substituira a Roberto Moreno co mozo novato italiano Alessandro Zanardi, e Fondmetal despedira a Olivier Grouillard e substituriano con Gabriele Tarquini de AGS, Grouillard tomou rapidamente o antigo asento de Tarquini. O equipo Coloni con problemas de liquidez estaba nunha situación desesperada, o seu piloto Pedro Chaves decidira abandonar o barco antes de afundirse e, como ninguén máis quería intentar precualificar o auto (algo que Chaves non fixera durante toda a tempada), o equipo viuse obrigado a quedar no garaxe. O retador do campionato Nigel Mansell estivo renqueando toda a fin de semana, o piloto de Williams mancara o nocello nun partido de fútbol. A cualificación viu a Gerhard Berger facer un favor ao seu compañeiro de equipo Ayrton Senna ao obter a pole position diante de Mansell, Senna, Riccardo Patrese, Michael Schumacher, Alain Prost, Jean Alesi, Ivan Capelli, Emanuele Pirro e Nelson Piquet.
Guillaume de l'Hôpital
Traité analytique
Cando morreu, tiña practicamente rematado seu segundo libro, Traité analytique des sections coniques et de leur usage pour la résolution des équations dans les problèmes tant déterminés qu’indéterminés, que foi publicado no 1707 de xeito póstumo.
Gran Premio de España de 1991
Informe
A mañá da carreira chovía, pero para a hora de inicio detívose, aínda que a pista estaba mollada. Ao principio, Senna escapouse e desafiou a Berger, mentres que Mansell estaba xusto na cola. Cara ao final da volta 1 Schumacher sorprendeu a Mansell para tomar o terceiro lugar. Na parte posterior Éric Bernard e Érik Comas colisionaron, ambos homes quedaron fóra no acto. A pista estaba incriblemente esvaradiza e houbo moita acción na parte dianteira, con Senna, Schumacher, Mansell e Alesi pelexando polo terceiro posto, mentres que Berger comezou a escalar á cabeza. Mansell intentou perseguir ao líder e forzou o seu camiño máis aló de Schumacher antes de ir tras Senna. Finalmente abalanzouse sobre a recta principal, os dous grandes rivais ían roda a roda, a só milímetros de distancia, con Mansell tomando a posición e poñéndose detrás de Berger. Prost foi o primeiro favorito en deterse a por pneumáticos de seco, seguido en breve polo líder Berger, quen tivo unha moi mala parada. Mansell e Senna detivéronse na mesma volta e foi o equipo de McLaren quen gañou o enfrontamento, sacando a Senna adiante e poñéndose á cabeza de Berger, Mansell e Schumacher.
Na volta seguinte, Senna deixou pasar a Berger cando Mansell estaba achegándose. A choiva volveu e Senna tivo un dramático trompo na última curva, caendo do segundo ao quinto lugar, mentres que Schumacher superou a Prost polo terceiro posto. Mansell achegouse a Berger, e na volta 20 abriuse camiño cara ao interior para tomar a iniciativa e procedeu a afastarse, mentres que Berger viuse presionado pola carga de Schumacher. Unha batalla pechada terminou cando Schumacher trompeou mentres intentaba pasar, quedaríase na carreira, pero no sexto lugar, que se convertería no quinto cando Berger retirouse por unha falla electrónica. A acción continuou para os postos principais cando Patrese superou a Senna polo terceiro posto e logo Alesi superou a Senna polo cuarto lugar logo de que Schumacher entrase a boxes. Mansell tomou a vitoria diante de Prost, Patrese, Alesi, Senna e Schumacher, mentres que os pilotos de Minardi terminaron a carreira cunha colisión na última volta entre Gianni Morbidelli e Pierluigi Martini. A vitoria de Mansell con Senna quinto significaba que a carreira polo título estaba en liza, pero Senna aínda lideraba con dezaseis puntos mentres os equipos dirixíanse ao Xapón.
Logo da carreira, AGS retirouse da Fórmula Un.
John Williamson
John Lee Williamson, nado o 10 de novembro de 1951 en New Haven, Connecticut e finado o 30 de novembro de 1996 ibídem, foi xogador profesional de baloncesto profesional estadounidense da National Basketball Association (NBA) e da American Basketball Association (ABA). Con 1,88 metros de estatura, xogaba na posición de escolta. O 7 de decembro de 1990 os New Jersey Nets retiraron o seu dorsal como homenaxe.
Universidade
John Williamson xogou durante dúas tempadas cos Aggies da Universidade Estatal de Novo México, nas que fixo unha media de 27,2 puntos e 6,3 rebotes por partido. A súa media de anotación é hoxe en día marca da súa universidade, mantendo tamén os de máis puntos nun partido, con 48 logrados contra California en 1972.
Profesional
Foi elixido na nonaxésimo sexta posición do Draft da NBA de 1973 por Atlanta Hawks, mais foi descartada a súa contratación, fichando como axente libre polos New York Nets da ABA, onde foi directamente a parar ao quinteto titular. Alí, xunto a xogadores como Julius Erving ou Billy Paultz, conseguiu gañar o campionato, derrotando aos Utah Stars nas Finais. Williamson asinou unha destacábel tempada, promediando 14,5 puntos e 3,2 asistencias por partido, que lle serviron para aparecer no Mellor quinteto de rookies.
Dous anos despois, as Nets repetiron campionato, con Williamson novamente como protagonista. No sexto partido das Finais, que ao cabo sería definitivo, os Denver Nuggets gañaban por 22 puntos a falta de 5 minutos para finalizar o terceiro cuarto. Kevin Loughery, o adestrador das Nets, puxo en pista a Williamson, o cal conseguiu 16 puntos no último período para un parcial de 34-14 que lles daba a vitoria no partido e no campionato. Esa tempada acabou con 16,2 puntos e 2,5 asistencias por partido.
Ao ano seguinte a ABA desapareceu, e o equipo uniuse á NBA. Mediada a tempada foi traspasado a Indiana Pacers a cambio de Darnell Hillman e unha primeira rolda do Draft de 1977 (Bernard King). Tras acabar a tempada coas mellores estatísticas de toda a súa carreira até ese momento (20,7 puntos e 3,7 asistencias por partido), mediada a seguinte regresou ás Nets, xa en Nova Jersey, quen deron a cambio a Bob Carrington e dúas futuras segundas roldas do draft.
O seu regreso non puido ser mellor, xa que nos 33 partidos que disputou da temporada fixo unha media de 29,5 puntos por partido, o máximo da súa carreira. Nos seus dous primeiros partidos tras a súa volta, anotou 40 e 50 puntos ante Atlanta Hawks e Indiana Pacers respectivamente. Mediada a tempada foi traspasado a Washington Bullets a cambio de Roger Phegley, sendo despedido pouco despois de comezar a tempada seguinte, optando por retirarse. O 7 de decembro de 1990, foi homenaxeado polos New Jersey Nets, que retiraron o seu dorsal 23. Á idade de 45, morre debido a un fallo renal relacionado coa diabetes.
Bulus Nabil al-Saya
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 6 de agosto de 1967. O 8 de xuño de 1996 foi nomeado arcebispo de Haifa e Terra Santa, e exarca patriarcal de Xordania e Xerusalén e Palestina. Recibiu a consagración espicopal de mans do patriarca de Antioquía Nasrala Pedro Sufair o 5 de outubro.
O 6 de xuño de 2011 foi elixido bispo curial do patriarcado de Antioquía. Retirouse como bispo curial o 17 de xuño de 2016.
Peaguda, Ordes, Rairiz de Veiga
Peaguda é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 62 habitantes deles 34 homes e 28 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Codex Alimentarius
O Codex Alimentarius, que significa Código sobre alimentos ou Lexislación alimentaria, no sentido máis etimolóxico da palabra “código”, é unha colección de normas alimentarias, códigos de prácticas correctas e outras recomendacións ditadas co obxectivo de asegurar que os produtos alimenticios sexan inocuos para os consumidores e que poidan comercializarse de forma homoxénea e equitativa entre os diferentes países.
A Comisión do Codex Alimentarius (CCA) foi creada pola FAO (Food and Agriculture Organization, Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación) en maio de 1963, cando a 16ª Asemblea Mundial da Saúde da Organización Mundial da Saúde (OMS) aprobou un Programa Conxunto FAO/OMS para a elaboración, desenvolvemento e difusión de normas alimentarias e directrices comúns, presentadas dunha forma uniforme para poder ser aplicadas internacionalmente. Este Programa Conxunto recollía as iniciativas anteriores de buscar unha fórmula común, internacional, para garanti-la seguridade dos alimentos, como foron o Código Latinoamericano de Alimentos, de 1949, ou o Codex Alimentarius Europaeus, promovido por Austria en 1954.
Os obxectivos que se marcaron a FAO e a OMS neste Programa Conxunto foron a protección da saúde dos consumidores, establecer unhas prácticas de fabricación, comercio e transporte de alimentos claras e promociona-la coordinación entre os diferentes países.
Aínda que as Normas e directrices publicadas no Codex son recomendacións e non teñen peso legal sobre ningún país membro, o certo é que desde o seu nacemento foron recoñecidas internacionalmente e se converteron en punto de referencia mundial para os consumidores, produtores e organismos nacionais de control de alimentos, servindo de base para as normas legais que os distintos países foron publicando ó longo do tempo en materia de tecnoloxía e seguridade alimentaria.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas para a Protección do Consumidor, celebrada en 1985, estableceu que:
A data de hoxe (abril 2007) lévanse publicadas 384 normas, das que se manteñen vixentes 298, repartidas en catro grupos:
Ademais da redacción de normas sobre alimentos e a súa elaboración hixiénica, a Comisión do Codex Alimentarius tamén se dedica á avaliación da seguridade dos aditivos alimentarios (con máis de 760 estudados), a establecer límites seguros de residuos para o uso de praguicidas (máis de 2.500) e de medicamentos veterinarios (máis de 150). Igualmente, estableceu niveis de referencia para diferentes contaminantes industriais e ambientais, incluídos os radionucleidos, potencialmente presentes nos alimentos. Outra liña de actuación é a redacción de métodos estandarizados de análise e de toma de mostras, co obxectivo de harmoniza-los criterios e técnicas analíticas e, como consecuencia, a interpretación dos resultados.
Normas para produtos
As Normas para produtos representan o grupo máis importante das normas do Codex. Os principais produtos alimenticios incluídos no Codex son os seguintes:
A relación completa das Normas do Codex, coa súa denominación oficial e as revisións que, no seu caso, se fixeran, pódese consultar na páxina web do Códex. Nesta mesma páxina poden descargarse libremente os textos completos de tódalas Normas.
Comités
A Comisión do Codex Alimentarius organízase nos seguintes Comités, cos cometidos que se indican:
Organización
A Comisión está integrada por 176 países, a abril de 2007. A relación completa de tódolos países membros pódese consultar na web oficial do Codex Alimentarius. Cada país membro nomea os seus representantes ante a Comisión, así como un Punto de Contacto que serve de enlace cos cidadáns dese país. En España, este punto de contacto é a Axencia Española de Seguridade Alimentaria (Ministerio de Sanidad y Consumo, Alcalá 56, 28071 Madrid).
O Secretariado da Comisión do Codex Alimentarius é nomeado conxuntamente polos directores xerais da FAO e da OMS. A sede oficial atópase nas oficinas da FAO en Roma (Viale delle Terme di Caracalla, 00100 Roma, Italia). O Programa Conxunto FAO/OMS para Normas alimentarias está financiado pola FAO nun 75 % e pola OMS no 25 % restante.
Tódolos textos publícanse en inglés, francés e español e están dispoñibles libremente na súa páxina web.
Salomé Peña
María Salomé Peña Muñiz, nada en Sisán, Ribadumia o 6 de agosto de 1974, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Químicas. Nas eleccións municipais de 1999 foi candidata número 3 na lista do PPdeG ao concello de Ribadumia, por detrás do alcalde José Ramón Barral (Nené Barral) e de Rafael Louzán, sendo concelleira de Educación, Deportes, Servizos internos e administrativos. O 1 de xuño de 2001 accedeu á alcaldía logo da dimisión do alcalde José Ramón Barral, trala súa detención pola súa presunta vinculación cun caso de contrabando de tabaco. Nas municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG e gañou por 2 votos aos Independentes por Ribadumia, partido encabezado polo seu antecesor trala súa expulsión do PPdeG por mor da súa detención. Desta forma, empatou a 5 concelleiros cos independentes fronte a 1 do BNG, polo que continuou gobernando en minoría. Nas municipais de 2007 logrou a maioría absoluta con 6 concelleiros, quedando os independentes de Nené Barral con 4. Nas 2011 volveu lograla maioría absoluta, ampliándoa con respecto a 2007, trala retirada dos independentes da carreira electoral. Durante esta etapa seguiu como número 2 a Rafael Louzán, presidente da Deputación de Pontevedra a partir do 2003.
Nas municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura popular, sendo a máis votada pero perdendo a maioría absoluta tralo regreso dos Independentes por Ribadumia, encabezados nesta ocasión por David Castro Mougán. Desta forma, logrou 6 concelleiros fronte a 5 independentes, 1 da marea Somos Ribadumia e outro do PSdeG, perdendo a alcaldía ante a formación dun tripartito entre os demais grupos, encabezado polo independente Castro Mougán. Paralelamente, Rafael Louzán perdeu a presidencia da Deputación en favor da socialista Carmela Silva. En setembro de 2015 tomou posesión como deputada provincial, trala dimisión de Louzán. En xaneiro de 2019 anunciou a súa retirada da primeira liña política.
Praza de touros de Pontevedra
A Praza de touros de Pontevedra é un edificio adicado a actividades taurinas na cidade de Pontevedra, no cal se celebra cada ano a feira taurina da Peregrina.
O recinto ten unha capacidade para 7.800 persoas, sendo polo tanto o segundo recinto con máis capacidade da capital pontevedresa, só por detrás do Estadio de Pasarón. A Praza de touros de Pontevedra é o único sitio permanente dedicado á tauromaquia en todo o territorio galego.
Historia
En 1892, o capitán de artillería Benito Calderón Ozores, irmán da marquesa de Riestra e xenro de Eugenio Montero Ríos, en asociación con dous cordobeses, promoveu a construción dunha praza de touros de madeira no Campo da Torre, no mesmo lugar que a actual praza de pedra. Foi inaugurada o 10 de agosto de 1892 cunha corrida na que actuaron Espartero, Mazzantini e Guerrita. En 1896 recibiuse no Concello unha solicitude para a construción dunha praza de touros de pedra. A solicitude foi aprobada o 5 de novembro do mesmo ano, pero o proxecto de construción quedou en suspenso ata 1899.
Dende entón moitas figuras do pasado e do presente pasaron pola praza: Manolete, Luis Miguel Dominguín, Enrique Ponce, El Juli, Antoñete, Cesar Rincón, Espartaco, José Tomás etc. Como curiosidade, o mesmo rei Afonso XIII presenciou un festexo taurino na praza en 1929.
O 16 de agosto de 1931 acolleu a disputa do combate de boxeo entre Ángel Sobral e Emile Romerio, polo campionato de España de peso medio. .
Desde 1975 a praza de touros é propiedade dos irmáns Lozano. Dende o ano 1996 a praza ten unha cuberta que protexe do sol ou da choiva a todo o recinto (tanto bancadas como area).
Descrición
O edificio ten dúas plantas, a primeira reservada ás bancadas e a segunda aos palcos e asentos cubertos. A praza de touros está cuberta. En 1996, a praza de touros renovouse cunha cuberta dun tecido similar ao dos veleiros, que dá acubillo aos espectadores e a unha parte do rodo, deixando aberto o centro. Esta cuberta de membrana de PVC cunha superficie de 4300 m2 foi inaugurada o 25 de xullo, durante unha corrida na que os toureiros lidaron touros bravos do Torreón e na que se anunciaron os matadores valencianos Enrique Ponce e Vicente Barrera, así como o colombiano César Rincón. dereita|miniatura|250px|Evento durante a [[Feira Franca de Pontevedra.]] A praza de touros de Pontevedra caracterízase polo seu gran número de afeccionados. Os tendidos de sol da praza de touros énchense de peñas que crean un gran ambiente cada tarde de touros. Ao redor de 50 peñas celebran cada ano a Feira da Virxe Peregrina. Este fenómeno das peñas é algo arraigado en Pontevedra.
A praza de touros de Pontevedra é a única de Galicia e o escenario da maioría das corridas do noroeste da Península Ibérica. A feira da Peregrina é un dos ciclos taurinos da tempada española que ten máis éxito de recadación, xerando gran expectación nos seus carteis. A actividade taurina concéntrase na Feira da Peregrina, patroa da provincia de Pontevedra, que se celebra cada ano para partir do segundo domingo de agosto.
Na praza celébranse ademais de corridas eventos como concertos musicais, mitins políticos ou actos da Feira Franca.
Feira Taurina da Peregrina
Cada ano ten lugar a feira taurina da Peregrina coincidindo coas festas da cidade, na que se celebran 4 festexos durante as dúas primeiras fins de semana do mes de agosto na praza de touros de Pontevedra. Esta feira taurina ten un grande arraigo en sectores da cidade, con 47 grupos taurinos (peñas), con arredor de 1350 socios.
Controversia
Con todo, tamén hai unha forte oposición social á celebración deste evento taurino. Así, a Coordenadora Antitouradas de Pontevedra integra diferentes asociacións de diferente ideoloxía: contra o maltrato animal (Galiza mellor sen touradas, Matar por Matar NON, protectora Os Palleiros), ecoloxistas (ADEGA, APDR, Vaipolorío, Verdegaia, Colectivo Ecoloxista do Salnés), políticas (Galiza Nova, Isca!, Briga, Nós-UP) sociais (A Revira), culturais (Cineclube de Pontevedra, Liceo Mutante) ou sindicais (CNT). Demandan a abolición do maltrato animal e a reconversión da praza de touros nun espazo público.
Stadium de Toulouse
O Stadium Municipal é un recinto deportivo da cidade de Tolosa, en Francia. Atópase na illa do Ramier, no río Garona, preto do centro da cidade.
Ten capacidade para 33.150 espectadores e nel xoga os seus partidos o Toulouse FC, principal equipo de fútbol da cidade. Tamén acolle os partidos de grande afluencia do Stade Toulousain de rugby.
Foi unha das sedes do Mundial de 1998 e da Eurocopa 2016, ademais da Copa do Mundo de Rugby 2007.
Condado de Norfolk, Massachusetts
O condado de Norfolk (en inglés Norfolk County) é un condado do estado de Massachusetts. Segundo o censo do ano 2010 a súa poboación era de 670.850 habitantes. A súa capital atópase en Dedham. Foi chamado así polo condado inglés de Norfolk.
Historia
O condado de Norfolk foi creado o 26 de marzo de 1793 pola lexislación asinada polo gobernador John Hancock. A maioría das cidades formaban orixinalmente parte do condado de Suffolk, Massachusetts. As cidades de Dorchester e Roxbury pertencían ao condado de Norfolk cando este se fundou, pero como Boston anexionounas pasaron a pertencer ao condado de Suffolk novamente. Hingham e Hull orixinalmente estaban dentro da lexislación do condado de Norfolk aínda que pediron quedar no condado de Suffolk e en xuño de 1793 dereougouse a súa eliminación de Norfolk. Posteriormente, en 1803, entrarían no condado de Plymouth, Massachusetts. O condado foi o lugar de nacemento de catro presidentes dos Estados Unidos (John Adams, John Quincy Adams, John F. Kennedy e George H.W. Bush), resultando no alcume "Condado de Presidentes".
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos o condado ten unha área total de 1.150 km², dos cales 1.030 km² é terra e 120 km² (11%) é auga. É o terceiro condado máis pequeno de Massachusetts en superficie total.
As Viñas, Vide, As Neves
As Viñas é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 43 habitantes (22 homes e 21 mulleres).
Noite de reis
Noite de reis (en Twelfth Night ou What You Will) é unha obra de comedia de William Shakespeare, que puido ser escrita arredor dos anos 1601 1602 como un entretemento para a tempada de Nadal. A obra céntrase nos xemelgos Viola e Sebastian, que son separados por mor dun naufraxio. Viola (que se disfraza de Cesario) namórase do duque Orsino, que á súa vez está namorado da Condesa Olivia. Despois de coñecer a Viola, a condesa Olivia namórase dela ó pensar que é un home.
A obra conta con interludios musicais que foron creados para a ocasión, con elementos da trama extraídos da historia curta "Of Apollonius and Silla" de Barnabe Rich, baseada na historia de Matteo Bandello. A primeira representación rexistrada foi a do 2 de febreiro de 1602, no día da Candeloria, o remate formal do ano segundo o calendario cristián. A obra non foi publicada até a súa inclusión en First Folio en 1623.
Pegas, Ordes, Rairiz de Veiga
Pegas é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Chaín, Gondomar
Santa María de Chaín é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar. Segundo o IGE en 2009 tiña 855 habitantes (447 mulleres e 308 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 714 habitantes. É unha das parroquias menos poboadas das vinte e dúas dos tres concellos do Val Miñor, aínda que nos últimos anos proliferou a construción de segundas vivendas, dedicadas, principalmente, ó veraneo.
Peter Behrens
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa de Behrens na [[Colonia de Artistas de Darmstadt: Sala de música co piano Schiedmayer de 1901]] miniatura|Peter Behrens arredor de 1913 no seu despacho de Berlín Behrens asistiu ao Christianeum Hamburg dende setembro de 1877 ata a pascua de 1882. Estudou pintura no seu Hamburgo natal, ademais de en Düsseldorf e Karlsruhe, dende 1886 a 1889. En 1890, casou con Lilly Kramer e mudouse a Múnic. Ao principio, traballou como pintor, ilustrado e encadernador de xeito artesano. Frecuentou os círculos bohemios e interesouse en materias relacionadas cos estilos de vida da reforma. En 1899 aceptou a invitación do Gran Duque Ernst-Ludwig de Hesse para ser o segundo membro da súa recentemente inaugurada Colonia de Artistas de Darmstadt, onde Behrens construíu a súa propia e concibiu completamente todo o seu interior (mobiliario, toallas, pinturas, menaxe...). O edificio da súa casa está considerada o punto decisivo da súa vida, cando abandonou os círculos artísticos de Múnic e cambiou dende Jugendstil cara a un estilo de deseño sobrio e austero.
Foi un dos líderes da reforma arquitectónica no cambio de século e foi un gran deseñador de fábricas e edificios de oficinas de ladrillo, aceiro e cristal. En 1903, Behrens foi nomeado director da Kunstgewerbeschule en Düsseldorf, onde estableceu reformas de éxito. En 1907, Behrens e outras dez persoas (Hermann Muthesius, Theodor Fischer, Josef Hoffmann, Joseph Maria Olbrich, Bruno Paul, Richard Riemerschmid, Fritz Schumacher entre outros), ademais de doce compañías, xuntáronse para crear a Deutscher Werkbund. Como organización, estaba claramente en débeda cos principios e prioridades do movemento Arts and Crafts, pero cun toque decididamente moderno. Os membros da Werkbund centráronse en mellorar o nivel xeral de gusto en Alemaña mellorando o deseño de obxectos e produtos cotiáns. Este aspecto tan práctico converteunos nunha influente organización entre os industriais, os expertos en política pública, deseñadores, investidores, críticos e académicos. O traballo de Behrens para AEG (Allgemeine Elektrizitäts-Gesellschaft) foi a primeira demostración a grande escala da viabilidade e vitalidade das iniciativas e obxectivos da Werkbund.
En 1907, AEG contratou a Behrens como asesor artístico. Deseñou a imaxe corporativa completa (logotipo, deseño de produtos, publicidade etc.) e por iso está considerado o primeiro deseñador industrial da historia. En 1910, Behrens deseñou a fábrica de turbinas de AEG, no distrito de Moabit en Berlín. Entre 1907 e 1912, tivo alumnos e axudantes, entre eles Ludwig Mies van der Rohe (quen adoptaría o lema de Behrens "menos é máis"), Le Corbusier, Adolf Meyer, Jean Kramer e Walter Gropius. De 1920 a 1924, foi o responsable do deseño e a construción do edificio de admistración técnica (Technische Verwaltungsgebäude) de Hoechst AG en Höchst. En 1922, aceptou unha invitación para dar clases na Academia de Belas Artes de Viena. Foi ademais, xefe do departamento de arquitectura da Academia Prusiana de Artes de Berlín. En 1926, Behrens recibiu o encargo do inglés Wenman Joseph Bassett-Lowke de deseñar a súa casa familiar en Northampton. A casa, chamada "New Ways", adoita ser considerada a primeira casa modernista do Reino Unido.
En 1928, Behrens gañou unha competición internacional para a construción da Nova Sinagoga, Žilina. O edificio consérvase como centro cultural.
En 1936, Behrens foi chamado dende Viena para dirixir unha clase maxistral sobre arquitectura sucedendo a Hans Poelzig, na Academia Prusiana das Artes de Berlín, coa aprobación específica de Adolf Hitler. Behrens quedou asociado cos soños urbanos de Hitler para Berlín coa encarga da nova sede de AEG no célebre eixe norte-sur planeado por Albert Speer. Speer informou que a selección de Behrens para o encargo foi rexeitada polo poderoso Alfred Rosenberg, pero que a decisión a apoiou Hitler, que admiraba a embaixada alemá en San Petersburgo. Behrens e a academia axudaron á causa informando ao ministerio que Behrens se unira ao entón ilegal partido Nazi en Austria en 1934. O enorme edificio de AEG, como o proxecto do que formaba parte non foi construído. Behrens faleceu no Hotel Bristol de Berlín o 27 de febreiro de 1940, onde buscaba refuxio polo frío na súa casa de campo.
Tipografías deseñadas por Behrens
Fontes recollidas pola Klingspor Type Foundry.
Monoamino oxidase
As L-monoamino oxidases ou MAO son un grupo de encimas que catalizan a oxidación de monoaminas. Están unidas á membrana externa das mitocondrias da maior parte dos tipos celulares do corpo. O primeiro encima MAO descubriuno Mary Bernheim no fígado humano e foi daquela denominado tiramina oxidase. Pertencen á familia proteica das amino oxidorredutases que conteñen flavina.
Affliction
Affliction é un filme estadounidense de 1997, do xénero drama, escrito e producido por Paul Schrader. O guión é baseado en novela de Russell Banks. Tivo dúas candidaturas aos Premios Oscar.
Argumento
A trama conta a vida de Wade Whitehouse (Nick Nolte), un sheriff de vida gris cuxo contorna pensa que non fixo nada importante na súa vida. Todo cambia cando se produce a morte dun sindicalista nunha partida de caza. Aínda que a maioría cre que se trata dun accidente, el pensa que foi un asasinato. Resolver a investigación será a oportunidade que esperaba para demostrar a súa valía ao seu propio pai (James Coburn) -un home dominante, agresivo e alcohólico- e aos seus veciños.
Monoamino oxidase
Subtipos e distribución nos tecidos
Nos humanos hai dous tipos de MAO: MAO-A e MAO-B.