cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regina Pessoa
Traxectoria
Regina Pessoa naceu en Coímbra, pero viviu nunha aldea preto da cidade até os dezasete anos. Sen televisión, pasaba o tempo a ler, escoitando aos maiores contaren historias e tamén pintando as portas e as paredes da casa da súa avoa con carbón, animada polo seu tío.
Licenciouse en pintura pola Universidade do Porto en 1998 e na súa etapa de estudante participou en diferentes obradoiros de animación, tendo participado en Espace Projets (Annecy, Francia, 1995) coa curta A Noite, que remataría en 1999.
Rally de Noia
miniatura|[[Alberto Meira no Rally de Noia de 2016.]] O Rally de Noia é unha proba de rally que se celebra anualmente no concello de Noia e nos arredores, organizada pola Escudería Berberecho. A primeira edición tivo lugar en 1984, resultando gañador Chano Carrera cun Opel Ascona, e dende entón celebrouse todos os anos coas únicas excepción do 2002, 2020 e 2021. É puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
Regina Pessoa
Traxectoria
En 1992 comeza a traballar en O Filmógrafo - Estúdio de Cinema de Animación do Porto, cofundado por Abi Feijó, onde colaborou como animadora en varios filmes.
A Torre, Freán, O Saviñao
A Torre é un lugar da parroquia de Freán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Regina Pessoa
Traxectoria
A súa curta Tragic Story with Happy Ending (en portugués História Trágica com Final Feliz, en francés Histoire tragique avec fin heureuse) é a película portuguesa máis premiada da historia.
Rally de Noia
O piloto máis laureado da proba é Germán Castrillón, quen xunto á súa copiloto habitual Estrella Castrillón, logrou sete vitorias entre 1991 e 2001. Detrás deles no palmarés sitúanse Pedro Burgo e Víctor Senra, con catro edicións gañadas cada un.
Regina Pessoa
Traxectoria
A súa curtametraxe de animación, Kali, the Little Vampire, Kali, o pequeno vampiro en portugués, foi galardoada co premio Hiroshima no Festival internacional de Animación de Hiroshima en 2012, o premio ao mellor filme de animación no Chicago International Childrens's Film Festival en 2013, o The Golden Gate Award á mellor curta de animación, o premio no International Film Festival de San Francisco e o nomeamento ao Cartoon d'Or 2013, entre outros recoñecementos. En 2017 a Universidade de Valencia expuxo a mostra retrospectiva sobre medio século de animación portuguesa, Trazos de luz, centrada en Abi Feijó e Regina Pessoa. En 2019 a curta Tio Thomas: A contabilidade dos días recibiu o premio á mellor curta de animación no Chicago International Children's Film Festival, entre outros galardóns.
Información delicada
A información confidencial, ás veces chamada información sensíbel ou información delicada , é a información ou coñecemento dunha persoa, entidade ou organismo que, de ser divulgada, podería provocar a perda dunha vantaxe ou nivel de seguridade da mesma persoa, entidade ou organismo.
Características
É información puramente particular, como por exemplo a relacionada co comportamento privado dunha persoa (particular ou representante dunha entidade), as súas opinións ou as súas opcións relixiosas ou sexuais.
A perda, abuso, modificación ou acceso non autorizado á información confidencial pode afectar negativamente á privacidade, aos segredos comerciais ou mesmo á seguridade dos asuntos internos e externos dun estado, dependendo do nivel de confidencialidade e da natureza da información. A información confidencial pode ser ou non información clasificada.
Termos
Información sensíbel é tradución directa do inglés sensitive information. En diversas linguas traduciuse ou adaptouse o termo como sinónimo de información confidencial; así en portugués é dado sensível ou informação sensível, en castelán información sensible ou información delicada e en francés information sensible ou donée sensible. Porén, en inglés confidential information utilízase nun sentido xeral para referirse á información á que o acceso está suxeita a restricións e sentitive information a aquela información persoal que a súa divulgación pode ter un efecto negativo sobre o seu propietario.
Aínda que adoitan usarse indistintamente, a información persoal ás veces distínguese da información privada ou da información de identificación persoal. Este último termo é distinto do primeiro en que a información privada pode utilizarse para identificar un individuo único. A información persoal, por outra banda, é información relacionada coa vida privada dun individuo que non se pode utilizar para identificar de forma única a ese individuo. Isto pode variar desde a cor favorita dun individuo até os detalles da súa vida doméstica.
Protección
Algúns tipos de información privada, incluídos os rexistros de saúde, educación e emprego dunha persoa, poden estar protexidos polas leis de privacidade. A divulgación non autorizada de información privada pode someter o agresor a recursos civís e, nalgúns casos, pode estar suxeita a sancións penais.
Información dixital sensíbel
Nos últimos anos xurdiron unha serie de problemas de seguridade, xa que a cantidade crecente de información sensíbel a todos os niveis atopou a súa existencia principal en formato dixital. A nivel persoal, o fraude con tarxeta de crédito, o fraude por internet e outras formas de roubo de identidade convertéronse en preocupacións xeneralizadas das que os individuos deben ter en conta no día a día. A existencia de grandes bases de datos de información clasificada nas redes informáticas tamén está a cambiar a face da política interna e internacional. A Guerra cibernética e a Espionaxe cibernética están cobrando cada vez máis importancia para a seguridade nacional e a estratexia das nacións de todo o mundo, e calcúlase que 120 estados-nación de todo o mundo están actualmente implicadas activamente no desenvolvemento e implantación de tecnoloxía para estes fins.
Filosofías e culturas de internet como o desenvolvemento de software de código aberto, o hacktivismo e o popular slogan "a información quere ser libre" reflicte algúns dos cambios culturais na percepción cara ao segredo político e do goberno. O popular e controvertido WikiLeaks é só unha das moitas manifestacións dun crecente sentimento cultural que se está a converter nun desafío adicional para a seguridade e integridade da información clasificada.
Lamborghini Islero
O Lamborghini Islero é un gran turismo producido polo fabricante de automóbiles italiano Lamborghini entre 1968 e 1969. Foi o substituto do 400 GT e incluía o motor Lamborghini V12. O coche presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 1968.
Historia
alt=Lamborghini Islero vista traseira.|thumb|Lamborghini Islero vista traseira. Os paragolpes non acampanados e a falta de ventilacións para os gardabarros dianteiro identifican isto como un modelo antigo non S. O Islero presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 1968 xunto co Lamborghini Espada. Aínda que os dous automóbiles presentaban un estilo de carrocería cupé 2+2, o Islero pretendía ser unha alternativa visualmente máis conservadora ao entón radical Espada, en consonancia co estilo tradicional do anterior 400 GT. O homónimo do coche, Islero, foi un touro de lida da gandería Miura que matou ao matador Manuel Rodríguez "Manolete" o 28 de agosto de 1947. Lamborghini tamén produciu un coche chamado Miura, de 1966 a 1973, mentres que o Murcielago recibiu o nome doutro famoso touro Miura.
Carrozzeria Marazzi foi a escollida para construír o corpo do Islero. Esta empresa foi escollida xa que foi fundada por Carlo Marazzi, un antigo empregado da agora en bancarrota Carrozzeria Touring. Touring producira anteriormente carrozarías para os 350 GT e 400 GT. A empresa estaba formada por antigos empregados de Touring, xunto cos fillos de Marazzi, Mario e Serafino. Rumoruouse que Ferruccio Lamborghini era o verdadeiro deseñador da carrozaría, ditando os seus requisitos a Marazzi. O deseño foi esencialmente unha remodelación do 400 GT, coa súa boa visibilidade cara ao exterior, un interior máis espazoso e unha insonorización adicional que melloraba o confort do condutor e dos pasaxeiros en comparación cos modelos anteriores. A carrozaría e o interior do Islero sufrían de numerosas deficiencias de axuste e acabado, algunhas das cales foron corrixidas no posterior Islero S. O piloto de probas de Lamborghini Bob Wallace afirmou nunha entrevista que os problemas de calidade do Islero se debían á falta de recursos da Carrozzeria Marazzi e que os coches fabricados por Marazzi nunca foron construídos coa mesma calidade que os construídos en Touring. Construíronse 125 Isleros.
Un Islero actualizado, chamado Islero S ou Islero GTS, presentouse en 1969. Houbo bastantes cambios de estilo, incluíndo ventilacións de refrixeración do motor nos paragolpes dianteiros, unha cuberta de capó ampliada (que subministraba aire ao interior do coche, non ao motor), defensas lixeiramente acampaadas, cristais tintados, luces de posición laterais redondas (en lugar das bágoas no orixinal) e unha sección fixa nas fiestras das portas. Outros cambios incluíron un lixeiro aumento de potencia, discos de freo máis grandes, suspensión traseira revisada e tableiro e interior renovados. Construíronse 100 exemplares do Islero S,
Especificacións
left|thumb|Un Lamborghini Islero cos [[Faros escamoteables abertos]] O Islero tiña un motor 325 bhp Lamborghini V12 de 4.0 L (3929 cc), que tamén se utilizou no 400 GT. Miura, Espada e Jarama. Seis carburadores Weber 40 DCOE proporcionaban aire e combustible. A transmisión manual de cinco velocidades deseñada por Lamborghini estaba equipada con syncromesh e un embrague] seco accionado hidráulicamente. A [[suspensión de dobre brazo oscilante e disco totalmente independentes os freos baseáronse no deseño do 400 GT, con barras estabilizadoras máis grosas, unha vía dianteira máis ancha e unha suspensión dianteira revisada. Estes cambios de suspensión fixéronse principalmente para acomodar pneumáticos novos dispoñibles que eran máis anchos e máis adherentes que os utilizados orixinalmente no 400 GT. As rodas eran de magnesio fabricadas por Campagnolo, como no Espada e no Miura. De fábrica, o Islero foi equipado con pneumáticos Pirelli Cinturato 205VR15 (CN72).
A velocidade máxima do Islero foi de 248 km/h e a aceleración de 0 a 60 mph levou 6,4 segundos.
Islero S
O motor deste modelo axustouse a 350 bhp, pero seguiu o mesmo torque. Isto conseguiuse empregando a árbore de levas do Miura P400S e aumentando a relación de compresión de 9,5:1 no Islero orixinal a 10,8:1 no Islero S. A suspensión traseira tamén revisouse para estar máis preto do deseño do Espada, nun intento de mellorar a estabilidade baixo aceleración e freada. A velocidade máxima do S mellorou a 161 mph e aceleración de 0 a 259 km/h en 6,2 segundos.
Denis Ménochet
Denis Ménochet, nado en Enghien-les-Bains, Val d'Oise o 18 de setembro de 1976, é un actor de cine e televisión francés. Fíxose coñecido internacionalmente en 2009 polo personaxe Perrier LaPadite, un labrego francés interrogado por un funcionario nazi por ocultar xudeus, na película Inglourious Basterds, de Quentin Tarantino.
Elizabeth Weitzman, crítica de cine do New York Daily News, eloxiou o traballo de Ménochet, que apareceu xunto ao actor Christoph Waltz na secuencia inicial do filme de Tarantino. Segundo ela, "A espléndida apertura, por exemplo, mostra unha sarabiada de balas. O que mellor recordarás, con todo, é o silencio embruxado do actor Denis Ménochet, interpretando a un granxeiro francés acusado de albergar xudeus."
En 2022 interpretou en As bestas ao francés Antoine Denis, personaxe baseado no caso real do holandés Martin Verfondern, que inspirou tamén o documental Santoalla. Por esa interpretación, na 37 edición dos Premios Goya, en febreiro de 2023, recibiu o Goya á mellor interpretación masculina protagonista.
Viñal, Freán, O Saviñao
Viñal é un lugar da parroquia de Freán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
San Fiz, A Laxe, O Saviñao
San Fiz é un lugar da parroquia da Laxe no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Peixe (alimento)
miniatura|Caldeirada de rape miniatura|Peixes espada na lonxa de Vigo Moitas especies de peixes son capturadas polos humanos e consumidas como alimento en practicamente todas as rexións do mundo. O peixe foi unha importante fonte dietética de proteínas e outros nutrientes ao longo da historia da humanidade.
Desde 1961, o aumento medio anual do consumo aparente de peixe (3,2 por cento) superou o crecemento da poboación (1,6 por cento) e superou o consumo de carne de todos os animais terrestres, combinados (2,8 por cento) e individualmente (bovino, ovino, porcino etc.), agás aves de curral (4,9 por cento). En termos per cápita, o consumo de peixe alimentario pasou de 9,0 kg en 1961 a 20,2 kg en 2015, a unha taxa media de aproximadamente 1,5 por cento ao ano. A expansión do consumo foi impulsada non só polo aumento da produción, senón tamén pola combinación de moitos outros factores, entre eles a redución do desperdicio, a mellor utilización, a mellora das canles de distribución e a crecente demanda dos consumidores, vinculada ao crecemento da poboación, ao aumento da renda dispoñible e á urbanización.
Europa, o Xapón e os Estados Unidos representaron xuntos o 47 por cento do consumo total de peixe alimentario do mundo en 1961, pero só un 20 por cento en 2015. Do total global de 149 millóns de toneladas en 2015, Asia consumiu máis de dous terzos (106 millóns de toneladas a 24,0 kg per cápita). Oceanía e África consumiron a parte máis baixa. O cambio é o resultado dos cambios estruturais no sector e en particular do crecente papel dos países asiáticos na produción de peixe, así como dunha diferenza significativa entre as taxas de crecemento económico dos mercados de peixe máis tradicionais do mundo e os de moitos mercados emerxentes cada vez máis importantes, especialmente en Asia.
Preparación
O peixe pódese preparar de varias maneiras. Pódese servir sen cociñar (por exemplo, o sashimi), curado por marinación (ceviche), en escabeche (arenques en escabeche) ou afumado (salmón afumado); ou cociñados ao forno, fritidos (fish and chips), á prancha, pochado (court-bouillon) ou ao vapor.
O historiador británico William Radcliffe escribiu en Fishing from the Earliest Times:
Valores nutritivos
miniatura|Filete de [[halibut (peixe branco) sobre un filete de salmón (peixe azul)]] A nivel mundial, o peixe e os produtos pesqueiros proporcionan unha media de só unhas 34 calorías por habitante e día. Porén, máis que como fonte de enerxía, a contribución dietética do peixe é significativa en termos de proteínas animais de alta calidade e facilmente dixeribles e especialmente na loita contra as deficiencias de micronutrientes. Unha porción de 150 g de peixe proporciona entre o 50 e o 60 por cento das necesidades diarias de proteína dun adulto. As proteínas do peixe son esenciais na dieta dalgúns países densamente poboados onde a inxestión total de proteínas é baixa, e son particularmente importantes nas dietas dos pequenos estados insulares en desenvolvemento.
Intermediate Technology Publications escribiu en 1992 que "o peixe proporciona unha boa fonte de proteínas de alta calidade e contén moitas vitaminas e minerais. Pódese clasificar como peixe branco, peixe azul e marisco. O peixe branco, como o abadexo e o atún, conteñen moi pouca graxa (normalmente menos do 1%), mentres que os peixes azuis, como as sardiñas, conteñen entre un 10 e un 25. Estes últimos, polo seu alto contido en graxa, conteñen unha serie de vitaminas liposolubles (A, D, E e K) e ácidos graxos esenciais, todos os cales son vitais para o funcionamento saudable do corpo".
A Veiga, A Laxe, O Saviñao
A Veiga é un lugar da parroquia da Laxe no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Ivrea
Ivrea (Ivrèja, Ivrée) é unha cidade e unha comuna da cidade metropolitana de Turín na rexión do Piemonte no noroeste de Italia. Situado na estrada que conduce ao Val de Aosta (parte da Vía Francíxena medieval), está a cabalo da Dora Baltea e considérase o centro da zona do Canavese. Ivrea atópase nunha cunca que na época prehistórica formaba un gran lago. Hoxe en día cinco lagos máis pequenos, Sirio, San Michele, Pistono, Nero e Campagna, atópanse nos arredores da cidade.
O 1 de xullo de 2018, o sitio que se coñece como "Cidade industrial do século XX" foi catalogado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Historia
Ivrea e os seus arredores estiveron habitados desde a época do Neolítico; crese que os celtas tiñan unha aldea en Ivrea ao redor do século V a.C. Porén, a cidade aparece por primeira vez na historia como un posto avanzado da República Romana fundada no 100 a.C., probablemente construída para protexer unha das rutas tradicionais de invasión no norte de Italia sobre os Alpes. O seu nome latino era Eporedia.
Despois da caída do Imperio Romano de Occidente, Ivrea converteuse na sede dun ducado baixo os Longobardos (séculos VI-VIII). Baixo os Francos (século IX), Ivrea era capital do condado. No ano 1001, tras un período de disputas co bispo Warmund, gobernante da cidade, Arduin conquistou a Marca de Ivrea. Máis tarde chegou a ser rei de Italia e comezou unha dinastía que se prolongou ata o século XI, cando a cidade caeu de novo baixo a soberanía dos bispos.
No século XII Ivrea converteuse nunha comuna libre, pero sucumbiu nas primeiras décadas do século seguinte ao goberno do emperador Frederico II. Máis tarde Ivrea foi disputada entre os bispos, o marquesado de Monferrato e a Casa de Savoia.
En 1356 Ivrea foi adquirida por Amadeu VI de Savoia. Coa excepción da breve conquista francesa a finais do século XVI, Ivrea permaneceu baixo a Casa de Savoia ata 1800. Era un título subsidiario do rei de Sardeña, aínda que o único marqués de Ivrea era Benedetto de Savoia (que máis tarde loitou nas guerras da revolución francesa). O 26 de maio de 1800 Napoleón Bonaparte entrou na cidade xunto coas súas tropas vitoriosas, establecendo o control que rematou en 1814 tras a súa caída.
Durante o século XX o seu principal reclamo de fama foi a base de operacións de Olivetti, un fabricante de máquinas de escribir, calculadoras mecánicas e, máis tarde, ordenadores. A empresa Olivetti xa non ten unha existencia independente, aínda que o seu nome aínda aparece como marca rexistrada en equipos de oficina fabricados por outros. En 1970, unhas 90.000 persoas, incluídos os emigrantes do sur de Italia, vivían e traballaban na zona de Ivrea.
A plataforma electrónica Arduino creouse no Interaction Design Institute Ivrea, e toma o seu nome dun bar que leva o nome da figura histórica de Arduino de Italia. A UNESCO, cando designou a cidade como Patrimonio da Humanidade, dixo que "expresa unha visión moderna da relación entre a produción industrial e a arquitectura".
Atraccións principais
thumb|O castelo (século XIV). thumb|A catedral de Ivrea. thumb|Pintor descoñecido, segunda metade do século XV, Un milagre do Beato [[Pierre de Luxembourg (Catedral).]]
Cultura
Hai dúas festas principais en Ivrea, ambas celebradas durante festas católicas, pero ambas enraizadas nas tradicións máis antigas da cidade. Unha delas é o Entroido, as súas principais celebracións teñen lugar 40 días antes da Semana Santa. A outra é a festa patronal de San Savino (Sabinus de Spoleto), que se celebra a semana do 7 de xullo. Durante esta última festa ten lugar unha feira cabalar con exhibición de carros e espectáculos de cabalos.
Batalla das Laranxas
thumb| Unha escena da "[[Batalla das Laranxas".]]
Entre os cónxuxes dos cidadáns elíxese unha Mugnaia. A lenda conta que a filla dun muiñeiro (o epónimo "Mugnaia") negouse unha vez a aceptar o "dereito" do duque local de pasar unha noite con cada muller recentemente casada e cortoulle a cabeza. Hoxe as carruaxes representan a garda do duque e os lanzadores de laranxas os revolucionarios. As persoas que leven sombreiro vermello non serán consideradas parte dos revolucionarios e, polo tanto, non se lles tirarán laranxas.
Non se entende ben a orixe da tradición de tirar laranxas, sobre todo porque as laranxas non crecen nos contrafortes dos Alpes italianos e deben ser transportadas desde Sicilia. En 1994 levouse á cidade unha estimación de 265.000 kg de laranxas, procedentes principalmente dos restos da colleita de inverno no sur de Italia.
Deporte
O club de fútbol da cidade, A.S.D. Montalto Ivrea, actualmente xoga en Promozione Piemonte.
O Ivrea Rugby Club xoga en C1 Piemontese.
Ivrea foi anfitrión da Copa do Mundo de Canoa Slálom 2016 e 2017.
Gonzán, A Laxe, O Saviñao
Gonzán é un lugar da parroquia da Laxe no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Gamergate
GamerGate, ou precedido dun # para formar un hashtag, foi unha campaña de acoso cibernético na comunidade de fans de videoxogos.
Acontecementos
A partir de agosto de 2014, os seguidores de Gamergate atacaron a varias mulleres da industria dos videoxogos, entre elas as desenvolvedoras Zoë Quinn e Brianna Wu, así como a crítica feminista Anita Sarkeesian. Despois de que Eron Gjoni, o ex-mozo de Quinn, escribise unha publicación falsa e despectiva sobre ela, os usuarios de #gamergate acusaron falsamente a Quinn de ter unha relación co xornalista de Kotaku Nathan Grayson. A verdade é que este xornalista nunca revisou o videoxogo de Zoë Quinn. As campañas de acoso contra Quinn e outros incluíron doxing, ameazas de violación e ameazas de morte. Os partidarios de Gamergate alegaron unha connivencia pouco ética entre a prensa e feministas, progresistas e críticos sociais. Estas preocupacións foron desestimadas por diversos comentaristas, como The Washington Post ou The Guardian entre outros medios, como teorías de conspiración triviais, sen fundamento ou sen relación con cuestións éticas reais.
Os seguidores de Gamergate organizáronse de forma anónima ou pseudónimo en plataformas en liña como 4chan, Internet Relay Chat, Twitter e Reddit. O Gamergate non tivo líderes oficiais, portavoces ou manifestos. As declaracións que din representar foron inconsistentes e contraditorias, o que dificulta a identificación de obxectivos e motivos. Polo tanto, o Gamergate foi moitas veces definido polo acoso que cometeron os seus seguidores. Estes últimos negaron que se producise o acoso ou acusan ás vítimas de crealo.
A polémica foi descrita como unha manifestación dun conflito subxacente pola diversidade cultural, o recoñecemento artístico e a crítica social nos videoxogos e pola identidade social dos xogadores. Moitos seguidores de Gamergate obxectan o que ven como unha influencia crecente do feminismo na cultura dos videoxogos; polo tanto, o Gamergate é visto como un golpe da dereita cara ao progresismo. As respostas do sector foron negativas. O Gamergate levou a figuras dentro e fóra da industria a centrarse en mellores métodos para combater o acoso en liña.
Discurso na ONU
En setembro de 2015, Anita Sarkeesian e Zoe Quinn falaron na ONU sobre o que sería unha "onda crecente de violencia contra as mulleres e as nenas". Froito disto foi un informe no que se chamaba a atención sobre a violencia contra as mulleres en contornas virtuais.
Análise
Fontes de noticias expresaron dificultades para definir os obxectivos de GamerGate, argumentando que as preocupacións do movemento adoitan ser afogadas por comentarios ofensivos.
A aparición e desenvolvemento da controversia atribuíronse a unha sensación de desconexión entre a industria dos xogos e os xogadores, e á necesidade de máis transparencia e integridade no ámbito xornalístico, así como á necesidade de cambios na industria.
Co paso dos anos, GamerGate pasou a ser recoñecido como un movemento que contribuíu ao ascenso da extrema dereita e ao crecemento dos ataques e acoso contra mulleres e minorías en contornas virtuais.
Gonzán, Louredo, O Saviñao
Gonzán é un lugar da parroquia de Louredo no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Ataque de denegación de servizo
dereita|miniatura| Diagrama dun ataque DDoS Stacheldraht. Un ataque de denegación de servizo coñecido en inglés como DoS Attack (acrónimo de denial-of-service), é un intento de facer que os recursos dun sistema non estean dispoñibles para os seus usuarios. Os obxectivos típicos son os servidores web, e o ataque busca que as páxinas aloxadas non estean dispoñibles na rede. Non se trata dunha invasión do sistema, senón da súa invalidación por sobrecarga. Os ataques de denegación de servizo realízanse xeralmente de dúas formas:
Ataque distribuído
Nun ataque de denegación de servizo distribuído (tamén coñecido como DDoS, acrónimo de Distributed Denial of Service), un ordenador mestre chamado master pode ter miles de ordenadores zombies baixo o seu mando. Neste caso, as tarefas de ataque de denegación de servizo distribúense a un "exército" de máquinas escravas.
O ataque consiste en facer que os zombies (máquinas infectadas baixo o mando do master) se preparen para acceder a un determinado recurso nun determinado servidor ao mesmo tempo na mesma data. Despois desta fase, nun momento determinado, todos os zombies (conectados e conectados á rede) acceden ao mesmo recurso dende o mesmo servidor. Como os servidores web teñen un número limitado de usuarios que poden atender simultaneamente (slots), o gran e repentino número de solicitudes de acceso esgota este número, facendo que o servidor non poida atender máis solicitudes.
Os virus coñecidos creados para a distribución de rutinas de ataque de denegación de servizo inclúen "Codered", "Slammer", "MyDoom", que escravizan aos infectados. As ferramentas de ataque DDoS coñecidas inclúen "Fabi" (1998), "Blitznet", "Trin00" (xuño/1999), "TFN" (ago/1999), "Stacheldraht" (setembro/1999), "Shaft", "TFN2K " (Dec/1999), "Trank".
Outra estratexia de ataque sería a través de botnets que realizan ataques de denegación de servizo contra obxectivos remotos.
Tipos de ataques DoS
O principal obxectivo dun ataque de denegación de servizo é facer que un recurso informático sexa inaccesible para os seus usuarios lexítimos. As dúas clases principais de métodos de ataque son a limitación do ancho de banda e o esgotamento dos recursos. Os ataques de limitación do ancho de banda caracterízanse por ataques de inundación e amplificación. Os ataques de esgotamento de recursos son ataques que usan mal os protocolos de comunicación de rede ou envían paquetes de rede mal formados.
Ataques por inundación
Os ataques de inundación caracterízanse por enviar un gran volume de tráfico ao sistema da vítima principal co fin de conxestionar o seu ancho de banda. O impacto deste ataque pode variar desde a ralentización do sistema, ata a caída do mesmo ou o acaparamento do ancho de banda da rede da vítima. Os ataques Flood poden usar paquetes do Protocolo de datagramas de usuario (UDP) ou do Protocolo de mensaxes de control de Internet (ICMP). Un dos grandes problemas deste ataque é que se pode utilizar calquera tipo de paquete, só tendo permiso para percorrer as ligazóns ao sistema de destino, consumindo así toda a capacidade do servidor.
Ataques de amplificación
Os ataques de amplificación caracterízanse por enviar solicitudes falsificadas a un gran número de ordenadores ou a un enderezo IP de difusión, que á súa vez responderá ás solicitudes. Falsificar o enderezo IP de orixe das solicitudes ao enderezo IP da vítima principal fará que todas as respostas sexan dirixidas ao destino do ataque. O enderezo IP de transmisión é unha característica que se atopa nos enrutadores. Cando unha solicitude ten un enderezo IP de difusión como enderezo de destino, o enrutador replica o paquete e envíao a todos os enderezos IP dentro do intervalo de difusión. Nos ataques de amplificación, os enderezos de difusión utilízanse para amplificar e reflectir o tráfico do ataque, reducindo así o ancho de banda da vítima principal.
Beleigán, A Laxe, O Saviñao
Beleigán é un lugar da parroquia da Laxe no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Ataque de denegación de servizo
Ataques por explotación de protocolos
Os principais ataques de explotación do protocolo son o mal uso dos paquetes TCP SYN (Transfer Control Protocol Synchronize) ou dos paquetes TCP PUSHACK.
Marcelino Varela Artime
Marcelino Varela Artime, finado en Padrón en marzo de 1901, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Parente e amigo de Eduardo Gasset Chinchilla. Foi nomeado alcalde de Padrón en 1879. Volveu ser nomeado alcalde de Padrón por Real Orde en 1897. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1898 polo distriro de Padrón como conservador, pero foi derrotado por José Ortega Munilla. Foi deputado provincial polo distrito de Betanzos-Pontedeume. Foi un dos socios de La Azucarera de Padrón.
Julia Benedetti
Traxectoria
Sufriu unha caída en cada un dos tres exercicios que realizou, polo que obtivo unha baixa puntuación e non puido clasificarse para a final. Rematou no posto 16º.
Evgeny Morozov
Evgeny Morozov, nado en Salihorsk, Belarús, en 1984 é un escritor e investigador belaruso que estuda as implicacións políticas e sociais da tecnoloxía.
Traxectoria
Estudou na Universidade Americana de Bulgaria. Máis tarde viviu en Berlín e posteriormente trasladouse aos Estados Unidos. En 2009, foi elixido como un dos relatores da Conferencia TED onde falou de como a web inflúe na participación cidadá e na estabilidade do réxime en sociedades pechadas, autoritarias ou en países en transición.
Os escritos de Morozov apareceron en varios xornais e revistas de todo o mundo, incluíndo The New York Times, The Wall Street Journal, Financial Times, The Economist, The Guardian, The New Yorker, San Francisco Chronicle e Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Pensamento
Morozov expresa o seu escepticismo sobre a opinión popular de que Internet axuda a democratizar os réximes autoritarios. Argumenta que tamén podería usarse como unha poderosa ferramenta para a vixilancia masiva, a represión política e a difusión da propaganda nacionalista e extremista. Indica que é inxenuo e mesmo contraproducente promover Internet para promover a democracia.
En xaneiro de 2011, Morozov publicou o seu primeiro libro ''The net Delusion. The Dark Side of Internet Freedom.'' Nela, ademais de explorar o impacto de Internet nos estados autoritarios, indaga nas fontes intelectuais do entusiasmo sobre o potencial liberador de Internet, todas elas ligadas ao triunfalismo que seguiu ao final da Guerra Fría. Morozov tamén argumenta contra a idea dos chamados ciberutópicos e do internetcentrismo.
O solucionismo tecnolóxico
En marzo de 2013, Morozov publicou o seu segundo libro To Save Everithing, Click Here. Nel Morozov critica o que se chamou solucionismo tecnolóxico, a idea de que, como sinalou Tim Wu, a tecnoloxía é como o po máxico que pode solucionar calquera problema. Morozov cre que a tecnoloxía debe ser discutida xunto aos debates políticos, económicos, históricos e culturais. Alec Ross no seu libro The Industries of Future acusouno de crear a base neoludita contra as empresas tecnolóxicas estadounidenses, avanzando así cara ás opinións oficiais de Rusia e Belarús.
Freedom as a Service. O novo feudalismo dixital e o futuro da cidade
No seu último libro publicado en inglés en 2022, Freedom as a Service, Morozov identifica unha nova etapa do capitalismo que denomina o capitalismo orgánico. Baixo o capitalismo orgánico, o "populismo de plataformas" permite unha multitude de intervencións solucionistas. Os enfoques tecnocráticos combínanse cunha retórica de facer o ben e un capitalismo máis humano. Mentres crea a ilusión de que os usuarios están ao mando, o solucionismo simplemente monetiza o cambio de comportamento dos individuos. En realidade, está a subproducir solucións, porque nunca chegan a existir aquelas solucións estruturais que non son favorables ao capital.
A Ermida, Licín, O Saviñao
A Ermida é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Carreixas, Licín, O Saviñao
Carreixas é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Duckie Thot
Nyadak "Duckie" Thot, nada o 23 de outubro de 1995 en Melbourne, é unha modelo australiana descendente de sudaneses do sur. Thot acabou en terceira posición na oitava tempada do programa de televisión Australia's Next Top Model e fixo o seu debut de pasarela en Yeezy S/S 17. É principalmente coñecida por ser a imaxe de Fenty Beauty, así como por ser a protagonista do calendario Pirelli de 2018.
Operación Carballo
A Operación Carballo (en alemán: Unternehmen Eiche) foi unha operación de rescate executada durante a Segunda Guerra Mundial na que o comando Fallschirmjäger (paracaidistas) da Wehrmacht alemá liberou o Duce italiano Benito Mussolini do seu aprisionamento no Hotel Campo Imperatore en setembro de 1943, enviado este a este lugar despois dun golpe de estado, cando Italia era asediada por case todas as frontes, e vendo os italianos a guerra perdida contra os aliados.
A orde de rescate a calquera prezo foi impartida persoalmente por Adolf Hitler ao coronel Otto Skorzeny das Waffen-SS, planificada polo comandante Harald Mors e aprobada polo xeneral Kurt Student, xefe de operacións dos paracaidistas da Luftwaffe.
Antecedentes
O 25 de xullo de 1943, semanas despois da invasión angloestadounidense de Sicilia, os malos resultados na guerra causaron que dentro do Gran Consello Fascista se decidira destituír a Benito Mussolini de todas as súas funcións como Duce e que asumira o goberno o xeneral Pietro Badoglio, tras varias semanas nas que os xerarcas da Italia fascista conspiraban para evitar unha derrota militar ante os Estados Unidos e o Reino Unido derrocando a Mussolini.
Ao día seguinte da votación do consello, Mussolini foi arrestado por orde do rei Víctor Manuel III e levado a diferentes lugares por decisión do goberno de Badoglio, primeiro á illa mediterránea de Ponza, logo á illa de La Maddalena e finalmente ao Hotel Campo Imperatore, un aloxamento para deportes de inverno próximo á montaña do Gran Sasso d'Italia, nos Apeninos, na rexión dos Abruzos. O goberno de Badoglio utilizou diferentes estrataxemas para impedir que a intelixencia alemá soubera o verdadeiro lugar de arresto do líder fascista.
Planificación
esquerda|miniatura|200x200px|Un planador DFS 230 usado na operación, mentres carabinieri cativos observan o aparello. Tras varias semanas nas que os axentes de espionaxe alemáns buscaron o paradoiro exacto de Mussolini, Adolf Hitler ordenou á Abwehr e á Wehrmacht conseguir a localización exacta do Duce e liberalo dos seus captadores, para levalo logo a Alemaña. A operación foi planificada pola Luftwaffe, que usaría os seus paracaidistas ao mando do comandante Harald Mors e do tenente Otto von Berlepsch. Previndo un combate, decidiuse que aos paracaidistas de Student uniríanse oficiais das Waffen-SS liderados polo capitán Otto Skorzeny, xefe suxerido por Ernst Kaltenbrunner a Hitler. Hitler mesmo en persoa encomendou a Skorzeny a execución da operación brindándolle o seu apoio e sorte.
De inmediato organizouse un grupo de Fallschirmjäger para acudir a dita zona e rescatar a Mussolini. Tras o armisticio italiano do 8 de setembro de 1943, as tropas da Wehrmacht invadiran Italia, uníndose ás forzas alemás que xa estaban estacionadas en chan italiano desde facía meses, polo cal o comando de paracaidistas sería apoiado desde terra. miniatura|289x289px|Otto Skorzeny como comandante da unidade SS Friedenthal
O rescate
esquerda|miniatura|200x200px|Un Fieseler Fi 156 Storch en voo. Sobre os días anteriores á operación, Skorzeny escribiu o seguinte:
A operación de rescate foi planificada para o 12 de setembro de 1943 ás 7 horas, pero o mal tempo causou que tivera que realizarse ás 14 horas. Ao mando do capitán Otto Skorzeny, apareceron doce planadores DFS 230 dos paracaidistas alemáns voando sobre Campo Imperatore, superando os cumios montañosos que rodeaban o Gran Sasso. Mentres tanto unha columna de infantaría motorizada alemá tomaba por asalto a estación de esquí próxima a Assergi, dominando a resistencia dos gardas italianos tras breve loita, e aseguraban a incomunicación do Hotel Campo Imperatore. dereita|miniatura|Mussolini coas tropas alemás que o rescataron en Campo Imperatore o 12 de setembro de 1943. Os DFS 230 aterraron repentinamente fronte ao Hotel Campo Imperatore, aínda que un dos aparellos, o n.º 8, accidentouse e morreron os seus ocupantes. En poucos segundos desembarcaron os paracaidistas con homes das Waffen-SS ao mando de Skorzeny e evitaron toda reacción dos sorprendidos gardas italianos axudándose do xeneral de policía militar Ferdinando Soletti, arrestado catro días antes polos alemáns en Roma, e usado como «escudo humano» para que os gardas italianos non disparasen, así como para confundilos sobre se o «rescate» era autorizado por un militar italiano. A pesar da orde do goberno de Badoglio, de impedir pola forza todo intento de fuga de Mussolini, matando o seu prisioneiro se era preciso, os soldados italianos non dispararon, e o rescate ocorreu sen loita, incluso os carabinieri capturados mostráronse amigables e colaboraron cos seus captadores. Ao ser arrestado días antes, o xeneral Kurt Student advertira ao xeneral Soletti que el mesmo respondería coa súa vida en caso de problemas cos gardas italianos. dereita|miniatura|250x250px|Mussolini coa unidade de paracaidistas de Student dirixidos por [[Otto Skorzeny (á dereita do Duce).]] Así relatou Skorzeny o desenvolvemento da operación:
Para sorpresa dos paracaidistas alemáns, o comandante Harald Mors e o tenente Otto von Berlepsch chegaron minutos despois con homes da columna motorizada empregando un camiño de acceso, que viñera desde Roma, para evacualos. Neses momentos Mussolini xa estaba fóra do recinto e sacáronse algunhas fotografías para testemuño histórico. dereita|miniatura|200x200px|A avioneta Fieseler Storch usada para o rescate de Mussolini despega do Gran Sasso co Duce no seu interior. Tras algúns minutos de espera, unha avioneta Fieseler Fi 156 Storch que chegara durante a operación despegaba cara a territorio baixo control alemán, levando a Mussolini xunto con Otto Skorzeny e o piloto Hans Gerlach (o aparello estaba moi sobrecargado e a duras penas puido remontarse), mentres os paracaidistas unha vez incendiados os planadores fuxían coa columna motorizada alemá que esperaba en Assergi. A operación de rescate durara menos dunha hora.
Consecuencias
dereita|miniatura|200x200px|O xeneral Ferdinando Soletti, usado polos alemáns como refén-escudo para parlamentar coa escolta de carabinieri do Duce. Tras o rescate, Mussolini foi levado nun Heinkel 111 a Viena e logo a Múnic para reunirse con Hitler, recibindo alí a designación feita polo Führer como novo líder da República Social Italiana que se estableceu baixo auspicio alemán no norte de Italia.
O xeneral Kurt Student foi persoalmente felicitado por Hitler, do mesmo xeito que o comandante Harald Mors e o tenente von Berlepsch. No entanto, o maior crédito polo rescate foi para o capitán Otto Skorzeny, que non só foi ascendido, senón ademais condecorado cunha Cruz de Cabaleiro, ademais de ser prontamente publicitado como heroe na propaganda nazi por facerse cargo persoalmente da seguridade de Mussolini nos primeiros minutos do rescate e na fuga final.
Mentres tanto a propaganda nazi amplificaba a importancia do rescate como un sinal de que o Terceiro Reich non daba por perdida a situación en Italia, particularmente tras a vitoria aliada en Sicilia e os exitosos desembarcos angloestadounidenses na costa do mar Tirreno. Os líderes políticos e militares aliados cuestionaron a decisión do goberno de Badoglio de non entregar a Mussolini aos Aliados como forma de evitar este tipo de situacións, mentres que os xefes da garda de Campo Imperatore foron xulgados por colaboracionismo e traizón.
Abi Feijó
Álvaro da Graça de Castro Feijó, máis coñecido como Abi Feijó, nado o 18 de xuño de 1956 en Braga, é un cineasta e produtor de animación portugués.
Fillo de Rui Mª Malheiro de Távora de Castro Feijó (Viana do Castelo, 25 de marzo de 1921), neto materno do 4º Vizconde da Carreira e sobriño materno do 2º Conde de Carreira, e a súa segunda muller (Braga, 2 de xaneiro de 1954) Margarida Larcher da Graça (Braga, 22 de setembro de 1930).
Formación
Abi licenciouse na Escola Superior de Belas Artes do Porto en Arte Gráfica e Design. En 1984 chegou ao National Film Board (NFB) do Canadá para realizar prácticas de animación, que deron como resultado a curtametraxe Oh Que Calma. Posteriormente colaborou co NFB na produción (con Julie Roy, na peza de Regina Pessoa Tio Tomás, a Contabilidade dos Dias)
Carreira
Como director, Feijó explora unha variedade de técnicas de animación, sempre con historias coidadosamente escritas. En 1993 fixo Os Salteadores, curta de animación con debuxos en papel, un drama político que lembra un doloroso incidente da historia recente portuguesa gañou numerosos premios internacionais. Seguiulle Fado Lusitano (1995), unha especie de autorretrato de Portugal, a súa historia, arte e cultura, utilizando animación recortada en papel. No ano 2000, en coprodución coa RTP e o Estudio de Animación / Xuventude do Programa Francés, completa Clandestino, un filme de animación de area cuxas imaxes ricamente texturizadas evocan a difícil loita pola liberdade.
Foi fundador de O Filmógrafo, en 1987, e da Casa da Animação, de Porto, no ano 2000, co apoio da Capital Europea da Cultura – Porto 2001, da Câmara Municipal do Porto (CMP) e o Instituto de Cinema e Audiovisual (ICA) para promover e difundir a animación portuguesa.
Museo da Imaxe Animada
Co apoio do programa comunitario Proder, Feijó fundou, con Regina Pessoa, a Casa-Museo de Vilar, Museu da Imagem Animada, no pazo familiar que herdou na freguesía de Vilar do Torno e Alentém, no concello de Lousada, en 2014.
O museo ocupa tres salas do pazo centenario. Unha delas está dedicada ao traballo de Abi Feijó e Regina Pessoa, desde a aventura do estudio Filmógrafo até a actividade actual de Ciclope Filmes; a segunda sala é unha galería para amosar os debuxos de compañeiros directores e animadores de todo o mundo; e a terceira preténdese ilustrar a historia do precinema, con diversas lanternas máxicas, xoguetes ópticos e outras pezas que mostran a evolución das imaxes en movemento. Para esta sala, Abi Feijó espera poder contar coa colaboración da Cinemateca Portuguesa, co préstamo temporal de pezas da súa colección e patrimonio.
Notas
<references group="" responsive="1">
Argumento ad nauseam
Un argumento ad nauseam, ou argumentum ad nauseam, é unha falacia na que unha afirmación é reiteradamente prolongada por unha ou máis persoas. A apelación a este argumento implica que unha das partes incita a unha discusión superflua para escapar de razoamentos que non se poden contrarrestar, reiterando aspectos previamente comentados, explicados ou desmentidos.
Termo
A expresión ad nauseam é unha locución latina empregada para describir un debate que se prolonga até que unha das partes o abandona por cansazo; a frase alude a algo que continúa até chegar —en sentido figurado— ao punto de producir náuseas. Por exemplo, "Este asunto foi discutido ad nauseam": significa que se discutiu tanto que polo menos unha das partes xa se fartou.
Funcionamento
A súa estrutura funciona do seguinte xeito:
Uso en política
Estudos dos anos 70 afirman que a repetición dunha afirmación pode xerar falsos recordos.
Isto pódese observar no debate político, no que o uso desta técnica está presente nos parlamentos de todos os estados democráticos, no que, sumado á reiteración anterior e á negación da discusión, fai que a falsa crenza sexa socialmente aceptada como «verdadeira» sen ningunha análise crítica por parte do individuo xa que a reiteración desa falsidade na súa contorna fai que o individuo a acepte co suposto de que non existe posibilidade de anular esa crenza. Como advertencia contra isto, a cita atribuída ao ideólogo nazi Joseph Goebbels é usada a miúdo: "Unha mentira repetida con suficiente frecuencia eventualmente convírtese na verdade" ou "unha mentira repetida mil veces convértese en verdade".
Miguel Cuellas Gómez
Miguel Cuellas Gómez, coñecido como Artillero, nado en Columbrianos (Ponferrada) en 1912 e finado no mesmo lugar o 5 de xuño de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 conseguiu fuxir e participou na defensa de Asturias na II Batería de Obuses. No congreso de Ferradillo no que se fundou a Federación de Guerrillas de León-Galicia en abril de 1942, foi designado responsable da I Agrupación con Hilario Álvarez Méndez. Operaban na área delimitada ao este polo río Sil e ao norte con Ponferrada, Astorga e Bembibre. Integrouse no grupo de Marcelino de la Parra. Traizoado por un oficial de enlace, foi asasinado o 5 de xuño de 1945 xunto cos seus compañeiros Robustiano Arias Carujo e Manuel Moreno Casado e os enlaces Catalina Martínez Núñez e Pedro García Tirado, cando foron localizados pola Garda Civil en Columbrianos.
Casadonas, Licín, O Saviñao
Casadonas é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Cherry Glazerr
Cherry Glazerr é unha banda estadounidense de indie rock formada no ano 2013 nos Ánxeles. No presente o grupo está composto pola guitarrista e vocalista principal Clementine Creevy, o baixista Devin O'Brien e o batería Tabor Allen. O son da banda transitou dende o lo-fi e o garage rock do seu álbum de estrea, Haxel Princess (2014), ata un rock máis puído con elementos de grunge, punk e new wave, nos seus posteriores lanzamentos, Apocalipstick e Stuffed & Ready.
A Cavada, Licín, O Saviñao
A Cavada é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Licín, Licín, O Saviñao
Licín é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Pacio, Licín, O Saviñao
O Pacio é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Cavada, Segán, O Saviñao
A Cavada é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Páxara, Licín, O Saviñao
A Páxara é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Montes, Licín, O Saviñao
Montes é un lugar da parroquia de Licín no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Manuel Iturra
Traxectoria
Na tempada 2011–12, Iturra chegou cedido ó Real Murcia da Segunda División.
O 28 de agosto de 2012, asinou gratis co Málaga CF da Primeira División. Debutou co equipo blanquiazul o 18 de setembro de 2012, nun partido da Liga de Campións ante o Zenit San Petersburgo.
Modern Love (serie de televisión)
Modern Love é unha serie de televisión antolóxica desenvolvida por John Carney. Está baseada na columna semanal homónima publicada en The New York Times, e estreouse a través de Amazon Prime Video o 18 de outubro de 2019. Os episodios varían de 29 a 35 minutos de duración. En outubro de 2019, a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se estreou o 13 de agosto de 2021.