cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Astrónomo
O Astrónomo ou Astronomus (ás veces tamén o Astrónomo do Lemosín) é o nome co que é coñecido o autor anónimo da importante obra Vita Hludovici, unha biografía do emperador Luís o Piadoso, no século IX. Non se sabe nada deste personaxe, pero polo seu alcume, dedicábase á astronomía ou astroloxía.
O derradeiro verán
Foi traducida ó galego por Rosa Marta Gómez Pato e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2019.
Agrobacterium tumefaciens
Agrobacterium tumefaciens (á que recentemente se lle cambiou o nome a Rhizobium radiobacter) é unha especie bacteriana que causa a formación de tumores nunhas 140 especies de plantas eudicotiledóneas. Ten forma de bacilo, é gramnegativa e vive no solo. A doenza orixínase na planta pola inserción no xenoma da planta dun pequeno segmento de ADN (chamado ADN-T, ou ADN de transferencia), procedente dun plásmido da bacteria, chamado plásmido Ti, que se incorpora de xeito semialeatorio no xenoma da planta.
A. tumefaciens é unha alfaproteobacteria da familia Rhizobiaceae, na que se inclúen tamén os simbiontes de legumes fixadores de nitróxeno. A diferenza dos simbiontes fixadores de nitróxeno, as especies de Agrobacterium que producen tumores son patóxenas e non benefician en absoluto á planta. A ampla variedade de plantas afectadas por Agrobacterium fai que esta bacteria sexa unha importante preocupación para a agricultura. Economicamente, A. tumefaciens é un importante patóxeno das nogueiras, vides, Prunus, remolachas, ravos picantes (Armoracia rusticana), e ruibarbos.
Conxugación
Para ser virulenta, esta bacteria debe conter un plásmido indutor de tumores (plásmido Ti ou pTi), de 200 kb, que contén o ADN-T (o ADN que se transfire) e todos os xenes necesarios para transferilo á célula da planta. Moitas cepas de A. tumefaciens non conteñen o pTi.
Como o plásmido Ti é esencial para causar enfermidades na planta, os eventos de prepenetración que teñen lugar an rizosfera promoven a conxugación bacteriana, na que as bacterias intercambian plásmidos entre elas. En presenza de substancias chamadas opinas, A. tumefaciens produce un sinal de conxugación difusible chamado 30C8HSL ou autoindutor de Agrobacterium. Este activa o factor de transcrición TraR, regulando positivamente a transcrición dos xenes necesarios para a conxugación.
Método de infección
A. tumefaciens infecta a planta por medio dos seus plásmidos Ti. O plásmido Ti integra un segmento do seu ADN, chamado ADN-T, no ADN dun cromosoma da célula hóspede da planta. A. tumefaciens ten flaxelos que lle permiten nadar polo solo dirixíndose a onde hai moléculas producidas na fotosíntese (fotoasimilados) que se acumulan na rizosfera arredor das raíces. Algunhas cepas poden moverse quimiotacticamente cara aos exsudados químicos das plantas, como a acetosiringona e azucres. A acetosiringona é recoñecida pola proteína VirA, unha proteína transmembrana codificada no xene virA do plásmido Ti. Os azucres son recoñecidos pola proteína chvE, unha proteína codificada no cromosoma da bacteria presente no espazo periplásmico.
Para a indución de tumores cómpren polo menos 25 xenes vir do plásmido Ti. Ademais do seu papel de percepción de compostos, virA e chvE inducen outros xenes vir. A proteína virA ten actividade de autoquinase, xa que se autofosforila nun residuo de histidina. Despois, a proteína virA fosforila a proteína virG no seu residuo aspartato. A proteína virG é unha proteína citoplasmática producida a partir do xene virG do plásmido Ti. É un factor de transcrición, que induce a transcrición dos operóns vir. A proteína chvE regula o segundo mecanismo da activación dos xenes vir. Incrementa a sensibilidade da proteína VirA a compostos fenólicos.
A adhesión á planta é un proceso que ten lugar en dúas etapas. Despois dunha adhesión inicial feble e reversible, a bacteria sintetiza fibrilas de celulosa que ancoran a bacteria á planta con feridas á cal foi atraída. Neste proceso están implicados catro xenes principais, que son: chvA, chvB, pscA, e att. Os produtos dos primeiros tres xenes están implicados aparentemente na propia síntese das fibrilas de celulosa. Estas fibrilas tamén serven para ancorar as bacterias unhas a outras, o que facilita a formación dunha microcolonia.
O xene VirC é o xene de virulencia máis importante, e a súa intervención é un paso necesario na recombinación. Selecciona a sección do ADN na planta hóspede que será substituída, e corta nesa febra do ADN.
Posibles compostos da planta que inician Agrobacterium para infectar células da planta son:
Formación do pilus T
Para transferir o ADN-T á célula da planta, A. tumefaciens utiliza un mecanismo de secreción de tipo IV, no que se ten que orixinar un pilus T. Cando se detecta a acetosiringona e outras substancias, desencadéase unha transdución de sinais que activa a expresión de 11 xenes situados no operón VirB, os cales son responsables da formación do pilus T.
Primeiramente, fórmase a pro-pilina, que é un polipéptido de 121 aminoácidos que debe ser procesado eliminándolle 47 residuos para así formar unha subunidade de pilus T. A subunidade circularízase ao formarse un enlace peptídico entre os dous extremos do polipéptido.
Os produtos dos outros xenes VirB utilízanse para transferir as subunidades a través da membrana plasmática. Estudos feitos en sistemas de dobre híbrido en lévedos proporcionaron probas de que VirB6, VirB7, VirB8, VirB9 e VirB10 poden codificar compoñentes do transportador. Cómpre tamén a actuación dunha ATPase para o transporte activo das subunidades.
Transferencia do ADN-T á célula da planta
[[Ficheiro:Transfection by Agrobacterium.svg|miniatura|300px|dereita|A: Agrobacterium tumefaciens
B: Xenoma de Agrobacterium C: Plásmido Ti, b: Xenes Vir , c: Orixe de replicación , d: Xenes para o catabolismo de opinas
D: Célula da planta
E: Mitocondria
No citoplasma da célula receptora, o complexo ADN-T queda cuberto por proteínas VirE2, as cales son exportadas a través do sistema T4SS independentemente do complexo ADN-T. Uns sinais de localización nuclear (NLS), localizados no VirE2 e VirD2, son recoñecidos pola proteína importina alfa, a cal despois se asocia coa importina beta e co complexo do poro nuclear para transferir o ADN-T ao interior do núcleo. O VIP1 tamén parece ser unha proteína importante no proceso, que posiblemente actúa como un adaptador para traer a VirE2 á importina. Unha vez dentro do núcleo, a VIP2 pode levar o ADN-T a áreas da cromatina que están sendo transcritas activamente, para que así o ADN-T poida integrarse no xenoma do hóspede.
Hormonas
Para causar a formación dun tumor na planta, o ADN-T codifica xenes para a produción das hormonas auxinaa (xeralmente ácido indol-3-acético) por medio da vía IAM. Esta vía biosintética non é a utilizada por moitas plantas para a produción de auxina, polo que isto significa que a planta non ten ningunha maneira molecular de regulala e a auxina prodúcese de forma continua (constitutivamente). Tamén se expresan os xenes para a produción de citocininas. Isto estimula a proliferación celular e a formación do tumor.
Opinas
O ADN-T contén xenes que codifican encimas que causa que a planta produza derivados de aminoácidos especializados que a bacteria pode metabolizar, chamadas opinas. As opinas son unha clase de compostos químicos que serven como fonte de nitróxeno para A. tumefaciens, pero non para a maioría dos demais organismos. O tipo específico de opina producido polas plantas infectadas por A. tumefaciens C58 é a nopalina.
Secuenciáronse completamente dous plásmidos Ti de tipo nopalina, que son: pTi-SAKURA e pTiC58. A. tumefaciens C58 foi o primeiro patovar secuenciado totalmente, e foi illado por primeira vez dos tumores das cereixeiras. O xenoma foi secuenciado simultaneamente por Goodner et al. e Wood et al. en 2001. O xenoma de A. tumefaciens C58 consta dun cromosoma circular, dous plásmidos, e un cromosoma linear. A presenza dun cromosoma circular pechado por enlaces covalentes é o normal nas bacterias, con poucas excepcións. Porén, a presenza á vez dun cromosoma circular e outro liñal é exclusiva dun grupo deste xénero. Os dous plásmidos son pTiC58, responsable dos procesos implicados na virulencia, e o pAtC58, denominado o plásmido "críptico".
O plásmido pAtC58 está implicado no metabolismo das opinas e na conxugación con outras bacterias en ausencia do plásmido pTiC58. Se o plásmido pTi é eliminado, non se produce o crecemento do tumor, que é a característica para clasificar esta especie de bacterias.
Aplicacións biotecnolóxicas
miniatura|Plantas que foron transformadas usando Agrobacterium. A capacidade de transmisión de ADN de Agrobacterium foi exhaustivamente explorado en biotecnoloxía como un medio para inserir xenes alleos en plantas. Marc Van Montagu e Jeff Schell, (da Universidade de Gante e Plant Genetic Systems, Bélxica) descubriron o mecaismo de transferencia entre Agrobacterium e plantas, o cal deu lugar ao desenvolvemento de métodos para alterar a bacteria xerando un sistema de traspaso do xene para modificar plantas por enxeñaría xenética. O ADN-T de plásmidos que se transfire á planta é un vehículo ideal para o seu uso en enxeñaría xenética. Isto faise clonando a secuencia do xene desexado no ADN-T que se inserirá no ADN do hóspede. Este proceso realizouse usando o xene da luciferase do vagalume para producir un resplandor na planta. Esta produción de luminescencia foi unha ferramenta útil no estudo da función do cloroplasto da planta e como xene reporteiro. É tamén posible transformar a planta Arabidopsis thaliana mergullando as súas flores nun caldo de Agrobacterium; deste xeito, as sementes producidas nas flores serán transxénicas. Baixo as condicións de laboratorio, o ADN-T foi tamén transferido a células humanas, demostrando a versatilidade das aplicacións da inserción.
O mecanismo polo cal Agrobacterium insire materiais na célula hóspede por un sistema de secreción de tipo IV é moi similar aos mecanismos usados polos patóxenos para inserir materiais (xeralmente proteínas) en células humanas por secreción de tipo III. Tamén emprega un tipo de sinalización conservado en moitas bacterias gramnegativas chamado percepción do quórum. Isto fai que Agrobacterium sexa tamén un importante obxecto de estudo na investigación médica.
Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya
Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya (معاوية ولد سيد أحمد الطايع), nado en Atar o 28 de novembro de 1941, é un político de Mauritania, presidente do seu país dende 1984, ao depoñer a Mohamed Khouna Ould Haidallah nun golpe de estado, ata o 3 de agosto de 2005 ao triunfar un golpe militar mentres estaba en Arabia Saudita. Actualmente está no exilio en Níxer.
Marrube, O Saviñao
Santa María de Marrube é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 144 habitantes (80 homes e 64 mulleres), 12 menos ca en 2006. Ten 13 entidades de poboación.
The Following
O 4 de marzo de 2013, a serie foi renovada para unha segunda temporada que se estreou no 2014.
Beladona
A beladona (Atropa belladonna) é unha especie de gamallo perenne, da familia Solanaceae. É nativa de Europa, norte de África, e oeste de Asia, e se pode atopar naturalizada en partes de América do Norte. Ten unha baixa tolerancia á exposición directa ao sol. Atópase en áreas normalmente sombrizas e cun solo rico en limo.
Historia
thumb|200px|right|Beladona (Atropa belladonna). O mesmo que as Datura (macela) ou a mandrágora, esta planta pertence á clásica farmacopea das "herbas das feiticeiras". Para moitas tradicións europeas, a beladona foi -e segue a ser- obxecto de crenzas, lendas e fábulas diversas. Foi utilizada no antigo Exipto como narcótico, nas orxías dionisíacas gregas como afrodisíaco, nas ofrendas romanas a Atenea, deusa da guerra, para provocar o fulgor na mirada dos soldados, en Siria para "afastar os pensamentos tristes", e en terras celtas e centroeuropeas para honrar a Bellona, deusa da guerra. Na Idade Media o seu uso e difusión pasa a ser secreto e se relaciona con Paracelso e outros autores vinculados á alquimia, así como coas mulleres de coñecemento coñecidas coma "bruxas".
Crese que o seu nome deriva do uso doméstico que facían dela as donas romanas (donnas bellas), facendo infusión coas súas follas para embranquecer a cute e aplicando o zume do seu froito nos ollos para provocar dilatación das meniñas (midríase).
Características
A planta medra en lugares sombreados, normalmente acada unha altura de 1,5 metros, posúe flores de cor morade e un fedor característico. thumb|200px|right|Froitos da beladona.
Os seus alcaloides (hiosciamina, atropina, escopolamina), derivados do tropano, convértena nunha planta velenosa, capaz de provocar estados de coma ou morte se é mal administrada. En doses tóxicas provoca cadros de delirio e alucinacións. A pesar disto, a planta utilízase medicinalmente en oftalmoloxía coma midriático, como antiespasmódico, antiasmático, anticolinérxico etc. Correctamente utilizada en pneumonoloxía úsase para problemas de espasmos bronquiais aínda que pode acarrexar escaseza de secrecións. Os extractos de beladona empregáronse clasicamente no tratamento da doenza de Parkinson e as síndromes parkinsonianas con relativo éxito, coidando de previr efectos colaterais e adversos. A beladona tamén se emprega en gastroenteroloxía en doses baixas como neuroregulador intestinal en casos de colon irritábel, colite ulcerosa etc. En doses moderadas pode servir como un bo analxésico ou unha planta anestesiante.
Taxonomía
Atropa belladonna foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 181, no ano 1753. Atropa deriva de Átropos, unha das tres Moiras da Mitoloxía Grega e belladonna provén da lingua italiana, co significado de "muller fermosa". Ambos os dous nomes fan alusión tanto ao seu efecto velenoso como ao seu uso para dilatar as meniñas, conseguindo así un ollar máis fermoso. Número de cromosomas de Atropa bella-donna (Fam. Solanaceae) e táxones infraespecíficos: n=25.
Usos
As bagas da beladona (A. belladona) utilizáronse nos tratamentos tradicionais durante séculos para unha variedade de síntomas incluíndo dor de cabeza, síntomas menstruais, doenza de úlcera péptica, reacción histamínicos, inflamación e maila enfermidade de movemento. Polo menos até o século XIX as revistas de medicina ecléctica explicaban como preparar unha tintura de beladona para a administración directa aos doentes.
Principios activos
Contén nas partes aéreas: alcaloides tropánicos (0,03-0,06%): l-hiosciamina (predominante na planta fresca), atropina (na planta seca), norhiosciamina, noratropina. Ésteres do escopanol: escopolamina ou hioscina, atroscina. Hidroxicumarina: escopoletol.
Contén na raíz e rizomas: cumarinas: escopoletol, umbeliferona, hiosciamina, atropina, cuscohigrina, belaradina.
Noutras fontes: hiosciamina, atropina, hiescina, escopolamina, piridina, ácido crisatrófico, taninos e amidón.
Louis Henri Loison
Louis Henri Loison, nado en Damvilliers, Meuse, o 16 de maio de 1771 e finado en Chikel, cerca de Liexa, o 30 de decembro de 1816, foi un xeneral francés do Primeiro Imperio francés.
Biografía militar
Aínda mozo enrolouse no batallón auxiliar das colonias en 1787, abandonándoo en setembro, mais reengachouse a comezos de 1788.
En plena revolución, Loison, como subtenente, entra o 15 de setembro de 1791, nun batallón de voluntarios do departamento da Meuse, obtendo o ano seguinte o grao de tenente.
Algúns meses despois foi nomeado capitán de húsares na lexión do Norte; os seus méritos lévano a que en maio de 1793, sexa ascendido a axudante-xeneral xefe de brigada provisorio. Pouco tempo logo foille confirmado o novo grao, e o Comité de Saúde Pública (Comité de salut public) outórgalle o despacho de xeneral de brigada no exército do Rin e Mosela.
A rapidez do seu ascenso, á parte do seu talento militar e valentía, comportou críticas que o acusaban de interesado, falta e humanidade e carencia de carácter. Mesmo os compañeiros de armas confesaran que non se movía só pola avidez de fama. A toma e a devastación da abadía de Orval, no Gran Ducado de Luxemburgo, conducírono perante un tribunal, do que foi salvado por un comisario da Convención, que o reintegrou nas funcións militares.
Con Napoleón
No ano IV, serviu ás ordes do xeneral Napoleón Bonaparte, sendo encargado de presidir o tribunal que xulgaría os xefes da insurrección dese ano.
No ano VII, estivo ás ordes de Masséna en Suíza, mentres no ano VIII seguiu a Bonaparte en Italia. Distinguiuse aí nos combates de Cerezola, Pozzolo, Parona e Colorgnoli. A súa actuación no paso de Brenta, onde abriu camiño ao exército, confirmaron a súa reputación militar. No ano seguinte obtivo un retiro, e volveu ao seu fogar. No ano XII, foi nomeado membro da Lexión de Honor.
Na Guerra Peninsular
En 1808, realizou a campaña de España e Portugal con Junot e Soult; en 1809, pasou a mandar a primeira división do exército de reserva de España. Os portugueses alcuñárono "Maneta" (perdera o brazo esquerdo en 1806, nun accidente de caza). Ao tempo recibiu o título de conde cunha dotación de 25.000 francos de renda sobre os dominios de Gilhorm e de Meinersen, sitos en Hanovre.
Destinado na Grande Armée, o 24 de maio de 1812, foille encargado, durante a campaña de Rusia, organizar en Koenigsberg, unha división de 10.000 homes, presta para entrar en campaña.
Mais o emperador, ordenou o seu arresto, por non estar á cabeza da súa división, cando aquel chegou ante Vilna, o que na opinión do corso fora a causa da perda da tropas que a compuñan.
Na Restauración
Luís XVIII nomeouno cabaleiro da orde de San Luís e máis comandante da 5ª división.
Xulio Calviño Iglesias
Xulio Calviño Iglesias, nado na Xesta (Lalín) o 19 de febreiro de 1947, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Comezou os seus estudos na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidade Complutense de Madrid, onde se licenciou en Filosofía e en Literatura Hispánica. É catedrático de ensino secundario de Lingua e Literatura Española. Foi director, xunto con Manuel Crespillo, da colección de ensaio Hybris. Colaborou en publicacións como Ínsula, AMASTRA-N-GALLAR.
ESPN
ESPN, Inc. (siglas de Entertainment and Sports Programming Network, hoxe en desuso), é un grupo dos medios con sede nos Estados Unidos, que opera e produce canles de televisión por cable, satélite, radio, sitios web, revistas e libros relacionados co deporte. Tamén organiza eventos tales como os Premios ESPY desde 1993 e os X Games desde 1995.
O propietario actual de ESPN é cadea de televisión estadounidense ABC, á súa vez controlada por The Walt Disney Company.
A súa sede principal e centro dixital está situado en Bristol, Connecticut, Estados Unidos.
Maure-de-Bretagne
Maure-de-Bretagne (en Anast, e en galó: Maurr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Luis María Retolaza
Luis María Retolaza Ibargüengoitia, nado en Bilbao o 27 de decembro de 1924 e finado ibídem o 22 de abril de 2007, foi un histórico dirixente do PNV. Ocupou cargos de dirección en devandito partido e foi o primeiro Conselleiro de Interior do Goberno Vasco (1980-1988).
Formou parte do "Colectivo Izadia" xunto con Ramón Labayen, José Miguel Zabala ou Javier Chalbaud, dende o que realizaba análises sobre a situación política vasca e mundial, sempre dende a perspectiva da súa profunda convicción soberanista.
Unha das súas últimas aparicións públicas realizouna en outubro de 2006, nun acto de autoinculpación, á entrada do Palacio de Xustiza en Bilbao, xunto a outros ex-dirixentes históricos do PNV como Xabier Arzalluz, Eli Galdos ou Luis María Bandrés en protesta polo proceso xudicial aberto contra o lehendakari Juan José Ibarretxe.
Aquíridos
miniatura|260px|Gymnachirus texae. miniatura|260px|Hypoclinemus mentalis. miniatura|260px|Trinectes maculatus.
A dos aquíridos (Achiridae) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos pleuronectiformes e suborde dos pleuronectoideos que abrangue preto de 35 especies distribuídas en 9 xéneros propias das augas doces e salgadas de ambas as Américas.
Estes peixes planos están estreitamente relacionadas cos da familia dos soleidos (linguados), e en tempos pasados foron clasificados como unha subfamilia desta, aínda que teñen un unha serie de características distintivas que xustifican a súa actual colocación nunha familia propia. A isto alude o seu nome vulgar inglés de american soles (liguados americanos).
Características
Ambos os ollos están situados no lado dereito do corpo, que é de forma ovalada ou arredonda visto lateralmente, incluíndo as aletas. O labio inferior do lado cego ou depigmentado ten un bordo carnoso, reforzado por unha cartilaxe interna, o que é un carácter distintivo da familia. As aletas dorsal e anal está xeralmente separadas da aleta caudal. As aletas pectorais son moi pequenas ou están ausentes (ao que alude o seu nome científico). A aleta dorsal esténdese cara a adiante até rodear todo o maxilar superior.
Son peixes bastante pequenos, xa que o tamaño medio das especies duns 15 cm, sendo as especies de río de maior tamaño que as mariñas. Tan só Achirus achirus supera os 30 cm de lonxitude.
Taxonomía
A familia foi descrita por primeira vez polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Mourelos, O Saviñao
San Xulián de Mourelos é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 137 habitantes, deles 61 eran homes e 76 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Aquíridos
Clasificación
Na actualide recoñécense dentro da familia os seguintes xéneros:
Porén, diversos autores recoñecen só 6 xéneros (con 33 especies), e outros, 7.
Etimoloxía
O nome científico Achiridae está formado pola raíz do latín científico Achir-, derivada do termo do grego antigo άχειρος ácheiros, "sen mans" (de α- a- elemento privativo, e χείρ cheír, "man"), e a desinencia ´-idae, propia dos nomes das familias de animais. Literalmente: "os mancos", aludindo á brevidade ou ausencia das aletas pectoriais destes peixes.
Daphne Jackson
Daphne Frances Jackson, nada en Peterborough (Reino Unido) o 23 de setembro de 1936 e finada en Guildford o 8 de febreiro de 1991, foi unha física nuclear. En 1971 foi a primeira muller profesora de Física no Reino Unido. Recoñecida coa Orde do Imperio Británico en 1987. Un legado tras a súa morte permitiu a fundación da Daphne Jackson Trust.
Traxectoria
Daphne Jackson foi á Escola primaria do condado de Peterborough para nenas, desde onde puido postularse para facer Física no Imperial College London. Foi unha das dúas únicas alumnas nun curso de 99 estudantes.
En 1971, Jackson converteuse na primeira profesora de Física de Gran Bretaña cando foi nomeada pola Universidade de Surrey,á idade de 34 anos. Foi decana da Universidade e ocupou outros postos. Ocupou un posto de dirección no Servizo Meteorolóxico Nacional do Reino Unido e foi presidenta da Women's Engineering Society e vicepresidenta do Institute of Physics, despois de ser o seu membro máis novo.
Jackson fixo campaña polos dereitos das mulleres e decepcionouse ao ver que as mulleres con talento quedaban en traballos humildes porque non podían volver a retomar a súa carreira despois dun descanso. En 1985, Jackson ideou un plan para axudar a estas mulleres permitíndolles traballar durante dous anos para que puidesen adaptarse á súa disciplina despois de tomarse un descanso para ter un fillo, ser coidadoras ou simplemente seguir a carreira do seu esposo en lugar da súa propia. Jackson dixo: "Imaxina unha sociedade que permitiría a Marie Curie apilar andeis nun supermercado simplemente porque tomou un descanso na súa carreira por razóns familiares".
Publicou 55 artigos sobre o uso da física nuclear en medicina. Recoñecida coa Orde do Imperio Británico no ano 1987. Morreu en Guildford en 1991 de cancro, enfermidade que axudaba a combater a través do seu traballo co Instituto de Investigación do Cancro e o Hospital Royal Marsden.
Legado
A Medalla e o Premio Daphne Jackson, establecidos en 2016, na súa honra, son outorgados polo Institute of Physics "a contribucións excepcionais noveis en educación sobre Física e para ampliar a participación dentro dela".
O Daphne Jackson Trust foi fundado en 1992, baixo o seu legado, co fin de axudar a moitas persoas talentosas a regresar ás súas carreiras STEM despois de ter unha familia ou facer unha pausa na súa carreira.
Nicolás Redondo Urbieta
Nicolás Redondo Urbieta, nado en Barakaldo (Biscaia) o 16 de xuño de 1927 e finado en Madrid o 4 de xaneiro de 2023, foi un sindicalista e político vasco.
Traxectoria
Fillo de Nicolás Redondo Blanco, destacado dirixente socialista e un dos primeiros concelleiros do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) en Biscaia; igualmente, foi pai de Nicolás Redondo Terreros, exdirixente do PSE-EE. En 1937, en plena guerra civil española, abandonou Euskadi no barco La Habana cara a Bordeos, canda outros refuxiados menores de idade e foi acollido en Francia por unha familia mineira de Herault. Regresou a España, por reclamación da familia, en 1940.
En 1942, foi contratado como aprendiz de oficial axustador en La Naval de Sestao. Xa como obreiro metalúrxico, afiliouse ó PSOE e á UXT en 1945. Foi detido e procesado pola ditadura do xeneral Franco en numerosas ocasións debido ás súas actividades políticas e sindicais. En 1967 foi detido xunto ós históricos Ramón Rubial e Eduardo López Albizu e desterrado ás Hurdes.
Tras o Congreso do PSOE de agosto de 1972, que destitúe ó secretario xeral Rodolfo Llopis, convértese en membro da dirección colexiada do PSOE Renovado. Ante o Congreso de Suresnes de 1974, rexeita o ofrecemento para presentar a súa candidatura ó posto de primeiro secretario, chegando a un pacto co sevillano Felipe González para que este accedese ó cargo.
O 18 de abril de 1976 elixírono secretario xeral da Unión Xeral de Traballadores (UXT) no XXX Congreso da central sindical socialista. Previamente exercera, dende 1971, o cargo de secretario político, predecesor do de secretario xeral.
O 10 de abril de 1994, no 36º Congreso, deixou paso a Cándido Méndez como secretario xeral da UXT, retirándose de toda actividade política e sindical.
Faleceu en Madrid o 4 de xaneiro de 2023 aos 95 anos de idade debido a unha pneumonía.
Ulysses
O termo Ulysses pode referirse a:
Kill Bill Volume 2
Kill Bill Volume 2 é un filme estadounidense dirixido por Quentin Tarantino que foi estreado no 2004. Segunda parte da saga Kill Bill.
Sinopse
Tras eliminar a algúns membros da banda que intentou asasinala o día da súa voda, "Mamba Negra" (Uma Thurman) intenta acabar cos demais, especialmente con Bill, o seu antigo xefe (David Carradine), que fóra o que a mandou matar.
José López Varela
José López Varela, nado en Ramil (Lugo) o 19 de decembro de 1893 e finado nos anos setenta, foi un mestre, avogado e político galego.
Vida persoal
miniatura|125px|José López Varela en 1935. Casou en Vigo coa tamén mestra Avelina Soto Valenzuela en 1923.
Anerood Jugnauth
Anerood Jugnauth (अनिरुद्घ जगन्नाथ), nado o 29 de marzo de 1930, é un avogado e político que foi presidente de Mauricio dende 2003, reelixido en 2008.
Unai Rementeria
Unai Rementeria Maiz, nado en Mundaka, Biscaia, en 1973, é avogado economista e político vasco, que dende o 2015 exerce como Deputado Xeral de Biscaia.
Biografía
Nado en Mundaka o 10 de agosto de 1973, reside en devandito concello da costa biscaíña, está casado e ten dous fillos. Ademais de licenciado en Dereito e diplomado en Económicas pola Universidade de Deusto, é diplomado en Dereito Administrativo e Urbanístico. Conta cun máster en Práctica Xurídica do Colexio de Avogados de Biscaia, outro en Dereito Urbanístico polo IVAP, e coñecementos de contabilidade pública e privada.
Desempeñou un papel moi destacado no apoio ás familias dos mariñeiros do atuneiro Alakrana, secuestrado por piratas en outubro de 2009 durante 47 días fronte á costa de Somalia. Fala e escribe en castelán, éuscaro e inglés.
Traxectoria política
Integrou, en calidade de independente, a candidatura local de EAJ-PNV nas eleccións municipais de 1999. Foi concelleiro de Urbanismo e tenente alcalde de Mundaka desde 1999 a 2007. Ocupou a alcaldía deste concello biscaíño dende 2007 até 2013.
Tamén foi membro da xunta territorial de EUDEL (2007-2010), a asociación de concellos vascos. En 2009 estreouse como parlamentario no Parlamento Vasco en representación de EAJ-PNV (até 2011).
Nas eleccións municipais e forais dese ano foi elixido juntero e designado portavoz do grupo de EAJ-PNV nas Xuntas Xerais de Biscaia. Dende xaneiro de 2013 até o día de hoxe é deputado de Presidencia e voceiro da Deputación Foral de Biscaia.
Dentro de EAJ-PNV foi membro da Asemblea Nacional e do Bizkai Buru Batzar entre 2008 e 2012.
Ousende, O Saviñao
Santa María de Ousende é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 211 habitantes, deles 99 eran homes e 112 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Lapido, Ortoño, Ames
Lapido é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 136 habitantes (67 homes e 69 mulleres).
Tanzania nos Xogos Olímpicos
Tanzania participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976, cando se uniu a un boicot xunto con outros países africanos pola participación de Nova Zelandia (que daquela mantiña relacións coa Suráfrica do apartheid). O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Os deportistas tanzanianos gañaron un total de dúas medallas, ámbalas dúas en atletismo.
O Comité Olímpico Nacional de Tanzania foi creado en 1968 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Nidovirales
Viroloxía
Este grupo consta de virus que teñen xenomas de ARN monocatenario de sentido positivo. O grupo contén o virus con xenoma de ARN non segmentado máis longo coñecido, que é o virus da hepatite do rato (MHV), cuxo xenoma é de 31,5 kb. Estes xenomas comparten unha estrutura similar á do ARNm eucariótico, polo que estes virus poden usar algunhas das proteínas da célula hóspede para a replicación e expresión xénica, que ten lugar no citoplasma da célula. A diferenza de moitos outros virus, non teñen ningunha polimerase na partícula vírica, xa que o seu xenoma pode ser lido directamente como un ARNm desde a súa entrada inicial na célula.
Este grupo de virus expresa as proteínas estruturais separadamente das non estruturais. As proteínas estruturais están codificadas na rexión 3’ do seu xenoma e exprésanse a partir dun conxunto de ARNms subxenómicos que se forman durante a infección. Estes virus codifican unha proteinase principal e dunha a tres proteinases accesorias, que están implicadas principalmente na expresión do xene da replicase. Estas proteinases son tamén responsables de activar ou inactivar proteínas específicas no momento correcto do ciclo de replicación do virus, asegurando así que a replicación ocorra no momento axeitado. Identificouse un gran número de proteínas nos xenomas de Nidovirales, pero a súa función non foi aínda determinada.
Outros encimas que poden estar presentes no xenoma son as proteases de tipo papaína, as actividades de unión a ADP-ribosa/poli(ADP-ribosa) e/ou ADP-ribosa 1"-fosfatase, e nucleótido cíclico fosfodiesterase.
A maioría, pero non todos, os ARNs subxenómicos de nidovirus conteñen unha secuencia 5′ líder derivada do extremo 5' do ARN xenómico.
O cambio de pauta que xera o cambio de pauta ORF1b ocorre na secuencia do heptanucleótido escorregante UUUAAAC situada augas arriba do codón de finalización do ORF1a e unha suposta estrutura en pseudonó do ARN.
Taxonomía
Esta orde de virus pode distinguirse doutras ordes de virus de ARN por un conxunto de sete dominios conservados, que por orde son 5'-TM2-3CLpro-TM3-RdRp-Zm-HEL1-NendoU-3', dos cales os tres primeiros están codificados no ORF1a e os restantes catro no ORF1b. Os dominios TM2 e TM3 son dominios transmembrana; RdRp é a ARN polimerase; Zm é un dominio de unión a un cluster de Zn fusionado cunha helicase (HEL1); 3CLpro é unha protease de tipo 3C; e NendoU é unha endonuclease específica de uridilato. O 3CLpro ten unha díade catalítica His-Cys.
Os Nidovirales poden dividirse en dous clados segundo o tamaño do seu xenoma: os de xenoma grande (de 26,3 a 31,7 kb) que inclúen aos Coronaviridae e Roniviridae (os nidovirus grandes), e os de xenoma pequeno (os nidovirus pequenos), un clado no que está incluída a familia menos estreitamente emparentada dos Arteriviridae (de 12,7 a 15,7 kb). Os nidovirus grandes codifican unha 2'-O-metiltransferase e unha 3'-5' exorribonuclease (ExoN), esta última é moi infrecuente en virus de ARN. Tamén codifican unha helicase da superfamilia 1, unha endonuclease específica do uridilato (un encima exclusivo dos nidovirus) e varias proteases.
Notas
Illouse dos mosquitos un virus pertencente a este grupo chamado virus Cavally. Como parecía que non estaba relacionado cos outros membros da orde pensouse que probablemente era o primeiro membro descuberto dunha nova familia. Outro virus que foi illado dos mosquitos foi o virus Nam Dinh, que tamén parecía pertencer a unha nova familia desta orde. Posteriormente, o virus Cavally e o Nam Dinh identificáronse como dous serotipos da mesma especie, Alphamesonivirus 1, e finalmente foron situados nunha nova familia, a Mesoniviridae.
O virus asociado ás branquias e o virus cabeza amarela, ambos os dous illados de gambas, son tamén membros desta orde. Estes dous virus foron clasificados na familia Roniviridae xénero Okavirus.
Outro virus que pode pertencer a esta orde é o virus da brema branca, illado do peixe ciprínido de auga doce Blicca bjoerkna.
Alaranxado
miniatura|200px|right|Representacións do alaranxado, en [[heráldica.]] O alaranxado en heráldica é un tipo de esmalte pouco utilizado. Coñécese tamén como aurora. En gravado represéntase mediante liñas verticais (representación de goles) combinadas cun patrón de puntos (representación do ouro).
Liga ACB 1998-99
A temporada 1998–99 da Liga ACB, celebrada entre o 6 de setembro de 1998 e o 21 de maio de 1999, foi a décimo sexta temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición mantívose o número de equipos, 18, mais mudou o formato da edición anterior. Os playoffs polo título permaneceron igual, participando neles os oito primeiros clasificados, porén, por vez primeira desde a fundación da Liga ACB, despareceron os playoffs pola permanencia, descendendo directamente os dous últimos clasificados. O campión desta edición foi o FC Barcelona Banca Catalana, que conseguiu o seu undécimo título de liga, oitavo desde a fundación da Liga ACB.
Playoffs
Fonte: Linguasport
Down
Dende a súa creeación, Down leva editados tres álbums de estudio, NOLA (1995), Down II: A Bustle in Your Hedgerow (2002); e Down III: Over the Under (2007). A banda está traballando na actualidade en Down IV, que será editado como catro EPs presumiblemente a partir do ano 2011.
CB Bahía San Agustín
O Club Baloncesto Imprenta Bahía San Agustín, coñecido por motivos de patrocinio como Fibwi Palma, é un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Palma, Illas Baleares. Actualmente compite na LEB Prata, terceira categoría do baloncesto español.
Historia
O club foi creado en 2007 tras a fusión de dous equipos da illa, o CB San Agustín e o CB Imprenta Bahía. Tras o seu ascenso á LEB Prata en 2011, rexeitou xogar na categoría por dificultades económicas. A tempada seguinte conseguiu de novo o ascenso por vía deportiva, e desta vez aceptou xogar na terceira categoría do baloncesto español.
Na tempada 2012-13, o equipo conseguiu o ascenso á LEB Ouro, pero decidiu continuar unha tempada máis en LEB Prata. O ano seguinte, perdeu a final dos playoffs de ascenso contra o CB Prat, pero ascendeu igualmente á LEB Ouro tras quedar un posto vacante. En 2019, o equipo chegou á final da Final Four polo ascenso á Liga ACB, disputada en Bilbao, pero foi derrotado polo Bilbao Basket. Após estar preto dos postos de ascenso durante varias temporadas, en 2022 o club finaliza en 17ª posición e descende á LEB Prata.
Paul Barth (esgrimista)
Paul Barth, nado o 9 de maio de 1921 e morto en febreiro de 1974 en Basilea, foi un tirador de esgrima suízo, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Barth integrou o equipo espada suízo nos Xogos Olímpicos de 1952 xunto con Mario Valota, Willy Fitting, Oswald Zappelli, Otto Rüfenacht e Paul Meister que logrou a medalla de bronce.
Ligazóns externas
Perfil en sports-reference.com
Dungeons & Dragons (filme)
Dungeons & Dragons é un filme estadounidense dirixido por Courtney Solomon que foi estreado no 2000. Está ostensiblemente baseado no xogo de rol homónimo.
Sinopse
O mago maligno Profion está tramando destronar á nova emperatriz dun lendario país. Ela recruta un grupo de aventureiros e un pícaro que deben atopar un obxecto máxico que frustrará o plan do mago. Trátase da Barra de Control do Dragón, cuxo portador adquire a capacidade de controlar dragóns. Pero o mago tamén encarga ós seus axudantes a busca da Barra.
Ifor Williams
Ifor Williams, nado en Pendinas, Tregarth, o 16 de abril de 1881 e finado en Pontllyfni o 4 de novembro de 1965, foi un estudoso galés que puxo as bases para o estudo académico do galés antigo, en particular da súa poesía antiga.
Traxectoria
Ifor Williams era fillo de John Williams, un canteiro, e a súa muller, Jane. O seu avó materno, Hugh Derfel Hughes, era un coñecido historiador local que escribiu un libro sobre a historia da zona.
Estudos e vida académica
Marchou para a Friars School, Bangor en 1894, pero só estivo alí aproximadamente un ano, pois sufriu un serio accidente. Quedou con feridas nas costas que fixeron que ficase na cama varios anos. Cando se recuperou, foi á Clynnog School en 1901 e en 1902 obtivo unha bolsa para a Universidade de Gales, Bangor. En 1905 graduouse con honores en grego, despois, en 1906 en galés. Pasou o ano académico 1906-07 no Departamento de Galés, traballando polo seu doutoramento e axudando ao profesor Sir John Morris-Jones, o profesor de galés. En 1920 creouse para el unha Cátedra de Literatura Galesa, que ocupou ata a morte de Sir John Morris-Jones en 1929, cando se converteu en Profesor de Lingua e Literatura Galesa.
Obra
Ifor Williams tivo durante toda a súa vida un grande interese polos topónimos galeses, e foi probabelmente o primeiro a aplicar métodos académicos rigorosos neste eido. Publicou Enwau Lleoedd ("Nomes de lugar") en 1945, que aínda hoxe ten un grande valor. Moitas das súas primeiras publicacións escribiunas para prover de materiais didácticos e inclúen versións con notas detalladas dun número de antigas narracións galesas antigas, en especial o Mabinogi en 1930. Tamén redactou libros que daban o texto con notas das obras dun número de poetas galeses medievais, como Dafydd ap Gwilym e outros en 1914 e Iolo Goch en 1925 xunto con outros colegas.
O seu principal campo de estudo, con todo, foi o galés antigo e a antiga poesía galesa. Publicou Canu Llywarch Hen en 1935, que cubría a poesía asociada con Llywarch Hen. Despois, en 1938, posibelmente a súa obra máis importante, Canu Aneirin, o texto con notas do poema Y Gododdin atribuído a Aneirin, un poeta do século VI. Por vez primeira o texto orixinal aparece distinguido de adicións posteriores e fíxoo comprensíbel por medio de notas, sendo esta obra a base de ulteriores traballos sobre este poema. Canu Taliesin, en 1960, cubría a obra do outro poeta do século VI, Taliesin. Tamén publicou obra sobre poesía galesa posterior, como é o caso do Armes Prydain (do século X).
Williams editou o Bulletin of the Board of Celtic Studies desde 1937 ata 1948.
Stavropol
Stavropol é unha cidade situada ó suroeste de Rusia. A cidade é o centro administrativo de Krai de Stavropol.
Conta cuns 365.900 habitantes, segundo unha estimación en 2009. O censo oficial di que hai 354.867 habitantes.
Maguxe, Ortoño, Ames
Maguxe é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 88 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 40 eran homes e 48 mulleres.
Ordenamento xurídico
O ordenamento xurídico (orde xurídica) é o conxunto de normas que rexen nunha determinada época e nun lugar determinado. No caso dos estados democráticos, o ordenamento xurídico está formado pola Constitución do Estado, que se edifica como a norma suprema, polos códigos de dereito público e privado, as leis (nos seus diversos tipos e clases), os regulamentos e outras regulacións menores en cantidade (que non en importancia), tales como os tratados, convencións etc.
Fai referencia a ese dereito obxectivo, é dicir, ao conxunto de normas polas que se rexe unha sociedade. Pódese definir como un conxunto sistemático de regras, principios ou directrices a través das cales se regula a organización da sociedade.
Notas e características
O ordenamento xurídico caracterízase polo seguinte:
Segundo o profesor Díez Picazo, o ordenamento xurídico é unha realidade orgánica, é dicir, non é un novo conxunto de normas senón que tamén son as formas de elaboración, desenvolvemento, aplicación e axuizamento.
O ordenamento xurídico caracterízase pola estatalidade das normas xa que estas son ditadas polos órganos aos que a constitución atribúe potestade normativa.
Outra característica é a unidade formal do ordenamento xurídico, é dicir, cada tipo de norma en función da súa fonte de produción vai ser igual ás que seguen a súa mesma forma aínda que o contido sexa distinto.
Outra característica do ordenamento xurídico é que é o resultado da harmonización de dúas ou tres ordes normativas: No caso do Estado Español: ordenamento estatal, ordenamento autonómico e ordenamento comunitario. No caso de estados federais como Estados Unidos, Brasil, México ou Canadá: ordenamento xurídico federal e ordenamentos xurídicos das entidades federativas.
Orixe
Existen polo menos dúas concepcións da orixe do ordenamento xurídico:
O ordenamento xurídico como sistema
Cando unha orde xurídica é un conxunto de normas que interactúan entre si e están interconectadas fálase de sistema xurídico. Segundo o xurista inglés da Universidade de Oxford, Herbert H. Hart, o dereito está formado por dous tipos de regras xurídicas: as regras xurídicas primarias que impoñen obrigas de conduta (por exemplo, a regra segundo a cal é obrigatorio pagar impostos), mentres que as regras xurídicas secundarias confiren potestades para que algunhas persoas introduzan regras primarias (por exemplo, a regra que faculta á Cámara de Deputados a fixar os impostos). Un sistema xurídico é, de acordo con Hart, un conxunto de regras xurídicas primarias e secundarias que goza de certa eficacia.
Plenitude e coherencia
A plenitude do ordenamento xurídico consiste en que, segundo algúns autores, este ten supostamente a propiedade de conter normas para regular todo caso concreto. Hans Kelsen cría que todo sistema xurídico era completo como resultado do principio segundo o cal "o que non está prohibido está permitido". Outros autores, como Carlos Alchourrón e Eugenio Bulygin, consideran que si existen lagoas no dereito.
A coherencia supón que no ordenamento xurídico non existen normas incompatibles entre si. Os ordenamentos xurídico realmente existentes non son totalmente coherente. Por iso é polo que nos atopemos co problema das antinomias.
A lagoa xurídica e os sistemas de solución
A lagoa é unha falta, unha insuficiencia de regulación xurídica dentro do ordenamento.
A doutrina establece, entre outros, dous tipos de lagoas
Para solucionar a existencia dunha lagoa xurídica, pódese recorrer a dous sistemas:
Consiste en solucionar a falta de regulación a través do propio ordenamento xurídico e dentro do ámbito da propia fonte dominante que vai ser a lei.
A analoxía consiste en aplicar a un suposto carente de regulación a solución que o ordenamento dá a un suposto similar.
Antinomias
Un ordenamento non é coherente cando existe o denominado problema das antinomias ou conflitos de normas. Existe antinomia cando dúas ou máis normas, que pertencen ao mesmo ordenamento imputan ao mesmo caso solucións incompatibles entre si, e que dan lugar a que a aplicación simultánea das normas produza resultados incompatibles e imposibles. Por iso é polo que se teña que elixir entre unhas e outras. Se existe conflito entre unha obrigación e unha prohibición en relación a unha mesma materia hai unha incompatibilidade. Tamén existe contradición entre unha obrigación e permiso negativo e entre prohibición e permiso positivo, sempre que regulen a mesma materia. Segundo o profesor Ros, pode existir antinomia total que é cando existe unha incompatibilidade absoluta, xa que coinciden totalmente os campos de aplicación.
Pode ocorrer que para solucionar as antinomias nos atopamos con conflitos de criterio. Cando se dea o conflito entre o criterio xerárquico e o cronolóxico sempre se resolverá a favor do xerárquico (será aplicable a norma superior).
Se o conflito se dá entre o criterio cronolóxico e especial ou entre o especial e o xerárquico, haberá que estudar caso por caso, e será o xuíz quen decida.
Evolución converxente
A evolución converxente, converxencia evolutiva ou converxencia é o tipo de evolución que fai que se orixinen de forma independente características similares en especies de diferentes liñaxes.