cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Suárez Miramontes
Primeiro equipo
O 6 de decembro debutou co primeiro equipo do Deportivo na Primeira División, na xornada 12 contra o FC Barcelona no campo de les Corts. O adestrador Carlos Iturraspe aliñouno no lugar de Dagoberto Moll. O partido acabou cunha goleada barcelonista por 6–1, pero Suárez realizou unha grande actuación, deulle a asistencia a Pahiño no único gol galego e foi aplaudido polo estadio barcelonés, xunto ao ídolo local, Kubala. O seu primeiro gol como deportivista chegou dúas xornadas máis tarde, anotando o único tanto do seu equipo nunha nova derrota a domicilio, esta vez contra a Real Sociedad no Estadio de Atotxa (4–1). Anotou tras recibir un pase de Moll e lanzar un disparo dende a liña da área que bateu o gardameta Juan Bagur. Disputou 17 encontros co Deportivo no que restaba de tempada, acadando a sétima praza final na liga 1953/54, nun equipo no que xogaban entre outros Acuña, Oswaldo, Moll, Cuenca, Corcuera, Pahiño e Arsenio.
Debut e etapa no España Industrial
A finais de marzo de 1954, antes do remate da tempada, coñeceuse a súa fichaxe mais a de Moll polo FC Barcelona. Completou a liga co Deportivo e a continuación pasou a integrar as filas do equipo catalán, co que debutou xa en maio na Copa do Xeneralísimo. O seu debut co equipo adestrado polo checoslovaco Ferdinand Daučík produciuse precisamente contra o Deportivo, no partido de ida dos oitavos de final, onde lle deu a asistencia a César no segundo dos catro goles do seu equipo (4-0). A pesar de perder no partido de volta en Riazor por 3-0, o Barcelona clasificouse para a seguinte rolda e eliminou a continuación o Athletic en cuartos e o Real Madrid nas semifinais, xogando Suárez todos os encontros. O 20 de xuño disputou no Estadio de Chamartín a súa primeira final de Copa, contra o Valencia adestrado por Jacinto Quincoces. O resultado foi de 3-0 para o equipo valenciano, con dous goles de Fuertes e un de Badenes.
Na tempada 1954/55 alternou o Barcelona co seu filial, o España Industrial, que militaba naquel entón na Segunda División, e co que disputou oito partidos, marcando sete goles. Marcou o seu primeiro gol co Barça na xornada 17 de liga fronte ao Alavés en Les Corts, cun disparo arqueado que sorprendeu o gardameta guipuscoano Javier Berasaluce. O seu balance co primeiro equipo na liga foi de seis partidos e tres goles, acabando subcampión por detrás do Real Madrid de Di Stéfano, Gento e Rial. Na Copa disputou só un encontro, nos cuartos de final contra o Deportivo en Riazor, igualando na segunda parte o gol inicial de Arias, cun forte disparo dende fóra da área que bateu a Acuña (1-1).
Asentamento e consagración
Na tempada 1955/56 o húngaro Ferenc Plattkó substituíu a Sandro Puppo no banco barcelonista e Suárez asentouse no equipo. Disputou 19 encontros e marcou cinco goles, quedando de novo subcampión de liga, esta vez por detrás do Athletic, que conseguiu un punto máis que o equipo catalán.
A tempada 1956/57 foi a da súa consagración no Barcelona. Na terceira xornada de liga anotoulle catro goles ao Atlético de Madrid, cuxa portería defendía o porteiro galego Manuel Pazos, nun partido que rematou 7-3. A continuación marcou tamén nas tres seguintes xornadas, contra Jaén, Deportivo da Coruña e Athletic, e na xornada 10 marcou o gol da vitoria pola mínima contra o Real Madrid en Les Corts. Na segunda volta marcoulle dous goles máis ao Jaén, outro ao Celta de Vigo en Balaídos e dous máis ao Condal. Con todo, o grande éxito do equipo de Domènec Balmanya esa tempada chegou na Copa do Xeneralísimo, que conquistou tras realizar grandes goleadas en case todos os partidos. Suárez perdeu a maioría dos partidos por unha lesión xogando coa selección española, polo que disputou só dous encontros de dita edición da Copa, un deles o histórico 8-1 contra o Atlético de Madrid no que Eulogio Martínez marcou sete goles.
Na 1957/58 xogou só 12 partidos de liga e marcou dous goles, nunha convulsa tempada na que perdeu sete xornadas por dúas sancións e na que o adestrador Balmanya foi despedido antes do remate da competición. O seu substituto foi o arxentino Helenio Herrera, que convertería a Suárez nun piar dos seus equipos na seguinte década.
Gloria con Helenio Herrera
Helenio Herrera deulle preferencia a Suárez por diante do ídolo da afección, László Kubala, o que provocou unha forte división na afección entre "suaristas" e "kubalistas". Na tempada 1958/59 gañou a súa primeira liga, despois de perder só tres partidos en toda a tempada. Disputou case todos os encontros da competición e marcou 14 goles. Xogou todos os partidos da Copa do Xeneralísimo, na que o seu equipo eliminou o Murcia en dezaseisavos de final, o Sporting de Gijón en oitavos e o Betis en cuartos. Nas semifinais contra o Real Madrid Suárez marcou dous goles na ida (2-4) e outros dous na volta (3-1), alcanzando así unha nova final, na que o seu rival foi o Granada. No derradeiro partido, Suárez e Kocsis lideraron no campo o equipo catalán, que fixo catro goles, mentres que o Granada conseguiu só un tanto, obra de Arsenio.
Nancy Sinatra
Primeiros anos
Entusiasta por seguir os pasos do seu pai, Sinatra comezou a súa carreira en 1960, debutando no espectáculo do seu pai, The Frank Sinatra Timex Show. Ese mesmo ano, Reprise Records ofreceulle un contrato musical. A pesar de que as cancións lanzadas foron moi populares na radio en Europa e no Xapón, ningunha delas chegou a formato físico nos Estados Unidos.
Luis Suárez Miramontes
Gloria con Helenio Herrera
Onde o equipo de Helenio Herrera si conseguiu superar o equipo branco foi no campionato doméstico, gañando a súa segunda liga consecutiva. Suárez foi autor de 13 goles, destacando un triplete na vitoria por 0-8 contra o Las Palmas. Gañou ademais a segunda edición da Copa de Feiras, aínda que non puido participar en ningún dos dous partidos da final por unha lesión.
Nancy Sinatra
Inicios da carreira musical
miniatura|150px|esquerda|Sinatra na sesión fotográfica do seu álbum [[Boots.]] Os proxectos musicais de Nancy Sinatra, deron un cambio en 1966, cando, xunto cos seus produtores, cambiaron a imaxe da cantante por un estilo máis maduro e atractivo, que atraeu a atención de distintos medios, e trala sinatura con Represe Records, Nancy Sinatra lanzou o sinxelo «These Boots Are Made for Walkin'» que alcanzou o primeiro posto da lista Billboard Hot 100, grazas aos seus millóns de exemplares vendidos nos Estados Unidos.
Despois da fama adquirida polo sinxelo, Nancy Sinatra fixo varias aparicións na televisión e debutou como actriz de cinema no filme The Ghost in the Invisible Bikini (1966). A súa participación en programas de televisión foi en espectáculos como The Smothers Brothers Show, eThe Ed Sullivan Show e The Man From UNCLE. O éxito inesperado de «These Boots Are Made for Walkin'» provocou o lanzamento do álbum Boots, produción debut da cantante, que se converteu no disco de máis éxito da súa carreira. Tras varias presentacións en vivo, Nancy Sinatra traballou co cantante Lee Hazlewood, que foi o encargado de producir o seu segundo álbum de estudio How Does That Grab You? o mesmo ano. A pesar de ser un dico popular, non obtivo as mesmas vendas que o seu antecesor. Del extraéronse os sinxelos «How Does That Grab You, Darlin'?» e «Bang Bang (My Baby Shot Me Down)»; o primeiro logrou colocarse no número 7 de Billboard Hot 100, mentres que o segundo tivo unha popularidade moderada en Europa.
Amebozoos
Outros amebozoos (Conosa)
As Archamoebae caracterízanse pola ausencia de mitocondrias nas súas células. Os xéneros Entamoeba e Endolimax son parasitos ou comensais internos dos animais e poden orixinar disentería no home. Os outros xéneros viven en hábitats de auga doce e posúen flaxelos. A maioría teñen un só núcleo e un flaxelo, pero a ameba xigante Pelomyxa ten moitos núcleos.
Nancy Sinatra
Inicios da carreira musical
A finais de 1966, Represe Records decidiu publicar Nancy In London como un terceiro álbum de estudio e así finalizar unha triloxía musical. Do álbum extraéronse dous sinxelos, dos cales o primeiro foi «Friday's Child», que debutou no posto número 36 do Billboard Hot 100 e o segundo «You Only Live Twice» logrou as posicións 3 e 44 das listaxes Adult Contemporary e Billboard Hot 100, respectivamente.
1967-1969
miniatura|145px|Sinatra na gravación do vídeo «[[Sugar Town».]] O éxito dos seus tres primeiros álbums de estudio, permitiu a Nancy Sinatra lanzar o seu cuarto álbum, titulado Country My Way. Así mesmo, a popularidade levouna a introducirse de forma máis ampla no cinema, participando nos filmes Last of the Secret Agents? (1967) e Os anxos do inferno (1967). Porén, o éxito comercial de Country My Way foi moderado, tralo que Represe Records deu a Sinatra unha imaxe máis sexual e comezaron a traballar en cancións cun son máis próximo ao rock. Deste xeito, lanzouse o seu quinto álbum de estudio chamado Sugar, do que se editou o sinxelo «Sugar Town», que acadou o posto número 18 nos Estados Unidos e levantou comercialmente a carreira de Sinatra. Tralo lanzamento do seu quinto álbum de estudio, en 1968, Nancy Sinatra participou nun álbum dobre co cantante Lee Hazlewood, chamado Nancy & Lee. Ese mesmo ano, traballou xunto a Elvis Presley no filme Speedway.
1969-2004
Despois de lanzar seis álbums de estudio con Reprise Records, a cantante asinou un contrato con RCA Victor. Con este selo discográfico, sacou á venda o seu sétimo álbum, titulado Woman. Non obstante, o cambio de discográfica non foi favorábel, pois o álbum tivo pouca promoción e non acadou vendas altas en ningún continente, o que obrigou a Nancy a rematar o contrato con RCA Victor e iniciarse como empresaria independente e así fundar a súa propia compañía privada, Boots Enterprises, Inc. O cambio provocou un descanso de varios anos, e non foi ata o 11 de abril de 1995, en que Nancy publicou o seu oitavo álbum, co nome One More Time, ao que seguiu un segundo álbum homónimo, Nancy Sinatra, que tiña un son máis Industrial rock. Nese tempo, a cantante tamén publicou o seu primeiro EP titulado For My Dad que contiña cancións dedicadas ao seu pai, incluíndo o dueto «Somethin' Stupid».
Século XXI
Tras afastarse cinco anos da industria musical, Nancy Sinatra editou un álbum recompilatorio con cancións raras e inéditas, que lanzou co título de Cherry Smiles o 22 de setembro de 2009. En 2013, a cantante entrou nos estudios de gravación de novo e confirmou que traballaba no seu décimo álbum de estudio. Shifting Gears foi estreado o 3 de decembro de 2013 e foi promocionado co sinxelo «Holly Holy».
Familia
Nancy Sinatra casou en 1960 co cantante Tommy Sands, do que se divorciou en 1965. Estivo casada con Hugh Lambert dende 1970 ata a morte del en 1985. Con Lambert tivo dúas fillas, Angela Jennifer "AJ" Lambert Paparozzi (que tivo como padriños a James Darren e a súa segunda esposa Evy Norlund) e Amanda Catherine Lambert Erlinger. Ambas as mulleres recibiron un millón de dólares do testamento do seu avó Frank Sinatra a través dun fondo fiduciario comezado en 1983.
Amebozoos
Outros amebozoos (Conosa)
Os Micetozoos pasan por tres estadios durante o seu ciclo de vida. Comezan a súa vida como células ameboides dun só núcleo. En certas condicións transfórmanse en plasmodios, é dicir, grandes masas de protoplasma que conteñen moitos núcleos e non están divididas en células individuais. Nalgúns grupos fórmase un pseudoplasmodio por agregación de amebas individuais. Esta fase coñécese como mofo mucoso ou mucilaxinoso, que forma unha masa ou lámina de bastante extensión, que se despraza esvarando polo chan. Por último, en condicións desfavorables, o mofo transfórmase nunha estrutura compacta chamada corpo frutífero que contén esporas.
Rexistro fósil
O descubrimento de microfósiles con forma de floreiro por todo o mundo mostran que os amoebozoos existen desde a era Neoproterozoica. As especies fósiles Melanocyrillium hexodiadema, Palaeoarcella athanata, e Hemisphaeriella ornata atopáronse en rochas de hai 750 millóns de anos. Estes tres microfósiles con forma de floreiro teñen unha forma hemisférica, apertura invaxinada, e indentacións regulares, que claramente lembran aos modernos arcelínidos, os cales son amebas con cuncha (ou amebas testadas). En particular, o fósil P. athanata parece igual ao actual xénero Arcella.
Protozoos ameboides patóxenos humanos
Varias especies de amebas poden parasitar ao hombre sen causarlle danos. As amebas máis importantes en medicina son:
Outras amebas tanto comensais coma de vida libre importantes en medicina e epidemioloxía son:
Luis Suárez Miramontes
Balón de Ouro e final de Berna
Na tempada 1960/61 pasaron polo banco o iugoslavo Ljubiša Broćić e, tras a súa destitución, o seu axudante Enrique Orizaola, nunha mala campaña en liga, na que o equipo rematou a 20 puntos do Real Madrid. O rendemento foi diferente na Copa de Europa, que Suárez iniciou con dous goles nos dezaseisavos de final contra o Lierse SK belga. En novembro marcou outros dous goles nos oitavos de final contra o Real Madrid no Santiago Bernabéu, contribuíndo a que o Barça lle devolvese ao equipo madrileño a eliminación do ano anterior.miniatura|225x225px|Luis Suárez en 1962.Un mes despois foi galardoado co Balón de Ouro, como mellor xogador europeo de 1960, superando con 57 votos a Ferenc Puskás (37) e Uwe Seeler (33). France Football destacaba entre as súas virtudes a velocidade, os cambios de ritmo, a habilidade, a potencia e unha gran precisión no golpeo. O trofeo foille entregado na previa do partido de cuartos de final contra o Spartak Hradec Králové, ao que o Barcelona eliminou cun resultado global de 5 goles a 1, cun dos tantos anotado por Suárez. Nas semifinais o rival foi o Hamburgo, ao que o Barcelona derrotou na ida por 1-0. No partido de volta no Volksparkstadion o equipo alemán púxose 2-0 por medio de Peter Wulf e da súa estrela Uwe Seeler, e cando a eliminatoria parecía decidida, Suárez fíxose co balón na última xogada do partido e mandou un pase cruzado que Kocsis rematou ao interior da portería, forzando un terceiro encontro de desempate. Dito partido disputouse en campo neutral, no Estadio de Heysel, en Bruxelas, e a vitoria foi para o Barcelona, que cun gol do brasileiro Evaristo logrou o pase á súa primeira final da Copa de Europa.
Chegada e subcampionato
esquerda|miniatura|[[Football Club Internazionale Milano|Inter de Milán na tempada 1963/64.]] Xa días antes da final de Berna, Luis Suárez fora traspasado ao Inter de Milán. O adestrador do equipo italiano era dende a tempada anterior Helenio Herrera, que dende a súa chegada pretendía a fichaxe do futbolista galego. Convenceu o presidente Angelo Moratti para que este realizase unha grande oferta, que finalmente foi de 250 millóns de liras italianas (uns 25 millóns de pesetas), unha cifra escandalosa para a época, pois era case 100 millóns superior á do traspaso máis caro da historia do fútbol ata aquel entón, o de Omar Sívori do River Plate á Juventus catro anos antes. O Barcelona, afundido en graves problemas económicos, aceptou a oferta.
Chegou xunto ao dianteiro inglés Gerry Hitchens a un equipo no que xogaban entre outros Lorenzo Buffon, Mario Corso, Aristide Guarneri ou os novísimos Giacinto Facchetti e Sandro Mazzola. Medio ano despois da súa chegada o Inter era campión de inverno, con cinco puntos de vantaxe sobre o Milán de Maldini, Trapattoni, Rivera e Altafini. Suárez quedou segundo nas votacións ao Balón de Ouro 1961, obtendo 40 puntos, seis menos que o gañador, Omar Sívori.
Con todo, unha serie de malos resultados na segunda volta fixo que o equipo tivese que conformarse co subcampionato. Suárez foi titular indiscutible como organizador do xogo no centro do campo, aínda que perdeu varios encontros por unha lesión sufrida nun partido contra o FC Köln. Xogou un total de 31 partidos e marcou 15 goles, 11 deles na liga e 4 na Copa de Feiras.
Primeiro scudetto
A tempada 1962/63 comezou con malos resultados, obtendo o equipo só 7 puntos nas 7 primeiras xornadas. Helenio Herrera orquestrou entón unha revolución táctica e colocou no once as novas adquisicións Beniamino Di Giacomo e Jair da Costa, pero mantendo a Suárez no corazón do equipo. O Inter gañou 12 dos seguintes 15 partidos, pasando a ocupar un liderado da táboa que xa non abandonaría ata o final da campaña. Foi o primeiro scudetto na carreira de Suárez e o primeiro para o club lombardo en case unha década. O coruñés asinou oito dianas en 29 encontros de liga e na xornada 25 marcou tres goles contra o Genoa, sendo este o primeiro e único triplete dun español na Serie A durante máis de medio século, ata que Suso fixo outro en 2016.
Dominio mundial
miniatura|Celebración da conquista da Copa de Europa 1964/65, xunto a [[Giacinto Facchetti|Facchetti, Peiró e Bedin.]] Para o debut do club na Copa de Europa, o Inter reforzouse co gardameta Sarti, o centrocampista Tagnin e o dianteiro Milani. O equipo empatou sen goles no seu primeiro encontro da máxima competición europea, disputado en Goodison Park contra o Everton, ao que eliminou no partido de volta cun solitario gol de Jair. Nos 1/16 desfixéronse do Mónaco cun global de 4-1, cun dos tantos anotados por Suárez. Sumaron dúas vitorias máis nos cuartos de final contra o Partizan iugoslavo e outras dúas nas semifinais contra o Borussia Dortmund. Na final esperábaos o Real Madrid pentacampión de Europa, no que xogaban entre outros o tamén coruñés Amancio, Santamaría, Puskás, Gento ou Di Stéfano, que disputaría o seu derradeiro partido coa camisola branca. A final disputouse no Praterstadion de Viena ante 72 000 espectadores, e o equipo de Suárez saíu campión tras gañar 3-1, con dous goles de Mazzola e un de Milani. Suárez xogou todos os partidos do torneo, que por primeira vez foi gañado por un equipo de xeito invicto, e converteuse no cuarto galego en conquistar a Copa de Europa e o primeiro con protagonismo, xa que os tres anteriores (Wilson Jones, Juanito González e Carlos Cela) eran suplentes no Real Madrid e non chegaron a debutar na competición europea.
Comezou a tempada 1964/65 disputando a Copa Intercontinental contra o Independiente arxentino, campión da Copa Libertadores, e contando cos reforzos de Malatrasi, Domenghini e o madrileño Peiró. O partido de ida no Estadio da Doble Visera en Avellaneda rematou con vitoria arxentina, mentres que na volta en San Siro gañou o equipo italiano, polo que se xogou un encontro de desempate no Santiago Bernabéu. Neste saíu vitorioso o equipo de Suárez, cun solitario gol de Corso na segunda parte da prórroga. Na Serie A o equipo negro e azul acabou a primeira volta na segunda posición, a cinco puntos do Milán liderado no ataque por Amarildo, pero tras unha segunda volta na que encaixou só unha derrota, acabou proclamándose campión con tres puntos de vantaxe sobre o seu máximo rival. Suárez foi autor de oito goles e foi elixido como o mellor xogador da tempada pola prensa italiana. esquerda|miniatura|Luis Suárez na súa época no [[Football Club Internazionale Milano|Inter de Milán.]] Na Copa de Europa marcou un dos seis goles cos que o Inter deixou practicamente eliminado no partido de ida dos oitavos o Dinamo de Bucarest e marcou tamén na vitoria por 3-1 contra o Rangers en cuartos. Nas semifinais eliminaron o Liverpool despois de perder 3-1 en Anfield e remontar cun 3-0 en San Siro. Na final, disputada tamén en San Siro ante 85 000 espectadores, Suárez levantou a súa segunda Copa de Europa consecutiva, despois de que o Inter vencese 1-0 o Benfica de Eusébio cun gol de Jair. Uns meses antes, en decembro, fora elixido na segunda posición nas votacións para o Balón de Ouro, por detrás de Denis Law e por diante do seu paisano Amancio.
Na Copa Italia o Inter eliminou o Cagliari nos cuartos de final, nun partido que rematou 2-2 o tempo regulamentario, e en cuxa prórroga se anotaron cinco goles, un deles de Suárez, para un resultado final de 6-3. Nas semifinais contra a Roma o partido chegou á quenda de penaltis, na que Suárez foi o encargado de realizar todos os lanzamentos, anotando os seis que tirou, por catro de Manfredini. Na final disputada no Estadio Olímpico de Roma contra a Juventus, Menichelli marcou para os piemonteses o único gol do encontro, privando o equipo de Suárez de completar unha tempada plena de títulos.
No verán de 1965 regresou ao Camp Nou para xogar un amigable contra o Barcelona. As continuas apupadas da súa antiga afección fixeron que o centrocampista lle dedicase xestos insultantes e acabase abandonando o terreo de xogo na primeira parte, motivo polo que foi multado polo seu club. En setembro gañou a súa segunda Copa Intercontinental, de novo contra o Independiente, tras gañar 3-0 en San Siro e empatar sen goles na Arxentina.
Onomatopea
A onomatopea (do grego ὄνομα "nome" e ποιέω "crear") é unha expresión ou palabra cuxa sonoridade imita a voz ou ruídos de obxectos ou animais. Polo tanto, na súa creación ten por base o son que produce o obxecto que designa.
Luis Suárez Miramontes
Fin do Grande Inter
Na tempada 1966/67 o Inter mantivo o mesmo bloque de xogadores, dirixido de novo dende o centro do campo por Suárez, Corso, e Mazzola, e ocupou a primeira posición da táboa durante case toda a tempada. Na Copa de Europa eliminaron primeiro o Torpedo Moscova soviético grazas a un gol en propia porta de Voronin, e na segunda rolda o Vasas húngaro, tras unha grande actuación de Mazzola. Despois de desfacerse do Real Madrid en cuartos de final, enfrontouse en semifinais ao CSKA Sofia búlgaro, no que xogaban entre outros Penev ou Gaganelov. Tanto o partido de ida como o de volta acabaron con empate a un gol, polo que se disputou un encontro de desempate en Boloña, no que o equipo de Suárez saíu vitorioso grazas a un gol de Cappellini (1-0). Deste xeito o Inter acadou a súa terceira final da Copa de Europa en catro anos e esta tería sido a cuarta final que disputaría Luis Suárez. Con todo, o futbolista galego perdeu a cita por unha lesión, sendo substituído por Mauro Bicicli, e o seu equipo caeu derrotado por 2-1 contra o outro finalista, o Celtic escocés dos Lisbon Lions, que remontou o gol inicial de Mazzola con dous tantos de Gemmell e Chalmers. miniatura|Luis Suárez na súa etapa coa [[U.C. Sampdoria|Sampdoria.]] Xusto a continuación da final perdida de Lisboa, o Inter disputou o derradeiro partido de liga, ao que chegaba como líder cun punto de vantaxe sobre a Juventus. Mais o encontro fronte ao Mantova rematou con derrota para o equipo lombardo, mentres que a Juventus venceu no seu partido á Lazio, dando un xiro á clasificación. Unha semana despois o Inter caeu eliminado nas semifinais da Copa Italia contra o Padova, completando así a primeira tempada sen títulos dende 1963, e rematando deste xeito a etapa do Grande Inter. Suárez acabou a campaña cun total de 43 partidos e 4 goles.
Últimos anos
Na tempada 1967/68, despois de anos de éxitos, o bloque de xogadores do Inter comezaba a desmantelarse, coa marcha entre outros do capitán Picchi ou de Aristide Guarneri. O equipo acabou quinto na liga e terceiro na Copa Italia, disputando Suárez 38 partidos e anotando 3 goles. Tras este fracaso deixaron o club o presidente Moratti, o adestrador Helenio Herrera, e importantes xogadores como o gardameta Sarti. O equipo dirixido agora por Alfredo Foni e con Mario Bertini como única incorporación destacada, acabou cuarto en liga e eliminado da Copa Italia na primeira fase. Suárez participou en 31 partidos e marcou dous goles, un deles na Copa de Fútbol Internacional.
A 1969/70 foi a novena e derradeira tempada de Luis Suárez no Inter de Milán. Antes do comezo desta, durante as súas vacacións de verán, volveu vestir a camiseta do Deportivo da Coruña para disputar o 24º Trofeo Teresa Herrera en Riazor. Xogou a primeira semifinal contra o Olympic de Charleroi belga e anotou o gol da vitoria no minuto 115, case ao final da prórroga. Xa de volta en Milán, con Heriberto Herrera como novo adestrador e cos regresos de Guarneri e Jair e fichaxes como a do dianteiro Boninsegna, o Inter recuperou a súa competitividade, aínda que non puido superar o Cagliari de Gigi Riva, Sergio Gori e Nené, que se fixo co scudetto. Na Copa de Feiras eliminou sucesivamente a Sparta de Praga, Hansa Rostock, Barcelona e Hertha Berlin, ata caer eliminado nas semifinais co Anderlecht.
O 25 de abril de 1970 xogou o seu derradeiro partido co Inter, na vitoria por 0-5 contra a Sampdoria no Estadio Luigi Ferraris. Pechou a súa etapa no club lombardo con 329 partidos oficiais, 55 goles e 7 títulos. miniatura|A [[U.C. Sampdoria|Sampdoria na tempada 1972/73.]]
Sampdoria
No verán de 1970 foi traspasado á Sampdoria, nunha operación na que entraron tamén Mario Frustalupi, que pasou a ser xogador do Inter, e Dino Spadetto, cedido á Sampdoria. Debutou co equipo de Fulvio Bernardini o 30 de agosto na vitoria por 1-0 contra o Perugia, correspondente á Copa Italia. Xogou tres anos no club xenovés, logrando o obxectivo da permanencia nas tres. Disputou 73 encontros e marcou 13 goles.
Xogou o seu derradeiro partido oficial o 29 de abril de 1973, no empate a un gol contra o Bologna no Estadio Renato Dall'Ara. Tralo remate da tempada colgou as botas e comezou a súa carreira como adestrador.
Selección española
Debutou coa selección española o 30 de xaneiro de 1957 no Santiago Bernabéu, nun partido amigable contra os Países Baixos. Formou no ataque xunto a Miguel, Kubala, Gento e o tamén debutante Di Stéfano, e deulle a este último a asistencia no primeiro dos seus tres goles, nun partido que rematou 5-1 a favor de España. Marcou o seu primeiro gol coa selección na súa segunda aparición, un mes e medio despois no mesmo estadio, no primeiro partido da fase de clasificación para o Mundial de 1958 contra Suíza, superando o gardameta helvético Parlier tras unha combinación con Di Stéfano. esquerda|miniatura|[[Luis del Sol e Luis Suárez co equipamento da selección española.]] Tras non lograr a clasificación para ese Mundial, España participou nas clasificatorias para a primeira edición da Eurocopa. Suárez anotou dous goles no primeiro partido, contribuíndo a eliminar a Polonia, pero na seguinte rolda España foi descualificada por negarse a viaxar á Unión Soviética. Logrou a clasificación para o Mundial de 1962, e foi un dos elixidos por Coronado e Helenio Herrera para disputar a fase final en Chile. Formou na dianteira xunto a Eulogio Martínez, Gento e Puskás no primeiro partido contra Checoslovaquia, que acabou cunha derrota por 1-0 cun gol de Štibrányi, e foi titular tamén na vitoria contra México (1-0), con gol de Peiró. Para o terceiro partido, contra o Brasil de Garrincha e Pelé (este último lesionado), o seleccionador español realizou unha revolución no once, deixando fóra a Carmelo, Santamaría, Del Sol e Suárez. España quedou eliminada, ao perder 2-1 cos brasileiros, con dous goles de Amarildo.
En 1964 formou parte da selección española que, dirixida por José Villalonga, gañou o primeiro título da súa historia, na segunda edición da Eurocopa. Na semifinal contra a Hungría de Flórián Albert realizou unha gran primeira parte, e no minuto 35 meteu un centro que rematou ao interior da portería Chus Pereda. Na segunda parte xogou mancado debido aos numerosos golpes recibidos, e os húngaros empataron por medio de Bene. O partido foi á prórroga, decantándose esta a favor de España grazas a un gol no minuto 112 do tamén coruñés Amancio. Na final contra a Unión Soviética foi un dos máis destacados e deulle a asistencia de novo a Pereda para facer o primeiro gol do partido, no minuto 6. Case inmediatamente Khusainov bateu a Iribar poñendo o empate, e a seis minutos do final do partido, o tamén galego Marcelino superou o mítico porteiro Lev Iashin, dándolle a España o seu primeiro título. Ademais foi elixido no once ideal do torneo, compartindo o centro do campo con Amancio e co soviético Valentin Ivanov.
En 1966 disputou o seu segundo Mundial, no que xogou os dous primeiros partidos, contra a Arxentina e Suíza, quedando eliminada España na fase de grupos. Estivo ausente da selección nos seguintes anos, ata que en 1972 o seleccionador e antigo compañeiro seu, László Kubala, chamouno para un partido amigable contra Grecia en Tesalónica, no que foi o seu último encontro coa camiseta da selección.
Como adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador mentres era aínda xogador da Sampdoria, exercendo na súa última tempada como segundo adestrador de Heriberto Herrera. Despois da súa retirada pasou a adestrar nas categorías inferiores do Genoa.
Inter de Milán
En maio de 1974 regresou ao Inter de Milán, converténdose no seu novo adestrador en substitución do seu antigo mentor, Helenio Herrera. Alí dirixiu antigos compañeiros seus como Facchetti, Mazzola, Bertini ou Boninsegna, e outros novos elementos como Bini ou Scala.
O equipo realizou unha mala tempada, rematando na novena posición na liga. Competiu tamén na Copa da UEFA, onde eliminou o FC Etar búlgaro na primeira rolda, quedando eliminado na segunda contra o FC Amsterdam.
Cagliari
Na tempada 1975/76 fichou polo Cagliari, pero foi destituído logo de 12 partidos, nos que non conseguiu ningunha vitoria. Foi substituído por Mario Tiddia, que non conseguiu salvar o equipo do descenso á Serie B.
SPAL
En febreiro de 1977 colleu as rendas do SPAL, sendo o cuarto adestrador da tempada, despois de que pasasen antes polo banco Guido Capello, Giovanni Ballico e Ottavio Bugatti. O equipo ocupaba a derradeira posición da Serie B, e baixo a batuta de Suárez conseguiu saír dos postos de descenso. Con todo, unha derrota na última xornada contra o Pescara mandou o equipo ata a antepenúltima posición, descendendo deste xeito á Serie C.
Como
En decembro de 1977 chegou ao Como, na Serie B, en substitución do destituído Gennaro Rambone. O equipo ocupaba postos de descenso á Serie C no momento da chegada de Luis Suárez (trala xornada 13), e aínda que este conseguiu sacar o equipo do pozo, volveu caer a ditas posicións varias xornadas despois. En febreiro recibiu unha sanción de dous meses por insultar un árbitro. Trala xornada 24 foi substituído por Narciso Pezzotti, que tampouco conseguiu salvar o equipo do descenso. O balance de Suárez no Como foi de tres vitorias, catro empates e catro derrotas.
Deportivo da Coruña
En novembro de 1978 regresou ao Deportivo da Coruña, para substituír o adestrador Enrique Mateos, destituído despois de dez xornadas, co equipo ocupando a 18ª posición da Segunda División. Dirixiu o equipo xa na xornada 11 contra o Barakaldo, aínda que o fixo dende a bancada pois no banco sentouse naquel partido Sertucha. Xa como adestrador oficial obtivo bos resultados, principalmente en Riazor, onde se mantivo invicto, e conseguiu salvar o equipo do descenso na penúltima xornada, nunha vitoria por 3-0 sobre o Getafe, con dous goles de Alfonso Castro e un de Daniel Bartolotta. Rematou a tempada na 15ª posición, cun balance dende a súa chegada de 11 vitorias, 7 empates e 10 derrotas, e aínda que mantivo varias reunións co club para negociar a súa renovación, esta non se concretou por falta de acordo entre as dúas partes.
Selección española
En xuño de 1980 foi contratado pola Federación Española como adestrador das seleccións B, sub-21 e sub-23 de España. Dirixiu estes equipos durante os seguintes anos en varias competicións como as Eurocopas sub-21 de 1982, 1984, 1986 e 1988. Na edición de 1984, ao mando de futbolistas como Zubizarreta, Sanchís, Butragueño ou os irmáns Patxi e Julio Salinas, acadou a final, perdéndoa contra Inglaterra. Na edición de 1988, con xogadores como Ablanedo II, Quique, Paco Llorente, Gallego, Eusebio ou Ramón, volveu chegar á final, onde esta vez si logrou proclamarse campión, tras derrotar a Italia. Ademais durante estes anos realizou labores de axudante dos seleccionadores absolutos José Santamaría e Miguel Muñoz.
En agosto de 1988 foi elixido pola directiva da Federación presidida por Ángel María Villar como novo seleccionador español, substituíndo a Miguel Muñoz, que ocupara o cargo durante seis anos. Debutou coa absoluta o 14 de setembro de 1988 nun partido amigable contra Iugoslavia no Carlos Tartiere, que acabou con vitoria balcánica por 1-2, con goles de Baždarević e Cvetković. A continuación disputou a fase de clasificación para o Mundial, logrando o primeiro posto do seu grupo, con seis vitorias en oito partidos.
Levou ao Mundial de 1990 en Italia varios dos xogadores que xa dirixira nas categorías inferiores, como Zubizarreta, Sanchís, Butragueño, Quique, Míchel, Robert ou Julio Salinas. España quedou encadrada no grupo E, xunto a Bélxica, Corea do Sur e o Uruguai, e pasou á seguinte fase como primeira clasificada, con 5 puntos de 6 posibles. Nos oitavos de final o equipo enfrontouse a Iugoslavia, acabando o tempo regulamentario con empate a un gol, marcando Salinas polo equipo español e Stojković por parte iugoslava. Finalmente, na prórroga, Stojković fixo o segundo para o seu equipo, poñendo fin á participación española no Mundial.
Dirixiu varios partidos máis da selección ata abril de 1991, cando foi cesado pola Federación despois de tres derrotas consecutivas, fronte a Francia, Hungría e Romanía.
Albacete
En maio de 1994 converteuse no adestrador do Albacete para a tempada 1994/95 da Primeira División. Con todo, dimitiu despois da primeira xornada, ao descubrir que o club negociaba o regreso de Benito Floro.
Recoñecementos
dereita|miniatura|Necrolóxica de Luis Suárez en La Voz de Galicia.
En 1960 recibiu o Balón de Ouro, superando nas votacións a Ferenc Puskás e Uwe Seeler. Ademais rematou segundo nas edicións de 1961 e 1964, por detrás de Omar Sívori e Denis Law respectivamente, e terceiro na de 1965, na que o gañador foi Eusébio.
En setembro de 1965 foi condecorado coa Medalla de Ouro ao Mérito Deportivo do Concello da Coruña, xunto ao tenista Manolo Santana, e en 1989 a Xunta de Galicia entregoulle a Medalla Castelao. En 2016 o xornal Marca premiouno co galardón Marca Leyenda.
Vida persoal
Casou en 1967 na Igrexa de San Xurxo da Coruña con Nieves Arangüena Berea. Tiveron dous fillos, Luis e Ignacio. O segundo deles, que padecía unha enfermidade conxénita, faleceu en maio de 1977 en Xénova, aos sete anos de idade.
Scott Hamilton
Scott Scovell Hamilton, nado en Bowling Green (preto de Toledo, Ohio) o 28 de agosto de 1958 é un patinador artístico retirado estadounidense. Gañou catro campionatos estadounidenses consecutivos (1981–84), catro campionatos do mundo consecutivos (1981–84) e unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1984. O seu movemento estrela é un backflip, figura que poucos outros patinadores puideron realizar, xa que está contra as regras de competición olímpicas e dos Estados Unidos, mais que incluíu nas súas rutinas de exhibición como afeccionado para agradar o público e nas súas rutinas de competición profesional. Tamén é recoñecido polas súas innovadoras secuencias de xogo de pés. Trala súa retirada, involucrouse en obras de caridade e escribiu tres libros.
Familia
O 14 de novembro de 2002, casou coa nutricionista Tracie Robinson. A parella ten tres fillos, Aidan McIntosh Hamilton (nado o 13 de setembro de 2003), Maxx Thomas Hamilton (nado o 21 de xaneiro de 2008), e Jean Paul, e unha filla, Evelyne. A familia reside en Franklin, Tennessee.
Enfermidades
En 1997, Hamilton tivo unha batalla moi publicitada contra o cancro testicular. Volveu á patinaxe tralo seu tratamento e a súa historia apareceu en revistas e na televisión. O 12 de novembro de 2004 anunciouse que Hamilton tiña un tumor cerebral benigno, que foi tratado na Cleveland Clinic.
O 23 de xuño de 2010, Hamilton foi sometido a unha cirurxía cerebral para evitar a reaparición do tumor descuberto en 2004. A cirurxía foi un éxito. En 2016 anunciou que recibira o seu terceiro diagnóstico por un tumor cerebral, mais a finais de marzo de 2017, afirmou que o tumor se reducira sen quimioterapia.
Política
En 2012, Hamilton fixo aparicións públicas apoiando a campaña presidencial do republicano Mitt Romney. Tamén falou en apoio de Donald Trump e apareceu nun capítulo de Celebrity Apprentice.
Caleb Landry Jones
É coñecido polos seus traballos en filmes como The Last Exorcism e interpretando a "Banshee" en X-Men: First Class. Jones protagonizou tamén o suspense de Baltasar Kormákur Contraband.
Carlos Martínez Carrillo
Carlos Martínez Carrillo, nado en 1970, é un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Avogado. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Vedra e foi a segunda forza máis votada, logrando subir de 3 a 5 concelleiros. Nas municipais de 2011 encabezou de novo a candidatura e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Nas municipais de 2015 e 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
Tintin au pays des Soviets
O contido deste álbum publicouse orixinalmente entre o 10 de xaneiro de 1929 e o 8 de maio de 1930 en Le Petit Vingtième, o suplemento xuvenil do diario católico belga Le Vingtième Siècle, a un ritmo dunhas dúas páxinas por semana. Posteriormente publicáronse 10.000 exemplares (os primeiros 500 numerados) en 1930. Algúns dos orixinais numerados vendéronse a prezos tan elevados como 24.500 €. En 1969 publicouse outra serie de 500 exemplares numerados reservados ás amizades do autor. O primeiro volume dos Arquivos Hergé publicouse en 1973 contendo a obra Tintin au Pays des Soviets cunha páxina adicional con respecto ao orixinal. O álbum reeditouse en 1981 en facsímiles idénticos ao orixinal e en 1999 nunha edición similar ao resto dos álbums publicados con motivo do 70 aniversario de Tintín.
É a única de todas as bandas deseñadas de Tintín non adaptado posteriormente en cor (exceptuando Tintín e a Arte-Alfa dado que non chegou a ser terminado).
Temática
Esta obra constitúe unha sátira política que expresa o desgusto e desconfianza que lle inspiraba a Unión Soviética ao autor mostrando un réxime autoritario e mentireiro. O álbum contén numerosas bromas que Hergé introduciu contradicindo as afirmacións da URSS de posuír unha economía en espectacular desenvolvemento.
Hergé, que non estivera xamais na Unión Soviética, inspirouse aparentemente no libro Moscou sans voiles (Moscova sen persianas) escrito por Joseph Douillet, un antigo diplomático. Hergé copiou pasaxes enteiras para recrear escenas como a dos comunistas obrigando á xente a votarlles a punta de pistola.
Trátase dunha obra inzada de tópicos, e as críticas que nela se fan do sistema soviético son en moitas ocasións inxenuas. De feito, este álbum foi moi criticado polo seu espírito panfletario de marcado carácter anticomunista e antisoviético, composto por unha sucesión rápida de gags e un fío argumental moi débil. Esta obra carece da calidade que se atopará nos álbums posteriores de Tintín e Milú.
Sinopse
Tintín, un reporteiro belga, e o seu can Milú son enviados a Moscova polo xornal para o que traballa, Le petit Vingtième. Durante o traxecto, unha bomba colocada por un axente ruso do servizo secreto estoupa no tren no que viaxa. Tintín é acusado do incidente e enviado a prisión pero consegue fuxir grazas á súa astucia e un disfrace. Logo de vivir diversas peripecias, consegue chegar a Moscova.
En Moscova descobre que os Soviets obrigan á xente a votar apuntándolles con armas; que as fábricas máis produtivas son en realidade edificios baleiros empregados para enganar aos visitantes; como os Soviets soamente dan para comer aos mozos se aceptan chamarse comunistas; que toda a rexión de Moscova se enfronta a unha fame negra debido á falta de alimentos e ao envío destes cara ao exterior para a súa utilización propagandística por parte do réxime...
Os soviets planean roubar alimentos nas veciñas granxas pero Tintín consegue avisar aos granxeiros do avance das tropas, aínda que é capturado. De novo consegue fuxir e na súa marcha polas desertas chairas xeadas Tintín atopa o agocho secreto de riquezas de Stalin, Lenin e Trotski que estes roubaran ao pobo ruso (incluíndo un amplo depósito de trigo). Tintín regresa con este segredo no seu poder, chega ata Berlín onde volve atoparse con axentes soviéticos e escapa para chegar ata Bruxelas onde unha multitude enfervorecida espérao aclamándoo.
Vilar da Torre, Lañas, A Baña
Vilar da Torre é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 71 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 37 eran homes e 34 eran mulleres. No 2010 tiña 93 habitantes: 49 homes e 44 mulleres.
Programa
O termo programa pode referirse a:
Woggabaliri
miniatura|300x300px|Escena doméstica aborixe australiana describindo a recreación tradicional, incluíndo un neno que xuta a "pelota", co obxecto de "non deixar que a pelota dea no chan". (William Blandowski Australien en 142 Photographischen Abbildungen, 1857). Woggabaliri é un xogo cooperativo tradicional dos aborixes australianos, moi semellante a outros xogos como keepie uppie e footbag.
Os aborixes das áreas preto de Nova Gales do Sur xogaban cunha pelota feita de pel de póssum. Xógase en grupos de catro a oito xogadores en círculo. O obxectivo é manter a pelota no ar e evitar que caia ó chan.
Historia
Woggabaliri é un xogo non competitivo que se practica cunha bóla feita de Typha domingensis envoltas en pel de póssum onde o obxectivo é evitar que caia ó chan usando diferentes habilidades de traballo en equipo e control do balón. Xogado polos wiradjuri e outros pobos veciños antes da chegada dos europeos, Woggabaliri é a palabra dos ngunnawal para "xogar". O autor Ken Edwards sinala que un xogo moi semellante tamén era practicado polos jingili do Territorio do Norte.
Unknown Mortal Orchestra
Unknown Mortal Orchestra é unha banda de rock psicodélico de Nova Zelandia formada principalmente polo cantante guitarrista e compositor Ruban Nielson, e o baixista Jake Portrait. Nielson, anteriormente en The Mint Chicks, creou o grupo no ano 2010. O seu primeiro álbum, Unknown Mortal Orchestra, foi publicado no ano 2011 a través do selo Fat Possum Records. Os seus tres seguintes traballos foron editados por Jagjaguwar, sendo o máis recente Sex & Food (2018).
Monte do Templo
O Monte do Templo ou Chaira das Mesquitas é un lugar relixioso considerado sagrado de aproximadamente 15 hectáreas situado na cidade vella de Xerusalén. Os israelís coñéceno como הַר הַבַּיִת (Har Ha-Bayit, lit. «Monte da Casa» ou «Monte do Templo», en alusión ao antigo templo) polos xudeus e cristiáns, mentres que os palestinos denomínano الحرم الشريف‎‎ (Haram esh-Sharif, lit. «O Nobre Santuario») ou الحرم القدسي الشريف (al-Ḥaram al-Qudsī al-Šarīf, lit. «O Nobre Santuario de Xerusalén»). Actualmente, a chaira é un dos lugares sacros máis disputados do mundo. Os musulmáns o consideran como o terceiro lugar máis santo no islam (tras a Meca e Medina), e tamén é o lugar máis sacro do xudaísmo, xa que no monte Moriá sitúase a historia bíblica do sacrificio de Isaac.
En virtude do "statu quo" vixente os xudeus non poden acceder á Chaira para rezar, aínda que si poden facelo en calidade de visitantes. O recinto está baixo a custodia de Xordania pero controlado por Israel que ocupou Xerusalén Leste durante a Guerra dos Seis Días de 1967.
Tradición xudaica
O lugar de "a pedra do sacrificio de Isaac" (a Sacra Pedra de Abraham) foi elixido polo rei David para construír un santuario que albergase o obxecto máis sacro do xudaísmo, a Arca da Alianza. As obras foron acabadas máis tarde por Salomón no que se coñece como Primeiro Templo ou Templo de Salomón e cuxa descrición só coñecemos a través da Biblia, xa que foi profanado e destruído por Nabucodonosor II no 586 a. C., dando inicio ao exilio xudeu a Babilonia. Uns anos despois reconstruíuse o Segundo Templo, que volveu ser destruído no 70 d. C. polos romanos, coa excepción do muro occidental, coñecido como Muro das Lamentacións, que aínda se conserva e que constitúe o lugar de pregaria máis importante para os xudeus. Segundo a tradición xudía, é o sitio onde deberá construírse o terceiro e último templo nos tempos do Mesías.
Segundo certas ramas da ortodoxia xudía, os xudeus non deben penetrar no Monte do Templo porque poderían, sen querer, violar o Kodesh HaKodashim (sancta sanctorum) do desaparecido templo, é dicir, a zona do mesmo cuxa entrada só estaba permitida, e aínda o está, ao sumo sacerdote, e tamén polas regras de pureza necesarias para ingresar, as cales non poden ser cumpridas hoxe en día. É accesible a todo público só si obedecen regulacións como entrar a ela sen pantalóns curtos nin zapatos de coiro, e permanecer no sitio con respecto. Nas entradas e saídas da mesma hai gardas da Policía de Fronteiras de Israel.
Tradición islámica
No monte atópanse dous dos templos máis importantes do islam: a Mesquita de al-Aqsa, a cúpula "prateada", e a Cúpula da Rocha a cúpula de ouro, construídas ambas as no século VII, a Cúpula da Cadea do século VII, a Cúpula da Ascensión do século X, a cúpula de Iusuf do século XII ou a Cúpula dos Profetas do século XVI. A segunda debe o seu nome a que alberga no seu interior a que —segundo a tradición islámica— é a pedra sobre a que Abraham dispúxose a sacrificar ao seu fillo (Ismael, e non Isaac, segundo o Corán); desde esa mesma pedra foi elevado Mahoma ao ceo, di o Corán. A cúpula é un dos lugares máis representativos da cidade.
Pugna sobre o dereito a rezo
A pugna sobre o dereito dos xudeus a rezar e visitar o Monte do Templo é histórica.
O 29 de outubro de 2014, houbo un atentado contra a vida do activista israelí Yehuda Glick que loita polo dereito de xudeus de rezar no Monte do Templo, Yehuda Glick sobreviviu o ataque tras un longo tratamento en terapia intensiva.
En outubro de 2016, o Consello Executivo da UNESCO, con apenas 6 votos en contra dos seus 58 membros, adoptou unha resolución na que se nega todo vínculo entre Xerusalén e o xudaísmo, limitándose a consideralo un lugar único do islam. A resolución subliña que a Chaira é sacra só para os musulmáns, non inclúe a súa denominación en hebreo nin o seu equivalente en inglés (Amorne Mount) e os nomes que aparecen son Haram al-Sharif e Al-Aqsa, denominación da principal mesquita da Chaira, o terceiro lugar máis sacro para os musulmáns.
Ademais, a resolución desaproba de forma tallante a actitude de Israel con respecto ao acceso ao lugar e as construcións e escavacións levadas a cabo no mesmo.