cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burato de verme
Cando unha estrela superxigante vermella explota, bota materia ao exterior, de xeito que remata sendo dun tamaño inferior convertese nunha estrela de neutróns de superar a masa da estrela o límite de Chandrasekhar. Mais tamén pode ocorrer que se comprima tanto que colapse aínda máis e desapareza deixando un burato negro no lugar onde se atopaba, ao superar a masa da estrela o límite de Tolman–Oppenheimer–Volkoff . Este burato tería unha gravidade tan grande que nin sequera a radiación electromagnética podería fuxir do seu interior. Estaría arrodeado por unha fronteira esférica, chamada horizonte de sucesos. A luz traspasaría esta fronteira para entrar, mais non podería saír, polo que o burato visto dende grandes distancias debería ser completamente negro (aínda que Stephen Hawking postulou que certos efectos cuánticos xerarían a chamada radiación de Hawking). Dentro do burato, os astrofísicos conxeturan que se forman unha especie de cono sen fondo. En 1994, o telescopio espacial Hubble detectou a presenza dun burato moi denso no centro da galaxia elíptica M87, pois a alta aceleración de gases nesa rexión indica que debe existir un burato negro supermasivo, cunha masa equivalente a 3500 millóns de soles. Dentro de miles de millóns de anos, este burato poderia absorber á galaxia enteira.
Burato de Verme de Einstein-Rosen, ou Ponte Einstein-Rosen
Pouco despois da publicación da Teoría da Relatividade Xeral, o físico alemán Karl Schwarzschild desenvolveu unha serie de solucións as ecuacións da TGR que daban lugar a formación de estrelas colapsadas nun punto (o que hoxe chamamos burato negro de Schwarzschild, e que describe os buratos negros estáticos). Como resultado no centro diste tipo de burato negro producese unha singularidade, facéndose infinita a curvatura do espazotempo. Baseándose nesta solución Albert Einstein e Nathan Rosen tentaron explicar esta singularidade coma un portal a un espazo-tempo afastado publicando esta tese nun artigo conxunto no ano 1936, o que conducirá ao concepto hipotético de burato de verme.
As teóricas viaxes no espazotempo terían lugar sempre que a nave espacial se mantivese viaxando xusto pola beira do buraco de verme dende o seu punto de entrada e cara o seu obxectivo de saída- mantendo unha linha xeodésica-, sempre que poidese resistir a atracción gravitatoria do burato.
Viaxes no tempo
No ano 1937 o físico teórico de orixe holandés Willem Jacob van Stockum publicou un artigo na revista "Proceedings of the Royal Societyt of Edimburg" titulado "O campo gravitatorio dunha distribución de particulas que xiran arredor dun eixe de simetría", no citado artigo Stockum daba unha das primeiras solucións exactas da ecuación de campo gravitatorio para o caso dun grupo de partículas rotando en torno a un eixe común de simetría, un cilindro de materia rotando que tecnicamente se coñece en inglés como  "van Stockum dust", descubrindo que era posible crear un bucle temporal pechado , o que permitiría a un observador viaxando arredor do cilindro rotatorio viaxar ao pasado.
Na década de 1940 Kurt Gödel elaborou un conxunto de solucións as ecuacións de campo de Einstein que permitian a existencia de bucles temporais, que foron publicadas en varios artigos, un deles titulado "Un exemplo dun novo tipo de solucións cosmolóxicas das ecuacións einstenianas do campo gravitatorio", e outro titulado "Universos rotatorios na Teoría Xeral da Relatividade" , nestes artigos estableceusa a posibilidade da existencia de bucles temporais pechados que permitirian viaxar ao pasado.
O físico teórico de orixe mexicana Miguel Alcubierre Moya tamén ten deseñado máquinas  para viaxar ao pasado, desenvolvendo un modelo matemático chamado "métrica de Alcubierre" que permitiría teoricamente deformar o espazotempo e polo tanto cabería a posibilidade de realizar  viaxes superlumínicos. Tamén os físicos teóricos Benjamin K. Tippett e David Tsang deseñaron no ano 2013 un modelo de máquina temporal na que os viaxeiros do interior estarían desplazandose rotacionalmente nunha liña temporal pechada de tal xeito que dentro do cilindro rotatorio xeraríase  un espazotempo de Ridler, mentres que os observadores externos permanecerian nun espazotempo de Minkowski.
Dedo maimiño
Músculos
Hai catro músculos que controlan o dedo maimiño, tres dos cales conforman un grupo chamado eminencia hipotenar:
Significación cultural
En certas culturas vincúlanse os dedos maimiños de dúas persoas que realizan unha promesa. Tradicionalmente, considerábase a promesa como vinculante, e a idea orixinal era que a persoa que rompía a promesa debía cortar o dedo maimiño.
Dunha maneira similar, entre os membros da yakuza xaponesa (gánsteres), o castigo por certas ofensas é cortar parte das falanxes do dedo maimiño (ritual coñecido como yubitsume).
No Xapón, ter levantado o dedo maimiño ao falar sobre dúas persoas significa que elas están vinculadas sentimentalmente. Este xesto considérase anticuado e vulgar, mais en certas escenas anime úsase intencionalmente.
Na China, considérase vulgar levantar e ensinarlle o dedo maimiño a outra persoa da mesma maneira que na cultura occidental se xulga como vulgar ou agresivo mostrar o dedo medio. Adicionalmente, en Norteamérica, levar un anel no dedo maimiño posúe un significado simbólico. O dedo maimiño é o dedo das relacións, e por tanto levar un anel nel sinala que esa persoa é aberta e cariñosa.
Na India, levantar o dedo maimiño é un sinal de "katti" ou amizade rota, un signo de que alguén está anoxado, ou unha suxestión en ton de broma de que unha persoa que lle amosa o maimiño a outra non desexa falar con esta segunda persoa.
Denominación común internacional
A denominación común internacional, ou DCI, é denominación oficial coa que se recoñece un principio activo farmacolóxico. Este tipo de denominación regúlao a Organización Mundial da Saúde (OMS) e asígnao ela, a proposta do laboratorio fabricante. Publícanse en latín e en inglés (onde se denomina INN, international nonpropietary name), aínda que existen versións para as principais linguas, que foron adoptadas oficialmente polos países onde tales linguas teñen carácter oficial.
Características
As DCI estableceunas o Comité de Nomenclaturas da Organización Mundial da Saúde na súa resolución WHA3.11 en 1950. A primeira lista foi publicada en 1953. A DCI ten ao redor de 700 substancias, e engádenselle anualmente de 120 a 150 novos termos.
Para o establecemento da grafía das DCI, adoita empregarse o criterio da universalidade da linguaxe científica comparándoa coa que teñen nas outras linguas, especialmente no inglés, e adaptándoas no imprescindíbel á morfoloxía da propia lingua. Disto poden resultar ás veces formas non consontes coas normas morfolóxicas da lingua en cuestión.
Utiliza unhas regras de prefixos e sufixos, tirados do Vocabulario Científico Internacional (VCI), e baseados no latín científico (o New Latin dos anglosaxóns), que serven para encadrar a moitos principios activos dentro de grupos farmacolóxicos específicos.
Unha substancia farmacéutica pode ser coñecida por varios nomes químicos, un o máis códigos de investigación, sinónimos, un nome oficial (como mínimo) e varios nomes rexistrados ou marcas comerciais en distintos países. As alternativas de cal é a denominación máis conveniente en medicina redúcense a escoller entre o nome farmacolóxico (en concreto, a Denominación Común Internacional, DCI) e o nome comercial. A precisión, uniformidade e aceptación internacional das DCI convértenas no medio ideal de comunicación entre médicos de distintos países, polo que resultan esenciais nos documentos oficiais e nas publicacións médicas.
Ademais as DCI facilitan a adscrición dos fármacos ao grupo farmacolóxico ao que pertence o axente activo que contén, polo que é recomendábel o seu uso no ensino da medicina, na farmacoloxía, nos libros de texto e, en xeral, na práctica médica. As marcas son de uso preferente no mundo da industria farmacéutica, pero tamén para os médicos as marcas ofrecen vantaxes de tipo non comercial nalgunhas situacións concretas.
As DCI constitúen unha proposta máis universal para uniformar a nomenclatura dos fármacos. As DCI permitiron que as autoridades da saúde de diversos países poidan elaborar formularios nacionais de medicamentos co fin de uniformar as compras e prescricións de medicamentos, así como facilitar a calidade da súa produción e elaboración.
No caso de España, a responsabilidade da versión española está no Sanidade, Política Social e Igualdade, que actualmente emprega o termo Denominación Oficial Española ou DOE.
As DCI nas linguas non oficiais dos estados
A conveniencia de dispoñer de listas de principios activos nas linguas que non son oficiais nun estado, pero si nalgúns dos seus territorios, xustifícase pola súa necesidade para as relacións entre médicos desas comunidades, e entre o médico e o paciente, o farmacéutico ou a autoridade sanitaria, e tamén pola presenza de ditos termos en libros de texto e outras publicacións, como novelas, nos que, de non has haber, aparecen con notábeis vacilacións. Por iso comunidades como a catalá xa as teñen feitas.
Ou se escribirá hidrocortisona, de forma semellante a:
Pode haber casos nos que a norma non se quebrante só na orde de colocación de substantivos e adxectivos, senón que, para manter a homoxeneidade, pode afectar a outras normas, como nos casos do n diante de b, como en clenbuterol:
Outro caso preséntase cando se dá m diante de f, como en cloramfenicol, que se corresponde con:
Ou no caso da conservación do z etimolóxico ante e e i que nós poderiamos seguir nas palabras non patrimoniais, aínda que admitindo as variantes con c para seguir a norma (que, con todo, admite as variantes cinc/zinc). Esta norma, coincidente coa da lingua castelá, non impide que, nesta última lingua, polo menos polo que toca ás DCI, se manteña, como en diazepam, diltiazem, rematados ademais en m, ou en pirazinamida, e mesmo en lisozima e piperazina, aínda que estes dous últimos termos non son DCI.
En galego hai outros casos nos que existen dúbidas. Por exemplo, se debemos manter ou non as letras que non se usan na nosa lingua, como o j, o k e o w, como en josamicina (DCI), kanamicina (DCI), ketoprofeno (DCI) ou warfarina (DCI), ou que facer nos casos de g etimolóxico diante de e e i, nos que temos a dúbida de como adaptar, por exemplo, as numerosas DCI nas que aparece ge, como gemfibrozilo (DCI), gentamicina (DCI) ou progesterona (DCI), ou as, menos frecuentes, que inclúan gi, como lamotrigina (DCI), denominacións todas estas tomadas na súa forma castelá.
Como referencia neste eido está o traballo que fixo hai anos o Col·legi de Farmacèutics de Barcelona e o TERMCAT (Centre de terminologia catalana), titulado Normes pràctiques per a la versió catalana de les Denominacions comunes internacionals (DCI) de les substàncies farmacèutiques (Barcelona, 1992).
Itachi Uchiha
Itachi Uchiha (うちはイタチ) é unha personaxe do manga e anime Naruto. É unha das personaxes principais da historia. Entrou a formar parte da Organización Akatsuki tras matar a tódolos integrantes do seu clan (incluídos os seus pais), excepto o seu irmán. O que fixo que fose incluído na lista de criminais máis perigosos, que deben ser eliminados inmediatamente. Leva o anel Akatsuki 朱 (Shu/Aka/Ake).
Habilidades
miniatura|125px|O [[Sharingan de Itachi antes do seu Mangekyō Sharingan.]] miniatura|125px|Imaxe do [[Mangekyō Sharingan de Itachi Uchiha.]] Dentro da serie, Itachi é famoso polo seu dominio de tódalas habilidades ninja. A súa habilidade para executar velozmente os ataques é unha das súas moitas habilidades, ademais de falar antes de facelos. Polo xeral Itachi non participa nas batallas, senón que adopta a posición de estudar os movementos do inimigo para tomar precaucións e facer estratexias que permitan derrotalo do xeito máis sinxelo.
Como todo Uchiha, Itachi posúe un Sharingan; técnica ocular coa que é quen de copiar todo tipo de técnicas dos seus inimigos, logrando anticiparse ós movementos do contrario e velos por moi rápidos que sexan. Madara Uchiha díxolle a Itachi que había un poder máis elevado que o Sharingan normal, o Mangekyō Sharingan, pero que o obtería cunha condición: asasinar o seu mellor amigo. O Uchiha asasina ó seu mellor amigo (Shisui Uchiha) e desta forma fai que o Sharingan avance ó seu seguinte nivel: o Mangekyō Sharingan. Cando o activa, o Mangekyō Sharingan cambia totalmente a aparencia do Sharingan e concédelle a Itachi habilidades derivadas da Mitoloxía xaponesa. O primeiro, o Tsukoyomi (月読), é un genjutsu de avanzado nivel que permite ó que o usa controlar a mente do inimigo facéndolle crer que está sendo torturado nun mundo creado polo usuario. O segundo, Amaterasu (天照), xera lapas negras no punto focal que non se extinguen ata ter queimado e destruído totalmente o seu obxectivo. A técnica final, Susanoo (須佐能乎), crea unha gran criatura etérea e esquelética que progresivamente se converte nun ser chameante de pronunciado fociño e demoníaca faciana; esta criatura pode protexer ó seu invocador dos ataques e pelexar por el. A pesar da eficacia das técnicas, o Mangekyō Sharingan deteriora a vista do usuario con cada uso, ata deixalo cego.
Inicios no Clan Uchiha
Dende neno Itachi foi considerado coma un xenio nas artes ninja. Gradouse na Academia de Ninja á curta idade de 7 anos e espertou o seu Sharingan con tan só 8 anos, sendo con 10 anos ascendido a Chūnin.
Para facerse unha idea do poder de Itachi abonda dicir que o corpo que realmente quería Orochimaru para ser o seu colector era o de Itachi, pero non puido tomar o corpo de Itachi xa que era demasiado poderoso. Tamén se viu case forzado a abandonar Akatsuki cando se incorporou Itachi a esta Organización.
Á idade de 13, ante a insistencia do seu pai, policía de Konoha, comeza a facer misións como ANBU até converterse en capitán (Taicho) dun escuadrón ANBU.
Neste tempo cando a decepción de Itachi co seu clan comieza a facerse latente. Fai entender que é porque estanse a conformar co poder que teñen sen tentar explotar ao máximo as súas habilidades.
A Decepción de Itachi
A medida que pasa o tempo Itachi sente máis incómodo e decepcionado co seu clan, ata que un día prodúcese unha reunión dos Uchiha á que Itachi rexeita ir argumentando que ten unha misión moi importante.
Ao día seguinte, uns policías membros do clan Uchiha preséntanse na casa dos pais de Itachi para preguntarlle a este pola súa ausencia e a do seu mellor amigo, Shisui Uchiha, o cal había aparecido morto: en teoría, Itachi habiao matado.
Os investigadores da policía comezan a insinuar que Itachi podería estar involucrado nesta morte, o cal acaba por desatar a furia de Itachi, que lles pega unha malleira para acabar lanzando un kunai contra un dos emblemas do clan pintado nunha parede.
A furia contra o seu clan xa non ten remedio e Itachi está decidido a "facer algo" por el e o seu irmán máis novo.
O exterminio dos Uchiha, o Mangekyō Sharingan
Ao chegar alí atopouse cun panorama que lle vai a deixar marcado polo resto da súa vida, o seu irmán Itachi acababa de asasinar a todos os Uchiha incluídos o seu pai e a súa nai, estando índa ao seu carón cando changa.
O pequeno Sasuke, posuído polo pánico, decide escapar tentando salvar a súa vida, pero o seu irmán crúzase no seu camiño é entón cando Itachi mostra ao seu irmán por que matou ao seu mellor amigo e cóntalle por que presuntamente exterminou tamén a todo o clan: O Mangekyō Sharingan (Itachi cre que é necesario matar ao seu mellor amigo para obtelo) e simplemente probarse a si mesmo cales son os seus límites.
Cando o Mangekyō (caleidoscopio) élle revelado a Sasuke este mergúllase nun Genjutsu(o Tsukuyomi) que o leva a ver a morte dos seus pais unha e outra vez. Cabe destacar que Itachi non matou a Sasuke por que segundo el non valía a pena matalo e antes de deixar a cidade de Konoha. Itachi declara anos máis tarde que non matou a Sasuke grazas a que sería a súa "Nova luz", debido á cegueira que produce o facer uso do Mangekyō Sharingan e á influencia da historia de Madara sobre el, aínda que resulta ser unha mera escusa.
Itachi dá un último consello a Sasuke coas seguintes palabras: "Irmán estúpido. Se queres matarme, maldime!, ódiame! Podes levar unha existencia desprezábel se queres. Foxe... escapa... aférracte desesperadamente á vida!. E cando teñas uns ollos coma os meus, ven a min." (愚かなる弟よ. この俺を殺したくば、恨め!、憎め!、そして、醜く生き延びるがいい. 逃げて... 逃げて... 生にしがみつくがいい. そしていつか、俺と同じ目を思って俺の前に来い.)
A procura de Naruto e o reencontro con Sasuke
Cando Itachi abandona Konoha convértese, segundo o libro do Bingo, nun criminal de clase-S e un ninja renegado polo que decide unirse a unha misteriosa organización chamada Akatsuki. Nesa organización, coma os demais membros, Itachi porta un anel. O seu lévao no dedo anular da man dereita e ten o símbolo 朱 (Shu/Aka/Ake).
En Akatsuki, Itachi vai acompañado de Kisame Hoshigaki, un ninja renegado da Aldea Oculta da Néboa, con el chega a Konoha trala guerra contra Orochimaru en busca de Naruto Uzumaki e o Kyūbi, atopándose con Asuma e Kurenai, que resultan moi sinxelamente derrotados pola parella Akatsuki. Pouco despois fai acto de presenza Kakashi Hatake, que tamén resulta derrotado polo Tsukuyomi do poderoso Mangekyō Sharingan do Uchiha. Coa chegada de Maito Gai ambos os ninjas foxen, rexeitando segundo Itachi "comezar unha guerra".
Cando Sasuke Uchiha decátase do seu retorno decide a ir buscalo para matalo e marcha tras Naruto e Jiraiya que foran a buscar a Tsunade. Sasuke atopa ao seu irmán nunha pousada, onde trata de matalo co seu recentemente adquirido Chidori. Porén a diferenza de poder índa é abismal e Itachi derrota humillantemente ao seu irmán, o que puxará a Sasuke a ir tralo poder que Orochimaru lle ofreceu.
Itachi e Kisame forzados por Jiraiya ven obrigados a retirarse grazas ao Amaterasu do Uchiha durante un tempo.
O secuestro de Gaara
Volvémonos a atopar a este misterioso personaxe e o seu compañeiro cando realizan unha técnica cuns corpos sacrificados para facer perder tempo ao equipo de Kakashi Hatake, que vén recuperar a Gaara, que foi secuestrado por Akatsuki, para conseguir o Shukaku, o Ichibi (unha cola), selado dentro del. Esta copia de Itachi detén a Chiyo, Sakura, Naruto e Kakashi durante un tempo coas súas técnicas Katon entre outras, finalmente Kakashi inmobilízao e Naruto derrótao co seu Odama Rasengan.
A derrota de Orochimaru e a formación de Hebi
Itachi segue á procura dos demais jinchurikis. Nunha reunión descobre que Orochimaru foi asasinado polo seu irmán máis novo Sasuke e recoméndaselle que estea atento porque seguramente sexa o seguinte obxectivo deste.
Posteriormente, baixo a choiva nunha tormenta, ao insinuarlle Kisame que Sasuke está morto tras a súa batalla con Deidara e que el é agora o último Uchiha, Itachi rexéitao, alegando que Sasuke segue con vida. Atópase con Naruto no bosque, dicindo que só quere falar con el, ao cal este último négase, e atácao. Itachi atrápao nun genjutsu e pregúntalle para que desexa atopar a Sasuke e respóndelle que el o considera como un irmán, ao que Itachi nada sorprendido, sorrí. Itachi interroga a Naruto sobre a posibilidade de matar ao seu irmán se Sasuke atacase Konoha sendo influenciado, Naruto responde que buscará unha maneira de detelo sen matalo, e Itachi sorrinte cédelle unha parte do seu poder, rogando porque nunca teña que facer uso do mesmo.
Itachi desfai o genjutsu para atoparse con Sasuke no mesmo bosque onde se escondía, Sasuke quere pelexar contra Itachi e atácao co seu Chidori. Itachi, desvaneciendose, dille que o verá no agocho dos Uchiha para o seu encontro final. Finalmente, e mentres Kisame detén ao resto do equipo Hebi, Sasuke e Itachi atópanse na gorida Uchiha e disponse a librar a batalla final.
Itachi contra Sasuke
A batalla comeza con Itachi superando fisicamente ao seu irmán e arroxándoo contra o chan, Sasuke reponse e usa o seu Chidori no chan para forzar a Itachi a saltar para atravesalo coa súa espada no aire e empalalo no chan. O irmán máis novo desexa preguntarlle algo a Itachi, pero revela estar a usar un genjutsu, o verdadeiro non se moveu do trono... pero nese momento é atravesado desde atrás por Sasuke, que usara un genjutsu cun bunshin de serpes previamente, dándolle a oportunidade de traspasar o trono desde atrás.
Itachi sorpréndese de que Sasuke evite os seus puntos vitais. O pequeno Uchiha interrógao sobre quen lle axudou a acabar con todo o seu clan, o terceiro usuario do sharingan. Itachi responde que foi Madara Uchiha, un dos fundadores de Konoha. Ante a incredulidade de Sasuke, Itachi responde que eses pensamentos foron os que levaron ao seu irmán máis novo a crer que era un bo irmán, o Itachi traspasado revela ser outro genjutsu pero Sasuke ve a través del e lanza un Chidori para mostrar que sabía isto. Itachi laméntase de que Sasuke aínda non teña os seus mesmos ollos, pero este incítao a usar o seu Mangekyo Sharingan sobre el, Zetsu observa a batalla escondido e mostra que ningún se moveu pois todo foi un intercambio de genjutsus, Itachi revela que a medida que se usa o Mangekyo, o usuario achégase progresivamente á cegueira, Sasuke aclara que ese é o prezo a pagar por controlar a Kyubi, cousa que satisfai ao seu irmán, que responde a Sasuke sobre Madara nomeándoo como aquel que controlou a Kyubi, o seu cómplice, o seu mestre e ser inmortal, o primeiro usuario do Sharingan e aquel que coñece o seu máximo secreto. Conforme fai isto, Itachi desprega o seu propio Mangekyo Sharingan e Sasuke prepárase para afrontalo.
Sasuke interroga a Itachi sobre Madara e este cóntalle a historia de Madara Uchiha e o seu irmán, cuxa competitividade os levou a espertar o seu Mangekyo Sharingan e a facerse co dominio do clan, no entanto Madara perdeu a vista e na súa tolemia arrincoulle os ollos ao seu irmán para volver a ver, obtendo un Mangekyo Sharingan eterno, co que dominau outros clans e fundou Konoha co clan Senju. Posteriormente sería derrotado por Hashirama Senju. Itachi explica a Sasuke que o clan Uchiha esta desde os seus inicios manchado por esta liña de sangue, e que é a outra cara do clan, e que o motivo para que deixase vivo a Sasuke, é por que necesitaba os ollos do seu irmán para lograr a metamorfose perfecta, o Mangekyo Sharingan eterno. Este finalmente compréndeo e desfaise da súa capa e véndaa da súa cabeza, listo para a batalla.
A batalla comeza cun Sasuke decidido a superar o Mangekyo Sharingan do seu irmán a forza de odio, o mozo Uchiha lanza varios shuriken que son interceptados por Itachi, ambos logran interceptarse en corpo a corpo pero un bunshin de Itachi ataca desde outro lugar, Sasuke bloquea o ataque cunha serpe e logra golpear a Itachi cun gran shuriken imbuído con Chidori, o bunshin desfaise en innumerables corvos e Itachi golpea por sorpresa a Sasuke, enviándoo contra unha parede e bloqueando outro inminente Chidori, tras o cal trata de sacarlle os ollos a un sorprendido Sasuke tras desculparse, que profire un desgarrador berro.
Sasuke trata de evitar o Amaterasu cun Kage Shuriken Non Jutsu mentres Zetsu comenta a batalla consigo mesmo, Itachi esquiva os dous lanzados pero Sasuke os secciona en fragmentos e un deles logra cravarse no corpo de Itachi, este extráello e comproba que a súa vista está cada vez máis deteriorada, Sasuke comprácese de velo e lanza un Gokakyo No Jutsu, Itachi esquívao no aire e debe cubrirse dun Chidori por sorpresa de Sasuke, o maior dos Uchiha lanza outro Gokakyo para contraatacar e Sasuke usa unha das súas ás do selo maldito para cubrirse e continuar a batalla. Ambos os irmáns chocan os seus Gokakyo unha vez máis moi igualados pero Sasuke comeza a premer e Itachi retrocede pero cando parece perdido, o seu sanguento ollo dereito libera Amaterasu, anulando o ataque de Sasuke e facendo que as chamas negras se ciernan sobre el.
Itachi pecha o seu ollo e detén o Amaterasu antes de que consuma a Sasuke e faga inútil o seu corpo, este reacciona e comeza a moverse, perseguido pola vista de Itachi, que é o desencadenamento do lume negro, finalmente alcánzao e derruba ao Uchiha, Itachi no entanto deteno a tempo e con mueca exhausta e o ollo sanguento diríxese a obter os ollos do seu irmán pero este, que usou a técnica da substitución (Kawarimi Non Jutsu) de Orochimaru, bombardea desde un piso inferior ao seu irmán co Katon Goryuka no Jutsu e o seu selo maldito de nivel dous, que logra alcanzar o brazo do seu irmán máis vello. Ambos están exhaustos e sen chakra (o selo maldito é revertido), con todo Sasuke prepárase para unha última técnica que escurece o ceo.
Zetsu explica que o Goryuka Non Jutsu de Sasuke ía encamiñado a quentar a atmosfera e favorecer a creación de cumulonimbos e aproveitar a súa electricidade para condensarlo nun ataque final chamado Kirin, Sasuke aproveita a calor de Amaterasu para controlar un raio e lanzalo finalmente en forma dun tremendo dragón eléctrico contra o seu irmán, unha enorme explosión sobrevén e Itachi parece morto, sen a súa capa de Akatsuki, a choiva detense e Sasuke desactiva a súa sharingan, xa relaxado, no entanto Itachi logra porse en pé protexido por unha armadura ósea para sorpresa do seu irmán, o seu Mangeky? Sharingan foi desactivado e prepárase para lanzar a súa técnica máis devastadora, o Susan? á vez que Sasuke activa de novo o seu selo maldito de nivel dous.
Susano'o revélase como a técnica definitiva do Mangekyo Sharingan de Itachi, unha enorme criatura corpórea esquelética e lapeante que se cerne sobre Sasuke, un ferido Itachi comproba que Sasuke non posúe máis técnicas, nese instante o mozo Uchiha libera a Orochimaru do seu interior para que interceda na batalla coa súa Yamata non jutsu, no entanto o Susano'o e a súa espada de Totsuka logran selar ao sannin nun mundo eterno de genjutsu (segundo explica Zetsu), o sannin e o enorme Yamata desaparecen de Sasuke, que reverte o seu selo maldito de nivel dous e permanece de xeonllos, Itachi aproxímase a el lentamente.
O poder de Orochimaru é selado polo Susano'o pero unha das pequenas serpes brancas logra escapar, namentres Itachi disponse a tomar os ollos dun debilitado Sasuke a pesar de que o seu propio estado de saúde deteriórase rapidamente, Sasuke trata de acabar co seu irmán lanzando kunais pero é repelido polo escudo chamado Espello de Yata, o mozo Uchiha trata de usar o seu chokuto pero é golpeado e aprisionado polo poderoso ser controlado polo seu irmán, este disponse a tomar os ollos do seu irmán finalmente, murmura algo ininteligible e coloca os seus dedos na fronte de Sasuke como cando era novo, o Susano'o desaparece e Itachi esborrállase finalmente cun sorriso ao seu irmán, mentres tanto a serpe branca sae do seu agocho.
Mentres o Amaterasu esténdese incendiando o bosque e calcina á serpe branca, Zetsu certifica a morte de Itachi e pon en dúbida o seu estado de saúde co que librou o combate, finalmente vaise, Sasuke namentres mira ao ceo á vez que a choiva cae sobre el e ao observar o cadáver do seu irmán e o dedo co que case lle extrae o ollo mostra expresión grave xusto antes de sorrir triunfante e caer desmayado. Cando Tobi recibe a noticia por Zetsu da morte de Itachi, confirma que a vitoria de Sasuke entraba dentro das súas predicións.
Cando Tobi e Zetsu regresan á escena do combate tras evadir a Konoha, Zetsu é o encargado de levar o cadáver de Itachi mentres Tobi leva ao malferido Sasuke a unha gorida na que explicarlle a verdade sobre o seu propio irmán.
A revelación de Madara: a verdade sobre os Uchiha
Tobi practícalle os primeiros auxilios a Sasuke nunha gorida e disponse a mostrar a súa cara, pero o ollo esquerdo de Sasuke reacciona ante o sharingan do seu opoñente, transfórmase no Mangekyo Sharingan de Itachi e libera o Amaterasu sobre el, Tobi a pesar disto sae intacto e explica que Itachi sempre trataba de ameazalo, mesmo despois de morto. Tamén explica que cando lle impuxo os dedos na fronte antes de morrer legoulle as súas técnicas oculares para protexelo de Madara Uchiha, ante quen está Sasuke. Tobi afirma que Sasuke debería saber o modo de vida que levou Itachi, quen protexeu o mundo ninja, a Konoha e sobre todo ao seu irmán máis novo. Segundo Tobi, Itachi cumpría ordes de Konoha cando asasinou a todo o clan Uchiha, esta verdade só era coñecida por Danzo, o falecido Hiruzen Sarutobi e os dous anciáns do consello.
Madara remóntase á súa mocidade, na que ambos os clans rivais (Uchiha e Senju) loitaron até a extenuación, pero os Senju ofreceron unha tregua, a pesar de que Madara opúxose, o clan Uchiha aceptouno e se instituyó a aldea de Konoha, co liderado de Hashirama. Madara temeu que isto se volvese contra o seu clan e enfrontouse a Shodaime, pero mesmo o seu propio clan acusouno de codicioso e mesmo lle recriminou que lle quitase os ollos ao seu irmán. Madara abandonou a aldea e enfrontouse a Shodaime, perdendo o enfrontamento e sendo dado por morto. O segundo Hokage, Tobirama Senju, deulles a potestade policial aos Uchiha para mantelos baixo vixilancia e co tempo algúns disidentes xurdiron entre os Uchiha, co ataque de Kyubi á aldea, Danzo e os conselleiros culparon aos Uchiha e marxináronos a pesar de que o terceiro opúxose. Os Uchiha planearon un Golpe de estado sobre a aldea, Konoha infiltrou entón un espía entre os Uchiha para evitalo, Itachi.
Sasuke replica aludindo ao seu combate, no que Itachi usou o seu Mangekyo Sharingan, Tobi explica que iso foi un plan para forzalo até o límite e poder liberalo do selo maldito e de Orochimaru, tamén lle preveu de Madara e outorgoulle o seu Amaterasu para que non crese a súa historia. Itachi uniuse a Akatsuki para poder defender Konoha desde dentro, trala morte de Sandaime apareceu como aviso cara a Danzo e os conselleiros e finalmente alargou a súa vida medicándose, loitando contra unha enfermidade terminal que o consumía para poder morrer ante Sasuke e legarlle a honra de vingar aos Uchiha.
Posteriormente Sasuke recorda as últimas palabras de Itachi antes de morrer: Sintoo Sasuke, non haberá unha próxima vez, pedíndolle así perdón como na súa mocidade mentres sorría. O menor dos Uchiha chora amargamente entón, aceptando a verdade e o sacrificio do seu irmán.
Vete de mí
Vete de mí é un filme español de 2006 dirixido por Víctor García León. A película obtivo dous nomeamentos nos premios Goya (mellor actor e mellor actor secundario). Juan Diego recibiu un premio Goya no 2007 como "Mellor actor".
Sinopse
Santiago (Juan Diego) é un actor de teatro que vive coa súa noiva Ana (Cristina Plazas). Ten un fillo chamado Guillermo (Juan Diego Botto), un rapaz de trinta anos, que non vivía con el, mais un día aparécelle na casa, porque o botara a súa nai (Rosa María Sardá) da dela e non tiña a onde ir.
Canto, Bazar, Castro de Rei
Canto é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña oito habitantes (tres homes e cinco mulleres).
Casmartiño, Bodaño, Vila de Cruces
Casmartiño é un lugar da parroquia de Bodaño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Guerra convencional
A guerra convencional é un tipo de guerra que se realiza utilizando teorías, medios, estratexias e tácticas tradicionais, no contexto dun conflito armado entre dous ou máis estados abertamente hostís. As forzas de ambos bandos quedan ben definidas, adoitan combater en campos de batalla definidos e loitan con armamento cuxo obxectivo primordial é o exército inimigo e as súas infraestruturas. Normalmente, o termo guerra convencional exclúe o uso de armas de destrución masiva e especificamente o uso de armas nucleares.
En xeral, o propósito da guerra convencional é debilitar ou destruír as forzas militares do inimigo, para negarlle a posibilidade de seguir combatendo e obrigar á súa dirixencia política a rendirse. Con todo, pode darse que algún dos bandos utilice tácticas non convencionais para forzar a capitulación. Este feito, e o enorme poder dalgunhas armas convencionais contemporáneas, fan que o límite entre guerra convencional e outros tipos de guerra poida ser difuso.
Eduardo Mario Acevedo
Eduardo Mario Acevedo Cardozo, nado en Montevideo o 25 de setembro de 1959, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol uruguaio. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección uruguaia. Foi xogador do Deportivo da Coruña na tempada 1986–87.
Shenzhou 5
Shenzhou 5 foi o nome da primeira misión tripulada china, para a que se usou unha nave Shenzhou. Foi lanzada o 15 de outubro de 2003 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Eduardo Mario Acevedo
Selección nacional
Foi internacional coa Selección do Uruguai un total de 42 partidos, marcando 1 gol.
Shenzhou 5
Características
A misión de Shenzhou 5 foi probar a cápsula Shenzhou tripulada por primeira vez cun só astronauta a bordo, Iang Liwei. Anteriormente a nave fora probada en catro voos sen tripulación.
A nave engalou ás 1:00 GMT. Liwei pasou as algo máis de 21 horas (14 órbitas) de misión na cápsula de reentrada, sen entrar no módulo orbital. Tras varios períodos de descanso e de varias manobras orbitais a cápsula de reentrada separouse do resto da nave, devolvendo san e salvo a Liwei a terra, onde foi recollido polo equipo de rescate.
O Outeiro, Boimorto, Boimorto
O Outeiro é un lugar da parroquia de Boimorto no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Eleccións municipais en Paderne
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Paderne dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Paderne]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Paderne desde a aprobación da Constitución de 1978.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1969
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1969 foi a 20ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 12ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con once Grandes Premios que se iniciaron o 1 de marzo e finalizaron o 19 de outubro.
Resumo
miniatura| right | 250px | O [[McLaren M7C a principios de 1969 cas ás de alta posición. Na Colección do Gran Premio de Donington.]]
Matra retirou o seu equipo logo do campionato de 1969 e centrouse na súa alianza con Ken Tyrrell. Stewart gañou o título de 1969 facilmente co novo Matra MS80, que corrixiu a maior parte das debilidades do MS10. O título de Stewart foi o primeiro gañado por un chasis francés, e o único gañado por un chasis construído en Francia. Foi un logro espectacular dun construtor que entrara na Fórmula Un só un ano antes.
Jacky Ickx tivo unha boa segunda parte de tempada co Brabham, gañando en Alemaña e Canadá, despois de que Jack Brabham non puidera correr varias carreiras debido a un accidente. Ickx terminou segundo no campionato de pilotos, con 37 puntos detrás de Jackie Stewart con 63.
Logo de varios incidentes nos que as ás, os puntais, ou a suspensión (á que se amarra) colapsaran, as ás foron prohibidas a partir de Mónaco 1969. Foron reintroducidas posteriormente, pero restrinxíndose en tamaño e altura, e conectadas directamente co chasis nunha posición fixa.
1969 tamén viu un breve rexurdimento do interese pola tracción nas catro rodas, tras unha serie de carreiras con choiva no ano anterior. Catro automóbiles deste tipo foron presentados no Gran Premio de Gran Bretaña, e Johnny Servoz-Gavin converteuse no único piloto en acadar un punto cun 4WD, terminando sexto co Matra MS84 no Gran Premio do Canadá. Os pneumáticos anchos e a carga aerodinámica demostraron rapidamente ser un medio de control superior, e esta tecnoloxía abandonouse en gran medida, a pesar de que Lotus continuou experimentando coa idea uns cantos anos máis.
O Gran Premio de Bélxica en Spa-Francorchamps foi boicoteada por moitos dos pilotos, debido ao perigo extremo da pista logo dunha inspección xeral de Spa por Jackie Stewart. A carreira foi eventualmente retirada do calendario nesta tempada.
Equipos e pilotos
Equipos e pilotos participantes no Campionato do Mundo FIA de 1969
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1969
† Os coches de Fórmula 2 ocuparon as posicións entre a quinta e a décima no GP de Alemaña, polo que os pilotos que guiaron eses coches non lograron puntos para o campionato. Os puntos do quinto e do sexto, foron para o décimo primeiro e décimo segundo na carreira.
Roberto Mières
Roberto Casimiro Mieres, nado o 3 de decembro de 1924 e finado o 26 de xaneiro de 2012, foi un piloto de carreiras orixinario de Mar del Plata, Arxentina. Participou en 17 Grandes Premio do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 7 de xuño de 1953. Anotou un total de 13 puntos para o campionato.
Fórmula Un e o automobilismo
Mieres competiu en diferentes deportes, como remo, vela, rugby e tenis. Primeiro participou en carreiras de automobilismo na Arxentina cun MG, que máis tarde substituiría por un Mercedes-Benz SSK e logo por un Bugatti anteriormente pilotado por Achille Varzi, utilizando este último para gañar o campionato arxentino de automóbiles deportivos. Como recompensa, invitárono a unirse aos seus compatriotas Juan Manuel Fangio e José Froilán González nunha viaxe a Europa, no que terminou cuarto no Circuit des Nations de 1950 en Xenebra pilotando un Ferrari 125 de Fórmula Un. Logo de regresar a Arxentina, foi recrutado polo equipo Gordini para substituír o lesionado Jean Behra, o que lle permitiu debutar no Campionato do Mundo no Gran Premio dos Países Baixos de 1953. Tamén competiu nos Grandes Premios francés e italiano, sendo o seu mellor posto sexto en Monza.
Mieres logrou o seu mellor resultado de 1953, na carreira fóra de campionato do Grand Prix de l'Albigeois celebrada en Albi, Francia, terminando en cuarto lugar. Tamén terminou terceiro nunha carreira de hándicap de autos deportivos en Caen en xullo de 1953, gañado por Jean Chancel. En xaneiro de 1954 Mieres quedou en segundo lugar no Gran premio de Buenos Aires. Maurice Trintignant gañou logo de que Mike Hawthorn derrapara preto da meta. A cola do Maserati de Mieres incendiouse durante o Gran Premio de Bélxica de 1954 no Circuíto de Spa Francorchamps. Despois de decatarse tardiamente disto, freou violentamente e saltou para poñerse a seguro. Logo Mieres terminou quinto nun Maserati no Gran Premio do Reino Unido de 1954 en Silverstone. En 1957 na Cidade de Buenos Aires nunha carreira de autos deportivos Mieres pilotaba un Jaguar de 3,5 litros a o cuarto posto. O seu compañeiro de pilotaxe era Ninian Sanderson de Escocia. Máis tarde Mieres se asociou con Anton Van Dorey pola vitoria no USAC Road Racing Championship Daytona 1,000 km de 1959, o predecesor da moderna Rolex 24 at Daytona, e un cuarto posto nas 12 Horas de Sebring de 1960.
É probable que unha mancha de aceite deixada polo Porsche de Mieres provocara o tráxico accidente do Gran Premio de Cuba de 1958, no que polo menos morreron catro persoas e outras cincuenta resultaron feridas. O piloto de Ferrari Armando García Cifuentes patinou nunha gran mancha de aceite que fora depositada na pista e estrelouse contra unha tribuna; unha volta antes, Mieres entrara en boxes para repoñer o aceite que perdera cun manguito de aceite roto.
Retirada
A súa carreira no automobilismo deportivo terminou na década de 1950, Mieres interesouse pola vela, e representou á Arxentina en vela nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma. Competiu contra o expiloto de carreiras e compañeiro, o Príncipe Bira na clase Star, terminando 17º e batendo ao seu antigo rival no proceso. Só outros cinco pilotos competeron tanto no Campionato do Mundo de Fórmula Un e nas Olimpíadas. Morreu á idade de 87 anos no Uruguai.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Balsiña, Oubiña, Cambados
Balsiña é un lugar da parroquia de Oubiña no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 5 homes, o que representa unha poboación máis ou menos estable respecto ós anos 2010, cando eran 13 veciños, e 2005, cando eran 11.
STS-61-A
STS-61-A foi unha misión do transbordador espacial Challenger lanzada o 30 de outubro de 1985 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
O obxectivo principal da misión foi levar a cabo experimentos no módulo Spacelab D1 e no taller de materiais de a bordo. Fixéronse cerca de 70 investigacións en campos como a física de fluídos, solidificación de cristais e metais, a resposta de células humanas e de plantas á microgravedade e o crecemento de cristais en vapor. A maior parte dos investigadores implicados nos experimentos eran alemás, pero tamén houboos franceses, italianos, neerlandeses, españois, suízos e estadounidenses.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 6 de novembro de 1985, despois de sete días en órbita.
Galería de imaxes de mapas de augas a mar aberto de Galicia
Galería de imaxes de mapas de augas a mar aberto de Galicia.
Caveiroa, Bodaño, Vila de Cruces
Caveiroa é un lugar da parroquia de Bodaño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Coroa checoslovaca
240px|miniatura|right| Billete da república checoslovaca de 10 coroas (1919, primeira emisión e provisional).
A coroa checoslovaca (en checo e eslovaco: koruna československá, ás veces koruna česko-slovenská; Koruna significa "coroa") foi a moeda de Checoslovaquia dende o 10 de abril de 1919 ó 14 de marzo de 1939 e dende o 1 de novembro de 1945 ata o 7 de febreiro de 1993. Tamén foi por un breve período en 1939 e en 1993, a moeda oficial por separado da República Checa e da República Eslovaca.
O 8 de febreiro de 1993 foi substituída pola coroa checa e pola coroa eslovaca.
O (último) código ISO 4217 e as abreviaturas locais da coroa eran CSK e Kčs. Unha coroa equivalía a 100 haléřů (en checo, a súa forma en singular é haléř) ou halierov (en eslovaco, a súa forma en singular é: halier). En ambas as linguas, utilizouse a abreviatura "h". A abreviatura púñase detrás do valor numérico.
Primeira koruna
A moeda chamada Krone en alemán e koruna en checo foi introducida no Imperio Austro-Húngaro o 11 de setembro de 1892, coma a primeira moeda moderna baseada no ouro nesa área. Tras a creación do estado independente de Checoslovaquia en 1918, xurdiu unha necesidade urxente de establecer un novo sistema monetario que distinguise a súa moeda das doutros países que acababan de nacer e que sufrían moita inflación. O ano seguinte, o 10 de abril de 1919, tivo lugar unha reforma monetaria, que daba á nova coroa un valor equivalente á vella coroa austrohúngara. Os primeiros billetes entraron en circulación ese mesmo ano; as moedas tres anos despois, en 1921.
Esta primeira coroa circulou ata 1939, cando apareceron as moedas separadas para Bohemia e Moravia e Eslovaquia, á par coa coroa checoslovaca. Estas foron a Coroa de Bohemia e Moravia e a Coroa eslovaca de 1939-1945.
Segunda koruna
A coroa checoslovaca restableceuse en 1945, en substitución das dúas anteriores moedas. Coma consecuencia da guerra, a moeda perdeu gran parte do seu valor.
Terceira koruna
A noite antes do prazo, o presidente de Checoslovaquia, Antonín Zápotocký, fixo un discurso de radio, no cal mentiu á nación afirmando que non había posibilidade ningunha dunha reforma monetaria e calmou os habitantes. O día seguinte, os cidadáns foron autorizados a cambiar ata 1.500 coroas vellas por novas coroas, cunha taxa de cambio de 5:1; por riba das 1.500 coroas a taxa de cambio era 50:1. Tódolos fondos de pensións e seguros de investimento, así como os bonos do estado foron anulados. A situación económica de moitas persoas empeorou e estalaron manifestacións, a maior das cales tivo lugar en Plzeň, onde 472 persoas foron detidas.
Begoña Riobó
Begoña Riobó, nada en Vigo en 1978, é unha violinista, arpista e compositora de folk galega.
Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela é, a día de hoxe, unha das violinistas con máis proxección artística no relacionado coa música galega.
Adícase a achegar a música tradicional galega por medio do violín, así como é profesora na escola de música tradicional de Vigo E-trad, onde imparte clases de arpa céltica.
É cofundadora da orquestra SonDeSeu, coa cal editou numerosos discos dende o 2003. No ano 2011 publicou o seu primeiro disco co grupo Riobó, o cal recibe o mesmo nome e que a deu a coñecer como violinista solista.
Viaxou polo mundo levando o violín en galego a países como Francia, Italia, Irlanda ou Finlandia. Colaborou tamén na gravación de discos infantís.
Participa ademais no traballo pola integración social, coa axuda da música, dos refuxiados e é cofundadora do campamento de verán Galicia Fiddle Camp da asociación Galicia Fiddle, axudando a mozos e mozas a coñecer a música galega por medio do violín.
É cofundadora do grupo Irtio.
O Boído, Boimorto, Boimorto
O Boído é un lugar da parroquia de Boimorto no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do INE.
Carravilar, Bazar, Castro de Rei
Carravilar é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).