cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Métopas do Partenón
Métopas da fachada norte
A métopa Norte III está aproximadamente nas mesmas condicións. Pódense ver dúas figuras: vestixios dun busto e dun brazo para un personaxe de perfil co chitón á esquerda e a presenza dun busto espido e escudo redondo para o personaxe cara á dereita. Se ben todos están de acordo en ver alí soldados, as identificacións varían: Filoctetes e un hoplita; Filoctetes e Neoptolemos; Filoctetes máis unha segunda figura sen identificación; Aquiles ou Neoptolemo, sen identifica-la segunda figura; unha toma de armas; Ulises e Diomedes, se consideramos que as métopas Norte III e IV son o relato da incursión de Dolón no campamento aqueo ou, finalmente, o desarme dos gregos antes do novo embarque.
Do resto das métopas, tan só quedan fragmentos máis ou menos importantes; os máis grandes son designado por letras e poden ser un xeito de "cuasi" métopas. Deste xeito, a métopa designada pola letra "A" (potencialmente Norte V) representa no fondo, un cabalo en movemento cunha figura humana da que só quedan o torso e as coxas superiores no primeiro plano. Por iso, ás veces confundiuse cunha métopa sur pertencente ao ciclo da centauromaquia.
Ernst Berger, na súa síntese sobre as métopas do Partenón tralo gran coloquio de 1984, resume para todas estas métopas as diferentes hipóteses propostas a partir das múltiples interpretacións dos fragmentos. O episodio do cabalo de Troia non se puido representar por falta de espazo nas métopas. Para as métopas de Norte IV a Norte VIII, ve representados os episodios de Laocoonte e o roubo do Paladio ou unha escena de sacrificio e consello dos gregos antes da súa saída; as métopas de Norte IX a Norte XII, se referrirían á tumba de Aquiles, sendo a de Norte IX sobre os troianos ou sobre Sinón; en Norte X, estaría representada Políxena e Acamante ou Taltibio; en Norte XI, aparecen Briseida e Agamenón ou Fénix; en Norte XII, Filoctetes e un heroe troiano asasinado por el (chamado Admeto ou Diopites segundo as versións da historia). As métopas Norte XIII a Norte XVI tratan sobre a estatua de Atenea, presentando a Corebo e Diomedes en Norte XIII, o sacrilexio de Áiax (Casandra e Áiax) en Norte XIV, aos troianos en Norte XV e a Hécuba en Norte XVI. As de Norte XVII a Norte XX terían lugar arredor do altar de Zeus con no norte XVII a morte de Príamo; no norte do XVIII Astianax e Neoptolemo; no norte XIX Andrómaca e Polites; no norte XX Axenor e Licomedes ou Elefenor. As seguintes méetopas terían como tema xeral a deusa Afrodita co norte XXI Deifobo e Teucro; no norte XXII Clímene (unha das criadas de Helena) e Menesteo o Acamante; no norte XXIII (ou metopa designada pola letra "D") liberación de Etra con Etra e Demofonte e a "reunión" entre Menelao e Helena no norte XXIV e XXV.
Mamerco Emilio Lépido Liviano
Mamerco Emilio Lépido Liviano (en latín: Mamercus Aemilius Mam. f. M. n. Lepidus Livianus) foi un político e militar romano do século I a. C.
Traxectoria
Naceu no seo do matrimonio entre Marco Livio Druso, o famoso censor e Cornelia Escipión. Con todo, sería adoptado polos Aemilii Lepidi, como demostra o seu apelido Livianus.
Ignorando a súa pertenza ao partido aristocrático, apoiou ao seu irmán Marco Livio Druso cando foi nomeado tribuno da plebe e intentou obter a cidadanía romana para todos os habitantes de da Península Itálica.
Ao redor do 91 a. C., Liviano sucedeu ao seu irmán Marco Livio Druso como un dos pontífices do Colexio de Pontífices. Trala morte do seu irmán participou con distinción na Guerra Social (91–87 a. C.), probablemente servindo como legado baixo Quinto Cecilio Metelo Pío. Conseguiu algunhas vitorias, entre as que destacou o mérito de matar, durante o asalto de Venusia, o xeneral dos Marsi, Quinto Popaedio Silo, quen asasinara ao cuñado do seu irmán, Quinto Servilio Cepión.
Apoiou a Sila durante o conflito entre este e Caio Mario. Cando Sila volveu á capital e derrotou a Cinna e Carbón, atopouse entre os seus principais adeptos. Aparece mencionado como unha das persoas influentes que convenceu a Sila para perdoar a vida do mozo Xulio César. É probable que o nomeasen princeps senatus durante a ditadura de Sila.
Tras rematar o mandato consular, non hai probas de que obtivese un mando provincial; porén, parece ser que foi un promaxistrado que serviu ao mando de Marco Antonio Crético no 74 a. C., a quen se lle encomendou a misión de limpar o mar Mediterráneo dos piratas que operaban desde Creta. Aos 70 anos, puido ser Princeps Senatus, aínda que as probas non son concluíntes pois, aínda que Liviano figuraba no primeiro lugar na lista do Senado para ese ano, gran parte do protagonismo atribuído a ese cargo fora minado polas reformas de Sila dunha década antes polo que é posible que, este, non fose máis que un termo técnico.
No 65 a. C., foi chamado como testemuña hostil contra Caio Cornelio como parte dos acontecementos que rodearon a Primeira Conspiración Catilinaria.
Casamento
Antes de morrer Sila, casou coa filla deste, Cornelia. Froito deste matrimonio naceu Emilia Lépida quen estivo comprometida, durante moito tempo, co seu curmán Catón, mais despois se converteu na esposa de Metelo Escipión.
O Peso, Areas, Ponteareas
O Peso é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres).
Outeiro, Cuíña, Palas de Rei
Outeiro é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
OOIOO
OOIOO é unha banda xaponesa de rock experimental. Naceu como un grupo ficticio para unha sesión de fotos para unha revista. O cuarteto foi fundado pola batería de Boredoms e trompetista e vocalista ocasional Yoshimi P-We. Cando lle pediron realizar unha sesión de fotos convidou a unhas amigas a que se unisen a ela e crearon unha banda falsa chamada OOIOO, que posteriormente decidiu facer real. A banda gañou rapidamente atención tras ser abreconcertos para Sonic Youth en 1997 durante a súa xira polo Xapón.
Fokker C.V
O Fokker C.V foi un biplano neerlandés cos roles de recoñecemento lixeiro e bombardeo fabricado por Fokker. Foi deseñado por Anthony Fokker e comezou a producirse en serie en 1924 en Ámsterdam.
Desenvolvemento
O C.V foi construído a principios dos anos 20 por Anthony Fokker. Foi planeado como un avión de recoñecemento e bombardeiro biplaza. Cando foi presentado ao público en 1924 fabricouse en varias versións; o cliente podía elixir entre cinco diferentes tipos de ás (que variaban na súa envergadura). Os motores radiais podían dar entre 451 e 970 cabalos. O tren de aterraxe podía ser cambiado de rodas a pontóns. O avión foi un éxito de exportación para Fokker, ao venderse ou fabricarse baixo licenza en Bolivia, a China, Dinamarca, os Estados Unidos, Finlandia, Hungría, Italia, Noruega, os Países Baixos, Suíza, a Unión Soviética e o Xapón. Suecia mercou dúas versións diferentes para usar como modelos para as súas propias variantes fabricadas baixo licenza de recoñecemento S 6 e caza J 3.
Outeiro, Pidre, Palas de Rei
Outeiro é un lugar da parroquia de Pidre no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
San Brais, Areas, Ponteareas
San Brais é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 198 habitantes (94 homes e 104 mulleres).
O Covelo, Arnoso, Ponteareas
O Covelo é un lugar da parroquia de Arnoso no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 72 habitantes (40 homes e 32 mulleres).
Outeiro, San Xusto da Repostería, Palas de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Kathleen Kennedy
Kathleen Kennedy, nada en Berkeley (California) o 5 de xuño de 1953, é unha produtora de cinema estadounidense e presidenta de Lucasfilm. En 1981, fundou a compañía Amblin Entertainment con Steven Spielberg e Frank Marshall.
Primeiros anos
Kennedy naceu en Berkeley, California, filla de Dione Marie "Dede" Dousseau, que unha vez foi actriz de teatro, e de Donald R. Kennedy, xuíz e avogado. Kennedy ten dúas irmás; a súa xemelga Connie é produtora executiva da compañía de produción virtual Profile Studios. A súa outra irmá é Dana Middleton-Silberstein, presentadora de televisión e directora de comunicación do ex-gobernador de Washington Gary Locke.
Kennedy graduouse de Shasta Secundaria en Redding, California, en 1971. Continuou os seus estudos na Universidade Estatal de San Diego, onde se especializou en cinema e telecomunicacións. No seu último ano, Kennedy conseguiu traballo nunha estación de televisión local de San Diego, KCST, onde asumiu diferentes papeis, incluíndo operadora de cámara, editora de vídeo, directora de planta e finalmente coordinadora de produción das noticias. Despois do seu emprego en KCST pasou a producir un talk show local titulado You're On durante catro anos antes de mudarse aos Ánxeles, onde tivo o seu primeiro traballo de produción de cinema como axudante de John Milius, nese momento produtor executivo de Steven Spielberg no filme de 1979 1941. Kennedy chamou a atención de Spielberg, que a contratou como secretaria persoal, asumindo cada vez máis protagonismo no proceso de realización dos filmes.
Carreira
Kennedy apareceu por primeira vez acreditada nun filme como produtora asociada en Raiders of the Lost Ark (1981). Posteriormente asociouse con Spielberg e Frank Marshall para crear Amblin Entertainment, unha recoñecida produtora de Hollywood. Marshall acabou converténdose no seu marido e continuou a traballar con el. Con Marshall fundou outra empresa, The Kennedy/Marshall Company que chegou a un acordo con DreamWorks.
Kathleen Kennedy está implicada directa ou indirectamente na produción de máis de 120 filmes candidatos aos premios Óscar.
Licypriya Kangujam
Licypriya Kangujam, nada en Bashikhong, Manipur, o 2 de outubro de 2011, é unha activista ambiental india. En 2019, recibiu o International Children's Peace Prize, a India Peace Prize e o Dr. A. P. J. Abdul Kalam Children’s Award. Ese mesmo ano, foi elixida como activista ambiental xunto con Greta Thunberg e Jamie Margolin no Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, no que se destacou aos mozos que loitan contra o cambio climático. The Times of India declarou que era a activista climática máis nova da India. alt=|miniatura|Kangujam diríxese ao Foro de Asociados da [[UNESCO|Unesco (Bienal de Luanda) en Angola o 20 de setembro de 2019.]]
Traxectoria
Kangujam é a filla máis vella de Bidyarani Devi Kangujam Ongbi e de K. K. Singh, e comezou a alzar a súa voz para combater o cambio climático e a redución do risco de desastres ambientais cando tiña sete anos. En xuño de 2019, protestou ante o Parlamento da India dirixíndose ó Primeiro Ministro, Narendra Modi, para que promulgara a lei sobre o cambio climático na India.
Inundacións de Kerala de 2018
Licypriya doou os seus aforros de 100.000 rupias ó Ministro Principal de Kerala Pinarayi Vijayan o 24 de agosto de 2018 para axudar ós nenos vítimas das inundacións de Kerala. Dous anos máis tarde recibiu a carta de recoñecemento do Goberno de Kerala.
A doazón de Licypriya ó Ministro Principal apoiou o seu traballo para protexer ós nenos afectados polas inundacións. Ella sentiu que a súa pequena contribución axudaría a facer unha diferenza para os nenos durante os momentos difíciles.
Visita a África
Kangujam visitou Angola do 14 ó 24 de setembro de 2019 e comezou unha folga climática con máis de 50.000 nenos e mozos na cidade de Luanda, chamando a atención dos líderes mundiais para que tomaran medidas inmediatas para salvar o seu futuro. Asistiu ó Foro de Asociados da Unesco 2019 (Bienal de Luanda) invitada pola Unesco a Unión Africana e o Goberno de Angola. Realizou unha intervención sobre o cambio climático dirixíndose ós presidentes de Angola, João Lourenço, de Malí, Ibrahim Boubacar Keïta, de Malaui, Hage Geingob, da República do Congo, Denis Sassou-Nguesso, así como ás Primeiras Damas de Angola, Ana Dias Lourenço, de Namibia, Monica Geingos, ó Premio Nobel da Paz de 2018 Denis Mukwege, á Directora Xeral da Unesco Audrey Azoulay, ó Viceprimeiro Ministro de Guinea, Francois Fall e a todos os Ministros de Cultura de África.
SUKIFU (Survival Kit for the Future)
O 4 de outubro de 2019, Kangujam presentou un dispositivo simbólico chamado SUKIFU (Survival Kit for the Future) para frear a contaminación do aire. SUKIFU é un kit de baixo orzamento deseñado a partir de elementos de refugallo para proporcionar aire fresco ao noso corpo cando o índice de contaminación é alto. Esta planta colocada nunha especie de mochila transparente é un recoñecemento do Movemento Verde contra a contaminación do aire. Calquera pode construílo en casa para insuflar aire fresco directamente nos nosos pulmóns. Presentouno ante a Asemblea Lexislativa do Punxab e Haryana como símbolo antes da cerimonia de toma de xuramento dos MLAs e Ministros recentemente elixidos de Haryana. Chamou a atención dos líderes para atopar unha solución urxente para a actual crise de contaminación do aire en Delhi e a Rexión da Capital Nacional (NCR).
Recoñecementos
En 2019, Kangujam recibiu o Dr. A. P. J. Abdul Kalam Children’s Award da Fundación Khwaad. O mesmo ano, foi recoñecida coa India Peace Prize xunto con Gaur Gopal Das e Dinesh Subasinghe do Comité Internacional da Mocidade no Cume Mundial da Mocidade. Tamén recibiu o International Children's Peace Prize do Institute for Economics and Peace (IEP). O 2 de outubro, foille entregado o título "Rising Star" pola rede do Día da Terra con sede en Washington D. C., Estados Unidos.
Convención romana de nomes
Na Roma antiga, os nomes de homes e mulleres asignábanse segundo unha convención social de nomenclatura típica dos romanos.
Nomes masculinos
Os nomes masculinos contiñan xeralmente tres nomes propios, clasificados como prenome ( praenomen ), nome xentilicio ( nomen gentile ; designando a gens : o grupo familiar encabezado por un pater familias ) e cognome ( cognomen ). Ás veces engadíase un segundo apelido (chamado agnome [ agnomen ]). Un home que fose adoptado tamén indicaba a súa nova filiación no seu nome.
O primeiro nome non tiña moita importancia na época romana e era pouco utilizado na vida cotiá. Tomando como exemplo o nome de Gaius Julius Caesar (Xulio César), Gaius é o primeiro nome, o "primeiro nome". Os romanos tiñan uns 15 nomes de uso habitual, como Marco, Gaio, Publio, Quinto, Cneo e Lucio.
Seguía o nome xentilicio, para indicar o nome da xens (gens) á que pertencía o individuo (no xénero masculino, no caso dos homes). No exemplo, no nome de Xulio César, Xulio representa a gens Xulia.
Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp
O Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp é un motor radial de aviación estadounidense refrixerado por aire. Despraza 30 litros e o seu diámetro e relación de diámetro/carreira eran ámbolos dous de 140 mm. O deseño remóntase aos experimentos de Pratt & Whitney en 1929 con motores de dúas liñas. A súa fabricación comezou no ano 1932 e foi amplamente usado nos anos 30.
Convención romana de nomes
Nomes masculinos
O terceiro nome, chamado cognome, comezou como un alcume ou alcuña (tamén dito 'apelido') que distinguía os individuos dentro da mesma xens. Durante a República e o Imperio, o apelido pasouse de pai a fillo para distinguir unha familia concreta dentro da gens. Como regra xeral, o apelido escolleuse en función dun trazo físico ou de personalidade, ás veces ironicamente: o cognomen de Xulio César (César) significa "peludo", pero era calvo, e o cognomen de Tácito significa "silencioso" en latín, porén era un orador famoso.
Os romanos ás veces engadiron un segundo apelido, chamado agnome, para distinguir os individuos dentro da mesma familia. Algúns agnomes pasáronse de pai a fillo, o que estableceu unha subfamilia dentro dunha familia. Nalgúns casos, o agnome foi conferido co propósito de honrar a un individuo, como recompensa por un feito importante. Por exemplo, Escipión Africano naceu Publio Cornelio Escipión, engadindo o agnome "africano" despois da súa vitoria sobre Aníbal.
Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp
No presente, 90 anos despois do seu deseño, o R-1830 aínda se usa en Douglas DC-3 e pode verse en varios museos e nalgúns cazas en festivais aéreos. Xa non se fabrica, pero aínda hai dispoñibles pezas de reposto e existe un mercado de motores e partes de segunda man.
Convención romana de nomes
Nomes masculinos
Cando un home era adoptado por outra familia (o cal era frecuentemente o caso, incluso na idade adulta), o seu nome convertíase no nome completo do seu pai, cun apelido engadido para indicar a súa familia orixinal. Por exemplo, Mamerchus Aemilius Lepidus Livianus, orixinariamente fillo dun tal Livio e adoptado polos aemilios Lepidus (Aemilii Lepidi).
Nomes femininos
As mulleres recibían o nome xentil dos pais, no xénero feminino. Por exemplo, a filla de Caio Xulio César chamábase Xulia. Se era preciso facer unha distinción adicional, seguiu o nome do xenitivo do apelido do pai (Césaris, no caso da filla de César: Xulia Césaris) ou do do marido. Se había dúas fillas, unha chamábase Maior, a outra Menor (Minor). Se unha familia tiña máis de dúas fillas, dábaselles un número ordinal: Cornelia Quinta (a quinta filla de Cornelio). Ao final da República, as mulleres xa adoptaron o apelido do seu pai en feminino: Metela Crasso, filla de Q. Cecilio Metelo e muller de P. Licinio Crasso.
Pentastómidos
Os pentastómidos (Pentastomida) son un enigmático grupo de artrópodos parasitos, que os estudos moleculares sitúan como un grupo de crustáceos dexenerados. Son moi coñecidos os do xénero Linguatula, que teñen unha especie de lingua que se parece á lingua dos vertebrados.
Taxonomía
Outros resumos importantes publicáronos Louis Westenra Sambon, Richard Heymons e John Riley, e unha revisión das súas relacións evolutivas cunha bibliogrfía ata 1969 publicouna J. T. Self.
Afinidades
As afinidades dos pentastómidos foron durante moito tempo controvertidas. Historicamente, foron comparados inicialmente con varios grupos de vermes parasitos. Pero unha vez que se recoñeceu a natureza da súa cutícula similar á dos artrópodos, salientáronse as súas semellanzas cos ácaros, particularmente os Eriophyidae. Aínda que os Eriophyidae son moito menores que os pentastómidos, tamén teñen un corpo longo segmentado e só dous pares de patas. Posteriormente comparáronse cos milpés e cempés (miriápodos), cos onicóforos e cos tardígrados. Algúns autores interpretáronos como esencialmente intermediarios entre os anélidos e artrópodos, mentres que outros suxeriron que debía crearse un filo propio para eles. Os pentastómidos crecen ao mudar, o que suxire que pertencen aos Ecdysozoa, mentres que outros traballos identificaron a natureza de artrópodos das larvas. En xeral, as dúas interpretacións alternativas actuais son: os pentastómidos son crustáceos moi modificados e parasitos, probablemente relacionados cos chamados "piollos" dos peixes, ou son un grupo antigo de artrópodos troncais, preto da orixe dos Arthropoda.
Crustáceos
O descubrimento de que os pentastómidos son crustáceos pode remontarse ao traballo de Pierre-Joseph Van Beneden, que os compara con copépodos parasitos. A forma moderna desta hipótese data do estudo de Karl Georg Wingstrand da morfoloxía do esperma, que recoñeceu semellanzas na estrutura do esperma entre os pentastómidos e os "piollos" dos pexies (Argulidae), un grupo de crustáceos maxilópodos que viven parasitos nos peixes e ocasionalmetne en anfibios. John Riley e colegas tamén ofreceron detalladas xustificacións para a inclusión dos pentastómidos entre os crustáceos. O modelo dos "piollos" dos peixes recibiu máis apoio dos traballos moleculares de Lawrence G. Abele e colegas. Varias filoxenias moleculares posteriores corroboraron estes resultados, e propúxose o nome Ichthyostraca para o clado (Pentastomida + Branchiura). Así, varios traballos estándar importantes e bases de datos sobre crustáceos inclúen agora os pentastómidos como membros deste grupo.
Artrópodos troncais
Os críticos da clasificación como Ichthyostraca sinalaron que mesmo os crustáceos parasitos poden aínda ser recoñecidos como crustáceos baseándose nas súas larvs; pero os pentastómidos e as súas larvas non expresan caracteres típicos dos criustáceos ou mesmo dos Euarthropoda. Un modelo alternativo salienta as orixes cámbricas extremadamente antigas destes animais e interpreta os pentastómidos como un grupo troncal de artrópodos. Unha análise morfolóxica recente recupera a posición dos Pentastomida fóra dos artrópodos, como un grupo irmán dun clado que comprende os nematodos, priapúlidos e grupos de "vermes" ecdisozoos similares. Ao engadiren formas fósiles, suxeriron que un animal extino chamado Facivermis podería estar estreitamente emparentado cos pentastómidos. Porén, debería salientrse que estes autores non comprobaron explicitamente as relacións pentastómidos/crustáceos.
Rexistro fósil
Fósiles tridimensionais e fosfatizados excepcionalmente conservados do Cámbrico superior de Orsten en Suecia e o límite Cámbrico/Ordovícico do Canadá foron identificados como pentastómidos. Ademais, hai un fósil do Wuluiano (Cámbrico medio) de Groenlandia. Ata agora identificáronse catro xéneros fósiles do Cámbrico: Aengapentastomum, Bockelericambria, Haffnericambria e Heymonsicambria. Estes fósiles suxiren que os pentastómidos evolucionaron moi cedo e formulan cuestións sonbre se estes animais eran parasitos nese momento, e se o eran, cales eran os seus hóspedes. Os conodontos (peixes primitivos) mencionáronse ás veces como posibles hóspedes seus. Un quinto xénero, Invavita, data dos estratos mariños do Silúrico de Inglaterra: os espécimes fósiles de Invavita encóntrnase firmemente unidos aos seus hóspedes ostrácodos da especie Nymphatelina gravida. Posuían cabeza, corpo con forma de verme e dous pares de extremidades.
Clasificación
Hai catro ordes existentes na subclase Pentastomida:
Descrición
Os pentastómidos son animais con aspecto de verme de 1 a 14 cm de lonxitude. A femia é maior que o macho. O extremo anterior do corpo leva cinco protuberancias, catro das cales son patas con garras, mentes que a quinta ten a boca. O corpo está segmentado e cuberto de cutícula quitinosa. O tracto dixestivo é simple e tubular, xa que o animal se alimenta enteiramente de sangue, excepto o xénero Linguatula que vive na cavidade nasal de mamíferos carnívoros nos que se alimenta principalmente de moco e células mortas, aínda que a boca está algo modificada como bomba muscular.
O sistema nervioso é similar ao doutos artrópodos, incluíndo un cordón nervioso ventral con ganglios en cada segmento. Aínda que o corpo contén un hemocele, carece de órganos circulatorios, respiratorios ou excretores.
Comportamento e ecoloxía
Os pentastómidos viven no tracto respiratorio superior de réptiles, aves e mamíferos, onde poñen ovos. Son gonocóricos (con dous sexos) e teñen fecundación interna. Os ovos son expulsados ao tusir o hóspede ou abandonan o corpo do seu hóspede a través do sistema dixestivo. Os ovos son despois inxeridos por un hóspede intermedio, que adoita ser un peixe ou un pequeno mamífero herbívoro.
A larva fai eclosión no hóspede intermediario e ábrese paso pola parede do intestino. Despois forma un quiste no corpo do hóspede intermediario. A larva é inicialmente de forma redondeada, con catro ou seis patas curtas, pero muda varias veces para acadar a forma adulta. Polo menos unha especie, Subtriquetra subtriquetra, ten unha larva de vida libre. Teñen tanto desenvolvemento indirecto con estados nifais coma desenvolvemento directo. O pentstómido chega ao hóspede principal cando o hóspede intermediario é comido polo hóspde principal, e arrástrase ao tracto respiratorio desde o esófago.
Infestación humana
miniatura|Extracción dunha ninfa de [[Armillifer grandis dun ollo humano.]] Os pentastómidos parasitan ocasionalmente humanos. Aínda que hai un informe de Sebekia que di que induce dermatite, os dous xéneros responsables da maioría das infestsacións humanas internas son Linguatula e Armillifer. A pentastomíase visceral poden causala Linguatula serrata, Armillifer armillatus, Armillifer moniliformis, Armillifer grandis e Porocephalus crotali. miniatura|Armillifer armillatus Wyman, 1848, un individuo de 4 cm extraído do sistema respiratorio dunha serpe pitón, [[Python sebae. Espécime depositado no Museo de Historia Natural de Berlín.]] miniatura|dereita|Femia (dereita) e macho (esquerda) [[Armillifer sp.]]
Os termos para referirse ás infestacións poden ser:
Porocephalus e Armillifer (que son todos cilíndricos e viven en serpes) teñen moito máis en común entre si que con Linguatula (que é plano e viven en cans e lobos).
Outeiro, Vilareda, Palas de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Muxena, Arnoso, Ponteareas
A Muxena é un lugar da parroquia de Arnoso no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Oliveira, Arnoso, Ponteareas
A Oliveira é un lugar da parroquia de Arnoso no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 123 habitantes (59 homes e 64 mulleres).
Nxaunxau
Nxaunxau é unha vila fronteiriza localizada no Distrito do Noroeste en Botswana. Encóntrase a poucos quilómetros da fronteira entre Namibia e Botswana.
No ano 2011 tiña unha poboación estimada de habitantes.
Lugares próximos á vila
Preto da vila, encontránse outros pequenos núcleos de poboación:
Jeanette Scissum
Jeanette Alexandra Scissum, nada en Guntersville (Alabama), é unha matemática, científica espacial e defensora da diversidade que propuxo técnicas para mellorar a previsión do ciclo das manchas solares.
Traxectoria
Scissum era a segunda máis nova dunha familia de seis fillos. O seu pai, veterano do exército, era un parceiro que entrou a traballar en Cargill Granary e acabou paralizado e incapacitado. A súa nai era empregada doméstica. Asistiu á escola Lakeview, a única escola para nenos negros da zona, e graduouse en 1956, onde foi unha boa estudante e xogadora de baloncesto. O pai de Scissum estaba convencido de que ela iría á universidade e díxollo repetidamente desde moi nova. Scissum obtivo unha pequena bolsa para estudar na Universidade A&M de Alabama, que completou traballando nunha central telefónica. Obtivo unha licenciatura e un máster en matemáticas antes de volver á escola de posgrao para obter o seu doutoramento en informática tras 13 anos no Centro de Voo Espacial Marshall.
Carreira
alt=Page from Jeanette Scissum's NASA report on "Survey of Solar Cycle Prediction Models"|esquerda|miniatura|Páxina desde "Enquisa de Modelos de Predición de Ciclos Solares" Scissum empezou a ensinar na Councill Training School, o único instituto negro de Huntsville. Aquí deuse conta rapidamente de que o ensino non era para ela.
Os logros de Scissum valéronlle o recoñecemento de Mathematically Gifted & Black como homenaxeada do Mes da Historia Negra 2018.
Diversidade
Scissum era unha apaixonada da inclusión e ofreceuse como voluntaria para ser funcionaria de igualdade de oportunidades de emprego. As súas contribucións neste papel foron recoñecidas cun premio do administrador da NASA, James Fletcher, pero sinalou que loitar polos demais ás veces poñía en perigo a súa propia carreira. Unha supervisora de alto nivel advertiulle de que a dirección non estaba contenta co número de queixas que tramitaba. En 1975, Scissum escribiu un artigo para a National Technical Association, "Equal Employment Opportunity and the Supervisor - A Counselor's View" (A igualdade de oportunidades no emprego e o supervisor: o punto de vista dun conselleiro), no que sostiña que moitas queixas por discriminación podían evitarse "mediante unha comunicación adecuada e significativa". Sinalou que a súa progresión e a das súas colegas negras estaba limitada na NASA e expresou a súa frustración e a súa ira por iso. "O problema que tiñan [os negros] era pasar á dirección e estar por encima da xente", dixo Scissum. "Supoño que (a NASA) tiña medo de que a xente loitase contra iso. Supoño. É difícil de entender. Sempre me custou entender a motivación de toda esta discriminación, porque a maior parte parece innecesaria. Nin sequera ten unha razón".
Neus Canyelles
Neus Canyelles, nada en Palma de Mallorca en 1966, é unha escritora mallorquina en lingua catalá.
En agosto de 2021, Nós Diario publicou o relato curto Vida (Un verán en Galeusca: proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria, Nós Diario e Belfastmedia).
Traxectoria
En Les millors vacances de la meva vida (2019) conta a súa experiencia nunha unidade se psiquiatría dun hospital. En Autobiografia autoritzada (2021) narra episodios da súau infancia na Serra de Tramuntana coa súa familia ou anécdotas sobre as súas amizades nun colexio de monxas.
Un dos seus relatos foi incluído na escolma Veus de la nova narrativa catalana, de Lolita Bosch, publicada tamén en castelán. Escribe artigos e reportaxes no xornal Última Hora de Palma.
Outeiro de Burdallos, Marzá, Palas de Rei
Outeiro de Burdallos é un lugar da parroquia de Marzá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
O Pereiró, Albá, Palas de Rei
O Pereiró é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Era hispánica
Era hispánica, en latín Æra Hispanica, ás veces chamada tamén Era do César ou Era europea, foi un sistema de numeración de anos usado nos estados da península Ibérica desde o século V ata o XV, cando foi substituída polo sistema Anno Domini. A data de inicio da era hispánica é o 1 de xaneiro do 38 a.C. Que se coñeza, o primeiro en usar este sistema de datación foi Hidacio na súa crónica.
A era hispánica utilizouse durante o reino suevo e o reino visigodo. Incluso foi usado en partes do norte de África. Continuou en uso nestas rexións pero gradualmente desapareceu antes do final da Idade Media. O uso oficial da era cesou en diferentes partes da península en diferentes momentos: Cataluña abandonou a era no 1180, Aragón en 1349/1350, Valencia en 1358, Castela en 1382/1383, Portugal en 1420/1422 e Navarra a principios do século XV.
En Al-Andalus baixo o dominio musulmán, a era hispánica chamábase taʾrīkh al-ṣufr. Isto foi interpretado por Ignác Goldziher como "Era europea", de taʾrīkh (data, era, anais) e aṣfar (amarelo, pálido, vermello), unha palabra que chegou a ser aplicada aos gregos, despois aos romanos e na Idade Media aos europeos en xeral, os Banuʾl-Aṣfar ("fillos do amarelo"). Alternativamente, Giorgio Levi Della Vida interpretouno como "Era do bronce", con ṣufr correspondente á era latina, é dicir, "bronce". Esta derivación está apoiada nunha lenda rexistrada na Chronica Gothorum Pseudoisidoriana do século XII e interpolada na tradución árabe da Historiae adversus paganos de Orosio. Segundo esta lenda, Augusto no ano 38 a. C. tributou a todo o imperio en moedas de bronce ou cobre para fundilo e facer as placas coas que cubría as beiras do río Tíber.
Exemplo
borda|centro|miniatura|800x800px|A cláusula de datación da acta de doazón do [[11 de agosto de 1137 pola que o rei Ramiro II de Aragón comprometía á súa filla Petronila co conde Raimundo Berengario IV de Barcelona entregándolle o seu reino. O data dáse de dúas formas: anno incarnationis Dominice CXXXVII post millesimum ("ano da encarnación do Señor 1137") e Era millesima centesima LXXVI ("Era 1176").]]
O Outeiriño, Arnoso, Ponteareas
O Outeiriño é un lugar da parroquia de Arnoso no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 45 habitantes (25 homes e 20 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Saraperos de Saltillo
Os Saraperos de Saltillo son un equipo profesional de béisbol mexicano con sede en Saltillo, Coahuila, que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club foi fundado en 1970 e posúe no seu palmarés dous títulos de liga: 2009 e 2010. O club tamén gañou o torneo de 1980, temporada que se viu afectada por unha folga de xogadores e que non se recoñece como campionato oficial. Desde a súa fundación, os Saraperos xogan como locais no Estadio de Béisbol Francisco I. Madero, parque con capacidade para 16 000 espectadores.
Teodoro Piñeiro Alonso
Teodoro Piñeiro Alonso, nado en Vigo o 27 de xullo de 1950, é un dramaturgo, director de teatro e político galego.
Traxectoria
Diplomado en Dereito Tributario e Asesoría Fiscal foi asesor Fiscal e laboral. Foi un dos fundadores do Centro Cultural de Valadares, no que foi animador cultural, vicepresidente e presidente. Foi director e autor de teatro, dirixiu o grupo Escoitade de Valadares. Pertenceu ao Grupo Abrente. Foi elixido concelleiro da primeira corporación democrática do Concello de Vigo pola coalición Unidade Galega, representando ao PSG. Militante do PSdeG-PSOE dende 1986, foi presidente da Federación de APAS de Vigo e Comarca (FOAPAS) (1993-1997) e portavoz da Plataforma pola defensa do Ensino Público de Vigo e Comarca (1992-1997). Colaborou en Faro de Vigo.
Obras
Escritas e dirixidas para o Grupo Escoitade:
Recoñecementos
Premio de Animación Cultural (1977).
Chaitanya Mahaprabhu
Shri Krishna Chaitanya Mahaprabhu (en Śrī Kṛṣṇa Caitanya Mahāprabhu), honorífico: "Mahāprabhu" ("Gran Señor"), nado en Nabadwip o 18 de febreiro de 1486 e finado o 14 de xuño de 1533, foi un gurú indio considerado polos seus seguidores a Personalidade Suprema da Divindade e o defensor xefe da escola vedanta da Achintya Bheda Abheda (Inconcibíbel Diferenza/Unidade) e da tradición Gaudiya Vaishnavism do hinduísmo. Tamén expuxo a escola Vaishnava do ioga bhakti baseada no Bhagavata Purana e no Bhagavad Gita. Das varias formas das expansións directas ou indirectas de Krishna como o Señor Narasimha (Home-León; Krishna en forma de ira), Mahavishnu e Garbhodaksayi Vishnu respectivamente, considérase que é Krishna en forma de Radha. Popularizou o canto do mantra Hare Krishna e compuxo o Siksastakam (oito pregarias devotas) en sánscrito. Os seus seguirores da Gaudiya Vaishnava reverénciano como Krishna coa forma e a complexión da súa fonte de inspiración Radha. O día do seu nacemento celébrase como o Gaura-purnima.
Chaitanya tamén recibe os nomes de Gauranga ou Gaura debido á súa fermosa complexión, e Nimai debido a que naceu baixo unha árbore do nim.
Ensinanzas
Chaitanya deixou un escrito en sánscrito chamado Siksastakam, aínda que no Vaishnava Padavali dise que "o propio Chaitanya escribiu moitas cancións de tema Radha-Krishna".
MG Metro 6R4
O MG Metro 6R4 foi un automóbil de carreiras, MG Metro con homologación de grupo B. Foi construído por Rover e competiu no campionato mundial de rally entre 1985 e 1986. O seu mellor resultado foi o terceiro posto que logrou o piloto británico Tony Pond, xustamente durante o debut do coche, no Rally de Gran Bretaña de 1985.
O Souto da Presa, Arnoso, Ponteareas
O Souto da Presa é un lugar da parroquia de Arnoso no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
MG Metro 6R4
Historia
Rover decidiu crear un coche sen turbo, demostrando que podía ser tan competitivo como o resto de automóbiles do grupo B. Contratou aos enxeñeiros de Williams para poder construilo. Dispuña dun motor central de 3 litros, que alcanzaba os 400 CV de potencia, e dispuña de tracción ao catro rodas. A falta de financiamento da marca impediu que o coche fose un éxito.
Chaitanya Mahaprabhu
Legado cultural
Kartik Chattopadhyay (1912-1989) dirixiu un filme biográfico sobre Chaitanya, Nilachaley Mahaprabhu (1957).
MG Metro 6R4
Historia
Debutou no mundial en 1985 e competiu até 1986, momento no que os grupos B foron prohibidos, logrando un só podio, aínda que si conseguiu outros éxitos en competicións nacionais, como o título de pilotos con Didier Auriol en 1986 no campionato francés.
Robin Williams: Come Inside My Mind
Robin Williams: Come Inside My Mind é un filme documental estadounidense de 2018 dirixido por Marina Zenovich. O filme celebra a vida e a carreira de Robin Williams, quen morreu en 2014. É unha produción de HBO e conta con entrevistas a Whoopi Goldberg, David Letterman e Billy Crystal, entre outros. Tamén inclúe tomas e clips pouco coñecidos das rutinas de stand-up de Williams.
O filme presentouse en seis proxeccións completas no Festival de Cinema de Sundance en 2018. Tamén se proxectou no Festival de Cinema de Nantucket e tivo unha primeira emisión de HBO o 16 de xullo de 2018. Ese mesmo verán, o documental foi exhibido no Festival Internacional de Cinema de Hamptons SummerDocs. Despois da proxección, realizouse un debate con Zenovich e Alec Baldwin.
Sande, Albá, Palas de Rei
Sande é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Nominoe
A miúdo coñécese como o primeiro rei da Bretaña, citado con este título por primeira vez polo cronista medieval Rexino de Prüm (Regino Prumiensis).
Foi soberano da Bretaña desde 845 até 851. Estivo na orixe do nacemento dunha Bretaña unificada e independente, polo que se considera o Pai da Patria bretoa, e os nacionalistas bretóns chámano Tad ar Vro ("pai do país").
Orixe
Non se coñecen os devanceiros de Nominoë, só sabemos que tiña unha irmá que era nai do rei Salomón da Bretaña, como se mostra nun documento de Erispoe, no que nomea tanto ao seu pai, Nominoe como a Salomón, definíndoos como curmána.
Traxectoria
Ludovico Pío nomeouno missus dominicus da Bretaña (Princeps Veneticae stateis), en 831, e en 834, segundo a Diplomata Ludovigi Pii Imperatoris, o emperador chamono fiel (fideli nostra Nominoë) e lle confirmou a doazón do mosteiro de S. Salvador en Redon.
Despois da morte de Murmanus, en 837, que, segundo o cronista franco Rexino de Prüm en 836 fora o responsábel da rebelión contra Ludovico Pío. Entón o emperador preparou un exército e atacou, sen obter a vitoria. O emperador, Ludovico Pío, na Dieta de Ingelnheim, nomeou a Nominoe duque do seu pobo (Ducatus ipsius gentis).
Pero, despois duns anos, negouse a seguir recoñecéndoo e, de feito, comezou unha guerra de conquista cara ao Condado do Maine. En 845 Nominoe dispersou o exército franco de Carlos o Calvo, preto de Redon, na batalla de Ballon, obrigando, segundo R. McKitterick, coa paz de 846, ao rei dos francos occidentais a recoñecer a independencia da rexión bretoa.
Irene Souto Blázquez
Irene Souto Blázquez, nada na Coruña en 1981, é unha enxeñeira de Camiños, Canles e Portos, licenciada en Dereito e máster en Administración Marítima e Xestión Portuaria. Traballa na Autoridade Portuaria da Coruña, onde é a xefa do Departamento de Desenvolvemento Portuario e Comercial. En 2021 foi elixida como unha das "Top 100 Mujeres Líderes de España".
Traxectoria
Irene Souto é enxeñeira de Camiños, Canles e Portos e máster en Administración Marítima e Xestión Portuaria pola Universidade da Coruña e licenciada en Dereito pola UNED.
Comezou a súa carreira profesional na consultoría de enxeñería galega, ICEACSA. No ano 2007 incorporouse ao equipo directivo da Autoridade Portuaria da Coruña, onde desempeña o posto de Xefa do Departamento de Desenvolvemento Portuario e Comercial.
Ao longo da súa traxectoria recibiu varios premios: "Premio Modesto Vigueras 2015", nomeada "Referente Galega" por Executivas de Galicia e Top 100 Mujeres Líderes de España en 2021.
Kyle Hines
Kyle Terrel Hines, nado o 2 de setembro de 1986 en Sicklerville, Nova Jersey, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no Olimpia Milano da Lega Basket Serie A e a Euroliga.
Traxectoria profesional
En agosto de 2010, asinou un contrato dun ano co Brose Bamberg da Basketball Bundesliga alemá. Co Brose gañou a Supercopa de Alemaña, a Copa de Alemaña e a Bundesliga, e foi escollido coma mellor xogador das Finais da liga en 2011.
En xullo de 2011, Hines asinou co Olympiacos BC grego, onde gañou dúas Euroligas en 2012 e 2013, e a liga grega en 2012. O 24 de xuño de 2013, Hines decidiu rematar o seu contrato co Olympiacos.
O 28 de xuño de 2013, Hines asinou un contrato de dous anos co PBC CSKA Moscova ruso.
En maio de 2020, tras sete tempadas no CSKA, asinou un contrato co Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Sande, A Puxeda, Palas de Rei
Sande é un lugar da parroquia da Puxeda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Alan II da Bretaña
Alan II da Bretaña, coñecido como Barbetorte (Barbatorta) e como al louarn (o raposo, en bretón), nado en 910 e finado en Nantes en 952, foi un nobre bretón que foi conde de Nantes, de Vannes e de Poher, e duque da Bretaña.
Orixe
Alan era fillo de Mathuedoi de Poher e de Havoise, ou Hawise, de Vannes.
Traxectoria
Tivo que reninciar ao Cotentín, Avranchin e Mayenne, pero Luís IV de Francia recoñece, como contrapartida, que
Estableceu alianzas co carolinxio Luís IV de Francia, ao que conocera durante o seu exilio en Inglaterra, e co conde de Chartres Teobaldo I de Blois.
Está enterrado na basílica da Nosa Señora de Nantes, cidade que elixira como capital do seu ducado.
Familia
Alan II da Bretaña contraeu matrimonio, antes de 949, con Gueberga de Blois, irmá de Teobaldo I, e despois, con outra irmá, Roscilla de Blois. Da unión con Guegberga naceu, contra 950:
Dunha relación cunha dama nobre de nome Xudite tivo outros dos fillos ilexítimos:
Brazen (filme)
Brazen é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Monika Mitchell e protagonizado por Alyssa Milano, Sam Page e Matthew Finlan. Está baseado na novela de Nora Roberts Brazen Virtue. Estreouse a través de Netflix o 13 de xaneiro de 2022.
Camondes, Bugarín, Ponteareas
Camondes é un lugar da parroquia de Bugarín no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Surribas, Albá, Palas de Rei
Surribas é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Vanity Fair (filme de 2004)
Vanity Fair é un filme británico-estadounidense de 2004 dirixido por Mira Nair. É unha adaptación da novela homónima de 1848 escrita por William Makepeace Thackeray. A novela foi obxecto de numerosas adaptacións de televisión e cinema. A versión de Nair fixo cambios notables no desenvolvemento do personaxe principal, Becky Sharp, interpretado por Reese Witherspoon.
O filme recibiu numerosos premios e nomeamentos, incluíndo candidatura para o León de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Venecia do ano 2004.
Khaby Lame
Khabane Lame, nado en Mbacké, Senegal o 9 de marzo de 2000, coñecido como Khaby Lame, é un tiktoker senegalés-italiano. Fíxose coñecido polas súas breves parodias de comedia, que mostraban a persoas que complicaban tarefas sinxelas sen motivo algún.
Traxectoria
Cando Lame tiña un ano, a súa familia mudouse a un complexo de vivendas públicas en Chivasso, Italia. Ten tres irmáns. Lame traballou como operador de máquina CNC nunha fábrica preto de Turín, antes de ser despedido en marzo do 2020. Pouco despois, en marzo de 2020, comezou a publicar vídeos en TikTok durante o confinamento pola pandemia do COVID-19.
O 26 de abril de 2021, superou a Gianluca Vacchi como o tiktoker italiano máis seguido, e en xullo de 2021, superou a Addison Rae para converterse no segundo tiktoker italiano máis seguido chegando, ese ano, a ter máis de 122 millóns de seguidores en TikTok. Tamén contaba con máis de 59,4 millóns de seguidores en Instagram tras vencer a Chiara Ferragni como o italiano máis seguido na plataforma. É o terceiro tiktoker máis seguido no mundo e o italiano máis seguido. En outubro de 2021, constatouse que seis dos 17 vídeos con máis "me gusta" en TikTok son seus.
En agosto de 2021, Lame apareceu como coprotagonista no anuncio da Juventus FC dun novo xogador, Manuel Locatelli.
Imaxe pública
Taylor Lorenz e Jason Horowitz de The New York Times atribuíron o éxito de Lame á súa "calidade universal exasperada de todo home" e describiron o seu ascenso á fama como diferente da maioría das estrelas de TikTok, xa que era "completamente orgánico". Samir Chaudry, fundador de The Publish Press, un boletín de noticias centrado na economía dos creadores, declarou que o atractivo de Lame debíase a que representaba "a autenticidade sobre a produción" e "non esforzarse demasiado". Christina Ferraz, fundadora da axencia de márketing estadounidense Thirty6Five, declarou: "A súa exasperación é identificable e os sentimentos son universais". Lame atribuíu o seu propio ascenso á fama ás súas expresións faciais humorísticas e ao seu silenzo e destacou a Will Smith, Eddie Murphy e Checco Zalone como as súas fontes de inspiración.
Vida persoal
Lame anunciou o seu compromiso con Zaira Nucci en outubro de 2020. Dende 2021, Lame vive en Milán co seu axente. Aínda que estivo vivindo en Italia desde que era un bebé, aínda non posúe un pasaporte ou cidadanía italiana, só un pasaporte senegalés. Dixo: "Sinceramente, non necesito un papel para definirme como italiano". O seu patrimonio neto estimado está entre 1,3 e 2,7 millóns de dólares.
72 Dangerous Places to Live
72 Dangerous Places to Live é un programa documental australiano de 2016 producido pola compañía Showrunner Productions e emitido por ABC.
O programa, ao longo de 8 episodios, mostra de preto desastres naturais como furacáns, erupcións e avalanchas e investiga os motivos que empuxan a algunhas poboacións a vivir en territorios inhóspitos.
Ruben Garfias
Edgar Ruben Garfias, nado en Memphis, Tennessee, Estados Unidos de América o 23 de xullo 1960, é un actor de televisión e cinema estadounidense.
Traxectoria
En 2001, protagonizou o filme The Barrio Murders con Noel Guglielmi e Nena Quiroz. Como actor, Garfias desempeñou o papel de Rafa no filme Ladrón que roba a ladrón, xunto con Fernando Colunga, Miguel Varoni, Gabriel Soto, Ivonne Montero e Óscar Torre.
A Freixa, Bugarín, Ponteareas
A Freixa é un lugar da parroquia de Bugarín no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 65 habitantes (30 homes e 35 mulleres).
Ruben Garfias
Traxectoria
Despois participou en series como The Good Doctor, The Mentalist, Criminal Minds, The Terror, Brooklyn Nine-Nine e Rosewood.
En 2017 apareceu como unha actuación especial da serie Grey's Anatomy, tempada 14, episodio 21 como "Bob". En 2019, debutou como a voz de Héctor Casagrande en The Casagrandes, unha serie animada de Nickelodeon. En 2021, uniuse ao elenco do filme Paradise Cove, interpretando ao sheriff García.