cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inflorescencia
Inflorescencias compostas
Podemos tamén atopar inflorescencias con todo tipo de combinacióms. Ás veces, a inflorescencia, no seu todo, tende a simular unha flor simple, como no caso da edelweiss. Existen, polo tanto, as inflorescencias:
Alfredo Pérez Rubalcaba
Alfredo Pérez Rubalcaba, nado o 28 de xullo de 1951 en Solares e finado en Majadahonda o 10 de maio de 2019, foi un político cántabro pertencente ó Partido Socialista Obrero Español. Era doutor en Ciencias Químicas e foi profesor universitario na Universidade Complutense. Foi Ministro de Educación e Ciencia (1992 - 1993) e Ministro da Presidencia (1993 - 1996). Na V lexislatura foi deputado por Toledo, e despois pasou a selo por Madrid nas eleccións de 1996 e de 2000, por Cantabria en 2004 e por Cádiz en 2008. Entre abril de 2006 e xullo de 2011 foi Ministro do Interior e dende outubro de 2010 até xullo de 2011 foi ademais voceiro do Goberno e vicepresidente primeiro.
Traxectoria
Alfredo Pérez Rubalcaba ingresou no PSOE en 1974, no que comezou a colaborar na Federación Socialista Madrileña e, máis tarde, nas comisións de Ensino e Investigación tanto do partido coma do Grupo Parlamentario Socialista.
Coa chegada ó Goberno do PSOE en 1982, Rubalcaba asumiu distintos cargos relacionados coa universidade e a educación. De feito, en 1988 foi nomeado Secretario de Estado de Educación, e entre 1992 e 1993 foi nomeado ministro de Educación e Ciencia. Tralas eleccións xerais de 1993, o daquela presidente do Goberno, Felipe González, nomeouno ministro da Presidencia e de Relacións coas Cortes (carteira de nova creación), cargo no que se mantivo ata as eleccións xerais de 1996.
Nas xerais de marzo de 1996, que o PSOE perdeu fronte ó PP, Rubalcaba resultou elixido deputado por Madrid.
Un ano máis tarde, no XXXIV Congreso do PSOE, foi elixido membro da Executiva e secretario de Comunicación. A súa inclusión nas listas do partido por parte do por entón secretario xeral do PSOE, Joaquín Almunia, veu a refrendar a súa notable importancia no partido na nova etapa. De feito, Rubalcaba foi un dos principais encargados de manter contactos co goberno popular sobre ETA a raíz da tregua de 1999.
No XXXV Congreso socialista, no que José Luis Rodríguez Zapatero foi elixido novo secretario xeral do PSOE, Rubalcaba entrou a formar parte do Comité Federal do partido. Nesta etapa, encabezou a delegación socialista que acordou co PP o denominado Pacto polas Liberdades e contra o Terrorismo, asinado en decembro de 2000.
Nas eleccións xerais de marzo de 2004, Rubalcaba foi responsable da Estratexia Electoral do PSOE, e máis tarde foi nomeado voceiro do Grupo Socialista no Congreso dos Deputados. O 11 de abril de 2006 substituíu a José Antonio Alonso Suárez á fronte da Carteira de Interior. Este relevo produciuse tralo "alto o fogo" da banda terrorista ETA. A partir de 2010 sumoulle tamén a vicepresidencia do goberno e mais o cargo de voceiro, que desempeñou ata uns meses antes das eleccións xerais de 2011, nas que Rubalcaba encabezou a candidatura do PSOE á presidencia do goberno.
Aeroporto de Vancouver
O aeroporto internacional de Vancouver é un aeroporto canadense situado en Sea Island, Richmond, a uns 12 quilómetros do centro de Vancouver. É o segundo aeroporto máis concorrido do Canadá en movemento de avións e en número de pasaxeiros, tras o aeroporto de Toronto-Pearson. Opera voos diarios cara Asia, Europa, Oceanía, Estados Unidos, México e outros aeroporto dentro do país. O aeroporto gañou varios destacados premios internacionais; gañou o premio ao mellor aeroporto de Norteamérica de Skytrax en 2007 e dende 2010 ata 2017. Tamén entrou na lista dos 10 mellores aeroportos do mundo por vez primeira en 2012, chegando ao oitavo posto no ano seguinte.
Vancouver é un centro de conexións para as aeroliñas Air Canada e WestJet. Tamén é unha base operativa para Air Transat. É on dos poucos aeroportos internacionais canadenses rn contar cunha terminal para servizos regulares con hidroavións. O aeroporto é propiedade de Transport Canada, o departamento do goberno canadenseque se encarga dos transportes, e está operado pola Autoridade Aeroportuaria de Vancouver Airport Authority, que tamén opera aeroportos en todo o mundo a través da súa subsidiaria Vantage Airport Group.
Activador do plasminóxeno tisular
O activador do plasminóxeno tisular (abreviado polas súas siglas en inglés como tPA ou PLAT) é unha proteína encimática que intervén na destrución dos coágulos sanguíneos. É unha serina protease que se encontra nas células endoteliais, as células que tapizan o interior dos vasos sanguíneos. Como encima, cataliza a conversión do plasminóxeno a plasmina, o principal encima responsable da destrución dos coagulos. O tPA humano ten un peso molecular de ~70 kDa na súa forma de cadea simple.
O tPA pode obterse usando técnicas biotecnolóxicas recombinantes; o tPA producido desa maneira denomínase activador do plasminóxeno tisular recombinante (rtPA). rtPAs específicos son a alteplase, reteplase e tenecteplase. Utilízanse en medicina clínica para tratar accidentes cerebrovasculares embólicos ou trombóticos. O uso desta proteína está contraindicado nos accidents cardiovasculares hemorráxicos e traumas cranioencefálicos. O antídoto para o tPA en caso de toxicidade é o ácido aminocaproico.
Función
esquerda|miniatura|250px|Ilustración simplificada da destrción dun coágulo ([[fibrinólise). As frechas azuis indican estimulación e as vermellas inhibición.]]
O tPA e a plasmina son os encimas esenciais da vía fibrinolítica na cal ten lugar a xeración de plasmina mediada por tPA. Concretamente, o tPA cliva o cimóxeno plasminóxeno no seu enlace peptídico Arg561-Val562, formando a serina protease plasmina.
O aumento desta actividade encimática causa hiperfibrinólise, que se manifesta como un exceso de hemorraxia ou un incremento da permeabilidade vascular. O descenso da actividade orixina hipofribrinólise, que pode dar lugar a trombose ou embolismo.
En pacientes de accidentes cerebrovasculares isquémicos, a diminución da actividade do tPA está asociada cun incremento da concentración plasmática de P-selectina.
O tPA tamén desempeña un papel na migración celular e a remodelación de tecidos.
Fisioloxía e regulación
miniatura|Mecanismo in vivo da acción do tPA no sistema fibrinolítico. O tPA pode seguir unha destas tres vías no corpo: (1) captación polo fígado e aclaramento (eliminación) por medio de receptores dese órgano; (2) é inhibido por un inhibidor do activador do plasminóxeno (PAI) e seguidamente aclarado no fígado, ou (3) activación do plasminóxeno a plasmina para a degradación dando como resultado un produto da degradación da fibrina (FDP). |440x440px
Unha vez no corpo, o tPA administrado pode seguir tres rutas; unha delas ten como resultado a actividade trombolítica (ver figura). Despois da administración e liberación, o tPA pode ser absorbido polo fígado e aclarado (eliminado) a través de receptores dese órgano. Un dos receptores específicos responsable destes procesos é a proteína LRP1. Ademais, o tPA pode unirse a un inhibidor do activador do plasminóxeno (PAI), o que ten como resultado a inactivación da súa actividade, e isto vai seguido do seu aclaramento do corpo polo fígado. Finalmente, o tPA pode unirse ao plasminóxeno clivando e separando del a plasmina. A plasmina, outro tipo de protease, pode unirse despois ao inhibidor do plasminóxeno ou funcionar degradando os coágulos de fibrina, que é a vía máis utilizada e desexada no uso clínico.
Xenética
O activador do plasminóxeno tisular é unha proteína codificada no xene PLAT humano, situado no cromosoma 8, que contén 14 exóns. O transcrito primario producido por este xene sofre empalme alternativo, orixinando varios transcritos, un dos cales codifica unha isoforma que é procesada proteoliticamente.
Usos médicos
O tPA utilízase nalgúns casos de enfermidades que producen coágulos sanguineos, como a embolia pulmonar, infarto de miocardio e accidente cerebrovascular, nun tratamento médico chamdo trombólise. O seu uso máis común é nos ictus cerebrovasculares isquémicos. Pode administrarse de forma sistémica, no caso de infarto de miocardio, ictus isquémico e na maioría dos casos de embolia pulmonar masiva aguda ou administrarse a través dun catéter arterial directamente no sitio da oclusión no caso de trombos arteriais periféricos e trombos nas veas profundas proximais da perna.
miniatura|Estrutura teórica do encima tPA completo en humanos. Os residuos de [[carbohidrato|azucre son as moléculas ciano claro-grises, e os diferentes dominios están marcados de distintas cores.]]
Estatísticas
Realizáronse doce ensaios de alta calidade a grande escala sobre o rtPA no ictus isquémico agudo. Unha metaanálise deses ensaios concluíu que o rtPA administrado nas primeiras 6 horas despois dun ictus incrementa significativamente as posibilidades de sobrevivir e non ser unha persoa dependente no seguimento final, especialmente en pacientes tratados nas 3 primeiras horas. Porén, detectouse tamén unha significativa mortalidade, principalmente debido a hemorraxias intracraniais aos 7 días, pero posteriormente a mortalidade non era significativa entre os pacientes tratados e non tratados.
Suxeriuse que para que o tPA sexa efectivo no ictus isquémico, debe ser administrado o máis axiña posible despois do comezo dos síntomas do ictus, supoñendo que os pacientes se presenten en Urxencias a tempo. Moitas directrices como a da AHA interpretaron este conxunto de estudos suxerindo que hai subgrupos específicos que poden beneficiarse do tPA e recomendan o seu uso nunha ventá de tempo limitada despois do comezo do ictus. As directrices dos protocolos indican o seu uso intravenoso dentro das primeiras tres horas despois do evento, despois das cales as súas desvantaxes poden ser maiores que os seus beneficios.
Por exemplo, as directrices da Canadian Stroke Network sinalan que "Todos os pacientes con ictus isquémico agudo discapacitante que poidan ser tratados dentro das 4,5 horas do comezo dos síntomas deberían ser avaliados sen demora para determinar a súa elixibilidade para o tratamento" con tPA. Presentarse tarde en Urxencias causa un descenso na elixibilidade para este tratamento; só o 3% das persoas son axeitadas para este tratamento. Igualmente, nos Estados Unidos, a ventá de administración adoita ser de 3 horas desde o comezo dos síntomas, pero as directrices máis recentes tamén recomendan o seu uso ata as 4,5 horas despois do comezo dos síntomas, dependendo do estado do paciente, historia médica, actual comorbilidade e uso de medicación. O tPA parece ser beneficioso non só nas obstrucións de grandes arterias, senón tamén no infarto lacunar cerebral. Como o tPA disolve os coágulos, o seu uso supón un risco de sufrir hemorraxias.
Consenso xeral sobre o seu uso
O uso do tPA está aprobado pola Axencia Europea do Medicamento e a FDA norteamericana. Hai un consenso entre os especialistas en ictus de que o tPA é o tratamento estándar para os pacientes de ictus elixibles para el, e os seus beneficios superan os riscos. Hai un significativo debate principalmente en medicina de urxencia sobre a efectividade do tPA recombinante en casos de ictus isquémico. O Grupo NNT de medicina baseada nas evidencias concluíu que era inapropiado combinar os antes mencionados doce ensaios nunha soa análise, debido á súa substancial heteroxeneidade clínica (é dicir, variacións no deseño dos estudos, marco e características da poboación). Examinando cada estudo individualmente, o Grupo NNT indicou que dous deses estudos mostraban beneficios para os pacientes que recibion tPA (e iso, usando métodos aalíticos que eles consideran incorrectos); catro estudos mostraban danos e tiveron que abandonarse antes de completarse; e o resto dos estudos non mostraban nin beneficio nin dano. Baseándose nestas evidencias, o Grupo NNT fixo unha recomendación en contra do uso de tPA no ictos isquémico agudo. O Grupo NNT sinala que o caso para a ventá das 3 horas orixínase principalmente de dous ensaios: NINDS-2 e resultados de subgrupo de IST-3. "Porén, presumindo que a administración temperá (0-3h) é mellor que a administración tardía (3-4,5h ou 4,5-6h) os resultados do subgrupo de IST-3 suxiren un efecto biolóxico inverosímil no cal a administración temperá é beneficiosa, a administración ás 3-4,5h é nociva, e a administración ás 4,5-6h volve ser beneficiosa." Mesmo a publicación orixinal do ensaio IST-3 encontrou que os efectos de ventá de tempo non eran preditores significativos do resultado final (p=0.61). No Reino Unido a preocupación dos especialists en ictus fixo que se fixese unha revisión pola Axencia reguladora de produtos de saúde e medicinas.
Embolia pulmonar
A embolia pulmonar (coágulos que se desprazaron ata as arterias pulmonares) é xeralmente tratada con heparina normalmente seguida de warfarina. Se a embolia pulmonar causa unha graave inestabilidade debido a unha alta presión no corazón ("embolia pulmonar masiva") e orixina unha baixa presión arterial, recoméndase o tPA recombinante.
Activadores do plasminóxeno tisular recombinantes (r-tPA)
Os activadores do plasminóxeno de tipo tisular foron identificados e illados inicialmente de tecidos de mamíferos e despois estableceuse unha biblioteca de ADNc co uso de transcriptase inversa e ARNm de células de melanoma humano. Ditos ARNm illáronse usando inmunoprecipitación baseada en anticorpos. A biblioteca de ADNc resultante foi despois cribada por análise de secuencia e comparada cunha biblioteca xenómica completa para confirmar o illamento de proteínas específicas e a exactitude. O ADNc foi clonado nun plásmido sintético e inicialmente expresado en células de Escherichia coli, e despois en células de lévedo con resultados satisfactorios confirmados por secuenciación antes de intentalo en células de mamíferos. Seleccionáronse os transformantes usando Metotrexato. O Metotrexato reforza a selección ao inhibir a actividade do encima DHFR, que despois impulsa as células a expresar máis DHFR (exóxeno) e en consecuencia sobrevive máis proteína recombinante. Os transformantes altamente activos foron seguidamente situados nun fermentador industrial. O tPA que era despois segregado no medio de cultivo foi illado e recollido para o seu uso terapéutico. Para propósitos farmacéuticos, o tPA foi o primeiro fármaco producido sinteticamente co uso de células de mamífero, concretamente de células de ovario de hámster chinés (CHO). O tPA recombinante denomínase normalmente r-tPA e véndese con múltiples nomes comerciais.
Interaccións
O activador do plasminóxeno tisular interacciona con:
Illa Serrano
A illa Serrano coñecida tamén como Little Wellington está situada no Océano Pacífico na rexión austral de Chile, ao sur do golfo de Penas, ao comezo das canles patagónicas. Forma parte do arquipélago Wellington. Ten unha superficie de 1 063 km², que a converten na 14ª maior illa de Chile.
Administrativamente pertence á provincia Capitán Prat da Rexión de Aisén.
Desde hai aproximadamente 6.000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco
Historia
A contar de 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a das canles patagónicas. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada Campana separada do continente pola 'canle da nación Calén', nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridos con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas. Nos anos 1883 e 1884 o buque alemán "Albatross" realizou levantamentos no área.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre se. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta. O anterior, unido ao silencio e soidade da contorna fan destas illas e canles unha das rexións máis belas do planeta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. Na súa parte norte hai un cerro de 1.554 metros e na parte SE un cerro de 1.249 metros de altura.
Xeoloxía
Todo o arquipélago patagónico data da época terciaria; é produto da mesma causa xeolóxica que fixo aparecer primeiro o cordal da Costa e logo o dos Andes. Na idade glacial, tomou o seu aspecto actual sendo a continuación cara ao sur do cordal da Costa.
É de orixe ígneo pola clase de rocha que o constitúe e polo seu relevo áspero e irregular, característico das cadeas de erupción.
Clima
A rexión vese afectada continuamente por ventos do oeste e polo paso frecuente de sistemas frontais. Estes sistemas frontais xéranse na latitude 60° S, zona na que conflúen masas de aire subtropical e masas de aire polar creando un cinto de baixas presións que forma os sistemas frontais.
Esta área ten un clima que se coñece como 'tépedo frío chuviosos' que se estende desde a parte sur da Rexión de Los Lagos ata o estreito de Magallanes. Aquí rexístranse as máximas cantidades de precipitacións, en illa Guarello alcanzáronse ata 9.000 mm anuais.
A nubosidade atmosférica é alta, os días despexados son escasos. A amplitude térmica é reducida, a oscilación anual é de aproximadamente 4 °C cunha temperatura media de 9 °C. Chove durante todo o ano sendo máis chuvioso cara ao outono.
Xeografía
É unha grande illa de forma triangular, cunha gran entrante na parte norte, o seo Waldemar, que a divide case en dous. O seu lado máis longo orientado case N-S ten 54´7 km. de longo e o seu lado máis largo de E-W ten 32´18 km.. Os seus límites son:
Fondeadoiros e surgideiros
O abra Cuthbert atópase case no centro ao lado leste da illa, non foi recoñecida polo que non é apta como fondeadoiro. Polo lado oeste atópase o gran seo Waldemar e na súa costa sur atópase o seo Heinrichs, que pode ofrecer fondeadoiro no interior da súa angosta entrada.
Lino Braxe
Lino Braxe Mandiá, nado en Mugardos o 18 de xuño de 1962 e finado na Coruña o 25 de decembro de 2020, foi un actor, director de teatro e escritor galego.
Traxectoria
Comezou no teatro profesional en 1985, coa Compañía Luís Seoane. Actuou en producións da Escola Dramática Galega, Centro Dramático Galego, Malbarate e outras, tamén actor de dobraxe e radio. Foi un dos fundadores da revista Luzes de Galiza. Dirixiu, ata o seu pasamento, o grupo de teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.
Tamén foi locutor de Radio Nacional de España durante dez anos. Nese período de tempo adaptou para a radio a obra dramática completa de Álvaro Cunqueiro e Eduardo Blanco Amor.
Kralendijk
Kralendijk é a capital da illa holandesa de Bonaire, que ata 2010 pertencía ás Antillas Neerlandesas.
Con 12.531 habitantes no ano 2007, é tamén a vila máis grande da illa. O nome deriva do dique de coral morto (koralendijk) que está presente alí e que se utiliza dende ao redor de 1840. Pódese ver claramente desde o bulevar. Os veciños tamén chaman á cidade Playa, que significa praia.
Descrición
É unha pequena e tranquila vila con moitos edificios de cores pastel. O centro da cidade está composto por un bulevar (Kaya Craane) e unha rúa comercial (Kaya Grandi). Fronte ao bulevar atópanse iates de recreo que visitan Bonaire á ancoran alí. Situado no lado sur, atópase Fort Oranje construído no século XVII para defender Bonaire. Na parte norte da fortaleza atópase a antiga casa do gobernador (amarela), na que agora se atopa o consello insular (consello insular do Caribe), e a oficina aduaneira. A cidade tamén ten un porto deportivo e un estadio de fútbol. Tamén hai un pavillón que se emprega como mercado froita.
En Kralendijk atópase a Institución Xudicial do Caribe dos Países Baixos, localizada en Bonaire, o Institushon Hudisial Karibe Hulandes, o sitio Boneiru, que pode acoller a 76 persoas.
Xusto ao sur da cidade atópase o aeroporto: Aeroporto Internacional de Flamingo. Fora da costa atópase a illa deshabitada Klein Bonaire. É accesible por taxi acuático.
Cada ano celébrase un desfile na cidade polo entroido.
O máis antigo asentamento en Bonaire non é Kralendijk senón a cidade máis pequena e situada máis ao norte Rincón.
Historia
Fort Oranje construído en 1639 para defender o porto principal de Bonaire. O forte foi modificado extensamente durante finais do século XVII. O asentamento inglés de "Playa" estableceuse xunto ao forte en 1810. A cidade renomeouse como "Kralendijk" polos gobernantes coloniais holandeses en 1840.
O 10 de maio de 1940, 461 cidadáns holandeses e alemáns foron transportados a Bonaire e internados nun campamento xusto ao sur do forte. Despois da segunda guerra mundial, este campamento converteuse nun hotel, que agora é o Divi Bonaire.
Clima
Kralendijk ten un clima semiárido quente ( Köppen BSh) con tempo uniformemente cálido, húmido pero seco debido á diverxencia entre os ventos alisios e o Monzón norteamericano, xunto cun forte efecto de secado dos ventos paralelos á costa de Suramérica. Hai unha curta tempada chuviosa entre outubro e xaneiro debido ao forte caudal do nordés durante a retirada do monzón, no entanto, é errática e moi influenciada pola Oscilación Sur, que frecuentemente falla completamente durante os anos de El Niño. Non obstante, durante os anos de La Niña, as precipitacións poderán chegar ata 1.000 mm ao longo dun ano e máis de 350 mm nun mes, como sucedeu durante 1970/1971, 1988/1989, 1999/2000 e 2010/2011.
Memoria da auga
A memoria da auga é a suposta capacidade da auga de reter unha "lembranza" ou "memoria" das substancias que foron previamente disoltas nela nunha disolución arbitraria. Ningunha evidencia científica sostén esta suposición. Afírmase que para que estes efectos aparezan cómpre axitar a auga en cada fase da dilución en serie. O concepto foi proposto por Jacques Benveniste para explicar os supostos poderes terapéuticos dos remedios homeopáticos, que se preparan tradicionalmente diluíndo solucións a un grao tan alto que non permanece ningunha molécula da substancia orixinal na maioría das preparacións finais. Benveniste intentou probar este principio básico da homeopatía realizando un experimento que fose publicado "independentemente dos intereses homeopáticos" nunha revista científica importante.
Aínda que algúns estudos, incluíndo os do propio Benveniste, informaron que se observou este efecto, as replicacións dos experimentos seguindo o método do dobre cego non conseguiron reproducir o mesmo resultado. O concepto non é coherente con leis científicas básicas de xeral aceptación e non é admitido pola comunidade científica. A auga líquida non mantén redes ordenadas de moléculas durante períodos de tempo maiores dunha pequena fracción de nanosegundo.
A ultradilución en homeopatía
Os remedios homeopáticos prepáranse realizando disolucións sucesivas en auga do principio activo. Poden utilizar unha escala de dilución decimal (D ou X) no que en cada sucesiva dilución se dilúe a preparación nun factor de 10, ou unha escala centesimal (C), na que se dilúe nun factor de 100.
Na práctica homeopática este proceso de dilución repítese moitas veces. O fundador da homeopatía, Hahnemann, avogaba por dilucións 30C para a maioría dos tratamentos (isto é unha dilución nun factor de 1060). En moitos casos utilízanse dilucións moito maiores, como C200, o que significa que existiría unha molécula de substancia por cada 10400 moléculas de auga (un 1 seguido de 400 ceros). Porén, un litro de auga tan "só" contén 34 607 650 000 000 000 000 000 000 moléculas (34·1024), polo que a probabilidade de que haxa polo menos algunha molécula da substancia activa é practicamente cero, da orde de 10−175. Isto está baseado nun concepto científico básico chamado número de Avogadro, que di que un mol dunha substancia contén sempre 6,022 1023 partículas (moléculas, átomos). A disolución maior á que razoablemente existe algunha probabilidade de que conteña polo menos unha molécula da substancia orixinal disolta é de aproximadamente 12C.
Dúas Árbores de Valinor
No legendarium de J. R. R. Tolkien, as Dúas Árbores de Valinor son Telperion e Laurelin, a Árbore de Prata e a Árbore de Ouro que iluminaban a Terra dos Valar nos tempos antigos. Foron destruídas por Melkor e Ungoliant, mais os Valar converteron a súa derradeira flor e o seu derradeiro froito na Lúa e o Sol.
Creación e destrución
As primeiras fontes de luz de Arda foran dúas enormes Lámpadas, Illuin, a de prata no norte, e Ormal, a de ouro no sur. Ambas foron derrubadas e destruídas por Melkor. Despois os Valar marcharon para Valinor, onde Yavanna creou co seu canto a Telperion e Laurelin. A Telperion atribuíaselle xénero masculino e a Laurelin feminino. Estaban localizadas no outeiro Ezellohar, ás portas de Valimar, e medradron na presenza de todos os Valar, regadas polas bágoas de Nienna.
Memoria da auga
A controversia na revista Nature
Benveniste presentou a súa investigación á importante revista científica Nature para que fose publicada. A xunta supervisora editorial de Nature estaba preocupada porque o material, se era publicado, daríalle credibilidade aos homeópatas mesmo se os efectos dos que se informaba non podían despois ser reproducidos noutros experimentos. Había tamén preocupación sobre se a investigación era simplemente incorrecta, dados os cambios que implicaría en leis coñecidas e ben establecidas da física e da química. O editor de Nature, John Maddox, afirmou que "As nosas mentes non é que estivesen tan pechadas, senón que non estaban preparadas para mudar toda a nosa visión de como está construída a ciencia." (orixinal: "Our minds were not so much closed as unready to change our whole view of how science is constructed.") Pero rexeitar a publicación sobre ningunha base obxectiva considerouse que non era sostible, xa que naquel momento non había ningún fallo metodolóxico evidente no experimento.
Dúas Árbores de Valinor
Creación e destrución
Cada árbore era unha fonte de luz: prateada a de Telperion e dourada a de Laurelin. Telperion tiña follas escuras (prateadas por un lado) e o seu arxénteo orballo era recollido como fonte de auga e luz. Laurelin tiña follas pálidas adornadas de ouro, e o seu orballo era así mesmo recollido por Varda.
Memoria da auga
A controversia na revista Nature
Finalmente, chegouse a un compromiso. O texto foi publicado en Nature volume 333 do 30 de xuño de 1988, pero foi acompañado dun editorial de Maddox que sinalaba o seguinte: "Hai boas e concretas razóns polas que as persoas prudentes deberían, polo momento, evitar facer un xuízo" e describiu algunhas das leis fundamentais da física e química que violaría, se chegase a probarse que era certa. Ademais, Maddox pediu que os experimentos fosen reproducidos baixo a supervisión dun grupo escollido dos que acabarían por coñecerse como "cazafantasmas", que incluía a Maddox, ao ilusionista James Randi, de gran sona polas súas investigacións que desenmascararon fenómenos paranormais, e Walter W. Stewart, un físico e desmitificador independente dos Institutos Nacionais da Saúde dos EEUU.
Na primeira serie de experimentos supervisados, seguiuse o procedemento experimental orixinal que se indicaba no texto que fora presentado para a publicación. Os experimentos realizados polo equipo de Beneviste e supervisados tiveron éxito, e reproduciron os datos publicados bastante aproximadamente. Porén, Maddox indicou que durante o procedemento os experimentadores coñecían cales tubos de ensaio contiñan orixinalmente os anticorpos e cales non. Realizáronse, pois, unha segunda serie de experimentos nos cales Maddox e o seu equipo estaban a cargo de aplicar directamente o procedemento de dobre cego, para o cal fotografaron os cadernos, o laboratorio foi gravado en vídeo, e os viais intercambiados aleatoriamente e codificados secretamente. Randi foi aínda máis lonxe e envolveu as etiquetas en papel de periódico, selounos nun sobre e despois pegounos no teito para que Benveniste e os seus colegas non puidesen lelos. Nos experimentos realizados así non se observou ningún efecto de memoria da auga.
Dúas Árbores de Valinor
Creación e destrución
Un "día" duraba doce horas. Cada Árbore, á súa vez, emitía luz durante sete horas (crecendo até o seu brillo máximo para despois volver minguar devagar), polo que durante unha hora de cada "amencer-anoitecer" emitíanse ao mesmo tempo luz dourada e luz prateada.
Lista de grupos de post-punk
Esta é unha lista de grupos de post-punk, tanto do movemento orixinal coma do post-punk revival ordenadas alfabeticamente.
Memoria da auga
A controversia na revista Nature
Nature publicou un informe no seguinte número, que dicía: "Concluímos que non hai base substancial para afirmar que os anti-IgE a gran disolución (en factores de 10120) manteñen a súa efectividade biolóxica, e que a hipótese de que a auga pode quedar impresa coa memoria de pasados solutos é tan innecesaria coma fantástica." Porén, non se suxeriu que houbese fraude; Maddox e o seu equipo especularon inicialmente de que alguén no laboratorio "estaba xogándolle unha mala pasada a Benveniste", pero despois concluíron que "Nós cremos que o laboratorio fomentou e despois incentivou un autoengano sobre a interpretación dos seus datos." Maddox tamén sinalou que dous dos investigadores de Benveniste estaban sendo pagados pola compañía homeopática francesa Boiron.
Dúas Árbores de Valinor
Creación e destrución
O celoso Melkor recrutou a axuda da xigantesca criatura arácnida Ungoliant (a primeira das grandes arañas e devanceira de Elaraña) para destruír as Dúas Árbores. Oculto nunha nube de escuridade, Melkor cravou en cada Árbore a súa lanza, e a insaciábel Ungoliant devorou toda a vida e a luz que aínda contiñan.
Lista de grupos de post-punk
Bandas influenciadas polo post-punk (1984 - mediados dos 90)
Bandas que apareceron pouco despois do movemento inicial, coa mesma estética e influencias. Moitas delas crúzanse co rock alternativo, o shoegaze, o post-hardcore, o coldwave e o twee pop.
Memoria da auga
A controversia na revista Nature
Nunha carta de resposta publicada no mesmo número da revista, Benveniste arremeteu contra Maddox e queixouse sobre a proba rigorosa á que foi sometido a mans do equipo de Nature, comparándoa coa "caza de bruxas de Salem ou persecucións ao estilo do macartismo." Tanto na resposta de Nature coma nun episodio do programa radiofónico científico Quirks and Quarks, Benveniste queixouse especialmente de Stewart, do que afirmou que actuaba como se todos eles fosen uns fraudulentos e os trataba con desdén, queixándose da súa "típica actitude de sabelo todo". Na súa carta de Nature, Benveniste tamén deu a entender que Randi estaba intentando burlar o curso do experimento facendo trucos de maxia, "distraendo aos técnicos a cargo da súa supervisión!" Foi máis moderado en Quirks and Quarks, cambiando a súa mención a Randi dando a entender que mantivera ao equipo entretido cos seus trucos e que a súa presenza foi en xeral ben recibida. Tamén indicou que aínda que era certo que dous dos membros do seu equipo eran pagados por unha compañía homeopática, a mesma compañía pagara a factura do hotel do equipo de Maddox.
Maddox declarou "sinto que non atopásemos nada máis interesante." No mesmo programa Quirks and Quarks rexeitou as queixas de Benveniste, indicando que a posibilidade de que os resultados fosen indebidamente usados pola comunidade homeopática demandaban que se fixese unha nova comprobación inmediata. Ao fracasaren as comprobacións, isto demostraba que os resultados iniciais se debían probablemente ao "efecto da expectación do observador". Tamén sinalou que o procedemento completo da proba da que Benveniste máis tarde se queixou fora previamente acordado entre todas as partes. Só cando as probas fallaron Benveniste discutiu se eran apropiadas.
Dúas Árbores de Valinor
Creación e destrución
Unha vez máis, Yavanna cantou e Nienna chorou, mais só conseguiron revivir a derradeira flor de Telperion (que se convertería na Lúa) e o derradeiro froito de Laurelin (que se convertería no Sol). Estes foron confiados respectivamente aos espíritos menores Tilion, masculino, e Arien, feminino, coincidindo cos "xéneros" das propias Árbores. Este é o motivo polo cal n'O Señor dos Aneis se adoita facer referencia ao Sol como "ela" e á Lúa como "el".
Porén, dise que a verdadeira luz das Árbores, anterior ao seu empezoñamento por parte de Ungoliant, residiu desde aquela unicamente nos tres Silmarils.
Memoria da auga
A controversia na revista Nature
O debate continuou na sección de cartas de Nature durante varios números ata que o equipo da editorial decidiu dala por rematada. Continuou na prensa francesa durante certo tempo. Debido á polémica sobre os experimentos de comprobación, e malia que o resultado fora negativo, nada puido impedir o que preocupaba a Maddox, xa que aínda hoxe son utilizados polos partidarios da homeopatía para afirmar que os experimentos "proban" que a homeopatía funciona. Un dos coautores de Benveniste do experimento orixinal publicado en Nature, Francis Beauvais, máis tarde dixo que aínda que as probas que non son de dobre cego xeralmente daban resultados "correctos" (é dicir, as mostras ultradiluídas eran bioloxicamente activas, e os controis non), "os resultados das mostras cegas eran case sempre aleatorias e non se correspondían cos resultados agardados: algúns "controis" eran activos e algunhas mostras "activas" non tiñan efecto no sistema biolóxico."
Dúas Árbores de Valinor
Sucesores de Telperion
Como os primeiros Elfos que chegaron a Valinor amaban de maneira especial a Telperion, Yavanna creou unha segunda árbore coma el para que se erguese na cidade de Tirion, na que os Vanyar e os Noldor cohabitaban nun principio. Esta árbore, chamada Galathilion, era idéntica a Telperion agás polo feito de non emitir luz propia. Deu lugar a moitos rebentos, un dos cales recibiu o nome de Celeborn, e foi plantado na illa de Tol Eressëa.
Memoria da auga
Investigacións posteriores
Noutras controversias científicas como a da fusión fría ou a poliauga moitos científicos iniciaron inmediatmente experimentos de replicación dos orixinais, porque as teorías que subxacían neses experimentos non contraviñan directamente principios científicos fundamentais ben establecidos e podían acomodarse cuns pequenos axustes a ditos principios. Pero o experimento de Benveniste ía directamente contra varios principios fundamentais, o que fixo que moitos investigadores rexeitaran por completo os resultados considerándoos erros ou fraudes, e só uns poucos investigadores estaban dispostos a repetir os experimentos para validar ou non esas teorías.
Dúas Árbores de Valinor
Sucesores de Telperion
Na Segunda Idade entregouse un dos rebentos de Celeborn aos Númenorianos como obsequio; tratábase de Nimloth, a Árbore Branca de Númenor. Viviu durante case toda a existencia do reino, mais cando Sauron tomou o control da illa, fixo que o rei Ar-Pharazôn a tallase.
Afortunadamente, Isildur logrou salvar un dos froitos desa árbore, que máis tarde enxendraría as Árbores Brancas de Gondor.
Memoria da auga
Investigacións posteriores
Despois da controversia en Nature, Benveniste obtivo o apoio público de Brian Josephson, un físico premio Nobel con reputación de ter unha mente aberta aos fenómenos paranormais. Os experimentos continuaron sobre as mesmas liñas básicas, culminando cunha publicación de 1997 que afirmaba que o efecto podía transmitirse a través das liñas telefónicas. A isto seguíronlle dúas publicacións máis en 1999 e outra sobre transmisión remota en 2000, ano en que se afirmaba que o efecto podía tamén enviarse por Internet.
Dúas Árbores de Valinor
Sucesores de Laurelin
Non se menciona nunca ningunha árbore creada á semellanza de Laurelin, xa que era Telperion o preferido polos Elfos. Pódese supor que non existe tal descendencia na Terra Media ou en calquera outro lugar de Arda. Os exiliados Noldorin da cidade de Gondolin si posuían unha imaxe inerte de Laurelin, chamada Glingal, 'Lapa Pendente', elaborada polo Rei Turgon.
Memoria da auga
Investigacións posteriores
A revista Time publicou en 1999 que, en resposta ao escepticismo do físico Robert Park, Josephson retara á Sociedade Física Americana (APS) a supervisar unha replicación feita por Benveniste. Este reto consistiría "nunha proba de dobre cego aleatoria", da súa capacidade de transferir as características de auga diluída homeopaticamente por Internet. A APS aceptou o reto e ofreceu sufragar os custos da proba. Cando isto chegou aos oídos de Randi, este tamén ofreceu o antigo premio de 1 millón de dólares da Fundación Educacional James Randi para quen demostre positivamente un feito paranormal. A isto Benveniste respondeu: "Perfecto para nós." ("Fine to us.") na súa DigiBio NewsLetter. Porén, a carta de Randi sinalaba que Benveniste e Josephson non seguiron o seu reto, burlándose co seu silencio sobre o asunto como se fosen persoas desaparecidas.
Dúas Árbores de Valinor
Significado interno
As Dúas Árbores de Valinor existiron nunha época na que a única outra fonte de luz eran as estrelas (creadas por Varda para os Elfos a partir do orballo recollido das Dúas Árbores). Cando se convidou a tres embaixadores dos Elfos para que visen Valinor cos seus propios ollos, seica as Árbores tiveron un significativo efecto sobre eles.
Memoria da auga
Investigacións posteriores
Unha proba independente do experimento de transmisión remota de 2000 levouse a cabo nos Estados Unidos por un equipo sufragado polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos. Utilizando os mesmos aparellos experimentais e organización ca o do equipo de Benveniste, non conseguiron encontrar ningún efecto ao realizar o experimento. Porén, indicáronse varios resultados "positivos", pero só cando un determinado investigador de Benveniste manexaba o equipamento. "Non observamos influencias sistemáticas como diferenzas no pipeteado, contaminación, ou violacións do procedemento de cego ou aleatorización que explicasen estes efectos no investigador de Benveniste. Porén, as nosas observacións non exclúen esas posibilidades."
Dúas Árbores de Valinor
Significado interno
En concreto, disque Thingol induciu os Elfos a realizar a Grande Viaxe polo seu desexo de volver ver a Luz de Valinor (desexo satisfeito pola luz que viu no rostro de Melian). No futuro os Elfos dividiríanse nos Calaquendi, que contemplaran a luz das Árbores, e os Moriquendi, que non; aos primeiros descríbeselles como claramente superiores en moitos aspectos.
Memoria da auga
Investigacións posteriores
Benveniste admitiu ter indicado o seguinte: "El afirmou que certos individuos sistematicamente obteñen efectos dixitais e outros individuos non conseguen efectos ou bloquean os efectos."
Os intentos doutros grupos de investigadores de repetir o experimento de Benveniste non obtiveron resultados positivos que puidesen ser repetidos independentemente. En 1993, Nature publicou un texto no que se describían varios experimentos que non conseguiron atopar efectos similares, e un estudo independente publicado en Experientia en 1992 non atopou ningún efecto. Un equipo internacional dirixido pola profesora Madeleine Ennis da Queen's University de Belfast afirmou en 1999 ter reproducido os resultados de Benveniste. Randi despois lanzoulle o seu reto do millón de dólares ao programa da BBC Horizon para que se probase a teoría da "memoria da auga" seguindo os procedementos experimentais de Ennis. Como resposta, realizáronse experimentos que foron supervisados polo vicepresidente da Royal Society, profesor John Enderby. O reto rematou sen que o equipo de Horizon observase nigún efecto de memoria. Nunha reportaxe sobre homeopatía, o programa de televisión dos Estados Unidos ABC 20/20 tamén intentou, sen éxito, reproducir os resultados de Ennis.
Investigacións publicadas en 2005 sobre a dinámica das redes de enlaces de hidróxeno na auga demostraron que "a auga líquida esencialmente perde a memoria de correlacións persistentes na súa estrutura" en 50 millonésimas de nanosegundo (femtosegundos).
Dúas Árbores de Valinor
Significado interno
Na Segunda e Terceira Idades, as Árbores Brancas de Númenor e Gondor, cuxo aspecto asemellábase ao de Telperion, tiveron un significado máis ben simbólico, como emblemas de cadanseu reino, e como lembranza da ancestral alianza entre os Dúnedain e os Elfos. No entanto, esta relación quizais fose máis profunda, xa que a destrución de cada unha das árbores precedeu inevitabelmente a dificultades para ese reino, dando a entender que existía un vínculo místico aínda máis forte.
Memoria da auga
Outros científicos
En 2003 Louis Rey, un químico de Lausanne, informou que mostras de cloruro de sodio e cloruro de litio preparadas de acordo cos métodos homeopáticos mostraban, ao seren expostas a radiación, picos de termoluninescencia diferentes comparados cos da auga pura. Rey afirmou que isto suxería que as redes de pontes de hidróxeno nas dilucións homeopáticas eran diferentes segundo a substancia que fora disolta. Estes resultados non foron replicados e non son xeralmente aceptados, incluso Benveniste sinalou que non eran experimentos cegos.
Dúas Árbores de Valinor
Significado externo
As Árbores son unha manifestación do axis mundi, un elemento mitolóxico habitual que conecta o ceo e a terra, transmitindo a esta última a orde e o resplandor do divino (neste caso, Ilúvatar sería o divino, e a Terra Media a terra). O axis mundi é un compás que fornece ao resto do mundo orde, equilibrio e dirección, e a súa deterioración ou destrución provocan o caos.
Memoria da auga
Outros científicos
En xaneiro de 2009, Luc Montagnier, o virólogo galardoado co premio Nobel que liderou o equipo que descubriu o virus da inmunodeficiencia humana (VIH), afirmou (nun artigo publicado nunha revista que el mesmo creou, que parece ter evitado a revisión por pares convencional dos artigos, xa que foi aceptado só tres días despois da súa recepción) que o ADN de bacterias patóxenas e virus diluídos masivamente en auga emiten ondas de radio que poden ser detectadas. O aparato utilizado para detectar estes sinais foi desenvolvido por Jacques Benveniste, e foi testado independentemente, coa cooperación do equipo de Benveniste, por petición da DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency) dos Estados Unidos de América. Esa investigación non puido replicar ningún efecto de sinais dixitais usando o aparato.
Dúas Árbores de Valinor
Significado externo
Aínda que existe un axis mundi en case que toda a mitoloxía literaria, se cadra as Dúas Árbores lembran de maneira especial á árbore de Yggdrasil da mitoloxía nórdica. En ambos os casos as árbores son conceptos cósmicos, xa que a súa esencia é o que dará lugar máis adiante á Lúa e ao Sol. Outra reminiscencia é a das dúas árbores máis importantes do Xardín do Edén, a Árbore da Vida e a Árbore da Sabedoría, posto que en ambas as historias as árbores son fonte de orientación e vida, e un vínculo coa divindade.
Memoria da auga
Outros científicos
En 2010, á idade de 78 anos, Montagnier anunciou que encabezaría un novo instituto de investigación na Universidade de Jiaotong de Shanghai, onde planea continuar o seu traballo. Afirma que os seus descubrimentos "son moi reproducibles e estamos esperando a confirmación doutros laboratorios", pero dixo nunha entrevista en Science, "Hai un certo medo sobre este asunto en Europa. Dixéronme que algunhas persoas reproduciran os resultados de Benveniste, pero que teñen medo de publicalos debido ao terror intelectual da xente que non o comprende." Montagnier chamou a Benveniste "un moderno Galileo", pero o problema era que "os seus resultados non eran 100% reproducibles".
Acollida entre os homeópatas
Para a maioría dos científicos a "memoria da auga" non é algo que mereza unha seria consideración; a única evidencia é o defectuoso traballo de Benveniste. Pero, ao contrario, a noción de "memoria da auga" foi tomada en serio entre os homeópatas. Para eles, formaría parte dunha posible explicación de por que algúns dos seus remedios funcionan. Un resumo dos aspectos que rodean a memoria da auga foi o tema dun número especial da reviata Homeopathy. Nun editorial, o editor de Homeopathy, Peter Fisher, recoñecía que o método orixinal de Benveniste non orixinaba resultados reproducibles e declaraba "...a memoria da auga é unha mala memoria: bota unha ampla sombra sobre a homeopatía e é xusto o que moitos científicos recordan sobre a investigación científica da homeopatía, igualándoa coa ciencia mala ou mesmo fraudulenta" O número foi un intento de restaurar a credibilidade da noción con artigos que propoñían diversas e moi diferentes teorías sobre a memoria da auga, tales como: un intercambio electromagnético de información entre moléculas, rotura da simetría temporal, termoluminescencia, entrelazamento descrito por unha nova teoría cuántica, formación de peróxido de hidróxeno, formación de clatratos, etc. Algúns dos mecanismos propostos requirirían tirar ao lixo a maioría da física do século XX.
Dúas Árbores de Valinor
Outros nomes
Dise que tanto Telperion como Laurelin recibiron moitos nomes, entre os que se inclúen os seguintes: Silpion e Ninquelótë para Telperion, e Malinalda e Culúrien para Laurelin.
Bisonte europeo
miniatura|250px|Bisonte europeo macho no [[zoo de Minsk.]] miniatura|250px|Becerro de bisonte europeo no [[zoo de Barcelona.]]
O bisonte europeo (Bison bonasus) é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos bovininos.
É o mamífero de maior tamaño de Europa, e un dos máis ameazados, polo que é obxecto de varios programas de reprodución en catividade levados a cabo en parques zoolóxicos.
Descrición
De aspecto similar ao do bisonte americano (Bison bison), pero de maior tamaño, constitución máis esvelta e cornos máis desenvolvidos.
Os becerros adoitan teren a pelaxe máis clara que a dos adultos. Tamén están provistos dunha pequena "barba" na gorxa, e a cola está recuberta por pelo longo. A parte inferior das patas teñen pelaxe curta, ao contrario que no bisonte americano. Ambos os sexos teñen cornos, os cales son curtos, grosos, e dirixidos cara a arriba.
O bisonte europeo mide de 250 a 350 cm de lonxitude (máis de 50 a 80 cm da cola), e ten unha altura na cruz que vai de 150 a 200 cm. Os machos adultos pesan entre 400 e 920 kg, mentres que as femias, de menor tamaño, oscilan entre os 300 e os 400.