cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trofeo Hannu Saintula
O Trofeo Hannu Saintula (en finés Hannu Saintula -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2011-12 á mellor adestradora ou adestrador da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor do ex seleccionador feminino finlandés Hannu Saintula.
Sami Haapanen é o adestrador que máis veces recibiu o galardón cun total de tres, sempre dirixindo ao equipo de Espoo coas súas diferentes denominacións.
O Trofeo Hannu Saintula é o único trofeo da Naisten Liiga que non ten nome de muller.
Gañadoras e gañadores
miniatura|[[Marjo Voutilainen conseguiu o premio en 2020 logo de levar a KalPa ás finais.]] En letra grosa as adestradoras e adestradores do equipo que se proclamou esa tempada campión de liga.
Lousada, Recelle, Portomarín
Lousada é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Glicoforina
Unha glicoforina é unha sialoglicoproteína da membrana plasmática dos glóbulos vermellos do sangue. É unha proteína que abrangue toda a membrana e contén moléculas de azucre (é unha glicoproteína). Está moi glicosilada (60%). As glicoforinas son ricas en ácido siálico, o que lles dá aos glóbulos vermellos un recubrimento cargado electricamente e moi hidrófilo. Isto permítelles circular polo sistema circulatorio sen adherirse a outras células ou ás paredes dos vasos sanguíneos.
Unha determinada mutación que se encontra nas glicoforinas crese que produce un 40% de redución do risco de padecer malaria grave.
Membros da familia
Os seguintes catro xenes humanos codifican proteínas glicoforinas:
A glicoforina D considérase agora que é unha variante da glicoforina C.
As Moreiras, Recelle, Portomarín
As Moreiras é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Soiuz MS-02
Soiuz MS-02 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 19 de outubro de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz MS-02, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Sergei Rizhikov, Robert Kimbrough e Andrei Borisenko, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A tripulación adicouse a facer experimentos de bioloxía, biotecnoloxía, física e ciencias da Terra. A nave regresou o 10 de abril de 2017 ás 11:20 GMT.
Ida Noddack
Ida Noddack, nada en Lackhausen (Imperio Alemán) o 25 de febreiro de 1896 e finada en Bad Neuenahr-Ahrweiler (Alemaña) Occidental o 24 de setembro de 1978, cuxo nome de solteira era Ida Eva Tacke, foi unha química e física alemá. Foi a primeira científica en mencionar a idea da fisión nuclear, en 1934. Xunto co seu marido Walter Noddack, de quen tomou o apelido, descubriu o elemento renio, de número atómico 75. Foi nomeada tres veces para o Premio Nobel de Química.
Fisión nuclear
Noddack criticou con acerto a interpretación química que fixo Enrico Fermi dos seus experimentos de 1934 sobre bombardeo de neutróns, na que este postulaba que poderían ser producidos os elementos transuránicos, e que foi amplamente aceptada durante algúns anos. No seu artigo, "Sobre o elemento 93", Noddack suxeriu outras posibilidades, centrándose no fracaso de Fermi en eliminar todos os elementos químicos máis lixeiros que o uranio das súas probas, e non só até o chumbo. O artigo é hoxe considerado de importancia histórica non só porque sinalou acertadamente o erro na interpretación química de Fermi, senón porque suxeriu a posibilidade de que "é concebible que o núcleo rompa en varios fragmentos grandes que serían, por suposto, isótopos de elementos coñecidos pero non serían veciños do elemento irradiado". Deste xeito presaxiábase o que sería coñecido anos máis tarde como a fisión nuclear. Con todo Noddack non ofreceu ningunha base teórica desta posibilidade, que desafiaba a comprensión da época, e a súa suxestión de que o núcleo rompe en varios fragmentos de gran tamaño non é o que ocorre na fisión nuclear. Por isto e porque Ida Noddack tivo que traballar como invitada no laboratorio do seu marido durante a maior parte da súa carreira, debido a lexislación sexista que obrigaba as mulleres a deixar o seu emprego ao casar, non se tomaron en serio as súas ideas.
Descubrimento do elemento renio
Noddack e o seu esposo buscaron os elementos aínda descoñecidos de número atómico 43 e 75 na Physikalisch-Technische Reichsanstalt. En 1925, publicaron un documento (Zwei neue Elemente der Mangangruppe, Chemischer Teil), alegando que o fixeron, e chamaron renio e masurio aos novos elementos. Só foi confirmado o descubrimento do renio. Eles non foron capaces de illar o elemento 43 e os seus resultados non foron reproducibles. A elección do nome masurio tampouco se considerou aceptable por motivos nacionalistas (facía referencia a Masuria, rexión da antiga Prusia Oriental) e pode contribuír a unha mala reputación entre os científicos da época.
O elemento 43 foi producido artificialmente e illouse definitivamente en 1937 por Emilio Segre e Carlo Perrier nun anaco de folla de molibdeno refugado dun ciclotrón, o cal fora sometido a desintegración beta. Foi chamado tecnecio. Ningún isótopo do tecnecio ten unha vida media maior de 4,2 millóns de anos e suponse que por esta causa non se atopa na Terra como un elemento natural. En 1961, pequenas cantidades de tecnecio foron producidos na pechblenda a partir da fisión espontánea de átomos de 238-Ou e foron descubertos por BT Kenna e PK Kuroda. Sobre a base deste descubrimento, o físico belga Pieter Van Assche realizou unha nova análise de datos para demostrar que o límite de detección analítica do método dos Noddacks «podería ser 1.000 veces menor que o valor de 10-9 reportado no seu artigo, co fin de mostrar os Noddacks poderían ser os primeiros en atopar cantidades mensurables do elemento 43, xa que os minerais que analizaran contiñan uranio. Usando as estimacións de Van Assche sobre a composición dos residuos cos que traballaron os Noddacks, o científico do NIST, John T. Armstrong, simulou cun computador o espectro orixinal de raios X, e afirmou que os resultados eran "sorprendentemente próximos ao espectro publicado". Gunter Herrmann da Universidade de Maguncia examinou os argumentos de Van Assche, e chegou á conclusión de que foron desenvolvidos ad hoc, e levaban a un resultado predeterminado. Segundo Kenna e Kuroda, ou contido en 99-Tc que se espera nunha pechblenda típica (50% de uranio) é duns 10-10 g/kg de mineral. F. Habashi sinalou que non había máis do 5% de uranio nas mostras de columbita dous Noddack, e a cantidade presente do elemento 43 non podía superar uns 3 × 10-11 mg/kg de mineral. Esta baixa cantidade non puido ser pesada, nin dar liñas non espectro de raios X do elemento 43 que puidesen distinguirse claramente do ruído de fondo. A única maneira de detectar a súa presenza é mediante medicións radioactivas, unha técnica que vos Noddack non usaron, aínda que se ou fixeron Segrè e Perrier.
Tras as afirmacións de Van Assche e Armstrong, realizouse unha investigación nas obras de Masataka Ogawa que fixera unha reivindicación previa á dos Noddack. En 1908 afirmou illar o elemento 43, chamándoo Nipponium. Usando unha placa orixinal (non unha simulación), Kenji Yoshihara determinou que Ogawa non atopara o elemento 43 (Período 5; Grupo 7 ; eka-manganeso), pero si separara con éxito o elemento 75 (Período 6; Grupo 7; dvi-manganeso ou renio), anticipándose aos Noddack en 17 anos.
Nomeamentos para o Premio Nobel de Química
Ida Noddack foi nomeada tres veces para o Premio Nobel de Química: unha vez por Walter Nernst e K. L. Wagner en 1933; ambos os esposos Noddack foron nomeados por W. J. Müller en 1935 e por A. Skrabal en 1937.
Véxase tamén
Ligazóns externas
O Marmoiral, Recelle, Portomarín
O Marmoiral é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Servicería, Recelle, Portomarín
A Servicería é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Vigo, Recelle, Portomarín
Vigo é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Tampón hixiénico
miniatura|Tampón con aplicador. Un tampón é un artigo de hixiene para absorber o fluxo da menstruación. O máis común na actualidade é que se vendan como unidades desbotábeis. Insírense manualmente até o fondo da vaxina e extráense mediante un cordón. O tampón ten forma de tubo, cun núcleo comprimido de material absorbente. Tamén se comercializan modelos con aplicador, formado por dous tubos de cartón ou plástico, un interior e outro exterior, que permiten a súa colocación sen tocalo coas mans.
Os tampóns téñense utilizado para interromper outras hemorraxias, como as nasais ou as ocasionadas por proxectís. Permiten bañarse ou nadar durante o período menstrual, así como practicar deportes e outras actividades que as compresas dificultan. Nalgunhas ocasións, utilízanse para a aplicación interna de fármacos. miniatura|Un tampón colocado na vaxina. Algúns tampóns de alta absorbencia teñen ocasionado casos de síndrome de shock tóxico (SST), unha infección por toxinas bacterianas que pode chegar a ser mortal en casos moi illados. Aínda que este risco segue a mencionarse nalgúns ámbitos, non está demostrada a relación entre a SST e os tampóns actuais [cita requirida]. Malia isto, recoméndase utilizar a absorbencia apropiada para cada día do período menstrual.
Nos países onde a virxindade é un símbolo da reputación feminina, é frecuente a dúbida de se os tampóns menstruais poden romper o hime. Isto é practicamente imposíbel, porque este ten unha apertura pola que baixa o fluxo menstrual, xusto onde se insire o tampón.
Graos de absorción
Os tampóns teñen un grao en relación coa cantidade de fluxo que poden absorber: É importante escoller o grao correcto, xa que se a absorción é moi alta pode producirse secura e molestias ao extraelo. En caso de dúbida, é recomendábel escoller a menor absorción e cambialo cada 4 - 8 horas dependendo do fluxo.
Prototipo
Cara ao ano 500 a.C., Hipócrates inventou un primeiro mecanismo similar a un tampón e fomentou o seu uso. Estaba feito de gasa de fío enrolado a un anaco de madeira lixeira.
Materiais
Os primeiros tampóns, de papiro abrandado, estaban reservados para as clases sociais altas en Exipto, Asiria e no Imperio Babilónico. Nas clases populares usábase cana acuática suavizada.
Noutros lugares do mundo, os tampóns improvisábanse co material dispoñíbel en cada rexión. En Roma usábase la; no Xapón, papel; en Indonesia, fibras vexetais; na África ecuatorial, rolos de herba.
Uso médico
Na Idade Media, o Renacemento e mesmo até o século XIX, empregábanse en medicina tampóns de algodón para aplicar antisépticos ou para axudar a frear hemorraxias na vaxina.
Século XX
miniatura|Tampón de algodón Durante principios do século XX, o tampón adquiriu moi mala imaxe debido aos prexuízos morais relacionados coa menstruación. Nesa época, as actrices e as bailarinas, que non podían deixar de usar protección durante a regra, fabricaban tampóns de algodón caseiros.
Na década de 1940, cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial, os homes enroláronse no exército e as mulleres ocuparon os postos de traballo destes, co que entraron no mundo laboral. Nese momento, o tampón converteuse nun obxecto de gran relevancia, xa que permitía maior liberdade de movemento, comodidade e seguranza. Deste xeito, fíxose popular na sociedade e comezou a estenderse o seu uso.
Impacto ambiental
No tratamento como residuo debe terse en conta a súa composición. Ademais, despois de usado, ten restos biolóxicos susceptibles de conter patóxenos. Segundo o método empregado na súa eliminación, terá impacto no tratamento de augas residuais ou nos sistemas de separación de lixo.
Joseph Hilarius Eckhel
Joseph Hilarius Eckhel, nado en Enzesfeld, o 13 de xaneiro de 1737 e finado en Viena o 16 de maio de 1798, foi un xesuíta e numismático austríaco, considerado o pai da numismática como ciencia autónoma.
Traxectoria
Eckhel naceu na vila de Enzersfeld, distrito de Korneuburg, na Baixa Austria, fillo de Johann Anton Eckhel, administrador do Príncipe de Montecuccoli.
Formación e docencia
Logo da súa ordenación continuou a súa formación en Humanidades e Filosofía e despois foi profesor nalgunhas escolas xesuítas, como as de Leoben e de Steyr, e no Colexio de Viena ensinou poesía e retórica, e tomou un amplo coñecemento do latín, ata que unha doenza o obrigou a abandonar a docencia.
Desta etapa de xuventude, aos seus 21 anos, data a súa primeira publicación, Exercitium grammaticum in prophetiam Obadiæ, aparecida como apéndice de Institutiones linguæ sacræ, de P. J. Engstler.
Eckhel numismático
miniatura|Primeiro número de The Numismatic Journal ([[1837), da RNS, cun gravado de Joseph Hilarius Eckhel obra de Samuel Williams.]]
En 1772 pediu permiso aos seus superiores para continuar a súa formación en Boloña, en Roma e en Florencia, onde visitou os máis importantes gabinetes numismáticos e, nalgúns casos, participou na súa organización.
No gabinete comezou impartindo conferencias periódicas sobre numismática e no propio 1775 ofrecéuselle na Universidade de Viena a cátedra de Arqueoloxía e Ciencias Históricas Auxiliares, posto que ocupou ata a súa morte. Ese mesmo ano saíu á luz a súa primeira publicación sobre numismática, titulada Numi veteres anecdoti.
O "método Eckhel" e a numismática científica
No gabinete vienés, Eckhel estableceu un sistema de ordenación propio que superaba o tradicional da ordenación alfabética. Deste xeito, dividiu a numismática antiga en dous departamentos: nun deles agrupou as moedas correspondentes a emisións non romanas, ordenadas consonte a súa situación xeográfica, e o outro dedicouno ás cuñaxes imperiais romanas, en orde cronolóxica.
Aplicando este anovador sistema para a época, Eckhel preparou e publicou en dous grandes volumes un novo catálogo xeral da moeda imperial romana, titulado Catalogus Musei Cæsariensis (Viena, 1779), co que logrou arranxar os numerosos erros cometidos por Francesco Mezzabarba na que ata a data era obra de referencia nese ámbito, Imperatorum Romanorum numismata (Milán, 1683). En 1786 publicou dúas novas catalogacións seguindo este método: Sylloge II, numorum veterum anecdotorum Thesauri Cæsarei e Descriptio numorum Antiochiæ.
Finalmente, o compendio da súa concepción da clasificación da moeda antiga foi publicado entre 1792 e 1798 nunha obra de oito volumes titulada Doctrina numorum veterum. Con esta nova metodoloxía, Eckhel converteuse no fundador da numismática clásica con perspectiva científica.
Eckhel finou en Viena o 16 de maio de 1798, pouco despois da finalización da súa Doctrina numorum veterum.
Homenaxes póstumas
Entre as homenaxes realizadas á súa figura cabe salientar a medalla emitida co gallo do primeiro centenario do seu nacemento, en 1837, deseñada por Luigi Manfredini (1771-1840), que amosa a lenda SYSTEMATIS. REI. NVMARIÆ. ANTIQVÆ. CONDITORI.
Ese mesmo ano saíu á luz o primeiro número da publicación periódica The Numismatic Journal, publicada pola Royal Numismatic Society, de Londres, que reservou a súa parte central para un gravado co busto de Eckhel.
Pola súa banda, a Sociedade Numismática Austríaca estableceu na súa honra en 1958 a Medalla Eckhel, outorgada a persoas que prestaran servizos destacados á ciencia numismática.
Publicacións
miniatura|[[Debuxo dun denario dos Idos de marzo, de Bruto (85-42 a. C) extraído de Lezioni elementari di numismatica antica (1808), a tradución a italiano da obra de Eckhel Kurzgefasste Anfangsgründe zur alten Numismatik (1787).]] Estes son os traballos monográficos máis representativos da traxectoria académica de Joseph Hilarius Eckhel:
A Eirexe, Recelle, Portomarín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Elisabeth Shue
Elisabeth Judson Shue, nada en Wilmington, Delaware, o 6 de outubro de 1963, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Shue naceu no seo dunha familia de clase media, filla de Anne Brewster Wells, axente de banca, e de James William Shue, avogado e axente inmobiliario, que se divorciaron cando ela tiña nove anos. O seu pai era un activista republicano que intentou ser elixido para o Senado polo estado de Nova Jersey. O seu irmán é o tamén actor Andrew Shue.
En 1984 chegou o seu auténtico debut como protagonista con Karate Kid (1984), onde interpretaba a moza de Daniel LaRusso (Ralph Macchio). Ao mesmo tempo fixo outros papeis en filmes como Call to Glory (1984), rodada para ser emitida na televisión. Continuou a súa carreira actuando en Adventures in Babysitting (1987) e obtivo o papel coprotagonista en Cocktail (1988), protagonizada por Tom Cruise. Máis tarde chegaron as secuelas de Back to the Future, en que interpretou a Jennifer Parker, parella da personaxe interpretada por Michael J. Fox. Substituíu a actriz Claudia Wells que renunciou a repetir o seu papel no primeiro filme por mor dunha enfermidade na súa familia. Nesta época, o irmán máis vello de Shue, William, falecu nun accidente durante unhas vacacións familiares.
Tras estes filmes viñeron outros que non tiveron repercusión na billetería internacional ou na crítica cinematográfica ata que en 2010 interveu en tres novos filmes: Walking Madison (2010), Janie Jones (2010), xunto a Abigail Breslin, e no remake de Piranha (1978) titulado Piranha 3D (2010), rodada en 3D con actores como Richard Dreyfuss, Christopher Lloyd e Jerry O'Connell. En 2012 incorporouse ao elenco da serie CSI: Crime Scene Investigation como substituta de Marg Helgenberger. Posteriormente participou na serie Cobra Kai, continuación da franquía de filmes Karate Kid.
Vida persoal
Shue casou co director Davis Guggenheim en 1994. A parella tivo tres fillos: Miles William, Stella Street e Agnes Charles.
Mauritia (planta)
Mauritia é un xénero con dúas especies de plantas con flores pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae).
É orixinaria do norte de América do Sur. Mauritia flexuosa está amplamente distribuída e esténdese desde o norte de América do Sur até Trindade, mentres que a outra Mauritia carana limítase á rexión do Amazonas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carlos Linneo o Mozo e publicado en Supplementum Plantarum 70, 454. 1781[1782].
Etimoloxía
Mauritia: nome xenérico que foi outorgado en honra do conde João Mauricio de Nassau (1604-1679), alcumado o brasileiro, que foi gobernador da Compañía Neerlandesa das Indias Occidentais no Brasil.
Francisco Javier Mulero Villena
Francisco Javier Mulero Villena, nado en Barcelona o 17 de agosto de 1966, é un exfutbolista español que xogaba de defensa central e líbero. Formado na canteira do FC Barcelona, destacou especialmente no Mallorca e no Compostela, disputando todas as tempadas do club santiagués na Primeira División.
Traxectoria
Formouse na canteira do FC Barcelona e xogou nos seus dous filiais, en Segunda B e Segunda. A pesar de xogar como defensa central, na súa última tempada no Barcelona B, foi o terceiro máximo goleador do equipo con 11 tantos, só por detrás de Pinilla e Geli.
Período dos Reinos Combatentes
miniatura|Os Reinos Combatentes en 260 a.C. O Período dos Reinos Combatentes (en chinés tradicional: 戰國時代; chinés simplificado: 战国时代; pinyin: Zhànguó Shídài) foi a era entre mediados do século V a.C. até a unificación da China por Qin Shi Huang en 221 a.C.. O período normalmente está considerado como unha segunda parte da Dinastía Zhou Oriental (a primeira foi o Período das Primaveras e dos Outonos). Como nese período, o rei de Zhou continuou a ter só un papel simbólico. A data considerada como inicio do período aínda se discute. Frecuentemente cítase 475 a.C., data de tripartición do reino de Jin como o inicio do período.
Francisco Javier Mulero Villena
Traxectoria
En 1990 foi cedido ao Real Burgos, da Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada contra o Cádiz, e foi titular no equipo de Novoa toda a tempada, formando parella de centrais con José Luis Ribera. Ao ano seguinte saíu nunha nova cesión, ao Mallorca adestrado por Serra Ferrer, co que descendeu a Segunda na súa primeira campaña. Xogou dúas tempadas máis no equipo balear, disputando un total de 96 partidos.
Período dos Reinos Combatentes
Historia
miniatura|300px|esquerda|Mapa animado do Período dos Reinos Combatentes O Período dos Reinos Combatentes (475-221 a.C.) toma o seu nome dunha obra histórica compilada no século I a.C., o Zhan Guo Ce ("Estratexias dos Reinos Combatentes"), coetánea de textos que se remontan aos séculos III e II a.C. Foi unha época rica para o pensamento filosófico e para a ciencia chinesa, marcada pola decadencia política, pola fin da capacidade de arbitrio e da soberanía dos Zhous sobre os problemas internos e o inicio de confrontamentos.
Os tratados militares escritos polos xenerais de período, algúns dos cales foron atopados parcialmente, demostran a rápida evolución no xeito de se executar a guerra. A época tivo estrategos militares chineses, como Sun Tzu e Sun Pin. Eses célebres xenerais ousaron establecer tácticas cada vez máis refinadas. Os relatos traen ao mundo unha atmosfera única, que envolveu a China nun dos períodos mais singulares da súa historia. Unha fase turbulenta e escura, con continuos enfrontamentos, alianzas que podían corromperse facilmente, traizóns, ataques sorpresa e asasinatos. Estes foron os ingredientes dun cadro político en rápida evolución, que levou ao fortalecemento do estado de Qin, beneficiado pola súa posición estratéxica favorábel, ao oeste do río Amarelo, en Shaanxi, e protexido por sólidas defensas naturais.
Durante este período, existían sete reinos combatentes: Qin, Qi, Zhao, Han, Wei, Chu e Yan. Alén deses sete estados principais, outros estados menores sobreviviron no período. Estes inclúen o Territorio Real do Rei Zhou e os estados de Yue, Zhongshan, Song, Lu, Zheng, Wey, Teng e Zou e no extremo suroeste, os estados non-Zhou de Ba e Shu. O Reino de Qin acabou por conquistar todos no final do período, ficando a China unificada baixo un mesmo goberno e o mesmo sistema de escritura e de pesos e medidas.
Cultura e sociedade
Ao mesmo tempo, os constantes conflitos e a necesidade de innovacións sociais levaron ao desenvolvemento de doutrinas filosóficas, que viñeron ser coñecidas posteriormente como as cen escolas de pensamento. As máis salientábeis escolas de pensamento da época inclúen o moísmo, exposto por Mozi; o confucianismo, exposto por Mencio e Xun Kuang; e o legalismo, representado por Shang Yang, Shen Buhai, Shen Dao e Han Fei; e o taoísmo, representado por Chuang-Tzu e Laozi.
Mencio tentou implantar o confucianismo como filosofía de estado, e propuxo un goberno baseado en principios morais como a benevolencia e a equidade. Segundo o filósofo, isto provocaría o apoio popular ao estado e a admiración dos estados veciños, afastando a posibilidade deas guerras. Mencio tentou convencer o rei Hui de Liang para que adoptase as súas ideas, mais non o conseguiu.
O moísmo foi creado por Mozi (468–376 a.C.). A doutrina propuña unha filosofía política e social baseada na imparcialidade e na benevolencia. Mozi estaba contra as guerras, a pesar de ser un grande especialista en tácticas de defensa. Axudou o estado de Song a se defender do estado de Chu.
O taoísmo era defendido por Laozi, que cría que a natureza humana era orixinariamente boa e que a perfección podía ser atinxida se o ser humano regresaba á súa natureza orixinaria. Laozi cría que como os bebés, os seres humanos eran orixinariamente simples e inocentes mais que, co desenvolvemento da civilización perderan a súa inocencia, que fora substituída pola fraude e polo orgullo. Contrariamente ás outras escolas, Laozi non procurou gañar influencia nas cortes dos estados, mesmo rexeitando ser ministro do estado de Chu.
O legalismo creado por Shang Yang en 338 a.C. rexeitaba a relixión e avogaba porque o estado fose guiado só polas leis. Segundo Yang, os castigos debían ser rigorosos e estendidos tamén ás familias dos criminais. Propuxo reformas radicais e unha sociedade baseada en clasificacións ríxidas. Os campesiños deberían ser animados a exercer a súa ocupación, e o bo desempeño dos militares tiña que ser recompensado. As leis debían ser aplicadas a todas as clases sociais sen excepcións, e nin o rei podería estar por riba da lei. Esta filosofía foi adaptada pola estado de Qin, que creou un estado centralizado e ben organizado, cunha burocracia escolida con base no mérito. O período destacou polo xurdimento de burocracias complexas, gobernos centralizados e sistemas legais claramente estabelecidos. Os desenvolvementos na organización política e militar foron a base do poderío do estado de Qin, que conquistou os demais estados e os unificou baixo o imperio Qin en 221 a.C.
A guerra intensiva, baseada máis en grandes formacións de infantaría que nos tradicionais carros de guerra, levou á formación de grandes burocracias centralizadas nos maiores estados. Ao mesmo tempo, o proceso de feudalismo secundario que caracterizara o período das Primaveras e dos Outonos e que levara a eventos como a partición do estado de Jin e a usurpación do estado de Qi polo clan Tian, foi revertido por ese proceso de burocratización.
As reformas de Shang Yang en Qin e as de Wu Qi en Chu baseáronse na centralización, na supresión da nobreza e nas ideas legalistas, todas elas medidas necesarias para a mobilización dos grandes exércitos do período.
Plácido Moas Cotilla
Plácido Moas Cotilla foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Sucedeu a Severiano López Tojo na dirección de El Eco de Vivero dende 1889. Abandonou a dirección en 1893 e converteuse en administrador do periódico. En 1906 cesou como administrador pero continuou colaborando no xornal co pseudónimo Amado L. Picos. Foi secretario do xulgado municipal de Viveiro, abandonando o cargo en 1895 para traballar como procurador. En 1905 foi nomeado fiscal municipal suplente de Viveiro. Marchou a Cuba, onde foi socio do Hotel Dos Hermanos, regresando a Galicia en 1921.
Francisco Regueira
Francisco Regueira, nado na Coruña cara a 1892 e finado en Buenos Aires o 22 de xuño de 1978, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina. Participou en moitas iniciativas culturais galegas na Arxentina. En maio de 1929 creou con Manuel Oliveira Viqueira e Antón Zapata García a Institución Cultural Gallega, protectora do Seminario de Estudos Galegos. Foi un dos asinantes do "Manifesto nacionalista" o 1 de setembro de 1930, con Ramón Suárez Picallo, Lino Pérez, Eduardo Blanco Amor, Pedro Campos Couceiro e Antón Alonso Ríos. Colaborou e despois foi director de Correo de Galicia. Formou parte da Comisión Organizadora do Primeiro Congreso da Emigración Galega en 1956. Recibiu unha homenaxe en Buenos Aires en 1964. Finou en Buenos Aires o 22 de xuño de 1978, vítima dun accidente de tráfico.
Moeda da Inglaterra anglosaxoa
miniatura|Tesouro de peniques anglosaxóns e normandos. A moeda da Inglaterra anglosaxoa é a cuñada e utilizada en Inglaterra na época medieval temperá, desde a fin da Britania romana e o establecemento dos reinos anglosaxóns no século V ata a conquista normanda en 1066.
Nos últimos anos, o crecemento da afección polo uso dos detectores de metais permitiu atopar moitas moedas esparexidas, á marxe dos grandes cúmulos, o que axudou a orientar as investigacións actuais.
Séculos V a VII
A comezos do século V da nosa era, Britania, que abranguía as actuais Inglaterra e Gales, deixou de ser unha das provincias do Imperio Romano, o que provocou o cesamento da produción de moeda e o comezo dunha etapa de economía non monetaria. Durante este século, grupos tribais anglosaxóns procedentes da Europa continental emigraron cara ao centro e o sur de Gran Bretaña e introduciron a súa propia lingua, a súa cultura e a súa relixión politeísta. Aínda que as moedas de ouro procedentes da Europa continental chegaron á Inglaterra anglosaxoa en Kent, ao principio utilizáronse unicamente con fins decorativos, e non comezaron a utilizarse como diñeiro ata os principios do século VII.
As primeiras moedas anglosaxoas foron cuñadas a nome de Eadbald de Kent arredor do ano 625 d. de C., aínda que a produción continua de moeda non se produciu ata varios anos despois. Tratábase dunhas pequenas moedas de ouro que nos códices medievais aparecían nomeadas como scillingas ("xilins"), aínda que os numismáticos adoitan designalas como thrymsas. Seguindo o modelo das moedas cuñadas nesa mesma época na Francia merovinxia, estas primeiras moedas de ouro adoitaban levar inscritas palabras tomadas das cuñaxes romanas ou das merovinxias, aínda que tamén se atoparon exemplos de moedas que amosan inscricións propias como os nomes do rei Eadbald de Kent ou dos cuñadores Witmen e Pada, ou os topónimos das cecas de Londres e de Canterbury.
Cara a 675, a thrymsa de ouro foi substituída polo penique (penning) de prata, que continuou a ser a principal moeda de prata inglesa ata o século XIV, xa na baixa Idade Media. Os primeiros peniques de prata adoitaban estar decorados con deseños xeométricos ou pictóricos e, en ocasións, levaban inscrito o nome da autoridade emisora, algo que era máis infrecuente nas moedas producidas nos reinos de Northumbria e Anglia Oriental.
Séculos VIII a XI
No reino de Northumbria apareceu baixo o reinado de Aethelred I (790-796) unha nova moeda, inicialmente de prata e ao final de cobre, chamada styca, en substitución da sceat, que deixou de producirse neste período. A emisión das styca deuse unicamente en Northumbria.
No resto dos reinos, o vello penique de prata anglosaxón mantivo o seu uso ata o século VIII, aínda que sufriu unha continua degradación, xa que a finura da súa aliaxe ía diminuíndo con cada xeración de cuñaxe. Esta tendencia continuou ata que Eadberht de Northumbria instituíu o control da produción da súa moeda de prata, arredor de 740, control que foi seguido polos seus sucesores nos anos seguintes.
A finais do século VIII apareceu na Inglaterra anglosaxoa un novo estilo de penique de prata, máis delgado, que adoitaba amosar o nome do rei e o do mestre moedeiro responsable da cuñaxe. Ao parecer, este novo tipo de penique introduciuse por primeira vez durante o reinado do rei mercio Offa, cara ao ano 760.
Durante o derradeiro período anglosaxón produciuse un número moi reducido de moedas de ouro. Coñécense nove, entre elas un penique de ouro de Ecgberht, rei de Wessex, achado cun detector de metais en marzo de 2020. O rei Offa de Mercia cuñou unha moeda de ouro baseada no dinar de ouro do mundo islámico, como parte dunha doazón anual ao papado. Pola súa banda, Coenwulf de Mercia cuñou o mancuso de ouro, do mesmo xeito que os posteriores Eduardo o Vello, Ethelred II e Eduardo o Confesor. O arcebispo Wigmund de York tamén emitiu ao seu nome stycas de cobre e un sólido de ouro.
Huitaca sharkeyi
Huitaca sharkeyi é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Museo do Banco Nacional de Bélxica
O Mueso do Banco Nacional de Bélxica (en francés: Musée de la Banque nationale de Belgique; en neerlandés: Museum van de Nationale Bank van België) é un museo numismático sito en Bruxelas que se constitúe como un departamento do Banco Nacional de Bélxica.
O museo amosa unha visión global da historia da moeda belga e do resto do mundo desde a práctica do troco ata o actual sistema do euro. Do mesmo xeito, nas súas instalacións explícanse as funcións e as tarefas do Banco Nacional de Bélxica.
Depósito de combustíbel
thumb|Depósitos de combustíbel de bombardeiros [[North American B-25 Mitchell|B-25.]] O depósito de combustíbel é un contedor seguro para líquidos inflamábeis, que forma parte do sistema do motor, e no cal se almacena o combustíbel, que é propulsado para que un vehículo avance (mediante a bomba de combustíbel) ou liberado (como gas a presión) nun motor. Os depósitos de combustíbel varían considerabelmente de tamaño e complexidade, dende un diminuto depósito de butano para un chisqueiro ata o depósito externo de combustíbel crioxénico multicámara dun transbordador espacial.
Museo do Banco Nacional de Bélxica
Historia
Desde 1982, o Banco Nacional de Bélxica posuía un museo que ata 2013 estivo situado na rue du Bois Sauvage, nun edificio que xa era propiedade do banco desde a súa primeira expansión en 1865. En 2013 cambiou a súa sede a outro edificio no Boulevard du Berlaimont, onde estivo ata o 1 de xullo de 2017, cando pechou as súas portas.
Torre de Magallón
miniatura|Torre de Magallón en 2018.|alt= A Torre de Magallón, tamén denominada Torre el Quez ou Torre de Alxeciras, foi unha atalaia, ou torre de vixilancia fortificada, de orixe romana do século III ou musulmá, situada no concello zaragozano de Magallón, na comarca de Campo de Borja, na provincia de Zaragoza. Hoxe xa non existe.
Museo do Banco Nacional de Bélxica
Historia
O 1 de xaneiro de 2018 inaugurouse o novo Museo do Banco Nacional de Bélxica, no antigo edificio renovado na rúa Warmoesberg, do século XIX, onde xa tiña a sede a biblioteca do banco.
A colección
miniatura|260x260px|Visitantes nunha das salas do museo.
Torre de Magallón
Historia
Aínda que existe documentación, na época de romanización da península ibérica, na que se menciona un asentamento romano chamado Caraví situado na calzada romana que unía Figueruelas e Tarazona e desa época se conserva a torre, un azud e a ponte de Fornoles, na actualidade, a torre é atribuída á presenza musulmá no séculos X-XI ou quizais no século XIII.
Depósito de combustíbel
Normalmente un depósito de combustíbel conta coas seguintes características:
Museo do Banco Nacional de Bélxica
A colección
O museo contén obxectos que ilustran a vida financeira, económica e monetaria: billetes de banco, moedas, deseños e esbozos, pinturas, moblaxe bancaria, instrumentos de medida, balanzas, arquivos, fotografías, etc. Estas coleccións poden ser utilizadas por particulares, investigadores e outras institucións.
Torre de Magallón
Descrición
Situada nas aforas da localidade, atopábase moi preto da ponte de Fornoles e tratábase dunha torre de planta rectangular de 6,90 x 10,20m construída con grandes perpiaños que alcanzaban os dous metros de altura (2,20 m) e tiña uns muros de 70 cm de grosor, sendo o resto engadidos de épocas posteriores. Era de propiedade particular e estaba cuberta cun tellado.
Huitaca depressa
Huitaca depressa é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familiaNeogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Torre de Magallón
Catalogación
A torre romana de Magallón foi incluída dentro da relación de castelos considerados Bens de Interese Cultural, como zona arqueolóxica, en virtude do disposto na disposición adicional segunda da Lei 3/1999, de 10 de marzo, do Patrimonio Cultural Aragonés. Esta listaxe foi publicada no Boletín Oficial de Aragón do 22 de maio de 2006.
Depósito de combustíbel
Seguridade
Un deseño e construción axeitados do depósito xogan un papel fundamental na seguridade do sistema do que forma parte.
Museo do Banco Nacional de Bélxica
A colección
miniatura|230x230px|Espazo central do museo, a modo de distribuidor principal.
O edificio
miniatura|260x260px|As caixas de seguridade, situadas nas bóvedas do edificio.
O edificio que alberga o Museo do Banco Nacional de Bélxica construíuse entre 1872 e 1874 para a Union du Crédit (rebautizada en 1901 como Union du Crédit de Bruxelles), un banco fundado en 1848 por Jonathan Bischoffsheim. O arquitecto encargado do seu deseño foi o belga Désiré de Keyser (1823-1897), que o concibiu cun estilo clásico, aínda que previu unha técnicas de construción modernas. As esculturas da súa fachada son obra do decorador francés Georges Houtstont (1832-1912), habitual colaborador de proxectos arquitectónicos en Bruxelas. O barrio onde se ergueu o edificio estaba preto dos bulevares máis transitados da cidade e estaba a experimentar un notable renacemento comercial.
Logo dun longo período de actividade como banco independente, a Union du Crédit de Bruxelles foi absorbida en 1969 por United California Bank, que instalou unha filial no edificio. Pola súa banda, en 1979, o Banco Nacional de Bélxica adquiriu o inmoble, así como outros edificios adxacentes, para situar a súa sede central, e entre 2004 e 2009 levou a cabo importantes traballos de restauración.
As caixas de seguridade situadas nos sotos constitúen un patrimonio bancario único. As dúas bóvedas onde se instalaron foron restauradas mantendo os seus trazos orixinais, de xeito que as caixas fortes ocupan tres laterais de cada unha das bóvedas.
Basellaceae
Descrición
Son herbas, rubideiras, escandentes ou rastreiras, perennes desde cáudices ou tubérculos, subsuculentas, mucilaxinosas, xeralmente glabras; plantas hermafroditas ou ás veces funcionalmente dioicas. Follas alternas ou subopostas, simples, enteiras ou raramente apiculado-dentadas, suculentas; exestipuladas. Inflorescencia unha espiga, acio, panícula ou cima, terminal ou axilar, brácteas pequenas abrazando o pedicelo ou inmediatamente baixo as bractéolas cando as flores son sésiles, bractéolas 4 en 2 pares opostos na base do cáliz, as do par superior sepaloides, flores actinomorfas; cáliz gamosépalo, (4–) 5 (–13)-lobado, os lobos imbricados, esbrancuxados ou ás veces coloreados, persistentes no froito; pétalos ausentes; disco nectarífero anular, intra- ou extrastaminal; estames (4–) 5 (–9), opostos aos lobos do cáliz, filamentos connados na base, anteras basifixas ou dorsifixas, ditecas, dehiscencia variada; ovario súpero, 1-locular, placentación basal, óvulo 1, anátropo a campilótropo, estilo 1, indiviso a 3-fido ou estilos 3. Froito un utrículo máis ou menos rodeado polo cáliz persistente e a miúdo carnoso e polas bractéolas superiores; semente 1, subesférica, o embrión anular e rodeado de perisperma ou torto en espiral e o perisperma escaso ou ausente.
Xéneros
As especies máis importantes nos mercados de alimentos son Ullucus tuberosus e Basella alba.
Huitaca caldas
Huitaca caldas é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Distribución
Esta especie é endémica do departamento de Caldas en Colombia. A especie está presente en Manizales.
Descrición
O macho holotipo mide 3,93 mm e a femia paratipo 3,89 mm.
Etimoloxía
O seu nome de especie é unha referencia ao lugar da súa descuberta, o departamento de Caldas.
Dorcas Shola-Fapson
Dorcas Shola-Fapson, nada en Londres, é unha actriz e presentadora nixeriana, coñecida polo seu papel como Sophie en Shuga.
Traxectoria
Fapson naceu en Londres o 4 de xaneiro de 1991. A súa nai morreu cando tiña 14 anos e completou un grao en Criminoloxía en Inglaterra. Despois diso marchou a estudar actuación en Nova York. Apareceu na serie de televisión de MTV Shuga interpretando o papel de Sophie e foi a presentadora de "The Juice", un programa de entrevistas para NdaniTV.
Apareceu na terceira tempada de MTV Shuga e volveu como a experta médica "Sophie" nunha miniserie titulada MTV Shuga Alone Together que destacaba os problemas do coronavirus en 2020. A serie foi escrita por Tunde Aladese e emitida durante varias noites; entre os seus patrocinadores figuran as Nacións Unidas. A serie está ambientada en Nixeria, Suráfrica, Kenya e Costa de Marfil, e a historia baséase en conversas en liña entre os personaxes. Toda a rodaxe foi realizada polos propios actores, incluíndo a Mohau Cele, Lerato Walaza, Sthandiwe Kgoroge, Uzoamaka Aniunoh, Mamarumo Marokane e Jemima Osunde.
Eritritol
O eritritol ((2 R ,3 S )-butano-1,2,3,4-tetraol) é un polialcohol (azucre-alcohol) usado como substituto dos sabores doces. Foi aprobado nos EUA e noutras partes do mundo como edulcorante. É producido de xeito natural en froitas e alimentos fermentados. A nivel industrial prodúcese a partir de glicosa á que se lle aplica o fermento Moniliella pollinis. Foi descuberto en 1848 polo químico escocés John Stenhouse.
Propiedades
O eritritol está entre un 60% e un 70% tan doce como a sacarosa. Non ten calorías e non afecta o nivel de glicosa no sangue. Non produce carie, é parcialmente absorbido polo corpo, e ten menos efectos secundarios no tracto intestinal que xilitol e maltitol (en grandes cantidades pode ter efectos laxantes). A etiquetaxe dos produtos que conteñen eritritol pode variar segundo o país, sendo etiquetado como 0,2 calorías por gramo nos EUA, e como 'cero calorías' no Xapón e na UE.
Solución térmica
O eritritol ten un forte efecto de arrefriamento cando se disolve en auga, que pode combinarse co efecto de arrefriamento dos sabores de menta. Este efecto só está presente antes de que o eritritol estea completamente disolto, como pode acontecer nunha barra de chocolate, na goma de mascar etc.
A mestura de propiedades semellantes ao azucre
O eritritol é un axente de carga para edulcorantes de alta intensidade, especialmente derivados da estevia, e adoita combinarse con outros ingredientes voluminosos similares ao azucre.
O Mesón, Oroso, A Cañiza
O Mesón é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Eritritol
A mestura de propiedades semellantes ao azucre
O eritritol tamén ten unha propensión a cristalizar e non é tan soluble como a sacarosa, polo que tamén se poden escoller ingredientes para axudar a negar esta desvantaxe. Ademais, o eritritol é "non higroscópico", o que significa que non atrae a humidade, o que pode provocar o secado dos produtos, especialmente dos produtos de panadería, se non se usa outro ingrediente higroscópico na formulación. A inulina, a isomalta e a glicerina son algúns dos ingredientes que se poden utilizar para complementar as propiedades do eritritol e contrarrestar efectos non desexados, como os de arrefriamento.
Eritritol e bacterias
O eritritol non pode ser metabolizado polas bacterias orais, polo que non contribúe á carie. É usado preferentemente por Brucella spp. A presenza de eritritol nas placentas de cabras, vacas e porcos propúxose como explicación para a acumulación Brucella atopada nestes sitios.
Eritritol e dixestión humana
A maior parte do eritritol é absorbido no torrente sanguíneo no intestino delgado, e despois excrétase case sen cambios na urina. Aproximadamente o 10% entra no colon. O 90% do eritritol é absorvido antes de entrar no intestino groso, polo que non causa efectos laxantes.
Efectos secundarios
O eritritol raramente ten efectos secundarios e é menos probable que cause gases ou inchazo que outros polialcohois. Un estudo publicado en Nature (Nature Medicine) demostrou que doses altas de eritritol estaban asociadas a un aumento da coagulación do sangue e un risco dobre de sufrir un ictus e un ataque cardíaco para as persoas con factores de risco existentes para doenzas cardíacas, incluída a diabetes.
Huitaca tama
Huitaca tama é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Medalla Eckhel
A Medalla Eckhel (en alemán: Eckhel Medaille), outorgada desde 1958 pola Sociedade Numismática Austríaca (Österreichische Numismatische Gesellschaft –ÖNG–), é un dos recoñecementos máis prestixiosos do ámbito numismático en Austria, que premia os servizos destacados á numismática no seu aspecto científico por parte dos seus receptores.
Creación
A data oficial de creación desta condecoración é o 13 de xaneiro de 1957, día en que se celebrou o 220 aniversario do nacemento de Joseph Hilarius Eckhel (1737-1798), numismático austríaco que lle dá nome. No entanto, non foi formalmente instituída ata a correspondente resolución tomada na asemblea xeral da ÖNG que tivo lugar o día 26 de marzo de 1958.
Galardoados
Esta é a lista dos numismáticos galardioados coa medalla Eckel:
Jessica Meir
Jessica Ulrika Meir, nada en Maine o 1 de xullo de 1977, é unha astronauta da NASA, bióloga mariña e fisióloga.
Traxectoria
Jessica Meir, de nai sueca que era enfermeira e pai israelí de orixe xudía iraquí, que traballaba como médico. A súa nai é de Västerås, Suecia; o seu pai naceu en Iraq e mudouse a Israel de neno. Máis tarde mudouse a Suecia, onde coñeceu á nai de Meir, que creceu nunha familia cristiá. A parella mudouse a Maine, onde naceu Meir.
Aínda que a súa nai non se converteu, Meir medrou asistindo á sinagoga de Presque Isle, Maine. Inspirouse en aventurarse ao espazo despois de ver as misións do transbordador espacial en televisión. Meir non coñeceu a ninguén que traballase na NASA nin no programa espacial. Atribúe o seu soño de toda a vida de participar persoalmente na exploración espacial ao amor pola natureza que aprendeu da súa nai e á predilección do seu pai pola viaxe e a aventura. "E podería ter algo que ver co feito de que as estrelas eran tan brillantes no rural de Maine ", engadiu Meir.
Á idade de 13 anos, Meir asistiu a un campamento xuvenil na Universidade de Purdue. Durante os seus estudos universitarios en bioloxía na Universidade de Brown, tamén pasou un semestre nun programa de estudo no estranxeiro en Estocolmo e realizou un experimento estudantil nun avión de gravidade reducida da NASA no seu último ano. Graduouse en Brown en 1999 cunha licenciatura en Bioloxía, con honores, magna cum laude. En 2000, graduouse cun máster en Estudos Espaciais pola Universidade Espacial Internacional de Estrasburgo, Francia.
Investigación en Fisioloxía
Meir obtivo un doutoramento en bioloxía mariña en 2009 polo Instituto de Oceanografía Scripps por investigación sobre a fisioloxía do mergullo en pingüíns emperadores e elefantes mariños do norte. Meir fixo un traballo de campo no Penguin Ranch en McMurdo Sound na Antártida para estudar as habilidades de mergullo do pingüín emperador mentres mergullaba xunto a eles baixo o xeo. Tamén estudou elefantes mariños mentres mergullaba no océano Pacífico fronte ao norte de California.
Meir realizou investigacións posdoutorais na Universidade de Columbia Británica. Durante o curso 2012 continuou a súa investigación como profesora axudante de anestesia na Harvard Medical School / Massachusetts General Hospital e logo tomou unha excedencia para ingresar no corpo de astronautas.