cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plástico
Termoplásticos
Un termoplástico é un plástico que a temperatura ambiente é plástico ou deformábel, derrétese cando é quentado e endurécese nun estado vítreo cando é suficientemente arrefriado. A maioría dos termoplásticos son polímeros de alto peso molecular, os que posúen cadeas asociadas por medio de débiles forzas Van der Waals (polietileno); fortes interaccións dipolo-dipolo e enlace de hidróxeno; ou ata aneis aromáticos apilados (polistireno). Os polímeros termoplásticos difiren dos polímeros termoestábeis en que logo de quentarse e moldearse estes poden reaquecerse e formar outros obxectos, xa que no caso dos termoestábeis ou termorríxidos, a súa forma logo de arrefriarse non cambia.
As súas propiedades físicas cambian gradualmente se se funden e moldéanse varias veces.
Os principais son:
Termoestábeis
Os plásticos termoestábeis son materiais que unha vez que sufriron o proceso de arrequecemento-fusión e formación-solidificación, convértense en materiais ríxidos que non volven fundirse. Xeralmente para a súa obtención pártese dun aldehido.
Segundo a reacción de síntese
Tamén poden clasificarse segundo a reacción que produciu o polímero:
Polímeros de adición
Implican sempre a ruptura ou apertura dunha unión do monómero para permitir a formación dunha cadea. Na medida que as moléculas son máis longas e pesadas, a cera parafínica vólvese máis dura e máis resistente.
Exemplo:
Polímeros de condensación
Son aqueles nos que a reacción ten lugar entre grupos funcionais reactivos presentes nos monómeros. Debe ter, cando menos, dous grupos reactivos por monómero para darlle continuidade á cadea.
Exemplo:
Cristalizábeis
Segundo a velocidade de arrefriado, pode diminuírse (arrefriado rápido) ou incrementarse (arrefriado lento) a porcentaxe de cristalinidade dun polímero semicristalino. Con todo, un polímero amorfo non presentará cristalinidade aínda que a súa velocidade de arrefriado sexa extremadamente lenta
Elastómeros ou cauchos
Os elastómeros caracterízanse pola súa elevada elasticidade e a capacidade de estiramento e resiliencia, recuperando a súa forma primitiva unha vez que se retira a forza que os deformaba. Comprenden os cauchos naturais e sintéticos. Entre estes últimos atópanse o neopreno e o polibutadieno.
Os elastómeros son materiais de moléculas grandes as cales logo de ser deformadas a temperatura ambiente, recobran en maior medida o seu tamaño e xeometría ao ser liberada a forza que os deformou.
Plásticos biodegradábeis
A fins do século XX o prezo do petróleo diminuíu, e do mesmo xeito decaeu o interese polos plásticos biodegradábeis. Nos últimos anos esta tendencia reverteuse, ademais de producirse un aumento no prezo do petróleo, tomouse maior conciencia de que as reservas petroleiras estanse esgotando de xeito alarmante. Dentro deste contexto, obsérvase un marcado incremento no interese científico e industrial na investigación para a produción de plásticos biodegradábeis ou EDPs (environmentally degradable polymers and plastics).
A fabricación de plásticos biodegradábeis a partir de materiais naturais é un dos grandes retos en diferentes sectores industriais, agrícolas e de materiais para servizos varios. Ante esta perspectiva, as investigacións que involucran aos plásticos obtidos doutras fontes tomaron un novo impulso e os polihidroxialcanoatos aparecen como unha alternativa altamente prometedora.
A substitución dos plásticos actuais por plásticos biodegradábeis é unha vía pola cal o efecto contaminante daqueles veríase diminuído no medio ambiente. Os refugallos de plásticos biodegradábeis poden ser tratados como refugallos orgánicos e eliminados nos depósitos sanitarios, onde a súa degradación se realiza en exiguos períodos de tempo.
Os polímeros biodegradábeis pódense clasificar do seguinte xeito:
Dentro da última categoría áchanse os plásticos biodegradábeis producidos por bacterias, neste grupo atopamos aos PHAs e ao ácido poliláctico (PLA). Os PHAs debido á súa orixe de fontes renovábeis, e polo feito de ser biodegradábeis, denomínanse "polímeros dobremente verdes". O PLA, monómero natural producido por vías fermentativas a partir de elementos ricos en azucres, celulosa e amidón, é polimerizado polo ser humano.
Os bioplásticos presentan propiedades fisicoquímicas e termoplásticas iguais ás dos polímeros fabricados a partir do petróleo pero, unha vez depositados en condicións favorábeis, biodegradan.
Ácido poliláctico (PLA)
O amidón é un polímero natural, un hidrato de carbono que as plantas sintetizan durante a fotosíntese e que serve como reserva de enerxía. Os cereais como o millo e trigo conteñen gran cantidade de amidón e son a fonte principal para a produción de PLA. Os bioplásticos producidos a partir deste polímero teñen a característica dunha resina que pode inxectarse, extruirse e termoformarse.
A produción deste biopolímero empeza co amidón que se extrae do millo, logo os microorganismos transfórmano nunha molécula máis pequena de ácido láctico ou 2 hidroxi-propiónico (monómero), a cal é a materia prima que se polimeriza formando cadeas, cunha estrutura molecular similar aos produtos de orixe petroquímico, que se unen entre si para formar o plástico chamado PLA.
O PLA é un dos plásticos biodegradábeis actualmente máis estudados. Atópase dispoñíbel no mercado desde 1990. É utilizado na fabricación de botellas transparentes para bebidas frías, bandexas de envasado para alimentos, e outras numerosas aplicacións.
Nomen dubium
En Bacterioloxía
Na nomenclatura bacteriolóxica, os nomina dubia poden ser colocados na lista dos nomes rexeitados pola Comisión Xudicial. O significado destes nomes é inseguro. Outras categorías de nomes que poden ser tratados da mesma maneira (regra 56a) son:
Plástico
Polihidroxialcanoatos
A primeira patente de PHB foi pedida nos Estados Unidos por J. N. Baptist en 1962. En 1983 ocorreron dous acontecementos importantes, primeiro foi o descubrimento por De Smet, dunha cepa de Pseudomonas oleovorans (ATCC 29347) produtora de PHB, e consecutivamente deuse a primeira produción do primeiro biopoliéster de uso comercial. Un copolímero formado por monómeros de catro e cinco carbonos, denominados PHB e PHV, respectivamente, este produto denominouse comercialmente Biopol e prodúcese utilizando Ralstonia eutropha, a partir de glicosa e ácido propiónico. Este bioplástico na actualidade xa é sintetizado a partir dunha soa fonte de carbono en bacterias recombinantes; e exhibe un alto potencial de biodegradabilidade e propiedades termomecánicas mellores que o PHB puro.
En xeral os PHAs son insolúbeis en agua, biodegradábeis, non tóxicos, polo cal un dos principais beneficios que se obteñen da aplicación de PHAs, é o ambiental. A utilización destes produtos, reduce a dependencia do petróleo por parte da industria plástica, provoca unha diminución dos residuos sólidos e observaríase unha redución da emisión de gases que provocan o efecto invernadoiro.
Os puntos de interese en canto a aplicacións de bioplásticos, de acordo coa IBAW (Asociación Internacional e Grupo de Traballo de Polímeros Biodegradábeis) céntranse nos sectores de empaquetado, medicamento, agricultura e produtos descartábeis. Con todo, co avance desta industria ampliouse a utilización de biomateriais aplicándose en: teléfonos celulares, computadores, dispositivos de son e vídeo. De acordo a esta información estabeleceuse que o 10% dos plásticos que actualmente se empregan na industria electrónica poden ser substituídos por biopolímeros
Codificación de plásticos
Existe unha gran variedade de plásticos e para clasificalos existe un sistema de codificación que se mostra na Táboa 1. Os produtos levan unha marca que consiste no símbolo internacional de reciclaxe |30px co código correspondente no medio segundo o material específico.
Ligazóns externas
J. Harry Dubois Collection on the History of Plastics, ca. 1900-1975 Archives Center, National Museum of American History, Smithsonian Institution.
Nomen dubium
En Botánica
Na nomenclatura botánica o termo nomen dubium non ten status, aínda que se usa informalmente para nomes cuxa aplicación causou confusión. Porén, a este respecto, existe o sinónimo nomen ambiguum, que ten un uso máis frecuente. En botánica, pode propoñerse o rexeitamento destes nomes.
Lindsey Vonn
Lindsey Vonn, de solteira Lindsey Kildow, nada o 18 de outubro de 1984 en Saint Paul (Minnesota) é unha esquiadora estadounidense, gañadora dunha medalla de ouro olímpica (3 medallas en total), 2 campionatos do Mundo (7 medallas en total), 4 xerais da Copa do Mundo (16 Copas do Mundo en diferentes disciplinas) e 77 vitorias na Copa do Mundo de Esquí Alpino (cun total de 130 podios).
Covas, Rubiá
Xeografía
Está situada na marxe do río Sil, xunto ao encoro de Penarrubia. Por Covas discorre o ferrocarril León - A Coruña (con parada na estación de Covas) e a estrada N-120.
Lindsey Vonn
É a esquiadora con maior número de vitorias na historia da Copa do Mundo, superando a Annemarie Moser-Pröll que logrou 62. Conseguiu vitorias en todas as disciplinas alpinas. Na súa mellor temporada (2011/12) conseguiu doce vitorias parciais (5 descensos, 4 superxigagentes, 2 sláloms xigantes e 1 Combinada).
Covas, Rubiá
Xeografía
Na parroquia está a aciñeira de Covas, unha aciñeira declarada árbore senlleira pola Xunta de Galicia, situada na serra da Enciña da Lastra.
Lindsey Vonn
Resultados
miniatura|250px|Vonn en marzo de 2008 miniatura|250px|Vonn en marzo de 2010 cos seus 8 globos de cristal.
Copa do Mundo
==== Clasificacións na Copa do Mundo ====
Nomen dubium
En zooloxía
Na nomenclatura zoolóxica nun caso de nomen dubium pode ser imposible de determinar se un espécime pertence a ese grupo ou non. Isto pode ocorrer se a serie tipo orixinal (é dicir o holotipo, isotipos, sintipos, e paratipos) se perdeu ou foi destruída. Os códigos zoolóxico e botánico permiten neste caso elixir un novo espécime tipo ou neotipo.
Un nome pode ser tamén considerado nomen dubium se o seu tipo que leva o nome é fragmentario ou carece de características de diagnóstico importantes. A miúdo este é o caso de especies coñecidas só como fósiles. Para preservar a estabilidade dos nomes, o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica permite elixir un novo espécime (neotipo) para o nomen dubium.
"75.5. Substitución dun tipo que leva o nome por un neotipo. Cando un autor considere que a identidade taxonómica dun taxón de grupo-especie nominal non poida ser determinado a partir do seu tipo que leva o nome existente (é dicir, o seu nome é un nomen dubium), e a estabilidade ou universalidade están, por tanto, ameazadas, o autor pode solicitar que a Comisión relegue baixo o seu poder plenario [Art. 81] o tipo que leva o nome existente e designe un neotipo. (Orixinal: 75.5. Replacement of unidentifiable name-bearing type by a neotype. When an author considers that the taxonomic identity of a nominal species-group taxon cannot be determined from its existing name-bearing type (i.e. its name is a nomen dubium), and stability or universality are threatened thereby, the author may request the Commission to set aside under its plenary power [Art. 81] the existing name-bearing type and designate a neotype.)"
Por exemplo, os réptiles arcosauros de tipo crocodilo da especie Parasuchus hislopi Lydekker, 1885 describíronse baseándose nun rostro (parte do fociño) premaxilar, pero isto hoxe xa non é dabondo para distinguir Parasuchus dos seus parentes próximos. Isto fai que o nome Parasuchus hislopi sexa un nomen dubium. O paleontólogo texano Sankar Chatterjee propuxo que se designe un novo espécime tipo, que sexa un esqueleto completo. A Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica considerou o caso e estivo de acordo coa proposta en 2003 de substituír o espécime tipo orixinal co neotipo proposto.
O Castro, Fisteus, Curtis
Patrimonio
O nome do Castro ven do poboado castrexo, o Castro de Fisteus.
Madrigal
miniatura|Palestrina. O madrigal é un xénero vocal propio da Italia renacentista, escrito a catro ou máis voces, baseado nun poema de alta calidade literaria. Cómpre diferencialo do madrigal do Trecento. Está baseado nun texto libre que non responde ao esquema tradicional retrouso-estrofa, e empregáronse poemas de autores coma Petrarca, Tasso ou Ariosto e a música trata de adaptarse ao sentido do texto, de ser posible frase por frase e palabra por palabra tratando de poñer en evidencia todo o seu contido descritivo e sentimental.
a) Etapa primitiva (1530-1550). É aínda sinxelo, alterna seccións homofónicas e polifónicas, escríbese a catro voces sendo a superior a condutora da melodía. As partes vocais podían ser interpretadas ou dobradas por instrumentos. Salientan as composicións de Jacques Arcadelt e de Philippe Verdelot.
b) Etapa de esplendor (1550-1580). Está escrito xeralmente a cinco ou seis voces. Hai un claro predominio da polifonía sobre a homofonía, introdúcese unha maior variedade rítmica e harmónica, así coma elementos descritivos de sons da natureza. É a etapa de Orlando di Lasso, Palestrina ou Adrian Willaert.
c) Etapa serodia (1580-1620). De transición cara ao Barroco. Aumenta o virtuosismo e o cromatismo, búscanse efectos dramáticos ou emocionais de grande intensidade. Estes elementos chamaranse “madrigalismos”. Pertencen a este período as obras de Carlo Gesualdo, Claudio Monteverdi ou Luca Marenzio.
O madrigal foi moi imitado noutros países europeos, particularmente na Inglaterra do XVI e do XVII por compositores coma William Byrd ou Thomas Morley.
O Freixo, Pantín, Valdoviño
O Freixo é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 24 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
Dmitri Radchenko
Dmitri Leonidovich Radchenko (en Дмитрий Леонидович Радченко), nado en Leningrado o 2 de decembro de 1970, é un exfutbolista ruso. Xogaba de dianteiro e foi internacional coas seleccións da URSS e Rusia.
Traxectoria
Durante a súa vida deportiva xogou en moitos equipos, como o Zenit Leningrado, o Spartak Moscova, o Racing de Santander, o Deportivo da Coruña e o Júbilo Iwata.
Ademais xogou na selección do seu país e participou na Copa Mundial de Fútbol de 1994 onde marcou un gol ante a selección do Camerún. Actualmente adestra rapaces.
Porto Dereito, Lagoa, Alfoz
Porto Dereito é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Scribus
Características
A aplicación está deseñada para dar flexibilidade no deseño e a composición, ofrecendo a capacidade de preparar ficheiro para equipos profesionais de filmación de imaxes. Tamén pode crear presentacións animadas e interactivas en PDF e formularios. Entre os exemplos da súa aplicación atópanse pequenos xornais, folletos, boletíns de noticias, afiches e libros.
Scribus soporta a maioría dos principais formatos gráficos ademais de SVG. As súas características profesionais para fontes e imaxes inclúen manexo de cor CMYK e administración de cor ICC. Foi desenvolvido mediante scripting usando Python e está dispoñible en máis de 24 idiomas.
A impresión realízase mediante os seus propios controladores internos de PostScript Nivel 3, incluíndo soporte para fontes incrustadas e axustes con fontes TrueType, Tipo 1 e OpenType. O controlador interno soporta plenamente construcións de PostScript Nivel 2 e un gran subconxunto de construcións de Nivel 3.
O soporte PDF inclúe transparencia, cifrado e un gran conxunto das especificacións de PDF 1.4 así como PDF/X3, incluíndo campos interactivos de formularios PDF, notas e marcas.
O formato dos seus ficheiro está baseado en XML e está totalmente documentado. Pódense importar textos de documentos OpenDocument, como RTF, Doc de Microsoft Word, e HTML (aínda que con algunhas limitacións).
Miquel Fernández García
Miquel Fernández García, nado en Barcelona o 13 de febreiro de 1980, é un actor e cantante español.
Traxectoria
Ós 15 anos apúntase ó taller de teatro do instituto, onde interpreta o papel de Riff, nunha versión de West Side Story. Posteriormente entra a formar parte do elenco do grupo de teatro afeccionado TRAMOIA. Nesa época aparece como actor secundario nas producións La mujer X e Evita. O ano 1996 interpreta o papel de Freddy Eynsford-Hill, no musical My Fair Lady, protagonizado por Daniel Pérez e Juan Antonio Martínez, que suporía o seu primeiro contacto co teatro musical cantado en directo. Con 16 anos, apúntase á Escola de Teatro Musical Memory en Barcelona, intercalando os estudos de secundaria. Decide trasladarse a Barcelona a seguir estudando e ese mesmo ano é vocalista da Orquesta Origen.
Nos seus traballos máis recentes, deu vida ó doutor Juan Durán, protagonista da serie de Catro Amistades peligrosas, e dende 20 de setembro de 2007 até fin do mesmo ano, protagoniza o musical Jesucristo Superstar no Teatro Lope de Veiga.
Posteriormente volve a Hoy no me puedo levantar onde realiza a dirección artística así como, en esporádicas ocasións, o papel de protagonista novamente.
Camillo-Guarino Guarini
miniatura|250 px|Fachada do Palacio Carignano. Unha fachada convexa que se continúa de forma cóncava a ambos os lados creando unha sorprendente ondulación Camillo-Guarino Guarini (7 de xaneiro, 1624 - 1683) foi un sacerdote, matemático, escritor e arquitecto.
Nacido en Módena, estudou matemáticas, foi profesor de literatura e filosofía en Mesina e arquitecto do duque Filiberto de Savoia, escribiu libros de matemáticas en latín e italiano e o seu Euclides adauctus foi unha das primeiras obras de xeometría descritiva.
Realizou a súa actividade arquitectónica en Turín inspirada na obra de Francesco Borromini, de quen procede o sentido ondulante das estruturas e elemementos, o carácter determinante do espazo, creando ámbitos con maior fantasía e variedade formal.
Pāṇini
Pāṇini (en devanágari पाणिनि), probablemente do século V a.C., foi un gramático da India antiga célebre por formular os 3 959 sūtras ou regras da morfoloxía do sánscrito coñecidas polo nome de Aṣṭādhyāyī, tamén chamadas Pāṇinīya, e que fican aínda hoxe como a obra máis coñecida sobre a gramática desta lingua. É considerado como o fundador da literatura e da lingua sánscrita.
Gramática de Pāṇini
A gramática de Pāṇini é fortemente sistemática e técnica. Os conceptos de fonema, de morfema e de raíz, inherentes á súa concepción analítica non serán tidos en consideración polos lingüistas occidentais ata dous milenios despois. As regras definidas por Pāṇini teñen a reputación de seren perfectas, é dicir que describen perfectamente a morfoloxía do sánscrito, e son consideradas tan claras que os informáticos as utilizaron para aprenderlles aos ordenadores a comprensión do sánscrito. Pāṇini emprega metaregras, transformacións e a recursividade, así como un sistema elaborado de abreviaturas. A forma de Backus-Naur, ou gramática BNF, utilizada para describir as linguaxes de programación modernas ten similitudes importantes coas regras da gramática de Pāṇini que pode ser tamén considerado como un dos pais da informática.
Non se coñece nada consistente a propósito da súa vida, nin sequera o século no que viviu (con certeza despois do século VII a.C. e antes do século III a.C.). Segundo a tradición india, Pāṇini nacería en Shâlâtula, preto do Indo, hoxe no territorio de Paquistán, e viviría do 520 ao 460 a.C., durante o período védico tardío. Pāṇini instituíu algunhas regras especiais, chamadas chandasi («nos himnos») para dar conta das formas das escrituras védicas caídas en desuso na lingua falada do seu tempo, indicando que o sánscrito védico era xa un dialecto arcaico, pero aínda comprensíbel.
O concepto de dharma está testemuñado na súa frase de exemplo (4.4.41) dharmam carati, « el respecta a lei ». Un indicio importante para a datación de Pāṇini é a ocorrencia do yavan-, « xonio, grego » en 4.1.49, onde se discute a formación da palabra yavanānī (« muller grega » ou « escritura grega »). Non se sabe se o traballo orixinal de Pāṇini era en forma escrita, algúns pretenden que un traballo de tal complexidade sería imposíbel de compilar sen notas escritas. Outros enxergan a posibilidade de que Pāṇini puidese telo composto coa axuda dun grupo de estudantes cuxos traballos lle serviron de caderno de notas. Non obstante, como a escritura aparece na India baixo a súa forma brahmi no século V a.C., é posíbel que Pāṇini coñecese e utilizase un sistema de escritura.
Valmaior
Co topónimo Valmaior podémonos referir a:
Marina Vega de la Iglesia
Marina Vega de la Iglesia,  nada en Castro Urdiales o 21 de marzo de 1923,  e finada en Madrid o 11 de xuño de 2011, foi unha espía, loitadora antifranquista e cazanazis cántabra. Foi a única muller na rede española ao servizo da Resistencia francesa. Uniuse á rede española das Forzas Francesas Libres ó servizo de Charles de Gaulle con só 17 anos. Traballou para a Resistencia francesa, primeiro contra o ditador Francisco Franco dende España e logo en Francia.
Historia familiar
Naceu no seo dunha familia de tradición republicana. O seu pai, que fora rexistrador da propiedade en Torrelavega e deputado a cortes e director xeral de prisións nos tempos da Segunda República, foi condenado a 16 anos de prisión por "un delito consumado de masonaría", e enviado a un penal de El Puerto de Santa María (Cádiz). A súa nai formou parte do goberno da II República polo que se mudou coas fillas a Valencia cando caeu Madrid. Marina estivo durante este tempo interna no Liceo Sorolla, na Malvarrosa e tivo que vivir agochada por medo a ser represaliada. Por esta razón e para protexela, Marina foi enviada a Francia con algúns amigos da familia o 18 de xullo de 1937, residindo un tempo en París.
Na resistencia francesa
Vivía en París cando estourou a segunda guerra mundial. A familia que a acollera decidiu ir a México. Marina, aínda sen ter noticias dos seus pais, tomou a decisión de volver a España. Ó chegar a Madrid localizou a súa nai, que vivía agochada. Tempo despois Marina caeu nunha depresión e a súa nai enviouna canda unha amiga súa en León. Alí coñeceu un home novo que estaba conectado co servizo diplomático francés, que foi quen a introduciu nas Forzas Francesas Libres. Ó prohibir Franco a embaixada de Francia, o servizo secreto deste país estableceuse na delegación inglesa, que foi onde acudiu Marina para ofrecerse a traballar. Marina chegou xusto cando eles estaban a buscar unha muller española non fichada e que puidese moverse libremente a través do país e foi admitida. Segundo ela indica, as oficinas da embaixada clandestina francesa estaban situadas na rúa San Bernardo, en Madrid. Ela traballou baixo as siglas FFL (Forzas Francesas Libres) de Charles de Gaulle Comezou a traballar no ano 1942 cun salario de subtenente e cando comezou a viaxar tamén lle cubrían as axudas de custo.
A raíz desta relación coa embaixada francesa fixo múltiples viaxes á fronteira franco-española sempre con documentación falsa. Introducía xente en España e traía documentos e diñeiro. Na rede de apoio estaban dende o xastre que vestía ós que cruzaban a fronteira ata os falsificadores de documentos. Un día esta rede foi descuberta pola Segunda Bis, a contraespionaxe española. Foi por iso que Marina tivo que fuxir a Francia en 1944, onde permaneceu ata 1949.
Tamén axudou a persoas que fuxían da persecución alemá. Entre 1942 e 1944 facía dúas viaxes por semana a Francia. "Non sei canta xente puiden traer comigo. Deduzo que serían xudeus franceses que fuxían dos nazis. Tamén algún inglés".
Coa fin da segunda guerra mundial comezou a limpeza dos nazis en Francia e o resto de Europa. Marina foi desmobilizada en 1945 e pasou a ser un soldado sen uniforme. Tense dito que o seu traballo era daquela localizar alemáns nazis e colaboracionistas para xulgalos. Isto provocou unha desbandada deles cara España. Porén ela declara que durante o período de paz as súas tarefas xiraban en torno á información publicada nos medios de comunicación españois e que aínda que a chamen "cazanazis" ela non foi "a Alemaña cazando a ninguén". Noutra entrevista declara que cazou "uns poucos".
Marina estableceuse definitivamente en Madrid en 1950 para coidar do seu pai que saíra do cárcere e estaba moi enfermo, dando por rematados os seus servizos e debido a que a súa nai estaba aínda en España. Casou e tivo unha filla. Foi detida dúas veces durante o réxime franquista, polo seu activismo. Ós seus 84 anos considerábase "masona, republicana, vermella e a moita honra".
Premios e recoñecementos
Foi condecorada polo Parlamento Europeo pola defensa da liberdade. En 2008 otorgouselle o premio "Nuestras Mujeres" dentro da cerimonia dos X premios Ana Tutor do PSOE.
Segundo declaracións de Javier Olivares, a personaxe de Lola Mendieta na serie El ministerio del tiempo está inspirada en Marina Vega.
Ahmed Shawqi
Ahmed Shawqi (en أحمد شوقي‎), nado no Cairo en 1868 e finado ibídem o 23 de outubro de 1932, foi un poeta e dramaturgo exipcio. Considerado un dos pioneiros da literatura árabe moderna, introduciu as epopeas na literatura árabe e mais é tamén autor dunha poesía única e fortemente orixinal.
Traxectoria
Shawqi procedía dun ambiente privilexiado e cosmopolita, tiña orixe kurda e circasiana par parte de pai e turca e grega pola nai, e estaba en boas relacións coa corte do khedive de Exipto. Tras rematar o bacharelato, seguiu estudos xurídicos e despois logrou un diploma en tradución.
Traballou durante un ano na corte de Abbas II, e despois estudou dereito durante tres anos en Franciae, nas universidades de Montpellier e París. Durante a súa estada en Francia, recibe unha fonda influencia da obra dos dramaturgos franceses (en primeiro lugar Molière etRacine) o mesmo que as fábulas de La Fontaine. O 18 de xullo de 1893 obtivo o diploma de estudos xurídicos e ao ano seguinte volveu Exipto. Shawqi converteuse nunha das personalidades con máis influencia na cultura exipcia ata que as autoridades británicas o exilian en 1914 en Andalucía, onde permaneceu ata 1920, data do seu segundo regreso a Exipto.
Obra
A obra de Ahmed Shawqi pódese clasificar en tres períodos principais   :
Poesía
Os seus poemas foron recoñecidos desde o comezo como obras mestras, reagrúpanse na colectánea "Esh-Shawqiyyat" (الشوقيات), en catro volumes, axuntando poemas e fábulas en verso ao estilo de La Fontaine. Os volumes conteñen Nahj Al-Burda (نهج البردة), unha apoloxía de Mahoma.
Hyla arborea
A Hyla arborea é unha pequena ra do xénero Hyla, da familia dos hílidos (Hylidae), duns 4,5 a 5 cm de lonxitude, cor verde, hábitos arborícolas e que se alimenta de insectos.
Pode verse en días húmidos e nubrados, porén, atinxe os niveis máximos de actividade durante a noite.
Historicamente as relas foron utilizadas como barómetros biolóxicos, debido ao feito de comezaren os machos a croar ao sentiren a proximidade da chuvia.
Confucio
Os principios de Confucio teñen puntos en común coa tradición e as crenzas chinesas. Coa piedade filial, defendía unha forte lealdade familiar, a veneración dos antepasados, e o respecto a os anciáns polos seus fillos e dos maridos polas súas esposas, recomendando a familia como base para un goberno ideal. Adoptou a regra de ouro: "Non fagas aos demais o que non queiras que che fagan a ti".
Hyla arborea
Esta ra é o representante por excelencia dos hílidos en Europa, distribuíndose pola Europa central e meridional (agás a península Ibérica), estendéndose polo leste até o Cáucaso e Asia occidental.
Confucio
O templo e cemiterio de Confucio, así como a residencia da familia Kong foron declarados patrimonio cultural da Humanidade en 1994.
Enderezo IP
Un enderezo IP é un número único, tal como un número de teléfono, usado por máquinas (normalmente computadores) para se comunicaren entre si enviando información pola internet ou por redes locais.
Converter estes números de forma que un humano comprenda mellor, a forma de enderezos de dominio, tal como www.wikipedia.org, é feito polo DNS. O proceso de conversión é coñecido como resolución de nomes de dominio.
Notación
Os enderezos IP, que identifican todos os hosts nunha rede, posibilitan o enderezo e entrega dos datos ao host (máquina) correcto. Os datos son movidos baixo a forma de datagramas. Cada datagrama entrégase ao enderezo indicado no campo "Destination Address", na cabeceira do datagrama.
O enderezo IP é un número de 32 bits en IPv4 e está asociado un único sistema ligado na rede. Para simplificar, estes números divídense en 4 octetos escritos en formato decimal (con punto):
O enderezo dunha rede (non confundir con enderezo IP) designa unha rede, e debe ser composto polo seu enderezo e respectiva máscara de rede (netmask).
Clases de enderezos
Orixinalmente, o espazo do enderezo IP foi dividido en poucas estruturas de tamaño fixo chamados de "clases de enderezo". As tres principais son a clase A, clase B e clase C. Examinando os primeiros bits dun enderezo, o software do IP consegue determinar rapidamente cal é a clase, e logo, a estrutura do enderezo.
A seguinte táboa contén o intervalo das clases de enderezos IPs
Clases especiais
Existen clases especiais en Internet que non son consideradas públicas, i.e., non son consideradas como enderezábeis.
Clase de loopback (lugar/local)
O enderezo de loopback local (127.0.0.0/8) permítelle á aplicación-cliente enderezar ao servidor na mesma máquina sen saber o enderezo do host, chamado de "enderezo local".
Na pilla do protocolo TCP/IP, a información flúe para a capa de rede, onde a capa do protocolo IP reencamiña de volta a través da pilla. Este procedemento esconde a distinción entre ligazón remota e local.
Confucio
Etimoloxía
O nome habitual de Confucio en chinés mandarín é Kǒngzǐ, literalmente «Mestre Kong», aínda que moitas veces se escribe «Kung Fu Tse» (sistema Wade-Giles). Unha variante deste nome, pouco habitual actualmente, é Kǒng Fūzǐ, da que se deriva o nome tradicional en galego -a partir da forma latinizada Confucius— que lle deron os misioneiros xesuítas. En época de Confucio a lingua coloquial do estado de Lu era o chinés antigo, que soaba bastante diferente do moderno chinés estándar, usando a reconstrución de Baxter e Saggart o apelativo 孔子 reconstruíuse fonoloxicamente como /*kʰˤoŋʔ tsəʔ/, aínda que B. Karlgren xa o reconstruira previamente como /*kʰuŋ tsjɛg/.
Mocidade
miniatura|esquerda|upright|Lu asentase no leste da China. Crese que Confucio naceu o 28 de setembro do 551 a.C. en Zou (鄒, na moderna provincia de Shandong). A área estaba teoricamente controlada polos reis de Zhou, pero era efectivamente independente baixo os señores locais de Lu, que gobernaban desde a próxima cidade de Qufu. O seu pai Kong Hei (ou Shuliang Hei) era un comandante ancián da guarnición local de Lu. A súa ascendencia remóntase aos duques de Song ata a dinastía Shang, que precedera aos Zhou. Os relatos tradicionais sobre a vida de Confucio contan que o bisavó de Confucio trasladou á familia de Song a Lu.
Cencasas, Fisteus, Curtis
Cencasas é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 14 habitantes (dez homes e catro mulleres).
Confucio
Mocidade
Confucio naceu na clase social shi (士), entre a aristocracia e a xente común. Dise que traballou en varios traballos gobernamentais nos seus primeiros 20 anos, e como contador e garda de ovellas e cabalos, empregando os ingresos para darlle á súa nai un enterro axeitado. Cando morreu a súa nai, Confucio, de 23 anos, dise que estivo de loito durante tres anos, como era tradición naqueles tempos.
Cencasas, Fisteus, Curtis
Historia
Eclesiasticamente, en 1942, foi incorporado á parroquia de Curtis, igual cós lugares parroquiais de Campos, Couceiros, A Lagoa e Porto, mais Penas do Porto da parroquia de Vilarraso (Aranga).
Confucio
Mocidade
Unha das súas grandes influencias foi Zi Zhaan, primeiro ministro de Cheng, quen introduciu o primeiro código xurídico na China. Tamén influíu en Confucio o escepticismo da súa época no concernente á relixión, pois por mor de sufrir moitas guerras perdeuse a fe nos deuses.
Carreira política
Na época de Confucio, o estado de Lu estaba encabezado por unha casa ducal gobernante. Baixo o duque había tres familias aristocráticas, cuxos xefes levaban o título de vizconde e ocupaban postos hereditarios na burocracia Lu. A familia Ji ocupaba o cargo de "ministro das masas", que tamén era o "primeiro ministro"; a familia Meng ocupou o cargo de "ministro de obras"; e a familia Shu ocupou o cargo de "ministro da guerra". No inverno do ano 505 a. C., Yang Hu, un servente da familia Ji, rebelouse e tomou o poder da devandita familia Con todo, no verán do ano 501 a.C., as tres familias hereditarias lograran expulsar a Yang Hu de Lu. Para entón, Confucio gañouse unha reputación considerable a través dos seus ensinos, mentres que as familias chegaron a ver o valor da conduta adecuada e a rectitude para poder lograr a lealdade a un goberno lexítimo. Así, ese ano (501 a.C.), Confucio chegou a ser designado para o cargo menor de gobernador dunha cidade. Finalmente, ascendeu ao cargo de ministro do crime
Confucio desexaba devolver a autoridade do estado ao duque desmantelando as fortificacións da cidade, fortalezas pertencentes ás tres familias. Desta maneira, podería establecer un goberno centralizado. Con todo, Confucio baseouse unicamente na diplomacia xa que el mesmo non tiña autoridade militar. No ano 500 a.C., Hou Fan, o gobernador de Hou, rebelouse contra o seu señor da familia Shu. Aínda que as familias Meng e Shu cercaron sen éxito a Hou, un oficial leal levantouse coa xente da rexión e obrigou a Hou Fan a fuxir ao estado de Qi. A situación puido ser favorable para Confucio xa que isto probablemente fixo posible que este e os seus discípulos convencesen ás familias aristocráticas de desmantelar as fortificacións das súas cidades. Finalmente, despois dun ano e medio, Confucio e os seus pupilos conseguiron que a familia Shu arrasase os muros de Hou, que a familia Ji derrubase os de Bi e a familia Meng os de Cheng. Primeiro, a familia Shu dirixiu un exército cara á súa cidade, Hou, e derrubou os seus muros no 498 a. C.
Revolta de Gongshan
Pouco despois, Gongshan Furao (tamén coñecido como Gongshan Buniu), un servente da familia Ji, rebelouse e tomou o control das forzas en Bi. Inmediatamente lanzou un ataque e entrou na capital Lu. Antes, Gongshan achegouse a Confucio para que se unise a el, o que Confucio considerou como a oportunidade de poñer en práctica os seus principios, pero ao final renunciou á idea. Confucio desaprobou o uso dunha revolución violenta por principio, a pesar de que a familia Ji dominou o estado Lu pola forza durante xeracións e exiliara ao duque anterior. Creel (1949) afirma que, antes del, a diferenza do rebelde Yang Hu Gongshan puido tratar de destruír as tres familias hereditarias e restaurar o poder do duque. Creel (1949) afirma que, antes del, a diferenza do rebelde Yang Hu Gongshan puido tratar de destruír as tres familias hereditarias e restaurar o poder do duque No entanto, Dubs (1946) opina que Gongshan foi animado polo vizconde Ji Huan a invadir a capital Lu nun intento de evitar o desmantelamento das murallas fortificadas de Bi. Fora cal fora a situación, Gongshan foi considerado un home recto que seguiu defendendo o estado de Lu, mesmo despois de verse obrigado a fuxir.
Durante a revolta de Gongshan, Zhong You lograra manter xuntos ao duque e os tres vizcondes na corte. Zhong You era un dos discípulos de Confucio, que dispuxera que a familia Ji se lle dese o posto de gobernador. Cando Confucio decatouse da incursión, solicitou que o vizconde Ji Huan permitira que o duque e a súa corte se retirasen a unha fortaleza nos terreos do seu palacio. A partir de entón, os xefes das tres familias e o duque retiráronse ao complexo do palacio de Ji e ascenderon á Terraza Wuzi. Confucio ordenou a dous oficiais que encabezasen un asalto contra os rebeldes. Polo menos un dos dous oficiais era un servente da familia Ji, pero non puideron rexeitar as ordes mentres estaban en presenza do duque, os vizcondes e o tribunal. Os rebeldes foron perseguidos e derrotados en Gu. Inmediatamente despois de que a revolta foi derrotada, a familia Ji arrasou coas murallas da cidade Bi.
Os atacantes retiráronse despois de darse conta de que terían que volverse rebeldes contra o estado e o seu señor. A través das accións de Confucio, os funcionarios de Bi rebeláronse inadvertidamente contra o seu propio señor, o que obrigou ao vizconde Ji Huan a desmantelar os muros de Bi (xa que podería albergar a tales rebeldes) ou confesar haber instigado o evento indo en contra da conduta adecuada e a xustiza como funcionario. Dubs suxire que o incidente sacou á luz a previsión, a capacidade política práctica e a comprensión do carácter humano de Confucio.
Cando chegou o momento de desmantelar os muros da familia Meng, o gobernador mostrouse remiso a que os derrubase e convenceu ao xefe da familia que non o fixera. O manuscrico do Zuo Zhuan lembra que o gobernador desaconsellou derrubar os muros porque dixo que iso faría a Cheng vulnerable ao estado de Qi e provocaría a destrución da súa familia. Aínda que o vizconde Meng Yi deu a súa palabra de non interferir, volveu á súa promesa anterior de desmantelar os muros.
Máis tarde, no 498 a. C., o duque Ding foi persoalmente cun exército para cercar Cheng nun intento de arrasar os seus muros, pero non tivo éxito. Por tanto, Confucio non puido lograr as reformas idealistas que quería, incluída a restauración do goberno lexítimo do duque. Gañouse poderosos inimigos dentro do estado, especialmente co vizconde Ji Huan, debido aos seus éxitos ata o de agora. Segundo relatos en Zuo Zhuan e Shiji, Confucio abandonou a súa terra natal no 497 a. C. despois do seu apoio ao intento errado de desmantelar as murallas da cidade fortificada das poderosas familias Ji, Meng e Shu. Abandonou o estado de Lu sen renunciar, permanecendo no autoexilio e sen poder regresar mentres o vizconde Ji Huan estivese vivo.
Exilio
miniatura|esquerda|upright|Mapa que mostra a viaxe de Confucio a varios estados entre 497 e 484 a.C. O libro histórico Shiji afirmaba que o veciño estado Qi estaba preocupado porque Lu estaba a facerse demasiado poderoso mentres Confucio participaba no goberno do estado Lu. Segundo este relato, Qi decidiu sabotar as reformas de Lu enviando 100 dos seus mellores cabalos e 80 fermosas bailarinas ao duque de Lu. O duque entregouse ao pracer e non cumpriu coas súas obrigacións oficiais durante tres días. Confucio sentiuse decepcionado e resolveu abandonar Lu e buscar mellores oportunidades, pero marcharse de inmediato expoñería a mala conduta do duque e, por tanto, supoñería unha humillación pública para o gobernante ao que Confucio servía. Confucio, por tanto, esperou a que o duque cometese un erro menor. Pouco despois, o duque esqueceuse de enviar a Confucio unha porción da carne do sacrificio que lle correspondía segundo o costume, e Confucio aproveitou este pretexto para abandonar tanto o seu posto como o estado Lu.
Despois da dimisión de Confucio, comezou unha longa viaxe ou conxunto de viaxes polos estados principados do nordeste e centro de China, incluíndo Wey, Song, Zheng, Cao, Chu, Qi, Chen e Cai (e un intento errado de ir a Jin). Nos tribunais destes estados, expuxo as súas crenzas políticas pero non as viu cumpridas.
Aos cincuenta anos comezou os seus ensinos. Viaxaba só dun lado para o outro instruíndo os contados discípulos que se reunían en torno a el. A súa fama como home de saber e carácter, con gran veneración polas ideas e os costumes tradicionais, axiña se propagou polo principado de Lu, e logo por toda a China.
De volta tras o exilio
miniatura|upright|Tumba de Confucio no [[Cemiterio de Confucio|cemiterio de Kong Lin, Qufu, Shandong.]] Segundo o Zuo Zhuan, Confucio regresou a súa casa natal de Lu cando tiña 68 anos, despois de que fose invitado a facelo por Ji Kangzi, o primeiro ministro de Lu. As Analectas represéntano pasando os seus últimos anos ensinando a 72 ou 77 discípulos e transmitindo a vella sabedoría a través dun conxunto de textos chamados os Cinco Clásicos.
Despois do seu regreso, Confucio ás veces actuou como asesor de varios funcionarios do goberno en Lu, incluído a Ji Kangzi, en asuntos que incluían a gobernanza e o crime.
Atafegado pola perda tanto do seu fillo como dos seus discípulos favoritos, morreu á idade de 71 ou 72 anos por causas naturais. Confucio foi enterrado no cemiterio de Kong Lin, que se atopa na parte histórica de Qufu na provincia de Shandong.
Filosofía
upright|miniatura|Templo a Confucio no Lago de Lotus en Kaohsiung ([[Taiwán).]] upright|miniatura|[[Monumento a Confucio, en Montevideo, o Uruguai.]] Aínda que o confucianismo é seguido a miúdo de xeito relixioso polos chineses, moitos argumentan que os seus valores son seculares e que é, polo tanto, unha moral secular máis que unha relixión. Os defensores argumentan, con todo, que a pesar da natureza secular das ensinanzas do confucianismo, está baseado nunha visión do mundo que é relixiosa. O confucianismo discute elementos do máis aló e opinións relativas ao Ceo, pero se despreocupa relativamente dalgunhas cuestións espirituais a miúdo consideradas esenciais para o pensamento relixioso, como a natureza das almas.
Nas Analectas, Confucio preséntase como un "transmisor que non inventou nada". El pon o maior énfase na importancia do estudo, e na carácter chinés para o estudo (學) que abre o texto. Lonxe de tentar construír unha teoría sistemática ou formalista, quería que os seus discípulos dominasen e interiorizaran clásicos máis antigos, para que o seu profundo pensamento e o seu estudo exhaustivo permitise relacionar os problemas morais do presente co pasado. acontecementos políticos (como se recolle nos Anais) ou as expresións pasadas dos sentimentos dos plebeos e as reflexións dos nobres (como nos poemas do Libro das Odas).
A esencia dos seus ensinos concéntrase na boa conduta na vida, o bo goberno do estado (caridade, xustiza, e respecto pola xerarquía), o coidado da tradición, o estudo e a meditación. As máximas virtudes son: a tolerancia, a bondade, a benevolencia, o amor ao próximo e o respecto polos maiores e antepasados. Se o príncipe é virtuoso, os súbditos imitarán o seu exemplo: gobernante/súbdito, marido/muller e pai/fillo. Unha sociedade próspera só se conseguirá se se manteñen estas relacións en plena harmonía. A base da doutrina confuciana é recuperar os antigos sabios da cultura chinesa e influír nos costumes do pobo.
Hyla arborea
Características
É un anfibio de pequeno tamaño, de non máis de 5 cm de lonxitude. Presenta un corpo ovalado, algo repoludo, coa cabeza ancha e os ollos grandes e prominentes, de iris dourado.
Facilmente recoñecíbel pola intensa cor verde brillante, aínda que, dependendo da subespecie, temperatura ou humidade relativa ou o seu contorno, a súa cor pode variar entre as tonalidades verde escura a verde intensa, pasando pola cincenta, parda e amarela, ás veces con manchas. Ao longo dos flancos presentan unhas liñas irregulares de cor que vai da parda á negra.
As súas extremidades son esveltas, e nas puntas dos dedos teñen ventosas, adaptadas aos seus hábitos gabeadores, que lles permiten agatuñar facilmente pola vexetación e manterse sobre as follas máis lustrosas, sendo este un dos caracteres que as separan das ras típicas, de fortes ancas traseiras adaptadas ao salto.
O macho presenta un gran saco vocal que infla debaixo da mandíbula ao realizar a súa chamada e desenvolve durante o período nupcial pequenas rugosidades no primeiro dedo das extremidades anteriores que lle axudarán a suxeitarse á femia durante o amplexo.
Hábitat e distribución
Vive en territorios con auga permanente, onde abunda a vexetación, nas marxes de pozas, lagoas ou ríos de correntes lentas. Frecuenta preferibelmente árbores, matogueiras e outras vexetacións densas que lle permitan agocharse, e que ademais estean próximas á auga.
É de actividade principalmente crepuscular e nocturna.
Presente nas zonas mediterráneas europeas, está amplamente distribuída por Europa, desde Ucraína e Belarús, até os Balcáns, Creta, Italia, Benelux e Francia.
Na península Ibérica substitúea a especie Hyla molleri, que anteriormente era considerada unha subespecie dentro de H. arborea.
Reprodución
thumb|200px|Macho de Hyla arborea croando.
O período reprodutor desta ra comeza coa primavera, utilizando pozas ou ribeiras fluviais de augas doces e con abundante vexetación.
Confucio
Filosofía
No pouco legado escrito que deixou, Analectas, unha colección de conversas cos seus discípulos, vemos que baseaba toda a súa filosofía moral nun ensino central: o ren (jen), que é a virtude da humanidade e á súa vez está baseada na benevolencia, a lealdade, o respecto e a reciprocidade. Estes valores son imprescindibles nas relacións humanas, que Confucio describiu:
Hyla arborea
Reprodución
Coma no resto de especies de ras, o apareamento ten lugar unha vez que o macho consegue atraer unha femia coa súa chamada, e durante a noite. A femia deposita paquetes con ao redor de 1.000 ovos, que son fecundados externamente polo macho durante o denominado amplexo axilar.
Confucio
Filosofía
Estas relacións teñen, ademais, unha característica principal: o superior ten a obrigación de protección e o inferior, de lealdade e respecto. En último termo, todas as persoas están suxeitas á vontade do Ceo ((tiamchi; t'ien-chih)), que é a realidade primeira, a fonte máxima de moralidade e de orde. Non é o tema de especulación, pero en certo xeito está relacionado mediante o ritual. Nalgúns textos é sinónimo de Shang-ti, o señor supremo. O Emperador gobernaba por mandato do Ceo.
Tamén, atribúense a Confucio os «Cinco Clásicos», que apareceron após a morte do mestre. Tras esta, a súa obra e a súa vida convertéronse en obxecto de culto e xeraron todo un paradigma en torno aos seus ensinos, os cales alcanzan os nosos días.