cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rare Replay
Desenvolvemento
Rare comezou a traballar en Rare Replay en outubro de 2014 como celebración do seu 30º aniversario, procurando hacer algo único xa que consideraban que isto era un fito pouco habitual na industria. Esta decisión estivo influenciada tamén pola peticións comunitarias de adaptar os títulos clásicos da compañía para a Xbox One e polo progreso na característica de retrocompatibilidade acadado por Microsoft. Unha vez escollida a idea da celebración do 30º aniversario, Rare tomou a decisión de limitar a compilación a 30 títulos e publicala a un prezo de 30 dólares. Para reflectir esta temática de celebración, Rare escolleu un estilo artístico de modelos de papel e unha ambientación teatral para a compilación. Rare Replay formou parte dun plan de Rare para celebrar o seu pasado e de forma simultánea introducir un redeseño do seu logo, un novo sitio web e anunciar o seu seguinte título, Sea of Thieves. A compañía seleccionou os 30 títulos da compilación entre 120 do seu catálogo, avaliando cada título e dándolle prioridade a aqueles que incluían personaxes e mundos orixinais da empresa, excluíndo aqueles que estaban baseados en propiedades intelectuais licenzadas, e tendo en consideración a xogabilidade en base ós estándares modernos.
A maioría do traballo de desenvolvemento de Rare Replay estivo centrado en como converxer 30 xogos de seis plataformas nun único disco, e o principal desafío de enxeñaría para a súa realización foi a cantidade de xogos e plataformas emuladas en lugar do propio traballo de emulación. Rare traballou en colaboración con Microsoft, que naquel momento estaba desenvolvendo en segredo as características de retrocompatibilidade da Xbox One, utilizadas por Rare nesta compilación. O equipo de Microsoft axudou a preparar os nove títulos de Xbox 360 de Rare para a publicación, aínda que non recuperaron os servizos en liña que xa estaban desactivados. Code Mystics, empresa que previamente adaptara os títulos Killer Instinct e Killer Instinct 2 á Xbox One, colaborou con Rare nos traballos de emulación para os títulos de Nintendo Entertainment System, Nintendo 64 e os títulos para recreativas. Sobre o deseño de Rare Replay, o deseñador en xefe Paul Collins afirmou que os desafíos de "instantáneas" incluíranse para animar ós xogadores a probar tódolos xogos, e que a característica de rebobinado tiña a intención de axudar ós xogadores a conseguir rematar os xogos sen que chegasen ó punto de abandonalos pola frustración da súa dificultade.
Recepción
Rare Replay recibiu críticas "xeralmente favorables" segundo o agregador Metacritic. Acadou o primeiro posto na lista de vendas do Reino Unido, sendo a primeira exclusiva de Xbox One en conseguilo. En norteamérica foi o sexto xogo máis vendido en agosto de 2015, e foi o videoxogo da Electronic Entertainment Expo de 2015 con maior número de vendas anticipadas en Amazon.
Urbano V, papa
Monxe
En 1335, ao rematar os estudos, ingresou na orde de San Bieito, realizando o noviciado no mosteiro de Chirac, onde tras unha estancia en Marsella, foi ordenado sacerdote. A continuación pasou á Universidade de Montpellier, onde como profesor se converteu nun recoñecido especialista en Dereito, recibindo o doutoramento en 1342.
En 1349 foi nomeado vigairo xeral polo bispo de Clermont. En 1352, o papa Clemente VI púxoo á fronte da Abadía de San German de Auxerre, onde permaneceu até 1361, cando Inocencio VI o nomeou abade de San Víctor.
Elección
Trala morte de Inocencio VI, o 22 de setembro de 1362 iniciouse en Aviñón o conclave para elixir o seu sucesor. Nunha primeira votación saíu elixido o cardeal Hugues Roger, irmán de Clemente VI, que rexeitou o nomeamento.
Tras unha segunda rolda de votacións que non logrou acadar a maioría de votos necesaria, o 28 de setembro saíu elixido, na terceira votación, Guillaume de Grimoard, que non participaba no conclave ao non ser cardeal.
Foi inmediatamente reclamado para que abandonase Nápoles, onde se atopaba en misión diplomática. Tras unha travesía por mar até Marsella, chegou a Aviñón, onde tras ser ordenado bispo foi coroado papa o 6 de novembro.
Retorno a Roma
O obxectivo principal do seu pontificado foi fixar de novo a sé pontificia en Roma, condición que a Cidade Eterna perdera desde que, en 1309, Clemente V a fixara en Aviñón.
Se a Santa Sé quería salvar a unidade da Igrexa contra as nacentes herexías, e fronte ao puxante nacionalismo dos Estados europeos que estaban a xurdir, debía retornar ao seu centro natural e histórico: Roma. A empresa, en verdade, non era en maneira algunha fácil. Na Cidade Eterna uns partidarios políticos suplantaban aos seus rivais, sen outras miras que as de saciar o seu odio irreconciliable e os seus egoísmos familiares. As cidades dos Estados pontificios combatíanse sen descanso por idénticos ou parecidos motivos.
Todas as nacións cristiás, menos Francia, querían que o papa regresase á súa sede na cidade eterna, entre eles atópanse o emperador Carlos IV, quen viaxou en persoa a Aviñón en 1365 para pedirlle ao papa o seu regreso a Roma; Petrarca que en 1366 enviara unha carta de petición co nome da viúva Roma en sinal de que o seu esposo, o papa, marchou e deixábaa soa; e santa Bríxida de Suecia quen continuamente se lamentaba da situación inaceptable na que se atopaba a curia romana.
A pesar da negativa do rei de Francia e dos cardeais franceses, o 16 de outubro de 1367 Urbano V entrou en Roma acompañado polo cardeal Gil Álvarez de Albornoz, quen desde 1353, actuando como legado papal en Italia, conseguira restablecer a soberanía papal sobre os Estados Pontificios. O papa foi recibido solemnemente polos dous emperadores Carlos IV de occidente e Xoán V Paleólogo de oriente.
Política exterior
Urbano estableceuse no Vaticano, pobremente arrombado, que será en diante a residencia habitual dos papas; e deseguido comezou a despregar a súa actividade de  reformador e  reconstructor da cidade. Paulatinamente as cousas ían tomando novo aspecto. Roma volvía de novo a ser, en realidade, o centro do mundo, e de todas partes confluían a ela hóspedes ilustres.
En 1368 reconciliou a Santa Sé co Sacro Imperio Romano Xermánico. O emperador Carlos IV foi coroado en Roma; e en 1369 logrou tamén un achegamento do emperador bizantino Xoán V Paleólogo quen, buscando apoio contra os turcos que ameazaban Constantinopla, converteuse ao catolicismo o 18 de ouctubro nunha cerimonia de abxuración. Polo menos por un curto período de tempo a Igrexa mostrábase unida.
Expansión misioneira
As ordes mendicantes prestaron a Urbano unha axuda eficaz. Despois de establecer a xerarquía católica en Bulgaria, en Bosnia e Moldavia, o Papa enviou a Albania catro bispos franciscanos coa misión de percorrer o pequeno Estado e de aumentar o número de católicos. Durante seu mandato, vinte e cinco frades menores percorreron Valdaquia e Lituania; vinte e catro relixiosos da mesma Orde foron a Xeorxia. Pero a misión máis famosa de todas as do pontificado de Urbano V foi a enviada aos mongois, integrada así mesmo por relixiosos franciscanos. Urbano V pode ser considerado, pola labor misional promovida, como o mellor precursor da moderna época misional da Igrexa.
Regreso a Aviñón
Unha sublevación popular en Viterbo producira no papa Urbano unha profunda impresión; á parte disto, nunca gozara de seguridade entre a movediza xente italiana; a nostalxia do seu país nativo foi apoderándose aos poucos do seu ánimo. En maio de 1370 fixo pública en Montefiascone a súa resolución de regresar a Aviñón.
En 1367 morreu Albornoz, o que supuxo o reinicio das sublevacións que o cardeal, durante o seu mandato como legado, suprimira. A perda do seu colaborador, unida á reanudación das hostilidades entre Francia e Inglaterra, inmersas na Guerra dos Cen Anos, tras un período de paz conseguido en 1360 co tratado de Bretigny, determinaron a Urbano V a retornar a Aviñón.
O 5 de setembro de 1370 Urbano abandonaba Roma tras unha estancia de case tres anos, e volvía fixar a sede pontificia en Aviñón. Morrería alí aos dous meses da súa chegada, o 19 de decembro de 1370, como llo prognosticou a monxa sueca Santa Bríxida. Primeiro foi enterrado na catedral de Aviñón e logo os seus restos foron trasladados á abadía de San Víctor segundo o seu desexo.
Outras obras
miniatura|Antiga tumba de Urbano V Urbano V é considerado polos contemporáneos como home de gran piedade, fervente reformador e que tiña gran aprecio polo estudo, de feito, é considerado como o primeiro Papa humanista da historia da Igrexa. Durante o seu pontificado fundáronse as universidades de Cracovia, Orange e Viena ás que non dubidou en acoller baixo a súa protección; fortificouse e embeleceu a cidade de Aviñón e durante a súa estancia en Roma, deu outra cara á cidade, restaurando todas as basílicas e algunhas edificacións importantes nela.
Beatificación
Gregorio XI aproveitou a súa estancia na abadía de San Víctor para ordenar unha investigación sobre a "fama de santidade" do seu predecesor. Durante meses, os notarios papais redactaron miles de certificados que recollen as milagres atribuídas a Urbano V, traballo que se interrompe en 1379. Curiosamente o proceso ábrese novamente en 1390 polo antipapa de Aviñón, Clemente VII durante o tempo do gran cisma.
Logo da reunificación da Igrexa, o proceso de Urbano V, tivo que esperar case catro séculos para ser beatificado. Foi o papa Pío IX quen recoñeceu o seu culto o 10 de marzo de 1870.
A tumba de Urbano V foi destruída na época da revolución, non se sabe se os seus restos foron esparexidos ou escondidos, hoxe só pódense apreciar na parede do coro os restos das columnas e un pináculo roto, cunha serie de arcos en pedra.
As profecías de San Malaquías refírense a el coma Gallus vicecomes (Vizconde galo), facendo referencia ao título nobiliario, vizconde, e á súa orixe francesa.
Café con Gotas
Historia e características
Subtitulada Semanario humorístico sin tostada e Semanario cómico, satírico, ilustrado etc, apareceu o 17 de outubro de 1886, e atravesou tres épocas de edición. Foi dirixida por Manuel Carballido García na primeira época, por Antonio Felipe Lueiro na segunda, e por Moisés González Besada na terceira. Editouse na imprenta de Alonso Viéitez. Ao longo dos anos contou coas colaboracións de Manuel Curros Enríquez, Alberto García Ferreiro, Enrique Labarta Pose, Aurelio Ribalta e os irmáns Valle-Inclán (Ramón e Carlos). Tiña como seccións: "Sin tostada" e "Gotas". Apareceron algunhas composicións en galego e caricaturas de personaxes coñecidos da época, realizados por José Pando.
Morihei Ueshiba
Morihei Ueshiba (植芝 盛平), nado o 14 de decembro de 1883 en Tanabe e finado o 26 de abril de 1969, foi un artista marcial e fundador do aikido, coñecido tamén neste ámbito como "O Fundador" Kaiso (開祖) ou Ōsensei (大先生/翁先生), "Gran Profesor".
Traxectoria
Ueshiba estudou varias artes marciais na súa xuventude e serviu no exército xaponés durantea a guerra ruso-xaponesa. Tras licenciarse en 1907 trasladouse a Hokkaido encabezando un asentamento pioneiro. Alí coñeceu e estudou con Takeda Sōkaku, fundador do Daitō-ryū Aiki-jūjutsu. Tras marchar de Hokkaido en 1919 Ueshiba uniuse ó movemento Ōmoto-kyō, unha seita xintoísta en Ayabe, facendo de instrutor de artes marciais e abrindo o seu primeiro dojo. Acompañou ó líder do grupo Ōmoto-kyō, Onisaburo Deguchi, nunha expedición á Mongolia en 1924, onde foron capturados por tropas chinesas e posteriormente retornados ó Xapón.
Ueshiba trasladouse a Toquio en 1926, establecendo alí o Dojo Aikikai Hombu. Naquel entón xa era comparativamente famoso nos círculos das artes marciais. Trala segunda guerra mundial marchou de retirouse a Iwama, onde continou adestrando. Traballou na promoción do aikido por todo o Xapón e no estranxeiro. Faleceu debido a un cancro de fígado en 1969.
Illa do Castril
A Illa do Castril, tamén coñecida como As Lastras de Pechón, é unha illa española situada na península de Pechón (delimitada polas rías de Tina Menor e Tina Maior, en Cantabria xa límite con Asturias). Trátase dun illote de 1'3 hectáreas, pedregosa e sen vexetación, rodeada de arrecife e cara á que se proxecta un tómbolo areento moi estreito que só nas maiores baixamares chega a unila a terra firme.
Chandebrito, Nigrán
San Xosé de Chandebrito é unha das sete parroquias do concello pontevedrés de Nigrán. Segundo o IGE, en 2022 tiña 459 habitantes (224 homes e 235 mulleres), distribuídos en catro entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 503 habitantes. É a menos poboada do concello e a segunda menos poboada das vinte e dúas do Val Miñor por detrás de Couso (Gondomar).
É rural e interior, e limita coas parroquias de Camos, Vincios (Gondomar), Coruxo e Valadares (Vigo).
Montefurado, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
Montefurado é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 9 eran homes e 13 mulleres.
Chandebrito, Nigrán
Patrimonio
Consérvanse petróglifos no lugar da Cañoteira e na Gabacha. A igrexa parroquial foi reconstruída no século XVIII.
Banda Municipal de Lugo
A Banda Municipal de Lugo é unha banda de música da cidade de Lugo.
Traxectoria
A Banda Municipal de Lugo naceu como iniciativa privada por medio dun padroado privado que se encarga da súa xestión. Se ben considérase que a banda existía con anterioridade, non é ata 1869 cando aparece o primeiro documento que a menciona.
En 1876 a banda é reorganizada por Xoán Montes, quen asume o posto de director ata 1890. O debut da banda renovada ten lugar o 1 de outubro de 1876 cun concerto no que a agrupación interpretou unha das obras favoritas do compositor lucense, a abertura da ópera Il pirata de Bellini.
Jordanus
Jordanus ou Fluvius Jordanus, o río Xordan, foi unha constelación creada por Petrus Plancius na súa esfera celeste de 1612. O nacemento do río estaba preto da cola da Ursa Major, na actual constelación de Canes Venatici, corría entre a Osa e Leo, na área que ocupa a día de hoxe Leo Minor e Lynx, para desembocar preto de Camelopardalis. A constelación non foi recollida nos atlas de Johann Elert Bode e caeu en desuso.
Banda Municipal de Lugo
Traxectoria
No ano 1900, logo de máis de 30 anos de existencia, a banda sufriu un paro ata que Ricardo Dorado a retomou un ano despois. De novo a banda cesou as súas operacións en 1936 debido ao encarceramento ideolóxico do que era daquela o seu director, Manuel Sariñena, un paro que se mantería ata o final da guerra civil.
O 9 de agosto de 1963 a banda, integrada daquela por 48 persoas, disolveuse pola imposibilidade económica do Concello de Lugo para sostela. Con todo, a presión social e dos medios fixo que poucos meses despois se reorganizara a agrupación.
No verán de 2018 o Concello de Lugo convocou un proceso para cubrir a praza de director por comisión de servizo. A principios de 2019 anunciouse que Bernardo Méndez Castro dirixiría a formación lucense, que permanecía sen director dende ía ano e medio. Con todo, o nomeamento non chegou a realizarse, xa que o interventor e a vicesecretaria do Concello emitieron informes desfavorables ao non contar coa titulación necesaria para dirixir, ademais varios sindicados recurriron xudicialmente a elección, que estivo rodeada de polémica ao ser Bernardo Méndez o irán do director da Escola Municipal de Música, Carlos Méndez, que formara parte da candidatura de Lara Méndez á alcaldía de Lugo.
Directores
Dende 1869 ata a súa conversión en banda municipal, a agrupación estivo dirixida por J. Dorado, a quen sucedeu no cargo Manuel Calvo y Novoa. O compositor lucense Xoán Montes Capón pasou a ocupar a dirección da banda en 1876, sendo o primeiro director da banda logo de pasar a ser municipal.
Premios AGAPI
Os Premios AGAPI son uns galardóns anuais concedidos pola Asociación Galega de Produtoras Independentes ós profesionais máis destacados do sector audiovisual galego.
A súa primeira edición celebrouse no ano 1996. O día 7 de novembro entregábanse os recoñecementos dentro do marco do Festival de Cine Independente de Ourense.
En 2001, tras cinco edicións, entregábanse por última vez ó ser substituídos polos premios Chano Piñeiro en 2002, e en 2003 polos premios Mestre Mateo.
Illas Cook
As Illas Cook (en inglés Cook Islands, en maorí das Illas Cook Kūki 'Āirani) conforman un arquipélago localizado no Océano Pacífico Sur, entre Hawai e Nova Zelandia. Posúen un sistema de goberno democrático-parlamentario en Libre asociación con Nova Zelandia. As quince pequenas illas teñen unha área combinada de 240 km². A Zona Económica Exclusiva (ZEE) das Illas Cook cobre 1.960.027 km2 de océano.
A capital é Avarua e o turismo é a industria máis importante. Unha forma popular de arte nas illas é o tivaevae, unha clase de colchas.
Desde 2001, as Illas Cook teñen a súa propia política exterior e de defensa. Nas últimas décadas, as Illas Cook adoptaron unha política exterior cada vez máis firme, e un insular, Henry Puna, exerce actualmente como secretario xeral do Foro das Illas do Pacífico. A maioría dos habitantes das Illas Cook son cidadáns de Nova Zelandia, pero tamén teñen a condición de cidadáns das Illas Cook, que non se lles concede a outros cidadáns neozelandeses. As Illas Cook son un membro activo da Comunidade do Pacífico desde 1980.
Os principais núcleos de poboación das Illas Cook están na illa de Rarotonga (13.007 no 2016), onde hai un aeroporto internacional. O censo de 2016 situou a poboación total en 17.459 habitantes. Tamén hai unha poboación maior de habitantes das Illas Cook en Nova Zelandia e Australia: no censo de Nova Zelandia de 2018, 80.532 persoas dixeron ser habitantes das Illas Cook ou descender das Illas Cook. O último censo australiano rexistrou 28.000 habitantes das Illas Cook que vivían en Australia, moitos deles con cidadanía australiana.
Con máis de 168.000 visitantes que viaxaron ás illas en 2018, o turismo é a principal industria do país e o principal elemento da economía, por diante da banca offshore, as perlas e as exportacións mariñas e de froitas.
Historia
Os primeiros contactos europeos na illa remóntanse en 1595 cando o explorador español Álvaro de Mendaña de Neyra avista a illa Pukapuka, e bautízaa como "San Bernardo". En 1606 o explorador Pedro Fernández de Quirós capitán portugués ao servizo da Coroa española, fixo o primeiro desembarco europeo nas illas cando pisou Rakahanga en 1606, chamando á illa Gente Hermosa (Xente Fermosa). En 1764 os británicos avistan Pukapuka e chámana Danger Island pero non chegan a asentarse.
En 1813 John Williams, un misioneiro do bergantín colonial Endeavour (que non é o mesmo barco que o de Cook) fixo o primeiro avistamento europeo rexistrado de Rarotonga. O primeiro desembarco rexistrado en Rarotonga por europeos foi en 1814 polos Cumberland, xurdiron problemas entre os mariñeiros e os insulares e moitos morreron por ambos os dous lados. As illas non viron máis europeos ata que chegaron os misioneiros ingleses en 1821. O cristianismo axiña afianzouse na cultura e moitos insulares son cristiáns hoxe en día.
As illas foron unha parada popular no século XIX para os barcos baleeiros dos Estados Unidos, Gran Bretaña e Australia. Visitáronas, polo menos desde 1826, para obter auga, comida e leña. As súas illas favoritas eran Rarotonga, Aitutaki, Mangaia e Penrhyn.
thumb|Gobernador [[Lord Ranfurly lendo a proclamación de anexión á Queen Makea o 7 de outubro de 1900.]] As Illas Cook aliñáronse co Reino Unido en 1890, en gran parte polo temor dos residentes británicos a que Francia puidese ocupar as illas como xa fixera con Tahití. O 6 de setembro de 1900, os líderes dos insulares presentaron unha petición pedindo que as illas (incluíndo Niue "se é posible") fosen anexadas como territorio británico. Os días 8 e 9 de outubro de 1900, sete instrumentos de cesión de Rarotonga e outras illas foron asinados polos seus xefes e pobos. Emitiuse unha Proclamación británica, que indicaba que as cesións foron aceptadas e as illas declaradas partes dos dominios da Súa Maxestade Británica. Non obstante, non incluía a Aitutaki. Aínda que os habitantes se consideraban súbditos británicos, o título da Coroa non estaba claro ata que a illa foi formalmente anexionada por esa Proclamación. En 1901 as illas incluíronse dentro dos límites da Colonia de Nova Zelandia por Orde en Consello baixo a Colonial Boundaries Act, 1895 do Reino Unido. O cambio de fronteira fíxose efectivo o 11 de xuño de 1901, e as Illas Cook mantiveron unha relación formal con Nova Zelandia desde ese momento.
O 4 de agosto de 1965, Nova Zelandia confírelles ás Illas Cook a autonomía. En 1985 firma un tratado no cal declara o Pacífico Sur como zona non nuclear.
O 13 de xullo de 2017, as Illas Cook estableceron Marae Moana, converténdose na área protexida máis grande do mundo por tamaño.
Política
É unha dependencia cunha democracia representativa parlamentaria, onde a Raíña de Nova Zelandia, representada nas illas polo Representante da Raíña, é o Xefe de Estado, o Ministro Xefe é o xefe de goberno. As illas son autogobernadas en libre asociación con Nova Zelandia e son completamente responsables dos asuntos internos. Nova Zelandia retén algunhas responsabilidades de asuntos externos, en consulta coas Illas Cook. En anos recentes, as Illas Cook tiveron maior control nos seus asuntos externos e no 2005 tivo relacións diplomáticas con 18 países. O poder executivo é exercido polo goberno. O poder lexislativo é encomendado polo goberno e o Consello Lexislativo. O poder xudicial é independente do poder executivo e lexislativo.
O alto comisionado de Nova Zelandia é escollido polo goberno neozelandés. O gabinete é escollido polo primeiro ministro e é colectivamente responsable diante ao Parlamento, o Consello Lexislativo posúe 25 membros, elixidos por un termo de cinco anos, cun escano por distrito electoral. A Constitución vixente data do 5 de agosto de 1965 (modificada en maio de 1981). No país existen tres partidos políticos: o Partido Alianza Democrática, o Partido das Illas Cook e o Tumu Enua.
A defensa destas illas está baixo a responsabilidade de Nova Zelandia, en consulta coas Illas Cook e baixo o seu requirimento.
Xeografía
Situado entre os paralelos 9° e 23° ao sur, o arquipélago consta de 9 montañosas illas volcánicas ao sur e numerosos atois baixos ao norte, que en conxunto teñen unha área de 240 km cadrados. O punto máis alto é o Te Manga (652 m). A capital, Avarua, localízase na illa de Rarotonga.
O clima é tropical, moderado con algúns ventos. Polo xeral percorren tifóns de novembro a marzo.
Son 9 municipios.
Illas Cook do Norte
330px|miniatura|dereita|Mapa das Illas Cook
Demografía
A maioría dos habitantes son polinesios étnicos (81%), con minorías mestizas (15%), europeas (2%) e outras. A maioría profesa o protestantismo (moitos pertencentes á Igrexa Cristiá das Illas Cook) e existe unha minoría católica. Os idiomas oficiais son o inglés, o maorí das Illas Cook. Na Illa de Pukapuka fálase a lingua pukapukana.
Moitos habitantes emigraron a outros países, estímase que existen ao redor de 60.000 habitantes no estranxeiro; dos cales 40.000 están en Nova Zelandia. Existe dentro do país un decrecemento en todas as illas, excepto Rarotonga.
Economía
miniatura|Edificio do Parlamento das Illas Cook. Como se dá noutras nacións do Pacífico sur, a economía das Illas Cook sofre polo illamento do país, a falta de recursos naturais e a deficiente infraestrutura, sen mencionar os fenómenos meteorolóxicos que devastan regularmente a rexión.
A agricultura prové a maior parte dos ingresos, coa exportación de copra e cítricos. O resto da produción agrícola componse de tomate, chícharos, plátano, ananás, café, batata, taro e papaia. Cóntase tamén unha centena de produtores de perlas negras.
As illas Cook deben importar alimentos, téxtiles, combustible e madeira.
A industria está limitada á transformación de froitas, confección de roupa e produción de artesanías. O déficit comercial é emendado polas remesas de emigrantes e a axuda externa, en particular de Nova Zelandia.
Logo de declararse en quebra en 1996, o país tomou accións co fin de sortear a súa difícil situación económica. O número de funcionarios gobernamentais foi reducido á metade, pecháronse as representacións diplomáticas no estranxeiro e vendéronse os activos públicos.
O goberno busca promover o turismo, ofrecer facilidades fiscais, e propiciar o desenvolvemento da pesca e da minería. Os resultados foron regulares: os habitantes, maioritariamente de orixe polinesio, seguen tendo problemas para vivir coa débil produción local, polo que ven obrigados a emigrar.
Transportes
O arquipélago dispón de dous portos, Avarua e Avatiu, e seis aeródromos (un con pista pavimentada). Existen 187 km de estradas, dos cales só 35 están pavimentados.
Perrol, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
Perrol é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que era 1 muller.
Hermann Osthoff
miniatura|Profesores da Universidade de Heidelberg (1886); Hermann Osthoff abaixo á esquerda. Hermann Osthoff, nado en Unna o 18 de abril de 1847 e finado en Heidelberg o 7 de maio de 1909, foi un lingüista e filólogo alemán, expoñente da escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX.
Biografía
Nado en Billmerich, suburbio de Unna, Osthoff estudou filoloxía clásica, xermánica, sánscrito e lingüística comparada en Berlín, Tubinga e Bonn, onde en 1869 conseguiu a licenciatura. A partir de 1870 ensinou en Kassel. En 1875 obtivo a docencia na Universidade de Leipzig. En 1877 convértese en profesor extraordinario de glotoloxía e de sánscrito na Universidade de Heidelberg, onde se converteu en ordinario o ano seguinte.
No centro das súas investigacións estivo a lingüística indoeuropea. Xunto con Karl Brugmann e con August Leskien, Osthoff foi un dos máis influentes inspiradores do movemento dos neogramáticos. Debémoslle a reconstrución da vibrante indoeuropea con capacidade de asumir funcións silábicas (a líquida soante *r̥).
O seu nome aparece ligado a unha lei fonética que toma o nome do seu, (a chamada "lei de Osthoff"), relativa á abreviación que ocorre nalgunhas linguas (entre elas o latín e o grego) dunha vogal longa indoeuropea ante unha nasal ou líquida seguida de consoante.
Virus do mosaico do tabaco
Foi o primeiro virus descuberto. Desde fins do século XIX sabíase que esta enfermidade infecciosa danaba as colleitas de tabaco, pero ata 1930 non se puido determinar que o axente infeccioso era un virus.
Historia
En 1883, Adolf Mayer fixo a descrición inicial da enfermidade, indicando que podía transferirse entre plantas de maneira similar ás infeccións bacterianas. Dimitri Ivanowski deu a primeira evidencia concreta da súa existencia en 1892. En 1898, Martinus Beijerinck demostrou que un medio de cultivo filtrado e libre de bacterias seguía contendo o axente infeccioso.
En 1935, Wendell Meredith Stanley cristalizou o virus e demostrou que permanece activo logo da cristalización. Por este traballo, compartiu un cuarto do Premio Nobel de Química en 1946, aínda que despois se demostrou que algunhas das súas conclusións (en particular, que os cristais eran proteínas puras, que se ensamblaban por autocatálise) eran incorretas. As primeiras imaxes de microscopio electrónico do VMT foron realizadas en 1939 por Gustav Kausche, Edgar Pfankuch e Helmut Ruska (irmán do gañador do Nobel Ernst Ruska). En 1955, Heinz Fraenkel-Conrat e Robley Williams demostraron que o ARN do VMT e a proteína da súa cápside ensamblan por si mesmos orixinando o virus funcional, indicando que esta é a estrutura máis estable (a que ten a enerxía libre máis baixa), e probablemente o mecanismo natural de ensamblaxe sexa dentro da célula hóspede.
A cristalógrafa Rosalind Franklin traballou para Stanley durante cerca dun mes en Berkeley, e logo deseñou e construíu un modelo do VMT para a Exposición Xeral de primeira categoría de Bruxelas (1958). En 1958, ela especulou que o virus era oco, non sólido, e hipotetizou que o ARN do VMT era monocatenario. Esta conxectura comprobouse logo da súa morte, e agora sábese que o seu ARN é unha fibra con sentido positivo.
Sanín, Ribadavia
San Pedro de Sanín é unha parroquia do concello de Ribadavia, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2015 tiña 133 habitantes (64 homes e 69 mulleres).
Gran Premio de Mónaco de 1997
O Gran Premio de Mónaco de 1997 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 11 de maio de 1997 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco.
Sumario
A cualificación viu a Heinz-Harald Frentzen no seu Williams - Renault diante do Ferrari de Michael Schumacher, o terceiro lugar foi para Jacques Villeneuve no outro Williams. Cuarto foi Giancarlo Fisichella no Jordan - Peugeot, mentres que o quinto lugar foi para David Coulthard no McLaren - Mercedes e o sexto para Ralf Schumacher no segundo Jordan, que mostraba a boa posta a punto que o equipo atopara no circuíto. A sesión de warm-up foi en seco, os Williams lograron os lugares primeiro e segundo. Con todo, ao redor de 30 minutos antes do inicio, comezou a chover, Williams decidiu correr con pneumáticos de seco nos dous coches, pensando que o tempo melloraría, mentres que Michael Schumacher adaptou o coche para condicións climáticas intermedias. Durante a volta de arrequecemento, o tempo empeorou, e na saída, Schumacher foi o máis rápido. Aventaxaba en 22 segundos na volta 5. Detrás del, os Jordan, ambos cos coches axustados para a choiva, ocupaban os lugares segundo e terceiro, ata que ambos foron adiantados por Rubens Barrichello no Stewart, que se beneficiou dos pneumáticos Bridgestone de mollado, que funcionaban mellor que os Goodyear nesas condicións. O inicio da carreira foi catastrófica para o equipo Arrows, Pedro Diniz, que optara por empezar a carreira con pneumáticos lisos, deslizouse directamente contra o muro na primeira volta, mentres que o seu compañeiro de equipo Damon Hill estivo involucrado nunha colisión co McLaren de Mika Häkkinen na segunda volta, quedando eliminados os dous coches no acto. Os dous pilotos de Willams abandonaron a carreira despois de entrar en boxes para cambiar os seus pneumáticos. Frentzen golpeou unha barreira na chicane na volta 39, e Villeneuve chocou contra un muro e tivo que retirarse na volta 17. Schumacher continuou aumentando a súa vantaxe ata que tivo uns 30 segundos de vantaxe sobre Barrichello, e logo mantivo a distancia. Cometeu un erro na volta 53 na curva de Santa Devota, na que se foi polo camiño de escape e perdeu 10 segundos, pero non perdeu a súa vantaxe. A carreira foi detida na volta 62, en lugar das 78 previstas, polo límite de tempo de 2 horas, e Schumacher gañou cunha marxe de 53 segundos sobre Barrichello. Eddie Irvine terminou terceiro tras adiantar a Olivier Panis, sendo en certa medida unha vinganza pola manobra de adiantamento de Panis a Irvine o ano anterior.
Five Minutes with Arctic Monkeys
Five Minutes with Arctic Monkeys é o EP de estrea da banda inglesa de indie rock Arctic Monkeys, publicado o 30 de maio de 2005 a través do selo Bang Bang Recordings, creado polo grupo co único propósito de lanzar o EP. Considerouse o nome de Bang Bang como posible nome para o grupo.
Só se puxeron en circulación 1.500 CD e 1.500 vinilos, polo que na actualidade é pouco frecuente e é moi buscado polos seareiros da banda. Ámbalas dúas cancións foron regravadas e incluídas no seu álbum de estrea, Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006).
Crimeware
Utilización do malware con fins delictivos, Crimeware é un termo de recente aparición. Aplícase ás actividades de crackers que se dedican a crear malware (spyware, cabalos de troia, virus,etc) para obter beneficios económicos; pode introducir un keylogger nunha máquina para coller datos bancarios. Tamén se dan casos en que o cracker vende o seu malware a terceiros. Neste caso págalle ó cracker polo programa malicioso e tamén polo "soporte técnico"; o cracker encárgase de mellorar o malware para que non sexa detectado por sistemas de seguridade, coma os antivirus ou os anti-spyware.
O Albaredo, Vilameá, Guntín
O Albaredo é un lugar da parroquia de Vilameá, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Panthera tigris sondaica
O tigre de Xava (Panthera tigris sondaica) é unha subespecie de tigre, hoxe extinta, que se atopaba orixinalmente na illa indonesia de Xava. De aspecto bastante semellante ao tigre de Sumatra (Panthera tigris sumatrae), diferenciábase deste pola súa pelame máis escura e raias negras máis finas, abundantes e apertadas. Algúns exemplares desta subespecie chegaban a ter máis de 100 raias, moitas máis que calquera outra subespecie de tigre, e tamén moito máis finas. Así mesmo, o pelo das fazulas dos tigres de Xava era máis longo que o dos demais tigres, e as raias dos flancos e as costas distribuíanse por parellas.
En menos de 100 anos, o tigre de Xava pasou de ser considerado unha peste a un animal en perigo. Na década de 1950 a poboación total xa se reduciu a 20 ou 25 individuos dispersos por toda a illa, e en 1960 desapareceron mesmo do Parque Nacional de Ujung Kulon, famosa reserva natural de Xava que acolle aos últimos rinocerontes da illa. O último lugar onde persistiron os tigres foi unha remota área montañosa do sueste de Xava chamada Meru - Betiri, que foi protexida en 1972 (aínda que iso non lle salvou de padecer a talla e roturación ilegal). Ese ano produciuse o último avistamento confirmado na zona, e en 1979 localizáronse por última vez unhas pegadas que poderían corresponder a tres exemplares diferentes. Desde entón non hai evidencias fiables da existencia do tigre de Xava, a pesar de que se realizaron algúns supostos avistamentos desde 2008 a 2010, que probablemente corresponden en realidade a leopardos.
En 2017 un equipo de investigadores pertencentes á UICN publicaron unha nova clasificación taxonómica da familia felidae na que só recoñecían a dúas subespecies de tigres a saber: O tigre de Asia continental (Panthera tigris tigris) o cal agrupa ao tigre de bengala, siberiano, de indochina, sur da China, malaio así como os extintos tigres do Caspio e os tigres da sonda (Panthera tigris sondaica) que agrupa ao tigre de Sumatra así como aos xa desaparecidos tigres de Xava e Balí, esta avaliación baséase nunha extensa revisión de publicacións recentes sobre a morfología do tigre e o seu filogeografía.
Extinción
Foi abundante até o século XIX, cando se incrementou a poboación humana na Illa de Xava, que destruíu bosques para a agricultura, iniciou o seu caza e o tráfico de peles. Tamén diminuíron as súas presas e aumentou a competencia con leopardos e cans salvaxes. Pasou de ser considerado unha alimaña a un animal en perigo até a súa extinción en 1979.
A Rectoral, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
A Rectoral é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 8 mulleres.
The Uninvited (filme de 2009)
Sinopse
Anna Rydell (Emily Browning) regresa a casa xunto coa súa irmá Alex (Arielle Kebbel), trala súa estancia nun hospital mental. Pero a súa recuperación ponse en perigo por mor da súa madrastra, do seu pai ausente e da presenza dunha pantasma que habita na casa.
Illa do Castro
A Illa do Castro é unha illa na costa do Soto de La Marina, a poñente de Santander (Cantabria, España). É alargada e cuberta de vexetación baixa (mide pouco máis dunha hectárea), e en baixamar tamén chega a unirse a terra mediante un tómbolo areoso, que é moito máis reducido que o da veciña Illa da Virgene del Mar e que de cando en cando permite a abordaxe cómoda á illa debido á súa estreiteza e insuficiencia. Na súa cima debeu existir un castro costeiro prerromano, como indica a toponimia.
centro|450px|A [[praia de Covachos en verán. O fondo a Illa do Castro.]]
Desembarco de Normandía
miniatura|Desembarque na praia Omaha fotografado por Robert F. Sargent. Tamén coñecido por Operación Overlord, ou Desembarque de Normandía foi unha operación militar aerotransportada e anfibia levada a cabo polos Aliados o 6 de xuño de 1944 nas costas de Normandía no penúltimo ano da segunda guerra mundial. miniatura|Praia Omaha 6 de xuño de 1944. Os aliados levaban esperando no sur de Inglaterra dúas semanas a que fixera bo tempo para que os avións soubesen onde deixar caer ós seus paracaidistas. Finalmente, o 6 de xuño quedou establecido como o "Día D". A "hora H" sería ás seis da mañá, cos primeiros raios do sol. O lugar sería Normandía, tendo en conta os esforzos aliados para que os alemáns pensasen que o desembarque ía ser no paso de Calais.
O día 5 bombardeáronse fortemente as posicións alemás na costa con 66.000 toneladas de bombas. Despregáronse dúas divisións aerotransportadas americanas (a 101ª e a 82ª, 17.000 homes) na península de Cotentin e unha británica (4.255 homes) no val de Odon. A súa misión era sabotea-la retagarda alemá.
A zona de desembraque dividiuse en seccións, chamadas:
O obxectivo principal era Caen, cidade onde tiña o seu cuartel xeral o 1º Grupo Acoirazado alemán.
A fin da batalla de Normandía pode situarse no 30 de xuño, coa caída de Cherburgo, cuxo importante porto de gran calado converteuse na plataforma fundamental para a chegada do material pesado de guerra aliado.
París foi liberada en agosto, e os aliados efectuaron outro desembarco na costa mediterránea de Francia (Operación Anvil) como reforzo. Agora, o único que separaba ós Aliados do corazón do Reich era a Liña Sigfrido e o Rhin.
Tropas aliadas de ataque
O máximo responsable era o Comandante Aliado Supremo (Supreme Allied Commander), o xeneral Eisenhower. A frota de desembarco estaba baixo o mando dos almirantes Alan C. Kirk e Philip Vian.
Cullergondo, Abegondo
Santa María de Cullergondo é unha parroquia do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Ten unha superficie de 4,61 km². Segundo o IGE, en 2022 tiña 130 habitantes (62 homes e 68 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 168 habitantes.
Topónimo
Cullergondo é un topónimo que data de entre o século VII e X. Para algúns autores é un antropónimo de orixe xermánica. Para outros, é un que ten cando menos unha parte da súa orixe en termos latinos. Propúxose que sería unha combinación do termo latino "culler" e o "-gondo" prerromano; ou incluso un derivado do termo latino para referirse aos cágados ou cullaropos.
Parada, Nigrán
Santiago de Parada é unha parroquia que se localiza no concello de Nigrán. Segundo o padrón municipal de 2022 tiña 1.156 habitantes (555 homes e 601 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.050 habitantes.
Biznaga de Ouro
A Biznaga de Ouro (en castelán: Biznaga de Oro) é o premio outorgado polo xurado oficial do Festival de Málaga de Cine Español á mellor película presentada na Sección Oficial do devandito certame. Outórgase desde o ano 1998, desde que empezou a celebrarse o festival, aínda que ata 2004 chamouse primeiro premio. A Biznaga de Ouro vai acompañada dun premio pecuniario de 60.000 euros.
O nome deste galardón provén da biznaga malagueña, a flor que simboliza á cidade e cuxa forma recrea.
Krai
Un Krai (en край, a miúdo traducido como "rexión" ou "territorio" ) é un termo usado para referirse a varias das 83 rexións administrativas de Rusia. O seu plural en ruso é края, kraia.
A palabra krai (que tamén significa fronteira ou final), utilízase sobre todo para rexións situadas na periferia económica e xeográfica. Nos idiomas romances usouse a palabra "marca" (e equivalentes) co mesmo significado durante séculos.
Os krais, óblasts e repúblicas teñen o mesmo status constitucional en Rusia. Algúns dos krais rusos son maiores que moitos países de Europa.
Un krai divídese en distritos (en ruso: районы, pronunciado: raioni).
Exemplos de krais son o krai de Krasnodar, o krai de Khabarovsk ou o krai de Stávropol.
Fast Fuse
Fast Fuse é un EP da banda inglesa de indie rock Kasabian, publicado o 2 de outubro de 2007. O tema "Take Aim" inicialmente ía ser incluído no EP, pero finalmente descartouse. Os tres temas aparecerían no seu terceiro álbum de estudio, West Ryder Pauper Lunatic Asylum. O grupo galés FastFuse tomaría o seu nome do título deste EP.
Coruña imposible
Coruña imposible é unha curtametraxe galega escrita e dirixida por Paco Rañal no ano 1995. Producida pola Escola de Imaxe e Son da Coruña, é unha produción rodada na cidade da Coruña de 12 minutos de duración, rodada en branco e negro.
O curioso argumento está protagonizado por un home que esperta na praza de María Pita da Coruña practicamente espido, levando postos unicamente unhas zapatillas e un calzón. Atordado e avergoñado, intenta atopar algunha peza de roupa coa que cubrirse e regresar canto antes á casa, pero ese obxectivo non lle resultará tan doado como parecía.
Premios
En 2000 foi considerada polo CGAI como a mellor curta de ficción dos anos 90. Ademais da ducia de galardóns foi seleccionada en numerosos festivais estatais (Bilbao, Alcalá, Alfás del Pi, Almería, Elx) e internacionais (Londres, Bruxelas, San Petersburgo, Siena, Annecy, Riga).
Casa da Moeda do Xapón
A Casa da Moeda do Xapón (en xaponés: 独立行政法人造幣局, Dokuritsu Gyosei Hojin Zoheikyoku) é un organismo autónomo de titularidade pública dependente do Goberno xaponés, responsable da produción de todas as moedas circulantes e conmemorativas do Xapón. A axencia ten a súa sede central na cidade de Osaca e conta con dúas sedes sucursais en Saitama (área metropolitana de Toquio) e en Hiroshima.
A ceca xaponesa non produce papel moeda; deste mester, xunto coa impresión de selos postais, ocúpase a Oficina Nacional de Impresión ( 国立印刷局, Kokuritsu Insatsu-kyoku).
En abril de 2019, a compañía tiña 843 empregados. Ese mesmo ano, a súa produción de moeda circulante xaponesa acadou as 336.174.000 unidades. Ademais das moedas nacionais, a Casa da Moeda do Xapón produce moedas circulantes e conmemorativas para diversos estados, entre eles os Emiratos Árabes Unidos, Xeorxia, Omán, Laos, Myanmar, Brunei, Camboxa, Bangladesh, Sri Lanka e Nova Celandia.
Historia
esquerda|miniatura|279x279px| Serie circulante de [[2019, cuñada pola Casa da Moeda do Xapón. ]] A Casa da Moeda do Xapón estableceuse en Osaca polo Goberno Meiji coa intención de modernizar a produción monetaria no país. A cerimonia inaugural tivo lugar o 4 de abril de 1871, nunhas instalacións construídas ao estilo occidental, e inmediatamente comezaron a sucederse nelas as novas cuñaxes.
Como a industria pesada aínda non estaba daquela desenvolvida no Xapón, para o establecemento da nova ceca cumpriu importar todo o equipamento e crear industrias auxiliares, ata entón inexistentes, para a produción de produtos como ácido sulfúrico, sosa cáustica ou coque, e para a fabricación de equipamentos lixeiros, como balanzas e diversos utensilios de cuñaxe. Do mesmo xeito, foi necesario o establecemento de sistemas de comunicacións telegráficos e posteriormente telefónicos. Outra das innovacións foi a adopción dun sistema de contabilidade moderno de partida dobre. Así as cousas, a ceca nipona foi pioneira na introdución da cultura industrial occidental no Xapón dos primeiros anos da era era Meiji.
A partir de entón, a Casa da Moeda do Xapón foise expandindo progresivamente para abranguer, ademais da produción de moedas, a fabricación por encarga de medallas de honra, condecoracións e diversos obxectos metálicos, e mesmo outros labores como a análise e a determinación da pureza de metais preciosos, entre outros.
Sede central en Osaca
miniatura|240x240px| Sede orixinal da Casa da Moeda do Xapón en [[Osaca, ca. 1900. ]] O emperador xaponés contactou o 30 de maio de 1868 co cónsul xeral do Reino Unido no Xapón, Harry Parkes, para lle propor a creación dunha casa de moeda pública no país. A partir de aí, establecéronse contactos para a adquisición de prensas de James Watt, en Londres, e tamén para a incorporación de equipamentos provenientes da Casa da Moeda de Hong Kong, que cesara a súa actividade uns meses antes. O proxecto aprobado precisaba contar con arredor de cen traballadores, para producir cada hora 35.000 moedas de prata de características similares aos reais de oito españois e aos pesos mexicanos que circulaban daquela no país. Para ese propósicto nomeouse como director a Thomas Kinder, que xa dirixira a extinta ceca de Hong Kong.
O 14 de outubro de 1868 chegaron os equipamentos ao porto de Osaca, onde xa se comezara a construír o edificio. As instalacións concluíronse e inauguráronse o 4 de abril de 1871, con todos os cargos de responsabilidade en mans de cidadáns británicos. Os talleres entraron en produción inmediatamente. Entre 1873 e 1874, a nova ceca produciu xa 2.319 millóns de moedas de ouro, 24.532 millóns de prata e 36 millóns de cobre, de alta calidade.
Logo da súa posta en marcha, Kinder deixou a empresa, xunto con sete dos seus directivos, o 31 de xaneiro de 1875, cando esta estaba en óptimo rendemento. Os anos seguintes, o cadro de traballadores aumentou de 380 en 1874 a 556 en 1876. Paralelamente, tamén aumentou a produción da planta, que pasou dos 62 millóns de pezas aos 112 millóns na mesma marxe de anos. miniatura|240x240px| Instalacións da Casa da Moeda do Xapón na sede de [[Saitama-Toquio ]]
Sede de Saitama-Toquio
En 1879 abriu unha nova planta en Toquio, establecida no edificio do Ministerio de Finanzas, na que se recollían prata e ouro dos cidadáns para os converter en moeda, a cambio dunha comisión. Mais esta filial pechou as súas portas en 1907.
En xullo de 1929 reabriuse a factoría de Toquio, esta vez situada en Kojimachi, no distrito de Chiyoda, non para a cuñaxe senón destionada á certificación da finura de artigos elaborados en metais preciosos.
Nunha terceira etapa, en novembro de 1939, a planta trasladouse a outro distrito de Toquio, Toshima, para posibilitar a ampliación das súas operacións, que comezaron en 1941.
A partir de setembro de 1943 pasou a considerarse formalmente como unha sucursal da Casa da Moeda de Toquio e o 1 de abril de 2003 pasou a formar parte da estrutura administrativa da axencia estatal.
Sede de Hiroshima
miniatura|240x240px| Instalacións da Casa da Moeda do Xapón en [[Hiroshima ]] A construción dunha nova planta de cuñaxe na prefectura de Hiroshima decidiuse en 1942, co obxectivo de producir moedas por encarga destinadas á súa circulación en diversos países da área do Sueste Asiático. Estas operacións comezaron na planta de Hiroshima enfebreiro de 1945.