cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tratado de Londres de 1915
Negociacións italianas
O 24 de decembro de 1914, tras un tiroteo no porto de Valona, a cidade foi ocupada por tropas italianas, teoricamente para protexer aos residentes italianos. Sonnino apresurouse a asegurar aos austrohúngaros que a ocupación sería temporal, para evitar que á súa vez esixisen compensacións territoriais como el mesmo estaba facendo polo ataque ao Reino de Serbia.
Aínda que Sonnino apoiaba a campaña de prensa que reclamaba a entrega de Dalmacia ao Reino de Italia, o Goberno non esixía aínda a súa entrega, usando a publicidade simplemente para que o Goberno vienés accedese a entregar o Trentino e Trieste, os seus verdadeiros obxectivos naquel momento. As conversacións entre Sonnino e o embaixador austrohúngaro Macchio non lograron os seus froitos xa que este último utilizou unha táctica dilatoria para atrasar as posibles compensacións territoriais a Italia.
O ministro de Asuntos Exteriores austrohúngaro, o conde Leopold Berchtold, foi entón substituído polo húngaro Stephan Burián, amigo e protexido do primeiro ministro húngaro István Tisza. Berchtold mostrouse contrario ás indicacións alemás de acceder ás peticións territoriais italianas. Burián mantivo a mesma actitude do seu predecesor, convencido de que as ameazas de Sonnino eran un farol.
O 17 de febreiro de 1915, Sonnino esixiu ter dereito a veto sobre as operacións militares austrohúngaras nos Balcáns a menos que o Goberno de Viena cedese ás reclamacións italianas. A delicada situación da fronte oriental, a epidemia de tifo que acababa de estalar na península balcánica e a actitude de Sonnino detiveron as operacións militares de Viena durante os primeiros meses de 1915. Alemaña redobrou as súas presións sobre o Goberno austrohúngaro para satisfacer aos italianos.
O 9 de marzo de 1915, Burián comunicou ao embaixador italiano a súa disposición a negociar a cesión de territorio austrohúngaro, ao cal o seu Goberno se tiña negado ata entón.
Estratovisión
Desenvolvemento
O desenvolvemento debeuse á Westinghouse Electric Corporation que realizou os primeiros ensaios na primavera e verán de 1945 coa pretensión de conseguir un sistema barato de televisión e radio FM de costa a costa. En setembro de 1946 a compañía realizou con éxito probas cun aeroplano a 30.000 pés de altura. O 23 de xuño de 1948 realizouse a primeira demostración pública de estratovisión retransmitindo a convención republicana que emitía en directo a WMAR-TV en Baltimore sobre unha área de 845 km de diámetro dos estados de Pennsylvania, Ohio, Nova York e Maryland. Ao longo de 1948 realizáronse un total de 37 que sumaron 164 horas de voo. Porén os problemas económicos: o custo de manter unha frota de avións e a súa tripulación no aire; técnicos: a antena situada no fondo do aeroplano tardaba hora e media en despregarse e dobrarse ; políticos: temor por parte de congresistas e estacións de televisión a que se convertese nun monopolio. e finalmente a finalización da conexión por cable coaxial entre a costa leste e a oeste que realizou ATT en 1949 levaron á Westinghouse a abandonar o proxecto.
Xavier Bóveda
Xavier Bóveda Pérez, nado en Gomesende o 31 de xaneiro de 1898 e finado en Madrid o 31 de outubro de 1963, foi un xornalista, conferenciante, poeta e escritor galego en lingua castelá. Fundou o semanario Mundo Español e a revista Síntesis. Entre as súas publicacións destacan El madrigal de las hermosas e El perfecto optimista.
Tratado de Londres de 1915
Negociacións italianas
[[Serguei Sazonov, ministro de Asuntos Exteriores ruso e principal opositor ás esixencias italianas para entrar na guerra do bando da Tripla Entente polos seus efectos adversos para as aspiracións eslavas nos Balcáns.|miniatura|esquerda|200px]] Mentres e secretamente, con todo, Sonnino dera instrucións ao embaixador italiano en Londres, o marqués Imperiali, para que comezase as conversacións coa Tripla Entente e expuxese as condicións nas que Italia estaba disposta a entrar na guerra do seu lado. Sonnino mostrouse especialmente interesado en manter secretas estas conversacións paralelas e en ocultalas ao Goberno serbio. A partir dese momento, Sonnino mantivo negociacións paralelas cos dous bandos enfrontados. As esixencias italianas presentáronse a lord Grey o 4 de marzo.
Estratovisión
Usos civís
O 30 de setembro de 1954 Cuba utilizou un DC-3 para transmitir desde os Estados Unidos un partido do campionato de béisbol, foi a primeira transmisión extracontinental en directo,. Entre 1961 e 1968 a Mildwest Program on Airbone Television Instruction desenvolveu un servizo de televisión educativa catro días á semana dirixido a escolas de primaria e secundaria, en 1967 transmitía para 1770 colexios, que tiñan que pagar unha pequena cota por alumno. .
Xavier Bóveda
Traxectoria
O seu pai morreu prematuramente. Xavier foi mozo de café, repartidor de periódicos e tipógrafo en El Diario de Orense. Admirador de Emilio Carrere Moreno, marchou a Madrid, onde entrou no círculo de galegos ilustres (como Basilio Álvarez, Roberto Nóvoa Santos ou o cacique Gabino Bugallal). Regresou a Ourense e formou parte do cenáculo ourensán. En 1917 volveu a Madrid, onde asinou o manifesto ultraísta. En 1923 emigrou a Buenos Aires onde colaborou en Hogar Gallego, Caras y Caretas e La Prensa. Fundou o semanario Mundo Español (1923) e a revista Síntesis (1927). Foi un destacado conferenciante.
Tratado de Londres de 1915
Negociacións italianas
O 29 de marzo de 1915, o Goberno italiano renunciou por fin a conseguir Split, o que os franceses utilizaron para premer aos rusos e empuxalos a aceptar o resto de reclamacións italianas. Sazonov, con todo, non accedeu, considerando estas contrarias ao principio de nacionalidade polo que en principio estaban combatendo. A opinión pública rusa preocupábase polo destino das poboacións eslavas e especialmente pola serbia, e o ministro de Asuntos Exteriores ruso cría que non aceptaría as concesións que Italia esixía.
Estratovisión
Usos militares
O exército norteamericano desenvolveu un servizo de estratovisión entre 1966 e 1972 en Vietnam do Sur, con dúas canles, unha para os soldados norteamericanos e outra para o público en xeral. miniatura|Militares a bordo do Lockheed EC-130 A 193d Special Operations Wing, unha unidade de operacións especiais da Garda Nacional Aérea de Pennsylvania é a encargada de operar o Lockheed EC-130 Commando Solo, unha versión do C-130 Hercules especialmente deseñada para realizar operacións psicolóxicas e misións de interferencia de frecuencias de radio e televisión, participou en 1994 na invasión norteamericana de Haití transmitindo mensaxes do presidente deposto Jean-Bertrand Aristide. En 1999 baixo cobertura da OTAN actuou durante o bombardeo de Iugoslavia interferindo as transmisións de televisión serbias e en 2003 en Iraq, emitiu a denominada Towards Freedom TV
Xavier Bóveda
Traxectoria
En 1936 comezou unha carreira teatral. En 1963 viu de xira promocional a España, morrendo dun ataque ao corazón nunha pensión madrileña. miniatura|En [[Vida Gallega, 1924.]] Era curmán dos medio irmáns de Eduardo Blanco Amor, con quen tiña boa relación.
Obras
miniatura|[[Alfredo Palacios con Xavier Boveda.]]
Exaptación
O termo exaptación (que é unha substitución do termo con máis carga teleolóxica "preadaptación" ) describe un cambio na función dun trazo xenético durante a evolución, é dicir, un trazo puido evolucionar inicialmente porque servía para facer unha determinada función e era adaptativo nas condicións reinantes naquel momento, pero despois (xeralmente pasados millóns de anos) pode utilizarse e perfeccionarse para realizar outra función distinta e seguir evolucionando. As exaptacións son comúns tanto en características anatómicas coma de comportamento. As plumas das aves son un clásico exemplo: inicialmente evolucionaron para a regulación da temperatura dando abrigo, pero despois foron adaptadas para o voo. O interese polas exaptacións está relacionado tanto cos procesos coma cos produtos da evolución: os procesos que crean trazos complexos, e os produtos (funcións, estruturas anatómicas, compostos bioquímicos etc.) que poden ser desenvolvidos imperfectamente.
O temo foi popularizado por Stephen Jay Gould e Elisabeth Vrba e usado no seu artigo Exaptation: a missing term in the science of form, no que trataban de explicar a orixe de adaptacións sumamente complexas a partir de estruturas sinxelas sen recorrer á idea clásica da preadaptación. Un termo relacionado introducido con significado parecido é o de recrutamento ou cooptación (co-option).
Historia e definicións
miniatura|upright|Charles Darwin A idea de que a función dun trazo xenético podía cambiar durante a súa historia evolutiva orixinouse xa en Charles Darwin. Durante moitos anos o fenómeno foi denominado "preadaptación", pero como este termo ten connotacións teleolóxicas (a natureza ten unha finalidade, é dicir, tende cara a fins concretos), que son contrarias ao principio básico da selección natural, foi substituído polo termo exaptación.
A idea fora explorada por varios expertos cando en 1982 Gould e Vrba introduciron o termo "exaptación". Porén, ao seu significado déronselle dúas definicións con diferentes implicacións para o papel da adaptación. (1) Un carácter, previamente conformado pola selección natural para unha determinada función (unha adaptacion), é recrutada para un novo uso-cooptación. (2) Un carácter cuxa orixe non pode ser adscrita á acción directa da selección natural (unha "nonaptación"), é recrutada para un uso-cooptación actual. (Gould e Vrba 1982, Táboa 1 ) As definicións non din nada en canto a se as exaptacións foron modeladas pola selección natural despois da súa incorporación ou recrutamento, aínda que Gould e Vrba citan exemplos (como o das plumas) de trazos modelados despois da súa incorporación ou coopción. Nótese que a presión de selcción sobre un trazo é probable que cambie se este é usado (especialmente, de forma principal ou única) para un novo proposito, iniciando potencialmente unha diferente traxectoria evolutiva.
Para evitar estas ambigüidades, Buss, et al. (1998) propuxeron o termo "adaptación recrutada" ou "cooptada" ("co-opted adaptation"), que está limitada a trazos que evolucionaron despois do seu recrutamento (para unha nova función) ou cooptación. Porén, os termos tal como son usados comunmente "exaptación" e "cooptación" son ambiguos a este respecto.
Preadaptación
Nalgunhas circunstancias o prefixo "pre" en preadaptación pode ser interpretado simplemente como previo á adaptación, sen implicar connotacións teleolóxicas, orixinando un significado do termo que é distinto do de exaptación. Por exemplo, ambientes futuros (como climas máis quentes ou secos), poden lembrar a aqueles que xa atopou unha poboación nunha das súas marxes espaciais ou temporais actuais. Isto non é realmente unha previsión do futuro, senón simplemente a sorte de terse xa adaptado nalgunhas zonas a un clima que máis tarde se fai o predominante. A variación xenética críptica pode ter purgado as mutacións máis fortemente deletéreas, levando a un incremento da posibilidade de adaptacións útiles, pero isto representa a actuación da selección sobre os xenomas actuais con consecuencias para o futuro, pero non como previsión do futuro.
Pódese dicir que a función non sempre vai antes que a forma: as estruturas desenvolvidas poden cambiar ou alteran as funcións primeiras para as que estaban pensadas debido a algunhas causa estrutural ou histórica.
Exemplos
Hai moitos exemplos de exaptacións. Un exemplo clásico é como as plumas, que inicialmente evolucionaron para a termorregulación, foron despois utilizadas para a exhibición, e posteriormente para o seu uso no voo. Outro exemplo son os pulmóns primitivos de moitos peixes basais, que evolucionaron orixinando os pulmóns dos vertebrados terrestres pero tamén experimentaron exaptación para converterse na vexiga natatoria, un órgano de control da flotación, de peixes derivados daqueles.
Un exemplo de comportamentos é o dos lobos grises subdominantes, que lamben os fociños dos lobos alfa como signo de submisión. (Similarmente, os cans, que proceden de lobos que despois dun longo proceso foron domesticados, lamben as caras dos seus propietarios humanos.) Este trazo pode ser explicado como unha exaptación das crías de lobo que lamben as faces dos adultos para animalos a regurxitar alimento.
Os artrópodos son os primeiros fósiles identificables de animais terrestres, datados desde hai 419 millóns de anos no Silúrico tardío, e pistas de reptación terrestres desde hai uns 450 millóns de anos que parece que son de artrópodos. Os artrópodos estaban ben preadaptados para colonizar a terra, porque os exoesqueletos articulados que xa tiñan proporcionaban soporte contra a gravidade e os compoñentes mecánicos que tiñan podian interaccionar para funcionar como pancas, columnas e outros mecanismos de locomoción que se podían usar en terra.
O metabolismo pode considerarse en gran parte unha exaptación. O metabolismo pode utilizar a exaptación para adaptarse a un conxunto novo de condicións ou ambientes. Sábese que no metabolismo dos seres vivos se poden utilizar ata 44 fontes de carbono distintas segundo a especie, e que as adaptacións nestes sistemas metabólicos específicos se deben a múltiples exaptacións. Desde esta perspectiva, as exaptacións son importantes para orixinar adaptacións en xeral. Os sistemas metabólicos teñen o potencial de innovar sen orixes adaptativas.
Gould e Brosius aplicaron o concepto de exaptación a nivel xenético. É posible considerar un retroposón, que orixinalmente se pensaba que era ADN lixo, e deducir que puido adquirir unha nova función que se pode denominar exaptación. Dada unha situación de emerxencia no pasado, un organismo puido utilizar o ADN lixo para un propósito útil para evolucionar e sobrevivir. Isto puido ocorrer cos antepasados dos mamíferos cando se enfrontaron a unha gran extinción en masa hai uns 250 millóns de anos e a un substancial incremento no nivel de oxíxeno na atmosfera. Atopáronse máis de 100 loci que foron conservados só en xenomas de mamíferos e pénsase que teñen papeis esenciais na xeración de características como a placenta, o músculo diafragma, as glándulas mamarias, o neocórtex, e os osículos auditivos. Crese que como resultado da exaptación, ou facer que ADN previamente “inútil” se utilizase para incrementar as probabilidades de supervivencia, os mamíferos podían xerar novas estruturas cerebrais e comportamentos para sobrevivir mellor á extinción en masa e adaptarse a unha nova vida.
O oído dos vertebrados, apareceu como resultado residual dunha estrutura destinada a aspirar auga cara ás branquias sen necesidade de abrir a boca.
As extremidades dos vertebrados terrestres, derivadas de aletas que servían para maiobrar mellor na auga. Documentouse recentemente un estado intermedio que permitía a "flexión" mais non un auténtico avance por terra, talvez co obxectivo de superar pequenos obstáculos nadando en augas pouco profundas.
O falso polgar do panda vermello (Ailurus fulgens), actualmente usado como órgano para manipular bambú, orixinalmente estaba relacionado co desprazamenteo e a caza sobre as árbores.
O ciclo de adaptación e exaptación
Gould e Vrba especularon nun dos primeiros artigos escritos sobre exaptación, que cando se orixina unha exaptación, pode non estar perfectamente axeitada ao seu novo papel e, por tanto, pode desenvolver novas adaptacións para promover o seu uso dunha maneira mellor. Noutras palabras, o inicio do desenvolvemento dun trazo particular empeza cunha adaptación primaria cara a un papel específico ou idóneo, seguida dunha exaptación primaria (un novo papel deriva de usar as características existentes pero pode non ser perfecta para el), o cal á súa vez conduce ao desenvolvemento dunha adaptación secundaria (a característica é mellorada por selección natural para un mellor funcionamento), promovendo un maior desenvolvemento dunha exaptación e así sucesivamente.
De novo, as plumas son un exemplo porque estaban primeiro adaptadas á termorregulación e co tempo fixeron posible capturar insectos e a exhibición así serviron para outra función. As plumas grandes dispostas dunha determinada forma orixináronse como unha adaptación para capturar insectos con máis éxito, o que finalmente levou ao voo, xa que as plumas grandes servían mellor para ese propósito.
Requeixo de Seabra
Requeixo de Seabra (Requejo de Sanabria en castelán e oficialmente e Requeixu en leonés) é un concello e localidade española da provincia de Zamora na comunidade autónoma de Castela e León. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Encóntrase situado na bisbarra de Seabra, ao noroeste da provincia. Destaca polo seu patrimonio monumental, paisaxístico e ambiental, en especial polo seu bosque de enormes teixos denominado Bosque do Teixedelo, situado nas proximidades da vila e que milagrosamente se salvou dos innumerables incendios que asolan esta comarca.
Requeixo de Seabra foi un concello asturfalante na metade norte e galegofalante na metade sur, mais hoxe en día a única lingua que se fala é o castelán. A metade sur non deixou de falar o galego, senón que ficou despoboada.
Flora e fauna
Ten grandes masas forestais de carballos e de xestas, destacando o Teixedelo, bosque con teixos e castiñeiros de máis de mil anos de idade. Esta declarado Lugar de importancia Comunitaria (LIC) dentro da Rede Natura 2000
Brendon Small
Brendon Small, nado o 15 de febreiro de 1975 en Springfield, Illinois, é un actor, compositor e músico estadounidense. É coñecido por ser o creador das series animadas Home Movies e Metalocalypse.
Tratado de Londres de 1915
Negociacións italianas
O 1 de maio de 1915, Edward Grey foi relevado nas negociacións por Herbert Henry Asquith por parte británica.
Mentres, as negociacións con Viena atoparon un novo escollo: a esixencia italiana de que os territorios cedidos fosen entregados de inmediato (21 de marzo de 1915) e non tras o final da guerra, como propoñían os austrohúngaros. O 27 de marzo de 1915, Burián comunicou ao embaixador italiano que o emperador accedera a entregar o Trentino a cambio da neutralidade italiana e a súa aquiescencia ás campañas austrohúngaras nos Balcáns. O 8 de maio de 1915, Sonnino respondeu á proposta cun memorando de once artigos coas reclamacións italianas.
Francia e o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda premeron entón ao tsar Nicolao, que ordenou ceder a Sazonov, malia a súa opinión sobre o correcto do pacto. O, Sazonov indicou ao embaixador ruso no Reino Unido que rubricase o acordo.
O 16 de marzo de 1915, o Goberno austrohúngaro respondeu ás esixencias italianas, de xeito en xeral negativo. Ante isto, o pacto coa Entente asinouse o 26 de maio de 1915 en Londres, comprometéndose o Reino de Italia a entrar en guerra inmediatamente contra o Imperio austrohúngaro e o alemán e a non asinar unha paz por separado.
Repartimento dos territorios
Territorios prometidos a Italia segundo o Tratado de Londres e fronteira final tras as negociacións de posguerra para o período de entreguerras (1924-1941).|miniatura|dereita|upright=3 Segundo o acordo, Italia recibiría:
Cos cambios fronteirizos propostos entre Italia e o Imperio, baseados tanto na unión dos italianos do Imperio austrohúngaro como en razóns de defensa estratéxica, aquela recibía unha minoría de preto dun cuarto de millón de alemáns e tres cuartos de millón de eslavos. As ganancias territoriais no Adriático garantían tamén o control do mesmo, unha das aspiracións italianas. As concesións ao Reino de Italia agrúpanse en catro sectores, definidos con precisión variable:
A Serbia prometéuselle:
A Montenegro adxudicábaselle:
Así mesmo, aínda que sen moito detalle, prometeuse ao Reino de Serbia:
A cidade adriática de Fiume, obxecto de duras disputas na posguerra entre Italia e Iugoslavia, quedaba asignada «a Croacia, Serbia e Montenegro».
Os italianos reclamaron que a posesión da costa entre Zara e Istria se decidise tras a guerra, ao que accederon os países da Entente. Ademais, insistiron en que non debía comunicarse o acordo a Serbia, cousa que non lograron, pois a Entente enviou unha nota oficial sobre o mesmo o 4 de agosto de 1915 na que se indicaban as súas ganancias territoriais que recibiría ao terminar a guerra. A finais de abril de 1915, partidarios de Iugoslavia en Gran Bretaña xa coñecían a grandes liñas as características do acordo, grazas ás confidencias de Sazonov, obtidas por Frano Supilo.
Sonnino, malia asinar o pacto coa Entente, alargou as negociacións con Viena. O 3 de maio de 1915, o embaixador austrohúngaro en Roma decatouse da conclusión das negociacións coa Entente e avisou a Burián, que tratou de mellorar a súa oferta anterior aos italianos, pero demasiado tarde: o mesmo día Sonnino rescindía a alianza cos Imperios Centrais. Aínda así recibiu a Macchio o 6, mostrándose disposto a comunicar as súas propostas ao gabinete.
O 23 de maio de 1915, declarábase a guerra ao Imperio austrohúngaro, aínda que non cos resultados esperados polos Aliados.
O pacto, que debía permanecer en segredo, foi publicado polos bolxeviques rusos tras a súa toma do poder no diario Izvestia, en novembro de 1917.
Exaptación
Evolución de trazos complexos
Como Darwin explicou na última edición de The Origin of Species, moitos trazos complexos evolucionaron a partir de trazos anteriores que realizaban distintas funcións. Ao atraparen o aire, as ás emplumadas primitivas capacitarían as aves para regular eficientemente a súa temperatura, en parte, ao ergueren as plumas cando querían perder calor. Un individuo con esta funcionalidade mellorada sobreviviría e reproduciríase con máis éxito, e como resultado o trazo proliferaría e intensificaríase. Finalmente, as plumas serían o suficientemente grandes para que algúns individuos puidesen planar no aire. Estes individuos serían á súa vez máis capaces de sobrevivir e reproducirse con éxito, polo que se espallaría o trazo porque serve para realizar unha segunda e aínda máis beneficiosa función: a locomoción aérea. Xa que logo, a evolución das ás das aves pode explicarse por un cambio de función desde a reglación térmica ao voo.
Deseños improvisados
Darwin explicou como os trazos dos organismos vivos están ben deseñados para o ambiente onde ese ser vive, pero tamén recoñeceu que moitos trazos están imperfectamente deseñados. Parece que foron feitos co material dispoñible e de forma improvisada. Jacob (1977) considera que gran parte da evolución é un "remendo", é dicir, un traballo feito cos trazos dispoñibles. Este traballo de "remendar" inclúe (pero non está limitado só a isto) cambios na función. A comprensión de como funcionan as exaptacións pode indicar hipóteses sobre os efectos sutís da adaptación. Por exemplo, que as plumas evolucionasen inicialmente para a regulación térmica pode axudar a explicar algunhas das súas características non relacionadas co voo. Porén, isto explícase facilmente polo feito de que serven a un propósito dual.
Algunhas das rutas químicas da dor física e da dor pola exclusión social solápanse. O sistema da dor física puido ser incorporado ou cooptado para motivar aos animais sociais a responder ás ameazas á súa inclusión no grupo.
Tratado de Londres de 1915
Clarificación: o acordo de St. Jean de Maurienne
A futura partición do Imperio otomán decidiuse entre os tres socios orixinais da Tripla Entente, sen ter en conta a Italia nun comezo. Esta non recibiu información sobre os acordos anteriores ou posteriores ao tratado polo que entrou na contenda e os seus intentos de lograr esta información foron baldíos ata o outono de 1916. Dada a vaguidade da cláusula sobre o Imperio otomán do tratado, continuaron as negociacións para definir con máis claridade a porción que lle correspondería a Italia en caso de desmembramento do Imperio, o que se logrou no Acordo de St. Jean de Maurienne en abril de 1917. A cambio Italia recoñecía os acordos anteriores franco-británicos, en especial o Tratado Sykes-Picot.
Italia habería de obter o suroeste de Asia Menor, chegando ata a concesión francesa polo leste e ata Esmirna polo norte, xunto cunha zona de influencia ao norte desta. O acordo, con todo, quedaba suxeito á aprobación do Goberno ruso, que acababa de cambiar co triunfo da Revolución de Febreiro que acabara co tsarismo. Rusia nunca chegou a expresar a súa opinión sobre o acordo, que xamais chegou a ser ratificado como tratado formal. Xuntos, o Tratado de Londres e o Acordo de St. Jean de Maurienne reunían as aspiracións italianas en caso de vitoria da Entente.
Cambios da situación bélica
Dous feitos fundamentais afectaron á aplicación do tratado tras a guerra mundial:
Negociacións e estancamento
Tras a chegada de Wilson a París o 4 de decembro de 1918, as relacións entre este e os representantes italianos non melloraron. O informe dos expertos estadounidenses non tiña en conta as disposicións do tratado de 1915, definía unha fronteira intermedia entre a baseada no idioma e a que ditaban os intereses de seguridade italianos. Os italianos responderon solicitando a fronteira definida no tratado con pequenas modificacións e engadindo a petición de poder anexionarse Fiume, que produciu unha disputa esaxerada. A cidade, enclave de poboación italiana nunha rexión de maioría eslava, quedara asignada a Croacia no Tratado de Londres. A axitación nacionalista en Italia, permitida polo Goberno, colocara a este nunha situación que lle impedía ceder na súa demanda pola cidade, malia non ser reclamada anteriormente.
Os italianos expresaron o seu desexo de negociar unicamente con Serbia e Montenegro como aliados seus durante a contenda, pero non con representantes do inimigo derrotado, categoría na que englobaban aos representantes do novo Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos. O seu malestar coa delegación iugoslava era aínda maior ao contarse entre os seus membros antigos deputados austrohúngaros (como os croatas Ante Trumbić e Josip Smodlaka e o esloveno Otokar Rybář). Un delegado, o esloveno Ivan Žolger, fora ata ministro do gabinete austríaco durante a guerra.
En abril, co regreso á conferencia do presidente estadounidense, retomou o caso italiano, ofrecendo franceses e británicos o cumprimento estrito do Tratado de Londres (o que excluía a concesión de Fiume a Italia) ou a entrega de Fiume e o abandono do tratado. Ante a falta de acordo, Wilson decidiu facer un chamamento ao pobo italiano deixando de lado ao seu Goberno, co que logrou unicamente enfurecer á opinión pública italiana e que os representantes italianos se retirasen da conferencia de paz. Durante a ausencia italiana os Aliados decidiron enviar a expedición militar a Esmirna, decisión que aqueles aceptaron tras o seu regreso a París dúas semanas máis tarde. A repartición de mandatos realizouse tamén mentres os italianos se achaban lonxe de París.
Avances e definición de fronteiras nos Balcáns
miniatura|200px|[[Rexión do Tirol|Tirol, desmembrado en 1918. Parte quedou no lado austríaco da fronteira (en escuro) e chamouse Nordtirol e Osttirol (Tirol Setentrional e Tirol Oriental, respectivamente), que formaron o Estado Federado de Tirol.]] A pesar da continuación das conversacións, centradas sempre no destino de Fiume, non houbo avances ata a firma do tratado con Alemaña e a marcha de Wilson o 28 de xuño. A oposición de Wilson e a súa capacidade de vetar calquera acordo impedían os progresos.
En setembro, con todo, o tratado con Austria foi favorable a Italia, que logrou a fronteira dos Alpes como se prometera en Londres en 1915.
Incapacitado Wilson e derrotado o seu partido nas eleccións dos Estados Unidos, e fartos Francia e o Reino Unido das inacabables conversacións, estes decidiron que as negociacións pasasen a realizarse directamente entre italianos e iugoslavos. Isto levou a un rápido acordo que se plasmou no Tratado de Rapallo de novembro de 1920. Este concedía a Italia a fronteira que desexaba no nordeste, pero limitaba as súas ganancias no Adriático a catro illas e a cidade de Zara. Fiume e os seus arredores establecíanse como Estado libre.
Albania foi evacuada e a súa independencia recoñecida segundo as fronteiras trazadas en 1913, salvo a illa de Saseno, á entrada da baía de Valona, que Italia se anexionou.
Acontecementos posteriores
En Asia Menor, os gregos aproveitaron a ausencia italiana na primavera para lograr que fosen as súas tropas as enviadas a Esmirna, situación que os italianos aceptaron tras débiles protestas ao seu regreso á conferencia de paz. Polo Tratado de Sèvres asinado o, Italia viu recoñecida a posesión do Dodecaneso e concedéuselle unha zona de influencia en Anatolia, que se correspondía aproximadamente á definida nos acordos de St. Jean de Maurienne, salvo nos arredores de Esmirna. Italia, insatisfeita co resultado, apresurouse a mostrar a súa simpatía a Mustafá Kemal axiña que como xurdiu o movemento nacionalista, evitando apoiar ás tropas gregas. No Tratado de Lausana, que puxo fin á guerra, Italia conservou a posesión do Dodecaneso.
En África, mencionada nos artigos 10 e 13 do Tratado de Londres, Italia logrou a concesión final de Libia por parte do sultán otomán no Tratado de Sèvres, tras ter reconquistado o territorio, controlado precariamente, en 1919.
As colonias alemás, pola súa banda, foron repartidas como mandatos durante a ausencia italiana, saíndo o Reino Unido moi beneficiado, seguido de Francia. Italia esixiu ser compensada, pero aceptou a repartición realizada. Quedou entón a posibilidade de rectificacións fronteirizas, que se decidiu debían negociarse de forma bilateral entre Italia por unha banda e Francia e o Reino Unido pola outra. O 12 de setembro de 1919, Francia e Italia alcanzaban un acordo, que cedía certos salientes da fronteira entre Libia e as colonias francesas aos italianos. En 1925 produciuse a firma do acordo con Gran Bretaña no que Italia logrou a fronteira que desexaba entre Libia e Exipto.
En Somalia, ante a negativa francesa a ceder a Somalia Francesa, ofreceuse a entrega de certo territorio xunto ao río Xuba, que Italia aceptou.
Borgoña (homónimos)
Borgoña pode referirse a:
Xeografía e historia:
Persoas que levan ese apelido:
Conceptos derivados do viño producido na rexión de Borgoña:
Feal, Vilachá, Monfero
Feal é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Tahití
Tahití (historicamente chamada Otaheite e antigamente, en España, coñecida como a Illa de Manuel de Amat e Junyent), é a illa maior da Polinesia Francesa, un territorio de ultramar francés localizada nas Illas da Sociedade, ao Sur do Océano Pacífico. A súa capital é Papeete, situada na costa noroeste da illa, e consiste principalmente en dúas porcións de terra conectadas polo istmo de Taravao: Tahiti Nui ou Gran Tahití, situada ao noroeste, e Tahiti Iti ou Pequena Tahití, situada ao sueste. No total, o territorio comprende uns 1.042 km² e o seu punto máis alto é o Monte Orohena, culmina a 2.241 m sobre o nivel do mar. O clima é quente e húmido.
En 2012 a illa tiña 183.645 habitantes, os cales se dedican principalmente á industria do turismo. A lingua oficial é francés.
Historia
Estímase que Tahití foi ocupada por polinesios entre os séculos IV e IX, provenientes de Tonga e Samoa, aínda que algúns historiadores cren que o establecemento foi anterior. A fertilidade dos chans e os recursos mariños proveron alimentación á poboación.
Wallis foi sucedido en 1768 polo explorador francés Louis Antoine de Bougainville, quen completou a primeira circunvalación francesa por mar. Bouganville deu fama a Tahití en Europa cando publicou a bitácora da súa viaxe en Voyage autour du Monde (en galego, "Viaxe ao redor do Mundo"). Aí describiu a illa como un paraíso terreal onde os homes e as mulleres vivían felizmente en inocencia, afastados da corrupción da civilización. Isto ilustrou poderosamente o concepto do bo salvaxe, e ademais influíu nos pensamentos utópicos de filósofos como Jean-Jacques Rousseau antes da Revolución Francesa.
En 1774, o Capitán James Cook visitou a illa, estimando a poboación nuns 200.000 habitantes. Esta cifra é probablemente moi alta; outra estimación para a mesma época foi de 121.500 habitantes soamente. Tras a visita de Cook, varios barcos europeos atracaron frecuentemente na illa. O máis coñecido deles foi o "HMS Bounty", cuxa tripulación se amotinou brevemente logo de abandonar Tahití en 1789. A influencia occidental provocou importantes trastornos á sociedade tradicional insular, traendo prostitución, enfermidades venéreas e alcoholismo. Entre as enfermidades introducidas figuraron o tifo e vexigas, que ocasionaron a morte de moitísimos tahitianos en 1797, cando a poboación era de só preto de 16.000 persoas. Posteriormente este número diminuiría aínda máis, por baixo dos 6.000 habitantes.
miniatura|350px|[[Abel Aubert du Petit-Thouars|Petit-Thouars arribando a Tahiti o 9 de setembro de 1842.]] En 1842, o almirante Abel Aubert du Petit-Thouars, actuando independentemente do goberno francés, foi capaz de convencer a raíña de Tahití Pomare IV de aceptar o protectorado de Francia. George Pritchard, un misionario anglicano e cónsul británico, atopábase lonxe no momento do acordo. Con todo, regresou a traballar na evanxelización dos tahitianos, incentivando o desprezo polo catolicismo. En 1843, Petit-Thouars (de novo actuando a modo persoal) enviou mariñeiros á illa, anexándoa formalmente a Francia. Logo mandou a Pritchard a prisión, para posteriormente devolvelo severamente a Gran Bretaña. As noticias destes sucesos chegaron a Europa no inicio de 1844. O estadista francés François Guizot, apoiado polo rei Luís Filipe I de Francia, denunciou con vehemencia a anexión da illa. Porén, a guerra entre Francia e os tahitianos continuou ata 1847. A illa permaneceu baixo o protectorado francés ata o 29 de xuño de 1880, cando o rei Pomare V (1842-1891) foi forzado a ceder a soberanía de Tahití e as súas dependencias a Francia. En 1946, a illa, xunto a toda a Polinesia Francesa, converteuse nun territorio de ultramar. En 2003, este status foi cambiado polo de colectividade de ultramar.
Xeografía
miniatura|260px|Mapa da Polinesia Francesa De 45 km de longo entre os seus puntos extremos, ten aproximadamente 1.045 km², dos cales só 150 están habitados e explotados. O pico máis alto, e o Monte Orohena, de 2.241 m. Atópase aproximadamente nos 17 graos de latitude sur e 150 graos oeste. A súa capital, Papeete, está situada na costa noroeste. A illa componse de dúas partes máis ou menos redondas centradas nas montañas volcánicas, conectadas por un brazo curto da terra, o istmo de Taravao. A maior delas na parte noroeste é a chamada Tahiti Nui (Gran Tahiti) e a outra no sueste Tahití Iti (Pequeno Tahiti) ou Taiarapu. Tahiti Nui está densamente poboada ao redor da costa (especialmente ao redor de Papeete) cos beneficios das estradas e autoestradas. O interior de Tahiti Nui está case deshabitado. Tahití Iti mantívose illado, a súa metade sueste (Te Pari) e accesible só por barco. Un camiño serpea ao redor da illa principal entre as montañas e o mar e unha estrada interior sobe as granxas leiteiras e plantacións de cítricos, con vistas panorámicas. Tahití ten moitas correntes rápidas, incluíndo Papenoo no norte. Tahití ten exuberantes selvas.
Tahití é a illa máis poboada da Polinesia francesa, co 70% da poboación total. A poboación da Polinesia francesa era de 260.338 persoas en 2007. A área urbana da capital, Papeete, ten 128.000 habitantes. O idioma oficial é o francés.
A 15 km ao oeste de Tahití, atópase a illa irmá de Moorea, que se pode ver perfectamente desde o oeste de Tahiti Nui. Moitos traballadores viven en Moorea e van traballar a Tahití en transbordador todas as mañás.
Santaballa de Arriba, Couzadoiro, Ortigueira
Santaballa de Arriba é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña un habitante (un home), un menos ca en 2000.
Tahití
Xeografía
De novembro a abril é a tempada de choivas, o mes máis chuvioso é xaneiro, con 335 mm. en Papeete. Agosto é o máis seco, con 48 mm.. A temperatura media máis baixa é de 21 °C e a media máis alta alta é de 31 °C, con pouca variación estacional. A temperatura máis baixa en Papeete foi de 16 °C e a máis alta de 34 °C.
Acipenséridos
A dos acipenséridos (Acipenseridae) é unha familia de peixes óseos da clase dos actinopterixios e orde dos acipenseriformes, que está formada por todos os esturións e os seus parentes próximos.
Tahití
Localidades Tahitianas
dereita|400px dereita|300px|Mapa de Tahiti e Moorea As actuais comunas de Tahití son:
Acipenséridos
Desde a máis remota antigüidade estes peixes foron obxecto de activa pesca e dunha verdadeira industria de salgadura, ademais de subministrar unha excelente cola a partir da súa vexiga natatoria.
Tahití
Localidades Tahitianas
Divídense do seguinte xeito:
Tahiti na actualidade
Os tahitianos son cidadáns franceses con completo acceso a dereitos civís e políticos. Tanto a lingua tahitiana como o francés son usados polos habitantes da illa. Tahití fai parte da Polinesia Francesa (Polynésie Française), cuxo status é o dun territorio semiautónomo de Francia, coa súa propia Asemblea, Presidente, orzamento e leis. A influencia da metrópole limítase a prover subsidios, educación e seguridade. O actual Presidente da Polinesia Francesa, Oscar Temaru, é partidario da total independencia de Francia, con todo só cerca do 20% da poboación está a favor de devandita idea.
Acipenséridos
Etimoloxía
A palabra esturión é un préstamo do antigo baixo fráncico sturio, do neerlandés steur, comparábel ao alemán Stör, inglés antigo styria e o nórdico antigo styrja.
Tahití
Tahiti na actualidade
As eleccións para a Asemblea da Polinesia Francesa efectuáronse o 23 de maio de 2004. Nun resultado sorpresivo, a coalición progresista independentista de Oscar Temaru formou goberno cunha maioría dun só escano no parlamento (obtivo 29 escanos contra 28 do Partido Conservador encabezado por Gaston Floose). En outubro dese ano, este partido presentou unha moción de censura contra o goberno, provocando unha crise política. Un punto maior de controversia é se o goberno nacional francés podería ou non usar o seu poder excepcional de chamar a eleccións anticipadas para un novo goberno local, en caso dunha grave crise política.
Acipenséridos
Etimoloxía
O nome da familia, Acipenseridae, formouse, como os das outras familias biolóxicas, sobre o nome dun dos seus xéneros, o denominado xénero tipo, coa desinencia do latín científico -idae, propio das familias de animais.
A etimoloxía de Acipenser é incerta; unha simple etimoloxía latina é improbábel debido ao feito da súa terminación en -er.
Porén, o termo podería derivar de acupensum vía acipensis seguida dalgúns reaxustes morfolóxicos, derivado de acus, que significa "agulla", e pensum termo que representaba a cantidade de la que debía tecerse nun día. Acipenser designaría, daquela, o peixe coas barbelas en forma de agulla de calcetar, o que caracteriza ben o rostrum do animal.
Santaballa de Abaixo, Couzadoiro, Ortigueira
Santaballa de Abaixo é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña dez habitantes (tres homes e sete mulleres), tres menos ca en 2000.
Acipenséridos
Características
Os acipenséridos teñen as características da súa orde: esqueleto cartilaxinoso, cabeza provista de ósos dérmicos, corpo espido (sen escamas), pero con 5 fileiras lonxitudinais de placas óseas, raios cartilaxinosos nas aletas de cola heterocerca.
Tahití
Cultura e economía
dereita|160px|miniatura|Festival Cultural anual de Heiva, en Papeete O pintor francés Paul Gauguin viviu en Tahití nos anos 1890, plasmando nas súas obras varias paisaxes tahitianas. Hoxe, a vila de Papeari ten un pequeno museo con obras de Gauguin. Tahití posúe unha universidade, a Université da Polynésie Française. Con todo o turismo é a actividade máis importante, sobre todo nas illas de Bora Bora e Moorea. Cada mes de xullo, o Festival de Heiva en Papeete celebra a cultura polinésica e a conmemoración da toma da Bastilla en Francia.
Acipenséridos
Características
Ademais, as especies da familia caracterízanse por teren catro longas barbelas por diante da boca, a cal non ten dentes nos adultos, é protráctil e está situada en posición ventral.
Teñen unha vexiga natatoria moi grande, para manter a flote en auga doce o seu enorme e pesado corpo, con tamaños que poden alcanzar máis de catro metros de longo e case mil quilos de peso.
Tahití
Cultura e economía
O cultivo de perlas negras é tamén unha fonte substancial de ingresos. A maioría das perlas son exportadas para o Xapón, Europa e os Estados Unidos.
Acipenséridos
Hábitat e bioloxía
Os acipenséridos viven en augas frías ou temperadas, unicamente no hemisferio norte, estando case todas as especies de esturión ameazadas ou en perigo crítico de extinción. Algunhas especies son anádromas, vivindo no mar onde crecen e remontando os ríos para desovar na época da reprodución, mentres que outras pasan toda a súa vida en augas doces.
Importancia para ser humano
Os esturións péscanse desde a máis remota antigüidade. Eran moi apreciados polos romanos, e considerados en Francia, durante a Idade Media, como peixes do Rei. A súa carne, sen espiñas, apreciouse desde sempre, pero nos últimos tempos os esturións son capturados (e criados en acuicultura) sobre todo polas súas ovas ou míllaras, coas que se fabrica o auténtico caviar.
Tahití
Cultura e economía
Recentemente, xurdiu unha forte presión por revivir o modo de vida máis tradicional de outrora e por redescubrir os costumes culturais. Os instrumentos musicais tradicionais inclúen o pahu, os toere (tambores) e o vivo (especie de frauta nasal). As guitarras e ukeleles foron introducidos polos europeos, pero incorporáronse ao folclore local, que ten bastante similitude coa música popular de Hawai, debido a que se trata de dúas culturas moi emparentadas no idioma e nos costumes. A indumentaria típica para bailar (tamure) volveu aparecer na vida dos polinesios, pero, lamentablemente, a arte de facer tapa (papel de cortiza e roupa), practicado en todo o Pacífico, xa case non se utiliza.
Acipenséridos
Importancia para ser humano
Péscanse con redes, xa que non morden os anzois. Algunhas especies son de grande importancia económica, mentres que outras están case extinguidas debido á sobrepesca e á contaminación dos ríos onde desovan, polo que algúns encóntranse hoxe protexidos.
Taxonomía
A familia dos acipenséridos inclúe os xéneros seguintes:
A Fonte da Vila, Vilachá, Monfero
A Fonte da Vila é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Long Gone Since Last Summer
Long Gone Since Last Summer é o segundo álbum de estudio do grupo indie pop sueco Irene, publicado no 2007.
Ezequiel Garay
Ezequiel Marcelo Garay González, nado en Rosario o 10 de outubro de 1986, é un futbolista profesional arxentino que xoga de defensa central no Valencia CF. Ademais, é internacional coa selección da Arxentina.
Club
Garay debutou profesionalmente con 18 anos no equipo da súa cidade natal, o Newell's Old Boys. En decembro de 2005 chegou á Primeira División Española ó fichar polo Racing de Santander, onde axudou ó equipo a manter a categoría. Na súa primeira tempada enteira en Santander, anotou 9 goles en 31 partidos, sendo o segundo defensa máis anotador de Europa, tan só por detrás de Marco Materazzi do Inter de Milán, que anotou 10 goles.
O 18 de maio de 2008, Garay deixou o Racing e fichou polo Real Madrid, pero foi cedido ó Racing de novo esa mesma tempada. Garay volveu á seguinte tempada e fixo o seu debut co Real Madrid no primeiro partido contra o Deportivo da Coruña, na vitoria do Real Madrid por 3-2.
O 5 de xullo de 2011, Garay foi traspasado ó SL Benfica a cambio de 5.5 millóns de euros, e asinou un contrato de catro anos co equipo portugués.
O 25 de xuño de 2014, o Benfica vendeu a Garay ó Zenit San Petersburgo a cambio de 6 millóns de euros.
Bodeus, Santa María de Lurdes, Curtis
Bodeus, tamén chamado Aldea Vella, é un lugar da parroquia de Santa María de Lurdes no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Trek
Trek Bicycle Corporation, marca habitualmente coñecida como Trek, é unha empresa estadounidense de bicicletas que distribúe baixo os nomes de Trek, Gary Fisher, Bontrager, Klein e antes tamén, Lemond Racing Cycles. Trek está situada entre as maiores do mundo por produción. A sede da empresa está situada en Waterloo, no estado de Wisconsin, Estados Unidos. miniatura|left|300px|A bicicleta Trek coa que [[Jens Voigt conseguiu o Récord da Hora en 2014.]]
O nome de Trek vén da palabra do afrikaans que significa "viaxe".
Biduído de Abaixo, Couzadoiro, Ortigueira
Biduído de Abaixo é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 estaba despoboado.
Bacteriorrodopsina
A bacteriorrodopsina é unha proteína utilizada polas arqueas, principalmente polas halobacterias, que capta enerxía da luz e utiliza esta para actuar como unha bomba de protóns, que transporta protóns a través da membrana cara ao exterior da célula. O gradiente de protóns resultante é posteriormente convertido en enerxía química.
Estrutura
miniatura|dereita|300px|Cambio conformacional. A bacteriorrodopsina é unha proteína integral de membrana que xeralmente se encontra en dúas áreas bidimensionais cristalinas da membrana chamadas "membranas púrpuras", que poden ocupar case o 50% da área superficial da célula arqueana. O elemento da súa estrutura en rede hexagonal que se repite está composto por tres cadeas proteicas idénticas, cada unha das cales está rotada 120 graos en relación ás outras. Cada cadea ten sete hélices alfa transmembrana e contén unha molécula de retinal enterrada profundamente no seu interior, que é a estrutura típica das proteínas retinilideno.