cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Lucas
Manuel Lucas Álvarez, nado en Santiago de Compostela o 2 de setembro de 1917 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 2014, foi un historiador e político galego.
Traxectoria
Tras formase durante a infancia e adolescencia en centros educativos eclesiásticos, cursou Filosofía e Letras (sección Historia) na universidade compostelá entre 1942 e 1946 (en paralelo, estudou Maxisterio; en 1944 ingresou por oposición no Corpo de Maxisterio Nacional). Nese ano, 1946 graduouse con premio extraordinario. Especializouse en Paleografía e Diplomática, sempre na Universidade de Santiago de Compostela.
Postos de responsabilidade
Foi director do colexio maior "Generalísimo Franco", secretario xeral da USC (1961-1968), vicerreitor (1968-1974) e reitor (1974-1975). Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Santiago de Compostela (1955-1961) e deputado provincial (1958-1963). Presidente do Consello de Administración da Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Santiago (1964-1980), tamén presidiu a Federación de Caixas de Aforro de Galicia (1965-1980) e foi vicepresidente de Caixa Galicia.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega, do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos e do Instituto de Estudios Jacobeos. Tamén formou parte do consello asesor da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
Premios e recoñecementos
Recibiu a encomenda con placa da orde civil de Afonso X o Sabio e a Medalla Castelao (2004).
Elias James Corey
Elias James Corey, nado en Methuen (EUA) o 12 de xullo de 1928 é un químico orgánico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1990 "polos seus adiantos en teoría e metodoloxía de síntese orgánica"".
Biografía
Naceu na cidade de Methuen, poboación situada no estado norteamericano de Massachusetts. Estudou química no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se gradou en 1948 e doutorou en 1951. Entre 1951 e 1959 foi profesor na Universidade de Illinois, e a partir de 1959 é catedrático na Universidade Harvard.
Investigacións científicas
Interesado na química orgánica, Corey desenvolveu interesantes investigacións acerca das reaccións químicas para entender o seu comportamento. Tamén a el se lle debe a creación da prostaglandina, sesquiterpeno, triciclohexaprenol e o ácido xiberélico, entre outros.
Fullmetal Alchemist: Brotherhood
Fullmetal Alchemist: Brotherhood (鋼の錬金術師 FULLMETAL ALCHEMIST) é unha serie anime adaptada do manga Fullmetal Alchemist de Hiromu Arakawa. Producida por Bones, a serie está dirixida por Yasuhiro Irie e foi escrita por Hiroshi Ōnogi. Fullmetal Alchemist: Brotherhood é a segunda adaptación televisiva baseada en Fullmetal Alchemist, sendo a primeira a versión de 2003. Ó contrario que a adaptación anterior, Brotherhood é case unha adaptación directa dos eventos da historia orixinal do manga. Foi anunciada por vez primeira no volume tankōbon número 20 do manga. No Xapón, diferenciouse da versión de 2003 pola inclusión do inglés no título. A serie estreouse o 5 de abril de 2009, substituíndo Mobile Suit Gundam 00 na programación, e emitiuse semanalmente até o seu derradeiro episodio o 4 de xullo de 2010. As actrices de dobraxe Romi Park e Rie Kugimiya retomaron os seus papeis como os personaxes de Edward e Alphonse Elric, respectivamente.
Elias James Corey
Investigacións científicas
Tamén realizou pescudas na química teórica, desenvolvendo unha Teoría Xeral de Síntese, bautizada como retrosíntese. Esta consiste en someter unha molécula orgánica que se desexa sintetizar a unha serie de diseccións por etapas e de acordo cun conxunto de regras simples, tendo en conta o carácter e o contexto estrutural dos enlaces que se rompen. Foi o primeiro en ver a utilidade dos ordenadores, aplicándoos no proceso de retronsíntese.
Flores, Feás, Aranga
Flores é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Santa María de Ois no concello de Coirós. A parte de Feás tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Manuel García Garrido
Manuel Jesús García Garrido, nado en Fuente de Cantos (provincia de Badaxoz) en 1928, é un xurista e profesor español.
Tesela
miniatura|Teselas dun [[mosaico romano.]] miniatura|Representación xeométrica con teselas no mosaico do Xacemento do Camiño de Albalate (Calanda). A tesela é unha pequena peza de pedra, terracota ou vidro coloreado que se emprega para confeccionar un mosaico. A palabra provén do latín tessella que, á súa vez, procede do termo grego τεσσερες.
Manuel García Garrido
Traxectoria
Foi catedrático de Dereito Romano da Universidade de Santiago de Compostela e en 1968 foi nomeado reitor, permanecendo no posto ata 1972. En 1970 o Ministerio de Educación encargoulle un estudo sobre a ensinanza superior a distancia, e o 15 de setembro de 1972 foi nomeado reitor da acabada de crear Universidade Nacional de Educación a Distancia, permanecendo no posto ata 1974. Continuou como catedrático de Dereito Romano da UNED. Foi tamén Director xeral de Persoal do Ministerio de Educación e Ciencia.
Tesela
Os romanos elaboraban os mosaicos con estas pequenas pezas chamadas teselas, por iso é polo que se referisen a eles tamén como opus ou ars tessellatum. As teselas son pezas de forma cúbica, feitas de rochas calcáreas ou materiais de vidro ou cerámicas, moi coidadas e elaboradas e de distintos tamaños. O artista dispúñaas sobre a superficie, como un crebacabezas, distribuíndo a cor e a forma e amoreándoas cunha masa de conglomerante.
No mundo grego foi moi frecuente e desde moi cedo (dende fins do século V a. C.) o pavimento composto por coios de río (pedriñas que se atopan nas beiras) de tamaños e de cores distintas. Con estes coios facíanse debuxos sinxelos de temas xeométricos. A finais do século -III, as teselas substtuíron estes coios polícromos.
Manuel García Garrido
Recoñecementos
En 2011 foi nomeado presidente honorario da Academia Romanística Constantiniana e doutor honoris causa pola Academia das Ciencias de Moscova.
Mariñán, Bergondo, Bergondo
Neste lugar sitúase o pazo de Mariñán.
Vila Franca de Xira
miniatura|300px|Ponte en Vila Franca Vila Franca de Xira é unha cidade portuguesa no Distrito de Lisboa, rexión de Lisboa e subrexión da Grande Lisboa, con cerca de 18.400 habitantes. Pertencía aínda á antiga provincia do Ribatejo, hoxe porén carente de ningún significado político-administrativo.
If Anything Happens I Love You
If Anything Happens I Love You é unha curtametraxe estadounidense de 2020 escrita e dirixida por Michael Govier e Will McCormack. Conta a historia de dous pais desconsolados que loitan superar a perda da súa filla, asasinada nun tiroteo escolar.
Vila Franca de Xira
É sede dun concello de 293,88 km² de área e 133.224 habitantes (2004), subdividido en 11 freguesías. O municipio está limitado ao Norte polos municipios de Alenquer e Azambuja, ao Leste por Benavente, ao Sur polo estuario do Texo, o Sur e Oeste por Loures e ao Noroeste por Arruda dos Vinhos.
If Anything Happens I Love You
O filme foi producido por Gilbert Films e Oh Good Productions. Estreouse durante unha proxección privada en United Talent Agency, en Beverly Hills o 4 de marzo de 2020, e en Netflix o 20 de novembro de 2020. Logo da súa estrea en Netflix, a curtametraxe conseguiu a aclamación da crítica, gañando o Óscar á mellor curtametraxe animada na 93ª edición dos premios.
Altos Pireneos
Altos Pireneos (65) (en francés: Hautes-Pyrénées) é un departamento francés situado no suroeste de Francia, que pertence á rexión Occitania.
La Torrassa
250px|miniatura|right|Barrios de L'Hospitalet La Torrassa é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito II da cidade xunto con Collblanc. Limita cos barrios de Santa Eulàlia e Sant Josep polo sur, con Collblanc polo norte, e con La Florida polo oeste.
O barrio debe o seu nome ao castelo de Bellvís, unha torre de observación ou defensa dunha casa, que foi residencia do Barón de Maldà. Nas súas orixes, e polo tanto ao longo da súa historia, foi un núcleo vinculado a Collblanc. Hoxe, a praza Espanyola e o novo parque da Torrassa son o corazón deste barrio, e é onde se articula a festa maior ao principio de cada verán.
Ten unha extensión de 0,46 km² e tiña en 2010 unha poboación de 25.147 habitantes, sendo a súa densidade de 57.596 hab/km².
Transporte público
Dispón de liñas de autobuses urbanos e interurbanos e dispón dunha estación do metro de Barcelona da liña 1 chamada Torrassa. O barrio verá ampliados os seus destinos posibles desde esta estación, cando entre en funcionamento o intercambiador coa liña 9 do metro e con Rodalies Barcelona, onde pararán trens das liñas de Martorell e Vilanova i la Geltrú.
Norberto Rivera
Norberto Rivera Carrera, nado o 6 de xuño de 1942 en Tepehuanes (México), é un eclesiástico católico latino, arcebispo de México dende 1995 e cardeal.
DS-U2-I
DS-U2-I foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a facer estudos da ionosfera terrestre, incluíndo a súa influencia no paso de ondas de radio na VLF.
En total lanzáronse tres satélites da serie DS-U2-I: o Kosmos 119 o 24 de maio de 1966, o Kosmos 142 o 14 de febreiro de 1967 e o Kosmos 259 o 14 de decembro de 1968. Os tres satélites foron lanzados desde a base de Kapustin Yar con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.
A Fonte, Feás, Aranga
A Fonte é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
A presa
A presa (en The Hunted) é un filme de acción dirixido por William Friedkin e protagonizado por Tommy Lee Jones e Benicio del Toro. Estreouse en galego na TVG o 1 de maio de 2008.
Sinopse
O FBI investiga unha serie de asasinatos cometidos nun bosque. Un axente especializado en rastrexo (Tommy Lee Jones) captura ó asasino (Benicio del Toro), que resulta ser un soldado que estivo ás súas ordes en misións perigosas, pero que, tras unha experiencia traumática en Kosovo, adícase á caza de seres humanos. Cando o preso logra fuxir, comeza unha nova partida de caza.
Sven Lindberg
Sven Lindberg, nado Sven Karlsson Lindberg o 20 de novembro de 1918 en Estocolmo e morto o 25 de decembro de 2006, foi un actor sueco. Estaba casado coa xornalista Marianne von Baumgarten-Lindberg.
Biografía
Lindberg estudou historia da literatura na súa xuventude e actuou no teatro estudantil da Universidade de Estocolmo, en 1939 entrou na Dramatens elevskola, actuou por primeira vez no Teatro Real en 1940, globalmente participou en 73 obras de teatro, entre os seus moitos papeis están o de George en Vem är rädd för Virginia Woolf? ou o de Argan en Den inbillade sjuke.
Denys Arcand
Denys Arcand, nado o 25 de xuño de 1941 en Deschambault, é un director, guionista, actor e produtor de cinema do Quebec. Cineasta de estilo variado e dilatada carreira, é coñecido fundamentalmente polos seus dous éxitos principais, Le Déclin de l'empire américain e a continuación dezaoito anos despois, Les Invasions barbares.
Sven Lindberg
Biografía
A súa estrea no cinema foi en 1943 na película Elvira Madigan, normalmente interpretaba papeis de homes novos ben parecidos ata Damen i svart de Arne Mattsson en 1958. Outros filmes nos que Lindberg tivo papes preminentes foron Jungfrun på Jungfrusund, Kvartetten som sprängdes, När kärleken kom till byn e Picassos äventyr. Polo seu papel como Ragnar en Glädjekällan de Richard Hoberts en 1993 recibiu un premio Guldbaggen.
Denys Arcand
Evolución
A obra cinematográfica de Denys Arcand está inserida de cheo no cinema quebequés e as súas transformacións. Nunha primeira vaga a súa obra está composta de ferintes documentais e ao tempo de filmes de ficción mostrando a realidade social e lingüística (os seus traballos normalmente son en francés malia a que o inglés asoma en momentos) do seu país.
Sven Lindberg
Biografía
Sven Lindberg foi un actor popular, ademais foi cantante. Ademais do teatro, el tamén era un cantante, entre 1949 e 1955 publicou 30 discos, os máis populares foron Flickan i regnet, God natt Irene e Tennessee waltz.
Denys Arcand
Evolución
A partir da decepción que supón a derrota no referendo pola independencia do Quebec de 1980 abandona o estilo máis radicalmente social e comeza a xerar un cinema de autor, sen esquecer os seus principios, pero buscando un maior éxito persoal chegando mesmo a filmar dous traballos en lingua inglesa. O traballo de fotografía e escenografía adecúase ás normas de Hollywood, tanto pola iluminación como polos encadramentos de evocación televisiva.
Slide
Slide é un termo que se refire a diversos aspectos vinculados coa música e a danza.
Na música irlandesa
Refírese tanto a un estilo de música irlandesa como a un tipo de baile irlandés. Ten compás de 12/8 e a súa orixe sitúase na rexión de Sliabh Luachra, no condado irlandés de Kerry.
Aínda que un slide contén o mesmo número de pulsos que unha jig, a melodía está composta en catro pulsos no canto de dous. Mentres que a jig adoita ser bailada por bailaríns de stepdance irlandés, os slides fanse en grupos de bailaríns de set dance.
Universidade Wesleyana
A Universidade Wesleyana (Wesleyan University) está localizada en Middletown no estado de Connecticut, Estados Unidos. Foi fundada en 1831 polos metodistas. Comezou con 48 estudantes, o reitor, tres profesores e un titor.
Slide
No estilo de guitarra
En lingua inglesa slide significa 'deslizamento', tamén se denomina bottleneck (pescozo de botella). É unha técnica de guitarra na que se toca unha nota e despois se desliza o dedo a outro traste, arriba ou abaixo do diapasón. O termo slide utilízase en referencia ao xesto de deslizamento nas cordas, mentres que bottleneck fai referencia ao material orixinal empregado.
Músicos hawaianos, country ou blues deslizan sobre as cordas un tubo metálico, aínda que primitivamente se usaban aneis, coitelos ou o unha botella de vidro, que dá nome á técnica.
Universidade Wesleyana
Notas
miniatura|200x200px|A [[biblioteca Olin no campus da Universidade Wesleyana.|esquerda]]
Miodelo, Bergondo, Bergondo
Miodelo é un lugar da parroquia de Bergondo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 86 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 44 eran homes e 42 eran mulleres.
Á caza do inimigo 2: Punto de choque
Á caza do inimigo 2: Punto de choque (en The Hunt for Eagle One: Crash Point) é un filme estadounidense de acción e a secuela de Á caza do inimigo. Seguindo o modelo do filme anterior, a historia ten lugar durante a Operaión Enduring Freedom en Filipinas.
Foi producido por Roger Corman e está protagonizado por Mark Dacascos, Theresa Randle, Jeff Fahey, Joe Suba e Zach McGowan. Ó contrario que o filme anterior, Rutger Hauer non aparece.
Migración celular
Estudos de migración celular
miniatura|300px expostas durante 16 horas con [[microscopio de contraste de fase cuantitativa. ]] A migración de células en cultivo unidas a unha superficie estúdase comunmente utilizando microscopia. Como os movementos celulares son moi lentos, para visualizalos obtéñense vídeos dunhas poucas µm/minuto de microscopia a intervalos de tempo (time-lapse) para acelerar o movemento das células migrantes. Tales vídeos (como o da figura 1) mostran que a fronte de avance da célula é moi activa cun comportamento característico de contraccións e expansións. Acéptase xeralmente que a fronte de avance é o principal motor que arrastra as células cara adiante.
Características comúns
Outras células eucarióticas migran de xeito similar. A ameba Dictyostelium discoideum é útil nas investigacións porque mostra quimiotaxe en resposta ao AMP cíclico; móvese máis rapidamente ca as células cultivadas de mamíferos; e ten un xenoma haploide que simplifica o proceso de relacionar un produto xénico particular co seu efecto sobre o comportamento celular.
Procesos moleculares da migración
Hai dúas teorías principais para explicar como avanza a célula no seu bordo frontal: o modelo do citoesquelético e o modelo de fluxo de membrana. É posible que ambos contribúan a extensión da célula.
Modelo citoesquelético
Diversos experimentos demostraron que hai unha polimerización rápida da proteína actina na fronte de avance da célula. Isto levou a formular a hipótese de que a formación de filamentos de actina "empuxa" o bordo de avance cara adiante e é a principal forza motil para que a célula avance. Ademais, os elementos citoesqueléticos poden interaccionar extensa e fortemente coa membrana plasmática da célula.
Outros compoñentes citoesqueléticos (como os microtúbulos) teñen importantes funcións na migración celular. Os microtúbulos actúan como “puntais” que contrarrestan as forzas contráctiles que se necesitan para a retracción do bordo posterior da célula durante o movemento celular. Cando os microtúbulos no bordo posterior da célula son dinámicos, poden remodelarse (por polimerización e despolarización da tubulina) para permitir a retracción. Cando a súa dinámica se suprime, os microtúbulos non poden remodelarse e, por tanto, opóñense ás forzas contráctiles. A morfoloxía das células coa dinámica dos microtúbulos suprimida indica que as células poden estender a súa fronte de avance (polarizada na dirección do movemento), pero teñen dificultade á hora de retraer o seu bordo posterior. Por outra parte, concentracións altas de certas drogas, ou mutacións dos microtúbulos que provocan a despolarización dos mesmos, poden restablecer a capacidade de migración celular, aínda que hai unha perda de direccionalidade. Pode concluírse que os microtúbulos actúan tanto restrinxindo o movemento coma establecendo a direccionalidade.
Federación Venezolana de Deportes Acuáticos
A Federación Venezolana de Deportes Acuáticos (FEVEDA) é unha asociación deportiva en Venezuela que se encarga de promocionar, organizar e rexer os distintos deportes acuáticos en Venezuela: natación, wáter-polo, natación sincronizada e salto de trampolín. É unha asociación con personalidade xurídica, patrimonio propio e sen fins de lucro rexistrada no Instituto Nacional de Deportes e o Comité Olímpico Venezolano como unha das federacións deportivas nacionais.
Migración celular
Modelo de fluxo de membrana
Outros estudos mostraron que na superficie celular do bordo frontal se forma nova membrana a partir de conxuntos internos de vesículas membranosas ao final do ciclo endocítico. Estas observacións deron lugar á hipótese de que a extensión do bordo de avance da célula se produce principalmente por adición de porcións de membrana na superficie frontal da célula. Nese caso, os filamentos de actina que se forman na parte frontal poderían estabilizar a membrana engadida para que se forme unha extensión estruturada ou lamela en vez dunha estrutura de tipo bulboso na parte frontal. Para que unha célula se mova, é necesario levar á zona frontal novas cantidades de proteínas que fagan de "pés" (chamadas integrinas, as cales se unen a célula á superficie sobre a cal está reptando). É probable que estes "pés" sexan endocitados cara á parte posterior da célula e traídos á parte frontal da célula por exocitose, para ser reutilizados para formar novas unións co substrato.
Polaridade nas células migrantes
As células migrantes presentan unha polaridade nos seus movementos, xa que nelas se distingue unha parte frontal, por onde avanza, e unha parte posterior, que se retrae. Non se coñece como está determinada esta frecha direccional a nivel molecular. Nunha célula que está deambulando de maneira aleatoria, a parte frontal que avanza pode facilmente converterse en pasiva, á vez que outra rexión ou rexións da célula forma(n) unha nova fronte de avance. En células quimiotácticas, a estabilidade da fronte parece aumentar a medida que a célula avanza cara a unha zona con maior concentración da substancia química estimulante. Esta polaridade reflíctese a nivel molecular por unha restrición de certas moléculas a determinadas rexións da parte interna da membrana plasmática. Así, o fosfolípido PIP3, o Rac activado e o CDC42 encóntranse na rexión frontal da célula, mentres que a GTPase Rho e PTEN encóntranse na parte posterior.
Pénsase que as actinas filamentosas e os microtúbulos son importantes para establecer e manter a polaridade da célula. As drogas que destrúen os filamentos de actina teñen múltiples e complexos efectos, que reflicten as moi diversas funcións que teñen estes filamentos en moitos procesos celulares. Pode ser que, como parte do proceso locomotor, se transporten vesículas membranosas ao longo destes filamentos ata a fronte da célula. En células quimiotácticas, o incremento da persistencia da migración cara a un obxectivo pode ser o resultado dun incremento na estabilidade na disposición das estruturas filamentosas dentro da célula e determina a súa polaridade. Á súa vez, estas estruturas filamentosas poden estar arranxadas dentro da célula segundo o modo en que están arranxadas moléculas como PIP3 e PTEN na parte interna da membrana plasmática. E, á súa vez, o sitio onde estas están localizadas parece que está determinado polos sinais quimioatractores a medida que estes impactan en receptores específicos da superficie celular.
Aínda que se sabe desde hai tempo que os microtúbulos inflúen na migración, o mecanismo polo cal o fan segue sendo moi discutido. Nunha superficie plana, os microtúbulos non se necesitan para o movemento, pero requírense para proporcionar direccionalidade ao movemento celular e unha protrusión eficiente do bordo que avanza. Cando están presentes, os microtúbulos atrasan o movemento celular se se suprime a súa dinámica por un tratamento con certas drogas ou por mutacións na tubulina. Porén, na matriz extracelular, os microtúbulos son necesarios tanto para o movemento direccional coma para o aleatorio.
Doa
Algúns descubrimentos arqueolóxicos suxiren que xa se utilizaban na antiga Mesopotamia así como tamén na India, en forma de contas de ouro. En Exipto, os nobres regalaban colares con contas de pedras preciosas de cores, así como tamén de cristal ou cerámica. Os nobres mongois e os cortesáns de Bizancio levaban consigo colares de perlas. En Norteamérica, algúns indíxenas e tribos africanas utilizaban colares de doas pequenas. Os aztecas utilizábanos como parte da súa vestimenta principal chamada Maxtlatl; sobre os ombreiros portaban unha manta á que chamaban tilmatl e que os nobres decoraban con plumas e abelorios.
As doas poden ser de distintos materiais, cores, formas e calidades. Dentro da inmensa cantidade de materiais susceptibles de englobarse no termo salientan os cristais, entre os que destacamos varios tipos: o austríaco, o de Bohemia ou "cristal checo" e o de Murano. Á parte destes tipos, tamén salientan os cristais fabricados en Asia.
Escudo do Chad
O escudo de armas do Chad é un dos símbolos nacionais do país e foi adoptado oficialmente en 1970. O centro do escudo é un campo chevronado de ouro e azur. O brasón é sostido por dúas figuras: un Ammotragus lervia e un león rampantes e de ouro cargados cunha punta de goles. O escudo está surmontado por unha figura de goles que representa o sol. Na parte inferior do escudo aparecen a Orde Nacional do Chad, a condecoración máis importante do país e, escrito nunha cinta, a lema nacional: “Unité, Travail, Progrès” (Unidade, Traballo, Progreso).
O sol de goles simboliza o inicio dun novo tempo para o país. A cabra representa a zona norte do país e o león o sur, e tamén representa a valentía. O esmalte (cor) azur (azul) simboliza a auga do lago Chad.
Tamén hai un selo oficial, de forma circular, adoptado en 1959. Contén a representación do busto dunha muller e leva inscritos o nome do estado e o lema nacional, todo en branco e negro.
LU-539
A estrada LU-539, tamén coñecida popularmente como variante de Viveiro, é unha estrada comarcal administrada pola Xunta de Galicia que discorre integramente no municipio de Viveiro, na provincia de Lugo.
Características
Esta estrada discorre de norte a sur, unindo a estrada LU-862 á altura da Capela da Misericordia coa estrada LU-540, preto da estación ferroviaria de Feve Viveiro, cun percorrido total de 990 metros.
O seu trazado é paralelo á liña de ferrocarril Ferrol-Xixón, evitando así que os vehículos pasen polo centro urbano. A pesar de que se deseñou como unha estrada variante de poboación, menos dunha década despois de inaugurarse quedou obsoleta polo tráfico diario que soporta, planificándose que o seu labor de variante pase a ser desenvolvido pola Vía de Alta Capacidade da Costa Norte.
Souto de Rozavales
O Souto de Rozavales, tamén nomeado Souto de Rozabales, é un souto de castiñeiros que se atopa na parroquia de San Martiño de Manzaneda (Manzaneda). Neste souto destaca o castiñeiro de Pumbariños, declarado árbore senlleira, que é a súa árbore máis singular xa que ten un perímetro basal de 13 metros e unha base de 1,90 metros. Este souto adevesado e en xeral enxertado empregouse para obter madeira e castañas e pode ter preto de 1.000 anos.
Foi declarado monumento natural polo Decreto 78/2000, do 25 de febreiro e incluído no catálogo de árbores senlleiras en 2007.
Características
O souto ten unha extensión aproximada de 1,8 ha. Os exemplares do souto son enxertados e durante séculos foron aproveitados para a recollida de castañas. O souto está dentro da ruta turística ruta Ourense Oriental da Xunta de Galicia.
Castiñeiro de Pumbariños
O castiñeiro de Pumbariños é un castiñeiro da especie Castanea sativa Mill. O castiñeiro é de máis de 13 metros de perímetro e cunha base, da base ata as pólas, de 1.90 metros. Ten un perímetro medio de 12,15 m (entre 13 e 15 en función da altura do toro) As súas polas principais son de entre 6 e 8 metros e a súa copa abrangue un diámetro de 20 metros. Calcúlaselle unha idade de 500 anos, polo que sería unha das árbores galegas coñecidas máis vella.
Esfinxe colibrí
A esfinxe colibrí (Macroglossum stellatarum) é unha especie de lepidóptero ditrisio da familia Sphingidae. Vive no sur de Europa, incluíndo a Península Ibérica, e no norte de África e centro de Asia, India e Indochina. Recibe o seu nome polo seu voo e forma de alimentación, que se asemellan ao do colibrí.
Descrición
miniatura|esquerda| Macroglossum stellatarum. miniatura|esquerda|[[Eiruga de Macroglossum stellatarum.]] miniatura|esquerda|Macroglossum stellatarum. miniatura|Vídeo a cámara lenta dunha esfinxe colibrí. A envergadura das ás é de 40-45 mm. As ás dianteiras son pardas con liñas e pintas negras, e as traseiras alaranxadas. O abdome é negro e branco no lateral, con sedas con forma de cola de ave. O seu ovo é de forma ovoide, de cor amarela a verdosa e adoita eclosionar en 8 días. Larva cilíndrica de cor amarela e máis tarde verde clara. Pupa de 30–35 mm.
Marco Verratti
Comezou no Pescara Calcio, onde debutou en 2008 e permaneceu ata mediados do 2012, onde máis tarde sería traspasado ao París Saint-Germain. Co club pescaresi conseguiu un título nacional (a Serie B en 2012) mentres que co conxunto parisiense obtivo 14, tamén a nivel nacional.
Gran parte da súa carreira xuvenil ocorreu nos clubs na súa comunidade. O primeiro equipo que era afiliado foi Manoppello, un equipo histórica cidade de Pescara que se fundiu en 2001 co recentemente nado club Manoppello Arabona. O seu talento futebolístico foi observado por equipos italianas, entón clubs como Atalanta Bergamasca Calcio Inter de Milán e ofreceu-lle para entrar nas filas do club, pero, finalmente, entrou no Pescara Calcio, o equipo da súa cidade, para € 5.000 en 2006. Despois dun gran xogo co U16 definir antes do C. Milan, o equipo de Milán fixo unha oferta de € 300.000 para contratalo, pero Verratti decidiu quedar no seu club. El estreou no primeiro equipo o 9 de agosto de 2008 aos 15 anos e 9 meses, baixo o liderado técnica de Giuseppe Galderisi nun partido contra a Italia A. C. Mezzocorona Cup. O seu debut na 2008-09 Lega Pro Prema Divisione foi o 31 de agosto, a partir da F. C. Crotone nunha derrota por 2-0. Cun total de dez xogos, culminando a súa primeira tempada como profesional. Na tempada seguinte, el marcou o seu primeiro gol en 9 de agosto de 2009 contra o AC Sangiustese nunha vitoria por 3-2 na Copa da Liga Pro. O 24 de agosto, fixo o seu primeiro gol no Estadio Adriático, nunha vitoria 2-0. Rematou a tempada con oito aparicións, man Antonello Cuccureddu, e subindo para a Serie B tras unha vitoria nos play-offs. Xa na segunda división, xogou vinte e oito xogos da liga. O seu primeiro gol na Serie B foi marcado o 29 de maio de 2011, no Cittadella. Coa chegada de Zdenek Zeman, que usa un plan de xogo moi ofensivo, pero non inclúe o papel crac, como un centrocampista Marco posto á fronte da defensa. O 12 de marzo de 2012, el asinou unha extensión de contrato que o unía ao Pescara o 30 de xuño de 2016
Esfinxe colibrí
Historia natural
Trala cópula a femia busca especies de plantas do xénero Galium ou outros membros da familia Rubiaceae como Rubia e tamén Carduus, Phlox, Petunia, Aster e Centaurea, onde pon uns 200 ovos. Pasa o inverno hibernando como adulto, en diversos lugares como gretas das que sae en días temperados de pleno inverno para procurar alimento suplementario.
Nome
A esfinxe colibrí describiuse por primeira vez en 1758 na 10ª edición da obra Systema Naturae de Carl Linnaeus co nome Sphinx stellatarum. O nome da especie deriva de Stellatae, que é un sinónimo da familia das plantas Rubiaceae, que son unhas das plantas das que se alimenta a eiruga. Posteriormente, Giovanni Antonio Scopoli, en 1.777, describe a especie co nome Macroglossum.
El Noticiero Gallego (Buenos Aires)
El Noticiero Gallego foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1889 e 1890.
Historia e características
Periódico bisemanal que apareceu en 1889 continuando a El Gallego. Estaba dirixido por Manuel Lema. Preocupado pola situación económica e social de Galicia. Reproduciu a Constitución Regional para o futuro Estado gallego en folletín. Cesou a súa publicación en 1890.
Teatro dos Traballadores de Tampere
O Teatro dos Traballadores de Tampere (en finés Tampereen Työväen Teatteri), tamén coñecido polas siglas TTT, é un teatro fundado en 1901 na cidade de Tampere, Finlandia. A súa sede está localizada en Hämeenpuisto nun edificio obra dos arquitectos Marjatta e Martti Jaatinen construído en 1985
Historia
Os inicios do Teatro dos Traballadores de Tampere remóntanse a un club de †eatro dirixido por Kosti Eklund (Elo) na Asociación de Traballadores. Se ben a idea de crear unha compañía de teatro foi plantexada xa en marzo de 1901 por un traballador da fábrica de algodón chamado August Lindroos durante unha reunión da Asociación de Traballadores de Tampere, considérase o 27 de setembro de 1901 como a data da fundación coa representación de Anna Liisa da autora nada en Tampere Minna Canth.
Os primeiros anos de inestabilidade finalizaron en 1905, cando a Asociación de Traballadores de Tampere tomouno baixo a súa protección e alugou un novo espazo para as representacións. Un ano despois, en 1906 comezaba o camiño cara á profesionalización cando a actriz do Teatro de Tampere Tilda Vuori foi elixida como directora do teatro.
Les Invasions barbares
Les Invasions barbares (As invasións bárbaras) é un filme quebequés do ano 2003, escrito e dirixido por Denys Arcand. É a continuación, 18 anos despois, de Le déclin de l'empire américain.
Teatro dos Traballadores de Tampere
Historia
En 1985 construíuse o edificio que acolle na actalidade o teatro. Localizado en Hämeenpuisto, no centro da cidade, foi obra dos arquitectos Marjatta e Martti Jaatinen
Alto Trás-os-Montes
miniatura|300px|Localización de Alto Tras os Montes. Alto Trás-os-Montes (en galego Alto Tras os Montes) é unha división administrativa de Portugal (antigamente unha subrexión estatística do nivel III (NUTS III), na Rexión Norte, coordinada pola Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal.
Les Invasions barbares
Sinopse
Á beira da morte debido ao cancro e con dificultades en aceptar o seu pasado, Rémy (Rémy Girard) procura paz nos seus últimos momentos de vida. Para iso recibe a axuda de Sébastien (Stéphane Rousseau), o seu fillo ausente, a súa exmuller e vellos camaradas.
Alto Trás-os-Montes
Historia administrativa
A zona era hai anos unha subrexión estatística (NUTS III) que, desde o ano 2008, foi dividida entre as novas subrexións do Alto Tâmega e Terras de Tras os Montes.
Xeografía
Comprendía os distritos de Braganza e de Vila Real.
Limitaba ao norte con Galicia, ao leste con Castela e León, ao sur coa subrexión de Douro, e ao oeste coas subrexións de Támega, Ave e Cávado.
Abranguía unha extensión total de 8 171,6 km² e, en 2011 contaba cunha poboación de 204 381 habitantes.
Concellos
Comprendía 14 concellos:
Os principais núcleos urbanos da zona son as cidades de Chaves, Braganza, Mirandela e Valpaços.
Agustín Kardaberaz
Agustín Kardaberaz (ou Kardaberatz, ou Agustín de Cardaberaz), nado en Hernani, Guipúscoa (País Vasco) o 29 de decembro de 1703 e finado en Boloña, Italia, o 18 de outubro de 1770, foi un escritor en éuscaro, apoloxista, profesor da universidade de Bilbao e Oñati e xesuíta.
Obra
miniatura|dereita|Eusqueraren Berri onac.
O Fontelo, Feás, Aranga
O Fontelo é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Estadio Municipal de Viveiro
O Estadio Municipal de Viveiro, é unha instalación polideportiva situada na parroquia de Covas, Viveiro. O seu propietario é o Concello de Viveiro e nel exerce como local o equipo de fútbol SDR Sacido. Conta cun terreo de xogo de herba natural cunhas dimensións de 105 x 65 metros e unha bancada cuberta con asentos individuais con capacidade para 1.100 espectadores.
Historia
Construído entre 1995 e 1996 grazas a un investimento de 200 millóns de pesetas, foi inaugurado o 2 de xullo de 1996 por Manuel Fraga e estreado a finais dese mesmo mes cun enfrontamento entre o Viveiro CF e o RC Deportivo da Coruña. No seu momento, o exalcalde viveirense César Aja propuxo darlle o nome de Augusto César Lendoiro mais o seu desexo non prosperou.
Segundo os xestores políticos de entón, serviría de escenario preferente para o principal club local -o Viveiro CF- que competía daquela na terceira división. Anos despois, o Campo Municipal de Cantarrana continúa a ser o principal e o novo estadio é empregado para adestramentos e como escenario de partidos de categorías inferiores e de Segunda Autonómica, onde compite a SDR Sacido, ademais dalgún torneo estival.
En declaracións a La Voz de Galicia de Domingo González López, presidente do Viveiro CF entre 2006 e 2010, aprobadas polos máis dos seareiros e algúns afectados, explicaba por que ao novo estadio municipal viveirense se lle está a dar unha utilidade ben distinta á prevista para a que fora concibida: «O Viveiro sempre xogou en Cantarrana, séntese cómodo alí; non creo que os socios aprobaran un cambio de escenario. Ademais, o campo novo é moi pouco acolledor, o terreo de xogo non está en boas condicións e cando sopra vento do nordés resulta moi complicado xogar ou presenciar un partido. O ideal sería que estivese localizado de xeito transversal á ría e non en paralelo».
Hawker Siddeley
Hawker Siddeley foi un grupo de fabricantes británicos dedicados á produción de avións. Hawker Siddeley combinaba o legado de distintos fabricantes, emerxendo tras unha serie de fusións e compras como unha das dúas principais compañías produtoras de aeronaves do país nos anos 60. En 1977, Hawker Siddeley foi nacionalizada e fusionouse con British Aircraft Corporation (BAC) e Scottish Aviation para formar British Aerospace.
Orixes
miniatura|250px|[[Hawker Hurricane]] Hawker Siddeley Aircraft naceu no ano 1935 como resultado da compra por parte de Hawker Aircraft das compañías de John Davenport Siddeley, a fabricante de coches e motores Armstrong Siddeley e a de avións Armstrong Whitworth Aircraft. Nese momento Hawker Siddeley tamén mercou A.V. Roe & Company (Avro), Gloster Aircraft Company (Gloster) e Air Training Services. As compañías que formaban parte da compañía continuaron producindo os seus propios deseños de avións baixo o seu propio nome, ademais de compartir traballos de fabricación dentro do grupo.
Durante a segunda guerra mundial Hawker Siddeley foi unha das compañías de aviación máis importantes do Reino Unido, producindo numerosos deseños como o famoso caza Hawker Hurricane que, xunto co Supermarine Spitfire, formou parte da primeira liña de defensa na Batalla de Inglaterra. Durante esta campaña os Hurricanes superaban en número a todos os demais cazas británicos en servizo xuntos e foron os responsables de derrubar o 55% de todos os avións inimigos destruídos.
Avro Canada
miniatura|250px|[[Avro Canada CF-100 Canuck|CF-100 Canuck]] En 1945 Hawker Siddeley mercou a compañía de Ontario Victory Aircraft ao goberno canadense, rebautizándoa como A.V. Roe Canada, comunmente coñecida como Avro Canada. Inicialmente foi unha subsidiaria de Hawker Siddeley. Avro Canada experimentou unha grande expansión grazas ao desenvolvemento de avións e á compra de motores de aviación, minería, aceiro, material rodante ferroviario, ordenadores, electrónica e outros negocios ata converterse en 1958 na terceira compañía máis grande do Canadá, empregando directamente a unhas 14 000 persoas e proporcionando o 45% dos ingresos da súa compañía nai. Durante o tempo que estivo operativa, Avro Canada fabricou os avións C102 Jetliner, CF-100 Canuck, CF-105 Arrow e VZ-9- AV Avrocar. Só o caza CF-100 entrou en produción a grande escala. Outros proxectos non construídos incluían un transporte supersónico, avións de pasaxeiros, un caza VTOL de mach 2, hovercrafts, un carro de combate impulsado por reactores e o Space Threshold Vehicle hipersónico. Tras a cancelación do Arrow a compañía comezou a desfacerse. En 1962 A.V. Roe Canada foi disolta e os activos restantes foron transferidos a Hawker Siddeley Canada.
Posguerra
En 1948 o nome da compañía cambiou a Hawker Siddeley Group. A división de avións converteuse en Hawker Siddeley Aviation (HSA) e a de mísiles guiados e tecnoloxía espacial en Hawker Siddeley Dynamics (HSD). Nese mesmo ano Hawker Siddeley mercou nha fábrica en Kingston upon Thames, Surrey, que se converteu na súa sede e na súa principal fábrica de avións.
En 1959 a división de motores de aviación, Armstrong Siddeley, fusionouse con Bristol Aero Engines para formar Bristol Siddeley. A finais da década dos 50 o goberno británico decidiu que, coa desminución do número de contratos que se ofrecían, era mellor fusionar as compañías que existían (unhas 15 nese momento) para formar outras máis grandes. Desa decidión xurdiu a "orde" de que todos os contratos futuros ofrecidos terían que incluír acordos para fusionar compañías. En 1959 Folland Aircraft foi mercada, á que lle seguiron de Havilland Aircraft Company e Blackburn Aircraft en 1960. En 1963 os nomes das empresas constituíntes elimináronse e os produtos pasaron a ter a marca "Hawker Siddeley" ou "HS". Neste período a compañía desenvolveu o seu primeiro VTOL operacional, ademais de ser o máis exitoso deste tipo de aparellos, o Harrier. Este avión continuou producíndose ata os anos 90 e no presente aínda está en servizo.
Ferrocarrís
MBTA tamén mercou varios vagóns de proximidades á firma alemá Messerschmitt, que formaba equipo con Hawker Siddeley.
Nacionalización da fabricación de avións
O 29 de abril de 1977, como resultado da Lei de Industrias Navais e Aeronáuticas de 1977, Hawker Siddeley Aviation e Dynamics foron nacionalizadas e fusionadas con British Aircraft Corporation (BAC) e Scottish Aviation para formar British Aerospace. Porén, HSA e HSD só representaban o 25% dos negocios de Hawker Siddeley nesa época, e os intereses estranxeiros e non relacionados coa aviación mantivéronse como unha compañía coñecida como Hawker Siddeley Group Plc despois de 1980.
Racionalización e venda a BTR
O grupo racionalizouse na década dos 80, centrándose na enxeñaría e sinalización ferroviaria, electrónica industrial e equipos de instrumentación e sinalización.
Orenda Aerospace, a única compañía restante orixinal da época de Avro Canada/Hawker Siddeley Canada, aínda que moito máis pequena en tamaño e no alcance das súas operacións. converteuse en parte de Magellan Aerospace Corporation.
A finais dos 80 Hawker Siddeley desfíxose de gran parte dos seus fabricantes pesados en Norteamérica. A compañía de quipos pesados baseada en Talladega, Alabama TreeFarmer foi vendida a Franklin Equipment en 1990, e as súas instalacións canadenses de fabricación de coches ferroviarios dividíronse entre SNC-Lavalin e Bombardier en 1992. Ese mesmo ano Hawker Siddeley Group Plc foi mercada por BTR plc.
Avións
O nome Hawker Siddeley non foi usado para nomear avións ata 1963. Antes desa data as aeronaves eran fabricadas co nome da compañía subsidiaria (por exemplo Hawker Hurricane, Hawker Sea Hawk, Gloster Javelin, Gloster Meteor). O primeiro voo dos aparellos aparece entre parénteses.
Viviane
Viviane é unha vocalista portuguesa. A súa voz e cancións son moi características, pola forma como pronuncia o portugués, con sonoridades do seu francés natal. Forma parte da banda Entre Aspas e do proxecto Linha da Frente. Actualmente segue a carreira en solitario.
Era Entre Aspas
Viviane Farias naceu en Nice, Francia, mais mudouse a Portugal aos 13 anos. Inicia a súa carreira musical en 1990, formando con Tó Viegas os Entre Aspas, editando cinco álbums.
En 2001 integra o proxecto colectivo Linha da Frente editando un álbum na editora Universal en 2002, ao lado de João Aguardela (Sitiados), Luís Varatojo, Dora Fidalgo, Janelo, Prince Wadada e Rui Duarte (Ramp).
"O Sul" é un disco editado en 2003 co proxecto Camaleão Azul, que partilla con Tó Viegas, baseado na poesía do escritor Fernando Cabrita. Dese álbum é extraído o single "Nocturno III"
Era post Entre Aspas
En 2005 chega á fin o grupo Entre Aspas. Viviane inicia a súa carreira en solitario co primeiro álbum titulado "Amores Imperfeitos", coproducido con Tó Viegas, gravado no seu propio estudio ZIPMIX no Algarve, con sonoridades en formato acústico.
Montecelo, Bergondo, Bergondo
Montecelo é un lugar da parroquia de Bergondo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 62 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 31 eran homes e 31 eran mulleres.
Pet Sematary (filme de 2019)
Pet Sematary estreouse no festival South by Southwest o 16 de febreiro de 2019, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 5 de abril de 2019 a través de Paramount Pictures. O filme recadou 113 millóns de dólares en todo o mundo e recibiu valoracións diversas por parte da crítica, que eloxiou o ton escuro, a atmosfera e as interpretacións, mais que non gostou do ritmo lento e nos jump scares. Tanto a crítica como a audiencia estiveron divididas polos cambios entre o filme e o libro, aínda que polo xeral está considerada como unha adaptación mellor cá de 1989.
Collblanc
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet Collblanc é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito II da cidade xuntamente con La Torrassa, co que forma unha unidade en varios aspectos, tanto administrativos como de vida cidadá. Limita coa cidade de Esplugues de Llobregat polo norte, os distritos barceloneses de Les Corts e de Sants-Montjuïc polo nordés e leste, La Torrassa ao sueste e La Florida ao suroeste.
O barrio ten unha superficie de 0,51 km² e tiña unha poboación de 24.995 habitantes e unha densidade de 49.100 hab/km² en 2012.
Transporte público
Hai unha estación do metro de Barcelona, concretamente da liña 5, chamada Collblanc, que dá servizo ao barrio e tamén é unha das estacións máis utilizadas para chegar ao Camp Nou pola súa proximidade. Cabe destacar tamén a rede de autobuses que comunican o barrio co centro da cidade de L'Hospitalet e tamén a rede de autobuses de TMB que o unen con Barcelona.
Río Jiloca
O Jiloca é un río de Aragón, afluente principal do río Jalón, que desemboca no Ebro. O seu curso transcorre polas provincias de Teruel e Zaragoza e polas comarcas de Comunidade de Teruel, Jiloca, Campo de Daroca e Comunidade de Calatayud. Ten unha unha lonxitude de 126 km e drena unha cunca de 2.957 km². O seu caudal en Calatayud é de 293 hm³/ano, pero, dada a súa localización, é moi irregular cun estiaxe moi marcado e máximos no outono e primavera.
Nacemento
200px|thumb|left|Ojos de Monreal, no nacemento do río. O río Jiloca nace na paraxe dos Ojos de Monreal del Campo. Tradicionalmente fixouse o seu nacemento no pozo artesiano da Fonte de Cella, aos pés da serra de Albarracín; pero demostrouse que este tramo ata Monreal é, en realidade, unha canle construída no século XVIII, cando se desecaron a Lagoa do Cañizar de Villarquemado e a lagoa do Cañizar de Alba. Este nacemento leva a auga pertencente a un acuífero. As súas augas están debaixo do río e polos arredores, tendo grazas a este un gran número de pozos de onde se extrae a auga para o rego dos cultivos da zona.
Curso
Desde o nacemento toma dirección norte. Preto de Luco de Jiloca recibe o seu único afluente, o río Pancrudo, que nace 46 quilómetros antes na serra da Costera. A súa cunca hidrográfica é estreita e está formada por ramblas ou torrentes por onde só circula a auga dun modo ocasional. A partir da unión co Pancrudo a canle encáixase ata Daroca, onde abre un pequeno val que se aproveita para o regadío.
Desembocadura
O Jiloca desemboca no río Jalón á altura de Calatayud (Zaragoza).
TCDD
dereita Os TCDD, tetraclorodibenzodioxinas son dioxinas.
Katie Holmes
miniatura|dereita|Katie Holmes Kate Noelle Holmes, máis coñecida coma Katie Holmes, nada o 18 de decembro de 1978, e unha actriz estadounidense. Acadou a fama polo seu papel de Joey Potter en WB Television Network na serie de drama adolescente, Dawson's Creek de 1998 a 2003. Os seus papeis en películas abranguen xéneros coma o cine arte con películas como The Ice Storm, suspense coma Abandon, a éxitos de público coma Batman empeza.
Traxectoria
Holmes naceu en Toledo, Ohio, sendo a máis nova nunha familia de cinco fillos (catro fillas e un fillo), de Kathleen A. Stothers, unha ama de casa, e Martin Joseph Holmes, Sr. (nado en 1945), un avogado especializado en divorcios. Os seus irmáns son Tamera (nada en 1968), Holly Ann (nada en 1970), Martin Joseph, Jr. (nado en 1970), que traballaba coma avogado en Ohio, e Nancy Kay (Blaylock), unha mestra (nada en 1975).
A comezos do ano 2005, semanas despois de terminar a súa relación co actor Chris Klein, Holmes iniciou unha relación altamente publicitada co actor Tom Cruise, dezaseis anos maior ca ela. En xuño, dous meses despois do seu primeiro encontro, Holmes e Cruise formalizaron o seu compromiso de futuro matrimonio. Esta relación converteu a Holmes no branco da atención dos medios de comunicación internacionais, sendo moitos dos comentarios de corte negativo, incluíndo a especulación de que a relación era unha montaxe publicitaria para promover as películas protagonizadas pola parella. Malia que Holmes foi criada baixo a relixión católica ingresou na Igrexa da Ciencioloxía pouco despois de que a parella comezara a frecuentarse. O 18 de abril de 2006, deu a luz a Suri Cruise. O 18 de novembro ela e Cruise casaron en Italia.
-207
Outros
Historia ano a ano