cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Túbulo seminífero
Os túbulos seminíferos fórmanse a partir dos primitivos cordóns sexuais embrionarios, que poden ser medulares ou corticais. Os cordóns medulares desenvólvense en túbulos seminíferos e os cordóns corticais sofren regresión. Á súa vez, estes cordóns derivan da crista gonadal ou xenital.
STS-56
STS-56 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 8 de abril de 1993 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-56, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para facer observacións da atmosfera terrestre mediante o laboratorio ATLAS 2 e estudar o Sol mediante o observatorio Spartan-201, que foi liberado polo transbordador e logo recuperado. A tripulación estaba formada polo comandante Kenneth D. Cameron, o piloto Stephen S. Oswald e os especialistas de misión C. Michael Foale, Kenneth D. Cockrell e Ellen Ochoa.
ATLAS 2 consistía nos mesmos instrumentos que voaron en ATLAS 1 nun voo anterior. Ademais o transbordador levaba a bordo dous experimentos educativos: SUVE, da Colorado Space Grant Corporation, un consorcio de universidades, e SAREX II. Tamén voaron nesta misión os experimentos STL-3 e PARE-03, así como HERCULES, RME-III, CREAM e AMOS. O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 17 de abril de 1993.
3 de febreiro
O 3 de febreiro é o 34º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 331 días para finalizar o ano, 332 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Felix Mendelssohn. miniatura|100px|Elizabeth Blackwell
Mortes
miniatura|100px|Maria Schneider.
Outros
Os 366 días do ano
Tenente
Tenente, anteriormente lugartenente,  é un oficial dun exército, garda nacional ou forza aérea. Polo xeral, está ao mando dunha sección.
España
Emprego de oficial propio dos Exércitos de Terra, Aire e do Instituto Armado da Garda Civil que ostenta o mando de unidades de tropa do tamaño dunha sección ou similar. Na Garda Civil pode exercer o mando dun posto principal. Equivale a inspector na policía. Áchase por enriba do alférez (emprego actualmente en desuso, relegado aos aspirantes a oficial e coñecido como alférez cadete) e por debaixo do capitán. Adoita ser o emprego inicial dos integrantes das Escalas de Oficiais por acceso directo, tras cursar cinco anos de estudos nas diferentes Academias ou Escolas militares. A partir da promoción que ingresou nelas en 2010, a finalización destes estudos implicou, ademais do emprego de tenente, unha enxeñaría de grao válida tamén no ámbito civil.
O seu equivalente na Armada é o alférez de navío. A divisa consta de dúas estrelas amarelas de seis puntas sobre fondo de cor variable en función do Exército, caqui/verde (Exército de Terra), azul (Exército do Aire) e verde escuro na Garda Civil.
No ordenamento militar español tamén está contemplada a figura do tenente de complemento. Como o seu nome indica "complementa" aos militares de carreira para cometidos específicos. Asinan un contrato cun prazo determinado, ao final do cal deben abandonar obrigatoriamente as forzas armadas. A súa formación é bastante máis curta que a dos militares de carreira, pero esíxelles titulación universitaria previa.
Sara Leirós Fernández
Sara Leirós Fernández, nada nas Neves o 31 de maio de 1897 e finada en Santiago de Compostela en 1978, foi unha profesora e escritora galega.
Asasinato de Alexandre I de Serbia
Alexandre ascendeu ao trono do seu país en 1889, o que non puxo fin aos continuos conflitos entre o seu pai, Milan I de Serbia, e a súa nai, Natalia Obrenović. A este período de disputas entre os seus pais seguiu a formación dun duunvirato de feito entre Alexandre e seu pai —logo da eliminación da rexencia—, ata a súa toma do poder persoal en 1894. En 1897 e tras a ruptura entre Alexandre e a súa nai, reforzouse a alianza entre pai e fillo e púxose fin aos intentos de concordia co Partido Radical Popular. O poder gobernamental quedou nas mans do soberano, cunha prensa censurada e unhas Cortes controladas pola policía do réxime real.
A comezos de 1900 Alexandre prometeu casar cunha princesa europea ese mesmo ano; a sucesión convertérase daquela nun problema gobernamental. Con Milan xestionando a súa voda alemá no estranxeiro, o primeiro ministro tamén fóra do país e a pesar da oposición de altos funcionarios e oficiais, Alexandre comunicou ao seu pai os seus plans de voda con Draga Mašin a comezos de xullo. Milan renunciou ao seu posto como comandante en xefe do Exército en protesta polos plans do seu fillo; os diversos rumores desfavorables á futura raíña —a quen se tachaba de filla dun demente e unha bébeda, de antiga amante de Milan e de estéril— fixeron o anuncio da inminente voda moi impopular. Logo da voda, a nova soberana comezou a interferir nos asuntos de Goberno e a amosar unha grande influencia no seu marido, que tratou de mellorar a imaxe popular da súa dona. O rei tentou achegarse aos Radicais, que contaban con firme apoio ruso, pero isto non serviu para acabar coa oposición; carente da habilidade de seu pai para xestionar a política interior, enfrontábase a unha crise política crecente. A nova aparecida na primavera de 1901 de que Draga simulara un embarazo —cuxo parto era inminente— avivou o rexeitamento popular cara á soberana. O fracaso de novos intentos de mellorar a reputación da raíña deron paso a outra onda de represión da oposición.
Incómodo como monarca constitucional, Alexandre tratou de interferir constantemente nos labores gobernamentais. Os Radicais, desexosos de acaparar o poder logo da súa gran vitoria electoral do verán de 1901, comezaron a afastarse do rei, ao que comezaron a culpar da grave crise económica do país. No outono forzaron a dimisión do Goberno de coalición cos Progresistas. Formouse un novo Goberno co xeneral Cincar-Marcović á fronte que incluía militares e Radicais favorables ao rei. O gabinete tivo que enfrontarse ao rexeitamento da oposición e a unha gran manifestación encabezada polos estudantes que o exixiu a implantación dunha Constitución democrática. Tras a dura represión da marcha, o rei concentrou en si mesmo o poder gobernamental. Alexandre carecía ademais de firme apoio das potencias rexionais —Austria-Hungría e Rusia—. Por outra banda, as relacións cos veciños Montenegro e con Bulgaria eran malas, debido á permanente disputa polo control de Macedonia.
O réxime do rei Alexandre era cada vez máis impopular en todas as clases sociais. En 1901 organizouse unha conspiración contra o soberano, fundamentalmente de membros do corpo de oficiais; a prensa da oposición atizaba o descontento dos militares. A principios de 1903 a situación era de gran tensión e o esmagamento das protestas de marzo e os plans do monarca de purgar o Exército de elementos desafectos aceleraron o plan para eliminalo.
Temendo un golpe de man do rei contra eles, os confabulados decidiron atacar o palacio real a noite do. Ás 2 da mañá, en calma total, o palacio foi rodeado de acordo co plan. Os atacantes venceron os gardas do interior do palacio e procederon a empregar artillaría e dinamita para asegurarse da morte dos monarcas, aos que non lograban atopar. Os oficiais atoparon finalmente a cámara segreda onde se escondían Alexandre e Draga, que a abandonaron tras serlles garantida a súa seguridade; inmediatamente, os conspiradores dispararon contra eles. Ademais dos monarcas, durante o golpe morreron o primeiro ministro, o ministro da Guerra e os irmáns da raíña. Inmediatamente nomeouse un novo Goberno provisional e Pedro Karađorđević foi chamado para ocupar o trono vacante.
O golpe de Estado e o asasinato dos soberanos non foi unha revolución, xa que non mudou o poder político nin a orde social, senón un cambio de dinastía —a Obrenović extinguiuse— e de goberno, así como de política internacional: o novo réxime achegouse a Rusia e creceu a hostilidade cara a Austria-Hungría, da que ata o momento Serbia dependera política e economicamente.
Primeiros anos de reinado
Alexandre ascendeu ao trono de Serbia ao abdicar seu pai Milan en 1889. A abdicación, un triunfo do modelo de goberno parlamentario, non puxo fin aos continuos conflitos entre o exmonarca e a súa dona, Natalia Obrenović, nos que se viron envoltos decotío os políticos serbios. Durante esta primeira etapa de rexencia, os Radicais dominaron o Goberno grazas á súa vitoria electoral de 1889. A este período de disputas entre os seus pais seguiulle a formación dun duunvirato de feito entre Alexandre e seu pai —logo da eliminación da rexencia por ambos en abril de 1893—, ata a súa toma do poder persoal en 1894. En maio dese mesmo ano restaurou a Constitución de 1869, máis conservadora que a de 1888. Paulatinamente, e en especial pola decisión de Alexandre de permitir o regreso de seu pai a Serbia a comezos de 1895, ademais da abolición da Constitución de 1888 e a purga de funcionarios simpatizantes co partido, a relación entre o rei e os Radicais foi empeorando. En 1897 e logo da ruptura entre Alexandre e súa nai —máis favorable que Milan aos Radicais—, reforzouse a alianza entre pai e fillo e púxose fin aos intentos de concordia cos Radicais. O poder gobernamental quedou en mans do soberano, con Vladan Đorđević como primeiro ministro -que non puidera elixir os ministros do seu Goberno-, unha Administración purgada de Radicais, unha prensa censurada e unhas Cortes controladas pola policía do réxime real.
Crise polo matrimonio do rei
miniatura|[[Alexandre I de Serbia e a súa dona, a raíña Draga Mašin.]] O casamento do novo monarca, solteiro, enfrontou de novo aos seus proxenitores: a súa nai prefería unha voda cunha princesa rusa ou montenegrina; o seu pai, con algunha princesa alemá. Tras varias xestións nas cortes europeas nos últimos anos do século, Alexandre prometeu a comezos de 1900 casar cunha princesa europea ese mesmo ano. A sucesión convertérase para entón nun problema gobernamental.
A candidata respaldada por Austria-Hungría e o Imperio alemán, a princesa Alexandra von Schaumburg-Lippe, proposta polos austrohúngaros en marzo de 1900, pareceu recibir a aprobación de Alexandre, que encargou en xuño ao seu pai realizar as xestións necesarias para organizar a voda. Esta debía cimentar a alianza serbo-austrohúngara e perpetuar o control político de Milan.
Alexandre, con todo, xa coñecera a Draga Mašin —doce anos maior que el—, filla do antigo alcalde de Šabac e viúva dun enxeñeiro checo. Acollida baixo a protección da raíña Natalia, converteuse na súa dama de compañía na súa vila de Biarritz, onde a raíña se instalou en 1890. Alexandre coñeceuna en 1894 e namorou dela nunha visita á súa nai en 1897. Atraído por ela, permitiu o regreso de Natalia a Serbia en 1895 e, aínda que as intromisións da súa nai fixeron que esta se volvese exiliar en xuño de 1897, Draga regresou en outono ao país, xa como amante do rei, coñecida como tal por toda a alta sociedade do país. Milan, a pesar do seu rexeitamento cara a Draga, tolerouna. Draga atraeu a Alexandre e logrou a súa promesa de matrimonio.
A pesar de lograr finalmente formar un novo gabinete, a oposición ao casamento seguía sendo intensa, especialmente entre os militares —ningún xeneral aceptou converterse en ministro de Defensa do novo Goberno— e a alta sociedade da capital. A pesar dos temores de Alexandre de que o seu pai regresare e tratase de impedir a voda co apoio dos militares, Milan finalmente abandonou a idea, falto de apoio austrohúngaro. O apoio ruso á voda —esaxerado polo embaixador en Belgrado—, con todo, favoreceu os plans do rei e a popularidade final da cerimonia, que se celebrou o con máis pompa da planeada inicialmente.
Logo da voda, a nova raíña comezou a interferir nos asuntos de Goberno e a amosar unha grande influencia no seu marido, que tratou de mellorar a imaxe popular da súa dona. Realizouse unha purga dos políticos e militares considerados desafectos e próximos a Milan, do que Alexandre temía que regresase con axuda austrohúngara. Os intentos de que a parella real fose recibida nalgunha corte europea para aumentar o prestixio da nova raíña fracasaron.
Crise dinástica
Alexandre estaba convencido da hostilidade dos Radicais e da súa colusión co Imperio ruso. Este convencemento, compartido polo seu pai, fixo que este regresase en 1897, volvese residir no palacio real e se convertese en xefe do Exército. Logo do anuncio de voda no verán de 1900 mentres se encontraba en Austria, Milan, contrario ao casamento, decidiu permanecer no exilio en Viena.
A represión daqueles opostos ao seu matrimonio non acabou co rexeitamento a este, que continuou privadamente. O rei tratou de achegarse aos Radicais, que contaban co firme apoio ruso, pero isto non serviu para acabar coa oposición. O monarca, carente da habilidade de seu pai para xestionar a política interior, enfrontábase a unha crise política crecente. Os partidarios do seu pai foron apartados da Administración e do Exército. A inesperada morte de Milan por mor da gripe o eliminou, con todo, parte da aprensión da raíña á súa intervención.
En marzo Alexandre aceptou relevar o goberno e encargar a formación dun novo a Radicais —divididos axiña entre partidarios do acordo co monarca e opostos a dito acordo— e Progresistas, que redactaron unha nova Constitución —promulgada o — que puxo fin ao goberno persoal do rei que comezara en 1894. A pesar do seu conservadorismo, a nova Constitución recurtaba notablemente os poderes do soberano e transferíaos ás novas Cortes bicamerais. Alexandre continuaba podendo, con todo, controlar a composición do Consello de Ministros e limitar a influencia dos Radicais, de novo triunfadores nas eleccións de xullo de 1901.
A promulgación da Constitución, outorgada en parte para asegurar os dereitos do herdeiro ao trono que se supuña estaba a punto de nacer, precedeu a un novo escándalo. A finais do verán de 1900 e a pesar de que aquilo constituía unha confesión de relacións previas ao matrimonio, o Goberno anunciara por orde real o embarazo da raíña. Avisados por Natalia da esterilidade de Draga, os rusos decidiron enviar os seus propios médicos a examinar a raíña; estes certificaron o falso embarazo e a enfermidade da raíña, que sufría un tumor. Draga volveu simular embarazos o ano seguinte, e a nova de que non habería herdeiro avivou o rexeitamento popular cara á soberana. O fracaso de novos intentos de mellorar a reputación da raíña deron paso a outra onda de represión da oposición. O escándalo fixo que Alexandre, consciente do descrédito popular que acarreara, tratase de apoiarse cada vez máis nos rusos para restaurar a súa imaxe e, en especial, nunha recepción imperial á parella real, que nunca chegou a celebrarse.
As novas eleccións do verán deron unha ampla vitoria aos Radicais. O novo Parlamento albergou intensas sesións con duras críticas da oposición á situación do país e ao rei, que este non aceptou. Incómodo como monarca constitucional, tratou de interferir constantemente nos labores gobernamentais. Os Radicais, desexosos de acaparar o poder logo da súa gran vitoria electoral, comezaron a afastarse do rei, ao que comezaron a culpar da grave crise económica do país. En outono, forzaron a dimisión do Goberno de coalición cos Progresistas.
O formouse un novo Goberno co xeneral Dimitrije Cincar-Marcović á fronte que incluía militares e Radicais favorables ao rei. O seu programa incluía a reforma da Constitución e o intento de recuperar o apoio dos partidos políticos ao monarca. En realidade, o gabinete tivo que enfrontarse ao rexeitamento da oposición e a unha gran manifestación encabezada polos estudantes que o exixiu a implantación dunha Constitución democrática. Logo da dura represión da marcha, que acabou coa intervención do Exército, varios mortos e máis de cen detidos, o soberano suspendeu o día seguinte a Constitución durante arredor dunha hora, o suficiente como para cambiar diversas leis fundamentais, entre elas a electoral ou a de prensa. A nova lei e a intimidación policial aos partidos obtiveron o resultado desexado: unhas novas Cortes favorables ao rei, que concentrou en si mesmo o poder gobernamental.
Mentres, en política internacional, o país abandonara a súa proximidade a Austria-Hungría que caracterizara o período de máis estreita colaboración entre Milan e Alexandre ata a súa ruptura polo matrimonio deste (1897-1900) para apoiarse en Rusia polo apoio que esta outorgara á voda entre Alexandre e Draga. O amparo ruso foi, con todo, intermitente e condicionado, e levou ao empeoramento das relacións co Imperio austrohúngaro. Unha vez quebrantada a promesa de casar coa princesa alemá en 1900, a actitude do emperador Guillerme II de Alemaña tamén resultou hostil a Alexandre. Por outra banda, as relacións co Principado de Montenegro e co Principado de Bulgaria eran malas, debido á permanente disputa polo control de Macedonia. Os intentos de Alexandre de volver achegarse aos austrohúngaros, que comezaron a finais de 1902, resultaron infrutuosos; Viena consideraba que os xestos do rei non eran máis que un xeito de meter presión a San Petersburgo para obter o seu favor.
Conspiracións contra a parella real
O réxime do rei Alexandre era cada vez máis impopular en todas as clases sociais. En 1901 organizouse unha conspiración contra o soberano, fundamentalmente de membros do corpo de oficiais. Estes non só se encontraban insatisfeitos polo empeoramento da súa situación económica desde a marcha de Milan, senón que en xeral condenaban como un baldón do corpo de oficiais a voda real cunha muller que consideraban de pasado promiscuo. A prensa da oposición atizaba o descontento dos militares. Os políticos, pola contra, trataron sen éxito de chegar a un acordo co monarca. A comezos de 1903 a situación era de gran tensión e o esmagamento das protestas de marzo e os plans do monarca de purgar o Exército de elementos desafectos aceleraron o plan para eliminalo.
Ademais dos oficiais do Exército, a conspiración contra Alexandre contou coa participación de políticos do Partido Liberal e do Progresista, aínda que non do Radical, a pesar de ser este o principal partido do país e de opoñerse ao rei. Os oficiais confabulados non contaban con política ou filosofía de goberno máis aló da oposición ao monarca, uns por razóns personais e outros por conviccións nacionalistas. Os civís tampouco tiñan un programa completamente definido; algúns deles eran antigos colaboradores do rei. Aínda que xenericamente defendían un goberno parlamentario e constitucional e unha política exterior favorable a Rusia, non existía unanimidade. miniatura|dereita|[[Dragutin Dimitrijević «Apis», un dos principais oficiais confabulados contra Alexandre.]] Mentres os oficiais preparaban o plan para eliminar a parella real, os civís preocupáronse de buscar un substituto para o rei. Logo de descartar a posibilidade de candidatos rusos ou alemáns pola oposición das potencias rivais, acordouse ofrecer o trono ao pretendente da familia rival aos Obrenović, Pedro Karadorđevic, exiliado en Xenebra.
Pedro mostrou reticencias a asociarse aos conspiradores e as negociacións leváronse a cabo principalmente a través dos seus representantes, máis dispostos que el mesmo a apoiar a tentativa. O ano 1902 os conspiradores empregáronse en descubrir a postura de Rusia e Austria-Hungría respecto do golpe e a negociar con Pedro. Tamén en estender a rede conspirativa ás provincias e ás distintas gornicións do país.
En varias ocasións os confabulados pensaron estar a piques de ser descubertos e detidos pola policía, especialmente logo das protestas de marzo de 1903, cando varios deles foron detidos. A dureza do goberno do primeiro ministro e xeneral Cincar-Marković, a supresión das protestas de marzo de 1903, e o golpe de Estado real do acentuaron a oposición a Alexandre e aumentaron o número de partidarios do golpe. A principios do ano abandonáranse varios plans para asasinar os reis nas provincias pola dificultade de neutralizar o Goberno dende fóra da capital.
Desenvolvemento
Os últimos días de maio os rumores sobre a conspiración contra o matrimonio real eran tan intensos que este só se sentía seguro en palacio. O propio soberano recibira un aviso sobre a confabulación o dun axente ruso chegado de Bulgaria.
Nerviosos tras os disturbios de marzo que produciran o encarceramento dalgúns dos conspiradores e temendo un golpe de man do rei contra eles, o mesmo día que o monarca recibía a confidencia do axente ruso os confabulados decidiron atacar o palacio real dous días máis tarde, a noite do.
O plan consistía en enviar ao Palacio Vello de Belgrado vinte e oito oficiais, todos de provincias e sen mando en tropa na capital, para mandar tres batallóns do 6.º Rexemento, o 7.º ao completo, unha batería de artillaría e un escuadrón de cabalaría, que debían rodear o edificio e impedir o socorro ao rei. O ataque realizaríase ás 2 da mañá do día elixido, tras reunir os oficiais, que pasarían a tarde anterior en grupos separados. O tenente da garda Petar Živković ofreceuse a abrirlles as portas do palacio. O capitán da garda foi drogado.
Ao principio o golpe desenvolveuse de acordo ao plan previsto. Mentres o palacio quedaba sitiado arredor das doce e media, os conspiradores rodearon as residencias do primeiro ministro, do ministro de Interior e do de Guerra, e a do presidente do Senado. Tomaron tamén as oficinas de Correos e Telégrafos e o concello da capital. Non se informara aos soldados de por que se lles ordenaba marchar cara ao palacio real.
Esa noite celebrárase unha cea e concerto en palacio e o ministro da Guerra recibira unha carta sobre o inminente ataque, que non chegou a ler. Os soberanos retiráranse ás súas habitacións contra a medianoite. Ás 2 da madrugada, en calma total, o palacio foi rodeado de acordo ao plan. Tras franquear as portas grazas á axuda de Živković, os atacantes abalanzáronse sobre a garda e incendiouse o palacio. Logo dun intento da garda de opoñerse aos oficiais que penetraran no palacio, Živković ordenoulles non interpoñerse por orde do soberano.
Ao non encontrarse as chaves da porta da cámara principal onde se esperaba encontrar aos reis, dinamitouse. Un dos axudantes de campo do rei, que debía franquear o paso ao palacio e non o fixo, foi asasinado por Dragutin Dimitrijević «Apis». A explosión fixo tremer o edificio e alarmou a veciñanza. A detonación e os disparos alertaron aos xendarmes próximos, que comezaron a disparar contra os asaltantes. Os xendarmes dunha comisaría próxima foron derrotados polos soldados que rodeaban o palacio e os do interior foron convencidos de que os soldados estaban alí por orde do rei, que pensaba exiliar a raíña aquela noite.
Os atacantes venceron os gardas do interior do palacio; procederon ademais a empregar a artillaría e a dinamita para asegurarse da morte dos monarcas, aos que no lograban atopar. O palacio encontrábase en total escuridade, tras perderse a iluminación eléctrica, o que forzaba aos asaltantes a buscar os monarcas na penumbra das candeas. Temendo en calquera momento a chegada de tropas de auxilio ao rei e desconfiando das súas propias forzas, que descoñecían o propósito para o que foran mobilizadas, os oficiais redobraron os seus esforzos para tratar de encontrar os soberanos.
Os oficiais forzaron o axudante do rei, Lazar Petrović, a chamalo para facerlle crer que o golpe fracasara e podía abandonar o seu escondedoiro. Un dos oficiais atopou a cámara segreda e entón Petrović, tras tentar convencelos de que o rei non se encontraba nela, ofreceuse a facelo saír a cambio da súa seguridade. Antes de saír, o rei preguntou se podía contar coa lealdade dos seus oficiais, que estes confirmaron para, a continuación, dispararlle nada máis abandonar o seu acocho. Petrović, que ocultara unha arma e tratou de defender o monarca, caeu morto tamén. A raíña, que se abalanzou sobre Alexandre para tratar de protexelo, recibiu dezaoito balazos; o rei trinta. A continuación, os cadáveres dos monarcas foron mutilados con sabres. Os soberanos faleceron ás 3:50 da madrugada do.
Só entón os oficiais comunicaron ás tropas que ocupaban o palacio a morte do rei, que foi celebrada. Os corpos dos soberanos foron lanzados por unha ventá do palacio ao xardín. Os cadáveres foron retirados en torno ás catro da mañá, a petición do embaixador ruso, que se achegara ao palacio dende a súa residencia, a uns metros do mesmo.
Ademais dos monarcas, durante o golpe morreron o primeiro ministro, o ministro da Guerra e os irmáns da raíña, Nikola e Nikodije. O ministro de Interior, dado por morto, logrou sobrevivir ao ataque. O comandante da División do Danubio, que tratou de opoñerse ao golpe e mobilizar tropas na súa contra, tamén morreu. miniatura|A igrexa de San Marcos en Belgrado, onde os golpistas enterraron os monarcas asasinados. Inmediatamente despois da morte dos soberanos os confabulados nomearon un novo Goberno provisional. Formárono catro membros da conspiración contra Alexandre xunto con seis representantes dos principais partidos, aínda que ningún dos seus dirixentes destacados, que naquel momento non se encontraban na capital. Encabezou o novo gabinete Jovan Avakumović.
Os cadáveres dos monarcas, xunto cos doutras vítimas do golpe, trasladáronse á igrexa de San Marcos en luxosos ataúdes na madrugada do. Logo dun servizo relixioso ao que asistiron como testemuñas algúns dos confabulados e que vixiou a xendarmería, os soberanos foron enterrados arredor das 3 da mañá.
Consecuencias
A mesma mañá do día 12 o novo Goberno restaurou a Constitución de 1901 e convocou a Asemblea de Deputados (Skupština) e o Senado o día seguinte, segundo estaban constituídos antes das eleccións de 1903. Os conspiradores, con todo, carecían dun programa político máis aló da súa oposición aos monarcas asasinados. A maioría defendía un regreso á dinastía Karađorđević, aínda que unha minoría avogaba pola creación dunha república, algo inaceptable para Austria-Hungría e Rusia, polo que se optou finalmente por chamar a Pedro I de Serbia.
O golpe de Estado e o asasinato dos soberanos non foi unha revolución, xa que non mudou o poder político nin a orde social, senón unha mudanza de dinastía —a Obrenović extinguiuse— e de goberno, así como de política internacional: o novo réxime achegouse a Rusia e creceu a hostilidade cara a Austria-Hungría, da que ata o momento Serbia dependera política e economicamente. A nova etapa que comezou co asasinato de Alexandre, Draga e parte do seu Goberno levou a unha crecente independencia económica do Imperio austrohúngaro, unha maior liberdade política, e un retorno á política nacionalista e expansionista, que aumentou os conflitos cos países veciños.
Distrito de Riga
Riga (en letón: Rīgas rajons) é un antigo distrito de Letonia (anteriormente condado de Riga).
A súa capital era a cidade de Riga.
O disrito ou condado limitaba co golfo de Riga ao norte e, no sentido antihorario, cos distritos de Tumkuns, Jelgava, Bauska, Ogre, Cēsis e Limbaži.
O de Riga era un dos maiores distritos de Letonia, posuía unha grande importancia estratéxica, sendo o distrito coas mellores infraestruturas e o motor económico do país.
Xeografía
270px|miniatura|Paisaxe O distrito de Riga ocupaba unha extensión de 3 132 km².
Existen 132 lagos no distrito, sendo os maiores: Babītes ezers, Lielais Baltezers, Mazais Baltezers, Dūņu ezers e Lilastes ezers.
O distrito é percorrido por 3 dos maiores ríos de Letonia: o Daugava, o Lielupe e o Gauja.
A parte nordeste do antigo distrito de Riga estaba cuberta polos bosques caducifolios máis grandes de Letonia.
Cidades
As cidades de Riga e Jūrmala atópanse no interior do distrito, porén, posúen administracións independentes de seu. Alén destas cidades, as maiores son:
Inversión magnética
Historia
Por longos períodos, as inversións magnéticas parecen ocorrer cunha frecuencia de 1 a 5 eventos por millón de anos. Non obstante esta duración é altamente variable. Durante algúns períodos de tempo xeolóxicos, (ex. o Cretácio Longo Normal comprendido entre o Aptiano até o Santoniano), obsérvase que o campo magnético terrestre mantívose estable durante decenas de millóns de anos. Outros eventos semella que foron máis variables con non máis que unha inversión en 50 000 anos. A última inversión da que se ten dato foi o inversión magnética de Brunhes-Matuyama, aproximadamente fai 780 000 anos.
Causas
Os xeólogos decatáronse, xa nos primeiros anos do século XX, de que algunhas rochas volcánicas tiñan unha polaridade magnética oposta á actual. Hoxe en día existe acordo na comunidade científica en que o magnetismo das rochas é indicador fiable do campo magnético terrestre no pasado e das súas modificación.
Moitos científicos cren que a inversión é un aspecto inherente da hipótese da dínamo, de como se xera o campo geomagnético. En simulacións por computador, obsérvase que as liñas do campo magnético poden algunhas veces entrelazarse e mesmo desorganizarse polos movementos caóticos do metal líquido do núcleo externo.
Observando o campo magnético no pasado
As inversións pasadas do campo xeomagnético foron rexistradas en minerais ferromagnéticos e en depósitos de fluxos volcánicos. No entanto, o rexistro de pasadas inversións xeomagnéticas foi advertido primeiro ao observar as «anomalías» das bandas magnéticas no fondo do océano. Dado que o fondo do mar esténdese cunha taxa máis ou menos constante, isto ten como resultado a aparición de anchas franxas, polo que os pasados cambios de polaridade do campo magnético poden ser evidentes ao observar os datos reunidos polo simple arrastre dun magnetómetro polo leito mariño. Con todo, debido á acción da tectónica de placas, o fondo mariño actual non ten máis de 180 millóns de anos de antigüidade, polo que é necesario o uso doutros métodos para detectar inversións máis antigas. A gran maioría das rochas sedimentarias incorporan pequenas cantidades de minerais enriquecidos con ferro, cuxa orientación é influída polo ambiente magnético baixo o cal se formaron. Baixo condicións favorables, é así posible extraer información das variacións do campo magnético en moitas rochas sedimentarias. Con todo, os procesos diagenéticos -ao quedar sepultas- poden borrar a evidencia do campo magnético orixinal.
Aberdeen
O topónimo Aberdeen (orixinalmente Aberdon, "na boca do [río] Don") pode referirse a:
Flanger
miniatura|Pedal Ibanez CF7 Chorus/Flanger. miniatura|Exemplo de flanger. Unha mostra pequena seguida de dúas versións con flanger. O flanger é un efecto de son que produce un son característico metalizado oscilante, sobre todo en frecuencias medias e altas. O efecto flanger obtense duplicando a onda sonora orixinal; unha das ondas mantense limpa de procesado, mentres que á segunda se lle aplica un delay (atraso) de entre 5 e 25 milisegundos, co que se crea un efecto de comb filter (filtro de peite), que actúa respectando os harmónicos.
Características
Este efecto ten a súa orixe nas gravacións magnetofónicas en cinta aberta. Consiste en mesturar o sinal orixinal cunha copia retardada no tempo, coa particularidade de que o retardo é moi breve pero varía de forma periódica.
Os controis máis comúns nos aparatos de procesado de flanger son:
O flanger, debido ao seu son tan característico é denominado como o efecto de “avión a reacción”, a característica do seu son aínda é máis evidente se se aplica a un ruído branco.
Aínda que a orixe do flanger está nas gravacións magnetofónicas en cinta aberta, na década dos 70 os avances tecnolóxicos fixeron posible crealo nun estado sólido chamado pedal, utilizando a tecnoloxía de circuítos integrados. Estes dispositivos divídense en dúas categorías: analóxica e dixital.
O pedal de flanger máis coñecido é o Electro Harmonix Mistress xunto co BOSS Flanger BF-3. O efecto flanger na maioría dos casos é un efecto dixital e baséase na tecnoloxía DSP.
Historia
Este é un dos efectos máis utilizados na actualidade tanto en guitarras coma en baixos eléctricos, e incluso en voces. De feito segundo o historiador Mark Lewisohn foi Lennon o que lle puxo nome a este efecto durante unha gravación, na que este comezou a chamar o proceso ADT como flanger, para pedirlle así a George Martin (produtor de The Beatles) que dobrara a voz dunha canción e así evitar ter que volver gravar outra voz por baixo. The Beatles tiveron tanta influencia que se foi estendendo o termo flanger ata a actualidade. A primeira pista dos Beatles na que se fixo uso deste efecto foi en Tomorrow Never Knows do disco Revolver, que foi gravado o 6 de abril de 1966.
Outros din que foi George Chkiantz, un enxeñeiro empregado dos OLYMPIC STUDIOS en Londres. Nese mesmo ano The Small Faces utilizan na gravación do seu sinxelo Itchcoo Park este efecto.
Así comezou a súa andadura o efecto flanger ata os nosos días, nos que se converteu nun dos efectos máis coñecidos no mercado.
Oseiro
O topónimo galego Oseiro pode referirse a:
Lacerta viridis
Lacerta viridis, é unha especie de réptil orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos e familia dos lacértidos.
É un lagarto de gran tamaño distribuído entre Eslovenia e o leste de Austria até as costas do mar Negro de Ucraína e Turquía. A miúdo vese abraiante sobre rochas ou céspedes ou se refuxia entre matogueiras.
Cómpre non confundilo con Lacerta bilineata que até hai moi pouco tempo foi considerado como unha subespecie de Lacerta viridis (Lacerta viridis bilineata), pero que vive máis ao oeste de Europa. (Ver mapa de distribución de ambas as especies).
Descrición
A especie foi descrita en 1768 polo médico e naturalista austríaco, especializado en herpetoloxía, Josephus Nicolaus Laurenti, na súa tese de doutoramento Specimen Medicum, Exhibens Synopsin (sic) Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena. Joan Thomae: Vienna, sobre a función do veleno nos réptiles e anfibios, baixo o some de Seps viridis.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Lacerta.
O epíteto específico, viridis, Laurenti tomouno do latín viridis, -e, "verde", en alusión á súa coloración.
Sinónimos
A especie coñeceuse tamén, entre outros, polos sinónimos:
Subespecies
Segundo The Reptie Database recoñécense as subespecies seguintes:
Controversia taxonómica
Aínda hai unha discusión en curso sobre se Lacerta viridis e Lacerta bilineata son especies separadas. Os datos apoian debilmente a súa separación en dúas especies, pero cómpre facer máis investigacións. Os expertos da UICN seguen a tendencia recente de considerar a Lacerta viridis e L. bilineata como especies separadas, pero isto só está debilmente respaldado por datos xenéticos. A taxonomía aceptada do "complexo Lacerta viridis-bilineata" require máis investigacións.
O grupo "lagartos verdes", ou "complexo Lacerta viridis-L. bilineata"
Amann  et al . (2001) identificaron unha zona de hibridación de Lacerta viridis e L. bilineata no NE de Italia e na parte adxacente de Eslovenia, na que se podía detectar un fluxo xénico restrinxido e asimétrico, principalmente de leste a oeste.
Este tipo de zona híbrida de species in statu nascendi permanecerá restrinxido espacialmente, pero pode ser estábel durante moito tempo, se se estabiliza mediante invasión e evasión, hibridación e selección equivalentes.
Os híbridos mostran unha fertilidade reducida (Rikena 2002). Sería un caso de depresión de consanguinidade.
Características
Lacerta viridis e un lagarto medianamente grande, algo máis pequeno que o lagarto arnal (Timon lepidus), xa que os adultos miden até 13 cm desde a punta do fociño até a cloaca (até 40 cm incluíndo a cola), de aspecto estilizado e coa cola moi longa e a cabeza relativamente curta. A coloración das partes superiores, nos machos, é vere con pequenas manchas escuras irregulares e de dúas a catro liñas laterais brancas, máis ou menos inerrompidas, e frecuentemente bordeadas de puntos negros; as partes inferiores son amareladas, sen manchas negras; a garganta é azul. As femias teñen as partes superiores verdes ou pardas e, ás veces, a gorxa tamén azulada. Os machos teñen a cabeza máis grande que as femias, que teñen unha coloración máis uniforme, presentan a miúdo entre dúas a catro bandas claras bordeadas por puntos negros. Os xuvenís adoitan ser verdes agrisados ou pardos, e tamén exhiben de dúas a catro liñas ou bandas laterais brancas.
Este lagarto ás veces pode desprender a cola (autotomía) para evitar que o atrape un depredador. A cola pode rexenerarse e crecer máis tarde.
Distribución
O lagarto verde oriental é orixinario do sueste de Europa. A súa área de distribución abarca o sur de Alemaña, Austria, Hungría, Chequia, Eslovaquia, leste de Italia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Serbia, Montenegro, Albania, Grecia, o sur de Ucraína, Romanía, Bulgaria e o noroeste de Turquía. Introduciuse no estado de Kansas, nos Estados Unidos.
Fixéronse varios intentos para introducir esta especie na Gran Bretaña desde finais do século XIX, e unha colonia (identificada como L. bilineata) sobrevive en Bournemouth desde finais da década de 1990.
Comportamento
Lacerta viridis vive non só en zonas de vexetación baixa e densa, e góstalle tomar o sol na mañanciña e no serán. Aliméntase principalmente de insectos e outros pequenos invertebrados, pero ás veces tamén come froitos, ovos de aves, crías, lagartas e incluso ratos. En primavera, a femia pon de seis a vinte ovos que eclosionan aos dous ou catro meses. As crías aao naceren son de cor marrón pálido e miden de 3 a 4 cm. Maduran sexualmente ao ano seguinte, momento no que duplican o seu tamaño.
Ameazas
Parece que non existen ameazas importantes para esta especie. Está ameazada localmente en partes da súa área de distribución, especialmente no norte, pola perda de hábitat, a forestación e a depredación por parte dos gatos. En Turquía está ameazada localmente polo uso de pesticidas, o que provoca a ausencia de presas e a inxestión de presas contaminadas con pesticidas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que a especie ten unha ampla área de distribuicón e é común polo menos en parte desta área, que é adaptábel e que non se identificaron ameazas substanciais na maior parte da súa área de distribución, cualifica o seu status como LC (pouco preoupante)). Porén, en Turquía pode verse afectada polo uso de pesticidas.
Cerdeiras
O topónimo galego Cerdeiras é un fitónimo que indica a presenza de cerdeira. Pode referirse a:
Campana, Arxentina
Campana é unha cidade arxentina situada na provincia de Buenos Aires. É a capital e a máis populosa cidade do partido de Campana, situada no nordeste da provincia.
Debido ao seu perfil industrial, a cidade é coñecida como a "Manchester da Arxentina".
Río Arpa
250px|miniatura|Río Arpa o seu paso por [[Xermuk.]]
Cándido Martínez Montenegro
Cándido Martínez Montenegro, nado en Mondoñedo o 9 de marzo de 1831 e finado en Madrid o 21 de decembro de 1899, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1851). Foi Xuíz de paz en Mondoñedo e deputado provincial. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1871 e volveu ser reelixido en 1872. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Mondoñedo nas sucesivas eleccións entre 1876 e 1899. Foi oficial de Fomento, Director Xeral de Correos e Telégrafos, conselleiro de Estado e ministro do Tribunal Contencioso-Administrativo.
Recoñecementos
O concello de Mondoñedo nomeouno Fillo Predilecto en 1890 e dedicoulle unha rúa (agora chamada rúa Eduardo Lence-Santar).
As Corredoiras, Seixas, As Somozas
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Éforo de Cumas
Éforo de Cumas (grego antigo Ἔφορος), nado en Cumas no -400 (outros din que no -380) e finado en -330, foi un historiador grego do século -IV.
Traxectoria
A información sobre a súa biografía é limitada. Foi o pai do historiador Demófilo, de quen seguiu os pasos como historiador, e segundo Plutarco, declinou a oferta de Alexandre Magno de acompañalo na súa campaña persa, como historiador oficial. Xunto co historiador Teopompo, foi discípulo de Isócrates.
Obras
A súa principal obra é unha Historia universal en 29 libros, que foi editada polo seu fillo Demófilo, quen engadiu un tomo máis. Contén unha descrición das Guerras Sacras, con outras narracións do tempo dos Heráclidas, até a toma de Perinto por Filipo II de Macedonia, cubrindo un período de máis de setecentos anos. Segundo Polibio, Éforo foi o primeiro historiador, autor dunha historia universal. Para cada un dos 29 libros, Éforo escribiu un prooimion (prefacio). O traballo seguía unha temática, máis que unha estrita orde cronolóxica.
As súas fontes foron textos de Heródoto, Tucídides, Ctesias e Calístenes de Olinto. A súa actitude moralista e o racionalismo con que afronta os mitos, son dous constantes do seu estilo literario.
Diodoro Sículo foi o principal responsábel da preservación desta obra para a posteridade, ao copiar moitas dos seus partes, que constitúen a única narración continuada da historia de Grecia entre o -480 e o -340.
Cinco Gremios Maiores de Madrid
Os Cinco Gremios Maiores é unha corporación fundada en 1667 que actuou como unha institución precapitalista, de forma compatible coa política económica mercantilista da España do Antigo Réxime. Atinxen a mercería, o comercio da seda ou dos lenzos, así como xoieiros ou paneiros, da Vila e Corte de Madrid, é unha corporación fundada en 1667 que actuou como unha institución precapitalista, de forma compatible coa política económica mercantilista da España do Antigo Réxime.
Ademais de manter o monopolio gremial da importación, produción e distribución dos produtos que daban nome aos seus gremios, ampliaron o campo dos seus negocios ao financeiro (os préstamos ao Estado e a recepción de diñeiro a interese), ao control doutras compañías, ao abastecemento da Vila e Corte (como obrigados do abasto durante varios anos do século XVIII), e ata chegaron a intervir no comercio coa América, cando o monopolio de Sevilla-Cádiz se estaba descompondo en beneficio doutras prazas españolas.
Saskia Burmeister
Saskia Burmeister, nada en Sidney o 12 de febreiro de 1985, é unha actriz australiana.
Interamnia World Cup
A Interamnia World Cup é unha competición deportiva internacional de balonmán que se celebra anualmente na cidade italiana de Téramo.
Características
O torneo, cuxa primeira edición foi en 1972, realízase anualmente en Teramo durante os primeiros días de xullo, competindo tamén noutras localidades da provincia teramana.
No torneo participan equipos xuvenís procedentes de tódolos continentes, contando cada ano con máis de trinta nacións participantes. A Interamnia World Cup dura xeralmente seis días e iníciase cun gran desfile pola rúa principal de Teramo.
Endocitose mediada por receptor
Proceso
A célula sintetiza un receptor de membrana específico para a substancia (ligando) que se endocitará, a substancia únese a ese receptor; isto desencadea a invaxinación da membrana nesa zona, formándose unha vesícula que leva no seu interior a substancia unida ao receptor. As vesículas que se forman están cubertas de clatrina. Estas vesículas revestidas de clatrina despois perden o seu recubrimento (o que é imprescindible para que a vesícula se una a outras membranas da célula) e posteriormente a vesícula fusiónase cun endosoma temperá. Despois o contido do endosoma debe ser procesado, para que a substancia introducida se libere na célula e o receptor poida ser reciclado e reintegrado na membrana para a súa reutilización. Se o receptor non é reciclado o sistema satúrase e declina a internalización da substancia, por falta de receptor.
Un exemplo: captación de colesterol
O colesterol é insoluble no sangue polo que viaxa no interior das lipoproteínas LDL (principalmente) en forma de ésteres de colesterol. Cando a célula require colesterol en grandes cantidades, ademais de sintetizalo na célula, cáptao do sangue por medio do mecanismo da endocitose mediada por receptor. Para iso a célula sintetiza un receptor específico para a LDL e insíreo na membrana en zonas chamadas depresións revestidas, que teñen por debaixo un recubrimento de clatrina. A LDL únese ao receptor e fórmase alí unha invaxinación da membrana que orixina unha vesícula revestida de clatrina. A vesícula leva no seu interior a LDL co colesterol. A vesícula perde axiña o seu revestimento de clatrina e fusiónase con outras vesículas formando un endosoma, que á súa vez se fusiona con lisosomas. Os encimas lisosómicos dixerirán a LDL, liberando o colesterol, que pasa ao citosol, e o receptor de LDL que levaba a vesícula diríxese de novo á membrana para ser reutilizado. En caso de que a célula teña xa demasiado colesterol detén a síntese interna deste pero tamén detén a síntese do receptor de LDL, para que non se incorpore máis colesterol externo.
Certas persoas teñen xenes defectuosos, que non producen correctamente o receptor de LDL, polo que as células non poden captar colesterol e este acumúlase no sangue, predispoñéndoos á arteriosclerose. O receptor defectuoso ou ben non pode unirse á LDL ou ben non pode unirse ás depresións revestidas da membrana (polo que o receptor se une á membrana pero non pode ser introducido).