cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Circuíto de Nevers Magny-Cours
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Magny-Cours
miniatura|Máximo recordman da Fórmula 1: Michael Schumacher gañador en Magny-Cours en oito Grand Prix Record: M.Schumacher (8 Veces)
Arvicola
Especies
Para os máis dos autores o xénero conta coas seguintes tres especies:
Especie fósil
Ademais, recentemente describiuse unha especie fósil, † Arvicola jacobaeus,
Este descubrimento foi o resultado do achado dun total de 121 pezas dentarias fosilizadas do sitio paleontolóxico plistocénico de Atapuerca, e o seu nome epecífico provén do treito do Camiño de Santiago que atravesa a serra de Atapuerca e, así mesmo, en honor ao símbolo por excelencia dos peregrinos: unha das especies de vieiras, Pecten jacobaeus (Linnaeus, 1758).
Notas taxonómicas
Algúns autores cosideran tamén a Arvicola illyricus, Arvicola italicus, Arvicola musignani e Arvicola terrestris como especies do xénero.
Así mesmo, algúns consideran que Arvicola amphibius e Arvicola sapidus son a mesma especie, pero hoxe, en xeral, considéranse especies distintas.
Por outra parte, unha especie semellante ás do xénero, que vive no oeste de América do Norte, foi considerado en tempos pasados como un membro de Arvicola, pero demostrouse que está máis relacionado coas especies do xénero Microtus.
Características
A lonxitude da cabeza e o tronco oscila entre os 12 os 22 cm, e a lonxitude da cola varía dos 6,5 aos 12,5 cm; a súa masa corporal vai desde os 70 aos 250 g, segundo as especies.
A súa pel é grosa, e está cuberta por unha pelaxe mesta; presentan franxas peludas nos pés, que facilitan a súa capacidade para nadar.
Hábitat e distribución
As especies de Arvicola encóntranse tanto en hábitats acuáticos como en secos, en toda Europa e en boa parte do norte de Asia.
En Galicia
En Galicia encóntranse dúas das tres especies do xénero, Arvicola terrestris, restrixida á serra dos Ancares, e A. sapidus, presente en toda a comunidade.
Albert Celades
Albert Celades López, nado o 29 de setembro de 1975 en Barcelona, é un exfutbolista. Xogaba de mediocentro defensivo.
Coma internacional, xogou coa selección española o Mundial de 1998. Tras deixar os terreos de xogo, foi adestrador nas categorías inferiores da selección, no equipo sub-16 ata 2017, e no sub-21 ata 2018.
A Costa, Berdillo, Carballo
A Costa é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 12 homes e 11 mulleres.
Artaxerxes
O nome Artaxerxes pode referirse a varios reis de Persia da dinastía aqueménida:
Tamén pode referirse a:
Ra vermella
É común en Europa e o noroeste de Asia. Vive en lugares húmidos e pasa gran parte da súa vida adulta na terra, volvendo á auga só para agocharse cando a atacan e para reproducirse.
Nicolás Maduro
Nicolás Maduro Moros, nado en Caracas o 23 de novembro de 1962, é un político venezolano, actual presidente de Venezuela. Anteriormente tamén ocupou os cargos de ministro de Relacións Exteriores (2006–2013) e vicepresidente executivo de Venezuela (2012–2013).
Como vicepresidente, Maduro asumiu as funcións administrativas e económicas de Venezuela durante a doenza do presidente Hugo Chávez. Ao morrer Chávez o 5 de marzo de 2013, Maduro asumiu o cargo de «presidente encargado de Venezuela» até a celebración de eleccións presidenciais. Ante esta situación, os medios de comunicación internacionais destacaron que, segundo a Constitución venezolana non sería o vicepresidente Maduro senón Diosdado Cabello, presidente da Asemblea Nacional quen tería que asumir a presidencia interina da república.
Ra vermella
As ras vermellas reprodúcense en primavera. Os machos chaman ás femias cun particular croar, parecido a un gruñido e tras o apareamento as femias poñen grupos flotantes de milleiros de ovos.
Características
É a máis típica das ras pardas, aínda que a morfoloxía das poboacións galegas pode afastarse bastante da do resto das poboacións ibéricas e euoroasiáticas da especie. É máis grande, grosa e robusta que a Rana iberica, aínda que nas bisbarras galegas de baixa altitude pode ser relativamente pequena.
A cor dorsal é, en xeral, máis clara e menos variábel que na ra patilonga, predominando as tonalidades amareladas, alaranxadas, avermelladas, ocráceas ou pardas. Os machos poden ser agrisados (até nun 30 % dos casos nalgumnhas poboacións). Xeralmente teñen algunhas manchas escuras sobre o dorso, e un barrado ou punteado nas extremidades.
Poden mimetizarse, aclarándose ou escurecéndose para pasaren inadvertidas. E non é descoñecida a aparición de infrecuentes coloracións, tanto negras como vermellas, e volverse azuis na época de apareamento. Así mesmo, coñécense individuos albinos, coa pel amarela e os ollos vermellos.
En Galicia
miniatura|Distribución da ra vermella.
Ben espallada polo centro e o norte das provincias da Coruña e Lugo, onde se pode encontrar nun amplo rango de altitudes, chagando até o nivel do mar; máis ao sur queda restrinxida ás serras, por riba dos 400–500 m de altitude en Pontevedra, acadando os 1 700 m nos Ancares e no Courel e os 1 900 m en Pena Trevinca, Ourense (nos Pireneos supera os 2 500 m).
As poboacións galegas pertencen á subespecie Rana temporaria parvipalmata Seoane, 1855, de tamaño pequeno ou moi pequeno en relación coa subespecie tipo R. t. temporaria, cor frecuentemente avermellada con manchas negras pouco abundantes e o palmado interdixital moi reducido (de onde vén o nome da subespecie). En Galicia, as poboacións das serras acadan un tamaño moito maior que as das terras baixas; as do leste de Lugo (Ancares) son moi semellantes na súa morfoloxía ás ras vermellas doutras zonas de cordilleira Cantábrica, polo que quizais poderían pertencer á subespecie típica, R. t. temporaria Linnaeus, 1758.
Soleidos
A dos soleidos (Soleidae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes que comprende máis dun cento de especies coñecidas na bibliografía internacional como linguados verdadeiros e, en galego, como linguados, lirpas e acedías.
Os linguados habitan sobre fondos areosos preto das costas mariñas e tamén en cursos de auga doce. As especies de augas salobres e salgadas viven no Atlántico oriental, no Índico e no Pacífico occidental e central. As de auga doce encóntranse en África, o sur de Asia, Nova Guinea e Australia.
No pasado, os linguados das Américas (tanto os de auga salgada coma doce) incluíronse nesta familia, pero hoxe foron separados para formar a súa propia, a dos aquíridos (Achiridae) ou linguados americanos. O único linguado verdadeiro que habita nesta zona é especie é Aseraggodes herrei, das Galápagos (e que tamén vive nas illas Cocos, no Índico).
Aínda que a maioría das especies viven preto da costa, un linguado que se asemellaba a un pequeno halibut foi observado polo batiscafo Trieste na parte inferior da fosa das Marianas, a uns 11 km de profundidade. Porén, esta observación foi cuestionada por expertos en peixes, e as autoridades non a recoñecen como válida.
Depredadores, alimentándose de crustáceos e outros invertebrados. Ao naceren presentan simetría bilateral, e durante o seu desenviolvemento ambos os ollos desprázanse ao lado dereito da cabeza. Viven a maior parte do tempo co lado cego recostado sobre o leito acuático.
De cores escuras, a súa delgadeza e quietude sobre o fondo fai deles unha presa difícil para outros depredadores.
Son moi apreciados en gastronomía pola súa carne branca e fina, de sabor delicado. Entre as especies máis consumidas e apreciadas destaca o linguado común, ou linguado propiamente dito, Solea solea.
Características
O seu corpo é alongado, coa cabeza tamén longa e os ollos, como quedou dito, situados no lado dereito o corpo.
Caracterízanse por ter o corpo comprimido lateralmente e porque, ao viviren acostados sobre un dos seus lados nos fondos areosos, sofren unha modificación que consiste na migración dun ollo ao outro lado (o dereito), de tal modo que presentan un lado cego, non pigmentado, que é o que se pousa no fondo, e outro cos dous ollos, pigmentado, que é o que aparece como superior (aínda que realmente sexa un dos costados do peixe).
O extremo frontal do corpo e a cabeza son arredondados. A mandíbula superior é protráctil. A parte posterior do opérculo frontal está cuberta por pel. As narinas e as mandíbulas da acra cega están rodeadas por pequenas papilas sensitivas en forma de filamentos.
Clasificación
Segundo FishBase, a familia comprende 30 xéneros cun total dunhas 180 especies. Os xéneros son:
Porén, outros sistemas de clasificación admiten máis (WoRMS, 32) ou menos (SIIT, 29) xéneros.
Acuicultura
En palabras do director do Centro Tecnológico Galego de Acuicultura (CETGA), "O linguado é a especie de maior potencial de todas as que se están investigando, sen dúbida, e a gran aposta da industria acuícola".
Misa
Orixe
A orixe do substantivo "misa" é o vocábulo latino "mittere" (enviar) e provén da fórmula coa que acaba a celebración do rito en latín: "Ite missa est". O sentido desta frase encerra certa polémica. O significado orixinal de "mittere" é "enviar" pero algunhas fontes sosteñen que neste caso significa "despedida". O lexicógrafo Du Cange, na súa obra Glossarium latinitatis mantén que, ou ben se debe sobreentender unha "congregatio fidelium" ("Marchádevos, queda disolta (a congregación dos fieis)"), ou ben se transformou "missa" en substantivo en latín serodio, e adquiriu o significado de despedida.
Segundo o dogma católico, que non comparten outras relixións cristiás, na misa renóvase o sacrificio de Cristo na Cruz, ao celebrar o sacramento da eucaristía: nel conságrase pan e viño por medio dunha fórmula que pronuncia o sacerdote celebrante, e prodúcese a suposta transubstanciación. Segundo esta tradición católica, a misa herda a Última Cea de Xesucristo cos seus doce apóstolos.
Estrutura
Os contidos da misa e a súa estrutura varía conforme os distintos ritos litúrxicos. Segundo a forma ordinaria do rito romano, é dicir, católico, a misa componse de catro partes: os ritos de entrada, a liturxia da Palabra, a liturxia da Eucaristía e os ritos de despedida.
Ritos de entrada
Son todos aqueles pasos que introducen os fieis na celebración. Estes ritos iniciais, que preceden a liturxia da Palabra, inclúen o canto de entrada, o saúdo inicial, o acto penitencial, o "Señor, ten piedade", o Gloria e a oración colecta. Teñen un carácter de exordio, preparación e introdución. Nalgunhas celebracións que se unen coa Misa, os ritos iniciais omítense ou realízanse dun modo peculiar.
Juananco
Juan Morás Veiguela, coñecido como Juananco, nado na Coruña o 24 de xuño de 1928 e finado o 14 de marzo de 1989, foi un pescador e futbolista galego. Xogaba de centrocampista e destacou no Xuvenil e no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Naceu no barrio coruñés de San Roque de Fóra, e comezou a xogar ao fútbol no Deportivo Ciudad e no Sin Querer. Neste último foi descuberto por Rodrigo, que o levou con el ao Fabril e logo ao Xuvenil. Xogou varios anos no Xuvenil, exercendo como capitán, e na tempada 1953/54 conseguiu un histórico ascenso á Segunda División.
En 1954 pasou a formar parte plenamente do primeiro equipo do Deportivo da Coruña, aínda que xa tiña xogado dous partidos de liga con este en 1950. Foi o único xogador do equipo en disputar todos os encontros da tempada 1954/55 na Primeira División, con Eduardo Toba no banco, e compartindo centro do campo con xogadores como Cuenca, Gárate ou Lechuga. Na xornada 21 marcou o seu único gol coa camiseta do Deportivo, batendo ao gardameta do Atlético de Madrid, Adolfo Riquelme, en Riazor (1-0). Disputou dúas tempadas máis na máxima categoría e outras dúas en Segunda, aínda que na última delas non dispuxo de minutos, e sumou un total de 101 partidos co equipo. En febreiro de 1959, ante a falta de minutos, regresou ao Xuvenil en calidade de cedido.
A continuación regresou á Coruña, onde militou en varios clubs modestos como o Sporting Coruñés, o Orillamar o Orzán ou o Torre, ademais de continuar coa súa profesión, pescador.
Naufraxio do La Isla
En outubro de 1970 tivo unha destacada participación nas labores de rescate tralo naufraxio do buque pesqueiro La Isla, que se afundiu fronte á Torre de Hércules cando regresaba do Gran Sol. Juananco dirixíase ao seu barco pesqueiro, o Segunda Isabelita, para saír a faenar xunto ao seu irmán Luis, Benito Canzobre, Gonzalo Pardo e San­tiago Varela, todos eles veciños de San Pedro de Visma: souberon entón do naufraxio do La Isla e decidiron saír na busca dos posibles náufragos. Foron os primeiros en chegar ao peligroso lugar, moi preto das rochas, e conseguiron salvar ao único supervivente (Ramón Seoane) e rescatar o primeiro dos catorce cadáveres que deixou o sinistro.
Librán, Baleira
Santa Mariña de Librán é unha parroquia do concello lugués de Baleira que pertence a comarca da Fonsagrada e ó arciprestado de Valdepedroso. No ano 2013 tiña 132 habitantes, distribuídos en 14 entidades de poboación.
Xeografía
Limita ó norte coas parroquias de Fonteo; ó sur con A Esperela; ó leste Cubilledo e A Fontaneira e ó oeste con Bolaño (Castroverde) e Vilabade (Castroverde). Librán pertenceu a antiga xurisdición territorial de Baleira, sobre a que exercían señorío os condes de Amarante.
As entidades de poboación son as seguintes: Aldegunde (7), Barcias (38), A Carraceira (14), Catatrigo (17), O Chao (deshabitado), O Foxo (7), A Golpilleira (7), Penas (3), A Pereira (11), A Ponte (4), Saíme (2), Soumede (2), O Ventorro (deshabitado) e Vilares (20).
Patrimonio
Na aldea de Saíme está a Igrexa parroquial de Santa Mariña de Librán. O edificio, de orixe románica, na actualidade non conserva ningún elemento deste estilo debido ás diversas remodelacións que experimentou ó longo dos séculos. Ó parecer, a súa configuración na planta responde á do edificio románico. Ten nave rectangular con presbiterio cadrado e ábsida semicircular. No lateral dereito conserva acaronada unha dependencia que non está comunicada coa nave, de planta rectangular, que se utiliza coma almacén. Os muros son de cachotaría e cantería de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas e catro augas. Ó presbiterio accédese por un arco triunfal de medio punto, con outros tres grandes arcos a cada lado a modo de fornelos, sobre os que asenta unha cúpula de media laranxa. A portada principal é alintelada, e adousada ó frontis. Sobre esta hai un cuberto cun arco apuntado, do que arranca a torre, con catro vans de arco de medio punto sobre impostas.
Jerry Seinfeld
Jerome Allen "Jerry" Seinfeld (nado o 29 de abril de 1954, Brooklyn, Nova York), é un comediante en vivo, actor e escritor estadounidense. Lembrado pola súa participación na serie de comedia para televisión Seinfeld, transmitida de 1989 ata o 1998.
Biografía
A popularidade de Jerry Seinfeld reside nun tipo de humor baseado na observación de feitos cotiáns. Nacido en Brooklyn, criado en Massapequa, o seu interese pola comedia empezou cando tiña oito anos e mirando a televisión sentía fascinado ao pensar que a alguén lle pagasen por facer rir aos demais. A Seinfeld sempre lle gustou máis a actuación fronte a unha audiencia en vivo que na televisión dicindo: ''Souben que ía ser un comediante a unha moi temperá idade, recordo que unha vez fixen rir a un amigo tan forte que me guindou un bocado de biscoitos e leite encima. E encantoume. Ese foi o principio''. El empezou nos clubs nocturnos a partir do momento en que se graduou da Universidade de Queens. En principio dedicouse a facer presentacións gratuítas, só para perfeccionar a súa actuación.
Seinfeld é coñecido polo seu humor de observación, xeralmente acerca das relacións entre persoas e o incómodo coas obrigacións sociais. O Comedy Central considerouno un dos 12 máis importantes comediantes stand-up da historia no seu especial The 100 Greatest Standups Of All Time.
Caspian
Caspian é unha banda estadounidense de post-rock procedente de Beverly, Massachusetts, e formada no outono do ano 2003. O seu estilo foi comparado co do muro de son caótico de Mogwai ou cos principios de Aereogramme. Ata a data leva publicados catro álbums de estudio: The Four Trees (2007), Tertia (2009), Waking Season (2012) e Dust and Disquiet (2015).
Segunda división española 2000/01
A tempada 2000–01 da Segunda División de España de fútbol foi a 70ª edición desta competición. Comezou o 2 de setembro de 2000 e finalizou o 17 de xuño de 2001.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Caspian
Formación
Caspian formouse no outono do ano 2003 en Beverly, Massachusetts, desenvolvendo material durante o primeiro ano da súa existencia, gravando unha demo en maio de 2004 e realizando pequenos concertos a finais de 2004 e principios de 2005, entre eles unha actuación como abreconcertos para a banda xaponesa de post-rock Mono. O seu primeiro concerto foi o día 26 de agosto de 2004 en The Pickled Onion en Beverly, Massachusetts. Nese tempo o grupo aínda non escollera nome e estaba buscando un vocalista.
You Are The Conductor
En xaneiro de 2005 a banda fichou por Dopamine Records, publicando o seu EP de estrea, You Are the Conductor, no mes de novembro dese mesmo ano. En xaneiro de 2006 Caspian realizou a súa primeira xira polo nordés dos Estados Unidos, facendo catro concertos en Nova York, Washington, D.C. e Pittsburgh. En abril e maio de 2006 a banda iniciou a súa primeira xira por todo o país, chegando á costa oeste. En setembro publicouse unha edición limitada do EP coincidindo coa súa segunda xira polos Estados Unidos.
The Four Trees
Durante o ano 2006 a banda compuxo material para o seu álbum de estrea. O disco foi gravado no mes de agosto con Ethan Dussault nos renovados estudios New Alliance Audio en Cambridge, Massachusetts. O traballo foi editado por Dopamine Records o 10 de abril de 2007 co título The Four Trees. En Europa o álbum foi reeditado por Make My Day Records en xullo de 2008. Posteriormente nese ano Caspian gravou un 7" compartido coa banda de Massachusetts Constants.
Caspian comezou unha xira de tres meses de costa a costa nos Estados Unidos para promocionar o seu primeiro disco. O guitarrista fundador Calvin Joss non puido realizar a xira e Erin Burke-Moran, de The Fly-Agaris Sky, foi recrutado inicialmente para xirar no lugar de Joss, convertendose finalmente nun membro permanente da banda.
Tertia
Oficialmente xa como un quinteto, Caspian publicou o seu segundo álbum, titulado Tertia. O disco publicouse en Europa o 7 de agosto de 2009 e nos Estados Unidos o 15 de setembro. Caspian gravou novamente o disco en New Alliance Audio con Ethan Dussault.
Para a promoción do álbum Caspian incorporou ao guitarrista de Washington, D.C. Jonny Ashburn e ao baixista de Austin, Texas, Jon McMahant. A banda realizou dúas grandes xiras europeas (no outono de 2009 e na primavera de 2010) e unha xira de dous meses por Norteamérica (entre marzo e abril de 2010) que incluíu actuacións como abreconcertos para Red Sparowes e Fang Island. En xullo de 2010 o grupo ralizou os seus primeiros concertos na China, o día 16 no Hidden Agenda Live House e o 17 no Qiangyuan Music Festival.
A banda xirou polos Estados Unidos en setembro e outubro. O seu concerto do 22 de outubro no Old South Church de Boston foi gravado e as partes máis destacadas publicáronse nun EP titulado Live at the Old South Church en xaneiro de 2012. A xira continuou en Europa en novembro e decembro xunto con God is an Astronaut. Só en 2010 a banda realizou preto de 150 concertos en 33 países de 3 continentes. Caspian realizou o seu derradeiro concerto dese ano no Middle East Downstairs de Cambridge como parte da serie "Last Night on Earth", ao lado dos grupos Constants, Irepress e Moving Mountains.
Waking Season
Caspian tocou no SXSW Music Festival de 2011 en Austin, Texas e realizou unha xira de 8 días por Europa en abril dese ano visitando Rusia, Alemaña, Polonia e os Países Baixos, e realizando unha actuación como cabeza de cartel no Dunk! Festival en Zottegem, Bélxica.
A banda realizou un feixe de concertos antes de iniciar unha xira de 16 datas co apoio de Minus the Bear e Cursive. Tras rematar estes concertos Caspian realizou unha xira por Europa entre o 10 de outubro e o 20 de novembro e outra nos Estados Unidos entre febreiro e marzo de 2013 ao lado de Junius e Native.
O 26 de maio a banda abriu o segundo día do primeiro Boston Calling Music Festival no Boston City Hall Plaza, sendo a primeira vez que realizaba un concerto como sexteto. O 28 de agosto a banda anunciou a través de Facebook a morte do baixista Chris Friedrich aos 32 anos de idade. miniatura|250x250px|Caspian na sala O Tunel da Coruña en 2014. No mes de outubro de 2013 Caspian fai abriconcertos de HIM nunha xira europea e posteriormente o grupo regresou aos EStados Unidos para unha serie de concertos ao lado de 65daysofstatic. Durante esta xira a banda anunciou o lanzamento dun novo EP, titulado Hymn For The Greatest Generation, con tres novas cancións, unha demo e dúas remesturas de temas do Waking Season. Pitchfork puxo en streaming a canción título o 9 de outubro de 2013, e o lanzamento do EP foi o día 11 de novembro. "Hymn For The Greatest Generation" é a última gravación na que aparece Chris Friedrich.
O álbum Waking Season foi posteriormente editado en Australia e Nova Zelandia a través do selo Hobbledehoy Record Co. en xaneiro de 2014. No mes de marzo Caspian comezou unha xira de 14 concertos por Asia e Australia, tocando en Filipinas, Singapur, China e Taiwán. No verán a banda realizou unha xira por Europa ue incluíu o seu primeiro concerto na Galiza, o día 14 de xuño na sala O Tunel da Coruña como parte do Mareira Club ao lado dos grupos Lehnen, Syberia, El Páramo e La Hydra.
Dust and Disquiet
En xuño de 2015 Caspian lanzou un vídeo dun concerto polo seu 10º aniversario, Live From the Larcom, gravado no histórico Larcom Theatre da súa cidade natal de Beverly, Massachusetts en outubro de 2014. O lanzamento foi seguido por unha proxección gratuíta do filme no Cabot Theater.
A banda comezou a traballar no seu cuarto álbum en marzo, e comezou a organizar "festas de escoita" onde a seareiros do grupo se lle entregaban iPods con temas do disco e convidábanos a escoitalos e a discutir sobre eles. O 26 de xuño Noisey estreou o primeiro sinxelo do álbum, "Sad Heart of Mine". O 13 de setembro de 2015 a banda apareceu en Boston Emissions, un programa de radio da emisora WZLX. Os seis membros foron entrevistados no programa e tocaron algúns temas do seu novo traballo. Dust & Disquiet publicouse en todo o mundo o día 25 de setembro, sendo o seu primeiro álbum en incluír voces.
En febreiro de 2016 a banda realizou unha xira polos Estados Unidos con Defeater, despois da cal realizou unha ducia de concertos na China. Taiwán e o Xapón, sendo a pimeira vez que tocaban neste país. De volta aos Estados Unidos Caspian actuou de abreconcertos nunha xira de Underoath entre os meses de marzo e abril realizando un total de 29 concertos.
A mediados de agosto a banda foi a Europa e tocou en cinco festivais. O 20 de outubro Caspian editou unha curtametraxe acompañada por unha nova canción "Castles High, Marble Bright". O tema fora tocado por primeira vez ao vivo dous anos antes no concerto do 10º aniversario no Larcom Theater. Xunto co vídeo o grupo anunciou os seus plans para lanzar a canción nun 8" e vendela na súa xira, ademais de estar dispoñible tamén en liña. O 22 de outubro a banda iniciou unha nova xira por Norteamérica que remataría o 19 de novembro despois de 22 concertos ao lado da banda The Appleseed Cast. No concerto do día 1 de novembro no Teragram Ballroom dos Ánxeles a banda foi gravada e posteriormente apareceu no programa Last Call with Carson Daly.
O 18 de febreiro de 2017 a banda realizou o seu primeiro concerto en México. A banda formou parte do Forever Alone Festival na Cidade de México ao lado de grupos como This Will Destroy You, The Polar Dream ou Mylets.
Chanfaina galega
A chanfaina galega, tamén chamada chofre, choulán, chourela, ou chourizo de bofe, é un embutido feito fundamentalmente cos pulmóns e outras vísceras do porco que non serven para faceren o chourizo, picadas e sazonadas como a zorza deste.
Polo tipo dos seus compoñentes principais, as chanfainas non poden conservarse moito tempo, polo que deben seren consumidas pouco despois de embutidas. Porén, unha chanfaina ben feita, fritida e acompañada dunha pataca cocida para mollar na graxiña que desprende, é un prato tradicional, e popular en tempos pasados, certamente notábel.
Etimoloxía
Segundo Corominas, a palabra chanfaina é unha alteración da antiga sanfoina, e esta deriva do latín symphonĭa, "concerto", "música harmónica", "acompañamento musical", e esta á súa vez do grego antigo συμφωνία symphōnía, "sinfonía", para expresar a idea de moitos ingredientes que, xuntos e ben compensados, fan un todo harmónico.
Tradición e recuperación
A orixe deste embutido pérdese nos tempos dos señoríos, cando os labregos se vían na obriga de reservar as mellores partes do porco para o seu señor e, polo tanto, só lles quedaban as vísceras para se alimentar. Así, aproveitando partes do animal como os pulmóns, os riles, a lingua, o corazón ou o fígado, e engadindo outros ingredientes como fariña de millo, especias e herbas aromáticas, o campesiñado elaboraba este embutido para o seu consumo cotiá.
En Galicia a chafaina, como embutido, tradicionalmente facíase despois da mata do porco, e consistía en meter, dentro do estómago do animal, distintos ingredientes: fariña de millo, sangue de porco e diferentes vísceras, ben picadas. Esta mestura adubábase con allo, ourego, pemento picante e sal e, unha vez cocida, queda xa lista para comer. A posibilidade de probala quentiña, feita no momento, ou ben fría, coma un embutido, dependía dos gustos de cada comensal.
Outras chanfainas españolas e americanas
Porén, estas chanfainas non son embutidos, senón máis ben guisos (aínda que moitas levan o bofe e outras vísceras do porco), polo que non teñen relación coa galega.
Medela, Madarnás, O Carballiño
Medela é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo datos do INE e do IGE en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres), o mesmo número ca en 2010.
O Camiño Real, San Martiño de Pacios, Begonte
O Camiño Real é un lugar da parroquia de San Martiño de Pacios no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 76 habitantes (32 homes e 44 mulleres).
Chacín, Berdillo, Carballo
Chacín é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 5 homes e 9 mulleres.
Inge Magnusson
Inge Magnusson, foi dende 1196 a 1202 o pretendente bagler ao trono noruegués durante a época das Guerras civís norueguesas. Foi apoiado pola Igrexa como pretendente do partido bagler ao trono na guerra civil que estaba latente dende 1184 trala morte do rei Magnus V de Noruega na batalla de Fimreite.
Traxectoria
En 1197, levouse a cabo un serio desafío ao rei Sverre I de Noruega que herdou o trono despois de Magnus V. Varios opositores importantes de Sverre, entre eles o bispo Nicolas Arnesson de Oslo que fora medio irmán do rei Inge I de Noruega, e o arcebispo exiliado de Nidaros, Erik Ivarsson, reuníronse no mercado de Halör en Skåne (ou Scania), daquela pertencente a Dinamarca.
Alí, decidiron escoller a Inge Magnusson, suposto fillo do rei Magnus V de Noruega como o seu pretendente á realeza. O seu bando denominouse Bagler, facendo referencia a un antigo vocábulo en noruegués antigo que significaba báculo. A guerra entre os Bagler, co apoio da Igrexa, e os Birkebeiner (o bando popular) que apoiaban a Sverre durou todo o resto do reinado deste.
Os Baglers establecéronse na área de Viken, preto de Oslo, que era tanto a zona do bispado de Nicolas Arnesson como a antiga base de poder do rei Magnus V. O 18 de xuño de 1199, as frotas dos dous bandos enfrontáronse na batalla naval de Strindafjord. Nela, Sverre obtivo unha esmagante vitoria e os Baglers que sobreviviron tiveron que fuxir como o bispo Nicolas Arnesson que se exiliou en Dinamarca polo que, dende xaneiro de 1200, Inge foi constantemente descrito como o líder Bagler.
Morte
Inge morreu en 1202, no mesmo ano que o seu rival, o rei Sverre. Trala morte do rei Sverre, en marzo de 1202, Inge perdera o apoio da Igrexa. O arcebispo Erik e os bispos que apoiaran os Baglers, reconciliáronse co rei Håkon III de Noruega, fillo do rei Sverre. Inge foi traizoado e asasinado por algúns dos seus partidarios en Storøya, nas aforas de Fagernes.
Guerra civil norueguesa
Na Guerra civil de Noruega, varios pretendentes loitaron polo poder en Noruega. O período das guerras civís norueguesas durou de 1130 a 1240. Despois da reconciliación en 1217, un sistema de goberno máis ordenado centrado na figura do rei foi que de pór remate, gradualmente, aos frecuentes levantamentos. Durante este período, houbo varios conflitos mesturados e de escala e intensidade variada. As causas principais do conflito foron as leis sucesorias norueguesas, as condicións sociais e a loita entre a Igrexa e o Rei. Progresivamente, foron configurándose dous bandos, ao principio pouco definidos pero despois denominados como Bagler e Birkebeiner. Cada un dos bandos apoiaba a un pretendente real co que se opuña ao rei do bando contrario. Finalmente, Haakon Haakonson (birkebeiner de nacemento, e fillo ilexítimo de Hakon III Sverreson) ascendeu ao trono coa denominación de Haakon IV sen apenas oposición, baixo a regencia do duque Skule Bårdsson. Haakon IV conseguiu rematar coas guerras civís e limitou o papel da aristocracia en Noruega.
Aceite de fígado de bacallau
miniatura|Cápsulas de aceite de fígado de bacallau. miniatura|[[Bacallau|Bacallau do Atlántico.]] O aceite de fígado de bacallau, tamén chamado oleum morrhuae, é un aceite extraído do fígado do bacallau do Atlántico (Gadus morhua).
É un suplemento dietético, administrado comunmente no pasado aos nenos.
O aceite de fígado de bacallau é un dos provedores máis eficaces de ácidos graxos omega 3 (EPA e DHA) e tómase con frecuencia para aliviar a dor e a rixidez articular relacionada coa artrite, e tamén se demostrou clinicamente que ten un efecto positivo sobre a saúde do corazón, os ósos e o cerebro, así como para mellorar o estado da pel, o pelo e as uñas.
Características
É unha fonte de vitaminas A e D. Dependendo da súa calidade, o sabor e o olor varía desde un suave sabor similar ao das sardiñas até un intenso e molesto cheiro a peixe podre e aceite rancio. O aceite de fígado de bacallau de alta calidade é un líquido oleoso de cor amarela pálida pouco espeso.
Fíxose popular comercializar aceite de fígado de bacallau con esencia cítrica ou de menta para facelo máis apetecíbel. As persoas de idade que creceron en Asia, Europa e noutros lugares do mundo teñen a miúdo malos recordos da súa infancia relativos a tomar pola forza a emulsión Scott, unha popular marca rexistrada de aceite de fígado de bacallau en emulsión, até que se lanzou ao mercado a versión con sabor a laranxa.
La Bottine Souriante
La Bottine Souriante é un grupo musical de folk canadense creado no Quebec en 1976 especializado na música tradicional do Quebec, a miúdo con toques modernos.
Curutín, Sobrada de Aguiar, Outeiro de Rei
Curutín é un lugar da parroquia de Sobrada de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Miopsinos
miniatura|240px|Ollo dunha lura que mostra a córnea e a falta da pálpebra secundaria.
A suborde comprede dúa familias, a dos australitéutidos (Australiteuthidae), monotípica, e a dos lolixínidos (Loliginidae), que comprende unhas 50 especies moi diversas e das que moitas son comercialmente moi importantes.
Porén outros taxónomos, como os do WoRMS, consideran este grupo como unha orde da orde dos decapodiformes (a dos miópsidos), debido a que se demostrou que Teuthida é un nomen dubium, que inclúe [Myopsida + Oegopsida], pero non está demostrado que formen un clado.
Celsius
O Celsius (°C) é unha unidade de temperatura, así denominada en homenaxe ao astrónomo sueco Anders Celsius (1701–1744), que foi o primeiro a propola en 1742. A escala de temperatura Celsius foi concibida de tal forma que o punto de conxelación da auga corresponde a 0 graos, e o punto de ebulición a 100 graos a unha presión atmosférica patrón.
Como existen cen graduacións entre eses dous puntos de referencia, o termo orixinal para este sistema foi centígrado (100 partes) ou centésimos. En 1948, o nome do sistema foi oficialmente modificado para Celsius durante a 9ª Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (CR 64), tanto en recoñecemento a Celsius como para eliminar a confusión causada polo conflito de uso do prefixo centi- do SI. Mentres que os valores de conxelación e ebulición da auga son aproximadamente correctos, a definición orixinal non é apropiada como un patrón formal: ela depende da definición de presión atmosférica patrón, que á súa vez depende da propia definición de temperatura. A definición oficial actual de Celsius define 0.01 °C como o punto triplo da auga, e 1 grau como sendo 1/273.16 da diferenza de temperatura entre o punto triplo da auga e o cero absoluto. Esta definición garante que 1 grao Celsius representa a mesma diferenza de temperatura que 1 Kelvin.
Anders Celsius propuxera inicialmente que o punto de conxelación da auga fose 100 graos, e o punto de ebulición 0 grao. Iso foi invertido en 1747, baixo instigación de Linnaeus, ou talvez de Daniel Ekströn, o construtor da maior parte dos termómetros usados por Celsius.
Unha temperatura de −40 graos é a mesma en Celsius e Fahrenheit. Así sendo, outro método de conversión Celsius para Fahrenheit é sumar 40, multiplicar por 1,8 e restar 40. De maneira similar, para converter Fahrenheit para Celsius adicione 40, divida por 1,8 e subtraia 40.
A escala Celsius úsase en case todo o mundo acotío, a pesar de que se chamou de centígrada ata o final dos anos 1980 e comezo dos 1990. Nos EUA e na Xamaica, Fahrenheit é a escala preferida para medidas de temperatura no día a día. Debe ser notado, non obstante, que mesmo estes países usan Celsius ou Kelvin en aplicacións científicas.
Miopsinos
Características
Un bo número de características morfolóxicas distingue aos membros dos miopsinos dos dos seu grupo irmán, os egopsinos. Algunhas das diferenzas máis obvias encóntranse na estrutura dos ollos: nos dos miópsidos falta unha pálpebra secundaria e, en cambio, están cubertos por unha membrana córnea transparente, a abertura da cal se reduce a un microscópico poro anterior na maioría das especies. Os seus brazos ou tentáculos presentan ventosas simples (non teñen ganchos), e con ventosas adicionais xeralmente situadas nos lóbulos bucalis. A porción anterior dos tentáculos carece dun aparato de peche e prenentan unha bolsa tentacular na cabeza. O embude non ten músculos adutores laterais. Presentan unha cuncha interna en forma de pluma ou espada, ben desenvolvida, que está situada dorsalmente no manto e se estende por case toda a súa lonxitude. En contraste cos egópsidos, as femias posúen glándulas nidamentais accesorias ademais das principais; porén, carecen do oviduto dereito.
Os miopsinos habitan en augas costeiras de todo o mundo. Son demersais e xeralmente aliméntanse no fondo ou preto del.
O tamaño dos adultos oscilan entre os menos de 2 cm de lonxitude do manto das luras ananas dos xéneros Australiteuthis e  Pickfordiateuthis, até os máis de 90 cm que pode medir Loligo forbesii.
Descrición
A suborde foi descrita en 1845 (como orde) polo naturalista francés Alcide d'Orbigny.
Etimoloxía
O termo Myopsina está formado polos elementos do latín científico my-, tirado do grego antigo μύειν mýein, 'pechar os ollos'; -ops, derivado do grego antigo ὅψις ópsis, 'ollo', e o sufixo do latín científico -ina. Literalmente: 'os que pechan os ollos', aludindo á carencia de pálpebra secundaria.
Familias
A suborde dos Myopsina comprende as dúas familias seguintes:
Loja Club Deportivo
O Loja Club Deportivo é un club de fútbol de España, da cidade de Loja, na provincia de Granada. Foi fundado en 1968 e actualmente xoga na Segunda División B Española por primeira vez na súa historia.
Historia
Foi fundado oficialmente na tempada 1968-69, na que conseguiu o ascenso a Primeira Rexional, aínda que xa desde os anos 1940 había fútbol federado en Loja, existindo equipos como a Unión Deportiva La Peña de Loja. O seu primeiro ascenso á Terceira División produciuse na tempada 1980-81 e estivo dúas tempadas. Só estivo en Rexional Preferente un ano antes de ascender de novo a Terceira, na que estivo outras dúas tempadas, ata a 1984-85. Tras este descenso, o Loja CD non volveu estar en Terceira División ata a tempada 1999-00.
Na tempada 2010-11 consegue clasificarse en 3ª posición dentro do grupo IX da Terceira División, o que lle dá acceso ás eliminatorias de ascenso á categoría de bronce do fútbol español por primeira vez na súa historia. En devandita eliminatorias supera a primeira rolda enfrontándose ao Mar Menor co que empata a cero en San Javier e gaña 1-0 no Medina Lauxa. Na seguinte eliminatoria queda encadrado co San Fernando ao que vence por 3-2 no partido de ida pero cae no de volta por un contundente 4-0.
Na tempada 2011-12 supera o resultado obtido na tempada anterior ao quedar campión do Grupo IX da Terceira División. Este feito permítelle acceder por segunda vez consecutiva á fase de ascenso á Segunda B. Ademais, ao lograr o primeiro posto na clasificación, obtén o dereito de xogar a Copa do Rei na tempada 2012-13. O 27 de maio de 2012, consúmase o seu ascenso á Segunda División B tras eliminar ao Valladolid B na eliminatoria de ascenso, cun resultado global na eliminatoria de 3-1.
Estadio
miniatura|250px|Estadio Municipal Medina Lauxa
O campo do Loja CD é o Estadio Municipal Medina Lauxa, con capacidade para 1.250 espectadores. Trátase dun estadio de céspede artificial e con pistas de atletismo de seis rúas. Foi inaugurado o 10 de decembro de 2006 e substituíu ao Estadio San Francisco, estadio que albergou durante máis de 60 anos os partidos como local do Loja.
A nova instalación está integrada nunha cidade deportiva, na que existe tamén un pavillón multiusos, e un complexo de piscinas.
Praia da Langosteira
dereita|miniatura|Vista completa da praia.
É unha praia resgardada con máis de 1 900 m de lonxitude. Tivo concedida a Bandeira Azul.
Nas proximidades atópanse o Faro de Fisterra, o Castelo de San Carlos e o Museo da pesca de Fisterra.
Ricardo Fernández Otero
Ricardo Fernández Otero, nado en Sober o 19 de febreiro de 1923, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Lolixínidos
A dos lolixínidos (Loliginidae) é, para algúns autores, unha familia de moluscos cefalópodos coleoideos decabraquios da orde dos téutidos, e suborde dos miopsinos.
Porén, para outros, pertence á orde dos miópsidos, da superorde dos decapodiformes
Descrición
A familia foi descrita en 1821 polo naturalista francés Charles Alexandre Lesueur, na súa obra "Description of several new species of Cuttle-fish". Journal of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 2 (1): 86-101.
Etimoloxía
O nome da familia, Loliginidae, fórmase, como é habitual, engadíndolle á raíz do seu xémero tipo, Loligo, a desinencia do latín científico -ĭdae, propia dos nomes das familias de animais.
Clasificación
Segundo o World Register of Marine Species a familia comprende os xéneros seguintes:
Comores
As Comores, oficialmente Unión das Comores (en francés: Union des Comores; en comoriano: Udzima wa Komori; en árabe: جزر القمر, Ğuzur al-Qamar), ata 2002 República Federal Islámica das Comores (en francés: République fédérale islamique des Comores; en árabe: جمهورية القمر الإتحادية الإسلامية), é un país formado por tres illas no sueste de África, situado ao extremo norte da Canle de Mozambique no Océano Índico, entre o norte de Madagascar e o norte de Mozambique. O país consta de tres illas volcánicas: Gran Comora (Ngazidja), Mohéli (Mwali) e Anjouan (Nzwani), mentres que a veciña illa de Mayotte (Maore), reclamada polas Comores, segue pertencendo a Francia como departamento de ultramar, Mayotte votou en contra da independencia de Francia en 1974. O territorio comprende ademais outras pequenas illas.
Comparte fronteiras marítimas con Madagascar e Mayotte ao sueste, Tanzania ao noroeste, Mozambique ao oeste e Seychelles ao nordeste. A súa capital e cidade máis grande é Moroni. A relixión da maioría da poboación, e a relixión oficial do estado, é o islam sunita. Como membro da Liga Árabe, é o único país do mundo árabe que está enteiramente no hemisferio sur. Tamén é un estado membro da Unión Africana, da Organisation internationale de la Francophonie, da Organización de Cooperación Islámica e da Comisión do Océano Índico. O país ten tres linguas oficiais: comoriano, francés e árabe.
Francia vetou resolucións do Consello de Seguridade das Nacións Unidas que afirmarían a soberanía de Comores sobre a illa. Mayotte converteuse nun departamento de ultramar e nunha rexión de Francia en 2011 tras un referendo que foi aprobado por unha maioría esmagadora.
EHC Arosa
O Eishockeyclub Arosa é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Arosa, Grisóns (Suíza). Actualmente o equipo compite na terceira categoría do hóckey sobre xeo suízo, a 1. Liga. Ao longo da súa historia gañou o campionato suízo en nove ocasións.
Comores
Con 1861 km2, as Comores é a cuarta nación africana máis pequena por superficie. A súa poboación estímábase en 850.886 habitantes en 2019.
As Comores probablemente foron poboadas por primeira vez por austronesios, seguidos posteriormente por falantes de bantú de África Oriental xunto cos árabes. Despois pasou a formar parte do imperio colonial francés durante o século XIX, antes da súa independencia en 1975. Desde entón, experimentou máis de 20 golpes de estado ou intentos de golpe, con varios xefes de estado asasinados. Xunto a esta constante inestabilidade política, ten un dos peores niveis de desigualdade de ingresos de calquera nación, e sitúase na peor cuartilla no Índice de desenvolvemento humano. En 2008, preto da metade da poboación vivía por debaixo do limiar internacional de pobreza de 1,25 USD ao día. A rexión insular francesa de Mayotte, o territorio máis próspero da Canle de Mozambique, é un destino importante para os migrantes procedentes das Comores.
Etimoloxía
O nome deriva da palabra árabe قمر (qamar), "lúa". O nome actual en árabe é precisamente "illas da lúa" (جزر القمر, ŷuzuru l-qamar), e na súa bandeira aparece a media lúa musulmá.
Historia
A través dos séculos, as illas de Comores foron invadidas por unha sucesión de diversos grupos desde a costa de África, o golfo Pérsico, Indonesia e Madagascar. Os exploradores portugueses visitaron o arquipélago en 1505 e causaron a destrución da economía comercial das illas. Cando o sultán de Omán logrou expulsar os portugueses da rexión, quedaron baixo a influencia de Zanzíbar e o tráfico de escravos dos poboadores de orixe bantú aumentou considerablemente.
Durante o século XIX, logo da separación de Zanzíbar do sultanato de Omán, os europeos premeron e Francia ocupou Mayotte en 1841 e posteriormente o resto do arquipélago entre 1886 e 1909. En 1912 as illas estiveron baixo a administración do gobernador xeral de Madagascar. Despois, colonizadores franceses, compañías de donos franceses e ricos mercantes árabes estableceron unha economía baseada en plantacións que agora abarcaban unha terceira parte do territorio do país para exportar os seus cultivos. En 1946 Francia concédelle autonomía administrativa co nome de Territorio de Ultramar das Illas Comores.
Un acordo foi rexeitado por Francia en 1973 para conceder a independencia en 1978. Con todo, o 6 de xullo de 1975, o parlamento comoriano emitiu unha resolución declarando a independencia. Os deputados de Mayotte, que permanecía baixo control francés, abstivéronse. En dous referendos, en decembro de 1974 e febreiro de 1976, a poboación de Mayotte votou contra a independencia de Francia (por 63.8% e 99.4% respectivamente).
En 1978, o presidente Alí Solilih é derrocado e asasinado e o país adopta unha nova constitución e adóptase o nome de República Federal Islámica das Comores baixo o mando de Ahmed Abdallah Abderramane; ao ano seguinte establécese o réxime de partido único. En 1983 e 1985 fracasan uns intentos de golpe de estado contra Abdallah, pero este é asasinado en 1989. En 1995 un grupo de mercenarios europeos encabezados por Bob Denard e apoiados por soldados comorianos derrocan o goberno e toman como refén o presidente Said Mohamed Yohar; pero forzas francesas especiais chegan desde Mayotte para reverter o golpe.
En 1997, as illas de Anjouan e Mohéli declaran a súa independencia de Comores, pero o goberno logra restablecer o control sobre os rebeldes.
Goberno e Política
A situación do país foi moi volátil desde a súa independencia en 1975, con golpes de estado e insurreccións populares. O coronel Azali Assoumani tomou o poder nun sanguento golpe de estado en abril de 1999, derrocando o presidente interino Tadjiddine Ben Said Massounde que tomara o posto logo da misteriosa morte do presidente electo Mohamed Taki Abdoulkarim en novembro de 1998.
Logo dos acordos de paz asinados o 17 de febreiro de 2001 entre o Goberno e os separatistas elaborouse unha Constitución aprobada en referendo o 23 de decembro do mesmo ano, pasándose a denominar o país Unión de Comores, tendo as illas de Gran Comora, Anjouan e Mohéli ampla autonomía, cun Presidente propio e un texto constitucional tamén propio. A Presidencia da unión rota entre os candidatos das tres illas ao cabo de catro anos.
O presidente en exercicio é Ahmed Abdallah Mohamed Sambi desde 2006.
Organización político-administrativa
Divídese nas tres illas principais:
Existen tamén catro municipalidades: Domoni, Fomboni, Moroni e Mutsamudu
Xeografía
300px|miniatura|dereita|Mapa de Comores e [[Mayotte]]
Comores é un pequeno país de África e forma parte do arquipélago das Comores, formado de nordés a sueste pola illa Gran Comora (Ngazidja), Mohéli (Mwali), e Anjouan (Nzwani) así como por moitos illotes menores. As illas teñen orixe volcánica, cun relevo montañoso e abrupto que alcanza a súa cima no volcán activo Karthala de 2.361 m de altitude sobre o nivel de mar na illa principal. Ao sueste, atópase a illa de Mayotte, que aínda pertence a Francia. As illas coñécense oficialmente polos seus nomes en lingua comoriana, aínda que fontes internacionais aínda usan os seus nomes franceses. A capital e cidade máis grande, Moroni, está situada en Ngazidja. O arquipélago está situado no Océano Índico, na Canle de Mozambique, entre a costa africana (a máis próxima a Mozambique e Tanzania) e Madagascar, sen fronteiras terrestres.