cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thalassa (banda)
Traxectoria
A banda foi formada polos músicos Yiannis Valvis e Dionisia Karoki exclusivamente para participar no Festival de Eurovisión. O dúo participou na correspondente final nacional do seu país para representar a Grecia no certame. Finalmente, o grupo conseguiu o primeiro posto coa súa canción "Mia Krifi Evesthisia" (en grego, Μια κρυφή ευαισθησία; en galego, "Unha Sensibilidade Oculta"), obtendo o dereito de viaxar a Birmingham, Reino Unido para representar ao país helénico. Posteriormente, moitos participantes da devandita competencia alegaron que a vitoria do dueto fora unha fraude.
Durante os seus correspondentes ensaios en Birmingham, Valvis tivo varias pelexas co director do show polo que finalmente foi expulsado do recinto e prohibíuselle formar parte da presentación. El observou o espectáculo desde a súa habitación no hotel que os aloxaba, sendo vixiado por dous gardas de seguridade. Thalassa actuou en segundo lugar e conseguiron ao final da noite só 12 puntos (de Chipre) e situáronse no 20° lugar de entre 25 participantes.
Jean Harlow
Traxectoria
En 1935 era a actriz máis comercial da MGM e rodou o seu primeiro musical, no que foi dobrado pola cantante Virginia Verrill.
Thalassa (banda)
Traxectoria
Despois disto, o dúo separouse. Dionisia Karoki traballou como corista para varios artistas de orixe grega e, na actualidade, desempéñase como profesora de canto nunha escola musical privada. Yiannis Valvis traballa como enxeñeiro de son nunha estación de radio en Grecia chamada Best Radio.
O único simple en CD publicado por Thalassa foi de carácter promocional. Devandito exemplar contén a canción coa que participaron en Eurovisión, dúas remixes do mesmo (coa voz dunha cantante non acreditada), e a canción "Kosme Cinema", coa que tentaron competir na preselección do seu país para o festival de 1998. A pesar de ter pouca cobertura radial, a canción conseguiu chegar á cima da lista de éxitos da estación radial grega FLY FM 89.7.
Jean Harlow
Traxectoria
En 1936 viaxou co elenco de Personal Property a Washington, D.C. para celebrar o 55 aniversario do presidente Franklin D. Roosevelt. A viaxe foi esgotadora para Harlow e contraeu a gripe, se ben, recobrouse para acudir á cerimonia dos premios Oscar xunto co seu namorado, William Powell.
En marzo de 1937 debía iniciar a rodaxe de Saratoga, con Clark Gable co que compartira pantalla en varias ocasións. Porén, a produción foi atrasada porque adquiriu septicemia trala extracción dunha moa do xuízo e tivo que ser hospitalizada. En maio, xa na rodaxe comezou a sentirse enferma, mais os seus síntomas non lle pareceron graves ao seu doutor, que lle diagnosticou colecistite e gripe, semellando non coñecer a enfermidade anterior. Durante a filmación dunha escena na que a súa personaxe tiña febre notábase máis enferma do que debía amosar e finalmente díxolle a Gable “síntome fatal. Lévame ao meu camerino”. Con breves períodos de mellora, o 6 de xuño non vía ben e tiña dificultades para respirar, e o médico finalmente deuse de conta de que sufría algo grave.
Ingresárona no Good Samaritan Hospital dos Ánxeles, onde cae en coma. Finou o día seguinte, as 11.37 da mañá aos vinte e seis anos. Os informes dos médicos indicaron que a causa do pasamento foi un edema cerebral e un fallo renal. Foi enterrada no Forest Lawn Memorial Park nunha tumba coa inscrición "Our Baby".
A MGM planeou substituír a Jean Harlow en Saratoga con Jean Arthur ou Virginia Bruce, pero a causa das obxeccións do público acabou o filme con dúas dobres de corpo e unha de voz e reescribindo algunhas escenas. Foi estreado o 23 de xullo de 1937, un mes despois da morte de Harlow e foi un éxito comercial.
Emomalii Rahmon
Emomalii Rahmon, nado o 5 de outubro de 1952, é o presidente de Taxiquistán dende 1994.
Linguas caddo
As linguas caddo son unha familia lingüística das linguas amerindias. Falábanse ó longo das Grandes Chairas, no centro dos Estados Unidos, dende Dacota do Norte a Oklahoma. Está relacionada coas linguas síux e as linguas muskogees, razón pola cal, Edward Sapir as incluíu a todas no grupo hoka-sioux. Porén, Charles Voegelin, encadrounas no chamado grupo Macro-Sioux.
Posiblemente, estas linguas faláronse orixinalmente nas Grandes Chairas, dende Dacota do Sur cara ó sur até o nordeste de Texas e cara ó leste cara ás terras boscosas de Arcansas e Luisiana. Máis ó norte estaban os arikara, que se moveron cara o norte despois do contacte co asentamento da Reserva india de Fort Berthold, en Dacota do Norte. Os arikara eran unha póla dos pawnee, que viviron orixinalmente na zona de Nebrasca pero que se reasentaron en Olahoma. Na zona que hoxe é Kansas e parte de Oklahoma viviron os wichita. Máis ó sur estaban os kitsai, os cales se asentaron cos wichita en Oklahoma no século XIX. As zonas de Luisiana-Arcansas e o leste de Texas estaban habitadas polos caddo que viven na rexión de Anadarko.
Estefanía de Borgoña
Estefanía de Borgoña, nada contra o ano 1040 e finada despois de 1088, foi unha nobre borgoñoa de filiación non documentada.
Traxectoria
Até o presente ningún documento menciona os pais de Estefanía de Borgoña, ou lle asignan unha orixe familiar. Desde o século XVIII os historiadores e xenealoxistas intentaron crear hipóteses ao respecto.
Estefanía de Borgoña casou entre os anos 1049 e 1057 co conde Guillerme I de Borgoña. O matrimonio tivo os seguintes fillos:
Aínda que a súa filiación non está confirmada na documentación medieval, tamén puideron ser os pais de:
Pachyrhinosaurus
Pachyrhinosaurus (que quere dicir en grego "lagarto de nariz groso"; de Παχυ (pachy), groso; ρινό (rinó), nariz; e σαυρος (sauros), lagarto) é un xénero extinto de dinosauros da familia Ceratopsidae que viviron a finais do período Cretáceo superior en América do Norte. Os primeiros restos foron descubertos por Charles M. Sternberg en Alberta, Canadá, en 1946, e foi nomeado en 1950. Arredor dunha ducia de cabeiras parciais e unha gran variedades doutros fósiles foron atopados en Alberta e Alasca. Un gran número deles non estiveron dispoñibles para o seu estudo até a década de 1980, o que provocou un aumento no interese en Pachyrhinosaurus.
Susinos del Páramo
Susinos del Páramo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 117 habitantes (INE 2012).
O Pereiro
Co topónimo O Pereiro podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Número alxébrico
anxn + an-1xn-1 + ... + a1x1 + a0 = 0
onde n > 0, cada ai é enteiro e an é distinto de cero.
Tódolos números racionais son alxébricos porque tódalas fraccións da forma a / b son solución de bx - a = 0. Algúns números irracionais como 21/2 (a raíz cadrada de 2) e 31/3/2 (a metade da raíz cúbica de 3) tamén son alxébricas porque son solucións de x2 - 2 = 0 e 8x3 - 3 = 0, respectivamente. Pero non tódolos números reais son alxébricos. Os exemplos máis coñecidos son π e e. Se un número complexo non é alxébrico, dise que é un número transcendente.
Se un número alxébrico é solución dunha ecuación polinómica de grao n, pero non pode selo dunha ecuación polinómica de grao menor, entón dise que é un número alxébrico de grao n.
A suma, diferenza, produto ou cocente de dous números alxébricos volve a ser alxébrico, e polo tanto os números alxébricos constitúen un campo. Pode demostrarse que se os coeficientes ai son números alxébricos calquera, a solución da ecuación volverá a ser un número alxébrico. Noutras palabras, o campo dos números alxébricos é alxebricamente cerrado. De feito, é o campo alxebricamente cerrado máis pequeno que conten os racionais.
Tódolos números que poden escribirse a partir dos racionais empregando soamente as operacións aritméticas +, -, *, /, potencias e raíces son alxébricos. Con todo, existen números alxébricos que non poden escribirse deste xeito, e son todos de grao >5. Esta é unha consecuencia da teoría de Galois.
Un número alxébrico que satisfai unha ecuación polinómica de grao n con an = 1 denomínase enteiro alxébrico. Algúns exemplos de enteiros alxébricos son 3×21/2 + 5 y 6i - 2. A suma, diferenza e produto de enteiros alxébricos volve a ser un enteiro alxébrico, o que significa que os enteiros alxébricos forman un anel. O nome de enteiro alxébrico provén do feito de que os únicos números racionais que son enteiros alxébricos son os propios enteiros.
Tanto a noción de número alxébrico como a de enteiro alxébrico poden ser xeneralizadas noutros campos, amais do campo dos complexos, véxase extensión alxébrica.
Lago Manicouagan
miniatura|250px|Lago Manicouagan. O lago Manicouagan (tamén coñecido como encoro Manicouagan) é un lago anular alimentado polas augas do río Manicouagan, no centro do Quebec (Canadá). No seu interior destaca unha grande illa circular coñecida como René-Levasseur, cuxo punto máis alto é o monte Babel. Tanto o lago como a illa son claramente visibles dende o espazo, razón pola que reciben o nome de "ollo de Quebec". O lago é accesible a través da estrada Quebec Route 389, que discorre xunto á beira oriental.
Orixe
As augas do lago ocupan os restos dun antigo cráter de impacto, orixinado polo impacto dun asteroide de 5 km de diámetro, que escavou un cráter duns 100 km de diámetro orixinalmente. Na actualidade o diámetro do cráter reduciuse a 72 km debido á erosión e ós procesos sedimentarios, aínda que as súas dimensións convérteno no quinto cráter coñecido da Terra por tamaño. O Monte Babel interprétase como un cumio orixinado polo rebote do chan fundido tralo impacto.
As investigacións recentes demostraron que o cráter ten unha idade de 214 ± 1 millóns de anos. Xa que esta data é 12 ± 2; millóns de anos anterior ó final do Triásico, este impacto non puido ser a causa da extinción masiva do Triásico-Xurásico.
Proxecto hidroeléctrico
O tamaño do lago foi ampliado debido ás novas achegas de auga causadas por unha serie de presas (denominadas Manic 1 e Manic 2), un proxecto hidroeléctrico desenvolvido por Hydro-Québec, a entidade eléctrica provincial, durante a década dos 60. O complexo de presas é tamén denominado como Proxecto Manic-Outardes, debido a que recolle as augas dos ríos Manicouagan e Outardes.
O lago Manicouagan actúa como unha xigantesca batería hidráulica para Hydro-Québec. No momento álxido do frío invernal, o nivel superficial do lago é normalmente máis baixo, debido a que as turbinas están en funcionamento continuo e á súa máxima potencia para xerar o fluído eléctrico necesario para as calefaccións de toda a provincia. O nivel do lago tamén sofre descensos en períodos de extrema calor durante o verán, posto que durante esa estación Hydro-Québec vende enerxía eléctrica á rede eléctrica completa de Nova Inglaterra e mesmo a usuarios particulares dos Estados Unidos. O potencial eléctrico de todo o complexo é de 2.592 MW.
Mar de Copas
Mar de Copas é un grupo musical de rock peruano creado en Lima, en 1992. Pode ser considerada unha banda de culto, pola cantidade de seguidores que ten logrado desde os seus inicios, sendo unha das bandas de rock peruano máis relevantes e influentes do medio local.
Estivo composto orixinalmente por Luis "Wicho" García (vocalista), José Manuel "Manolo" Barrios (guitarra, voz e coros), Eduardo "Toto" Leverone (batería e percusión), Félix Torrealva (baixo), Phoebe Condos (teclado e coros) e Claudia Salem (coros). Posteriormente ingresaría César Zamalloa como baixista cambiándose con Torrealva. Claudia Salem deixaría a agrupación no 2005 para centrarse nos seus proxectos persoais. Phoebe Condos tamén deixaría a banda durante uns meses, sendo substituída por Rocío Madueño (teclados, coros), pero logo volveu ao grupo.
Sintetizando as influencias da nova onda dos anos sesenta e setenta, o postpunk británico e o pop español dos oitenta, Mar de Copas conseguiu configurar un estilo propio de corte guitarreiro, melódico e romántico, tomando como temas centrais nas súas cancións o amor e o desamor, a soidade... Isto fai que a súa música sexa cualificada tamén como un rock romántico-depresivo.
Relixións abrahámicas
Denomínanse tradicionalmente relixións abrahámicas ao xudaísmo, cristianismo e islam, por trazaren a súa orixe na tradición bíblica do patriarca Abraham, quen rexeitou os deuses imperantes na súa terra natal e propugnou a idea dun Deus único, creador, xuíz, non coñecible, omnipotente e eterno. Ás veces tamén se inclúe neste grupo a outras relixións con menor difusión, como a Fe Bahá'í, samaritanismo, mandeísmo, yazidismo, drusos e outras.
Weezer (Teal Album)
Weezer, tamén coñecido como Teal Album, é o décimo segundo álbum de estudio da banda estadounidense de pop rock Weezer, publicado dixitalmente o 24 de xaneiro de 2019 a través dos selos Crush Management e Atlantic Records, cunha edición física o 8 de marzo. Trátase do seu quinto disco autotitulado e está composto por versións, sendo o primeiro traballo deste tipo do grupo. Anunciouse e publicouse o mesmo día como adianto sorpresa ao décimo terceiro álbum de Weezer, que foi publicado o 1 de marzo. O álbum tivo críticas de todo tipo, loubando algúns críticos a frivolidade consciente do proxecto mentres que outros criticaban os arranxos.
A Contiña, Larazo, Vila de Cruces
A Contiña é un lugar da parroquia de Larazo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 66 habitantes (26 homes e 37 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Telephones Rouges
Telephones Rouges foi unha banda galega de noise rock procedente do Grove formada no ano 2007. O grupo publicou tres EPs, un EP compartido e un álbum antes da súa disolución en 2013.
Historia
Telephones Rouges naceu no ano 2007 como un proxecto persoal de Rubén Domínguez ao que se lle uniron ao pouco tempo Matías Auch, Álex e Foso Común. O seu primeiro concerto foi o 13 de abril na Coruña e pouco tempo despois comezaron a gravar os seus primeiros temas. En 2008 publicaron o EP Liberté, La Nuit a través do selo madrileño for Noise's Sake nun edición limitada de 50 CD-R. Ese mesmo ano tamén publicaron o EP autoeditado Telephones Rouges.
A banda foi escollida como unha das 30 semifinalistas do Proyecto Demo 09 xunto con outros tres grupos galegos: Noise Project, Franc3s e The.
En setembro de 2010 Telephones Rouges gravou no estudio Abrigueiro de Friol Radiocontrol EP, un dico de cinco temas publicado por Mama Vynila Records en maio de 2011. En 2010 temán colaboraron co tema "Cúspeo xa!" no álbum recompilatorio Galician Bizarre.
En xaneiro de 2012 Mama Vinyla lanzou o EP compartido coa banda barcelonesa Piñata MAX SPLIT, con dous temas de cada grupo. As cancións de Telephones Rouges foron gravadas no estudio Círculo Polar do Grove. No mes de agosto gravaron os temas do seu primeiro álbum no estudio A Ponte de Tomás Ageitos. O disco, chamado Disenso, foi producido pola propia banda xunto con Iñaki Bea de Nadadora e publicouse no mes de novembro a través de Mama Vynila.
A banda anunciou a súa separación no ano 2013 e realizaron o seu derradeiro concerto o 27 de decembro na sala Twist & Shout do Grove. Tras a disolución Rubén Domínguez uniuse a Chicharrón e comezou un proxecto en solitario chamado Pantis.
Ducí, Augas Santas, Allariz
Ducí é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 6 mulleres.
Renoly Santiago
Renoly Santiago, nado o 15 de marzo de 1974 en Lajas, é un actor, cantante e escritor portorriqueño.
Acadou a popularidade nos Estados Unidos de América cando participou en 1993 na serie de televisión CityKids no papel de "Tito". Tamén é coñecido polo seu papel de "Raúl Sanchero" no filme de 1995 Dangerous Minds. En 1996, xunto con outros coñecidos actores de Hollywood no filme Hackers no papel de "Ramόn Sánchez", alias "Phantom Phreak". Tamén interpreta a "Mikey" en Daylight.
Pedro Tertuliano Hervella Nieto
Traxectoria
Fillo de Antonio Hervella Ferreira. Estudou o bacharelato no instituto de Valladolid. Estudou Dereito na Universidade Central, licenciándose en 1913. Exerceu como avogado no partido xudicial do Barco. Colaborou en revistas xurídicas (Astrea e Revista de Legislación y Jurisprudencia), no periódico El Sil do Barco, en Aquiana de Ponferrada e foi correspondente de Ideal de Madrid (1912) onde asinaba co pseudónimo Fray Marcelo, Correo de Galicia, El Noroeste (1922) e Vida Gallega. Foi director e intérprete de obras teatrais representadas no Liceo Artesano (1911) e Círculo Católico de Obreros do Barco (1916).
Recoñecementos
En 1980 o Instituto de Estudos Valdeorreses elixiuno como primeiro Valdeorrés Ilustre. A sección de historia do IEV creou un premio de investigación que leva o seu nome.
Diocleciano
Traxectoria
Diocles naceu, probablemente, en Salona, Dalmacia, cara ao ano 244. Os estudosos non se poñen de acordo sobre o nome orixinal que puido ser Διοκλής (Diocles), ou quizais Diocles Valerio. De baixo nível social, Diocles subiu os chanzos da carreira militar e distinguiuse baixo os emperadores Probo e Aureliano até ser nomeado cónsul. Acusado do asasinato de Numeriano en setembro de 284 xunto co prefecto do pretorio Arruis Aper, matou a este en público e, ese mesmo ano, se converteu en emperador en Nicomedia; pouco despois, venceu a Carino, fillo de Caro, en Moesia. Realizou reformas profundas a fin de salvar o imperio da caída inminente. Diocleciano tiña tres obxectivos: fortalecer o seu poder, reformar os métodos de goberno e rexenerar o exército. Para iso promoveu reformas na administración e no recrutamento militar (dobrando o número de lexións), pasou a usar mercenarios bárbaros e transformou os servizos do exército nas fronteiras en hereditarios. Nese último caso, os soldados non pasaban de servos do Estado, obrigados a loitar a cambio dunha paga fixa e do dereito de ocupar a terra.
A diarquía
O poder autocrático era incompetente para gobernar e defender o inmenso imperio e varias provincias tentaban liberarse e vivir baixo o goberno de emperadores propios. Dada a complexidade dos problemas políticos e administrativos derivados da extensión do Imperio Romano, así como a necesidade dun sistema organizado para a sucesión dos emperadores, xulgou Diocleciano que a forma de resolver esas cuestións sería dividir de feito (xuridicamente continuaba sendo un) o Imperio Romano en pars Orientis e pars Occidentis. O control da rexión occidental (pars Occidentis) foi transferido para Maximiliano, un xeneral da súa confianza. Reservando a rexión oriental (pars Orientis) para si, Diocleciano non dividiu propiamente o poder co seu compañeiro de armas Maximiliano, pois, na realidade, Diocleciano estaba colocado en posición superior á de Maximiliano. A partir de aí, o Imperio pasou a ter dos Augustos (augustus), cada cal con exército, administración e capital propios, aínda que Diocleciano continuase a ser o xefe do Estado, representando a unidade do mundo romano. Ese sistema ficou coñecido como diarquía.
O Dominado
Diocleciano instaurou o Dominato, ou sexa, unha monarquía despótica e militar, de tipo helenístico. Baixo a influencia de ideas orientais, o Princeps converteuse en Dominus, isto é, en amo ou gobernante absoluto á fronte dunha gran burocracia. O emperador tornábase "señor e deus" e tódolos que eran admitidos na súa presenza eran obrigados a axeonllarse e beixar a punta do manto real. Extinguiuse, con iso, o principado: os civís foran derrotados polos militares. Paradoxalmente, a reforma de Diocleciano, continuada polos seus sucesores, ao mesmo tempo que garantiu a estabilidade do Imperio por máis de dous séculos, acentuou aínda máis a crise estrutural do Imperio Romano.
Diocleciano procurou conter a alta dos prezos e salarios co Edicto Máximo (301). O "conxelamento" da economía acabou fracasando.
Diocleciano rehabilitou as vellas tradicións, incentivando o culto dos deuses antigos. Emprendeu a que é coñecida por algúns historiadores eclesiásticos como a penúltima grande persecución emprendida polo Imperio Romano contra o Cristianismo. Impuxo o uso do latín nas provincias do Oriente. Prestixiou as leis romanas.
Morte
Enfermo e debilitado, conforme establecera, Diocleciano abdicou o 1 de maio de 305, converténdose no primeiro emperador romano en deixar voluntariamente o seu su cargo. Desde entón, retirouse ao seu palacio na costa dálmata, dedicado ao coidado dos seus xardíns e hortas. O seu palacio converteuse no núcleo orixinal da actual cidade de Split (Croacia). Morreu o 3 de decembro de 311.
Obediencia (libro)
Obediencia é unha novela en lingua galega escrita polo escritor monfortino Antón Lopo e publicada pola Editorial Galaxia na segunda metade de 2010, logo de acadar o Premio García Barros de narrativa.
Características
Trátase dunha obra de ciencia ficción ambientada no século XXII, nunha república galega na que o goberno perdeu o control de todo o territorio agás Compostela. A cidade é o centro dunha economía puxante que se contrapón á Alemparte, un deserto salvaxe sen regulamento democrático, habitado por mutantes e desvalidos, baixo unha condicións ambientais lamentábeis. Até aló, onde opera o grupo resistente Alogon, chegará Elba Mácara, a protagonista da novela.
Filipe IV de España
miniatura|Retrato de Filipe IV novo Filipe IV de España, tamén coñecido como Filipe IV de Habsburgo, nado en Valladolid o 8 de abril de 1605 e finado en Madrid o 17 de setembro de 1665, denominado O Grande ou O Rei Planeta, foi rei de España desde o 31 de marzo de 1621 até o seu falecemento; así mesmo foi rei de Portugal, como Filipe III até o 1 de decembro de 1640. O seu reinado de 44 anos e 170 días foi o máis longo da casa dos Austria e o terceiro da historia española, sendo superado só por Filipe V e Afonso XIII, aínda que os primeiros dezaseis anos do reinado deste último foron baixo rexencia.
Durante a primeira etapa do seu reinado compartiu a responsabilidade dos asuntos de Estado con Gaspar de Guzmán, conde-duque de Olivares, quen realizou unha enérxica política exterior que buscaba manter a hexemonía española en Europa. Trala caída de Olivares, encargouse persoalmente dos asuntos de goberno, axudado por cortesáns moi influentes, como Luis Méndez de Haro, sobriño de Olivares, e o duque de Medina das Torres.
Os exitosos primeiros anos do seu reinado auguraron a restauración da preeminencia universal dos Habsburgo, pero a guerra constante da Europa protestante e a católica Francia contra España conduciron ao declive e ruína da Monarquía Hispánica, que tivo de ceder a hexemonía en Europa á puxante Francia de Luís XIV, así como recoñecer a independencia de Portugal e das Provincias Unidas.
Primeiros anos
Felipe Domingo Víctor de la Cruz naceu o 8 de abril de 1605 no Palacio Real de Valladolid. Foi o terceiro dos oito fillos e primeiro home do matrimonio habido entre Filipe III de España e a súa curmá segunda (os seus avós Filipe II de España e Carlos II de Estiria eran primos) a arquiduquesa Margarida de Austria. Ás sete semanas de nacer foi levado á pia bautismal da igrexa conventual de San Paulo de Valladolid en brazos do ambicioso valido de Filipe III, o duque de Lerma.
Reinado
Compartiu a responsabilidade dos asuntos de Estado con validos, entre os que destacaría Gaspar de Guzmán, conde-duque de Olivares, que tentou realizar unha política exterior que buscaba manter a hexemonía española en Europa. Tamén destaca o seu segundo valido, Luis Méndez de Haro, sobriño de Olivares.
Etapa do Conde-duque de Olivares (1621-43)
miniatura|[[O Conde-Duque de Olivares da cabalo ( c. 1634), cadro de Diego Velázquez, exposto no Museo do Prado.]] Cando se aproximaba o fin do reinado de Filipe III, as intrigas palacianas disputábanse a confianza do futuro rei, o príncipe de Asturias que chegaría a ser Filipe IV. O valido do rei, o duque de Lerma, loitaba por obter o favor do monarca co apoio do seu xenro, o conde de Lemos e do seu primo, Fernando de Borja, xentilhome da cámara do príncipe, fronte aos seus dous fillos, o duque de Uceda e o conde de Saldaña. Olivares, que durante tanto tempo fora un personaxe illado naquela casa, converteuse nun estreito aliado dos fillos contra o seu pai.
Tamén aproveitou o conde-duque a posición do seu tío Baltasar de Zúñiga no Consello de Estado (que el mesmo propiciara) para mover os fíos de palacio.
Tras a morte do rei en 1621 debido a unhas febres que contraeu en 1619 ao regreso dunha viaxe a Portugal, onde o seu fillo fora xurado como herdeiro da coroa portuguesa, o novo rei Filipe IV escolleu o Conde-duque de Olivares como valido.
Política interior
miniatura|Filipe IV (c. 1627-1628), cadro de [[Gaspar de Crayer, exposto no Museo Metropolitano de Arte (Nova York).]] Durante a súa etapa como valido, o conde-duque realizou unha serie de reformas para poder manter a hexemonía en Europa. Estes cambios concretáronse en catro aspectos: reformar a vida pública, fomentar a economía, mellorar a facenda e impulsar a formación dun exército común.
O valido tentou impoñer as leis e costumes castelás no seu propósito de unir a monarquía hispánica nunha comunidade nacional, cunha fiscalidade, administración e dereito comúns. Pero non alcanzou o seu propósito debido á oposición da nobreza ás novas propostas do valido.
Moral pública
Para iso loitou contra a corrupción do reinado anterior. Ordenou encerrar ao duque de Uceda e ao duque de Osuna, confiscou os bens do duque de Lerma e someteu a Rodrigo Calderón a un xuízo no cal se decretou a súa execución.
Mediante un decreto obrigou a facer un inventario da fortuna daquelas persoas que desempeñasen cargos públicos e de relevancia. Para controlar este decreto formou a Xunta de Reformación, que máis tarde se encargaría de velar pola vida pública dos cidadáns.
Un dos aspectos que se aplicou con maior transcendencia foi o aumento da demografía española; para iso o conde-duque prohibiu a emigración e favoreceu a inmigración e as familias numerosas.
Para favorecer a educación dos españois, mandou construír o Colexio Real de Madrid en 1629 e outras institucións, dirixidas principalmente por xesuítas.
Dentro desta dinámica de reforma da moral, dúas pragmáticas tomadas por Filipe IV no século, nun ambiente de «reformación dos costumes», pretenderon de súpeto abolir a prostitución en todos os territorios da monarquía.
Reforma da facenda
Recorreuse á introdución de novos impostos á Coroa, repartidos de maneira máis equitativa. Os reinos periféricos puxeron resistencia a estes novos impostos, moitas veces con motíns. A nobreza non aceptou un imposto sobre as elevadas rendas do reino nin a taxa sobre produtos de luxo, e bloqueou continuamente estas medidas.
O conde-duque tentou crear un banco nacional co fin de facilitar o comercio e contribuír aos gastos da monarquía. Para facerse cun capital solicitou unha contribución especial sobre os patrimonios superiores a 2000 ducados de renda, pero a nobreza volveu opoñerse, o cal causou o seu fracaso.
A monarquía española de Filipe IV viuse envolvida nunha recesión económica que afectou a toda Europa, e que en España se notou máis pola necesidade de manter unha custosa política exterior. Isto levou á subida dos impostos, ao secuestro de remesas de metais preciosos procedentes das Indias, á venda de xuros e cargos públicos, á manipulación monetaria etc. Todo con tal de xerar novos recursos que puidesen paliar a crise económica.
Nupcias e descendentes
miniatura|dereita|200px|Estatua do rei que se atopa no Vaticano.
Casou o 25 de novembro de 1615 en Bordeos coa princesa Isabel de Borbón, filla do rei Henrique IV de Francia e de María de Médici, filla do gran duque de Toscana, Francisco I. Desta unión naceron:
Casou, en segundas nupcias, o 7 de outubro de 1649 en Madrid con Mariana de Austria, filla do emperador Fernando III de Habsburgo e da infanta Mariana de España. Desta unión naceron:
Tivo tamén varios fillos ilexítimos, entre eles, tido coa actriz María Calderón A Calderona:
Reformas internas
Obxectivo prioritario do seu mandato sería restaurar o poder da coroa, que sufrira unha diminución considerábel no reinado anterior. Delegou as atribucións de goberno no poderoso conde-duque de Olivares (1621-1643), coa fin de realizar un ambicioso proxecto de reforma, que afectaba á maior parte das institucións. A súa primeira tarefa centraríase na Facenda, tentando recuperar as rendas perdidas: control sobre o gasto público, ordenación e estruturación do sistema impositivo etc. No ámbito económico xeral, tentouse importar o modelo mercantilista holandés e presentouse o proxecto da "Unión de Armas", coa finalidade de ordenar e canalizar os recursos provenientes dos territorios periféricos, necesarios para manter un exército potente, que puidese afrontar os conflitos armados abertos e máis, de paso, estabelecer a periodicidade e a seguranza das entregas para a Facenda real. O proxecto de reformas completaríase con medidas moralizantes, propostas pola Xunta de Reforma, entre 1618 e 1622.
En 1624 a ideoloxía reformadora plasmouse no Gran Memorial, destacando, como grandes liñas de actuación, a consecución dunha monarquía de talante administrativo, dominada pola eficacia e a racionalización das accións de goberno, encamiñadas cara o cumprimento de obxectivos e con criterios puramente executivos.
Porén, diversos problemas farían fracasar o proxecto reformador. A cantidade decrecente do ouro americano que chega ao porto de Sevilla entre 1619 e 1621, a oposición das Cortes de Castela a cambios nos impostos, a oposición dos países contra a Unión de Armas e o enfrontamento dos consellos con o conde-duque e as súas xuntas. Todo coincidiu para que se declarase a primeira quebra da monarquía en 1627, logo de conseguir dúas grandes vitorias militares en 1625 (Baiía e Breda). Ademais, a intervención en Bohemia en 1618 e o fracaso na renovación da tregua de Antuerpen en 1621 viciaron a política exterior, provocando un crebadeiro de cabeza para o goberno de Olivares.
A situación foise convertendo de dramática en desastrosa. A pesar do beneficio que, en primeira instancia supuxera a quebra ao contribuír a enxugar o déficit, os feitos posteriores resultarían nefastos. Así, entre 1621 e 1626 procedeuse a cuñar moeda de billón en exceso; a carísima intervención en Mantua foi seguida das derrotas de Matanzas (1628), Hertogenbosch (1629) e Pernambuco (1630). As medidas tomada empeoraron a situación: a abolición dos millóns por parte de Filipe IV, e o aumento excesivo do monopolio do sal en 1631 provocaron a rebelión de Biscaia (1631-1634). Os proxectos de reforma quedaron definitivamente arrombados, instalada a monarquía nun esforzo bélico que implicaba todos os territorios e que consumía os escasos recursos da Facenda.
A recuperación do voto de Galicia nas Cortes de Castela
Pola Real Cédula de 5 de febreiro de 1623. Filipe IV concedeu o voto a Galicia nas Cortes de Castela. Galicia estaba integrada ata entón na provincia de Zamora, e foi a primeira en romper a resistencia dos privilexiados nas Cortes de Castela. Ademais de inaugurar tamén o sistema de voto plural e alternativo, pois este voto para a nova provincia galega non se concedeu a unha única cidade, senón ás capitais das sete provincias: Betanzos, A Coruña, Lugo, Mondoñedo, Ourense, Santiago e Tui. Unha característica propia da representación galega sería a súa pronunciada natureza aristocrática, nunha asemblea onde non era habitual a presenza da alta nobreza. Este sería o caso, nas Cortes de 1649, cos condes Altamira e Monterrei.
Caída de Olivares
En 1635 iniciouse a guerra con Francia, un costosísimo conflito que profundou a crise da monarquía, obrigada a recorrer á venda de regalías e do patrimonio da Coroa, a pedir donativos e a utilizar as Cortes para aumentar en servizos. Ademais, a necesidade de fondos incrementou a presión sobre unha nobreza xa endebedada, sobre a cal recaía a petición de tropas e a defensa do reino, ao mesmo tempo que era afastada da Corte por Olivares. Se ben a guerra foi en principio exitosa (Nordlingen, 1634, Hondarribia 1638), as medidas adoptadas para a sufragar provocaron as revoltas de cataláns e portugueses (1640), que acabarían por custarlle o cargo a Olivares no 23 de xaneiro de 1643 e máis o seu desterro. En substitución, formouse un goberno de emerxencia, tutelado por Filipe IV, quen non volvería a confiar o mesmo grao de poder a ninguén máis.
Conflito con Cataluña
O conflito entre o conde-duque e Cataluña comezou coa negación das Cortes Catalás a colaborar coa Unión de Armas que aquel propuxera en 1626. A guerra contra Francia dificultou aínda máis o entendemento entre a Generalitat de Cataluña e o Consell de Cent co Estado.
As tropas castelás e italianas que entraran en Cataluña para combateren os franceses no Rosellón causaron grandes danos nas zonas rurais, mesmo actuando en determinados momentos como un exército de ocupación. En sinal de protesta, o 7 de xuño de 1640 os campesiños cataláns, que estaban en Barcelona para celebrar a festa do Corpus, ocuparon a cidade, matando o vicerrei: foi o que se denominou o Corpus de Sangue. A Generalitat uniuse ao bando rebelde, perante o cal o valido actuaría con toda a forza. A Generalitat proclamou a República Catalana e doou o condado de Barcelona ao rei Luís XIII de Francia. Deste xeito iniciouse a guerra dos Segadores (en catalán Guerra dels Segadors).
Conflito con Portugal
O retorno das hostilidades nas Provincias Unidas en 1640 repercutiu nas colonias portuguesas de Asia e o Brasil. En decembro dese mesmo ano unha conspiración, encabezada pola nobreza, proclamou rei de Portugal ao duque de Braganza, co nome de Xoán IV de Portugal, que asinou a paz cos holandeses e obtivo apoio de ingleses e franceses. Obrigado o conde-duque a combater en moitas frontes, tan só logrou reunir un exército moi feble, que foi derrotado en Elvas.
Ascenso de Luis Méndez de Haro
Despois da caída de Olivares, o rei nomeou novo valido a Luis Méndez de Haro, sobriño do anterior, co título de primeiro ministro. O seu obxectivo centraríase en acabar cos conflitos internos e máis conseguir a paz en Europa.
Revoltas internas
Os conflitos abertos en Cataluña e Portugal continuaban, uníndose a estes o de Aragón. Méndez de Haro logrou, en 1652, finalizar a guerra dos Segadores, logo de 15 meses de asedio sobre Barcelona, entrando o mesmo rei na cidade.
A presión fiscal, a falta de alimentos, o descontentamento pola alteración da moeda e as levas militares crearan malestar en diversas zonas como no Reino de Nápoles e en Sicilia no 1647, na Coroa de Castela entre 1647-1652 e entre 1655-1657.
Política exterior
Os terzos casteláns serían vencidos na batalla de Rocroi en 1643, ante o cal Méndez de Haro decidiu mudar de estratexia. Polo Tratado de Westfalia recoñeceuse a independencia das Provincias Unidas e a conservación de Flandres.
Independencia de Portugal
En 1665 Afonso VI de Portugal obtivo unha grande vitoria na batalla de Villaviciosa contra as tropas do rei español, pondo fin así ás pretensións deste de tentar unir de novo a Coroa portuguesa aos dominios dos Austrias casteláns.
Século de Ouro
Filipe IV foi home de grande cultura e mecenas das artes, adquirindo para a Coroa máis de 800 cadros, a maioría expostos hoxe en día no Museo do Prado de Madrid. Na colección figuraban artistas tan importantes como Diego Velázquez, que foi o seu pintor oficial, Giovanni Lanfranco, Aniello Falcone, ou Nicolas Poussin.
Morte e sucesión
O rei faleceu o 17 de setembro de 1665 en Madrid, sendo inhumado no mosteiro do Escorial, deixando unha monarquía en profunda recesión e crise e coa autoridade real fortemente cuestionada por nobres, cidades e reinos.
Por morte temperá do seu fillo Baltasar Carlos de España, será sucedido polo seu fillo máis novo Carlos II de España, que foi o derradeiro rei da dinastía dos Austrias españois.
Start A Fire
Start A Fire (en galego: Comeza o lume) é unha canción da cantante acerbaixá Dilara Kazimova, elixida para representar a Acerbaixán no Festival de Eurovisión 2014.
A canción usa un instrumento orixinal de Acerbaixán, o balaban.
A canción pasou á final conseguindo unha 9º posición na semi-final, con 57 puntos. Na final conseguiu unha 22ª posición con tan só 33 puntos. Sendo esta a peor posición de Acerbaixán no certame europeo.
Universidade de Xirona
A Universidade de Xirona (en catalán e oficialmente: Universitat de Girona), coñecida co acrónimo UdG, é unha universidade pública da cidade de Xirona, en Cataluña.
Historia
O ano 1967 créase o Colexio Universitario de Xirona, adscrito á Universidade Autónoma de Barcelona, en 1991, créase formalmente a UdG froito da fusión do Colexio Universitario e da Escola Politécnica pertencente anteriormente á Universidade Politécnica de Cataluña. Actualmente, a Universidade de Xirona conta con máis de 13.000 estudantes e 1.200 profesores, organizados en 17 centros.
Brachyplatystoma filamentosum
Brachyplatystoma filamentosum é unha especie de peixe da familia Pimelodidae da orde dos siluriformes. É orixinario de Suramérica, nas concas dos ríos Amazonas e Orinoco, e principais ríos das Güiana e o nordeste do Brasil. Tamén está presente na Arxentina. É coñecido en Bolivia como piraíba.
Morfoloxía
Os machos poden acadar os 360 cm de lonxitude total e 200 kg de peso.
Chen Shui-bian
Chen Shui-bian (Tân Chúi-píⁿ, 陳水扁), nado en Guantian o 12 de outubro de 1950, é un político de Taiwán, presidente do seu país dende o 20 de maio de 2000 até o 20 de maio de 2008. Foi tamén alcalde de Taipei.
Traxectoria
Pertence ao Partido Democrático Progresista. O 11 de setembro de 2009, ao igual cá súa dona, foi condenado a cadea perpetua por cargos de corrupción, por un tribunal da illa, o que é interpretado por determinados sectores como unha caza de bruxas a raíz das pretensións independentistas do propio Shui-bian, que China rexeita frontalmente.
Tamarón
Tamarón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012).
Emiliano Iglesias
miniatura|150px|Emiliano Iglesias, retrato en [[Vida Gallega, 1922.]] Emiliano Iglesias Ambrosio, nado en Ponteareas o 28 de xullo de 1878 e finado en Madrid o 3 de outubro de 1941, foi un político galego.
Traxectoria
Con Alejandro Lerroux fundou en Barcelona o Partido Republicano Radical, do que foi destacado dirixente. Desde 1906 dirixiu o xornal El Progreso. Desde o xornal defendeu a Francesc Ferrer i Guàrdia cando foi implicado no atentado de Mateu Morral i Roca contra Afonso XIII e atacou a Solidaritat Catalana. Tamén foi presidente do Ateneo de Concentración Republicana Radical do VI Distrito de Barcelona. Cando Lerroux marchou ao exilio en Francia en 1908, converteuse no líder do Partido Radical no interior. En 1909 foi elixido concelleiro en Barcelona, onde foi acusado de irregularidades administrativas.
Cando foi proclamada a Segunda República Española en Barcelona, o 14 de abril de 1931, foi gobernador civil de Barcelona un tempo, pero tivo que abandonar o cargo polas presións dos anarquistas, que apoiaban a Lluís Companys. En 1931 foi elixido deputado nas Cortes Constituíntes polo Partido Republicano Radical na candidatura de Pontevedra, durante este período foi o vicepresidente do comité que redactou a Constitución española de 1931. Foi reelixido en 1933, e nomeado embaixador en México. Non acadou acta nas eleccións xerais de febreiro de 1936.
En agosto de 1934 foi obxecto dunha homenaxe na Illa de San Simón.
Actividade xornalística
Como xornalista dirixiu El Centinela, La Unión Republicana e La Justicia de Pontevedra e El Progreso de Barcelona, e colaborou en La Acción e El Grito del Pueblo de Pontevedra, La Voz del Campo de Marín, El País e El Liberal de Madrid.
Vida persoal
Casou con Catalina Gaya Ferriol.
O Reirado
O topónimo O Reirado pode referirse a:
Mborokua
Mborokua (tamén coñecida como Illa Mary) está deshabitada, a selva cobre esta illa volcánica a 30 quilómetros ao oeste da Illas Russell. É visitada ocasionalmente por pescadores locais, así como por excursións de mergullo.
La Unión Republicana
La Unión Republicana foi un periódico editado en Pontevedra entre 1892 e 1899.
Traxectoria
Apareceu o 2 de febreiro de 1892. En 1897 cambiou a súa cabeceira por La Unión : Diario republicano de Pontevedra y la provincia. De carácter republicano, foron os seus directores Valentín Peña, Vicente García Temes e José Juncal Verdulla, e tiña como redactores a Emilio Couto, Emiliano Iglesias, Severino Pérez Vázquez, José Barral Campos e Felipe Isla Gómez. Mantivo un enfrontamento co periódico católico El Áncora que levou á excomuñón do xornal polo cardeal Martín de Herrera o 23 de febreiro de 1898. José Juncal foi encarcerado en 1898 e Emiliano Iglesias Ambrosio procesado, acusado de atentado contra a liberdade do culto católico e a forma de Estado, outros redactores foron tamén procesados. Foi suspendido pola censura en setembro de 1898. Finalmente, a publicación foi suspendida en xaneiro de 1899.
Pokémon Stadium 2
Pokémon Stadium 2 é un videoxogo de estratexia desenvolvido por Nintendo EAD e publicado por Nintendo para a consola Nintendo 64. Conta cos 251 Pokémon da primeira e segunda xeracións da franquía. Lanzouse no Xapón o 14 de decembro de 2000, en América do Norte o 26 de marzo de 2001 e en Europa o 10 de outubro de 2001. No mercado occidental foi titulado Pokémon Stadium 2, sendo o segundo título Stadium en ser distribuído fóra do Xapón, mais é o terceiro da serie. Conta cun sistema de son Dolby Surround.
Incitare
Incitare é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de jazz rock fusion Volto!, publicado o 23 de xullo de 2013 a través do selo Concord Music Group.
Maarten Houttuyn
miniatura|130px|Portada do 1º vol. de Natuurlijke Historie. Maarten (Martin ou Martinus) Houttuyn, nado en 1720 en Hoorn (hoxe na provicia de Holanda Setentrional, Países Baixos), e finado en 1798, foi un médico e naturalista neerlandés.
Traxectoria
Nacido no seo dunha comunidade menonita, Houttuyn estudou medicina en Leyden, onde exerceu algúns anos despois de defender a súa tese de doutoramento, en 1749.
En 1753 instálase en Amsterdam, onde fundou unha editorial. Entre 1761 e 1785 publicou a súa monumental obra Natuurlyke Historie of uitvoerige Beschrÿving der Dieren, Planten en Mineraalen, volgens het Samenstel van der Heer Linnaeus en 37 volumes que totalizan 8600 páxinas de texto e 296 ilustracións (gravadas en coiro). Frecuentemente considerada como unha simple tradución das obras de Carl von Linné, a Natuurlyke Historie constitúe unha obra orixinal. Nela figuran gran número de gabinetes de curiosidades (ou cuartos de marabillas), onde describe varias coleccións dos seus compatriotas.
Contra 1786 decidiu vender as súas coleccións e elaborou un catálogo anotado, publicado en dúas partes, para as vendas que se celebraron en 1787 (coleccións de animais) e en 1789 (coleccións de plantas)
Epónimo
Carl Peter Thunberg nomeou na súa honra o xénero Houttuynia (Saururaceae).
Laioso, Augas Santas, Allariz
Laioso é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 15 eran homes e 25 mulleres.
Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades
miniatura|150px|dereita|Escudo da Fundación Príncipe de Asturias O Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades (até 2014, se denominou Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades) é concedido, desde 1981, á persoa, grupo de persoas ou institución cuxo labor creadora ou de investigación represente unha achega relevante á cultura universal neses campos.
Mérida, Venezuela
200px|miniatura|Mérida miniatura|200px|Castelo de Mucuchies
A cidade de Santiago de los Caballeros de Mérida, coñecida simplemente por Mérida, é a capital municipal do concello de Libertador, no estado venezolano de Mérida. É unha das principais cidades dos Andes Venezolanos.
En Mérida teñen a súa sé a Arquidiocese de Mérida e tamén a Universidade de Los Andes, constituíndo a maior cidade universitaria e turística do occidente venezolano. Entre os seus atractivos turísticos está o teleférico máis alto e segundo máis longo do mundo, así como un atractivo sistema de transporte colectivo coñecido como Trolebús Mérida.
Historia
Mérida foi fundada por Juan Rodríguez Suárez o 9 de outubro de 1558, quen lle deu o nome da súa cidade natal, Mérida en Estremadura. Un ano despois Juan de Maldonado decidiu o seu traslado ao seu lugar actual. No momento da súa fundación formaba parte da Nova Granada. A cidade dependeu do Correxemento de Tunja aínda que, no ano 1607, se constituíu como Correxemento da Audiencia de Santa Fe de Bogotá. Máis adiante pasou a pertencer á Capitanía Xeneral de Venezuela, desempeñando un papel activo durante a Guerra Revolucionaria.
Xeografía
Mérida está situada a unha altitude de 1.600 metros, nun planalto de orixe aluvial coñecido como Tatuy, no val do río Chama, rodeado de bosques e fragas. A forma oblonga da cidade segue estreitamente o curso do río, que a percorre dun extremo a outro. A cidade atópase entre a Serra Nevada de Mérida polo sueste e a Serra La Culata polo noroeste. No horizonte érguese o Pico Bolívar, que é a montaña máis alta do país.
Brandoñas
O topónimo galego Brandoñas pode referirse a:
Fernand Braudel
Fernand Braudel nado en Lumeville-en-Ornois (Mosa) o 24 de agosto de 1902 e finado en Cluses (Alta Savoia) o 27 de novembro de 1985, foi un historiador francés, que revolucionou a historiografía do século XX, ao considerar os efectos da economía e a xeografía na historia total. Foi tamén un dos membros máis destacados da escola dos Annales.
Traxectoria
De neno viviu coa súa avoa paterna. Vivir na zona rural de Lorena marcoulle, recordaría na súa vellez, a importancia do estudo da vida cotiá das persoas. "Sigo sendo un historiador de orixe campesiña, que o pode dicir con orgullo". De mozo inclinouse pola medicina, pero o seu pai, profesor de matemáticas, convenceuno de optar pola historia, a cal finalmente aceptou. Foi bo estudante de grego e latín, así como poeta.
Emar
Importante centro comercial fundado no terceiro milenio, Emar é mencionada nas taboíñas atopadas en Ebla como centro comercial xa sobre o -2500 (cando estaba baixo influencia de Ebla) e nas de Mari sobre o -1800 ac (cando estaba baixo influencia de Iamkhad).