cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uxío Labarta
Traxectoria
Diplomouse en Organización e Xestión da Investigación Científica polo Instituto Nacional de Administración Pública (INAP) de Alcalá de Henares. No ano 1997 doutorouse na USC coa tese Desarrollo larvario de Ostrea edulis L. Nutrición y reservas energéticas.
Foi fundador e presidente da Asociación de Biólogos de Galicia. Formou parte do consello de redacción da revista Braña, Boletín da Sociedade Galega de Historia Natural, e, dende 2003, da revista Grial. Foi xurado dos Premios da Crítica Galicia.
Foi coordinador en Galicia do Consello Superior de Investigacións Científicas (2006-2012).
miniatura|130px|A Galicia Mariñeira, [[Biblioteca Básica da Cultura Galega|BBdCG.]]
Obra
Asesor da Enciclopedia Galega Universal e columnista de La Voz de Galicia dende o ano 2002, é autor de varios libros, informes e máis de 150 artigos, no campo da investigación mariña, a pesca nas costas e rías galegas e a acuicultura, desde os puntos de vista económicos e ecolóxicos, en particular sobre enerxía fisiolóxica, nutrición e cultivo de moluscos bivalvos como o mexillón. Entre eles pódense citar:
Carlos Lobón
Eugenio Carlos Lobón Cervia, nado en 1951 en Valladolid e finado na mesma cidade o 5 de decembro de 2008, foi un médico e político español, alcalde do concello de Abadín.
Traxectoria
Médico endócrino, foi destinado na súa primeira praza como doutor á localidade de Abadín. Alí foi concelleiro e nas primeiras eleccións democráticas, Lobón foi elixido alcalde en representación da Unión de Centro Democrático, pero dimitiu un ano despois, e foi substituído polo seu compañeiro centrista Pedro Fernández Carreiras. Posteriormente foi destinado fóra de Abadín, e dende a década dos oitenta ata o remate da súa carreira profesional exerceu na cidade de Valladolid, onde chegou a acadar postos directivos no colexio de médicos desa provincia.
Clarinete
O clarinete é un instrumento musical da familia do vento-madeira. O seu nome vén da adición do sufixo -ete (que significa pequeno) á palabra italiana clarino (que é un tipo de trompeta de rexistro alto), xa que os primeiros clarinetes tiñan un son estridente similar ao deste tipo de trompetas. O seu diámetro é similar en toda a súa lonxitude (dise del que é aproximadamente cilíndrico) e usa unha soa cana: lingüeta sinxela. No mundo do jazz, nalgunhas ocasións, foi nomeado como "licorice stick" (pau de regalicia).
Este instrumento comprende unha gran familia con diversos compoñentes diferenciados entre si polo seu tamaño e polo seu ton. É a familia máis grande dentro do grupo dos instrumentos de vento-madeira, con máis dunha ducia de compoñentes, que van desde o infrecuente BBB ♭ octo-contrabaixo ao soprano A ♭ (clarinete piccolo). De todos eles, moitos son moi raros ou xa están en desuso, como por exemplo o BBB ♭ octo-contrabaixo, do que soamente existe un, e a música que se compón para clarinete case se reduce aos tipos máis comúns (E ♭, B ♭, A e BB ♭). Por asiduidade, a palabra clarinete fai referencia ao modelo máis común, o de B ♭, o clarinete soprano.
Á persoa que toca o clarinete chámaselle clarinetista. Johann Christoph Denner inventou o clarinete a mediados do século XVIII na Alemaña, mediante a adicción dunha chave de rexistro ao antigo chalumeau. A partir deste momento seguiu evolucionando, coa incorporación de máis chaves e outras melloras, para facilitar a interpretación e a capacidade virtuosística do instrumento. A día de hoxe, o clarinete úsase en grupos de jazz, na interpretación clásica, na música de cámara e como instrumento solista.
Historia do clarinete
O clarinete provén directamente de instrumentos como o arghul exipcio, o chalumeau de cana de bambú, a ciaramella ou o chalumeau francés. Foi inventado en 1690 por Johann Christoph Denner (Leipzig-1655, Nuremberg-1707), coa intención de perfeccionar o chalumeau francés. Neste perfeccionamento, Denner engadiulle dúas chaves, unha para o polgar da man esquerda e outra para o dedo índice da man dereita. Así, con todo tapado podíase obter o mi grave e todo aberto o si da terceira liña (clave de sol en 2ª). O la obtíñase pechando a chave do polgar e abrindo a do índice. Pouco despois o fillo de Denner alongou o clarinete e engadiu unha terceira chave coa que se obtiña a duodécima mi-si. Logo, Josehp Beer (1744-1811), aumentou dúas chaves, conseguindo as duodécimas fa#-do# e sol#-re#. Posteriormente, en 1791, X. Lefere (1763-1829) engade unha sexta chave para obter a duodécima de do#-sol#. O clarinete continuou coa súa evolución ata as 13 chaves, por Iwan Miller no 1811. Non se experimentaron máis melloras ata que no século XIX Augusto Buffet adapta o sistema de aneis movibles que inventara T. Bohem para a frauta traveseira. Dende aquel momento o clarinete pasa a chamarse clarinete Bohem, que é o que na actualidade ten uso xeral. Dende aquela ata os nosos días, fixéronse innumerables pequenas pero importantes innovacións, coma a dobre chave sol#-re#, o mib-sib aforcadado, o dobre do#-sol#, o trilo de si-do#, o mib grave, o trilo de sol#-la... Isto permite que o clarinete se implemente na orquestra, nas bandas, no jazz, música de cámara etc, debido á soltura que presenta en todos os rexistros e o seu son.
Son
A súa cavidade cilíndrica é a principal responsable do timbre distintivo do clarinete, que varía entre os seus tres rexistros principais, coñecidos como o chalumeau, clarino e altissimo. Na calidade do son poden influír multitude de factores tales como son o músico, a música, o instrumento, a boquilla e a cana. As diferenzas nos instrumentos e o illamento xeográfico dos intérpretes nas distintas rexións produciu un desenvolvemento, a partir de fins do século XVIII, de diferentes escolas para tocar o clarinete. As máis destacadas foron as tradicionais alemás/vienesa e a escola francesa. Esta última centrouse nos clarinetistas do conservatorio de París. A proliferación da música gravada deu exemplos de multitude de estilos e formas de tocar o clarinete.
O clarinete en la (A) e o clarinete en si bemol (B ♭) teñen case o mesmo diámetro de cavidade interior e utilizan a mesma boquilla. Nun concerto o mesmo clarinetista pode tocar os dous instrumentos coa mesma boquilla e incluso co mesmo barrilete. Ámbolos dous teñen unhas cualidades de son e tonais moi similares, pero, o clariente A ten un son máis cálido que o outro, que é máis brillante. O clarinete en mi bemol (E ♭), tamén chamado requinto, é o máis brillante, e é incluso perceptible baixo fortes intensidades orquestrais. O clarinete baixo (BB ♭) ten a característica principal de son profundo e suave, mentres que o clarinete alto (EE ♭) ten características sonoras similares ás do baixo e o corno di bassetto tenas similares á dun clarinete en si bemol.
Corrente do Golfo
250px|miniatura|dereita|Costa leste dos [[Estados Unidos de América|E.U.A.. As cores laranxa e amarelo sinalan as augas máis quentes da Corrente do Golfo con respecto ao resto do Océano Atlántico.]] 300px|miniatura|dereita|A circulación oceánica do Atlántico Norte, na que se insire a Corrente do Golfo, forma parte da [[circulación termohalina que afecta o conxunto das masas de auga oceánicas.]] 300px|miniatura|As illas [[Lofoten, en Noruega, gozan de temperaturas moito máis altas das que lle correspondería pola súa latitude.]] A Corrente do Golfo é unha corrente oceánica que despraza unha gran masa de auga quente procedente do Golfo de México e que se dirixe ó Atlántico Norte. A corrente chega a alcanzar os 100 metros de profundidade, e 1000 km de ancho en gran parte da súa longa traxectoria, o que dá unha idea aproximada da enorme cantidade de enerxía que transporta e das consecuencias tan beneficiosas da mesma. A súa velocidade é duns 1,8 m/s, aproximadamente e o seu caudal é duns 80 millóns de m³/s.
A circulación desta corrente asegura a Europa un clima cálido para a súa latitude e impide a excesiva aridez nas zonas atravesadas polos trópicos nas costas orientais de América (por exemplo, México e as Antillas).
A Corrente do Golfo provócase pola acción combinada dos ventos globais, especialmente, dos ventos do Oeste, ventos constantes ou planetarios na zona temperada do Hemisferio norte e do movemento de rotación do planeta.
Clarinete
Rango
Definir o extremo superior do rango dun clarinete non é doado, xa que moitos clarinetistas avanzados poden emitir notas moi por enriba das notas máis altas establecidas polo xeral como límites nos libros metodolóxicos. O G6, dúas oitavas por encima de G4 é, polo xeral, a nota máis alta que se encontra no repertorio clásico, pero moitos clarinetistas avanzados son capaces de chegar a un C7 e existen táboas de dixitacións que mostran todas as posibilidades para conseguilo.
Corrente do Golfo
Descubrimento
Xa en 1513, co descubrimento da Florida, o navegador Ponce de León notara que os seus navíos foran levados por unha rápida corrente de auga quente que viña do mar das Antillas. Aínda que non foi ata 1777 cando Benjamin Franklin realizou o primeiro estudo sobre a corrente do Golfo.
Clarinete
Rango
O rango dun clarinete pódese dividir en tres rexistros distintos. O rexistro máis grave dun clarinete en B♭ escrito, vai desde a súa nota máis grave, un E3 até un B♭4, incluíndo ao C central, ao C4. Este rexistro coñécese como o rexistro chalumeau. O rexistro medio, chamado rexistro clarino (ás veces rexistro clarín) esténdese por algo máis dunha oitava, dun B4 até un C6, e é o rango dominante para a maioría dos membros da familia do clarinete. A parte superior do seu rexistro é o chamado rexistro altissimo ou máis comunmente sobreagudo e consta das notas escritas por encima do C6 podendo alcanzar notas superiores ao C7 dependendo da capacidade do músico. A diferenza doutros instrumentos de vento, os tres rexistros teñen sons característicos diferentes. O rexistro chalumeau é rico e escuro. O rexistro clarino é máis brillante e doce, como de trompeta (de aí a procedencia do seu nome: "Clarín" que se refire a trompeta). O rexistro altissimo pode ser penetrante e estridente ás veces.
Acústica
miniatura|300 px|Vibración da columna de ar nun clarinete soprano
Corrente do Golfo
Circulación oceánica no Atlántico Norte
No Atlántico Norte, a Corrente do Golfo compensa o circuíto inverso que conforman dúas correntes: a Corrente das Canarias, de augas frías emerxidas de certas profundidades oceánicas xunto á costa africana debido á acción dos ventos alisios (do Leste), e a Corrente Ecuatorial do Norte, que constitúe a continuación superficial da corrente fría que se vai quentando no seu camiño ás costas americanas. Dende os comezos da Idade Moderna comprendeuse a enorme vantaxe deste circuíto para a navegación polo Atlántico Norte: da Europa á América, pola ruta meridional, e en sentido inverso, pola ruta norte. Con iso non só se aproveitan as correntes nomeadas, senón tamén a dirección dos ventos planetarios.
Clarinete
Acústica
O son é unha onda que se propaga polo ar como resultado dunha variante local da presión atmosférica. A produción do son dun clarinete segue estes pasos:
O ciclo repítese cunha frecuencia constante e emite unha nota relacionada con esa frecuencia. Por exemplo, A4 (440 Hz) prodúcese cando o ciclo se repite 440 veces por segundo. O burato do clarinete soprano é cilíndrico e para a maioría, os diámetros interiores dos tubos rondan os 14 e 15,5 milímetros. Teñen unha forma sutil de reloxo de area, coa parte máis estreita debaixo da unión entre a parte superior e a inferior do corpo do instrumento. A redución é de 1 a 3 milímetros dependendo do fabricante. Esta forma, que non é visible a simple vista, axuda a corrixir a discrepancia de ton/escala entre os rexistros chalumeau e clarino. O diámetro do burato afecta a características tales como os harmónicos dispoñibles, o timbre e a estabilidade da altura (a medida na que unha nota pode ser "dobrada" na forma esixida no jazz e noutros estilos musicais). A campá na parte inferior do instrumento ten un labor fundamental de mellora do ton das notas máis graves.
Ex facto oritur ius
Ex facto oritur ius é un aforismo latino, cuxa tradución en galego sería "do feito nace o dereito", que vén significar que, para o mundo do dereito, as obrigacións e os dereitos subxectivos xorden cando se produce un determinado feito, ao que o ordenamento xurídico considera relevante e adecuado. Tal feito pasa así a denominarse feito xurídico, en contraposición aos feitos aos que o ordenamento non atribúe relevancia xurídica.
Cabe destacar que o feito xurídico recoñecido polo ordenamento non é necesariamente unha conduta humana voluntaria, senón que o feito xerador poderá provir da natureza, sendo unha situación totalmente allea á vontade de calquera home.
Clarinete
Acústica
Polo xeral, o obxectivo do clarinetista cando emite un son é facer vibrar a maior cantidade de cana como sexa posible, facendo o son cun maior corpo, máis cálido e cunha maior presenza. Tapar ou destapar os buratos de ton supón variar a lonxitude da tubaría, o cambio das frecuencias de resonancia da columna de ar encerrado e, polo tanto, o ton do son. Un clarinetista precisa para moverse entre os rexistros chalumeau e clarino a chave de rexistro. Esta chave supón unha ruptura, porque cando se activa, cancélase a escala de frecuencia fundamental e créase outra escala harmónica dominante unha doceava máis aguda. Cando se pasa do rexistro clarino ao altissimo, non hai outra chave de cambio de rexistro, senón que se emprega o dedo índice da man esquerda que actúa como tal. O cambio de escala harmónica dominante é agora dunha sexta máis aguda. Pola contra, case todos os instrumentos de vento ao cambiaren de rexistro fano cunha oitava de diferenza. Isto explica a complexidade da súa dixitación e as 19 chaves que pode chegar a ter un clarinete soprano. Todas as peculiaridades da súa cavidade case cilíndrica son resultado destas peculiaridades sonoras.
As notas máis agudas no clarinete poden ter unha calidade demasiado estridente e poden chegar a ser difíciles de axustar con precisión. Existen dixitacións alternativas e os axustes persoais dos músicos na embocadura axudan a corrixir esa precisión sonora das notas máis agudas. Un intérprete experto pode usar a súa embocadura para alterar considerablemente a afinación das notas individuais ou para producir vibrato, que vén a ser un cambio de ton pulsante empregado a miúdo no jazz. O vibrato é estraño na literatura clásica ou no concerto bandístico. Non obstante, algúns clarinetistas, como Richard Stoltzman, fan uso do vibrato na música clásica. Así mesmo, existen dixitacións especiais que son empregadas para xogar cos cuartos de ton e outros intervalos microtonais.
Materiais
Os corpos dos clarinetes foron construídos con diversas clases de materiais como son a madeira, o plástico, o caucho duro, os metais e incluso o marfil. A gran maioría dos clarinetes utilizados na actualidade por clarinetistas profesionais están feitos dunha madeira africana chamada mpingo, de nome científico dalbergia melanoxylon. Algunha vez, por mor da diminución das subministracións, foron utilizados o Rosewood de Honduras e incluso o cocobolo (dalbergia retusa). Tamén a madeira de buxus foi usada para a construción deste instrumento.
Na actualidade, para facer instrumentos máis económicos, constrúense con resinas plásticas, como as ABS. Son os chamados "resonite" que é o nome que lle outorgou a empresa fabricante de instrumentos Selmer. Os clarinetes soprano feitos en metal foron populares durante o século XX. Hoxe en día este material é utilizado para a construción dalgúns clarinetes contraltos e contrabaixos, e para algunhas pezas, como as campás e os pescozos, dos clarinetes altos e baixos. O marfil foi usado durante o século XVIII para a construción do clarinete, pero daba malos resultados, xa que tendía a agretarse e non gardaba ben a súa forma.
A liña de clarinetes "Greenline" da casa francesa Buffet Crampon está feita dun composto de po de madeira de mpingo e fibra de carbono. O bo deste material é que sofre menos pola humidade e polos cambios de temperatura que os que están feitos de madeira, pero pesan máis. O caucho endurecido, como a ebonita, utilizouse para a construción de clarinetes desde 1860, aínda que poucos clarinetes actuais están feitos da mesma. Os deseñadores de clarinetes Alastair Hanson e Ridenour Tom son fortes defensores da goma dura. A casa Hanson de Inglaterra fabrica clarinetes utilizando un composto reforzado con mpingo e ebonita, coñecido por mpingo "BTR" (bitérmica reforzada). Este material non se ve afectado tampouco pola humidade e o peso é o mesmo que o dun clarinete de madeira.
As boquillas son, polo xeral, feitas de caucho endurecido, inda que algunhas para seren máis económicas poden ser de plástico. Outros materiais como o cristal, a madeira, o marfil, o metal foron tamén usados para a construción das mesmas. As abrazadeiras, que son os aros que envolven a boquilla para suxeitar a cana, fanse, polo xeral de metal e chapadas en níquel, prata ou ouro. Tamén poden ser feitas de arame ou malla de arame, de plástico, de corda ou coiro.
Cana
miniatura|left|[[palleta|Canas.]] thumb|350px|Compoñentes: a boquilla, o barrilete, os corpos superior e inferior e maila campá O clarinete usa unha soa cana (ou palleta). Está feita a partir da cana común (Arundo donax). Tamén poden ser fabricadas con materiais sintéticos. A abrazadeira é a peza que liga a cana coa boquilla. Ao soprar ar a través da abertura entre a cana e a boquilla, fai que a cana comece a vibrar para equilibrar as diferentes presións creadas e é así como se produce o son.
As medidas básicas das canas son as seguintes: 12 milímetros de ancho, 15 milímetros de longo (desde a punta até o lugar onde toca coa boquilla) e de 1 milímetro desde a parte inferior da punta da cana e a boquilla. As variacións nestas medidas son as que afectan ao ton da cor do son.
A maioría dos clarinetistas mercan canas fabricadas, aínda que haxa logo que axustalas. Outros incluso as fan. No mercado véndense segundo o grao de dureza, que polo xeral van do grao un (moi brando), até o grao cinco (moi duro) e con variacións cada 0.5, polo tanto existen: 1, 1.5, 2, 2.5, 3, 3.5, 4, 4.5 e 5. Este sistema de numeración non está estandarizado, xa que hai moitas variacións no seu grao de dureza para unha mesma numeración dependendo da casa fabricante ou incluso entre as fabricadas nunha mesma empresa.
Compoñentes
Os compoñentes mostrados agora son os dun clarinete soprano do sistema Boehm. Porén, os compoñentes dos outros tipos de clarinetes son similares. O clarinete divídese polo xeral en cinco partes: a boquilla (coa abrazadeira e maila cana), o barrilete, os corpos superior e inferior e maila campá.
A cana achégase á boquilla pola abrazadeira. O clarinetista mete na boca parte dela, cousa dun centímetro. Chámaselle embocadura ao conxunto destas tres pezas maila boca, e é fundamental o seu correcto desenvolvemento para obter un bo resultado sonoro.
A cana sitúase na parte inferior da boquilla, premendo contra o beizo inferior do músico, mentres que os dentes de arriba normalmente están en contacto coa parte superior da boquilla (algúns clarinetistas envolven co beizo superior os dentes formando o chamado dobre beizo na embocadura). Para mellorar o agarre dos dentes na parte superior da boquilla, utilízanse unhas láminas de plástico mol de diferentes grosores, para acomodar os dentes. Na parte inferior, algúns clarinetistas colocan papel dobrado recubrindo os dentes para aliviar a rozadura que se produce na parte interna da boca por suxeitar a boquilla co beizo de por medio.
Detalles
Entrou a formar parte da orquestra grazas ao uso por parte de Mozart dunha parella deles nas súas sinfonías, no Concerto para clarinete e óperas da última época.
Gran Premio Caesars Palace de 1981
O Gran Premio Caesars Palace de 1981 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 17 de outubro de 1981 na franxa de Las Vegas. Foi a última carreira da tempada de Fórmula Un de, e viu a Nelson Piquet gañar o primeiro dos seus tres Campionatos Mundiais.
Corrente do Golfo
Efectos da Corrente do Golfo
O efecto da corrente do Golfo é suficiente para facer que certas rexións do oeste do Reino Unido e Irlanda teñan unha temperatura media máis elevada do que outras rexións daqueles países. Así, en Cornualla, e particularmente nas illas de Scilly, os seus efectos son tales que plantas asociadas a climas moito máis quentes, como as palmeiras, son quen de sobrevivir aos rigores do inverno setentrional. O xardín botánico de Logan, en Escocia, benefíciase enormemente da corrente do Golfo, permitindo os seus espécimes de Gunnera manicata crecer a máis de tres metros de altura.
Efecto do quecemento global sobre a Corrente do Golfo
Co aumento da calor atmosférica, medra o derretemento dos xeos acumulados dos polos. Ao aumentar o derretemento do xeo polar, este dilúese na corrente do Golfo, freando o avance das augas máis temperadas dende o Golfo de México. Ao frearse a corrente do Golfo co tempo producirá un arrefriamento das áreas costeiras do norte de Europa. Este feito, que constituíu unha hipótese, foi confirmado en novembro do 2005 pola National Oceanography Centre da Universidade de Southampton, no Reino Unido, concluíndo investigacións que se viñeran desenvolvendo dende 1957. Como consecuencia deste fenómeno, estímase que para o 2015, a temperatura do norte de Europa, será en media, 9 °C máis fría. Este é un exemplo do efecto, a primeira vista contraditorio, do quecemento global.
Gran Premio Caesars Palace de 1981
Posibilidades no Campionato
Antes do inicio da carreira, tres pilotos pelexaban polo Campionato do Mundo. Carlos Reutemann, co Williams, tiña 49 puntos logo de gañar dúas carreiras, mentres que Piquet, co Brabham, tiña 48 puntos logo de gañar tres. Jacques Laffite, co Ligier, tiña unha remota posibilidade con 43 puntos, logo de gañar dúas carreiras incluíndo a carreira anterior en Canadá.
Laffite necesitaba gañar a carreira e que Reutemann non superara o cuarto posto e Piquet non superara o terceiro, ou terminar segundo e que nin Reutemann nin Piquet terminaran entre os seis primeiros. Se Laffite gañaba con Piquet terceiro e Reutemann cuarto, os tres pilotos terminarían con 52 puntos, e o piloto francés gañaría o campionato nun tie-break, co mesmo número de vitorias que Piquet pero máis segundos lugares que o brasileiro (dous a un). Tamén gañaría o campionato se terminaba segundo e non puntuaban nin Reutemann nin Piquet, el e Reutemann empatarían a 49 puntos, tiñan o mesmo número de vitorias e segundos lugares, pero tiña máis terceiros lugares que o arxentino (tres a un).
Se Laffite non puidera terminar primeiro ou segundo, entón a Reutemann bastáballe acabar por diante de Piquet, mentres que Piquet tiña que terminar entre os seis primeiros e por diante de Reutemann.
A contorna
A pista, montouse no aparcadoiro do hotel Caesars Palace, tiña unha superficie lisa e proporciona velocidades medias de máis de 167 km/h, así como unha chea de oportunidades de adiantamento. Pero inusualmente, a súa dirección era cara á esquerda, o que tensa o pescozo dos pilotos. Isto, xunto coa calor do deserto, significaba que a resistencia dos pilotos poñeríase a proba todo o fin de semana. Ata na práctica, Piquet sufriu notablemente e lesionouse, posteriormente o masaxista de Sugar Ray Leonard deulle unha masaxe de 90 minutos para axudar a resolver as súas molestia nas costas e o "pescozo das Vegas."
Cualificación
Os pilotos de Williams, Alan Jones e Reutemann, foron máis rápidos desde o inicio da primeira práctica sendo o líder de puntos Reutemann o máis rápido dos dous. Máis tarde, Jones converteuse no outro piloto en baixar dun dezaoito na clasificación, e a primeira fila da grella foi para Williams. Reutemann non esperaba ningunha axuda para gañar o Campionato do seu compañeiro Jones, quen explicou, "Eu non vexo como o podo axudar, non penso bloquear ao resto da xente, xa que son membro da Commonwealth británica (Australia, especificamente) e eu consideraríao antideportivo ".
Carreira
Na carreira do sábado, a saída de Carlos Reutemann foi desastrosa Jones tomou a dianteira, e foi adiantado rapidamente por Gilles Villeneuve, Alain Prost e Bruno Giacomelli, e terminou a primeira volta no quinto lugar. Ao final da segunda volta, Jones tiña unha vantaxe de cinco segundos. Prost pasou Villeneuve na terceira volta e colocouse na segunda posición, mentres que Reutemann perdeu outra praza. Laffite era o único dos tres pretendentes ao título.
A recuperación do piloto de Ligier foi na volta seguinte, cando Watson situouse en quinto lugar. Detrás de Jones e Prost formáronse dous trens, o primeiro formado por Villeneuve, Giacomelli, Laffite e Watson, e o segundo liderado por Reutemann, seguido de Piquet e Andretti. Na volta 18, logo de varios intentos errados, Nelson Piquet adiantou a Carlos Reutemann, pero seguía fóra da zona dos puntos e non era suficiente para darlle o título. Unha volta máis tarde Mario Andretti tamén adiantou a Reutemann. Na vixésima segunda volta a clasificación do mundial cambiou, Piquet pasou a Watson e, ao entrar nos puntos, era virtualmente campión do mundo. Unha volta máis tarde Laffite gañou dúas posicións ao pasar a Bruno Giacomelli, que entón era terceiro grazas á retirada de Gilles Villeneuve.
O equipo Ferrari trataba de decidir se chamar a Villeneuve na volta 23 logo de ser descualificado por aliñarse na grella de forma inadecuada, cando se retirou da pista cun lume no motor. Na mesma volta Andretti pasou a Pique. Agora a clasificación era Jones en primeiro lugar, seguido de Prost, Laffite, Giacomelli, Andretti, Piquet, Watson e Reutemann. A clasificación do mundial viu a Piquet e Reutemann igualados a 49 puntos, con Laffite a só dous puntos. Piquet lograría o título polo maior número de vitorias. Na volta 27 Bruno Giacomelli fixo un trompo. O bresciano de Alfa Romeo volveu á pista décimo.
Dúas voltas máis tarde Watson detívose en boxes para cambiar os pneumáticos; volveu entrar na pista décimo, polo que Reutemann volveu á zona dos puntos, pero Piquet continuaba liderando a clasificación temporal para o campionato do mundo. Unha volta máis tarde na volta 30, Mario Andretti retirouse do cuarto lugar coa suspensión rota e Piquet foi cuarto. Na volta 35 Nigel Mansell era 5º logo de superar a Reutemann. O arxentino recuperou unha posición na volta seguinte, cando Prost fixo o seu cambio de pneumáticos, quedando sexto, xusto detrás de Reutemann, Laffite era segundo agora. Prost, con pneumáticos novos, pronto recuperou a competitividade pasando, nun par de voltas, a Reutemann e Mansell, poñéndose no cuarto lugar.
Na volta 46 Prost tamén pasou a Piquet, mentres Giacomelli, recuperábase, pasando a Reutemann. Dúas voltas máis e Alain Prost logrou de novo a segunda posición, superando incluso a Laffite. Nese intre Piquet, tería 51 puntos, contra 49 e 47 de Reutemann e Laffite. A clasificación da carreira era Jones primeiro (que xa dobrara ao seu compañeiro de equipo Reutemann), e a continuación, Prost, Piquet, Laffite, Mansell, Giacomelli e Reutemann. Laffite, tamén adiantado por Mansell e Giacomelli, na volta 52 entrou a cambiar pneumáticos. Saíu dos boxes oitavo, dicindo adeus ás súas aspiracións ao título. Reutemann volveu de novo aos puntos, sexto.
Con 15 voltas aínda por percorrer, pero con 40 segundos de vantaxe sobre Prost, Jones comezou a pasearse ata o final. Giacomelli era terceiro e Nigel Mansell que pasara a Piquet era cuarto.
''Piquet, de feito, estaba ao bordo do esgotamento físico coa cabeza oscilando visiblemente na cabina do piloto, pero aínda aguantaba o quinto lugar e os dous puntos que necesitaba para gañar o Campionato. o estado de Piquet era a única dúbida que quedaba sobre como quedaría o Campionato, Reutemann que pilotaba sen a cuarta marcha, fora pasado por Watson e Laffite, caendo á oitava posición na volta 69.''
Clarinete
Detalles
Ampliou o timbre do chalumeau e estendeu considerablemente a súa gama alta. O clarinete está afinado en si bemol mentres que o clarinete tenor en mi bemol está afinado unha cuarta máis alta (as bandas militares utilizaban esporadicamente clarinetes en do e en re). O instrumento máis agudo da familia é o requinto, igualmente transpositor en si bemol, pero soa unha oitava máis aguda.
Gran Premio Caesars Palace de 1981
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Clarinete
Detalles
O clarinete tenor en fa e o clarinete baixo están afinados unha cuarta e unha oitava máis baixa, respectivamente. O clarinete contrabaixo está afinado dúas oitavas máis baixas.
Igual que os óboes, os clarinetes séguense fabricando en madeiras duras e escuras (como o ébano), aínda que os clarinetes baixos e contrabaixos tamén levan unha cantidade considerable de tubos e pavillóns metálicos. De tonalidade suave, os clarinetes distínguense dentro dos instrumentos de vento pola súa capacidade para producir un son igualmente potente en calquera parte da súa gama, extraordinariamente ampla (máis de 3 ½ oitavas) así como un son notablemente suave na parte baixa da gama.
miniatura|275px|[[Wolfgang Amadeus Mozart|Mozart: Concerto para clarinete en La maior - Rondo (Allegro).]]
Zaryn Dentzel
Zaryn Dentzel, nado o 8 de xuño de 1983 en Santa Barbara (California), é o creador e presidente de Tuenti, unha popular rede social de ámbito estatal en España.
Traxectoria
En 1998, Zaryn aterrou en España con motivo dun intercambio de estudos. Cambiou California pola localidade estremeña de Cabeza del Buey, onde aprendeu a falar castelán. Tras cinco meses de estadía na península, volveu aos Estados Unidos onde acabou a escola secundaria e comezou a universidade. Alí comezou a interesarse polas redes sociais mentres mantiña o contacto cos seus amigos de España, e pensou que eles podían crear unha rede social. En 2006 volveu a España e xunto a Félix, Joaquín, Adeyemi e Kenny, púxose a traballar no que hoxe é Tuenti.
En 2011 Dentzel vivía en Madrid, onde Tuenti ten as súas oficinas.
Caraña do Medio, Tiobre, Betanzos
Caraña do Medio é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 82 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 35 eran homes e 47 eran mulleres.
A Trémoa, San Xurxo de Moeche, Moeche
A Trémoa é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Count von Count
Count von Count, coñecido en España El Conde Draco, é un dos personaxes do programa infantil Sesame Street (Barrio Sésamo en España).
O conde é un vampiro atípico (gusta da luz) e o seu principal cometido é ensinar aos nenos nocións básicas de matemáticas (contar). Ten a obsesión compulsiva de contar (aritmomanía, existe a crenza de que os vampiros sofren este tipo de desorde mental), sen importar o tamaño, a cantidade ou o molesto que resulta aos outros personaxes.
Mora nun vello castelo cheo de arañeiras que comparte cun bando de morcegos aos que trata como mascotas.
Mentres conta adoita soltar unha gargallada, momento no que soan tronos e lostrega sobre a súa cabeza. As cancións de Count von Count versan sempre sobre contar cousas, e a música sempre se enlaza con ritmos cíngaros (fose cal for a canción).
Sesamstraße
Ourense
Ourense é unha cidade e concello de Galicia, capital da provincia de Ourense e da súa comarca homónima. É a terceira cidade máis poboada de Galicia despois de Vigo e A Coruña. Ourense tiña 103.756 habitantes, segundo o INE, en 2022.
Está atravesada polos ríos Miño, Barbaña e Lonia. É coñecida como A cidade das Burgas debido á sona das súas famosas fontes de augas termais (a auga sae a 60-68 °C). Tamén é coñecida como Auria.
Destacan como monumentos a catedral de Ourense (século XII) co seu Pórtico do Paraíso e o Santo Cristo, a ponte Maior, o claustro de San Francisco, a igrexa da Trindade e a de San Domingo, o conxunto da súa zona vella, en proceso de recuperación e a modernista Casa Taboada.
Cidade termal por excelencia, ademais das Burgas hai augas termais no balneario da Chavasqueira (de inspiración xaponesa), O Tinteiro, Muíño da Veiga e Outariz. Están moi próximos á capital os centros balnearios da Arnoia, Baños de Molgas, Laias e O Carballiño.
Xeografía
200px|miniatura|Vista aérea da cidade.
O concello ten 85,2 km², e atópase a unha altura de 135 metros sobre o nivel do mar.
Clima
A situación climatolóxica de Ourense é moi especial. Conta cun clima oceánico cunha forte influencia do clima continental e clima mediterráneo. De acordo coa clasificación de Köppen, Ourense ten un clima Csa, é dicir, un clima morno con verán seco ou mediterráneo. A situación xeográfica da cidade, metida nun val, fai que os veráns sexan dunha extrema dureza acadando a maioría das veces temperaturas superiores aos 35 °C no verán. No inverno as temperaturas son baixas, aínda que a maioría das veces non baixan dos 0 °C. A temperatura máxima máis alta rexistrada na historia foi de 42,6 °C en xullo de 1990 e a temperatura mínima máis baixa foi de -8,6 °C o día de Nadal de 2001.
miniatura|centro|600px|Praza Maior.
Demografía
Segundo datos do IGE do 2022, o concello de Ourense conta con 103.756 habitantes situados polo centro urbano (97.051 hab.) e as 21 parroquias das que consta o concello (6.705 hab). A densidade de poboación é de 1.227,88 hab./km².
Historia
250px|esquerda|miniatura|Xardín das [[As Burgas|Burgas.]] Aínda que había asentamentos castrexos á beira do Miño e do Loña como os de Valdegola, Oira e San Tomé a cidade ten a súa orixe no asentamento romano a carón das Burgas e da gornición da ponte romana.
Situada preto da Vía Nova que unía Bracara Augusta (hoxe Braga en Portugal) con Asturica Augusta (hoxe Astorga) a cidade mantivo importancia tras a época romana pola súa ponte e situación central na antiga Gallaecia. Foi corte real dos suevos crese que durante o reinado de Carriarico/Teodomiro que foi o que fundou a primeira igrexa dedicada a San Martiño de Tours.
Ao longo da Idade Moderna Ourense foi cidade de cregos, nobres e funcionarios, sendo a súa industria a do viño, que se mantivo ata as pragas de final do XIX. Neste século a cidade vai incrementar a súa poboación coa construción da estrada Villacastín-Vigo, e a nova liña férrea Monforte-Vigo tamén fai medrar a cidade, que se espalla máis aló da tradicional zona vella.
Durante o século XX este crecemento mantívose: Ourense continuou a ser o centro administrativo da provincia gañando un notable pulo comercial ligado a emigración procedente de Zamora, Logroño e León que aparece atraída polas novas vías de comunicación.
Actualmente Ourense é un importante nó de comunicacións onde se cruzan tres autoestradas, catro Estradas Nacionais, así como catro vías de ferrocarril. A Estación de Ourense - Empalme, unha das dúas coa que conta a cidade, é a máis importante de Galicia, dende onde se centraliza todo o tráfico ferroviario do noroeste da península.
Toponimia
Bautizada polos romanos como "A cidade de ouro" (Auriense) pola súa abundancia neste metal precioso, foi unha importante cidade de Hispania ata que se esgotaron as súas reservas deste mineral, que se atopaba no río Miño. Un topónimo relacionado é o da próxima praia fluvial de Oira, que segundo outra hipótese é a orixe da forma latinizada Auriense por engadirlle o sufixo -(e)nse a un posible prerromano Oira.
Tamén se cre que o nome da cidade vén do latín aquae urente ("augas abrasadoras"), ou do xermánico Warmse ("lago quente"), polas coñecidas fontes de augas termais, As Burgas, (nome derivado do latín burca que significa "pía"), unha das moitas que existen no concello.
Patrimonio
250px|miniatura|Cabeceira da catedral. 250px|miniatura|[[Ponte Maior de Ourense|Ponte Maior sobre o río Miño.]] 250px|miniatura|Fonte na praza do Ferro. 250px|miniatura|Fachada do [[Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense|Museo Arqueolóxico.]] Ourense dispón dun amplo patrimonio histórico entre o que cabe destacar os seguintes monumentos e lugares:
Símbolos
O escudo de Ourense está formado por un fondo de prata sobre ondas de azur e prata que representan á auga, sobre a auga aparece unha ponte de ouro de cinco arcos. Na parte esquerda do escudo, sobre a ponte, aparece un castelo macenado de sabre e aclarado de goles. Á dereita do escudo pódese ver un león completamente dourado que terma dunha espada do mesmo metal. No centro do escudo apréciase unha coroa real pechada. Finalmente, o escudo está timbrado por unha coroa real, forrada de goles, ou vermello, pechada, que é un círculo de ouro, engastado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visibles cinco, interpoladas de perlas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de perlas que converxen nun mundo azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, e de cruz de ouro.
Política
miniatura|Pazo de Xustiza.
Ourense é a capital da provincia, así como cabeceira da comarca homónima e do partido xudicial de Ourense. Ourense é a sede da Audiencia e Xulgados Provincias, a Deputación Provincial de Ourense, as delegacións da Xunta de Galicia e de varios organismos da Administración Xeral do Estado como a Subdelegación do Goberno, a Comisaría da Policía Nacional, o INSS e outros.
O popular Manuel Cabezas dirixiu o concello durante doce anos, entre 1995 e 2007, cando foi substituído por Enrique Nóvoa López, tamén concelleiro do PP, pouco antes das eleccións municipais dese mesmo ano. Delas xurdiu un goberno de coalición do PSdeG e o BNG que se revalidou en 2011. Trala dimisión o 29 de setembro de 2012 do socialista Francisco Rodríguez Fernández, ocupou a alcaldía en funcións a segunda na lista, Margarita Martín Rodríguez, ata a elección o 10 de outubro de 2012 de Agustín Fernández Gallego, número tres da lista do PSdeG, como novo alcalde.
Economía
A maior parte da cidadanía de Ourense traballa no sector servizos, aínda que tamén ten importancia o sector secundario, xa que a cidade conta con numerosas fábricas relacionadas coa química e os seus derivados. A cidade tamén recibe a influencia do Parque Tecnolóxico de Galicia, que aínda que non se atopa no concello de Ourense, achega grandes beneficios á cidade.
Estradas
O principal acceso á cidade é a autovía A-52 que comeza en O Porriño, e logo de pasar A Cañiza, Ribadavia e Ourense, diríxese cara a Verín, Pobra de Seabra e Benavente, onde desemboca na autovía A-6 a Madrid. Outro acceso é a AP-53 (chamada AG-53 nunha parte do seu percorrido) que procede de Santiago de Compostela e logo de pasar por Lalín xúntase coa A-52. Outras estradas de importancia son a N-120 que une Logroño e Vigo, pasando por Burgos, León, Ponferrada e Monforte de Lemos e que no futuro será a A-76; a N-525 que procede de Santiago e vai a Verín, e a N-540 que une Ourense con Lugo e que acaba 10 km ao norte da cidade na N-525 e que nun futuro será a A-56. Finalmente hai unha autovía urbana, a OU-11 que conecta a A-52 co barrio do Couto, o centro da cidade e a N-120 para desconxestionar os accesos á cidade.
Ferrocarril
miniatura|250px|[[Estación de Ourense - Empalme.]] A rede de ferrocarril ten o seu centro na estación do Empalme, aínda que hai unha segunda estación na cidade, a de San Francisco, onde paran trens rexionais a Pobra de Seabra. Tamén existe unha terceira estación, a de Santa Cruz de Arrabaldo, apeadoiro de trens rexionais situado na parroquia de Arrabaldo, fóra do núcleo urbano.
A estación de Ourense-Empalme é a máis importante da cidade e tamén de Galicia, debido á confluencia das liñas Santiago-Madrid e Monforte-Vigo, sendo o distribuidor máis importante da comunidade actualmente. Á parte de ter servizos de Media Distancia, hai trens diarios a cidades como Madrid, Barcelona, Hendaia e Bilbao. Está previsto que en 2012 cheguen tamén á estación trens de alta velocidade.
Transporte público
En Ourense hai 28 liñas urbanas de autobús xestionadas pola empresa Urbanos de Ourense, que vertebran tódolos barrios da cidade. Unha delas, a liña 25, coñecida como Moucho Bus, circula só polas noites. A liña 19 une o centro da cidade coas termas de Outariz e coñécese como Tren turístico das Termas. Tamén hai servizo de taxis, que teñen paradas nos principais lugares da cidade.
Existe tamén varias liñas rexionais e nacionais de autobús que parten da estación de autobuses de Ourense.
Ourense na literatura
A cidade de Ourense aparece como espazo en varias novelas da literatura galega. Blanco Amor sitúa aquí varias das súas novelas, aínda que sen identificala directamente: na A esmorga, a cidade aparece baixo o nome de Auria; en Xente ao lonxe simplemente como A.
Tamén en Ourense están ambientadas Ilustrísima (Carlos Casares, 1980) e as novelas de Diego Ameixeiras Baixo mínimos (2004), O cidadán do mes (2006), Dime algo sucio (2009) e Historias de Oregón (2011, co nome ficticio de Oregón).
Lugares de Ourense
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ourense vexa: Lugares de Ourense.
Hackney (cabalo)
Historia
A raza foi desenvolvida no século XIV en Norfolk, cando o rei de Inglaterra requiriu cabalos elegantes pero poderosos e cun excelente trote para ser empregados con diferentes obxectivos na monta. Xa que os camiños e estradas eran moi rudimentarios nesa época, os Hackneys eran naquela época un cabalo de monta, sendo o xeito máis común de transporte. Porén, os cabalos trotadores eran máis convenientes como cabalos de guerra. Como resultado, en 1542 o rei Henrique VIII requiriu ós seus súbditos ricos que gardasen un número determinado de cabalos trotadores para o seu uso na cría.
Tapa
miniatura|dereita|Varias tapas nun establecemento. Unha tapa é esencialmente un aperitivo que se serve nun bar acompañando á bebida. Adoitan consistir en pequenas racións de olivas, patacas fritas, queixo, empanada, tortilla de patacas, zorza, gambas ou froitos secos. O costume ten a súa orixe en Sevilla ou en Castela-A Mancha segundo outras fontes, onde existía o costume antigo de tapar a cunca de viño cun anaco de pan ou cunha rebanda de xamón, para impedir que entrasen moscas ou que se depositase po no interior, aínda que non está documentado.
En certos bares tamén é habitual poñer nomes curiosos ás tapas máis elaboradas, dando lugar a títulos que chaman a atención do cliente, obrigando normalmente a preguntar ao camareiro en que consiste a tapa.
Iura novit curia
Iura novit curia é unha aforismo latino, que significa literalmente "o xuíz coñece o dereito", utilizado en dereito para referirse ao principio de dereito procesal segundo o cal o xuíz coñece o dereito aplicable e, xa que logo, non é necesario que as partes proben nun litixio o que din as normas.
O principio, que se remonta ao dereito romano, serve para que as partes se limiten a probar os feitos, e non os fundamentos de dereito aplicables. O xuíz debe someterse ao probado en canto aos feitos, pero pode ampararse nese principio para aplicar un dereito distinto do invocado polas partes á hora de argumentar a causa..
Macotera
dereita|miniatura|Praza Maior de Macotera. Igrexa da Nosa Señora do Castelo.
Macotera é un municipio na provincia de Salamanca, Castela e León. A finais de 2003 tiña 1589 habitantes (814 homes e 775 mulleres), nunha superficie de 32,93 km². A súa altitude é de 890 m sobre o nivel do mar. Limita ao norte co municipio de Nava de Sotrobal, Sotrobal e Peñaranda de Bracamonte, ao leste co municipio de Aldeaseca de Alba, Bóveda del Río Almar, Mancera de Abajo e Salmoral, ao sur co municipio de Santiago de la Puebla, Santa Cruz e Gajates e ao oeste co municipio de Tordillos, Valeros de Gajates e Coca de Alba. A súa economía baséase en cereais (cultivo de secaño).
Benno Roth
Benno Roth, nado en Riesa (Alemaña) o 25 de marzo de 1903 e finado en Seckau (Austria) o 6 de xaneiro de 1983, foi un padre bieito e historiador da igrexa.
Traxectoria
Benno naceu en Saxonia pero viña dunha familia de Estiria, estudando na abadía de Seckau desa rexión, onde acabou ingresando logo da súa graduación primeiro como novizo e logo como monxe e en 1929 ordenouse sacerdote e tamén tiña un doutoramento en historia. Foi profesor de alemán e historia na súa abadía desde 1934 ata 1972, con algunhas interrupcións debidas á guerra e desde 1946 foi membro da Comisión Histórica de Estiria. Publicou numerosos traballos de historia local e da igrexa, salientando ''Seckau. Geschichte und Kultur 1164-1964. Zur 800-Jahr-Feier der Weihe der Basilika (1964) e Seckau. Der Dom im Gebirge. Kunsttopographie vom 12. bis zum 20. Jh'' (1983).
Ingólfur Arnarson
Ingólfur Arnarson, nado en 849 e finado en 910 en Reiquiavik, considérase o primeiro colono nórdico de Islandia. Porén, non foi o primeiro escandinavo en visitar a illa, e vivir nela. O primeiro foi o viquingo sueco Gardar Svavarsson, quen permaneceu durante un inverno na que agora é a localidade de Húsavík.
Traxectoria
En 874, Ingólfur estableceu a súa residencia en Reiquiavik, o que supuxo o comezo da colonización da illa, a cal durou ata o ano 930. A lenda narra que ao achegarse a terra descoñecida, Ingólfur ordenou guinda-lo mastro principal da súa embarcación ao mar. A súa intención era establecer o asentamento alí onde fose parar o mastro. Dese xeito, naceu a actual capital da Islandia, Reiquiavik.
The Jazz Singer
The Jazz Singer é un filme musical estadounidense de 1927. Foi a primeira longametraxe con diálogos sincronizados e o seu éxito fixo que decaese o cinema mudo. Foi dirixido por Alan Crosland e protagonizado por Al Jolson, que canta seis cancións.
Argumento
O cantor xudeu Rabinowitz quere que o seu fillo continúe coa vella tradición familiar e chegue a ser tamén cantor no gueto do Lower East Side de Manhattan, pero o rapaz de trece anos, Jakie, canta música popular nunha cervexería. Moisha Yudelson cóntallo ao seu pai, que o arrastra para a casa, onde di "Voulle ensinar a degradar a voz que Deus lle deu!" e Jakie ameaza: "Se me volver azoutar, marcharei e non volverei nunca!". Trala azouta, Jakie despídese da súa nai e cumpre a súa promesa. O seu pai declara que xa non ten fillo.
Dez anos despois, Jakie, agora chamado Jack Robin actúa en cabarés, onde coñece a bailarina Mary Dale. Mentres o seu pai ensida un novo estudante de canto, Jack aparece para reconciliarse, pero só recibe berros e finalmente afirma "Algún día entenderás, igual que o fai mamá."
Produción
O argumento está baseado no relato "The Day of Atonement", de Samson Raphaelson, que estaba a súa vez inspirado na historia real de Al Jolson, un xudeu de orixe rusa que actuaba coa cara pintada de negro que descubrira en 1917. A historia publicouse en 1922 e o propio Raphaelson adaptouna con grande éxito para o teatro co título de The Jazz Singer, con George Jessel de protagonista.
Warner Bros. comprou os dereitos para o filme en 1926. Aínda que inicialmente querían contratar a Jessel, tras fracasar as negociacións con este contrataron a Jolson por 75 000 dólares.
Ata ese momento víranse filmes con son, pero foran curtametraxes e en 1926 estreáranse dous filmes con música e efectos sonoros sincronizados, mais non con diálogos. O sistema empregado foi Vitaphone. Porén os diálogos supoñen apenas dous minutos da metraxe.