cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pop progresivo
O pop progresivo é música pop que intenta romper coa fórmula estándar do xénero, ou unha variante do rock progresivo que se escoitaba na radio AM nos anos 70 e 80. Orixinalmente foi chamada así polo primeiro rock progresivo dos anos 60. Algunhas características estilísticas do pop progresivo son ganchos e vermes auditivos (earworms), instrumentación pouco ortodoxa ou colorida, cambios na tonalidad e o ritmo, experimentos con formas musicais máis grandes e tratamentos inesperados, disruptivos ou irónicos de convencións pasadas.
Selección de fútbol de Gabón
A selección de fútbol de Gabón (en Équipe nationale de football du Gabon) é o equipo representativo de Gabón nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Gabonesa de Fútbol (Fédération Gabónlaise de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA.
Pop progresivo
O movemento comezou como un subproduto da expansión económica de mediados dos 60, cando os selos discográficos comezaron a investir en artistas, permitíndolle un control limitado sobre o seu propio contido e comercialización. Grupos que combinaban rock and roll con outros estilos musicais como ragas indias e melidías con influencias asiáticas influíron na creación do rock progresivo (ou "prog"). Cando as vendas dos discos de prog comezaron a baixar, algúns artistas volveron a un son máis accesible que seguiu sendo comercialmente atractivo ata os anos 90.
Definición
O termo "progresivo" refírese ao amplo rango de intentos de romper coas fórmulas estándar da música pop a través de métodos como unha maior intrumentación, letras personalizadas, arranxos máis sofisticados, cambios de ritmo, e improvisación individual. A premisa involucrou a música popular que se compoñía coa intención de ser unicamente escoitada e non bailada, e opúxose á influencia dos xerentes, axentes ou compañías discográficas.​ A música progresiva tamén foi producida principalmente polos propios artistas intérpretes ou executantes. ​ En 1970, un periodista da publicación británica Melody Maker, describiu o pop progresivo como música producida que é atractiva para as masas, pero menos desbotable que o pop máis tradicional. ​ Algunhas características estilísticas inclúen cambios de ton e ritmo ou experimentos con formas máis longas. ​​ En termos de estrutura tonal, o pop progresivo é semellante ao rock and roll no desmantelamento da harmonía como estrutura organizativa básica. Porén, a difereza do rock and roll, o pop progresivo invirte as convencións recibidas, xogando con elas, interrumpíndoas ou producindo sombras delas en formas novas e inesperadas. Técnicas electrónicas como eco, retroalimentación, estéreo, sonoridade e distorsión poden utilizarse para dar á música a impresión de espazo e extensión lateral. ​
O termo "pop progresivo" usouse orixinalmente para varios grupos de rock progresivo.​ Este último xénero foi influenciado polos grupos "progresivos" dos anos 60 que combinaban o rock and roll con varios outros estilos como ragas indios, melodías orientais, e cantos gregorianos, como The Beatles e The Yardbirds.​​ En decembro de 1966, Melody Maker intentou definir os desenvolvementos recentes no pop. Nun artigo, titulado Progressive Pop, Chris Welch clasificou aos artistas utilizando termos previamente asociados co jazz; no máis avanzado destes avant garde, colocou a The Beatles, Cream, Love, The Mothers of Invention, Pink Floyd e Soft Machine, mentres que na categoría de "moderno" abarcou a The Byrds, Donovan e Small Faces. Despois do lanzamento do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band de The Beatles de 1967, revistas como Melody Maker trazaron unha liña entre pop e rock, eliminando así o "roll" de rock and roll (que agora se refire ao estilo dos anos 50). Os únicos artistas que se mantiveron dentro dol "rock" serían aqueles que se consideraban á vangarda dentro das formas de composición, lonxe dos estándares "amigables á radio", xa que os estadounidenses utilizaban cada vez máis o adxectivo "progresista" para grupos como Jethro Tull, Van Der Graaf Generator e King Crimson.​
A finais dos anos setenta, o "pop progresivo" era máis o menos sinónimo de "música rock". ​ Os autores Don e Jeff Breithaupt definen o pop progresivo nos 70 e 80 como "unha casta máis esvelta do pomp rock" derivado de The Beatles.​ O músico Alan Parsons, que traballou como enxeñeiro no álbum Abbey Road dos Beatles (1969),​ lembra que aínda que considerou que algunhas das súas cancións eran "pop puro", outros seguiron categorizando á súa banda (Alan Parsons Project) como "rock progresivo".​ Parsons pensou que o "pop progresivo" era un nome mellor, explicando que "o que fixo [á nosa música] progresiva foi o son épico e a orquestación que moi pouca xente facía nese momento". ​
Orixes
miniatura|Brian Wilson en 1965 A mediados da década de 1960, a música pop fixo incursións en novos sons, estilos e técnicas. A palabra "progresista" usouse con frecuencia, e pensouse que cada canción e sinxelo ía ser unha "progresión" da anterior.​​ Paul McCartney dos Beatles insinuou en 1967: "aburríamonos un pouco facendo 12 compases todo o tempo, así que tratamos de entrar noutra cousa ... Entón viñeron [Bob] Dylan, The Who, e os Beach Boys ... Todos estamos tratando de facer vagamente o mesmo tipo de cousa". ​ Antes do pop progresivo de finais dos anos 60, os artistas eran incapaces de decidir sobre o contido artístico da súa música. ​ Brian Wilson, líder dos Beach Boys foi o primeiro en compoñer e producir a música do seu grupo, establecendo un precedente que permitiu a bandas e artistas entrar nun estudio de gravación e actuar como os seus propios produtores.
O autor Bill Martin recoñece aos Beatles e aos Beach Boys como os cprincipais contribuíntes no desenvolvemento do rock progresivo, transformando o rock bailable en música feita para escoitar. ​ Citando un estudio de tempos da época, o musicólogo Walter Everett identifica que o álbum Rubber Soul dos Beatles de 1965 como unha obra que se "fixo máis para ser pensada que bailada", e un álbum que "comezou unha tendencia de longo alcance" na súa desaceleración dos tempos típicamente usados en música pop e rock. ​ Ao ser editado o Pet Sounds de The Beach Boys en 1966, o disco foi aclamado pola prensa británica como "o álbum máis progresivo nunca feito".​ Troy Smith de Cleveland cre que o álbum "estableceu ao grupo como o pai do pop progresivo, dende os acordes iniciais de "Wouldn't It Be Nice", un sinxelo de estilo Wall of Sound".
Na opinión do autor Simon Grilo, o estoupido progresivo dos Beatles foi exemplificado no sinxelo dobre "Strawberry Fields Forever"/"Penny Lane" (1967).​ Noutro exemplo das influencias recíprocas entre eles e os Beach Boys, os Beatles demostraron "un contido lírico paradóxico emparellado con música que era ao mesmo tiempo nova e antiga, rock e Tin Pan Alley, LSD e cacao, progresiva e nostálxica", todas as características que foron compartidas no Sgt Pepper's.​ O musicólogo Allan Moore escribe: "Nese momento, o Sgt Pepper's parecía marcar a idade da música rock ... Agora, por suposto, cos recordos hastiados, pensamos niso como o inicio dunha era de pomposidade, con diferentes graos de gravidade... A cuestión despois de 1967 era se se podía confiar no pop/rock "progresivo", porque trataba temas "máis profundos" que as relacións interpersoais. Á longa, a resposta resultou ser non".
Pierre-Emerick Aubameyang
Pierre-Emerick Emiliano François Aubameyang, nado o 18 de xuño de 1989 en Laval, é un futbolista franco-gabonés que xoga como dianteiro no FC Barcelona. Anteriormente xogou en clubs de varios países europeos, destacando especialmente no Saint-Étienne, no Borussia Dortmund e no Arsenal, club este último do que foi capitán. É internacional dende 2009 coa, da que é o máximo goleador histórico. Está considerado como un dos mellores dianteiros do mundo, sendo sobre todo coñecido polo seu ritmo, capacidade de finalización e movementos sen balón. Aínda que habitualmente xoga como dianteiro centro, tamén ten xogado como extremo.
É fillo do exfutbolista gabonés Pierre Aubameyang e irmán de Catilina e Willy Aubameyang, todos eles tamén internacionais coa selección de Gabón.
Yayo Daporta
Yayo Daporta, nado en Cambados en 1975 e asentado no Grove, é un cociñeiro galego, chef do seu restaurante Yayo Daporta, que o rexenta xunto coa súa irmá a sommelier Esther Daporta. Ten unha estrela Michelín e dous soles da Guía Repsol.
Inicios
Yayo Daporta espertou as súas ganas de cociñar despois de traballar no restaurante Casa Solla de Pepe Solla, e a partir de entón traballou en Alejandro, un restaurante de Almería, e El Amparo, restaurante de Carmen Guasp de Madrid. A súa familia adícase ao marisqueo, tendo depuradoras de marisco na Ría de Arousa.
Restaurante de seu
En 2005 abriu o seu propio restaurante e gañou un récord Guinness para o chef máis novo da historia en conseguir unha estrela Michelín.
Presentador de TV
En 2014, presentou, xunto a Susi Díaz e Alberto Chicote, o programa de televisión Top Chef. Estivo activo na segunda tempada e deixou o programa para centrarse no seu restaurante.
Anthony Swiatek
Anthony Swiatek, nado en Brooklyn, Nova York, o 31 de xullo de 1941, é un numismático estadounidense.
Traxectoria
Swiatek licenciouse no City College de Nova York en 1969, e acadou un mestrado na mesma universidade en 1972.
Entre 1969 e 1979 traballou como profesor en Brooklin, actividade que compaxinaba co comercio numismático. En 1979 abandonou a súa carreira docente para se dedicar por completo á numismática.
Como autor, os seus traballos céntranse sinaladamente nas moedas conmemorativas do seu país. Foi presidente da Society for U. S. Commemorative Coins e membro da xunta directiva do Numismatic Literary Guild. En 1991 foi elixido membro da xunta de goberno da American Numismatic Association (ANA), entidade que presidiu entre 1997 e 1999.
Publicacións
Anthony Swiatek foi colaborador habitual de diversas revistas numismáticas estadounidenses, como Coin World, COINage e Coins Magazine, onde publicou os seus artigos. Estes son os principais traballos monográficos publicados por el ao longo da súa traxectoria:
Nytt Land
Nytt Land é unha banda de folk nórdico e ambiental, procedente de Kalachinsk en Siberia, no norte de Rusia. Fundada por Anatolii e Natalia Pahlenko en 2013, a banda publicou sete álbums de estudio.
Estilo e historia
Nytt Land formouse en 2013 e publicou catro discos de forma independente antes de unirse ao selo británico Cold Spring Records, co que publicaron en 2017 o disco Fimbulvinter e en 2018 Oðal. Acompañaron a Wardruna na súa xira rusa, e tocaron en festivais viquingos, folk e metal de toda Europa.
Casal do Mato, Batalláns, As Neves
Casal do Mato é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Nytt Land
Estilo e historia
O estilo da banda ten sido comparado co de Wardruna e Danheim, co engadido do canto difónico e os instrumentos tradicionais feitos a man como o kantele e a talharpa. A banda afirmou que se inspiran nos sons da natureza siberiana, e os seus discos incluíron gravacións en vivo de grallos de corvos e outros sons do bosque. Tematicamente, a súa obra faise eco de moitas historias da mitoloxía nórdica e de textos históricos como a Edda poética. De acordo con esta tradición, gran parte das letras de Nytt Land están escritas e cantadas en lingua nórdica antiga.
O Cruceiro, Batalláns, As Neves
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Hunter S. Thompson
Hunter Stockton Thompson, nado en Louisville, Kentucky, o 18 de xullo de 1937 e finado en Woody Creek, Colorado, o 20 de febreiro de 2005, foi un xornalista e escritor estadounidense, creador e icona do xornalismo gonzo, un modelo de xornalismo que propón eliminar a división entre suxeito e obxecto, ficción e non ficción, e entre obxectividade e subxectividade.
Primeiros ano
Nado en Louisville, Thompson creceu en Cherokee Triangle, un barrio histórico de The Highlands, e asistiu á secundaria no colexio masculino de Louisville. Os seus pais, Jack e Virginia, casaron en 1935. A morte do pai deixou tres fillos (Hunter, Davison e James) ao coidado da súa nai, que tiña problemas de alcoholismo.
Hunter foi arrestado en 1956 por roubo, e despois de chocar un camión de entregar da empresa de envíos en que traballaba alistouse na Forza Aérea dos Estados Unidos durante o período de espera obrigatorio antes do servizo militar. Despois de traballar no departamento de información da base de Eglin, Florida, en 1956, converteuse no redactor de novas deportivas para o xornal da base, The Command Courier. Tamén escribiu para diarios locais, infrinxindo regras da Forza Aérea.
Foi dado de baixa honorable en 1958, por recomendación do seu oficial superior. O coronel W. S. Evans, xefe dos servizos de información escribiu ao oficial en xefe da base de Eglin:
Thompson burlouse nunha declaración de prensa inventada sobre a súa baixa, dicindo que foi declarado como "completamente inclasificable".
Carreira profesional
Durante este tempo, traballou para a revista Time como copista por un soldo de 51 dólares por semana. Traballando, aproveitou para copiar na súa máquina de escribir os libros O Gran Gatsby de F. Scott Fitzgerald e A Farewell to Arms de Ernest Hemingway, argumentando que quería aprender sobre os estilos dos autores.
En 1960, Thompson mudouse a San Xoán (Porto Rico) para traballar na revista deportiva El Sportivo, que non durou moito. Porén, o cambio a Porto Rico permitiulle viaxar ao Caribe e América do Sur, escribindo como freelance para distintos medios do continente. Traballou como correspondente en Suramérica para unha publicación de Dow Jones & Company, The National Observer.
Durante ese período, escribiu dúas novelas, Prince Jellyfish e The Rum Diary, e enviou varios contos a distintas publicacións. The Rum Diary publicouse en 1998, moito despois de que Thompson se volvese famoso.
Carreira como xornalista
En 1965, o editor de The Nation, Carey Williams, ofreceu a Thompson a oportunidade de escribir un artigo sobre a súa experiencia coa banda de motociclistas Hells Angels. Thompson pasara un ano vivindo e rodando con eles, mais a relación crebou cando os motociclistas comezaron a sospeitar que Thompson estaba a gañar cartos cos seus textos. A banda esixiu parte das ganancias, e todo rematou con Thompson recibindo unha malleira salvaxe. Cando The Nation publicou o artigo o 17 de maio de 1965, Thompson recibiu varias ofertas para publicar un libro, ata que Random House publicou a edición de tapa dura, titulada Hell's Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs, en 1966.
A maior parte do mellor traballo de Thompson foi publicada na revista Rolling Stone. O seu primeiro artigo publicado nela foi "Freak Power in the Rockies", en que relataba a súa candidatura de 1970 para sheriff do condado de Pitkin, Colorado, como membro do partido Freak Power. Thompson perdeu nunha estreita votación, prometendo na súa campaña a despenalización do consumo das drogas (non do narcotráfico, que desaprobaba), destruír as rúas e convetelas en pastos para que a xente camiñase, prohibir edificios tan altos que agachasen a paisaxe e a vista ás montañas e rebautizar Aspen como Fat City. Para darse o pracer de chamar ao rival republicano "o meu opoñente guedellán", rasurouse a cabeza.
Thompson foi traballar como correspondente político para Rolling Stone, retendo o título de director de Asuntos Nacionais durante trinta anos, ata a súa morte. Dous dos seus libros, Fear and Loathing in Las Vegas e Fear and Loathing on the Campaign Trail '72 foron publicados (por entregas) na revista. Xunto con Joe Eszterhas e David Felton, Thompson foi fundamental no proceso de expansión de Rolling Stone alén da crítica musical. De feito, Thompson foi o único escritor do cadro daquela época que non contribuíu cun artigo sobre música na revista. Non obstante, as súas historias sempre tiñan pinceladas e referencias á música popular, desde Howlin' Wolf ata Lou Reed. Armado onde for cunha das primeiras máquinas de fax, fíxose famoso por entregar os seus artigos a última hora, case ilexibles, nas oficinas da revista en San Francisco, sempre demasiado tarde para editalos e corrixilos, mais xusto a tempo para publicalos.
Nacemento do xornalismo gonzo
miniatura|esquerda|Thompson con [[George McGovern en San Francisco, xuño de 1972]] miniatura|O puño vermello de dous polgares sostendo un peyote ([[Lophophora williamsii), icona do xornalismo gonzo]] En 1970, Thompson escribiu un artigo chamado "The Kentucky Derby is Decadent and Depraved" para unha pequena revista deportiva chamada Scanlan's Monthly. Aínda que non foi moi lido no seu momento, o artigo é o primeiro en que Thompson utilizou as técnicas do que sería o xornalismo gonzo, un estilo que ocupou durante a maior parte do resto da súa carreira literaria. A descrición maniática e subxectiva en primeira persoa foi o suposto resultado da desesperación de Thompson, quen se enfrontaba a unha inminente data límite para entregar o artigo. Xa sen tempo, arrincou as páxinas do seu caderno de apuntamentos e mandoullas ao seu editor, sen corrixilas ou sequera organizalas. Ralph Steadman, quen colaborou posteriormente con Thompson en gran cantidade de artigos, contribuíu elaborando debuxos expresionistas con tinta e lapis. Thompson estaba resignado, seguro de ser despedido, cando o seu editor o chamou para felicitalo polo «excelente» artigo que escribira.
O primeiro que empregou a palabra "gonzo" para describir o traballo de Thompson foi o xornalista Bill Cardoso. Cardoso coñeceu por primeira vez a Thompson en 1968, nun bus cheo de xornalistas viaxando para cubrir o comezo das eleccións presidenciais estadounidenses en New Hampshire. Cardoso describiu a aparición do artigo Kentucky Derby como unha iluminación: «Agora si, isto é gonzo puro. Se este é o principio, que siga chegando». Thompson tomou a palabra de inmediato e, segundo Ralph Steadman, dixo: «Ok, iso é o que fago. Gonzo».
Thompson deseñou un símbolo para representar o novo xornalismo que creara. Consistía nunha gran man vermella con dous polgares, un en cada extremo da man, que co puño pechado encerra no centro un anaco de peyote, un cacto endémico de México famoso polos efectos alucinóxenos ao inxerilo, e que tanto gustaba a Thompson.
Vida persoal
O 19 de maio de 1963 casou coa súa moza de moitos anos, Sandra Dawn Conklin (posteriormente coñecida como Sandra Conklin Thompson ou Sondi Wright), e tiveron un fillo, Juan Fitzgerald Thompson, nado o 23 de marzo de 1964. A parella intentou ter máis fillos, mais a súa esposa sufriu tres abortos espontáneos e dous bebés morreron ao pouco de nacer. Nunha edición a Thompson da revista Rolling Stone, Sandy escribiu:
O 20 de febreiro de 2005, aos 67 anos, o xornalista quitouse a vida dun disparo na cabeza. O seu fillo Juan emitiu un comunicado de prensa en que informou «o doutor Hunter S. Thompson rematou coa súa vida disparándose na cabeza no seu recinto fortificado en Woody Creek (Colorado). Hunter gardaba celosamente a súa intimidade e pregamos que os seus amigos e admiradores respecten esa intimidade e a da súa familia».
Absorción da radiación electromagnética pola auga
miniatura|300x300px|As principais bandas de absorción están representadas pola curva azul, que representa o espectro solar por encima da atmosfera que penetra até a superficie da Terra (representada pola curva laranxa). A absorción da radiación electromagnética pola auga depende do estado desta última : líquido, vapor ou xeo.
A absorción de gases prodúcese en tres rexións do espectro electromagnético. As transicións de rotación da molécula actúan no microondas e no dominio infravermello afastado. As transicións vibracionais actúan no infravermello medio e próximo. As bandas correspondentes teñen unha fina estrutura ligada á rotación. As transicións electrónicas inflúen na rexión ultravioleta.
A fase líquida carece de espectro de rotación pero absorbe en longas lonxitudes de onda. A baixa absorción visible na rexión de 400 a 500 nm confire á auga certa cor azul, aínda que é maiormente transparente (a auga do mar é totalmente azul cando reflicte o ceo azul, e roxa ou laranxa cando reflicte os crepúsculos).
Todas as fases da auga xogan un papel importante no equilibrio radioactivo da Terra que contribúe ao clima. Constitúen un obstáculo para a observación astronómica ou para a observación da superficie terrestre dende o espazo pero contribúen ao coñecemento da atmosfera mediante medicións remotas.
Visión xeral do tema
A molécula de auga en estado de vapor ten tres tipos de transicións que levan á absorción:
A vibración vai acompañada de transicións de rotación que dan un espectro de rotación-vibración. Ademais, os parciais (acústicos) aparecen no IR próximo. A base de datos HITRAN lista máis de 64.000 transicións.
No xeo, o espectro de rotación tamén se modifica por enlaces de hidróxeno e ademais aparecen fonóns ópticos no IR. As transicións electrónicas mostran unha estrutura fina relacionada coas transicións vibracionais e rotacionais.
Espectro rotacional
dereita|miniatura|300x300px| Parte do espectro de rotación. esquerda|miniatura|100x100px| Molécula de [[Auga|H2O en rotación]] A molécula de auga é un peón asimétrico (en tipoloxía das espectroscopias rotacionais, en francés toupie asymétrique) cos seus tres momentos de inercia diferentes. Debido á ausencia de simetría, pódese observar un gran número de transicións no dominio IR próximo. A medición precisa do espectro de microondas permitiu fixar a lonxitude do enlace O - H en 95,84 ± 0,05 µm e o ángulo H - O - H en 104,5 ± 0,3 graos. O cálculo ab initio dá un valor de 104,4776 graos.
Espectro vibracional
A molécula de auga ten tres modos fundamentais de vibración molecular. Os modos de vibración cortante de O - H levan a bandas de absorción con cabeza de banda en 3657 cm −1 (ν 1, 2.734 μm) e 3756 cm −1 (ν 3, 2.662 μm) na fase gaseosa. A vibración de simetría de rotación asimétrica C 2v é un modo normal de vibración. O modo de corte H - O - H comeza en 1595 cm −1 (ν 2, 6.269 μm). Aínda que os modos de corte e elongación teñen a mesma simetría A 1, os seus espectros non se superpoñen. Nas tres bandas observamos unha fina estrutura de rotación. ν 3 ten unha serie de parciais en números de onda inferiores a n ν 3, n = 2,3,4,5. . . Superposicións como ν 2 + ν 3 son visibles no próximo infravermello.
Auga na rexión visible
As medicións de absorción no visible cun medidor de absorción de cavidade integrante (ICAM) permitiron atribuílo a unha serie de bandas parciais e solapamentos de intensidade decrecente en cada paso, dando un mínimo de 418 nm, valor no que o coeficiente de absorción é 0,0044 m −1. Este valor corresponde a un curso, percorrido ou camiño libre medio de 227 metros. miniatura|esquerda|350x350px|Coeficiente de absorción de auga pura no visible en función da lonxitude de onda.
Ondas de microondas e radio
O espectro de rotación esténdese á rexión de microondas. A absorción prodúcese nun amplo rango carente de singularidades, atribuído ao enlace de hidróxeno.
Esta propiedade úsase nos fornos de microondas que normalmente usan a banda ISM ás 2.45 GHz (lonxitude de onda 122 mm).
Por outra banda, constitúe unha dificultade para as comunicacións subacuáticas, especialmente porque o sal disolto aumenta a absorción.
Vapor de auga na atmosfera
O vapor de auga é un gas de efecto invernadoiro que contribúe co 70% á absorción solar da atmosfera e ao redor do 60% da radiación emitida pola superficie (excluíndo a difusión por partículas líquidas ou sólidas). Constitúe un elemento importante das imaxes espectrais empregadas na teledetección porque a absorción é variable coa canle. É tamén de importancia en radioastronomía e astronomía infravermella. O Telescopio do Polo Sur foi construído na Antártida debido ao baixo contido de vapor de auga debido ás baixas temperaturas.
En altitude, a auga existe en forma líquida ou sólida. A absorción e dispersión da radiación xogan un importante papel climático.
A Ermida, Batalláns, As Neves
A Ermida é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Copa do Rei de Rugby 2020-2021
Na tempada 2020-2021 levouse a cabo a 88ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español, organizado pola F.E.R..
Disputaron esta competición da Copa do Rei os catro equipos que quedaron en primeiro lugar nos resultados habidos na primeira volta da División de Honra de cada un dos catro grupos de tres equipos que foron creados por sorteo entre os doce equipos que constituían a División de Honra, de xeito que cada equipo xogou dentro do seu grupo un encontro como local e outro como visitante.
Torneo da Copa do Rei
O Copa do Rei comezou propiamente coas semifinais, de xeito que nesta edición o torneo contou oficialmente con catro participantes e constou de tres encontros: as dúas semifinais e a final.
A final da Copa do Rei de rugby tivo lugar en Albacete, cidade que nunca acollera unha final de Copa. O encontro rematou co resultado de 37 a 13 a prol do Club Alcobendas Rugby, que deste xeito acadou o seu terceiro título consecutivo nesta competición.
Chrysolepis
Chrysolepis é un pequeno xénero de plantas pertencente á familia das fagáceas, endémico do oeste dos Estados Unidos, desde Washington até o sur de California.
Características
Son árbores e arbustos perennifolios con follas simples, enteiras, cunha densa capa de escamas douradas na superficie inferior do limbo (revés) e unha capa máis fina na superior (face). Estas follas mantéñense na planta durante 3 ou 4 anos. O froito é unha cápsula espiñenta que contén tres froitos secos comestíbeis.
Diferénciase do xénero Castanea en que os seus froitos tardan 14-15 meses en maduraren (3-5 meses nas castañas).
Descrición
O xénero foi descrito en 1948 polo botánico sueco Karl Jesper Hakon Hjelmquist, e publicado en Botaniska Notiser, Supplement 2 (1): 117.
A especie tipo é Chrysolepis chrysophylla.
Etimoloxía
O nome científico Chrysolepis está formado pola unión dos elementos do latín científico chryso- e -lepis, tirados, respectivamente, dos termos do grego antigo χρυσός chrysós, "ouro", e λεπίς lepís, "escama", en referencia as escamas amarelas destas plantas.
Especies
O xénero conta con dúas especies aceptadas:
A Fragua, Batalláns, As Neves
A Fragua é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Selección de fútbol de Benín
A selección de fútbol de Benín (en Équipe nationale de Football du Benin) é o equipo representativo de Benín nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Beninesa de Fútbol (Fédération Béninoise de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Recibiu o nome de selección de fútbol de Dahomey até 1975, momento no que a República de Dahomey adoptou o nome de Benín.
Don Taxay
Donald Paul Taxay, nado o 24 de maio de 1933 en Chicago, Illinois, foi un numismático e historiador estadounidense coñecido polas súas publicacións de referencia na historia da moeda do seu país e pola súa desaparición cando estaba no cumio da súa carreira.
Formacióne vida familar
En decembro de 1977 casou con Constance Ferris, da que se divorciou en 1982.
Carreira numismática
Taxay comezou o seu interese pola numismática na década de 1950 e en 1958 xa era encargado do departamento de moedas dun establecemento comercial en Boston. En 1962 empezou a traballar na New Netherlands Coin Company, un comercio numismático especializado en moedas raras. En 1963 foi contratado por Walter H. Breen xunto a Lynn Glaser na compañía de autenticación de moedas Institute of Numismatic Authenticators.
No verán de 1969 entrou na dirección dunha compañía que se acababa de cerar en Nova York, Harmer, Rooke Numismatists, Ltd., e uns anos despois uniuse a Harry J. Forman e a Ruth Bauer, de Filadelfia, para constituíren Forman, Taxay and Associates, unha compañía especializada en poxas numismáticas e xestión de investimentos neste sector, aínda que a empresa non tivo éxito e Taxay se retirou da sociedade.
Desaparición
Entre 2005 e 2006, os membros da Numismatic Bibliomania Society emprenderon un proxecto de investigación para descubrir que lle sucedera a Don Taxay, xa que non se sabía nada del desde finais da década de 1970. Finalmente, determinaron que Taxay fora introducido nunha comunidade espiritual india por Walter H. Breen e que, como consecuencia, se convertera nun seguidor do movemento Osho e marchara á India.
Publicacións
Estas son as cinco monografías publicadas por Don Taxay antes da súa desaparidión na década de 1970:
Gandarela, Batalláns, As Neves
Gandarela é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Maksim Suraiev
Maksim Viktorovich Suraiev, nado en Cheliabinsk o 24 de maio de 1972, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-16 e Soiuz TMA-13M e foi membro das expedicións 21, 22, 40 e 41 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Suraiev graduouse con honores como enxeñeiro e piloto na Escola Kachin de Pilotos para a Forza Aérea en 1994. Despois graduouse como enxeñeiro investigador e piloto na Academia Zhukovski da Forza Aérea en 1997 e graduouse en dereito pola Academia Rusa de Servizo Civil en 2007.
Adestrouse como cosmonauta entre decembro de 1997 e decembro de 1999, participando nas misións Soiuz TMA-16 e Soiuz TMA-13M e sendo membro das expedicións 21, 22, 40 e 41 á Estación Espacial Internacional, pasando un total de 334,51 días no espazo.
Lentille, Batalláns, As Neves
Lentille é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Sara Josephine Baker
Sara Josephine Baker, nada o 15 de novembro de 1873 en Poughkeepsie, Nova York e finada o 22 de febreiro de 1945 en Nova York, foi unha médica estadounidense, coñecida por estudar a mortalidade infantil e reducila sanitariamente.
Traxectoria
Foi a primeira cidadá dos Estados Unidos en doutorarse en saúde pública. Como directora do departamento de hixiene infantil de Nova York, axudou a reducir a taxa de mortalidade infantil da cidade ao mínimo, máis que calquera outra cidade do país.
Baker apoiou a creación da Asociación Americana de Hixiene Infantil e organizou o que máis tarde se coñecería como a Federación de Benestar Infantil de Nova York. Tamén publicou cinco libros sobre hixiene infantil.
Leucemia linfoblástica aguda
A leucemia linfoblástica aguda ( LLA ; ALL polas súas siglas en inglés) é un cancro da liña linfoide de células sanguíneas caracterizado polo desenvolvemento de gran cantidade de linfocitos inmaturos (linfoblastos). Os síntomas máis comúns son cansazo, palidez, febre, lesións fáciles e hematomas, aumento dos ganglios linfáticos e dor ósea. Como todas as leucemias agudas, a LLA progresa de forma agresiva e é mortal en semanas ou meses se non se trata.
O tratamento inicial da LLA consiste na quimioterapia co obxectivo de remitir a doenza. O tratamento inicial é seguido de máis sesións de quimioterapia, xeralmente ao longo de varios anos. Nos casos en que a enfermidade se teña diseminado ao cerebro, pode ser necesaria a quimioterapia intratecal ou a radioterapia. Nos casos de enfermidade que reaparece despois do tratamento estándar, pode ser necesario un transplante de medula ósea. Actualmente estanse estudando novas formas de tratamento, como a inmunoterapia.
En 2015, a LLA afectou a preto de 876000 persoas en todo o mundo e foi a causa de 111000 mortes. A enfermidade é máis común nos nenos, especialmente entre os dous e os cinco anos de idade. Nos Estados Unidos, é a causa máis común de morte por cancro entre os nenos. A LLA foi o primeiro cancro xeneralizado que se conseguiu curar. A taxa de supervivencia dos nenos aumentou de menos do 10% na década de 1960 a máis do 90% en 2015. Non obstante, a taxa de supervivencia é menor nos bebés (50%) e nos adultos (35%).
Sinais e síntomas
Os síntomas iniciais non son específicos. Os signos e síntomas da LLA resultan dunha produción anormal de células sanguíneas (leucocitos). Tales células fanse moi numerosas, pero inmaturas e malignas. Os sinais son variados. Poden aparecer os seguintes síntomas:
A Furna, Batalláns, As Neves
A Furna é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Leucemia linfoblástica aguda
Tratamento
O uso de medicamentos contra o cancro combínase durante anos de tratamento. Os axentes utilizados para ALL inclúen:
Coa excepción dos pacientes con LLA madura de células B, que son tratados con cursos curtos e intensivos, o tratamento adoita consistir nunha fase de indución da remisión, fase de consolidación (ou intensificación) e fase de mantemento.
Normalmente, as persoas que experimentan unha recaída na súa LLA despois do tratamento inicial teñen un prognóstico peor que as que permanecen en remisión completa despois da terapia de indución. É improbable que a leucemia recorrente responda favorablemente ao réxime estándar que se implantou inicialmente e, en cambio, estas persoas deberían ser probadas con quimioterapia de reindución seguida dun transplante de medula ósea.
A radiación de paliativos en doses baixas tamén pode axudar a reducir a carga do tumor dentro ou fóra do sistema nervioso central e aliviar algúns síntomas.
Recentemente, tamén houbo probas e aprobación do uso de dasatinib, un inhibidor da tirosina quinase. Demostrou eficacia en casos de persoas con LLA Ph1-positiva e resistente a imatinib, pero é necesario investigar máis sobre a supervivencia a longo prazo e o tempo de recaída.
Tratamento con inmunoterapia
As persoas en recaída tamén poden recibir anticorpos monoclonais. Especificamente o blinatumomab demostrou que aumenta as taxas de remisión e as taxas de supervivencia xerais, sen aumentar os efectos tóxicos. A primeira inmunoterapia empregada polo SERGAS foi o blinatumomab na década de 2010.
Outro novidoso tratamento é a terapia CAR-T. A primeira usou Tisagenlecleucel e tamén foi a primeira terapia xénica en recibir a aprobación da Administración de Drogas e Alimentos dos Estados Unidos (FDA) en 2017, indicada para pacientes pediátricos e adultos novos con leucemia linfoblástica aguda (r/r) en recaída ou refractaria. seguido da aprobación en maio de 2018 para unha segunda indicación en pacientes adultos con linfoma difuso de células B grandes r/r. Seguido de homologacións na Unión Europea, Suíza e o Canadá".
En xuño de 2022 o Consello Interterritorial de Sanidade decidiu que o de CHUS en Santiago de Compostela será o centro de referencia para Galiza en terapias avanzadas contra o cancro, para a elaboración das denominadas terapias CAR-T da LLA pediátrica.
Michael P. Anderson
Michael Phillip Anderson, nado en Nova York o 25 de decembro de 1959 e finado o 1 de febreiro de 2003, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-89 e STS-107, falecendo nesta última, durante o accidente do transbordador espacial Columbia.
Traxectoria
Anderson graduouse en física e astronomía pola Universidade de Washington en 1981 e era máster en física pola Universidade Creighton en 1990.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-89 e STS-107, finando durante esta última. Pasou un total de 24,76 días no espazo.
Guille, Batalláns, As Neves
Guille é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Karl Jesper Hakon Hjelmquist
Karl Jesper Hakon Hjelmquist (ou Hjelmqvist), nado o 8 de agosto de 1905 en Lund, e finado en 1999, foi un botánico e fitoxeógrafo sueco.
Traxectoria
Foi profesor da Universidade de Lund, e membro da Real Academia das Ciencias de Suecia.
Cadros de xogadores de tempadas pasadas do Club Ourense Baloncesto
Esta é unha lista dos cadros de xogadores de todas as temporadas do Club Ourense Baloncesto.
Karl Jesper Hakon Hjelmquist
Abreviatura
A abreviatura Hjelmq. emprégase para recoñecer a Karl Jesper Hakon como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
O Pazo, Batalláns, As Neves
O Pazo é un lugar da parroquia de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Las Vegas Strip
Las Vegas Strip (a franxa das Vegas) é un tramo de Las Vegas Boulevard South no Condado de Clark, Nevada, coñecido pola súa concentración de hoteis turísticos e casinos. The Strip, como se lle coñece, ten uns 6´8 km. de lonxitude, e está inmediatamente ao sur dos límites da cidade de Las Vegas nas cidades non incorporadas de Paradise e Winchester, pero a miúdo chámase simplemente "Las Vegas".
Moitos dos hoteis, casinos e resorts máis grandes do mundo están no Strip, coñecido pola súa arquitectura contemporánea, luces e gran variedade de atraccións. Os seus hoteis, casinos, restaurantes, rañaceos residenciais, ofertas de entretemento e skyline estableceron o Strip como un dos destinos turísticos máis populares e emblemáticos do mundo e é un dos motores da economía de Las Vegas. A maior parte da Franxa foi designada como All-American Road,
Límites
Historicamente, os casinos que non estaban no Downtown Las Vegas ao longo da Fremont Street estaban fóra dos límites da cidade en Las Vegas Boulevard. En 1959, construíuse o Welcome to Fabulous Las Vegas sign exactamente 7´2 km. fóra dos límites da cidade. O sinal atópase actualmente na mediana xusto ao sur de Russell Road, fronte á localización do agora demolido Klondike Hotel and Casino e a uns 640 metros ao sur da entrada máis sur do Baía de Mandalay, que é o casino máis ao sur da Franxa.
No sentido máis estrito, "a Franxa" refírese só ao tramo de Las Vegas Boulevard que está aproximadamente entre Sahara Avenue e Russell Road, unha distancia de 6´8 km. O condado de Clark usa a frase Resort Corridor para describir a zona que inclúe Las Vegas Boulevard entre 215 Beltway e Sahara Avenue e os seus arredores.
O Sáhara considérase xeralmente o extremo norte da Franxa, aínda que as guías de viaxes adoitan estendela ata a Strat 640 metros ao norte. Mandalay Bay, xusto ao norte de Russell Road, é o resort máis ao sur que se considera que está na Franxa (o Klondike foi o máis ao sur ata 2006, cando se pechou, aínda que nalgunhas definicións e guías de viaxe non se incluíu no Strip). O Strip inclúe o sinal "Benvido á fabulosa Las Vegas".
Primeiros anos (década de 1930-1990)
thumb|The Strip nos anos 40. Na imaxe aparece a gasolineira do [[Hotel Last Frontier, o segundo hotel do Strip.|esquerda]] O primeiro casino construído na Highway 91 foi o Pair-o-Dice Club en 1931, pero o primeiro casino-resort con servizo completo no que actualmente se chama 'The Strip' foi o El Rancho Vegas, que abriu con 63 habitacións tipo bungalow o 3 de abril de 1941. (A sala de exposicións e o casino de "El Rancho Vegas" resultaron destruídos por un incendio en 1960. Os bungalows de El Rancho Vegas non sufriron danos, e alugáronse ata principios da década de 1980). O seu éxito xerou un segundo hotel no que sería o Strip, o Hotel Last Frontier en 1942. Figuras do crime organizado como Bugsy Siegel, orixinario de Nova York, que máis tarde residiu en California, mostrou gran interese no crecente centro de xogos de Las Vegas e a mafia empezou a financiar o remate da construción do Flamingo. A construción do Flamingo iniciouno o famoso editor de Hollywood Billy Wilkerson. O casino Flamingo abriu en decembro de 1946 e o ​​hotel abriu en marzo de 1947. O resort Desert Inn de Wilbur Clark abriu en 1950. O financiamento para moitos Os proxectos de Las Vegas chegaron a través da American National Insurance Company, que tiña a súa sede no entón famoso imperio dos xogos de azar de Galveston, Texas.
Las Vegas Boulevard South chamábase anteriormente Hwy 91, ou Arrowhead Highway, ou a autoestrada de Los Ángeles. O axente e empresario Guy McAfee do Departamento de Policía de Los Ángeles nomeou o Strip en honor ao Sunset Strip da súa cidade natal en Hollywood.
Cidade non incorporada
En 1950, o alcalde Ernie Cragin da Cidade de Las Vegas intentou anexar o Strip de Las Vegas, que era un territorio non incorporado do condado de Clark, co fin de ampliar a base impoñible da cidade para financiar a súa ambiciosa axenda de construción e pagar a crecente débeda da cidade. En cambio, Gus Greenbaum do Flamingo liderou un grupo de executivos de casinos para meter presión aos comisionados do condado de Clark para conseguir o status de cidade. Finalmente creáronse dúas cidades non incorporadas, Paradise e Winchester. Máis de dúas décadas despois, o Tribunal Supremo de Nevada anulou unha lei do estado de Nevada de 1975 que integraría a Franxa e o resto das áreas urbanas do condado de Clark na cidade de Las Vegas.
O Caesars Palace inagurouse en 1966. En 1968, Kirk Kerkorian comprou o Flamingo e contratou ao vicepresidente de Sahara Hotels, Alex Shoofey, como presidente. Alex Shoofey trouxo a 33 dos principais executivos do Sahara. O Flamingo utilizouse para formar aos futuros empregados do International Hotel, que estaba en construción. Inaugurado en 1969, o Hotel Internacional, con 1.512 habitacións, iniciou a era dos mega-resorts. O International é coñecido hoxe como Westgate Las Vegas.
Mega-resorts
thumb|right|Mirando ao norte, 2013 A apertura de The Mirage en 1989 marcou un novo nivel para a experiencia de Las Vegas, xa que os hoteis e casinos máis pequenos deixaron paso aos mega-resorts máis grandes. Algunhas das características principais de The Mirage incluíron paisaxes tropicais con fervenzas, un volcán en erupción, restaurantes con chefs de clase mundial e un espectáculos con ilusionistas Siegfried & Roy. Na década de 1990, abríronse máis de 12 novos hoteis, incluídos hoteis temáticos como Luxor, Excalibur e Mandalay Bay. Con 1,7 millóns de dólares, o hotel máis caro do mundo da época, The Bellagio, construíuse na década de 1990. Estas enormes instalacións ofrecen opcións de entretemento e restauración, así como xogos de azar e aloxamento. Este cambio afectou aos hoteis e casinos máis pequenos, coñecidos agora como históricos, como o Dunes, o Sands e o Stardust. En 1993, o lanzamento do espectáculo Mystère no novo hotel Treasure Island Cirque du Soleil marcou un punto clave na transformación do entretemento do Strip de Las Vegas. thumb|right|mirando ao sur
Nun esforzo por atraer familias, os resorts ofrecían máis atraccións dirixidas á mocidade, pero tiveron un éxito limitado. O Parque acuático Wet'n Wild abriuse en 1985 e estaba situado no lado sur do hotel Sahara. Pechou a finais da tempada 2004 e posteriormente demoliuse. O actual MGM Grand abriu en 1993 co MGM Grand Adventures Theme Park, pero o parque pechou en 2000 debido á falta de interese. Do mesmo xeito, en 2003 Treasure Island pechou a súa propia sala de xogos e abandonou a temática pirata previa, adoptando o novo nome ti.
Ademais dos grandes hoteis, casinos e resorts, o Strip alberga moitas atraccións, como M&M's World, Adventuredome e o Fashion Show Mall. A partir de mediados da década de 1990, o Strip converteuse nun destino popular de celebración de fin de ano.thumb |dereita|[[Garda Nacional de Nevada colabora coa seguridade en Noitevella]]
2000–presente
Coa apertura do Bellagio, Venetian, Palazzo, Wynn e Encore, a franxa tendeu cara ao segmento luxoso de gama alta durante a maior parte da década de 2000, mentres que algúns resorts máis antigos engadiron grandes expansións e renovacións, incluíndo algunha eliminación da temática dos hoteis temáticos anteriores. Restaurantes de gama alta, a venda polo miúdo especializada, os balnearios e as discotecas convertéronse cada vez máis en opcións para os visitantes ademais dos xogos de azar na maioría dos resorts da Strip. Tamén houbo unha tendencia cara a residencias caras. unidades de condominios no Strip.
En 2004, MGM Mirage anunciou plans para CityCenter, un proxecto multiusos de 27 ha. por 7 000 000 000 millóns de dólares no sitio do hotel Boardwalk e terreos lindeiros. Consiste en hoteis, casinos, condominios, venda polo miúdo, arte, negocios e outros usos do sitio. CityCenter é actualmente o maior complexo deste tipo do mundo. A construción comezou en abril de 2006, coa maioría dos elementos do proxecto abertos a finais de 2009. Tamén en 2006, A Strip de Las Vegas perdeu a súa condición de centro de xogos de azar máis taquillera do mundo, quedando en segundo lugar detrás de Macao.
En 2012, a High Roller Ferris e un distrito de venda polo miúdo chamado The LINQ Promenade comezaron a traballar nun intento de diversificar as atraccións máis aló dos casinos e resorts. As renovacións e cambios de marca como The Cromwell Las Vegas e o SLS Las Vegas continuaron transformando a Strip en 2014. O Las Vegas Festival Grounds abriuse en 2015. En 2016, abriron o T- Mobile Arena, The Park e o Park Theatre.
O 1 de outubro de 2017, un tiroteo masivo ocorreu no Strip no festival de música country Route 91 Harvest, adxacente ao hotel Mandalay Bay, 60 persoas morreron e 867 resultaron feridas. O asasino era un coñecido xogador de Las Vegas chamado Stephen Paddock. O motivo de Paddock nunca determinouse, e suicidouse despois de cometer os asasinatos. Paddock usou varios rifles para disparar aos invitados no Festival da Ruta 91. Estes asasinatos convertéronse nos tiroteos masivos máis mortíferos da historia moderna dos Estados Unidos.
En 2021, o Pinball Hall of Fame trasladouse preto do cartel "Fabulous Las Vegas" no extremo sur da Strip. Máis tarde ese ano, inaugurouse o Resorts World Las Vegas, o primeiro novo hotel-casino construído nunha década, no sitio do antigo Stardust Resort and Casino. Resorts World incorpora partes dun complexo turístico previamente planificado coñecido como Echelon Place, que pechou en 2008.