cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Televisión dixital terrestre
Contidos de High Definition
Nestas cadeas os informativos non gozan da HD, ao contrario do que sucede na televisión pública, que centra a súa oferta de HDTV neste xénero.
HDTV como motor da TDT
A estratexia de implantación da TDT apóiase nas emisións en HD, aprazando para o futuro o uso doutras vantaxes, en espera de que madure o proceso mesmo, e de que os televisores dixitais estean dotados de mecanismos eficaces para a interactividade. Un síntoma da forza competitiva da HDTV é que os operadores de satélite e cable se lanzaron á oferta de emisións e canais de HD. Parte da resistenza a aceptar a norma must carry radica en protexer o lanzamento do negocio da HDTV sobre o cable. O cable e o satélite aproveitáronse da revolución dixital estimulada pola migración da televisión analóxica á TDT, sendo o segundo o máis beneficiado, cun notábel incremento de suscriptores. Os macroxéneros dominantes na oferta destes operadores son a ficción e o deporte, cunha considerábel presenza da información e incluso algunha incursión en servizos avanzados e de carácter interactivo.
Futuro incerto
A TDT nos Estados Unidos utilízase pola Administración para estimular as industrias audiovisual e electrónica, e adquirir o liderado da revolución dixital. A decisión de acoutar o proceso, poñendo prazos ao "apagón analóxico" e dando o protagonismo aos broadcasters xa existentes é un efecto potenciador, que permite asumir os custos da dixitalización desde unha posición de certa estabilidade. O compromiso dos broadcasters tradúcese no elevado grao de cobertura atinxido na difusión de TDT, que non debe confundirse coa penetración efectiva, que aínda é residual por dúas razóns: a lentitude coa que os usuarios adquiren televisores dixitais debido ao elevado custo do equipo e á escasa oferta de contidos, e o elevado número de fogares que reciben os canais de televisión analóxica a través dalgún sistema de distribución multicanal. Dada a enorme penetración do cable, este é o principal problema para atinxir os obxectivos de penetración e, por tanto, o must carry é indispensábel para poder chegar ao "apagón analóxico". A opción de tomar a HDTV como elemento dinamizador promove a aposta doutros operadores para competir no terreo da TDT, deixando en segundo plano a oferta de servizos innovadores de carácter interactivo.
A TDT en Europa
O Reino Unido foi o primeiro país en realizar unha emisión simultánea de TDT e analóxica, foi o 15 de xuño de 1996. Existe desde o 30 de outubro de 2002 a plataforma FreeView pola que emiten uns 30 canais de televisión tanto xeralistas como temáticos e 20 emisoras de radio gratuítas.
En Francia, desde o 31 de marzo, emítense de xeito gratuíto un total de 14 canais, que axiña serán ampliados a 18.
En Italia quérese levar a cabo o apagamento analóxico (o cese de toda emisión analóxica) no 2008.
En Alemaña estase facendo unha implantación por zonas, comezando con Berlín en novembro de 2002. Despois de realizarse a cobertura dixital nunha zona, prodúcese o apagamento analóxico nela. O fin do proceso está planificado para 2010.
A TDT en España
right|200px Durante o ano 2000 entra en funcionamento a primeira plataforma comercial de TDT en España, Quiero TV, que debido a diversos problemas non consegue atinxir a rendibilidade económica esperada polos seus investidores, e que definitivamente cesou as súas emisións o 30 de xuño de 2002.
O panorama da TDT en España a principios do ano 2005 inclúe as emisións en simulcast (emisión simultánea da mesma programación que o canal analóxico) de todas as cadeas de ámbito estatal (TVE1, TVE2, Antena 3, Telecinco, Cuatro, La Sexta), se ben coas vantaxes en calidade inherentes á tecnoloxía dixital. Tamén existen emisións de cadeas autonómicas de televisión nas comunidades onde o operador público así o decidiu, tamén con contidos simulcast.
Ademais existen dúas emisoras puramente dixitais de ámbito nacional, tras as concesións outorgadas polo Goberno tras concurso público no ano 2002, Net TV e Veo TV, que debido á escasa cobertura do sinal e, sobre todo, ao ínfimo parque instalado de receptores compatíbeis DVB-T, non emiten contidos propios por resultar economicamente inviábel ante unha audiencia potencial da orde de decenas de milleiros de espectadores. En certas comunidades autónomas o operador público emite, ademais do canal autonómico analóxico en simulcast, unha ou máis emisoras unicamente dixitais, aínda que de contidos moi limitados polos motivos económicos expostos.
A principios de 2005 o Goberno comeza a elaborar un novo Plano Técnico Nacional da Televisión Dixital Terrestre, coa intención de impulsar esta tecnoloxía nun mercado televisivo onde as emisoras de TV dixital por satélite (reducidas a Canal Satélite Dixital tras a adquisición da súa única competidora, Vía Dixital) e as redes de cable acaparan o mercado da televisión dixital, e a base instalada de receptores de TDT estímase nunhas decenas de milleiros, a maioría deles os que distribuíu Quero TV durante os seus escasos dous anos de existencia.
Plano Técnico Nacional de Televisión Dixital Terrestre
No consello de ministros do 29 de xullo de 2005 o Goberno aproba o texto do novo Plano Técnico Nacional da Televisión Dixital Terrestre
De entre as medidas que contén o novo plan pódense salientar o adianto do apagamento analóxico desde o ano 2012 ao 3 de abril de 2010 (momento a partir do cal todas as emisións de TV terrestres haberán de realizarse mediante técnicas dixitais), e o aumento no número de emisoras de TDT durante o período transitorio que leve desde o momento presente até o apagón analóxico. Isto farase reutilizando as frecuencias libres tras a quebra de Quero TV, e reorganizando as actualmente dispoñíbeis, o que segundo os casos poderá permitir a presenza dun segundo múltiplex dixital de ámbito autonómico, e a de emisións de tipo DVB-H orientadas á recepción en dispositivos móbiles.
Durante o período transitorio até o apagón analóxico o operador público recibirá un múltiplex completo, así como un canal dixital noutro. Cada unha das emisoras privadas de ámbito estatal manterán o seu canal dixital actual, ao igual que Net TV e Veo TV. En ambos os casos poderán optar á concesión de novos canais se cumpren os requisitos que se estabelecen no novo Planp e as súas propostas son aceptadas.
Tras o apagón analóxico o operador público RTVE recibirá dous múltiplex completos, e cada unha das emisoras privadas un múltiplex completo, mentres que cada comunidade autónoma terá a posibilidade de xestionar dous múltiplex completos no seu ámbito xeográfico.
Feminismo xudeu
O feminismo xudeu é un movemento que busca mellorar o escenario relixioso, xurídico e social das mulleres dentro do xudaísmo e abrir novas oportunidades para a experiencia relixiosa e o liderado para mulleres xudías. Os movementos feministas, con abordaxes distintas, abríronse en todos as principais pólas do xudaísmo.
Na súa forma moderna, o movemento feminista xudeu pode ser rastrexado até os comezos dos anos 1970 nos Estados Unidos. De acordo coa profesora Judith Plaskow, que se concentrou na presenza do feminismo no xudaísmo reformista, as principais dificultades das primeiras feministas xudías eran a exclusión do grupo de oración coñecidos como minian, a imposibilidade das mulleres de seren testemuñas e de pedir o divorcio.
Segundo a historiadora Paula Hyman, dous artigos publicados na década de 1970 sobre o papel da muller no xudaísmo foron particularmente influentes: The Unfreedom of Jewish Women, publicado en 1970 no Jewish Spectator pola súa editora, Trude Weiss-Rosmarin, que critica o tratamento das mulleres na lei xudía, e un artigo de Rachel Adler, chamado The Jew Who Wasn't There: Halacha and the Jewish Woman, publicado en 1971 na  Davka, unha revista contracultural.
Trisomía
miniatura| left | 170px | Esquema do [[xenoma trala mutación, neste caso unha trisomía do cromosoma 21. ]] A trisomía consiste na presenza de tres (e non dous, como sería normal) cromosomas dun tipo específico nun organismo. Un exemplo é a presenza de tres cromosomas 21, que é designada trisomía 21. A maioría das trisomías resultan nun número variable de deficiencias ao nacer (normalmente presentes na maioría dos individuos con cromosomas extra). Moitas trisomías resultan en mortes precoces. Unha trissomia dise parcial cando parte dun cromosoma extra (e non todo) é acoplado a un dos outros cromosomas. Unha trisomía en mosaico é unha condición na que non todas as células conteñen a información xenética do cromosoma extra.
Aínda que a trisomía poida ocorrer con calquera cromosoma, os tipos máis comúns (en humano s) son:
Trissomia relacionada con cromosomas sexuais:
LILO
miniatura|Pantalla estándar de LILO. Lilo ("Linux Loader") é un xestor de arranque de Linux que permite iniciar este sistema operativo xunto con outras plataformas no mesmo ordenador. Foi desenvolvido inicialmente por Werner Almesberger, actualmente está a cargo de John Coffman.
LILO funciona nunha variedade de sistemas de arquivos e pode arrancar un sistema operativo dende o disco duro ou desde un disco flexible externo. Permite seleccionar entre 16 imaxes no arranque, e pode instalarse tamén no master boot record (MBR).
O iniciar o sistema LILO soamente pode acceder aos drivers da BIOS para acceder o disco duro. Por esta razón nas BIOS antigas a área de acceso está limitada aos cilindros numerados de 0 a 1023 dos dous primeiros discos duros. En BIOS posteriores LILO pode utilizar sistemas de acceso de 32 bits permitíndolle acceder a toda a área do disco duro.
Nas primeiras distribucións de Linux LILO era o xestor de facto utilizado para arrancar o sistema. Na actualidade é unha segunda opción en favor do xestor de arranque GRUB.
lilo.conf
O arquivo "lilo.conf" adoita localizarse en /etc/lilo.conf. Dentro de lilo.conf pódese atopar dúas seccións. A primeira sección, que define opcións globais, contén parámetros que especifican atributos sobre a localización do cargador. A segunda contén parámetros asociados as imaxes do sistema operativo que van ser cargadas.
A información específica sobre a súa definición pódese atopar na páxina do manual de lilo.conf
Ana Romaní
Ana Romaní Blanco, nada en Noia o 5 de agosto de 1962, é unha poeta e xornalista cultural galega, académica numeraria da Real Academia Galega.
Traxectoria
Participou na creación da Asociación Cultural Catavento de Noia (1983) e da revista artesanal Carabela de Xiada (Noia, 1983). Entre 1985 e 1989 foi actriz de dobraxe. En 1988 realiza con Chema Gagino o programa de humor A Viborona en RNE-Radio Catro. En 1989 incorpórase á Radio Galega. Desde 1990 ata xullo de 2018 dirixe nesta emisora o programa Diario Cultural, de emisión diaria. Desde este programa promoveuse o libro-CD ''Narradio. 56 historias no ar'', e desde o ano 2007 o Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico, entre outras iniciativas de fomento da experimentación de formatos na radio pública. Romaní mostrouse sempre clara defensora dun modelo de radio pública e galega."Creo que os medios públicos de Galicia teñen pendente esa función de crear modelos propios de comunicación e información para un país, ir mais aló de ser medios de comunicación en galego, e crear modelos e paradigmas propios. Por outra banda, na base das miñas preocupacións profesionais está a visibilización da cultura en toda a súa amplitude, porque a cultura non é unha axenda de lecer nin un relato acelerado dunha sucesión de espectáculos sometido aos intereses do mercado ou doutra índole, que os hai.""Deberían ser os medios galegos, modelos de información dun país, polo tanto deseños propios de parámetros informativos, de liñas de programación, de estruturas organizativas que garantan a súa independencia, desde un profundo coñecemento e análise da historia e o presente dun país, dunha cultura, do idioma no que é. Como todas e todos vostedes saben, pensar en galego vai moito máis alá da lingua de uso, supón unha perspectiva, unha posición, unha realidade. Somos idioma, non a súa tradución. [Do discurso de ingreso na Academia Galega]."Canda a Antón Lopo fundou o Laboratorio de Indagacións Poéticas, no que crearon os espectáculos Ó outro extremo do paraíso (1997) e Lob*s (1999), e coordinaron A Boca Aberta. 1ª madrugada galega de espectáculos poeticos (2001). En 2002 realizou o recital Catro poetas suicidas. Intervención poética contra a levidade e A voz e o poema. Os periplos de Avilés de Taramancos, con Anxo Quintela.
Participou na creación da revista Festa da Palabra Silenciada e da asociación Mulleres Galegas na Comunicación (MUGACOM), constituída o 8 de marzo de 1997. Elabora con outras autoras o estudo ''Muller e Medios de Comunicación. Imaxe e Protagonismo''. Forma parte da Comisión de Igualdade do Consello da Cultura Galega. Escribiu as biografías de María Mariño, Belén Feliú e Xela Arias para o "Álbum de Mulleres".
En decembro de 2017 foi proposta, como candidata única, para ser elixida membro da Real Academia Galega, e foi elixida académica de número no pleno do 17 de marzo de 2018, para a cadeira que ocupou Xohana Torres. O 6 de abril de 2019 formalizou o seu ingreso en Noia cun discurso sobre os seus referentes poéticos e os medios de comunicación, ao que respondeu a académica Margarita Ledo Andión.
En 2018, o mesmo ano no que se produce a polémica pola supresión do formato do Diario Cultural e a súa reconversión en cápsulas informativas, Ana Romaní ve recoñecido o seu longo labor co Premio Nacional de Xornalismo Cultural do Goberno de España. Na acta o xurado motivou así a concesión do galardón:"pola súa longa traxectoria no xornalismo, o seu labor arreo na promoción da cultura e da radio con formatos propios, (...) pola súa visión do feminismo crítico e compromiso social."
Vida persoal
É irmá do músico Rodrigo Romaní e filla de Ana Blanco Gómez, vinculada á directiva da Fundación Rosalía de Castro.
Derivación (matemática)
dereita|300px|Derivación.
A derivación, matematicamente, é un concepto esencial para determinar os espazos tanxentes sobre variedades diferenciábeis, e as súas calidades, propiedades e consecuencias.
É unha peza fundamental, clave no desenvolvemento da teoría para a xeometría diferencial tal e como está estruturada actualmente.
Definición de derivación
Sexa M unha variedade diferenciábel e p \in M, chamaremos derivación no punto p a
Observación
A derivada parcial
Sexa e p \in M, vexamos que a aplicación seguinte é derivación:
Demostración:
A derivada direccional
Sexa, p \in M e , pódese ver, de igual modo que no exemplo anterior, que a aplicación seguinte é derivación:
Definicións
dereita|250px|Plano tanxente.
Sexa M unha variedade diferenciábel e p \in M, chamaremos espazo tanxente a M en p ao \mathbb{R}-espazo vectorial das derivacións de M en p, notado por, e os seus elementos chamaranse vectores tanxentes a M en p.
Propiedade da derivación dunha función localmente constante
Demostración:
Exemplo
Interésanos que a función localmente constante sexa infinitamente diferenciábel en todas as partes, é dicir, de clase :
Propiedade da derivación do produto coa función meseta
Sexa M unha variedade diferenciábel, p \in M,, e \rho unha función meseta asociada a (p,V), temos que:
Propiedade
Sexa M unha variedade diferenciábel, e  tal que \exists V contorno aberto en p onde, entón temos que:
Demostración:
Asteroideae
Asteroideae é unha subfamilia de anxiospermas pertencente á familia Asteraceae.
Inclúe 20 tribos:
Tribo Anthemideae
Tribo Athroismeae
Tribo Bahieae
Tribo Calenduleae
Tribo Chaenactideae
Tribo Coreopsideae
Tribo Eupatorieae
Tribo Feddeae
Tribo Gnaphalieae
Tribo Heliantheae
Tribo Inuleae
Tribo Madieae
Tribo Millerieae
Tribo Perityleae
Tribo Polymnieae
Tribo Senecioneae
Tribo Tageteae
Alfa Romeo
Alfa Romeo Automobiles S.p.A. é un fabricante de vehículos premium italiano e desde 2021 é unha filial de Stellantis. A compañía fundouse o 24 de xuño de 1910 en Milán, Italia. "Alfa" é un acrónimo do seu nome fundador, "Anonima Lombarda Fabbrica Automobili". Na fase inicial de montaxe, para ter un edificio para producir coches, a empresa comprou o Edificio da fábrica de Portello de  Darracq en Milán, que estaba a pechar e vendía todos os seus activos. A marca é coñecida polos vehículos orientados ao deporte e leva participando nas carreiras de automóbiles desde 1911. miniatura|Alfa 2000 touring spider O primeiro coche producido pola compañía foi o 1910 24 HP, deseñado por Giuseppe Merosi. A.L.F.A. aventurouse nas carreiras de motor, cos pilotos Franchini e Ronzoni competindo na Targa Florio de 1911 con dous modelos de 24 CV. En agosto de 1915, a compañía quedou baixo a dirección do empresario napolitano Nicola Romeo, que converteu a fábrica para producir material militar para os esforzos da guerra italianos e aliados. En 1920, o nome da compañía cambiouse por Alfa Romeo, o Torpedo 20-30 HP foi o primeiro coche en levar dita insignia.
En 1921, a Banca Italiana di Sconto, que apoiaba o Ing. Nicola Romeo & Co, crebou e o goberno precisou apoiar ás empresas industriais implicadas, nas que estaba Alfa Romeo, a través do "Consorzio per Sovvenzioni sui Valori Industriali". En 1925, as actividades ferroviarias separáronse da compañía Romeo e en 1928 Nicola Romeo marchou. En 1933, a propiedade estatal reorganizouse baixo a bandeira da organización industrial estatal italiana Istituto per la Ricostruzione Industriale (IRI), que entón tiña un control efectivo. A compañía loitou por volver á rendibilidade despois da segunda guerra mundial e recorreu a vehículos pequenos de produción masiva en lugar de construír a man modelos de luxo. En 1954 desenvolveu o motor Alfa Romeo Twin Cam, que permanecería en produción ata 1994. O Istituto per la Ricostruzione (IRI), o conglomerado estatal que controla Finmeccanica vendeu a marca ao grupo Fiat en 1986 debido a que a marca non era rendible..
Alfa Romeo competiu con éxito en carreiras de Gran Premio, Fórmula 1, automóbiles deportivos, carreiras de turismos e  rallys. Competiu tanto como construtor como fornecedor de motores, mediante entradas de fábrica (normalmente baixo o nome Alfa Corse ou Autodelta) e entradas privadas. O primeiro coche de carreiras fabricouse en 1913, tres anos despois da fundación da compañía, e Alfa Romeo gañou o campionato mundial inaugural de coches de Gran Premio en 1925. As vitorias nas carreiras deron unha imaxe deportiva á marca e Enzo Ferrari fundou o equipo de carreiras da Scuderia Ferrari en 1929 como un equipo de carreiras de Alfa Romeo, antes de independizarse en 1939. E que obtivo o maior número de triunfos do mundo.
Os automóbiles Alfa sempre foron moi famosos polo seu elegante deseño e as súas prestacións, sobre todo nos segmentos de Gran Turismo e Deportivos. A pesar de todo a compañía non se viu libre de problemas financeiros en diversas épocas, tendo que incorporarse finalmente no ano 1987 ao todopoderoso grupo turinés da FIAT, como xa o fixeran outras marcas históricas italianas, Ferrari, Maserati ou Lancia.
Fundación e primeiros anos
vertical | thumb | Un Darracq 8/10 HP de 1908 montado polo antecesor de Alfa Romeo, Darracq Italiana.
thumb | O [[ALFA 24 HP | A.L.F.A. 24 CV (isto cunha carrozaría Castagna  torpedo) foi o primeiro coche fabricado por Anonima Lombarda Fabbrica Automobili (A.L.F.A.) en 1910.]]
O primeiro edificio da fábrica de A.L.F.A. foi en primeiro lugar propiedade da "Società Anonima Italiana Darracq" (SAID), fundada en 1906 pola empresa francesa de automóbiles de Alexandre Darracq, con algúns investidores italianos. Un deles, Cavaliere Ugo Stella, un aristócrata de Milán, converteuse en presidente da SAID en 1909. A localización inicial da empresa estaba en Nápoles, pero incluso antes de que comezara a construción da fábrica prevista, Darracq decidiu a finais de 1906 que Milán sería máis axeitada e, polo tanto, adquiríuse un terreo no suburbio de Milán de Portello, onde construíuse unha nova fábrica de 6700 m². A finais de 1909, os coches italianos Darracq vendíanse lentamente e a compañía liquidouse. Ugo Stella, xunto cos outros coinvestidores italianos, fundou unha nova empresa chamada ALFA (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili), que comprou os activos italianos de Darracq que estaba en disolución. O primeiro coche producido pola compañía foi o 1910 24 HP, deseñado por Giuseppe Merosi, contratado en 1909 para o deseño de novos coches máis axeitados ao mercado italiano. Merosi pasaría a deseñar unha serie de novos coches A.L.F.A., con motores máis potentes como o 40-60 HP. A.L.F.A. aventurouse nas carreiras de motor, cos pilotos Franchini e Ronzoni competindo na Targa Florio de 1911 con dous modelos de 24 CV. En 1914 deseñouse e construíuse un coche avanzado para as carreiras de Gran Premio, o GP1914, cun motor de catro cilindros, dobre eixe de levas en cabeza, catro válvulas por cilindro e dobre acendido. Porén, o inicio da primeira guerra mundial detivo a produción de automóbiles en ALFA durante tres anos.
En agosto de 1915, a compañía quedou baixo a dirección do empresario napolitano Nicola Romeo, que converteu a fábrica para producir material militar para os esforzos da guerra italianos e aliados. Durante a guerra producíronse municións, motores de avións e outros compoñentes, compresores e xeradores baseados nos motores de automóbiles existentes na compañía. Despois da guerra, Romeo investiu os seus beneficios de guerra na adquisición de locomotoras e plantas de ferrocarril en Saronno (Costruzioni Meccaniche di Saronno), Roma (Officine Meccaniche di Roma) e Nápoles (Officine Ferroviarie Meridionali), que se sumaron a propiedade de ALFA.
A produción de coches non se considerou nun principio, pero retomouse en 1919 xa que as pezas para a conclusión de 105 coches quedaran na fábrica A.L.F.A. dende 1915. En 1920, o nome da compañía cambiouse por Alfa Romeo, co Torpedo 20-30 HP como o primeiro automóbil en levar dita insignia. O seu primeiro éxito chegou en 1920 cando Giuseppe Campari gañou en Mugello e continuou co segundo posto na Targa Florio pilotado por Enzo Ferrari. Giuseppe Merosi continuou como deseñador principal e a compañía seguiu producindo coches de estrada sólidos, así como exitosos coches de carreira (incluíndo os 40-60 CV e o RL Targa Florio).
thumb | 250px | dereita | [[Alfa Romeo 8C 2900 Scuderia Ferrari]]
En 1928 Nicola Romeo marchou e en 1933 Alfa Romeo foi rescatado polo goberno, que entón tiña un control efectivo. Alfa Romeo converteuse nun instrumento da Italia de Mussolini, un emblema nacional. Durante este período construíu vehículos a medida para os ricos, con carrozarías normalmente de Carrozzeria Touring ou Pininfarina. Esta época alcanzou o seu máximo alcance cos pilotos dos Alfa Romeo 2900B Type 35.
Posguerra
thumb | 8C 2900B Touring Spider (1937)
Unha vez que se retomaron os deportes de motor despois da Segunda Guerra Mundial, Alfa Romeo demostrou ser o coche a bater nos eventos de Gran Premio. A introdución da nova fórmula, a (Fórmula 1) para coches de carreiras cun só asento proporcionou un escenario ideal para o Tipo 158 Alfetta de Alfa Romeo, adaptado dunha voiturette de antes da guerra, e Giuseppe Farina gañou o primeiro Campionato do Mundo de Fórmula Un en  no 158. Juan Manuel Fangio conseguiu o segundo campionato consecutivo de Alfa en.
En 1952, Alfa Romeo experimentou co seu primeiro coche compacto con tracción dianteira, "Proxecto 13–61".. Tiña a mesma disposición do motor dianteiro montado transversalmente que o automóbil moderno con tracción dianteira. Alfa Romeo fixo un segundo intento a finais dos anos 50 baseado no Proxecto 13-61. Debería chamarse Tipo 103 e parecía á versión máis pequena do seu popular Alfa Romeo Giulia. Non obstante, debido ás dificultades financeiras na Italia da posguerra, o Tipo 103 nunca chegou a producirse. Se Alfa Romeo o producise, tería precedido ao Mini como o primeiro coche compacto con tracción dianteira "moderno". A mediados dos anos 50, Alfa Romeo celebrou un acordo co Grupo Matarazzo do Brasil para crear unha empresa chamada Fabral ("Fábrica Brasileira de Automóveis Alfa", "a fábrica de automóbiles brasileira Alfa") para construír alí o Alfa Romeo 2000. Despois de recibir a aprobación do goberno, Matarazzo retirouse debido á presión do presidente do Brasil Juscelino Kubitschek e a compañía estatal FNM comezou a construíralí o coche como "FNM 2000" en 1960.
thumb|left|Alfa Romeo Tipo 33TT12
Durante a década de 1960, Alfa Romeo concentrouse nos deportes de motor empregando coches de produción, incluído o GTA (que significa Gran Turismo Allegerita), unha versión con carrozaría de aluminio do cupé deseñado por  Bertone, cun potente motor de dobre buxía. Entre outras vitorias, o GTA gañou o campionato inaugural do Sports Car Club of America Trans-Am en 1966. Nos anos 70, Alfa Romeo concentrouse nos prototipos de carreiras deportivas co Tipo 33, con prontas vitorias en 1971. Finalmente, o Tipo 33TT12 gañou a Campionato Mundial de Marcas para Alfa Romeo en 1975 e o Tipo 33SC12 gañou o Campionato Mundial de Coches Deportivos en 1977.
Como Alfa Romeo era unha empresa controlada polo Estado, a miúdo estaban sometidas a presións políticas. Para axudar á industrialización do sur subdesenvolvido de Italia, o novo coche compacto de Alfa Romeo ía construír nunha nova fábrica en Pomigliano d'Arco en Campania. Incluso o nome do coche, "Alfa Sud" (Alfa Sur), reflectía onde construíuse. O 18 de xaneiro de 1968 creouse unha nova empresa chamada "Industria Napoletana Costruzioni Autoveicoli Alfa Romeo-Alfasud S.p.A.", o 90% pertencía a Alfa Romeo e o 10% a un holding controlado polo goberno Finmeccanica. Esta planta construíuse a raíz das protestas francesas do 1968] e do [[Outono quente en Italia e nunca "púxose en marcha correctamente". Os empregados eran principalmente obreiros da construción e non estaban adestrados para o traballo na fábrica, mentres que as relacións laborais foron problemáticas en todo momento. As taxas de absentismo na fábrica de Pomigliano foron do 16,5 por cento durante a década dos 70.
Na década de 1970, Alfa Romeo volveu ter problemas financeiros, coa compañía funcionando ao redor do sesenta por cento da capacidade en 1980. Dado que Alfa Romeo estaba controlada polo Istituto per la Ricostruzione Industriale (IRI), propiedade do goberno italiano, realizouse un acordo onde aproximadamente a cuarta parte dos salarios dos traballadores se pagaban a través das axencias estatais de desemprego para permitir que as plantas de Alfa estivesen inactivas dúas semanas cada dous meses. Unha liña de produtos envellecida e unha produtividade moi baixa combinada cun malestar industrial case permanente e as altas taxas de inflación de Italia mantiveron a Alfa Romeo firmemente en números vermellos. Tentáronse outras medidas creativas para reforzar Alfa, incluíndo unha finalmente fracasada empresa conxunta con Nissan avalada polo entón presidente de Alfa, Ettore Massacesi, e o primeiro ministro Francesco Cossiga. En 1986, o IRI sufría fortes perdas e o presidente do IRI Romano Prodi puxo á venda Alfa Romeo. Finmeccanica, o brazo de soportes mecánicos de IRI e os seus antecesores, posuía Alfa Romeo desde 1932. Prodi dirixiuse por primeira vez ao fabricante italiano Fiat, que se ofreceu para iniciar unha empresa conxunta con Alfa.
Toma de control de Fiat
Fiat retirou o seu plan de empresa conxunta con Alfa Romeo cando Ford presentou unha oferta para adquirir parte de Alfa Romeo e reestruturar a compañía, ao tempo que aumentou a súa participación ao longo do tempo. Non obstante, Fiat optou por adquirir a totalidade de Alfa Romeo e ofrecer garantías laborais aos traballadores italianos, unha oferta que Ford non estaba disposta a igualar. Tampouco danou a ningunha das partes implicadas que unha adquisición por parte de Fiat mantivese a Alfa Romeo en mans italianas. En 1986, o acordo concluíuse coa fusión de Alfa Romeo co rival tradicional Lancia na Alfa Lancia Industriale SpA de Fiat. Xa en 1981, o entón presidente de Alfa Romeo, Ettore Massacesi, afirmara que Alfa nunca usaría motores Fiat, sendo os motores, en boa medida, a identidade de Alfa Romeo, pero estaría encantado de cooperar plenamente con todo o resto.
Os modelos producidos a partir de 1990 combinaron as virtudes tradicionais de Alfa de estilo vangardista e estilo deportivo cos beneficios económicos da racionalización do produto e inclúen unha versión "GTA" do 147 hatchback, o  Brera deseñado por GIugiaro, e un exótico coche de alto rendemento chamado  8C Competizione (chamado así por un dos coches deportivos e de carreiras de Alfa máis exitosos de antes da guerra, o  8C dos anos 30).
A principios de 2007 reorganizouse Fiat Auto S.p.A. e creáronse catro novas compañías de automóbiles; Fiat Automobiles SpA, Alfa Romeo Automobiles SpA, Lancia Automobiles SpA e Fiat Light Commercial Vehicles SpA Estas empresas son propiedade de Fiat Group Automobiles SpA (desde 2007 FCA Italy SpA).
thumb|Escultura conmemorativa dos 100 anos de Alfa Romeo
O 24 de xuño de 2010, Alfa Romeo cumpriu 100 anos desde a súa fundación.
Diabetes mellitus
alt=Diabetes mellitus tipo 2|miniatura|upright|Diabetes mellitus tipo 2 alt=Diabetes mellitus tipo 1|miniatura|upright|Diabetes mellitus tipo 1 alt=Efecto de la diabetes en el cuerpo|miniatura|upright|Efecto da diabetes no corpo A diabetes mellitus (DM) é un conxunto de trastornos metabólicos, cuxa característica común principal é a presenza de concentracións elevadas de glicosa no sangue de maneira persistente ou crónica, debido xa sexa a un defecto na produción de insulina, a unha resistencia á acción dela para utilizar a glicosa, a un aumento na produción de glicosa ou a unha combinación destas causas. Tamén se acompaña de anormalidades no metabolismo dos lípidos, proteínas, sales minerais e electrólitos.
Dean Reed
Dean Cyril Reed, nado en Lakewood (Colorado) o 22 de setembro de 1938 e finado en Dahme-Spreewald (Berlín) o 13 de xuño de 1986, foi un cantante, actor e compositor estadounidense. Viviu parte da súa vida en Suramérica e Alemaña Oriental até a súa morte, e recibiu o alcume de Red Elvis por acadar boa parte do seu éxito en países pertencentes á órbita comunista e socialista.
Traxectoria
Dean Reed estudou meteoroloxía na Universidade de Colorado, e trasladouse a California para comezar a súa carreira como músico. En 1958 firmou un acordo co selo Capitol Records, que intentou facer del un ídolo xuvenil e encargouse da produción de varios sinxelos como "I Kissed a Queen" ou "Our Summer Romance". Amais, fixo as súas primeiras aparicións televisivas como estrela convidada nalgunhas telecomedias.
Tras ser deportado da Arxentina en 1966, estableceuse en Roma un par de anos, rodando películas de spaghetti western, até que foi convidado pola Organización Xuvenil Socialista da URSS para viaxar a Moscova e comezar unha xira polo estado, onde tivo bastante éxito. O seu acto foi usado con fins propagandísticos, motivo polo que durante varios anos non puido regresar aos EUA. A súa postura a favor do marxismo radicalizouse trala morte de Salvador Allende e o asasinato de Víctor Jara, cantante ao que admiraba. Volveu a Chile baixo o réxime militar en 1983 con visado de turista, pero foi expulsado tras actuar en dúas ocasións.
Estableceuse de forma definitiva en Berlín Leste, na República Democrática Alemá. Durante a súa estancia non chegou a afiliarsse ao Partido Socialista Unificado de Alemaña (el definíase como marxista antes ca comunista) e nunca renunciou á nacionalidade estadounidense, afirmando que era "un patriota" a quen non gustaba o seu sistema político, a pesar de que fora considerado por moitos dos seus compatriotas como un traidor polo seu apoio a medidas como a construción do Muro de Berlín ou a Guerra de Afganistán. Porén, puido volver ao seu país invitado polo director Will Roberts, que gravara un documental titulado Dean Reed: American Rebel, e concedeu unha entrevista para o programa 60 minutes da CBS na que defendía as súas posturas.
En 1986 ía comezar a rodaxe dunha produción cinematográfica sobre o Masacre de Wounded Knee. A noite anterior ao inicio da rodaxe Reed foi reunirse co produtor. Porén, nunca chegou ao sitio e desapareceu. Cinco días despois apareceu o seu cadáver flotando nun lago de Zeuthen. A policía atribuíu a súa morte a un accidente, aínda que realmente foi un suicidio (o goberno da RDA non contabilizaba as mortes por suicidio como tales). Existe certa controversia sobre a súa morte ao non quedar esclarecida por completo. As súas amizades de Berlín e a súa esposa Renate afirmaron que Reed tiña un cadro depresivo e que quixo suicidarse, mais a súa familia e amizades dos Estados Unidos afirmaron que podería ser un asasinato.
Reed casou en tres ocasións: con Patty (con quen tivo a súa primeira filla, chamada Ramona), a modelo Frau Wiebke (con qune tivo outra filla, Natasha) e a actriz Renate Blume.
Legado
Amais dos documentais e biografías sobre a súa persoa, está prevista a rodaxe dunha película estadounidense baseada na súa vida, chamada Comrad Rockstar e protagonizada por Tom Hanks, que posúe os dereitos cinematográficos de calquera filme tras llos mercar á súa viúva Renate Blume.
Diabetes mellitus
A diabetes asóciase coa aparición de complicacións en moitos sistemas orgánicos, sendo os máis evidentes a perda da visión (retinopatía diabética) que pode chegar á cegueira, o compromiso dos riles (nefropatía diabética) con deterioración funcional progresiva, requirindo diálise e transplante, o compromiso de vasos sanguíneos que poden significar a perda de extremidades inferiores (amputacións) (véxase vasculopatía diabética), o compromiso do corazón con enfermidade coronaria e infarto agudo de miocardio, o compromiso cerebral e a irrigación intestinal; con todo, as complicacións máis prevalecentes afectan ao sistema nervioso periférico e autónomo. Todo isto significa unha carga moi pesada para o paciente que a padece e para todo o sistema de saúde pública.
Mauro Armiño
Mauro Fernández Alonso de Armiño, máis coñecido como Mauro Armiño, nado en Cereceda, no concello de Oña (provincia de Burgos), en 1944, é un escritor, xornalista, crítico teatral e tradutor español.
Diabetes mellitus
Os síntomas principais da diabetes mellitus son a emisión excesiva de ouriños (poliuria), o aumento anormal da necesidade para comer (polifagia), o incremento da sede (polidipsia) e a perda de peso sen razón aparente. En ocasións tómanse como referencia estes tres síntomas (poliuria, polifagia e polidipsia ou regra das 3 P) para poder sospeitar da diabetes mellitus tipo 2 ou insulinorresistente, xa que son os máis comúns na poboación. Ademais destes síntomas, tamén está o cansazo, a dor de cabeza, o mareo e vista encandeada.
Mauro Armiño
Traxectoria
Criouse no País Vasco até 1964, ano no que se trasladou a Madrid para estudar Filosofía e Letras na Universidade Complutense. Exerceu o xornalismo e a crítica literaria e teatral en diversos medios de comunicación, como El País, Cambio 16, Radio Nacional de España, e na revista El Siglo.
Algunhas das súas traducións e versións teatrais foron levadas aos escenarios, dirixidas por: Josep Maria Flotats (París 1940, de Louis Jouvet; La Cena, El encuentro de Descartes con Pascal joven e La mecedora, de Jean-Claude Brisville; El juego del amor y del azar, de Pierre de Marivaux; Beaumarchais, de Sacha Guitry); Miguel Narros (Salomé, de Oscar Wilde); Adrián Daumas (Los enredos de Scapin, La escuela de los maridos, Las preciosas ridículas, de Molière; El triunfo del amor e El príncipe travestido, de Marivaux; La comedia de las ilusiones, de Pierre Corneille); Isidro Rodríguez (El misántropo, Los enredos de Scapin, de Molière; El médico de su honra, de Pedro Calderón de la Barca); Hernán Gené (Tartufo, de Molière); Fernando Pignolo (El triunfo del amor, de Marivaux); ou por outros directores (Splendid’s de Jean Genet, La escuela de las mujeres de Molière, Los justos, de Albert Camus). O seu labor de tradutor centrouse sobre todo na cultura francesa: autores teatrais como Pierre Corneille, Molière, Pierre-Augustin de Beaumarchais, Edmond Rostand, e Albert Camus; filósofos da Ilustración como Jean-Jacques Rousseau, Voltaire, Giacomo Casanova, o marqués de Sade; poetas como Arthur Rimbaud, e escritores como Guy de Maupassant, Honoré de Balzac, Émile Zola, Alexandre Dumas, Jules Verne, Marcel Schwob, Julien Gracq, Henri Bergson, Ferdinand de Saussure, Jacques Le Goff, Philippe Sollers ou Claude Lévi-Strauss, entre outros. Recentemente traduciu os Contos completos de Guy de Maupassant e os Cuentos completos de la Comedia humana de Balzac en Editorial Páginas de Espuma; e as antoloxías de relatos e novelas curtas dos séculos XVII a XX Contos y relatos libertinos e Los dominios de Venus, ambas as dúas en Ediciones Siruela.
Diabetes mellitus
Etimoloxía
A palabra mellitus (latín doce de mel) agregouse en 1675 por Thomas Willis cando notou que os ouriños dun paciente diabético tiña sabor doce (debido a que a glicosa se elimina polos ouriños).
Introdución
O páncreas é o órgano responsábel da produción da hormona denominada insulina. Esta hormona é responsábel da regulación da glicemia (nivel de glicosa no sangue). Para que as células das diversas partes do corpo humano poidan realizar o proceso de respiración aeróbica (utilizar glicosa como fonte de enerxía), é necesario que a glicosa estea presente na célula. Polo tanto, as células posúen receptores de insulina, que cando se accionan "abren" a membrana celular para a entrada da glicosa presente na circulación sanguínea. Unha falla na produción de insulina resulta en altos niveis de glicosa no sangue, xa que non é dirixida debidamente ao interior das células.
Mauro Armiño
Traxectoria
De cultura inglesa traduciu a Edgar Allan Poe, George Eliot, Nathaniel Hawthorne e Oscar Wilde.
Manuel Pérez Donsión
Manuel Pérez Donsión, nado en Donsión (Lalín) o 18 de xaneiro de 1954, é un enxeñeiro industrial e profesor galego.
Mauro Armiño
Traxectoria
É destacable a tradución realizada de À la recherche du temps perdu de Marcel Proust, publicada por Editorial Valdemar, así como a edición de Historia de mi vida de Giacomo Casanova e a Obra completa bilingüe de Arthur Rimbaud en Edicións Atalanta.
Manuel Pérez Donsión
Traxectoria
Incorporouse en 1972 á Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Industrial da Universidade Laboral de Tarragona, onde fixo o bacharelato superior e tres anos despois conseguiu o título de Enxeñeiro Técnico Industrial. Posteriormente trasladouse á Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Terrasa (Universidade Politécnica de Cataluña) onde conseguiu o título de Enxeñeiro Industrial. Regresou a Galicia e incorporouse en 1980 á Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Vigo, onde obtivo o doutoramento 6 anos despois. Opositou ao corpo de profesores titulares da Universidade e conseguiu praza en 1987. En 1993 obtivo a Cátedra na Universidade de Vigo, e imparte docencia na área de Enxeñería Eléctrica.
Realizou proxectos de enxeñería e levou a dirección de obra de moitos deles, participou en comités con representación internacional, coordinou a organización, como director/presidente, de actividades de I+D (congresos/conferencias) e imparte conferencias e seminarios en universidades e centros de investigación de todo o mundo. Dirixiu 5 Teses Doutorais e 70 Proxectos Fin de Carreira.
Aportes pedagóxicos
Manuel Pérez Donsión escribiu unha gran variedade de libros que son empregados tanto no campo de investigación como nas universidades en si. Os primeiros libros que escribiu (como por exemplo, o libro "Calidad de la energía eléctrica" empréganse principalmente no ámbito da educación, debido a que axudan á comprensión dunha gran variedade de conceptos e ideas. Os últimos libros que escribiu (como por exemplo, "Analysis for Power Quality Monotoring") céntranse no campo da investigación, xa que son máis técnicos e específicos.
Fontepécora, Abade, Moeche
Fontepécora é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
San Salvador do Mao, O Incio
San Salvador do Mao é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 116 habitantes, deles 58 eran homes e 58 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Astenosfera
400px|miniatura|Estrutura interna da [[Terra: 1: Codia ou Cortiza, 2: Manto, 3: Núcleo, 3a: Núcleo externo, 3b: Núcleo interno, 4: Litosfera, 5: Astenosfera, 6: Núcleo externo líquido e 7:  Núcleo interno sólido]]
Villaescusa de Roa
Villaescusa de Roa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 129 habitantes (INE 2012).
Astenosfera
A astenosfera é a zona do manto terrestre que está debaixo da litosfera, entre 100 e 240 quilómetros por debaixo da superficie da Terra.
Na astenosfera existen lentos movementos de convección que explican a deriva continental. Ademais, o basalto da astenosfera flúe ó longo das dorsais oceánicas, o que fai que se renove constantemente o fondo oceánico.
O bordo oposto, cando se enfronta co obstáculo representado por un continente, afúndese baixo este, volvendo así a materia ó fondo. Este fenómeno coñécese como subdución.
Dúbidas sobre a existencia da astenosfera
Durante anos afirmouse que no interior da Terra, a partir duns 100 km de profundidade, existiría unha zona chamada astenosfera que presentaría unha baixa velocidade das ondas sísmicas S, razoándose que isto se debería a unha baixa viscosidade da parte superior do manto. Desta forma explicábase o movemento continuo dentro dos continentes dentro da Teoría da Tectónica de placas,así como o fenómeno de equilibrio isostático dos continentes sobre o manto. En realidade a astenosfera nunca se detectou como unha capa continua, senón que só se observaban zonas de baixa velocidade das ondas sísmicas nalgunhas zonas do globo, pero non noutras, como baixo os escudos continentais. Fai unha década, a idea desta franxa como imprescindible para explicar a deriva continental, entrou en dúbida segundo novos datos, propoñéndose un sistema onde, debido á subdución, a codia moveríase xunto co manto subxacente chegando ata o límite entre o manto e o núcleo terrestre, onde acabaría por fundirse. Propúxose, que o equilibrio isostático produciríase entre a parte inferior do manto e a parte exterior do núcleo terrestre. Porén, esta proposta non conta cos datos suficientes ó respecto para definir a situación.
Piauí
Piauí é un estado da Rexión Nordeste do Brasil. Ten por límites o estado de Maranhão ó oeste; o Océano Atlántico ó norte; os estados de Ceará e Pernambuco ó leste; e o estado de Baía e parte do de Tocantins ó sur. Ten 1,64% da poboación do Brasil. A súa capital e a cidade de Teresina.
Historia
Os primeiros colonizadores chegaron ó territorio do actual estado do Piauí durante o século XVII. En 1811 este tornouse unha capitanía separada do Maranhão. Coa independencia do Brasil en 1822, tornouse unha provincia do Imperio. Despois de 1889 coa república, tornouse estado.
Relevo
O relevo de Piauí comprende planicies costeiras e aluvionares nas marxes do río Parnaíba e dos seus afluentes, ao centro e ao norte do Estado. Ao longo das fronteiras con Ceará, Pernambuco e Baía, nas chapadas de Ibiapaba e de Araripe, ao leste, e de Tabatinga e Mangabeira ó sur, atópanse as máis grandes altitudes do estado, situadas en torno aos 900 metros de altitude.
Entre esas zonas elevadas e o curso dos ríos que cortan o Estado (os principais: Parnaíba, Gurguéia, Fidalgo e Urubu Preto), atópanse formacións tabulares, ladeadas por escarpas acentuadas, resultantes da acción erosiva das augas.
Antonio Rodríguez Fraiz
Salvador Antonio Rodríguez Fraíz, nado en Tomonde (Cerdedo-Cotobade) o 30 de novembro de 1912 e finado en Campañó (Pontevedra) o 9 de xuño de 1995, foi un relixioso e investigador galego.
Piauí
Economía
Os principais produtos exportados son: cera vexetal (extraída de palmas), soia (introducida no estado nos anos 1990), confeccións, castaña de anacardio, cangrexos e outros crustáceos, e coiro. Non hai moitas e variadas industrias (os principais produtos industrializados veñen doutras rexións). A gandería e feita de modo extensivo, principalmente para consumo interno. O leste e sur do estado sofren coas secas periódicas do Sertão brasileiro, que afectan a gandería e agricultura e producen o éxodo de persoas para outras rexións e grandes cidades.
O turismo ten algún potencial no litoral (delta do río Parnaíba, xunto co estado do Maranhão) e nos Parques Nacionais de Sete Cidades e da Serra da Capivara, situados ó sur do estado. Pero estes dous parques nacionais sofren coa falta dun acceso máis fácil que permita un número expresivo de visitantes e, así, o turismo representa pouco para o Produto Interno do estado. O Parque Nacional da Serra da Capivara e tamén considerado un Patrimonio da Humanidade pola UNESCO por súas pinturas rupestres.
Antonio Rodríguez Fraiz
Traxectoria
Fillo e neto de canteiros, en 1926 ingresou no seminario de Santiago de Compostela. En 1927 escoitou recitar ao poeta Xosé Manuel Cabada, o que fixo espertar o seu amor pola lingua galega logo de ser castelanizado no seminario.
En 1937 foi ordenado sacerdote, sendo destinado a San Martiño de Moaña como coadxutor. En 1939 foi a Vilariño (Teo), onde coñeceu a Raimundo López Pol. Ao ano seguinte foi destinado a Cervás (Ares), onde reconstruíu a igrexa parroquial de San Pedro, do século XII, e a capela da Nosa Señora da Mercede de Chanteiro. Ao tempo, era capelán do rexemento de artillería de costa do cuartel de Montefaro. Neste tempo participou en charlas radiofónicas e publicou artigos en revistas.
O 15 de marzo de 1951 tomou posesión como párroco de Campañó. O día de san Pedro dese mesmo ano inaugurouse a chegada da luz eléctrica á parroquia. Nos arquivos parroquiais atopou un documento de 1102 polo que se doa un predio no Casal de Rei aos condes de Galicia Raimundo de Borgoña e Urraca de León. Descubriu unha mámoa a carón da casa reitoral e cerámica castrexa xunto á igrexa.
En Pontevedra trabou amizade con personalidades do Museo Provincial, como Filgueira Valverde, Alfredo García Alén, Modesto Rodríguez Figueiredo e Agustín Portela Paz. En 1959 comezou a colaborar en Faro de Vigo coa columna "Desde al atrio de la Peregrina"