cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nitramida
Estrutura
As moléculas de nitroamidas non son planas en fase gasosa, pero son de forma planar en fase cristalina.
Síntese
A síntese orixinal de Thiele e Lachman da nitramida realizábase mediante a hidrólise de nitrocarbamato de potasio:
Outras rutas para obter nitramidas son a hidrólise de ácido nitrocarbámico,
a reacción do sulfamato de sodio con ácido nítrico,
e a reacción do pentóxido de dinitróxeno con dous equivalentes de amoníaco.
Mike McCarthy
Michael John McCarthy, nado o 10 de novembro de 1963 en Pittsburgh, Pensilvania, é un adestrador de fútbol americano estadounidense. Actualmente adestra aos Dallas Cowboys da Green Bay Packers da National Football League. Antes dos Cowboys, McCarthy adestrou aos Green Bay Packers, equipo de Wisconsin conseguiu gañar unha Super Bowl (temporada 2010) é seis títulos de división. Antes de adestrar aos Packers, foi coordinador ofensivo nos New Orleans Saints e nos San Francisco 49ers.
Valverde, Monforte de Lemos
miniatura|Demarcación e lindes entre o couto e freguesía de Valverde e a freguesía de [[Ribas Pequenas, Bóveda|Ribas Pequenas, c. 1734.]] San Pedro de Valverde é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Limita ao norte con Vilalpape e Ribas Pequenas, ao leste coa Parte, ao sur con Ribas Altas e ao oeste co Chao do Fabeiro.
No ano 2007 tiña 38 habitantes, deles 18 eran homes e 20 eran mulleres.
Methanosarcina acetivorans
En 2006, James G. Ferry e Christopher House descubriron que M. acetivorans utiliza unha ruta metabólica descoñecida ata ese momento para metabolizar monóxido de carbono producindo metano e ácido acético para o que usa encimas ben coñecidas como a fosfotransacetilase (PTS) e a acetato quinase (ACK). Esta ruta é moi simple e foi proposta por Ferry e House como a probable primeira ruta metabólica que utilizaron os microorganismos primordiais.
Entre outras teorías sobre o metabolismo primordial están a teoría heterotrófica e a teoría quimioautotrófica, pero ambas as dúas recibiron críticas por ser demasiado complexas para ter xurdido espontaneamente. Porén, en presenza de minerais que conteñen sulfuros de ferro, tal e como se deberon encontrar nos sedimentos dos ambientes primordiais, o acetato sería convertido cataliticamente en acetato de tioéster, que é un derivado que contén xofre. Os microbios primitivos podían obter enerxía bioquímica en forma de adenosín trifosfato (ATP) convertendo novamente os acetatos de tioéster en acetato utilizando a PTS e a ACK, o cal novamente se converterá en acetato de tioéster para completar o proceso. Nun ambiente así, unha "protocélula" primitiva podería doadamente producir enerxía a través desta ruta metabólica, excretando acetato como produto residual. Ademais, a ACK cataliza a síntese de ATP directamente. Outras rutas xerarían enerxía a partir do ATP só a través de complexas reaccións multiencimáticas nas que interveñen bombas e gradientes quimioosmóticos a través da membrana.
Gran Premio de México de 1992
Cualificación
Esta foi a primeira vez que Brabham non logrou estar na grella. Stefano Modena tivo que comezar desde o pit lane. Nigel Mansell viuse obrigado a cambiarse ao auto de reposto Williams FW14B para a cualificación, pero isto non o desconcertou e fixo á pole xunto co seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese.
Carreira
Nigel Mansell dominou a carreira directamente desde a pole position, terminando a carreira 12 segundos por diante de Patrese e 21 segundos por diante de Michael Schumacher.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Carol Henning
Carol Henning Brown, nada en Salinas (California) o 27 de febreiro de 1902 e finada en Monterey o 8 de febreiro de 1983, foi unha marxista radical.
Harry Potter
Harry Potter é o nome dunha serie de sete novelas de fantasía escritas pola británica J. K. Rowling. Os libros narran a vida dun meigo adolescente, Harry Potter, e dos seus amigos Hermione Granger e Ron Weasley, todos eles alumnos da Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. A trama central do argumento xira arredor da loita de Harry contra Lord Voldemort, un meigo escuro que pretende conseguir a inmortalidade, derrocar o goberno máxico coñecido como Ministerio de Maxia, conquistar o mundo máxico e someter os meigos e os muggles, as persoas non-máxicas.
Carol Henning
Vida
Estivo casada con John Steinbeck entre 1930 e 1942, co que visitou a Unión Soviética en 1937.
Harry Potter
Dende que o 26 de xuño de 1997 se publicou en inglés a primeira novela, Harry Potter e a pedra filosofal, os libros acadaron unha gran popularidade, eloxios por parte da crítica e un éxito comercial en todo o mundo. Por outra banda, a serie tamén recibiu críticas polo crecente ton escuro que foi adoptando segundo avanzaba a historia, así como a violencia macabra e gráfica descrita. Ata xullo de 2013, os sete libros que compoñen a saga venderon, no seu conxunto, máis de 450 millóns de copias entre todas as traducións a 67 linguas diferentes, incluíndo traducións do primeiro e segundo volumes ao latín e do primeiro ao grego antigo. Os catro últimos libros da saga bateron marcas como os libros que se venderon máis rapidamente en toda a historia, co último vendendo case 11 millóns de copias nos Estados Unidos nas primeiras vinte e catro horas.
Carol Henning
Vida
En palabras de Janice Albert "Carol Henning era unha muller brillante e independente disposta a tipografar e asemade criticar concienciudamente a obra de Steinbeck. Era máis sociable có seu marido, que foi timido ata o final da súa vida. E de maneira máis importante, tiña consciencia social; lía os xornais e sabía de que maneira o colapso económico da nación afectaba a xente corrente". Parini, o biógrafo de Steinbeck, comenta, "O sentido de atropelo que lle dá a obras como De ratos e homes e The Grapes of Wrath a súa calada dignidade e forza moral é en parte un testemuño do impacto de Carol". Aínda que, evidentemente, a semente da influencia de Carol fora botada pola nai de Steinbeck, Olive Hamilton Steinbeck, quen tamén posuía unha "moral intransixente" coas inxustizas sociais. Carol Henning viviu en Carmel Valley.
Harry Potter
As versións en lingua inglesa dos libros publicáronas Bloomsbury no Reino Unido, Scholastic Press nos Estados Unidos, Allen & Unwin en Australia e Raincoast Books no Canadá. En España, existen versións dos libros nas diferentes linguas oficiais do estado: a encargada da publicación da versión en galego foi a Editorial Galaxia, en catalán a Editorial Empúries, en éuscaro Elkar e, en todo o territorio, en lingua castelá a Editorial Salamandra.
Os sete libros da serie foron adaptados nunha versión cinematográfica composta por oito filmes producidos por Warner Bros. Pictures e que a agosto de 2015 se converteu na segunda saga cinematográfica con máis recadación en toda a historia. A franquía xerou tamén unha ampla mercadoría, de xeito que a marca Harry Potter teña un valor superior aos 25 mil millóns de dólares. A editorial Little, Brown publicou tamén o guión dunha obra de teatro titulada Harry Potter and the Cursed Child, baseada nunha historia de Rowling e estreada en Londres o 30 de xullo de 2016 no Palace Theatre.
A serie aborda moitos xéneros, entre os que se atopan a fantasía, o drama, Bildungsroman (o paso da infancia á madurez) e un xénero denominado "historia da escola británica" que inclúe elementos de misterio, suspense, aventura, terror e romance. Deste xeito, a saga inclúe e explora moitos significados e referencias culturais. Segundo Rowling, o tema principal é a morte. Outros temas importantes na serie son o prexuízo, a corrupción e a tolemia.
O éxito dos libros e filmes propiciou que a franquía Harry Potter continúe a se expandir, con numerosas obras derivadas, unha exhibición itinerante, visitas aos estudios de rodaxe, parques de atraccións temáticos, unha plataforma dixital na que Rowling actualiza a serie con nova información e revelacións e unha pentaloxía cinematográfica procedente dunha das obras complementarias, entre outras cousas.
Argumento
miniatura|200px|Escudo de armas de [[Hogwarts.]] As novelas tratan sobre Harry Potter, un neno orfo inglés que aos 11 anos descobre que é meigo, malia vivir no mundo ordinario de xente non-máxica coñecida como muggles. O mundo máxico existe en paralelo ao mundo muggle, agochado e en segredo. As capacidades máxicas son innatas e os cativos con tales habilidades son invitados a acudir a unha escola de maxia para aprender a desenvolver as habilidades máxicas necesarias para ter éxito no mundo máxico. Harry recibe o convite para asistir como estudante á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, unha academia situada en Escocia e que é a principal localización dos acontecementos da serie. A medida que pasa pola etapa da adolescencia, Harry aprende a superar moitos retos máxicos e obstáculos sociais e emocionais, incluíndo os desafíos ordinarios dun adolescente como a amizade, as relacións amorosas, o traballo da escola e os exames, a ansiedade, a depresión e o estrés.
Cada libro narra un ano na vida de Harry, durante un período de tempo que vai do ano 1991 ao 1998. Con todo, a miúdo aparecen analepses para mostrar os recordos doutros personaxes e, finalmente, unha prolepse conforma o epílogo do último libro.
Xudea (provincia romana)
Segundo o historiador Josephus, inmediatamente logo da deposición de Herodes Archelaus, Xudea converteuse nunha provincia romana, durante a cal o procurador romano recibiu autoridade para castigar con execucións. A poboación xeral tamén comezou a ser gravada por Roma. A provincia de Xudea foi escenario de disturbios na súa fundación no 6 d.C. durante o censo de Quirinius, e na súa historia se desenvolveron varias guerras, coñecidas como as Guerras xudeu-romanas, así como a Crucifixión de Xesús ao redor de 30-33 d.C.. Os romanos destruiron o Segundo Templo de Xerusalén no 70 d.C. como parte da Primeira guerra xudeu-romana, resultando na institución do Fiscus Judaicus, e despois da revolta de Bar Kokhba (132-135), o emperador romano Adriano cambiou o nome da provincia a Siria Palaestina e Xerusalén a Aelia Capitolina, que algúns estudiosos conclúen foi un intento de eliminar a relación do pobo xudeu coa rexión.
Antecedentes
miniatura| left | 170px |  Pompeio no Templo de Xerusalén , de [[Jean Fouquet]]
Harry Potter
Argumento
O universo creado por Rowling está intimamente conectado coa realidade. A comunidade máxia británica dos libros está inspirada pola cultura británica da década de 1990, o folclore europeo, a mitoloxía clásica e a alquimia, incorporando obxectos e vida salvaxe como as variñas máxicas, as plantas máxias, as apócemas, os esconxuros, as vasoiras voantes, os centauros e outras criaturas máxicas, as Reliquias da Morte e a pedra filosofal, entre outras inventadas por Rowling. Namentres que o mundo de fantasía de Narnia é un universo paralelo alternativo e a Terra Media d’O Señor dos Aneis é un pasado mítico, o mundo máxico de Harry Potter coexiste en paralelo co mundo real, coa acción das novelas situada principalmente en Escocia, West Country, Devon, Londres e Surrey no sueste de Inglaterra. O mundo máxico comprende unha colección fragmentada de rúas e canellas agochadas, pubs antigos, leiras solitarias e castelos con séculos de historia que son invisibles para a poboación non-máxica.
Xudea (provincia romana)
Antecedentes
A primeira intervención de Roma na rexión data do 63 a.C., despois do fin da Terceira Guerra Mitridática, cando Roma fixo unha provincia de Siria. Despois da derrota de Mitrídates VI de Ponto, Pompeio o Grande saqueou Xerusalén e estableceu ao príncipe hasmoneano Hircano II como Etnarca e Sumo Sacerdote, pero negouselle o título de rei. Unha cita posterior de Xulio César foi Antípatro de Idumea, tamén coñecido como Antipas, como o primeiro Procurador. Herodes o Grande, fillo de Antípatro, foi designado "Rei dos xudeus" polo Senado romano no 40 a.C. pero non conseguiu o control militar ata o 37 a.C. Durante o seu reinado, os últimos representantes dos hasmoneanos foron eliminados, e construíuse o gran porto de Caesarea Maritima.
Spintria
miniatura|320px|Spintriae. Colección Hunterian. [[Glasgow]] Spintria (voz latina; plural: spintriae; do grego σφιγκτήρ -sphinktḗr-, "esfínter") é unha ficha monetiforme de bronce, latón ou chumbo e de pequeno tamaño utilizada no Imperio Romano probablemente nos prostíbulos, malia non existir constatación fidedigna deste uso.
Xudea (provincia romana)
Antecedentes
Morreu no 4 d.C., e o seu reino dividiuse entre tres dos seus fillos, dous dos cales (Herodes Filipo II e Herodes Antipas) converténdose en tetrarcas ("gobernantes dunha cuarta parte"), e un deles (Arquelao) converteuse nun etnarca que gobernou máis da metade do reino do seu pai. Un destes principados foi Xudea, correspondente ao territorio da histórica Xudea, máis Samaria e Idumea. O fillo de Herodes Arquelao gobernou Xudea tan mal foi despedido no 6 d.C. polo emperador romano Augusto, tras unha solicitude da súa propia poboación. Herodes Antipas, gobernou como tetrarca de Galilea e Perea desde o 4 d.C. ata o ano 39, sendo entón despedido por Calígula. O fillo de Herodes, Felipe o Tetrarca, gobernou a parte nordéste reino do seu pai.
Leiria (homónimos)
O topónimo Leiria pode referirse a:
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
miniatura|left|O imperio romano na época de Adriano (117-138), mostrando, no oeste de Asia, a provincia romana de Xudea. 1 [[lexión romana|lexión despregada no 125.]]
Spintria
Estas fichas amosan adoito entre os seus motivos dos seus anversos actos sexuais de moi diversa índole ou outra simboloxía sexual, e nos reversos numerais entre o I e o XVI.
Harry Potter
Primeiros anos
Harry Potter e a pedra filosofal, é a primeira novela da serie, comeza de xeito que é evidente que sucedeu algo importante no mundo máxico; este acontecemento é tan salientable que os muggles perciben sinais del. O relato completo deste evento e do pasado de Harry Potter revélase gradualmente ao longo dos libros. Tras este capítulo introdutorio, a historia salta no tempo ata datas próximas ao undécimo aniversario de Harry.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
No 6 d.C. a tetrarquia de Arquelao (Xudea, máis Samaria e Idumea) estivo baixo administración directa romana. A provincia de Xudea non incluía inicialmente Galilea, Gaulanitis (o Golan), nin Peraea nin Decápolis. Os seus ingresos tiñan pouca importancia para o tesouro romano, pero controlaba as rutas terrestres e costeiras do mar ata o graneiro exipcioo e era un tapón contra o Imperio Partia. A capital estaba en Cesarea Marítima, non en Xerusalén. Quirinius converteuse en legado (gobernador) de Siria e realizou o primeiro Censo de impostos romano de Siria e Xudea, ao que se opuxeron os Celotes. Xudea non era unha provincia senatorial, nin unha provincia imperial, pero era un "satélite de Siria". gobernada por un prefecto que era un cabaleiro ecuestre (tal como o Exipto romano, no un ex cónsul ou pretor de rango senatorial. Con todo, os xudeus que viven na provincia mantiveron algunha forma de independencia e podian xulgar aos infractores coas súas propias leis, incluídas as infraccións de capital, ata o ano 28. A provincia de Xudea durante o período helenístico e o período romano inicial tamén se dividiu en cinco conclaves ou distritos administrativos: Xerusalen (ירושלים), Gadara (גדרה), Amathus (עמתו), Xericó (יריחו), e Séforis (ציפורין). miniatura|left| antiga porta da era romana, Bab al-'Amud, na Cidade Vella de Xerusalén
Spintria
Denominación
A forma spintria foi utilizada por Suetonio para se referir aos rapaces novos que exercían a prostitución. No século XVI, o nome tería pasado do antigo significado de persoa que cometía actos sexuais extravagantes ou fóra da norma (e tamén o lugar onde ocorrían estes actos, como os xardíns de Tiberio na illa de Capri) ás fichas que se utilizaban para estes mesteres. Bette Talvacchia indica que a primeira vez que se testemuña este uso de spintria como "ficha" é no tratado de Sebastiano Erizzo titulado Discorso Sopra le Medaglie Antiche ("Discurso sobre a medalla antiga"), publicado en Venecia en 1559.
Harry Potter
Primeiros anos
O primeiro contacto de Harry co mundo máxico é a través dun medio-xigante, Rubeus Hagrid, gardián dos terreos e chaves de Hogwarts. Hagrid revela parte da historia de Harry. Harry descobre que cando era un cativo de tan só un ano foi testemuña do asasinato de seus pais por Lord Voldemort, un meigo escuro obsesionado co poder e a pureza de sangue no mundo máxico. Por razóns non citadas ata o quinto libro, o esconxuro lanzado por Voldemort para matar tamén a Harry rebota. Harry sobrevive con tan só unha cicatriz en forma de raio na súa fronte como recordo do ataque, mentres que Voldemort desaparece. Debido a este feito involuntario, considerado unha proeza por parte da comunidade máxica, e que acaba co reinado do terror de Voldemort, Harry convértese nunha lenda viva no mundo máxico. Con todo, segundo ordes do recoñecido meigo Albus Dumbledore, levan a Harry á casa dos seus parentes muggles, a familia Dursley, os cales manteñen ao neno a salvo, mais maltratado, e apartado da súa historia real. Petunia Dursley estaba celosa das habilidades máxicas de súa irmá e, finalmente, acabara por catalogar a todos os meigos como aberracións. Por este motivo, os Dursley odiaban aos meigos e agocharon a Harry a súa procedencia e dixéronlle que seus pais morreran nun accidente co coche coa esperanza de que medrase "normal".
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
A 'Crise baixo Caligula' (37–41) propúxose como a primeira ruptura aberta entre Roma e os xudeus.
Quintela
O topónimo Quintela pode referirse a:
El Eco de Vivero
El Eco de Vivero foi un semanario editado en Viveiro entre 1888 e 1908.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses locales, apareceu o 29 de xullo de 1888. O seu fundador e propietario foi Teodoro Botino Castro, e posteriormente pasou a mans de T. Ignacio Botino Gayoso. Foi dirixido por Severiano López Tojo, ao que sucederon Plácido Moas Cotilla e Jesús Noya González. Entre os seus colaboradores figuraban Camelia Cociña, Emilio Tapia Rivas, Alfredo García Dóriga, Antonio Noriega Varela, Víctor de Silva Posada e José Pérez Barreiro. No ámbito político foi rival de El Vivariense, periódico caciquil. Tiña seccións dedicadas á historia local e á literatura e destacou como publicación cultural. Cando Jesús Noya se fixo coa dirección foi publicando en forma de folletín os Apuntes para la historia de Vivero. Cesou a súa publicación o 26 de decembro de 1908. Foi substituído por La Voz de Vivero.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
Entre o 41 e o 44 d.C., Xudea recuperou a súa entidade autónoma cando Herodes Agripa I converteuse en rei dos xudeus nomeado polo emperador Claudio. Restaurando a dinastía herodiana, aínda que non hai indicación que Xudea deixara de ser unha provincia romana simplemente porque xa non tiña un prefecto. Claudio decidira que, en todo o imperio, que os procuradores foran axentes persoais do emperador, servisen a miúdo como ministros de impostos e finanzas provinciais, pasaran a ser maxistrados gobernantes con plena autoridade estatal para manter a paz. Elevou ao procurador de Xudea, ao que confiou o status de goberno imperial, porque o legado imperial de Siria non era simpático cos xudeus.
Spintria
Uso
miniatura|280px|Spintriae de [[Pompeia]] Algúns estudosos, seguindo a tese defendida por Friedlander (1886) nos comentarios á súa edición de Marcial de que estas fichas se utilizaban "para poder entrar nos bordeis" (auf die man in Bordelle Einlass erheilt), argumentaron que as spintriae se utilizaban para pagar os servizos de prostitución, malia non achegaren evidencias para tal aseveración.
Harry Potter
Primeiros anos
Coa axuda de Hagrid, Harry prepárase para o seu primeiro ano de estudos en Hogwarts. Asemade que Harry comeza a explorar o mundo máxico, o lector coñece moitas das localizacións principais usadas ao longo dos demais libros. Harry coñece tamén á meirande parte dos personaxes principais e fai os seus dous mellores amigos: Ron Weasley, un alegre membro dunha antiga, grande e pobre familia meiga, e Hermione Granger, unha meiga estudosa obsesiva con pais non-máxicos. Harry tamén se encontra do profesor de Apócemas, Severus Snape, que semella terlle un odio profundo e irracional, e o profesor de Defensa contra a Maxia Negra, Quirinus Quirrell, que á fin resulta estar aliado con Voldemort. O primeiro libro conclúe coa segunda confrontación de Harry con Lord Voldemort, quen na súa busca da inmortalidade, anhela facerse co poder da pedra filosofal.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
Trala morte de Agripa no 44 d.C., a provincia volveu ao control romano, incorporando os territorios persoais de Agripa de Galilea e Peraea, baixo unha fila de procuradores. Con todo, o fillo de Agripa, Agripa II, foi designado rei dos xudeus no 48. Foi o sétimo e último dos Herodianos.
Spintria
Uso
Buttrey disente da teoría que relaciona as sprintia coa prostitución, ante a inexistencia de evidencias, en tanto que Simonetta e Riva son os únicos que defenden tal relación, que é, por outra banda, a máis difundida polos medios de comunicación.
Harry Potter
Primeiros anos
Harry Potter e a Cámara dos Segredos, a continuación da saga, que describe o segundo ano de Harry en Hogwarts. El e mais os seus amigos investigan un misterio de hai 50 anos que parece gardar relación con recentes eventos sinistros na escola. A irmá máis nova de Ron, Ginny Weasley, inicia os seus estudos de primeiro ano en Hogwarts e encontra un caderno que acaba por ser un vello diario pertencente a Voldemort durante os seus anos de estudo na escola. Ginny acaba poseída por Voldemort a través do diario e inconscientemente abre a Cámara dos Segredos, liberando un monstro antigo, un basilisco, que ataca os estudantes de Hogwarts. A novela afonda na historia de Hogwarts e nunha lenda arredor da Cámara dos Segredos que asusta a todos na escola. O libro presenta tamén un novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra, Gilderoy Lockhart, un meigo moi alegre e fachendoso que acaba por ser unha fraude. Por vez primeira Harry descobre que existen prexuízos raciais no mundo máxico. Harry sorpréndese tamén ao saber que a súa habilidade de falar a lingua pársel, a lingua das serpes, é moi estraña e a miúdo está relacionada coa Maxia Negra. A novela finaliza despois de que Harry salve a vida de Ginny, destruíndo o basilisco e o diario encantado.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
Desde o 70 a.C. ata o 135 d.C., a rebeldía de Xudea requiría un legado romano gobernante capaz de comandar as lexións. Debido a que Agripa II mantivo a súa lealdade ao Imperio, o reino foi retido ata que morreu, xa fora no 93/94 ou no 100, cando a área volveu ao control do Imperio romano. miniatura|[[Sestercio de Vespasiano coa lenda IUDEA CAPTA .]] Xudea foi o escenario de dúas, posiblemente tres, grandes guerras xudeu-romanas:
Spintria
Uso
Outros académicos seguen liñas de investigación alternativas.
Harry Potter
Primeiros anos
Harry Potter e o preso de Azkaban, a terceira novela, segue a Harry no seu terceiro ano de educación máxica. Trátase do único libro da saga no que Voldemort non intervén directamente como personaxe dalgún xeito. No canto diso, Harry debe lidar co coñecemento de que é o obxectivo de Sirius Black, o mellor amigo de seu pai e fuxido do cárcere máxico de Azkaban, onde estaba preso por axudar nos asasinatos dos pais de Harry. Mentres Harry loita coa súa reacción fronte aos dementores (criaturas escuras co poder de devorar as almas dos humanos para alimentárense da súa desesperación), os cales están aparentemente protexendo a escola, recibe a axuda de Remus Lupin, o novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra, que é un lobishome. Lupin ensínalle a Harry medidas defensivas de niveis superiores aos dados á idade de Harry. Harry descobre máis adiante que Lupin e Black eran grandes amigos de seu pai e que Black fora incriminado polo seu cuarto amigo, Peter Pettigrew.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
miniatura|Antiga calzada romana en Judea (adxacente á rexión autónoma 375 en Israel)|222x222px
Spintria
Uso
Baixo Caracalla, un équites foi sentenciado a morte por levar a un bordel unha destas pezas que reproducía un busto semellante ao do emperador, aínda que finalmente se salvou polo falecemento do propio emperador.
Salvia officinalis
Salvia officinalis, comunmente chamada sarxa, xarxa ou salvia, é unha especie herbácea pertencente á familia das lamiáceas. É nativa da rexión mediterránea, aínda que se naturalizou en moitos lugares do mundo. Ten unha longa tradición tanto de usos medicinais como culinarios e durante os últimos tempos utilízase tamén como ornamental.
Xudea (provincia romana)
Xudea como provincia romana
Baixo Diocleciano (284-305) a rexión dividiuse en tres provincias:
Harry Potter
Rexurdimento de Voldemort
miniatura|"The Elephant House", un dos cafés de [[Edimburgo onde Rowling escribiu a primeira parte de Harry Potter.]] Harry Potter e o Cáliz de fogo, durante o cuarto ano de Harry na escola, Harry participa de mala gana no Torneo Tres Meigos, un concurso máxico moi perigoso no que tres estudantes das escolas participantes (unha persoa por cada escola) deben competir entre si en tres probas para gañaren o título. O novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra, Alastor "Ollotolo" Moody, guía a Harry durante o torneo. Ao final, Ollotolo resulta ser un impostor: é Barty Crouch, Jr, seguidor de Voldemort, disfrazado. O punto no que se desenguedella o misterio marca o cambio da saga do presentimento e a incerteza ao conflito aberto. O plan de Voldemort para que Crouch utilizase o Torneo Tres Meigos para levar a Harry ata Voldemort é un éxito. Malia que Harry consegue escapar, Peter Pettigrew mata ao estudante Cedric Diggory e Voldemort acada o seu rexurdimento cun corpo físico.
Spintria
Uso
Non hai ningunha evidencia antiga directa, porén, que apoie a teoría de que as spintriae fosen creadas como moedas privadas para seren trocadas nos bordeis por moeda oficial. O numismático Theodore V. Buttrey suxeriu que foron utilizadas como pezas de xogo, aínda que Duggan apuntou que non hai datos arqueolóxicos para o confirmar. Por outra banda, o economista Geoffrey Fishburn, seguindo a postura de Jacobelli, suxeriu que poderían ser utilizadas nos lupanares como fichas para o uso dos armarios.
Salvia officinalis
Descrición
É unha planta perenne aromática de até 70 cm de altura. Talos erectos e pubescentes. Follas pecioladas, oblongas e ovais, máis raramente lanceoladas, coa nervadura ben marcada. Flores branco-violáceas en acios, con corola de até 3 cm, cun labio superior case recto; o cáliz é máis pequeno que a corola con tonalidades púrpureas.
Staten Island (homónimos)
Staten Island pode referirse a.
Salvia officinalis
Taxonomía
Salvia officinalis foi descrita por Carl Linnaeus en 1753. Foi cultivada durante séculos no Vello Mundo polas súas propiedades culinarias e medicinais e moitas veces foi descrita con propiedades curativas milagrosas O epíteto específico officinalis, refírese ao uso medicinal, officina, a cal foi unha herba tradicional en expendios medievais dos mosteiros S. officinalis foi clasificada con varias denominacións taxonómicas
Harry Potter
Rexurdimento de Voldemort
Harry Potter e a Orde do Fénix, no quinto libro, Harry debe enfrontarse ao novo Voldemort reencarnado. En resposta á reaparición de Voldemort, Dumbledore reactiva a Orde do Fénix, unha sociedade secreta que traballa dende a mansión da familia de Sirius Black para derrotar os aliados de Voldemort e protexer os seus obxectivos, especialmente Harry. Malia a descrición de Harry das actividades recentes de Voldemort, o Ministerio de Maxia e moitas outras persoas do mundo máxico rexeitan crer o regreso de Voldemort. Nun intento de atacar e desacreditar a Dumbledore, que canda Harry é a máis prominente voz no mundo máxico que intenta advertir do regreso de Voldemort, o Ministerio designa a Dolores Umbridge como máxima autoridade de Hogwarts e nova profesora de Defensa contra a Maxia Negra. Umbridge transforma a escola nun réxime ditatorial e rexeita que os alumnos aprendan xeitos de defenderse da Maxia Negra.
Asemade, seguindo a suxestión de Ron e Hermione, Harry forma o "Exército de Dumbledore", un grupo de estudos secreto para ensinar aos seus compañeiros as habilidades de alto nivel que el aprendera para combater a Maxia Negra. Ademais, revélase unha profecía que concirne a Harry e Voldemort, e Harry descobre que el e mais Voldemort teñen unha conexión dolorosa que permite a Harry ver telepaticamente algunhas das accións de Voldemort. No clímax da novela, Harry e os seus amigos enfróntanse aos Devoradores da Morte de Voldemort no Ministerio de Maxia. A chegada a tempo dos membros da Orde do Fénix salva as vidas dos mozos, mais resulta na morte de Sirius Black durante o conflito.
Harry Potter e o misterio do príncipe, no sexto ano, Voldemort comeza a librar unha guerra aberta. Malia isto, Harry e os seus amigos están relativamente protexidos dese perigo en Hogwarts. Entrementres, todos eles desenvolven atraccións amorosas: Harry empeza a saír con Ginny, Ron namórase doutra estudante de Hogwarts chamada Lavender Brown e, pola súa banda, Hermione empeza a ter sentimentos amorosos por Ron. No comezo da novela, Harry tópase cun vello libro de texto de Apócemas cheo de anotacións e recomentacións escritas á man e asinadas por un misterioso individuo: o Príncipe Mestizo. Os consellos escritos no libro axudan a Harry a sobresaír na materia de Apócemas e a gañarse un gran recoñecemento por parte do novo profesor, Horace Slughorn, pero a potencia dos meigallos escritos nel finalmente fan do libro unha fonte de desconfianza. Ademais, Harry acode a clases particulares con Dumbledore, que lle mostra varios recordos ligados cos primeiros anos de vida de Voldemort nun dispositivo chamado pensadoiro. Nestas sesións revélase que Voldemort dividiu a súa alma en varios anacos, nunha serie de Horcrux, elementos encantados por Maxia Negra e agochados en diversas localizacións, un dos cales era o diario destruído no segundo libro. Máis adiante, Draco Malfoy intenta atacar a Dumbledore e o libro culmina co asasinato de Dumbledore por parte do profesor Snape, que é o Príncipe Mestizo.
Harry Potter e as reliquias da morte, o último libro da saga, comeza directamente despois dos acontecementos do sexto libro. Lord Voldemort completou a súa ascensión ao poder e logrou gañar o control do Ministerio de Maxia. Harry, Ron e Hermione deciden non asistir á escola para atopar e destruír os Horcrux restantes de Voldemort. Para asegurar a súa propia seguridade así como a das súas familias e amigos, vense na obriga de se illaren por completo. Durante a busca dos Horcrux, o trío vai coñecendo máis detalles sobre o pasado de Dumbledore e os verdadeiros motivos de Snape para matalo (traballara ás ordes de Dumbledore desde a morte da nai de Harry). Voldemort asasina a Snape por paranoia.
Finalmente, un epílogo describe as vidas dos personaxes que sobreviviron e os efectos da morte de Voldemort no mundo máxico dezanove anos despois.
Harry Potter and the Cursed Child
Harry Potter and the Cursed Child é unha obra de teatro en dúas partes estreada en verán de 2016 e representada no West End de Londres; amais, é oficialmente a oitava historia de Harry Potter. A obra escribiuna Jack Thorne en base a unha historia de J. K. Rowling, o propio Thorne e o director John Tiffany. A súa estrea foi o 30 de xullo de 2016 no Palace Theatre de Londres e o guión foi publicado o 31 de xullo de 2016. A historia transcorre dezanove anos despois do final de Harry Potter e as reliquias da morte e relata o que lles acontece a Harry Potter, agora empregado do Ministerio de Maxia, e mais ao seu fillo máis novo, Albus Severus Potter.
Obras dentro do universo ficticio
En 2016, Rowling publicou tres novos libros electrónicos: Hogwarts: An Incomplete and Unreliable Guide, Short Stories from Hogwarts of Power, Politics and Pesky Poltergeists e Short Stories from Hogwarts of Heroism, Hardship and Dangerous Hobbies.
Pottermore
En 2011, Rowling lanzou un novo sitio web anunciando un futuro proxecto chamado Pottermore. Pottermore abriu ao público xeral o 14 de abril de 2012. Pottermore permite aos usuarios seren seleccionados polo Sombreiro Escolledor para unha das casas de Hogwarts, elixir a súa variña máxica e xogar a diversos minixogos. O principal obxectivo do sitio web é posibilitar que os usuarios viaxen a través da historia con acceso a numerosos contidos adicionais non revelados pola autora previamente.
Nervio
Descrición
Estes sinais, a miúdo chamados impulsos nerviosos, son tamén coñecidos como potenciais de acción: ondas eléctricas que viaxan a grandes velocidades, as cales nacen comunmente no corpo celular dunha neurona e propáganse rapidamente polo axón cara ao seu extremo, onde por medio da sinapse, transmítese a outra neurona.
Harry Potter
Pottermore
En setembro de 2015 o sitio web foi remodelado por completo e moitas das características foron eliminadas. O redeseñado sitio céntrase principalmente na información que xa estaba dispoñible na versión anterior, deixando máis apartada a exploración.
Nervio
Estrutura dun nervio
miniatura|270px|[[Célula de Schwann rodeando o axón dunha neurona]] Cada nervio está formado pola agrupación de varios centos ou milleiros de axóns que se reúnen orixinando fascículos. Os axóns son prolongacións das neuronas mediante os que estas células entran en contacto con outras neuronas ou con fibras musculares. Na especie humana o diámetro individual dos axóns oscila entre 0.1 e 20 micrómetros, mentres que a lonxitude varía entre só uns centímetros e máis dun metro nos axóns que fan parte do nervio ciático e partindo das motoneuronas da hasta anterior da medula espiñal deben acadar os músculos da perna e do pé.
Salvia officinalis
Distribución e hábitat
Encóntrase na Europa mediterránea, en sitios rochosos e herbeiros secos, desde o nivel do mar até zonas montañosas. Ten preferencia polos terreos pouco produtivos e pouco fértiles. En España predomina a variedade lavandulifolia.
Nervio
Estrutura dun nervio
Nos nervios pódense distinguir distintos compoñentes. As fibras nerviosas que compoñen un nervio atópanse rodeadas por tecido conxuntivo que recibe nomes diferentes segundo a súa situación:
Opera
Opera pode referirse á:
Nervio
Estrutura dun nervio
Cada axón procede dunha neurona. A membrana celular que cobre o axón denomínase axolema. A maior parte das fibras nerviosas están cubertas por unha vaíña de mielina constituída polas células de Schwann:
Conforme o nervio se vai ramificando, as vaíñas de tecido conxuntivo fanse máis finas. Nas ramas máis pequenas falta o epineuro, e o perineuro non pode distinguirse do endoneuro, xa que está reducido a unha capa delgada fibrilar recuberta de células conxuntivas aplanadas que se parecen ás células endoteliais. Os vasos sanguíneos localízanse no epineuro e no perineuro e raras veces atópanse nas acumulacións máis densas de endoneuro.
Tipos de fibras nerviosas
As fibras nerviosas que forman os nervios transmiten os impulsos grazas á propagación dos potenciais de acción. A velocidade de transmisión depende de varios factores: o diámetro das fibras e a existencia ou non dunha vaíña de mielina que envolve o axón. As fibras de máis diámetro e as que están rodeadas por mielina teñen unha velocidade de condución máis alta. Unha fibra sen mielina de diámetro pequeno transmite unicamente a 0.5 metros por segundo, mentres que unha de gran diámetro e mielinizada pode acadar os 120 metros por segundo. A mielina actúa como illante aumentando a velocidad de condución e diminuíndo o gasto enerxético. Ten ademais unha función protectora. Por este motivo as doenzas chamadas desmielinizantes como a esclerose múltiple fan que a condución nerviosa sexa demasiado lenta e pouco eficaz.
Propiedades dos nervios
O nervio ten dúas propiedades esenciais: a excitabilidade e a condutividade.
Excitabilidade
A excitabilidade é a propiedade que ten o nervio de adquirir un movemento vibratorio molecular baixo a acción dun excitante. O nervio pode ser excitado por un centro nervioso, por un excitante natural como a luz ou por un excitante artificial como unha descarga eléctrica. O estímulo propagado denomínase impulso nervioso, e o seu paso dun punto a outro da fibra nerviosa é a condución nerviosa.
Os excitantes artificiais poden ser de varias clases: O excitante é mecánico cando se provoca a contracción das patas dunha ra picando o nervio crural. Será químico se se aplica un cristal de cloruro de sodio sobre o mesmo nervio para conseguir o mesmo efecto. Será térmico se se pon bruscamente o mesmo nervio en contacto cun corpo quente conseguindo a mesma contracción. O excitante máis empregado na fisioloxía é a electricidade porque é moi fácil regular a intensidade e a duración da súa aplicación.
Condutibilidade
Para que se exerza a condutibilidade é necesario que o nervio non sufra ningunha dexeneración e que no seu traxecto non exista ningunha solución de continuidade. Un nervio pode perder a excitabilidade sen perder a condutibilidade; así a parte dun nervio sometida á acción do gas carbónico, deixa de ser excitable; pero se se aplica a corrente eléctrica á outra parte do nervio, a parte non excitable poderá conducir a excitación. Un nervio non cansa ao conducir o fluxo nervioso; pero un centro nervioso pode fatigarse cun traballo intelectual intenso.
A condución dun nervio sensitivo é centrípeda e a dun nervio motor é centrífuga. Os nervios mixtos participan nas dúas calidades.
Desenvolvemento
O crecemento dos nervios normalmente remata na adolescencia, mais pode ser estimulado de novo cun mecanismo molecular coñecido como "sinalización de incisión".
Se os axóns dunha neurona están danados, sempre que o corpo celular da neurona non o estea, os axóns poden rexenerarse e refacer as conexións sinápticas coas neuronas coa axuda de células de guía. Isto tamén se coñece como neurorrexeneración.
O nervio comeza o proceso destruíndo o nervio distal no lugar da lesión permitindo que as células de Schwann, a lámina basal e o neurilema próximos á lesión comecen a producir un tubo de rexeneración. Os factores de crecemento dos nervios prodúcense facendo que xerminen moitos brotes nerviosos. Cando un dos procesos de crecemento atopa o tubo de rexeneración, este comeza a medrar rapidamente cara ao seu destino orixinal guiado todo o tempo polo tubo de rexeneración. A rexeneración nerviosa é moi lenta e pode tardar varios meses en completarse. Aínda que este proceso repara algúns nervios, aínda haberá algún déficit funcional xa que as reparacións non son perfectas.
Principais nervios do corpo humano
miniatura|En amarelo, o [[nervio facial e as súas ramas (VII par cranial)]]
Plexos
Os nervios espiñais agrúpanse para formar plexos. De cada plexo xorden diferentes nervios. Entre os máis importantes están:
Outros animais
Unha neurona chámase identificada se ten propiedades que a distinguen de todas as outras neuronas do mesmo animal (propiedades como a localización, a neurotransmisión, o patrón de expresión xénica e a conectividade) e se cada organismo individual pertencente á mesma especie ten exactamente unha neurona co mesmo conxunto de propiedades. Nos sistemas nerviosos dos vertebrados, moi poucas neuronas son "identificadas" neste sentido. Os investigadores cren que os humanos non teñen ningunha, mais en sistemas nerviosos máis sinxelos, algunhas ou todas as neuronas poden ser únicas.
Nos vertebrados, as neuronas identificadas máis coñecidas son as xigantescas células Mauthner dos peixes. Cada peixe ten dúas células Mauthner, situadas na parte inferior do tronco cerebral, unha ao lado esquerdo e outra ao dereito. Cada célula de Mauthner ten un axón que se cruza, inervando (estimulando) as neuronas ao mesmo nivel cerebral e logo viaxando pola medula espiñal, facendo numerosas conexións ao longo do tempo. As sinapses xeradas por unha célula de Mauthner son tan poderosas que un único potencial de acción orixina unha resposta de comportamento importante: en milisegundos o peixe curva o seu corpo en forma de C, despois enderézase, propulsándose así cara adiante. Funcionalmente trátase dunha resposta de escape rápida, desencadeada máis facilmente por unha forte onda sonora ou onda de presión que incide no órgano da liña lateral do peixe. As células de Mauthner non son as únicas neuronas identificadas nos peixes; hai uns vinte tipos máis, incluídos pares de "análogos das células de Mauthner" en cada núcleo segmentario espiñal. Aínda que unha célula de Mauthner é capaz de producir unha resposta de escape por si mesma, no contexto do comportamento común outros tipos de células normalmente contribúen a configurar a amplitude e dirección da resposta.
Nos organismos de simetría radial, as redes nerviosas traballan para o sistema nervioso. Non hai rexión cerebral nin cabeza centralizada e, no seu lugar, hai neuronas interconectadas estendidas nas redes nerviosas. Atópanse nos cnidarios, os ctenóforos e os equinodermos.
Salvia officinalis
Cultivares
A maioría deles son cultivados máis frecuentemente como ornamentais que polas súas propiedades herbais, como pequenos arbustos, especialmente en lugares excesivamente soleados. Propáganse facilmente de póla durante a estación cálida.
Un dito medieval é: "Cur moriatur homo cui Salvia crescit in horto?" ("Por que ha morrer un home mentres medra a xarxa no seu xardín?").
Citoloxía
Número de cromosomas de Salvia officinalis (Fam. Labiatae) e taxóns infraespecíficos. 2n=14.
Variedades e Sinonimia
'subsp. officinalis'. De Italia e Península Balcánica. 'subsp. oxyodon' (Webb & Heldr.) Reales, D.Rivera & Obón, Bot. J. Linn. Soc. 145: 365 2004. Del sudeste de España
Principios activos
Contén aceites esenciais, flavonoides e principios amargos.
Medicinais
Ten moitas propiedades medicinais como antisudorífica, hipoglucemiante, emenagoga, estimulante, antiespasmódica, adstrinxente e antiséptica. Por iso é cultivada como planta medicinal.
Culinarios
miniatura|Detalle flores.
Como condimento ten un sabor lixeiramente picante. Na cociña occidental, úsase para condimentar carnes graxas (especialmente as marinadas), queixos, e algunhas bebidas.
Harry Potter
Estrutura e xénero
As novelas de Harry Potter están dirixidas principalmente a unha audiencia moza adulta e poden catalogarse dentro do xénero da literatura fantástica, onde se subclasifican en varios tipos de fantasía denominados "fantasía urbana", "fantasía contemporánea" e "fantasía baixa". Maiormente son dramas e manteñen un ton bastante serio e escuro, aínda que conteñen algunhas pasaxes de traxicomedia e humor negro. En moitos aspectos, son tamén exemplos de novelas Bildungsroman (ou novelas do paso da infancia á madurez), amais de conteren elementos de misterio, aventura, terror, suspense e romance. Por outra banda, acaen tamén dentro dun xénero denominado "historia da escola británica", na que se inclúen novelas como Stalky & Co. de Rudyard Kipling, as series Malory Towers, St. Clare's e The Naughtiest Girl de Enid Blyton, e as historias protagonizadas por Billy Bunter de Frank Richards. Neste senso, segundo moitos expertos, as novelas están "nunha directa liña descendente de Tom Brown's School Days de Thomas Hughes e outras novelas vitorianas e eduardianas de vida escolar pública británica" malia seren máis contemporáneas, areentas, escuras e maduras que as típicas novelas de internados, dado que tratan temas serios como a morte, o amor, a perda, os prexuízos, a chagada á madurez e a perda da inocencia nun escenario británico da década de 1990.
Os libros son tamén, en palabras de Stephen King, "contos de misterio perspicaces", e cada libro está construído dun xeito similar a unha aventura de misterio de Sherlock Holmes. A narración é en terceira persoa, cun narrador subxectivo de campo limitado agás nunhas poucas excepcións (como os capítulos que inician a pedra filosofal, o Cáliz de fogo e as reliquias da morte e os dous primeiros capítulos d’o misterio do príncipe).
O nó dos libros adoita involucrar a Harry afrontando problemas cos que topa, o que a miúdo implica a necesidade de incumprir algunhas das normas da escola. As historias acadan o seu clímax preto das vacacións de verán ou dos exames finais, cando os acontecementos van máis aló das liortas e desputas propiamente escolares e Harry debe enfrontarse a lord Voldemort ou algún dos seus seguidores, os Devoradores da Morte, en batallas nas que el e outros personaxes arriscan a vida. De feito, a medida que a saga progresa, varios personaxes morren ao final dos libros. As repercusións dos feitos ocorridos provocan que Harry vaia aprendendo leccións mediante conversas e debates co director da escola, Albus Dumbledore, que actúa como o seu mentor. Na última novela, Harry e mailos seus amigos atópanse a meirande parte do tempo fóra da escola, e unicamente regresan a ela para enfrontárense a Voldemort no último acto.
Orixes e publicación
dereita|200px|miniatura|J. K. Rowling tras recibir un título honorario da Universidade de Aberdeen. No ano 1990, Rowling viaxaba nun tren ateigado de xente dende Manchester a Londres cando a idea de Harry de súpeto "pasou pola súa cabeza". Rowling dá conta da experiencia no seu sitio web, dicindo:
Rowling completou Harry Potter e a pedra filosofal en 1995 e o manuscrito foi enviado a diversos axentes literarios. O segundo axente co que probou, Christopher Little, ofreceuse a representala e enviou o manuscrito a Bloomsbury. Despois de que outras oito editoriais rexeitaran a pedra filosofal, Bloomsbury ofreceulle a Rowling un adianto de 2.500 libras esterlinas pola súa publicación. Malia a declaración de Rowling de que non tiña en mente ningún grupo de idade particular no que se atoparían os seus principais lectores cando comezou a escribir os libros de Harry Potter, os editores apuntaron inicialmente a unha franxa de nenos entre nove e once anos. Na véspera do día de publicación, os editores pedíronlle a Rowling que adoptase un nome de autor cun xénero gramatical máis neutral co obxectivo de facelo atractivo aos nenos varóns dese grupo de idade, temendo que non estarían interesados en ler unha novela escrita por unha muller. Ela elixiu utilizar J. K. Rowling (Joanne Kathleen Rowling), usando o nome da súa avoa como o seu segundo nome dado que ela non ten.
Harry Potter e a pedra filosofal foi publicado por Bloomsbury, a editorial de todos os libros de Harry Potter no Reino Unido, o 26 de xuño de 1997 e en Galicia no mes de xaneiro de 2003 pola Editorial Galaxia e grazas á tradución de Marilar Aleixandre. Scholastic, a editorial norteamericana da saga, puxo o primeiro libro á venda nos Estados Unidos o 1 de setembro de 1998 baixo o título Harry Potter and the Sorcerer's Stone (Harry Potter e a pedra do feiticeiro), cando a versión orixinal do título no Reino Unido era Harry Potter and the Philosopher's Stone, despois de que Rowling recibira 105.000 dólares americanos polos dereitos norteamericanos, unha suma sen precedentes por un libro para nenos escrito por unha escritora daquela descoñecida. Temendo que os lectores norteamericanos non asociaran a palabra "philosopher" ("filosofal") a un termo máxico (aínda que a pedra filosofal está relacionado coa alquimia), Scholastic insistiu en que se lle trocase o título ao libro a Harry Potter and the Sorcerer's Stone para o mercado estadounidense.