cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Augusto de Prima Porta
Retrato
O corte de pelo está formado por fíos grosos e divididos de cabelo, cun fío directamente sobre o medio da testa de Augusto enmarcado por outros fíos sobre ela. Desde a esquerda desvíanse dous fíos na fronte, e dende a dereita tres fíos, un xeito de peiteado atopado por primeira vez nesta estatua. Este peiteado tamén diferencia esta estatua como Augusto en comparación co retrato na súa moeda, que tamén pode servir para ofrecer datación; é, polo tanto, o peiteado o primeiro indicio que identifica este tipo de retrato de Augusto como o tipo Prima Porta, o segundo e máis popular dos tres tipos de retratos oficiais: Pódese ver outro tipo de peiteado de Augusto no Ara Pacis, por exemplo. Finalmente, a terceira estatua de tamaño real de Augusto con estas características "tipo Prima Porta" é o Augusto de Via Labicana, que retrata a Augusto no papel de Pontifex Maximus e que, agora, se conserva no Museo Nacional Romano.
O rostro está idealizado, pero non como no das estatuas de Policleto. O rostro de Augusto non está alisado e mostra detalles para indicar os trazos individuais de Augusto. A arte sufriu importantes cambios durante o reinado de Augusto, co realismo extremo que dominou a época republicana dando paso á influencia grega, como se aprecia nos retratos dos emperadores -idealizacións que resumen tódalas virtudes que debería posuír o home excepcional digno de gobernar o Imperio. En retratos anteriores, Augusto permitiu ser representado de xeito monárquico, pero acabou por modificar esas imaxespor outras posteriores, máis diplomáticas, que o representaban como "primus inter pares". A cabeza e o pescozo foron producidos por separado en mármore de Paros e inseridos no torso.
Relevo da coiraza
miniatura|Unha vista de primeiro plano da coiraza da estatua, que mostra a un home parto devolvendo a Augusto os estandartes lexionarios perdidos por Marcus Licinius Crassus en Carrhae A iconografía da estatua é frecuentemente comparada coa do Carmen saeculare de Horacio, e conmemora o establecemento da Pax Romana por Augusto. O pectoral está esculpido en relevo con numerosas pequenas figuras que representan o regreso, grazas á diplomacia de Augusto, das aguias lexionarias romanas ou áquilas perdidas en Partia por Marco Antonio nos anos 40 a. C. e por Craso no 53 a. C.
A figura do centro, segundo a interpretación máis común, é o rei parto sometido que devolve o estandarte de Craso a un romano con armadura (posiblemente Tiberio, ou simbolicamente Marte Ultor ou a encarnación do lexionario ideal). Outra teoría ve na figura masculina a encarnación ideal das lexións romanas. Este era un tema moi popular na propaganda de Augusto, como un dos seus maiores éxitos internacionais, e tivo que ser especialmente enfatizado pois, mentres o pobo romano esperaba unha guerra, Augusto, disuadido pola forza militar dos partos, optara pola diplomacia. Aos pés do romano, podemos ver un can, ou probablemente un lobo ou, segundo o arqueólogo Ascanio Modena Altieri, unha loba, a coidadoira de Rómulo e Remo. Á esquerda e á dereita sentan figuras femininas de loito. Unha figura a un lado cunha espada envainada personifica aos pobos de Oriente (e posiblemente os teutóns) obrigados a render tributo a Roma, e un do outro lado coa espada desenvainada personifica aos pobos sometidos (os celtas). Desde arriba, no sentido horario, vemos:
Curiosamente, a coiraza non é unicamente frontal; tamén hai unha parte traseira da armadura. Na parte inferior dereita do dorso da coiraza, hai un trofeo con casco cunha á arriba, un cárnix na cadeira esquerda e grebas contra un tronco de árbore. Tamén había unha estaca de ferro que, se pensa que, conectaba a estatua coa parede. É probable que isto se debese a que a parte traseira está sen rematar.
Porén, ningunha destas interpretacións é indiscutible. Con todo, probablemente, os deuses mitolóxicos simbolicen a continuidade e a consistencia lóxica dos acontecementos; así como o sol e a lúa nacen para sempre, así os éxitos romanos son certos e sancionados divinamente. Ademais, estes éxitos están relacionados co portador desta coiraza, Augusto. A única persoa activa é o rei parto, o que implica que todo o demais é divinamente desexado e ordenado.
Divinización
Durante a súa vida, Augusto non quería ser representado como un deus (a diferenza dos emperadores posteriores que abrazaron a divindade), pero esta estatua ten moitas referencias pouco veladas á "natureza divina" do emperador, o seu xenio. Augusto é mostrado descalzo, o que indica que é un heroe e quizais mesmo un divus, e tamén engade un aspecto civil a un retrato, doutro xeito, militar. Estar descalzo só se permitía, anteriormente, nas imaxes dos deuses, pero pode tamén implicar que a estatua é unha copia póstuma creada por Livia a partir dunha estatua da cidade de Roma na que Augusto non estaba descalzo.
O pequeno Cupido (fillo de Venus) aos seus pés (montando nun golfiño, o animal patrón de Venus) é unha referencia á afirmación de que a familia xuliana descendía da deusa Venus, feita tanto por Augusto como polo seu tío avó Xulio César, unha forma de reivindicar a liñaxe divina sen reclamar o pleno status divino. O golfiño que monta Cupido ten un significado político: suxire que Augusto gañou a batalla de Actium e derrotou a un dos seus principais rivais, Marco Antonio.
Tipo
As estatuas tipo Prima Porta de Augusto, das que Augusto de Prima Porta é o exemplo máis famoso, converteuse no estilo de representación predominante para el. Este tipo foi introducido ao redor do 27 a. C. para expresar visualmente o título de Augusto e foi copiado, sistematicamente, en bustos en varias versións ao longo do imperio até a súa morte no 14. Non obstante, as copias nunca mostraban a Augusto con aspecto maior, senón que o representaban como sempre novo, en liña cos obxectivos da súa propaganda; é dicir, mostrar a autoridade dos emperadores romanos a través de estilos convencionais e da historia da cultura. No mellor dos casos, en opinión de Roland R. R. Smith, este "tipo logra unha especie de paradoxo visual que podería describirse como xuventude madura, sen idade e con autoridade".
Localización dentro da vila
A estatua de Augusto de Prima Porta foi descuberta dentro da Vila de Livia en 1863, aínda que pouco se sabe sobre o descubrimento en si e as súas consecuencias inmediatas, xa que as revistas arqueolóxicas deixan evidencias ambiguas para os historiadores modernos. Polo tanto, descoñécese a localización exacta da estatua dentro da vila. Os lugares suxeridos foron o complexo subterráneo, unha colocación preto dunha escaleira, o atrio da vila ou nun loureiro na esquina sueste do outeiro de Prima Porta; porén, tamén hai quen opina que este último é relativamente pouco convincente en comparación cos tres primeiros. A teoría de que a estatua de Augusto foi atopada no complexo subterráneo da vila baséase nunha hipótese de que Augusto sostén unha rama de loureiro en lugar dunha lanza na man esquerda. Os estudosos sinalaron que se esta hipótese é correcta, entón a Vila de Livia debeu estar decorada con loureiros e que o motivo da decoración é o agoiro da gallina alba.
As escavacións recentes descubriron restos de macetas utilizadas para plantar loureiros no bordo do outeiro de Prima Porta fronte ao conxunto subterráneo, o que Reeder cre que suxire a posibilidade da existencia de loureiros na vila e fai probable que a estatua estivese situada no complexo subterráneo. Ela razoou isto afirmando apoiándose en que, segundo Suetonio, Augusto tiña medo aos raios e a miúdo agochábase nunha "habitación abovedada subterránea", que deduce que, probablemente, era o complexo subterráneo, especialmente porque durante a época de Augusto se pensaba que os loureiros proporcionaban protección contra os raios.
Os estudosos que non están de acordo con esa teoría argumentaron que, aínda que os restos das macetas poderían ter sido usados ​​para plantar loureiro, tales macetas tamén se usaron para outras plantas como os limóns. Tamén indican que segundo un debuxo de 1891, realizado 25 anos despois da primeira escavación, o Augusto de Prima Porta, foi atopado no fondo da escaleira que conduce ao conxunto subterráneo, non ao conxunto en si. Alan Klynne e Peter Liljenstolpe sinalaron ademais que a estatua podería ter sido levada ao soto desde outro lugar, como o atrio, onde se situaría nunha estrutura rectangular que se sitúa xusto no eixe contra a parede sur do atrio. Como os visitantes entraban no atrio polas fauces da esquina nordeste, a estatua sería o primeiro que verían e que a verían dende a esquerda, o que encaixa coa idea de Kähler de que debería verse desde esta posición. Cando o visitante atravesaba o adro, os seus ollos atopaban a man dereita de Augusto, "recibíndose" así a dirección que Augusto fixo.
A historia de gallina alba narra que despois de que Livia casara con Octavio unha aguia deixou caer no colo de Livia unha galiña cunha rama de loureiro, o que as autoridades relixiosas de Roma tomaron como sinal de bendición e divindade. A seguir, mandou plantar o loureiro con moito coidado relixioso no que hoxe se coñece como vila surbana, onde medrou a até se converter nun arboredo. Segundo Jane Clark Reeder, cando os Xulio-Claudios experimentaban calquera éxito militar, collerían unha rama de loureiro da vila.
Asemblea Lexislativa de Porto Rico
miniatura|Capitolio de Porto Rico, sede da Asemblea Lexislativa, en [[San Xoán, Porto Rico|San Xoán.]]
A Asemblea Lexislativa de Porto Rico (en español, Asamblea Legislativa de Puerto Rico; e en inglés, Legislative Assembly of Puerto Rico) é a institución que exerce o poder lexislativo do Estado Libre Asociado de Porto Rico. Está composta polo Senado e a Cámara de Representantes e o Capitolio, na cidade de San Xoán, é a súa sede.
Disposicións españolas
A finais do século XIX o independentismo de Porto Rico e as presións dos Estados Unidos, levaron a España a modificar a súa política con respecto ás súas colonias das Antillas. Así en 1897, o goberno do liberal Práxedes Mateo Sagasta aprobou unha serie de decretos que extendían os dereitos individuais consagrados na Constitución de 1876 e o sufraxio universal masculino para os habitantes de Porto Rico. Nesta liña, que pretendía conter as pulsións independentistas, o 25 de novembro de 1897 a raíña rexente, María Cristina de Habsburgo-Lorena sancionou a Carta Autonómica de Porto Rico.
A Carta Autonómica confírelle ás "cámaras insulares" a facultade de "lexislar sobre asuntos coloniais". Estas cámaras, iguais en funcións, eran o Consello de Administración e a Cámara de Representantes. A primeira estaba integrada por 15 membros dos que 8 eran escollidos por sufraxio, mentres que os 7 restantes eran designados polo Gobernador en nome do rei de España. A Cámara de Representantes contaría cun deputado por cada 25 000 habitantes. Aínda que se fixaron eleccións para o 27 de marzo de 1898, a invasión estadounidense da illa deixou sen efecto a Carta Autonómica. miniatura|Selo oficial da Cámara de Representantes
Disposicións estadounidenses
Logo da vitoria dos Estados Unidos sobre España, o Congreso dos Estados Unidos fixo leis para a administración de Porto Rico. O senador por Ohio Joseph Foraker propuxo a lei que estableceu un goberno civil na illa, é a Organic Act de 1900 ou Lei Foraker. Nela determinouse que o lexislativo estaría conformado por unha Asemblea Lexislativa integrada polo Consello Executivo (integrado por 11 membros, dos que 5 debían ser portorriqueños, escollidos polo presidente dos Estados Unidos para un período de 4 anos) e a Cámara de Delegados (formado por 35 membros escollidos cada dous anos). Malia a que a Asemblea Lexislativa contaba con autonomía para os asuntos internos da illa, as leis aprobadas por ela debían ser remitidas ao Congreso dos Estados Unidos, institución que poderían anular a lexislación portorriqueña.
En 1917, o presidente Woodrow Wilson asinou a Lei Jones-Shafroth que viña de ser aprobada polo Congreso. Esta lei supuxo un cambio significativo pois establecía unha separación de poderes efectiva. O lexislativo foi outorgado a un parlamento propio de Porto Rico que mantiña a denominación de Asemblea Lexislativa, composta polo Senado, de 19 interantes, e a Cámara de Representantes, de 39 deputados. Tanto os representantes como os senadores eran escollidos cada catro anos polos portorriqueños.
Composición
A Constitución do Estado Libre Asociado de Porto Rico, aprobada o 25 de xullo de 1952, determina no seu artigo 3º a composición e atribucións da Asemblea Lexislativa:
Os lexisladores deben saber ler e escribir en inglés ou en castelán e deben ser cidadáns dos Estados Unidos e de Porto Rico, residindo na illa durante, polo menos, os dous anos previos á súa elección. Existen uns requerimentos de idade, así para ser representante cómpre ter 25 anos e 30 para senador.
En 2005 levouse a cabo un referendo no que se consultou á cidadanía sobre se a Asemblea Lexislativa debía conservar a súa bicameralidade ou se debía ser unicameral. O resultado mostrou unha posición favorable á unicameralidade co 83,8% fronte o 16% de votos que defenderon a estrutura bicameral. No plebiscito participou o 22,6% do censo. Malia a isto, non se desenvolveu lexislación para aplicar o resultado da consulta.
Procedemento lexislativo
miniatura|Hemiciclo do Senado de Porto Rico Os lexisladores deben presentar o seu proxecto de lei, baixo o seu nome, na oficina de trámites (rexistro) da cámara á que pertenzan. Alí é enviado á comisión correspondente e tamén é lida por primeira vez ante o plenario. A comisión, valorado o texto, elabora un informe que pode recomendar a aprobación con ou sen emendas, a súa substitución por outro proxecto, ou que sexa rexeitado. Posteriormente, o proxecto pasa á cámara para o seu debate, modificación e voto. No caso de ser aprobada, o texto pasa á outra cámara colexisladora onde o procedemento é o mesmo.
Unha lei aprobada pola Asemblea Lexislativa portorriqueña debe ser asinada polo gobernador para entrar en vigor. Se é rexeitada, a Asemblea Lexislativa pode revogar o veto co voto favorable de dous terzos dos seus integrantes.
Obi-Wan Kenobi (serie de televisión)
Obi-Wan Kenobi é unha miniserie estadounidense creada para o servizo de streaming Disney+. Forma parte da franquía da Guerra das galaxias e está protagonizada por Ewan McGregor como Obi-Wan Kenobi, quen retoma o seu papel dende a triloxía precuela da Guerras das galaxias. A serie está ambientada após os acontecementos de Star Wars Episode III: Revenge of the Sith (2005), e conta como Kenobi é enviado a rescatar a Princesa Leia que foi secuestrada (Vivien Lyra Blair) polo Imperio Galáctico, o cal provoca un enfrontamento co seu aprendiz, Darth Vader (Hayden Christensen).
O proxecto orixinouse nun principio como un filme escrito por Hossein Amini e dirixido por Stephen Daldry, mais foi reelaborado como unha serie limitada tras o fracaso comercial de Solo: A Star Wars Story  (2018). Confirmouse que McGregor protagonizaría en agosto de 2019 e Deborah Chow foi contratada para dirixir un mes despois. A produción estaba programada para comezar en xullo de 2020, mais a serie suspendeuse en xaneiro de 2020 porque Lucasfilm non estaba satisfeito cos guións. Joby Harold foi contratado para reescribir a serie e servir como showrunner en abril de 2020, como produtor executivo con Chow, McGregor, Kathleen Kennedy e Michelle Rejwan. O casting adicional tivo lugar en marzo de 2021, e incluíu no resto do elenco a Joel Edgerton, Bonnie Piesse, Jimmy Smits, James Earl Jones e Christensen retomando os seus papeis na triloxía precuela. A rodaxe comezou en maio de 2021 nos Ánxeles, utilizando a tecnoloxía StageCraft videowall, e rematou en setembro. Natalie Holt compuxo a partitura, mentres que o compositor de filmes de Star Wars John Williams escribiu o "Tema de Obi-Wan", que foi adaptado por William Ross.
Lauzerte
miniatura|305px|Pavimentación da Place des Cornières, 1988
Obi-Wan Kenobi (serie de televisión)
Os dous primeiros episodios de Obi-Wan Kenobi estreáronse o 27 de maio de 2022. Os catro episodios seguintes lanzáronse semanalmente ata o 22 de xuño. A serie recibiu críticas xeralmente positivas; os críticos eloxiaron a actuación de McGregor, mais algúns criticaron o guión.
Lauzerte
Lauzerte é unha vila e unha comuna francesa, na rexión de Occitania, departamento de Tarn-et-Garonne e no distrito de Castelsarrasin.
Obi-Wan Kenobi (serie de televisión)
Sinopse
Dez anos despois dos eventos de Star Wars Episode III: Revenge of the Sith (2005) nos cales os Jedi foron destruídos pola Orde 66]] e o aprendiz de Obi-Wan Kenobi, Anakin Skywalker, se converteu no Sith Lord Darth Vader, Kenobi agóchase no planeta Tatooine, vixiando o fillo de Anakin, Luke. Un día recibe a misión de rescatar a filla de Anakin, Leia, que foi raptada polos inquisidores cazadores de Jedi do Imperio Galáctico. Isto provoca un enfrontamento entre Kenobi e Vader.
Lauzerte
É a cabeceira do cantón homónimo.
Está integrada en la Communauté de communes Communauté de communes Quercy Pays de Serres.
Xeografía
Segundo o censo de 2019 a súa poboación era de 1 454 habitantes, polo que a súa densidade de pobación, nese ano, era de 33 hab./km 2.
Provincia de Quercy
miniatura|250px|Lacave, [[Lot. Château Belcastel]] Quercy (en occitano, Carcin), foi unha provincia de Francia durante o Antigo Réxime.
A súa capital estaba en Cahors, a antiga cidade de Cadurques ou Cadurci, que se estendía polos territorios de Souillac a Montauban, pasando por Figeac.
Xeografía
Corresponde aproximadamente ao departamento de Lot, na época da súa creación no ano 1789, até que unha parte importante de Quercy foi separada deste departamento, pasando a formar parte do de Tarn-et-Garonne en 1808, ano en que se creou este último.
Quercy corresponde ao territorio ocupado pola poboación gala dos cadurques, é dicir a civitas galo-romana, cuxos límites foron adoptados polas dioceseis, en Cahors, como en todas as cidades antigas, e despois pola República Francesa, ao establecer os seus departamentos a partir de 1789.
Ficha catalográfica
Ficha catalográfica (index card en inglés), é unha ficha que contén a información bibliográfica necesaria para identificar e localizar un libro ou outro documento na colección dunha biblioteca.
Estrutura e funcionamento
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Schlagwortkatalog.jpg/220px-Schlagwortkatalog.jpg|dereita|miniatura| Exemplo de catálogo de fichas catalográficas. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Exemplo_de_Ficha_Catalogr%C3%A1fica.png/220px-Exemplo_de_Ficha_Catalogr%C3%A1fica.png|miniatura| Exemplo de ficha catalográfica.Están feitas de papel resistente, de 7,5 cm de alto por 12,5 cm de ancho - dimensións estandarizadas internacionalmente, ten un burato no centro da marxe inferior, a través do cal se engancha ao caixón do arquivo cando se arquiva. As marxes defínense co fin de facilitar a identificación dos datos, sendo: a primeira marxe comezando no espazo 11; o segundo no espazo 13 e o terceiro comezando no espazo 15. En xeral, unha ficha catalográfica usada nun catálogo de biblioteca contén unha descrición bibliográfica, un punto de acceso e un número de chamada.
A descrición bibliográfica contén información sobre o documento representado pola ficha, no caso dun libro, por exemplo, a descrición bibliográfica ten información como o título do libro, os nomes dos autores, tradutores, ilustradores, etc. edición, o lugar de publicación, o nome da editorial e a data de publicación.
O punto de acceso é un nome que pode representar a un dos responsables do documento, por exemplo, o autor dun libro, o tema tratado no documento, o título do propio documento, o título das partes do documento ou mesmo o título da colección ou serie da que forma parte o documento.
O número de chamada é un código, na maioría dos casos formado por caracteres alfanuméricos (letras e números), que permite localizar de forma única o documento na colección dunha biblioteca ou nunha rede de bibliotecas. Cando se agrupan, as fichas de catálogo constitúen un catálogo de fichas.
As follas do catálogo tamén se poden utilizar para a análise e interpretación dos datos recollidos durante unha busca bibliográfica. Realízase por cada libro ou documento un formulario no que se recolle a clasificación por autores, a clasificación dos conceptos contidos no material e a definición das principais categorías de análise. As partes deste tipo de rexistro son: documento (tipo), clasificación, contido (resumo do contido do documento) e análise de datos.
Nalgúns países, por exemplo no Brasil, as follas do catálogo son obrigatorias en todas as publicacións por lei.
Bibliografía
SANTOS, Gildenir Carolino; RIBEIRO, Célia Maria; FAGUNDES, Giocondo. Acrônimos, siglas e termos técnicos: arquivística, biblioteconomia, documentação, informática. Campinas, SP: Átomo, 2003. 277 p.
Bremen-Verden
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Ortus-imperii-suecorum.png/200px-Ortus-imperii-suecorum.png|miniatura|254x254px| Bremen-Verden no [[Imperio Sueco.]] Bremen-Verden foi un territorio do Sacro Imperio Romano Xermánico formado pola unión dos ducados de Bremen e Verden. Estaba situada no norte de Alemaña, aproximadamente no lugar do actual estado federal de Baixa Saxonia.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Lower_Saxony_Landschaft_der_Herzogt%C3%BCmer_Bremen_und_Verden.svg/280px-Lower_Saxony_Landschaft_der_Herzogt%C3%BCmer_Bremen_und_Verden.svg.png|miniatura| Os ducados de Bremen-Verden, na [[Baixa Saxonia|esquerda]]Estivo directamente sometido ao emperador desde 1180, sendo incorporado ao Reino de Hannover en 1806. Foi unha posesión sueca na época da Casa de Vasa (1648-1654) e da Casa do Palatinado-Zweibrücken (1654-1719), e máis tarde o territorio alemán da Casa de Hannover (1719-1823).
Jesús Díaz López
Traxectoria
Fillo de José Díaz Braña. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira en 1928. Na República foi presidente do coro Cantigas d'a Mariña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Ribadeo a finais de 1939. Permaneceu no cargo ata a súa morte en maio de 1942.
Fritz Nordsieck
Fritz Nordsieck, nado en Düsseldorf o 8 de marzo de 1906 e finado o 23 de maio de 1984 foi un economista, político (era membro do Partido Socialdemócrata de Alemaña), e malacólogo alemán.
Traxectoria
Nordsieck estudou Administración de empresas, Economía, Socioloxía e Dereito na Universidade de Colonia, traballando no Instituto de vendas da Universidade para financiar os seus estudos.
Despois do seu doutoramento en 1930, Fritz Nordsieck foi axudante de investigación na Facultade de Ciencias Económicas e Sociais da Universidade de Colonia até 1934. Despois traballou como auditor para a empresa fiduciaria Wirtschaftsberatung Deutscher Gemeinde AG en Berlín, e máis tarde como consultor científico na Asociación Alemá de Municipios. Durante este tempo tamén foi editor xefe da revista de economía Zeitschrift für öffentliche Wirtschaft.
Despois do final da guerra continuou a súa carreira profesional, primeiro como administrador de distrito (Kreis) en funcións e, de 1947 a 1959 como director xefe do distrito de Gandersheim na Baixa Saxonia. Como político do SPD, foi membro do Concello de Haan desde marzo de 1961 e, máis tarde, membro do consello de distrito e da asemblea rexional. En 1964 asumiu o cargo de administrador de distrito no distrito de Düsseldorf-Mettmann, que ocupou até 1967. Alí adquiriu experiencia no desenvolvemento da administración distrital, así como no ámbito da administración social e do servizo público de saúde.
Traballos como malacólogo
Na década de 1950 Nordsieck comezou a investigar os moluscos mariños. Afondou as súas investigacións en numerosas viaxes á rexión mediterránea, especialmente a Italia e ao sur de Francia. Alí tomou conciencia da crecente contaminación dos mares. Traballou intensamente na fauna de moluscos dos mares europeos, co apoio do Museo Senckenberg de Frankfurt. En particular, os malacólogos Wilhelm Kobelt e Wilhelm Wenz foron modelos a seguir para o seu traballo.
Os libros de Nordsieck sobre os caracois mariños europeos, cunha nova compilación de especies coñecidas dos mares de Europa foron ilustrados por el mesmo e recibiron atención internacional. Centrou a súa atención especialmente nas pequenas formas. Nas súas publicacións describiu máis de 400 novas especies, subespecies e variedades e nomeou máis de 100 novos xéneros e categorías superiores.
Asemblea Xeral de Colorado
miniatura|Selo de Colorado
Fritz Nordsieck
Traballos como malacólogo
Ademais dos libros, Nordsieck escribiu numerosos artigos e foi coeditor durante un tempo da revista italiana La Conchiglia.
Asemblea Xeral de Colorado
A Asemblea Xeral de Colorado (en inglés, Colorado General Assembly) é o parlamento do estado de Colorado (Estados Unidos). Os seus poderes derívanse da constitución estatal de 1876 e ten unha estrutura bicameral, estando composto por un senado e unha cámara de representantes. O Capitolio Estatal de Colorado, en Denver, alberga a súa sede. miniatura|Retrato de Carrie C. Holly, das primeiras deputadas de Colorado e a primeira muller en conseguir a aprobación dunha lei nos Estados Unidos.
Fritz Nordsieck
Traballos como malacólogo
En vista do descenso da biodiversidade, Nordsieck e a súa esposa fixeron unha intensa campaña pola conservación da natureza e recibiron a Medalla de Conservación da Natureza do Rheinisch-Bergischer Naturschutzverein. No seu libro filosófico A nova conciencia trata tamén da necesidade de preservar a natureza.
Asemblea Xeral de Colorado
Composición
O artigo 5 da constitución de Colorado de 1876 determina que está integrada por:
Fritz Nordsieck
Traballos como malacólogo
Despois da súa morte, a súa viúva deixou a colección de Nordsieck, que comprendía unhas 5 000 especies, ao Instituto de Investigación Senckenber.
Asemblea Xeral de Colorado
Composición
Os lexisladores non poden exercer o cargo durante máis de oito anos consecutivos.
A Cámara de Representantes de Colorado foi a primeira cámara parlamentaria dos Estados Unidos en contar con mulleres entre os seus deputados. As pioneiras foron Clara Cressingham, Frances S. Klock e Carrie Clyde Holly, as tres escollidas polo Partido Republicano en 1894. Ademais, Carrie C. Holly foi a primeira lexisladora en propoñer e conseguir a aprobación dunha lei: foi en 1895 para fixar nos 18 anos a idade de consentimento sexual da muller.
Fritz Nordsieck
Vida persoal
Á parte da súa carreira política, ademais de á malacoloxía e á filosofía, tamén se dedicou á pintura, que lle interesaba desde a súa mocidade. As súas obras —principalmente acuarelas e óleos— mostráronse en varias exposicións de arte en Renania.
Epónimo
A especie Tricolia nordsiecki foi así nomeada na súa honra.
Abreviatura
A abreviatura F. Nordsieck emprégase para recoñecer a Fritz Nordsieck como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Zettelkasten
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Zettelkasten_paper_schematic.png/220px-Zettelkasten_paper_schematic.png|miniatura| n Zettelkasten consiste en notas que conteñen números e marcadores (en azul), así como referencias cruzadas a outras notas (en vermello). Un índice de marcadores (abaixo á dereita), permite referencias cruzadas por materia. Zettelkasten (en plural: Zettelkästen) é un termo alemán que significa "caixa de notas", tamén traducido como "caixa de suxestións" e que se usa para describir un método de xestión do coñecemento e toma de notas. Este método utilízase no campo da investigación científica e nos estudos.
Métodos
O método consiste en anotacións tomadas por separado, engadidas ao longo do tempo cando xorden acontecementos, pensamentos ou observacións, ou cando se adquiren novos coñecementos. As notas organízanse xerarquicamente, polo que se poden categorizar, e tamén conteñen metadatos, o que permite asocialas entre si.
Este método é máis eficaz con recursos informáticos e, en particular, utilizando software de xestión do coñecemento. Este método tamén se pode usar a través de fichas.
Peinliche Befragung
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Peinliches_Verhoer.jpg/220px-Peinliches_Verhoer.jpg|miniatura| Peinliche Befragung (Interrogatorio vergoñento ou doloroso) miniatura|Ilustración na Constitutio criminalis Theresiana (1768) vixente no territorio dos Habsburgo excepto Hungría durante case cen anos. O peinliche Befragung ou tamén hochnotpeinliche Befragung que se pode traducir como interrogatorio vergonzoso ou vergoñento ou mesmo interrogatorio altamente angustiante ou doloroso foi un elemento procesual da xurisdición de sangue na alta e baixa Idade Media, así como na Idade moderna. O interrogatorio vergonzoso tamén se chama pregunta aguda ou directamente tortura. O termo peinliche (vergoñento) deriva de pein (vergoña, embarazo, dor) polo que na linguaxe actual pódese traducir como doloroso.
Historia
Orixinalmente, o embarazoso interrogatorio era o principal interrogatorio dos acusados nos procesos de inquisición. Máis tarde, entendíase xeralmente que os interrogatorios vergonzosos significaban o uso da tortura para obter unha confesión dun acusado. O uso da tortura como método de interrogatorio pódese probar en moitas épocas e continentes, pero desenvolveuse de forma moi diferente dunha rexión a outra. O interrogatorio vergoñento documentouse por escrito en 1499 na Orde Maléfica tirolesa baixo o rei Maximiliano I e despois en 1532 baixo o mandato do emperador Carlos V na orde da corte imperial uniforme. A chamada Constitutio Criminalis Carolina ou a Orde do Tribunal do Pescozo (Halsgerichtsordnung) de Carlos V é o primeiro código penal xeral alemán. Ela gañou fama en Europa a principios da Idade Moderna durante a Inquisición e as cazas de bruxas. Posteriormente, na Constitutio criminalis Theresiana dos Habsburgo no século XVIII incluíronse métodos similares.
O interrogatorio vergonzoso só debería usarse se o acusado non fora condenado nin por unha confesión, que se chamou Urgicht, nin polo método procesual de "proba" (Beweisung, podía consistir no testemuño de dúas persoas). Ademais, tiña que haber unha sospeita urxente dun delito. A partir do principio orixinal, o cuestionamento vergonzoso non podía usarse arbitrariamente. Nenos menores de 14 anos, discapacitados, anciáns, mulleres embarazadas, enfermos mentais, mudos e enfermos que, con toda probabilidade, non sobrevivirían ao proceso, eran excluídos do interrogatorio embarazoso como solicitude. Os nobres tamén adoitaban ser excluídos do peinliche Befragung.
A fase preliminar do interrogatorio é o "susto" (Territion), no que se lles mostraba aos acusados e se lles explicaba os instrumentos de tortura. Unha forma máis leve de interrogatorio vergonzoso foi o "calvario de Bamberg" (Bamberger Tortur).
UNITY (grupo musical)
UNITY é un grupo musical de mozas neerlandesas que fórmase por Demi van de Bos, Maud Noordman, Jayda Monteiro da Silva e Naomi Traa. Naceu no ano 2020 co obxectivo de participar na selección nacional do seu país, Junior Songfestival 2020 onde elas gañaron coa súa canció "Best Friends" no 26 de setembro (sen Demi, que deu positivo en COVID-19 e non se lle permitiu participar e tampouco puido participar Robin, outra participante polo mesmo motivo). Despois quedaron na cuarta posición en Eurovisión Júnior 2020 con 132 puntos, tendo un punto menos que España.
A canción foi seguida por Have my heart, que alcanzou o número un no Top 20 Kids. En agosto de 2021, lanzouse a terceira canción titulada We Stand On, que tamén alcanzou o primeiro posto no Kids Top 20. Lanzaron o sinxelo de Nadal Christmas en decembro de 2021. En abril de 2022 lanzouse o sinxelo Light it up. O sinxelo Let's Go On A Vacay foi lanzado en xuño de 2022. Este sinxelo tamén alcanzou o número un do Kids Top 20.
Traxectoria
O grupo comezou en 2020 participando na selección do seu país, Junior SongFestival, onde elas gañaron coa súa canción "Best Friends" e no Eurovisión Júnior 2020 o grupo obtivo unha cuarta posición.
Universidade París-Diderot
Universidade París-Diderot (en Université Paris-Diderot) ou simplemente U Paris 7, foi unha universidade francesa creada o 1 de xaneiro de 1971. Desapareceu o 1 de xaneiro de 2020 en favor da Universidade Paris Cité tras a publicación no Diario Oficial do decreto de creación da nova universidade o 20 de marzo de 2019.
Metadatos
Os metadatos ou metainformación son o conxunto de datos asociados a obxectos ou sistemas de información que teñen a finalidade de describilos, xestionalos, preservalos ou facilitar o seu uso; dito doutro xeito son datos sobre outros datos. Un elemento de metadatos pode dicir de que se trata eses datos, xeralmente información intelixible por un ordenador. Os metadatos facilitan a comprensión das relacións e fan que a información resulte útil nos datos. Os metadatos son indispensables para a comunicación entre ordenadores, pero tamén poden ser intelixibles para os humanos. Todos os datos descritivos dun documento, físico ou dixital, sobre o autor, data de creación, lugar de creación, contido, forma, dimensións e outra información son metadatos. Permite que a información sobre un libro estea dispoñible nun catálogo da biblioteca, se os datos técnicos extraídos dunha fotografía dixital (cámara utilizada, data de creación da fotografía, formato, tamaño do ficheiro, esquema de cores, etc.). Os metadatos son información estruturada que axuda na descrición, identificación, xestión, localización, comprensión e preservación de documentos dixitais, ademais de facilitar a interoperabilidade dos repositorios.
Aplicacións
A web semántica, é unha web "intelixente", capaz de darlle un significado a un ficheiro que será posto a disposición doutros usuarios, podendo ser utilizado como fonte de investigación.
A importancia dos metadatos para a web semántica está ligada basicamente á facilidade de recuperación dos datos, xa que terán un significado e un valor ben definidos. Neste sentido, todos os documentos publicados na web deberán estar catalogados. A ficha do catálogo dunha obra (os metadatos que se lle engadirán) é un rexistro electrónico que contén descricións da obra e que permite coñecer de que se trata sen ter que ler nin escoitar todo o seu contido. O rexistro sería unha representación da obra. Os metadatos son fitos ou puntos de referencia que permiten circunscribir información en todas as súas formas, pode dicir resumos de información sobre a forma ou contido dunha fonte. Os metadatos descritos por Dublin Core pódense definir como un conxunto de elementos de metadatos deseñados para facilitar a descrición dos recursos electrónicos. Desenvólvense a partir e en función dos datos, polo que se lles chama "datos sobre datos" ou "información sobre información". A ferramenta Dublin Core é unha desas que ofrece unha ampla oportunidade de utilizala para describir diversos tipos de recursos que inclúen os máis variados formatos de documentos. As institucións implicadas na organización da información nun contorno web, como a construción de bibliotecas dixitais, bases de datos, portais e sitios web, entre outros servizos, están ante a necesidade de implantar estándares de descrición dos seus recursos electrónicos.
Historia
En 1995, un grupo (Biblioteca do Congreso, universidades, empresas TIC, organizacións non gobernamentais, etc.) liderado por OCLC reuniuse en Dublin, Ohio, para propoñer unha normalización desta información sobre a información dos arquivos dixitais. Despois dalgunhas reunións máis, o grupo chegou a un conxunto mínimo de elementos para a identificación de obxectos dixitais.
O conxunto pasou a ser coñecido como Dublin Core (DC) e é mantido pola Core Metadata Initiative. En 2003, DC converteuse no estándar ISO 15836, sendo previamente ANSI Z39.85
O DC non especifica onde deben estar os metadatos, hai dúas alternativas: A carón do obxecto dixital, por exemplo, na cabeceira ou nas bases de datos (esta é a solución que se emprega nos proxectos de teses e teses en liña e en moitas outras bibliotecas dixitais).
O DC non é o único conxunto de metadatos, hai outros, como:
Eugenio Curiel Curiel
Eugenio Curiel Curiel, nado en Ferrol e finado en Villadangos del Páramo o 27 de outubro de 1936, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito e Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid. Foi concelleiro de Valladolid na primeira corporación republicana. Militante de Izquierda Republicana. Foi catedrático do Instituto de Astorga e director do mesmo dende 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Vigo para apoiar ao seu irmán Luis na causa militar aberta contra el. Logo de ser sobresido o proceso contra Luis, volveu a Astorga. Foi detido o 18 de setembro xunto co sacerdote Bernardo Blanco Gaztambide e trasladado á prisión de San Marcos de León o 20 de setembro. O 27 de outubro sacáronos da prisión xunto con outros detidos coa desculpa dun traslado e asasináronos na estrada Astorga-León en Villadangos del Páramo.
Recoñecementos
En 2015 o Concello de Astorga dóulle o seu nome a unha rúa.
Trabazos, Oseira, San Cristovo de Cea
Trabazos é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
A Veiga de Arriba, Oseira, San Cristovo de Cea
A Veiga de Arriba é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
A Veiga de Abaixo, Oseira, San Cristovo de Cea
A Veiga de Abaixo é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Medio dólar do Sesquicentenario de Hawai
O medio dólar do Sesquicentenario de Hawai é unha moeda dese valor facial emitida en 1928 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada pola Ceca de Filadelfia, conmemorativa do 150 aniversario do desembarco en Hawai do capitán James Cook, o primeiro europeo que chegou alí.
A moeda representa a Cook no anverso e un xefe hawaiano no reverso. A súa tiraxe foi só de 10.000 exemplares, polo que se trata dunha moeda escasa.
En 1927, a asemblea lexislativa do Territorio de Hawai aprobou unha resolución na que lle pedía ao Goberno dos Estados Unidos a emisión dunha moeda conmemorativa do 150 aniversario da chegada ao arquipélago de James Cook. O secretario do Tesouro, Andrew Mellon, considerou a ocasión o bastante importante como para non oporse á emisión. A lei do medio dólar hawaiano foi aprobada polo Congreso sen oposición nin emendas e foi asinada o 7 de marzo de 1928 polo presidente Calvin Coolidge.
O escultor Chester Beach fixo os modelos de xeso para as moedas a partir de esbozos de Juliette May Fraser. Beach tivo algúns problemas para obter a aprobación dos seus deseños, xa que a Casa da Moeda e Victor Stewart Kaleoaloha Houston, delegado do Territorio de Hawai no Congreso, formularon algunhas obxeccións, que finalmente se arranxaron.
Aínda que o prezo oficial de venda desta moeda foi de dous dólares, o máis alto para un medio dólar conmemorativo ata aquel momento, as moedas esgotáronse axiña e o seu valor foi aumentando ata superar o milleiro de dólares por un exemplar en boas condicións.
Inicio
A creación do medio dólar do Sesquicentenario de Hawai propúxose con motivo das celebracións do 150 aniversario da chegada do capitán James Cook ás illas hawaianas, o primeiro europeo en facelo. Os planificadores decidiron que a data das celebracións fose agosto de 1928, a medio camiño entre o sesquicentenario do desembarco de Cook en xaneiro de 1778 e o da súa morte nas illas en febreiro de 1779. A Administración do Territorio de Hawai aprobou unha resolución para lles dar carácter oficial ás celebracións e solicitar ao Goberno federal a participación das Forzas Armadas. A resolución pedía a Washington que invitase o Reino Unido —o país ao que Cook era leal— e tamén outras nacións. Así mesmo, solicitáballe ao Goberno federal a emisión dunha moeda de medio dólar e de selos postais na honra do aniversario. Naquela época, o Goberno non vendía as moedas conmemorativas, senón que o Congreso, ao autorizar a emisión, designaba unha entidade sen ánimo de lucro á que lle atribuía o dereito exclusivo de adquirir as moedas ao seu valor nominal e vendelas ao público cun sobreprezo, como vía de financiamento de campañas altruístas. No caso do medio dólar de Hawai, a Comisión do Sesquicentenario de Cook de Hawai era o grupo designado para tal efecto.
Bruce Cartwright, Jr. foi o encargado de elixir o deseño da moeda para a Comisión Cook. A Sra. Ethelwyn Castle, unha persoa de espírito cívico, organizoulle un encontro con Juliette May Fraser, unha artista local. Cartwright preparara debuxos de estilo caricaturesco, co retrato de Cook baseado nunha placa de cerámica que pertencera á raíña Emma de Hawai, na que aparecía o explorador ollando cara á dereita. O 2 de novembro, Charles Moore, presidente da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, escribiu a Mary M. O'Reilly, subdirectora da Casa da Moeda, para lle comunicar que os esbozos de Juliette Fraser eran excelentes e se poderían trasladar ben a unha moeda.
A Comisión de Belas Artes reuniuse e, por suxestión dun dos seus membros, o escultor Lorado Taft, decidiu preguntarlle ao deseñador da moeda de 5 centavos Buffalo James Earle Fraser —sen parentesco con Juliette Mary Fraser, malia o apelido— quen sería o máis adecuado para converter os seu esbozos en modelos de xeso, a partir dos cales a Casa da Moeda puidese fabricar as matrices e os cuños de produción. James Fraser suxeriu o deseñador do dólar Peace, Anthony de Francisci, aínda que con pouco éxito, xa que no canto del acabouse contratando a Chester Beach, que xa tiña experiencia como deseñador doutras moedas conmemorativas, como o medio dólar conmemorativo do Centenario da Doutrina Monroe, ou o emitido polo sesquicentenario de das batallas de Lexington-Concord.
Proceso lexislativo
miniatura|259x259px|O delegado no [[Congreso dos Estados Unidos de América|Congreso dos EEUU por Hawai, Victor Stewart Kaleoaloha Houston.]] O historiador numismático Don Taxay suxire que é probable que os membros da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes xa acordaran apoiar a creación do medio dólar hawaiano antes de que se presentase un proxecto de lei ao respecto, xa que os preparativos comezaran con anterioridade. O 5 de decembro de 1927, o delegado do territorio —sen voto— no Congreso, Victor Stewart Kaleoaloha Houston, presentou unha proposta de lei na Cámara de Representantes, que foi remitida á Comisión de Moeda, presidida polo congresista de Nova Jersey Randolph Perkins, que celebrou unha sesión o 23 de xaneiro de 1928. O delegado Houston compareceu en apoio do seu proxecto de lei e, para sorpresa dos membros da Comisión, conseguira unha declaración do secretario do Tesouro, Andrew Mellon, na que este afirmaba que non se opuña ao proxecto. Normalmente, cando se propuña unha moeda conmemorativa, Mellon argumentaba que no seu lugar debía emitirse unha medalla. Este fora o caso, por exemplo, da medalla nórdico-estadounidense emitida tres anos antes: o seu patrocinador, o membro da Comisión Ole J. Kvale, de Minnesota, abandonara os seus plans iniciais de solicitar unha moeda por mor da oposición do departamento do Tesouro, dirixido por Mellon. O congresista Kvale estaba "moi interesado en saber que poder de persuasión exerceu o cabaleiro de Hawai para conseguir un informe tan favorable". Kvale, un estadounidense de orixes familiares norueguesas, preguntou: "por que se produciu esta discriminación contra dous millóns e medio de persoas nos Estados Unidos a favor duns 35.000 brancos nese Territorio?".
Houston declarou que non fixera presión sobre o Tesouro para obter a aprobación da moeda, e Perkins, antes de prometer buscar máis información, especulou con que quizais se debese a que as moedas se ían emitir lonxe do territorio continental dos Estados Unidos. Houston declarou ante a Comisión que a moeda era "algo que poderán conservar as persoas que asistan á celebración en lembranza desta, e estará ao dispor dos estranxeiros que acudan alí, así como da nosa propia xente que celebre a ocasión". Kvale declarou que votaría a favor do proxecto de lei. Bill G. Lowrey, de Mississippi, sinalou que, como dixera antes, non votaría a favor de ningún proxecto de lei sobre a moeda; Perkins coincidiu en que Lowrey deixara clara a súa postura. Perkins emitiu un informe o 1 de febreiro de 1928, no que relataba a historia da moeda proposta e indicaba o apoio da súa comisión.
O proxecto de lei foi aprobado sen obxeccións pola Cámara de Representantes o 20 de febreiro de 1928. O Senado recibiu o proxecto o día seguinte e remitiuno á Comisión de Banca e Moeda. O 27 de febreiro, Peter Norbeck, de Dakota do Sur, remitiu o proxecto de lei ao Senado sen emendas, e incluíu no informe unha carta do secretario Mellon a Perkins datada o 13 de febreiro, na que Mellon ampliaba as súas razóns para non se opor á aprobación da moeda de Hawai. Mellon afirmaba que só se emitiría un número simbólico de pezas, e que a celebración, patrocinada polo Goberno territorial, era de importancia nacional. O proxecto de lei foi aprobado polo Senado o 2 de marzo sen que se rexistrase oposición, e foi promulgado o 7 de marzo logo da sinatura do presidente Calvin Coolidge. A lei dispuña a emisión de ata 10.000 moedas de medio dólar en lembranza do sesquicentenario, e que os beneficios da comercialización da moeda se destinasen á creación dunha colección do capitán James Cook nos arquivos territoriais.
Preparación
miniatura|236x236px|O creador da moeda, [[Chester A. Beach, en 1910.]]
Logo da aceptación da encarga por parte de Beach o 12 de marzo de 1928, remitíronselle os esbozos realizados por Juliette Fraser. O 7 de abril enviou os modelos terminados á Casa da Moeda e as fotografías á Comisión de Belas Artes. Tanto a Casa da Moeda como o delegado hawaiano Houston responderon con varias críticas; a máis relevante era que o relevo da moeda era alto e difícil de acomodar aos cuños do tamaño dunha moeda. O 19 de abril, o gravador xefe da Casa da Moeda, John R. Sinnock, escribiu nun informe que a moeda sería moi difícil de producir porque a zona de maior relevo de ambas as faces coincidía na mesma parte do deseño. . Beach aceptou entón rebaixar os puntos altos que puidesen causar dificultades na Casa da Moeda.