cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epígonos
Conquista de Tebas
Neste momento, o adiviño tebano Tiresias augurou que, trala morte de Exialeo, a batalla estaba perdida e que Tebas sería conquistada e saqueada. Baseábase no feito de que as murallas só resistirían mentres seguise vivo o último dos sete capitáns orixinais, e que Adrasto, pai de Exialeo, morrería de tristeza cando soubese que o seu fillo morrera. En consecuencia, os tebanos debían abandonar a cidade esa mesma noite, aínda que a el pouco lle importaba o que fixeran porque estaba predestinado a morrer en canto os arxivos tomaran Tebas. Efectivamente, os tebanos fuxiron na escuridade da noite cos bens que puideron levar e, unha vez lonxe do lugar, fundaron unha nova cidade á que chamaron Hestiea. Tiresias morreu esa madrugada ó beber auga da fonte Tilfusa, porque a auga estaba moi fría e causoulle a morte.
Á mañá seguinte comunicáronlle a Adrasto a nova da morte de Exialeo e, tal como anunciara Tiresias, morreu de pena. Os Epígonos puideron entrar na cidade sen resistencia e saqueárona. Logo derrubaron as murallas e leváronse o botín, que foi doado ó santuario de Apolo en Delfos. A filla de Tiresias, Manto, formaba parte deste botín e terminou converténdose en pitonisa do deus. Existen outras versións diferentes: segundo unha delas, Manto fuxiu da cidade e guiaba ó seu pai cara Delfos, cando este morreu no camiño; segundo outra, pai e filla permaneceron na cidade e foron feitos prisioneiros e enviados a Delfos, pero o pai morreu no camiño pola fatiga.
Trala caída de Tebas, Alcmeón puido escoitar casualmente cómo se oufanaba Tersandro de posibilitar a vitoria grazas ós regalos ofrecidos a Erifile, do mesmo xeito que fixera o seu pai Polinices anos antes. Soubo entón que foran os subornos aceptados pola súa nai e a decisión desta de participar na guerra o que provocara a morte do seu pai, Anfiarao, e, cumprindo a promesa feita ó seu pai, matouna, incitado por Apolo no oráculo de Delfos, que lle asegurou que, efectivamente, Erifile merecía a morte. Pero antes de morrer, ela maldíxoo e pediu que ningunha terra do mundo enteiro dese amparo ós seus asasinos. Por este feito, Alcmeón foi perseguido polas Erinias a través de toda Grecia e enlouqueceu, e foi vagando por distintos lugares ata que conseguiu refuxio en terras de aluvión creadas polo deus fluvial Aqueloo. Como estas terras formáronse despois da maldición da súa nai, non estaban afectadas pola persecución das Erinias.
Arte e literatura
Pausanias conta que en Delfos se veneraban as tumbas dos heroes da batalla de Maratón e un cabalo de bronce (en lembranza do cabalo de madeira utilizado para conquistar Troia). E xunto ó cabalo estaban ofrendas dos capitáns da primeira expedición contra Tebas, incluído o carro de Anfiarao. Tamén estaban as estatuas dos Epígonos: Alcmeón, Esténelo, Prómaco, Tersandro, Exialeo.
Existiu un poema baixo o título de Epígonos, incluído dentro do Ciclo tebano e considerado como unha secuela da Tebaida ou a última parte da mesma. Segundo un escolio a Aristófanes, o autor do poema sería Antímaco de Teos; outros atribúeno a Homero.
Deste poema só se coñece a primeira liña:
Tamén Sófocles escribiu unha traxedia sobre o tema, hoxe perdida agás algunhas liñas citadas en comentarios e dicionarios de antigos eruditos. En 2005 descubriuse un novo fragmento de varias liñas.
Vilar, Adai, Lugo
Vilar é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Carl Presl
miniatura|270px|Lápida da tumba dos irmáns Presl, no cemiterio de Vyšehrad Karel Bořivoj Presl, máis coñecido na bibliografía internacional como Carl Presl ou Karl Presl, nado o 17 de febreiro de 1794 en Praga, e finado na mesma cidade o 8 de outubro de 1852, foi un botánico bohemio.
O seu primeiro nome tamén aparece escrito como Carl ou Carel, ou Carolus, e o seu segundo nome tamén aparece na grafía Bořiwog, Boriwog, Boriwag.
Traxectoria
Presl pasou toda a súa vida en Praga, agás no ano 1817, en que fixo unha expedición a Sicilia.
O seu irmán máis vello Jan Svatopluk Presl (1791-1849) foi profesor de zooloxía e mineraloxía na mesma Universidade.
En 1820 publicou unha Flora bohemica. Foi o descritor de máis de 4 000 especies de plantas.
En 1837 foi elixido membro da Leopoldina. E desde 1838 Presl foi membro correspondente da Academia prusiana das ciencias..
Abreviatura
A abreviatura C.Presl emprégase para recoñecer a Carl Presl como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Karamazovi
Karamazovi é un filme checo de 2008 dirixido por Petr Zelenka con banda sonora de Jan A. P. Kaczmarek. Conta a historia dun grupo de actores checos que van a siderurxias polacas para actuar unha adaptación da obra de Fyodor Dostoevsky Bratia Karamazovy nun festival alternativo.
Karamazovi gañou o premio FIPRESCI no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary e foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Victorino Nieto Rodríguez
Victorino Nieto Rodríguez, nado en Vilaverde da Abadía (Carracedelo) en 1911 e finado en México en 2000, foi un guerrilleiro antifranquista.
Carricova, Bacurín, Lugo
Carricova é un lugar da parroquia de Bacurín no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Filmes de Venezuela propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Venezuela presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1978. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Venezuela para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Bacurín, Bacurín, Lugo
Bacurín é un lugar da parroquia de Bacurín no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Filmes de Venezuela propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
Tódalas propostas venezolanas foron rodadas en castelán, agás a proposta de 2015, Dauna. Lo que lleva el río que está en warao.
Sempre Xonxa
Sempre Xonxa é un filme galego dirixido por Chano Piñeiro e estreado en 1989. Foi a primeira longametraxe galega rodada en 35 mm e comparte con Urxa, de Carlos A. López Piñeiro e Alfredo García Pinal, e con Continental, de Xavier Villaverde, a honra de ser unha das primeiras longametraxes de ficción en galego. Durante vinte anos foi o filme en galego máis visto da historia, con 62.203 espectadores nos cinemas logo da súa estrea, só superado por O que arde en 2019.
Sinopse
miniatura|Escultura-banco homenaxe a [[Chano Piñeiro, elaborada pola Escola de Cantería da Deputación  de Pontevedra. Praza do Concello de Forcarei, xullo de 2021.]] Sempre Xonxa é un filme sobre as consecuencias emocionais da emigración. Dous nenos, Pancho e Birutas que viven placidamente na mesma aldea están platonicamente namorados de Xonxa. Pero un dos rapaces, o Birutas, ten que emigrar, deixando a Xonxa e a Pancho na aldea. Cando o Birutas regresa de América, convertido nun home rico, Xonxa xa está casada con Pancho.
Temas
A historia abrangue o período que vai de 1946 a 1986, e estrutúrase en catro episodios, vinculado cada un deles a unha estación do ano. A primavera corresponde á infancia; o verán, á puberdade; o outono, á madurez e á forzada emigración; e o inverno á vellez e mais ó retorno.
Trátase dun filme realista, aínda que pode considerarse encadrado dentro do realismo máxico propio de Álvaro Cunqueiro, destacando neste sentido o personaxe do Caladiño, que entronca coa Galicia máxica e lendaria dos contos populares. Na primeira parte do filme aparece retratado o mundo da aldea galega durante o franquismo, ao igual que xa fixera Chano Piñeiro en Mamasunción.
Produción
A rodaxe comezou en 1988 pero por motivos económicos e técnicos demorouse durante ano e medio. Polo camiño, esgotou as finanzas e a saúde do seu director. Foi estreada en 1989, acadando un grande éxito nos cines de Galicia. No resto de España pasou completamente desapercibida, o cal é facilmente comprensible debido á súa temática centrada na emigración e o mundo rural galegos. A nivel internacional gañou diversos premios e tivo unha certa vida comercial especialmente en países onde a emigración galega tiña certa presenza.
A personaxe de Xonxa foi interpretada por Uxía Blanco, un papel que a colocaría como a máis importante actriz do incipiente panorama audiovisual galego. Miguel Ínsua encarnou a Birutas, mentres que Xavier R. Lourido fixo de Pancho. Unha das interpretación máis salientables foi a de Roberto Vidal Bolaño como mestrescola da aldea. Tamén participaron no filme as actrices Aurora Redondo e Loles León, así como o fotógrafo Manuel Ferrol, que se interpretou a si mesmo, co que Piñeiro quixo facer unha homenaxe ós fotógrafos populares que retrataron a Galicia emigrante.
A rodaxe de Sempre Xonxa estivo ateigada de dificultades. Chano Piñeiro esperaba contar co apoio do ministerio de Cultura, que lle negou ata tres veces a subvención. As dificultades financeiras trabaron a produción e esgotaron a Chano Piñeiro. Só se continuou cando conseguiu o patrocinio da consellería de Cultura da Xunta de Galicia (dise que grazas á influencia de Xosé Luís Barreiro Rivas, vicepresidente do goberno galego, amigo de Piñeiro e forcareirés coma el), da Deputación de Pontevedra e da Comisión do V Centenario da descuberta de América.
Concello de Malå
Malå é un concello sueco no condado de Västerbotten. A súa capital é Malå. En setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 3 029 habitantes, sendo o sexto con menos habitantes de Suecia.
O municipio está situado no sueste das terras forestais de Laponia, e unha parte do Skelleftefältet, unha área rica en minerais no norte do condado de Västerbotten, está dentro del. No pasado a economía local estaba dominada pola industria mineira, pero esa actividade cesou e no presente a economía está baseada na industria da madeira e na manufactura, así como no desenvolvemento de instrumentos xeofísicos e as actividades de prospección.
Dende a formación do concello en 1983 a tendencia de poboación vén sendo negativa.
Amynthas mekongianus
Amynthas mekongianus, antes chamado Megascolex mekongianus, é unha especie de verme oligoqueto de gran tamaño da familia Megascolecidae. É nativo da zona do río Mekong no sueste asiático. Pode ter máis de 500 segmentos corporais e crecer ata os 2,9 m.
Descrición
Este verme xigante do Mekong pode medrar ata unha lonxitude de 2,9 m. En comparación coa súa grande lonxitude, estes vermes son relativamente delgados. O espécime tipo tiña un metro de longo e 8 mm de largo no punto de maior anchura, que é o segmento 5. Tiña 370 segmentos e era dunha cor cincenta, máis claro na parte ventral. O prostomio estaba mal conservado. O segundo segmento tiña 46 sedas (quetas) nun anel incompleto cun oco na superfice ventral. Os segmentos 3 ao 25 tiñan unhas 100 sedas cada un, dispostas nun anel completo. Os poros do macho estaban no segmento 17, pero este espécime co que se fixo a descrición da especie tipo era inmaturo e faltáballe o clitelo.
Distribución e hábitat
O espécime tipo foi rexistrado como recollido en "Ban Leum no río Mekong, Annam". Creuse por erro que se refería a unha vila no centro de Vietnam que está bastante lonxe do río Mekong, pero despois descubriuse que "Ban leum" significa "Esquecín o lugar" no dialecto local, e a localidade tipo crese que está en Tailandia ou Laos. O río forma un delta nese punto e contén amplas chairas lamacentas e areosas e terrapléns onde vive o verme. Cómeno os porcos e os pescadores escavan para apañalo para que lles sirva de isco.
Obsluhoval jsem anglického krále
Obsluhoval jsem anglického krále é un filme checo de 2006 escrito e dirixido por Jiří Menzel, baseado na obra homónima de Bohumil Hrabal. É unha coprodución entre a República Checa e Eslovaquia. É a sexta adaptación cinematográfica de Menzel das obras de Hrabal. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Os resultados foron tamén os mellores do olimpismo galego, cunha colleita de seis medallas (superando as catro de Londres 2012) e nove diplomas olímpicos. Dos 21 deportistas galegos, só catro quedaron fóra dos oito primeiros nas súas respectivas modalidades. Destacou o caso do concello de Cangas, que enviou catro deportistas aos Xogos (Rodrigo Corrales, Teresa Portela, Rodrigo Germade e Iván Villar) e os catro regresaron con medalla.
Antecedentes
A maior participación de galegos nas olimpíadas antes de Toquio 2020 dérase tanto en Barcelona 92 como en Sydney 2000 con 17 deportistas en ambas convocatorias. En Toquio 2020 bateuse esa marca, con catro competidores máis que en Barcelona e Sydney, e con 7 máis dos que participaron nos anteriores xogos, en Río de Xaneiro 2016. Daquela foran 14 os participantes, cunha colleita de 1 medalla.
Lista de participantes
A seguinte táboa amosa a lista dos deportistas galegos que participaron nas diversas probas da cita olímpica xaponesa:
Asemblea Xeral de Ohio
miniatura|O Ohio Statehouse acolle a sede da Asemblea Xeral en [[Columbus.]]
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Alberto Abalde
Alberto Abalde e a selección española de baloncesto clasificáronse para as eliminatorias, despois de derrotaren na fase de grupos á Arxentina e ao Xapón e de perder contra a Eslovenia de Dončić. Xa nos cuartos de final, non puideron cos Estados Unidos liderados por Kevin Durant, quedando eliminados cun marcador de 81-95.
Asemblea Xeral de Ohio
A Asemblea Xeral de Ohio (en inglés, Ohio General Assembly) é o parlamento de Ohio, nos Estados Unidos. Conta cun total de 132 membros, dos que 33 son senadores (membros da cámara alta) e 99 representantes (membros da cámara baixa) electos por sufraxio universal. A Casa Estatal de Ohio, en Columbus, acolle a súa sede. Foi creada pola primeira constitución de Ohio, en 1802, e a súa primeira reunión foi en 1803, logo de que o presidente Thomas Jefferson sancionase a lei que admitiu a Ohio como estado nos Estados Unidos.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Tamara Abalde e Raquel Carrera
A xogadora de baloncesto Tamara Abalde disputou en Toquio os seus segundos Xogos Olímpicos, 13 anos despois de estar nos de Pequín, mentres que foi a primeira participación de Raquel Carrera, de 19 anos. Coa selección española conseguiron tres vitorias nos tres partidos da fase de grupos, contra Serbia, Canadá e Corea do Sur, caendo nos cuartos de final contra Francia nun apertado final de partido (64-67).
Asemblea Xeral de Ohio
Composición
miniatura|Hemiciclo do Senado de Ohio A Asemblea Xeral, dende a súa creación conta cunha estrutura bicameral e posúe o poder lexislativo do estado:
Os lexisladores da Asemblea Xeral son electos por distritos uninominais polo voto maioritario dos cidadáns. Existe o límite de mandatos de 8 anos para ambas cámaras.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Carlos Arévalo e Rodrigo Germade
O betanceiro Carlos Arévalo disputou en Toquio os seus primeiros Xogos Olímpicos, participando en dúas probas, o K1 200m e o K4 500m. Na primeira delas quedou segundo na primeira serie e terceiro nas semifinais, meténdose así nunha final na que conseguiu un diploma olímpico ao acabar na quinta posición, a menos de dúas décimas das medallas.
Na proba de K4 500m formou equipo co tamén galego Rodrigo Germade, con Marcus Walz e con Saúl Craviotto. Clasificáronse para as semifinais como primeiros da súa serie, e metéronse na final ao acabar as semifinais tamén na primeira posición. Xa na regata final, colocáronse na primeira posición dende a saída, pero foron adiantados nos metros finais pola piragua alemá, formada por Max Rendschmidt, Ronald Rauhe, Tom Liebscher e Max Lemke, obtendo deste xeito a medalla de prata. Completou o podio a embarcación eslovaca.
Asemblea Xeral de Ohio
Competencias
A vixente constitución de Ohio, aprobada en 1851, confírelle o poder lexislativo á Asemblea Xeral no seu artigo 2º. O lexislador de calquera das dúas cámaras pode iniciar o proceso facendo unha proposta de lei. Antes de rexistrala, debe redactala co asesoramento da Comisión do Servizo Lexislativo, os servizos xurídicos, para que cumpra cos requisitos legais e técnicos. O Gobernador de Ohio tamén pode recomendar leis no discurso anual que debe presentar ante a Asemblea Xeral. miniatura|Selo da Cámara de Representantes de OhioUnha vez escrita a proposta preséntase ante a cámara, que logo da súa lectura e derívaa a unha comisión concreta segundo a cuestión que aborde. Na comisión faise un estudo da proposta e convídase a lexisladores e axentes públicos para valorala. O comité ou comisión pode aprobar o proxecto tal e como se presentou, emendalo, fusionalo con outras propostas, continuar o estudo, remitila a outra comisión ou rexeitalo. Superada esta fase, a proposta de lei é obxecto de debate no pleno da cámara para logo ser votada. Aprobada pola cámara orixinal, envíase á outra, onde o proxecto seguirá as mesmas fases, podendo ser modificada. Se a segunda cámara vota modificacións deberá ser tamén votada na cámara orixinal. Se esta rexeita os cambios, constitúese un comité conxunto con membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado. No caso de ser rexeitado a proposta de lei queda anulada.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Julia Benedetti
A coruñesa Julia Benedetti, con 16 anos de idade, entrou na historia dos Xogos Olímpicos ao ser unha das 20 deportistas e a única española, en disputar a proba de parque na estrea da monopatinaxe como deporte olímpico. Sufriu unha caída en cada un dos tres exercicios que realizou, polo que obtivo unha baixa puntuación e non puido meterse na final. Rematou no posto 16º.
Asemblea Xeral de Ohio
Competencias
O gobernador pode vetar as leis aprobadas pola Asemblea Xeral intentando frear a súa entrada en vigor, mais a Asemblea Xeral pode revogalo se deste xeito votan tres quintos dos membros de ambas as dúas cámaras.
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Dani Castro
O arqueiro pontés Dani Castro conseguiu a praza olímpica despois de que a Federación Española de Tiro con Arco a puxese de novo en xogo despois do adiamento dos Xogos, a pesar das reclamacións de Miguel Alvariño, que gañara a praza antes da irrupción da pandemia de COVID-19. Xa en Toquio, comezou disputando a proba de clasificación para a competición de dobres mixto, facendo parella con Inés de Velasco, pero acabaron no posto 21º, cando só os 16 primeiros accedían á competición. Na proba individual enfrontouse na primeira eliminatoria (1/32 de final) ao taiwanés Wei Chun-heng. Gañou o primeiro set pero perdeu os tres seguintes, despedíndose así da competición olímpica.
Rodrigo Corrales
O cangués Rodrigo Corrales compartiu a portería da selección española de balonmán con Gonzalo Pérez de Vargas. O equipo, capitaneado por Raúl Entrerríos, acadou as semifinais do torneo, onde foi eliminado pola Dinamarca de Niklas Landin. Logrou o bronce ao derrotar no partido polo terceiro posto ao combinado exipcio.
Támara Echegoyen
A regatista ourensá Támara Echegoyen competiu xunto a Paula Barceló na clase 49er FX, rematando na cuarta posición con 89 puntos, a un só punto das neerlandesas Annemiek Bekkering e Annette Duetz.
Alicia Fernández
A xogadora de balonmán Alicia Fernández non puido pasar da fase de grupos do torneo olímpico, despois de que a selección española obtivese dúas vitorias e tres derrotas.
Javier Gómez Noya
Javier Gómez Noya preparouse durante meses na illa mexicana de Cozumel, onde adestrou con condicións climatolóxicas semellantes ás que tería en Toquio. Xa na cita olímpica foi o participante de máis idade (38 anos). Acabou o sector de natación con máis de 40 segundos de desvantaxe co grupo de cabeza, diferenza que foi eliminando no sector ciclista ata enlazar cos primeiros. Con todo, na carreira a pé, non puido seguir o ritmo que marcaron os atletas da parte dianteira, entrando finalmente na meta na 25ª posición, a máis de dous minutos do vencedor, o noruegués Kristian Blummenfelt.
Caetano Horta
O remeiro noiés Caetano Horta chegou aos Xogos Olímpicos con 18 anos, despois de que o remeiro de Moaña Rodrigo Conde renunciase á súa praza no dobre scull lixeiro. Participou xunto a Manel Balastegui, rematando a súa quenda na cuarta posición de seis embarcacións, fóra dos dous primeiros postos que daban o acceso directo ás semifinais. Na repesca conseguiu o segundo posto e o pase ás semifinais. Nestas obtivo un quinto posto, quedando así fóra da final, á que só accedían as tres primeiras embarcacións de cada semifinal. Ao día seguinte gañou a Final B, o que supuxo o sétimo posto absoluto e o diploma olímpico.
Iago López Marra
O regatista de Portosín Iago López Marra competiu na clase 49er xunto a Diego Botín. Aínda que chegaron á Medal Race en terceira posición, tiveron que conformarse co cuarto posto final, despois de acabar sétimos na regata decisiva. Finalizaron empatados a puntos (70) cos terceiros clasificados, os alemáns Erik Heil e Thomas Plößel. miniatura|Peleteiro meteuse na final de triplo salto coa súa mellor marca persoal do ano e a mellor marca española da historia nos Xogos. Na final conseguiu a medalla de bronce, a primeira medalla olímpica na historia do atletismo galego. Fíxoo despois de bater por dúas veces o récord de España.
Ana Peleteiro
Despois de dominar de xeito absoluto o triplo salto español durante o último lustro, Ana Peleteiro disputou en Toquio os seus primeiros Xogos Olímpicos, xa que perdera os anteriores por unha lesión. Comezou a súa andaina olímpica o 30 de xullo, meténdose na final cun salto de 14,62 m, a súa mellor marca persoal do ano e a mellor marca española da historia nos Xogos. Na final, disputada o día 1 de agosto, conseguiu a medalla de bronce, a primeira medalla olímpica na historia do atletismo galego. Fíxoo despois de bater por dúas veces o récord de España, deixándoo en 14,87 m, marca coa que rematou terceira por detrás da venezolana Yulimar Rojas (que bateu o récord do mundo con 15,67 m) e a portuguesa Patrícia Mamona (15,01 m).
Teresa Portela
A piragüista Teresa Portela converteuse en Toquio na muller española con máis participacións nos Xogos Olímpicos: seis. Xa na competición, obtivo o primeiro posto na primeira serie e o cuarto nas semifinais, meténdose na súa sexta final olímpica. Na manga final entrou na historia logrando unha medalla de prata 21 anos despois do seu debut nos Xogos, así como a primeira medalla para unha muller galega en piragüismo. Chegou á meta cun tempo de 38,883 s, por detrás da neozelandesa Lisa Carrington e por diante da danesa Emma Jørgensen.
Enmanuel Reyes
O boxeador cubano-galego comezou a súa primeira participación olímpica nos oitavos de final, onde gañou por K.O. ao casaco Vasïlïy Levït. Xa en cuartos, o seu rival foi o tamén cubano Julio César La Cruz. Nun combate moi igualado, La Cruz impúxose no primeiro asalto, mentres que o segundo foi para o boxeador da Coruña. No terceiro e derradeiro asalto Reyes comezou ben, pero na parte final foi superior La Cruz, ao que os xuíces deron como gañador final.
Nico Rodríguez
O regatista vigués Nico Rodríguez participou en vela, formando parella na clase 470 co catalán Jordi Xammar. Gañaron dúas das regatas e remataron na terceira posición final, conseguindo o bronce por detrás da embarcación australiana e a sueca.
Belén Toimil
A atleta de Mugardos disputou a proba de lanzamento de peso buscando a clasificación para a final. Os seus dous primeiros lanzamentos foron nulos, polo que no terceiro realizou un lanzamento máis conservador, pero este quedou curto, ficando a atleta fóra da final por só 5 centímetros.
Iván Villar
O xogador do Celta de Vigo, Iván Villar, foi un dos porteiros da selección española no torneo masculino de fútbol. Aínda que non chegou a debutar no torneo, sendo o gardameta titular o vitoriano Unai Simón, conseguiu a medalla de prata despois de que o seu equipo xogase e perdese a final contra o Brasil de Dani Alves.
Mourentaos, Bacurín, Lugo
Mourentaos é un lugar da parroquia de Bacurín no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Chen Dong
Chen Dong (chinés simplificado: 陈冬; chinés tradicional: 陳冬; pinyin: Chén Dōng) nado na provincia de Henan (República Popular da China) o 12 de decembro de 1978, é un astronauta chinés que formou parte das misións Shenzhou 11 e Shenzhou 14.
Traxectoria
Chen Dong é piloto do Forza Aérea do Exército de Liberación Popular e foi seleccionado como candidato a astronauta en maio de 2010. Participou nas misións Shenzhou 11 á estación Tiangong 2, de 33 días de duración xunto co astronauta Jing Haipeng, e Shenzhou 14 á Estación Espacial China. Pasou un total de 214 días no espazo.
As Corredoiras, Bacurín, Lugo
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Bacurín no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Portafontao, Bacurín, Lugo
Portafontao é un lugar da parroquia de Bacurín no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vigo, Vilachá de Mera, Lugo
Vigo é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ojete Calor
Ojete Calor é un dúo musical formado polos actores e cómicos Carlos Areces e Aníbal Gómez. Insírense dentro do xénero "subnopop", termo acuñado polo dúo. Nas súas cancións destacan as bases de música electrónica e as letras irónicas e descaradas con retrousos repetitivos, polo que afirman que no "subnopop" non cómpre cantar ben nin ser bo músico.
Traxectoria
O seu primeiro éxito foi a canción "Cuidado Con el Cyborg (Corre, Sarah Connor)", publicada no ano 2013, á que lle seguiron outras estreadas en programas de televisión ou en YouTube. Contan con dous álbums publicados: Delayed (2013) e Pataky (2017).
Quentin Blake
Quentin Saxby Blake, nado o 16 de decembro de 1932, é un debuxante, caricaturista, ilustrador e escritor inglés de literatura infantil. Ten ilustrado máis de trescentos libros, incluídos dezaoito de Roald Dahl, que se atopan entre as súas obras máis populares, e varios do Dr. Seuss, entre outros autores. Pola súa perdurable contribución como ilustrador infantil, gañou en 2002 o premio bienal internacional Hans Christian Andersen, o máximo recoñecemento que teñen os creadores de libros infantís. De 1999 a 2001, foi o primeiro Laureado Infantil (Children's Laureate) de Gran Bretaña. É mecenas da Asociación de Ilustradores.
Primeiros anos
Blake naceu en 1932 en Sidcup, Kent e foi evacuado ao West Country durante a Segunda guerra mundial. Asistiu á Holy Trinity Lamorbey Church of England Primary School e á Chislehurst and Sidcup Grammar School, onde o seu profesor de inglés, JH Walsh, influíu para que se dedicase á literatura. O seu desenvolvemento artístico durante os seus anos escolares foi axudado polo contacto co pintor e debuxante Alfred Jackson, marido da profesora de latín de Blake, quen o animou a enviar os seus primeiros traballos á revista Punch, o que resultou na súa primeira publicación aos 16 anos. En sexto curso, o profesor de arte da escola, o pintor Stanley Simmonds, recoñeceu o talento de Blake e deu apoio e exposición ao traballo doutros artistas. Estudou Literatura Inglesa no Downing College de Cambridge, con F. R. Leavis, de 1953 a 1956, recibiu o seu diploma de profesor de posgrao no Institute of Education da Universidade de Londres, e máis tarde estudou a tempo parcial na Chelsea School of Art e despois no Camberwell College of Art. Desde entón negou que estudar na Universidade de Cambridge contribuíse ao seu talento artístico ou creativo.
Carreira
Durante a década de 1960, Blake ensinou inglés no Lycée Français de Londres; isto consolidou a súa longa asociación con Francia e culminou coa concesión da Lexión de Honra. Ensinou durante máis de vinte anos no Royal College of Art, onde foi xefe do departamento de ilustración de 1978 a 1986.
O primeiro libro ilustrado de Blake foi The Wonderful Button de Evan Hunter, publicado por Abelard-Schuman en 1961. Na súa carreira posterior gañou a reputación de ilustrador leal, fiable e humorístico de máis de 300 libros infantís, incluídos algúns escritos por Joan Aiken, Elizabeth Bowen, Sylvia Plath, Roald Dahl, Nils-Olof Franzén, William Steig e o Dr. Seuss, ilustrando o primeiro libro seu non ilustrado polo propio Seuss, Great Day for Up! (1974). A partir de 2006, Blake ilustrou 323 libros, dos cales escribiu 35 e Dahl, 18. Até a data, Blake ilustrou dous dos libros de David Walliams e ilustrou edicións limitadas da Folio Society como Don Quixote, Cándido e 50 Fábulas de La Fontaine.
Na década de 1970, Blake foi un presentador ocasional do programa de narración infantil Jackanory da BBC, no que ilustraba as historias nunha pantalla mentres as contaba. En 1993 ilustrou os cinco selos de correos británicos da emisión de Nadal con episodios de A Christmas Carol de Charles Dickens.
Blake é membro do Chelsea Arts Club. É mecenas da Blake Society, a sociedade das artes e as humanidades do Downing College. Tamén é mecenas de "The Big Draw" que ten como obxectivo que a xente debuxe por todo o Reino Unido, e de The Nightingale Project, unha organización benéfica que proporciona arte aos hospitais. Desde 2006, produciu traballos para varios hospitais e centros de saúde mental da área de Londres, un hospital infantil (hopital Armand Trousseau) en París e unha maternidade en Angers, Francia. Estes proxectos detállanse no libro de Blake de 2012 Quentin Blake: Beyond the Page, que describe como, aos seus setenta anos, a súa obra apareceu cada vez máis fóra das páxinas dos libros, en lugares públicos como hospitais, vestíbulos de teatro, galerías e museos.
En 2007 deseñou un enorme mural de tecido, suspendido e disfrazando así un edificio en ruínas inmediatamente fronte á entrada da estación de tren de St Pancras. Unha representación dun "comité de benvida imaxinario" saúda aos pasaxeiros que chegan no tren de alta velocidade do Eurostar
Blake é partidario e embaixador da ONG de dereitos indíxenas Survival International. En 2009, dixo: "Para min a supervivencia é importante por dúas razóns: unha é que creo que é correcto que prestemos axuda e apoio ás persoas ameazadas pola voraz sociedade industrial que creamos, e outra que, de xeito máis xeral, dá un sinal importante sobre como todos debemos coidar o mundo. A súa mensaxe é a máis fundamental de calquera organización benéfica coa que estou conectado."
Ademais dos libros infantís, Blake tamén é o deseñador de Ben, o logotipo de Ben's Cookies. Debuxou varias ilustracións para os cadros narrativos da serie de televisión escocesa Squeak!.
Banda deseñada
Blake tamén foi o artista detrás da novela gráfica Waldo and Wanda, escrita por John Yeoman.
Vida persoal
Blake nunca estivo casado e non ten fillos. Afirmou que aínda que nunca quixo ter fillos, el inventounos.
Escolma de obras
Os seguintes libros foron escritos e ilustrados por Blake:
Tamén ilustrou a edición británica de Agaton Sax, unha serie de novelas policiais cómicas en sueco de Nils-Olof Franzén (ilustrada orixinalmente por Åke Lewerth, 1955 a 1978).
Honras e premios
Blake foi o primeiro premio infantil británico (1999–2001) e recibiu o International Board on Books for Young People's bienal Hans Christian Andersen Award pola súa contribución profesional á literatura infantil en 1987. Foi nomeado Comandante da Orde do Imperio Británico (CBE) nos Honores do Ano Novo de 2005 polos seus servizos á literatura infantil. En Francia, foi nomeado Chevalier da Orde das Artes e das Letras en 2002 e elevado a Oficial en 2007.
Por Mister Magnolia, que tamén escribiu, Blake gañou en 1980 a Medalla Kate Greenaway da Library Association, que recoñece a mellor ilustración de libros infantís do ano realizada por un cidadán británico. Para o 50 aniversario da Medalla (1955–2005), un panel de expertos nomeouno como un dos dez traballos gañadores, que constituían a papeleta para unha elección pública do favorito do país. Tamén foi premiado segundo con Greenaway por The Wild Washerwomen: A new folk tale (1979), de John Yeoman, e segundo por Clown (1995), que el mesmo escribiu. Estivo na lista final de Greenaway para Zagazoo (1998), que escribiu, e Sad Book de Michael Rosen (2004).
Gañou un Kurt Maschler, ou Emil, Award for All Join In (Jonathan Cape, 1990), que escribiu e ilustrou. O premio Maschler Publications and Booktrust recoñece anualmente "unha obra de imaxinación infantil británica na que texto e ilustración se integran para que cada un mellore e equilibre o outro". Blake recibiu o Prince Philip Designers Award en 2011 e o Eleanor Farjeon Award en novembro de 2012. Este premio anual administrado polo Children's Book Circle recoñece o compromiso e a contribución excepcional ao mundo dos libros infantís británicos. Blake recibiu un Bachelor of Knighthood nos Honores de Ano Novo de 2013 polos seus servizos á ilustración. En marzo de 2014, recibiu a insignia de Chevalier de la Légion d'honneur nunha cerimonia no Institut Français de Londres.
Carlos Maside
Carlos Maside García, nado en San Xulián (Pontecesures) o 16 de marzo de 1897 e finado en Santiago de Compostela o 10 de xuño de 1958, foi un pintor galego do grupo dos renovadores.
Traxectoria
miniatura|300px|[[Valentín Paz-Andrade e Roberto Blanco Torres na cadea visitados por Carlos Maside en 1924.]] De mozo, os pais mandárono a Padrón, á escola dos mestres Gende e Trasmonte. Alí completou os estudos escolares e recibiu as súas primeiras ensinanzas artísticas. En 1913 faleceu o seu pai e Maside comezou a traballar nun almacén téxtil. En 1917 foi a Madrid para cumprir co servizo militar. O ano seguinte comezou a publicar os seus traballos na revista Vida Gallega.
A toma de conciencia do feito galego verifícase en Maside desde a propia terra, en contacto coa Xeración Nós. A figura máis afín a el foi o seu amigo Castelao, non só por razóns estéticas, senón tamén sentimentais e ideolóxicas. Maside, amais, entra no mundo da cultura galega na década de 1920. Neste tempo aprécianse cambios substanciais na sociedade e no mundo urbano e industrial que permiten albiscar unha Galiza menos ruralizada. É esta a Galiza que lle interesa a Maside: o mundo urbano, a imaxe do centro industrial vigués, as fábricas de conservas e os obradoiros de construción naval. miniatura|300px|Profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela: [[Teodoro Andreu, Carlos Maside, Enrique Mayer, José María Fenollera e Francisco Asorey.]] A xeración de Maside recibiu tamén o impacto do marxismo na primeira xuventude. As causas da revolución social e a defensa do proletariado foron acollidas por Maside e moitos novecentistas. Identificáronse no plano intelectual coa versión comunista do socialismo e rexeitaron, agás excepcións, os fascismos, triunfantes na década de 1930. En Madrid, a través de publicacións como El Sol, Nueva España ou Política, Maside apoiou os cambios sociais da Segunda República Española. En El Pueblo Gallego, na súa viñeta diaria, buscou crear actitudes e conseguir liberdades para o país, como o Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936, no marco da legalidade democrática.
miniatura|300px|[[19 de xuño de 1932. Nesta foto de grupo aparecen, entre outros: Ramón Villar Ponte, Francisco Fernández del Riego, Antón Villar Ponte, Plácido Castro, Ramón Otero Pedrayo, Ramón Rodríguez Somoza, Manuel Beiras García, Manuel Lugrís Freire, Castelao, Ramón Suárez Picallo, Carlos Maside e Alexandre Bóveda.]]
Carlos Maside formou parte das vangardas, destinadas á renovación artística e social. Os membros desta xeración, Os Novos, emerxen como grupo arredor de 1925 en torno ao diario El Pueblo Gallego. Nesta década apareceron as obras definitivas. Manuel Antonio publicou en 1928 De catro a catro, o primeiro poeta de vangarda na orde cronolóxica e xerárquica. Rafael Dieste transformou a linguaxe narrativa nos relatos de Dos arquivos do trasno de 1926. Maside iniciou ese mesmo ano unha serie de pinturas cunha determinada repartición da superficie e de cor convencional que constitúe, xunto coa serie de estampas, un fito na renovación plástica.
Estes mozos reuníronse en Madrid na década de 1930 no parladoiro de La Granja del Henar, arredor da revista Nueva España. Pertencían a disciplinas diversas, como a pintura, o xornalismo, o ensaio ou a filosofía. Formaban un grupo heteroxéneo, mais cunha tensión espiritual e creativa común. Eran Rafael Dieste, Carlos Maside, Eugenio Montes, José Rogelio Otero Espasandín, Jesús Bal y Gay, Felipe Fernández Armesto, Arturo Souto, Cándido Fernández Mazas e Manuel Colmeiro Guimarás, entre outros nomes. A maioría colaboraban activamente nas actividades socio-culturais da Segunda República de forma solidaria.
En Compostela
En 1932, o seu espazo volve ser Compostela. Estabeleceu o seu estudo definitivo no número 42 da rúa do Vilar e impartiu aulas de debuxo no Instituto de Noia. Tamén gostaba de conversar e xogar ao xadrez nos faladoiros dos cafés composteláns. A súa vocación non era só pintar, tamén investigar e revelar. Estudou o gravado en madeira, augaforte e linóleo, e cultivou con paixón o aspecto artesanal da pintura. O intercambio de ideas e discusións de técnicas, entre outros, no obradoiro de Xosé Eiroa reforzou a amizade con marmoristas, ebanistas e xente doutros oficios. Mantiña trato habitual con ourives e tallistas da contorna, e relacionábase con albaneis para perfeccionar a témpera.
Convencido de que a creatividade do momento debía xerar unha pintura nova en relación á arquitectura, seguiu o proceso de integración das artes que defendía a Bauhaus e a vangarda rusa. Valoraba o papel do público e pretendía que actuase ante a obra e se sentise identificado con ela como parte do seu propio ser. A súa representación máis apaixonada de Galicia baseábase no muralismo, inspirado na pintura mural mexicana, nun muralismo que plasmase o traballo do pobo, os seus ritos ou a súa cultura nas paredes das construcións oficiais.
O cambio político afectara, entre outros aspectos, a composición do seu círculo máis íntimo de amizades, a relación coas institucións. Vivíase un ambiente de proximidade da cultura á sociedade. Maside foi pioneiro na formación da Colección de Arte Contemporánea para o Seminario de Estudos Galegos, con pezas que se entregaban como traballo preceptivo para ser membros de número. Foi vogal da Xunta Directiva da Sociedade de Amigos del Arte para o desenvolvemento das artes plásticas. Esta entidade facía uso dun escaparate, aberto sempre ao público, como lugar de exposición permanente. Por iniciativa súa, a directiva decidiu propoñerlle ao Concello de Santiago a creación dunha Biblioteca de Arte no Pavillón do Paseo da Ferradura.
Maside visitaba con frecuencia a Librería Niké, onde con frecuencia a clientela mercaba libros segundo a súa situación económica. A editorial Nós, no número 15 da rúa do Vilar, fronte o seu estudo, era outro lugar de encontro habitual, en torno ao grupo que se movía xunto a Ánxel Casal, para quen colaboraba con asiduidade. O recinto da cidade, as prazas, rúas, monumentos, soportais, motivábano para realizar apuntamentos ao natural que, elaborados no estudo, converte en gravados, gouaches e óleos.
Na feira da carballeira de Santa Susana, recollía os xoves figuras de paisanas, feirantes, vendedoras, animais, trebellos, ferramentas e cestos, que lle servían para confeccionar dun modo inmediato as estampas e a viñeta do día seguinte no xornal. En 1932 realiza estampas e gravados para as revistas Resol, Universitarios. Revista de la F.U.E., Cristal e Yunque- Son deste ano tamén as famosas xilografías do seu "Autorretrato" e do "Retrato de Castelao".
Parladoiros
En 1932, na vida intelectual compostelá convivían dous parladoiros: o do café Derby e o do Español. No Derby xuntábanse galeguistas e profesionais de procedencia universitaria. A el asistía Ramón María del Valle-Inclán, nas súas estadías temporais en Santiago, e tamén Carlos Maside. Este gozaba da amizade de varios contertulios e do escritor, de quen realizaba apuntamentos e retratos ao natural.
Shi Jian 5
Shi Jian 5 ou SJ 5 foi un satélite artificial da China lanzado o 10 de maio de 1999 a bordo dun foguete CZ-4B desde o Centro de lanzamento de Taiyuan.
Carlos Maside
Parladoiros
O parladoiro do Café Español caracterizábase polo interese artístico e literario. Estaba formado por artesáns, empregados, estudantes e artistas, moitos deles republicanos e de pensamento filomarxista. No eido da plástica, Maside exercía especial influencia e Luís Seoane destacaba como futura promesa. No Español xestouse un grupo local do Comité Cooperación Intelectual, e convidouse a varios poetas para pronunciar conferencias, entre eles, a Federico García Lorca.
Shi Jian 5
Características
SJ 5 foi construído pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés) usando o bus CAST968. Tiña unha masa de 300 kg e levaba a bordo experimentos para medir partículas cargadas, facer experimentos de fluídos, para probar comunicacións en banda S de alta velocidade e para probar sistemas de almacenamento de estado sólido no espazo.
Carlos Maside
Parladoiros
Carlos Maside e Lorca coñecéronse en persoa en 1932. Tiñan en común unha grande experiencia no tratamento do tema popular. Ambos viven ao tempo como "o popular" estaba a ser enriquecido polo "pobo", tal como se entende despois do triunfo da Segunda República. Este encontro memorable, dende un ángulo externo, tamén significa o contacto fugaz de dúas culturas moi intensas na persoa de dous creadores que son así mesmo membros representativos da Xeración de 1927 española e da Xeración de 1925 galega.
Os tumbos
Os tumbos é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1950 no nº 5 de Alba (Vigo). Foi reeditado en 1982 en A gente da Barreira e outras histórias e en 1984 na Narrativa completa. Son só unhas catro páxinas.
Carlos Maside
Exposicións
En 1932, parte da obra pictórica de Carlos Maside foi seleccionada para unha exposición itinerante por varias cidades dos Estados Unidos de América, baixo o título de Exposición de Artistas Españoles Contemporáneos. Patrocinada polo Carnegie Institute of Pittsburg, figuraban obras de Daniel Vazquez Díaz, José Moreno Villa, Maruxa Mallo, Arturo Souto, Ricardo Baroja, Hidalgo de Caviedes e José Gutiérrez Solana. Xunto a unha produción sempre copiosa como debuxante, a súa pintura faise máis reflexiva.
En marzo dese ano, Carlos Maside presentou no Casino de Vigo a primeira grande exposición individual, que constituíu un acontecemento social e artístico. Esta mostra, moi coidada, recollía o seu traballo desde 1928. O autor esperaba certo éxito nas vendas, mais resultou un fracaso económico.
Os tumbos
Trama
Lembra a estrada que levaba cando era neno á casa onde pasaba os veráns a familia. Soña e esperta escoitando un tumbo oco, seco, fatal. Todas as noites empeza a escoitarse, el non ten medo mais a familia asústase. A principio non o contan a ninguén por vergoña. Os tumbos seguen, as meniñas choran, a neneira berra. O pai pon un fío no muro da horta pero non atrapa nada e mesmo anda con revólver na man. Acábao sabendo todo o mundo. Unha noite veñen todos os veraneantes quedaren con eles, mais esa noite non se escoita. A neneira empeza a dicir que viu un fantasma no seu cuarto.
Carlos Maside
Exposicións
Nesta altura, Maside xa ten maduro o seu ideario pictórico. Para el, o tema ou motivación non é nunca un mero pretexto. O obxecto é un misterio unitario, total, inescindible, no cal se poden discernir analiticamente estruturas formais, relacións lumínicas, calidades ou cualidades. Deste xeito, Maside escríbelle a Luís Seoane:
Guerra civil
Colaborou coa Fronte Popular nas eleccións de febreiro. En abril de 1936 viaxou a Madrid para atender ao seu irmán Benito, enfermo. Asistiu á asemblea autonómica do 17 de maio en Compostela e participou na campaña do Estatuto de Autonomía con carteis, gravados e viñetas, pouco antes do levantamento militar.
Os tumbos
Características
Na edición de 1984 sinálase:.
Henrique Rabuñal comenta:
Carlos Maside
Guerra civil
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, a Maside, que impartía clases en Vigo, comunícanlle o seu cesamento como profesor e a inhabilitación para exercer a docencia, así como para participar en actividades culturais. Tentou facer unha exposición no salón de Faro de Vigo, mais foi clausurada por mandato gobernativo. Retornou a Compostela e recluíuse na súa casa estudio da rúa do Vilar. A Comisión depuradora franquista ditaminou sanción de “separación definitiva” da docencia. As caricaturas publicadas en El Pueblo Gallego dos asistentes á asemblea celebrada en Santiago a prol do plebiscito do Estatuto de Autonomía, a colaboración co Frente Popular, as súas viñetas publicadas nos xornais madrileños Sol e Política entre 1928 e 1931 e as envexas profesionais estaban detrás da súa depuración. A información «voluntaria» proporcionada polo director da Escola de Artes e Oficios Artísticos de Santiago, o pintor local Roberto González del Blanco, ademais compañeiro de traballo seu, foron determinantes para impoñerlle a sanción.
Durante varios anos viviu no illamento, con escasos contactos e ningunha relación coa vida oficial e política. Recolleu os seus pensamentos teóricos e experiencias nun caderno de notas, onde analizou a polémica da arte realista fronte á abstracta. A guerra civil española e as súas secuelas influíron directamente na súa obra e Maside desenvolveu novas técnicas de distanciamento ou de estrañamento. Deste xeito, en condicións políticas forzadas, reconstruíu as formas escollidas do artista marxinado que se aparta da reprodución dunha contemporaneidade oficial hostil á arte.
Exilio interior
En 1940 morreu o seu irmán Benito. Maside alugou un novo estudo na zona vella de Vigo, onde mantivo unha relación moi estreita con Laxeiro. Formou parte do parladoiro do Derby e conviviu con Valentín Paz-Andrade, Francisco Fernández del Riego, Emilio Álvarez Blázquez e Darío Álvarez Blázquez.
No outono de 1945 organizou no Casino de Vigo a súa primeira exposición despois da guerra. Trátase dunha obra de madurez que amosa a tensión entre o alento creador e a súa mentalidade analítica. En 1947 iniciou unha intensa correspondencia con Luís Seoane que se prolongou ata o seu falecemento.