cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rongorongo
Mari de Laat
Outros dous argumentos que se poden engadir á materia e que necesitan aclaración son os seguintes: o signo composto 380.001 que representa a unha ‘persoa sentada en perfil levando unha vara’ é lido na taboíña ‘Keiti’ como Taea, un personaxe a quen se lle imputa o asasinato da súa muller. O composto glífico 380.001 foi reclamado como determinativo silencioso por varios autores (véxase Barthel 1958:304, 309-310; Guy 2006; Horley 2007:27), marcando o inicio de secuencias breves que inclúen listas e outras fórmulas esterotipadas e manifestado nun número de inscricións rongorongo. Hai sete textos rongorongo adicionais nos que se evidencia de modo directo ou indirecto, de modo profuso ou modesto, o uso do grupo delimitador 380.001. Se a identificación fose acertada e tendo en conta que as inscricións existentes de rongorongo se deben ao puro azar (sexa por obsequio, por recolección ou por compra), iso significaría que o presunto uxoricida Taea aparece en máis do 25% do corpus presente. Se nos remontamos ao tempo do Irmán Eyraud (1864) quen deu a coñecer ao mundo a existencia do rongorongo, inscrita posibelmente en centenares de obxectos e conservados nas chozas e casas dos nativos pascuenses, o feito discutido, por analoxía, traduciríase no seguinte: unha, ou partes dunha de catro taboíñas ou copias producidas nas distintas ‘escolas’ de rongorongo implicaría dunha forma ou outra ao impulsivo Taea e os seus actos. Dita proposta suxire que Taea era o protagonista de moitos contos e narrativa na antiga Illa de Pascua, ameazando ou mesmo arrebatándolle protagonismo á divindade suprema dos nativos, Makemake, o facedor do mundo e de moitas das súas criaturas. Resumindo, os pascuenses antigos tiñan mellores cousas que facer que gravar nun dous por tres o drama dun tal Taea nas súas apreciadas pezas de madeira, un material ben raro de seu debido á deforestación crecente da superficie da illa.
Martyn Harris e Tomi S. Melka
A revista ‘Journal of Quantitative Linguistics’ publicou un estudo respecto da detección de xénero e outros asuntos correlacionados nun número de antigas inscricións rongorongo da Illa de Pascua.
Os autores Martyn Harris e Tomi S. Melka (2011a, b) desenvolven unha análise preliminar proposta por Melka acerca da posíbel afinidade (semántica e/ou fonética) entre os glifos representando îka (o glifo 700 parecido a un ‘peixe’ [îka] segundo a nomenclatura de Barthel 1958) e os ‘paxaros fragata’ (glifo 600 e algunhas variantes) nos textos rongorongo, baseándose nunha breve secuencia de glifos ornitomorfos na taboíña ‘Mamari.’ Os estudosos submiten á análise textos que conteñen posíbeis listas, tales como ‘Mamari,’ ‘a Menor de Santiago,’ o ‘Bastón de Santiago,’ e a taboíña ‘Honolulú B.3623,’ expondo que fragmentos desas poida que incorporen listas de ‘vítimas e de asasinados’ (véxase Routledge 1919, Knoche 1939, Barthel 1958, Fischer 1997, Guy 1998c, Davletshin 2002) e de esconxuros e maleficios coñecidos en tempos pasados como timo, cuxo propósito era ofrecer amparo dos espíritos malignos e prexudicar e causar a morte de agresores e malfeitores (véxase Englert 1948).
O seu traballo adopta unha metodoloxía mixta que inclúe varias disciplinas científicas, p. ex. etnoloxía, antropoloxía, lingüística de corpus, estatística léxica, e extracción de información para corroborar a hipótese. Os resultados parecen revalidar a súa conxectura inicial; no entanto, durante o curso do ensaio eles atribúense a autoría de identificar unha correlación entre o glifo 6 (o de forma de ‘man’ [rima]) cos glifos 700 e 600, o cal suxire un paralelismo coa acción de ‘agarrar’ ou ‘capturar,’ se encima se considera o xénero deses textos-claves. É altamente probábel que o dito glifo, i.e. 6, corresponda en varios contextos a unha partícula posesiva, tal como foi proposto nun traballo anterior de Pozdniakov & Pozdniakov (2007).
O artigo é de interese no sentido de que é multidisciplinario. De todas as maneiras, é aínda prematuro afirmar se o seu é totalmente acertado.
Canavelas, Castromao, Celanova
Canavelas é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e do IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres), os mesmos ca en 2010.
Lamela, Silleda
San Miguel de Lamela é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE en 2010 tiña 280 habitantes (150 mulleres e 130 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 330 habitantes.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Patrimonio
Nesta parroquia naceu a actriz Maisa Ouzande.
Seeds
Seeds é o quinto álbum da banda estadounidense de art rock TV on the Radio, publicado o 18 de novembro de 2014 a través do selo Harvest Records. É o primeiro disco do grupo dende a morte en 2011 do seu baixista Gerard Smith. O seu primeiro sinxelo, "Happy Idiot", editouse o día 2 de setembro de 2014.
Acetona
Estado no ambiente
Atópase en forma natural nas plantas, nos árbores e nas emisións dos gases volcánicos ou dos incendios forestais, e como produto de degradación das graxas corporais, así mesmo está presente nos ouriños dos diabéticos, nas perturbacións hepáticas dos nenos e nos casos de inanición. Tamén se atopa presente nos gases de tubos de escape dos automóbiles, no fume do tabaco e en vertedoiros. Os procesos industriais aportan unha maior cantidade de acetona ao medio ambiente que os procesos naturais.
Bobbio
miniatura|300px|dereita|Panorama de Bobbio Bobbio é un concello italiano da provincia de Plasencia, na rexión da Emilia-Romaña. En 2001 a súa poboación era de 3816 habitantes, sobre unha superficie municipal de 106,5 km².
Patrimonio artístico
En Bobbio radica a abadía de Bobbio, fundada por san Columbano de Luxeuil no século VII. Foi unha das abadías con máis sona da Idade Media.
As Galiñeiras
O topónimo galego As Galiñeiras pode referirse a:
José María Garmendia
José María Garmendia Urdangarin, nado en Legorreta en 1952, e finado o 25 de abril de 2007, foi un político comunista, historiador e catedrático universitario vasco, recoñecido autor de obras sobre a historia contemporánea do País Vasco.
Biografía
Militante de primeira hora da organización Euskadi Ta Askatasuna (ETA) durante a ditadura franquista, no que cualificou despois como «o nacemento dun monstro», formou parte de VINA asemblea de ETA en 1970 e abandonou a organización en 1972 xunto co grupo minoritario encabezado por Roberto Lertxundi que terminaría confluíndo no Partido Comunista de Euskadi. Membro da dirección comunista no País Vasco, fíxose cargo da publicación do órgano do partido, Berriak, e chegou a ser membro da dirección no Partido Comunista de España (PCE). Ao comezo da Transición, e tras os malos resultados do PCE en primeiras eleccións democráticas de 1977, participou do proxecto de aproximación ao grupo de políticos abertzales encabezado por Mario Onaindia no intento de conformar unha nova forza política de esquerda vasca non violenta. Finalmente Garmendia desenganouse do PCE, como moitos outros militantes comunistas vascos, co achegamento do mesmo a Euskadiko Ezkerra a comezos dos anos 1980. Dedicou entón plenamente o seu tempo á historia. Xa a finais dos anos 1970 publicara Historia de ETA —obra que ampliaría nos anos 2000 con Antonio Elorza como coordinador, na historia de ETA—, La  resistencia vasca (1982), La  Guerra Civil en el País Vasco  (1988) e La posguerra en el País Vasco: política, acumulación, miseria (1988), entre outros. En 1997 gañou por oposición a cátedra de Historia Contemporánea na Universidade do País Vasco, onde traballou e investigou até o seu pasamento.
Justo Gárate
Justo Gárate Arriola, nado en Bergara o 5 de agosto de 1900 e finado en Mendoza (Arxentina) o 2 de xullo de 1994, foi un médico, profesor universitario, escritor e político vasco de ideoloxía nacionalista.
Biografía
Os seus pais eran orixinarios de Elgoibar. O seu pai, Benito, estableceuse na Arxentina a finais do século XIX, cun próspero negocio como gandeiro de ovellas en Tandil, pero regresou a Elgoibar para casar. Tendo Justo un ano, emigrou a familia á Arxentina por terceira vez (os seus tres irmáns máis vellos naceran alí), e retomaron a actividade en Tandil, non regresando a España até 1906 e volvendo a Bergara uns anos despois. O éuscaro e o español foron as súas linguas maternas, e a súa facilidade para aprender idiomas permitiulle desenvolverse comodamente en francés, inglés, alemán, árabe, danés e latín.
Nestes anos conformouse o seu carácter como un humanista cristián interesado por todo canto acontece ao seu ao redor, xa na ciencia, xa na política, xa na cultura. Como profesional, desde as súas prácticas en Bilbao, inclinou o seu interese polo «senso práctico da medicina», como resposta concreta fronte á enfermidade, pensamento e conduta que mantivo tamén ao longo da súa etapa como profesor universitario. No eido político, a súa estancia universitaria en Barcelona entre 1920 e 1921 marcou a súa inclinación ideolóxica cara ao nacionalismo vasco, coa influencia de Telesforo Aranzadi ou Ángel Apraiz e o coñecemento e perfeccionamento do éuscaro. Aínda que é entón cando entra en contacto coas obras de Sabino Arana, afástase do que considera posicións extremistas do Partido Nacionalista Vasco (PNV).
Comezou os estudos de doutoramento en Madrid e obtivo dúas bolsas de estudos para completar a súa formación no estranxeiro: unha da Deputación de Guipúscoa e outra do propio hospital de Basurto onde realizara as prácticas. Continuou estudos na Universidade de París e, posteriormente, nas de Friburgo (1924). Durante a súa estancia en París asistiu con asiduidade aos faladoiros de Miguel de Unamuno, exiliado en París da ditadura de Primo de Rivera, e coñeceu a Luis Buñuel. Tras un breve paso por España, regresou ás universidades europeas. Así, estuda nas universidades de Berlín e Heildeberg (1926), nas que afonda nos seus coñecementos de patoloxía e fisioloxía e elabora un traballo sobre «Dúas variantes da reacción de Abderhalden», por suxestión do hematólogo e profesor universitario, Hans Hirschfeld, tema que sería o núcleo da súa tese doutoral defendida un ano despois na Complutense de Madrid.
Finalizada a súa formación, casou en 1928 con Itziar Arostegui, a quen coñecía desde 1922. Filla dunha familia guipuscoana acomodada, Itziar, do mesmo xeito que Justo, tamén mantiña un profundo interese por todo canto a rodeaba, así como un arraigado sentimento relixioso. Durante a súa vida, Itziar foi unha eficaz colaboradora na investigación e edición da obra do seu marido. Justo Gárate abriu consulta como médico en Bilbao, con significativo éxito profesional e económico. Pouco máis de dous anos despois, en 1930, xunto coa súa esposa e o seu amigo e médico, Francisco Belausteguigoitia, regresou a Alemaña, nesta ocasión a Múnic, para completar durante catro meses a súa formación en torno ao cancro. A súa estancia coincidiu temporalmente co desenvolvemento do movemento nazi e, aínda que mantiña un arraigado sentimento xermanófilo desde as súas primeiras estancias como estudante, a ideoloxía e o pensamento nazi chocou frontalmente co seu humanismo e o seu rexeitamento á idea da superioridade da raza.
Foi un dos asinantes do Manifesto de San Andrés que foi a orixe da fundación de Acción Nacionalista Vasca, pero non ingresou no partido. Despois foi candidato da Conxunción Republicano-Socialista (dentro da Agrupación ao Servizo da República) nas eleccións de 1931, pero non resultou elixido.
Desde 1932 foi voceiro da sección de medicina da Sociedade de Estudos Vascos (Eusko Ikaskuntza) e en 1936 foi un dos fundadores da Facultade de Medicina da Universidade do País Vasco, á vez que publicaba artigos na Revista Internacional dos Estudos Vascos. Ao producirse o golpe de estado de xullo de 1936 que deu orixe á Guerra Civil Española, colaborou co Goberno de Euskadi, contra os sublevados, como membro do Tribunal militar de Bilbao e médico militar. En 1937, despois do bombardeo de Guernica, decidiu enviar á súa familia a Francia, e pouco despois el mesmo exiliouse. Despois dun tempo en Bélxica, marcha coa súa familia a Arxentina. Alí foi profesor na Facultade de Patoloxía da Universidade de Mendoza (1954), da que tamén foi vicedecano en 1957. Foi académico de honra da Real Academia da Lingua Vasca (1978) e do Instituto Americano dos Estudos Vascos. En 1982 foi investido doutor honoris causa pola Universidade do País Vasco.
Centón
Un centón (do grego kentron) é unha obra literaria composta utilizando versos ou fragmentos tirados de obras dun ou varios autores. Ten finalidade paródica ou de homenaxe ao autor sobre o que se basean.
Os centóns foron frecuentes na literatura grega e latina tardías, como o Cento Vergilianus, dedicado por Falconia Proba a Honorio, que trataba acontecementos bíblicos. O máis famoso é o Cento Nuptialis de Décimo Magno Ausonio, que se estendía por 131 liñas tomadas de obras de Virxilio (da Eneida, as Xeórxicas e as Églogas). Na literatura moderna empregárono Sannazaro e Petrarca.
La Tierra
La Tierra foi o nome de varias publicacións:
A Galiñeira
O topónimo galego A Galiñeira pode referirse a:
Hermenéutica
A Hermenéutica é unha teoría filosófica da interpretación.
A orixe desta palabra remite ó substantivo grego hermeneia (“έρμηνεία”), traducido como "interpretación". Con este sentido aparece, por exemplo, no escrito aristotélico Peri hermeneias ("Sobre a interpretación"). Crese, aínda que non é seguro, que hermeneia procede de Hermes, o deus mensaxeiro encargado de transmitir ós humanos noticias divinas. Esta idea retómana posteriormente os primeiros pastores cristiáns, considerándose a si mesmos os proclamadores da palabra divina. Agora ben, os sacerdotes cristiáns non se limitarían a reproducir sen máis o mensaxe divino, senón que a través da expresividade ofrecida na recitación oral facilitarían a súa comprensión. Interpretan unha mensaxe a través dun determinado estilo oral, algo así como cando se di dun artista que vai "interpretar" unha canción. Ademais de "interpretación oral", hermeneia ten os sentidos de "aclaración" do significado escuro dun texto escrito e de "tradución", é dicir, trasladar dunha lingua a outra. Por iso tamén se chaman "intérpretes" ós tradutores de linguas. Outros autores propoñen entroncar a orixe da palabra coa figura mítica e lendaria de Hermes Trimegisto, suposto autor dos chamados escritos herméticos, moi difundidos a partir do século II d.C polo mundo grecorromano. Estes escritos, que mesturan temas de carácter ocultista con outros máis de tipo filósofico-relixioso, volveron a florecer nos séculos XVII e XVIII nos ámbitos asociados ó esoterismo e ás ciencias ocultas. En definitiva, en todos estes casos a “interpretación” ven a significar un proceso consistente en “facer comprender” algo difícil (ou secreto).
Historicamente o primeiro documento coñecido no que aparece a palabra latinizada hermenéutica data de 1654. Correspóndese cun libro do teólogo Johann Conrad Dannhauer que leva no título a expresión “Hermenéutica sacra”, entendida como unha técnica destinada ó comentario de textos sagrados. De todas formas, aínda que non se usase a palabra, nocións teóricas sobre como comentar textos sagrados existen xa desde a época do cristianismo primitivo. De aí que habitualmente se asocien os orixes desta disciplina coa Teoloxía.
Tipos de hermenéutica
A hermenéutica metodolóxica foi entendida sucesivamente como Hermenéutica sacra (estudo dos principios metodolóxicos a empregar na esexese dos textos bíblicos), Hermenéutica filolóxica (conxunto de regras encamiñadas á interpretación de textos relixiosos, literarios e xurídicos), Teoría xeral da interpretación (regras que afectan á interpretación de calquera expresión lingüística -concepción de Schleiermacher-) e, por último, como Método das ciencias humanas (aplicable a todo acto humano de comprensión, ben sobre textos ou ben sobre outras formas humanas de expresión artística e cultural). Segundo Wilhelm Dilthey a interpretación de calquera expresión cultural humana require dunha comprensión histórica. En consecuencia, esta última ten que converterse no método específico de todas as ciencias humanas (Geisteswissenschaften). A hermenéutica proporcionaría as regras directrices da comprensión histórica, configurándose así na base metodolóxica das ciencias humanas (Historia, Socioloxía, Dereito etc.), en oposición á metodoloxía inductivista propia das ciencias da natureza (Física, Química etc.). Así, se o obxectivo das ciencias humanas é comprender o significado único e peculiar do evento estudado, o das ciencias naturais consiste, en cambio, en explicar os fenómenos encadrándoos no marco dunha lei xeral.
A hermenéutica filosófica é unha proposta do pensador alemán Hans-Georg Gadamer, efectuada a partir dos traballos de Martin Heidegger. Gadamer parte da tese heideggeriana de que a comprensión e a interpretación constitúen unha característica esencial da existencia humana. Existir consiste en estar constantemente interpretando, ben sexa a través das accións vitais cotiás ou da actividade científica en xeral. En consecuencia, desde un punto de vista humano, a hermenéutica (=fenómeno da comprensión) ten un alcance universal. A Hermenéutica filosófica quere determinar que é a comprensión como fenómeno existencial básico, e non só como metodoloxía da interpretación de textos ou de determinadas ciencias.
Paralelamente á hermenéutica filosófica de Gadamer houbo no século XX importantes intentos por recuperar o sentido metodolóxico tradicional da hermenéutica, especialmente con Paul Ricoeur, que volve a caracterizala como esexese textual, se ben entendendo por “texto” calquera conxunto de símbolos (escrito, pictórico, onírico etc.), e tamén con Emilio Betti, que pretende recuperar a hermenéutica como método obxectivo propio das ciencias humanas, fronte á concepción filosófica de Gadamer.
Street Hawk (videoxogo)
Street Hawk é un videoxogo desenvolvido por Ocean Software para Amstrad CPC e ZX Spectrum en 1986.
Hermenéutica
Tipos de hermenéutica
Respecto a Ricoeur, en De l'interprétation: essai sur Freud expón que toda expresión simbólica consta dun significado superficial e manifesto e doutro máis profundo e oculto. A hermenéutica será o procedemento para revelar este segundo significado contido no primeiro. Deste xeito a hermenéutica convertese nunha tarefa desmistificadora nos casos en que considera que o significado superficial é falso ou enmascara a realidade. Como exemplo de grandes desmistificadores menciona Ricoeur a Marx, Nietzsche e Freud.
Street Hawk (videoxogo)
Baseado nunha serie nortemaricana de televisión de igual título, un policía, Jesse Mach, patrulla a cidade cunha moto de nova xeración de xeito experimental, a moto ten turbo, láser, metralladora incorporada.
Cebador
miniatura|300px|dereita|[[Forquita de replicación do ADN. O primer de ARN está indicado na parte superior.]] Un cebador, iniciador ou primer (esta última é a forma inglesa, moi utilizada na literatura noutros idiomas) é unha pequena febra de ácido nucleico (ADN ou ARN) que serve como punto de iniciación da replicación do ADN. Utilízase tanto na síntese natural do ADN como en certas técnicas como a reacción en cadea da polimerase (PCR). Os cebadores ou primers son necesarios para a replicación do ADN porque os encimas que catalizan este proceso, que son ADN polimerases, só poden engadir novos nucleótidos a unha cadea de ácido nucleico xa existente (que é o cebador). O cebador hibrídase cun curto tramo da cadea a copiar, e a polimerase empeza a replicación no extremo 3' do cebador, e fai unha copia complementaria da cadea de ADN que está en fronte.
A cuadrilla de Pepa a loba
A Cuadrilla de Pepa a loba é o primeiro disco dos Heredeiros da Crus, editado o día 7 de maio de 1994.
Cebador
Na maioría dos casos de replicación natural do ADN, o primer é unha curta cadea de ARN, que unha vez que a replicación avanza é eliminado e substituído por ADN. O cebador ou primer pode sintetizarse de novo por acción de certas ARN polimerases (pero, como xa se dixo, a ADN polimerase non pode empezar a síntese de cero, precisa un cebador).
Moitas técnicas bioquímicas e de bioloxía molecular de laboratorio nas que intervén a ADN polimerase, como a secuenciación do ADN e a reacción en cadea da polimerase (PCR), requiren primers feitos de ADN. Estes primerrs son xeralmente curtos oligonucleótidos sintetizados, cunha lonxitude de arredor de vinte bases. Unha vez sintetizados son hibridados co ADN diana para que se coloquen en posición e a ADN polimerase poida empezar a copiar o ADN.
Mecanismo in vivo
miniatura|dereita|[[Forquita de replicación coa febra líder ou continua e a febra retardada ou descontinua na que se ven fragmentos de Okazaki con cebadores en vermello.]] A febra retardada do ADN en replicación é a que se copia a partir da febra molde da dobre hélice, que se abre formando a forquita de replicación en dirección 5'→3', pero a ADN polimerase III non pode moverse sobre o molde nesa mesma dirección, senón na contraria. Por esta razón, a febra retardada ten que sintetizarse en curtos segmentos chamados fragmentos de Okazaki, conforme a dobre hélice se vai abrindo. Ao longo da febra molde da febra retardada o encima primase constrúe os primers de ADN. As ADN polimerases poden entón utilizar os grupos libres 3'-OH dos primers de ARN para sintetizar ADN en dirección 5'→3'.
As seccións de ARN que fixeron de primers e que forman parte dos fragmentos de Okazaki son despois eliminados pola ADN polimerase I nos procariotas ou pola ADN polimerase δ nos eucariotas (os mecanismos non son os mesmos en procariotas e eucariotas) e engádense os novos desoxirribonucleótidos a partir do primer para encher os ocos entre un primer e o seguinte. Despois serán eliminados os primers, e a ADN ligase une os distintos fragmentos de Okazaki facendo que a febra retardada ou descontinua pase a ser continua.
Eliminación do cebador
Na eliminación do cebador ou primer nos eucariotas, a ADN polimerase δ alonga o fragmento de Okazaki en dirección 5' a 3', e acaba por encontrarse co fragmento de Okazaki previo que está máis adiante, desprazando o extremo 5' do primer, formando unha solapa de ARN monocatenario, que é eliminado por medio dun corte ou clivaxe por nuclease. A clivaxe destas solapas de ARN realízase ou ben por corte de solapas curtas pola endonuclease flap 1 (FEN1), ou por recubrimento de solapas longas pola proteína de unión ao ADN monocatenario chamada proteína de replicación A (RPA) e a clivaxe secuencial pola ADN2 nuclease e FEN1.
Este mecanismo serve como posible explicación de como o VIH pode transformar o seu xenoma en ADN de dobre cadea a partir do híbrido ARN-ADN formado despois da reversotranscrición do seu ARN. Porén, a reversotranscriptase codificada no VIH ten a súa propia actividade de ribonuclease coa que pode degradar o ARN viral durante a síntese do seu ADNc, xunto cunha actividade de ADN polimerase ADN dependente que copia a febra de ADNc con sentido nunha de ADN antisentido para formar un intermediato de ADN de dobre cadea.
Usos dos cebadores sintéticos
A secuenciación de ADN utilízase para determinar a orde dos nucleótidos nunha febra de ADN; o método de terminación da cadea (secuenciación didesoxi ou método de Sanger) utiliza un cebador como marcador de inicio para a reacción en cadea.
Na PCR, os cebadores utilízanse para determinar o fragmento de ADN que vai ser amplificado no proceso da PCR. A lonxitude dos cebadores non é xeralmente maior de 30 (xeralmente 18–24 ) nucleótidos, e teñen que coincidir coa secuencia do principio e do final do fragmento de ADN que vai ser amplificado.
Os primers non son absolutamente sempre necesarios para a síntese de ADN, e poden ser utilizados polas polimerases virais, como por exemplo, as do virus da gripe, para a síntese de ARN.
Deseño de cebadores para PCR
No deseño de cebadores ou primers hai que ter en conta a temperatura "de fusión" (Tm) do ADN considerado, que é a temperatura á que se separan as dúas cadeas do ADN (ou dun híbrido ADN-ARN) no 50% da dobre hélice (porque rompen as pontes de hidróxeno entre as bases nitroxenadas). Hai que ter en conta tamén a temperatura de aliñamento (annealing) á que ten lugar a hibridación do pequeno cebador coa cadea molde de ADN. Isto débese a que na PCR hai que separar por calor as dobres cadeas e despois hibridar o cebador. Utilízanse dous cebadores, un para cada extremo 3' de cada cadea da dobre hélice de ADN. Os pares de primers deberían ter temperaturas "de fusión" similares, xa que o aliñamento na PCR ocorre para ambos os dous simultaneamente. Un cebador con Tm significativamente máis altas ca a temperatura da reacción de aliñamento pode hibridarse incorrectamente e estenderse nunha localización incorrecta ao longo da secuencia de ADN, mentres que con Tm significativamente máis baixas ca as temperaturas de aleneamento pode non conseguir facer o aliñamento e, por tanto, non estenderse en absoluto.
As secuencias dos cebadores deben ser as que seleccionen unicamente unha rexión do ADN, evitando a posibilidade de incorrectas hibridacións con secuencias similares próximas. Un método utilizado correntemente é a busca por BLAST na cal se ven todas as posibles rexións ás que o cebador se pode unir. Tanto a secuencia de nucleótidos coma a do propio cebador poden ser examinados por BLAST. A ferramenta do NCBI Primer-BLAST integra unha ferramenta para o deseño de cebadores e a busca por BLAST na mesma aplicación, como tamén fai o produto de software comercial ePrime, Beacon Designer. Poden realizarse simulacións por computador de resultados de PCRs teóricas (chamadas PCR electrónicas) para axudar a deseñar os cebadores. Deberían evitarse as repeticións de mononucleótidos, xa que pode producirse a formación de bucles e contribuír a unha incorrecta hibridación. Os cebadores non deberían anelarse doadamente con outros cebadores da mestura (outras copias do mesmo cebador ou cebadores con dirección inversa); este fenómeno pode levar á produción de produtos "dímeros de cebadores", que contaminarían a mestura. Os cebadores deberían tamén non anelarse fortemente a si mesmos, xa que os bucles e forquitas internas orixinadas poderían dificultar o aliñamento ou hibridación co ADN molde.
Cando se deseña un cebador para usalo en clonación TA, pode incrementarse a eficiencia ao engadir colas AG aos extremos 5' e 3'.
O cebador inverso ten que ser o complemento inverso dunha secuencia de ADNc. O complemento inverso pode determinarse facilmente, por exemplo, con calculadoras on line.
Cebadores dexenerados
Algunhas veces utilízanse cebadores dexenerados, nos que se aplica a característica de dexeneración na correspondencia entre codóns e aminoácidos no código xenético. Trátase de mesturas de cebadores similares pero non idénticos. Poden ser convenientes se o mesmo xene debe ser amplificado en distintos organismos, xa que tamén os propios xenes probablemente son similares pero non idénticos. O outro uso dos cebadores dexenerados é cando o deseño de cebadores está baseado na secuencia de proteínas. Como varios codóns diferentes poden codificar un mesmo aminoácido (pola dexeneración do código xenético), é a miúdo difícil deducir que codón é o que se usa en cada caso particular. Por tanto, unha secuencia de cebador correspondente ao aminoácido isoleucina podería ser "ATH", onde A significa adenina, T timina, e H pode ser adenina, timina, ou citosina. O uso de cebadores dexenerados pode reducir grandemente a especificidade da amplificación da PCR. O problema pode ser resolto en parte utilizando touchdown PCR.
Os cebadores dexenerados utilízanse moito e son moi útiles no campo da ecoloxía microbiana. Permiten a amplificación de xenes de microorganismos que non se poden cultivar ou a recuperación de xenes de organismos dos que non se dispón de información xenética. Usualmente, os cebadores dexenerados deséñanse aliñando a secuenciación de xenes encontrada en GenBank. As diferenzas entre secuencias contabilízanse usando as dexeneracións da IUPAC para cada base. Os cebadores de PCR son despois sintetizados como unha mestura de cebadores correspondentes a todas as permutacións.
Condado de Călărași
O condado de Călărași (en romanés Județul Călărași) é unha provincia de Romanía con capital en Călărași.
A poboación desta provincia é de 324.617 habitantes (en 2002) nunha superficie de 5.088 km², cunha densidade de poboación de 64 hab/km².
No ano 2002 os muntenios ou romaneses étnicos eran o 95 % da poboación, estando outros grupos étnicos presentes, como os xitanos e os turcos rumelís.
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 3 cidades e 48 comunas.
Luís II o Mozo
Luís II o Mozo, nado en 825 e finado o 12 de agosto de 875 en Ghedi, preto de Brescia, foi un nobre franco que foi rei de Italia desde o ano 839, emperador de Occidente desde 855, e rei de Provenza desde 863.
Foi chamado polos seus contemporáneos "emperador de Italia" (Imperator Italiae).
Primeiros anos
Luis era o primoxénito do matrimonio do emperador Lotario I con Ermengarda de Tours, e converteuse en rei de Italia o 15 de xuño de 844, cando foi coroado en Roma polo papa Serxio II.
Porén, non foi rei efectivo de Italia até que foi coroado en Roma polo papa León IV como emperador asociado xunto con seu pai Lotario, no ano 850. Gobernaba Italia de forma independente no ano 851, cando casou cunha nobre italiana, Engelberga, probabelmente da familia franca dos supónidas.
A súa autoridade como rei de Italia sobre os seus nobres (francos e lombardos), así como sobre bispos e abades, nunca foi moi forte. Ademais, o Ducado de Spoleto, a Marca de Toscana e a Marca do Friuli constituíranse como fortes poderes seculares, alleos ao papado. Se Luís II actuou nos asuntos de Roma ou do Ducado de Spoleto, non foi tanto como soberano, senón como aliado dos seus habitantes nas súas loitas contra o inimigo común, os musulmáns. En 846 o rei reuniu un exército para librar Roma do saqueo a que estaba sendo sometida por parte de piratas musulmáns, pero estes abandonaron a cidade cando tiveron noticia diso. Na primavera seguinte o rei puido contar coa axuda do seu pai, o emperador Lotario I, nunha nova campaña na que tampouco se alcanzaron resultados.
Coemperador
O ano da súa coronación como coemperador (850), Luís marchou ao sur da península para arbitrar unha paz entre os duques lombardos Radalgiso e Siconulfo, que rivalizaban pola posesión do Principado de Benevento coa axuda de mercenarios musulmáns, que estaban arrasando as terras do sur de Italia. A mediación do coemperador Luís II forzou a división do territorio do Principado en dous: Radalgiso quedou coa parte norte, xunto coa súa capital Benevento, e Siconulfo foi instituído príncipe independente dos territorios do sur, con Salerno como capital, que formaron o novo Principado de Salerno. Os mercenarios árabes de Radalgiso, que xa non eran necesarios para el, foron traizoados polo seu empregador e masacrados polas tropas imperiais.
Poco despois, de volta a Roma, Luís sufocou algunhas revoltas contra o papa León e convocou unha Dieta en Pavía. En decembro de 853, o emperador confirmou como príncipe de Salerno o rexente Pedro, usurpador da dinastía de Siconulfo que tres anos antes axudara a crear no sur de Italia.
Emperador único
miniatura|Territorios do emperador Luís II (en rosa) á morte do seu irmán Carlos de Provenza (863). Á morte de seu pai, en setembro de 855, Luís II rexeu como emperador único, aínda que na repartición dos dominios de seu pai, realizada en outubro de 856 polos tres irmáns —Luís, Lotario e Carlos– en Orbe (palacio-fortaleza ao sur do Xura e a uns 20 km ao norte de Lausana, na actual Suíza), non puido obter ningún territorio fóra de Italia, só o título imperial que xa tiña. Iso despertou o seu descontento, polo que en 857 se aliou co seu tío, o rei de Francia Orientalis Luís o Xermánico, contra o seu propio irmán Lotario II (herdeiro dos territorios centroeuropeos de seu pai, de Frisia aos montes do Xura, co título de rei da Lotarinxia) e contra o seu outro tío, Carlos o Calvo, rei da Francia Occidentalis.
Pero despois de que Luís II se asegurase da elección como papa de Nicolao I en 858, fixo as paces co seu irmán Lotario II. En 859, Luís recibiu algúns territorios do seu irmán, ao sur das montañas do Xura (os dependentes dos bispados de Lausana, Xenebra e Sion, todos eles na Suíza actual), en agradecemento pola asistencia que prestou a Lotario nos seus esforzos por divorciarse da súa esposa, Teutberga, ante o papa.
En 863, ao falecer seu irmán Carlos, sucedeuno no trono de Provenza. En 864 entrou en colisión co papa Nicolao I debido aos seus esforzos por facilitar o divorcio do seu irmán Lotario: os arcebispos que, por declararen ese matrimonio inválido, foron depostos polo papa, que impulsaba a indisolubilidade do matrimonio católico, obtiveron o apoio do emperador, que chegou a Roma cun exército en febreiro de 864; porén, ao ser atacado por unhas febres, Luís fixo as paces co papa e deixou a cidade.
Os últimos dez anos
Nos seus esforzos por restaurar a orde en Italia, Luís tivo un notábel éxito, tanto fronte aos turbulentos príncipes italianos (a maioría de orixe franca ou lombarda) como fronte aos árabes, que estaban devastando o sur da península practicamente desde o inicio do seu reinado. En 866 estivo perseguindo bandas de mouros con base en Sicilia, Calabria ou Bari, pero non puido enfrontarse a eles debido a que carecía dunha frota que os contivese mentres fuxían cara ás súas bases no Emirato de Sicilia. Así que en 869 Luís II aliouse co emperador bizantino Basilio I, que lle enviou barcos para axudalo na toma Bari, capital dun emirato islámico local, que sucumbiu en 871.
O seu irmán Lotario morreu en 869 sen herdeiros legais, mentres Luís estaba ocupado no sur de Italia, o que lle impediu loitar contra a partición do seu reino de Lotarinxia entre os seus tíos Luís o Xermánico e Carlos o Calvo, tal como a acordaran entre eles no tratado de Mersen (870). Diferenzas entre os dous emperadores oriental e occidental pouco antes da toma de Bari, que incluían o incumprimento da promesa de matrimonio entre a herdeira de Luís II, a súa filla Ermengarda, e o herdeiro de Basilio I, o seu fillo Constantino, acabaron coa alianza de Luís e o imperio Bizantino.
Luís retirárase a Benevento para preparar unha campaña posterior no sur de Italia cando foi atacado a traizón por Adalgiso, príncipe de Benevento. En agosto de 871 secuestrou e puxo en prisión o emperador, que acantoara tropas imperiais nas principais fortalezas do Principado de Benevento. Cando, un mes máis tarde, bandas de árabes invadiron o principado, Adalgiso liberou a Luís, non sen antes facerlle xurar que non tomaría vinganza nin invadiría co seu exército o territorio do Principado de Benevento. De volta a Roma, fixo que o papa Hadrián II o liberara do forzado xuramento e, tendo noticia de que os seus tíos, Luís o Xermánico, rei da Francia Orientalis, e Carlos o Calvo, rei da Francia Occidentalis, estaban planeando invadir o norte de Italia pensando que Luís II seguía preso en Benevento, fíxose coroar por segunda vez emperador o 18 de maio de 872. Esta medida política de afirmar o seu título de emperador tivo o éxito esperado, pois a invasión non se produciu.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1948
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1948 celebrados en Londres realizáronse sete probas de esgrima, seis en categoría masculina e unha en categoría feminina, entre os días 30 de xullo e 13 de agosto de 1948 no Palacio da Enxeñería situado á beira do Estadio de Wembley.
Luís II o Mozo
Os últimos dez anos
As súas disposicións testamentarias non se cumpriron inmediatamente, pois o seu tío Carlos o Calvo, apoiado polo papa Xoán VIII, viaxou rapidamente á península Itálica e foi coroado rei de Italia en Pavía e emperador en Roma o 29 de decembro de 875. Só á súa morte, o 6 de outubro de 877, puido Carlomán conseguir a coroa de Italia.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1948
Nacións participantes
Un total de 294 tiradores (255 homes e 39 mulleres) de 30 nacións competiron nos Xogos de Londres:
Luís II o Mozo
Matrimonio e descendencia
Luís II o Mozo casou contra o ano 852 con Engelberga, nobre italiana de orixe descoñecida, aínda que algunhas fontes secundarias fana filla do supónida Adalgiso I, conde de Parma e duque de Spoleto. Luís concedeulle o señorío do Mosteiro de San Salvador de Brescia no ano 868. Despois da morte do seu marido foi encarcerada e desterrada de Italia a un convento en Alamaña polo emperador Carlos III o Gordo, debido ao apoio prestado ao seu xenro, Bosón de Provenza rei da Baixa Borgoña, na súa loita contra o emperador. Posteriormente foi perdoada e volveu a Italia en outubro de 882 e no ano de 896 era abadesa do Mosteiro de San Sixto, en Piacenza (Emilia-Romaña), construído ao redor dun templo mandado edificar por ela mesma en 874.
Luís II e Engelberga tiveron dúas fillas:
Abdías
Abdías é un nome propio masculino de orixe hebrea. O nome Abdías deriva do hebreo עֹבַדְיָה (Obhádhyah), que significa "servo, servidor ou adorador de Yahveh". É un nome pouco empregado, lévano menos de cinco residentes en Galicia
MADAYADE
"MADAYADE" é o décimo oitavo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 5 de novembro de 2008 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Himno de Transnistria
O himno de Transnistria (Slăvită să fii, Nistrene, moldovo Слэвитэ сэ фий, Нистрене, Мы славим тебя, Приднестровье, Ми славимо тебе, Придністров’я) é un dos símbolos do estado non recoñecido de Transnistria. A música é obra de Boris Alexandrovich Alexandrov, e a letra é de Boris Parmenov, Nicholas Bozhko e Vitaly Pishenko. O himno ten a letra nas tres linguas oficiais de Transnistria: moldovo, ruso, ucraíno. A orixe do himno está na canción patriótica rusa (Да здравствует наша держава, Da Zdravstvuiet Nasha Derzhava), unha composición de 1943 que foi unha das candidatas para ser o himno da antiga Unión Soviética.
Moldovo cirílico
I
Vitamina A
miniatura|dereita|350px|Estrutura química do retinol (vitamina A). A vitamina A é unha vitamina liposoluble, presente en forma de provitamina en certos vexetais e certos produtos animais (especialmente, fígado, ovos e produtos lácteos), necesaria para a formación e mantemento dos tecidos epiteliais (especialmente, da retina) e o desenvolvemento normal do tecido óseo, ademais doutras funcións fisiolóxicas.
Himno de Transnistria
Moldovo cirílico
Рефрен
Vitamina A
Desde o punto de vista químico é un alcohol de fórmula C20H30O, chamado tecnicamente retinol (nome que debe ó seu efecto sobre a retina do ollo). Realmente, o que denominamos vitamina A é un conxunto ou familia de substancias químicas con acción vitamínica A (retinol, retinal e ácido retinoico), chamadas formas activas, e outro tipo de substancias que son precursoras daquelas, chamadas provitaminas. As formas activas máis coñecidas son os isómeros 11-cis-retinal, o todo-trans-retinal| e o ácido 9-cis-retinoico.
Luis Seara Nieto
Luis Carlos Seara Nieto, nado en Paderne de Allariz en 1936 e finado no mesmo concello o 22 de marzo de 2010, foi un político galego do PPdeG.
Himno de Transnistria
Moldovo cirílico
II
Luis Seara Nieto
Traxectoria
Empregado dunha entidade de aforro e cooperativista de Coren. Nas primeiras eleccións democráticas foi o candidato de UCD á alcaldía de Paderne de Allariz, e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido por Coalición Galega, Centristas de Galicia e PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta, ata que en 2007 foi substituído como cabeza de lista do PPdeG por José Manuel Fernández Gómez.
Himno de Transnistria
Moldovo latino
I
Vitamina A
Nos alimentos está presente sempre en forma de vitamina preformada ou de provitamina que, no noso organismo, se transformarán en vitamina.
A vitamina A foi a primeira vitamina descuberta, en 1913. Os investigadores Elmer McCallum e Marguerite Davis, da Universidad de Wisconsin-Madison, conseguiron demostrar que, para conseguir un crecemento normal en ratas, era necesario suplementa-la dieta experimental (formulada con principios inmediatos puros) cun “factor liposoluble A”, que achegaban engadindo manteiga ou aceite de fígado de bacallau, e un “factor liposoluble B”, que achegaban con sementes de trigo. Descoñecendo completamente a posible composición dos nutrientes que puideran conter eses suplementos, escolleron as primeiras letras do alfabeto para nomealos.
Fue sintetizada no laboratorio en 1947 polos químicos holandeses David Adriaan van Dorp e Jozef Ferdinand Arens.
Para os efectos de análises de alimentos ou de necesidades recomendadas na dieta (RDA, Recomendated Dietary Allowances), a actividade vitamínica A medíase en Unidades Internacionais (UI), pero úsase o Equivalente Retinol (ER) tendo en conta que o retinol absórbese mellor e ten máis actividade que os carotenoides. Así, 1 ER equivale a 1 μg de retinol, a 12 μg de beta-caroteno ou a 24 μg doutros carotenoides. . A correspondencia sería de 1 ER = 3,3 UI de vitamina A, ou 1 UI = 0,33 ER.
Seselle
Co topónimo Seselle podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Vitamina A
Funcións biolóxicas
A vitamina A resulta esencial para o noso completo desenvolvemento, cumprindo diferentes funcións no corpo humano. Naturalmente, tamén é esencial para outros vertebrados superiores, nos que cumpre a mesma actividade biolóxica.
Recomendacións mínimas
As recomendacións mínimas diarias (RDA, Recomendated Dietary Allowances, ou DRI, Dietary Reference Intake) establécense en 900-1.000 ER (ou μg de retinol) para os homes –equivalentes a unhas 3.000 UI- e 700-800 ER para as mulleres. Non é necesario aumenta-las cantidades durante o embarazo (aínda sendo necesaria para o desenvolvemento fetal, as reservas normais de calquera muller sa abondan para cubri-las necesidades do feto), pero si durante a lactación (dado que se elimina coa graxa do leite), nunhas 500 ER diarias durante os primeiros 6 meses e 400 ER no resto da lactación. Nos meniños, as recomendacións son de 375 ER diarios ata o primeiro ano de idade.
Trala absorción no intestino, a vitamina A almacénase directamente no fígado, como ésteres de retinol, dentro das células hepáticas. Cando calquera tecido precisa a vitamina, revértese a esterificación e é liberada ao sangue en forma de alcohol: retinol, que se fixa a unha proteína portadora para o seu transporte ó tecido que a require.
A biodispoñibilidade dos carotenoides é só do 10-20%, aumentando cando se inxiren como parte dunha comida con graxa. Tamén aumenta cando as células vexetais que os conteñen están desestruturadas por cociñado ou picado.
Alimentos que a conteñen
A vitamina A contida nos alimentos que inxerimos nunha dieta suficiente e variada abonda para cubri-las nosas necesidades diarias, non sendo recomendable a súa suplementación en forma de fármaco illado, salvo en casos especiais e baixo vixilancia médica.
Nos alimentos de orixe vexetal está presente como provitamina -tamén chamada precursor-, principalmente como carotenos, que se transformarán posteriormente en vitamina activa no organismo. Os alimentos deste grupo máis ricos en provitamina A son as froitas e as partes da planta máis pigmentadas. As cores amarela, laranxa e vermella, así como o verde escuro indican riqueza en carotenoides. Destacarémo-las seguintes: cenoria, espinacas, pementos, cabaza, batata, coles verdes, brócoli, albaricoque, manga, melón etc. Todas estas fontes vexetais de β-caroteno están libres de graxa e colesterol (ademais de achegar fibra alimentaria, de probado efecto beneficioso no organismo).
A biotecnoloxía está desenvolvendo desde 2001 un arroz modificado xeneticamente para alcanzar altas concentracións de β-caroteno, o chamado arroz dourado (Golden rice). En 2005 presentouse unha nova variedade que produce máis de 23 veces o β-caroteno que tiña a primeira variedade de arroz dourado (téñase en conta que no arroz normal non hai carotenos). O seu obxectivo iría dirixido, segundo as empresas que o patentaron, a suplementa-la dieta dos habitantes de países pobres que non poden conseguir unha dieta variada que cubra as súas necesidades de vitamina A. Ningunha destas variedades está aínda aprobada para o consumo humano.
La Balanguera
La Balanguera é o himno oficial da illa balear de Mallorca, España. O himno é unha adaptación dun poema de Joan Alcover i Maspons (1854–1926) nunha popular canción infantil da illa. A música é obra do compositor catalán Amadeu Vives, e en nomvebro de 1996, o Consello Insular de Mallorca converteuno oficialmente no himno da illa.
Vitamina A
Avitaminose
Outras manifestacións da avitaminose A son a sensibilidade exacerbada á luz (fotofobia), redución dos sentidos do olfacto e gusto, resecamento da pel e das mucosas (xeroderma) etc., todas elas consecuencia das alteracións cas células epiteliais, con hiperplasia (multiplicación descontrolada das células) e metaplasia (perda da forma celular). Unha consecuencia secundaria será a aparición de infeccións oportunistas, ó reducirse a capacidade defensiva contra os microorganismos propia da pel e mucosas. miniatura|esquerda|400px|Prevalencia da deficiencia de vitamina A: en amarelo, laranxa e vermello: deficiencia subclínica, moderada e clínica, respectivamente; verde: deficiencia baixo control; azul: sen datos (Fonte OMS).
Himno de Transnistria
Moldovo latino
Refrán
Vitamina A
Avitaminose
A deficiencia de vitamina A é un problema case inexistente en países desenvolvidos pero común en países en vías de desenvolvemento, nos que contribúe de forma directa nunha elevada mortalidade infantil e, probablemente, tamén na materna. Xa dixemos que o arroz, base da alimentación diaria nestes países, non achega carotenos. A OMS estima que uns 12 millóns de meniños en países subdesenvolvidos morren antes de cumpri-los 5 anos (moitos no primeiro ano de vida) e que o 70% destas mortes se debe a infeccións respiratorias agudas, diarreas, sarampelo, paludismo ou malnutrición, e comunmente á combinación de varias destas enfermidades. A carencia de vitamina A é un factor contribuínte coñecido nestas infeccións. Estímase que nestes países quedan cegos por esta causa ó redor de medio millón de meniños cada ano.
Himno de Transnistria
Moldovo latino
II
Vitamina A
Hipervitaminose
Tamén o exceso (hipervitaminose) de vitamina A pode ser prexudicial para a saúde. Unha inxesta excesiva provoca desecamento da pel (áspera e descamada), gretas nos labios, dores óseas e articulares, cambra, dores de cabeza, náuseas, perda de apetito, irritabilidade, caída de cabelo etc. Tamén pode observarse aumento do tamaño de bazo e fígado (con alteración nas probas de función hepática), redución dos niveis de colesterol total e HDL-colesterol. Sospéitase que tamén pode estar relacionado co desenvolvemento da osteoporose.
Himno de Transnistria
Ucraíno
I
Vitamina A
Hipervitaminose
As autoridades sanitarias recomendan non supera-lo límite duns 3.000 μg diarios (ó redor de 10.000 UI).
En xaneiro de 1913, o explorador suízo Xavier Guillaume Mertz morreu por intoxicación aguda por consumo de vitamina A ó quedar perdido nos xeos antárticos e ter que recorrer a come-los cans que tiraban da súa zorra. Foi a primeira morte documentada por hipervitaminose A. Hoxe sábese que o fígado de cans esquimós, de osos polares e dalgúns tiburóns conteñen cantidades de vitamina A tan elevadas que resultan tóxicas para o home xa a niveis de 30-100 g de fígado.
Himno de Transnistria
Ucraíno
II