cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atol Butaritari
Invasión estadounidense
As operacións aéreas estadounidenses comezaron o 13 de novembro de 1943, seguido polo bombardeo dos buques de apoio. As tropas comezaron a baixar a terra o 20 de novembro, e as tropas atacantes eliminaron os puntos fortes fortificados, un por un. Malia a súa gran superioridade en homes e armas, os americanos tiveron considerables dificultades para someter a pequena forza defensiva da illa. O 23 de novembro, o comandante da forza informou "Makin tomada."
Visitar Butaritari
Butaritari está servido por un servizo aéreo dúas veces por semana con conexión cas veciñas Illas Makin e á capital, Tarawa, proporcionada por Air Kiribati. A pista do Aeroporto de Butaritari foi construída orixinalmente como base da segunda guerra mundial. Un servizo aéreo internacional cun percorrido de Atol Tarawa-Butaritari-Majuro funcionou durante un curto período en 1995. O obxectivo era facilitar o desenvolvemento comercial, a economía da illa e o enlace das Illas Marshall con Kiribati. Por desgraza, coa desaparición de Air Nauru en 2008, a única conexión aérea internacional que queda é a través de Tarawa, á que está conectado dúas veces por semana. Air Pacific de voo con Fidxi.
Hai tres casas de hóspedes en Butaritari, proporcionando un nivel básico de aloxamento destinado principalmente a persoal do Goberno e dos visitantes, aínda que os turistas tamén son benvidos.
La novia oscura
Trama
La Catunga é un barrio da vila colombiana de Tora, próxima a unha explotación petrolífera. Até alí chega unha nena que quere ser prostituta, e aprende o oficio da man de Todos Los Santos, a súa mentora. Nese período faise amiga de Sacramento, un rapaz que a axudou ao chegar á vila. Sacramento, doído ao ser consciente de que a nena vai comezar a ter relacións sexuais con homes, marcha da vila e comeza a mandarlle postais á rapaza.
Unha vez preparada, a nena toma o nome artístico de Sayonara e comeza a exercer. Axiña o nome de Sayonara comeza a ser coñecido e desexado por moitos homes da contorna. Entrementres, Sayonara vai coñecendo o resto de prostitutas do barrio, entre as que hai unha forte relación. Aos poucos vanse sabendo cousas do seu pasado, como que se chama Amanda e que os militares mataron o seu irmán. Co tempo, chegan á vila as súas irmás.
Cando Sacramento se recupera, vai á procura de Sayonara. Deixan a vila, onde non saiban da antiga profesión dela, e comeza a servir nunha casa. Sacramento e Sayonara casan, mais a relación non vai ben polos celos del. Sayonara regresa a La Catunga, pero atopa a vila cambiada. Volve coa esperanza de que El Payanés volva ir ao río onde prometeran encontrarse.
Kill Yr Idols
A edición orixinal en vinilo realizouse en outubro de 1983 polo selo Zensor. Houbo unha reedición en setembro de 1987, pero ámbalas dúas só se lanzaron en Alemaña.
A letra da canción do título fai referencia ao xornalista Tim Sommer, amigo e compañeiro de Thurston Moore na banda Even Worse. Sommer traballaba en The Village Voice co famoso xornalista Robert Christgau, co que tiña unha boa relación, cousa que molestaba a Moore debido a que os primeiros traballos de Sonic Youth recibiran malas críticas por parte de Christgau.
Recepción
Jason Birchmeier de AllMusic comentou, "Esas cancións lembran ás de Confusion Is Sex, só que están un pouco máis desenvolvidas, especialmente a canción do título e 'Brother James'. [Kill Yr Idols] resulta nun fascinante camiño a través dos primeiros lampos de xenialidade de Sonic Youth".
Rachael Ray
Rachael Domenica Ray, nada o 25 de agosto de 1968 en Glens Falls, é unha presentadora, chef de televisión e escritora de libros de cociña estadounidense.
Traxectoria
Ray presenta en sindicación desde o ano 2006 o programa de televisión Rachael Ray polo que gañou dous Premios Emmy. Tamén presenta tres programas na canle especializada en gastronomía Food Network 30 Minute Meals desde 2001, $40 a Day desde 2002 e Rachael Ray's Tasty Travels que comezou en 2007. Ray escribiu varios libros de cociña baseados no concepto desenvolvido en 30 Minute Meals, receitas sinxelas que se poden facer en trinta minutos, e lanzou a súa propia revista Every Day with Rachael Ray en 2006.
Gray Matter
Gray Matter foi unha banda estadounidense de post-hardcore procedente de Washington, D.C. activa nos anos 80 e 90. O grupo formouse en 1983 e separouse en 1986, reformándose entre 1990 e 1993.
Historia
Gray Matter formouse oficialmente no verán de 1983 a partir das cinzas de varios grupos punk da área de Washington, D.C. Geoff Turner, Mark Haggerty e Dante Ferrando estiveran tocando en bandas dende os seus primeiros días no instituto. En 1983, Dante e Mark tocaban en Iron Cross, pero cando a imaxe da banda comezou a reflectir aos seus violentos fans máis que ao propio grupo Dante marchou. Pouco despois Mark tameu deixou a banda e os dous reuníronse con Geoff e con Steve Niles e comezaron a realizar concertos en Washington, D.C. como Gray Matter.
O 21 de setembro de 2003 a banda reuniuse para realizar un único concerto como celebración do décimo aniversario do Black Cat, un club en Washington, D.C. do cal é socio o batería Dante Ferrando. Posteriormente Gray Matter tocou no 15, 20 e 25 aniversario do Black Cat.
Membros
Antes de Gray Matter, Haggerty e Ferrando tocaron na banda skinhead de DC Iron Cross. Niles despis fíxose famoso por exclibir cómics de terror, particularmente por 30 Days of Night. Geoff Turner fundou os estudios de gravación WGNS, e Dante Ferrando é fundador e dono do club octurno de DC Black Cat.
Asemblea de Madrid
miniatura|Asemblea de Madrid. A Asemblea de Madrid (en castelán: Asamblea de Madrid) é o parlamento autonómico da Comunidade de Madrid. Representa os habitantes da rexión exercendo a potestade lexislativa. Aproba os orzamentos do goberno rexional e controla e impulsa a acción política e de Goberno. Os deputados que forman a Asemblea de Madrid son elixidos por un prazo de catro anos mediante sufraxio universal, libre, igual, directo e segredo. O edificio da Asemblea de Madrid, inaugurado en 1998, está situado na praza Asemblea de Madrid, 1, no distrito de Puente de Vallecas, en Madrid.
Composición
A Asemblea de Madrid componse dos seguintes grupos parlamentarios:
Presidentes
A actual presidenta da Asemblea de Madrid na X Lexislatura é Paloma Adrados, do Partido Popular tralas eleccións de 2015.
San Miguel de Aguayo
left|thumb
San Miguel de Aguayo é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España. Encóntrase na comarca de Campoo-Los Valles e limita polo norte con Molledo e Bárcena de Pie de Concha, polo sur con Campoo de Yuso, polo oeste con Pesquera e Santiurde de Reinosa e polo leste con Luena.
Polo seu territorio flúe o río Hirvienza, afluente do río Besaya e tamén se encontran os encoros de Mediajo e Alsa, no río Torina.
Localidades
Os seus 153 habitantes (INE, 2008) distribúense por:
Demografía
Fonte: INE
Estado non recoñecido
]] Un Estado non recoñecido é un territorio cuxa soberanía non está recoñecida internacionalmente a pesar de ser administrado parcial ou plenamente por algún organismo polo menos potencialmente autónomo.
As rexións son países na medida en que acollan os tres elementos que esixe para iso o Dereito Internacional: territorio, poboación e goberno autónomo. O recoñecemento por parte da Comunidade Internacional ten un efecto político e declarativo, pero a existencia dun Estado só depende da vontade da poboación dunha rexión determinada de constituírse como sociedade independente, consecuentemente, o concepto de "estado non recoñecido" non nega, estritamente, a súa existencia, senón que afirma que non recoñece a súa independencia ou soberanía por cuestións de política ou legalidade.
Sen ningún recoñecemento
Estas rexións teñen un Estado propio de facto, a pesar do cal están consideradas internacionalmente como parte dun país recoñecido. Un caso típico é o de etnias que declararon a súa independencia e gañaron a guerra, pero a súa soberanía é considerada ilexítima pola comunidade internacional.
Situada entre Etiopía, Djibuti, Puntlandia e o Golfo de Adén. En maio de 1991, os clans declararon a República de Somalilandia, que inclúe cinco das dezaoito divisións administrativas de Somalia.
Situado no norte de Malí. O 6 de abril de 2012 trala rebelión tuareg no norte de Malí, o MNLA declararon a independencia do Estado Independente de Azawad, que incluía a rexión de maioría tuareg de Malí. O 14 de febreiro de 2013, o MNLA renunciou o seu obxectivo da independencia para Azawad e expresou o seu desexo de comezar negociacións co goberno de Malí sobre o seu status futuro.
Recoñecidos por países sen recoñecemento pleno
República declarada independente unilateralmente en 1991. Este territorio historicamente era a parte de Armenia que trala formación da URSS pasou a pertencer a Acerbaixán. Despois da caída da URSS, o pobo do Karabakh mediante un referendo proclamou a súa reunificación con Armenia, feito que non foi recoñecido por Acerbaixán. Dende entón Acerbaixán mantén un conflito armado co Alto Karabakh. Só está recoñecido por Abkhazia, Osetia do Sur e Transnistria.
Situada entre Moldavia e Ucraína, na parte exterior do Río Dnister. Declarada independente unilateralmente dende 1990, aínda que só está recoñecido por Abkhazia, Osetia do Sur e Artsakh, países de recoñecemento limitado. A maioría da poboación é eslava.
Con recoñecemento limitado
A miúdo, os estados que a comunidade internacional non recoñece son produto das presións que fan países interesados no territorio. Tamén se da o caso de estados que se desdín do seu recoñecemento. (Ordenados de menor a maior número de países que os recoñecen):
República declarada independente unilateralmente en 1991 de Xeorxia. Despois dun ano de guerra, proclamouse o alto ó fogo. En 2008 tivo lugar unha breve pero intensa guerra, na que Rusia interveu expulsando á invasión xeorxiana.
Situada entre o mar Negro e o Cáucaso. É unha república declarada independente unilateralmente polos comunistas abkhazios en 1992. Cando se proclamou, estalou unha guerra, que finalizou dous anos despois. Dende entón, está fóra do control do goberno de Xeorxia.
Con recoñecemento maioritario
Países cuxa lexitimidade histórica é discutida por outros países (en orde de menor a maior recoñecemento internacional):
David Hume
David Hume, nado en Edimburgo o 7 de maio de 1711 e finado na mesma cidade o 25 de agosto de 1776, foi un filósofo e historiador escocés. Xuntamente con Adam Smith e Thomas Reid, foi unha das figuras máis importantes da chamada ilustración escocesa.
Biografía
Hume naceu en Edimburgo e estudou na universidade local. O pai morreulle cando David Hume era aínda cativo. Inicialmente, pensou en seguir a carreira xurídica mais, nas súas palabras, chegou a unha "aversión total a todo o que non fose o camiño da filosofía e da aprendizaxe en xeral". A súa nai ficou asustada coa decisión, mais Lord Kames, un parente e protector de Hume, tranquilizouna.
Proseguiu os estudos como autodidacta en Francia, onde redactou a súa obra "Tratado da Natureza Humana" con 26 anos. A pesar de que moitos académicos consideren hoxe o "Tratado" como a obra máis importante de Hume e un dos libros máis significativos da historia da filosofía, o público británico non se entusiasmou inmediatamente. Hume esperaba un ataque ao seu libro e preparábase para o defender apaixonadamente. Para a súa sorpresa, pasou desapercibido. O propio Hume describiu a (falta de) reacción do público á publicación do tratado en 1739-40 ao escribir que o libro "saíra da editora morto ao nacer".
Concluíu que o problema do tratado era o estilo e non o contido, así que o recortou e lle deu un estilo máis lixeiro, renovou parte do material para consumo máis popular nun esforzo que tivo como resultado o "Inquérito relativo á comprensión humana". Tampouco foi moi exitoso de público, aínda que mellor có Tratado. O "Inquérito" leuno Immanuel Kant, entón un descoñecido profesor universitario en Königsberg, xa de idade avanzada e sen ningunha obra relevante. Kant dixo que este libro lle fixo espertar do seu "soño dogmático". Kant nunca leu o "Tratado da Natureza Humana".
En 1744 negáronlle a cátedra a Hume nas universidades de Edimburgo e de Glasgow, probabelmente porque o acusaron de ateísmo e pol oposición dun dos seus principais críticos, Thomas Reid.
Despois destes sucesos, Hume traballou como psiquiatra e posteriormente como secretario dun xeneral. Viviu a última década da súa vida en Edimburgo, na cidade nova.
O legado de Hume
Hume é visto por veces como o terceiro e o máis radical dos chamados empiristas británicos, despois de John Locke e George Berkeley. A influente filosofía de Hume é famosa polo seu profundo escepticismo, a pesar de que moitos especialistas prefiren destacar a súa compoñente naturalista. O estudo da obra de Hume oscilou entre aqueles que poñen a énfase no lado escepticista (Reid, Greene, e os positivistas lóxicos) e aqueles que enfatizan o lado naturalista (como Kemp-Smith, Stroud, e Galen Strawson).
Velaquí algunhas das súas contribucións á filosofía:
O problema da causalidade
Cando un evento provoca outro evento, a maioría das persoas pensa que somos conscientes dunha conexión entre os dous que fai que o segundo siga o primeiro.
Hume cuestionou esta crenza, notando que se é obvio que nos decatamos de dous eventos, non temos necesariamente porque supor unha conexión entre os dous. E como nos habemos nós de decatar desta misteriosa conexión máis que a través da nosa percepción?
Hume negou que poidamos facer calquera idea de causalidade que non sexa a través do seguinte: Cando vemos que dous eventos sempre ocorren conxuntamente, tendemos a criar unha expectativa de que cando ocorre o primeiro o segundo seguirá.
Esta conxunción constante e a expectativa dela son todo o que podemos saber da causalidade, e todo o que a nosa idea de causalidade pode inferir. Unha tal conceptualización rouba á causalidade a súa forza e algúns Humeanos posteriores, como Bertrand Russell, desmentiron a noción de causalidade en xeral como algo parecido á superstición.
Mais isto é unha violación do senso común. O problema da causalidade: Que xustifica a nosa crenza nunha conexión causal? Que tipo de conexión podemos percibir? É un problema que non ten solución unánime. A perspectiva de Hume parece ser que nós (como os outros animais) temos unha crenza na causalidade semellante a un instinto, que se basea no desenvolvemento dos hábitos do noso sistema nervioso. Unha crenza que non se pode eliminar mais que tampouco se pode ser probar como verdadeira por ningún argumento, dedutivo ou indutivo, tal como na cuestión da nosa crenza na realidade do mundo exterior.
O problema da indución
A segunda xustificación, máis modestamente, apela apenas para a seguranza pasada da indución: sempre funcionou así, por iso é probable que continúe a funcionar. No entanto, como Hume lembrou, esta xustificación apenas usa un raciocinio circular, xustificando a indución por un apelo que require a indución para ter efecto.
Apolodoro de Damasco
miniatura|dereita|200px|Arco de Traxano, Ancona, obra de Apolodoro Apolodoro de Damasco, (en grego: Aπολλόδωρος), foi un arquitecto e enxeñeiro da Roma Antiga.
David Hume
O problema da indución
O problema da indución aínda permanece. Karl Popper, como se dixo, presenta unha solución elegante e convincente, que exclúe calquera solución definitiva ou dogmática. A visión de Hume parece ser que nós (como outros animais) temos unha crenza instintiva que o noso futuro será semellante ao pasado, con base no desenvolvemento de hábitos do noso sistema nervioso. Unha crenza que non podemos eliminar mais que non podemos probar ser verdadeira por calquera tipo de argumento, dedutivo ou indutivo, tal como é o caso con respecto á nosa crenza na realidade do mundo exterior.
Para traballo contemporáneo relevante, ver a compilación de Richard Swinburne's: "The Justification of Induction".
Apolodoro de Damasco
Traxectoria
Naceu en Damasco (na actual Siria) entre 50 e 60. Morreu no 129 ou 130.
David Hume
A teoría monllo do Ego
(The Bundle Theory of the Self)
Acostumamos pensar que somos a mesma persoa que eramos hai 5 anos atrás. A pesar de termos mudado en moitos aspectos, a mesma persoa está presente tal como estaba presente no pasado. Podemos comezar a pensar sobre os aspectos que se poden alterar sen que o propio (individuo) subxacente mude. Hume, no entanto, nega que exista unha distinción entre os varios aspectos dunha persoa e mailo individuo misterioso que supostamente transporta todas estas características.
Apolodoro de Damasco
Traxectoria
Foi chamado a Roma polo emperador Traxano o ano 92, manténdose como enxeñeiro e arquitecto dese emperador até a morte do mesmo en 117. Foi así mesmo escultor e autor de tratados técnicos, especialmente sobre máquinas de guerra.
David Hume
A teoría monllo do Ego
Porque no fundo, como Hume afirma, cando se comeza a introspección, notamos un grupo de pensamentos e sentimentos e percepcións e todo iso, mais nunca nos apercibimos dunha substancia á cal poidamos chamar "o ego". Por iso, tanto canto podemos dicir, conclúe Hume, non hai nada relativamente ao ego que estea enriba dun gran monllo de percepcións transitorias. Hai que notar que, na perspectiva de Hume, non hai nada ao cal estas percepcións pertencen. Polo contrario, Hume compara a alma co pobo dunha nación (commonwealth), que reten a súa identidade non en virtude dunha substancia básica permanente, mais que é composto de moitos elementos relacionados mais en permanente mutación. A cuestión da identidade persoal tórnase así unha cuestión de caracterizar a cohesión frouxa da experiencia persoal vivida. (Notar que no Apéndice do tratado, Hume di misteriosamente que el estaba insatisfeito co seu xuízo do ego, sen ter, porén, regresado a esta cuestión).
Para traballo contemporáneo relevante, ver "Reasons and Persons", de Derek Parfit.
Apolodoro de Damasco
Traxectoria
Consonte a tradición, o emperador Hadriano condenaríao a morte por terse moqueado dos planos que elaborara, segundo nos foi transmitido por Dión Casio.
David Hume
A razón práctica: Instrumentalismo e Nihilismo
A maioría de nós pensa que certos comportamentos son máis razoábeis que outros. Parece haber calquera cousa de abstruso en, por exemplo, comer unha folla de aluminio. Mais Hume negou que a razón tivese algún papel importante en motivar ou desencoraxar o comportamento. No fundo, a razón é apenas unha especie de calculadora de conceptos e experiencia. O que no fundo importa, di Hume, é como nos sentimos en relación a ese comportamento. O seu traballo xerou a doutrina do instrumentalismo, que declara que unha acción é razoable se e só se ela serve os obxectivos e desexos do axente, calquera que estes sexan. A razón pode entrar neste esquema apenas como un servo, informando o axente de feitos útiles relativos ás accións que serven os seus obxectivos e desexos, mais nunca condescendendo a dicir ao axente que obxectivos e desexos el deberá ter.
Así, se vostede quixer comer unha folla de aluminio, a razón diralle onde atopar unha folla de aluminio, e non haberá nada de irracional comela ou en desexala. O instrumentalismo pasará a ser unha visión ortodoxa da razón práctica en economía, teoría das escollas racionais e algunhas outras ciencias sociais. Mais algúns comentadores argumentan que Hume foi máis alén do nihilismo, e dixo que non hai nada de irracional en deliberadamente frustrar os seus propios obxectivos e desexos ("eu quero comer folla de aluminio, por iso deixame selar a miña boca"). Tal comportamento sería altamente irregular, tirando calquera papel á razón, mais non sería contrario á razón, que é impotente en facer xuízos neste dominio.
Para traballo contemporáneo relevante, ver "The Authority of Reason" de Jean Hampton e "Rational Choice and Moral Agency" de David Schmidtz.
Apolodoro de Damasco
A obra
Foi o arquitecto de numerosas construcións públicas:
David Hume
Antirrealismo moral e motivación
No seu ataque ao papel da razón no xuízo do comportamento, Hume argumentou que o comportamento inmoral non é inmoral por ir contra a razón. El primeiro defendeu que as crenzas morais están intrinsecamente motivantes: se vostede considera que matar é errado, vostede estará motivado "ipso facto" a non matar e a criticar a matanza (internalismo moral). El lémbranos deseguida que a razón por si soa non motiva a ninguén: a razón descobre os feitos e a lóxica, mais depende dos nosos desexos e preferencias canto á percepción daquelas verdades e se iso nos motiva. Consecuentemente, a razón por si non produce crenzas morais. Hume propuxo que a moralidade depende ultimamente do sentimento, sendo o papel da razón apenas o de preparar o camiño para os nosos sensíbeis xuízos por análise da materia moral en cuestión.
Este argumento contra os fundamentos da moralidade na razón é hoxe un dos argumentos pertencentes ao arsenal do antirrealismo moral; o filósofo Humeano John Mackie argumentou que para que os feitos morais se fagan reais sobre o mundo e ao mesmo tempo, intrinsecamente motivantes, eles terían que ser feitos moi estraños. Temos pois todos os motivos para desacreditalos.
Para traballo contemporáneo relevante, ver: Inventing Right and Wrong, de J.L. Mackie; "Hume's Moral Theory", de Mackie; "Moral Realism and the Foundation of Ethics" de David Brink e "The Moral Problem" de Michael Smith.
Apolodoro de Damasco
A obra
Existe un amplo consenso entre os especialistas que atribúe a Apolodoro o deseño do Panteón de Agripa.
David Hume
Libre-Arbitrio vs. Indeterminismo
(Free Will vs. Indeterminism)
Somersby (sidra)
miniatura|Botella de Somersby Cider de sidra de mazá.
David Hume
Libre-Arbitrio vs. Indeterminismo
Sendo así, case todos nós cremos no libre arbitrio, a libre vontade parece inconsistente co determinismo, mais a libre vontade parece requirir o determinismo.
Na visión de Hume, o comportamento humano, como todo o máis, é causado (causal). Por iso mesmo, se tomamos as persoas como responsábeis dos seus actos, debemos enfocar a recompensa ou o castigo de forma que eles fagan aquilo que é moralmente desexable e eviten aquilo que é moralmente reprensible. Ver tamén compatibilismo. Como poderemos nós resolver este dilema ?
O problema do ser - deber ser
(The Is-Ought Problem)
Xosé Lois Foxo
Xosé Lois Foxo Rivas, nado en Romeor (Folgoso do Courel) o 12 de outubro de 1950, é un gaiteiro e escritor galego.
David Hume
O problema do ser - deber ser
Hume notou que moitos escritores falan do que debe ser, na base de enunciados acerca do que é. Mais parece haber unha gran diferenza entre os enunciados descritivos (o que é) e enunciados prescritivos (o que debería ser). Hume pide aos escritores que teñan moito coidado coa mudanza do enunciado dun estado a outro. Nunca sen se dar unha explicación de como o enunciado- "debe ser" é suposto seguir ao enunciado- "é". Mais como se pode derivar exactamente o "debe" dun "é" ? Esa cuestión, colocada nun pequeno parágrafo de Hume, tornouse unha das cuestións centrais da teoría da ética e acostuma ser atribuída a Hume a opinión de que tal derivación é imposible. (Outros interpretan a Hume dicindo que non se pode ir dunha constatación factual a un enunciado ético, mais que se o pode facer sen atender á natureza humana, isto é, sen prestar atención aos sentimentos humanos).
Somersby (sidra)
Somersby Cider (en galego "Sidra Somersby"), é unha marca de bebida de sidra de 4,5 % de contido alcohólico, feita pola fábrica de cervexas danesa Carlsberg Group. Desenvolvida no ano 2008 e orixinalmente fabricada para o mercado danés, na actualidade distribúese en máis de 35 países, incluídos os países da Escandinavia, Reino Unido, Rusia, Australia, Malaisia, Canadá e os Estados Unidos de América. Das dez marcas de sidra máis vendidas do mundo, Somersby foi a que tivo o maior crecemento no ano 2012.
Xosé Lois Foxo
Traxectoria
Diplomouse en Ciencias Eclesiásticas no Seminario de Lugo. Alí recibiu a súa primeira formación musical da man do mestre Castiñeira, e foi membro da Orquestra da Escola Cantorum como clarinete e gaiteiro solista. Fundou o grupo Toxos e Xestas en Lugo, en 1969. Posteriormente trasladouse a Barcelona para proseguir os seus estudos, licenciándose en tradución e interpretación nas linguas de alemán e inglés pola Universidade Autónoma de Barcelona. Na capital catalá fundou a Escola de Toxos e Xestas, pola que pasaron centos de fillos de galegos ao longo dos dez anos que permaneceu na cidade condal. Escribiu nese tempo o seu primeiro libro centrado na gaita, e que se titulou Os segredos da gaita. Tamén naquela época, mentres facía o servizo militar, funda unha banda de gaiteiros militares no cuartel de Sabiñánigo (provincia de Huesca).
David Hume
O problema do ser - deber ser
G.E: Moore defendeu unha posición similar co seu "argumento da cuestión aberta", que pretendía refutar calquera identificación de propiedades morais con propiedades naturais: a chamada "falacia naturalista". Calquera teórico ético que pretender dar á moralidade un fundamento obxectivo en aspectos máis mundanos da vida real está a loitar por unha causa controversa, no mínimo.
Utilitarismo
Foi probabelmente Hume quen, xuntamente cos seus colegas do Iluminismo escocés, avanzou pola primeira vez a idea de que a explicación dos principios morais deberá ser procurada na utilidade que tenden a promover.
O papel de Hume non se deberá describir con esaxero, claro; o seu compatriota Francis Hutcheson foi quen cuñou o slogan utilitarista "a maior felicidade para o maior número". Mais foi a través da lectura do "Tratado" de Hume cando Jeremy Benthan sentiu pola primeira vez a forza do sistema utilitario: el "sentiu como se caesen as escamas dos seus ollos". No entanto, o "proto-utilitarismo" de Hume semella moi peculiar. El non pensa que a agregación de unidades cardinais de utilidade será a fórmula para atinxir a verdade moral.
Polo contrario, Hume era un sentimentalista moral e, como tal, coidaba que os principios morais non poden ser xustificados intelectualmente. Algúns principios simplemente sonnos apelativos e outros non o son. E a razón pola que os principios utilitaristas da moral son apelativos é que eles promoven os nosos intereses e os dos nosos compañeiros cos cales simpatizamos.
Xosé Lois Foxo
Traxectoria
Cando chegou a Ourense fundou a Escola provincial de gaitas e a Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense. Con esta banda foi convidado, a finais da década de 1980, ao Festival Intercéltico de Lorient. No regreso da viaxe, avergoñado pola comparanza da súa formación musical coas dos restantes países celtas, introduciu nela unha serie de modificacións inspiradas nas bandas militares escocesas. Substituíu a gaita galega pola gaita marcial, instrumento da súa invención similar á gaita das Highlands, mudou a percusión tradicional por percusión moderna de alta tensión, e ideou novas vestimentas e novos xeitos de tocar e desfilar. Estes cambios estendéronse, con financiamento público, a outras bandas de gaitas galegas, o que creou unha polémica, coñecida como guerra das gaitas, con sectores culturais defensores dun modelo de banda máis apegado á tradición galega.
Somersby (sidra)
No ano 2012, a subsidiaria de Carlsberg Group no Reino Unido chamada Carlsberg UK, desenvolveu e introduciu unha nova versión da Somersby Cider soamente para o mercado inglés. Somersby cider UK (é o nome que ten esta versión da bebida de sidra no Reino Unido), ten un contido alcohólico dun 4,5 %, esta sidra-seca non contén ningún sabor artificial ou edulcorantes.
David Hume
Utilitarismo
Os humanos son pouco flexíbeis en aprobar cousas que axudan a sociedade-utilidade pública. Hume usou este dato para explicar como el avaliaba un vasto campo de fenómenos, desde institucións sociais e políticas gobernamentais ata trazos de carácter e talentos.
Xosé Lois Foxo
Como compositor
Ao longo da súa vida artística compuxo pezas como "Gallaecia", con motivo da primeira toma de posesión do presidente Fraga, e que foi estreada por 1500 gaiteiros na Praza do Obradoiro en Santiago de Compostela. Dedicoulle outras obras a personaxes senlleiros como a muiñeira da Infanta Elena de Borbón ou a Muiñeira de Wojtyla.
Somersby (sidra)
A bebida non ten conexións discerníbeis á vila inglesa de Somersby (Lincolnshire).
Xosé Lois Foxo
Galardóns
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1998.
David Hume
O problema dos milagres
Para unha análise crítica e técnica (Bayesiana) de Hume, ver "Hume's Abject Failure" de John Earman — o título é suxerente
O argumento teleolóxico
Un dos argumentos máis antigos e populares para a existencia de Deus é o argumento teleolóxico - que toda a orde e "obxectivo" do mundo evidencia unha orixe divina. Hume usou o criticismo clásico do argumento teleolóxico, e a pesar de que o asunto estaba lonxe de estar esgotado, moitos están convencidos de que Hume resolveu a cuestión definitivamente. Un século antes de Darwin! Aquí algúns dos seus puntos:
Para traballo contemporáneo relevante, ver "Hume's Philosophy of Religion" de X.C.A. Gaskin e "The Existence of God" de Richard Swinburne. Para unha perspectiva dun filósofo da bioloxía, ver "Philosophy of Biology" de Elliot Sober.
Socioloxía da Relixión de Hume
David Hume ficou coñecido sobre todo polas súas contribucións na filosofía. Mais non menos dignas de salientar son as súas observacións na análise da relixión. Pode falarse de ideas pioneiras para a socioloxía da relixión, que fican patentes na obra de 1757, "natural history of religion".
Teoría da Oscilación
Hume rexeita a idea dunha evolución linear desde o politeísmo para o monoteísmo como un sumario da evolución histórica dos últimos 2.000 anos. Hume non cre nun desenvolvemento histórico linear, que comezaba no politeísmo e terminaba no monoteísmo.
Na verdade, Hume acredita que o que a historia mostra é antes un oscilar irracional entre politeísmo e monoteísmo. Chámalle un "flux and reflux" (oscilar) entre as dúas opcións. Nas palabras de Hume: "a mente humana mostra unha tendencia marabillosa para oscilar entre diferentes tipos de relixión: elévase do politeísmo para o monoteísmo para volver a afundirse na idolatría"
Somersby (sidra)
Variedades
Ademais da sidra de mazá pura, a marca Somersby tamén está a usar outra variade que como a sidra de pera, sidra de mazá con sabor de amorodo e tamén unha sidra de mazá con menos calorías.
David Hume
Teoría da Oscilación
Como Gellner afirma, esta oscilación non é o resultado dunha racionalidade, mais si cos "mecanismos do medo, incerteza, da superioridade e inferioridade".
Do monoteísmo ao politeísmo
Ese Deus único, todo poderoso, é porén igualmente un Deus distante e de difícil acceso para o común dos mortais. Neste momento, tórnase visible un principio psicolóxico que camiña nunha dirección contraria.
Ese principio psicolóxico é a idea de que os homes viven en busca da protección, do apoio. Tórnase necesaria a figura de intermediarios perante o común dos mortais e o Deus todo poderoso. Unha función para os santos, reliquias, ... "Estes semideuses e intermediarios, que son vistos polos homes como parentes e lles parecen menos distantes, son obxecto da adoración e así, a idolatría está de volta..."
Novamente de regreso ao monoteísmo
Mais máis unha vez, o péndulo ten de retornar. Como Gellner afirma, en breve, "o Panteón torna a encherse". Hume: "Á medida que estas diferentes formas de idolatría día por día descenden ás formas cada vez máis baixas e ordinarias, acaban por se autodestruír e as horríbeis formas de idolatría van acabar por provocar un retorno e un desexo de regreso ao monoteísmo... Por iso (entre os xudeus e os musulmáns) é que hai prohibición de figuras humanas na pintura e mesmo na escultura, porque eles recean de que a carne sexa fraca e que acabe por se deixar levar para a idolatría".
Hume mostra exemplos desta evolución: É a loita de Xehová contra os Bealín de Canaá, da Reforma contra o Papado, e do islam contra as súas tendencias pluralistas (ver sufismo).
Ver tamén: O islam segundo Ernest Gellner
Influencia de Hume na Constitución Americana
Como Douglas Adair suxeriu, o libro de David Hume, "Essays, Moral, Political and Literary" influenciou directamente a James Madison na formulación da Constitución Americana. No ensaio alí contido "Idea of a Perfect Commonwealth" Hume refuta a idea de Montesquieu de que unha grande nación está condenada a ser corrupta e ingobernábel. Polo contrario, afirma Hume, unha nación extensa pode ser, debido á súa diversidade xeográfica e socioeconómica, ben máis estable do que nacións pequenas.
Hume escribe: "A pesar de que as persoas, como un orgo, sexan incapaces de gobernar, en caso de que elas se dispersaren en pequenas unidades (tales como colonias individuais ou estados) elas son máis susceptíbeis de se someter á razón e á orde; a forza das correntes populares (populismo) e mareas é, en grande medida, quebrada". A elite conspiradora necesitará pasar máis tempo a coordinar os movementos das varias partes do todo, que a planear o derrube. "Ao mesmo tempo, as partes están tan distantes e remotas que é moi difícil, sexa por intriga ou paixón, levalas a tomar medidas contra o interese público."
James Madison, que estudara en Princeton, e tomara alí contacto coa obra de Hume, incorporou esta visión no seu "Notes on the Confederacy", publicado en abril de 1787, 8 meses antes de escribir o ensaio defendendo a Constitución, como parte dos "Federalist Papers".
Obra
Hume tentaba ver se o tratado tería éxito e, en caso afirmativo, completalo con libros dedicados a política e criticismo. (Non sería así, polo que non foi completado).
Contén unha revisión dos puntos principais do tratado, libro 1, coa adición de material sobre a libre vontade, milagres e o argumento da teleoloxía.
Outra revisión do material do tratado para apelar máis ao gosto popular. Hume considerou esta como a mellor das súas obras filosóficas, tanto en canto ás ideas filosóficas como no seu estilo literario.
Discusións entre os caracteres ficcionais Cleanthes, Philo, e Demea. Eles discuten as probas da existencia de Deus e outros temas igualmente divertidos. A pesar de haber algunha controversia, a maioría dos académicos cre que Philo era a figura que mellor reflectía as propias ideas de Hume.
Esta é máis unha categoría de libros que unha única obra. Unha historia monumental, "desde a invasión de Xulio Cesar ata á Revolución Gloriosa de 1688". Foi tamén a obra mellor coñecida de Hume durante a súa vida, con máis de 100 edicións. Foi considerada por moitos como a referencia esencial da Historia da Inglaterra ata á publicación da monumental "Historia de Inglaterra" de Thomas Macaulay.
Ferrol, Filipinas
Ferrol é un municipio da provincia de Romblon, nas Illas Filipinas. Consonte o censo de 2015, a súa poboación é de 6.964 habitantes.
Historia
A cidade filipina de Ferrol fundouse en 1850, daquela como un barrio do municipio de Odiongan, na época colonial española. Os españois descubriron ese lugar a uns 10 quilómetros ao suroeste logo dunha persecución a unha expedición de piratas musulmáns que atacaran Odiongan, e bautizaron o lugar ao observaren a súa semellanza coa baía de Ferrol, en Galicia.
En 1978, co fin de consolidar os barrios de Odiongan de fala onhan nun municipio propio, o congresista Nemesio Ganan Jr. elaborou un proxecto de lei presentado no Congreso de Filipinas a partir do cal se constituíu o municipio de Ferrol, que abrangue tamén os barrios de Agnocnoc, Bunsoran, Hinagoman, Tubigon e Claro M. Recto. O 11 de xuño de 1978, Ferrol constituíuse oficialmente no municipio número 16 da provincia de Romblon, en virtude do Decreto presidencial 1.492, asinado polo presidente Ferdinand Marcos.
Xeografía
Ferrol sitúase na illa Tablas. Limita ao norte con Odiongan, ao oeste co estreito de Tablas, ao leste con Santa María e ao sur con Looc. Ten unha superficie de 26,72 km2.
Barrios (barangays)
Ferrol está dividido administrativamente en seis barrios ou barangays: Agnonoc (614 habitantes), Bunsoran (894), Claro M. Recto (660), Poblacion (1.852), Hinaguman (1.125) e Tubigon (1.819).
Demografía
miniatura|Situación de Ferrol na provincia de Romblon. Consonte o censo de 2015, a súa poboación é de 6.964 persoas. A lingua onhan, xunto co tagalo, o hiligaynon e o inglés, son as linguas habitualmente usadas nos negocios e no comercio.
Goberno local
Jovencio "Jun" Mayor, Jr. e Antonio Compas, do PDP-Laban, son o alcalde e o vicealcalde de Ferrol desde o 30 de xuño de 2019.
Economía
Ferrol ten o maior nivel de produción vexetal da provincia de Romblon. A gandaría e a produción de arroz tamén están presentes nas zonas costeiras, principalmente destinadas ao consumo doméstico e cultivadas a pequena escala. Outras das actividades económicas son o cultivo de copra e a piscicultura, a pequena industria, o comercio retallista e o turismo.
A cidade está conectada con Odiongan e con outros municipios próximos pola estrada de circunvalación de Tablas. Os jeepneys e os triciclos son unha forma habitual de desprazamento por estrada. Pola súa banda, o porto de Barangay Agnocnoc é utilizado tanto para a actividade pesqueira como para os desprazamentos entre as illas da provincia.
Turismo
miniatura|[[Praia de Binucot, en Ferrol]] Entre as praias próximas a Ferrol destacan as de Binucot, Atabay e Guin-awayan. Outro atractivo turístico son as covas de Mabaho e de Burobintana.
Pódese acceder á cidade en barco a través de Odiongan desde as localidades de Batangas e desde Roxas, en Mindoro Oriental. Tamén se pode acceder a través do aeroporto de Tugdan, da cidade de Alcantara, onde a compañía Cebu Pacific opera con voos desde Manila catro veces por semana.
Nova Dramaturxia Galega
O concepto de Nova Dramaturxia Galega é un concepto complexo, posto que a súa adscrición temporal varía segundo o autor ao que esteamos a seguir e a época en que dito autor desenvolveu o seu traballo. A nomenclatura Nova Dramaturxia aparece por primeira vez en 1979, no libro O Teatro Galego, de Manuel Lourenzo e Francisco Pillado Mayor. Para estes dous estudosos, a etapa da Nova Dramaturxia estaba comprendida entre 1882 (ano da estrea d'A fonte do xuramento, de Francisco María de la Iglesia) e 1903 (data da aparición da Escola Rexional de Declamación). O motivo disto radica en que, a partir de 1882, xorde por primeira vez a necesidade de crear un teatro galego diferente do teatro popular dominante ata aquela data.
Porén, en 1996 (e sobre todo a partir de 1998), Manuel Vieites revisará este termo, dándolle unha significación diferente e situándoo nun espazo de tempo distinto. Así, na opinión de Vieites, a etapa da Nova Dramaturxia estaría comprendida entre 1969 e 1999. O seu comezo en 1969 responde á aparición da Agrupación Cultural Abrente, arredor da cal xurdirán as famosas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia (1973-1980). O seu final, coincide coa chegada do novo milenio. Segundo este autor, a Nova Dramaturxia preséntase como un axente renovador do teatro galego, con presupostos non moi distantes da Nova Narrativa Galega ou do movemento renovador da poesía galega producido a comezos e mediados da década de 1970, a través de grupo como Loia, Grupo Rompente, Cravo Fondo,...
Seguindo con Manuel Vieites, na opinión deste autor a Nova Dramaturxia podería dividirse en tres fases, as cales esquematizamos seguir:
1) O grupo de Ribadavia (1969-1977): fase de formación.
2) A promoción dos oitenta (1977-1985): fase de desenvolvemento.
3) A promoción dos noventa (1985-1999): fase de consolidación.
A primeira das etapas, xa que logo, é a do “grupo de Ribadavia”, colectivo de autores que este autor compara coa xeración “simbolista” do teatro español, posto que ambas as dúas utilizarán a escena como un medio de loita contra o franquismo.
Ve o seu comezo esta “fase de formación” da Nova Dramaturxia en 1969, concretamente o día 8 de novembro dese ano, cando nace a Agrupación Cultural Abrente de Ribadavia. Lembremos que neste período estamos de cheo somerxidos no momento do teatro independente en Galicia, o cal non exime que existisen tendencias contrarias a este. De facto, na segunda edición do Concurso Abrente de Obras Teatrais en Galego (1974) (o premio das Mostras Abrente) xurdiu a máis que vella polémica que confrontaba a liña do teatro costumista coa dun teatro innovador e independente. Evidentemente, a segunda delas foi a que mellor sorte gozou. Serían dramaturgos destacados deste período: Manuel Lourenzo, Euloxio R. Ruibal, Roberto Vidal Bolaño, Xosé Agrelo Hermo, Xosé Manuel Carballo Ferreiro, Xosé Vázquez Pintor, Teodoro Piñeiro e Millán Picouto.
Séguelle a este grupo de Ribadavia a promoción dos oitenta, cuxa etapa abarca desde 1977 ata 1985. Esta comeza coa obtención de Camilo Valdeorras do Premio Abrente de Teatro na súa quinta edición, coa peza Progreso e Andrómena do Antroido, publicada en 1978 por Edicións do Rueiro. Serán non obstante, segundo Vieites, Camilo Valdeorras e Manuel Guede, xunto con autores como Constantino Rábade Castiñeira, Pazos Varela ou Alberto Avendaño, os escritores dramáticos que funcionen de ponte entre Abrente e as últimas promocións.
A promoción dos oitenta, segundo Vieites, está integrada por: Xesús Pisón, Camilo Valdeorras, Manuel Guede, Pazos Varela, Constantino Rábade Castiñeira, Xosé María Álvarez Cáccamo, Andrés Álvarez Vila, Xosé Cid Cabido, Alberto Avendaño, Antón Reixa, Anxo Rey Ballesteros, João Guisam Seixas, Xosé Luís Martínez Pereiro, Miguel Anxo Fernán-Vello, Luísa Villalta, Paulino Pereiro, Antón Rey Castro, Joel Rodríguez Gómez, Ramón Blanco Rey, Suso de Toro e Antón Cortizas.
Ve o seu final a etapa desta promoción dos oitenta en 1985, cando, como sinala Manuel Vieites, A. Souto gaña unha mención no IV Concurso de Teatro Breve da Escola Dramática Galega (EDG). Vai ser este o acontecemento que suporá o comezo da actividade da promoción dos noventa, formada polos autores dramáticos que se dan a coñecer entre 1985 e 1999, entre os que figuran: Cándido Pazó, Quico Cadaval, Miguel Anxo Murado, Roberto Salgueiro, Xosé Sendón, Manuel Núñez Singala, Xavier Picallo, Gustavo Pernas, Camilo Pardo, Lino Braxe, Imma António Souto, Raúl Dans, Xavier Lama, Miguel Sande, Ana Vallés, Hernán Naval, Marcos Orsi, Francisco Souto, Antonio Blanco e María Cajigal.
Urolestes
miniatura|240px|Dous espécimes no [[Parque Nacional de Serengueti, Tanzania]] Urolestes é un xénero de ave da orde dos paseriformes, infraorde dos Corvida, suborde dos oscines e familia dos lánidos.
É un xénero monotípico, xa que conta cunha soa especie, Urolestes melanoleucus, ás veces clasificada dentro do xénero Corvinella, como Corvinella melanoleuca.
É unha especie propia dos pasteiros do leste e e o sueste de África, onde os seus hábitats naturais son as sabanas secas e húmidas, e as matogueiras secas tropicais ou subtropicais.
Ten unha área de distribución moi ampla e é común en moitos lugares.
Xénero
O xénero foi descrito en 1850 polo ornitólogo alemán Jean Cabanis.
Etimoloxía
Segundo o The Helm dictionary of scientific bird names, o nome Urolestes está formdo polos elementos do latín científico uro- e -lestes. O primeiro está tirado da raíz do nome do grego antigo οὐρά ourá, 'cola de animal', e o segundo de ληστής lēstḗs, 'bandido'. Quizais signifique 'o bandido, ou ladrón, de cola (longa)'.
Especie
A especie foi descrita en 1831 polo naturalista escocés William Jardine, co nome de Lanius melanoleucus.
Etimoloxía
O epíteto específico, melanoleucos, está construído polos elementos do latín científico melano- e -leucos, tirados das voces do grego antigo μέλανος mélanos, xenitivo de μέλας mélas, 'negro', e λευκός leukós, negro, aludindo ás cores da plumaxe desta ave.
Clasificación
A única especie do xénero é: Urolestes melanoleucus (Jardine, 1831), na que se recoñecen as tres subespecies seguintes:
Distribución e hábitat
Este picanzo encóntrase en Angola, Botsuana, Kenya, Mozambique, Namibia, Suráfrica, Eswatini, Tanzania, Zambia e Zimbabue. miniatura|240px|U. melanoleucus no [[Parque Nacional Kruger|P. N. Kruger.]]
Habita en sabanas abertas con arbustos e árbores dispersas (Acacia sp), áreas cultivadas, céspede pechado e terra espida, en partes da África central e meridional onde a precipitación ocorre principalmente entre novembro e abril.
Evitan as zonas áridas, pero pódese desenvolver nas semiáridas. Ocupa tamén os bosques, particularmente nas súas ribeiras e, no Parque Nacional Kruger atópase nos vales dos ríos con árbores espiñentas.
Características
A súa lonxitude oscila entre os 35,5 e os 38 cm. É, por tanto, un picanzo, de pelaxe predominate negra, moi grande e cunha cola longa. Presenta un parche branco a cada lado da capa e unha barra, así mesmo branca, nas ás. É un paxaro moi visíbel cando pousa nos cumios das pólas de árbores e arbustos. Vive en parellas ou en pequenos grupos familiares.
Ecoloxía
Urolestes melanoleucus é unha especie gregaria que se encontra normalmente formando grupos ruidosos de aproximadamente unha ducia de aves, que ocupan un territorio de varias decenas de hectáreas. Pode asociarse con outras aves como Dinemellia dinemelli. Os paxaros aniñan cooperativamente durante a estación das chuvias, e o seu territorio de reprodución é de aproximadamente tres hectáreas, que defenden doutros grupos. Os rituais na época de celo inclúen a inclinación da cola, o levantamento das ás e un asubío. A femia ás veces chama desde o niño e o macho lle leva a comida. Os dous paxaros tamén poden realizaren duetos.
A dieta consiste en artrópodos, especialmente insectos, lagartos, pequenos mamíferos, complementada con froitos. Para cazaren, póusanse nunha posición elevada explorando o chan para descubriren as súas posíbeis presas. A maioría das presas atópanse no solo, pero ás veces aos insectos voadores cázanos no aire.
Manuel Candán Rey
Manuel Candán Rey foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Presidente da Agrupación Agraria de Caldas de Reis en 1934. Foi alcalde de Caldas de Reis en 1936.
Arquipélago de Zanzíbar
miniatura|Mapa co arquipélago de Zanzíbar Zanzíbar é un arquipélago do océano Índico localizado na costa de Tanzania, no seu levante, formado por tres illas principais (Unguja, Pemba e Mafia) con numerosas outras illas.
Xeografía
Atópase fronte á costa oriental de África, con tres illas principais, Unguja, Pemba e Mafia, acompañadas de varias illas máis miúdas, de illotes e arrecifes coralinos.