cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luciano García Ventín
Traxectoria
Ebanista. Emigrado no Brasil, retornou a finais dos anos vinte. Fundador da Sociedad de Agricultores y Obreros La Alianza de Quireza e dirixente até 1933 da Federación de Agricultores y Obreros del Ayuntamiento de Cerdedo. Foi elixido concelleiro de Cerdedo nas eleccións de maio de 1931 polo Centro Republicano Radical Socialista e foi primeiro tenente-alcalde. En febreiro de 1935 foi elixido primeiro vocal do Comité de Izquierda Republicana de Cerdedo presidido por Sabino Bugallo Valiñas. Pasou despois a militar no PSOE. Foi alcalde do Concello de Cerdedo en 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Capturado e xulgado en Pontevedra por rebelión militar, estivo varios meses en prisión e sufriu extorsión. Foi detido en marzo de 1943, logo de que a Garda Civil atopou nun rexistro na súa casa unha pistola e libros de actas da sociedade La Alianza de Cerdedo. Finou en Quireza en 1960.
Institutos Históricos de España
miniatura|300px|Antigo [[mosteiro|convento dos xesuítas da praza de Mazarelos de Santiago, que albergou durante moitos anos o Instituto "Arzobispo Gelmírez".]]
Os chamados Institutos Históricos de España son Institutos de Segunda Enseñanza (hoxe Institutos de Ensinancia Secundaria, IES) de moi antiga fundación e caracterizados por posuíren un patrimonio histórico educativo moi rico.
Historia
Durante a segunda metade do século XIX, de acordo co plan de reorganización da ensinanza polo Estado, o chamado Plan PIdal, só existía en España un instituto de ensinanza secundaria en cada unha das capitais de provincia, coa excepción do Santiago, por ter esta cidade Universidade. Estes institutos, e algún outro máis, coñécense hoxe co nome de "institutos históricos".
Razón da súa singularidade
A razón principal desta riqueza patrimonial estriba en que a maioría deles estiveron vinculados á Universidade até que, en 1857, coa lei Moyano, propiciouse a súa inclusión nun sistema educativo propio. Nestes Institutos tiveron lugar importantes debates científicos, e moitos dos seus profesores alcanzaron relevancia e presenza pública, ben porque asumiron tarefas de goberno ou porque se converteron en intelectuais de prestixio; pero, sobre todo, porque ao longo dos anos nas súas aulas formáronse alumnos e alumnas que chegarían a seren personalidades destacadas nos máis diversos campos, as ciencias, as letras, as artes, a economía ou a política.
Autoorganización no século XXI
miniatura|230px|Cartel das V Xornadas de Institutos Históricos Españois. Cabra (Córdoba), 2011.
Co obxectivo de poñeren en valor este rico patrimonio histórico, artístico, educativo, documental e simbólico, os equipos directivos dun número importante destes centros iniciaron recentemente unha tarefa de coordinación dos traballos de inventario, catalogación, conservación e difusión dos seus fondos. Froito deste labor foron as "I Xornadas de centros públicos con patrimonio histórico educativo" que se celebraron en Granada en xullo de 2007, á que seguiron outras xa coa denominación de "Xornadas de Institutos Históricos españois".
Estas Xornadas, xa anuais, celebráronse, até o día de hoxe, en:
Asociación de Institutos Históricos de España
Os Institutos Históricos de España constiuíron a Asociación nacional para a defensa do patrimonio dos Institutos históricos (ANDPIH), tamén chamada Asociación de Institutos Históricos de España, que é unha asociación cultural, sen ánimo de lucro, con domicilio social en Granada, dedicada á promoción, conservación e difusión do patrimonio cultural e educativo dos Institutos de Educación Secundaria españois, que posúen carácter histórico.
A asociación realiza diversas actividades e celebra encontros anuais entre os seus membros, como quedou dito máis arriba. Foi constituída en 2010 e o seu actual presidente é Luis Castellón Serrano, licenciado en Ciencias Xeológicas e catedrático de Ciencias Naturais do IES "Padre Suárez" de Granada.
As IV Xornadas de Institutos Históricos de España
Do 5 ao 8 de xullo de 2010, celebráronse en Santiago (e no último día, en Lugo) as "IV Jornadas de Institutos Históricos de España", nas que se reuniron representantes dos centros de educación secundaria máis antigos do territorio español para tomaren conciencia do importante que resulta a recuperación, estudo e divulgación dos fondos que conservan. Esta cita contou co apoio das institucións galegas, correndo a cargo da súa organización a Consellería de Educación da Xunta de Galicia, e sendo entidades colaboradoras o Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA), Xacobeo 2010, as Deputacións das catro provincias galegas, a Consellería de Cultura da Xunta e os Concellos de Santiago e Pontevedra. Os participantes foron recibidos polo alcalde compostelán Xosé Antonio Sánchez Bugallo.
O conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria, Xesús Vázquez Abad, presentou no MUPEGA estas IV Xornadas, e destacou que os encontros reuniran a preto de 80 profesores e técnicos relacionados cos institutos históricos de España. Con esta nova edición das Xornadas Galicia, dixo, ten a posibilidade de dar a coñecer os seus centros e o o seu patrimonio educativo.
No seu desenvolvemento ao longo das sesións de traballo (relatorios e comunicacións) volveuse a poñer de manifesto o valor do patrimonio documental, instrumental e bibliográfico, moitas veces descoñecido, dos institutos históricos, elemento esencial para axudar a entender mellor a historia educativa de España. Ademais, nese encuentro intercambiáronse experiencias educativas que pretenden contribuír a mellorar as liñas didácticas nos niveis da ensinanza secundaria (educación secundaria obrigatoria e bacharelato). Os centros históricos galegos, organizados a través da rede que centraliza o MUPEGA, presentaron as experiencias particulares e colectivas que levan adiante en defensa do patrimonio educativo do que se dispón na Comunidade galega, e os asistentes ao congreso coñeceron persoalmente os cinco institutos históricos de Galicia. Por outra parte, estas Xornadas serviron para o encontro e a posta en común dos institutos "Domínguez Ortiz" de Guadalaxara, "Lucus Augusti" de Lugo, e "Aguilar y Eslava" de Cabra que, xuntos, participan no proxecto "Agrupación de Institutos con Patrimonio Histórico para a súa utilización, conservación e difusión".
Á clausura das Xornadas asistiu o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, o conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria de Galicia, o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, e a presidenta do Consello Escolar do Estado, Carmen Maestro. A conferencia de clausura foi realizada polo daquela secretario da Real Academia Española, Darío Villanueva (antigo reitor da USC, e hoxe director da mesma), e como colofón actuou un orfeón.
Claudio Pato
Claudio Luís Pato Díaz, nado en Ourense o 24 de agosto de 1962, é un poeta galego.
Traxectoria
Participou en diversas publicacións colectivas xunto co Grupo Bilbao de poetas galegos en Madrid. Colaborou nas revistas Dorna, Madrygal e Loia. Tamén participou no libro Xuro que nunca volverei pasar fame (2003), elaborado polas Redes Escarlata, organización da que é membro.
No ano 2009, co motivo da celebración do Día das Letras Galegas, participou no proxecto de acción poética, "A Revolta das Letras" en Santiago de Compostela.
É irmán da poeta Chus Pato.
Xaxán, Xaxán, Lalín
Xaxán é un lugar da parroquia de Xaxán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Peracáridos
A dos peracáridos (Peracarida) é unha superorde de crustáceos malacostráceos da clase dos eumalacostráceos.
De distribución cosmopolita, a superorde dos peracáridos é un dos taxa de crustáceos máis grande, xa que inclúe unhas 12 000 especies, distribuídas en hábitats mariños, dulciacuícolas e terrestres, das que as máis coñecidas son as integrantes das ordes dos anfípodos e dos isópodos.
A maioría dos seus membros miden menos de 2 cm de lonxitude, pero o máis grande é probabelmente o chamado isópodo xigante (Bathynomus giganteus), que pode chegar a medir 76 cm.
Características
miniatura|250px|Esquema da mandíbula dun [[anfípodo no que se observa: 1, proceso molar; 2, espiñas; 3, lacinia; 4, dentes apicais; 5 palpo.]] A principal característica que os distingue doutros eumalacostráceos é a de posuíren as femias dunha bolsa incubadora aplanada, unha especie de marsupio, onde transportan os seus ovos, e formada a partir de finas placas da coxa dos pereiópodos.
Ademais, presentan só unha parella de maxilípedos (raramente dúas ou tres), as mandíbulas cun proeso articulado accesorio entre o proceso molar e os dentes apicais (incisivos) dos adultos que se coñece co nome de lacinia ou lacinia mobilis, e unha casca que a miúdo se reduce en tamaño e non se fusiona coa parte superior dos somitos torácicos.
Nalgunhas ordes, os individuos xuvenís, nunha etapa postlarvaria, chamada mancos, carecen do último par de patas.
Na orde dos Thermosbaenacea, nalgúns individuos de vida subterránea, a casca das femias expándese formando un marsupio dorsal.
Descrición
A superorde dos peracáridos foi descrita en 1904 polo zoólogo escocés, especialista en carcinoloxía, William Thomas Calman, na súa obra "On the Classification of the Crustacea Malacostraca", publicada nos Annals and Magazine of Natural History ser. 13, vol. 74, pp. 144–158 (ver texto íntegro).
Etimoloxía
O nome científico Peracarida está tirado da voz do grego antigo πήρα pḗra, 'alforxa', 'saco de viaxe' e o elemento do Latín científico -carida, forma neutra plural derivada do termo do grego antigo καρίς karís, 'pequeno crustáceo', 'cmarón'.
Kakegawa
Kakegawa (掛川市, かけがわし, Kakegawa-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao oeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Tōtōmi, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 265,63 km² e a poboación de 118.539 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 446 h/km².
Peracáridos
Clasificación
Na actuaslidade recoñécense na superorde as 14 ordes seguintes:
Daodejing
miniatura|dereita|Tao Te King, edición Wang Bi, Xapón 1770 O Daodejing, Tao Te King ou Tao Te Ching (en pinyin Dao De Jing, 道德经,) é un libro clásico chinés que, segundo a tradición, foi escrito por Lao Zi (o sabio fundador do taoísmo) contra o século VI a.C. Esta colección de aforismos poéticos está dividida en 81 capítulos que tratan nocións importantes do pensamento chinés antigo, como o «Non-facer», o «Camiño» (Tao), o regreso etc.
O seu título pódese traducir como O Clásico do Camiño e da súa Virtude.
Este libro ten o mérito de que tivo unha influencia moi considerábel na civilización oriental e comeza a ser coñecido en Occidente, a través das súas numerosas traducións. O Tao Te Ching ten aplicacións en ramas tan variadas como a filosofía, a relixión, a arte, a medicina, as artes marciais e as prácticas sexuais.
Orixes
miniatura|esquerda|[[Lao Zi]] Como a maior parte das figuras mitolóxicas dos fundadores de relixións, a vida do escritor do Tao Te Ching , Lao Zi está envolta en lendas. Segundo a tradición, Lao Zi naceu no sur da China arredor de 604 a.C sendo superintendente xudicial dos arquivos imperiais en Loyang, capital do estado de Ch'u. Desgustado polas intrigas da vida na corte, Lao Zi decidiu afastarse da sociedade, indo para as Terras do Oeste. Montado nunha carroza guiada por un boi ,seguiu viaxe, mais ao atravesar a fronteira, un dos seus amigos, o policía Yin-hsi, recoñeceuno e pediulle que escribise os seus ensinos antes de partir. Lao Zi entón escribiu o pequeno libro coñecido posteriormente como o Tao Te Ching, e partiu deseguida. Segundo a historia, morreu en 517 a.C.
Os máis recentes estudos apuntan a que o Tao Te Ching foi escrito por Lao Zi entre 460 a.C. e 380 a.C. Algunhas lendas din que o Tao Te Ching estaba gravado nunha serie de regras de bambú. O texto ía pasando dunha regra para outra e, como entrementres se barallaron, ninguén sabe hoxe a súa orde exacta.
Este libro non orixinou o Taoísmo nin o concepto de Tao pois xa eran de uso corrente antes da escrita do libro. Mais serviu como obra de apoio para as relixións que adherían á idea do Tao (Camiño) como a base da existencia de todas as cousas.
Interpretación
miniatura|Lao Tzu atopa Yin Xi, o gardián do portón do Tibet. As diversas correntes do pensamento relixioso e filosófico a través dos tempos atribuíron millares de interpretacións diferentes ao sentido do Tao Te Ching. Porén, o tema principal do libro localízase no seu primeiro proverbio: "O Tao que pode ser dito non é o Tao Verdadeiro". O Tao Te Ching sitúa a orixe de todas as cousas no Tao (camiño, carreiro) que, lonxe do concepto de Deus nas relixións deístas, é un principio inimaxinábel, inenarrábel, eterno e absoluto, que non pode ser comprendido, xa que calquera tentativa de clasificalo cría unha dicotomía que non pode existir en algo Eterno e Absoluto.
Peracáridos
Clasificación
Porén, Ruppert, Fox e Barnes exclúen Thermosbaenacea e a sitúan nunha orde separada, a dos Pancarida. Tamén colocan Lophogastrida, Mysida e Pygocephalomorpha nunha soa orde, a dos Mysidacea. Este arranxo é discutido por Meland e Willassen, que encontraron que a secuenciación dos datos moleculares demostra que estas tres ordes ciktadas non están estreitamente relacionadas.
Daodejing
Interpretación
Xa que o Tao non pode ser comprendido, o Tao Te Ching subliña que non existen medios de manipulalo. Polo tanto, os seres deben vivir unha vida simple, sen grandes cuestionamentos morais ou filosóficos, onde se enfatice o "non-actuar" (a "non-acción",wu wei,無為 ), isto é, deixarse guiar polo curso natural e lóxico dos eventos do universo. O home que seguir este principio acaba liberto das vicisitudes da vida, e tórnase o "Home Santo" celebrado no Taoísmo. Varios estudosos taoístas (Anton Teplyy e Daniel Reid, entre outros) sinalan que a non-acción refírese á quietude da mente e do corpo, implicando a detención do fluxo dos pensamentos, isto é, equivale a meditación.
Cosmogonía no Tao Te Ching
As ideas cosmogónicas e metafísicas do Tao Te Ching de acordo con algunhas ramificacións do taoísmo poden ser definidos da seguinte forma:
Cando vemos unha cor ou ouvimos un son, hai un momento breve inicial en que o noso cerebro aínda non fixo un xuízo sobre a nosa percepción; non sabemos aínda que son ou cor é, nin sequera temos aínda unha consciencia clara que estamos a ouvir ou ver algunha cousa. Estamos no dominio «do sen nome», do baleiro indiferenciado que nunca pode ser exhausto ou descrito. Despois, cando emerxe a consciencia e o pensamento, que ten por base a linguaxe, pasamos ao dominio «do que ten nome» e vemos entón todas cousas diferenciadas, cada unha co seu nome. Co aparecemento dos nomes, aparecen todas as cousas e o Un transfórmase en moitos.
En termos mentais, o Camiño do Tao é o camiño de volta a ese breve «estado de graza» inicial. Un estado en que calquera traballo mental interior elimínase e en que regresamos á nosa espontaneidade natural. As prácticas dos Budismos Chan e Zen, que tiveron a súa orixe nas ideas taoístas, teñen como obxectivo exactamente atinxir ese estado mental primordial de fusión paradoxal co Un.
Traducións
Existen diversas traducións deste texto, que difiren moito entre si debido ás diferentes interpretacións posíbeis do texto e a dificultade inherente de se traducir un texto en chinés. Algúns exemplos poden ser encontrados en:
Existe aínda unha tradución feita polo Prof. Mário Bruno Sproviero, do Departamento de Letras Orientais da USP, intitulada Escritos do Curso e Sua Virtude, única feita directamente do chinés para o portugués.
Pobo wayampi
Os wayampi son un pobo indíxena que habita na fronteira sueste da Güiana Francesa, na converxencia dos ríos Camopi e Oyapock, así como nas concas dos ríos Amapari e Carapanatuba, na parte central dos estados de Amapá e Pará, no Brasil. O número aproximado de wayampi é duns 1 615 individuos repartidos en once vilas. Arredor de 710 viven na Güiana Francesa en tres vilas, e 905 no Brasil en oito vilas.
O Quinteiro, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Nils J. Lindberg
Nils J. Lindberg, nado en 1926 en Helsinqui, foi un industrial papeleiro e coleccionista numismático finlandés.
Traxectoria
Tras concluír a súa educación secundaria en 1943, Lindberg graduouse cun mestrado en enxeñaría en 1947 na Universidade Politécnica de Helsinqui. Logo duns anos de investigación sobre a produción de papel en Finlandia, Suecia e os Estados Unidos, Lindberg ingresou en 1958 na Asociación Finlandesa da Industria Papeleira (Finnpap) como director técnico, e en 1960 promoveu a creación do Museo Finlandés do Papel. Durante tres décadas estivo vinculado profesionalmente á exportación de papel, ata que en 1988 se xubilou e comezou a dedicarse plenamente á investigación. En 1999 acadou o doutoramento en historia económica na Universidade de Jyväskylä, cunha tese titulada Paper comes to the North: sources and trade routes of paper in the Baltic Sea region 1350-1700: a study based on watermark research.
O seu interese pola numismática comezou a principios da década de 1960, cando comezou a súa colección de moeda finlandesa. En 1965 ingresou na Asociación Numismática Finlandesa, da que foi elixido vicepresidente en 1971 e presidente entre 1975 e 1983.
Entre as investigacións de Lindberg no ámbito numismático é salientable a que versa sobre as fichas comerciais de ferro da época en que Finlandia estaba baixo dominio Sueco, que deron lugar ao artigo de 2004 titulado "En kartläggning av brukspolletter i Finland" ("Rastrexo de fichas comerciais en Finlandia").
A súa colección de moedas comezou a forxarse a mediados da década de 1960, fundamentalmente con moedas suecas e especificamente con táleros, o que o levou a publicar unha monografía sobre estas moedas en 1976: Riksdalrar präglade i Sverige ("Riksdaler cuñados en Suecia"). Posteriormente interesouse por tipoloxías de moedas moi diversas, entre elas as da cidade finlandesa de Turku. A parte máis importante da súa colección formouse entre as décadas de 1960 e de 1970.
A súa colección chegou a estar constituída por arredor de 600 pezas de gran calidade, correspondentes á numismática sueca e finlandesa. Finalmente, a súa primeira parte vendeuse en poxa pública en Estocolmo pola Asociación Numismática Finlandesa o 23 de maio de 2015, e a segunda parte o 21 de maio do ano seguinte.
Recoñecementos
En 1986, a Asociación Numismática Finlandesa emitiu unha medalla para conmemorar o 60 aniversario de Lindberg, deseñada polo medallista Kauko Räsänen (1926-2015).
Lingua wayampi
O wayampi é unha lingua da familia tupí-guaraní falada polo pobo wayampi. É falada por 530 persoas no Brasil e por unhas 650 na Güiana Francesa.
Nils J. Lindberg
Publicacións
Esta é unha escolma das monografías máis representativas de Nils J. Lindberg:
Hypnerotomachia Poliphili
miniatura|250px|Polífilo axeónllase perante a Raíña Eleuterylida. Soño de Polífilo, ou Hypnerotomachia Poliliphili é unha obra de Francesco Colonna publicada en 1499 que presenta unha misteriosa alegoría arcana na que Poliphilo persegue unha fantasía erótica nunha paisaxe irreal e remata reconciliado co seu amor na Fonte de Venus.
A edición orixinal apareceu en Venecia na imprenta de Aldo Manuzio con importantes xilografías, obra do Mestre do Soño de Polífilo. Constitúe unha verdadeira obra mestra da arte do libro, e obtivo un grande éxito no século XVI e no século XVII, sendo traducido rapidamente a diversas linguas.
Contido
O libro conta a historia do mozo Poliphilo que, dentro dun soño, procura a súa amada, a ninfa Polia. Para alcanzar o seu destino, precisa pasar por misteriosos bosques, cidades e labirintos, presenciando todo tipo de escenas bizarras e encontrándose con deuses, ninfas e outros seres mitolóxicos.
O fogo e a palabra
O fogo e a palabra (en Elmer Gantry) é un filme estadounidense de 1960 sobre un estafador e unha evanxelista que venden a relixión por vilas pequenas dos Estados Unidos. Adaptado polo director Richard Brooks, o filme está baseado na novela de 1927 Elmer Gantry de Sinclair Lewis e está protagonizado por Burt Lancaster, Jean Simmons, Arthur Kennedy, Shirley Jones e Patti Page.
Hypnerotomachia Poliphili
Contido
Alén da calidade gráfica do libro, é tan célebre polo feito de ser unha das obras máis incomprensíbeis de todos os tempos. Escrito en varias linguas ademais do italiano (latín, grego, hebreo, árabe e xeróglifos exipcios) ao mesmo tempo, a narrativa mestura pesadelos, aventuras, pasaxes eróticas, todo aderezado con comentarios sobre literatura, arquitectura, música etc.
O fogo e a palabra
O filme presenta menos de cen páxinas da novela orixinal, eliminando moitas personaxes e fundamentalmente cambiando a personaxe e as accións da irmá Sharon Falconer, interpretada por Simmons. Esta personaxe estaba levemente baseada en elementos da carreira da evanxelista da radio Aimee Semple McPherson, que fundou a denominación cristiá Pentecostal coñecida como a International Church of the Foursquare Gospel en 1927. Ademais, incorpórase un punto do final da novela sobre a relación de Gantry e Lulu Bain, basicamente cambiando o destino de ambas as personaxes.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 19 de xuño de 1993.
Telikeda Bolli
Telikeda Bolli (en ತೆಲಿಕೆದ ಬೊಳ್ಳಿ) é un filme indio de 2012 dirixido por P. H. Vishwanath e escrito por Devadas Kapikad. Está protagonizado por Arjun Kapikad e Ashrita Shetty, xunto con Devadas Kapikad, Naveen D Padil, Aravind Bolar, Gopinath Bhat, Bhojaraj Vamanjoor e Karnoor Mohan Rai. O filme, producido por Sudhir Kamath e Sharmila Kapikad baixo o selo de Central Cinemas, estreouse simultaneamente en Mangalore, Udupi, Karkala, Belthangady e Moodabidri o 6 de decembro de 2012.
O fogo e a palabra
Argumento
Elmer Gantry é un bebedor e falangueiro viaxante cunha personalidade carismática que enche de pasaxes bíblicos e de fervor os seus discursos como xeito de conseguir cartos. Acode ao espectáculo da irmá Sharon Falconer e inmediatamente se ve atraído polo revivalismo sagrado. Cando o grupo deixa a vila por Kansas, Gantry fala con dozura á súa inxenua axudante, a irmá Rachel, para que lle dea información do pasado de Falconer. El emprega esa información e acaba por unirse ao grupo predicando "Cristo no comercio" e como el é un vendedor salvado.
Telikeda Bolli
Banda sonora
A banda sonora do filme foi composta por Gurukiran.
Campeón de Campeones 2016-17
A copa Campeón de Campeones 2016-17 foi a edición XLV do trofeo mexicano de fútbol Campeón de Campeones. Esta edición foi disputada polos campións da liga Bancomer MX correspondentes á Apertura 2016 (Tigres de la UANL) e Clausura 2017 (CD Guadalajara).
Sistema de competición
O Club vencedor do Campeón de Campeones será aquel que no partido anote o maior número de goles. Se ao termo do tempo regulamentario o partido está empatado, procederase a lanzar penaltis até que resulte un vencedor.
A Granxa, O Freixo, Crecente
A Granxa é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente.
Na Granxa aconteceu o primeiro enfrontamento vitorioso na guerra de independencia contra as tropas francesas de Soult. En febreiro de 1809 iniciouse neste lugar o levantamento que faría retroceder progresivamente as posicións do invasor de Galicia.
Carreiras, A Xesta, Lalín
Carreiras é un lugar da parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Terminal axónico
250px|dereita|miniatura|Actividade nun terminal axónico: A neurona A está transmitindo o sinal no terminal axónico á neurona B (receptora). Características: 1. [[Mitocondria. 2. Vesícula sináptica con neurotransmisores. 3. Autorreceptor. 4. Sinapse con liberación de neurotransmisores (serotonina). 5. Receptores postsinápticos activados por neurotransmisor (indución dun potencial postsináptico). 6. Canal de calcio. 7. Exocitose dunha vesícula. 8. Recaptura do neurotransmisor.]]
Os terminais axónicos (tamén chamados botóns sinápticos) son as terminacións distais das ramas dun axón. Unha fibra nerviosa axónica é unha longa e delgada proxección dunha célula nerviosa ou neurona, que conduce impulsos eléctricos (chamados "potenciais de acción") desde o corpo celular da neurona ou soma e transmíteos a outras neuronas.
As neuronas están interconectadas de forma complexa, e utilizan sinais electroquímicos e neurotransmisores químicos para transmitir impulsos dunha neurona á seguinte; os terminais axónicos únense ás outras neuronas na sinapse, e están separadas das neuronas veciñas por un pequeno espazo, a través do cal se envían os impulsos. O axón terminal, e a neurona da cal forma parte, denomínase neurona presináptica.
Liberación do impulso nervioso
Os neurotransmisores están empaquetados en vesículas sinápticas que se acumulan debaixo da membrana do axón terminal no lado presináptico da sinapse. Os terminais axónicos están especializados en liberar o impulso eléctrico da célula presináptica. Os teminais liberan substrancias transmisoras no espazo ou fenda chamada fenda sináptica situada entre os terminais axónicos e as dendritas da seguinte neurona. A información é recibida polos receptores situados na dendrita da célula postsináptica. As neuronas xeralmente non se tocan unhas con outras, senón que se comunican a través da sinapse.
Anedjib
Anedjib foi o sexto faraón da primeira dinastía de Exipto de c. 2867-2861 adC (von Beckerath).
Terminal axónico
Liberación do impulso nervioso
As moléculas do neurotransmisor están contidas dentro de vesículas que se forman dentro das neuronas, que viaxan ata o extremo do axón, onde se fusionan coa membrana. Os ións de calcio activan despois unha fervenza bioquímica que dá lugar á fusión de vesículas coa membrana presináptica e liberan o seu contido na fenda sináptica uns 180 µs despois da entrada de calcio. Activadas pola unión de ións de calcio, as proteínas da vesícula sináptica empezan a separarse, o que dá lugar á creación dun poro de fusión. A presenza do poro permite a liberación dos neurotransmisores na fenda sináptica. O proceso polo que se libera o contido das vesículas denomínase exocitose.
Anedjib
Manetón denomínao Miebidos (Xulio Africano) ou Niebais (Eusebio de Cesarea) e di que reinou 26 anos.
O Canon Real de Turín asignoulle 74 anos.
Merbiapen é o primeiro rei rexistrado na Lista Real de Saqqara.
Manetón comenta que é o fillo do anterior faraón. Unha das súas esposas foi Betrest, a nai do seu seguidor, Semerkhet, xeralmente considerado como usurpador.
O seu nome atópase con frecuencia borrado das inscricións, feito atribuído ao seu sucesor Semerkhet, o que indicaría un período de turbulencias políticas.
A Pedra de Palermo menciona que realizou unha expedición militar contra os nómades e cítalle como fundador de varias cidades.
Área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza
miniatura|Mapa da área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza. A área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. Divídese en dous distritos sanitarios: a meirande parte do territorio ocúpao o Distrito sanitario de Santiago de Compostela, salvo no suroeste da área, onde se atopa o Distrito sanitario da Barbanza. É a única área sanitaria de Galicia que se estende por concellos de distintas provincias, a da Coruña e a de Pontevedra.
O Distrito sanitario de Santiago de Compostela abrangue os seguintes concellos: Ames, Arzúa, A Baña, Boimorto, Boqueixón, Brión, Carnota, Dodro, Dozón, A Estrada, Frades, Agolada, Lalín, Mazaricos, Melide, Mesía, Muros, Negreira, Noia, Ordes, Oroso, Outes, Padrón, O Pino, Pontecesures, Rianxo, Rois, Rodeiro, Santa Comba, Santiago de Compostela, Santiso, Silleda, Teo, Toques, Tordoia, Touro, Trazo, Val do Dubra, Valga, Vedra e Vila de Cruces. Pola súa banda, o Distrito sanitario da Barbanza esténdese polos concellos de Boiro, Lousame, Porto do Son, A Pobra do Caramiñal e Ribeira.
Os hospitais do Distrito sanitario de Santiago de Compostela están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 379.717 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario da Barbanza conta pola súa banda co Hospital da Barbanza, que dá servizo aos 62.957 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito.
José Antonio Rivas Carballés
José Antonio Rivas Carballés, nado en Pol o 18 de xaneiro de 1897 e finado en Portomarín o 30 de agosto de 1936, foi un zoqueiro vítima da represión franquista.
Traxectoria
Coñecido como o zoqueiro de Fraialde, era un simpatizante republicano que non estaba afiliado a ningún partido político nin se lle coñecía militancia ningunha. Tiña unha ampla biblioteca e simpatizaba coa revolución rusa, púxolles de nome aos fillos Lenin e Igualdad.
O 30 de agosto de 1936 un grupo de falanxistas presentouse na súa casa e levouno ao Rego do Can, en Portomarín onde foi asasinado de varios tiros. Uns veciños da zona atoparon o cadáver e trasladárono á parroquia de San Mamede do Río onde foi enterrado ao día seguinte fóra do recinto da igrexa. O 27 de agosto de 2010 a ARMH atopou os seus restos despois dunha investigación promovida polo seu fillo Ramiro Rivas Pérez. O seu irmán Manuel e o seu sobriño Homero tamén foron vítimas da represión.
Indovuzaki
Indovuzaki ou ndlovukati é o título dado ás nais dos reis de Eswatini. O termo significa literalmente "Grande Elefanta" e vén a equivaler ao título de "Raíña Nai". A indovuzaki é a Xefa do Estado (xunto ao rei ou "ngwenyama") e a líder espiritual do país.
Sempre que haxa ngwenyama e indovuzaki simultaneamente, existirán dúas capitais da nación; unha delas, onde resida o ngwenyama, será a capital administrativa e na outra, onde resida a indovuzaki, será a capital nacional e a capital espiritual e cerimonial.
Jacobo Campos
Jacobo Campos Piñeiro, nado en Vigo o 15 de marzo de 1981, é un futbolista galego que xoga na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a dar os primeiros toques a un balón no Gran Peña Fútbol Club pasando pronto a formar parte do filial do Real Club Celta de Vigo, equipo co que debutaría en Primeira División Española no ano 2001, aínda que non se afianzaría como titular. Logo pasou por outros equipos españois, ata que no ano 2008 volve a Galiza para xogar no Coruxo Fútbol Club.
Convocárono varias veces para as categorías inferiores da Selección española de fútbol (sub-16, sub-17, sub-18 e sub-20), chegando a xogar un total de 13 partidos.
A Torre, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
A Torre é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 517 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 282 eran mulleres e 235 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 556 veciños, e 2005, cando eran 565.
A República
A República (en grego: Περὶ πολιτείας Perì politeías, «Da constitución» ou simplemente Πολιτεία Politeía, «A Constitución») é un diálogo socrático de Platón, escrito aproximadamente no 360 a. C.. É un traballo influente na filosofía e na teoría política, e quizais o mellor traballo coñecido de Platón.
Localización
miniatura|dereita|Busto de Platón, copia romana. A escena do diálogo é a casa de Polemarco no Pireo, un porto-cidade unido a Atenas polos Muros Longos. Sócrates non se afacía a ir fóra de Atenas con regularidade. O diálogo enteiro é relatado por Sócrates o día despois de que isto ocorrese en realidade - posiblemente con Timeo, Hermócrates, Critias, e outra persoa sen nome, pero esta interpretación é algo incerta.
Personaxes
Hai tres personaxes silenciosos, os fillos de Céfalo: Lisias o orador e Eutidemo e Nicerato.
Historia das edicións da República
É unha das obras máis extensas de Platón. Na clasificación de Trasilo, ocupa o segundo lugar da oitava tetraloxía. O libro está dividido en dez partes; esta división, que non segue o curso natural da obra, posiblemente é debida a críticas de Alexandría. Segundo Cicéron (As Leis, II, 6), a República é o primeiro libro de filosofía política grega.
Pero Platón foi acusado de plaxio por Aristóxeno debido ás similitudes con Antilogikoi ou Peri politeias de Protágoras (Dióxenes, III, 37). Estes elementos mostrarían que os diferentes libros da República foron escritos en épocas diferentes. Parece así que a primeira e a décima entregas non pertencían ao plano primitivo da obra. Pero a unidade do conxunto parece contradicir esta tese.
Análise da obra
miniatura|dereita|A República de Platón, 1713
Libro I
Mentres visitan o Pireo con Glaucón, Polemarco pídelle a Sócrates que se una a el para unha celebración. Entón Sócrates pregúntalle a Céfalo, Polemarco e Trasímaco as súas definicións de xustiza. Céfalo define a xustiza como dar a cada un o que é debido. Polemarco di que a xustiza é "a arte de dar bondade ós amigos e maldade ós inimigos". Trasímaco á súa vez proclama "xustiza non é nada máis que o interese do máis forte". Sócrates desbarata as súas definicións e di que é o seu beneficio ser xusto e un inconveniente ser inxusto. O primeiro libro remata en aporía sobre a súa esencia.
Libro II
Este libro é esencial porque Platón pon na boca do seu irmán Adeimanto e Glaucón a mesma argumentación que a de Trasímaco. Platón quere por aí dar o máximo de forza e intentar refutar coa máxima claridade posible as posicións do sofista. Toda a República pode ata ser comprendida como unha resposta á argumentación que desenvolven os irmáns de Platón e como unha refutación da tese segundo a cal a inxustiza é preferible á xustiza. En efecto, os irmáns distinguen tres tipos de ben: o que gusta para o que é, o que se gusta só para as súas consecuencias, e o que gusta para o que é e para as súas consecuencias.
Entón segundo a opinión pública, a xustiza formaría parte do segundo grupo. Son as honras que son investigados. Para desenvolver isto, demostran que cada ser tende a volverse inxusto, e que o home inventou a xustiza só porque algúns son incapaces de ser inxustos e sofren as malas accións da inxustiza doutros sen poder gozar diso de praceres.
Libro III
Este libro constitúe o principio da definición da xustiza na República de Estudo. Sócrates vaise de dúas ideas. Primeiro é necesario comprender o que é a xustiza na Cidade antes de comprender o que é no individuo. Fará falta pois para isto expor a natureza e as características da xustiza na Cidade ou máis exactamente mostrar o que é a xustiza nas Polis. Sócrates vai ademais a expor o nacemento da Cidade xusta no curso do que conveu chamar o "poleoxénese" (do grego polis, citando e sendo xénese, nacemento.
No curso desta exposición Sócrates negocia a educación que lles dá aos futuros gardiáns da Cidade ideal que, neste diálogo, Platón intenta establecer. É en primeiro lugar cuestión da censura da poesía. A representación tradicional de Hades como un lugar de sufrimentos debe ser evitado custe o que custe, porque non é " nin verdadeiramente nin útil para futuros guerreiros " (386b. Foi dito para este suxeito que os poetas serán rogados " de punza atopar malos que lles borrabamos " (387a. Máis xeralmente, a morte debe ser indiferente ao home que debe vivir libre e por conseguinte temer máis que toda a escravitude. Así, os pasos pasaxes de Iliade por exemplo, expondo os queixumes de Achille, deben ser censurados, porque mostran aos heroes en posturas indignas do home valente ao que debe crear a Cidade. A mentira debe ser prohibida na Cidade, e reservada para os xefes - facer o ben, evidentemente. Ademais, ao ser a temperanza unha das virtudes esenciais, non podemos deixar aos guerreiros gustar as riquezas, o alimento ou o viño - e hai que pois, aquí aínda, recorrer á censura. Está no final categoricamente prohibido mostrar unha debilidade calquera dos deuses ou dos heroes, que deben ser uns modelos para os homes. Tamén, non podemos tolerar aos que pretenden nos seus escritos que os inxustos sexan felices ao contrario das persoas xustas.
Vén logo un exame da forma dos discursos poéticos, que poden ser ou sexa totalmente ficticios, ou sexa realistas, ou aínda mesturar estes dous xéneros. Entón, na Cidade, cada home ten un papel único, ben determinado, a xogar, así non podemos deixar aos gardiáns ter afacerse a formas de imitacións, ou ata a mesturas con realismo (" porque non hai en absoluto na nosa casa de home dobre nin múltiple ", 397). Só o home honrado é necesario ser representado, baixo unha forma tan austera como posible, porque nesta Cidade, " apunta á utilidade " (398b)
Vén entón o estudo do xeito de cantar o texto poético, e do xeito de acompañalo. Para quedar coherente coas eleccións precedentes, non podemos aceptar unha harmonía lastimeira, e por conseguinte, os sós instrumentos útiles - e pois aceptados - na Cidade serán a lira e cítara, e aos campos, o syrinx. Con estas disposicións, ", sen percibirnos, purificamos a cidade onde, deseguido, diciamos entregada á blandura " (399d. Queda no *entanto proseguir neste sentido polo estudo dos ritmos, que deben ser propicios á vida ordenada e valente. Tal censura é estendida a todos os dominios artísticos e ata ao artesanado; non deben ser admitido así na Cidade como os que crearán belas cousas, porque necesariamente proveñen do Ben, e son así as únicas dignas.
Finalmente aborda brevemente (arredor de 403a) o problema do amor, que debe, coa fin de ser verdadeiro, afastarse mentres sexa posible do amor sexual. Sócrates discute tanto a medicina e sobre o médico neste libro.
Libro IV
O libro IV ten un significado totalmente particular porque negocia a natureza da xustiza no individuo. Segundo Adimante, os gardiáns non poden ser felices segundo o que precede. Contrariamente a outros individuos, non poden ter ningún proveito persoal. Segundo Sócrates, " a felicidade debe pertencer ao grao máis alto no estado enteiro ". Un estado xusto é un estado feliz? Trátase de facer posible a " parte de felicidade que corresponda a cada clase ". Riqueza e pobreza son elas ambas as prexudiciais. Hai que atopar o medio xusto.
Volta con Glaucon ao problema da xustiza. (427 c) Enunciación das catro virtudes cardinais da Cidade: unha Cidade é perfectamente boa se é sabia, valente, amornada e xusta. A sabedoría apóiase no coñecemento e os consellos bos. " É polo que está na cabeza e manda, que un estado fundado segundo a natureza debe, en conxunto, ser sabio. " A coraxe concirne aos soldados: " mesmo é por unha partida que un estado é valente, pola razón para que nesta partida, posúa unha virtude limpa que salvagarda de modo constante o xuízo sobre as cousas que hai que temer e sobre a súa natureza, cousas e natureza das cousas que son o que a decretado o lexislador no curso da educación ". O respecto das leis debe permitir " a salvagardara da opinión crea pola lei, por medio da educación, concernindo ás mesmas cousas que teñen que temer e a súa natureza ". A temperanza é " unha sorte de arranxo ordenado. É unha mestría con respecto a certos praceres e desexos ". Si se trata, cun xeito certo, de ser máis forte que. Observación: está de alí para o Estado como para a alma: a mellor partida debe ter autoridade sobre a partida máis débil. Así o pequeno número, dominado polo pensamento debe guiar o gran número, que está dominado polos desexos. A temperanza é harmonía: desprégase sobre o Estado enteiro para aquel que houbese " identidade de opinión entre os que mandan e os que son mandados sobre o punto de saber cales son aqueles a quen o mando debe pertencer. "  A temperanza debe atar sabedoría e coraxe. A xustiza " é o que confire sobre a temperanza, a coraxe e a sabedoría, a capacidade de producirse e garante a salvagardar da súa existencia ". A xustiza no individuo é comparable á xustiza nun Estado: " Entre un home xusto e un estado xusto, non haberá ningunha diferenza por informe á forma mesma da xustiza.
A xustiza no individuo (433); análise do desexo (437) " cada desexo é desexo só de cada unha das cousas e naturalmente é o seu desexo; pero que o obxecto tivéseo como tal ou tal outra calidade, son alí circunstancias sobreañadidas. " Conflitos da alma: podemos considerar dúas funcións da alma: o un razoante, o outro irrazonable. A función razoante debe mandar á parte impetuosa. A función mediadora, ou temperanza, debe soster o partido da razón... A inxustiza é presentada como unha enfermidade da alma: é unha disensión que se eleva nas tres funcións. Non podemos dicir que é máis vantaxoso cometer a inxustiza. Os cinco modos de constitución política presentan os cinco modos posibles da alma.
Neste libro, falamos tamén dunha mentira que a cidade podería facer crer no pobo co fin de que non se perda a perfección da cidade. Sería contado ao pobo que veñen da Terra, e que debese protexela coma se fose a súa nai. Ademais, como cada un vén da Terra, tería unha alma de ouro, de prata, ou de bronce: Gardián da cidade, Prata: Comerciante ou artesán, Bronce. E é enunciado que se un retoño de cobre ou de prata debese nacer dun gardián, debería ser devolto os seus, e á inversa se un retoño de prata ou de ouro nacese en casa dun cultivador, debía ser enviado entre os gardiáns.
Libro V
Ademais, esta lexislación verdadeiramente é a mellor para unha cidade, xa que é pon no poder aos homes mellores e as mulleres. " É o benéfico que é belo e o prexudicial que é feo ". Fai falta doutra banda, que estas mulleres sexan comúns a todos estes homes, e o que sexa de alí tamén para os nenos, co fin de que ningún saiba que é da súa descendencia e que non é ela. Terán en común as súas vivendas, as comidas, e non posuirán nada que todos non sexa tamén; xuntos agregaranse nos ximnasios o que en virtude dunha necesidade natural, os empurrará a unirse. Con todo non se trata de instituír prácticas impías, hai que pois dar ao matrimonio o carácter posible máis consagrado. Estes matrimonios efectuaranse entre os mellores como entre os máis mediocres, pero é impensable emparellar mediocre e o mellor. En efecto, a reprodución entre estes suxeitos de elites pretenden asegurar unha proxenitura apta que perpetúa a excelencia dos seus pais. Debemos considerar por iso que é cuestión aquí que dunha teoría simple eugéniste? Está permitido supor que o axuste achegados excelentes directamente non é a causa da excelencia da súa descendencia. Se se conecta outra vez este feito á teoría do metampsicose expresada no mito do panfilio Er, sería máis xusto falar de "predestinación platónica".
En efecto, almas que xa practicarían unha vida virtuosa no curso das súas existencias pasadas necesariamente tenderán a escoller unha nova existencia cuxo medio satisfai aos seus costumes excelentes. Para crear as condicións de reprodución desta elite, é necesario recorrer en interese do pobo ás mentiras e aos enganos. Para que os homes mellores e as mellores mulleres únanse entre eles haberá que apoiarse nun sistema de sorteos (no cal pódese ver como eco da distribución das sortes ás almas do mito de Er) falsificado " de modo que o home mediocre, logo de cada unión, devolva a sorte responsable, e non os dirixentes ". Os nenos dos que son excelentes serán conducidos preto de ama de cría nun lugar reservado da cidade. Deben ser procreados polos que alcanzaron a madurez (entre vinte e corenta anos para as mulleres, trinta e cincuenta e cinco anos para os homes). Logo deste período, os homes e as mulleres serán deixados libre de emparellarse con quen queren, a condición " de non mostrar xamais a luz de día, a un só froito do embarazo, se por ventura fora concibido ", con todo non poderán unirse, nin coa súa filla ou fillo, pai ou nai, pequenos(nenos)-nenos. Estes termos recobren un sentido (dirección) moi ancho, xa que nesta cidade onde é imposible saber quen é neno sobre quen, a partir do día cando un dous se fai o marido prometido, todos os nenos nacidos en dez meses seguintes son devanditos fillos e mozas, e os seus nenos, neto e neta.
Despois este exposición, trátase para Platón a través da boca de Sócrates, de mostrar que esta constitución é mellor ben delas todas para a cidade: para unha cidade, a dor máis grande é o que a desgarra e a desmenuza, o ben máis grande o que lle asegura a unidade. Entón a expresión individual do pracer e da pena é o que desmiúza a cidade, cando algúns atopan motivos que se regocixan do que outros rexeitan. Ao contrario a expresión común do pracer e da pena vincula xuntos o conxunto dos cidadáns. Platón desenvolve unha comparación entre o individuo e a cidade, ambos os presentados como organismos unificados e suxeitos de praceres e de sufrimentos comúns.
Trátase segundo G. Vlastos dunha homoloxía de estrutura que repousa no poder da razón para mandar a outras partes, é dicir ao alma e ao corpo. Tal cidade necesariamente ten boas leis. O que os cidadáns posuirán máis en común, é o que designarán como " o que me pertence ", e é porque posuirán en común que terán unha comunidade perfecta de pena e de pracer. Polo feito de que non posuirán nada en privado, serán exentos discordia e todas as disensións que destinan unha vida humana ordinaria.
A educación guerreira dos nenos ocupa un sitio (praza) importante. Os nenos vigorosos serán levados aos campos (campañas) que teñen todas as posibilidades de ser vitoriosos, co fin de que poidan pola observación familiarizarse coas cousas da guerra e ser dinamizados polos exemplos de valentía e de coraxe que a tropa recompensa por unha serie de distincións: primeiro as coroas, logo a salvación do guerreiro da man dereita, logo unha recompensa de orde erótica, o bico, destinados a devolver aos guerreiros máis enérxicos. Aínda que o modelo da comunidade implica ás mulleres, o informe evocado é de orde homosexual. No marco do campo militar, o contacto sexual parece autorizado, o verbo philêsai que implica tanto o bico como o contacto sexual que é prohibido negarlle ao home vitorioso que o desexa. Os mortos serán honrados con grandes consideracións, Declarados pertencer á " raza de ouro " que, na ideoloxía fundadora, designa os gardiáns-dirixentes, a súa memoria piadosamente será venerada. Por outra banda, na súa concepción da guerra, Platón ataca de falsidade cos costumes da súa época: gregos non deberán posuír de escravos gregos inimigos, os mortos non deberán ser desposuídas, será prohibido devastar a terra e incendiar as casas. Só a pillaxe da colleita será tolerado. En efecto, trátase de distinguir a guerra e a disensión. A guerra é un conflito entre estranxeiros, a disensión unha hostilidade entre achegados. Entón gregos son uns achegados (achegadas), e é impensable comportarse cara a achegados como cara a bárbaros.