cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilhelm Miklas
Anschluss
Despois de que Schuschnigg, o 12 de febreiro de 1938, fose convocado por Hitler na súa residencia de Berghof para recibir as demandas alemás, Miklas ofreceu amnistía aos membros nazis encarcerados pero inicialmente rexeitou entregar a forza policial nacional ao seu líder Arthur Seyss-Inquart. Non obstante, cando Hitler ordenou operacións á Wehrmacht ao longo da fronteira, o presidente viuse obrigado a ceder e nomeou a Seyss-Inquart como ministro austríaco do Interior. O 9 de marzo de 1938, Schuschnigg anunciou un plebiscito sobre a independencia austríaca que se celebraría dentro de catro días. Pola súa banda, o 11 de marzo Hermann Göring esixiu a Seyss-Inquart a substitución de Schuschnigg como chanceler; doutro xeito, as forzas alemás invadirían Austria ao día seguinte. Mentres unha multitude nazi invadía a chancelería, Schuschnigg declarou a súa dimisión ("cedendo á forza"). Miklas volveuse a negar a nomear a Seyss-Inquart pero non foi capaz de presentar un candidato non nazi. Despois de que Hitler recibise a confirmación de Mussolini de que Italia non interferiría, deu ordes de que as tropas alemás invadiran ao amencer ao día seguinte. miniatura|Tumba de Miklas en [[Viena.]] Miklas capitulou á medianoite, anunciando que nomeara a Seyss-Inquart como novo chanceler. Seyss-Inquart falou axitadamente por teléfono coas autoridades nazis de Berlín, pero xa era demasiado tarde. Cando Seyß-Inquart se presentou a Miklas para que asinara a "ley de anexión" (Anschlussgesetz), que suporía o fin de Austria como estado independente, Miklas dimitiu (13 de marzo de 1938). As súas funcións de xefe de estado asumiunas o propio Seyß-Inquart, quen sancionou a lei; esta entrou en vigor o día seguinte polo que cesaron os cargos tanto do chanceler austríaco como do presidente austríaco.
Cando as tropas alemás derrubaron a fronteira ao amencer ao día seguinte, non atoparon resistencia por parte das Forzas Armadas austríacas e foron recibidas como heroes. Mentres Schuschnigg estaba preso, Miklas, pola súa negativa inicial, acabou baixo arresto domiciliario pero foi protexido dos malos tratos polo futuro coronel Waffen-SS Otto Skorzeny durante os días do Anschluss. Acabou abandonando a esfera política e retirouse, recibindo a súa pensión sen molestias.
Despois da segunda guerra mundial
Despois da Segunda guerra mundial, Miklas rexeitou presentarse de novo á presidencia, a favor de Karl Renner. En xaneiro de 1948, Miklas prestou declaración no "proceso de Wilhelmstraße" contra Ernst von Weizsäcker e outros (caso 11). O tribunal viaxou ex profeso a Viena. Morreu en Viena o 20 de marzo de 1956, e foi soterrado no cemiterio do distrito vienés de Döbling.
Dorelle, San Xiao de Vea, A Estrada
Dorelle é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
DEFRA
O DEFRA (Department for Environment, Food and Rural Affairs, Departamento de Medio Ambiente, Alimentación e Asuntos Rurais) é un departamento do Goberno do Reino Unido creado en xuño de 2001 responsable da protección ambiental, produción de alimentos e estándares, agricultura, pesca e comunidades rurais. Existen acordos de cooperación entre este departamento e o goberno escocés, goberno galés e o executivo de Irlanda do Norte, os cales teñen competencias para estas materias nas súas respectivas nacións.
O DEFRA tamén representa o Reino Unido en materias de agricultura, pesca e medio ambiente en negociacións internacionais sobre desenvolvemento sustentable e cambio climático, aínda que se creou tamén o novo Departamento de Enerxía e Cambio Climático en outubro de 2008 para asumir esa última responsabilidade; posteriormente transferida ao Departamento de Negocios, Enerxía e Estratexia Industial ao ser elixida Primeira Ministra Theresa May en xullo de 2016.
Responsabilidades
Algunhas das políticas aplícanse só a Inglaterra debido á devolución de competencias aos gobernos das outras nacións británicas, mentes que outras aplícanse a todo o Reino Unido.
Crioulo sanandresano
O crioulo sanandresano é unha lingua crioula con base no inglés falada no arquipélago de San Andrés e Providencia, en Colombia. É moi semellante ó crioulo belizense e crioulo nicaraguano. O seu vocabulario procede principalmente do inglés, mais o crioulo de San Andrés e Providencia ten a súa propia fonética e expresións propias do castelán e de linguas africanas, particularmente das linguas kwa (como o twi e o ewe) e ibo. A lingua tamén é coñecida como "crioulo de San Andrés", "bende" e "crioulo inglés insular".
O Rego da Cova, Xerdiz, Ourol
O Rego da Cova é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lodewijk van den Berg
Lodewijk van den Berg, nado en Sluiskil (Países Baixos) o 24 de marzo de 1932 e finado o 16 de outubro de 2022, foi un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-B.
Traxectoria
Van den Berg era máster en enxeñaría química pola Universidade Técnica de Delft (Países Baixos) en 1961 e en ciencias aplicadas pola Universidade de Delaware en 1972. Tiña un doutoramento en ciencias aplicadas por esta mesma última universidade en 1975. Participou na misión STS-51-B como especialista de misión, pasando 7,01 días no espazo.
As Rabiñas, Xerdiz, Ourol
As Rabiñas é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Rego das Varas, Xerdiz, Ourol
O Rego das Varas é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Fafián, San Xiao de Vea, A Estrada
Fafián é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Caralampio
miniatura|250 px|San Caralampio (Museo de Tarnovo (Bulgaria) San Caralampio (en Ἅγιος Χαράλαμπος) foi un sacerdote ou bispo cristián de Magnesia de Meandro (Asia Menor). O nome significa que resplandece de alegría (de kara, alegría, e lampo, brillar ). Foi martirizado e morto no ano 202, cando, segundo a tradición, tiña 113 anos.
Vida e martirio
Viviu durante o mandato de Septimio Severo, emperador romano entre os anos 193 e 211.​ Caralampio era bispo de Magnesia e difundiu os Evanxeos nesta rexión durante moitos anos. Pero ante o éxito da súa predicación, as autoridades da zona (o procónsul Luciano e o comandante militar Lucio) arrestaron ó santo e levárono a xuízo, onde Caralampio se ratificou na súa fe en Cristo e negouse a ofrecer sacrificios ós ídolos romanos. En consecuencia foi torturado sen piedade con ganchos de ferro para esgazar a súa pel, mentres que o santo se limitaba a agradecerllo porque iso lle axudaba a alcanzar a vida eterna. Disque tamén que as mans do prefecto Luciano - ou de Lucio-, que participaba persoalmente no martirio, quedáronlle apegadas á pel do santo, sen que lle fose posible retiralas ata que este pediu a Deus o perdón para os seus verdugos e, nese instante, as mans quedaron liberadas.
miniatura|210px|esquerda|San Caralampio, na Capela das Cunchas da [[Illa da Toxa|Toxa]]
Ó ver esta actitude e a resistencia do santo, dous verdugos, Porfirio e Bato, renunciaron ó culto ós ídolos e convertéronse ó cristianismo, así como tamén tres mulleres que estaban presenciando o suplicio. Pero Luciano ordenou que todos eles foran decapitados. Outra versión sitúa agora o momento en que Lucio comezou a torturar persoalmente a Caralampio e a piques estivo de perder as mans.
O prefecto, alporizado, cuspiu na cara ó santo e de socato se lle volveu a cabeza, quedando mirando cara atrás. Tanto Luciano como Lucio pediron perdón e o santo concedeullo, sandando de novo.
Finalmente, levárono ante o emperador Septimio Severo, que ordenou que fose decapitado. Cando chegaron ó lugar da execución, o santo rezou para que Deus o acollese e nese momento abríronse os ceos e apareceuse Xesús, que o chamou canda el e prometeulle o que lle pedise. Caralampio fixo unha única petición: que o lugar onde repousaran os seus restos nunca padecera fame nin pestes, o que lle foi concedido. E desta forma, Caralampio morreu antes de que o verdugo fixese caer a espada contra el.
Conmovida polo que vira, a filla de Severo, Galina ou Galena, converteuse ó cristianismo e foi ela a que o embalsamou e enterrou nunha urna de ouro.
Veneración
Represéntase como un home de idade avanzada (dise que é o santo de máis idade entre os mártires), con longa barba branca. Viste casula de bispo e leva na man a palma do martirio. Considérase patrón das enfermidades da pel, dos coxos e dos borrachos; tamén é avogoso das pestes.
miniatura|250px|A capela acabada de construír ([[Xosé Gil Gil, 1909)]] A festividade de San Caralampio celébrase o 10 de febreiro, se ben en Melide celébrano o segundo domingo de setembro, nunha Festa do Viño denominada popularmente Festa dos borrachos, que se vén festexando desde mediados do século XX. A relación do santo co viño deriva dunha versión chusca do martirio, segundo a cal, San Caralampio pediu morrer afogado nun bocoi de viño.
Tamén se celebraba o santo en Compostela, cunha romaría á beira do río Pelamios, coincidindo con San Xoán ou no primeiro domingo de xullo, así como en Carballeda de Valdeorras.
En calquera caso, Ferro Ruibal afirma que non figura ningún santo con tal nome no santoral romano e que as fontes consultadas falan dun mártir en Antioquía do século V.
San Caralampio na illa da Toxa
miniatura|250px|Capela de San Caralampio Pero quizais o Caralampio máis afamado sexa o que se venera na capela da Illa da Toxa (O Grove, Pontevedra). Trátase dunha capela construída en 1909 polo arquitecto ourensán Daniel Vázquez-Gulías (1869-1937). Ten planta de cruz latina, dunha soa nave, con cruceiro destacado en altura na súa parte central e capela maior de forma rectangular. Existiu unha ermida anterior, datada no século XII, da que non queda memoria nin constancia da súa posible situación. A zona onde se levanta a actual capela, construída en 1909, era unha salina ata que foi reenchida a principios do século XX.
Para solucionar un constante problema de humidades na cabeceira da capela, orientada cara o sur, un albanel local recomendou cubrir esa fachada con cunchas de vieira (unha solución tradicional galega para protexer as casas da chuvia), e así se fixo, a finais dos anos 40 do século XX. O resultado foi tan bonito a máis de eficaz que a xerencia do balneario decidiu cubrir do mesmo xeito toda a capela, un labor que non se rematou ata principios dos anos 50. Deste peculiar recubrimento vénlle a denominación popular de "Capela das Cunchas".
Os turistas colleron o costume de asinar nas cunchas, que agora mostran os nomes dos visitantes ata a altura que estes poden alcanzar. Na capela existe un cartel pregando que non se faga, xa que non responde a tradición ningunha, pero o certo é que a advertencia non ten moito éxito. Mesmo deuse o caso de turistas que pretenderon arrincar algunha cuncha como recordo da visita.
O 28 de decembro de 1996, casaron nesta capela Mariano Rajoy Brey, daquela Ministro de Administraciones Públicas, con Elvira Fernández Balboa.
Dentro da degradación xeral da Illa da Toxa nos últimos anos que afectou a un bo número das estruturas da illa, tamén a capela careceu do mantemento necesario, polo que no 2020 houbo que suspender os actos de culto polo mal estado do edificio, especialmente das cubertas, para proceder á súa restauración.
A capela figura recollida no Catálogo de edificios e bens protexidos, dentro do capítulo dedicado ó Patrimonio arquitectónico, no PXOM 2020, descrita na ficha AT/23. Na descrición sinálase un bo estado de conservación, se ben coas alteracións habituais co paso do tempo. Cómpre constar que neste documento denomínase co nome de "Capela de San Carcampio", erro que se vén arrastrando -polo menos- desde a primeira publicación das normas subsidiarias de planeamento dos diferentes concellos de Galicia en 1991.
<Gallery> Ficheiro:Ermita de San Sebastián.jpg|Vista posterior Ficheiro:A Toxa, capela 02-02.jpg|Detalle das cunchas da fachada, coas sinaturas dos turistas Ficheiro:A Toxa, capela 03-08br.jpg|Vidriera de Santiago peregrino ficheiro:A Toxa, capela 03-09r, Santa Isabel.jpg|Vidriera de Santa Isabel de Hungría
Veneración noutros países
Di a tradición que o cranio de San Caralampio se conserva no mosteiro de Santo Estevo en Meteora (en Tesalia, ó norte de Grecia) se ben tamén se conservan numerosas reliquias en diferentes lugares de Grecia. Os numerosos milagres que lle son atribuídos fai que sexa especialmente querido nese país​, celebrándose a súa festa con sacrificios de bois ó estar considerado protector da agricultura.
Team Silent
Team Silent foi un equipo de desenvolvemento de videoxogos de Konami Computer Entertainment Tokyo (KCET) responsable dos catro primeiros videoxogos da franquía Silent Hill de Konami entre 1999 e 2004. Os títulos posteriores foron desenvolvidos por empresas non xaponesas como Climax Studios, Double Helix Games e Vatra Games. Segundo o compositor Akira Yamaoka, Team Silent estaba formado por membros do persoal que fracasaran noutros proxectos e que orixinalmente tiñan a intención de deixar a empresa antes de que o primeiro xogo de Silent Hill fose un éxito. Segundo un artista de Silent Hill: Homecoming, Team Silent foi finalmente disolto pola propia Konami, porque Konami quería que os desenvolvedores occidentais fixeran os xogos. KCET foi fusionada coa empresa matriz en abril de 2005.
A Revolta, Xerdiz, Ourol
A Revolta é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Plagiocardium papillosum
Plagiocardium papillosum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1791.
Pisidium casertanum
Pisidium casertanum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1791.
Xogo real de Ur
miniatura|Un dos 5 taboleiros atopados por Sir Leonard Woolley nas [[Ur|tumbas reais de Ur, que agora se atopa no Museo Británico.]] miniatura|Táboa de regras do 177 a. C. Xogo real de Ur é a denominación que se deu a dúas pezas arqueolóxicas, interpretadas como xogos de mesa ou de taboleiro, atopadas nas tumbas reais de Ur por Sir Leonard Woolley na década de 1920. unha delas exhíbese no Museo Británico (Londres).
Son dúas táboas con incrustacións de taracea, que se datan na Primeira Dinastía de Ur, antes do 2600 a. C., o que as converte nun dos exemplos máis antigos deste tipo de obxectos, xunto co antigo xogo exipcio chamado Senet (do que existen rexistros posiblemente anteriores ao século XXXIII a. C.) ou as 60 pezas achadas en Shahr-i Sokhta (Irán, datado fai cinco mil anos).
No xogo real de Ur participaban por dous xogadores, cada un con sete fichas (negras e brancas, como nas damas ou o xadrez), e usábanse tres dados tetraédricos. As regras do xogo son descoñecidas pero hai unha posible reconstrución do modo de xogo baseado nunha taboíña de arxila con escritura cuneiforme de orixe babilónico do 177-176 a. C.; e que permite supor que, como o Senet, era un xogo "de carreiras" ou "persecución", similar aos actuais parchís, backgammon ou o xogo da oca. esquerda|miniatura|319x319px|O posible movemento das pezas sobre o taboleiro. miniatura|unha versión "[[Graffiti|grafítica" do xogo no palacio de Sargón II (Museo Británico de Londres).]] unha versión do xogo esgrafiada sobre unha parede foi recentemente descuberta nunha das portas custodiadas por figuras de Lamasu (touros alados con cabeza humana) do palacio de Sargón II (721-705 a. C.) en Khorsabad, agora no Museo Británico. Xogos similares foron descubertos noutras esculturas doutros museos.
Natalia Vavilova
Natalia Dmitrievna Vavilova (Наталья Дмитриевна Вавилова, nada en Moscova o 26 de xaneiro de 1959, é unha actriz rusa.
Traxectoria
Criouse na avenida de Lenin, seu pai traballaba no corpo diplomático. Vavilova comezou a súa carreira como actriz á idade de catorce anos, debutou no filme Takie Vysokie Gory (1974) de Iulia Solntseva e comezou a se facer coñecida pola súa interpretación da escolar Taya Petrova no filme Rozygrysh (1976) de Vladimir Menshov. En 1984 graduouse no Instituto Gerasimov de Cinematografía, no que estudou baixo a dirección de Evgenii Matveev, un aclamado actor e director. O éxito e a fama chegáronlle co papel de Aleksandra Tikhomirova no filme que logrou o Oscar ao mellor filme estranxeiro Moskva slezam ne verit en 1980.
En 1986 mentres rodaba o filme histórico Nikolai Podvoiski, caeu dun cabalo e sufriu un traumatismo da columna vertebral. A súa derradeira película foi un traballo para a televisión, en 1991, Delo Sukovo-Kobylina e logo viviu retirada da esfera pública co seu marido, o director de cine Samvel Gasparov, nunha casa a doce quilómetros de Moscova ata a morte del o 26 de maio de 2020 a causa da pandemia de coronavirus.
A Revolta, Merille, Ourol
A Revolta é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Basava
Basavanna estendeu o coñecemento social mediante a poesía, coñecida popularmente como Vachanaas. Basavanna rexeitou a discriminación por xénero ou clase, as supersticións e os rituais, mais introduciu o colar Ishtalinga, cunha imaxe de Shiva Liṅga, para todas as persoas sen importar o seu nacemento, para que fose unha lembranza constante da devoción persoal bhakti a Shiva. Como ministro xefe do seu reino, creou novas institucións públicas como o Anubhava Mantapa (ou, o "salón da experiencia espiritual"), que deu a benvida a varóns e mulleres de todas as orixes socioeconómicas para discutir abertamente cuestións espirituais e mundanas sobre a vida.
As lendas tradicionais e os textos haxiográficos afirman que Basava era o fundador dos Lingayats. Porén, os estudos modernos sobre evidencias históricas como as inscricións Kalachuri afirman que Basava foi o filósofo poeta que reviviu, refiniu e deu enerxía a unha tradición xa existente. O Basavarajadevara Ragale (con 13 de 25 seccións dispoñibles) polo poeta kannada Harihara (c. 1180) é a primeira información sobre a vida do reformador social e está considerado importante porque o autor era case contemporáneo do seu protagonista. Unha historia completa da vida e das ideas de Basava están narradas nun texto telugu sagrado do século XIII, o Basava Purana de Palkuriki Somanatha.
As obras literarias de Basavanna inclúen o Vachana Sahitya en lingua kannada. Tamén é coñecido como Bhaktibhandari (literalmente, tesoureiro da devoción), Basavanna ou Basaveswara.
Rexulfe, Xerdiz, Ourol
Rexulfe é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Gondomar de Abaixo, San Xiao de Vea, A Estrada
Gondomar de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Kevin Clancy
Kevin Clancy é un numismático británico, cunha traxectoria profesional vinculada á Royal Mint, a ceca real británica.
Traxectoria
Clancy foi nomeado en 2003 secretario do Comité Asesor sobre o Deseño de Moedas, Medallas, Selos e Condecoracións da Royal Mint, que asesora o Goberno británico e a Coroa sobre os deseños de moedas e obxectos similares.
Kevin Clancy é membro da British Numismatic Society desde 1993, e en 2016 foi elixido presidente desta entidade, cargo que ocupou ata novembro de 2021, cando foi substituído por Elina Screen.
Publicacións
Estas son as principais monografías publicadas por Kevin Clancy ao longo da súa traxectoria:
Rosalind Picard
Ademais, Picard é cofundadora de dúas empresas que comercializan tecnoloxías inventadas polo seu equipo do MIT. Con Empatica creouse o primeiro reloxo intelixente baseado en intelixencia artificial e aprobado pola Administración de Alimentos e Medicamentos (FDA), e Affectiva proporciona técnicas de intelixencia artificial para o estudo das emocións. Liderou a Iniciativa sobre Tecnoloxía da Comunicación do Autismo, consistente en aplicar a robótica ao estudo dos trastornos do espectro autista (TEA).
Traxectoria
Estudou Enxeñaría Eléctrica no Instituto de Tecnoloxía de Georxia, onde se licenciou en 1984, e estudou un máster e un doutoramento tanto en Enxeñaría Eléctrica como en Ciencias da Computación no MIT en 1991. Mentres realizaba os seus estudos de doutoramento traballou como persoal técnico para AT&T Bell Laboratories onde deseñou chips VLSI (Very Large Scale Integration), un circuíto integrado para o procesado de sinais dixitais, e desenvolveu novos métodos de compresión e análises de imaxes.
Tras doctorarse, iniciou a súa etapa como profesora do Media Lab do MIT, sendo a primeira muller en alcanzar todos os niveis, desde asistente a profesora. Unha das achegas máis creativas de Picard foi a liña de investigación denominada “Computación Afectiva”, sendo a líder o grupo de investigación con ese título no Media Lab do MIT.
Outro campo de investigación que desenvolve simultaneamente ao anterior consiste en tratar de aplicar a intelixencia robótica no estudo do autismo. Os TEA son un complexo grupo de desordes caracterizadas pola deficiencia na comunicación e socialización, e pola gama limitada (e frecuentemente pouco usual) de intereses do individuo. Estas características son as que permitiron a Picard fomentar o uso de tecnoloxías aplicadas na robótica para mellorar e acelerar o ritmo da investigación e a terapia de autismo. Deste xeito, xunto ao seu equipo, desenvolveu unha ferramenta que permite a unha persoa con autismo monitorizar as súas propias reaccións faciais co obxectivo de adestrarlle no recoñecemento de sinais sociais nos demais, é o coñecido como Emotional-Social intelligence Prosthesis (SP).
Cando era novo, Picard describíase como atea, pero sendo adulta converteuse ao cristianismo e transformouse nunha activa defensora das crenzas relixiosas. En 1988, contraeu matrimonio con Len Picard, con quen tivo tres fillos e viven en Newton, Massachusetts.
Publicacións
É autora de preto de douscentos artigos científicos e capítulos de libros sobre a modelaxe de sinais multidimensionais, a visión artificial, recoñecemento de patróns, aprendizaxe automática e a interacción acode-ordenador (IPO). En 1997, publicou o libro Affective Computing no que defende que a intelixencia dos computadores e a súa capacidade de interactuar de forma natural cos humanos pasa por dotar a estes da habilidade de recoñecer, entender e mesmo ter e expresar emocións. Así xorde un grupo de investigación que combinan a enxeñaría e ciencias da computación coa psicoloxía, a ciencia cognitiva, a neurociencia, a sociología e moitos outros aspectos.
Recoñecementos
Picard recibiu varios premios e distincións ao longo de toda a súa carreira, desde estudante cando recibiu unha bolsa da Fundación do Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia de 1980 a 1983. Formou parte do Comité de Consulta da Fundación Nacional para a Ciencia (NSF polas súas siglas en inglés) na división de Computer, Information Science and Engeneering (CISE).
Recibiu, xunto a Kort e Reilly, o premio ao mellor traballo da teoría que afecta a aprendizaxe humano no ano 2001. En 2005, foi nomeada Fellow do IEEE polas súas contribucións á análise de imaxe e vídeo e de computación afectiva. Recibiu en 2013, xunto a McDuff, Kaliouby e Demirdjian, o premio da cara e papel Xesto para o traballo coas expresións faciais.
Deserto da Gran Bacía
miniatura O deserto da Gran Bacía é un gran deserto dos Estados Unidos de América, que con 409 000 km² é o máis grande do país. Comprende case todo o estado de Nevada, a metade occidental de Utah e pequenos sectores en Oregón, Idaho e California. Está limitado pola cordilleira de Serra Nevada no oeste, as Montañas Rochosas no leste, a meseta do Columbia ao norte e os desertos de Mojave e Sonora ao sur.
O deserto da Gran Bacía, a diferenza dos desertos de Mojave e Sonora, carece de arbustos de creosota e definiuse aos efectos dun informe de 1986 por J. Robert Macey quen distinguiu entre o «Deserto Gran Bacía Scrub» fronte ao «Deserto de creosota Bush». As precipitacións na rexión do deserto varían de 230 e 300 mm de choiva ao ano, e inclúe varias bacías áridas sen Larrea tridentata, como o Val Chalfant, o Val Hammil, o Val Benton e o Val Queen, así como nunha porción sueste do Val Owens
Polo contrario, o Val Panamint, o Val Saline e o Val Eureka teñen o arbusto da creosota, fronte ao Deep Springs Valley que contén o arbusto do deserto da Gran Bacía.
O deserto da Gran Bacía é un deserto frío causado polo efecto sombra de choiva que provoca a Serra nevada ao oeste. A flora predominante son monótonas extensións de Atriplex confertifolia e Atriplex confertifolia.
O ecotón demarca o norte do deserto de Mojave é o bordo do hábitat do arbusto da creosota e é tamén a demarcación sur da estepa arbustiva da Gran Bacía e a ecorrexión de Great Basin e os seus contrafortes. O ecotón establécese polo aumento da elevación, descenso da temperatura a maior altitude e as precipitacións (menos sombra de choiva en latitudes máis altas). miniatura|esquerda|Sombra de choiva
Especies en perigo
A topografía do Deserto da Gran Bacía (montañas illadas seperadas unha da outra por amplas extensións de vales desérticos) provoca que sexa vulnerábel ás extincións. As poboacións que ocupan os cumes altos están separadas unha da outra polo que non poden cruzarse. As poboacións pequenas son máis vulnerábeis xa que en xeral teñen menos diversidade xenética e polo tanto menos habilidade para adaptarse ás condicións de cambio. O bombeo das augas subterráneas, a construción de estradas e edificacións, o pastoreo e a minaría son todas actividades que alteran o hábitat, o que incrementa a ameaza de extincións. O deserto da Gran Bacía é o fogar de moitas especies ameazadas e en perigo:
A Roca, Xerdiz, Ourol
A Roca é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Pododesmus patelliformis
Pododesmus patelliformis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1761.
Silvide, Xerdiz, Ourol
Silvide é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Linguas makú
As linguas nadahup, tamén coñecidas como linguas makú ou vaupés–japurá, son unha pequena familia lingüística propia do Brasil, Colombia e Venezuela. O termo "makú" é pexorativo, derivando da verba arauaca que quere dicir "sen fala". O termo nadahup é un acrónimo das súas linguas constituíntes.
Linguas
A familia nadahup consta de catro linguas, en base da súa intelixibilidade mutua. Porén, o nadëb e o kuyawi, o hup e o yahup e o nukak e o kakwa, comparten arredor do 90% do seu vocabulario e son mutuamente intelixibles, e por iso só son consideradas linguas separadas nun senso sociolingüístico. Estas catro ramas non son pechadas, e aínda que a familia foi suxerida por vez primeira en 1906, só se atoparon 300 cognados, que inclúen pronomes mais non outras formas gramaticais.
Ssal
Ssal (en 쌀) é un filme surcoreano de 1963 dirixido por Shin Sang-ok. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sanguñido, Xerdiz, Ourol
Sanguñido é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Gondomar de Arriba, San Xiao de Vea, A Estrada
Gondomar de Arriba é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Souto Alto, Xerdiz, Ourol
Souto Alto é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Personaxe xogador
miniatura|Un personaxe xogador chamado "Contar Stoneskull" en [[Legend of Grimrock. Os cadrados conteñen iconas que representan os elementos que leva postos os que carrexa na súa aventura. Tamén se enumeran estatísticas como a súa saúde e experiencia.]] miniatura|O personaxe de [[Madeline (Celeste)|Madeline (esquerda), controlado polo xogador, fala cun personaxe non xogable fóra dun edificio no xogo Celeste.]] Un personaxe xogador é un personaxe ficticio dun videoxogo ou xogo de rol cuxas accións son controladas por un xogador e non polas regras do xogo. Os personaxes que non están controlados por un xogador chámanse personaxes non xogables (máis coñecidos polas súas siglas en inglés NPC: non-player characters). As accións dos personaxes que non son xogadores son normalmente xestionadas polo propio xogo nos videoxogos, ou segundo as regras seguidas por un mestre do xogo que arbitra os xogos de mesa de rol. O personaxe xogador funciona como un corpo alternativo ficticio para o xogador que controla o personaxe.
Os videoxogos adoitan ter un personaxe para cada persoa que xoga. Algúns xogos, como os de campo de batalla multixogador en liña, hero shooter ou os loita, ofrecen unha variedade de personaxes para que o xogador elixa, permitíndolle controlar un deles á vez. Cando hai máis dun personaxe xogador dispoñible, os personaxes poden ter habilidades e estilos de xogo diferentes.
Rabiáns dos Labradores, San Xiao de Vea, A Estrada
Rabiáns dos Labradores é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Harrold E. Gillingham
Harrold Edgar Gillingham, nado en Nova Jersey en 1864 e finado o 25 de marzo de 1954, foi un coleccionista, historiador e numismático estadounidense
Traxectoria
Harrod E. Gillingham naceu en 1864 en Nova Jersey, fillo de Tacy Shoemaker Morris e do militar Frank C. Gillingham.
Asistiu á escola en Filadelfia, na antiga Academia de Artes Lauderbach e na Academia Germantown, e aos 18 anos comezou a traballar como empregado dunha compañía de seguros, ata que fundou a súa propia empresa. Co tempo foi ampliando os seus campos de negocio e chegou a ser presidente da compañía ferroviaria Mine Hill and Schuylkil Haven Railroad Company, e vicepresidente da 13th and 15th Streets RailwayCompany.
Paralelamente á súa actividade empresarial, tanto el como a súa muller, Louise Hance Long, sentían grande atracción polos asuntos históricos e polo coleccionismo, sinaladamente de ourivaría, medallas e condecoracións. En 1930 vendeu a súa colección de 4.000 condecoracións de ordes de cabalaría e medallas de guerra.
Xosé Manuel Dasilva
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Hispánica e en Filoloxías Galega e Portuguesa na Universidade de Santiago. É doutor en Filoloxía. Desde 1996 é profesor na Universidade de Vigo na que é Catedrático na área de Tradución e Interpretación.
Harrold E. Gillingham
Traxectoria
Gillingham escribiu numerosos artigos e un bo número de libros acerca de temas tan variados como a xenealoxía, os ourives de Filadelfia, a construción naval, a protección contra incendios, a fabricación de ladrillos e, sobre todo, as condecoracións civís e militares de diversos países, sempre cunha perspectiva histórica.
Xosé Manuel Dasilva
Traxectoria
Realizou estadías e investigacións na Universitat Autònoma de Barcelona, Universitat Pompeu Fabra, Universitat de Barcelona, Universidade do País Vasco, Universidade de Granada, Universidade de Estremadura, Université de Genève, Université de Perpignan, Università dei Bologna, University College Cork, Universidade do Porto, Universidade de Coímbra, Universidade Nova de Lisboa, Universidade de Lisboa, Universidade de Açores, Universidade do Estado do Río de Xaneiro, Universidade Federal do Río de Xaneiro e Universidade Federal da Bahia.
Forma parte de diversos grupos de investigadores, é membro do Centro Interuniversitário de Estudos Camonianos (CIEC) da Universidade de Coimbra. Publicou máis de 250 traballos (monografías, artigos e capítulos de libro) relacionados coas súas liñas de investigación. É colaborador habitual na revista Grial, tamén colaborou en Boletín da Real Academia Galega, Boletín Galego de Literatura, Colóquio: Letras, Madrygal: Revista de estudios gallegos, Ínsula: revista de letras y ciencias humanas, Cadernos de traduçao, TRANS: revista de traductología, Quaderns: Revista de traducció, A Trabe de ouro: publicación galega de pensamento crítico etc. Publicou varios traballos sobre a censura nas obras literarias.
Harrold E. Gillingham
Traxectoria
Gillingham Faleceu repentinamente o 24 de marzo de 1954.
Potomida littoralis
Potomida littoralis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Cuvier en 1798.
Xosé Manuel Dasilva
Traxectoria
Como tradutor, verteu textos de Luís de Camões, António José dá Silva, Fernando Pessoa, José Saramago etc.
Propeamussium lucidum
Propeamussium lucidum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Jeffreys in Wyville-Thomson en 1873.
Xosé Manuel Dasilva
Traxectoria
Foi comisario da exposición itinerante "Editar en galego baixo a censura franquista".
Rabiáns dos Cabaleiros, San Xiao de Vea, A Estrada
Rabiáns dos Cabaleiros é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Souto Chao, Xerdiz, Ourol
Souto Chao é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O San Bartolomeu, San Xiao de Vea, A Estrada
O San Bartolomeu é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Pseudopythina macandrewi
Pseudopythina macandrewi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por P. Fischer en 1867.
Oaxaca
O topónimo Oaxaca vén do nome da árbore "guaje" (Leucaena leucocephala) en lingua náhuatl. Pode referirse a:
Vilacimas, Xerdiz, Ourol
Vilacimas é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Prosigk
Prosigk é unha aldea e un antigo municipio do distrito de Anhalt-Bitterfeld, no Land de Saxonia-Anhalt, Alemaña.
Situada a unha altitude de 81 msnm, ocupa unha superficie de 15,08 km2. Segundo o censo de 2006 contaba cunha poboación de 752 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 50 hab./km2.
Encóntrase a 58,6 km da cidade de Leipzig, e a 152 km de Berlín. Desde o 1 de xaneiro de 2010, incorporouse á cidade de Südliches Anhalt.
A vila ten unha economía baseada na industria e na agricultura.
O Agro, Merille, Ourol
O Agro é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Sandelle, San Xiao de Vea, A Estrada
Sandelle é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vilalverde, Xerdiz, Ourol
Vilalverde é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Alcanfor
O alcanfor ou cánfora é un sólido incoloro ceroso cun forte aroma. Quimicamente, clasifícase como un terpenoide e unha cetona cíclica. Encóntrase na madeira da árbore alcanforeiro (Cinnamomum camphora), unha grande árbore perenne de Asia oriental; e na árbore kapur (Dryobalanops sp.), unha árbore madeireira alta do sueste asiático. Tamén aparece nalgunhas outras árbores relacionadas da familia do loureiro, especialmente en Ocotea usambarensis. As follas do romeiro (Rosmarinus officinalis) conteñen do 0,05 ao 0,5% de alcanfor, mentres que as de Heterotheca conteñen un 5%. Unha fonte importante de alcanfor é Ocimum kilimandscharicum. O alcanfor tamén se produce sinteticamente a partir do aceite de trementina.
O composto é quiral, polo que existen dous posibles enantiómeros como se mostra nos diagramas estruturais. A estrutura da esquerda ié o isómero que máis aparece na natureza, o (+)-alcanfor ((1R,4R)-bornan-2-ona), mentres que a súa imaxe especular que se mostra á dereita é o (−)-camphor ((1S,4S)-bornan-2-ona). O alcanfor ten poucos usos, pero ten importancia histórica como composto que se purifica doadamente de fontes naturais.
Etimoloxía
A palabra deriva do كافور al kāfūr, quizais a través do कर्पूर karpūra, aparentemente procedente do austronesio kapur, 'cal' (xiz). Tamén se lle dá o nome cánfora desde tempos medievais e usado en portugués.
Alcanfor natural
O alcanfor obtívose como produto forestal desde hai séculos, condensado do vapor desprendido da cachiños de madeira torrada de certas árbores, e posteriormente facendo pasar vapor de auga a través da madeira pulverizada e dos vapores. A principios do século XIX a maioría das reservas de árbores de alcanfor estaban case esgotadas e as que quedaban estaban no Xapón e Taiwán, sendo a produción taiwanesa moito maior que a xaponesa. O alcanfor era un dos principais recursos extraídos polos poderes coloniais de Taiwán e tamén o máis lucrativo. Primeiro os chineses e despois os xaponeses estableceron monopolios sobre o alcanfor taiwanés. En 1868 unha forza naval británica chegou ao porto de Anping e o representante local británico demandou o final do monopolio chinés do alcanfor. Como o representante imperial rexeitou a demanda, os barcos británicos bombardearon a cidade e tomaron o porto. As "regulacións do alcanfor" negociadas entre ambos os bandos supuxeron o final do monopolio do alcanfor.
Alcanfor sintético
O alcanfor prodúcese a partir do alfa-pineno, que é abundante nos aceites de árbores coníferas e pode destilarse a partir da trementina producida como subproduto da produción de polpa de papel. Usando ácido acético como solvente e coa catálise dun ácido forte, o alfa-pineno convértese en acetato de isobornilo. A hidrólise deste éster dá isoborneol, que pode ser oxidado para render alcanfor racémico.
Reaccións
As reaccións do alcanfor foron examinadas extensamente. Algunhas transformacións representativas son:
O alcanfor tamén pode ser reducido a isoborneol usando borohidruro de sodio.
Biosíntese
Na súa biosíntese o alcanfor prodúcese a partir de xeranil pirofosfato, por ciclación de linaloíl pirofosfato a bornil pirofosfato, seguida da hidrólise de borneol e a oxidación a alcanfor.
Usos
O alcanfor foi usado polo seu recendo, como fluído para embalsamar, como medicamento tópico, como composto químico para a fabricación doutros compostos e en cerimonias relixiosas.
Primeiros plásticos
Os primeiros plásticos significativos fabricados foron plásticos de nitrocelulosa (piroxilian) baixos en nitróxeno (ou "solubles"). Nas primeiras décadas da industria do plástico, o alcanfor utilizábase en enormes cantidades como o plastificador que xeraba celuloide a partir da nitrocelulosa, en lacas de nitrocelulosa e outros plásticos e lacas.
Medicina tradicional
miniatura|Cubos de alcanfor O alcanfor foi utilizado na medicina tradicional popular durante séculos, probablemente na maior parte dos casos como deconxestivo. O alcanfor foi utilizado na antiga Sumatra para tratar torceduras, inchamentos e inflamacións. Tamén se usou durante séculos na medicina tradicional chinesa para varios propósitos. En Europa, o alcanfor foi utilizado durante e despois da era da peste negra como fumigante.
Veterinaria
Ten un uso limitado en veterinaria por inxección intramuscular para tratar as dificultades para respirar en cabalos.
Medicamento tópico
O alcanfor aplícase de forma tópica como unha crema para a pel ou ungüento para aliviar o proído das picadas de insectos, irritacións menores da pel ou dores articulares. Absórbese na epiderme, onde estimula as terminacións nerviosas sensibles á calor e o frío, producindo unha sensación de calor cando se aplica vigorosamente, ou de frío cando se aplica suavemente, o que indica as súas propiedades como contrairritante. A acción sobre as terminacións nerviosas tamén induce unha lixeira analxesia local.
Aerosol respiratorio
O alcanfor tamén se usa en forma de aerosol, normalmente por inhalación de vapores, ás veces en forma de barras inhaladoras nasais para inhibir a tose e aliviar a conxestión das vías respiratorias superiores debido a catarreiras comúns. Porén, a eficiencia clínica destes remedios está posta en dúbida.
Analéptico
No século XX o alcanfor foi utilizado como analéptico por inxección, e para inducir convulsións en esquizofrénicos nun intento de tratar a psicose.
Antirreflectante
O alcanfor utilízano os tiradores para escurecer a parte anterior e posterior das miras dos rifles para evitar que se vexan reflexos.
Repelente de pragas e conservante
O alcanfor crese que é tóxico para os insectos e ás veces é utilizado como repelente. O alcanfor utilízase como alternativa ás bólas de naftalina. Os cristais de alcanfor úsanse ás veces para protexer as coleccións de insectos dos danos causados por outros insectos. Ponse en traxes usados en ocasións especiais, esquinas de lacenas como repelente de cascudas. O fume dos cristais de alcanfor ou das barras de incenso de alcanfor poden utilizarse como repelente de mosquitos non daniño para o medio ambiente.
Estudos recentes indicaron que o aceite esencial de alcanfor pode utilizarse como fumigante efectivo contra as formigas de fogo, xa que afecta ao comportamento de atacar, morder, gabear e alimentarse das obreiras.
Tamén se usa como substancia antimicrobiana. No embalsamamento o aciete de alcanfor era un dos ingredientes usados polos antigos exipcios para a momificación.
Antioxidante
O alcanfor sólido libera vapores que forman un recubrimento que prevén a oxidación e, por tanto, déixase na caixa das ferramentas para impedir que enferruxen.
Perfume
No antigo mundo árbe o alcanfor era un ingrediente común dos perfumes. Os chineses denominaban o mellor alcanfor "perfume do cerebro de dragón" debido ao seu "aroma portentoso e penetrante" e os "séculos de incerteza sobre a súa proveniencia e modo de orixe".
Usos culinarios
Unha das primeiras recietas coñecidas para os xeados é chinesa e data da dinastía Tang; inclúe o alcanfor como ingrediente. Foi utilizado para aromatizar pan levedado no antigo Exipto. Na Europa antiga e medieval o alcanfor usábase como ingrediente de doces. Usábase nunha ampla variedade de de pratos e doces nos libros de cociña árabes medievais, como o al-Kitab al-Ṭabikh compilado por ibn Sayyār al-Warrāq no século X. Tamén se usaba en pratos e doces no Ni'matnama, segundo un libro escrito a finais do século XV polos sultáns de Mandu na India. É o principal constituínte da especia chamada "alcanfor comestible" (ou kapur), que se usa en sobremesas tradicionais do sur da India como o Payasam e o Chakkarai Pongal.
Ritos relixiosos
Utilízase frcuentemente en cerimonias relixiosas hindús. O ritual aarti realízase despois de situalo nunha plataforma e prenderlle lume xeralmente como último paso do puja. O alcanfor menciónase no Corán como a fragrancia do viño que se lles dá aos crentes no ceo.
Toxicidade
Os vapores de alcanfor no aire poden ser tóxicos se os respiran os humanos. O límite permisible no aire ambiental é de 2 mg/m3 nun tempo de exposición de non máis de 8 horas. Unha concentración de 200 mg/m3 considérase moi perigosa.
Claudia Alexander
Claudia Joan Alexander, nada en Vancouver, Columbia Británica (Canadá) o 30 de maio de 1959 e finada en Arcadia, California, o 11 de xullo de 2015,  foi unha científica estadounidense que se especializou en xeofísica e ciencias planetarias. Traballou no Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos e no Laboratorio de Propulsión a Chorro da NASA. Foi a última directora de proxectos da misión Galileo da NASA en Xúpiter e até a súa morte traballou como directora de proxectos da NASA e científica na misión Rosetta da Axencia Espacial Europea para estudar a Cometa Churyumov - Gerasimenko.
Traxectoria
Alexander creceu en Santa Clara, California. A súa nai, Gaynelle era bibliotecaria corporativa en Intel e o seu pai, Harold, traballador social. Quería ser xornalista, pero os seus pais -que pagaron a súa educación- querían que estudase enxeñaría. Despois dun traballo de verán no Centro de Investigación de Ames, interesouse pola ciencia planetaria. Aínda que foi contratada para traballar na sección de enxeñaría, escapou á sección de ciencias onde descubriu que non só era boa no traballo, senón que era máis sinxela e agradable para ela do esperado.
En 1983, Alexander obtivo un título de licenciada na Universidade de California en Berkeley en xeofísica e un máster en xeofísica e física do espazo na Universidade de California, Os Ánxeles en 1985. A súa tese maxistral empregou datos do Pioneer Venus Orbiter para estudar as variacións do ciclo solar na radiación ultravioleta extrema da ionosfera de Venus e a súa interacción co vento solar. Recibiu o seu doutoramento en Ciencias atmosféricas, oceánicas e espaciais, especializándose en física do plasma espacial, pola Universidade de Míchigan en 1993.
Alexander traballou no Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos estudando a tectónica de placas no Centro de Investigación de Ames observando as lúas de Xúpiter, antes de trasladarse ao Laboratorio de Propulsión a Chorro da NASA en 1986. Traballou como coordinadora científica da instrumentación de ondas de plasma a bordo da nave espacial Galileo antes de converterse no líder da misión na súa fase final. A misión descubriu 21 novas lúas de Xúpiter e a presenza dunha atmosfera sobre Ganímedes. O descubrimento da atmosfera, máis precisamente unha " exosfera de superficie limitada", levou aos científicos a repensar a suposición de que Ganímedes era a lúa inactiva. Foi a directora final do proxecto da misión e supervisou a inmersión da nave espacial na atmosfera de Xúpiter á conclusión da misión en 2003.
Alexander traballou como investigadora en diversos temas, incluíndo: a evolución e a física interior dos cometas, Xúpiter e as súas lúas, magnetosferas, tectónica de placas, plasma espacial, descontinuidade e expansión do vento solar e do planeta Venus. Tamén traballou co equipo do proxecto como coordinadora científica da misión Cassini en Saturno.
Foi unha forte defensora das mulleres e das minorías nos campos STEM e unha apaixonada comunicadora de ciencias. En abril de 2015, presentou unha charla TEDx no Columbia College Chicago. Tamén animou aos mozos, especialmente ás mozas de cor, a dedicarse á ciencia.
Premios e honras
No ano da súa graduación na Universidade de Míchigan, foi nomeada "UM Woman of the Year in Human Relations", e no 2002 gañou o premio Alumni para Ciencias atmosféricas, oceánicas e espaciais.
En 2003, Alexander recibiu o Premio de Honra Esmeralda ás Mulleres da Cor en Investigación e Enxeñaría por Career Communications Group, Inc., editora da revista Black Engineer & Information Technology, na Conferencia Nacional Women of Color Research Science and Technology.
A bolsa Claudia Alexande, para os estudantes de estudos universitarios de bacharelato en 2007, foi creada na súa honra polo seu tío, Jiles Williams. A bolsa apoia a estudantes que necesitan centros de especialización en Ciencias do Clima, Espazo e Enxeñaría na Universidade de Míchigan College of Engineering.
Alexander foi membro da Unión Xeofísica Americana, onde ocupou a presidencia do Subcomité de Diversidade e da Asociación de Mulleres Xeocientíficas, e onde foi nomeada "Muller do ano".
En 2015, o persoal científico da misión Rosetta da Axencia Espacial Europea honrouna dándolle o seu nome a unha característica do cometa 67P / Churyumov-Gerasimenko.
Vilamartín, Xerdiz, Ourol
Vilamartín é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Soutiño, Toedo, A Estrada
O Soutiño é un lugar da parroquia de Toedo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.