cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rainerio III de Mónaco
O príncipe
As normas sucesorias foron modificadas a principios do século XX para que, no caso de que Alberto non tivese descendencia, Andrea, primoxénito de Carolina, poida reinar. Isto implica que na constitución actual reformada, o herdeiro buscarase primeiro entre os fillos do soberano, primando os homes. No caso de non ter descendencia, o trono pode pasar a un irmán do soberano. Para reinar é necesario tamén ter a nacionalidade monegasca e ter polo menos 18 anos (xa non 21).
Honorato López Ventín
Honorato López Ventín, nado en Cesantes (Redondela) o 4 de marzo de 1914 e finado o 13 de febreiro de 1993, foi un futbolista galego, máis coñecido como Cabezo II. Xogaba na demarcación de gardameta. Foi irmán do tamén futbolista Rafael López Ventín.
Traxectoria
Comezou xogando de dianteiro pero unha lesión de menisco obrigouno a pasar á portería para xogar de gardameta. A súa traxectoria profesional comeza no Eiriña CF de Pontevedra na tempada 1934-35. Despois da Guerra Civil Española debutou en Primeira División co Real Zaragoza disputando 13 encontros. A tempada seguinte volve a Galicia para xogar no Deportivo da Coruña en Segunda División.
En outubro de 1942 deixa o Deportivo para fichar polo Real Betis, que descendería a Segunda esa mesma tempada co concurso de Cabezo en 16 encontros. Na tempada 1944-45 a directiva do Celta de Vigo, acabado de descender a Segunda División, fixo un grande esforzo con colaboración da industria e comercio da cidade para reforzar a portería con Hernández e Cabezo. Pese a alternarse os primeiros encontros entre as dúas fichaches a chegada de Gonzalo Marzá relegounos aos dous á suplencia.
Vida persoal
Casou con Teresa Gómez Dacosta, finada en 1969
Alerxia alimentaria
miniatura|300px|Diferentes tipos de reaccións adversas ós alimentos. As alerxias alimentarias son un tipo particular de resposta inmune esaxerada (reacción alérxica) por consumo de certos alimentos que conteñen substancias capaces de provocar esta reacción en determinados consumidores. Estas substancias están presentes en condicións naturais nos alimentos, son de natureza proteica e denomínanse alérxenos. Unha particularidade deste trastorno é que se dá só en consumidores sensibles, independentemente da cantidade de alimento inxerido: as alerxias alimentarias non se deben a alteracións dos alimentos, que son perfectamente saudables para a maioría dos consumidores, senón ás características propias e particulares do consumidor que as sofre.
Os síntomas da alerxia adoitan aparecer inmediatamente trala inxestión do alimento (oscila entre minutos e unha hora). As posibles reaccións alérxicas son moi variables, desde formas leves e transitorias a formas graves e de longa duración. Tamén varían moito os posibles cadros que poden provocar: cadros cutáneos (urticaria, eccemas, dermatite atópica), cadros gastrointestinais (cólicos e diarrea), molestias dixestivas inespecíficas, náuseas e vómitos, dificultades para traga-lo alimento, asma. Poden darse tamén cadros graves con shock anafiláctico con risco de morte. A maiores das propias manifestacións clínicas, outra consecuencia das alerxias alimentarias é a perda de calidade de vida dos enfermos ó ter que renunciar a determinados alimentos, o que chegou en ocasións a provocar cadros de ansiedade.
356
Outros
Historia ano a ano
Alerxia alimentaria
Etioloxía
A causa das alerxias son os alérxenos presentes no alimento. Trátase de proteínas ou glicoproteínas hidrosolubles, estables á calor, ós ácidos e ás proteases (é dicir, resistentes ós tratamentos culinarios habituais ). Existen alérxenos principais ou maioritarios (ante os que responde a maioría das persoas sensibilizadas ó alimento) e alérxenos secundarios ou minoritarios (ante os que responde só algúns dos individuos sensibilizados).
Hai alérxenos específicos dun alimento determinado e outros compartidos por grupos de alimentos; neste caso os alimentos implicados poden pertencer ó mesmo xénero ou familia do animal ou planta de que procedan ou a taxóns moi afastados filoxenicamente. Nuns casos están presentes en todo o alimento e noutros só en partes do mesmo (por exemplo, na pela da mazá).
miniatura|Diversas fontes de glute: arriba, fariña de xerme de trigo (sen farelo nin amidón); dereita, espelta; abaixo, cebada; esquerda, centeo. Estímase que hai uns 70 alimentos capaces de provocar alerxias, aínda que o 90% destas se deben a leite, ovo, cacahuete, froitos secos, peixes, mariscos, soia e trigo. Os alimentos responsables varían, naturalmente, cos hábitos alimentarios e, sobre todo, coa idade: co momento no que se introducen na dieta. O leite de vaca (o primeiro alimento estraño co que entra en contacto un meniño), o ovo e o peixe causan o 90% dos casos de alerxia en meniños de menos dun ano de idade. Segundo van medrando, a maior parte dos cativos terminan tolerando sen problemas o ovo e o leite cando chegan ós 2-3 anos de idade pero a partir destas idades comezan a aparece-las alerxias ó peixe, ós legumes e hortalizas, ás froitas (frescas ou secas) e ós mariscos. Na poboación adulta, o 36-37% das alerxias é ás froitas, seguido por un 12% a peixe e mariscos e un 6-10% ó ovo e os legumes.
Prevalencia
Resulta difícil cuantifica-la prevalencia das alerxias alimentarias porque a relativa novidade do problema fai que non exista unha uniformidade nos criterios patoxénicos e diagnósticos, o que explica a confusión existente respecto a outras reaccións adversas ós alimentos. De feito, tódolos estudos comproban que hai unha prevalencia estimada pola poboación moi superior á real, é dicir, boa parte das persoas que cren ter alerxia a algún alimento sofren ou sufriron un problema que nada ten que ver coa alerxia. Isto implica que están a privarse de alimentos e seguindo unha dieta restritiva inxustificadamente.
Sábese tamén que, aínda que a alerxia pode producirse a calquera idade, máis do 50% dos casos aparecen no primeiro ano de vida, e o 80% nos primeiros 3 anos de vida.
miniatura|250px|A lactacion natural prolongada axuda ó establecemento dun sistema inmunitario forte nos meniños. A Organización Mundial da Saúde recomenda prolonga-la lactación o maior tempo posible e atrasar simultaneamente a introdución na dieta dos meniños de ovos, peixe e froitos secos, como medidas preventivas para reduci-la incidencia das alerxias na infancia.
Outros factores que poden intervir, ademais da idade e da experiencia previa de consumo, son os factores xenéticos, que inflúen máis noutro tipo de alerxias, como a alerxia ó pole. Tamén se ten observada unha sensibilidade cruzada ante alérxenos de diferente tipo: así, os alérxicos ó cacahuete adoitan selo tamén ó pole de bidueiro e a leguminosas como o altramuz, pero rara vez reaccionan ante a soia.
Por último, un peso ó nacemento por baixo dos 2,5 kg adoita ir acompañado dunha resposta inmunitaria alterada e fai que estes meniños sexan máis propensos ás alerxias alimentarias (do mesmo xeito que tamén a enfermidades infecciosas e doutro tipo).
A posibilidade de provocar unha reacción alérxica constitúe un importante problema de seguridade alimentaria nos alimentos transxénicos. A introdución de novas proteínas en alimentos que non as contiñan esixe unha rigorosa comprobación da súa capacidade alerxénica no novo alimento.
Patoxenia
A alerxia alimentaria prodúcese por inxestión de certos alimentos e baséase nunha reacción inmunitaria, normalmente protagonizada por inmunoglobulinas tipo E.
O proceso debe comprender estes tres compoñentes:
miniatura|Os cacahuetes son a causa máis frecuente de reaccións alérxicas fatais relacionadas cos alimentos Os síntomas dunha reacción alérxica son moi variados e nunca se poden considerar patognomónicos. Varían desde un simple eritema ó redor da boca ata un cadro de anafilaxe mortal. Pódense clasificar en:
Medidas preventivas
miniatura|Os alimentos alerxénicos poden ser facilmente recoñecibles, pero moitas veces están agochados baixo a forma de ingredientes non visibles. Como xa se dixo, o consumidor que teña alerxia a algún alimento deberá absterse de comelo, como única medida preventiva eficaz. No consumo doméstico deberá consultarse a etiqueta para rexeitar aqueles alimentos que os conteñan. Deberá, igualmente, almacena-los alimentos libres de alérxenos separados dos outros, e sempre ben identificados, así como evitar contaminacións cruzadas á hora de cociña-lo alimento.
En caso de comer nun restaurante deberá consulta-los ingredientes, tendo en conta a posible presenza de alérxenos nos alimentos compostos. Os responsables dos restaurantes deberán ter unha ficha completa de cada prato, actualizada, para poder informa-lo consumidor con seguridade. Na elaboración dos pratos deberán seguirse as mesmas precaucións indicadas antes, recomendándose elaborar primeiro os menús destinados a persoas alérxicas e despois os menús normais. Uns e outros deberán estar perfectamente identificados.
A contaminación cruzada (entre alimentos con substancias alerxénicas e alimentos exentos) pode darse con cantidades mínimas, arrastradas coas mans, cos útiles de cociña, nas táboas de corte, co aceite, as pranchas de cociña etc. Retira-lo alimento alerxénico do prato nunca é suficiente. A cantidade mínima de aléxeno capaz de provocar unha reacción nun individuo sensibilizado varia desde centos de microgramos (partes por billón) a varios gramos de proteína, e cítanse casos de reaccións alérxicas provocadas polo bico de alguén que pouco antes comera un alimento
O persoal que manipule alimentos deberá coñece-lo risco e diferencia-los produtos con posibilidade de provocar alerxias.
Indicacións na etiquetaxe
As materias primas que deben declararse na etiqueta, por razón da súa capacidade alerxénica, son as seguintes:
A mesma normativa esixe tamén a mención na etiqueta da presenza de cereais que conteñan glute: trigo, centeo, cebada, avea, espelta, kamut, así como as súas variedades e produtos derivados. A razón desta esixencia non radica en que sexan alerxénicos senón na capacidade desta proteína de provocar outro tipo de reaccións adversas no consumidor: a celiaquía ou intolerancia ó glute.
A norma exclúe da obrigatoriedade de aparecer indicados na etiqueta certos produtos derivados dos ingredientes citados na relación anterior e utilizados, principalmente, como coadxuvantes tecnolóxicos, como é o caso de xaropes de glicosa a base de trigo, cereais utilizados na elaboración de bebidas alcohólicas por destilación, xelatina de peixe, aceite de soia, lactosoro etc.
Alérxenos vehiculados polos alimentos
Aínda que non se trate de alimento ningún, cómpre lembrar tamén a alerxia ó látex, tendo en conta a posible transferencia de proteínas do látex desde os luvas ó alimento que se manipula con eles.
Macarena García
Macarena García de la Camacha Gutiérrez-Ambrossi, coñecida como Macarena García, nada en Madrid o 26 de abril de 1988, é unha actriz e cantante española que participou en diversos musicais, series de televisión e cine. É irmá do tamén actor Javier Ambrossi.
Alerxia alimentaria
Alérxenos vehiculados polos alimentos
Outro caso semellante é a alerxia ós Anisakis, parasitos que están presentes en certas especies de peixe e que poden provocar unha inflamación intestinal moitas veces acompañada por manifestacións alérxicas.
Macarena García
Traxectoria
Cursou primeiro de Psicoloxía na Universidade Autónoma de Madrid antes de dedicarse por completo ao seu traballo de actriz.
Comezou a súa formación aos oito anos coa ximnasia artística. Aos catorce comezou a compaxinalo co baile, tanto moderno como funk, na escola Carmen Senra e na Academia Broadway. Durante varios anos recibiu clases particulares de canto con Rosario Ruiz e Nora Troyani. Nos últimos anos ademais complementou a súa formación con clases de guitarra con Nuria Zamora.
Alerxia alimentaria
Diagnose
A diagnose busca confirmar cal é o alimento responsable da reacción adversa e se esta se debe a unha resposta inmunitaria ou non (é dicir, se se trata dunha alerxia ou dunha hipersensibilidade ou intolerancia).
Normalmente consta de tres pasos:
Macarena García
Traxectoria
Conseguiu o seu primeiro papel nun musical aos trece anos, cando interpretou a Canelilla en En el nombre de la Infanta Carlota, de Jana Producciones, musical que estivo en cartel durante varias tempadas no Teatro de Madrid. Posteriormente traballou no musical sobre High School Musical con Daniel Diges.
Alerxia alimentaria
Diagnose
Existen no mercado métodos de diagnóstico rápido para detectar intolerancias a diversos alimentos e aditivos, pero carecen de fiabilidade.
Macarena García
Traxectoria
A partir de aí, participou en diversas series de televisión como Hospital Central, Punta Escarlata ou El internado pero o papel que a dá a coñecer ao gran público é o de Chelo, a filla dos porteiros en Amar en tiempos revueltos entre 2010 e 2012. En 2013, traballou na serie de Antena 3, Luna, el misterio de Calenda. Entre 2014 e 2015 participou na serie B&b, de boca en boca da cadea Telecinco xunto aos seus compañeiros Fran Perea e Belén Rueda.
En cine, foi a protagonista da adaptación española de Blancanieves dirixida por Pablo Berger e estreada en 2012. Un traballo que lle reportou premios moi importantes como a Cuncha de Prata á mellor actriz do Festival de Cine de Donostia e o seu primeiro Premio Goya á mellor actriz revelación.
Alerxia alimentaria
Outros trastornos semellantes
Cómpre diferencia-las alerxias alimentarias doutros trastornos tamén provocados por consumo de alimentos, como tal as intolerancias ó glute (enfermidade celíaca), a intolerancia á lactosa do leite ou á reacción á histamina presente nalgúns produtos da pesca. Estes trastornos, hoxe denominados hipersensibilidade non alérxica, non se deben a unha resposta inmunitaria -ou é que aínda non se demostrou-, é esa resposta inmunitaria é o elemento característico da alerxia. As diferentes formas de intolerancia alimentaria poden provocar cadros clínicos semellantes ó da alerxia alimentaria verdadeira, o que explica o que se dixo anteriormente dos diagnósticos inespecíficos e da nomenclatura confusa, ata o punto de que tamén circula na literatura técnica a denominación de pseudoalerxia alimentaria.
Moito máis lonxe están as intoxicacións alimentarias, producidas pola presenza de xermes ou toxinas nos alimentos e que non deben confundirse coas alerxias.
Tratamento
Probáronse medicamentos que, administrados antes de inxeri-lo alimento, pretendían reduci-la absorción intestinal e evita-la reacción adversa do organismo, pero non deron resultados satisfactorios.
Si que se comprobou que os alimentos probióticos, consumidos polas nais embarazadas ou polos meniños recentemente nados, poden proporcionar certa maduración no sistema inmunitario destes que se manifesta nunha redución na prevalencia de eccema atópico e de alerxia ó leite. No caso dos adultos os resultados de comer iogur durante longos períodos de tempo non foron concluíntes e os estudos do posible efecto na sintomatoloxía alérxica ou nos niveis inmunitarios foron contraditorios.
Prognóstico
É moi común que a alerxia desapareza co paso do tempo: xa dixemos que só o 10% dos meniños alérxicos ó leite de vaca manteñen esta sensibilidade ó chegar á idade adulta. A tolerancia ó ovo adquírese con menor frecuencia e outras alerxias, que se adquiren máis tarde (como a alerxia ós froitos secos, ó peixe ou ó marisco), poden permanecer coa mesma sensibilidade durante toda a vida do individuo.
É tamén frecuente que os meniños que manifesten algunha alerxia ós alimentos rematen por adquiri-la mesma sensibilidade fronte a outro tipo de substancias (pole, ácaros, pelo de animais, medicamentos etc.).
Cosme Vázquez
Cosme Vázquez Subiabre, nado en Mondariz o 15 de xaneiro de 1904 e finado en Madrid o 27 de agosto de 1976, foi un futbolista galego, que xogaba de dianteiro. Foi o primeiro galego en marcar un gol na Primeira División, na primeira xornada da tempada 1928/29 que enfrontaba ao seu equipo, o Atlético de Madrid, co Arenas de Getxo.
Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 1999
As eleccións ao Parlamento de Cantabria de 1999 celebráronse o 13 de xuño. Nesta lexislatura repetiuse o mesmo pacto entre PRC e PP. José Joaquín Martínez Sieso volveu ser proclamado Presidente do Goberno de Cantabria co apoio dos rexionalistas. Así mesmo, o PSOE concorreu xunto a escisión de Izquierda Unida Izquierda Democrática Cántabra baixo o nome de PSOE-Progresistas.
Cosme Vázquez
Traxectoria
Procedía dunha familia moi numerosa, fillo de Emelina Subiabre Peña, de nacionalidade chilena. Comezou a estudar enxeñaría, pero deixouno polo fútbol. Xogou no Real Vigo Sporting e logo no novo Celta de Vigo, e axiña destacou pola súa capacidade goleadora, por exemplo xa xogando no Celta na Copa do Apóstolo en Santiago de Compostela, en novembro de 1925, fronte ao Real Madrid.
Logo duns anos en Vigo fichou polo Athletic de Madrid. Na tempada 1925-26 proclamouse subcampión rexional co equipo madrileño e foi tamén subcampión do Campionato de España. No campionato estatal tivo unha destacada actuación, anotando 11 goles e rematando como o terceiro máximo goleador da competición, cun gol menos que os tamén galegos Ramón González e Ramón Polo, do Deportivo da Coruña e do Celta respectivamente. Cosme marcou dous goles nos cuartos de final contra o Espanyol, outros dous nas semifinais contra o Celta (un deles o gol da vitoria na prórroga), e outro na final contra o FC Barcelona que gañaron os cataláns. Na seguinte campaña proclamouse campión do Campionato Rexional Centro.
En xuño de 1928 Cosme defendeu de novo a elástica celeste do Celta nunha xira pola Arxentina e o Uruguai, pero regresou a Madrid coa creación da Liga española de fútbol na tempada 1928-29. Foi o primeiro galego en marcar un gol na Primeira División. Aconteceu xa no primeiro encontro de liga contra o Arenas de Getxo, onde bateu ao gardameta vasco José María Jáuregui. Foi titular no centro do campo xunto a Arteaga, Santos, Ordóñez e o tamén galego Lecube e rematou a tempada como segundo máximo goleador da liga, con 15 goles en 17 partidos, só por detrás dos 16 de Paco Bienzobas.
Tras rematar a súa carreira como xogador, foi directivo e delegado do Atlético de Madrid, residindo nesa cidade o resto da súa vida.
Icaria
Icaria, tamén chamada Ikaria (grego: Ικαρία), a nivel local Nikaria ou Nicaria (Νικαριά), a antigo nome:Doliche (Δολίχη), é unha illa grega localizada no mar Exeo a 10 millas náuticas (19 km) ao suroeste de Samos. Deriva o seu nome de Ícaro, o fillo de Dédalo na mitoloxía grega, que caeu ao mar cerca da illa.
Historia
Icaria foi habitada polo menos desde o 7000 a.C. cando foi poboada polos pobos neolíticos prehelénicos que os gregos chamaron pelasgos.
Ao redor do 750 a.C., os gregos de Mileto colonizaron Icaria establecendo un asentamento na zona da actual Campos, a que chamaron Oenoe polo seu viño.
Icaria foi absorbida por Samos e converteuse en parte do imperio marítimo de Polícrates. Neste momento foi construído en Nas, na esquina nordés da illa o templo de Artemisa.
Destino dos Restos Clásicos
O templo estaba en boas condicións ata mediados do século 19 cando foi saqueado polos habitantes de Christos, para acadar mármore para a súa igrexa local.
En 1939 foi escavado polo arqueólogo grego Leon Politis. Durante a ocupación alemá e Italiana de Icaria, na segunda guerra mundial moitos dos restos descubertos por Politis desapareceron.
O costume local di que aínda hai estatuas de mármore enterradas na area da costa.
Era xenovesa
No século 14 D.C. Icaria pasou a formar parte do imperio xenovés do mar Exeo. Nalgún momento, durante este tempo, os icarienses destruíron os seus portos para disuadir aos visitantes agresivos.
Segundo os historiadores locais os icarienses, foron abandonados aos seus propios recursos, construíron sete torres de vixilancia ao redor da costa. Axiña que unha vela hostil ou descoñecida era vista, de inmediato os observadores acendían un lume e logo corrían a unha cisterna que sempre estaba chea de auga. Sacaban un tapón de madeira na parte inferior, e a auga, por suposto, comezaba a filtrarse. As guarnicións das outras torres alertadas polo lume facían a mesma cousa ao mesmo tempo.
Dentro de cada cisterna en cada castelo había idénticas liñas, coma as dun frasco de medición. Cada unha destas calibracións tiñan unha mensaxe diferente unida a el: "ataque de piratas", "vela descoñecida achégase" etc
Cando o nivel da auga alcanzaba o nivel apropiado da mensaxe, os remitentes cerraban a cisterna e apagaban o lume, e todo o mundo nas outras torres podía ler o tamaño e a proximidade do perigo.
Durante este tempo, os icarienses rara vez construíron aldeas. Cada casa estaba moi lonxe do seu veciño, só había unha porta e se levantaron barricadas tras altos muros. Unha cheminea revela que tiveron que soportar habitacións cheas de fume que mantiveron espidas de pertenzas. A tradición di que todos durmían no chan e escondían as súas pertenzas nos nichos dos muros.
Era Otomán
Os Cabaleiros de San Xoán, que tiñan a súa base en Rodas, exerceron certo control sobre Icaria ata 1521, cando o Imperio Otomán incorporaron Icaria ao seu reino. Os icarienses colgaron ao primeiro recadador de impostos de Turquía, pero dalgún xeito lograron escapar ao castigo.
Os turcos impuxeron unha administración moi frouxa, non enviaron funcionarios a Icaria durante varios séculos. A mellor descrición que temos da illa durante estes anos é da pluma da Georgirnees J. Bishop, que en 1677 descríbese a illa con 1.000 habitantes, que eran os máis pobres no mar Exeo.
O Souto, Cela, Cambre
O Souto é un lugar da parroquia de Cela no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 5 habitantes (1 homes e 4 mulleres).
Icaria
Era Otomán
En 1827, durante a guerra de independencia grega, Icaria separouse do Imperio Otomán, pero non se incluíu no territorio da Grecia independente orixinal, e viuse obrigada a aceptar a dominación turca uns anos máis.
George Spanos (c.1872-1912), de Evdilos, morto nunha emboscada Turca o 17 de xullo, é honrado como o heroe da Revolución icariense. O seu busto, que o representa con bandoleiras, brazaletes e desafiante fusil na man, pódese ver na Praza da Resistencia Nacional en Evdilos.
Estado Libre de Icaria
miniatura|150px|Bandeira do Estado Libre de Icaria (1912), similar en forma á [[Bandeira de Suíza .]]
O 18 de xullo de 1912, foi declarado o Estado Libre de Icaria. As illas veciñas de Fournoi Korseon tamén foron liberadas e convertéronse en parte do Estado Libre. Ioannis Malaquías foi o único presidente da curta vida da nación.
Durante cinco meses, é un Estado independente, coas súas propias forzas armadas, bandeira, selos, e himno. Estes cinco meses foron tempos difíciles. Houbo escaseza de alimentos, a xente non tiña transporte regular nin servizo postal, e estaban en risco de converterse en parte do Imperio Italiano do Exeo. Pero en novembro de 1912, logo dun atraso debido á Guerra dos Balcáns, Icaria converteuse en parte de Grecia.
Segunda Guerra Mundial da ocupación e a fame
A illa sufriu enormes perdas de propiedades e vidas durante a segunda guerra mundial como resultado da ocupación alemá, italiana. Non hai cifras exactas pero, na aldea de Karavostamo, máis de 100 morreron de fame.
Illa Vermella
Os estragos da Guerra Mundial foron seguidos polos da Guerra Civil grega (1945-1947), librada entre os nacionalistas e comunistas. Posteriormente, o goberno grego utilizou a illa para o exilio duns 13.000 comunistas.
Como consecuencia disto a día de hoxe, moitos dos insulares simpatizan co comunismo, e por esta razón, Icaria é mencionada por algúns como a Nisi Kokkino (en grego: Κόκκινο νησί) (Illa Vermella) ou a Vrahos Kokkinos (en grego: Κόκκινος Βράχος) (Rocha Vermella).
Era Moderna
A calidade de vida mellorou considerablemente desde 1960 cando o Goberno grego comezou a investir na infraestrutura da illa para axudar na promoción do turismo. Hoxe en día, Icaria é considerado unha das cinco "Zona Azul" do mundo - onde a poboación vive regularmente ata unha idade avanzada (unha de cada tres chegan aos 90 anos).
Alemaña, ano cero
Alemaña, ano cero (en italiano Germania anno zero) é un filme italiano dirixido por Roberto Rossellini que foi estreado en 1948. Emitiuse na TVG o 1 de setembro de 2001.
Sinopse
Edmund, un neno alemán de doce anos, intenta sobrevivir baixo as duras condicións da posguerra da segunda guerra mundial, especialmente en Berlín, unha cidade que quedou completamente derruída tralo fin da guerra.
Eleccións municipais en Cambre
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cambre dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cambre]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Cambre desde a aprobación da Constitución de 1978.
Distribución de concelleiros en Cambre.
Vacina contra o VIH
Unha vacina contra o VIH é unha vacina que ten o propósito de protexer ás persoas que non están infectadas con VIH de contraer ese virus, ou de ter un efecto terapéutico para as persoas infectadas con VIH. Actualmente non existe unha vacina eficaz contra o VIH, pero múltiples ensaios clínicos buscan crear unha. miniatura|Varios enfoques para o desenvolvemento de vacinas contra o VIH.
Descrición xeral
Na actualidade atópanse dispoñibles tratamentos médicos alternativos a unha vacina. A terapia antirretroviral altamente activa (HAART, polas súas siglas en inglés) demostrou ser beneficiosa para moitas persoas infectadas co VIH, incluíndo mellorar a saúde, incrementar a expectativa de vida, controlar a carga viral e a prevención da transmisión durante o parto ou a parellas sexuais. A terapia antirretroviral debe ser tomada cronicamente, de forma diaria e sen interrupcións, para ser efectiva e non cura a infección.
O enfoque clásico dos esquemas de vacinación, que se basea na adaptabilidade inmunolóxica de recoñecer as proteínas da envoltura dos virus, aínda que é exitoso na prevención doutras enfermidades infecciosas demostrou ser ineficaz contra o VIH.
Diversos factores fan que o desenvolvemento dunha vacina contra o VIH sexa diferente ó das vacinas clásicas:
As dificultades para estimular unha resposta de anticorpos confiable conduciron ós intentos de desenvolver unha vacina terapéutica que estimule unha resposta dos linfocitos T.
Outra resposta ó desafío foi crear un único péptido que conteña os compoñentes menos variables de todas as cepas de VIH coñecidas.
Vacinas preventivas
En 2011, investigadores do Centro Nacional de Biotecnoloxía CNB-CSIC en Madrid publicaron os resultados do estudo clínico de fase 1 da vacina MVA-B. No 92% dos voluntarios a vacina induciu unha resposta inmune CD4 e CD8+ específicas fronte ao VIH.
En 2016, publicáronse os resultados do estudo Fase 1 da primeira vacina que utiliza unha versión desactivada do VIH-1, SAV001, desenvolvida polo Dr. Chil-Yong Kang e o seu equipo de investigación na Universidade de Oeste do Schulich School of Medicine & Dentistry do Canadá. O estudo, conducido no Canadá en 2012, demostrou un bo perfil de seguridade e induciu a produción de anticorpos para VIH-1 nos participantes.
En 2016 iniciáronse os primeiros estudos fase 2b de vacinas con anticorpos monoclonais para a prevención da infección por VIH. Os estudos HVTN 703 e HVTN 704 avalían VRC01, un anticorpo monoclonal que se centra no sitio de unión para CD4.
En 2017, Janssen e HVTN lanzaron o estudo clínico fase 2b chamado HVTN705/Imbokodo, que avalía un réxime de vacinación baseado en antíxenos mosaico (Ad26.Mos4.HIV e gp140 de Clado C adxuvado por fosfato de aluminio) en mulleres sen infección por VIH en Suráfrica, Malaui, Mozambique, Zambia e Cimbabue entre os 18 e os 35 anos. Espéranse os resultados do estudo para 2022.
Vacinas terapéuticas
Biosantech desenvolveu unha vacina terapéutica chamada Tat Oyi, que se dirixe á proteína tat do VIH. Probouse en Francia nun ensaio dobre cego de Fase I / II con 48 pacientes VIH positivos que alcanzaran a supresión viral na terapia antirretroviral altamente activa e logo suspenderon os antirretrovirais despois de recibir a vacina intradérmica Tat Oyi.
Vacinas preventivas
En 2016, lanzouse en Suráfrica o ensaio de fase IIb-III HVTN702/Uhambo. HVTN702 está a probar vacinas similares ás usadas en RV144 pero adaptadas para o subtipo de VIH común na rexión onde ocorren a maioría das novas infeccións de VIH, a África subsahariana. O estudo avalía se o réxime é eficaz para previr a infección por VIH en adultos. Espéranse os resultados do estudo para fins do ano 2020.
Vilar, Ventosa, Agolada
Vilar é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 28 habitantes (17 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Liendo
250px|miniatura|Val de Liendo. Liendo é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca da Costa Oriental. Tiña unha poboación de 1.223 habitantes en 2015.
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Castro Urdiales e Guriezo, ao sur con Ampuero e Limpias, e ao oeste con Laredo.
Está formado polas localides de Hazas, Iseca Nueva, Iseca Vieja, Isequilla, Llatazos, Mendina, Mollaneda, Noval, La Portilla, Rocillo, Sopeña, Villanueva e Villaviad. A súa capital é Hazas,
Cegoña
As cegoñas (Ciconia) son aves grandes, normalmente de 100 cm de alto, e de 180 cm de envergadura alar e cun longo e estreito peteiro. Os membros deste xénero son máis variables en plumaxe que outros cicónidos, pero varias especies teñen plumas negras na parte superior do corpo e das ás, e brancas na parte inferior do corpo. Os inmaturos son máis claros, como unha versión máis parda dos adultos.
As Ciconia son gregarias e reprodúcense en colonias, e as parellas son moi fieis; antes pensábase que permanecían xuntas toda a vida, pero hoxe sabemos que poden cambiar de parella despois das migracións. Constrúen grandes niños con paus e ramiñas nas árbores, aínda que a especie suramericana aniña no chan e polo menos tres das especies constrúen os niños en edificios humanos. A máis coñecida é a cegoña branca, que visita Europa e entrou nas lendas e o folclore europeo. Na lista de aves de Galicia figuran a cegoña branca (C. ciconia) e a cegoña negra (C. nigra).
Comen ras, insectos, crías de aves, lagartos e roedores. Voan co pescozo estendido, igual que a maioría dos demais cicónidos, pero, ao contrario que as garzas, as cales retraen o pescozo cara atrás en voo.
As especies migratorias como as cegoñas brancas e as negras planan no aire coas súas amplas ás e dependen das térmicas de aire quente para facer voos sostidos de longa distancia. Como estas térmicas só se forman en terra, estas cegoñas, igual que as grandes aves de presa, deben cruzar o Mediterráneo nos seus puntos máis estreitos, e pode verse un gran número destas aves cruzando os estreitos de Xibraltar e do Bósforo durante a súa migración.
Especies
As especies existentes de cegoñas son as seguintes:
O rexistro fósil do xénero é amplo, o que indica que Ciconia estaba antes máis estendido do que está hoxe. Aínda que o material fósil coñecido parece suxerir que o xénero evolucionou arredor do Atlántico, posiblemente en Europa occidental ou África, a falta en comparación de fósiles en Asia fai que esta teoría non estea suficientemente fundamentada actualmente. Todo o que se pode dicir é que no Plioceno temperán, Ciconia estaba estendida polo menos por todo o hemisferio norte.
Entre os membros fósiles do xénero están os seguintes:
Un fragmento distal de radio atopado en depósitos do Plistoceno tardío da Cova de San Josecito (México) pode pertencer a este xénero ou ben a Mycteria; é máis pequena que outras cegoñas Ciconia fósiles americanas. O xénero fósil proposto Prociconia do Brasil, tamén do Plistoceno tardío, pode ser un sinónimo júnior deste xénero ou de Jabiru. Un fragmento distal de tarsometatarso atopado nun abrigo rochoso na illa de Reunión é probablemente dunha ave que foi capturada alí para a alimentación por algúns dos primeiros poboadores humanos da illa; pero non hai rexistro de mencións da presenza de cegoñas nas illas Mascareñas, e aínda que inicialmente se creu que este subfósil era unha cegoña, hoxe é asignado ao ibis de Reunión (Threskiornis solitarius), que é bastante similar ás cegoñas osteoloxicamente e non estaba descrito aínda cando se atopou este óso (Cowles, 1994).
Asociacións culturais
miniatura|Bociany (Cegoñas), un cadro pintado por [[Józef Chełmoński (1849–1914).]]
Debido ao seu gran tamaño, predación de animais daniños, e o seu comportamento de nidación preto dos asentamentos humanos e sobre os tellados, a cegoña branca ten unha impoñente presenza que tivo un impacto na cultura e folclore humanos. No Antigo Exipto estaba asociada ao Ba ou "alma" e era o xeroglífico que a representaba. A palabra hebrea para denominar a cegoña branca é chasidah (חסידה), que significa "misericoridosa" ou "amable". A mitoloxía grega e a romana representaban as cegoñas como modelos de devoción parental, e crían que non morría de vella, senón que voaba a illas e tomaba a aparencia de seres humanos. Esta ave intervén en polo menos tres fábulas de Esopo tituladas O raposo e a cegoña, O granxeiro e a cegoña, e A ra que quería ser rei. Tamén se pensaba que coidaba aos seus pais vellos alimentándoos e mesmo transportándoos, e os libros para nenos representábanas como un modelo de valores filiais. Unha lei grega chamada Pelargonia, nome que procede da palabra do grego antigo pelargos, que significaba cegoña, obrigaba aos cidadáns a coidar aos seus pais anciáns. Os gregos tamén estableceron que matar unha cegoña podía ser punido coa morte. Na antiga Tesalia parece que era protexida, xa que cazaba cobras, e sostíñase que era a "ave branca" de Virxilio. Os escritores romanos salientaron a chegada da cegoña branca en primavera, que era un aviso para que os agricultores plantasen os seus viñedos.
Os crentes islámicos veneran as cegoñas porque coidan que estas fan unha peregrinación anual á Meca durante a súa migración. Algúns dos primeiros estudos e coñecementos sobre a migración das aves iniciáronse por un interese nas cegoñas brancas; As coñecidas en alemán por Pfeilstörche ("cegoñas frecha") encontrábanse en Europe con frechas africanas cravadas nos seus corpos. Un exemplo ben coñecido desas cegoñas encontrouse no verán de 1822 na cidade alemá de Klütz en Mecklenburg nun espécime que foi disecado por un taxidermista, completado co adorno dunha frecha africana, que se conserva agora na Universidade de Rostock.
As cegoñas teñen pouco temor ao ser humano se este non as molesta, e a miúdo aniñan sobre os edificios de Europa. En Alemaña, a presenza dun niño no tellado dunha casa críase que protexía contra os incendios. Estaban tamén protexidas debido á crenza de que as súas almas eran humanas. Os propietarios de casas de Alemaña e Holanda favorecían que as cegoñas aniñasen nas súas casas, ás veces construíndo plataformas no alto das casas con ese único propósito, para atraeren a boa sorte. Os polacos, lituanos e ucraínos cren que as cegoñas traen a harmonía ás familias en cuxa propiedade aniñan.
A cegoña branca é un motivo popular en selos de correos, e está representada en máis de 120 selos postais de máis de 60 entidades emisoras de selos. É a av e nacional de Lituania e Belarús, e foi a mascota polaca na Feira da Expo 2000 de Hanover. No século XIX, algúns pensaban que as cegoñas só vivían en países que tiñan unha forma de goberno republicana.
As cegoñas e o nacemento dos nenos
miniatura|120px|Der Klapperstorch (A cegoña), unha pintura de [[Carl Spitzweg (1808–1885).]]
No folclore europeo a cegoña está relacionada coa natalidade, xa que é a responsable de traerlles os bebés aos pais. A lenda é moi antiga, pero foi popularizada por unha historia do século XIX de Hans Christian Andersen chamada As cegoñas. O folclore alemán considerou que as cegoñas encontraban os meniños en covas ou pantanos e traíanos ás casas das parellas humanas nunha cesta levada sobre as costas ou colgada do peteiro. Estas covas contiñan adebarsteine ou "pedras de cegoñas". Os bebés dábanllos ás nais ou deixábanos caer pola cheminea. As parellas tiñan que notificar cando querían un fillo colocando doces para que as comese a cegoña nos beirís das fiestras da casa. Desde alí o folclore espallouse por todo o mundo ata chegar a países como Filipinas e a Suramérica. As marcas de nacemento que ás veces aparecían na parte posterior da cabeza dos neonatos (nevos da caluga) considerábanse ás veces como causados por peteirazos da cegoña.
Na mitoloxía e relixión eslava, pensábase que as cegoñas levaban as almas non nacidas desde Iriy á Terra durante a primavera e verán. Esta crenza aínda persiste na moderna cultura folcrórica de moitos países eslavos, na historia infantil simplificada de que as "cegoñas traen os nenos ao mundo". Nalgúns idiomas eslavos, por exemplo o serbio, e croata "cegoña" dise roda, que deriva de roditi (dar a luz, nacer). Os eslavos vían as cegoñas como aves que traían sorte, e pensaban que matar a unha delas traía desgrazas. Un estudo a longo prazo que mostraba a correlación espúrea entre o número de niños de cegoñas e os nacementos humanos é amplamente utilizado na ensinanza escolar de estatística básica como un exemplo que ilustra que a correlación non necesariamente indica causalidade. O mito de que traían os meniños apareceu en diferentes formas na historia. Aos nenos de escravos afroamericanos dicíaselles ás veces que os nenos brancos os traía a cegoña, mentres que os nenos negros nacían de ovos de miñatos.
O psicanalista Marvin Margolis indicou que a natureza tan duradeira da fábula de que as cegoñas traen os meniños está ligada a que satisfai unha necesidade psicolóxica, porque alivia a incomodidade de discutir de sexo e de procreación cos nenos. As aves foron desde hai tempo asociadas con símbolos maternais, desde deusas da Antigüidade como Xuno ata o Espírito Santo cristián, e as cegoñas foron elixidas pola súa branca plumaxe (que simboliza a pureza), o seu tamaño (que é dabondo como para poder cargar cun neno), e voo a grande altitude (equiparable a voar entre a Terra e os ceos). A fábula e a súa relación co mundo interno dos nenos foron discutidos por Sigmund Freud, e Carl Jung. De feito, Jung lembraba que lle contaran a historia a el mesmo ao nacer a súa irmá. A ligazón tradicional cos neonatos continúa co seu uso frecuente en anuncios publicitarios de produtos como cueiros e nas tarxetas de natalicio que anuncian o nacemento dos nenos.
Outros aspectos
Non obstante, o folclore atopoulle tamén aspectos negativos ás cegoñas. Un conto folclórico polaco relata como Deus fixo a plumaxe branca das cegoñas, mentres que o Demo deulle as súas plumas negras, o que lle infunde tanto impulsos bos coma malos. Tamén foi asociada con bebés discapacitados ou nacidos mortos en Alemaña, o que se explicaba porque a cegoña deixara caer o neno en camiño á casa a onde ía destinado, ou como vinganza ou castigo por pasados pecados. Unha nai que estaba encamada preto do momento do parto dicíase que fora "peteirada" pola cegoña. En Dinamarca, dicíase que as cegoñas lanzaban unha cría fóra do niño e despois un ovo en anos sucesivos. Na Inglaterra medieval, as cegoñas estaban asociadas co adulterio, posiblemente inspirándose nos rituais do seu cortexo. O seu despiollamento e acomodación das plumas e posturas considerábanse ligadas cos atributos da vaidade.
Palmou, Lalín
San Xoán de Palmou é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 167 habitantes (84 mulleres e 83 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 225 habitantes.
Historia
Co plan de arranxo da diocese lucense de 1890 foi suprimida a parroquia de San Pedro de Erbo e integrada na de Palmou.
Patrimonio
O tímpano da igrexa, hoxe no Museo de Pontevedra.|dereita|miniatura O tímpano na actualidade.|dereita|miniatura
Streltsy
miniatura|270px|Streltsy Streltsy (en ruso: стрельцы) é o plural da palabra strelets (en ruso: стрелец) e designa un corpo militar ruso que foi creado no 1550 durante o reinado de Iván o Terrible e que foi utilizado ata o século XVIII. O nome que describe un Streltsy ou "Strelitz," é derivado do alemán "Strelizen", mais como pode levar á confusión co nome da cidade alemá de Strelitz, utilízase tamén coa ortografía "Strelitzen" en alemán Strelet.
O termo en si derívase da palabra Strela (frecha), que previamente designaba os arqueiros. Significaba literalmente «tirador » e foi traducido a miúdo como arcabuceiro, máis apropiado que arqueiro ou mosqueteiro de infantería os cales estaban equipados con armas de fogo (arcabuces). Tamén foron designados colectivamente este corpo como Tropas streltsy (en ruso: Стрелецкое Войско).
Despois do intento de rebelión de Sofía en 1698 (rexente de Rusia desde 1682), media irmá de Pedro o Grande. Pedro disolveu gradualmente o corpo dos streltsy en 1720 (data de liquidación final).
Provincia de Bueng Kan
miniatura|[[Phu Tok.]] Bueng Kan (en tai บึงกาฬ) é a 76ª provincia (changwat) da Tailandia, situada na Rexión Nordeste, en funcionamento desde o 23 de marzo de 2011. A provincia formouse a partir de distritos (amphoe) provenientes da Provincia Nong Khai. A súa capital é Bueng Kan.
No distrito Bung Khla atópase o Santuario Phu Wua, protexendo un monte arborado a carón do río Mekong.
Historia
En 1994, Sumet Phromphanhao, deputado na cámara baixa tailandesa da Provincia Nong Khai, propuxo a provincia de Bueng Kan composta polos amphoes de Bueng Kan, Seka, So Phisai, Bung Khla, Bueng Khong Long, Pak Khat, Phon Charoen e Si Wilai, todos amphoes da Provincia Nong Kha. Se se creara, a provincia tería 4.305 km2, cunha poboación duns 390.000 habitantes. Mais o Ministro de Interior non veu apropiado a creación dunha nova provincia e non prosperou a iniciativa no Consello de Ministros.
A proposta estivo no esquecemento durante até 2010, cando o Ministro de Interior a propuxo no Consello de Ministros. O 3 de agosto de 2010 o Consello resolveu presentar a proposta á Asemblea Nacional, citando como razóns principais o número axeitado de distritos e de poboación como o carácter especial da provincia, así como tamén que na provincia Nong Khai á beira do Mekong, era dificultoso o mantemento dunha seguridade axeitada por toda a extensa fronteira.
O 7 de febreiro de 2011 a Asemblea Nacional aprobou a proposición. O Primeiro Ministro Abhisit Vejjajiva presentoulla a Bhumibol Adulyadej quen a asinou o 11 de marzo de 2011. Publicouse na Diario Oficial o 22 de marzo de 2011 e entrou en efecto ao día seguinte.
Distritos
A provincia subdivídese en oito distritos (amphoe):
Instituto de Crédito Oficial
O Instituto de Crédito Oficial (Instituto de Crédito Oficial, oficialmente e en español) é un banco público adscrito ao Ministerio de Economía e Competitividade a través da Secretaría de Estado de Economía e Apoio á Empresa. Foi fundada en 1971, como institución pública responsable da coordinación e control dos bancos. Ten a natureza xurídica de entidade de crédito e consideración de Axencia Financeira do Estado. O financiamento realízase a través da emisión de renda fixa. As súas funcións son, sobre todo, promover actividades económicas que contribúan ao crecemento e desenvolvemento do país, así como a mellora da distribución da riqueza nacional.
Lista de presidentes
Debaixo están listados os presidentes que tivo o ICO desde a súa creación en 1971:
359
Outros
Historia ano a ano
85
Outros
80er
Aldea, Meixigo, Cambre
Aldea é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Boris Johnson
Alexander Boris de Pfeffel Johnson, nado en Nova York o 19 de xuño de 1964 é un político, historiador e xornalista británico, primeiro ministro do Reino Unido entre 2019 e 2022.
Traxectoria
Foi alcalde de Londres de 2008 a 2016. Tamén é Membro do Parlamento (MP) por Uxbridge e South Ruislip dende 2015. O 7 de xuño de 2022, renunciou ao cargo de líder do Partido Conservador, máis continúa a ser Primeiro Ministro ata novo aviso. Considérase a si mesmo conservador One-Nation e foi descrito como libertario por mor da súa asociación co liberalismo económico e co liberalismo social.
Zoco (calzado rústico)
miniatura|dereita|Zocos galegos de nova creación. Un zoco é un calzado rústico, semellante a unha zoca, coa sola de pau e a empeña de coiro, que se amalloa e cobre o nocello. Tamén recibe os nomes de chanca, chanco, galocha, galocho ou tamanca.
Características
O zoco evolucionou a partir de padróns de madeira máis sinxelos, con correolas o a partir das simples zocas feitas totalmente en madeira, que polo xeral se usaban por baixo dos zapatos de coiro ou tela para elevar o pé por riba da lameira e o esterco dos camiños. Os máis humildes que non podían se permitir mercar zapatos levaban a madeira directamente contra a pel, deste xeito se desenvolveu o zoco, feito en parte de pau e en parte de coiro. Alternativamente, xa se tiña descrito a zoca na época romana, posibelmente antes, polos pobos celtas.
Durante a Revolución Industrial inglesa usábanse acotío cando os traballadores industriais precisaban calzado forte e barato. Homes e mulleres levaban zocos atados e abrochados respectivamente, os fechos eran de latón gravado ou máis comunmente de aceiro. As zocas usáronse nas cidades industriais mais tamén nos peiraos do peixe de Londres, as feiras de froita, ou as minas de Kent.
Moura (grupo musical)
Moura (tamén estilizado como MØURΔ) é un grupo galego que mestura rock progresivo, rock psicodélico e folk rock procedente da Coruña. O grupo naceu en 2015 e está formado por Diego Veiga (guitarras, harmónica e voz), Hugo Santeiro (guitarras), Fernando Vilaboi (hammond e sintetizadores), Pedro Alberte (baixo) e Luis Casanova (batería). A banda ten publicado un único álbum de estudio ata a data, Moura (2020).
Zoco (calzado rústico)
Características
Asócianse moito na mente popular co baile pois con eles bailábase nos muíños de todo o occidente europeo, e de feito son a orixe dos zapatos de claqué. Hoxe en día aínda se usan na industria e son particularmente vantaxosos nas industrias metalúrxicas onde poden se producir labras quentes ou derrames de metal fundido.
O oficio de zoqueiro segue vivo en Galicia con algunha empresa que elabora zocos de vangarda e tradición.