cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torres de San Marino
As Tres Torres de San Marino son un grupo de torres localizadas na Cidade de San Marino, aproveitando tres picos do Monte Titano. Aparecen representadas na bandeira e no escudo de San Marino. Tamén se representan nas moedas de euro emitidas por este país, en concreto aparecen as tres na moeda de 50 céntimos, a torre Guaita na de 5 céntimos e o Montale na de 1 céntimo. Na gastronomía existe unha sobremesa co nome de La Torta Di Tre Monti, que fai referencia a estes picos.
A Primeira Torre
A primeira torre, tamén chamada a Rocca ou Guaita, é a máis vella das tres, do século XI, e usouse durante unha breve tempada de prisión.
A Segunda Torre
A segunda torre, tamén chamada a Cesta ou Fratta, está no cumio máis alto do Monte Titano. Nel encóntrase un museo de San Mariño diácono, creado en 1956. Construíuse no século XIII.
A Terceira Torre
miniatura|esquerda|Montale A terceira torre, tamén chamada o Montale, é a que a menor altitude está. En contraste coas outras torres, esta non está aberta ao público. Construíuse no século XIV.
Resident Evil: Extinction
Resident Evil: é un filme dirixido por Russell Mulcahy que foi estreado no 2007. É o terceiro filme da saga Resident Evil, precedida por Resident Evil (2002), Resident Evil: Apocalypse (2004) e seguida por Resident Evil: Afterlife (2010).
Sinopse
Alice (Milla Jovovich) xunto cos superviventes da catástrofe acontecida na cidade de Raccoon City, deben atravesar o deserto de Nevada coa esperanza de chegar a Alasca, antes de que os da Corporación Umbrella os alcancen.
As Lamas, Acevedo do Río, Celanova
As Lamas é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 17 eran homes e 16 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lugares de Quiroga
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Quiroga.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Quiroga
Exeo (homónimos)
O nome de Exeo pode designar a diferentes personaxes da mitoloxía grega ou a certas realidades xeográficas ou culturais.
Chandrika Kumaratunga
Chandrika Bandaranaike Kumaratunga (en támil: சந்திரிகா பண்டாரநாயக குமாரணதுங்க), nada en Colombo o 29 de xuño de 1945, é unha política de Sri Lanka. Foi presidenta do seu país dende o 12 de novembro de 1994 ata o 19 de novembro de 2005. Líder do Partido da Liberdade de Sri Lanka.
Capela de San Miguel de Ribadeo
A capela de San Miguel é unha construción relixiosa da vila de Ribadeo.
Foi construída na alta idade media na costa da ría de Ribadeo, entre punta Rocina e a praia da insua de Guimarán. Hai anos era coñecida polo nome de San Miguel da Pena.
Illote do Castelo
O illote do Castelo é unha illa galega situada na desembocadura do río Oitavén, na enseada de San Simón. Pertence á parroquia de Ponte Sampaio, do concello de Pontevedra. Localízase a escasos metros da costa, de xeito que durante a baixamar é posíbel a comunicación por terra co illote, nunha zona de baixos limosos, empregados adoito para o marisqueo.
A illa atópase deshabitada, e non se conserva ningún vestixio de construción agás un cruceiro e unha estatua, ambas as dúas do século XX. A vexetación é a mesma que a da costa galega, isto é, na súa meirande parte matogueiras, piñeiros e eucaliptos.
Etimoloxía
Neste illote existiu unha pequena fortificación, o castelo de San Paio de Luto. De aspecto circular, no punto máis elevado da illa apreciaríase unha estrutura cuadrangular que poderían formar os alicerces dun antigo castelo.
Óscar González
O nome Oscar González pode referirse a:
Captura de movemento
miniatura|300px|Captura de movemento dos dedos de dous pianistas tocando o mesmo tema. A captura de movemento é un proceso de gravación do movemento de obxectos ou persoas. É empregado en aplicacións militares, entretemento, deportes, medicina, enxeñaría informática e robótica. Na rodaxe de filmes e na creación de videoxogos refírese á gravación de accións ou actores humanos, e usando esta información pódense animar por ordenador personaxes dixitais en 2D ou 3D.
Nas sesións de captura de movemento, as accións dun ou varios actores son recollidas moitas veces por segundo, e as primeiras técnicas usaban imaxes de varias cámaras para calcular posicións en 3D. Estes datos de animación son posteriormente mapeados nun modelo 3D de xeito que o modelo executa as mesmas accións que o actor.
A Calzada
O topónimo galego A Calzada pode referirse a:
Juan Rico González
Juan Rico González, nado en Ferrol en 1895 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un militar galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936. Capitán de Gardas de Asalto, mandaba a 31ª Compañía de Pontevedra. O 16 de xullo de 1936 propuxo ao gobernador civil Gonzalo Acosta Pan a detención dos xefes militares e dos elementos civís que conspiraban con eles. O gobernador no fixo caso das súas advertencias e enviouno o 17 a Vigo, onde o Capitán tiña desprazada unha sección das súas forzas. Rico regresou a Pontevedra o 18 e púxose en contacto coa Fronte Popular. Convocouse unha reunión das mocidades Socialistas Unificadas e dos partidos de esquerda. Rico arengounos e proporcionoulles as armas da garda municipal e as sobrantes do cuartel de Asalto. Desautorizado polo Gobernador, o Capitán interveu as comunicacións telefónicas.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra sumarísimo o 1 de novembro. Condenado a morte, foi fusilado na estrada de Campañó o 12 de novembro de 1936.
Cordero
O topónimo castelán Cordero pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Ferreira Gullar
Ferreira Gullar, pseudónimo de José Ribamar Ferreira, nado en San Luís o 10 de setembro de 1930 e finado no Río de Xaneiro o 4 de decembro de 2016,  foi un escritor, poeta, crítico de arte, biógrafo, tradutor, memorialista e ensaísta brasileiro e un dos fundadores do neoconcretismo. Forma parte da Academia Brasileira de Letras, na vaga deixada por Ivan Junqueira, da cal tomou posesión o 5 de decembro de 2014.
Biografía
esquerda|miniatura|En 1970. Ferreira Gullar naceu en San Luís, o 10 de setembro de 1930, co nome de José Ribamar Ferreira. É un dos once fillos da parella Newton Ferreira e Alzira Ribeiro Goulart.
Sobre o pseudónimo, o poeta declarou o seguinte: "Gullar é un dos sobrenomes de miña nai, o nome dela é Alzira Ribeiro Goulart, e Ferreira é o sobrenome da familia, eu entón me chamo José Ribamar Ferreira; mais como todo o mundo no Maranhão é Ribamar, eu decidín mudar o meu nome e fixen iso, usei o Ferreira que é do meu pai e o Gullar que é de miña nai, só que eu mudei a grafía porque o Gullar de miña nai é o Goulart francés; é un nome inventado, como a vida é inventada eu inventei o meu nome".
Segundo Mauricio Vaitsman, ao lado de Bandeira Tribuzi, Lucy Teixeira, Lago Burnett, José Bento, José Sarney e outros escritores, formou parte dun movemento literario difundido a través da revista que lanzou o posmodernismo no Maranhão, A Illa, da cal foi un dos fundadores. Até a súa morte, moitos o consideraban o maior poeta vivo do Brasil e non sería esaxero dicir que, durante súas seis décadas de produción artística, Ferreira Gullar pasou por todos os acontecementos máis importantes da poesía brasileira e participou deles.
Morando no Río de Xaneiro, participou do movemento da poesía concreta, sendo entón un poeta extremamente innovador, escribindo os seus poemas, por exemplo, en placas de madeira, gravándoos.
En 1956 participou da exposición concretista que é considerada o marco oficial do inicio da poesía concreta, tendo se afastado desta en 1959, creando, xunto con Lígia Clark e Hélio Oiticica, o neoconcretismo, que valoriza a expresión e a subxectividade en oposición ao concretismo ortodoxo. Posteriormente, aínda no inicio dos anos de 1960, afastarase deste grupo tamén, por concluír que o movemento levaría ao abandono do vínculo entre a palabra e a poesía, pasando a producir unha poesía comprometida e envolvéndose cos Centros Populares de Cultura (CPCs).
En 2014, foi considerado un inmortal na Academia Brasileira de Letras.
Ferreira Gullar morreu o 4 de decembro de 2016, na cidade do Río de Xaneiro no transcurso de varios problemas respiratorios que culminaron nunha pneumonía. O velorio do escritor foi realizado inicialmente na Biblioteca Nacional, pois ese era un desexo de Gullar. Dali, o corpo foi levado nun cortexo fúnebre até a Academia Brasileira de Letras no Río de Xaneiro. Unha semana antes de morrer, Ferreira Gullar pediu á filla Luciana para que o levase até a Praia de Ipanema. O enterro foi no Cemiterio de San João Batista en Botafogo no Río. Gullar ocupaba a tríxésima sétima cadeira da ABL.
Premios e indicacións
Gañou o concurso de poesía promovido polo Jornal de Letras co seu poema "O Galo" en 1950. Os premios Molière, o Saci e outros premios do teatro en 1966 con Se correr o bicho pega, se ficar o bicho come, que é considerada unha obra prima do teatro moderno brasileiro.
En 2002, foi indicado por nove profesores dos Estados Unidos, do Brasil e de Portugal para o Premio Nobel de Literatura. En 2007, seu libro Resmungos gañou o Premio Jabuti de mellor libro de ficción do ano. O libro, editado pola Imprensa Oficial do Estado de São Paulo, reúne crónicas de Gullar publicadas no xornal Folla de S. Paulo o ano de 2005. Foi considerado pola Revista Época un dos 100 brasileiros máis influentes do ano de 2009.
Foi agraciado co Premio Camões en 2010.
O 15 de outubro de 2010, foi contemplado co título de Doutor Honoris causa, na Facultade de Letras da UFRJ.
En Imperatriz, gañou na súa homenaxe o teatro Ferreira Gullar.
En 1999 é inaugurada en San Luís a Avenida Ferreira Gullar.
En 20 de outubro de 2011, gañou o Premio Jabuti co libro de poesía Em Alguma Parte Alguma, que foi considerado "O Libro do Ano" de ficción.
En 2011, a obra Poema Sujio inspirou a vídeo instalación Há muitas noites na noite, dirixida por Silvio Tendler. En 2015, o poema inspirou unha serie documental, tamén denominada: "Há muitas noites na noite", con sete episodios con 26 minutos cada, exhibida na TV Brasil entre decembro de 2015 e xaneiro de 2016, tamén dirixida por Silvio Tendler.
Gene Tierney
Gene Eliza Tierney, nada en Nova York o 19 de novembro de 1920 e finada en Houston o 6 de novembro de 1991 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Cando era moza viviu dous anos en Suíza aprendendo francés. Volveu ao seu país en 1938. Durante unha viaxe á costa oeste visitou o estudio Warner Bros. O director Anatole Litvak viuna e quedou impresionado coa súa beleza, suxeríndolle que se convertese en actriz. A Warner quixo asinar un contrato, pero os seus pais negáronse. Pouco despois, aburrida da alta sociedade á que pertencía, decidiu iniciar unha carreira como actriz, estudando en Nova York.
Finalmente, debutou no cinema en 1940 na 20th Century Fox. O seu papel máis famoso foi o do filme Laura, en 1944. Cando rematou o seu contrato en 1952 interpretou a Marya Lamarkina en Never Let Me Go, rodada en Inglaterra con Clark Gable. Tierney rodou outro filme en Europa, durante o que comezou unha relación co príncipe Aly Khan, pero o seu pai, Aga Khan III, opúxose ao matrimonio.
Debido a tristes sucesos, como o nacemento dunha filla con discapacidade mental, Tierney sufriu episodios de depresión. En 1955 ingresou no Harkness Pavilion en Nova York e logo en The Institute of Living en Hartford, Connecticut, onde recibiu tratamentos de electroshock. Máis tarde converteuse en voceira en contra deste tratamento, indicando que ela perdera memoria. En 1957 subiu á terraza do edificio da súa nai e estivo aló vinte minutos, no que se considera un intento de suicidio. Tras este episodio volveu ser ingresada en Topeka, Kansas.
Regresou ao cinema en 1962, recibindo de novo boas críticas, pero dous anos máis tarde retirouse e traballou unicamente na televisión ata 1980. En 1960 casou co empresario petroleiro W. Howard Lee que acababa de divorciarse de Hedy Lamarr.
Ramón Caamaño
Ramón Caamaño Bentín, nado en Muxía o 9 de novembro de 1908 e finado na mesma vila o 13 de maio de 2007, foi un fotógrafo galego.
Formación e primeiros anos
Fillo único, o seu pai ao pouco de nacer el emigra a Cuba e México onde se dedica á venda de encaixe que elaboran na casa familiar. Ao facer os oito anos o seu pai mándalle unha máquina de cine con algunha película, que lles proxectaba aos rapaces e rapazas de Muxía, a quen lles cobraba a entrada en alfinetes que logo vendía ás palilleiras. Este rapaz, que quería ser electricista, cando ten dezaseis anos merca a súa primeira máquina fotográfica. Era unha máquina de caixa que tiraba as fotos sen enfocar.
A partir do ano 1925 comeza a fotografar o mundo máis próximo: mariñeiros, campesiños, paisaxes, solpores, romarías etcétera. Dous anos máis tarde 1927 compra unha máquina Pathe Baby para proxectar cine, e comeza a distribuír filmes pola Costa da Morte. Marcha a Santiago de Compostela nos invernos dos anos 29, 30 e 31, onde traballará co fotógrafo Ksado, de quen aprenderá entre outras cousas a técnica de colorear fotos con ácidos.
Casamento e fotoxornalismo
No ano 1932 coñece no Porto do Son a Tereixa Louro, coa que casará en 1937. Nese ano muda para Cee, onde monta un estudio e comeza a traballar facendo retratos. En 1938 é mobilizado co motivo da Guerra Civil e destinado á fronte de Aragón, onde leva canda si a cámara West Pocket. As súas fotos de guerra poden cualificarse como o primeiro exemplo de fotoxornalismo galego.
Á volta da contenda segue co estudio en Cee, pero a súa actividade esténdese a toda a comarca, principalmente ás vilas de Corcubión e Muxía.
Retirada e pasamento
Retirouse da vida profesional e da fotografía en 1975. Tiña un pequeno museo persoal na súa casa, mantido ata o seu falecemento. Foi soterrado no camposanto de Santa María de Muxía.
Obra
Nas súas fotografías emprega fundamentalmente o branco e negro, e é sobre todo coñecido polos seus retratos. Os fotógrafos de aldea, coma el, vivían de realizar fotografías por encarga a labregos e mariñeiros, que buscaban con elas manter o vínculo cos familiares da emigración. Tamén ten series de fotografías de defuntos, aos que retrataba a petición dos seus familiares. As fotos realizábanse no estudio, sobre uns decorados ficticios de pano, ou senón nas propias aldeas, con panos e telas que se colocaban de fondo en escenarios naturais. O contraste entre eses decorados e o realismo e austeridade das fotografías, case todas retratos formais e hieráticos, é unha das características do xénero.
Outro dos temas preferidos de Ramón Caamaño foi o das romarías, en especial as da Romaría da Virxe da Barca, de Muxía.
O seu arquivo fotográfico está formado por máis de 6.000 copias fotográficas e preto de 20.000 clixés.
Noroeste Pop Rock
miniatura|[[Nicholaus Arson, guitarrista de The Hives na edición de 2009.]] Noroeste Pop Rock, ou Festival Noroeste é un festival de música pop rock que cada ano se celebra no mes de agosto na cidade da Coruña dentro do programa das Festas de María Pita. A edición do ano 2017 foi a número 31 dende os seus comezos nos anos oitenta.
Tradicionalmente neste festival o público pode ver de balde as actuacións, que se levan a cabo nun escenario montado na area da praia de Riazor.
A primeira edición do festival celebrouse no marco das Festas de María Pita do ano 1986, baixo o nome Noroeste Pop & Rock - I Encontro Musical Cidade da Coruña. Dende entón o festival celebrouse todos os anos agás o 2003, no que o concello decidiu non organizar concertos na praia polo seu elevado custo. Entre os artistas máis destacados que actuaron nas sucesivas edicións deste festival hai grupos da escena internacional como Suede, Status Quo ou The Cure, españois como Radio Futura, Nacha Pop, Los Enemigos ou Los Planetas e galegos como Siniestro Total, Los Suaves ou Os Resentidos.
Historia e edicións celebradas
O Noroeste Pop Rock naceu no ano 1986, cando o concello decidiu crear un evento musical no verán co obxectivo de apoiar e dar soporte aos grupos locais para que puidesen ter un escaparate no que amosarse. Á súa vez pretendíase que este evento tivese a suficiente entidade como para converterse nun referente que atraese público de fóra da provincia.
Precedentes
O festival tivo o seu principal precedente no ano 1982, no primeiro concurso de Rock Cidade da Coruña, un evento musical primixenio da movida en Galicia.
Poucos meses antes, o 13 de novembro de 1981 actuaran no Pazo dos Deportes de Riazor o grupo norteamericano Ramones sendo o seu abreconcertos Suaves. Foi este un concerto que deixou unha fonda pegada na cidade, e deu lugar á aparición de varios grupos musicais que participarían meses despois no concurso de Rock Cidade da Coruña.
Neste concurso podíanse presentar grupos musicais galegos que non tivesen editado aínda ningún disco. Os grupos participantes actuaron no Pazo dos Deportes de Riazor no mes de xullo de 1982. O 10 de xullo celebrouse a final do concurso, na que tamén actuaron grupos españois consagrados como Alaska y los Pegamoides, Nacha Pop e Mamá. O concurso só tivo dúas edicións, máis axudou a desenvolver a movida local e a que poucos anos despois se crease o Noroeste Pop Rock.
1986: 1ª edición
miniatura|[[Siniestro Total nunha actuación.]] Tivo lugar o 23 de agosto de 1986. Inicialmente planeárase celebrar os concertos ao aire libre no barrio das Durmideiras, mais a forte chuvia do día anterior obrigou a trasladar os concertos ao Pazo dos Deportes de Riazor.
Actuaron as seguintes bandas e artistas : Homo Hábilis, Viuda Gómez e Hijos, Método Sueco, Peor Imposible, Desperados, Destellos de Pasión, Glutamato Ye-Yé, La Mode, Mermelada, Burning, Objetivo Birmania, Siniestro Total, Os Resentidos, Dramáticos e Radio Océano.
Calcúlase que o número total de espectadores que asistiu esa tarde-noite aos concertos foi de 30.000 persoas. O custo total desta primeira edición do Noroeste Pop Rock foi inferior aos 5 millóns de pesetas.
1987: 2ª edición
Tivo lugar o 25 de agosto de 1987, e de novo os concertos se levaron a cabo no Pazo dos Deportes de Riazor. Nesta ocasión os asistentes tiveron que pagar 400 pesetas para acceder ao recinto. Actuaron cinco bandas locais e seis do ámbito español, entre elas Los Bichos, Los Elegantes, Brighton 64, Radio Futura, Nacha Pop, Danza Invisible , Siniestro Total e Los Ronaldos.
1988: 3ª edición
Tivo lugar o 29 de agosto de 1988, nesta ocasión na praza de María Pita debido ás queixas recibidas polo uso de instalacións deportivas para eventos musicais. De novo actuaron cinco bandas locais e seis do ámbito español, entre elas Dinamita pa los pollos, Los Limones, La Granja, Tiempo al Tiempo e Luz Casal.
1989: 4ª edición
Nesta edición o festival trasladouse definitivamente á praia de Riazor debido ás queixas dos veciños da praza de María Pita. Xunto a Danza Invisible, Modestia Aparte e La Unión actuaron cinco bandas locais.
1990: 5ª edición
A estrela principal desta edición foi Luz Casal, que actuou para aproximadamente 120 000 persoas na praia de Riazor.
1991: 6ª edición
Calcúlase que o número total de espectadores que asistiu a esta edición do festival foi de 90 000 persoas. Actuaron os grupos locais Los Modestos, Black Tears, Ritmamuchos, Cherokes, Esa Gente, La Penumbra e Cacahué. Os cabezas de cartel foron Miguel Ríos e El Norte.
1993: 8ª edición
Actuou Manolo Tena xunto con seis grupos locais, entre eles Tremendos Cien Pavos.
1994: 9ª edición
Esta foi a primeira edición na que actuaron artistas do ámbito internacional no festival, mais o que non houbo foron bandas locais. O 14 de agosto de 1994 actuaron La Señal, Immaculate Fools, La Frontera e The Stranglers. O día anterior, na primeira xornada deste Coruña Pop Rock actuaron baixo o lema A noite do gran guateque o Dúo Dinámico, Pablo Abraira, Los Pekenikes e Mike Kennedy e Los Bravos.
1995: 10ª edición
A estrela internacional desta edición foi o cantante irlandés Bob Geldof, que actuou ante máis de 50 000 persoas. Tamén actuaron Kiko Veneno e Rafa Martín.
1996: 11ª edición
A estrela principal desta edición foi o grupo británico Status Quo, que actuou ante 75.000 persoas. Como abreconcertos actuou Mercedes Ferrer.
1997: 12ª edición
Nesta edición a actuación principal foi a do grupo ourensán Los Suaves, que congregou a 60.000 espectadores.
1998: 13ª edición
A estrela principal desta edición foi o grupo británico The Cure, que actuou o 8 de agosto de 1998. Como abreconcertos actuou Pablo Bicho.
1999: 14ª edición
A estrela principal desta edición foi o grupo británico Simply Red. Como abreconcertos actuou Rafa Martín.
Servon-sur-Vilaine
Servon-sur-Vilaine (en galó: Servon, en Servon) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Noroeste Pop Rock
2001: 16ª edición
A estrela principal desta edición foi o grupo escocés The Waterboys, que tocou algún tema co gaiteiro vigués Carlos Núñez, e que foron os seus abreconcertos os locais Deluxe.
2002: 17ª edición
O ano 2002 foi un ano en que no verán se sucederon moitos concertos na praia de Riazor algún deles multitudinario, aínda que realmente non foi recoñecible a existencia dun festival Noroeste como tal.
2004: 18ª edición
No ano 2004 volven os concertos na praia durante unha semana trala ausencia do ano 2003. Nesta edición do festival actuaron dous grupos galegos, Los Suaves e Heredeiros da Crus.
2005: 19ª edición
Na edición do ano 2005 o festival recupera o seu nome orixinal: Noroeste Pop Rock. Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2006: 20ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2007: 21ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas : Segundo a organización asistiron aos concertos unhas 25.000 persoas cada día.
2008: 22ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2009: 23ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas : O custo total desta edición do festival foi de aproximadamente 600.000 euros.
2010: 24ª edición
Nun primeiro momento anunciouse a súa suspensión por culpa da crise económica e a coincidencia co festival Africa Express na praia de Santa Cristina en Oleiros, mais finalmente o concello escoitou as suxestións dun grupo de cidadáns e accedeu a organizar o festival cun presuposto máis reducido e con presenza de grupos locais seleccionados mediante concurso. Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2011: 25ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2013: 27ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2014: 28ª edición
Actuaron as seguintes bandas e artistas :
2015: 29ª edición
No ano 2015, ademais das actuacións do xoves 6 e venres 7 de agosto na praia de Riazor, o festival ampliouse aos tres días precedentes baixo o nome de Noroeste Expandido, nun formato diferente. No Noroeste Expandido os concertos realizáronse noutros tres escenarios montados en pequenos recunchos da zona histórica da cidade: a praza das Bárbaras, a praza de San Nicolás e o castelo de San Antón. En total actuaron 31 bandas e artistas:
2016: 30ª edición
Actuaron máis de sesenta grupos e ampliáronse os concertos a outras áreas como a Casa Museo Casares Quiroga, a Fundación Luís Seoane, o Campo da Leña, a igrexa das Capuchinas e o Paseo das Pontes.
2017: 31ª edición
Actuaron máis de cen grupos e abríronse novas áreas de concertos como a praza José Sellier ou a rúa Torreiro. Ademais realizáronse sesións matinais, o Noroeste+ (sesións de DJs en locais da cidade) e o complemento de pago Selección Noroeste, coas actuacións de Rodrigo Leão e Swans.
2018: 32ª edición
Actuaron máis de oitenta grupos en catorce escenarios.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo C
O Grupo C da Copa do Mundo de Fútbol de 2018, realizada en Rusia, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaranse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedarán eliminadas.
Noroeste Pop Rock
2019: 33ª edición
Actuaron máis de setenta e cinco grupos.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo C
Participantes
O Grupo C está composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Noroeste Pop Rock
2020: 34ª edición
A edición de 2020 viuse afectada pola pandemia por coronavirus, o que obrigou a reducir os espazos e os aforos: Finalmente, o festival foi suspendido por mor das restricións debidas ao aumento de casos de coronavirus.
2021: 34ª edición
A edición de 2021 propúxose con características semellantes á cancelada o ano anterior, con redución de espazos e aforos:
2022: 35ª edición
A edición de 2022 incluíu 49 concertos en 10 escenarios:
Oruxo, Moraime, Muxía
Oruxo redirixe aquí; para ver o artigo sobre o residuo da froita, véxase bagazo
Morgade, Carballedo, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do antropónimo.
Outeiro, Acevedo do Río, Celanova
Outeiro é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Ronald Venetiaan
Ronald Runaldo Venetiaan, nado o 18 de xuño de 1936, foi Presidente de Suriname entre 1991 e 1996 e de novo dende 2000.
Here with Me (canción de The Killers)
"Here with Me" é un sinxelo do grupo musical estadounidense The Killers. É unha das cancións do seu cuarto álbum, Battle Born. Foi estreado como o terceiro sinxelo do álbum o 16 de decembro de 2012, e foi escrito por Brandon Flowers e Fran Healy.
Democracy Now!
miniatura|Edificio do [[Downtown Community Television Center, desde onde se emite o programa]] Democracy Now! é un programa estadounidense de información, análise e opinión presentado por Amy Goodman e Juan Gonzalez que se emite en 850 radios e televisións, fundamentalmente dos Estados Unidos, e en menor medida do Canadá aínda que se emite en emisoras de máis de trinta países.
Desenvolvemento
O programa comezou a emitirse na emisora de radio WBAI de Nova York en 1996, centrándose en información que os realizadores consideran infravalorados ou ausentes do común dos medios de comunicación. O programa financiase totalmente polas achegas económicas dos espectadores e fundacións e non acepta ningún tipo de publicidade nin subvencións gobernamentais, é o programa estrela de Pacifica Radio, caracterizado polo seu progresismo, aínda que no anos 2000 e 2001 houbo tirapuxas entre o programa e Pacifica que levou a esta a rexeitar distribuír o programa en agosto de 2001 , chegando tan só a vinte emisoras de radio. Pouco despois dos atentados do 11 de setembro de 2001 comeza a emitirse tamén como programa de televisión, en xaneiro de 2002 volveu á rede Pacifica despois de que un tribunal establecese un novo consello directivo interino para a cadea. En 2005 estableceuse un servizo en castelán de dez minutos diarios e un resumo semanal presentado por Andrés Thomas Conteris.
Lugares de Rábade
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rábade.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rábade
Adolphe Thiers
Louis Adolphe Thiers, nado en Marsella o 15 de abril de 1797 e finado en Saint-Germain-en-Laye o 3 de setembro de 1877, foi un historiador e político francés. Foi repetidas veces primeiro ministro baixo o reinado de Luís Filipe de Francia. Despois da caída do Segundo Imperio, converteuse en presidente provisional da Terceira República Francesa, ordenando a supresión da Comuna de París en 1871. Dende 1871 ata 1873 gobernou baixo o título de presidente provisional. Despois de perder unha moción de confianza na Asemblea Nacional, presentou a súa dimisión, oferta que foi aceptada (confiaba en que a dimisión non fose aceptada) e obrigárono a deixar o seu cargo. Foi substituído como Presidente Provisional por Patrice MacMahon, duque de Magenta, quen se converteu en Presidente da Terceira República, título que Thiers cobizara, en 1875 cando unha serie de Leis Orgánicas crearon oficialmente a Terceira República Francesa.
Biografía
Thiers naceu en Marsella. Máis tarde describiu a súa familia un pouco grandilocuentemente como "comerciantes de teas arruinados pola Revolución" mais parece que, ao nacer, o seu pai era cerralleiro. Recibiu unha boa educación, primeiro no Liceo de Marsella, e logo na Facultade de Dereito en Aix-en-Provence, onde comezou a súa longa amizade co futuro historiador François Mignet.
A pesar de estudar leis, tíñalle pouco aprecio a esta disciplina; en cambio gozaba coa literatura, obtendo un premio académico en Aix por un discurso sobre o marqués de Vauvenargues. No outono de 1821, Thiers marchou a París, onde se converteu en redactor do diario Constitutionnel. Nos anos posteriores á súa chegada a París, recolleu e publicou un volume cos seus artigos, o primeiro sobre a cámara parlamentaria de 1822, e o segundo sobre unha viaxe aos Pireneos. Non tivo grandes necesidades financeiras grazas á singular doazón de Cotta, propietario de parte do Constitutionnel, que lle entregou a Thiers parte dos seus dividendos.
Mentres tanto comezou a ser recoñecido na sociedade liberal parisiense, e iniciaba a súa famosa obra Histoire de la revolution française, que o consolidou como literato e axudou ao seu asentamento na política. Os dous primeiros volumes apareceron en 1823, e os dous últimos (dun total de dez) en 1827.
En 1833, Thiers foi nomeado membro da Academia francesa.
Morreu o 3 de setembro de 1877.
A monarquía de xullo
Trala firma por Carlos X das "Ordenanzas de Saint-Cloud" o 25 de xullo de 1830, que abolían a liberdade de prensa, a nova cámara e creaban unha nova lei electoral máis reaccionaria, Thiers publicou o 27 unha alegación contra estas disposicións en que expuña: “O goberno perde hoxe toda a súa lexitimidade, e os cidadáns non teñen por que obedecelo. Polo que a nós se refire, resistiremos, e Francia decidirá ata onde debe chegar a nosa resistencia". Por esta réplica ás ordenanzas, o goberno ocupou o edificio da redacción do xornal e confiscou o diario, mais resultou inútil porque o ambiente creado lanzara ás rúas todos os descontentos, procedentes de todas as clases sociais, provocando a caída do rei. Thiers non era un revolucionario que buscase a república, senón o cambio de monarca por un máis liberal, sendo o seu candidato Luís Filipe de Orleáns. Mesmo chegou a ir buscalo ao seu palacio para insistir na conveniencia da súa presenza en París, petición compartida por moitos outros liberais e que se materializou o 30 de xullo, co que se inaugurou a monarquía de xullo.
Ao principio do novo reinado, Thiers, aínda que deputado electo por Aix, só obtivo un posto subordinado no ministerio de Facenda.
Despois do derrocamento do seu patrón, Jacques Laffitte, deu un xiro na súa posición política cara á dereita, e, despois das desordes de xuño de 1832, foi designado Ministro de Interior. Permaneceu no goberno durante catro anos nos que cambiou con frecuencia de carteira e foi nomeado presidente do consello e primeiro ministro, dende onde comezou a súa serie de enfrontamentos e disputas con François Guizot.
Unha rebelión de obreiros da seda en Lión iniciada na primavera de 1834, a pesar de ser esmagada con forza, estendeuse ao resto do país, chegando á capital, e sendo ministro de interior, ordenou a policías e soldados disparar contra todo aquel que fixese lume, para logo dirixir en persoa a represión en compañía do prefecto de policía, situación que chegou ao seu clímax o 14 de abril, cando os soldados chegaron ao extremo de penetrar nunha casa dende onde se dispararon algunhas salvas contra eles e matar todos os seus inquilinos. Realizáronse procesos contra os rebeldes que duraron todo o ano, pero a orde foi restablecida e os obreiros abandonaron momentaneamente as súas reivindicacións.
Realizou unha viaxe a Italia onde pasou algún tempo, e non foi ata 1838 en que comezou unha campaña constante de oposición parlamentaria, que o levou en marzo de 1840 a converterse no presidente do consello, e Ministro de Asuntos Exteriores por segunda vez. A súa política de apoio ao gobernante de Exipto, Muhammad Alí, na crise de Oriente daquel ano levou a Francia ao bordo da guerra coas outras potencias. Isto causou o cesamento de Thiers, pois Luís Filipe non desexaba embarcarse en ningunha aventura bélica. Despois deste fracaso, Thiers abandonou a política durante algúns anos, para dedicar o seu tempo á redacción da súa Histoire du Consulat et de l'Empire, cuxo primeiro volume apareceu en 1845.
Aínda que continuaba a ser membro do parlamento, foron poucas as súas intervencións, ata principios de 1846, cando unha vez máis iniciou unha campaña para regresar ao poder, esta vez liderando o grupo de oposición de centro-esquerda. Con todo, estaba a traballar con forzas que non podía controlar, pois o grupo de centro-esquerda se uniu ao estalido da revolución de 1848, mentres que Thiers foi chamado polo rei Luís Filipe para constituír un "gabinete de emerxencia"; con todo, ao ver que non habería salvación para a monarquía ao pasaren os soldados á causa revolucionaria, dimitiu poucos días despois.
A Segunda República e o Segundo Imperio
Baixo a Segunda República Francesa cambiou a súa posición á dun republicano conservador. Os cambios na súa posición política, sobre todo ao votar por Luís Napoleón Bonaparte como presidente, foron criticados. Unha desas críticas conduciuno a un duelo cun novo deputado, chamado Bixio. Foi detido durante o golpe de estado, enviado a Mazas, e logo escoltado fóra de Francia, mais ao verán seguinte foi asasinado en París. Durante a seguinte década, a súa actuación pública foi practicamente inexistente, ocupando o seu tempo principalmente no seu traballo histórico sobre o Consulado e o Imperio.
Non foi ata 1863 en que entrou de novo no campo da política, cando foi elixido por un distrito electoral parisiense. Durante os sete anos seguintes converteuse no portavoz principal do pequeno grupo de antiimperialistas na cámara francesa, e foi considerado como un dos inimigos máis formidables do Imperio. Con todo, protestando contra as empresas no estranxeiro, tamén se facía eco da perda de prestixio do país, contribuíndo con iso á formación do espírito que provocou a guerra contra Prusia en 1870.
O colapso do Imperio e a Comuna de París
miniatura|Thiers avanza sobre París montado nun caracol. Caricatura na portada do número 4 do diario Lle Fils du Père Duchêne Illustré, 3 de maio de 1871. Até 1870, Thiers foi un dos impulsores da guerra franco-prusiana, mais cando os exércitos franceses sufriron derrota tras derrota en tan só unhas poucas semanas, cambiou rapidamente a súa estratexia e empezou a falar en contra da guerra, cando esta estaba practicamente perdida. Pola súa manobra, colocouse nunha posición politicamente vitoriosa despois da derrota esmagadora do país, a pesar de que toda a súa carreira a dedicou a promover axitacións para levar a Francia a algunha guerra. Logrou isto separándose o máis posible do Goberno de Defensa Nacional, o goberno que estaría obrigado a renderse e capitular fronte a Alemaña.
Emprendeu a finais de setembro e nas tres primeiras semanas de outubro unha viaxe por diferentes cortes de Europa, coa esperanza de obter algunha intervención, ou polo menos algúns bos oficios. A misión fracasou, pero o negociador cambiou de conclusión: debía obterse, inmediatamente se era posible, un armisticio directamente co líder prusiano Otto von Bismarck.
Unha vez asinado o tratado de armisticio (previo ao definitivo Tratado de Frankfurt), Thiers entrou triunfalmente en escena e pedíronse eleccións nacionais: Thiers foi elixido por vinte e seis departamentos diferentes; o 17 de febreiro de 1871 foi elixido Presidente, nominalmente como "chef du pouvoir executif de la République en attendant qu'il soit statué sur les institutions da France" (Xefe do poder executivo da República ata que as institucións de Francia sexan prescritas). Tivo éxito en convencer as autoridades de que a paz era necesaria, e esta foi votada o 1 de marzo de 1871 cunha maioría de máis de cinco a un.
En maio de 1871, Thiers enviou soldados franceses, co apoio dos alemáns, a París para esmagar a Comuna parisiense. Entre 10 000 e 30 000 traballadores morreron nas rúas de París. Miles máis foron detidos ou exiliados.
A Terceira República
O 30 de agosto converteuse en presidente provisional da república aínda non declarada.
A súa forte personalidade e as súas inflexibles opinións cooperaron coa resurrección de Francia, mais ao mesmo tempo convocou unha oposición violenta contra a súa persoa. Era un proteccionista de toda a vida, mais as ideas de libre comercio preconizadas polo seu ministro Léon Say fixeran grandes progresos durante o Imperio; avogou por un servizo militar longo, mentres que os devotos de la revanche desexaban un servizo militar xeral pero curto. Tanto o seu talento como o seu carácter indispuxérono a manter unha actitude propia dun presidente da república, pois a súa lingua era polo común indomable.
En xaneiro de 1872 ofreceu formalmente a súa dimisión e aínda que foi rexeitada, case todos os partidos mostráronlle aversión, mentres os seus principais partidarios, como Charles de Rémusat, Barthelemy Saint-Hilaire e Jules Simon, pertencían máis ao pasado que ao presente republicano.
O ano 1873, como ano de eleccións parlamentarias en Francia, estivo ocupado en maior parte con ataques sobre Thiers e o seu goberno. Na primavera, propuxéronse regulacións sobre os seus poderes e o 13 de abril, cando foron votados, desexábase restrinxir o poder do executivo e, sobre todo, os poderes parlamentarios do presidente. O 27 de abril unha elección impugnada en París, terminou coa vitoria do candidato da oposición, Barodet, que foi considerada como un grave desastre para o goberno de Thiers, que foi forzado á disolución e á reconstitución do gabinete o 20 de maio.
Tras un voto de censura do parlamento, presentou a súa dimisión, que para a súa sorpresa, foi aceptada, e deixou o cargo o 24 de maio, sendo substituído por Patrice MacMahon como presidente provisional.
Paella
miniatura|220px|Típica paella valenciana miniatura|dereita|220px|Paella xigante cociñada en 2003 con motivo do Día Nacional de Cataluña na vila de [[Cornudella de Montsant, Cataluña.]] miniatura|dereita|220px|Prato de paella.
Mar de Koro
O mar de Koro é un mar do Océano Pacífico entre a illa de Viti Levu, Fidxi e a illa de Koro, ao oeste e ás Illas Lau ao leste, rodeado polas illas do arquipélago fidxiano.
Paella
Denomínase paella en valenciano (do latín patella, "especie de ferrada") a un recipiente de metal (xeralmente ferro), con dúas asas ou un mango, de pouca profundidade e grande superficie, semellante a unha tixola, moi empregada en gran parte do País Valenciano (onde, de feito, paella significa "tixola"). Nesta paella adoita cociñarse unha gran variedade de arroces, algúns dos cales toman o seu nome: a paella de polo e coello, a paella de verduras, a paella de marisco, a paella de coliflor e bacallau etcétera.
Por este motivo, paella pasou a designar en galego un prato típico do País Valenciano, cociñado no recipiente do que toma o nome (de igual maneira ó que acontece con pucheiro). Trátase dun refogo de carne (polo o coello), verduras (tomate, feixón verde, pemento), azafrán e aceite, ó cal se engade auga e tras un tempo de cocción, o arroz, continuando a cocción ata que o arroz absorba todo o caldo. Adoita ter verduras e carne ou marisco, pero os ingredientes básicos son o arroz, o azafrán e o aceite de oliva, ós que se engaden as cousas que se encontran a man en cada caso.
A paella provén da época de dominación árabe: existía o costume de facer este prato con cus-cus, pero a falta deste ingrediente na península, empezaron a empregar o arroz. Coa paella, humilde e exquisito prato da horta que a finais do século XIX saltou das barracas e alquerías ás casas de comidas, barracóns e merendeiros de toda a costa valenciana.
O conxunto de especialidades que ofrecen os restaurantes urbanos, as arrocerías ó uso e os chiringuitos de praia son difíciles de encadrar dentro dunha listaxe. Hai arroces caldosos, cociñados en caldeiros, pucheiros, caldeiras e potas, coma o famoso arròs amb fesols i naps, e arroces melosos preparados en potas fondas de barro, do estilo do arròs al forn (arroz ó forno) ou o arròs amb costra (arroz con costra), cuxas receitas gardan unha enorme similitude co arròs en cassola al forn que figura no Llibre de Coch, de Robert de Nola (1520). miniatura|220px|Unha paella en cocción
Ingredientes
A paella valenciana leva arroz, tomate, bachoqueta (feixón verde), garrofón, tabella, polo e coello. Úsase o azafrán para darlle máis sabor e cor ó arroz. Ademais decotío ponse romeu que lle dá moi bo sabor e á hora de comer é moi popular engadir unhas pingas de limón, pero só en caso de que saíse algo queimada, se non, o auténtico sabor queda enmascarado pola acidez do limón. Pode non levar pemento, pero non existe unha receita estándar posto que en cada pobo adoitan preparalas de moi diversos xeitos.
Pazo das Chousas, Acevedo do Río, Celanova
Pazo das Chousas é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
María Teresa Mallada
María Teresa Mallada de Castro, nada en Ayer o 14 de xaneiro de 1973, é unha enxeñeira de minas e política asturiana do Partido Popular. Foi presidenta da empresa pública estatal Hunosa entre os anos 2012 ao 2018 e é profesora asociada da Universidade de Oviedo. É a candidata á presidencia do Principado polo seu partido nas eleccións autonómicas de 2019.
Traxectoria
Licenciouse en enxeñería de minas e obtivo o doutoramento pola Universidade de Oviedo. Traballou en Hunosa, onde exerceu nos departamentos de medio ambiente e de enxeñería e proxectos, e mais tamén foi enxeñeira auxiliar dos pozos Carrio e María Luisa, desempeñando a máxima responsabilidade na organización do traballo de ambas as dúas explotacións mineiras. Dende febreiro de 2012 ata xullo de 2018 foi presidenta de Hunosa, converténdose na persoa máis nova e primeira muller en ocupar o posto. Tamén é membro do consello de administración de Hunosa en representación da Xunta Xeral.
Alén do seu traballo en Hunosa, exerce como profesora asociada do departamento de administración de empresas da Universidade de Oviedo, é conselleira xeral de Liberbank, presidenta da Sociedad Asturiana de Diversificación Minera (Sadim) e mais da Sociedad para el Desarrollo de las Comarcas Mineras (Sodeco).
Política
Foi unha das fundadoras de Nuevas Generaciones no seu concello natal de Ayer, a súa presidenta e mais tamén exerceu concelleira de Ayer. Nas eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2011 ocupou o noveno posto na lista do Partido Popular pola circunscrición central. En xaneiro de 2019 o seu partido designouna como a candidata á presidencia de Asturias.
Ribas, Moraime, Muxía
Ribas é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 33 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 16 eran mulleres.
Fred Zinnemann
Fred Zinnemann, nado en Viena o 29 de abril de 1907 e finado en Londres o 14 de marzo de 1997, foi un director de cinema estadounidense de orixe austríaca.
Traxectoria
Nado nunha familia xudía, quería ser músico, pero comezou estudos de dereito. Estando na universidade fixo algúns traballos en películas, chegando a ser cámara. En Alemaña traballou con outros principiantes no cinema, como Billy Wilder e Robert Siodmak, antes de marchar aos Estados Unidos a estudar cinema.
Logo de rodar unha película en México instalouse en Hollywood, revelándose coma director con The Seventh Cross en 1944. Trala segunda guerra mundial descubriu que seus pais morreran no Holocausto.
As películas máis aclamadas de Zinnemann chegaron nos anos cincuenta, como Só ante o perigo, De aquí á eternidade, coa que gañou o Oscar ó mellor director ou Historia dunha monxa, gañadora da Cuncha de Ouro en San Sebastián.
En 1966 volvería triunfar nos Premios Oscar con Un home para a eternidade.
Finou dun ataque ao corazón en Londres en 1997.
Resident Evil: Afterlife
Resident Evil: Afterlife é un filme de terror estadounidense dirixido por Paul W. S. Anderson que foi estreado no 2010. Cuarto filme da franquía Resident Evil.
Sinopse
Nun mundo arrasado por un virus que transforma ás súas vítimas en non mortos, Alice (Milla Jovovich) continúa a súa viaxe en busca de superviventes para conducilos cara a un lugar seguro. A súa batalla sen fin contra a Corporación Umbrella acada novas cotas, pero Alice recibe axuda inesperada dun vello amigo; un novo líder que promete un refuxio seguro contra os zombis, que os guía cara aos Ánxeles; pero ó chegar, atopan a cidade poboada de hordas de zombis, e Alice e os seus camaradas estarán a un paso dunha trampa mortal.
Codex Gigas
thumb|240px|Codex Gigas O codex Gigas (ou a Biblia do Demo) é un manuscrito en pergameo escrito a comezos do século XIII en latín. Foi considerado na súa época coma a «oitava marabilla do mundo» debido ás súas dimensións (92 x 50,5 x 22 cm), o seu grosor de 624 páxinas e os seu peso de 75 kg.
A obra foi feita a man por un monxe beneditino, que tamén era copista e grafista, no mosteiro de Podlažice (en Chrudim, centro da actual República Checa), e foi destruído durante as guerras relixiosas do século XV.
Está decorado con tintas vermellas, azuis, amarelas, verdes e douradas. Cun excelente estado de conservación, conserva a unidade estilística coa que foi creado.