cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beatrice Tinsley
Premios e recoñecementos
En 2005, o Teatro Circa en Wellington produciu unha obra chamada Bright Star, sobre a vida de Beatrice Tinsley. A Sociedade Astronómica de Wellington organizou sesións de observación por telescopio fora do teatro, no peirao próximo ao Museo Pápache.
En decembro de 2010 o Consello xeográfico de Nova Zelandia nomeou oficialmente unha das montañas Kepler no parque natural de Fiordland (así nomeadas polo astrónomo Johannes Kepler) Monte Tinsley.
A Sociedade Astronómica Real de Nova Zelandia estableceu as Conferencias Beatrice Hill Tinsley en 2012. Tamén hai unha rúa co seu nome en Rosedale, no norte de Auckland. O 27 de xaneiro de 2016, 75º aniversario do seu nacemento, Google publicou un Doodle para honrar o seu traballo. A súa necrolóxica foi publicada por The New York Times varias décadas máis tarde, o 18 de xullo de 2018, no seu proxecto "Pasados por alto" que recolle «as historias de persoas notables cuxas mortes non foron publicadas no Times no seu momento».
San Mamede, San Mamede de Lousada, Guntín
San Mamede é un lugar da parroquia de San Mamede de Lousada no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Francisca Sampedro Costas
Francisca Leonor Sampedro Costas, nada en Gondomar o 31 de xaneiro de 1930 e finada na Coruña o 25 de maio de 2014, foi unha médica galega.
Traxectoria
Francisca pertencía a unha familia de médicos, o seu pai Francisco Sampedro Galdo era médico en Viveiro e tamén os seus irmáns.
Goián, San Romao da Retorta, Guntín
Goián é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
K Records
K Records é un selo discográfico independente de Olympia, Washington fundado no ano 1982. Polo selo realizaron os seus primeiros lanzamentos artistas como Beck, Modest Mouse e Built to Spill. A discográfica foi considerada "clave no desenvolvemento da música independente" dende os anos 80.
O selo foi fundado polo líder de Beat Happening Calvin Johnson e foi dirixido durante moitos anos por Candice Pedersen. Moitos dos primeiros lanzamentos de K Records foron en formato casete, convertendo ao selo nun dos reflexos máis duradeiros da cultura do casete dos 70 e principios dos 80. Aínda que K edita principalmente pop pouco convencional e indie rock, o selo está considerado como un dos pioneiros do movemento riot grrrl e da segunda vaga de punk estadounidense nos 90.
Historia
K foi dirixido dende a cociña de Johnson en Olympia ata xaneiro de 1986, cando contratou a Candice Pedersen por 20 dólares a semana e créditos académicos na Evergreen State College. Pedersen converteuse en socia en 1989 ata que vendeu a súa metade do selo a Johnson en 1999. En 2016, Pedersen díxolle a The Stranger que a separación fora en termos pouco amigables, e que Calvin acordou de mala gana un plan para pagarlle a súa participación, que lle devolvería ao longo de 20 anos.
A primeira edición en vinilo do selo foi o sinxelo de 1984 de Beat Happening "Our Secret / What's Important", pero a meirande parte dos primeiros lanzamentos de K foron en cintas de casete, "cuns 20" editados segundo unha entrevista de 1986 a Flipside, ademais de "4 máis en proceso".
Johnson destacou:"Un casete é ideal para unha escena local como a de Olympia porque unha banda pode editar un casete e non ten que gastar os seus posibles aforros. Se tivesen que imprimor 50 discos aí marcharían todos os seus aforros. Pero se fas un casete, fas tantos como precises, son baratos, e se non os vendes podes usalos."Este gran grupo de lanzamentos locais só en casete realizouse a través da distribución por correo, o que finalmente converteuse nun traballo a tempo completo para Johnson e Pederson. K Records comezou a publicar un boletín para apoiar as operacións de pedido por correo, que en 1986 tiña unha tirada duns 2 000 exemplares. O selo tamén se beneficiou dun primeiro contrato de distribución con Rough Trade Records en 1985.
A lista de distribución de K foi aumentando a medida que Johnson se achegaba a artistas que descubría a través do seu programa de radio en KAOS-FM. Os artitas recibían distribución a través dos boletíns e os recompilatorios en casete da discográfica.
Mariella Luz, unha antiga empregada, é no presente a directora xeral. En 2016 varios artistas de K Records compartiron a súa preocupación sobre royalties perdidos do selo, describindo Kimya Dawson de The Moldy Peaches o selo como un "barco roto afundíndose". Phil Elverum de The Microphones e Jared Warren de KARP tamén falaron sobre o pago dos royalties e as dificltades que atravesaba K Records. Johnson dixo que o selo liquidaría as súas accións para pagar as débedas aos artistas, pero que K non estaba en perigo.
Perros, San Romao da Retorta, Guntín
Perros é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Oenothera stricta
Oenothera stricta é unha especie da familia das onagraceae.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Descrición
Planta de talo peloso, moteado de vermello, erecto, 50-150 cm, de follas basais oblanceoladas a lineais; follas caulinares estreitamente lanceoladas, de marxes onduladas, finamente dentadas. Pétalos amarelos que se volven avermellados, 2-4,5 cm; tubo calicino 1,5-3 cm, sépalos avermellados. Cápsula visiblemente alargada na súa metade superior, pelosa. Florece desde a primavera e ao longo do verán.
Hábitat
Sobre dunas.
Distribución
Orixinaria de Chile, e introducida en España, Portugal, Francia, Alemaña, Suíza, Italia e Rusia
Xerión (homónimos)
Xerión era un xigante da mitoloxía grega. Ademais, pode referirse a:
O Rebordelo de Arriba, San Romao da Retorta, Guntín
O Rebordelo de Arriba é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
O Rebordelo de Abaixo, San Romao da Retorta, Guntín
O Rebordelo de Abaixo é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Complementación (xenética)
En xenética, a complementación ocorre cando dúas cepas dun organismo con diferentes mutacións homocigotas recesivas que producen o mesmo fenotipo mutante (por exemplo, un cambio na estrutura das ás das moscas) ten unha descendencia que expresa o fenotipo de tipo silvestre cando se aparean ou cruzan. A complementación ocorre normalmente se as mutacións están en distintos xenes (complementación interxénica), pero pode tamén ocorrer se están en diferentes sitios do mesmo xene (complementación intraxénica), aínda que este efecto adoita ser máis débil que o da complementación interxénica. En caso de que as mutacións estean en distintos xenes, o xenoma de cada cepa subministra o alelo de tipo silvestre para "complementar" o alelo mutado que ten o xenoma da outra cepa. Como as mutacións son recesivas, a descendencia mostrará o fenotipo do tipo silvestre. Unha proba ou test de complementación (ás veces chamado test "cis-trans") pode utilizarse para comprobar se as mutacións nas dúas cepas están en diferentes xenes. A complementación xeralmente ocorre máis debilmente ou non ocorre en absoluto se as mutacións están no mesmo xene. A conveniencia e esencia deste test é que as mutacións que producen un fenotipo poden asignarse a diferentes xenes sen coñecer exactamente que produto xénico está actuando a nivel molecular. O test de complementación foi desenvolvido polo xenetista estadounidense Edward B. Lewis.
Se a combinación de dous xenomas que conteñen mutacións recesivas diferentes orixina un fenotipo mutante, entón hai tres posibilidades:
Exemplo dun test de complementación simple
miniatura|300px|Exemplo dunha proba ou test de complementación. Dúas cepas de moscas teñen ambas ollos brancos debido a dúas mutacións autosómicas recesivas diferentes que interrompen distintos pasos dunha [[ruta metabólica que produce un único pigmento vermello. As moscas da cepa 1 teñen mutacións complementarias coas das moscas da cepa 2, porque cando se cruzan a súa proxenie pode completar a vía metabólica completa e así teñen finalmente ollos vermellos.]]
Un exemplo simple de proba ou test de complementación é o seguinte no que se queren estudar dúas cepas de moscas de ollos brancos da especie Drosophila melanogaster (mosca do vinagre). Nesta especie as moscas de tipo silvestre teñen ollos vermellos e sábese que a cor de ollos está relacionada con dous xenes, chamados A e B. Cada un destes xenes ten dous alelos, un dominante que codifica unha proteína funcional (alelos A e B respectivamente) e un recesivo que codifica unha proteína non funcional (alelos a e b respectivamente). Como ambas as proteínas son necesarias para a síntese da pigmentación vermella do ollo, se unha determinada mosca é homocigota para a ou para b (aa ou bb), terá os ollos brancos.
O test pode realizarse con dúas cepas puras (homocigotas) obtidas separadamente de moscas de ollos brancos. O test realízase cruzando estas moscas, unha de cada cepa. Se a proxenie resultante ten os ollos vermellos, dise que as dúas cepas se complementan; se a proxenie ten ollos brancos, non se complementan. Cando hai complementación o alelo de cada unha das cepas proporciona a proteína funcional que lle falta á outra cepa.
Se as cepas se complementan, pódese deducir que unha das cepas tiña o xenotipo aaBB e a outra o AAbb, e cando se cruzan a proxenie ten o xenotipo AaBb. Por tanto, cada cepa é homocigota para unha deficiencia diferente que produce o mesmo fenotipo (ollos brancos). Se as cepas non se complementan, ambas deben ter xenotipos aaBB, AAbb ou aabb (por exemplo, cruzamentos aaBB × aaBB, AAbb × AAbb, aabb × aabb), polo que a proxenie ten o mesmo fenotipo que os pais (ollos brancos).
Tests de complementación en fungos e bacteriófagos
Os tests de complementación poden tamén realizarse con eucariotas haploides como moitos fungos, e bacterias e con virus como os bacteriófagos. As investigacións feitas co fungo Neurospora crassa levaron ao desenvolvemento do concepto "un xene, un encima" que supuxo os alicerces para o posterior desenvolvemento da xenética molecular. O test de complementación foi unha das principais ferramentas usadas nos primeiros traballos con Neurospora crassa, porque eran doados de facer e permitían determinar se algúns dos dous mutantes nutricionais eran defectivos no mesmo ou en diferente xenes.
Os test de complementación tamén se usaron nos primeiros desenvolvementos da xenética molecular cando o bacteriófago T4 era un dos principais obxectos de estudo. Neste caso os tests dependen de infeccións mixtas de células bacterianas hóspede con dous tipos de bacteriófagos mutantes. O seu uso foi clave para definir a maioría dos xenes dos virus e proporcionou os fundamentos para o estudo de procesos fundamentais como a replicación e reparación do ADN e de como están construídas as máquinas moleculares.
Complementación xenética, heterose e evolución da reprodución sexual
A heterose é a tendencia que teñen os individuos híbridos de exceder aos seus parentes que eran razas puras en tamaño e vigor. O fenómeno coñécese desde hai moito tempo en animais e plantas. A heterose parece ser en gran medida debida á complementación xenética, que é o enmascaramento dos alelos recesivos deletéreos nos individuos híbridos.
Oenothera rosea
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. miniatura|240x240px|Detalle da flor.
Complementación (xenética)
Test de complementación cuantitativa
Usado por Quantitative Genetics para desenmascarar mutantes recesivos. Tómanse as deficiencias e crúzanse cun haplotipo que se cre contén o mutante recesivo.
Oenothera rosea
Descrición
É unha herba que mide entre 15 e 45 cm de altura. Ten as follas en forma de lanza coa parte media ancha, de bordo enteiro ou pouco ondulado e con nervadura moi marcada. As súas flores son solitarias e de pétalos anchos que as fan verse case cadradas, de cor rosa ou violeta.
Complementación (xenética)
Excepcións
Hai excepcións a estas regras. Dous mutantes non alélicos poden de cando en vez non complementarse (o que se chama "non complementación non alélica" ou "non complementación non ligada"). Esta situación é rara e depende da natureza particular dos mutantes que van ser testados. Por exemplo, dúas mutacións poden ser dominantes negativas sinteticamente. Outra excepción é a transvección, na cal a combinación heterocigota de dous alelos con mutacións en diferentes partes dun xene compleméntase para restaurar o fenotipo de tipo silvestre.
Complementación intraxénica
Cando se mide a complementación ente dous mutantes defectivos no mesmo xene, atópase xeralmente que ou non hai complementación ou o fenotipo de complementación é intermedio entre o do mutante e os fenotipos de tipo silvestre. A complementación intraxénica (tamén chamada complementación interalélica) demostrouse en moitos xenes dunha gran variedade de organismos, como nos fungos Neurospora crassa, Saccharomyces cerevisiae e Schizosaccharomyces pombe; na bacteria Salmonella typhimurium; e no virus bacteriófago T4. En varios deses estudos, illáronse numerosas mutacións defectivas no mesmo xene e mapáronse en orde liñal baseándose nas frecuencias de recombinación para formar un mapa xenético do xene. Separadamente, os mutantes foron testados en combinacións por pares para medir a complementación. Unha análise dos resultados dos estudos fixo chegar á conclusión de que a complementación intraxénica orixínase, en xeral, da interacción de monómeros de polipéptidos diferentemente defectivos para formar un agregado chamado “multímero”. Os xenes que codifican polipéptidos formadores de multímeros parecen ser comúns. Unha interpretación dos datos é que os monómeros do polipéptido están a miúdo aliñados no multímero de tal maneira que os polipéptidos mutantes defectivos en sitios próximos no mapa xenético tenden a formar un multímero mixto que funciona bastante mal, mentres que os polipéptidos mutantes defectivos en sitios afastados tenden a formar multímeros mixtos que funcionan con maior efectividade. As forzas intermoleculares que probablemente son responsables do autorrecoñecemento e formación de multímeros foron tratadas por Jehle.
Oenothera rosea
Distribución e hábitat
É orixinaria de México a Colombia e está presente en climas cálidos, semicálidos, semisecos e tépedos, entre os 200 e os 1100 m s. n. m. e os 1865 e até os 3900 m s. n. m. Crece a beira de camiños, en ocasións cultivada en hortos familiares, establécese en bosques tropicais caducifolios, subcaducifolios e perennifolios, matogueira xerófila, espiñenta e con maior frecuencia en bosque mesófilo de montaña, bosques de carballos, de piñeiros, mixto de carballos-piñeiros e de xenebreiros.
Taxonomía
Oenothera rosea foi descrita por Charles Louis L'Héritier de Brutelle ex Aiton e publicada en Hortus Kewensis; or, a catalogue. . . 2: 3. 1789.
Tralapina, San Romao da Retorta, Guntín
Tralapina é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Mati Manas
Estreouse subtitulado en galego o 23 de marzo de 2021, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Produción
Mati Manas foi o resultsado dun encargo do Festival da India para producir un documental sobre a tradición da olaría na India.
Isaura Usero Souto
Isaura Aurea Usero Souto, nada no Carballiño o 10 de setembro de 1913 e finada o 1 de outubro de 2004 na Coruña, foi unha das primeiras universitarias galegas.
Traxectoria
Isaura Usero estudou na Facultade de Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela en 1929 rematando a súa formación no curso de 1939-40. Pertenceu á Sociedade Española de Física e Química, sendo presentada por Natividad Mejuto e María de la Concepción Carnero no ano 1933.
O Xuriz, San Romao da Retorta, Guntín
O Xuriz é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
San Romao, San Romao da Retorta, Guntín
San Romao é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
MAGIC
alt=O telescopio, en construción (case rematado)|miniatura|O telescopio, en construción (case rematado).
Ácido rodotorúlico
O ácido rodotorúlico é o menor da familia da 2,5-dicetopiperazina dos sideróforos hidroxamatos, que son axentes quelantes de alta afinidade para o ferro férrico, producidos por fitopatóxenos bacterianos e fúnxicos para captar ferro do seu medio ambiente. É un ligando tetradentado, o que significa que se une a un átomo de ferro en catro posibles localizacións (dous residuos de hidroxamato e dous de lactama), e forma complexos Fe2(sideróforo)3 para establecer unha coordinación octaédrica co ferro.
O ácido rodotorúlico aparece en lévedos basidiomicetos e sábese que retarda a xerminación de esporas do fungo Botrytis cinerea. En combinación co lévedo Rhodotorula glutinis é efectivo para o biocontrol de B. cinerea resistente á iprodiona en lesións en mazás.
Castrelo, Santa Cruz da Retorta, Guntín
Castrelo é un lugar da parroquia de Santa Cruz da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Verónica Salgueiriño
Verónica Salgueiriño Maceira, nada no Porriño en 1975, é unha investigadora e profesora da Universidade de Vigo. En 2008 foi galardoada cunha bolsa de investigación do programa L'Oreal-Unesco “Por las Mujeres en la Ciencia”.
Traxectoria
A súa investigación céntrase na síntese de nanomateriais, estudo das propiedades magnéticas de nanopartículas e nanocristais e o desenvolvemento de nanoestruturas magnéticas para o seu uso en hipertermia e administración controlada de fármacos.
Ademais do seu labor docente e investigador desenvolve unha importante actividade divulgadora, promovendo as vocacións científicas femininas.
Recoñecementos
En 2014 foi galardoada cunha bolsa de investigación do programa L'Oreal-Unesco “Por las Mujeres en la Ciencia”.
Xanaz, San Romao da Retorta, Guntín
Xanaz é un lugar da parroquia de San Romao da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Borreiques, Santa Cruz da Retorta, Guntín
Borreiques é un lugar da parroquia de Santa Cruz da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Na cidade branca
Na cidade branca (en Dans la ville blanche) é un filme suízo de 1983 dirixido por Alain Tanner. Estreouse na 33ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 56ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estreouse subtitulado en galego o 12 de setembro de 2015 na TVG.
Isabel de Borbón e Borbón
Traxectoria
A infanta Isabel naceu o 20 de decembro de 1851 no Palacio Real de Madrid como a filla primoxénita da raíña Isabel II e Francisco de Asís de Borbón. Ao día seguinte, foi bautizada na Capela Real do palacio cos nomes de María Isabel Francisca de Asís Cristina Francisca de Paula Dominga de Borbón e Borbón, sendo os padriños os seus avós a raíña María Cristina e o infante Francisco de Paula de Borbón.
O Castro, Santa Cruz da Retorta, Guntín
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Cruz da Retorta no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Isabel de Borbón e Borbón
Traxectoria
Considerada princesa de Asturias desde o seu nacemento, unicamente desde o 24 de marzo de 1852 ostentou o título por concesión da súa nai en real decreto. A Cruz da Vitoria, símbolo do Principado de Asturias e dos herdeiros da Coroa, tampouco lle foi conferida ao seu nacemento, senón sete anos despois, en 1857. Este último ano, naceu o seu irmán Alfonso, quen pasou a ser o herdeiro de Isabel II. miniatura|300px|Visita da Infanta Isabel ás [[Ruínas de San Domingos, en 1906, foto de Zagala.]]
Matrimonio
A infanta Isabel contraeu matrimonio con Caetano de Borbón-Dúas Sicilias, conde de Girgenti, fillo de Fernando II rei das Dúas Sicilias, o 13 de maio de 1868. Foi un matrimonio concertado e non mantiveron nunca moita proximidade entre si. A infanta Isabel e Caetano non tiveron descendencia. Durante a súa viaxe de vodas, fóra de territorio español tivo a noticia do derrocamento da súa nai e non puido regresar a España ata a restauración da monarquía en 1874. Caetano de Borbón-Dúas Sicilias, padecía epilepsia, non sendo advertida desta circunstancia a infanta Isabel antes de casar. En setembro de 1871, a infanta Isabel sufriu un aborto espontáneo, evento que foi un duro golpe emocional para o seu esposo e que prexudicou definitivamente a súa saúde mental. Dous meses máis tarde, o 26 de novembro, Caetano suicidouse pegándose un tiro na cidade de Lucerna. miniatura|A Infanta Isabel de Borbón e Borbón en 1917.
Vida posterior
Coa proclamación do príncipe Afonso como rei de España, a infanta Isabel converteuse por segunda vez en princesa de Asturias, herdeira ao trono ata que se produciu o nacemento da súa sobriña a princesa María de las Mercedes en 1880, aínda que o goberno resistiuse a xurala e recoñecela oficialmente como herdeira.
En 1900 adquiriu o palacio de Quintana, onde residiu de 1902 a 1931.
Unha das actividades públicas da infanta Isabel que tivo maior transcendencia foi a viaxe a Buenos Aires, representando á Coroa Española, con motivo de celebración do Centenario da Revolución de Maio (1810) da República Arxentina que tivo lugar en 1910, estando presente na colocación da primeira pedra do Monumento á Carta Magna e as Catro Rexións Arxentinas.
Foi inmortalizada polo pintor José María López Mezquita saíndo dos touros, en coche de cabalos e acompañada da súa amiga da infancia e dama de compañía María Dolores Balanzat y Bretagne, marquesa de Nájera. O cadro, datado en 1915, exponse no Museo de Historia de Madrid, pois a infanta Isabel foi un personaxe que gozou de gran simpatía popular, especialmente entre a poboación madrileña, que a coñeceu co apelativo da Chata. No seu honor foi nomeada a coñecida rúa da Princesa en Madrid. Grazas a esta popularidade, sendo case octoxenaria, non foi obrigada polas novas autoridades a exiliarse ao proclamarse en España a II República. Con todo, Isabel decidiu acompañar aos seus parentes e partiu cara a Francia. Cinco días logo de abandonar España morreu de causa natural nun convento de Auteuil, preto de París. Foi enterrada en Francia.
O 23 de maio de 1991, por orde do rei Xoán Carlos I, foron trasladados os seus restos a España e depositados na Colexiata da Santísima Trindade do Palacio Real da Granja xunto aos do rei Filipe V e a súa esposa Isabel de Farnesio. Descansa na Colexiata deste Real Sitio de España porque estivo moi vinculada a el, pasando alí as vacacións e organizando faladoiros da clase feminina da alta nobreza da época no "Pequeno Versalles", os xardíns deste lugar. Ademais, aínda se mantén o seu recordo, xa que trala apertura ao público no ano 2000 deste Palacio dedicouse a última habitación da primeira planta a esta infanta de España, colocando tres fotografías encima dun piano de cola.
Xunto ao Parque do Oeste en Madrid érguese un conxunto escultórico na súa memoria, na rúa do pintor Eduardo Rosales (número 30).
Na ficción
Aparece representada en dous filmes da segunda metade do século XX:
Zeatina
A zeatina é unha citoquinina derivada da adenina, que aparece nas formas isómeras cis e trans e conxugados. A zeatina descubriuse en grans de millo inmmaduros do xénero Zea. Promove o crecemento de xemas laterais e orixina plantas máis frondosas.
Distribución
A zeatina e os seus derivados aparecen en moitos extractos de plantas e son os ingredientes activos no leite de coco, que causan o crecemento das plantas.
A 6-(γ,γ-dimetilalilamino)purina é un precursor da zeatina.
Aplicación
A zeatina ten diversos efectos como:
A zeatina pode aplicarse tamén para estimular a xerminación das sementes e o crecemento de plántulas.
A zeatina tamén promove a resistencia do tabaco contra o patóxeno bacteriano Pseudomonas syringae, na cal a zeatina trans ten un efecto máis pronunciado que a cis.
Luther: The Fallen Sun
Luther: The Fallen Sun é un filme británico-estadounidense de 2023 dirixido por Jamie Payne e escrito por Neil Cross. O filme serve como continuación da serie de televisión Luther. Está protagonizado por Idris Elba (quen tamén é produtor do filme), no papel de John Luther, xunto con Cynthia Erivo e Andy Serkis.
Juan Garaizabal
Juan Garaizabal, nado en Madrid o 20 de marzo de 1971, é un artista conceptual, escultor e gravador español.
Artista polifacético, experimentou tamén co debuxo, videoarte, instalacións luminosas e acústicas. É coñecido internacionalmente polas súas esculturas públicas monumentais. Segundo o xornal El País, é un dos artistas españois máis internacionais.
O seu proxecto persoal Memorias Urbanas recupera con estruturas escultóricas e luz elementos arquitectónicos desaparecidos, enchendo baleiros urbanos historicamente significativos.
Traxectoria
A súa traxectoria estivo ligada, en gran medida, aos proxectos monumentais nos que estivo centrado en cada fase da súa vida. A finais dos anos 90 do século XX, establécese en Berlín. Forma parte da xeración de artistas que transformaron toda a cidade nunha galería ao aire libre. A partir do ano 2012, comezou a pasar máis tempo nos EUA, en Miami,  sen abandonar nin Berlín nin Madrid.
Realiza coas súas mans boa parte das súas obras, usando técnicas de forxa de ferro e aceiro, iluminación, carpintaría, albanelaría e materiais plásticos.
Instalacións públicas
miniatura|Memoria Urbana en Berlín. miniatura|Memoria do Giardino de Juan Garaizabal.
Vida persoal
Entre 1998 e 2007 cruzou en distintas etapas o continente africano desde Madrid até Cidade do Cabo. No presente vive e traballa entre Berlín e en Madrid, compaxinándoo con talleres temporais para outros proxectos. É pai de dúas fillas.
Qu'est-ce qu'on a encore fait au Bon Dieu ?
Qu'est-ce qu'on a encore fait au Bon Dieu ? é un filme franco-belga de 2019 dirixido por Philippe de Chauveron. É a continuación do filme Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu ?. Conta a historia da familia Verneuil, unha parella católica francesa de clase alta interpretada por Christian Clavier e Chantal Lauby dunha provincia francesa e as súas catro fillas, que casaron con homes de diferentes razas e relixións.
Estrea
Qu'est-ce qu'on a encore fait au Bon Dieu ? estreouse en Francia e Bélxica o 10 de xaneiro de 2019. O filme recadou máis de 45 millóns de euros en base ás 7 millóns de entradas vendidas en Francia, o que o fixo bater un récord de catro anos para unha película en lingua local. O filme estreouse tamén nos cinemas de varios países, incluíndo Alemaña, Suíza e o Canadá.
Batalla de Alcazarquivir
Batalla de Alcazarquivir, tamén transcrito Alcácer-Quibir, Alcácer-Quivir, al Quasr al-kibr, Alcassar, Kasar al Kebir ou Ksar el-Kebir, en معركة وادي المخازن, ou a Batalla dos Tres Reis (en portugués A Batalha dos Três Reis, en castelán Batalla de los Tres Reyes, en معركة الملوك الثلاثة ), que tivo lugar no norte de Marrocos, preto de Ksar el-Kebir e Larache, foi unha batalla librada o 4 de agosto de 1578. esquerda|miniatura|Batalha de Alcácer-Quibir, [[1578. en MACHADO, D. B.. "Memórias para a História de Portugal (...)". Lisboa, 1751.]]
Historia
O sultán deposto Abu Abdallah Mohammed II buscou a axuda de Sebastián I de Portugal contra o novo sultán Abu Marwan Abd al-Malik Ia. Sebastián preparou unha cruzada despois de pedir axuda a Abu Abdallah. O tío de Abu Abdallah, Abd Al-Malik, acadou o poder grazas ao apoio otomán. esquerda|miniatura|Rei [[Sebastián I de Portugal|D. Sebastián de Portugal. En 1578 o rei Sebastián de Portugal, na desastrosa invasión de Marrocos, morreu case con toda seguridade na batalla de Alcácer Quibir. A lenda di que regresaría nunha mañá de néboa para salvar Portugal.]]
Consecuencias
Cando os portugueses fracasaron e o rei morreu sen herdeiro, a dinastía de Avis deu lugar á filipina, que conformou a Unión Ibérica durante 60 anos.
O Amedo, Santa Euxea, Guntín
O Amedo é un lugar da parroquia de Santa Euxea no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Miquel Roca i Junyent
Miquel Roca i Junyent, nado en Cauderan (Bordeos, Xironda) o 20 de abril de 1940, é un político e avogado catalán, antigo deputado de Converxencia Democrática de Cataluña, e un dos pais da Constitución española de 1978 e do Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979. Actualmente é tamén presidente do padroado do Museo Nacional de Arte de Cataluña, mecenas vitalicio da Fundación Gala-Salvador Dalí, vicepresidente da Fundación Barcelona Cultura, e presidente da Sociedade Económica de Amigos da Barcelona. Country da Fundación Abertis e presidente da Universidade de Honra de Barcelona Alumni. Tamén escribe todos os martes para o xornal La Vanguardia.
Traxectoria
Nado no exilio, fillo de Joan Baptista Roca i Caball, un dos fundadores de Unió Democràtica de Catalunya, e de Montserrat Junyent i Quintana. O seu avó foi o líder carlista Miquel Junyent i Rovira. Miquel Roca naceu en Burdeos o mesmo día que os alemáns bombardearon a cidade durante a segunda guerra mundial. Montserrat Junyent volveu a Barcelona cos seus fillos en 1941. O pai aínda permanecería un tempo en Francia.
Miquel Roca estudou no colexio Virtèlia, onde tamén estudaron Jordi Pujol, Ricardo Bofill, Xavier Rubert de Ventós, Pasqual Maragall e Federico Mayor Zaragoza. No curso 1956/57 matriculouse para estudar Dereito na Universidade de Barcelona, onde pronto se converteu en delegado de curso e posteriormente incorporouse ao movemento estudantil antifranquista a partir de finais dos anos cincuenta. Pasou pola mocidade da UDC, e logo militante da Fronte Obreira Catalá (vinculada á Fronte de Liberación Popular) de 1961 a 1969 xunto a Narcís Serra, Pasqual Maragall, Isidre Molas, Alfonso Carlos Comín, J. Ignasi Urenda ou José Antoni González Casanova, entre outros.
Como avogado defendeu ante o Xulgado de Orde Pública aos procesados pola súa actividade antifranquista. En 1966 creou un despacho con Narcís Serra, especializado en temas urbanísticos. Entre os seus proxectos máis polémicos destaca o Plan da Ribera, unha operación urbanística levada a cabo a pesar da oposición veciñal, que se considera precursora do que despois se repetiría na futura Vila Olímpica.
Carreira política
En 1974 incorporouse ao proceso de constitución da Converxencia Democrática de Cataluña (CDC), partido promovido por Jordi Pujol, a través dun Grupo de Independentes en 1975 (con Lluís de Carreras, Jaume Camps, entre outros). Foi unha das persoas que decidiu o nome de Convergència. En 1976, cando se formalizou CDC como partido político, xa formaba parte do núcleo dirixente como vicesecretario xeral (número 2). Segundo Farràs e Soler, a idea inicial de Jordi Pujol era que Miquel Roca crease un partido para ocupar o espazo de centroesquerda, e el ocupase o espazo de centro. A converxencia xurdiu como síntese de ambas as propostas.
En 1976 foi unha das tres persoas que participaron no discurso pronunciado ao remate da Diada de Sant Boi, en representación do Consello de Forzas Políticas de Catalunya, xunto a Jordi Carbonell e Octavi Saltor. Meses despois, o 15 de xuño de 1977, foi deputado nas Cortes españolas por Barcelona e presidente do Grupo Parlamentario Catalán no Congreso dos Deputados, cargo que ocuparía ata 1995. En 1978, en representación do seu partido, foi un dos membros da Comisión dos Vinte que redactou o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979 en Sau, les Masies de Roda. Tamén foi un dos sete poñentes que redactaron a Constitución española de 1978. Foi portavoz de Convergència i Unió (CiU) en varias lexislaturas. De 1982 a 1995 foi presidente da representación da Generalitat de Cataluña na Comisión Bilateral de Cooperación coa Administración do Estado. Neste período recibiu varias propostas para ser ministro de Estado, pero rexeitounas todas (Adolfo Suárez, Calvo Sotelo e Felipe González). esquerda|miniatura| Miquel Roca e [[Felipe González en 1987.]] En 1986 presentouse como candidato á presidencia do Goberno español nas eleccións xerais de 1986 co Partido Reformista Democrático, proxecto creado co seu amigo Florentino Pérez, que exerceu como secretario xeral do partido, un intento que se coñeceu popularmente como Operación Roca. Foi un intento fallido de poñer en marcha unha operación reformista en España, xa que non obtiveron representación no Congreso dos Deputados. Roca mesmo pensou en deixar a súa actividade política.
Roca quería ser o sucesor catalán de Jordi Pujol, e así o amosou en varias ocasións. As súas intencións abriron máis dunha crise no partido, como a de 1992. En 1995 intentou quitarlle a alcaldía a Pasqual Maragall, pero tamén fracasou. Por iso, entre 1995 e 1999, foi concelleiro no Concello de Barcelona e presidiu o grupo municipal de CiU na oposición. Máis tarde retirouse da vida política.
No ano 2000 presidiu a comisión de expertos que elaborou o Informe de revisión do modelo de organización territorial de Cataluña, coñecido precisamente informalmente como Informe Roca.
En 2012 Roca mostrouse moi crítico coa sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatuto de Cataluña. E nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 deu apoio público ao candidato da desaparecida Unió Democràtica de Catalunya, Ramon Espadaler. En referencia ao proceso independentista catalán, en 2017 Roca mostrou o seu malestar pola situación actual de Cataluña, criticando a falta de unidade de acción.
Mundo universitario
Foi profesor na Universidade de Barcelona -Departamento de Dereito Administrativo e Dereito Internacional (entre 1962 e 1966)- e na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona (catedrático de Dereito Constitucional desde 1995). Foi doutor honoris causa pola Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED), a Universidade de León e a Universidade de Girona. . Desde novembro de 2010, é o presidente de honra de Alumni UB, a axencia de antigos alumnos da Universidade de Barcelona.
Actividade privada: Avogado
miniatura| Oficina Roca Junyent Dedícase ao asesoramento xurídico a través da firma Roca Junyent, que fundou en 1996. É unha das principais oficinas de Barcelona e do Estado, e ten sedes en Madrid e Girona así como oficinas asociadas en Barcelona, Madrid, Palma, Xirona, Lleida e Shanghai, e unha facturación anual duns 30 millóns de euros. Entre 2013 e 2017 defendeu, xunto a Jesús Maria Silva, a Cristina de Borbón e Grecia no caso Nóos, que finalmente foi absolta. O seu despacho tamén xestiona o caso de Narcís Serra con Caixa Catalunya.
A principios de 2017, o seu fillo Joan Roca asumiu a dirección da firma.
Consellos de administración e sociedade civil
Miquel Roca forma ou formou parte dos consellos de administración das principais empresas do IBEX 35. Entre eles, destacan Abertis, Banco Sabadell, ACS, TYRSA, Accesos de Madrid ou Catalana Occident, entre outros.
A nivel da sociedade civil, Roca tamén forma ou formou parte do padroado de varias institucións culturais: Entre 2005 e 2011 foi presidente dos Amigos do MNAC, cando en 2011 chegou a ser presidente do Museo. 'sociedade civil': é presidente da histórica Sociedade Económica de Barcelona de Amigos do País (SEBAP), da Fundación Abertis, do MNAC, vicepresidente da Fundación Catalunya Cultura, patrón da Gala-Salvador. Fundación Dalí e presidente de honra de UB Alumni. Incluso en 2003 formou parte da candidatura de Lluís Bassat para presidir o Futbol Club Barcelona.
Familia
Casado desde 1963 con Anna Sagarra Trias, filla do avogado Josep Lluís Sagarra i Zacarini. Tiveron catro fillos: Helena, Agnes, Joan e Berta.
Ideoloxía política
Durante a súa traxectoria política, a súa proposta foi catalanizar España, utilizando un estilo metódico, pactista, civilizador, europeo, para que os partidos cataláns favorezan o desenvolvemento dun Estado democrático. Mentres Jordi Pujol exercía de líder ideolóxico, Roca movíase ben facendo presión polos corredores, nunha segunda liña. No Congreso dos Deputados era coñecido como o Pastelero mayor del reino. Nunca acadou ningún cargo executivo, a pesar de que varios gobernos lle ofreceron carteiras ministeriais. Entre os seus discípulos pódense atopar figuras como Josep Caminal, López de Lerma, Jaume Camps, Jaume Padrós, Joaquim Molins, Francesc Homs i Ferret ou Lluís Recoder. E entre os seus adversarios políticos pódense atopar Ramon Trias Fargas, Josep Antoni Duran i Lleida, Lluís Prenafeta ou os fillos de Jordi Pujol. Roca foi criticado por ser un "profesional da política", que acumulara un poder excesivo. Roca tiña un nacionalismo moderado.
Premios e recoñecementos
miniatura| Miquel Roca recibe a Cruz de Sant Jordi en 2006, de mans de Pascual Maragall O 25 de setembro de 2006 recibiu a Cruz de Sant Jordi polo Goberno da Generalitat de Cataluña.
Castelo, Loureiro, Sarria
Castelo é un lugar da parroquia de Loureiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Os Ferreiros, Santa Euxea, Guntín
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Santa Euxea no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Vilar da Torre, Loureiro, Sarria
Vilar da Torre é un lugar da parroquia de Loureiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Enrique Santamarina
O nome Enrique Santamarina pode referirse a:
Arabinogalactano
O arabinogalactano é un biopolímero formado polos monosacáridos arabinosa e galactosa. Na natureza hai dúas clases de arabinogalactanos: os de plantas e os microbianos. Nas plantas, é un compoñente principal de moitas gomas, incluíndo a goma arábiga e a goma ghatti. Adoita encontrarse unido a proteínas, e a arabinogalactano proteína (AGP) resultante funciona tanto como molécula de sinalización intercelular coma fai unha función de cola que sela as feridas das plantas.
O arabinogalactano microbiano é un importante compoñente estrutural da parede celular das micobacterias. Nesta molécula a arabinosa e a galactosa están só na configuración furanosa. A porción galactano do arabinogalactano microbiano é linear, consta de aproximadamente 30 unidades ligadas con enlaceces glicosídicos alternantes β-(1-5) e β-(1-6). A cadea arabinano, que consta duns 30 residuos, está unida a tres puntos de ramificación da cadea de galactano, que se cre están nos residuos 8, 10 e 12. A porción arabinano do polímero é unha estrutura ramificada complexa, que xeralmente leva nos extremos ácido micólico; os enlaces glicosídicos no arabinano son α-(1-3), α-(1-5) e β-(1-2).
O arabinogalactano micobacteriano é recoñecido como unha aparente inmunolectina intelectina presente en cordados.
Estrutura do arabinogalactano microbiano
O extremo redutor do arabinogalactano microbiano consta da secuencia terminal →5)-D-Galf-(1→4)-L-Rhap-(1→3)-D-GlcNAc. Un muramil-6-P tamén se encontra dentro do peptidoglicano. O micolilarabinogalactano das micobacterias está unido ao peptidoglicano pola ponte diglicosilfosforil específica de actimomicete, L-Rhap-(1→3)-D-GlcNAc-(1→P).
Santo Estevo, Lousadela, Sarria
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Lousadela no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Arabinogalactano
Estrutura do arabinogalactano microbiano
O arabinogalactano contén unha cadea de galactano, con residuos alternantes unidos ao C5 de β-D-galactofuranosyl (Galf) e unidos ao C6 de β-D-Galf. As cadeas arabinano está unidas ao C5 dalgúns dos residuos de Galf unidos ao C6. Hai tres dominios estruturais principais para o arabinano. O primeiro é un dominio que consta de residuos lineares unidos a C5 de α-D-Araf. O segundo é un dominio con residuos con enlace 3,5 ramificados de α-D-Araf substituídos por unidades unidas a C5 de α-D-Araf en ambas as posicións ramificadas, e o terceiro é un dominio non redutor A terminal para o arabinano terminal que consta dun residuo con enlace 3,5 de α-D-Araf substituído en ambas as posicións ramificadas co disacárido β-D Araf-(1→2)- α-D-Araf. Estas tres cadeas de arabinano está unidas ao galactano nos residuos 8, 10 e 12.
Tosal, Lousadela, Sarria
Tosal é un lugar da parroquia de Lousadela no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Arabinogalactano
Estrutura do arabinogalactano microbiano
O extremo non redutor do arabinogalactano está unido covalentemente aos ácidos micólicos da membrana externa. A hidrofobicidade dos ácidos micólicos é unha barreira á entrada de fármacos. Ademais, o micolil arabinogalactano peptidoglicano é responsable de aspectos da patoxénese de enfermidades e de gran parte da resposta de anticorpos en infeccións. Os substituíntes micolil están distribuídos selectiva e igualmente nas funcións 5-hidroxilo dos residuos terminal e penúltimo de Araf unidos a C2. Os residuos micolil están agrupados en grupos de catro sobre a unidade pentaarabinosil do terminal non redutor (β-Araf-(1→2)-α-Araf)2-3,5-α-Araf . Así, a maioría (66%) das unidades pentaarabinosil están substituídas por ácidos micólicos, deixando unha minoría (33%) dispoñible para a interacción co sistema inmunitario.
O Outeiro, Santa Euxea, Guntín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Santa Euxea no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Arabinogalactano
Estrutura do arabinogalactano microbiano
Aproximadamente unha de cada tres cadeas de arabinosil unidas á cadea de galactano conteñen grupos succinil. Aínda que o gruipo succinil é o grupo máis común, poden atoparse ata tres grupos succinil por fragmento de arabinano liberado nos oligo-arabinanos. Porén, os fragmentos de arabinano substituídos por GalNH2 non están succinilados. Un dato importante é que no caso de Mycobacterium tuberculosis e moi probablemente en todos os organismo de crecemento lento, están presentes tanto cargas positivas (GalNH2as GalNH3+ protonados) coma negativas (succinil) nas rexións medias do arabinano, especificamente en O-2 das unidades interiores de 3,5-α-D-Araf. Os residuos de succinil están na cadea non micolilada. Recentemente, propúxose un modelo primario completo de arabinogalactano.
O Outeiro, Santa Euxea, Guntín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Arabinogalactano
Aplicacións comerciais
Actualmente o arabinogalactano está utilizándose como aditivo alimentario (só ou en combinación), alimentación animal, cosmética, farmacia, construción, produción de polpa, produción de petróleo, crecemento das plantas, etc.
Santa Euxea, Santa Euxea, Guntín
Santa Euxea é un lugar da parroquia de Santa Euxea no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Lousadela, Lousadela, Sarria
Lousadela é un lugar da parroquia de Lousadela no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Redondelo, Lousadela, Sarria
Redondelo é un lugar da parroquia de Lousadela no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Sincitiotrofoblasto
miniatura|Diagrama dunha vilosidade coriónica primaria. miniatura|Diagrama dunha vilosidade coriónica secundaria. O sincitiotrofoblasto (do grego 'syn'- "xuntos"; 'cytio'- "das células"; 'tropho'- "nutrición"; 'blast'- "xema") é o recubrimento epitelial das moi vascularizadas vilosidades da placenta embrionaria, que durante a implantación invaden a parede do útero para establecer a circulación de nutrientes entre o embrión e a nai. Trátase dun sincitio multinucleado diferenciado terminalmente, que abrangue uns 13 cm.
Función
miniatura|esquerda|Imaxe que mostra o [[trofoblasto diferenciado en dúas capas de citotrofoblasto e sincitiotrofoblasto durante a implantación]] É a capa externa do trofoblasto e invade activamente a parede do útero durante a implantación, rompendo os capilares maternos e establecendo así unha interface entre a circulación sanguínea materna e o fluído extracelular embrional, facilitando o intercambio pasivo de materiais entre a nai e o embrión.
A proliferación do sincitiotrofoblasto causa a formación de vilosidades coriónicas e os espazos intervilosos cos que se incrementa masivamente a superficie dispoñible para o intercambio de nutrientes entre a nai e o feto. Ás dúas semanas é recuberta por unha membrana procedente do mesoderma chamada lámina coriónica. O sincitiotrofoblasto proxéctase progresivamente invadindo o endometrio. As células do sincitiotrofoblasto dixiren as células uterinas axudando ao blastocisto a implantarse. Ao dilatarse o sincitiotrofoblasto, énchense de sangue materno formando a cavidade hemática, permitindo o comenzo do intercambio de produtos entre a nai e o feto.
A propiedade sincitial é importante xa que o sistema inmunitario da nai inclúe leucocitos que poden migrar aos tecidos pasando entre as células. Se conseguen chegar ao lado fetal da placenta serían recoñecidas moitas proteínas alleas, iniciándose unha reacción inmune. Porén, o sincitio actúa como unha célula xigante que non ten ocos por onde as células poidan migrar.
Un modo polo cal tamén realiza esta tarefa é suprimindo a expresión dos xenes realcionados coa inmunidade HLA-A e HLA-B, que se expresan en células nucleadas. Estes xenes expresan normalmente o ligando MHC-I que actúa durante a unión a células T. Ao diminuír a tradución destes produtos xénicos, o sincitiotrofoblsto reduce as posibilidades de ataque polo sistema inmunitario materno realizado por células T.
O sincitiotrofoblasto segrega proxesterona e leptina ademais de gonadotropina coriónica humana (hCG) e lactóxeno placentario humano (HPL); a hCG prevén a dexeneración do corpo lúteo. A proxesterona serve para manter a integridade do endometrio uterino e, ata que o sincitiotrofoblasto é dabondo maduro para segregar suficiente proxesterona para manter o embarazo (no cuarto mes do desenvolvemento embrionario), é axudado polo corpo lúteo da gravidez.
Formación
O sincitiotrofoblasto carece de capacidade proliferativa, pero mantense pola fusión de células do citotrofoblasto subxacente. Nesta fusión intervén a sincitina, unha proteína que foi integrada nos xenomas dos mamíferos a partir dun retrovirus endóxeno.
Notas
Tony M. Plant, Anthony J. Zeleznik: "Knobil and Neill's Physiology of Reproduction: Two-Volume Set" p 1790
Bagram
Bagrām, tamén chamada Begram e antigamente Kapici ou Kapisa, é unha antiga cidade de Afganistán situada a uns 60 km ao noroeste de Cabul. Está situada na conxunción dos vales dos ríos Ghorband e Panjshīr, preto da cidade de Charikar. Foi un punto de paso obrigado cara á India pola Ruta da Seda, cara a Cabul e Bamiyán, famosa polos seus Budas xigantes.
Orixes
miniatura|250x250px|Alexandría do Cáucaso estaba localizada no sur de [[Bactriana, na cordilleira do Hindú Kush.]] A cidade foi destruída por Ciro II, restaurada por Darío I, e posteriormente refundada, fortificada e reconstruída por Alexandre o Grande, nos contrafortes meridionais da cordilleira do Hindú Kush, no territorio dos paropamisades. A colonia recibiu o nome de Alexandría do Cáucaso (ou Alexandría Paropamisos). Alexandre poboouna con 7000 macedonios, 3000 mercenarios e miles de nativos, ou con 7000 nativos e 3000 non combatentes e unha cantidade indeterminada de mercenarios, en marzo de 329 a.C. Construíu fortes aos pés do Hindú Kush, que substituíron aos que levantou no mesmo lugar Ciro II (c. 500 a. C.)