cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1917 (filme de 2019)
O proxecto foi anunciado oficialmente anunciado en xuño de 2018, asinando MacKay e Chapman en outubro e o resto do elenco o mes de marzo seguinte. A rodaxe produciuse dende abril até xuño de 2019 no Reino Unido, co fotógrafo Roger Deakins e o editor Lee Smith empregando tomas longas para simular que o filme enteiro foi rodado en dúas tomas continuas.
Bonifacio IV de Montferrato
Traxectoria
Bonifacio IV foi o penúltimo marqués de Montferrato pertencente á dinastía Paleólogo. Sucedeu ao seu pai Guillerme IX, aínda que baixo a rexencia da súa nai, Ana d'Alençon, e o seu tío Xoán Xurxo Paleólogo. En 1519 Bonifacio recibiu a lealdade dos fillos de Oddone de Incisa, herdeiros do marquesado homónimo, que estaba baixo dominio de Montferrato desde tempos de Guillerme IX.
1917 (filme de 2019)
1917 estreouse e Londres o 4 de decembro de 2019 e nos cinemas dos Estados Unidos o 25 de decembro a través de Universal Pictures, e no Reino Unido o 10 de xaneiro de 2020 a través de Entertainment One. O filme recibiu a aclamación da crítica pola dirección de Mendes, as interpretacións, a fotografía, a banda sonora, a edición, a mestura do son e o seu realismo. Entre os seus premios, o filme recibiu dez nomeamentos na 92ª edición dos Óscar, incluíndo as categorías de mellor filme e mellor director, gañando finalmente tres premios, incluíndo o de mellor fotografía.
Estreouse en galego o 21 de xuño de 2022 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro e a directora de dobraxe foi Charo Pena.
Bonifacio IV de Montferrato
Traxectoria
Durante anos a política montferrina gradualmente situouse cada vez máis en favor dos imperiais, até o punto de que o emperador Carlos V, o require en varias ocasións no seu séquito.
En 1517, por outra banda, Guillerme IX entregou en matrimonio á súa nova filla María, irmá de Bonifacio, a Federico Gonzaga. Pero pronto Federico se arrepentiu e decidiu repudiar á súa esposa conseguindo que o propio Papa Clemente VII, procedese á súa revisión. Tras a morte de María, Federico casou coa outra irmá de Bonifacio, Margarita.
Bonifacio IV morreu por mor dunha caída do seu cabalo o 6 de xuño de 1530, sen fillos que o sucedesen. Así que se fixo cargo do marquesado o seu tío Xoán Xurxo.
Susaki
Susaki (須崎市, すさきし, Susaki-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Shikoku e no centro da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 135,46 km² e a poboación de 25.165 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 186 h/km².
O concello de Susaki limita cos concellos de Nakatosa, de Tsuno, de Sakawa e de Tosa.
Duraluminio
miniatura|264px|Reforzo transversal de duraluminio afectado polo incendio do [[dirixible LZ 129 Hindenburg, recuperado do lugar onde caeu, na Base Aérea McGuire, Nova Jersey, o 6 de maio de 1937.]] miniatura|150px|Peza usada no dirixible USS Akron.
O duraluminio é unha aliaxe de aluminio (> 90 %) con cobre (3-5 %), magnesio (0,4-2,4 %) e manganeso (0,3-1 %) e, ás veces, unha pequena porcentaxe de silicio. Pertence á familia das aliaxes aluminio-cobre.
Foi descuberto accidentalmente en 1908 polo químico e enxeñeiro metalúrxico alemán Alfred Wilm (1869-1937), en Düren (Alemaña), aínda que non foi introducido na industria até 1909.
Antes de ser sometido a un tratamento térmico, a aliaxe é dúctil e maleábel. Pero co tratamento térmico, unha reacción entre o aluminio e o magnesio provoca un aumento na dureza e a resistencia á tracción.
Propiedades
O seu peso lixeiro e outras propiedades físicas fixeron que o duraluminio fora amplamente utilizado na industria aeroespacial desde a década de 1920. As súas principais característica son a grande resistencia á tracción e a súa moi elevada resistencia mecánica a temperatura ambiente. Porén, a súa resistencia á corrosión, soldabilidade e aptitude para o anodizado son baixas.
Aplicacións
Os duraluminios empréganse especialmente na industria aeronáutica e na de automoción.
Son aliaxes das máis usadas, dentro dos aluminios, que permiten aplicacións até hai pouco reservadas aos aceiros.
Enrique Fernández Maneiro
Enrique Fernández Maneiro, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) en 1905 e finado na Coruña o 1 de febreiro de 1988, foi un sindicalista anarquista galego.
Traxectoria
Mecánico fresador. Participou na constitución do Ateneo Sindicalista Libertario en Vigo en maio de 1931 e despois presidiu o Centro de Estudios Sociales da FLSU. Deuse a coñecer como sindicalista nas folgas do metal vigués dos anos 1932-1933. Organizou o Sindicato Metalúrxico afecto á CNT e incorporou á afiliación uxetista. En 1934 puxo en marcha o "Sindicato Minero y Profesiones Varias" nas minas de San Fins (Lousame) con Claro José Sendón e Ramón Rodríguez Varela (Curuxás). O 6 de xaneiro de 1936 foi elixido secretario xeral do comité da Confederación Regional Galaica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse nos montes do Confurco. As autoridades da ditadura emitiron unha requisitoria en xaneiro de 1937. En 1940 presentouse ás autoridades despois de desbotar a posibilidade de incorporarse á guerrilla de Curuxás. En 1942 colaborou coa rede de espionaxe a prol dos Aliados artellada no Consulado británico de Vigo. Mantivo vencellos coa CNT clandestina en Vigo axudando a trasladar a José Luís Quintas ás minas de San Fins en 1946. Nos últimos anos presidiu a Asociación de Jubilados do Barrio das Flores na Coruña.
DeDe Lind
DeDe Lind, nada nos Ánxeles (California) o 15 de abril de 1947 e finada en Boca Raton (Florida) o 4 de febreiro de 2020, foi unha modelo estadounidense, que foi coelliña da revista Playboy en agosto de 1967. Acadou notoriedade por aparecer unha foto súa xogando billar, seminúa, no calendario levado a bordo da aeronave da misión Apollo 12 en novembro de 1969. O almanaque foi descuberto polo astronauta Richard Gordon, xa en órbita lunar, mentres os seus dous colegas, Alan Bean e Charles Conrad exploraban a superficie da Lúa.
Semana cultural galego-portuguesa (Coímbra, 1971)
A Semana cultural galego-portuguesa foi un evento cultural promovido por Manuel Rodrigues Lapa sob o patrocinio da Universidade de Coímbra e da Real Academia Galega. Tivo lugar no Museu Machado de Castro (Coímbra) entre o 18 e o 23 de xaneiro de 1971. A programación tratou, entre outros temas, a herdanza cultural galego-portuguesa e a súa expresión na actualidade. Así, o evento procuraba o achegamento e o intercambio cultural entre Galiza e Portugal.
Semana
A “Semana cultural galego-portuguesa” foi un proxecto cultural que Manuel Rodrigues Lapa tiña en mente desde os anos 30, cando xa comezaba un importante papel para a re-conexión cultural entre Galiza e Portugal. Décadas despois, concretamente na de 70, Rodrigues Lapa e Lopes Cravo planificarían finalmente a realización dunhas "xornadas luso-galegas" (que despois mudaría para "Semana..."), póndose en contacto coa parte galega mediante unhas correspondencias entre Lapa e Francisco Fernández del Riego. Ditas xornadas terían como temas centrais a herdanza da antiga cultura galego-portuguesa; a expresión de Galiza, de Portugal e do Brasil; e as variedades do vello substrato galego-portugués.
Após un tempo de diálogo para concretaren lugar e data, ao final ficou como lugar de encontro o Museu Machado de Castro (pertencente á Universidade de Coímbra) e entre as datas do 18 e do 23 de xaneiro de 1971. Ademais, tamén houbo un longo diálogo para escolleren os participantes nas conferencias; que nun principio eran xente de Galiza, de Portugal e do Brasil; mais ao final só se contou coa presenza portuguesa e coa galega. Os integrantes do acto cultural foron Ramón Piñeiro, Ricardo Carvalho Calero e Ramón Lorenzo (o cal non puido asistir finalmente), pola parte galega; e Rodrigues Lapa, Orlando Ribeiro, Joseph-Maria Piel e Nogueira Gonçalves (este en substitución de R. Lorenzo), polo lado portugués. Para alén dos conferenciantes, tamén participou Fernández del Riego, como inaugurador e representante da Real Academia Galega; e tamén participaron na dirección, Maria Helena da Rocha Pereira, vice-reitora da UC; Américo da Costa Ramalho, director da Facultade de Letras da UC; e Alfredo Fernandes Martins, profesor da mesma facultade. A semana estivo patrocinada pola Universidade de Coímbra e máis pola RAG, xa que o reitor da Universidade de Santiago de Compostela (o profesor Manuel de Jesús García Garrido) rexeitou a participación no evento.
Ademais das conferencias, tamén houbo unha exposición de libros en galego, proporcionados pola editorial Galaxia e pola Biblioteca Penzol, na Livraria Atlântida e intentos por parte de Rodrigues Lapa para estabelecer lazos comerciais de intercambio cultural entre Portugal e Galiza.
A "Semana cultural galego-portuguesa" foi promovida pola publicidade que lle deron tanto o Diário de Lisboa como o xornal República. Após o evento cultural, ademais de a medios locais e a interesados, o feito tamén chegou até Buenos Aires polo Correo de Galicia.
Programación
Após varias datas provisionais para finais de 1970, a Semana ficou adiada, por conflitos internos na U. de Coímbra e máis pola demora dos procesos legais, para xaneiro de 1971 (entre o 18 e o 23). Durante eses días leváronse a cabo varias sesións no Museu Machado de Castro, que contaron co seguinte programa (previa inauguración de Fernández del Riego):
Despois da realización da Semana, Rodrigues Lapa decidiu publicar as conferencias expostas, mais coa falta de compromiso posterior por parte da xente de Galaxia para a axudar a publicalas. Finalmente, só serían publicadas dúas das palestras realizadas, a de Lapa e a de Calero.
“A Galiza, o galego e Portugal”
Manuel Rodrigues Lapa, aínda que focado nun público portugués, animaba a ambos os pobos a recoñeceren as características de igualdade a través de diversos momentos históricos ao longo da historia. Cualificou a separación dos pobos irmáns como algo xeográfico ou político, mais non aceptábel. Compartiu a súa idea apoiándose, entre outros materiais, nos cancioneiros medievais galego-portugueses e en citacións de autoridades como Manuel Portela Valladares ou Eugenio López Aydillo. Alén disto, insistiu na irmandade de Galiza e de Portugal valéndose de aspectos psicolóxicos, a partir da presenza do sentimento común da saudade; e lingüísticos, xustificando a idea de que galego e portugués eran a mesma lingua. Ademais, aproveitaba a ocasión para resaltar a situación dramática do galego, fixando como solución a procura dunha lingua sen dialectalismos ou até dunha aproximación ao portugués para a reunificación a nivel literario.
"Figuras representativas da literatura galega actual"
Carvalho Calero recoñecía na súa conferencia que aínda se podía falar de lingua galego-portuguesa, mais que os destinos históricos das dúas ribeiras do Miño deran á separación das súas literaturas. Estabelecía dous factores esenciais para o impedimento de novos lazos entre Galiza e Portugal. A saber, a ignorancia da xente e máis os sentimentos patrióticos por ambas as partes. Para Calero, a magnitude da literatura galega moderna non foi nada comparado co que podería ter sido se retomase a liña das orixes galego-portuguesas. Asemade, tamén apuntaba que para mudaren a situación era necesaria a participación activa de universidades e outras institucións culturais de ambos os países.
Para alén da defensa dunha necesidade de re-unión entre a cultura portuguesa e a galega, Cavalho Calero tamén analizaba a literatura galega moderna e propuña catro figuras que podían ser representativas para o futuro. Estas figuras serían Ramón Otero Pedrayo, Fermín Bouza-Brey, Álvaro Cunqueiro e Xosé María Díaz Castro; os cales para Calero eran “os máis siñificativos dentro das respectivas xeracións”.
Propostas posteriores de Lapa
Posteriormente, mediante a publicación do artigo “O prof. Rodrigues Lapa analisa as conclusões da Semana Galego- Portuguesa” no República, Rodrigues Lapa propuxo un conxunto de medidas na procura dunha convivencia entre os dous pobos. As medidas eran as que seguen:
Asemade, engadía unha serie de “medidas administrativas”:
Recollía ademais a vontade de creación dunha “Associação Luso-Galaica para o fomento cultural” e a dunha recompilación coas conferencias proferidas na Semana, que incluiría a do Prof. Ramón Lorenzo aínda sen poder participar no evento.
Donoussa
Dhenoúsa (Δονούσα, tamén Δενούσα - Denousa) é unha illa das Cícladas, próxima a Naxos. Atópase ao leste de Amorgos e ao leste de Naxos. Ten unha superficie de 13 km² e soamente 167 habitantes. A altura máxima da illa a alcanza no monte Papas (Πάπας, 383 m) e no Vardia (Βάρδια, 386 m).
Xeografía
Hai cinco pequenos núcleos residenciais na illa: Stavros ao suroeste, porto principal e capital; Kaloritissa, ao nordeste; Mersini ao sueste; Mesaria ao sur, afastada da costa, na estrada entre Mersini e Stavros; e Troulos (Limni). A illa posúe algunhas boas praias especialmente Limni, ao oeste, e en Livadi, Kerdos (ou Kedros) e Fiikio, ao sur.
Ao noroeste hai algunhas covas como Toihos (Spilia Toixou) con restos de establecementos xeométricos antigos da cultura cicládica, próxima á punta Aspos Kavos (Aspron) e ao oeste da baía de Xilombatis (a máis grande da illa). En xeral a illa está chea de covas.
Historia
Os romanos chamárona Donoussa e antes Donusa ou Donysa. O seu nome deriva de ser, de acordo á lenda (mencionada por Estevo de Bizancio), a illa onde Dioniso levou a Ariadna desde Naxos cando era perseguida polo seu pai Minos, aínda que seguramente é unha confusión polo nome da illa co deus Dioniso.
Baixo os romanos foi lugar de desterro. Ao longo da historia foi utilizada como base de piratas (atopouse unha inscrición árabe nunha pedra) pero nunca sufriu unha ocupación permanente, nin tan sequera dos turcos, italianos ou alemáns. Cando foi evacuada polos turcos non foi ocupada polas autoridades gregas senón que se estableceu xente que viña de Amorgos baixo a autoridade do mosteiro de Hozoviotissa de Amorgos; o mosteiro deixou as terras aos campesiños a cambio dun censo en produtos da terra, pero máis tarde as terras pasaron aos seus cultivadores.
Provo (homónimos)
Provo pode referisrse a:
Marcelino Mira Cecilia
Marcelino Mira Cecilia foi un militar e político galego.
Traxectoria
Capitán de Infantería. Pertenceu á Unión Regional de Derechas de Ourense. Trala sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Ourense. Foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Ourense (1943).
Vida persoal
Casou con Antonia Fernández Quintela.
Salvador Valcárcel Montenegro
Salvador Valcárcel Montenegro, coñecido como Recaré ou Recarey, nado en Quinzán das Peras (parroquia de Argozón, Chantada) e finado en Adá o 11 de abril de 1939, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fuxido dende o principio do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi o líder dun grupo de guerrilleiros que actuaba no suroeste da provincia de Lugo, principalmente no concello de Chantada. Formaban parte deste grupo Jesús López Suárez, Benjamín Argiz Fiunte, Victorino Quintana Vázquez e Benito Montes Otero. Foi xulgado en Lugo na causa 765/38 e declarado en rebeldía. Foi requirido polo xuíz militar de Lugo en febreiro de 1939. O 11 de abril de 1939 o grupo asaltou o ómnibus da empresa Montaña que facía o percorrido Lugo-Ourense. No autobús viaxaba un sarxento do exército que se enfrontou aos guerrilleiros. Estes fuxiron e o sarxento deu aviso a Lugo de onde saíron forzas do exército e da Garda Civil. Localizados os guerrilleiros en Adá, enfrontáronse aos perseguidores e Salvador Valcárcel e outros dous guerrilleiros resultaron mortos.
A Fraga de Limodre, Limodre, Fene
A Fraga de Limodre é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 50 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 26 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 51 habitantes.
Barqueiros, Chaián, Trazo
Barqueiros é un lugar da parroquia de Chaián no concello coruñés de Trazo, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Armada Inglesa
miniatura|300px|Mapa inglés de [[Santander e A Coruña, c. 1589, a época da expedición Drake-Norris.]] miniatura|Drake (cara a 1581). Foi considerado como un [[pirata polas autoridades españolas, mentres que en Inglaterra valorárono como corsario e honrárono como heroe.]]
A Armada Inglesa  (tamén coñecida como a Contraarmada) foi unha frota naval enviada á Península Ibérica pola raíña Isabel I de Inglaterra en 1589, durante a Guerra anglo-española de 1585-1604. Os anglosaxóns refírense a ela como English Armada, Counter Armada ou Drake-Norris Expedition. O obxectivo da armada inglesa era aproveitar a vantaxe naval obtida tras a derrota da Grande e Felicísima Armada española o ano anterior (1588), pero constituíu un rotundo fracaso de dimensións comparables ao de dita Armada Invencible. A expedición era mandada por Sir Francis Drake (almirante) e Sir John Norreys (xeneral), polo que tamén se coñece como a Expedición Drake-Norris de 1589.
Obxectivos
O obxectivo de Isabel I era aproveitar a debilidade temporal de España despois da derrota da Armada Invencible, e obrigar a Filipe II a aceptar os seus termos de paz. Isto pensábase conseguir queimando a frota española do Atlántico, desembarcando en Lisboa para causar unha revolta portuguesa contra Filipe II, e finalmente establecendo unha base permanente nas Illas Azores. De conseguirse o terceiro obxectivo, tentaríase roubar os tesouros da frota de Indias na súa ruta a Cádiz. Ningún do tres obxectivos conseguiuse.
Do mesmo xeito que a súa predecesora española, a Armada Inglesa sufriu de exceso de optimismo, posiblemente influenciado polo exitoso ataque a Cádiz de Drake en 1587. Aínda así, o plan principal consistía en destruír a frota española do Atlántico, nas súas bases da Coruña, Donostia e Santander.
A expedición foi pagada por unha compañía con accións, cuxo capital era de 80.000 libras. Do capital, un cuarto pagouno a raíña, un oitavo o goberno holandés e o resto varios nobres, mercadores e gremios. Diversas preocupacións loxísticas, unidas ao mal tempo, atrasaron a saída da frota. Outros problemas inclúen que os holandeses non proporcionaron os barcos de guerra que prometeran, que o atraso causou que se consumise un terzo das provisións, que só había 1.800 soldados veteranos fronte a 19.000 voluntarios, e que non levaban armas para cercar nin cabalaría. Isto expón dúbidas sobre as verdadeiras intencións da xente a cargo da expedición.
Execución
Ao saír, a frota consistía en 6 galeóns reais, 60 buques mercantes ingleses, 60 barcos pequenos holandeses e unhas 20 "pinazas". En total 170 naves, moito maior que a da Armada Invencible, composta por 137 barcos. Ademais das tropas de terra, embarcaron 4.000 mariñeiros e 1.500 oficiais. O número total entre mariñeiros e soldados chegou aos 23.000 tripulantes. Drake dividiu os seus barcos en 5 escuadróns, mandados respectivamente por el (no Revenge), Norreys (Nonpareil), o irmán de Norreys, Edward (Foresight), Thomas Fenner (Dreadnought) e Roger Williams (Swiftsure). Xunto con eles, e en contra das ordes da raíña, navegaba o conde de Essex, Robert Devereux.
A maioría dos barcos perdidos por España coa Armada Invencible eran barcos mercantes, e o núcleo da armada (os galeóns españois) foran capaces de chegar a España sen demasiadas perdas, onde foron reparados. O retardo na saída, unido ao temor de atorarse no Cantábrico, fixo que Drake preferise non atacar Santander, onde levaban a cabo a maioría das reparacións. No seu lugar, atacou A Coruña. Norreys tomou a cidadela baixa, matando 500 españois, e Drake destruíu algúns barcos menores, pero foron finalmente rexeitados. Na loita destacouse María Pita.
O seguinte paso era fomentar o levantamento portugués. A aristocracia portuguesa aceptara a Filipe II como rei de Portugal en 1580. O pretendente, o Prior de Crato, non sendo capaz de establecer un goberno no exilio, pediu axuda a Inglaterra. Isabel aceptou axudalo, co obxectivo de diminuír o poder de España en Europa e de abrir as rutas comerciais ás Indias.
O Prior de Crato, herdeiro final da Casa de Avis, non era un candidato demasiado bo: carecía de carisma, a súa causa estaba comprometida por falta de lexitimidade e tiña un opoñente mellor visto polas cortes portuguesas, Catalina, Duquesa de Bragança. Norreys chegou a Lisboa, defendida por unha garda pouco afecta a Filipe, pero o levantamento non ocorreu e Lisboa non chegou a ser tomada. Ao chegaren os ingleses a Lisboa, a súa situación era dramática porque carecían de medios para forzar a súa entrada na capital. Faltáballes pólvora e municións, non tiñan cabalos nin canóns e esgotaran os alimentos.
O 30 de xuño Drake capturou unha frota de barcos comerciais hanseáticos, que romperan o bloqueo inglés rodeando as illas por Escocia. Pero non serviu para sufragar os gastos da expedición porque para acalar as protestas das cidades da Hansa, eses navíos tiveron que ser devoltos coas súas mercadorías aos seus lexítimos propietarios.
Essex recibiu orde de Isabel de volver á corte. Perdida a vantaxe da sorpresa inicial, coa frota reducida polas tormentas e a tripulación cada vez máis cansa e afectada por enfermidades (só quedaban 2.000 homes capaces de loitar), decidiuse que o obxectivo de formar unha base permanente nos Azores non era posible. Norreys volveu a Londres en tanto que Drake trataba en balde de roubar os tesouros da Frota de Indias. Tras outra tormenta, Drake saqueou Porto Santo en Madeira, e xa de volta detívose nas rías baixas de Galicia para arrasar a indefensa vila de Vigo, tras o cal volveu a Londres fracasando absolutamente en todos os obxectivos maiores da expedición.
A indisciplina dominou até o final na frota de Drake. Ao arribar Plymouth o 10 de xullo, os soldados subleváronse porque non aceptaban os cinco xilins que como paga se lles ofreceu. E tan mal cariz tomou a protesta que para reprimila aforcaron sete dos amotinados.
Consecuencias
miniatura|230px A expedición da "Contraarmada" aínda hoxe é considerada como un dos maiores desastres da historia naval da Gran Bretaña, só superado pola derrota sufrida no sitio de Cartagena de Indias. Dos máis de 23.000 homes que a formaron, haberá que descontar os 3.000 que fuxiron ao saír de Plymouth e os 2.000 que desertaron ao partir da Coruña, que fan un total de 5.000. Pois ben, dos 18.000 que nos quedan, segundo o historiador británico M. S. Hume, só 5.000 regresaron vivos a Inglaterra. É dicir, máis do 70 por 100 dos expedicionarios faleceron na empresa. Entre a oficialidade, as baixas mortais tamén foron moi altas: o contraalmirante William Fenner, oito coroneis, decenas de capitáns e centenares de nobres voluntarios morreron naquela empresa. A estas perdas hai que engadir a destrución ou captura polos españois de polo menos doce navíos, e outros tantos se afundiron por temporais na viaxe de regreso.
Ademais de perder a oportunidade de atacar a frota española en horas baixas, os custos da expedición esgotaron o tesouro real de Isabel, recuperado durante o seu longo reinado. Entre os canóns capturados na Coruña, os abastecementos e outras mercadorías de variada índole confiscadas en Galicia e en Portugal, o total de botín non alcanzaba as 29.000 libras. Tendo en conta que o investimento superara as 160.000 libras, o negocio non podía ser máis ruinoso. A guerra anglo-española foi moi custosa para ambos os países, até o punto de que España tivo que declararse en bancarrota en 1596, tras outro ataque a Cádiz.
Francis Drake quedou condenado a un case total ostracismo tras o fracaso. Morreu en 1595 en combates con españois no Caribe.
Despois da morte de Isabel I (1603) e a chegada ao trono de Xacobo VI de Escocia e I de Inglaterra (rei de Escocia e fillo de María Estuardo) en 1603, este fixo todo o posible por rematar a guerra. A paz chegou en 1604, no Tratado de Londres a petición inglesa, xa que non podían soster máis os custos dun conflito que foi moi lesivo para a economía británica.
Tras a paz, España refixo a súa frota, que rapidamente incrementou a súa supremacía marítima até extremos superiores aos de antes da Armada Invencible. A dita supremacía durou case 50 anos máis até a Batalla naval das Dunas. Inglaterra foi capaz de consolidar a súa soberanía en Irlanda, ademais de establecer colonias en América do Norte.
O disco vermello
O disco vermello é o sexto disco de estudo do grupo galego de rock Ataque Escampe, publicado o 22 de maio de 2014.
Thomas Remengesau Jr.
Thomas Esang Remengesau Jr, nado en Koror, Palau, o 28 de febreiro de 1956, é un político palauano, actual presidente de Palau, dende 2013. Anteriormente foi presidente dende o 1 de xaneiro de 2001 ata o 15 de xaneiro de 2009, cando foi sucedido no cargo por Johnson Toribiong.
Gotha
miniatura|295 px|Casa do Concello de Gotha Gotha é unha cidade capital do distrito de Gotha, en Turinxia, Alemaña. A súa superficie é de 69.52 km² e a poboación de 46.497 habitantes (2006) e ten unha densidade de poboación de 669 h/km². A corporación municipal está composta por 12 concelleiros da CDU, 10 Die Linke, 6 SPD, 5 Independentes, 2 Bürgerinitiative e 1 non adscrito.A cidade existe cando menos desde o século VIII, cando o seu nome aparece como Villa Gotaha nun documento asinado por Carlomagno, foi a antiga capital do ducado de Saxonia-Coburgo-Gotha, máis tarde substituída por Coburgo tras a anexión do ducado de Saxonia-Coburgo-Saalfeld. É nesta cidade onde primeiro se publicou o Almanaque de Gotha (1764). Gotha xogou un importante papel no movemento obreiro alemán, en 1875 fundouse aquí o Partido Socialista dos Traballadores Alemáns (SPD) ao se unir o Partido de Traballadores Socialdemócratas de Alemaña, liderado por August Bebel e Wilhelm Liebknecht, e a Asociación Xeral de Traballadores Alemáns, fundada por Ferdinand Lassalle, o seu programa, coñecido como o Programa de Gotha foi duramente criticado por Karl Marx.
Barbaín, Vigo, Cambre
Barbaín é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 2 habitantes (2 homes e ningunha muller).
Voo 661 de Pakistan International Airlines
O voo 661 de Pakistan International Airlines era un servizo doméstico de pasaxeiros dende Chitral ata Islamabad, en Paquistán. O día 7 de decembro de 2016 o ATR 42-500 que operaba a ruta esnafrouse preto de Havelian. As 47 persoas a bordo morreron, entre as que estaban o cantante, predicador e empresario Junaid Jamshed, e o Comisionado Adxunto do Distrito de Chitral.
Avión
O avión implicado no accidente era un ATR 42-500, con número de serie 663 e rexistro AP-BHO, entregado a Pakistan International Airlines (PIA) en 2007. En 2009 o aparello resultou danado durante un intento de aterraxe en Lahore, pero posteriormente foi reparado e regresou ao servizo. En 2014 tivo un fallo dun motor, que foi substituído sen que se informase de novos problemas. No momento do accidente o aparello tiña máis de 18 700 horas de voo dende que se unise á frota de PIA e realizóuselle a última certificación en outubro de 2016.
Accidente
O aparello deixou o aeroporto de Chitral ás 3:30 PST e tiña que aterrar no aeroporto Benazir Bhutto de Islamabad ao redor das 4:40. Antes do accidente a tripulación realizou unha chamada de mayday. O avión esnafrouse ao redor das 4:15 quedando os restos en chamas na ladeira dun outeiro entre as vilas de Saddha Batolni e Gug, preto das fábricas de armas de Paquistán en Havelian, na provincia Khyber Pakhtunkhwa, a uns 90 km do aeroporto. Os restos quedaron espallados nunha área duns 2 quilómetros. Segundo unha testemuña, Mohammad Haroon, o avión voaba a moi baixa altura e fixo un ruído agudo, voando de forma errática, de arriba a abaixo, antes de esnafrarse contra o outeiro. "Houbo un gran bang despois de que o avión golpease o lado da montaña e se incendiase".
Foron transmitidos avisos por mesquitas locais para mobilizar a habitantes das vilas, que se apresuraron ao lugar para buscar sobreviventes pero non puideron achegarse debido á calor do incendio. Persoal e helicópteros do exército tamén foron enviados á zona para as operacións de busca e rescate. Taj Muhammad Khan, un funcionario do goberno, dixo que os corpos quedaron queimados máis aló do recoñecemento. Os restos foron levados por aire a laboratorios forenses en Islamabad e Rawalpindi para realizar probas de ADN que axudasen na identificación.
Este foi o sétimo incidente co resultado da perda dun avión de PIA dende o ano 2000. Dos seis anteriores, un tivo vítimas mortais; o voo 688 de PIA en 2006, no cal morreron 45 persoas.
Fort Lauderdale
250px|miniatura|Fort Lauderdale 250px|miniatura|O museo International Swimming Hall of Fame
Fort Lauderdale (ou Ft. Lauderdale) é unha cidade do condado de Broward, no estado de Florida, nos Estados Unidos de América. No censo de 2013 tiña unha poboación de 172.389 habitantes e unha densidade poboacional de 1723,89 hab/km².
O nome da cidade vén do militar William Lauderdale, que en 1838 tiña aquí unha fortaleza militar.
Epimisio
O epimisio (que significa "encima do músculo") é unha capa de tecido conectivo, que envolve un músculo enteiro e protexe os músculos da fricción contra outros músculos e ósos. Está composto de tecido conectivo denso irregular. Continúase coas fascias e outras envolturas de tecido conectivo do músculo como o endomisio e perimisio. Tamén é continuo cos tendóns, onde o tecido se fai máis groso e con máis coláxeno.
As diferentes vaíñas conectivas do músculo son: endomisio (envolve as fibras ou células musculares por riba da membrana plasmática), perimisio (envolve os fascículos de fibras musculares), epimisio (envolve o músculo enteiro), e aínda pode haber ademais fascias (envolven varios músculos).
Descendemento da cruz
O Descendemento da cruz, ou tamén a Decida da Cruz (en neerlandés: De Kruisafneming) é unha pintura sobre táboa que se considera unha das obras máis importantes do pintor flamengo Rogier van der Weyden (ca. 1399 - 1464), quen a pintou arredor do ano 1436. Actualmente exhíbese no Museo do Prado de Madrid. O tema é o descendemento da Cristo da cruz levada a cabo por Xosé de Arimatea e Nicodemo; este tema xa aparecera na iconografía bizantina do século X.
Autor
Ocupou o cargo de pintor da cidade de Bruxelas e centrou a súa obra principalmente na realización de personaxes e mandatarios da corte de Borgoña e en pinturas de tipo relixioso que, en moitas ocacións realizaba e trípticos e polípticos de grandes dimensións.
Nas súas primeiras obras, o seu estilo era marcadamente gótico, hierático e con fondos dourados. Posteriormente, evoluciono e nos corpos e nas roupas pintaba liñas sinuosas e fluídas. Os seus personaxes serán realistas, con expresións patéticas e con intenso dramatismo coas que o artista pretendía causar un forte impacto emocional nos espectadores.
Historia do cadro
A pintura –aparentemente a táboa central dun tríptico cos catro evanxelistas nunha á e a resurreción de Cristo noutra– foille encargado a Van der Weyden polo gremio de besteiros para a igrexa de Nosa Señora de Hors-les-Murs, da cidade flamenga de Lovaina. Aí foi comprado pola raíña María de Hungría, filla de Filipe o Fermoso e irmá de Carlos I de España. O cadro foi enviado pola raíña á corte española, coma agasallo para o monarca, en 1574, e o rei Filipe II engadiuno á colección que estaba a formar no mosteiro do Escorial, onde estivo até a Guerra Civil española.
Nesa altura, e dada a proximidade da localidade do Escorial ás frontes de combate, o goberno republicano decidiu que parte das coleccións artísticas fosen deslocadas para Madrid. O cadro, xunto con outras obras, ingresou entón na colección do Museo do Prado, onde permanece. No mosteiro exhíbese unha copia da obra de gran calidade.
En xaneiro de 2009, Google e o Museo do Prado asinaron un proxecto de colaboración para dixitalizar en alta resolución doce das obras mestras do Prado e facelas visíbeis en Google Earth. As imaxes teñen unha resolución de 14.000 megapíxeles, unhas 1.400 veces máis grande ca unha imaxe feita cunha cámara estándar de 10 megapíxeles. Unha destas pinturas é o Descendemento da cruz de Van de Weyden.
Estrutura
Lorne Campbell indetificou as figuras na pintura coma (de esquerda a dereita): María de Cleofás (irmá de María, a nai de Deus); Xoán o Evanxelista; en verde María Salomé (outra irmá de María); María, nai de Deus (desmaiada); o corpo de Xesucristo; Nicodemos (en vermello); o mozo da escaleira é ou un servente de Nicodemos ou de Xosé de Arimatea (con roupa de fíos de ouro, o vestido máis fastoso da pintura); o home barbudo detrás de Xosé que sostén un bote é probabelmente outro servente (é posíbel que o bote que sustenta segue o emblema da Madalena contendo a "libra de perfume de nardo puro, moi careiro", co cal unxiu os pés de Xesús); e María Madalena, á dereita da pintura, que adopta unha pose dramática.
Hai desacordo entre os historiadores de arte polo que fai a representación de Xosé de Arimatea e Nicodemos. Dirk de Vos, na obra Rogier van der Weyden: as Obras Completas, identifica Xosé de Arimatea co home de vermello que sostén o corpo de Cristo, e Nicodemos co home supostamente vestido que dá soporte ás pernas de Cristo, mentres, Campbell pensa ao revés.
Descrición e análise
Van der Weyden adoptou unha composición pechada, a xeito de friso, que ocupan dez figuras, sen apenas deixar espazo entre elas. O fondo está constituído por unha especie de muro dourado. Colocou no centro a Cristo, tendido en curva, e en paralelo ó seu corpo, totalmente desencaixada, a María, súa nai, á dereita do fillo, que é socorrida polo xove Xoán, quen, ao inclinarse, forma unha especie de paréntese que cerra o lado dereito da obra. Mentres no extremo esquerdo, María de Magdala, forma a paréntese contrapuntística.
O pintor retratou con grande realismo a cada un dos dez personaxes, individualizándoos e coidando as súas expresións de dor. Puxo mesma atención nos pequenos detalles das roupas, adornos. Este detallismo foi posíbel por mor do uso da recente técnica da pintura ao óleo.
O fondo áureo do cadro conectaba a obra coa tradición gótica de fondos similares, que en realidade era unha alusión ao espazo e tempo sagrado en que transcorrían os feitos narrados. Esta tradición estaba a ser rota polos primitivos flamengos e italianos do século XV, que colocaban agora os sucesos bíblicos en medio dunha paisaxe moi elaborada, e como faría o mesmo Van der Weyden noutras obras de contidos similares.
A colocación, moi estudada, dos personaxes da escena a modo dun friso, poderíanos levar a pensar en influencias clasicistas, pero esta vía apenas era seguida no norte europeo, onde os monumentos da antigüidade clásica escaseaban. Máis ben seguiuse outra vía, que era a da influencia das escenas teatrais, que era o que precisaba o pintor, para un cadro que ía ser unha representación profundamente dramática. Sabemos, mesmo por cadros de época que pintan escenarios teatrais, que estas eran seguidas afervoadamente polo público. O problema para o pintor era lanzar perante o público unha nova maneira de representación pitórica, que podía ser rexeitada precisamente por non ser entendida. Este problema presentouse tamén en Italia. En ambos os dous lugares acudiuse á tradición teatral, que era ben coñecida polo público común. Algo polo estilo fixo Paolo Uccello, coetáneo rigoroso de Rogier van der Weyden, que na batalla de San Romano, mesmo non dubidou en pintar as táboas do suposto escenario, que ademais axudaban a sinalar as liñas de fuga. Esa tradición foi a que usou o pintor flamengo, quen colocou os personaxes do Descendemento coma se fosen actores de teatro paralizados nun momento da súa actuación e obrigados a colocarse coidadosamente para mostrar en todo o seu vigor o momento que estaban a recrear.
Rachabordos, Limodre, Fene
Rachabordos é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 1 habitante.
Laura del Río García
Laura del Río García, nada en Madrid o 5 de febreiro de 1982, é unha futbolista española que actualemnte xoga como dianteira no Philadelphia Independence.
Ricardo García Mira
Ricardo Antonio García Mira, nado na Coruña en 1956, é un psicólogo e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
E doutor en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e profesor de Psicoloxía Social e Ambiental na Universidade da Coruña. Publicou traballos dobre avaliación ambiental. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse nas listas do PSdeG-PSOE ao Congreso dos Deputados de número 2 pola provincia da Coruña e foi elixido deputado.
Mari Paz Vilas
María de la Paz Vilas Dono, máis coñecida coma Mari Paz Vilas, nada o 1 de febreiro de 1988 en Vilagarcía de Arousa é unha futbolista galega que xoga na demarcación de dianteira. O seu actual equipo é o Valencia CF.
Traxectoria
Comezou a xogar en categorías inferiores no Arosa, pasando en 2002 ao Atlético Arousana. A súa calidade fixo que se interesaran nela equipos coma o Atlético de Madrid ou o Levante UD, fichando por este último no ano 2006.
Suger de Saint-Denis
miniatura|Vitral en Saint-Denis que representa a Suger. miniatura|Fachada da basílica Saint-Denis.
Mari Paz Vilas
Traxectoria
No equipo levantinista debutou na Superliga e gañou a Copa da Raíña (anotando un dobrete na final) o primeiro ano, na segunda e última tempada no club o equipo gañou o torneo ligueiro. Ese verán fichou polo FC Barcelona, equipo co que gañou outra vez a Copa da Raíña e a Copa de Cataluña en tres ocasión.
Suger de Saint-Denis
Suger de Saint-Denis nado en Chennevières-lès-Louvres en 1080 ou 1081 e morto en Saint-Denis o 13 de xaneiro de 1151, foi un eclesiástico e estadista francés.
Mari Paz Vilas
Traxectoria
En 2011 fichou polo RCD Espanyol, equipo no que repetiu experiencia na Copa da Raíña levantandose co título, anotando na final e sendo nomeada mellor xogadora do torneo.
En 2013 cambiou de equipo, fichando polo Valencia CF.
Suger de Saint-Denis
Traxectoria
Membro dunha familia de servos, tivo o privilexio durante a súa infancia de acompañar o rei Luís VI nunha súa visita á abadía de Saint-Denis, na que ingresou cando tiña arredor de dez anos de idade. Logo de estudar no presbiterio de Estrées entre 1094 e 1104, para facerse monxe, volveu para a abadía de Saint-Denis, da que se convertería en abade de 1122 até 1151.
Gozando da total confianza de Luís VI, xogou un importante papel xunto el, próximo ao que hoxe denominaríamos un primeiro ministro: encargado de misións diplomáticas no estranxeiro; conselleiro, especialmente para asuntos militares; foi el quen levou a Luís VII, fillo do rei e logo rei, xunto súa futura esposa, Eleonor de Aquitania, en 1137.
Mari Paz Vilas
Recoñecementos
Dende xullo de 2016 o campo municipal de Bamio, en Vilagarcía, leva o seu nome.
En decembro de 2016 recibiu o galardón á mellor futbolista do ano e ao mellor gol do ano na Gala do Fútbol Feminino Galego
Suger de Saint-Denis
Traxectoria
A súa tumba foi profanada, durante a Revolución, en 1793.
Pensamento político
Suger actúa para reforzar a autoridade do rei francés, axudando ao monarca a conceder dereitos aos burgueses. O Capeto debe combater constantemente os señores rebeldes no interior do seu dominio, e malamente fai recoñecer o seu poder directo, a pesar dos seus feudos. Suger coloca teoricamente o rei na cimeira da pirámide vasalática. Ten xa unha "certa idea da nación", xa que escribe: «Non é nin xusto, nin natural que a Inglaterra estea sometida aos franceses ou que a Francia o estea aos ingleses». Figura tamén entre os fundadores das grandes crónicas de Francia, que constitúen a historia oficial da monarquía, pois redactou o primeiro volume consagrado a Luís VI.
Construtor da basílica gótica
Abade de Saint-Denis, Suger substitúe a antiga igrexa en ruínas, construída por Dagoberto I cinco séculos atrás, pola actual basílica, que se beneficia dunha época de innovacións técnicas na construción, sendo o punto de partida do que, moito máis tarde, se denominará estilo gótico. Este templo permanece como un dos símbolos da monarquía francesa, á par que foi o monumento sepulcral secular dos reis de Francia.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1998
miniatura|200px|[[Mika Häkkinen gañou seu primeiro título con McLaren.]] miniatura|200px|[[Michael Schumacher rematou subcampión con Ferrari.]] miniatura|200px|O compañeiro de Häkkinen, [[David Coulthard (foto de 2007), rematou terceiro.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1998 foi a 49ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 41ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 8 de marzo e finalizaron o 1 de novembro.
Resumo
A tempada trouxo moitos cambios nas regras, incluíndo a introdución dos pneumáticos raiados e facer os coches máis estreitos para reducir a carga aerodinámica. Estaba claro que McLaren foi o que mellor adaptouse aos cambios das nova regras, Mika Häkkinen gañou comodamente as dúas primeiras carreiras, co seu compañeiro de equipo David Coulthard segundo en ambas. Con Goodyear avanzando antes da Arxentina, Michael Schumacher foi capaz de gañar alí e ser segundo en Imola, ámbolos dous circuítos lentos e revirados. En España, as curvas rápidas favoreceron a McLaren e de novo acabaron 1º e 2º. Unha vitoria máis para Häkkinen en Mónaco deulle unha vantaxe de 17 puntos sobre Coulthard con Schumacher a outros 5 puntos mais por detrás.
Schumacher recuperouse e gañou as seguintes tres carreiras, mentres que os erros e a mala sorte custaronlle puntos tanto a Häkkinen como a Coulthard. Despois do GP de Gran Bretaña Schumacher pechara a brecha con Häkkinen a só 2 puntos, mentres que Coulthard quedou a 26 puntos por detrás do seu compañeiro de equipo e buscando unha pouco probable esperanza de loitar polo campionato. A vitoria de Häkkinen en Austria e Alemaña demostraron que McLaren aínda tiña o mellor automóbil, pero un estratéxico golpe mestre en Hungría permitiu a Schumacher conseguir a vitoria e pechar a brecha con Häkkinen a só 7 puntos.
O inicio do Gran Premio de Bélxica viu a un dos peores accidentes na F1, con máis da metade dos coches da grella involucrados, e catro pilotos incapaces de reiniciar a carreira, case unha hora máis tarde, debido á falta de coches de reposto. Unha carreira chea de acción viu Häkkinen saírse no reinicio, mentres Schumacher lideraba comodamente a carreira antes de estrelarse contra o McLaren de David Coulthard, mentres trataba de dobrar ao escocés. Isto achandou o camiño para Damon Hill que acadou para Jordan a primeira vitoria.
Schumacher recuperouse para conseguir unha sorpresiva vitoria no Gran Premio de Italia, e con Häkkinen acabando cuarto logo de problemas cos freos o campionato quedou igualado a 80 puntos con só dúas carreiras para o final. Este resultado tamén trouxo que Ferrari loitara de novo polo campionato mundial de construtores, situándose só 10 puntos por detrás. Con todo, Hakkinen logrou bater a Schumacher nunha loita directa en Luxemburgo e gañar a última carreira no Xapón, conseguindo o seu primeiro campionato mundial e o campionato de construtores para McLaren. O vixente campión Williams tivo unha tempada mala en xeral, con só tres podios. Con todo, no Xapón arranxáronllas para conseguir terceiro lugar no campionato de construtores, por diante de Jordan e Benetton.
Pilotos e construtores
† Todos os motores son de 3.0 litros e configuración V10.
Cachos, Vigo, Cambre
Cachos é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Pepe Pozas
José Pozas Checa, coñecido coma Pepe Pozas, nado o 14 de maio de 1992 en Málaga, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Coosur Real Betis da Liga ACB. Cunha estatura de 1,83 metros xoga na posición de base.
Traxectoria
Pozas formouse nas categorías inferiores do Unicaja Málaga ata chegar ó CB Axarquía da Liga LEB Ouro, equipo que abandonou no ano 2014 para fichar polo CB Valladolid da Liga ACB. En 15 partidos disputados co Valladolid, fixo 5.7 puntos e 3.6 asistencias por encontro.
O 8 de xullo de 2014, anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 8 de xullo de 2017, o Obradoiro anunciou un acordo con Pozas para ampliar o seu contrato unha tempada máis. O 29 de novembro de 2017, ampliaron de novo o contrato do xogador por dúas tempadas máis. Despois de sete tempadas no club santiagués, anunciouse a marcha de Pozas do Obradoiro, deixando o equipo coma o xogador que vestiu en máis partidos a camiseta obradoirista con 201, o máximo asistente da historia do club con 699, e o que máis roubos de balón acadou, con 162.
O 16 de xullo de 2021, Pozas asinou co Real Betis da Liga ACB un contrato por tres tempadas.
Into the Woods (filme)
Into the Woods é un filme estadounidense de musical dirixido por Rob Marshall que foi estreado no 2014. É unha adaptación do musical de Brodway de James Lapine e Stephen Sondheim Into the Woods. Está interpretado por Meryl Streep, Emily Blunt, James Corden, Anna Kendrick, Chris Pine, Tracey Ullman, Christine Baranski, Lilla Crawford, Daniel Huttlestone, MacKenzie Mauzy, Billy Magnussen e Johnny Depp. Está inspirado nos contos de fadas dos irmáns Grimm "Carapuchiña Vermella", "Cincenta", "Xan o das fabas máxicas" e "Rapunzel", e é unha mestura de todos eles centrándose na historia da parella de panadeiros sen fillos. Ó final, as personaxes son forzadas a rectificar as consecuencias dos seus actos.
Nacionalismo español
miniatura|300px|A [[batalla de Tetuán de Dionisio Fierros Álvarez, 1894. A batalla, que tivo lugar en 1860, durante a guerra de África, onde as tropas españolas dirixidas polo xeneral O'Donnell venceron.]]