cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eichhornia crassipes
Orixe e distribución xeográfica
A planta foi introducida en México durante a xestión de Porfirio Díaz, polo ministro de Fomento Carlos Pacheco, alá pola década de 1880, como un insumo do proxecto piscícola de Esteban Chazarí, tiña como propósito ser o obxecto onde desovaran as carpas, con todo, na estación do Lerma escapou, e algúns anos despois xa estaba no lago de Chapala e aínda segue alí.
Usos e carácter invasor
É praga en diversas rexións do planeta. Por exemplo, en España, debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, regulado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio. A súa eliminación no río Guadiana esixe moitos medios. miniatura|No seu hábitat. miniatura|E. crassipes no lago de Zumpango, Estado de México, México. Porén, nalgúns países, polas súas características depurativas e facilidade de proliferación, Eichhornia crassipes utilizouse como fitorremediador : a planta obtén da auga todos os nutrientes que precisa para o seu metabolismo, sendo o nitróxeno e o fósforo, xunto cos ións de potasio, calcio, magnesio, ferro, amonio, nitrito, sulfato, cloro, fosfato e carbonato, os máis importantes. Posúe un sistema radicular que pode ter asociados microorganismos que favorecen a acción depurativa da planta e son capaces de reter nos seus tecidos unha gran variedade de metais pesados (como cadmio, mercurio e arsénico específicamente). O mecanismo para logralo pasa pola formación de complexos entre o metal pesado e os aminoácidos presentes no interior da célula, previa absorción destes metais a través das raíces. Eichhornia crassipes ten unha gran cantidade de celulosa sobre todo nas raíces e é neste polisacárido onde se conservan osmetais pesados, en diferentes investigacións utilizouse para tratar augas contaminadas con cromo procedentes do sector curtideiro, utilizando biomasa seca e triturada para o deseño e desenvolvemento de biofiltros biolóxicos. Con estes sistemas de tratamento, a auga podería tratarse dun xeito máis económico e fácil de aplicar.
A Beira do Río, Albeos, Crecente
A Beira do Río é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Eichhornia crassipes
Usos e carácter invasor
Os guaranís, que a denominan "aguape", usábana como medicina para a febre, a dor de cabeza e as diarreas. Tamén se atopou que é útil para a diabetes, contusións e, mesmo, como afrodisíaco. Tamén se usa para a fabricación de compost, papel e fibras téxtiles.
Taxonomía
Eichhornia crassipes foi descrita por (Mart.) Solms e publicada en Monographiae Phanerogamarum 4: 527. 1883.
crassipes: epíteto latino que significa "con pé groso".
A Carballosa, Albeos, Crecente
A Carballosa é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Cotá, Cotá, Friol
Cotá é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Helichrysum petiolare
Helichrysum petiolare é unha planta da familia das asteráceas. É orixinaria de Suráfrica e usada polos sangomas para comunicar cos seus devanceiros.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. miniatura|Vista da planta. miniatura|Detalle das follas.
Descrición
Helichrysum petiolare é unha planta de Suráfrica de folla perenne, cunha gran follaxe; ten follas grises acorazonadas e talos cubertos de pelos brancos parecidos a unha arañeira. É un subarbusto sarmentoso que forma densos montículos de 60 cm, ou máis, de alto e 1,8 m, ou máis, de ancho, con talos novos que brotan dunha rede de rizomas. Está ben adaptado ao sol ou á sombra e ás condicións de seca. As flores que só dá ocasionalmente non son vistosas.
Usos
Algúns cultivares como "Variegatum" que presenta un xaspeado de cor crema, danse mellor á sombra e é unha gran planta estival en xardíns de climas fríos.
Taxonomía
Helichrysum petiolare foi descrita por Hilliard & B.L.Burtt e publicada en Notes from the Royal Botanic Garden, Edinburgh 32(3): 357–358. 1973.
Helichrysum: nome xenérico que deriva do grego antigo ἕλιξ helix = "retorto" e χρυσός crisós = "ouro".
petiolare: epíteto latíno que significa "con peciolos"
Hotel Transylvania 3: Summer Vacation
Hotel Transylvania 3: Summer Vacation (estreado internacionalmente como Hotel Transylvania 3: A Monster Vacation ou simplemente como Hotel Transylvania 3) é un filme estadounidense de 2018 producido por Sony Pictures Animation e distribuído por Sony Pictures Releasing. É o terceiro filme da franquía Hotel Transylvania e a secuela de Hotel Transylvania 2 (2015). Dirixido por Genndy Tartakovsky e escrito por Tartakovsky e Michael McCullers, está protagonizado polas voces de Adam Sandler, Andy Samberg, Selena Gomez, Kevin James, Fran Drescher, Steve Buscemi, Molly Shannon, Sadie Sandler, David Spade, Keegan-Michael Key, Joe Whyte, Asher Blinkoff, Chris Parnell e Mel Brooks.
César Poza González
César Poza González, nado en Figueirido (Vilaboa) o 25 de abril de 1976, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Comezou os estudos de Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixido concelleiro de Vilaboa. Nas seguintes eleccións volveu ser concelleiro. Foi secretario xeral dos socialistas de Vilaboa. O 4 de agosto de 2020 o alcalde Francisco Costa Fernández anunciou a súa dimisión por motivos persoais, e César Poza foi elixido alcalde o 20 de agosto.
A Carreira, Albeos, Crecente
A Carreira é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Dombrollo, Cotá, Friol
Dombrollo é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Carreira, Angudes, Crecente
A Carreira é un lugar da parroquia de Angudes no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Philip N. Diehl
Philip Noel Diehl, nado en Dallas, Texas, o 11 de xuño de 1951, é un home de negocios e antigo asesor de política monetaria, que ocupou o posto de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre os anos 1994 e 2000.
Ao longo da súa carreira foi analista dos mercados de metais preciosos e foi membro dos consellos de administración de diversas empresas e dos consellos de dirección de entidades como o Consello da Industria de Bens Tanxibles, a Coalición por unha Regulación e Fiscalidade Equitativas ou o Comité de Acción Política para o Ouro e a Prata.
Primeiros anos e formación
Diehl Naceu en Dallas, Texas, o 11 de xuño de 1951, fillo de Wandah Marguerite Findley e de Will A. Diehl, un piloto militar condecorado na segunda guerra mundial.
Logo de cursar o seu ensino secundario na Lubbock High School, en Lubbock, Texas, realizou os seus estudos superiores no Austin College (1969-1973), de Austin, onde participou activamente nas actividades políticas do campus. Posteriormente cursou un mestrado en Administración Pública na Universidade de Texas en Austin (1975-1976) e acadou unha bolsa de posgrao en Ciencias Políticas na Universidade Stanford (1976-1978).
Inicio da súa carreira
A vinculación de Diehl co Partido Demócrata dos EEUU comezou na súa época de estudante, cando traballou na campaña de reelección do senador Ralph Yarborough. En 1973 colaborou tamén na primeira campaña de Bob Bullock para interventor de contas públicas de Texas. Cando Diehl regresou a Austin logo dos seus estudos en Stanford, traballou para Bullock como analista na Oficina do Interventor de Texas (1981-1985). Máis tarde traballou tamén como axudante doutros cargos públicos e foi director de regulación telefónica na Comisión de Servizos Públicos de Texas (1985-1988), nunha época de importantes cambios na regulación dos servizos públicos de telecomunicacións, caracterizada ademais pola accesibilidade a estes servizos por parte das persoas desfavorecidas economicamente e con problemas de audición.
En 1988, Diehl incorporouse á compañía de Dallas International Telecharge como vicepresidente de asuntos normativos, cargo que exerceu ata 1991.
En xaneiro de 1991, Diehl foi nomeado director lexislativo do senador demócrata por Texas Lloyd Bentsen no Tesouro (1991-1993), e en setembro do ano seguinte o senador ascendeuno a director de persoal da Comisión de Finanzas do Senado. O primeiro día da lexislatura de Bill Clinton como presidente trasladouse ao Departamento do Tesouro para ocupar o posto de xefe de gabinete de Bentsen como novo secretario do Tesouro, e tamén o de xefe de persoal do departamento.
Director da US Mint
Philip N. Diehl ingresou na US Mint o 13 de agosto de 1993 co cargo de director executivo e en xuño do ano seguinte foi nomeado polo presidente Bill Clinton como novo director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que exerceu ata o 26 de marzo de 2000.
Na súa etapa de dirección da ceca pública, Diehl acometeu unha reforma radical da institución. Entre outras cousas, convenceu o Congreso para que eximise a Casa da Moeda de todas as normas de contratación e das asignacións anuais; tamén suprimiu nove dos dez postos de patrocinio político e resolveu antigas deficiencias de xestión financeira da institución. Diehl tamén foi quen de convencer o Congreso para que se reformase o programa de emisións conmemorativas da Casa da Moeda e supervisou o lanzamento do sitio de internet para a comercialización destas moedas, que resultou moi exitoso.
En 1998, unha iniciativa de servizo á clientela que Diehl puxo en marcha durante catro anos culminou coa obtención por parte da Casa da Moeda da segunda mellor puntuación en satisfacción da clientela no índice da Escola de Negocios da Universidade de Míchigan, só por detrás de Mercedes Benz, e Diehl foi nomeado polo vicepresidente Gore para dirixir unha iniciativa similar a escala gobernamental.
Traballando co representante republicano Michael Castle, Diehl foi quen de superar a oposición do Departamento do Tesouro para crear o programa de moedas dun cuarto de dólar dos 50 estados, e supervisou o seu lanzamento.  Así mesmo, negociou acordos coas compañías Walmart e General Mills que conduciron ao éxito do lanzamento do dólar Sacagawea, aínda que este acordo se esvaeceu máis tarde.
Outro dos éxitos de Diehl á fronte da Casa da Moeda foi a promoción dunha lei, xunto co representante Castle, que autorizaba a emisión dunha moeda de investimento de platino,  coñecida como American Platinum Eagle. Aos seis meses do seu lanzamento, esta moeda alcanzara unha cota do 80 % do mercado mundial de moedas de investimento de platino.
Anos despois da súa marcha da Casa da Moeda, en xaneiro de 2013, a lei da moeda de platino recibiu unha ampla atención dos medios cando o economista e Premio Nobel Paul Krugman, e o profesor de Dereito Constitucional de Harvard Laurence Tribe apoiaron unha proposta para utilizar esta para a cuñaxe dunha moeda dun billón de dólares (en inglés: trillion-dollar coin) nese metal. A idea propúxose como un xeito de neutralizar as ameazas republicanas de bloquear un aumento do teito de débeda legal, provocando así o impagamento da débeda do país. Diehl foi amplamente citado nos medios de comunicación como experto na cuestión, desacreditando as críticas á proposta e á súa legalidade e constitucionalidade, consonte a Lei da Moeda dos Estados Unidos. A idea da creación desta moeda foi rexeitada finalmente tanto pola Reserva Federal como polo Tesouro.
Carreira posterior
Logo de cesar no seu posto na Casa da Moeda, Diehl pasou a dedicarse aos negocios privados. Foi nomeado presidente de Zales.com, unha plataforma en liña de comercio retallista de xoiaría, con base en Dallas, e ao mesmo tempo presidente de Zale Corporation. Logo da crise das empresas en liña, regresou a Washington para se incorporar á compañía internacional de relacións públicas Fleishman-Hillard como presidente do seu departamento de relacións gobernamentais.
Posteriormente, Diehl dedicouse á consultoría de empresas do sector dos metais preciosos e traballou como analista dos mercados do ouro; as súas análises apareceron publicadas en medios como o The Wall Street Journal e o Institutional Investor. En 1994 accedeu á presidencia da compañía U.S. Money Reserve, en Austin, e do Consello da Industria de Bens Tanxibles (ICTA) en 2016,  así como ao consello de dirección da Coalición por unha Regulación e Fiscalidade Equitativas CERT), e foi un dos fundadores do Comité de Acción Política para o Ouro e a Prata.
Recoñecementos
Diehl foi recoñecido polo Advertising Age como un dos 100 mellores empresarios en mercadotecnia. Entre outros galardóns, recibiu tamén o Premio ao Liderado Executivo Gobernamental outorgado pola Sociedade Americana de Administración Pública; o Premio do Día de San Xosé do Instituto de Fe e Política, polo seu liderado baseado en valores; a Medalla do Tesouro ao Servizo Público Destacado, etc. O Austin College outorgoulle en 1997 o seu recoñecemento como "alumno destacado".
En 1996, a American Numismatic Association concedeulle o seu Premio ao Servizo Gobernamental Destacado.
Vida persoal
Philip Noel Diehl casou con Jacquita Pearson, con quen tivo dous fillos.
Os Lagouzos, Cotá, Friol
Os Lagouzos é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Carreira, Filgueira, Crecente
A Carreira é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Bandeira de Pezós
miniatura|Bandeira oficial de Pezós A bandeira de Pezós é a bandeira oficial do concello de Pezós no occidente de Asturias.
Hilario Arroyo
Hilario Arroyo Maestre, coñecido como Moreno, nado en Roa (Burgos) en 1908, foi un mineiro e sindicalista anarquista galego.
Bandeira de Pezós
Características
Trátase dunha bandeira rectangular con tres bandas horizontais co mesmo grosor. A superior e a inferior son de cor rosa avermellada e a do medio branca. Sobre destas tres bandas resalta un amplo círculo de oito follas de videira de tamaños semellantes, divididos en dous grupos simétricos, de espello lonxitudinal pero coa orde invertida, de catro follas verdes; en cada grupo dúas follas con nervadura negra e as dúas restantes sen ela.
Walter Pardo Añón
Walter Pardo Añón, nado en Malpica de Bergantiños en 1978, é un político galego do PSdeG-PSOE
Hilario Arroyo
Traxectoria
Instalado en Lousame, foi presidente do "Sindicato Minero y Profesiones Varias" nas minas de San Fins. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia marchando cos mineiros a Santiago de Compostela e despois á Coruña. Cando A Coruña caeu definitivamente, vírono no Mesón do Vento con Enrique Fernández Maneiro e Abdón de Ces. Fuxiu ao monte. Foi xulgado na Coruña por rebelión e declarado en rebeldía. As autoridades da ditadura emitiron unha requisitoria en xaneiro de 1937. Estivo agochado nos montes de Lousame, Padrón e Boiro.
Walter Pardo Añón
Traxectoria
Foi mariñeiro e traballou na lonxa de Malpica. Membro da Asociación Cultural Malante. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG á alcaldía de Malpica de Bergantiños e foi elixido alcalde co apoio do BNG e o edil electo de Ciudadanos Alfredo Cañizo, formando un goberno de coalición. Trala ruptura do pacto con Cañizo, perdeu a alcaldía en setembro de 2021 en favor do PPdeG tras recibir estes o apoio de Cañizo. Encabezou novamente a candidatura socialista nas municipais de 2023 e revalidou os seus resultados de 2019, ó igual que os demais grupos, polo que se mantivo na oposición tras alcanzar un novo acordo o PPdeG con Cañizo.
Primeiro axioma de numerabilidade
En Topoloxía, dise que un espazo topolóxico (X,T) verifica o primeiro axioma de numerabilidade se cada punto do espazo ten unha base de veciñanzas numerable. Se un espazo cumpre este axioma dise que é primeiro numerable.
Propiedades
Estes espazos son de importancia porque permiten controlar mellor as veciñanzas. Por exemplo, en calquera espazo que cumpra o primeiro axioma de numerabilidad, tense que compacto implica secuencialmente compacto, así tamén a continuidade queda caracterizada polas sucesións (o cal, en xeral, non é certo).
A Rexidoira, Cotá, Friol
A Rexidoira é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Carreira, Vilar, Crecente
A Carreira é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Ponte, Cotá, Friol
A Ponte é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Monumento aos Descubrimentos
O Monumento aos Descubrimentos ou Monumento aos Navegantes localízase na freguesía de Belém, na cidade e distrito de Lisboa, en Portugal. O concepto arquitectónico é de Cottinelli Telmo e as esculturas son de Leopoldo de Almeida.
Atópase na marxe dereita do río Texo e o monumento orixinal, feito con materiais perecedoiros, foi erguido en 1940 co gallo da Exposición do Mundo Portugués para homenaxear as figuras históricas relacionadas coa era dos Descubrimentos portugueses. A réplica actual, de formigón e pedra, é posterior, sendo inaugurada en 1960.
Historia
Considerado unha peza emblemática da Exposición do Mundo Portugués, "o grito da exposición e unha síntese do noso pasado glorioso" (cartel da época), o Monumento aos Descubrimentos foi amplamente eloxiado (Fernando de Pamplona, Ocidente, 1941; Costa Lima, Brotéria; etc.), mesmo por voces discordantes como a de Adriano de Gusmão (O Diabo, 16-11-1940), que xa daquela desexou, como outros, velo "para sempre trasladado ao mármore ou granito". O monumento actual foi inaugurado en 1960 no contexto das conmemoracións dos cincocentos anos da morte do Infante D. Henrique.
En 1985 o interior foi remodelado, dotándoo dun miradoiro, auditorio e salas de exposicións. O monumento foi daquela inaugurado como Centro Cultural das Descubertas.
Características
miniatura|260px|[[Rosa dos ventos vista dende a parte superior do monumento.]] O monumento ten a forma dunha carabela estilizada, con tres grandes velas que se prolongan nun bloque central, vertical, decorado a ambos os lados con baixorrelevos representando a bandeira de Xoán I de Portugal. Sobre a entrada, a espada da Casa Real de Avis. D. Henrique, o Navegante, érguese á proa, cunha carabela na man dereita e un mapa na esquerda. En dúas filas descendentes, de cada lado do monumento, están as estatuas de portugueses notábeis ligados aos descubrimentos entre os que se atopan navegantes, guerreiros, frades, científicos, artistas (Nuno Gonçalves cunha paleta e Camões sostendo Os Lusíadas). A inspiración das figuras vén do "clasicismo austero" proposto por Francisco Franco no seu Monumento a Gonçalves Zarco (Funchal; 1927), do que Leopoldo de Almeida non se desviou, cumprindo e consolidando os principios academizantes das estatuas oficiais do Estado Novo, a "idade de ouro da escultura portuguesa" segundo António Ferro (1949).
No chan do espazo orientado ao norte do monumento atópase representada unha rosa dos ventos de 50 metros de diámetro, deseñada no obradoiro do arquitecto Luís Cristino da Silva e doada por Suráfrica en 1960. No centro encóntrase un planisferio de 14 metros de largo, decorado con elementos vexetais, rosas dos ventos, bufóns, unha serea, un peixe fantástico e Neptuno cun tridente montado nun ser mariño. "Datas, naus e caravelas marcam as principais rotas da expansão portuguesa, entre os séculos XV e XVI".
Estatuas
Máis alá da estatua principal do Infante Henrique, o Navegante, que sostén un modelo dunha carabela, en ambos os dous lados das ramplas do monumento hai un total de 32 figuras da historia dos descubrimentos, especificamente (da esquerda cara a dereita):
miniatura|170px|Lado leste – detalle de [[Estêvão da Gama (extrema esquerda) e António de Abreu (extrema dereita), Bartolomeu Dias (centro esquerda) e Diogo Cão (centro dereita) levantando un padrão.]]
miniatura|dereita|170px|Lado oeste – detalle de [[Pedro Nunes sostendo unha esfera armilar (centro). Á súa esquerda, Jafudà Cresques e Pêro Escobar; á súa dereita, Pêro de Alenquer, Gil Eanes e João Gonçalves Zarco.]]
Marc Etchebers
Marc Etchebers, nado en Donibane Garazi o 22 de xaneiro de 1947, é un farmacéutico e expiloto de rally vasco-francés.
Competiu durante gran parte da súa carreira en España, case sempre ligado á marca Porsche e coa súa muller Marie-Christine Etchebers-Rives como copiloto. Participou no Campionato de España de Rallys de 1969 a 1984 logrando 39 vitorias e 79 podios. Foi subcampión en 1975, terceiro en 1974 e 1979 e cuarto en 1976, 1977, 1978, 1982 e 1983. Foi subcampión da Copa de España en 1985 e 1988 e participou regularmente en rallys do País Vasco e de Galicia, como o Rally Botafumeiro, que gañou tres veces.
Aínda que nunca foi campión é un dos pilotos con máis vitorias (39) e podios (79) no campionato de España. Entre os seus triunfos destacan as nove vitorias no Rally Vasco Navarro, cinco no Rally de Ourense, cinco no Rally Costa do Sol, catro no Rally de Ferrol e tres no Rally Rías Baixas.
Traxectoria
Comezou a súa carreira participando en probas de Francia, como o Critérium des Cévennes, Rallye Bayonne - Côte Basque ou o Tour de Corse con modelos da marca NSU.
Debutou no Campionato de España en marzo de 1969, participando no Rally Vasco Navarro sobre un NSU 1000 TTS, co que rematou en sétima posición. Ese mesmo ano correu o Rally Firestone cun Porsche 911 S, logrando a súa primeira vitoria no campionato. Ao ano seguinte participou de novo no Rally Vasco Navarro, logrando a súa segunda vitoria en España e a primeira das oito que lograría en dito rally. Ademais foi terceiro no Firestone, conducindo un Alpine-Renault A110 1600 e coa súa muller Marie-Christine como copiloto, coa que correría a maior parte da súa carreira deportiva. As súas participacións neses anos limítanse principalmente ás probas celebradas no País Vasco ou próximas e sempre con resultados positivos.
Anos 1970
En 1971 subiu ao podio en terceira posición co Porsche 911 S no Rally Vasco Navarro e no Firestone e quedou quinto no Rally Costa do Sol. Competiu ademais cun BMW 2002 Ti, co que acabou cuarto no Rally do Cid e oitavo no Rally Rías Baixas. Continuou co BMW na primeira parte da seguinte tempada, logrando dous podios máis (Vasco Navarro e Rally dos Cavas), mentres que para a parte final da tempada correu co 911, subindo ao podio no Bosch e no Rías Baixas e logrando a vitoria no Rally Aniversario Escudería La Restringa. En 1973 disputou cinco probas do campionato de España logrando catro podios e correu a Volta Automobilista a España onde foi segundo por detrás de Julio «Roter Fogel» Gargallo, ambos con senllos Porsche 911.
Ao ano seguinte participou en oito probas do calendario nacional logrando a vitoria en seis: Rally Vasco Navarro, Critérium Montseny-Guilleries, Critérium Luís de Baviera, Rally de Ourense, Rally Cataluña e Rally Costa do Sol e o segundo posto no Rally Fallas e o 2000 Viraxes. Con todo só puido ser terceiro na clasificación final por detrás de Antonio Zanini e Juan Carlos Pradera a tan só catro puntos do vencedor. En 1975 obtivo o seu mellor resultado no nacional no que alternou o Porsche 911 co BMW 2002. Logrou cinco triunfos (Vasco Navarro, Ourense, Ferrol, 2000 Viraxes e Costa do Sol) e a súa regularidade permitiulle finalizar subcampión, de novo por detrás de Zanini que avantaxou ao francés esta vez en seis puntos de diferenza. No mes de xullo dese ano debutou no Rally de Portugal, única proba do campionato do mundo á que acudiría durante a súa carreira. Fíxoo co BMW 2002 finalizando nun meritorio décimo quinto posto. En 1976 foi cuarto no campionato de España, de novo subíndose ao máis alto do podio en varias probas do calendario: Vasco Navarro, por cuarta vez, Fallas, 500 Km Nocturnos de Alacante, Ferrol, 2000 Viraxes e Costa do Sol. Acabou a 2,5 puntos de Jorge de Bagration (3º) e a 7,5 do galego Beny Fernández (2º) pero a case 180 puntos do campión, Zanini. Ao ano seguinte repetiu o cuarto posto no campionato con dúas vitorias, Vasco Navarro e Critérium da Rioxa, e varios podios. Na penúltima cita, Cataluña, sufriu un accidente con José Ramón Amorena como copiloto, mentres que na última, na Costa do Sol, sumou outro abandono. En 1978 sumou unha nova vitoria nos 500km Nocturnos de Alacante e seis podios, rematando a tempada de novo no cuarto lugar. En 1979 o calendario ampliouse até as vinte e unha probas e Etchebers acudiu a oito delas vencendo en seis (Vasco Navarro, 500 km de Alacante, Ferrol, Rías Baixas, El Corte Inglés e 2000 Viraxes) e quedando segundo nas outras dúas (Fallas e Critérium da Rioxa). Finalizou terceiro da xeral a vinte puntos do segundo clasificado, José Luís Sallent e a 130 do campión, Jorge de Bagration.
Anos 1980
En 1980 logrou a súa sétima vitoria no Rally Vasco Navarro e logo acudiu ao Critérium Montseny-Guilleries onde foi excluído por non pararse no control horario do último tramo da primeira etapa, cando rodaba na segunda posición por detrás de Zanini. Venceu no Rally Sachs e foi segundo nos 500km Nocturnos de Alacante e o Critérium Luís de Baviera. Sumou un abandono por avaría mecánica na Rioxa e logo encadeou catro vitorias consecutivas: Rías Baixas, Ferrol (cuarta e última vitoria), El Corte Inglés e o 2000 Viraxes. Acabou a tempada en quinta posición, a máis de 200 puntos de Antonio Zanini, que sumaba o seu sexto título. miniatura|Etchebers participou case toda a súa carreira con modelos da marca [[Porsche, similares ao da imaxe, de maneira privada ou semioficial case sempre co patrocinio de Rothmans.]]En 1981 cambiou o seu Porsche 911 SC polo Porsche 924, preparado polo francés Bernard Vara, no que mantiña moitas esperanzas. O seu debut fíxose esperar xa que o seu desenvolvemento atrasouse e non puido debutar con el até o mes de abril nunha proba local do País Vasco tipo rallysprint onde logrou a vitoria con máis dun minuto sobre o segundo clasificado, Olaizola, cun Alpine A110. A primeira cita do nacional que correu foi o Rally Maspalomas, cuarta do calendario, que ademais foi puntuable para o Campionato de Europa. Etchebers non tiña ritmo e só puido ser quinto (cuarto no nacional) grazas en gran medida aos abandonos dos rivais. Na seguinte proba, un duro Rally CS, produciuse o abandono de varios Porsche, entre eles o de Etchebers. Esta avaría impediulle acudir ao Rally Fallas pero logo logrou un bo resultado no Critérium Luís de Baviera subindo ao terceiro caixón do podio. En Ourense repetiu posición, sen poder facer nada fronte aos dominadores do rally, Beny Fernández e Zanini. Na Rioxa abandonou moi rápido, tras envorcar o Porsche 924 no primeiro tramo disputado. Isto non lle impediu participar unha semana despois nunha proba local, o Rally de La Encina, onde logrou a vitoria. A fraxilidade do Porsche viuse na seguinte carreira, o Príncipe de Asturias, onde non puido tomar a saída ao romper o delco antes de chegar a Oviedo. No Corte Inglés, a última carreira onde participaría co 924, só puido ser noveno, moi lonxe do Porsche 911 SC do vigués Beny. Na seguinte cita canaria, o Rally Illa de Tenerife decidiu participar cun Opel Ascona 2000 co que logrou a quinta posición, e no Rally Sachs recorreu ao Porsche 911 SC do grupo 4 co que foi cuarto.
En 1986 quedou segundo no Rally de Cantabria e obtivo a súa novena e última vitoria no Rally Vasco Navarro. En 1987 gañou o Rally Botafumeiro, así como o Rally de Ourense o Rally Costa do Sol, estes dous últimos pertencentes á Copa de España, na que rematou como terceiro clasificado, por detrás de Chus Puras e Carlos Alonso-Lamberti. Na tempada 1988, o ferrolán Humberto González como copiloto, logrou varios podios na Copa de España, entre eles dúas vitorias (no Rally Cidade de Cristal e no de Cantabria) e proclamouse por segunda vez subcampión da Copa. Ademais gañou por segunda vez consecutiva o Rally Botafumeiro, por diante de Alfonso Pavón e de Manuel Senra.
Últimos anos
En 1989 adquiriu un Ford Sierra RS Cosworth co que sumou dous abandonos na Costa de Almería e o Rally Cidade de Cristal. Con este coche e con Humberto González como copiloto disputou varias probas da tempada 1990 do Campionato de Galicia, logrando a vitoria no 7º Rally de Noia e no 5º Botafumeiro e quedando terceiro no Rías Baixas, por detrás de Germán Castrillón e Culebra. En 1992 rematou cuarto no 28º Rally Rías Baixas e sexto no 10º Rally da Coruña. En 1995 participou en Francia no Rally Nacional do País Vasco, obtendo o noveno posto.
Silvarredonda, Cotá, Friol
Silvarredonda é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ipomoea indica
Ipomoea indica é unha especie de rubideira perenne na familia Convolvulaceae.
En Galicia está catalogada como especie invasora. miniatura|Vista da planta. miniatura|Ilustración. miniatura|No seu hábitat.
Descrición
Ten follas lobuladas, flores grandes e moradas, pétalos soldados en toda a súa lonxitude (tubulares, como pasa en todas as convolvuláceas). Ipomoea purpurea é parecida pero con flores máis pequenas, follas enteiras e ciclo anual.
Hábitat natural e carácter invasor
Nativa de Hawai e dos trópicos do Novo Mundo, pero xa é una especie invasora en Australia e outros lugares. Tamén se atopa en certas rexións de Suramérica. Cultívase en xardíns e invernáculos polas súas grandes flores azuis. É moi nectarina, buscada polos apiarios.
Esta planta está prohibida en Canarias e en Baleares, xa que debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, regulado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en Baleares e en Canarias a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Taxonomía
Ipomoea indica foi descrita por (Burm.) Merr. e publicada en An Interpretation of Rumphius's Herbarium Amboinense 445. 1917.
Portasueiro, Cotá, Friol
Portasueiro é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Monte, Farbán, Sarria
O Monte é un lugar da parroquia de Farbán no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
República Popular de Polonia
A República Popular de Polonia (en polaco: Polska Rzeczpospolita Ludowa) foi o Estado socialista que se estableceu en Polonia tras a finalización da Segunda Guerra Mundial.
Xa cerca do final da guerra as forzas do Exército Alemán foron expulsadas do territorio polaco grazas ao avance do Exército Vermello da Unión Soviética. A Conferencia de Ialta sancionou a formación provisional dun goberno de coalición procomunista polaco. Algúns polacos viron no acordo unha traizón para contentar o líder soviético Iosif Stalin, aínda que había outros como Wanda Wasilievska, a líder do Związek Patriotów Polskich (ZPP) que pretendían a plena integración na URSS como República Federada.
Após a morte de Stalin en 1953 produciuse a desestalinización, e en Europa do Leste unha época de desxeo; os comunistas polacos foron dirixidos nese tempo por Władysław Gomułka. Polonia gozou dun período de relativa estabilidade na seguinte década, pero a mediados dos 60, comezaron a aumentar as dificultades económicas e políticas. En decembro de 1970, o goberno anunciou fortes incrementos nos prezos dos alimentos básicos nun intento por evitar o colapso. Comezou entón unha onda de mobilizacións populares contra os devanditos incrementos polo cal o goberno introduciu un novo programa económico que produciu un inmediato ascenso nos niveis de vida, pero que durou pouco tempo ao desenvolverse a crise do petróleo de 1973. Na década de 1970 o goberno de Edward Gierek foi forzado finalmente a subir os prezos o que levou a unha nova onda de protestas públicas.
Este ciclo interrompeuse co nomeamento en 1978 de Karol Wojtyła como papa Xoán Paulo II. Este nomeamento inesperado tivo un efecto electrizante sobre a oposición ao comunismo en Polonia. A principios de agosto de 1980, comezaron outras manifestacións lideradas polo electricista Lech Wałęsa, fundador do sindicato independente "Solidariedade", e forzou o goberno de Wojciech Jaruzelski a declarar a lei marcial en decembro de 1981 levando á prisión a maioría dos líderes da oposición. Con todo, o cambio xa era próximo. Coas reformas de Mikhail Gorbachev na Unión Soviética, o aumento da presión da Igrexa católica e dos sindicatos, xunto á masiva débeda externa, o goberno viuse obrigado a negociar coa oposición. En 1983 Wałęsa recibiu o Premio Nobel da Paz, e por se o goberno non lle deixase volver a Polonia, enviou a súa muller Danuta a recollelo. En 1988, a Mesa de Negociacións alterou radicalmente a estrutura do goberno polaco e da súa sociedade. En abril de 1989, Solidariedade foi legalizada e permitíuselle participar nas seguintes eleccións. Os seus candidatos obtiveron a vitoria. En 1990, Jaruzelski renunciou ao seu mandato. Sucedeuno Lech Wałęsa en decembro. Cara a finais de agosto do seguinte ano, xa se formou o goberno de Solidariedade, e en decembro Wałęsa foi elixido presidente transformándose a República Popular de Polonia na actual República de Polonia. Posteriormente, Wałęsa perdeu as eleccións, obtendo un 1% no ano 2000; en 2021 con 78 anos afirmou que buscaba traballo porque a súa pensión era insuficiente
Creación da República Popular de Polonia (1945-1956)
esquerda|miniatura|280x280px|Fronteiras vellas e novas de Polonia en 1945 (Repartición polaco-soviético de Prusia Oriental).
Devastación da guerra
En 1947 o Goberno polaco rexeitou o Plan Marshall e en 1949 Polonia pasou a formar parte do Consello de Axuda Mutua Económica, organización internacional de economías socialistas que dominaba a Unión Soviética.
Consolidación do poder socialista (1945-1948)
miniatura|311x311px|O manifesto do PKWN, publicado o 22 de xullo de 1944. A Unión Soviética acordou na conferencia de Yalta formar unha coalición composta polo Partido Obreiro Polaco, membro do prooccidental Goberno polaco no exilio, e membros da "Armia Krajowa", movemento de resistencia, así como permitir a celebración dunhas eleccións libres.
A decisión de Yalta favoreceu aos comunistas, que gozaron do soporte da URSS, elevada moral, control dos ministerios principais, servizos de seguridade etc. Co fallo da operación Tempestade de Armia Krajowa en 1944, coa derrota dos nazis e a liberación dos territorios da Polonia polo Exército Vermello, o control dos territorios de Polonia pasou aos comunistas polacos, que exerceron unha decisiva influencia no goberno provisional.
O primeiro ministro de Polonia no exilio, Stanisław Mikołajczyk, dimitiu en 1944 e, xunto con outros moitos polacos no exilio, regresou á súa patria, onde o Goberno Provisional (Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej; RTTP), creara o Comité Nacional de Liberación, controlado polos comunistas desde Lublin. Este goberno estaba dirixido polo socialista Edward Osóbka-Morawski, pero os comunistas tiñan a maioría da postos clave. Ambos os gobernos estiveron baixo o control do Krajowa Rada Narodowa; (KRN), e non foron recoñecidos polo cada vez máis illado goberno no exilio, que formara o seu propio parlamento (Rada Jedności Narodowej; RJN).
O novo Goberno Provisional de Unidade Nacional, como se coñeceu até as eleccións de 1947, estableceuse o 28 de xuño con Mikołajczyk como Primeiro Ministro. O principal rival do Partido Obreiro Polaco foron os veteranos da Armia Krajowa, xunto co Partido Campesiño Polaco (Polskie Stronnictwo Ludowe; PSL) de Mikołajczyk e os veteranos do exército polaco que loitaran no oeste. Pero ao mesmo tempo, os partidos de orientación soviética controlados polo Exército vermello e as forzas de seguridade, conseguiron a maior parte do poder, especialmente no Partido Obreiro Polaco, baixo o control de Władysław Gomułka e Bolesław Bierut.
Mikołajczyk e os seus colegas no goberno polaco no exilio insistiron en manterse na defensa das fronteiras de Polonia anteriores a 1939 (ao leste da liña Curzon e a rexión de Kresy) como base da futura fronteira polaco-soviética. Con todo esta posición non podía ser defendida na práctica, Stalin ocupaba o territorio en cuestión, e obtivera a promesa do control de devanditas áreas por parte de Churchill e Roosevelt en 1943. O goberno no exilio rexeitou aceptar as fronteiras propostas o que enfureu aos aliados, particularmente a Churchill, facendo que se visen menos inclinados a oporse ás intencións de Stalin acerca de como se debía estruturar o novo goberno de Polonia.
Stalin prometera na conferencia de Yalta que se celebrarían eleccións libres en Polonia. Os comunistas, guiados por Gomułka e Bierut, celebraron un referendo, coñecido como tres veces si, que incluía tres preguntas moi xerais e estaba orientado a confirmar a popularidade dos comunistas en Polonia. Por mor de que os partidos máis importantes de Polonia do momento carecían de listas e podían dar soporte a calquera opción, o PSL de Mikołajczyk decidiu consultar aos seus militantes a oposición á abolición do senado, mentres que o bloque comunistas democrático apoiaba o "3 veces si".
Seguindo o resultado do referendo, a economía polaca comezou a ser nacionalizada.
Os comunistas consolidaron o poder gradualmente. Algúns opositores foron perseguidos, ou mesmo condenados a morte, como Witold Pilecki, organizador da resistencia de Auschwitz. Aínda que a persecución inicial destas organizacións antinazis levou a moitos partisanos á fuxida, as accións de Służba Bezpieczeństwa, NKVD, e do Exército Vermello, diminuíron os seus efectivos. En 1947 promulgouse unha amnistía para a maioría dos partisanos, as autoridades do partido comunista esperaban unhas 12 000 persoas que entregaría as súas armas, pero foron ao redor dos 55.000.
En 1946, formouse un Bloque Democrático, progubernamental, en 1947 que incluíu o predecesor Partido Obreiro Polaco dos comunistas e os seus aliados. En xaneiro de 1947, o candidato comunista obtivo 417 dos 434 asentos do parlamento. Moitos membros dos partidos da oposición, incluído Mikołajczyk, abandonaron o país. Os gobernos occidentais non protestaron, o que levou a moitos anticomunistas a falar dunha traizón. No mesmo ano, o novo lexislativo creou a Pequena Constitución de 1947, e creouse o Partido Obreiro Unificado Polaco (PZPR), fusión do Partido Obreiro Polaco e o Partido Socialista Polaco.
Outra forza política de Polonia, o vello partido de Józef Piłsudski, o (Partido Socialista Polaco, Polska Partia Socjalistyczna; PPS), sufriu un desastre total. Unha facción, que incluía a Osóbka-Morawski, tentou reunir forzas co PPS e formar unha unidade contra os comunistas. Outra facción liderada por Józef Cyrankiewicz, argumentou que os socialistas debían defender aos comunistas no desenvolvemento dun programa socialista, aínda que se opuxesen á estratexia dun só partido. As hostilidades anteriores á guerra continuaron e Mikołajczyk opúxose a formar un partido de unidade fronte aos socialistas. Os socialistas xogaron con estas divisións desprendéndose de Osóbka-Morawski e facendo a Cyrankiewicz primeiro ministro. En 1948 os socialistas e a facción socialista de Cyrankiewicz uníronse para formar o PZPR. Creáronse a seguir outros dous partidos, o Partido Campesiño Unificado, (Zjednoczone Stronnictwo Ludowe) e Partido Demócrata (Stronnictwo Demokratyczne).
O sistema político socialista
A República Popular de Polonia definíase como un Estado socialista, e como tal contaba cunha serie de institucións semellantes ás do resto dos países do campo socialista. Desde o referendo de xuño do 1946, existía unha soa cámara lexislativa, a Dieta, composta por 460 parlamentarios, escollida nas eleccións entre listas presentadas pola Fronte de Unidade Nacional, unha agrupación de partidos que incluía o Partido Obreiro Unido Polaco, o Partido Campesiño Unido e o Partido Democrático.
A Fronte de Unidade Nacional presentaba as listas ás comisións electorais a través dos seus comités rexionais. A lei permitía que se presentasen máis listas, á parte das da Fronte de Unidade Nacional, pero non era habitual. Nas listas presentábanse máis candidatos que postos a ocupar, e os votantes tachaban os candidatos que rexeitaban, votando ao resto. As eleccións considerábanse válidas cando nelas participaba a metade ou máis dos electores da circunscrición. Así mesmo, os candidatos elixidos eran aqueles que sacaban máis dun 50% de votos válidos.
A Dieta elixía o Consello de Estado, o Consello de Ministros e a Cámara Suprema de Control. Do mesmo xeito, podía revogar todos os cargos previamente designados. Ningún organismo podería disolver a Dieta, constituíndoa como máximo órgano do Estado. Subdividíase en 18 comisións parlamentarias, cada unha a cargo dun aspecto da vida nacional. Os deputados estaban obrigados a responder ante os electores, polo que mantiñan reunións periódicas con eles, habitualmente nos locais da Fronte de Unidade Nacional, nas que lles informaban e falaban con eles. Tamén recibían votantes, con cita previa, en determinados días e horas.
A Cámara Suprema de Control encargábase, como o seu nome indica, de axudar á Dieta a controlar aos restantes órganos do Estado.
O Consello de Estado da República Popular de Polonia era unha xefatura de Estado colexiada formada por 17 membros, todos eles pertencentes á Dieta, que os nomeaba e revogaba como membros do Consello. O Goberno recaía no Consello de Ministros, que tiña amplas facultades pero estaba suxeito ao control da Dieta.
O Abrigueiro, Guimarei, Friol
O Abrigueiro é un lugar da parroquia de Guimarei no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
As Chans, Albeos, Crecente
As Chans é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Cerraque, Albeos, Crecente
O Cerraque é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Farbán, Farbán, Sarria
Farbán é un lugar da parroquia de Farbán no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Eirexe, Guimarei, Friol
A Eirexe é un lugar da parroquia de Guimarei no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
O Campo da Feira, Roimil, Friol
O Campo da Feira é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Filloi, Farbán, Sarria
Filloi é un lugar da parroquia de Farbán no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Heidi Klum
miniatura|Klum en 2008 Heidi Klum, nada en Bergisch Gladbach (Renania do Norte-Westfalia) o 1 de xuño de 1973, é unha modelo, presentadora, empresaria, deseñadora de moda, produtora de televisión e actriz alemá. En 2008, converteuse en cidadá estadounidense mantendo a cidadanía alemá.
Traxectoria
miniatura|260x260px|esquerda|Klum e a súa exparella [[Seal na 59.ª edición dos premios Emmy]] Deuse a coñecer a finais da década de 1990 ao desfilar para Victoria's Secret, onde se converteu nun dos primeiros anxos, e por posar para as revistas Elle, Sports Illustrated Swimsuit Issue ou para as edicións alemá e francesa da revista Vogue. Ademais de desfilar, apareceu en numerosos anuncios comerciais de McDonald's ou Volkswagen na televisión alemá e en varias series de televisión, incluíndo CSI: Miami, Spin City e Sex and the City e como actriz ocasional interpretou unha modelo temperamental no filme Blow Dry, unha xigante en Ella Enchanted e a Ursula Andress en The Life and Death of Peter Sellers.
En decembro de 2004, comezou a producir o programa de telerrealidade Project Runway na canle de televisión estadounidense-canadense Bravo, no que os concursantes compiten por un contrato para varias casas de moda, así como por outros premios. O programa chegou ás quince tempadas e Klum foi nomeada ao Emmy. Tamén participou nun reality show en Alemaña chamado Germany's next Topmodel en que foi a presentadora e produtora xunto con Tyra Banks. Ese programa tivo tres tempadas en que se elixiron tres novas modelos.
En 2007 Forbes nomeouna a terceira modelo que máis gañara no mundo dentro dunha lista de 15.
Klum é unha ávida pintora e varios dos seus cadros apareceron en revistas de arte estadounidenses. O 27 de setembro de 2002, dedicou unha escultura chamada "Can con bolboretas" a conmemorar o traballo dos cans de rescate tralos atentados do 11 de setembro de 2001.
Vida persoal
Estivo casada co seu estilista Ric Pipino de setembro de 1997 a novembro de 2002. Posteriormente, mantivo unha relación co cantante Anthony Kiedis e outra con Flavio Briatore, exdirector deportivo do equipo Renault de Fórmula 1. O romance con este último terminou cando ela quedou embarazada del. A súa filla chamouse Helene «Leni», como unha das avoas de Klum e naceu o 4 de maio de 2004.
Estando embarazada, Klum empezou unha nova relación co cantante británico Seal. Casaron o 10 de maio de 2005 na praia de Careyes en México. Tiveron tres fillos biolóxicos xuntos, dous nenos e unha nena: «Henry» Günther Ademola Dashtu Samuel, nado o 12 de setembro de 2005, Johan Riley Fyodor Taiwo Samuel nado o 21 de novembro de 2006 e por último Lou Soulola Samuel, unha nena que naceu o 10 de outubro de 2009. Ademais, Seal adoptou a Leni, que nunca foi recoñecida polo seu pai biolóxico. Klum afirmou enfaticamente que "Seal é o pai de Leni".
Tras sete anos de matrimonio, en xaneiro de 2012, Klum e Seal anunciaron a súa separación nun comunicado publicado pola revista People.
En maio de 2018, Klum apareceu na Gala amfAR coa súa nova parella, Tom Kaulitz, guitarrista da banda alemá Tokio Hotel. Deste xeito fixeron pública a relación que mantiñan na intimidade desde febreiro de 2018. En decembro dese mesmo ano a parella anunciou o seu compromiso. Segundo varios medios de comunicación, Klum e Kaulitz contraeron matrimonio nunha cerimonia íntima o 3 de agosto de 2019 en California. Celebrouse unha segunda cerimonia en agosto no luxoso iate “Christina O” fronte á illa italiana de Capri.
O Coto de San Mariño, Albeos, Crecente
O Coto de San Mariño é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Forno Telleiro, Albeos, Crecente
O Forno Telleiro é un lugar da parroquia de Albeos no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.