cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Adega, Vide, As Neves
A Adega é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Jeep
Modelos DJ
(Jeep transporte)
Modelos SJ (FSJ)
(Jeep formato grande) miniatura|right|1974 Cherokee S en acción
Modelos MJ
(Jeep Comanche tonelada métrica)
miniatura|right|1997 Jeep Wrangler TJ
Modelos YJ, TJ, TJ LWB (LJ) e JK
(Jeep Wrangler)
miniatura|right|2005 TJ Rubicon miniatura|right|2006 Golden Eagle miniatura|right|JK Rubicon at 2007 [[North American International Auto Show]] miniatura|right|2010 Jeep Wrangler Unlimited Mountain
Modelos actuais
A marca Jeep produce actualmente cinco modelos:
Carmen Arias
Carmen Arias de Castro Montero, "Mimina", nada na Coruña o 15 de abril de 1921 e finada no pazo do Castro de Samoedo (Sada) o 1 de novembro de 2013, foi unha artista e empresaria galega. Foi parella de Isaac Díaz Pardo.
Traxectoria
miniatura|Isaac Díaz Pardo e Mimina. Foi filla do avogado Alicio Arias de Castro e Blanca Montero de Doiztúa. Grazas ao interese de Germán Díaz Baliño, de nova comezou a tomar clases de pintura da man de Dolores Díaz Baliño. Con ela coñeceu importantes artistas, ademais de Isaac Díaz Pardo, sobriño da súa mestra e fillo do pintor e escenógrafo Camilo Díaz Baliño.
En xuño de 1945 casou con Isaac Díaz Pardo no Pazo Castro de Samoedo, e trasladouse a vivir a Madrid con el. Carmen non chegou a rematar os estudos de Belas Artes pola súa maternidade e polo inicio do proxecto das Cerámicas do Castro, nas que traballou decorando as primeiras pezas e exercendo de mestra de decoración das novas empregadas que se ían incorporando á factoría. Cando o seu home marchou a Arxentina para crear alí unha fábrica similar, ela quedou encargada de manter a produción de cerámica. En 1958 viaxou a Bos Aires para retomar as tarefas de mestra de decoración. En 1970, coa posta en marcha da factoría de Sargadelos en Cervo, Carmen montou un obradoiro de xoiería.
Software de código aberto
O software de código aberto (Open-source software, OSS en inglés) é un tipo de programas de ordenador no que o código fonte é liberado baixo unha licenza na que o posuidor do dereito de copia garante ós usuarios o dereito de estudo, cambio e distribución a calquera e para calquera propósito. Este tipo de programas pode ser desenvolto de xeito colaborativo, sendo un exemplo destacado de colaboración aberta.
O seu desenvolvemento pode brindarse en diferentes perspectivas máis aló dunha única compañía. Un informe de 2008 do Grupo Standish estableceu que a adopción de programas de código aberto teñen resultado en aforros duns 60 000 millóns de $ cada ano para os consumidores.
Simone Simon
Traxectoria
Simone Simon naceu en Marsella, filla de Henri Louis Firmin Champmoynat, un enxeñeiro xudeu francés, piloto na segunda guerra mundial, morto nun campo de concentración, e de Erma Maria Domenica Giorcelli, unha ama de casa italiana. Antes de establecerse definitivamente en Marsella, Simon viviu en Madagascar, Budapest, Turín e Berlín. En 1931, con 20 anos de idade, marchou a París onde traballou por algún tempo como cantante, modelo e deseñadora de moda. Nun momento tamén se propuxo ser escultora.
Simon fixo o seu debut en pantalla en 1931 con Le chanteur inconnu e en 1934 atraeu a atención de todos os espectadores coa súa actuación en Lac aux dames do director Marc Allégret. En entrevistas posteriores, Simon expresou a súa gratitude cara á Allégret, sentindo que era responsable do seu éxito.
O seu especial magnetismo ante a pantalla abriulle as portas de Hollywood e conseguiu un contrato na Fox. Dese xeito converteuse nunha das pioneiras do cinema europeo en Hollywood. Alí traballou ás ordes de Irving Cummings, Henry King, Allan Dwan ou William Dieterle. Durante ese breve período actuou en varios filmes como o remake do clásico do cinema mudo Seventh Heaven (Henry King, 1927) ou Ladies in Love (Marie Armand, 1936). Ante o éxito moderado destes filmes regresou de novo a Francia en 1938 da man de Jean Renoir para traballar no papel da perversa Séverine Roubaud en A besta humana baseado no clásico do mesmo nome de Zola.
Ao estalar a guerra, e trala ocupación alemá, regresou de novo a Hollywood para traballar, esta vez nos Estudos RKO. Aquí logrou un dos seus maiores éxitos con The Devil and Daniel Webster (1941) de William Dieterle. A súa interpretación chamou a atención do produtor Val Lewton, quen lle ofreceu interpretar a Irena Dubrona en Cat People (1942), un clásico do cinema fantástico dirixido por Jacques Tourneur. Simon nunca chegou a admitir que esta fose o seu mellor filme, pois consideraba que se daba á cámara un maior protagonismo que aos actores. A partir de entón seguiron títulos de menor éxito como The Curse of the Cat People (1944), Mademoiselle Fifi (Robert Wise, 1944) ou Petrus (Marc Allègret, 1946), este último xa en Europa finalizada a guerra. Volveu acadar o éxito con dous filmes de Max Ophüls, La ronde (1950) e Le Plaisir (1952).
A partir de entón, as súas actuacións no cinema foron mínimas. En 1973 interpretou o seu último traballo en A dama de azul, unha comedia de Michel Deville.
Vida persoal
Simon permaneceu sempre solteira. A súa camareira revelou que ela adoitaba dar a chave da súa casa a calquera home polo que ela se interesaba, entre eles George Gershwin. Na década de 1950, estivo envolta nunha relación co banqueiro francés Alec Weisweiller, que foi un dos patrocinadores de Jean Cocteau. Durante a segunda guerra mundial mantivo unha relación co axente dobre Duško Popov, que tiña como nome en clave "Tricycle".
Morreu en París por causas naturais á idade de 94 anos. A BBC informou por erro que a súa idade era 93, ao anotar mal o ano do seu nacemento (1911). Uns días máis tarde, o ministro francés de cultura Renaud Donnedieu de Vabres emitiu unha declaración en que eloxiaba a Simon falando do seu "engado, o seu irresistible sorriso... Con Simone Simon, perdemos unha das máis sedutoras e máis brillantes estrelas do cinema francés da primeira metade do século XX".
O Campo, Meavía, Forcarei
O Campo é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei.
Fermín Cacho
Fermin Cacho, nado en Ágreda (provincia de Soria) o 16 de febreiro de 1969, é un atleta castelán, xa retirado.
Traxectoria
Considerado como un dos mellores atletas españois de todos os tempos, no seu amplo palmarés destaca a medalla de ouro acadada nos 1500 metros nos Xogos Olímpicos de Barcelona en 1992. Foi medalla de prata na mesma proba dos Xogos de Atlanta en 1996.
Sempre na súa proba de 1.500 metros lisos, proclamouse unha vez campión de Europa, nos Europeos de 1994 e tamén posúe unha medalla de bronce obtida no Europeo de 1998.
Nos Campionatos do Mundo, obtivo dous importantes subcampionatos nos anos 1993 e 1997.
En pista cuberta destacan as medallas de prata no Campionato do Mundo celebrado en Sevilla en 1991 e no Campionato de Europa de 1990 en Glasgow.
A súa mellor marca en 1.500 metros de 3:28.95, conseguida o 13 de agosto de 1997 en Zürich, continúa sendo récord de España e de Europa da especialidade, e a quinta mellor marca mundial de todos os tempos.
Galería de imaxes de Campo, Taboada
San Xián de Campo é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Mike Oldfield
Michael Gordon Oldfield, nado en Reading (Berkshire) o 15 de maio de 1953, é un músico solista multinstrumental e compositor inglés. O seu estilo é moi amplo, e varía entre o rock ou rock progresivo, a música étnica ou de raíz, a clásica e a electrónica.
Biografía
Os pais de Mike Oldfield foron Maureen e Raymond Oldfield. A súa irmá Sally e o seu irmán Terry son músicos de éxito por si mesmos, e aparecen en moitos dos seus discos.
Logo das súas primeiras experiencias coa súa irmá Sally, en 1971 Mike Oldfield tratou de encontrar unha discográfica que puidese editar o seu primeiro disco, que constaba dun só tema instrumental (con multitude de instrumentos e quizais na onda do rock progresivo de Pink Floyd), mais todas as casas discográficas o rexeitaron. Foi así como coñeceu a Richard Branson, por entón propietario dunha tenda de música chamada Virgin. Branson inmediatamente aceptou producir o traballo de Oldfield, para o cal este pechouse nun estudio de gravación durante case un ano.
O resultado desta gravación foi a publicación, o 25 de maio de 1972 do primeiro traballo de Oldfield: O Tubular Bells (1972), que foi tamén o primeiro en publicarse baixo o selo Virgin Records. Virgin Records continuou editando os sucesivos traballos de Oldfield ata 1990.
Monte Sión
O monte Sión (en הַר צִיוֹן Har Tsiyyon, en جبل صهيون Jabel Sahyoun) é un outeiro de Xerusalén, fóra dos muros da Cidade Antiga. O termo monte Sión ten sido empregado na Biblia hebrea primeiro para a Cidade de David   e despois para o monte do Templo, porén o seu significado mudou e hoxe emprégase para o Outeiro Occidental da antiga Xerusalén. No senso amplo, o termo emprégase tamén para a completa Terra de Israel.
El Agro de Tomiño
El Agro de Tomiño foi un periódico editado en Tomiño entre 1928 e 1930.
Historia e características
Apareceu en outubro de 1928. Foi o órgano da Federación de Sociedades Agrícolas de Tomiño. O seu director era Daniel Calzado Poceiro e entre os seus redactores estaba Francisco Rodríguez Otero. Foi continuado por Agro del Miño.
Weezer (White Album)
Para o álbum, o líder da banda Rivers Cuomo explorou novas técnicas de composición, como a inclusión de potenciais letras nunha folla de cálculoe incluílas en cancións, como en "Summer Elaine and Drunk Dori" e "L.A. Girlz", baseadas no seu reconto de sílabas e a acentuación de palabras. O disco explora temáticas de dinámicas de xénero, experiencias de citas modernas e referencias á iconografía relixiosa. Musicalmente é unha volta aos seus dous primeiros traballos, Weezer (1994) e Pinkerton (1996), aínda que tamén é unha especie de tributo a The Beach Boys.
Weezer continuou colleitando a aclamación da crítica do anterior traballo da banda, Everything Will Be Alright in the End, mentres que comercialmente mellorou os resultados do anterior álbum, acadando o número 4 da lista Billboard 200 con 49.000 copias vendidas na súa primeira semana. Do disco sacáronse tres sinxelos: "Thank God for Girls", "Do You Wanna Get High?" e "King of the World".
Calidón (fillo de Etolo)
Co nome de Calidón coñécese un heroe grego. Foi fillo de Etolo, rei da Élide, no Peloponeso, e Prónoe, filla de Forbo. Casou con Eolia, filla de Amitaón, coa que tivo dúas fillas, Epicasta e Protoxenia, que unida a Ares tivo un fillo chamado Óxilo.
Fundou unha cidad en Etolia (ó norte do golfo de Corinto), á que deu o seu nome, Calidón.
José Pardo Lombao
José Pardo Lombao, nado en Outeiro de Rei o 15 de xaneiro de 1955, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É gandeiro. Incorporouse á actividade política en 1983 como concelleiro de Outeiro de Rei polo PPdeG, e en 1998 foi elixido alcalde de Outeiro de Rei en substitución de Antonio Varela Rodríguez. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. É deputado provincial.
Berenguela de Barcelona
Berenguela de Barcelona, tamén chamada Berenguera ou Berengaria, nada en Barcelona en 1108 e finada en Palencia o 3 de febreiro de 1149, foi unha infanta de Aragón e raíña consorte de Afonso VII.
Liñaxe
Filla de Ramon Berenguer III, conde de Barcelona, e de Dulce de Geuvadun, casou en 1125 con Afonso VII de Castela. Deste matrimonio naceron:
Banana acuática
miniatura|200px|Banana boat, Varadero, Cuba
Unha banana acuática é un barco inflábel de recreación feito xeralmente para ser remolcado. Foi inventado por Glenn Matthews a finais da década dos 80.
Durante o paseo, o motorista do barco tenta virar a banana acuática cabeza abaixo ao facer curvas pechadas. Os pasaxeiros teñen que empregar un chaleco salvavidas por razóns de seguridade.
Pierre Plantard
Pierre Plantard de Saint-Clair, nado como Pierre Athanase Marie Plantard o 18 de marzo de 1920 e finado o 3 de febreiro de 2000, foi un debuxante técnico francés, coñecido principalmente por ser o fundador da organización do Priorado de Sión, segundo o cal, el foi dende a década de 1960 en diante o lexítimo descendente directo da liña dinástica merovinxia de Dagoberto II e o "Gran Monarca" profetizado por Nostradamus. En Francia, é considerado como un mistificador.
Roberto Canella
Roberto Canella Suárez, nado en Llaviana (Asturias) o 7 de febreiro de 1988, é un futbolista español. Xoga de lateral esquerdo e o seu equipo actual é o CD Lugo.
Traxectoria
O 27 de xuño de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014/15. .
Lingua aguacateca
Distribución xeográfica
A principal concentración dáse no concello de Aguacatán, no departamento de Huehuetenango, onde viven 7.800 aguacatecos.
Escrita e usos sociais
Hai publicadas unha gramática e un dicionario. En 1971 completouse a tradución do Novo Testamento. En 1992 constituíuse a asociación Comunidad Lingüística Awakateka, para a promoción da lingua aguacateca e publicación de estudos, que en 2003 tiña 177 membros.
Museo Monetario Cantonal de Lausana
O Museo Monetario Cantonal de Lausana (en francés: Musée monétaire cantonal de Lausanne) é unha institución museística especializada en moedas, medallas, billetes, pesos monetarios e outros obxectos relacionados coa numismática e outras disciplinas afíns, situado en Lausana, no cantón suízo de Vaud.
Desde 2019, as coleccións do Museo Monetario Cantonal de Lausana forman parte do Museo Cantonal de Arqueoloxía e de Historia (Musée cantonal d'archéologie et d'histoire -MCAH-).
Historia
Xa desde os primeiros anos do século XVIII, as autoridades do cantón de Berna pasaron a tomar posesión de todos os achados monetarios ocorridos no territorio de Vaud. En 1755, César de Saussure-Gaudard estableceu as bases dunha primeira colección numismática pública, iniciada coa súa doazón de cinco moedas turcas, que se situou na biblioteca da cidade. En 1779, cando se levou a cabo a redacción do seu primeiro catálogo, a colección contaba xa con arredor de medio milleiro de pezas. En 1818, esta colección pasou a ter a consideración de "museo cantonal".
Entre 1906 e 1907, o museo foi trasladado á súa sede definitiva do Palais de Rumine e, xa nos inicios do século XX, pasou a ser designado como depositario oficial de todos os achados monetarios ocorridos no territorio do cantón de Vaud, o que, en datos de 2013, ascendía a 150 tesouros e máis de 10.000 pezas.
En 1940 pasou a denominarse Gabinete de Medallas (Cabinet des édailles) e en 2003 adoptou o nome de Museo Monetario Cantonal (Musée monétaire cantonal). Finalmente, en 2019, todas as coleccións numismáticas do cantón de Vaud pasaron a integrarse no Museo Cantonal de Arqueoloxía e de Historia (MCAH), co que o Museo Monetario deixou de ter a súa identidade propia.
O número anual de visitantes foi de preto de 10.000 persoas durante o período 2010-2016.
Frades, A Estrada
Santa María de Frades, do latín Fratres "irmáns", seguramente monxes dunha congregación relixiosa, é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 a súa poboación era de 180 persoas (95 mulleres e 85 homes), distribuídos en 7 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 305 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 172 persoas.
Festas
A romaría dos milagres de Requián celébrase o 28 de agosto en Requián. Hai misas pola mañá e pola tarde, e procesión da Virxe.
Anápsidos
Os anápsidos (Anapsida) constitúen unha subclase dos réptiles amniotas que se caracteriza por non posuír, orixinariamente, fenestracións no cranio. Hoxe comprenden as tartarugas e animas fósiles.
Antigamente se consideraron parafiléticos, pois o estado anápsido é común a todos os réptiles primitivos, polo cal non constitúe unha simplesiomorfía.
Filoxenia
Árbore filoxenética
,_________________ Testudines ou Chelonia ______|      |_________________ Parareptiles +
Os únicos réptiles vivos anápsidos son os testudíneos, todas as outras familias están extintas. Os fósiles máis antigos desta familia remóntanse ao Triásico, pero son xa demasiado semellantes ás tartarugas actuais, de modo que dificilmente se poden considerar como o inicio da liñaxe destes animais.
Helena Gualinga
Sumak Helena Sirén Gualinga, nada o 27 de febreiro de 2002, é unha activista indíxena dos dereitos humanos e medioambientais orixinaria da comunidade kichwa de Sarayaku, en Pastaza, Ecuador.
Traxectoria
Helena Gualinga naceu na comunidade Kichwa Sarayaku, na provincia de Pastaza, Ecuador e os seus pais son o finés Anders Sirén, profesor do Departamento de Xeografía e Xeoloxía na Universidade de Turku, e a indíxena ecuatoriana Noemí Gualinga, quen foi presidenta da asociación de mulleres Kiwcha. A súa irmá máis vella é a activista Nina Gualinga, a súa tía é Patricia Gualinga e a súa avoa Cristina Gualinga, mulleres amazónicas que loitaron polos dereitos indíxenas e da súa terra. Helena viviu nos territorios Sarayaku da provincia de Pastaza, e pasou a maior parte da súa adolescencia en Pargas e logo en Turku, na costa suroeste de Finlandia, debido ó vínculo familiar do seu pai. En Turku, estudou na secundaria da Escola Catedral.
Dende a súa nenez viu como a súa familia se enfrontou ás grandes compañías petroleiras que chegaron ó seu territorio, feito polo que toda a súa familia foi perseguida por anos. O conflito da súa familia contra as grandes corporacións e os gobernantes ecuatorianos volveuse sanguento, onde as principais figuras da súa comunidade perderon a vida.
Activismo
Mentres se realizaba a Cimeira sobre a Acción Climática ONU de 2019, na sede da ONU, en Nova York, Helena protestou nas aforas xunto a centos de rapaces de todo o mundo para expresar a súa preocupación polo cambio climático. Fíxoo sostendo un letreiro que dicía "sangue indíxena, nin unha soa pinga máis".
thumb|left|Deforestación da Amazonia en [[Bolivia, 2016.]] O 9 de decembro de 2019, tivo unha intervención na cimeira sobre o cambio climático COP25 en Madrid, España, onde salientou o problema das pretroleiras que interveñen nos territorios indíxenas e manifestou: "Os Gobernos do noso país seguen concesionando os nosos territorios sen o noso consentemento á industria extractiva que está a crear o cambio climático. Isto debería ser criminal". Ademais dixo sentirse descepcionada dos líderes mundiais que non discuten as cousas que son importantes para o pobo indíxena que acudiu á cimeira e criticou ó goberno de Ecuador, quen aínda non deu resposta ó mandato que as mulleres amazónicas lle deron o ano pasado logo de cinco días de protestas na capital.
Siarhiej Hajek
Siarhiej Hajek (en belaruso Сяргей Гаек), nado como Jan Gajek o 8 de febreiro de 1949 en Łyszkowice, no condado de Łowicz (dende 1999 parte do voivodato da Pequena Polonia, Polonia) é un sacerdote católico polaco, visitador apostólico para os grecocatólicos no territorio de Belarús.
Traxectoria
Naceu nunha familia católica latina de Łyszkowice, na Polonia central, e fixo os estudos básicos no mesmo lugar.
Durante os dous anos seguintes estudou na Facultade de Teoloxía da Universidade Católica de Lublin, e posteriormente foi enviado a Roma, onde estudou no Pontificio Instituto Oriental entre 1978 e 1983. En novembro de 1983 Hajek doutorouse e volveu a Polonia, traballando até 1999 na Universidade Católica de Lublin.
Visitador apostólico en Belarús
En 1994 o papa Xoán Paulo II nomeouno visitador apostólico para os grecocatólicos en Belarús. En 1996 Hajek foi nomeado arquimandrita e membro correspondente da Pontificia Academia de María. En 1997 converteuse en asesor da Congregación para as Igrexas Orientais, e en 2014 foi confirmado en dito cargo por Francisco.
Orde de Cluny
miniatura|Abadía de Cluny A Orde de Cluny é unha orde bieita da Igrexa católica que se creou o 11 de setembro de 909, despois de que Guillerme I de Aquitania doase a vila de Cluny ao papado para fundar un mosteiro de doce freires; segundo a carta de fundación eran eles os que debían elixir o abade.
En Cluny adoptouse a regra de San Bieito, reformada por Bieito de Aniane, que buscaba a observancia dunha vida espiritual intensa de cada monxe individual e que daba moita importancia á liturxia. Berno foi o primeiro abade, e á súa morte no ano 927 substituíuno Odón e o prestixio da abadía estendeuse por outros mosteiros franceses que adoptaron a súa regra.
Na Alta Idade Media tivo lugar o punto máis álxido do seu desenvolvemento. No século XII entre 1400 e 2000 mosteiros, dende Polonia ata Inglaterra, rexíanse pola regra cluniacense e aceptaban a autoridade e xurisdición do abade de Cluny. Entre 1088 e 1124 os papas pertenceron á Orde.
A orde entrou na Península Ibérica no século XI por medio de doazóns de Sancho III O Maior de mosteiros no trazado do Camiño de Santiago, política que continuaron outros reis e señores peninsulares. En Galicia o nobre Iñigo Vermúdez doou o mosteiro de San Salvador de Vilafrío á orde no ano 1075.
Argonáutidos
miniatura|240px|Femia de Argonauta nodosa.
A dos argonáutidos (Argonautidae) é unha familia de moluscos cefalópodos peláxicos da suborde dos incirrinos, unha das dúas en que se divide a orde dos octópodos, que comprende un único xénero vivente, Argonauta Linnaeus, 1758. e varios extintos coñecidos vulgramente como argonautas e, ás veces, como náutilos de papel, debido ás cápsulas, finas como o papel, que segregan as femias para transportaren os ovos; porén, esta estrutura carece das cámaras cheas de aire presentes na cunchas dos náutilos, e non é unha verdadeira cuncha de cefalópodo, senón máis ben unha innovación evolutiva única no xénero Argonauta.
Descrición
A familia foi descrita en 1841 polo zoólogo belga, especializado no estudo da bioloxía mariña, François Joseph Cantraine, no seu traballo máis famoso, "Malacologie méditerranéenne et littorale, ou description des mollusques qui vivent dans la Méditerranée ou sur le continent de l'Italie, ainsi que des coquilles qui se trouvent dans les terrains tertiaires italiens; avec des observations sur leur anatomie, leurs moeurs, leur analogie et leur gisement", en Nouveaux mémoires de l’Académie Royale des Sciences et Belles-Lettres de Bruxelles, t. 13, Bruxelles: M. Hayez, 1841, p. 1-176.
Etimoloxía
O termo Argonauta deriva do nome dos argonautas, (en grego antigo Ἀργοναύται Argonaýtai), un grupo de heroes da mitoloxía grega que, en anos anteriores á guerra de Troia, acompañaran a Xasón á Cólquida, na busca do vélaro de ouro. Este nome procede, á súa vez, do nome da súa nave, a Argo (en grego antigo Ἀργώ Argó), que fora designada así en honra do seu construtor; de xeito que, literalmente, argonautas significa "mariñeiros do Argo".
Especies actuais
Na acualidade recoñécense as especies seguintes:
Xénero Argonauta Linnaeus, 1758
Alfábega
A alfábega (Ocimum basilicum) é unha planta da familia das lamiáceas.
Características
Cultivada para aromatizar e para condimentar, é unha planta pequena (20–60 cm), con follas verdes e oblongas de entre 1,5 e 5 cm. A alfábega é moi sensible ás xeadas. Moi usada na cociña mediterránea, en pequenas cantidades, xa que pode ser velenosa de consumirmos moita cantidade. É a base do pesto, a famosa salsa italiana de orixe xenovesa.
miniatura|Alfábega.
Menachem Begin
Menachem Begin, nado en Brest, Belarús o 16 de agosto de 1913 e finado en Xerusalén o 9 de marzo de 1992, foi un político israelí e 6º primeiro ministro de Israel en maio de 1977. Baixo o acobillo do entón presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter, Begin negociou en 1978 os acordos de Camp David co presidente de Exipto, Anwar Sadat, polos que Israel devolveu a península de Sinaí a Exipto. Por estes acordos Begin e Sadat recibiron o Premio Nobel da Paz en 1978.
Traxectoria
Beguin naceu en Brest-Litovsk (entón en Polonia, hoxe en Belarús), educado no sionismo polo seu pai. Estudou nun colexio hebreo e nun liceo polaco, e aos 16 anos entrou no movemento sionista Betar, creado por Vladimir Jabotinski. Dende 1939 foi líder da organización polaca de Betar. miniatura|Menachem Begin Ao comezo da segunda guerra mundial refuxiouse en Vilnius, ata que en 1940 a NKVD soviética arrestouno e enviouno a un campo de traballo de Siberia. Liberado en 1941, despois do acordo Sikorski-Mayski, uniuse ás forzas polacas libres establecidas na URSS e baixo o mando de Wladyslaw Anders, en 1942 como soldado desa unidade chega a Palestina. Alí incorpórase ao Irgún, o brazo armado e clandestino do sionismo revisionista, converténdose no seu líder en 1947. Coma tal foi o máximo responsable da destrución do hotel Rei David, cuartel xeral das forzas británicas en Palestina, no que morreron case 100 persoas, así coma do ataque á aldea palestina de Dir Yassin. Trala creación do Estado de Israel funda o partido político Herut, que máis tarde se convertería no partido dominante do Likud, que quedou fóra da corrente xeral do sionismo, defendendo un Israel antisocialista e territorialmente máis grande.
Como primeiro ministro, Begin, foi o artifice do acordo de paz con Exipto que supuña a devolución do Sinaí a Exipto e do desmantelamento dos asentamentos xudeus da zona. A pesar do que o plan de paz establecera unha autonomía palestina, Begin non a aplicou, o que supuxo a dimisión dos ministros Moshé Dayán e Ezer Weizman.
En 1982 Begin autorizou a entrada das Forzas de Defensa Israelís no Líbano. Esta incrusión dividiu fondamente á opinión pública israelí, e propicióu a dimisión de Begin en agosto de 1983, xunto coa morte da súa dona, Aliza.
Alborada (grupo musical do Perú)
Alborada é un grupo peruano de música andina indíxena creado no ano 1984. Moitas das súas cancións están cantadas en lingua quechua.
Pilar Punzano
Pilar Punzano, nada en Madrid o 15 de febreiro de 1980, é unha actriz española.
Traxectoria
O seu debut cinematográfico tivo lugar en 1998, da man do cineasta galego Carlos Amil na pelícual Blanca Madison, da que foi protagonista. Tamén no 98 participou na curtametraxe Jazzoo.
Nesa mesma época participou durante unha temporada na serie xuvenil do momento, Compañeros no papel de Miriam, que retomaría cunha pequena colaboración en 2001 na película No te fallaré, baseada na serie. Tamén en 2001 protagonizou a película Amor, curiosidad, prozak y dudas (2001), de Miguel Santesmases e apareceu na curtametraxe Nada que perder e nas series televisivas Hospital Central e Paraíso (serie), realizando colaboracións puntuais.
En 2002 rodou as películas ¿Dónde está?, de Juan Carlos Claver, No debes estar aquí, de Jacobo Rispa e Entre abril y julio, de Aitor Gaizka e a curtametraxe Si tú supieras, de Curro Velázquez.
En 2004 fixo un cameo en Siete Vidas como Ángela, ó tempo que seguía interpretando este mesmo personaxe en El Comisario, serie que abandona en 2005.
O seu seguente traballo foi a serie Vientos de agua, coprodución hispanoarxentina moi aclamada pola crítica pero que foi retirada por Telecinco antes de finalizar por falta de audiencia. Nela compartía protagonismo con Héctor Alterio e Ernesto Alterio entre outros.
Despois participou na miniserie Los sentidos de la muerte (2007), de Andrea Traina.
Desde 2010 substitúe a Irene Visedo no papel de Inés Alcántara na serie de Televisión Española Cuéntame cómo pasó.
Subida a Almofrei
A Subida a Almofrei foi unha carreira automobilística de montaña, celebrada en Almofrei, no concello de Cotobade (hoxe Cerdedo-Cotobade), de xeito interrompido entre 1970 e 2009. Foi puntuable para o Campionato de Galicia de Montaña e en varias ocasións tamén para o Campionato de España.
Historia
A subida naceu en 1970, da man da Escudería Pontevedra, que organizou en febreiro dese ano a primeira edición, da que resultou gañador o coruñés Eusebio Bonjoch, conducindo un Fiat Abarth 1000. Pasaron tres anos ata que en marzo de 1973 se celebrou a segunda edición, na que o triunfador foi o vigués Luis Quinzán, a bordo dun Alpine A110 1470, por diante de Carlos Arrojo. En 1974 a vitoria foi para Humberto Rodríguez, e ao ano seguinte foi Estanislao Reverter o vencedor, conducindo o seu famoso Alpinche. En 1976 gañou o Alpine de Santiago Salido, mentres que en 1977 o pontevedrés Alberto González "Camba" lograba a primeira das súas cinco vitorias na proba, despois de quedar segundo o ano anterior.
Tras a edición de 1979 disolveuse a Escudería Pontevedra, polo que a proba deixou de disputarse, ata que en 1982 volveu ser organizada por unha comisión formada polo expresidente da escudaría, Suso Martínez, xunto a Paco Outeda e Corujo. Camba gañou tamén esa edición, así como a do ano seguinte, organizada pola Escudería Morrazo. En 1985 tomou as rendas a renacida Escudería Pontevedra, triunfando o asturiano Víctor Abraham. Despois de anos puntuando para o Campionato de Galicia de Montaña, en 1987 a proba formou parte por primeira vez do calendario do Campionato de España, vencendo Pancho Egozkue, que ademais se proclamou campión de España con ese triunfo. A subida mantívose como proba do nacional durante seis edicións, ata 1992. Tras dous anos sen disputarse, volveu en 1995 para despedirse, debido a que uns cambios no trazado impedirían a realización de máis edicións. Con todo no século XXI celebráronse dúas novas edicións, en 2008 e 2009.
Comité Olímpico Ruso
O Comité Olímpico Ruso (en Олимпийский комитет России; Olympiyskiy Komitet Rossii, OKR) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Rusia. É responsábel da participación de Rusia nos Xogos Olímpicos. Naceu en 1911, como comité do Imperio Ruso e tralo éxito da Revolución de Outubro foi substituído polo Comité Olímpico Soviético (en ruso: Национальный Олимпийский комитет Союза Советских Социалистических Республик – НОК СССР) até 1991. En 1993, restabeleceuse o Comité Olímpico Ruso.
O seu actual presidente é Alexánder Júkov.
O país tamén conta cun comité paralímpico.
Xogos Olímpicos de 2020
O 19 de febreiro de 2021, anunciouse que Rusia competiría en Toquio co acrónimo "ROC", as siglas en inglés do Comité Olímpico Ruso, aínda que o nome completo do propio comité non puido usarse para referirse á delegación. En atletismo, a Asociación Internacional de Federacións de Atletismo non permitiu máis de 10 Atletas Neutrais Autorizados (ANA). Rusia esivo representada pola bandeira do Comité Olímpico Ruso.
O exorcista (filme)
O exorcista (en The Exorcist) é un filme estadounidense de terror de 1973 dirixido por William Friedkin baseado na novela The Exorcist de William Peter Blatty.
Sinopse
Inspirada nun exorcismo real ocorrido en Washington en 1949. Regan é unha nena de doce anos vítima de fenómenos paranormais como a levitación ou a manifestación dunha forza sobrehumana. A súa nai, aterrorizada, tras someter a súa filla a múltiples análises médicos que non ofrecen ningún resultado, acode a un sacerdote con estudos de psiquiatría. Este está convencido de que o mal non é físico senón espiritual, é dicir, que a nena é vítima dunha posesión diabólica. Por iso, coa axuda doutro sacerdote decide practicar un exorcismo.
Intruders
Intruders é un filme dirixido por Juan Carlos Fresnadillo que foi estreado no 2011.
Sinopse
Juan, un neno de sete anos, vive nun barrio humilde de Madrid e ten unha imaxinación desbordante. Polas noites, sofre pesadelos nos que un intruso sen faciana o ataca salvaxemente, sen que a súa nai poida facer nada para evitalo. Mentres tanto, Mia, unha adolescente londiniense de doce anos, le ós seus compañeiros de clase o misterioso conto de CaraHueca, un monstro obsesionado cos nenos. Ese mesmo día, John Farrow, o seu pai, sofre un accidente no rañaceos en construción onde traballa. A vida das dúas familias, aínda que separadas por moitos quilómetros, dará un xiro: os intrusos xa se instalaron nas súas casas e intentan desesperadamente arrebatarlles algo ós nenos.
Ayu-mi-x II version Non-Stop Mega Mix
O Ayu-mi-x II version Non-Stop Mega Mix é a versión definitiva da serie "ayu-mi-x II", xa que este álbum contén remixes dos outros tres álbums mezcrados entre eles polo produtor Shoji Ueda nun megamix de 70 minutos de duración. O segundo disco inclúe novos remixes, entre os que se encontra unha versión inconclusa de "Far away" (Hal’s Mix 2000) e 6 mezcras feitas por aquel entón produtores afeccionados usando as voces incluídas nos singles. Foi lanzado tres semanas despois das outras versións, o 29 de marzo do ano 2000. É o undécimo álbum de remixes máis vendido a nivel mundial con 515.410 copias vendidas.
Calidón (fillo de Testio)
Calidón foi un dos fillos de Testio. Segundo Pseudo-Apolodoro, Testio e Euritémide, filla de Cleobea, tivo varios fillos dos seus matrimonios con Leucipe e con Eurítemis (ou Euritémide), pero non menciona a Calidón.
A lenda conta que Testio, cando regresou a Calidón, atopa ó seu fillo deitado na cama coa súa nai. Ante tal incesto, Testio mata os dous pero pronto se dá de conta do seu erro, e entón suicidouse botándose ó río, que recibirá na súa memoria o nome de Testio (aínda que posteriormente será o denominado río Aqueloo e, hoxe, Aspropótamos).
Tamén se di que este Calidón era fillo de Ares e Astínome, e que foi transformado en rocha despois de ver a Ártemis, espida, durante o baño. Esta rocha atópase próxima ó río Aqueloo.
Almeida Garrett
dereita|miniatura|Almeida Garrett, polo escultor A. Pinheiro. João Baptista da Silva Leitão, nado en Porto o 4 de febreiro de 1799 e finado en Lisboa o 9 de decembro de 1854, foi un escritor e dramaturgo romántico, orador, Par do Reino, ministro e secretario de Estado honorario portugués, nomeado vizconde de Almeida Garrett.
Traxectoria
Pasou a adolescencia na illa Terceira, sendo destinado á vida eclesiástica, debendo entrar na Orde de Cristo, por intercedência do tío paterno, Frei D. Alexandre da Sagrada Familia, bispo de Malaca e despois de Angra.
En 1816, regresando ao continente, inscribiuse na Universidade, na Facultade de Leis, sendo aí que entrou en contacto cos ideais liberais. En Coímbra, organiza unha tenda masónica, que será frecuentada por alumnos da Universidade como Manuel Passos. En 1818, comeza a usar o apelido Almeida Garrett, así como toda a súa familia.
Participa entusiasticamente na revolución de 1820, da que parece ter coñecemento atempado, como parece probar a poesía As férias, escrita en 1819. Sendo dirixente estudantil e orador defende o vintismo con ardor escribindo un Himno Patriótico recitado no Teatro de San João. En 1821, funda a Sociedade dos Xardineiros, e volta aos Azores nunha viaxe de posíbel motivación masónica. De regreso ao Continente, establécese en Lisboa, onde continúa a publicar escritos patrióticos. Concluíndo a licenciatura en novembro deste ano.
En Coímbra publica o poema libertino O Retrato de Venus, que lle vale ser acusado de materialista e ateo, así como de «abuso da liberdade de prensa», do que será absolto en 1822. Tórnase secretario particular de Silva Carvalho, secretario de estado dos Negocios do Reino, ingresando en agosto na respectiva secretaría, co lugar de xefe de negociado da instrución pública. No fin do ano, o 11 de novembro, casa con Luísa Midosi.
A Vilafrancada, o golpe militar de D. Miguel que, en 1823, acaba coa primeira experiencia liberal en Portugal, lévao para o exilio. Establécese en marzo de 1824 no Havre, cidade portuaria francesa na foz do Sena, mais en decembro está desempregado, o que o leva a ir vivir para París. Non lle sendo permitido o regreso a Portugal, volta ao seu antigo emprego no Havre. En 1826 está de volta a París, para ir traballar na libraría Aillaud. A muller regresa a Portugal.
É amnistiado tras a morte de D. João VI, regresando cos últimos emigrados, tras o outorgamento da Carta Constitucional, reocupando en agosto o seu lugar na Secretaría de Estado. En outubro comeza a editar «O Português, diário político, literário e comercial», sendo prendido a finais do ano seguinte. Liberado, volta ao exilio en xuño de 1828, debido ao restabelecimento do réxime tradicional por D. Miguel. De 1828 a decembro de 1831 vive en Inglaterra, indo despois para Francia, onde se integra nun batallón de cazadores, e máis tarde, en 1832, para os Azores integrado na expedición comandada por D. Pedro IV. Nos Azores trasládase para o corpo académico, sendo máis tarde chamado, por Mouzinho da Silveira, para a Secretaría de Estado do Reino.
Participa na expedición liberal que desembarca no Mindelo e ocupa o Porto en xullo de 1832. No Porto, é reintegrado como oficial na secretaría de estado do Reino, acumulando co traballo na comisión encargada do proxecto de creación do Códigos Criminal e Comercial.
En novembro parte con Palmela para unha misión a varias cortes europeas, mais a misión é disolta en xaneiro e Almeida Garrett abandona en Inglaterra, indo para París onde se encontra coa muller.
Só coa ocupación de Lisboa en xullo de 1833, consegue apoio para o seu regreso, que acontece en outubro. O 2 de novembro é nomeado vogal-secretario da Comisión de reforma xeral dos estudos. É por esa altura que se instala no palacio dos Condes de Almada, na Praza de S. Domingos, en Lisboa, onde reunía a referida comisión. En febreiro do ano seguinte é nomeado cônsul-xeral e encargado de negocios na Bélxica, onde chega en xuño, mais é de novo abandonado polo goberno.
Estes sucesivos abandonos por parte dos gobernos cartistas, lévano a envolverse co Setembrismo, dando así orixe á súa carreira parlamentaria. Logo en 28 de setembro de 1836 é incumbido de presentar unha proposta para o teatro nacional, o que fai propondo a organización dunha Inspección-Xeral dos Teatros, a edificación do Teatro D. Maria II e a creación do Conservatório de Arte Dramática. Os anos de 1837 e 1838, son cubertos nas discusións políticas que levarán á aprobación da Constitución de 1838, e na renovación do teatro nacional.
O 20 de decembro é nomeado cronista-mor do Reino, organizando pronto no principio de 1839 un curso de lecturas públicas de Historia. O ano seguinte o curso versa a «historia política, literaria e científica de Portugal o século XVI».
En 15 de xullo de 1841 ataca violentamente o ministro António José d'Ávila, nun discurso a propósito da Lei da Décima, o que implica a súa pasaxe para a oposición, e o leva á dimisión de todos os seus cargos públicos. En 1842, oponse á restauración da Carta proclamada no Porto por Costa Cabral. Electo deputado nas eleccións para a nova Cámara dos Deputados cartista, rexeita calquera nomeamento para as comisións parlamentarias, como toda a esquerda parlamentaria. O ano seguinte ataca violentamente o goberno cabralista, que compara ao absolutista.
É este ano de 1843 que comezou a publicar, na Revista Universal Lisbonense, as Viagens na Minha Terra, describindo a viaxe ao vale de Santarém comezada o 17 de xullo. Anteriormente, o 6 de maio, lera no Conservatório Nacional unha memoria en que presentou a peza de teatro Frei Luís de Sousa, facendo a primeira lectura do drama.
Continuando a súa oposición ao Cabralismo, participa na Asociación Electoral, dirixida por Sá da Bandeira, así como nas eleccións de 1845, onde foi un dos 15 membros da minoría da oposición na nova Cámara. O 17 de xaneiro de 1846, proferiu un discurso en que consideraba a minoría como representante da «gran nación dos oprimidos», petición o 7 de maio a dimisión do goberno, e en xuño a convocatoria de novas Cortes.
Co rexurdir da revolución da Maria da Fonte, e da Guerra Civil da Patuleia, Almeida Garrett que apoia o movemento, ten que pasar a andar escondido, reaparecendo en xuño, coa sinatura da Convención do Gramido.
Coa vitoria cartista e o regreso de Costa Cabral ao goberno, Almeida Garrett é afastado da vida política, até 1852. En 1849, pasa unha breve tempada na casa de Alexandre Herculano, na Ajuda. En 1850, subscribe con máis de 50 outras personalidades unha Protesta contra a Proposta sobre a Liberdade de Prensa, máis coñecida por «lei das rolhas». Costa Cabral noméao, en decembro, para a comisión do monumento a D. Pedro IV.
Co fin do Cabralismo e o comezo da Rexeneración, en 1851, Almeida Garrett é consagrado oficialmente. É nomeado sucesivamente para a redacción das instrucións ao proxecto da lei electoral, como plenipotenciario nas negociacións coa Santa Sé, para a comisión de reforma da Academia das Ciencias, vogal na comisión das bases da lei electoral, e na comisión de reorganização dos servizos públicos, para alén de vogal do Consello Ultramarino, e de estar encargado da redacción do que irá ser o Acto Adicional á Carta.
En 1852 é elixido novamente deputado, e de 4 a 17 de agosto será ministro dos Negocios Estranxeiros. A súa última intervención no Parlamento será en marzo de 1854 atacando ataca o goberno na persoa de Rodrigo de Fonseca Magalhães.
Valoración na cultura portuguesa
No século XIX e en boa parte do século XX, a obra literaria de Garrett era xeralmente tida como unha das máis xeniais da lingua portuguesa, inferior só á de Camões. A crítica do século XX (notabelmente João Gaspar Simões) veu cuestionar esta apreciación, sinalando os aspectos máis febles da produción garrettiana.
No entanto, a súa obra conservará para sempre o seu lugar na historia da literatura portuguesa, polas innovacións que a ela trouxo e que abriron novos rumbos aos autores que se o seguiron. Almeida Garrett, até polo acentuado individualismo que atravesa toda a súa obra, merece ser considerado o autor máis representativo do romanticismo en Portugal.
A obra literaria
Ancorada o tempo histórico do Liberalismo, a súa obra literaria está inserida no contexto político e cultural que a motivou.
A poesía lírica e narrativa dominou a primeira fase da súa carreira (década de 1920), oscilante entre o neoclassicismo convencional e a nova corrente romántica, de inspiración nacionalista. Despois de O Retrato de Venus (1821) publica, no exilio, os poemas Camões (1825) e Dona Branca (1826), textos iniciadores do Romanticismo portugués. Seguiu a colectánea Lírica de João Mínimo (1829). Comezou a recolleira dos textos do cancioneiro tradicional portugués. Na mesma época o xornalismo ocupa un lugar importante na súa escrita. Xa en 1822 lanzara un pequeno xornal O Toucador (destinado ás señoras). Dirixiu dous xornais, O Português e O Cronista. fundou O Português Constitucional (1836) e o xornal teatral O Entreato (1837). Do exilio son tamén os ensaios: Da Educação (1829), un tratado de filosofía pedagóxica dedicado á futura raíña D. Maria II; e Portugal na Balança da Europa (1830).
Na madureza (década de 1940) escribiu as obras maiores: lírica, narrativa e drama.
Foi un renovador do teatro, pola súa función civilizadora. Despois de obras como as traxedias Catão, Lucrécia e Mérope, en 1838 chégallo o éxito con Um Auto de Gil Vicente. Despois virá o drama histórico con O Alfageme de Santarém, Frei Luís de Sousa, D. Filipa de Vilhena; e a comedia: Falar verdade a mentir, Profecias do Bandarra, Um Noivado no Dafundo etc. Frei Luís de Sousa (1844) é a que mellor recolle o seu ideal artístico: combinando o pathos da traxedia clásica e a actualidade vivencial do drama familiar. Segue sendo un texto de referencia en Portugal. Tamén é de renovada inspiración a poesía lírica. Dúas colectáneas poéticas Flores sem Fruto (1845) e Folhas Caídas (1853), a última exemplo de individualismo romántico. Ten pouca obra novelística, mais moi orixinal, sobre todo Viagens na Minha Terra (1843/1846) que pode considerarse a primeira narrativa moderna portuguesa. Conestrutura digressiva e aparentemente desconexa está a novela histórica O Arco de Sant’Ana (1845/ 1851), un texto polémico e cheo de humor, que lembra unha revolta popular contra o bispo do Porto, no século XIV.
Viagens na Minha Terra
Usando un estilo desenvolto e informal, en diálogo permanente co lector, o autor realiza, ao xeito de Stern, unha obra-prima de ironía intelectual; co pretexto dunha crónica de viaxe (que tamén é), ofrécenos unha ampla e lúcida representación do tempo histórico e social do Liberalismo portugués.
Cinema e TV
Miniserie: Almeida Garret, 2000, 4 episodios, coprodución RTP e Francisco Manso.
Fernando Carrera
Fernando Carrera Ramírez, nado na Coruña en 1962, é un arqueólogo galego.
Traxectoria
Conservador e dende 2011 director da Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia. A súa especialidade científica é a documentación e conservación da arte megalítica do noroeste ibérico.
José Carlos Fernández Vázquez
José Carlos Fernández Vázquez, nado en Minas de Ríotinto (Huelva) o 17 de xullo de 1987, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Rayo Vallecano.
Os Campos, Meavía, Forcarei
Os Campos é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 16 habitantes deles 7 homes e 9 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Arterias dixitais dorsais
miniatura|200px|Arterias do membro superior As arterias dixitais dorsais son un conxunto de arterias que se orixinan das arterias dorsais do metacarpo. Percorren a parte dorsal dos dedos medio, anular e maimiño. Están conectadas coas arterias dixitais palmares propias. No seu percorrido van acompañadas polas pólas dorsais cubitais dos dedos e polas pólas dorsais radiais dos dedos.
Mercedes Fernández
María Mercedes Fernández González, coñecida como Cherines, nada en Xixón o 4 de agosto de 1960, é unha avogada, profesora universitaria e política española. É titora de Dereito procesual do centro asociado da UNED en Asturias.
Biografía
Estudou no Colexio do Santo Anxo da Garda e licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo e en Ciencias Políticas e Socioloxía pola Universidade Nacional de Educación a Distancia.
Traxectoria política
Presidiu o Partido Popular de Xixón entre 1989 e 2000.
Concelleira
Foi concelleira no Concello de Xixón entre 1983 e 1993. Regresou en 1995, retomando a súa función de portavoz municipal.
Deputada
Foi deputada en Cortes Xerais nas lexislaturas V, VI, VII e XX.
Outros cargos
Foi Delegada do Goberno entre 2000 e 2004, e síndica de contas do Principado de Asturias.