cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Faílde, Suevos, A Baña
O Faílde é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o INE en 2015 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres), catro menos ca en 2010 (oito mulleres e sete homes).
Alberte I de Bélxica
Alberte I, nado en Bruxelas o 8 de abril de 1875 e finado en Marche-les-Dames o 17 de febreiro de 1934) foi o terceiro rei dos Belgas.
Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia
miniatura|300px|Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia. O Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia (CRZG), inaugurado en 2006 e situado no Pazo de Fontefiz (Ucelle, Coles), é un organismo que ten por obxectivo a recuperación e conservación das razas animais autóctonas en perigo de extinción. O organismo dependen da Consellería do Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia.
Alberte I de Bélxica
Traxectoria
Nado Albert Léopold Clément-Marie Meinrad, era o fillo máis novo do conde de Flandres e sucedeu o seu tío paterno, Leopoldo II, ao trono. O seu avó, Leopoldo I, foi o primeiro rei dos belgas. A súa tía, Carlota, a primeira princesa de Bélxica, foi tamén a emperatriz de México.
Rodney Hood
Rodney Michael Hood, nado o 20 de outubro de 1992 en Meridian, Mississippi, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Alberte I de Bélxica
Traxectoria
Coa morte do seu irmán, o príncipe Balduíno de Bélxica, en 1891, Alberto converteuse no terceiro na liña de sucesión ao trono. El foi herdeiro presunto do trono belga despois da morte do seu pai, en 1905.
Rodney Hood
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Hood foi seleccionado na 23ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Utah Jazz. O 11 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Jazz e uniuse ó equipo para a Liga de Verán da NBA de 2014.
Alberte I de Bélxica
Traxectoria
En decembro de 1909, o rei Leopoldo II morreu, facendo de Alberte, aos trinta e catro anos de idade, o novo monarca.
Rodney Hood
Traxectoria profesional
O 8 de febreiro de 2018, Hood foi traspasado ós Cleveland Cavaliers nun traspaso entre tres equipos que incluía tamén ós Jazz e ós Sacramento Kings.
Alberte I de Bélxica
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial, Alberte I asumiu o mando do exército belga para defender o seu país da invasión alemán, resistindo até o Reino Unido e a Francia se prepararen para a primeira Batalla do Marne, en setembro de 1914.
"Eu goberno unha nación, e non unha estrada", dixo o rei en resposta aos alemáns, que desexaban mover os seus soldados a través de Bélxica. Levou o seu exército ao asedio de Antuerpen e á batalla de Yser.
Rodney Hood
Traxectoria profesional
O 4 de febreiro de 2019, Hood foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Nik Stauskas, Wade Baldwin IV e dúas eleccións da segunda rolda do Draft.
Alberte I de Bélxica
Traxectoria
Ao final da guerra, retornou ao seu territorio como comandante do Grupo Flandres, que consistía en divisións belgas, inglesas e francesas. Foi saudado en Bruxelas como un heroe nacional.
Rodney Hood
Traxectoria profesional
O 25 de marzo de 2021, Hood foi traspasado xunto a Gary Trent Jr. ós Toronto Raptors, a cambio de Norman Powell. O 3 de agosto de 2021, foi cortado polos Raptors.
Alberte I de Bélxica
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis pola Universidade Católica de América en 1919.
Rodney Hood
Traxectoria profesional
O 6 de agosto de 2021, Hood asinou cos Milwaukee Bucks.
O 10 de febreiro de 2022, Hood foi traspasado ós Los Angeles Clippers nun traspaso entre catro equipos.
Casanova, Ollares, Vila de Cruces
Casanova é un lugar da parroquia de Ollares, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Casa de Saxonia-Coburgo e Gotha
miniatura|dereita|190px|Brasão de armas da Casa de Saxe-Coburgo-Gota. A Casa de Saxonia Coburgo Gota foi unha das diferentes casas reais europeas, sendo unha rama da saxona Dinastía Wettin. Reinou en Bélxica por medio dos descendentes de Leopoldo I de Bélxica e no Reino Unido por medio dos descendentes de Alberte de Saxe-Coburgo-Gota; Xurxo V do Reino Unido cambiou o nome de Saxe-Coburgo-Gota para Windsor en 1917, temendo a onda de germanofobia causada pola Grande Guerra.
Outros membros desta Casa tornáronse rexentes noutros países europeos. Fernando, primo de Leopoldo de Bélxica, casou con María II de Portugal, e os seus descendentes continuaron a reinar en Portugal ata o golpe republicano de 1910.
Outro herdeiro da familia, Fernando I de Bulgaria, converteuse en príncipe e tsar daquel país, e os seus descendentes continuaron a reinar ata 1946. O actual xefe da Casa búlgara, o antigo rei Simeón II de Bulgaria, atende polo nome Simeón Sakskoburggotski, e en 24 de xullo de 2001 converteuse en primeiro ministro de Bulgaria. Foi a primeira vez na historia de Europa que un antigo monarca regresou ao poder vía elección democrática.
Pumares, Seoane, Allariz
Pumares é un lugar da parroquia de Seoane no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 37 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 18 eran homes e 19 mulleres.
Sequeiro
O termo sequeiro pódese referir a:
O topónimo Sequeiro pode referirse a:
Piñón, Zaparín, Cortegada
Piñón é un lugar da parroquia de Zaparín no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 7 mulleres.
No puedo dejar el rock
No puedo dejar el rock é un álbum recompilatorio do grupo galego de rock Los Suaves, publicado o 2 de abril de 2013 baixo o selo Universal Music Spain.
Peinador, Cabral, Vigo
Peinador é un lugar da parroquia de Cabral, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 85 habitantes (42 homes e 43 mulleres).
No puedo dejar el rock
Componse dun dobre álbum que inclúe temas remasterizados nos Estudios Corleone, de Madrid, e tres temas acústicos gravados en 1997 que foran editados nun CD promocional para coleccionistas.
A edición física consta de 28 temas; a edición dixital conta con tres máis.
Pulpite
A pulpite  é a inflamación da polpa dentaria provocada por estímulos nocivos de diversa índole, dentro dos cales están: os axentes bacterianos que poden ter unha vía de acceso coronario (carie, anomalías dentarias: como dens in dente, evaxinación e invaxinación) e unha vía de acceso radicular (lesións endoperiodontais, carie radicular); traumáticos: trauma agudo (fractura coronaria e radicular, luxación) e crónico (atrición, abfracción, erosión); químicos a través do uso de materiais de obturación (resinas - cementos) antisépticos, desecantes (alcol - cloroformo) e desmineralizantes; iatroxénicos calor de fresado, puído e de fraguado, exposición pulpar, e, finalmente, idiopáticos.
Nigrán
Nigrán é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. Segundo o IGE no ano 2021 tiña 18.005 habitantes (8.857 homes e 9.148 mulleres). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
Ten unha superficie de 34,8 km², e abrangue sete parroquias. Está situado no Val Miñor, e limita ao norte con Vigo, ao sueste con Gondomar, ao suroeste con Baiona e ao oeste co océano Atlántico. É un concello costeiro, contando con areais como praia América ou praia de Patos e penínsulas como Monteferro.
Toponimia
As atestacións documentais máis antigas deste topónimo son serodias, do século XIII, e nelas aparece coma nome dunha freguesía pertencente ao arciprestado e xurisdición de Miñor, diocese de Tui.
Segundo o estudo realizado polo catedrático da Universidade de Vigo Gonzalo Navaza, o topónimo Nigrán vén do termo latino "niger" (negro en galego) máis a terminación patronímica -án.
Patrimonio arquitectónico
O concello de Nigrán conta con sete pazos:
Economía
Nigrán foi tradicionalmente un municipio adicado á pesca de baixura, pero actualmente débese máis ao turismo.
Deporte
O Nigrán Club de Fútbol, formado no ano 2000, xoga no grupo sur da 1ª Preferente.
Lugares de Nigrán
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de vexa: Lugares de Nigrán.
Biopsia
250px|miniatura|Biopsia dunha [[mama.]] Unha biopsia é un procedemento diagnóstico que consiste na extracción dunha mostra total ou parcial de tecido para posteriormente ser examinada no microscopio.
El Ferro-Carril
El Ferro-Carril foi un periódico editado en Pontevedra entre 1853 e 1854.
Biopsia
Etimoloxía
O termo biopsia está composto e procede do grego bio (vida),e opsis (observar).
El Ferro-Carril
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses materiales, apareceu o 9 de outubro de 1853. Dirixido por Manuel Ángel Couto. Cesou a súa publicación en 1854.
Biopsia
Historia
Unha das primeiras bipsias das que se ten constancia foi realiada polo físico árabe Abulcasis (1013–1107), cando empregou unha pequena agulla para picar unha glándula tiroide con bocio.
Biopsia excisional
Unha biopsia excisional, tamén chamada tumerectomía, é a extirpación completa dun tumor, polo xeral sen marxes de enfermidade, e que se realiza normalmente nun quirófano baixo anestesia xeral.
Biopsia incisional
Neste tipo de biopsia, só unha peza ou fragmento do tecido, masa ou tumor é extirpado. Esta modalidade adoita empregarse a miúdo nos tumores de tecidos brandos coma o cerebro, fígado, pulmón, ril, para distinguir patoloxía benigna da maligna, porque estes órganos non poden ser extirpados, ou porque a lesión é moi grande ou difusa
Biopsia estereotáxica
Son un conxunto de biopsias obtidas e guiadas por probas de imaxe que indican as coordenadas do espazo onde se atopa a lesión, como por exemplo lesións de mama non palpábeis que se marcan con arpón nunha mamografía, ou con ABBI (Advanced Breast Biopsy Instrumentation). As biopsias cerebrais adoitan ser biopsias estereotáxicas.
Biopsia endoscópica
É a biopsia obtida por medio dun endoscopio que se inserta por un orificio natural ou por unha pequena incisión cirúrxica.
Biopsia colposcópica
É a biopsia na que se obtén tecido da vaxina ou do cérvix uterino e que realizan os xinecólogos perante unha proba de Papanicolaou positiva, para descartaren un cancro de cérvix ou de vaxina, mediante un colposcopio.
Punción-aspiración con agulla fina (PAAF)
É a biopsia obtida mediante a punción cunha agulla de pequeno calibre, conectada a unha xiringa que é quen de aspirar un líquido corporal de xeito enérxico. Normalmente obtéñense mostras de células illadas, que posteriormente se estenden nunha lámina para seren observadas despois no microscopio. Máis que unha biopsia pode ser considerada unha técnica de citoloxía.
Biopsia de medula ósea
Esta biopsia adoita ser practicada por hematólogos ou patólogos internistas, e a localización da biopsia é a crista ilíaca posterosuperior da pelve, o óso sacro ou o óso esterno. As mostras obtidas poden ser empregadas para diagnosticar diversos trastornos do sangue, coma linfomas, leucemias ou outros tumores sanguíneos.
Punción-aspiración con agulla grosa (PAAG)
A punción e aspiración con agulla grosa, tamén coñecida coma core biopsia ou tru-cut, realízase mediante pistolas automáticas, e precisa de anestesia local.
George Pólya
George Pólya, nado en Budapest o 13 de decembro de 1887 e finado en Palo Alto (California) o 7 de setembro de 1985, foi un matemático húngaro. Traballou nunha gran variedade de temas matemáticos, incluídas as series, a teoría de números, xeometría, álxebra, análise matemática a combinatoria e a probabilidade.
Jenny Slate
Jennifer Sarah "Jenny" Slate, nada o 25 de marzo de 1982, é unha actriz, cómica e autora estadounidense. É coñecida polo seu papel de Mona Lisa Saperstein en Parks and Recreation así como por ser a cocreadora das curtametraxes Marcel the Shell with Shoes On e a serie de libros infantís. Formou parte do equipo de Saturday Night Live na tempada 2009 e apareceu en series como House of Lies, Married, Bob's Burgers, Hello Ladies, Kroll Show, Bored to Death e Girls, así como nos filmes Zootopia, The Secret Life of Pets e Despicable Me 3. Slate interpretou o papel principal do filme de 2014 Obvious Child.
Traxectoria
Slate naceu en Milton, Massachusetts, e os seus pais son Ron e Nancy Slate, unha poeta e autora. Ten dúas irmás, Abigail e Stacey. Despois da súa graduación de Milton Academy, asistiu á Universidade de Columbia, onde participou nun grupo de improvisación, Fruit Paunch, e en Varsity Show, graduouse da Universidade de Columbia en 2004.
Bojan Krkić
Traxectoria
O pai de Bojan, tamén chamado Bojan Krkić, chegou a España para xogar no CF Jovent Mollerussa, equipo de Segunda División na tempada 1988–89, xogando anteriormente no Estrela Vermella de Belgrado, o OFK Beograd e coa selección de Iugoslavia. Krkić decidiu quedar a vivir en Lleida e contraeu matrimonio coa leridana Maria Lluïsa Pérez. Froito desta relación foi o nacemento do xogador.
FC Barcelona
Bojan chegou ao Barça procedente do Bellpuig. Nas sete tempadas que estivo nas categorías inferiores do FC Barcelona, superou os 400 goles, sendo un dos máximos goleadores da historia en todas as categorías do club.
Bojan sempre militou en categorías superiores ás que lle correspondería por idade. Este método foi asimilado do AFC Ajax e usado con algúns dos xogadores de maior proxección, de forma que se lles obrigue a superar a adversidade de xogar ante adversarios máis fortes fisicamente e así a súa técnica, o seu carácter e a súa intelixencia o que lles leve ao éxito.
Deste xeito, a campaña 2005–06, en que formaba parte do Cadete A, conseguiu 32 tantos en 26 partidos, polo que ascendeu ao Xuvenil B. Dada a súa progresión non tardou en subir ao Xuvenil A que por entón se xogaba o campionato de liga co RCD Espanyol e foi Bojan quen cun gol na última xornada deulle o título ao conxunto azulgrana.
Logo de xogar nas categorías inferiores, debutou co FC Barcelona B xa iniciada a tempada 2006–07.
O día 24 de abril de 2007 debutou co primeiro equipo do FC Barcelona nun partido amigable contra o Al-Ahly para celebrar o centenario do equipo exipcio, marcando o segundo gol dos azulgranas.
Na tempada 2007–08 subiu ao primeiro equipo, levando o dorsal 27, realizou parte da pretemporada co primeiro equipo ata que tivo que marchar a xogar o Mundial Sub-17 en Corea do Sur, facendo que se perdese os dous primeiros partidos de liga. Logo de regresar da selección, incorporouse aos adestramentos co FC Barcelona e con só tres días de adestramento entrou por primeira vez nunha convocatoria oficial co primeiro equipo para xogar contra o CA Osasuna o día 16 de setembro de 2007, sendo o terceiro xogador máis novo en debutar co FC Barcelona na súa historia.
O 19 de setembro de 2007 debutou na Liga de Campións da UEFA co FC Barcelona no partido que disputaba contra o Olympique de Lyon (3-0) substituíndo a Lionel Messi nos últimos minutos de partido. Bojan debutou no Camp Nou na 4ª xornada contra o Sevilla no minuto 87 e entrou por Leo Messi.
miniatura|esquerda|Bojan durante o [[Trofeo Joan Gamper (2008).]] O 21 de outubro de 2007, Bojan converteuse no xogador máis novo da historia do Barcelona (17 anos e 51 días) en marcar co primeiro equipo en Liga, ante o Villarreal CF. Un mes despois, o 24 de novembro de 2007, marcou o seu primeiro gol no Camp Nou contra o Recreativo de Huelva.
O 1 de abril consegue o seu primeiro gol na Liga de Campións da UEFA, co que deu a vitoria ao seu equipo na ida dos cuartos de final ante o Schalke 04. Con este tanto, ademais, convertíase no segundo xogador máis novo (17 anos e 217 días) da historia en anotar nesta competición europea, por detrás do ghanés Peter Oforiquaye.
Na súa primeira campaña co primeiro equipo, Bojan suma dez goles na Liga, situándose entre os máximos anotadores do club azulgrana.
Na pretemporada 2008–09 deixou o dorsal 27 para pasar a levar o 11, que ata entón lucía Gianluca Zambrotta (traspasado ao AC Milan).
O 28 de agosto de 2008 celebra a maioría de idade asinando un contrato profesional co FC Barcelona ata o ano 2013, cunha cláusula de rescisión de 80 millóns de euros.
O 13 de maio de 2009 logrou o seu primeiro título como profesional, a Copa do Rei. Bojan saíu como titular e disputou 84 minutos da final ante o Athletic Club, anotando un dos goles da vitoria do FC Barcelona, que se impuxo por 4-1. Neste torneo marcou 5 goles, converténdose en peza indispensable para gañar o trofeo xa que os seus goles foron decisivos para proclamarse campións.
Tras a marcha do Barça de Zlatan Ibrahimovic, Bojan pasa a levar o dorsal número 9 na tempada 2010–11.
O 20 de decembro de 2010 renovou o seu contrato co FC Barcelona ata o 2015 aumentando a súa cláusula de rescisión de 80 a 100 millóns de euros.
O 19 de marzo de 2011, con 20 anos e 202 días, xogou o seu partido número 100 en Primeira División ante o Getafe CF, converténdose no xogador máis novo na historia do FC Barcelona en alcanzar devandita cifra, e o terceiro na historia da liga, por detrás de Raúl González e Joseba Etxeberria. Coincidindo coa efeméride, marcou o seu 25º gol na máxima categoría.
AS Roma
O 22 de xullo de 2011, a Roma ficha a Bojan Krkić para as próximas dúas tempadas por 12 millóns de euros e únese ao novo proxecto de Luis Enrique. Nesa tempada marca 7 goles, un deles ao AC Milan. O 4 de decembro dese mesmo ano vería o primeiro cartón vermello da súa carreira. Foi nun partido contra a Fiorentina que a Roma perdeu por 3-0, tras tapar un balón con destino de gol lanzado nun tiro de esquina. Foi o terceiro expulsado da Roma nese partido.
Selección nacional
miniatura|120px|Bojan durante unha convocatoria da selección sub-21. Bojan xogou o seu primeiro partido coa selección española o 10 de setembro de 2008 converténdose no segundo máis novo da historia en facelo, tras Ángel Zubieta. Deste xeito pechábanse as dúbidas acerca da súa posible participación na selección de Serbia.
Anteriormente, Iñaki Sáez, seleccionador sub-21 suxerira a convocatoria de Bojan coa selección española sub-21, coa finalidade de impedir a súa convocatoria pola selección serbia, que xa demostrara un grande interese en poder contar co dianteiro culé.
O seleccionador español convocouno para xogar un amigable contra Francia o 6 de febreiro de 2008 e así impedir unha posible convocatoria do xogador con Serbia.
Tamén disputou dous partidos de carácter amigable coa selección de fútbol de Cataluña contra a selección de fútbol do País Vasco, no que anotou un gol, finalizando o partido con empate a un e contra a Arxentina, anotando o segundo gol na goleada por 4-2 o 22 de decembro de 2009. Con todo, Bojan sufriu un mareo nas horas previas ao partido, o que lle impediu disputar o encontro. En caso de xogar devandito partido, sería o xogador máis novo da historia en debutar coa da selección española (17 anos e 162 días).
O 14 de agosto dese mesmo ano o novo seleccionador español Vicente del Bosque convocoulle novamente para un amigable contra Dinamarca, pero nesta ocasión quedou no banco e tampouco chegou a debutar.
Nos días seguintes, o novo seleccionador de Serbia Radomir Antić, amigo do pai do xogador, mostrou o seu desexo de convocar a Bojan para xogar coa selección absoluta do país balcánico. Con todo, o propio xogador desmentiu que estivese interesado en xogar noutro combinado que non fose o de España.
Posteriormente regresou a unha convocatoria coa Sub'21 aínda que tras a lesión do dianteiro Fernando Torres, Del Bosque volveulle a convocar coa absoluta para disputar dous partidos da Fase de Clasificación para o Mundial de Suráfrica ante os combinados de Bosnia e Armenia. Neste último encontro, finalmente, debutou coa selección absoluta de España.
Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2007
O 19 de agosto de 2007 Bojan debutou na Copa do Mundo Sub-17 en Corea do Sur marcando dous goles que contribuíron a derrotar á Honduras. No partido de oitavos de final Bojan contribuíu á vitoria final por tres goles a cero marcando dous goles, ante Corea do Norte.
Bojan volve aparecer na semifinal do torneo ante Ghana. Anotou o segundo gol español co cal España clasificouse á final do torneo, pero foi expulsado por segundo cartón amarelo e non puido disputar a final.
Bojan foi nomeado Balón de Bronce do torneo ao ser o terceiro mellor xogador do campionato, tamén foi o terceiro máximo goleador do mundial con 5 goles.
Estatísticas
Actualizadas a 28 de abril do 2011
Copas internacionais
(*) Incluíndo a Selección
Ultravox! (álbum)
Ultravox! é o álbum de estrea da banda inglesa de New Wave Ultravox!, publicado o 25 de febreiro de 1977 a través do selo Island Records. Gravouse nos Island Studios en Hammersmith no outono de 1976 baixo a produción do grupo e Steve Lillywhite, con axuda no estudio de Brian Eno.
Cancións como "Sat'day Night in the City of the Dead" e "Dangerous Rhythm" foron escritas mentres a banda se chamaba Tiger Lily en 1976, antes da súa edición.
Ollares, Ollares, Vila de Cruces
Ollares é un lugar da parroquia de Ollares, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 77 habitantes (37 homes e 40 mulleres), o que supón unha diminución de 34 habitantes con respecto ao ano 2000.
O Rodicio, Seoane, Allariz
O Rodicio é un lugar da parroquia de Seoane no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 26 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 11 eran homes e 15 mulleres.
Orquestra Sinfónica do Estado de Mérida
A Orquestra Sinfónica do Estado de Mérida (OSEM) é unha orquestra filharmónica orixinal da cidade de Mérida do estado de Mérida, en Venezuela. É unha organización sen ánimo de lucro fundada en 1991 polo pianista e educador venezolano José Antonio Abreu.
Historia e características
A orquestra creouse o 21 de xuño de 1991, como resultado do proceso natural de evolución e desenvolvemento da Orquestra Nacional da Xuventude do estado Mérida, fundada en 1978 como parte da expansión da Orquestra Xuvenil de Venezuela, sistema liderado polo mestre José Antonio Abreu.
Na tempada de 2006, a orquestra participou en moitos eventos oficiais do goberno do estado de Mérida, Universidade dos Andes, da FESNOJIV, e en diferentes municipios, ofrecendo 39 concertos sinfónicos e 108 concertos de cámara e educartivos en 21 municipios do estado de Mérida. En 1999, a OSEM foi nomeada Patrimonio Cultural do Estado Mérida.
A orquestra comezou os actos de celebración do seu vixésimo aniversario o 15 de xaneiro de 2011, día no que realizaron un concerto da Sinfonía No. 2 "Pequena Rusia" de Tchaikovski co gallo do Festival de Música de Mérida.
Ultravox! (álbum)
Listaxe de cancións
Cancións extra na reedición en CD de 2006 <OL START=10> <LI>"Slip Away (Live)" – 4:12 <LI>"Modern Love (Live)" – 2:31 <LI>"The Wild, The Beautiful and the Damned (Live)" – 5:18 <LI>"My Sex (Live)" – 3:05 </OL>
Memento mori
Memento mori é unha locución latina que significa literalmente "lembra que has morrer", facendo referencia á necesidade de recordar a inevitable morte como seres humanos. Adoita utilizarse para identificar un tópico ou tema frecuente na arte e na literatura: a fugacidade da vida.
Tina Modotti
Tina Modotti, nada en Udine o 16/17 de agosto de 1896 e finada na Cidade de México o 5 de xaneiro de 1942, foi unha fotógrafa italiana, modelo, actriz e activista política revolucionaria.
Memento mori
Na Antiga Roma
A frase ten a súa orixe nun peculiar costume da Antiga Roma, que quizais teña orixe sabina. Cando o xeneral desfilaba vitorioso polas rúas de Roma, tras el un servo encargábase de recordarlle as limitacións da natureza humana, co fin de impedir que incorrese na soberbia e pretendese, como un deus omnipotente, usar o seu poder ignorando as limitacións impostas pola lei e o costume. Facíao pronunciado esta frase, aínda que segundo o testemuño de Tertuliano na súa obra Apologeticum probablemente a frase empregada era:
Tina Modotti
Traxectoria
Filla de Giuseppe Modotti e Assunta Mondini, tivo catro irmáns. Aos 12 anos tivo que abandonar a escola e traballar nunha fábrica téxtil para axudar a súa familia. Aos 17 anos emigrou á cidade de San Francisco. No ano 1915 casou co poeta Roubaix de L'Abrie Richey. Despois desprazaríase a Hollywood, onde traballou pouco tempo como actriz. En 1921 Tina mantén unha estreita relación laboral co fotógrafo Edward Weston, con el traballou como modelo, ademais de aprender del fotografía e de aí comezar a desenvolver a súa propia obra.
Memento mori
Na arte
Emprégase tamén para denominar ás representacións de defuntos na historia da arte. A pintura de bodegóns, que xurdiu en Europa cos libros relixiosos ilustrados, cumpriu nesa época unha función similar á que tivo esta locución durante o imperio romano: persuadirnos das vaidades existenciais. A súa mensaxe era clara: a natureza descomponse, pero a alma é inmortal; o espírito habita brevemente en cada corpo. A forma máis extrema da mensaxe moral que ofrece a vida atópase aínda na pintura de vanitas, que toma o seu nome do íncipit do Eclesiastés: Vanitas Vanitatis, et omnia vanitas. miniatura|222px|Esqueleto na tumba de [[Diana de Warburton (con data de 1693) na igrexa de San Xoán, Chester.]]
Tina Modotti
Traxectoria
Entre os anos 1923-1930 permanecerá en México, converténdose en activista revolucionaria, ademais de se asociar co Partido Comunista Mexicano en 1927. México será o lugar onde realizará a maior parte da súa obra e onde se converterá en activista revolucionaria. Tivo amizade con artistas como: Antonieta Rivas Mercado, Diego Rivera, David Alfaro Siqueiros, José Clemente Orozco, Blanca Luz Brum, Vittorio Vidali, Nahui Ollin, María Tereza Montoya e Frida Kahlo. Colaborou co Partido Comunista Mexicano en 1927. Apoiou activamente a loita de Augusto César Sandino e axudou a fundar o primeiro comité antifascista italiano. En 1928 coñece a Julio Antonio Mella, dirixente estudantil cubano, cando se forma o comité en apoio aos anarquistas Sacco e Vanzetti.
Memento mori
Na arte
O detalle que a miúdo revela a presenza dunha “pintura de vanitas” é a presenza dun cranio humano, xeralmente acompañado por outros símbolos alusivos á temporalidade da vida e a inutilidade do esforzo humano: flores caídas, froitas apodrecidas, reloxos de area etc. En moitos cadros de vanitas agrúpanse os elementos que representan a actividade humana (libros, instrumentos científicos) e os praceres humanos (pipas, instrumentos musicais etc.) que marcan a inutilidade do material nunha vida tan curta. A pintura de bodegóns simboliza o que seguirán sendo os seres humanos cando abandonen o escenario da vida.
Este pensamento entrou en contacto co cristianismo, cuxa forte énfase no xuízo divino, o ceo, o inferno e a salvación da alma, trouxo a morte ao primeiro plano da conciencia. Moitas obras de memento mori son produtos da arte cristiá, aínda que hai equivalentes na arte budista. No contexto cristián, o memento mori adquire un propósito moralizador bastante oposto á Nunc est Bibendum (agora é o momento para beber), o tema da antigüidade clásica. Para o cristianismo, a perspectiva da morte serve para salientar o baleiro e a fugacidade dos praceres terrenais, luxos e logros, e por tanto tamén como unha invitación a enfocar os nosos pensamentos á perspectiva da outra vida. Un mandato bíblico a miúdo asociado co memento mori neste contexto é ómnibus operibus tuis memorae ovissima tu, et in aeternun non peccabis (en todas as túas obras, sé consciente do teu último fin e nunca se murchará o pecado). Isto atopa a súa expresión ritual nos ritos do Mércores de Cinza, cando as cinzas se colocan sobre as cabezas dos fieis coas palabras "Recorda home que po es e ao po volverás".
Tina Modotti
Traxectoria
Julio Antonio Mella foi asasinado a noite do 10 de xaneiro de 1929 na esquina de Abraham González con Morelos, de dous tiros de revólver calibre 38. Tina foi detida porque foi considerada baixo o suposto de que coñecía o asasino ou era a súa cómplice, ao final isto só funcionou como unha manobra para despistar. A policía, non obstante, decidiu descartar as declaracións de tres testemuñas en favor da de Modotti debido a que era «imposíbel que uns veciños visen o que din que viron o xoves un pouco despois das nove, xa que a lúa era moi pequena e baixa...». Máis tarde foi liberada sen cargos.
Memento mori
Na arte
miniatura|250px|Capela de ósos na igrexa de Santa María de Wamba (Valladolid), con máis de 3.000 caveiras dos monxes. Os lugares máis obvios para buscar as meditacións memento mori son a arte funeraria e a arquitectura. Talvez a máis chamativa para as mentes contemporáneas é a transición, ou tumba de cadáver, unha tumba que representa o cadáver en descomposición dunha persoa falecida. Isto converteuse nunha moda nas tumbas dos ricos no século XV, coa intención de crear un claro recordatorio das vaidades das riquezas terreais.
Outro exemplo de memento mori son as capelas de ósos, como a Capela dos Ossos en Évora ou a Cripta dos Capuchinos en Roma. Nestas capelas, as paredes están total ou parcialmente cubertas por restos humanos, na súa maioría ósos. Na entrada podemos ler esta frase: “Nós, os ósos, a mentira aquí espida, espera pola túa”.
Tina Modotti
Traxectoria
En 1939 regresou como asilada a México, onde continuou a súa actividade política, a través da Alianza Antifascista Giuseppe Garibaldi. En 1940, o presidente Lázaro Cárdenas anulou a súa expulsión. Morreu dun ataque cardíaco o 5 de xaneiro de 1942 no interior dun taxi.
Xunto con Weston, foi mentora do fotógrafo mexicano Manuel Álvarez Bravo. A escritora mexicana Elena Poniatowska escribiu unha biografía novelada intitulada "Tinísima". Víctor Hugo Rascón Banda escribiu unha obra de teatro chamada "Tina Modotti".
Memento mori
Na literatura
A famosa danza macabra, coa súa representación do baile da Parca levándose ricos e pobres por igual, é outro exemplo ben coñecido do tema memento mori. Representacións similares da morte decoran moitas igrexas europeas.
Tina Modotti
Obra
O interese que proxectou Modotti nas súas obras foi un reflexo do compromiso ideolóxico que tiña cara aos grupos sociais máis vulnerábeis, exercendo o seu labor como editora e fotógrafa para a revista Mexican Folkways e o xornal El Machete en 1924, este labor levaríaa a ser considerada como precursora do fotoxornalismo crítico en México. Logrou unha identificación inmediata con México e os seus habitantes que se ve reflectida na súa obra.
Memento mori
Na literatura
Memento mori foi tamén un importante tópico literario. Podemos atopar exemplos del na literatura castelá, cortesía dos autores barrocos que seguían unha tendencia da época, a “poesía en ruínas”, na que os autores cantaban as ruínas como símbolo da morte. Cabe destacar autores como Rodrigo Caro coa súa obra Canción a las ruinas de Itálica ou Francisco de Quevedo nos seus sonetos filosóficos e morais.
Tina Modotti
Obra
O seu traballo foi captado por artistas como Diego Rivera e José Clemente Orozco, os que entre os anos 1927-1930 lle confiarían o labor de fotografar as súas obras, cuxo traballo representa certo valor histórico, ao testificar a realización das obras destes dous muralistas mexicanos.
Memento mori
Na literatura
Este tópico está presente tamén en autores da literatura galega que tamén escribiron en castelán, como é Rosalía de Castro na súa obra En las orillas del Sar.
Tina Modotti
Obra
Segundo Manuel Álvarez Bravo, Tina Modotti tivo dous períodos: o romántico e o revolucionario. O primeiro, influenciado por Weston, onde fotografaba flores, obxectos e detalles arquitectónicos; e o segundo, xurdido en México, iniciando a súa relación co movemento de muralistas mexicanos para retratar o traballo destes artistas poñendo énfase tanto nos detalles como nos traballadores e nos indíxenas. Ademais do seu traballo independente, captar imaxes de indíxenas e mestizos e documentar a loita social dos menos privilexiados con gran coidado na composición e o armado das escenas, mais sen poses nin actitudes forzadas. Hai un período de transición no que se produciron algunhas das súas fotos máis memorábeis, como as mans dun campesiño agarrando unha pa ou as mans dunha lavandeira.
Exhibicións fotográficas
O traballo de Modotti foi redescuberto nos Estados Unidos cando 90 fotografías clásicas foron exhibidas no Museo de Arte de Filadelfia en 1996. Martha Chahroudi, a comisaria do museo de fotografía, organizou a mostra. Para recadar fondos para a mostra, a cantante Madonna poxou o seu Mercedes-Benz 1963. Madonna tornouse a maior coleccionista do traballo de Modotti. Antes da presentación do seu traballo nos EUA, as fotografías de Modotti foran expostas en Italia, Polonia, Alemaña e Austria alén doutros países. A maior delas foi a Kunst Haus Wien o 30 de xuño de 2010 en Viena, Austria. Mostra con 250 imaxes moitas nunca antes expostas. A exhibición estivo baseada nas coleccións da Galería Bilderwelt, Berlín e Spencer Throckmorton, NYC e foron comisariadas por Reinhard Schultz.
Filmografía
miniatura|dereita|350px|Tina Modotti no filme The tiger's coat (1920) Actuou en 3 películas: Durante este tempo, as actrices eran frecuentemente obrigadas a achegar os seus propios traxes e para eses filmes, Modotti que era unha hábil costureira, proveu chales extravagantes, capas de satén, suxeitadores adornados, boinas con plumas, pantalóns de harén e galas tinxidas artesanalmente.
Terracota
miniatura|250px|O [[Sarcófago dos esposos, elaborado en terracota pintada.]] A terracota  (do italiano terra cotta "terra cocida") é a arxila modelada e endurecida ao forno, fundamento dos traballos de cerámica, utilizada tanto para recipientes como para a realización de esculturas e decoración arquitectónica. Ata en Etruria, durante os séculos III e II a.C., utilizouse para a elaboración de sarcófagos. En Merimde foi empregada desde o cuarto milenio a.C.
Tina Modotti
Aparicións en obras de ficción
En 2002, estreouse a película Frida (2002), dirixida por Julie Taymor, na que Ashley Judd interpreta a fotógrafa. Un ano despois, o autor de banda deseñada español Ángel de la Calle, publicou o primeiro volume da biografía Modotti, una mujer del siglo XX, cuxa segunda e última parte viu a luz en 2007.
Ligazóns externas
En español: En inglés:
Terracota
Historia e características
miniatura|esquerda|Esculturas de terracota de Bankura, Bengala Occidental, India. Desde os tempos máis remotos, a arxila foi para o home o material máis importante para elaborar obxectos. Abunda na natureza e é fácil de modelar simplemente coas mans, sen necesidade de utensilios. A arxila é unha mestura de minerais cunha pequena cantidade de substancias orgánicas.
Antes de que se inventase o torno, o home modelaba a arxila coas súas mans, preparando unha pasta que logo apertaba e lavaba para finalmente deixala decantar en pequenos recipientes. Unha vez feita esta operación, o amasillo presionábase ata darlle forma, ou ben enrolaba en espiral tiras de arxila. O torno veu a facilitar o traballo e axudou a perfeccionalo.
Se o obxecto require para a súa terminación engadir un asa ou un biquelo, estes elementos incorpóranse despois do traballo do torno. Unha vez terminada a peza, vén o proceso do secado durante o cal a terracota perde parte da auga. A continuación cócese nun forno especial que alcanza aos poucos unha temperatura de 1.300 a 1.400 graos. A masa vólvese máis dura e compacta. Unha vez terminada a cocción, déixase arrefriar amodo.
Para a realización deste traballo empréganse estes utensilios: torno, forno, varillas e matrices. Coas varillas fanse os acabados e os relevos cando a arxila está aínda branda.
Burrito
miniatura|Burritos ao estilo tex-mex O burrito ou taco de fariña, é un prato típico mexicano, elaborado cunha torta de fariña triga (tortilla) enrolada e reenchida de diversos ingredientes, principalmente carne picada asada, queixo e legumes (normalmente feixóns refritidos), e cuberta con queixo fundido. Pola contra, un taco é xeralmente formado ao dobrar unha torta á metade ao redor da carne, deixando o perímetro semicircular aberto.Isto último describe a versión estadounidense (Tex-Mex) de taco; en México, o taco faise sempre enrolando a torta ao redor do recheo, mesmo que pode ser practicamente de calquera alimento ou guiso. miniatura|200x200px|Burrito pronto para preparar.
Desenvolvemento en México
A palabra "burrito" aparece en galego no Dicionario de alimentación e restauración (VV. AA. 2012, Santiago de Compostela, Termigal, Xunta de Galicia, Real Academia Galega). En castelán aparece no Diccionario de Mexicanismos de 1895, onde se identifica como un termo rexional de Guanajuato e é definido como unha "Torta enrolada, con carne ou outra comida dentro, que no Iucatán chaman coçito, e en Cuernavaca, taco". Esta data de publicación en 1895 desacredita unha etimoloxía apócrifa na que se di que a palabra "burrito" orixinouse durante o período da Revolución Mexicana (1910-1921) en referencia ao burro de Juan Méndez, un vendedor de burritos en Ciudad Juárez no barrio Bella Vista.
Así mesmo, nalgunhas rexións de México como é o estado de Tamaulipas, a este tipo de alimentos coñéceselles como flauta
O nome burrito posibelmente derívase da aparencia da torta de trigo enrolada, que vagamente parece a orella dun burro, ou polos fardos enrolados e paquetes que os burros carrexaban.
Porto do Son
miniatura|300px|Entrada na vila pola [[AC-550, desde Noia. No centro, a igrexa parroquial de San Vicente de Noal.]]
Porto do Son (á espera da oficialización da forma O Porto do Son ) é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Noia. A capital do concello é a vila homónima, situada na parroquia de Noal. O termo municipal ten unha extensión de 94,58 km² e, segundo o padrón municipal (INE 2015), conta cunha poboación de 9.436 habitantes, o que daba, nesa data unha densidade de 99,77 hab./km². O seu xentilicio é.
No concello de Porto do Son están o castro de Baroña e a vila de Portosín.
Xeografía
Porto do Son é un concello que ocupa o lado noroeste da Península do Barbanza. Limita ao norte coa ría de Muros e Noia, ao sur con Boiro e a Pobra do Caramiñal, ao leste con Noia e Lousame, e ao oeste con Ribeira.
A Península do Barbanza é unha terra moi accidentada e Porto do Son non é unha excepción. O monte está en case todo o concello moi preto da costa, o que obriga á poboación a concentrarse en torno á liña costeira en case todo o territorio.
Demografía
Comparando a evolución demográfica desde 1900, a poboación de Porto do Son mantense estable ó contar nese ano con 9.244 habitantes e no 2005 con 9.990.
A poboación aumentou lixeiramente ata a metade de século, cando comeza a baixar lenta pero progresivamente, con pequenas variacións. Isto débese á baixa natalidade e a unha emigración que leva unha parte significativa da poboación ó exterior, o cal é constante na maioría dos concellos de Galicia.
Sidón
Sidón, (صيدا, Ṣaydā; fenicio: 12px|צ12px|ד12px|ן, Ṣydwn; צִידוֹן, Ṣīḏōn; Σιδών; Sidon; Sayda) é a terceira maior cidade do Líbano. Áchase na costa do mar Mediterráneo, a uns 40 quilómetros ao norte de Tiro e 50 km ao sur da capital, Beirut.
Porto do Son
Demografía
En 2012 a poboación era de 9 699 habitantes, o que indica unha diminución a 2011, cando era de 9 847 persoas (9 899 habitantes en 2007, 10 025 no 2006, 9 990 no 2005).
Sidón
Sidón foi unha importante cidade de Fenicia, fundada na mesma época que Tiro, Biblos (actual Djebail) e Beritos (Beirut), no III milenio a.C.
Porto do Son
Demografía
Evolución da poboación do Porto do Son (1857-2011)
Sidón
260px|miniatura|Vista da parte nova da cidade. Aínda que en 1900 tiña unha poboación duns 10.000 habitantes; no 2000 contiña uns 200.000. Posúe unha refinaría de petróleo, e o antigo porto agora só é utilizado por pequenas embarcacións de pesca. Tamén hai moitos cultivos de froita, así como tamén de cereais e vexetais.
Porto do Son
Historia
miniatura|260px|Panorámica do [[castro de Baroña.]] miniatura|260px|Cruceiro na Praza de España miniatura|260px|Vista da [[ría de Muros e Noia desde Porto do Son]]
Sidón
Na relixión predomina o islam suní.
Porto do Son
Antigüidade
Como no resto da zona do Barbanza, son numerosas as testemuñas que demostran a antiga ocupación humana de Porto do Son, con innumerábeis restos da cultura paleolítica, sobre todo petróglifos, esparexidos por todo o termo municipal, e mámoas, sobre todo en Baroña. O asentamento castrexo máis importante é o castro de Baroña (de feito é un dos máis importantes de Galicia). Estivo habitado probablemente entre os séculos séculos IV e III a.C. Foi romanizado e abandonado arredor do século I a.C. E na cova de Fonforrón acháronse útiles da época.
Por outra banda, en canto á era romana, á parte da xa citada romanización do castro de Baroña, atopáronse mosaicos romanos en Portosín, hoxe desaparecidos. O mesmo topónimo desta entidade de poboación probablemente vén de Portus Sinus. A vía per loca maritima pasaba polo termo municipal.
Sidón
Historia
Foi unha das máis importantes cidades fenicias, talvez a máis antiga. Foi fundado un grande imperio comercial mediterráneo. Homero eloxiou os seus habitantes pola especialización na fabricación de vidro e tecidos de cor púrpura. Foi tamén daquí de onde saíron os colonos fundadores de Tiro.
Porto do Son
Idade Media
A historia medieval deste concello foi bastante tranquila. Porén, entre outras cousas, son mencionables algúns ataques de piratas viquingos que se fixeron pola zona, por causa da situación da vila, a medio camiño entre Santiago de Compostela e o mar. Nos primeiros séculos da Idade Media o Reino de Galicia era a potencia económica e marítima do oeste e sur europeo. Os Annales Cambriae de 1159 falan de Bizancio, Xermania e Galicia como os tres principais imperios de Europa. Atraídos pola riqueza do reino, os escandinavos (chamados normandos nas crónicas da época) organizaron numerosas expedicións militares ao "País de Santiago", onde atacaban e se retiraban rapidamente collendo ricas preas. Durante este período e tempos posteriores, o que vén sendo o concello actual dependeu de Noia, importante vila galega durante a Idade Media.
Sidón
Historia
Sidón tivo conquistadores filisteos, asirios, babilonios, exipcios, gregos e finalmente romanos, nos anos que decorreron antes de Xesús. Herodes o Grande visitou Sidón; e dise que tanto Xesús como Paulo de Tarso a visitaron.
Porto do Son
Idade Moderna
Durante a Idade Moderna o concello de Porto do Son seguiu sendo dependente da vila Noia. Son mencionables os preitos que houbo durante esta época entre os veciños sonenses e os doutros lugares, sobre todo relacionados coa pesca. Houbo un coa ordenanza noiesa, que prohibía empregar o xeito, pois os veciños sonenses o empregaban. Porén, houbo outro cos veciños de Muros: esta vez eran os sonenses os que non estaban de acordo con empregar o xeito como facían os muradáns. O actual concello non se independizou de Noia ata 1812.
Sidón
Historia
O 4 de decembro de 1110, Sidón foi saqueada na Primeira Cruzada. Durante as Cruzadas foi saqueada varias veces até que foi finalmente destruída polos sarracenos en 1249. En 1260 foi destruída de novo polos mongois. Os destrozos das murallas orixinais son aínda visíbeis.
Porto do Son
Idade Moderna
A pesca adquiriu en toda Galicia importancia real a finais do século XVIII coa chegada de empresarios cataláns, os chamados fomentadores, que introduciron novas técnicas pesqueiras e lle deron pulo á industria da salga de peixe.
Sidón
Historia
Logo Sidón permanecería no dominio do Imperio Otomán no século XVII, recuperando unha gran parte da súa anterior importancia comercial. Os exipcios, apoiados por Inglaterra e Francia, capturaron e controlaron a cidade no século XIX. Durante a primeira guerra mundial, os británicos tomaron Sidón; e despois da Guerra, esta tornouse Protectorado dos Franceses no Mediterráneo Oriental.
Porto do Son
Historia recente
Durante o século XIX chegaron estes fomentadores cataláns ao Porto do Son. Creáronse fábricas de salgadura na capital municipal, na da Aguieira e en Portosín. Isto impulsou o sector pesqueiro, e deu traballo a gran parte da poboación do concello, aínda que provocou problemas sociais. A comezos do século XX o negocio deixou de ser rendible e pouco a pouco fóronse pechando as fábricas.
Festas
Porto do Son celebra nos meses de xullo, agosto e setembro varias festas, como a "Feira Celta" (29, 30 e 31 de xullo), a "Festa Hortera" (6 de agosto), a "Festa da exaltación do polbo" (13 de agosto), e as festas da vila, dedicadas á virxe do Carme, san Roque e á virxe de Loreto (7, 8, 9, 10 e 11 de setembro).
Parroquias
O territorio sonense está dividido en dez parroquias, a maior das cales é Nebra e a máis poboada, Noal, onde se atopa a capital do concello. Todas elas están bañadas polas augas da ría de Muros e Noia, excepto Ribasieira, que non dá ó mar.
Lugares de Porto do Son
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Porto do Son vexa: Lugares de Porto do Son.
Francos, Suevos, A Baña
Francos é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 35 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE, dos cales 26 eran mulleres e 9 eran homes. No 2010 tiña 39 habitantes: 28 mulleres e 11 homes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Eiravedra
O topónimo galego Eiravedra pode referirse a:
Aeródromo de Rozas
O aeródromo de Rozas é un aeródromo situado no lugar de Rozas, na parroquia de Mondriz en Castro de Rei, a oito quilómetros do centro da cidade de Lugo. Foi inaugurado o 4 de xuño de 1943, sendo o aeroporto central de Galicia ata a construción do aeroporto da Lavacolla. O aeródromo está destinado en xeral á aviación deportiva. Os terreos son propiedade do Ministerio de Defensa, e é xestionado polo INTA e polo Real Aeroclub de Lugo para os seus usos recreativos.
Futuro condicional (1961-1980)
Futuro condicional (1961-1980) é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1982.
Características
No libro recóllense poemas dispersos, publicados en revistas e mesmo inéditos; en todo caso non reunidos antes en libro. O material foi agrupado en tres partes, con títulos algo arbitrarios, mais algo apuntan ao contido preponderante. O autor procurou que o número de poemas deste tomo coincidise co de Pretérito imperfeito (1927-1961)  e eliminou o material excedente.
Aeródromo de Rozas
Historia
Foi construído pola Luftwaffe alemá durante a segunda guerra mundial con motivo de proporcionar un mantemento rápido das antenas do Radiofaro do sistema Consol de Arneiro. O aeródromo estaba constituído por tres hangares de considerables dimensións, que ademais dispoñían de barracóns auxiliares. O aeródromo era atendido por soldados do Exército do Aire español.
Futuro condicional (1961-1980)
Características
Segundo Henrique Dacosta: ''prima, sobre todo, o existencialismo vital, cunha temática que irá pasando do vivencial anecdótico até o máis social. Non obstante, o tema do feminino como símbolo da beleza inalcanzábel, será igaulmente tocado''.
En conversa con Carmen Blanco o autor apuntou: