cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pilus
Os pili son antixénicos. Son bastante fráxiles e están a renovarse decote, ás veces con pili de diferente composición antixénica, o que altera a antixenicidade da bacteria. As respostas inmunitarias específicas do hóspede aos pili orixinais non son efectivas contra os pili novos. Os xenes dos pili teñen rexións variables (V) e constantes (C), que se combinan, de xeito similar a como se produce a variabilidade das inmunoglobulinas dos vertebrados.
1847
Outros
Historia ano a ano
Pilus
Pili sexual ou da conxugación
Os pili sexuais utilízanse durante a conxugación bacteriana, na cal dúas bacterias transfiren parte do seu ADN dunha a outra. Denomínanse "sexuais" porque a conxugación é parecida a unha reprodución sexual no sentido en que se intercambian xenes entre os individuos por medio da formación de "parellas de conxugación" ou apareamento, pero como non é un verdadeiro proceso sexual ás veces considérase máis apropiado falar de pili da conxugación. O mellor estudado é o pilus F de Escherichia coli, codificado no plásmido F ou factor de fertilidade.
Un destes pili adoita ter uns 6 ou 7 nm de diámetro. Durante a conxugación, un pilus emerxe da bacteria doante (do ADN) engancha a bacteria receptora, e por arrastre as dúas bacterias achéganse, e finalmente créase unha ponte de apareamento, que establece contacto directo entre ambas as bacterias e fórmase un poro controlado que permitirá a transferencia do ADN da doante á receptora. Tipicamente, o ADN transferido consiste en xenes que se requiren para producir e transferir pili sexuais (xeralmente codificados en plásmidos), pero tamén outros xenes que son cotransferidos, o que causa unha diseminación de características xenéticas entre a poboación bacteriana, como a resistencia a antibióticos. Non todas as bacterias poden producir pilis sexuais, pero a conxugación pode ocorrer mesmo entre bacterias de distintas especies.
Pili de tipo IV
Algúns pili, chamados pili de tipo IV, xeran forzas motrices. O extremo externo dos pili adhírese a un substrato sólido, que pode ser a superficie á cal a bacteria está unida ou outra bacteria, e cando o pilus se contrae este pula a bacteria cara a adiante, como un gancho de agarre. O movemento producido polos pili de tipo IV é irregular a sacudidas, distinto doutras formas de mobilidade bacteriana, como pode ser a producida polos flaxelos. As pilinas bacterianas de tipo IV son similares en estrutura ás flaxelinas do flaxelo arqueano.
Fimbrias
miniatura|dereita|Fimbrias de E. coli. Ás veces resérvase o termo fimbria para os pili de adhesión a superficies, que non interveñen na conxugación. A adhesión das bacterias ás superficies dos seus hóspedes é un paso requirido durante o establecemento dunha infección ou para a formación dun biofilme. A fimbria é un tipo de pilus curto que é utilizado para adherirse ás superficies. As fimbrias están localizadas nos polos da célula ou por toda a súa superficie. As bacterias mutantes que carecen de fimbrias non poden adherirse ás superficies que son os seus obxectivos habituais, polo que non poden causar enfermidades. Por exemplo, as fimbrias son un dos mecanismos primarios da virulencia de bacterias como Escherichia coli, Bordetella pertussis, Staphylococcus e Streptococcus, e a súa presenza aumenta moito a súa capacidade de causar doenzas.
Algunhas fimbrias poden conter lectinas. As lectinas son necesarias para a adhesión ás células diana porque poden recoñecer oligosacáridos da superficie das células diana. Outras fimbrias únense a compoñentes da matriz extracelular.
O tamaño das fimbrias é de 3-10 nanómetros de diámetro e varios micrómetros de longo, polo que debido á súa finura só se poden ver con microscopio electrónico.
Nanocables bacterianos
Os nanocables bacterianos (ou nanocables microbianos) son apéndices que son condutores eléctricos, que foron considerados pili modificados, que aparecen en moitas bacterias, como por exemplo as dos xéneros Geobacter e Shewanella. Os nanocables condutores foron confirmados tamén na cianobacteria oxixénica Synechocystis PCC6803 e no cocultivo de metanóxenos termófilos formado por Pelotomaculum thermopropionicum e Methanothermobacter thermoautotrophicus.
Estes nanocables foron descritos como pili modificados, que se utilizan para establecer conexións con aceptores terminais de electróns, pero atopouse despois que estaban formados por citocromos amontoados, polo que a súa estrutura non é a dun pilus típico. As especies do xénero Geobacter utilizan os nanocables para transferir electróns a aceptores electrónicos extracelulares, como óxidos Fe(III). Esta función descubriuse examinando mutantes cuxos pili podían unirse ao ferro, pero non reducilo. Ademais, os nanocables poden facilitar transferencias de electróns a gran distancia a través de grosas capas de biofilme. Ao conectalas con outras células que están por encima delas, os pili permiten ás bacterias que están situadas en condicións anóxicas seguir utilizando o oxíxeno como aceptor terminal de electróns. Por exemplo, os organismos do xénero Shewanella forman pilis condutores de electricidade en resposta á limitación de aceptores electrónicos.
Francisco Pego Pita
Francisco Pego Pita, nado en Ortigueira o 22 de febreiro de 1868 e finado na Habana o 13 de novembro de 1940, foi un tabaqueiro galego-cubano.
Traxectoria
Emigrou á illa de Cuba en 1882 e entrou a traballar na fábrica tabaqueira Partagás, converténdose no seu xerente en 1906 e incorporándose como socio en 1914 compartindo propiedade con Ramón Cifuentes, denominándose a empresa Cifuentes, Pego y Compañía, aínda que mantivo Partagás como a marca dos seus produtos. Á súa fronte mellorou a calidade dos seus produtos e da súa fabricación, aumentando o prestixio da compañía e dos seus produtos, así como as exportacións aos mercados norteamericano, europeo e asiático. Foi presidente do Centro Gallego de La Habana en diversas ocasións (1925, 1929 e 1931) e tamén da Unión de Fabricantes de Tabaco e Cigarros.
esquerda|miniatura|Francisco Pego Pita no seu despacho.
Proxecto de probas Apollo-Soiuz
miniatura|250px|Representación artística da Soiuz 19 e a Apolo 111 acopladas en órbita.
O proxecto de Probas Apolo-Soyuz (Apollo-Soyuz Test Project) foi a primeira misión espacial tripulada internacional, levada a cabo pola Unión Soviética e os Estados Unidos, e durante a cal a Soiuz 19 e a Apolo 111 permaneceron unidas en órbita.
Características
A misión, que tivo lugar despois de que os Estados Unidos gañaran a carreira cara a Lúa, serviu para achegar politicamente ás dúas superpotencias. Previamente descartouse unha misión na que estivesen implicadas as estacións espaciais Skylab ou Saliut. Para o acoplamento entre as dúas naves construíuse un adaptador especial que pretendía funcionar como sistema de axuda entre naves en caso de que unha misión de calquera dos dous países estivera en perigo no espazo.
Os primeiros contactos para o que sería o xerme da misión tiveron lugar en 1969 e en outubro de 1970 estableceuse un grupo de traballo que conseguiría que en maio de 1972 se firmase un acordo para que a misión tivera lugar en 1975.
O 15 de xullo despegou a nave Soiuz 19 con Leonov e Valeri Kubasov a bordo, e unhas horas despois a Apolo 111, con Vance Brand, Deke Slayton e Thomas Stafford a bordo. Durante o día seguinte as naves manobraron nas súas respectivas órbitas para ir achegándose, ata que ás 11:10 GMT do 17 de xullo as dúas naves acopláronse. Stafford pasou 7 horas e 10 minutos na Soiuz, e Brande e Slayton 6 horas 30 minutos e 1 hora e 35 minutos respectivamente, mentres que Leonov pasou na nave Apolo 5 horas e 43 minutos e Kubasov 4 horas e 57 minutos. thumb|250px|Stafford e Leonov danse o histórico apretón de mans despois de abrir a esclusa entre as naves. Tras case 44 horas unidas as naves desacopláronse para facer un experimento no que a Apolo alonxouse uns 50 metros e tapou o Sol desde o punto de vista da Soiuz para que esta puidese fotografar a coroa solar, despois do cal as naves volvéronse a acoplar. Tres horas despois desacopláronse definitivamente, manténdose un rato a 40 m de distancia entre elas para facer un experimento de observación no ultravioleta. A partir de entón cada nave seguiu a súa misión por separado, facendo diversos experimentos.
A nave Soiuz 19 tomou terra o 21 de xullo de 1975 ás 10:51 GMT sen novedade a 87 km de Arkalyk.
A nave Apolo amarou o 24 de xullo de 1975 ás 21:18 GMT a 7,3 km do buque New Orleans. Debido a un fallo da cápsula, unha vez na atmosfera, o interior veuse inundado de gases procedentes dos condutos de propelente, case afogando á tripulación, que unha vez no mar conseguiu ventilar a cabina e que lles custou un par de semanas de ingreso hospitalario.
As Punxeiras Baixas, Ortoño, Ames
As Punxeiras Baixas é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 15 mulleres.
-176
Véxase tamén
Historia ano a ano
Nikita Ilitch Tolstoi
Nikita Iljič Tolstoi, nado en Vrsac o 15 de abril de 1923 e finado en Moscova o 27 de xuño de 1996,  foi un lingüista e  eslavista ruso, gañador do premio Demidov de 1994 e bisneto de Lev Tolstoi
Traxectoria
Nado en Iugoslavia, estudou na súa localidade natal e no primeiro instituto de secundaria serbio-ruso para fillos de emigrantes rusos, época sobre a que escribiu unhas memorias. En 1941-1944, participou no movemento partisano en Serbia e de 1944-1945 loitou en Hungría e Austria na Segunda Guerra Mundial como parte do Exército Vermello.
Traballou no Instituto de Estudos Eslavos e Balcánicos da Academia de Ciencias da URSS, e alí dende 1977 dirixiu o grupo de etnolingüística e folclore; dende 1968 deu clases na Universidade Estatal de Moscova, a partir de 1976 como profesor titular. Foi redactor xefe adxunto da revista Sovetskoe Slavyanovedeniye (1965-1987) e editor de Voprosy Iazykoznaniya (1969-1970). Membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS dende o 26 de decembro de 1984 no Departamento de Literatura e Lingua, e académico dende o 23 de decembro de 1987 e mais tamén foi membro do Presidium da Academia Rusa de Ciencias (1992-1996). Encabezou o grupo soviético, e logo o comité ruso de estudos eslavos (1986-1996).
N. I. Tolstoi foi o fundador da etnolingüística soviética. Nos anos 50 estudou dialectos búlgaros en Basarabia, o mar de Azov e mais Bulgaria. Creou a súa propia escola científica etnolingüística, baseada nun enorme material de campo recollido nas expedicións dialectolóxicas e etnográficas en Polesia, e alí dirixiu persoalmente expedicións entre 1962 e 1986. Ademais deu inicio a creación do dicionario Славянские древности.
American Visa
American Visa é un filme boliviano-mexicano de 2005 escrito e dirixido por Juan Carlos Valdivia. Está ambientado na cidade da Paz, Bolivia. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Conta a historia de Mario, un profesor inglés retirado no campo boliviano. Deixando a súa carreira, a súa casa, a súa cidade e o seu pasado, ponse en marcha para acadar o seu soño de ver os Estados Unidos.
Xuvencos, O Saviñao
Santiago de Xuvencos é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 29 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Maria Gorokhovskaya
Maria Kondratyevna Gorokhovskaya (en Мария Кондратьевна Гороховская, en Марія Кіндратівна Гороховська), nada en Yevpatoria o 17 de outubro de 1921 e finada en Tel Aviv o 22 de xullo de 2001 foi unha ximnasta soviética de orixe xudía. Nos Xogos Olímpicos de 1952 gañou sete medallas, máis que ningunha outra muller nuns únicos xogos.
Traxectoria
Competindo por Budivelnyk Kharkiv, Gorokhovskaya gañou o seu primeiro título da URSS na barra fixa en 1948 e acudiu aos Xogos Olímpicos de Helsinqui como dobre campioa nacional. As ximnastas soviéticas nunca participaran antes en torneos internacionais importantes, e foron os primeiros xogos nos que participou o país.
Os ximnastas soviéticos dominaron a competición, con Gorokhovskaya como líder. Nos catro aparatos individuais (barra, chan, salto e asimétricas), Gorokhovskaya acabou segunda. Eses resultados valéronlle a medalla de ouro na competición xeral, acabando por diante da súa compañeira de equipo Nina Bocharova por oito décimas.
Con sete das oito ximnastas soviéticas nos dez primeiros postos, era claro que a medalla de ouro por equipos sería para elas. Gorokhovskaya gañou a súa sétima medalla no desaparecido exercicio por equipos con aparatos portátiles, en que o equipo soviético rematou segundo despois de Suecia.
Gorokhovskaya fixo unha aparición internacional máis como parte do equipo gañador do campionato do mundo de 1954, e despois retirouse. Traballou entón como xuíza (internacional dende 1964) e como conferenciante.
En 1990, Gorokhovskaya, que era xudía, emigrou a Israel, onde traballou como adestradora de ximnasia ata a súa morte. En 1991 foi incluída no Salón Internacional da Fama dos Deportes Xudeus.
Justo Villanueva
Justo Villanueva Gómez, nado en Corcubión o 17 de maio de 1892 e finado en Madrid o 21 de febreiro de 1952, foi un avogado, xurista e político galego.
Traxectoria
Catedrático de Dereito político das universidades de La Laguna (1922), Santiago de Compostela, Sevilla e Valladolid.
Foi militante do Partido Republicano Radical, e na súa representación elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, nas eleccións xerais de 1933 e nas eleccións xerais de 1936. Nestas últimas, foi considerado inicialmente como deputado (quedara en noveno lugar, o último da circunscrición en votos), pero a Comisión de Actas anulou a súa elección o 2 de abril ao non computarse como válidos un total de 106.000 votos por diversas irregularidades.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Portugal. Foi depurado e separado da súa cátedra o 24 de setembro de 1937; en 1939 foi sometido ao Xulgado de Responsabilidades Políticas. Foi rehabilitado o 16 de febreiro de 1952.
Vida persoal
Casou con María Isidora Lázaro de Diego. Foi tío do tamén político ourensán Ángel Villanueva Cendón.
Kosmos 458
Kosmos 458 (Космос 458 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 48, foi un satélite artificial soviético lanzado o 29 de novembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 458 foi o cuadraxésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 458 foi inxectado nunha órbita inicial de 523 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 20 de abril de 1972.
Hochelaga, Terre des âmes
Hochelaga, Terre des âmes é un filme canadense de 2017 dirixido e escrito por François Girard e protagonizado por Gilles Renaud, Samian e Tanaya Beatty. Trátase dunha dramatización da historia do Quebec e da historia de Montreal, revelando o pasado dos pobos indíxenas, dos exploradores e dos rebeldes de 1837.
O filme estreouse na sección de Presentación Gala Presentations do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017. Gañou catro premios Canadian Screen Awards, incluíndo mellor fotografía para Nicolas Bolduc, e foi o candidato do Canadá na categoría de Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Ares (homónimos)
Como topónimo pode referirse a:
O Santo, Ortoño, Ames
O Santo é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 73 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 38 mulleres.
Supercopa de España de voleibol feminino
A Supercopa de España de Voleibol Feminino é unha competición de voleibol que se celebra anualmente no estado español na que se enfrontan os campións de Liga e Copa da tempada anterior. Dende o 2004 ata o 2009 participaron tamén os segundos clasificados, enfrontándose en dobre xornada de semifinais e final, volvendo no 2010 ao formato de dous equipos. A competición comezou no ano 2002, e as catro primeiras edicións foron gañadas polo Club Voleibol Tenerife, que ademais é o club máis laureado da competición con cinco títulos, dous máis que o C.A.V. Murcia 2005, que é o segundo equipo máis laureado e o único que gañou esta competición ademais do equipo canario.
Reboiras
O termo Reboiras pode referirse a:
-173
Véxase tamén
Historia ano a ano
Voo 711 de American Airlines
O voo 711 de American Airlines era un servizo regular dende Newark, Nova Jersey ata Tulsa, Oklahoma, con varias escalas no medio, sendo Springfield, Missouri unha delas. O día 20 de marzo de 1955 o avión que operaba a ruta, un Convair CV-240-0 con rexistro N94234, esnafrouse nun campo de lama na aproximación ao aeroporto rexional de Springfield-Branson, preto de Springfield, matando a 13 das 35 persoas a bordo (11 pasaxeiros e 2 tripulantes), e ferindo aos 22 restantes. Dos tres tripulantes só sobreviviu o piloto.
Os descubrimentos sobre o accidente foron publicados pola Xunta de Aeronáutica Civil o 22 de setembro de 1955. A xunta determinou que non se realizou unha aproximación completamente instrumental a Springfield-Branson, como debería ser en base ás pobres condicións meteorolóxicas do momento. As probas demostraron que a tripulación non parecía ter coñecemento da altitude da aeronave e que estaban descendendo. A xunta creu que foi probable que "os pilotos estaban centrándo a súa atención nas luces do aeroporto en vez de ver para os seus instrumentos".
Movemento Democrático Brasileiro
O Movimento Democrático Brasileiro (MDB) é un partido político brasileiro fundado en 1980. Ten unha orientación política de centro, e é sucesor do Movimento Democrático Brasileiro, de oposición á Ditadura militar no Brasil (1964-1985).
Tivo como expoñente histórico a Ulisses Guimarães, que foi presidente da Asemblea Constituínte brasileira en 1988.
Xeometría proxectiva
miniatura|279x279px|A luz do obxecto chega ao ollo do [[Observador (xeometría)|observador, pasando polo plano do debuxo. A xeometría proxectiva analiza isto matematicamente, estudando as propiedades de incidencia.]] En matemáticas, a xeometría proxectiva é a rama que estuda as propiedades de incidencia das figuras xeométricas, pero abstraéndose totalmente do concepto de medida. A miúdo úsase esta palabra tamén para falar da teoría da proxección chamada xeometría descritiva.
Historia
miniatura|Ilustración de A. Bosse do Tratado de Desargues. As primeiras propiedades xeométricas de natureza proxectiva foron descubertas durante o século III por Pappus de Alexandría. Filippo Brunelleschi (1404–1472) comezou a investigar a xeometría da perspectiva en 1425
No século XIX establecéronse dentro das matemáticas a xeometría proxectiva e a xeometría hiperbólica, pero o que acabou de enraizalas, posiblemente, foi achar un modelo analítico. Dentro do contexto da xeometría euclidiana-cartesiana pódese construír a xeometría proxectiva e, se se acepta a primeira, hai que admitir a segunda.
Este proceso finalizou definitivamente a principios do século XX, pois Einstein, apoiándose nos exhaustivos desenvolvementos xeométricos dos matemáticos do século XIX, conseguiu demostrar que, a grande escala, o universo se pode interpretar mellor con estas novas xeometrías que co ríxido espazo euclidiano.
Punto de vista sintético
Desde o punto de vista sintético, a xeometría proxectiva é unha xeometría que parte dos seguintes principios: O quinto postulado de Euclides, das rectas paralelas, está implícito nestes dous principios xa que, dada unha recta e un punto exterior, existirá unha única recta paralela definida polo punto dado e o do infinito polo primeiro axioma.
O principio antes exposto coñécese como principio de Dualidade e foi enunciado por Poncelet no século XIX. Moitos teoremas anteriores, como os de Pascal e Brianchon, son duais, aínda que ningún matemático o notara até entón.
Os teoremas de Pascal e Brianchon, aínda que completamente válidos, demostráronse inicialmente en xeometría euclidiana, baseándose nos teoremas de Pappus e Menelao, que utilizan unha métrica e polo tanto non son válidos en xeometrías de incidencia, como a proxectiva.
En principio tentouse buscar demostracións alternativas destes teoremas sen usar congruencia de segmentos. Hilbert demostrou en 1899 que tal cousa é imposible e desde entón adoita incluírse o teorema do hexágono de Pappus como un axioma da xeometría proxectiva. Iso permite demostrar en proxectiva todo o demostrable en euclidiana sen ter que recorrer a unha métrica.
Erskine Hamilton Childers
Erskine Hamilton Childers, nado en 1905 e finado en 1974, foi un político e presidente de Irlanda entre 1973 e 1974.
Xeometría proxectiva
Punto de vista sintético
Por non usar métricas nos seus enunciados, dise que a xeometría proxectiva é unha xeometría de incidencia.
Finalmente, hai que destacar que dende o punto de vista sintético, un espazo proxectivo consiste nun espazo afín ao que se engade un conxunto de puntos infinitos, de modo que cada par de rectas paralelas se cortan nun destes puntos.
Aplicacións
Cando facemos isomorfas as paralelas euclidianas coas rectas proxectivas que se cortan "no infinito", pódese extrapolar todo o que se demostre en proxectiva á xeometría euclidiana. A xeometría proxectiva, máis flexible que a euclidiana, convértese con isto nunha ferramenta útil para enunciar moitos teoremas clásicos máis sinxelamente, e mesmo simplificar as demostracións, aínda que non permite demostrar nada que non poida demostrarse na euclidiana.
A xeometría proxectiva pode entenderse, informalmente, como a xeometría que se obtén cando nos colocamos nun punto, mirando desde ese punto. Isto é, calquera liña que incide no noso "ollo" parécenos ser só un punto, no plano proxectivo, xa que o ollo non pode "ver" os puntos que hai detrás.
Desta forma, a xeometría proxectiva tamén equivale á proxección sobre un plano dun subconxunto do espazo na xeometría euclidiana tridimensional. As rectas que chegan ao ollo do observador proxéctanse en puntos. Os planos definidos por cada par delas proxéctanse en rectas.
Isto é útil porque ás veces os teoremas de xeometría proxectiva non poden demostrarse só cos axiomas de incidencia antes expostos (Hilbert, 1899) e é necesario demostralos en xeometría euclidiana e logo proxectar, como o teorema de Desargues (ou ben admitir o teorema de Pappus anteriormente citado como axioma).
Punto de vista vectorial
miniatura|Plano de Fano, plano proxectivo co menor número de puntos e liñas A xeometría proxectiva é o estudo do grupo das proxectividades entre espazos proxectivos.
Axiomas
Sexa K un corpo e V un K-espazo vectorial (non trivial).
Chámase espazo proxectivo sobre V ao conxunto cociente de pola relación de equivalencia anterior \sim:
As rectas vectoriais de V son conxuntos formados polos múltiplos escalares dos vectores non nulos, isto é, se v \in V, v \neq 0, a recta vectorial determinada por v é o conxunto. A recta vectorial determinada por v non é entón outra cousa que o subespazo vectorial xerado por v, é dicir, L(v). O espazo proxectivo P(V) asociado a V será o conxunto de todas as rectas vectoriais de V.
É inmediato que se v \in V, v \neq 0, entón para calquera u \in V tal que u=\beta v con, cúmprese que as rectas vectoriais determinadas por u e por v coinciden, isto é, =. Aí reside a esencia dun espazo proxectivo: considéranse só as direccións, non os vectores concretos. Ante este feito, para traballar só con vectores e non con rectas vectoriais, establécese a seguinte relación, que resulta ser unha relación de equivalencia: se, dise que u está relacionado con v (escríbese como uRv) se existe un de maneira que. Ao tomar o conxunto cociente V/R obtense outra forma de definir P(V).
Os elementos do espazo proxectivo serían entón as clases de equivalencia dos vectores de V mediante a relación de equivalencia R.
Aínda pode darse outro paso máis para comprender mellor este tipo de espazos: se se toma unha base de V, como ao tomar a recta vectorial xerada por v esíxese que v \neq 0, algunha das coordenadas de v respecto da base tomada ten que ser necesariamente non nula. Ao multiplicar escalarmente o vector non nulo polo inverso desa coordenada non nula obterase outro vector da mesma recta vectorial, no que agora a coordenada non nula escollida vai valer 1. Como o novo vector está na mesma recta vectorial, a súa clase de equivalencia é a mesma que a do vector antigo, é dicir, representa o mesmo elemento do espazo proxectivo.
Exemplo
A continuación exponse nun exemplo que significa isto:
Tómese o espazo vectorial real (coa base canónica) e o vector non nulo.
Denótase por a súa clase de equivalencia mediante a relación R. Catro das cinco coordenadas son non nulas, así que temos catro posibles maneiras de realizar o proceso anterior: no primeiro caso (dividindo entre a primeira coordenada, o 8) obteríase. Se en lugar de tomar a primeira coordenada tómase, por exemplo, a quinta (\sqrt{7}), obteríase. Poderíase dividir as coordenadas do vector inicial entre as outras dúas coordenadas non nulas,  ou 2^{-15}, pero en todos os casos obteríase a mesma clase de equivalencia, aínda que as coordenadas non sexan numericamente as mesmas. Nesta situación dirase que é a representación da clase do vector  en coordenadas homoxéneas. Cómpre salientar que, e  son coordenadas homoxéneas do mesmo punto proxectivo.
Museo Arqueolóxico Nacional de España
O Museo Arqueológico Nacional (nome oficial) está situado na rúa Serrano, no chamado Palacio de Bibliotecas e Museos, que comparte coa Biblioteca Nacional, e á beira da Praza de Colón en Madrid (España).
Entre outras federacións e entidades, o museoforma parte da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). miniatura|225px|[[Dama de Elx.]]
Historia
Fundouse en 1867 por Real Decreto de Isabel II. A súa creación estivo motivada pola necesidade de dispor dun museo onde, do mesmo xeito que nos restantes países europeos, puidesen conservarse, clasificar e expor os materiais arqueolóxicos, etnográficos, de artes decorativas e numismáticas que reuniran os monarcas españois na Real Biblioteca, no Real Gabinete de Historia Natural e noutras institucións.
Directores
Desde 1999 o director é designado polo ministerio a cargo de asuntos culturais (no 2007, é o Ministerio de Cultura), a proposta do Director Xeral de Belas Artes e Bens Culturais.
O edificio
miniatura|300px|Praza de Colón. A primeira sede foi provisoria: un antigo palacete da rúa de Embaixadores chamado o Casino da Raíña, que pertencera a Isabel de Bragança, esposa de Fernando VII.
En 1895, os seus fondos foron trasladados definitivamente ao Palacio de Biblioteca e Museos.
O edificio ocupaba os terreos dunha antiga leira coñecida como a horta de San Filipe Neri. Empezouse a construír en 1866 sobre os planos de Francisco Jareño e Alarcón, pero as obras non concluíron ata 1892, baixo a dirección de Antonio Ruiz de Salces. O edificio, de estilo neoclásico, é de planta rectangular, con catro grandes patios interiores. A fachada que dá á rúa de Serrano presenta unha portada con columnas dóricas na entrada e unha columnata xónica da balconada no piso superior. No xardín de acceso atópase a reprodución da cova de Altamira.
Fondos
miniatura|[[Dama de Baza.]] Contaba no ano 2003 con 34 salas que abarcaban 22 períodos da cultura e historia de España. Nel pódense atopar obras tan importantes como:
Ademais, conta cunha reprodución do teito dos polícromos da cova de Altamira no xardín exterior, cuxo orixinal atópase en Santillana del Mar (Cantabria).
Pezas galegas no museo
Galicia ten unha presenza significativa no patrimonio que se conserva no museo.
Museo dell'Opera del Duomo
thumb|200px|Museo dell'Opera del Duomo en Florencia. O Museo dell'Opera del Duomo situado en Florencia, é un dos museos desta cidade toscana, dedicado a escultura.
Este museo atópase na Piazza del Duomo, 9, de Florencia.
Dedícase principalmente ás esculturas da catedral de Florencia: obxectos do exterior do Duomo, o campanil e o baptisterio. Hai salas dedicadas a Brunelleschi, exhibíndose ferramentas utilizadas na época da construción da catedral, dúas maquetas, unha da catedral e outra da fachada.
Messac, Ille e Vilaine
Messac (en Mezeg, e en galó: Meczac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Museo dell'Opera del Duomo
A súa principal obra escultórica é a Piedade florentina (anterior a 1555) de Michelangelo. Outras obras expostas neste museo: San Xoán (1408-1415), cantorie, La Maddalena (1455) e Profeta Habacuc (1423-25) de Donatello, a Virxe dos ollos de cristal (1296) de Arnolfo di Cambio, cantorie de Luca Della Robbia, e catro dos paneis da porta do baptisterio (Porta do Paraíso) de Ghiberti.
Tomares
Tomares é un municipio do sur de España, pertencente á provincia de Sevilla, Andalucía. No ano 2008 contaba con 21.921 habitantes. A súa extensión superficial é de 5,20 km² e ten unha densidade de 4.240,04 hab/km². Atópase situada a unha altitude de 78 metros e a 4 quilómetros da capital de provincia, Sevilla. Pertence á comarca do Aljarafe.
Gran parte da súa poboación traballa ou estuda en Sevilla cidade, de cuxos barrios está separada unicamente polo río Guadalquivir.
Namibia nos Xogos Olímpicos
Namibia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1992, e dende competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Os deportistas namibios gañaron un total de cinco medallas, todas elas de prata e conseguidas en atletismo.
O Comité Olímpico Nacional de Namibia foi creado en 1990 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1991.
Conxuntiva
miniatura|dereita|Imaxe do ollo humano mostrando os vasos sanguíneos da conxuntiva. miniatura|dereita|[[Hiperemia dos vasos sanguíneos superficiais da conxuniva.]]
A conxuntiva é unha capa de mucosa transparente que tapiza o interior das pálpebras e cobre a esclerótica anterior (branco dos ollos), chegando ata o limbo corneal, onde empeza a córnea. Está composta por un epitelio columnar estratificado non queratinozado con células caliciformes, de grosor variable segundo a parte da conxuntiva.
Galería de imaxes de Loiba, Ortigueira
San Xulián de Loiba é unha parroquia que se localiza no concello de Ortigueira.
Conxuntiva
Anatomía
A conxuntiva divídese en tres partes:
Innervación sensorial
A innervación sensorial da conxuntiva divídese en catro porcións:
Enfermidades e trastornos
Os trastornos da conxuntiva e a córnea son trastornos oculares comúns.
A superficie do ollo está exposta a varias influencias externas e é especialmente susceptible a traumas, infeccións, irritacións químicas, reaccións alérxicas e sequidade ocular (queratoconxuntivite seca).
A conxuntiva pode inflamarse debido a unha infección ou unha resposta autoinmune. Isto denomínase conxuntivite.
A irritación conxuntiva pode ocorrer por diversas razóns, como a sequidade dos ollos ou a sobreexposción a compostos orgánicos volátiles.
A leptospirose (infección por Leptospira) pode causar sufusión conxuntiva, que se caracteriza por quemose (inchamento), e ollos avermellados sen exsudados.
Coa idade, a conxuntiva pode estirarse e afrouxarse da esclerótica subxacente, o que orixina a formación de pregamentos da conxuntiva, unha condición chamada conxuntivocalase.
A conxuntiva pode ser afectada por tumores que poden ser benignos, pre-malignos ou malignos.
Rusificación de Finlandia
right|200px|miniatura|O Ataque (1899), de [[Edvard Isto, simboliza o comezo da rusificación de Finlandia. A aguia bicéfala de Rusia arrebata a lei dos brazos da dama de Finlandia.]] A rusificación de Finlandia (en sortokaudet/sortovuodet traducible como tempos/anos de opresión) foi unha política do Imperio ruso que pretendía limitar o status especial do Gran Ducado de Finlandia e posiblemente acabar coa súa autonomía política e cultural entre 1899–1905 e 1908–1917, pretendendo integrala plenamente no ámbito político, militar e cultural do Imperio ruso. Formou parte dunha política maior de rusificación levada a cabo a finais do século XIX e comezos do XX polos gobernos rusos que pretendían abolir a autonomía cultural e administrativa das minorías non-rusas dentro do imperio.
As dúas campañas de rusificación tiveron unha ampla resistencia en Finlandia, comezando polas peticións e seguindo con folgas, resistencia pasiva (incluíndo resistencia ao recrutamento) e tamén eventualmente actuacións de resistencia activa. A oposición finlandesa á rusificación foi un dos principais factores que levaron á declaración de independencia de 1917.
Anexión de Finlandia á Rusia imperial
miniatura|dereita|300px|A inauguración da [[Dieta de Porvoo por Alexandre I en 1809.]] O Imperio ruso atacou ao Suecia en 1808, na que posteriormente se coñeceu como "guerra finlandesa". O 17 de setembro de 1809 Finlandia pasou a formar parte do Imperio ruso mediante o tratado de Hamina, polo cal Suecia renunciaba a este territorio. Ese mesmo ano, a Dieta de Finlandia recoñeceu ao tsar Alexandre I de Rusia como gran duque de Finlandia. Pola súa banda, Alexandre confirmou os dereitos dos finlandeses, en particular, prometendo a liberdade manter os seus costumes e relixión, así como manter a súa identidade:
Reinado de Nicolao I
Cando morreu Alexandre I, o seu irmán Nicolao sucedeuno no trono. O novo gran duque de Finlandia confirmou o status constitucional especial do Gran Ducado como país independente, aínda que vinculado ao Imperio ruso, baixo o seu mando.
Durante moitos anos, Rusia permitiu que os diferentes pobos que se unían ao seu imperio controlaran os seus propios asuntos locais. Esta política supuxo que as diferentes áreas conquistadas durante este tempo, como os países bálticos, Polonia e especialmente Finlandia, mantiveran unha ampla autonomía durante varios anos.
Durante os reinados de Alexandre I e Nicolao I, a política rusa apenas afectou ao Gran Ducado de Finlandia. Foi durante o reinado de Alexandre II cando o nacionalismo ruso comezou a tratar de destruír o status especial de Finlandia como estado independente.
Reinado de Alexandre II
miniatura|dereita|200px|[[Alexandre II de Rusia en 1880.]] Tras a morte de Nicolao I en 1855, Alexandre II subiu ao trono de Rusia e converteuse no novo gran duque de Finlandia. O novo tsar respectou o status especial e a autonomía de Finlandia.
A rebelión polaca, que comenzou o 22 de xaneiro de 1863 supuxo o final das principais reformas sociais en Rusia. Porén, permitiuse que reformas iniciadas en Finlandia en 1856 e 1863 continuaran vixentes sempre que se abandonasen os intentos de separatismo. O primeiro intento de asasinar ao emperador tivo lugar ne 1866.
Asasinato do tsar
As relacións entre Finlandia e Rusia empeoraron lentamente desde a década de 1880. O motivo debeuse á intensificación da vella tendencia nacionalista na política rusa. A razón máis evidente para a adopción desta nova política foi o asasinato do tsar en 1881, pero tamén estivo relacionada co aumento do imperialismo paneuropeo, que viu que as nacionalidades minoritarias debían fusionarse coa maioría para asegurar a unidade do reino.
Os nacionalistas rusos tomaron como exemplo a política alemá nos territorios polacos. O novo emperador, Alexandre III deixouse guiar polos vellos nacionalistas e aceptou amplamente as súas accións.
Entre os paneslavistas rusos xa houbo intencións claras de nacionalizar Finlandia durante a guerra de Serbia de 1876-1877. O coronel finlandés Evert Gustav Waldemar Becker, que loitara en Turquía e nos Balcáns, xa estaba familiarizado cos plans paneslavistas rusos para Finlandia, que so esperaban o momento adecuado para poder poñerse en marcha. En 1880, Becker escribiu na revista francesa Le Contemporain un artigo titulado Finlandia independente e imparcial, no que definiu a posición do Gran Ducado de Finlandia dentro do Imperio ruso, recoñecendo a importancia finlandesa para Rusia como forma de evitar ataques sobre San Petersburgo. Becker tamén escribiu sobre as futuras medidas represivas 20 anos antes de que estas comezaran, detallando as medidas de nacionalización que se implantarían posteriormente. Tamén escribiu sobre a resistencia armada, a retirada de Finlandia de Rusia e a independencia do país. Tanto en Finlandia como en Rusia, os seus escritos foron recibidos con desaprobación e con temor de que puxeran en perigo as boas relacións entre ambos países.
Reinado de Alexandre III
miniatura|200px|Alexandre III xunto a súa muller [[María Feodorovna Romanova|María Feodorovna nunha visita a Dinamarca en 1893.]] Aínda que Alexandre III confirmou o status autónomo de Finlandia, as primeiras medidas de rusificación tiveron lugar durante o seu reinado, cando o servizo de correos de Finlandia quedou subordinado ao de Rusia. Durante o seu reinado, Rusia deixou de lado as políticas liberais que introducira Alexandre II, adoptando unha serie de políticas máis conservadoras e nacionalistas.
Sisalde, Ortoño, Ames
Sisalde é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 86 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 38 eran homes e 48 mulleres.
Cervo virxiniano
O cervo virxiniano  (Odocoileus virginianus) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos cérvidos que se atopa en diferentes tipos de bosques de América, dende os canadenses, na rexión subártica, pasando polos bosques secos das ladeiras montañosas de México, as selvas húmidas tropicais de América Central e do Sur, até os bosques secos ecuatoriais do norte do Perú e outras áreas boscosas suramericanas.
O 28 de xuño de 1993, o Congreso Nacional da República de Honduras instituíu ó cervo virxiniano como símbolo nacional da fauna do país. Tamén foi declarado símbolo patrio da República de Costa Rica o 2 de maio de 1995.
Rusificación de Finlandia
Primeiros ataques ao status especial de Finlandia
Desde 1883, moitos xornais rusos comezaron a criticar a posición especial de Finlandia dentro do Imperio. O conflito entre Rusia e o Reino Unido polo control de Afganistán en 1885, despertou o temor da mariña finlandesa de ser mobilizada para as operacións militares, como xa sucedera durante a guerra de Crimea, cando os finlandeses foron enviados á protexer ás tropas rusas. Os médicos finlandeses se ofreceron a atender aos feridos e enfermos rusos de balde.
Antes da década de 1880, o status especial de Finlandia apenas se discutía na prensa rusa, pero xa durante a rebelión polaca, a revista rusa Moskovskie Vedomosti chamara a atención sobre os escritos "separatistas" en Finlandia publicados polo xornal liberal Helsingfors Dagblad. O 15 de abril de 1863, o redactor xefe do Helsingfors Dagblad, o liberal Anders Herman Chydenius presentara a idea de declarar a neutralidade de Finlandia. Detrás deste pensamento estaba a preocupación de que os suecos finlandeses terían que loitar conta os finlandeses, mentres que a neutralidade de Finlandia evitaría a loita "fraticida". Aparentemente, sobre esta publicación do Helsingfors Dagblad, o xornal británico Daily News publicou unha historia na que afirmaban que os políticos finlandeses suxeriran que Finlandia e Rusia eran dous estados diferentes e que esperaban que Finlandia se volvera neutral cando comezara a guerra. O fennómano J. Snellman tomou posición no debate sobre a neutralidade cando publicou na súa revista Litteraturbladet o artigo "Guerra ou paz" a comezos de xullo de 1863. O seu punto de partida foi a lealdade dos fennómanos ao emperador, condenando a especulación e as aspiracións pouco realistas de que Finlandia declarara a súa neutralidade. O artigo foi unha clara resposta á imparcialidade dos liberais.
En 1869 o paneslavista ruso e biólogo Nikolai Danilevski afirmou no seu libro Россия и Европа (transliterado Rossiia i Evropa, en Rusia e Europa) que os finlandeses pertencían a unha raza improdutiva cuxa misión histórica era fusionarse coa creativa civilización rusa.
Os nacionalistas rusos trataron de inculcar nos seus xornais a idea de que Finlandia non era un estado, senón unha provincia rusa, e que a declaración feita por Alexandre I na Dieta de Porvoon foi simplemente unha declaración retórica adaptada ás circunstancias do momento. Despois destas declaracións, as revistas rusas atacados con vehemencia a Finlandia, e a furia dos conservadores aumentou aínda máis tras inauguración en 1885 do monumento á batalla de Koljonvirta.
Xendarmería imperial
En 1889 levouse a Finlandia á xendarmería imperial rusa para realizar tarefas de espionaxe e denuncia de irregularidades. A xendarmería formaba parte do exército imperial e non estaba suxeita a lei finlandesa. En 1903 os xendarmes recibiron un novo estatuto, tras o cal participaron en moitos actos que quebrantaban a paz social en Finlandia, incluíndo o control de pasaportes. Entre 1904 e 1905 os parlamentarios das illas Åland víronse acosados no porto de Turku polos xendarmes cando lles requiriron os seus pasaportes. Este incidente causou un gran malestar en todo o país. A burguesía, que se vira afectada por esta violación dos seus dereitos, suxeriu que se debían tomar medidas para evitar que isto volvera a suceder no futuro. Como resultado, promulgáronse novas leis que exixían ao gobernador abolir os estatutos da xendarmería de 1903 e outras normas similares de xeito que "os xendarmes xa non se utilizarían nas accións concernentes aos cidadáns finlandeses ou que doutra forma estiveran baixo o mandato do goberno do país".
Manifesto de Correos
Outra das primeiras medidas represivas que se levaron a cabo baixo a dirección do Gobernador Xeral de Finlandia foi un proxecto para a harmonización da Oficina de Aduanas, Monetaria e Correos de Finlandia por parte de tres comités ruso-finlandeses con institucións rusas similares. O 12 de xuño de 1890 o tsar Alexandre III de Rusia emitiu a orde imperial coñecida como o Manifesto de Correos, mediante a cal o servizo de correos de Finlandia se fusionaba co servizo de correos ruso.
Manifesto sobre o novo Código Penal
O Senado finlandés confirmara en 1889 a aprobación dun novo Código Penal que debía entrar en vigor a comezos de 1891. Os rusos consideraron que había varios artigos que ofendían os seus intereses, o que provocou que en decembro de 1890 o emperador emitira un manifesto no que se pospoñía a súa entrada en vigor. O resultado desta decisión foi que as sentenzas ditadas atendendo ao antigo e o novo Código. O emperador acabou por confirmar a entrada en vigor do novo Código Penal en 1894, despois de que Finlandia adoptara varias emendas ás disposicións do Código, que, en particular, harmonizaron as disposicións sobre delitos estatais e de propiedade pública coas vixentes en Rusia.
Abolición do Comité de Asuntos Finlandeses
O 13 de maio de 1891 aboliuse o Comité de Asuntos Finlandeses, que actuaba como enlace ente o Senado e o Ministerio de Estado en representación do goberno de San Petersburgo. Suxeriuse ao Senado que os funcionarios rusos ou finlandeses que tiveran dominio completo da lingua rusa, foran nomeados para a Oficina do Secretario de Estado e a do Gobernador Xeral. Dispúxose ademais que a lingua rusa fora de ensinanza obrigatoria nas escolas e que os funcionarios melloraran as súas habilidades nesta lingua.
Reinado de Nicolao II
miniatura|dereita|O tsar [[Nicolao II de Rusia en 1898.]]
En Rusia, os máis retrógrados, inspirados polo procurador do Santo Sínodo, Konstantin Pobedonostsev e o xeneral Aleksei Kuropatkin, espertaron o entusiasmo nacional pola posición especial de Finlandia.
Nun discurso, Kuropatkin, quen era o máis decidido e entusiasta contra a posición especial e a autonomía de Finlandia, declarou:
Primeiro período de rusificación (1899–1905)
miniatura|dereita|O gobernador xeral de Finlandia, [[Nikolai Bobrikov.]] A situación cambiou especialmente a partir de 1898, cando o tsar Nicolao II nomeou o xeneral ruso Nikolai Bobrikov gobernador xeral de Finlandia. O 15 de febreiro de 1899 Nicolao II publicou o coñecido como Manifesto de Febreiro, que causou a desesperación dos finlandeses, que levaban case un século desfrutando da prosperidade e control sobre os seus asuntos locais e permaneceran como súbditos fieis. O manifesto aprobouse a través do Senado grazas ao voto decisivo do seu presidente, quen fora nomeado polo tsar, e despois de Nikolai Bobrikov ameazara cunha invasión militar. A pesar de afirmar aparentemente os dereitos dos finlandeses nos asuntos puramente locais, o manifesto afirmou a autoridade do estado en calquera materia que puidera considerarse dentro "do alcance da lexislación xeral do imperio".
Como resposta ao manifesto, 523 000 persoas asinaron unha petición que foi enviada ao tsar Nicolao II por unha delegación de 500 persoas. Outra petición chamada Pro Finlandia, que contiña os nomes de 1 050 estranxeiros prominentes tamén foi remitida ao emperador nos meses seguintes.
Algunhas das políticas de Rusificación que se promulgaron incluían: