cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Balsa da Medusa
Interpretación e legado
miniatura|left|upright|Eugène Delacroix, [[O Masacre de Chios, 1824, 419 cm × 354 cm, Louvre.]] Hubert Wellington afirmou que mentres que Delacroix era un admirador de sempre de Gros, o entusiasmo dominante da súa xuventude foi para Géricault. A composición dramática de Géricault, cos seus fortes contrastes de ton e xestos pouco convencionais, estimulou a Delacroix para que confiase nos seus propios impulsos creativos. Esta influencia é patente na obra A Barca de Dante de Delacroix de 1822, e reaparece como inspiración en obras posteriores deste, como por exemplo O Naufraxio de Don Xoán de 1840. Segundo Wellington, a obra de 1830 de Delacroix A Liberdade Liderando o Pobo bebe directamente do cadro de Géricault e da propia obra de Delacroix O Masacre de Chios. Wellington escribiu: "Mentres Géricault desenvolveu o seu interese no detalle actual ata o punto de procurar máis sobreviventes do naufraxio como modelos, Delacroix sentiu a súa composición máis vívida no conxunto, considerou as súas figuras e multitudes como tipos, e dominounas pola figura simbólica da Liberdade Republicana que é unha das súas mellores invencións plásticas."
Fascismo
Definición
O Nazismo é polo xeral considerado unha forma de fascismo, mais no Nazismo, en contraste co Fascismo, o obxectivo do Estado é estar ao servizo dun ideal, daquilo que o Estado supostamente debería ser: as súas persoas, razas, e a enxeñaría social destes aspectos da cultura coma fin última da maior prosperidade posible para eles a costa dos demais. Pola súa banda, o fascismo de Mussolini continuou fiel á ideoloxía de que todos estes factores existían para servir ao Estado e que non era necesariamente no interese do Estado servir ou manipular algunhas daquelas características. O único obxectivo do goberno era mostrarse como a maior prioridade da súa cultura, simplemente sendo o Estado en si, canto maior a súa dimensión, mellor, polo que se pode dicir que se tratou dunha Estadolatría (idolatría do estado) do goberno.
A Balsa da Medusa
Interpretación e legado
A influencia da Balsa da Medusa chegou a artistas fóra de Francia. Francis Danby, pintor británico nado en Irlanda, inspirouse no cadro de Géricault para a súa obra Anoitecer no Mar tras unha Tormenta de 1824, e escribiu en 1829 que A Balsa da Medusa "foi a mellor e máis grandiosa pintura histórica que nunca vin". Insistindo no contraste entre as figuras moribundas no primeiro plano e as outras que fan sinais ó barco que se achega, o historiador de arte francés Georges-Antoine Borias escribiu que o cadro de Géricault's representa "nunha man, desolación e morte, noutra, esperanza e vida". Para Kenneth Clark, A Balsa da Medusa "mantense como o principal exemplo do pathos romántico expresado a través do nu; e esa obsesión coa morte, que levou a Géricault a frecuentar cámaras mortuorias e lugares de execucións públicas, dá verdade ás súas figuras de mortos e moribundos."
Fascismo
Definición
A composición social dos movementos fascistas foi historicamente a de pequenos negociantes, burócratas de nivel baixo e as clases medias. O Fascismo tamén atopou grande éxito nas áreas rurais, especialmente entre agricultores, e na cidade entre as clases traballadoras. Un aspecto importante do fascismo é que usa os seus movementos de masa para atacar ás organizacións das clases traballadoras - partidos da esquerda e sindicatos.
CCTV-4
CCTV-4 é a canle internacional en mandarín da CCTV, que comezou a emitir en 1992, ofrece unha selección de programas de difentes canles da CCTV. Unha das súas prioridades era transmitir a visión da República Popular a aqueles territorios que reclamaba, Hong Kong e Macau, e que desde 1997 están baixo a súa soberanía e tamén a Taiwán. Tamén informa sobre as colonias chinesas esparexidas nos cinco continentes.
Fascismo
Definición
Ao contrario do período anterior á segunda guerra mundial, cando moitos grupos se denominaran abertamente fascistas, no período da posguerra, o termo tomou un significado pexorativo, en parte como reacción aos crimes contra a Humanidade levados a cabo polos Nazis.
Hoxe, moi poucos grupos se proclaman fascistas, e o termo é usado para referirse a grupos polos que se ten pouco aprecio. O termo "fascista" ou "Nazi" é frecuentemente atribuído a individuos ou grupos que son vistos como de comportamento autoritario ou que tenta concentrar o poder. Mais particularmente, "Fascista" é por veces empregado por persoas de esquerda para caracterizar algúns grupos ou persoas da extrema dereita ou próximas, ou por persoas de extrema esquerda para describir calquera influencia política ou cultural percibidas coma "non-progresistas", ou simplemente non suficientemente progresistas. Este uso recuou moito nos anos 70 do século XX mais coñeceu un rexurdir recente co movemento do activismo antiglobalización.
O fascismo, en moitos aspectos, é unha ideoloxía de negativismo: antiliberal, anticomunista, antidemocrática, antiigualitaria etc. Como sistema político e económico en Italia, combinaba elementos de corporativismo, totalitarismo, nacionalismo, e anticomunismo.
A orixe e a ideoloxía do fascismo
O texto Doutrina do Fascismo foi escrito por Giovanni Gentile, un filósofo idealista e que serviu como o seu filósofo oficial. Mussolini asinou o artigo e o texto foille atribuído oficialmente. Nel, os franceses Georges Sorel, Charles Péguy, e Hubert Lagardelle foron invocados como as fontes do fascismo. As ideas de Sorel sobre o sindicalismo e a violencia son postas en evidencia neste documento. Tamén cita ao francés Joseph Renan que di ter "intuicións pre-fascistas".
Hai varias influencias en Mussolini. Sergio Panunzio, un grande teórico do fascismo na década de 1920, tiña un pasado sindicalista mais a súa influencia diminuíu a medida que o movemento se distanciou das súas raíces esquerdistas. O concepto fascista do corporativismo e particularmente as súas teorías da colaboración de clases e relacións económicas e sociais son moi semellantes ás do modelo delineado polo Papa León XIII na súa encíclica de 1892 Rerum Novarum que se debatía coa política tal como ela fora transformada pola Revolución Industrial e outras mudanzas na sociedade que ocorreron no século XIX. O documento criticaba o capitalismo, queixándose da explotación das masas na industria.
Entrementres, Rerum Novarum criticaba severamente o concepto socialista da loita de clases e a súa solución proposta para eliminar a propiedade privada. Propuña que gobernos fortes tomasen por misión protexe-lo seu pobo da explotación, e solicita aos Católicos o aplicaren principios da xustiza social nas súas propias vidas.
Tentando encontrar algúns principios que substituísen á doutrina Marxista de loita de clases, Rerum Novarum propuña a solidariedade social entre as clase altas e baixas e engadía o nacionalismo como forma de preserva-la moralidade tradicional, costumes, e tradicións. Ao facelo, Rerum Novarum propuña unha especie de corporativismo, a organización de sociedades políticas como esferas industriais, de forma semellante ás guildas medievais. Unha democracia onde cada persoa teña dereito a un voto era rexeitada en favor da representación por grupos de intereses. Esta idea pretendía ir contra a "natureza subversiva" da doutrina de Karl Marx.
Os temas e ideas desenvolvidos en Rerum Novarum poden ser tamén encontrados na ideoloxía do fascismo tal como foi desenvolvida por Mussolini.
O fascismo tamén se baseou en Gabriele d'Annunzio e a súa Constitución de Fiume na súa efémera "rexencia" da cidade de Fiume. O Sindicalismo tivo unha influencia no fascismo, en particular porque algúns sindicalistas se teñen cruzado coas ideas de D'Annunzio. Antes da primeira guerra mundial, ao sindicalismo tíñaselle coma unha doutrina militante para a revolución da clase traballadora. Distinguíase do Marxismo porque insistía que o mellor camiño para a clase traballadora era liberarse polo sindicato en vez do partido. En 1908, o Partido Socialista Italiano expulsou aos sindicalistas. O movemento sindicalista dividiuse entre o anarcosindicalismo e outras tendencias máis moderadas.
Algúns moderados comezaron a promover os chamados "sindicatos mistos" de traballadores e patróns. Nesta liña de acción, absorben as ensinanzas dos teóricos católicos e expanden as teorías para que abrangan o grande poder do Estado, desviándose das influencias de D'Annuzio e aproximándose a ideais máis nacionalistas.
Cando se publicou a tradución italiana do libro Au-delà du marxisme, de Henri de Man, Mussolini escribiu que o criticismo de Man destruíra calquera elemento "científico" aínda existente no Marxismo. Mussolini aprecia a idea de que a organización corporativa e as novas relacións entre proletariado e capital ían eliminar o "conflito de intereses económicos" e polo tanto neutralizar o "xerme da loita de clases".
O fascismo italiano
Mussolini fundou o movemento fascista o 23 de marzo de 1919, nunha reunión feita na cidade de Milán. Entre os membros fundadores estaban os líderes revolucionarios sindicalistas Agostino Lanzillo e Michele Bianchi.
En 1921, os fascistas pasaron a desenvolver un programa que esixía a república, a separación da Igrexa do estado, un exército nacional, un imposto progresivo para herdanzas e o desenvolvemento de cooperativas.
O estado fascista de Mussolini foi establecido aproximadamente unha década antes da chegada de Hitler ao poder. O fascismo italiano foi, en moitos aspectos, unha reacción á falla aparente do laissez-faire e ao medo dos movementos de esquerda, a pesar de que as circunstancias na historia intelectual deben ser consideradas, como o abalo do positivismo e o fatalismo xeneralizado da posguerra na Europa.
O fascismo foi en certa forma o resultado dun sentimento xeral de ansiedade e medo dentro da clase media na Italia da posguerra, resultado da converxencia de presións interrelacionadas de orde económica, política e cultural. En canto ao estandarte desta ideoloxía autoritaria e nacionalista, Mussolini foi capaz de explorar os medos perante o capitalismo nunha era de depresión e posguerra, o ascenso dunha esquerda máis militante, e un sentimento de vergoña nacional e de humillación que resultara da "vitoria mutilada" da Italia nos tratados de paz trala primeira guerra mundial. As aspiracións nacionalistas non realizadas (ou frustradas) manchaban a reputación do liberalismo e do constitucionalismo entre moitos sectores da poboación italiana. Ademais, estas institucións democráticas nunca creceran ata atoparse firmemente enraizadas na nova nación-estado.
A medida que esa mesma depresión da posguerra facía crecer a sedución polo marxismo entre o proletariado urbano, aínda máis desprovisto de dereitos cós seus contrapartes no continente, o receo á forza crecente do sindicalismo, o comunismo e o socialismo proliferaban entre a elite e a clase media. Dagún xeito, Benito Mussolini enchía un baleiro político. O Fascismo xurdiu coma unha "terceira vía" — como a última esperanza da Italia para evitar o colapso inminente do "fraco" liberalismo italiano, e a revolución comunista.
Ao mesmo tempo que fallaba en crear un programa coherente, o fascismo evolucionou cara un novo sistema político e económico que combinaba o corporativismo, o totalitarismo, nacionalismo, e anticomunismo nun estado deseñado para unir a tódalas clases nun sistema capitalista, mais un novo sistema capitalista no que o estado tiña o control da organización das industrias vitais. Baixo a bandeira do nacionalismo e o poder estatal, o Fascismo parecía sintetizar o glorioso pasado romano cunha utopía futurista.
A sedución polo movemento, a promesa dun capitalismo máis ordenado despois dunha era de depresión económica na posguerra, non se limitaba a Italia ou mesmo a Europa. Por exemplo, unha década máis tarde, cando a Gran Depresión orixinou un receso na economía brasileira, unha especie de proto-fascismo ía emerxer coma reacción aos problemas socioeconómicos, e a conciencia nacionalista do estatuto periférico da economía do Brasil. O réxime de Getúlio Vargas adoptou unha extensa influencia fascista coa Constitución do Estado-Novo, dirixida por Francisco Campos, eminente xurista afiliado ao Partido Fascista Brasileiro.
Fundado coma unha asociación nacionalista (o Fasci di Combattimento) de veteranos da primeira guerra mundial en Milán o 23 de marzo de 1919, o movemento fascista de Mussolini converteuse nun partido nacional (o Partito Nazionale Fascista) despois de gañar 35 escanos nas eleccións ao parlamento de maio de 1921. Inicialmente combinando elementos ideolóxicos da esquerda e da dereita, aliñábase coas forzas conservadoras pola súa oposición ás ocupacións a fábricas en setembro de 1920.
A pesar dos temas da reforma social e económica no manifesto fascista inicial de xuño de 1919, o movemento foi apoiado por seccións da clase media, receosos do socialismo e do comunismo, namentres que industriais e donos de terra víano coma unha defensa contra a militancia laborista. Baixo a ameaza dunha "Marcha sobre Roma fascista," Mussolini asumiu en Outubro de 1922 o liderado dun goberno de coalición de dereita incluíndo inicialmente membros do partido popular, pro-Igrexa.
A transición cara a unha ditadura asumida foi máis gradual do que na Alemaña unha década máis tarde, apesares de que en xullo de 1923 unha nova lei electoral dificultaba a constitución dunha maioría parlamentaria fascista, e o asasinato do deputado socialista Giacomo Matteotti once meses máis tarde mostrou os límites da oposición política. En 1926 os movementos de oposición foron declarados ilegais, e en 1928 a elección ao parlamento estaba restrinxida a candidatos aprobados polos fascistas.
O feito político máis duradeiro deste réxime foi talvez o Tratado de Laterano de febreiro de 1929 entre o estado italiano e a Santa Sé, polo cal ó Papado foille concedida a soberanía sobre a Cidade do Vaticano e recibiu a garantía do libre exercicio do Catolicismo como a única relixión do estado en toda Italia en troques da súa aceptación da soberanía italiana sobre os anteriores dominios do Papa.
Os sindicatos e asociacións de traballadores foron reorganizados en 1934 en 22 corporacións fascistas combinando traballadores e empresarios por sector económico, cuxos representantes en 1938 substituíron ao parlamento como a "Cámara de Corporacións". O poder continuaba investido no Grande Consello Fascista, o corpo gobernativo do movemento.
O illamento internacional e o seu apoio común en España vai facer resaltar unha crecente colaboración diplomática entre a Italia e a Alemaña Nazi. Isto vese tamén nas políticas domésticas do réxime fascista italiano, as primeiras leis antisemitas dátanse en 1938.
A intervención de Italia (10 de xuño de 1940) na segunda guerra mundial como aliado da Alemaña trouxo o desastre militar e deu coma resultado a perda das colonias no norte e leste africano, tamén a invasión americano-británica de Sicilia en xullo de 1943 e o sur de Italia en setembro de 1943.
Mussolini foi destituído como primeiro ministro polo rei Vitor Manuel III de Italia a 25 de xullo de 1943, e a continuación foi preso. En setembro libérano paracaidistas alemáns é instalado como xefe dunha "República Social Italiana" fantoche en Salo, no norte da Italia, entón ocupado pola Alemaña. A súa asociación co réxime de ocupación alemán restoulle moito do pouco apoio que lle restaba. A súa execución sumaria o 28 de abril de 1945 por guerrilleiros, durante unha fase final da guerra particularmente violenta, foi vista por moitos observadores como o final apropiado para o seu réxime.
Trala guerra, os restos do fascismo italiano reagrupáronse sobre o "Movemento Social Italiano" (MSI) neo-fascista. O MSI formou coalición en 1994 coa antiga "Democracia Cristiá" conservadora para formar a Alleanza Nazionale (AN), que proclama o seu compromiso co constitucionalismo, o goberno parlamentario e pluralismo político.
Fascismo versus socialismo
O Fascismo desenvolveu unha oposición ao socialismo e ó comunismo, é curioso que moitos fascistas foran marxistas no pasado. Con relación ó tema, en 1923 Mussolini declarou, na Doutrina do Fascismo:
Un goberno fascista é xeralmente caracterizado como de "extrema dereita" e un goberno socialista, de "esquerda". Mais teóricos como Hannah Arendt e Friedrich Hayek argumentan que existen diferenzas apenas superficiais entre o Fascismo e formas totalitarias de socialismo (véxase Stalinismo); unha vez que os gobernos autoproclamados "socialistas" non sempre mantiveron o seu ideal de servir ao pobo e respectar os principios democráticos. Moitos socialistas e comunistas rexeitan eses gobernos totalitarios, encarados como unha forma de Fascismo con máscara de socialismo. (Vexa espectro político e modelo político para máis detalles.)
Socialistas e outros críticos (non necesariamente de esquerda) sustentan que non hai sobreposición ideolóxica entre Fascismo e Marxismo; acreditan que ambas as doutrinas son diametralmente opostas. Sendo o Marxismo a base ideolóxica do comunismo, conclúen que as comparacións feitas por Arendt e outros son inválidas.
Mussolini rexeitou completamente o concepto marxista de loita de clases ou a tese marxista de que os obreiros deberían apropiarse dos medios de produción. En 1932 escribiu (na Doutrina do Fascismo, por vía de Giovanni Gentile):
A orixe esquerdista do líder fascista italiano Mussolini, coma un antigo líder da ala mais radical do partido socialista italiano, ten sido frecuentemente notada. Ademais da súa viraxe cara a dereita, Mussolini continuou a empregar moito da retórica do socialismo, substituíndo a clase social pola nación como a base da lealdade política.
Tamén é frecuentemente notado que a Italia fascista non nacionalizou industrias ou entidades capitalistas. Máis ben estabeleceu unha estrutura corporativista influenciada polo modelo de relacións de clase avanzado pola Igrexa católica. De feito, existe unha grande cantidade de literatura sobre a influencia do Catolicismo no fascismo e das ligazóns entre o clero e os partidos políticos na Europa antes e durante a segunda guerra mundial.
A pesar de que o fascismo italiano tense autoproclamado coma a antítese ao socialismo, a historia persoal de Mussolini no movemento socialista fai que teña algunha influencia sobre el. Elementos da práctica dos movementos socialistas que retivo:
O Manifesto Fascista orixinal contiña un determinado número de propostas para reformas que tamén eran comúns entre os movementos socialista e democráticos e eran deseñados para apelar á clase traballadora. Estas promesas foron xeralmente ignoradas unha vez que os fascistas tomaron o poder.
Críticos apuntan que os Marxistas e os sindicalistas foron os primeiros albos e as primeiras vítimas de Mussolini e de Adolf Hitler unha vez que chegaron ó poder. Tamén resaltan o antagonismo que resultou en loitas de rúa entre fascistas e socialistas, incluíndo:
Mussolini tamén apresou a Antonio Gramsci dende 1926 até 1934, despois de Gramsci, un líder do Partido Comunista Italiano e unha figura intelectual destacada, por tentar crear unha fronte común entre a esquerda política e os traballadores, co obxectivo de resistir e derrotar ó fascismo. Outros líderes comunistas italianos coma Palmiro Togliatti foron ao exilio e loitaron pola república en España.
Unha manifestación do conflito entre fascismo e socialismo foi a guerra civil española.
Fascismo e outros réximes totalitarios
Algúns historiadores e teóricos ven no fascismo e no réxime comunista da Unión Soviética (máis especificamente o Stalinismo) grandes semellanzas, considerándoos "totalitarismo" (unha denominación de Hannah Arendt). Outros os ven coma incomparables. Arendt e outros teóricos do totalitarismo argumentan que hai semellanzas entre as nacións baixo dominio Fascista e Stalinista. Por exemplo, tanto Hitler coma Stalin cometeron asasinatos masivos de millóns dos seus concidadáns que non se integraran nos seus planes.
De acordo coa doutrina do libertarianismo Nolan chart, o "fascismo" ocupa un lugar no espectro político como o equivalente capitalista do comunismo, sendo un sistema que apoia a "liberdade económica" mais os seus controis sociais fai que se volte totalitario.
En 1947, o economista austríaco Ludwig von Mises publicou un libro chamado "Caos planeado" (Planned Chaos). Nel afirmaba que o fascismo e o Nazismo son ditaduras socialistas e que ambas obedecían aos principios soviéticos de ditadura e opresión violenta dos disidentes. Dixo que a maior herexía de Mussolini á ortodoxia marxista fora o seu forte apoio da entrada italiana na primeira guerra mundial do lado aliado (Mussolini pretendía "libertar" áreas de lingua italiana vivindo baixo control austríaco nos Alpes). Esta visión contradí as declaracións do propio Mussolini (para non mencionar aos seus opoñentes socialistas) e é xeralmente vista co escepticismo polos historiadores.
Críticos de von Mises argumentan que estaba atacando un fantoche; é dicir, que mudou a definición de socialismo, co gallo de acomodar o fascismo e o nazismo a esa definición. O concepto de ditadura do proletariado ao cal Von Mises alude non é o mesmo que o concepto de ditadura empregada polos fascistas. Ditadura do proletariado significa, na definición marxista, unha ditadura dominada polas clases traballadoras, non unha ditadura dominada pola clase capitalista. Este concepto foi manipulado por Stalin ata o punto de significar unha ditadura do Secretario Xeral sobre o partido e as clases traballadoras. Neste punto, Stalin desviouse de Marx, e como tal non é correcto afirmar que conducía unha forma de goberno Marxista.
Por outra banda no relativo ao modelo económico fascista baseado no corporativismo promove unha colaboración entre clases nunha tentativa de unión das mesmas baixo o control do estado, namentres que o modelo marxista promove a eliminación non só das clases, senón tamén do propio estado.
Adicionalmente, os estados fascistas, por un lado, e a Unión Soviética e o bloque soviético por outro, foron estados policiais, feito que non significa que sexa produto do socialismo. A pesar que de tódolos estados de partido único poden ser considerados estados policiais, non hai ningunha relación entre a definición de socialismo e a definición de estado policial, nin tódolos estados policías son socialistas ou fascistas. Moitos outros réximes de partido único, incluíndo réximes capitalistas, foron tamén estados policiais. Algúns exemplos:
Por outra banda, existiron moitos gobernos socialistas en sistemas de múltiple partido que non foron estados policiais.
Anticomunismo
Fascismo e Comunismo son sistemas políticos que ascenderon a un primeiro plano despois da primeira guerra mundial. Historiadores do período entre a primeira e a segunda guerra mundial coma E.H. Carr e Eric Hobsbawm afirmaron que o liberalismo estaba baixo presión neste período e que parecía unha filosofía condenada. O éxito da Revolución Rusa de 1917 deu lugar a unha onda revolucionaria por toda Europa. O movemento socialista mundial dividiuse entre as faccións socialdemócrata e Leninista.
A formación da Terceira Internacional levantou serios debates entre os partidos social-demócratas, rematando no separatismo dos que apoiaban á Revolución Rusa para formar partidos comunistas na maioría dos países industrializados (e non industrializados).
Ao remate da primeira guerra mundial, houbo tentativas de revoltas ou ameazas de revoltas por toda Europa, principalmente na Alemaña, onde a Revolta Spartacista, liderada por Rosa Luxemburg e Karl Liebknecht en xaneiro de 1919, foi facilmente esmagada. Na Baviera, comunistas derrubaron o goberno e estabeleceron o Soviet de Múnic entre 1918 e 1919. Un curto goberno soviético foi establecido na Hungría por Béla Kun en 1919.
A revolución rusa tamén inspirou movementos revolucionarios en Italia, coa de ocupación de fábricas. Moitos historiadores ven o fascismo coma unha resposta a estes sucesos, coma un movemento que ao mesmo tempo tentou apelar ás masas e desvialas do Marxismo. Tamén apelou aos capitalistas coma unha barreira contra o bolxevismo. O fascismo italiano tomou o poder co apoio do rei de Italia despois de que anos de intranquilidade esquerdista levaran a moitos conservadores a crer que unha revolución comunista era inevitable.
En toda Europa, numerosos aristócratas, intelectuais conservadores, capitalistas e industriais ofreceron apoio aos movementos fascistas nos seus países, emulando ao fascismo italiano. Na Alemaña, xurdiron numerosos grupos de dereita nacionalista, particularmente na posguerra os Freikorps, que se empregaron para esmagar aos spartaquistas e a Räterrepublik de Múnic.
Coa Gran Depresión da década de 1930, semellaba que o liberalismo e as formas liberais de capitalismo estaban condenadas, e os movementos fascistas e comunistas non paraban de gañar apoios. Estes movementos opoñíanse ferozmente un ó outro e loitaban acotío, o exemplo mais notable foi a guerra civil española. Esta guerra volveuse unha guerra por representantes (proxy war) entre países fascistas e seus aliados internacionais, que apoiaron a Franco e o movemento comunista mundial aliado aínda que con certas diferenzas aos anarquistas e trotskistas, que apoiaron á Fronte Popular e que recibiron axuda sobre todo da Unión Soviética.
Inicialmente, a Unión Soviética apoiou a alianza con potencias occidentais contra a Alemaña Nazi e frontes populares en varios países contra o fascismo doméstico. Esta política tivo pouco éxito debido á desconfianza mostrada polas potencias occidentais (sobre todo a Gran Bretaña) cara a Unión Soviética. O Acordo de Múnic entre a Alemaña, Francia e Inglaterra contribuíu a que os soviéticos pensaran que as potencias occidentais estaban desexosas de forzalos a loitar contra o Nazismo. A falta de ímpeto por parte dos británicos durante as negociacións diplomáticas cos soviéticos serviu para tornar a situación a peor. Os soviéticos mudaron a súa política e negociaron un pacto de non-agresión coñecido como o Pacto Molotov-Ribbentrop no ano 1939. Vyacheslav Molotov afirma nas súas memorias que os soviéticos crían que isto era preciso para gañares tempo e prepara-la guerra contra a Alemaña.
Stalin non agardaba que os Alemáns atacasen antes de 1942, mais o pacto rematou en 1941 cando a Alemaña Nazi invadiu a Unión Soviética. Fascismo e comunismo voltáronse inimigos a morte. A guerra, para ambos, era vista coma unha guerra de ideoloxías.
Fascismo e cristianismo
miniatura|[[Pío XI e o daquela cardeal Pacelli (futuro Pío XII) inaugurando Radio Vaticana en 1931.]] Sempre houbo unha grande polémica entre os movementos fascistas e o cristianismo, particularmente a Igrexa católica. Como xa se mencionou, a encíclica do Papa León XIII de 1891, Rerum Novarum anticipou moito da doutrina que se tornou coñecida coma fascismo. Corenta anos despois, as tendencias corporativas de Rerum Novarum foron resaltadas pola encíclica do Papa Pío XI o 25 de maio de 1931 Quadragesimo Anno que reafirmou a hostilidade de Rerum Novarum cara a competición desordenada e a loita de clases.
Ao comezo dos anos 20 do século XX, o partido católico en Italia (Partito Popolare) estaba disposto a formar coalición co partido reformador que podería ter estabilizado a política italiana e frustrado o golpe proxectado por Mussolini. A 2 de outubro de 1922, o Papa Pío XI fai circular unha carta ordenando ó clero que non se aliñara co Partito Popolare, senón que ficase neutral, unha acción que vai enfraquecer ó partido e á súa alianza contra Mussolini. O secretario de estado do Vaticano reuniuse con Il Duce ó comezo de 1923 e estivo de acordo en disolver o Partito Popolare, que Mussolini viu coma un obstáculo ao dominio fascista. A cambio, os fascistas déronlles garantías en canto á educación e institucións católicas.
En 1924, despois do asasinato do líder do Partido Socialista por fascistas, o Partito Popolare xuntouse ao partido socialista na esixencia de que o rei despedira a Mussolini coma primeiro ministro, e afirmou o desexo de formar un goberno de coalición. Pío XI respondeu avisando contra os perigos dunha alianza entre católicos e socialistas. O Vaticano ordenou que tódolos cregos deixasen calquera posto que ocuparan no "Partito Populare". Esta posición da Igrexa levou à desintegración do partido nas áreas rurais, onde dependía da condescendencia clerical.
O Vaticano estabeleceu a continuación a Acción Católica coma unha organización non política baixo o control directo dos bispos. O Vaticano prohibiulle de participar na política e deste xeito eliminaba as posibilidades de que se opuxeran ao réxime fascista. Pío XI ordenou a tódolos católicos que se unisen a Acción Católica. Isto provocou que centos de miles de católicos italianos abandonaran o Partito Popolare, a se uniran a Acción Católica. Foi o colapso do partido católico.
Cando Mussolini ordenou o peche da Acción Católica en maio de 1931, Pío XI emitiu unha encíclica, Non abbiamo bisogno. Este documento afirma a oposición da Igrexa católica á disolución e argumenta que aquela orden de Mussolini "desenmascaraba as intencións pagás do Estado fascista". Baixo presión internacional, Mussolini decidiu anular dito peche.
O réxime de Vichy en Francia estivo tamén profundamente influenciado pola ideoloxía católica reaccionaria da Action Française. Por contrapartida, moitos cregos católicos foron perseguidos baixo o réxime Nazi, e moitos clérigos católicos desempeñaron importantes papeis na acollida de xudeus durante o Holocausto.
Práctica do fascismo
Exemplos de sistemas fascistas inclúen:
A práctica do Fascismo tivo diversas medidas políticas e económicas, convidando a comparacións diferentes. Algúns escritores que focalizan as súas análises nas medidas politicamente represivas do fascismo identifican isto coma unha forma de totalitarismo, unha descrición que empregan para non só caracterizar á Italia fascista e á Alemaña nazi, senón tamén países como a Unión Soviética, a República Popular de China ou a Corea do Norte. Débese ter en conta que o termo "totalitarismo" é moi amplo e inclúe moitas ideoloxías diferentes, que son inimigas xuradas unhas das outras. Algúns analistas, en troques, mostran que certos gobernos fascistas eran máis autoritarios que totalitarios. Hai un acordo case universal en que a Alemaña nazi era totalitaria. Porén, moitos discutirían se os gobernos da España de Francisco Franco e o Portugal de Salazar, sendo fascistas, eran máis autoritarios ou totalitarios. Escritores que focalizan as súas análises en políticas económicas e no uso do aparato estatal para combater os conflitos entre as clases diferentes fan comparacións até máis amplas, identificando o fascismo coma unha forma de corporativismo. O corporativismo era a cara política da doutrina social católica de finais do século XIX. Algunhas comparacións fanse en relación ao corporativismo non só coma o nazismo, senón tamén con certas partes do New Deal de Roosevelt nos EUA, e o populismo de Juan Domingo Perón na Arxentina.
Mitrídates III de Partia
Mitrídates III ou Arsaces XIV foi rei do Imperio parto entre o -87 e o -80, usurpou a coroa a Orodes I, fillo e sucesor de Gotarces I.
Fascismo
O fascismo coma un fenómeno internacional
Frecuentemente é materia de disputa saber se un determinado goberno poderá ser caracterizado como fascista, autoritario, totalitario, ou simplemente un Estado policial. Réximes que se proclamaron como fascistas ou que son considerados como simpatizantes do fascismo:
Notas
En Inglés
Mitrídates III de Partia
Figura de Mitrídates III
Existen varias evidencias que nos levan a relacionar a Mitrídates III coa familia parta reinante, e que mesmo podería determinar a paternidade de Mitrídates. O primeiro é un documento en pedra da zona de Behistun, na zona occidental de Persia, de época de Mitrídates onde aparece o rei xunto a catro dignatarios do seu reino: O primeiro e o terceiro nome corresponde a personalidades menores, con todo o segundo, Mitrídates, podería facer referencia a Mitrídates III, como fillo de Mitrídates II e por tanto irmán de Gotarces I. A isto engadimos o feito que nas moedas cuñadas por Mitrídates III aparece o epíteto ΦΙΛΟΠΑΤΟΡΟΣ philopátoros (o que ama ao seu pai) o que podería facer referencia á súa relación coa dinastía reinante e así xustificar o seu ascenso ao trono. Non obstante os investigadores carecen de suficientes datos para dar por definitiva esta relación paterno-filial.
Reinado
Nos primeiros meses do seu reinado interveu na guerra entre os monarcas seléucidas Filipo I Filadelfo e Demetrio III Eucarios. O outrora poderoso imperio seleúcida quedara reducido ao territorio sirio ameazado constantemente polo expansionismo armenio. A acción de Mitrídates III foi en axuda de Filipo I cando este se achaba cercado polo seu irmán en Beroea. Mitrídates conseguiu derrotar e capturar a Demetrio, o cal morreu en Partia.
As relacións co reino de Armenia, dirixido por Tigranes o Grande sufriron unha considerábel deterioración. Tigranes, criado como refén na corte parta, fora aliado de Mitrídates II e tamén do seu fillo Gotarces I a quen casara coa súa filla Aryazate, e que moi posibelmente fosen os pais de Orodes I, que foi desposuído da sucesión por Mitrídates III. Tigranes aproveitou a situación delicada do reino parto para declarar a guerra, e desprenderse da súa tutela. Armenia logrou facerse cos territorios de Osroene, Adiabene, Gordiena e Atropatene e sometelos a vasalaxe: A debilidade do reino foi aproveitada por Orodes I quen lanzou unha campaña contra Mitrídates III nas satrapías occidentais. Orodes tomou Babilonia no ano -81 (o diario astronómico de Babilonia mencionan unha eclipse lunar no seu primeiro mes de reinado) continuou a guerra até a definitiva derrota (mención nos bronces de Susa o ano 233 SEM, agosto/setembro do ano -80 de Orodes I). Non se sabe nada sobre o destino de Mitrídates III, algunhas teorías apuntan a que quizais non morrese e fuxise cara ás rexións máis inaccesíbeis do norte do imperio, onde falecería ao ano seguinte.
Ocho apellidos catalanes
Ocho apellidos catalanes é un filme español dirixido por Emilio Martínez-Lázaro que se estreou o 20 de novembro de 2015 en España. É a secuela do filme Ocho apellidos vascos, con Dani Rovira, Clara Lago, Karra Elejalde e Carmen Machi repetindo os seus papeis e a incorporación de Belén Cuesta, Berto Romero, Rosa Maria Sardà e Antonio Resines. Está producida por Telecinco Cinema.
Sinopse
Despois de que Rafa (Dani Rovira) rompese a súa relación con Amaia (Clara Lago), o pai dela, Koldo (Karra Elejalde), preséntase en Sevilla para anunciarlle os novos plans de voda da súa filla cun catalán. Arrepentido por provocar a ruptura, Rafa acompaña a Koldo á masía xerundense do pretendente, Pau (Berto Romero), que mobilizou a vila para facer crer á súa avoa, Roser (Rosa Maria Sardà), que Cataluña conseguiu a independencia e que a súa voda será a primeira que acolla o novo país.
Invitada por Amaia, Merche (Carmen Machi), que se presenta desta vez co nome de Carme, reprocha a Koldo non ter sabido facer fronte ao compromiso, aínda que este realmente segue namorado dela. Merche, por outra banda, anima a Rafa a recuperar o amor de Amaia. Cando o sevillano sabe que Judit (Belén Cuesta), a muller en realidade galega (Maruxiña) que organiza o casamento, está perdidamente namorada de Pau, ambos uniranse a Koldo e Merche para intentar frear o enlace e conseguir que Amaia e Rafa rematen xuntos para sempre.
Localización
O filme está rodado en Monells (Xirona).
James Earl Jones
James Earl Jones, nado o 17 de xaneiro de 1931 en Arkabutla, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Fillo do actor Robert Earl Jones, é coñecido por darlle voz a Darth Vader na franquía Star Wars, actuou en moitos outros filmes, sendos os papeis máis salientables o de Thulsa Doom en Conan o bárbaro (1982) e o de Terence Mann en Field of Dreams (1989), tamén dobrou ao Emperador da Noite en Pinocchio and the Emperor of the Night (1987) e a Mufasa e en The Lion King (1994). A súa voz caracterízase por un ton baixo, fondo e autoritario, é a voz dos lemas da CNN, "This is CNN", e da CNN International "This is CNN International".
Nelson Frazier, Jr.
Nelson Frazier, Jr., nado o 14 de febreiro de 1971 en Memphis e finado o 18 de febreiro de 2014, máis coñecido polo seu nome no ring Big Daddy V, foi un loitador profesional estadounidense que traballaba na World Wrestling Entertainment no seu programa Smackdown.
World Wrestling Federation (1993-1995)
Frazier comezou a súa carreira da loita libre profesional co nome de Nelson Knight no seo de The Harlem Knights facendo parella e kayfabe co seu irmán Bobby. O equipo loitou na United States Wrestling Association e na Pro Wrestling Federation (PWF), gañando o PWF Tag Team Championship en dúas ocasións, antes de asinar coa World Wrestling Federation (WWF) en xullo de 1993.
Ao chegaren á WWF, the Harlem Knights mudaron os seus nomes: Nelson (Frazier) converteuse en Mabel, Bobby converteuse en Mo e cun manager rapeiro de nome Oscar. Xunto o novo equipo, chamado Men on a Mission, WWF presentouse á audiencia a través dun vídeo, o que era práctica habitual na época, presentando a tres homes afro-americanos tratando de facer un cambio positivo no interior dos suburbios. O grupo, sempre vestidos de púrpura, debutou como faces (heroes), e conseguiron o Tag Team Championship pero só por dous días.
En 1995, Mabel e Mo mudaron a viláns e atacaron a Oscar. Como vilán, Mabel gañou popularidade como loitador individual, e gañou o título de Rei do Ring de 1995 en maio, con Mo cComo manager. Durante o seu mandato como rei do ring, Mabel titulouse como rei Mabel, de xeito semellante Mo cambiou o seu nome a sir Mo, e levaba o cinto do campionato que el persoalmente deseñara. Inmediatamente despois de se converter no rei, Mabel participou na WWF Champion Diesel no SummerSlam de agosto, pero perdeu. A raíz desta perda converteuse participando no curso Yokozuna versus O feudo Undertaker, axudando a atacar un Yokozuna derribado Undertaker e rulandose pernas caindo en todo O Undertaker coa cara ata que Yokozuna (kayfabe) fracturado A súa órbita ósea despois dun partido,pono fóra de acción durante dous meses. Un mes despois da súa volta, o Undertaker derrotou ó Rey Mabel nun partido no Cofre Na Súa Casa: Tempada de golpes de pago por visión. Mabel último aspecto coa empresa entrou na Royal Rumble o próximo mes, cando el participou no Royal Rumble match.
O Vao, San Vicenzo de Curtis, Vilasantar
O Vao é un lugar do concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Está dividido entre as parroquias de Vilariño e San Vicenzo de Curtis. Segundo o Instituto Nacional de Estadística a poboación da parte de San Vicenzo en 2018 era de 16 habitantes (dez homes e seis mulleres).
The Mars Volta
The Mars Volta foi unha banda norteamericana fundada polos membros da desaparecida At the Drive-In Cedric Bixler-Zavala e Omar Rodríguez-López. O seu estilo é difícil de clasificar, indo do rock ao hardcore, e pasando polo rock progresivo, a psicodelia e incluso a salsa.
Os inicios
Os membros da banda At the Drive-In, Cedric Bixler e Omar Rodríguez-López, estaban na banda De Facto co técnico de son Jeremy Ward dende mediados dos anos 90. De Facto tiña a Cedric na batería, a Omar no baixo e a Jeremy na voces e manexando os efectos.
A pesar de que o grupo comezou como unha banda local facendo rock, estiveron influenciados polos pioneiros do reggae como Lee Perry e Dr. Alimantado. O grupo tamén utilizaba música electrónica, música latina, salsa, e jazz, dando como resultado un son distinto e universal. A banda presentouse en locais próximos á súa cidade natal, El Paso (Texas) e lanzaron o seu primeiro álbum ''How do you dub? You Fight for Dub. You plug Dub in''.
Ao trasladárense a Long Beach (California) no ano 2000, a banda incorporou ao teclista Isaiah "Ikey" Owens. Ikey trouxo un novo ton a De Facto que conseguiu unha popularidade que antes non existía. En 2001, De Facto lanzou o seu segundo álbum, Megaton Shotblast, conseguindo éxito instantaneamente. Omar e Cedric decidiron rematar con At the Drive-In mentres De Facto continuaba experimentando co seu son. Eva Gardner xuntouse á banda, converténdose en The Mars Volta.
O seu nome para o primeiro concerto en Anaheim, California, foi DeFacto + Eva Gardner + Jon Theodore. Durante 2001, a banda gravou dúas cancións con Alex Newport, dando como resultado a súa primeira demo. Gravaron tres temas máis con Alex Newport, o que se converteu no álbum Tremulant EP, lanzado a principios de 2002. Tremulant está composto polas cancións "Cut that City", "Concertina" e "Eunuch Provocateur". O EP era unha fusión de rock progresivo, salsa e música experimental.
De-Loused in the Comatorium
Despois de Tremulant EP, The Mars Volta continuou dando concertos e trocando os membros da banda mentres preparaba o álbum De-Loused in the Comatorium, producido por Rick Rubin. Mentres Tremulant non tiña un tema específico (excepto pola mención ao seu seguinte álbum), De-Loused era un traballo que contaba unha historia en primeira persoa dun adicto ás drogas en coma. A pesar das letras implícitas, The Mars Volta alegaba en entrevistas que o protagonista do álbum estaba baseado nun antigo amigo, Julio Venegas, ou "Cerpin Taxt" (como é mencionado na historia, que estivo en coma durante varios anos antes de acordar, e que se tirou dun viaduto en El Paso, Texas. A morte de Venegas foi tamén tratada na canción de At the Drive-In titulada "Embroglio", do seu álbum Acrobatic Tenement.
Nesa época a banda non tiña baixista. Flea (baixista de Red Hot Chili Peppers) tocou o baixo en nove das dez temas do álbum. De-Loused converteuse no seu maior éxito tanto para a crítica como comercialmente, vendendo 500.000 copias.
Mentres estaban de xira con Red Hot Chili Peppers para divulgar o disco, o enxeñeiro de son e letrista da banda, Jeremy Ward, foi atopado morto por sobredose. A banda cancelou a segunda parte da xira e o primeiro sinxelo de De-Loused foi posteriormente dedicado a Ward.
Frances the Mute
Coa volta á xira, Juan Alderete converteuse no baixista da banda e Marcel Rodriguez (irmán de Omar) en percusionista. Iniciábase entón o traballo para o segundo álbum en 2004.
En 2005, a banda lanzou o seu segundo álbum, Frances the Mute, inspirado nun diario atopado no coche do enxeñeiro de son Jeremy Ward. O autor do diario é descoñecido, pero parece ser alguén que foi adoptado que comezou a procura dos seus pais biolóxicos, e que pode ter sufrido dunha enfermidade mental causada pola morte dun ser querido. A letra de cada tema do álbum está inspirada en personaxes e acontecementos da vida que se describen no diario.
Frances the Mute converteuse nun éxito comercial aínda maior que De-Loused..., vendendo 123.000 copias na súa primeira semana, principalmente porque o tema "The Widow" foi moi pinchado nas emisoras de radio. As críticas ao álbum foron variadas. "L'Via L'Viaquez" foi posteriormente lanzado como sinxelo, reducida dos seus doce minutos orixinais a cinco minutos.
Talvez o feito máis incrible do álbum sexa o enorme traballo de Omar na súa creación. El escribiu todas as partes instrumentais (guitarra, teclado, melodías vocais e baterías, coa axuda de Theodore), e tamén encargouse dos arranxos e a produción.
Na gravación Rodríguez-López recrutou a Adrián Terrazas-González para tocar o saxofón, a frauta e algún que outro instrumento de vento no disco. Terrazas-González pararía a formar parte da banda durante a xira de promoción do álbum. Tamén durante a xira, o antigo membro de At the Drive-In, Paul Hinojos, deixou Sparta e uniuse á banda.
A banda fixo unha xira a mediados do 2005 con System of a Down na divulgación do álbum e foi a comisaria do festival All Tomorrow's Parties. Ademais, o 8 de novembro dese ano editouse o álbum ao vivo Scabdates.
Claude de Bronseval
Claude de Bronseval foi un relixioso francés, do século XVI.
Hekurudhat e Kosovës
Conexións ferroviarias con países adxacentes
200px|miniatura|Mapa de liñas kosovares.
Claude de Bronseval
Traxectoria
Secretario de Edmond de Saulieu, abade de Claraval, foi autor da Peregrinatio Hispanica, descrición da súa viaxe pola Península Ibérica -en concreto ás abadías cistercienses en chan ibérico- realizada entre os anos 1531 e 1533.
Baixo sorabo
O baixo sorabo (dolnoserbski) é unha lingua minoritaria eslava de Alemaña, falada na histórica provincia de Baixa Lusacia, na actual Brandeburgo. É unha das dúas formas literarias do sorabo, sendo a outra o alto sorabo.
O baixo sorabo é falado arredor da cidade de Cottbus en Brandeburgo. Os sinais desta rexión son polo xeral bilingües e Cottbus ten un colexio no que o baixo sorabo é a lingua do ensino. É unha lingua gravemente ameazada. A meirande parte dos falantes nativos teñen unha idade avanzada.
Outeiro, Campo, Arzúa
Outeiro é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 11 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sémola
thumb|Sémola nunha cunca.
A sémola é a fariña granulada (pouco moída) que se obtén do trigo e doutros cereais e que se utiliza na preparación de sopas, masas etc.
A sémola obtense moendo o endosperma (albume farináceo) do trigo duro. A sémola granulosa obtense do trigo duro (Triticum durum), que presenta a cor amarela natural do gran. É a fariña ideal para elaborar masas.
Aplicacións
Coa sémola pódense preparar multitude de pratos salgados e doces coma o cuscús, a quenelle, pan e pasteliños de sémola, flans ou a pasta para facer lasaña.
Comboios de Portugal
miniatura|right|Conbois urbanos da CP na [[Estación de São Bento no Porto.]] miniatura|right|Conbois Alfa Pendular da CP na [[Gare do Oriente en Lisboa.]] miniatura|Intercidades circulando na Liña do Norte preto do [[Entroncamento]] miniatura|Conboio interrexional da CP na Liña do Douro Comboios de Portugal (abreviado como CP) é unha empresa pública portuguesa de transporte ferroviario e a principal operadora ferroviaria do país. Foi creada o 11 de maio de 1860 por José de Salamanca y Mayol co nome de Companhia Real dos Caminhos de Ferro Portugueses, cambiado durante a Primeira República Portuguesa a Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses e máis tarde a Caminhos de Ferro Portugueses. A empresa Comboios de Portugal, E.P.E. foi creada polo Decreto-Lei n.º 137-A/2009.