cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palleira parasita
Esta especie vive no norte de Eurasia e en Norteamérica, con grandes e significativas poboacións tanto no sur como no norte de Escocia. Constrúe o seu niño na seca tundra, penas e illas, cunha posta de catro ovos dunha cor pardo oliva. Normalmente é un paxaro silencioso salvo cando se sente asustado.
Aínda que non é perigoso, é unha criatura agresiva cando se sente ameazada. No inverno migra cara os mares tropicas e océanos do sur
Nas Illas Británicas vive en Shetland e en Orkney, así como nas Hébridas, Sutherland, Caithness e outras illas.
Aliméntase de lemmings e outros roedores e rouba as presas doutras aves mariñas como as gaivotas.
Diplomática
miniatura|[[Arquivo do Reino de Galicia. Os arquivos son os lugares de actuación dos profesionais da diplomática e da arquivística]] A diplomática é unha disciplina que trata do estudo das estruturas formais dos documentos solemnes, isto é, oriúndos das actividades gobernamentais ou notariais. A diplomática é parente da arquivística, designada como tipoloxía documental; arquivística é sinônimo de arquivoloxía. Á diplomática cómpre a tarefa da análise e da autenticidade documental, con base nos elementos formais, como o fondo paleográfico e a estrutura ou fórmula xurídica do documento.
A orixe da diplomática remóntase ao século XVII, mais actualmente contribúe noutros puntos esenciais da análise documental, tendo por fito principal a normativización das prácticas de catalogación de especies documentais.
Historia
miniatura|esquerda|De re diplomatica..., Mabillon Os estadistas foron os primeiros que deron a coñecer documentos de interese histórico, e foron os que lograron penetrar nos arquivos señoriais e nos das antigas abadías. A partir do século XVII comezaron a darse a coñecer documentos públicos e privados que pertenceron á idade media, útiles á historia para suplir a ausencia de crónicas e historiadores da época. Era imprescindible verificar a veracidade dos documentos reveladores. Nos arquivos había gran número de documentos falsos.
A primeira aplicación salientable da diplomática realizárona Nicolao de Cusa, en 1433, e Lorenzo Valla, en 1440, que determinaron de xeito independente, que a doazón de Constantino, que se empregara durante séculos para lexitimizar a autoridade temporal do papa, era unha fraude. As técnicas diplomáticas desenvolvéronse como parte dunha serie de habilidades dos anticuarios durante a época da reforma e a contrarreforma. A urxencia da diplomática como subdisciplina distintiva e recoñecible adoita datarse coa publicación de De re diplomatica de Jean Mabillon en 1681. Mabillon comezara a estudar documentos antigos coa vista posta no establecemento da súa autenticidade como resultado das dúbidas que dera o xesuíta Daniel van Papenbroek sobre supostos documentos merovinxio da abadía de Saint-Denis. Durante a idade media, a produción de cartas e outros documentos espurios fora común, tanto para achegar documentación sobre dereitos existentes ou para apoiar reclamacións de dereitos.
Aínda que Mabillon adoita considerarse o "pai" da diplomática, un fito máis importante na formación das técnicas da materia que crearon a disciplina moderna foi a publicación de René-Prosper Tassin e Charles-François Toustain Nouveau traité de diplomatique, que apareceu en seis volumes en 1750–65.
Principios fundamentais da arquivística
Os principios fundamentais da arquivística son catro, asociados aos estudos diplomáticos e tipolóxicos:
Puzo do Lago
miniatura|Puzo do Lago. O Puzo do Lago é unha lagoa situada na parroquia do Lago, no concello de Maside. Está declarado espazo natural de interese local.
Diplomática
Diplomática e tipoloxía documental
A diplomática é responsable da análise da especie documental. Case todo acto administrativo xera un documento de natureza xurídica, que condiciona os seus aspectos formais, tamén por razóns de autenticidade. É importante lembrar que un acto administrativo non se encerra aí: acostuma xerar un feito administrativo, que é a realización do que demanda o seu contenido. Os aspectos formais do documento son analizados pola diplomática, de xeito que poida ser avaliado en relación coa súa verdadeira natureza. O seu campo normalmente limítase á cuestión da autenticidade, da contextualización (a partir da data tópica e cronolóxica, da institución de orixe) e da estrutura formal.
Puzo do Lago
Espazo
O lago está rodeado por unha gran vexetación principalmente piñeiros, carballos e castiñeiros. Entre a fauna que poboa o espazo hai anfibios como ras e aves como garzas e patos. A carón do lago hai un campo de golf e unha pista de terra na que se celebran carreiras de cabalos e partidos de horseball
Diplomática
Diplomática e tipoloxía documental
A tipoloxía documental ocúpase de series documentais, analizando o que se chama de “lóxica orgánica dos conxuntos documentais”. Establece unha relación entre a especie documental e o seu tipo, en último instancia unha especificación realizada a partir do contenido.
Arconada
Arconada pode facer referencia a:
Puzo do Lago
Lenda
Cando esta deixaba o lugar xa sen forzas e véndose morrer, apareceu unha nena, a cal vendo a pobre muller tan desvalida decidiu darlle un pouco da comida que tiña. A Virxe preguntoulle á neniña quen era e a nena contoulle que era orfa e que se adicaba a coidar o gando da xente do pobo para poder sobrevivir. Ante a avaricia mostrada polo pobo, preguntoulle á nena o nome daquel lugar. A nena respondeulle que se chamaba O Lago. Entón a Virxe díxolle: "Atenta neniña: “Se eres Lago te asolajo con el de arriba para abajo”". E como por arte de maxia aquel pobo comezou a inundarse ata quedar completamente inundado ata hoxe. Dise que nas noites de San Xoán, se un se acerca ao lago pode ouvir as campás da igrexa daquela parroquia.
Diplomática
Práctica da diplomática
A partir das diferenzas na disposición destes elementos e no contenido do documento pode concluírse a especie documental, por exemplo, albará, carta, acta, constitución, factura etc. A constitución, por exemplo, é específica por conter no seu corpo normas que falan do respecto á organización e á constitución dos poderes do estado, e os deberes e dereitos dos cidadáns.
Liga marroquí de fútbol
A Liga marroquí de fútbol (chamada Botola) é a máxima competición de fútbol a nivel de clubs en Marrocos. A liga naceu en 1957, está composta por 16 equipos, e está dominada por 3 equipos, o Wydad AC, o FAR de Rabat e o Raja CA.
Bisonte das estepas
O bisonte das estepas (Bison priscus), foi unha especie de bisonte, hoxe extinta, que habitou en gran parte de Europa, Asia Central, Rusia, Manchuria e Norteamérica durante o Plistoceno. É probábel que evolucionara orixinalmente en Asia, ao igual que moitos bóvidos actuais e outros elementos da fauna da última glaciación cos que compartiu hábitat.
Os bisontes das estepas eran animais similares aos actuais bisontes europeos, pero moito máis grandes e robustos, de cornos moito máis longos, e adaptados á vida en espazos abertos como as estepas e os límites da tundra.
As súas relacions coas especies de bisontes actuais non están totalmente claras, aínda que tende a asumirse que a especie deu orixe ao actual bisonte europeo a comezos do Holoceno a partir de formas menores como Bison priscus mediator, que se adaptaron ao novo medio máis cálido e boscoso que empezaba a substituír a tundra-estepa glacial en Europa. As subespecies xigantes de Asia e Norteamérica, como Bison priscus gigas, desapareceron sen descendencia ou deron lugar ao actual bisonte americano (Bison bison).
En 1979 desenterrouse en Alasca o corpo conxelado dun macho de bisonte das estepas ao que se alcumou Blue Babe debido á cor azulada que tomara a súa carne durante o proceso (e porque, no folclore estadounidense, Blue Babe é un xigantesco touro azul, mascota do leñador Paul Bunyan). O animal presentaba evidencias de que fora cazado por un pequeno grupo de leóns americanios (Panthera leo atrox) que o deberon abandonar poucas horas despois debido a que o cadáver comezara a conxelarse rapidamente (probabelmente, debido á caída da noite). Posteriormente chegou outro león que rompeu un dente ao intentar morder o corpo conxelado. Os científicos da Universidade de Alasca que encontraron a Blue Babe tiveron a ocasión de probar a súa carne e acharon que se preservara de forma aceptábel, con só un lixeiro sabor a terra.
Existen evidencias de que, ademais do león, o home primitivo era un cazador habitual desta especie.
Os bisontes das estepas aparecen frecuentemente representados en pinturas rupestres de Francia e España, como nas das covas de Lascaux, Villairs, Font de Gaume e, especialmente, na de Altamira.
Partido da Terra
O Partido da Terra (PT) foi un partido político con sede en Galiza que se postulaba como partidario da democracia directa, da desprofesionalización da política, do decrecemento e da soberanía e a sustentabilidade en todos os ámbitos.
O Partido da Terra constituíuse en Santiago de Compostela a 25 de xullo de 2011 e foi rexistrado oficialmente no Ministerio do Interior nesa mesma semana. Internamente, organízase en forma de mancomunidade, integrando organizacións de ámbito parroquial ou comarcal autoxestionadas e completamente independentes nas súas decisións.
Eleccións
miniatura|Papeleta de voto do Partido da Terra para as eleccións europeas de 2014. Versión usada en Cataluña. O primeiro encontro electoral ao cal concorreu o PT foron as eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias, en marzo de 2012. Presentouse só no distrito electoral occidental, onde se sitúa a rexión galegófona do Eo-Navia. Con apenas 18 votos, situouse como vixésima forza electoral a nivel do Principado, superando unicamente ao Partido Familia y Vida. A nivel da circunscrición occidental foi a décimo cuarta.
En outubro de 2012 presentouse ás eleccións ao parlamento de Galiza, nas cales obtivo 3.307 votos (0,22%), situándose como undécima forza dun total de 26 grupos que concorrían ás eleccións.
En maio de 2014 preséntase ás Eleccións ao Parlamento Europeo. Para a elección da candidatura foron realizadas unhas primarias abertas a toda a poboación, onde calquera cidadán podía resultar elixido para formar parte da lista. É a única forza de ámbito galego que presenta candidatura en solitario. Obtivo finalmente 9.940 votos no ámbito da circunscrición única estatal.
Nas Eleccións Municipais de maio de 2015 só presentou candidatura propia no concello de Lousame, acadando a súa primeira acta de concelleira co 12,38% dos votos e situándose como terceira forza por detrás de PP e PSOE. O Partido da Terra de Lousame estabeleceu quendas de rotación de catro meses para cada concelleira e renunciou a cobrar por participar nos plenos.
Nas Eleccións xerais de España de 2015 as súas candidaturas nas catro circunscricións galegas obtiveron 3.026 votos ao Congreso dos Deputados e 10.128 votos ao Senado (dos que 7.083 se corresponden cos votos da candidata máis votada en cada circunscrición). Os candidatos máis votados ao Senado foron Heitor Rodal, con 2.761 sufraxios en Pontevedra, e Joám Evans Pim, con 2.390 sufraxios na Coruña.
Nas Eleccións Municipais de maio de 2019 perde a súa única representación institucional, no concello de Lousame, tras ceder máis da metade dos seus votos. A partir deste momento a organización fica disolta de facto e sen ningunha actividade, non presentando candidatura nos seguintes procesos electorais.
Lingua
O PT asumía como propia a lingua galega, a cal entendían como indistinta da lingua portuguesa, usando a ortografía do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa para escribila. O Partido da Terra adoptou como denominacións adicionais o nome do partido traducido a todas as linguas faladas no territorio do Estado. Desta maneira, son tamén denominacións aceptadas Partido de la Tierra (en castelán), Partit de la Terra (en catalán), Lurraren Alderdia (en éuscaro), Partíu de la Tierra (en asturleonés), Partito de la Tierra (en aragonés), Partit de la Tèrra (en occitano), Hizb al-Ardh (en árabe) e Akabar n Wakal (en bérber).
Ana Rodríguez Martí
Ana Rodríguez Martí, nada en Ferrol, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Posteriormente incorporouse a Telecinco, onde traballaría nos informativos. Comezou formando parte da redacción de Galicia para presentar os informativos territoriais dende ese mesmo ano ata o verán de 2000. Entón trasládase a Madrid onde se fixo cargo ata 2005 do informativo matinal de Telecinco. Durante estes anos traballou tamén en varias coberturas especiais en Galicia, destacando a que fixo da catástrofe do petroleiro Prestige en 2003, e que valeu a Telecinco varios galardóns xornalísticos, entre eles un Premio Ondas e o Premio TP. Tamén relatou en directo os atentados do 11-M e o inicio da guerra de Iraq. Na súa última temporada nesta televisión, a 2005-2006 a Rodríguez encomendóuselle a presentación do informativo de madrugada.
En outubro de 2006 é contratada pola TVG para substituír a Sonia Vizoso á fronte do programa Hai debate, función que lle valeu a candidatura ao premio Mestre Mateo do Audiovisual de Galicia e que desempeñou até a desaparición do programa co cambio de goberno na Xunta en 2009.
Na actualidade realiza conexións en directo para os informativos de Pedro Piqueras e de David Cantero.
Ademais, desde a elección de Manuel Campo Vidal como presidente da Academia das Ciencias e das Artes da Televisión de España en setembro de 2006, Ana Rodríguez forma parte da xunta directiva desta como vocal.
Dende o 9 de setembro ata o 31 de outubro do 2013 presentou Te vas a enterar, xunto con Álvaro de la Lama, un programa diario e vespertino sobre a actualidade.
Moïse et Pharaon
Moïse et Pharaon, ou Le Passage de la mer Rouge (en galego Moisés e o Faraón, ou O cruzamento do Mar Vermello) é unha ópera en catro actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Luigi Balocchi e Étienne de Jouy adaptado da ópera Mosè in Egitto de Rossini para a súa estrea en París, con libreto en francés, aumentada a catro actos (por tres da versión italiana) e cun ballet. Foi estreada na Opéra National de París o 26 de marzo de 1827.
ABAP
ABAP (Advanced Business Application Programming) é unha linguaxe de cuarta xeración, propiedade de SAP, que se utiliza para programar a maioría dos seus produtos (R/3, mySAP Business suite...). Utiliza sentenzas de Open SQL para conectarse con practicamente calquera base de datos. Conta con miles de funcións para o manexo de arquivos, bases de datos, datas etc... Permite conexións RFC (Remote Function Calls) para conectar aos sistemas SAP con calquera outro sistema ou linguaxe de programación.
SAP fornece de xeito case gratuíto unha instalación limitada de R/3 chamada MiniSAP para a práctica da programación en ABAP.
Historia
ABAP foi desenvolvido por SAP como linguaxe de informes para SAP R/2 nos anos 80, unha plataforma que permitía ás grandes corporacións construír aplicacións de negocios para xestión de materiais e finanzas. ABAP, moi parecido ao COBOL nas súas orixes, orixinalmente significaba Allgemeiner Berichtsaufbereitungsprozessor, palabras alemás para procesador xenérico para a preparación de informes. Nos seus inicios ABAP incluía o concepto de Bases de datos lóxicas, que fornecía un alto nivel de abstracción para o acceso a bases de datos.
ABAP mantívose como a linguaxe de desenvolvemento para a seguinte versión cliente-servidor de SAP R/3, que foi lanzada ao mercado en 1992, no que case todo o sistema, menos as chamadas ao sistema básicas estaban escritas en ABAP. En 1999, co lanzamento da versión 4.5 de R/3, SAP lanzou unha extensión orientada a obxectos denominada ABAP Objects.
A última plataforma de desenvolvemento de SAP, NetWeaver, soporta ABAP e Xava como linguaxes de programación.
Piero Taruffi
Piero Taruffi (nado en Roma, 12 de outubro de 1906 - falecido o 12 de xaneiro de 1988), foi un piloto de carreiras italiano, e tamén o pai da piloto Prisca Taruffi.
Andaina
Taruffi comezou a súa carreira pilotando motocicletas. Gañou o Campionato de Europa de 500cc de 1932 nunha Norton e en 1937 logrou a marca de velocidade en moto a 279´503 quilómetros / h. En 1957 gañou a Mille Miglia, a última edición da famosa carreira italiana. Tras esta tráxica carreira prometeu á súa esposa, Isabella, que non volvería correr de novo. Tiña 50 anos de idade. 14 persoas morreron na carreira das mil millas celebrada o 12 de maio. Alfonso de Portago estrelouse contra unha multitude de espectadores en Guidizzolo cerca de Mantua. Portago morreu xunto ao seu copiloto, Edmund Nelson, un piloto afeccionado e 11 afeccionados ás carreiras''.
Fórmula Un
Participou en 18 Grandes Premios do Campionato do Mundo, se estrea o 3 de setembro de. Gañou unha carreira e anotou un total de 41 puntos no campionato. Tamén participou en numerosas carreiras non de campionato de Fórmula Un.
Taruffi pilotaba un Ferrari ná súa vitoria en maio no Gran Premio de Suíza de 1952. liderou desde o principio, co Ferrari de Rudolf Fischer chegando en segundo lugar.
Museo
O museo Piero Taruffi atópase en Bagnoregio, unha pequena cidade entre Viterbo e Orvieto en Italia central. Conta con coches antigos e motos da súa época.
La Canonja
La Canonja é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Duio
O topónimo galego Duio pode referirse a:
Piero Taruffi
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
El Soviet
El Soviet foi un semanario editado en Ourense en 1931.
Historia e características
Semanario de tendencia comunista, apareceu en 1931. Imprimiuse primeiro en Lalín e despois no Carballiño. Dirixido por Luís Soto, entre os seus colaboradores figuraron Manuel Gómez del Valle, Antonio Fernández Carnicero, Eduardo Villot Canal e Juan Nóvoa. Gómez del Valle e Eduardo Villot foron procesados por varios artigos. Apareceron 23 números, cesando a súa publicación nese mesmo ano de 1931.
Centaure
Centure foi o nome dun foguete sonda francés.
STS-109
STS-109 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 1 de marzo de 2002 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-109, con sete astronautas a bordo, foi unha misión para prestar servizo ao Telescopio Espacial Hubble. Despegou o 1 de marzo, un día despois do previsto debido a condicións meteorolóxicas inadecuadas. A tripulación estaba formada polo comandante Scott D. Altman, o piloto Duane G. Carey, o comandante de carga John M. Grunsfeld e os especialistas de misión Nancy J. Currie, James H. Newman, Richard M. Linnehan e Michael J. Massimino. Foi o primeiro voo do Columbia desde a misión na que se lanzou o Telecopio Espacial Chandra e despois da cal foi sometido a unha revisión e actualización extensa. O transbordador achegouse e capturou o telescopio o 3 de marzo ás 9:31 UTC, acoplándoo á súa bodega de carga. Os astronautas fixeron cinco paseos espaciais para renovar a instrumentación do telescopio, substituír os paneis solares, un dos volantes de inercia e a unidade de control de potencia do observatorio espacial, non deseñada inicialmente para a súa substitución en órbita. Tamén se substituíu a cámara FOC pola cámara ACS, máis avanzada, e se instalou o sistema de cableado CASH e o sistema de refrixeración NCS para a cámara infravermella NICMOS, fóra de funcionamento desde que a refrixeración orixinal se avariara. A substitución de FOC fixo innecesario o uso do sistema COSTAR para a corrección do defecto do espello do telescopio, xa que as novas cámaras correxían o problema por si mesmas. O telescopio foi liberado o 9 de marzo.
O transbordador volveu a terra no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 12 de marzo de 2002.
Primeira batalla de Champagne
A primeira batalla de Champagne foi unha batalla da primeira guerra mundial iniciada o 20 de decembro de 1914 entre tropas francesas e alemás. Inclúese no contexto da Carreira cara ao mar, acontecida no outono de 1914. Trátase dunha das últimas batallas da guerra móbil, antes do estancamento na guerra de trincheiras. A batalla durou ata maio de 1915 e afectou a diversas localidades galas, entre elas, Perthes, Givenchy e Noyon.
Tras a fin da batalla estimáronse unhas 90.000 baixas en cada bando.
Pancé
Pancé (en Pantieg, e en galó: Panczaé) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Lugares de Guntín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Guntín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Guntín
Parque Natural do Alto Texo
O Parque Natural do Alto Texo (Parque Natural del Alto Tajo en castelán) atópase en Castela-A Mancha, estendéndose polas provincias de Guadalaxara e Cuenca, constituíndo un amplo sistema de foces naturais no curso alto do río Texo e os seus afluentes ao seu paso por estas provincias. Conta con grandes forestas e unha gran diversidade climática, topográfica e xeolóxica. Os ecosistemas máis estendidos son os sistemas montañosos, as fragas mediterráneas e as zonas húmidas.
Historia
miniatura|esquerda|220px|Alto Texo. Foi creado no ano 2000 como parte do desenvolvemento do Plan de Ordenación dos Recursos Naturais (PORN) cunha superficie de 105.721 ha e máis outras 68.824 ha de Zona Periférica de Protección que abranguen até 44 concellos. Ademais, estabelecéronse varias Zonas de especial protección para as aves (ZEPA) e Lugares de importancia comunitaria (LIC) de acordo coa Rede Natura 2000. Coa creación destes espazos naturais preténdese protexer varios lugares de importancia xeomorfolóxica e microhábitats de interese florístico, así como diversas especies de flora e fauna.
Fauna
Gran presenza de aves rapaces e mamíferos coma o xabaríl ou a garduña. A bolboreta isabelina (graellsia Isabelae) ten aquí un dos seus últimos redutos ibéricos.
Joko Widodo
Joko Widodo, nado en Surakarta (Xava) o 21 de xuño de 1961, é un político de Indonesia, presidente do seu país dende o 20 de xuño de 2014. É o segundo presidente de Indonesia elixido por voto directo.
Añá
O topónimo galego Añá pode referirse a:
Batalla de Albert
A batalla de Albert foi unha batalla da primeira guerra mundial, producida no seo da Carreira cara ao mar, iniciada o 25 de setembro de 1914.
Na terceira semana de setembro, o X Exército francés avanzou cara a Albert e outras posicións ao leste de Amiens. O xeneral Joffre ordenou un ataque frontal contra as liñas xermanas, que resistiron a ofensiva. Nos días seguintes, o VI Exército alemán avanzou cara Bapaume e Thiepval o 26 e 27 de setembro e contraatacou. O obxectivo era o de capturar rexións francesas importantes a nivel agrícola e industrial, illar Bélxica e cortar as liñas de subministración británicas. Esta, e batallas sucesivas resultaron en empates que desgastaron ambos exércitos sen ganancias territoriais salientables.
Robert Guédiguian
Robert Guédiguian, nado en Marsella o 3 de decembro de 1953, é un director, actor, produtor e guionista de cinema francés. O seu cine encádrase habitualmente como de corte social.
Cremalleira de Núria
250px|thumb|Cremalleira de Núria O Cremalleira de Núria (en catalán: Cremallera de Núria) é unha liña ferroviaria que conecta Ribes de Freser, Queralbs e o Val de Núria na comarca do Ripollès, na provincia de Xirona. Xunto co de Montserrat é a única liña ferroviaria de tren cremalleira que hai na península Ibérica.
Inaugurouse en 1931 e está operado por Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC). Como Queralbs é o punto máis alto do val con acceso por estrada, o cremalleira é a única vía de acceso ao santuario de Núria e á estación de esquí a parte do camiño de montaña. O cremalleira converteuse nunha das iconas características do val e da comarca.
O traxecto ten catro estacións e un baixador. As estación son Ribes-Enllaç, Ribes-Vila, Queralbs e Núria. O baixador é Rialb, que funciona como parada facultativa, e está situado entre Ribes de Freser e Queralbs.
Ramón Lázaro de Dou y de Bassols
Ramón Lázaro de Dou y de Bassols, nado en Barcelona o 11 de febreiro de 1742 e finado en Cervera o 14 de decembro de 1832, foi un político catalán. Deputado provincial por Cataluña para as Cortes de Cádiz, foi elixido primeiro Presidente das Cortes españolas, na sesión inaugural celebrada na Illa de León o 24 de setembro de 1810, obtendo cincuenta votos fronte aos corenta e cinco de Benito Hermida, o anterior Presidente provisional. No 1813 exerceu ademais de deputado do clero da provincia de Tarragona.
Traxectoria
Estudou nun colexio xesuíta de Cordellés e posteriormente dereito en Cervera, obtendo en 1770 a cátedra de Decretais de Cervera. Ordenouse sacerdote e publicou varias obras, entre elas a máis interesante Instituciones del derecho público de España, con noticia del particular de Cataluña y de las principales reglas de gobierno en cualquier estado. En 1805 nomeárono chanceler da Universidade de Cervera, cargo que conservou ata a súa morte. Trala invasión dos Cen Mil Fillos de San Luís, Dou foi investigado polo Real Decreto en 1824, sendo libre.
Reformista, de pensamento moderadamente conservador, votou á soberanía nacional e asinou a Constitución de Cádiz. Así mesmo, interveu nos debates sobre a abolición do tormento, a liberdade de imprenta, a organización das provincias, a reforma da Facenda e o regulamento do Consello de Rexencia. Declarouse partidario entusiasta da contribución directa única, proxectada xa polo Marqués da Ensenada, coa supresión das rendas provinciais e a conservación das aduanas e algúns monopolios.
Derogada a Constitución, consagrouse ao goberno da Universidade, continuando cos seus estudos económicos. Foi unha persoa con moita fama na época, tal era su fama que cando o Papa Gregorio XVI decidiu suprimir o cargo de chanceler nas universidades españolas, exceptuouse a Universidade de Cervera, na que este era chanceler.
Obras
Ademais de publicar folletos e dictames, foi un autor prolífico.
Carniola
miniatura|200px|Armas do [[Ducado de Carniola até 1918.]] miniatura|200px|Rexións históricas de Eslovenia. 1: Primorska/Küstenland ([[Litoral esloveno). (A parte inferior, forma parte de Istria), 2: Kranjska/Krain (Carniola), 2a: Gorenjska/Oberkrain (Alta Carniola), 2b: Notranjska/Innerkrain (Carniola Interior), 2c: Dolenjska/Unterkrain (Baixa Carniola e Carniola Branca), 3: Koroška/Kärnten (Carintia), 4: (Spodnja) Štajerska/Untersteiermark (Baixa Estiria), 5: Prekmurje/Übermurgebiet (Prekmurje) Nota: Prekmurje non era unha Terra da coroa austríaca, senón parte do Reino de Hungría. ]]
Despois da caída do Imperio romano, os lombardos asentáronse en Carniola e, no século VI foi invadida por tribos eslavas. Como parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, foi gobernada sucesivamente pola nobreza bávara, franca e eslovena, e polos Habsburgo case continuamente desde 1335 até 1918, aínda que acosada por expedicións otomás e axitada por rebelións locais contra o goberno dos Habsburgo desde o século XV até o XVII.
Despois da primeira guerra mundial pasou na súa maior parte a Iugoslavia, agás a súa zona máis occidental, que se incorporou a Italia (provincia de Gorizia/Gorica).
Tras a segunda guerra mundial, a parte italiana integrouse en Iugoslavia (excepto a cidade de Gorizia).
A capital de Carniola era orixinariamente Kranj; despois, e por un breve período de tempo, Kamnik e, por último, Ljubljana, capital de Eslovenia.
Desde o ano 900 até o século XX, as clases dominantes e os habitantes das zonas urbanas falaban alemán, mentres que o campesiñado falaba sobre todo esloveno.
Na Eslovenia actual, Carniola se divídese tres rexións históricas: Alta Carniola, Baixa Carniola e Carniola Interior (que inclúe a Carniola Branca).
Ao redor do 50 % da poboación actual de Eslovenia vive dentro das fronteiras do antigo Ducado de Carniola.
Xeografía
Carniola ten unha superficie de 9 838 km² e é unha rexión montañosa alpina, atravesada ao norte polo río Sava, afluente do Danubio. A súa temperatura media é de 10° C.
Antigüidade e Idade Media
miniatura|200px|A Carniola dos antigos eslavos, ano [[800.]]
Antes da chegada dos romanos, no 200 a.C., varios pobos habitaban no territorio da Carniola acutal. No norte os taurisci, pobo dos Alpes que vivían principalmente en Estiria; ao sueste, os panonios, pobos da Panonia (provincia romana situada principalmente na actual Hungría e partes de Croacia e de Serbia) e, finalmente, ao suroeste estaban os iapodes (ou iapydes) orixinarios do leste de Istria.
Despois da caída do Imperio romano de Occidente en 476, Carniola incorpouse ao Reino de Italia baixo Teodorico o Grande en 493, converténdse nunha rexión do reino ostrogodo.
A finais do século VI, os eslavos invaden Carniola.
Carniola cambiou a miúdo nome: antes de se invadida polos eslavos, tiña os nomes latinos de "Carnia" ou "Carniola", despois tivo os nomes eslavos de "Krajina" ou "Kranjska" e os alemáns de "Chrainmark" e ""Krain".
De novo sometida por outro pobo, turco-mongol, os ávaros, finalmente pasa a formar parte do Reino de Samo, o primeiro Estado eslavo.
Marca de Carniola
miniatura|200px|dereita|Marca de Carniola (Mark Krain), no sueste do [[Sacro Imperio Romano Xermánico no século X. Véxase a antiga capital Krainsburg (Kranj) e a súa cidade máis grande Laibach (Ljubljana). ]]
Carniola estivo gobernada polos francos desde o ano 788. Cando Carlomagno creou a Marca de Friuli,, engadiu Carniola a este feudo. Porén, tras a división do Friuli, unha rexión histórica italiana, Carniola foi unha Marca independente, de aí o nome de Marca de Carniola co seu propio margrave eslavo á cabeza que vivía na cidade eslovena de Kranj, suxeito ao gobernador de Baviera primeiro e, despois de 976, aos duques de Carintia. En 1071, Henrique IV a encomenda ao Patriarca de Aquilea, unha cidade de nordeste de Italia.
Na Idade Media, a Igrexa ocupouse da gran pobreza presente en Carniola. Os bispos convertéronse en señores feudais, incluíndo a rexión eslovena e as súas cidades. Por outro lado, os duques gobernaron a provincia durante case medio século.
Finalmente, Carniola foi transferida, co acordo do patriarca, a Frederico II de Babenberg que obtivo o título de Duque en 1245, pero morreu o ano seguinte durante unha batalla e foi sucedido por Ulrich III, que casou con Agnes de Andechs, unha parente do patriarca. Ulrich pagou a construción de igrexas e mosteiros e instalou o seu goberno na cidade de Kostanjevica, Eslovenia. Por último, en 1268, legou ao rei Otakar II de Bohemia todas as súas posesións e o seu goberno de Carintia e Carniola.
Ducado de Carniola
Otakar foi vencido e morto polo emperador Rodolfo I de Habsburgo-Lorena o 26 de agosto de 1278 na cidade austríaca de Dürnkrut no curso dunha batalla contra os Habsburgo.
Despois duna reunión na cidade alemá de Augsburgo, Rodolfo II, á súa vez, legou a provincia aos seu fillos maiores [Alberte I e Rodolfo II, pero foi confiada a Mainardo II, duque de Gorizia-Tirol. O seu fillo, Henrique Goertz, pediu a posesión do Ducado de Carniola e foi elixido rei de Bohemia. miniatura|170px|As Provincias Ilirias, dentro do [[Napoleón|Imperio napoleónico.]]
Cando morreu, en 1335, o seu sucesor, Xoán I o Cego, renunciou aos seus dereitos sobre Carniola, que se asignou a Alberte II o Sabio. O Ducado foi proclamado por Rodolfo IV o Magnánimo en 1364, e o emperador Frederico III reuniu a Carniola Superior, a Inferior e a Central ou Interior nun sá Ducado. A unión destas diferentes partes terminou en 1607.
Período napoleónico
Despois da Revolución francesa de 1789, tropas revolucionarias (é dicir, grupos de soldados saídos da Revolución), ocuparon Carniola en 1797, e de 1805 a 1806. O 14 de outubro de 1809, asínase en Viena, no palacio de Schönbrunn, o Tratado de Schönbrunn entre Francia e Austria, que tivo que ceder este territorio a Francia despois da súa derrota na batalla de Wagram. Carniola, entón, formou parte das Provincias ilirias (que existiron de 1809 a 1814), que tiñan a Ljubljana como capital. A caída de Napoleón ocasionou a volta á dominación austríaca, baixo Franisco I de Austria con límites máis grandes pero, coa extinción do Reino de Iliria, Desde 1816 até 1849, Carniola foi parte do Reino de Iliria, que tiña como capital Ljubljana.
Restauración austríaca
miniatura|esquerda|O Parlamento de Carniola antes de ser o edificio central da Universidade de Ljubljana, en [[1919.]]
En 1849 o Imperio Austrohúngaro reorganizou o territorio, creando o Ducado de Carniola (sinalado co número 4 no mapa adxunto). Limitaba ao norte co Ducado de Carintia, ao nordeste co Ducado de Estiria, ao sueste e ao sur, con Croacia (baixo o dominio dos Habsburgo) e ao oeste o Condado de Gorizia e Gradisca d'Isonzo, así como Istria. A súa superficie era algo maior que a actual, que é de 9 838 km², e a poboación sumaba uns 510.000 habitantes. A capital, Ljubljana, era a sede dun Príncipe-bispo e tiña unha poboación duns 40.000 habitantes.
Carniola dividiuse en Alta Carniola (en esloveno, Gorenjska), Baixa Carniola (en esloveno Dolenjska) e Carniola Interior (en esloveno, Notranjska). miniatura|300px|dereita|Estados que formaban parte de [[Imperio Austro-Húngaro : Imperio de Austria (Cisleitania): 1. Bohemia, 2. Bucovina, 3. Carintia, 4. Carniola, 5. Dalmacia, 6. Galicia, 7. Litoral, 8. Baixa Austria, 9. Moravia, 10. Salzburgo, 11. Silesia, 12. Estiria, 13. Tirol, 14. Alta Austria, 15. Vorarlberg; Reino de Hungría (Transleitania): 16. Hungría, 17. Croacia-Eslavonia; Condominio austríaco: 18. Bosnia-Herzegovina.]]
Politicamente a provincia foi dividida en 11 distritos, con 359 municipios; a capital provincial era a residencia do gobernador imperial.
Os distritos foron: Kamnik, Kranj, Radovljica, o barrio de Ljubljana, Logatec, Postojna, Litija, Krsko, Novo Mesto, Crnomelj e Gotschee o Kocevje. Había 31circunscricións xudiciais.
Ribes de Freser
250px|miniatura|Vista de Ribes de Freser dende o Taga. Ribes de Freser é un concello catalán da provincia de Xirona que forma parte da comarca do Ripollès. Limita ao norte con Queralbs, ao oeste con Planoles e Campelles, ao sur con Campdevànol e Ogassa, e ao leste con Pardines.
Carniola
Restauración austríaca
En 1907, en lugar destas regras, introduciuse o sufraxio universal e igual para todos os homes. Os asuntos que podía tratar esta cámara estaban restrinxidos a lexislar sobre agricultura, institucións públicas e caritativas, administración de comunas, igrexa e asuntos escolares, transporte e aloxamento de soldados na guerra e durante manobras e outras cuestións locais. O orzamento manexado en 1901 ascendía a 3 573 280 coroas (aproximadamente uns 700.000 ou 800.000 euros actuais).
Ribes de Freser
Tiña en 2015 unha poboación de 1.818 habitantes, agrupados en varias entidades: Armàncies, Batet, Bruguera, Ribes de Freser, Ribes Altes e el Solà i Ventolà.
Carniola
Época moderna
En 1918 o Ducado deixou de existir e o seu territorio pasou a formar parte do novo Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, que non durou máis que un mes, cando se fundou o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (por fusión co Reino de Serbia), despois Reino de Iugoslavia.
Ribes de Freser
Ten dúas estacións do tren cremalleira que chega ao Val de Núria.
Carniola
Época moderna
A parte oeste do Ducado, coas cidades de Postojna, Ilirska Bistrica, Idrija e Šturje, foron anexionadas ao Reino de Italia en 1920, pero despois da segunda guerra mundial devolvéronse a Iugoslavia.
Carniola é hoxe unha parte do territorio da República de Eslovenia, desde 1991, data da independencia desta república.
Liga Galega de Rugby 2018-19
300px CR Ferrol 12px|Ferrol 10px|A Coruña CRAT CD Zalaeta 10px|Arteixo Santiago RC 12px|Santiago de Compostela 12px|As Pontes CR Fendetestas 12px|Lalín CR Lalín 12px|Lugo Muralla RC 12px|Vilagarcía Os Ingleses RC 12px|Vigo Vigo RC 12px|Pontevedra Mareantes RC Pontevedra RC 12px|Pontevedra 12px|Ourense Ourense RC Equipos da LGR1 e LGR2: A edición 2018-2019 da Liga Galega de Rugby contou con 13 equipos participantes repartidos en dúas divisións, 6 na LGR1 e 7 na LGR2. A diferenza coa tempada anterior foi a baixa do Keltia ourensán.
O campión foi o Club de Rugby Ferrol.
La Febró
La Febró é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Liga Galega de Rugby 2018-19
Liga masculina
Os tres primeiros equipos da táboa volveron a enfrontarse entre eles na casa e fora, sumándose estes resultados ós da primeira fase, e na clasificación final quedaron eliminados os resultados fronte ó resto dos equipos. O filial do CRAT foi sancionado con dous puntos por non presentarse nun encontro sen avisar. Os tres últimos equipos da táboa volveron a enfrontarse entre eles na casa e fora, sumándose estes resultados ós da primeira fase, e na clasificación final quedaron eliminados os resultados fronte ó resto dos equipos. O Lalín, como cuarto clasificado final, acadou unha praza nas semifinais do campionato de liga. O Fendetestas foi sancionado cun punto por unha incomparecencia avisada.
Campión o CR Ferrol. O Barbanza foi sancionado cun punto por unha incomparecencia avisada.
Liga feminina
A liga galega feminina de rugby é de nova creación. A maioría de clubs de rugby galegos non teñen sección de rugby feminino, de xeito que a liga galega é de pequeno tamaño. Na tempada 2017-18 e 2018/19 houbo cinco equipos disputando o torneo, sendo algúns deles reforzados por xogadoras doutros clubs que non participan:
Autilla del Pino
Autilla del Pino é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 250 habitantes (INE 2011).
Escola de Vran
A Escola de Vran de Galicia foi unha organización galega de renovación pedagóxica. Tiña a súa sede en Vigo, e entre 1979 e 1985 organizou seis edicións de actividades.
Céltigos
O topónimo galego Céltigos pode referirse a:
Gran Premio de Francia de 1987
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 5 de xullo de 1987. Foi a sexta proba da tempada de Fórmula Un de, o 65º Gran Premio de Francia, ou o 73º Gran Prix de l'ACF e o undécimo que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o segundo, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a segunda vitoria de Mansell do ano e a súa segunda vitoria no Gran Premio de Francia. Mansell terminou sete segundos por diante do seu compañeiro de equipo o brasileiro e dúas veces campión do mundo Nelson Piquet. O vixente campión francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3 terminou terceiro.
O piloto brasileiro de Lotus Ayrton Senna quedou no cuarto lugar e mantivo o liderado do campionato por un só punto sobre Prost e tres por diante de Piquet.
O Sereo
Descrición
Ergueuse no ano 1991, xunto con moitas outras esculturas da cidade, coma Os cabalos da Praza de España, a Porta do Atlántico nas Travesas (Praza de América), O rapto de Europa en Samil ou o Monumento ao traballo na Gran Vía. É xa unha icona da cidade, porén unha das obras máis polémicas que divide en opinións a cidadanía de Vigo. A figura antropomorfa, o Sereo en si, está realizado en aceiro inoxidable e representa un personaxe imaxinario híbrido entre peixe e home. Non ten brazos, mais si pernas e pés, unha gran testa cun gran nariz e escamas polo corpo. Aséntase sobor dúas columnas de granito negro puído de 11 metros de altura. O Sereo vixía a cidade e olla o porto e o mar de Vigo a través da rúa Carral.
Gran Premio de Francia de 1987
Cualificación
Por primeira vez desde o Gran Premio de México de 1986, un coche sen motor Honda motor estaba na primeira fila, o McLaren - TAG de Alain Prost, que se cualificou segundo. A pole position logrouna de novo Nigel Mansell no seu Williams - Honda, mentres que a segunda fila foi ocupada por Ayrton Senna no Lotus Honda e Nelson Piquet no Williams. A natureza rápida do circuíto era claramente adecuada para os coches con turbo: o piloto sen turbo mellor situado foi Ivan Capelli no March 871 no 22º lugar, a uns seis segundos do líder e 50 km/h máis lento na recta Mistral que os Williams-Honda.
Carreira
No semáforo, Michele Alboreto adiantouse na saída, mentres que o seu compañeiro en Ferrari Gerhard Berger quedou parado. Nigel Mansell liderou e o seu compañeiro de equipo Nelson Piquet uníuselle na parte dianteira logo de pasar a Prost na recta Mistral. Eddie Cheever retirouse no seu Arrows A10 na primeira volta logo de abrir accidentalmente o extintor de incendios cando se dispoñía a axustar a presión do turbo. Andrea de Cesaris (Brabham BT56) e logo chocou con Stefan Johansson, o McLaren tivo que facer unha parada en boxes para cambiar o morro danado, os restos do seu coche causaron certa molestia a Mansell que se atopou con eles.
Mansell, Piquet e Prost estaban involucrados nunha batalla para lograr o liderado, separados por só dous segundos. Na volta 19, Piquet trompeou e Prost pasoulle para poñerse segundo. Mentres tanto, Senna aguantaba nunha meritoria cuarta posición. Na volta 30, Piquet entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, seguido dúas voltas máis tarde por Senna. Mentres tanto, Thierry Boutsen (Benetton B187) retirouse cunha falla eléctrica. Tanto Mansell como Prost puxeron novos pneumáticos na volta 36, dándolle o liderado a Piquet. Mansell terminou a súa parada e acercouse rapidamente a Piquet, rompendo marcas de volta rápida. Na volta 46, na curva de Le Beausset, Piquet tivo un erro e Mansell pasouno polo interior para tomar un liderado que non perdería. Na volta 65 Piquet fixo unha segunda parada que saíu mal porque o motor parouse, e atrasoulle outros oito segundos adicionais. Logo de saír dos pits, atrapou e pasou a Prost (que tiña un problema eléctrico) na volta 67.
Na súa carreira de casa, Prost acadou un lugar no podio final a 48 segundos por detrás de Piquet. Senna terminou cuarto por diante de Teo Fabi no Benetton B187 que foi quinto. Philippe Streiff fixo unha carreira excelente para lograr o seu primeiro punto no Campionato Mundial e a vitoria para o trofeo Jim Clark no seu Tyrrell - Ford.
Clasificación
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.
Trofeo Festa d'Elx
250px|miniatura|Partido do Trofeo Festa d'Elx entre o [[Elche CF e o FC Barcelona na edición do 2003]]O Trofeo Festa d'Elx é unha competición futbolística de verán que se celebra na cidade de Elx (Alacant) desde 1960. É popularmente coñecido como O trofeo dos trofeos.
Historia de Galicia (Faro de Vigo)
Historia de Galicia é o título dunha obra temática, en lingua castelá, sobre a historia de Galicia, composta por catro tomos, obra de varios historiadores galegos, publicada por Faro de Vigo en 1991.
Evijärvi
Evijärvi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 2.509 habitantes. A superficie do termo municipal é de 390,71 km2, dos cales 36,7 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,09 hab./km².
Limita cos municipios de Kauhava e Lappajärvi na súa mesma rexión, Veteli na rexión de Ostrobotnia Central, e Kronoby e Pedersöre na rexión de Ostrobotnia.
Historia de Galicia (Faro de Vigo)
Autores
Luís Alonso Álvarez, Xosé Armas Castro, Aurora Artiaga Rego, Xesús Balboa López, Carlos Baliñas Pérez, Xosé Ramón Barreiro, Carlos Barros, Xosé Carlos Bermejo Barrera, Roberto Blanco Valdés, Gérard Brey, Xoán Carmona Badía, Manuel Díaz Díaz, Fausto Dopico Gutiérrez del Arroyo, Carmen Fernández Casanova, Camilo Fernández Cortizo, Lourenzo Fernández Prieto, Manuel Ángel Fernández Rodríguez, Elisa Ferreira Priegue, Xosé Filgueira Valverde, Xosé Manuel García Iglesias, Xosé García Oro, Xesús Giráldez Rivero, Xusto Beramendi, Enrique Hervés Sayar, Jesús de Juana López, Fernando López Alsina, Mar Llinares García, Ramón Máiz, Xan Moreno González, Carmen Pallares Méndez, Augusto Pérez Alberti, José Manuel Pérez García, Ermelindo Portela Silva, Antonio Rodríguez Colmenero, Pegerto Saavedra. Ángel Sicart Giménez, María Luisa Sobrino, Marcos Valcárcel, Xosé Carlos Valle Pérez, Isaura Varela González, José Manuel Vázquez Varela, Ramón Villares e Marc Wouters.
Protonación
En química protonación é a adición dun protón (H+) a un átomo, molécula, ou ión, formando o ácido conxugado. Algúns exemplos son:
A protonación é unha reacción química fundamental e é un paso necesario en moitos procesos estoquiométricos e catalíticos. Algúns ións e moléculas poden sufrir máis dunha protonación e son denominados polibásicos, o cal ocorre en moitas macromoléculas biolóxicas. A protonación e desprotonación ocorre na maioría das reaccións ácido-base, e son o núcleo esencial da maioría das teorías das reaccións ácido-base. Un ácido de Brønsted-Lowry defínese como unha substancia química que protona outra substancia. Ao protonar unha substancia, a masa e a carga da especie química increméntase nunha unidade. Protonar ou desprotonar unha molécula ou un ión altera moitas propiedades químicas ademais do cambio na carga e a masa: hidrofilidade, potencial de redución, propiedades ópticas, entre outros. A protonación é tamén un paso esencial en certos procedementos analíticos como a espectrometría de masas electrosprai.
Velocidade de protonación e desprotonación
As protonacións son a miúdo rápidas, en parte debido á alta mobilidade dos protóns en moitos solventes. A velocidade de protonación está relacionada coa acidez das especies protonantes, porque a protonación por ácidos febles é máis lenta que a protonación da mesma base por ácidos fortes. As velocidades de protonación e desprotonación poden ser especialmente lentas cando a protonación induce cambios estruturais significativos.
Reversibilidade e catálise
Usualmente, as protonacións son reversibles e a base conxugada non cambia ao ser protonada. Porén, nalgúns casos a protonación induce a isomerización. Os cis-alquenos poden ser convertidos a trans-alquenes usando unha cantidade catalítica de axente protonante. Moitos encimas, como as serinas hidrolases, actúan polos mecanismos que implican protonacións reversibles dos substratos.
Moar
O topónimo galego Moar pode referirse a:
CEP 1
CEP 1 (acrónimo de Cylindrical Electrostatic Probe 1), tamén coñecido como CEPE (Cylindrical Electrostatic Probe Experiment) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 11 de decembro de 1970 mediante un foguete Delta N6 desde a rampla SLC-2W da Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
CEP 1 foi lanzado no mesmo foguete que o satélite meteorolóxico NOAA 1 e consistía nun experimento que quedou en órbita acaroado á última etapa do foguete Delta N6 que o transportaba. A súa misión foi estudar a densidade e temperatura de electróns e as correntes iónicas á altura da órbita do satélite.
Police Academy
Police Academy é unha serie de filmes e series animadas.