cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doom metal
O Doom Metal é un xénero musical que deriva do denominado "metal" e que se caracteriza por unha temática escura e depresiva nas letras, uns acordes moi pesados nas guitarras (con abundancia de acordes por terceiras), unhas baterías contundentes, unhas estruturas melódicas moi importantes para o tema (antes facíanse coa guitarra e máis tarde fóronse introducindo violíns, teclados, sintetizadores etc), e por unha voz xeralmente grave e penetrante.
Ó Doom metal fóronselle engadindo "toques" doutros estilos musicais como o Death Metal, o Black Metal, o Funeral etc. e de aí xorden as distintas variantes crossover como son o Black Doom, o Death Doom e moitas outras.
Diu vi Salvi Regina
Diu vi Salvi Regina (corso para Deus te salve raíña) é un canto relixioso adicado á Virxe María creado en Italia por san Francisco de Xerónimo cara o 1675, aínda que algunhas tradicións afirman que o autor foi un pastor de Niolu, Salvadore Costa. Foi adoptado coma himno nacional de Córsega na Consulta de Corte, o 30 de xaneiro de 1735, cando a república de Córsega decidiu proclamar a súa independencia de Xénova e pediu a protección da Virxe María. Dende aquela o nacionalismo corso reivindicouno coma Himno Nacional de Córsega.
Fernando I de Aragón
Orixes familiares
Fernando era fillo segundo de Xoán I de Castela e de Leonor de Aragón, irmá do rei aragonés Martiño o Humano, e neto, xa que logo, do rei Pedro IV o Cerimonioso por vía materna, e do rei Henrique II de Castela, pola rama paterna. Tras estes antecedentes, e dada a posibilidade xurídica de transmisión da Casa de Aragón por vía materna, o dereito aragonés outorgáballe un rango preferente nas súas aspiracións á coroa de Aragón trala morte sen descendencia masculina de Martiño I o Humano.
Rexente de Castela
Malia que, dada a súa condición de fillo «segundoxénito», o trono de Castela foi ocupado polo seu irmán o futuro Henrique III en 1390, a escasa saúde deste (padeceu enfermidades como o tifo e a varíola, o que lle valeu ser alcumado o Doente) e o feito de que non lograse concibir un varón que herdase o trono, permitiu que Fernando albergase esperanzas de chegar a obter o trono castelán, como demostra o feito de que se casase en 1393 coa súa tía Leonor de Alburquerque, co que reforzaba os seus dereitos dinásticos no caso de que o seu irmán falecese. Con todo, o nacemento dun herdeiro varón, o futuro Xoán II, en 1405, un ano antes da morte de Henrique III, acabou coas esperanzas de Fernando a ocupar o trono de Castela.
As desavinzas entre ambos os correxentes, instigadas por parte da nobreza, non tardaron en aparecer, polo que chegan ao acordo de dividir o territorio en dúas metades, correspondendo a Fernando a zona meridional do Reino, que se estende polos territorios situados ao sur da Serra de Guadarrama ata o reino de Granada, o que lle permitirá renovar a guerra contra devandito reino que a morte de Henrique III paralizara.
Tralo período de tregua, Fernando retoma a campaña granadina e conquista, o 16 de setembro de 1410, a importante praza de Antequera que lle dará o seu sobrenome máis coñecido.
Compromiso de Caspe
En 1410, ao morrer o seu tío o rei Martiño I de Aragón sen descendencia directa e lexítima, Fernando presenta a súa candidatura á sucesión do trono aragonés e, aínda que nun principio preséntanse ata seis candidatos ao trono e Fernando non é dos máis favorecidos, a caída en desgraza de Luís de Anjou (que non puido responder ás peticións de axuda militar das súas partidarios debido á gran distancia de Nápoles) impulsou a súa candidatura, que se converteu na máis potente xunto á de Xaime de Urgell.
Fernando, que contaba cun gran poder económico (a súa rede de señoríos era enorme), ''Do seu pai herdou as vilas de Olmedo, Medina, Écija, Arjona, Valmaseda e Santa Gadea, o condado de Trastámara e unha conxunto de rendas. Nas Cortes de Guadalaxara de 1390, obtivo o señorío de Lara, as vilas de Medina del Campo, Cuellar e o ducado de Peñafiel. Ao casar con Doña Leonor de Alburquerque engrandeceu os seus dominios cos señoríos de Haro, Briones, Cerezo, Belorado, Ledesma, Alburquerque, Medellín, Villalón e Urueña.'' un sólido prestixio militar e o exército castelán á súa disposición, contou co apoio da familia valenciana dos Centelles, da familia aragonesa dos Urrea e dunha parte substancial da burguesía barcelonesa. Isto, unido aos erros de Xaime de Urgell, entre eles a conspiración para asasinar ao arcebispo de Zaragoza, García Fernández de Heredia, e ao apoio tanto de Bieito XIII, así como do seu confesor, Vicente Ferrer, inclinarán a balanza cara á candidatura de Fernando, que será referendado, o 28 de xuño de 1412, no chamado Compromiso de Caspe ao ser proclamado rei de Aragón e dos demais estados da Coroa de Aragón.
Rei de Aragón
Tras realizar o xuramento completo como rei o 3 de setembro ante as Cortes de Aragón reunidas desde o o 25 de agosto de 1412 en Zaragoza, onde varios dos seus antigos rivais para ocupar o trono, como Afonso de Gandía, Fadrique de Lúa e Juan de Prades, renderanlle pleitesía, dirixirase a Lleida, onde representantes do seu gran rival, Xaime de Urgell, réndenlle vasalaxe, a cambio do ducado de Montblanc e da concertación dun matrimonio entre os seus fillos Henrique e Isabel.
A continuación, Fernando I diríxese a Tortosa para entrevistarse co seu gran valedor Bieito XIII quen, o 21 de novembro de 1412, investiulle como rei de Sicilia, Córsega e Sardeña a cambio do apoio real na disputa que Benedicto mantiña cos outros dous papas que simultaneamente gobernaban o orbe cristián: Gregorio XII e Xoán XXIII, en pleno Cisma de Occidente que dividía á Igrexa Católica.
O 19 de novembro, Fernando convocaba as Cortes catalás con obxecto de xurar os seus usos e costumes; o 15 de decembro foron convocadas, pero non concluirían ata o 31 de agosto de 1413, debido á necesidade de sufocar a revolta de Xaime II de Urgell iniciada na primavera deste último ano; o inicio das de Valencia previuse para o 15 de abril de 1413, pero a sublevación de Xaime II e a coroación en Zaragoza (que se celebrou en 1414) impediu o seu inicio. Coa axuda de todos os estamentos da Coroa sufoca a revolta e sitia ao conde de Urgell no castelo de Balaguer, que é tomado o 31 de outubro, tras o cal o antigo pretendente ao trono de Aragón foi desposuído de todos os seus títulos e desterrado. En 1413 propoñería ás Cortes catalás realizar a primeira compilación das Constitucións.
Segundo unha interpretación tradicional, nas Cortes que convocara en Barcelona, Fernando I tivo que ceder ao denominado pactismo catalán, doutrina que limitaba a autoridade real a favor das Cortes e da Xeneralidade de Cataluña. Este movemento, encabezado por Joan Fivaller, manifestaba que privilegi atorgat tollent lei paccionada de dret, non val e que privilegi atorgat contra ben publich é nul, polo que estaban «Decididos a darlle antes a súa vida que a liberdade». Con todo, todo o presunto «caso Fivaller» ou «asunto do vectigal» e a elaboración a partir deste dunha teoría do pactismo catalán está considerado actualmente como un relato mítico. En primeiro lugar porque se trataría en todo caso dunha reclamación do municipio de Barcelona e non da Xeneralidade de Cataluña, e as queixas das localidades ante o rei eran habituais tanto en Barcelona como noutros municipios, e en segundo lugar, porque unha análise exhaustivo da documentación, efectuada por Ramón Grau, revela que o relatado xa desde os cronistas do século XV (en obras de gran compoñente literario, como a biografía do rei Fernando de Lorenzo Vala) é completamente inexacto, ao non haber nin sequera documentación achega dunha disputa entre o municipio e o rei. Ademais Fernando nomeou a Fivaller o seu testamenteiro, que outorgou o 10 de outubro de 1415 en Perpiñán. Respecto diso deste episodio, Verdés Pijuan sinala:
Tras eliminar ou neutralizar toda oposición interior, Fernando I dirixiuse de novo a Zaragoza, onde será coroado en 1414 nunha cerimonia que partía do Palacio da Aljafería e chegaba á A Seo, tras o cal dirixe a súa atención á política exterior.
Política interior
Fernando I de Aragón reinou pouco tempo; malia iso, nos aproximadamente tres anos e nove meses que durou o seu goberno (tendo en conta, ademais, que a revolta do conde de Urgell mantívolle ocupado en sufocala ata o 31 de outubro de 1413) reorganizou a Facenda e saneou a economía e a administración da Coroa. Traballou na seguridade cidadá, intentou impedir as persecucións contra os xudeus e procurou loitar contra a corrupción. Tamén emprendeu unha reforma dos gobernos dos municipios buscando unha maior participación dos seus representantes. En canto ás institucións políticas, non introduciu cambios estruturais na organización da Coroa, senón que mantivo o sistema anterior, procurando que o rei participase como un elemento máis integrado nos organismos de goberno establecidos, o que contribuíu ao fortalecemento do poder rexio. O seu gran logro neste ámbito foi restablecer a orde tralo inestable período do Interregno.
Política exterior
Normalizou a situación interna de Sicilia co nomeamento en 1415 do seu fillo Xoán como vicerrei de Sicilia, logrando acabar coa guerra civil que desde o falecemento de Martiño o Mozo enfrontaba á viúva deste, Branca I de Navarra, co fillo ilexítimo daquel, Fadrique de Luna. Tamén orientou ao seu fillo Xoán cara a Nápoles, propoñendo o seu matrimonio coa raíña Xoana, proclamada á morte do seu irmán Ladislau I de Nápoles o 6 de agosto de 1414, pero o enlace non prosperou e Xoán acabou casando con Branca. Ao resto dos chamados por Don Juan Manuel «infantes de Aragón», Henrique, Pedro e Sancho situounos como grandes mestres das ordes militares de Santiago, Calatrava e Alcántara; pola súa banda, as infantas de Aragón María e Leonor acabaron sendo raíñas consortes de Castela e de Portugal respectivamente. Ademais, como pertencente ao liñaxe de Trastámara, Fernando I tiña grandes patrimonios en Castela, onde era tamén rexente, o que lle permitiu de facto gobernar en ambas Coroas, xa que non renunciou á rexencia castelá tras alcanzar o trono aragonés.
Na cuestión do Cisma de Occidente, desvinculouse moi pronto de Bieito XIII (o papa Luna ou antipapa) e intentou que renunciase ao pontificado, para o que se reuniu con el en Morella (1414) e en Perpiñán (1415). Trala decisión tomada no Concilio de Constanza, reunido o 5 de novembro de 1414, que destituíu aos tres papas, e a entrevista que Fernando I tivo co emperador Sexismundo, o rei de Aragón decidiu contribuír a poñer fin ao Cisma deixando de apoiar ao papa Luna, o que permitiu que a Coroa de Aragón volvese ocupar o centro das decisións no ámbito europeo e recuperase a súa posición á fronte da política no Mediterráneo.
Asegurou a continuidade da monarquía, aspecto que tantos problemas causara coa morte sen herdeiro de Martiño I o Humano, nomeando ao seu primoxénito Afonso herdeiro real.
O 14 de marzo de 1416 enfermou en Igualada, onde falecería o 2 de abril do mesmo ano.
Descendencia
Do seu matrimonio con Leonor de Alburquerque tivo sete fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Fernando I de Aragón
Mutazilismo
O mutazilismo, mutacilismo, motazilismo ou motacilismo, foi unha escola de pensamento teolóxico musulmá que apareceu no século VIII, ao mesmo tempo que o sunnismo e o xiísmo, aínda que independente deles, e que desapareceu definitivemente no século XIII, esencialmente venciada, ou absorbida, polo sunnismo . A teoloxía mutazilita desenvólvese a partir da lóxica e o racionalismo, inspirados na filosofía grega e na razón (logos), conceptos que trata de combinar coas doutrinas islámicas, demostrando así a súa compatibilidade.
Este procerso, repetido en diversas formas por outras correntres musulmás, ás veces non sen reticencias, declina netamente a partir do século XIII entre os sunnitas, que consideraban que a revelación divina non debe someterse á crítica humana. Así, segundo Averroes, constátase "a perda do predicamento da filosofía en beneficio da mística, O enfoque filosófico herdado do mutazilismo mantense hoxe, utilizado polos xiítas, pero unicamente nalgúns puntos concretos.
Fatema Mernissi
Fatema Mernissi (en árabe, فاطمة مرنيسي Fātima Marnīsī), nada en Fez o 27 de setembro de 1940 e finada en Rabat o 30 de novembro de 2015, foi unha escritora e socióloga feminista marroquí, unha das voces máis relevantes da intelectualidade do mundo árabe. A súa obra dedícase á condición feminina nas sociedades musulmás.
Mutazilismo
A palabra "mutazilismo" (en árabe al-muʿtazila, المعتزلة ) ten dúas orixes (e sentidos) posíbeis.
Fatema Mernissi
Traxectoria
Fatema Mernissi naceu en Fez, un dos centros do movemento nacionalista marroquí contra a ocupación francesa. Pertencía a unha familia acomodada, dona de grandes extensións de terra e fiel ás tradicións. Na gran casa familiar existían cuartos para as mulleres entre as que naceu e creceu. O triunfo do nacionalismo político permitiulle acceder a unha educación da que non gozaron a súa nai e a súa avoa, que foron analfabetas.
Mutazilismo
A interpretación máis común é que o seu fundador, Wasil ibn Ata deixou o madhab oficial porque as súas ideas se opoñían á tradición islámica ortodoxa e, polo tanto, o nome da escola deriva dun verbo que significa "retirarse" (en árabe, iʿtazala, اعتزل). Segundo outra interpretación, "algúns teólogos da cidad de Basora negáronse a tomar partido nas loitas polo poder, tras o asasinato de Uthman Ibn Affan (ou Otmán)", que ensangrentaron e dividiron a comunidade musulmá e, polo tanto, o nome significaría "os que se absteñen".
Fatema Mernissi
Traxectoria
Durante os primeiros anos de escolarización, formouse nas escolas coránicas para incorporarse despois ao modelo de ensino proposto polo estado acabado de crear. Ata os vinte anos só falaba árabe, mais para superar a barreira da lingua aprendeu varios idiomas e escribiu as súas obras en árabe, francés e inglés. Mernissi obtivo o seu certificado de Ciencias políticas na Facultade de Dereito da Universidade Mohamed V de Rabat e proseguiu os seus estudos cunha bolsa na universidade da Sorbona, en París. Despois, conseguiu o doutoramento en socioloxía na Universidade de Brandeis dos Estados Unidos en 1973, coa obra Beyond the Veil: Male-Female Dynamics in Modern Muslim Society. Á súa volta a Marrocos deuse a coñecer polas súas intervencións no 24.º Congreso de Socioloxía de abril de 1974 en Alxer.
Os seus ensaios e traballos literarios convertérona nunha das escritoras máis célebres do Magreb e nun referente de primeira orde dentro do pensamento árabe do século XX. Dende 1973 ata 1980, foi profesora de socioloxía na Universidade de Rabat. Máis adiante deu clases no Institut Universitarie de Recherche Scientifique da Universidade Mohamed V. Ademais, Mernissi foi consultora de diversos organismos internacionais (Oficina Internacional de Traballo, UNESCO) e directora de diversas coleccións como Femme Magreb Horizons 2000, Marocaines, Citoyennes de Demain e moitas máis.
En 2003, Mernissi recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras xunto con Susan Sontag. En 2004 foi outorgado o premio Erasmus, xunto con Sadik Al-Asm e Abdolkarim Soroush.
Obras
A primeira monografía de Mernissi, Beyond the Veil, foi publicada en 1975. Unha edición revisada foi publicada no Reino Unido en 1985 e nos Estados Unidos en 1987. Beyond the Veil converteuse nun clásico, especialmente nos campos da antropoloxía e a socioloxía das mulleres do mundo árabe, a área mediterránea e as sociedades musulmás en xeral.
O seu libro máis famoso como feminista islámica, The Veil and the Male Elite: A Feminist Interpretation of Islam, é un estudo case histórico do papel das esposas de Mahoma. Foi publicado inicialmente en francés en 1987 e traducido ao inglés en 1991. O libro foi prohibido en Marrocos, Irán e os estados árabes do golfo Pérsico.
Contribuíu coa peza "The merchant's daughter and the son of the sultan" á antoloxía Sisterhood Is Global: The International Women's Movement Anthology (1984), editada por Robin Morgan.
Tonsila
miniatura|250px|Situación das amígdalas palatinas No campo da anatomía, a tonsila, antes denominada amígdala, é un órgano con forma de améndoa (en latín é o que significa, amendoíña), formado pola unión de numerosos nódulos linfáticos.
Dáselle este nome en especial á amígdala palatina pero, por extensión, tamén se denomina tonsila a calquera órgano constituído por un retículo de tecido linfoide e epitelial, que contén folículos linfáticos.
As tonsilas son tecido linfoide situado na farinxe e que constitúen o anel de Waldeyer. Segundo a localización en que se atopen na farinxe, chámanse:
Función
As tonsilas axudan a previr infeccións eliminando as bacterias e outros microorganismos presentes na parte posterior da boca, procedentes dos alimentos e do aire que inspiramos. Poden ser invadidas por bacterias ou virus e sufrir un proceso inflamatorio, causando unha amigdalite ou tonsilite e, cando a infección alcanza as áreas circundantes, unha farinxite.
Amígdala cerebral
No cerebro existe outro órgano de forma semellante que tamén recibe o nome de amígdala pero que non ten que ver con estes órganos linfoides. É a amígdala cerebral, un grupo de neuronas situado no lobo temporal do cerebro.
Bianca (lúa)
Bianca pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Crésida, Desdémona, Portia, Xulieta, Cupido, Rosalinda e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 27 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Bianca coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Bianca é de 0,7 ± 0,2, o que lle outorga unha forma elipsoidal. A súa superficie é de cor gris.
Gorxias de Leontini
Platón, de quen os seus escritos forman o nó arredor do cal cristalizou a filosofía e a súa historia, botou o descrédito sobre o pensamento de Gorxias de maneira tal que aínda hoxe en día o cualificativo «sofista» é un insulto. «Seica Gorxias, tendo lido o diálogo que leva o seu nome, dixo: «Platón sabe ben como burlarse!» (Atenea, Les Deipnosophistes, XI,505, D). Porén sería máis xusto volver ás fontes a fin de descubrir a importancia dese pensamento, non só na historia da filosofía, senón tamén no pensamento contemporáneo.
Gorxias pensador do Ser e da verdade
(Sexto Empirico, Contra os matemáticos, VII, 65)
Os argumentos de Gorxias para probarmos que non existe nada son de orde lóxica: «se existe algunha cousa, é ou o ser, ou o non-ser, ou á vez o ser e o non-ser» [o que en lóxica proposicional se escribe así : (pv¬p)v(p^¬p) ]
«Se o non-ser existe, será e á vez non será (...). Ou é totalmente absurdo que algo sexa e non sexa a un tempo. Entón o non-ser non é.
Gorxias retórico
Ao lado da debilidade da verdade, Gorxias pon a forza da linguaxe, o seu poder sobre dos espíritos, pola argumentación, e sobre das emocións, polo ritmo e os efectos sonoros. Este poder pode ser ben ou mal utilizado, a retórica (en grego, τέχνη ῥητορική téchne rhêtoriké) nin garante nin educa a moralidade de quen a emprega, pois trátase dun instrumento neutro. Gorxias é o fundador do pragmatismo retórico, oposto ao idealismo filosófico ao xeito de Platón (as leccións de Sócrates conducen aos que as escoitan a ser mellores).
Gorxias semella ser un dos primeiros en desenvolver a idea de que o orador pode axudar aos Estados a tomar decisións políticas, porque a súa téchne permítelle: 1. Analizar a situación, 2. Convencer con vistas á acción.
En todo caso, é un feito histórico que Gorxias escribiu un discurso oratorio que pronunciado (talvez por el mesmo) perante a asemblea de Atenas, convenceu á capital grega para ir, con éxito, á guerra contra Siracusa (na defensa da cidade de Leontini). O éxito desa empresa bélica acrecentaría notabelmente a fama de Gorxias como orador.
Ademais do seu tratado metafísico, do que Sexto Empírico conservou un fragmento (ver arriba), consérvanse de Gorxias dúas curtas alegacións: Para Helena e Para Palamedes. Neles poden observarse exemplos dos procedementos estilísticos e sonoros das súas teorías.
Rotorua International Stadium
O Rotorua International Stadium é un estadio da cidade de Rotorua (Nova Zelandia), inaugurado en 1911 e que ten unha capacidade para acoller a uns 34.000 seareiros.
O recinto está destinado principalmente á práctica do rugby da man do Bay of Plenty, equipo que compite na ITM Cup, torneo que gañou no ano 1976.
Copa do Mundo de Rugby 1987
Na Copa do Mundo de Rugby 1987 o estadio acolleu un encontro, que foi o correspondente á loita polo 3º e 4º posto.
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputen nel 3 dos encontros do Grupo1 na primeira fase da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011:
744
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tesouro de Foxados
O tesouro de Foxado é un conxunto de pezas de ouro e prata atopadas no castro de Castelo (ou castro de Foxado), na parroquia de Foxado (Curtis), e actualmente conservadas no Museo de Pontevedra.
Historia
En 1932 atopouse unha ola que contiña catro torques de ouro e un brazalete xunto con trinta e cinco moedas feitas cunha aliaxe de ouro e prata.
Descrición
Está composto por catro torques de deseño sinxelo e remates en periñas lisas, e outros dous con decoración máis traballada.
O Lavatorio (Tintoretto)
O Lavatorio é un cadro do pintor italiano Tintoretto, considerado unha das súas obras máis importantes. Foi pintado entre 1548-1549, atopándose no presente exposto no Museo do Prado de Madrid, España, como depósito de Patrimonio Nacional.
Represéntase aquí unha escena narrada polo Evanxeo de Xoán, na que se describe como durante a Última Cea, Xesús se levantou da mesa, quitou o manto e atou unha toalla á cintura. Despois de botar auga nun recipiente, púxose a lavar os pés ós seus discípulos. Simón Pedro pretendeu negarse, pero ó insistir Xesús en que doutro xeito non podería ter parte con el, accedeu a que lle lavase os pés, e mesmo as mans e a cabeza.
O artista representa o episodio devandito con Cristo e san Pedro nun extremo da composición. A maior parte do lenzo está ocupado pola estancia onde se desenvolve a Última Cea, coa mesa e os discípulos ó redor dela. No centro destaca un can, e detrás os apóstolos descalzándose ou en diversas posturas e escorzos. Nun segundo plano estase relatando un milagre de San Marcos narrado por Xacobe da Varazze na súa Lenda dourada. O extremo da esquerda está dominado por outro apóstolo que se está desatando o calzado, cuxa esculturalidade aseméllase ás poderosas anatomías de Michelangelo.
Gran Premio de Bélxica de 2019
O Gran Premio de Bélxica 2019 (oficialmente Formula 1 2019 Johnnie Walker Belgian Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 1 de setembro de 2019, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a décimo terceira rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019 e o 75º Gran Premio de Bélxica e a sexaxésima segunda vez que se disputou a carreira en Spa-Francorchamps.
Antecedentes
Alexander Albon e Pierre Gasly cambiaron os seus asentos para a carreira, Albon ocupou o lugar de Gasly en Red Bull Racing e Gasly volveu á Scuderia Toro Rosso para cubrir o asento vacante de Albon. O resto dos participantes permaneceron sen cambios desde o Gran Premio de Hungría de 2019 aínda que Nicholas Latifi pilotou na primeira sesión de prácticas para Williams, substituíndo a George Russell.
Sancións
Carlos Sainz, Nico Hülkenberg e Daniel Ricciardo recibiron unha pena na grella de cinco posicións por exceder a súa cota de compoñentes da unidade de potencia. Alexander Albon, Daniil Kvyat e Lance Stroll deben comezar dende a parte traseira da grella polo mesmo motivo.
Informe da carreira
O falecemento de Anthoine Hubert na carreira de Fórmula 2 do sábado cerníase sobre a carreira. Gardouse un minuto de silencio por Hubert antes do comezo da carreira e organizouse unha ovación de pé na volta 19, o mesmo número que o seu coche.
A carreira tivo un comezo axitado Carlos Sainz sufriu un fallo de potencia na liña de saída. Mentres Charles Leclerc saíu limpo, Lewis Hamilton terceiro puido atacar ao segundo posto de Sebastian Vettel no interior de La Source, presionando ao Ferrari fóra da pista, ocupándo o segundo posto. Non obstante, un mal paso por Raidillon e a maior velocidade máxima do Ferrari significou que Vettel puido recuperar o segundo posto na recta de Kemmel. Detrás dos primeiros catro, Kimi Räikkönen estaba no exterior de Sergio Pérez Mendoza na recta principal pero non viu a Max Verstappen, que tivo un inicio pobre, por dentro e tocouse co piloto de Red Bull en La Source. Os dous pilotos sufriron danos, Verstappen, especialmente porque loitaba por liderar, pero intentou continuar, ao final bateu coas barreiras á saída de Raidillon.
Por mor do incidente, o resto dos coches tiveron que esquivar os restos. Lando Norris, que comezou 11º, conseguiu saltar á 5ª posición. Daniel Ricciardo non tivo a sorte e foi tocado por Lance Stroll na parte traseira dereita. O incidente de Verstappen-Räikkönen levou ao despregamento do coche de seguridade e Sainz, Räikkönen e Ricciardo entraron en boxes. Sainz, que sufriu unha perda de potencia, tivo unha parada moi lenta, como fixo Räikkönen cando o seu equipo non puido asegurar un novo alerón dianteiro. Räikkönen parou de novo na volta 2.
Sainz continuou lento e non alcanzou ao paquete despois da súa parada, acabando coa zona de seguridade na última chicana ao final da volta 3, que era a volta 2 para Sainz. Isto provocou que o coche de seguridade, que estaba a piques de entrar de volta aos boxes quedou fóra.
O coche de seguridade entrou para o inicio da volta 5 e os Ferraris lograron abrir unha brecha cos Mercedes no reinicio. Leclerc axiña conseguiu saír do rango do DRS, pero Vettel mantivose por diante de Hamilton que o atacou varias veces no primeiro stint. As mensaxes radiofónicas entre Hamiton e o seu enxeñeiro revelaron que o piloto de Mercedes non pensaba que Vettel fose tan rápido. Non obstante, aínda que os vehículos Mercedes eran moito máis fortes que os Ferraris no segundo sector, non eran tan rápidos no primeiro ou terceiro sectores, ambos os cales conteñen os principais puntos de adiantamento, a recta Kemmel, Les Combes e a chicana final.
Con Norris no 5º lugar e Romain Grosjean no 6º lugar, Kevin Magnussen se enredou nunha loita con Pérez polo 7º lugar. Os dous pilotos pelexaron varias voltas pero finalmente Pérez superou a Magnussen na recta Kemmel na volta 10 e o Haas logo caeu cara atrás. Pierre Gasly superou a Magnussen cara ao final da Kemmel na seguinte volta con Stroll facendo o mesmo unha volta despois.
Gasly entrou a boxes na volta 13 e foi un segundo máis rápido que o seu novo compañeiro de equipo de Toro Rosso Daniil Kvyat, demostrando que o rebaixado podería ser bastante potente. Isto levou a Ferrari a facer entrar a boxes a Vettel ao final da volta 15 para montar pneumáticos medios. Houbo un breve lapsus antes de que Mercedes respondese, pero escolleron non seguer presionando, como fixo Leclerc. Vettel estableceu a volta rápida na 17, que incluíu un adiantamento a Norris, e comezou a recortar un tempo significativo sobre Leclerc, Hamilton e Valtteri Bottas que aínda non entraran en boxes. Os tres primeiros estaban todos nunha estratexia dunha sóa parada, polo que estaban estirando os pneumáticos. Leclerc entrou na volta 21, Hamilton ao final do 22, e Bottas na 23. Hamilton perdeu un segundo durante a súa parada debido ao pneumático traseiro esquerdo e saíu varios segundos detrás de Leclerc. Os tres foron adiantados por Vettel na estratexia de parada en boxes, con todo, Leclerc marcou a volta rápida na volta 23 e, xunto cos Mercedes, comezaron a atrapar a Vettel cando a degradación dos pneumáticos pasoulle factura. Axiña quedou claro que Vettel acabaría parando por segunda vez.
Ao comezo da volta 27, Vettel permitiu adiantar a Leclerc. Hamilton acercouse rapidamente a Vettel pero tivo que loitar para superalo debido ás diferenzas de velocidade nos sectores. Finalmente, na volta 32, ao acercarse preto do sector tres, Hamilton puido adiantar en Les Combes e pasar a Vettel, pero Leclerc abriu unha brecha de máis de 6 segundos. Con Bottas tamén atrapado, Vettel entrou a boxes ao final da volta 33 para montar pneumáticos brandos, buscando o punto extra da volta rápida, que logrou na volta 36.
Detrás dos líderes Alexander Albon, no seu debut en Red Bull, levou a cabo unha boa carreira de recuperación. Non conseguindo saír na Q2 e sancionando por exceder a súa cota por compoñentes da unidade de potencia, comezou o 17º na grella. Cando Sainz non conseguiu o décimo quinto lugar, Albon tivo que tomar medidas evasivas co que perdeu a posición. Isto foi corrixido case inmediatamente despois do incidente de Verstappen-Räikkönen, xa que foi capaz de gañar posicións. Albon entrou en boxes ao final da volta 23 para montar pneumáticos brandos, Albon gañou silenciosamente lugares mentres se desenvolvía a batalla entre Mercedes e Ferrari. Despois de pasar Gasly para o 9º lugar, Albon intentou pasar a Ricciardo polo exterior de Bruxelles, na volta 34, pero non logrou rematar a xogada. Despois realizou un movemento de retroceso para pasar ao piloto de Renault polo exterior da curva 11 nunha impresionante manobra. Na volta 38, Albon superou a Kvyat ao comezo da recta Kemmel para situarse no 7º lugar quedando a máis de dez segundos detrás do 6º posto de Pérez.
Lando Norris, que disputou unha tranquila carreira no quinto lugar, parou na liña de inicio na última volta e acabou clasificado no 11º lugar. Leclerc dedicou a súa vitoria a Anthoine Hubert. Os finalistas do podio levaron a cabo unha celebración notablemente sinxela e non pulverizaron champaña no podio por respecto a Hubert.
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Bélxica de 2019.
División de Honra de Rugby 2014-2015
A tempada 2014-2015 da División de Honra da liga española de rugby foi a 48ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España. A liga regular comezou oficialmente o 13 de setembro de 2014, e contou con 22 xornadas de liga regular que deron paso á fase de eliminatorias polo título. A final disputouse o 31 de maio de 2015 nos Campos de Pepe Rojo de Valladolid, e nela enfrontáronse o VRAC e a Santboiana, gañando o equipo local por 19-8, acadando dese xeito o seu cuarto título de liga seguido, sexto do seu palmarés.
Formato
O descenso de categoría foille imposto ó último equipo da táboa, mentres que o penúltimo equipo tivo a oportunidade de disputar unha eliminatoria fronte ó segundo clasificado da División de Honra B para acadar a permanencia.
Máximos anotadores
Con 191 puntos: Sam Katz (CR El Salvador)
Con 179 puntos: Miguel Jiménez (CR Cisneros)
Con 177 puntos: Tapu Apikotoa (UE Santboiana)
Con 14 ensaios: Nil Baró (UE Santboiana)
Con 13 ensaios: Maka Tatafu (Vigo RC)
Con 12 ensaios: Joan Losada (FC Barcelona)
Bhaiyaa
Bhaiyaa é un filme indio de 1961 en lingua magahi dirixido por Phani Majumdar.
Fontefría, Esteiro, Cedeira
Fontefría (do latín fontem frigidam 'fonte de auga fría'; hidrotopónimo) é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
NADPH oxidase
Subunidades
Está constituída por seis subunidades, que son:
Función
miniatura|dereita|150px|Configuración electrónica de Lewis do superóxido. En circunstancias normais, o complexo está latente en neutrófilos e é activado para que se ensamble nas membranas durante a explosión respiratoria.
A NADPH oxidase xera superóxido ao transferir electróns desde o NADPH do interior da célula a través da membrana plasmática e acoplar estes co oxíxeno molecular para producir o anión superóxido, un radical libre reactivo. O superóxido pode ser producido en fagosomas, que conteñen bacterias ou fungos inxeridos, ou pode producirse fóra da célula. Nos fagosomas, o superóxido pode formar espontaneamente peróxido de hidróxeno que sofre outras reaccións para xerar especies reactivas do oxíxeno.
O superóxido mata as bacterias e fungos por mecanismos que non se comprenden totalmente, pero parece que pode inactivar encimas metabólicos fundamentais, iniciar a peroxidación de lípidos, e liberar ferro que é activo en reaccións redox, o cal permite a xeración de oxidantes indiscriminados como o radical hidroxilo. Crese que o superóxido mata directamente as bacterias, xa que a virulencia de moitos patóxenos é drasticamente atenuada cando se eliminan os xenes da superóxido dismutase (SOD). Porén, os produtos formados despois a partir do superóxido tamén inclúen o peróxido de hidróxeno e o ácido hipocloroso, que é o axente reactivo da lixivia.
Papel en patoloxías
A NADPH oxidase é unha causa importante da aterosclerose, e os inhibidores da NADPH oxidase poden inverter a aterosclerose. A aterosclerose é causada pola acumulación de macrófagos que conteñen colesterol (células escumosas) na parede arterial (na capa íntima). A NADPH oxidase produce especies reactivas do oxíxeno. Estas especies activan un encima que fai que os macrófagos se adhiran á parede arterial (ao polimerizárense as fibras de actina). Este proceso é contrarrestado polos inhibidores da NADPH oxidase, e por antioxidantes. Un desequilibrio en favor das especies reactivas do oxíxeno produce aterosclerose. Algúns estudos in vitro atoparon que os inhibidores da NADPH oxidase apocinina e difenileneiodonio, xunto cos antioxidantes N-acetil-cisteína e resveratrol, despolimerizaban a actina, rompían as adhesións, e deixaban que as células escumosas (macrófagos) migrasen fóra da íntima.
As mutacións nos xenes das subunidades da NADPH oxidase causan varias enfermidades granulomatosas crónicas, como as seguintes: Nestas doenzas, as células teñen unha baixa capacidade de fagocitose, e teñen lugar infeccións bacterianas persistentes. Son comúns as áreas de células infectadas ou granulomas. Un trastorno similar chamado síndrome de inmunodeficiencia de neutrófilos está ligada a unha mutación no xene de RAC2, que tamén forma parte do complexo do encima.
Un estudo indica que un papel da NADPH oxidase na perda inducida por ketamina de parvalbumina neuronal e na expresión de GAD67. Unha perda similar obsérvase na esquizofrenia, e os resultados poden apuntar á NADPH oxidase como un posible contribuidor na fisiopatoloxía da enfermidade. Na proba de diagnóstico utilízase o tetrazolio azul nitro, en especial, na enfermidade granulomatosa crónica, unha enfermidade na cal hai un defecto na NADPH oxidase; por tanto, o fagocito non pode producir as especies reactivas do oxíxeno ou os radicais necearios para matar as bacterias, o que ten como resultado que as bacterias prosperan dentro do fagocito. Canto maior é a cuantificación do azul mellor pode a célula producir as especies reactivas do oxíxeno.
Inhibición
A NADPH oxidase pode ser inhibida pola apocinina e o DPI (difenileno iodonio). A apocinina impide a ensamblaxe das subunidades da NADPH oxidase. A utilización da apocinina para inhibir a NADPH oxidase podería ter beneficios clínicos no tratamento da gripe, xa que se demostrou que diminúe a inflamación inducida pola gripe en ratos in vivo.
Córsega do Sur
Córsega do Sur (2A) (en francés: Corse-du-Sud, en corso: Corsica suttana) é un departamento francés situado en Córsega. Xunto coa Alta Córsega forma a Colectividade Territorial de Córsega.
Celeirote, Goá, Cospeito
Celeirote é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Manuel Orovio
Manuel de Orovio y Echagüe, nado o 17 de xullo de 1817 en Alfaro, e finado o 18 de maio de 1883 en Madrid, 1º marqués de Orovio, aristócrata, avogado e político español, foi ministro de Facenda e Fomento durante os reinados de Isabel II e Afonso XII durante o que tamén foi ministro de Ultramar de forma interina.
Traxectoria
Naceu en Alfaro, fillo de Juan de Orovio e Colomo e de Antonia de Echagüe e Eguilor, pertencentes a familias aristócratas rioxanas. Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza e militante do Partido Moderado, iniciou a súa carreira política como alcade da súa cidade natal até obter nas eleccións de 1850 unha acta de deputado pola circunscrición de Logroño, escano que repetiría de forma case consecutiva até as eleccións de 1867 en que pasou ao Senado como senador vitalicio.
No entanto ao se producir a Revolución de 1868 afastouse da vida política non retornando á mesma até o fin da Iª República na que volveu ao Congreso coas eleccións de 1876 de novo representando a Logroño e onde permanecería ata que en 1879 volveu novamente ao Senado como senador vitalicio, distinción que perdera coa chegada da Iª República. miniatura|dereita|220px|Retrato de Manuel Orovio.
Ministro
Foi ministro de Fomento entre o 16 de abril e o 21 de xuño de 1865, e entre o 10 de xullo de 1866 e o 23 de abril de 1868 en senllos gobernos Narváez, destacando nesta segunda etapa o seu enfrontamento co estamento académico máis progresista ao emitir unha circular que prohibía calquera ensino contrario á fe católica, á monarquía ou ao sistema político vixente, e que motivou a expulsión das súas respectivas cátedras aos profesores Salmerón e Castelar, entre outros, por medio do desde entón chamado Decreto Orovio.  Posteriormente, entre o 31 de decembro de 1874 e o 12 de setembro de 1875 foi novamente ministro de Fomento nesta ocasión nun gabinete Cánovas, período que volveu caracterizarse polo seu enfrontamento co profesorado universitario e que supuxo a separación da cátedra de Francisco Giner de los Ríos e o seu confinamento no Castelo de Santa Catalina en Cádiz.
Igualmente foi ministro de Facenda entre o 23 de abril e o 20 de setembro de 1868 nun goberno González Bravo; e entre o 11 de xullo de 1877 e o 19 de marzo de 1880 nos sucesivos gobernos que presidiron Cánovas, Martínez Campos e novamente Cánovas. Á fronte deste ministerio realizou unha brillante xestión destacando a súa posta ao día do pago dos haberes ás clases dependentes do Tesouro, a eliminación do sistema de préstamos particulares ao Estado, a dotación ao Tesouro de recursos permanentes e adecuados, a mellora da recadación pública e o equilibrio orzamentario.
Outros cargos e méritos
Foi gobernador civil de Madrid en 1858, cabaleiro da Orde de Carlos III, cabaleiro da Orde de Isabel a Católica e cabaleiro da Lexión de Honra; e desde 1868 marqués de Orovio e senador vitalicio dende 1881.
Fury (filme de 2014)
Fury é un filme estadounidense de 2014 dirixido por David Ayer. Está protagonizado por Brad Pitt, Shia LaBeouf, Logan Lerman, Michael Peña, Jon Bernthal e Jason Isaacs. Conta a historia dun batallón estadounidense na Alemaña nazo durante os últimos días da segunda guerra mundial. Ayer baseouse no servizo de familiares seus e na lectura de libros, como Death Traps de Belton Y. Cooper, para representar as unidades estadounidenses na segunda guerra mundial e as grandes baixas sufridas polos tripulantes de tanques en Europa.
Festival de Eurovisión 1957
O II Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar o 3 de marzo de 1957 en Frankfurt, Alemaña. A presentadora foi Anaid Iplicjian e a vitoria foi para Corry Brokken co tema "Net Als Toen".
A segunda edición deste programa foi principalmente radiofónica, pero incrementouse considerablemente o número de espectadores a través da televisión. Aínda que Suíza gañara a primeira edición de 1956, non foi a organizadora do festival xa que non se creou aínda a norma pola que o país vencedor debía facerse cargo da organización ao ano seguinte. Nun principio considerouse a posibilidade de que cada país fixésese cargo do festival de modo rotativo, pero debido ao incremento dos países participantes, observouse que isto sería imposible.
No festival deste ano, observouse que existía unha gran disparidade na duración das cancións participantes (o tema italiano duraba 5:09 minutos, mentres que o británico só 1:52 minutos). Había un límite recomendado de 3:30 por canción pero non era aínda vinculante.
En 1957 foi a primeira vez na que o proceso de votación foi público, o que hoxe é unha das principais características do Festival de Eurovisión. Ademais, foi a primeira edición na que se contactou cos xurados por teléfono.
Neste ano impúxose unha norma pola cal unicamente solistas ou dúos poderían concorrer ao festival, norma que, con modificacións, permanecería vixente ata 1970.
Birthe Wilke e Gustav Winckler, representantes daneses, bicáronse ao final da súa actuación, aínda que só os posuidores de televisión puideron ser testemuñas diso. Destacan tamén as participacións de Suíza, que volvía estar representada, por segunda vez consecutiva, por Lys Assia, aínda que nesta ocasión non tería tanta sorte como no festival do ano anterior e acabaría penúltima; e a representación dos Países Baixos por parte de Corry Brokken, que supoñería a súa segunda participación no Festival, foi a que finalmente se alzou coa vitoria.
Nesta edición foi cando se escoitou por primeira vez o castelán no festival, catro anos antes da entrada de España na competición. A canción alemá, Telefon, Telefon, de Margot Hielscher, incluía frases en varios idiomas, un deles o español.
Saleiro de ónix con serea de ouro
A Copa con serea de ouro ou saleiro de ónix con serea de ouro é unha das pezas máis importantes do chamado Tesouro do Delfín, que forma parte da colección de Artes decorativas do Museo do Prado. É de autor descoñecido, e os seus materiais son ágata, ouro parcialmente esmaltado, rubís e diamantes. As súas dimensións son 17,5 cm x 12,5 cm. Atópase no Museo do Prado, na sala 101, situada no soto. Ten como código de inventario o Ou–1.
Esta copa, posiblemente un saleiro, ten un recipiente de ágata sostido por unha serea de ouro, que ten un tocado de plumas esmaltadas e está adornada por pedras preciosas (rubís e diamantes) e semipreciosas. Relaciónase estilisticamente coa escola de Fontainebleau e o famoso Saleiro de Francisco I de Francia realizado por Benvenuto Cellini e que se conserva no Kunsthistorisches Museum de Viena. Segundo a Guía de visita do Museo do Prado (2012), data do terceiro cuarto do século XVI, pero segundo a ficha da páxina web do museo a súa cronoloxía sitúase en 1501 - 1550. Chegou a España a través da herdanza do Luís de Francia, o Gran Delfín, pai do rei Filipe V de España.
O Porto do Cabo, Esteiro, Cedeira
O Porto do Cabo é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña dezasete habitantes (dez homes e sete mulleres), a mesma cantidade ca en 2003.
Batalla de Saint-Quentin (1914)
A batalla de Saint-Quentin de 1914 foi unha batalla da primeira guerra mundial, tamén denominada Primeira batalla de Guise. Tivo lugar en agosto de 1914.
Desenvolvemento
A noite do 26 de agosto, as tropas aliadas estaban en retirada. O xeneral francés Joffre precisaba que alguén contivese o avance alemán mentres se retiraban tanto as tropas galas (no flanco dereito) como as tropas expedicionarias británicas (no flanco esquerdo). Os mandos franceses ordenaron a Lanrezac, a cargo do V Exército, atacar aos alemáns atrasando o seu avance.
O día 29 pola mañá atacaron ás tropas alemás, que nos días anteriores estableceran defensas en torno a Saint-Quentin. O avance foi lento e custou moitas vidas, pero finalmente forzaron a Bullow a retroceder. Esa mesma noite, Joffre ordenou a Lanrezac que continuasen a retirada e que ó seu paso destruísen as pontes sobre o río Oise. A orde non chegou ata o día 30 pola mañá e as tropas tardaron en iniciar a marcha. Non obstante, o II Exército alemán non se desprazou e polo tanto non obstaculizou a Lanrezac.
O día 30, Bullow reportou aos seus superiores que non puidera curtar a retirada francesa. Días despois marchou cara o río Marne en dirección a París.
Californication
Californication pódese referir a:
Tskhinvali
miniatura|right|upright=1.5|Situación en Xeorxia antes da guerra
Tskhinvali (ცხინვალი ; Цхинвал; Цхинвал(и), Tskhinval(i)), é a capital de Osetia do Sur, unha rexión disputada por Xeorxia que foi recoñecida como unha República independente por Rusia e outros tres membros da ONU. Osetia do Sur é un estado independente de facto que controla o seu territorio reclamado, en parte co apoio das tropas rusas. Malia isto, é recoñecida por todos os demais membros da ONU como parte de Xeorxia.
Atópase situada no Río Gran Liakhvi aproximadamente a 100 km ao noroeste da capital xeorxiana de Tbilisi.
Nome
O nome de Tskhinvali derívase do xeorxiano antigo Krtskhinvali (ქრცხინვალი), desde antes Krtskhilvani (ქრცხილვანი), que literalmente significa "a terra de carpes", que é o nome histórico da cidade. Ver ცხინვალი para máis.
De 1934 a 1961, a cidade foi nomeada Staliniri (სტალინირი), logo de José Stalin. Os modernos osetos chaman a cidade Tskhinval (deixando fóra do "i" final, que é un nominativo que termina en xeorxiano); outro nome oseto (non oficial) da cidade é Chreba.
Historia
A primeira crónica de Tskhinvali procede de fontes xeorxianas en 1398 como unha aldea en Kartli (centro de Xeorxia), aínda que un relato posterior acredita a súa fundación no século terceiro dC polo rei de Xeorxia Aspacures II de Iberia como unha fortaleza. A principios do século XXVIII, Tskhinvali foi unha pequena "cidade real" poboada principalmente por servos monásticos. Tskhinvali foi anexada ao Imperio ruso xunto co resto do leste de Xeorxia en 1801. Situada nunha ruta comercial que unía o Cáucaso Norte con Tbilisi e Gori, Tskhinvali desenvolveuse gradualmente como unha cidade comercial cunha mestura de poboación de xudeus, xeorxianos, armenios e osetos. En 1917 tiña 600 casas con 38.4% xudeus, 34,4% xeorxianos, 17,7% armenios e 8,8% osetos.