cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yásnaya Elena Aguilar Gil
Traxectoria
Colabora en proxectos sobre a divulgación da diversidade lingüística. Participou en libros como El futuro es hoy: ideas radicales para México (2018) e Tsunami (2018).
Xestoso de Riba, A Bastida, A Fonsagrada
Xestoso de Riba é un lugar da parroquia da Bastida, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Cristimil
O topónimo galego Cristimil pode referirse a:
Provincias de Cuba
Cuba está subdividida en 14 provincias e un municipio especial.
O Municipio Especial de Cuba é a Illa da Juventud, coñecida até os anos 1970 como Illa de Pinos. Previamente chamárase "Evangelista", "Isla de Santiago", "Isla de Pino" e "la Isla de Loros".
Nogueiras
O topónimo galego Nogueiras pode referirse a:
Lingua agoi
O agoi é unha lingua níxer-congo do grupo benue falada en Nixeria.
Distribución xeográfica
Fálase no distrito de Obubra, no estado de Cross River.
Falantes
12.000 (1989) nas vilas de Agoi-Ekpo, Ekom-Agoi, Agoi-Ibami e Itu-Agoi
Dialectos
Iko
Ligazóns externas
O agoi no Ethnologue
Pablo Fidalgo Lareo
Pablo Fidalgo Lareo, nado en Vigo en 1984, é un escritor galego en lingua castelá.
Neutrófilo
miniatura|dereita|Neutrófilo de 12 microns de diámetro tinguido coa [[tinguidura de Wright.]]
Os neutrófilos son o tipo de glóbulo branco máis abundante no sangue dos mamíferos e forman unha parte esencial do sistema inmunitario innato, no que funcionan como fagocitos. Forman parte do grupo dos glóbulos brancos polimorfonucleares (PMN) ou granulocitos (xunto cos basófilos e eosinófilos). Outros nomes con que se designan son: granulocitos neutrófilos ou neutrófilos polimorfonucleares, e subdivídense en neutrófilos segmentados e neutrófilos bandeados.
O nome neutrófilo deriva das súas características tintoriais nas preparacións histolóxicas tinguidas con hematoxilina e eosina. As células sanguíneas basofílicas tínguense de cor azul escura, pero as eosinofílicas tínguense de vermello brillante, en tanto que os neutrófilos se tinguen de rosa neutro. Normalmente os neutrófilos teñen un núcleo dividido en lóbulos, xeralmente de 2 a 5.
Os neutrófilos atópanse normalmente no torrente sanguíneo, pero durante as fases iniciais (agudas) dunha inflamación, especialmente como resultado dunha infección bacteriana, exposición ao ambiente (polución), e nalgúns cánceres, os neutrófilos son unhas das primeiras células que responden á inflamación, ao migraren ao lugar da inflamación. Migran atravesando a parede dos vasos sanguíneos e polo tecido intersticial, seguindo sinais químicos como a interleucina-8 (IL-8), C5a, e o leucotrieno B4, proceso chamado quimiotaxe. Son as células predominantes no pus, e contribúen a darlle a este a súa aparencia branco-amarelenta.
Os neutrófilos son recrutados no sitio da inflamación en poucos minutos despois do trauma e son indicio dunha inflamación aguda.
Características
miniatura|Neutrófilo migrando desde un vaso sanguíneo á matriz do tecido, detectando encimas [[proteólise|proteolíticos, para determinar conexións intercelulares que melloren a súa mobilidade, e englobando as bacterias por medio da fagocitose.]] Os neutrófilos teñen un diámetro medio de 12–15 micrómetros (µm) nos frotis de sangue periférico, pero se os medimos en suspensións de neutrófilos puros nun contador automático de células, o seu diámetro é de 8–9 µm.
Xunto cos eosinófilos e basófilos, forman parte do grupo dos leucocitos polimorfonucleares, denominados así porque o seu núcleo é multilobulado (en contraposición aos linfocitos e monocitos, os outros tipos de células brancas sanguíneas). Os lóbulos do seu núcleo están conectados por porcións delgadas de cromatina. O nucléolo desaparece a medida que o neutrófilo maduro, que é algo que ocorre só en moi poucos tipos de células nucleadas. No citoplasma, o aparato de Golgi é pequeno, as mitocondrias e ribosomas son escasos, e o retículo endoplasmático rugoso está ausente. O citoplasma contén arredor de 200 gránulos, dos cales unha terceira parte son gránulos azurófilos; e por esta presenza abondosa de gránulos denomínanse granulocitos.
Hai unha diferenza entre os neutrófilos de machos e femias: Nas femias o núcleo do neutrófilo presenta un dos seus cromosomas X condensado formando unha estrutura que sobresae chamada "pau de tambor", ausente nos machos (ver corpo de Barr).
Cando hai deficiencia de vitamina B12 e folato, o núcleo dos neutrófilos sofre unha hipersegmentación (divídese en moitos segmentos).
miniatura|400px|esquerda|Valores de referencia de luecocitos para as análises de sangue. A cantidade de neutrófilos indícase en rosa.
Os neutrófilos son as células brancas máis abundantes do sangue humano, reprentan o 70% dos leucocitos, e prodúcense aproximadamente 1011 diariamente. Considérase xeralmente que unha cantidade normal en sangue de neutrófilos está entre 2,5 e 7,5 x 109/L. Persoas procedentes de África e Oriente Próximo poden presentar cantidades menores, pero que se consideran normais. As análises poden dividir os neutrófilos en dous grupos: segmentados e bandeados.
Cando os neutrófilos circulan polos vasos sanguíneos e non están activados, os neutrófilos son esféricos, pero unha vez activados, fanse máis ameboides e poden emitir pseudópodos para captar antíxenos.
Tempo de vida
A vida media dun neutrófilo (non activado) na circulación sanguínea é de arredor de 5,4 días. Despois da súa activación, experimentan a "marxinación" (sitúanse sobre o endotelio do vaso sanguíneo), e sofren unha captura dependente da selectina seguida dunha adhesión dependente da integrina na maior parte dos casos, despois do cal migran aos tecidos, onde sobreviven durante 1 ou 2 días xealmente.
Os neutrófilos son moito máis numerosos ca outras células fagocíticas de vida máis longa, como os monocitos/macrófagos. Un microorganismo patóxeno ou virus é probable que se atope primeiro cun neutrófilo ca con outros leucocitos. Algúns expertos hipotetizan que a curta vida media dos neutrófilos é unha adaptación evolutiva. A curta vida media dos neutrófilos minimiza a propagación de certos patóxenos que parasitan aos fagocitos, porque canto máis tempo permanezan eses parasitos fóra da célula hóspede, máis probable é que sexan destruídos por algún outro compoñente das defensas naturais do organismo. Ademais, como os produtos antimicrobianos dos neutrófilos poden danar tamén aos tecidos, a súa vida curta limita eses danos durante unha inflamación.
Os neutrófilos son a miúdo fagocitados por macrófagos despois de dixeriren os patóxenos. A PECAM-1 e a fosfatidilserina da superficie celular están implicadas neste proceso.
Diapédese
Os neutrófilos interaccionan con axentes quimiotácticos para migraren a sitios invadidos por microorganismos, nun proceso denominado diapédese ou extravasación. Este proceso consta de tres fases:
1. Na luz do vaso sanguíneo: marxinación, rotación e adhesión ao endotelio.
Endeavour
O termo Endeavour pode referirse a:
Neutrófilo
Diapédese
2. Migración a través da parede do vaso sanguíneo.
3. Migración no tecido cara a un estímulo quimiotáctico.
Adhesión ao endotelio
Cando se inicia o proceso de inflamación, prodúcese unha vasodilatación iniciada por mediadores químicos, que provoca a saída de líquido do sangue cara aos tecidos, xerando un edema. Como consecuencia, a viscosidade do sangue aumenta, debido ao incremento na concentración de glóbulos vermellos, o que á súa vez causa un descenso no fluxo sanguíneo (estase). Nestas condicións hemodinámicas, os leucocitos redistribúense en posición periférica nos vasos, un fenómeno denominado marxinación. Seguidamente, os leucocitos rodan sobre a superficie do endotelio, establecendo contactos transitorios coas células endoteliais, soltándose e volvéndose a unir. Finalmente, os leucocitos adhiren firmemente ao endotelio, antes de iniciaren a migración.
Simultaneamente ao efecto vasodilatador, os mediadores da inflamación (TNF e IL-1) activan as células endoteliais, que expresan proteínas de adhesión para os leucocitos. A fase de rotación está mediada pola familia de proteínas de membrana denominadas selectinas, que poden ser de tres tipos: Os ligandos para selectinas son oligosacáridos sialilados unidos a cadeas de glicoproteínas. A interacción entre os receptores de selectina dos neutrófilos e as selectinas das células endoteliais dá lugar a que os neutrófilos roden con lentitude ao longo do recubrimento endotelial dos vasos.
Por outro lado, as quimiocinas (ou quimioquinas) da inflamación provocan un cambio de estado das integrinas da membrana dos polimorfonucleares, que pasan dunha conformación de baixa afinidade a unha conformación de alta afinidade, entanto que a interleucina 1 (IL-1) e o factor de necrose tumoral (TNF) inducen ás células endoteliais a que expresen moléculas de adherencia intercelular tipo 1 (ICAM-1) e VCAM-1 (vascular cell adhesion molecule-1), ás cales se unen con grande facilidade as moléculas de integrina de alta afinidade dos neutrófilos, provocando a adhesión firme dos polimorfonucleares ao endotelio.
Quimiotaxe
Unha vez no compartimento de tecido conectivo, os leucocitos migran cara á zona danada por un proceso denominado quimiotaxe, que se define como o movemento celular dirixido ao longo dun gradiente químico. As substancias que xeran dito gradiente poden ser exóxenas (por exemplo, toxinas bacterianas) ou endóxenas, entre as que se encontran diferentes mediadores químicos: Todos estes axentes se unen a receptores transmembrana acoplados á proteína G na superficie dos leucocitos. Isto desencadea unha vía de sinalización que dá lugar á activación de segundos mensaxeiros que aumentan os niveis de calcio citosólico e activan GTPases e quinases. Como consecuencia, indúcese a polimerización da actina, que xera un aumento de actina polimerizada no extremo celular próximo á rexión danada, e localización dos filamentos de miosina na parte posterior celular. O leucocito móvese estendendo filopodios que tiran da parte posterior celular en dirección da extensión, como un coche con tracción dianteira. O resultado final é que o leucocito se move cara á zona obxectivo.
Fagocitose
A explosión respiratoria implica a activación do encima NADPH oxidase, que produce grandes cantidades de superóxido, unha especie reactiva do osíxeno. O superóxido orixina, espontaneamente ou por catálise encimática polas superóxido dismutases (Cu/ZnSOD e MnSOD), peróxido de hidróxeno, que é despois convertido en ácido hipocloroso (HClO), polo encima hemo verde mieloperoxidase. Pénsase que as propiedades bactericidas do HClO son dabondo para matar a bacteria fagocitada, pero podería ser tamén un paso necesario para a activación de proteases.
Desgranulación
A liberación do contido dos gránulos que presentan os neutrófilos denomínase desgranulación. Os neutrófilos conteñen fundamentalmente dous tipos de gránulos: Ambos os tipos de gránulos poden fusionarse cos vacúolos fagocíticos (fagosomas) que conteñen o material inxerido, vertendo o seu contido para dixerilo.
As bacterias non só se destrúen pola acción de encimas senón tamén e sobre todo pola formación de especies reactivas do osíxeno (ROS) e especies reactivas do nitróxeno (NOS) dentro dos fagosomas dos neutrófilos. Algúns destes compostos son: Todos estes radicais libres do osíxeno e do nitróxeno atacan e danan os lípidos, proteínas e ácidos nucleicos dos microbios, pero tamén ao hóspede.
En ocasións libérase o contido dos gránulos azurófilos á matriz extracelular e causa dano tisular, pero polo xeral a catalase e a glutatión peroxidase degradan o peróxido de hidróxeno. Porén, os leucocitos poden causar danos importantes nas células normais e os tecidos nalgunhas circunstancias: Nestes casos, os leucocitos danan os tecidos sans cos mesmos mecanismos cos que atacan aos microbios, xa que unha vez que son activados, non distinguen entre hóspede e patóxeno. Os encimas e as especies reactivas do osíxeno e nitróxeno liberadas ao espazo intracelular (fóra do fagosoma) poden danar os tecidos sans e o endotelio, amplificando a acción do patóxeno. De feito, nestes casos os propios leucocitos constitúen a ameaza maior, e subxacen como a causa principal das alteracións presentes en moitas doenzas humanas:
Os neutrófilos tamén están sendo obxecto de debate nas terapias contra o cáncer.
Trampas extracelulares de neutrófilos (NETs)
Brinkmann e os seus colegas describiron recentemente unha observación sorprendente: a activación dos neutrófilos causa a liberación de estruturas de ADN reticulares; que representan un terceiro mecanismo para matar as bacterias. Estas trampas extracelulares de neutrófilos (NETs) están formadas por unha rede de fibras compostas de cromatina e serina proteases que atrapan e matan microbios extracelularmente. Suxeriuse que as NETs facilitan que se produza unha elevada concentración local de compoñentes antimicrobianos, e únense, desarman, e matan os microbios independentemente da fagocitose. Ademais das súas posibles propiedades antimicrobianas, as NETs poden servir como unha barreira física que impide o espallamento do microbio polo organismo. Un importante papel das NETs na sepse pode ser atrapar as bacterias, ao formárense NETs dentro dos vasos sanguíneos. Recentemente, viuse que as NETs xogan un papel nas enfermidades inflamatorias, xa que se poden detectar NETs en casos de preeclampsia, un trastorno inflamatorio relacionaddo co embarazo no cal se activan os neutrófilos.
Papel en enfermidades
Un reconto de neutrófilos baixo no sangue denomínase neutropenia. Pode ser un trastorno conxénito ou pode desenvolverse ao longo da vida, como ocorre en casos de anemia aplástica ou algúns tipos de leucemia. Pode ser tamén un efecto secundario de certas medicacións, como a quimioterapia. A neutropenia fai que un individuo sexa moi susceptible ás infeccións. A neutropenia pode ser o resultado da colonización por parasitos intracelulares dos neutrófilos.
Na deficiencia de alfa 1-antitripsina o importante encima neutrofílico elastase non é debidamente inhibido pola alfa 1-antitripsina, orixinando excesivos danos nos tecidos durante a inflamación, principalmente enfisema pulmonar.
Na febre mediterránea familiar (FMF), unha mutación no xene da pirina (ou marenostrina), que se expresa principalmente nos neutrófilos, causa unha resposta aguda constitutivamente activa e orixina ataques de febre, dores articulares, peritonite, e, finalmente, amiloidose.
Media
Os neutrófilos mostran unha mobilidade ameboide moi direccional en infeccións da planta dos pés e falanxes.
HC MVD
Historia
O MVD Moscow Oblast foi fundado en 1949 como Spartak Kalinin, adoptando o seu nome actual MVD no 2004 como parte do Ministerio de Exteriores de Rusia e trasladouse a Podolsk grazas á licenza do HK Tver, que se atopaba en dificultades financeiras pasando a ser un filial do MVD. No 2007 trasladouse novamente, desta vez á localidade de Balashikha, ao Balachikha Arena. No 2008 pasou a formar parte dos equipos da nova competición euroasiática, a Kontinental Hockey League (KHL), asinadno un convenio co Kristall Elektrostal da Vyschaïa Liga para que pasara a ser a súa escola. Na tempada seguinte, o equipo adestrado por Oļegs Znaroks gañou o título de campión da Tarasov Division chegou ata a final da Gagarin Cup contra o defensor do título, o Ak Bars Kazan, que conseguiron revalidar o título gañando a serie por catro vitorias a tres. Logo deste grande éxito o equipo fusionouse co HK Dinamo Moscova, en dificultades económicas, para formar o OHK Dinamo.
Olatz Salvador
Olatz Salvador Zaldua, nada en Donostia, é unha cantante e compositora vasca en éuscaro.
Discografía
220px|dereita|miniatura|Interpretando "Korapilatzen"
Entrambasaugas, Guntín
Santiago de Entrambasaugas é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 191 habitantes, deles 96 eran homes e 95 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
No lugar de Xoiane está situado o menhir coñecido como "Penalonga".
Santiago de Entrambasaugas aparece mencionada nun documento de Afonso III (ano 897) como Santiago de Senari. Segundo outro documento do século XI, Suario Muñiz e Sancha Velaz fan doazón á igrexa de Lugo das posesións que tiñan na freguesía. Aquí tivo o seu asentamento a casa mosteiro de San Fiz de Ermo, que séculos máis tarde pasou ás mans dos templarios.
L'Arminuta
Trama
O título refírese á protagonista, unha rapaza de trece anos sen saber o motivo, volve vivir coa súa familia biolóxica despois de estar toda a súa infancia cunha familia diferente que tomara pola propia. Enfróntase a unha vida dura nun contorno pobre, alleo e hostil. Só establece contacto coa irmá Adriana, pouco faladora, o irmán máis vello Vincenzo e o bebé Giuseppe. Especialmente difícil é o trato coa nai.
Ao cabo dun tempo sabe que fora adoptada por Adalgisa porque esta non fora nai. Máis tarde Adalgisa fica embarazada con outra persoa, e ante a chegada dun bebé, a nena marcha da cidade costeira á aldea coa nai biolóxica.
Ao tempo, a rapaza prosegue os seus estudos na escola, onde destaca polas súas competencias.
Mámoa do Rei (Vilaboa)
miniatura|dereita|Mámoa do Rei ([[Vilaboa)]] A mámoa do Rei ou Chan de Castiñeiras 1 é un túmulo megalítico de aproximadamente 26 metros de diámetro e 2 metros de altura situado no concello de Vilaboa, a carón da lagoa de Castiñeiras. Está catalogado coma Ben de Interese Cultural.
Descrición
É unha mámoa que pertence ó conxunto de Chan de Castiñeiras, do que se coñecen outros sete túmulos e polo menos dúas cistas. Esta é a de maior tamaño do conxunto. No exterior quedan restos dun anel lítico perimetral (que delimita o túmulo) e dunha coiraza no lado oriental. No seu interior ten unha cámara megalítica poligonal cun pequeno corredor que non se diferencia en planta, no que conserva gravados e restos de policromía.
Foi escavado en 1975 por un equipo baixo a dirección de Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza. Entre 2001 e 2003 leváronse a cabo traballos para a súa posta en valor nos que se inclúen: unha prospección, unha escavación e unha reconstrución integral do dolmen intratumulario.
Gravados
Os gravados atópanse na cara interna dun dos ortóstatos de granito que da aceso á cámara. Trátase de varias filas de liñas en zigzag sobre as que aparece unha figura cruciforme rematada cun buraco ovalado. Fixéronse mediante o picado da superficie da rocha cun instrumento puntiagudo, o que produce sucos con esquinas en ángulo. Isto permite analizar os sucos, dos que diferénciase dous tipos: no cruciforme os sucos teñen unhas dimensións de 30mm de ancho por 5mm de profundidade, o resto das figuras teñen -en tódolos casos- 25mm de ancho por 3mm de profundidade. A pesar desta disparidade de tamaños predomina a opinión de que tódolos gravados se fixeron no mesmo tempo, xa que a técnica é a mesma.
É probable que a cara da peza onde están fose preparada mediante un traballo de alisado da superficie. Esta suposición faise a raíz dunha comparación coa superficie do resto dos ortóstatos, aínda que cabe a posibilidade de que se trate da cara externa da rocha da que se quitou o laxe.
A decoración das liñas de zigzag parece ligada ó megalitismo e os petróglifos, nos que abundan os motivos xeométricos. Mentres que o cruciforme pódese interpretar coma un antropomorfo, podería ser un paralelo do do dolmen de Axeitos.
Rehabilitación
O primeiro que se levou a cabo foi a re-escavación arqueolóxica do túmulo e unha prospección intensiva da área do arredor (na que se atopou un depósito de cerámica). Coa escavación descubriuse a estrutura tumularia: unha coiraza de pedras, un anel lítico no perímetro e un “atrio de aceso” no que se detectou a presenza de seis ídolos líticos (un con forma antropomorfa). E as formas arquitectónicas do seu interior: a cámara poligonal ten 5m e diferenciáronse polo menos tres áreas pavimentadas que se superpoñen na área do aceso, o que se correspondería coas diferentes fases construtivas.
A intervención permitiu obter suficientes datos coma para facer unha proposta de rehabilitación. A prioridade era manter unha boa conservación do monumento trala súa escavación. Dos ortóstatos só catro dos orixinais se conservan (un é o que ten os gravados) polo que o equipo estudou as técnicas construtivas dos dolmens da zona para proceder a súa reconstrución da forma máis fiel posible. Unha vez rematada a estrutura intratumularia fíxose unha reconstrución volumétrica do túmulo usando a terra retirada durante a escavación e sementouse unha cuberta vexetal, por último volveuse a colocar a coiraza de pedras.
Inventario
Durante a escavación desta mámoa polo equipo dirixido por Sobrino Lorenzo-Ruza atopáronse numerosos restos recollidos por Antonio de la Peña dos que só se conservan os que están en cursiva:
Premio Goya á mellor película europea
O Premio Goya á mellor película europea creouse na VII edición. A seguinte listaxe recolle os títulos galardoados dende ese ano.
Os directores Stephen Frears e Paweł Pawlikowski gañaron dous premios nesta categoría.
Peneiro
O topónimo galego Peneiro pode referirse a:
Pereira, A Bastida, A Fonsagrada
Pereira é un lugar da parroquia da Bastida, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Relixión matriarcal
miniatura|A [[deusa das cobras é moitas veces utilizada como proba da existencia dun matriarcado primitivo aínda que non haxa probas de que esta imaxe represente unha deusa.]] Unha relixión matriarcal é unha relixión que se concentra nunha deusa ou deusas. O termo é frecuentemente utilizado para referirse ás teorías de relixións matriarcais prehistoricas que foron propostas por estudosos como Johann Jakob Bachofen, Jane Ellen Harrison, e Marija Gimbutas, e máis tarde popularizada pola segunda onda do feminismo.
Historia
O concepto dun matriarcado prehistórico foi introducido en 1861 cando Johann Jakob Bachofen publicou Unha Investigación do Carácter Relixioso e Xurídico do Matriarcado no Mundo Antigo. El postulou que o patriarcado histórico é relativamente recente, substituíndo un estado anterior de matriarcado. Bachofen presenta un modelo onde a sociedade matriarcal e os cultos de misterio son a segunda das catro fases históricas do desenvolvemento da relixión. A primeira fase é a que el chama "hetaerismo", que se caracteriza pola existencia de cazadores coletores paleolíticos que practicaban a poligamia. A segunda fase é a neolítica, un estado matriarcal lunar da agricultura, cunha primeira forma da deusa Deméter dominante. Este foi seguido por un período "dionisíaco" de emerxencia do patriarcado, que finalmente conseguiu estabelecerse no período "apolíneo" do patriarcado e a aparición da civilización na antigüidade clásica.
No inicio de 1900, a historiadora Jane Ellen Harrison presentou a teoría de que o panteón olímpico substituíu unha anterior adoración ás deusas da terra.
British American Racing
British American Racing foi un construtor inglés que competiu na F1 de ata. BAR comezou coa adquisición de Tyrrell, e usou motores Supertec no seu primeiro ano. Posteriormente formou unha asociación con Honda que se prolongou durante os seguintes seis anos.
O equipo levou o nome de British American Tobacco plc (MTD), que era o propietario e patrocinador co fin de mostrar as súas marcas Lucky Strike e 555. As oficinas centrais estaban en Brackley, Northamptonshire, Reino Unido.
A mediados de novembro de 2004, o fabricante de automóbiles xaponés Honda comprou o 45% do equipo, e en setembro de 2005 comprou o 55% da cota restante para converterse no único propietario. En consecuencia, BAR Honda converteuse en Honda Racing F1 para a tempada. BAT continuou como patrocinador principal coa marca Lucky Strike, pero debido aos novos regulamentos de publicidade do tabaco en todo o mundo, retirou o seu patrocinio de Lucky Strike da Fórmula Un na súa totalidade ao final da tempada 2006.
Historia
En 1997 Craig Pollock convenceu á empresa para proporcionar a maior parte do capital para comprar o equipo Tyrrell de Fórmula Un por 30 millóns de £ GB. Pollock, Adrian Reynard e Rick Gorne foron os socios minoritarios. O acordo anunciouse o 2 de decembro de 1997. O equipo aínda foi oficialmente coñecido como Tyrrell en, antes de converterse en BAR ao ano seguinte.
Preparacións
O 23 de xullo de 1998 BAR anunciou a firma do campión do mundo Jacques Villeneuve que abandonara Williams cun contrato lucrativo para a tempada. Pollock dirixira a Villeneuve o longo da súa carreira deportiva. Villeneuve estivo acompañado polo novato na F1 Ricardo Zonta. O chasis do coche foi construído por Reynard Motorsport nunha nova fábrica en Brackley e foi motorizado polos motores Supertec (rebautizado Renault).
Na presentación do seu novo coche, BAR desvelou libreas diferentes para os seus coches; O coche de Villeneuve pintado de branco e vermello a librea de Lucky Strike e Zonta de azul e amarelo a librea de 555. A FIA considera as dobres libreas ilegais baixo as regulacións da F1, que establecen que os coches dun equipo deben levar libreas idénticas. BAR presentou unha denuncia ante a Cámara de Comercio Internacional (segundo o permitido pola normativa da F1) pero á vez presentou unha denuncia ante a Comisión Europea. Pollock foi convocado ao Consello Mundial do Motor para explicar o comportamento do equipo. Evitou unha multa e/ou prohibición cando Pollock aceptou cumprir co proceso de arbitraxe da F1, admitiron que na presentación da queixa á CE os seus avogados actuaran de forma independente e que as declaracións feitas na reclamación non reflectía a súa opinión persoal. Tamén se desculpou ao Consello e reiterou a súa aceptación da autoridade da FIA. Para evitar a prohibición BAR correu cun lado dos seus coches pintados coas cores de Lucky Strike, e no outro lado o azul e amarelo de 555. BAR volveu a un estilo máis tradicional de librea para a tempada en diante.
BAR tiña a consigna de "Unha tradición de excelencia", o que fixo rir aos comentaristas xa que o equipo non tiña antecedentes e polo tanto non existía tal tradición en absoluto. Adrian Reynard tamén fixo unha ambiciosa afirmación, que o equipo gañaría unha carreira na súa primeira tempada.
1999
Nunha primeira tempada desastrosa BAR non puido anotar un só punto no Campionato de Construtores Villeneuve comezou o ano con 11 retiradas consecutivas, e non puido acabar unha carreira ata o Gran Premio de Bélxica en agosto. Zonta perdeuse tres carreiras debido a unha lesión e só conseguiu unha 8ª posición como mellor resultado. Mika Salo, que ocupou o lugar de Zonta, mentres estaba lesionado, logrou a mellor posición do equipo cun 7º posto.
2000
miniatura| 260px | O [[BAR 002 deu ao equipo os seus primeiros puntos no Gran Premio de Australia de 2000]] Durante a tempada de 1999 BAR anunciou que Honda forneceríalles os motores a partir de. O acordo con Honda non só significaba que fornecerían motores, tamén que o persoal de Honda traballaría co equipo na súa base de Brackley. Honda planeara entrar na Fórmula Un como equipo de fábrica, pero cedeu. Foi a primeira vez que Honda estaba directamente involucrado na Fórmula Un desde 1992. BAR non tiña uso exclusivo dos motores Honda, Jordan Grand Prix tamén usaba unidades Mugen Honda. Ao ano seguinte, Jordan recibiu motores Honda de fábrica, pero os fabricantes de motores non podía fornecer dous equipos sempre. Isto levou a unha batalla entre BAR e Jordan para o uso de motores de Honda no longo prazo.
O coche foi deseñado unha vez máis en colaboración con Adrian Reynard malia que falábase de tensión entre el e o director do equipo Craig Pollock. Na presentación do coche 002 Pollock mesmo describiu a tempada 2000 como a oportunidade de "borrón e conta nova" a raíz da súa mala primeira tempada e admitiu que o equipo cometera moitos erros na súa primeira tempada.
En 2000 o novo BAR motorizado por Honda unha mellora significativa. Demostrouse que era considerablemente máis fiable que no ano anterior, pero o equipo só logrou un 4º posto como mellor posición final e a vitoria que prometeran en 1999 aínda se lles escapou. Ao final da tempada o equipo terminou quinto no Campionato de Construtores. A progresión e mellora do equipo foi suficiente para convencer a Villeneuve a permanecer no equipo.
2001
miniatura| left | Villeneuve pilotando para BAR na [[Gran Premio do Canadá de 2001]]
Villeneuve alcanzou o podio dúas veces en para BAR, pero nin os seus resultados nin os do seu novo compañeiro de equipo Olivier Panis foron o suficientemente consistentes.
2002
Baixo a presión de British American Tobacco, Pollock renunciou na véspera da presentación do coche de e foi substituído como director do equipo por David Richards. A empresa Prodrive de Richards tamén se adxudicou un contrato de xestión de cinco anos para dirixir BAR. BAT e Prodrive tiñan unha relación previa co patrocinio de BAT do equipo Subaru no campionato mundial de rally, dirixido por Prodrive.
2002 foi unha tempada transitoria para BAR. Unha boa parte dos traballadores foron despedidos, mentres que o director técnico Malcolm Oastler e deseñador Andy Green abandonaron. Villeneuve aínda se esforzou para gañar puntos e tamén Panis pero non alcanzaron as expectativas. BAR asinou un acordo para converterse no único equipo de Honda no ano, malia terminar detrás doutro equipo de Honda, Jordan, tanto en 2001 como en 2002.
2003
miniatura| [[Jacques Villeneuve pilotando para o equipo BAR no Gran Premio dos EE.UU. en Indianápolis en 2003]] BAR contratou a Jenson Button para substituír a Panis para a tempada de Fórmula Un. As negociacións do contrato de Villeneuve con David Richards finalmente acabaron cando foi substituído antes do final da tempada polo piloto xaponés Takuma Sato. Honda tradicionalmente gustou de ter pilotos xaponeses nos seus equipos por razóns de publicidade no país de orixe do fabricante de automóbiles. Jenson Button liderou por primeira vez unha carreira no Gran Premio dos Estados Unidos de 2003. O equipo tivo dificultades debido ao uso de pneumáticos Bridgestone. Na tempada baixa cambiaron de empresa da competencia Michelin. miniatura|300px|[[Jaques Villeneuve no Lucky Stike BAR-Honda en Estados Unidos no 2003]]
Apoxeo en 2004
A principios da tempada de Fórmula Un, o equipo viu unha gran mellora na súa fortuna, Button logrou moitos podios. Tamén logrou a súa primeira pole position, en San Marino. O motor Honda RA004E tiña fama de producir un pouco máis de 960 CV (716 kW; 973 PS) no formato Suzuka Special, e era sen dúbida un dos máis potentes, se non o motor máis potente da Fórmula Un. BAR terminou a tempada en 2ª posición no Campionato de Construtores, superando a todos os equipos agás a Ferrari. Malia isto, se lles escapou a primeira vitoria de BAR.
Durante o transcurso da tempada 2004, unha disputa con Williams F1 ameazaba con eclipsar desempeño na pista de BAR. Ambos equipos crían que tiñan un contrato válido con Button para a tempada. O tema finalmente foi á Xunta de Recoñecemento de Contratos, que fallou a favor de BAR. Button pilotou para BAR en 2005, pero asinou un contrato para unirse a Williams en.
Co aumento das restricións ás empresas tabacaleiras para facer publicidade na Fórmula Un, iniciáronse os rumores de que BAT trataría de vender o equipo. A mediados de novembro de 2004, anunciouse que Honda adquirira o 45% de BAR e como parte do acordo, David Richards saíu para ser substituído por Nick Fry como director do equipo. O contrato de xestión de Prodrive tamén se terminou antes de tempo.
2005: mal comezo e controversia
miniatura| 260px | [[Jenson Button pilotando para BAR en Indianápolis en Gran Premio dos Estados Unidos de 2005]] O inicio da tempada de Fórmula Un non saíron segundo o planeado para BAR, mentres que loitaron nas carreiras "lonxe de Europa" no inicio da tempada. Xusto cando volvían a ser competitivos, en San Marino, BAR Honda foi descualificado por correr con coches ilegais. A alegación foi que os coches competiran cun peso total por baixo dos 605 kg, o peso mínimo requirido para un coche de Fórmula 1. BAR discutiu isto, dicindo que o motor requiría un mínimo de 6 kg de combustible para traballar e mantelo por encima do peso mínimo. A súa interpretación das regras era que este límite aplicábase só durante a carreira, non durante a verificación técnica posterior á carreira. A FIA, e máis tarde a corte, non estaban de acordo. Ademais da descualificación, o equipo foi suspendido por dúas carreiras, un período que incluía o lucrativo Gran Premio de Mónaco. O equipo inicialmente planeou loitar contra a decisión ante un tribunal civil ordinario, pero máis tarde decidiron aceptar o veredicto. Max Mosley, o presidente da FIA, viu a sanción como moi indulxente; quixera que o equipo fora sancionado para o resto da tempada. Con todo, non foron capaces de probar a intención deliberada de enganar, como sucedera co predecesor de BAR, Tyrrell, na tempada de.
miniatura|left | Centro de control do equipo no muro de boxes, no que os xefes de equipo e os estrategas comunican cos pilotos e os enxeñeiros Cando BAR volveu no Gran Premio de Europa o equipo tivo dificultades para atopar o seu punto. En marcado contraste coa tempada anterior, BAR non puido anotar un só punto ata metade da tempada, no Gran Premio de Francia de 2005. Takuma Sato tivo unha tempada particularmente pobre, anotou un só punto, e consecuentemente o seu contrato non foi renovado por BAR ao final da tempada. Sato foi substituído no novo equipo Honda polo expiloto de Ferrari Rubens Barrichello. Aínda así, o equipo mostrou un desenvolvendo de xeito constante do coche, o que permitiu a Button puntuar en cada unha das últimas 10 carreiras da tempada, que culminou con 2 posicións no podio. A confirmación desta mellora demostrouse nun adiantamento maxistral feito por Jenson Button, superando a Jacques Villeneuve na curva rápida Pouhon en Spa-Francorchamps, baixo a choiva, e pola parte exterior.
A finais de 2005 Honda mercou o 100% de BAR a British American Tobacco, completando a súa ambición de converterse nun equipo de F1 de fábrica. Ademais, o contrato con Williams de Jenson Button foi comprada por 30 millóns US $, e Button asinou un contrato de varios anos con Honda.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Intento de marca de velocidade
BAR probou un coche BAR-Honda 007 modificado co que tiñan a intención de utilizalo nun intento de establecer a marca de velocidade en terra nunha reunión de coches co regulamento de Fórmula Un da FIA. O equipo tiña como obxectivo os 400 km/h, e planeaban intentar a marca en Bonneville Salt Flats. O piloto deste proxecto foi Alan van der Merwe. O chasis modificado realizou unha sesión de shakedown na pista longa de 3 km no Aeroporto de Mojave en California, o 5 de novembro de 2005, baixo a supervisión do coordinador de seguridade executivo, Jamie Hardwick. Os catro tempos que aparecen rexistrados nesta proba foron 393 kmh, 405 km/h 410 km/h e 413 km/h. Con todo, estas probas non constituían o propio intento de marca e o anegamento das salinas deron lugar a que se pospuxera o intento. O chasis foi utilizado polo sucesor de BAR, Honda, para establecer unha nova marca o ano seguinte.
Klagenfurt
Klagenfurt am Wörthersee (Celovec ob Vrbskem jezeru) é a capital federal do estado de Carintia (alemán: Kärnten), en Austria. A cidade ten unha poboación aproximada duns 100,316 habitantes, dos que 1.700 son da Carintia eslovena. miniatura|Lindwurm Brunnen no centro de Klagenfurt.
Aschersleben
Aschersleben é unha cidade e concello de 31.717 habitantes (2007) do land de Saxonia-Anhalt, en Alemaña. O 1 de xaneiro de 2009 integrouse nel o antigo concello de Neu Königsaue.
Historia
A primeira referencia á cidade data de 753 co nome de Ascegereslebe.
Neds
Neds (tamén coñecido como Non-Educated Delinquents, e estilizado como NEDS) é un filme dirixido e escrito por Peter Mullan estreado en 2010. O filme conta a historia de John McGill (Conor McCarron), un mozo católico no Glasgow dos 1970. O argumento principal segue a relación de John cos quinquis da súa cidade e as súas consecuencias.
O filme obtivo o galardón de mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Donostia en setembro de 2010.
Xaxán
O topónimo Xaxán pode referirse a:
Aschaffenburg
miniatura|Schloss Johannisburg Aschaffenburg é unha cidade de Baviera, Alemaña. Localizada na confluencia do río Main co Aschaff, preto da aba do Spessart. Aínda que a cidade non está incluída no distrito de Aschaffenburg, é a súa capital administrativa. En 2003 a cidade tiña 68.607 habitantes.
Jacob Le Maire
Jacob Le Maire, nado en 1585 e finado en 1616, tamén escrito LeMaire ou Lemaire, foi un explorador neerlandés. Nunha viaxe con Willem Schouten, entre 1615 e 1617, abriu unha nova ruta no Océano Pacífico descubrindo o estreito de Le Maire e o Cabo de Fornos.
Para evitar a exclusividade que tiña a Compañía das Indias Orientais no que respecta ás rutas a través do estreito de Magalláns e do Cabo de Boa Esperanza, Le Maire e Schouten foron máis ó sur descubrindo o estreito de Le Maire, entre a Terra do Fogo e a illa dos Estados, que bautizaron en honra ós Estados Xerais, o Parlamento das Provincias Unidas. Tras descubrir o Kaap Hoorn (Cabo de Fornos), cruzaron o Pacífico seguindo unha ruta semelante á de Fernão de Magalhães, descubrindo diversas illas até chegar a Batavia (Iacarta).
A Compañía das Indias Orientais non creu que descubrisen unha nova ruta mais mesmo así prendeunos por quebrar o monopolio e enviounos de volta a Ámsterdam. Polo camiño, morreu Jacob Le Maire, ós 31 anos.
Durante dous anos, o pai, Isaac Le Maire, loitou contra a Compañía até que finalmente foi recoñecida a nova ruta polo Cabo de Fornos e devolveron o navío á Compañía Australiana pagando as indemnizacións económicas.
Cara al Sol
miniatura|Bandeira da Falange Española de las JONS. O  Cara al Sol  é actualmente o himno de Falange Española de las JONS e foi canto nacional durante o franquismo. Foi composto principalmente por José Antonio Primo de Rivera e Agustín de Foxá coa música do compositor vasco Juan Tellería, Amanecer en Cegama.
Historia
O 17 de novembro de 1935 a dirección de Falanxe empezou a ver a necesidade de ter un himno para a agrupación. Foi á saída dun mitin cando se viu a conveniencia de poder cantar un himno en actos como ese. Na estrea do filme La bandera José Antonio convocou a outros falanxistas como María Jesús Mora, Rafael Sánchez Mazas, José María Alfaro e Dionisio Ridruejo para unha reunión no bar madrileño La Cueva del Orkompon. O 3 de decembro de 1935 reuniuse a chamada escuadra de poetas, composta por José Antonio, José María Alfaro, Agustín de Foxá, Dionisio Ridruejo, Pedro Mourlane Michelena, Jacinto Miquelarena, Rafael Sánchez Mazas e o marqués de Bolarque así coma o músico guipuzcoano Juan Tellería.
A directriz de Primo de Rivera foi clara:
Cun deixe de ironía, o fundador de Falaxe ameazou con dar unha dose de aceite de rícino ao que faltara a dita reunión. Nunhas horas de traballo quedou realizado o «Cara al sol», que sería presentado no mitin do Cine Europa de Madrid o 2 de febreiro de 1936.
Trala fin da guerra civil, pasou a ser un dos himnos oficiais franquistas xunto á Marcha Real e a Marcha de Oriamendi.
En abril de 2000 o Estado adquiriu a partitura orixinal deste himno, titulado orixinalmente por Tellería como "Canto de guerra y paz de Falange Española", deixándoo depositado, xunto con outras partituras do músico guipuzcoano na Biblioteca Nacional.
Na actualidade, o «Cara al sol» é entoado en tódolos actos convocados por Falanxe Española e en datas simbólicas do franquismo como o 20 de novembro, porén de que Falanxe non considera adecuada a súa vinculación ao franquismo.
Rei Pescador
Rei Pescador, Rei Tolleito ou Rei Ferido é un personaxe que aparece nas lendas artúricas como o derradeiro dunha estirpe de protectores do Santo Graal. Hai distintas versións sobre a súa historia e varían bastante, porén, en todas elas o rei está eivado na perna ou nas éngoas e é incapaz de se mover por si só.
Ó estar mancado, o seu reino tamén sofre xunto a el. A impotencia do rei tradúcese nunha perda de fertilidade do reino e isto convérteo nunha paraxe desolada. Varios Cabaleiros chegan ó reino do Rei Pescador para tentar curalo, mais só o elixido poderá acadar tal fazaña. Nas primeiras historias, o elixido é Perceval, mentres que noutras, únenselle Galaaz e Bors.
Algúns relatos artúricos falan de dous reis pescadores que viven no mesmo castelo, pai e fillo (ou avó e neto). O máis vello fica dentro do castelo pola seriedade das súas feridas e porque só o Santo Graal o sustenta. O máis novo pode saír e recibir hóspedes.
Perceval de Chrétien de Troyes
O Rei Pescador aparece orixinalmente no romance inacabado de Chrétien de Troyes, Perceval ou le Conte du Graal ("Perceval, a Historia do Graal"). Non son explicadas nin a súa ferida nin a so seu pai, mais Perceval descobre posteriormente que os reis sandarían se el atopase o Graal. Tamén descobre que é da liñaxe dos Reis do Graal a través da súa nai, que é filla do Rei Pescador máis vello. Namentres, o poema remata ante de que Perceval puidese retornar ó Castelo do Graal.
Chrétien nunca chegou a empregar o adxectivo "sagrado" para o Graal, xa que asumía que a súa audiencia xa estaría afeita ó termo.
Traballos posteriores na Idade Media
O próximo traballo sobre o tema foi en Joseph d'Arimathie de Robert de Boron, o primeiro a asociar o Graal a Xesucristo. Nesta obra, o "Pescador Rico" chámase Bron e é cuñado de Xosé de Arimatea, que usara o Graal para gardar o sangue de Cristo antes de o deitar na tumba. Xosé entón atopa unha comunidade relixiosa que viaxa para a Bretaña e confía o Graal a Bron.
Wolfram von Eschenbach baséase na historia de Chrétien e a expande no seu épico Parzival. Reinterpreta a natureza do Graal e a comunidade que o coida, nomeando os personaxes, algo que Chrétien non fixera. O rei pai é "Titurel" e o rei fillo é "Anfortas".
Mel de abellón
Mel de abellón é unha novela de Torgny Lindgren, publicada por vez primeira en 1995 co título orixinal en lingua sueca de Hummelhonung.
Trama
Unha escritora, logo de dar unha charla nunha vila de Västerbotten, no norte de Suecia, remata vivindo nunha aldea illada cun home ancián que a vai recoller. O home, Hadar, ten un irmán chamado Olof que vive noutra casa a unha curta distancia, pero os irmáns evítanse como á peste e levan moitos anos sen teren contacto. Doentes os dous, a súa única esperanza é sobrevivir ó outro. O único modo que ten Hadar para saber que Olof segue vivo é ver se sae fume da súa cheminea.
Adaptacións
A novela foi adaptada a ópera en 2001 por Carl Unander-Scharin. Foi traducida ao galego por Marta Dahlgren, publicada en 2013 pola Editorial Hugin e Munin.
Asenovgrad
miniatura|Localización de Asenovgrad Asenovgrad (Асеновград en búlgaro) é unha cidade de 60.369 habitantes, situada no oblast de Plovdiv, en Bulgaria.
Francisco José Portela Sandoval
Francisco José Portela Sandoval, nado en Pontevedra o 18 de decembro de 1944 e finado en Madrid o 28 de agosto de 2015 , foi un profesor e historiador da arte galego..
Traxectoria
Foi catedrático de Historia da Arte da Universidade Complutense de Madrid, na que desenvolveu o seu labor docente durante 49 anos. Foi vicerreitor de Ordenación Académica, decano da Facultade de Xeografía e Historia e director do Departamento de Historia da Arte Moderna na Universidade Complutense de Madrid. Tamén foi director da Academia de Arte e Historia de San Dámaso da Provincia Eclesiástica de Madrid e académico correspondente das Reais Academias de Belas Artes de San Fernando de Madrid, San Carlos de Valencia e Santa Isabel de Sevilla, así como da Real da Historia, pertencendo tamén á Portuguesa da Historia e á Nacional de Belas-Artes de Portugal. Foi membro do Servizo Histórico e Cultural do Exército do Aire, presidente da Real Asociación de Amigos dos Museos Militares, presidente do Instituto de Estudios Madrileños, vicepresidente da Fundación Villa y Corte e director de ''Madrid. Revista de arte, historia y geografía editada pola Comunidade de Madrid e de Militaria. Revista de cultura militar''. Formou parte como vogal do Patronato do Museo Arqueolóxico Nacional e do Consello Rexional de Patrimonio Histórico da Comunidade de Madrid.
Dedicado con preferencia ao estudo da escultura española dos séculos XVI ao XX, foi autor de libros e artigos e participou en proxectos nacionais e internacionais de investigación. Director de memorias de licenciatura e teses doutorais, foi comisario de varias exposicións e xurado de concursos.
Recoñecementos
Foi condecorado coa medalla de honra da Universidade Complutense e coas cruces do Mérito Militar e do Mérito Aeronáutico do Ministerio de Defensa.
Matt LaFleur
Matthew LaFleur, nado o 14 de novembro de 1979 en Mount Pleasant, Míchigan, é un adestrador de fútbol americano estadounidense, que actualmente exerce o posto nos Green Bay Packers da National Football League. Antes de adestrar aos Packers, foi coordinador ofensivo nos Los Angeles Rams e nos Tennessee Titans.
Jonathan Demme
Robert Jonathan Demme, nado en Baldwin (Nova York), o 22 de febreiro de 1944, e finado en Nova York o 26 de abril de 2017, foi un director de cinema, produtor e guionista estadounidense.
Traxectoria
Comezou a traballar como guionista con Roger Corman, para despoir pasar á dirección. Coa súa película Melvin and Howard conseguiu o seu primeiro grande éxito de crítica, o que o levou a poder dirixir filmes máis comerciais.
Tras el seguiu dirixindo películas de ficción, documentais e vídeos musicais.
O seu sobriño, Ted Demme, finado en 2002, tamén era director de cinema.
Homoloxía de secuencias
miniatura|595px|Un aliñamento de secuencias feito por medio de [[ClustalO, de proteínas histonas de mamíferos.