cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cincinnati
Clima
Os veráns en Cincinnati xeralmente son quentes e húmidos con tardes frescas. A temperatura anual media é de 12 °C, cunha nevada anual media de 58,4 cm e unha precipitación anual media de 1.040 mm. As tempadas mais chuviosas son a primavera e o verán, aínda que a precipitación sexa bastante constante todo o ano. Durante o inverno, en particular en xaneiro e febreiro, pódense esperar varios días de neve, que permiten celebrar deportes de inverno, aínda que as nevadas son máis lixeiras que na maior parte de Ohio. As temperaturas de xaneiro esténdense de -6 a 4 °C e a variedade de temperaturas de xullo de 19 a 30 °C. A máis alta temperatura rexistrada foi de 39,4 °C o 17 de agosto de 1988, e a temperatura rexistrada máis baixa foi de -32 °C, o 18 de xaneiro de 1977.
Demografía
Segundo o censo de 2003 en Cincinnati hai 317.361 habitantes en 166.012 casas, e 72.566 familias viven na cidade. A densidade de poboación é de 1.640,5 hab/km² (4.249,0 hab/mi²). Hai 166.012 vivendas cunha densidade media de 822,1 hab/km² (2.129,2 hab/mi²).
A distribución racial é de 52,97% brancos, 42,92% negros ou afroamericanos, 0,21% americanos nativos, 1,55% asiáticos, 0,04% de Oceanía, 0,63% doutras razas, e 1,68% de dúas ou máis razas. O 1,28% da poboación son hispanos ou latinos ou doutras razas.
A distribución da idade é de 24,5% por baixo dos 18 anos, 12,9% no rango de 18 - 24 anos, 31,6% de 25 a 44 anos e 18,7% de 45 ata 65 anos. O 12,3% da poboación é maior de 65 anos. A idade media é de 32 anos. Por cada 100 mulleres hai 89,4 homes. Por cada 100 mulleres con idade superior ós 17 anos hai 85,6 homes.
Os ingresos medios dun fogar da cidade son de 29.493 dólares estadounidenses e o ingreso medio por familia é de 37.543$. Os homes gañan unha media de 33.063$ fronte aos 26.493$ de ingreso medio das mulleres.
Orixe etimolóxica
Unha das lendas favoritas dos romanos, era a que falaba dun patricio chamado Cincinato (Lucius Quinctius Cincinnatus) que vivía frugalmente, traballaba el mesmo as súas terras e era un patriota completo. En 458, cando os ecuos atacaron aos romanos, Cincinato foi nomeado ditador (segundo a lei romana, un ditador era un funcionario dotado de poder absoluto por seis meses designado en momentos moi difíciles para axilizar a toma de decisións).
Cando informoúselle da súa designación abandonou o arado, foi ao Foro, reuniu un exército, marchou ao lugar da batalla, derrotou aos ecuos, volveu a Roma e renunciou inmediatamente á dignidade ditatorial sen intentar usar o poder absoluto máis do necesario, e volveu á súa leira. En Roma era o exemplo de virtude do uso do poder sen abuso. Cando nos Estados Unidos acabou a guerra de independencia, fundouse A sociedade dos Cincinnati, para membros que serviran desinteresadamente á patria.
Cultura
En Cincinnati celébranse numerosos festivais e acontecementos ao longo do ano. A Sociedade Hortícola de Cincinnati organiza a Exposición de Flores de Cincinnati a finais de abril. Este acontecemento floral, apoiado pola Royal Horticultural Society, organízase no lago Como en Coney Island e afirma ser a Exposición Floral ao aire libre máis grande dos Estados Unidos. Para celebrar a súa herdanza alemá, Cincinnati recibe o cuarto Oktoberfest máis grande do mundo (despois do orixinal en Múnic, Alemaña).
A Orquestra Sinfónica de Cincinnati é unha unha das máis prestixiosas dos Estados Unidos, e a quinta en orde de fundación. Ten a súa sede no Cincinnati Music Hall e está considerada como a segunda orquestra sinfónica máis importante do estado de Ohio, tras a Orquestra de Cleveland. Na cidade celébranse numerosos musicais e obras de teatro, alardea dun gran sistema de parques, e ten unha variada cultura culinaria. Unha das atraccións máis famosas de Cincinnati é a Fountain Square, unha das pedras angulares da cultura da rexión.
Certificación de vendas discográficas
A certificación de vendas discográficas é un sistema de recoñecemento aos artistas cuxas producións discográficas alcanzan as máis altas cifras de vendas. Nos países do noso controno, os recoñecementos máis comúns son o Disco de Ouro e o Disco de Platino, pero tamén se entregan o Disco de Prata, o Disco de Diamante e o Disco de Uranio (este último só se entregou en contadas ocasións). Nos países de influencia inglesa é moi coñecido o "Golden Record".
O número de vendas requirido para alcanzar estes premios varía de acordo coa poboación do país no que se lance a produción discográfica e co volume habitual de vendas. Pode tamén variar o baremo nun mesmo país por evolución das vendas (aumento ou baixa). Xa que logo, por exemplo, en Alemaña a cifra para conseguir o platino en sinxelos e álbums variou desde os anos 80 ata a actualidade, pasando primeiro de 800.000 copias a 500.000, logo a 300.000 e actualmente ás 200.000, debido á caída das vendas e á dificultade consecuente de premiar discos. Pola súa banda, o Reino Unido mantivo constantes as súas 300.000 copias necesarias para conseguir o Disco de Platino no país, debido a que alí as vendas de discos non sufriron cambios tan significativos. En España, as cantidades necesarias para o Disco de Ouro e de Disco de Platino eran orixinalmente de 50.000 e 100.000 copias, respectivamente; o 1 de novembro de 2005 rebaixáronse a 40.000 e 80.000, e a mediados de setembro de 2009 volvéronse a rebaixar a 30.000 e 60.000, respectivamente. Actualmente están en 20.000 e 40.000.
Normalmente entréganse estes recoñecementos de acordo coas copias distribuídas e non segundo as vendidas, xa que non en todos os países se contabilizan ao 100 % as copias vendidas, senón unha porcentaxe que rolda o 80 %, e o resto estímase. Pero as copias fabricadas si que están contabilizadas ao 100 %.
As copias requiridas para lograr un recoñecemento tamén varían segundo o formato da produción discográfica: álbum, sinxelo, DVD ou descarga. Nalgúns países tamén se distingue entre artistas nacionais ou estranxeiros, ou segundo o idioma. Así, nos Estados Unidos o platino para álbums está establecido en 1.000.000 de exemplares, entanto que se o disco contén polo menos un 51 % de temas en castelán (denominado latino) opta tamén aos premios de ouro e platino, que se entregan ao superar as 200.000 copias vendidas.
Historia
O premio "Disco de Ouro" orixinal (en realidade "Gold Record"), era entregado aos artistas polas súas propias compañías discográficas, para celebraren o logro de 1.000.000 de discos de vinilo vendidos nos Estados Unidos de América. O primeiro destes premios foi entregado pola RCA ao músico Glenn Miller, en febreiro de 1942, celebrando as 1.200.000 unidades vendidas do seu sinxelo "Chattanooga Choo Choo". Outro exemplo das primeiras entregas deste premio por parte dunha compañía discográfica é o concedido a Elvis Presley en 1956, por 1.000.000 de vendas do seu single "Hound Dog".
Estes exemplos provocaron controversia con respecto ás posteriores entregas do mesmo recoñecemento, por vendas moito menores (500.000 en 2007), o cal non faría xustiza con estes artistas.
Certificación da RIAA
Aplicáronse diversos criterios para determinar se unha produción discográfica logra ou non algún recoñecemento especial polas súas vendas. Algúns destes criterios baseáronse nas unidades vendidas e outros no valor das vendas. Con todo, o primeiro criterio oficialmente recoñecido pola Recording Industry Association of America (Asociación Industrial Discográfica dos Estados Unidos), para obter “Gold Record” no seu país foi para a venda de sinxelos en 1958; ao mesmo tempo, a RIAA inscribiu "Gold Record" como unha marca rexistrada nos Estados Unidos. O 14 de marzo de 1958, Perry Como obtivo, co sinxelo "Catch a Falling Star", o seu primeiro "Gold Record". Máis adiante, ese mesmo ano, Elvis Presley, co seu éxito "Hard Headed Woman", converteuse no primeiro intérprete de Rock and roll en obter esta certificación.
Do mesmo xeito que outros premios na industria discográfica estadounidense, a medición das vendas dunha produción non se fai sobre as vendas reais ao consumidor, senón sobre os despachos que os produtores fan aos distribuidores comerciantes, ou sobre as transaccións financeiras respectivas. Isto quere dicir que a obtención temperá dalgún recoñecemento para un novo lanzamento discográfico posiblemente reflicta máis as expectativas dos distribuidores para o álbum e o seu potencial de mercadeo que as súas vendas reais ao consumidor final.
Certificación da IFPI
A Federación Internacional de Produtores Fonográficos e Videográficos (IFPI, polas siglas en inglés de "International Federation of Phonogram and Videogram Producers") concede, desde 1996, o IFPI Platinum Europe Award aos álbums cuxas vendas superen o millón de unidades (1.000.000) en Europa. A continuación, séguese concedendo a mesma certificación cada vez que o mesmo produto supera outro millón adicional de vendas, o que moitas veces se denomina como Multi-platinum Europe Awards. Non se restrinxe a orixe xeográfica do artista recoñecido, nin o tempo que lle leve alcanzar o limiar de vendas requirido.
Embrioxénese humana
miniatura|550px|Etapas iniciais da embrioxénese humana. A embrioxénese humana ou desenvolvemento embrionario humano é o proceso de divisións celulares e diferenciación celular do embrión que ocorre durante as etapas iniciais do desenvolvemento humano. En termos biolóxicos, o desenvolvemento humano implica o crecemento a partir dunha soa célula, o cigoto ata un ser humano adulto. A fecundación ocorre cando o espermatozoide entra con éxito e fusiónase cun óvulo. O material xenético do espermatozoide e do óvulo combínanse formando unha soa célla chamada cigoto e así comeza o estadio xerminal do desenvolvemento prenatal. A embrioxénese dura as primeiras oito semanas do desenvolvemento; ao principio da novena semana o embrión denomínase xa feto. A embrioloxía humana é o estudo deste desenvolvemento durante as primeiras oito semanas despois da fecundación. O período normal de xestación (embarazo) é de nove meses ou 38 semanas. O estadio xerminal refírese ao tempo que vai desde a fecundación e ao longo do desenvolvemento inicial do embrión ata que se completa a implantación no útero. O estadio xerminal leva uns 10 días. Durante este estadio, o cigoto empeza a dividirse, nun proceso chamado segmentación. Despois fórmase un blastocisto e implántase no útero. A embrioxénese continúa coa seguinte etapa chamada gastrulación, na que se forman as tres capas xerminais do embrión nun proceso chamado histoxénese, e os procesos de neurulación e organoxénese veñen a continuación.
En comparación co embrión, o feto ten características externas máis recoñecibles e un conxnto máis completo de órganos en desenvolvemento. O proceso completo da embrioxénese implica cambios espaciais e temporias coordinados na expresión xénica, crecemento celular e diferenciación celular. Un proceso case idéntico ocorre noutras especies, especialmente en cordados (ver embrioxénese).
Fecundación
A fecundación ten lugar cando o espermatozoide consegue entrar no óvulo e fusiónanse os dous conxuntos de material xenético haploide portados por ambos os gametos, orixinándose un cigoto (unha soa célula diploide). Isto xeralmente ten lugar na ampola das trompas de Falopio. O cigoto contén o material xenético combinado do pai e a nai, que consiste en 23 cromosomas do núcleo do óvulo e outros 23 do núcleo do espermatozoide, polo que ten 23 pares de cromosomas. Os 46 cromosomas sofren cambios antes da división mitótica, que conducen á formación dun embrión de dúas células.
Para que teña éxito a fecundación deben darse tres procesos, que tamén actúan como controis para asegurar a especificidade de especie (só se poden fecundar os gametos da mesma especie, humana neste caso). O primeiro proceso é a quimiotaxe, que dirixe o movemento do espermatozoide cara ao óvulo. En segundo lugar hai compatibilidade adhesiva entre o espermatozoide e a célula ovo. Unha vez que o espermatozoide se adheriu ao ovo, ten lugar o terceiro proceso, que é a reacción acrosómica; a parte frontal do espermatozoide leva un acrosoma, que contén encimas con capacidade de dixerir e degradar a zona pelúcida que rodea o óvulo e así permitir a entrada do espermatozoide. A entrada do espermatozoide causa unha liberación de ións calcio, que bloquean a entrada de máis espermatozoides. Unha reacción paralela ten lugar no óvulo, chamada reacción de zona ou cortical. Esta libera gránulos corticais que soltan encimas dixestivos que dixiren as proteínas receptoras do espermatozoide, impedindo así poliespermia. Os gránulos tamén se fusionan coa membrana plasmática e modifican zona pelúcida de maneira que se impide a entrada de máis espermatozoides.
Segmentación
miniatura|200px|Embrión de 8 células aos 3 días da fecundación dentro da zona pelúcida. O inicio do proceso de segmentación ou clivaxe do embrión dáse cando o cigoto se divide por mitose en dúas células. As mitoses continúan e estas primeiras dúas células divídense en catro, despois en oito e a así sucesivamente. Cada división tarda de 12 a 24 horas. O cigoto é grande comparado con calquera outra célula e sofre a segmentación sen incremento de tamaño, é dicir, a célula non crece, aumentando o seu citoplasma e dividíndose despois como é habitual, senón que o embrión nestas fases mantén o tamaño que tiña o cigoto, pero dividíndose en células cada vez máis pequenas. Isto significa que con cada sucesiva subdivisión a proporción de material nuclear con respecto ao citoplasmático aumenta. Inicialmente as células en división, chamadas blastómeros (do grego blastos, gromo), non están diferenciadas e están agregadas formando unha esfera encerrada dentro da zona pelúcida (a membrana ou cuberta glicoproteica que rodeaba o óvulo). Unha vez que se formaron oito blastómeros empezan a desenvolverse neles unións comunicantes, que lles permiten desenvolverse de maneira integrada e coordinar as súas respostas cos sinais fisiolóxicos e pautas ambientais.
Cando o número de células é de arredor de dezaseis a esfera sólida de células situada dentro da zona pelúcida denomínase mórula Nesta etapa as células empezan a unirse firmemente entre si nun proceso chamado compactación, e a segmentación continúa como diferenciación celular.
Blastulación
miniatura|200px|Blastocisto coa [[masa celular interna e o trofoblasto.]]
A masa celular interna dará lugar ao embrión propiamente dito, ao amnio, ao saco vitelino ou da xema e ao alantoide, mentres que a parte fetal da placenta formará a capa trofoblástica externa. O embrión xunto coas súas membranas denomínase conceptus e nesta etapa o conceptus está no útero. A zona pelúcida finalmente desaparece completamente, e as agora expostas células do trofoblasto permiten que o blastocisto se adhira ao endometrio uterino, onde se implantará. A formación do hipoblasto e o epiblasto, os cales son as dúas capas principais do disco xerminal bilaminar, ocorre ao inicio da segunda semana. O embrioblasto de células internas e o trofoblasto de células externas vanse converter en dúas subcapas. As células internas convértense na capa de hipoblasto que rodeará a outra capa chamada epiblasto, e estas capas formarán o disco embrional no cal se desenvolverá o embrión. Tamén o trofoblasto desenvolve dúas subcapas: o citotrofoblasto, que está fronte ao sincitiotrofoblasto, o cal está asentado dentro do endometrio. Despois, aparece outra capa chamada membrana exocelómica ou de Heuser que rodeará o citotrofoblasto e ao saco vitelino primitivo. O sincitiotrofoblasto crece e entra nunha fase chamada estadio lagoar (lacunar), na cal aparecen algúns vacúolos, que se encherán de sangue nos días seguintes. O desenvolvemento do saco vitelino comeza coas células planas hipoblásticas que forman a membrana exocelómica, que cubrirá a parte interna do citotrofoblasto para formar o saco vitelino primitivo. Formarase unha erosión do revestimento endotelial dos capilares maternos polas células sincitiotrofoblásticas dos sinusoides, onde o sangue empezará a penetrar e fluír a través do trofoblasto para dar lugar á circulación uteroplacentaria. Seguidamente, establécense novas células derivadas do saco vitelino entre o trofoblasto e a membrana exocelómica que darán lugar ao mesoderma extraembrional, que formará a cavidade coriónica.
Ao final da segunda semana de desenvolvemento, algunhas células do trofoblasto penetran e forman columnas arredondadas no sincitiotrofoblasto. Estas columnas coñécense como vilosidades primarias (villi). Ao mesmo tempo, fórmanse outras células migrantes na cavidade exocelómica, unha nova cavidade chamada saco vitelino secundario ou definitivo, menor en tamaño que o primitivo saco vitelino.
Implantación
miniatura|200px|Diferenciación do trofoblasto.
Despois da ovulación, o revestimento endometrial transfórmase nun revestimento secretor preparándose para a posible implantación do embrión. O revestimento endometrial engrosa e as súas glándulas secretoras alónganse e increméntasea súa vascularización. Este revestimento da cavidade uterina denomínase decidua e produce un gran número de células deciduais no seu agrandado tecido interglandular. O trofoblasto entón diferénciase nunha capa interna, o citotrofoblasto e unha capa externa, o sincitiotrofoblasto. O citotrofoblasto contén células epiteliais cuboidais cada unha limitada pola súa membrana, que son a fonte das células en división, e o sincitiotrofoblasto é unha capa sen límites celulares individuais (un sincitio).
O sincitiotrofoblasto implanta o blastocisto no epitelio decidual por medio de proxeccións de vilosidades coriónicas que forman a parte embrionria da placenta. A placenta desenvólvese unha vez que se implanta o blastocisto e conecta o embrión coa parede uterina. A decidua aquí denomínase decidua basal e sitúase entre o o blastocisto e o miometrio e forma a parte materna da placenta. Na implantación colaboran encimas hidrolíticos que erosionan o epitelio. O sincitiotrofoblasto tamén produce a hormona gonadotropina coriónica humana (hCG), que estimula a liberación de proxesterona no corpo lúteo. A proxesterona favorece que o útero xere un groso revestimento de vasos sanguíneos e capilares para que poidan oxixenar e soster o embrión en desenvolvemento. O útero libera azucres a partir do glicóxeno almacenado nas súa células para nutrir o embrión. As vilosidades empezan a ramificarse e conteñen vasos sanguíneos do embrión. Outras vilosidades, chamadas vilosidades libres ou terminais, teñen a función de realizar o intercambio de nutrientes. O embrión está unido á codia trofoblástica por un pedúnculo de conexión estreito que se desenvolve dando o cordón umbilical para unir a placenta ao embrión. As arterias da decidua remodélanse para incrementar o fluxo sanguíneo materno nos espazos intervilosos da placenta, permitindo que teña lugar o intercambio de gases respiratorio e a transferencia de nutrientes ao embrión. Os produtos residuais do embrión difunden a través da placenta.
A medida que o sincitiotrofoblasto empeza a penetrar na parede uterina, tamén se desenvolve a masa celular interna (embrioblasto). A masa celular interna é a fonte onde se orixinan as células nai embrionarias, que son pluripotentes e poden deenvolverse dando calquera das células das tres capas xerminais.
Gastrulación
miniatura|esquerda|980px|[[Histoxénese das tres capas xerminais.]] miniatura|200px|Imaxe con cores artificiais que mostra o [[saco xestacional, saco vitelino e o embrión (que mide 3 mm na 5ª semana).]] 460px|miniatura|esquerda|Embrión unido á placenta na cavidade amniótica.
Aparece agora a liña primitiva, que é unha banda liñal de células formada polo epiblasto migrador, e isto sinala o inicio da gastrulación, a cal ten lugar arredor do 17º día (3ª semana) despois da fecundación. O proceso da gastrulación reorganiza o embrión de dúas capas transformándoo noutro de tres capas, e tamén lle dá ao embrión a súa orientación específica cabeza-cola e frontal-dorsal, por medio da liña primitiva que establece a simetría bilateral. Fórmase un nódulo primitivo fronte a liña primitiva que é o organizador da neurulación. Fórmase unha fosiña primitiva como unha depresión no centro do nódulo primitivo, que conecta coa notocorda, a cal está situada xusto debaixo. O nódulo orixinouse a partir do epiblasto do piso da cavidade amniótica, e este nódulo induce a formación da placa neural, que serve como base para a formación do sistema nervioso. A placa neural fórmase en fronte da liña primitiva partir de tecido ectodérmico, o cal se engrosa e aplana dando a placa neural. O epiblasto nesa rexión móvese cara abaixo cara á liña primitiva na localización da fosiña primitiva, onde ten lugar o proceso chamado ingresión, que dá lugar á formación do mesoderma. Esta ingresión fai que as células do epiblasto se movan cara á liña primitiva nunha transición epitelial-mesenquimal; as células epiteliais fanse células nai mesenquimais, que son células multipotentes estromais que poden diferenciarse en varios tipos de células. O hipoblasto é empuxado a un lado e continúa formando o amnio. O epiblasto segue movéndose e forma unha segunda capa, o mesoderma. O epiblasto diferenciouse agora nas tres capas xerminais do embrión, polo que o antigo disco bilaminar é agora un disco trilaminar chamado gástrula.
As tres capas xerminais son o ectoderma, mesoderma e endoderma e teñen a forma de tres discos planos solapados. A partir desas tres capas vanse derivar todas as estruturas e órganos do corpo por medio dos procesos da somitoxénese, histoxénese e organoxénese. O endoderma embrional fórmase por invaxinación de células epiblásticas que migran ao hipoblasto, mentres que o mesoderma se forma polas células que se desenvolven entre o epiblasto e o endoderma. En xeral, todas as capas xerminais derivan do epiblasto. A capa superior ou ectoderma dará lugar á capa máis externa da pel, os sistemas nerviosos central e periférico, os ollos, oído interno e moitos tecidos conectivos. A capa media ou mesoderma dará lugar ao corazón e ao inicio do sistema circulatorio e tamén aos ósos, músculos e riles. A capa interna ou endoderma servirá como punto de partida do desenvolvemento dos pulmóns, intestinos, tiroide, páncreas e vexiga urinaria.
Despois da ingresión, desenvólvese un blastoporo onde as células sufriron ingresión, a un lado do embrión, e faise profundo converténdose no arquénteron, que é a primeira etapa da formación do tubo dixestivo. Como en todos os animais deuteróstomos, o blastoporo convértese no ano, mentres que o tubo dixestivo atravesa como un túnel o embrión ata chegar ao outro lado, onde se forma a abertura da boca. Unha vez que se formou un tubo dixestivo funcional, a gastrulación pode considerarse completa e pode empezar a seguinte fase, a neurulación.
Neurulación
miniatura|dereita|300px 220px|miniatura|esquerda|Placa neural
Despois da gastrulación, o ectoderma dá lugar ao tecido neural e epitelial e a gástrula denomínase agora néurula. A placa neural que se formou como unha placa engrosada do ectoderma, continúa ensanchándose e os seus extremos empezan a dobrarse cara adiante formando os pregamentos neurais. Denomínase neurulación a este proceso de pregamento por medio do cal a placa neural se transforma no tubo neural, e isto ten lugar durante a 4ª semana. Préganse ao longo dun suco neural pouco profundo, que se formou como unha división da liña media da placa neural. Este faise máis fondo e o pregamento continúa ata que as beiras se elevan, encontran e unen. As células que migran a través da parte máis cranial da liña primitiva forman o mesoderma paraxial, o cal dará lugar aos somitómeros, que no proceso da somitoxénese se diferenciarán en somitas, que formarán o esclerótomo, o sindétomo, o miótomo e o dermátomo que orixinarán as cartilaxes e ósos, tendóns, derma (pel) e músculos. O mesoderma intermedio dá lugar ao tracto uroxenital e consta de células que migran desde a rexión media da liña primitiva. Outras células migran a través da parte caudal da liña primitiva e forman o mesoderma lateral, e as células que migraron pola parte máis caudal contribúen á formación do mesoderma extraembrional.
O disco embrional empeza sendo plano e arredondado, mais finalmente vaise alongar e adquire unha parte cefálica máis ancha e un extremo caudal de forma máis estreita. Ao principio, a liña primitiva esténdese en dirección cefálica e 18 días despois da fecundación retrocede caudalmente ata desaparecer. Na porción cefálica, a capa xerminal mostra unha diferenciación específica ao inicio da 4ª semana, mentres que na porción caudal aparece ao final da 4ª semana. Os neuroporos cranial e caudal fanse progresivamente máis pequenos ata que se cerran completamente (no día 26º) formando o tubo neural.
Desenvolvemento do sistema nervioso
1024px|centre
Ao final da 4ª semana, a parte superior do tubo neural flexiónase ao nivel do futuro cerebro medio, o mesencéfalo. Sobre o mesencéfalo está o prosencéfalo (futuro cerebro anterior) e baixo el está o rombencéfalo (futuro cerebro posterior).
A vesícula óptica (que finalmente orixinará o nervio óptico, retina e iris) fórmase na placa basal do prosencéfalo. A placa alar do prosencéfalo expándese para formar os hemisferios cerebrais (o telencéfalo), mentres que a súa placa basal convértese no diencéfalo. Finalmente, a vesícula óptica crece para formar un crecemento de tecido óptico. miniatura|esquerda|240px|Medula espiñal ás 5 semanas. miniatura|right|240px|Cabeza e pescozo aos 32 días.
Neuroxénese
As células da crista neural cranial migran aos arcos farínxeos como células nai neurais, onde se desenvolven durante o proceso da neuroxénese orixinando neuronas.
Desenvolvemento das células sanguíneas
As células ais hematopoéticas que dan lugar a todas as células sanguíneas desenvólvense a partir do mesoderma.
Organoxénese
O desenvolvemento dos órganos empeza durante o período entre a 3ª e 8ª semanas da embrioxénese.
Desenvolvemento do corazón e sistema circulatorio
miiatura|dereita|450px
O corazón é o primeiro órgano funcional que se desenvolve e empeza a latexar e bombear sangue arredor dos días 21º ou 22º. Os mioblastos cardíacos e illas sanguíneas no mesénquima esplacnopleural a cada lado da placa neural, dan lugar á rexión cardioxénica. Esta é unha área con forma de ferradura situada preto da cabeza do embrión. No día 19º, ao recibir sinalizacións celulares, empezan a formarse dúas febras con forma de tubo nesta rexión, ao mesmo tempo que se desenvolve un lume no seu interior. Estes dous tubos endocardiais crecen, e no día 21º migraron un cara ao outro e fusionáronse para formar un tubo cardíaco primitivo único, chamado o corazón tubular. Isto faise posible polo pregamento do embrión que impulsa os tubos cara á cavidade torácica.
Ademais, ao mesmo tempo que os tubos están a formarse, empeza a vasculoxénese (o desenvolvemento do sistema circulatorio). Esta empeza no día 18º con células do mesoderma esplacnopleural que se diferencian en anxioblastos que se desenvolven en células endoteliais aplanadas. Estas únense para formar pequenas vesículas chamadas anxiocistos, que se unen formando longos vasos chamados cordas anxioblásticas. Estas cordas desenvólvense nunha rede xeneralizada de plexos que formarán a rede vascular. Esta rede crece pola evaxinación e formación adicional de novos vasos no proceso da anxioxénese.
O pregamento cardíaco empeza a dar forma ao corazón como un dos procesos da morfoxénese, e isto complétase ao final da 4ª semana. Neste proceso está implicada a morte celular programada (apoptose), nas superficies que se xuntan permitindo que teña lugar a súa fusión. A metade da 4ª semana, o seo venoso recibe sangue de tres grandes veas: a vea vitelina, a umbilical e a cardinal común.
Durante os primeiros dous meses de desenvolvemento empeza a formarse o septo interauricular. Este septo divide a aurícula primitiva en aurícula esquerda e dereita. Primeiramente, empeza como unha porción de tecido con forma de media lúa que crece cara abaixo formando o primeiro septo ou tabique (septum primum). A forma de media lúa impide o peche completo das aurículas permitindo que o sangue sexa derivado desde a aurícula dereita á esquerda a través da abertura chamada ostium primum (burato primeiro). Esta péchase co subseguinte desenvolvemento do sistema pero antes de que se peche, empeza a formarse unha segunda abertura (o ostium secundum ou burato segundo) na aurícla superior permitindo que continúe a desviación do sangue.
Á dereita do septum primum empeza a formarse un segundo septo (o septum secundum). Isto tamén deixa unha pequena abertura, o forame oval, que se continúa coa abertura previa do ostium secundum. O septum primum redúcese a unha pequena solapa que actúa como unha válvula do forame oval e este permanece ata o seu peche no nacemento. Entre os ventrículos tamén se forma o septo inferior, que se desenvolve no tabique ou septo interventricular muscular.
Desenvolvemento da face e pescozo
Desde a 3ª á 8ª semana desenvólvense a cara e o pescozo.
Desenvolvemento das extremidades
Na 4ª semana empeza o desenvolvemento das extremidades.
Importancia clínica
A exposición a tóxicos durante as etapas xerminais pode causar a morte prenatal por aborto, pero non causa defectos no desenvolvemento. Porén, a exposición a tóxicos no período embrionario pode ser a causa de malformacións conxénitas importantes, xa que os precursores da maioría dos sistemas orgánicos están a desenvolverse nesa etapa.
Cada célula do embrión preimplantación ten a potencialidade de formar todos os tipos celulares no embrión en desenvolvemento. Esta potencia celular significa que se poden eliminar algunhas células do embrión preimplantación e as células restantes compensarán a súa ausencia. Isto permitiu o desenvolvemento dunha técnica chamada diagnose xenética preimplantación, na que pode extraerse un pequeno número de células do embrión preimplantación creado por fertilización in vitro para facer unha biopsia e sometela a diagnose xenética. Isto permite seleccionar os embrións que non están afectados por unha determinada doenza xenética examinada e despois son transferidos ao útero da nai.
Os teratomas sacrococcíxeos, que son tumores formados por diferentes tipos de tecidos, crese que están relacionados con restos da liña primitiva, que normalmente deberían desaparecer.
A espiña bífida é un trastorno conxénito que é o resultado do peche incompleto do tubo neural.
As infeccións transmitidas verticalmente son as que poden pasar da nai ao neno aínda non nacido en calquera estadio do seu desenvolvemento prenatal, o cal pode afectar ao embrión.
A hipoxia é unha condición de subministración de oxíxeno inadecuado pode ser unha consecuencia seria dun parto prematuro.
Celanova
Celanova (do latín cella nova, 'cuarto pequeno, almacén ou santuario recente, de nova construción' ) é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o padrón municipal de habitantes a súa poboación en 2018 era de 5.533 persoas (6.020 en 2009). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Situación
O concello de Celanova está situado no oeste da provincia de Ourense, ao sur da capital da provincia. Limita ó norte cos concellos de Cartelle e A Merca, ó sur con Verea, ó leste coa Bola, e ó oeste con Ramirás e Quintela de Leirado. O concello, de 67,3 km², ten 18 parroquias e 133 entidades de poboación.
Á espera da construción da autovía Ourense-Celanova, está comunicado coa capital ourensá pola N-540 que no sentido inverso serve de enlace coa fronteira de Portugal. Ademais tamén se comunica con Xinzo de Limia pola OU-531 atravesando o Monte do Furriolo.
Orografía
No que se refire á cunca natural propia do municipio, Celanova identifícase por ser unha zona de media montaña, con dúas unidades morfolóxicas perfectamente diferenciadas que teñen o seu punto de inflexión na capital do concello a uns 525 metros de altitude. A metade suroccidental, por riba desa cota, é a que alcanza as máximas elevacións, coa Casa da Neve como punto álxido. Pola contra, a metade nororiental, máis poboada, raramente supera os 500 metros de altitude o cal xunto co ríos Sorga e Arnoia, dá lugar a un val agrario moi produtivo.
Hidrografía
Os ríos máis importantes que regan o concello son o río Tuño polo suroeste e os ríos Sorga e Arnoia polo nordeste. Estes tres ríos nútrense dunha abundante rede de pequenos afluentes e regatos que fai deste concello unha zona rica en auga. Como símbolo desta riqueza a capital do municipio é atravesada por un pequeno regato coñecido co nome de regato da serra o cal baña as antigas terras do Mosteiro de San Salvador.
Clima
Chove pouco (772 mm, cun mínimo no verán de 66 mm). A oscilación térmica é grande: 24 °C, entre os 7 °C de xaneiro e os 21 °C de xullo.
Historia
Antes do mosteiro o lugar xa estaba poboado e chamábase Villare pertencendo a un nobre chamado Vitiza que se rebelou contra Afonso III, quen o venceu e lle entregou estas terras ó avó de San Rosendo, Hermenegildo e logo pasaron a seu irmán. En 936 San Rosendo fundou o Mosteiro de San Salvador de Celanova, ao que se lle foron outorgando numerosas doazóns e privilexios. No século XI era o máis poderoso e os seus dominios estendíanse pola Alta Limia, Monterrei e O Ribeiro.
Os irmandiños destruíron as fortalezas de Milmanda e Vilanova dos Infantes. Desde o século XV o mosteiro foi vítima de depredacións por parte dos nobres e tivo que ser recuperado polos Reis Católicos. A partir de 1506, coa adhesión aos mosteiros beneditinos de San Benito El Real de Valladolid, perdeu independencia, se ben foi quen de conservar o seu esplendor.
Celanova sufriu as consecuencias das disputas entre Portugal e España debido á súa proximidade á fronteira. No século XIX, durante o Trienio liberal, o mosteiro foi exclaustrado e, finalmente en 1837, desamortizado.
En 1927 incorporouse ao concello Vilanova dos Infantes e en 1967 Acevedo do Río.
Economía
Celanova constitúese en centro comarcal de servizos, sector que ocupa o 40 % da poboación. A industria (30 %) xira en torno á explotación dos recursos locais (madeira, leite, carne, metalurxia) e á construción. Cultívanse hortalizas, flores, kiwis e legumes. O gando é, sobre todo, porcos e, logo, ovellas, cabras e vacas.
Cada xoves (mércores se o xoves é festivo) celébrase unha feira tradicional na Praza Maior da vila, onde se desenvolve tamén a actividade de elaboración e degustación de polbo á feira.
Patrimonio histórico e artístico
A parte antiga da vila de Celanova está declarada Conxunto Histórico Munumental. O mosteiro de San Salvador de Celanova conta cunha igrexa abacial do século XVI, obra de Melchor de Velasco, dous claustros e as dependencias monacais. A capela de San Miguel é mozárabe.
Moi preto está Vilanova dos Infantes, onde está a torre de Vilanova dos Infantes, torre da homenaxe vestixio do castelo do século XIV derrubado polos irmandiños. Nun outeiro próximo está o castro de Castromao.
En Milmanda, a igrexa parroquial (século XVIII) érguese sobre os restos da torre de Milmanda, castelo do século X.
En Rabal hai unha ermida renacentista. Sobre o río Arnoia, a ponte romana de Freixo conduce ao concello de Cartelle.
Irmandada
Celanova está irmandada coas cidades de :
Lugares de Celanova
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Celanova vexa: Lugares de Celanova.
Aeroporto de La Gomera
O Aeroporto de La Gomera é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado no sur da illa de La Gomera, no municipio de Alajeró. Está situado a 34 km da capital da illa (San Sebastián de la Gomera) e é o aeroporto máis novo das Canarias, inaugurado en 1999.
Castelo de Somoza, O Incio
San Tomé de Castelo de Somoza é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 37 habitantes, deles 17 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Tereixa Navaza
Traxectoria
Estudou Francés e Dereito, sen se licenciar, e practicou o atletismo. Comezou a traballar en 1965 na Cadena SER como locutora. Aos poucos anos, traballou como xornalista e locutora que facía as reportaxes para o informativo Hora 25, así como noutras emisións da cadea, como Matinal Cadena SER e Los 40 Principales.
A partir de 1973, pasou a traballar en TVE, no seu centro de Santiago de Compostela, baixo a dirección do xornalista Luís Mariñas. Este labor foi simultáneo o seu contrato radiofónico na cadea SER. Durante eses anos converteuse no primeiro rostro da televisión en galego ao presentar o telexornal da desconexión autonómica, Panorama de Galicia. Nos seguintes meses sumáronse ao seu equipo Xoán Barro e Cecilia Pérez.
A partir de 1980, xa só traballou en exclusiva para a televisión. En 1984, cando o centro territorial de TVE en Galicia estaba dirixido por Alexandre Cribeiro, Navaza acadou especial resonancia por ser a encargada de retransmitir a chegada dos restos de Castelao a Galicia, que se desenvolveu con gran polémica polas manifestacións de protesta e as cargas policiais. Durante a retransmisión, Navaza leu pasaxes do Sempre en Galiza e mesmo un artigo de Uxío Novoneyra. Como consecuencia daquela retransmisión, o propio Cribeiro dimitiu como director do centro territorial.
A visibilidade de Navaza como faciana do nacionalismo galego foi a máis naqueles anos. Durante unha manifestación contra a reconversión naval de Ferrol, Navaza leu o manifesto de peche e deixa de presentar o telexornal ao día seguinte (1989). Chegou a ser representante do BNG no Consello de Administración da Compañía da Radio e Televisión de Galicia en 1994, posto que conservou ata 2002. Ao volver ao seu posto de traballo na TVE, mantivérona "nunha mesa sen luz nin ordenador, sen deixarme traballa". Xubilouse anticipadamente en 2007 en TVE no marco duns plans de reestruturación do cadro de empregados.
Tamén colaborou con medios escritos, como La Voz de Galicia, A Nosa Terra, Xornal de Galicia e El Correo Gallego.
Foi ademais unha importante voceira do movemento feminista en Galicia. Participou na fundación da Asociación Galega da Muller, e da revista de pensamento feminista Andaina. Tamén encabezou distintas manifestacións polo dereito ao aborto e contra a violencia de xénero.
En setembro de 2013, foi durante unhas horas a voceira da familia da nena asasinada preto de Santiago, no chamado Caso Asunta Basterra. Renunciou ao se producir a detención da nai, Rosario Porto, de quen era amiga.
Recoñecementos
En 2012, foi homenaxeada nunha xornada polo Consello da Cultura Galega.
Recibiu o Premio Os Bos e Xenerosos da AELG no 2015. E no ano seguinte, renunciou a un premio ofrecido pola Xunta de Galicia con motivo do 8 de marzo, Día Internacional da Muller, "en solidariedade cos compañeros e compañeiras de TVE, pola situación que están a padecer, polo declive que está a sufrir unha televisión como TVE, que acadara cotas moi altas de credibilidade, bo facer e altas audiencias".
Vida persoal
Participou, xunto con Xosé Ramón Gayoso, na gravación do vídeo Galicia caníbal dos Resentidos.
Jacques Hadamard
Jacques Salomon Hadamard, nado en Versalles o 8 de decembro de 1865 e finado en París o 17 de outubro de 1963 foi un matemático francés que traballou nas universidades de Bordeos e na Sorbona de París. Tratou diversos temas de física matemática. Tamén colaborou no establecemento das bases da análise infinitesimal e desenvolveu o teorema sobre o valor absoluto dun determinante.
Traxectoria
Sucedeu en 1912 a Henri Poincaré na Academia de Ciencias de Francia. O seu logro máis coñecido foi a demostración que levou a cabo en 1896 (obtida de modo independente ese mesmo ano polo matemático belga Charles-Jean de la Vallée Poussin) do teorema dos números primos. Estableceu así mesmo a noción de problema ben exposto no terreo das ecuacións diferenciais. É tamén un dos matemáticos que máis contribuíron no desenvolvemento da análise infinitesimal e desenvolveu o teorema sobre o valor absoluto dun determinante.
Deu o seu nome ás matrices de Hadamard, ao teorema de Cauchy-Hadamard e utilízase en criptografía a pseudo-transformación de Hadamard.
No seu libro Psychology of Invention in the Mathematical Field, Hadamard emprega a introspección para describir o proceso mental matemático. Describe o seu propio pensamento matemático como sen palabras, acompañado a miúdo de imaxes mentais que condensan a idea global dunha proba, en franca oposición a autores que identifican a linguaxe e a cognición. Realizou unha enquisa entre cen dos físicos máis relevantes do momento (arredor de 1900), preguntándolles como realizaban o seu traballo. Moitas das respostas foron idénticas á súa; algúns informaron de que vían os conceptos matemáticos como cores. Einstein comentou sensacións nos seus antebrazos. Alan Kay, no seu "Alan Kay: Doing with Images Makes Symbols Pt 1 (1981)", traduciu isto a estadios de aprendizaxe de Piaget.
Tralo caso Dreyfus, que o implicou persoalmente porque a súa prima segunda Lucie era a esposa de Dreyfus, Hadamard volveuse politicamente activo e un acérrimo defensor dos dereitos dos xudeus. aínda que el mesmo se consideraba ateo.
Entre os seus estudantes incluíronse Mauric Fréchet, Paul Lévy, Szolem Mandelbrojt e André Weil.
Té matcha
miniatura|Té matcha
O té matcha (en xaponés: 抹茶 [matːɕa]: té esmagado) é un té verde moído empregado na cerimonia xaponesa do té.
Historia
O té moído ten a súa orixe na China de tempos da dinastía Song.
No ano 1191, o monxe budista Eisai trouxo o té moído ao Xapón, coa introdución do budismo (Zen). Co tempo, o té moído foi desaparecendo na China, porén arraigou no Xapón grazas aos costumes dos mosteiros budistas. Máis tarde, as clases altas da sociedade xaponesa adoptaron este té, entre os séculos XIV e XVI.
Produción
A preparación do matcha comeza varias semanas antes da súa colleita. Primeiro cóbrense as plantas do té para as agochar do sol. Deste xeito atrásase o seu crecemento e créase unha cor verde máis escura nas follas. Con este proceso o té gaña en aminoácidos, creándose así un té máis doce.
Trala colla, as follas déitanse nunhas superficie chá para o seu enxugado. O resultado chámase de "tencha" (碾茶). Tíraselles o talo e as veas antes de as moer até conseguir unha textura de po fino coma o talco, dun verde intenso, coñecido coma "matcha".
O sabor do matcha depende dos seus aminoácidos. As mellores calidades teñen un sabor máis doce e máis intenso. As variedades máis correntes obtéñense das últimas colleitas da tempada.
As rexións produtoras do matcha son Uji en Kioto (chamándose o té desta rexión "Ujicha"), e Nishio en Aichi (chamándose neste caso "Nishiocha").
Preparación
miniatura|Brocha de bambú (chasen) Antes de servilo, pásase o matcha por un coador moi fino para eliminar os bolos, axudándose dunha espátula de pau.
Na cerimonia xaponesa do té, o matcha coado déitase primeiro nun recipiente chamado "chaki".
Cunha brocha especial de bambú chamada de chashaku ponse unha medida (unha culleriña) na cunca de té. Engádese unha pouca auga non moi quente. A seguir, abálase a mestura rapidamente coa brocha de bambú chamada chasen até acadar unha consistencia cremosa con espuma na tona. Tradicionalmente, sérvese acompañado dun doce chamado de wagashi.
Outros usos
miniatura|Un bolo de matcha. O matcha é un ingrediente da repostaría xaponesa como o xa mencionado wagashi, ou o castella, manju, monaka e kakigori. Tamén se emprega para batidos de leite, xeados, pudins e outras sobremesas occidentais.
Lista de concellos da provincia de Toledo
Concellos da provincia de Toledo:
miniatura|300px|Mapa dos concellos de Toledo
Tritongo
No galego non adoitan os tritongos. Hai algúns exemplos de palabras patrimoniais nas que por evolución fonética normal se reuniron tres vogais de xeito que unha forte queda entre dous febles: dioivo, bieito.
No galego oriental, onde os plurais dos nomes rematados en -n se forman elidindo ese -n e engadindo o sufixo -is, aparece tritongo se o -n vai precedido de ditongo. Así traiciois (tradicións).
Tamén hai tritongos na fala de Goián e noutras que perderon o -d- en formas de conxugación como fraguais, ao xeito do portugués e o castelán.
No mesmo galego común, palabras que rematan cos ditongos io, ia, ie, ao formaren derivados con -ARIU, presentarán tritongo: comenencieiro, especieiro; á parte das voces pronunciadas ocasionalmente con rapidez ou descoido, do tipo cambiei, fieito, que regularmente soan cam-bi-ei, fi-ei-to.
Alonso Fernández de Lugo
Alonso Fernández de Lugo, nado en Sanlúcar de Barrameda, c. 1456 e finado en San Cristóbal de la Laguna o 20 de maio de 1525, foi un fidalgo e conquistador castelán-andaluz responsable da incorporación definitiva das Illas Canarias á Coroa de Castela no século XV.
Participou na conquista de Gran Canaria e capitaneou as da Palma e Tenerife, das que sería gobernador. Tamén foi nomeado polos Reis Católicos capitán xeneral de Berbería «dende o cabo de Aguer até o de Bojador» e Adiantado das illas Canarias.
Campo Municipal de Fútbol Rodrigo García Vizoso
O Campo Municipal de Fútbol Rodrigo García Vizoso é un estadio de fútbol propiedade do Concello da Coruña, situado no Polígono A Grela - Bens. Inaugurado orixinalmente como Campo Municipal de Fútbol A Grela I, o Concello decidiu mudar o nome para homenaxear o exfutbolista coruñés Rodrigo García Vizoso.
Neste campo adestraba o Real Club Deportivo de La Coruña na década de 1990 ademais de na Cidade Deportiva da Torre, tamén de titularidade municipal, mais para o ano 2000 o club conseguiu o uso do anovado campo de fútbol de Acea de Ama, xestionado pola Xunta de Galicia e que dipoñía de dimensións máis axeitadas para o adestramento dun equipo de fútbol profesional de primeira categoría. Porén, seguiría a ser empregado puntulamente algúns anos máis como campo de adestramento para equipos de fútbol profesional que visitaban Riazor para se enfrontar ao RC Deportivo mentres este non tivo rematadas as obras da Cidade Deportiva de Abegondo.
Ligazóns externas
Ficha oficial do campo na web do Concello da Coruña.