cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Rosal
Trazos económicos
A súa economía é eminentemente agrícola, forestal e gandeira (pastos), con algo de pesca de baixura. Son afamados os seus viños, que pertencen á Denominación de Orixe Rías Baixas e forman parte da "Feira do Viño do Rosal" (declarada de interese turístico no 2016).
Etimoloxía
Malia que en Galicia a rosa cultívase de vello, a vinculación tradicional do nome deste concello coa flor non é etimolóxica, senón que responde á coincidencia entre o topónimo deturpado e o termo castelán para designar a roseira.
Historia
Atopáronse vestixios paleolíticos, que inclúen pinturas rupestres, e da Idade de Bronce. A cultura castrexa estivo moi presente nesta zona.
Durante a Idade Media pertenceu ó Mosteiro de Santa María de Oia, da orde Cisterciense.
O concello constituíuse en 1847, independizándose do da Guarda. En 1879 o rei Afonso XII outorgoulle o título de vila.
Patrimonio
Os muíños do Folón e do Picón é un conxunto de 36 muíños do século XVIII situados nos ríos Folón e Picón, todos eles restaurados e mesmo algún en funcionamento. Preto do lugar atópanse a ermida de San Martiño e as fervenzas do río Folón e do río da Cal. Pódense visitar percorrendo a ruta homologada de sendeirismo PR-G 94, ruta circular de 3'5 km con principio e fin xunto ó Muíño da Ponte das Penas.
Turismo
Cada ano, na terceira fin de semana do mes de xullo, celébrase a Feira do Viño do Rosal, que ten como atractivo principal o viño branco desta subzona da Denominación de Orixe Rías Baixas.
O Rosal ten dúas rutas de sendeirismo homologadas: o PR-G 94 Rota dos Muíños do Folón e do Picón e o PR-G 112 Sendeiro de Pescadores Río Miño - Tamuxe. A primeira goza das paisaxes do BIC dos muíños do Folón e de Picón; a segunda das panorámicas do estuario do río Miño e do final do río Tamuxe.
O Rosal posúe un Centro de Interpretación dos Oficios, cun apartado moi especial para o oficio dos cabaqueiros.
No muíño das Aceñas o concello do Rosal dispón dunha aula da natureza que serve de centro de interpretación da contorna. Está situado xunto a unha área recreativa natural, na beira do río Tamuxe.
Lugares do Rosal
Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Rosal vexa: Lugares do Rosal.
Carlos Blanco Yáñez
Carlos Blanco Yáñez, nado en Meira o 18 de xaneiro de 1934 e finado en Vigo o 12 de abril de 1998, foi un editor galego.
Recoñecementos
Ten unha rúa adicada na parroquia de San Miguel de Oia de Vigo e o Premio Eixo Atlántico de Narrativa levou o seu nome (Premio Eixo Atlántico de narrativa galega e portuguesa "Carlos Blanco").
Ankh
miniatura|dereita|150px|Crux ansata, en latín (cruz con asa). Coñecida tamén como a "chave da vida" ou a "cruz exipcia"
Casbeiro, Martín, Bóveda
Casbeiro é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Ariel Ortega
Ariel Arnaldo Ortega, máis coñecido como Burrito Ortega, nado o 4 de marzo de 1974 en Ledesma, Provincia de Jujuy (Arxentina) é un exfutbolista que xogaba nas demarcacións de centrocampista e dianteiro.
Ankh
O Ankh (en inglés: Ankh, en alemán: Anch, en francés: Ânkh; pronunciado en todos estes idiomas con consoante aspirada final) é un xeroglífico exipcio que significa "vida", un símbolo moi utilizado na iconografía relixiosa desta cultura.
Chema Purón
José María Purón Picatoste, nado o 24 de marzo de 1951 en Logroño (A Rioxa), máis coñecido como Chema Purón, é un cantautor, compositor e produtor musical español.
Traxectoria
Aos trece anos forma, xunto cun compañeiro de colexio, o Dúo Fender, para pouco máis tarde formar parte de Los Yankos, onde permanece ata 1970, ano no que se traslada a Madrid para cursar estudos de Publicidade e Dereito. Alí entra en contacto coa compañía de discos Movieplay, onde exerce de promotor durante catro anos, tralos cales decide finalmente dedicarse profesionalmente á música.
Grava 4 discos como cantautor, pero a partir de 1982 dedícase de cheo a compoñer para outros artistas, de entre os que cabe destacar a José Luis Rodríguez "El Puma", Nana Mouskouri, Paloma San Basilio ou Francisco.
En 1992, unha canción súa interpretada por Francisco, A dónde voy sin ti, gaña o Festival da OTI, galardón que repetiría en 1996 co tema Mis manos, interpretado por Anabel Russ, quedando en segundo lugar en 1994 co tema Cuestión de suerte.
No Festival de Eurovisión celebrado en Dublín en 1995, o seu tema Vuelve conmigo, interpretado por Anabel Conde, quedou en segunda posición. Cinco anos máis tarde levou a Serafín Zubiri a Eurovisión co tema Colgado de un sueño.
Un dos seus maiores éxitos conseguiuno no XLIV Festival Internacional da Canción de Viña del Mar coa canción interpretada por Gisela Este amor es tuyo, que gañou os dous premios máis importantes, as Gaviotas de Plata á mellor canción e á mellor interpretación, algo que non ocorrera nunca en 40 anos.
Álbums
Entre outros, produciu álbums para:
Cancións
Ten compostas cancións para varios artistas, algúns dos cales son:
Ankh
Tamén se denomina cruz ansada: cruz coa parte superior en forma de óvalo, lazo, á, crux ansata en latín, a "chave da vida" ou a "cruz exipcia".
Supercopa de Europa 2019
A Supercopa de Europa 2019 foi a 44ª edición da Supercopa de Europa, competición anual de fútbol organizada pola UEFA na que se enfrontan os campións da Liga de Campións da UEFA e da UEFA Europa League da tempada anterior. Esta edición disputárona dous equipos ingleses, o Liverpool FC, campión da Liga de Campións 2018–19, e o Chelsea FC, campión da UEFA Europa League 2018–19. A competición disputouse a partido único o 14 de agosto de 2019 no Vodafone Park en Istambul, Turquía.
Ankh
Simboloxía exipcia
De se relacionar cos deuses (necher en antigo exipcio) representa a súa inmortalidade, a súa inmanencia, afirmando así a súa condición de eternos; en cambio, relacionado cos homes, significa a procura da inmortalidade, razón pola cal é utilizada para describir a vida en contraste coa morte, ou ben coa idea de vida logo da morte, entendida como inmortalidade, ao principio só do faraón e, séculos despois, de todos os exipcios, ao evolucionar as súas crenzas.
Moitas veces relacionouse a figura do ankh coa deusa Isis e co seu esposo Osiris, xa que este último foi asasinado polo seu irmán. A súa esposa, consecuentemente, resucitouno usando a maxia.
Outra hipótese presupón que a "T" da parte inferior do "ankh" representaría, estilizados, os atributos sexuais masculinos, mentres que a asa representaría o útero ou a pube da muller, como reconciliación dos opostos; podería simbolizar a reprodución e a unión sexual. Hathor, a deusa da alegría de vivir e da morte, daba vida con ela. En moitos aspectos correspóndese coas deusas Inanna, Ishtar, Astarté, Afrodita e Venus.
Varios faraóns incluíron este xeroglífico na súa titulatura, como o soado Tutankhamón (Tut-ankh-Amón) "Imaxe vivente de Amón".
Orixe da figura
miniatura|120px|Xeroglífico de anel con [[selo]]
Segundo a evolución da escritura xeroglífica exipcia, é probable que o "ankh" derivase, ou estivese relacionado, co signo xeroglífico do anel con selo. No antigo Exipto o xeroglífico do selo, posible precedente dos cartuchos, utilizouse para enmarcar e "protexer" o nome dos faraóns, ao encerrar os signos do seu nome dentro del. Doutra banda, pódese comparar o 'ankh' cun plantador (de aí o significado de "vida"). O asa recibe o nome de asideiro, a liña que se observa baixo este, é en realidade un círculo que actuaba como tope coa terra e a parte baixa do plantador é o cartucho onde ía a semente para plantala.
Outras hipóteses
miniatura|120px|Pesa co símbolo de Tanit
Unha hipótese máis, que non é excluínte da anterior, supón que a "T" da parte inferior do "ankh" representa, moi estilizadas, as liñas en cruz que forman as dúas pernas xuntas e a pube da muller, mentres que o asa representaría ao útero (é curiosa a semellanza entre o signo do "ankh" e o signo de muller; ver máis adiante: o "espello de Venus"), a esta representación denomínase "chave da vida".
Outra posible orixe do símbolo sería practicamente o mesmo que o neocananeo (cartaxinés) para Tanit; en efecto, moitas veces o símbolo da principal deusa cartaxinesa é moi similar ao do "ankh". No caso da orixe do símbolo que representa a Tanit, este parece representar sinteticamente a deidade feminina vestida cos brazos abertos ("en cruz"), sendo o círculo sobre a "T" unha estilización da súa cabeza. En tal caso, se a xénese do "ankh" fose semellante á do símbolo de Tanit, o "ankh" representaría orixinalmente algunha gran deusa exipcia (Isis ou Hathor por exemplo).
Evolución do uso e a forma do "ankh"
miniatura|120px|Busto [[copto con "cruz con asa"]]
Desde o século II d. C, coa difusión do cristianismo no Val do Nilo, producíronse sincretismos: un deles foi a adopción por parte dos cristiáns exipcios (despois chamados coptos) do símbolo "ankh" como unha modalidade de cruz cristiá.
Ariel Ortega
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores debutou co primeiro equipo de River Plate o 14 de decembro de 1991, facéndose rapidamente cun oco no primeiro equipo e chegando a formar unha das mellores dianteiras do momento xunto a Enzo Francescoli e Hernán Crespo.
Ankh
Evolución do uso e a forma do "ankh"
As misións de monxes cristiáns que a partir do século III partiron desde Exipto difundiron, moi probablemente, o antigo símbolo cara a lugares distantes. Orixinouse así a cruz irlandesa por unha banda, e a cruz armenia pola outra, ambas as dúas cun círculo no centro.
Ariel Ortega
Traxectoria
En 1997 emigra a Europa fichado polo Valencia CF, porén as malas relacións co adestrador fan que so milite no equipo valenciano unha tempada, sendo traspasado ao UC Sampdoria onde tamén estivo só un ano, ao volver a River Plate no ano 2000.
Ankh
Símbolos similares
dereita|miniatura|upright|Símbolo feminino, de Venus e o [[cobre]]
Ariel Ortega
Traxectoria
Dous anos máis tarde foi traspasado ao Fenerbahçe SK, pero incumpriu o seu contrato e en 2003 volveu a Arxentina, polo que ante a denuncia do club turco foi inhabilitado para a competición oficial. Un ano despois o club arxentino CA Newell's Old Boys negociou co Fenerbahçe e conseguiu arranxar a situación e fichar ao xogador.
Ankh
Símbolos similares
No primeiro milenio a. C. aparece representado un símbolo que garda semellanza: o neocananeo (cartaxinés) para Tanit; moitas veces o símbolo da principal deusa cartaxinesa é moi similar ao do ankh. No caso da orixe do símbolo de Tanit, este parece representar, esquematicamente, á deidade feminina vestida cos brazos abertos "en cruz", sendo o círculo sobre a "T" unha estilización da súa cabeza. Un signo moi similar, co lazo enchido, atopouse no Perú sendo utilizado na cultura mochica. Un símbolo similar (♀) utilizábase para representar á deusa romana Venus. Este símbolo, chamado "espello de Venus", parece estar máis relacionado co útero.
Ariel Ortega
Traxectoria
No ano 2006 volveu outra vez a River, alcanzando un gran nivel e sendo un dos mellores xogadores do país. O ano 2008 pasouno cedido no Independiente Rivadavia a causa de problemas persoais, ao cabo do mesmo volveu a Buenos Aires para volver saír cedido a All Boys en 2011. Unha vez finalizada a segunda cesión River Plate ofreceulle formar parte do equipo técnico pero declinou a oferta e xogou un último ano no Defensores de Belgrano da terceira división arxentina.
Ankh
Símbolos similares
En astroloxía o mesmo símbolo emprégase para representar o planeta Venus, en bioloxía para facer referencia ao sexo feminino, e en alquimia para o cobre.
Ariel Ortega
Na Selección da Arxentina
Foi convocado por primeira vez coa selección en 1993 nun encontro amigábel contra Alemaña. Nos seus 87 encontros coa selección disputou tres Mundiais: Estados Unidos 1994, Francia 1998 e Corea e o Xapón 2002.
Ankh
Filmografía, literatura e xogos
O ankh relacionouse coas criaturas inmortais por excelencia, os vampiros, tanto na literatura como na cinematografía, en animes ou en xogos de rol. Utilízase no libro e a película homónima de ciencia ficción "Foxe do Século 23" ou "A Fuga de Logan" (Logan's Run), de 1976, onde representa a entrada ao santuario, un lugar onde as persoas poden vivir sen ter que morrer aos trinta anos de idade no carrusel. Aparece tamén na saga de xogos Ultima como icona dunha das oito virtudes de Britannia (a espiritualidade), ademais de ser o símbolo do Avatar.
Ariel Ortega
Na Selección da Arxentina
Tras anos sen ser convocado, dende a suspensión da FIFA, en 2010 foi convocado polo por aquel entón adestrador do equipo Diego Armando Maradona, para xogar un último encontro coa selección.
Ankh
Filmografía, literatura e xogos
Así mesmo, no popular cómic de Neil Gaiman, The Sandman, o Ankh, é o símbolo usado pola irmá de Soño, "Death", unha personificación feminina da morte.
Carmen Boza
Carmen Boza Tomillero, nada en La Línea de la Concepción (Cádiz, Andalucía) o 24 de xullo de 1987, é unha cantante e compositora española.
Traxectoria
Empezou a súa carreira musical subindo vídeos á plataforma Youtube. Foi a partir de aí onde aos poucos foi gañando fama ao subir un vídeo seu á rede social Tuenti coa súa canción "Cartas desde el círculo polar", xa que contaba con máis de 200.000 visitas.
A partir de entón, a súa música empezou a soar en pequenos locais de cantautores, como poden ser: Sala La botica, Sala PayPay, Sala Galileo Galilei, á vez que tamén vai dando concertos en salas Fnac.
En 2011, publicou o seu primeiro disco chamado " Lapislázuli" composto por once temas, producido coa colaboración de Román Méndez, batería de Miss Cafeína. En 2012, recompilou nun álbum gravado na súa casa todas as cancións que subira ata o momento na súa canle de Youtube que daquela se chamaba @rollitosdeprimavera, o cal publicou de balde en liña. En 2015, publicou o seu segundo álbum titulado “La mansión de los espejos”. Para iso, a mesma cantante iniciou unha campaña de crowfunding a cal tivo un grande éxito entre os seus seguidores, xa que de 10.000 euros que pedía inicialmente conseguiu máis do triplo.
No 2018, publicou o seu terceiro disco chamado “La caja Negra”. O seu novo traballo está formado por nove cancións compostas, producidas e arranxadas por ela mesma, con Román Méndez á batería e Estefanía Gómez ao baixo. O deseño do formato físico foi elaborado por Anabel Perujo. Na primeira semana desde a súa publicación física e dixital converteuse no segundo disco máis vendido nas Illas Salomón, só por detrás de Arctic Monkeys.
Fronte Nacional Unida
A Fronte Nacional Unida foi un alianza política de Afganistán fundado o 13 de marzo de 2007, nela uníronse antigos ministros, comandantes da resistencia antisoviética e antigos líderes comunistas, o seu líder foi o expresidente e líder islamista conservador Burhanuddin Rabbani. En gran parte a FNU recollía o legado e gran parte dos membros da Fronte Islámica Unida para a Salvación de Afganistán, mellor coñecida como Alianza do Norte.
A FNU quería modificar a constitución de 2003 para permitir que os partidos políticos se presentasen ás eleccións, modificar o sistema electoral e permitir a elección directa dos gobernadores provinciais.
Deportivo da Coruña
O Deportivo da Coruña, que ten por nome oficial Real Club Deportivo de La Coruña, S.A.D., e que tamén se coñece popularmente como Deportivo ou Dépor, é un club de fútbol galego fundado no 1906 na cidade da Coruña. O seu terreo de xogo é o Estadio de Riazor, con capacidade para 34.899 espectadores. Na tempada 2022/23 compite no Grupo 1 da Primeira División RFEF.
Historicamente, o Deportivo da Coruña tivo dúas épocas de maior éxito: unha entre 1992 e 1996, co popularmente chamado "Superdépor", onde gaña unha Copa do Rei, e unha Supercopa de España, e outra entre 1999 e 2004, co "Eurodépor". En total, o club ten no seu haber unha Liga, cinco subcampionatos e catro terceiros postos, dúas Copas do rei e tres Supercopas de España como máximos logros estatais, alén do Concurso España de 1912, e unha clasificación á semifinal da Recopa de Europa e outra á da Liga de Campións como éxitos internacionais. En 2004, ocupou o 6º lugar na clasificación de clubs da UEFA.
Logo de 46 temporadas en Primeira División, o club ocupa o posto 12º na Clasificación histórica da primeira división española. O club conta con 196 agrupacións de afeccionados (segundo datos de outubro de 2020).
Dende a tempada 2020–21 compite na terceira categoría do fútbol español, logo de descender na tempada anterior (e sendo a primeira vez na súa historia que compite durante máis dunha temporada consecutiva no terceiro chanzo do fútbol español). Con todo, xogou 25 das últimas 32 tempadas en Primeira División, 20 delas consecutivas (1991-2011) e 16 delas entre os 10 primeiros clasificados.
Mantén historicamente unha gran rivalidade co Celta de Vigo.
Primeiros anos
miniatura|Xogadores do Deportivo en 1912 O Club Deportivo da Sala Calvet foi fundado o 2 de marzo de 1906 por un grupo de alumnos dese ximnasio coruñés propiedade de Federico Fernández-Amor Calvet, sendo nomeado presidente do club Luís Cornide Quiroga. Dende a súa fundación, o Deportivo mantivo unha gran rivalidade co Real Club Coruña. En 1909, o club obtivo o título de Real, pasando a chamarse Real Club Deportivo da Sala Calvet.
No ano 1910 o Deportivo xogou un dos dous trofeos da Copa do Rei celebrados ese ano, o organizado pola Federación Española de Clubs de Fútbol disputado en Madrid en formato triangular entre os deportivistas, o Futbol Club Barcelona e o Club Español de Madrid. En 1911, o club muda o seu nome polo de Real Club Deportivo da Coruña. Entrementres, as disputas entre o Deportivo e o Coruña non paran de aumentar, chegando un punto no que a directiva deportivista decide non xogar máis partidos cos coruñistas. Porén, en 1912 gáñase o Concurso España, o que posteriormente sería ratificado como o primeiro título oficial deste equipo a nivel estatal.
En xullo de 1914 os xogadores do Deportivo deciden unilateralmente disputar dous encontros fronte aoCoruña. A directiva non apoia a decisión, provocando que os xogadores abandonen o club e funden o Deportivo F.C. Auténtico. En 1918, prodúcese un acordo e os xogadores deciden disolver o club escindido e regresar á estrutura do Real Club Deportivo. Durante as seguintes tempadas, o Deportivo participa no Campionato de Galicia, torneo do que se proclamou campión seis veces antes de que fose suprimido en 1940.
Fundación da Liga e ascenso a Primeira
miniatura|esquerda|Xogadores do Deportivo en 1927 O Deportivo quedou encadrado, no primeiro campionato de Liga celebrado en 1929 no grupo primeiro da segunda división, formada por dez equipos: Sevilla, Iberia, Alavés, Sporting, Valencia, Betis, Oviedo, Celta, Racing Madrid e Deportivo, que finalizaría na oitava posición. Permanecería o club en devandita categoría dez tempadas ata lograr o ascenso á primeira división na tempada 1940/41. O ano anterior foi campión do seu grupo en segunda, pero non logrou ascender aoperder o encontro de promoción ante o Celta de Vigo por 1-0. Na súa primeira participación en primeira división quedou cuarto, destacando as vitorias fronte Real Madrid (1-0), Celta (4-0) e Barcelona (1-0). O seu porteiro, Juan Acuña, logrou ser o porteiro menos batido da competición, honor que volvería conseguir na tempada seguinte.
A inauguración do novo Estadio de Riazor, en 1944 fronte aoValencia, foi o preludio do descenso do club de novo á segunda división. Tras sucesivos ascensos e descensos, o Deportivo acada o seu primeiro subcampionato de liga na tempada 1949-50, con Alejandro Scopelli no banco, quedando a un só punto do campión, o Atlético de Madrid de Helenio Herrera. Logo do subcampionato o club rematou en postos que lle permitían manter a categoría con tranquilidade. En 1950 o equipo fichou dous arxentinos, Corcuera e Oswaldo, que xunto a Franco, Moll e Tino formaron a dianteira coñecida como a Orquestra Canaro, e que marcaría na tempada 1950-51 64 goles en 30 partidos. Permanecería o club herculino en primeira división ata a tempada 1956-57. Na tempada 1961-62 o equipo recuperou a categoría, porén a pesar do bo inicio da tempada, gañando o Trofeo Teresa Herrera ante un Benfica que viña de proclamarse campión de Europa, o equipo descendeu tras finalizar a tempada. Dende ese momento o equipo collería a fama de equipo "ascensor" polos seus continuos ascensos e descensos, se ben na tempada 1968-69 conseguiu manterse dous anos consecutivos na máxima categoría. En xullo de 1969, o presidente González nomeou xerente aoxornalista deportivo Manuel Fernández Trigo.
Os peores anos
miniatura|[[Arsenio Iglesias chegou por primeira vez aobanco do Deportivo en decembro de 1970. Na imaxe o busto do adestrador que se encontra fronte aoEstadio de Riazor.]] O 30 de decembro de 1970, co equipo en Segunda, chegou aobanco branquiazul Arsenio Iglesias. Baixo a dirección do adestrador arteixán o equipo conseguiu de novo o ascenso á primeira división logo de finalizar na terceira posición e conseguir unha das catro prazas de ascenso directo á máxima categoría do fútbol español, que se ía ampliar a 18 equipos na seguinte tempada fronte aos 16 que viñan competindo. Arsenio conseguiría manter aoequipo en Primeira dúas tempadas, conseguindo a 14ª posición na tempada 1971-72, porén na tempada 1972-73 o equipo finalizou na penúltima posición, descendendo unha vez máis á Segunda División. aofinal da tempada Arsenio marcharía para o Hércules. Esa sería a última tempada que o equipo herculino xogaría en Primeira, tiveron que pasar 18 anos ata que na tempada 1991–92 o Deportivo volveu xogar en Primeira.
Na tempada seguinte tocou fondo descendendo a Terceira División logo de perder por 2 goles a 0 no campo do Barakaldo o 26 de maio de 1974. O descenso provocou a dimisión do daquela presidente, Manuel Sánchez Candamio (cuxa xestión fora moi criticada), ocupando o seu lugar Antonio Álvarez Rodríguez e o cesamento de tres adestradores e fichaxes que non deron os resultados esperados, aínda que as lesións tampouco axudaron o equipo a evitar o descenso. Esa tempada, a 1974–75, e baixo a dirección de José Antonio Irulegui e con xogadores como Seoane, Belló, Luis, Canosa, Cobas, Caamaño, Piño, Vales, Castro, Muñoz e Rabadeira, o equipo proclamouse campión na categoría, ascendendo novamente. Na tempada do seu regreso á categoría de prata o equipo herculino acadou o 5º posto na clasificación, con todo, desde ese momento o club experimentou un declive deportivo nas seguintes campañas que finalmente o conduciría, na tempada 1979-80 logo de cinco tempadas en Segunda, a descender á recentemente creada Segunda B, categoría na que só xogou unha tempada, a 1980–81, na que finalizaron na segunda posición, o que lle outorgou unha das prazas de ascenso directo xunto co seu máximo rival, o Celta de Vigo, que descendera un ano antes. Tras o ascenso viñeron dez tempadas consecutivas na división de prata.
O Superdépor
Logo dunha tempada de transición cun equipo que combinaba veteranía e xuventude dirixido por Marco Antonio Boronat, que sería substituído por Arsenio Iglesias para salvar o equipo do descenso, na tempada 1992-93, o club viuse obrigado a converterse en Sociedade Anónima Deportiva. O club deseñou un modelo de accións economicamente alcanzables e primou os pequenos accionistas fronte aos grandes. Co obxectivo de non volver sufrir para manter a categoría realizáronse as fichaxes dos brasileiros Bebeto e Mauro Silva e o seu terceiro posto na Liga esa tempada realizando un bo xogo, supuxeron o nacemento do que se veu en chamar "Superdépor". Aínda que o Deportivo caeu na cuarta rolda da Copa do Rei fronte aoClub Polideportivo Mérida, de segunda división, logo da quenda de penaltis, o terceiro posto conseguido na tempada 1992-93 valeulle aoequipo herculino para clasificarse para a Copa da UEFA por primeira vez na súa historia. Esa tempada Bebeto finalizou como máximo goleador da liga con 29 goles, converténdose no primeiro deportivista en conquistar o Trofeo Pichichi.
A tempada 1993-94 iniciouse coa viaxe do equipo branquiazul a Dinamarca para enfrontarse aoAalborg BK, o seu primeiro rival na Copa da UEFA, aoque conseguiu eliminar por un contundente 5-1 no cómputo global, logo de caer por un gol a cero no Aalborg Stadion de Aalborg e derrotar os dinamarqueses na Coruña por cinco goles a cero o 28 de setembro. Na segunda rolda da competición europea o Deportivo eliminou aoAston Villa inglés, que viña de conseguir o subcampionato da Premier League, por un marcador global de dous goles a un, logo de gañar o partido de volta no estadio de Villa Park en Birmingham (0-1). Finalmente o Deportivo caeu eliminado nos oitavos de final polo Eintracht Frankfurt alemán logo de perder por un gol a cero os dous partidos. O equipo que debutou na Copa da UEFA foi o seguinte:
Na liga, o Deportivo estivo a piques de adxudicarse a súa primeira liga, logo de manterse á fronte da clasificación boa parte da tempada e de chegar á derradeira xornada con opcións ao título. Con todo, un penalti malogrado polo serbio Djukic no último minuto do partido disputado contra o Valencia, que pechaba o campionato, deulle o título aoFC Barcelona, que finalizou cos mesmos puntos que os herculinos. Ademais, esa tempada o Dépor conseguiu o Trofeo Zamora con Liaño, que converteu o Deportivo no mellor equipo defensivo nunha tempada de Liga, encaixando tan só 18 goles nas 38 xornadas de Liga, o que fai unha media de 0,474 goles/partido.
Nas dúas seguintes tempadas (1994-95) o equipo logrou de novo o subcampionato de Liga e chegou aos oitavos de final da Copa da UEFA, onde o Borussia Dortmund alemán o privou de chegar aos cuartos de final. Con todo, o maior éxito da tempada foi a consecución do primeiro gran título do club coruñés a nivel estatal, a Copa do Rei (con independencia do Concurso España de 1912, nominalmente o primeiro título estatal pero de rango menor). O equipo venceu en Madrid ao Valencia CF (2-1), nunha final que se tivo que suspender debido á intensa choiva que inundou o Estadio Santiago Bernabéu nos últimos minutos, e que obrigou a continuar o partido días despois. Os autores dos tantos da final foron Manjarín e Alfredo. O equipo que conquistou a primeira Copa do Rei para o club foi o seguinte:
Antes da tempada 1995-96 Arsenio deixou o banco coruñés e decidiu retirarse, sendo substituído polo técnico galés John Benjamin Toshack. A tempada comezou cun novo título, aoalzarse coa Supercopa de España tras vencer o Real Madrid a dobre partido. Ademais o Deportivo conseguiu chegar ás semifinais da desaparecida Recopa de Europa, onde foi eliminado polo Paris Saint Germain, que finalmente se alzaría co título, por un dobre 0-1. Na liga o equipo finalizou na 9ª posición e Bebeto decidiu non continuar do Deportivo, aceptando unha oferta do Flamengo brasileiro. Na tempada 1996-97 coa chegada de xogadores estranxeiros como Rivaldo, Naybet ou Songo'o, o Deportivo logra un terceiro posto na liga logo dun inicio ligueiro no que bateu o seu récord de xornadas imbatido, 17 xornadas imbatido; con todo unha fase de malos resultados provocaron a saída de Toshack a falta de 19 xornadas para o final da competición, sendo substituído polo brasileiro Carlos Alberto Silva.
A pesar da chegada de reforzos como Djalminha ou Luizão, a seguinte foi unha mala tempada para un Deportivo que viu como a poucos días do inicio da liga o Barça fichaba a Rivaldo logo de pagar a cláusula de rescisión de 4.000 millóns. Finalmente o equipo coruñés foi eliminado da Copa da UEFA na primeira rolda fronte ao AJ Auxerre por 2-1 e 0-0.
O Eurodépor
120px|miniatura|[[Diego Tristán logrou un trofeo Pichichi co Deportivo]] Na tempada 1998–99 chegou ao banco coruñés o adestrador irundarra Javier Irureta procedente do Celta de Vigo. Nese momento chegan ao club xogadores como Manuel Pablo, Scaloni, Pauleta ou Turu Flores entre outros. Logo de conquistar o Trofeo Teresa Herrera e o Trofeo Ramón de Carranza, o Deportivo finaliza a liga en sexta posición, clasificándose para a Copa da UEFA e alcanzando as semifinais da Copa do Rei, onde foi eliminado polo Atlético de Madrid logo de empatar (0-0) no partido de ida e perder (1-0) no partido de volta.
Na tempada 1999–00 chegaría o primeiro e único título de Liga do Deportivo. Logo dun bo inicio ligueiro, no que se mantiveron entre os primeiros clasificados, na 12ª xornada o equipo herculino situouse á cabeza da táboa, posto que xa non deixarían no que restaba de tempada. Grazas a unha boa racha de imbatibilidade os de Irureta conseguiron contar con oito puntos de vantaxe sobre os seus perseguidores, con todo, unha etapa máis crítica na que o equipo non acababa de funcionar ben lonxe do seu estadio fixo que volveran as pantasmas de 1994. Esa tempada o Deportivo derrotou por 5-2 en Riazor ao Real Madrid, que meses máis tarde alzaría a Copa de Europa, así como ao Barcelona de Louis van Gaal (2-1). Con Songo'o, Djalminha, Pauleta, Fran, Mauro Silva, Donato, Naybet, Turu Flores e Roy Makaay como protagonistas, o Dépor proclamouse campión de liga o 19 de maio de 2000, nun Estadio Municipal de Riazor cheo ante o Espanyol, logo de gañar 2-0 con goles de Donato e Makaay. O Deportivo pechou deste xeito unha tempada de liga na que finalmente conseguiu cinco puntos de vantaxe sobre o segundo e o terceiro clasificados: Barcelona e Valencia respectivamente, convertendo a cidade da Coruña na segunda cidade máis pequena, logo de Donostia, que conseguía un título de liga. Os xogadores que formaron parte do equipo que conquistou o primeiro título liga do club coruñés foron os seguintes:
Con todo, as participacións dos deportivistas na competición europea e na Copa do Rei foron máis discretas. Na Copa da UEFA os branquiazuis superaron tres eliminatorias, caendo nos oitavos de final fronte aoArsenal F.C., que daquela marchaba segundo na Premier League inglesa. Na competición copeira tamén chegaría aos oitavos de final, sendo desta volta o Osasuna o que apearía aos de Irureta da competición. A partir de aí, e da man de futbolistas como Molina, Valerón, Diego Tristán, Sergio e moitos dos campións de liga, e tamén da man de Irureta e Lendoiro, vivíronse cinco anos de éxitos na Liga de Campións (atinxindo unha semifinal e por tres veces os cuartos de final), lográronse dous novos subcampionatos de Liga e unha nova Copa do Rei en 2002.
O título de liga conseguido na tempada 1999-00 supuxo a clasificación directa por primeira vez na historia do club para disputar a Liga de Campións da UEFA. A tempada seguinte comezou coa chegada dun novo título, a segunda Supercopa de España, conquistada despois de derrotar o Espanyol por 2 goles a 0 (0-0 no partido de ida, e 2-0 na volta disputada en Riazor). Na estrea dos branquiazuis na Liga de Campións o equipo quedou encadrado no grupo E, xunto co Hamburger SV alemán, o Panathinaikos grego, e a Juventus de Turín, finalizando a primeira fase de grupos na primeira posición e sen coñecer a derrota, a mesma posición que ocuparía na segunda fase de grupos, superando a equipos como o Milan, o Paris Saint-Germain e o Galatasaray. Con todo, a andaina dos coruñeses na máxima competición continental finalizou nos cuartos de final logo de caer fronte aoLeeds United. O equipo que debutou na Liga de Campións estaba integrado polos seguintes xogadores:
Na liga, o Deportivo finalizou na segunda posición a sete puntos do Real Madrid. Con todo, na Copa do Rei caeu eliminado fronte aoClub Deportivo Tenerife nos dezaseisavos de final.
A tempada 2001-02 concluíu de xeito similar á anterior. Na súa segunda participación na Liga de Campións o equipo herculino chegou de novo aos cuartos de final, caendo eliminado fronte aoManchester United, mentres que na liga o equipo loitou polo título ata as últimas xornadas, finalizando na segunda posición a sete puntos do campión, o Valencia, e cun Diego Tristán que gañou ese ano o Trofeo Pichichi logo de anotar 21 goles na liga. Con todo, o maior éxito da tempada chegou o 6 de marzo, cando o Deportivo conquistou a súa segunda Copa do Rei na final disputada no Estadio Santiago Bernabéu contra o Real Madrid, no día en que a entidade merengue celebraba o seu centenario, feito que popularmente se coñece como o "Centenariazo", dado o seu gran parecido coa final da Copa Mundial de Fútbol de 1950 que historicamente foi coñecida como Maracanazo.
Logo de conquistar a terceira Supercopa de España da súa historia, o Deportivo iniciou unha tempada na que finalizaría na terceira posición no campionato de liga e conseguindo chegar ás semifinais da Copa do Rei, mais sendo eliminado na segunda rolda da Liga de Campións. Esa tempada Roy Makaay gañou o Trofeo Pichichi e a Bota de Ouro. Na tempada 2003-04 o equipo conseguiu de novo finalizar na terceira posición na liga e fixo historia aochegar ás semifinais da Liga de Campións. Despois de acabar segundo na fase de grupos por detrás do Mónaco, o Dépor superou á Juventus en oitavos de final. En cuartos de final, contra o Milan, os coruñeses perderon o partido de ida por 4-1 pero conseguiron remontar no de volta, cun 4-0 en Riazor. Nas semifinais, o Dépor caeu eliminado contra o FC Porto de José Mourinho que acabaría sendo campión desa edición, cun empate a cero en Portugal e 0-1 na volta en Riazor.
O centenario
Logo da etapa dourada do Deportivo con Irureta no banco, o 2006, ano no que o club celebrou o seu centenario, comeza unha etapa de transición marcada pola grave crise económica e as débedas. A chegada de Joaquín Caparrós supón unha auténtica revolución no cadro. Moitos dos pesos pesados do vestiario, como Molina, Scaloni, Víctor ou Diego Tristán abandonan a entidade, que inviste 9,3 millóns de euros na fichaxe de 17 xogadores, a maioría novos e con proxección, entre os que destacan Riki, Filipe Luis, Lopo ou Juan Rodríguez. Prodúcese tamén unha reformulación dos obxectivos deportivos, fixados agora na permanencia. Mais, a pesar da falta de apuros deportivos e a participación na Copa Intertoto, o mal xogo e o desencontro coa bancada propician a saída do técnico despois de dúas temporadas.
Bloodborne
Bloodborne (ブラッドボーン) é un videoxogo de 2015 dirixido por Hidetaka Miyazaki, desenvolvido por From Software e publicado por Sony Computer Entertainment para a PlayStation 4. Foi lanzado internacionalmente o 25 de marzo de 2015, e foi louvado pola crítica.
Deportivo da Coruña
A etapa de Lotina e fin dun ciclo (2007–2011)
miniatura|esquerda|Deportivo da Coruña no [[2008.]] A era de Miguel Ángel Lotina no banquiño branquiazul daba comezo na tempada 2007-08. O mexicano Andrés Guardado firma polo Deportivo por 7 millóns de euros e marcha Jorge Andrade á Juventus que paga 10 millóns polo xogador. Nesta temporada, tras unha primeira volta do campionato con posicións preto do descenso, o equipo consegue rematar unha segunda volta con bos resultados, clasificándose para a Copa Intertoto tres anos despois da última participación en Europa, tras quedar 9º por encima do Athletic de Bilbao (o seu máis próximo perseguidor inscrito para a Intertoto). O equipo xogou en xullo de 2008 a Copa Intertoto na que se enfrontou aoBnei Sakhnin, conxunto árabe de Israel. No partido de ida en Israel o Deportivo gañou 1-2 con tantos de Lafita e Riki, mentres que na volta, xogada en Riazor, o resultado foi de 1-0 con gol de Valerón. Con este resultado o equipo clasificouse por fin para unha competición europea despois de 4 anos de ausencia.
Na seguinte tempada, a 2008–09, marcada polas fichaxes de Aranzubia, Zé Castro e o mexicano Omar Bravo, a pesar de non pasar dos dezaoitavos de final da Copa da UEFA aoser eliminado polo Aalborg BK danés, o Deportivo consegue superar o seu eterno rival histórico, o Celta de Vigo, na clasificación histórica da Liga, grazas á continuada permanencia do conxunto olívico na segunda división e aosétimo posto do Deportivo en Liga.
150px|miniatura|[[Andrés Guardado foi un referente do proxecto deportivista entre 2007 e 2012.]]
Na tempada 2009–10, o equipo realiza unha gran primeira volta que o leva a ocupar postos europeos durante máis de 20 xornadas (3 delas en prazas de Liga de Campións). Namentres, as lesións lévano a realizar unha mala segunda volta na que asina unha racha de 11 partidos consecutivos sen gañar. Finalmente o equipo termina na 10ª posición. Nesta tempada hai que destacar o debut de varios xogadores do Fabril nos partidos de Liga e Copa do Rei: Juan Domínguez, Iván Pérez, Rochela, Dani, Seoane, Añón e Raúl.
Na tempada 2010–11 descendeu á segunda división tras 20 anos seguidos na categoría de elite. O descenso produciuse logo de perder o derradeiro partido (0–2) contra o Valencia CF, converténdose no primeiro equipo que perde a categoría con 43 puntos.
Subidas e baixadas de categoría
Tras un inicio irregular en segunda división e con José Luis Oltra no banquiño, a tempada 2011–12 remata co equipo como campión da categoría, producíndose o ascenso o 27 de maio de 2012, a falta dunha xornada para rematar o campionato. O 3 de xuño de 2012, na derradeira xornada, o Deportivo conseguiu alcanzar a cota de 91 puntos, récord na categoría (a anterior marca estaba en 88 puntos, conseguidos polo Real Valladolid na tempada 2006–07).
Porén, aocomezo da tempada en 1ª División, o 30 de decembro de 2012, é despedido tras sumar soamente 12 puntos nos primeiros 17 partidos. Oltra foi substituído no banco do conxunto herculino polo adestrador portugués Domingos Paciência. Mais os resultados non melloraron a situación do club, que andaba no último lugar da táboa, xa que só conseguiu sumar 4 puntos en 6 partidos, e aocabo de mes e medio desvinculouse do club.
miniatura|esquerda|Partido Deportivo-Xaén, (1-0), o 31 de maio de 2014, no que o Dépor acadou o ascenso a primeira división no 2014.
O 11 de febreiro de 2013, tras destituír a Paciência, Augusto César Lendoiro firma o contrato que vinculaba aoadestrador Fernando Vázquez á entidade branquiazul. O escenario do debut en Riazor non podía ser mellor: o Dépor pon sobre as cordas aoReal Madrid, que acaba levándose o triunfo con moitas dificultades, 2-1. Pese a comezar bastante mal (3 derrotas e 1 empate) o conxunto coruñés enlaza 4 vitorias seguidas, entre elas o derbi galego contra o Celta de Vigo. O Dépor, que semellaba desafiuzado, volvía á loita pola permanencia. Pese a iso, aorematar a tempada, Vázquez non consegue acadar ese obxectivo.
Pese a que Vázquez firmara un ano máis de contrato, o Deportivo decidiu prescindir dos servizos do de Castrofeito, so pretexto dunhas declaracións polémicas deste. Ese mesmo verán o Deportivo contratou como adestrador a Víctor Fernández, mais os resultados non acompañan e o Dépor ve perigar a salvación. Con todo a directiva dálle varias oportunidades, pero o equipo non remata de funcionar. Todo isto fai que, tralo empate co Córdoba, último na clasificación, Fernández sexa cesado como adestrador do Deportivo.
miniatura|Partido disputado entre o Deportivo e o [[FC Barcelona en Riazor na tempada 2016-17, con resultado de 2-1 favorable aos galegos.]]
A tempada 2016-17 comeza con altos e baixos. Xa en 2017 e despois de dúas derrotas contra Alavés (0-1) e Leganés (4-0), o equipo decide rescindir o contrato de Garitano, que é substituído por Pepe Mel o 28 de febreiro. O adestrador madrileño conseguiu o obxectivo da permanencia, destacando a vitoria por 2-1 en Riazor contra un FC Barcelona que levaba 19 partidos consecutivos sen perder en liga.
Na tempada 2017-18, o equipo só consegue dúas vitorias nos primeiros nove partidos, sendo un dos equipos máis goleados do campionato. O 24 de outubro de 2017, o Deportivo destitúe a Pepe Mel e o seu cargo é ocupado por Cristóbal Parralo, ata entón adestrador do Fabril. Porén, o cambio de adestrador non fai que melloren os resultados do equipo e Cristóbal Parralo é destituído o 4 de febreiro de 2018, co equipo na 17ª posición e despois de 3 vitorias, 3 empates e 9 derrotas entre Liga e Copa. aodía seguinte anunciouse a chegada do neerlandés Clarence Seedorf para dirixir o equipo. A falta de 3 xornadas para finalizar o campionato, o 29 de abril de 2018, o equipo certifica o seu descenso á Segunda División.
A tempada 2018-19 comezou con novo adestrador, Natxo González, tras o despido de Seedorf. Aínda que durante os primeiros meses de competición o equipo estivo entre os postos altos da clasificación, unha mala xeira de resultados levou ao seu despido en abril e á chegada de Pep Martí. Finalmente o Deportivo acabou sexto, o que lle daba dereito a xogar os playoffs de ascenso a Primeira. Na primeira eliminatoria eliminou o Málaga tras gañar en Riazor 4-2 e na Rosaleda 0-1. Na final contra o Mallorca non foi quen de manter a vantaxe que conseguira na ida en Riazor, 2-0, e non puido materializar o ascenso ao perder na volta por 3-0 en Son Moix.
Para a tempada 2019-20 chegou ao banco Juan Antonio Anquela, mais foi destituído o 7 de outubro tras os malos resultados acadados nas 10 primeiras xornadas de competición (1 vitoria, 5 empates, 4 derrotas), co equipo ocupando postos de descenso a Segunda B. Foi substituído polo arousán Luis César Sampedro.
Escudo
O escudo oficial do club consiste nun cinto de cabaleiro que rodea o pendón morado da Sala Calvet e a bandeira de Galicia. Coroa real no centro do pendón e sobre o escudo.
As cores oficiais son as seguintes:
Uniforme
Aínda que desde a súa fundación se estableceu que o equipo defendería unha camiseta a franxas verticais azuis e brancas, non sería ata 1912 cando o club coruñés faría habituais estas cores nos seus partidos oficiais. Dende entón, o primeiro uniforme do Deportivo continúa sendo branquiazul, mentres que o segundo e terceiro varían practicamente cada tempada en función de motivacións comerciais. Dende 2017 a empresa encargada dos deseños e fabricación do equipamento é a italiana Macron.
Uniforme 2020/21
Para a tempada 2020/21, o Deportivo ten os seguintes tres uniformes:
Himno
Aínda que o Deportivo contaba cun himno máis tradicional que o actual (composto en 1924 por Maximiliano Svarrmanoff ), a aparición do "Superdépor" e a imaxe de renovación do club levaron á directiva a substituír o himno histórico por un máis moderno, composto por Francisco Gómez Seijo "Gandy" e que posteriormente gravaría o grupo coruñés Cacahué. Devandito himno, en estilo rock, sería versionado posteriormente pola Orquestra Sinfónica de Galicia. No ano 2006, o grupo La Banda del Camión compuxo o himno do centenario, que incluía os nomes das grandes figuras que pasaron polo club.
Corralón da Gaiteira
miniatura|dereita|Partido no antigo Corralón da Gaiteira en 1907. O chamado Corralón da Gaiteira foi primeiro escenario dos partidos do Deportivo da Coruña (daquela aínda coa denominación de Club Deportivo da Sala Calvet), sendo o campo no que o equipo herculino disputou os seus partidos de xeito habitual durante os seus primeiros dous anos e medio de existencia. O Corralón foi a principios do século XX o único campo da Coruña no que se podía practicar o deporte que acababa de chegar á cidade. Estaba situado nos terreos anexos á Fábrica de Tabacos, medía 18.000 m² e tiña bancadas con capacidade para 6.000 espectadores. Eduardo del Río y Santos-Lartaud, comerciante e cónsul de Dinamarca en Galicia, era propietario de varios terreos nas proximidades da Palloza e deu o visto e prace para que os deportistas da Sala Calvet puidesen adestrar e xogar os seus encontros no Corralón.
Foi no chamado Corralón da Gaiteira onde o Deportivo disputou o primeiro partido contra o seu máximo rival na época, o Coruña Foot-ball Club, o 9 de decembro de 1906, que acabaría con marcador favorable para os integrantes do equipo da Sala Calvet (2-1). En maio de 1909 o Deportivo abandonou o Corralón da Gaiteira para trasladarse aovello campo de Riazor.
Campo de Riazor
Dende que en 1909 o Deportivo abandonou o Corralón da Gaiteira ata 1944, ano no que se inaugurou o Estadio Municipal de Riazor, o Deportivo xogou os seus encontros no coñecido como campo de Riazor. Este terreo de xogo estaba situado nas proximidades do actual estadio, no lugar que na actualidade ocupa o colexio das Escravas. O novo campo foi inaugurado o 16 de maio de 1909 cun partido fronte aoFortuna de Vigo. O partido finalizou coa vitoria do equipo vigués por 1-3. O xornal El Noroeste relataba o acontecemento do seguinte xeito:
Finalmente en outubro de 1944 o Deportivo trasladouse de novo aoactual estadio construído orixinalmente por Santiago Rey Pedreira.
Theodoric Rood
Theodoric Rood (tamén Theoderic ou Theodericus) foi un impresor de incunables de Oxford, Inglaterra. A súa actividade na cidade poden ser datadas con algunha certeza entre os anos 1481 e 1482, mais é probable que se estendesen ata 1484. Algúns dos primeiros libros impresos, entre 1478 e 1479, así como unha edición do Liber Festivalis, de John Mirk, de 1486 ou 1487, que outrora foron atribuídos á imprenta de Rood, considéranse hoxe obras doutros impresores non identificados.
Deportivo da Coruña
Estadio de Riazor
O estadio do Deportivo é o Estadio Municipal de Riazor, situado a carón da praia de Riazor, na Coruña. A pesar de ser de titularidade municipal, o Deportivo utiliza o recinto a cambio dun alugueiro simbólico de 1 € aoano. Ten unha capacidade de 34.899 espectadores, todos sentados, sendo o estadio con maior cabemento de Galicia. A súa primeira construción data de 1909 no terreo que hoxe ocupa a igrexa das Escravas, a escasos metros da súa actual localización. A súa segunda construción, xa na súa actual localización, foi en 1944, obra do arquitecto Santiago Rey Pedreira. O estadio tivo varias remodelacións, como a de 1982 con motivo do Campionato Mundial de Fútbol dese ano, e a última, comezada en 1996 coa construción do fondo de pavillón e terminada en 1997 coa remodelación do fondo de maratón. Ten unhas dimensións de 105×68 metros. Ademais, foi renovada a súa Licenza UEFA para a celebración de partidos de competicións internacionais.
Theodoric Rood
Traxectoria
Rood foi a Oxford desde Colonia, en Alemaña, e con el levou tipos e, probablemente, tamén unha prensa. Logo de se establecer Oxford, trabou ligazóns coa universidade da cidade a través da incipiente Oxford University Press, onde imprimiu algúns traballos académicos en latín, entre os que é de salientar Compendiun totius grammaticae, de John Anwykyll, arredor de 1483 (do que se coñece só unha copia fragmentaria na Bodleian Library).