cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shanghai
Invasión xaponesa
O 27 de maio de 1949, o Exército Popular de Liberación tomou o control de Shanghai mediante a campaña de Shanghai. Baixo a nova República Popular da China (RPCh), Shanghái era un dos únicos tres municipios que non se fusionaron coas provincias veciñas (os outros eran Pequín e Tianjin). A maioría das empresas estranxeiras trasladaron as súas oficinas de Shanghai a Hong Kong, como parte dunha desinversión estranxeira debido á vitoria da RPCh.
Modernidade
miniatura|upright|[[Rúa Nanjing, 1967 durante a Revolución Cultural]] Despois da guerra, a economía de Shanghái restableceuse; de 1949 a 1952, a produción agrícola e industrial da cidade aumentou un 51,5% e un 94,2%, respectivamente. Había 20 distritos urbanos e 10 suburbios naquel momento. O 17 de xaneiro de 1958, os distritos de Jiading e Baoshan xunto co Condado de Shanghai en Jiangsu pasaron a formar parte do municipio de Shanghai, que se expandiu ata os 863 km 2. En decembro do ano seguinte, a superficie de Shanghái ampliouse a 5910 km 2 despois de que se engadisen máis zonas suburbanas circundantes en Jiangsu: Chongming, Jinshan, Qingpu, Fengxian, Chuansha e Nanhui. En 1964, as divisións administrativas da cidade reorganizáronse en 10 distritos urbanos e 10 condados.
Carballido, Cando, Outes
Carballido é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Shanghai
Modernidade
Como centro industrial da China cos traballadores industriais máis cualificados, Xangai converteuse en centro da política radical de esquerdas durante as décadas de 1950 e 1960. A esquerdista radical Jiang Qing e os seus tres aliados, a Banda dos Catro, tiñan a súa base na cidade. Durante a Revolución Cultural (1966–1976), a sociedade de Shanghái sufriu un grave dano, con 310.000 condenas ilícitas que involucraron a máis de 1 millón de persoas. Unhas 11.500 persoas foron inxustamente perseguidas ata a morte. A pesar diso, Shanghai mantivo a produción económica cunha taxa de crecemento anual positiva. A Comuna Popular de Xangai foi establecida na cidade durante a tormenta de xaneiro de 1967.
Cidades irmás
Shanghai está irmandada coas seguintes cidades:
Illas Cocos
As  Illas Cocos ou Illas Keeling  (Pulu Kokos (Keeling)), oficialmente o  Territorio das Illas Cocos (Keeling)  ( Pulu Kokos (Keeling)), é un territorio externo australiano no Océano Índico, que comprende un pequeno arquipélago aproximadamente a medio camiño entre Australia e Sri Lanka e relativamente preto da illa indonesia de Sumatra. O dobre nome do territorio (oficial desde a incorporación das illas a Australia en 1955) reflicte que historicamente as illas foron coñecidas como Illas Cocos ou 'Illas Keeling' .
O territorio consta de dous atois compostos por 27 illas de coral, das cales só dúas: West Island e Home Island, están habitadas. A poboación duns 540 habitantes está formada principalmente por malaios das illas Cocos, que practican na súa maioría o islam sunnita e falan un dialecto do malaio como primeira lingua. O territorio é administrado polo Departamento de Infraestruturas, Transportes, Desenvolvemento Rexional e Comunicacións do goberno federal australiano como un territorio externo australiano e xunto coa Illa de Nadal (que está a uns 960 km. ao leste) forma a agrupación administrativa dos Territorios australianos do Océano Índico. Non obstante, os insulares teñen un certo grao de autogoberno a través do consello comarcal local. Moitos servizos públicos, incluídos a saúde, a educación e a policía, son proporcionados polo estado de Australia Occidental, e aplícase a lei de Australia Occidental agás onde o goberno federal determine o contrario. O territorio tamén usa códigos postais de Australia Occidental.
Nome
300px|thumb|Praia de Home Island
As illas foron chamadas Illas Cocos (desde 1622), Illas Keeling (desde 1703), Illas Cocos-Keeling (desde James Horsburgh en 1805) e as Illas Keeling–Cocos (século XIX). Cocos refírese aos abundantes cocoteiros, mentres que Keeling  é William Keeling, quen descubriu as illas en 1609.
John Clunies-Ross, que navegou alí no Borneo en 1825, chamou ao grupo Borneo Coral Isles, restrinxindo Keeling a North Keeling, e chamando a South Keeling "Cocos propiamente chamada así". A forma Illas Cocos (Keeling), certificada desde 1916,, oficializouse pola Lei das Illas Cocos (Keeling) de 1955.
O nome malaio do territorio é Pulu Kokos (Keeling). Os letreiros da illa tamén presentan traducións ao malaio.
Xeografía
As Illas Cocos (Keeling) están situadas no medio do Océano Índico ó SO de Sumatra, a 2750 km ao Noroeste de Perth, e a 900 km ao suroeste da illa de Nadal, o seu veciño máis próximo. Arquipélago consistente nun grupo de 27 illas, das cales só dúas están habitadas, e situadas nas coordenadas (12 30 S, 96 50 E). A súa capital é West Island.
Forman dous atois coralinos de baixa elevación. O atol do sur ten unha lagoa de 4 metros de profundidade. Non hai ríos. Ingresos pola pesca, limitada agricultura e filatelia.
esquerda|220px
Clima
As Illas Cocos experimentan dúas estacións principais:
A estación do vento: a partir de abril/maio ata setembro/a outubro. Calma: a partir de novembro ata abril. As illas contan cunha precipitación máis alta durante xullo.Desde xaneiro ata agosto, pode tamén xerarse o sistema ocasional de presión baixa (xeralmente entre febreiro e abril).
Historia
As Illas Cocos foron descubertas en 1609 polo capitán William Keeling da Compañía Británica das Indias Orientais, pero recentemente en 1826 foron poboadas polo inglés Alexander Hare. A empresa Clunies-Ross, fundada polo escocés John Clunies-Ross a principios do século XIX, estableceuse e pasou a ser a verdadeira dona das illas, a pesar da condición de colonia británica. A Raíña Vitoria concedeu as illas á familia Clunies-Ross en 1886, a cambio do dereito de utilizar as terras con fins públicos. Ross introduciu traballadores malaios -en condicións próximas á escravitude- para explotar as palmas cocoteras.
Transferencia a Australia
O 23 de novembro de 1955, as illas foron transferidas do Reino Unido á Commonwealth de Australia. Inmediatamente antes da transferencia as illas formaban parte da Colonia de Singapur do Reino Unido, de acordo coa Lei de Asentamentos do Estreito (Repeal) Act, 1946 do Reino Unido e as British Settlements Acts, 1887 e 1945, segundo o aplicado pola Lei de 1946. Os pasos legais para efectuar a transferencia foron os seguintes: A razón desta complexa maquinaria debeuse aos termos da Lei de Asentamentos do Estreito (Derogación) de 1946. Segundo Sir Kenneth Roberts-Wray "calquera outro procedemento tería sido de dubidosa validez". A separación implicou tres pasos: separación da Colonia de Singapur, transferencia polo Reino Unido e aceptación por Australia.
H.J. Hull foi nomeado o primeiro representante oficial (agora administrador) do novo territorio. Era tenente comandante da Royal Australian Navy e foi liberado para tal fin. Baixo a Decisión 1573 do Gabinete da Commonwealth do 9 de setembro de 1958, o nomeamento de Hull foi rescindido e John William Stokes foi designado en comisión de servizo da policía do Territorio do Norte. Un comunicado de prensa a finais de outubro de 1958 do ministro de Territorios, Hasluck, eloxiou os tres anos de servizo de Hull en Cocos.
Stokes desempeñou o cargo desde o 31 de outubro de 1958 ata o 30 de setembro de 1960. Publicáronse os recordos da infancia do seu fillo e as fotos das Illas. C. I. Buffett MBE da Illa Norfolk sucedeuno e serviu desde o 28 de xullo de 1960 ata o 30 de xuño de 1966, e máis tarde actuou como Administrador en Cocos e na Illa Norfolk. En 1974, Ken Mullen escribiu un pequeno libro sobre o tempo que pasou coa súa muller e o seu fillo entre 1964 e 1966 traballando na estación de cable da illa Direction.
Na década de 1970, aumentou a insatisfacción do goberno australiano co estilo feudal de Clunies-Ross do goberno da illa. En 1978, Australia obrigou á familia a vender as illas e a empresa, que segue monopolizando a produción e comercialización da copra, pola suma de 6.250.000 AUD, utilizando a ameaza de expropiación. Por acordo, a familia mantivo a propiedade de Oceania House, a súa casa na illa. En 1983, o goberno australiano renegou deste acordo e díxolle á John Clunies-Ross que debería abandonar as Cocos. Ao ano seguinte, o Tribunal Superior de Australia declarou que a expropiación da Oceanía House era ilegal, pero o goberno australiano ordenou que non se lle concedese ningún negocio gobernamental á naviera de Clunies-Ross, unha acción que contribuíu á súa bancarrota. John Clunies-Ross trasladouse máis tarde a Perth, Australia Occidental. Non obstante, algúns membros da familia Clunies-Ross aínda viven nas Cocos.
Por outra banda, Australia dispón dunha base militar na Illa West, comprada en 1951.
O goberno de Australia levou a cabo amplos preparativos para preparar aos habitantes malaios das Cocos para votar no seu referendo de autodeterminación. As discusións comezaron en 1982, co obxectivo de celebrar o referendo, baixo a supervisión das Nacións Unidas, a mediados de 1983. Segundo as directrices desenvolvidas polo Comité de Descolonización da ONU, os residentes debían ter tres opcións: independencia total, asociación libre ou integración con Australia. A última opción foi a preferida tanto polos insulares como polo goberno australiano. Un cambio de goberno en Canberra tras as eleccións australianas de marzo de 1983 atrasou a votación un ano. Mentres o Consello Naciona da Illa declarou a súa preferencia por un "voto" de consenso comunal tradicional, a ONU insistiu nunha votación secreta. O referendo celebrouse o 6 de abril de 1984, no que participaron os 261 insulares elixibles, incluída a familia Clunies-Ross: 229 votaron a favor da integración, 21 da Asociación Libre, nove de independencia, e dous abstivéronse. Nos últimos anos producíronse unha serie de disturbios entre a poboación musulmá e a non musulmá das illas.
Os habitantes optaron pola nacionalidade australiana e a plena anexión das illas a Australia. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, en decembro dese ano, recoñeceu o resultado do plebiscito e eximiu a Australia de informar ao Comité de Descolonización. Australia comprou as últimas propiedades de Clunies Ross nas illas en 1993. En decembro de 2001, a illa West dobrou a súa poboación ao recibir inmigrantes ilegais, maioritariamente de Sri Lanka. Os operadores turísticos alertaron que isto podería acabar co turismo nas illas. O diplomático Evan Williams foi designado, en outubro de 2003, administrador de Cocos por parte do goberno australiano. En xaneiro de 2006, Williams foi substituído por Neil Lucas quen era, ademais, administrador das Illas de Nadal.
Contaminación por plásticos
Un estudo de 2019 dirixido por Jennifer Lavers do Instituto de Estudos Mariños e Antárticos da Universidade de Tasmania publicado na revista Scientific Reports estimou o volume de lixo plástico nas Illas como preto de 414 millóns de pezas, cun peso de 238 toneladas, o 93% das cales está soterrada baixo a area. Dixo que as enquisas anteriores que só avaliaban o lixo superficial probablemente "subestimaron drasticamente a escala de acumulación de restos". Os residuos plásticos atopados no estudo consistían na súa maioría en artigos dun só uso como botellas, cubertos de plástico, bolsas e pallas para beber.
Importancia estratéxica
James Cogan escribiu para o World Socialist Web Site que o plan para colocar drons de vixilancia en Cocos é un dos compoñentes do "pivote" do expresidente estadounidense Barack Obama cara a Asia, facilitando o control das rutas marítimas, e permitindo potencialmente que as forzas estadounidenses impoñan un bloqueo contra China.. Despois de que The Washington Post informase dos plans para construír bases aéreas, O ministro de Defensa australiano Stephen Smith afirmou que o goberno australiano considera que "Cocos son potencialmente un lugar estratéxico a longo prazo", pero iso será no futuro."
A Couzada, A Costa, Maceda
A Couzada é un lugar da parroquia da Costa no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 29 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 16 mulleres.
Fractura de Barton
A fractura de Barton é unha fractura da man. Nesta fractura aféctase o óso radio, concretamente da zona marxinal da epífise distal do radio. Existen dous tipos de fractura de Barton, Podéndose presentar como unha fractura-luxación dorsal, na que o fragmento radial desprázase cara a parte dorsal, ou ben en forma de fractura-luxación palmar, na que o fragmento radial é desprazado cara o lado palmar. Os síntomas desta fractura adoitan ser dor no carpo, edema e incapacidade funcional para sustentar obxectos ou facer movementos coa man. O diagnóstico é clínico e raiolóxico, e o tratamento consiste nunha redución e unha posterior osteosíntese con cravos e placas. A fractura de Barton recide ese nome grazas ao cirurxián americano John Rhea Barton (1794-1871), que a describiu no ano 1938.
Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal
A Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal é unha entidade transfonteiriza creada coa finalidade de favorecer unha dinámica de encontros regulares na Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal (entre Galicia e o Norte de Portugal), para tratar asuntos de interese común, intercambiar informacións, coordinar iniciativas e examinar as posibilidades de solucionar os problemas comúns ou de contribuír á súa solución por medio de acordos, de decisións tendentes a unha solución coordinada, ou de recomendacións e propostas ás autoridades competentes, así como a elaboración e presentación de proxectos de cooperación conxuntos.
A constitución da Comunidade de Traballo supuxo a consolidación dunha frutífera etapa de relacións entre Galicia e o Norte de Portugal, tanto a nivel de Iniciativas Comunitarias Transfronteirizas coma a un nivel máis amplo que abrangue as relacións interrexionais.
Historia
Impulsada pola Xunta de Galicia e a Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional da Região Norte de Portugal, constituíuse o 31 de outubro de 1991 ao abeiro do Acordo Constitutivo, elaborado en virtude do Convenio Marco Europeo sobre Cooperación Transfronteiriza entre Comunidades e Autoridades Territoriais do Consello de Europa de 1980, con apoio das administracións da Unión Europea, España e Portugal.
Na actualidade, o Acordo Constitutivo da Comunidade de Traballo foi adaptado, o día 24 de febreiro de 2006, ás disposicións do Tratado entre o Reino de España e a República Portuguesa sobre Cooperación Transfronteiriza entre Entidades e Instancias Territoriais do 30 de outubro de 2002, cuxa entrada en vigor se produciu o 30 de xaneiro de 2004 (Tratado de Valencia).
A Presidencia da Comunidade de Traballo é asumida alternativamente polo Presidente da Xunta de Galicia e polo Presidente da Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional da Região Norte de Portugal, por períodos de dous anos.
A Comunidade de Traballo está formada, na actualidade, por 15 Comisións:
No ano 2014 concédeselle o recoñecemento como Xuíz Honorario do Couto Mixto.
Cando de Arriba, Cando, Outes
Cando de Arriba é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 100 habitantes (48 homes e 52 mulleres).
1499
Outros
Historia ano a ano
Simon Rex
Simon Rex Cutright, nado o 20 de xullo de 1974 en San Francisco, California, é un actor, humorista e rapeiro estadounidense. É coñecido por interpretar a Jeff Campbell en What I Like About You, na súa primeira tempada.
Nishinippon Pirates
Os Nishinippon Pirates (西日本パイレーツ) foron un equipo de béisbol profesional con sede na cidade de Fukuoka, Xapón. O equipo xogaba no Nippon Professional Baseball (NPB), sendo un dos membros fundadores da Liga Central. Os Pirates, propiedade do xornal Nishinippon, xogaban os seus xogos como local no Heiwadai Yakyūjō, estadio con capacidade 32.000 espectadores. O equipo tan só xogou durante unha temporada, 1950, na que acabaron en sexto lugar. Na seguinte temporada fusionáronse cos Nishitetsu Clippers, tamén de Fukuoka, para formar os Nishitetsu Lions (actuais Saitama Seibu Lions).
Guacharaca
miniatura|dereita|200px|Guacharaca A guacharaca é un instrumento musical de resgado. Componse de dúas partes: a guacharaca mesma e mais o peite ou trinche, feito de arame duro e mango de madeira, usado para resgar a superficie da guacharaca. O seu interior está tallado con forma de canoa. O instrumento ten o grosor dun mango de vasoira e pode ser tan longo coma un violín. De feito, a guacharaca interprétase nunha posición relativamente similar á postura do violín.
Morchella
Morchella é un xénero de fungos ascomicetos comestíbeis, caracterizados por posuír ascocarpos de aspecto reticulado. Son moi apreciados polos cociñeiros franceses e españois. O nome culinario en francés é morille; en galego coñécense como cogomelos de coresma, especialmente a especie Morchella esculenta.
Descrición
Formadas por un esteo abrancazado que sostén un chapeu en forma esférica, arredondada ou ovoide, de 6 a 10 cm de largo, da cor da palla rosada ou do mel, cunha forma característica semellante a un avespeiro. O pé, que tamén está baleiro, é abrancazado. A carne é feble e moi escasa e practicamente inodora. thumb|left|[[Ascosporas do cogomelo de coresma.]]
O cogomelo de coresma é unha das especies comestíbeis de fungos que medran na Patagonia andina. O fungo en xeral é de cor dourada-marrón con chapeu alongado, semellante á árbores, con consistencia esponxosa.
Estes cogomelos son moi difíciles de atoparen, pois áchanse de xeito illado e é moi difícil distinguilos a simple vista. Só coa vista aguda e experta dun bo apañador de cogomelos se logra achalos.
Estes cogomelos non se poden consumir crus pola súa toxicidade (conteñen hemolisinas termolábiles (TLH), proteínas que creban as membranas celulares de eritrocitos, leucocitos e plaquetas, e que se alteran ou descompoñen por acción da calor), segundo os expertos cómpre combinar o enxugado e a coza, así que se son frescos, primeiro deben enxugarse, despois rehidratarse (desbotando a auga) e a seguir cociñárense uns 30 minutos a unha temperatura entre 70 e 90 °C.
Deste xeito constitúen un excelente alimento polo seu delicado sabor e recendo exquisito, especial para mollos e saborizar comidas.
2012 (filme)
2012 é un filme estadounidense dirixido por Roland Emmerich que foi estreado no ano 2009. Está protagonizado por John Cusack, Chiwetel Ejiofor, Amanda Peet, Oliver Platt, Thandie Newton, Danny Glover e Woody Harrelson. Foi producido por Centropolis Entertainment e distribuído por Columbia Pictures.
Susana Dans
Susana Dans López, nada na Coruña en 1965, é unha actriz galega.
Traxectoria
Coñecida especialmente polo seu papel de Olimpia na serie da TVG Pratos combinados, á que se incorporou trala marcha de Mabel Rivera para cubrir o oco deixado pola actriz.
Á marxe deste traballo cabe destacar a súa traxectoria teatral, entre a que destacan as obras O ano da cometa, que lle valeu en 2005 o premio de teatro María Casares á mellor actriz secundaria que xa gañara previamente en 2002 coa montaxe Rosalía, ou Mulleres, coa que foi merecedora do Premio de Interpretación Teatral Maruxa Villanueva en 2003. En 1987 participou na montaxe d' A pousadeira feita polo Centro Dramático Galego. En 2009 actuou n' As dunas, de Manuel Lourenzo.
En cine traballou nas longametraxes Divinas palabras (1987), de José Luis García Sánchez; Martes de carnaval (1991), de Fernando Bauluz e Pedro Carvajal e Blanca Madison (1998) de Carlos Amil, así coma na curtametraxe Cabeza de boi (1996), de José Carlos Soler. Tamén traballou na televisión, presentando o programa da TVG Arroz con chícharos (1990-1991) e participando na serie Hospital Real (2015).
The Order
The Order, tamén coñecido como The Sin Eater é un filme xermano-estadounidense escrito e dirixido por Brian Helgeland que foi estreado no 2003. Está protagonizado por Heath Ledger, Benno Fürmann, Mark Addy, e Shannyn Sossamon. Helgeland xa tiña traballado con Ledger, Addy e Sossamon no filme de 2001 A Knight's Tale.
Sinopse
Un sacerdote rebelde viaxa a Roma para investigar a estraña morte do seu mentor. Alí descobre que quizais o misterioso falecemento pode ser obra do "Devorador de Pecados", unha antiga figura que comía os pecados das persoas ás que non podía salvar a Igrexa, como os suicidas, para facerse cargo dos seus pecados e absolvelos.
A Corga, Cando, Outes
A Corga é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 55 habitantes (24 homes e 31 mulleres).
Moisés González Besada
Traxectoria
Fillo de Basilio González Besada e irmán de Augusto González Besada. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde dirixiu Café con Gotas; despois colaborou en Extracto de Literatura e Galicia Humorística. Foi Secretario da Deputación Provincial dende 1895 e exerceu a avogacía en Pontevedra.
San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
San Pedro de Neiro é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Tiña 89 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 44 homes e 45 mulleres. O que supón unha diminución de 22 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 111 habitantes (55 homes e 56 mulleres).
Charlie Brown Jr.
Charlie Brown Jr. foi unha banda de rock do Brasil formada en Santos no ano de 1992. Todos os membros da banda eran naturais da cidade de Santos, agás o vocalista Chorão, que naceu en São Paulo.
Guillermo Ochoa
alt=Francisco Guillermo Ochoa Magaña|miniatura|Francisco Guillermo Ochoa Magaña. Francisco Guillermo Ochoa Magaña (Guadalaxara, Xalisco, México, 13 de xullo de 1985) é un futbolista mexicano, xoga como gardameta e o seu actual equipo é o Standard Lieja do Prol League de Bélxica.
Traxectoria
Iniciouse futbolisticamente no Club América en 2004; posteriormente trasladouse a Francia coa AC Ajaccio, Foi o primeiro gardameta mexicano en xogar en Europa. Tivo a posibilidade de xogar na selección do Resto do mundo xunto con estrelas como: Roberto Carlos Abbondanzieri, Carles Puyol, David Beckham, Alessandro Nesta, Ronaldinho, Cristiano Ronaldo, Raúl González e Javier Zanetti, entre outros. Ademais, logrou aparecer na lista do Balón de Ouro 2007 no lugar 30 con 1 voto a favor, logrando así ser o primeiro mexicano en saír en dita lista.
Asistiu a 4 mundiais coa selección mexicana. Nos dous primeiros non logrou participar, sendo o tercer porteiro en Alemaña 2006 e segundo porteiro en Suráfrica 2010. Para o mundial do Brasil de 2014 e o de Rusia de 2018 foi elixido como porteiro titular.
AC Ajaccio
O 8 de xullo de 2011, confirmouse a fichaxe de Ochoa, asinando un contrato por tres anos coa AC Ajaccio de Francia, sendo así a contratación forte do club para dita tempada. Os seus primeiros 2 partidos foron amigables, o primeiro foi ante o FC Bordeaux no que perdeu o equipo de Ochoa por 2-1. O segundo foi ante a Real Sociedad de Fútbol, no que tamén perderon pero esta vez por un 4-0. Fixo o seu debut en Ligue 1 contra o Toulouse FC. perdendo por 2-0.
Málaga C.F.
miniatura|Guillermo Ochoa adestrando xunto cos seus compañeiros no partido de [[Primeira división española de fútbol|liga que disputou fronte ao Deportivo da Coruña.]] O 1 de agosto de 2014 confírmase a súa chegada ao Málaga C.F. por tres anos coa carta de liberdade, tras máis dun mes de reflexión e intereses doutros equipos españois como a Real Sociedad de Fútbol, o Getafe Club de Fútbol ou mesmo do Club Atlético de Madrid. Chega ao Málaga co cartel de fichaxe estrela tras a súa gran actuación na Copa do Mundo. Con todo non conseguiu facerse coa titularidade.
Selecta C.F.
O 22 de xullo de 2016 despois de 2 anos de pouca actividade e faltando un ano de contrato co club, Ochoa foi cedido por unha tempada ao Selecta C.F.
Filgueiro, Cando, Outes
Filgueiro é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Dominio de primeiro nivel xeográfico
miniatura|300px|Dominios de primeiro nivel de Europa. Un dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) é un dominio de Internet usado e reservado para un país ou territorio dependente.
Existen uns 243 ccTLD, cunha lonxitude de dous ou tres caracteres, a maioría ó estándar de código de países ISO 3166-1. Cada país designa xestores para seus ccTLT, por exemplo Cataluña (.cat), Italia (.it) ou Alemaña (.de).
Códigos ISO 3166-1 non utilizados como ccTLD
Os códigos EH e KP, aínda que teoricamente dispoñibles como ccTLD para Sáhara Occidental e Corea do Norte respectivamente, nunca foron asignados nin existen os DNS.
ccTLD que non están en ISO 3166-1
Actualmente úsanse nove ccTLD a pesar de que non son códigos de dúas letras ISO 3166-1:
Edema
200px|miniaturadaimagem|[[Signo clínico de edema.]] O edema ou hídrops refírese a unha acumulación anormal de líquido no compartimento extracelular intersticial ou nas cavidades corporais por mor do aumento da presión hidrostática, diminuición da presión coloidosmótica, aumento da permeabilidade vascular (inflamación) e diminución da drenaxe linfática. Está constituído dunha solución acuosa de sales e proteínas do plasma e a súa composición varía conforme a causa do edema. Cando o líquido se acumula no corpo enteiro denomínase edema xeneralizado ou anasarca. O edema na cavidade abdominal denomínase ascite.
Causas
thumb|Edema na [[perna causado por problemas vasculares.]]
Outras
Existen aínda outras causas :
Cambela, Cambela, O Bolo
Cambela é un lugar da parroquia de Cambela no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras.
Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 40 habitantes (16 homes e 24 mulleres), a mesma cantidade que en 2010 e un habitante máis ca en 2009.
W. G. Sebald
Traxectoria
Nado nunha pequena vila de Baviera, onde pasou a súa infancia durante a dura posguerra alemá, vai a escola en Oberstdorf a partir de 1954, onde remata o bacharelato en 1963. Logo de dous anos de estudos de Literatura en Fribourg-en-Brisgau obtén, en 1966, unha diplomatura en Suíza. Entre 1966 e 1969 foi conferenciante na Universidade de Manchester. Logo dun ano de ensinar en Saint Gall (Suíza), en 1970 marcha á Universidade de East Anglia en Norwich, instalándose definitivamente en Inglaterra. Porén, nunca perdeu o vínculo coa súa terra natal xa que toda a súa obra foi concibida na súa lingua materna e traducida, baixo a súa supervisión, posteriormente ao inglés.
Sebald odiaba o seu nome Winfried Georg e cualificábao de "nome nazi"; prefería que o chamasen "Bill" ou "Max". O seu pai, suboficial, reingresou xusto antes da guerra na Wehrmacht e coñeceu á súa nai na época dos preparativos do ataque á Polonia en 1939. Por iso, segundo Sebald, podía ser considerado como un "produto do fascismo". Na súa mocidade Sebald estaba horrorizado polo silencio da xeración do seu pai sobre os acontecementos da guerra e pola falla de interese da literatura e a sociedade alemá en xeral pola destrución de Alemaña polos bombardeos aliados da fin da guerra.
Sebald comezou tardiamente a escribir a súa obra. A súa primeira novela foi publicada cando tiña 43 anos. Autor dunha obra excepcional, foi recoñecido como tal en pouco máis dun decenio, de maneira que pasou dos círculos minoritarios a ser considerado como un dos máis importante escritores do cambio de século. Desgraciadamente, o 14 de decembro de 2001 morre nun accidente automobilístico ao chocar contra un camión cando se encontraba na súa maior plenitude e madureza creativa.
Análise da obra
A obra de Sebald é moi diversa en canto a técnicas narrativas se refire, de maneira que podemos observar como utiliza de forma ecléctica nas súas novelas elementos prestados das crónicas de viaxes, da narrativa, das memorias, da reportaxe, do ensaio... co obxectivo de presentar as súas reflexións acerca da condición humana, a evolución da cultura e a permanencia e o acoso da barbarie. Hai un elemento sempre presente nas súas novelas, a viaxe, de carácter espiritual ou física, que actúa como medio de indagación e de coñecemento. Cheas de pequenos “sub-relatos”, as súas novelas están moi cerca dos seus lectores, de feito, non é difícil chegar a identificarse con algún dos seus personaxes ou algún aspecto concreto das súas personalidades.
Nas súas obras están moi presentes os estranxeiros e os emigrados que, como el, abandonan o seu país na busca dunha nova vida.
Vascós, A Costa, Maceda
Vascós é un lugar da parroquia da Costa no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 7 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres.
Galitoon
Galitoon productions é unha empresa galega que realizan personaxes animados que se diferencian doutros bonecos cómicos feitos para algunhas cadeas de televisión. Galitoon está formada por Chisco Casteleiro, Santiago Alonso e Andrea Bayer, e ten como peculiar que eles tres son os creadores de todos as fases do proceso: desde o decorado até a gravación no estudio que teñen no Montouto, pasando tamén pola elaboración do guión.
Proxectos
Galitoon están traballando principalmente en Galicia, aínda que as súas creacións tamén se poden ver en Miami. É o caso de Tepam e Pepote que crearon para unha fundación que loita contra o cancro infantil nesta cidade de Florida. Ademais, están creando “Cousiñas” -un proxecto didáctico encargado por Vicepresidencia de Igualdade-, e que se trata dun programa para nenos de 0 a 3 anos que conta con diferentes materiais didácticos como crebacabezas e por unha serie audiovisual. Outro dos proxectos de produción propia é “Castelo da Meiga”, para nenos de 3 a 6 anos.
Prebiótico
Chámanse prebióticos os elementos non dixeribles achegados cos alimentos, pero que posúen algunha propiedade beneficiosa para a saúde ó estimular selectivamente o crecemento ou a actividade de determinados microorganismos que forman a flora intestinal normal.
Por extensión, os alimentos que achegan estas substancias denomínanse alimentos prebióticos.
A presenza de substancias probióticas e prebióticas nun mesmo alimento dá lugar a un grupo de alimentos denominados simbióticos. Estes alimentos melloran a supervivencia de microorganismos probióticos, axudando á súa implantación no intestino e estimulando o seu crecemento e actividade metabólica (á vez que actúan do mesmo modo sobre os microorganismos beneficiosos presentes naturalmente).
Para ser considerados como prebióticas, as substancias referidas deberían cumprir tres condicións:
Entre as substancias prebióticas máis coñecidas témo-las seguintes:
Propiedades dos alimentos prebióticos
As principais propiedades beneficiosas que se atribúen ós prebióticos son as seguintes:
A flora intestinal normal está constituída por máis de 500 especies diferentes de microorganismos. Boa parte deles son sacarolíticos (é dicir, utilizan estes hidratos de carbono como fonte de enerxía). Entre eles destacan claramente os lactobacilos e as bifidobacterias, ós que se atribúe a capacidade de estimula-lo sistema inmunolóxico do noso organismo, o que mellora a protección natural fronte ás infeccións e, en consecuencia, axuda a preservar e manter un bo estado de saúde.
Tamén se lles atribúe a capacidade de inactivar determinados compostos tóxicos que se producen ou liberan no intestino, así como certas substancias potencialmente canceríxenas.
Alimentos prebióticos e alimentos probióticos
Os alimentos prebióticos diferéncianse dos probióticos en que estes achegan á dieta microorganismos vivos, mentres que aqueles proporcionan certas moléculas que favorecen o crecemento deses microorganismos beneficiosos. Por dicilo dunha forma gráfica, os prebióticos achegan o "alimento" para os microorganismos probióticos xa existentes, en particular no colon.
Ó favorece-lo crecemento destes microorganismos beneficiosos conséguese potencia-las súas propiedades saudables. No caso concreto dos prebióticos engadidos ó iogur, este obxectivo indirecto é o que se vén denominando “efecto bífidus”.
Oligosacáridos
Os oligosacáridos (ou fruto-oligosacáridos, FOS), son un tipo especial de fibra soluble que contén frutosa, presentes de forma natural nunha gran variedade de plantas e froitas como a soia, o allo porro, a cebola, o espárrago, o allo, a alcachofa ou o tomate, entre outros. Esta fibra con frutosa é fermentada polas bacterias intestinais beneficiosas (as bifidobacterias) e, como consecuencia, redúcese a acidez do líquido intestinal, o que mantén controlado o crecemento das bacterias patóxenas (E. coli, Shigella ou Salmonella) e a produción de substancias tóxicas.
Normalmente, a concentración natural de oligosacáridos nos alimentos é reducida. Ademais, o consumo normal deste tipo de alimentos tamén é baixo, polo que a inxesta diaria estimada ronda os 800 mg/día, aproximadamente. É por iso polo que se recomenda aumenta-lo seu consumo, suplementando con fibra outro tipo de alimentos.
A industria alimentaria que desenvolve este tipo de alimentos prebióticos suplementa con estas substancias os alimentos que comercializa con este fin, como bebidas, produtos lácteos ou de repostería, maionesas, queixos etc. Tamén existen alimentos infantís enriquecidos e complementos dietéticos específicos.
Na elección dos alimentos para seren enriquecidos con oligosacáridos interveñen certas propiedades tecnolóxicas que estas substancias posúen, como é a posibilidade de redución das graxas por substitución, por exemplo en produtos coma maionesas e queixos baixos en calorías, ou sucedáneos de chocolate. Tamén posúen unha alta capacidade de retención de auga, o que permite o seu uso na elaboración de produtos de pastelería, panarios ou embutidos; evitan a formación de cristais (nos produtos de xeadería). Tamén posúen propiedades edulcorantes, que dan un sabor máis agradable ós alimentos, e modifican a textura ou cremosidade dalgúns alimentos.
María Mercedes Álvarez Lires
María Mercedes Álvarez Lires, nada no ano 1946, é unha científica galega doutora en Química.
Traxectoria
Dende 2009 é profesora da Universidade de Vigo do departamento de Didácticas especiais na Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra. Codirixe o grupo de investigación CIES e é vicepresidenta do Seminario Interdisciplinario de Estudos de Xénero da Universidade. O seu labor docente e investigador en xénero, ciencia e educación foi recoñecido con diversos premios.
En 2016 comezou a formar parte da "Sección de Ciencia, Tecnoloxía, Natureza e Sociedade" no Consello da Cultura Galega, na que participa con publicacións e como relatora.
En 2017 foi galardoada co Premio Uviguala 2017 da Universidade de Vigo polo seu compromiso coa igualdade de xénero. Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.
Publicacións
A lo longo da súa traxectoria investigadora levou a cabo numerosas publicacións. .
Patxi Saez Beloki
Patxi Saez Beloki, nado en Beasain (Guipúscoa) o 8 de marzo de 1964, é un sociolingüista vasco membro da Academia da Lingua Vasca Euskaltzaindia. Licenciado en Ciencias Sociais e da Información e Especialista en Planificación Lingüística pola Universidade do País Vasco.
O Paradigma do Carro
O 12 de febreiro de 2016, en Bilbao, na sede oficial da Academia da Lingua Vasca, ante máis dun centenar de académicos, investigadores e especialistas en lingua éuscara, presentou por primeira vez o Paradigma do Carro, tamén denominado Paradigma da Necesidade Natural.
O Paradigma do Carro propón unha novo paradigma sociolingüístico para a revitalización das linguas minorizadas. É un arquetipo ou padrón teórico que artella o carro da revitalización das linguas sobre dúas rodas motrices —a da adquisición da lingua e a da súa utilización— que viran simultaneamente sobre un mesmo eixo retroalimentándose mutuamente. A tracción do carro da revitalización lingüística orixínase pola necesidade vital e funcional de utilizar a lingua como instrumento de comunicación social para satisfacer as necesidades humanas. É así que o construto teórico do Paradigma do Carro está interconectado coa pirámide de Maslow ou xerarquía das necesidades humanas.
Segundo determina este marco teórico, a revitalización lingüística de todo idioma debe comezar por atender e satisfacer, nun primeiro momento, as necesidades humanas de comunicación efectivas e afectivas máis básicas e primitivas do individuo (como son as relacións maternofiliais e familiares, así como as relacións máis íntimas de amizade e confraternidade). Despois de colmar as necesidades vitais de comunicación da primeira socialización do individuo, a revitalización lingüística debe centrarse nas necesidades naturais de comunicación da segunda socialización como a educación e culturización do individuo na que interveñen axentes socializadores tan importantes como a escola e os medios de comunicación cun papel moi relevante para Internet e as redes sociais. Por último, segundo o Paradigma do Carro, a actividade humana por antonomasia, vinculada estreitamente coa evolución social e que é transversal a todas as necesidades humanas, é o traballo. Co traballo sáciase desde a necesidade humana máis primixenia, como é a necesidade vital de alimentación, ata a máis complexa ou sofisticada, como é a autorrealización do ser humano, situada na cúspide da Pirámide de Maslow. Polo tanto, a recuperación efectiva de toda lingua, en canto a instrumento de comunicación social, culmínase coa normalización da lingua no ámbito laboral, actividade central da organización social do individuo.
O Gallardo, Cando, Outes
O Gallardo é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
KK Zagreb
O Košarkaški klub Zagreb, antes coñecido como Novi Zagreb, é un club de baloncesto da cidade de Zagreb, Croacia. Actualmente compite na A-2 Liga, segunda categoría do baloncesto croata.
Disputa os seus partidos como local no Pavillón de Trnsko, cunha capacidade para 2.500 espectadores. No ano 2011, tras conseguir gañar por primeira vez a A1 Liga, xa gañara tres veces a Copa de Crocia (unha delas no mesmo 2011). O alcume do équipo é Mravi (do croata: formigas)
Títulos
Liga de Croacia Copa de Cracia
San Pedro de Río, A Fonsagrada
San Pedro de Río é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Tiña 89 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 54 homes e 35 mulleres. O que supón unha diminución de 16 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 105 habitantes (64 homes e 41 mulleres).
Krai de Altai
miniatura|380px|Localización do krai de Altai na [[Federación Rusa.]]
O krai de Altái (en Алтайский край, tr.: Altaiski krai) é un dos nove krais que, xunto cos corenta e sete óblast, vinte e unha repúblicas, catro distritos autónomos e dúas cidades federais, conforman os oitenta e tres suxeitos federais de Rusia.
Xeografía
miniatura|200px|O [[río Obi nace neste krai e fúe en dirección principalmente noroeste até entrar no óblast de Novosibirsk.]]
Pavillón de Trnsko
O Pavillón de Trnsko (en croata: Športska dvorana Trnsko) é un pavillón deportivo cuberto situado en Zagreb, Croacia. É a cancha onde xoga os seus partidos como local o club de baloncesto profesional KK Zagreb. Ten capacidade para 2.500 espectadores. É o maior centro deportivo da zona de Novi Zagreb.
Krai de Altai
Xeografía
A súa capital e cidade máis poboada é Barnaúl. Esta situado no distrito Siberia, limitando ao norte co óblast de Novosibirsk, ao leste co óblast de Kémerovo, ao sueste coa república de Altai e ao sur e ao oeste con Casaquistán.
Ten unha superficie de 167 996 km². A súa altitude media é de 202 msnm, e o seu clima é continental-temperado
Nesta rexión nace o río Obi —o segundo río máis longo do país tras o Ienisei— pola confluencia dos ríos Biya e Katun, moi cerca da cidad de Bisk.
Poboación
No censo do 1 de xaneiro de 2018 a súa poboación era de	2 350 080 habitantes (o 1,8 % da poboación da Federación Rusa), o que facía nese ano unha densidade de poboación de 14,28 hab./km². O 53,2 % da poboación é urbana.
Etnias
No censo de 2002 reflicten as seguintes porcentaxes da súa poboación:
Pimpín común
O pimpín común (Fringilla coelebs) é un paxaro pequeno da familia Fringillidae.
Descrición
Os machos teñen a parte superior da cabeza e a caluga de cor gris azulada e a parte inferior do corpo castaña avermellada. A parte superior do corpo das femias é castaña averdesada, e a parte inferior castaña agrisada. Ámbolos dous sexos teñen dúas bandas brancas moi rechamantes nas alas e a raíz da cola de cor averdesada. Miden de 14 a18 cm. e pesan uns 20 gramos.
Distribución e hábitat
Áchanse en Europa, norte de África e leste de Asia. Tamén en Madeira (só a forma da subespecie autóctona do Pimpín de Madeira) e nas illas Canarias. En Tenerife e Gran Canaria coexisten coa especie endémica irmá, o pimpín azul (Fringilla teydeaaber). Algúns individuos son vistos ocasionalmente no leste de Norteamérica, aínda que nalgúns casos trátase de exemplares de gaiola fuxidos. Viven en bosques, parques, xardíns e terras de cultivo ata os 1.500 metros de altitude.
Conduta
Non é unha ave migratoria nas zonas temperadas da súa distribución, pero deixa as máis frías no inverno. Fora da época reprodutora forman bandos, ás veces mesturados coa especie Fringilla montifringilla.
Comen principalmente sementes, aínda que as crías son alimentadas con abundancia de insectos e larvas. Os adultos inclúen tamén na alimentación artrópodos e bagas.
O canto é potente. Os machos teñen dous ou tres tipos diferentes de cantos, e hai "dialectos" rexionais. A adquisición do canto polos pimpíns novos foi obxecto dun influente estudo polo etólogo británico William Homan Thorpe. Thorpe determinou que se os pimpíns non son expostos ó canto dun macho adulto durante un período crítico despois da incubación, serán incapaces de aprender a cantar ben máis tarde.1 O estudo demostra tamén que a castración dun macho adulto provoca a perda do canto e que este se pode inducir utilizando inxeccións de testosterona. (Thorpe 1958).
Reprodución
miniatura|Femia de pimpín
Os machos marcan nos primeiros meses do ano un territorio de cría co seu canto. O niño, de paredes grosas, e construído con raíces, anacos de cortizo, musgo, liques e outros materiais de orixe vexetal. Cóbreno interiormente con pelos e plumas. Sitúano en xeral a unha altura de entre 2 e 10 metros do chan, na galla dunha árbore ou arbusto e ben disimulado con liques e musgo. As femias fan dúas postas no ano, poñendo en cada unha entre catro e seis ovos de cir castaña clara ou branca azulada con manchas e raias castañas de diversos tons. A incubación dura 13 ou 14 días. Os polos son alimentados polos dous adultos da parella e deixan o niño nunhas dúas semanas.
Insua, Cando, Outes
Insua é un lugar da parroquia de Cando no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Takahashi Unions
Os Takahashi Unions (高橋ユニオンズ) foron un equipo de béisbol profesional xaponés con sede na cidade de Kawasaki, Kanagawa. O equipo xogaba no Nippon Professional Baseball (NPB) como parte da Liga do Pacífico. No ano 1957 o club fusionouse cos Daiei Stars para converterse nos Daiei Unions (hoxe Chiba Lotte Marines). O seu estadio local era o Kawasaki Kyūjō, recinto con capacidade para 30.000 espectadores.
Provincia de Neuquén
Neuquén é unha provincia arxentina situada no centro-oeste do país. A súa área é de 94.078 km2, cunha poboación no ano 2008 de 547.742 habitantes. A súa capital é a cidade homónima de Neuquén.
Nome
Debe o seu nome ao río máis importante da provincia, o Neuquén, que é de orixe mapuche, lingua na que significa "río de correntes".
Límites
Neuquén confina polo norte coa provincia de Mendoza, polo leste con La Pampa e Río Negro, polo sur tamén con Río Negro, e polo oeste con estado chileno.
Xeografía
Neuquén posúe un terreo con dúas partes ben diferenciadas. O leste comparte as características chairas das pampas, entanto cara occidente vaise alzando en altura, segundo nos achegamos aos Andes, até atoparnos con frecuencia picos que superan os 2.000 metros de altura na divisoria. Aínda que o punto culminante está localizado no Vocán Domuyo, que supera os 4.000 metros, as altitudes son sensibelmente menores que as que se atinxen na provincia limítrofe de Mendoza, na que son numerosas as cumes por riba dos 6.000 metros. Con todo, a paisaxe é totalmente alpina, con abundantes glaciares e lagos de orixe tamén glaciar. Como en toda a cordilleira andina, Neuquén ten tamén os seus volcáns.
The Constant Gardener (filme)
The Constant Gardener é un filme estadounidense dirixido por Fernando Meirelles que foi estreado no 2005. Está baseado na novela The Constant Gardener de John le Carré.
Sinopse
Justin Quayle (Ralph Fiennes) é un diplomático británico destinado en Kenya, cuxa muller é asasinada xunto a un home sospeitoso de ser o seu amante, un activista defensor dos dereitos humanos da rexión. Quayle decide entón investigar os asasinatos, e comeza a descubrir moito máis do que esperaba.
Provincia de Neuquén
Xeografía
O clima é variado, desde o temperado das chairas, até o ártico das cimas dos Andes. As precipitacións aumentan de leste a oeste, superando os 3.000 mm anuais medios na franxa andina. miniatura|esquerda|200px|Lago Huechulaufquén
Historia breve
Neuquén estivo practicamente abandonado polo dominio colonial hispánico. A partir de 1833 comezou a política do novo estado arxentino sobre o sur, en parte nunha carreira co Chile por estender a superficie do país. A partir da década de 1870 comezaron as expedicións militares, que atoparon a resistencia dos indios (mapuches, tehuelches e outros). Porén, manu militari, o estado arxentino foi sometendo as terras até a Patagonia. Neuquén recibiu a cualificación oficial de Territorio do Neuquén, que se mantivo até 1955. Nese ano pasou a ser provincia.
Economía
Neuquén é o centro da produción petroleira e gasista da Arxentina, e, outramente, produce algo máis da metade da enerxía hidroeléctrica do estado.
O turismo é un sector en rápido desenvolvemento. Neuquén posúe varios parques, con vistosos lagos, frondosos bosques, ríos moi aptos para a pesca deportiva, e excelentes posibilidades para o ocio de montaña (sendeirismo, esquí, escalada). miniatura|dereita|200px|San Martín de los Andes
Xeografía
right|250px|miniatura|Principais cerros e volcáns. right|250px|miniatura|Volcán Lanin e lago Tromen.