cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joaquín Fernández Gálvez
Traxectoria
Así mesmo, o diario ABC do 11 de abril de 1925 dá conta dunhas operacións militares que tiveron lugar na zona de Tetuán, sinalando que nas proximidades da posición de Dar Xexera, unha parte da guarnición foi atacada por forzas rifeñas, intervindo na escaramuza o capitán López Bravo e o tenente Joaquín Fernández Gálvez, que lograron pór en fuga aos atacantes, sen sufrir baixas.
miniatura|200px|Melilla a Vella.
A guarnición española que se atopaba en Marrocos era a máis numerosa do exército español, dada a recente Guerra do Rif, polo que os xenerais sublevados contra a República decidiron empezar a súa operación en Melilla. O Comandante en Xefe da Circunscrición Oriental, o xeneral de Brigada Manuel Romerales Quintero, era leal ao Goberno, xunto con outros oficiais, entre eles o capitán Fernández Gálvez. O xefe dos insurrectos era o coronel Juan Seguí, que tamén era o xefe de Falanxe no Marrocos español e que seguía instrucións do Xeneral Mola. A sublevación estaba prevista que comezase ás 5 da mañá do 18 de xullo. Con todo, o Comandante da praza, Xeneral de Brigada Manuel Romerales, tivo coñecemento o día 17 das intencións dos sublevados, e tratou de anticiparse ordenando a súa detención. Esta actuación precipitou a rebelión, mobilizando o Coronel Darío Gazapo á lexión estranxeira, e irrompendo o Coronel Seguín no despacho do Xeneral, pistola en man, apuntándolle directamente, o que lle impediu resistirse. Esa mesma tarde do 17 de xullo de 1936, un grupo de tropas mouras de Regulares apoiadas por unha sección de infantaría, lanzáronse ao asalto, por sorpresa, da base de hidroavións do Atalayón, próxima a Melilla. O capitán de Aviación D. Virgilio Leret Ruiz, xefe accidental da Base, opuxo forte resistencia, á fronte dun pequeno grupo de oficiais, suboficiais e soldados, pero tiveron que renderse cando se esgotaron as municións.
Os militares sublevados detiveron aos oficiais que se mantiveron leais á República, e despois de celebrar unha reunión no forte de Rostrogordo, acordaron o seu fusilamento, sen xuízo previo, segundo consta no auto de nove de xullo de 2007 ditado pola Sala do Militar do Tribunal Supremo no procedemento de revisión.
En tárdea do 23 de xullo o capitán Joaquín Fernández Gálvez, do Rexemento de Cazadores núm. 7, foi fusilado  na chaira do forte de Rostrogordo en Melilla en compañía do capitán Virgilio Leret Ruiz, dous dos seus subordinados, os alféreces de Aviación Armando González Curral e Luís Calvo Calavia, e o capitán Luís Casado Escudero, de Infantaría, entre outros.
O capitán Luís Casado Escudero, fusilado xunto a Joaquín Fernández Gálvez e Virgilio Leret, era natural de Pontevedra, sobrevivente de Igueriben en 1921, militar de ideas avanzadas, avogado, proposto para a Cruz Laureada de San Fernando, concesión que foi rexeitada porque os militares africanistas, profundamente resentidos polos sucesos de Annual, negáronlla, como ao Rexemento de Cazadores de Alcántara. thumb|Tribunal Supremo
O 29 de agosto do mesmo ano, neste caso tras un simulacro de Consello de Guerra, foi tamén fusilado no mesmo forte de Rostrogordo, o xeneral de Brigada Manuel Romerales.
Fusilamento sen proceso previo
Segundo o auto de nove de xullo de 2007 da Sala Quinta do Tribunal Supremo, ditado no proceso de revisión da condena do Capitán Casado, devanditos oficiais foron fusilados sen proceso previo. Non houbo sentenza senón un "Acta" que se limita a recoller por escrito a reunión, celebrada en Melilla o 23 de xullo de 1936, no despacho do Xefe da Circunscrición Oriental, de catorce Xefes militares. Na Acta que acorda o fusilamento non se invoca ningún precepto do entón vixente Código de Xustiza militar, nin se cumpre trámite procesual algún, nin interveu o Ministerio Público, nin se contou cunha mínima defensa, aínda que fose non letrada, nin tan sequera consta que fose ouvido o acusado polos que se concertaron para suscribir a "Acta".
En consecuencia, o fusilamento, di o Alto Tribunal, constituíu "un acto de forza de extrema violencia, enmarcado nunhas actuacións que nin tan sequera poden ser calificadas de simulacro xudicial, e nas que en ningún momento valoráronse xuridicamente os feitos calificando a conduta do executado nalgún tipo penal. Non se seguiu polo reunidos procedemento xudicial algún, que puidese servir de mínima cobertura á execución que decidiron realizar por vía de feito".
O Carril, Ansemar, Castro de Rei
O Carril é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 34 habitantes (12 homes e 22 mulleres).
O Xunco, Seixas, As Somozas
O Xunco é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
New Haven, Connecticut
New Haven é unha cidade costeira do estado estadounidense de Connecticut. Está situada en New Haven Harbor, na ribeira norte do Long Island Sound, no condado de New Haven, Connecticut, e é parte da área metropolitana de Nova York. Cunha poboación de 129 779 segundo o censo do ano 2010, é a segunda cidade máis grande de Connecticut despois de Bridgeport. New Haven é o principal municipio do Gran New Haven, que tiña unha poboación total de 862 477 habitantes en 2010.
New Haven foi a primeira cidade planeada nos Estados Unidos. Fundada en 1638 por puritanos ingleses, un ano despois creáronse oito rúas nunha cuadrícula de catro por catro, creando o que é comunmente coñecido como o "Nine Square Plan". O bloque central común é o New Haven Green, unha praza de 6 hectáreas, e o centro de New Haven. O Green é no presente un Fito Histórico Nacional e o "Nine Square Plan" está recoñecido pola American Planning Association como un Fito de Planificación Nacional. O Green tamén serve como un hotspot gratuíto de WiFi.
New Haven é o fogar da Universidade Yale. Como contribuínte e empregador máis grande de New Haven,[10] Yale serve como unha parte integral da economía da cidade. Os servizos sanitarios (hospitais e biotecnoloxía), servizos profesionais (xurídicos, arquitectónicos, de mercadotecnia e enxeñería), servizos financeiros e o comercio retallista contribúen á actividade económica da cidade.
A cidade foi co-capital de Connecticut dende 1701 ata 1873, cando o goberno foi trasladado á máis central cidade de Hartford. Dende entón New Haven considerouse como a "Capital cultural de Connecticut" pola súa oferta de teatros, museos e salas de concertos. The New York Times dixo que a cidade tiña "arte en case todos os lugares que mirase". New Haven tivo o primeiro programa público de plantación de árbores nos Estados Unidos, producindo un dosel de árbores maduras (incluídos algúns grandes olmos) que lle deron á cidade o alcume de "The Elm City".
Fundación precolonial como colonia independente
Antes de que os europeos chegasen, a área de New Haven era o fogar da tribo Quinnipiac de nativos americanos, que vivían en vilas ao redor do porto e subsistían das pesquerías locais e do cultivo de millo. A zona foi brevemente visitada polo explorador neerlandés Adriaen Block en 1614. Comerciantes neerlandeses estableceron un pequeno sistema comercial de pel de castor cos habitantes locais, pero o comercio era esporádico e os neerlandeses non se estableceron permanentemente no lugar.
En 1637 un pequeno grupo de puritanos recoñeceu a área do porto de New Haven e pasou o inverno. En abril de 1638 o grupo principal de 500 puritanos que abandonaran a Colonia da Baía de Massachusetts baixo o liderado do reverendo John Davenport e do mercador londiniense Theophilus Eaton navegaron cara ao porto. Esperaban establecer unha comunidade teolóxica co goberno máis vinculado á igrexa que en Massachusetts e explotar o excelente potencial da zona como porto. Os Quinnipiacs, que estaban sendo atacados polos seu veciños Pequots, venderon a súa terra aos colonos a cambio de protección. miniatura|250px|New Haven en 1641 En 1640, o goberno teocrático de "Qunnipiac" e o plan de cuadrícula de nove cadrados estaban en marcha, e a cidade foi renomeada Newhaven, significando 'haven' porto. Porén, a área do norte seguiu en mans dos Quinnipiac ata 1678, cando foi renomeada Hamden. O asentamente converteuse na sede da Colonia de New Haven, distinta á Colonia de Connecticut establecida anteriormente en Hartford. Reflectindo as súas raíces teocráticas, a Colonia de New Haven prohibiu o establecemento doutras igrexas, mentres que a Colonia de Connecticut as permitía.
O desastre económico golpeou a Newhaven en 1646, cando a cidade enviou o seu primeiro barco cargado con bens locais cara Inglaterra. O barco nunca chegou ao seu destino e a súa desaparición estancou o desenvolvemento de New Haven fronte os crecentes potencias comerciais de Boston e Nova Ámsterdan.
En 1660 os desexos do fundador da colonia John Davenport cumpríronse, e fundouse a Hopkins School en New Haven con cartos do patrimonio de Edward Hopkins.
En 1661 os rexicidas que asinaran a sentenza de morte rei Carlos I de Inglaterra foron perseguidos por Carlos II. Dous deles, os coroneis Edward Whalley e William Goffe, fuxiron a New Haven buscando refuxio. Davenport dispuxo que se agachasen nas montañas West Rock ao noroeste da cidade. Posteriormente uniríase a eles un terceiro xuíz, John Dixwell.
Como parte da Colonia de Connecticut
En 1664 New Haven pasou a formar parte da Colonia de Connecticut cando as dúas se fusionaron baixo presións políticas de Inglaterra. Algúns membros da Colonia de New Haven Colony buscaron establecer unha nova teocracia nalgures e acabaron establecéndoa en Newark, Nova Jersey.
No ano 1701 foi nomeada co-capital de Connecticut, un status que mantivo ata 1873.
En 1716 o Collegiate School mudouse de Old Saybrook a New Haven, establecendo á cidade como un centro de aprendizaxe. En 1718, en resposta a unha gran doazón do comerciante da Compañía Británica das Indias Orientais Elihu Yale, antigo gobernador de Madras, o nome do Collegiate School cambiouse a Yale College.
Durante máis dun século os cidadáns de New Haven loitaran na milicia colonial xunto con forzas regulares británicas, como na guerra franco-india. A medida que se aproximaba a Revolución Americana, o xeneral David Wooster e outros influentes residentes agardaban que o conflito co goberno británico puidese resolverse antes da rebelión. O 23 de abril de 1775, data que aínda se celebra en New Haven como o Powder House Day, a segunda compañía da Governor's Foot Guard de New Haven entrou en loita contra o parlamento británico gobernante. Baixo o mando do capitán Benedict Arnold irromperon na casa da pólvora para armarse e comezar unha marcha de tres días cara Cambridge, Massachusetts. Outros membros da milicia de New Haven estiveron presentes para escoltar a George Washington durante a súa estadía dunha noite na cidade de camiño a Cambridge.
O 5 de xullo de 1779 2 600 leais e regulares británicos baixo o mando do xeneral William Tryon, gobernador de Nova York, desembarcaron no porto de New Haven e atacaron a cidade de 3 500 habitantes. Unha milicia de estudantes de Yale estivérase preparando para a batalla, e o antigo presidente de Yale e profesor da Yale Divinity School Naphtali Daggett cabalgou para enfrontarse aos casacas vermellas. O presidente de Yale Ezra Stiles relatou no seu diario que memtres movía mobles anticipándose á batalla aínda non podía crer que a revolución comezara. New Haven non foi incendiada como os invasores fixeran con Danbury en 1777, ou con Fairfield e Norwalk unha semana despois de atacar New Haven, polo que moitas das características coloniais da cidade conserváronse.
Período post-colonial e industrialización
New Haven foi incorporada como cidade en 1784, e Roger Sherman, un dos firmantes da Constitución e autor do "Compromiso de Connecticut", converteuse no seu primeiro alcalde.
A canle de Farmington Canal, creada a principios do século XIX, foi un transportador de mercadorías de curta vida cara as rexións interiores de Connecticut e Massachusetts, e ía dende New Haven ata Northampton, Massachusetts. miniatura|250px|Lugar da Winchester Repeating Arms Company New Haven foi o fogar dun dos primeiros acontecementos importantes no crecente movemento anti-escravista cando, no ano 1839, o xuízo dos membros da tribo mende amotinados cando eran transportados como escravos no buque escravista español La Amistad celebrouse no Tribunal de Distrito de New Haven. Hai unha estatua de Joseph Cinqué, o líder informal dos escravos, ao lado da casa do concello. Abraham Lincoln pronunciou un discurso sobre escravitude na cidade en 1860, pouco antes de obter a nomeación republicana para presidente.
A guerra civil estadounidense impulsou a economía local con compras de bens industriais en tempo de guerra, incluídas compras á New Haven Arms Company, que posteriormente se convertería na Winchester Repeating Arms Company (Winchester continuou producindo armas na cidade ata 2006, e moitos dos edificios que eran parte da planta da compañía son no presente parte do distrito histórico Winchester Repeating Arms Company). Tras a guerra a poboación medrou e dobrouse a comezos do século XX, en gran parte grazas á chegada de inmigrantes do sur de Europa, principalmente de Italia. No presente aproximadamente a metade dos habitantes de East Haven, West Haven, e North Haven son italoamericanos. A inmigración xudía a New Haven deixou unha marca duradeira na cidade. Westville foi o centro da vida xudía en New Haven, aínda que hoxe en día moitos expandíronse cara comunidades suburbanas como Woodbridge e Cheshire.
Época postindustrial e remodelación urbana
A expansión de New Haven continuou durante as dúas guerras mundiais, sendo a meirande parte dos novos habitantes afroamericanos do sur do país e portorriqueños. A cidade acadou o seu pico de poboación tras a segunda guerra mundial. A área de New Haven é de só 44 km2, fomentando o desenvolvemento de novas vivendas en cidades adxacentes suburbanas. Ademais, como outras cidades estadounidenses nos anos 50, New Haven comezou a sufrir fuga branca de traballadores de clase media. Un autor suxeriu que a redistribución e rezonificación agresiva fixo difícil para os residentes obter financiamento para as vivendas urbanas máis antigas, e condenando así a esas estruturas á deterioración.
En 1954 o entón alcalde Richard C. Lee comezou algúns dos primeiros grandes proxectos de renovación urbana dos Estados Unidos. Certas seccións do centro da cidade foron redesenvolvidos para incluír museos, novas torres de oficinas, un hotel, e grandes complexos de tendas. Outras partes da cidade, particularmente as veciñanzas de Wooster Square e Fair Haven, víronse afectadas pola construción da Interestatal 95, a Interestatal 91 e o conector de Oak Street. O conector de Oak Street (Ruta 34), que se estende entre a Interestatal 95, o centro e a veciñanza de The Hill, orixinalmente ía ser unha autoestrada cara os subirbios do oeste da cidade pero só se rematou como unha autoestrada cara a zona centro, converténdose a área do oeste nun boulevard.
En 1970 tiveron lugar en New Haven unha serie de procesos penais contra varios membros do Partido das Panteras Negras, incitando a protestas masivas no New Haven Green con 12 000 manifestantes, entre eles moitos dos activistas políticos da Nova Esquerda máis coñecidos.
Dende os anos 60 ata finais dos 90 as áreas centrais de New Haven continuaron o seu declive, tanto económico como en termos de poboación, a pesar dos intentos de resucitar certos barrios a través de proxectos de renovación. Xunto con este declive poblacional, New Haven experimentou un aumento da delincuencia.
Dende aproximadamente o ano 2000 moitas partes do centro foron revitalizadas con novos restaurantes, locais nocturnos e pequenas tendas. En particular, a zona que rodea o New Haven Green experimentou unha afluencia de apartamentos e condominios. Nos últimos anos, as opcións de compras retallistas no centro incrementáronse coa apertura de novas tendas como Urban Oufitters, J Crew, Origins, American Apparel, Gant Clothing e Apple Store, uníndose a comercios máis antigos como Barnes & Noble e Raggs Clothing. Ademais abriron dous supermenrcados para servir á crecente poboación do centro.
Entre os grandes proxectos está a presente construción dun novo campus para o Gateway Community College, e tamén un edificio de 32 pisos con 500 apartamentos/tendas chamado 360 State Street. O 360 State Street é no presente o edificio residencial máis grande de Connecticut.
Xeografía
miniatura|250px|[[Río Quinnipiac]] Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos de América, a cidade ten unha área total de area 52,1 km2, dos cales 48,4 km2 é terra e 3,7 km2 (o 6,67%) é auga.
As características xeográficas máis coñecidas de New Haven son o seu gran e pouco profundo porto, e dúas cristas rochosas basálticas avermelladas que se elevan cara o nordés e o noroeste da cidade. Estas cristas son coñecidas respectivamente como East Rock e West Rock, e ámbalasdúas serven como grandes parques. West Rock ten un túnel que a cruza de oeste a leste a través do Wilbur Cross Parkway (o único túnel de autoestrada a través dun obstáculo natural en Connecticut), e que foi refuxio dos "rexicidas". East Rock conta co destacado monumento de guerra "Soldados e Mariñeiros" no seu pico, ademais do sendeiro "Great/Giant Steps" que vai polo lado do precipicio.
A cidade está drenada por tres ríos; de oeste a leste, o West, o Mill e o Quinnipiac. O río West descarga en West Haven Harbor, mentres que o Mill e o Quinnipiac descargan en New Haven Harbor. Ámbalas dúas zonas son baías do Long Island Sound.
Clima
New Haven ten un clima temperado climate (clasificación climática de Köppen: Dfa) típica de gran parte da área metropolitana de Nova York, con longo veráns quentes, e invernos de frescos a fríos. Dende maio ata finais de setembro o tempo é normalmente quente e húmido, con temperaturas medias que pasan dos 27 °C 70 días por ano. No verán, o anticiclón dos Azores crea un fluxo de aire quente e húmido dende o sur, con treboadas frecuentes. De outubro ata principios de decembro as temperaturas son moderadas e van volvéndose frescas cara o final do outono, mentres que o principio da primavera (abril) pode ser de fresco a cálido. Os invernos son moderadamente fríos tano con choiva como con neve.
Os patróns climáticos que afectan a New Haven derívanse dunha dirección do vento no mar primaria, o que reduce a influencia mariña do Long Island Sound, aínda que, como noutras zonas costeiras, as diferenzas na temperatura entre áreas na liña de costa e áreas entre 1 e 3 km cara o interior poden ser grandes ás veces. Durante as vagas de calor do verán as temperaturas poden chegar aos 35 °C ou ocasianalmente máis altas con temperaturas por riba dos 38 °C.
Urbanismo
miniatura|250px|New Haven vista dende o sur New Haven ten unha longa tradición de planificación urbana e un deseño intencional para o esquema da cidade. Pode dicirse que New Haven ten un dos primeiros esquemas preconcibidos do país. Tras a súa fundación, New Haven estableceuse nun plan de reixa formado por nove bloques; a praza central deixouse aberta seguindo a tradición de moitas cidades de Nova Inglaterra, como unha área común da cidade. New Haven tamén instituiu o primeiro programa de plantación pública de árbores do país. O New Haven Green alberga no presente a tres igrexas históricas distintas que falan da natureza teocrática orixinal da cidade. O Green segue sendo o centro social de New Haven hoxe en día. No ano 1970 foi nomeado Fito Histórico Nacional.
O centro de New Haven, ocupado por uns 7 000 residentes, ten un carácter máis residencial que a meirande parte dos centros das cidades. A área centro proporciona ao redor da metade dos traballos da cidade e a metade da súa base impositiva.
Linguaxe de programación Eiffel
Eiffel foi ideado en 1985 por Bertrand Meyer. É unha linguaxe de programación orientada a obxectos centrada na construción de software robusto. A súa sintaxe é parecida á da linguaxe de programación Pascal. Unha característica que o distingue do resto das linguaxes é que permite o deseño por contrato desde a base, con precondicións, postcondicións, invariantes e variantes de bucle, invariantes de clase e asertos.
Eiffel é unha linguaxe con tipos fortes, pero relaxado por herdanza. Implementa administración automática de memoria, xeralmente mediante algoritmos de recolección de lixo.
Mosteiro de San Pedro de Rocas
O mosteiro de San Pedro de Rocas foi un convento situado na parroquia de Rocas, no concello de Esgos, a 657 metros de altitude, no monte Barbeirón. Está rodeado dunha densa superficie forestal que agocha vales, camiños empedrados, formacións rochosas diversas e fontes. É o mosteiro máis antigo de Galiza, amais de ser un singular exemplo de igrexa rupestre, escavada na rocha viva .Está declarado Ben de Interese Cultural. Este conxunto está incluído na ruta de sendeirismo PR-G4 Camiño Real de San Pedro de Rocas. A casa prioral alberga o Centro de Interpretación da Ribeira Sacra e da Vida Monástica de San Pedro de Rocas.
Historia
miniatura|300px|Lápida fundacional A súa orixe remóntase ao século VI, do que dá testemuña unha lápida do ano 573 cunha inscrición na que figuran os nomes dalgúns dos monxes fundadores (Hereditas, N... Eufraxi, Eusani, Quinedi, Eaci, Flavi, Ruve), aos que se refire como "os herdeiros", o que induce a pensar que o mosteiro fora construído con anterioridade. Esta lápida supón, ademais, unha proba da existencia de vida cenobítica en Galiza anterior aos mosteiros mozárabes e aos fundados por san Froitoso. "'Nunha das capelas existe unha lápida que di: Hereditas-N-Eufraxi, Susani, Guinedi, Eaci, Flavi, Ruve, Era 611 (ano 573). A primeira palabra indica que se trata dunha continuación da vida monástica, quizá ligada coas fundacións do Bracarense'. ( Ramón Otero Pedrayo)"Este primitivo mosteiro quedou deserto coas invasións musulmás ata que, a finais do século IX, un cabaleiro chamado Gemondus descubriu este lugar durante unha xornada de caza cando perseguía un xabaril e se retirou para facer vida de oración e penitencia. A el uníronselle outros cabaleiros e creouse unha pequena comunidade baixo a súa autoridade como abade deste mosteiro.
É probable que o recinto fose abandonado no século VIII e así estaría ata o século IX, etapa na que rexurdiu como mosteiro, sendo rei Afonso III o Magno. O primeiro testemuño escrito sobre papel existente acerca deste lugar data do ano 1007, trátase dun privilexio outorgado polo monarca Afonso V despois dun incendio.
San Pedro de Rocas foi moi favorecido por Afonso III o Magno, que dotou este cenobio de grandes doazóns (confirmadas por Afonso V o Nobre e ás que seguiron as doutros reis como Afonso VII, Fernando IV e Henrique III), e instaurou nel a regra beneditina.
Durante séculos, San Pedro de Rocas pasou por diversas dependencias, en ocasións vinculado ao mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil e noutros momentos con priores autónomos, ata que no século XV o priorado de San Pedro de Rocas quedou unido ao mosteiro de Celanova definitivamente. Trala desamortización, o antigo mosteiro converteuse en parroquia.
Sufriu varios incendios, o primeiro no século XI cando era o seu abade Aloito, outro no ano 1641, que destruíu o edificio conventual, dando lugar na súa reconstrución ao actual, e o último, que produciu o seu abandono, a principios do século XX.
O 20 de setembro de 1923 foi declarado Monumento Histórico-Artístico.
Arquitectura
O templo actual é un edificio de construción robusta, do século XVII. Entre este e a fachada da igrexa románica hai varios sepulcros antropomorfos escavados no chan, onde se supón que se atopaba o claustro monacal e o camposanto. O que máis chama a atención do exterior e dá nome ao lugar é un campanario, obra de Gonzalo de Penalva no século XV, construído sobre unha pena duns 14 metros de altura e tallada cunha escalinata na parte posterior que permite subir a el. Nesta mesma pena está escavado un arco que dá paso a un espazo rectangular pechado por un muro e empregado ata hai pouco como cemiterio parroquial.
Da igrexa só quedan as paredes, foi construída utilizando como un dos muros o paramento das tres capelas trogloditas, que aparecen abertas na rocha da vertente do monte, como se fosen construídas para refuxio e templo dos eremitas que alí iniciaron a vida de retiro, e comunicadas entre si por arcos decorados por columnas acaroadas e capiteis labrados na mesma rocha. Os arcos de entrada a estas capelas teñen columnas acaroadas con nácelas, bezantes e capiteis labrados tamén na rocha en que están abertas as capelas. As capelas están cubertas con bóvedas de canón, que é a forma dada á rocha na súa parte superior.
A capela central, de maiores dimensións, ten unha abertura circular, como falsa cúpula con lanterna, que chega ata o cumio da montaña, recibindo por ela a luz do día. Aínda se conservan os altares primitivos en forma de mesas. A bóveda desta nave sufriu un reforzamento no século XVI por medio dun arco.
No muro da capela da esquerda, atopamos un oco no que se cre que estaba o sepulcro do cabaleiro Gemodus. Nel atopouse unha pintura mural ao fresco, datada entre 1175 e 1200, que amosa imaxes dos apóstolos e un mapamundi. Na nave da dereita hai dous sepulcros que as lendas asignan a Gondamáriz e Oveco Seixas, mortos en combate contra Bermudo II.
O chan está tallado con sepulcros antropomórficos, incluso algún de reducido tamaño que debeu pertencer a un cativo. No interior do templo soterrábanse os nobres e os abades e no exterior os persoeiros de menor categoría. Son a testemuña arqueolóxica dunha antigüidade impresa nas capelas hipoxeas, reliquia única da vida eremítica existente en Galiza no século VI. A isto cabe unir a orixinalidade da grande rocha empregada como campanario, en medio do amplo val.
Cromosoma artificial bacteriano
O cromosoma artificial bacteriano (CAB ou, en inglés, BAC) é un vector de clonación usado para clonar fragmentos de ADN (de 100 a 300 kb de tamaño; como media 150 kb) na bacteria Escherichia coli, creado a partir do plásmido factor F encontrado de modo natural na mencionada bacteria.
É un dos tipos de vectores de clonación coñecidos como "vectores de alta capacidade", entre os que ademais se inclúen os cósmidos, PACs (cromosoma artificial derivado do ADN do bacteriófago P1) e YACs (cromosoma artificial de lévedo), por contraposición cos "vectores de baixa capacidade", como plásmidos, vectores derivados do fago lambda, faxémidos e fósmidos.
Os cromosomas artificiais bacterianos son moi utilizados como vectores de clonación para a construción de xenotecas (bibliotecas xenómicas), como no Proxecto Xenoma Humano. A súa frecuente utilización débese á súa notable capacidade, grande estabilidade e baixa porcentaxe de quimerismo. Tamén se usan no estudo de enfermidades hereditarias e para a clonación de xenomas de axentes infecciosos como virus.
Dado o gran tamaño dos CAB (ou BAC) recombinantes, as estratexias para a súa introdución na célula máis eficientes son as que utilizan a electroporación (aplícanse correntes eléctricas á membrana celular para que se formen poros que permitan o paso de substancias).
Un cromosoma artificial bacteriano típico consta de:
Procedemento de clonación
Para realizar a clonación dun xene hai que seguir o seguinte procedemento:
O Castriño, Castrelo, Cambados
O Castriño é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 36 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 19 eran mulleres e 17 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 41 veciños, e o ano 2005, cando eran 40.
Sukarno
Kusno Sosrodihardjo (ꦯꦸꦏꦂꦤ), coñecido como Sukarno, nado en Surabaia o 6 de xuño de 1901 e finado en Iacarta o 21 de xuño de 1970, foi un político indonesio e o primeiro presidente da República de Indonesia (1945-1967) trala independencia do arquipélago, anteriormente colonia dos Países Baixos.
Sukarno ideou a filosofía e ideoloxía do novo estado co Pancasila.
Traxectoria
Sukarno era fillo dun mestre de escola xavanés e da súa esposa balinesa de Buleleng. Naceu en Surabaia, mais pasou a infancia en diferentes lugares como Mojokerto, Tulungagung e Blitar. Cando o seu pai o devolveu a Surabaya en 1916 para asistir a unha escola secundaria reuniuse con Tjokroaminoto, un futuro independentista. En 1921 comezou a estudar na Technische Hogeschool (Escola Superior Técnica de Bandung), graduándose en 1925. Estudou enxeñaría civil e centrouse na arquitectura.
En 1927 fundou o Partido Nacional Indonesio. Dous anos despois foi detido polas autoridades coloniais dos Países Baixos, sendo posto en liberdade en 1931. En 1939 foi desterrado á illa de Sumatra, da que foi liberado polos xaponeses trala invasión da illa en 1942, durante a segunda guerra mundial. Ao acabar a contenda proclamou a independencia de Indonesia, dirixindo a guerra contra os Países Baixos ata que en 1949 recoñeceron o novo estado.
En 1956 suprimiu todos os partidos políticos e tres anos máis tarde instituíu a democracia dirixida. Ante o crecemento progresivo do Partido Comunista de Indonesia (PKI), que contaba co apoio táctico de Sukarno, o xeneral Suharto, apoiado polos Estados Unidos obrigouno a delegarlle o poder en marzo de 1966 e substituíuno como presidente en 1967. Sukarno viviu illado e baixo arresto domiciliario ata a súa morte.
Fontán, Logrosa, Negreira
Fontán é un lugar da parroquia de Logrosa no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 75 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 41 eran mulleres.
Adestrador, adestradora
miniatura|dereita|[[Alex Ferguson, adestrador de sona mundial que leva máis de vinte anos dirixindo o equipo de fútbol inglés do Manchester United.]] Un adestrador ou preparador é o técnico que prepara fisicamente a deportistas e asume a dirección do xogo. No caso de deportes de equipo, é o encargado de designar os xogadores que participan e asignarlles a súa función, podendo estar asistido por un ou máis axudantes.
Circuíto Internacional de Corea
O Circuíto Internacional de Corea é un circuíto de automobilismo 5´62 quilómetros, situado en Yeongam, Jeolla Sur, Corea do Sur, a 400 quilómetros ao sur de Seúl e preto da cidade portuaria de Mokpo. Sede do Gran Premio de Corea de F1 resultado do acordo entre Bernie Ecclestone e o promotor coreano de F1, Korea Auto Valley Operation (KAVO - unha empresa conxunta entre M-Bridge Holdings e o goberno rexional de Jeolla Sur).
Historia
O deseñador alemán Hermann Tilke é o responsable do deseño da pista. O circuíto é parte permanente, parte urbano. A parte urbana da carreira é ao longo do porto deportivo, onde os espectadores poden ver a carreira desde o paseo marítimo, os iates e os hoteis. Parte das instalacións da cidade, tendas, restaurantes e cafés utilizanse como pit lane durante durante a fin de semana do Gran Premio de F1. No momento da primeira carreira de Fórmula un a única instalación rematada era o circuíto, sendo o resto do proxecto unha inmensa lameira, e segue así.
A primeira carreira de Fórmula Un disputouse en. O acordo é por sete anos, cunha opción de cinco anos máis, co que chegaría ata o ano 2021. Tamén é o circuíto establecido para o regreso do Super Gran Premio de Corea de Fórmula 3 no 2010. A tempada foi a última na que se celebrou o Gran Premio de Corea, o cal quedou suspendido indefinidamente.
A capacidade do circuíto será de 135.000 espectadores.
Gran Buda de Tailandia
Atópase no mosteiro Wat Muang, na provincia de Ang Thong. Érguese 92 m sobre o chan e posúe 63 m de ancho na súa base. A súa construción comezou en 1990 e rematou en 2008. Está feita de cemento e pintada de ouro.
Cataxiña, Ansemar, Castro de Rei
Cataxiña é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Air Seychelles
Air Seychelles é a aeroliña nacional da República das Seychelles. A súa sede atópase no aeroporto internacional das Seychelles na illa de Mahé e opera voos regulares internacionais e entre as illas do país e tamén voos chárter. A aeroliña pertence ao goberno do país, que ten o 60% das súas accións, estando o 40% restante nas mans de Etihad Airways.
Frota
miniatura|DHC-6 Twin Otter de Air Seychelles En abril de 2019 a frota de Air Seychelles estaba formada polos seguintes avións:
As Latas
O topónimo galego As Latas pode referirse a:
Xenodermichthys
Xenodermichthys é un xénero de peixes teleósteos mariños da orde dos osmeriformes, suborde dos arxentinoideos, superfamilia dos alepocefaloideos e familia dos alepocefálidos, distribuídos por augas profundas de todos os océanos do planeta.
Descrición
O xénero foi descrito en 1878 polo Zoólogo británico Theodore Nicholas Gill.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Xenodermichthys, Günther construíuno cos elementos do latín científico xeno-, -derm- e -ichthys, tirados do grego antigo ξενο-, derivado de ξένος ‎xénos, "estranxeiro", "estraño"; δέρμ-, derivado de  δέρμα dérma, "pel", e a voz grega ἰχθύς ichtýs, "peixe". Literalmente, "os [peixes] de pel estraña".
Sinonimia
Ademais de polo nome que lle impuxo Günter, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
En Galicia
En augas galegas aparece citada a especie Xenodermichthys copei.
Poligal
Poligal (Polipropileno de Galicia SA) é unha empresa galega fundada no polígono da Gándara, Narón (A Coruña) adicada á fabricación de película de polipropileno. Ten delegacións comerciais en Barcelona e Sevilla. E no estranxeiro en Alemaña, Francia, México e Portugal.
Historia
Poligal (Narón) e Polipropigal (Portugal) son empresas do Grup Peralada. Poligal foi fundada en Narón en 1991. Dende 2017 ten fábrica en Polonia. O grupo Peralada é unha empresa familiar catalá e ten a súa orixe en 1904 coa marca Hispano Suiza adícase a diversos sectores como o ocio, o viño, a cultura e a industria.
Poligal fabrica plástico empregado en envoltorios en todo tipo de produtos comerciais ou sector alimentario. Poligal ten dúas liñas de produción cunha capacidate total de fabricación de 22.000 toneladas/ano das cales 6.500 toneladas son metalizadas en Narón.
A empresa pechou o exercicio de 2011 cunhas perdas de 8 millóns de euros.
Produtos
Película de polipropileno biorientado (BOPP)
Basilio Pedro IV Awgatean
Basilio Pedro IV Awgatean (en Բարսեղ Պետրոս Դ. Աւգատեան, Barseġ Petros D. Awgatean (ISO 9985) ), finado o 6 de febreiro de 1788, foi o 4º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 1 de decembro de 1780 até o seu pasamento.
Traxectoria
Procedía de Alepo, e foi capelán dos antonianos armenios. Foi elixido patriarca o 1 de decembro de 1780 e confirmado o 6 de febreiro de 1781 no seu cargo. É considerado un patriarca moi espiritual na Igrexa Armenia. Durante o seu pontificado escribiu dez constitucións (ao xeito das papais) nas que regulou a relación entre o patriarca e os seus bispos.
Presidente de Turquía
miniatura|dereita|150px|Bandeira do presidente de Turquía. Segundo a Constitución da Turquía o presidente do país é elixido pola Grande Asemblea Nacional Turca para un mandato de 7 anos.
Esta é a lista dos presidentes do país, despois da instalación da república, o 1923.
As Latas, Seixas, As Somozas
As Latas é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (8 homes e 13 mulleres).
GeoStar-1
GeoStar-1, antes coñecido como Aquila, é un bus para satélites fabricado pola empresa Orbital ATK.
Características
O bus GeoStar-1 é un bus compacto e flexible que pode adaptarse para misións tanto civís como militares, incluíndo satélites meteorolóxicos, de observación terrestre, intelixencia e recoñecemento e comunicacións. Está optimizado para o seu uso na órbita xeoestacionaria pero pode adaptarse a órbitas máis baixas, para ser lanzado con foguetes Minotaur, Falcon e outros. Está deseñado para tempos de vida de ata oito anos, proporcionando entre 200 e 1500 W de potencia á súa carga mediante paneis solares. A masa da carga útil pode ser de ata 150 kg.
Satélites co bus GeoStar-1
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 1:
Robert Jarvik
Robert Koffler Jarvik, nado en Midland (Míchigan) o 11 de maio de 1946 é un científico estadounidense, investigador e empresario coñecido polo seu papel no desenvolvemento no corazón artificial Jarvik-7.
Primeiros anos
Robert Jarvik naceu en Midland, Míchigan, fillo de Norman Eugene Jarvik e Edythe Koffler Jarvik, e creceu en Stamford, Connecticut. É sobriño de Murray Jarvik, farmacólogo, que foi o coinventor do parche de nicotina.
Jarvik é graduado da Universidade de Syracuse. Obtivo un grao de mestrado en enxeñaría biomédica pola Universidade de Nova York.
Tras ser admitido na escola de medicina da Universidade de Utah, Jarvik completou dous anos de estudo, e en 1971 foi contratado por Willem Johan Kolff, médico inventor neerlandés na mesma universidade, que produciu a primeira máquina de diálese, e que estaba a traballar noutros órganos artificiais, incluído un corazón. Jarvik obtivo o doutoramento en medicina en 1976 pola universidade de Utah. Como científico médico, non completou un internado nin unha residencia e nunca se licenciou na práctica médica.
Carreira
Jarvik uniuse ao programa de órganos artificiais da Universidade de Utah en 1971, entón dirixido polo seu mentor Willem Johan Kolff. Nese tempo, o programa empregaba un corazón artificial pneumático deseñado por Clifford Kwan-Gett que sustentara un animal no laboratorio durante dez anos. Kolff asignou a Jarvik para que deseñase un novo corazón que superase os problemas do corazón de Kwan-Gett, que finalmente culminou co Jarvik-7.
En 1982, o equipo levou a cabo un implante de corazón artificial, o segundo da historia, trece anos despois de que Domingo Liotta e Denton Cooley realizasen o primeiro en 1969. William DeVries implantou en primeiro lugar o Jarvik-7 no dentista xubilado Barney Clark na Universidade de Utah o 2 de decembro de 1982. Clark requiriu visitas frecuentes ao hospital os seguintes 112 días, tralo que faleceu. Durante as frecuentes conferencias de prensa para actualizar a situación do paciente, con DeVries, informou o mundo da condición de Clark. Os seguintes varios implantes do corazón de Jarvik-7 foron dirixidas por Humana, unha gran compañía de seguros de saúde. O segundo paciente, William J. Schroeder, sobreviviu 620 días.
En 2006, Jarvik comezou a aparecer en anuncios televisivos para o medicamento para o colesterol Lipitor de Pfizer. Dous membros do congreso, como parte dunha campaña contra a promoción por medio de famosos, comezaron unha investigación sobre se os anuncios na televisión constituían consellos médicos dados sen licenza da práctica de medicina. Un anuncio mostraba a Jarvik remando, mais debido aos seguros e outras consideracións, el non remaba, senón que se empregou un dobre de corpo. Máis tarde, Jarvik dixo que non tomara Lipitor ata que se converteu en voceiro da compañía. O 25 de febreiro de 2008, Pfizer anunciou que ía eliminar os seus anuncios con Jarvik.
Vida persoal
Jarvik está casado coa columnista da revista  Parade Marilyn vos Savant dende o 23 de agosto de 1987. En contra dalgunhas fontes, Jarvik non é mormón.
O Chuqueiro, Ansemar, Castro de Rei
O Chuqueiro é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Falange Española de las JONS
Estes partidos non se deben confudir coa Falange Española Tradicionalista y de las JONS que se constituíu tras o decreto de unificación (1937) que uniu ós falanxistas e ós carlistas nunha única organización política.
Escudo das Illas Canarias
O escudo das Illas Canarias é un dos símbolos da comunidade, e é oficial dende 1982 grazas á lei orgánica 10/1982 sobre o "Estatuto de Autonomía das Canarias".
No sexto artigo deste estatuto disponse:
Segundo o BOC, o azul do escudo é Pantone 3005 (RGB 7.104.169), o marrón dos cans Pantone 722 (RGB 216.143.31), o dourado da coroa Pantone 7406 (RGB 255.204.0), o vermello da coroa Pantone 485 (RGB 254.0.12) e a cor prata da cinta Pantone 7544 (RGB 145.143.144).
Polémica polos cans
Existe unha recentes polémica arredor da representación dos cans (can de presa canario) no escudo. Este feito motivou en parte a que o Goberno das Canarias suprimise os dous cans nos impresos oficiais e edificios públicos, se ben os mantivo no escudo das Canarias.
Popularmente atribúese que o nome do arquipélago canario provén do can de presa canario, e segundo unha lei do Goberno das Canarias vixente dende 1991, o can é o símbolo natural de Gran Canaria xunto co cardón. Por esta razón, os detractores do escudo argumentan que só representan a illa de Gran Canaria e non o arquipélago na súa totalidade.
Tamén houbo unha moción para eliminar o colar de ámbolos dous animais, pois arguméntase (sobre todo dende eidos independentistas) que fai alusión á idea de que os colares teñen un significado de "submisión".
Miguel Pedro III Gasparean
Miguel Pedro III Gasparean (en Միքայէլ Պետրոս Գ. Գասպարեան, Mik’ayēl Petros G. Gasparean (ISO 9985) ), finado o 28 de novembro de 1780, foi o 3º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende 1753 até o seu pasamento.
Traballos e días
miniatura|Comezo de Traballos e días (folio 3Av/4Ar). Traballos e días (en grego antigo Ἔργα καὶ Ἡμέραι, referido ás veces polo nome latino Opera et Dies) é un poema duns 828 versos escrito por Hesíodo en torno ao ano -700
Contido
A obra está composta a partir de xéneros poéticos preexistentes que a tradición oral grega incorporara do mundo oriental: sobre todo, variantes do "catálogo" (cuxo exemplo homérico é o canto II da Ilíada): os "calendarios" e os "días"; e de coleccións de consellos, instrucións e proverbios (como o Ahikar asirio). A organización é, comparada coa Teogonía, menos clara, e non se vertebra cronoloxicamente (aínda que os bloques de calendarios agrícolas e de navegación internamente respectan unha cronoloxía), senón tematicamente. As coleccións de proverbios inclúen fábulas, símiles e mitos.
O poema xira en torno a dúas verdades xerais: o traballo é o destino universal do home, pero só quen estea disposto a traballar poderá con el. Os estudosos interpretaron esta obra no contexto dunha crise agraria no continente grego, que inspirou unha vaga de colonizacións en busca de novas terras.
Esta obra mostra as cinco Idades do Home, ademais de conter consello e sabedoría, prescribindo unha vida de honesto traballo e atacando a ociosidade e os xuíces inxustos (como os que decidiron a favor de Perses), así como a práctica da usura. Describe aos inmortais que vagan pola terra vixiando a xustiza e a inxustiza. O poema considera o traballo como orixe de todo o ben, pois tanto homes como deuses odian aos folgazáns, que parecen abáboros nunha colmea.
En 2020 María Teresa Amado Rodríguez traduciu a obra por primeira volta ao galego para Rinoceronte Editora.
O Couto de Abaixo, Castrelo, Cambados
O Couto de Abaixo é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 215 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 103 eran mulleres e 112 homes, o que representa un leve aumento respecto ó ano 2010, cando eran 210 veciños, e ó ano 2005, cando eran 206.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Logrosa, Logrosa, Negreira
Logrosa é un lugar da parroquia de Logrosa no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 59 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 33 eran homes e 26 eran mulleres.
Couto de Abaixo
O topónimo galego Couto de Abaixo pode referirse a:
Juan Hilario Marrero Pérez
Juan Hilario Marrero Pérez, nado nas Palmas de Gran Canaria o 8 de decembro de 1905 e finado na mesma cidade o 14 de febreiro de 1989, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Como xogador
Nado nas Palmas en 1905, Marrero iniciou a súa carreira profesional moi novo. Aos 16 anos comezou a xogar no Porteño e despois no Real Club Victoria, para fichar en 1928 polo Deportivo da Coruña, no que permaneceu tres anos.
En 1931 fichou polo Real Madrid CF e en 1939 pasou a formar parte do FC Barcelona, para retornar posteriormente ao Deportivo no rol de xogador e adestrador, sendo a súa xestión clave para lograr o ascenso a Primeira División do club galego en 1941. Na tempada 1942–43 xogou e adestrou no Elche CF.
O Igrexario, A Regueira, Oza-Cesuras
O Igrexario é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 18 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
GeoStar-2
Características
O bus GeoStar-2 é un bus está deseñado para tempos de vida de 15 anos en órbita xeosincrónica, aínda que pode ser adaptado para outro tipo de órbitas. É compatible cos lanzadores Delta II, Ariane, Proton e Longa Marcha. A estrutura do bus consiste nun corpo rectangular co motor nunha das bases. A carga útil, de ata 200 kg, pode instalarse na parte inferior ou superior do corpo con respecto dos paneis solares, que proporcionan polo menos 555 W de potencia.
Satélites co bus GeoStar-2
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 2: