cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciberfeminismo
O ciberfeminismo converteuse nun medio para difundir arte, teoría e política. Un espazo que facilita os vínculos a nivel mundial, difunde reivindicacións e denuncias e pode converterse nunha ferramenta para coordinar estratexias e accións para derrocar os piares do patriarcado moderno.
Antecedentes
O espazo cibernético, a través de todas as plataformas de comunicación, información e investigación, converteuse nunha realidade cotiá que cambiou a nosa forma de relacionarnos, traballar e divertirnos.
A filósofa americana Donna Haraway no seu recompilatorio de traballos Ciencia, cyborgs e mulleres (1978-1989), elabora unha reformulación da posición feminista que se achega á filosofía e á ciencia, elaborando un discurso profundo, enriquecedor e liberador dos debates de persecución na dicotomía igualdade-diferenza.
Inicios
O ciberfeminismo é un movemento recente, os seus inicios son en 1991, pola vía dun grupo de mulleres que teñen unha relación no mundo dos videoxogos e das tecnoloxías, VNS (VeNuS) Matrix, composto por catro mulleres, Jhosephine Strarrs, Juliane Pierce, Francesda da Rimini e Virginia Barrat, coa decisión de experimentar coa arte e a teoría do feminismo francés. O obxectivo principal era investigar e descifrar as narracións de dominación e control que rodeaban a tecnoloxía, para estudar a construción social do espazo, a identidade xenérica e sexual, a sexualidade no ciberespazo e así romper a situación de desigualdade das mulleres.
Dende o inicio, considerouse un movemento con desacordos que, xunto coas distintas posicións, ás veces contraditorias, limitou a liña de investigación e o seu recoñecemento.
A primeira acción do movemento foi a creación do grupo de traballo e a experimentación coa que xurdiu o primeiro texto/traballo chamado: Cibermanifesto para o século XXI e publicou máis tarde o Manifiesto de la Zorra mutante. Os dous primeiros escritos fixéronse en homenaxe a Donna Haraway e o seu concepto de Cyborg.
Ao longo do tempo, varios grupos de intelectuais e feministas adheríronse ao ciberfeminismo observando que as súas premisas eran un xeito de responder á cultura popular dos videoxogos, a Internet e á noción de cyberpunk.
Primeira Internacional Ciberfeminista
A expansión do ciberfeminismo chega máis concretamente a Europa o 20 de setembro de 1997. Ese día celebrouse a Primeira Internacional Ciberfaminista en Documenta X, un concrego internacional de arte contemporánea en Kassel, Alemaña.
As preocupacións centrais da Primeira Internacional Ciberfeminista foron definir o que é o ciberfeminismo, que achega á sociedade e cales son os seus principais obxectivos no campo das TIC. Unha vez rematada a reunión de Kassel e redactadas as conclusións, elaborouse o texto clave para entender o que é o ciberfeminismo e cales son as súas propostas. Ante a imposibilidade de definilo, xa que é un movemento moi diverso e cambiante, elabórase un texto composto de cen antíteses explicativas do que non é ciberfeminismo.
Marco ideolóxico e obxectivos
O territorio do ciberfeminismo é moi extenso e ten como obxectivo loitar contra o ciberespazo e a educación, para combater todos os espazos onde as mulleres están excluídas das posicións de poder dentro da tecnocultura. Dada a información proporcionada polo sistema, mensaxes con estereotipos culturais, políticos e sexuais tradicionais, este movemento reivindica a apropiación das novas tecnoloxías para crear unha identidade política alternativa.
As investigacións que comparan as diferenzas entre mulleres e homes no acceso ás TIC son numerosas. Con todo, as perspectivas feministas defenden a necesidade de prestar atención non só ao acceso ás tecnoloxías, senón tamén ao deseño e ás relacións sociais que se constrúen nas redes. Desde esta perspectiva, o xénero é parte integrante da produción tecnolóxica.
O Ánxel, Pazos de Reis, Tui
O Ánxel é un lugar da parroquia de Pazos de Reis, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 170 habitantes (78 homes e 92 mulleres), un descenso de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Toponimia
Aínda que o topónimo oficial recoñecido no Nomenclátor da Xunta é a forma castelanizada "Ánxel" o barrio é coñecido localmente pola forma xenuinamente galega O Anxo, nome que é empregado pola Entidade local menor de Pazos de Reis e o Concello de Tui.
Newton Aduaka
Newton Ifeanyi Aduaka, nado no ano 1966 en Ogidi, é un director de cine nixeriano radicado en Inglaterra.
Traxectoria
En 1970 a súa familia trasladouse a Lagos por mor da Guerra Civil de Nixeria. En 1985 marchou a Inglaterra e estudou na Escola de Cine de Londres.
Fungato
O Lycoperdon perlatum é un cogomelo coñecido como fungato e tamén chamado fungón, fungo de sapo, bufo de vella. É un tipo de cogomelo dos chamados peidos de lobo, fungos da familia das licoperdáceas de corpo frucífero globoso, abrancazados por fóra ao principio cheos dunha gleba branca, maciza (comestíbel) que ao madurar se transforma nun po pardo formado polas esporas
Descrición
O fungo é branco e a medida que alcanza a madurez vaise tornando marrón. Posúe uns grans pequenos a modo de verrugas en toda a parte superior que se desprenden facilmente.
Hábitat
Pode ser atopado nos bosques de coníferas e de árbores de folla caduca, no verán, outono e primavera, especialmente xunto a excrementos de cervo.
Diferenciación
Pode confundirse co Lycoperdon echinatum, mais este é máis escuro, cun tinge avermellado ou co Lycoperdon mammiforme que é máis voluminoso e de cor crema.
Comestibilidade
É un fungo comestible pero só cando é novo e de cor branca.
Medicinal
Emprégase na medicina popular coma hemostático de uso externo. A masa esporífera aplícase directamente sobre das feridas, exercendo unha acción hemostática, antibiótica e cicatrizante.
Leis de Kirchhoff
As Leis (ou Lemas) de Kirchhoff foron formuladas por Gustav Kirchhoff no ano 1845, mentres aínda era un estudante. Empreganse moito en enxeñería eléctrica para obter os valores de intensidade de corrente e potencial en cada punto dun circuíto eléctrico. Xorden da aplicación da lei de conservación da enerxía.
Pereira, Forcarei
San Bartolomeu de Pereira  é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 158 habitantes (80 homes e 78 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 170 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 137 habitantes, sendo 64 homes e 73 mulleres.
Leis de Kirchhoff
En circuítos complexos, así coma en aproximacións de circuítos dinámicos, pódense aplicar empregando un algoritmo sistemático, sinxelamente programable en sistemas de cálculo informatizado mediante matrices, así coma aproximacións de circuítos dinámicos.
Pereira, Forcarei
Topónimo
A orixe do topónimo pode vir tanto do latín pirariam, que viría de piru(m) ("pera") + -ariam (sufixo abudancial), "lugar cheo de peras" como de petra(m), "pedra". O significado de "lugar elevado localizado nunha zona pedregosa" cúmprese neste caso.
Leis de Kirchhoff
Lei dos nós ou lei de correntes de Kirchhoff
250px|miniatura|1a. Lei de circuíto de Kirchhoff (KCL - Kirchhoff's Current Law - nas súas siglas en inglés ou LCK, lei de corrente de Kichhoff, en galego)
Un enunciado alternativo é:
Lei das mallas ou lei de tensións de Kirchhoff
250px|miniatura|2a. Lei de circuíto de Kirchhoff (KVL - Kirchhoff's Voltage Law - nas súas siglas en inglés ou LVK, Lei de voltaxe de Kirchhoff en galego)
Un enunciado alternativo é:
Rashid Behbudov
miniatura|290px|dereita|Rashid Behbudov. Rashid Behbudov, nado en Tiflis o 14 de decembro de 1915 e finado o 9 de xuño de 1989, foi un cantante a actor azerí da época soviética.
Traxectoria
Fillo do cantante Majid Behbudov, entre 1938 e 1944, Rashid traballou na Philharmónica e na Ópera de Ereván. En 1945 por invitación de Tofig Guliyev, Rashid Behbudov mudouse a Bakú, e nese ano interpretou o papel principal no filme musical "Arşın mal alan", versión cinematográfica da ópera de 1910 de Uzeyir Hajibeyov e que o fixo famoso en todo o Acerbaixán, converténdose nun cantante popular na Unión Soviética, especialmente coñecido polas súas melódicas e rítmicas cancións de amor realizando tamén galas en Irán, acompañado polo pianista Chingiz Sadikhov e o intérprete de tar Ahsan Dadashov, en Turquía realizou o seu primeiro concerto en 1961 acompañado polo violinista Azad Aliyev. Realizou tamén xiras por Suramérica e a India. Foi solista da Philarmonía de Acerbaixán (1946-1956), realizou papeis protagonistas en varias óperas na Ópera de Acerbaixán (1953-1960). En 1966 creou o Teatro da Canción de Acerbaixán.
Vilaframil
Parroquia
Lugares
Cambre
Cambre é un concello da provincia da Coruña pertencente á comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2019) conta con 24.648 habitantes (23.621 no 2010, 23.231 no 2009, 22.513 no 2007, 22.092 no 2006, 21.523 no 2005, 20.919 no 2004). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou cambresa.
Xeografía
O concello ten unha superficie de 40,7 km², e abrangue 12 parroquias. Forma parte da rexión histórica das Mariñas dos Freires, caracterizada por unha sucesión de áreas achanzadas con vales moi suaves, sendo a altitude máxima de 130 m. Pertence á zona de influencia marítima, se ben a única parroquia con costa é O Temple. Está atravesado de leste a oeste polo río Mero, que alimenta o encoro de Cecebre.
O municipio ten clima oceánico húmido, con temperaturas son suaves e precipitacións altas. A humidade relativa do aire é elevada, cun índice superior ao 75 %. A vexetación é hidrófila,con bosques e fragas de carballos, piñeiros e eucaliptos.
Historia
Consérvanse antas neolíticas nos límites co concello de Carral. Consérvase un petróglifo no castro de Sigrás. Tamén se conservan restos dos castros de Pravio, Armental, e Fraís, todos eles de tipoloxía clásica: construídos nun outeiro, cun poboado de casas circulares rodeado dun muro defensivo. Posiblemente o concello, actual vía de paso da ruta inglesa do camiño de Santiago, xa fose percorrido por unha antiga vía romana que unía A Coruña e Betanzos.
Topónimo
O topónimo da vila que dá nome ao concello, Cambre, podería ser prerromano e terse orixinado antes do século III. O seu significado referiríase a unha poboación ligada a unha altura, unha fortificación ou a un límite entre territorios.
Parroquias
miniatura|dereita|As doce parroquias que conforman o concello de Cambre.
Lugares de Cambre
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cambre vexa: Lugares de Cambre.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1962
Resultados do Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1 celebrado en Watkins Glen o 7 de outubro de 1962.
Resumo
''Por terceiro ano consecutivo, Ferrari decidira non facer a viaxe a través do Atlántico para a carreira americana, foi un ano lamentable para o equipo, terminou sexto de oito equipos no Campionato de Construtores (sen unha vitoria), logo de gañar o ano anterior. Os potentes novos motores V8 construído por Climax e BRM para o segundo ano da fórmula de 1´5 litros dominou a serie, e a vantaxe de Ferrari de foi completamente borrada.''
Ademais, como resultado, o americano Phil Hill quedou outra vez sen un volante no seu país de orixe, e, peor aínda, enterouse por unha fonte confiable, The Glen, de que fora despedido!
Nigueiroá, Guillamil, Rairiz de Veiga
Nogueiroá é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 85 habitantes deles 42 homes e 43 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Sinfonía concertante para violín e viola (Mozart)
A Sinfonía concertante para violín, viola e orquestra en Mi bemol Maior, K. 364/320d, é unha sinfonía concertante composta por Wolfgang Amadeus Mozart en 1779.
Instrumentación
A obra, para violín e viola solistas, require da utilización de:
A parte solista da viola está escrita en Re Maior en lugar de en Mi bemol Maior, e o instrumento é afinado un semitono ascendente (técnica de scordatura) para lograr un son máis brillante. Esta técnica é infrecuente cando se interpreta na viola moderna e se emprega principalmente en execucións con instrumentos orixinais.
Estrutura
A obra consta de tres movementos:
Influencia
Esta sinfonía concertante influíu en moitos arreglistas que empregaron os seus temas. En 1808, foi publicado por Sigmund Anton Steiner un arranxo da obra para o sexteto de corda Grande Sestetto Concertante. As seis partes están divididas do mesmo xeito nos seus seis executantes, que se presentan como solistas con acompañamento. A obra ten sido tamén arranxada para violonchelo interpretando a parte da viola.
A Sinfonía concertante é menciona na novela Sophie's Choice (1979) de William Styron, logo de que un estraño abusa de Sophie no metro, escoita a peza na radio, que lle trae recordos da súa infancia en Cracovia e a saca repentinamente da súa depresión.
O movemento andante aparece tamén en Uzak, unha película do 2002 dirixida por Nuri Bilge Ceylan.
José Silveira
Co nome de José Silveira podemos estar a referirnos a:
Ao voso gusto
Ao voso gusto (en As You Like It) é unha obra de comedia pastoral de William Shakespeare que foi escrita en 1599 e foi publicada por vez primeira por First Folio en 1623. A primeira representación da obra é incerta, mais suxeriuse como a máis posible a realizada en Wilton House en 1603.
Ao voso gusto conta a historia da heroina Rosalinda e a súa fuxida no xuízo do seu tío, acompañada pola súa curmá Celia, para atopar seguridade e o amor no bosque de Arden. No bosque, atópanse con gran variedade de personaxes, destacando o melancólico viaxeiro Jaques, quen sabe moitos dos famosos discursos de Shakespeare (como "All the world's a stage", "too much of a good thing" e "A fool! A fool! I met a fool in the forest"). Jaques achega un marcado contraste respecto dos outros personaxes da obra, sempre observando e sorteando as dificultades da vida no país.
Historicamente, a resposta da crítica foi variada, considerando a obra algúns críticos como un traballo de gran mérito aínda que de menos calidade que outros traballos de Shakespeare. A obra segue sendo unha das favoritas entre o público e foi adaptada para a radio, o cinema e o teatro musical. A peza é considerada a favorita de famosos actores e actrices anglosaxóns de teatro de cinema, como Vanessa Redgrave, Juliet Stevenson, Maggie Smith, Rebecca Hall, Helen Mirren e Patti LuPone no papel de Rosalinda e Alan Rickman, Stephen Spinella, Kevin Kline, Stephen Dillane e Ellen Burstyn no papel de Jaques.
Foi traducido ó galego por Miguel Pérez Romero e foi publicado por Edicións Laiovento no ano 2019.
Elena Cornaro Piscopia
Elena Lucrezia Cornaro Piscopia, nada o 5 de xuño de 1646 e finada o 26 de xullo de 1648, foi unha filósofa italiana de ascendencia nobre, que se converteu nunha das primeiras mulleres en obter un grao académico dunha universidade e en 1678, converteuse na primeira muller do mundo en recibir un doutoramento en filosofía.
Foi membro de numerosas academias e foi estimada en toda Europa polos seus logros e virtudes. En Hypatia's Heritage, Margaret Alic afirma que se converteu en profesora de matemáticas na Universidade de Padua en 1678.
Legado
A súa experiencia inspirou a Charles Patin, profesor de Medicina en Padua, para proporlle á súa filla máis vella, Gabrielle-Charlotte Patin que comezase os seus estudos na universidade, mais a universidade cambiou os seus estatutos para prohibir o ingreso das mulleres. A seguinte muller en doutorarse foi o de Laura Bassi en 1732, na Universidade de Boloña.
Fastback
O fastback é un tipo de carrozaría que se define porque a parte traseira do coche ten unha única pendente desde o teito ata o parachoques da parte traseira e o vidro traseiro está case horizontal e paralelo á cola, formando un plano continuo, dependendo de como se incorpore a función ao estilo individual é moi similar ao estilo kammback.
Definición
Un fastback defínese a miúdo como unha única caída desde o teito ata a parte traseira do vehículo.
Máis concretamente, na revista Road & Track definiron o fastback como: Unha carrozaría pechada, normalmente un cupé pero ás veces un sedán, cun teito inclinado gradualmente nunha liña ininterrompida desde o parabrisas ata o bordo traseiro do coche. Un fastback naturalmente préstase a unha configuración hatchback e moitos a teñen, pero non todos os hatchbacks son fastbacks e viceversa.
No caso do Ford Mustang, o termo fastback úsase para diferenciarse do estilo de carrozaría cupé notchback,  que ten unha ventá traseira máis pronunciada, seguida dun portón de maleteiro horizontal.
Historia
Os deseñadores de automóbiles na década de 1930 comezaron a usar elementos da aerodinámica dos avións para suavizar a liña dos vehículos de aspecto de caixón do seu día. Algúns deseños que se adiantaron ao seu tempo cando se expuxeron a principios dos anos 30 incluíron a racionalización da "bágoa" do coche traseira; unha configuración similar á que se coñecería como "fastback" 25 anos despois." Merriam-Webster recoñeceu por primeira vez o termo "Fastback" en 1954, moitos anos antes da popularización do termo "hatchback ", que entrou no dicionario en 1970. As opinións varían sobre se os termos se exclúen mutuamente.
Entre os primeiros exemplos de automóbiles fastback inclúese o Auburn Cabin Speedster de 1929, o Cadillac V-16 Aerodynamic Coupe de 1933, o Stout Scarab de 1935, o Packard 1106 Twelve Aero Sport Coupe de 1933, o Bugatti Type 57 Atlantic, o Tatra T87, o Porsche 356, o  Saab 92/96, o Standard Vanguard, o GAZ-M20 Pobeda, e o Bentley Continental R-Type.
En América do Norte os numerosos termos de mercadotecnia para o estilo de carrozaría fastback incluían "aerosedan", "club coupé", "sedanette" e "torpedo back". Os coches incluían os Cadillac da Serie 61 e  62 Club Coupes, así como outros modelos de General Motors, Ford e Chrysler. A principios dos anos 40 ata 1950 case todos os fabricantes nacionais ofrecían polo menos un estilo de carrozaría fastback dentro das súas liñas de modelos. A mediados dos anos 60 a aparencia recuperouse en moitos produtos GM e Ford ata mediados dos anos 70.
En Europa, xa había en 1945 unha parte traseira inclinada nos coches aerodinámicos, da que, entre outras cousas, derivan as formas do Volkwagen Escaravello e o Porsche 356. Na clase media alta e alta, os fastbacks foron exóticos durante moito tempo. As poucas excepcións incluían carrozarías racionalizadas dos anos corenta e coches Tatra e Citroën.
Jonava
Jonava é unha cidade de Lituania que posúe 34.387 habitantes ó bordo do río Neris.
Poboación
A poboación está composta por: 90% lituanos, 5% rusos e 5% outras nacionalidades.
Carmen Blanco Ramos
Carmen Blanco Ramos, nada en Vilar de Céltigos (Grixoa, Santa Comba) o 2 de xuño de 1957, é unha escritora galega.
Traxectoria
Viviu desde 1968 en Madrid, onde se formou académica e culturalmente. Estudou filoloxía na Universidade Complutense de Madrid. Os inicios literarios producíronse cos contos publicados no suplemento cultural “O espello” de ''A Freita. Revista da lingua e da cultura galega de Asturias''. Porén, é coñecida pola súa novela A golpe de dor publicada pola editorial 3C3.
Publicou varios relatos e artigos de crítica literaria en Madrygal. Revista de estudios gallegos, A Freita e Grial. En 2001 regresou a Galicia. Reside en Vilar de Céltigos.
O cabaleiro enmascarado
O cabaleiro enmascarado (en The Lone Ranger) é un telefilme estadounidense que foi estreado no 2003. Foi un intento de Warner Bros de revivir a franquía Lone Ranger nunha nova xeración. Está protagonizado por Chad Michael Murray e por Nathaniel Arcand.
Xosé Silveira
José Baltasar Silveira Cañizares, nado en 1938 en Helechosa de los Montes, Badaxoz (España), é un empresario vigués do sector da mariña mercante.
Formación
De pai galego, naceu en Estremadura pero estudou bacharelato en Toledo e Náutica na Coruña, na especialidade de máquinas. Ao rematar a carreira, comezou a traballar como xefe de máquinas nalgúns dos buques pesqueiros de Pescanova. A principios dos setenta comeza a facer investimentos no sector inmobiliario, e en 1974 funda Remolcanosa, a primeira empresa do sector en Galiza e en España.
Como empresario navieiro
A primeira expansión da empresa foi a compra da portuguesa Tinita, que transforma en Remolcanosa Portugal. En 1997 adquire a empresa pública española Elcano, a maior navieira do estado naquel momento, dedicada fundamentalmente ao transporte de petróleo e derivados a granel. Múdalle o nome á empresa e chámaa Empresa Naviera Elcano, que integra no grupo empresarial Nosa Terra. Posteriormente merca a brasileira Docenave, que pasa a chamarse Elcano Brasil (2001), e crea Elcano Argentina.
En 1997 entra no negocio da sanidade coa compra da clínica viguesa Povisa, o maior hospital privado do estado. En 2002 merca tamén o sanatorio compostelán Nuestra Señora de la Esperanza.
É vicepresidente da cámara de comercio de Vigo e vicepresidente da aseguradora Aegón España.
Quilmelas, Guillamil, Rairiz de Veiga
Quilmelas é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 19 habitantes deles 9 homes e 10 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Datileira
miniatura|Dátiles da palmeira. A datileira (Phoenix dactylifera L. (árabe Tamr:تمر )), é unha palmeira froiteira cuxo froito é o dátil, probabelmente orixinaria do sueste asiático.
É unha das especies mais salientábeis do xénero Phoenix, que conta con outras quince, distribuídas dende o norte de África (incluíndo as Illas Canarias), o sur de Asia, até o Extremo Oriente.
Etimoloxía
O nome xenérico Phoenix vén do grego φσίνιξ (palmeira). O nome específico latino dactylifera, que xerou o vocábulo galego datileira, fai alusión á produción de dátiles.
Descrición
É unha palmeira dioica de toro único ou ramificado na base, de até 30 m de altura e 20 a 50 cm de diámetro, cuberto cos restos das follas vellas. As follas son pinnadas, espiñentas, de 6 a 7 m de longo, con folíolos duns 45 cm de lonxitude, de cor glauca. Inflorescencias erectas moi ramallosas xurdindo dunhas espatas bivalvas de cor acastañada entre as follas, nas femias tornándose pénsiles na frutificación. Flores bracteadas con 3 sépalos e 3 pétalos, as masculinas de cor crema con 6 estames, e as femininas verde amarelentas con xineceo tricarpelar de estigmas tortos cara o exterior. Froitos oblongo ovoides, de 3 a 9 cm de lonxitude, de cor laranxa, coa polpa carnosa e doce, pasando ao encarnado acastañado ao chegar.
Cultivo e usos
Planta foránea da península, da que non se atopa mosta até a Idade de Bronce. Nunha cove de Jumilla (Murcia) atopáronse osos que confirma o seu uso como alimentación no 2600 a.X.C.
Multiplícase por sementes que tardan uns 2 meses en xermolar. É unha palmeira moi rústica e resistente a toda clase de solos sempre que haxa humidade e estea preto do mar Utilízase illada, ou en grupos (aliñada ou formando palmeirais). O transplante é doado. miniatura|Acios de dátiles.
En Elx (País Valenciano) atópase un coñecido palmeiral El Palmeral que ten máis de medio millón de exemplares de datileira. Crese que foron os cartaxineses os que o plantaron. O levante español é un lugar moi axeitado par ao cultivo de palmeiras. Os mellores exemplares deste gran palmeiral áchanse nunha horta chamada: Huerto del Cura. Algúns deles ten máis de 300 anos. Cómpre te ren conta que a vida media dunha palmeira va idos 250 aos 300 anos. En Elx frutifican no mes de outubro. A horta complétase co noutras especies tropicais.
É importante a industria datileira e de confección de palmas, que son as pólas desecadas cun proceso especial e ás veces artisticamente trenzadas. Para isto préganse as follas cubríndoas cunha carapucha que coa falla de sol albean e serven para a produción de palmas de Semana Santa. Esta tradición compártese coas pólas de oliveira. Esta actividade fraquea a planta. Estas follas, chamadas simplemente palmas, foron na Antigüidade un símbolo de vitoria. Poden verse en gravados de medallas como indicación da conquista dalgunha cidade. Era costume ademais outorgar unha palma aos atletas e corredores de carros triunfadores.
Na iconografía cristiá a presenza da palma na man do santo é sino de ter sufrido martirio.
Usos tradicionais do dátil en medicina
Os dátiles teñen moito tanino usado en medicina coma detersivo (poder limpador) e adstrinxente intestinal. Coma unha infusión, decocción, xarope, ou pasta, os dátiles poden administrarse para a ardencia da gorxa, arrefriados, catarreira bronquial, e para combater a febre. Outro uso é como desintoxicación do alcoholismo. O po de sementes úsase tamén nalgunhas menciñas tradicionais.
A goma exsudada do toro emprégase na India para tratar a diarrea e síndromes xenitourinarios. As raíces úsanse contra a dor de moas. O pole rende un principio estroxénico, a estrona, con efecto gonadotrópico en ratas novas.
Enfermidades
A palma datileira é susceptíbel a unha doenza causada polo fungo Fusarium oxysporum que mata as poboacións vellas de cultivares coma 'Deglet Nour' e fixo declinar a produción no Marrocos e no oeste da Alxeria. Porén, os novos cultivares resisten esta enfermidade.
Muerte de un ciclista
Muerte de un ciclista é un filme hispano-italiano dirixido por Juan Antonio Bardem que foi estreado en 1955.
Carral
Carral é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca homónima. Segundo o IGE a súa poboación en 2020 era de 6.473 habitantes (5.945 no 2010, 5.275 no 2000, 5.212 no 1998). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Muerte de un ciclista
Sinopse
Un profesor de universidade e a súa amante, unha muller casada da burguesía, atropelan accidentalmente un ciclista. Temerosos de que se descubra o adulterio, deciden ocultar o tráxico accidente.
Carral
Xeografía
dereita|miniatura|300px|Parroquias de Carral.
O concello atópase a 17 km da Coruña, limitando con Cambre polo norte, con Ordes e Mesía polo sur, con Abegondo polo leste, con Cerceda ao oeste e con Culleredo ao noroeste. Ocupa 48 km².
Está definido polos vales dos ríos Barcés e Brexa, afluentes do río Mero pola beira esquerda. O río Brexa atravesa o concello en dirección noroeste-nordeste, formando o val entre Tabeaio e o núcleo urbano de Carral. O río Barcés transcorre diagonalmente polo municipio, servindo nalgúns traxectos como límite con Abegondo. Forma o val de Barcia, de gran riqueza agrícola. Os cumios principais do concello son o monte Xalo (459 m), San Bartolomeu (nas Travesas, de 458 m) e o monte Castro de Ameás (210 m).
Historia
Na Idade Media o terreo estaba baixo a xurisdición do Conde de Altamira. Carral era lugar de paso dos peregrinos que percorrían o camiño inglés, vía que contaba con tres variantes. Unha delas ía paralela á actual estrada N-550. As outras dúas transcorría polas beiras do río Barcés.
Fernando III concedeu ao pobo de Carral o título de "Moi Leal" como recoñecemento á afouteza con que o 29 de novembro de 1227 se defendeu o castelo de Baeza fronte ao asedio musulmán. O propio rei Fernando III concedeu o privilexio de colocar no escudo unha bordadura de goles con oito aspas de ouro, unha por cada parroquia, en conmemoración daquela fazaña. Despois os Reis Católicos, en 1497, concederon á vila de Carral a Carta de Puebla Real, quedando libre do señorío de Santiago e podendo colocar no seu escudo a coroa real.
Revolución de 1846
A Liga Galega da Coruña toma a iniciativa de levantar un monumento en memoria dos Mártires de Carral, colocándose a primeira pedra o 23 de abril de 1899, inaugurándose o monumento o 22 de maio de 1904 co lema "Aos mártires da liberdade mortos o 26 de abril de 1846. Liga Gallega na Cruña" e cunha placa cos nomes dos oficiais executados.
A Poboanza, Pazos de Reis, Tui
A Poboanza é un lugar da parroquia de Pazos de Reis, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 152 habitantes (68 homes e 84 mulleres), un descenso de 35 habitantes respecto ao ano 1999.
Carral
Toponimia
O topónimo procede do núcleo de poboación que serve de capital, situado no camiño entre Santiago de Compostela e A Coruña, polo que circulaba a Carrilana.
Patrimonio arquitectónico
O pazo de Abrigosa, de estilo barroco, sitúase no lugar de Abrigoso, na parroquia de Vigo. Ten peche de pedra e dous accesos á leira. O edificio, de dúas alturas, ten planta en forma T cun balcón sobresaíndo no alzado orientado o leste. Está cuberto con tellado a dúas aguas. Ten un escudo no alzado sur, e a leira ten dous alpendres.
O pazo de Vilasuso, de estilo barroco, sitúase no lugar de Vilasuso, na parroquia de Sumio, no val do Barcia. De planta angular, ten amplas proporcións, con dous corpos da fachada principal en escuadra. Nun lateral en ángulo recto, situase a capela. Na parte superior está a cociña destacando a cheminea. Entre as altas torres da fachada principal ten un escudo que reprenda ós Vilardefracos, Bermudez de Castro, Salgado, Santiso, Lobera e Mariño.
O pazo da Ribeira sitúase no lugar da Ribeira, na parroquia de Quembre, á beira do río Barcés e preto de Ponte Lago. Destacan os xardíns, con labirintos de buxos e tres fontes de pedra. A vivenda é un casarío de planta rectangular cuberta de tella a catro augas, realizada en cachotería con cantería en xambas, linteis e esquinas. Na fachada situada cara ao xardín ten un escudo coas armas Salazar e dos Alvarado. A capela esta adicada a San Xoán Bautista.
O pazo de Reboredo sitúase no lugar de Reboredo, na parroquia de Paleo, a carón da estrada N-550. O edificio ten planta paralelepípeda, en forma de escuadra, cunha torre de tres alturas ameada integrada nun dos lados. Presenta unha galería engadida construída a mediados do século XX. As esquinas, ocos e cornixas son de cantería. O escudo dos Figueroa é do século XVIII e procede do desaparecido pazo de Tabeaio.
O pazo de Esperante está no lugar de Esperante, na parroquia de Quembre, separado de Cerceda polo Monte Xalo. Ten planta paralelepípeda, con dúas alturas.
O pazo das Cadeas é unha construción do século XVII, situada na aldea de Herves, fronte ao val de Barcia. En abril de 1690 pasou nel unha noite a raíña Mariana de Neoburgo, esposa de Carlos II de España. Diante del pasa a ruta de sendeirismo dos muíños de batán.
Economía
No concello de Carral está o polígono Os Capelos de 439.616 m2. O concello ten unha importante base no agro sendo o pan de Carral (con festa gastronómica no segundo domingo de maio) e a empanada (primeira fin de semana de setembro) os seus produtos máis coñecidos.
Lugares de Carral
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Carral vexa: Lugares de Carral.
Hibridación in situ cromoxénica
A hibridación in situ cromoxénica (que se adoita abreviar como CISH, do inglés chromogenic in situ hybridization) é unha técnica citoxenética que combina o método de detección de sinais cromoxénicos das técnicas de inmunohistoquímica coa hibridación in situ. Foi desenvolvida arredor do ano 2000 como alternativa á hibridación in situ fluorescente (FISH) para a detección da amplificación do oncoxene HER-2/neu. A CISH é similar á FISH no sentido de que ambas as dúas son técnicas de hibridación in situ usadas para detectar a presenza ou ausencia de rexións específicas do ADN. Porén, a CISH é moito máis práctica en laboratorios de diagnóstico porque usa microscopios de campo brillante en vez dos máis complicados e caros microscopios de fluorescencia que hai que usar na FISH.
Procedemento
miniatura|Procedemento para realizar a hibridación in situ cromoxénica
Deseño de sondas
O deseño de sondas para CISH é moi similar ao das sondas para FISH con diferenzas só en etiquetado e detección. As sondas para FISH son xeralente etiquetadas con diversas etiquetas fluorescentes e só pode detectarse con microscopio fluorescente, mentres que as sondas para CISH son etiquetadas con biotina ou digoxixenina e poden detectarse usando un microsocpio de campo brillante unha vez que se aplicaron outros pasos do tratamento.
As sondas para CISH son de aproximadamente 20 nucleótidos de lonxitude e son deseñadas para dianas de ADN. Son complementarias da secuencia diana e únense a ela despois dun paso de desnaturalización e hibridación. Só se dispón comercialmente dunhas poucas sondas para CISH, así que para a maioría das aplicacións deben ser extraídas, amplificadas, secuenciadas, etiquetadas e mapadas a partir de cromosomas artificiais bacterianaos (BACs). Os BACs foron desenvolvidos durante o Proxecto Xenoma Humano, xa que era necesario illar e amplificar curtos fragmentos de ADN humano para propósitos de secuenciación. Hoxe os BACs poden seleccionarse e posicionarse no xenoma humano usando bases de datos públicas como o UCSC Genome Browser. Isto asegura unha complementariedade óptima e especificidade de secuencia. O ADN extráese dos clons de BAC e amplifícase usando unha técnica baseada na polimerase, como a DOP-PCR. Os seguintes clons son secuenciados e verifícanse as súas posicións no xenoma. A etiquetaxe de sondas pode realizarse usando un cebado aleatorio ou a traslación de amosega para incorporar biotina ou digoxixenina.
Preparación dos tecidos, hibridación de sondas e detección
Para que a CISH funcione optimamente, os cromosomas deben estar en interfase ou metafase. As mostras de tecidos están adheridas con seguridade a unha superficie, que adoita ser un portaobxectos de cristal, con parafina. As mostras de tecidos deben despois lavarse e quentarse varias veces para eliminar toda a parafina antes do paso de hibridación. Despois disto, a mostra sométese a unha dixestión con pepsina para asegurarse de que a diana é accesible. Como paso final, engádense de 10 a 20 μL de sonda, a mostra cúbrese cun cubreobxectos que se sela con cemento goma, e despois o portaobxectos quéntase a 97 °C durante 5–10 minutos para desnaturalizar o ADN. O portaobxectos sitúase despois nun forno a 37 °C durante toda a noite, polo que a sonda pode hibridarse. Ao día seguinte, a mostra é lavada e aplícase un bloqueador para sitios de unión a proteínas non específicas. Se se vai usar a peroxidase do ravo picante (HRP, horseradish peroxydase), a mostra debe ser incubada en peróxido de hidróxeno para suprimir a actividade de peroxidase endóxena. Se se utilizou a digoxixenina como etiqueta da sonda, aplícase un anticorpo primario de fluoresceína anti-digoxixenina seguido dun anticorpo secundario anti-fluoresceína conxugado con HRP. Se se utilizou a biotina como etiqueta da sonda, primeiro deben bloquearse os sitios de unión non específicos utilizando seroalbumina bovina (BSA). Despois, utilízase para a detección unha estreptavidina conxugada a HRP. Despois a HRP converte a diaminobencidina (DAB) nun produto marrón insoluble, que pode ser detectado nun microscopio de campo brillante a 40-60 aumentos. Pode utilizarse unha contratinguidura como a hematoxilina e eosina para facer o produto máis visible.
Comparación con outras técnicas
miniatura|A) Detección de FISH directa. As etiquetas fluorescentes son unidas a unha sonda, que se hibridará á febra de ADN diana. B) Detección de FISH indirecta. A biotina, por exemplo, únese a unha sonda. A estreptavidina unida a unha etiqueta fluorescente únese á biotina con alta especificidade. C) Detección de CISH indirecta. De novo, a biotina únese a unha sonda. A etreptavidina ligada á peroxidase do ravo picante únese á biotina con alta especificidade. A peroxidase do ravo picante converte a diaminobencidina nun precipitado marrón.
Comparación coa FISH
A FISH considérase a técnica estándar para a detección de anormalidades cromosómicas porque é moi sensible e ten unha alta resolución. Outras técnicas que se desenvolveron para detectar anormalidades cromosómicas son comparadas xeralmente coa sensibilidade e especificidade da FISH para ver se están ao mesmo nivel. Por exemplo, comparada coa FISH, a CISH ten unha sensibilidade do 97,5% e unha especificidade do 94% para a detección da amplificación do xene HER-2/neu. A taxa de concordancia entre a FISH e a CISH era do 94,8%, o que indica que a CISH é unha técnica comparable á FISH. A maioría das demais fontes concordan e informan dunha prestación case igual nos ensaios de amplificación de xenes da FISH e a CISH. Porén, ás veces a CISH mostra unha baixa sensibilidade para amplificacións de baixo nivel.
A CISH ten algunhas vantaxes sobre a FISH nos reactivos e o equipamento que hai que usar. Como se sinalou antes, a CISH é moito máis barata e doada de usar porque usa microscopios de campo brillante en vez de microscopios de fluorescencia. Ademais, os reactivos para CISH son máis estables que os reactivos para FISH, polo que é posible para almacenar as mostras e examinar a mesma mostra moitas veces. Os reactivos para FISH difumínanse co tempo debido ao fotoblanqueo, polo que unha mostra só se pode examinar unha vez. Ademais dos caros microsocopios de fluorescencia, a FISH tamén require unha cámara dixital de alta resolución para capturar micrografías da mostra antes de que se difumine a fluorescencia. Outra vantaxe de usar un microscopio de campo brillante é que a mostra de tecido ou célula pode visualizarse enteira por medio da CISH, mentres que a morfoloxía da célula é difícil de estimar usando a microscopia de fluorescencia na FISH.
A CISH tamén se diferencia da FISH nas sondas que usa e no método global. Hai moitos tipos de sondas para FISH dispoñibles, como sondas de repeticións, sondas que detectan xenes específicos ou telómeros e sondas que detectan anormalidades cromosómicas. En contraste, hai unha variedade limitada de sondas para CISH dispoñibles comercialmente, incluíndo as sondas que se unen ao centrómero dos cromosomas 3, 7, 8, 9, 10, 11, 17, 18, X e Y así como sondas específicas para xenes relacionados co cancro, como HER-2, EGFR, MYC e TOP2A. Malia a limitada variedade de sondas para CISH dispoñibles, son xeralmente máis custosas que as sondas para FISH. Con respecto ao método global, a FISH pode realizarse usando etiquetaxe directa (os fluorocromos son unidos ás sondas) ou indirecta (as sondas son etiquetadas con biotina ou digoxixenina, que son detectadas usando estreptavidina etiquetada fluorescentemente ou anticorpos, respectivamente). A CISH realízase usando etiquetaxde indirecta na cal os anticorpos ou a estreptavidina son conxugadas con enzimas como a peroxidase do ravo picante (HRP) ou a fosfatase alcalina (AP).
Comparación coa inmunohistoquímica
A CISH e a inmunohistoquímica son similares porque ambas se usan para o mesmo propósito (principalmente detectar a amplificación de HER-2/neu) e ambas usan encimas de restrición (HRP/AP) para medir dita amplificación. Porén, a CISH e a inmunohistoquímica son diferentes en que esta última mide a expresión de proteínas, mentres que a CISH mide a amplificación do ADN. Esta diferenza é especialmente útil para o HER-2/neu porque se observou que a amplificacion deste xene ten máis valor para o prognóstico que a expresión de proteínas.
Unha desvantaxe da inmunohistoquímica é que non é posible identificar resultados de falso negativo e falso positivo. Na CISH, se non hai sinal para a sonda de referencia, o ensaio falla.
Para a sobreexpresión de proteínas/amplificación xénica altas e baixas, a CISH e a inmunohistoquímica mostran unha concordancia de aproximadamente o 86% e o 89%, respectivamente. Mostrouse que os anticorpos monoclonais son mellores que os anticorpos policlonais para a detección en inmunohistoquímica ou en CISH, xa que se unen máis especificamente, o que causa unha maior taxa de concordancia.
Para sobreexpresión de proteínas/amlificación xénica medias a concordancia varía, pero é maior cando se usan anticorpos monoclonais que cando se usan os anticorpos policlonais. A concordancia variable débese ao feito de que a amplificación xénica non se correlaciona estritamente coa expresión de proteínas e a que a heteroxeneidade de tumores pode facer difícil detectar a sobreexpresión de proteínas nun tecido.
Aplicacións médicas
A CISH aplícase frecuentemente para avaliar a amplificación xénica, como o status HER-2/neu en mostras de cancro de mama. A amplificación HER-2/neu está asociada cunha maior mortalidade, maior taxa de recorrencia e peor prognóstico no cancro de mama. O anticorpo monoclonal trastuzumab é un bloqueador de receptor que probou ser clinicamente moi efectivo en tumores con sobreexpresión de HER-2/neu. Por tanto, é esencial determinar o status do receptor antes de comezar o tratamento contra o cancro.
A CISH tamén se usa para a detección de rearranxos e fusións cromosómicas, como a fusión do dominio ALK tirosina quinase co promotor e a rexión 5’ de EML4 no cancro de pulmón. Os tumores ALK-positivos son un subgrupo clinicamente relevante, xa que poden ser tratados con moita efectividade co inhibidor de ALK crizotinib.
Ademais de en cancros, a CISH tamén é útil para detectar as infeccións por papilomavirus humano.
Hibridación in situ potenciada por prata (SISH)
A hibridación in situ potenciada por prata (ou SISH, do inglés silver-enhanced in situ hibridization) utiliza un método similar ao da CISH, pero o produto final é un precipitado de prata en vez dun produto marrón. Neste método, unha sonda etiquetada con dinitrofenol (DNP) únese á secuencia diana. Despois engádese un anticorpo primario anti-DNP seguido dun anticorpo secundario conxugado á HRP. Seguidamente engádense acetato de prata, hidroquinona e peróxido de hidróxeno ao anticorpo secundario e a HRP cataliza a poiymerización da prata en presenza de peróxido de hidróxeno. O metal prata queda depositado no núcleo da célula. A amplificación de HER-2/neu vese como puntos negros.
DuoCISH
DuoCISH é unha variante da CISH que permite usar dúas sondas diferentes no mesmo portaobxectos. É unha técnica ben establecida para a detección da amplificación HER-2/neu incluso se ás veces se informa que é menos efectiva que a FISH. Nesta técnica, unha sonda únese á referencia, a cal, no caso da detección da amplificación de HER-2/neu, é CEN17 (o centrómero do cromosoma 17), mentres que a outra sonda únese á secuencia diana, a cal é HER-2/neu. DuoCISH combina a FISH e a CISH porque converte sinais das sondas da FISH en substratos cromoxénicos. Funciona baseándose no principio de que a tinguidura de cianina azul é un substrato para a HRP e a tinguidura vermella é un substrato para a AP. Por exemplo, os sinais de isotiocianato de fluoresceína (FITC) verde son convertidos en precipitados cromoxénicos azuis por medio de anticorpos anti-FITC conxugados coa HRP, e os sinais de Texas Red son convertidos en precipitados cromoxénicos vermellos por medio dun anticorpo anti-Texas Red conxugado á AP. Unha vantaxe do DuoCISH é que é posible distinguir entre a aneuplodía cromosómica e a amplificación xénica, xa que o xene de referencia será tamén amplificado en aneuploidía, pero non na detección da amplificación xénica.
Glenn Branca
Glenn Branca, nado o 6 de outubro de 1948 en Harrisburg, Pensilvania e finado o 13 de maio de 2018, foi un influente compositor e guitarrista de vangarda. Branca utilizaba habitualmente guitarras preparadas e é coñecido polo seu uso de fortes volumes, repeticións, droning e series harmónicas. No ano 2008 concedéuselle unha subvención sen restricións da Foundation for Contemporary Arts.
Comezos
Branca comezou a tocar a guitarra aos 15 anos. Despois de ir ao York College entre os anos 1966 e 1967, creou a banda de versións The Crystal Ship con Al Whiteside e Dave Speece no verán de 1967. Branca estudou teatro no Emerson College en Boston a principios dos anos 70. En 1973 trasladouse de Boston a Londres coa súa entón moza Meg English. Cando regresou novamente a Boston en 1974 coñeceu a John Rehberger. Comezou a experimentar co son como fundador dun grupo de teatro experimental chamado Bastard Theater en 1975.
Mundial de Fútbol de 2014 - Fase final
A fase final da Copa do Mundo de Fútbol de 2014 celebrada no Brasil enfrontou aos campións e subacampións dos diferentes grupos da primeira fase. Así pois, dous equipos de cada grupo, dun total de dezaseis, enfrontáronse nunha primeira rolda a partido único, pasando os vencedores do mesmo aos cuartos de final. Despois de eliminatorias sucesivas xogouse a final cos dous equipos que pasaron todas as roldas: e, gañando o título de campión finalmente a selección xermana. Houbo tamén un partido para decidir o terceiro posto entre os eliminados nas semifinais, o e os, gañando o equipo neerlandés por 3-0. Todos horarios amosados corresponden á hora de Brasilia (UTC-3).
Glenn Branca
Finais dos 70 e anos 80
En 1976 mudouse a Nova York. O seu primeiro encontro coa escena musical da cidade foi con N. Dodo Band, xa que estivo moitas veces no seu lugar de ensaio. Así coñeceu a Jeffrey Lohn, que tocaba o violín eléctrico no grupo. Glenn entón formou dúas bandas a finais dos 70: Theoretical Girls en 1977 co compositor e guitarrista Jeffrey Lohn, e The Static. Tamén actuou no Guitar Trio de Rhys Chatham en 1977, unha experiencia de música noise moi importante no desenvolvemento da súa faceta de compositor.
A principios dos 80 realizou varias composicións para conxuntos de guitarras eléctricas, como The Ascension (1981) e Indeterminate Activity of Resultant Masses (1981). Pouco despois comezou a compoñer sinfonías para orquestras de guitarras eléctricas e percusión, que mesturaban cacofonía droning industrial e microtonalidade cunhas case místicas e avanzadas matemáticas. Comezando coa Sinfonía No. 3 ("Gloria") (1983), empezou a compoñer sistematicamente para as series harmónicas. Neste proxecto, Branca isto inicialmente influenciado polos escritos de Dane Rudhyar, Hermann von Helmholtz, e Harry Partch. Tamén construíu varios instrumentos amplificados electricamente da súa propia invención, expandindo o seu conxunto máis aló da guitarra. Un feixe deses instrumentos eran cítaras de tres pontes que bautizou como "mallet guitars" (guitarras de mazo), porque eran instrumentos de percusión tocados con baquetas, e cimbalóns eléctricos monotón cunha terceira ponte adicional en posicións resoantes. Entre os primeiros membros do seu grupo estaban Thurston Moore e Lee Ranaldo de Sonic Youth, Page Hamilton de Helmet e varios membros de Swans como Michael Gira e Dan Braun.