cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metabolismo dos ácidos graxos
Síntese de áacidos graxos
En animais e fungos como os lévedos ocorren estas mesmas reaccións pero catalizadas pola ácido graxo sintase I (FASI), unha gran proteína dímera que ten todas as actividades encimáticas que cómpren para crear ácidos graxos. A FASI é menos eficiente que a FASII; porén, permite a formación de máis moléculas, incluíndo os ácidos graxos de "cadea media" por medio dunha terminación temperá da cadea. Os encimas aciltransferases e transacilases, incorporan os ácidos graxos aos fosfolípidos, triaglicéridos, etc. ao transferiren os ácidos graxos entre un aceptor e un doante de acilos. Tamén teñen a tarefa de sintetizar lípidos bioactivos así como as súas moléculas precursoras.
Unha vez que se formou o ácido graxo 16:0, sofre varias modificacións, que teñen como resultado a desaturación e/ou elongación. A elongación, que empeza co estearato (18:0), realízase principalmente no retículo endoplasmático por varios encimas unidos a membranas. Os pasos encimáticos implicados no proceso de elongación son principalmente os mesmos que os que se levan a cabo na síntese de ácidos graxos, pero os catro pasos principais sucesivos da elongación realízanos proteínas individuais, que poden estar fisicamente asociadas.
Abreviaturas: ACP – proteína portadora de acilos, CoA – coencima A, NADP – nicotín adenín dinucleótido fosfato.
Nótese que durante a síntese de ácidos graxos o axente redutor é o NADPH, mentres que o axente oxidante na beta-oxidación é o NAD+. Esta diferenza exemplifica un principio xeral que é que se consome NADPH durante as reaccións biosintéticas e xérase NADH nas reaccións que renden enerxía. (Así, o NADPH é tamén necesario para a síntese de colesterol a partir de acetil-CoA; mentres que o NADH xérase durante a glicólise.) A fonte de NADPH é dobre. Cando o malato é descarboxilado oxidativamente polo “encima málico ligado a NADP+", fórmanse piruvato, CO2 e NADPH. O NADPH tamén se forma pola ruta da pentosa fosfato que converte a glicosa en ribosa, que se pode usar para a síntese de nucleótidos e áidos nucleicos ou pode catabolizarse a piruvato.
Produtos finais glicolíticos usados na conversión de carbohidratos en ácidos graxos
Nos humanos os ácidos graxos fórmanse a partir de carbohidrtos predominantemente no fígado e tecido adiposo e na glándula mamaria lactante. O piruvato producido na glicólise é un importnte intermediario na conversión de carbohidrastos en ácidos graxo e colesterol. Isto ocorre pola conversión do piruvato en acetil-CoA nas mitocondrias. Porén, este acetil-CoA debe ser transportado ao citosol, onde ten lugar a síntese de ácidos graxos e colesterol. Isto non pode ocorrer directamente. Para obter acetil-CoA citosólico procedente das mitocondrias, o citrato (producido pola condensación do acetil-CoA co oxalacetato) retírase do ciclo do ácido cítrico mitocondrial e transpórtase a través da membrana mitocondrial interna ata o citosol. Alí é procesado pola ATP citrato liase orixinando acetil-CoA e oxalacetato. O oxalacetto volve ás mitocondrias en forma de malato (que despois se convertirá outra vez en oxalacetato para volver a sacar máis acetil-CoA das mitocondrias). O acetil-CoA citosólico é carboxilado pola acetil CoA carboxilase a malonil-CoA, o primeiro paso destinado á síntese de ácidos graxos.
Regulación da síntese de ácidos graxos
O acetil-CoA convértese en malonil-CoA pola acción da acetil-CoA carboxilase, e ese malonil-CoA destínase a alimentar a vía da síntese de ácidos graxos. A acetil-CoA carboxilase é o punto de regulación na síntese de ácidos graxos saturados de cadea recta, e está suxeito a fosforilación e regulación alostérica. A regulación da fosforilación ocorre principalmente en mamíferos, mentres que a regulación alostérica ocorre na maioría dos organismos. O control alostérico ten lugar como unha inhibición de retroalimentación polo palmitoíl-CoA e unha activación polo citrato. Cando hai altos niveis de palmitoíl-CoA, que é o produto final da síntese de ácidos graxos saturados, este inactiva alostericamente a acetil-CoA carboxilase para impedir unha acumulación de ácidos graxos na célula. Os altos niveis de citrato actúan activando a acetil-CoA carboxilase, porque estes altos niveis indican que hai acetil-CoA dabondo para alimentar o ciclo do ácido cítrico e producir enerxía.
Os niveis plasmáticos altos de insulina (por exemplo, despois das comidas) causan a desfosforilación e activación da acetil-CoA carboxilase, o que promove a formación de malonil-CoA a partir de acetil-CoA, e consecuentemente a conversión de carbohidratos en ácidos graxos, mentres que a adrenalina e o glicagón (liberados no sangue durante a fame e o exercicio) causan a fosforilación deste encima, inhibindo a lipoxénese en favor da oxidación dos ácidos graxos por beta-oxidación.
Trastornos
Os trastornos do metabolismo dos ácidos graxos poden ser a hipertrigliceridemia (niveis moi altos de triglicéridos), ou outros tipos de hiperlipidemias. Estas poden ser familiares (herdadas) ou adquiridas.
Os trastornos de tipo familiar do metabolismo de ácidos graxos son trastornos xenéticos herdados do metabolismo lipídico. Estes trastornos poden describirse como trastornos da oxidación dos ácidos graxos ou trastornos do almacenamento de ácidos graxos, que son o resultado de defectos xenéticos en encimas ou proteínas de transporte que afectan á capacidade do corpo de oxidar os ácidos graxos para producir enerxía nos músculos, fígado e outros tecidos. Cando un trastorno da oxidación dos ácidos graxos afecta os músculos é un tipo de miopatía metabólica.
Ademais, as células cancerosas poden presentar un metabolismo dos ácidos graxos irregular con respecto á síntese de ácidos graxos e a oxidación de ácidos graxos mitocondrial que está implicado en diversos aspectos da tumoroxénese e crecemento celular.
Sigtryggur Arnar Björnsson
Sigtryggur Arnar Björnsson, nado o 7 de marzo de 1993, é un xogador profesional islandés de baloncesto. Con 1,80 metros de estatura xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 15 de abril de 2021, anunciouse a fichaxe de Björnsson ata final de tempada polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. O internacional islandés chegou para cubrir o posto de base tras a lesión do lituano Augustas Pečiukevičius.
The Ascension
The Ascension é o oitavo álbum de estudio do músico estadounidense Sufjan Stevens, publicado o 25 de setembro de 2020 a través do selo Asthmatic Kitty.
A Costa da Groba, Guláns, Ponteareas
A Costa da Groba é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Godspeed
Godspeed é o cuarto álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Glasvegas, publicado o 2 de abril de 2021 a través do selo Go Wow Records. O disco foi gravado e producido polo cantante do grupo James Allan.
Vinciá, Marzá, Palas de Rei
Vinciá é un lugar da parroquia de Marzá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
Can Vies
Can Vies é un centro social autoxestionado (CSA) okupado, creado en 1997. Está situado no Carrer dels Jocs Florals 40-42, no barrio de Sants de Barcelona. O edificio construíuse en 1879 para vivendas. Foi remodelado pola construción da chamada Línia Transversal do metro de Barcelona, xa que se atopa xunto á estación de Mercat Nou da liña 1 da rede. Neste espazo desenvólvense principalmente actividades culturais, sociais e políticas.
Historia
miniatura| Detalle da fachada de Can Vies.
Usos anteriores
Construído en 1879, era na súa orixe un edificio residencial. En 1923, cando se construíu a Línia Transversal do Metro de Barcelona, o edificio foi mercado para construír baixo del o túnel por onde pasarían as vías. O edificio empregouse como almacén de materiais e oficinas para a construción desta liña de metro. Posteriormente converteuse no edificio das e dos traballadores do metro, e foi colectivizado durante a guerra civil española polo sindicato CNT.
Durante o franquismo, o edificio foi a sección sindical do metro do Sindicato Vertical. Engadíuselle un anexo para unha capela adicada á Virxe de Montserrat, patroa de Cataluña. Foi a sede do Círculo Social Metropolitano, unha entidade creada o 13 de novembro de 1943 que xestionaba actividades deportivas, artísticas e de lecer, activa até 1985. Daquela contaba cun salón de actos, unha sala de xuntas, un local de ensaio do Orfeón Social Metropolitano e un laboratorio fotográfico. As obras de teatro tamén se ensaiaban na capela.
Tamén foi sede das Escolas Comerciais Montserrat, que posteriormente se trasladarían á Rambla de Badal, números 113-119, onde se atopa actualmente o CEIP Cavall Bernat. Tras seren legalizados os sindicatos, o edificio continuou a cumprir as súas funcións como edificio das e dos traballadores. Albergou a sede do dispensario e diversas oficinas sindicais. A principios dos 90 o edificio sufriu varios incendios, nun período en que os traballadores estaban en conflito laboral coa empresa TMB.
Okupación
O 10 de maio de 1997, o edificio foi okupado por xente moza do barrio, como resposta á falta de espazos onde desenvolver actividades tanto recreativas como políticas. En resposta, TMB presentou unha demanda en 1998.
Aproveitando a chegada do AVE a Barcelona, o Concello aprobou un plan de reordenación urbanística. Este afectaba a varios inmobles da zona, incluído Can Vies, para convertelos en edificios de vivendas particulares.
O 1 de febreiro de 2007, no xuízo polo desaloxamento de Can Vies, foi desestimada a demanda de Ferrocarril Metropolità de Barcelona (TMB). Dita empresa, dependente de TMB e xestora do metro de Barcelona, fixera un contrato de cesión do edificio á CNT en 1984, polo que é o sindicato o que utiliza o local. A sección ferroviaria da CNT solicitáralle á FMB un espazo para as súas actividades. A empresa cedeu Can Vies, co dereito a revogar a decisión en calquera momento, mais non o fixo. Tras a escisión da CNT, a CXT abriu o local a varias entidades.
Organización e participación
O órgano de decisión máximo do CSA Can Vies é a asemblea. Funciona por consenso, de xeito horizontal, sen xerarquías nin representantes, a través da responsabilidade colectiva. Participa na Assemblea de Barri de Sants e mais na Assemblea d'Okupes de Barcelona. Forma parte, amais, doutras iniciativas, como a campaña contra a Ordenança del Civisme e diversas campañas antirrepresivas.
Usos
Unha parte de Can Vies utilízase como vivenda e outra, como centro social. Nesta celébranse asembleas, festas, obradoiros de teatro, coloquios, mesas redondas, debates, representacións teatrais e actuacións musicais, presentacións de libros, proxeccións de películas ou documentais ou xantares populares, entre outras actividades. Can Vies é tamén a sede da redacción e a maquetación da revista La Burxa,
O espazo tamén foi o berce da Colla Bastonera de Sants, unha agrupación a prol da cultura popular catalá. Tamén participan ou participaron moitos colectivos, como a Assemblea de Joves de Sants, o colectivo anarcoindependentista Negres Tempestes ou o Colèctiu de Cinema. Entre os grupos musicais nados neste espazo están Pirat's Sound Sistema.
Intento de desafiuzamento e demolición
miniatura| Estado de Can Vies o [[29 de maio de 2014]] O Concello de Barcelona ditou unha orde de desafiuzamento que as entidades de Can Vies intentaran anular sen éxito. O 26 de maio de 2014, xusto o día seguinte das eleccións ao Parlamento Europeo, houbo unha ampla despregadura dos Mossos d'Esquadra. Despois de seis horas de resistencia, executouse a orde de desaloxo do edificio. Ese mesmo día, o edificio foi demolido.
Estes acontecementos provocaron unha forte reacción veciñal e varias accións violentas, como a queima da escavadora empregada para derrubar o edificio. Varias manifestacións remataron coa queima de colectores. A forte resposta policial tivo como consecuencia a solidariedade doutros barrios de Barcelona e arredores. O 28 de maio houbo concentracións de protesta en varias cidades do Estado, o que se coñeceu como efecto Can Vies.
Reconstrución e continuidade
esquerda|miniatura| Inicio da reconstrución de Can Vies O 31 de maio de 2014, o Concello de Barcelona anunciou que a demolición do edificio ficaba paralizada. A asemblea decidiu volver okupar o espazo e restauralo. Para esta reconstrución lanzaron unha campaña de micromecenado que superou as expectativas da organización. Como resultado, refundouse a asemblea cos obxectivos de reconstruír o edificio e reiniciar as actividades do centro social.
A asemblea semanal está integrada na actualidade polos colectivos La Burxa, la Trama Feminista, Negres Tempestes, a Comissió Antirepressiva de Sants, Acció Llibertària de Sants, Niu d'agulles (obradoiro de costura), a Universitat Lliure de Sants ou os Músics Can Vies, entre outros.
Debate político institucional
A continuidade do proxecto alén do intento de desafiuzamento de maio de 2014 provocou un intenso debate político na cidade. O Concello chegou mesmo a celebrar un pleno extraordinario dedicado a dita cuestión.
O tema prolongouse até as eleccións municipais de Barcelona de 2015. O CSA Can Vies foi un dos principais eixes de debate, tanto na xestión do intento de desafiuzamento como na súa continuidade. O debate institucional foi reintroducido nas eleccións municipais de Barcelona de 2019, pois algúns partidos políticos reabriron o tema.
Supermarine Seafire
O Supermarine Seafire é unha versión naval do Supermarine Spitfire adaptada para operar dende portaavións. Era análogo en concepto ao Hawker Sea Hurricane, unha versión navalizada do compañeiro do Spitfire, o Hawker Hurricane. O nome Seafire é a abreviación do máis longo Sea Spitfire.
A idea de adoptar unha versión embarcada do Supermarine Spitfire xa fora discutida polo Almirantazgo en maio de 1938. A pesar da necesidade urxente de substituír varios tipos de avións obsoletos que aínda operaban coa Fleet Air Arm (FAA), algúns opuxéronse á idea, como Winston Churchill, aínda que esas disputas foron a miúdo un resultado de dar prioridade a produción de Spitfire baseados en terra. Durante 1941 e principios de 1942 o concepto foi impulsado novamente polo Almirantazgo, culminando nun lote inicial de cazas Seafire Mk Ib que foron entregados a finais de 1941, que foron usados principalmente para que os pilotos gañasen experiencia operando o tipo no mar. Aínda que había preocupación sobre a pouca resistencia do seu tren de aterraxe, que non fora reforzada como se fai con moitos avións embarcados, o seu rendemento considerouse aceptable.
A partir de 1942 pedíronse rapidamente máis modelos de Seafire, incluído a primeira variante operacionalmente viable, o Seafire F Mk III. Isto fixo que o tipo se extendese rapidamente na FAA. En novembro de 1942 o Seafire entrou en combate por vez primeira durante a Operación Torch, os desembarcos aliados no Norte de África. En xullo de 1943 o Seafire usouse para proporcionar cobertura aérea á invasión aliada de Sicilia, e repetiu ese rol no mes de setembro na posterior invasión de Italia. Durante 1944 o Seafire usouse en boas cantidades para proporcionar apoio aéreo á forzas de terra aliadas durante o desembarco de Normandía e a Operación Dragón no sur de Francia. Durante a segunda metade de 1944 o Seafire formou parte da compoñente aérea da Frota Británica do Pacífico, onde rapidamente demostrou ser un interceptor capaz contra os temidos ataques kamikaze dos pilotos xaponeses que se volveran cada vez máis comúns nos últimos anos da guerra no Pacífico.
O Seafire continuou sendo utilizado durante algún tempo tras rematar a guerra. A FAA optou por retirar rapidamente todos os seus Seafire con motores Merlin e substituílos por avións con motores Griffon. O tipo combateu durante a guerra de Corea, durante a cal os Seafire da FAA realizaron centos de misións de ataque ao chan e de patrulla aérea contra as forzas de Corea do Norte durante 1950. O Seafire foi retirado do servizo durante os anos 50. No servizo coa FAA o tipo foi substituído polo máis novo Hawker Sea Fury, o derradeiro caza con motores de pistóns usado por ese corpo, e pola primeira xeración de cazas a reacción embarcados, como o de Havilland Vampire, o Supermarine Attacker, e o Hawker Sea Hawk.
Orixe
Nun momento de considerable demanda de Spitfires baseados en terra, debido á caída de Francia e á posterior batalla de Inglaterra, o desvío de recursos para facilitar o desenvolvemento e a fabricación dunha versión naval reduciría a produción do Spitfire. Para cubrir parcialmente a brecha ata que o substituto do Fulmar (a especificación N.5/40, que acabaría sendo o Fairey Firefly) estivese dispoñible para entrar en servizo, decidiuse no seu lugar pedir varios Grumman Wildcat aos Estados Unidos para equipar a FAA. Eses avións entraron en servizo a finais de 1940 como o Martlet.
118 Seafire Mk Ib máis que incorporaron os reforzos na fuselaxe foron modificados a partir de Spitfire Vb por Cunliffe-Owen en Eastleigh e por Air Training Service. Eses avións equipáronse co equipo de radio HF naval e equipo IFF ademais dunha baliza de busca Type 72. Nestes e nos seguintes Seafire os instrumentos recalibráronse para ler nós e millas náuticas e ver de millas por hora e millas terrestres. O armamento fixo era o mesmo que o do Spitfire Vb; dous canóns de 20 mm Hispano Mk II alimentados por un cargador de tambor e catro metralladoras de 7,7 mm Browning. Tamén se concibiu para levar un depósito de combustible de 136 l debaixo da fuselaxe. En xuño de 1942 tiveron lugar as primeiras entregas do Seafire ao 807 Squadron. Outra unidade de primeira liña, o 801 Squadron, operou esta versión a bordo do HMS Furious dende outubro de 1942 ata setembro de 1944.
Máis desenvolvementos
A segunda variante semi-naval do Seafire, e a primeira en ser construída como tal, foi o Seafire F Mk IIc que estaba baseado no Spitfire Vc. O Vc tiña varios refinamentos con respecto ao Vb. Ademais das modificacións incluídas no lote principal de Seafire Ib, esta versión podía lanzarse cunha catapulta, e un gancho para unha eslinga a cada lado da fuselaxe, xusto detrás do mamparo do motor. Producíronse tres subtipos, os F Mk IIc e FR Mk IIc (cazas e recoñecemento), impulsados por un Merlin 46, e o L Mk IIc cun Merlin 32 de baixa altitude fabricado especificamente para uso naval. Esta versión do Merlin usaba un impulsor de sobrealimentador "recurtado" para proporcionar unha maior potencia a altitudes baixas que os motores estándar, entregando 1 585 cabalos a 838 m. Os dous modelos de motor impulsaban unha hélice Rotol de catro pás de 3,28 m de diámetro. Debido a que esta versión usaba a á "C" o canón Hispano estaba alimentado por un cargador de cinto de 120 proxectís, pero usaba o mesmo armamento que o Ib; o FR tamén levaba dúas cámaras F24. Despois das probas do aparato Rocket Assisted Take Off Gear (RATOG) (pequenos motores foguete de combustible sólido que podían instalarse na fuselaxe ou nas ás para axudar a que as engalaxes fosen máis curtas) en febreiro de 1943, este equipamento fíxose estándar en todos os Seafire. Porén, moitos pilotos da FAA rara vez usaban o RATOG, en parte debido a que non había moita necesidade para iso e tamén debido aos riscos que suscitaba unha ignición asimétrica.
O modelo IIc foi o primeiro do Seafire en ser despregado operacionalmente en grandes números. Supermarine construíu 262 unidades deste modelo e outros 110 foron fabricadas por Westland, que tamén fabricou 30 Seafire Mk III (Hybrid) (Mk III sen ás pregables). Aínda que desenvolvido para uso en portaavións, esta versión aínda carecía das ás pregables necesarias para o seu uso a bordo dalgúns portaavións da Royal Navy, algúns dos cales tiñan pequenos elevadores de avións incapaces de acomodar toda a envergadura dos Seafire. miniatura|250x250px|Priegues das ás dun Seafire O Seafire F Mk III foi a primeira adaptación real do deseño do Spitfire para usarse en portaavións. Desenvolveuse a partir do Seafire Mk IIc, pero incorporando ás pregadas manualmente que permitían a máis avións ser estacionados nas cubertas e nos hangares baixo elas. Supermarine ideou un sistema de dous priegues rectos; introducíuse un corte inmediatamente fóra das baías das rodas dende onde a á inclinábase cara arriba e lixeiramente inclinada cara a fuselaxe. Unha segunda bisagra na punta da á permitía que esta se pregase cara abaixo (cando as ás eran pregadas as puntas pregábanse cara a fóra). Esta versión usaba os máis potentes Merlin 55 (F Mk III e FR Mk III) ou Merlin 55M (L Mk III), impulsando a mesma hélice de catro pás usada na serie IIc; o Merlin 55M era outra versión do Merlin para un máximo rendemento a baixa altitude. Outras modificacións realizadas nos Spitfire que tamén chegaron ao Seafire, incluído un filtro de aire Aero-Vee e escapes tipo exector de seis pilas. O canón máis curto e lixeiro Hispano Mk V foi introducido durante a produción así como accesorios para tanques de combustibles nas ás. Este Mark foi fabricado en maior cantidade que calquera outra variante do Seafire; dos 1 220 fabricados Westland construíu 870 e Cunliffe Owen 350. En 1947 Supermarine quitou todo o equipamento naval de 12 Mk III e estes avións entregáronse ao Corpo Aéreo de Irlanda.
Tras a serie Mk III, a segunte variante de Seafire foi o Seafire F Mk XV, que estaba impulsado por un Griffon VI, con sobralimentador dunha única etapa, e unha potencia de 1 850 cabalos a 610 m. Deseñado en resposta á Especificación N.4/43 este semellaba ser un Spitfire F Mk XII naval; en realidade o Mk XV era unha amálgama dunha célula dun Seafire III e ás con depósitos de combustible, tren de cola retráctil, elevadores máis grandes e o temón ancho e puntiagudo do Spitfire VIII. A cuberta do motor era distinta á da serie Spitfire XII, estando asegurada por un gran número de ancoraxes e sen a ampola en forma de landra detrás do cono da hélice. Os últimos 30 Mk XV fabricáronse coa cúpula da cabina en forma de bágoa e fuselaxe traseiro reducido introducidos no Spitfire Mk XVI. Nos primeiros 50 avións producidos por Cunliffe-Owen instalouse un gancho de detención máis pesado fara facer fronte a un maior peso. Nos seguintes Mk XV usouse unha nova forma de gancho de tipo "sting"; esta versión estaba unida ao poste reforzado do temón na parte traseira da fuselaxe e estaba instalada nun carenado baixo a base do temón. Un protector en forma de V diante da roda de cola evitaba que os cables do gancho de detención se enredasen coa roda. 390 Seafire XV foron fabricados por Cunliffe-Owen e Westland dende finais de 1944. Seis prototipos foron construídos por Supermarine. miniatura|249x249px|Supermarine Seafire Mk IIc no HMS Formidable Un problema que xurdiu inmediatamente foi o pobre comportamento en cuberta desta versión, especialmente durante as engalaxes. A plena potencia o cono de aspiración da hélice, que xiraba cara a esquerda (ao contrario que o Merlin, que xiraba cara a dereita), forzaba moitas veces ao Seafire a xirar a estribor, incluso co temón colocado totalmente na dirección oposta. Isto ás veces levou a colisións coa illa do portaavións. Os amortecedores do tren de aterraxe seguían sendo os mesmos que os dos Spitfire co motor Merlin moito máis lixeiro, significando que a miído balanceo estivese acompañado dunha serie de saltos. Como medida provisional recomendouse que os pilotos evitasen usar plena potencia nas engalaxes. Tamén houbo problemas relacionados con este balanceo que se acentuaba enormemente no evento dunha ignición asimétrica do equipo RATOG. Ningún dos Seafire de primeira xeración como motores Griffon deberían usar o RATOG no mar a menos que estivesen colocados diante da primeira barreira de protección na cuberta.
O Seafire F Mk XVII foi un Mk XV modificado; o cambio máis importante foi o reforzo do tren de aterraxe principal cusando amortecedres máis grandes e un índice de rebote máis baixo. Isto axudou a domar o comportamento en cuberta do Mk XV, reducindo a tendencia das puntas da hélice a "peteirar" a cuberta durante unha aterraxe usando o gancho de detención, facendo os amortecedores máis suaves que o avión non rebotase tanto sobre os cables de detención e na barreira de protección. A meirande parte dos XVII de produción tiñan a fuselaxe traseira recurtada e a cabina en forma de bágoa (o parabrisas modificouse cunha sección redonda, con fiestras estreitas, en vez de levar o parabrisas chan usado nos Spitfires) e instalouse un tanque extra de combustible de 33 galóns na parte traseira da fuselaxe. As ás reforzáronse, cun longueiro máis forte necesario para o novo tren de aterraxe, e eran capaces de levar unha maior carga baixo elas que as anteriores variantes do Seafire. Constuíronse 232 unidades desta variante por Westland (212) e Cunliffe-Owen(20).
Os Seafire F Mk 45 e FR Mk 45 foron as seguntes versións do Seafire en ser construídas, e as primeiras en usar un motor da serie Griffon 60 cun sobrealimentador de dúas etapas e dúas velocodades. O prototipo TM379 fora modificado a partir do prototipo dun Spitfire F Mk 21 por Cunliffe-Owen e contaba cun gancho de detención tipo "sting". Debido a que esta versión era considerada un tipo "provisional" a súa á, que non se modificou con respecto ao Spitfire Mk 21, non se pregraba. A capacidade de combustible desta variante era de 545 litros distribuídos en dous tanques principais na fuselaxe dianteira: o inferior levaba 218 l, mentres que o superior 163 l, ademais de dous tanques nos bordos de ataque das ás con capacidade de 57 e 25 litros. O Seafire F Mk 45 entrou en servizo co 778 Squadron en novembro de 1946 e un feixe deles foron modificados como FR Mk 45 en marzo de 1947 ao instalárselles dúas cámaras F24 na fuselaxe traseira. Construíronse 50 F Mk 45 na fábrica de Castle Bromwich.
Os Seafire F Mk 46 e FR Mk 46 eran un Spitfire F Mk 22 modificado ao estándar naval e contaba coa fuselaxe traseira recurtada e a cabina en forma de "bágoa". Novamente a súa á non estaba deseñada para pregarse. O equipamento electrónico cambiouse dun sistema de 12 voltios a outro de 24. O sistema de combustible modificouse sobre o do Seafire 45 para incorporar un tanque de combustible extra de 145 litros na fuselaxe traseira, mentres que as ás conectáronse para que puidesen levar un tanque de combate de 102 litros baixo elas. Ademais podía levar un tanque lanzable de 227 baixo a fuselaxe. En abril de 1947 tomouse a decisión de substituír os Griffon 61 ou 64 que impulsaban unha hélice con cinco pás Rotol por Griffon 85 ou 87 con dúas hélces Rotol contrarrotativas de 3 pás. Todos agás os primeiros exemplares incorporaron unidades de cola máis grandes como as dos Spiteful e Seafang. Eses dous cambios transformaron o manexo do avión ao eliminar o poderoso xiro a estribor das anteriores variantes equipadas co Griffon. Pedíronse 200 Mk 46, pero só chegaron a construírse 24, todos eles por Supermarine.
Xeré, Meixide, Palas de Rei
Xeré é un lugar da parroquia de Meixide no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Barreiro, Meixide, Palas de Rei
Barreiro é un lugar da parroquia de Meixide no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Xuxilde, Marzá, Palas de Rei
Xuxilde é un lugar da parroquia de Marzá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
O Eido Vello, Guláns, Ponteareas
O Eido Vello é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres).
Universidade de Sevilla
A Universidade de Sevilla (US, en castelán: Universidad de Sevilla) é unha universidade pública española con sede en Sevilla, Andalucía. É unha das dúas universidades públicas da cidade, xunto coa Universidade Pablo de Olavide. Aínda que os seus centros atópanse repartidos por toda a cidade, a sede do seu reitorado é o edificio da Real Fábrica de Tabacos de Sevilla.
É a terceira universidade española en número de estudantes e a primeira de Andalucía, así como unha das máis antigas, con máis de 500 anos de historia.
A Biblioteca da Universidade de Sevilla, con 1.507.097 volumes, é a terceira biblioteca universitaria máis grande de España, despois da Biblioteca da Universidade Complutense de Madrid e a Biblioteca da Universidade de Barcelona.
Costa de Sequeiros, Guláns, Ponteareas
Costa de Sequeiros é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 73 habitantes (33 homes e 40 mulleres).
Couso, Guláns, Ponteareas
Couso é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 84 habitantes (35 homes e 49 mulleres).
San Pedro, Meixide, Palas de Rei
San Pedro é un lugar da parroquia de Meixide no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 46 habitantes, dos cales 25 eran homes e 21 eran mulleres.
Diana López Varela
miniatura|Diana López Varela Diana López Varela, nada en Pontevedra en 1986, é unha xornalista, guionista e escritora galega.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo na Universidade de Santiago en 2008 e fixo mestrados na Universidade San Pablo CEU (2010), na Universidade de Vigo (2012) e na UNED (2019).
Ten traballado como xornalista no Diario de Pontevedra, Diario de Arousa, Radio Galega (Galicia por diante), VEO 7, Telecinco e Telelugo (presentou e dirixiu De tarde en tarde). Tamén colaborou en Jot Down, Elnacional.cat, Luzes de Galicia, Yes (La Voz de Galicia), Público, Onda Cero (Un alto en el camino, desde 2017).
En 2012 abriu o blog Suspenso en Religión no que publicou o artigo "Mi coño", sobre o aborto, que tivo moita repercusión nos medios.
Desde 2018 organiza con Susana Pedreira o congreso As Mulleres que Opinan son Perigosas, encontro de mulleres columnistas que se celebra en Pontevedra arredor do 8 de marzo.
Ten participado en múltiples palestras, encontros etc sobre xénero e feminismo.
Casacamiño, Merlán, Palas de Rei
Casacamiño é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, os dous homes.
O Lameiro, Guláns, Ponteareas
O Lameiro é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Valerie Thomas
Valerie L. Thomas, nada o 8 de febreiro de 1943, é unha científica e inventora estadounidense. Inventou o Illusion Transmitter (transmisor de ilusión), polo que recibiu unha patente en 1980. Foi a responsable do desenvolvemento dos sistemas de procesamiento de imaxes de formatos de medios dixitais utilizados nos primeiros anos do programa Landsat.
Traxectoria
Valerie Thomas interesouse pola ciencia cando era nena, despois de observar o seu pai xogar coa televisión e ver as pezas mecánicas dentro da televisión. Á idade de oito anos, leu The Boys First Book on Electronics, que espertou o seu interese nunha carreira científica. O seu pai non a axudou cos proxectos do libro, a pesar do seu propio interese pola electrónica. Na escola para nenas á que asistiu, non se lle animou a seguir cursos de ciencias e matemáticas, aínda que logrou tomar un curso de física. Valerie non tivo moito apoio cando era nena. Aínda que os seus pais e a súa mestra da escola non loitaron polo seu dereito a estudar ciencias, tivo algúns mestres que loitaron por ela a unha idade temperá. Continuou asistindo á Universidade Estatal de Morgan, onde foi unha das dúas mulleres que se especializaron en física. Thomas destacouse nos seus cursos de matemáticas e ciencias na Universidade Estatal de Morgan e despois de graduarse cun título en física pasou a traballar para a NASA.
O Ferradal, Merlán, Palas de Rei
O Ferradal é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Joaquina García García
Joaquina García García, nada en Porto do Son en 1879 e finada en 1939, foi a inventora dun dos primeiros traxes de auga para a pesca.
Traxectoria
Joaquina García, coñecida polo alcume da Ghaxola, deseñou un traxe para que o seu pai, mariñeiro de profesión, fose ao mar e non se mollase. O bo resultado fixo que recibise encargos doutras xentes do mar interesadas nos traxes. Para atender tódalas peticións, que viñan de distintos puntos da costa española, tivo que montar un taller onde traballaron máis costureiras.
Adolfus africanus
Adolfus africanus é unha especie de réptil escamoso da familia dos lacértidos e subfamilia dos lacertinos, unha das seis incluídas no xénero Adolfus.
É endémica da África subsahariana.
Descrición
A especie foi descrita en 1906 polo biólogo belga, nacionalizado británico, George Albert Boulenger, no seu traballo:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Adolfus.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Distribución e ecoloxía
Adolfus africanus ten unha área de distribución disxunta na zona de bosques húmidos da África Central, encontrándose en Camerún, República Centroafricana, República Democrática do Congo, Sudán do Sur, Uganda, Ruanda, o oeste de Kenya e o extremo norte de Zambia.
Parece estar ausente da conca central do río Congo. Asóciase a bosques primarios e probablemente non tolera a deforestación.
Ameazas
É probábel que esta especie sexa sensible á deforestación, e probablemente non sexa capaz de persistir ou recolonizar o crecemento secundario que caracteriza os bosques sucesivos posteriores á explotación forestal. Sudán do Sur perdera case o 40 % da súa cobertura orixinal en 2006, debido ao rozamento con fins do aproveitamento de novas terras agrícolas; os bosques remanentes tamén son susceptíbeis ao corte masivo de bosque debido á presenza de especies madeirábeis valiosas, incluída a caoba. Non está claro se esta especie sobrevive en Entebbe (cidade ugandesa á beira do lago Victoria), a súa localidade tipo.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especia como LC (pouco peocupante) porque se atopa nunha área moi ampla de África Central, polo que, aínda que só se coñece un número limitado de localidades e está limitada a ameazas forestais esencialmente inalteradas, é probabel que actualmente se localicen.
O Outeiro, Guláns, Ponteareas
O Outeiro é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cheick Diallo
Cheick Diallo, nado o 13 de setembro de 1996 en Kayes, é un xogador profesional maliano de baloncesto que xoga nos Kyoto Hannaryz da B.League xaponesa. Con 2,03 metros de estatura xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, Diallo foi seleccionado polos Los Angeles Clippers na 33ª posición do Draft da NBA de 2016. Esa mesma noite foi traspasado ós New Orleans Pelicans. O 22 de xullo de 2016, Diallo asinou cos Pelicans.
O 23 de xullo de 2019, Diallo asinou un contrato de dous anos cos Phoenix Suns.
O 2 de febreiro de 2021, Diallo asinou co BC Avtodor Saratov da VTB United League.
O 20 de abril de 2021, Diallo asinou ata final de tempada co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB.
O Padrán, Guláns, Ponteareas
O Padrán é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
A Lagoa, Merlán, Palas de Rei
A Lagoa é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Monumentos históricos da antiga Nara
O Patrimonio da Humanidade da UNESCO Monumentos Históricos da Antiga Nara abarca oito lugares da antiga capital Nara na Prefectura de Nara, Xapón. Cinco son templo budista, un é un santuario xintoísta, un é un palacio e outro un bosque primario. As propiedades inclúen 26 edificios designados polo Goberno xaponés como Tesouros Nacionais, así como 53 designados como Sitios Culturais Importantes. Todos recoñecidos como Lugares Históricos. O Palacio de Nara foi designado como Lugar Histórico Especial e o Bosque Primixenio de Kasugayama como Monumento Natural. Tōdai-ji, Kōfuku-ji e o Bosque Primixenio de Kasugayama superpóñense co Parque de Nara, un parque designado como un dos "Lugares de Beleza Escénica" polo Ministerio de Educación, Cultura, Deportes, Ciencia e Tecnoloxía (MEXT). A UNESCO incluíu o sitio como Patrimonio da Humanidade en 1998.
Lista de sitios
A táboa enumera información sobre cada un dos 8 bens da lista do Patrimonio da Humanidade para os Monumentos Históricos da antiga Nara:
Adolfo Federico de Mecklemburgo
O duque Adolfo Federico Alberte de Mecklemburgo (en alemán: Adolf Friedrich Albrecht Heinrich), nado en Schwerin o 10 de outubro de 1873, e finado en Eutin o 5 de agosto de 1969, foi un explorador alemán en África, un político colonial, que foi elixido duque do Ducado Unido do Báltico, exercendo desde o 5 de novembro ao 28 de novembro de 1918.
Foi tamén o primeiro presidente do Comité Olímpico Nacional de Alemaña (desde 1949 a 1951).
Explorador en África
Desde 1907 até 1908, Adolfo Federico encabezou unha expedición científica de investigación en África Central, a atravesou África de leste a oeste. En 1908 foi galardoado coa Medalla Eduard Vogel da Asociación de Xeografía de Leipzig. Os insectos recollidos nas súas expedicións, e da súa residencia en Togo (onde foi gobernador) encóntranse no Museo de Historia Natural de Berlín e no Museo Senckenberg de Frankfurt.
De 1910 a 1911 encabezou unha expedición ao lago Chad e os ríos setentrionais da conca do Congo até o Nilo, no actual Sudán. Adolfo Federico e os seus compañeiros exploraron a daquela pouco coñecida rexión do bosque primario dos tributarios do Congo e a conca do lago Chad. Grupos individuais estenderon as súas exploracións ao río Bahr al Ghazal, cerca do alto Nilo, mentres outros viaxaron ao sur de Camerún e ás illas do golfo da Guinea. O Vom Kongo zum Niger und Nil ("Desde o Congo até o Níxer e o Nilo"), é un tratado en dous volumes baseado nas súas expedicións de 1910-1911; ten na actualidade unha excelente reputación polo seu detalle e imaxes.
Desde 1912 até 1914 Adolfo Federico foi o último gobernador de Togolandia na África Occidental Alemá, e foi convidado durante a celebración oficial da independencia de Togo en 1960. Despois da I Guerra Mundial, serviu como vicepresidente da Sociedade Colonial Alemá para a África Suroccidental, entidade de carácter privado; seu irmán Xoán Alberte foi o presidente desde 1895 até 1920.
O Hospital das Seixas, Merlán, Palas de Rei
O Hospital das Seixas é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Rally da Coruña de 1990
O Rally da Coruña de 1990 foi a 18ª edición de dito rally e a penúltima proba da tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 17 de novembro de 1990 e o vencedor foi Germán Castrillón, con Estrella Castrillón como copiloto, sobre un Ford Sierra Cosworth. Con esta vitoria proclamáronse campións de Galicia por primeira vez.
En 1991 este rally pasou a chamarse Rally Mil Vistas mentres que na Coruña celebrouse o 9º Rally da Coruña, ao obter a Escudería La Coruña os dereitos do nome e rebautizar o rally que viñan celebrando co nome de "Rally Cidade de Cristal".
Itinerario
O rally constaba de 78 quilómetros cronometrados (366 contando os enlaces) repartidos en cinco treitos diferentes (Carnota, Muros, O Ézaro, Dumbría e Vimianzo) a dúas pasadas cada un excepto o de Muros que se disputou a tres pasadas. O treito de Carnota constou de 4,9 km, comezando a 200 metros da igrexa de San Mamede e rematando en Cubelo. O treito de Muros, de 11 km percorreu a estrada de Muros ás Paxareiras, comezando a dous quilómetros de Muros e rematando a cinco das Paxareiras. O terceiro treito, O Ézaro, tamén de 11 km, foi dende a presa do Ézaro ata O Furiño. O treito D, Dumbría, comezou en Vilar de Colúns e rematou en Olveira sumando 3,5 km. O último treito, Vimianzo, sumou outros 3,5 km, comezando en Pasarela e rematando a 500 metros da estrada de Vimianzo a Baio.
Con todo, a primeira pasada polo treito de Dumbría foi anulada pola ausencia do guindastre.
Resumo
Manuel Senra e José Maceiras, a bordo do seu Peugeot 205 GTI foron os primeiros líderes do rally ao gañar no treito inicial de Carnota. O máis rápido no segundo treito foi Germán Castrillón, sacándolle oito segundos a Senra e arrebatándolle a primeira praza. Castrillón sacoulle outros 15 segundos no primeiro treito do Ézaro mentres que na primeira primeira pasada por Vimianzo Senra recortoulle tres segundos. Deste xeito na neutralización de Vimianzo o líder era Castrillón, con 15 segundos sobre Senra, mentres que José Luis Montero e Antonio Garrido loitaban pola terceira praza despois do abandono de Peitos ao romper a carcasa do cambio. Na segunda parte do rally Castrillón volveu sacarlle 16 segundos máis a Senra no Ézaro e mantivo a posición nos treitos restantes, logrando así a súa cuarta vitoria consecutiva e o seu primeiro título de campión de Galicia. Detrás de Senra chegaron os lucenses Montero e José Manuel López Parada despois de que Garrido picase unha roda e caese á quinta posición.
Penadouro, Guláns, Ponteareas
Penadouro é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Balonmán praia
250px|thumb|Campionato de España de balonmán praia de [[2014, en Laredo (Cantabria).]] O balonmán praia é un deporte derivado do balonmán, adaptado para poder practicalo na praia, como sucede con outros deportes como o fútbol praia ou o volei praia. O cambio de superficie de parqué a area comporta a obrigación de adaptar o regulamento.
Terreo de xogo
O campo ten unhas dimensión de 27 x 12 m (o terreo de xogo do balonmán tradicional é de 40 x 20 m). As liñas largas do terreo de xogo chámanse liñas de banda, e as curtas, liñas de portería. A portería está situada na metade da liña de portería e ten unha lonxitude de 3 m e unha altura de 2 m. A liña comprendida entre os dous paus da portería chámase liña de gol. A área da portería créase trazando unha liña paralela á liña de portería, a unha distancia de 6 m. A zona de xogo ten unha lonxitude de 15 m e un largo de 12 m. Está delimitada cunha cinta de 8 cm de largo fabricada en material elástico. A metade da zona de xogo ten que estar indicada sobre as liñas de banda cunha liña doutra cor de 15 cm de largo.
Para realizar os cambios, cada equipo dispón de dúas zonas, unha para o porteiro e outra para os xogadores de campo. A zona de cambio para o porteiro está situada fora do terreo de xogo como continuación transversal da área da portería, cun largo de 6 m (o mesmo que a área de portería). A zona de cambio dos xogadores de campo é o resto do exterior transversal do campo. Cada equipo dispón dun lateral de campo para a súa zona de cambios.
O Outeiro do Foxo, Guláns, Ponteareas
O Outeiro do Foxo é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
Balonmán praia
Pelota
Xógase cunha pelota de caucho ou goma, homologado pola Real Federación Española de Balonmán. O seu peso é de 360 gramos e o seu diámetro de 17,5 para os homes, e de 290 gramos e 16,5 cm de diámetro para as mulleres. Para os nenos pódese utilizar unha pelota de menores dimensións. Antes do partido hai que escoller 3 pelotas regulamentarias. Para evitar as excesivas interrupcións, o árbitro pode poñer en xogo unha pelota de reserva en calquera momento.
Alice H. Parker
Alice H. Parker, nada en Morristown, Nova Jersey, en 1895, foi unha inventora afroamericana coñecida pola súa contribución da calefacción de caldeira. Inventou unha caldeira que proporcionaba calefacción central para edificios e casas enteiros, que foi patentada o 23 de decembro de 1919.
A súa caldeira era diferente doutros fornos daquel momento e supuxo un grande avance por ser máis seguro que queimar leña xa que axudaba a que non se tivese que almacenar e queimar madeira nun forno tradicional. O deseño tiña condutos de aire que permitían á calor esparexerse por toda a estrutura. A invención de Parker incluía un sistema de queimado múltiple e usaba gas natural. O que fixo esta caldeira única foi ser precursora da calefacción por zonas, onde a temperatura podía ser axustada en diferentes áreas dun edificio.
Traxectoria
Parker foi estudante na Howard University Academy, un instituto de Washington D.C. e gaduouse con honras en 1910.
Patente
A patente de Alice para a caldeira foi presentada en 1919, antes do Movemento de Dereitos Civís e do movemento de liberación das mulleres nos EE.UU. o cal é en si extraordinario polo feito de pertencer ao colectivo de mulleres e ao das persoas negras, especialmente nun momento no que ambos se enfrontaban a máis discriminacións e particularmente debido á interseccionalidade.
O Outeiro do Foxo, Guláns, Ponteareas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Balonmán praia
Equipos
Os equipos están compostos por catro xogadores cada un, incluído o porteiro. Cada equipo ten catro reservas. Dispoñen dun número de cambios ilimitado e normalmente os equipos fan entre 1 e 3 cambios en cada transición ataque-defensa e defensa-ataque para aproveitar a longa zona de cambios (toda a banda), que permite recortar o tempo de repregamento defensivo ou do contraataque ofensivo, e ao mesmo tempo permite que haxa especialistas defensivos e ofensivos. Ademais, o porteiro cámbiase cun xogador especialista, os goles do cal teñen valor dobre. Tanto o porteiro como o especialista deben entrar no campo pola mesma banda da área de portería, pero poden abandonalo por calquera punto da súa liña de banda.
Partidos
O equipo que ao final de cada set marque máis goles na portería rival gaña o set. En caso de empate ao final de cada set, o xogo reiníciase cun salto no centro do campo e gañará o primeiro equipo que anote (gol de ouro). Se un equipo gaña os dous sets, gaña o partido cun resultado de 2-0. Se os dous equipos gañan un set, o partido decídese na quenda de penaltis, nun sistema chamado shoot-out ou "xogador contra porteiro". O equipo que gaña a quenda de shoot-outs, gaña o partido cun resultado de 2-1.