cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robin Stjernberg
2011-13: Idol e My Versions
Stjernberg formou parte na tempada de 2011 da versión sueca do talent-show Idol, logrando quedar no segundo posto do talent-show.
Actuacións
Quedou segundo conseguindo o 48% dos votos, gañando así Amanda Fondell cun 52%.
Despois de Idol, lanzou o seu primeiro sinxelo "All This Way" o 2 de decembro de 2011. A canción, tamén cantada pola gañadora Amanda Fondell nunha versión diferente, foi escrita e producida polo concursante da tempada de 2004 de Idol Darin Zanyar entre outros. Stjernberg firma co selo Lionheart Music Group no 2011.
Lanzou a súa propia compilación das súas actuacións no Idol My Versions o 4 de xaneiro do 2012. O primeiro sinxelo oficial do álbum foi a súa versión da canción de Beyoncé, "Halo".
2013: Melodifestivalen e Festival de Eurovisión
280px|miniatura|Robin Stjernberg no 2013
Stjernberg formou parte no Melodifestivalen 2013 coa canción "You". El actuou na cuarta semi-final o día 23 de febreiro do 2013 no Malmö Arena en Malmö. E gaña a final o día 9 de marzo do 2013, conseguindo así, representar a Suecia no Festival de Eurovisión 2013, conseguindo neste un 14º posto con 62 puntos.
Abraham Rubín
Abraham Rubín Álvarez, nado en Ourense en 1978, é un filósofo e músico galego.
Robin Stjernberg
2013: Melodifestivalen e Festival de Eurovisión
En abril de 2013, Stjernberg sacaba o EP For the Better de forma dixital, que contía cancións como: "You", "Beautiful" ou "Rule the World".
2013-actualidade: For the Better e Pieces
Robin lanzou o seu primeiro álbum non-cover "Pieces" o 26 de xuño do 2013, no que incluía a canción You e os seus outros sinxelos; Scars e Crime.
En novembro de 2013, o grupo alemá Cascada, que representou a Alemaña no Festival de Eurovisión 2013, públicou unha versión a dúo entre a vocalista do grupo e Robin Stjernberg da canción "You" que posteriormente entraría no álbum do grupo alemá Acoustic Sessions.
Abraham Rubín
Traxectoria
Como músico formou parte de Lamatumbá e despois de O sonoro maxín, sendo colaborador do compositor galego Marcos Payno.
Robin Stjernberg
2013-actualidade: For the Better e Pieces
O 11 de xuño de 2014 Robin lanza un novo sinxelo chamado Body Language. O sinxelo conseguiu o número 1 do Swedish iTunes chart.
-77
Outros
Historia ano a ano
Economía de Eswatini
Eswatini é un pequeno país onde a agricultura de subsistencia é a fonte de traballo de máis de 70% da poboación. O sector industrial haise diversificado logo da década de 1980, sendo o azucre e a polpa de madeira importantes produtos de exportación. Outros produtos exportados son cítricos, algodón e carne.
O 2007 intentouse modernizar e diversificar a industria, como resposta a unha caída dos prezos do azucre na Unión Europea. En anos recentes a minaría perdeu importancia, só a extracción de carbón e as canteiras de pedra permanecen importantes.
Tras a independencia do país realizouse unha renovación agraria dentro do marco tradicional sen intensificar a explotación do chan ou introducir cultivos novos, xa que non obriga a iso a presión demográfica e debido ao achegue na renda nacional das emigracións estacionais a Suráfrica.
Dentro do sector industrial destacan as plantas azucreiras, as fábricas madeireiras. Calcúlanse unhas reservas de 250 millóns de toneladas de hulla. Existen xacementos de diamantes no nordés do país que se exportan desde 1984.
Cercado polo territorio de Suráfrica, tendo soamente unha pequena fronteira terrestre con Mozambique, Eswatini depende case totalmente da economía surafricana, orixe de máis de 90% das súas importacións e destino de máis de 60% das súas exportacións. A taxa de cambio da súa moeda, o lilangeni, é fixa en relación ao rand surafricano, e a súa política monetaria é submisa a de Suráfrica, que proporciona o 66% da enerxía eléctrica e fortes entradas de divisas grazas ao turismo e a un acordo aduaneiro.
Adelshofen, Ansbach
Adelshofen é un concello da Alemaña, no distrito de Ansbach, na rexión administrativa de Mittelfranken, estado de Baviera.
The Supersonic Storybook
The Supersonic Storybook é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Urge Overkill, publicado o 15 de marzo de 1991 a través do selo Touch and Go Records.
Ernest Rutherford
Ernest Rutherford, Barón Rutherford de Nelson e de Cambridge, nado en Brightwater (Nova Zelandia) o 30 de agosto de 1871 e finado en Cambridge o 19 de outubro de 1937 foi un físico británico.
Está considerado o pai da física nuclear. Dedicouse ao estudo das partículas radioactivas, clasificándoas en alfa (α), beta (β) e gamma (γ) e achou que a radioactividade ía acompañada por unha desintegración dos elementos. Estes descubrimentos, realizados na Universidade McGill, de Montreal, valéronlle o Premio Nobel de Química en 1908.
Porén, Rutherford fixo os seus descubrimentos máis célebres despois de trasladarse á Universidade Vitoria de Manchester, no Reino Unido en 1907. En 1911 teorizou a existencia do núcleo atómico, no que se reúne toda a carga positiva e case toda a masa do átomo e deseñou un modelo atómico, ao que chegou para explicar o fenómeno da dispersión de Rutherford. descuberta por Hans Geiger e Ernest Marsden en 1909 baixo a dirección de Rutherford durante o coñecido experimento da lámina de ouro. Ademais, coa colaboración do seu discípulo Frederick Soddy, conseguiu a primeira transmutación artificial.
Se durante a primeira parte da súa vida consagrouse por completo ás súas investigacións, pasou a segunda metade dedicado á docencia e dirixindo os Laboratorios Cavendish de Cambridge, no que se descubriu o neutrón, e no que se formaron Niels Bohr e Oppenheimer. A súa influencia neste terreo da física que descubriu foi pois especialmente relevante.
The Supersonic Storybook
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Nash Kato e Eddie Roeser agás onde se indique.
Ernest Rutherford
Os primeiros anos
Ernest Rutherford era o cuarto dos doce fillos de James e Martha Rutherford. O seu pai era granxeiro e mecánico, mentres a súa nai, antes de casar, fora mestra. Ambos desexaban dar aos seus fillos unha boa educación e tratar de que puidesen proseguir os seus estudos.
Rutherford destacou moi pronto pola súa curiosidade e a súa capacidade para a aritmética. Os seus pais e o seu mestre animárono moito, e resultou ser un alumno brillante, o que lle permitiu entrar no Nelson College, no que estivo tres anos. Tamén tiña grandes calidades para o rugby, o que lle valía ser moi popular na súa escola. O último ano, terminou en primeiro lugar en todas as materias, grazas ao cal entrou na Universidade, no Canterbury College, no que seguiu practicando o rugby e no que participou nos clubs científicos e de reflexión.
Por esa época empezou a manifestarse o xenio de Rutherford para a experimentación: as súas primeiras investigacións demostraron que o ferro podía magnetizarse por medio de altas frecuencias, o que de seu era un descubrimento. Os seus excelentes resultados académicos permitíronlle proseguir os seus estudos e as súas investigacións durante cinco anos en total nesa Universidade. De feito, conseguira a única bolsa de Nova Zelandia para estudar matemáticas, e sobreviviu o último ano como mestre. Obtivo dese modo o título de "Master of Arts" cunha dobre primeira clase en matemáticas e física. En 1894 obtivo o título de "Bachelor of Science", que lle permitiu proseguir os seus estudos en Gran Bretaña, nos Laboratorios Cavendish de Cambridge, baixo a dirección do descubridor do electrón, J.J. Thomson, a partir de 1895. Foi o primeiro estudante de ultramar que alcanzou esta posibilidade. Antes de saír de Nova Zelandia, prometeuse con Mary Newton, unha moza de Christchurch.
Cambridge, 1895-1898
En primeiro lugar proseguiu as súas investigacións sobre das ondas hertzianas, e sobre a súa recepción a gran distancia. Fixo unha extraordinaria presentación dos seus traballos ante a Cambridge Physical Society, que se publicaron nas Philosophical Transactions da Royal Society de Londres, feito pouco habitual para un investigador tan novo, o que lle serviu para alcanzar notoriedade.
En decembro de 1895, comezou a traballar con Thomson no estudo do efecto dos raios X sobre un gas. Descubriron que os raios X tiñan a propiedade de ionizar o aire. Puideron demostrar que producía grandes cantidades de partículas cargadas, tanto positivas como negativas, e que esas partículas podían recombinarse para dar lugar a átomos neutros. Pola súa banda, Rutherford inventou unha técnica para medir a velocidade dos ions, e a súa taxa de recombinación. Estes traballos foron os que o conduciron á fama.
No 1898, despois de pasar tres anos en Cambridge, cando contaba con 27 anos, propuxéronlle unha cátedra de física na Universidade Mc Gill de Montreal, que aceptou de contado, pois representaba para el a posibilidade de xuntarse coa súa prometida, que seguía vivindo en Nova Zelandia.
Montreal, 1898-1907 : radioactividade
Becquerel descubriu por esa época (1896) que o uranio emitía unha radiación descoñecida, a "radiación uránica". Rutherford publicou en 1899 un documento esencial, no que estudaba o modo que podían ter esas radiacións de ionizar o aire, situando ao uranio entre dúas placas cargadas e medindo a corrente que pasaba. Estudou así o poder de penetración das radiacións, cubrindo as súas mostras de uranio con follas metálicas de distintos grosores. Deuse conta de que a ionización diminuía rapidamente conforme aumentaba o espesor das follas, pero que por encima dun determinado marco diminuía máis debilmente. Por iso deduciu que o uranio emitía dúas radiacións diferenciadas, posto que tiñan poder de penetración distinto. Chamou á radiación menos penetrante radiación alfa, e á máis penetrante (e que producía necesariamente unha menor ionización posto que atravesaba o aire) radiación beta.
En 1900 Rutherford casa con Mary Newton. Deste matrimonio naceu en 1901 a súa única filla, Eileen.
Tamén nota que as emanacións de torio só permanecen radioactivas uns dez minutos e que son partículas neutras. A súa radioactividade non se ve alterada por ningunha reacción química, nin por cambios nas condicións (temperatura, campo eléctrico). Decátase así mesmo de que a radioactividade desas partículas decrece exponencialmente, posto que a corrente que pasa entre os eléctrodos tamén o fai, e descobre así o período dos elementos radioactivos en 1900. Coa axuda dun químico de Montreal, Frederick Soddy chega en 1902 á conclusión de que as emanacións de torio son efectivamente átomos radioactivos, pero sen ser torio, e que a radioactividade vén acompañada dunha desintegración dos elementos.
Este descubrimento provocou unha grande axitación entre os químicos, moi convencidos do principio de indestrutibilidade da materia. Unha gran parte da ciencia da época baseábase neste concepto. Por iso, este descubrimento representa unha auténtica revolución. Con todo, a calidade dos traballos de Rutherford non deixaban marxe á dúbida. O mesmo Pierre Curie tardou dous anos en admitir esta idea, malia que xa constatara con Marie Curie que a radioactividade ocasionaba unha perda de masa nas mostras: Pierre Curie opinaba que perdían peso sen cambiar de natureza.
As investigacións de Rutherford tiveron o recoñecemento en 1903 da Royal Society, que lle outorgou a Medalla Rumford en 1904. Resumiu o resultado das súas investigacións nun libro titulado "Radioactividade" en 1904, no que explicaba que a radioactividade non está influenciada polas condicións externas de presión e temperatura, nin polas reaccións químicas, pero que comporta un desprendemento de calor superior ao dunha reacción química. Explicaba tamén que se producían novos elementos con características químicas distintas, mentres desaparecían os elementos radioactivos.
Xunto a Frederick Soddy, calculou que o desprendemento de enerxía debido á desintegración nuclear individual era entre 20.000 e 100.000 veces superior ao producido por unha única reacción química. Lanzou tamén a hipótese de que tal enerxía podería explicar a enerxía desprendida polo Sol. El e Rutt opinan que se a Terra conserva unha temperatura constante (no seu núcleo), isto débese sen dúbida ás reaccións de desintegración que se producen no seu seo. Esta idea dunha grande enerxía potencial almacenada nos átomos atopará un ano despois un principio de confirmación cando Albert Einstein descubra a equivalencia entre masa e enerxía. Tras estes traballos, Otto Hahn, o descubridor da fisión nuclear, acudirá a estudar con Rutherford na Mc Gill durante uns meses.
A partir de 1903 empeza a facerse preguntas sobre a natureza exacta das radiacións alfa e deduce a súa velocidade, o signo (positivo) da súa carga, e a relación que hai entre a súa carga e a súa masa. Conségueo facendo que as radiacións atravesen campos eléctricos e magnéticos. Este é o camiño que lle levará cara aos seus máis soados traballos. Durante a súa estancia en Mc Gill, publicará uns 80 artigos, e inventará numerosos dispositivos que non teñen nada que ver coa física nuclear.
Manchester, 1907-1919 : o núcleo atómico
miniatura|esquerda|Imaxe da primeira [[conferencia de Solvay (1911). Rutherford, de pé, é o cuarto pola dereita.]] En 1907, obtén unha praza de profesor na Universidade de Manchester, onde traballará xunto a Hans Geiger. Xunto a este, inventará un contador que permite detectar as partículas alfa emitidas por substancias radioactivas (prototipo do futuro contador Geiger), xa que ionizando o gas que se atopa no aparello, producen unha descarga que se pode detectar. Este dispositivo permítelles estimar o número de Avogadro de modo moi directo: pescudando o período do radio, e medindo co seu aparello o número de desintegracións por unidade de tempo. Dese modo deduciron o número de átomos de radio presente na súa mostra.
En 1908, xunto a un dos seus estudantes, Thomas Royds, demostra de modo definitivo o que se supoñía, é dicir, que as partículas alfa son núcleos de helio. En realidade, o que proban é que unha vez desembarazadas da súa carga, as partículas alfa son átomos de helio. Para demostralo, illou a substancia radioactiva nun material delgado abondo como para que as partículas alfa atravesáseno efectivamente, pero para iso bloquea calquera tipo de "emanación" de elementos radioactivos, é dicir, calquera produto da desintegración. Recolle a continuación o gas que se acha ao redor da caixa que contén as mostras, e analiza o seu espectro. Atopa entón gran cantidade de helio: os núcleos que constitúen as partículas alfa recuperaron electróns dispoñibles.
Ese mesmo ano gaña o Premio Nobel de Química polos seus traballos de 1902. Sufrirá con todo un pequeno desgusto, pois el considérase fundamentalmente un físico. Unha das súas citas máis famosas é que "a ciencia, ou é Física, ou é filatelia", co que sen dúbida situaba a física por encima de todas as demais ciencias.
Ó modelo proposto obxectóuselle que os electróns terían que irradiar virando ao redor do núcleo central e, en consecuencia, caer. Os resultados de Rutherford demostraron que ese era sen dubidar o modelo bo, posto que permitía prever con exactitude a taxa de difusión das partículas alfa en función do ángulo de difusión e do tamaño do átomo. As últimas obxeccións teóricas (sobre a irradiación do electrón) esvaecéronse cos principios da teoría cuántica, e a adaptación que fixo Niels Bohr do modelo de Rutherford á teoría de Max Planck, o que serviu para demostrar a estabilidade do átomo a partir das ideas de Rutherford.
En 1914 comeza a primeira guerra mundial, e Rutherford concéntrase nos métodos acústicos de detección de submarinos. Trala guerra, xa en 1919, leva a cabo a súa primeira transmutación artificial. Logo de observar os protóns producidos polo bombardeo do hidróxeno con partículas alfa (ao observar o pestanexo que producen en pantallas cubertas de sulfuro de zinc), dáse conta de que obtén moitos deses pestanexos se realiza o mesmo experimento con aire e aínda máis con nitróxeno puro. Deduce diso que as partículas alfa, ao golpear os átomos de nitróxeno, produciron un protón, é dicir que que o núcleo de nitróxeno cambiou de natureza e transformouse en osíxeno, ao absorber a partícula alfa. Con esta experiencia, Rutherford acababa de producir a primeira transmutación artificial da historia, o que deu pé a que algúns o consideren o primeiro alquimista que conseguiu o seu obxectivo.
Cambridge, 1919-1937 : a idade de ouro en Cavendish
O gran número de clases que deu no laboratorio Cavendish, a gran cantidade de contactos que tivo cos seus estudantes deron unha imaxe de Rutherford como unha persoa moi pegada aos feitos, máis aínda que á teoría, que para el só era parte dunha "opinión". Este apego aos feitos experimentais, era o indicio dun gran rigor e dunha gran honestidade. Cando Enrico Fermi conseguiu desintegrar diversos elementos coa axuda de neutróns, escribiulle para felicitalo por conseguir "escapar da física teórica".
Con todo, por fortuna, Rutherford non se detiña nos feitos, e a súa grande imaxinación deixáballe entrever máis aló, as consecuencias teóricas máis afastadas, pero non podía aceptar que se complicasen as cousas inutilmente. A miúdo facía observacións neste sentido ós visitantes do laboratorio que viñan expoñer os seus traballos ós estudantes e ós investigadores, calquera que fose a fama do visitante. O seu apego á sinxeleza era case proverbial. Como el mesmo dicía: "Eu mesmo son un home sinxelo".
Rutherford tiña un carácter ledo: a súa autoridade no laboratorio Cavendish non se baseaba no temor que puidese inspirar. Sabíase que estaba avanzando nos seus traballos cando o oían cantaruxar no laboratorio. Os seus alumnos respectábano moito, non tanto polos seus pasados traballos ou polo mito que lle rodeaba como pola súa atractiva personalidade, a súa xenerosidade e a súa autoridade intelectual. Alcumóuselle "o crocodilo", porque a semellanza dun crocodilo, que nunca ve a súa propia cola, sempre miraba diante del.
Rutherford era un home moi robusto. Entrou no hospital en 1937 para unha operación menor, tras ferirse podando unhas árbores da súa propiedade. Ó seu regreso á casa, parecía recuperarse sen problemas, pero o seu estado agravouse de repente. Morreu o 19 de outubro e trala súa morte foi enterrado na nave da Abadía de Westminster, con outros grandes científicos británicos como Isaac Newton, Charles Darwin ou William Thomson.
Escudo de armas
miniatura|esquerda O escudo de armas de Ernest Rutherford é un sautor arqueado de goles e ouro con dous escudetes en faixa baleiros do primeiro, cargados cada un cunha merleta de sable.
O escudo leva coroa de barón e un helmo cun kiwi ao natural. Está sostido á dereita por Hermes Trismegistus (patrón mitolóxico do coñecemento e a alquimia) e á sinistra por un guerreiro maorí. Como lema: Primordia Quaerere Rerum ("Buscar os principios das cousas", de Lucrecio).
Comisión Nacional do Mercado de Valores
miniatura|Sede en Madrid. A Comisión Nacional do Mercado de Valores, coñecido abreviadamente polas siglas CNMV (en castelán, Comisión Nacional del Mercado de Valores) é un organismo dependente da Secretaría de Estado de Economía y Apoyo a la Empresa do Ministerio de Economía. Fundado en 1988, é o encargado da supervisión dos mercados de valores en España.
Obxectivo e funcións
O seu obxectivo é velar pola transparencia destes mercados e a correcta formación de prezos nos mesmos, así como a protección dos investidores. No exercicio destas competencias recibe un importante volume de información, gran parte da cal está contida nos seus rexistros oficiais e é de carácter público.
Sobre eles a Comisión exerce unha supervisión de carácter prudencial buscando garantir a seguridade das súas transaccións e a solvencia do sistema. Tamén a través da Axencia Nacional de Codificación de Valores, asigna o código ISIN con validez internacional a todas as emisións de valores que se realizan en España.
Xoán de Mandeville
Xoán de Mandeville foi o autor ficticio dun libro de viaxes supostamente autobiográfico titulado Libro das marabillas do mundo, moi lido na Idade Media. En realidade sábese que é un pseudónimo dun certo Jean de Bourgogne ou Jean à la Barbe, médico de Liexa, autor mesmo de tratados sobre medicina, que vivira en Exipto e que probablemente alí concibira a idea de describir unha viaxe por todo Oriente. Como só coñecía Exipto, tramou o seu texto bebendo en varias fontes e creando un narrador ficticio. O narrador sostiña ser un cabaleiro inglés nado na Abadía de Saint Albans, quen en 1322, durante a festa de San Miguel, emprendera unha viaxe ata Exipto, onde loitou como mercenario do sultán contra os beduínos. Despois internárase cada vez máis ao leste, de Palestina á India e finalmente penetrara na Asia profunda, ata a propia China. Aseguraba que serviu durante quince anos no exército do Gran Khan de Mongolia. Trinta e catro anos despois da súa partida, en 1356, volvera a Europa, onde impulsado e axudado por un médico que coñecera na corte do sultán de Exipto, escribiu en Liexa a difundida compilación do que veu e viviu.
Foi caracterizado como peregrino a Santiago de Compostela, e os seus libros eran vendidos no Camiño.
Dábase como data da súa morte o ano 1372.
Fontes
O Libro das marabillas do mundo parécese pretender parangonar co Libro das marabillas de Marco Polo. O mesmo viaxeiro veneciano e Cristovo Colón dixeron estar influenciados polo libro de Xoán de Mandeville. O que Xoán de Mendeville conta de Exipto pódese basear na propia experiencia de Jean de Bourgoigne. Mais o resto bebe nas crónicas de homes da Igrexa, principalmente os primeiros misioneiros dominicos e franciscanos, pioneiros en chegar ao interior de Asia.
Listaxe dalgunhas fontes
Amais dos libros de viaxes, o autor tamén toma materiais de obras de natureza xeral doutros autores, como Plinio o Vello, Solino, Flavio Xosefo, e o Speculum Historiale of Vincent de Beauvais.
Manuscritos
Existen numerosos manuscritos e edicións impresas do Libro das marabillas do mundo de Xoán de Madeville. As impresións máis antigas son: en francés (Lión, 1480); en alemán (Augsburgo, 1481, 1482); en inglés (Westminster, 1499).
Bibliografía
Hartig, Otto. "Jean de Mandeville". The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. Nova York: Robert Appleton Company, 1910. 12 Dec. 2015.
Arca, O Pino
Etimoloxía
miniatura|Toponimia e microtoponimia de parte de Arca e [[Pereira, O Pino|Pereira  ]] Segundo Mateo Sanz, o topónimo Arca ven do termo prerromano arka, que pode significar lugar que une ou lugar que está xunto a outro. Isto pódese explicar sinalando que o lugar da Igrexa (Santaia de Arca), sería un espazo que uniría as costas que van cara o Monte de Arca (O Pedrouzo) cos vales dos regos do Burgo e de Xeimar, é dicir, un espazo intermedio entre eles.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santaia foi matriz da de San Vicenzo do Pino, estando o seu cura a mediados do século XIX baixo o padroado da familia compostelá dos Peña.
Cultura
Desta parroquia era a nai do pintor e escritor Luís Seoane, María López Mosquera, quen herdou nesta parroquia unhas terras onde co seu marido construíu unha casa onde residirían varios anos antes de se trasladar a Santiago de Compostela. Tras ser durante un tempo a casa do concello do Pino, hoxe en día é a oficina de Correos.
Echo & the Bunnymen
Echo & the Bunnymen é unha banda inglesa de post-punk, formada en Liverpool en 1978. Os seus membros orixinais foron o vocalista Ian McCulloch, o guitarrista Will Sergeant e o baixista Les Pattinson, axudados por unha caixa de ritmos. No ano 1980 Pete de Freitas uniuse como batería, e o seu álbum de estrea, Crocodiles, foi aclamado pola crítica entrando no Top 20 británico. O seu segundo álbum, Heaven Up Here, novamente agradou á crítica e acadou o número 10 nas listas británicas de álbums. O status de culto da banda foi seguido polo éxito masivo a mediados dos anos 80, e conseguiron entrar no Top 10 británico co tema "The Cutter", e o seu correspondente álbum, Porcupine, acadaría o número 2 no Reino Unido. A súa seguinte edición, Ocean Rain, continuou co éxito nas listas británicas, e é considerado o seu álbum máis destacado, con sinxelos coma "The Killing Moon", "Silver" e "Seven Seas". Un novo álbum de estudio, Echo & the Bunnymen, foi editado antes de que McCulloch deixase a banda para comezar unha carreira en solitario en 1988. O ano seguinte de Freitas morreu nun accidente de moto, e a banda reapareceu cunha nova formación. Aos membros orixinais Will Sergeant e Les Pattinson uníuselles Noel Burke coma vocalista, Damon Reece na batería e Jake Brockman nos teclados. Esta nova encarnación editou Reverberation en 1990, pero tanto as críticas como as vendas remataron por desfacer a banda no ano 1992.
Despois de traballar xuntos coma Electrafixion, McCulloch e Sergeant reuníronse con Pattinson en 1997 e volveron coma Echo & the Bunnymen co tema "Nothing Lasts Forever". Un álbum con material novo, Evergreen, tivo un bo recibimento por parte da crítica e a banda tivo unha volta exitosa. Aínda que Pattinson deixou o grupo por segunda vez, McCulloch e Sergeant continuaron facendo novo material coma Echo & the Bunnymen, incluíndo os álbums What Are You Going to Do with Your Life? de 1999, Flowers do 2001, Siberia do 2005 e ''The Fountain' do 2009.
A Cheda, Abellá, Frades
A Cheda é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Rory Culkin
Rory Hugh Culkin, nado o 21 de xullo de 1989 en Nova York, é un actor estadounidense. Irmán dos tamén actores Macaulay Culkin e Kieran Culkin.
Raíces
Co topónimo Raíces podemos atopar os lugares de:
-76
Outros
Historia ano a ano
Jude Bellingham
Jude Victor William Bellingham, nado en Stourbridge, Inglaterra, Reino Unido, o 29 de xuño de 2003, máis coñecido como Jude Bellingham, é un futbolista británico que xoga de centrocampista no Real Madrid, da Primeira División de España.
Birmingham City F.C.
Con 8 anos uniuse ás categorías inferiores do Birmingham City F. C. e cumpridos os 16, realizou a pretemporada co primeiro equipo. O 6 de agosto de 2019, tras debutar no partido que perderon 3-0 ante o Portsmouth F. C. na primeira rolda da Copa da liga, converteuse no xogador máis novo en disputar un partido oficial na historia do club con 16 anos e 38 días, superando en 101 días a marca que tiña Trevor Francis desde 1970. 25 días despois, tras anotar o gol da vitoria ante o Stoke City F. C., tamén se converteu no goleador máis precoz na historia da entidade.
Borussia Dortmund
No período de traspasos de xaneiro de 2020, foi relacionado con varios equipos que xogaban na Premier League. Finalmente, o 20 de xullo fíxose oficial o seu traspaso ao Borussia Dortmund, incorporándose ao equipo alemán tras o último partido da tempada. En Alemaña seguiría levando o dorsal 22, número que o conxunto de Birmingham decidiu retirar tras a súa marcha.
O 14 de setembro, no seu debut co Borussia Dortmund, anotou un dos goles do triunfo ante o M. S. V. Duisburgo na primeira rolda da Copa de Alemaña, converténdose deste xeito no goleador máis novo na historia do club alemán. O 20 de outubro debutou na liga de Campións da UEFA e converteuse no inglés máis novo, con 17 anos e 113 días, en saír de titular nun encontro nesta competición superando a marca que ostentaba Phil Foden.
Categorías inferiores
Foi internacional con Inglaterra nas categorías sub-16 e sub-17.
O 4 de setembro de 2020 converteuse no xogador máis novo en xogar coa selección sub-21. Fíxoo no partido de clasificación para o Europeo da categoría ante e, ademais, anotou o definitivo 0-6.
Selección absoluta
Dous meses despois de estrearse coa sub-21 foi convocado por primeira vez coa absoluta tras as baixas dalgúns xogadores por lesión. Debutou o 12 de novembro nun amigable ante Irlanda que gañaron por 3-0, converténdose, con 17 anos e 137 días, no terceiro xogador máis novo en xogar co equipo principal de Inglaterra.
Recoñecementos
Selección de Inglaterra sub-17
Individuais
Adelshofen, Fürstenfeldbruck
miniatura Adelshofen é un concello da Alemaña, no distrito de Fürstenfeldbruck, na rexión administrativa de Oberbayern, estado de Baviera.
Manfred von Richthofen
Soldado de cabalaría no inicio da contenda, en 1915 foi destinado ao Servizo Aéreo e converteuse nun dos primeiros membros do escuadrón de cazas Jagdstaffel 2 en 1916. Axiña se distinguiu como piloto de cazas e en 1917 pasou a ser o líder da Jasta 11 e despois da á de cazas Jagdgeschwader 1, máis coñecido como o "Circo voador". Xa en 1918 era un heroe dos alemáns e respectado polos seus inimigos, pois permitía escapar as súas vítimas feridas. A súa unidade foi responsable da derriba de 151 avións británicos, fronte a 66 das propias, durante o mes de abril de 1917. Por iso recibiu a medalla ao mérito.
Josep Maria Ainaud de Lasarte
Josep Maria Ainaud de Lasarte, nado en Barcelona o 13 de xuño de 1925 e finado na mesma cidade o 9 de agosto de 2012, foi un historiador, promotor cultural, avogado, xornalista e político catalán. Estudoso de personaxes emblemáticos do catalanismo como Francesc Macià, Francesc Cambó, Ventura Gassol e Enric Prat de la Riba, a súa obra xira arredor da difusión da cultura e a historia de Cataluña.
Cecilia Payne-Gaposchkin
Cecilia Payne-Gaposchkin, nada o 10 de maio de 1900 en Wendover (Inglaterra) e finada o 7 de decembro de 1979 en Cambridge (EUA), foi unha astrónoma anglo-estadounidense. En 1925, na súa tese de doutoramento, indicou que as estrelas están compostas na súa meirande parte por hidróxeno e helio. Este traballo foi considerado durante moito tempo como "a máis destacada tese de doutoramento escrita nunca en astronomía".
Traxectoria
Cecilia Payne e estudou botánica, física e química na Universidade de Cambridge. A súa condición de muller imposibilitoulle conseguir un título, polo que abandonou Inglaterra en 1922. Marchou vivir aos Estados Unidos, e nacionalizouse en 1931.
En 1925 converteuse na primeira persoa en ter un doutoramento en astronomía no Radcliffe College (hoxe, parte da Universidade Harvard) pola súa disertación Stellar Atmospheres, A Contribution to the Observational Study of High Temperature in the Reversing Layers of Stars (“Atmosferas estelares, unha contribución ó estudo da observación das altas temperaturas nas capas invertidas das estrelas”). miniatura|esquerda|Cecilia Helena Payne-Gaposchkin traballando
O astrónomo Otto Struve cualificou o traballo de Cecilia como “sen dúbida a tese de doutoramento en astronomía máis sobresaínte da historia”. Aplicou a teoría da ionización desenvolta polo físico Meghnad Saha para relacionar de xeito exacto a clasificación espectral das estrelas coa súa temperatura absoluta. A tese estableceu que o hidróxeno era o compoñente principal das estrelas.
Nunha viaxe posterior por Europa en 1933 coñeceu o astrofísico ruso Sergei I. Gaposchkin en Alemaña. Axudouno a conseguir un visado para os Estados Unidos, casaron en marzo de 1934 e tiveron tres fillos. Payne-Gaposchkin seguiu en activo toda a súa vida en Harvard. Tardou varias décadas en ter un posto oficial: ata 1938 non se lle concedeu o título de “astrónoma”. En 1956 foi a primeira muller en ser profesora asociada en Harvard. Posteriormente, foi tamén a primeira en dirixir un departamento na mesma universidade.
Manfred von Richthofen
Os seus avións, o caza biplano Albatros D.II e despois o triplano Fokker Dr.I, permitíanlle unha ampla capacidade de manobra e piruetas. Non obstante, a maioría das súas vitorias consguiunas nun avión tipo Albatros.
Richthofen foi derribado e morto na mañá do 21 de abril de 1918 no norte de Francia. É un dos pilotos de guerra máis célebres de todos os tempos e tema de moitos libros e filmes.
Infancia e mocidade
Naceu o 2 de maio de 1892 na capital de Silesia, Breslau (hoxe pertencente a Polonia). De neno trasladouse coa súa familia a Schweidnitz. Era o máis vello de tres irmáns. Membro da familia aristocrática terratenente Richthofen, o pai de Manfred chegara a ocupar un alto cargo no rexemento de Ulanos Nº 12, unha unidade pertencente á poderosa cabalaría prusiana. Manfred e o seu irmán máis novo Lothar quixeron seguir os pasos do seu pai, alistándose novos no exército imperial. Practicou a caza e a equitación e cando completou o seu adestramento como cadete, alistouse nos Ulanos, sendo nomeado tres anos despois tenente do primeiro rexemento.
Primeira guerra mundial
esquerda|miniatura|Tarxeta postal alemán de 1917 cunha foto de Manfred von Richthofen. Durante a primeira guerra mundial, von Richthofen pasou da cabalaría (onde gañou a condecoración da Cruz de Ferro) á infantaría, mais nesta modalidade non prosperou, xa que as condicións que se vivían nas trincheiras eran inhumanas e "moi aburridas", segundo as súas palabras. Finalmente atopou o seu lugar alistándose na aviación, onde demostrou unha gran capacidade con esta arma, completamente innovadora para o que ata entón fora a guerra (a produción de avións incrementouse dende os 300, que tiñan todos os adversarios ao principio da contenda, ata os 150 000 ao finalizar). miniatura|O biplano [[Albatros D.II, co que o "Barón Vermello" conseguiu a maior parte das súas vitorias.]] Non foi quen de salientar na academia de aviadores, aínda que despois demostrou ser moi capaz no combate. No principio só se dedicou a observar e fotografar a fronte oriental, mais o que el quería eran aventuras.
Na Luftstreitkräfte, o seu encontro con outro grande aviador, Oswald Boelcke, foi decisivo para o seu éxito. Boelcke seleccionouno para o escuadrón de caza Jagdsstaffel ou Jasta 2. Xa o seu primeiro combate foi unha vitoria. Sucedeu sobre o ceo de Cambrai o 17 de setembro de 1916. Durante eses primeiros meses destacou pola súa agudeza visual e o seu don innato para afrontar o perigo. Os seus compañeiros dicían que a súa personalidade se transformaba cando asumía os mandos do seu avión.
Circo voador Jasta 11
miniatura|Réplica do Fokker Dr.I, famoso triplano utilizado por Manfred von Richthofen. En 1917 conferíuselle o mando do Jasta 11, que posteriormente foi coñecido como o "Circo voador" polas vivaces cores que presentaban os seus catorce avións, os cales, do mesmo xeito que un circo, se trasladaban por ferrocarril ao lugar onde eran requiridos. Gañou o alcume de "Barón Vermello" porque o seu avión estaba pintado de vermello para que os seus rivais o recoñecese; foi unha hábil manobra psicolóxica, pois os seus inimigos temíano moito e admiraban a súa gran destreza guerreira. Chegou a dirixir 58 misións con total éxito, en que derrubou uns oitenta avións, algo que ninguén chegou a superar en ningún bando durante o resto da guerra. En abril sumou el só vinte derribas. Os seus homes insinuaban que o seu líder tiña un comportamento suicida.
Poucos meses despois recibiu o encargo de dirixir a primeira á de caza da historia aérea, a JG 1, integrada polos Jasta 4, 6, 10 e 11. Esta unidade chegou a derrubar 644 avións con só 56 baixas. O seu irmán Lothar alcanzou 40 derribas ao final da guerra nesta unidade, Kurt Wolff, 33 e Karl Allmenroder 30. Todos lograron a Cruz ao Mérito.
Ferido case mortalmente
O 6 de xullo de 1917 recibiu unha bala perdida no cranio que lle provocou unha terrible ferida que lle lesionou o cerebro, mais continuou a voar a pesar de estar claramente incapacitado para soportar as alturas. Comportábase como se fose inmune á morte, non tomando precaucións e mesmo violando as regras fundamentais do voo que escribira no seu manual. Levou vendada a cabeza durante moito tempo. Pouco despois recibiu con alegría un Fokker Dr.I, un triplano que tamén pintou de vermello, e que tiña grande axilidade, aínda que se se mantiña en rumbo fixo durante moitos minutos se convertía en presa fácil.
Morte
miniatura|Restos do avión de Richthofen. miniatura|Funerais de Manfred von Richthofen. O 21 de abril de 1918, avións do "Circo voador" atacaron un grupo de avións británicos sobre Vaux-sur-Somme en Francia. Cando Richthofen voou baixo perseguindo un avión inimigo, foi atacado polas metralladoras automáticas australianas dende terra e polo piloto Canadense Arthur Roy Brown.
Segundo as fontes oficiais, foi o capitán canadense Roy Brown o que conseguiu matar o piloto alemán, aínda que investigacións posteriores apuntan a que foi o soldado de infantaría australiano William John "Snowy" Evans o que disparou dende terra a bala calibre 7,70 mm que acabou coa súa vida. A bala entrou polo lado dereito do peito e causoulle feridas nos pulmóns, no fígado, no corazón, na arteria aorta e na vea cava antes de saír. Segundo a opinión dos forenses, apenas contou cun minuto antes de perder a consciencia e só un par deles en morrer. Pouco se sabe sobre o soldado Evans, á parte de que morreu en 1925, e probablemente faleceu sen imaxinar que el podía ser o causante da morte do piloto máis famoso da historia. Roy Brown deixou escrito un libro sobre os seus combates e detallou todo sobre o último voo do Barón.
Raíces, Biduído, Ames
Raíces é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 191 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 94 eran homes e 97 mulleres.
Manfred von Richthofen
Morte
Foi enterrado con todas as honras militares polos mesmos británicos, que lle renderon tributo. O seu cadaleito, cuberto de flores como ofrenda, foi levado aos ombreiros por seis membros do escuadrón 209. No momento do enterro, soldados australianos presentaron armas e lanzaron tres salvas na súa honra. Na súa lápida, que se atopa no mesmo lugar onde caeu, pódese ler o seu epitafio:
Trala súa morte, o mando do Jasta 11 foi asumido por Wilhelm Reinhardt, que morreu nun accidente aéreo en xullo de 1918, sucedéndoo Hermann Göring, un dos áses máis destacados da aviación de caza neses momentos, que obtivo 22 vitorias na guerra.
Richthofen deixou un libro, escrito en 1917, durante a súa convalecencia polo disparo na cabeza, titulado Der rote Kampfflieger ("O avión de combate vermello"), onde afirmaba que combatía na aviación buscando unha consecuencia para a súa vida.
Vacacións en Roma
Vacacións en Roma (Roman Holiday) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por William Wyler.
O filme gañou tres premios Oscar, á mellor actriz (Audrey Hepburn), mellor argumento e mellor vestiario, de sete candidaturas e lanzou a súa protagonista á fama. En 1999, foi seleccionado para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos como "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Emitiuse na TVG o 4 de outubro de 1997.
Argumento
A princesa Anna (Audrey Hepburn) atópse en Roma en visita oficial. Cansa das súas obrigas e da soidade do seu mundo cortesán, decide escapar durante a noite e vivir a vida dun ser común, sen protocolos nin barreiras sociais.
Queda durmida na rúa e recóllea un estadounidense que a leva ao seu apartamento. O estadounidense resulta ser un xornalista chamado Joe Bradley (Gregory Peck), quen se ofrece a facer de guía para ela en Roma. Nun principio, o principal interese de Bradley cando a recoñece é conseguir unha exclusiva de 5000 dólares sen que ela se dea de conta e para iso fai que o seu amigo fotógrafo (Eddie Albert) lle tire fotografías ás agachadas para despois publicalas e facerse famoso.
Ela está encantada de coñecer a cidade como unha persoa normal. Durante o día que pasan xuntos divírtense, van a unha festa nocturna, xorde algo entre eles ata que descobren que se namoraron. Cando a ausencia da princesa xa non se pode prolongar aparece o conflito entre o deber e os sentimentos.
Composición do Parlamento escocés
O Parlamento escocés está formado por 129 membros.
II Lexislatura
Apoian a coalición de goberno os laboristas e os liberal-demócratas.
Velaquí a distribución actual de escanos. En números en letra grosa escríbense os deputados conforme se atoparon ao remate da lexislatura (abril de 2007) e entre parénteses, os obtidos nos comicios de 1999. En letra grosa figuran as formacións da coalición de goberno.
Mudanzas producidas ao longo da lexislatura
Os independentes son Dennis Canavan (de Falkirk Oeste), Margo MacDonald (Lothians), Jean Turner (Strathkelvin e Bearsden), Campbell Martin (Escocia Occidental), e Brian Monteith (Escocia Media e Fife).
-60
Outros
Historia ano a ano
Composición do Parlamento escocés
III Lexislatura
As últimas eleccións celebráronse o 3 de maio de 2007.
Velaquí a distribución actual de escanos. En números en letra grosa escríbense os deputados conforme se atopen actualmente (agora, en xuño de 2007), e entre parénteses, os obtidos nos comicios.
A deputada independente é Margo MacDonald, pola lista rexional de Lothians.
V Lexislatura
Os membros da V Lexislatura do Parlamento escocés foron elixidos nas eleccións do 5 de maio de 2016.
Raydibaum
Raydibaum é un grupo de música en catalán. O grupo naceu en Barcelona no ano 2000 da man de Daniel Foz (baixo) e Ricard Monné (batería), cando estes abandonaron a banda Fromheadtotoe e formaron un novo proxecto xunto a Valen Nieto (guitarra e voz) e Pep Rius (guitarra).
A comezos de 2004 gravaron cinco temas cos que editaron un EP titulado Grided Elephant. Este EP completouse co videoclip de animación do tema Galactic Breadbear.
Virxilio Viéitez
Virxilio Viéitez Bértolo, nado en Soutelo de Montes (Forcarei) o 23 de outubro de 1930 e finado no mesmo lugar o 15 de xullo de 2008, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
O seu primeiro emprego foi na construción ós dezaseis anos. Despois emigrou ós Pireneos, onde traballou como mecánico nun teleférico e adquiriu a súa primeira cámara. Tratábase dunha Kodak de caixón, formato 6x9. Emigrado a Cataluña, en Palamós coñeceu a Julio Pallí, de quen aprendeu o oficio da fotografía.
Recoñecemento
Deixou a actividade fotográfica nos anos oitenta, pero na década de 1990 o seu traballo foi revalorizado, expoñendo na VIII edición da Fotobienal de Vigo en 1998, no MARCO, na Sala de Exposicións Caixanova de Vigo, na exposición 150 anos de Fotografía en España (que estivo na Coruña e en Ourense), ou na mostra Al gust de Cartier-Bresson en Barcelona, ​Ámsterdan e Nova York.
Bandeira de Níxer
A bandeira de Níxer foi adoptada en 1959, despois de acadar a súa independencia de África Occidental Francesa. A banda superior alaranxada representa a rexión do norte do Deserto do Sáhara, a banda central branca representa pureza, e a banda inferior verde representa esperanza ó igual que as terras fértiles do sur de Níxer. O círculo alaranxado na banda central representa o sol.
É moi semellante á bandeira da India, xa que ambas teñen as mesmas cores.
Fondevila, Abellá, Frades
Fondevila é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 25 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 11 eran mulleres.
TNT (álbum)
TNT é o terceiro álbum da banda estadounidense de post-rock Tortoise, publicado o 10 de marzo de 1998 a través do selo Thrill Jockey. "Jetty" é unha versión alternativa da canción de 1997 "La Jetée", do grupo irmán de Tortoise Isotope 217 (ámbolos dous temas collen o seu nome da película experimental La jetée).
-62
Outros
Historia ano a ano
Barreiro, Bugallido, Ames
Barreiro é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 46 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 26 mulleres.
Medios de comunicación na Baía de Tampa
A área metropolitana da Baía de Tampa é a segunda maior área metropolitana dos Estados Unidos en canto a variedade de medios, tanto impresos, en liña e outros medios de difusión. Segundo unha estimación da Oficina do Censo dos Estados Unidos do ano 2008, a poboación da área estatística metropolitana Tampa-San Petersburgo era de 2 733 761 persoas. O mercado de medios de comunicación da Baía de Tampa tamén inclúe os condados de Citrus, Manatee, Sarasota e Polk, que non se atopan na Baía. Os medios de comunicación do condado de Polk tamén proceden de Orlando.
Xornais
Os dous principais xornais da zona son o Tampa Bay Times e o The Tampa Tribune.
O The Tampa Tribune publicou o seu primeiro exemplar como un xornal diario en 1895. Ademais da edición principal, publica unha carteira de semanais independentes en toda a rexió, incluíndo o Plant City Courier & Tribune, o Brandon News & Tribune, o South Shore News & Tribune, o Northeast News & Tribune, o Carrollwood News & Tribune, o South Tampa News & Tribune, o Northwest News & Tribune, o Central Tampa News & Tribune, o The Suncoast News, e o CENTRO Tampa, en español.
Na área da Baía de Tampa tamén prestan servizo unha serie de xornais rexionais. La Gaceta é un semanal trilingüe (publicado en inglés, castelán e italiano) publicado na Ybor City dende 1922. A comunidade negra da zona conta con dous xornais: o Florida Sentinel Bulletin (Tampa) e o The Weekly Challenger (San Petersburgo). O Creative Loafing (tamén coñecido durante unha época como Weekly Planet) é o principal semanario alternativo da zona. The Oracle publica na Universidade do Sur de Florida e nos barrios circundantes. O Tampa Bay Business Journal é a principal publicación económica da zona.
Varias cidades fóra do núcleo Tampa-St. Petersburg, pero dentro da Baía de Tampa contan con xornais de pouca tirada e unha pequena área de distribución. Entre eles atópanse o The Bradenton Herald, o Sarasota Herald-Tribune, o The Ledger, o Citrus County Chronicle, o Hernando Today ou o Highlands Today.
Televisión
miniatura|dereita|250px|Estudios de WUSF-TV en Tampa A área da Baía de Tampa é décimo cuarto maior mercado televisivo do país e o maior mercado televisivo de Florida, con 1,78 millóns de fogares con televisión.
Na rexión operan catorce cadeas televisivas:
Entre as televisións por cable atópanse Bay News 9, Bright House Sports Network, e SNN Local News 6.