cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O único que queda é o amor
“Amor de agosto”
No verán do 68 un rapaz pobre namorouse de Laura, a filla do seu xefe. Nas festas da vila atreveuse a pedirlle para bailar e pasaron case toda a noite xuntos, vendo estrelas fugaces… Ao día seguinte foi fulminantemente despedido e emigrou a Barcelona, fixo o servizo militar e mantiveron correspondencia, que pouco a pouco foi decaendo. Cando volveu á vila por primeira vez ela xa moceaba co fillo do notario e queimara as súas cartas, mais el sempre as gardou.
Agora, aos 56 anos, aproveitará outra noite de estrelas fugaces para queimalas.
“Esta estraña lucidez”
Un can narra que acompaña o seu dono ante á casa dunha muller e lembra todo o pasado: o último ano coa mesma rutina, cando se coñeceron El e Ela e a felicidade que acompañou o seu dono mentres durou a relación, a ruptura, outras relacións pasaxeiras… e a noite dun ano antes, cando morreran nun accidente durante unha treboada. Agora, despois dun ano de prórroga para despedírense dos seres queridos, ao chegar o día van desaparecendo definitivamente.
“Unha historia de fantasmas”
A narradora conta a experiencia vivida tempo antes nunha pousada navarra mentres facía o camiño de Santiago. Despois de cear xuntáronse os hóspedes e recitaron cadanseu poema; inspirado no dela un dos homes contou a historia dun accidente de coche que catro anos antes deixara viúva a unha muller que seguía notando a presenza do marido. Impresionada, a narradora quixo falar ao día seguinte co descoñecido, pero ninguén o vira. Descubriu quen era ao mirar nun xornal a nova do accidente.
“Ríos de memoria”
María despois de moitos anos volve co seu marido á vila onde pasara a súa adolescencia. Todo está moi cambiado, pero ela vai lembrando a casa onde vivira, o campo onde xogara, o seu amor adolescente e o primeiro bico… O marido nin baixa do coche, entre desinteresado e enfadado.
“Loanza da filatelia”
Ernesto Soutelo colecciona caixas de mistos dende a súa infancia. Nos primeiros anos de casados, a súa muller tamén observaba con simpatía aquela teima, mais co tempo acabou aborrecéndoa. Aos 59 anos el morreu dun infarto e meses despois a súa muller decidiu queimar a colección... sen saber que alí estaba agochado un galano para celebrar as vodas de prata.
“Unha foto na rúa”
Un luns de xullo Daniel atopou nas rúas de Vigo unha foto dunha muller moi guapa, que só trae o nome de Diana. Engaiolado, ponse a buscala e atopa outra foto, o que lle parece unha segunda oportunidade; mais despois de días de investigación infrutuosa péchase na casa, deprimido. Cando sae atopa unha terceira foto e retoma a pescuda, ata que a abandona definitivamente o 15 de agosto.
Antes de subir ao tren, Diana tirou a oitava foto, a última que deixaba en cada cidade que visitaba mentres fantasiaba con quen a atoparía.
“Meditación ante o álbum de fotos familiar”
No pazo familiar herdado, un home lembra os veráns que alí pasou durante a infancia e a adolescencia, rodeado de tíos e curmáns, e como todo foi mudando logo da morte da avoa. Hai uns meses comezou a facer reformas e apareceu entre dous tabiques un esqueleto cunha bala no cranio. Dende aquel día sempre mira o álbum familiar intentando distinguir a mirada dun asasino.
“Despois de tantos anos”
Ao saber da morte de Adrián, a protagonista lembra cando o coñeceu, con 20 anos, nas festas de Mondoñedo, aínda que ela xa levaba meses saíndo con Suso; as súas dúbidas, o libro que lle mandou e as cartas que se escribiron ata que se deixou convencer pola nai e casou con Suso. Tiveron unha boa vida e esquecera a Adrián, só o volveu lembrar no último verán cando atopou no faio unha caixa co libro e as cartas que el lle mandara.
Agora prométese levar sempre canda ela a foto de Adrián para ver a súa imaxe no momento da morte.
“Un río de palabras”
Inspirado nos anuncios que se pegan en lugares frecuentados ofrecendo servizos e un número de teléfono, o protagonista decide compartir fragmentos de libros que o emocionan e pór o título do libro e o autor. Abraiado, ve como a súa iniciativa ten éxito, as súas tiras desaparecen, e logo ve aparecer outras doutra xente ata que o barrio se inunda de follas de cores.
Referencias literarias na obra
Como é usual en toda a obra de Agustín Fernández Paz, o libro está inzado de referencias literarias: desde o propio título, extraído dun texto de Orhan Pamuk que figura como cita inicial, pasando polas citas que preceden a cada relato ata as múltiples referencias, alusións ou fragmentos que aparecen en case todos os relatos e que o propio autor explica no epílogo titulado De amores e de libros:
Ger
O topónimo Ger pode referirse a:
El Progreso (xornal)
El Progreso é un diario creado en Lugo o 17 de agosto de 1908, voceiro do Partido Liberal, levando na súa cabeceira o subtítulo de "Diario Liberal". No momento presente, o diario pertence ao Grupo El Progreso. O xornal cobre as informacións xeralistas facendo fincapé no acontecido na provincia de Lugo.
Traxectoria
Foi fundado en 1908 por Purificación de Cora y Más Villafuerte e sempre permaneceu en mans desta familia. A día de hoxe é un dos diarios de referencia en Galiza. A actual presidenta é Blanca García Montenegro. A sede editorial atópase na rúa Ribadeo, nos arredores do parque de Rosalía de Castro.
Directores
Ao longo da súa historia, o xornal tivo os seguintes directores:
Cudieiros, Palmeira, Ribeira
Cuidieiros é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Ayapango
Ayapango é un concello do Val de México no Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalmanalco, Amecameca, Tepetlixpa, Ozumba e Tenango del Aire. A súa área é de 36,41 km², e a súa poboación era de 8 864 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Ayapango de Gabriel Ramos Millán.
Soiuz 7
Soiuz 7 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 12 de outubro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
As naves foron lanzadas secuencialmente e atopáronse no espazo, pero un problema na electrónica de todas elas debido a unha remesa de pezas defectuosas impediu o acoplamento entre as Soiuz 7 e 8, que ía ser gravado pola Soiuz  6. A cápsula tripulada volveu a terra o 17 de outubro de 1969 ás 9:26 GMT.
Claude Chabrol
Claude Chabrol, nado en París o 24 de xuño de 1930 e finado na mesma cidade o 12 de setembro de 2010, foi un director de cinema francés.
Traxectoria
Foi xunto a Jean-Luc Godard e Jacques Rivette un dos últimos sobrevivente da Nouvelle Vague, e a quen se lle atribúe principiar o movemento, demostrando que máis que un movemento de grupo, a Nouvelle Vague foi un movemento de individuos que coincidiron á vez no espazo e no tempo na redacción de Cahiers du Cinéma, baixo a dirección de André Bazin. Foi crítico de cine nesa revista durante a década do anos 50.
Considérase a súa primeira película (Le Beau Serge, 1959) o Manifesto da Nouvelle Vague e coa segunda (Les Cousins) gañou o Oso de Ouro á mellor película na novena edición do Festival de Berlín do mesmo ano.
Diocese de Pinsk
O nome de diocese de Pinsk pode facer referencia a algunha das seguintes divisións territoriais eclesiásticas:
Claude Chabrol
Traxectoria
Case octoxenario, seguiu realizando películas tras máis de 50 anos de profesión.
Vida privada
Casou en 3 ocasións: con Àgnes Goute (entre 1952 e 1964), con Stéphane Audran (de 1964 a 1980) e con Aurore Chabrol dende 1983 até o seu falecemento en 2010.
Vilafrío
O topónimo Vilafrío pode referirse a:
Hematoloxía
A hematoloxía (do grego αἷμα, -ατος-, "sangue" e -λογία, "estudo") é a especialidade médica que se dedica ao tratamento dos pacientes con enfermidades hematolóxicas, para iso encárgase do estudo e investigación do sangue e dos órganos hematopoéticos (medula ósea, ganglios linfáticos, bazo etc) tanto sans como enfermos.
A hematoloxía comprende o estudo da etioloxía, diagnóstico, tratamento, prognóstico e prevención das enfermidades do sangue e órganos hemolinfoprodutores. Os médicos especialistas neste dominio son chamados hematólogos.
Lista de monarcas de Prusia
thumb|[[Escudo de Prusia.]] Esta é unha lista de monarcas de Prusia. A Casa de Hohenzollern gobernou o estado xermánico de Prusia desde a súa creación en 1525 como o Ducado de Prusia. O ducado desenvolveuse a partir do Estado da Orde Teutónica, un estado cruzado católico e teocrata localizado xunto a costa leste do Mar Báltico. Os Cabaleiros Teutónicos estaban baixo o liderado dun Gran-Mestre, co último deles, Alberte, converténdose para o protestantismo e secularizando as terras que tornarían-se o Ducado de Prusia.
Lucy Stone
Lucy Stone, nada en West Brookfield, Massachusetts o 13 de agosto de 1818 e finada en Boston o 19 de outubro de 1893, foi unha oradora, abolicionista e sufraxista estadounidense especialmente influente na historia dos Estados Unidos do século XIX. Traballou como profesora na Sociedade Americana en contra da Escravitude e nas súas clases avogou tanto contra a escravitude como a prol dos dereitos da muller. En 1869 creou a Asociación Americana a prol Sufraxio da Muller.
Traxectoria
Era a oitava de nove irmáns. Os seus pais foron Hannah Matthews e Francis Stone. Pasou a súa nenez traballando nunha granxa familiar de Coy's Hill en West Brookfield, Massachusetts.
Ó rematar o Bachelor of Arts foi mestra de escola. Ós 21 anos ingresou no College Oberlin en Ohio, a primeira universidade dos Estados Unidos que admitiu alumnos afroamericanos e o ingreso de mulleres, fundada en 1833 por presbiterianos. En 1839, Stone foi a primeira muller de Massachusetts que obtivo un grao académico.
Graduouse en 1847 e empezou a traballar como profesora na Sociedade Americana en contra da Escravitude. Nas súas clases denunciaba a escravitude e tamén defendía os dereitos das mulleres.
En 1847, deu o seu primeiro discurso público sobre os dereitos das mulleres "A Provincia da Muller", convidada polo seu irmán Bowman Stone para falar na súa igrexa rompendo as convencións até o momento de que unha muller falase ante unha audiencia mixta.
En 1855 casou con Henry B. Blackwell (1825-1909), activista contra a escravitude. Ambos prometeron ter igualdade de dereitos no matrimonio. Un ano despois da voda, en protesta contra as leis discriminatorias Stone decidiu recuperar o seu apelido de solteira, "o meu nome é a miña identidade e non debo perdela" escribiu nunha carta ó seu marido e foi a primeira estadounidense rexistrada que mantivo o seu apelido despois do matrimonio. Henry era irmán de Elizabeth Blackwell, tamén activista dos dereitos da muller e primeira doutora dos Estados Unidos. Lucy e Henry tiveron unha única filla: Alice Stone Blackwell (1857-1950) xornalista, tradutora e tamén activista polos dereitos das mulleres.
Escravitude e voto feminino
En 1861 foi elixida presidenta da Asociación de Mulleres de Nova Jersey e foi confundadora da liga Nacional de Mulleres que promoveu a Décimo terceira Emenda á Constitución dos Estados Unidos que aboliu a escravitude aprobada en 1865.
En 1869 creou en Boston a Asociación Americana a prol do Sufraxio da Muller (American Woman Suffrage Association) a partir do grupo de reformadores sociais que pensaban que do mesmo xeito que era necesario abolir a escravitude érao tamén defender os dereitos das mulleres. Foi un grupo moderado, menos militante que a Asociación Nacional do Sufraxio da Muller (National Woman Suffrage Association) de Elizabeth Candy Stanton e Susan B. Anthony e só fixo campaña pola consecución do voto feminino sen ocuparse doutras discriminacións que sufrían as mulleres.
Morreu en Boston en 1893, ós 73 anos. Ese mesmo ano aprobouse unha emenda da Constitución dos Estados Unidos que outorgaba nalgúns estados o dereito ó voto feminino.
Campiña de Baena
A Campiña de Baena é unha comarca española da provincia de Córdoba, en Andalucía, situada entre as serras Subbéticas e a campiña do Guadalquivir.
É unha zona principalmente agrícola onde o cultivo da oliveira e a produción de aceite fíxoa merecedora da denominación de orixe Aceite de Baena.
Concellos
Está formada polos concellos de:
Perros
O topónimo Perros pode referirse a varios lugares de Galicia:
Insuela, Palmeira, Ribeira
Insuela é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 125 habitantes (66 homes e 59 mulleres).
Figueirido, Palmeira, Ribeira
Figueirido é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
No lugar está a Pedra das Cabras, petróglifo da idade de bronce.
Neda, Neda, Neda
Neda é o único lugar da parroquia de Neda no concello coruñés de Neda na comarca de Ferrol. Tiña 1.513 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 737 eran homes e 776 eran mulleres.
Constitúe, con moita diferenza, o maior núcleo urbano do concello. A Casa Consistorial do concello de Neda áchase neste lugar, así como a maior parte dos servizos de todo tipo.
Tomás Taveira
miniatura|dereita|Torres das Amoreiras, Lisboa. miniatura|dereita|Estadio de Leiria. Tomás Taveira, nado en Lisboa en 1938, é un arquitecto portugués.
Traxectoria
Formouse na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) nos EUA. Segue o estilo posmoderno, con edificios espellados e elementos xeométricos de cores rechamantes. Deseñou tres edificios da Eurocopa 2004.
Charles Crichton
Charles Ainslie Crichton, nado en Wallasey (Cheshire) o 6 de agosto de 1910 e finado en Londres o 14 de setembro de 1999 foi un director e montador inglés.
Traxectoria
Crichton comezou a ser coñecido por dirixir moitas comedias producidas nos Ealing Studios. Tivo unha carreira de corenta anos montando e dirixindo filmes e programas televisivos.
En 1988 conseguiu dúas candidaturas ao Oscar, como director e como guionista por Un peixe chamado Wanda.
Óscar ó mellor argumento
O Óscar ao mellor argumento orixinal (Academy Award for Best Story) foi un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Óscar. Entregouse dende o inicio dos premios ata 1957, cando foi eliminado a favor do Óscar ao mellor guión orixinal, que foi entregado en 1940.
Valga
Valga é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2014 era de 6.050 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «, valguesa».
Localización
As temperaturas son suaves, cunha media de 13 °C. Chove bastante, até chegar aos 1.700 mm anuais.
Historia
O 27 de abril de 1809, durante a Guerra de Independencia española tivo lugar a Batalla de Casal do Eirigo. Nela os voluntarios do lugar, dirixidos por Pablo Morillo e polo presbítero Felipe Concha fixeron retroceder até Pontecesures as tropas de Ney e Maucunne. Parece que con tal ocasión foi construída a ermida de Nosa Señora da Saúde.
O concello xurdiu da división municipal de 1821, levando o nome de Cordeiro até 1836. En 1925 segregouse a parroquia de San Xulián de Requeixo, dando lugar ao actual concello de Pontecesures.
Patrimonio
dereita|miniatura|200px|Pedra das Serpes, ou petróglifo de Campo Redondo.
O petróglifo dos Penoucos de Campo Redondo, na parroquia de Valga, data da Idade de Bronce, e está declarado Ben de Interese Cultural. Da cultura castrexa son os poboados do Castro e a Roda do Castro (Setecoros) e O Castro (Cordeiro).
A capela dos Martores data do século V, sendo ampliada no XVII. A igrexa de Santa María de Xanza e a de Santa Cristina de Campaña son románicas. A igrexa vella de Santa Comba de Louro foi derrubada no século XVIII.
Dada a orografía do territorio, abundan os miradoiros, como o de Chan do Monte en Setecoros, o de Campo Redondo e o miradoiro do monte Xesteiras.
miniatura|200px|Antigo escudo de Valga.
Símbolos
En 2017, o pleno do concello aprobou un novo escudo municipal, deseñado polo historiador Eduardo Pardo de Guevara, vicepresidente da Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia.
O brasonamento do novo escudo é o seguinte:
''De azur e sobre ondas de prata e azur, a ponte de ouro, surmontado do año alterado de prata e de dúas cordas de ouro, cos seus extremos ou cabos soltos e dispostas nos flancos. Ao timbre, a coroa real pechada.''
Nas novas armas corríxese a anomalía que supuña o uso da simboloxía do Vélaro de Ouro sen ter o concello relación ningunha coa Orde. Ademais, a representación actual do año, vivo e ceibo, resulta menos agresiva cá imaxe do seu coiro atado e colgante.
Tamén no 2017 adoptouse un himno municipal, composto polo músico valgués Manu Conde, membro do grupo Milladoiro, con letra anónima, segundo o concello. Un veciño afirmou que a letra do himno se basea nunha composición poética súa que el mesmo dera a coñecer ao concello. Segundo este veciño, a letra fora despois sometida a modificacións que el nunca autorizou, polo que se desvinculou do proxecto. Con todo, denunciou que a letra final foi desenvolvida a partir do seu texto, co que mantén unha gran semellanza, sen recoñecemento á súa autoría orixinal.
Valga na literatura popular
Rosalía de Castro escribiu o seguinte:
Asociacións culturais e deportivas
O concello de Valga conta con diferentes asociacións culturais, como a Banda de Música Municipal de Valga, a Escola de Música Municipal de Valga, a Escola Municipal de Teatro e a Asociación Cultural e Xuvenil A Eira , entre outras moitas.
O Furia Athlétic Club é un equipo de fútbol localizado na parroquia de Santa Cristina de Campaña.
Ørsted (satélite)
Ørsted, tamén coñecido como Orsted ou Oersted e bautizado así en honor do físico danés Hans Christian Ørsted, é un satélite artificial lanzado o 23 de febreiro de 1999 mediante un foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea dos Estados Unidos en Santa Bárbara, California.
Características
A misión de Oersted foi estudar con alta precisión e sensibilidade o campo magnético terrestre e a contorna de partículas cargadas que rodean a Terra.
Oersted foi lanzado como carga secundaria nunha órbita case sincrónica solar. Estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro de oito metros de lonxitude, mentres que o control de actitude se conseguía grazas a tres torques magnéticos. Os datos gardábanse nunha memoria interna de 16 MB de capacidade.
O satélite dedicouse a dous campos principais: analizar como se xera o campo magnético no núcleo terrestre e como se comporta o plasma na magnetosfera.
Instrumentos
Oersted levaba a bordo dous magnetómetros, unha cámara de estrelas para determinar a súa actitude, un detector de partículas de estado sólido e un receptor GPS.
Carettochelyidae
A Carettochelyidae e unha familia de tartarugas fluviais, que presenta unicamente un xénero chamado Carettochelys e unha especie Carettochelys insculpta, con dúas subespecies chamadas Carettochelys insculpta insculpta e Carettochelys insculpta canni
A Lagoíña, Palmeira, Ribeira
A Lagoíña é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Eurasia
miniatura|dereita|300px|Eurasia Eurasia é a maior masa continetal do planeta Terra que forma en conxunto a Europa e maila Asia. Pode ser considerada como un continente, ou mesmo un supercontinente composto polos continentes europeo e asiático, separados pola cordilleira dos Montes Urais. É común e correcto que se considere a Eurasia como un continente real dende o punto de vista fisioxeográfico e xeolóxico.
Eurasia localízase primordialmente no hemisferio norte e hemisferio oriental, e ten unha área aproximada de 52 990 000 km², que é o de 10,6% da superficie da Terra e o 36,2 da área terrestre. Ten máis de 5.000 millóns de persoas, o que equivale ó 72,5% da poboación mundial.
A subdivisión tradicional entre Asia e Europa presenta límites non moi precisos; comunmente defínese unha liña divisoria ó longo dos montes Urais, o río Ural, o mar Caspio, os montes do Cáucaso, o mar Negro, os estreitos do Bósforo e o Dardanelos, e o mar Exeo.
Kirguizistán nos Xogos Olímpicos
Kirguizistán competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1994, na edición de Inverno de Lillehammer. O país gañou sete medallas, tres de prata e catro de bronce. Anteriormente, os deportistas kirguiz competiron co equipo da Unión Soviética. En 1992, Kirguizistán competiu como parte do Equipo Unificado.
Epinephelus
240px|right|miniatura|Epinephelus bruneus. 240px|right|miniatura|Epinephelus aeneus. 240px|right|miniatura|Epinephelus fasciatus. 240px|right|miniatura|Epinephelus fuscoguttatus. 240px|right|miniatura|Epinephelus lanceolatus. 240px|right|miniatura|Epinephelus maculatus. 240px|right|miniatura|Epinephelus malabaricus. 240px|right|miniatura|Epinephelus marginatus ([[mero de altura).]] 240px|right|miniatura|Epinephelus merra. 240px|right|miniatura|Epinephelus morio. 240px|right|miniatura|Epinephelus polyphekadion. 240px|right|miniatura|Epinephelus striatus. 240px|right|miniatura|Epinephelus tauvina. 240px|right|miniatura|Un Epinephelus tukula ao que están limpando dous Labroides imidiatus no [[mar do Coral.]] 240px|right|miniatura|Epinephelus fulvus 240px|right|miniatura|Epinephelus guttatus.
Epinephelus é o xénero tipo da subfamilia dos epinefelinos (Epinephelinae) peixes da familia dos serránidos (Serranidae), da orde dos perciformes (Perciformes).
As especies que compoñen o xénero son peixes de gran tamaño, corpo groso e cabeza grande, semellantes aos polipriónidos e coñecidos, con estes, cos nomes xenéricos de meros ou chernas.
Habitan nos mares e océanos tropicais e subtropicais. En Galicia está citada unha das súas especies, Epinephelus marginatus, o mero de altura.
Mocidade Socialista Galega
A Mocidade Socialista Galega, constituída o 25 de abril de 2009 na cidade de Santiago de Compostela como as mocidades do Espazo Socialista Galego, é unha organización xuvenil integrada no seo de Galiza Nova (Bloque Nacionalista Galego). Máis BNG adóptao, trala súa asemblea constituínte do 21 de novembro, como o seu referente no ámbito de mocidade.
Ideoloxía
A MSG é unha organización política da mocidade nacionalista e de esquerdas, cun carácter socialista, republicano e democrático. Os seus principios ideolóxicos básicos son o nacionalismo galego, a socialdemocracia, a autodeterminación cara a consecución dun Estado propio, o republicanismo e a democracia participativa, o europeísmo (a Europa dos pobos), a defensa da lingua galega, ecoloxismo, laicismo e feminismo, entre outros.
Organización
En xaneiro de 2010 conta con 220 militantes, sendo o seu máximo órgano decisorio o Consello Nacional. Paulo Carlos López é o seu secretario xeral. Ten forte presenza no ámbito universitario, participando moitos dos seus afiliados no sindicalismo estudantil, ben sexa nos Comités ou en asembleas abertas de estudantes.
Galiza Nova
A Mocidade Socialista Galega participa de Galiza Nova, xuventudes do BNG. Na XI Asemblea Nacional, celebrada o 24 e 25 de outubro de 2009 en Santiago de Compostela, auspiciou a Plataforma Entre tod@s, Galiza Nova, encabezada por Ínhigo Ansotegui e acadando o 20% dos votos e cinco membros na Dirección Nacional (Ínhigo Ansotegui, Rocio Sampaio, Paulo Carlos López, Angel Tallón e Balbina Gándara) e dous na Comisión Permanente. A súa proposta política é a de acadar unha Galiza Nova máis combativa, plural e operativa, baixo a premisa de apertura do nacionalismo galego á sociedade.
Actividades
Dende a súa constitución formal edita a revista Alborada. No seu primeiro número para o Día da Patria Galega 2009 contou cos destacadas colaboracións, como a cabeza de lista do BNG ás eleccións europeas, Ana Miranda; o doutor en xornalismo especializado Luis Álvarez Pousa e a deputada do BNG Teresa Táboas, entre outros.
A finais do 2009 desenvolveu unha campaña na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade da Coruña sobre a participación sociopolítica da mocidade galega  a partir dun estudo realizado pola Dirección Xeral de Xuventude da Xunta de Galicia no ano 2007. Tamén realizou outras actividades, como a edición de axendas de formación, e campañas sobre vivenda, emprego ou identitarias, sacando á rúa un DNI galego.
Referentes internacionais
Entre os seus referentes estatais e internacionais están as Joventuts d'Esquerra Republicana de Catalunya, organización ligada a ERC, Gazte Abertzaleak, xuventudes de Eusko Alkartasuna (EA), os Joves da Esquerra Nacionalista (Partit Socialista de Mallorca), a SNP-Youth (Scottish National Party), ademais da propia Alianza Libre Europea de Mozos (EFAY).
Michael (álbum)
Michael é o primeiro álbum póstumo do artista estadounidense Michael Jackson. Está composto de cancións nunca antes estreadas de Jackson. Foi estreado o 10 de decembro 2010 por Epic Records e Sony Music Entertainment. Michael foi a primeira estrea de material completamente novo en nove anos, dende o lanzamento de Invincible en 2001. A produción do álbum contou coa colaboración de Teddy Riley, Theron "Neff-U" Feemster, C. "Tricky" Stewart e Eddie Cascio entre outros. Ten temas con Akon, 50 Cent e Lenny Kravitz. Michael é o sétimo álbum de Jackson lanzado por Sony e Motown/Universal dende a morte de Michael Jackson en xuño de 2009.
Castro das Barreiras
O Castro das Barreiras é un castro de chaira situado no lugar de Ogas (Vimianzo), a escasa distancia da capital municipal e ao pé da estrada AC-552. A súa propiedade é pública e pode ser visitado.
Características
No castro das Barreiras, aprécianse claramente vestixios do foxo e unha potente muralla que nalgún punto supera os 8 metros de altura. Estas defensas non son habituais nos xacementos castrexos e demostran que este castro foi, no seu día, un poboado importante e que era, probablemente, aínda máis extenso do que se aprecia na actualidade.
Despois de sucesivas limpezas, no ano 2010 fíxose a primeira prospección arqueolóxica cuns bos resultados. Descubríronse restos de tres construcións circulares, en moi bo estado de conservación, o que fai pensar que é do mesmo estilo có Castro da Cidá de Borneiro, no concello veciño de Cabana de Bergantiños. Tamén se cre que o xacemento está cheo de vivendas da época. Ademais das construcións, na escavación atopáronse máis de 500 anacos de cerámica e pezas de ferro. No ano 2020 leváronse a cabo novas escavacións, baixo a dirección do arqueólogo Tito Concheiro.
Este castro está considerado polos expertos unha xoia dentro do noroeste peninsular. Está pendente a escavación total do xacemento. Arredor deste castro creáronse multitude de lendas ao longo dos anos, e unha das máis populares falaba da existencia dun túnel que conectaba o xacemento co castelo.
Finsbury Pavement
dereita|miniatura|Sinal no n.º 125, Finsbury Pavement.
Finsbury Pavement é un tramo curto da rúa que conecta Moorgate con City Road no London Borough of Islington, en Londres. Forma unha parte do London Inner Ring Road (como a estrada A501), e antes da introdución do ring of steel ao redor da Cidade de Londres formou unha importante vía cara ao London Bridge e Londres do sur.
Historia
O nome era anteriormente Moor Fields Pavement, situándose no lado de oeste do Moorfields, detrás do Bethlem Hospital. O seu nome actual deriva da súa situación dentro do histórico manor de Finsbury, o manor que forma un dos prebendados da Catedral de San Paulo de Londres, e converténdose no Metropolitan Borough of Finsbury, en 1900. A zona foi drenada por primeira vez en 1527, e o existente postern feito nunha porta na muralla da cidade en Moorgate. A comezos do século XIX o remate ao sur da rúa foi rebautizado Moorgate, pola Cidade de Londres, e o cambio de nome marcou a fronteira, mais hoxe, debido a cambios de fronteira, a maioría da rúa atópase dentro do distrito electoral de Coleman Street.
Polo 1761, a confianza de Islington pola estrada con peaxe construíu City Road, para observar o Finsbury Pavement desde a Cidade. A rúa formou unha vantaxe para o tráfico de autocar desde o norte, e en 1871, a rúa converteuse noutro beneficio para os tranvías que circulan desde Islington. En 1891, Finsbury Pavement converteuse nun ben para o metropolitano do norte servindo ao Finsbury Park, a través do túnel dos Copenhagen Fields, baixo Islington. Esta liña foi tomada polo metro de Londres en 1913, como parte da liña do norte de Highbury, e o termo estendeuse ata a estación de Moorgate. Esta vía nunca foi integrada co sistema subterráneo, e agora é manexada como a liña do norte da cidade, un servizo suburbano.
En 1825, George Batty e a súa muller fundou Batty & Co, un fabricante de condimentos, en Finsbury Pavement. Máis tarde, a empresa estabeleceu unha gran planta industrial en Peckham, que se converteu na primeira base de produción do Reino Unido de H. J. Heinz Company en 1905.
Así como Moorgate, onde a estación máis próxima de trens está na Liverpool Street, unha distancia curta ao leste que tamén ten unha estación integrada na liña de metro de Londres.
Sociedade Galega de Historia Natural
miniatura|300px|Museo da Sociedade Galega de Historia Natural, en Canido, Ferrol
A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) é unha asociación científica e cultural galega adicada ao estudo, divulgación, conservación e defensa do medio natural. A SGHN ten a súa sede en Santiago de Compostela e conta con delegacións en varias localidades galegas. Constituíuse en 1976 grazas ao movemento de persoas ligadas ao Grupo Ornitolóxico Galego que se fundara en 1973. Conta cun museo en Ferrol, actualmente nun edificio militar cedido ao concello, que conta con exposicións de interese biolóxico e xeolóxico.
Bandua
Etimoloxía
Bhend, a raíz deste nome, significa 'atar'. Bandua sería 'o que ata', o que une os que van combater xuntos. A idea dos lazos aparece de forma reiterada na iconografía galaica e irlandesa. Cando Cuchúlainn, o heroe mitolóxico máis famoso do Ciclo do Ulster, é ferido de morte átase a unha pedrafita para morrer de pé. De Bandua derivan as voces “banda”, grupo organizado de xente armada; “bandidos”, grupo organizado de xente armada con fines delictivos; “bandeira”, estandarte con enorme poder vinculante; e o vocábulo “venda”, que non por casualidade serve para atar as feridas.
Sociedade Galega de Historia Natural
Actividades
A SGHN ten a súa sede en Santiago de Compostela e delegacións en Sada, Ferrol, Ourense e Pontevedra. Conta coas seccións:
Bandua
Descrición
Segundo Marco Virgilio García Quintela, Catedrático de Historia Antiga da USC:
Sociedade Galega de Historia Natural
Publicacións
As publicacións da SGHN inclúen revistas, atlas e censos de aves (tamén on-line)   , routeiros e monografías co fin de divulgar a súa actividade, presentar diversas investigacións e fomentar o coñecemento do medio natural galego. A totalidade do importe recaudado pola venda das publicacións e calquera material propio da SGHN destínase ós fins estatuarios da SGHN: estudar, divulgar e protexer o medio natural.
Bandua
Descrición
Estas divindades escuras vinculábanse aos camiños, polo peregrinar dos guerreiros tralo seu deus. A divindade da primeira función no seu aspecto sombrío ten connotacións "escuras" tanto no aspecto físico, coma social ou relixioso: fealdade, vellez e deformidade física, que se unen ó grotesco das posturas máxicas (cando Lugh encanta os inimigos danzando arredor do seu exército cun só pé, pechando un ollo e abrindo moito o outro, típico xesto para efectuar, na cultura galega rural, o mal de ollo).
Xeralmente aparece con diferentes epítetos, Bandua aposolego, Bandua cadogus, Bandua aetobrigus, Bandua roudeacus, Bandua isibraiegus que fan referencia ó seu carácter militar. Nas fontes romanas aparece asociado con Marte. Apareceron mencións en gravados en numerosos lugares do noroeste da península Ibérica, con menor frecuencia no resto da península ou en Francia.
O Lixó, Palmeira, Ribeira
O Lixó é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Bandua
Descrición
Segundo outras interpretacións, Bandua era un termo do vocabulario relixioso da Lusitania que significaría divindade, porén, Untermann di que Bandua sería unha divindade menor dentro dun panteón primitivo. Autores como Cocco (1957) afirman que Bandua era unha divindade acuática de orixe céltica, porque unha das súas aras apareceu preto das termas e dun río, e mesmo chega a afirmar que se trata dunha palabra traída polos campaniformes. Con todo, o estudo máis serio pertence a Blanca García Fernández-Albalat, que interpreta a Bandua como unha divindade masculina da guerra, protectora e que ten a facultade de atar ou ligar cos seus lazos máxicos que paralizan, e por iso relacionada coa cohesión, interpretada ademais como divindade de bandas ou fratrías de guerreiros (Almagro-Gorbea), da vinculación destas ó seu xefe ou "devotio" e propulsora de toda a comunidade ; mentres Tranoy apunta que Bandua puido xogar un papel federador entre os grupos étnicos dos Bracarr cun carácter centralizador. Para Javier Gómez Vila, Doutor en Arqueoloxía e Historia Antiga pola USC, "Bandua máis ca un deus da guerra propiamente dito sería o garante dos pactos ou da paz xurdida a raíz da contenda, sendo posible que aquelas comunidades envoltas nun proceso pacificador deste tipo realizaran esta clase de dedicatorias".
Unha ara dedicada a este deus atopouse en Eiras, nas proximidades do castro de San Cibrao de Las, no concello de San Amaro, ara especialmente importante xa que parece conter o nome do castro, sendo deste xeito un dos poucos castros dos que coñecemos o seu nome, Lambrica, Lanobrica ou Lansbrica, dependendo das diferentes lecturas que se realizaron da inscrición. A única imaxe de Bandua é a da pátera da colección Calzadilla, que talvez proceda de Cáceres, datable na época dos Antoninos (S I-II D. de C.) e que amosa unha deusa en pé vestida cun manto e unha coroa mural, na man dereita sostén unha pátera e na esquerda unha cornucopia, nun dos flancos da "deusa" (na relixión céltica había deuses masculinos con desdobramentos femininos) aparecen unha árbore perdendo follas e noutro dúas aras acesas e no segundo plano uns penedos e outra ara e no terceiro plano outra ara acesa. No bordo do medallón atópase a inscrición :BAND(Hédera)ARAUGEL(punto), tratándose da deusa Fortuna asimilada a unha divindade prerromana.
Extensión do seu culto
Atopáronse na península ibérica arredor de trinta altares que presentan un teónimo coa raíz Band. A maior concentración de aras romanas adicadas a esta divindade atópase en Castelo Branco (Portugal) e Brozas, Cáceres, que conta con catro inscricións relativas a Bandua, na provincia de Ourense cinco (Eiras-San Amaro, dúas en Rairiz de Veiga,  Retorta-Laza e Mixós-Verín), unha en Catoira e Palas de Rei. En Portugal, nove inscricións repartidas por Castelo Branco (Penamacor, Fundão, Covilhã (outras dúas en Braganza, dúas en Arlindo de Sousa (Aveiro), tamén en Ribeira da Pena (Vilareal), Torrao (Mêda), outras dúas en Aveiro, en Portalegre, Coímbra, Évora e Alenquer (Lisboa).
No presente, a Bandua réndeselle culto dentro do neodruidismo, particularmente pola Irmandade Druídica Galaica, entidade relixiosa recoñecida oficialmente desde 2015, que o describe como:
Propúxose que San Trocado, un dos sete varóns apostólicos responsables da introdución do cristianismo en Hispania, e cuxas reliquias se atopan na igrexa de Santa Comba de Bande (Ourense), pode ser unha versión cristiá de Bandua.
William Halsted
William Stewart Halsted, nado o 23 de setembro de 1852 en Nova York e finado o 7 de setembro de 1922, foi un médico estadounidense
Biografía
Estudou no Yale College. Entre os anos 1876 e 1877 ingresou como interno na especialidade de cirurxía no Hospital Bellevue, obtendo nese último ano o título de Doutor Médico pola Universidade de Columbia. Posteriormente viaxou a Europa para realizar estudos prácticos nos novos avances da medicina, dentro dos campos da anatomía, a embrioloxía do sistema nervioso e a cirurxía. Durante este período puido establecer contacto con personalidades importantes da época no mundo da medicina, como o cirurxián Theodor Billroth, o histopatólogo Hans Chiari, o dermatólogo Moritz Kaposi, o oftalmólogo Ernst Fuchs, o anatomista Emil Zuckerkandl, o embriólogo Albrecht Kolliquer e o patólogo Rudolf Ludwig Karl Virchow.
Cirurxián en Nova York 1880-1886
Dous anos máis tarde regresou a Nova York onde traballou en seis hospitais diferentes entre 1880 e 1886. Nese período obtivo un gran recoñecemento como cirurxián, aplicando os coñecementos aprendidos en Europa e os principios da asepsia no quirófano, seguindo as teorías de Joseph Lister a quen coñecera en 1876. En 1882 tivo que operar con éxito á súa propia nai dunha colecistite biliar. Realizou unha das primeiras operacións da vesícula biliar nos Estados Unidos, unha colecistostomía, na mesa da cociña da mesma casa que a súa nai, ás dúas da mañá, extraendo pus da vesícula e sete cálculos biliares. Tamén tivo que atender a outro familiar, a súa irmá, por unha importante perda de sangue tras o parto. Atopándoa nunha situación agónica, decidiu realizar unha das primeiras transfusións do mundo, doando o seu propio sangue.
Profesor e xefe de Cirurxía en Baltimore
Despois de ter reducido a súa actividade cirúrxica en Nova York pola súa adicción ás drogas, en 1886 trasladouse a Baltimore, ao recibir a invitación do patólogo William H. Welch, co que fixera amizade no Hospital de Nova York, para traballar no seu novo laboratorio de patoloxía xunto a Franklin P. Mall. No laboratorio de Welch dedícase a cirurxía experimental en animais para perfeccionar as técnicas de sutura intestinal.
En 1890 foi nomeado xefe do servizo de cirurxía do recentemente inaugurado Hospital da Universidade Johns Hopkins e en 1892 aceptou o nomeamento como primeiro profesor de cirurxía na Facultade de Medicina. Xunto con William Osler (Profesor de Medicina), Howard Atwood Kelly (Profesor de Xinecoloxía) e William H. Welch (Profesor de Patoloxía), Halsted constituíu o grupo dos "Big Four", os catro grandes profesores fundadores do Hospital Johns Hopkins.
Foi sometido a unha colecistectomía en 1919 e reintervido por colanxite en 1921; faleceu a consecuencia dunha complicación pneumónica.
Legado
É considerado como un dos pioneiros da cirurxía moderna. Fixo achegas á sistematización de procedementos para cirurxía da tiroide e paratiroide, cancro de mama, hernia e sistema vascular, e a introdución de importantes avances técnicos no campo dos materiais de sutura, asepsia e a hemostasia.
Introdución das luvas cirúrxicas
miniatura|Intervención con luvas cirúrxicas de goma Cóntase a anécdota de que Carolina Hampton, unha axudante de quirófano coa que eventualmente casaría, padecía unha dermatite causada polo uso de antisépticos. Halsted encargou á empresa Goodyear, fabricante de pneumáticos e artigos de caucho, a fabricación de luvas de goma para a protección da pel do seu axudante, cunha goma o suficientemente fina para permitir un traballo manual preciso. Esta foi a orixe do uso actual de luvas de goma nos quirófanos. Curiosamente, durante moito tempo Halsted utilizounos simplemente como medida de protección para o cirurxián e os seus asistentes e non se decatou da contribución das luvas á asepsia cirúrxica até varios anos despois. Comentou que “operar con luvas foi unha evolución máis que unha inspiración ou unha idea feliz” e que “son de destacar os catro ou cinco anos nos que como cirurxián me poño as luvas só de cando en vez, sendo o suficientemente cego como para non percibir a necesidade de levalos invariabelmente na mesa de operacións”.
Na cultura popular
A súa figura inspirou o personaxe do doutor Thackery, na serie de televisión The Knick, dirixida por Steven Soderbergh e protagonizada por Clive Owen.
Illa Hall, Ártico
Illa Hall (Ruso: Остров Галля; Ostrov Gallya) é unha illa na Terra de Francisco Xosé, no Óblast de Arkhanguelsk, Rusia.
Historia
Esta illa foi descuberta o 30 de agosto de 1873 pola Expedición Austro-Húngara do Polo Norte. Era a primeira illa importante do grupo de Francisco Xosé na cal os membros da expedición puxeron o pé.
En 1898-99 construíuse un pequeno campamento en Mys Tegetkhof (Cabo Tegethoff, ), pola expedición de Walter Wellman. Contén un poste que conmemora o descubrimento do arquipélago. O cabo Tegethoff foi chamado así pola a nave principal dos exploradores austro-húngaros, que a súa vez chamábase así na honra do almirante austríaco Wilhelm von Tegetthoff.
Xeografía
Illa Hall está case completamente cuberta de xeo. O seu punto máis alto ten 502 m. e é o cume da "Kupol Moskvy" (Купол Москвы) que cobre a parte central da illa. Ademais hai un glaciar que remata na beira sur, o glaciar Sonklar.
As únicas áreas relativamente grandes e libres do xeo permanente atópanse no seu extremo sur, onde hai dous cabos, o Cabo Tegethoff (Mys Tegetkhoff) e o Cabo Ozernyy (Mys Ozernyy), na Península de Littrov, («Poluostrov Littrova»). Tamén hai unha pequena área non glaciar ao redor da súa capa oriental, Mys Frankfurt, e outra no seu punto noroeste, o Cabo Wiggins (Mys Uigginsa).
A superficie da illa Hall é de 1049 km² e é unha das illas máis grandes do grupo. Hai unha ancha baía no lado sueste da illa Hall coñecida como baía Hydrographer (Zaliv Gidrografov) e unha máis pequena ao oeste da península de Littrov chamada Bukhta Surovaya.
A illa Hall está situada moi preto das beiras do leste da illa de MacKlintok, separada dela por un estreito. Ao sueste hai un estreito máis ancho que separa a illa Hall da illa de Salm coñecida en ruso como Proliv Lavrova. O estreito ao leste é o Avstriskiy Proliv grande.
A illa Hall foi chamada así polo explorador ártico americano Charles Francis Hall.
Miradoiro Sophia de Mello Breyner Andresen
Descrición
Na praza da Graça, xunto á igrexa, existe unha explanada no miradoiro da Graça onde se pode gozar dunha das máis belas vistas da cidade. Esta vista só é suplantada pola do miradoiro da Senhora do Monte que fica a un escaso centenar de metros. O panorama de tellados e predios é menos espectacular que o da vista do castelo de San Xurxo, mais é un local popular. O barrio popular da Graça desenvolveuse no fin do século XIX. Por detrás do miradoiro fica o referido mosteiro agostiniano, fundado en 1271 e reconstruído despois do terremoto de Lisboa de 1755.
Desaparicións
Desaparicións (en The Missing) é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Ron Howard. Está baseado na novela de 1996 The Last Ride, escrita por Thomas Eidson. O filme está ambientado no ano 1885, no Territorio de Novo México e salienta polo uso real do apache chiricahua por varios actores, moitos dos cales tiveron que dedicar moito tempo en estudalo. O filme foi producido por Revolution Studios, Imagine Entertainment e Daniel Ostroff Productions e distribuído por Columbia Pictures.
Óglaigh na hÉireann
miniatura|220px|Monumento ós voluntarios irlandeses que participaron na [[Guerra de Independencia irlandesa, Dublín.]] Os Óglaigh na hÉireann (en inglés Irish Volunteers, e en galego Voluntarios Irlandeses) foi unha organización militar creada en 1913 por nacionalistas irlandeses. O seu principal obxectivo foi declarado "para garantiren e manteren os dereitos e liberdades comúns a todo o pobo de Irlanda", noutras palabras, salvagardaren a Home Rule. Porén, a intención da Irmandade Republicana Irlandesa de incorporar o Voluntariado foi para axudar a estabelecer unha República de Irlanda." Os Voluntarios eran membros da Conradh na Gaeilge (Liga Gaélica), Orde Antiga dos Hibernianos e Sinn Féin, e, secretamente, a Irmandade Republicana Irlandesa.
Formación
Os Voluntarios irlandeses foron creados en 1913 por Edward Carson e James Craig como resposta á creación por parte dos unionistas protestantes da Forza de Voluntarios do Ulster no nordeste da Illa. Os "Voluntarios do Ulster" foron creados polos protestantes co obxectivo de impediren a aprobación da lei de autogoberno para Irlanda. Os católicos viron este feito como un xeito de presión ao goberno británico na dirección oposta aos seus intereses. Para contrarrestalo, Eoin MacNeill publicou un artigo titulado The North Began defendendo a creación dunha forza nacionalista irlandesa. Michael Joseph O'Rahilly, máis coñecido como The O'Rahilly, animou a MacNeill a continuar con este proxecto, e o 11 de novembro dese mesmo ano nunha reunión no hotel Wynn's de Dublín, dez nacionalistas entre os que se encontraban Patrick Pearse, Éamonn Ceannt e Sean MacDermott, planificaron a formación dos Voluntarios.
Subsecretario (España)
A figura do subsecretario de Estado en España, coñecida xeralmente como subsecretario, creouse por Real Decreto de 16 de xuño de 1834 como asistente das chamadas Secretarías de Despacho (actualmente Ministerios).
Competencias
Segundo a Lei 40/2015, de Réximen Xurídico di Sector Público, os subsecretarios ostentan a representación ordinaria do Ministerio, dirixen os servizos comúns, exercen as competencias correspondentes a ditos servizos comúns e, en todo caso, as seguintes:
Nos mesmos termos di parágrafo anterior, informar as propostas ou proxectos de normas e actos doutros Ministerios, cando regulamentariamente proceda.
A tales efectos, o subsecretario será responsábel de coordinar as actuacións correspondentes dentro do Ministerio e en relación cos demais Ministerios que teñan que intervir no procedemento.
Peter Bogdanovich
Peter Bogdanovich, nado en Kingston (Nova York) o 30 de xullo de 1939 e finado nos Ánxeles o 6 de xaneiro de 2022, foi un director, guionista, actor, produtor, crítico e historiador do cinema estadounidense. Formou parte do "New Hollywood", xunto con William Friedkin, Brian De Palma, George Lucas, Martin Scorsese, Michael Cimino e Francis Ford Coppola.
Traxectoria
Bogdanovich naceu no estado de Nova York, fillo de Herma Robinson, xudía austríaca e Borislav Bogdanovich, pintor e pianista serbio ortodoxo, que chegaron aos Estados Unidos en maio de 1939. Comezou como actor na década de 1950, estudando con Stella Adler e aparecendo na televisión. A principios da década seguinte foi programador cinematográfico no Museum of Modern Art de Nova York.
En 1968, seguindo o exemplo do críticos de Cahiers du Cinéma decidiu converterse en director e marchou aos Ánxeles. O primeiro traballo ofreceullo o director Roger Corman. En 1971 dirixiu A derradeira película, o seu filme mellor recibido, que foi candidato a oito premios Oscar e no que tiña un papel importante a modelo de vinte e un anos Cybill Shepherd, coa que viviu un romance. Tras este filme logrou outros dous éxitos con What's Up, Doc? (1972) e Lúa de papel.