cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Jersey Devils
Mascota
A mascota do equipo chámase "NJ Devil," un gran demo de 2,1 metros de altura que representa o mito do Demo de Jersey. NJ Devil mantén animado ao plúblico, asina autógrafos, participa no entretemento durante os descansos, patina sobre o xeo,tira camisetas e corre ao lonlo dos corredores do pavillón aos high five fans. Antes de 1993, a mascota era "Slapshot", un gran puck dos Devils que interactuaba cos seareiros. O home que había dentro do disfrace foi despedido logo de ser acusado de tocar inapropiadamente a tres mulleres mentors estate disfrazado. A demanda e todos os cargos foron retirados ao non poder ser provados. Para quitar o estigma da demanda, Slapshot foi retirado e non volveu aparecer dende aquela.
Continental Airlines Arena
Co traslado da franquía a Nova Jersey, o equipo pasou a disputar os seus encontros como local no Continental Airlines Arena, na cidade de East Rutherford. O pavillón inaugurouse o 2 de xullo de 1981 logo de dous anos de obras, e inicialmente tiña unha capacidade para 19.023 espectadores, con todo a capacidade viuse ampliado en 1985 ata os 19.040 espectadores.
O primeiro partido dos Devils logo do seu traslado a Nova Jersey tivo lugar o 5 de outubro de 1982, cando no primeiro partido da tempada se enfrontaron aos Pittsburgh Penguins, rematando o partido nun empate a tres goles. Durante os máis de 20 anos que os Devils xogaron no Continental Airlines Arena, o pavillón foi escenario das finais da Stanley Cup de 1995, 2000, 2001 e 2003, vendo alzar o título ao equipo local en 1995, 2000 e 2003.
A seguinte táboa mostra os datos de asistencia ao Continental Airlines Arena:
{|
Prudential Center
250px|miniatura|Interior do Prudential Center. En 2007 o equipo trasladouse ao Prudential Center, un pavillón con capacidade para 17.625 espectadores na cidade de Newark. As obras do pavillón comezaron o 3 de outubro de 2005 e inaugurouse o 25 de outubro de 2007.
O primeiro partido dos Devils no novo pavillón disputouse o 27 de outubro de 2007 fronte aos Ottawa Senators. O primeiro gol anotado no novo pavillón foi obra de Chris Neil, dos Senators, que se impuxeron por catro goles a un, mentres que o primeiro gol dos Devils foi anotado por Brian Gionta, ambos goles foron anotados no segundo período.
A seguinte táboa mostra os datos de asistencia media ao Prudential Center:
Equipos afiliados
As franquías da NHL teñen un equipo limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto lles permite recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende o seu traslado a Nova Jersey, os Devils tiveron as seguintes afiliacións:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Dende a súa chegada a New Jersey, os Devils tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Capitáns
Dende a súa primeira tempada na NHL, o equipo dos Devils tivo dez capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía logo do seu traslado a Nova Jersey tempada 1982-83 foi Don Lever. A maioría dos capitáns que tivo o equipo naceron no Canadá, e o primeiro capitán non canadense foi o checo Patrik Eliáš, que capitaneou ao equipo na tempada 2006-07, mentres que o primeiro xogador estadounidense foi Jamie Langenbrunner, nomeado en 2007. O seguinte cadro mostra os distintos capitáns do equipo excluíndo os dos equipos anteriores ao traslado a New Jersey, Kansas City Scouts e Colorado Rockies:
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Esta sección presenta as primeiras eleccións do draft dos Devils, o posto no que foron elixidos os diferentes xogadores, o equipo da liga menor ou liga europea do que procedía e o ano da elección:
Líderes históricos
Ken Daneyko	1283 O xogador máis destacado da historia da franquía é Patrik Eliáš, que dende a súa chegada ao equipo en 1995 conseguiu 1.017 puntos en 1.224 partidos. Con todo, o xogador con máis encontros disputados coa camisola dos Devils foi Ken Daneyko, que disputou 1.283 partidos entre 1983 e 2003. Por outra banda o máximo puntuador nunha tempada na liga regular foi o propio Eliáš, quen na tempada 2005-06 conseguiu 96 puntos, e liderou tamén en puntuación ao equipo nos play-offs da tempada 2000-01 conseguiu un rexistro de 23 puntos. Tamén compre destacar os 8 puntos conseguidos nun único partidos dos play-offs o 22 de abril de 1988 por Patrik Sundström, que son un récord para un único partido de play-offs na NHL.
A seguinte táboa amosa os 10 máximos anotadores da historia da franquía:
Números retirados
miniatura|Os números retirados de [[Scott Niedermayer, Ken Daneyko e Scott Stevens.]] O Devils teñen retirado tres dorsais na súa historia, todos os números retirados honran a xogadores destacados dos seus tres equipos campións da Stanley Cup a finais da década de 1990 e a principios dos anos 2000.
Adestradores
Esta sección presenta os nomes dos adestradores dos Devils dende o seu debut. John Hynes foi nomeado o 21º adestrador da historia da franquía 2 de xuño de 2015, sendo en realidade o 24º adestrador do equipo, tres deles tendo ocupado o posto en varias ocasións: Larry Robinson 2 veces, Lou Lamoriello 2 veces, e Jacques Lemaire 3 veces.
As tres Stanley Cups gañadas polos Devils foron conseguidas con tres adestradores diverentes: Jacques Lemaire, oitavo adestrador do equipo a conseguiu en 1995; Robbie Ftorek, conseguiuna no ano 2000; mentres que a última Stanley Cup da franquía chegou con Pat Burns no banco en 2003. Jacques Lemaire é o adestrador que máis partidos estivo á fronte do equipo, con 570 partidos. A seguinte táboa mostra todos os adestradores que tivo a franquía dende a súa chegada a New Jersey, excluíndo os adestradores dos equipos anteriores ao traslado, Kansas City Scouts e Colorado Rockies.
Directores xerais
Dende o seu traslado a Nova Jersey os Devils tiveron catro general managers. O primeiro en ocupar o cargo foi Bill MacMillan, que entrou no cargo en 1981, aínda cos Colorado Rockies en Denver, Colorado, ocupando ao mesmo tempo o cargo de adestrador do equipo ata 1983, ano no que deixou os dous postos. Dende 2015 Ray Shero é o cuarto general manager da franquía.
Trofeos colectivos
Os Devils conseguiron tres campionatos da Stanley Cup na súa historia:
Dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Devils teñen conseguido este trofeo como campións da Conferencia Leste en cinco ocasións:
Trofeos individuais
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Na historia dos Devils tan só Ken Daneyko conseguiu este galardón:
O trofeo Calder premia ao mellor rookie da tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en cualquer liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia dous xogadores do equipo de Nova Jersey teñen conseguido este galardón:
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia dous xogadores dos Devils conseguiron este galardón:
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Tan só John Madden conseguiu gañar o galardón:
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente ao adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Tan só un xogador da franquía conseguiu o galardón:
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan ao mellor defensor da liga. Os defensores dos Devils que teñen conseguido o título son:
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba ao mellor porteiro da liga regular. Dende 1982 o gañador é elixido polos directores xerais das franquías da NHL. O trofeo leva o nome do ex-porteiro dos Canadiens Georges Vézina, que xogou no equipo de Montreal entre 1910 e 1926. Martin Brodeur é o único xogador da franquía que conseguiu o galardón, recibíndoo en catro ocasións:
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Devils teñen conseguido o galardón na historia da franquía:
O trofeo William M. Jennings é outorgado anualmente dende a 1981-82 ao porteiro menos goleado da liga regular. Un xogador dos Flames conseguiu este galardón:
Yojimbo
Yojimbo (用心棒) (lit. "gorila"; gardacostas, en sentido coloquial) é un filme xaponés dirixido por Akira Kurosawa que foi estreado en 1961. Está protagonizado por Toshirō Mifune, Tatsuya Nakadai, Seizaburō Kawazu e Kyu Sazanka. Ambientada no Xapón do século XIX durante o Shogunato Tokugawa, conta a historia dun rōnin que chega a unha vila onde dous xefes do crime se enfrontan pola supremacía.
Sanjuro (1962), influenciada polo éxito de Yojimbo, foi modificada para caracterizar un personaxe principal similar ó da súa predecesora.
Sinopse
Tazaemon, o comerciante de seda e alcalde, volve por Seibei; mentres Tokuemon, o cervexeiro, é partidario de Ushitora. Gonji, o propietario dunha pousada, aconsella ó forasteiro que se marche mentres poida, mais o rōnin pensa tirar proveito da situación.
Reis
O termo Reis adóitase referir ao
Toponimia
O topónimo galego Reis pode referirse a:
O Priorato, San Salvador de Asma, Chantada
O Priorato é un lugar na parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 non tiña ningún habitante segundo datos do INE e do IGE.
Marzán, Vilalpape, Bóveda
Marzán é unha aldea da parroquia de Vilalpape, no concello de Bóveda.
A aldea sitúase a 455 m de altitude na serra de Marzán. Contaba en 2008 con 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Pazo de Présaras
O Pazo de Présaras é un pazo situado na parroquia de Présaras, no concello de Vilasantar.
Situación
Atópase no lugar de Eirixe, fronte á igrexa da parroquia de Présaras, da que tamén funciona como casa reitoral.
Características
Trátase dunha edificación do século XVIII con planta en forma de "L" e de dúas alturas. A estrutura está formada por muros de carga de cachotaría, agás nos esquinais e enmarcados dos vans que son de cantería de granito. Ten forxados e cuberta de madeira e tella do país, así como un grande escudo con helmo na fachada. Baixo o mesmo teito conviven a casa reitoral e unha vivenda. O terreo ten hortas e plantacións de froiteiros rodeadas de leiras e prados.
Historia
Foi construído por Valentín Sánchez de Boado tras regresar do Perú como indiano. Tamén construíu a igrexa, cuxo conxunto escultórico encargou a Xosé Gambino.
Anamorfismo
miniatura|250px|Os embaixadores de [[Hans Holbein o Novo.]]
O anamorfismo é un efecto de ilusión óptica polo cal unha imaxe é proxectada sobre o plano de xeito distorsionado, de modo que o suxeito orixinal sexa recoñecíbel soamente mirando a tal imaxe desde unha posición precisa.
O suxeito orixinal pode ser unha figura nun plano ou ben un obxecto tridimensional. No segundo caso, o observador do anamorfismo percibirá a figura como tridimensional. En certos casos a visión é posíbel utilizando un espello especial, polo normal curvo ou cilíndrico.
A partir do Renacemento diversos pintores fixeron uso do anamorfismo para esconder significados alternativos nunha obra. Leonardo da Vinci debuxou nalgunhas das súas notas variados exemplos de figuras anamórficas.
Na parte inferior do cadro Os embaixadores de Hans Holbein o Novo é visíbel unha estraña figura. Observando a obra desde a dereita, tendo a cabeza cerca do plano, pódese ver claramente que a figura anamórfica é unha caveira.
A técnica é usada no cine, no teatro e no sector publicitario. Na técnica cinematográfica CinemaScope, o anamorfismo é utilizado para rodar nun formato de pantalla cunha relación base/altura diferente do da película. Lentes especiais (lentes anamórficas) comprimen a imaxe lateralmente (compresión anamórfica) no momento da rodaxe e volven a expandir durante a proxección.
Algún artistas contemporáneos están especializados en pintar sobre paredes de edificios, ou sobre beirarrúas, obras anamórficas de xeito que ao pasar ante elas, percíbense cavidades ou obxectos tridimensionais que en realidade non existen.
Pelomedusoidea
Os Pelomedusoidea son unha superfamilia de tartarugas que se pode dividir en 3 familias, unha das cales, a Bothremydidae inclúe tartarugas que so se atopan en estado fósil. As especies da familia Pelomedusidae podemos atopalas no continente africano e especialmente na illa de Madagascar. As da familia Podocnemididae atopámolas en Norteamérica e Suramérica.
A Serra de Poente, Darbo, Cangas
A Serra de Poente é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 220 habitantes (109 homes e 111 mulleres).
Souto, Camanzo, Vila de Cruces
Souto é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 29 habitantes (19 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Streaming
Streaming (fluxo de información multimedia, en galego) é unha forma de distribución de datos, polo xeral datos multimedia, nunha rede a través de ordenadores. O termo streaming provén do inglés e refírese a unha corrente continua, que flúe sen interrupción.
O termo aplícase habitualmente á difusión de son ou vídeo. O streaming precisa dunha conexión de polo menos a mesma amplitude de banda que a taxa de transmisión do servizo.
Vídeo
A transmisión en streaming é popular nestes días e agora é a maior fonte de entretemento para os usuarios finais. Hai moitas plataformas de transmisión dispoñibles agora. Abaixo amósanse algúns deles:
Música
Ademais, existen aplicacións de transmisión de música. Usando as mesmas, os usuarios poden transmitir música nos seus dispositivos compatibles. Estes servizos inclúense cun plan gratuíto e de pago. Co plan gratuíto, obtés anuncios e acceso limitado ás funcións, mentres que os plans de pago ofréceche transmisión de música de alta calidade, sen anuncios e todo o acceso premium da aplicación. Embaixo amósanse as aplicacións de transmisión de música máis sonadas:
Hemisferio celeste
right|miniatura|160px|A [[Esfera celeste está dividida en hemisferios celestes polo ecuador celeste.]]
Os hemisferios celestes son as partes nas que se divide a esfera celeste polo ecuador celeste. A esfera celeste componse segundo esta división de hemisferio norte ou hemisferio boreal e hemisferio sur ou hemisferio austral. Estes hemisferios están construídos arredor dos polos celestes que forman o eixe de xiro da Terra 'sobre si mesma'. O Polo Norte Celeste é o que apunta de xeito aproximado á estrala Polar (Polaris, α Ursae Minoris) e da que a altura nos da a latitude do lugar.
Os hemisferios celestes correspóndense cos hemisferios terrestres norte e sur.
Os hemisferios son importantes nas coordenadas horarias, pois proporcionan o signo da declinación dun objecto celeste.
Barbas de balea
miniatura|250px|As barbas están suxeitas ao maxilar superior dos [[misticetos.]] miniatura|250px|Barbas da [[baela gris.]] O trazo máis característicos das baleas, á parte do seu gran tamaño, é a presenza dunhas estruturas especiais na boca que substitúen os dentes: as chamadas barbas de balea ou, simplemente, baleas.
O bordo inferior de cada unha destas placas está esfiañado formando unhas a xeito de sedas ríxidas que forman unha peneira moi mesta capaz de reter os corpos sólidos presentes na auga.
O seu tamaño —en anchura e lonxitude— e o seu número son moi variábeis segundo a especie, así como a cor, e son elementos a ter en conta á hora de identificaren as distintas especies.
Os distintos tamaños das barbas, xunto a outras modificacións morfolóxicas como a maior ou menor convexidade do cranio e a presenza de máis ou menos dobras gulares (os sucos da gorxa), son consecuencia dos diferentes hábitos alimenticios destes cetáceos.
Descrición
miniatura|230px|O tecido ds barbas componse de fibras lonxitudinais de [[coláxeno das que resulta nun corpo elástico e flexíbel.]] Os misticetos carecen de dentes (a diferenza dos odontocetos) e, no seu lugar, teñen fileiras de láminas chamadas barbas no maxilar superior. Estas láminas son lisas, flexíbeis, cos bordos esfiañados, colocadas en dúas fileiras paralelas, semellantes a enormes peites.
As barbas están compostas de queratina, a mesma substancia da que está composto o pelo, os cornos e as uñas dos mamíferos e as plumas das aves.
Segundo a especie de misticeto, unha barba pode medir desde menos de 30 cm, como no caso do rorcual alibranco, aos 4,5 m na balea de Groenlandia. O seu número oscila entre as aproximadamente 140 ou 150 da balena gris ás 375 ou 400 do xibardo ou o rorcual azul.
Curiosamente os misticetos posúen pequenos dentes durante a súa fase fetal, pero van desaparecendo mentres se desenvolven e acaban sendo substituídos por barbas permanentes antes de naceren.
Alimentación por filtrado
miniatura|230px|Grupo de [[xibardos alimentándose.]]
A barbas de balea desempeñan o papel máis importante no proceso da alimentación denominado alimentación por filtrado: as baleas abren a súa boca mentres nadan, de xeito que esta se enche de auga con partículas sólidas e, despois, péchana e usan a súa gorxa e a súa lingua para que a auga volva saír da boca a través das barbas, o que permite a retención das pequenas presas (pequenos peixes, copépodos, krill) entre os finos pelos das puntas das barbas.
Os misticetos son o único grupo de vertebrados que utiliza este método de alimentación (os flamengos e as focas cangrexeiras usan métodos similares, pero non teñen barbas), e con este sistema se desenvolveron até alcanzar tamaños inmensos.
Usos na industria
miniatura|230px|Cesta [[esquimó feita con barbas de balea, con mango de marfil, procedente de Alasca. Museo do home (San Diego, (California).]] O tecido das barbas componse de frebas lonxitudinais das que resulta un corpo moi elástico, flexíbel de gran resistencia e duración ilimitada, polo que eran utilizadas antes da invención dos plásticos e outros materiais sintéticos para a fabricación de múltiples obxectos, como as venencias e outros pero, sobre todo, en corsetaría (aínda hoxe fálase das "baleas" en vestidos e corsés) e para fabricar as varas (chamadas tamén baleas) de paraugas e parasois, debido á súa solidez, lixeireza e elasticidade.
Cantiga de escarnio e maldicir
miniatura|300px|O rei [[Afonso X, o Sabio, escribiu cantigas satíricas: Fui eu poer a mao, n´outro dia a ua soldadeira no conon.]] A cantiga de escarnio e maldicir (cantiga de escarnho e maldizer en galego-portugués), subxénero da lírica galego-portuguesa, inclúe tanto sirventeses morais e políticos, sátiras literarias e maledicencias persoais, como tenzóns, prantos e parodias; en resumo, os textos que non encaixan como cantiga de amigo e de amor. O trobadorismo galego-portugués perfeccionou unha canción satírica procedente da Provenza, á que lle daban o nome de sirventés, que, chegada ás nosas terras, influíu nos nosos trobadores para que estes, apoiándose quizais nunha tradición satírica autóctona transmitida oralmente e anterior á convivencia coas formas occitanas, creasen un novo xeito de trobar: a cantiga de escarnho e maldizer. Dentro dos tres grandes xéneros do lirismo trobadoresco é o menos homoxéneo pola presenza dunha gran diversidade temática e tonal.
O corpus lírico galego-portugués conta con aproximadamente 430 textos pertencentes ao xénero.
Significación
As orixes carnavalescas non poden facer esquecer que, como no caso das cantigas de amigo e de amor, trátase dun xénero que nace e medra ao abeiro da corte, sendo o trobar burlesco tan convencional como o da cantiga do cantar de amigo e de amor. De aí que convén ter presente que as bromas e chanzas entre xograres e trobadores obedecen a un código previamente aceptado e, mesmo, se a súa orixe radica nun feito real, a unha literaturización dese feito.
O realismo, que converte estas cantigas en composicións de importantísimo valor sociolóxico (aparecen debuxados personaxes de tódolos estamentos medievais) e lingüístico (o trobador está libre da subordinación rigorosa aos convencionalismos poéticos e fala con naturalidade), contrasta co idealismo das demais composicións galego-portuguesas. Este enfrontamento, esta dobre tendencia, ao divino por unha banda, e ao humano e pagán pola outra, é característica do home medieval, tantas veces cualificado coma un demo por ser capaz de conxugar dentro del o máis matizado idealismo e o máis perfecto realismo.
Cantiga de escarnio e cantiga de maldicir
A anónima Arte de trobar diferencia as cantigas de escarnio das de maldicir:
En resumo, nas cantigas de escarnio hai diloxía, é dicir, dobres sentidos e alusións indirectas, mais nas de maldizer a má intención e as alusións explícitas son a súa característica esencial. Actualmente os estudosos da lírica medieval galego-portuguesa acostuman estudalas conxuntamente.
Temática da cantiga de escarnio e maldicir
Na lírica trobadoresca galego-portuguesa podemos distinguir os mesmos tipos de cantiga de escarnio que na provenzal, aínda que do primeiro grupo (sirventés moral) temos pouca representación. En resumo, as temáticas da cantiga de escarnio son as seguintes:
miniatura|200px|Unha cantiga de [[Martin Moxa di que as guerras son sinais do Anticristo.]]
Sátira moral
Case tódalas cantigas de escarnho e maldizer son composicións humorísticas referidas a circunstancias, acontecementos ou individuos concretos. Presentan, con absoluta liberdade de linguaxe, pequenos anacos da vida máis ou menos cotiá da Idade Media, de aí o seu valor histórico e sociolóxico. Pero son escasas as composicións que expresan reflexións morais de carácter xeral, e aplícase a elas especialmente o termo provenzal de sirventés cando achamos unha no noso lirismo. Un bo exemplo de sirventés moral é a cantiga de Airas Nunes coñecida co nome de A percura da verdade ou o de Martin Moxa, onde o trobador coida que a inxustiza e as guerras daquel século eran sinais seguros da próxima chegada do Anticristo.
Sátira política
Podemos distinguir catro series de cantigas políticas :
miniatura|esquerda|150px|[[Afonso X o Sabio|Afonso X criticou os cabaleiros que abandonaron a guerra de Granada.]] A mediados do século XIII hai unha guerra polo trono entre Sancho II e o conde de Boloña. A maioría dos nobres portugueses e o bispo de Braga conspiraran para desterrar a Sancho II. Estes nobres conseguiron que Sancho II fose excomungado porque, aínda que tivese sido un bo guerreiro, agora estaba en mans duns validos que non lle querían ben á igrexa. Sancho II refuxiouse na corte de Castela e morreu en Toledo. Moitos trobadores conviviron con el e satirizaron a igrexa e os nobres. Airas Peres Vuiturón ten unha cantiga na que insulta mesmo o Papa. É curioso que só conservemos as cantigas contra o novo rei, Afonso III, e que ningún trobador o defendese satirizando ao Boloñés.
No ano 1264 os mouros do sur recibiron reforzos de África. Afonso X preparou un exército para combatelos. O ciclo da guerra de Granada alude aos cabaleiros que abandonaron por covardía o campo de batalla. O propio rei sabio, o mesmo ca outros trobadores da súa corte, arremeteu contra os covardes cabaleiros. Participaron neste ciclo Pero Gómez Barroso, Gil Pérez Conde e Afonso Pérez de Besteiros.
Aparece en dúas cantigas de maldicir, unha de Ayras Perez Vuyturon e outra de Pedro, conde de Barcelos, e mais na tenzón Vós que soedes en corte morar entre Martin Moxa e Lourenço.
miniatura|145px|Os infanzóns eran tacaños á hora de servir a mesa.
Sátira social e de costumes
Gran parte das 400 cantigas de escarnio conservadas son sátiras de variadísimo asunto dirixidas a personaxes concretos, dos que se dá o nome frecuentemente. Non é doado facer unha clasificación temática destas cantigas, mais podemos considerar os seguintes ciclos:
Naomi Watts
Naomi Ellen Watts, nada o 28 de setembro de 1968 en Shoreham, Reino Unido, é unha actriz inglesa pero de nacionalidade australiana, que foi candidata aos Oscar pola súa actuación en 21 Grams e en The Impossible.
Cantiga de escarnio e maldicir
Sátira social e de costumes
miniatura|esquerda|150px|Os [[peregrinos que van á Terra Santa son obxecto de escarnio.]] Hai unha serie de cantigas que documentan a vida das clases nobres e o infantado dos séculos XIII e XIV. Son cantigas nas que aparecen os valores novos que sentan os alicerces da expansión burguesa a base de ridiculizar os infanzóns, enfonchados e orgullosos da súa condición nobre, mais sumidos na miseria.
miniatura|145px|Todo o clero é un dos albos das críticas, sen salvarse nin o papa. Son tamén frecuentes as sátiras contra privados, validos, administradores, avogados, xuíces, médicos, físicos, sangradores, astrólogos, criadas vellas entremetidas... Atácase a corrupción dos cargos públicos. Hai cantigas que satirizan os xudeus e mesmo os romeiros de Terra Santa, que chegaban de alá contando historias que ninguén cría.
Un grupo de cantigas fai referencia á vida das soldadeiras, que acompañaban a trobadores e xograres con cantos e bailes, pero que nas cantigas aparecen só como prostitutas. As máis coñecidas son: María Pérez Balteira e Marinha Lopez, ademais de Maria do Grave, Maria Garcia, Maria Genta, Maria Leve, Maria Negra e Mari'Aires. Nestas cantigas que teñen as soldadeiras como obxecto de crítica o campo sémico do obsceno queda descrito con gran detalle e riqueza de pormenores. miniatura|175px|Cantigas d'escarnho e de mal dizer. [[Manuel Rodrigues Lapa|M. Rodriguez Lapa.]] Toda a xerarquía eclesiástica aparece satirizada: o papa (este papa de Roma, este nosso papa), os cardeais, os novizos (arcebispos, bispos, capeláns, clérigos...), os frades, as monxas, os abades, as abadesas, os priores, as prioresas etc. En xeral aparecen satirizados pola súa luxuria e todo tipo de vicios. Tamén os lugares e beneficios de culto aparecen implicados, como as igrexas, as prevendas, as campanas, ordinhar... .
Aínda poderiamos incluír o escarnio malfalado e case sempre obsceno dirixido aos "distintos", isto é, a homosexuais, cornudos e persoas con defectos físicos. Por exemplo critícase a Pero da Ponte pola súa fealdade, a Estevan Eanes por ser miope e Johan Servando e Johan Soarez Coelho búrlanse da impotencia sexual de dous coetáneos deles. A linguaxe destas cantigas é atrevida e non todo o mundo está de acordo en que constitúan, como di o profesor Rodrigues Lapa, a cloaca dos nosos cancioneiros.
Sátira literaria
Son frecuentes os escarnios que se dirixen mutuamente trobadores e xograres. Podemos distinguir tres tipos: miniatura|esquerda|175px|[[Trobadores e xograres é outra categoría típica dos escarnios.]]
Podemos mencionar o ciclo das referidas ao xograr Lourenço. Así, Johan Garcia de Guilhade, que noutro tempo tivera a Lourenço ao seu servizo como intérprete das súas trobas, critica a independencia profesional do xograr. Fernan Paez de Tamalancos rise do jograr Saco de quen di que semella máis un saco ca un xograr. As críticas van dirixidas a xograres (como o mencionado Lourenço), a personaxes de sona (como é o caso de Picandon, xograr que fora escollido polo trobador Sordello para interpretar as súas composicións) e mesmo a outros trobadores -que se escarnecen entre si-.
miniatura|180px|O ciclo das amas de cría xurdiu por saltar as normas do [[amor cortés.]]
Exemplos
Unha cantiga de Pero da Ponte:
Universidade de Jaffna
A Universidade de Jaffna fundouse en 1974 como unha universidade da comunidade támil de Sri Lanka e ten a súa sede na cidade de Jaffna. Conta con 600 profesores e 5 800 estudantes.
Outeiro, Carballedo, Carballedo
Outeiro é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Sen datos de poboación no INE en 2016.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Garda Pretoriana
miniatura|dereita|250px|Proclamando Emperador a Claudio, de [[Lawrence Alma-Tadema, c. 1867. Segundo unha versión da historia da ascensión de Claudio ó posto de Emperador, membros da Garda Pretoriana atopárono escondido detrás dunha cortina despois do asasinato de Calígula no ano 41, e proclamárono Emperador.]]
A Garda Pretoriana era a garda persoal do emperador. Tamén eran consideradas as tropas de elite da lexión. A Garda Pretoriana permaneceu durante máis de tres séculos até a súa disolución por parte de Constantino, despois da súa vitoria na batalla da Ponte Milvio contra o emperador Maxencio, no ano 312 d.C.
Orixes
A creación deste corpo como garda persoal do emperador débese a Augusto, que a creou despois da vitoria contra Marco Antonio no 27 a.C. Malia isto, existen referencias desta garda no período republicano, onde estes soldados eran os asignados ao cuartel xeral cando había un maxistrado con imperium (un pretor xeralmente), onde as súas mencións chegan ata Escipión o Africano.
Evolución da estrutura
A unidade constaba de nove cohortes perfectamente numeradas, duns 480 homes, unidas a un continxente de xinetes (cohortes equitatae). Por razóns políticas, o emperador Augusto creouna só con este número concreto de cohortes, xa que non quería recordar os recentes escuros anos das guerras civís e de violacións do pomerium (ningunha lexión podía entrar dentro de Roma).
Posiblemente foi grazas a Claudio (a Garda ascendeuno ao poder), que no século I d.C. as cohortes aumentaron até doce. Vitelio, levando a cabo unha ampla reforma, as elevou a dezaseis cohortes duns 1.000 homes cada unha. Logo da súa derrota por parte de Vespasiano, este reduciu o número de cohortes ao número da época de Augusto. Por último, Domiciano aumentou as cohortes a dez, permanecendo esta cantidade até a disolución por parte de Constantino.
Prefecto do Pretorio
O Prefecto do Pretorio era o comandante da Garda Pretoriana. En teoría tiñan que estar dúas persoas neste cargo, pero na realidade poucas veces ocorreu. O Prefecto sempre saía do ordo ecuestre.
Poderes militares
As atribucións militares dos prefectos non son de todo coñecidas en realidade. O seu papel na política militar do Imperio foi incrementando progresivamente. O punto de inflexión deste poder o marca o ano 69 d.C., xa que por primeira vez os prefectos recibiron mandos dentro de tropas lexionarias, esta dirección nas operacións militares aumentou as funcións militares que tiñan nun principio (protección do emperador e da súa familia). Desta forma a influencia militar dos prefectos foi desbordando as fronteiras da península Itálica estendéndose por todo o Imperio; isto soamente se usaría en situacións extraordinarias. Así é que os prefectos actuaban como "vicerrexentes" militares.
A súa autoridade dentro da Garda consistía en ter certos dereitos nas designacións dos pretorianos, pero o nomeamento directo facíao o emperador. O emperador moitas veces lle daría este poder ao prefecto e aos tribunos, xa que el soamente poñería extremo coidado na elección da súa garda persoal máis próxima.
Poderes xudiciais
A súa actividade xudicial oficial era a garda e o interrogatorio dos sospeitosos inculpados de crimes contra a seguridade do Estado (Maiestas). Durante o século I non se mencionan dentro de procesos privados, xa que as súas atribucións serían soamente de orixe militar. O punto de inflexión prodúcese durante o goberno dos Flavios, xa que intentaron desprazalos da súa función primaria progresivamente, iniciando un proceso de desenvolvemento que elevaría este cargo ata a administración de xustiza.
Durante o século II, seguiría encargándose dos procesos contra a seguridade do Estado, ademais por delegación do emperador encargáronse das apelacións relacionadas con decisións emanadas dos gobernadores provinciais e tamén entraron de forma definitiva no Consilium Principis, onde se situaban en calidade de xuíces ou incluso en calidade de presidentes do xurado en representación do emperador. Dos procesos civís complexos, salvo en casos excepcionais, non se ocupaban. Ademais representaban ao emperador no castigo dos membros do servizo civil imperial e dos oficiais provinciais que non desempeñaran correctamente o seu labor.
Poderes políticos
A influencia política dos prefectos pódense ver xa dende o comezo da súa existencia. Pódese afirmar que a asignación dun emperador adoitaba estar ligada á súa aceptación por parte dos pretorianos, a cal tiña este proceso: presentación do candidato aos pretorianos, reunión no Senado, presentación ao pobo e finalmente, anuncio aos exércitos das provincias.
O prefecto que comezou a descubrir o potencial do cargo foi Sexano (prefecto de Tiberio), que chegou ao punto de facer unha revolución palaciana que se non faiase, colocaríase ao cargo Imperio.
Durante o século II d.C., a influencia dos prefectos aparece algo máis atenuada, favorecida polo clima de estabilidade institucional que presidiu a vida política do Imperio. A finais deste século a influencia política e todos os niveis en xeral dos prefectos se incrementaron exponencialmente. Ata o punto de que un prefecto podería chegar a ser emperador (Macrino ou Filipo o Árabe) ou actuar como auténticos rexentes de emperadores demasiado novos ou débiles (Timesiteo ou Gordiano III). A súa dignidade chegou a ser tal que Constantino, que disolveu as cohortes pretorianas, dubidou en manter a institución, iso si, sen atribucións militares.
Estes prefectos participaban activamente en decisións políticas determinantes para o desenvolvemento da vida institucional do Imperio: algúns acompañaban ao emperador ao senado, outros influían nos nomeamentos dos maxistrados, xenerais ou gobernadores da provincia...
Tribuno pretoriano
Era o oficial ao mando de cada cohorte, este tiña que ser do "ordo ecuestre", principalmente primipilar, o cal pasara polo rango máis alto do centurionado lexionario (primus pilus ou primeiro centurión da lexión). Este cargo soamente podería mantelo durante un ano, despois do cal debía continuar a súa carreira noutras unidades.
A carreira ecuestre, pola cal se ascendería a tribuno pretoriano, quedou ficada progresivamente no reinado de Claudio: o primus pilus dunha lexión era ascendido como mando á gornición da capital do Imperio, comezando como tribuno dunha cohorte de vixiles, a continuación ascendíaselle a unha cohorte urbana, ata que ao final alcanzaba o rango de tribuno dunha cohorte pretoriana. Despois de desempeñar este cargo o ectribuno podería continuar a súa carreira como primus pilus bis, despois do cal podería ofrecérselle unha procuratela e o acceso aos chanzos máis altos da administración imperial.
Entre as funcións dos tribunos estaban as de controlar a disciplina, o equipamento e o adestramento das súas tropas, así como dirixilas na capital ou en campaña.
Centurión pretoriano
Os centurións estaban ao mando dos oitenta soldados correspondentes á centuria. Estes soamente eran superados no rango de centurión polo trecenarius (centurión ao mando dos speculadores). Estes centurións tiñan unha clara diferenza cos das lexións; o centurión non tiña máis poder co do seu centurionazgo. Os centurións son facilmente recoñecibles pola súa vara de sarmiento (yitis), empregada para impartir castigos, e ao igual que todos os centurións pola súa cimeira transversal no seu casco.
Principales
Por debaixo dos centurións aparecen os principales (suboficiais), cun organigrama moi similar ao da lexión. Estes principales dividíanse en sesquipilcarii ou duplicarii, isto é, se recibiron unha vez e media ou dúas veces o salario normal respectivamente; estaban exentos de servizos e fatigas de campamentos e desempeñaban tarefas de orde táctico ou cometidos de tipo administrativo.
Optio
O optio (segundo do centurión) tiña certas particularidades en relación ao seu homólogo na lexión. Estes ascendían a centurións lexionarios e non aos centurións pretorianos como tiña que ser, pero coma todos terían que facer a carreira ecuestre. Dentro do grupo de optios existían dous suboficiais con tarefas específicas:
Signifer
O signifer era o rango equivalente ao aquilifer das lexións, xa que na Garda non existía esta última función ao non ter de símbolo a aguia (o seu símbolo era o escorpión); isto non significa que non puideran dispor de estandartes con este emblema.
Cornicularii
Os cornicularii eran os encargados da dirección do officium dos prefectos.
Tesserarii
Os tesserarii eran os encargados do contrasinal. Este rango puido ter maior relevancia nas cohortes pretorianas que nas lexións, polo carácter de protección e garda imperial das mesmas.
Immunes
Os immunes pertencían á tropa pero gozaban dunha serie de exencións de servizo que os diferenciaba dun simple soldado raso (munifex). Ata o século II estes non se diferenciaban claramente dos principais. Eran soldados especialistas rebaixados das fatigas propias do campamento no que se aloxaban.
Beneficiarii
Unha mención especial dento do grupo de principales e inmunes merecen os beneficiarii. Se pode distinguir claramente dous tipo; aqueles que desempeñaban as súas funcións xunto aos altos mandos pretorianos (beneficiarii tribuni ou beneficiarii praefecti praetoriarum) e aqueles que eran destacados nunha statio con algunha función específica, xeralmente control ou xestión de rutas de abastecemento ou puntos estratexicamente importantes das redes comerciais do imperio. Coñécese tamén toda unha serie de pretorianos destacados en comisión de servizos como stationarii. Estes soldados están relacionados con intereses imperiais, control de rutas de abastecemento ou apoio de altos maxistrados. Os beneficiarii dos prefectos do pretorio participaban así mesmo nas expedicións militares xunto ao emperador; o seu emprego directo no combate era pouco probable, xa que perderían soldados dotados de amplos coñecementos administrativos e de xestión.
O servizo no officium dun prefecto constituía un bo trampolín para unha posterior carreira que culminase no centurionazgo. Este equipo de beneficiarii dos prefectos nuns trinta e cinco aproximadamente, e a dos tribunos nuns doce. Calculando así que unha media de 150 beneficiarii estaban en activo para as cohortes pretorianas. Antes de ser beneficiario do prefecto, o pretoriano desenvolvía unha serie de tarefas nas que acumulaba experiencia tanto militar como administrativa, nunha centuria ou na officia de rango inferior. O beneficiario do prefecto moitas veces, en caso de cumprir os seus dezaseis anos de servizo, reincorporarse como evocatus, ampliando as súas posibilidades de ascenso.
Ligazóns externas
Páxina web sobre a Garda Pretoriana
Lingua juma
O juma é unha variedade da lingua kagwahiva, da familia lingüística tupí-guaraní, pertencente ao tronco tupí. É falada polo pobo juma no Amazonas.
Fonologia
A fonoloxía da lingua juma componse das seguintes consoantes e vogais:
Partido Republicano (Estados Unidos de América)
O Partido Republicano (en inglés: Republican Party; tamén coñecido como Grand Old Party ou GOP) é un dos dous maiores partidos políticos dos Estados Unidos xunto co Partido Demócrata, ámbolos dous, únicos partidos que chegaron ao poder no país dende o século XIX. É o gran partido conservador do país, aínda que cando se fundou o 20 de marzo de 1854 representaba ós que se opuñan a expansión da escravitude e pretendían a modernización dos Estados Unidos. Son catalogados comunmente como dereita ou centrodereita no espectro político; e están ligados a un pensamento liberal económico. A súa orixe devén da desintegración do Partido Whig dos Estados Unidos no 1854, o segundo partido máis importante do país tras o Partido Demócrata.
A día de hoxe é líder da maioría no Senado da man de Mitch McConnell, mais non na Cámara dos Representantes. A figura máis salientábel e visíbel a día de hoxe do propio partido é a do empresario multimillonario Donald Trump, quen chegou ao poder o 20 de xaneiro do 2017.
Provincia de Makamba
220px|dereita Makamba é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.959,60 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 549.000 habitantes.
Ximeu, Darbo, Cangas
Ximeu é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 644 habitantes (329 homes e 315 mulleres).
Richard Harding Davis
Richard Harding Davis, nado en Filadelfia o 18 de abril de 1864 e finado en Nova York o 11 de abril de 1916, foi un novelista e xornalista norteamericano, coñecido como correspondente de guerra en conflitos como a Guerra hispano-estadounidense, a Segunda Guerra Bóer e a primeira guerra mundial. Contribuíu coa súa pluma ao avance da carreira política de Theodore Roosevelt e xogou un papel destacado na evolución das revistas de prensa estadounidenses.
É fillo da tamén escritora Rebecca Harding Davis, referente do relato realista nos Estados Unidos.
Gilles Joye
Gilles Joye, nado en 1424 ou 1425, probablemente na vila flamenga de Courtrai, e finado o 31 de decembro de 1483 en Bruxas, foi un poeta, cantante e compositor flamengo da escola francoflamenga de música do Renacemento, e máis en concreto da primeira fase desta escola, tamén coñecida como escola de Borgoña. É salientable polas súas cancións, que se distinguen polo seu estilo lírico e xocoso.
Traxectoria
Gilles Joye podería ser fillo de Oliver Joyes, que cara a 1420 era propietario dunha casa en Courtrai. Parece ter recibido unha excelente educación musical, aínda que hoxe non se ten información ningunha acerca disto.
Gilles Joye aparece por primeira vez nun documento escrito o 16 de maio de 1449, polo que é contratado como cantante da antiga catedral de San Donaciano, en Bruxas, institución á que permanecerá conectado toda a súa vida.
Dende 1453 ata 1460 Joye foi cóengo na igrexa da Ascensión de Clèves.
Durante a súa actividade na capela da corte, Joye continuou a realizar as funcións de axudante e de músico en varias igrexas e, en San Donaciano, interveu como experto en música, por exemplo nas probas de entrada de nenos coro.
Á súa morte o 31 de decembro de 1483 foi enterrado na sancristía da mesma catedral.
Música
Hoxe só se coñecen cinco cancións de Gilles Joye. Estilisticamente sitúanse entre as cancións de Gilles Binchois e as de Antoine Busnois. Catro das súas obras son rondós, dos cales tres están en francés, e un traballo é unha balada italiana, en forma de virelai. As cancións de Joye caracterizan a música secular borgoñoa deste período : son melodiosas, claras e líricas.
Joye é un dos compositores mencionado por Guillaume Dubois no seu famoso poema Déploration sur le trépas de Jean Ockeghem, escrito con motivo da morte de Johannes Ockeghem en 1497. Neste poema aparece como un dos anxos que acollen a Ockeghem no ceo. A lista de compositores mencionados por Dubois foi unha referencia dorante moito tempo para os compositores con máis sona de finais do século XV.
Xagoaza, Xagoaza, O Barco de Valdeorras
Xagoaza é un lugar da parroquia de Xagoaza no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 64 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 36 eran homes e 28 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 65 habitantes (36 homes e 29 mulleres).
Códice Calixtino
miniatura|Apóstolo Santiago. Folio 4 do Códice Calixtino. miniatura|Pendón de Santiago no Liber Sancti Iacobi. O códice miniado coñecido en latín como Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus e en galego como Libro de Santiago ou máis comunmente como Códice Calixtino é un conxunto de textos reunidos en Santiago de Compostela nos anos finais do arcebispado de Diego Xelmírez e que se presentaba como da autoría do papa Calisto II. É o libro referencial do mundo xacobeo e o máis antigo centrado exclusivamente nesta temática.
Parte do manuscrito traduciuse ao galego no primeiro terzo do século XV, coñecido como Miragres de Santiago, recolle partes da Historia Karoli e da Guía do Peregrino. En 2010 publicouse a primeira tradución íntegra ó galego, da man de Xosé López Díaz, editada por Xosé Fernández Puga, director d'A Nosa Terra e ilustrada por Francisco Leiro, se ben xa se realizaran outras traducións parciais do libro anteriormente, como a editada pola editorial Xerais co gallo do Xacobeo do ano 1993 e que consistía nunha tradución ao galego do Libro V e se ocupaba da parte referida á peregrinación e da cal se lanzaron dúas edicións, mais foi descatalogada no 2008 pola editorial.