cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Miguélez
Anos 80: Almodóvar y McNamara, Alaska y Dinarama e Fanny y los +
Ó comezar os 80, tras abandonar o seu León natal, empezou a súa colaboración co director de cine Pedro Almodóvar e co polifacético Fabio McNamara no dúo cabareteiro Almodóvar y McNamara. Obteñen gran repercusión con cancións como "Voy a ser mamá", "Susan get down" ou "Suck it to me".
Despois desta primeira experiencia intégrase como guitarrista en Alaska y Dinarama, un dos grupos máis influentes da década, cos que edita cinco discos entre 1983 e 1990 ó disolverse a formación. O papel de Miguélez na formación non só se limitaba a tocar a guitarra ou facer coros, pois tamén compuxo cancións, como "Fly acid fly", ou executaba a programación de teclados.
Simultaneamente creou a súa propia banda xunto a Fabio McNamara e Juan Tormento. En 1986 editan o seu primeiro disco, chamado Fanny y los + que obtén escasa repercusión.
Anos 90: Fangoria, McNamara e experiencias en solitario
Luis Miguélez foi integrante da primeira etapa de Fangoria, a nova formación creada en 1990 por Alaska e Nacho Canut tras Alaska y Dinarama. Aínda que axiña termina a súa colaboración, asina un dos temas máis célebres da formación: En mi prisión. Posteriormente, en solitario, edita un disco titulado Metálicos.
En 1995 aparece A tutti plein, gravación para Manzana Records asinada por McNamara, que non obtén o recoñecemento esperado. Pecha a etapa en 1999, editando Guitar devotion, un disco en solitario, sendo unha das cancións -"How do you do?"- coñecida por unha campaña publicitaria dunha compañía telefónica.
Os 2000: McNamara, Glamour to Kill e experiencias en solitario
En 2001 McNamara edita Rockstation para o selo Boozo Music. Este é un disco aclamado pola crítica, que inclúe un celebrado himno gai: "Mi correo electrónic...oh!". Trátase do disco máis popular de McNamara e, novamente, vincula a Luis Miguélez coa música dirixida a un público gai.
Posteriormente culmina outro álbum de culto: Alto Standing. No disco colaboran numerosas travestis moi coñecidas en España como Psicosis Gonsáles, La Prohibida, Diossa y Malizzia ou Paranoika Gonsales.
En 2001 decide trasladarse desde Madrid a Berlín, onde crea xunto a Antonio Glamour e Juan Tormento Glamour to Kill, unha banda de inspiración glam rock que edita dous discos: Music pour the ratas e Pecados eléctricos. Obteñen gran popularidade nos mercados anglosaxóns. A súa produción máis recente foi a creación de "Tú eres pop", sintonía do programa de Radio 3 Diario Pop, e de Gritando amor, un recompilatorio de rarezas e grandes éxitos da súa produción dos últimos 15 anos, baixo o nome de Glitter Klinik.
Xirobicúpula cadrada alongada
miniatura| En xeometría, a xirobicúpula cadrada alongada é un dos sólidos de Johnson (J37). Como o seu nome indica, realízase alongando unha xirobicúpula cadrada (J29) e inseríndolle un prisma octogonal entre as súas dúas metades. O sólido que resulta é localmente regular polos seus vértices, o que é único entre os sólidos de Johnson, pero os seus vértices non son realmente uniformes polo que non constitúe un sólido de Arquimedes. O sólido pódese ver tamén como resultado da torsión das cúpula cadrada (J4) sobre un rombicuboctaedro (un dos sólidos de Arquimedes) de 45 graos; por esta semellanza tamén recibe o nome de pseudorombicuboctaedro.
Egoísmo moral
O egoísmo moral, ou egoísmo ético, é unha doutrina ético filosófica que afirma que as persoas deben ter a normativa ética de obrar para o seu propio interese, e que esa á a única forma moral de obrar, aínda que permite realizar accións que axuden a outros, pero coa finalidade de que o axudar nos dea un beneficio propio tomándoo como un medio para lograr algo proveitoso. Afirma que a validez dunha teoría ou praxe se encontra na súa achega directa á edificación positiva e responsable do eu ou desenvolvemento persoal.
O egoísta moral baséase na afirmación de si mesmo; que o converte no seu propio soberano ó tornalo consciente da súa realidade moral e persoal. A realidade é a da súa propia existencia e o seu vivir nunha realidade determinada. Está vencellado á dimensión moral de formas de subxectivismo ou solipsismo radical.
Lóxica privada e autoedificación
O sentido do eu e os seus intereses só poden ser determinados ou interpretados polo eu mesmo; dentro desta lóxica encóntrase o principio de acción moral do egoísta. Frases como o persoal é o real de Søren Kierkegaard ou a miña causa é o meu de Max Stirner reflicten este criterio. A base para xulgar o beneficio propio é o nivel de edificación ou desenvolvemento persoal que produce a nivel material, intelectual e emocional.
A edificación dun mesmo é o resultado e o obxectivo do exercicio responsable da soberanía individual cando a través desta se logra autodeterminación e autorrealización. Esta actitude ética do egoísta moral foi explicada por medio de figuras identitarias como: o único ou o subxectivo
Tipos de egoísmo moral
Identifícanse tres diferentes formulacións do egoísmo ético ou moral:
Unha filosofía que defenda o que se debe ser honesto, xusto e benévolo porque esas virtudes serven ó beneficio propio é unha filosofía egoísta; soster que esas virtudes deberían practicarse por razóns que non sexan de interese propio non é filosofía egoísta.
Argumentos a favor do egoísmo ético
A maioría dos que apoian o egoísmo ético pensan que a verdade é moi obvia e polo tanto non se necesitan argumentos que o comproben. Xeralmente úsanse tres liñas de razoamento ó seu favor:
O argumento de que o altruísmo é contraproducente.
Ofrecerlle caridade a outra persoa é facela dependente doutra, é dicirlle que non é capaz ...; en vez de agradecérnolo, sentirase resentida pola axuda ofrecida. Estar pendente do benestar dos demais é unha invasión á súa privacidade. Se cada persoa se preocupara dos seus propios intereses, habería unha mellora na sociedade. Como di Robert G. Olson no seu libro The Morality of self-interest(1965): “É máis probable que o individuo contribúa ó melloramento social cando procura racionalmente os seus mellores intereses de longo prazo”.
A ética do ”altruísmo” é algo destrutivo para a sociedade. Pola contra, no egoísmo ético cada persoa debe velar polo seu propio ben; dáselle un valor fundamental ó individuo.
O principio do egoísmo ético conduce a unha regra de ouro do axioma de non-agresión: "non lles debes facer ós demais o que non queiras que te fagan, por que se o fas, os demais moi probablemente faráncho." Así que se deben seguir certas normas ou obrigas onde non se debe danar a outros para un fin ou interese propio. Este razoamento lévanos á seguinte situación: se o egoísta ético estivese nunha posición tan vantaxosa que lle garantizase a súa propia seguridade ante os demais..., nada lle impediría facerlles a estes o que non querería que lle fixesen a el..., por iso o egoísmo moral encaixa dentro do relativismo cultural.
Argumentos en contra do egoísmo ético
Afírmase que o egoísmo ético non pode resolver conflitos de interese. Kurt Baier, escritor do libro The Moral Point of View (1958) di que o egoísmo ético non pode ser correcto porque non pode darlles solucións ós conflitos de interese. É dicir, se nós só tomasemos en conta intereses propios, nunca aceptariamos que estes quedasen arruinados, polo tanto, non podería haber solucións morais a problemas de intereses. Non obstante, e como resposta, os partidarios do egoísmo ético afirman que o acordo pacífico ou negociación que permite solucionar un conflito de interese, pode ser benéfico para todos os egoístas involucrados. Autores como David Gauthier, autor de La moral por acuerdo (Gedisa, Barcelona, 1994), responden ás críticas contra o egoísmo moral afirmando que a solución de conflitos de interese pode explicarse por interese.
O dilema do prisioneiro, en teoría de xogos, amosa que aínda cando as actitudes cooperativas poidan supoñer un sacrificio inmediato de intereses individuais, a longo prazo a cooperación beneficia a todas as partes en xogo. Os egoístas éticos responden a isto dicindo que isto resulta ser un egoísmo sociocentrista, que denominamos colusión.
O egoísmo ético no individual di:
(A1) “Debemos actuar de maneira racional”. (A2) “O racional é mirar sempre polo propio interese”. (A3) Como (A1) e (A2) é verdadeiro, daquela “debemos mirar sempre polo propio interese”.
e engaden "egoísmo ético" (realmente sería altruísmo) no social:
(A4) “Aínda que o altruísmo fose o correcto, non estamos familiarizados cos desexos e necesidades dos demais, polo tanto, se os axudamos entremetémonos nas súas vidas e farémoslles máis mal que ben”. (A5) “Aínda que ó axudar ós demais lles fagamos ben, estamos degradándoos, roubándolles a súa dignidade e o seu respecto propio; estámoslles dicindo que non son competentes para coidarse a si mesmos”. (A6) Como (A3) e (A4) e (A5) son verdade, entón “debemos rexeitar as políticas que velan polos intereses doutros, pois cando cada un mira polo seu propio interese é máis probable que contribúa ó melloramento social”. (A7) Como (A6) é verdade entón “debemos promover unha sociedade capitalista”.
Coaña
Coaña, (Cuaña oficialmente), é un concello de Asturias. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Boal, ao leste con Navia e Villaión e ao oeste con El Franco. O concello cobre unha superficie de 65 km² e contaba cun total 3.522 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 54,18 hab./km².
De entre os restos arqueolóxicos destacan o castro de Coaña e o castro de Mouguías.
Lugares de Coaña
Para unha listaxe completa de tódolos lugares do concello de Coaña vexa: Lugares de Coaña.
Clima tropical
Os climas tropicais están caracterizados por temperaturas elevadas, con temperaturas medias de 18 °C ou superiores durante todos os meses do ano. Estes climas poden subdividirse da seguinte maneira:
Exemplos
A maioría dos lugares que teñen ese clima atópanse nas marxes externas das zonas tropicais, mais ocasionalmente poden ter unha localización intratropical (ex.: San Marcos, Colombia).
Algunhas veces o As é usado no lugar de Aw se a estación seca ocorre durante os días de sol máis alto e máis longos. Ese é o caso de partes do Hawai (Honolulu), África Oriental (Mombasa, Kenya) e Sri Lanka (Trincomalee), por exemplo. Na maioría dos lugares que teñen clima tropical húmido e seco, con todo, a estación seca ocorre durante a época de sol máis baixo e días máis curtos.
Nordaustlandet
Nordaustlandet (literalmente, en noruegués, "Terra do nordeste") é unha illa do grupo das Svalbard situada ao nordeste do arquipélago, de aquí o seu nome, separada da illa principal (Spitzbergen) polo estreito de Hinlopen. Cunha extensión de 14.433 km², 11.009 km² de glaciares, é a segunda illa máis grande do arquipélago. Está deshabitada.
Franco suízo
O Franco suízo (Código ISO 4217: CHF) é a moeda de curso legal na Suíza e Liechtenstein. Aínda que o seu peso na economía mundial non pode ser comparado ao do euro ou ao do dólar, a estabilidade do país ao que pertence faina ser tida en conta como unha "moeda refuxio", sobre todo despois da apreciación respecto da moeda europea desde abril até setembro de 2000. O seu valor rolda os dous terzos de euro.
O franco (alemán: Franken, francés: franc, italiano: franco, en romanche: franc) divídese en 100 céntimos (alemán: Rappen, francés: centimes, italiano: centesimi, romanche: rap). O nome do país "Confederación Suíza" atópase escrito en latín nalgunhas moedas (Confoederatio Helvetica), do cal deriva as súas siglas ISO, para preservar a neutralidade entre as distintas comunidades lingüísticas.
Historia
O franco suízo é o resultado da unión monetaria realizada entre os cantóns suízos en 1850, substituíndo as moedas cantonais e rexionais. O seu valor inicial era igual ao do franco francés. Entre 1865 e 1927 a Unión Monetaria Latina unía tamén o Franco francés, a Lira italiana, o Franco belga e o franco suízos (seguidos da Dracma gregas e a Peseta española), que podían teoricamente ser utilizados indiferentemente en cada un dos catro países.
No 1919, cando Liechtenstein aboliu a unión aduaneira coa Austria, é adoptado o franco suízo como moeda oficial no principado.
Moedas
Aquí atópase a lista das moedas actualmente en circulación:
Existen moedas conmemorativas de 5, 20, 100 e 200 francos e poden ser utilizadas para transaccións comerciais, aínda que excepcionalmente. A moeda de 2 céntimos foi abolida no 1970. O Banco Nacional Suízo propuxo a abolición das moedas de 5 céntimos, posto que a súa fabricación custa 6 céntimos e non é aceptada nas máquinas automáticas.
Longa duración
As pezas máis vellas aínda en circulación son as de 10 céntimos, que desde 1879 se atopan en circulación e ás cales non se lles cambiou o motivo. Hoxe todas están feitas dunha aliaxe de cobre e níquel, fóra das dun céntimo (bronce) do mesmo xeito que a de 5 céntimos (bronce de aluminio).
As moedas de 50 céntimos, 1, 2 e 5 CHF eran de prata até 1968. O tamaño das moedas de 5 CHF foi reducida no 1936 despois da desvalorización do franco suízo.
Billetes
Os billetes de banco actuais teñen seis valores, no anverso amósase un persoeiro artístico do país e no reverso, en representación gráfica, un par das súas obras máis destacadas.
Esta serie, que entrou en circulación entre 1995 e 1998, puxo fin á anterior, que contiña un billete de 500 francos en lugar do de 200 francos. No 2005 o Banco Nacional Suízo anunciou que comezara o desenvolvemento da novena serie de billetes.
Angüiloideos
Os angüiloideos (Anguilloidei) son unha suborde de peixes osteíctios da orde dos angüiliformes.
Clasificación
Segundo o SIIT, a suborde integra tres familias:
Lista de rañaceos en Nova York
miniatura|O [[One World Trade Center, dende 2014 o edificio máis alto de Nova York e dos Estados Unidos.]] miniatura|Rañaceos dende o [[Central Park.]] Esta é unha lista dos 40 rañaceos máis altos de Nova York:
Sunderland A.F.C.
O Sunderland Association Football Club é un equipo profesional de fútbol da cidade de Sunderland, en Inglaterra, que compite habitualmente na Football League One.
Historia
Fundado en 1879 na cidade de Sunderland, foi un dos grandes clubs europeos de finais do século XIX, acadando o título inglés de liga nos anos 1892, 1893 e 1895, mais o subcampionato en 1894 e 1898, cando na maioría dos países europeos aínda non existían competicións de fútbol.
Os comezos do século XX tamén foron bos para o club. O subcampionato na Football League de 1901, precedeu a un novo título en 1902. Nos seguintes anos foi un habitual entre os mellores equipos de Inglaterra, até que en 1913 acadou o seu 5º campionato de liga. Nos anos 20 rematou terceiro varias tempadas, á parte de ser subcampión en 1923. Xa naqueles anos existía unha rivalidade importante entre o Sunderland e o seu veciño, o Newcastle United. Nos anos 30 chegou unha nova xeira de resultados importantes, sendo subcampión de liga en 1935, campión por 6ª vez da Football League en 1936, e campión por 1ª vez da FA Cup en 1937. 180px|miniatura|esquerda|Celebración da FA Cup en 1973. A segunda guerra mundial impediu a disputa da Football League entre 1940 e 1946, e o Sunderland de posguerra xa non foi quen de loitar polo título de liga salvo en 1950, ano no que rematou 3º a só un punto do campión. O declive definitivo do club coincidiu co nacemento das competicións europeas. En 1958 o Sunderland rematou en postos de descenso directo á Football League Second Division por vez primeira en mais de 60 anos, comezando unha etapa escura na historia do club.
O ascenso fíxose agardar até 1964. Nas seguintes tempadas o Sunderland acadou resultados moi modestos, rematando sempre na parte baixa da táboa. En 1970 o equipo foi penúltimo, caendo de novo á Second Division. A pesar de competir na segunda división da Football League, o Sunderland acadou a súa 2ª FA Cup en 1973. O ascenso fíxose agardar de novo, nesta ocasión até 1976, para descender novamente en 1977. En 1980 chegou un novo ascenso. Despois duns anos na máxima categoría, chegaron os peores anos da historia da entidade. En 1985 o Sunderland descendeu á segunda división, e en 1987 fíxoo de novo, esta vez á terceira división. A súa estadía foi dun só ano, ascendendo á segunda división en 1988.
En 1990 recuperou a máxima categoría, pero caeu de novo á segunda división en 1991. En 1993 naceu a Premier League, collendo ó equipo na segunda división, que se converteu na primeira división da Football League. Dende entón o Sunderland seguiu a ser un equipo ascensor, ascendendo á Premier League en 1996, 1999, 2005 e 2007.
O equipo compite actualmente na Premier League, competición na que ocupa o 18º posto na táboa histórica, con 395 puntos en 10 tempadas. 260px|miniatura|dereita|[[Stadium of Light, fogar do Sunderland AFC.]] 200px|miniatura|dereita|Lámpada de mineiros no exterior do estadio.
Estadio
O Sunderland disputa os seus encontros como local no Stadium of Light (Estadio da Luz), un recinto deportivo inaugurado en 1997, e que ten unha capacidade para acoller a 49.000 seareiros sentados. Orixinalmente tiña capacidade para 42.000 persoas, pero trala ampliación do ano 2002, agora trátase do 5º estadio de fútbol máis grande de Inglaterra, polo cal recibe o alcume de the Wembley of the North (O Wembley do Norte). Neste estadio ten xogado en 2 ocasión a propia selección de fútbol de Inglaterra, así como a selección sub'20.
Rivalidades e seareiros
O rival histórico do Sunderland AFC é o Newcastle United. A cidade de Sunderland e a cidade de Newcastle upon Tyne son moi próximas. Os seus respectivos estadios están separados por 16 quilómetros. O enfrontamente entre os dous equipo coñécese como o Tyne–Wear derby, nome que provén dos ríos que atravesan as súas cidades.
Os seareiros do Sunderland AFC son os mais ruidosos da Premier League. Na tempada 2007-08 acádaronse niveis de 129'2 decibelios no interior do seu estadio. A natureza industrial e mineira da rexión tamén caracteriza á afección do club, de feito, no exterior do Stadium of Light hai un monumento ós mineiros.
Xogadores
O máximo goleador da historia do Sunderland AFC é o inglés Bobby Gurney, que defendeu as cores do club entre 1925 e 1950, anotando 228 goles en 388 encontros. Charlie Buchan anotou 209 goles en 370 encontros entre 1911 e 1925.
O porteiro Ned Doig defendeu a portería do equipo entre 1890 e 1904, xogando 417 encontros, e acadando 4 títulos de liga. Pola súa banda, outro porteiro, Jimmy Montgomery, é o xogador que máis encontros disputou co Sunderland AFC, con 627 (537 en liga).
Charlie Hurley, mediocampista que xogou 358 encontros no equipo entre 1957 e 1969, foi elixido mellor xogador do século no club en 1979, ano no que o Sunderland AFC fixo 100 anos.
J.Campbell (1892, 1893 e 1895), G.Holley (1912), C.Buchan (1923), D.Halliday (1929), B.Gurney (1936), H.Carter (1936), D.Davies (1950) e K.Phillips (2000), son os 8 xogadores do Sunderland AFC que remataron a tempada como máximos goleadores da liga.
Cadro actual
Actualizado a 1 de febreiro de 2020.
Picasa
300px|dereita Picasa é un programa informático para organizar e editar fotografías dixitais, orixinalmente creado por Idealab e hoxe en día propiedade de Google, que o distribúe gratuitamente.
Nome e logotipo
A orixe do nome do programa é un xogo de palabras entre o apelido do pintor malagueño Pablo Picasso, a frase en castelán "mi casa" e a palabra inglesa pic, de picture (debuxo).
A icona e o logotipo teñen a forma dun pentágono formado pola abertura dunha lente fotográfica.
Historia
En xullo do 2004, Google adquiriu Picasa e comenzou a ofrecela para a súa descarga gratuíta. Actualmente está dispoñible a terceira versión do popular programa de retoque fotográfico.
Dispoñibilidade
O programa funciona en calquera das súas versións en Windows XP, Windows Vista e Linux, mentres que en Windows 98 e Windows ME só funcionan as versións vellas. Os usuarios de Mac dispoñen do plug-in iPhoto, dispoñible para o Mac OS X 10.4 en diante.
Jacques Audiberti
Jacques Audiberti, nado en Antibes (Alpes Marítimos) o 25 de marzo de 1899 e finado en París o 10 de xullo de 1965, foi un escritor francés. Residiu en París dende 1924. En La nouvelle Origine (1942) proclamou o retorno á retórica.
Tarreirigo, Esgos, Esgos
Tarreirigo é un lugar da parroquia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 12 mulleres.
Audincourt
Audincourt é unha comuna do departamento de Doubs, na rexión do Franco Condado, Francia. Ten 15.539 habitantes (1999).
Caldes de Malavella
250px|miniatura|Casa Punxes Caldes de Malavella é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que pertence á comarca da Selva.
Atópase a medio camiño entre a Costa Brava e a serra das Guilleries, na chaira da Selva, rica en contrastes, patrimonio e tradición. As augas termais son o seu patrimonio máis característico e orixinal.
Tiña en 2016 unha poboación de 7.220 habitantes, agrupados nas entidades de Caldes de Malavella, Franciac, Santa Seclina, Aigües Bones, Can Solà Gros I, Can Solà Gros II, El Llac del Cigne, Tourist Club, Veïnat d'Israel, Veïnat de Baix, Veïnat de Dalt, Veïnat de les Mateues, Can Carbonell e Malavella Parc.
Edie Sedgwick
Edith Minturn Sedgwick, nada en Santa Barbara (California) o 20 de abril de 1943 e finada na mesma cidade o 16 de novembro de 1971, foi unha actriz e modelo que destacou por ser membro dunha prestixiosa familia da alta sociedade estadounidense e por ser a musa de Andy Warhol.
Primeiros anos
Edie Sedgwick foi a sétima dos oito fillos de Francis Minturn Sedgwick e Alice Delano de Forest. Os seus primeiros anos transcorreron no rancho de 3000 acres que posuía a súa familia en Santa Barbara, ata que a comezos dos anos 50 se descubriu petróleo na facenda. Coas ganancias que obtiveron, os membros da familia trasladáronse a outro rancho co dobre de extensión en que construíron un colexio propio para os nenos, aos que non se lles permitiu asistir á escola pública.
No outono de 1962, Edie foi hospitalizada por primeira vez nun centro psiquiátrico por mor da súa anorexia, período no que tamén tivo un embarazo e un aborto espontáneo. Varios membros da familia Sedgwick tamén tiveron problemas psiquiátricos: o pai de Edie foi diagnosticado como maníaco-depresivo; o seu irmán Minty era alcohólico con quince anos e declarou ser homosexual, o que enfadou moito o seu pai, e despois foi ingresado varias veces en centros psiquiátricos. Finalmente suicidouse en 1971, aforcándose. Outro dos seus irmáns, Bobby, tamén foi hospitalizado por problemas mentais e morreu en 1965 ao estrelar a súa motocicleta contra un autobús.
En 1963 instalouse en Cambridge para continuar os seus estudos, onde iniciou a súa amizade co seu futuro representante Chuck Wein. En 1964 trasladouse a Nova York ao apartamento de catorce cuartos que a súa avoa posuía en Park Avenue e axiña comezou a traballar como modelo e a acudir ás festas dos clubs de moda da cidade.
Aínda que Edie Sedgwick apareceu frecuentemente en revistas como Vogue ou Life, non foi aceptada pola industria da moda. Segundo a antiga editora de Vogue, Gloria Schiff, "nas columnas de sociedade identificaban a Edie Sedgwick coa escena de artistas que consumían drogas e naquela época había certa aprehensión en estar envolto nese mundo... á xente aterrorizáballe de verdade. Así que a menos que fosen artistas ou músicos moi importantes afastabámonos diso tanto como podiamos. As drogas fixeran tanto dano á xente nova, creativa e brillante que tiñamos como política opornos a ese mundo". De calquera forma, a redactora xefe de Vogue, Diana Vreeland, definiuna como "un exemplo da era da cultura xuvenil".
Época con Warhol
En marzo de 1965 Sedgwick coñeceu a Andy Warhol no apartamento do produtor cinematográfico Lester Persky e comezou a frecuentar The Factory xunto a Chuck Wein. Durante unha desas visitas, Warhol incluíu a Sedgwick na adaptación da novela A Clockwork Orange que estaba a rodar co nome de Vynil, a pesar de que o elenco estaba composto só por varóns. Tamén fixo un cameo no filme Horse protagonizada por Ondine, outro dos habituais de The Factory. Aínda que a súa presenza en ambas as películas foi breve, Warhol interesouse por ela e decidiu lanzala á fama.
O 30 de abril do mesmo ano Warhol viaxou xunto a Sedgwick, Chuck Wein e Gerard Malanga á estrea do filme na Galería Sonnabend de París. Ao volver a Nova York, Warhol falou co seu guionista Ron Tavel para que escribise un filme para Sedgwick, que finalmente levou o título de Kitchen e no que ademais de Sedgwick actuaron Rene Ricard, Roger Trudeau, Donald Lyons e Elecktrah. Tras esta película, Chuck Wein substituíu a Ron Travel como guionista e director na rodaxe de Beauty No. 2, na que Sedgwick aparecía con Gino Piserchio. Este filme resultou premiado no Filme-Makers Cinematheque no Astor Place Playhouse o 17 de xullo.
Aínda que os filmes de Warhol non adoitaban obter éxito comercial e apenas se exhibían fóra de The Factory, a popularidade de Sedgwick nos medios de comunicación masivos foi crecendo. Os medios comezaron a publicar reportaxes sobre as súas aparicións nas películas de Warhol e resaltaban a súa orixinal forma de vestir, que consistía en leotardos negros, minivestidos e grandes pendentes. Sedgwick tamén se cortou o pelo e tinguiuno cun spray de cor prata, creándose unha imaxe parecida á de Warhol e as súas características perruca s. Nesa época Warhol bautizou a Edie Sedgwick como a súa "superestrela" e era frecuente que acudisen xuntos a eventos sociais.
Ao longo de 1965 Warhol e Sedgwick continuaron a traballar xuntos nos filmes Outer and Inner Space, Prison, Lupe e Chelsea Girls. A finais de ano as relacións entre os dous deterioráronse e Sedgwick pediu a Warhol que non exhibise ningún dos filmes en que ela participara e que eliminase a parte da metraxe de Chelsea Girls en que actuaba. Finalmente as partes rodadas por Sedgwick foron substituídas por outras en que aparecía Nico con proxeccións de luces de cores na súa cara e con música de The Velvet Underground de fondo. Posteriormente, as escenas que Sedgwick rodou para Chelsea Girls convertéronse no filme Afternoon.
Bob Dylan e Bob Neuwirth
Trala súa ruptura con The Factory, Sedgwick instalouse no hotel Chelsea e intensificou a súa amizade con Bob Dylan e a súa man dereita, Bob Neuwirtth, a quen coñecera en decembro de 1964. Non hai evidencia de que sexan certos os rumores que afirman que houbo unha relación entre Sedgwick e Dylan, mais non obstante si mantivo unha relación con Neuwrith.
Tamén se afirmou que cancións de Dylan como "Like a Rolling Stone" e outras do álbum Blonde on Blonde como "Leopard-Skin Pill-Box", "Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again" e "Just Like a Woman" estiveron inspiradas en Sedgwick. A pesar de que os biógrafos de Dylan citan a Joan Baez como inspiradora desta última canción, a actriz foi unha das mulleres que apareceu no interior da portada do álbum Blonde on Blonde. As relacións con Dylan terminaron cando Sedgwick descubriu que este casara con Sara Lownds nunha cerimonia secreta, algo do que aparentemente tivo noticia por medio de Warhol no restaurante Gengerman de Nova York en febreiro de 1966.
Con todo, durante a maior parte de 1966, Sedgwick mantivo unha relación con Bob Newrith, durante a cal aumentou a súa adicción aos barbitúricos. A relación rompeuse a principios de 1967 ante a imposibilidade por parte de Neuwrith de facer fronte ao abuso de drogas e ao carácter cambiante de Sedgwick. Aínda que Edie Sedgwick tamén experimentou con drogas ilegais incluíndo opiáceos, non hai evidencia da súa adicción á heroína.
Últimos anos
Tras non ser seleccionada por Norman Mailer para participar na súa obra teatral The Deer Park, en abril de 1967 Sedgwick comezou a traballar na película underground ''Ciao! Manhattan'', de John Palmer e David Weisman, cuxa rodaxe durou cinco anos. A rápida deterioración da súa saúde obrigouna a regresar a California xunto á súa familia e a ser ingresada en diferentes hospitais psiquiátricos. En agosto de 1969 foi hospitalizada na sección de psiquiatría do Cottage Hospital despois de ser detida pola policía local por asuntos relacionados coas drogas. Durante a súa estadía en devandito hospital, Sedgwick coñeceu outro paciente chamado Michael Post, co que máis tarde casou.
No verán de 1970 Sedgwick estaba hospitalizada de novo, mais conseguiu abandonar a clínica baixo a supervisión de dúas enfermeiras para finalizar a rodaxe de ''Ciao! Manhattan''. Tamén contou a historia da súa vida nunhas cintas de son coñecidas como ''The Ciao! Manhattan Tapes''.
Morte
Cando casou con Michael Post en xullo de 1971, Sedgwick deixara de beber e de consumir drogas, unha abstinencia que durou ata que en outubro o seu médico lle recetou barbitúricos para soportar a dor dunha enfermidade física. Sedgwick comezou a pedir máis pílulas ao seu médico e a finxir que as perdera para que lle proporcionase máis.
Na noite do 15 de novembro Sedgwick acudiu a un desfile de moda no Santa Barbara Museum e á festa posterior, onde foi atacada verbalmente por un asistente bébedo que a cualificou de heroinómana. Sedgwick chamou por teléfono ao seu esposo para contarlle o ocorrido, tralo que Post foi á festa e levou a súa esposa ao seu apartamento. Unha vez alí, Post deu a súa medicación á súa esposa e os dous durmiron.
Cando Post espertou á mañá seguinte ás 7:30, Edie estaba morta. A morte foi clasificada polo xuíz instrutor como "indeterminada/accidente/suicidio" e estimouse a hora do falecemento arredor das 9:20 da mañá por mor dunha intoxicación de barbitúricos. Edie Sedgwick foi enterrada no cemiterio de Oak Hill na pequena localidade californiana de Ballard.
Álvar Núñez Cabeza de Vaca
Álvar Núñez Cabeza de Vaca, nado en Xerez da Fronteira entre 1488 e 1490 e finado en Sevilla entre 1557 e 1558, foi un descubridor e conquistador español.
Explorou a costa sur de Norteamérica desde a actual Florida pasando por Alabama, Mississippi e Luisiana, e explorou Texas, Novo México, Arizona e no norte de México ata chegar ao Golfo de California, territorios que pasaron a anexionarse a Imperio Español dentro do Vicerreinado de Nova España. O rei Carlos I de España outorgoulle o título de adiantado e o nomeou capitán xeneral e gobernador do Río da Prata, Paranáguazu e os seus anexos. Foi o primeiro europeo que describiu as cataratas do Iguazú e que explorou o curso do río Paraguai.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia fidalga. Aproximadamente en 1512 alistouse nas tropas da Liga Santa de 1511, formada por varios países, entre eles España, para loitar contra Francia. Dentro da Liga Santa serviu nas campañas de Italia nas compañías de Bartolomé de Sierra e de Alonso de Carvajal. Participou na Batalla de Ravena e pouco despois pasou a ser alférez en Gaeta. Como militar loitou en conflitos acaecidos en España. En 1520 loitou na guerra das comunidades ao tempo que, orfo de pai e nai, entra ao servizo da Casa de Medina-Sidonia como mensaxeiro. Participou na Toma de Tordesillas e na batalla de Villalar. No 1522 combateu na batalla de Puente de la Reina, en Navarra.
Primeira viaxe a América
So 15 homes quedaban vivos, pero foron tratados ben polos indios carancaguas. Era unha tribo que repartía as súas pertenzas e que carecía de mandos. Quixeron facerlles físicos e doutores, porque eles curaban as enfermidades poñendo as mans e soprando e lles pediron que fixeran iso para que axudaran en algo, pero os españois ríanse desa costume e por iso quitábanlles a comida ata que fixeran o que eles dicían. Máis tarde, foron repartidos como serventes das familias dos indios. Os 15 homes acordaron mandar unha expedición de catro homes a Panuco na busca de axuda, pero a expedición fracasou. Tras seis anos de vida como indíxena, aprendendo a cultura do mimbre, a camuflaxe e a guerrilla, ademais de a conxugar xamanismo cos coñecementos médicos que arrastraba da cultura europea.
Sunflower Bean
Sunflower Bean é unha banda estadounidense de rock procedente de Glen Head, Nova York e Brooklyn fundada no ano 2013. O grupo está composto por Julia Cumming (baixo e voz principal), Nick Kivlen (guitarra principal e voz) e Jacob Faber (batería). A banda publicou dous álbums ata a data, Human Ceremony (Fat Possum Records, 2016) e Twentytwo in Blue (Mom + Pop Music, 2018).
Álvar Núñez Cabeza de Vaca
Primeira viaxe a América
Durante algún tempo Cabeza de Vaca exerceu de mercador entre os indíxenas do territorio da comarca de San Antonio e a costa texana. Levaba cunchas mariñas e caracoleas aos pobos do interior cambiándoas por cueiros e almagre, isto último o usaban con frecuencia os indios da costa para as súas pinturas.
En Matagorda, preto de Galveston, Cabeza de Vaca encontrouse con algúns dos seus antigos compañeiros de expedición: Andrés Dorantes de Carranza, Alonso del Castillo Maldonado e Estebanico e xuntos foron nunha nova travesía. miniatura|O Río Bravo. Por temor aos aborixes da costa e crendo que neses territorios do norte atoparían ouro, remontaron o río Bravo, en vez de dirixirse ao asentamento español do río Pánuco. Durante a viaxe cara o noroeste de México, exerceron como curandeiros mediante a imposición das súas mans e o rezo de avemarías e nosopais en latín. Cando Cabeza de Vaca sacou con éxito a punta dunha frecha que un indíxena tiña cravada preto do corazón, a fama de curandeiros e xente de ben entre as tribos xa non os abandonou.
Gañaron a vontade dos nativos e fixeron varias exploración na busca dunha ruta para regresar á Nova España polo que hoxe é o suroeste dos Estados Unidos de América e o norte de México. Tras deambular durante largo tempo pola extensa zona que hoxe é a fronteira entre ambos países, chegaron á zona do río Bravo, e seguindo o curso do río atoparon tribos dedicadas á caza do bisonte coas que conviviron.
Finalmente as beiras do río Petatlán, hoxe río Sinaloa, na vila de Bamoa Guasave, restableceron o contacto cun equipo de exploradores españois no ano 1536 a poucas leguas do asentamento español de Culiacán.
Os Naufragios
Durante aquela viaxe recolleu as primeiras observacións etnográficas sobre as poboacións indíxenas do golfo de México, escribindo unha narración titulada Naufragios, considerada a primeira narración histórica sobre os territorios que hoxe corresponden aos Estados Unidos de América. A obra foi publicada no 1542 en Zamora e no 1555 en Valladolid, e nela describe as súas experiencias e as dos seus tres compañeiros cos que atravesou a pé o suroeste dos actuais Estados Unidos e norte de México.
Segunda viaxe a América
miniatura|Monumento a Álvar Núñez cabeza de Vaca en [[Xerez da Fronteira]] Álvar Núñez Cabeza de Vaca regresou a España no 1537 e conseguiu que se lle outorgara o título de Segundo Adiantado do Río da Prata. A finais de 1540 iniciou desde Cádiz a súa segunda viaxe que o levou ao sur do continente americano. Arribou á illa de Santa Catarina, no territorio español que entón era coñecido como La Vera ou Mbiazá e que correspondía á Gobernación de Paraguai e actualmente é parte do estado Brasileiro de Santa Catarina.
Desde esa illa partiu nunha viaxe por terra, ao longo de case cinco meses, co propósito de chegar á entón vila e forte de Asunción de Paraguai, sede da gobernación do Río da Prata. Guiado por indíxenas tupís-guaranís cruzou coa súa expedición a selva paranaense. Foi o primeiro europeo que descubriu e describiu as cataratas del Iguazú:.
Ao chegar a Asunción entrou en conflito cos capitáns e colonos españois alí establecidos, quen, alentados por Domingo Martínez de Irala, rexeitaban a autoridade do gobernador e os seus proxectos de organizar a colonización do territorio esquecendo a busca dos tesouros dos que falaban os mitos dos indíxenas. miniatura|Placa en recordo do descubrimento das [[cataratas do Iguazú por Álvar Núñez Cabeza de Vaca]]
O seu propósito de erradicar a anarquía e dominar aos insurxentes provocou que os descontentos se sublevaran no 1544 e enviaran a Cabeza de Vaca de volta a España acusado de abuso de poder na represión dos disidentes (como o incendio de Asunción de 1543). En realidade, por exixir o cumprimento das Leis de Indias, as que protexían aos indíxenas dos abusos dos conquistadores, entre outras medidas pouco políticas. O Consello de Indias desterrouno a Orán no 1545. Pena que, quizais, non chegou a cumprir pois Cabeza de Vaca recorreu a sentenza e seguiu pelexando ata o final da súa vida co propósito de ver restablecida a súa honra, xa non a súa facenda.
Aínda que os últimos anos da súa vida son descoñecidos quizais, polos documentos atopados por algúns historiadores, crese que finou en Sevilla o 27 de maio de 1559. É improbable, como afirmaron outros, que tivera algún cargo relevante nos seus últimos anos. Aínda que non consta, puido tomar os hábitos e acabar os seus días nun mosteiro.
Pertti Kurikan Nimipäivät
Pertti Kurikan Nimipäivät, tamén coñecido como PKN, é un grupo musical de punk finlandés formado en 2009 formado por adultos con síndrome de Down. Son famosos polo documental The Punk Syndrome e ser os representantes de Finlandia no Festival de Eurovisión 2015.
Salomé Ureña
Salomé Ureña Díaz de Henríquez, nada en Santo Domingo, na República Dominicana, o 21 de outubro de 1850 e finada en Santo Domingo, República Dominicana, o 6 de marzo de 1897, foi unha poetisa e educadora dominicana, sendo unha das figuras centrais da poesía lírica do século XIX. e innovadora na educación das mulleres no seu país, influenciada pola escola positivista e a educación normalista de Eugenio María de Hostos, de quen foi estudante. As súas obras centráronse no amor á patria e a súa contorna familiar.
Aínda que dispón dunha listaxe de obras non demasiado extensa, conseguiu chamar a atención de gran parte de América Latina pola profundidade das súas obras. Entre os seus traballos máis notables están Ofrenda a la Patria, El Ave y el Nido e Sombras, entre outros.
Traxectoria
Nada en Santo Domingo o 21 de outubro de 1850, foi filla do avogado e tamén escritor Nicolás Ureña de Mendoza e Gregoria Díaz de León quen, xunto coa súa avoa e tía maternas, deron á súa filla as primeiras leccións educativas. Dende moi nova entrou en contacto coa literatura. O seu pai ensinoulle as obras clásicas de autores españois e franceses que axudaron á moza Salomé a desenvolver a súa propia carreira e a arte da declamación coa súa irmá Manuela, recitando en castelán, francés, inglés e latín.
Comezou a escribir versos con quince anos de idade, publicando posteriormente as súas primeiras obras con dezasete anos de idade, cunha pegada característica de espontaneidade e tenrura. En 1867 publicou as súas primeiras obras baixo o pseudónimo «Herminia», nome que usou até o ano 1874.
Co paso do tempo, a súa obra volveuse tráxica e triste con poemas como En horas de angustia; ou patriótica e con enerxía como se aprecia nos seus poemas A La Patria y Ruinas. Nos anos seguintes, incluíu nas poesías temas autobiográficos, como se pode ver en Mi Pedro, dedicado ó seu fillo, se cadra o seu poema máis afectuoso, La llegada del invierno e un libro que se fixo moi popular chamado Esteban, onde fala do seu país, a súa familia, as plantas e flores.
Ureña morreu de tuberculose con corenta e seis anos de idade, sendo enterrada na igrexa de Nuestra Señora de las Mercedes e trasladada en 1972 ó Panteón da Patria.
Obras poéticas
As súas obras poéticas, preto de sesenta composicións, inclúen épica e lírica.
Vrahovice
Vrahovice é unha aldea na rexión de Olomouc da República Checa, preto Prostějov. É unha parte administrativa do Prostějov. Ten preto de 3.400 habitantes. A vila foi mencionada por primeira vez en 1337.
Audubon
E tamén o apelido do ornitólogo americano:
Pedro de Friúl
Pedro (? - 756?) foi duque longobardo de Friúl do 749 ao 756.
Eilao
Eilao (en castelán Illano) é un concello de Asturias. Limita ao norte con Boal, ao sur con San Martín de Ozcos, ao leste con Boal, Villaión e Allande e ao oeste con Vilanova de Ozcos e Castropol. O concello cobre unha superficie de 78 km² e contaba cun total 522 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 5,8 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Clima subtropical
En áreas máis elevadas, o inverno é intenso, con nevadas esporádicas], e o verán é suave. A precipitación de choivas é intensa, acadando unha media de ata 2.000 mm/ano, de forma ben distribuída ao longo das estacións. A vexetación nas áreas de clima subtropical é diferente conforme a altitude do lugar. Nas partes máis altas, presenta piñeirais e araucarias. En planicies, hai predominancia de gramíneas.
Košice
miniatura|dereita|Košice Košice (Kaschau en alemán, Kassa en húngaro e Cassovia en Latín) é unha cidade de 235.000 habitantes, situada no leste de Eslovaquia, a rentes do río Hornád. O 89.1% da poboación é de nacionalidade eslovaca, 3.8% húngara, 2.1% cíngara e 1.2% checa. O 58.3% católicos romanos, 7.6% grecocatólicos e 4.1% evanxélicos.
Historia
A primeira mención da cidade data de 1230.
Zotto de Benevento
Zotto (tamén Zottón ou Zottone) foi o xefe militar (latín dux) dos longobardos no Mezzogiorno. É considerado como o fundador do Ducado de Benevento en 571 e o seu primeiro duque.
Traxectoria
Coas súas tropas penetrou en Campania en agosto de 570, enfrontándose ao exército bizantino, ao que venceu. Estableceu o seu campamento en Benevento, que se converteu na capital do seu ducado. Intentou tomar Nápoles, pero non deu e tivo que levantar o cerco (581).
Como duque era case independente, ao estar o norte da península baixo o control do rei longobardo, que tiña pouca influencia no sur. Ao final someteuse á autoridade real en 589.
Morreu en 591 e sucedeuno Arechis, o seu sobriño.
Penuxe
miniatura|dereita|Penuxe. A penuxe das aves é unha capa de plumas finas que se encontran por debaixo das plumas exteriores grandes. As crías pequenas están cubertas só de penuxe. O chamado penuxe de po (pulviplumas) é un tipo especial de penuxe que se encontra só nuns poucos grupos de aves, que se desfai soltando po. A penuxe é un fino e lixeiro illante térmico e material de recheo, usado en artigos como chaquetas, roupa de cama (edredóns), almofadas e sacos de durmir. O descubrimento de plumas que quedaron atrapadas en ámbar antigo suxire que algunhas especies de dinosauros podían ter xa plumas de tipo penuxe.
Pulviplumas (penuxe de po)
miniatura|300px|"Po de plumas" que quedou sobre unha fiestra despois dun choque dunha ave. As pulviplumas ou penuxe de po, son un tipo especial de penuxe que aparece nuns poucos grupos de aves aparentemente non relacionados. Nalgunhas especies, as puntas das bárbulas neste penuxe disintégranse, formando finas partículas de queratina, que teñen o aspecto de po, ou "po de plumas", depositadas entre as plumas. Estas plumas crecen continuamente e non se mudan. Noutras especies, os grans de po proceden de células que rodean as bárbulas das plumas en crecemento. Estas plumas especializadas están normalmente diseminadas entre as plumas de penuxe ordinarias, aínda que nalgunhas especies, aparecen reunidas en grupos. Todos os papagaios teñen pulviplumas, e algunhas especies como Amazona farinosa producen grandes cantidades. Tamén se encontran nos tinamús e nas garzas. O po producido a partir destas plumas é un coñecido alérxeno para os humanos.
Función
miniatura|dereita|Penuxe como o exposto neste macho adulto de papagaio, está debaixo das plumas de contorno e axuda a illar as aves para evitar a perda de calor. A estrutura frouxa da penuxe atrapa ao aire, o que contribúe ao illamento da ave para que non perda calor e favorece a flotabilidade das aves acuáticas. As especies que experimentan flutuacións na temperatura anual ambiental normalmente teñen máis penuxe despois da súa muda de outono. Hai algunhas evidencias de que a penuxe pode tamén axudar a diminuír a incidencia do canibalismo de crías entre algunhas especies con nidación colonial, xa que a rixidez das plumas fai que as crías sexan máis difíciles de tragar. Os contaminantes poden reducir a eficiencia destas funcións. Cando as aves están petroleadas, por exemplo, a penuxe compáctase, o que fai que a ave perda o seu illamento e que a auga poida chegar á pel.
As femias de anátidas usan a penuxe que arrancan do seu propio peito para forrar os seus niños. Este proceso realiza unha función dual ao axudar a illar os ovos e expoñer a área da bolsa de incubación da femia, que é unha área de pel espida, con moitos vasos sanguíneos, que transmite a calor moi eficientemente. Das diversas cousas que as aves utilizan para illar os seus niños, a penuxe é a que proporciona un illamento máis efectivo, pero só cando está seca, porque a penuxe mollada é o illamento menos efectivo. A penuxe pode tamén contribuír á camuflaxe dos ovos cando a femia está lonxe do niño, especialmente porque a miúdo a femia bota as plumas sobre os ovos antes de partir.
Estudos medioambientais
Como as aves poden eliminar metais pesados nas súas plumas e como as plumas poden ser recollidas non invasivamente e almacenadas indefinidamente, a penuxe pode usarse para comprobar a contaminación por metais no ambiente onde vive a ave. Varios estudos atoparon unha alta correlación entre os niveis de contaminación por metais pesados na dieta das aves e o nivel atopado nas súas plumas, e a proporción de compostos químicos atopado nas súas plumas permanecía relativamente constante (e relativamente alta para algúns metais).
Mutación
Rexistráronse mutacións nos xenes que controlan a formación de penuxe nun grupo de galiñas White Leghorn alemás. Aínda que presentan os elementos dunha penuxe normal, unha hiperqueratose das vaíñas córneas das plumas aos 16–17 días de incubación orixina que a vaíña dentro da cal está a pluma incipiente non se abra como debería durante as fases finais do crecemento da pluma. Debido a esta apertura anormal da vaíña, a penuxe destas aves parece estar compactada; e os polos con esta condición parecen ourizados e chamuscados e tenden a pesar menos que os polos normais.
Dinosauros non aviarios
As plumas que se encontraron conservadas en ámbar no oeste de Francia, o Canadá e noroeste da China parecen indicar que algúns dinosauros non aviarios puideron ter xa primitivas plumas de tipo penuxe.