cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cigosidade
Xemelgos monocigóticos e dicigóticos
Como vimos a cigosidade pode tratarse no contexto dun locus xenético específico ). Pero ademais, a cigosidade pode utilizarse para describir a semellanza ou desemellanza xenética dos xemelgos. Os xemelgos idénticos dise que son monocigóticos, xa que se orixinaron a partir dun único cigoto, que se dividiu orixinando dous embrións xeneticamente idénticos. Os xemelgos fraternos dise que son dicigóticos porque se desenvolveron a partir de cigotos distintos fertilizados por espermatozoides distintos.
Heterocigose en xenética de poboacións
En xenética de poboacións, o concepto de heterocigose ou heterocigosidade utilízase para referirse á poboación no seu conxunto, é dicir, a fracción dos individuos nunha poboación que son heterocigotos para un determinado locus. Pode tamén referirse á fracción de loci nun determinado individuo que son heterocigotos.
É común comparar as heterocigoses observada (H_o) e esperada (H_e), definidas como segue para individuos diploides nunha poboación:
onde n é o número de individuos na poboación, e son os alelos dun individuo i no locus estudado.
onde m é o número de alelos no locus estudado, e f_i é a frecuencia alélica do alelo i^{th} no locus estudado.
Outros artigos
اقترانية زيجوتية Hemizygotie fa:مانندگی Hémizygote Hemizigot Hemizygota Гемизигота Гемізигота
Guerra de Corea
A guerra de Corea foi un conflito bélico entre Corea do Norte (comunista) e Corea do Sur (capitalista) que se desenvolveu entre o 25 de xuño de 1950 e o 27 de xullo de 1953. Á vez, foi unha guerra non oficial entre os Estados Unidos e a Unión Soviética. Os principais combatentes nesta guerra foron as repúblicas de Corea do Norte e a China por un bando e Corea do Sur, con axuda dos Estados Unidos, Australia, o Canadá, o Reino Unido, Colombia e outras nacións baixo o mando de Estados Unidos polo outro. A Unión Soviética tamén subministrou conselleiros militares e pilotos de combate, así como armamento ás tropas chinesas e norcoreanas.
Desenvolvemento
A península de Corea, posesión xaponesa, fora ocupada pola URSS e os EUA en 1945 tomando como liña de división o paralelo 38º. O estalido da guerra fría tivo como resultado a partición deste país en dous estados: Corea do Norte, onde en 1948 se estableceu unha "república popular", é dicir, unha ditadura comunista dirixida por Kim Il Sung; e Corea do Sur, onde ese mesmo ano Syngman Rhee estableceu unha férrea ditadura prol-norteamericana.
O triunfo da revolución comunista na China o 1 de outubro de 1949 alterou completamente o equilibrio xeoestratéxico de Asia. Stalin, que viña de sufrir serios reveses en Europa (fracaso do bloqueo de Berlín ou o cisma iugoslavo), non puido resistir a tentación de recuperar terreo en Asia e deu o seu acordo a un ataque norcoreano a Corea do Sur.
Así, o 25 de xuño de 1950, as tropas de Kim Il Sung atravesaron o paralelo 38º e avanzaron triunfalmente cara ao sur. O réxime surcoreano apenas puido manter un pequeno territorio ao redor de Pusan.
A reacción norteamericana, para a sorpresa de Stalin, foi inmediata. Washington pediu a convocatoria do Consello de Seguridade da ONU e conseguiu un mandato para pórse á fronte dun exército que fixese fronte á agresión norcoreana. A ausencia do delegado soviético, que rexeitara asistir ás reunións do Consello como protesta pola negativa norteamericana de aceptar á China Popular nel, propiciou esta resolución.
As tropas multinacionais da ONU, na práctica o exército norteamericano ao mando do xeneral McArthur, recuperaron rapidamente o terreo perdido e o 19 de outubro tomaron Pyongyang, a capital de Corea do Norte.
Tres días antes, o 16 de outubro, tropas chinesas con masivo apoio militar soviético penetraron en Corea facendo recuar o exército norteamericano. O 4 de xaneiro de 1951, as tropas comunistas retomaron Seul.
Nese momento, McArthur propuxo o bombardeo atómico do norte da China. Tanto o presidente Truman como a maioría do Congreso reaccionaron alarmados ante unha acción que podía levar ao enfrontamento nuclear coa URSS. Nun enfrontamento cada vez máis aberto, Truman destituíu a MacArthur entre as protestas da dereita republicana e substituíno polo xeneral Ridgway.
A URSS pola súa banda manifestou a súa intención de non intervir no conflito e o seu desexo de que coexistiesen dous sistemas diferentes na península. O "empate militar" levou á apertura de negociacións que concluirían en xullo de 1953, pouco logo da morte de Stalin, coa firma do Armisticio en Panmunjong. Nel acordouse unha nova liña de demarcación que serpentea en torno ao paralelo 38º.
A supervivencia do réxime comunista norcoreano fixo que esta "fronteira da guerra fría" sexa a única que sobreviviu ata o século XXI.
Comezo da guerra
Aínda que a historiografía comunista suxire que Corea do Sur efectuou un primeiro ataque, a versión máis aceptada di que o 25 de xuño de 1950 as forzas de Corea do Norte mobilizáronse cara ao sur en masa. Usando o equipamento soviético e con enormes reservas, o seu ataque sorpresa foi un éxito esmagador. En poucos días as forzas militares do Sur de Corea xa estaban en total retirada e, xunto ao pequeno número de estadounidenses en Corea, estaban transitando dentro dunha pequena área ao redor da cidade de Pusan. Coa axuda das provisións estadounidenses e a axuda aérea, as forzas ROK manexaron e estabilizaron esta fronteira. Isto iniciou unha acción desesperada de aferramento chamada o Perímetro Pusan. Aínda que chegou máis axuda da ONU a situación era perigosa, e parecía que o Norte podería gañar o control da península enteira.
miniatura|260px|Un par de M40 provendo de soporte de lume á 25ª división de infantería do exército dos Estados Unidos, en Munema, o 26 de novembro de 1951.
Reacción occidental
A invasión de Corea do Norte tomou por sorpresa aos Estados Unidos e ás outras potencias occidentais; Dean Acheson, do Departamento de Estado, manifestara ao Congreso o 20 de xuño que a guerra non era probable. Con todo, un informe da CIA a principios de marzo previra unha invasión en xuño.
En audiencia pública pola invasión, Harry S. Truman concordou cos seus conselleiros en usar a forza aérea estadounidense, unilateralmente, contra as forzas de Corea do Norte. Tamén ordenou á Sétima Frota protexer Taiwán. Os Estados Unidos tamén tiña forzas substanciais no Xapón, o que deu marxe para unha rápida intervención. As accións estaban postas baixo o comando do xeneral Douglas MacArthur, quen estaba a cargo das forzas estadounidenses no Pacífico. As demais potencias occidentais estiveron rapidamente de acordo coas accións estadounidenses e ofreceron voluntariamente a súa axuda ao esforzo bélico.
Os estadounidenses organizaron o Grupo de Operacións Especiais Smith, e o 5 de xullo estaba ocupado no primeiro choque da guerra Corea do Norte - Estados Unidos.
As potencias occidentais gañaron un mandato para a acción das Nacións Unidas porque os Soviéticos estaban boicoteando o Consello de Seguridade mentres a República da China (Nacionalista) mantiña o escano chinés. Sen o veto soviético e coa abstención de Iugoslavia unicamente, a ONU votou a favor de axudar ao Sur de Corea. Os Estados Unidos loitarían sen importar o resultado, e isto evidenciouse cando Douglas MacArthur máis tarde díxolle ao Congreso, "Eu non tiven nada que ver coa decisión da ONU". Ás forzas estadounidenses uníronse durante o conflito a tropas doutros 15 países membros da ONU: Australia, Bélxica, Canadá, Colombia, Etiopía, Filipinas, Francia, Grecia, Países Baixos, Nova Zelandia, Luxemburgo, o Reino Unido, Suráfrica, Turquía e Tailandia (Truman máis tarde recibiría críticas por non obter unha declaración de guerra do Congreso antes de enviar tropas a Corea). Por este feito, este conflito ao que se lle chamou a "Guerra de Truman" violara o espírito, se non a carta, da Constitución dos Estados Unidos de América.
As forzas dos Estados Unidos estaban sufrindo problemas orixinados pola desmobilización que empezara desde 1945. Exceptuando os marines, as divisións de infantería enviaron a Corea o 40% da súa capacidade no papel, e a maioría do seu equipamento era inservible. Outras forzas tiñan unha desmobilización aínda maior, e á parte dos británicos moitos meses antes chegaran forzas considerables doutros socios da coalición.
Inchón
Para aliviar a presión no perímetro Pusan, McArthur, como comandante en xefe das forzas da ONU, ordenou unha invasión sobre as tropas norcoreanas en Inchon. Esta foi unha operación extremadamente arriscada, pero tamén tivo un éxito tremendo. As tropas das Nacións Unidas conseguiron chegar ata Inchon, enfrontándose unicamente cunha suave resistencia e empezando a mobilizarse rapidamente para recapturar Seúl. Os Norcoreanos tiveron que emprender unha rápida retirada das súas liñas de abastecemento para o norte, e as forzas da ONU e a ROK, que estaban confinadas no sur, puideron entón moverse para o norte e unirse ás tropas que xa estaban en Inchon.
As tropas de ONU levaron aos norcoreanos de regreso alén do paralelo 38. O obxectivo, que era o de salvar a Corea do Sur, fora cumprido, pero polo éxito e a prosperidade dunha unión de toda Corea baixo o mando de Syngman Rhee os estadounidenses estaban convencidos de continuar en Corea do Norte. Moitos en Occidente, incluíndo o xeneral McArthur, tamén tiñan o pensamento xeneralizado de que a guerra na China era boa idea. Truman e os outros líderes non concordaban, polo cal McArthur tiña a orde de ser moi cauteloso cando se achegase á fronteira chinesa. No entanto, McArthur fixo caso omiso das devanditas ordes.
Intervención chinesa
A República Popular da China advertira que reaccionaría se as forzas da ONU excedían o límite da fronteira no río Yalu. Mao buscou a axuda soviética e viu a intervención como esencialmente defensiva. "Se nós permitimos que os Estados Unidos ocupen toda Corea... debemos estar preparados para que os Estados Unidos declaren... a guerra con China", isto foi o que dixo a Stalin.
miniatura|150px|esquerda|Fases da guerra de Corea en 1950, 1951 e 1953.
O 4 de xaneiro de 1951, as forzas comunistas da China e Corea do Norte capturaron Seúl. A Batalla do encoro de Chosin no inverno foi unha terrible derrota para as tropas das Nacións Unidas, compostas principalmente por Marines dos Estados Unidos. A situación foi tal que McArthur mencionou que podían ser usadas armas atómicas, o cal chegou a alarmar os aliados dos Estados Unidos.
Estancamento
miniatura|260px|[[Panmunjeom, fronteira entre o Sur e o Norte de Corea na Zona Desmilitarizada.]] O resto da guerra só tivo pequenos cambios de territorio e longas negociacións de paz (as cales empezaron en Kaesong o 10 de xullo do mesmo ano). Un cesamento do fogo estableceu unha Zona Desmilitarizada ao redor do paralelo 38, o cal é aínda hoxe en día defendido polas tropas de Corea do Norte por unha banda e polas tropas de Corea do Sur e dos Estados Unidos pola outra. Ningún tratado de paz foi asinado 50 anos despois. O novo Presidente estadounidense Dwight D. Eisenhower elixido o 29 de novembro de 1952 prometeu na súa campaña viaxar a Corea para ver que se podería facer para finalizar o conflito.
Colombia
Dos 4.314 combatentes colombianos que participaron do conflito asiático, 111 oficiais e 590 suboficiais participaron en operacións de guerra e o resto na vixilancia do armisticio, recibindo para o efecto o mesmo adestramento intensivo dos anteriores. O saldo final da guerra para o batallón Colombia foi de 639 baixas de combate distribuídas entre 163 mortos en acción, 448 feridos, 28 prisioneiros trocados e dous desaparecidos. Iso permitiu a Colombia en termos humanos figurar na listaxe de nacións libres defensoras da liberdade e a democracia de acordo co perfil político da época. Para un exército pequeno ese case milleiro de profesionais, diseminados ao seu regreso por todos os corpos de tropas do país, significaron unha importante inxección de modernidade.
Apareceron igualmente numerosas publicacións militares sobre as experiencias da guerra, e varias cátedras novas nas escolas militares a cargo dos oficiais que tiveron a experiencia da guerra.
En xeral, o nivel loxístico do accionar militar colombiano foi o máis beneficiado; emendáronse as deficiencias e carencias en termos de evacuación de feridos, mortos, material de guerra e mantemento de equipos, desempeño de unidades ao servizo da orde pública, entre outros. Todas estas tácticas e técnicas de combate postas en práctica redundaron en beneficio do esforzo por controlar a orde publico interior, o cal víase seriamente afectado polo crecente bandoleirismo e a formación de guerrillas e grupos de resistencia civil e armada a mediados do século XX.
Eleccións municipais en Vedra
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vedra dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vedra]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vedra desde a aprobación da Constitución de 1978. Corporacións democráticas en Vedra desde a aprobación da Constitución de 1978.
Carlos Pérez
Carlos Pérez pode referirse a:
Galería de imaxes de cabalos de Galicia
Imaxes de cabalos en Galicia
Santa Locaia, Loureda, Arteixo
Santa Locaia é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 67 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 35 eran homes e 32 eran mulleres.
Noite na terra
Noite na terra (en Night on Earth) é un filme estadounidense de Jim Jarmusch que foi estreado en 1991. Nel preséntanse cinco historias transcorridas simultaneamente durante unha noite en diferentes cidades do mundo: Os Ánxeles, Nova York, París, Roma e Helsinqui. Os acontecementos cóntanse cidade por cidade, unha a unha, na orde dita, e teñen en común que tratan sobre unha relación entre a relación dun taxista co seu ou seus clientes. A banda sonora de Night on Earth foi producida e composta maiormente por Tom Waits.
Os Ánxeles
A taxista Corky (Winona Ryder) recolle no aeroporto á executiva e directora de cásting Victoria Snelling (Gena Rowlands). Mentres Corky conduce e fuma efusivamente, Victoria fai chamadas de negocios dende o seu teléfono, a vez que tamén fala coa taxista da vida. Ao final Victoria ofrécelle a opción de traballar nunha película, mais Corky négase, ela quere ser mecánica.
Nova York
Helmut Grokenberger (Armin Mueller-Stahl), antes un pallaso na Alemaña Oriental, é agora un taxista principiante na cidade de Nova York, o pobre non sabe ben inglés, non coñece as rúas. Na rúa atópase un negro querendo parar un taxi, despois de varios intentos con outros taxis, YoYo (Giancarlo Esposito) é recolleito por Helmut, quen o ten que levar até Brooklyn. Helmut non dá conducido o coche, e ten que acabar ao final o cliente levando o coche. No camiño, YoYo encontra á súa cuñada Angela Rosie Pérez pola rúa e a empurróns, e con moitos insultos, Yoyo métea no taxi pra levala pa casa. As bocaladas continúanse dicindo polo camiño, e Helmut repetíraas orgulloso.
París
Nesa noite, unha cega (Béatrice Dalle) sobe ao taxi conducido por un rapaz africano (Isaach De Bankolé). Este, curioso da condición física da muller, intenta iniciar unha conversación con ela mediante preguntas que se volven estúpidas ante unha cega.
Roma
Un excéntrico taxista (Roberto Benigni) recolle a un cura (Paolo Bonacelli). Na viaxe, o taxista confésalle ao padre todos os seus pecados sexuais, dende que a metía nun cabazo de cativo, a o que facía cunha ovella ou coa súa cuñada. O cura morre dun infarto e déixao nun banco.
Helsinqui
Tres traballadores (Kari Väänänen, Sakari Kuosmanen e Tomi Salmela), un durmido, soben a un taxi. Os dous que están despertos cóntanlle ao taxista Mika (Matti Pellonpää) o desgraciado que era o que ía durmido. Como resposta, o taxista contoulles unha historia triste que lles fixo chorar.
Elenco
miniatura|Winona Ryder en 2010.
Xenebreiro
Características
miniatura|150px|esquerda|Ilustración de Juniperus communis. Dependendo da subespecie ten un porte moi variable, desde un arbusto mediano até superar os 10 metros.
Ten un tronco con moitas pólas e copa espesa. As follas son lineais, verdes, ríxidas, punzantes, cunha única banda de estomas branca na cara exterior (polo envés e polas marxes é verde) e insírense verticiladas de tres en tres. As flores femininas dispóñense en conos axilares, en forma de escama, de cor parda vermella. As flores masculinas, de cor amarela, teñen entre 2 e 3 mm de longo e caen pouco despois de esparexer o pole entre marzo e abril.
Por froitos ten gálbulos con forma de bagas elipsoidais ou esféricas de cinco a sete milímetros de diámetro, de cor negra purpúrea cando están maduras e cunha lene cor azulada como consecuencia dunha substancia cerosa, con tres sementes case ovaladas, pero angulosas nos seus extremos. A madeira, que tamén se coñece simplemente polo nome da planta, xenebreiro, é avermellada, forte e recendente.
Usos
O xenebreiro é frecuentemente utilizado na horticultura como planta ornamental, xa que é demasiado pequeno para ser aproveitado como madeireiro. Porén, en Escandinavia a súa madeira emprégase na fabricación de caixas para produtos lácteos, como a manteiga, o queixo e tamén para facer cabos de coitelos.
As súas bagas teñen propiedades adstrinxentes mais son demasiado agres para consumilas crúas, polo que se venden secas para preparar mollos e recheos cos que adubar carnes. Adóitanse cascar antes de utilizalas para así liberar o aroma.
Tamén é frecuente usalas para aromatizar a xenebra. De feito, a denominación da propia árbore en francés, genévrier, foi a que deu lugar ó nome máis coñecido internacionalmente da bebida, gin, a través dun apócope da palabra francesa pero pronunciada á inglesa (o nome inglés da planta é juniper, que en ningún modo soaría "gin").
Qaysin Quli
Quliylanı Şuwanı caşı Qaysın ( karachai-balkar Къулийланы Шууаны жашы Къайсын, Кайсын Шуваевич Кули́ев), nado en Ogarı Chegem o 19 de outubro de 1917 e finado en Shedjem o 4 de xuño de 1985, foi un profesor, xornalista e escritor balkar, recoñecido poeta en lingua karachai-balkar.
Traxectoria
Naceu nunha nun típico aul balkar, nunha zona montañosa, alí seu pai, como boa parte dos habitantes do lugar, dedicábase á caza e ao pastoreo de cabras. Qaysin quedou orfo de pai xa de neno. En 1926 estableceuse nunha escola no lugar veciño de Toben Chegem, situado xa no val, e ata alí ía ao colexio. Despois estudou no Instituto Pedagóxico de Nalchik. Deses anos son os seus primeiros experimentos poéticos e en 1933 apareceron as súas primeiras publicacións.
Entre 1935 e 1939 estudou en Moscova no Instituto Estatal de Artes Teatrais  e no Instituto de Literatura Maxim Gorki. Á súa volta de Moscova ensinou literatura дабиятны no Instituto Pedagóxico de Kabardino-Balkaria. En 1938 entrou na Unión de Escritores da Unión Soviética e en 1940 publicou o seu primeiro libro, Салам, эрттенлик!.
Segunda guerra mundial
En 1940 alistouse para realizar servizo militar como paracaidista e tras a entrada da URSS na segunda guerra mundial e a rendición de Letonia e a súa integración no estado soviético, transferírono coa súa brigada ao país báltico. En 1942 ferírono e mentres estivo no hospital escribiu poemas patrióticos que se publicaron en xornais e revistas traducidos ao ruso e tamén se sentiron na radio, entre partes de guerra 45 minutos de poesía dun autor entón descoñecido, o que chamou a atención de Fadeyev e Boris Pasternak que solicitaron que puidera ir a Moscova e alí coñeceu a Konstantin Simonov, Nikolai Aseev, Vera Zviagintseva e Dmitri Kedrin entre outros autores rusos.
Observatorio astronómico
Características
miniatura|300px|dereita|[[Observatorio astronómico de Cotobade.]]
Qaysin Quli
Segunda guerra mundial
Volveu á fronte, e de novo ferírono, enviou crónicas de guerra e poemas a Sini Otechestva. Logo volveu á loita en Rostov do Don, Ucraína e Crimea.
Observatorio astronómico
Características
Historicamente os observatorios contiveron sextantes como ferramentas ou pedras aliñadas con certos fenómenos astronómicos, como é o caso de Stonehenge. A comezos da década de 1940 comezáronse a construír radiotelescopios para detectar e estudar radiofontes no Universo. O maior radiotelescopio do mundo atópase en Porto Rico, trátase do Radiotelescopio de Arecibo. O maior centro de Radiotelescopios está en Chajnantor, Chile.
Os modernos observatorios astronómicos conteñen enormes telescopios (con espellos de varios metros de diámetro) e ordenadores para o procesamento dos datos obtidos. Exemplos de observatorios deste tipo son o Mauna Kea en Hawái, Observatorio del Roque de los Muchachos e Observatorio do Teide nas Illas Canarias, Cerro Tololo e Cerro Pachón en Chile.
Qaysin Quli
Regreso á terra cos balkares
En 1956 volveu a Kabardino-Balkaria e logo foi a Moscova para realizar cursos de literatura. Volveu publicar de novo, en edicións bilingües en karachai-balkar e traducidas ao ruso varias colleitas da súa poesía, Таула mais Ётмек бла гюл en 1957 e Мен тауладан келдим en 1959. A súa estada co seu pobo nun exilio forzado non fixo del un disidente, pola contra foi membro do Soviet das Nacionalidades do Soviet Supremo da Unión Soviética entre 1958 e 1962 e de novo de 1974 a 1985.
Observatorio astronómico
Características
Cos derradeiros adiantos científicos foi posible enviar telescopios e instrumentos de observación celeste fóra do planeta Terra, como o Telescopio Espacial Hubble.
Qaysin Quli
Regreso á terra cos balkares
As décadas de 1960 e 1970 foi a época de maior creatividade. Cada unha das coleccións que saíron do prelo convertéronse nun fito, en 1962 Тауда от, en 1964 Жаралы таш, en 1972 Жер китабы, en 1973 Жулдузла жанадыла e en 1974 Ингир .
En 1970 publicáronse as súas obras escollidas en dous volumes e entre 1976 e 1977 apareceu outra edición en tres volumes. En 1975 publicouse unha selección dos seus artigos xornalísticos Терек да алай ёседи.
Observatorio astronómico
Ligazóns externas
Observatory
Qaysin Quli
Regreso á terra cos balkares
En 1985 publicou a súa última colección en vida, Адамлагъа айтама. Mais logo postumamente publicáronse os libros de poemas ''Адам. Къанатлы. Терек. e  Жашаргъа!, a colección de relatos Жорт, жорт, гылыуум! e a novela Къыш эди''.
Katanina
A katanina ou catanina é unha proteína que corta os microtúbulos, e que recibe o seu nome por analoxía coa espada xaponesa catana (刀) e a súa capacidade de cortar. A katanina é unha proteína AAA heterodimérica descuberta primeiramente no ourizo de mar. Contén unha subunidade de tipo ATPase de 60 kDa, que funciona como cortadora dos microtúbulos. Esta subunidade necesita ATP e a presenza de microtúbulos para a súa activación. Unha segunda subunidade de 80 kDA regula a actividade da ATPase e localiza a proteína nos centrosomas. A microscopia electrónica mostra que a katanina forma aneis de 14–16 nm no seu estado activo oligomerizado nas paredes dos microtúbulos.
Mecanismo e regulación da lonxitude dos microtúbulos
A análise estrutural usando microscopio electrónico revelou que os protofilamentos dos microtúbulos cambian desde unha conformación recta a unha curvada por medio da hidrólise de GTP de β-tubulina. Porén, cando estes protofilamentos forman parte dun microtúbulo polimerizado, as interaccións estabilizantes creadas polo tramado que a rodea fixan as subunidades na conformación recta, mesmo despois da hidrólise GTP. Para interromper estas interaccións estables, a katanina, unha vez unida ao ATP, oligomerízase nunha estrutura en anel sobre a parede do microtúbulo; nalgúns casos a oligomerización incrementa a afinidade da katanina polos microtúbulos e estimula a súa actividade de ATPase. Unha vez que se forma esta estrutura, a katanina hidroliza o ATP, e probablemente sofre un cambio conformacional que crea unha tensión mecánica nas subunidades de tubulina, o cal desestabiliza as súas interaccións no tramado do microtúbulo. Os cambios conformacionais preditos probablemente tamén fan diminuír a afinidade da katanina pola tubulina e por outras unidades da proteína katanina, o cal produce a desensamblaxe da estrutura en anel da catanina, e recicla as proteínas individuais inactivadas.
O corte dos microtúbulos que fai a katanina está regulado polo factor de intercambio de nucleótidos (que pode intercambiar ADP e ATP), e polas proteínas asociadas aos microtúbulos (MAPs), e a subunidade p80 (a p60 corta os microtúbulos moito mellor en presenza de p80). Estes mecanismos teñen diferentes consecuencias, dependendo de en que parte da célula se activan ou alteran. Por exemplo, permitir un corte mediado por katanina nos centrosomas libera os microtúbulos para que se movan libremente. Nun experimento, inxectáronse anticorpos anitikatanina nunha célula, causando unha grande acumulación de microtúbulos arredor do centrosoma e inhibía que brotasen novos microtúbulos. Por tanto, o corte mediado por katanina pode servir para manter a organización no citoplasma ao promover a desensamblaxe dos microtúbulos e un movemento eficiente. Durante a división celular, o corte no polo do fuso acromático produce extremos de microtúbulos libres e permite un fluxo cara aos polos de tubulina e a retracción do microtúbulo. O corte dos microtúbulos no citoplasma facilita o funcionamento da "cinta transportadora" de subunidades aos extremos do microtúbulo e a mobilidade, o cal é importante durante o desenvolvemento.
Funcións na división celular
O corte de microtúbulos mediado por katanina é un importante paso na mitose e meiose. A katanina é a responsablre de cortar os microtúbulos durante a fase M no anfibio Xenopus laevis. A desensamblaxe de microtúbulos desde as súas estruturas da interfase é necesaria para preparar a célula e o fuso mitótico para a división celular. Esta regulación é indirecta: as proteínas MAP, que protexen os microtúbulos de ser cortados durante a interfase, disócianse e permiten á katanina actuar. Ademais, a katanina é responsable de cortar os microtúbulos nos fusos mitóticos cando é necesaria a súa desensamblaxe para segregar as cromátides irmás durante a anafase.
Observáronse resultados similares en relación á actividade da katanina durante a meiose no nematodo C. elegans. Informouse que as proteínas Mei-1 e Mei-2 codifican nese verme proteínas similares ás subunidades p60 e p80 da katanina. Utilizando anticorpos, estas dúas proteínas encontráronse localizadas nos extremos dos microtúbulos no fuso meiótico, e, cando se expresan en células HeLa, estas proteínas iniciaban o corte dos microtúbulos. Estes descubrimentos indican que a katanina desempeña un papel similar na mitose e na meiose consistente en intervir na segregación das cromátides cara aos pólos do fuso.
Funcións no desenvolvemento
A katanina é importante no desenvolvemento de moitos microorganismos. Tanto a eliminación coma a sobreexpresión da katanina é deletérea para o crecemento do axón, e, así a katanina debe estar coidadosamente regulada para que haxa un axeitado desenvolvemento neural. En concreto, o corte de microtúbulos en espazos celulares específicos permite que os fragmentos proben varias rutas de crecemento. A katanina é necesaria nesta tarefa. Un experimento no que se usaban imaxes aceleradas despois dun tempo longo de gravación de tubulina etiquetada fluorescentemente demostrou que o crecemento do cono axónico se detén, e os microtúbulos fragméntanse, en puntos de ramificación durante o desenvolvemento neural.
Un experimento similar utilizando tubulina etiquetada fluorescentemente observou a fragmentación de microtúbulos locais en lamelipodios de células de pulmón de tritón durante a migración no desenvolvemento, na cal os fragmentos corrían perpendicularmente á membrana celular que avanzaba para axudar á exploración. A natureza local de ambos os eventos de fragmentación probablemente indica unha regulación por katanina porque pode estar concentrada en rexións celulares específicas. Isto está apoiado por un estudo que demostra que a mutación Fra2, que afecta ao ortólogo da katanina en Arabidopsis thaliana, orixina unha disposición anormal de microfibrilas de celulosa ao longo da parede celular en desenvolvemento nestas plantas. Esta mutación produciu un fenotipo que presentaba un alongamento celular reducido, o que suxire a importancia que ten a katanina no desenvolvemento dunha ampla gama de organismos.
Funcións en neuronas
A katanina é abundante no sistema nervioso e mesmo niveis modestos desta proteína poden causar unha depleción significativa dos microtúbulos. Pero os microtúbulos teñen que ser cortados noutros compartimentos da neurona para que haxa un número dabondo de microtúbulos que poidan ser transportados rapidamente ao axón.
No sistema nervioso, a proporción das dúas subunidades é drasticamente diferente comparada coa doutros órganos do corpo. Por tanto, é importante poder regular a proporción para controlar o corte de microtúbulos. O monómero p80 encóntrase en todos os compartimentos da neurona, o que significa que a súa función non pode ser só a de unirse á katanina. A katanina p80 ten moitos dominios con diferentes funcións. Un dominio únese ao centrosoma, outro aumenta o corte dos microtúbulos pola katanina p60, e o último suprime o corte dos microtúbulos. A abundancia da katanina nas neuronas mostra que pode moverse ao longo do axón. Hai unha rotura de microtúbulos en puntos da rama axonal e nos conos de crecemento das neuronas. A distribución da katanina nas neuronas axuda a comprender o fenómeno da regulación da lonxitude e número de microtúbulos, e a liberación de microtúbulos do centrosoma.
Funcións en plantas
A katanina tamén ten funcións similares nas plantas superiores. A forma e a estrutura dunha célula vexetal están determinadas pola súa ríxida parede celular, que contén celulosa moi organizada, a orientación da cal está afectada polos microtúbulos que serven para guiar a deposición das fibras en formación. A orientación das microfibrilas de celulosa na parede celular está determinada polos microtúbulos, os cales están aliñados perpendicularmente ao eixe maior da expansión celular. Como as células das plantas carecen de centrosomas típicos, a katanina acumúlase nelas na envoltura nuclear durante a pre-profase e a profase, períodos nos que se está a formar o fuso de microtúbulos.
Durante a elongación da célula, os microtúbulos deben axustar a súa orientación constantemente para manter o ritmo do incremento da lonxitude celular. Este constante cambio na organización dos microtúbulos propúxose que se realiza pola rápida desensamblaxe, ensamblaxe e translocación dos microtúbulos. Recentemente, comprobouse que as mutacións no homólogo das plantas da katanina alteran as transicións na organización dos microtúbulos, o cal, á súa vez, causa deficiencias na correcta deposición da celulosa e hemicelulosa. Isto pénsase que está causado pola falta de capacidade da célula destas plantas de regular a lonxitude dos microtúbulos.
Non hai un homólogo nas plantas para a subunidade reguladora p80 da katanina, pero si da p60. Unha subunidade p60 de katanina recombinante de A. thaliana etiquetada en His (His-AT-p60) pode cortar microtúbulos in vitro en presenza de ATP. Interacciona directamente con microtúbulos en ensaios de cosedimentación. A actividade da ATPase é estimulada dun modo non hiperbólico. A hidrólise do ATP é estimulada cando hai unha proporción baixa tubulina/At-p60 e inhibida a proporcións altas. As proporcións baixas favorecen as interaccións das subunidades da katanina, mentres que as proporcións altas producen deficiencia. A At-p60 pode oligomerizarse como a dos animais. A At-p60 interacciona directamente cos microtúbulos, mentres que a p60 animal se une por medio do seu extremo N-terminal. A parte N-terminal da p60 non está ben conservada entre os reinos das plantas e dos animais.
Biella
miniatura|Biella|200px Biella (Bièla, en piemontés) é un concello italiano, capital da provincia homónima, na rexión de Piemonte. Ten 46.126 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 46,68 km², cunha densidade de poboación de 988 hab/km².
Xeografía
Biella está situada aos pés dos prealpes bielleses. A conexión ás grandes vías de comunicación do norte de Italia está garantida grazas á estrada estatal 142 Biellese e as autoestradas A4 Torino-Milán, A5 Torino-Aosta e A26 Xénova-Gravellona Toce.
No concello limítrofe de Cerrione está localizado un pequeno pero ben equipado aeroporto turístico.
Economía
A economía de Biella está tradicionalmente ligada ao sector téxtil, e en particular a lá. A elaboración da lá ten orixes antigas e o seu desenvolvemento determinou o tecido económico da área, con grandes e importantes empresas do sector, entre as que cabe lembrar, pola importancia que aínda manteñen, o grupo Ermenegildo Zegna ou o grupo Cerruti 1881.
Cidades irmás
810px|miniatura|centro|Vista panorámica de Biella
Juan de Castellanos
Juan de Castellanos, nado en Alanís, Sevilla o 9 de marzo de 1522, finado en Tunja, Colombia o 27 de novembro de 1607, foi un explorador, militar e sacerdote español. Como un dos cornistas españois en América, atribúenselle coñecementos sobre os pobos indíxenas da rexión, principalmente os muiscas e a súa lingua.
Biografía
miniatura|216x216px|esquerda|Juan de Castellanos en óleo/tea de Ricardo Mouros Urbina. miniatura|227x227px|esquerda|Busto de Juan de Castellanos na Praza de Bolívar de Tunja, Colombia. Naceu o 9 de marzo de 1522 sendo fillo de labregos, era un neno cando abandonou a súa vila para irse a Sevilla baixo a tutela do bacharel Miguel de Heredia, para estudar latín, gramática, preceptiva, poesía etc, na Escola de Estudos Xerais en Sevilla. Moi novo, con dezasete anos e quizais sen o permiso familiar, marchou como soldado a América en compañía do seu coterráneo Baltasar de León, fillo do soldado Juan de León; pero en San Xoán de Porto Rico empezou a axudar ó bispo da illa e, falecido este, estivo en Santo Domingo, Aruba, Bonaire e Curaçao, dedicado a secuestrar indíxenas para o comercio de escravos.
En 1541 chegou á illa de Cubagua ou "das Perlas", onde, "con axuda dos nativos", dedicouse á industria que lle daba nome. Co mesmo propósito estivo en Illa de Margarita e en Trinidad. En 1544 pisou por primeira vez Terra Firme, en concreto o Cabo da Vela, onde seguiu co comercio das perlas e foi pai dunha nena, Gerónima. Despois pasou por Santa Marta, Salinas de Tapei e finalmente chegou a Cartaxena de Indias en 1545. Fixo algunhas incursións ó interior, ás veces con ambicións mineiras, como en Gualacha e Maconchita e descubriu Hungría.
En 1550 fundou a vila de Valledupar xunto a Hernando de Santana e empeza os trámites para ordenarse como sacerdote, o que consegue en Cartaxena de Indias en 1559. Antes, en 1552, embarcouse xunto ó capitán Pedro de Ursúa, pero abandonouno cando quixo pasar ó Perú.
En Cartaxena de Indias exerceu de capelán até 1558 e logo en Riohacha até 1561 como vigairo. En 1562 foi nomeado cura da Catedral de Tunja e en 1569 beneficiouse da mesma por real provisión de Filipe II. Morreu neste cargo á moi avanzada idade de 85 anos, o 27 de novembro de 1607.
Ways to Live Forever (filme)
Ways to Live Forever é un filme británico-español dirixido por Gustavo Ron que foi estreado no ano 2010. Está baseado na novela homónima escrita por Sally Nicholls. Está protagonizado por Robbie Kay, Alex Etel, Ben Chaplin, Emilia Fox e Greta Scacchi. Foi producido por Life&Soul Productions, El Capitan Pictures e Formato Producciones. Foi distribuído por Karma en España, World Wide Motion Pictures Corporation en América do Norte e InTandem para o resto do mundo.
Gary Lewis
Gary Lewis, nado como Gary Stevenson o 30 de novembro de 1958 en Glasgow, é un actor escocés de teatro, cinema e televisión. É principalmente coñecido pola súa participación en filmes como Billy Elliot, Gangs of New York ou Eragon, e polo seu papel protagonista no documental de televisión Supervolcano.
Yasemin
Yasemin é un filme alemán-turco de 1988 dirixido por Hark Bohm. Foi candidato da República Federal Alemá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Ending Is Just The Beginning Repeating
The Ending Is Just The Beginning Repeating é un álbum da banda australiana de rock alternativo The Living End, editado o 22 de xullo do 2011 a través do selo Dew Process. O disco foi producido por Nick DiDia.
Os Laranxos
O topónimo Os Laranxos é un fitónimo que indica a presenza de laranxeiras. Pode referirse a:
Kigali
Kigali é a capital e a cidade máis poboada da república africana de Ruanda. Ademais constitúe unha provincia coa súa propia estrutura administrativa. Está situada no centro do país, do que é o núcleo cultural e económico. A súa poboación, consonte estimacións do ano 2005, calculábase que superaba os 850.000 habitantes.
Todos os despachos oficiais estatais, incluída a sede da presidencia e do Goberno e máis todos os Ministerios teñen a súa residencia na cidade. Ademais a cidade de Kigali constitúe de seu unha provincia.
Historia
Fundada no 1907 durante o dominio colonial alemán, a cidade só atinxiu o grao de capital de Ruanda con ocasión da independencia do país, obtida en 1962. Nos tempos do reino mwami a capital estaba localizada en Nyanza, en tanto na época colonial tiña a súa sede en Butare, localidade hoxe denominada Astrida. Na época da independencia de Ruanda, pensouse nun primeiro momento en escoller de novo Butare como capital, mais tamén en Kigali, que tiña a vantaxe de se atopar xeograficamente no centro do país: desde aquela a cidade acabou por tornarse o principal centro de Ruanda e acabou por ser a capital de facto.
A partir do 7 de abril de 1994, Kigali foi un dos escenarios do terríbel xenocidio causado pola rivalidade secular entre Hutu e Tutsi, na que terminaron mortos centos de miles de persoas. Logo da guerra civil comezou unha reorganización da cidade dentro do proxecto de pacificación do país.
Xeografía
Kigali áchase nun altiplano cheo de outeiros con alturas variábeis de entre 1.433 e 1.645 metros. Os edificios administrativos adoitan situarse nas abas e cimas, en tanto as edificacións de vivendas acostuman localizarse nos vales. O pico máis alto da cidade é o monte Kigali, con 1850 m.s.n.m.. As coordenadas da cidade son 1º 56' 38" S e 30º 03' 34" L.
Clima
Pola súa situación o clima que lle correspondería debería ser ecuatorial, porén está suavizado pola altura e máis pola influencia do monzón que procede do leste, do océano Índico. As precipitacións medias non chegan aos 1.000 mm, distribuíndose as chuvias durante unha longa estación chuviosa que se estende entre setembro e maio. A temperatura media anual é de algo máis de 20 °C. miniatura|esquerda|250px|Climodiagrama de Kigali
Economía
Nas proximidades da cidade extráese estaño e tungsteno. Como a economía ruandesa está a atravesar unha época de medra, na cidade estanse a levantar novos e numerosos edificios. Con todo no territorio urbano, e a consecuencia da guerra civil pasada están presentes moitas ONG.
Transportes
Kigali posúe un aeroporto internacional, con voos diarios até Nairobi, e menos frecuentes para Addis Abeba e Xohanesburgo. Semanalmente hai un voo para Ámsterdam. Dentro do país só hai comunicación aérea con Cyangugu, no extremo suroeste.
Lugares de Ourol
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ourol
Smolensk
Economía
esquerda|miniatura|200px|Estación ferroviaria de Smolensk A cidade é un importante nó ferroviario e un destacado centro comercial, cultural e industrial. Na súa industria predominan os produtos para a construción de estradas, a maquinaria, os téxtiles e os produtos alimenticios. Os edificios de carácter histórico da cidade son dúas igrexas do século XII e a catedral da Asunción dos séculos XVII e XVIII.
Etimoloxía
O nome da cidade deriva do nome do Smolnya Rivulet. A orixe deste hidrónimo é menos claro. Unha posibilidade atópase na palabra eslava para terras negras. Outra alternativa é a palabra rusa smolá, que significa resina ou brea.
Orixes
Smolensk é unha das cidades máis antigas de Rusia, empezou sendo un asentamento comercial fortificado. A primeira mención data de 863, dous anos despois da fundación do Rus de Kíiv. Segundo a Crónica de Néstor, Smolensk era a capital dos Kríviches. En 882 foi tomada por Oleg de Nóvgorod, no seu paso de Nóvgorod a Kíiv. O pobo xa fora tomado dúas décadas antes polos capitáns varegos Askold e Dir, cando na súa viaxe a Kíiv decidiron facerse coa cidade e a súa gran poboación.
A primeira mención estranxeira foi do Emperador Constantine Porfirogenitus. En De Administrando Imperio describe Smolensk como unha peza clave na ruta dos Varegos aos Gregos.
O principado de Smolénsk foi fundado en 1054. Pola súa posición centrada nas terras rusas, a cidade desenvolveuse rapidamente. A finais do século XII o principado era un dos máis fortes de Europa Oriental, sendo así que a dinastía de Smolénsk controlaba o trono do Rus de Kíiv. Numerosas igrexas foron erixidas nese tempo, incluíndo a de San Pedro e Pablo e a de San Xoán Bautista. A máis notable é unha que se chama Svírskaya; foi admirada polos seus contemporáneos como a estrutura máis bela do Rus.
Entre a Rusia Imperial e Mancomunidade polaco-lituana
Aínda que vencida polos exércitos mongois en 1240, e debendo pagar tributo á Horda de Ouro, Smolensk gradualmente converteuse nun conflito entre o Gran Ducado de Lituania e o Principado de Moscova. Foi tomada por Vytautas de Lituania, en 1395, 1404 e 1408. Logo da incorporación ao Gran Ducado, algúns boiardos de Smolensk mudáronse a Vilna; descendentes dos príncipes fuxiron a Moscova.
Cunha poboación de 10.000 persoas, Smolensk converteuse na cidade máis grande da Lituania do século XV. Tres rexementos de Smolensk foron decisivos na Batalla de Grünwald en contra de Livonia. Lituania sufriu un severo golpe cando foi reconquistada por Basilio III de Moscova en 1514.
Para repeler os ataques da Mancomunidade polaco-lituana, Boris Godunov fortificou a cidade. O kremlin de pedra foi construído en 1597-1602. É o máis grande de Rusia. As súas fortes paredes e numerosas torres de vixilancia non evitaron que a mancomunidade se apoderara dela en 1611, logo dun longo asedio de vinte meses, durante a guerra ruso polaca (1605-1618). A debilitada Moscova cedeu o principado á mancomunidade na Tregua de Deulino e polos seguintes 43 anos foi a capital da Voivodia de Smolensk. Para recapturar a cidade, Moscova lanzou a "Guerra de Smolensk" contra a mancomunidade en 1632. Logo da terrible derrota sufrida a mans do rei Ladislau IV de Polonia, a cidade quedou en mans da mancomunidade. As hostilidades renováronse en 1654 cando a mancomunidade foi sacudida pola rebelión cosaca e a invasión sueca. Logo doutro asedio, o 23 de setembro de 1654 Smolensk foi recapturada por Rusia. En 1667 polo Tratado de Andrusovo a Mancomunidade polaco-lituana finalmente renunciou a Smolensk.
Historia moderna
miniatura|esquerda|Monumento das Aguias En agosto de 1812 tiveron lugar dúas das máis grandes batallas por parte da Grande Armée. Durante a reñida batalla, descrita por León Tolstói en Guerra e Paz, Napoleón entrou na cidade. As perdas totais foron estimadas en 30.000 homes. No centro de Smolénsk destaca o monumento das Aguias, construído en 1912 para marcar o centenario da Invasión napoleónica de Rusia.
Durante a segunda guerra mundial Smolénsk foi outra vez escenario dunha das maiores batallas da guerra, a Batalla de Smolensk. En agosto 1941 o Exército Vermello realizou unha contraofensiva contra o exército alemán. Máis do 93 % da cidade foi derruída durante esta loita. En 1985, 40 anos logo da guerra, foille concedida á cidade o título de Cidade Heroica.
Praia de Espiñeirido
A praia de Espiñeirido é unha praia galega situada na parroquia de San Pedro de Muro, en Porto do Son, no límite co concello de Ribeira. Ten unha lonxitude de 300 metros e unha anchura de 30 metros. Praia de ámbito virxe e con forma de enseada, ventosa e de ondada moderada.
Michelada
A michelada é unha bebida alcóholica de orixe mexicana que se prepara mesturando cervexa, zume de limón e unha mestura de mollos, especias e pementos. Sérvese nun vaso frío co bordo cuberto de sal. Existen numerosas variacións desta bebida ó longo de México e Latinoamérica.
Existe a crenza en México de que é un bo remedio para as resacas. Existen numerosas versións de micheladas; por exemplo, na Cidade de México, o xeito máis común é preparala con cervexa, lima, sal e mollos picantes particulares ou chouchas de chile. Pódenselle engadir outros ingredientes, como mollo de Maggi, mollo Worcestershire, mollo de chamoy, chile serrano, camaronazo, clamato, ou chouchas de laranxa.
Exposición Rexional de 1880
miniatura|dereita|[[Casa Consistorial de Pontevedra.]] A Exposición Rexional Galega de 1880 foi un evento celebrado en Pontevedra en 1880. Foi promovido polo gobernador civil Filiberto Abelardo Díaz, coincidindo coa inauguración da nova casa consistorial deseñada polo arquitecto Alejandro Sesmero.
Historia e características
A exposición desenvolveuse na casa consistorial, no convento de San Bartolomeu (edificio que se usara como instituto e que por entón acollía o hospicio) e na Alameda. Inaugurouse o 5 de agosto, coa presenza de Montero Ríos, Antonio Aguilar Correa e Antonio Romero Ortiz.
Instaláronse fábricas de cervexa, chocolate, licores, gasosa, galletas e rosquillas de Ribadavia e Silleda, queixos e mantecas, doces das monxas dos conventos de clarisas de Redondela e Tui, conservas, vaixelas de madeira, mobles, sombreiros, curtidos, cerámica e olaría, tecidos e ferramentas. Houbo mostras de acibacharía e orfebrería de Santiago de Compostela e de encaixe de Camariñas e Noia. Expuxéronse miniaturas, gravados, debuxos e pinturas, bordados e traballos de tipografía, así como traballos escolares do centro Froebel. Tamén sobre horticultura, viticultura, ostricultura, cristalería, antigüidades, e instrumentos musicais. Estiveron presentes representacións de diversas fábricas de papel.
Celebráronse uns xogos florais, certame literario nos que participaron como xurado Antonio Romero Ortiz, Eugenio Montero Ríos, Eduardo Chao, Curros Enríquez, Indalecio Armesto, Emilio Álvarez Giménez, e Luís Rodríguez Seoane. Resultaron vencedores Ángel Laso de la Vega, Antonio Alcalde Valladares, Ramón Segade Campoamor, Arturo Vázquez, Isidoro Casulleras, Nicanor Rey Díaz, Jesús Muruais (por un himno a Galicia) e Andrés Muruais (por unha oda a Pontevedra). Tamén houbo un certame musical.
Instalouse un foco eléctrico, cedido polo industrial vigués López de Neira, que proxectaba luz desde o pazo da Deputación e desde unha das torres da igrexa da Virxe Peregrina.
Visitaron a exposición unhas 16000 persoas.
María Alonso Alonso
María Alonso Alonso, nada en Matamá (Vigo) o 19 de abril de 1978, é unha escritora galega.