cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Álxebra de Lie
Clasificación das álxebras de Lie
acaba facéndose cero. Polo teorema de Engel, unha álxebra de Lie é nilpotente se e só se para cada x en A, a función ad(x): A <tt>-></tt> A definida por é nilpotente. Máis xeralmente aínda, unha álxebra de Lie A é solúbel se a serie derivada acaba facéndose cero. Unha subálxebra solúbel maximal denomínase subálxebra de Borel.
Unha álxebra de Lie A denomínase semisimple se o único ideal solúbel de A é trivial. Equivalentemente, A é semisimple se e só se a forma de Killing K(x, y) = tr(ad(x)ad(y)) é non-dexenerada; aquí tr denota o operador de traza. Cando o corpo F é de característica cero, A é semisimple se e só se cada representación é totalmente reducíbel, é dicir, que para cada subespazo invariante da representación hai un complemento invariante (teorema de Weyl).
Unha álxebra de Lie é simple se non ten ningún ideal non trivial. En particular, unha álxebra de Lie simple é semisimple, e máis xeralmente, as álxebras de Lie semisimples son suma directa de simples. As álxebras de Lie complexas semi-simples clasifícanse a través dos seus sistemas de raíz.
Comité Olímpico Maltés
miniatura|dereita|Logo do Comité Olímpico Maltés. Comité Olímpico Maltés (en Kumitat Olimpiku Malti) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Malta. É o organismo responsable de representar a Malta nos Xogos Olímpicos, nos Xogos da Commonwealth, nos Xogos Europeos, nos Xogos Mediterráneos, nos Xogos dos Estados Pequenos de Europa e nos Xogos Europeos da Xuventude.
Historia
O Comité Olímpico Maltés foi fundado o 5 de xuño de 1928 na Valeta e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional (COI) en 1936.
Twenty One Pilots
Twenty One Pilots (ás veces estilizado como twenty | one | pilots, twenty one pilots ou twenty øne piløts) é un grupo musical estadounidense formado en Columbus, Ohio. Está composto por Tyler Joseph e Josh Dun. Dende a súa formación lanzaron eles mesmos dous álbums, Twenty One Pilots no 2009 e Regional at Best no 2011, antes de asinar con Fueled by Ramen no 2012. Con este selo musical lanzaron Vessel no 2013. O seu segundo álbum de estudio, Blurryface, foi lanzado o 17 de maio de 2015 co mesmo selo musical.
Bandeira do estado de Xeorxia
A actual bandeira do estado de Xeorxia foi aprobada o 8 de maio de 2003. A bandeira ten dúas barras vermellas e unha branca, co escudo do estado (adoptado do selo estatal) sobre un campo azul na esquina superior esquerda. No escudo, o arco simboliza a constitución do estado e os piares representan as tres ramas do poder público: lexislativa, executiva e xudicial. As palabras do lema do estado "Sabedoría, Xustiza, Moderación", envólvense arredor dos piares, vixiado por unha figura masculina co traxe colonial como un soldado da Revolución Americana, cunha espada brandida que representa a defensa da Constitución. Outro lema, "In God We Trust", aparece baixo estes elementos, aínda que non forma parte do selo do estado nin do escudo. A bandeira ten trece estrelas, que representan a Xeorxia e aos outros 12 estados orixinais dos Estados Unidos de América.
Macroglobulinemia de Waldenström
A macroglobulinema de Waldenström (MW), tamén coñecida coma doenza de Waldenström ou linfoma linfoplasmático, é un cancro que afecta ás células plasmocitoides. Adoita ser clasificado coma un linfoma non Hodgkin de tipo indolente, isto é, de curso benigno, tal e como se recolle na clasificación REAL da OMS para os linfomas. O principal anticorpo implicado na doenza é a inmunoglobulina M (IgM), aínda que pode non secretarse ningún tipo de anticorpo.
Lamelas, Leiro, Miño
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Macroglobulinemia de Waldenström
O seu nome provén do doutor sueco Jan Gösta Waldenstrom, primeiro en identificar a enfermidade.
Etioloxía
A etiopatoxenia da doenza de Waldenström é a proliferación incontrolada dun grupo de células denominadas células plasmáticas, produto da diferenciación dos linfocitos B.
As causas que levan a que sobreveña a doenza son descoñecidas. Porén, tivéronse identificados varios factores de risco que aumentan as probablidades de padecer a enfermidade. As persoas con doenzas autoinmunes teñen entre o dobre e o tripo de probabilidades de desenvolver un linfoma linfoplasmocítico, e o risco aumenta considerábelmente en afectados por hepatite, VIH e a rickettsiose ou febre botonosa mediterránea (provocada pola bacteria Rickettsia conorii).
Epidemioloxía
A MW é unha doenza infrecuente, e constitúe entre o 1 e o 2% dos cancros hematolóxicos. Afecta máis aos homes que ás mulleres, tendo unha incidencia de 3,4 afectos por cada millón de homes, e 1,7 afectas por cada millón de mulleres. A idade media de inicio da enfermidade é de 64 anos, e a supervivencia media dende o diagnóstico é de 5 anos.
Síntomas e signos
A principal sintomatoloxía da MW prodúcese pola infiltración de células tumorais nos diferentes tecidos. Así, os síntomas principais son:
Ademais, o depósito da paraproteína pode dar lugar a polineuripatías.
A secreción de anticorpos (sobre todo de tipo IgM ) pode aumentar a viscosidade do sangue, producindo unha síndrome de hiperviscosidade. Esta síndrome. que pode chegar a afectar até un 40% dos doentes de MW, caracterízase por afectar especialmente ao órganos oculares, dando lugar a dilatación das veas retinianas e edema de papila. Outros síntomas secundarios á hiperviscosidade son o estupor, as hemorraxias e a insuficiencia cardíaca.
Diagnóstico
300px|miniatura|Micrografía de sangue periférica nun doente afecto de macroglobulinemia de Waldenström. Os eritrocitos ou [[eritrocito|glóbulos vermellos (cor rosada) dispóñense en forma de feixes de moedas (ou rouleaux, en francés). Ademais, obsérvanse linfocitos atípicos (cor violácea), células plasmocitoides e trombocitopenia severa. ]] Para diagnosticar unha MW cómpre realizar unha análise de sangue, e posteriormente, se os datos son orientativos, realizar unha biopsia da medula ósea para confirmar o diagnóstico.
Laboratorio
A analítica de laboratorio da MW caracterízase polos seguintes trazos:
Biopsia de medula ósea
A biopsia da medula ósea é necesaria para confirmar o diagnóstico de MW. Nela obsérvase a presenza de hipercelularidade a expensas de células linfoplasmocitoides tipo IgM. Inmunohistoquímicamente son positivas para CD19 e CD20, e negativas paras CD5, CD10 e CD23.
Tratamento
Dende o ano 2013, a FDA (Food and Drug Administration) autorizou, para o tratamento da macroglobulinmeia de Waldenström, un novo fármaco, o Ibrutinib.
En caso de que o tratamento farmacolóxico fracase, é posíbel o transplante autólogo de medula ósea.
Prognóstico
A supervivencia media con tratamento médico axeitado após o diagnóstico é de 10 anos. Son factores de mal prognóstico, e polo tanto acurtan a esperanza de vida, os seguintes parámetros:
Falanxe distal
A falanxe distal é o esqueleto da parte máis distal dos dedos. Superiormente artéllanse coa falanxe intermedia. Inferiormente non se artellan con nada, xa que é o bordo libre de cada dedo.
Club Patín Ordes
O Club Patín Ordes foi un club galego de hóckey a patíns da localidade coruñesa de Ordes. O club desapareceu no 2003 ao pasar a formar parte do A.C. Ordes.
Historia
O Club Patín Ordes, comezou a súa andaina en outubro de 1988, coa iniciación da Escola Deportiva de Hockey a Patíns e catro equipos en competición (Pre-benxamín - Benxamín - Alevín e Infantil), acadando xa un segundo posto no campionato galego. Na tempada 2001-02 competiu na Primeira División estatal de hóckey a patíns, a segunda categoría do hóckey a patíns do Estado español, manténdose na mesma ata a tempada 2002-03, cando descendeu por motivos extradeportivos no ano da súa incorporación ao A.C. Ordes.
Logros
Durante os quince anos de historia deste club, acadáronse un grande número de trofeos:
Media aritmética xeométrica
A media aritmética xeométrica (AGM, arithmetic-geometric mean en inglés) M(x, y) de dous números reais positivos x e y defínese da seguinte forma. Primeiro obtemos a media aritmética de x e y denominándoa a1, i.e. a1 = (x+y) / 2. Despois construímos a media xeométrica de x e y denominádoa g1, i.e. g1 é a raíz cadrada de xy.
Agora podemos iterar esta operación con a1 en lugar de x e g1 en lugar de y. Desta forma, defínense dúas sucesións (an) e (gn):
e
Ambas sucesións converxen ó mesmo número, denominado media aritmética xeométrica M(x, y) de x e y.
Pódese demostrar que:
onde K(x) é a  integral elíptica completa de primeira especie.
Montouto, Losón, Lalín
Montouto é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Thil, Ain
Thil é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Paraíba
A Paraíba é un estado brasileiro situado a leste da Rexión Nordeste. Limita ao norte co Rio Grande do Norte, ao leste co océano Atlántico, ao sur con Pernambuco, e ao oeste con Ceará. Ten unha superficie de 56.439,8 km².
A capital é a cidade de João Pessoa. Outras cidades importantes son Campina Grande, Santa Rita, Patos e Souza.
Relevo
miniatura|250px|esquerda|Serra da Copaoba. Gran parte do territorio do estado está formado por rochas resistentes e moi antigas, do Precámbrico, con máis de 2,5 mil millóns de anos. Elas forman un complexo cristalino que favorece a ocorrencia de minerais metálicos, non metálicos e xemas. Os sitios arqueolóxicos e paleontolóxicos tamén resultan da grande idade xeolóxica destes terreos.
Ríos
miniatura|dereita|200px|Río Mamanguape. Os ríos do estado corren en dúas direccións:
Clima
Tropical húmido no litoral, con chuvias máis abundantes. Despois do Planalto da Borborema (que funciona como unha barreira aos ventos húmidos) o clima tornase semi-árido, con secas que poden durar case un ano.
Vexetación
O estado presenta apenas uns pequenos remanecentes da foresta tropical orixinal, que existía cando os portugueses arribaron. Outro ecosistema moi modificado é o mangleiral costeiro, que nalgunhas zonas foi aterrado para a ocupación humana.
A vexetación nativa do Planalto da Borborema e do sertão é a caatinga, formada por árbores e arbustos resistentes ás secas prolongadas, que perden as follas para conservar a humidade.
Remedios Varo
María de los Remedios Alicia Rodriga Varo e Uranga, nada en Anglès, Xirona o 16 de decembro de 1908 e finada na Cidade de México o 8 de outubro de 1963, coñecida como Remedios Varo, foi unha pintora surrealista, escritora e artista gráfica española, exiliada política en México.
Foi unha das primeiras mulleres que estudaron na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid. En 1932 estableceuse en Barcelona, onde traballou como diseñadora publicitaria, sumándose ao grupo surrealista catalán Loxicofobista. En 1937 viaxou a París xunto ao poeta surrealista francés Benjamin Péret e en 1941, coa chegada dos nazis á capital francesa, exiliouse a México e nunca regresou a España.
The Slits
The Slits é unha banda inglesa de punk rock composta integramente por mulleres. O cuarteto formouse en 1976 con parte dos membros das bandas The Flowers of Romance e The Castrators. A súa primeira formación estaba composta por Ari Up (Arianna Forster), Palmolive (Paloma Romera), Kate Horus e Suzy Gutsy. A formación sufriu numerosos cambios dende 1976 ata a 1981 data da súa separación. No ano 2006 a banda saíu de xira polos Estados Unidos despois de 25 anos sen actividade, sendo Ari Up a única que permanece do cuarteto inicial.
Remedios Varo
Primeiros anos
Naceu en Anglès, na provincia de Xirona e creceu dende os 9 anos en Madrid onde a súa familia trasladou a súa residencia. O seu pai, Rodrigo Varo y Zejalvo, era un enxeñeiro librepensador estudoso do esperanto, preocupado polas cuestións sociais e amante da mineraloxía, de orixe andaluza. A súa nai, Ignacia Uranga y Begareche, era de ascendencia vasca. Remedios era a segunda de tres irmáns, sendo os outros dous varóns, Rodrigo e Luis.
María de los Remedios Alicia Rodriga Varo y Uranga levou o seu nome máis popular, Remedios, debido a que o seu nacemento veu a "remediar" a súa nai a recente perda dunha das súas fillas. Tivo unha vida enfermiza con problemas cardíacos e mostrou dende pequena unha natural inclinación pola pintura.
Leiro, Leiro, Miño
Leiro é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 163 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 73 eran homes e 90 eran mulleres.
Remedios Varo
Primeiros anos
A profesión de Rodrigo Varo obrigou a familia a desprazar a súa residencia. Primeiro a Marrocos e en 1917 a Madrid onde Remedios recibiu unha instrución básica en colexios católicos e posteriormente se formou artisticamente.
Período de 1924 a 1941
En 1924, aos quince anos, alentada polo seu pai, ingresou na Academia de San Fernando, converténdose nunha das primeiras mulleres estudantes da academia. Nese período compartiu tertulias e vivencias na Residencia de Estudantes con artistas como García Lorca e Dalí. En 1930 participou nunha exposición colectiva organizada pola Unión de Debuxantes de Madrid.
Ao finalizar os seus estudos casou cun compañeiro da Academia, Gerardo Lizarraga, e ambos establecéronse en París durante un ano.
En 1932 volveu a España e estableceuse na Barcelona republicana, no barrio de Gràcia, onde tiña a súa casa e o seu estudio, na praza de Lesseps, desenvolvendo o seu traballo tamén como debuxante publicitaria. En Barcelona viviu intensamente o clima político libertario e creativo.
En 1935 compartiu o estudio co tamén pintor surrealista Esteban Francés, quen a introduciu ao círculo surrealista de André Breton. En xullo, Marcel Jean chegou a Barcelona con Óscar Domínguez. Todos eles realizaron preciosos cadáveres exquisitos, debuxos colectivos comezados por un participante do xogo, tapados e continuados polo seguinte xogador dando como resultado colaxes sorprendentes. Ese mesmo ano expuxo os seus debuxos en Madrid xunto con Josep-Lluís Florit e entre as súas pinturas atopábase Composición.
Durante a guerra civil española, posicionouse do lado republicano. Nese período e durante o seu apoio activo aos republicanos, coñeceu en 1936 o poeta surrealista francés Benjamin Péret, afiliado ao POUM, que chegou a Barcelona para loitar na guerra e considerado nas crónicas da vida da artista como "o seu grande amor". En 1937 rompeu a relación con Gerardo Lizarraga e marchou con Péret a Francia, residindo por segunda vez en París, onde ambos permaneceron ata a invasión nazi de 1941. Ademais de André Breton en Francia coñeceu a Max Ernst, Victor Brauner, Joan Miró, Wolfgang Paalen e Leonora Carrington.
En cantáballe unirse aos bohemios surrealistas para fotografarse vestida de toureiro, vender pasteis na rúa ou mandar cartas a descoñecidos cuxos nomes escollía ao chou no listín telefónico, un de seus “actos surrealistas” favoritos sinalou Isabel Navarro en 2007 rememorando a súa figura.
En 1937 participou na Exposición Internacional do Surrealismo en Tokio e a súa obra Le désir (1935) foi reproducida no número 10 da revista surrealista de Francia Minotaure.
Etapa mexicana
A artista abandonou Francia en 1941 tras ser detida polos nazis por ser a compañeira de Péret. Tras múltiples peripecias, ela e Péret puideron fuxir finalmente a México coa axuda de Varian Fry, onde grazas á política do presidente Lázaro Cárdenas de acollida de refuxiados políticos, puideron naturalizarse e desenvolver unha actividade laboral.
Na Exposición Internacional do Surrealismo en México de 1940 dirixida por Inés Amor na Galería de Arte Mexicana, exhibírase xa un dos seus cadros titulado Recordo da Walkyria. Xa establecidos en México, Péret e Varo integráronse nun círculo de amigos e artistas entre os que se atopaban César Moro, Esteban Francés, Gerardo Lizárraga, Leonora Carrington, Octavio Paz e Eva Sulzer quen foi unha importante mecenas dos artistas exiliados. Durante os anos corenta, Varo realizou diferentes traballos artesanais, de decoración e publicidade entre os que estivo unha colaboración con Marc Chagall no vestiario para o ballet Aleko que se estreou no Palacio de Belas Artes.
En 1947, separouse de Benjamin Péret, que volveu a París, aínda que Varo mantivo o contacto co poeta apoiándolo economicamente e acompañándoo no seu leito de morte en 1959. Grazas aos seus contactos anteriores e ás súas actividades en México, Varo partiu ese ano a Venezuela, como integrante dunha expedición científica do Instituto Francés de América Latina onde realizou estudos microscópicos de mosquitos como parte da campaña de salubridade antipalúdica. En Venezuela, ademais do seu traballo de ilustradora entomolóxica, puido continuar a enviar carteis publicitarios para Bayer, así como traballar un curto lapso para o instituto de malarioloxía venezolano.
Durante a súa estadía en México, coñeceu artistas como Frida Kahlo e Diego Rivera, mais trabou nexos de amizade máis fortes con outros intelectuais no exilio, en particular coa tamén pintora surrealista británica Leonora Carrington. A súa amizade foi fundamental para ambas tanto na obra pintada como na escrita.
En 1955 México acolleu a súa primeira exposición. En 1958 Varo obtivo o primeiro lugar no Primeiro Salón da Plástica Feminina nas Galerías Excélsior.
Destacou durante a época do muralismo mexicano, non como muralista senón coas súas pinturas exhibidas en diversas institucións mexicanas, entre elas no Instituto Nacional de Cardioloxía onde está a pintura Retrato do doutor Chávez (1957), homenaxe ao médico mexicano Ignacio Chávez, cardiólogo da pintora.
A vida de Varo viuse rodeada de misticismo, os seus temas de interese ían dende a teoría psicanalítica ata a alquimia, tal como se expresa en múltiples cadros seus.
Por exemplo, no tríptico que fixo en 1961, que consta das obras Cara á torre, Bordando o manto terrestre e A fuxida, traduce a súa propia historia de vida a unha representación surrealista.
Un servizo ao que tivo acceso foi á práctica do psicanálise, de feito, o misticismo nas súas pinturas estaba influído pola psicanálise de Sigmund Freud, Carl Jung e Alfred Adler. Resulta claramente visible no cadro de 1960 Muller saíndo do psicanalista, do que, nunha carta ao seu irmán mencionou o seguinte:
Ata o final da súa vida non conseguiu vivir da pintura. Sempre realizou traballos artísticos de supervivencia, sobre todo como ilustradora publicitaria. Tamén pintou instrumentos musicais e mobles; realizou os decorados do filme La aldea maldita, de Florián Rey; falsificou por encargo cadros de Giorgio de Chirico e deseñou traxes e tocados para teatro e ballet xunto a Leonora Carrington e Marc Chagall.
Faleceu o 8 de outubro de 1963 na Cidade de México dun infarto de miocardio. No seu estudio atopábase a última obra que pintou, Natureza morta resucitando, e o esbozo do que ía ser o seu seguinte cadro, Música do bosque. Á súa morte, André Breton escribiu: “O surrealismo reclama toda a obra dunha feiticeira que se foi demasiado pronto”.
Obra
miniatura|Exposición de Varo en México. Remedios Varo está considerada unha artista da alquimia dedicada a facer revivir mundos que na súa pintura xorden dos contos de fadas do insconsciente, destaca na recuperación da súa memoria a xornalista cultural e investigadora española Mercè Ibarz. A obra da pintora é vasta e complexa cun estilo característico e facilmente recoñecible.
Na súa obra aparecen con frecuencia figuras humanas estilizadas realizando tarefas simbólicas, nas que se teñen á vez elementos oníricos e arquetípicos. Da súa obra, Ascensión ao monte análogo de 1960 a artista comentou:
A súa obra completa está tinxida dunha atmosfera de misticismo, plasmado nas figuras representativas do mundo secular moderno. A súa pintura está puntualizada por un marcado interese pola iconografía científica, por iso anos despois as obras da pintora foron retomadas cada vez con máis frecuencia na literatura de divulgación.
Os seus lenzos están realizados coa minuciosidade dun ourive e reflicten a unidade cósmica e as interconexións entre diferentes planos da realidade: a materia e o espírito, o mundo animal, o humano e o vexetal. Outro dos seus grandes temas, que fascinou os surrealistas, é o da muller maga, máis ligada ao inconsciente cós homes e dotada de poderes superiores. A súa orixinalidade reside en que as empraza no ámbito doméstico.
Remedios Varo foi das primeiras mulleres artistas que introduciu e popularizou o seu traballo en México, grazas ás súas relacións persoais con outras artistas radicadas aló, como a pintora británica Leonora Carrington, con quen mantivo unha boa amizade, e outros membros da elite artística e intelectual mexicana de mediados do século XX.
Os seus cadros, moitos dos cales están conservados no Museo de Arte Moderno da Cidade de México, foron expostos en numerosas ocasións en exposicións temporais. Xunto coa obra doutras mulleres surrealistas presentáronse cadros populares de Varo en In Wonderland, exposición do Museo de Arte Moderno a finais do 2012 e principios do 2013.
A súa obra tivo un grande impacto no mundo da arte especialmente en México, o país que a acolleu e onde a imaxe de Remedios Varo se popularizou. En España a pesar dalgunhas homenaxes en Barcelona en 2008 a súa obra é menos coñecida.
Traballos representativos
miniatura|Roulotte, 1955. miniatura|Detalle de A fuxida, 1961.
Xuízo
Por medio dun movemento xudicial, avalado polas xuízas María Margarita Gallegos López e Rebeca Pujol Rosas, nese ano a española Beatriz María Varo Jiménez, sobriña de Remedios e tamén pintora, foi declarada polo Xulgado Décimo Terceiro do Familiar no Distrito Federal de México como única e universal testamenteira da sucesión de bens da súa tía Remedios Varo.
Cómpre sinalar que, en vida, a pintora vendeu ou regalou a maioría das súas obras, aducindo que o que máis lle importaba era o proceso creativo, non as obras en si, as cales, ao deixar de pertencerlle, deixaron tamén de ser, de acordo á lei, parte da súa herdanza.
Finalmente, o 11 de xaneiro de 2008, a titular do xulgado, María Margarita Gallegos López, emitiu unha sentenza onde sinalou que a Federación Mexicana era a única e lexítima propietaria das obras de Remedios Varo.
Beltrán de la Cueva
Traxectoria
En 1456, o rei Henrique IV hospedouse na casa do seu pai, Diego Fernández de la Cueva, que era rexedor e cabeza da súa liñaxe en Úbeda. Como agradecemento ás atencións recibidas, o monarca ofreceu ao fillo máis vello de Diego un posto na Corte, pero Diego rogoulle que ocupase o seu lugar Beltrán, por ter o outro que atender o morgado familiar, e así chegou como paxe Beltrán de la Cueva a corte castelá.
Unha vez no seu novo destino, Beltrán de la Cueva ascendeu rapidamente grazas ás súas excelentes relacións co rei. En 1458 foi nomeado mordomo de palacio e señor de Xaén, e en 1461 entrou no Consello Real, desprazando a Juan Pacheco, Marqués de Villena, como home de confianza (valido) de Henrique IV. Paralelamente, o seu irmán Gutierre foi nomeado bispo de Palencia. En 1462 concedéronselle os cargos de Conde de Ledesma e Mestre da Orde de Santiago. Tamén posuía por entón a cidade de Huelma, concedida en 1460 como dote pola súa voda con Mencia de Mendoza y Luna, sobriña do poderoso cardeal andaluz Pedro González de Mendoza. Diego Fernández de la Cueva foi obsequiado co Vizcondado de Huelma, que, á morte deste, pasou a Beltrán de la Cueva, sendo elevado o título a Condado, chamándose primeiro Conde de Huelma.
Esta fulgurante carreira desatou as envexas e rancores de numerosos cortesáns e nobres, en especial o Marqués de Villena. Co fin de desacreditalo politicamente, comezaron a difundirse rumores sobre supostas aventuras de Beltrán de la Cueva coa raíña, Xoana de Portugal, e ata chegou a asegurarse que a princesa Xoana non era filla do rei (ao que se xulgaba impotente), senón do propio Beltrán. Por esta razón, no futuro comezaríase a alcuñar á herdeira ao trono como Xoana a Beltranexa. As críticas chegaron ao seu nivel máis alto tralo seu nomeamento como Maestre de Santiago, ata o punto de que Henrique IV viuse obrigado por primeira vez a tomar medidas contra De la Cueva co fin de calalas. En 1463 foille retirado o cargo de Mestre e ordenóuselle que se afastase da Corte, pese a que foi recompensado coa concesión do título de Duque de Alburquerque (creado especificamente para el) así como a entrega do castelo de Anguix e o goberno das poboacións de Roa, Aranda, Molina de Aragón, Cuéllar e Atienza.
En 1465 púxose ao lado do rei na chamada Farsa de Ávila, conxura na que destacados nobres (entre eles o Marqués de Villena e o Arcebispo de Toledo, Alfonso Carrillo) pretendían derrocar ao rei, e participou na Segunda Batalla de Olmedo (1467) que puxo fin á intentouna. Como premio engadiu ás súas posesións as vilas de Mijares, A Adrada e Colmenar, que sería rebautizada posteriormente como Mombeltrán na súa honra.
Contra o que se puidera imaxinar, Beltrán de la Cueva nunca tomou partido pola súa suposta filla durante a Guerra Civil Castelá que enfrontou a Xoana coa súa tía Isabel entre 1474 e 1479, logo da morte de Henrique. Ao contrario, combateu nas filas isabelinas durante varios anos, tanto na guerra sucesoria como no asedio de Granada de 1491. Morreu o día de Todos os Santos de 1492 no seu castelo de Cuéllar.
Beltrán de la Cueva dedicou parte do seu tempo a glosar o Libro de cetreríade Xoán de Sahagún, cetrero do rei Xoán II de Castela. Desta obra coñécense catro copias: dous consérvanse na Biblioteca Nacional de España, outra na Universidade de Yale e recentemente descubriuse unha cuarta na Biblioteca Statale de Montevergine (Italia), aínda que esta versión omite as glosas de D. Beltrán.
General Electric CF34
O General Electric CF34 é un motor turboventilador civil desenvolvido por GE Aircraft Engines a partir do seu motor militar TF34. O CF34 é usado en varios avións de pasaxeiros, como a serie Bombardier CRJ, os Embraer E-Jets, e o chinés Comac ARJ21. En abril de 2015 entregáranse 5 694 motores CF34.
Cabo de Cruz, Castro, Boiro
Cabo de Cruz é unha localidade marítima da parroquia de Castro, situada no sur do concello de Boiro á beira da ría de Arousa. Nos últimos anos o descenso poboacional foi notable, chegando a ter antes do 1999 un número de habitantes de preto de 3.000.
Monumentos
Ten dúas igrexas, a Capela do Carme, preto do porto e construída no 1960, e a Igrexa do Castro, máis grande que a anterior e que é a igrexa parroquial, do século XVII.
Canto ó seu patrimonio arqueolóxico, destacan o Castro do Achadizo, o Castro da Jurita e mais os Fornos de Pedra Rubía. Cómpre salientar así mesmo os cruceiros de Romarís e o da Aldea de Arriba, e os hórreos de Romarís e de Carreró. No que se refire á construción civil, destaca pola súa antigüidade a Torre dos Cóengos no lugar de Piñeirón, que se cre que foi construída na mesma época que a Torre de Goiáns, entre o século XV e XVI. Sufriu diversas remodelacións co correr do tempo. Tamén cómpre citar a Granxa do Esteiro, con escudo brasonado.
Economía
miniatura|dereita|O marisco, parte importante da economía crucense A maioría da poboación traballa no mar. O porto de Cabo de Cruz está en fase de expansión debido a grande actividade marítima que rexistra. O sector marisqueiro, coa extracción de diversos bivalvos é o sustento dun número importante de familias. Por outra banda tamén está o sector do cultivo de mexillón en bateas (sector maioritario), e o sector conserveiro e transformador de produtos do mar.
O turismo é un sector dada a calidade recoñecida de praias como a de Carragueiros ou a Retorta, que dispoñen da Bandeira Azul e mais do Q de calidade, amais doutras como Ladeira e a Ribeira Grande ou pequenas calas da costa crucense.
Cultura e deporte
No eido da fotografía destacar a Suso Torrado.
Ten un club de remo: o Club de Remo Cabo da Cruz, fundado en 1979, que participa na liga ACT e con diversos premios no seu haber. En fútbol, existe o equipo inicialmente chamado Cabo de Cruz S.D., club fundado en 1970 que mudou o seu nome a S.D. Valiño - Cabo de Cruz en 1992.
En piragüismo destaca o crucense Andoni Larrauri, quen comezou a súa andaina no Club Morcego e ten títulos como o de subcampión de España en K-1.
Rhapsody of Fire
Rhapsody of Fire (antes coñecido como Thundercross e, anteriormente, como Rhapsody) é un grupo italiano formado en 1997 por Luca Turilli e Alex Staropoli. O seu estilo é unha peculiar mestura entre Power Metal (na vertente máis épica, ou Metal Épico), Música clásica e Folk, aderezada con elementos de bandas sonoras dos anos 70. A etiqueta comercial que define o seu estilo resposta a esta mestura: Hollywood Epic Metal (Metal Épico de Hollywood).
O Outeiro, Losón, Lalín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sergei Rachmaninov
miniatura|dereita|Sergei Vasilievich Rachmaninoff.
Sergei Vasilievich Rachmaninoff, tamén coñecido como Sergey Rachmaninov ou Serge Rakhmaninov (Серге́й Васи́льевич Рахма́нинов), nado o 1 de abril de 1873 en Semiónov e finado o 28 de marzo de 1943 en Beverly Hills (California), foi un compositor, pianista e director de orquestra ruso.
Traxectoria
Foi o derradeiro representante do movemento romántico na música, e tamén acadou gran sona como pianista.
Melech Mechaya
Melech Mechaya é un quinteto portugués de música klezmer, con inspiracións nas músicas romaní, árabe e dos Balcáns.
Estrea
Con estrea en escenarios na noite do 10 de marzo de 2007, os Melech Mechaya son unha banda portuguesa de música klezmer, sendo xeralmente referenciados como sendo a primeira banda deste xénero en Portugal. Notabilizándose polos seus concertos festivos e interactivos, a banda toca de Norte a Sur do país pronto o ano de estrea, actuando en eventos como a Festa do Avante! no Seixal e no Festival de Músicas do Mundo Etnias no Porto, e asina contrato de axenciamento e management coa Smog.
Primeiro álbum
En 2008 os Melech Mechaya van para o estudio gravar o seu primeiro rexistro fonográfico, o EP homónimo lanzado o día 5 de xuño no Cabaret Maxime en Lisboa, e a súa digressão de máis de 30 concertos pasa polo Festival de Músicas do Mundo "Ritmus" en Ponta Delgada e por 3 festivais en España - Allariz, Santiago de Compostela e no Festival de Músicas do Mundo de Vilagarcia de Arousa.
Budja Ba
En 2009 volven a estudio para gravar o seu primeiro longa-duración, "Budja Ba", e asinan contrato de edición discográfica coa Ovação. O disco é lanzado o día 13 de xuño no Teatro A Comuna e a banda recibe algunha atención dos medios, con diversos artigos e en entrevistas en radios, prensa e televisión. A digresion leva as festas mechaya a importantes escenarios como o Festival de Músicas do Mundo de Sines, e o festival Špancirfest na Croacia.
As festas de Melech Mechaya nestes 3 anos, cerca de 100 en total en Portugal, España e Croacia, tiveron aínda lugar nos máis diversos teatros e auditorios (Guimarães, Gouveia, Garda, Vila Real, Alcochete, Portalegre, Almada, Palmela, Estarreja, Rio Maior, Aveiro, São João da Madeira, Sines, Aula Magna en Lisboa etc.), prazas ao ar libre e festas populares (Tavira, Moita, Alhos Vedros, Lavradio, Almada, Leiria, Ponta Delgada, Nelas, Carrazeda de Ansiães, Torres Novas, Foz Côa, Arruda dos Vinhos, Caldas da Rainha, Lourinhã, Almeida etc.) e varios festivais (Andanças, Traçadinho, Granitos Folk, Festa do Cinema Francês, Festival Todos, Feira do Artesanato, Chaira Mediterrânica, Feira da Luz etc.).
David Copperfield
David Seth Kotkin, nado en Metuchen (Nova Jersey) o 16 de setembro de 1956 é un ilusionista estadounidense coñecido profesionalmente como David Copperfield, descrito pola revista Forbes como o mago de maior éxito comercial da historia.
Os especiais de Copperfield na televisión gañaron 21 premios Emmy dun total de 38 candidaturas. Célebre pola súa combinación de contacontos e ilusionismo, a súa carreira proporcionoulle once récords Guinnes, unha estrela do Paseo da Fama de Hollywood, o título de cabaleiro polo goberno francés, e a designación como "lenda viva" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América.
Copperfield vendeu máis de 33 millóns de entradas e gañou máis de catro mil millóns de dólares, máis que calquera outro artista individual na historia. En 2015, Forbes calculou as súas ganancias nos doce meses anteriores en 63 millóns de dólares e situouno como a vixésima celebridade con máis ingresos do mundo.
Traxectoria
Copperfield naceu como David Seth Kotkin en Metuchen, Nova Jersey, fillo de pais xudeus, Rebecca, perita de seguros, e Hyman Kotkin, propietario dunha xastrería en Warren, Nova Jersey, chamada Korby's. A nai de Copperfield naceu en Xerusalén, mentres que os seus avós paternos eran xudeus inmigrantes da URSS (hoxe, Ucraína). En 1974, graduouse no Metuchen High School.
Cando tiña dez anos comezou a practicar a maxia como "Davino the Boy Magician" no seu barrio, e aos doce anos converteuse na persoa máis nova admitida na Society of American Magicians. Timido e solitario, Copperfield viu na maxia un xeito de encaixar e máis adiante de coñecer mulleres. Cando era adolescente quedou fascinado con Broadway e coábase nos espectáculos, especialmente nos musicais de Stephen Sondheim e Bob Fosse. Con dezaseis anos, impartiu un curso de maxia na Universidade de Nova York.
The Age of Plastic
The Age of Plastic é o álbum de estrea da banda inglesa de synthpop/New Wave The Buggles, formada por Trevor Horn e Geoff Downes, e que foi publicado a través do selo Island Records o 4 de febreiro de 1980. Trátase dun disco conceptual, on temas de intensa nostalxia e ansiedade sobre os posibles efectos da tecnoloxía moderna. Seguiulle o éxito do seu primeiro sinxelo, "Video Killed the Radio Star", que acadou o número 1 na lista de sinxelos do Reino Unido en 1979. Tres sinxelos máis serían publicados, "Living in the Plastic Age", "Clean Clean" e "Elstree", pero con bastante menos éxito.
David Copperfield
Traxectoria
Aos dezaoito anos, Copperfield entreou na Univeridade Fordham de Nova York, mais tres semanas despois abandonouna para interpretar o papel principal no musical The Magic Man en Chicago. Foi nese momento cando adoptou o nome artístico de "David Copperfield", pola novela de Charles Dickens porque lle gustaba como soaba. Copperfield cantaba, bailaba e creou o maioría das ilusións orixinais usadas no espectáculo, e The Magic Man converteuse no musical máis lonxevo na historia de Chicago Con dezanove anos creou o primeiro espectáculo "Magic of David Copperfield" no Pagoda Hotel de Honolulu.
The Age of Plastic
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Geoff Downes e Trevor Horn, agás onde se indique.
David Copperfield
Traxectoria
A súa carreira televisiva comezou cando foi descuberto polo produtor Joseph Cates, que lle produciu un especial de maxia en 1977 para a ABC chamado The Magic of ABC, ademais de varios especiais The Magic of David Copperfield para a CBS entre 1978 e 2001.
The Age of Plastic
Cancións extra na re-edición en CD no 2010 no Xapón
O álbum foi re-lanzado o 24 de febreiro do 2010 no Xapón na súa versión remasterizada. Engadíronselle 9 temas (3 deles collidos da re-edición do 2000).
David Copperfield
Traxectoria
As súas ilusións inclúen a desaparición dun Learjet (1981), a desaparición e reaparición da Estatua da Liberdade (1983), levitar sobre o Gran Canón (1984), atravesar a Gran Muralla Chinesa (1986), escapar da prisión de Alcatraz (1987), facer desaparecer un vagón do Orient Express (1991) e voar sobre o escenario durante varios minutos (1992).
Subprefectura de Rumoi
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Rumoi en Hokkaidō A Subprefectura de Rumoi (留萌支庁, るもいしちょう, Rumoi-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 4.019,97 km² de superficie e unha poboación de 61.488 habitantes (2005). A súa capital é Rumoi-shi.
Metilamina
miniatura|dereita|Metilamina. [[Número CAS: 74-89-5. Nome IUPAC: Aminometano. Outros nomes: N-metilamina, monometilamina, MMA.]] miniatura|dereita|Modelo da metilamina. Fórmula: CH3-NH2. [[Densidade: 0,699 g/cm3.]] A metilamina é un composto orgánico coa fórmula CH3NH2 (ou CH5N). É un gas incoloro derivado do amoníaco, no que un átomo de hidróxeno é substituído por un grupo metilo. É a amina primaria máis sinxela. Adoita a distribuírse en disolución en metanol, etanol, tetrahidrofurano, e auga, ou como gas anhidro en contedores metálicos presurizados. Industrialmente, a metilamina distribúese na súa forma anhidra en tanques presurizados transportados por ferrocarril ou estrada. Ten un forte cheiro similar ao do peixe. A metilamina emprégase como materia prima para a síntese de moitos outros compostos comercialmente dispoñibles, polo que se fabrica un millón de toneladas cada ano.
Produción
A metilamina prepárase comercialmente por reacción do amoníaco con metanol en presenza dun silicoaluminato como catalizador. A dimetilamina e a trimetilamina coprodúcense conxuntamente; a cinética da reacción e a proporción entre os reactivos determina a proporción dos tres produtos obtidos. Desta maneira, prodúcense anualmente máis de 400 millóns de quilogramos.
No laboratorio, o clorhidrato de metilamina prepárase doadamente por reacción do ácido clorhídrico con hexanamina ou por tratamento do formaldehido con cloruro de amonio. O clorhidrato incoloro pódese converter en amina por adición dunha base forte, como o NaOH:
A metilamina foi preparada por primeira vez por Wurtz por hidrólise do isocianato de metilo e compostos relacionados.
Reactividade e aplicacións
A metilamina é un bo nucleófilo por ser altamente básica e libre. O seu uso en química orgánica está moi estendido. Algunhas reaccións nas que participan reactivos simples son:
Entre as substancias de interese comercial obtidas a partir da metilamina encontramos os fármacos efedrina e teofilina; os pesticidas carbofurano, carbaril, e metam sodio; e os disolventes N-metilformamida e N-metilpirrolidona. A preparación dalgúns surfactantes e reveladores fotográficos tamén require metilamina como materia prima.
A metilamina líquida pódese usar como disolvente análogo ao amoníaco líquido. Comparte algunhas das propiedades do amoníaco líquido, pero é mellor como disolvente de substancias orgánicas, de igual maneira que o metanol é mellor ca a auga.
Tamén pode usarse para extraer H2 a partir de hidrocarburos en aplicacións de refinaría.
Bioquímica
A metilamina orixínase de modo natural como resultado da putrefacción e é un substrato para a metanoxénese realizada por arqueas metanóxenas. Serve como tampón químico no lume dos tilacoides do cloroplasto das plantas, extraendo protóns que circularían a través da ATP sintase.
Os Picos, San Tomé de Cancelada, Cervantes
Os Picos é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Porto do Carrio, Losón, Lalín
Porto do Carrio é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (1 home e 7 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Thoiry, Ain
Thoiry é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cécile Chaminade
Cécile Louise Stéphanie Chaminade, nada en París o 8 de agosto de 1857 e finada en Montecarlo, Mónaco, o 13 de abril de 1944, foi unha compositora e pianista francesa.
Aproximadamente 400 das súas composicións foron publicadas e tivo unha boa reputación no século XX. Isto é atribuíble por unha parte ao modernismo e ao menosprezo xeral da música francesa romántica tardía, pero tamén ás condicións socioestéticas que afectaban ás mulleres e á súa música.
Traxectoria
Chaminade recibiu instrucións musicais da súa nai, pianista e solteira. Ás súas primeiras pezas tocadas foron na década do 1860.
Debido á oposición dos seus pais para a súa inscrición no Conservatorio de París, estudou en privado cos membros da súa facultade: Félix Le Couppey, Antoine Marmontel, Sacard e Benjamin Godard.
Chaminade comezou a compoñer en serio, como a obra I trío de piano, composta no ano 1880 e a Suite de l’orchestre op. 20, composta no ano 1881, foron moi ben recibidas.
Ensaiou Ópera conique e La Sévillane, que tivo unha actuación privada o día 23 de febreiro de 1882.
Outras das obras máis importantes da década son The ballet shymphonique Callihöe op. 37, estrenada en Marsella o día 16 de marzo de 1888 ou Les Amazones, unha sinfonía dramática, estrenada ese mesmo día.
Despois do ano 1890, coa notable excepción do Concertino op. 107, encargado polo conservatorio no 1902, e a súa única Piano sonata op. 21 no ano 1895, Chaminade compuxo principalmente pezas de personaxes e de melodías. Aínda que o enfoque principal puido ter sido financeiro, estético, ou debido a razóns discriminatorias, esta música se volveu moi popular, sobre todo en Reino Unido e nos Estados Unidos de América, e Chaminade se promoveu mediante extensas xiras de concertos. A partir de 1892, actuou con regularidade en Inglaterra e se volveu unha convidada da raíña Vitoria, así como doutras persoas.
Mentres tanto, o entusiasmo creceu nos Estados Unidos, sobre todo nos clubs de Chaminade formados sobre 1900, e no outono de 1908 finalmente aceptou viaxar alí. Actuou en 12 cidades, dende Boston a St. Louis, e a xira foi un completo éxito en termos económicos; as críticas, porén, foron variadas.
En agosto de 1901, Chaminade casou con Louis-Mathieu Carbonel, un editor musical de Marsella, no podería ter sido unha unión platónica; morreu en 1907 e ela non volveu casar. Aínda que as súas composicións musicais se viron reducidas debido á Guerra Mundial e á súa saúde deteriorada, Chaminade gravou varias obras, sobre todo de piano, entre 1901 e 1914. A partir de entón foi mantida pola súa sobriña, Antoinette Loirel, que traballou por promover a música de Chaminade ata despois da súa morte.
Chaminade foi moi consciente das dificultades sociais e persoais fronte a unha muller compositora, e ela suxeriu que a perseveranza e as circunstancias especiais son necesarias para superalas (Washington Post, 1 de novembro de 1908). A súa saída é notable entre as mulleres compositoras pola súa cantidade, o seu alto porcentaxe de traballos publicados e polo feito de que unha gran parte -notablemente obras de piano e melodías- foi aparentemente composta expresamente para a publicación e para o seu asistente de vendas (Enoch foi o principal publicador). Chaminade compuxo arredor de 200 obras para piano, a maioría das pezas de personaxes (por exemplo: Scarf Dance, 1888), e máis de 125 melodías (por exemplo: L'anneau d'argent, 1891); estes dous xéneros forman a base da súa popularidade. En canto a estilo, a súa música é melodiosa e accesible, con melodías memorables, texturas limpas e harmonías levemente cromáticas. A súa énfase no enxeño e cor é tipicamente francesa. Moitas obras parecen inspiradas no baile, como por exemplo, Scarf Dance e La Lisonjera. Nas súas extensas obras, o primeiro movemento Concertstück recalca aspectos de Wagner e Liszt, mentres que o terceiro movemento Piano Sonata mostra a formal e expresiva experimentación que foi típica do xénero no tardío século XIX (ver Citron, 1993 para unha análise feminista do primeiro movemento). As melodías son idiomáticas pola voz e moi adecuadas expresivamente e potencialmente para o ambiente do salón ou da sala de recitais, os sitios probables para esas obras. O Concertino mantívose como un básico do repertorio da frauta; mentres que iso é un traballo a grande escala e así representados nunha parte relativamente pequena da súa produción, a peza aínda proporciona unha sensación da elegancia e o atractivo da música de Chaminade.
Os Picos
O topónimo Os Picos pode referirse a varios lugares de Galiza:
Cécile Chaminade
Premios e recoñecementos
Recibiu diferentes premios prestixiosos, culminando na admisión á Légion d’Honneur en 1913 - sendo a primeira compositora feminina en logralo. De todas formas, ese feito foi tardío considerando que fora ignorada en Francia por case 20 anos.
Souvlaki
Souvlaki é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de dream pop/shoegazing Slowdive, editado no Reino Unido o 17 de maio de 1993 e o 8 de febreiro de 1994 nos Estados Unidos. Considerado por moitos o seu mellor álbum, este inclúe colaboracións nos sintetizadores do coprodutor Brian Eno nos temas "Sing" e "Here She Comes". A edición dos Estados Unidos inclúe a versión non editada anteriormente de "Some Velvet Morning" (composta por Lee Hazlewood e Nancy Sinatra en 1967) e tres temas do EP 5.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Neil Halstead, agás onde se indique.
Reedición de Castle Records do 2005
Unha edición remasterizada de dous discos foi publicada no ano 2005 por Castle Music, unha subsidiaria de Sanctuary Records.
Franz Boas
Franz Boas, nado en Minden (Renania do Norte-Westfalia) o 9 de xullo de 1858 e finado en Nova York o 21 de decembro de 1942, foi un antropólogo estadounidense de orixe xudeu-alemá.
Traxectoria
Franz Boas cursou os seus estudos na Universidade de Heidelberg e na Universidade de Bonn. En 1881 conseguiu o seu doutoramento en física e xeografía pola Universidade de Kiel. Durante 1883-1884, realizou unha expedición científica da illa de Baffin, na zona ártica. En 1886 participou noutra expedición por Vancouver (Canadá), para estudar distintos mananciais de auga, e Estados Unidos, onde máis tarde se estableceu en 1887. Nos Estados Unidos traballou como conservador no Museo Smithsoniano, e en 1899 comezou como profesor na Universidade de Columbia, onde creou e dirixiu o departamento de Antropoloxía e onde permaneceu o resto da súa carreira. Tivo unha grande influencia entre os seus estudantes de antropoloxía (algúns dos seus estudantes máis importantes foron: Ruth Benedict, Zora Neale, Edward Sapir).
O plan de estudos da antropoloxía que se ensinou máis tarde nas academias estadounidenses foi resultado de catro subdisciplinas que Boas cultivou: antropoloxía física, arqueoloxía, etnoloxía, e lingüística.