cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yosyf Slipyi
Yosyf Slipyi (en Йосиф Сліпий), de nome secular Yosyf Kobernytskyi-Dychkovskyi (en Йосиф Коберницький-Дичковський), nado en Zazdrist (Galicia [Imperio austrohúngaro]) o 17 de febreiro de 1892 e finado en Roma o 7 de setembro de 1984, foi un bispo católico ucraíno, arcebispo maior de Lviv e cardeal da Igrexa católica. Preso do réxime soviético dende 1945, foi finalmente liberado en 1963, grazas ás presións do Vaticano e dos Estados Unidos para participar no Concilio Vaticano II.
Primeiros anos e presbiterado
Naceu nunha familia acomodada e profundamente cristiá o 17 de febreiro de 1892 en Zazdrist, Galicia (hoxe rexión de Ternopil, Ucraína), entón parte da chamada Cisleitania do Imperio Austrohúngaro. Estudou inicialmente en Ternopil, e en 1911 entrou no seminario greco-católico de Lviv, pasando posteriormente ao Collegium Canisianum de Innsbruck (Austria), onde se doutorou en 1916 cunha tese co título "Die Auffassung des ewigen Lebens nach dem heiligen Evangelisten Johannes" (O concepto da vida eterna en san Xoán Evanxelista).
Hermunde, Pol
San Pedro de Hermunde é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 46 eran homes e 45 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Yosyf Slipyi
Primeiros anos e presbiterado
Á súa volta a Lviv, entón parte da Segunda República de Polonia, foi profesor no seminario, e fundou a revista trimestral "Богословія" (Teoloxía). Pasou a ser o reitor do seminario en 1926, e en 1929 reitor da Academia Teolóxica de Lviv fundada polo metropolita.Baixo a súa dirección, a Academia medrou en alumnos e influencia no ámbito teolóxico.
Episcopado
En setembro de 1939 comezou a segunda guerra mundial, e soviéticos e nazis repartíronse os territorios da República de Polonia, quedando os territorios da Ucraína Occidental incorporados a RSS de Ucraína.
Hermunde, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Yosyf Slipyi
Episcopado
O 22 de decembro de 1939, coa beizón do papa Pío XII, Slipyi foi consagrado arcebispo de Lviv con dereito de sucesión polo metropolita Andrei Sheptytskyi, afectado de parálise logo dos anos en prisión baixo o réxime tsarista. A consagración foi realizada en segredo, por mor da presenza soviética e da situación política.
Ao mesmo tempo, facendo uso dos poderes que lle dera Pío X, o metropolita estabeleceu os exarcados apostólicos de Rusia, Belarús, a grande Ucraína, e Volinia, Polesia e Podlasia; para tentar manter a unidade dos grecocatólicos da Unión Soviética con Roma ante a inminente persecución; e Yosyf Slipyi foi nomeado exarca da grande Ucraína. Os días 18 e 19 de decembro de 1940 celebrouse un sínodo cos novos exarcas en Lviv, e o 22 de novembro de 1941 Pío XII ratificou a nova organización da Igrexa católica bizantina e a ampliación da súa xurisdición a toda a URSS.
Cando en 1941 os alemáns tomaron Ucraína mantiveron unha política de relativa tolerancia relixiosa, e cando os soviéticos tomaron novamente o territorio acusaron aos seus opositores de ter colaborado cos nazis. No eido relixioso, sufriron represión os católicos, tanto latinos como bizantinos, e os ortodoxos ucraínos que se negaban a aceptar a autoridade do patriarca de Moscova.
O 1 de novembro de 1944 finou o metropolita, e Slipyi converteuse no líder relixioso da Igrexa católica bizantina ucraína.
Detención e gulag
Logo da conquista de Lviv polo exército soviético, Slipyi laiábase nunha carta ao clero da cidade, con data do 23 de novembro de 1944, da vitoria do comunismo en Ucraína. Co propósito de incorporar forzosamente aos grecocatólicos á Igrexa ortodoxa rusa, convocouse un Sínodo en Lviv, e os bispos e relixiosos que non aceptaron as súas conclusións e mantiveron a unión con Roma foron detidos e deportados.
Slipyi, con 53 anos, foi detido xunto con outros bispos o 11 de abril de 1945 pola NKVD e condenado a oito anos de traballos forzados, baixo a acusación de ter colaborado co réxime nazi durante a ocupación alemá, algo que el negou. Este foi o primeiro paso no aniquilamento previsto da Igrexa greco-católica ucraína por parte das autoridades soviéticas. Sábese que estivo en 1946 en Mariinsk, en 1947 no gulag de Kirov e noutros en Siberia, no círculo polar ártico.
Dende o gulag seguiu a exercer de metropolita, nomeando bispos e administradores novos cando sabía das mortes e detencións dos xerarcas grecocatólicos. En 1953 foi sentenciado a unha segunda condena en Siberia, por tempo indefinido. Foi dende Maklakovo que escribiu as cartas pastorais do Nadal de 1954 e da Coresma de 1955, polas que foi condenado por terceira vez; a condena foi agravada por unha carta de 1957 do papa Pío XII, que foi interceptada pola KGB, na que o pontífice felicitábao polo aniversario da súa ordenación sacerdotal.
Logo dun ano de interrogatorios en Kíiv, en setembro de 1958 estaba no gulag de Novosibirsk, e a comezos de 1959 na Siberia central. A finais de 1960 foi trasladado a Kíiv, para tentar que se manifestara en contra do novo papa Xoán XXIII. As autoridades ofrecéronlle ser nomeado patriarca de Moscova se crebaba a unión con Roma, rexeitando a Unión de Brest, mais Slipyi non aceptou. En lugar diso, redactou dúas cartas ás autoridades soviéticas protestando polo trato aos grecocatólicos, afirmando a súa unión coa Santa Sé, e rexeitando a Igrexa ortodoxa.
En 1961, no gulag de Mordovia, contraeu unha infección pulmonar, mais librou da morte grazas a penicilina que conseguiu o sacerdote lituano Alfonsas Svarinskas, tamén prisioneiro. Até o ano 1963 seguiu en Mordovia. Unha das consecuencias dos continuos cambios de prisión, que tiñan como obxectivo crebar a vontade e seguridade das vítimas e evitar a unión dos prisioneiros, foi que Slipyi as aproveitou para visitar e confortar aos fieis católicos dispersos polo territorio soviético e a escribir e difundir cartas pastorais.
Liberación e exilio
Logo de intensas xestións da Santa Sé durante varios anos, Kennedy e Khrushchev chegaron a un acordo para liberar a Slipyi e expulsalo da URSS. O 26 de xaneiro de 1963 o Soviet Supremo emitiu a orde de liberación, mais antes de ser liberado consagrou como bispo a Vasyl Velychkovskyi o 4 de febreiro, nomeándoo locum tenens da sé de Lviv. O 9 de febreiro chegou a Roma, e foi recibido ao día seguinte por Xoán XXIII; cando viu ao papa botouse ao chan e bicoulle os pés e sinal de fidelidade.
Arcebispo maior de Lviv e actividade no exilio
miniatura|esquerda|250px|Relieve co escudo heráldico de Yosyf Slipyi. En 1964 fundou en Albano un mosteiro de monxes estuditas. O 23 de decembro do mesmo ano, Paulo VI elevou ao metropolita ao rango de arcebispo maior de Lviv, practicamente equivalente ao de patriarca. Paulo VI creouno cardeal o 22 de febreiro de 1965, aínda que asúmese que Slipyi fora un dos cardeais in pectore creados por Xoán XXIII en 1960.
En 1968 efectuou as súas primeiras visitas pastorais ás comunidades grecocatólicas ucraínas fóra de Europa. Visitou ás comunidades no Canadá e nos Estados Unidos, e pasou tamén por Colombia, Venezuela, o Perú, o Brasil e a Arxentina, para viaxar finalmente a Australia e Nova Zelandia. Ao ano seguinte visitou Alemaña, e en 1970 España, Francia e Austria.
Dende o seu exilio denunciou repetidamente a falta de liberdade relixiosa no seu país, especialmente no Concilio e nos Sínodos posteriores. Ante o papa, no Tribunal Sakharov e no congreso de Axuda á Igrexa Necesitada, enumerou os nomes dos fieis católicos presos. En 1980 convocou en Roma o Sínodo de Bispos ucraínos, co fin de darlle unha forma canónica estable á Igrexa católica ucraína.
Premios, distincións e homenaxes
miniatura|dereita|200px|"Yosyf Slipyi. Patriarkh Kardynal. 1892 - 1984" (Yosyf Slipyi. Patriarca Cardeal. 1892 - 1984). Selo ucraíno de 1993. En 1968, con ocasión da súa visita pastoral ao Canadá e aos Estados Unidos, foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade San Paulo de Ottawa, pola Universidade Loyola de Chicago e pola Universidade Católica de América. Foi tamén distinguido como doutor honoris causa pola Universidade Libre Ucraína, con sede en Múnic.
Hai estatuas del en Zazdrist (1992) e en Ternopil (2004). En 2005 inaugurouse unha placa na súa memoria en Khárkiv.
Tratamento térmico
miniatura|Tratamento térmico.
O tratamento térmico é o proceso de quecemento e arrefriamento ao que se someten os materiais co fin de mellorar as súas propiedades mecánicas, especialmente a dureza, a resistencia e a tenacidade. Os materiais aos que se aplica o tratamento térmico son, basicamente, o aceiro e a fundición, formados por ferro e carbono mais tamén moitos outros metais, plásticos e cada vez máis o vidro.
Propiedades mecánicas
As características mecánicas dun material dependen tanto da súa composición química como da estrutura cristalina que teña. Os tratamentos térmicos modifican esa estrutura cristalina sen alterar a composición química, dando aos materiais unhas características mecánicas concretas, mediante un proceso de arrequecementos e arrefriados sucesivos ata conseguir a estrutura cristalina desexada.
Entre estas características están:
Mellora das propiedades a través do tratamento térmico
Esta propiedade de ter diferentes estruturas de gran coa mesma composición química chámase polimorfismo e é a que xustifica os tratamentos térmicos. Tecnicamente o poliformismo é a capacidade dalgúns materiais de presentar distintas estruturas cristalinas, cunha única composición química, o diamante e o grafito son polimorfismos do carbono. A α-ferrita, a austenita e a δ-ferrita son polimorfismos do ferro. Esta propiedade nun elemento químico puro denomínase alotropía.
Propiedades mecánicas do aceiro
O aceiro é unha aliaxe de ferro e carbono que contén outros elementos de aliaxe, os cales confírenlle propiedades mecánicas específicas para a súa utilización na industria metalmecánica.
Os outros principais elementos de composición son o cromo, tungsteno, manganeso, níquel, vanadio, cobalto, molibdeno, cobre, xofre e fósforo. A estes elementos químicos que forman parte do aceiro chámaselles compoñentes, e ás distintas estruturas cristalinas ou combinación delas constituíntes.
Os elementos constituíntes, segundo a súa porcentaxe, ofrecen características específicas para determinadas aplicacións, como ferramentas, coitelas, soportes etc. A diferenza entre os diversos aceiros, tal como se díxo, depende tanto da composición química da aliaxe dos mesmos, como do tipo de tratamento térmico ao que se lles somete.
Tratamentos térmicos do aceiro
Para coñecer a que temperatura debe elevarse o metal para que se reciba un tratamento térmico é recomendable contar cos diagramas de cambio de fases como o do ferro-carbono. Neste tipo de diagramas especifícanse as temperaturas nas que suceden os cambios de fase (cambios de estrutura cristalina), dependendo dos materiais diluídos.
Os tratamentos térmicos adquiriron grande importancia na industria en xeral, xa que coas constantes innovacións vanse requirindo metais con maiores resistencias tanto ao desgaste como á tensión. Os principais tratamentos térmicos son:
Tratamentos termoquímicos do aceiro
No caso dos tratamentos termoquímicos non só se producen cambios na estrutura do aceiro senón tamén na súa composición química, engadindo diferentes produtos químicos durante o proceso do tratamento. Estes tratamentos teñen un efecto só superficial nas pezas tratadas e conseguen aumentar a dureza superficial dos compoñentes, deixando o núcleo máis brando e flexible. Estes tratamentos requiren o uso de quecemento e arrefriado en atmosferas especiais.
Endurecemento do aceiro
O proceso de endurecemento do aceiro consiste no quecemento do metal de xeito uniforme á temperatura correcta (ver figura de temperaturas para endurecido de metais) e logo arrefrialo con auga, aceite, aire ou nunha cámara refrixerada. O endurecemento produce unha estrutura granular fina que aumenta a resistencia á tracción (tensión) e diminúe a ductilidade. O aceiro ao carbono para ferramentas pódese endurecer ao quentarse até a súa temperatura crítica, a cal está aproximadamente entre os 790 e 830 °C e identifícase cando o metal adquire a cor vermella cereixa brillante. Cando se quenta o aceiro a perlita combínase coa ferrita, o que produce unha estrutura de gran fino chamada austenita. Cando se arrefría a austenita de xeito brusco con auga, aceite ou aire, transfórmase en martensita, material que é moi duro e fráxil.
Temperado (con revenimento)
Despois que se endureceu o aceiro é moi quebradizo ou fráxil o que impide o seu manexo pois rompe co mínimo golpe debido á tensión interior xerada polo proceso de endurecemento. Para contrarrestar a fraxilidade recoméndase o revenimento do aceiro. Este proceso fai máis tenaz e menos quebradizo o aceiro aínda que perde algo de dureza. O proceso consiste en limpar a peza cun abrasivo para logo quentala ata a temperatura adecuada (ver táboa), para despois arrefriala con rapidez no mesmo medio que se utilizou para endurecela.
Recocimento
O recocimento é o tratamento térmico que, en xeral, ten como finalidade principal abrandar o aceiro, rexenerar a estrutura de aceiros sobrequecidos ou simplemente eliminar as tensións internas que seguen a un traballo en frío. (Arrefriado no forno).
Cementado
Consiste no endurecemento da superficie externa do aceiro ao baixo carbono, quedando o núcleo brando e dúctil. Como o carbono é o que xera a dureza nos aceiros, no método de cementado tense a posibilidade de aumentar a cantidade de carbono nos aceiros de baixo contido de carbono antes de ser endurecido. O carbono agrégase ao quentar ao aceiro á súa temperatura crítica mentres se atopa en contacto cun material carbonoso. Os tres métodos de cementación máis comúns son: empacado para carburación, baño líquido e gas.
Carburización por empaquetado
Este procedemento consiste en meter ao material de aceiro con baixo contido carbónico nunha caixa pechada con material carbonáceo e quentalo ata 900 a 927 °C durante 4 a 6 horas. Neste tempo o carbón que se atopa na caixa penetra á superficie da peza a endurecer. Canto máis tempo se deixe a peza na caixa con carbón, de maior profundidade será a capa dura. Unha vez quente a peza a endurecer á temperatura adecuada arrefríase rapidamente en auga ou salmoira. Para evitar deformacións e diminuír a tensión superficial recoméndase deixar arrefriar a peza na caixa para posteriormente sacala e volvela a quentar entre 800 e 845 °C (vermello cereixa) e proceder ao arrefriado por inmersión. A capa endurecida máis utilizada ten un espesor de 0,38 mm, con todo pódense ter espesores de ata 4 mm.
Carburización con gas
Neste procedemento utilízanse gases carburizantes para a cementación. A peza de aceiro con baixo contido carbónico colócase nun tambor ao que se introduce gas para carburizar como derivados dos hidrocarburos ou gas natural. O procedemento consiste en manter ao forno, o gas e a peza entre 900 e 927 °C. logo dun tempo predeterminado córtase o gas carburizante e déixase arrefriar o forno. Logo sácase a peza e se requece a 760 °C e arrefríase con rapidez en auga ou salmoira. Con este procedemento lógranse pezas cuxa capa dura ten un espesor ata de 6 mm, pero polo regular non exceden de 0.7 mm.
Sa de Arriba, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Sa de Arriba é un lugar da parroquia da Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Tratamento térmico
Carburado, cianurado e nitrurado
Existen varios procedementos de endurecemento superficial coa utilización do nitróxeno e cianuro aos que polo regular se lles coñece como carbonitrurado ou cianurado. En todos estes procesos con axuda dos sales do cianuro e do amoníaco lógranse superficies duras como nos métodos anteriores.
Praxíteles
miniatura|[[Hermes co neno Dioniso no colo, por Praxíteles]] miniatura|Apolo sauróctonos (matador de saurios), [[Museo do Louvre, copia romana en mármore século I-II, segundo orixinal grego, 1,49 m de alto]] miniatura|Tipo de Afrodita Cnidia (chamada “Afrodita Braschi”), copia libre (século I a. C.) dunha estatua votiva de Praxíteles en Cnido (c. 350-340 a. C.) Praxíteles (grego antigo: Πραξιτέλης) de Atenas, fillo de Cefisodoto o Vello, nado en Atenas cara ao -395, foi o máis renomeado escultor clásico ático do século IV adC. Coa obra de Praxíteles a escultura grega evolucionou dende o clasicismo cara a unha especie de cedo manierismo, ao acentuar o sensualismo. As súas obras están caracterizadas pola chamada karis (graza) ática e a chamada «curva praxiteliana» consistente nun elegante contrapposto.
Foi o primeiro en esculpir a forma feminina espida nunha estatua a tamaño natural. Aínda que non queda ningunha escultura que sexa atribuíble sen dúbidas a Praxíteles, numerosas copias das súas obras sobreviviron; autores contemporáneos, incluíndo a Plinio o Vello, escribiron sobre as súas obras; e sobreviviron moedas gravadas con siluetas de varios dos seus modelos estatuarios.
Unha suposta relación entre Praxíteles e a súa fermosa modelo, a cortesá tespia Friné, inspirou especulación e interpretación en obras de arte que van dende a pintura (Gérôme) á ópera cómica (Saint-Saëns) ou as marionetas (Charles Maurice Donnay).
Algúns escritores sostiveron que houbo dous escultores co nome de Praxíteles. Un sería contemporáneo de Fidias e o outro o seu máis coñecido neto. Aínda que a repetición do mesmo nome en xeracións sucesivas é habitual en Grecia, non hai evidencia certa para ningunha das posicións.
Traxectoria
Poucas cousas sábense da vida de Praxíteles: non se sabe sequera con certeza o ano do seu nacemento nin o da súa morte. As fontes literarias son abondosas mais tardías, ningunha delas é anterior ao século III.
Nado en Atenas cara ao -395, formado xunto ao seu pai Cefisódoto o Vello, desenvolveu a súa máxima actividade artística entre os anos 370 e 340. Plinio o Vello sitúa o seu apoxeo artístico despois da 104.ª olimpíada (isto é, en -364 a -361) e sinala que Eufranor foi un escultor contemporáneo seu. Esta proposta cronolóxica está corroborada pola base dunha estatua asinada por Praxíteles, que leva a dedicatoria de «Kléiokratéia, muller de Spoudias»: este Spoudias é coñecido como o adversario de Demóstenes nunha alegación que data de 361 a. C. Pausanias di respecto diso «a terceira xeración despois de Alcámenes», alumno de Fidias, polo grupo dos Letoidas de Mantinea. Considérase xeralmente que Praxíteles naceu cara ao ano -400 Estivo asociado con Friné, unha famosa cortesá que lle serviu de modelo e que tamén, posiblemente, foi a súa amante. Esta circunstancia podería probar que se trataba dun artista con recursos económicos, como tamén o amosaría o feito de que fose honrado co padroado dun dos coros de Atenas, algo que se debía pagar. Foi tamén popular entre o pobo, que gustaba de adquirir os seus traballos aínda que Praxíteles non fose inclinado a iso.
Estilo praxiteliano
Cómpre nomear cinco puntos de composición que semellan ter unha orixe praxiteliana; con todo, non hai ningunha conclusión definitiva.
Obra
E as súas obras de madurez:
Steve Whitmire
Steven "Steve" Whitmire, nado o 24 de setembro de 1959 é un marionetista estadounidense.
Traxectoria
Traballa para The Jim Henson Company, Sesame Workshop, e The Muppets' Studio de Disney, dándolle voz a Kermit, Ernie e outros personaxes de Sesame Street desde a morte de Jim Henson en 1990.
Julie Newmar
Julia Chalene Newmeyer, nada o 16 de agosto de 1933 nos Ánxeles (California), é unha actriz, humorista e cantante estadounidense coñecida por numerosos papeis no teatro, o cinema e a televisión, ademais de como inventora de lencería e empresaria. Gañou un premio Tony polo seu papel de Katrin Sveg na produción de Broadway de 1958 de The Marriage-Go-Round, papel que repetiu na adaptación ao cinema en 1961. Na década de 1960 interpreteou a Catwoman durante dúas temporadas na serie de televisión Batman (1966–1967).
Newmar apareceu no videoclip de George Michael "Too Funky" (1992), e realizou un cameo como ela mesma no filme de 1995 To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar. Os seus papeis de voz inclúen os filmes animados Batman: Return of the Caped Crusaders (2016) e Batman vs. Two-Face (2017), onde volveu interpretar a Catwoman cincuenta anos despois da serie orixinal.
A súa espléndida figura permitiulle erixirse como Pin-up e modelo de traxes de baño.
Paide
Paide (en alemán: Weißenstein, polaco: Biały Kamień) é unha cidade de Estonia, capital do Condado de Järva.
A cidade foi fundada o 30 de setembro de 1291 por Halt, xefe da orde livoniana.
Selección de rugby do Brasil
A Selección de rugby do Brasil, alcumados Tupis, representa ao Brasil nas competicións oficiais de rugby. Sen ningunha participación na Copa do Mundo de Rugby, o Brasil está considerado por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
Prinsenhof de Gante
O Prinsenhof (en galego: "a corte do príncipe") foi un edificio histórico, hoxe desaparecido, da vila flamenga de Gante, en Bélxica, que serviu de residencia nesta cidade para os duques de Borgoña desde o século XIV e para os condes de Flandres no século XV. Neste edificio naceu, ademais, o emperador Carlos V.
O nome é unha abreviación da denominación flamenga orixinal: het prinselijke hof ten Walle (en galego: "a corte dos príncipes en Gales", polo nome que tiña naquela época o barrio en que se atopa).
Historia
miniatura|esquerda|Gravado de [[Antonius Sanderus publicado en Flandria Ilustrata, 1641 ]] Este edificio substituíu o Gravensteen, fortaleza austera que xa non correspondía aos criterios de confort da época e non podía albergar a corte dos duques de Borgoña. O Prinsenhof dispuña de grandes salas con moita luz, un gran patio e varios xardíns. As primeiras construcións datan do século XIII, pero a cidade e os príncipes contribuíron a convertelo nun palacio moderno (para o século XV) de máis de 300 cuartos.
O Prinsenhof viña sendo utilizado polos condes de Flandres polo menos desde 1366. O lugar albergara anteriormente a residencia do financeiro italiano Simón de Mirabello (Van Halen). Filipe III de Borgoña, o Bo, que coñecía ben esta residencia por vivir nela durante a súa mocidade, fíxoa reconstruír de maneira total. Os rexedores de Gante participaron na reconstrución facendo desprazar a muralla da cidade, que pasaba preto, para poder ampliar os fosos do castelo ata os antigos fosos da cidade. Como estes últimos estaban conectados coas canles, podíase chegar ao castelo en barca, e así tomou o seu aspecto de illa palatina no medio dun lago artificial. Arredor do castelo construíuse unha nova muralla a partir de 1499. Na beira construíuse un pequeno palacio para acoller o zoolóxico ducal, rapidamente denominada Patio dos Leóns (het Leeuwenhof). Aínda estaba en activo no século XVI cando Carlos I de España e V de Alemaña, nacido no Prinsenhof en 1500, enviou catro leóns capturados en Tunisia, en 1535.
O palacio servía para acoller as festividades dos dous capítulos da Orde do Vélaro de Ouro que se celebraban na cidade. No século XVI foi alternativamente residencia primaria e prisión para persoas distinguidas e de boa posición social.
Os Covos, Anca, Neda
Os Covos é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 21 mulleres.
Prinsenhof de Gante
Estrutura do edificio
O conxunto preséntase baixo a forma dun patio cuadrangular bordeado por tres dos seus lados por edificios. Un dos lados estaba composto por salóns cerimoniais, unha grande aula e unha capela palatina, entre outras estancias. Detrás da aula estendíanse dous pisos de cociñas e dependencias. Ao final do patio, dous pisos de galerías con columnas rodeaban o edificio principal. En fronte, o lado baleiro de construcións abríase en grandes fosos que lle daban ao complexo a aparencia dunha illa nun lago artificial. Nas beiras deste lago construíronse os primeiros xardíns, que máis tarde foron complementados por un bosque renacentista creadfo noutra "illa" ao pé do palacio.
O palacio estaba conectado á outra beira dos fosos por varias pontes. A ponte que apuntaba cara á vila, ao norte, acababa cunha poterna con torreón chamada Het Rabot, erguida en 1489, que servía como porta.
O actual barrio Prinsenhof
O nome de Prinsenhof designa actualmente o barrio de Gante onde se atopaba o palacio, entre Gravensteen e o Rabot. A gran porta de arco da casa do barón Jean-Baptiste Bethune (1821-1894) na actual rúa Prinsenhof deste barrio é un dos poucos restos conservados das dependencias do antigo edificio Prinsenhof.
En Zilverhof, a ponte das Delicias Imperiais ou Keizer Karelbrug, deseñado polo cantante e escultor local Walter de Buck (1934-2014), conecta o centro do barrio co peirao de Santo Antón (Sint-Antoniuskaai). Desde esta singular ponte hai unha vista formidable do Rabot e no mosteiro dos Agostiños. miniatura|Edificio Berg van Barmhartigheid (Mons Pietatis), do [[século XVII, antiga sede do Arquivo de Gante]] Na rúa Abrahamsstraat está o edificio Berg van Barmhartigheid (Mons Pietatis), do século XVII, onde ata principios do século XXI se albergaban os arquivos da cidade de Gante.
Con carácter anual, na primeira semana do mes de setembro, celébrase a Prinsenhoffeesten, un grande evento sociocultural durante o que se desenvolve un popular mercado.
Xil, Xil, Meaño
Xil é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 42 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 22 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando eran 45 veciños, e 2005, cando eran 52.
Iván Malón Aragonés
Iván Malón Aragonés, nado o 26 de agosto de 1986 en Gandia (Valencia), é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Veria FC grego.
Apeadoiro de Guísamo
Guísamo foi un apeadoiro da liña León - A Coruña localizado en Guísamo (Bergondo). A el se accedía por unha escaleira desde a estrada DP-01810, que salva a vía férrea mediante un paso superior. As súas instalacións foron eliminadas.
Campo Municipal de Fútbol Jesús García Calvo
O Campo Municipal de Fútbol Jesús García Calvo é unha instalación dedicada á práctica do fútbol situada na vila de Negreira. Nel xoga os seus partidos como local a Sociedad Deportiva Negreira e o seu propietario é o Concello de Negreira.
Conta cun terreo de xogo de herba natural de 106 × 65 metros e bancadas cubertas, a súa capacidade total é de 2.000 persoas. Leva o nome de Jesús García Calvo en homenaxe ao fundador e expresidente da cooperativa leiteira Feiraco, con sede no Concello.
Cleantes de Aso
Cleantes de Aso, en grego orixinal Κλεάνθης, nado en Aso, Tróade, entre o -330 e o -300 e finado en -232, foi un filósofo da escola estoica e discípulo e sucesor de Zenón de Citio (-333 - -254)
Traxectoria
De humildísima orixe, non foi senón até os 50 anos que puido estudar filosofía. Até esa idade tivo que gañarse a vida como púxil, pasando logo a Atenas, onde foi labrego e carrexador, cargando pesadas rocas con auga para un xardineiro. Entrou entón na escola de Zenón, chamada simplemente Pórtico, e á morte deste no -264 foi o seu sucesor, dirixíndoa ata que morreu moitos anos despois, xa con 99 de idade. Rexeitou a cidadanía ateniense para non agraviar ao seu lugar natal. Unha fundada tradición afirma que, do mesmo xeito que o seu mestre, deixouse morrer de fame. Moi fiel á doutrina do seu mestre, polemizou non só cos platónicos, os escépticos e os epicúreos, senón co seu correlixionario estoico Crisipo, que foi, con todo, o seu sucesor. O rigor da súa conduta non lle impediu ler os poetas, aos que interpretou arbitrariamente, nin cultivar a poesía, que considerou indispensábel xunto á música para render culto aos deuses e como prezada axuda para intuír o divino (Filodemo, De música, 28, 1)
Entre os seus discípulos atópase Crisipo. Segundo Dióxenes Laercio, dividiu a filosofía en seis partes: dialéctica, retórica, ética, política, física e teoloxía, aumentando as tres que fixera Zenón.
Sabemos algo das súas ideas por Dióxenes Laercio e por Ario Dídimo, quen escribiu sobre el en tempos de Octavio: Pois continuou a filosofía de Zenón en canto á física ou o vivir de "acordo á natureza", a natureza entendida como a humana. Tras a súa morte, o senado romano erixiu unha estatua na súa honra en Aso.
Dióxenes Laercio relata a súa morte do modo seguinte: Afectoulle unha enfermidade nas enxivas, de forma que os médicos lle aconsellaron non comer nada. Aos dous días as enxivas sandaran, así que os galenos dixéronlle que xa podía volver comer como adoitaba. Con todo, Cleantes repuxo que xa levaba moito camiño realizado e non volveu comer ata que morreu, pouco despois.
Filosofía
Nos fragmentarios escritos que sobreviven de Cleantes podemos apreciar a súa grande atención no papel da Divindade no mundo, identificando por igual que o que actúa virtuosamente actúa conforme aos designios da Divindade porque esta “impregna o universo”. E, do mesmo xeito que o seu mestre Zenón, asegura que “o fin é vivir de acordo á natureza”. Un cambio de énfase deste filósofo con respecto a Zenón parece radicar en que puxo maior atención e esforzo en argumentar e xustificar a repulsión ao Pracer. Aludindo -alegoricamente- que a posición hedonista do epicureísmo, aínda que non repudiase a virtude, era como unha situación onde as Virtudes debían de estar ao servizo do Pracer. Coma se a virtude consistise tamén en orientar ao Pracer e evitar que este cometese excesos, prexuízos á xente, insultos ás leis ou costumes, e coidalo para que non se perda. O referido é unha maneira moi “estoica” de ver as cousas referentes ás virtudes. En contraste, nas proposicións de Zenón non atopamos un ataque claro e directo contra o encumbramento do Pracer, quizais só se concretou en catalogalo como un indiferente.
A diferenza doutros estoicos, como o seu discípulo Crisipo, Cleantes só recoñece unha Natureza, a universal, negando que houbese unha natureza “particular do home”. Esta diferenza non é trivial pois pode carrexar problemáticas ao sistema estoico en xeral, porque se hai unha división entre a Natureza universal e a natureza humana como refire Crisipo, entón podería haber actos que puidesen ser coherentes coa Natureza universal pero non coa natureza humana, e viceversa.
A posición de Cleantes de recoñecer só á Natureza universal provén daquela énfase que puxo en subliñar o papel da Divindade-Zeus no desenvolvemento do cosmos na súa totalidade. Porque identificaba plenamente á Natureza coa Divindade, coa Providencia, co Destino e con Zeus, e nada, absolutamente nada, acontecía sen a vontade e a aquiescencia da Natureza-Destino-Providencia. Séneca fainos referencia a iso nuns versos de Cleantes:
Richard Dutruel
Richard Philippe Dutruel, nado en Thonon-les-Bains o 24 de decembro de 1972, é un exfutbolista francés. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección francesa.
O home invisible
O home invisible (en The Invisible Man) é unha novela de ciencia ficción escrita por H.G. Wells. Orixinalmente serializada en Pearson's Weekly en 1897, foi publicada como unha novela ese mesmo ano. O home invisible do título é "Griffin", un científico dedicado á investigación da óptica que inventa un xeito de igualar o índice de refracción dos corpos co do ar polo que non absorben nin reflicten a luz e fainos invisible. Consegue con éxito levar a cabo este procedemente no seu propio corpo, mais erra no seu intento de revertelo. Un apaixonado de violencia aleatoria e irresponsable, Griffin converteuse nunha personaxe icónica do terror de ficción. Malia que as obras anteriores de Wells, A máquina do tempo e A illa do doutor Moreau, foron escritas empregando narradores en primeira persoa, nesta ocasión emprega o punto de vista en terceira persoa.
Richard Dutruel
Traxectoria
Logo de iniciarse no fútbol na súa localidade natal, pasou ao Paris Saint-Germain FC. Co club parisiense proclamouse campión de Francia en categoría cadete en 1988 e xuvenil (Coupe Gambardella) en 1991. O 20 de marzo de 1992 debutou na Ligue 1, pero ante a dificultade para ser titular, en 1993 foi cedido ao SM Caen. No club normando xogou con regularidade durante dous anos, antes de regresar a París. Na tempada 1995–96, cando o PSG se proclamou campión da Recopa de Europa e da Supercopa de Francia, apenas xogou, ao ser Bernard Lama titular indiscutible.
O home invisible
Foi traducida ó galego por Francisco Bedoya Díaz e publicado por Xerais en 1991.
Richard Dutruel
Traxectoria
No verán de 1996 fichou polo Celta de Vigo, converténdose axiña nun dos porteiros máis destacados da primeira división española e chegando a debutar coa selección francesa. As súas boas actuacións espertaron o interese do FC Barcelona, que buscaba un recambio para Ruud Hesp. Malia que aínda lle quedaba un ano de contrato co club celeste, en setembro de 1999 chegou a un acordo co equipo catalán para incorporarse ao Barça a seguinte tempada, evitando así o pago dos 700 millóns de pesetas da cláusula de rescisión. Isto desagradou á afección e os dirixentes do Celta, e Dutruel foi apartado da titularidade até o final da tempada.
Cando Dutruel chegou a Barcelona, en xullo de 2000, xa cesara o principal valedor da súa fichaxe, Louis Van Gaal. Con todo, contou coa confianza de Lorenzo Serra Ferrer, que o aliñou como titular no inicio da temporada. Pero unha lesión na 13ª xornada, precisamente en Balaídos, fíxolle perder a titularidade en favor do entón rapaz da canteira Pepe Reina. Ante os malos resultados Serra Ferrer foi cesado, e a chegada de Carles Rexach permitiu a Dutruel recuperar a titularidade na recta final do campionato. Porén, o francés non chegou nunca a gañar a confianza dos técnicos barcelonistas, que de cara á seguinte tempada priorizaron a fichaxe dun gardameta. O elixido foi Roberto Bonano, e Dutruel acabou relegado a terceiro gardameta do equipo, pasando a tempada 2001/02 en branco.
Ao rematar esa campaña conseguiu a carta de liberdade, e tras rexeitar ofertas do RCD Espanyol e do Rennes, firmou por tres tempadas co Deportivo Alavés, que por entón vivía unha época de gloria. Aínda que no club vitoriano volveu xogar con regularidade, a tempada saldouse cun inesperado descenso a segunda división, e Dutruel optou por cancelar o contrato e regresar a Francia, para xogar na Ligue 1 co Racing de Estrasburgo. Non obstante, esta última etapa da súa carreira estivo marcada polas lesións nas costas. Dutruel retirouse en xullo de 2005, logo dunha tempada sen poder xogar.
Selección nacional
Foi internacional nunha ocasión coa selección francesa trala súa fichaxe polo FC Barcelona. O seu único partido foi un amigable ante o Camerún, o 4 de outubro de 2000.
As Areeiras, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
As Areeiras é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Viveiro de propostas normalizadoras
O Viveiro de propostas normalizadoras naceu no ano 2012 como unha iniciativa da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua para crear un espazo de traballo e intercambio que promovese novos proxectos de normalización lingüística.
Plenilunio
thumb|287x287px|[[Fotografía a través de telescopio da lúa chea desde Israel.]] Plenilunio ou lúa chea é unha das fases da lúa que acontece cando o planeta Terra se atopa situado xustamente entre o Sol e a Lúa, e a Lúa na súa totalidade queda reflectida na Terra.
Características
Como a órbita lunar é unha elipse, e non un círculo perfecto, así como nas outras fases, a lúa chea pode posicionarse no punto máis próximo da Terra, denominada esta posición como perixeo, ou máis distante, o apoxeo.
A lúa chea no perixeo é un 14 % maior e un 3 0% máis brillante do que no apoxeo. O 19 de marzo de 2011 a lúa chea ficou a 356.577 quilómetros da terra. Esta non se aproximaba tanto á terra durante a lúa chea desde o ano 1993, e ese fenómeno é chamado o de "súperlúa", o que ocorre cada 18 anos.
Eclipses lunares
thumb|196x196px|[[Eclipse lunar|Eclipse total de lúa chea no ano 2010.]] É nesta fase na cal ocorren as eclipses lunares, os cales poden ser:
Lúa azul
Cando ocorren dúas lúas cheas nun mesmo mes, o evento é coñecido polo nome de lúa azul, Blue Moon en inglés, cuxa designación é difundida nos Estados Unidos, Canadá e Europa.
Nomes das lúas cheas
De acordo coa cultura inglesa e a norteamericana, cada lúa chea que ocorre durante o ano recibe un nome ben diferente. Eses nomes están relacionados ás estacións do ano, no hemisferio norte. E acostumaban ser un referencial para a época de plantío, recolleita, etc.
Chris Martin
Christopher Anthony John Martin, nado o 2 de marzo de 1977 en Devon, Reino Unido, é o cantante, compositor, guitarrista, pianista e líder da banda inglesa Coldplay. É coñecido ademais polo seu activismo en campañas en favor do comercio xusto e en contra da pobreza e a fame no mundo.
Graduouse con honores en latín e grego.
José Vázquez Vigo
Traxectoria
En 1914 marchou a Buenos Aires onde se reuniu co seu irmán Julio que emigrara anteriormente. Foi director de orquestras porteñas como Iberia ou Los Murciélagos. Compuxo pasodobres, xotas, muiñeiras, rancheiras, tangos e valses, con títulos de éxito como Currito de la Cruz, Cara Morena, La coruñesa, La comadreja, Guitarra española, Mulatita mía, e Nena. Chegou a compoñer un tango, Maryflor, que gravou Carlos Gardel, de quen foi secretario persoal durante algún tempo. Tamén foi amigo do compositor Enrique Santos Discépolo, con quen colaborou como director musical en catro películas realizadas por Discépolo: El amanecer de una raza, Loco lindo, Melodías porteñas e Palermo.
Naoko Takeuchi
Naoko Takeuchi (武内 直子), nada na cidade de Kofu, na prefectura de Yamanashi, o 15 de marzo de 1967, é unha artista xaponesa de manga. É coñecida polas series manga Codename: Sailor V (1991–1997) e Sailor Moon (1991–1997).
José Vázquez Vigo
Traxectoria
Regresou a España en 1947 instalándose en Madrid, pero volveu a Arxentina uns anos despois.
Naoko Takeuchi
Gañou o segundo premio de Banda Deseñada Nakayoshi de Newcomers por Yume ja Nai no Ne (1985) e o premio de Novo Artista por Love Call (1986). O seu seguinte manga Sailor Moon, converteuse nun dos manga máis exitosos e populares do mundo, con máis de 35 millóns de copias vendidas internacionalmente. En 1993, gañou o premio de Manga Kodansha pola serie. Fóra do Xapón, as adaptacións anime de Sailor Moon foron máis exitosas que o manga e considéranse que axudaron a popularizar a animación xaponesa no mundo occidental.
Ispaster
miniatura|Situación do concello en Biscaia Ispaster é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 662 habitantes (2009).
Santiago López Mosquera
Santiago López Mosquera foi un médico, profesor e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina e Farmacia. Foi nomeado profesor auxiliar da Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela en 1876 e foi cesado en 1880. Tamén foi profesor do Colexio Santiago Apostol (1878). Foi redactor de El Porvenir e El Libredón e dirixiu La Crónica con Juan Barcia Caballero.
Führerbunker
miniatura|dereita|250px|Foto de xullo de 1947 da entrada posterior do Führerbunker no xardín da chancelería do Reich. Hitler e Eva Braun foron incinerados nun burato de proxectil fronte á saída de emerxencia á esquerda; a estrutura a xeito de cono no centro servía de escape e como refuxio de bombas para os gardas. O Führerbunker ([ˈfyːrərˈbʊŋkɐ]) era un refuxio antiaéreo que se atopaba preto da chancelería do Reich en Berlín, Alemaña. Formou parte do complexo de búnker subterráneo construído en dúas fases en 1936 e 1944. Foi o derradeiro dos Cuarteis Xerais do Führer (Führerhauptquartiere) empregados por Adolf Hitler durante a segunda guerra mundial.
Hitler fixou a súa residencia no Führerbunker o 16 de xaneiro de 1945, e converteuse no centro do réxime nazi até a última semana da segunda guerra mundial en Europa. Hitler casou alí con Eva Braun a última semana de abril de 1945, pouco antes de que cometesen suicidio.
Despois da guerra, tanto o antigo como o novo edificio da chancelería foron derrubados polos soviéticos. O complexo subterráneo permaneceu imperturbable até 1988–89, malia algúns intentos de demolición. As seccións escavadas do antigo complexo de búnkeres foron destruídas na súa maioría durante a reconstrución desa zona de Berlín. O lugar permaneceu sen marcar até 2006, cando se instalou unha pequena placa cun diagrama esquemático. Algúns corredores do búnker aínda existen, pero están pechados ó público.
Juan Pablo Montoya
Juan Pablo Montoya, nado en Bogotá o 20 de setembro de 1975, é un ex-piloto colombiano de Fórmula 1.
Traxectoria
Entre 1984 e 1989 gañou moitos títulos locais e nacionais nas categorías infantil e júnior e na categoría Komet como piloto de karts. Entre 1990 e 1991 participou no Karting Júnior que era un campionato mundial. Ao ano seguinte, fixo parte do curso Skip Barber nos Estados Unidos, ademais neste mesmo ano participou na Copa de Fórmula Renault en Colombia na que conseguiu catro vitorias en oito carreiras e cinco pole position.
En 1993 converteuse no campión do Torneo Nacional Swift GTI en Colombia, pois obtivo sete vitorias en oito carreiras, e sete pole position. Un ano despois, conseguiu a primeira posición no Karting Sudam de 125 cc, quedou terceiro no campionato de Barber Saab nos Estados Unidos, obtivo pole position e récord de pista na categoría de prototipos en México e na Fórmula N tamén deste país, quedou primeiro tres veces en cinco carreiras e tivo catro pole position. En 1995, rematou na terceira posición no campionato inglés de Fórmula Vauxhalle e a vitoria nas seis horas de Bogotá. No ano 1996 conseguiu a cuarta posición no Marlboro Masters en Zandvoort, participou no campionato de Fórmula 3 británica, onde tivo dúas vitorias; ademais volveu a obter o primeiro posto nas Seis horas de Bogotá e participou na válida de ITC no circuíto de Silverstone con Mercedes-Benz.
Fórmula 3000 e F1
No torneo internacional de Fórmula 3000 quedou terceiro e fixo o seu primeiro test na Fórmula 1 con BMW Williams no ano 1997. Un ano despois obtivo o primeiro posto na Fórmula 3000 co equipo Super Nova cun récord total de 65 puntos, ademais uniuse ao equipo Tasrget Chip Ganassi Racing para participar no campionato CART nos Estados Unidos e segundo a Fórmula 1 foi o piloto de probas no equipo BMW Williams. En 1999, no Target Chip Ganassi Racing conseguiu ser campión da serie CART e en CART Novato do mesmo ano, onde obtivo sete vitorias, sete pole position e todo isto fixo que fose o campión máis xove na historia do campionato. Ao ano seguinte, no 2000, volveu a participar no torneo anteriormente mencionado, volvendo a ter un grande éxito xa que conseguiu tres vitorias e sete pole position. Ademais, no IRL foi o gañador das quiñentas millas de Indianápolis tendo en conta que era a súa primeira participación neste torneo.
No 2001, céntrase na Fórmula 1 pois deixa de ser piloto de probas dos BMW Williams e convértese en piloto oficial obtendo ese ano 31 puntos. Un ano despois foi mellorando os seus resultados anteriores, xa que obtivo 50 puntos, facendo estes, que quedase no terceiro posto do campionato de pilotos e conseguiu a volta rápida de clasificación no circuíto de Monza. No 2003, quedou terceiro sumando un total de 82 puntos. No 2004 seguiu na escudería que fixo que entrase na Fórmula, BMW Williams, onde obtivo 58 puntos quedando na quinta posición.
Retirada da Fórmula 1 e chegada á Nascar
Foi piloto do equipo West McLaren Mercedes, e a metade da tempada de 2006 marchou a correr á NASCAR.
International Formula 3000
( key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida )
CART Championship Series
( clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position )
IndyCar Series
(clave)
a Montoya perdeu o título con Scott Dixon nun desempate, despois de quedar empatados a 556 puntos. Gañou dúas carreiras en comparación coas tres de Dixon.
Resultados completos na Fórmula Un
( Chave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. ) † Non finalizou, pero se clasificou ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
NASCAR
(key) ( letra grosa – Pole position concedida por tempo de cualificación. Itálica – Pole position concedida por puntos ou tempo de práctica. * – Lideraron a maioría de voltas. )
ARCA Re/Max Series
(key) ( letra grosa – Pole position concedida por tempo de cualificación. Itálica – Pole position concedida por puntos ou tempo de práctica. * – Lideraron a maioría de voltas. )
Daytona Prototype
Letra grosa – Pole position. (Final na xeral/Final na clase).
Badkonake sefid
Badkonake sefid (en ) é un filme iraniano de 1995 dirixido por Jafar Panahi, con guión de Abbas Kiarostami. Foi o primeiro filme de Panahi como director. Recibiu moi boas críticas e gañou numerosos galardóns de cinema internacionais, incluído o premio da Camera d'Or no Festival Internacional de Cine de Cannes. The Guardian clasificouno como un dos 50 mellores filmes para toda a familia de tódolos tempos. O filme está na lista BFI list dos 50 filmes que deberías ver ós 14 anos.
O filme foi escollido como candidato iraniano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais non aceptado como nomeado. Irán tentou sen éxito retirar o filme da competición, mais a Academia negouse a aceptar o retiro.
Mallabia
Mallabia é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.188 habitantes (2011).
Gústame o galego
Gústame o galego foi unha campaña de normalización lingüística que naceu no Viveiro de propostas normalizadoras da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua.
Comezou no Culturgal no ano 2012 e pasou polas tres universidades galegas (UdC, USC e UVigo), a Xunta de Galicia, centros de ensino de primaria e secundaria e os concellos de Santiago de Compostela, Ferrol, Carballo, Ames, Carnota, Narón, Moaña, Pontevedra, Silleda e Vigo.
Forzas Armadas de Xeorxia
As forzas armadas da Xeorxianas (საქართველოს შეიარაღებული ძალები) son a principal forza de defensa nacional de Xeorxia. Consisten nun exército e unha forza aérea alén dunha garda nacional e a garda costeira. Segundo a constitución, o seu obxectivo principal é protexer a independencia e a soberanía do Estado e garantir a integridade territorial da nación. As forzas armadas de Xeorxia son sometidas ao Ministerio de Defensa co poder investido na figura do Presidente como o comandante en xefe. Tras gañar a súa independencia no comezo da década de 1990 a ex República Soviética de Xeorxia tiña un pequeno exército creado no estándar das Forzas Armadas da Unión Soviética. No comezo da década de 2000, o país buscou unha maior aproximación con Occidente, especialmente cos Estados Unidos. Os americanos pasaron a fornecer armas aos xeorxianos, que en apoio enviaron tropas para Kosovo, Iraq e Afganistán.