cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doenza cardiovascular
As doenzas cardiovasculares son unha clase de doenzas que afectan o corazón ou os vasos sanguíneos. Entre estas doenzas están as doenzas arteriais coronarias, como a anxina de peito e o infarto agudo de miocardio, accidentes vasculares cerebrais (AVC), cardiopatía hipertensiva, febre reumática, miocardiopatía, arritmia cardíaca, cardiopatía conxénita, valvulopatias, cardite, aneurisma da aorta, doenza arterial periférica e trombose venosa.
Os mecanismos subxacentes varían de acordo coa doenza en cuestión. Estímase que os factores de risco alimentario están asociados co 53% das mortes por doenza cardiovascular. A doenza arterial coronaria, os accidentes vasculares cerebrais e a doenza arterial periférica prodúcense por aterosclerose, que pode ser causada por hipertensión arterial, tabaquismo, diabetes, falta de exercicio físico, obesidade, colesterol elevado, mala calidade do sono e consumo excesivo de bebidas alcohólicas. A hipertensión arterial é a causa do 13% das mortes por doenzas cardiovasculares, o tabaco do 9%, a diabetes do 6%, a falta de exercicio do 6% e a obesidade do 5%. A febre reumática cardíaca pode ter orixe nunha farinxite estreptocócica que non fose tratada.
Estímase que 90% dos casos de doenzas cardiovasculares poden ser evitados con medidas de prevención. A prevención da aterosclerose pode facerse diminuíndo os factores de risco, a través de medidas como seguir unha alimentación saudábel, practicar exercicio físico, evitar a exposición ó fume de tabaco e limitando o consumo de alcohol. O tratamento da hipertensión arterial e da diabetes tamén é benéfico. O tratamento das persoas con farinxite estreptocócica con antibióticos pode diminuír o risco de febre reumática. Aínda non é claro o beneficio do uso de aspirina en persoas doutra forma saudábeis.
Tratado de Ámsterdan
O Tratado de Ámsterdan é un tratado básico da lexislación da Unión Europea, que estivo vixente a partir de 1999.
Número de osculación
En xeometría, o número de osculación é o máximo número de esferas de radio unidade que poden tocar simultaneamente a unha esfera unitaria nun espazo euclídeo de n dimensións.
Números de osculación coñecidos
miniatura|O número de osculación en dimensión 1 é 2. miniatura|O número de osculación en dimensión 2 é 6.
María Faraldo
María Dolores Faraldo Botana, nada en Betanzos en 1959, é unha política galega do PPdeG, foi alcaldesa de Betanzos, sendo a primeira muller en ocupar este cargo na historia da vila brigantina.
Traxectoria
Licenciada en Medicina, e cun máster en Xestión Sanitaria, accedeu como funcionaria á Administración Autonómica, onde chegou a ocupar o cargo de Directora Provincial do Sergas, cargo de designación política.
A súa traxectoria política iniciouse como concelleira polo PPdeG en Betanzos, formando parte da lista encabezada por Jaime Pita en 1991 e 1995. A designación do cabeza de lista como conselleiro da Xunta de Galicia propiciou que fose a número un nas listas de 1999, nas que o PP perdeu dous concelleiros (pasou de 7 a 5), reforzando o PSdeG-PSOE a súa maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2003 Faraldo foi novamente a candidata do PP recuperando os dous escanos que perdera, mentres que o PSdeG-PSOE perdeu a maioría absoluta que revalidaba consecutivamente desde 1983, debendo formar unha coalición de goberno co Bloque Nacionalista Galego para conservar a alcaldía. Deste período destaca a súa oposición ó Plan de Rehabilitación e Peonalización do Centro histórico, impulsado polos nacionalistas desde o goberno municipal.
Con posterioridade, tras gañar o Congreso Provincial da Coruña a lista que encabezaba o por entón alcalde de Ferrol, Juan Juncal, auspiciada por Romay Beccaría en contra do parecer de Manuel Fraga, Faraldo foi nomeada Secretaria de Organización do Partido Popular na provincia da Coruña. Desde ese cargo Faraldo foi autora de controvertidas misivas ós alcaldes do seu partido, como a que daba directrices de atrasar a sinatura dun convenio coa Xunta de Galicia para crear brigadas anti-incendios nun verán marcado polo lume, ou a que invitaba a non asinar o convenio de adhesión ó Consorcio Galego de Servizos Sociais.
Nas eleccións municipais de 2007, e malia sufrir unha importante perda de votos e acadar un concelleiro menos, Faraldo foi investida alcaldesa da vila co apoio da formación independente Ciudadanos por Betanzos (CxB), liderada por un ex-concelleiro do PP que abandonara a disciplina do partido por discrepancias coa propia Faraldo. Con todo, o seu partido comezou a lexislatura gobernando en minoría, dada a negativa inicial de CxB a integrarse no goberno municipal tras facilitarlles a Alcaldía. En agosto de 2008 estableceuse un goberno de coalición entre as dúas forzas, pero tras diversas tiranteces CxB abandonou o goberno en marzo de 2010, polo que tivo que gobernar en minoría o resto do mandato. Nas municipais de 2011 encabeza de novo o PPdeG e consegue melloralos seus resultados ata sela forza máis votada, pero sen maioría absoluta, polo que perdeu a alcaldía ó apoiar tanto o BNG coma CxB ó candidato socialista Ramón García Vázquez. Nese mandato foi elixida deputada provincial, e posteriormente deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
Traballador, traballadora
dereita|miniatura|200px|Traballadores arreglando un escape de gas.
Un traballador é unha persoa que coa idade legal suficiente, e de forma voluntaria presta os seus servizos retribuídos. Cando non ten a idade suficiente, considérase traballo infantil. Se non presta os servizos de forma voluntaria, considérase escravitude.
Estes servizos poden ser prestados dentro do ámbito dunha organización e baixo a dirección doutra persoa física ou persoa moral, denominada empregador ou empresario; ou ben como traballador independente ou autónomo, sendo o seu propio dono.
En España a regulación principal do traballador está contida no Real Decreto Lexislativo 1/1995, de 24 de marzo (B.O.E. 29-03-1995), polo que se aproba o texto refundido da Lei do Estatuto dos Traballadores. Ademais, o propio traballador, en función do emprego ou sector laboral ó que pertenza, ten o seu propio marco regulatorio, denominado Convenio colectivo.
Corrección
A corrección é unha figura retórica de pensamento na que unha palabra ou frase xa dita se substitúe por outra máis apropiada. Nalgunhas ocasións orixínase unha antítese.
Guéreins
Guéreins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Interfase
miniatura|dereita|159px|Ilustración da interfase en [[Gray's Anatomy. A cromatina aínda non está condensada, e a célula está exercendo as súas funcións normais.]] miniatura|dereita|159px|Núcleo dunha célula (HT1080) en interfase (probablemente en G1). O [[Citoplasma non é visible. Imaxe de microscopio óptico co ADN marcado con DAPI.]] 300px|miniatura|dereita|Esquema do ciclo celular: I=Interfase, M=Fase de división ([[mitose + citocinese).]]
A Interfase é a fase do ciclo celular na que a célula pasa a maior parte da súa vida, realiza a maioría das funcións que lle corresponden segundo a súa diferenciación, e prepárase para a división celular. A interfase supón case o 90% do tempo do ciclo celular en mamíferos. Para prepararse para a división, a célula incrementa o seu tamaño e replica o seu ADN. A interfase é o período no que a célula obtén os nutrientes que precisa, medra, expresa os seus xenes, e fai todas as súas funcións típicas. Aínda que durante a interfase se produce unha activa preparación da mitose, a interfase non forma parte da mitose, senón que é unha fase previa do ciclo celular. A interfase vai seguida da mitose, da meiose ou da apoptose.
Identificación
Ao microscopio, a interfase pode recoñecerse porque a envoltura nuclear está intacta, e a cromatina non está condensada, polo que non se observan cromosomas no núcleo, os cales non se empezarán a formar ata a profase mitótica. O nucléolo tamén é visible. Os centríolos son visibles na célula animal, pero non se observa o fuso acromático.
Períodos da interfase
A interfase comprende tres períodos ou estadios. Cada un avanza ao seguinte cando os puntos de control ou checkpoints do ciclo celular comproban que o estadio anterior se completou correctamente. Hai un destes puntos de control ao final do período G1 e outro ao final do G2. Os tres perídos son:
.
Conon de Béthune
miniatura|Escudo de armas de Conon de Béthune Conon de Béthune, nado aprox. en 1150 na antiga rexión de Artois, actual Pas-de-Calais e finado o 17 de decembro de 1219 ou 1220, en ou preto de Constantinopla ou quizais Adrianópole, foi un cruzado e poeta «trobador».
Traxectoria
Naceu en 1150, foi o décimo fillo de Roberto V de Béthune e oficial de xustiza (avoué) da abadía de Saint-Vaast de Arras (na actual Pas-de-Calais), que morreu no sitio de Acre en 1191. A través da súa avoa, Conon de Béthune estaba relacionado co gobernante familia de Hainaut en Flandres. É probábel (a partir das observacións formuladas nun dos seus poemas) que Conon se presentase ante a corte de Francia, con motivo das vodas do rei Filipe Augusto con Isabel de Hainaut en 1180 e cantase as súas cancións ante María de Champaña (coñecida pola súa conexión con Chrétien de Troyes).
Despois de tomar parte na Terceira Cruzada, Conon de Béthune foi (co seu irmán Guillaume) á Cuarta Cruzada en 1200, acompañando aos cabaleiros de Balduíno de Flandres e servindo como orador oficial. A súa elocuencia, sabedoría e cabaleirosidade foron eloxiadas por Godofredo de Villehardouin (que dixo de Conon: «Bon chevalier et sage estoit et ben eloquens»). Despois da conquista de Constantinopla (1204), Conon de Béthune desempeñou unha serie de cargos importantes no goberno de Balduíno (e despois de Henrique de Flandres e Pedro II de Courtenay) e desempeñou un papel clave na reconciliación de Balduíno con Bonifacio de Montferrato e na batalla de Adrianópole. Despois da morte da emperatriz Iolanda de Flandres en 1219, foi elixido polos baróns como rexente do Imperio, pero morreu pouco despois en 1219 ou 1220 na cidade de Adrianópole (actual Edirne, na Turquía europea).
Poesías
Só sobreviviron 14 obras de poesía atribuídas a Conon de Béthune, e varias destas atribucións poden ser dubidosas. Foi educado por un parente próximo, Huon d'Oisy, châtelain de Cambrai, quen lle ensinou a arte da poesía. A súa poesía foi escrita para ser cantada e dez dos seus poemas dan notación musical. A maioría dos seus poemas son cancións de amor cortesán, pero dous deles son importantes chansons de croisade ou cancións da cruzada na que o poeta-amante deplora a súa próxima partida á súa amada, pero con todo acepta a «nobre vocación» dos cruzados. Conon de Béthune tamén manifesta ás veces ser irónico ou satírico, e nun dos poemas da súa cruzada ataca con vehemencia os abusos financeiros por parte deses para a recolección de fondos dos cruzados.
Algunhas das obras de Conon son:
Ificles
miniatura|300px|Heracles e Ificles, nun stamnos de c. 480–470 aC (Museo do Louvre)) Ificles foi, na mitoloxía grega, o fillo de Anfitrión e Alcmena, medio irmán de Heracles. Era completamente humano, pero o seu irmán Heracles era fillo de Zeus e de Alcmena.
Acompañou a Heracles nalgunha das súas aventuras. Segundo Pausanias, participou na expedición de Heracles contra o rei Auxías, onde resultou ferido. Tamén na guerra contra Troia e contra Lacedemonia que organizara Heracles como vinganza contra os fillos de Hipocoonte, que mataran ó fillo de Licimnio. Heracles resultou vitorioso pero Ificles morreu nesta segunda batalla. A tumba estaba en Fenea (Arcadia), onde fora trasladado cando resultou ferido.
Ificles fora un dos participantes na caza do xabaril de Calidón. Eneo, rei de Calidón, cidade de Etolia, esqueceu nomear a Artemisa durante un sacrificio e a deusa, para vingarse, mandou sobre a cidade un enorme xabaril que devastou o país. Un dos fillos do rei, Meleagro, organizou unha partida de caza para acabar con el, na que participaron diferentes heroes, como Xasón, Teseo, Atalanta e o citado Ificles.
Ificles casou con Automedusa, filla de Alcátoo, coa quen tivo un fillo, Iolao. Posteriormente, e tras repudiar a Automedusa, casou coa filla máis nova de Creonte, concedida como recompensa polo seu papel na guerra contra Orcómeno, á vez que Heracles casaba coa filla máis vella, Mégara.
Iolao tamén acompañou a Heracles nalgunha ocasión: foi el que o axudou a acabar coa Hidra de Lerna e, mentres Heracles ía cortando as súas cabezas, el cauterizaba o muñón con tizóns acesos que fixera queimando un bosque próximo
En certa ocasión, Hera, celosa das múltiples aventuras do seu marido Zeus, mandou un ramo de loucura contra Heracles, que lanzou ó lume ós seus propios fillos, que tivera con Mégara e mais dous fillos de Ificles, que salvou unicamente a Iolao e á propia Mégara. Este asasinato foi a orixe dos doce traballos de Heracles, aínda que Eurípides e outros sitúan este feito moito máis tarde, despois dos traballos.
Parque Nacional Huascarán
O Parque Nacional de Huascarán é un parque da Cordillera Blanca, nos Andes, na serra central do Perú, no Callejón de Huaylas, pertencente á rexión Ancash. O parque, que cobre unha área de 3400 km², foi fundado o 1 de xullo de 1975.
Historia
O parque foi declarado Patrimonio Mundial da Unesco en 1985, estando incluído antes como núcleo da Reserva da Biosfera da Humanidade en 1977. A súa protección foi primeiramente arranxada polo goberno peruano, para salvagardar a flora e fauna, as formacións xeolóxicas, restos arqueolóxicos (incluíndo reliquias da cultura chavín), motivando a investigación científica dos recursos naturais e culturais. O Parque Nacional de Huascarán é casa de montañas cuxa altura varía entre os 2000 e os 6000 metros. Huascarán, a montaña que dá nome ao parque, é o pico máis alto do Perú, con 6768 metros. Nos 3400 km² do parque hai 663 glaciares, 296 lagoas (Llanganuco, Parón) e 41 afluentes de tres ríos importantes: o Santa, Pativilca e Marañón.
Localízase entre a Cordilleira Branca e a Cordilleira negra e posúe cumes de entre 4.000 e 6.768 metros de altura, o que converte a este lugar nunha das cadeas montañosas máis altas do mundo.
O Huascarán, localizado na provincia de Yungay de 6.768 msnm, é a cima máis alta do Perú, cuxo topónimo provén da lingua quechua que significa "Cadea de montañas". Dá o seu nome a este parque no que se erguen sobre os glaciares numerosos cumios, entre os que destacan os nevados de Alpamayo, Chopicalqui, Shapraraju, Pishqo, Huandoy e a Pirámide.
Este parque é o hábitat do Puya raimondii, do puma, do xaguar, do lama, do guanaco, do cervo do pantanal, do tapir brasileiro, do Phlogophilus harterti, unha especie de colibrí, e moitas especies de patos, incluíndo o Netta erythrophthalma.
Clima
O clima está marcado por dúas etapas durante o ano. Este depende de dous grandes factores: os ventos húmidos e temperados provenientes da conca amazónica, que xeran abundantes chuvias durante os meses de decembro a marzo; e unha marcada estación seca, entre maio e outubro, con días soleados que alcanzan os 25 °C e noites de intenso frío nas que son frecuentes as xeadas e temperaturas inferiores aos 0 °C.
Flora
Defínense sete áreas diferentes que conteñen unha gran variedade de microclimas. Iso configura unha gran diversidade de vexetación. Detectáronse 779 especies altoandinas, que abranguen 340 xéneros e 104 familias.
Nesta variedade vexetal a familia das bromeliáceas está representada pola Puya (Puya raimondii), unha especie que se caracteriza por ter a inflorescencia máis grande que se coñece en todo o planeta. Tamén hai bosques de queñual (Polylepis spp.) e abundantes gramíneas.
Fauna
miniatura|300px|Oso de anteollos. Canda a esta variedade vexetal existen moitas especies de fauna aínda non inventariada nin suficientemente estudada. Algúns datos apuntan á existencia de 112 especies de aves de 33 familias, como por exemplo o cóndor andino (Vultur gryphus), o pato dos torrentes (Merganetta armata), e a perdiz de puna (Tinamotis pentlandii), entre outras.
Hai oito xéneros de dez especies distintas de mamíferos. Entre as especies ameazadas encontramos o gato montés (Oncifelis colocolo), o gato andino (Orailurus jacobita), o oso de anteollos (Tremarctos ornatus), o huemul do norte (Hippocamelus antisensis) e a vicuña (Vicugna vicugna)
1931
Acontecementos
miniatura|15 de abril de 1931, [[Segunda República Española|proclamación da república.]] miniatura|300px|Fundación do [[Partido Galeguista (histórico)|Partido Galeguista en decembro de 1931.]]
Ramón Pérez Neu
Ramón Pérez Neu, finado en Noia o 27 de xuño de 1911, foi un avogado e político galego.
1931
Nacementos
miniatura|150px|[[Mikhail Gorbachev]] miniatura|150px|[[Boris Eltsin]]
Arte e cultura
miniatura
Outros
Historia ano a ano
Capitalismo rosa
miniatura|377x377px|Pancartas contra a mercantilización do Orgullo LGTBI en Chueca: Non ao capitalismo rosa e Orgullo é protesta.
O capitalismo rosa (ás veces tamén chamado gaipitalismo ou capitalismo gai ) é un termo utilizado para designar, desde unha perspectiva crítica, a incorporación dos discursos do movemento LGTBI e a diversidade sexual ao capitalismo e á economía de mercado, incluíndo especialmente o modelo de home gai, cisxénero, occidental, branco e de clase media-alta.
Consiste na obtención duns maiores beneficios ao incorporar ao consumo a sectores da poboación tradicionalmente discriminados, pero que adquiriron un poder adquisitivo suficiente, o denominado diñeiro rosa, como para xerar un mercado específico enfocado á comunidade gai, como bares e discotecas, turismo homosexual ou consumo cultural especializado.
Mentres que a configuración de espazos para o consumo LGTBI pode ser visto como unha oportunidade para a homosocialización, o feito de definir patróns de consumo provoca unha asimilación da diversidade sexual cara a patróns sexuais e de comportamento aceptados socialmente, como a monogamia, o interese pola moda dominante ou a definición de estéticas corporais fixadas por canons publicitarios.
Contexto histórico
Segundo algúns autores, en termos globais, a evolución do capitalismo rosa foi dalgunha forma paralela ao desenvolvemento do propio capitalismo moderno en Occidente. Aínda que sempre existiron sexualidades diversas, poden distinguirse tres períodos no desenvolvemento do mercado e negocios dirixidos á comunidade LGTBI, contribuíndo estes á súa vez á construción das diversas identidades sexuais:
Fase clandestina
miniatura|300x300px|Club LGTB Eldorado en Berlín durante os anos 1920.
Desde as últimas décadas do século XIX xa existían nalgunhas cidades de Europa e Estados Unidos bares, cabarets ou prostíbulos clandestinos dirixidos especialmente cara ao público homosexual. As persoas LGTBI eran frecuentemente perseguidas, aínda que comezaba unha primeira onda de loita polos dereitos LGTB que chegou incluso a publicar algunhas revistas de temática homosexual. Con todo, este primeiro movemento LGTB quedou desintegrado pola Primeira e Segunda Guerra Mundial e o auxe do fascismo en Europa.
Fase de creación de comunidades
Tras a Segunda Guerra Mundial iníciase de forma xeral unha época de transición nas sociedades occidentais, tremendamente influídas pola homofobia dos fascismos. Aínda que os lugares e o consumo LGTBI seguen sendo marxinais, durante esta época créanse diversas asociacións incluídas dentro do movemento homófilo que buscan a valoración positiva da homosexualidade por parte da sociedade a través de encontros, publicacións ou festas benéficas, contrapostas aos comportamentos considerados marxinais e perversos como a promiscuidade, o cancaneo, a prostitución, as saunas ou as revistas eróticas.
Fase de integración na cultura de masas
Os disturbios de Stonewall de 1969 marcan o comezo do movemento de liberación LGTB, caracterizado pola visibilidade pública e polos obxectivos de despenalización da homosexualidade e da integración social e política, aínda que cunha resposta marcada pola pandemia de VIH/SIDA e unha sociedade homofóbica e puritana que desembocou no desenvolvemento do queer por parte dos grupos discriminados.
A partir dos anos 90, mediante o progresivo logro de dereitos e aceptación social, a discriminación que sufrían as persoas abertamente LGTB foi diminuíndo, ampliando a posibilidade de acceso a postos de traballo tradicionalmente heteronormativos, o que trouxo consigo un aumento do poder adquisitivo do colectivo LGTB, fundamentalmente o dos gais; moi relacionado coa tendencia dos dinkis, parellas con dous salarios e sen fillos. Estes procesos son palpables na dinámica que sufriron os barrios gais, que comezando por ser marxinais e degradados, atraeron á poboación LGTB polos seus baixos prezos e a seguridade que brindaba convivir con outras minorías sexuais. Estes barrios, tras ser rehabilitados en gran medida grazas á comunidade LGTB e porse de moda, paulatinamente sufriron procesos de xentrificación que soben os prezos e expulsan á poboación LGTB que non pode asumir os novos custos.
Paralelamente a estes procesos, foise desenvolvendo un mercado cada vez máis especializado en torno ao colectivo LGTBI, que atende especificamente as súas necesidades mediante a venda de servizos e produtos exclusivos. Finalmente, a tendencia social xera que tamén distintas compañías e firmas acaben por incorporar a defensa dos dereitos LGTB ás súas políticas de empresa e códigos de conduta, chegando a financiar eventos LGTB.
Mecanismos
Aínda que é probable que sen a lexitimidade dada polo modelo capitalista de consumo non se conseguiron algúns dereitos civís e políticos en certas partes do mundo occidental, a consecución destes foi á conta da integración do colectivo LGTB nun marco vital e consumista heteronormativo. Neste sentido, o capitalismo rosa non é moi diferente ao capitalismo patriarcal postfordista, desde o cal se impulsou a integración das mulleres ao mundo do traballo produtivo mentres que se obviou estimular a incorporación dos homes ao traballo reprodutivo.
Da liberación sexual ao ideal de home gai
Desde unha mirada histórica, existe un paralelismo no proceso de liberación sexual e o paso dun sistema económico que necesitaba traballadores a un que necesita consumidores: as prácticas sexuais non reprodutivas como a masturbación, a sodomía ou a homosexualidade estaban prohibidas ou estigmatizadas por non xerar descendencia que era necesaria para manter o sistema económico, pero paulatinamente o proceso de mecanización do traballo posibilitou o paso a un sistema que xa non necesita tantos traballadores que manteñan a oferta como consumidores que aseguren a demanda, relaxando a presión sobre a sexualidade e posibilitando a tolerancia cara a outras formas de erotismo.
Con todo, a incorporación da diversidade sexual ao modelo capitalista non se fai por ter este un carácter social, senón pola posibilidade de clientes que aumenten a plusvalía. Pero debido a que o acceso á plusvalía é desigual, o sistema en si mesmo produce exclusión, facéndoo incompatible coa igualdade, a liberdade e o feminismo. É común advertir como o discurso dominante eloxia ás mulleres ou aos gais que conseguen postos de poder, conectando coa ideoloxía da meritocracia, o individualismo e a competitividade, mentres que xustifica que outros non consigan estes postos de poder porque non se esforzaron o suficiente, culpabilizándolos dalgunha forma; cando a razón de que outras persoas non poidan acceder a postos de poder provén do mesmo feito de que existan postos de poder que son exclusivos e excluíntes.
Doutra banda, a sociedade capitalista non aceptou a todas persoas sexo-diversas por igual. Tanto maior tolerancia social existe canto maior acceso a recursos teñan esas persoas, estando a orientación sexual e a identidade sexual coligadas ás cuestións de xénero, etnia e clase social. Por tanto, en xeral son os homes gais, cisxénero, occidentais, brancos, urbanos e de clase media ou alta os que están aceptados dentro do marco social de consumo. Ademais, este marco promove unha identidade homoxénea e heteronormativa do ideal de home gai, que ten unha determinada beleza, un corpo musculado e hipersexualizado, un comportamento masculino, éxito profesional e un poder adquisitivo concreto, establecendo que corpos son desexables e cales non; o que leva a que se despracen e marxinen, mesmo desde o propio colectivo gai, a homes con pluma ou que non se encadran dentro deste modelo estético.
Dereitos simbólicos e materiais
miniatura|250px|Situación legal das unións entre persoas do mesmo sexo en Europa: {{Legend|#002255|Matrimonio igualitario}} {{Legend|#0066FF|Unións civís}} {{Legend|#90c|Recoñecemento de matrimonios realizados noutros países}} {{Legend|#CCCCCC|Sen recoñecemento }} {{Legend|#D40000|Matrimonio igualitario prohibido constitucionalmente}}
Aínda que, dentro deste marco capitalista e dependendo do país, conseguíronse algúns dereitos simbólicos como o acceso ao matrimonio igualitario ou o recoñecemento da identidade de xénero, estes dereitos están subordinados aos recursos, á renda da persoa e á súa posición social. Os dereitos simbólicos deben por tanto estar soportados primeiro por dereitos materiais que garantan unha vida digna, ligando a cultura e o social á economía e o material.
Neste sentido, a tendencia foi a que o movemento gai non defina a axenda política, senón ao revés, adaptándose aos esquemas heteropatriarcales e heteronormativos definidos desde a óptica capitalista tradicional, incorporando a visión social de familia, propiedade, corpo, organización económica ou vivencia sexual desde os esquemas heterosexuais. Non se ha problematizado a matriz onde se inseren os dereitos LGTB. Por exemplo, loitouse por conseguir o matrimonio igualitario, sen cuestionar o concepto de matrimonio, a súa historia, si é necesario na sociedade ou si outros tipos de matrimonio son posibles, converténdose a loita polo matrimonio igualitario, sostida polo ideal de amor romántico, na meta prioritaria do movemento LGB que fai parecer que non exista nada máis polo que loitar, detendo desta forma a emancipación sexual a través dunha condena moralista da sexualidade libre.
Política e movemento LGTBI
Con todo iso, e contrariamente ás ideas de igualdade, historicamente a esquerda política ha tratado ao movemento LGTB (do mesmo xeito que pasou co feminismo) como extravagancia ou como singularidades culturais que fragmentaban a súa axenda política, sen atender ás necesidades específicas das persoas non-heterosexuais e reducindo os seus problemas aos do resto da clase obreira. Porén, a feminización da pobreza recrúese nas lesbianas e transexuais ou os gais efeminados quedan relegados a traballos non cualificados por non participar de certa masculinidade patriarcal. No entanto, os primeiros movementos políticos defensores da liberdade sexual encadrábanse dentro da esquerda radical, como o anarquismo e só tardíamente as reivindicacións do colectivo LGTB integráronse na loita política da esquerda máis moderada, cando a hexemonía cultural capitalista comezou a incorporar ao colectivo gai.
Hoxe en día obsérvase que o movemento LGTB estase despolitizando e á vez está a ser utilizado cada vez máis con obxectivos políticos e económicos, é dicir, unha vez conseguidos certos dereitos simbólicos, as reivindicacións do colectivo LGTB se desdebuxan, pero desde o ámbito político e económico utilízanse con outros fins, como o lucro que supón a celebración da marcha do Orgullo LGTB que queda relegada a un espectáculo, a esixencia de protección dos dereitos LGTB para dar axudas a países en desenvolvemento, ou o uso da igualdade LGTB para apoiar posicións racistas e xenófobas de partidos de ultradereita. Desta forma, está a facerse que o colectivo LGTB, tradicionalmente crítico co Estado, apoie o homonacionalismo, é dicir, senta identificado cos países que defenden posicións favorables á igualdade LGTB e demonizando a outras culturas, especialmente a islámica, ademais de ser favorable a apoiar políticas neocolonialistas e esquecendo a homofobia, a transfobia e o machismo que seguen existindo dentro do mundo occidental.
Movementos de protesta actuais
miniatura|300x300px|Bloque queer protestando contra o capitalismo arcoíris durante o Orgullo de [[Dublín 2016.]]
En numerosos lugares do globo existen desde hai décadas grupos políticos que denuncian o capitalismo rosa e a mercantilización dos dereitos LGTB, visibilizándose en moitas ocasións como bloques de protesta (bloques queer ou rosas) dentro das manifestacións do Orgullo LGTBI, á parte de levar a cabo outras accións.
En España
En España desde o surgimiento do 15M, diversos colectivos levaron a cabo manifestacións e reivindicacións reclamando unha sexualidade para todas as persoas que non estea supeditada a intereses políticos e económicos.
Abd Allah ibn Abd al Muttalib
Abd Allah ibn Abd al Muttalib (en árabe: عبدالله بن عبد المطلب‎)‎, nado en 545 e finado en 570, máis coñecido na forma abreviada do seu nome como Abd Allah, foi o pai de Mahoma, o profeta do islam.
Capitalismo rosa
Orgullo Crítico
Tras a aprobación do matrimonio igualitario en España, a marcha do Orgullo LGTB foi criticada por deixar de ser unha manifestación reivindicativa para pasar gradualmente a ser un negocio turístico.
Estadio George Capwell
O Estadio George Lewis Capwell é un estadio de fútbol situado na cidade de Guayaquil, en Ecuador, propiedade do Club Sport Emelec, que xoga nel os seus encontros como local da Liga ecuatoriana. O estadio foi construído entre 1943 e 1945, e inaugurado o 21 de outubro de 1945, converténdose no primeiro estadio de Ecuador en ser propiedade dun club deportivo. No momento da súa inauguración collían 11.000 persoas nas bancadas. Actualmente teñen capacidade para acoller a 30.016 espectadores.
Capitalismo rosa
Orgullo Crítico
Desde 2006 viñan celebrándose anualmente nalgúns barrios periféricos de Madrid, como Vallecas, manifestacións en contra da mercantilización do movemento LGTBI, denominándose Orgullo Alternativo ou Orgullo Crítico, retomando o día 28 de xuño como eixo central de acción. En 2011, tras o éxito das protestas do movemento 15-M, desde varios colectivos implicados xorde a cuestión da adaptación das demandas expostas á realidade LGTB. Desta forma organízase o primeiro Orgullo Indignado, con diversas actividades para reclamar unha sexualidade diferente á marxe do rendemento económico que teña en conta as interseccionalidades de xénero, etnia, idade e clase social ademais da reivindicación doutras corporeidades non normativas.
Robert DeLeo
Robert Emile DeLeo, nado en Montclair (Nova Jersey) o 2 de febreiro de 1966, é un baixista estadounidense que toca en Stone Temple Pilots. Anteriormente formou parte das bandas Talk Show e Army of Anyone. É o irmán máis novo de Dean DeLeo, que toca a guitarra tamén en Stone Temple Pilots.
Capitalismo rosa
Orgullo Crítico
Máis tarde, este evento volve denominarse Orgullo Crítico, recollendo as demandas anteriores ademais de reivindicacións en contra do capitalismo rosa e á marxe do Orgullo oficial. En 2017, ante a celebración en Madrid do Orgullo Mundial, conformouse a Plataforma Orgullo Crítico Madrid 2017 co fin de visibilizar durante todo o ano diversos aspectos relacionados coa mercantilización e instrumentalización da diversidade sexual.
Robert DeLeo
Stone Temple Pilots
Robert coñeceu a Scott Weiland, que sería posteriormente o vocalista de Stone Temple Pilots, nun concerto de Black Flag en Long Beach. Pouco despois decatáronse de que estaban saíndo coa mesma rapaza, e cando ela mudouse a Texas, Robert e Scott foron vivir ao seu apartamento en San Diego, onde intentaron formar unha banda. Contactaron co batería Eric Kretz e Robert convenceu ao seu irmán Dean para que tocase a guitarra na nova banda. Esta foi bautizada como Mighty Joe Young, nome tirado dunha película titulada así.
Estadio George Capwell
O nome do estadio é unha homenaxe ó fundador do club, un estadounidense que chegou a Ecuador coa misión de construír unha central eléctrica en Guayaquil, e que quixo crear un club deportivo para os empregados da empresa. Esa empresa, chamada Empresa Eléctrica de Ecuador, da nome ó club (Em-El-Ec). 300px 15px 15px Situación do estadio en Guayaquil. O recinto foi construído coa idea de que nel se practicase o béisbol, pero a popularidade crecente do fútbol entre empregados e espectadores fixo que finalmente se adicase só á esta practica deportiva.
Abd Allah ibn Abd al Muttalib
Traxectoria
Era fillo de Shaiba ibn Hashim (`Abd al-Muttalib) e casou con Aminah bint Wahab. Morreu con 25 anos dunha doenza durante unha viaxe entre Medina e A Meca antes de que o seu fillo Mahoma nacese.
Capitalismo rosa
Orgullo Crítico
Distintos movementos noutras cidades, como Barcelona ou Sevilla, tamén organizan outros eventos neste mesmo sentido.
Robert DeLeo
Stone Temple Pilots
Mighty Joe Young realizou varios concertos en bares da zona dos Ánxeles, e asinou un contrato coa Atlantic Records no ano 1992. Pero o nome "Mighty Joe Young" xa pertencía a outro artista, polo que a banda tivo que cambialo a "Stone Temple Pilots".
Estadio George Capwell
A Copa América do ano 1947 disputouse integramente neste estadio. Non obstante, a posterior construción na cidade do Estadio Modelo fixo que o Estadio George Capwell caese en desuso, ata tal punto que a finais dos anos 70 era un estadio en ruínas, e estivo a piques de ser vendido varias veces. Foi a finais dos anos 80 cando se tomou a decisión de reconstruílo. A reinauguración tivo lugar o 26 de maio de 1991, cunha capacidade para mais de 21.000 persoas, e dende entón é un dos estadios de referencia no país. En 1993 acolleu dous encontros da Copa América. Certas remodelacións posteriores ampliaron a súa capacidade ata as 30.016 persoas, e existen plans para facer unha nova ampliación en 2012 ata as 40.275.
Capitalismo rosa
Outubro Trans
Tamén en 2011, o impulso do 15M recolle o ronsel das manifestacións de outubro polo Día Internacional de Acción pola Despatologización Trans, que viñan desenvolvendo en Madrid e Barcelona nos anos previos, para coordinar unha serie de eventos que reivindicasen o espazo social para outras identidades que non encaixasen dentro do esquema binario de xénero. Desta forma, cada outubro, organízanse diversas actividades englobadas dentro do Outubro Trans cun cuestionamento cara ao heteropatriarcado e o capitalismo rosa.
Robert DeLeo
Stone Temple Pilots
Durante eses anos, Stone Temple Pilots converteuse nunha das bandas máis exitosas dos anos 90, coa creación por parte de Robert de moita da súa música, incluíndo as famosas intros dos temas "Plush" e "Interstate Love Song". A pesar de que as súas vendas superaron os 25 millóns de discos, a banda desfíxose debido aos continuos problemas de Scott Weiland coas drogas.
Abd Allah ibn Abd al Muttalib
Traxectoria
Abd Allah significa servo de Deus.
Robert DeLeo
Stone Temple Pilots
Stone Temple Pilots reuniuse a principios do 2008 e actualmente atópase nunha xira de 65 concertos por Norteamérica. Unha vez remate a xira a banda gravará o seu sexto traballo de estudio.
Talk Show e Army of Anyone
Mentres Stone Temple Pilots estaba parada en 1997 debido ás loitas de Scott coa lei, Robert, o seu irmán Dean e Kretz uníronse ao vocalista Dave Coutts de Ten Inch Men e formaron Talk Show. Scott estivo rehabilitándose e editou un disco en solitario durante ese tempo.
Talk Show editaría o seu único traballo, Tak Show, en 1997, a través da Atlantic Records. A pesar do enorme éxito entre os críticos musicais o álbum foi un gran fracaso comercial. Dave Coutts foi finalmente despedido e a banda desfíxose. Stone Temple Pilots reformaríase novamente en 1998 e separaríase definitivamente no ano 2003.
Despois da ruptura, Robert e Dean uníronse ao líder de Filter Richard Patrick e ao batería Ray Luzier para formar a banda Army of Anyone. O grupo xurdiu despois de que Patrick contactase cos irmáns DeLeo para escribir material para o cuarto álbum de Filter. Finalmente chamaron a Luzier para unha audición e formaron a banda. Army of Anyone foi editado o 14 de novembro do 2006 recibindo boas críticas.
José Ángel Antelo
Traxectoria
Formado na canteira do C.B. Noia, aos dez anos marchou para as categorías inferiores do Real Madrid, que era o club propietario do seu contrato. Na campaña 2004-05 xogou cedido no Cáceres CB e na 2005-06 no CAI Zaragoza, xogou posteriormente co Bilbao Basket (ACB): 2006-2007, Club Bàsquet L'Hospitalet (LEB): 2007-2008, Tenerife Club de Baloncesto (LEB Ouro): 2008-2009, Baloncesto Fuenlabrada (Liga ACB):  2008-2010, Baloncesto León (LEB Ouro): 2010 e Cáceres 2016 Basket (LEB Ouro): 2010-2011.
Antelo Paredes formou parte da primeira selección nacional de baloncesto de Galicia, que debutou fronte ao Xapón, o 28 de xuño de 2006. Tamén integrou a segunda convocatoria desta selección, o 21 de xuño de 2007, contra Cuba.
En 2019 retirouse do baloncesto profesional logo de varias lesións no tendón de aquiles.
Tras a súa retirada, pasou a militar no partido político Vox, entrou na corporación municipal de Murcia como concelleiro e preside Vox Murcia dende decembro de 2019.
O Salgueiral, Maianca, Oleiros
O Salgueiral é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Deserto de Arabia
dereita|miniatura|300px|Situación do Deserto de Arabia.
O deserto árabe é unha rexión desértica da Península Arábiga, que cobre unha extensión de preto de 2 330 000 km², ocupando case a totalidade do istmo. O ser humano residiu nestes terreos dende épocas do Plistoceno.
Sitúase na súa maior parte dentro de Arabia Saudita e outras grandes zonas atópanse no interior de Xordania, Iraq, Qatar, Kuwait, Omán, Iemen e os Emiratos Árabes Unidos. O seu relevo avístase alterado por unha serie de cadeas montañosas, con elevacións que alcanzan alturas de 3.700 m e que limitan en tres ladeiras con prominentes acantilados.
Polo menos un terzo do deserto está cuberto por area, como os areais do Rub al-Jali, que se considera un dos máis inhóspitos climas do planeta.
Filipe de Courtenay
Filipe de Courtenay, nado en Constantinopla en 1243 e finado en Viterbo en 1283, foi Emperador Titular de Constantinopla desde 1273 até a súa morte en 1283. Foi fillo de Balduíno II de Constantinopla e de María de Brienne.
Traxectoria
Na súa mocidade, o seu pai viuse forzado a «empeñalo» aos mercadores venecianos para poder axudar ao seu Imperio que estaba a ser atacado por Nicea; porén este caeu en 1261.
En 1267 e de acordo ao Tratado de Viterbo casou coa filla do rei de Sicilia e Nápoles e da duquesa de Provenza, Beatriz de Anjou. O matrimonio de feito realizouse en 1273 e aos meses 'Filipe herdaría os dereitos do Imperio e sería recoñecido polas súas posesións en Grecia e grazas ao apoio dos seus sogros.
O matrimonio só tivo unha filla, a que sería Catarina de Courtenay, esposa de Carlos de Valois. Filipe de Courtenay morrería en 1283.
Devanceiros
Devanceiros de Filipe de Courtenay
Manuel Linares Rivas
Manuel Linares-Rivas Astray, nado en Santiago de Compostela o 3 de febreiro de 1867 e finado na Coruña o 6 de agosto de 1938, foi un político e dramaturgo galego.
Traxectoria
Fillo de Aureliano Linares Rivas cuxo segundo apelido tomou, e animado polo seu exemplo, logo de estudar Dereito, entrou en política, sendo deputado polo distrito de Ordes (1891, 1896 e 1899) e posteriormente, senador pola provincia da Coruña nas lexislaturas de 1903 e 1907 e senador vitalicio dende 1914. Foi académico da Real Jurisprudencia e da Real Academia Española (1921). Unha xordeira progresiva foino inclinando á arte dramática. Empezou como redactor nas revistas El Resumen e El Nacional, e despois da estrea de El camino de la gloria e La ciencia de los hombres (1893) a súa carreira interrompeuse máis de oito anos, quizais pola negativa do seu pai a que desenvolvese o que se consideraba unha mera afección. A súa muller, Elisa Soujol O'Connor, coa que casou o 10 de outubro de 1894, animouno a seguir estreando. Varios manuscritos inéditos consérvanse na Biblioteca da Deputación da Coruña.
A súa obra
Pertence á escola de Jacinto Benavente, pero cunha nota persoal de vigor e sátira. Propuxo problemas candentes e espiñentos do mundo burgués como en La garra, que ten como tema o divorcio, e abordou o drama rural en Cristobalón, no que se percibe unha clara influencia de Terra Baixa de Àngel Guimerà. As súas obras foron moi populares no seu tempo pero quedaron totalmente esquecidas logo da súa morte, era un teatro burgués, con situacións e linguaxe artificiais propenso a defender teses.
Teatro orixinal
miniatura|300px|Carta de Manuel Linares Rivas a [[Xosé Baldomir|José Baldomir.]] miniatura|300x300px|Mapa do [[caciquismo en España, onde Linares Rivas é representado como o cacique provincial da Coruña na revista Gedeón.]] miniatura|Manuel Linares Rivas, retrato en [[Vida Gallega, 1928.|345x345px]]
Hautecourt-Romanèche
Hautecourt-Romanèche é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hardcore
O termo inglés hardcore pode referirse a:
Emberiza leucocephalos
Emberiza leucocephalos é unha especie de ave paseriforme da familia Emberizidae, propia de Asia, aínda que pode ser un visitante accidental en Galicia e outras partes de Europa.
Nome
En galego ténselle dado a esta ave na literatura zoolóxica o nome de escribenta de Gmelin, pero o dicionario da Academia non acepta a palabra escribenta para os paxaros emberícidos, senón escribente (feminino) ou escribidora. No dicionario DiGalego só se acepta escribente (masculino).
Descrición
miniatura|esquerda|Femia. miniatura|esquerda|Caracterízase pola mancha branca no seu [[píleo (ornitoloxía)|píleo.]] É un paxaro robusto, de 16-17,5 cm, cun peteiro groso. O macho ten as meixelas e a parte superior do píleo brancas, a fronte e a gorxa pardas. A parte superior é castaña cun denso veteado escuro, mentres que as inferiores son abrancazadas con veteado castaño no peito. A femia é moito máis discreta e está máis raiada pola súa parte inferior. A plumaxe dos inmaturos é similar á de Emberiza citrinella, mais con todo a cor amarela deste é substituída pola branca. Os cantos e chamadas de ambas as especies son similares. Existen híbridos documentados entre E. leucocephalos e E. citrinella, que mostran unha mestura de caracteres.
Describíronse dúas subespecies: - E. leucocephalos leucocephalos. - E. leucocephalos fronto. miniatura|Ovos de Emberiza leucocephalos.
Ecoloxía
Esta ave cría en gran parte das zonas temperadas de Asia (Afganistán, a China, Iraq, Casaquistán, Kirguizistán e Mongolia) e migra ao sur de Asia central, norte da India e o sur da China en inverno. É común en todo tipo de espazos abertos con arbustos ou árbores dispersas, incluíndo cultivos, mais ten unha maior preferencia polos bosques abertos, en xeral de piñeiros. É raro atopala en Europa, pero ás veces aparece en inverno no noresde de Italia e na Toscana e noutras zonas, e mesmo está rexistrada como ave accidental en Galicia. Cando alimentan os polos cazan insectos, pero a base da súa alimentación o resto do ano son as sementes. O niño constrúeno no chan onde poñen de catro a seis ovos, que mostran as marcas características do grupo.
Rexión do Pacífico de Colombia
miniatura|240px|Mapa da rexión natural do Pacífico en Colombia. A Rexión do Pacífico de Colombia atópase no oeste do país, a carón do océano Pacífico, do cal toma o seu nome. Limita polo norte con Panamá, polo sur con Ecuador e polo leste cos Andes. As principais cidades son Buenaventura, Tumaco e Quibdó.
Alaunus
Na relixión celta, Alaunus ou Alaunius é un deus galo do sol, da curación e das profecías. O seu nome é coñecido polas inscricións atopadas en Lurs, Francia, (na forma dativa Αλα[υ]νειουι) e en Mannheim, na Alemaña occidental. Na última inscrición, Alaunus é usado como un epíteto de Mercurio.
Rexión do Pacífico de Colombia
É unha rexión cunha inmensa riqueza ecolóxica, hidrográfica, mineira e forestal na cal se atopan parques nacionais naturais. É considerada unha das rexións de maior biodiversidade e pluviosidade do planeta con precipitacións de 4 000 mm/anuais segundo o Ministerio de Minas e Enerxía de Colombia. É tamén a terra da cultura afrocolombiana e de numerosas tribos indoamericanas que foron denominadas "chocoes" polos españois no momento da Conquista, aínda que o termo inclúe familias lingüísticas de diferente orixe.
Alaunus
Etimoloxía
Na tentativa de coñecer a etimoloxía deste teónimo, é importante ter en conta que este non se refire só a deidades, senón que tamén é usado na topónimo e como hidrónimo. En tempos dos romanos, na súa forma feminina, por exemplo, era costume referirse ó Valognes romano de Normandía, a Maryport romana en Cumbria, a Alcester romana en Warwickshire, ó Watercrook romano en Natland, ó Low Learchild romano en Devil's Causeway en Northumberland, a Ardoch en Perthshire e ó río Aln en Northumberland. A colección de referentes para esta palabra, xunto coas alternancias masculinas e femininas que expón, suxire que a palabra é un adxectivo, cun sufixo *-n- de oración adxectiva usado para formar adxectivos en moitas linguas indoeuropeas (cf. -n- en cani-n-us, latín, ‘canidae', en cani-s do latín, ‘can’, en roma-n-us do latín, en Roma do latín, ‘Roma’; en wood-en vindo de wood e en ash-en vindo de ash, ambos do inglés moderno).
O galés ten a verba alaw, ‘harmonía, melodía’, e o nome pode representar un adxectivo significando 'melodioso, harmonioso' derivado do precursor romano-británico desta palabra.
Couso, Curro, Barro
Couso é un lugar da parroquia de Curro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra. Tiña 15 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Luxo Jr.
Luxo Jr. é o primeiro filme producido por Pixar Animation Studios en 1986, despois de se converter nun estudio cinematográfico independente. Trátase dunha curtametraxe de animación por ordenador que pretendeu demostrar as capacidades de produción da compañía. Tamén é, ademais, a primeira curta de Pixar estreada xunto a un dos seus filmes.
A curtametraxe é a orixe da pequena lámpada de escritorio saltarina que máis tarde sería o logo corporativo de Pixar.
Sinopse
Luxo Jr. xoga cunha pequena bóla de goma, empurrándoa e balanceándose sobre ela. Entrementres, Luxo olla as falcatruadas da pequena lámpada. Finalmente, a bóla desínflase cando Luxo Jr. salta sobre ela; Luxo rifa a Luxo Jr., pero o pequeno atopa unha bóla aínda máis grande, coa que segue a xogar.
Lindsay Anderson
Lindsay Anderson, nado en Bangalore en 1923 e finado en 1994, foi un director de teatro, cine e documentais inglés. Foi fillo dun oficial do Exército británico, e educado en Cheltenham e Oxford. É un dos máximos representantes do movemento Free Cinema británico.
Breathless (canción de The Corrs)
"Breathless" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum In Blue. Foi lanzado ó mercado o 3 de xullo de 2000 e está considerado como o maior éxito internacional do grupo. No ano do seu lanzamento, foi un dos sinxelos máis vendidos e acadou o posto #1 no Reino Unido, Irlanda e España.