cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Impresión xenética
Introdución
O termo "imprinting" (impresión) foi usado con este significado primeiro para describir a expresión xenética no insecto Nipaecoccus nipae. Nos insectos da familia Pseudococcidae (Homoptera, Coccoidea) tanto o macho coma a femia se desenvolven a partir de ovos fertilizados. Nas femias todos os cromosomas permanecen eucromáticos e funcionais. Nos embrións destinados a ser machos, un conxunto haploide de cromosomas faise heterocromático despois da sexta división do embrión e permanece así na maioría dos tecidos, polo que os machos son funcionalmente haploides. Nos insectos, a impresión xenómica describe o silenciamento do xenoma parental nos machos, e está implicado na determinación sexual. Nos mamíferos, a impresión xenómica describe o proceso implicado na introdución de desigualdades funcionais entre os dous alelos parentais dun xene.
Xenes impresos en mamíferos
Que a impresión xenética podería ser unha característica que se dá no desenvolvemento dos mamíferos foi deducido de experimentos de cruzamento de ratos que levaban translocacións cromosómicas recíprocas. Experimentos de transplante de núcleos en cigotos de ratos realizados na década de 1980 confirmaron que o desenvolvemento normal require a contribución dos xenomas maternos e paternos. A gran maioría dos ratos partenoxenóns/xinoxenóns (con dous xenomas maternos ou do óvulo) e androxenóns (con dous xenomas paternos ou do espermatozoide) morrían antes ou na fase de blastocisto/implantación. Nos raros casos en que se desenvolvían ata as fases de postimplantación, os embrións xinoxenéticos tiñan un mellor desenvolvemento embrionario en relación co desenvolvemento da placenta, e cos androxenóns ocorría o contrario e só se puideron describir uns poucos.
Os embrións partenoxenéticos/xinoxenéticos teñen o dobre do nivel de expresión normal de xenes procedentes da nai, e carecen da expresión dos xenes paternos, e ocorre o contrario cos embrións androxenéticos. Sábese agora que hai polo menos 80 xenes impresos nos humanos e ratos, moitos dos cales están implicados no crecemento embrionario e placentario e no desenvolvemento. Utilizáronse varios métodos para identificar os xenes impresos. Nos porcos, Bischoff et al. 2009 compararon os perfís transcricionais utilizando chips de oligonucleótidos curtos (Affymetrix Porcine GeneChip) para examinar os xenes que se expresaban diferencialmente entre os partenotas (2 xenomas maternos) e os fetos de control (1 xenoma materno, 1 xenoma paterno) Un intrigante estudo que examinou o transcritoma dos tecidos cerebrais murinos pola tecnoloxía de secuenciación de ARN Illumina (RNA-Seq), revelou que se orixinaban por cruzamento recíproco a partir de híbridos da xeración F1 uns 1300 loci de xenes impresos (aproximadamente 10 veces máis dos que se informara previamente). Porén, este resultado foi posto en dúbida por outros que consideraban que isto era unha sobreestimación nunha orde de magnitude debida a análises estatísticos incorrectos.
Nos mamíferos non existen casos naturais de partenoxénese a causa da existencia dos xenes impresos. A manipulación experimental da impresión da metiación paterna para controlar o xene Igf2 permitiu recentemente a creación de raros exemplares de rato con dous conxuntos maternos de cromosomas, aínda que isto non é un verdadeiro caso de partenoxenón. A descendencia híbrida de dúas especies pode mostrar un crecemento pouco común debido a unha combinación de xenes impresos, como é o caso dos ligres (híbridos de león e tigresa).
Mapeado xenético de xenes impresos
Ao mesmo tempo que se xeraban os embrións xinoxenéticos e androxenéticos que se discutiron antes, xeráronse tamén embrións de ratos que contiñan só pequenas rexións que derivaban ou ben do xenoma materno ou ben do paterno. A xeración dunha serie de tales organismos uniparentais, que entre todos abranguían todo o xenoma, permitiu a elaboración dun mapa dos xenes impresos. Conteñen xenes impresos aquelas rexións que ao herdárense dun só proxenitor dan lugar a un fenotipo discernible. Posteriores investigacións mostraron que dentro destas rexións había frecuentemente numerosos xenes impresos. Arredor do 80% dos xenes impresos atópanse en clústeres como os destas rexións, chamados dominios impresos, o que suxire un nivel de control coordinado. Máis recentemente, os exames de todo o xenoma para identificar xenes impresos utilizaron a expresión diferencial de ARNms de fetos control e de fetos partenoxenéticos ou androxenéticos aplicando diversas técnicas.
Mecanismos
A impresión de xenes é un mecanismo dinámico. É posible borrar e restablecer a impresión en cada xeración. A natureza da impresión debe, por tanto, ser epixenética (modificacións na estrutura da cromatina e non da secuencia do ADN). Nas células da liña xerminal a impresión bórrase e reestablécese de acordo co sexo do individuo; é dicir, nos espermatozoides en desenvolvemento (durante a espermatoxénese), establécese a impresión paterna, e durante o desenvolvemento dos óvulos (ovoxénese), establécese a impresión materna. Este proceso de borrado e reprogramación é necesario para que os xenes teñan a impresión axeitada para o sexo do individuo. Tanto en plantas coma en mamíferos hai dous mecanismos principais que están implicados no establecemento da impresión, que son a metilación do ADN e a modificación das histonas.
Regulación
A agrupación de xenes impresos en clústeres permite que compartan elementos regulatorios comúns, como ARNs non codificantes e rexións metiladas diferencialmente. Cando estes elementos regulatorios controlan a impresión dun ou máis xenes, coñécense como rexións de control da impresión. A expresión de ARN non codificante, como Air no cromosoma 17 do rato e KCNQ1OT1 no cromosoma 11 humano (rexión 11p15.5), son esenciais para a impresión de xenes nas súas correspondentes rexións.
As rexións metiladas diferencialmente son xeralmente segmentos de ADN ricos nos nucleótidos citosina e guanina, que teñen as citosinas metiladas nunha das copias pero non nas dúas. Ao contrario do que se agardaba, a metilación non significa necesariamente silenciamento, senón que o efecto da metilación depende do estado "por defecto" que teña a rexión.
Funcións dos xenes impresos
O control da expresión de xenes específicos por impresión xenómica é exclusiva dos mamíferos terios (mamíferos placentarios e marsupiais) e das plantas con flor. A impresión de cromosomas enteiros foi observada en insectos dos xéneros Pseudococcus e Sciara. Tamén está establecido que a inactivación do cromosoma X ocorre polo mecanismo da impresión nos tecidos extraembrionarios do rato e en todos os tecidos dos marsupiais, nos que é sempre o cromosoma X paterno o que é silenciado.
Teorías sobre a orixe da impresión xenética
Unha hipótese amplamente aceptada sobre a evolución da impresión xenética é a "hipótese do conflito parental" Tamén coñecida como teoría do parentesco da impresión xenómica, esta hipótese afirma que a desigualdade entre os xenomas parentais debido á impresión é resultado dos diferentes intereses de cada proxenitor en termos de eficacia biolóxica (fitness) dos seus xenes. Os xenes do pai que codifican para a impresión gañan máis fitness co éxito da descendencia, a expensas da nai. O imperativo evolutivo da nai é a miúdo conservar recursos para a súa propia supervivencia mentres lles proporciona suficiente nutrición ás actuais e futuras crías. De acordo con isto, os xenes expresados paternalmente tenden a promover o crecemento entanto que os xenes expresados maternalmente tenden a limitar o crecemento. En apoio desta hipótese, a impresión xenómica atopouse en todos os mamíferos placentarios, onde o consumo de recursos da descendencia despois da fecundación a expensas da nai é alta; aínda que tamén se encontrou en aves (ovíparas) onde hai unha relativamente pequena transferencia de recursos despois da fecundación e, por tanto, menos conflito parental.
Porén, a nosa comprensión dos mecanismos moleculares que hai detrás da impresión xenómica indican que é o xenoma materno o que controla a maior parte da impresión tanto de xenes do cigoto procedentes do pai coma da nai, o que fai difícil explicar por que os xenes maternos deberían ceder a súa dominancia aos procedentes do pai á luz da hipótese do conflito. Propuxéronse outras hipóteses que propoñen unha razón coadaptativa para a evolución da impresión xenómica.
Outros enfocan o estudo das orixes da impresión xenómica desde outro punto de vista, e sinalan que a selección natural opera sobre o papel das marcas epixenéticas como mecanismo para o recoñecemento dos cromosomas homólogos durante a meiose, en vez de sobre o seu papel na expresión diferencial. Este argumento céntrase na existencia de efectos sobre os cromosomas que non afectan directamente a expresión xénica, pero depende de cal é o proxenitor no que se orixinou o cromosoma. Este grupo de cambios epixenéticos que dependen dos cromosomas do proxenitor de orixe (incluíndo tanto aqueles que afectan á expresión xénica coma os que non) denomínanse efectos de orixe parental, e inclúen fenómenos como a inactivación do cromosomna X paterno nos marsupiais, a distribución das cromátides non aleatoria nos fentos, e mesmo os cambios no tipo de apareamento nos lévedos. Esta diversidade nos organismos que mostran efectos de orixe parental animou a algúns investigadores a situar a orixe evolutiva da impresión xenómica antes do último antepasado común de plantas e animais, hai mil millóns de anos.
A selección natural da impresión xenómica require que haxa variabilidade xenética na poboación. Unha hipótese sobre a orixe desta variación xenética sinala que o sistema de defensa do hóspede responsable do silenciamento de elementos de ADN de orixe allea, como os xenes de orixe viral, silenciou por erro certos xenes, e isto acabou sendo beneficioso para o organismo. Parece haber unha sobrerrepresentación de xenes retrotransposados, é dicir, xenes que son inseridos no xenoma por virus, situados entre xenes impresos. Tamén se postulou que se o xene retrotransposado se insire preto doutro xene impreso, pode adquirir esta impresión.
Problemas asociados coa impresión xenética
A impresión pode causar problemas na clonación, xa que os clons poden ter ADN que non está metilado na posición correcta. É posible que isto se deba á falta de tempo para que a reprogramación remate completamente. Cando se engade un núcleo a un óvulo durante a transferencia nuclear de células somáticas, o óvulo empeza a dividirse en cuestión de minutos, en vez dos días ou meses que pode durar a reprogramación durante o desenvolvemento embrionario. Se o tempo é o factor responsable, é posible atrasar a división celular dos clons, dándolles máis tempo para que teña lugar unha axeitada reprogramación.
Un alelo para o carácter "calipixio" (en grego "cus bonitos") ou CLPG, é un xene que nas ovellas produce grandes nádegas formadas por músculo con moi pouca graxa. O fenotipo de grandes nádegas só aparece cando o alelo está presente no cromosoma 18 herdado do pai e á vez non está no cromosoma 18 homólogo herdado da nai.
Outros
Outras condicións nas que están implicados xenes impresos son a síndrome de Beckwith-Wiedemann, a síndrome de Silver-Russell, e o pseudohipoparatiroidismo.
A diabetes mellitus neonatal transitoria pode tamén implicar impresión xenética.
A "teoría do cerebro impreso" argumenta que unha impresión desequilibrada pode ser a causa dof autismo e a psicose.
Xenes impresos en plantas
Un fenómeno similar de impresión xenética observouse nas plantas con flor (anxiospermas). Na reprodución das anxiospermas ten lugar unha dobre fecundación. No pistilo da flor, á vez que se produce a fecundación da ovocélula (o que dará lugar ao embrión da planta), ten lugar unha segunda fecundación para orixinar o endosperma, unha estrutura extraembrionaria que nutre ao embrión. A diferenza do que ocorre co embrión, o endosperma formase normalmente pola fusión de dúas células maternas e un gameto masculino (un dos núcleos do pole). Isto orixina un endospermo triploide, xa que se orixinou a partir de tres células haploides. A proporción desequilibrada de xenomas maternos e paternos parece ser crítica para o desenvolvemento das sementes. Observouse que algúns xenes se expresan de ambos os xenomas maternos e outros exprésanse exclusivamente da copia paterna.
Soiuz 29
Soiuz 29 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 15 de xuño de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 29, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Kovalenko e Aleksandr Ivanchenkov a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. Unha vez a bordo a tripulación adicouse a tarefas de mantemento e facer diversos experimentos. A estación recibiu a visita da Soiuz 30 o 29 de xuño e da Soiuz 31 o 7 de setembro, ambas misións Interkosmos, mentres que as Progress 2 e 3 avituallaron á tripulación acoplándose o 9 de xullo e o 10 de agosto respectivamente. O 3 de setembro a Soiuz 29 volveu a terra cos cosmonautas da Soiuz  31 (Valeri Bikovski e o alemán Sigmund Jähn). O 7 de setembro, Kovalenko e Ivanchenkov moveron a Soiuz 31 do porto posterior ao porto anterior da estación, a primeira manobra deste tipo e que deixou sitio libre para a Progress 4. A tripulación estableceu un récord de permanencia no espazo, cos seus case 140 días na estación.
Montserrat Domínguez
Montserrat Domínguez, nada en Madrid en 1963, é unha xornalista española.
Traxectoria
Estudou Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid. Posteriormente cursou un mestrado en Xornalismo pola Universidade de Columbia. miniatura|Fotografada en [[2010 xunto a Gemma Nierga, Carles Francino, José Luis Rodríguez Zapatero e Àngels Barceló.]] A súa carreira como xornalista iniciouse nos informativos de Radio España en 1987. Traballou na Axencia EFE, Canal +, Telecinco e Antena 3 Televisión.
Etapa en Telecinco
Presentou os informativos de fin de semana e da edición de noite das Noticias. En 2001 presentou o faladoiro matinal La mirada crítica.
Etapa en Antena 3 Televisión
En 2004 abandona La mirada crítica, deixando o seu posto a Vicente Vallés, e ficha para dirixir e presentar un programa homólogo en Antena 3 Televisión: Ruedo Ibérico, programa que se ocupaba da actualidade social e política, con entrevistas e unha mesa de faladoiro.
En visto dos negativos resultados acadados polo programa, Antena 3 decidiu substituílo por unha edición diaria de Espejo público, que ata entón se emitía nas tardes dos domingos presentado por Sonsoles Suárez. Susanna Griso é a condutora desta nova versión do espazo.
Trala retirada de Ruedo Ibérico, Montserrat Domínguez segue estando vinculada á cadea dirixindo Las Noticias de la Mañana.
HuffingtonPost
En maio de 2012 pasa a ocupar o posto de Directora Editorial de El HuffPost de The HuffingtonPost Holdings LLC, posto que mantivo durante 6 anos ata xuño de 2018.
Grupo Prisa
En xuño de 2018 pasa a ser a Responsable de El País Semanal e da coordinación das revistas de fin de semana S Moda, Icon, Buena Vida, Retina e Ideas do propio grupo editorial.
Dende xuño de 2021 é a Directora de Contidos da Cadena SER.
Polanco, Cantabria
250px|thumb|Situación do concello en [[Cantabria.]] Polanco é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca do Besaya. Tiña unha poboación de 5.705 habitantes en 2015.
Está formado polas localidades de Barrio Obrero, Mar, Polanco, Posadillo, Requejada, Rinconeda, Rumoroso e Soña.
Dark Waters
Dark Waters é unha película estadounidense de 2019, de suspense xudicial,dirixida por Todd Haynes e con guión de Mario Correa e Matthew Michael Carnahan. A historia dramatiza o caso que enfrontou a un avogado corporativo, Robert Bilott, contra a empresa industrial química DuPont despois de que eles contaminaran unha cidade con refugallos químicos. Está protagoniza por Mark Ruffalo como Bilott, xunto con Anne Hathaway, Tim Robbins, Bill Camp, Victor Garber, Mare Winningham, William Jackson Harper, e Bill Pullman.
Dark Waters tivo un lanzamento limitado o 22 de novembro de 2019, por Focus Features, que se ampliou o 6 de decembro de 2019. A película recibiu críticas positivas da crítica e recadou 21 millóns de dólares.
Argumento
Robert Bilott é un avogado defensor corporativo de Cincinnati, Ohio que traballa para o bufee Taft Stettinius & Hollister. Un granxeiro, Wilburrt Tennant, quen coñece a avoa de Robert, pídelle a este que investigue unha serie de mortes de animais inexplicables en Parkersburg, Virginia Occidental. Tennant relaciona as mortes coa empresa de fabricación de produtos químicos DuPont e dálle a Robert unha gran caixa con cintas de vídeo. miniatura|Logo de DuPont Robert visita a granxa Tennant, onde descobre que 190 vacas morreron con afeccións médicas pouco comúns como órganos inchados, dentes ennegrecidos e tumores. O avogado de DuPont, Phil Donnelly, dille que non está ao tanto do caso, pero que o axudará en todo o que poida. Robert presenta unha pequena moción para que poida obter información a través de información pública dos produtos químicos vertidos no sitio. Cando non atopa nada útil no informe da EPA, United States Environmental Protection Agency (en galego, Axencia de Protección Ambiental de Estados Unidos), dáse conta de que os produtos químicos poden non estar regulados pola EPA.
Robert enfróntase a Phil nun evento da industria, o que leva a unhas relacións pouco amigables. DuPont envía a Robert centos de caixas coa esperanza de enterrar as probas. Robert atopa numerosas referencias ao PFOA entre toda a documentación remitida, mais Robert atopa numerosas referencias ao PFOA, un produto químico que non se relaciona en ningún manual médico. No medio da noite, Sarah, a muller de Robert que está embarazada, atópao arrincando a alfombra dos solos e tirando as súas tixolas. A causa é que el descubriu que o PFOA é ácido perfluorooctanoico, que se emprega na fabicación do teflón, o material antiadherrente da tixolas de tódalas casas estadounidenses e que DuPont fixera durante décadas probas do efecto do PFOA e descubriu que podería causar cancro e malfornacións de nacemento, pero non fixera públicos os resultados. Tamén descubriu que, a empresa, botara centos de litros de lodos tóxicos río enriba da granxa de Tennant causando o envelenamento das súas vacas e que o PFOA e compostos semellantes son substancias químicas que non saen do fluxo sanguíneo e se acumulan lentamente.
Ao presentar Tennant a demanda, converteuse nun veciño rexeitado pola súa comunidade pois DuPont era a maior empresa da localidade e temían perde-los empregos. Robert animábao a aceptar o acordo con DuPont, mais Tennant negouse porque quería xustiza e, confesoulle a Robert, que el e a súa muller tiñan cancro. Robert enviou as probas de DuPont á EPA e ao Departamento de Xustiza, entre outros. A EPA multou a DuPont 16,5 millóns de dólares. Con todo, Robert, non quedou satisfeito ao se decatar que os residentes en Parkersburg sufrirían os efectos da PFOA o resto da súa vida. Daquela, tratrou de conseguir un seguimento médico para tódolos residentes de Parkersburg mediante unha gran demanda colectiva. Porén, DuPont enviou unha carta aos veciños notificando a presenza de PFOA na auga, iniciando así o prazo de prescrición e dando un prazo legal dun mes para calquera outra acción legal.
Tras pasar sete anos sen ningún resultado do estudo. Tennant morre e Robert empobrécese tras varios recurtes salariais, ocasionando problemas no seu matrimonio. Cando Tom, o seu xefe, comunícalle que ten que lle baixar o salario, de novo, Robert sofre un ataque. Os médicos dinlle a Sarah que o seu marido sufriu unha isquemia provocada polo estrés. Sarah prégalle a Tom que deixe de facer que Robert se sinta un fracaso, xa que está facendo algo por persoas que precisan axuda.
Finalmente, a commisión científica contacta con Robert e dille que o PFOA causa múltiples cancros e outras enfermidades. Durante unha cea coa súa familia, Robert é informado de que DuPont renega de todo o acordo polo que, Robert, decide levar o caso de cada acusado a DuPont, un por un. Gaña os tres primeiros casos con indemnizacións millonarias crecentes contra DuPont, e esta decide buscar un acordo coa a acción colectiva por 671 millóns de dólares.
Produción
O 21 de setembro de 2018 anunciouse que Todd Haynes dirixiría a película, titulada entón Dry Run, cun guión de Matthew Michael Carnahan, e cunha produción de Participant Media xunto con Mark Ruffalo. En novembro de 2018, Ruffalo foi oficialemente proposto para protagoniza-la película.
En xaneiro de 2019, Anne Hathaway, Tim Robbins, Bill Camp, Victor Garber, Mare Winningham, William Jackson Harper, e Bill Pullman uníronse ao elenco da película. A rodaxe empezou o 14 de xaneiro de 2019, en Cincinnati, Ohio.
Estrea
A película estreouse no Walter Reade Teatro o 12 de novembro de 2019. Posterioremente, estreouse noutros cines a partir do 6 de decembro de 2019
Box Office
Dark Waters recadou 11,1 millóns de dólares nos Estados Unidos e o Canadá e 11,9 millóns noutros países, cun total mundial de 23,1 millóns de dólares.
No seu fin de semana, a película gañou 102.656 dólares en catro salas, cunha media por sala de 25.651 dólares. Na fin de semana seguinte ampliouse a 94 salas, gañando 630.000 dólares. A película proxectouse, aínda máis, na súa terceira fin de semana de estrea, gañando 4,1 millóns de dólares en 2.012 salas e gañou 1,9 millóns na cuarta fin de semana.
Análise da crítica
En Rotten Tomates, o filme conseguiu un índice de aprobación de 90% baseado en 214 comentarios, cun índice medio de 7,33 sobre 10. O consenso dos críticos do sitio web afirmou: "Dark Waters retransmite poderosamente un relato da vida real de indignantes malos tratos, honrando ás vítimas e botando a culpa sobre os autores". En Metacritic, a película tivo unha puntuación media ponderada de 73 sobre 100, baseada en 38 críticos, o que indica "críticas xeralmente favorables". O público enquisado por CinemaScore outorgou á película unha nota media de "A–" nunha escala de A+ a F, mentres que os de PostTrak déronlle unha media de 3,5 sobre 5 estrelas, cun 60% dicindo que definitivamente a recomendarían a un amigo.
Buxán, Dumbría, Dumbría
Buxán é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 165 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 91 eran homes e 74 mulleres.
Dark Waters
Resposta económica
Aínda que os produtos agora forman parte de Chemours e as empresas resolveron as demandas de saúde pública ás que se fai referencia no filme, Chemours demandou a DuPont, alegando que a antiga empresa matriz traspasáralle onerosas responsabilidades e non realizara os cálculos económicos de boa fe. Chemours estimou que tería que pagar máis de 200 millóns de dólares para facer fronte aos danos ambientais en Carolina do Norte causados ​​por outra fábrica de PFAS nesa rexión. Igualmente, a liquidacion do acordo previo tanto en Virxinia Occidental como en Ohio custaron 671 millóns de dólares, que se repartiron entre as dúas empresas.
O director executivo (CEO) de DuPont, Marc Doyle, executivos e investidores argumentaron que gran parte da película non estaba baseada en feitos reais e DuPont foi inxustamente representada para se axustar ao papel do inimigo. Segundo Doyle, fixéronse declaracións públicas limitadas porque "nunha situación coma esta, non che serve moito de combatelo á vista do público. Iso só atraería cada vez máis atención sobre o asunto". O presidente executivo, Ed Breen, non comentou se DuPont tomaría accións legais contra a película, pero si comentou aos investidores que «obviamente, temos moitas persoas do departamento legal que viron a película». Os executivos que a película presentou como culpables dos feitos, aínda seguiron a traballar en DuPont. Outra compañía involucrada, 3M, viu pouco ou ningún cambio no prezo das accións o día da estrea da película, pois xa estaba a experimentar un "ano difícil" por mor das "posibles responsabilidades se houbese un litixio sobre a produción anterior de PFAS". O prezo das accións de 3M pechou, o 28 de xaneiro de 2018, a 256,01 e foi caendo até que, o 1 de xaneiro de 2019, chegou ao nivel de 168,27.
Fito Páez
Rodolfo Páez (Rosario, 13 de marzo de 1963), coñecido como Fito Páez, é un cantautor, compositor, músico e director de cine arxentino.
Ernest Bloch
Ernest Bloch, nado en Xenebra o 24 de xullo de 1880 e finado en Portland, Oregón o 15 de xullo de 1959, foi un compositor nacido en Suíza naturalizado estadounidense.
Biografía
Ernest Bloch naceu en Xenebra e estudou música e composición no conservatorio de Bruxelas con, entre outros, Eugène Ysaÿe; posteriormente cursou estudos no Hoch Conservatory de Frankfurt. Viaxou por toda Europa antes de establecerse nos Estados Unidos en 1916, converténdose en cidadán dese país oito anos máis tarde.
En decembro de 1920, ocupou o cargo de director musical do recentemente creado Instituto de Música de Cleveland, posto que desempeñou até 1925. Entre este último ano e 1930, foi director do conservatorio de San Francisco. Entre os seus alumnos máis coñecidos atópanse George Antheil e Roger Sessions.
Pasou en Suíza a maior parte da década dos anos trinta do século XX, antes de regresar aos Estados Unidos. Faleceu en Portland, con setenta e oito anos, vítima dun cancro.
Composicións
Outras obras deste período inclúen un concerto para violín escrito para Joseph Szigeti e a rapsodia América para coro e orquestra.
As pezas musicais escritas despois da segunda guerra mundial son un pouco máis variadas estilisticamente, se ben persiste nelas un ton esencialmente romántico. Algunhas, como a Suite hebraica de 1950 continúan coa temática xudía; outras, como o segundo concerto grosso (1952) demostran o interese do autor polo neoclasicismo (se ben aquí a linguaxe harmónica é basicamente romántica, baixo unha forma barroca); e outras, incluíndo o último cuarteto para cordas, inclúen elementos atonais.
José María Pinilla
José María Pinilla Fábrega, militar, foi o Presidente da Xunta Provisoria de Goberno de Panamá entre 1968 e 1969, despois do golpe de estado que derribou o presidente Arnulfo Arias Madrid.
Bandeira de Yukón
A bandeira de Yukón, Canadá, é unha tricor verde, branca e azul co escudo de Yukón no centro, enriba dunha coroa de epilobios, as flores do territorio.
Brugmansia
Brugmansia é un xénero de plantas fanerógamas da familia Solanaceae, nativa das rexións subtropicais de México, Centro e Suramérica, ao longo de Andes de Colombia até o norte de Chile e mesmo o sueste do Brasil. Son coñecidas como "trompetas de anxo" por mor das súas enormes flores e comparten devandito nome cos toloaches do xénero Datura co cal están estreitamente emparentados. O nome común en Colombia é de "borrachero" ou "cacao sabanero", que tamén se dá a algunhas plantas do xénero Datura. No Salvador chámaselle "florifundia". En Costa Rica chámanlle "reina de la noche". En Venezuela coñécese como "campanita". En Ecuador, o Perú, Chile, México e Arxentina é coñecida como "floripondio". Na República Dominicana, Cuba e Porto Rico coñéceselle como "flor de campana" ou "campanilla". O xénero difire de Datura en que é perenne e leñosa.
É común atopala en Galiza coma planta ornamental en xardíns privados.
Descrición
Son arbustos ou pequenas árbores que acadan alturas de 3 a 11 metros. As follas son alternas xeralmente longas de 10 a 30 cm e cunha largura de 4 a 18 cm con bordos enteiros ou someramente dentados, a miúdo con base do limbo asimétrica, e cubertas de finas vilosidades. As flores pénsiles chegan a medir 30 cm de longo; son xeralmente esbrancuxadas ou amarelas aínda que tamén rosas, laranxas ou vermellas. O seu perfume, que especialmente se manifesta á noitiña, atrae insectos nocturnos e, especialmente, morcegos que son os principais responsábeis da polinización, aínda que certas especies (por exemplo Brugmansia sanguinea) son polinizadas por colibrís.
O froito é unha baga non espiñenta obovada ou en forma de fuso que pode ser moi longo. Contén un número moi variábel (até máis de 300) de sementes centimétricas.
Cultivo
O xénero medra facilmente en climas sen xeadas, sobre solos húmidos e fértiles ben drenados, a pleno sol ou a media sombra. A floración comeza a mediados ou finais da primavera en climas cálidos e continúa até o outono, a miúdo pódese alongar até principios do inverno en condicións cálidas. En invernos fríos, as plantas cultivadas á intemperie poden precisar de abeiro mais a raíz é resistente e ha regromar na primavera. As especies de rexións altas, como B. Sphaerocarpium,  prefiren temperaturas moderadas e noites frescas, e poden non florear se as temperaturas son moi elevadas. A propagación da maioría das especies lógrase facilmente por cortes de esgallo de 10 a 20 cm tomados do final dunha póla e espichándoos durante o verán. dereita|miniatura|203x203px|Flor de Brugmansia. Diversos híbridos e numerosos cultivares desenvolvéronse para o seu uso como ornamentais. B. x candida é un híbrido entre B. aurea e B. versicolor, B. x flava resulta de B. arborea e B. sanguinea, e B. x cubensis é o resultado de tres especies: B. suaveolens, B. versicolor e B. aurea.
Tamén existen cultivares con flores duplas e algúns con follas variegadas.
Toxicidade
Como no caso de Datura, todas as partes das plantas deste xénero son altamente tóxicas debido ao seu contido en alcaloides tropánicos (escopolamina e hiosciamina, entre outros). A súa inxestión, tanto en humanos como noutros animais, pode resultar fatal. O simple contacto cos ollos pode producir midríase (dilatación das meniña s) ou anisocoria (desigualdade no tamaño pupilar). Nalgúns lugares está prohibido o comercio ou cultivo das especies deste xénero.
Usos
Estas plantas son inxeridas en ocasións por diversión ou en cerimonias chamánicas polo seu contido de alcaloides. Con todo, dada a inestabilidade dos compostos, o grao de intoxicación é impredicíbel e pode ser fatal.
O consumo ritual de Brugmansia é un importante aspecto do xamanismo nalgúns pobos indíxenas do leste do Amazonas como os xívaros. Do mesmo xeito, é o compoñente central na cosmoloxía e prácticas chamánicas do pobo urarina.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Christiaan Hendrik Persoon e publicado en Synopsis Plantarum, vol. 1, p. 216 en 1805. A especie tipo é: Brugmansia × candida Pers. Brugmansia: nome xenérico outorgado en honra a Sebald Justin Brugmans (1763-1819), profesor de historia natural en Leiden, Países Baixos.
Especies
Estas especies dividíronse anteriormente en dous grupos naturais xeneticamente illados. Brugmansia sección Brugmansia incluía as especies insignis, sauveolens e versicolor; e denominouse informalmente como "grupo de cultivo cálido". A sección B Sphaerocarpium inclúe as especies arborea e sanguinea e denominouse "grupo de cultivo frío".
Feira de Santos de Monterroso
miniatura|Monterroso por Santos, no ano [[2012.]] miniatura|[[Polbo á feira.]]
A Feira de Santos de Monterroso é un evento que se celebra cada ano o 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, na vila lucense de Monterroso, capital da comarca da Ulloa.
Esta feira, que ten lugar cando menos dende 1450, foi declarada festa de interese turístico de Galicia no ano 2011.
Nefrón
miniatura|dereita|300 px|Anatomía dun nefrón do ril sen o aparato xustaglomerular. Os nefróns (do grego νεφρός nefros 'ril') son as unidades funcionais básicas dos riles. Trátase de túbulos que realizan a filtración e reabsorción do plasma sanguíneo para formar a urina. Os nefróns e os vasos sanguíneos que os rodean forman a maior parte do interior dos riles. Nun ril humano hai de 800.000 a 1,5 millóns de nefróns. A principal misión dos nefróns é regular a concentración de auga e substancias solubles como sales de sodio e outros filtrando o sangue e reabsorbendo as substancias que se necesitan e excretando o resto como urina. Os nefróns eliminan os produtos residuais do corpo, regulan o volume sanguíneo e a presión arterial, controlan os niveis de electrólitos (ións disoltos) e de metabolitos, e regulan o pH sanguíneo. A función renal depende deles, polo que son básicos para a vida e están regulados polo sistema endócrino por medio de hormonas como a hormona antidiurética, aldosterona, e hormona paratiroide.
Abril Despedaçado
Abril Despedaçado é un filme de coprodución brasileira, francesa e suíza, de 2001, dirixido por Walter Salles e baseado na novela Prilli i Thyer de Ismail Kadaré, adaptada por Karim Aïnouz.
Nefrón
Un nefrón está composto por un compoñente filtrador inicial chamado corpúsculo renal, que se continúa cun túbulo especializado na reabsorción e secreción, chamado túbulo renal. O corpúsculo renal filtra auga e solutos do sangue, que pasan ao túbulo renal, onde a composición do filtrado sofre un cambio e reabsórbese a maior parte. O túbulo renal desemboca no túbulo colector.
Keith Moon
Keith John Moon, nado en Londres o 23 de agosto de 1946 e finado o 7 de setembro de 1978, foi un músico Inglés, coñecido por ser o batería do grupo de rock inglés The Who.
Nefrón
Tipos de nefróns
A maioría dos nefróns son corticais. Os nefróns corticais teñen asas de Henle máis curtas comparadas cos nefróns xustamedulares. A longa asa de Henle das xustamedulares crea un gradiente osmótico que permite a formación dunha urina concentrada.
Keith Moon
Traxectoria
Moon era coñecido pola súa dramática e emocionante forma de tocar a batería, evitando frecuentemente os ritmos básicos, enfocando a súa técnica na rapidez, subliñando os redobres a través dos tambores, manexando ambidiestramente o dobre bombo e golpeando salvaxemente os pratos. É mencionado no Salón da Fama do Rock como un dos máis grandes baterías de todos os tempos do rock and roll, e foi incluído postumamente no Salón do Rock como membro The Who en 1990.
Nefrón
Corpúsculo renal
miniatura|dereita|Corpúsculo renal. Glomérulo en vermello; e cápsula de Bowman en cor clara. O corpúsculo renal ou corpúsculo de Malpighio é a parte inicial do nefrón. Está composto por un glomérulo de capilares sanguíneos e unha cápsula de Bowman que o rodea. O corpúsculo é o compoñente inicial filtrador do nefrón. A maior parte dos compoñentes do plasma sanguíneo do sangue dos capilares do glomérulo poden pasar á cápsula de Bowman, e só as proteínas sanguíneas quedan no sangue. As células sanguíneas tampouco pasan ao filtrado.
Glomérulo
O glomérulo é un novelo de capilares que recibe sangue dunha arteríola. A presión sanguínea glomerular proporciona a forza que impulsa á auga e solutos a filtrarse cara ao interior da cápsula de Bowman. Só aproximadamente 1/5 de todo o plasma que pasa a través do ril é filtrado a través da parede glomerular á cápsula de Bowman. O resto do sangue (o non filtrado) pasa a unha arteríola eferente que sae do glomérulo. O diámetro da arteríola eferente é comparativamente menor ca o da arteríola aferente. O sangue pasa despois aos capilares peritubulares do córtex e aos "vasos rectos", que se encontran nos nefróns xustaglomerulares. Os vasos rectos son capilares colectores entrelazados cos túbulos contornados a través dos espazos intersticiais, nos cales entran as substancias que se reabsorben nos túbulos renais. O sangue dos vasos rectos pasa a un sistema de veas e reincorpórase á vea renal e á circulación sanguínea xeral. O sistema nervioso simpático e certas hormonas poden regular o diámetro da arteríola aferente, afectando á taxa de filtración glomerular.
Nos intersticios que quedan entre as células endoteliais dos capilares do glomérulo hai células mesanxiais intraglomerulares. Non forman parte da barreira de filtración pero son pericitos especializados que participan indirectamente na filtración ao contraeren e reduciren a área superficial do glomerulo, e, por tanto, a taxa de filtración, en resposta principalmente ao estiramento.
Cápsula de Bowman
miniatura|350px|Esquema da barreira de filtración renal. A. Células endoteliais do glomérulo; 1. poro (fenestra). B. [[Membrana basal glomerular: 1. lámina rara interna. 2. lámina densa. 3. lámina rara externa. C. Podocitos: 1. proteínas encimáticas e estruturais. 2. fenda de filtración. 3. diafragma.]] A cápsula de Bowman, tamén chamada cápsula glomerular, rodea o glomérulo. Está composta por unha capa interna visceral formada por células especializadas chamadas podocitos (que teñen unhas prolongacións celulares especiais), e unha capa externa parietal composta por unha capa simple de células planas chamada epitelio simple escamoso. Os fluídos do sangue glomerular fíltranse a través da capa visceral de podocitos e deben atravesar a barreira de filtración. A barreira de filtración está composta polo endotelio fenestrado dos capilares do glomérulo, a lámina basal das células endoteliais e podocitos, e as fendas de filtración dos podocitos. A barreira permite o paso de auga, ións, e pequenas moléculas do sangue ao espazo interno da cápsula de Bowman. A barreira impide o paso de proteínas grandes ou cargadas negativamente como a albumina. A lámina basal da barreira de filtración está composta de tres capas. Consiste nunha malla de coláxeno de tipo IV e laminina, que actúa como un filtro macromolecular. O filtrado que pasa ao espazo interno da cápsula de Bowman chámase filtrado glomerular. Todos os nefróns xuntos dos dous riles teñen normalmente unha intensidade de filtración glomerular de aproximadamente 125 mL/min.
Túbulo renal
O túbulo renal é a porción do nefrón polo que circula o fluído filtrado a través do glomérulo na cápsula de Bowman. Ao longo do túbulo prodúcese a reabsorción neta do filtrado e a secreción de sales. O filtrado continúa ata un túbulo colector, que leva o filtrado cara á pelve renal.
Os compoñentes do túbulo renal son: túbulo contornado proximal, asa de Henle e túbulo contornado distal.
Túbulo contornado proximal
O túbulo contornado proximal está situado no córtex renal e revestido por un epitelio cuboidal simple cun bordo en cepillo de microvilli na cara luminal, que incrementa moito a área de absorción, con mitocondrias, que fornecen enerxía para o transporte activo de sodio, e con interdixitacións laterais coas células veciñas. O túbulo proximal pode ser dividido nunha parte inicial contornada (cun trazado con moitas curvas) e nunha parte final máis recta e descendente. O fluído do filtrado que entra no túbulo contornado proximal é reabsorbido cara aos capilares peritubulares que o rodean, nunha proporción de 2/3 dos sales e auga filtrados e todos os compostos orgánicos filtrados (principalmente glicosa e aminoácidos). O túbulo proximal regula o pH do filtrado intercambiando ións hidróxeno do intersticio con ións bicarbonato do filtrado; ademais é responsable da secreción de ácidos orgánicos como creatinina ao filtrado. A reabsorción está impulsada polo transportre de sodio desde o filtrado ao sangue dos capilares pola ATPase de Na+/K+ na membrana basolateral das células epiteliais. Ao reabsorberse ión sodio reabsórbese tamén auga. A glicosa, aminoácidos, fosfato inorgánico, e algúns outros solutos son reabsorbidos na súa totalidade por medio dun transporte activo secundario a través de canais de cotransporte impulsados polo gradiente de sodio. Reabsórbese tamén aproximadamente o 60 % do ión potasio e o 50 % da urea. No túbulo proximal tamén se segregan algunhas substancias como o amonio e certos medicamentos.
Asa de Henle
miniatura|Esquema do mecanismo multiplicador contracorrente. dereita|400px|Diagrama do fluxo iónico no nefrón. A asa de Henle é un tubo con forma de U situado na medula renal. Consta das seguintes partes:
A asa de Henle recibe na zona do córtex o filtrado do túbulo contornado proximal e acaba no distal. A súa función principal é concentrar os sales no intersticio que rodea á asa. O brazo descendente da asa é permeable á auga e menos impermeable ao sal e bastante impermeable á urea, e só contribúen indirectamente á concentración do intersticio. A medida que o filtrado descende no intersticio hipertónico da medula renal, a auga sae fóra do brazo descendente por osmose ata que se equilibran a tonicidade (concentración) do filtrado e do intersticio. Os brazos descendentes da asa máis longos dalgúns nefróns danlle máis tempo á auga a saír fóra do filtrado tubular, polo que orixinan un filtrado tubular máis hipertónico.
Polo contrario, o brazo ascendente da asa de Henle é impermeable á auga, algo que é fundamental no mecanismo de intercambio contracorrente utilizado na asa. O brazo ascendente bombea activamente Na+ desde o filtrado tubular cara ao intersticio, xerando o intersticio hipertónico que xera o intercambio contracorrente. Ao pasar polo brazo ascendente, o filtrado aumenta a súa hipotonicidade, xa que perdeu moito do seu contido en Na+. Este filtrado tubular hipotónico pasa ao túbulo contornado distal no córtex renal. En conxunto reabsórbese sodio (Na+), potasio (K+) e cloruro (Cl-) desde o filtrado tubular por transporte pasivo polo simporte Na-K-2Cl (NKCC2). O gradiente eléctrico e de concentración impulsa máis reabsorción e Na+, e doutros catións como magnesio (Mg2+) e calcio (Ca2+).
A velocidade do fluxo de fluídos a través da asa de Henle considérase lento e igualmente o fluxo de sangue nos vasos rectos. O incremento da velocidade de fluxo nos vasos rectos arrastra rapidamente os metabolitos e causa que a medula renal perda a súa osmolaridade, polo que comprometería o funcionamento dos nefróns.
Túbulo contornado distal
O túbulo contornado distal. Tortuoso. Desemboca nun túbulo colector. O túbulo contornado distal está revestido de células con numerosas mitocondrias que producen enerxía (ATP) para poñer en funcionamento o transporte activo que ten lugar alí, pero non teñen microvilli. Gran parte do transporte iónico que ten lugar no túbulo contornado distal está regulado polo sistema endócrino. En presenza da hormona paratiroide, o túbulo contornado distal reabsorbe máis calcio e excreta máis fosfato. Cando está presente a aldosterona, reabsórbese máis sodio e excrétase máis potasio. O péptido natriurético auricular causa unha maior excreción de sodio. Ademais, o túbulo tamén secreta H+ e amonio para regular o pH.
Na súa superficie luminal as células do túbulo contornado distal teñen un cotransportador de Na-Cl (sensible ao diurético tiazida ) e son permeables ao calcio polo canal TRPV5. Na membrana basolateral teñen unha bomba de antiporte de Na/K dependente do ATP (produce un gradiente que permite que o Na sexa absorbido na superficie luminal e de que saia Ca cara ao sangue), un transportador de Na/Ca activo secundario, e un transportador de Ca dependente do ATP.
Unha vez que o filtrado percorreu toda a lonxitude do túbulo contornado distal, xa se reabsorbeu a maior parte da auga, e o contido que queda de sodio é desprezable.
Sistema de condutos colectores
Neles desemboca o filtrado do túbulo contornado distal do nefrón, que conducirán ata o uréter. O sistema de condutos colectores empeza no córtex renal e esténdese pola medula ata chegar á pelve renal. O conduto atravesa o intersticio medular, que ten unha alta concentración de sodio como resultado do sistema multiplicador contracorrente creado pola asa de Henle. A urina sofre a súa transformación final a medida que circula polo conduto, xa que este sistema inflúe no equilibrio corporal de electrólitos e auga. A parte inicial do sistema é o túbulo conector, e varios túbulos conectores de varios nefróns únense formando os condutos colectores do córtex, que dan paso aos da medula. Nos condutos colectores atopamos os seguintes tipos de células: célula principal do conduto colector (con canais para o sodio e o potasio; expresan acuaporinas en presenza da ADH), células intersticiais alfa e beta (interveñen na homoostase ácido-base), célula do túbulo conector (só no túbulo conector) e célula do conduto colector medular interno (só nesa porción).
Aínda que o conduto colector é normalmente impermeable á auga, faise permeable en presenza de hormona antidiurética (ADH). A ADH afecta á función das acuaporinas, o que ten como resultado a reabsorción de moléculas de auga a medida que pasa a través do conduto colector. As acuaporinas son proteínas de membrana que conducen selectivamente moléculas de auga á vez que impiden o paso de ións e outros solutos. Ata as 3/4 partes da auga da urina poden ser reabsorbidas por osmose no conduto colector. Así os niveis de ADH determinan se a urina será concentrada ou diluída. Un incremento de ADH é un indicativo de deshidratación corporal.
As porcións inferiores do conduto son tamén permeables á urea, e permiten que parte da urea pase á medula renal, para que manteña así a súa alta concentración molar necesaria para o funcionamento do nefrón.
Como os sistema de condutos colectores (excepto o túbulo conector inicial) ten unha orixe distinta da dos nefróns durante o desenvolvemento dos órganos urinarios e reprodutores, os condutos colectores ás veces non se consideran parte do nefrón. O nefrón orixínase do blastema metanefroxénico, e os condutos colectores do botón uretérico.
Capharnaüm
Capharnaüm (en کفرناحوم) é un filme libanés de 2018 dirixido por Nadine Labaki e producido por Khlaed Mouzanar. O guión foi escrito por Labaki, Jihad Hojaily e Michelle Keserwany a partir dunha historia de Labaki, Hojaily, Keserwany, Georges Khabbaz e Khaled Mouzanar. Está protagonizado polo refuxiado sirio e actor infantil Zain Al Rafeea, no papel de Zain El Hajj, un neno de doce ano que vive nos suburbios de Beirut. O filme ten unha narrativa en formato flashback que se centra na vida de Zain e o seu encontro coa inmigrante etíope Rahil e o seu bebé Yonas, así como o seu intento de demandar ós seus pais por neglixencia infantil.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018, onde foi escollido para competir pola Palma de Ouro, e gañou o Premio do Xurado. O filme recibiu unha ovación de 15 minutos despois da súa estrea en Cannes o 17 de maio de 2018. Sony Pictures Classics, que anteriormente distrubuíra o filme de Labaki W halla' la wayn, mantivo os dereitos de distribución en América do Norte e Latinoamérica, mentres que Wild Bunch obtivo os dereitos internacionais. A súa estrea nos cinemas realizouse o 20 de setembro de 2018.
O filme conseguiu a aclamación da crítica, en particular á dirección de Labaki, á interpretación de Al Rafeea e ó "realismo de estilo documental". Nunha recensión de The New York Times, escrita por Manohla Dargis e A. O. Scott, foi considerado un dos mellores filmes de 2018. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios.
Capharnaüm é o filme árabe e de Oriente Medio con maior recadación da historia, logo de conseguir 68 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 4 millóns. Tivo un especial éxito na China, onde se converteu no éxito sorpresa con máis de 54 millóns de dólares.