cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tampa
Portos
O fondo da baía é moi areoso, e os canais por onde pasan os barcos necesitan ser dragados constantemente para mantelos navegables para os grandes buques de carga actuais. Todos os anos, o Corpo de Enxeñeiros do Exército dirixen as tarefas de dragaxe, que sacan unha cantidade de sedimentos da baía suficiente para chear 10 veces un estadio coma o Raymond James Stadium (cunha capacidade para 66.000 persoas).
A Autoridade Portuaria de Tampa traballa actualmente con tres compañías de cruceiros no Distrito de Channel. O porto de Tampa é o porto de orixe durante todo o ano dos cruceiros MS Carnival Inspiration e MS Carnival Legend da Carnival Cruise Lines. En 2010, Tampa tamén foi estacionalmente o porto de orixe do MS Ryndam, cruceiro da Holland America Line, así como dos MS Grandeur of the Seas e MS Radiance of the Seas da Royal Caribbean International.
A finais de 2013 instalouse no porto de Tampa unha planta de reciclaxe de aceite e produtos derivados, que se transforman en produto refinado, esta planta foi a primeira do seu tipo en ser construída Florida e duodécima dos Estados Unidos. Os custos de construción da planta de procesamento ascenderon a 100 millóns de dólares, pero espérase que xere un gran beneficio en Tampa, xa que se crearán uns 75 empregos só de persoal especializado, técnicos e enxeñeiros, o porto de Tampa recibirá 10 millóns de dólares polo arrendaxe dos terreos durante 20 anos, ademais dos beneficios ambientais, xa que este proceso permite reciclar o aceite case un número infinito de veces, evitando que este contamine á natureza. Recóllense anualmente uns 136 millóns litros de aceite, cos que produce ao redor 108 millóns de litros de produto refinado.
miniatura|dereita|Un tranvía de TECO recollendo pasaxeiros na [[Ybor City, Tampa, Florida|Ybor City.]]
Transporte público
O transporte público en Tampa diríxeo a Hillsborough Area Regional Transit Authority (HART) e inclúe a prestación dos servizos de autobús público e transportes en común, así como a liña de tranvía. A estación principal do sistema HART é o Marion Transit Center, no Centro de Tampa, prestando servizo a preto de 30 rutas locais. HART ten un acordo de transporte coa Universidade do Sur de Florida, que lle permite aos estudantes desta universidade viaxar gratis na maioría das rutas do autobús, mentres que os estudantes de outros centros educativos como o Concorde Career College ou o Stanford Brown Institute poden beneficiarse de tarifas de desconto.
En outubro de 2002, a TECO Line Streetcar System trouxo de volta o tranvía eléctrico a Tampa por primeira vez en máis de medio século. A ruta funciona na actualidade en once paradas ao longo de 2,7 millas (4,35-km), conectando a Ybor City, o Distrito de Channel, o Centro de Convencións de Tampa e o centro da cidade. A frota da liña TECO ten interiores de madeira barnizada e outro mobiliario que recorda ao dos tranvías que cruzaban Tampa dende finais do século XIX ata mediados do século XX, o primeiro tranvía da cidade apareceu en 1892 e o último desapareceu en 1946. O deseño nostálxico incorpora tamén elementos modernos, os autobuses son accesibles en cadeira de roda e ademais teñen elementos coma o aire acondicionado.
Unha empresa do condado ofrece vehículos eléctricos de alugueiro, no centro e na Ybor City. Estes coches son similares a uns carriños de golf e alcanzan unha velocidade de 27 mph (45 km/h), legalmente non poden superar as 35 mph (56 km/h). A pesar da oposicións dos taxistas tradicionais, que os acusan de ser unha competencia desleal, os vehículos están a ter aceptación, e xa hai trece coches dispoñíbeis para o alugueiro, outras cidades xa se están a interesar por este sistema de transporte sostíbel, no que Tampa é pioneiro. Os taxis acuáticos están dispoñíbeis para o seu alugueiro para festas, excursións ou simples desplazamentos ao longo da liña de costa xunto ao centro da cidade e tamén do río Hillsborough. Os servizos regulares de taxis acuáticos poden ser posíbeis no futuro se se crean as infraestruturas necesarias, como molles, xunto co paseo de Tampa.
En xullo de 2007, formouse a Tampa Bay Area Regional Transportation Authority (TBARTA) para o desenvolvemento das liñas de ferrocarril, tren lixeiro, e outros medios de transporte na zona dos sete condados da Baía de Tampa.
MacDill Air Force Base
A MacDill Air Force Base, localizada no sur de Tampa, construíuse como o MacDill Field xusto antes de comezar a segunda guerra mundial. Durante as décadas de 1950 e 1960 era unha base do Strategic Air Command para os bombardeiros B-47 e B-52. Nos anos sesenta, transformouse nunha instalación do Tactical Air Command para o caza F-4 Phantom II, seguido dos distintos modelos do F-16 na década de 1980. Na actualidade é unha instalación do Air Mobility Command, sede da 6º Air Mobility Wing, e inclúe tanto o 310th Airlift Squadron, co hidroavión C-37, como o 91º Air Refueling Squadron, co avión de repostaxe en voo KC-135. A MacDill AFB alberga tamén o cuartel xeral de dous comandos bélicos das forzas aéreas: o cuartel xeral do United States Central Command (CENTCOM), e o cuartel xeral do United States Special Operations Command (SOCOM). Ambos comandos son independentes un do outro e cada un está dirixido polo seu respectivo alto mando, xeneral ou almirante.
esquerda|miniatura|250px|Vista aérea do sur de Tampa, coa MacDill Air Force Base arriba á dereita
A liña de voo da MacDill AFB pechouse temporalmete e transferiuse ao 56º Fighter Wing, á Luke AFB, en Arizona despois da serie de peches de bases baixo a Base Realignment and Closure Commission (BRAC); o peche argumentouse porque a base se utilizaba para operacións de adestramento de avións F-16 e o incremento do tráfico aéreo civil na zona da Baía de Tampa considerábase prexudicial para a formación dos pilotos. Ademais, o ruído producido polos cazas tamén se consideraba inapropiado, pola cantidade de poboación da zona. Porén, e a pesar das recomendacións do comité, a base mantívose aberta para albergar e apoiar o CENTCOM e o SOCOM, baixo o coñecemento da 6º Air Base Wing, que acababa de ser creada. Coa supresión do Tactical Air Command uns meses despois, a dirección de MacDill pasou ao tamén acabado de crear Air Combat Command.
A liña de voo de MacDill rebriuse temporalmente en 1992 para apoiar aos avións F-16 da 31º Fighter Wing e o 482º Fighter Wing, das Air Force Reserve, a raíz da destrución da súa estación de orixe, a Homestead AFB, tralo paso por Florida do furacán Andrew. En 1993, a liña de voo da MacDill AFB reabriuse de forma definitiva para as operacións do "caza furacáns" WP-3D da NOAA, que se trasladaran dende o Aeroporto Internacional de Miami.
MacDill tamén acolle un espectáculo aéreo anual, que observan miles de espectadores cada ano. Debido aos atentados das torres xemelgas, esta exhibición non se celebrou nos anos 2002 e 2003. Tamén se cancelou o espectáculo de 2006 por uns problemas de seguridade na base, pero volveuse celebrar en 2008. Nese mesmo ano, de acordo ao BRAC, o 927º Air Refueling Wing (927 ARW) do Air Force Reserve Command trasladouse sen avións nin equipamento dende a Selfridge Air National Guard Base, en Míchigan á MacDill AFB, onde se converteu nunha á "asociada" á 6º Air Mobility Wing compartindo o mesmo avión KC-135R Stratotanker.
Artes e espectáculos
esquerda|miniatura|O Channelside Entertainment Complex no Distrito Channel.
Tampa alberga unha gran variedade de centros de artes escénicas e teatros, entre os que se encontran o David A. Straz Jr. Center for the Performing Arts, o Tampa Theatre, o Gorilla Theatre, e ao leste da cidade, o Live Nation Amphitheatre at the Florida State Fairgrounds.
Entre as compañías e organizacións teatrais localizadas en Tampa están a Florida Orchestra, a Ópera de Tampa, o Jobsite Theater, a Master Chorale of Tampa Bay, o Stageworks Theatre, o Spanish Lyric Theater, e a Tampa Bay Symphony.
Os distritos cunha vida nocturna máis activa son: Channelside, Ybor City, Soho, International Plaza and Bay Street, e Seminole Hard Rock. No centro de Tampa tamén hai certo ocio nocturno, e hai máis pubs e bares que noutros lugares da cidade. Tampa apareceu no sexto lugar na lista da revista Maxim de mellores cidades para saír de festa.
A zona converteuse na sede de espectáculos de loita libre profesional, con moitos dos loitadores vivindo na zona. A WWE ten un centro de formación na cidade, e realizan anualmente o Florida Championship Wrestling, de onde saen os futuros loitadores.
En Tampa tamén hai varias bandas de death metal, un subxénero extremo do heavy metal que xurdiu do thrash metal. Moitos dos pioneiros deste xénero e tamén algunhas das figuras máis importantes viven nos arredores da cidade. Os máis famosos son Cannibal Corpse, Deicide, Six Feet Under, Obituary, e Morbid Angel. O panorama musical medrou coa creación da discográfica Morrisound Recording, que se consolidou como unha discográfica para bandas de metal a nivel internacional, como Seven Mary Three ou Death.
Vers-Pont-du-Gard
Vers-Pont-du-Gard (en Vèrs) é unha comuna francesa do departamento de Gard, na rexión de Languedoc-Rosellón.
Tampa
Artes e espectáculos
En 2009, o último musical de Frank Wildhorn, Wonderland: Alice's New Musical Adventure fixo a súa estrea mundial no Straz Center, onde se representan habitualmente, dende hai máis de 25 anos obras como Flashdance: o musical ou Elf: o musical. Ademais de obras teatrais e musicais, tamén acolle outros eventos como concertos, sen ir máis lonxe, entre o 28 e o 31 de agosto de 2012 o programa satírico The Daily Show with Jon Stewart emitiu dende alí, durante a Convención Republicana.
Vers-Pont-du-Gard
miniatura|200px|[[Pont du Gard.]]
Tampa
Museos
miniatura|Museo de Ciencia e Industria
Turismo
miniatura|esquerda|Un festival na na famosa rúa da 7º avenida de [[Ybor City.]]
A cidade de Tampa controla máis de 165 parques e praias que ocupan unha superficie de máis de 9 km² dentro dos límites municipais e 42 máis que se atopan nos suburbios dos arredores, cubrindo 280 km², cuxas tarefas de mantemento son levadas a cabo polo Condado de Hillsborough. Estas áreas inclúen o Hillsborough River State Park, ao nordeste da cidade. Tampa tamén conta cun número importante de atraccións e parques temáticos entre eles o Busch Gardens Tampa Bay, o Adventure Island, o Lowry Park Zoo ou o Acuario de Florida.
O Busch Gardens Tampa Bay, aberto o 31 de marzo de 1959, é un parque temático sobre África que ocupa un espazo de 335 acres (1,36 km2) preto da Universidade do Sur de Florida. Ten varias montañas rusas, polas que é coñecido. Os visitantes tamén poden ver e interactuar cun gran número de animais propios do continente africano. Varias veces ao ano acolle eventos como festivais de música ou eventos especiais para Nadal e Halloween.
Adventure Island é un parque acuático de 30 acres (120.000m²) ao lado de Busch Gardens. Ten varios paseos acuáticos, restaurantes e outras atraccións típicas dos parques acuáticos.
O Acuario de Florida é un acuarium de 250000 pés cadrados (23.000 m²) localizado no Distrito de Channel de Tampa. Acolle máis de 20.000 especies de plantas acuáticas e animais. Tamén é famoso polo seu deseño, cun único cristal de vidro. Xunto ao acuario atópase o barco museo SS American Victory.
O Tampa Bay History Center, aberto o 17 de xaneiro de 2009, é un museo sobre a historia de Tampa construído no Distrito de Channel. Dispón de 60.000 pés cadrados (5.600 m²) de exposicións que abarcan a historia de Tampa dende fai 12.000 anos. Tamén conta cunha galería con mapas de distintas épocas, un centro de investigación e unha tenda museo.
Entre as áreas comercias máis coñecidas están a International Plaza and Bay Street, a WestShore Plaza, Soho district, e Hyde Park Village. En Palma Ceia tamén se atopa un distrito comercial, chamado Palma Ceia Design District. Anteriormente, Tampa tamén acolleu o Floriland Mall (hoxe en día un parque empresarial), o Tampa Bay Center (demolido e substituído polas novas instalacións de adestramento dos Tampa Bay Buccaneers, coñecidas como "One Buc Place"), e o East Lake Square Mall (actualmente outro parque empresarial).
Acontecementos
Talvez os acontecementos máis coñecidos e esperados en Tampa son os da celebración anual do "Gasparilla", sobre todo o Gasparilla Pirate Festival, unha parodia dunha invasión pirata realizada dende 1904 a finais de xaneiro ou comezos de febreiro. Comeza normalmente o "Martes de Carnaval", coa invasión da frota do pirata Jose Gasparilla, e un desfile posterior con 400.000 asistentes, que contribúen con millóns de dólares á economía local. Ademais da invasión inicial, todos os anos entre xaneiro e marzo, realízanse outras moitas outras actividades, incluíndo o Gasparilla Children's Parade, un desfile infantil, o Sant'Yago Knight Parade, máis orientado cara os adultos, o Gasparilla Distance Classic, unha carreira que dedica o recadado a distintas ONGs das zona, Gasparilla Festival of the Arts, e o Gasparilla International Film Festival, un dos maiores festivais de cine independente, entre outros eventos.
Outros eventos de importancia son o Outback Bowl, que se celebra o día de Ano Novo no Raymond James Stadium. Cada febreiro, o Florida State Fair reúne multitudes en torno ao estadio, mentres que o "Fiesta Day" celébrase o patrimonio herdado dos primeiros emigrantes que chegaron a Tampa, cubanos, alemáns, italianos, afro-cubanos, xudeus e españois. O India International Film Festival (IIFF) da Baía de Tampa tamén se realiza en febreiro. En abril o MacDill Air Fest é unha das maiores exhibicións aéreas dos Estados Unidos. O Guavaween, unha celebración na rúa a noite de Halloween co característico ambiente latino na Ybor City. O centro de Tampa acolle a maior colección de anime en Florida, co Metrocon, un acontecemento de tres días que se celebra en xuño ou en xullo no Centro de Convencións de Tampa. Ybor tamén reciben cada ano o "GaYbor Days", unha festa realizado na rúa na que participan LGBT, organízao a GaYBOR District Coalition in Historic Ybor City. O Tampa International Gay and Lesbian Film Festival, o maior festival cinematográfico da cidade, celébrase todos os anos dende 1989 e un dos maiores festivais de cine independente gay do país.
dereita|miniatura|Unha igrexa bautista no Kennedy Boulevard
Relixión
As comunidades relixiosas existen en Tampa dende 1846, cando unha congregación metodista creou a primeira igrexa da cidade, pasando por 1939, cando un mozo de 21 anos, nado en Charlotte e chamado Billy Graham comezou a súa carreira como evanxelista e predicador no centro da cidade, na Franklin Street, ata hoxe en día. Entre as estruturas relixiosas máis importantes están a Sacred Heart Catholic Church, un referente da cidade, que destaca erguida no centro da cidade dende 1905, cando foi construída, é famosa polo seu estilo neorrománico de granito e mármore con vidreiras de orixe alemá feitas a man, A St. James Episcopal House of Prayer, cunha distintiva pedra, que aparece clasificada no Rexistro Nacional de Lugares Históricos, e a igrexa St. Paul A.M.E., que visitaron persoas tan ilustres coma Martin Luther King, Jr., e o presidente Bill Clinton. Tanto a St. James Episcopal House of Prayer como a St. Paul A.M.E recibiron a distinción de lugar de interese por parte do goberno local.
A comunidade relixiosa de Tampa conta cunha ampla representación de denominacións cristiás, entre as que se atopan, os Presbiterianos, os Luteranos, a Ciencia cristiá, a Igrexa de Deus, a Igrexa Unida de Cristo, a Igrexa Filipina Independente, a Unitarismo universalista, a Igrexa da Comunidade Metropolitana, a Igrexa Adventista do Sétimo Día, Igrexa Ortodoxa (grega, Copta, Siria, e a OCA), varios movementos pentecostalistas, anglicanos, os Quakers, Testemuñas de Xeová, e a Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días. Tampa tamén ten varias Sinagogas xudías practicantes Ortodoxos, conservadores, e reformistas.
Ao redor da cidade atópanse varias mesquitas para os practicantes do islam, así como un templo budista para os budistas tibetanos, un Wat Theravada, e varios lugares mais de oración para as relixións hindú e Fe Bahá'í. Tamén a Igrexa da Ciencioloxía, que conta cunha base preto de Clearwater, ten un centro dedicado ao culto na cidade.
miniatura|dereita|Interior do St. Pete Times Forum durante un partido de [[hóckey xeo]]
Deporte profesional
Tampa ten representación nas tres grandes ligas deportivas dos Estados Unidos: a NFL, a NHL e a MLB. Os Tampa Bay Buccaneers da NFL e os Tampa Bay Lightning da NHL teñen a súa sede en Tampa, os Tampa Bay Rays da Major League Baseball xogan ao outro lado da baía, en San Petersburgo. Como indica o seu nome, estes equipos, xunto con algúns outros, representan a toda a área metropolitana da Baía de Tampa. Ademais destes equipos, os Orlando Magic da NBA xogan a unha hora e media de distancia da zona de Tampa.
Hóckey
Os Tampa Bay Lightning, da NHL creáronse en 1992, e actualmente xogan os seus partidos como local no Tampa Bay Times Forum, localizado no distrito de Channelside, no centro de Tampa. En 2004, o equipo gañou o seu primeiro campionato Stanley Cup, derrotando na final aos Calgary Flames.
Béisbol
miniatura|O Tropicana Field en [[2008.]]
A área da Baía de Tampa acolleu durante moito tempo adestramento de primavera, ligas menores, e torneos de béisbol afeccionado. Debido a isto, entre as décadas de 1980 e 1990 houbo certa rivalidade entre os equipos da cidade por ter unha franquía na Major League Baseball, ata que os Tampa Bay Rays (coñecidos orixinalmente como "Devil Rays") comezaron a xogar, en 1998, no Tropicana Field en San Petersburgo. Tras unha década sen conseguir ningún título, os Rays clasificáronse para a World Series de 2008 e gañaron a American League East en 2008 e 2010, e a American League Wild Card en 2011.
No ano 2007, o equipo comezou a buscar un estadio que estivera preto do centro de poboación da zona. O Centro de Tampa barállase como posible localización, entre outros lugares. Varios equipos da Major League baseball realizan a súa pretemporada na zona, e a maioría tamén posúen equipos da Florida State League, que forma parte da Class-A. Os New York Yankees e a súa filial, os Tampa Yankees utilizan o George M. Steinbrenner Field, na Dale Mabry Highway.
Cidades irmandadas
A cidade de Tampa está irmandada coas seguintes cidades:
OTAN
A Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) (en inglés North Atlantic Treaty Organization, NATO e en francés Organisation du traité de l'Atlantique nord, OTAN), tamén denominada Alianza do Atlántico, Alianza do Atlántico Norte ou Alianza Atlántica, é unha alianza militar intergobernamental creada o 4 de abril de 1949 da que forman parte países de Europa e América. As súas funcións cambiaron dende a súa fundación: naceu como organización defensiva para conter ós países comunistas de Europa do leste, que se agruparon no chamado Pacto de Varsovia, e tras a caída do Muro de Berlín facilitouse a entrada a ditos países no tratado, de xeito que hoxe inclúe a maioría deles. No ano 1999 variouse o tratado para permitir outras misións diferentes da pura defensa. España que xa era membro da OTAN dende 1982 confirmou a súa permaneza no referendo do 1986, estatuto que logo ampliou ata a participación actual.
Actualmente o seu obxectivo principal é salvagarda-la soberanía e liberdade dos países membros por medios tanto políticos como militares. No ámbito da defensa, o Tratado establece que unha agresión a un país membro ou grupo de países membros será considerada como unha agresión a tódolos asinantes. Outro obxectivo é potencia-la comunicación con países non membros para estende-la estabilidade alén das fronteiras da OTAN.
O órgano de decisións máis importante da OTAN é o Consello Norte-atlántico que xunta a representantes dos 29 países anualmente.
Costela, Órrea, Agolada
Costela é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
OTAN
Historia
miniatura|upright|esquerda|[[República Federal Alemá (1949–1990)|Alemaña Occidental uniuse á OTAN en 1955, o que levou á formación do rival Pacto de Varsovia durante a guerra fría.|alt=Unha longa sala rectangular con varias filas de individuos sentados a cada lado, e bandeiras colgadas no extremo.]]
O Tratado do Atlántico Norte estivo en gran parte latente ata a Guerra de Corea (1950-1954) feito que dou iniciou o establecemento da OTAN para implementala cunha estrutura militar integrada. Isto incluíu a formación do Cuartel Xeral das Potencias Aliadas de Europa (Supreme Headquarters Allied Powers Europe, SHAPE) en 1951, que adoptou moitas das estruturas e plans militares da Western Union., incluíndo os seus acordos sobre a estandarización de equipos e sobre o estacionamento de forzas militares estranxeiras nos países europeos. En 1952 estableceuse o cargo de Secretario Xeral da OTAN cargo que ocuparia o xeneral británico Hastings Lionel Ismay (1952-1957) como xefe civil da organización. Ese ano tamén levouse a cabo o primeiro gran exercicio militar da OTAN, o Exercicio Mainbrace, e a adhesión de Grecia e Turquía á organización. Tras as Conferencias de Londres e París, permitiuse á Alemaña Occidental rearmarse militarmente, e a ingresar na OTAN en maio de 1955, o que foi, á súa vez, un factor importante na creación do Pacto de Varsovia, dominado polos soviéticos, que delimitou os dous bandos enfrontados da guerra fría.
A construción do Muro de Berlín en 1961 marcou un momento álxido nas tensións da guerra fría, cando 400.000 soldados estadounidenses destinados en Europa. As dúbidas sobre a solidez da relación entre os estados europeos e os Estados Unidos con altibaixos, xunto coas dúbidas sobre a credibilidade da defensa da OTAN fronte a unha posible invasión soviética, levaron ao desenvolvemento de armas nucleares por parte de Francia e á retirada desta da estrutura militar da OTAN en 1966. En 1982, a España recentemente democrática incorporouse á alianza.
As revolucións de 1989 en Europa conduciron a unha reevaluación estratéxica do propósito, da natureza, das tarefas e do enfoque da OTAN no continente. En outubro de 1990, a Alemaña do Leste pasou a formar parte da República Federal de Alemaña e polo tanto tamén da alianza. En novembro de 1990, a alianza asinou en París coa Unión Soviética o Tratado das Forzas Armadas Convencionais en Europa (CFE). O tratado obrigaba reducións militares específicas en todo o continente, que continuaron tras o colapso do Pacto de Varsovia en febreiro de 1991 e a disolución da Unión Soviética en decembro, que eliminou aos principais adversarios de facto da OTAN. Isto deu paso a unha redución do gasto e do equipamento militar en Europa. O tratado CFE permitiu aos asinantes retirar 52.000 pezas de armamento convencional nos seguintes dezaseis anos, e permitiu que o gasto militar dos membros europeos da OTAN diminuíse nun 28 por cento entre 1990 e 2015. En 1990 varios líderes occidentais deron garantías a Mikhail Gorbachev de que a OTAN non se expandiría máis ao leste, como revelaron os memorandos de conversacións privadas. Con todo, o texto final do tratado sobre o acordo final con respecto a Alemaña, asinado ese mesmo ano, non facía ningunha mención á cuestión da expansión cara ao leste.
miniatura|upright|A [[Caída do muro de Berlín en 1989 marcou un punto de inflexión no papel da OTAN en Europa, e esta sección do muro está agora exposta fóra da sede da OTAN.|alt=Dúas seccións altas de formigón do muro nun xardin con céspede diante dun edificio curvo con fiestras de cristal azul.]] Na década de 1990, a organización estendeu as súas actividades a situacións políticas e humanitarias que antes non eran preocupacións da OTAN. Durante a disolución de Iugoslavia, a organización realizou as súas primeiras intervencións militares en Bosnia de 1992 a 1995 e máis tarde no 1999 no bombardeo de Iugoslavia. Estes conflitos motivaron unha importante reestruturación militar posterior á guerra fría. A estrutura militar da OTAN foi recortada e reorganizada, con novas forzas, como o Corpo de Reacción Rápida do Cuartel Xeral do Comando Aliado en Europa.
Politicamente, a organización buscou mellores relacións cos novos estados autónomos da Europa Central e Oriental, e creáronse foros diplomáticos para a cooperación rexional entre a OTAN e os seus veciños durante este período de posguerra fría, incluíndo a Asociación para a Paz e a iniciativa Diálogo Mediterráneo en 1994, o Consello de Asociación Euroatlántica en 1997 e o Consello Conxunto Permanente OTAN-Rusia en 1998. No cume de Washington de 1999, Hungría, Polonia e a República Checa adheríronse oficialmente á OTAN, e a organización tamén publicou novas directrices para a adhesión, cun sistema individualizado para a "ampliación da OTAN". Estes plans regularon a incorporación de novos membros da alianza: Bulgaria, Estonia, Letonia, Lituania, Romanía, Eslovaquia e Eslovenia en 2004, Albania e Croacia en 2009, Montenegro en 2017 e Macedonia do Norte en 2020. A elección do presidente francés Nicolas Sarkozy en 2007 levou a unha importante reforma da posición militar de Francia, que culminou co regreso á súa condición de membro de pleno dereito o 4 de abril de 2009, e que tamén incluíu a reincorporación de Francia á estrutura do mando militar da OTAN, mantendo un elemento disuasorio nuclear independente.
O artigo 5 do Tratado do Atlántico Norte, esixe aos estados membros que acudan en auxilio de calquera estado membro suxeito a un ataque armado, e foi invocada por primeira e única vez ata o momento despois dos ataques do 11 de setembro., despois do cal se despregaron tropas en Afganistán baixo a Forza Internacional de Asistencia para a Seguridade (International Security Assistance Force, ISAF) dirixida pola OTAN. A organización exerceu unha serie de funcións adicionais desde entón, incluíndo o envío de adestradores militares a Iraq, a asistencia nas operacións de loita contra a piratería, e en 2011 impoñendo unha zona de exclusión aérea sobre Libia de acordo coa Resolución 1973 do Consello de Seguridade da ONU.
A anexión de Crimea por parte de Rusia levou a unha forte condena por parte de todos os membros da OTAN, e foi unha das sete veces que foi invocado o artigo 4, que pide consultas entre os membros da OTAN. En ocasións anteriores, foi invocado durante a guerra de Iraq e a guerra civil siria. No cume de Gales de 2014, os líderes dos estados membros da OTAN comprometéronse formalmente por primeira vez a gastar o equivalente de polo menos o dous por cento do seu produto interior bruto en defensa para 2024 feito que antes era só unha pauta informal. No cume de Varsovia de 2016, os países da OTAN acordaron a creación da presenza avanzada mellorada da OTAN, que despregou catro grupos de combate multinacionais do tamaño dun batallón en Estonia, Letonia, Lituania e Polonia. Antes e durante a invasión rusa de Ucraína en 2022, varios países da OTAN enviaron tropas terrestres, buques de guerra e avións de combate para reforzar o flanco oriental da alianza, e varios países volveron invocar o artigo 4. En marzo de 2022, os líderes da OTAN reuníronse en Bruxelas nun cumio extraordinario no que tamén participaron os líderes do Grupo dos Sete e da Unión Europea. Os estados membros da OTAN acordaron establecer catro grupos de batalla adicionais en Bulgaria, Hungría, Romanía e Eslovaquia, e elementos da Forza de Resposta da OTAN foron activados por primeira vez na historia da OTAN.
En xuño de 2022, a OTAN despregou 40.000 soldados ao longo do seu flanco oriental de 2.500 quilómetros de lonxitude para disuadir a agresión rusa. Máis da metade deste número despregouse en Bulgaria, Romanía, Hungría, Eslovaquia e Polonia, cinco países que reúnen unha considerable forza combinada ex-OTAN de 259.000 efectivos. Para complementar á Forza Aérea de Bulgaria, España enviou Eurofighter Typhoons, os Países Baixos enviaron oito avións de ataque F-35, e tamén chegaron avións de ataque franceses e estadounidenses adicionais. A OTAN goza de apoio público nos seus estados membros.
Primeiras operacións
A OTAN non levou a cabo ningunha operación militar durante a guerra fría. Tras o final da guerra fría, as primeiras operacións, Anchor Guard en 1990 e Ace Guard en 1991, foron impulsadas pola invasión iraquí de Kuwait. Enviáronse avións de alerta temperá para cubrir o sueste de Turquía e, posteriormente, despregouse na zona unha forza de reacción rápida.
Intervención en Bosnia e Herzegovina
miniatura|upright|Avións da OTAN que participan en bombardeos aéreos durante a [[Campaña de bombardeos da OTAN de 1995 en Bosnia e Hercegovina|Operación Forza Deliberada despois da masacre de Srebrenica|alt=Un avión de combate co AV marcado na cola despega dunha pista de montaña.]]
A guerra de Bosnia comezou en 1992, como consecuencia da disolución de Iugoslavia. A deterioración da situación levou á Resolución 816 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, do 9 de outubro de 1992, pola que se ordenaba unha zona de exclusión aérea sobre o centro de Bosnia-Herzegovina, que a OTAN comezou a aplicar o 12 de abril de 1993 coa Operación Deny Flight. Desde xuño do 1993 ata outubro de 1996, a Operación Sharp Guard engadiu a aplicación marítima do embargo de armas e as sancións económicas contra a República Federativa de Iugoslavia. O 28 de febreiro de 1994, a OTAN emprendeu a súa primeira acción bélica co derribo de catro avións serbobosnios que violaban a zona de exclusión aérea.
Os días 10 e 11 de abril de 1994, a Forza de Protección das Nacións Unidas solicitou ataques aéreos para protexer a zona segura de Goražde, o que deu como resultado no bombardeo dun posto de mando militar serbobosnio preto de Goražde por dous avións estadounidenses F-16 que actuaban baixo a dirección da OTAN. En represalia, os serbios tomaron como reféns a 150 membros do persoal da ONU o 14 de abril. O 16 de abril un Sea Harrier británico foi derrubado sobre Goražde polas forzas serbias.
O Toural, Vilaboa, Vilaboa
O Toural é un lugar da parroquia de Vilaboa, no concello pontevedrés de Vilaboa, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2014 tiña 99 habitantes (49 homes e 50 mulleres).
Neste lugar está a casa consistorial de Vilaboa, así como o CPI O Toural, o centro de saúde de Vilaboa e outros servizos. Entre o seu patrimonio está a igrexa parroquial xunto coa casa reitoral e a hórrea do Toural, e dous petos de ánimas.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
O Campo, Trasparga, Guitiriz
O Campo é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
The Wildfire (If It Was True)
"The Wildfire (If It Was True)" é unha canción da banda de garage rock sueca Mando Diao, editado como sinxelo do seu álbum Ode to Ochrasy no ano 2007. Foi lanzado só como descarga dixital, aínda que se fixeron un feixe de CDs promocionais para a radio. Nos Estados Unidos expandeuse e apareceu como un EP, quitándolle a remestura da cara-b e engadíndolle tres temas de distintas edicións europeas. "With Or Without Love" aparece orixinalmente na edición limitada de Ode To Ochrasy, "A Hard Day's Night" no sinxelo europeo de "TV & Me" e "Spit On Your Love" na edición alemá de "Good Morning, Herr Horst".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Björn Dixgård e Gustaf Norén, agás "A Hard Day's Night" por John Lennon e Paul McCartney.
Fábrica, Lobios, Lobios
Fábrica é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin noINE nin no IGE
Barcia, Lalín
Santo Estevo de Barcia é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 261 habitantes (141 mulleres e 120 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 323 habitantes.
Patrimonio
O castro de Barcia está conformado por un recinto de planta oval e defensas no exterior. A coroa mide no eixo N-S uns 75 m no interior e 100 m ao exterior. Se se teñen en conta tamén as defensas exteriores, a lonxitude é de 110 m. O eixo O-L mide 55 m no interior e 85 m no exterior. A coroa está enteiramente rodeada por un parapeto, agás nunha zona do sector oeste e nun punto no leste (quizais aquí se atope afectado polo acondicionamento do terreo para unha vivenda). O parapeto acada unha altura máxima duns 3,5 m.
O pazo dos Xil é unha casa fidalga, fundada no século XVII por Antonio Gil, que chegou a ser das máis ricas na comarca.
A igrexa de Santo Estevo de Barcia é de construción recente, a súa torre e fachada datan de 1878. Ao seu carón érguese un cruceiro cun altar para a procesión do Corpus, con imaxes do Crucificado e a Dolorosa sobre o seu capitel.
Provincia de Phang Nga
Phangnga ou Phang Nga (en tai พังงา), é unha provincia (changwat) do Sur da Tailandia, nas costas do Mar de Andaman. A súa capital é a cidade de Phangnga.
Limita polo norte coa Provincia Ranong, polo leste coas Pronvicias Surat Thani e Krabi (sueste), e ao sur áchase Phuket, que é unha illa.
Chengdu
é unha cidade da China, capital da provincia de Sichuan, na bacía do mesmo nome pertencente ao curso medio do río Yangtzé, no centro do país.
Provincia de Phang Nga
Distritos
esquerda|180px|Mapa dos distritos Phang Nga subdivídese en 8 ditritos (amphoe), os cales se debullan logo en 48 comunas (tambon) e 314 poboados (muban).
Chengdu
Historia e características
A beira dun dos seus afluentes, o río Min, que irriga a fértil chaira de Chengdu. A municipalidade, de 12.346 km², ten unha poboación de arredor de 16 millóns de persoas (2019), dos que 4 520 000 (1-1-2005) habitan a cidade propiamente.
De fundación tan antiga coma a dinastía Zhou (1027-256 aC), coa trama en grella ortogonal típica do urbanismo chinés primixenio, foi sempre a principal capital desa rexión inda que periférica respecto as capitais imperiais.
Prestixioso centro manufactureiro de teas, brocados e lacados, asemade cultural coma conservador das esencias da ópera chinesa, converteuse dende a segunda guerra mundial nunha metrópole industrial e comercial.
Costela (homónimos)
Unha costela é un óso que forman parte do esqueleto do tórax nos animais vertebrados.
Amais, o topónimo galego Costela pode referirse a:
Torricella Sicura
miniatura|200px|Torricella Sicura Torricella Sicura é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 2.724 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 54 km², cunha densidade de poboación de 50 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Campli, Cortino, Rocca Santa Maria, Teramo e Valle Castellana.
Indoeuropeística
A indoeuropeística (ou lingüística indoeuropea) é a rama da lingüística histórica e da lingüística comparada que se ocupa da reconstrución da lingua indoeuropea e das evolucións históricas das linguas indoeuropeas. Xurdida con base científica no segundo decenio do século XIX, ten elaborado e válese principalmente do método comparativo que permite, a través da comparación entre as linguas coñecidas, a identificación de correspondencias estruturais sistemáticas, a través das cales é posíbel elaborar un cadro de conxunto da lingua indoeuropea que non nos é coñecida per se, xa que é unha lingua prehistórica que non deixou testemuños directos. Xunto coa arqueoloxía e a historia, a indoeuropeística tenta tamén reconstruír, sempre por vía indutiva, as características do pobo indoeuropeo que falou tal lingua, e o seu posterior espallamento que deu orixe aos pobos indoeuropeos historicamente coñecidos.
A fase pioneira (séculos XVII-XVIII)
A finais da Idade Media viaxeiros e mercadores notaron, casualmente e esporadicamente, algunhas semellanzas entre as linguas europeas e as da India, sen estar porén en condicións de fornecer explicacións para tal afinidade. En particular, foi o florentino Filippo Sassetti quen notou no 1585 singulares semellanzas entre o sistema dos numerais latinos e os do lingua sánscrita. Nesa época non foi posíbel captar a importancia da observación, que non atinxía a coincidencias casuais senón sistemáticas; analogamente, permaneceron no nivel de mera curiosidade as observacións doutras tantas correlacións no campo do sistema da terminoloxía de parentesco. A primeira formulación da existencia dun devanceiro común de gran parte das linguas históricas de Europa e da Asia centro-occidental aparece en 1686, cando Andreas Jäger presentou, no seu De lingua vetustissima Europae, a hipótese de que o grego, o latín, as linguas xermánicas, as linguas célticas,o eslavo e o persa fosen o resultado da evolución dunha lingua extinta, parlada antigamente nas proximidades do Cáucaso e á que deu o nome de "escitocéltico".
miniatura|William Jones No curso do século XVIII os progresos no campo foron limitados, se ben paralelamente se foi asentando entre os europeos o coñecemento, ata agora bastante superficial, da lingua sánscrita. Decisiva, neste senso, foi a dominación británica da India. O 2 de febreiro de 1786 William Jones, orientalista británico que na India traballaba como xuíz no Tribunal Supremo de Calcuta, pronunciou, ante a Asiatic Society de Bengala que el mesmo fundara e da que era presidente, o discurso que se considera o punto de inflexión no camiño do nacemento da indoeuropeística. :
Limitándose a establecer a existencia desta familia lingüística, Jones abriu o camiño para que outros indagasen sistematicamente tales relacións lingüísticas. Independente e contemporaneamente, en Europa viñeron importantes contribucións por parte dos irmáns Schlegel: August Wilhelm editou o Bhagavad Gita e o Ramayana; Friedrich no 1808 publicou Über die Sprache und Weisheit der Indier, considerado un dos textos fundacionais da tipoloxía lingüística. No seu ensaio, Schlegel apuntou unha clasificación morfolóxica (linguas flexivas, linguas aglutinantes etc.) e, no campo específico da protoindoeuropeística, reafirmou a existencia dun parentesco xenético entre sánscrito, persa, grego, latino etc. A profunda influencia de Schlegel sobre cultura europea contemporánea foi decisiva para dirixir a atención da comunidade científica cara á elaboración das primeiras bases da indoeuropeística. Tras a primeira e mediocre gramática de Paulino de San Bartolomeu (Sidharubam seu Gramática Samscrdamica, publicada en Roma no 1790), no 1805 Henry Thomas Colebrooke deu ao prelo A Grammar of the Sanscrit Language, que se converteu no punto de referencia de toda a lingüística europea e que fixo posíbel a fundación mesma da indoeuropeística.
Nacemento e desenvolvemento da indoeuropeística como ciencia (século XIX)
Cronoloxicamente anterior, pero non difundido ata o traballo de Bopp foi o do danés Rasmus Christian Rask, Undersøgelse om det gamle Nordiske eller Islandske Sprogs Oprindelse (redactado no 1814, publicado en 1818). Os resultados de Rask son en gran parte semellantes aos de Bopp; porén, o diverso camiño seguido polos dous estudosos (Bopp era orientalista, Rask xermanista) levou aos dous traballos a solucións complementarias: se a Bopp lle debemos a identificación das correspondencias sistemáticas dos sistemas morfolóxicos, a Rask vai o mérito de ter identificado análogas correspondencias no campo da fonética.
Con Bopp e Rask establecéronse os fundamentos da indoeuropeística. Grazas ao método comparativo, situado entre os instrumentos máis rigorosos e dignos de confianza ao dispor das ciencias humanas, foi inmediatamente posíbel identificar como membros da familia lingüística indoeuropea o grego, o latín, as linguas xermánicas e as linguas indoiranias; a pertenza ao grupo das linguas célticas, sostida por Rask e posta como hipótese desde os momentos pioneiros da indoeuropeística, foi demostrada definitivamente por Bopp no 1838, cando o lingüista alemán puidera xa, grazas ao desenvolvemento contemporáneo das respectivas filoloxías, incluír no elenco sen dúbida tamén as linguas bálticas e as linguas eslavas. Tamén foi Bopp que recoñeceu a indoeuropeidade da lingua albanesa, mentres a da lingua armenia como rama propia, particularmente problemática a causa da extrema evolución do material lingüístico indoeuropeo orixinario, non chegou ata o 1875 grazas a Heinrich Hübschmann.
Reconstrución
Unha vez establecida a existencia mesma da familia lingüística indoeuropea, a neonata disciplina dedicouse ao intento de reconstruír a protolingua común - o indoeuropeo, - a través da rigorosa aplicación do método comparativo. Os primeiros indoeuropeístas como Bopp non pensaron tampouco na posibilidade de tal reconstrución, pero a xeración seguinte de lingüistas foi bastante máis optimista: August Schleicher mesmo chegou a compoñer en “indoeuropeo” unha fábula, A ovella e os cabalos. Alén dos excesos de optimismo, a obra de reconstrución levouna adiante principalmente a Escola neogramática alemá (os Junggrammatiker: Hermann Osthoff, Karl Brugmann, August Leskien, Berthold Delbrück, Hermann Paul), que chegou a definir unha primeira, "clásica" reconstrución do indoeuropeo. Os neogramáticos, inspirados polas investigacións contemporáneas no campo da filoloxía xermánica que arribaron á definición da Lei de Grimm e da Lei de Verner, identificaron unha serie de leis que regulaban as relacións fonéticas no paso do indoeuropeo reconstruído ás linguas indoeuropeas históricas; particular relevo ten a Lei de Leskien, segundo a cal o cambio fonético, en igualdade de condicións, ten sempre o mesmo resultado, sen excepcións. Ademais, os neogramáticos introduciron tamén os principios, complementarios á Lei de Leskien, da analoxía e do préstamo. A reconstrución neogramática atopou a súa síntese definitiva na monumental Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen (1897-1916) de Brugmann, que representou por decenios o punto de referencia da indoeuropeística.
Reducionismo
Nos primeiros decenios do século XX a síntese neogramática foi obxecto de repetidos intentos de reducionismo: o complexo fonolóxico e morfosintáctico do indoeuropeo reconstruído polos neogramáticos resultaba cada vez máis insatisfactorio, quer pola súa excesiva rixidez, quer pola súa excesiva riqueza de estruturas. Tal tendencia reducionista recibiu un decisivo impulso tras o desciframento da lingua hitita, levada a cabo polo checo Bedřich Hrozný no 1917: o hitita resultou ser non só a lingua indoeuropea de testemuño máis antigo, senón que ademais se separaba significativamente do paradigma neogramático, fundado sobre o axioma dun maior arcaísmo - e polo tanto dunha maior relevancia para definir a lingua común - do grego e do sánscrito. O descubrimento do hitita puxo en crise o "paradigma grego-sanscritista" dos neogramáticos, impoñendo a busca dunha nova reconstrución do indoeuropeo común.
miniatura|esquerda|Versión en [[Lingua hitita|hitita do Tratado de Qadeš ("Kinza" en hitita) entre o rei dos hititas Muwatallis II e o faraón exipcio Ramsés II, selado en -1274 e atopado nos arquivos reais de Ḫattuša. É o tratado de paz máis antigo que existe e consérvase no Museo arqueolóxico de Istanbul.]]
miniatura|Ferdinand de Saussure.
Gennaro Acciardi
Gennaro Acciardi, nado o 30 de setembro de 1809 en Nápoles e finado o 14 de marzo de 1883, foi un eclesiástico latino, bispo de Anglona-Tursi, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Indoeuropeística
Reducionismo
O reducionismo operou en todos os ámbitos da lingua reconstruída. No campo fonético, interesou quer o vocalismo quer o consonantismo. O sistema vocálico reconstruído polos neogramáticos prevía dez vogais (a/e/i/o/u, cada unha nas dúas variedades longa e breve), pero xa o suízo Ferdinand de Saussure na Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes (1878) criticou a pobre base comparativa de /a/; a eliminación de /a/ tería xerado, porén, un sistema e/i/o/u tipoloxicamente inaceptábel, polo que se propuxo unha diferente reconstrución do vocalismo na serie a/e/i/u, tipoloxicamente válida e rica en implicacións dialectolóxicas. Actualmente as dúas hipóteses - con cinco ou catro vogais - son as que obteñen maior consenso entre os indoeuropeístas; pouco seguimento tiveron as propostas de reducir as vogais a dúas (e/o, para o polaco Jerzy Kuryłowicz ou o español Francisco Rodríguez Adrados) ou mesmo a unha (para o francés André Martinet).
Gennaro Acciardi
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Indoeuropeística
Reducionismo
A atención da indoeuropeística estivo catalizada polo debate sobre a Teoría das laringais, postulada xa por De Saussure no Mémoire e retomada polo danés Hermann Möller, polo francés Albert Cuny e por Jerzy Kuryłowicz. Xa antes do descubrimento do hitita postulárase a presenza de tres fonemas laringais (/h1/, /h2/, /h3/) responsábeis dalgunhas anomalías no vocalismo indoeuropeo, pero tal hipótese, fundada sobre a reconstrución interna e non sobre o método comparativo posto que non había testemuño de tales fonemas, encontrou ao principio amplas resistencias. Foi o testemuño do hitita, que efectivamente presenta este tipo de sons, o que despexou a estrada á afirmación da teoría, na formulación xeralmente compartida do francés Émile Benveniste (Le vocabulaire des institutions indo-européennes, 1969). Un éxito menor tiveron as propostas dun número distinto de laringais, dunha a dez; restan porén neste ámbito algúns puntos sen resolver, quer sobre o número de sons, quer sobre a súa realización fonética efectiva.
The Psychedelic Furs
The Psychedelic Furs é unha banda inglesa de post-punk fundada no ano 1977. Liderada polo vocalista Richard Butler e o seu irmán Tim Butler no baixo, The Psychedelic Furs é un dos moitos grupos saídos da escena británica do post-punk. A súa música pasou a través de distintas fases, dun austero art rock inicial a tocar posteriormrnte o new wave e o hard rock.
Indoeuropeística
Reducionismo
O paradigma neogramático prevía para as oclusivas cinco ordes (labial, dental, velar, palatal e labiovelar) e catro series (sonora, xorda, sonora aspirada, xorda aspirada), cun total de vinte fonemas. Tamén neste caso o afán reducionista vén de De Saussure, e levou a Kuryłowicz a excluír do inventario as xordas aspiradas; tamén as ordes foron obxecto de reducionismo, coa boa acollida da exclusión das palatais proposta polo francés Antoine Meillet. O sistema que resulta (sonora/xorda/sonora aspirada) presenta con todo graves inconvenientes tipolóxicos, aos cales a indoeuropeística buscou unha solución postulando a Teoría das glotais. Elaborada en modo independente polo francés André-Georges Haudricourt, polos soviéticos Vjačeslav Vsevolodovič Ivanov e Tamaz V. Gamkrelidze e polo estadounidense Paul J. Hopper, tal hipótese fornécelle ao indoeuropeo un sistema de oclusivas sonora/xorda/xorda glotalizada tipoloxicamente aceptábel, introducindo porén novas dificultades aínda obxecto de elaboración por parte da disciplina.