cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Óso
Formacións óseas
Os ósos poden formar diversos tipos de estruturas en función das súas necesidades:
Alteracións dos ósos
O sistema esquelético está exposto a patoloxías de natureza circulatoria, inflamatoria, neoplásica, metabólica e conxénita, tal como os outros órganos do corpo. Aínda que non existe un sistema estandarizado de clasificación, os trastornos dos ósos son numerosos e variados.
Deformacións
As malformacións conxénitas dos ósos non son moi frecuentes, e polo xeral inclúen a ausencia dalgún óso —tal como unha falanxe— ou a formación de ósos adicionais como unha costela. Outras deformacións inclúen o sindactilismo, que é a fusión de dous dedos adxacentes; ou o aracnodactilismo, no que aparecen dedos coa aparencia dunha araña, asociado co síndrome de Marfan. A acondroplasia é o trastorno do crecemento óseo máis frecuente e a principal causa de ananismo.
Fracturas
Unha das afeccións óseas máis comúns é a fractura. Estas resólvense por procesos naturais, tras a aliñación e inmobilización dos ósos afectados. No proceso de cura, os vasos sanguíneos danados desenvolven unha especie de hematoma óseo que servirá como adhesivo e posteriormente irase formando un tecido fibroso ou conxuntivo composto por células chamadas osteoblastos, as cales crearán un calo óseo que unirá as partes separadas. Porén, a falta de tratamento ou de inmobilización pode ocasionar un crecemento anormal. Os métodos para acelerar a recuperación dun óso inclúen a estimulación eléctrica, ultrasóns, enxertos óseos e substitutos orgánicos con compostos cálcicos, tales como ósos de cadáveres, coral e cerámicas biodegradables.
Osteoxénese imperfecta
A osteoxénese imperfecta é máis coñecida como a enfermidade dos ósos de vidro. É unha enfermidade conxénita que se caracteriza porque os ósos das persoas que a padecen parten moi facilmente, con frecuencia tras un traumatismo ou ás veces sen causa aparente.
Esta doenza está causada pola falta ou a insuficiencia de coláxeno, por causa dun problema xenético.
Osteoporose
A osteoporose é o termo xeral para definir a porosidade do esqueleto causada por unha redución da densidade ósea. A osteoporose secundaria é a máis frecuente e asociada coa terceira idade, a menopausa e a actividade física reducida.
Roscón
dereita|250px|miniatura|Roscón de Reis
O roscón ou pan de ovo é un bolo de pan doce en forma de rosca (aínda que tamén pode ser en forma de barra ou trenza) feito con ovos, leite, fariña, manteiga e azucre, típico dos xantares de domingo e das festas de Galicia, especialmente por Pascua e Reis (tradicionalmente tamén pola matanza e as vodas ). Tamén é típico nalgunhas zonas de España (e por influencia Hispanoamérica), Portugal, Francia e Bélxica, especialmente o día de Reis.
O roscón orixinal tería sido un simple biscoito (tipo bica) en forma de rosca. O roscón típico actual adoita ser un doce mesto e pesado, vernizado con ovo, que se adorna con froita confeitada ou cristalizada de varias cores (cereixas, laranxas, ameixas, peras etc.), e montes de azucre.
Nalgúns casos (raramente en Galicia) pode encherse de nata, crema, chocolate, cabelo de anxo etc. No do día de Reis métenselle "sorpresas" no interior (figuriñas e un feixón).
Ingredientes
miniatura|Roscón de Reis. Opcional: Adorno:
A rosca de Pascua
En Cataluña, Aragón e outras zonas do levante español faise para comer o Luns de Pascua, a mona, un pastel que tradicionalmente consistía nun tortell (roscón ou pan de ovo).
A rosca de Reis
A súa orixe semella estar ligada coas saturnais romanas, festas dedicadas ao deus Saturno co obxecto de que o pobo romano en xeral puidese celebrar os días máis longos que empezaban a vir tras o solsticio de invierno. Para estes festexos, elaborábanse unhas tortas redondas con figos, dátiles e mel, que se partillaban por igual entre os plebeos e escravos. Xa no século III, no interior da rosca metíase a faba seca, e o afortunado ao que lle tocaba era nomeado rei de reis durante un curto período de tempo establecido de antemán. Dende os romanos existen xogos da faba na península ibérica.
Julio Caro Baroja recolle na súa obra "El Carnaval" dúas testemuñas do século XII sobre a Rosca de Reis; o primeiro corresponde ao Reino de Navarra, a segunda corresponde a Ben Quzman, poeta andalusí, que nas súas Cantigas describe unha tradición semellante cunha torta (hallón, vocábulo que permanece en Granada) no ano novo que contiña unha moeda.
En Francia toman o Gâteau des Rois, tamén chamado Couronne des Rois, que é idéntico ao roscón galego, e a Galette des Rois propia do norte do país, que se fai con masa follada e se pode reencher cunha crema a base de améndoas moídas, azucre, unha pouca manteiga e xema de ovo.
En Cataluña fan o Tortell de Reis, tamén igual ao pan de ovo galego. En calquera caso, a popularidade do roscón de Reis no conxunto de España semella relativamente recente.
Children of the Corn (filme)
Children of the Corn é un filme estadounidense dirixido por Fritz Kiersch que foi estreado en 1984. Primeiro filme da saga baseada na novela de Stephen King.
Sinopse
Unha parella nova que está de viaxe chega a un apartado pobo de Nebrasca onde non hai adultos. Axiña fan un terrorífico descubrimento: todos foron asasinados polos nenos do lugar, que viven como unha fanática comunidade relixiosa que rende culto a unha estraña deidade dos campos de maínzo.
Thérèse Raquin
Thérèse Raquin é a terceira novela do escritor francés Émile Zola e publicouse en 1867. A obra, dividida en tres partes, presenta os trazos que fixaran os alicerces do naturalismo desenvolvido anos máis tarde na literatura co ciclo de Rougon-Macquart. Así mesmo, permitirá que o público parisiense coñeza o autor galo. Será el mesmo quen se faga cargo da posta en escena, en 1873, dunha peza de teatro inspirada na súa novela e intitulada Thérèse Raquin : drame en 4 actes.
Trama
Unha moza chamada Thérèse casa co seu curmán Camille, co cal vive, cas da tía, condenada a unha existencia monótona. Pouco teempo despois da voda, o rapaz leva con el para a casa a un amigo, Laurent, polo cal Teresa se sente atraída; comenzan pois unha relación, que acabará cun crime, e en consecuencia con remorsos.
Adaptacións
A obra literaria foi levada ao cinema e á televisión en varias ocasións. Dúas das adaptacións máis notables son a película francesa Thérèse Raquin de 1953, do director Marcel Carné, protagonizada por Simone Signoret e Raf Vallone; así como o filme estadounidense In Secret de 2013, coas interpretaciones de Elizabeth Olsen como Thérèse e Jessica Lange como Madame Raquin. Oscar Isaac e Tom Felton interpretan a Laurent e a Camille respectivamente.
Abrazar, estender e extinguir
Abrazar, estender e extinguir (Embrace, extend and extinguish en inglés), ás veces Abrazar, estender e exterminar ou, máis simplemente, Abrazar e estender, é un slogan aparentemente utilizado internamente por Microsoft Corporation para describir a súa estratexia de introdución de produtos, utilizando standards amplamente utilizados, para estender eses standars con solucións propietarias e finalmente utilizar esas diferenzas e a súa posición no mercado en detrimento da competencia. A frase apareceu nunha canción dun empregado anónimo de Microsoft e foi utilizada durante a "guerra dos navegadores" para enfrontarse a Netscape, Java e a Internet.
A estratexia
Esta suposta estratexia ten tres fases:
McDonnell Douglas DC-10
O McDonnell Douglas DC-10 é un trimotor de longa distancia fabricado por McDonnell Douglas. Dous dos seus motores sitúanse en góndolas baixo as ás, mentres que o terceiro atópase na parte traseira da fuselaxe, debaixo do estabilizador vertical. Foi concibido coma sucesor do McDonnell Douglas DC-8 en operacións de longo percorrido, e para competir co Airbus A300 en rutas de medio percorrido, así coma co Lockheed L-1011 Tristar.
Abrazar, estender e extinguir
A estratexia
O Departamento de Xustiza dos Estados Unidos e os opositores a Microsoft aseguran que o obxectivo desta estratexia é lograr o monopolio nunha categoría de produtos. Microsoft afirma que a estratexia non é anti-competitiva senón un exercicio da súa capacidade de innovación.
McDonnell Douglas DC-10
Realizou o seu voo de estrea o día 29 de agosto de 1970 e entrou en servizo o 6 de agosto de 1971 coa aeroliña American Airlines. A configuración típica é de 270 asentos en dúas clases. O inicial DC-10-10 tiña un alcance de 6, 00 km para voos transcontinentais, e o -15 tiña motores máis potentes. Os modelos -30 e -40 eran máis pesados e incluían un treceiro pé na tren de aterraxe principal, tendo un alcance de ata 9 600 km.
Algúns modelos baseados no DC-10-30 foron construídos para a Forza Aérea dos Estados Unidos coma avións cisterna para reabastecemento en voo, versión coñecida coma KC-10 Extender.
Abrazar, estender e extinguir
Exemplos
As distintas versións do Internet Explorer non seguen as normas padrón de HTML tal e como as enuncia o World Wide Web Consortium.
McDonnell Douglas DC-10
Un fallo de deselo nas portas de carga causou un historial de seguridade deficiente nas súas primeiras operacións. Tras o accidente do voo 191 de American Airlines (o peor ocorrido nos Estados Unidos), a Administración Federal de Aviación (FAA) deixou en terra todos os DC-10 estadounidenses en xuño de 1979. En agosto de 1983 McDonnell Douglas anunciou que pararía a fabricación debido á falta de pedidos, xa que o modelo tivo unha aprehensión do público xeneralizada tras o accidente de 1979 e pola súa pobre reputación polo seu alto consumo de combustible. Os fallos de deseño arranxáronse e a súa frota voou máis horas, acadando un récord de seguridade comparable ao de avións semellantes do seu tempo.
Desenvolvemento
Tras unha fracasada proposta para o programa CX-HLS (Heavy Logistics System) da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1965, Douglas Aircraft comezou estudos baseados no seu deñeño para o CX-HLS. En 1966 American Airlines ofreceu unha especificación aos fabricantes para un avión de fuselaxe ancha máis pequeno que o Boeing 747 pero capaz de voar rutas longas semellantes dende aeroportos con pistas máis curtas. O DC-10 converteuse no primeiro avión de pasaxeiros de McDonnell Douglas tras a fusión entre McDonnell Aircraft Corporation e Douglas Aircraft Company en 1967. Unha primeira proposta de deseño do DC-10 era un avión de dobre cuberta con catro motores cunha capacidade máxima de 550 pasaxeiros e unha lonxitude semellante ao DC-8. A proposta arquivouse en favor dun avión trirreactor dunha única cuberta cunha capacidade máxima de 399 pasaxeiros e unha lonxitude semellante ao DC-8 Super 60.
O 19 de febreiro de 1968, no que se supoñía ía ser un golpe de graza para o seu competidor Lockheed L-1011, George A. Spater, presidente de American Airlines, e James S. McDonnell de McDonnell Douglas anunciaron a intención da aeroliña de mercar o DC-10. Isto foi un shock para Lockheed e houbo un acordo xeral dentro da industria aeronáutica estadounidense de que American Airlines deixara aos seus competidores na porta de saída. Xunto coa decisión de American Airlines de anunciar o pedido do DC-10, tamén se dixo que a aeroliña declarara a súa intención de ter o motor turboventilador Rolls-Royce RB211 nos seus DC-10.
O DC-10 foi pedido primeiro polos seus clientes de lanzamento American Airlines con 25 pedidos, e United Airlines con 30 e 30 opcións en 1968. O primeiro DC-10, un serie 10, fixo o seu voo de estrea o 29 de agosto de 1970. Tras un programa de probas de 1 551 horas en 929 voos, o DC-10 recibiu o seu certificado da FAA o 29 de xullo de 1971, e entrou en servizo con American Airlines o día 5 de agosto, nun voo entre Os Ánxeles e Chicago, estreándose con United Airlines tamén ese mes. Os DC-10 de American iñan unha configuración de 206 asentos e os de United de 222; os dous tiñan seis asentos por fila en primeira clase e oito en clase económica. A semellanza de deseño do DC-10 e o Lockheed L-1011, as súas capacidades de pasaxeiros, e as datas de lanzamento resultaron nunha competición de vendas que afectaron á rendabilidade do avión.
Variantes
miniatura|260x260px|DC-10-10 de [[American Airlines]]
Variantes de longo alcance
miniatura|260x260px|DC-10-30 de [[Monarch Airlines]]
miniatura|260x260px|DC-10-40 de [[Northwest Airlines]]
Versións cisterna
miniatura|260x260px|DC-10 Air Tanker O KC-10 Extender é unha versión militar do DC-10-30CF para o reabastecemento de avións en voo. O avións foi solicitado pola Forza Aérea dos Estados Unidos e entregado dende 1981 ata 1988, fabricñandose un total de 60 aparellos.
O KDC-10 é un avión de reabastecemento para a Real Forza Aérea dos Países Baixos. Estes eran conversións de avións civís DC-10-30CF a un estándar semellante ao KC-10. As compañías de reabastecemento Omega Aerial Refueling Services e Global Airtanker Service operaron dous avións KDC-10 para alugar. Construíronse catro unidades.
O DC-10 Air Tanker é un avión de loita contra incendios baseado no DC-10 que usa depósitos de auga modificados de Erickson Air-Crane.
Museo Diocesano e Catedralicio de Lugo
Descrición
miniatura|esquerda|[[Réplica do Crismón de Quiroga, do s. V, procedente da igrexa de Santa María da Ermida (Quiroga, Lugo), exposto no Museo Diocesiano e Catedralicio de Lugo.]] miniatura|Cancela de Saamasas O museo Diocesano atópase dentro da catedral de Lugo. Foi fundado en 1918 por Alfredo Lorenzo López. Accédese ao mesmo a través do claustro proxectado por Frei Gabriel das Casas e executado por Fernando de Casas Novoa entre 1708 e 1714. O museo está formado polo claustro, o triforio da catedral e outras dependencias próximas. No museo expóñense máis de dúas mil pezas de diverso carácter e interese, a máis importante das cales, e máis coñecida, é o Crismón de Quiroga de comezos do século V.
Despois de tres anos de reformas, reabriu en 2017.
Alcáçovas
Alcáçovas é unha freguesía portuguesa do concello de Viana do Alentejo, con 268,13 km² de superficie e 2.111 habitantes (2011). (Densidade: 7,9 h/km²).
Foi vila e sede de concello entre 1258 e 1836. Estaba constituído apenas pola freguesía da sede e tiña, en 1801, 1 613 habitantes.
A vila foi o lugar onde se asinou, o 4 de setembro de 1479, o tratado de Alcáçovas (ou tratado de Alcáçovas-Toledo) entre Afonso V e os Reis Católicos, que puxo fin á Guerra de Sucesión de Castela. O duplo nome do tratado débese a que foi inicialmente asinado na vila portuguesa por Afonso V de Portugal, e posteriormente ratificado na cidade de Toledo o 6 de marzo de 1480 polos Reis Católicos.
Christiansted
Christiansted é unha cidade nas Illas Virxes Estadounidenses, na illa de Santa Cruz.
A cidade ten pequenos hoteis e moitos restaurantes. Varias tendas de mergullo operan na cidade, o peirao ten acceso a moitas atraccións de mergullo no lado norte da illa. Un pequeno punto de interese é Protestant Cay, un illote preto de Christiansted.
O botánico Julius von Röhr comezou un xardín botánico en Christiansted no século 18 e produciu unha serie de paisaxes da illa.
Héctor Germán Oesterheld
Héctor Germán Oesterheld, nado en Buenos Aires o 23 de xullo de 1919 e desaparecido en 1977, presumiblemente morto en 1978 , foi un escritor de historietas e relatos breves. arxentino, fillo do alemán Fernando Oesterheld e a española Elvira Ana Puyol. É un dos artistas de traxectoria máis extensa da historieta arxentina
Traxectoria
Ao tempo que estudaba Xeoloxía, traballou como corrector e en 1943 publicou a súa primeira obra ("Truila e Miltar") no suplemento do xornal La Prensa. Tras terminar a súa licenciatura, casou con Elsa Sánchez. Decidiu abandonar a Xeoloxía e dedicarse a escribir.
Museo Centro Gaiás
O Museo Centro Gaiás é un centro de exposicións situado dentro do complexo arquitectónico da Cidade da Cultura en Santiago de Compostela. Foi inaugurado no ano 2011 e comezou a funcionar no ano 2012. Acolle exposicións temporais relacionadas sempre con Galicia e é de titularidade pública.
Héctor Germán Oesterheld
Traxectoria
Comezou a traballar para as editoriais Codex e Abril achegando relatos infantís e de divulgación científica. Produciu os seus primeiros guións de historieta para a revista Cinemisterio, da editorial Abril, en 1951: "Alan e Crazy", "Lord Commando" e "Ray Kitt"; este último marcou o inicio da súa colaboración con Hugo Pratt.
Museo Centro Gaiás
Arquitectura
O edificio foi deseñado polo arquitecto estadounidense Peter Eisenman dentro do proxecto de Cidade da Cultura, e é o de maior altura de todo o complexo. O edificio ten 6 plantas; as tres superiores están adicadas case en exclusiva a ó espazo expositivo; as plantas 0 e -1 teñen varios usos, podendo ser empregadas como espazo expositivo, ou para albergar eventos de todo tipo, concertos, teatro, proxeccións, coloquios, conferencias ou actividade lúdicas. Ó mesmo tempo a planta 0 posúe unha cafetería e a propia recepción do centro e unha das vistas mais icónicas do complexo. Por último a planta -2 emprégase para cuestións técnicas como a almacenaxe de obra.
Héctor Germán Oesterheld
Traxectoria
O primeiro dos seus personaxes importantes foi o piloto de probas Bull Rocket, que apareceu por primeira vez no número 176 da revista Misterix de 1952, debuxado polo italiano Paul Campani.
Museo Centro Gaiás
2012
miniatura|Miliario romano da [[Ponte do Burgo (Pontevedra) na exposición Gallaecia Petrea.]] A primeira exposición que se celebrou no museo foi Gallaecia Petrea, un percorrido polo traballo en pedra en Galicia dende a prehistoria ata a escultura contemporánea. Rematouse o ano coa exposición Códices na que estivo exposto xunto a outros códices o Códice Calixtino, só uns poucos meses despois de que fose recuperado polas autoridades tras o seu roubo.
Héctor Germán Oesterheld
Traxectoria
A este seguiu o Sarxento Kirk en 1953, con Pratt. Aínda que partindo do xénero clásico do western, encarouno dunha forma innovadora, eludindo os habituais clichés do xero. Orixinalmente Oesterheld pensara en Kirk como nunha sorte de Martín Fierro na Pampa arxentina, pero a editorial solicitoulle que situase a acción nos Estados Unidos.
Museo Centro Gaiás
2013
Tras o remate de Códices expúxose no Gaiás, Orinoco, que percorría o río suramericano e afondaba no coñecemento das tribos que habitan nun dos lugares máis remotos do planeta.
Héctor Germán Oesterheld
Traxectoria
No número 297 de Raio Vermello apareceu o boxeador O Indio Suárez, debuxado por Carlos Freixas.
Museo Centro Gaiás
2014
Produciuse Agua Doce que empregando a auga como vehículo condutor presentou obra de artistas como Gerhard Richter, Hans Haacke, John Constable, Piranesi, Jenaro Pérez Villaamil, Oskar Kokochka, Louise Bourgeois, Olafur Eliasson, Mario Merz, Chema Madoz, Richard Pare, Cristina García Rodero ou David Hockney.
Héctor Germán Oesterheld
Traxectoria
Os seus personaxes comezaron a ser populares. Nesta época colaborou tamén coas editoriais Códex e Columba.
Museo Centro Gaiás
2014
O ano rematou con Cinegalicia 25 na que aproveitando os 25 anos da estrea de Sempre Xonxa de Chano Piñeiro, Continental de Xavier Villaverde e Urxa de Carlos Piñeiro e Alfredo García Pinal facía un percorrido polo audiovisual galego.
Héctor Germán Oesterheld
Ediciones Frontera
miniatura|Oesterheld nos tempos de Editorial Frontera. En 1957 fundou, xunto co seu irmán Jorge, Ediciones Frontera, que comezaría publicando versións noveladas das historietas de Bull Rocket e o Sarxento Kirk. O éxito impulsou a Oesterheld a publicar as revistas Hora Cero e Frontera, a maior parte de cuxos contidos escribía el mesmo. Para desvincularse da editorial Abril, Oesterheld negociou co seu editor que deixaría alí ao personaxe de Bull Rocket (que continuou sendo publicado por dita editorial, con outros equipos creativos), pero conservaría a Kirk.
Debe notarse que en varias ocasións Oesterheld asinaba os seus traballos con pseudónimos, como "H. Sturgiss" ou "C. de la Vega"; o seu irmán utilizaba o pseudónimo de "Jorge Mora".
Museo Centro Gaiás
2015
Camiño, a orixe foi a primeira exposición do ano, de temática xacobea, e levou ó museo Santiago Apóstolo de Durero ou o Pórtico da Gloria de Genaro Pérez Villamil.
Héctor Germán Oesterheld
Ediciones Frontera
O éxito da editorial motivo a expansión das revistas, a títulos anexos como Hora Cero Semanal, Hora Cero Mensual e Frontera Mensual.
Museo Centro Gaiás
2015
Pechouse o ano facendo unha exposición monográfica sobre o fotógrafo de Allariz José Suárez titulada José Suárez, uns ollos vivos que pensan.
Héctor Germán Oesterheld
Ediciones Frontera
O seguinte personaxe de renome creado por Oesterheld foi Ernie Pike, un correspondente de guerra que relata batallas da segunda guerra mundial. Está baseado no cronista real Ernest Pyle, aínda que Pratt modelou o seu rostro a partir do do propio Oesterheld, por mor dun chiste mal interpretado. Tomando de novo un xénero con numerosos clichés, o autor deulle un enfoque persoal ao non centrar a acción nas batallas ou en dividir aos combatentes en heroes e viláns, senón centrarse en historias tráxicas de soldados habitualmente descoñecidos. A publicación foi un éxito, e o personaxe tivo as súas propias revistas, como Cuaderno Rojo ou Grandes batallas.
Museo Centro Gaiás
2016
2016 foi o ano do centenario do nacemento de Camilo José Cela e o Museo Centro Gaiás rendeulle homenaxe ó ganador do Nobel de literatura con ''Camilo José Cela: 1916-2016. O Centenario dun Nobel. Un libro e toda a soidade''.
No mesmo ano presentouse Con-Fío, en Galicia un percorrido pola historia do téxtil galego.
Héctor Germán Oesterheld
Ediciones Frontera
O 4 de setembro de 1957 apareceu o personaxe máis exitoso da editorial: O Eternauta, con debuxos de Francisco Solano López, en Hora Cero semanal. A historia, que fala sobre un viaxeiro da eternidade que se aparece en casa do propio Oesterheld e cóntalle a historia dunha terrible invasión extraterrestre en Buenos Aires, publicouse por entregas semanais ata 1959, cun grande éxito. A historieta coñeceu numerosas reedicións durante os anos seguintes.
Museo Centro Gaiás
2017
A exposición inicial do 2017 adicóuselle o mundo da madeira e o deseño. Da árbore á cadeira expuxo traballos de deseño de Isaac Díaz Pardo, Xosé Bar Boo ou os irmáns Jesús e Alejandro de la Sota.
Héctor Germán Oesterheld
Logo de Editorial Frontera
Logo do peche de Frontera, Oesterheld seguiu escribindo para outras editoriais. En 1961 a editorial Abril vendeu a Yago as publicacións Misterix e Rayo Rojo. Oesteheld volveu traballar nelas e o 20 de xullo de 1962 comezou en Misterix, xunto a Alberto Breccia, outra das súas creacións máis aclamadas pola crítica: Mort Cinder. Outras historias que creou foron "El indio Watami", con debuxo de Jorge Moliterni; "León Loco", con Ernesto García; e "Lord Pampa", con Solano López.
Museo Centro Gaiás
2017
Ese mesmo ano o centro adicoulle unha exposición individual a Antón Lamazares na que este traballaba para a creación da súa obra plástica sobre a poesía de Uxío Novoneyra, a exposición titulouse Flor Novoneyra.
2018
No 2018 programouse Galicia Universal que da man das coleccións privadas das antigas caixas de aforros constituía un percorrido pola arte galega. Maruja Mallo, Genaro Pérez Villamil, Ovidio Murguía, Luís Seoane, Leopoldo Nóvoa, Castelao, Urbano Lugrís, Manolo Paz, Francisco Leiro, os membros do Grupo Atlántica ou artistas máis novos como Mónica Alonso, Jorge Perianes, Rubén Ramos Balsa ou Santi Jiménez. A exposición incluía un debuxo da etapa coruñesa de Pablo Picasso.
O fotógrafo de Castroverde Baldomero Pestana foi o protagonista da segunda exposición do ano, unha monográfica na que se puxo en valor a súa figura. Borges, García Márquez, Dizzy Gillespie, Man Ray, Vargas Llosa, Quincy Jones ou Lalo Schifrin foron algúns dos nomes propios que posaron para Pestana é que formaban parte da colección de retratos de Baldomero Pestana, a verdade entre as mans.
En outubro inaugurouse Castelao Maxistral na que se trouxo por primeira vez a Galicia o cadro A derradeira leición do mestre, no cal Castelao xa enfermo reinterpretou unha das súas láminas do álbum Galicia mártir para renderlle homenaxe a Alexandre Bóveda. O cadro pasou en Galicia uns pouco meses antes de retornar ó Centro Galego de Buenos Aires. A exposición pechouse con máis de 40 000 visitantes nos catro meses que estivo aberta.
2019
Pensar coas mans foi unha exposición que xirou arredor do mundo da artesanía en Galicia, centrándose na cestaría, a xoiaría e a cerámica incluíndo tamén pezas artísticas de Sorolla, Ivan Prieto, Elena Colmeiro ou Xavier Toubes.
Galicia, un relato no mundo, comisariada por Manuel Gago é unha exposición que fai un percorrido pola historia de Galicia e que achegou ao Gaiás pezas singulares como a Biblia Kennicott, o Libro das invasións ou o Cancioneiro da Vaticana.
2020
No ano 2020 a exposición Galicia, un relato no mundo viuse interrompida ao pechar o Museo Centro Gaiás por culpa da pandemia da COVID-19.
O 22 de xullo inaugurouse Cinema e Emocións, Unha viaxe á Infancia. Comisariada pola Cinematheque Française e que profunda na representación da infancia a través do cinema. A exposición posúe pezas orixinais das rodaxes de filmes como As vacacións do Sr. Hulot, de Jaques Tati, ou materiais preparatorios de Persépolis de Marjane Satrapi ou Kirikou et la Sorcière de Michel Ocelot.
Héctor Germán Oesterheld
Logo de Editorial Frontera
Coas grandes publicacións xa pechadas, apareceron varios personaxes de curta duración, como "Ronnie Lea el muertero", "Tornado" (para a editorial Zig Zag de Chile), "Géminis" etc.
A súa obra foi adquirindo progresivamente maiores tinguiduras de compromiso político. Por 1968 a editorial Jorge Álvarez decidiu realizar unha serie de biografías de figuras históricas de América Latina adaptadas á historieta. Realizouse unha sobre o Che Guevara e planeábase unha segunda sobre Eva Perón, pero ao saír á venda o goberno militar retirouna e secuestrou os orixinais. A biografía historietística de Eva Perón non chegou a terminarse (aínda que anos máis tarde a editorial Doedytores rescataría os orixinais e publicaríaa, e o resto do proxecto foi abortado.
En 1969 escribiu en colaboración con Breccia unha nova versión do Eternauta para a revísta Gente, cun guión politicamente máis comprometido. A publicación foi cancelada, e boa parte da historia orixinal foi resumida para non deixala inconclusa. Tamén publicou uns microrelatos baixo o título de "Sondas" no libro colectivo "Los argentinos en la luna" para as Ediciones de la Flor.
Durante a ditadura militar de 1970 na Arxentina, o autor uniuse, xunto coas súas fillas, á agrupación guerrilleira Montoneros, da que foi xefe de prensa.
Cun estilo similar ao da frustrada versión do Eternauta escribiu entón, sobre outra invasión extraterrestre, "La Guerra de los Antartes". Foi publicada na revista 2001 e logo no diario Noticias (non confundir coa revista homónima), pero finalmente quedou inconclusa. Este diario, tamén relacionado co movemento montonero na percepción popular, foi clausurado xunto con outras publicacións o 27 de agosto de 1974 polo decreto Nº 630. Esta historieta non só representaba unha invasión extraterrestre, senón que tamén mostraba á Arxentina previa á mesma como unha utopía que representaba os idearios políticos do movemento ao cal Oesterheld estaba afiliado.
Para 1975 xa todo o traballo era para Edicións Record, con creacións como "Nekrodamus", "Loco Sexton", "Wakantanka" ou "Galac Master". En 1976 fíxose unha reedición de O Eternauta, e o seu éxito motivou a creación dunha segunda parte: El Eternauta II. Volveu contar con debuxos de Solano López, pero reflectía no guión o seu compromiso político, mostrando ao Eternauta como un caudillo que guiaba a un pobo oprimido para alzarse contra un goberno opresor e derrotalo a calquera prezo. Isto xerou algúns conflitos con Solano López, quen non estaba completamente de acordo, e presións constantes de parte do goberno.
Desaparición
Oesterheld pasou á clandestinidade, desde onde finalizou o guión, e o 27 de abril de 1977 foi secuestrado polas forzas armadas en A Prata, xunto coas súas catro fillas: Diana (21), Beatriz (19), Estela (25) e Marina (18). Nunca máis volveu ser visto, e converteuse nun dos 30.000 desparecidos polo chamado Proceso de Reorganización Nacional. Tamén desapareceron os seus xenros e netos. Adoita asegurarse que a súa "desaparición" debeuse ao malestar que producía á ditadura a súa biografía do Che Guevara, ao alto compromiso político da última parte de O Eternauta, á súa militancia en Montoneros ou a unha combinación de todos estes motivos, pero as causas reais descoñécense, xa que o proceso non celebraba xuízos nin gardaba rexistros de tales operacións. Do seu paso por centros clandestinos de detención como o chamado "Sheraton" entre novembro de 1977 e xaneiro de 1978 quedan testemuños como os dalgúns compañeiros:
Tamén estivo detido en "El Vesubio" Non se coñecen de certo as circunstancias nin a data precisa da morte de Oesterheld, aínda que se supón que tivo lugar en 1978.
A Fiscalía de Nuremberg, Alemaña, investigou tamén o secuestro e desaparición forzada na Arxentina de Héctor Oesterheld. O seu caso foi presentado pola Coalición contra la Impunidad en Argentina, que o 2004 recibiu o Premio de Solidariedade de Bremen, outorgado polo Senado desa cidade hanseática. O Premio foi recibido polo pastor Kuno Hauck e por Elsa Sánchez, a esposa de Héctor, en representación da Comisión de Familiares dos Desaparecidos e asasinados alemáns ou descendentes de alemáns na Arxentina.
O legado
Tras a morte de Oesterheld realizáronse numerosas homenaxes á súa memoria.
Un dos primeiros foi en 1983, logo do final do goberno militar. Félix Saborido realizou para a revista Feriado Nacional unha ilustración que reunía á maior parte dos personaxes do autor, manifestándose cunha enorme pancarta coa pregunta "Onde está Oesterheld?"
En 1991 realizouse na estación Uruguai da Liña B de subte de Bos Aires un mural que reproduce unha escena da versión do Eternauta de Oesterheld e Breccia, xunto a outras coa imaxe clásica do personaxe segundo Solano López. Colaboraron na realización La Casa del Ceramista, Cerámicos Scop e Hornos Citesiem.
O 27 de setembro de 1997 púxoselle o seu nome a unha praza situada en Porto Madero, entre as rúas Azucena Villaflor, Macacha Güemes, Intendente Giralt e Avenida dos Italianos. A medida, proposta pola concelleira María Naddeo, foi aprobada polo Consello Deliberante da cidade de Bos Aires o 28 de agosto anterior, en forma unánime
En 2002 desenvolveuse a mostra Héroes Colectivos no Palais de Glace, que rendeu tributo á vida, obra e ética do artista.
Publicacións orixinais
A súa obra distínguese polos seus personaxes sometidos a ambientes tenebrosos, que loitan pola xustiza, aínda que sen caer no maniqueísmo.
Poden distinguirse tres etapas, de acordo coa historia editorial do autor descrita con anterioridade:
Primeira etapa
miniatura|Oesterheld xunto a varios exemplares da súa publicación, [[Hora Cero]]
Reedicións
O grande impacto de Oesterheld na historieta arxentina pode ser apreciado no feito de que unha enorme parte das súas obras, non soamente O Eternauta, fosen reeditadas ou recompiladas no país noutros momentos, posteriores ás súas publicacións orixinais. Entre algunhas destas reedicións pódense citar:
Como personaxe
Oesterheld inclúese a si mesmo como personaxe na primeiro versión do Eternauta, nunha forma de metaficción. O seu rol na historia é escoitar o relato de Juan Salvo, e ao final da mesma proclama a súa intención de dar a coñecer o que escoitou escribindo unha historieta sobre todo iso.
É utilizado tamén en O Eternauta - terceira parte para un rol similar ao da segunda parte, aínda que aquí xa non se trataba de Oesterheld autoescribiéndose senón dun traballo do guionista Alberto Ongaro.
Finalmente, incluír nunha homenaxe en Animal Urbano 7, de decembro de 2000. Reproducía unha escena con Oesterheld detido polos militares, creada a partir do testemuño de Carlos Scarpari, incluído no filme HGO.
Munin
Munin pode referirse a:
Traquea (vertebrados)
miniatura|dereita|Aparato respiratorio. O número 1 é a traquea. miniatura|dereita|Larinxe, traquea e árbore bronquial. Nos vertebrados tetrápodos a traquea (do grego tracheia artería 'áspero tubo, canle' ) é o tubo cartilaxinoso e membranoso que leva o aire aos pulmóns. No ser humano a traquea vai desde a larinxe ata o comezo dos dous bronquios principais que entran nos pulmóns. Atópase anterior ao esófago e está reforzada rixidamente por 16 a 20 aneis cartilaxinosos en forma de C e tapizada por epitelio ciliado.
A traquea humana
A traquea humana é un órgano tubular que ten de 10 a 16 cm de lonxitude e uns 2,5 cm de diámetro interno. Comeza no bordo inferior da cartilaxe cricoide da larinxe a nivel da sexta vértebra cervical, descende por diante do esófago, que a separa da columna vertebral, e remata bifurcándose nos dous bronquios principais a nivel da 5ª vértebra torácica, pero os movementos respiratorios poden facela subir ou baixar ata dúas vértebras. Na zona do pescozo está cuberta por parte da fascia cervical profunda, polos músculos esternohioide e esternotiroide e a tiroide. Na súa zona final onde se empezan a bifurcar os bronquios, a traquea contacta co caxato da aorta.
A traquea está reforzada por de 15 a 20 aneis cartilaxinosos duros, que impiden o seu colapso. Estes aneis son incompletos, xa que teñen forma de C, coa parte incompleta na zona posterior, o que facilita o paso do alimento polo esófago, e presenta unha parede membranosa dorsal (pars membranacea) sen cartilaxe. O músculo traqueal conecta os extremos dos aneis incompletos e contráese ao tusir, reducindo o diámetro do tubo e incrementando o grao de fluxo de aire. Na súa parte máis interna está tapizada por un epitelio ciliado cuberto de moco, que elimina as partículas estrañas de pequeno tamaño que son inhaladas. A epiglote tapa a larinxe ao tragar para que non entre alimento ou bebida na traquea.
Histoloxía
A parte interna da traquea está revestida por un epitelio ciliado cilíndrico pseudoestratificado. Este epitelio contén células ciliadas cun bordo de microvilli do que sobresaen os cilios. Entre elas hai células caliciformes produtoras de mucus. Entre as bases das células cilíndricas hai células basais piramidais.
Debaixo do epitelio ciliado hai un tecido conxuntivo laxo moi rico en fibras elásticas, que contén moitas glándulas submucosas, formadas por acinos e túbulos que se abren na superficie do epitelio e producen unha secreción mucosa e serosa glicoproteica. A lámina de moco que se forma sobre o epitelio ten función protectora, xa que o po e outras partículas inhaladas quedan pegadas a el, e despois é arrastrado polos cilios ata a farinxe, onde será tragado.
Na parte externa están os aneis cartilaxinosos incompletos de cartilaxe hialina. Están separados uns doutros por tecido conxuntivo fibroelástico. Na zona posterior onde os aneis son incompletos hai músculo liso. Por último, por fóra dos aneis cartilaxinosos hai unha capa de tecido conxuntivo denso con moitas fibras elásticas.
Patoloxías da traquea
En persoas doentes ou accidentadas, a vía natural da respiración que constitúe a traquea pode sufrir danos e mesmo obstruírse.
O procedemento médico habitual en caso de obstrución é a intubación endotraqueal. A intubación consiste en introducir un tubo ou sonda na traquea do paciente a través das vías respiratorias altas. Dependendo da vía de acceso que escollamos, temos dous tipos de intubación:
Outro procedemento frecuente é a traqueotomía, por medio da cal se abre unha vía na parte anterior da garganta, inserindo un curto tubo que chega ata a traquea, por debaixo da larinxe e as cordas vocais.
Entre as enfermidades e condicións da traquea están:
Transplante
En 2008, foille transplantada a traquea a unha muller en Barcelona utilizando unha traquea de cadáver á que lle foron eliminadas as células e substituídas por células derivadas de células nai da paciente para evitar o rechazo. En 2011, un equipo de cirurxiáns liderados polo profesor Paolo Macchiarini do hospital da Universidade Karolinska realizaron o primeiro transplante dunha traquea sintética a un home de 36 anos.
A traquea noutros vertebrados terrestres
A traquea noutros mamíferos é similar á humana. En xeral, a traquea dos réptiles é tamén bastante similar.
Nas aves a traquea vai da farinxe á sirinxe, a partir da cal diverxen os bronquios principais. Os cisnes teñen unha traquea infrecuentemente alongada, parte da cal está enroscada detrás do esterno, o que fai que poida actuar como un resoador que amplifica o son. Nalgunhas aves, os aneis cartilaxinosos son completos, e poden mesmo osificarse.
Nos anfibios, a traquea é normalmente moi curta, e chega directamente aos pulmóns, sen presentar uns bronquios primarios ben definidos. Porén, traqueas máis longas atópanse nalgunhas píntegas de pescozo longo, e nas cecilias. A traquea dos anfibios ten nódulos cartilaxinosos irregulares, pero non forma os aneis cartilaxinosos que se encontran nos vertebrados amniotas.
A1 Ethniki
A A1 Ethniki (en grego: Α1 Εθνική, A1 Nacional), coñecida por motivos de patrocinio como Stoiximan Basket League, é a máxima categoría do baloncesto grego entre clubs. Está organizada pola Asociación de Clubs de Baloncesto Helenos (en grego: ΕΣΑΚΕ, Esake, tamén coñecida en inglés como HEBA, Hellenic Basketball Clubs Association). O campionato de Primeira División é o denominado "A1", e é disputada por doce equipos que xogan entre eles entre os meses de outubro e xuño, xogando entre eles vinte e dous partidos de liga regular, cos oito mellores xogando un playoff para decidir o campión. Por outra banda, os dous último clasificados descenden á segunda categoría, a A2 Ethniki. Disputada por primeira vez na temporada 1927–28, tan só novo equipos diferentes conseguiron o título de campión, sendo o gran dominador o Panathinaikos, que gañou o campionato en máis de trinta ocasións. A liga grega está considereda como unha das 3 ou 5 mellores competicións domésticas do baloncesto europeo desde que se fan clasificacións das mesmas.
Historia
O baloncesto chegou a Grecia por primeira vez en 1910. En 1925 disputouse o primeiro campionato non oficial, e en 1927 comezou o primeiro campionato oficial. Hai tres diferentes períodos do campionato oficial. O primeiro período ou Panhellenic Championship tivo lugar entre 1927 e 1963, cando non había un campionato nacional e os campións de cada distrito xogaban entre eles para decidir o campión grego. O segundo ciclo ou A Ethniki comezou na tempada 1963-64, cando se fundou a Primeira División Grega (A Ethniki). En 1969, a EOK fíxose cargo das funcións da competencia e así o fixo ata 1992. A terceira etapa ou A1 Ethniki comezou na tempada 1986-87, cando foron fundadas a A1 (coa súa liga regular e playoffs) e a A2 (chamada A2 Ethniki ou Liga Grega A2).
A Liga Grega foi unha das ligas de baloncesto máis competitivas de Europa ao longo dos anos e foi amplamente considerada como a segunda mellor liga nacional do mundo logo da NBA na década dos '90. Na actualidade encóntrase entre as mellores ligas nacionais do mundo (a excepción da NBA), como a Liga ACB en España e a Lega A de Italia. É considerada unha das 3 mellores ligas de Primeira División de Baloncesto de Europa baixo a Europa League Rankings System. A liga ten varias grandes potencias, que pertencen aos máis tradicionais clubs de baloncesto de Europa, sobre todo os xigantes da Euroliga: Panathinaikos e o Olympiakos. Outros equipos que tiveron un importante éxito na historia do baloncesto grego foron o Aris Tesalónica e o AEK Atenas. Estes equipos, xunto co PAOK son considerados os equipos gregos de maior éxito. Só tres equipos participaron en tódolos campionatos dende a fundación da Primeira División en 1964: Panathinaikos e Aris Tesalónica.
Formato
As princpais categorías do baloncesto grego, na súa forma actual, están organizadas desde a temporada 1992−93 pola Asociación de Clubs de Baloncesto Helenos. Deste forma, trinta equipos de baloncesto profesional están divididos en dúas divisións diferentes. No campionato de Primeira División, chamado "A1", compiten doce equipos, mentres que no campionato de Segunda División, chamado "A2", compiten dezaseis. Os dous últimos equipos da clasificación da liga regular da A1 descenden á A2 Ethniki, mentres que os dous primeiros clasificados son ascendidos á A1.
En canto ao formato da máxima categoría, doce equipos xogan unha fase de liga regular onde se enfrontan todos entre si dúas veces, unha como local e outra como visitante. Os equipos que finalizan entre os postos cinco e oito xogan unha primeira rolda de eliminatorias ao mellor de tres partidos, pasando os dous eequipos vencedores aos cuartos de final, onde se enfrontan aos equipos que finalizaron no terceiro e cuarto posto. Esta eliminatoria tamén se xoga ao mellor de tres partidos. Finalmente, os dous equipos vencedores da rolda de cuartos enfróntanse en semifinais ao primeiro e segundo clasificados da liga regular. Esta eliminatoria xógase ao mellor de cinco. Finalmente, os vencedores enfróntanse na final polo título, tamén ao mellor de cinco, mentres que os dous equipos derrotados xogan outra eliminatoria polo terceiro posto.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da A1 Ethniki.
A Estación, Melias, Coles
A Estación é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 17 mulleres.
Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital de España
O Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital é un dos trece departamentos ministeriais en que se divide o actual Goberno de España. O seu actual titular (desde o 4 de novembro de 2016) é Álvaro Nadal.
Historia
O Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital nace debido á agrupación de competencias realizada polo goberno de Mariano Rajoy no ano 2016. O antigo Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo foi divido en dous ministerios diferentes, o Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital que asumiu as competencias en Enerxía e Turismo e, o Ministerio de Economía, Industria e Competitividade, que fusionou as competencias en industria co antigo Ministerio de Economía e Competitividade.
Funcións
Corresponde ao Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital a proposta e execución da política do Goberno en materia de enerxía, turismo, telecomunicacións e sociedade da información, así como o desenvolvemento da Axenda Dixital.
Estrutura
A estrutura do actual ministerio é:
Ricardo Carballo Calero
Ricardo Carballo Calero (desde 1981 asinou como Ricardo Carvalho Calero), nado en Ferrol o 30 de outubro de 1910 e finado en Santiago de Compostela o 25 de marzo de 1990, foi un historiador da literatura, crítico literario, filólogo, lingüista e escritor galego. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos e do Partido Galeguista, o primeiro catedrático de Lingua e Literatura Galegas da Universidade de Santiago de Compostela, numerario da Real Academia Galega e membro de honra da Associaçom Galega da Língua.
Autor dunha extensa obra, está considerado o ideólogo do reintegracionismo lingüístico, postura que defende que a lingua galega é unha variedade da lingua portuguesa ou, no ámbito científico, do galego-portugués.
Empregou os pseudónimos de Eduardo Colmeiro, Erik Larsson, Fernando Cadaval, Ilex, José Loureiro, Leopoldo Calero, Martinho Dumbria, Namiq Ziyá, P. F. (Pauviños Fontenla).
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa natal, en ruínas, en 2018. Naceu na rúa San Francisco do Ferrol Vello, sendo o primoxénito do empresario Gabriel Ricardo Carballo Naia e de Dolores Calero Beltrán, que terán cinco fillos máis, dous deles mortos nos primeiros anos de vida. Tras cursar os seus primeiros estudos no Colexio Comellas, tendo como titor o escritor Manuel Comellas, cursou por libre o bacharelato e trasladouse a Compostela en 1926 para estudar Dereito (licenciouse en 1931) e Filosofía e Letras (licenciado en 1935) e cumprir co servizo militar. Aquí entrou en contacto co galeguismo e cos movementos culturais da época, especialmente co Seminario de Estudos Galegos. Foi este un momento de intensa militancia política de Carballo, integrado no movemento nacionalista e tomando parte no activismo estudantil na Federación Universitaria Escolar, da que chegou a ser presidente. En 1931 participou na creación do Partido Galeguista e contribuíu á redacción dun dos anteproxectos non considerados para o Estatuto da Galicia. En 1933 volveu a Ferrol, gañou a praza de auxiliar administrativo no Concello da cidade e casou con María Ignacia Ramos, licenciada en Historia e compañeira de estudos universitarios.
Nestes anos Carballo Calero contribuíu con numerosas colaboracións ás máis destacadas revistas literarias (A Nosa Terra, Nós, Guión, Galiza, Resol, Universitarios, Papel de Color) e principiou a publicación dos seus libros poéticos, primeiro en español e despois en galego.
Estudou por libre a carreira de Filosofía e Letras, licenciándose en 1936 pola Universidade de Santiago de Compostela, participando ao mesmo tempo activamente no movemento galeguista tanto a nivel local como nacional, sendo nomeado presidente do partido en Ferrol. En abril de 1936 foi elixido compromisario pola provincia da Coruña para a elección do presidente da República dentro da candidatura da Fronte Popular.
Zenit San Petersburgo
En 2008 o Zenit xogou a final da Copa da UEFA fronte ó Rangers FC, vencendo por 2-0, e acadando deste xeito o seu primeiro título europeo. Uns meses despois venceu na Supercopa de Europa ó Manchester United por 2-1.
Ricardo Carballo Calero
Golpe de estado, defensa da República e cárcere
O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Madrid no momento en que concorría ás probas para profesor de instituto en Lingua e Literatura Española. Carballo posicionouse no bando republicano, entrando en combate como miliciano no batallón Félix Bárzana da FETE-UGT, o sindicato no que Calero militaba, co grao de tenente e participou na defensa de Madrid. Caeu prendido no fin da guerra, na fronte de Andalucía, e foi condenado en consello de guerra a 12 anos por separatista e recluído no cárcere de Xaén. A etapa de prisión foi aproveitada por Carballo para estudar alemán. A súa novela Scórpio recolle a experiencia vital deses anos, tal como, en certa medida, a comedia A sombra de Orfeo, a peza teatral Os xefes, de 1982 e algúns poemas, como Fugíamos da nossa vila, incluído na colectánea Cantigas de amigo e outros poemas (1980-1985).