cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xustiniano I
Política eclesiástica
A comezos do seu reinado, considerou oportuno promulgar por lei a súa crenza na Trindade e na Encarnación, e ameazar a todos os herexes con sancións ; mentres que declaraba a continuación que a través da lei pretendía privar a quen fosen contrarios á ortodoxia de exercer como tales. Fixo do credo niceno-constantinopolitano o símbolo único da Igrexa, e conferiu forza legal ás disposicións canónicas dos catro concilios ecuménicos. Os bispos que asistiron ao Segundo Concilio de Constantinopla en 536 recoñeceron que na Igrexa non se podía facer nada en contra da vontade e das ordes imperiais ; aínda que tamén é certo que o emperador non deixou pasar ningunha oportunidade para reafirmar os dereitos da Igrexa e o clero, así como protexer e estender o monaquismo.
Relacións con Roma
A partir de mediados do século V, os emperadores de Oriente tiveron que enfrontarse con problemas cada vez máis graves no campo da política eclesiástica. Os radicais de calquera das tendencias sentíanse rexeitados polo credo que adoptara o Concilio de Calcedonia coa intención de mediar entre as distintas posturas dogmáticas. A carta do papa León I o Magno a Flaviano de Constantinopla foi considerada no Leste como obra de Satán, de modo que ninguén quería oír falar da igrexa de Roma. Os emperadores, con todo, enfrontábanse a un dobre problema: por unha banda tiñan que manter unha política de preservación da unidade entre Oriente e Occidente, entre Constantinopla e Roma, e isto só era posíbel se non se desviaban da liña definida en Calcedonia. Por outra banda, as faccións que en Oriente se viron máis afectadas e apartadas a raíz do Concilio de Calcedonia, debían ser moderadas e tranquilizadas. Este problema sería na práctica máis complexo xa que os grupos disidentes orientais superaban aos partidarios de Calcedonia en Oriente, tanto en forza numérica como en habilidade intelectual, de modo que o curso dos feitos demostraría a incompatibilidade de ambos obxectivos: quen optase por Roma e Occidente debía renunciar a Oriente, e viceversa.
Xustiniano estreouse no campo da alta política eclesiástica pouco despois do ascenso ao trono do seu tío en 518, poñendo fin ao cisma monofisita que dominara as relacións entre Roma e Bizancio desde 483. O recoñecemento da sé romana como máxima autoridade eclesiástica foi a clave da súa política occidental, o que resultou ofensivo para moitos en Oriente; con todo, non dubidou en actuar de forma despótica nas súas relacións cos papas, en concreto con Silverio e Vixilio. A súa política ante Roma, aínda que ás veces incoherente, non deixaba de ser unha política de grandes miras, e aínda que nunca puido chegarse a un acordo, polo rexeitamento da á máis dogmática da igrexa, grazas aos seus sinceros esforzos de reconciliación gañouse a aprobación da maior parte da igrexa. Unha mostra de tal actitude témola na controversia teopasquita: ao principio Xustiniano cría que se trataba dunha cuestión puramente lingüística, pero aos poucos deuse conta de que a fórmula en discusión non só debía ser ortodoxa, senón que tamén podía ser útil como medida conciliatoria ante os monofisitas, e intentou en balde este acordo na conferencia relixiosa cos seguidores de Severo de Antioquía en 533.
Notas
Este artigo contén textos da Schaff-Herzog Encyclopedia of Religion.
Camoira
O topónimo galego Camoira pode referirse a:
Manolo Sánchez Murias
Manuel Sánchez Murias, nado o 27 de novembro de 1976 en Xixón, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro.
Como xogador
Comezou a xogar ao fútbol no Xixón industrial e no filial do Sporting de Xixón, debutaría no primeiro equipo o 11 de xaneiro de 1998 a partir do cal xogaría tódolos encontros da tempada, ao final da cal o equipo descendeu a Segunda División.
As dúas tempadas seguintes militou no equipo asturiano en Segunda, a pesar das lesións fixo moi bo final do segundo ano, polo cal o ficharía o Celta de Vigo no ano 2000
En Vigo comezou moi ben, sendo titular, pero na oitava xornada lesionariase de gravidade co cal non volveu xogar en toda a tempada. A partir de entón sucedéronse cesións a outros clubs, primeiro ao CA Osasuna sen moito éxito, despois Numancia de Soria en Segunda División.
No ano 2003-04 regresa a Vigo, onde non consegue facerse sitio no once inicial, disputando só un encontro. No mercado de inverno foi traspasado ao CD Tenerife, onde xogou 14 encontros.
Tras esa tempada o Celta descendeu a Segunda División e repescou a Manolo, xogou máis partidos que outros anos, 12, pero sen afianzarse no once titular. O seu último encontro co Celta sería coma titular o 12 de xuño de 2005 ante o SD Eibar no que o equipo se xogaba o ascenso.
Na tempada 2005-06 ficha polo Racing de Ferrol, en Segunda División B, e co que ascende a Segunda División na tempada seguinte.
Finalmente retírase no ano 2009 para converterse no adestrador do Racing de Ferrol.
Como adestrador
Na súa primeira experiencia como adestrador, no Racing de Ferrol non comezou con moi bo pe, pero a metade de tempada, estando a piques de cumprir o obxectivo marcado de meter ao equipo nos postos de ascenso a Segunda División, foi cesado. O seu substituto, Michel Alonso, lonxe de mellorar os rexistros empeorounos.
Despois desta mala experiencia volveu a Mareo, onde se formara como xogador, para facerse cargo de varios equipos da canteira do Sporting de Xixón ata que o 17 de maio de 2012 se anunciou que sería o novo adestrador do Sporting de Gijón para a tempada 2012–13 en Segunda División, en substitución de Javier Clemente. . Porén a mala marcha do equipo, lonxe do ascenso, levou a que o equipo o destituíra aos dous meses de competición. Foi substituído por José Ramón Sandoval.
Facultade de Ciencias da Saúde da Coruña
A Facultade de Ciencias da Saúde da Universidade da Coruña creouse no ano 2001 (DOG de 12 de decembro de 2001), por transformación da Escola Universitaria de Terapia Ocupacional.
A súa sede está situada no Campus da Coruña, no Hospital Marítimo de Oza.
Características
A Facultade conta cun sistema de garantía interna de calidade (SGIC), con obxecto de favorecer a mellora continua das titulacións impartidas, atendendo ao proceso deseñado pola Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación (ANECA) e a Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia (ACSUG). Nela inclúese o Departamento de Medicina.
Oferta formativa
Os másteres están dirixidos a profesionais do ámbito das Ciencias da saúde e a outras afíns relacionadas coa asistencia e a investigación sanitaria. Constitúen o período de formación dos Programas de Doutoramento en Ciencias da saúde adscritos ao Departamento de Medicina.
Estilo literario
O estilo literario fai referencia a toda a serie de recursos literarios que definen o feitío dun texto.
Características
Pode retrotraerse ós comezos do pensamento literario en Europa. Aparece en conexión coa retórica antes que coa poética ó entenderse na tradición clásica como técnica de persuasión ligada á oratoria. A antiga retórica distinguía entre a oratoria forénsica, política e cerimonial, e cada unha delas respondía a unha ocasión concreta e a un repertorio particular de mecanismos destinados a facer funcionar o discurso adecuadamente.
Aristóteles na súa Retórica (Libro III) e Quintiliano nas súas Institucións da oratoria (Libro VIII) dan conta dos medios (o vocabulario apropiado, o tipo de sintaxe e as figuras retóricas) que poden ser utilizados para conseguir determinados efectos estilísticos. O ton desta retórica é prescritivista: proporciónanse instrucións destinadas a unha composición efectiva.
Incluso Longinus, que se amosa preocupado polas fontes morais e espirituais do sublime se revela fundamentalmente interesado polas figuras de estilo polo que poden ser conseguidos.
Monte do Castro
miniatura|Áncoras, monumento aos galeóns de Rande.
miniatura|o monte na primeira fotografía coñecida de Vigo, de 1867. O monte do Castro é un outeiro de 149 m no que nas súas abas se sitúa a cidade de Vigo. Constitúe un dos maiores parques da cidade tras o de Castrelos. Inclúe ademais dunha boa mostra de especies botánicas, diversos monumentos, unha fortaleza no cumio convertida en miradoiro, e un museo a ceo aberto do poboado castrexo, orixe da vila. Ten unha superficie total de 21 hectáreas.
Historia
O monte do Castro era chamado antigamente monte Feroso ou Terroso.
O espazo foi noutrora o lugar dun antigo poboado fortificado (castro) do que se pode apreciar hoxe unha parte escavada en distintas intervencións arqueolóxicas, con varias construcións circulares (prerromanas) e cuadrangulares (forma proveniente da romanización). O Castro de Vigo está datado entre os séculos II antes de Cristo ao III despois de Cristo O mundo castrexo coincide coa chamada Idade de Ferro en Galicia e a romanización nos seus albores. No parque tamén se poden contemplar os restos dunha das fortificacións do século XVII que formaban parte -xunto co próximo castelo de San Sebastián e as murallas que rodeaban a cidade antiga- da estrutura defensiva de Vigo. miniatura|Vista do castro. O monte do Castro é o punto de orixe da cidade de Vigo, o lugar onde os primeiros poboadores se asentaron. Así podemos atopar restos castrexos datados do século II e III a. C. Hoxe en día aínda se conservan unhas 45 construcións pétreas na aba dereita do monte.
Na Idade Media construíuse o Castelo do Castro que coroa a cima do Castro, agora convertido en miradoiro. Nel podemos atopar o monumento dedicado ao pulo vigués e aos canteiros. En 1934 o monte foi cedido á cidade de Vigo polo Ministerio de Guerra. Decidiuse converter en parque polo que se plantaron especies arbóreas ornamentais e exóticas. Nese momento escávase o castro.
Nos primeiros anos do século XXI a escavación arqueolóxica é restaurada e convertida nun museo a ceo aberto.
Características
miniatura|Cruz dos Caídos e escalinata. Vigo defínese pola inclinación das súas rúas cara ao mar, o monte do Castro (149 m) é un deses puntos elevados da cidade dende o que se olla toda a ría.
Na vertente oeste, fica o castro que dá nome ao recinto. O poboado prehistórico sorprende pola proximidade coas casas. Encóntrase parcialmente escavado con predominio das edificacións circulares. Esta parte do parque está ocupada por un amplo piñeiral.
Sen dúbida, a coroa do monte presidida pola fortaleza que se conserva íntegra é un dos puntos de maior interese. No seu perímetro encóntranse múltiples elementos da antiga construción defensiva nun espazo axardinado e dotado dunha fonte central. Dende o miradoiro hai unha boa panorámica sobre a baía.
Até esta contorna hai unha senda botánica das frondosas do parque que sinaliza o percorrido por máis de trinta especies diferentes. Esténdese principalmente polo lado meridional e o paseo Rosalía de Castro, que arrodea o centro do parque e comunica varios establecementos hostaleiros.
Patrimonio natural
O Castro é un magnífico parque botánico, con gran variedade de especies tanto autóctonas como foráneas. Cómpre destacarmos que o monte ficaba completamente desarborado até mediados do século XX, como amosan as fotografías antigas, especialmente da feira de gando que se celebraba onde hoxe está a praza do Rei e a casa do concello. Estaba cuberto de vexetación arbustiva atlántica empregada coma estrume: uces, queiroas, toxos e xestas.
A respecto da fauna, ademais de numerosos paxaros, en ocasións téñense visto esquíos e incluso no estío unha pequena ave rapaz nocturna chamada moucho de orellas (Otus scops ).
Patrimonio histórico artístico
miniatura|Parque alta da fortaleza e miradoiro. No parque atopamos unha vintena de esculturas. Encóntrase un monumento dedicado a Curros Enríquez, un dos máximos representantes da literatura galega do século XIX; un monumento dedicado ao trobador medieval Martín Codax, así coma diferentes pezas pétreas de animais, coma un oso ou unha xirafa. Quizais o monumento máis salientábel do parque é o dedicado á batalla de Rande de 1702, un pequeno encoro con tres grandes áncoras atopadas no leito do estreito completado con cinco canóns recuperados de buques naufragados na ría. Na aba cara á praza do Rei e a avenida das Camelias áchase a polémica Cruz dos Caídos, monumento franquista en honra aos caídos durante a Guerra Civil española, coa súa grande escalinata que ascende até os pés da fortaleza. No alto da fortaleza, no medio dun encoro áchase o monumento "O Empuxe Vigués", de Camilo Nogueira Martínez (1969).
Cómpre mencionar tamén a existencia de pasadizos soterrados que comunicaban con diferentes puntos da vila no século XVII e que serviron coma punto de execucións durante a Guerra Civil Española.
Existía no alto do monte un edificio do século XX de perpiaño e ameado acaroado á fortaleza (chamado "El Castillo"), que até hai pouco fora un coñecido restaurante da cidade. Desde finais do século XX estaba en ruínas e agochaba parte da muralla. A finais de 2013 por orde do Concello de Vigo iníciase o derrubamento do edificio.
Fortaleza
Ten forma poligonal e está construída en fábrica de perpiaño de granito. Áchase aberta ao público, sendo un dos lugares de máis interese do parque. Por unha banda polo miradoiro, con excelentes vistas á ría, pola outra, pola ruta botánica e os xardíns da parte alta, onde salienta a fonte e a escultura do “empuxe vigués” de Camilo Nogueira Martínez, símbolo da vila. A fortaleza atópase baixo protección de Patrimonio Histórico Español.
Poboado castrexo
O sitio está aberto á visita pública dende febreiro de 2010.
Aínda que existen accesos rodados, o principal ascenso a pé parte da Praza do Rei xunta a casa do Concello, onde ata os anos 70 se conservou o castelo de San Sebastián do que na actualidade só son visibles fragmentos da muralla. Unha longa escalinata con descansos e miradoiros propician un ascenso sen présas.
Servizos: Castro, fortaleza. Miradoiros. Xogos infantís. Rótulos botánicos (Ruta das frondosas). Merendeiros. Aparcadoiro. O parque está aberto sempre ao público de xeito gratuíto. A visita do sitio do Castro ten un horario:
Crocodilo Dundee
Crocodilo Dundee (en Crocodile Dundee) é un filme australiano dirixido por Peter Faiman que foi estreado en 1986. Está protagonizado por Paul Hogan, que interpreta a Mick Dundee, cuxo personaxe está inspirado en Rodney Ansell. A futura muller de Hogan, Linda Kozlowski, interpreta a Sue Charlton.
Inspirado na vida real de Rodney Ansell, o filme tivo un orzamento de $10 millóns coa intención de facer un filme australiano comercial que puidese ser ben acollido pola audiencia americana, pero o seu éxito foi internacional. Estreouse o 30 de abril de 1986 en Australia, e o 26 de setembro de 1986 en USA, e foi o segundo filme con maior recadación nos Estados Unidos ese ano.
Hai dúas versións do filme: a australiana e a americana/internacional. A versión americana ten un inglés máis comprensible, con vocabulario e expresións máis comúns, e é significatiamente máis curta. O filme tivo dúas secuelas: Crocodile Dundee II (1988) e Crocodilo Dundee nos Ánxeles (2001).
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 6 de novembro de 1995.
Sinopse
Michael Dundee é un cazador de crocodilos no salvaxe outback australiano que, pola súa orixinal filosofía da vida, é considerado como un heroe entre os seus. A súa fama chega a oídos de Sue Charlton, unha xornalista de Nova York que decide ir a Australia para visitalo e, unha vez alí, convénceo para que a acompañe na súa viaxe de volta a América.
Paulino Lago Chouza
Paulino Lago Chouza, nado en Porto do Son en 1941 e finado en Muros na primavera de 1999, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre de EXB en Esteiro, tiña fortes lazos familiares co concello de Muros. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido concelleiro de Muros pola UCD, e accedeu a alcaldía trala dimisión do alcalde Manuel Fernández Lamela a finais do mes de maio dese ano, xunto co resto de compañeiros de lista da UCD, agás el, debido a discrepancias co partido. Desta forma asumiu a alcaldía no mes de setembro. Nas municipais de 1983 encabezou a lista do PGI, pero foi derrotado polo PSdeG-PSOE que obtivo 4 concelleiros fronte a 3 del, polo que perdeu a alcaldía en favor de Xosé Lago Hermida. En novembro dese mesmo ano repetíronse as eleccións tras ser anuladas, logrando os socialistas unha vantaxe aínda maior con 7 concelleiros fronte a 2.
Faleceu na primavera de 1999. O 30 de outubro de 2008, el e mais Fernández Lamela foron proclamados fillos predilectos do concello de Muros de forma póstuma.
Miguel I Comneno Ducas
Miguel I Comneno Ducas (en grego: Μιχαήλ Κομνηνός Δούκας, Mikhaēl Komnēnós Dukas), finado en 1215, a miúdo erroneamente chamado Miguel Anxo (un nome que nunca usou), foi o fundador e primeiro gobernante do principado de Epiro desde 1205 até a súa morte en 1215.
Traxectoria
Miguel foi o fillo ilexítimo do sebastocrátor Xoán Ducas. Foi así un primo irmán dos emperadores Isaac II Anxo e Aleixo III Anxo.
Antes de 1204, foi gobernador do thema de Milasa e Melanudio en Asia Menor. Despois da caída de Constantinopla ante as forzas da Cuarta Cruzada, Miguel entrou brevemente no servizo de Bonifacio de Montferrato, que recibiu o Reino de Tesalónica e máis territorios sobre Grecia na repartición do botín. Miguel abandonou a Bonifacio e puido tratar de resistir aos cruzados no Peloponeso, quizais loitando na Batalla do Oliveiral de Kunduros.
La Opinión Liberal
La Opinión Liberal foi un periódico editado en Ourense entre 1886 e 1887.
Traxectoria
Apareceu en novembro de 1886. Saíu dúas veces á semana, os mércores e sábados. Órgano de Adolfo Merelles Caula, estaba dirixido por Luciano Cid Hermida. Incluíu información xeral e local, notas bibliográficas, artigos culturais e poemas en galego. Amosou interese polos problemas do campesiñado.
Miguel I Comneno Ducas
Traxectoria
En Epiro, Miguel resistiu aos intentos de Bonifacio de Montferrato para dominalo. O emperador latino Henrique de Flandres esixiu que Miguel se subxugase ao Imperio Latino, e aceptou unha alianza, permitindo que a súa filla casase co irmán de Henrique, Eustaquio, en 1209. Miguel non cumpriu con esta alianza, asumindo que o montañoso Epiro sería principalmente impenetrábel por calquera latino con quen fixo e rompeu alianzas. Mentres tanto, os familiares de Bonifacio de Montferrato fixeron demandas a Epiro, así, en 1210 Miguel aliouse coa República de Venecia e atacou a Tesalónica. Acusáronno de ser excesivamente cruel cos seus prisioneiros, nalgúns casos, crucificando sacerdotes latinos. Inocencio III escomungouno en resposta. Enrique axudou á cidade ese mesmo ano e obrigou a Miguel a unha nova alianza nominal.
Con todo, Miguel dirixiu a súa atención a capturar outras cidades de importancia estratéxica, como Larisa en Tesalia dos latinos en 1212, e Dirraquio e Corfú dos venecianos en 1214. Tamén tomou o control dos portos no Golfo de Corinto. Arrastrado a unha guerra contra Serbia, un aliado do Imperio latino e Bulgaria, Miguel foi asasinado por un dos seus servos en 1215 e foi sucedido polo seu medio irmán Teodoro Comneno Ducas.
Familia
Miguel I casou coa filla dun magnate epirota con quen tivo a: Cunha amante, Miguel I tivo polo menos un fillo:
Puzzle (álbum de Amiina)
Puzzle é o segundo álbum de estudio da banda islandesa de post-rock Amiina, publicado o 27 de setembro de 2010 a través do selo Amínamúsík Ehf. Este disco ten referencias do EP do grupo Re Minore, ao ser os temas "Ásinn", "Púsl" e "Sicsak" versións reelaboradas dos temas "Ásinn", "Þristurinn" e "Tvisturinn" dese lanzamento. Ademais, o tema "Mambó" é unha versión reelaborada de "Ammælis", do sinxelo "Seoul".
Como parte do paquete de reserva do disco a banda publicou un vídeo do grupo tocando o tema "Glámur" do seu anterior álbum, Kurr, no Reykjavík Arts Festival de 2008. Este concerto foi a primeira actuación do cuarteto orixinal con Magnús Trygvason Eliassen e Kippi Kaninus (Guðmundur Vignir Karlsson), marcando o inicio da súa colaboración.
Nico
Christa Päffgen, nada en Colonia o 16 de outubro de 1938 e finada en Eivisa o 18 de xullo de 1988, foi unha cantante, modelo e actriz alemá, máis coñecida como Nico. É célebre tanto pola súa colaboración co grupo musical The Velvet Underground como polo seu traballo como solista.
Se ben é máis coñecida polo seu traballo musical, tamén tivo algúns papeis no cinema, incluíndo unha pequena aparición no filme Federico Fellini de 1960 La Dolce Vita. Foi ademais amiga achegada e colaboradora artística de Andy Warhol, polo que tamén actuou en varios dos seus filmes de arte experimental, especialmente en Chelsea Girls, que a inspirou para titular así o seu álbum de debut, Chelsea Girl.
Manuel Fernández Lamela
Manuel Fernández Lamela, nado en 1927 e finado en Muros o 29 de xullo de 2008, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Muros e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Tan só un mes despois de acceder á alcaldía presentou a súa dimisión xunto con outros 7 concelleiros de UCD, debido a incumprimentos do partido con Muros e discrepancias ideolóxicas dalgúns edís. Finou en Muros o 29 de xullo de 2008. O 30 de outubro de 2008 foi nomeado de maneira póstuma fillo predilecto de Muros xunto a Paulino Lago Chouza.
Brexit
miniatura|300px|Resultados do [[Referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea|referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea de 2016. Das 381 áreas de votación na Gran Bretaña e Xibraltar e as 18 circunscripcións parlamentarias de Irlanda do Norte, un total de 270 votaron por maioría a favor de "Abandonar a Unión Europea", mentres que 129 votaron por maioría a favor de "Manterse como membro da Unión Europea" incluíndo as 32 áreas de votación en Escocia.
]] A saída do Reino Unido da Unión Europea, comunmente abreviada como Brexit​ (pronunciado [ˈbreksit], acrónimo das palabras inglesas Britain e exit, ‘Gran Bretaña’​ e ‘saída’), é un proceso político en curso que persegue o abandono do Reino Unido da Unión Europea. Esta era unha meta política de determinados partidos políticos, grupos civís e persoas do Reino Unido desde 1973. Saír da Unión Europea é un dereito dos Estados membros recoñecido no artigo 50 do Tratado da Unión Europea.
Xa en 1975 se celebrara un primeiro referendo sobre a permanencia do país na Comunidade Económica Europea, precursora da UE, con resultado favorable á permanencia. No 2016 celebrouse un segundo referendo sobre a pertenza, celebrouse o xoves 23 de xuño, e tivo un resultado favorable á saída da Unión Europea con case un 52 % dos votos, fronte a un 48 % que avogou pola permanencia.
O resultado non foi uniforme en todo o Reino Unido, votouse a favor da saída principalmente en Inglaterra e Gales, mentres que Escocia, Irlanda do Norte e mailo territorio de Xibraltar​​ votaron pola permanencia. O grande peso demográfico de Inglaterra e a alta participación nesta nación foron decisivos para decantar o resultado a favor da saída. Neste sentido, algúns analistas sinalan a posibilidade dunha creba no propio Reino Unido, xa que podería traer de volta unha fronteira terrestre na illa de Irlanda. Escocia votou por permanecer no Reino Unido no referendo celebrado dous anos antes baixo a promesa de permaneceren na Unión Europea.
Entre as consecuencias inmediatas que se produciron está o anuncio do entón primeiro ministro británico, David Cameron, que estivo a favor da permanencia do Reino Unido na Unión, de dimitir antes do seguinte congreso nacional do Partido Conservador, previsto para o 2 de outubro do 2016. A elección do próximo líder "tory" estaba programada para aquel congreso, e disputaríase entre Theresa May e Andrea Leadsom, que resultaron gañadoras da votación entre os parlamentarios do Partido Conservador. Tras a retirada de Leadsom, Theresa May foi proclamada como sucesora de Cameron directamente, sen primarias, e asumiu a encarga de formar Goberno o 13 de xullo.
Por outra banda, o resultado do referendo non era vinculante, xa que para iniciar o proceso de saída da Unión Europea, o Parlamento do Reino Unido tiña que derrogar unha serie de leis, e a Cámara dos Comúns podía desbotar calquera iniciativa neste sentido.
Finalmente, o 29 de marzo do 2017 tras conseguir a aprobación do parlamento británico, o Reino Unido comunicoulle ao presidente do Consello da Unión Europea a súa vontade de abandonar a Unión Europea, tal como establece o artigo 50 do Tratado da Unión Europea. Esta comunicación deu comezo ao proceso de saída, que segundo establece o tratado, terá unha duración inicial de dous anos, prorrogable polo acordo unánime dos Estados membros.
Historia
O Reino Unido adheriuse á Comunidade Económica Europea, comunmente denominada polos británicos como «Mercado Común», o 1 de xaneiro de 1973, baixo o goberno conservador de Edward Heath. O Partido Laborista, liderado na oposición por Harold Wilson, concorreu ás eleccións xerais de outubro de 1974 co obxectivo de renegociar os termos da pertenza do Reino Unido na CEE e, posteriormente, celebrar un referendo sobre a permanencia na mesma en función das novas condicións.
Referendo de 1975
En 1975 celebrouse un referendo no que o electorado decidiu sobre a permanencia británica na CEE. Todos os principais partidos políticos e maila prensa apoiaron a continuidade no mercado común. Porén, houbo fracturas internas significativas entre os laboristas (naquel momento partido gobernante), xa que os seus militantes votaran a favor da saída nunha conferencia celebrada o 26 de abril de 1975. Xa que o goberno estaba dividido entre acérrimos proeuropeos e euroescépticos, Harold Wilson autorizou que os seus ministros fixeran campaña pública en favor de calquera das dúas opcións. En total, sete dos trinta e dous membros do goberno opuxéronse á continuidade na CEE.
O 5 de xuño de 1975, os electores decidiron se votaban si ou non á pregunta: «Pensa que o Reino Unido debe permanecer na Comunidade Europea (Mercado Común)?». Todos os condados administrativos do Reino Unido rexistraron unha maioría de votos afirmativos, agás o das illas Shetland e o das illas Hébridas Exteriores. Como resultado, o Reino Unido seguiu pertencendo á CEE.
Período entre referendos
O Partido Laborista, na oposición, fixo campaña nas eleccións xerais de 1983 para que o Reino Unido salira da Comunidade Económica Europea.​ A proposta non tivo maior percorrido pola vitoria de Margaret Thatcher, que foi relixida naquelas eleccións.​ A partir dese momento, o Partido Laborista mudou a súa política cara o europeísmo.
Como resultado do Tratado de Maastricht, a CEE converteuse na Unión Europea. E no 1994 se formouse o Referendum Party da man de sir James Goldsmith para concorrer ás eleccións xerais de 1997 co obxectivo de celebrar un referendo sobre a permanencia na UE.​ Presentaron candidatos en 547 circunscricións, e conseguiron 810 860 votos.​ Malia iso non lograron ningún escano no parlamento pola dispersión do seu voto.
A comezos da década de 1990 tamén se creou o Partido da Independencia do Reino Unido (UKIP). Un partido euroescéptico en contra da participación do Reino Unido na Unión Europea. Conseguiu o terceiro posto nas eleccións europeas de 2004, o segundo nas de 2009 e o primeiro nas de 2014.
O debate volveuse retomar en 2013 cando o primeiro ministro, David Cameron, propuxo un referendo sobre a membresía do Reino Unido na Unión Europea.​ Tras a súa vitoria nas eleccións xerais de 2015 e como consecuencia das presións do UKIP, o proxecto de buscar a saída da Unión Europea consolídase. Durante 2016 o primeiro ministro Cameron levou a cabo unha serie de negociacións coa UE sobre concesións que a Unión Europea podería realizar ao Reino Unido a cambio dun goberno británico favorable á UE.
Nico
Nico foi así mesmo asociada coa retórica nazi, antisemita e racista. Segundo Danny Fields, un recoñecido xornlista de Elektra Records, Nico atacou unha muller de raza negra berrando "odio a xente negra" logo de lanzalle unha copa de viño.
Brexit
Referendo de 2016
O 23 de xuño de 2016 realizouse un segundo referendo sobre a permanencia do Reino Unido na UE, o resultado sinala que o 51,9 % dos votantes é partidario de abandonar a UE, fronte un 48,1 % partidario de permanecer. Porén, en Escocia, Irlanda do Norte e Xibraltar, ademais da maioría de Londres, predominou a opción contraria.​ Tras os resultados do referendo, o primeiro ministro David Cameron dimitiu do seu cargo argumentando que un novo e fresco liderado debe levar ao país á opción escollida polo pobo.​ Foi substituído no cargo pola tamén conservadora Teresa May.
Nico
Traxectoria
Nico naceu o 16 de outubro de 1938 en Colonia. O seu pai, de profesión ferroviario, faleceu nun campo de concentración durante a segunda guerra mundial. Ao finalizar a guerra e dividirse Berlín, Nico e a súa nai quedaron no sector estadounidense, onde Nico realizou traballos como modista, os que axiña deixou para dedicarse a ser modelo. Durante unha visita de traballo a España, coñeceu un fotógrafo que mantivera unha relación con outro home de orixe grega e que se chamaba Nico Papatakis. Devandito fotógrafo comezou a chamar a moza Nico en honor a esta relación pasada súa e ela acabou por adoptalo como nome artístico. Outras fontes, non obstante, sinalan ao marido de Anouk Aimée, co que tivo unha relación sentimental frustrada durante a súa estadía en París, como o referente.
Brexit
Referendo de 2016
O proceso de retirada do Reino Unido da Unión Europea comezou cando o Reino Unido invocou o artigo 50 do Tratado da Unión Europea o mércores 29 de marzo de 2017. O prazo establecido naquel artigo é de dous anos para acadar un acordo sobre os termos da separación do Reino Unido da Unión Europea polo tanto a data do abandono definitivo é o 29 de marzo de 2019. A outubro de 2018 aínda non fora acadado ningún acordo polo que é posible que o Reino Unido teña abandonar o club comunitario de forma abrupta.
Sant Quirze del Vallès
Sant Quirze del Vallès é un municipio pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Vallès Occidental, en Cataluña. A localidade está situada a 25 km de Barcelona e limita con outras grandes cidades como Sabadell, Rubí, Terrassa ou Sant Cugat del Vallès.
Nico
Traxectoria
Tras aparecer en varios anuncios televisivos, Nico obtivo un conciso papel no filme La tempesta de Alberto Lattuada, así como no filme de Rudolph Maté For the First Time en que aparecía xunto a Mario Lanza. En 1959 uniuse unió ao elenco do filme de Federico Fellini La Dolce Vita. Nesa época mudouse a Nova York, onde tomou clases de interpretación con Lee Strasberg e onde coñeceu a Jim Morrison. Repartía o seu tempo entre as cidades de Nova York e París. Nesta última protagonizou o filme Strip-Tease, de Jacques Poitrenaud. Serge Gainsbourg produciu o tema musical que Nico gravou para o filme, que cantou en francés e que non foi finalmente editado nese momento, xa que se escolleu a versión de Juliette Gréco. A vinculación de Nico con París foi extraordinariamente importante durante a década de 1970, xa que alí tivo lugar a súa longa relación co cineasta underground Philippe Garrel. Xuntos fixeron sete filmes, entre eles, La cicatrice intérieure. Garrel relatou logo emocionado as noites en que ambos subían á cuberta da Ópera de París, onde rodaban durante horas imaxes sen argumento cunha cámara de man. O seu filme J'entends plus la guitare está dedicada á cantante. En 1963 naceu o seu único fillo, Ari, froito da relación amorosa co actor e empresario Alain Delon.
Sant Quirze del Vallès
Historia
Atopáronse importantes restos arqueolóxicos dentro do termo municipal que demostran a presenza humana na zona desde o neolítico, fai 6.000 anos. Probablemente estas primeiras sociedades establecésense neste lugar aproveitando os recursos naturais e o relevo suave do terreo, propicio para a agricultura e a gandería.
Nico
Traxectoria
Nico faleceu en Eivisa en 1988. Cando estaba de paseo en bicicleta co seu fillo sufriu un pequeno ataque ao corazón, caendo e golpeándose na cabeza. Un taxista que pasaba levouna a un hospital próximo onde tivo dificultades para ser atendida. Unha vez no hospital foi diagnosticada erroneamente cunha insolación e faleceu o día seguinte dun derramo cerebral. Foi incinerada e as súas cinzas sepultadas xunto á súa nai, Margaret Päffgen, en Berlín. Ao seu arredor, uns poucos amigos despedírona cunha cinta en que soaron cancións dela.
Sant Quirze del Vallès
Historia
A orixe de Sant Quirze como pobo se remonta na Idade Media, en principio cunha poboación diseminada en masías e vilas, e máis tarde a construción de casas ao redor da parroquia. Nese tempo a parroquia e o territorio que o rodeaba dependían do castelo de Terrassa.
Nico
Vida privada
Nico falaba inglés, castelán, francés, alemán e italiano.
Agustín Fernández Paz
Agustín Fernández Paz, nado en Vilalba o 29 de maio de 1947 e finado en Vigo o 12 de xullo de 2016, foi un escritor e pedagogo galego. Foi autor de máis de cincuenta títulos, preferentemente de literatura infantil e xuvenil. Os seus libros obtiveron numerosos premios, sendo recoñecido por dúas veces como o mellor autor do ano (no 2004, pola Federación de Libreiros de Galicia e no 2007, pola Asociación Galega de Editores). Tamén recibiu en dúas ocasións o premio ao mellor libro de Literatura Infantil e Xuvenil do ano, que concede a Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Nico
Vida privada
Estaba emparentada con Hermann Päffgen, quen fundou a fábrica de cervexa Päffgen en 1883 en Colonia. Nico era xorda dun oído, o que frecuentemente lle daba problemas para escoitar o que lle dicían, así como equivocarse nalgunha nota no piano.
Discografía
Datos de The Great Rock Discography
Publicacións non oficiais
En 2002, Faust Records publicou dúas coleccións de escuras gravacións de Nico, Reich der Träume e Walpurgis-Nacht.
Agustín Fernández Paz
O seu libro O único que queda é o amor obtivo en 2008 o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil que concede o Ministerio de Cultura de España. No ámbito internacional salientan as catro designacións ao Premio Memorial Astrid Lindgren, nos anos 2008, 2009, 2010 e 2013. O libro O único que queda é o amor foi incluído na Lista de Honra da IBBY no 2010, como ocorrera tamén con Contos por palabras en 1992 e con Aire negro en 2002. Esta última novela, Aire negro, foi incluída así mesmo no Catálogo White Ravens da Internationale Jugendbibliothek de Múnic en 2001, un recoñecemento que tamén acadou O meu nome é Skywalker en 2004.
Mocidade
Naceu no barrio vilalbés das Fontiñas, lugar onde transcorreu a súa nenez e onde o seu pai traballaba como músico e carpinteiro. Con 14 anos, marchou a estudar á Universidade Laboral de Xixón, onde estivo interno durante sete anos, e onde se fixo Perito Industrial. Ós 22 anos foise a Barcelona, coa intención de traballar e estudar Pedagoxía. Traballou durante un tempo nunha empresa, adiando o seu obxectivo de estudar.
Mestre
Tres anos despois volveu a Galicia. Instalouse na Coruña e matriculouse en Maxisterio. En 1974 comezou a traballar como mestre, iniciando así a etapa máis intensa da súa vida. Naqueles anos xuntouse con outros docentes nos chamados «movementos de renovación pedagóxica», que tiñan como obxectivo cambiar o mundo dende as aulas. Estudou Ciencias da Educación e foi profesor de lingua galega no ensino primario e no secundario. Nesa mesma época, casou con Inmaculada Reino e naceu a súa filla, Mariña.
Como mestre e pedagogo, foi autor de numerosos traballos sobre a normalización lingüística no ensino, a didáctica da lingua, a promoción da lectura, a literatura infantil ou a introdución dos medios de comunicación nas aulas. Ademais, entre 1988 e 1990 traballou para a Consellería de Educación como asesor para a reforma educativa e preparando deseños curriculares tanto de primaria como de secundaria, na área de lingua. De 1990 a 1995 traballou como Coordinador Docente de Galego. Dese traballo quedaron tamén numerosos libros de texto, como o pioneiro O noso galego, dos primeiros anos oitenta.
Tamén foi membro do grupo de traballo sobre lingua do Consello da Cultura Galega e asesor do Programa SOL, da Fundación Germán Sánchez Ruipérez.
Escritor
Despois da aprobación da Constitución no ano 1978, comezou a introducirse oficialmente a lingua galega no ensino. Fernández Paz decatouse que a literatura infantil e xuvenil en galego era escasa, polo que decidiu escribir as súas propias historias. Con 40 anos, publica a súa primeira novela. Os dous libros seguintes obtiveron senllos premios de importancia, e por iso, animouse a continuar.
Pertenceu á coñecida como “Xeración Lamote” xunto con Xavier Senín, Paco Martín, Xosé Lastra, Fina Casalderrey e Xabier P. DoCampo.
Sant Quirze del Vallès
Historia
A economía do municipio baseouse tradicionalmente na agricultura, especialmente no cultivo da vide realizado nas distintas masías dispersas por todo o termo, existentes ata fai ben pouco. Hoxe en día aínda é posible atopar algunhas que sobreviviron o paso do tempo, como Can Feliu, Can Barra ou Can Vinyals.
Agustín Fernández Paz
Últimos anos
O 12 de xullo de 2016 morreu por volta das sete da mañá no seu domicilio en Vigo, logo de padecer dunha longa enfermidade. O 13 de xullo, celebrouse un multitudinario acto cívico no cemiterio de Pereiró de Vigo, co féretro arroupado coa bandeira galega, e no que estiveron presentes familiares, amigos e personalidades da cultura, da educación e da política. O corpo foi incinerado e os seus restos foron trasladados a Vilalba, a súa vila natal, onde tamén se atopa soterrada a súa familia.
Sant Quirze del Vallès
Historia
A comezos do século XX, a súa poboación compaxinaba o traballo nas fábricas das cidades veciñas co cultivo da terra. A proximidade da cidade de Sabadell, a construción da estación do ferrocarril e o asentamento progresivo de diferente industrias nos arredores do municipio, provocaron un cambio na actividade agrícola. Desde finais dos setenta, Sant Quirze experimentará unha notable expansión e incremento da poboación coa construción de urbanizacións tales como Vallès Parc, Sant Quirze Jardí ou Mas Duran, e coa chegada de familias novas procedentes na súa maioría de Barcelona. Actualmente, Sant Quirze é un municipio de servizos e fundamentalmente residencial.
Agustín Fernández Paz
Obra
miniatura|200px|dereita|Agustín Fernández Paz pronunciando o discurso "Oito doas para San Simón" na [[Illa de San Simón con motivo da celebración do ditame dos XXVIº Premios Xerais o 6 de xuño de 2009.]] Agustín Fernández Paz é un dos nomes clave da literatura infantil e xuvenil galega, non só polo amplo número de obras publicadas, senón polo seu éxito cos lectores e pola cantidade das súas obras que foron traducidas a outras linguas. Trátase do autor en galego máis traducido con 115 traducións a 16 linguas diferentes, en especial ao castelán, con arredor de 50, máis de 30 ao catalán, unhas 20 ao éuscaro, e tamén ao asturiano, portugués, francés, árabe, coreano, italiano, inglés, búlgaro, bretón e esloveno, entre outras.
Sant Quirze del Vallès
Lugares de interese
220px|miniatura|Igrexa parroquial
Agustín Fernández Paz
Obra
Tamén destaca pola cantidade de premios acadados, tanto de ámbito galego como internacional, entre os que se atopa o Merlín, Lazarillo, o Rañolas ou o Raíña Lupa. Algunhas obras súas tamén foron seleccionadas para a Lista de Honra de IBBY. Foi nomeado Socio de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega en 2009.
A súa novela Cartas de inverno acadou en 2016 a cifra de máis de 100 000 exemplares vendidos, fito que só acadou na ficción galega outra novela, Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas.
Ademais, realizou un longo labor editorial para Edicións Xerais, coordinando durante moitos anos a colección "Merlín" de literatura infantil e xuvenil.
Galardóns
miniatura|dereita|330px|O autor con outros dos gañadores do Premio Merlín nunha foto conmemorativa realizada na XXVª edición do Premio Merlín. Illa de san Simón, 12 de xuño de 2010. Atrás, de esquerda a dereita: [[Jacobo Fernández Serrano, Helena Pérez, Gloria Sánchez, An Alfaya, Marilar Aleixandre, Antonio García Teijeiro, Mar Guerra, Fina Casalderrey, Ramón Caride. Sentados, de esquerda a dereita: Carlos López Gómez, Palmira González Boullosa, Agustín Fernández Paz e Teresa González Costa.]]
Pedro Miguel Costa Ferreira
Pedro Miguel Costa Ferreira, nado en Porto o 1 de xaneiro de 1991, é un futbolista portugués. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Trapani Calcio.
Les Planes, L'Hospitalet de Llobregat
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|thumb|Comisaría dos [[Mossos d'Esquadra en Les Planes.]] Les Planes é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito IV xunto co limítrofe barrio de La Florida. Limita tamén cos barrios de La Torrassa, Pubilla Cases, Can Serra e Sant Josep.
Historia e características
É un barrio que naceu grazas á inmigración chegada na década de 1960 dende outras zonas de España. Caracterízase pola súa actividade comercial e as zonas de tapas arredor do tradicional Mercat dels Ocellets. A plaça Eivissa é un importante espazo de encontro, e o parque metropolitano de Les Planes é o máis extenso da cidade. Os principais eixos viarios son as avenidas de El Masnou e Miraflores, que son tamén importantes zonas comerciais.
Transporte público
Está comunicado co resto da cidade grazas á rede de autobuses. Ademais hai unha estación do metro de Barcelona: Florida, da liña 1.
Lingua arikara
A lingua arikara é unha lingua caddo falada polos arikara que residen na reserva de Fort Berthold en Dacota do Norte. O arikara está moi relacionado coa lingua pawnee, pero non son mutuamente intelixibles.
Os arikara foron un grupo que coñeceron a Lewis e Clark en 1804; a súa poboación era de 30 000 pero reduciuse a 6 000 por mor da varíola.
Status da lingua
O arikara é falado en Dacota do Norte por uns poucos anciáns. Un dos derradeiros falantes fluídos, Maude Starr, morreu o 20 de xaneiro de 2010. Foi unha mestra certificada da lingua que participou nos programas educativos arikara. Os esforzos de revitalización lingüística continúan, e no 2014, os falantes concéntranse en White Shield, Dacota do Norte. A lingua é ensinada no Colexio Comunitario de Fort Berthold, no Colexio White Shield e no Centrol Cultural Arikara.
O arikara está documentado, con diversos volumes de historias arikara, textos introdutores para lectores, e estudos lingüísticos. No 2014, aplicacións de iPhone e iPad estiveron dispoñibles.
Sarracín
Sarracín é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 270 habitantes (INE 2012).
Crocodile Dundee II
Crocodile Dundee II é un filme australiano dirixido por John Cornell que foi estreado en 1988. Secuela do filme de 1986 Crocodilo Dundee.
Sinopse
Mick Dundee vive coa xornalista Sue Charlton no seu luxoso apartamento de Nova York. Pero, tralo asasinato de Bob, o exmarido de Sue, a mans duns traficantes de drogas colombianos, Nick decide levala consigo a Australia para poder protexela mellor.
Kiwi (xentilicio)
Historia
Os primeiros neozelandeses amplamente coñecidos coma kiwis foron os militares. A ave é o símbolo de tódolos rexementos do país, incluíndo os que participaron na segunda guerra bóer e mais os que loitaron xunto co exército de Australia na segunda guerra mundial. Logo da guerra, o termo estendeuse e pasou a atribuíuse gradualmente a toda a poboación.
Lingua maduresa
O madurés (en madurés: Bhâsa Madhurâ; en carakan: ꦧꦱꦴꦩꦝꦸꦫꦴ; en pegon: بَهاسَ مَدورا) é unha lingua malaio-polinesia falada polo pobo madurés que habita na illa Madura e en Xava oriental, en Indonesia. Tamén é falada nas pequenas illas Kangean e Sapudi, así como polos migrantes madureses noutras partes de Indonesia. A variedade de Kangean pode ser considerada como unha lingua diferente. Tradicionalmente foi escrita en alfabeto xavanés, mais o alfabeto latino e a escrita pegon (baseado no alfabeto árabe) son máis comúns no presente. O número de falantes, aínda que diminuíu nos últimos anos, estímase en 8 ou 13 millóns de persoas, sendo unha das linguas máis faladas do país.
Superstición
[[Ferradura pendurada nunha porta como amuleto.|dereita|miniatura]]
Superstición é a crenza en que un determinado fenómeno ou situación ten unha explicación mística, máxica ou simplemente asumida cultural ou socialmente sen ningún tipo de demostración científica.
Luís Rubido
Luís Rubido Ramonde, nado en Cedeira en 1955, é un político galego do PPdeG.
Superstición
A superstición e o método científico
As supersticións, non fundamentadas ou asentadas de maneira irracional no ser humano, poden estar baseadas en tradicións populares, normalmente relacionadas co pensamento máxico. O supersticioso cre que certas accións (voluntarias ou non) tales como rezos, ensalmos, conxuros, feitizos, maldicións, males de ollo ou outros rituais, poden influír de maneira transcendental na súa vida.
Luís Rubido
Traxectoria
É licenciado en Dereito e compatibiliza a avogacía coa asesoría de empresas ademais da vicepresidencia do consello executivo da Axencia de Protección da Legalidade Urbanística. Foi nomeado alcalde de Cedeira o 26 de xullo de 2013 en substitución do seu irmán logo da renuncia deste.
É irmán do xornalista Bieito Rubido e do político Leopoldo Rubido, que o antecede na alcaldía.
Superstición
A superstición e o método científico
Considéranse supersticións aquelas disciplinas que a comunidade científica chama pseudociencias, tales como a adiviñación, a astroloxía, a cartomancia, o curandeirismo, o espiritismo, o feng-shui, a xeomancia, a maxia, a quiromancia ou o o tarot.
O que distingue as supersticións da sabedoría e o sentido común é que se afirma unha relación causal entre os acontecementos debido a forzas supranormais como o destino, ou o poder invisíbel dos astros, ritos máxicos ou espíritos.
Esta maneira de proceder é contraria á razón, que analiza as relacións desde as causas inmediatas e intenta descubrir as leis naturais que rexen as proporcións (o que, sen encontrar relacións causa-efecto, explica os fenómenos a través de correlacións, é dicir, a través da frecuencia na que dous eventos se presentan simultaneamente).
Co pensamento da ciencia moderna, algunhas das pseudociencias deron paso ao nacemento de ciencias. É o caso da astroloxía, da que xurdiu a astronomía; da alquimia, da que xurdiu a química, e poucas máis.
No pensamento máxico e a maxia considérase posíbel producir resultados que á razón resultan contrarios ás leis naturais coñecidas valéndose de certos rituais, nos que interveñen entes considerados en dita crenza.