cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roadrunner Records
Historia
Porén, Roadrunner tamén ten sido acusada de só estar interesada na música alternativa actual ou de moda, cousa que se reflicte nos artistas cos que ten contrato. O exemplo máis notable disto é o tratamento ás principais bandas de death e thrash metal do selo durante os 90, como Obituary, Deicide, Death, Gorguts e Pestilence, que foron expulsados ou deixaron a etiqueta despois de que non os tratasen ben. Un dos primeiros nomes do selo, King Diamond (que orixinalmente asinara cando estaba en Mercyful Fate, antes de iniciar a súa carreira en solitario), deixou Roadrunner alegando falta de promoción para o seu disco de 1990 The Eye. Type O Negative deixou Roadrunner en 2006 tras unha disputa polo lanzamento dun recompilatorio por parte do selo, The Best of Type O Negative, sen notificarllo previamente á banda, que acabaron por aceptar unha oferta de SPV Records. No ano 2008 Amanda Palmer foi informada polo selo de que querían reeditar o seu vídeo de "Leeds United" para facer que ela aparecese máis delgada, provocando moitas caixas dos seareiros en Internet. O 6 de abril do 2010 Palmer anunciou a través da súa conta de Twitter que Roadrunner xa non contaba con ela. As queixas máis recentes contra Roadrunner proceden dos artistas Megadeth e Jose Morales.
Cálculo diferencial
Puntos críticos
Por punto crítico enténdese: un punto singular, un punto onde non exista a derivada ou un punto extremo a ou b do dominio [a,b] de definición da función.
Roadrunner Records
Historia
A Roadrunner Records afectoulle significativamente a disputa legal de Warner Music Group contra YouTube, ao ter que pechar a súa conta no portal de vídeos. A meirande parte dos vídeos da súa canle, porén, aínda están dispoñibles para a súa visualización.
Cálculo diferencial
Puntos críticos
Se a segunda derivada é positiva nun punto crítico, dise que o punto é un mínimo local; se é negativa, dise que o punto é un máximo local; se vale cero, pode ser tanto un mínimo como un máximo ou un punto de inflexión. Derivar e resolver nos puntos críticos adoita ser unha forma simple de atopar máximos e mínimos locais, que poden empregarse en optimización. No entanto, nunca hai que desprezar os extremos en devanditos problemas.
Roadrunner Records
Historia
O 11 de novembro do 2010 o Warner Music Group anunciou que adqurira o stock restante de Roadrunner. O selo continuará operando como unha marca distinta dentro do grupo e Cees Wessels, o seu fundador, segue sendo o seu CEO.
Cálculo diferencial
Xeneralización do cálculo diferencial
Cando unha función depende de máis dunha variable, utilízase o concepto de derivada parcial. As derivadas parciais pódense pensar informalmente como tomar a derivada dunha función con respecto a unha delas, mantendo as demais variables constantes. As derivadas parciais represéntanse como:
Roadrunner Records
Historia
O 26 de abril do 2012 deuse a coñecer que Warner Music Group faría importantes recortes nas operacións de Roadrunner Records. As oficinas no Reino Unido e o Canadá pecháronse completamente, afectando os recortes tamén en maior ou menor medida ao resto de oficinas. Tamén anunciouse que a oficina dos Países Baixos vai ser pechada e que Cees Wessels deixará o seu cargo.
Cálculo diferencial
Xeneralización do cálculo diferencial
O concepto de derivada pode estenderse de forma máis xeral. O fío común é que a derivada nun punto serve como unha aproximación linear á función en devandito punto. Quizais a situación máis natural é que as funcións sexan diferenciables nas variedades. A derivada nun certo punto entón convértese nunha transformación linear entre os correspondentes espazos tanxentes, e a derivada da función convértese nun mapeo entre os grupos tanxentes.
Os Baños, Os Baños, Bande
Os Baños é un lugar da parroquia dos Baños no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres), unha muller máis ca en 2010.
Pé
O termo pé, en anatomía e zooloxía pode referirse a:
Doutra banda, o topónimo O Pé pode referirse a varios lugares de Galicia:
Jens Emil Mungard
Jens Emil Mungard, nado o 9 de febreiro de 1885 en Keitum e finado o 13 de febreiro de 1940 no campo de concentración de Sachsenhausen, foi un escritor alemán en frisón setentrional.
Traxectoria
miniatura|Monólito dedicado a Mungard en Sachsenhausen
Naceu na illa de Sylt, era o fillo máis vello de Nann Peter Mungard. autor dun dicionario da variedade frisoa local. Perdeu á súa nai cando tiña tres anos e educouno unha súa tía. Dende novo interesouse pola poesía e a mitoloxía. Logo de casar en 1910 asumiu a facenda paterna en Keitum, así e todo apenas daba para vivir e finalmente perdeu a granxa, divorciouse en 1932 e rompeu coa súa familia, e mesmo en 1934 deixou a illa temporalmente.
Tras a vitoria do nazismo Jens esperaba unha promoción da cultura frisoa mais axiña quedou decepcionado coa actitude dos novos gobernantes, denunciou nalgúns poemas o réxime nacionalsocialista, ridiculizando o seu antisemitismo e negándose a permitir a tradución ao alemán da súa poesía. En 1935 detivérono por primeira volta e polos seus contactos con movementos frisóns occidentais cualificárono como "nacionalmente pouco fiable", e estableceuse en Flensburg baixo vixilancia da Gestapo. En 1938 prohibíronlle escribir pero non fixo caso e a finais de 1938 ingresou no campo de concentración de Sachsenhausen, onde morreu en 1940, logo de pasar alí 377 días.
Obra
En 1909 publicou os seus primeiros poemas en libros de lectura frisóns, e a partir de 1911 en diversas publicacións, en especial no Sylter Zeitung. Catalogáronse máis de 700 poemas, seis pezas teatrais, e numerosos textos en prosa da súa autoría.
Casa de Quintela
A Casa de Quintela é unha casa señorial situada no lugar de Quintela, na parroquia de Catasós (concello de Lalín). A casa propiedade da familia dos Quiroga, e que tiña a propiedade do próximo Souto de Quintela, foi no século XIX visitada por intelectuais e políticos galegos, en especial Emilia Pardo Bazán pasou longas temporadas nesta casa, onde escribiu algúns capítulos de Los Pazos de Ulloa.
Izarren hautsa
"Izarren hautsa" (en galego, "Po de estrelas") é un poema do cantautor e poeta vasco Xabier Lete, publicado no ano 1976 no disco Kantatzera noazu (Vouche cantar). Realizáronse varias versións musicadas, entre elas as de Mikel Laboa, Ken Zazpi e Mikel Urdangarin, entre outros.
O Portodoso, Soandres, A Laracha
O Portodoso é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 8 mulleres.
Lebosandaus, Os Baños, Bande
Lebosandaus é un lugar da parroquia dos Baños no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).
Lateiki
Lateiki, tamén coñecido como Metis Shoal, é un volcán submarino e unha illa en formación de Tonga. O nome Lateiki significa 'petit Late' xa que se atopa ao sur da illa Late, a medio camiño de Kao.
Igrexa de Santiago da Coruña
A igrexa de Santiago é o templo coruñés principal e o máis antigo. Comezouse a construír no século XII, durante o reinado de Fernando II. No seu adro reuníase o concello ata o século XV.
Lateiki
Características
O volcán normalmente está mergullado, pero en diversas ocasións a actividade volcánica formou unha illa. Ten unha altitude de 1.500 metros desde a base no fondo do mar, e elévase ata unha profundidade entre 3 e 10 m baixo o nivel do mar. A última vez que entrou en erupción, en xuño de 1995, xurdiu unha illa de 50 a 80 metros de altitude e de 200 a 500 m de ancho. A illa temporal, formada de cinza volcánica, desapareceu coas ondas do océano ao cabo de dous meses.
Igrexa de Santiago da Coruña
Historia
As primeiras noticias da igrexa de Santiago son de 1218 e durante a Idade Media reuníase no seu adro o concello, ata que no século XV pasou a ocupar o convento de San Domingos.
A igrexa tiña dúas torres, unha con campás e outra na que se gardaban escrituras e pólvora, entre outros obxectos. Ambas as torres ameazaban ruína, polo que se recomendou a súa demolición en 1531. A nova torre, construída en 1607, obrigou a reformar a ábsida da Epístola.
Lateiki
Características
A presenza de Lateiki notouse por primeira vez en 1851, cando excedeu o nivel do mar. Rexistráronse erupciones nos anos 1851, 1852, 1858, 1878, 1886, 1894, 1967, 1979 e 1995. Como mínimo en cinco ocasións formouse unha illa (1851, 1858, 1967, 1979 e 1995).
Igrexa de Santiago da Coruña
Historia
O 1 de abril de 1779 sufriu un incendio que levou a ter que realizar profundas reparacións. No século XIX o arquitecto Juan de Ciórraga creou o rosetón da fachada e as escaleiras de acceso.
Descrición
A planta orixinal contaba con tres naves, que foron reducidas a unha soa, de estilo oxival, no século XV.
A fachada principal é románica e sobresae do muro nun bloque. Na arquivolta central aparecen os vinte anciáns da Apocalipse cos seus instrumentos musicais escoitando ao Salvador. O tímpano está sostido por anxos e nel aparece Santiago o Maior a cabalo. Esta figura, e algunha outra, proceden doutra parte. Polo leste hai tres ábsidas románicas, divididas no exterior por columnas con capiteis vexetais; a da esquerda está seccionada por un esquinal da torre. A igrexa conta con tres portas, das que a do norte é a máis antiga. O tímpano está sostido por dúas mochetas con cabezas de bovinos e representa un año entre dous circos que sostén unha cruz coas patas. A porta sur tamén é románica e ábrese á sancristía.
A torre foi construída no 1607. A ábsida forma un curioso recuncho que é a rúa máis curta da Coruña, a da Reixa Dourada. Resaltan os canzorros que sosteñen o beiril do tellado e o rosetón no testeiro da nave.
Jesús Calvo García
Jesús Antonio Calvo García, coñecido como Miñón, nado en Santiago de Compostela en 1915, foi un ferreiro e político galego.
Traxectoria
Ferreiro, afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Foi detido o 20 de xullo de 1937. Xulgado en consello de guerra por rebelión o 24 de agosto de 1937, o fiscal pediu a pena de morte, finalmente foi condenado a cadea perpetua. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Antonio Tenreiro Leira e Adolfo Allegue Allegue. Foi detido pola policía coruñesa en marzo de 1947. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Palencia, da que saíu en liberdade condicional en 1949.
Guerolito
Guerolito é o primeiro álbum de remesturas do artista estadounidense Beck, editado o 13 de decembro do 2005. Está formado por todas as cancións do álbum Guero remesturadas por distintos artistas, e conta ademais co tema "Clap Hands", que aparecía na edición especial limitada de Guero.
Guerolito acadou o número 191 nas lastas da Billboard e en xullo do ano 2008 levaba vendidas 76.000 copias nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron escritos por Beck Hansen e The Dust Brothers, agás onde se indique.
Folclore
miniatura|300px|Gaiteiros, unha mostra do folclore galego O folclore (do inglés folklore, e este de folk, pobo e lore, coñecemento) é o corpo de expresión dunha cultura, composto por contos, música, bailes, lendas, historia oral, proverbios, supersticións, costumes, artesanía e demais, común a unha poboación concreta, incluíndo as tradicións de tal devandita cultura, subcultura ou grupo. Tamén recibe este nome o estudo destas materias.
A característica do folclore é que o conxunto das producións colectivas que emanan do pobo se transmiten dunha xeración ao outro por vía oral (contos, relatos e crenzas) ou polo exemplo (ritos, coñecementos).
O termo folclore foi acuñado en 1846 por William Thoms, para o que entón se chamaba «antigüidades populares». A definición máis amplamente aceptada polos investigadores actuais da especialidade é «a comunicación artística en grupos pequenos», proposta polo investigador da Universidade de Pensilvania Dan Ben-Amos.
Características
O folclore é :
Etapas
De acordo coa preservación dos elementos, os estudosos identifican catro etapas do folclore:
Historia
Johann Gottfried von Herder animou por primeira vez a rexistrar e preservar deliberadamente o folclore para documentar o auténtico espírito, tradición e identidade do pobo xermano. A crenza de que tal autenticidade poida existir é un dos principios do nacionalismo romántico que Herder desenvolveu. Para von Herder, as clases campesiñas son ao mesmo tempo depositarias, vehículo e gardiás do «xenio popular», que se modelou mediante o contacto dos homes coa terra e o clima e se transmitiu de xeración en xeración, tanto oralmente como nas epopeas, contos e lendas. Nunha visión universalista, Herder mantivo que cada pobo posúe o seu «xenio» único e singular, que aparece como fundamento por excelencia do renacemento cultural que debía permitir reunificar aos pobos xermánicos.
Sobre os incentivos de Herder, os irmáns Grimm comprometéronse como pioneiros coa enorme empresa de recompilar contos orais alemáns, para recuperar o carácter auténtico dunha cultura nacional perdida polas elites. Así, en 1812 publicaron a primeira serie de contos tradicionais como Kinder- und Hausmärchen (Historias infantís e familiares).
Moi axiña, a iniciativa dos irmáns Grimm foi imitada en toda Europa (de leste a oeste) e nos países escandinavos. A partir do século XIX empréndese o labor de educar ao pobo no seu propio folclore, que aparece ameazado de desaparición baixo os efectos da modernidade e a urbanización. As campañas de difusión do folclore toman a forma de verdadeira propaganda nacionalista, procurando esencialmente facer resaltar a orixinalidade e singularidade propias do folclore de cada pobo, permitindo distinguilo dos veciños e vinculalo aos que, no contexto de instauración das identidades nacionais, se designaban como os seus afastados antepasados.
En primeira instancia o folclore limitouse á tradición oral. Cara á metade do século XIX amplíase o ámbito do folclore, comezando os recompiladores a interesarse tamén por distintas producións que emanan das culturas populares (crenzas, medicamento tradicional, traxes, artes, técnicas etcétera).
Non foi ata o século XX cando os etnógrafos comezaron a intentar rexistrar o folclore sen manifestar metas políticas.
Estudo do folclore
Aínda que o folclore pode conter elementos relixiosos e mitolóxicos, preocúpase tamén das tradicións ás veces mundanas da vida cotiá. O folclore relaciona a miúdo o práctico e o esotérico nun mesmo bloque narrativo. Foi moitas veces confundido coa mitoloxía, e viceversa, ao asumir que calquera historia figurativa que non pertenza ás crenzas dominantes da época non ten o mesmo status que ditas crenzas dominantes. Así, a relixión romana é cualificada de «mitoloxía» polos cristiáns. Desa forma, tanto a mitoloxía como o folclore convertéronse en termos clasificatorios para todos os relatos figurativos que non se corresponden coa estrutura de crenzas dominante. Ás veces o folclore é de natureza relixiosa, como as historias dos Mabinogion galeses ou as da poesía escáldica islandesa. Moitos dos relatos de A lenda dourada de Santiago do Vórtice tamén plasman elementos folclóricos nun contexto cristián: exemplos de dita mitoloxía cristiá son os temas desenvolvidos ao redor de San Xurxo ou San Cristovo. Neste caso, o termo «folclore» úsase nun sentido pexorativo, é dicir, mentres as historias do vagabundo Odín teñen un valor relixioso para os nórdicos que compuxeron as historias, debido a que non encaixan nas crenzas cristiás non son consideradas «relixiosas» senón «folclóricas» polos cristiáns.
Os contos populares son termo xeral para diversas variedades da narrativa tradicional. A narración de historias parece ser algo cultural universal, común por igual ás sociedades básicas e as complexas. Ata as formas que adoptan as historias populares son certamente semellantes dunha cultura a outra, e os estudos comparativos de temas e formas narrativas tiveron éxito ao demostrar estas relacións.
Por outra banda, o folclore pode usarse para describir precisamente unha narrativa figurada, que non ten contido sacro ou relixioso algún. Desde o punto de vista jungiano, que non é máis que un método de análise, pode no seu lugar corresponder a patróns psicolóxicos inconscientes, instintos ou arquetipos da mente. Este saber pode ou non ter compoñentes fantásticos (tales como maxia, seres etéreos ou personificacións de obxectos inanimados). Estas historias populares poden xurdir dunha tradición relixiosa, pero con todo trata sobre asuntos psicolóxicos profundos. O folclore familiar, como Hansel e Gretel, é un exemplo desta sutil liña.
O propósito manifesto do conto pode ser primordialmente un ensino mundano sobre a seguridade no bosque ou secundariamente un conto cautelar sobre os perigos da fame nas familias grandes, pero o seu significado latente pode evocar unha forte resposta emocional debido aos amplamente comprendidos temas e motivos tales como «a nai terrible», «a morte» e «a expiación co pai». Pode haber un alcance tanto moral como psicolóxico na obra, así como un valor lúdico, dependendo da natureza do narrador, o estilo da historia, a idade media da audiencia e o contexto xeral da actuación. Os folcloristas adoitan resistir ás interpretacións universais dos relatos e, onde sexa posible, analizan as versións orais de historias en contextos específicos, máis que en fontes impresas, que a miúdo mostran o efecto da inclinación do escritor ou editor.
Os relatos contemporáneos comúns en Occidente inclúen a lenda urbana. Hai moitas formas de folclore que son tan comúns, con todo, que a maioría da xente non advirte que son folclore, tales como as adiviñas, rimas infantís e contos de pantasmas, rumores (incluíndo teorías conspirativas), estereotipos étnicos, costumes festivas e ritos do ciclo vital (bautizos, funerais etcétera). Os relatos de abducións por Ovnis poden ser consideradas, nun certo sentido, como actualizacións dos contos da Europa precristiá ou ata de historias da Biblia tales como a ascensión ao ceo de Elías. Adrienne Maior, ao presentar unha bibliografía sobre este tema, sinalou que a maioría dos folcloristas modernos descoñecen en gran medida os paralelos e precedentes clásicos, en materiais que están só parcialmente representado pola familiar etiqueta de «esópicos»: «A literatura clásica grecorromana contén ricos tesouros ocultos de folclore e crenzas populares, moitas delas con equivalentes nas lendas contemporáneas modernas».
Música
Caracterízase pola simplicidade, monotonía e lentitude. A orixe pode estar ligada a unha música popular de autor esquecido ou pode ter sido creada espontaneamente polo pobo. Obsérvase a música folclórica sobre todo en brincadeiras infantís, cantos relixiosos, ritos, danzas e festas.
Danzas e festas
As danzas acompañan as músicas en varios rituais folclóricos.
Linguaxe
As principais manifestacións do folclore na linguaxe popular son as seguintes:
1. Está no medio do comezo, está no comezo do medio, estando en ambos así, está na punta do fin 2. Branquiño, brancón, non ten porta, nin portón 3. unha árbore con doce gallos, cada gallo con trinta frutas, cada fruta con vinte e catro sementes 4. unha casa ten catro cantos, cada canto ten un gato, cada gato ve tres gatos, cantos gatos teñen na casa? 5. Altas varandas, fermosas xanelas, que abren e pechan, sen ninguén tocar nelas 1. A letra M 2. Ovo 3. Ano, mes, día, hora 4. catro 5. Ollos
Os nomes máis populares son: Little Johnny (Estados Unidos), Jaimito (España), Pepito (México), Vovochka (Rusia), Pepíček (República Checa), Pierino (Italia) e Toto (Francia).
Usos e costumes
Neste campo inclúense ítems a respecto da alimentación, cultivo, vestiario, comportamento etc, dun pobo ou dunha rexión.
Brinquedos e brincadeiras
Os brinquedos son artefactos para seren utilizados sós, como a boneca de pano,o pión etc.
Termos relacionados
Dado que o saber popular e o seu estudo erudito ou científico constitúen dous campos relacionados pero distintos, algúns autores prefiren utilizar termos diferentes para un e outro. Así, Antonio Machado utiliza no seu Juan de Mairena a expresión «sabedoría popular» (calco léxico de folclore) e en tempos máis recentes Agustín García Calvo recorreu tamén a esta expresión para referirse ás tradicións populares. Para o estudo de devanditas tradicións algúns autores utilizan a palabra «folclorística».
Lista de episodios de Naruto
Naruto é unha serie de anime baseada na serie de manga homónima do autor Masashi Kishimoto. A serie foi dirixida por Hayato Date e producida por Studio Pierrot e TV Tokyo. 135 episodios están baseados nos primeiros vinte seis volumes do manga, e 85 episodios son exclusivos do anime. A serie céntrase en Naruto Uzumaki, un xove e rebuldeiro ninja de Konohagakure que busca constantemente o recoñecemento do demais e aspira a converterse en Hokage, o ninja da súa vila que é considerado o máis forte de todos.
Os 220 episodios que compoñen a primeira parte da serie foron emitidos entre o 3 de outubro de 2002 e o 8 de febreiro de 2007 a través da TV Tokyo do Xapón.
Símbolos nacionais de Escocia
Escocia está representada por un conxunto de símbolos nacionais recoñecibles, algúns deles oficiais (a bandeira de Escocia, o Estandarte Real de Escocia etc.) e outros oficiosos (o Himno de Escocia, o tartán, a Declaración de Arbroath...)
A bandeira de Escocia
200px|dereita|miniatura|Bandeira oficial de Escocia A Bandeira de Escocia, tamén coñecida como Saltire ou Cruz de San Andrés, está composta por unha aspa branca sobre fondo azul. A aspa branca é o símbolo de Santo André o Apóstolo, patrón de Escocia. Segundo a lenda, no 832 o rei Angus II dos Pictos dirixiu aos escotos na súa batalla contra os anglos, comandados por Aethelstan de East Anglia, preto do actual concello de Athelstaneford, en East Lothian. O rei Angus e os seus homes víronse rodeados, e pregaron polas súas vidas. Durante a noite, Santo André apareceuse ao rei e prometeulle a vitoria. Pola mañá, ambos os dous exércitos viron aparecer sobre o ceo azul unha cruz branca, representando a cuz sobre a que fora martirizado Santo André. Esta aparición deu coraxe aos escoceses, mentres que os anglos se desmoralizaron e perderon o combate.
A cor do fondo da bandeira era variable, dende o azul ceo ata o azul mariño, dependendo, ao parecer, do tipo de tinguidura dispoñible en cada zona e época. Cando foi incorporada á bandeira do Reino Unido, empregouse o azul mariño como cor de fondo. Con todo, en 2003, unha comisión do Parlamento de Escocia estableceu que a cor oficial do fondo da bandeira é o Pantone 300 (é dicir, 0, 114, 198 no modelo de cor RGB ou #0072C6 en códigos de cores HTML), unha cor algo máis clara que o Pantone 280 da bandeira do Reino Unido.
As dimensións da bandeira non están oficialmente establecidas, aínda que adoitan ser 4:5, 3:5 ou 2:3. As barras cruzadas deben ter unha anchura de 1/5 (ou sexa, un 20%) da altura da bandeira.
O Estandarte Real de Escocia
200px|miniatura|Estandarte Real de Escocia O Estandarte Real de Escocia é a bandeira empregada historicamente polo Rei de Escocia. Era a bandeira de escudo de armas do Reino de Escocia. O estandarte está formado por un "león rampante" de goles, linguado e unllado de azur, sobre un fondo amarelo ou dourado, e rodeado dunha dobre orla decorada de flores de lis de goles. Crese que o león foi adoptado como símbolo a comezos do século XII por Guillerme I de Escocia, (coñecido como "Guillerme o León"), pero non existen evidencias do seu uso ata 1222, data na que apareceu no selo do seu fillo, Alexandre II de Escocia.
Trala unión das coroas de Inglaterra e Escocia en 1603, o estandarte foi incorporado ao Estandarte do Monarca Británico: o león rampante aparece no primeiro e cuarto cuadrante na versión que se emprega en Escocia, mentres que só aparece no segundo nas versións empregadas fóra dela.
Na actualidade esta bandeira emprégase oficialmente nas residencias Reais de Holyrood Palace e do Castelo de Balmoral cando Sabela II do Reino Unido non está presente. A bandeira tamén se emprega para representar á Coroa, incluídos o Primeiro Ministro de Escocia, os Lord Lieutenants, o Alto Comisionado da Asemblea Xeral da Igrexa de Escocia ou o Lord Lyon King of Arms.
Escudo de armas de Escocia
miniatura|200px|dereita|Antigo Escudo de armas de Escocia, empregado ata [[1603]] O Escudo de armas de Escocia era o escudo empregado pola Coroa de Escocia con anterioridade á unión de Inglaterra e Escocia en 1603 durante o reinado de Xaime I de Inglaterra e VI de Escocia. As armas escocesas teñen un precedente documentado xa no século XII, durante o reinado de Guillerme I de Escocia.
No devandito escudo de armas, o brasón co león rampante aparecía rodeado polo colar da Orde escocesa do Cardo e flanqueado por dúas figuras (tenantes ou soportes) con forma de unicornio rampante de prata con crines en ouro que tamén quedou incorporado no escudo de armas dos monarcas británicos. O escudo aparecía timbrado coa coroa real escocesa e sobre ela situábase a súa cimera, un león coroado de goles que sostén unha espada e un cetro. Ao pé, tamén fora do escudo, colocábase unha cinta co lema escocés: Nemo me impune lacessit ("Ninguén me ofende impunemente").
Algúns destes elementos aparecen no escudo de armas que os monarcas británicos empregan cando están en Escocia.
Himno
Oficialmente, non existe un himno nacional de Escocia que substitúa ao God Save the Queen, tradicionalmente empregado para representar ao Reino Unido. Existen varias candidatas, algunhas das cales empréganse xa frecuentemente como himnos en eventos políticos ou deportivos.
As dúas candidatas máis populares para seres empregadas como himno de Escocia son Flower of Scotland e Scotland the Brave, aínda que tamén hai outras como Scots Wha Hae, A Man's a Man for a' that, Freedom Come-All-Ye, Both sides the Tweed, Caledonia , I'm Gonna Be (500 Miles) ou Highland Cathedral.
Cada unha destas cancións ten por agora usos distintos. Por exemplo, Scotland the Brave emprégase actualmente para representar a Escocia nos Xogos da Commonwealth, mentres que Flower of Scotland soa antes dos partidos das seleccións de rugby e fútbol. A Man's a Man for a' that, pola súa parte, foi interpretada por Sheena Wellington no acto de apertura do novo Parlamento de Escocia, aínda que non con intención de servires como himno nacional.
Lema
O lema de Escocia é Nemo me impune lacessit, que significa "Ninguén me ofende impunemente". Na actualidade é o lema do monarca do Reino Unido cando se atopa en Escocia, e aparece tamén no escudo de armas do Reino Unido cando se emprega en Escocia. Unha tradución máis coloquial na lingua escocesa é "Wha daur meddle wi me?", que podería traducirse como "Quen se atreve a meterse comigo?".
Kimy Pernía Domicó
Kimy Pernía Domicó, nado en Tierralta (Colombia) en 1950 e finado o 2 de xuño de 2001, foi un dirixente indíxena dos emberá katío do alto Sinú, en Colombia. Foi un activista que liderou a loita contra a construción do encoro de Urrá I, no departamento de Córdoba. O seu criticismo do proxecto motivou o seu secuestro e desaparición o 2 de xuño de 2001. En 2007, o xefe paramilitar Salvatore Mancuso recoñeceu que fora asasinado, supostamente por orde de Carlos Castaño, e afirmou que os seus restos foron botados ao río Sinú.
Símbolos nacionais de Escocia
Lema
De acordo coa lenda, o lema referíase inicialmente á flor do cardo, outro símbolo de Escocia: durante un ataque sorpresa dos daneses, un dos invasores pisou un cardo e emitiu un berro de dor, alertando así aos defensores da súa presenza. Posteriormente, o lema expandiuse a toda Escocia e aos rexementos militares escoceses, que adoptaron tamén o cardo como emblema.
ATPase V
A ATPase V (ou V-ATPase ) ou ATPase vacuolar ou ATPase H+ de tipo vacuolar é un encima antigo e moi conservado evolutivamente que desempeña funcións moi diversas nos organismos eucarióticos. A ATPase V acidifica varios orgánulos celulares e bombea protóns a través da membrana plasmática de numerosos tipos celulares. As ATPases V acoplan a enerxía da hidrólise do ATP co transporte de protóns a través de membranas intracelulares e da plasmática das células eucarióticas.
Símbolos nacionais de Escocia
As Honras de Escocia
As Honras de Escocia, tamén coñecidos como "Xoias da Coroa Escocesa", están compostas pola coroa, o cetro e a espada estatal de Escocia. Datan dos séculos XV e XVI, o que as converte nas máis antigas das xoias reais británicas, e as segundas máis antigas de Europa. O conxunto de xoias actualmente conservado foi empregado na coroación dos reis escoceses entre 1543 (María I de Escocia) e 1651 (Carlos II de Inglaterra).
ATPase V
Funcións das ATPases V
As ATPases V encóntranse nas membranas de moitos orgánulos, como os endosomas, lisosomas, e vesículas secretoras, nos que desempeñan diversas funcións esenciais para o funcionamento deses orgánulos. Por exemplo, o gradiente de protóns a través da membrana vacuolar dos lévedos xerado por estas ATPases dirixe a captación de calcio ao interior dos vacúolos por medio dun sistema antiportador de H+/Ca2+. Na transmisión sináptica das neuronas, as ATPases V acidifican as vesículas sinápticas.
Símbolos nacionais de Escocia
As Honras de Escocia
Trala unión das coroas de Inglaterra e Escocia polo Acta de Unión de 1707, as xoias foron gardadas baixo chave no Castelo de Edimburgo, onde permaneceron case esquecidas ata que un grupo de investigadores, entre os que estaba Walter Scott, as redescubrieron en 1818 e déronas a coñecer ao público ao ano seguinte. Dende ese intre, as xoias permaneceron expostas no Castelo de Edimburgo de xeito permanente, agás polo curto paréntese que supuxo a segunda guerra mundial, durante a cal foron escondidas por medo a que fosen danadas, roubadas ou extraviadas.
ATPase V
Funcións das ATPases V
As ATPases vacuolares tamén se encontran nas membranas plasmáticas dunha ampla variedade de células como as células intercaladas dos riles, osteoclastos (células que reabsorben o óso), macrófagos, neutrófilos, espermatozoides, células do intestino medio de insectos, e certas células tumorais. As ATPases V da membrana plasmática están implicadas en procesos como a homeostase do pH, transporte acoplado, e metástase tumoral. As ATPases V na membrana do acrosoma do espermatozoide acidifican o acrosoma. Esta acidificación activa as proteases necesarias para a perforación da membrana do ovo durante a fecundación. As ATPases V da membrana plasmática dos osteoclastos bombean protóns á superficie do tecido óseo, o cal é necesario para a reabsorción ósea. Nas células intercaladas dos riles, estas ATPases bombean protóns á urina, permitindo a reabsorción de bicarbonato ao sangue.
Símbolos nacionais de Escocia
A Pedra do Destino
A Pedra de Scone ou Pedra do Destino era a rocha empregada tradicionalmente nas cerimonias de coroación dos reis escoceses durante a Idade Media. Segundo a lenda, trátase da mesma pedra na que apoiou a súa cabeza Xacob mentres soñaba o soño profético da Escaleira de Xacob. Historicamente, é probable que se trata de pedra sacra empregada nas coroacións dos Dalriadas.
ATPase V
Estrutura
A ATPase V de lévedo é a que mellor está caracterizada. Identificáronse polo menos 13 subunidades que forman o complexo funcional da ATPase V, que consta de dous dominios. As subunidades pertencen ao dominio Vo (subunidades asociadas á membrana) ou ao dominio V1 (subunidades asociadas perifericamente). O dominio V1 é responsable da hidrólise do ATP, mentres que o dominio Vo é responsable da translocación de protóns.
Símbolos nacionais de Escocia
A Pedra do Destino
Durante a Idade Media, a pedra descansou na Abadía de Scone (preto do actual Perth), ata que en 1296 foi trasladada á Abadía de Westminster, en Londres, por orde de Eduardo I de Inglaterra, onde foi instalada nunha cadeira especial destinada a servir de trono durante as cerimonias de coroación dos Reis de Inglaterra. Logo de ser roubada, recuperada e devolta a Westminster en 1950, a Pedra foi trasladada definitivamente a Escocia en 1996 durante o proceso de devolución de poderes a Escocia. Dende entón está exposta no Castelo de Edimburgo, xunto coas Xoias da Coroa Escocesa, e só se trasladará a Westminster de novo para ser empregada en futuras coroacións.
ATPase V
Estrutura
A porción V1 inclúe 8 subunidades, da A á H, con tres copias das subunidades catalíticas A e B, tres copias das subunidades estator E e G, e unha copia das subunidades reguladoras C e H. Ademais, o dominio V1 tamén contén as subunidades D e F, que forman un eixe de rotor central. O dominio V1 contén isoformas das subunidades específicas de tecido B, C, E, e G. As mutacións da isoforma B1 orixinan a enfermidade humana acidose tubular renal distal e a xordeira sensorineural.
Símbolos nacionais de Escocia
Outros símbolos de Escocia
miniatura|Flor do [[Cardo]]
ATPase V
Estrutura
O dominio Vo contén 6 subunidades diferentes, a, d, c, c', c", e, e a estequiometría do anel c está aínda suxeita a debate, e postúlase que é un decámero na ATPase V da avelaíña do tabaco Manduca sexta. O dominio Vo de mamífero contén isoformas específicas de tecido para as subunidades a e d, mentres que a ATPase V de lévedo contén dúas isoformas de subunidades específicas de orgánulo de a, chamadas Vph1p e Stv1p. As mutacións na isoforma a3 orixinan a enfermidade humana infantil osteopetrose maligna, e as mutacións na isoforma a4 dan lugar á acidose tubular renal distal, nalgúns casos con xordeira sensorineural.
A hidrólise do ATP nos sitios de unión do nucleótido catalítico na subunidade A impulsa a rotación dun talo central composto polas subunidades D e F, o cal á súa vez impulsa a rotación dun barril de subunidades c en relación coa subunidade a. A complexa estrutura da ATPase V foi determinada por medio das estruturas dos complexos atopados en Manduca sexta e lévedo que foron resoltos por miroscoia crioelectrónica de partícula única e tinguidura negativa, respectivamente. Estas estruturas revelaron que a ATPase V ten unha rede de tres estatores, ligada por un colar denso formado polas subunidades C, H, e a, as cales, aínda que separan os dominios V1 e V0, non interaccionan co eixe do rotor central formado polas subunidades F, D, e d. A rotación deste eixe de rotor central causada pola hidrólise do ATP nas subunidades catalíticas AB orixina o movemento do barril de subunidades c que están despois da subunidade a, o cal impulsa o transporte de protóns a través da membrana. Propúxose unha estequiometría de dous protóns translocados por cada ATP hidrolizado.
Ademais das subunidades estruturais da ATPase V de lévedo, identificáronse proteínas asociadas que cómpren para a ensamblaxe. Estas proteínas asociadas son esenciais para a ensamblaxe do dominio Vo e denomínanse Vma12p, Vma21p, e Vma22p. Dúas das tres proteínas, a Vma12p e a Vma22p, forman un complexo que se une transitoriamente a Vph1p (subunidade a) para axudar á súa ensamblaxe e maduración. A Vma21p coordina a ensamblaxe das subunidades de Vo e acompaña ao dominio Vo ata vesículas para o seu transporte ao aparato de Golgi.
V1
O dominio V1 da ATPase V é o sitio da hidrólise do ATP. Este dominio soluble consta dun hexámero de subunidades A e B alternantes, un rotor central D, estatores periféricos G e E, e subunidades reguladoras C e H. A hidrólise do ATP impulsa un cambio conformacional nas seis interfaces A|B e con iso a rotación do rotor central D. A diferenza da ATP sintase, o dominio V1 non é unha ATPase activa cando está disociado.
Subunidade C
A ATPase vacuolar C representa a subunidade C-terminal que é parte do complexo V1, e está localizada na interface entre os complexos V1 e V0.
Vexiloloxía
dereita|200px|miniatura|[[Bandeira de Galicia.]] A vexiloloxía é o estudo das bandeiras, a súa forma, cor, creación, significado e simboloxía (integrándose así na semiótica), tipos de estandartes que amosa (escudos, iconas, mesturas) e uso (nacional, rexional, local, supranacional, civil, militar, institucional etc.).
ATPase V
Subunidade C
A subunidade C xoga un papel esencial no control da ensamblaxe da ATPase vacuolar, actuando como un estator flexible que mantén unida as partes catalítica (V1) e de membrana (V0) do encima. A liberación da subunidade C do complexo da ATPase causa a disociación dos subcomplexos V1 e V0, o cal é un importante mecanismo para o control da actividade da ATPase vacuolar na célula. Esencialmente, crear un alto gradiente electroquímico e baixo pH, activa o encima para formar máis ATP.
Vexiloloxía
Clasificación inicial
miniatura|dereita|200px|Bandeira da [[II República Española.]] As bandeiras poden ter franxas verticais (no caso de que o ancho da intermedia sexa o dobre das outras exteriores chámase pau canadense en referencia a que é a máis coñecida con esta característica) ou horizontais (iguais, por exemplo, na bandeira da Segunda República Española e con anchos nas proporcións correspondentes ó pau canadense no caso da actual bandeira constitucional de 1978 aprobada en 1981), unha cruz (en forma de +, chamada escandinava se está descentrada cara á esquerda) ou un aspa (en forma de X, tamén denominado co galicismo saltire), e unha diagonal de esquerda a dereita ascendente (chamada banda) ou descendente (nomeada faixa).
Tamén pode ter ornados (ou ornatos, "adornos", de moi diversos motivos, coma encaixe, flores, cadeas, coroas etc.) no bordo. Un lugar especial é o curruncho superior esquerdo, chamado cantón. A disposición de certos elementos repetidos adoita ter certa simetría na súa localización e/ou disposición (radial, horizontal ou vertical), dando lugar a distribucións en cadrado, en rombo, en sotuer, en armiño, en casas, en punta, en pau, en arlequín, enfrontados, nos extremos etc. No caso de animais, dúas posturas habituais son rampantes (a dúas patas en ataque) ou pasante (camiñando).
ATPase V
Subunidade G
Esta subunidade, é parte do V1, e é importante para a ensamblaxe e actividade da ATPase vacuolar.
Subunidade H
Esta subunidade está só implicada na actividade e non na ensamblaxe.
Vo
O dominio Vo é responsable da translocación de protóns. Ao contrario da ATP sintase de tipo F, o dominio Vo transporta protóns contra o gradiente de concentracións. A rotación do dominio Vo transporta os protóns en movementos coordinados co dominio V1, o cal é responsable da hidrólise do ATP. As subunidades do dominio Vo son:
Subunidade I
A subunidade de 116kDa (ou subunidade a) e a subunidade I encóntranse no complexo V0 ou A0 das ATPases V e ATPases A, respectivamente. A subunidade de 116kDa é unha glicoproteína transmembrana necesaria para a ensamblaxe e a actividade de transporte de protóns do complexo da ATPase. Hai varias isoformas da subunidade de 116kDa, que teñen un papel potencial para destinar e regular as ATPases vacuolares a orgánulos específicos.
A función da subunidade de 116-kDa non está definida, pero a súa estrutura predita consta de 6–8 sectores transmembrana, o que suxire que pode ter unha función similar da subunidade a de FO.
Subunidade d2
Esta subunidade é parte do complexo V0 integral de membrana da ATPase vacuolar, o cal é responsable da acidificación de compartimentos intracelulares nas células eucarióticas. Axuda a proporcionar a maior parte da enerxía requirida para os procesos de transporte no sistema vacuolar. Pénsase que xoga un papel no acoplamento do transporte de protóns e a hidrólise de ATP e intervén na regulación da fusión de osteoclastos e formación de óso.
Subunidade c
Igual que a ATPase de tipo F, a rexión tansmembrana da ATPase V inclúe un anel de subunidades que abrangue o grosor da membrana que son as principais responsables da translocación de protóns. A diferenza da ATP sintase de tipo F, a ATPase de tipo V ten moitas subunidades relacionadas no anel c; en fungos como os lévedos hai tres subunidades relacionadas (de variada estequiometría) e na maioría dos demias eucariotas hai dúas.
Ensamblaxe da ATPase vacuolar
A ATPase V de lévedo non se pode ensamblar cando algún dos xenes que codifican as subunidades é eliminado excepto para as subunidades H e c"  . Sen subunidade H, a ATPase V ensámblase pero non é activa, e a perda da subunidade c" causa o desacoplamento da actividae encimática.
Os mecanismos precisos polos cales se produce a ensamblaxe das ATPases vacuolares son aínda controvertidos, e hai evidencias que suxiren dúas posibilidades distintas. A análise mutacional e os ensaios in vitro mostraron que os dominios Vo e V1 preensamblados poden combinarse para formar un complexo nun proceso chamado ensamblaxe independente. Entre os apoios á idea da ensamblaxe independente están que o dominio Vo ensamblado pode encontrarse no vacúolo en ausencia do dominio V1, mentres que se poden encontrar dominios V1 libres no citoplasma e non no vacúolo. Ao contrario, os experimentos de caza de pulso (pulse-chase) in vivo revelaron que hai interaccións temperás entre subunidades de Vo e V1, concretamente, as subunidades a e B, o que parece indicar que as subunidades se engaden paso a paso para formar un só complexo nun proceso de ensamblaxe concertado.
Evolución da ATPase vacuolar
Unha técnica relativamente nova chamada resurrección de xene ancestral deu nova luz á historia evolutiva da ATPase vacuolar. Atopouse como a estrutura da forma da ATPase vacuolar ancestral que constaba de dúas proteínas diferentes evolucionou á versión dos fungos con tres proteínas.
Regulación da actividade da ATPase vacuolar
A regulación in vivo da actividade da ATPase vacuolar realízase pola disocaición reversible do dominio V1 do dominio Vo. Despois da ensamblaxe inicial, tanto a ATPase V do insecto Manduca sexta coma a de lévedo poden desensamblarse reversiblemente nos dominios Vo e V1 libres despois de 2 a 5 minutos de privación de glicosa. A desensamblaxe reversible pode ser un mecanismo xeral para regular a actividade da ATPase V, xa que existe en lévedos e insectos. Proponse que a reensamblaxe é axudada por un complexo chamado RAVE (regulador da H+-ATPase das membranas vacuolares e endosómicas). A desensamblaxe e reensamblaxe das ATPases V non require a síntese de novas proteínas pero necesita unha rede microtubular intacta.
Osteopetrose
Osteopetrose é un termo xenérico co que se designa un grupo de condicións herdables nas cales se produce un defecto na resorción ósea feita polos osteoclastos. En humanos danse tanto a osteopetrose dominante coma a recesiva. A osteopetrose autosómica dominante produce síntomas leves nos adultos, que experimentan frecuentes fracturas óseas debido á fraxilidade dos ósos. Hai unha forma máis grave de osteopetrose que se denomina osteopetrose maligna infantil autosómica recesiva. Identificáronse tres xenes que son responsables da osteopetrose recesiva humana, os cales están directamente implicados na xeración de protóns e nas vías de secreción que son esenciais para a reabsorción ósea. Un deses xenes é o da anhidrase carbónica II, que cando está mutado causa osteopetrose con acidose tubular renal (tipo 3). As mutacións do xene do canal de cloruros ClC7 tamén orixinan tanto osteopetrose dominante coma recesiva. Aproximadamente o 50% dos pacientes con osteopetrose maligna infantl recesiva teñen mutacións no xene da subunidade a isoforma a3 da ATPase V. En humanos, identificáronse 26 mutacións no xene da subunidade a isoforma a3 na ATPase V, que se encontra en osteoclastos, que orixina a doenza ósea osteopetrose autosómica recesiva.
Acidose tubular renal distal
A importancia da actividade da ATPase V na secreción renal de protóns está suliñada pola enfermidade hereditaria acidose tubular renal distal. En todos os casos, a acidose tubular renal orixínase polo fallo dos mecanismos renais normais que regulan o pH sistémico. Hai catro tipos de acidose tubular renal. O tipo 1 é a acidose tubular renal distal e orixínase polo fallo no conduto colector cortical para acidificar o pH da urina por debaixo de 5. Algúns pacientes con acidose tubular renal distal autosómica recesiva tamén presentan unha xordeira sensorineural. A herdanza deste tipo de acidose tubular renal depende de mutacións na subunidade isoforma B1 da ATPase V ou na isoforma a4 ou mutacións da banda 3 (tamén chamada AE1), un intercambiador Cl- /HCO3-. Sábese que hai doce mutacións diferentes na isoforma B1 da ATPase V e vinte e catro mutacións na a4 que orixinan a acidose tubular renal distal. Os estudos de PCR e transcrición inversa mostraron a expresión da subunidade a4 nas células intercaladas renais e na cóclea do oído. A acidose tubular renal distal causada por mutacións no xene da subunidade a4 nalgúns casos pode asociarse coa xordeira debido ao fallo na acidificación normal da endolinfa do oído interno.
Nomenclatura
O termo Vo leva como subíndice a letra o (non o número cero), que é a inicial de oligomicina. Porén, moitas veces ese subíndice se le cero tanto informalmente coma nalgunhas notacións, especialmente nas de xenes humanos no NCBI. Por exemplo, o xene da subunidade c do Vo humano denomínase "ATP6V0C" (co cero).
Galería de imaxes de Vilasantar
Galería de imaxes do concello de Vilasantar na provincia da Coruña.
Grupo Vava'u
miniatura|Port of Refuge e Neiafu. miniatura|Vista dunha praia en Vava'u miniatura|350px|Localización do grupo Vava'u Vava´u é a illa principal do grupo Vava'u, ao norte de Tonga. Tense transcrito como Vavao, e tamén se denomina ´Uta Vava´u (en inglés Vava´u Mainland) para distinguir a illa do grupo.
A illa Vava'u é unha plataforma elevada de coral con cantís na costa norte e cun litoral baixo e irregular ao sur que se abre nunha complexa rede de canles, baías e illas formando un dos portos naturais máis protexidos do Pacífico. A superficie total é de 89,74 km², e a altitude máxima é de 204 m.
A capital é Neiafu O, situada na costa meridional. É a segunda cidade máis poboada de Tonga. En Neiafu reside o gobernador da división administrativa de Vava'u. A poboación total da illa era de 12.238 habitantes no censo de 1996.
Illas do grupo Vava´u
Na Polinesia explícase que as illas creounas o deus Maui, que as pescou do fondo do mar co seu anzol máxico e deixounas flotando. Os locais de Vava'u din que Maui pescou a illa de mala gana arrastrándoa. Por iso ten unha gran baía aberta no sur cun longo rastro de illotes. En total hai unhas 70 illas, das cales 17 están habitadas, distribuídas en seis distritos. As máis importantes son:
Un paso elevado une as illas de Vava'u, Pangaimotu, Toula e 'Utungake, situadas diante de Neiafu.
Como prolongación ao norte da liña de volcáns de Ha'apai, no grupo Vava'u atópanse algunhas illas que son conos volcánicos extinguidos e outras que son illas en formación a partir de volcáns submarinos:
Historia
O grupo Vava'u foi descuberto polo galego Francisco Mourelle de la Rúa en 1781. O seu barco, A Princesa, desviouse da tradicional ruta de Manila e chegou en precarias condicións á deshabitada Fonualei, onde non puido desembarcar e bautizouna como Amargura. En Vava'u recuperouse en Porto Refuxio (hoxe en día Port of Refuge). O porto da illa Kapa chámase Port Maurelle na súa honra. Denominou ao grupo illas Mayorga en honra ao vicerrei de Nova España, o barcelonés Martí de Mayorga.