cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra de Cleómenes
O dominio do Peloponeso
Hermíone, Trecén e Epidauro rendéronse en rápida sucesión ante Cleómenes, quen foi desde Argos até Corinto e comezou a asediar a cidadela. O rei de Esparta enviou un mensaxeiro a Arato coa proposta de que o Acrocorinto tivese unha gornición composta tanto por espartanos como por aqueos, e prometendo a entrega dunha pensión de doce talentos. Arato enfrontouse á dura decisión de entregar a cidade a Antígono ou permitir que caese ante Cleómenes. Elixindo establecer unha alianza con Antígono, enviou ao seu fillo como prisioneiro de Macedonia. Cleómenes invadiu o territorio de Sición e devastouno.
A intervención macedonia
Mentres, Antígono, que levara consigo un enorme exército composto por vinte mil soldados de infantaría e mil catrocentos de cabalaría, marchaba atravesando Eubea cara ao Peloponeso. A hostil Liga Etolia, que ocupaba Tesalia, ameazara oporse a el se se penetraba máis ao sur das Termópilas a pesar de que até ese momento mantivera a súa neutralidade durante a guerra. Cando Cleómenes soubo do avance dos macedonios por Eubea, abandonou o seu asedio a Sición e construíu unha gabia con estacada que ía desde o Acrocorinto até o istmo. O rei espartano elixira dita localización para evitar un combate frontal coa falanxe macedonia.
Mars Polar Lander
Mars Polar Lander, tamén coñecida polo seu acrónimo MPL, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 3 de xaneiro de 1999 mediante un foguete Delta 7925 desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte desde a superficie. O contacto coa sonda perdeuse pouco antes da súa aterraxe.
Guerra de Cleómenes
A intervención macedonia
Aínda que realizaron numerosos intentos por atravesar a liña defensiva e chegar a Lequeo, as forzas de Antígono fallaron e sufriron baixas considerábeis. Estes fracasos causaron tantas perdas que Antígono considerou incrementar o seu ataque sobre a estacada e trasladar o seu exército a Sición. Unha mañá Arato recibiu a visita dalgúns amigos de Argos quen convidaron a Antígono á súa cidade. Os arxivos estaban preparados para se sublevaren baixo o mando de Aristóteles, molestos porque Cleómenes non efectuara ningunha reforma na cidade. Antígono enviou a 1.500 homes baixo o mando de Arato para que navegasen cara a Epidauro e, desde alí, marchasen a Argos. Ao mesmo tempo, o strategos aqueo dese ano, Timoxeno, avanzou con máis homes desde Sición. Cando chegaron os reforzos aqueos, toda a cidade (excepto a cidadela) estaba en mans dos arxivos. dereita|miniatura|300x300px|Mapa da zona próxima a Corinto. Tras decatarse da revolta en Argos, Cleómenes enviou ao seu padrasto xunto a dous mil soldados para tentar salvar a situación; pero Mexistono morreu asaltando a cidade e o exército de apoio retirouse, deixando que os espartanos na cidadela seguisen resistindo. Cleómenes abandonou a súa posición no istmo pese ser moito máis vantaxosa, por medo a que o rodeasen, e deixou que Corinto caese en mans de Antígono. Cleómenes marchou coas súas tropas cara a Argos e abriuse camiño dentro da cidade, rescatando aos seus homes na cidadela. Vendo ao exército de Antígono nunha chaira fóra da cidade, o rei espartano ordenou a retirada a Mantinea.
Despois de retirarse a Arcadia, Cleómenes volveu a Esparta cando recibiu a noticia de que a súa esposa morrera. Isto permitiu que Antígono avanzase libremente por toda Arcadia e sobre as poboacións que Cleómenes fortificara, incluído o Atenaión, que entregou a Megalópole. A continuación dirixiuse a Exio, onde os aqueos estaban reunidos en asemblea. Alí, entregou un informe acerca das súas operacións e foi nomeado comandante en xefe de todas as forzas aliadas.
A principios da primavera de -223, Antígono marchou contra Texea. Alí, os aqueos uníronse a el e, xuntos, cercaron a cidade. Os texeatas resistiron varios días antes de verse forzados a presentar a súa rendición debido á maquinaria de asedio macedonia. Tras a captura de Texea, Antígono avanzou cara a Laconia, onde descubriu que o exército de Cleómenes estaba a esperalo. Con todo, cando os seus exploradores de avanzada lle informaron de que a gornición de Orcómeno estaba a marchar para atoparse con Cleómenes, Antígono levantou o campamento e ordenou unha marcha forzada; con iso, logrou sorprender á cidade e forzala a se render. Antígono procedeu á captura de Mantinea, Herea e Telpusa, o que limitou a Cleómenes a Laconia. Logo, Antígono regresou a Exio, onde entregou outro informe acerca das súas operacións antes de enviar a casa ás tropas macedonias para que pasasen alí o inverno.
Mars Polar Lander
Características
Mars Polar Lander foi parte do proxecto Mars Surveyor '98, que consistía nun orbitador (Mars Surveyor '98 Orbiter, logo coñecido como Mars Climate Orbiter) e nun aterrizador (Mars Surveyor '98 Lander, a propia Mars Polar Lander). O proxecto pretendía estudar a meteoroloxía marciana e o ciclo da auga e do dióxido de carbono en Marte.
Guerra de Cleómenes
A intervención macedonia
Sabendo que o diñeiro que Cleómenes obtivera para pagar aos seus mercenarios proviña de Ptolomeo, segundo Peter Green, Antígono cedería algúns territorios en Asia Menor ao faraón exipcio a cambio de que retirase o seu apoio financeiro a Esparta. Fose ou non certa a dita suposición, Ptolomeo efectivamente retirou o seu apoio, o que deixou a Cleómenes sen diñeiro para pagar aos seus mercenarios. Desesperado pola súa necesidade de diñeiro, Cleómenes liberou a todos os hilotas que puidesen pagar cinco minas áticas (equivalentes a 500 dracmas); desta forma, conseguiu reunir 500 talentos de prata. Ademais, proporcionou armas de estilo macedonio a dous mil dos exhilotas para contrarrestar aos «escudos de prata», as tropas macedonias de choque, antes de planear unha nova campaña.
Mars Polar Lander
Características
Mars Polar Lander debería ter aterrizado na zona polar sur do planeta, a menos de 1000 km do polo e cerca da capa polar de dióxido de carbono. A telemetría da nave perdeuse pouco antes da entrada atmosférica, o 3 de decembro de 1999, por causas descoñecidas, e xamais foi recuperada. Mars Polar Lander levaba acaroadas dúas pequenas subsondas, denominadas conxuntamente Deep Space 2, que deberían ter sido exectadas durante o descenso e penetrado na superficie marciana para recoller datos científicos, e que tampouco se comunicaron coa Terra.
Guerra de Cleómenes
A intervención macedonia
Cleómenes soubo que Antígono licenciara ás súas tropas e que só viaxaba cos seus mercenarios. Nese momento, Antígono achábase en Exio, a unha distancia de tres días de marcha desde Megalópole. A maioría dos aqueos en idade de empuñar armas morrera no monte Liceo e Ladocea. Cleómenes ordenou ao seu exército tomar racións para cinco días e enviou ás súas tropas cara a Selasia para aparentar que invadían o territorio de Argos. Desde alí, dirixiuse a terras de Megalópole e, durante a noite, ordenou a un dos seus amigos, Panteo, que capturase a sección máis débil das murallas mentres que Cleómenes e o resto do exército o seguían. Panteo conseguiu capturar a sección da muralla despois de matar os sentinelas; isto permitiu que Cleómenes e os demais espartanos entrasen na cidade.
Chegado o amencer, os habitantes de Megalópole déronse conta de que os espartanos estaban dentro das murallas. Algúns megalopolitanos fuxiron da cidade, mentres que outros quedaron e combateron aos invasores. O superior número de soldados espartanos obrigou aos defensores a retirarse, aínda que a resistencia por parte da retagarda permitiu que a maior parte dos poboadores puidese escapar (só foron capturadas mil persoas). Cleómenes enviou unha mensaxe a Mesene, onde se reuniron os exiliados, no cal ofrecía retornarlles a cidade se se aliaban a el. Os cidadáns de Megalópole negáronse e, en represalia, os espartanos saquearon a cidade e queimárona até os cimentos. Nicholas Hammond estimou que Cleómenes logrou reunir uns trescentos talentos grazas á pillaxe de Megalópole.
A batalla de Selasia
A captura de Megalópole fixo estremecer á liga Aquea. Cleómenes lanzouse a devastar o territorio de Argos xunto co seu exército, sabendo que Antígono non había opoñer resistencia debido á súa falta de homes. O espartano tamén calculaba que as súas accións provocarían que os arxivos perdesen confianza en Antígono polo seu fracaso en defender as súas terras.
No verán de -222, Antígono mandou chamar ás súas tropas desde Macedonia, e estas chegaron xunto con outras unidades aliadas. Segundo Polibio, o exército macedonio constaba de: dez mil unidades macedonias de infantaría, a maioría armada como falanxitas, tres mil peltastas, mil duascentas unidades de cabalaría, tres mil mercenarios, oito mil seiscentos aliados gregos e tres mil soldados aqueos de infantaría, o que totalizaba vinte e nove mil douscentos homes.
Cleómenes fortificara todos os pasos polos que ingresar a Laconia con barricadas e gabias, e logo partiu co seu exército de vinte mil homes ao paso en Selasia. Dominando este paso, atopábanse dous outeiros, Evas e Olimpo. Cleómenes fixo que o seu irmán se situase no Evas coas tropas aliadas e os periecos, mentres que el mesmo se situaba no Olimpo con seis mil hoplitas espartanos e cinco mil mercenarios.
Cando Antígono chegou a Selasia co seu exército, atopou o paso ben vixiado e decidiu non atacar unha posición tan forte. No seu lugar, montou o seu campamento preto de Selasia e agardou durante varios días. Nese tempo, enviou exploradores a recoñecer a zona e finxir ataques sobre as tropas de Cleómenes.
Incapaz de obrigar a Cleómenes a moverse, Antígono tomou a decisión de arriscarse cunha batalla campal. Situou á súa infantaría macedonia e aos ilirios de fronte ao Evas, formando unha falanxe articulada. Detrás deles, situou aos epirotas, acarnanios e dous mil soldados de infantaría aqueos a modo de reforzos. A cabalaría colocouse xusto enfronte da cabalaría de Cleómenes, cunha tropa composta por mil aqueos e megalopolitanos como reserva. Antígono ocupou a posición oposta á de Cleómenes xunto co resto da súa infantaría macedonia e os mercenarios. miniatura|350x350px|Debuxo dunha falanxe macedonia, similar á que combateu na batalla de Selasia (os escudos son máis pequenos e lixeiros que os da falanxe hoplítica tradicional, as sarissas son o dobre de longas que as lanzas tradicionais, e os cascos pechados non eran tan comúns como suxire o debuxo). A batalla comezou cando os soldados ilirios situados no flanco dereito macedonio atacaron aos espartanos no Evas. A infantaría lixeira e cabalaría espartanas, ao ver que a infantaría aquea non tiña protección pola retagarda, lanzaron un asalto por detrás do flanco dereito macedonio, ameazando con acabar con eles. Con todo, no momento clave, Filopemén de Megalópole (quen logo se convertería nun dos maiores heroes da liga Aquea ao conquistar finalmente Esparta) tentou sinalar o perigo aos comandantes superiores de cabalaría; pero cando estes o ignoraron, Filopemén reuniu algúns xinetes e cargou contra a cabalaría espartana. Os espartanos que se atopaban atacando á retagarda macedonia abandonaron o seu combate co inimigo, o que provocou que os macedonios cargasen contra as posicións espartanas. O flanco esquerdo espartano finalmente debeu retroceder e abandonar a súa posición, fuxindo do campo de batalla.
Mentres, a falanxe macedonia do flanco esquerdo trabou combate coa falanxe espartana e os seus mercenarios. No asalto inicial, a falanxe macedonia cedeu unha cantidade importante de terreo antes de que o seu peso fixese retroceder aos espartanos. Estes, superados pola numerosa falanxe macedonia, foron derrotados, pero Cleómenes conseguiu escapar xunto a un pequeno grupo de homes. A batalla tivo un custo moi elevado para Esparta: dos seis mil espartanos que participaron, só 200 permaneceron con vida.
Consecuencias
Logo da súa derrota en Selasia, Cleómenes regresou a Esparta por un curto tempo e urxiu aos cidadáns a aceptar os termos que ofrecese Antígono. Oculto na noite, fuxiu de Esparta con algúns amigos e dirixiuse á cidade portuaria de Xitión, onde abordou un barco a Exipto.
Antígono entrou triunfante en Esparta, converténdose no seu primeiro conquistador estranxeiro. No entanto, o seu trato coa poboación foi xeneroso e humanitario. O rei macedonio ordenou revogar as reformas instauradas por Cleómenes, restaurou a presenza dos éforos e non obrigou a Esparta a unirse á súa Liga, aínda que os espartanos o fixeron por decisión propia. O historiador Graham Shipley considera que a restauración das leis impulsada por Antígono non foi máis que unha farsa, posto que este non reinstaurou as dinastías de reis espartanos. Antígono abandonou Esparta aos tres días e dirixiuse de regreso a Macedonia deixando unha gornición no Acrocorinto e Orcómeno para enfrontarse a unha invasión bárbara. Coa derrota de Cleómenes, o poder de Esparta colapsou e caeu en mans de tiranos.
Cando Cleómenes chegou a Alexandría, Ptolomeo ofreceulle a benvida con sorrisos e promesas. Ao principio, o faraón tomou precaucións contra Cleómenes, pero ao pouco tempo chegou a respectalo e prometeulle envialo de regreso a Grecia cun exército e unha frota. Tamén prometeu fornecer a Cleómenes un ingreso anual de 24 talentos. Con todo, antes que puidese cumprir a súa promesa, Ptolomeo faleceu e xunto a el, calquera esperanza que Cleómenes puidese albergar respecto de volver a Grecia.
O débil, novo faraón exipcio, Ptolomeo IV, comezou a deixar de frecuentar a Cleómenes. Pouco despois o ministro exipcio Sosibio ordenou pór a Cleómenes baixo arresto domiciliario, despois de que o espartano fose acusado inxustamente de argallar un complot contra o Rei. En -219, Cleómenes e os seus amigos escaparon do seu fogar e correron polas rúas de Alexandría, tentando incitar unha sublevación contra Ptolomeo. Ao fracasar o plan, Cleómenes e todos os seus amigos suicidáronse.
Ice Climber
Ice Climber (アイスクライマー) é un videoxogo de plataformas desenvolvido e publicado por Nintendo para Family Computer no Xapón e Nintendo Entertainment System en América do Norte no ano 1985.
Mecánica do xogo
A personaxe principal do xogo é Popo (ポポ), que aparece cun parka azul e está controlado polo primeiro xogador. Tamén está dispoñible a opción multixogador, podendo engadir así a Nana (ナナ), que conta cun parka rosa e está controlada polo segundo xogador. Ambos dispoñen dun mazo que utilizan para romper os bloques de xeo das montañas que escalan.
Hai que ter en conta que ao escalar a montaña aparecen diversas plataformas (irrompibles, deslizadoras ou nubes en movemento), ademais de varios inimigos que impedirán acadar o obxectivo: recuperar os vexetais e atrapar ao cóndor que os roubou. Entre estes, atópanse uns paxaros que voan arredor dos protagonistas, unhas criaturas chamadas “Topis” cuxa misión é reconstruír os bloques de xeo perdidos para impedir a subida á cima da montaña e un oso polar que provoca sismos.
Os vexetais obtéñense na fase de bonificación, na cal se dispón dun límite de tempo de 40 segundos para chegar ó cume e alcanzar ó cóndor. Por cada inimigo derrotado, verdura recollida e fase de bonificación superada obtéñense puntaxes que se suman ó rematar cada un dos 32 niveis cos que conta o xogo.
Outras aparicións
As personaxes apareceron posteriormente en Super Smash Bros, nas versións de Melee, Brawl e Ultimate. Na primeira versión citada engádense elementos do xogo orixinal, tales como certos inimigos e un escenario de loita baseado nel, a "Montaña Carambelo", que consiste nunhas plataformas de neve infinitas que ascenden verticalmente. Na segunda versión este escenario pasa a ser só o cume de dita montaña ("A Cúspide"), que cae progresivamente cara aguas conxeladas. Na versión Ultimate aparecen ambos escenarios.
Esta saga de videoxogos mostra a Popo e a Nana como unha única entidade no grupo de selección de loitadores. Isto quere dicir que ambos son controlados polo xogador coma se fosen un todo, tendo a Popo de líder por defecto e a Nana no caso de cambiar o aspecto dos traxes. O compañeiro sempre seguirá ao líder.
Estratexias e movementos
Os escaladores dispoñen dunha ampla variedade de movementos para usar nas diferentes versións do videoxogo. En calquera delas a presenza dos dous é fundamental para a vitoria, pois moitas estratexias requiren a combinación de poder de ambos. Por iso, unha das claves para acadar o éxito é coidar e protexer a Nana cando Popo sexa o líder, e viceversa. Se o líder cae das plataformas o seu compañeiro tamén desaparece da pantalla. Isto non ocorre no caso contrario, aínda que si se verá debilitada a forza e o poder da restante personaxe.
A parella pode realizar ataques cos seus respectivos mazos, os cales se ven duplicados e incrementados cando os realizan en conxunto. Entre estes atópanse os de golpear ós rivais, crear fortes breas, lanzar bloques de xeo e a posibilidade de escalar cunha corda para volver subir á plataforma no caso dunha caída. Na versión Brawl aparece un novo movemento denominado “Smash”, un ataque final moi poderoso. No caso destas personaxes, este ataque permítelles crear un iceberg xigante que ocupa toda a pantalla, capaz de conxelar e danar ós contrincantes.
Os Ice Climbers perderon bastante forza en xogos posteriores da saga debido a que se reduciron os ataques posibles, como o agarre e lanzamento de ínimigos que estaban presentes nas primeiras versións. Malia isto, seguen sendo capaces de combinar movementos que eliminan a un contrincante ó instante.
Outras mencións
Moitos elementos das icónicas personaxes de Popo e Nana, como por exemplo o tema musical ou certos escenarios e imaxes, aparecen noutros videoxogos entre os que destacan a serie WarioWare, Kirby: Nightmare in dreamland (Kirby: Pesadelo na terra dos soños), Kirby Air Ride (A viaxe aérea de Kirby) ou ''Daigasso! Band Brothers'' (Daigasso! Irmáns de banda).
14 de abril. La República
'14 de abril. La república' é unha serie de televisión española emitida por Televisión Española, que que reflicte o devir dun período histórico clave na historia de España. É unha serie derivada (spin-off) de La Señora.
Estreouse o 24 de xaneiro de 2011. A primeira tempada acabou o 18 de abril de 2011, abarcando desde o outono de 1931 ata setembro de 1932. A segunda tempada da serie tiña prevista a súa emisión para xaneiro de 2012, pero polos recortes na televisión pública aínda non ten data de regreso. Esta tempada terá 17 capítulos e abarcarán desde decembro de 1932 ata o 18 de xullo de 1936, cando comeza a Guerra civil española.
Argumento
A familia De la Torre, unha prestixiosa familia que vive en Madrid, vive o período da II República española. Todos estes momentos estarán vinculados ao nacemento dunha gran historia de amor que atará a Fernando de la Torre (Félix Gómez) a decidir entre Alejandra (Verónica Sánchez) e Mercedes (Mariona Ribas), enfrontándose co seu mellor amigo, Jesús Prado (Alejo Sauras).
Joseph Cugnot
Nicolas-Joseph Cugnot, nado en Void (Meuse), o 26 de febreiro de 1725 e finado en París o 2 de outubro de 1804, foi un inventor francés.
Traxectoria
miniatura|O Fardier à vapeur de Cugnot, modelo de 1771. O goberno francés atribúelle a invención do primeiro vehículo autopropulsado, é dicir, do primeiro automóbil. Esta reclamación está disputada por varias fontes que suxiren en cambio que Ferdinand Verbiest, membro das misións xesuítas na China foi o primeiro en construír un coche a vapor por volta de 1672. En calquera caso, si parece que Cugnot ten sido o primeiro en transformar o movemento adiante-atrás dun pistón de vapor en movemento rotativo. Así, foi en 1769 cando conseguiu que funcionase unha versión do seu Fardier à vapeur, é dicir, o seu "Coche de vapor".
Acólito
miniatura|300px|Celebración dunha misa católica coa axuda de acólitos instituídos en Australia Nalgunhas igrexas cristiáns un acólito é o que axuda a un sacerdote ou a un diácono nas funcións litúrxicas.
Catolicismo
Ata o Concilio Vaticano II o acólito, no seo da igrexa latina, era un crego promovido á máis alta das ordes menores. Tiña como tarefas principais prender as candeas do altar, levalas en procesión, prepararlle a auga e viño ó sacerdote para a celebración da misa. Actualmente e logo das cartas apostólicas Ministeria quaedam e Ad Pascendum de Paulo VI de 1972 un acólito é un ministerio instituído para axudar nas funcións litúrxicas, en especial na misa, ó sacerdote e ó diácono, principalmente a preparación do altar e dos vaso sagrados e extraordinariamente distribuír a eucaristía tradicionalmente exercen as funcións dos acólitos rapaces homes menores de idade que non están formalmente instituídos no ministerio pero que exercen esas funcións, agás as extraordinarias relacionadas coa eucaristía e os vasos sagrados, neste caso dos acólitos non instituídos permítese tamén a participación das mulleres se o aproba o bispo da diocese oído o parecer da Conferencia Episcopal nacional. miniatura|275px|Celebración dunha misa católica nos Estados Unidos con acólitos, instituídos e non instituídos Algúns grupos tradicionalistas, como a Fraternidade Sacerdotal de San Pedro, dentro do seo da Igrexa Católica teñen autorización para ordenar seminaristas con ordes menores, incluíndo acólitos. Outros grupos tradicionalistas fóra da autoridade da Igrexa Católica, como a Sociedade de San Pío X ou lefebvristas seguen coa tradición anterior ó Concilio Vaticano II.
Anglicanismo
Na tradición anglicana un acólito pode ser de calquera xénero e idade e as súas funcións son semellantes ás dos acólitos católicos.
Galaxian
Galaxian (ギャラクシアン) é un videoxogo arcade que foi desenvolvido por Namco e estreado en outubro de 1979. Foi publicado por Namco no Xapón e importado a América do Norte por Midway en decembro dese ano. É un xogo de disparos no que o xogador controla unha nave espacial na parte baixa da pantalla e dispara a inimigos que descende en diversas direccións. Foi deseñado para competir con Space Invaders (que fora estreado o ano anterior).
Sobrado, A Porta, Sobrado
Sobrado é un lugar da parroquia da Porta, capital do concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 240 habitantes (145 homes e 125 mulleres).
Manga (froita)
300px|miniatura|Mangas.
Sobrado, A Porta, Sobrado
É o lugar que dá nome ao concello.
Manga (froita)
A manga é o froito da árbore chamada mangueira (Mangifera Indica). É unha froita da zona intertropical de polpa carnosa e de sabor doce. Esta pode ser ou non fibrosa, especialmente na variedade chamada "manga de hilacha". É unha froita normalmente de cor verde nun principio, amarela ou alaranxada cando está madura, de sabor medianamente acedo cando non madurou completamente. De orixe asiática, principalmente da India, comprende numerosas variedades, moitas delas obtidas por enxerto, como as que aparecen na imaxe (probablemente, mangas Thompson, que constitúen unha das variedades máis estendidas).
Propiedades nutritivas
Unha manga fresca contén cerca do 15 % de azucre, até 1 % de proteína e cantidades significativas de vitaminas, minerais e antioxidantes, podendo conter vitamina A, vitamina B e vitamina C. A manga é baixa en calorías, achega ó organismo antioxidantes. Apropiada para o metabolismo dos hidratos do carbono e problemas na epiderme. É de moi fácil dixestión aínda que pode ter efectos laxantes cando é consumida en exceso.
La aldea gallega
La aldea gallega (en galego, A aldea galega), baixo o subtítulo de Estudio de derecho cosuetudinario y economía popular, é un libro de antropoloxía social escrito por Nicolás Tenorio Cerero a partir das experiencias recollidas na zona de Viana do Bolo (Ourense) entre 1900 e 1906.
Historia e características
Foi publicada orixinariamente en Cádiz no ano 1914, na imprenta de Manuel Álvarez, e reeditada en Galicia en 1982, por Edicións Xerais da man de Carlos García Martínez.
Esta publicación é probablemente un dos primeiros estudos antropolóxicos de campo realizados en Galicia aplicando unha metodoloxía exhaustiva e cinguíndose a un ámbito xeográfico concreto, o partido xudicial de Viana do Bolo, daquela integrado polos concellos de Viana, O Bolo, A Gudiña, A Mezquita e Vilariño de Conso. Polas mesmas datas (1913-1914) Vicente Risco publicara un pequeno traballo etnográfico sobre Castro Caldelas e non foi ata a década de 1930 cando o Seminario de Estudos Galegos comezou a elaborar monografías etnográficas completas sobre Calvos de Randín (1930), Melide (1933) ou Velle (1936).
Harry Mulisch
Harry Mulisch, nado en Haarlem o 29 de xullo de 1927, finado en Ámsterdan o 30 de outubro de 2010, foi un escritor neerlandés. Xunto con W.F. Hermans e Gerard Reve, é considerado un dos "tres grandes" da literatura neerlandesa de posguerra. Escribiu novelas, obras de teatro, ensaios, poesía, e reflexións filosóficas.
La aldea gallega
Historia e características
O libro é un estudo antropolóxico escrito sobre a Galicia rural e achega detalles da cultura e costumes populares únicos.
Capítulos
A obra está dividida en cinco capítulos:
Orixe da obra
Nicolás Tenorio chegou a Viana desde Sevilla en outubro do ano 1900 cando o Ministro de Graza e Xustiza noméao Xuíz de Primeira Instancia e Instrución do Partido Xudicial de Viana do Bolo. Exerceu en Viana ata xuño de 1906, data na que foi trasladado a Vilamartín de Valdeorras. Finalmente, ó redor de 1912 regresou a Andalucía.
O libro describe a vida do concello de Viana do Bolo e está escrito, xa en Cádiz, a partir dos datos recollidos naqueles seis anos. Estivo varios anos sen ser publicado porque o tema non resultaba interesante para os editores da época.
Hoxe unha rúa vianesa leva o seu nome.
Aires d’a Miña Terra (Buenos Aires)
Aires d’a Miña Terra foi unha revista semanal de doce páxinas, predominantemente en lingua castelá, mais con abondosos contidos en lingua galega, editada en Buenos Aires de maio de 1908 a xullo de 1909.
Historia e características
Reproduciu textos de Eduardo Pondal, Rosalía de Castro, Valentín Lamas Carvajal, Curros, Benito Vicetto, Antonio Neira de Mosquera, Alberto Camino, Antonio de la Iglesia e Marcial Valladares e entre os seus colaboradores figuraron Amador Montenegro, Benito Fernández Alonso, Galo Salinas, Jesús Couto Fernández, Julio de la Cuesta, Gonzalo López Abente, Sofía Casanova, Basilio Álvarez, Juan Barcia Caballero, Lisardo Barreiro, Leandro de Saralegui Medina, Salvador Cabeza de León, Prudencio Canitrot, Enrique Labarta Pose, Manuel Lugrís Freire, Emilia Pardo Bazán, Heraclio Pérez Placer, Claudio Cuveiro e Antonio Fernández Tafall.
Publicou 63 números e cesou o 25 de xullo de 1909.
Fritz d'Orey
Fillo de inmigrantes portugueses que se dedicaban ao comercio de automóbiles, estudou no tradicional Colexio San Luís e Economía na Wharton School of the University of Pennsylvania.
Andaina nas carreiras
Comezou a correr en Interlagos, cando o autódromo aínda estaba aberto aos pilotos afeccionados, correndo contra os pilotos da época, como Camilo Cristófaro e Chico Landi. Correu as probas da época, como as Mil Millas e venceu varias carreiras como os 500 quilómetros de Interlagos, o GP do Río de Xaneiro etc. Foi un dos pioneiros en tentar as carreiras internacionais, xuntamente con Christian Heins, participando nunha categoría europea da época, coñecida como Fórmula Júnior, por recomendación de Juan Manuel Fangio, que o vira correr nunha proba en Buenos Aires. Logo na estrea europea venceu o GP de Messina en Sicilia con Christian Heins segundo.
Seus rápidos logros o levou á Fórmula 1. Fritz d'Orey estreouse no Gran Premio de Francia de 1959, o 5 de xullo, no circuíto de Reims-Gueux, como piloto do equipo independente Scuderia Centro Sud, pilotando o Maserati 250F número 38. Na mesma proba tamén debutou o despois vencedor e construtor Dan Gurney. Fritz saíu décimo oitavo entre os 22 inscritos, terminando a carreira en décimo lugar, que foi vencida por Tony Brooks de Ferrari.
Dúas semanas despois Fritz d'Orey participou co mesmo coche no Gran Premio do Reino Unido de 1959, en Aintree. Co número 40, se clasificou vixésimo entre trinta inscritos. Viuse envolto nun accidente na volta 57 e abandonou a proba, vencida por Jack Brabham da escuadra Cooper.
A súa derradeira participación na Fórmula 1 foi no Gran Premio dos Estados Unidos de 1959, disputado o 12 de decembro na pista de Sebring. Inscribíuse como piloto do equipo Camoradi, escuadra que participaba no Campionato Mundial de Sport Prototipo, sendo a única participación do chasis Tec-Mec F415 e motor Maserati. Na carreira preliminar de Fórmula Júnior, terminou de segundo, facendo a mellor volta do circuíto. Na proba principal, saíu en décimo sétimo lugar entre 22 inscritos e abandonou tras seis voltas con problemas mecánicos. A carreira venceuna Bruce McLaren.
Contratado por Ferrari en 1960, participou nas 12 Horas de Sebring, a súa carreira viuse precozmente interrompida ao sufrir un grave accidente nos adestramentos de clasificación das 24 Horas de Le Mans de 1960, cando tras unha curva a 270 km/h, o fráxil coche bateu nunha árbore, se partiu polo medio e ficou tirado na pista, con traumatismo cranial, entre outras lesións, tendo que pasar oito meses en recuperación e abandonando prematuramente a súa prometedoira carreira.
Volveu ao Brasil, tornouse empresario da construción civil con éxito ata a súa xubilación. reside en Río de Xaneiro.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Comuna de Nukutavake
miniatura|250px|Localización da comuna de Nukutavake Nukutavake é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa.
A comuna inclúe tres comunas asociadas (Nukutavake, Vahitahi e Vairaatea) e dous atois deshabitados.
Transición española
A transición española foi un período político da España moderna, que transcorre desde a morte do xeneral Francisco Franco o 20 de novembro de 1975 ata a entrada en vigor da Constitución española de 1978.
No período tivo lugar a transformación social do estado español desde a ditadura ata a democracia.
Con todo, non hai consenso entre os politicólogos para delimitar a data no que se entende consumada a transición, e así, propóñense outros fitos como:
Enrique Álvarez Paredes
Enrique Álvarez Paredes, nado o 9 de xuño de 1949 en Lugo, é un político galego.
Traxectoria
Profesor de Ensino Primario, é militante do Partido Popular de Galicia polo que foi tenente de alcalde no concello de Lugo e vicepresidente da deputación. Tamén foi deputado en Cortes no Congreso dos Deputados de España (1989-1996).
Foi o fundador e é o actual presidente da Asociación de Amigos do Camiño de Santiago da Provincia de Lugo.
Enrique Peñalosa
Enrique Peñalosa Londoño, nado en Washington, D.C., Estados Unidos, o 30 de setembro de 1954, é un economista, administrador e político colombiano.
Traxectoria
Está licenciado en Economía pola Duke University, cos títulos de mestría e doutoramento do Institute International d'Aministration Publique e mais da Universidade de París, respectivamente.
Alcaldía de Bogotá
Logo de ser representante na Cámara a fins dos anos oitenta, Peñalosa foi precandidato do Partido Liberal á alcaldía de Bogotá en 1992, mais foi derrotado polo exministro Jaime Castro Castro. Para as eleccións de 1994 partiu como gran favorito e presentouse como candidato independente. Non obstante, foi derrotado contra todo prognóstico polo matemático Antanas Mockus. Finalmente, en 1997 derrotou a Carlos Moreno de Caro e foi elixido como alcalde da capital colombiana.
Transporte público
Peñalosa, conxuntamente co seu equipo de goberno, deseñou un ambicioso plan de remodelación da vida pública da cidade colombiana. Así, desenvolveu un novo Sistema de Bus Rápido chamado TransMilenio, inspirado no sistema xa existente en Curitiba. De igual xeito, promoveu un día libre de automóbiles e recibiu un masivo apoio popular para unha idea pola cal recibiu o Galardón do Desafío de Estocolmo (Stockholm Challenge Award). A través dun referendo, a xente decantouse por un día ao ano libre de circulación de vehículos a motor e decidiu que a partir do 2005 non teríán autos durante as horas pico da xornada, é dicir, dende as 6 da mañá até as 9 e dende as 4 da tarde até as 7:30.
Ciclorrutas
miniatura|dereita|285px|Esquema das ciclorrutas Por outra banda, con el comezou a creación de ciclorrutas de Bogotá, co propósito de dotar á cidade dun rede completa de vieiros para bicicletas. A rede de ciclorrutas de Bogotá deseñouse tendo en conta a morfoloxía e topografía da cidade. En sentido Norte-Sur, a cidade presenta unha topografía relativamente plana; en sentido Leste-Oeste presenta diversos tipos de pendentes. Por iso, seleccionouse o concepto de rede en malla por ser o modelo teórico que presenta maior versatilidade e adecuación, trazando deste xeito eixes lonxitudinais e transversais da cidade. Xa que logo, súa é a primeira pedra na construción da rede de ciclorrutas máis extensa de América Latina.
Dig Dug
Dig Dug (ディグダグ) é un videoxogo arcade desenvolvido e publicado por Namco no Xapón en 1982. Funciona con hardware Namco Galaga, e foi publicado fóra do Xapón por Atari, Inc..
Atari tamén obtivo a licenza para as versións de Dig Dug, e estreouno para Atari 2600, Atari 5200, Atari 7800, Intellivision, Apple II, Atari 8-bit family, VIC-20, Commodore 64, IBM PC e TI-99/4A. Namco adaptou Dig Dug a Nintendo Family Computer en 1985.
Vilanova, A Porta, Sobrado
Vilanova é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 36 habitantes (19 homes e 17 mulleres).
Balloon Fight
Balloon Fight (バルーンファイト) é un videoxogo desenvolvido por Nintendo. A versión arcade orixinal foi estreada por Nintendo VS. System como Vs. Balloon Fight, e a súa contraparte de Nintendo Entertainment System foi estreada internacionalmente en 1986. O modo de xogo é semellante ó de Joust de Williams Electronics.
Torante, A Porta, Sobrado
Torante é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 11 habitantes (2 homes e 9 mulleres).
Bailaré sobre tu tumba
Bailaré sobre tu tumba é o cuarto álbum da banda viguesa de punk rock Siniestro Total, editado no ano 1985 a través do selo DRO. No ano 2002 relanzouse unha edición remasterizada do álbum con catro cancións extra. Trátase do primeiro disco do grupo gravado tras a entrada do guitarrista Javier Soto, que tamén se encargou de gravar os teclados.
Os oito primeiros temas do disco foron gravados en 1985 nos estudios Trak de Madrid baixo a produción de Paco Trinidad. Os restantes temas da edición orixinal graváronse en concertos celebrados en Alcázar de San Juan, Santiago de Compostela, Vigo e Valladolid ese mesmo ano. Tres das catro cancións extra da edición do 2002 proceden das sesións de estudio de Trak, e a derradeira, "We are the world", gravouse no Parque de Castrelos no verán de 1985.
Bréal-sous-Vitré
Bréal-sous-Vitré (Breal-Gwitreg) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
A Carreira, A Porta, Sobrado
A Carreira é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide.
Rally de Ferrol
miniatura|dereita|Rally de Ferrol. O Rally de Ferrol é un evento automobilístico que se celebra anualmente en Ferrolterra polo mes de agosto, e que forma parte do calendario do Campionato de España de Rallys de asfalto dende o ano 2005. Anteriormente, entre os anos 1975 e 1980 tamén foi puntuable para o campionato nacional. A proba disputouse por primeira vez no ano 1970.
O piloto con máis vitorias neste rally é Germán Castrillón, que venceu 10 veces, seguido do francés Marc Etchebers, con 4 vitorias.
Gañadores
En azul, proba puntuable para o Campionato de España de Rallys.
Manuel Novoa Costoya
Manuel Novoa Costoya, nado en Santiago de Compostela o 2 de xullo de 1865 e finado en Buenos Aires, foi un xornalista e escritor galego.
Montenegro (apelido)
Montenegro é un apelido moi antigo. Procedente, segundo parece, de Pontevedra, estendeuse por Galicia (casas de Tui, Ponteareas, Moreda, San Pedro de Seixas e outras), e por toda España e as Indias, fundando novas casas patruciais en Villoslada de Cameros, A Rioxa, Fontiveros, Ávila, Madrid, Torrox e Nerja.
Comuna de Reao
miniatura|250px|Localización da comuna de Reao Reao é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa, situada ao leste do arquipélago.
A comuna consta de dúas comunas asociadas formadas por dous atois: Reao e Pukaruha.
Montenegro (apelido)
En España hai hoxe unhas 8.010 persoas que comparten o apelido Montenegro, que é o 598° apelido máis común.
Os Montenegro en Galicia
O adxectivo negro era moi utilizado polos europeos centroorientais para referirse ás superficies cunha gran densidade forestal. De aí que moitas das rexións máis boscosas sexan coñecidas como Selva Negra (Schwarzwald), Montenegro etc.
Crese que tras as inmigracións destes habitantes e a súa posterior instalación en zonas celtas ou celtizadas, como Pontevedra, pasou a converterse nun apelido sen saberse ben se refería a poboación de orixe celta ou á poboación que vivía nestas superficies montañosas e frondosas.
Na provincia de Lugo, os Montenegro tiveron amplos dominios, sendo a vila de Vilalba, coñecida antes do século XIII como Santa María de Montenegro e máis tarde como Vilalba de Montenegro, o seu patrucial principal. Dise tamén que o couto de Vilarente pertencía no ano 1128 a don Rodrigo Vélaz, Conde de Montenegro, o último señor que ostentou o título de Conde de Galicia.
Os Pardo Montenegro
No século XIX vivía en Mondoñedo José María Pardo Montenegro, natural da vila de Ribadeo, ministro togado, cesante, da Real Audiencia de Galicia, dono e señor do patrucial dos Montenegro. Estivo casado con Isabel María del Carmen Montenegro de Yebra, natural de San Pedro de Begonte. miniatura|200px|Retrato de Benito Jerónimo Feijoo e Montenegro.
Tiveron varios fillos, entre os que cabe citar a Ramón Pardo Montenegro, rexedor de Mondoñedo e representante desta cidade na Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, e Julia Cayetana Ramona Manuela María Dolores Pardo Montenegro, que naceu o día 7 de agosto de 1842 na parroquia de San Xurxo de Rioaveso (Vilalba), sendo apadriñada polo seu irmán máis vello Ramón,, que foi a última membro desta nobre familia mindoniense e faleceu no seu domicilio de Mondoñedo o 1 de agosto de 1923, en estado de soltería, sen sucesión, con numerosas propiedades, cando contaba con 81 anos de idade.
Os Feijoo Montenegro, a casa de Casdemiro
A casa estaba asentada en Casdemiro, aldea da parroquia de Santa María de Melias, no bispado de Ourense, hoxe no concello do Pereiro de Aguiar (Provincia de Ourense). Antonio Feijoo Montenegro y Sanjurjo e María de Puga Sandoval Novoa y Feijoo foron os pais de Benito Jerónimo Feijoo nacido en 1676, polígrafo galego máximo representante da Ilustración en España. Ao entrar na beneditina, o padre Feijoo debeu renunciar aos seus dereitos como morgado da súa casa.
Os Montenegro de Caldaloba
Un dos seus solares principais foron a Torre de Caldaloba (ou Castelo de Vilaxoán, unha fortaleza de orixe medieval) e o Pazo de Caldaloba (fundado en 1621 por Rodrigo Díaz Sanjurjo y Montenegro). Oriúndos do patrucial de Pedrouzos, a xenealoxía dos señores do pazo de Caldaloba, situado na parroquia de Pino (concello de Cospeito), comeza co matrimonio celebrado o ano 1450, entre Aldonza Vázquez de Lobera, señora de Caldaloba, con Rui Díaz de Saavedra.
No arquivo da Casa de Caldaloba encóntrase o seu escudo, que está dividido en doce cuarteis: Camba, Ribadeneira, Aguiar, Andrade, Taboada, Montenegro, Ron, Valcarce, Luaces, Bermúdez, Yebra, Bolaño e Rois, co último cuartel en branco, e o lema: "Vi los valientes templarios - batallar en claro dia - y alos freires sus contrarios - de sus villas propietarios- traer el Ave María".
Os seus últimos propietarios foron Ramón Neira Montenegro e Ramona Gayoso Ulloa. Os seus netos Juan, Aurora, Sara, Ángeles e Antonio Neira Berbetoros manteñen a casa pro indiviso.
O Marquesado de Leis
José María Montenegro y Gago-Puga Romero y de Leis, que foi alcalde de Ourense, foi creado Marqués de Leis o 1 de xuño de 1844.
Amador Montenegro y Saavedra
Amador Manuel Joaquín de la Concepción Montenegro y Saavedra, coñecido como Amador Montenegro, foi un escritor encadrado no grupo dos Continuadores da obra e o labro dos grades mestres do Rexurdimento. Nacido en Santiago de Compostela o 30 de abril de 1864 morreu en Lugo o 22 de setembro de 1932.
José María Montenegro Soto
José María Montenegro Soto, nado en Mondoñedo en 1868 e finado en Lugo o 7 de xullo de 1934, foi un avogado, político e propietario agrario galego. A súa familia era propietaria de terras en Abadín.
Os Montenegro nas Canarias
Establecéronse en Tenerife, primeiro en Vilaflor e posteriormente na Vila de La Orotava, constituíndo unha casa moi considerada. Foron padróns da capela de San Xoán Nepomuceno na igrexa do Convento de San Nicolás, de monxas de Santa Catarina, da de Ánimas no convento dominico de San Bieito, onde tiñan o seu enterramento distinguido, e obtiveron os honores e prerrogativas do padroado da Ermida de Nossa Señora de Montenegro, en El Ancón, as tres fundacións instituídas por Joseph de Montenegro y Díaz de Lugo.
Os seus últimos representantes foron María e Norberta Ruiz de Mora y Montenegro. Delas só se sabe que, o 6 de abril de 1852, cando dividiron en dous e allearon El Ancón, María vivía casada en Santa Cruz de Tenerife e Norberta, que permanecía solteira en 1855, residía en La Laguna co seu pai.
Os Montenegro en América
Juan Gil de Montenegro, naceu en Villanueva de Alarcón, España, contra 1493. Chegou a América contra 1516, participando na conquista de Panamá, máis tarde na do Perú, xunto a Francisco Pizarro, e foi nomeado dúas veces (1536 e 1556) alcalde da cidade de Lima, Perú, e nomeado encomendeiro no Perú. Consta que tivo dous fillos, Juan de Montenegro e Hernando de Montenegro, radicado en Lima, Perú, casado con Ana Bravo de Paredes.
Juan de Montenegro, naceu en Ávila de Ontiveros, España, en 1528, e morreu en Chile. Casou con Ana Bravo. Chegou a Chile en 1543, e foi un dos fundadores das cidades de Valdivia e La Imperial, encomendeiro en 1562 e alcalde da cidade de Valdivia, en 1573. Estivo na illa de Chiloé en 1567. Francisco de Villagra, Gobernador de Chile, refírese a el como "hidalgo, e como tal habeis tratado vuestra persona con honra e autoridad". Do seu matrimonio tivo seis fillos:
Manuel Novoa Costoya
Traxectoria
miniatura|[[Aires d’a Miña Terra (Buenos Aires)|Aires d'a Miña Terra 1. 10/5/1908.]] Foi alumno da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e despois pasou ao Instituto de Santiago. Comezou a súa actividade xornalística colaborando en El Porvenir e El Libredón, e foi redactor de El Ciclón e El Huracán. Emigrou a Arxentina, onde colaborou en El Eco de Galicia, Correo Gallego, Nova Galicia, Correo de Galicia, El Heraldo Gallego e Correo de España e dirixiu e redactou o Boletín del Centro Gallego de Buenos Aires. Fundou e dirixiu as revistas Galicia Literaria, Galicia en América e Aires d’a Miña Terra. Presidiu o Ateneo Rosalía de Castro (1904), fundou o Orfeón Gallego de Buenos Aires e foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Atlántico Medio
miniatura|dereita|300px|Mapa da rexión en rubio. O Atlántico Medio (en inglés Mid-Atlantic) é unha rexión dos Estados Unidos que abrangue os seguintes estados:
Este expresión comezouse a empregar cos primeiros poboadores europeos tras o establecemento inglés nas colonias (Middle Colonies). Estes estados caracterizáronse pola súa industria pesada tras a Declaración de Independencia do Reino Unido. Nesta rexión xuntáronse inmigrantes de todo o mundo no que pasou a chamarse o melting pot de culturas.
Imaxe real
En filmes, vídeo, e outro medios de comunicación, o termo live-action ou imaxe real refírese á cinematografía que emprega imaxes reais e non animación. Ó tratarse do caso xeral, o termo resulta supérfluo na meirande parte das ocasións, pero dá lugar a unha importante distinción en situacións nas cales se espera animación, coma nun filme de Pixar, un videoxogo ou cando se realizan adaptacións de debuxos animados, coma Os Picapedra.
Tesouros novos e vellos
Tesouros novos e vellos é un libro de Álvaro Cunqueiro publicado en 1964 por Galaxia e reeditado en varias ocasións pola mesma editorial (4ª edición en 2011). Foi traducido ao castelán como Tesoros y otras magias.
Imaxe real
O termo tamén se emprega no mundo da animación para se referires a personaxes non animados: nunha película que mesture imaxe real con animación, coma Mary Poppins ou Quen enganou a Roger Rabbit?, os personaxes "live-action" son os actores reais, coma Julie Andrews, en oposición aos "actores" animados, coma o propio Roger Rabbit.
Live-action tamén pode facer referencia a un filme adaptado dunha banda deseñada, como é o caso das versións cinematográficas de Spider-Man e X-Men, ou de mangas coma Death Note ou Mushishi.
Tesouros novos e vellos
Características
Segundo Ramón Nicolás:
Prólogo de Juan Rof Carballo
Título: Consellos pra atopar tesouros
"Discurso de ingreso do autor na Real Academia Gallega, i a resposta do numerario da mesma, D. Francisco Fernández del Riego"
Na dedicatoria comenta:
Comeza o discurso co eloxio de Ramón Cabanillas que o precedeu no asento da Real Academia:
Laredo, Chapela, Redondela
Laredo é un barrio da parroquia de Chapela que limita con Vigo.
Tesouros novos e vellos
"Discurso de ingreso do autor na Real Academia Gallega, i a resposta do numerario da mesma, D. Francisco Fernández del Riego"
Comeza o tema dos tesouros con:
Laredo, Chapela, Redondela
En Laredo atópase a praia de Arealonga, onde se fixo a primeira fábrica de salgadura da ría de Vigo, polos primeiros Curbera que viñeron de Cataluña. Tamén estaba a fábrica de Peña, e a de Pérez La Fuente, onde agora se atopa o Club de Remo. Onde agora esta o Paseo Marítimo, antes estaba Madeiras Cardona. En Laredo tamén se atopa A Pousadoura, que antes era unha parada de postas, onde as dilixencias cambiaban os cabalos.
Tesouros novos e vellos
"Discurso de ingreso do autor na Real Academia Gallega, i a resposta do numerario da mesma, D. Francisco Fernández del Riego"
Os tesouros teñen vida coma as persoas:
E están as fadas gardadoras dos tesouros:
E tamén están os mouros gardadores: