cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alcohol deshidroxenase
Humanos
Nos humanos a ADH existe en moitas formas como dímero e está codificada por polo menos sete xenes diferentes (e orixínase polo menos seis encimas ao combinar os polipéptidos e formar heterodímeros). Hai cinco clases de alcohol deshidroxenase (I-V), pero as formas hepáticas que son as usadas principalmente en humanos son da clase I. A clase I consta das subunidades α, β e γ, que están codificadas nos xenes ADH1A, ADH1B e ADH1C. O encima está presente en altos niveis no fígado e no recubrimento interno do estómago. Cataliza a oxidación do etanol a acetaldehido (etanal):
Isto permite o consumo de bebidas alcohólicas, pero a súa función evolutiva é probablemente a degradación dos alcohois contidos de forma natural en alimentos ou producidos por bacterias no tracto dixestivo.
Outro propósito evolutivo pode ser o metabolismo do alcohol endóxeno da vitamina A (retinol), que xera a hormona ácido retinoico, aínda que esa función aquí pode ser principalmente a eliminación dos niveis tóxicos de retinol.
A alcohol deshidroxenase está tamén implicada na toxicidade doutros tipos de alcohol: Por exemplo, oxida o metanol para producir formaldehido e etilén glicol para render finalmente os ácidos glicólico e oxálico. Os humanos teñen polo menos seis alcohol deshidroxenases lixeiramente diferentes. Todas elas son dímeros (é dicir, constan de dous polipéptidos), e cada dímero ten dous ións zinc, Zn2+. Un destes ións é esencial para o funcionamento do encima: está localizado no sitio catalítico e sostén o grupo hidroxilo do alcohol no seu debido lugar.
A actividade da alcohol deshidroxenase varía entre homes e mulleres, entre mozos e vellos e entre poboacións de diferentes áreas do mundo. Por exemplo, as mulleres xoves non poden procesar o alcohol coa mesma rapidez que os homes xoves porque non expresan a alcohol deshidroxenase a un nivel tan alto, aínda que na mediana idade ocorre totalmente o contrario. O nivel de actividade pode non depender só do nivel de expresión senón tamén da diversidade de alelos entre a poboación.
Os xenes humanos que codifican as alcohol deshidroxenases das clases II, III, IV e V son ADH4, ADH5, ADH7 e ADH6, respectivaqmente.
Lévedos e bacterias
miniatura|esquerda|Alcohol deshidroxenase En lévedos e moitas bacterias, a alcohol deshidroxenase desempeña unha importante función na fermentación: o piruvato resultante da glicólise convértese en acetaldehido e dióxido de carbono, e o acetaldehido é despois reducido a etanol (alcohol etílico) por unha alcohol deshidroxenase chamada ADH1. O propósito deste último paso é a rexeneración do NAD+, para que a ruta da glicólise xeradora de enerxía poida continuar. Os humanos aproveitan este proceso para producir bebidas alcohólicas, deixando que os lévedos fermenten diversos froitos ou grans. Os lévedos poden producir e despois consumir o seu propio alcohol (ver máis abaixo).
A principal alcohol deshidroxenase dos lévedos é máis grande que a humana, e consta de catro subunidades en vez de dúas. Tamén contén zinc no seu sitio catalítico. Xunto coa alcohol deshidroxenase que contén zinc de animais e humanos, estes encimas de lévedos e moitas bacterias forman a familia das alcohol deshidroxenases de "cadea longa".
O lévedo de panadería Saccharomyces cerevisiae tamén ten outra alcohol deshidroxenase, ADH2, que evolucionou a partir dunha versión duplicada do cromosoma que contén o xene ADH1. Os lévedos utilizan a ADH2 para converter etanol de novo en acetaldehido, e exprésase só cando a concentración de azucre é baixa. Grazas a teren estes dous encimas (ADH1 e ADH2) os lévedos poden producor alcohol cando abunda o azucre (e este alcohol mata os microbios competidores) e despois continuar oxidando ese alcohol cando xa non hai azucre nin competidores.
Plantas
En plantas, a ADH cataliza a mesma reacción que en lévedos e bacterias para asegurar unha subministración constante de NAD+. O millo ten dúas versións do encima, a ADH1 e a ADH2; Arabidopsis thaliana ten só un xene de ADH. A estrutura da ADH de Arabidopsis está conservada nun 47% en relación coa ADH hepática de cabalo. Porén, os residuos importantes estrutural e funcionalmente, como os sete residuos que proprocionan ligandos para os átomos de zinc catalíticos e non catalíticos, están conservados, o que suxire que estes encimas teñen unha estrutura similar. A ADH exprésase constitutivamente a baixos niveis nas raíces de plantas novas que crecen en ágar. Se as raíces carecen de oxíxeno, a expresión do xene ADH increméntase significativamente. A súa expresión tamén aumenta en resposta á deshidratación, ás baixas temperaturas e ao ácido abscísico, e desempeña un importante papel na maduración da froita, desenvolvemento das plantiñas xerminadas e no desenvolvemento do pole. As diferenzas na secuencia de ADH en diferentes especies foron utilizadas para crear filoxenias que mostren a proximidade ou non de diferentes especies de plantas. O ADH é un xene ideal para estes estudos porque ten un tamaño conveniente (2–3 kb de lonxitude cunha secuencia codificante de ≈1000 nucleótidos) e un número baixo de copias.
Con ferro
Unha terceira familia de alcohol deshidroxenases, non relacionadas coas dúas anteriores, é a das que conteñen ferro. Aparecen en bacterias e fungos. Membros da familia das alcohol deshidroxenases que conteñen ferro son:
Outros tipos
Unha clase adicional de alcohol deshidroxenases pertence aos quinoencimas e require cofactores quinoides (por exemplo, pirroloquinolina quinona, PQQ) como aceptores de electróns unidos ao encima. Un exemplo típico deste tipo de encima é a metanol deshidroxenase das bacterias metilotróficas.
Aplicacións
En biotransformación, as alcohol deshidroxenases utilízanse a miúdo para a síntese de estereoisómeros enantiomericamente puros de alcohois quirais. Con frecuencia, pode conseguirse unha alta quimio- e enantioselectividade. Un exemplo é a alcohol deshidroxenase de Lactobacillus brevis (LbADH), que se describe como un versátil biocatalizador. A alta quimioespecificidade foi confirmada tamén no caso de substratos que presentan dous sitios redox potenciais. Por exemplo o cinnamaldehido presenta tanto dobres enlaces alifáticos coma a función aldehido. A diferenza dos catalizadores convencionais, as alcohol deshidroxenases poden actuar selectivamente só neste último, rendendo exclusivamente cinnamil alcohol.
En 1949, E. Racker definiu o concepto de "unidade de actividade de alcohol deshidroxenase" como a cantidade de actividade deste encima que causa un cambio na densidade óptica de 0,001 por minuto baixo condicións estándar de ensaio. Recentemente, a definición internacional de unidade encimática (E.U.) fíxose máis común: unha unidade de alcohol deshidroxenase é a que converte 1,0 μmol de etanol en acetaldehido por minuto a pH 8,8 a 25 °C.
Alcoholismo
Fixéronse estudos que mostraron que as variacións na ADH que inflúen no metabolismo do etanol teñen un efecto sobre o risco de dependencia do alcohol. O efecto máis forte débese a variacións na ADH1B que incrementan a velocidade á que o alcohol se converte en acetaldehido. Unha de ditas variantes é máis común en individuos do leste de Asia e de Oriente Medio, outra é máis común en individuos de África. Ambas as variantes reducen o risco de alcoholismo, pero os individuos poden chegar a ser alcóholicos malia todo. Detectáronse provisionalmente algúns outros xenes que poderían estar asociados ao alcoholismo e considérase que hai moitos máis que aínda non se atoparon.
Dependencia de drogas
A dependencia das drogas é outro problema asociado coa ADH, que os investigadores pensan que podería esar ligada ao alcoholismo. Un estudo suxire que a dependencia das drogas está asociada a sete xenes de ADH, pero cómpre facer máis investigacións. A dependencia do alcohol e doutras drogas poden compartir algúns factores de risco, pero como a dependencia do alcohol adoita ser comórbida coa dependencia doutras drogas, a asociación da ADH coa dependencia doutras drogas pode non ser causal.
Envelenamento
O Fomepizole é un fármaco que inhibe competitivamente a alcohol deshidroxenase que pode utilizarse en casos de toxicidade causada por metanol ou etilén glicol. Impide a conversión do metanol ou etilén glicol nos seus metabolitos tóxicos (como o ácido fórmico, formaldehido ou glicolato). O mesmo efecto conséguese tamén ás veces co etanol, de novo por inhibición competitiva da ADH.
Romeu, Coruxo, Vigo
Romeu é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 77 habitantes (38 homes e 39 mulleres).
Pediococcus
Pediococcus é un xénero de bacterias do ácido láctico grampositivas situado na familia Lactobacillaceae. Xeralmente aparece agrupada en pares ou tétrades e divídese ao longo de dous planos de simetría, igual que fan os outros xéneros de cocos do ácido láctico Aerococcus e Tetragenococcus. Son totalmente homofermentativas. A especie Pediococcus dextrinicus foi asignada recentemente ao xénero Lapidilactobacillus.
Procesamento de alimentos
Pediococcus é, xunto con outras bacterias do ácido láctico como Leuconostoc e Lactobacillus, responsable da fermentación de repolos para facer sauerkraut. Neste proceso, os azucres do repolo fresco son fermentados a ácido láctico, o cal lle dá ao sauerkraut un sabor ácido e boas cualidades de conservación. As bacterias Pediococcus considéranse xeralmente contaminantes da cervexa e o viño, aínda que a súa presenza é ás veces desexada en tipos de cervexa como o lambic e a Berliner Weisse. Certos illamentos de Pediococcus producen diacetilo, que lle dá un aroma a manteiga ou butterscotch a algúns viños (como o Chardonnay) e a algúns tipos de cervexa. Especies de Pediococcus utilízanse a miúfo en inoculantes de ensilado (herba fermentada). Os pediococos úsanse como probióticos e engádense con frecuencia como microbios beneficiosos na creación de salchichas, queixos e iogures.
Especies
O xénero Pediococcus comprende as seguintes especies:
Reclasificacións:
Filoxenia
A taxonomía aceptada actualmente está baseada na LPSN ea filoxenia está baseada en secuencias de xenoma completo.
Baílle, Suegos, Pol
Baílle é un lugar da parroquia de Suegos no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Decline & Fall
O tema "Ringer" foi lanzado en streaming en maio de 2014 a través da conta de SoundCloud da banda.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Justin Broadrick e G. C. Green.
As Quintas, Coruxo, Vigo
As Quintas é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Kingdom (serie de televisión de 2019)
Kingdom (en 킹덤; Kingdeom) é unha serie de televisión surcoreana de 2019 creada e escrita por Kim Eun-hee e dirixida por Kim Seong-hun e Park In-je. É a primeira serie orixinal de Netflix de produción surcoreana, a cal se estreou o 25 de xaneiro de 2019. A serie é unha adaptación da serie de banda deseñada web The Kingdom of the Gods, que foi escrita por Kim Eun-hee e debuxada por Yang Kyung-il. Ambientado nun reino ficticio coreano, inspirado no Joseon medieval, Kingdom explora a historia do Príncipa da Coroa e a investigación da fonte dunha misteriosa praga que está a destruír o país. Está protagonizado por Ju Ji-hoon, Ryu Seung-ryong, Bae Doo-na, Kim Sang-ho, Kim Sung-kyu e Kim Hye-jun.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
A Regueira, Suegos, Pol
A Regueira é un lugar da parroquia de Suegos no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Selección de fútbol de Somalia
A selección de fútbol de Somalia (Xeegada Qaranka Soomaaliya, منتخب الصومال لكرة القدم) é o equipo representativo de Somalia nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Somalia (Somali Football Federation, Xiriirka Soomaaliyeed ee Kubadda Cagta, الاتحاد الصومالي لكرة القدم‎), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Alcumados as Estrelas do océano, nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo ou dunha Copa de África de Nacións.
As Roteas, Coruxo, Vigo
As Roteas é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 239 habitantes (115 homes e 124 mulleres).
San Lourenzo, Coruxo, Vigo
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 69 habitantes (28 homes e 41 mulleres).
Gran Premio de Hungría de 2023
O Gran Premio de Hungría 2023 (oficialmente Formula 1 Qatar Airways Hungarian Grand Prix 2023) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 que se celebrou o 23 de xullo de 2023 en Hungaroring en Mogyoród, Hungría. A carreira foi a 11ª rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023, a 39ª carreira do Gran Premio de Hungría e a 38ª vez que a carreira se disputou como un evento do campionato do mundo desde a tempada inaugural en.
Antecedentes
O evento tivo lugar durante a fin de semana do 21 ao 23 de xullo..
Opcións de pneumáticos
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C3, C4 e C5 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os usaran no evento.
Clasificación
A cualificación celebrouse o 22 de xullo de 2023 ás 16:00 hora local (UTC+2) en condicións de sol.
O gran cambio para a cualificación foron as novas asignacións de pneumáticos. A primeira quenda rodarase de xeito obrigatorio co pneumático duro, a segunda co medio. e na Q3 decisiva, co brando.
Na primeira quenda, Q1, onde Guanyu Zhou liderou o ritmo no seu Alfa Romeo detrás de Max Verstappen e Sergio Pérez Mendoza. Unha breve liorta co tráfico cara ao final da primeira sesión perxudiciou a George Russell, quen xunto a Kevin Magnussen, Logan Sargeant, Yuki Tsunoda e Alexander Albon quedaron noqueados. Mentres tanto, Valtteri Bottas e Lance Stroll tiveron un momento deobstaculación, que foi investigado despois da sesión.
Utilizáronse pneumáticos medios para a segunda quenda, Q2. Lando Norris liderou a sesión desde o principio con Oscar Piastri detrás del. Verstappen encabezou inicialmente a folla de tempos, pero a súa volta eliminouse debido a que saltouse os límites da pista. Nico Hülkenberg foi sexto mentres Bottas volveu cuarto. Fernando Alonso, décimo clasificado, colouse na Q3 cunha diferenza de 0,002 segundos, o que significou que Carlos Sainz quedase eliminado. Sainz uniuse a Daniel Ricciardo, Esteban Ocon, Stroll e Pierre Gasly como parte do grupo todos eliminados. Mentres tanto, Lewis Hamilton situouse segundo.
Carreira
A carreira celebrouse o 23 de xullo de 2023 ás 15:00 hora local (UTC+2).
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Teófilo Rodríguez Baamonde
Teófilo Rodríguez Baamonde de Castro y Limia, marqués de Baamonde, nado en Ribadavia o 21 de novembro de 1827 e finado en Madrid o 24 de xaneiro de 1898, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
miniatura|Antiga casa-pazo do marqués de Baamonde, hoxe sede do [[Museo Etnolóxico de Ribadavia.]] Neto de Agustín Rodríguez Baamonde e fillo de Antonio Rodríguez Baamonde. Estudou dereito na Universidade Central de Madrid. Foi elixido deputado polo distrito de Ribadavia en 1857 polos moderados. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1858, 1863 e 1864. Dende 1864 ostentaba o título de marqués de Baamonde concedido polo papa Pío IX. En 1864 foi nomeado senador vitalicio pola raíña Isabel II.
Vida persoal
Casou en Madrid con Mariana Fernández de Córdoba y Vera de Aragón en 1861.
Antonio Concheiro
O nome Antonio Concheiro pode referirse a:
Paul Naschy
Jacinto Molina Álvarez, artisticamente coñecido como Paul Naschy nado en Madrid o 6 de novembro de 1934 e finado o 30 de novembro de 2009 na mesma cidade, foi un actor, director de cine, guionista e levantador de pesas español. Participou como actor en máis de cen películas e series de televisión, en 39 como guionista e en 14 como director.
A súa derradeira participación en cine como actor, de maneira póstuma, foi no filme galego de animación O Apóstolo, en 2012.
Traxectoria
Sendo mozo, practicou a ximnasia e máis adiante a halterofilia, deporte dentro do cal se proclamou campión de España en 1958 na categoría de peso lixeiro. Con ese triunfo foi seleccionado para representar ao país nos campionatos europeo e mundial de 1961, que se celebraron en Viena, e onde terminou como sexto lugar europeo e noveno mundial.
En 1960 acudiu a participar como extra na película estadounidense King of Kings (dirixida por Nicholas Ray), que se rodou en España e na cal foi seleccionado para facer dun servente de Herodes Antipas, debido ao físico que a práctica da halterofilia déralle. Esta foi a súa primeira participación parcialmente reconocible no cine. Con motivo da estrea a nivel mundial da película A marca do home lobo pedíuselle que escollese un sobrenome, para que o filme puidese ser vendido máis facilmente en todos lados. Lembrando a outro halterista, o húngaro Imre Nagy, tomou o seu apelido para compor o que sería o seu nome artístico, Paul Naschy.
En 2009 publicouse Alaric de Marnac, a súa única novela, na que falaba de personaxes e acontecementos xa inventados en filmes como El espanto resucita de la tumba (1972) ou El marshal del infierno (1974). O 30 de novembro de 2009 faleceu de cancro. Está enterrado en Burgos, a cidade natal da súa muller e onde pasou parte da súa infancia.
Recoñementos
Recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito en Belas Artes en 2001 pola súa traxectoria.
No documental de 2010 Las imágenes perdidas. A outra mirada do director galego Juan Pinzás, pódense ver as últimas imaxes de Naschy, nunha película que rematou de rodar un mes antes da súa morte. Neste documental aparece falando de vida, enfermidade, morte e cine xunto a Javier Gurruchaga, entre outros.
Concurso de Traballos de Fin de Grao sobre Enxeñaría e Muller Rural
O obxectivo é premiar os Traballos Fin de Grao das titulacións de Enxeñaría de Lugo asinados por alumnas (Modalidade A) ou que teñan como temática o desenvolvemento de proxectos que melloren as condicións de vida e de traballo das mulleres no medio rural (Modalidade B).
A Taberna, Coruxo, Vigo
A Taberna é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Cima de Vila, Suegos, Pol
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Suegos no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
A Silveira, Coruxo, Vigo
A Silveira é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 221 habitantes (113 homes e 108 mulleres).
Folgueiras, Suegos, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
A Tintureira, Coruxo, Vigo
A Tintureira é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 127 habitantes (65 homes e 62 mulleres).
Laga, Suegos, Pol
Laga é un lugar da parroquia de Suegos no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Adikos kosmos
Adikos kosmos (en Άδικος Κόσμος) é un filme grego de 2011 dirixido por Filippos Tsitos. Tsitos gañou o premio ao mellor director e Antonis Kafetzopoulos gañou o premio ao mellor actor no Festival Internacional de Cine de Donostia. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme tamén gañou o premio á mellor longametraxe na 3ª edición dos Premios da Academia de Cinema Helénico.
Tarrío, Coruxo, Vigo
Tarrío é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 157 habitantes (68 homes e 89 mulleres).
Lista de series de televisión con versión en galego
A lista de series de televisión con versión en galego está ordenada alfabeticamente segundo os títulos galegos das obras relacionadas. Para esta orde non se teñen en conta, por defecto, os artigos (morfemas) ao inicio dos títulos en galego.
Inclúense series e miniseries das que hai versión oficial en galego, ben sexa dobrada ou subtitulada, considerando os seus títulos galegos tal e como se impuxo cada un deles, independentemente de que sexan correctos segundo diferentes criterios ou variantes da lingua galega.
Leberkäse
miniatura|Leberkäse. miniatura|Bolo de Leberkäse (Leberkassemmel). O Leberkäse (pódese atopar coas terminacións -käs ou -kas), tamén chamado Fleischkäse ou Fleischlaib), é unha especialidade de embutido procedente de Baviera, moi apreciado na gastronomía alemá, que ten certa relación coa salchicha de Bolonia. A textura é similar a dunha pasta de carne (parecida ao foie) e pertence á categoría dos embutidos alemáns coñecidos como Brühwurst, é dicir, elaborados mediante cocción en auga fervendo ou no forno. O príncipe Karl Theodor de Baviera levou en 1776 os mellores carniceiros de Mannheim a Múnic para que elaborasen o primeiro Leberkäse. Hoxe en día pódese comer en case toda Alemaña, Austria e parte de Suíza.
Elaboración e variantes
Os ingredientes do Leberkäse bávaro (Bayerischen Leberkäse) póñense en salga. Son: carne de tenreira, carne de porco, unto, auga, cebola, sal e ourego, picado e formando unha pasta fina. Ese picado vértese nun recipiente alongado e lévase ao forno até que se forma unha codia marrón. Fóra de Baviera, as leis de alimentación alemás esixen que o Leberkäse conteña fígado, como o seu nome indica (Leber significa fígado).
As variantes denominadas Kalbskäse ou Weißer Leberkäse elabóranse con carne de tenreira e outros ingredientes. Neste caso, a carne non foi sometida á salga, polo que a pasta non ten a cor rosa característica. O Kalbskäse ten un sabor e un aroma diferente ao Leberkäse debido a que tamén leva limón e especias como xenxibre, cardamomo ou macis.
Entre outras variantes, algunhas delas rexionais, existen:
- o Pferdeleberkäse, elaborado con carne de cabalo e especias
- o Tessiner Leberkäse, con pemento
- o Pizzaleberkäse
- o Käsleberkäse, propio do leste de Austria
Costume
É tradicional que nas carnicerías alemás se faga Leberkäse dúas veces ao día, pola mañá e pola tarde. Tómase directamente (aínda quente) cun bolo (Semmel) ou un Brezel ofrecido como Imbiss (taco). Tamén se pode tomar frío coma se fose unha salchicha, con pan, cogombros en vinagre e mostaza doce ou medio-picante. Pódese fritir nunha tixola, neste caso chámase "abgebräunt" e sérvese con ovos frixidos e Kartoffelsalat (ensalada de pataca). Nalgúns casos sérvese empanado e prepárase dun xeito similar ao Cordon bleu.
Morris Kline
Morris Kline, nado en Brooklyn, Queens (Nova York, EEUU), o 1 de maio de 1908 e finado o 10 de xuño de 1992, foi un profesor e historiador das matemáticas.
Contribucións científicas
Kline foi protagonista no "programa de reforma da educación matemática" que tivo lugar na segunda metade do século XX, período incluído nos programas das novas matemáticas. En 1956 publicou un artigo nunha revista de matemáticas onde menciona como os profesores culpan aos alumnos dos fracasos na docencia. Escribiu:
A diatriba tocou unha corda, e comezaron a producirse cambios. Pero entón Kline criticou algúns dos cambios. En 1958 escribiu Ancient vs. Modern: A New Battle of the Books. ("Antigo contra moderno; unha nova batalla dos libros"). O artigo foi acompañado dunha resposta de Albert E. Meder Jr. da Universidade Rutgers. El dixo:
En 1966 Kline cedeu á presión de propor algo positivo co seu plan de oito páxinas para o instituto. James H. Zant refutou este artigo ao afirmar que Kline tiña "un descoñecemento do que pasaba nos centros educativos en materia de libros de texto, docencia e currículo”. Criticou o escrito de Kline por "vaguedade, distorsión dos feitos, declaracións non documentadas e xeneralización".
Crítica á educación matemática
Kline continuou a súa crítica da educación matemática en diversos artigos nas décadas de 1960 e 1970, en American Mathematical Monthly (77:264-82) e outras publicacións. En 1977, Kline dedicouse á educación universitaria e iniciou un debate coa Academia de Matemáticas co seu Why the Professor Cannot Teach: The Dilemma of College Education. Kline argumentou que o requisito orixinal para os profesores de matemáticas distrae demasiado dos coñecementos extensos necesarios para ensinar. Entre as refutacións máis coñecidas están as de maio de 1979 en American Mathematical Monthly (86:401-12). DT Finkbeiner, Harry Pollard e Peter Hilton, no que Pollard escribe: "A sociedade na que a aprendizaxe é admirada e perseguida polo seu propio ben desapareceu". A crítica de Hilton foi máis directa: Kline "viviu en mans de inimigos en armas". Aínda que Kline comezou, en 1956, cunha chamada á acción, unha vez en marcha a mobilización volveuse crítico. Ao considerar o que motivou a Morris Kline a moverse tanto, podemos mirar cara atrás á opinión do profesor Meder en:
Podería parecelo así, como lembra a recomendación de combinar ciencia e matemáticas no instituto. Pero unha lectura atenta mostra que as matemáticas de Kline requiren unha "parte dos esforzos do home para comprender e dominar o seu mundo", e ve que teñen un amplo papel no espectro das ciencias.
A Torre, Coruxo, Vigo
A Torre é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 78 habitantes (44 homes e 34 mulleres).
Viñó, Coruxo, Vigo
Viñó é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres).
Selección de fútbol de Reunión
A selección de fútbol de Reunión (Sélection de la Réunion de football) é o equipo representativo do departamentos e territorios de ultramar francés de Reunión nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Liga Reunionense de Fútbol (Ligue Réunionnaise de Football), sucursal local da Federación Francesa de Fútbol (Fédération Française de Football). Aínda que é membro asoaciado da Confederación Africana de Fútbol (CAF), non é membro de pleno dereito desta nin da FIFA, por tanto, non pode participar nin na Copa do Mundo nin na Copa de África de Nacións. Con todo, ten xogado numerosos encontros, principalmente ante, e as.
O Casaliño, Alcabre, Vigo
O Casaliño é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
Doris Wishman
Doris Wishman, nada en Nova York o 1 de xuño de 1912 e finada en Miami o 10 de agosto de 2002, foi unha directora, guionista e produtora cinematográfica estadounidense. Foi recoñecida por dirixir e producir polo menos trinta longametraxes durante unha carreira que se estendeu durante catro décadas, principalmente no xénero do sexplotation.
Primeiros anos
Doris Wishman naceu na cidade de Nova York. O seu pai era vendedor de feo e gran; a súa nai faleceu cando ela era aínda unha nena. Criouse no distrito do Bronx, graduándose na escola secundaria James Monroe. Despois chegou a tomar clases de interpretación na Alviene School of Dramatics a principios da década de 1930, onde foi compañeira de clase de Shelley Winters. Máis tarde estudou no Hunter College.
Posteriormente traballou como filmer booker para o seu primo Max Rosenberg, un distribuidor de cinema independente que levaba filmes de cinema arte coas primeiras producións do cine de explotación da década de 1940 e principios de 1950. Wishman tamén traballou como actriz en Nova York durante a década de 1950, e durante algún tempo traballou con Joseph Levine. Durante ese mesmo período, estivo casada brevemente co asesor publicitario Jack Abrams e residiu con el en Florida ata a súa morte en 1958, a consecuencia dun paro cardíaco con 31 anos, enviuvando só cinco meses despois do seu matrimonio. Pola súa propia conta, Wishman comezou a súa carreira de realización cinematográfica trala prematura morte de Abrams, xa que sentiu que "precisaba de algo co que encher as miñas horas".
Inicios e filmes nudistas
Os seus primeiros filmes chamáronse "filmes de campos nudistas" ou romances nudistas. En 1957, un fallo do tribunal de apelacións de Nova York permitiu que os filmes que representaban o nudismo se exhibisen nos cinemas do estado de Nova York. Wishman estaba familiarizada co seu atractivo e potencial debido ás seus coñecidos comúns con Walter Bibo, director do filme Garden of Eden, que gañou notoriedade debido á súa influencia nas leis de censura para filmar espidos. Inspirada por este desenvolvemento, Wishman afirmou en varias entrevistas que pediu prestados 10 000 dólares á súa irmá para producir os eu primeiro filme, Hideout in the Sun, un filme nudista rodado a finais de 1958 e lanzado a comezos de 1960.
O seu seguinte filme, Nude on the Moon (1961), combinou o matiz do nudismo coa ficción científica. O filme foi prohibido no estado de Nova York despois de que a Xunta de Censura do Estado dictaminase que as producións que amosaban nudez nunha colonia nudista estaban legalmente permitidas, mais os espidos nun filme de fantasía ambientado nunha "colonia nudista na Lúa" non o era. O seu cuarto filme nudista, Blaze Starr Goes Nudist (1962), foi protagonizado pola artista de burlesque Blaze Starr. Wishman produciu oito filmes nudistas en total entre 1958 e 1964. Despois de que a popularidade do xénero comezase a decaer, decidiu abandonar os filmes de explotación nudista e facer a transición ao novo xénero da sexplotation. Doris Wishman producira, dirixira e escribira máis filmes do xénero nudista que ninguén nese momento, cando decidiu cambiar de xénero.
Filmes de sexploitation
Wishman comezou a producir filmes de explotación en que o sexo era un tema central que envolvía a trama e todos os elementos que captaba o espectador, xénero que foi denominado sexploitation. Na década de 1960 a censura permitía moi pouco, o que implicaba que Wishman e outros directores de sexplotation empregasen diferentes tácticas para retratar o erotismo e a emoción, usando o melodrama, cortes, conversacións sexuais suaves e nudez suxestiva que simplemente eludía a lei. Isto puxo a Wishman en contra da lei de censura. Neste xénero, Wishman tamén empregou un estilo diferente de realización de filmes en que recortaba obxectos ou escenarios que non estaban na escena, similar á montaxe soviética. Moya Luckett considerou que o estilo recortado que Wishman usou foi posiblemente para interromper a mirada masculina e incorporar unha mirada feminina.
Todo o traballo de explotación sexual de Wishman filmouse en branco e negro ata o lanzamento da súa primeira produción softcore, Love Toy (1970). Pouco despois, produciu unha comedia sexual titulada Keyholes Are for Peeping (1972), tamén coñecida como Is There Love After Marriage?, protagonizada polo cómico Sammy Petrillo. A mediados da década de 1970, pasou a dirixir un par de filmes de suspense de baixo orzamento coa actriz e artista de burlesque Chesty Morgan: Deadly Weapons e Double Agent 73; o primeiro foi distribuído internacionalmente por Hallmark Releasing Corporation e realizouse cun orzamento de 50 000 dólares.
Filmes pornográficos e últimos traballos de explotación
O seu traballo nas décadas de 1970 e 1980 foi todo no xénero da explotación softcore, agás dous filmes pornográficos hardcore titulados Satan Was a Lady (1975) e Come With Me, My Love (1976), ambos con Annie Sprinkle. Co colapso da lei de censura, a demanda de espidos nos filmes aumentou, o que afectou á dirección de Wishman. O hardcore agora estaba dispoñíbel e podíase rodar sexo explícito; porén, Wishman e outros directores de sexplotation considearon isto de mal gusto. A Wishman non lle gustaba traballar en filmes pornográficos e máis adiante na súa vida negou que as dirixira. En 1968 lanzou The Hot Month en agosto e Passion Fever, dous filmes xa rematados que Wishman comprou e agregou un mínimo material orixinal, como voz en off.
Ademais, en 1978 lanzou unha longametraxe semidocumental titulada Let Me Die a Woman, que orixinalmente comezara a rodar en 1971. O filme incluía entrevistas con varias persoas transxénero, unha das cales era Deborah Hartin, e incluía reconstrucións dramatizadas de escenas das súa vidas. Foi un dos primeiros filmes que se centrou na transexualidade e protagonizado por persoas transexuais. Os eventos do filme eran representacións de sucesos reais, segundo Leo Wollman, que apareceu no filme. Unha desas dramatizacións foi realizada polo actor pornográfico Harry Reems, antes de que se fixese famoso polo seu papel en Deep Throat (1972).
Á luz da crecente loucura polo cinema slasher que comezou con Halloween en 1978, a última longametraxe de Wishman foi un filme de terror titulado A Night to Dismember. Iniciado a finais da década de 1970, pasou por varias manifestacións e finalmente completouse en 1983. O filme está protagonizado pola actriz pornográfica Samantha Fox. Nunca se estreou nos cinemas. Nese traballos posteriores, os seus filmes tomaron un xiro sanguento e grotesco, coñecéndose en ocasións como cinema representación somática, debido aos fortes temas do corpo que se traizoa a si mesmo.
Últimos anos
Despois do fracaso de A Night to Dismember, Wishman mudouse a Coral Gables (Florida) a mediados da década de 1980, e alí atopou traballo nunha tenda de artigos para adultos. O interese no seu traballo comezou a aumentar paseniño debido ao lanzamento de vídeos caseiros de moitos dos seus filmes a través de Something Weird Video. Comezou entón a formarse un culto de seguidores e Wishman foi honrada no New York Underground Film Festival en 1998 e apareceu dúas veces en Late Night with Conan O'Brien da CBS, unha das cales foi entrevistada con Roger Ebert. Cando regresou en 2001, comezou a traballar en dous proxectos. Un era unha comedia sexual titulada Dildo Heaven, lanzada en 2002. O outro foi Each Time I Kill, que tiña cameos de John Waters, Linnea Quigley e Fred Schneider, cantante de The B-52's.
Wishman faleceu o 10 de agosto de 2002 en Miami, pouco despois de ser tratada por un linfoma.
Legado
Wishman realizou máis filmes que calquera outra directora da era sonora. O cineasta John Waters presentou un clip de Deadly Weapons no seu filme Serial Mom. O crítico de cinema Joe Bob Briggs describiu a Wishman como "a directora de cinema de explotación máis grande da historia". Foi unha das directoras máis activas do mundo durante as décadas de 1960 e 1970. Antes do seu pasamento recibiu un premio á súa traxectoria do Chicago Underground Film Festival, e varios dos seus filmes foron seleccionados para unha gala que se celebrou o seu traballo no Nuart Theatre dos Ánxeles en 1998, titulada "Doris Wishman: Queen of Sexploitation".
Timocito
Un timocito é unha célula inmunitaria presente no timo antes de que sufra transformacións para converterse en célula T. Os timocitos orixínanse a partir de células nais da medula ósea e chegan ao timo por vía sanguínea. A timopoese é o proceso por medio do que os timocitos se transforman en células T maduras despois de sufriren unha selección negativa ou positiva. Este proceso de selección ten unha importancia vital para converter a poboación de timocitos nunha poboación periférica de células T que teñan capacidade de responder ante patóxenos externos, pero sigan sendo tolerantes aos antíxenos corporais propios. A selección positiva selecciona células que poden unirse ás moléculas do complexo maior de histocompatibilidade de tipo MHC I e MHC II con polo menos unha feble afinidade. Isto elimina (por un proceso chamado "morte por ignorancia" ou indiferenza clonal) aquelas células T que que non serían funcionais debido á súa incapacidade de unirse ao MHC. A selección negativa destrúe os timocitos que teñan unha alta afinidade por MHC ou péptidos propios. Isto elimina células que dirixirían respostas inmunes contra proteínas propias na periferia. A selección negativa non é efectiva ao 100% e algunhas células T autorreactivas escapan e son liberadas á circulación. Existen mecanismos adicionais de tolerancia periférica que silencian estas células, mais se estes mecanismos fallan pode orixinarse unha autoinmunidade.
Estadios de maduración
Os timocitos clasifícanse en varios estadios maduracionais baseándose nos marcadores que aparecen na superficie celular. O estadio inicial do timocito é o estadio dobre negativo (negativo tanto para CD4 coma para CD8), que máis recentemente foron mellor descritos como liñaxe-negativos, e que poden subdividirse en varios subestadios. O seguinte grande estadio é o estadio dobre positivo (positivo á vez para CD4 e CD8). O estadio final na maduración é o estadio simple positivo, para un só marcador (positivo para CD4 ou para CD8).
En humanos
En humanos as células nais hematopoéticas CD34+ circulantes (HSC) residen na medula ósea. Producen precursores dos linfocitos T, que sementan o timo (converténdose así en timocitos) e diferéncianse baixo a influencia da proteína Notch e os seus ligandos.
Establecemento no timo
Os timocitos derivan en última instancia de células proxenitoras hematopoéticas da medula ósea [ver célula nai hematopoética, hematopoese] que chegan ao timo desde a circulación. O número de proxenitoras que entran no timo cada día pénsase que é extremadamente pequeno. Por tanto, non se coñece que células proxenitoras colonizan o timo. Actualmente, propúxose que os proxenitores linfoides iniciais (ELP, Early Lymphoid Progenitors) se establecen no timo e probablemente son os precursores de polo menos algúns timocitos. Os ELPs son Liñaxe-CD44+CD25-CD117+, polo que lembran moito a ETPs, os proxenitores iniciais no timo. Os precursores entran no timo na zona de unión córtico-medular. Moléculas que se coñece que son importantes para a entrada no timo son a P-selectina (CD62P) e os receptores de quimocinas CCR7 e CCR9.
Despois da entrada no timo, as células proxenitoras proliferan para xerar a poboación de ETPs. Este paso é seguido pola xeración de timocitos DN2, que migran desde a unión córtico-medular cara á cápsula do timo. Os timocitos DN3 xéranse na zona subcapsular.
Ademais da proliferación, a diferenciación, o compromiso coa liñaxe T ocorren na poboación de timocitos DN. O compromiso ou perda de potenciais de liñaxes alternativas (como os potenciais de liñaxes mieloide, B e NK), depende da sinalización de Notch e é completa no estadio DN3. Despois do compromiso coa liñaxe T, os timocitos DN3 sofren selección β.
Selección β
miniatura|Histoloxía do timo mostrando o córtex e a medula miniatura|Estrutura fina do timo. A habilidade das células T de recoñeceren antíxenos estraños está mediada polo receptor de células T (TCR), que é unha proteína de superficie que pode recoñecer secuencias curtas de proteínas (péptidos) que lle son presentadas sobre MHC. O propósito do desenvolvemento dos timocitos é producir células T maduras cun conxunto diverso de receptores de células T funcionais por medio dun proceso de rearranxo dos xenes dos TCR.
O rearranxo do TCR ocorre en dúas etapas. Primeiro, rearránxase a cadea TCRβ no estadio DN3 do desenvolvemento da célula T. A cadea TCRβ emparéllase coa pre-Tα para xerar o pre-TCR. A desvantaxe celular no proceso de rearranxo é que moitas das combinacións dos fragmentos de xenes do TCR non son funcionais. Para eliminar timocitos que formaron un TCR non funcional, só se lle permite desenvolverse alén do estadio DN3 ás células que rearranxaron con éxito a cadea beta para producir un pre-TCR funcional. As células que non conseguiron producir un pre-TCR funcional son eliminadas por apoptose. Este proceso denomínase punto de control da selección beta. Para que unha selección beta teña éxito cómpre que se produza a TCRβ, que a TCRβ poida emparellarse con pre-Tα para xerar o pre-TCR, e que o pre-TCR poida interaccionar na superficie celular coas proteínas de sinalización do TCR.
No estadio de selección β igual que o TCR maduro, o pre-TCR tamén forma unha sinapse inmunolóxica. Aínda que a interacción do pre-TCR e a molécula MHC unida a péptido non é esencial para o desenvolvemento da célula T, desempeña un papel crítico en favorecer a proliferación preferencial de células cuxo pre-TCR poida unirse a MHC propias.
Despois da selección β os timocitos xeran células dobre positivas CD4+CD8+, que despois sofren un rearranxo TCRα, o que ten como resultado unha ensamblaxe completa do TCR.
Selección positiva e compromiso de liñaxe
miniatura|Figura que ilustra o proceso da selección positiva e negativa da célula T/timocito no timo.
Os timocitos que pasan a selección β expresan un receptor de células T (TCR) que pode ensamblarse sobre a superficie. Porén, moitos destes receptores de células T serán aínda non funcionais, debido á súa incapacidade de unirse ao MHC. O seguinte paso importante do desenvolvemento dos timocitos é a selección positiva, para conservar só os timocitos que teñan un TCR capaz de unirse ao MHC. O receptor de células T require o CD8 como correceptor para unirse a MHC de clase I, e CD4 como correceptor para unirse a MHC de clase II. Neste estadio os timocitos regulan á alza tanto CD4 coma CD8, converténdose en células dobre positivas.
Os timocitos dobre positivos que teñen un receptor de células T que poida unirse a MHC de clase I ou de clase II (mesmo con só unha feble afinidade) reciben sinalización a través do receptor de células T. Os timocitos que teñen un receptor de células T incapaz de unirse a MHC de clase I ou de clase II sofren apoptose. Algúns timocitos poden rescatar a selección positiva fallida por edición do receptor (rearranxo do outro alelo do receptor de células T para producir un novo receptor de células T).
Os timocitos dobre positivos sofren o compromiso de liñaxe, madurando nunha célula T CD8+ (recoñecen a MHC de clase I) ou nunha célula T CD4+ (recoñecen a MHC de clase II). O establecemento do compromiso de liñaxe ocorre no estadio tardío da selección positiva e funciona por regulación á baixa de CD4 e CD8 (reducindo o sinal procedente do receptor de células T) e despois por regulación á alza de só CD4. Os timocitos que empezan recibindo o sinal outra vez son aqueles que recoñecen a MHC de clase II e convértense en células T CD4+. Os timocitos que non empezan recibindo o sinal outra vez son aqueles que recoñecen a MHC de clase I e regulan á baixa o CD4 e á alza o CD8, para converterse así en células T CD8+. Estes timocitos de ambos os tipos coñécense como timocitos simple positivos (positivos para un só antíxeno).
O Cruceiro, Alcabre, Vigo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 50 habitantes (25 homes e 25 mulleres).
Timocito
Selección negativa
O éxito na selección positiva permite que o timocito sufra varios cambios maduracionais durante a transición a célula T simple positiva. As células T simples positivas regulan á alza o receptor de quimocina CCR7, causando a migración desde o córtex á medula. Neste estadio o proceso clave da maduración é a selección negativa, é dicir, a eliminación de timocitos autorreactivos.
A desvantaxe fundamental nun proceso de rearranxo de xenes dos receptores das células T é que por puro azar, algúns arranxos de fragmentos de xenes crearán un receptor de célula T capaz de unirse a péptidos propios presentados sobre moléculas MHC de clase I ou de clase II. Se células T que levan estes receptores de células T entrasen na periferia, serían capaces de activar unha resposta inmunitaria contra o propio, orixinando como resultado unha autoinmunidade. A selección negativa é o proceso que evolucionou para reducir este risco. Durante a selección negativa, todos os timocitos cunha alta afinidade por unirse a péptidos propios presentados sobre MHC de clase I ou II son inducidos a regular á alza BCL2L11, a cal é unha proteína que conduce á apoptose. As células que non teñen unha alta afinidade por antíxenos propios sobreviven á selección negativa. Neste estadio, algunhas células son tamén seleccionadas para converterse en células T reguladoras, xeralmente células que teñen unha afinidade intermedia polos péptidos propios.
Os timocitos simple positivos permanecen na medula durante unha ou dúas semanas, inspeccionando os autoantíxenos para comprobar a autorreactividade. Durante este tempo experimentan os cambios maduracionais finais e despois saen do timo usando S1P e CCR7. Despois da entrada na circulación sanguínea periférica, as células son xa consideradas células T maduras e non timocitos.
A selección negativa non é efectiva ao 100%, e algunhas células T autorreactivas escapan da súa censura e son liberadas á circulación. Hai mecanismos adicionais de tolerancia periférica activos na periferia para silenciar estas células, como a anerxia, a delecióon e a acción das células T reguladoras. Se tamén fallan estes mecanismos de tolerancia periférica, pode orixinarse autoinmunidade.
O transplante de timo ten como resultado que ás células T se lles vai ensinar a evitar reaccionar con antíxenos do doante en vez de cos propios, polo que aínda van poder reaccionar con moitos autoantíxenos do corpo. As enfermidades autoinmunes son unha complicación frecuente despois do transplante de timo, observada no 42% dos suxeitos ata 1 ano despois do transplante. Non obstante, isto explícase parcialmente porque a propia indicación, é dicir, a síndrome de DiGeorge completa (ausencia de timo), incrementa o risco de enfermidade autoinmune.
Cancro
Os timocitos que adquiren mutacións oncoxénicas que permiten a proliferación celular incontrolada poden orixinar linfomas tímicos.
Liñaxes alternativas
Igual que as células T αβ clásicas (cuxo desenvolvemento foi resumido máis arriba), no timo desenvólvense outras liñaxes de células T, incluíndo células T γδ e células T asasinas naturais (NKT). Adicionalmente, poden desenvolverse no timo outras liñaxes de células non-T hematopoéticas, incluíndo os linfocitos B (células B), linfocitos asasinos naturais (células NK),, células mieloides e células dendríticas. Porén, o timo en xeral non é a fonte das B, NKC, ou o desenvolvemento mieloide (aínda que isto non é certo para todas as células B e NKC). O desenvolvemento destas células no timo reflicte a natureza multipotente dos proxenitores hematopoéticos que sementan o timo. As células B maduras e outras células presentadoras de antíxenos (APCs) poden tamén atoparse na medula, o cal contribúe a procesos de selección negativa.