cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aethelstan de Inglaterra
Reinado
Rexístranse outros eventos similares nas marchas occidentais do dominio de Aethelstan. Segundo Guillerme de Malmesbury, sometera aos reis do norte de Bretaña (o que implica Gales) en Hereford, onde esixiu un forte tributo. A realidade da súa influencia sobre Gales é subliñada no poema galés Armes Prydein Fawr e pola aparición dos reis galeses como subreguli nas cartas de 'Αthelstan A'. En forma similar, dirixiu Gales do Oeste (ou sexa Cornish) fóra de Exeter e estableceu a fronteira entre Inglaterra e Cornualla ao longo do río Tamar.
Aethelstan é considerado como o primeiro rei inglés de facto. Alcanzou éxitos militares considerábeis sobre os seus rivais, incluíndo os viquingos, e estendeu o seu dominio a partes de Gales e de Cornualla. A súa vitoria máis grande, sobre unha alianza inimiga que incluía a Constantino II de Escocia, foi a batalla de Brunanburh, no outono de 937.
Aínda que estableceu moitas alianzas a través dos matrimonios das súas medio irmás con casas reais de Europa, nunca casou nin tivo descendencia. Con todo, criou como ao seu propio fillo a Haakon o Bo, máis tarde rei de Noruega.
Morreu no seu palacio de Gloucester o 27 de outubro de 939, aos 44 anos de idade, sendo sepulto na abadía de Malmesbury, en Wiltshire. Non hai nada na tumba baixo a estatua, xa que as reliquias do rei probabelmente se perderon na Disolución dos mosteiros de 1539. Os restos poden ser destruídos polos comisionados do rei ou ser escondidos antes de que chegasen ditos comisionados.
Administración e leis
A medida que o seu reino crecía, Aethelstan impúxose novos desafíos con respecto á súa administración. Cara a fins do seu reinado, sábese doutro Aethelstan, chamado 'medio rei' que foi Ealdorman na maior parte da Mercia Oriental e Anglia Oriental. Ian Walker expuxo que, a medida que se incrementaba o poder de Aethelstan, a extensión da rexencia do seguinte nivel da aristocracia tamén debía crecer. Todo o que apunta a unha maior estratificación da sociedade anglosaxoa, desenvolvemento que é posíbel examinar desde os tempos iniciais anglosaxóns até a conquista normanda e máis aló.
Creáronse un gran número de códigos lexislativos durante o seu reinado. Pódense resumir dous puntos de vista sobre eles: Patrick Wormald afirma que a lei escrita tiña pouco uso práctico na Inglaterra anglosaxoa, que había pouca homoxeneidade entre as leis e que a natureza esporádica delas indicaba un sistema pouco coherente baseado na lei escrita. Mentres que Simon Keynes argumentou que existe un patrón nas leis do reino de Aehelstan e que estas son evidencia 'non de calquera actitude casual cara á publicación ou rexistro da lei, senón todo o contrario'.
Aethelstan e os galeses
O reinado de Aethelstan marca un fito nas esporadicamente inquietas relacións entre anglosaxóns e galeses.
Segundo Asser, un monxe de San David, Dyfed, varios reinos de Gales sometéronse a Alfredo (incluíndo aqueles que serían rexidos polos fillos de Rhodri Mawr). Non se rexistran batallas entre os ingleses e galeses durante o reinado de Aethelstan, pero algunhas cartas indican que os reis galeses asistían á súa corte, posibelmente ao iren con el en campaña.
D.P. Kirby argumenta que Aethelstan reprimía aos reis galeses, manténdoos preto para ter a súa lealdade. Aínda máis, é posible que algúns deles, particularmente Hywel Dda resultasen beneficiados con esta relación. Hywel sería influenciado por ideas inglesas da soberanía - el é o primeiro rei galés que se asocia cun código maior de lei galesa e unha moeda, cuñada en Chester, leva o seu nome.
Contactos estranxeiros
miniatura|Páxina do manuscruito iluminado da Vida de San Cutberto, de [[Beda|Beda o Venerable, copiado en tempos de Aethelstan.
Mostra ao rei Aethelstan presentando o traballo a Beda. ca. 930. Corpus Christi College, Cambridge.]] Como as dos seus predecesores, a corte de Aethelstan estaba en contacto co resto de Europa. As súas medio irmás casaron con familias da nobreza europea. Edith desposou ao futuro emperador Odón I do Sacro Imperio Romano Xermánico, fillo de Henrique I o Paxareiro e outra contraeu matrimonio con Egill Skallagrímsson, o inspirador da islandesa saga de Egil.
Alan II, duque de Bretaña, e Haakon, fillo de Harald de Noruega, foron acollidos na corte de Aethelstan e deron un fogar a Luís, o fillo exiliado de Carlos o Calvo.
Aethelstan pode considerar o seu reinado en forma imperial: o estilo basileus baséase nas súas cartas, mentres que é o primeiro rei en levar o título de r[ex] tot[ius] B[ritanniae].
Segundo Guillerme de Malmesbury, reliquias como a espada do emperador Constantino I de Roma e a lanza de Carlomagno (primeiro emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico) chegaron a Aethelstan, suxerindo que el estaba relacionado dalgunha forma con grandes rexentes do pasado.
Aínda que estableceu varias alianzas a través da súa familia, non tivo fillos propios.
Aethelstan era relixioso e realizou importantes doazóns á igrexa de Wessex. Á súa morte en 939 en Gloucester foi enterrado na súa abadía preferida (Malmesbury) no canto de coa súa familia en Winchester. Aínda que a súa tumba aínda se atopa alí, o seu corpo perdeuse hai décadas.
Sucedeuno o seu medio irmán máis novo, o rei Edmundo de Inglaterra.
Fontes
A Crónica anglosaxoa que é moi explícita durante os reinados de Alfredo o Grande e Eduardo o Vello, queda relativamente en silencio durante o reinado de Aethelstan e a información que sobrevive é retrospectiva. Unhas poucas referencias falan das súas campañas militares, a información máis extensa atópase nun poema sobre a batalla de Brunanburh, composto probablemente durante o reinado do seu sucesor Edmundo.
Outras fontes narrativas a través de Europa conteñen máis información. Os anais de Flodoardo conteñen varias referencias á loita de Aethelstan contra os rexentes do Leste e Oeste de Francia, así como a Crónica de Nantes.
Guillerme de Malmesbury, no entanto, nos seus escritos de principios do século XII, prové maiores detalles. A súa obra mesmo leva á xa desaparecida Vita Æthelstani, pero —como expón o historiador Michael Wood— débese ter coidado neste caso, xa que a súa existencia aínda non foi comprobada e as fontes de Guillerme a miúdo non poden ser verificadas.
As fontes documentais son cartas e leis anglosaxoas. Existen numerosas cartas que informan acerca da persoa de Aethelstan e a quen outorgaba terras. A través delas, é posíbel examinar as súas peregrinacións, particularmente entre os anos 927 e 932 en que todos os diplomas foron bosquexados polo extraordinario escribano coñecido como 'Aethelstan A'. Existen varios códigos de lei anglosaxóns atribuídos a Aethelstan, un par deles seguen a tradición de Alfredo e Eduardo, os outros son menos 'oficiais', pero non menos reveladores de aspectos da administración de Aethelstan.
Existen dispoñíbeis fontes non escritas. As máis útiles son as moedas, que dan a Aethelstan un título que revela o estendida que estaba a súa administración (ou a cuñaxe) a través de toda Bretaña. Tamén son interesantes os manuscritos e reliquias que o rei coleccionaba e doaba -moitas das cales conteñen notas de detalles das doazóns. As reliquias doadas permitiron coñecer mellor o padroado do rei do culto de San Cuthbert en Northumbria, ao cal doou dous manuscritos que contiñan referencias aos primeiros rexentes ingleses, o Corpus Christi Manuscript.
A poco más (de metro escaso)
"A poco más (de metro escaso)" é unha canción da banda viguesa de rock Siniestro Total, editada como primeiro e único sinxelo do seu álbum Sesión vermú no ano 1997. Foi lanzado de forma promocional e conta unicamente coa canción que lle dá título.
Listaxe de cancións
A letra foi escrita por Julián Hernández e a música foi composta por Julián Hernández, Javier Soto, Segundo Grandío, Ángel González e Jorge Beltrán.
O Cabo, Os Ánxeles, Brión
O Cabo é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 43 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 20 eran homes e 23 eran mulleres.
Vilaia de Laghouat
Laghouat (en lingua árabe ولاية الأغواط) é unha provincia (wilaya) do centro de Alxeria. A súa capital é Laghouat.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 10 distritos (daïras), dos que se debullan 24 municipios.
Vía catalá
250px|miniatura|Tramo da vía catalá na rúa Via Augusta de [[Tarragona.]] miniatura|275px|Vía catalá no [[Passeig de Colom de Barcelona.]] A vía catalá cara á independencia (en Via Catalana cap a la Independència), máis coñecida como vía catalá, foi unha cadea humana duns 400 quilómetros feita en Cataluña a proposta da Assemblea Nacional Catalana (ANC) para a diada do 11 de setembro de 2013. O seu obxectivo era reivindicar a independencia de Cataluña. Contou co apoio das 14 entidades non gobernamentais que colaboran na iniciativa ElClauer.cat. A cadea seguiu o trazado da antiga Vía Augusta, dende Pertús (Vallespir) ata Alcanar (Montsià). Segundo Carme Forcadell, presidenta da ANC, foi «un símbolo, o símbolo da unidade do pobo catalán para acadar a soberanía nacional».
En total, 1.600.000 manifestantes participaron na vía catalá, 500.000 dos cales fixérono nas rúas da cidade de Barcelona, segundo o Departamento do Interior da Generalitat de Cataluña.
A cadea humana comezou ás 17:14 horas do mércores 11 de setembro cun repenique de campás, e despois houbo un acto político simultáneo en diversas localidades catalás ata as 18:00h, cando se cantou Els Segadors. En total, a organización mobilizou 1.500 autocares e 30.000 voluntarios. Contratáronse máis de vinte medios aéreos para documentar o acto e máis de 800 fotógrafos voluntarios inmortalizaron o acto. Ademais, vendéronse máis de 500.000 camisolas oficiais da ANC por toda a vía.
Repercusión política
A Assemblea Nacional Catalana reclamou que o día seguinte do acto, o goberno catalán fixase a data e a pregunta do Referendo de autodeterminación de Cataluña, que «se ten que poder responder cun si ou cun non». O conseller de Presidencia da Generalitat de Cataluña e portavoz do goberno, Francesc Homs, respondeu á petición dicindo que «antes de rematar o ano haberá unha data e unha pregunta».
-1307
Outros
Historia ano a ano
Residencia "Joaquín Blume"
miniatura|250px|Vista parcial do edificio. A Residencia "Joaquín Blume" de Madrid é unha residencia para deportistas adscrita ao Centro de Alto Rendemento da capital, do Consello Superior de Deportes do Ministerio de Cultura e Deporte de España. Está sítuada na Cidade Universitaria, na rúa Pintor el Greco, nº 1.
Instalacións
A residencia conta con 180 cuartos de uso individual completamente equipadas e catro cuartos adaptados para deportistas discapacitados. Ten, así mesmo, cuartos para monitores e amplas estancias para o servizo médico e a administración. Conta con todos os adiantos tecnolóxicos, e unha ampla variedade de servizos comúns. En total a residencia conta cunha superficie construída de máis de 12 000 m2 distribuída en seis plantas máis ático e garaxe.
Esta residencia é unha das instalacións deportivas coas que conta o Ministerio de Cultura e Deporte.
Río Dubra
O río Dubra é un afluente do Tambre pola súa banda dereita. Nace nos montes do Castelo, na parroquia de Anxeriz (concello de Tordoia). Segue un curso xeral na dirección N-S ó longo da Depresión Meridiana, e desemboca en Portomouro tras percorrer 15 km.
Google Street View
miniatura|dereita|Coche da compañía quitando fotografías en [[Oviedo.]] Google Street View é unha característica do Google Maps conxuntamente co Google Earth que proporciona imaxes case esféricas a nivel de rúa (360 graos horizontal, 290 graos vertical), permitindo aos usuarios ver partes das cidades seleccionadas e as súas áreas metropolitanas circundantes. Cando se lanzou o servizo, o 25 de maio de 2007, só cinco cidades estadounidenses estaban incluídas. Dende aquela expandiuse a 22 países europeos, 4 latinoamericanos, 4 asiáticos e un africano.
Río Dubra
Toponimia
Pode vir do plural dubra do céltico dubron (auga), ou dunha forma feminina dubra, que significaría o mesmo. Tería mesma etimoloxía o río Dobra en Asturias e outros topónimos franceses (Douvres, río Douvre), ingleses (Dover), irlandeses e escoceses (Dobhar), alemáns (Tauber, antes Dubra) ou neerlandeses (Doveren).
Multicast
miniatura|250px|dereita|A transmisión multicast prodúcese entre un equipo orixe e varios (non todos) os do resto da rede. No mundo das redes de computadores, as transmisións multicast son as que se fan entre un equipo e un conxunto de equipos do resto da rede.
As transmisións multicast úsanse para enviar datos a grupos concretos de equipos da rede, tipicamente emisións de vídeo ou son, que ocupan un ancho de banda apreciable e que colapsaría a rede se fosen transmitidas en forma de broadcast. As emisións multicast chegan só aos equipos que pertencen ao grupo ao que vai dirixido a transmisión, coa particularidade de que é elección do equipo pertencer a algún grupo multicast ou non pertencer a ningún, a diferenza do broadcasting, no que as transmisións chegan a tódolos equipos da rede de maneira indiscriminada. En IP existe un grupo especial de enderezos (enderezos de clase D) usados para crear grupos multicast.
Xesús Torres Regueiro
Xesús Torres Regueiro, nado en Betanzos o 8 de decembro de 1957, é un escritor galego.
Traxectoria
Diplomado na Escola de Formación do Profesorado da Coruña en 1978. Mestre por oposición desde 1979, traballa no ensino. Vinculado ao asociacionismo cultural de base na Asociación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña e na desaparecida Asociación Cultural Betanceira, da que foi cofundador e presidente. En 1992 promoveu a fundación en Betanzos da Asociación Cultural Eira Vella. Coordinou A Xanela, Revista Cultural das Mariñas, e ten colaborado en A Nosa Terra, así como noutras publicacións asociativas e locais, como o Anuario Brigantino.
Student Nitric Oxide Explorer
Student Nitric Oxide Explorer, máis coñecido polo seu acrónimo SNOE, foi un satélite artificial do Laboratorio para a física espacial e atmosférica da Universidade de Colorado en Boulder patrocinado pola NASA e lanzado o 26 de febreiro de 1998 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California.
Meteosat
dereita|miniatura|250px|Meteosat segunda xeración. Meteosat do inglés Meteorological satellite, (en francés Météosat) é un grupo de satélites meteorolóxicos lanzados pola Axencia Espacial Europea e xestionados pola Organización Europea para a Explotación de Satélites Meteorolóxicos (EUMETSAT). Están situados en órbita xeoestacionaria sobre o Océano Atlántico enviando información meteorolóxica sobre África e Europa.
Student Nitric Oxide Explorer
Características
SNOE foi o primeiro satélite en ser lanzado pertencente ao programa de Iniciativa Demostradora de Exploración Estudiantil (STEDI, Student Explorer Demonstration Initiative) da NASA. A súa misión foi estudar a variación do óxito nítrico (NO) na atmosfera terrestre. En especial SNOE centrouse no estudo de como a variación dos raios X suaves do Sol afectan á cantidade de NO na atmosfera e a maneira en que as auroras boreacantles aumentan a cantidade de NO na atmosfera sobre os polos.
O satélite tiña forma hexagonal de 0,9 m de alto e 1 m de diámetro máximo. Foi inxectado nunha órbita heliosincrónica de entre 530 e 580 km de altura e 97,7 graos de inclinación orbital. Estabilizábase mediante xiro a 5 r.p.m. co eixo de xiro perpendicular ao plano orbital.
Villanueva de Gormaz
Villanueva de Gormaz é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 10 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 21,43 km².
Student Nitric Oxide Explorer
Características
SNOE levaba a bordo tres instrumentos:
Adicionalmente, o satélite levaba un receptor GPS a bordo para determinar con precisión a súa altura e posición.
SNOE reentrou na atmosfera o 13 de decembro de 2003, tras 5 anos e 290 días de misión.
Gorillaz (álbum)
Gorillaz é o álbum de estrea da banda británica Gorillaz, editado o 26 de marzo do 2001 polo selo Parlophone. Nel inclúense os sinxelos "Clint Eastwood", "19-2000", "Rock the House" e "Tomorrow Comes Today". O álbum acadou o número 3 no Reino Unido, e tivo un éxito non agardado nos Estados Unidos, acadando o número 14. O álbum vendeu ao redor do 10 millóns de discos en todo o mundo.
Myrtales
Myrtales (os mirtais) é unha orde de plantas anxiospermas (plantas con flor - división Magnoliophyta), pertencente á clase Magnoliopsida (Dicotiledóneas - planta cuxo embrión contén dous ou máis cotiledóns).
Caracterízanse por teren follas simples, enteiras. Flores normalmente tetrámeras, sincárpicas e estiletes soldados. Os ovarios tamén están soldados. O receptáculo floral é máis ou menos cóncavo, chegando a ser tubular. As sementes posúen endosperma ben desenvolvido.
13 Songs
13 Songs é un recompilatorio da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado o mes de outubro de 1989 polo selo Dischord Records. O álbum está composto por todos os temas dos seus dous primeiros EPs, Fugazi e Margin Walker.
Unha versión remasterizada foi editada en febreiro do ano 2003. No 2005 13 Songs foi o número 29 da lista da revista Spin dos "100 mellores álbums, 1985-2005". En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 35 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Xornadas da Cultura Galega
As Xornadas da Cultura Galega foron unha serie de coloquios e conferencias celebradas no Porto (Portugal) entre o 19 e o 22 de xuño de 1975. Durante o seu discurso producíronse numerosas mostras literarias e culturais referentes a Galiza. As Xornadas foron impulsadas pola Unión do Povo Galego. Margarita Ledo, lectora de galego da Facultade de Letras daquela cidade durante ese ano e o seguinte, foi a encargada da súa organización.
Contexto histórico
A realización das I Xornadas de Cultura Galega no Porto tivo lugar tan só un ano despois da Revolución dos Cravos (1974), que terminou coa ditadura salazarista (tamén coñecida como o Estado Novo) que gobernou Portugal dende 1933. É ilustrativo o feito de que tan só un mes antes, o 1 de maio de 1975, nacía o Sindicato Obreiro Galego (SOG), como produto de integrar as entidades sindicais que se artellaban arredor de distintos voceiros locais na Galiza.
Tras as Xornadas, no verán de 1975, o Partido Socialista e o Partido Social Demócrata portugueses saíron do cuarto goberno provisional, dirixido polo militar Vasco Gonçalves, do Movimento das Forças Armadas, ao que acusaban de non respectar a democracia e querer impoñer un réxime socialista, e que finalmente tivo que dimitir tras o triunfo da facción máis socialista do movemento.
Un dos motivos polo que as Xornadas se realizaron en Portugal e non en Galiza foi a situación ditatorial do franquismo, que gobernou en España dente 1936 ata novembro de 1975, cando rematou tras a morte do ditador Francisco Franco. Esta ditadura foi a que levou a Margarita Ledo e a moitos outros galegos a e exiliarse en Portugal.
Acontecementos
As Xornadas contaron cunha axuda económica da Fundación Calouste Gulbenkian e co apoio da Cooperativa Árvore -onde se desenvolveron dúas sesións- e do programa de Dinamização Cultural do Movimento das Forças Armadas (MFA), grazas ao que foi posible proxectar o filme Universidad Comprometida do cineasta galego exiliado en México, Carlos Velo.
Na organización participaron, xunto con Margarita, un grupo de alumnas de lingua e cultura galega. Os actos centrais tiveron lugar no salón de actos da Facultade de Letras. Durante as xornadas tivo lugar, asemade, unha exposición de libro galego, con fondos proporcionados por diversas editoriais (Ediciós do Castro, Editorial Castrelos, Galaxia…) e un préstamo importante da Livraría Académica de Porto.
Entre os participantes atopábanse dúas xeracións de intelectuais ligados ao galeguismo, con presenza de personalidades destacadas coma o profesor Rodrigues Lapa (exiliado no Brasil dende 1957 ata o 25 de abril de 1974, tras a caída do Estado Novo) e o profesor Prado Coelho; ademais dalgúns do grupo de Coímbra, que anos antes fora responsábel da posta en escena da obra Castelao e a súa época, baixo a dirección de Ricard Salvat. Deste grupo de Coimbra participara Anival Almeida, máis tarde profesor catedrático nesta Universidade.
As Xornadas pecháronse cun concerto de membros do chamado Movemento popular da canción galega, formado por coñecidos músicos galegos como Xurxo Mares ou Antón Seoane. Cos fondos restantes foi posíbel publicar nas Edições Afrontamento a obra do profesor López-Suevos, quen tamén interveu nas Xornadas, Para uma visão crítica da economia galega. A tradución ao portugués deste libro foi obra do poeta e xornalista Manuel António Pina, gañador do Premio Camões en 2011.
Estrar, Os Ánxeles, Brión
Estrar é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 82 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 43 eran homes e 39 eran mulleres.
Campionato de Galicia de fútbol 1918/19
O Campionato de Galicia 1918/19 foi a quinta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en xaneiro de 1919 e rematou en marzo do mesmo ano. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Partidos anulados
(1) O Pontevedra Athletic retirouse poucos minutos antes da fin do encontro.
Clasificación
Os puntos dos partidos do Pontevedra Athletic foron concedidos ós seus rivais trala descualificación.
Descualificación do Pontevedra Athletic
Durante o encontro da segunda volta en Monelos entre o Pontevedra Athletic e o Real Club Coruña, os xogadores pontevedreses retiráronse do terreo de xogo cando faltaban poucos minutos para remata-lo partido en sinal de protesta pola arbitraxe de García Luna (secretario do Vigo Sporting), que consideraban parcial. Por estes feitos, a Federación Galega de Fútbol descualificou o Athletic, inhabitouno por tres meses e impúxolle unha multa de 250 pesetas. O Coruña, o Deportivo e o Fortuna pediron que o castigo fose levantado, pero a FGF non o fixo pola oposición de García Luna, levantando soamente a inhabilitación por tres meses. A prensa pontevedresa acusou a García Luna de urdir un plan para beneficia-lo Vigo Sporting, evitando que o Coruña se retirase do torneo (circulaban rumores dunha posible retirada ) e aproveitando para consegui-la descualificación do Athletic, facendo deste xeito que o Vigo obtivese máis puntos có Fortuna e fose proclamado campión.
Roptría
miniatura|Traquizoítos de [[Toxoplasma gondii vistos con microscopio electrónico de transmisión. Roptrías: ro (facer clic para ampliar).]] miniatura|Esquema dun apicomplexo. O número 4 son as roptrías.
As roptrías son orgánulos especializados na secreción propios de certos protozoos parasitos. Teñen aspecto de vesículas con forma de maza e están conectados por delgadas prolongacións ou pescozos ao polo apical do parasito. Estes orgánulos, xunto cos micronemas, son característicos e exclusivos dos estadios móbiles dos protozoos Apicomplexa, como por exemplo Plasmodium falciparum ou Toxoplasma gondii. Poden variar en número e forma e conteñen numerosos encimas, que se liberan durante o proceso de penetración do parasito no hóspede, polo que son importantes na interacción hóspede-parasito.
Masacre de Deir Yassin
miniatura|Panfleto publicado tralo masacre de Deir Yassin. miniatura|Corpos de persoas en Xesuralén, despois do masacre. O masacre de Deir Yassin consistiu na morte de entre 107 e 120 civís árabes palestinos, entre o 9 de abril e 11 de abril de 1948 por milicianos do Irgún e do Leji, na aldea de Deir Yassin, preto de Xerusalén, durante o Mandato británico de Palestina, mentres as forzas xudías do Yishuv loitaban para romper o asedio de Xerusalén durante o período da guerra civil que precedeu ao final do mandato.
O ataque
Deir Yassin era un tranquilo poboado árabe localizado entre Tel Aviv e Xerusalén, que en 1948 contaba con 750 habitantes.
Debido a que a aldea se atopaba próxima a varios asentamentos xudeus, o muktar establecera un pacto de non-agresión cos xudeus dos asentamentos veciños. Apoiado nese pacto, teríalle negado o permiso a forzas árabes para usaren o pobo como base.
As forzas árabes tiñan bloqueado o acceso á sitiada Xerusalén. Os 2500 xudeus que habitaban a cidade vella foron vítimas dun bloqueo por parte das forzas árabes que durou cinco meses antes, até que se viron obrigados a renderse o 29 de maio de 1948. Até a capitulación, e durante todo o sitio a Xerusalén, os convois xudeus trataron de chegar á cidade para aliviar a escaseza de alimentos, que, en abril, xa se tornara en crítica.
O 6 de abril púxose en marcha a Operación Nachshon, unha ofensiva para recobrar o control do camiño a Xerusalén. O pobo de Deir Yassin foi incluído na lista de aldeas árabes para ser ocupados como parte da operación. Os comandantes xudeus, liderados por David Shaltiel, deron comezo á operación destinada a abrir un corredor entre Xerusalén e Tel Aviv, a única vía de abastecemento.
O 9 de abril 132 homes, 72 do Irgún e 60 do Leji, atacaron o pobo. O incidente, no que entre 107 e 120 aldeáns, a maioría anciáns, mulleres e nenos, foron asasinados, é coñecido como a matanza de Deir Yassin. Adicionalmente impediron que os cadáveres foran soterrados, e levaron 150 prisioneiros á zona xudía de Xerusalén. O Irgún tamén sufriu 37 feridos e 4 mortos no ataque.
As autoridades israelís negaron o feito durante varios días e impediron o acceso á zona á Cruz Vermellla. Posteriormente Jack Rinier, representante oficial da Cruz Vermella daquelas en Xerusalén visitou o pobo, que aínda estaba rodeado polo exército. No seu informe mencionou a forma como encontrou os cadáveres insepultos e as condicións posteriores do ataque.
Hoxe en día a iniciativa Der Yassin Remembered busca que o feito, que aínda hoxe é obxecto de controversia, sexa lembrado.
Represalias
Posteriormente, o 13 de abril un convoi médico que se dirixía cara ao centro médico Hadassah (Monte Scopus, Xerusalén) foi atacado como represalia. Neste ataque, morreron setenta e nove persoas, a maioría deles médicos e enfermeiras. Estes feitos coñécense como o masacre do convoi médico Hadassah.
-1324
Outros
Historia ano a ano
Ábsida
miniatura|dereita|250px|Ábsidas románicas, da [[Igrexa de Santa María de Cambre]] A ábsida é a parte rectangular, semicircular ou poligonal detrás do altar e que sobresae da cabeceira dunha igrexa. Orixinalmente era un nicho no que se colocaba a estatua dunha deidade nos templos romanos. Os templos paleocristiáns construíronse baseados nas basílicas romanas, e na ábsida integrouse o presbiterio e o altar. Na Idade Media xeralizouse o emprego da ábsida, converténdose nun dos elementos máis característicos da arquitectura románica, bizantina e gótica.
As ábsidas pequenas nas que remata unha nave lateral ou que se abren no deambulatorio ou, por veces, no transepto, denomínanse absidiolas.
Michael Anderson
Michael Joseph Anderson, nado en Londres (Inglaterra) o 30 de xaneiro de 1920 e finado en Vancouver (Canadá) o 25 de abril de 2018, foi un director de cine británico, coñecido por filmes como A volta ao mundo en oitenta días (polo que foi candidato ao Óscar) e Logan's Run.
Traxectoria
Anderson naceu nunha familia do mundo do teatro. Os seus pais foron Lawrence e Beatrice Anderson e a súa tía avoa (Mary Anderson) foi a primeira actriz que tivo un teatro co seu nome en Louisville, Kentucky.
Logo de servir na segunda guerra mundial, comezou no cinema británico, debutando en 1949 con Private Angelo. A este, seguiron filmes como Waterfront Women (1950), o filme bélico The Dam Busters (1954) e a adaptación ao cinema da novela de George Orwell Nineteen Eighty-Four.
A fama chegoulle sobre todo por A volta ao mundo en oitenta días, adaptación da novela homónima de Jules Verne, que foi un éxito de público e que lle valeu unha candidatura ao Óscar á mellor dirección. Tralo éxito do filme, instalouse en Hollywood, mais as súas obras posteriores non chegaron ao éxito desta. Entre estas destacaron As sandalias do pescador (1968) Doc Savage: The Man of Bronze (1975), Logan's Run (1976) ou Orca (1978).
Posteriormente, participou na realización de miniseries como The Martian Chronicles ou Sword of Gideon.
Vida privada
Anderson casou en tres ocasións:
Anderson faleceu o 25 de abril de 2018 aos 98 anos de causas naturais.
Ebenezer Place
miniatura|dereita|Fachada do único edificio existente. A Ebenezer Place, en Wick, Caithness, Escocia, é coñecida por ser a menor rúa do mundo, e como tal figura no Libro Guinness dos Récords, medindo soamente 2,06 metros. Hai un único enderezo na rúa, Ebenezer Place 1, construído en 1883, que hoxe é un hotel. Foi declarada oficialmente como rúa en 1887.
Bromatoloxía
miniatura|250px|Bromatólogos exercendo o seu traballo A bromatoloxía, ou ciencia dos alimentos, é a ciencia da natureza dedicada ao estudo dos alimentos.
Etimoloxía
O termo bromatoloxía está formado pola unión dos elementos bromat- e -loxía, derivados do nome do grego antigo βρῶμα, -ατος brôma, -atos "alimento", e o sufixo grego -λογία -loxía, "tratado", "estudo", "ciencia", repectivamente.
Concepto
Moitas veces confúndese o termo co de "tecnoloxía alimentaria". Pero o Instituto de Tecnólogos de Alimentos (Institute of Food Technologists) dos Estados Unidos, define a ciencia dos alimentos como "a disciplina na que se utilizan as ciencias biolóxicas e físicas, e a enxeñaría, para estudar a natureza dos alimentos, as causas da súa deterioración, os principios subxacentes no procesamento dos alimentos e a mellora dos alimentos para o consumidor". O libro de texto Food Science define a ciencia dos alimentos, en termos máis simples, como "a aplicación das ciencias básicas e a enxenaría para estudar a natureza física, química e bioquímica dos alimentos e os principios do procesamento dos alimentos".
Actividades dos bromatólogos
As actividades dos tecnólogos en alimentos, ou bromatólogos, inclúen o desenvolvemento de novos produtos alimenticios, o deseño de procesos para producir estes alimentos, a selección de materiais de empaquetado, os estudos de vida útil, a avaliación sensorial de produtos mediante enquisas ou consultas con posíbeis consumidores, así como probas microbiolóxicas e químicas. Os científicos de alimentos poden estudar fenómenos máis fundamentais que estean directamente relacionados coa produción de produtos alimenticios e as súas propiedades.
Disciplinas que comprende a bromatoloxía
A ciencia dos alimentos reúne múltiplas disciplinas científicas. Incorpora conceptos de campos como a química, a física, a fisioloxía, a microbioloxía e a bioquímica, entre outros. A tecnoloxía alimentaria incorpora conceptos da enxeñaría química, por exemplo.
Fanzine
Un fanzine é unha publicación afeccionada, xeralmente realizada de forma colectiva sobre un tema especializado, sen unha periodicidade estable e sen ánimo de lucro. Adoita ter como obxectivo dar a coñecer os seus autores e compartir os seus intereses, que poden abranguer temáticas moi variadas, xa sexan centradas nun só aspecto (música, banda deseñada...) ou cun carácter máis xeral.
O termo foi acuñado no ámbito anglófono durante a primeira metade do século XX e é un acrónimo do inglés fanatic magazine ("revista fanática").
Características
Estas publicacións adoitan ser gratuítas, renunciando todas as persoas involucradas na súa creación a percibiren algunha retribución económica. Adoitan ser distribuídas sen custo algún ou ben cargando os custos de envío ou unha cantidade nominal para cubrir custos. Tamén é habitual o intercambio deste tipo de material entre as comunidades de fans. Porén, algúns fanzines chegaron a profesionalizarse ata certo punto, sendo difícil saber se continúan a encaixar dentro da definición deste termo.
Polos seus contidos máis habituais e relacionados con este medio, así como pola súa linguaxe propia rompedora e experimental, os fanzines asócianse normalmente á "cultura xuvenil", se ben a amplitude conceptual destes fan que tamén haxa espazo neles para estudos máis "serios", ou mesmo de carácter erudito. Os fanzines tamén se acostuman relacionar polo seu carácter marcadamente underground cos movementos contraculturais dos anos 60 e 70 do século XX en diante (especialmente na Francia de 1968).
Os seus contidos abranguen as máis variadas temáticas. Entre elas pódense incluír a banda deseñada, música, ficción científica, política, poesía, colaxe, artes plásticas, feminismo, vexetarianismo, veganismo, cinema ou videoxogos.
Nos últimos anos, co desenvolvemento de novas tecnoloxías da comunicación apareceu unha variante do fanzine: o webzine (ou e-zine). Trátase dun fanzine non editado en papel, senón distribuído a través de Internet.
Fanzine galego
Considérase como primeiro fanzine galego a publicación ''Xofre. Historieta galega'', autoeditado en 1979 por Miguelanxo Prado, Fran Jaraba e Xan López Domínguez, coincidindo co Día das Letras Galegas. Na publicación, ligada á banda deseñada e da que se tiraron 1500 exemplares con portada a dúas cores e tamaño A5, colaboraron Ricardo Lázaro e Suso de Toro (co pseudónimo de Alvarito).
Xa en 1982 apareceu en Ferrol El patito feo, editado por Eduardo Galán, Antonio Ánxel Cubero, Xan López Domínguez e Francisco Oti. Publicáronse seis números, e nel apareceu a primeira historieta pornográfica da banda deseñada galega, In vita e in morte de madona Laura, de Eduardo Galán. Tamén en 1982 apareceron Lado Salvaje na Coruña, Valiumdiez en Vigo e Diplodocus en Santiago de Compostela. En 1983 apareceu en Carballo A Ameixa Cacofónica, en Lugo Atlántico Express, e en 1984 Tintiman en Vigo e La Naval na Coruña.
Vilaia de Khenchela
Khenchela é unha provincia (wilaya) de Alxeria.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 8 distritos, dos que se debullan 21 concellos.
Arteria radial colateral
miniatura|200px|Arteria braquial fonda e as súas ramas A arteria radial colateral é unha arteria do membro superior, rama da arteria umeral fonda. Aparece no brazo para despois anastomosarse coa arteria recorrente radial.
Illa Air Force
A Illa Air Force é unha illa deshabitada na rexión de Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá. Localízase ao longo da costa do suroeste da illa de Baffin e ten un tamaño de 1.720 km².
Marisol Yagüe
Marisol Yagüe, nada en La Línea de la Concepción (provincia de Cádiz) en 1952, é unha política española.
Traxectoria
Converteuse en alcaldesa de Marbella o 13 de agosto de 2003 grazas a unha moción de censura apoiada por oito tránsfugas do que era entón o seu partido (o GIL, Grupo Independiente Liberal), tres edís do PSOE e outros tres do PA, arrebatándolle o posto ao ata entón alcalde Julián Muñoz, tamén do GIL.
Tras a moción de censura, Yagüe abandonou o GIL tras 12 anos e pasou ao Grupo mixto A xunto aos tránsfugas do GIL. Trátase da primeira muller que se converteu en rexedora marbellí e o inicio do seu mandato supuxo o fin de máis dunha década de goberno do GIL no municipio.
Escándalos
Como alcaldesa, Yagüe enfrontouse a varios escándalos de corrupción. En 2006 a súa casa foi embargada de forma preventiva despois de que unha empresa construtora a acusase de tentar pagarlle a reforma que fixera á súa vivenda con diñeiro municipal. O 1 de abril de 2006 ingresou en prisión incondicional como imputada polo caso Malaya, aínda que saíu do cárcere posteriormente baixo fianza.
O 27 de xaneiro de 2016 ingresou no cárcere de Alhaurín de la Torre para cumprir unha pena de cinco anos e medio polo caso Malaya.
En 2020, a Audiencia de Málaga iniciou un xuízo contra Yagüe, que foi acusada polos delitos de prevaricación e malversación e por designar ao seu marido no ano 2003 (tamén procesado nesta causa) como coordinador nunha área do Concello de Marbella sen seguir os procedementos legais estabelecidos.
Velocidade do son
A velocidade do son é a dinámica de propagación das ondas sonoras. Na atmosfera terrestre é de 343.2 m/s, 1 235.52 km/h (a 20 °C de temperatura). A velocidade ou dinámica de propagación da onda sonora depende das características do medio no que se realiza dita propagación e non das características da onda ou da forza que a xera. A súa propagación nun medio tamén se usa para estudar algunhas propiedades de dito medio de transmisión.
O son é unha perturbación dun medio que ten a particularidade de ser percibida polo oído humano. Esta perturbación consiste en pequenas variacións de presión que se transmiten lonxitudinalmente (isto é a perturbación avanza no mesmo sentido en que varía a presión).
Medios de propagación
A velocidade do son varía dependendo do medio a través do cal viaxen as ondas sonoras.
A definición termodinámica da velocidade do son, para calquera medio, é a²=(dp/dρ)s, é dicir, a derivada parcial da presión con respecto da densidade a entropía constante.
A velocidade do son varía tamén ante os cambios de temperatura do medio. Isto débese a que un aumento da temperatura tradúcese nun aumento da frecuencia con que se producen as interaccións entre as partículas que transportan a vibración, e este aumento de actividade fai aumentar a velocidade.
Por exemplo, sobre unha superficie nevada o son é capaz de desprazarse atravesando grandes distancias. Isto é posible grazas ás refraccións producidas baixo a neve, que non é un medio uniforme. Cada capa de neve ten unha temperatura diferente. As máis profundas, onde non chega o sol, están máis frías que as superficiais e nestas capas máis frías o son propágase con menor velocidade.
En xeral, a velocidade do son é maior nos sólidos que nos líquidos e nos líquidos é maior que nos gases. Isto débese ao grao de cohesión que teñen os enlaces atómicos ou moleculares conforme ao estado da materia.
Velocidade do son no aire en km/h = (343 m / 1 s) · (3600 s / 1 h) · (1 km / 1000 m) = 1, 234.8 km/h.
Velocidade do son nos gases
Nos gases, a ecuación da velocidade do son é a seguinte:
Sendo γ o coeficiente de dilatación adiabática, R a constante universal dos gases, T a temperatura en kelvin e M a masa molar do gas. Os valores típicos para a atmosfera estándar a nivel do mar son os seguintes:
Velocidade do son nos sólidos
En sólidos a velocidade do son vén dada por:
Velocidade do son nos líquidos
A velocidade do son na auga é interesante para realizar mapas do fondo do océano. En agua salgada, o son viaxa a aproximadamente 1,500 m/s e en auga doce a 1,435 m/s. Estas velocidades varían principalmente segundo a presión, temperatura e salinidade.
A velocidade do son (v) é igual á raíz cadrada do módulo de compresibilidade (K) entre a densidade (ρ).
Masía Freixa
Durante moitos anos abeirou o Conservatorio Municipal de Música, que foi trasladado a un edificio de nova construción no Campus Universitario, no barrio do Cemiterio Vello. A día de hoxe acolle as oficinas do Valedor do Pobo e a Oficina de Turismo do Concello, alén da sede da rede de Turismo Industrial de Cataluña.
Eduardo Pardo
Co nome de Eduardo Pardo podemos referirnos a:
-1298
Outros
Historia ano a ano
Skin and Bones
Skin and Bones é un álbum acústico ao vivo da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters, editado o 7 de novembro do 2006 polo selo RCA.
As cancións foron gravadas os días 29, 30 e 31 de agosto do 2006 no Pantages Theater dos Ánxeles, contando a banda cunha formación expandida a 8 membros na que se incluían a violinista e vocalista Petra Haden, o guitarrista Pat Smear, o teclista de The Wallflowers Rami Jaffee e o percusionista Drew Hester.
El Guinardó
250px|miniatura|Antigo Instituto Ravetllat-Pla El Guinardó é un barrio da cidade de Barcelona, pertencente ao distrito de Horta-Guinardó.
Ōkami
Ōkami (大神) é un videoxogo de acción e aventuras desenvolvido por Clover Studio e publicado por Capcom. Foi estreado para PlayStation 2 de Sony Computer Entertainment no 2006, no Xapón e en América do Norte, e no 2007 en Europa e Australia. Malia o peche da Clover Studio uns meses despois do lanzamento inicial do xogo, unha versión para a consola Wii de Nintendo foi desenvolvida e producida por Ready at Dawn, Tose e Capcom, que foi estreado en América do Norte en abril de 2008, en Europe en xuño de 2008, e no Xapón en outubro de 2009.
Ambientado no Xapón clásico, o xogo combina mitos e lendas xaponesas para contar a historia de que como a terra foi salvada da escuridade pola deusa do Sol xintoista, chamada Amaterasu, que toma a forma dun lobo branco. Incorpora un estilo baseado inspirado no sumi-e e o no pincel celestial, un xesto co rato do computador que fai milagres.
Ōkami foi un dos derradeiros xogos de PlayStation 2 escollidos para a súa estrea antes do lanzamento de PlayStation 3. Malia que sufriu polas escasas vendas, o xogo recibiu a aclamación da crítica, conseguindo o título de "Xogo do ano" de 2006. A popularidade do xogo medrou co tempo, e hoxe está considerado como un dos mellores xogos xamais realizados, así como un exemplo pioneiro da expresión artística nos videoxogos.
Gontade, Os Ánxeles, Brión
Gontade é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 10 eran mulleres.
Bicapa lipídica
miniatura|300px|Neste exemplo de bicapa lipídica fluída a composición é enteiramente de [[fosfatidilcolina, un lípido anfipático.]] Unha bicapa lipídica é unha membrana delgada feita de dúas capas de lípidos. Estas membranas son láminas planas que forman unha barreira continua e delimitan as células. A membrana plasmática de todos os organismos vivos e a membrana da envoltura de moitos virus está composta dunha bicapa lipídica, e tamén as membranas que rodean o núcleo celular e outras estruturas subcelulares, aínda que todas estas membranas conteñen tamén proteínas de membrana, que son fundamentais na súa función. A bicapa lipídica é a barreira que mantén a ións, proteínas e outras moléculas compartimentadas e lles impide a libre difusión. As bicapas lipídicas son ideais para este papel porque, aínda que son só duns poucos nm de espesor, son impermeables á maioría das moléculas solubles en auga (moléculas hidrófilas). As bicapas son especialmente impermeables aos ións, o que permite que as células regulen as concentracións de electrólitos e pH por medio do bombeo de ións a través das súas membranas usando proteínas chamadas bombas de ións.
Características
As bicapas naturais están compostas na súa maioría de fosfolípidos, que teñen unha cabeza hidrófila e dúas colas hidrófobas. As substancias con esa característica chámanse anfipáticas. Cando os fosfolípidos entran en contacto coa auga, organízanse en dúas capas de moléculas (unha bicapa) con todas as colas orientadas cara ao interior da bicapa. O centro desta bicapa case non contén auga e tamén exclúe moléculas como os azucres ou os sales, que se disolven en auga pero non en solventes apolares. Esta organización é similar á coalescencia de pingas de aceite na auga e réxese pola mesma forza, chamada efecto hidrófobo. Debido a que as bicapas lipídicas son moi fráxiles e tan delgadas que son invisibles con microscopio óptico tradicional, son moi difíciles de estudar. Os experimentos con bicapas a miúdo requiren o uso de técnicas avanzadas, como a microscopía electrónica e a microscopía de forza atómica.
Fosfolípidos con determinados grupos de cabeza poden alterar a química da superficie dunha bicapa e poden, por exemplo, marcar unha célula para a súa destrución polo sistema inmune. As colas dos lípidos tamén poden afectar ás propiedades da membrana, como por exemplo a determinación da fase da bicapa. A bicapa pode adoptar unha fase sólida de xel a temperaturas máis baixas, sufrindo unha transición de fase ao estado líquido a unha temperatura máis alta. O empaquetamento dos lípidos dentro da bicapa tamén afecta ás súas propiedades mecánicas, incluíndo a súa resistencia ao estiramiento e flexión. Moitas destas propiedades foron estudadas co uso dun "modelo" artificial de bicapas producido en laboratorio. Modelos de vesículas formadas por bicapas (liposomas) tamén se teñen utilizado clinicamente para administrar drogas.
As bicapas adoitan incluír varios tipos de lípidos distintos dos fosfolípidos. Un exemplo particularmente importante é o colesterol, que axuda a fortalecer a bicapa e diminuír a súa permeabilidade. O colesterol tamén axuda a regular a actividade de certas proteínas integrais de membrana. As proteínas integrais de membrana son un tipo de proteínas que están activas cando se incorporan a unha bicapa lipídica. Debido a que as bicapas definen os límites da célula e os seus compoñentes, as proteínas de membrana participan nos procesos de comunicación e sinalización celular. Certos tipos de proteínas de membrana participan no proceso de fusión de dúas bicapas. Esta fusión permite a unión de dúas estruturas distintas, como na fecundación da célula ovo polos espermatozoides ou a entrada dun virus nunha célula.
A estrutura de bicapa lipídica da membrana celular axústase ao modelo de mosaico fluído de Singer e Nicolson (1972).
Nos lípidos presentes nas membranas biolóxicas, a cabeza hidrófila procede dun destes tres grupos:
miniatura|300px|Unha bicapa lipídica (esquerda) e unha [[micela (dereita).]]
A bicapa lipídica pode formar:
Estrutura e organización
Unha bicapa lipídica é unha estrutura laminar lipídica de dúas moléculas lipídicas de grosor, dispostas de tal xeito que as súas cabezas fosfato hidrófilas queden orientadas cara ao exterior, onde está a solución acuosa que rodea a membrana por ambas as caras, e as colas hidrófobas dos lípidos queden orientadas cara ao interior da membrana, fóra do contacto coa auga. Esta disposición orixina dúas capas cada unha dunha soa molécula de grosor. Os lípidos autoensámblanse dentro desta estrutura debido ao efecto hidrófobo, que crea unha interacción enerxeticamente desfavorable entre as colas hidrófobas dos lípidos e a auga que os rodea. Así, pode dicirse que unha bicapa lipídica mantense unida só por forzas non covalentes que non implican a formación de enlaces químicos entre as moléculas individuais.