cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pica asirensis
Alimentación
Pica asirensis é unha especie omnívora. A súa dieta varía segundo os cambios de estacións e de ambientes. En verán consome principalmente alimentos de orixe animal como invertebrados, lagartos e ras. Durante as outras tres estacións, depende das sementes e doutros produtos das plantas.
Filoxenia
Nun estudo de filoxenia molecular publicado en 2018 descubriuse que a até daquela chamada pega euroasiática (Pica pica) coprendía varias especies diferentes, incluíndo Pica mauritanica, Pica asirensis e Pica serica.
Ameazas
Os bosques de xenebeiros nos que habita esta especie non se están rexenerando, e están a ser talados para obter madeira para combustible. A zona tamén está sendo moi perturbada polas actividades turísticas e o cambio climático está a propiciar un tempo máis cálido e seco.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que esta especie ten unha poboación moi pequena e con todos os individuos nunha única subpoboación que se pensa que está en declive. Por estes motivos a especie avalíase como EN (en perigo de extinción).
Altiplano de Mongolia
O altiplano de Mongolia é a parte do altiplano de Asia Central situado entre os 37°46′-53°08′N e os 87°40′-122°15′L e cunha área de aproximadamente 3 200 000 km2. Está limitado polas montañas do Gran Hinggan polo leste, as montañas Yin polo sur, o Altai polo oeste e as montañas Saian e Khentii polo norte. O altiplano inclúe o deserto de Gobi ademais de rexións esteparias. Ten unha altitude de entre 1000 e 1500 metros, co punto máis baixo en Hulunbuir e o máis alto no Altai.
O altiplano divídese entre Mongolia, a China e Rusia. Na China, ocupa partes das rexións autónomas de Mongolia Interior e Xinjiang. En Rusia, o altiplano forma parte de Buryatia e do sur do óblast de Irkutsk.
Historia
O altiplano foi habitado e conquistado por varios pobos, cronoloxicamente Xiongnu, Xianbei, Göktürks, dinastía Tang, dinastía Liao, Imperio Mongol e a dinastía Qing.
Cambios no medio ambiente
Moitos lagos do altiplano de Mongolia, como os lagos Qagaan Nurr e XinKai, reduciron en dous terzos a súa superficie. Algúns secaron totalmente, como os lagos Huangqihi e Naiman Xihu entre 1980 e 2010. A pesar de que uns poucos lagos medraron, como o lago Juyan Oriental e o Had Paozi, a superficie total dos lagos reduciuse nun 30%.
Aarón Sánchez
É irmán da tamén futbolista Carlota Sánchez e fillo de Jose Sánchez, que xogou no Deportivo Fabril na década de 1980.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña, sendo elixido o mellor cadete de España en 2014.
Despois de ser un dos xogadores destacados no Xuvenil, en 2017 disputou a pretempada co primeiro equipo do Deportivo na que marcou un gol en Vilagarcía. Non obstante, ese verán acabou fichando polo Racing de Ferrol, no que debuta en Segunda División B xogando 9 partidos.
En xuño de 2019 regresa ao Deportivo da Coruña para xogar no Fabril as seguintes dúas tempadas. A súa andaina no filial saldouse cun total de 7 goles en 29 partidos.
Equipos
PX: Partidos xogados. G: Goles marcados. TA: Tarxetas amarelas. TV: Tarxetas vermellas.
Aspergillus flavus
miniatura|Aspergillus flavus nunha [[placa de Petri.]] Aspergillus flavus é un fungo ascomiceto saprófito e patóxeno cunha distribución cosmopolita. Coloniza os grans de cereais, legumes e noces. A podremia poscolleita que pode orixinar desenvólvese durante a colleita, almacenamento ou transporte. O seu nome específico flavus deriva do latín e significa 'amarelo', facendo referencia á cor que frecuentemente teñen as súas esporas. As infeccións por A. flavus poden ocorrer mentres o hóspede está aínda no campo (precolleita), pero non adoitan mostrar síntomas (dormancia) ata o almacenamento poscolleita ou transporte. Ademais de causaren infeccións pre e poscolleita, moitas cepas producen cantidades significativas de compostos tóxicos chamados micotoxinas, que, se son inxeridas, son tóxicas para os mamíferos. A. flavus é tamén un patóxeno oportunista de humanos e outros animais, causando asperxilose en individuos inmunocomprometidos.
Hóspedes
Aspergillus flavus atópase globalmente como saprófito en solos e causa doenzas en moitos cultivos agrícolas importantes. Os hóspedes comúns do patóxeno son grans de cereais, legumes e noces. A. flavus infecta o millo e os cacahuetes antes ou despois da colleita. A infección pode estar presente xa no campo, no período de precolleita, na poscolleita, durante o almacenamento ou o transporte. Aínda que a infección se orixine no campo, os síntomas non se adoitan presentar ata despois da colleita. A. flavus ten o potencial de infectar plántulas por esporulación sobre as sementes danadas. Nos grans o patóxeno pode invadir os embrións e causar infección, o cal diminúe a xerminación e pode causar que se planten no campo sementes infectadas. Pode tamén decolorar embrións, danar sementes, danar e matar plántulas, o cal reduce a calidade e o prezo dos grans. A incidencia da infección por A. flavus increméntase en presenza de insectos e de calquera tipo de estrés sobre o hóspede no campo como resultado dos danos. Entre os estreses están a podremia de talos, o secamento, graves danos nas follas ou condicións non ideais de almacenamento. Xeralmente, as condicións excesivamente húmidas e as altas temperaturas de almacenamento dos grans e legumes incrementan a produción de aflatoxina por A. flavus. En mamíferos, o patóxeno pode causar cancro de fígado por comer alimentos contaminados ou asperxilose por crecemento invasivo.
Morfoloxía e patoloxía
O crecemento das hifas adoita ocorrer por ramificación de filamentos e orixina micelios. As hifas son septadas e hialinas. Unha vez establecidas, o micelio segrega encimas degradativos que poden degradar nutrientes complexos. As febras que constitúen as hifas non se poden ver normalmente a simple vista; porén, os tapices de micelios grosos produtores de conidios poden verse. Os conidios ou conidiósporas son esporas asexuais.
Os conidióforos de A. flavus son rugosos e incoloros. As fiálides son tanto uniseriadas (dispostas nunha soa ringleira) coma biseriadas.
Recentemente, o que se denominaba Petromyces foi identificado como o estado sexual de A. flavus, no cal as ascósporas se desenvolven dentro de esclerocios. O estado sexual deste fungo heterotálico orixínase cando se cultivan xuntas cepas de tipo de apareamento oposto. A reprodución sexual ocorre entre cepas sexualmente compatibles que pertencen a diferentes grupos de compatibilidade vexetativos.
Aspergillus flavus ten unha morfoloxía complexa e pode clasificarse en dous grupos segundo o tamaño dos esclerocios producidos. O grupo I consta de cepas L con esclerocios maiores de 400 μm de diámetro. O grupo II consta de cepas S con esclerocios menores de 400 μm de diámetro. Tanto as cepas L coma as S poden producir as dúas aflatoxinas máis comúns (B1 e B2). Exclusiva das cepas S é a produción de aflatoxinas G1 e G2, que non son normalmente producidas pola maioría dos A. flavus. A cepa L é máis agresiva que a cepa S, pero produce menos aflatoxina en cultivo. A cepa L tamén ten un punto homeostático máis ácido e produce menos esclerocios que a cepa S en condicións máis limitantes.
Ciclo da enfermidade
Aspergillus flavus pasa o inverno no solo e aparece como propágulos sobre materia en descomposición, como micelio ou esclerocio. Os esclerocios xerminan para producir hifas adicionais e esporas asexuais chamadas conidios. Estes conidios crese que son o inóculo primario de A. flavus. Os propágulos no solo, que son agora conidios, son dispersados polo vento e insectos (hemípteros). Os conidios poden aterrar sobre grans de cereais ou legumes e infectalos. As esporas entran no millo a través dos pelos das mazarocas e así infectan o gran. Os conidióforos e conidios prodúcense na primavera desde a superficie dos esclerocios. Existe un inóculo secundario de A. flavus, que son os conidios sobre as follas das plantas. A. flavus crece sobre as follas despois de que son danadas por insectos comedores de follas. Os insectos son a fonte do inóculo e promoven a produción de inóculo.
Ambiente
Temperatura: A. flavus ten unha temperatura de crecemento mínima de 12 °C, máxima de 48 °C e óptima de 37 °C. Crece rapidamente por riba de 30 °C, lentamente a 12–15 °C e case deixa de crecer a 5–8 °C.
Humidade: Crece a diferentes niveis de humidade para cada produto agrícola. En cereais amidonosos o crecemento ocorre a un 13,0–13,2% de humidade. Para os feixóns de soia crece a un 11,5–11,8%. Para outros produtos o crecemento ten lugar ao 14%. O seu crecemento é prevalente en países tropicais. O mínimo de aw (actividade acuosa) que necesita para crecer está inversamente correlacionado coa tempertura, é dicir, unha temperatura maior permite unha aw máis baixa. Os seus intervalos de aw van de 0,78 a 33 °C a 0,84 a 25 °C. Gibson et al elaboraron en 1994 un modelo relacionando a taxa de crecemento esperado cos parámetros aw x temperatura.
Xestión
Para asegurarse de que os grans e legumes están libres de infección por A. flavus, deben incorporarse certas condicións antes, durante e despois da colleita. Os niveis de humidade deberían estar por debaixo do 11,5%. A tempertura de almacenamento debería de manterse o máis baixa posible, xa que o patóxeno non pode crecer por debaixo de 5 °C. A baixa temperatura facilita unha respiración mís lenta e impide o incremento de humidade. Utilízanse fumigantes para diminuír a aparición e persistencia de insectos e ácaros, que axudan a que creza o patóxeno. As prácticas sanitarias como retirar as sementes vellas ou inmaturas, a exclusión de sementes danadas ou rotas e unha limpeza xeral axudan a minimizar a colonización e espallamento do patóxeno.
A xestión máis común para grans e legumes é usar sistemas de aireación. O aire inxéctase nos contedores de almacenamento a velocidades de fluxo baixas, o cal elimina o exceso de humidade e calor. A regulación do fluxo de aire permite que o contido de humidade nos produtos colleitados permaneza a un nivel constante e diminúa a temperatura dentro dos contedores. Os niveis de temperatura poden diminuír o suficiente como para que os insectos e ácaros estean durmentes, o que reduce o crecemento rápido do patóxeno.
Os aceites esenciais de Glycyrrhiza glabra inhiben o crecemento de A. flavus.
Aspergillus flavus AF36
Aspergillus flavus cepa AF36 non é carcinóxena e está libre de aflaoxinas. Utilízase como ingrediente activo de pesticidas. A AF36 é un antagonista fúnxico e aplícase como biocontrol comercial ao algodón e millo para reducir a exposición a aflatoxina. A AF36 foi illada inicialmente en Arizona e tamén se atopou en Texas. Crece en sementes estériles, que serven de portador e de fonte de nutrientes. Despois da súa aplicación e colonización e en presenza de moita humidade, as sementes nas que crece a AF36 superan na competición ás cepas produtoras de aflatoxinas de A. flavus. A espora sen aflatoxina dispérsase con axuda do vento e insectos.
Importancia
As infeccións por A. flavus non sempre reducen por si soas o rendemento no momento de recoller as colleitas; porén, a enfermidade poscolleita pode reducir o rendemento total da colleita nun 10 ao 30%, e en países en desenvolvemento económico que producen colleitas perecedeiras, a perda total pode ser maior do 30%. En grans e legumes a enfermidade poscolleita ten como resultado a produción de micotoxinas. A perda económica maior causada por este patóxeno é o resultado da produción de aflatoxina. Nos Estados Unidos, as estimacións de perdas económicas anuais de cacahuetes, millo, semente de algodón, noces de nogueira, e améndoas son menos graves comparadas coas de Asia e África.
Despois de Aspergillus fumigatus, A. flavus é a segunda causa de asperxilose. A infección primaria é causada pola inhalación de esporas; as esporas máis grandes teñen máis oportunidades de establecerse nas vías respiratorias superiores. A deposición de esporas de certos tamaños podería ser un factor principal para que A. flavus sexa unha causa común de sinusite fúnxica e infeccións cutáneas e pneumonía fúnxica non invasiva. Os países de clima seco, como Arabia Saudí e a maior parte de África, son máis proclives á asperxilose. Caracterizáronse dous alérxenos en A. flavus: Asp fl 13 e Asp fl 18. En climas tropicais e cálidos A. flavus causa queratite nun 80% das infeccións. A infección por A. flavus trátase tipicamente con fármacos antifúnxicos como a anfotericina B, itraconazol, voriconazol, posaconazol e caspofunxina; porén, rexistrouse algunha resistencia antifúnxica á anfotericina B, itraconazol e voriconazol.
Aflatoxina
En 1960 nunha ganxa inglesa, morreron uns 100.000 pavos. A investigación da causa da súa morte mostrou que a súa fonte principal de alimento, comida a base de cacahuete, estaba infectada con A. flavus. O cultivo foi illado, crecendo en cultivo puro e infectouse con el un grupo de pavos saudables. O cultivo puro illado causou a morte dese grupo. As investigacións químicas sobre a causa da morte indicaron a produción de catro compostos químicos tóxicos, chamados aflatoxinas. Nas necropsias dos pavos atopouse que as aflatoxinas atacaban o fígado e mataban completamente as células do tecido ou inducían a formación de tumores. O descubrimento de aflatoxinas levou a cambios substanciais nas prácticas agrícolas e regulacións de como se cultivan, colleitan e almacenan os grans e legumes.
A cantidade de aflatoxinas producidas por A. flavus está afectada por factores ambientais. Se nas plantas hóspede están presentes outros organismos fúnxicos competitivos, a produción de aflatoxinas é baixa. Porén, se están presentes fungos non competitivos na planta, a produción de aflatoxinas pode ser bastante alta. A natureza do hóspede é tamén un importante factor na produción de aflatoxina. Un alto crecemento de A. flavus en feixóns de soia produce moi pouca aflatoxina. Un alto crecemento de A. flavus axudado polo aumento do contido de humidade e as temperaturas cálidas en cacahuetes, noz moscada e pementos produce altas concentracións de aflatoxinas. O crecemento de A. flavus en especias produce baixas concentracións de aflatoxina con tal de que as especias permanezan secas.
A sensibilidade de cada especie é moi variable á exposición a aflatoxinas. A troita arco da vella é moi sensible a 20 partes por mil millóns, causando o desenvolvemento de tumores hepáticos na metade da poboación. As ratas brancas desenvolven cancro de fígado cando se expoñen a 15 partes por mil millóns. Os bácoros novos, patiños e pavos expostos a altas doses de aflatoxina póñense doentes e morren. As vacas preñadas e bovinos en xeral, porcos maduros e ovellas expostas a baixas doses de aflatoxinas en longos períodos desenvolven un debilitamento, hemorraxias intestinais, redución do crecemento, náuseas, falta de apetito e predisposición a outras infeccións.
As catro aflatoxinas principais producidas son B1, B2, G1 e G2. A produción das toxinas principais é propia de cepas determinadas de A. flavus. A aflatoxina B1 é o composto natural máis tóxico e potente hepatocarcinoxénico caracterizado. A. flavus tamén produce outros compostos tóxicos, como esterigmatocistina, ácido ciclopiazónico, ácido kójico, ácido β-nitropropiónico, aspertoxina, aflatrem, gliotoxina e ácido asperxílico.
Nos humanos a produción de aflatoxinas de A. flavus pode orixinar unha hepatite aguda, inmunosupresión, carcinoma hepatocelular e neutropenia. A ausencia de calquera regulación de cribado para este fungo en países que teñen unha alta prevalencia de hepatite viral incrementa altamente o risco de carcinoma hepatocelular.
Posible conexión con mortes despois da apertura de tumbas antigas
Despois da morte prematura de varios científicos polacos trala apertura en 1973 da tumba de Casimiro IV Jagellon, rei de Polonia do século XV e gran duque de Lituania, o microbiólogo Bolesław Smyk identificou a presenza do fungo A. flavus en mostras tomadas da tumba, e os informes dos medios de comunicación suxeriron que probablemente a causa das mortes eran as aflatoxinas producidas por este fungo.
Desde entón suxeriuse que este fungo puido contribuír tamén a algunhas mortes despois do descubrimento en 1922 e apertura da tumba do faraón exipcio Tutankhamon, especialmente as mortes de Lord Carnarvon, George Jay Gould e Arthur Mace (ver maldición do faraón), aínda que esta conexión foi posta en dúbida (polo menos no caso de Carnarvon).
Contamos
Contamos é unha coalición electoral formada por Galicia Sempre, Camiña Sarria, e Partido Galego xurdida en abril de 2023, co obxectivo de presentarse ás eleccións municipais de España de 2023.
Fonquente, Cereixedo, Cervantes
Fonquente é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitantes, un home.
Contamos
As cabezas de lista nas Eleccións municipais de España de 2023 foron:
Resultados electorais
Resultados das Eleccións municipais de España de 2023:
O Fondo da Costa, Cereixedo, Cervantes
O Fondo da Costa é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
U.K. (grupo musical)
U.K. foi un supergrupo de rock progresivo inglés activo orixinalmente entre 1977 e 1980. A banda foi fundada polo baixista John Wetton e o batería Bill Bruford, que anteriormente foran a sección rítmica de King Crimson, e completouse co violinista e teclista Eddie Jobson, e o guitarrista Allan Holdsworth. Bruford e Holdsworth marcharon en 1978, sendo o primeiro substituído por Terry Bozzio. Jobson, Wetton e Bozzio reformaron U.K. para unha xira muncial en 2012.
O Freixo, Cereixedo, Cervantes
O Freixo é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Ernst Ferber
Ernest Ferber, nado o 27 de setembro de 1914 en Wiesbaden, Hesse, e finado o 31 de decembro de 1998 en Múnic, foi un xeneral do Exército (Heer) na Alemaña nazi e das Forzas Armadas Alemás (Bundeswehr). Foi Inspector do Exército da RFA de 1971 a 1973 e Comandante en Xefe das Forzas Aliadas de Europa Central da OTAN de 1973 a 1975.
Traxectoria
Fillo de Ernst Ferber Sr., un major de orixe na Suabia bávara e varios países europeos, creceu en Múnic e asistiu ao Maximiliansgymnasium desde 1924. En marzo de 1933 aprobou o Abitur (selectividade) con boa nota. Como o seu avó e o seu pai, quixo ser militar.
Formación na Reichswehr e servizo na Wehrmacht
En 1933 entrou ao servizo do 19º rexemento de infantería como oficial cadete na Reichswehr e serviu alí até 1939. Asumido pola Wehrmacht, participou como comandante da compañía na invasión de Polonia, que iniciou a Segunda guerra mundial. Despois converteuse no primeiro oficial de orde (O1) do exército ao mando do Xeneral de Infantería Alfred Wäger e participou co corpo do exército na campaña occidental en 1940.
Ao ser ascendido a comandante, asumiu as funcións do capitán Ulrich de Maizière no Departamento de Organización do Alto Mando do Exército en febreiro de 1943, e foi así o responsable da estruturación e creación das divisións do exército de campo e da planificación de substitución de persoal para suboficiais e soldados. Ferber converteuse no líder do grupo nese departamento no verán de 1944. O 20 de abril de 1945, pouco antes da capitulación, foi ascendido a tenente coronel no estado maior (i. G.).
Recibiu a Cruz de Ferro I, clase excelente.
Prisioneiro e organización Gehlen
Ao final da guerra, Ferber foi feito prisioneiro polos Estados Unidos, pero foi liberado no outono de 1945. De 1946 a 1951 foi membro da organización Gehlen, predecesora do Servizo Federal de Intelixencia (BND).
Participación na reconstrución das forzas armadas da RFA
Pola súa experiencia, foi nomeado oficial de persoal na Amt Blank, precursora do Ministerio Federal de Defensa, en 1951. Até 1954 dirixiu o grupo de cuestións fundamentais de persoal militar e liderado interno na parte militar da delegación alemá para unha Comunidade Europea de Defensa en París baixo a dirección de U. de Maizière. Debido á non ratificación dos tratados por Francia, a RFA uniuse á OTAN en maio de 1955. De volta en Bonn, Ferber fíxose cargo da planificación do persoal superior no futuro Ministerio de Defensa.
Despois da fundación da Bundeswehr en 1955, foi reactivado como coronel en xaneiro de 1956 e dirixiu o subdepartamento de asuntos fundamentais de persoal no Ministerio de Defensa até 1957.
Despois de graduarse no Colexio de Defensa da OTAN en París, foi trasladado a Schwanewede, onde o 30 de outubro de 1958 asumiu o mando da Panzergrenadierbrigade 32. Foi trasladado a Colonia e serviu na oficina de tropas alí até setembro de 1962 como xefe de gabinete e adxunto ao Generalleutnant Hellmuth Mäder. Tamén foi ascendido a xeneral de brigada. De outubro de 1962 a finais de febreiro de 1964 dirixiu primeiro o subdepartamento II no Estado Maior das Forzas Armadas, que tamén se encargaba de controlar o Servizo de Contraespionaxe Militar (MAD). Despois fíxose cargo do subdepartamento III e tratou temas de planificación operativa e política militar. Despois de ser nomeado Xeneral de División, Ferber dirixiu desde agosto de 1964 a oficina de enlace entre o Grupo Permanente e o Comité Militar permanente da OTAN en Washington, DC Tres anos despois, en febreiro de 1967, Ferber regresou a Alemaña e tomou o mando da 2. División Panzergrenadier en Marburg de abril de 1967 a xaneiro de 1970
Inspector do Heer e cargo da OTAN
Os cambios producíronse durante o seu mandato como inspector do exército, debido á redución do servizo militar de 18 a 15 meses (1 de xaneiro de 1973), co cal o goberno federal quixo frear a obxección de conciencia masiva no transcurso do movemento de 1968. Xa que, a diferenza de tempos anteriores, agora o 75% en lugar de 50% dun ano estaban dispoñibles, a organización e o adestramento do exército debían cambiarse fundamentalmente. No transcurso desta, a formación básica de seis meses reduciuse a tres, o que deixou moitas unidades moi mesturadas por unha banda con soldados xa adestrados e por outra con recrutas. As primeiras reflexións sobre a Heeresstruktur 4 implementáronse en 1980, e tamén se remontan a Ferber.
Despois de só dous anos no cargo, Ferber foi ascendido a xeral e asumiu o cargo o 1 de outubro de 1973 o xeneral Jürgen Bennecke asumiu o mando das Forzas Aliadas da OTAN en Europa Central en Brunssum, Países Baixos.
Ese mandato viu a guerra de Yom Kippur de 1973 e a ocupación turca de Chipre en 1974. No seu cometido na OTAN, Ferber ocupouse principalmente de racionalizar as estruturas de mando na súa área e de aliñar os procedementos operativos e sistemas de armas da alianza. Por suxestión dos Estados Unidos, as Forzas Aéreas Aliadas de Europa Central, que incluían todas as forzas aéreas estacionadas en Europa, foron finalmente instaladas na área de mando de Ferber.
O 30 de setembro de 1975 entregou o seu posto na OTAN ao xeneral Karl Schnell e xubilouse.
Vida privada
Ferber estaba casado con Mette Freiin von Düring. Despois da súa xubilación dedicouse á caza e á historia da arte e participou na Sociedade Atlántica Alemá.
O Pando, Cereixedo, Cervantes
O Pando é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 5 eran homes e 1 era muller.
Manuel Iglesias Nimo
Manuel Iglesias Nimo, nado en Noia cara a 1960, é un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Avogado en Santiago de Compostela.
Euráfrica
miniatura| Os territorios (continentais) dos estados membros da [[Unión Europea (Comunidades Europeas antes de 1993), engadidos por orde de adhesión. Alxeria marchou en 1962, Groenlandia (xeograficamente parte de América do Norte, en 1982)]] Eurafrica (un acrónimo de "Europa" e "África", orixinariamente do alemán Eurafrika), refírese á idea, orixinalmente alemá, dunha asociación estratéxica entre África e Europa. Nas décadas anteriores á Segunda guerra mundial, os alemáns que apoiaban a integración europea defenderon a fusión das colonias africanas como primeiro paso cara a unha Europa federal. Como un verdadeiro proxecto político, xogou un papel crucial no desenvolvemento inicial da Unión Europea pero foi esquecido en gran medida despois. No contexto dunha estratexia renovada para África e das polémicas sobre unha Asociación Euromediterránea, o termo atravesou unha especie de renacemento nos últimos anos.
Fondo
miniatura| [[Raíña de Sabá|Raíña de Saba e Salomé, da catedral de Köln cara a 1280]] O termo xa foi acuñado na época alto imperial do século XIX. Desempeñou un papel nalgunhas fantasías tecnocráticas, por exemplo a visión de Atlantropa nas décadas de 1920 e 1930s (en comparación co recente proxecto fracasado Desertec). Tratábase, pois, de integrar con Europa as colonias africanas que fornecían de materias primas. Erich Obst foi un dos propagadores durante a Segunda guerra mundial.
Na década de 1920, Richard von Coudenhove-Kalergi fundou o primeiro movemento popular para unha Europa unida. A súa Unión Paneuropea Internacional veu a alianza africana utilizando as colonias europeas como unha "dote" como unha base importante da capacidade de Europa para fundar un terceiro piar contra América e Asia. A crenza de Kalergi tiña matices raciais ao afirmar que Eurafrika combinaría a alta cultura europea e o vitalismo africano "primitivo" para beneficiar a ambos os continentes. Luiza Bialasiewicz refírese á visión de Karl Haushofer dunha "panrexión eurafricana" como a base da visión de Eurasia como o terzo máis central do mundo. O discurso da asociación xurdiu dun mero intercambio político e económico a unha maior relevancia atribuída ao ámbito das emocións e da sexualidade no período de entreguerras.
Euráfrica seguiu sendo un soño político remoto até o final da Segunda guerra mundial. Despois gañou efectos políticos reais como parte dos motores da Unidade Europea. Tendo en conta o seu posicionamento xeográfico e xurídico, o antigo territorio francés de Alxeria, na década dos 50s unha parte da UE (daquela CEE), foi o punto focal da visión francesa de Eurafrique.
O concepto de Eurafrique de Léopold Sédar Senghor estaba intimamente relacionado coa Négritude que situaba os logros culturais africanos, incluída a rexión subsahariana, ao mesmo nivel que os europeos e víaos como parte do mesmo continuum cultural. Senghors con "Elégie pour la Reine de Saba", publicado nas súas Elégies majores en 1976 utiliza a lenda da raíña de Saba como poema de amor e mensaxe política. O uso de Africanité / Negritude por parte de Senghor incluía a "África berber-árabe".
As 'revolucións de 1989' no bloque do Leste provocaron cambios imprevistos e tamén avanzaron, polo menos temporalmente, o interese tradicional pola cooperación entre os países europeos e africanos. Ao contrario do relato básico da base, a gran expansión europea das últimas décadas orientouse cara a Oriente e non ao Mediterráneo.
En 2009, o think tank demócrata-cristián alemán, a Fundación Konrad Adenauer, observou a falta de igualdade de condicións en materia política e económica e procurou centrarse nas perspectivas espirituais e culturais de futuro de Eurasia.
Eurafrica despois da SGM
A fundación da OEEC en 1948 comezou a integrar a esfera colonial de Europa.
O Congreso da Haia de 1948 sentou as bases do Consello de Europa en 1949. Como a Declaración Schuman, que nomeou o desenvolvemento de África como tarefa central de Europa, e tamén se ocupaba das colonias europeas. Porén, as ambicións coloniais, especialmente de Francia e a efémera Unión Francesa non funcionaron ben coa realidade. Francia non logrou recuperar as súas colonias en Asia a medio prazo. A perda na batalla de Dien Bien Phu e o inicio da guerra de Alxeria en 1954 tampouco axudaron ás ambicións francesas. O fracaso das potencias coloniais europeas máis fortes, Gran Bretaña e Francia, na crise de Suez en 1956 foi un gran choque.
Así mesmo, o Congo belga logrou a independencia en 1960. Os intentos dos primeiros anos cincuenta de construír unha "comunidade belgo-congolesa" a proposta de Antoine van Bilsen ou baseándose na idea dos católicos locais dunha conciencia africana, incluíndo unha emancipación gradual do Congo, fracasaron completamente.
Teorías marxinais
No Reino Unido, o político británico Oswald Mosley suxeriu un enfoque de Terceira Posición para Eurasia. Fundou o Movemento da Unión, que reclamaba a integración de Europa nunha única entidade baseada no lema "Europe a Nation". Como parte disto, viu a necesidade dunha fusión de Europa con África como fonte de minerais, produtos agrícolas e novas terras para o asentamento europeo. A concepción de Mosley da Euráfrica incluía a defensa do apartheid en Suráfrica, pero tamén incluía a cooperación con nativos do centro e norte de África.
Papel da Eurafrique francesa nos anos 50 e 60
miniatura| Membros da [[Unión para o Mediterráneo|Unión polo Mediterráneo (2008)]] A Francia da posguerra continuou intentando utilizar o proceso de unificación europea como base para as súas influencias coloniais e conseguiu axilizar a política de desenvolvemento europeo inicial segundo os seus obxectivos coloniais.
Ata os anos 60, os gobernos franceses non iniciaron a descolonización e proporcionaron unha estratexia de traballo. Alxeria non era tecnicamente unha colonia francesa, xa que estaba formada por tres departamentos franceses cun millón de habitantes de ascendencia europea, máis tarde chamados pieds-noirs. Os franceses intentaron manter a Alxeria no seu espazo euromediterráneo e suxeriron, en 1958, grandes investimentos en infraestruturas ("Plan de Constantí") para manter a Alxeria economicamente dentro do seu territorio. Francia era ben consciente de que os departamentos alxerinos non eran viables en condicións comúns de mercado e obtivo algunhas cláusulas de exención no Tratado de Roma. A integración europea puxo a Francia baixo presión, xa que garantira varios compromisos con Alxeria cos Acordos de Évian pero, ao mesmo tempo, tivo que reducir o proteccionismo e as barreiras comerciais.
Despois da descolonización
Euráfrica tivo entón un papel importante na creación da Unión Europea e os tratados asociados, como os Convenios de Yaoundé en 1958 e posteriores.
Os Tratados de Roma de 1957 estableceron un fito importante, xa que Francia (e Bélxica) estaban agora preparados para entrar nun mercado europeo máis forte baseado na condición de asociación e subministración de fondos europeos para o outro reino colonial. Alemaña, Holanda e Luxemburgo mostráronse bastante escépticos. Alemaña Occidental, con todo, negociou unha mellora na súa propia posición política, tras duras negociacións entre Adenauer e De Gaulle, con intentos coloniais franceses e acordou contribuír substancialmente ao Fondo Europeo de Desenvolvemento.
Véxase tamén Françafrique, Commonwealth of Nations, Convención de Lomé, Tratado de Cotonú.
A Ponte de Doiras, Cereixedo, Cervantes
A Ponte de Doiras é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Euráfrica
Función dos acordos comerciais e alcance global
En canto aos acordos comerciais e á axuda ao desenvolvemento, a Convención de Yaoundé foi substituída polo Convenio de Yaoundé (1975) e o Tratado de Cotonú de 2000, respectivamente. Os Convenios de Lomé (Lomé I-IV) foron deseñados como un novo marco de cooperación entre a entón Comunidade Económica Europea (CE) e os países ACP en desenvolvemento, en particular as antigas colonias británicas, holandesas, belgas e francesas. Preveían que a maioría das exportacións de minerais e minerais agrícolas entrasen na Comunidade Europea sen aranceis e algún acceso preferencial baseado nun sistema de cotas para produtos en competencia coa agricultura comunitaria, como o azucre e a carne de vaca. A CE comprometeu varios millóns de ecus para axuda e investimento nos países ACP.
A introdución do mercado interior en 1992 afectou o acceso preferencial dos países ACP aos mercados da UE. Así mesmo, o goberno dos Estados Unidos fixo que a Organización Mundial do Comercio investigase se a convención de Lomé IV violara as normas da OMC. As medidas de protección dos produtores de banano en pequena escala reflectían as antigas relacións coloniais, como as importacións británicas do Caribe, Francia dos departamentos de ultramar de Guadalupe e Martinica e as antigas colonias, Costa do Marfil e o Camerún; Italia de Somalia. Alemaña, o maior consumidor, obtivo todas as súas subministracións de América Latina. Finalmente, a UE negociou directamente cos EUA a través da OMC para chegar a un acordo. As guerras do banano foron importantes porque a OMC decidiu contra as subvencións cruzadas que beneficiaran os países ACP durante moitos anos.
Despois de Lomé, instalouse o Tratado de Cotonú. Tamén reflectiu algúns desenvolvementos internos. Pedíronse acordos comerciais recíprocos, o que significa que a UE non só ofrece acceso libre de impostos aos seus mercados para as exportacións ACP, senón que os países ACP tamén deben proporcionar acceso libre de impostos aos seus propios mercados para as exportacións da UE. O Tratado tamén pediu unha base política máis sólida para a cooperación ACP-UE. O Centro Técnico de Cooperación Agrícola e Rural ACP-UE (CTA) actúa no marco e consiste en "reforzar o desenvolvemento das capacidades políticas e institucionais e as capacidades de xestión da información e comunicación das organizacións agrícolas e de desenvolvemento rural ACP". Non todos os países ACP tiveron que abrir os seus mercados aos produtos da UE despois de 2008. O grupo dos países menos desenvolvidos, maioritariamente en África, é capaz de continuar coa cooperación en virtude dos acordos adoptados en Lomé ou do regulamento "Todo menos armas".
Unión polo Mediterráneo versus ampliación oriental
O actual proceso de ampliación da Unión Europea comezou coa Europa dos Seis, que fundou a Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro en 1952. Desde entón, o número de membros da UE pasou a ser vinte e oito, sendo o último Estado membro Croacia, que se uniu en xullo de 2013, a máis recente ampliación territorial da UE foi a incorporación do departamento francés de ultramar de Mayotte en 2014. A redución territorial máis notable da UE, e dos seus predecesores, foi a saída de Alxeria en 1962 e de Groenlandia en 1982.
A Unión para o Mediterráneo, tamén coñecida como Proceso de Barcelona, foi creada en 1995 como parte da presidencia española do Consello da UE e culminou nun intento de aliñar as relacións cos seus veciños do Norte de África e Oriente Medio: a política mediterránea global (1972-1992) e a renovada política mediterránea (1992-1995). Non obstante, o alongamento da Unión Europea segue sendo cara ao leste, tal e como expresa a Asociación Oriental.
Nicolas Sarkozy intentou resucitar a idea de Eurafrica durante a campaña das eleccións presidenciais francesas de 2007. Sarkozy intentou primeiro modelar unha Unión para o Mediterráneo semellante á Unión Europea cun espazo xudicial compartido e institucións comúns. Sarkozy afirmou:
O enfoque de Sarkozy foi interpretado como condescendente e a gran estratexia pouco pomposa fracasou debido á falta de interese dos distintos participantes necesarios. Pronto o intento de relanzamento do Proceso de Barcelona foi reducido e o plan de creación dunha Unión Mediterránea autónoma foi retirado.
Notas
<references responsive="1" group="">
Prados, Cereixedo, Cervantes
Prados é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 10 habitantes, dos cales 3 eran homes e 7 eran mulleres.
Río de Cereixedo, Cereixedo, Cervantes
Río de Cereixedo é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Grande Illa de Estrasburgo
A Grande Illa de Estrasburgo (Grande Île) (Große Insel) é unha illa que se atopa no centro histórico da cidade de Estrasburgo en Francia. O seu nome significa "Illa Grande", e deriva de que está rodeada por un lado pola canle principal do río Ill e por outro lado polo Canal du Faux- Rempart, un brazo canalizado dese río. Grande Île foi nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1988. Daquela, o Consello Internacional de Monumentos e Sitios sinalou que Grande Île é "un barrio vello que exemplifica as cidades medievais". Estrasburgo foi a primeira cidade en que todo o seu centro foi catalogado como sitio Patrimonio da Humanidade.
Ás veces, Grande Île denomínase "elipse insulaire" pola súa forma. Mide algúns 1,25 km. de longo por 0,75 km. de ancho. No centro da illa atópase a Place Kléber, a praza central da cidade. Máis ao sur está a Catedral de Estrasburgo, a cuarta igrexa máis alta do mundo e un exemplo ornamentado da arquitectura gótica do século XV. No extremo occidental da illa atópase o barrio da Pequena Francia, o antigo fogar dos curtidores, muiñeiros e pescadores da cidade, e agora un dos principais atractivos turísticos de Estrasburgo. A Grande Île tamén alberga a antiga alfándega fluvial Ancienne Douane.
Para marcar a condición de Grande Île como Patrimonio da Humanidade, colocáronse 22 placas de latón nas pontes que dan acceso á illa.
Rafael Orozco Maestre
Rafael José Orozco Maestre, nado en Cesar o 24 de marzo de 1954 e finado en Barranquilla o 11 de xuño de 1992, foi un cantautor colombiano de música Vallenato. É un dos grandes representantes da música popular colombiana.
Traxectoria
Rafael Orozco era o cantante de Luciano Poveda e a súa banda, pero só para a animación de festas privadas. Despois diso, tocou con Julio de la Ossa. Orozco gravou por primeira vez en 1975 co acordeonista Emilio Oviedo.
Rafael coñeceu a Israel Romero, un famoso acordeonista. Dous meses despois, Rafael Orozco Maestre e Israel Romero fundaron o grupo musical Binomio de Oro de América e recibiron 16 premios de ouro e 2 de platino.
CFM International
CFM International é unha empresa conxunta 50/50 entre GE Aviation, unha división da estadounidense General Electric, e Safran Aircraft Engines (anteriormente coñecida como Snecma), unha división da francesa Safran. Formouse para construír e apoiar a serie de motores turboventiladores CFM56. A compañía é a líder mundial na subministración de motores para avións comerciais, entregando ata a data máis de 37 500 dos seus motores a máis de 570 operadores. En 2019 tiña o 39% da cota de mercado mundial de motores de avións comerciais.
Os nomes de CFM International e da liña de produtos CFM56 derivan das designacións de motores comerciais das dúas compañías nais: CF6 de GE e M56 de Snecma.
No ano 2019 CFM International entrgou máis de 2 100 motores valorados en 30 700 millóns de dólares. Ese ano CFM recibiu pedidos por 2 148 motores, incluídos 180 CFM56 e 1 968 LEAP.
Diomedes Díaz
Diomedes Dionisio Díaz Maestre, nado en Cesar o 26 de maio de 1957 e finado en Barranquilla o 22 de decembro de 2013, foi un cantautor colombiano de música vallenato. É o maior vendedor de discos da historia de Vallenato. Vendeu ao redor de 20 millóns de copias.
Traxectoria
Desde pequeno interesouse pola música, inspirado na nai e no tío. Recibiu a súa educación primaria no Liceo Colombia de Villanueva. Trasladouse a Valledupar onde se formou no Instituto de Industria e Tecnoloxía Pedro Castro Monsalvo. Foi durante este tempo cando coñeceu a Rafael Orozco Maestre, que o alcumou "El Cacique de la Junta".
En 2010, recibiu un Grammy Latino na categoría cumbia/vallenato.
Franz-Joseph Schulze
Franz-Joseph Schulze nado o 18 de setembro de 1918 e finado o 31 de xaneiro de 2005, foi un xeneral alemán que foi o comandante en xefe das Forzas Aliadas de Europa Central da OTAN. Durante a Segunda guerra mundial, serviu na Luftwaffe e recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro da Alemaña nazi.
Traxectoria
Fillo dun profesor de Salzkotten en Westfalia, completou o seu Abitur (selectividade) en 1937 en Paderborn. Nese ano foi recrutado para a Luftwaffe e serviu nunha unidade antiaérea. En novembro de 1944 recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro como comandante no Rexemento Flak-Sturm 241, após rexeitar un ataque de tanques aliados na batalla de Rímini.
De abril a outubro de 1945 foi prisioneiro de guerra británico. Despois licenciouse en Dereito en Münster e completou estudos de auditor.
Oficial da Bundeswehr e dirixente da OTAN
En marzo de 1956 Schulze uniuse á Bundeswehr como capitán e trasladado a Düsseldorf como xefe de departamento. En 1957 Schulze foi ascendido a major, en 1959 trasladado a Bonn. En 1961 ascendeu a Tenente coronel. En 1962 Schulze comandou o Batallón de Defensa Aérea en Langenhagen, Hannover. En febreiro de 1965 completou o curso da Escola de Defensa da OTAN en París e en abril dese ano converteuse en Coronel Xefe do Departamento de Planificación do Departamento de Operacións da Sede da OTAN (AFCENT) en Fontainebleau. Nese tempo, Schulze participou na preparación do Plan Xeral de Defensa e no traslado da sede da OTAN a Brunssum, Holanda. Foi estreito colaborador do entón comandante en xefe da OTAN en Europa Central, Johann von Kielmannsegg.
En outubro de 1968, Schulze foi ascendido a Xeneral de brigada e ao mesmo tempo Xefe de Estado Maior de "Política Militar, Liderado e Operacións" no Estado Maior das Forzas Armadas do Ministerio Federal de Defensa da RFA. Ascendeu a Xeneral de división en decembro de 1970 e sucedeu a Karl Schnell como Comandante en Neumünster e en 1973 como Tenente Xeneral de Xefe Adxunto de Persoal do Cuartel Xeral das Forzas SHAPE da OTAN en Casteau, Bélxica. Durante o seu mandato, realizou análises da guerra do Yom Kippur e da crise de Chipre. Esta en particular provocou tensións dentro da OTAN con Turquía.
En xaneiro de 1977, Schulze foi nomeado por terceira vez sucesor directo de Karl Schnell, ascendido a Comandante en xefe da OTAN de Centroeuropa en Brunssum e asesor xefe de Planificación do comandante en xefe da OTAN dos Estados Unidos, o xeneral Alexander Haig. ‎
Notas
<references group="" responsive="1">
San Martín, Cereixedo, Cervantes
San Martín é un lugar da parroquia de Cereixedo no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 18 habitantes, dos cales 11 eran homes e 7 eran mulleres.
Venera-D
Venera-D (en ruso Вене́ра-Д; Венера Долгоживущая, Venus Longa-vida) é unha sonda ou estación espacial interplanetaria automática rusa (AMS) para o estudo de Venus, un análogo da Magalhães estadounidense. O lanzamento do dispositivo estaba previsto para 2029. De ter éxito, Venera-D sería a primeira sonda do Programa Venera lanzada por Rusia desde 1984.
Até 2022 era o principal e prometedor proxecto de ИКИ РАН (IKI RAN) para o período posterior a 2025, despois de que a misión de explorar Xúpiter e os seus satélites tivese que aprazarse por falta de financiamento. En 2022, como resultado da imposición de sancións contra Rusia en relación coa invasión rusa de Ucraína, o conselleiro delegado de Roscosmos, Dmitry Rogozin, dixo que unha maior participación dos Estados Unidos no proxecto ruso Venera-D era inadecuada.
Proxecto
En 2019, Alexander Sergeev estimou nuns 800 millóns de dólares a misión científica conxunta de Rusia e EUA para estudar Venus. Propúxose que Rusia se encargase da entrega e a plataforma de descenso, mentres que os Estados Unidos se encargarían do satélite e da aeronave tipo dirixible; as sondas estudarían a atmosfera de Venus e estarían máis tempo en comparación con misións anteriores (12 horas). Xapón e países da UE mostraron interese en unirse ao proxecto proporcionando equipamento científico (cámaras de infravermellos e ultravioleta para o orbitador, dous espectrómetros de cartografía e unha cámara para observar a superficie no lado nocturno de Venus en o rango do infravermello próximo do espectro, que é importante para a busca dunha posible actividade térmica e volcánica. Ludmila Zasova dixo que de recibir financiamento nun futuro próximo, o lanzamento sería posíbel.
A Academia Rusa de Ciencias propuxo adiar o lanzamento a 2029, con financiamento adicional. O IKI RAN estimou que o tempo de produción sería de 10 anos. A prioridade sería a aterraxe do dispositivo en latitudes altas. En outubro de 2019, o grupo de traballo ruso-estadounidense elixiu os lugares de aterraxe. Considerouse a posibilidade de existencia de vida microorgánica na capa de nubes de Venus.
No 2020, Roscosmos anunciou a intención de desenvolver un programa de exploración de Venus de alcance similar ao programa lunar ruso, que incluiría o proxecto 'Venera-D'.
En marzo de 2021, o IKI RAS anunciou o comezo do deseño técnico do proxecto, que duraría dous anos cun custe duns 550 millóns de rublos para estes traballos até 2025. O proxecto pretendía usar o deseño básico da estación de aterraxe soviética das misións Venera e Vega, e o lanzamento sería en 2029.
En maio de 2021, a Roscosmos encargou á NPO Lavochkin o desenvolvemento técnico do proxecto, coun orzamento de 318,15 millóns de rublos. O obxectivo era finalizar os traballos en febreiro de 2023, enfocándose no estudo de Venus e na posibilidade de recuperar mostras para a Terra. O lanzamento planificado para 2029 usaría o foguete Angara-A5. A partir de abril de 2022, o deseño de Venera-D empezou, e en setembro do mesmo ano, a proposta técnica para a sonda foi aprobada e recomendada para avaliación polas principais organizacións de investigación espacial. En xuño de 2023, o IKI RAN informou que, debido á situación política, as cámaras xaponesas e o espectrómetro italiano non serían incluídos. Esta decisión impactaría no estudo da atmosfera de Venus, o cal se tratará de resolver con outros métodos.
O lanzamento de Venera-D estaba previsto para decembro de 2027 ou xaneiro de 2028, usando o vehículo de lanzamento Angara-A5 dende o cosmódromo Vostochny. En marzo de 2021, confirmouse o lanzamento para 2029. En outubro de 2021, anunciouse a data específica do lanzamento para o 11 de novembro de 2029. Porén, en abril de 2022, o xefe de Roscosmos, Dmitry Rogozin, comunicou un aprazamento indefinido do lanzamento.