cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festival de Eurovisión 2015
Finalmente, Suecia gañou o Festival de Eurovisión co cantante Måns Zelmerlöw e a canción "Heroes", cun total de 365 puntos e logrando así a sexta vitoria do país na historia do certame, sendo o primeiro país en gañar en dúas ocasións o Festival no século XXI. Por primeira vez, todos os países do top 3 recibiron máis de 280 puntos, a canción rusa "A Million Voices" converteuse na primeira canción non gañadora en obter máis de 300 puntos e a italiana "Grande amore" converteuse na primeira canción de fala non inglesa en obter un top 3 desde o 2012. Tamén, Austria e Alemaña foron os primeiros países desde 2003 en obter cero puntos na final. Austria é tamén o primeiro país anfitrión que non recibe ningún punto, e o primeiro anfitrión e anterior gañador que queda no último lugar desde o Festival de Eurovisión 1958.
Sede do festival
Unha vez finalizado o festival de 2014, Austria comezou a planear os preparativos da celebración do evento do ano seguinte. Desta forma, na roda de prensa do país gañador, a cadea austríaca anunciou que Viena e Salzburgo serían as candidatas posibles para albergar o festival, aínda que dous días despois do festival, comunicouse que un total de cinco cidades anunciaron as súas intencións de albergar o certame internacional: as dúas anteriores e Graz, Innsbruck e Klagenfurt. Non obstante, posteriormente o 13 de maio de 2014, anunciouse que Salzburgo retiraba a súa candidatura debido a que non podía garantir o financiamento requirido. Semanas despois, máis cidades do país anunciaron a súa candidatura.
Ante o elevado número de propostas, o 29 de maio de 2014, a cadea austríaca ORF fixo públicos os requirimentos que debía ter calquera cidade sede que desexase albergar o festival, e puxo de prazo ata o 13 de xuño de 2014 para que as cidades interesadas presentaran a súa candidatura formalmente en base a certos criterios. Tras cumprirse dito prazo, un total de sete cidades e doce recintos foron os candidatos a albergar o festival: Graz, Innsbruck, Klagenfurt, Oberwart, Schwechat, Wels e Viena.
Posteriormente, o 21 de xuño de 2014 déronse a coñecer as tres cidades e os recintos finalistas para albergar o festival. As candidatas finais foron:
Semanas despois, o 6 de agosto, deuse a coñecer o resultado do proceso de licitación e, por conseguinte, a cidade sede do festival, Viena. O recinto sede sería o auditorio Wiener Stadthalle, que conta cunha capacidade de 16.000 espectadores, superando así ás outras dúas cidades candidatas que competían para albergar o festival.
Celebración do 60º aniversario
Para o 60º aniversario do certame anunciáronse moitas novidades, cun presuposto fixo de 20 millóns de euros por parte da UER, unha media de 25 millóns por parte da emisora anfitrioa ORF e 12 millóns de euros por parte da cidade sede Viena. O supervisor executivo do festival, Jon Ola Sand, declarou que se realizaría toda unha homenaxe.
No casa do concello de Viena, Christian Oxonitsh, concelleiro, declarou que as modificacións e reformas que se levaron a cabo no Wiener Stadthalle para acoller o 60º aniversario terían un custo, xa presupostado, de 8.900.000 euros. En dito presuposto incluíronse os gastos para os custos de persoal, enerxéticos e de limpeza, así como as compensacións aos organizadores dos outros eventos que xa estaban programados nas mesmas datas que o Festival.
A finais de 2011, a UER anunciou que comezaran un intento de dixitalizar e arquivar todas as edicións dende a primeira edición de 1956 ata a máis recente do momento. En xuño de 2013, informouse que o arquivo estaba sendo acabado e que se abriría para este 60º aniversario. O contido do mesmo será accesible ao público a través da web oficial do festival.
Corrixidor
miniatura|200px|Monumento en [[Calabazanos a Gómez Manrique, que foi nomeado en 1477 Corrixidor de Toledo polos Reis Católicos.]] Un corrixidor era un funcionario real, instituído en Castela por Henrique III ao redor de 1393, cuxa misión era representar á Coroa no ámbito municipal e controlar a vida municipal con amplas funcións administrativas e xudiciais.
Festival de Eurovisión 2015
Identidade visual
Como parte da conmemoración do 60º aniversario do Festival de Eurovisión, a UER deu a coñecer o renovado logotipo xenérico oficial do festival, que sería utilizado a partir desta edición, deixando atrás o isotipo usado dende a edición de 2004. Cámbiase a tipografía utilizada e mantense a palabra Eurovisión coa letra V convertida nun corazón, no interior do cal figura a bandeira do país organizador.
Corrixidor
Funcións
As súas funcións eran varias: representar á monarquía a nivel local, xestionar o desenvolvemento económico e administrativo dos municipios, presidir os concellos, dando validez ás súas decisións, ser xuíz en primeira ou segunda instancia etc. Desapareceron en 1833 ao instaurarse os Gobernadores políticos, no ámbito administrativo, e remodelarse o sistema xudicial.
Nas colonias americanas, particularmente en Chile, os corrixidores estampaban o seu cargo nos documentos e nas cerimonias, indicando as facultades investidas neles. De feito, unha fórmula recorrente era nomearse deste xeito: "Xustiza maior e lugartenente de capitán xeral", o cal significaba que nos territorios onde aqueles exercían o mando, tiñan plenos dereitos de administrar xustiza e comandar forzas militares.
Co a chegada dos Borbóns en España, a figura do corrixidor foi substituída por unha de máis amplas atribucións e prestixio: o intendente. No ámbito máis local entraron en funcións os subdelegados.
Festival de Eurovisión 2015
Identidade visual
Sietse Bakker, que foi o encargado de coordinar dito proceso de renovación, comentou: "con isto iniciamos un proceso de cambio partindo do anterior logotipo, buscando os seus puntos fortes e débiles, e chegamos á conclusión de que era necesaria unha evolución e non unha revolución, de modo que se representase o avance do festival ao longo da última década [...]. Ademais, a letra manuscrita foi redeseñada dende cero para facelo moita máis agradable á vista, non só en televisión, senón tamén en impreso."
O redeseño do logotipo correu a cargo de Cornelis Jacobs e o seu equipo da Agencia Cityzen con sede en Ámsterdam, tras unha extensa busca por parte da UER entre varias axencias europeas de deseño, e foi acordado polo grupo de referencia da UER na súa reunión en xuño de 2014.
Ademais do redeseño do logotipo xenérico, como é tradición creouse unha identidade visual específica para a edición do 2015, a cal se deu a coñecer o 25 de novembro de 2014. A imaxe, que reforza o slogan Building Bridges, interpreta o motivo dunha ponte "nunha linguaxe visual de conexións e encontros que se forman unha e outra vez". A identidade gráfica mostra unha multitude de esferas dispostas en forma de liña ondulada coa intención de simbolizar o "estar unidos, así como a diversidade". A infografía, a decoración e o merchandising, entre outros aspectos, xiran en torno a este concepto artístico. O deseño do escenario estivo a cargo do escenógrafo alemán Florian Wieder, quen xa estivera detrás da creación dos escenarios das edicións do festival de Düsseldorf 2011 e Bakú 2012, así como de varias galas de premios da MTV ou de The X Factor, entre outros traballos. Segundo as palabras da directora de televisión da ORF, Kathrin Zechner, "o escenario representa unha ponte entre o pasado, o presente e o futuro".
Luis Laiseka
Luis Fernando Laiseka  Urrutia (Sodupe, Gueñes, 1948), coñecido como Luis  Laiseka, é un coñecido político vasco de ideoloxía independentista vasca, concelleiro do Concello de Güeñes e ex secretario xeral de HB e EH, entre outros cargos.
Festival de Eurovisión 2015
Identidade visual
O escenario consistiu nunha plataforma principal circular con chan de pantalla LED, rodeada de 1 288 piares individuais de iluminación LED, creando un portal en forma de ollo, e de fondo tamén unha gran pantalla LED de 22 metros de ancho e 8,5 metros de altura. Por último, tal como ocorreu nas edicións de 2012 e 2014, a denominada Green Room (o lugar onde os artistas esperan os resultados tras a súa actuación) estivo situada no medio do recinto.
Durante o festival, cada actuación estivo precedida por un breve vídeo de introdución (coñecido como postcard) centrado no artista. Os vídeos mostraron primeiro aos artistas nos seus respectivos países recibindo unha invitación para viaxar a Austria, e logo desempeñando unha actividade nunha das rexións de Austria.
Luis Laiseka
Traxectoria
Luis Laiseka naceu en Sodupe en 1948. Cando era novo, en 1968, foi detido pola Garda Civil e foi torturado. Polas circunstacias sociais, decidiu involucrarse na política.
Desde mozo afiliouse a Acción Nacionalista Vasca (EAE-ANV). Foi cabeza de lista e candidato a alcalde en Güeñes nas eleccións do 28 de maio de 1995 polo partido político Herri Batasuna. O partido obtivo 2 concelleiros e el exerceu de concelleiro, de líder da oposición e de Portavoz do grupo municipal Herri Batasuna no Concello de Güeñes e tamén foi o secretario xeral de Herri Batasuna en Güeñes.
Festival de Eurovisión 2015
Países participantes
A lista oficial de países participantes deuse a coñecer o 23 de decembro de 2014, totalizando 39 países inscritos, dous máis ca o ano anterior. O 10 de febreiro a lista ampliouse a 40 pola participación puntual de Australia con motivo do 60º aniversario do festival. Cabe destacar o retorno de Chipre (CyBC) e Serbia (RTS), países que se ausentaron en 2014 como consecuencia da crise económica e o recorte de presuposto ás emisoras nacionais, así como o retorno da República Checa (CT) tras cinco anos de ausencia, pese a que nun principio descartou a participación, e o debut de Australia. Polo contrario, a mediados de setembro de 2014, Ucraína (NTU) confirmou que non estaría en Viena debido á inestabilidade social, política e financeira que atravesa a nación tras a anexión de Crimea a Rusia e os conflitos militares no Leste do país. Non obstante, a emisora ucraína emitirá integramente o festival a nivel nacional, con vistas a un posible retorno no 2016.
Luis Laiseka
Traxectoria
Nas seguintes eleccións, nas eleccións municipais do 13 de xuño de 1999, despois de que HB fose ilegalizada, Laiseka foi cabeza de lista e candidato a alcalde en Güeñes polo partido político Euskal Herritarrok, o cal volveu obter 2 concelleiros e Luís Laiseka volveu ser concelleiro, líder da oposición e Portavoz do grupo municipal EH no Concello de Güeñes e tamén foi o secretario xeral de EH en Güeñes. Laiseka tamén foi candidato a juntero ás Xuntas Xerais de Biscaia.
En 2003, como o partido político Euskal Herritarrok foi disolto e o Tribunal Supremo ilegalizó os partidos políticos Herri Batasuna e Batasuna, Laiseka e outros veciños de Güeñes promoveron candidaturas populares municipais. No caso de Güeñes presentáronse baixo a candidatura Güeñesko Abertzale Sozialistak (en galego, Socialistas Nacionalistas de Güeñes), GUAS, ás eleccións municipais de España de 2003, onde se presentaron diferentes persoas independentes, entre elas, a súa filla Ziortza Laiseka Alcoceba.
Festival de Eurovisión 2015
Países participantes
Os representantes da televisión pública de Andorra (RTVA) e Eslovaquia (STV) confirmaran, poucos días despois da final do Festival de Eurovisión 2014, que non tiñan pensado de regresar ao festival para a presente edición. Tamén se rumoreou o retorno de Mónaco (TMC) para a celebración do 60º aniversario do festival, pero o 20 de xuño de 2014, a cadea pública descartou o regreso. Pola súa parte, o principado de Liechtenstein, a través do director da cadea 1 FLTV, informou do seu interese por participar, pero citou os custos de ser membros activos da UER, polo que era pouco probable que participasen este ano, non descartando un probable debut nas edicións sucesivas. Croacia (HRT), do cal se esperaba un retorno ao anunciar o seu regreso ao Festival de Eurovisión Júnior 2014, confirmou que non volverían ao certame. Finalmente, Marrocos, a pesar de que hai uns anos se rumoreaba un posible retorno do país africano, SNRT confirmou que non participarán en 2015, aínda que non descartan facelo nun futuro.
Luis Laiseka
Traxectoria
Laiseka tamén fundou xunto con outros a coñecida asociación cultural e recreativa de Güeñes Herriko Geltokia (en galego, a estación do pobo), a cal preside, fundando a Herriko Taberna. En 2015 o Tribunal Supremo incluíuna nas listas de Herriko Tabernas que se deben clausurar.
Está casado con Paquita Alcoceba, política e activista vasca, representante de Gure Esku Dago e unha dos fundadores de Gure Esku Dago Güeñes, e o seu cuñado é Arturo  Alcoceba, coñecido xornalista e activista do País Vasco.
Atenea
miniatura|Atena Giustiniani, copia romana do orixinal grego atribuído a [[Fidias. Museos Vaticanos.]] Atenea é a filla de Zeus e de Metis, chamada posteriormente polos romanos Minerva. É unha das seis deusas principais do panteón grego clásico. Deusa da sabedoría, gardiá da xustiza e das leis. Aínda que é unha deusa virxe actúa como nai adoptiva de heroes como Perseo e Teseo, e é adorada desde moi antigo como patroa de Atenas, onde se construíu o Partenón, o Erecteión e os Propileos para adorala. Nos mitos clásicos nunca tivo consorte ou amante, e por iso a miúdo era coñecida como Atenea Partenos ("virxe").
Festival de Eurovisión 2015
Países participantes
Igualmente Luxemburgo (RTL) confirmou nun principio que polo momento non volverían ao certame. Posteriormente, Luxemburgo RTL e San Marino confirmaron conversacións para unha participación en cooperación, pero finalmente, debido a que non se atoparon os fondos suficientes pola parte luxemburguesa, esta idea foi descartada.
Atenea
Represéntase coa armadura hoplítica, é dicir, coa lanza, o casco e a éxida (especie de coraza de pel de cabra). Na éxida hai representada a cabeza da gorgona Medusa, que lle dera Perseo. O seu nacemento foi accidentado, pois Zeus, tras deixar preñada a Metis, e para evitar os celos da súa esposa Hera, cómea. Co paso do tempo Zeus sofre unhas incribles dores de cabeza. Acode a Hefesto, quen lle abre a cabeza coas súas ferramentas de ferreiro, de onde nacerá Atenea, xa adulta e armada.
Festival de Eurovisión 2015
Países participantes
Aínda que nun principio se estaba a negociar o seu retorno ao festival, a cadea TRT anunciou que Turquía non regresaría ao certame debido a que non están de acordo coas actuais regras de votación, tales como a existencia de xurados nacionais profesionais por cada país participante e o pase directo á final dos membros do Big 5. A pesar disto, o 7 de febreiro de 2015, tras negociacións coa UER, anunciaron que participarían no 2016.
Atenea
Atributos
miniatura|A deusa Atenea, a cidade de Atenas e a [[Dracma#Dracma antigo|moeda ateniense, foron simbolizados coa figura do moucho común, glaux (γλαύξ), coñecido como "moucho de Atenea"-. ]] O seu animal favorito é o moucho; a súa planta, a oliveira. Atenea descríbese tradicionalmente como a “ deusa de ollos garzos”. Pola protección que concede a Ulises a e Heracles, Atenea simboliza o auxilio achegado polo espírito á forza bruta e o valor persoal dos heroes. Por iso, é considerada no mundo grego, sobre todo en Atenas, a súa cidade (á que dera o seu nome), como a deusa da Razón.
Festival de Eurovisión 2015
Países participantes
Aínda que nun inicio confirmaron o seu retorno, Bulgaria (BNT) anunciou o día 10 de outubro de 2014, data límite establecida para que os países puidesen retirar a súa candidatura sen consecuencias económicas, que finalmente non poderían estar en Eurovisión 2015 debido a problemas financeiros. O 17 de novembro de 2014, fixo o mesmo Bosnia e Hercegovina (BHRT), alegando dificultades económcias que atravesa a canle estatal.
O 15 de setembro de 2014, Israel confirmaba a súa participación pese aos rumores dunha posible retirada debido ao peche da canle estatal (IBA). Polo contrario, ese mesmo día Líbano (TL), do que se rumoreaba un posible debut ante unha probable retirada de Israel, confirmou que non participaría nesta edición. Cabe destacar que a nación de Oriente Medio planeaba o seu debut no 2005, pero retirouse fóra do plazo debido aos conflitos políticos e relixiosos con Israel, o que provocou que fora vetado do festival por tres anos.
Atenea
Atributos
Preside as artes e a lectura. Non obstante, mantén unha relación máis estreita coa Filosofía que coa Poesía e a Música. Tamén é a protectora das fiandeiras, tecedoras, bordadoras etc. No seu carácter de deusa da actividade intelixente, con frecuencia era escollida como protectora e patroa das cidades. Ademais de Atenas, contaba con templos como Esparta, Mégara, Argo etc.
Festival de Eurovisión 2015
Debut de Australia
No caso de que o país oceánico houbese gañado no seu debut, en vista da súa distancia xeográfica, acordouse que o Festival de Eurovisión 2016 se celebraría nunha cidade europea, organizado conxuntamente pola emisora australiana SBS e unha televisión membro de UER, e neste caso o país estaría automaticamente invitado a participar por segundo ano consecutivo.
Atenea
Atributos
Hai semellanzas entre Hefesto e Atenea porque tamén protexe aquelas artes e oficios. Pero así mesmo dise que o deus intentou violala, e que, mentres ela escapaba, derramou el o seu seme sobre a perna dela. Desgustada, Atenea limpou o esperma e arroxouno ó chan. E desa semente que impregnou o chan mentres a deusa escapaba, naceu Erictonio, cuxa parte do corpo era como de serpe.
Festival de Eurovisión 2015
Debut de Australia
Cabe destacar que o Director Xeral da ORF, Alexander Wrabetz, indicou que esta decisión fora tomada porque "Eurovisión demostrou, na súa historia, ser o maior evento de entretemento do mundo, coa participación de Australia [...] conseguiron alcanzar un novo concepto global e construír outra ponte no 60º aniversario, unha ponte que se expande por todo o planeta comezando no corazón de Europa", en clara alusión á expansión e recoñecemento internacional da marca Eurovisión.
Atenea
Rifa polo padroado de Atenas
miniatura|Nacemento de Atenea—[[ánfora, 550–525 BC, Louvre.]] A mitoloxía grega sitúase na disputa entre Palas Atenea e Poseidón polo poder sobre Atenas, Ambos acordaron que cada un faría un regalo ós atenienses e que estes elixirían o que preferisen. Poseidón bateu o chan co seu tridente e fixo brotar unha fonte, pero a súa auga era salgada e polo tanto non moi útil, mentres que Atenea ofreceu a primeira oliveira, co que Atenea quedou como patroa, pois a árbore dá madeira, olivas e aceite. Crese que esta historia alude a un enfrontamento entre os habitantes da época micénica e os inmigrantes posteriores.
Mitos relacionados con Atenea
miniatura|Detalle de Las hilanderas de [[Velázquez que representa ao fondo o mito de Aracne.]] Unha muller chamada Aracne alardeou en certa ocasión de ser mellor tecedeira que Atenea, a deusa da tecedura. Atenea apareceuse disfrazada como unha anciá e díxolle que se arrepentise da súa hubris, pero en lugar de facelo Aracne desafiou a Atenea a un concurso. A anciá quitouse o disfrace e empezou o concurso. Atenea teceu unha representación do conflito con Poseidón preto de Atenas, mentres que Aracne teceu unha das moitas fazañas de Zeus. Atenea enfureceuse pola habilidade de Aracne e a súa elección de tema, e cun toque engaiolouna cunha tremenda culpabilidade. Aracne intentou matarse e Atenea converteuna na primeira araña.
Festival de Eurovisión 2015
Autores destacados
Dous dos temas están compostos por artistas que competiron en Eurovisión. O tema montenegrino está composto polo serbio Zeljko Joksimovic, quen como cantante e compositor conseguiu o segundo posto na edición de 2004 e o terceiro na de 2012; ademais de compoñer as entradas de Bosnia e Hercegovina no 2006 e Serbia no 2008. Así mesmo, a canción holandesa está composta pola célebre cantante Anouk, quen representou o seu país no 2013. É preciso mencionar que Raay, integrante da banda Maraaya, representantes de Eslovenia para esta edición, escribiu a entrada do seu país para a edición de 2014; e xunta á súa muller Marjetka Vovk, vocalista de dita banda, foron escritores e compositores da canción Nisi sam (your light) interpretada por Ula Lozar no Festival de Eurovisión Júnior 2014.
Por outro lado, fóra do ámbito eurovisivo, atópase Ella Eyre, cantante e compositora británica colaboradora de Rudimental, que é co-autora do tema alemán. E, por último, Robert Goldman, autor de la composición francesa, quen escribiu varios singles para as famosas cantantes Patricia Kaas, Natasha Saint-Pier e Céline Dion (as dúas primeiras representantes de Francia en 2009 e 2001 respectivamente, e a última gañadora por Suíza en 1988).
Idiomas
Dos 40 temas participantes, 33 foron interpretados integramente en inglés, mentres que 6 utilizaron unicamente idiomas propios, distintos do inglés. Entres estes últimos atópase o español, italiano, francés, finés, montenegrino e portugués. Mentres tanto, Romanía foi o único país bilingüe ao utilizar o seu idioma nativo, o romanés, xunto co inglés. Cabe destacar que por primeira vez na súa historia dentro do festival, dende o seu debut en 1973, Israel cantou integramente en inglés, deixando de lado o hebreo; e pola súa parte, Serbia, dende o seu debut no 2007, cantou por primeira vez en inglés, deixando de lado o serbio.
Sorteo de semifinais
Os compoñentes do Big Five (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido), Australia e o anfitrión Austria tiñan garantido o seu pase á final de Eurovisión 2015 que se celebrou o 23 de maio dese ano.
Os outros 33 países tiveron que gañarse este posto nas semifinais. 16 deles enfrontáronse na primeira semifinal do 19 de maio mentres que os outros 17 restantes o fixeron o 21 de maio. Os dez máis votados de cada semifinal conseguiron o pase á gran final. O sorteo para decidir en que semifinal actuaría cada candidatura e en que metade (primeira metade ou segunda metade), levouse a cabo 26 de xaneiro de 2015. Os países participantes foron repartidos en cinco bombos en razón da súa localización xeográfica e tendencia nas votacións.
Semifinais
A primeira semifinal realizouse o 19 de maio de 2015 e a segunda o 21 de maio de 2015. Os dez clasificados de cada semifinal uníronse na Gran Final do sábado 23 de maio ao país anfitrión Austria, ao Big 5 (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido) e a Australia.
Os produtores da televisión anfitrioa ORF elaboraron, tras a aprobación do Grupo de Referencia e o supervisor executivo da UER Jon Ola Sand, a orde de actuación das dúas semifinais e a final desta edición, respectando o sorteo que determinou en que parte da gala actuaría cada país (primeira ou segunda metade).
Semifinal 1
miniatura|200px|A representante rusa [[Polina Gagarina, gañadora da primeira semifinal, quedou segunda na final.]]A primeira semifinal do Festival de Eurovisión 2015 celebrouse o martes 19 de maio ás 21:00 horas CET. 16 países participaron neste evento, en busca dun dos dez postos para a final. Un total de 20 países tiveron dereito a voto nesta semifinal: os 16 participantes máis Australia, Austria, España e Francia, que xa se atopaban clasificados directamente á final. Todos os países utilizaron o sistema mixto de votación (50% televoto e 50% xurado), pero a UER e os auditores de PricewaterhouseCoopers decidiron que só fose contabilizado o televoto en Macedonia, deixando de lado o voto dos membros do xurado por haber infrinxido as normas do festival.
Un acontecemento relevante desta semifinal foi a eliminación de Finlandia, un dos principais favoritos para gañar o Festival segundo diversas listas de casas de apostas, así como a eliminación dos Países Baixos, subcampión da edición de 2014. Os outros eliminados foron Moldavia, Dinamarca, Belarús e Macedonia.
Semifinal 2
miniatura|200px|O sueco [[Måns Zelmerlöw, gañador do Festival de Eurovisión 2015]]A segunda semifinal do Festival de Eurovisión 2015 celebrouse o xoves 21 de maio ás 21:00 horas CET. Un total de 17 países participaron neste evento en busca dun dos 10 postos para a final. Un total de 21 países tiveron dereito a voto nesta semifinal: os 17 participantes máis Alemaña, Australia, Italia e o Reino Unido, que xa se atopaban clasificados directamente á final. Todos os países utilizaron o sistema mixto de votación (50% televoto e 50% xurado), pero a UER e os auditores de PricewaterhouseCoopers decidiron que só fose contabilizado o televodo en Montenegro, deixando a un lado o voto dos membros do xurado por haber infrinxido as normas do festival. Así mesmo, San Marino soamente utilizou o voto do xurado ao non superar o mínimo de televotos.
Unha vez acabado o certame, publicáronse os resultados detallados dos dez clasificados e dos demais países participantes que non lograron pasar á Gran Final. Suecia, con Mans Zelmerlöw e a súa canción Heroes, logrou o primeiro posto cunha puntuación de 217 puntos e unha ampla marxe de 62 puntos sobre o segundo lugar, converténdose na canción máis exitosa en semifinais dende que existen ambas, superando os 201 puntos de Noruega en 2009. Así, o país nórdico converteuse no país con máis vitorias en semifinais ao alcanzar tres (previamente gañara en 2011 e 2012).
Seguírono no podio Letornia e Israel, que lograron o seu mellor resultado histórico nunha semifinal, ademais de lograr clasificarse á Gran Final despois de seis e catro anos de ausencia, respectivamente. En cuarto e quinto lugar quedaron Noruega e Eslovenia, ambas favoritas das casas de apostas.
Por outro lado, un acontecemento relevante nesta semifinal foi a eliminación de Islandia, país que segundo as casas de apostas lograría entrar dentro do top 10 desta edición, rompendo así unha racha de 8 anos consecutivos na final. Os outros eliminados foron Malta, Irlanda, República Checa, Portugal, San Marino e Suíza.
El Reparador
El Reparador foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1886 e 1890.
Festival de Eurovisión 2015
Final
A Gran Final de Eurovisión celebrouse o sábado 23 de maio de 2015 no Wiener Stadthalle ás 21:00 horas CET, e estivo composta polos 10 clasificados da primeira e segunda semifinal, o Big 5 (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido), o país anfitrión Austria e, por primeira vez na historia e de xeito excepcional, Australia. Por iso, decidiuse aumentar a praza de 26 finalistas previstos á cifra de 27, o cal supuxo un récord histórico de participantes nunha final.
El Reparador
Historia e características
Subtitulado Periódico político, apareceu en 1886. Dirixido por Dodolino Trigo Paz, entre os seus redactores figurou Víctor Silva Posada.
Festival de Eurovisión 2015
Final
Tal como pasou coa semifinais, a orde de actuación na Gran Final foi decidida polos produtores tras coñecerse a identidade de todos os 20 semifinalistas clasificados e determinarse ao azar en que metade da gala actuarían xunto aos xa clasificados (primeira metade do 1-13 ou segunda metade do 14-27). Non obstante, durante a reunión de delegacións do 16 de marzo decidiuse por sorteo que o anfitrión, Austria, actuaría na 14ª posición.
Conchita Wurst, como gañadora da edición anterior, abreu a gala cantando a súa canción Rise like a Phoenix e Building Bridges xunto a un coro de nenos, as presentadoras do festival e o rapeiro austríaco Left Boy.
Cabe destacar que Letonia logrou a súa mellor posición dende 2005, Montenegro o seu mellor resultado (13ª posición) dende o seu debut en 2008 e Bélxica o seu mellor resultado despois de doce anos. Por outro lado, os cero puntos de Alemaña e Austria resultaron históricos. Dende que se instauraron as semifinais só un país obtivera cero puntos na votación da final, honor que recaía en Reino Unido na edición de 2003, e dende que está vixente o actual sistema de votación só en dúas ocasión houbo un empate de dous países clasificados en último lugar con cero votos. En 1997 (Noruega e Portugal) e en 1983 (España e Turquía). Ademais, Austria é o segundo país na historia que queda último sendo anfitrión, honor que obstentaba os Países Baixos quedando último no seu Festival de 1958 cun punto, polo que o país alpino pasa así de ser primeiro e gañador en Eurovisión 2014 a obter cero punto no 2015.
Finalmente, todos os membros do Big 5, a excepción de Italia, quedaron dentro dos peores clasificados: España no posto 21º, Reino Unido no 24º, Francia no 25º e Alemaña no 27º. Dos 40 países participantes no concurso, a maioría votou utilizando o sistema combinado de votación. Porén, San Marino entregou unicamente a votación do seu xurado debido ao baixo número de votos populares recibidos. Un caso particular viviu a votación en Macedonia e Montenegro, xa que o xurado foi descalifixado e só foi contabilizado o televoto, por presuntamente ter infrinxido as normas do festival.
12 puntos
A continuación móstranse os 12 puntos atribuídos a cada país:
Orde de votación
Debido a fallos técnicos durante a final, os países Portugal, Estonia e Xeorxia foron movidos ao final da votación.
12 puntos
A continuación móstranse os 12 puntos outorgados a cada país:
Detalle do televoto e o xurado
O 24 de maio de 2015, apenas finalizado o certame, a UER publicou os resultados oficiais tanto do público coma do xurado:
Semifinal 1
Por terceiro ano consecutivo, o gañador da primeira semifinal gañou tanto a votación do xurado coma do televoto: Rusia. Ademais, Bélxica foi dos favoritos para o xurado e para o televoto. Por útlimo, un total de 7 países pasaron tanto polo xurado coma polo televoto.
Na votación do xurado, Países Baixos foi unha das súas predileccións, alcanzando a quinta posición, pero coa opinión do público, que a colocou en penúltimo posto, quedou fóra da Gran Final. Do mesmo xeito ocorreu con Belarús, oitava para o xurado pero décimo terceira para o público. Mentes tanto, por parte do televoto, Serbia clasificouse grazas ao sétimo posto.
Semifinal 2
Os resultados da Segunda Semifinal demostran que Suecia, Letonia e Israel foron os favoritos tanto para o xurado coma para o televoto. Baixo o sistema mixto de votación, Malta e Irlanda quedaron fóra da final por decisión do público, mentres que Polonia (penúltima para o xurado) e Montenegro (décimo primeiro para o xurado) entraron dentro dos dez clasificados. Acerbaixán, polo contrario, clasificouse grazas aos expertos.
Gran Final
Segundo os resultados, Suecia gañaría para o xurado profesional con 353 puntos e para o televoto sería terceiro con 279, pero a combinación de ambas outorgoulle a vitoria final con 365 puntos. Esta disparidade entre ambos sectores de votación non ocorría dende o 2012. Pola súa parte, Italia foi a favorita para os telespectadores conseguindo 366 puntos, mentres que o xurado profesional a posicionou sexta con 171 puntos, clasificándoos terceiros con 292 puntos. Pola súa parte, a rusa Polina Gagarina foi segunda para o televoto e terceira para o xurado, conseguindo así a segunda praza na final con 303 puntos. Cabe destacar que os votos outorgados por Macedonia e Montenegro foron 100% tomados do televoto.
James Young
James Young, nado o 16 de agosto de 1995 en Flint, Míchigan, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Hapoel Tel Aviv BC israelí.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Young foi seleccionado na 17ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Boston Celtics. O 10 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Celtics. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Maine Red Claws, afiliado dos Celtics na NBA Development League.
Dioryctria mendacella
Dioryctria mendacella é o nome científico que recibe unha especie de lepidóptero.
James Young
Traxectoria profesional
O 5 de xaneiro de 2018, Young asinou cos Philadelphia 76ers. O 26 de marzo de 2018 foi cortado polos Sixers.
Dioryctria mendacella
Ciclo biolóxico
Trátase dun lepidópterio fortemente ligado ás coníferas, coma os piñeiros ou cedros. Durante a primavera e o outono é normal atopar na mesma piña larvas de diferente tamaño e diferente estadio larvario. O adulto pon os ovos illados nas piñas case maduras. Ó cabo de poucos días nacen as eirugas que penetran na piña facendo galerías irregulares. Na última fase larvaria, a eiruga baixa á terra e entérrase a pouca profundidade para crisalidar. En caso de que haxa moitas larvas a piña pode ser completamente destruída e inservible para calquera aproveitamento.
Galería de imaxes da Feira Medieval da Coruña
Feira Medieval da Coruña
Georges Braque
Georges Braque, nado o 13 de maio de 1882 e finado o 31 de agosto de 1963, foi un pintor e escultor francés, con Pablo Picasso un dos inventores do cubismo.
Traxectoria
Georges Braque naceu na Argenteuil, Francia. Medrou en Le Havre e estudou polas tardes na École de Beaux-Arts de 1897 a 1899.
Estudou en París cun decorador e recibiu o seu título de escultor no ano 1901. Ao ano seguinte comezou a frecuentar a "Academie Humbert", pintando alí ata o ano 1904, lugar onde coñeceu a Marie Laurencin e a Francis Picabia. No outono de 1907, coñeceu a Picasso, a quen veu case diariamente ata 1914, cando pola primeira guerra mundial se tiveron que separar.
Braque foi mobilizado e ferido na cabeza en 1915, recibiu a Cruz de Guerra e a Lexión de Honra. Durante dous anos, debido ás súas feridas non puido pintar.
Iago Losada
Iago Losada Balado, nado o 7 de febreiro de 1979 en Lugo, é un ex xogador profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,81 metros xoga na posición de base.
Nova Lituania
Nova Lituania é un filme lituano de 2019 dirixido por Karolis Kaupinis. Foi escollido como candidato de Lituania para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un xeógrafo lituano artella un plan para comezar unha colonia de ultramar antes do comezo da segunda guerra mundial.
Estadio Azteca
O Estadio Azteca é un estadio de fútbol situado en Santa Úrsula, Cidade de México, México. Ten unha capacidade de 104.000 espectadores para partidos de fútbol e ata 120.000 para concertos. Grazas ás 104.000 localidades do campo, este estadio é considerado o terceiro máis grande do mundo logo do Estadio Renungrado Primeiro de Maio de Pyongyang, Corea do Norte e do Salt Lake Stadium de Calcuta, India. Foi deseñado polos arquitectos Pedro Ramírez Vázquez e Rafael Mijares Alcérreca pra acoller os Xogos Olímpicos de 1968 e o Mundial de Fútbol México 1970.
Come as You Are
"Come as You Are" é un sinxelo da banda estadounidense de grunge Nirvana, editado o 3 de marzo de 1992 e sacado do seu segundo álbum Nevermind. Foi o segundo top 40 da banda, acadando o número 32 na lista Billboard Hot 100. O seu vídeo musical foi dirixido por Kevin Kerslake.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 45ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Luis Buñuel, director do filme gañador.]] Os seguintes 22 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 45ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Israel, España, Suecia e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Francia, co filme O discreto engado da burguesía, sendo a quinta vez que gañou o premio dende a súa creación.
Kuwait presentou un filme por primeira vez.
Arte cinética
miniatura|200px|Red Mobile de Alexander Calder, [[Montreal Museum of Fine Arts.]] miniatura|200px|Whirligig, de Lyman Whitaker. miniatura|200px| A Esfera de Soto en [[Caracas, Obra de Jesús Soto.]] A arte cinética é un estilo artístico que abarca obras onde o movemento ou a ilusión do movemento ten un papel destacado.
Nicolás Taboada Leal
Nicolás Taboada Leal, nado en Viveiro en 1798 e finado en Vigo o 4 de decembro de 1883 foi un médico, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo.
Traxectoria
Estudou Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela. Establecido en Vigo, en 1828 foi nomeado médico do hospital da Caridade. Foi o primeiro médico que diagnosticou un caso de cólera en España en 1853 e un dos impulsores, xunto con Velázquez Moreno, da instalación dun lazareto na illa de San Simón, na Ría de Vigo.
O seu fillo, Nicolás Taboada Fernández (1856-1899), poeta e periodista, foi tamén cronista da cidade. miniatura|esquerda|Placa da rúa adicada en Vigo. O 3 de abril de 1909 o concello deulle o seu nome a unha rúa da cidade. page=5|miniatura|dereita|Íntegro en [[pdf: Descripción topográfico-histórica de la ciudad de Vigo, su ría y alrededores.]]
Celestino Noguerol Fernández
Celestino Noguerol Fernández, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado secretario do concello de Chantada en 1907. Foi nomeado alcalde de Chantada na ditadura de Primo de Rivera e tomou posesión o 3 de outubro de 1923. Cesou no cargo en febreiro de 1924. Foi nomeado xuíz municipal de Chantada en 1928. Na II República foi elixido alcalde o 10 de marzo de 1934, cesando no cargo o 21 de outubro dese ano.
Vida persoal
Foi pai de Celestino e Jesús Noguerol Sierra.
Pobo casaco
Os casacos (en қазақ, قازاق, қазақтар) é un pobo turco que habita na parte sur de Europa Oriental, nos Montes Urais e nas partes norte de Asia Central (principalmente Casaquistán, pero tamén en partes de Uzbekistán, República Popular da China, Rusia e Mongolia). A identidade casaca é de orixe medieval e está fortemente construída a partir da fundación do Khanato Casaco entre 1456 e 1465, cando varias tribos baixo o goberno dos sultáns Zhanibek e Kerey marcharon do khanato de Abu'l-Khayr Khan.
Os casacos son descendentes dos turcos e de tribos mongois medievais – argyn, dughlat, naiman, jalair, xázaros, qarluq; os Kipchak e os cumanos, e outras tribos como os hunos, e antigos pobos iranianos como os sármatas, saka e escitas que poboaban o territorio entre Siberia e o Mar Negro e que quedaron en Asia Central cando os grupos nómades empezaron a invadir e conquistar a área entre os séculos V e XIII.
Os casacos foron un dos pobos que máis seriamente se viron afectados pola Fame soviética de 1932-1933, morrendo un 37% da poboación total.
Hifoloma de lamelas verdes
A hifoloma de lamelas verdes ou feixe de xofre (Hypholoma fasciculare) é un fungo basidomiseto da familia Strophariaceae. Adoita aparecer en feixes ou grandes grupos, dende a primavera até o inverno, principalmente sobre tocos de coníferas.
Descrición
Chapeu de hemisférico a plano-convexo, de até 7 cm de diámetro. Marxe excedente, incurvado, con restos do veo universal e gretado coa idade. Cutícula de cor amarela sulfurosa, coa zona central apardazada. O himenio está formado por lamelas apertadas e adherentes; presenta lamélulas. De cor amarela-sulfurosa ao principio, despois averdadas e por último pardo oliváceas a violáceas. O pé é cilíndrico, oco, fibriloso e curvado, de cor amarela; de 5 a 12 cm de lonxitude e de 0,5 a 1 cm de groso.
Hábitat e época de aparición do cogomelo
dereita|miniatura|220px|Feixe de xofre en Galiza
É un fungo saprófito; medra sobre madeira morta e tocos de piñeiros, sobreiras e caxigos polo outono. É moi frecuente en Galiza nos piñeirais, especialmente no sur do país.
Comestibilidade
É un fungo velenoso e moi tóxico, mais doado de identificar. A carne é amarelenta, de cheiro a iodo e sabor amargo.
Thomas Bernhard
Nicolaus Thomas Bernhard, nado en Heerlen o 9 de febreiro de 1931 e finado en Gmunden o 12 de febreiro de 1989, foi un escritor austríaco.
dereita|miniatura|Sinatura de Bernhard.
Premios
dereita|miniatura|200px|Tumba de Thomas Bernhard.
Pedro de Betanzos
Pedro, nado en Betanzos a finais do século XV e finado en 1570 en Chomes (hoxe en Puntarenas, Costa Rica), foi un misioneiro franciscano en América central.
Traxectoria
Orixinario de Betanzos. Ingresou en 1519 no convento franciscano da súa vila, e posteriormente viviu no do Val de Deus. Foi un dos primeiros misioneiros franciscanos na Capitanía Xeneral de Guatemala, e máis concretamente no territorio da actual Costa Rica; alí chegou arredor do 1550. Estaba dotado de gran capacidade para os idiomas, chegando a dominar entre outros o náhuatl, o quiché, o tz’utujil e o kaqchikel. Segundo os seus escritos, durante a súa vida xurdiu unha controversia entre os franciscanos e os dominicanos encol o uso do termo indíxena «Cabovil» como sinónimo de «Deus». Pedro de Betanzos insistiu en que non eran termos sinónimos, como si defendían os dominicanos, e sempre empregou a palabra «Dios» incluso ao escribir en linguas indias. Os franciscanos estaban no correcto, xa que os indíxenas non tiñan unha concepción do monoteísmo, e o termo facía referencia a unha "esencia espiritual" que permeaba o mundo, unha concepción máis próxima ao animismo e ao fetichismo; a polémica rematou coa prohibición aos dominicanos de usar o termo «Cabovil» por parte do seu visitador Tomás Casillas. Pedro de Betanzos foi tamén un dos autores dunha obra publicada en México e titulada "Arte, Vocabulario y Doctrina Christiana en Lengua de Guatemala"; foi a obra impresa máis antiga nalgunha lingua indíxena de Guatemala, pero non se conserva ningunha copia dela. Pedro de Betanzos foi tamén fundador da Igrexa en Nicaragua e Costa Rica, onde finou en 1570 en Chomes.
ASOBAL
A ASOBAL, acrónimo da Asociación de Clubes Españoles de Balonmano (en galego: Asociación de Clubs Españois de Balonmán), é unha asociación deportiva española sen ánimo de lucro fundada en 1984. Por delegación da Real Federación Española de Balonmán, a ASOBAL é a encargada de organizar as catro principais competicións masculinas de clubs do país: a Liga ASOBAL, a Copa ASOBAL, a Copa do Rei e a Supercopa.
The Codename
The Codename é unha banda de Funk Metal de Santiago de Compostela, formado en 1998.
ASOBAL
Na actualidade, a ASOBAL está integrada polos 16 equipos que disputan a máxima categoría do balonmán masculino español, aínda que a pertenza á asociación non é un requirimento indispensable para poder disputar esta categoría.
The Codename
Traxectoria
En 2005 gravaron unha Demo con catro cancións con letras en inglés, chamada Demo ´05. No ano 2009 publicouse o seu primeiro disco, Ciudadano Zero. Gravado e producido nos estudios PousadaSon conta con 10 temas en castelán que conforman unha obra conceptual. Ciudadano Zero supuxo para The Codename seren seleccionados, con dous dos seus temas, para a final do concurso "MúsicaXove'09", organizado polo Concello de Santiago e que abrangue a todos os grupos de locais de Ensaio de Galicia, resultando vencedores do concurso na final en directo.
ASOBAL
Competicións
Por delegación da Federación Española de Balonmán, a ASOBAL é a encargada de organizar as seguintes competicións:
The Codename
Traxectoria
No 2008 foron votados como o mellor directo na rede social Metalicia.
The Codename compartiron escenario con grupos coma Barón Rojo, Mägo de Oz, Warcry, El último ke Zierre, Def con Dos ou Aphonnic.
Nick Stahl
Nicolas Kent "Nick" Stahl, nado o 5 de decembro de 1979 en Harlingen, Texas, é un actor estadounidense. Acadou recoñecemento pola súa actuación no filme de 1993 The Man Without a Face converténdoo nun exitoso neno actor. Posteriormente comezou a interpretar papeis de adulto en In the Bedroom, Bully, Sin City, a serie da HBO Carnivàle, e o filme Terminator 3: A rebelión das máquinas, no que interpreta o papel de John Connor, orixinalmente interpretado por Edward Furlong.
Brandán de Birr
San Brandán de Birr, finado cara o 573, foi un dos primeiros santos monásticos irlandeses. Foi un monxe e, máis tarde, abade, durante o século VI. É coñecido como "San Brandán o Vello" para distinguilo do seu contemporáneo e amigo de Brandán de Clonfert. Foi un dos Doce Apóstolos de Irlanda, amigo e discípulo de San Columba. A súa festa celébrase o 29 de novembro.
Contexto
Nos primeiros anos da Igrexa en Irlanda a tradición druída entrou en declive pola chegada da nova fe. Floreceu o estudo do latín e o aprendizaxe da teoloxía cristiá nos mosteiros. Brandán foi alumno de san Finnian na escola monástica da abadía de Clonard. Durante o século VI, algúns dos máis importantes nomes da historia cristiá de Irlanda estudaron nesta abadía. Dise que o número medio de estudosos na institución chegaba aos 3 000.
Traxectoria
Brandán de Birr pertencía a unha familia da nobreza de Munster. Durante a súa estancia en Clonard, Brandán trabou amizade con Ciarán de Saigir e Brandán de Clonfert.
Vilagarcía
O topónimo galego Vilagarcía pode referirse a:
Todd Haynes
Traxectoria
Haynes comezou a ter interese polo cinema moi novo, e produciu unha curtametraxe, The Suicide (1978), mentres estaba no instituto. Na Universidade Brown estudou semiótica e alí dirixiu a súa primeira curtametraxe, Assassins: A Film Concerning Rimbaud (1985), inspirada polo poeta Arthur Rimbaud. Tras graduarse marchou a Nova York, onde se involucrou no cinema independente como produtor.
Debutou na longametraxe con Poison (1991), que lle valeu recoñecemento e controversia, pola súa exploración da homosexualidade e da figura do escritor Jean Genet.
En 2002 acadou un grande éxito de crítica e público con Far From Heaven (2002), melodrama ambientado na década de 1950 inspirado polos filmes de Douglas Sirk e con Julianne Moore e Dennis Quaid como protagonistas.
En 2011 dirixiu a miniserie Mildred Pierce, baseada na novela de James M. Cain, con Kate Winslet, e en 2015 foi candidato a varios premios por Carol, con Cate Blanchett e Rooney Mara.
Clemente III, antipapa
Guibert ou Wibert de Ravenna, nado en Parma en 1029 e finado o 8 de xaneiro de 1100 en Civita Castellana, foi antipapa desde o 25 de febreiro de 1080 até a súa morte.
Traxectoria
Con todo, debido ás campañas de Godofredo III, duque da Baixa Lorena, o arcebispo Anno de Colonia e San Pedro Damián, a igrexa rexeitou a Honorio II e recoñeceu a Alexandre II; probabelmente como resultado desas actividades, a emperatriz Agnes relevouno do cargo de chanceler imperial de Italia.
Os seguintes nove anos permaneceu cun perfil baixo, pero aparentemente continuou cultivando contactos dentro da corte de Alemaña, para 1072, o emperador Henrique IV, nomeouno arcebispo da sede vacante en Rávena. E, aínda que o papa Alexandre II era remiso a confirmar este nomeamento, foi convencido por Hildebrando para facelo, quizais como un acordo pacificador. Guibert tomou entón un xuramento de alianza cara ao Santo Pai e os seus sucesores sendo por isto colocado en Rávena en 1073.
Disputas co papa Gregorio
Pouco despois de que o papa Alexandre II morrese, Hildebrando foi elixido como o seguinte papa, sendo establecido como papa Gregorio VII o 29 de abril de 1073. Guibert asistiu ao concilio coresmal do papa Gregorio en marzo de 1074 levado a cabo en Roma, onde importantes leis foron en contra da simonía e da incontinencia do clero, pero pronto emerxeu como un dos líderes da oposición das reformas gregorianas.