cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ucronía
miniatura|dereita|300px|Mapa ficticio amosando a división política en 1964 nunha [[Europa onde a Alemaña nazi non foi derrotada na segunda guerra mundial.]] A ucronía é un subxénero literario da ficción especulativa (ou da ciencia ficción) referido a un tempo inexistente, non por ocorrer no futuro senón por ser unha visión alternativa deste debido a que a historia da humanidade transcorrera de xeito diferente a como de feito transcorreu. A trama transcorre nun mundo no cal a historia posúe un punto de diverxencia da historia tal e como a coñecemos. A literatura de historia alternativa fai a seguinte pergunta: "que acontecería se a historia tivese transcorrido de maneira diferente?" A maioría das obras do xénero están baseadas en eventos históricos reais, aínda que aspectos sociais, xeopolíticos e tecnolóxicos se teñan desenvolvido diferentemente. Malia que en certo grao toda a ficción pode ser descrita como "historia alternativa", un representante axeitado do subxénero contén ficción na cal un punto de diverxencia ocorre no pasado, facendo que a sociedade humana se desenvolva de maneira distinta.
Dende os anos 1950, este tipo de ficción fundiuse en gran parte cos tropos da ficción científica arredor do entrecruzamento de períodos históricos, tempo paralelo, viaxes entre historias/universos alternativos (ou coñecemento psíquico da existencia do "noso" universo por persoas noutro, como nas obras de Dick e Nabokov), ou ben en viaxes "cara a adiante" e "cara a atrás" no tempo resultando na partición da historia en dúas ou máis liñas temporais. Cruzamento de épocas, partición do tempo e temas da historia alternativa estiveron tan entrelazados que é imposíbel distinguilos individualmente. O libro de 1962 The Man in the High Castle de Philip K. Dick, no cal os nazis gañaron na segunda guerra mundial, é un dos exemplos mais famosos de historia alternativa, tendo marcado profundamente este xénero.
Trương Tấn Sang
Trương Tấn Sang, nado en Đức Hòa, provincia de Long An, Vietnam, o 21 de xaneiro de 1949, é un político vietnamita. Foi presidente do Vietnam de 2011 a 2016.
Ucronía
Etimoloxía
Ucronía é un neoloxismo que está baseado na palabra utopía (un lugar que non existe) e na palabra grega para "tempo", chronos. Unha uchronie, polo tanto, é definida como un tempo que non existe. Outro termo ocasionalmente utilizado (principalmente en castelán) é "alohistoria" (lit. "outra historia").
Móði e Magni
Na mitoloxía nórdica, Móði e Magni eran os fillos de Thor. Móði é fillo de Sif pero Magni é fillo de Járnsaxa. Este último ten un papel importante na mítica batalla de Thor contra Hrungnir. Os dous irmáns son mencionados entre os superviventes do Ragnarök no poema éddico Vafþrúðnismál.
Garmisch-Partenkirchen
miniatura|dereita|Garmisch-Partenkirchen Garmisch-Partenkirchen é un concello arraiano e alpino de Alemaña, capital do distrito homónimo, localizado na rexión administrativa da Alta Baviera, dentro do estado libre asociado de Baviera. O concello está situado na fronteira con Austria e conta con 26.000 habitantes (datos do 2010).
A cidade e as competicións deportivas
Garmisch-Partenkirchen é coñecida por ser un lugar especialmente axeitado para a práctica de deportes de inverno e foi sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1936. O estadio Große Olympiaschanze foi o local onde se realizaron as cerimonias de apertura e clausura, ademais de acoller as competicións do salto de esquí e un dos eventos do combinado nórdico. Nas proximidades da pista foran realizadas as probas do esquí cross-country
Chegou a ser nomeada sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1940 aínda que estes nunca se chegaron a lidar por mor da segunda guerra mundial. Foi a localización do Campionato Mundial de Esquí Alpino de 1978 e do 2011.
Tradicionalmente ten lugar todos os primeiros de xaneiro unha competición de saltos de esquí, dentro do Vierschanzentournee.
Garmisch-Partenkirchen é un importante destino de turismo deportivo especializado en esquí, snowboarding e sendeirismo.
Hino
Hino (日野市, ひのし, Hino-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situado no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 27,53 km² e a poboación de 180.806 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 6.570 h/km².
O concello de Hino limita cos concellos de Hachiōji, de Akishima, de Tachikawa, de Kunitachi, de Fuchū e de Tama.
Francisco de Asís
miniatura|Francisco de Asís pintado por [[Francisco de Zurbarán.]] miniatura|Imaxe de Francisco de Asís no [[convento de San Francisco de Louro.]]
Mocidade
Fillo do próspero comerciante Pedro Bernardone, o seu nome auténtico era Xoán, pero como o seu pai comerciaba moito con Francia, alcumárono Francesco. Durante a súa primeira mocidade, adicouse á diversión, á disipación e á ostentación: A súa fogosa xuventude fervía en pecados (Celano, Vida primeira). Amigo das tradicións cabaleirescas, participou nas guerras de Perugia; estivo prisioneiro un ano e, tras ser liberado, caeu enfermo. Recuperado, alistouse nas tropas de Gauthier de Brienne, pero volveu enfermar no camiño de Roma e retornou a Asís. Nese momento, volveuse máis meditabundo e ensimesmado. De vida refinada, sentía unha gran repulsa polas doenzas repugnantes, ata que un día se cruzou cun leproso e, vencendo o seu noxo, achegouse a el e bicouno. Isto cambiou a súa vida, comezou a atender enfermos nos hospitais e a facer esmolas: Vivía cos leprosos, lavaba os seus corpos infectos e curaba as súas úlceras purulentas (Celano, Vida primeira)
Desprendemento
Adoitaba ir orar ás aforas da vila, na igrexa de San Damián, onde escoitou unha voz que lle dicía: Francisco, repara a miña casa, pois xa ves que está en ruínas. Entón, crendo que a voz se refería ao edificio do templo no que oraba, decidiu contribuír á súa reparación e vivir alí como un anacoreta.
Cando volveu a Asís, recibiu as burlas dos seus paisanos, que se rían do seu aspecto desleixado e abandonado. O seu pai encerrouno e golpeouno e máis tarde obrigouno a comparecer perante o Bispo Guido de Asís. O bispo cominouno a que devolvese o diñeiro do seu pai, empregado en atender os pobres e enfermos e en reparar San Damián e díxolle que Deus non quere que a súa Igrexa goce de bens adquiridos inxustamente. Daquela Francisco sacou os vestidos e, quedando espido, dixo: os meus vestidos son do meu pai. Pedro Bernardone indignado abandonou o pazo episcopal.
Liberado de todos os bens e tras renunciar á herdanza do seu pai, ía polos camiños cantando louvanzas a Deus e bendicíndoo pola bondade e beleza das súas criaturas. Nin as malleiras dos bandoleiros ripábanlle a alegría. Cando volveu a Asís, despois de varios anos, atopou o desprezo e a xacarandaina. Alí retomou a idea de restaurar San Damián coas súas propias mans.
Primeiros discípulos
Tras este xesto, sentiu un grande entusiasmo interior que o impulsaba a predicar a conversión e a noticia alegre da paz do Señor. Empezou a ter discípulos e seguidores. O primeiro foi o rico comerciante Bernardo de Quintavalle que tras ler a Biblia con Francisco, decidiu repartir as súas riquezas entre os pobres. Vivían nunha cabana en Rivo Torto non lonxe de Asís.
En 1210, Francisco redactou a primeira regra franciscana e foron a Roma para que o Papa a aprobase. En Roma encontrou censura e incomprensión por parte das autoridades eclesiásticas, pero, unha vez analizada a regra, a sorpresa foi que consistía literalmente nas frases de Xesús sobre o desprendemento, a pobreza e a fraternidade, de xeito que se viron obrigados a aceptala. Inocencio III amosouse adverso, pero finalmente mandou chamar o mendigo e aprobou a regra.
En 1212, o abade de Monte Subiaso regaloulle Porziuncola. Francisco non quixo aceptar propiedade ningunha e considerouna como un préstamo, en sinal do cal leváballe aos monxes un canastro de peixes apañados nun regato veciño. A este agasallo os beneditinos responderon cun tonel de aceite. Este costume continuou dende entón.
Construíron humildes cabanas ao redor da igrexa e comezou a ensinar co exemplo e o bo humor a fraternidade, a cooperación, a pobreza e a penitencia. Entendía que era unha sedución demoníaca aceptar diñeiro, buscar a excentricidade ou excederse no xexún con perigo da saúde, aínda que se conta que el mesmo se botou a rolos na neve para vencer as tentacións carnais. Aos lacazáns chamábaos irmán mosca e ao seu corpo irmán asno. Porén, tiña un fondo amor pola natureza, particularmente polos animais e consideraba como irmás todas a criaturas. Os seus biógrafos contan que afastaba con delicadeza os vermes do camiño para que non fosen esmagados, que falaba coas andoriñas, que tiña un coelliño que o seguía no lago Trasimeno e que chegou a amansar un lobo que aterrorizaba os veciños. Aos irmáns que facían leña prohibíalles cortar toda a árbore para que renovasen os gromos; ao hortelán pedíalle que deixase na beira do horto franxas sen cultivar para que nacesen herbas e flores que evocasen a cantos as visen a fragrancia eterna.
Os seus discípulos gustaban de xogar cos nenos, atender enfermos, cantar e traballar manualmente nos máis diversos oficios. Percorrían as vilas e as aldeas e proclamaban que o Amor non é amado co fin de achegar as xentes a Xesucristo. Conseguían reconciliar inimigos e mesmo evitar conflitos armados como o caso da vila de Arezzo ao bordo dunha guerra civil. Difundían un afecto verdadeiro superior a todo amor, escribirá Celano, quen tamén recolleu as persecucións, crueldades e encarceramentos dos que foron vítimas, e que aturaban con paciencia, fortaleza e ledicia.
Tivo tamén seguidoras, entre as que salientou Clara de Asís, que profesaba un fondo amor e fascinación por Francisco. Fundou coas súa compañeiras unha orde contemplativa.
O islam
Francisco decidiu predicar aos musulmáns, nun momento no que Europa no Concilio de Letrán organizaba as cruzadas, pero tras embarcar rumbo a Siria, unha treboada devolveuno a Ancona. Unha enfermidade impediulle tamén ir a Marrocos. Por fin, en 1219, conseguiu chegar a Damieta, onde os cruzados combatían os musulmáns polo control da desembocadura do Nilo. Doído ao ver o embrutecemento moral dos cruzados, acordou pasar ao territorio islámico na busca do mesmo Sultán. O propio Malek-al-Kamil recibiuno e deulle hospitalidade por uns días, abraiado da audacia e da indefensión dos predicadores. Malia isto, fracasou no seu intento de converter a corte do Sultán. Volveu de Terra Santa cos ollos danados para sempre e unha malaria que xa non lle daría acougo.
A Orde
miniatura|Fioretti.
Francisco chamaba a súa Orde a dos Irmáns Menores, pero esta espallábase alén dos Alpes. En 1219, tivo lugar na Porziuncola o capítulo da Orde. Construíronse multitude de cabanas para acoller os delegados de toda Europa. Moitos delegados acusaron a Francisco de entregarse á aventura e pediron unha estrutura máis eficaz e sólida. Francisco defendeu con forza o camiño da sinxeleza e a humildade, exhortou os seus seguidores a que fosen, fronte os prudentes, pobres e toleiráns neste mundo e a confiar en Deus.
Rexeitou tamén, noutra ocasión, a proposta de solicitar poder predicar sen autorización dos bispos de cada diocese por onde facían camiño os seus predicadores. A desconfianza e a persecución por parte das autoridades relixiosas aconsellaban tal petición que se dirixiría ao Papa. Francisco explicou que o maior dos privilexios e non gozar de privilexio ningún.
Aproveitando a súa viaxe a Siria, os que quedaran como os seus vicarios, pretenderon asimilar a orde ás regras estruturadas da vida monástica do tempo. Isto supoñía unha relaxación e vivir comodamente en conventos. Cando retornou, Francisco considerou isto unha traizón ao seu espírito e negouse a entrar no convento de Boloña. Solicitou ao papa Honorio III que puxese o cardeal Ugolino (futuro Gregorio IX) como protector da orde e dispúxose a redactar unha nova regra.
Francisco renunciara a liderar a orde e en fronte tiña a frei Elías, o auténtico ministro xeral. Este facíase eco das protestas dos que reclamaban ter, cando menos, bens en común. Cando Honorio III aprobou a nova regra en 1223, esta recollía literalmente o redactado por Francisco que mantiña o seu espírito radical de pobreza, humildade e sinxeleza.
Redactou tamén unha regra para os laicos, os futuros terciarios franciscanos. El mesmo renunciou a ser sacerdote por considerarse indigno.
Non lle entusiasmaba que os seus irmáns se dedicasen ao estudo como era común nos monxes. Vía nisto un perigo de soberbia e dureza de corazón. Temía que o saber alimentara a vaidade, pero neste aspecto foi máis dubitativo e flexible.
Perfil
Afincado na oración, tivo experiencias místicas e sufriu de estigmas, algo que só revelou aos máis achegados.
Sometíase a un duro rigor, pero manifestaba unha alegría que lle inspiraba composicións líricas que chegaron ata nós como a louvanza á natureza (cántico do irmán sol) e o himno da paz, unha oración onde glosaba todo un programa para ser instrumento de gozo, perdón e reconciliación.
A súa tenrura polo Xesús neno e desvalido levouno a montar o primeiro belén ou nacemento, unha tradición que chegou aos nosos días. A tradición conta que foi peregrino a Santiago de Compostela onde se fixo amigo do galego Cotolai.
Os seus biógrafos, moi próximos aos feitos, como Tommaso da Celano non dubidan en atribuírlle prodixios milagrosos que falan do seu amor á natureza e a súa capacidade de sandar os doentes e serenar os inimigos. Este caracterizaba a Francisco e os seus seguidores como persoas de risa modesta, rostro festivo, ollo sinxelo, actitude humilde, lingua benigna, e resposta serena; concordes no ideal, dilixentes no servizo e infatigables nas obras; libres e destemidos, non buscaban a protección de ninguén (Vida primeira).
Morte
Os seus derradeiros anos foron dun progresivo debilitamento. A piques de finar, pediu que o levasen a Porziuncola. Solicitou parar para adiviñar, máis que albiscar, por mor da cegueira, a paisaxe de Asís e comeu un pastel pedindo perdón ao irmán corpo polo mal que o tratara. Rogou que se cantase o cántico ao irmán sol e expresou o seu desexo de ser soterrado no cemiterio dos criminais no Colle d´Inferno. Fixo que o puxesen espido sobre a espida terra (Celano, Vida segunda) e deu a benvida á irmá morte.
Veneración
San Francisco de Asís recibe veneración como santo na Igrexa católica logo da súa canonización polo papa Gregorio IX o 16 de xullo de 1228, tan só dous anos logo do seu pasamento.
A súa festividade celébrase o 4 de outubro, sendo un dos santos presentes no calendario romano xeral, cunha Memoria obrigatoria. Dentro da Comuñón Anglicana, a Igrexa de Inglaterra, a Igrexa Episcopaliana dos Estados Unidos e a Igrexa Anglicana do Canadá tamén celebran a súa festa o 4 de outubro. Esta foi a data elixida para conmemorar o Día Mundial dos Animais, instaurada en 1929 por iniciativa da Organización Mundial de Protección Animal nun congreso celebrado en Viena.
É o patrón da parroquia dos Tilos (concello de Teo).
Río Sor
O río Sor é un curso fluvial galego da vertente cantábrica, cuxo percorrido é fronteira natural das provincias de Lugo e A Coruña ata que desemboca na Ría do Barqueiro.
Fórmano dous pequenos ríos, o Tras da Serra que nace na Veiga da Nata, no concello das Pontes de García Rodríguez, e o Santar, que nace en terras de Muras. Os dous xúntanse na Ribeira da Señora en Ambosores, parroquia á que dan o nome.
A partir da súa formación, o río Sor baña terras do concello coruñés de Mañón pola súa esquerda, e dos concellos lugueses de Ourol e O Vicedo pola súa dereita.
Etimoloxía
A raíz sar- “fluír, discorrer” dá nomes en diferentes linguas indoeuropeas, coma no sánscrito sará- “líquido, fluído”, sarít- 'regato', grego oros e latín serum “líquido leitoso”. Hidrónimos derivados desa raíz, encontrámolos na fonte Sar (Santa María del Campo, Burgos); o regato Sarrión (Coaña, Asturias) Sariego (Sariego, Asturias); regato da Sara (Rodeiro, Pontevedra), Sarria (Lugo); a fonte de Sora (Langás, Zaragoza); e coa alteración /S/ inicial do árabe temos por exemplo o río Jarama. Tamén existe o río Sarno no golfo de Nápoles e máis o célebre afluente do Rin, Sarre no francés e Saar no alemán.”
Cadea pesada das inmunoglobulinas
miniatura|Diagrama esquemático dun anticorpo típico que mostra dúas cadeas pesadas de Ig (azuis) unidas por [[ponte disulfuro|pontes disulfuro a dúas cadeas lixeiras de Ig (verdes). Móstranse tamén os dominios constante (C) e variable (V).]] miniatura|Molécula de anticorpo. As dúas cadeas pesadas están coloreadas en vermello e azul e as lixeiras en verde e amarelo. A cadea pesada das inmunoglobulinas (IgH) é a subunidade polipeptídica grande e máis pesada dun anticorpo (inmunoglobulina).
Un anticorpo típico está composto por dúas cadeas pesadas de inmnoglobulina (Ig) e dúas cadeas lixeiras. Hai varios tipos de cadea pesada que definen a clase ou isotipo dun anticorpo. Estes tipos de cadeas pesadas varían entre diferentes animais. Todas as cadeas pesadas conteñen unha serie de dominios de inmunoglobulinas, xeralmente cun dominio estrutural variable (VH), que é importante para a unión do antíxeno e varios dominios constantes (CH1, CH2 etc.). A produción da cadea pesada viable é un paso clave na maduración da célula B. Se a cadea pesada pode unirse a unha cadea lixeira surrogada e moverse á membrana plasmática, entón a célula B en desenvolvemento pode empezar a producir a súa cadea lixeira.
A cadea pesada non sempre ten que unirse a unha cadea lixeira. Os prelinfocitos B poden sintetizar a cadea pesada en ausencia de cadea lixeira, o cal despois pode permitir que a cadea pesada se una a unha proteína de unión á cadea pesada.
Clases
Hai cinco tipos de cadeas pesadas de inmunoglobulina de mamíferos: γ, δ, α, μ e ε. Definen a clase de inmunoglobulina, que pode ser, respectivamente: IgG, IgD, IgA, IgM e IgE.
Rexións
Cada cadea pesada ten dúas rexións:
Vacas
As vacas (Bos taurus), mostran unha variación do tema xeral en mamíferos na cal a rexión CDR H3 da cadea pesada se adaptou a producir un repertorio diverxente de anticorpos que presenta unha superficie de interacción co antíxeno de "talo e pomo" en vez da superficie máis habitual de punta bivalente. A CDR bovina é especialmente longa e contén atributos de secuencia únicos que favorece a produción de residuos de cisteína apareados durante a hipermutación somática. Así, onde nos humanos o paso da hipermutación somática afecta ao proceso de recombinación V(D)J, ao proceso afectado en vacas é a creación de diversas pontes disulfuro e a xeración de conxuntos únicos de bucles que interaccionan co antíxeno. Un impulsor evolutivo co que se especula para esta variación é a presenza dun ambiente microbiano moito máis diverso no sistema dixestivo da vaca como consecuencia de ser un ruminante e ter unha ampla flora microbiana no tubo dixestivo.
En peixes
Os peixes mandibulados parecen ser os animais máis primitivos que poden fabricar anticorpos como os descritos nos mamíferos. Porén, os peixes non teñen o mesmo repertorio de anticorpos que posúen os mamíferos. Ata agora identificáronse tres tipos de cadeas pesadas de Ig nos peixes óseos.
Similar á situación observada nos peixes óseos, identificáronse tres tipos de isotipos de cadea pesada de Ig en peixes cartilaxinosos. Coa excepción de μ, estes isotipos de cadea pesada parecen ser únicos dos peixes cartilaxinosos. Os anticorpos resultantes denomínanse IgW (tamén chamados IgX ou IgNARC) e IgNAR do inglés (immunoglobulin new antigen receptor ou receptor de antíxeno novo de inmunoglobulina). O último tipo é un anticorpo de cadea pesada, un anticorpo que carece de cadeas lixeiras, e pode utilizarse para producir anticorpos de dominio sinxelo, os cales son esencialmente o dominio variable dun IgNAR.
A IgW tamén se encontrou no grupo dos peixes de aletas lobuladas como os celacantos e os peixes pulmonados. A IgW1 e a IgW2 nos celacantos ten unha estrutura (VD)n-Jn-C usual e tamén ten un gran número de dominios constantes.
En anfibios
As ras poden sintetizar IgX e IgY.
Harland and Wolff
Harland and Wolff Heavy Industries Ltd., coñecida como Harland and Wolff, é unha empresa británica con sede en Belfast, Irlanda do Norte. A súa especialidade é a construción naval, creación de proxectos de enxeñaría e despedazamento de barcos. Foi no estaleiro de Harland and Wolff onde se construíron a maior parte dos barcos da White Star Line, entre os que están o RMS Titanic e os seus irmáns o RMS Olympic e o HMHS Britannic.
Historia
miniatura|esquerda|Traballadores saíndo da grella de Queen's Road a comezos de [[1911. O RMS Titanic pódese observar ao fondo.]] Harland and Wolff creouse en 1861 a mans de Edward James Harland e Gustav Wilhelm Wolff.
Tras comprar a grella de Hickson, Harland fixo do seu asistente Wolff o seu socio na empresa. Wolff era sobriño de Gustavus Schwabe, un financeiro de Hamburgo, que encargou os tres primeiros barcos á nova empresa. Harland tivo éxito no negocio grazas a varias innovacións, destacando a substitución das cubertas superiores de madeira por outras de ferro que aumentaban a forza dos barcos e aumentaba a súa capacidade.
En 1912, a compañía adquiríu outra iarda en Glasgow, Escocia. Mercou o London & Glasgow Engineering & Iron Shipbuilding Co's Middleton o Govan New Shipyards en Govan e Mackie & Thomson's Govan Old Yard.
Os anos da guerra
Durante a primeira guerra mundial, Harland and Wolff construíu monitores e cruceiros, entre os que está o HMS Glorious. En 1918 a empresa abriu un novo estaleiro na parte oriental da Canle de Musgrave, que foi nomeado o East Yard. Este estaleiro especializouse na produción masiva de buques segundo o modelo desenvolto durante a primeira guerra mundial.
A empresa iniciou unha filial subsidiaria para a fabricación de avións en 1936. O seu primeiro encargo foi o da construción de 189 bombardeiros Handley Page Hereford para a Royal Air Force.
Durante a segunda guerra mundial, o estaleiro estivo ocupado coa construción de 6 portaavións, 2 cruceiros (entre o que está o HMS Belfast) e outros 131 buques de guerra; tamén adicouse á reparación duns 22 000 barcos. O estaleiro de Queen's Island foi bombardeado pola Luftwaffe, entre abril e maio de 1941 causando danos nas instalacións de construción naval e destruíndo a factoría de avións.
Posguerra e declive
Co aumento da potencia dos avións a reacción a finais de 1950, a demanda de barcos diminuíu. Isto, sumado a competencia dos estaleiros xaponeses, provocou algunhas dificultades na industria naval británica. O último barco que a empresa botou foi o MV Arlanza para a Royal Mail Line en 1960 mentres que o último barco construído foi o SS Canberra nese mesmo ano.
Na década de 1960, o Goberno Británico iniciou a promoción dos préstamos e subvencións aos estaleiros británicos para conservar postos de traballo. Parte deste diñeiro utilizouse no financiamento da modernización do estaleiro, o que permitía a construción do barco mercante máis grande xamais construído. Porén, tras varios problemas a empresa viuse obrigada a nacionalizarse en 1977 como parte de British Shipbuilders.
A finais da década dos 90, o estaleiro pasou a formar parte do equipo aeroespacial da Royal Navy.
Reestruturación
dereita|miniatura|250px|O guindastre de Harland and Wolff en [[Belfast.]] Ante as múltiples competencias, Harland and Wolff viuse obrigada a ampliar os seus negocios, centrándose menos na construción naval e máis no deseño e na enxeñaría estrutural, así como da reparación de barcos. Isto levou a Harland and Wolff á construción de numerosas pontes tanto no Reino Unido como en Irlanda, baseándose no éxito obtido coa súa primeira obra civil, a ponte de Foyle e outras como a restauración do Ha' Penny Bridge de Dublín.
Nampa, Idaho
Nampa é unha cidade do estado de Idaho dos Estados Unidos. Con 85 930 habitantes é a meirande localidade do condado de Canyon. Está situada a 32 km ao oeste de Boise e a 10 km ao oeste de Meridian e forma parte da área metropolitana de Boise-Nampa.
Xeografía
Segundo a oficina de censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 81,17 km². Destes, 80,78 km² é terra e 0,2 km² é auga.
Fernando Afonso
Fernando Afonso foi fillo e herdeiro de Afonso VIII, rei de Galiza e León, e da súa primeira esposa a raíña Teresa de Portugal.
Descendía por liña directa de Raimundo de Borgoña, Conde de Galiza, iniciador da dinastía borgoñona na península ibérica. Por vía paterna era bisneto do emperador Afonso VII e neto do rei Fernando II de Galiza e León; por vía materna era bisneto de Afonso Henriques, primeiro rei de Portugal, e neto do fillo deste Sancho I.
Afonso VIII e Teresa de Portugal
Este matrimonio supuña unha alianza galego-portuguesa indesexada polo Reino de Castela, reino co que desde o comezo do seu reinado, Afonso VIII mantivo tensas relacións De feito, no momento da súa subida ao trono, Castela apoiou a pretensión de Urraca López de Haro, viúva de Fernando II, de coroar rei o seu fillo Sancho, medio irmán de Afonso. Aproveitando a disputa sucesoria, Afonso de Castela (coñecido historiograficamente tamén como Afonso VIII ) apoderouse de valiosas vilas e castelos na fronteira leonesa. O rei Afonso tivo que negociar a paz para rematar cos problemas internos do reino chegando mesmo a humillarse bicando a man do seu primo Afonso de Castela.
Atendendo os intereses casteláns, e coa excusa da consanguinidade do casal, o papa Celestino III anulou o casamento de Afonso e Teresa. O papa pronunciou senteza de excomuñón contra Afonso VIII e Sancho I de Portugal mentres durase o matrimonio e promulgou un interdito nos dous reinos. O rei galego tivo que aceptar a separación, non sen antes conseguir que a Igrexa recoñecese a lexitimidade dos tres fillos nacidos do matrimonio.
No ano 1195, Teresa e a súa filla Aldonza, abandonaron o reino con dirección á corte portuguesa, Sancha permaneceu xunto ao seu pai e aínda que a documentación histórica non indica o destino de Fernando Afonso, o máis probábel é que fose tamén criado en Portugal na corte do seu avó Sancho.
Afonso VIII e Berenguela de Castela
A presión conxunta do Papado e o Reino de Castela quebrantou a alianza con Portugal e obrigou a Afonso VIII a tomar por esposa a Berenguela, filla do rei de Castela, no ano 1197. As fortalezas usurpadas na fronteira de León foron postas como dote de voda e mantivéronse baixo control castelán.
Deste novo matrimonio naceu outro Fernando, futuro rei Fernando III, que pasou a ser considerado neste período o lexítimo herdeiro do reino.
A chegada ao papado no ano 1198 do papa Inocencio III mudou a política de alianzas dos reinos cristiáns peninsulares. O novo papa anulou o matrimonio entre Berenguela e Afonso VIII acusando o rei castelán de aproveitarse da debilidade do reino galego para impoñer como herdeiro do trono o seu neto Fernando de Castela diante do fillo máis vello do rei, Fernando Afonso.
A separación marital produciuse no ano 1204. Berenguela e o seu fillo, abandonaron o reino galaico con dirección a Castela, onde en 1214 é nomeada rexente durante a minoridade do herdeiro, o infante Henrique. Falecido este en 1217, Berenguela é nomeada raíña, mais cede axiña o trono ao seu fillo Fernando. Malia os esforzos do papa Inocencio, as fortalezas usurpadas na fronteira leonesa non foron devoltas senón traspasadas nunha estrataxema legal, de Berenguela ao seu fillo.
Coa anulación por segunda vez do casamento de Afonso VIII, o seu primoxénito Fernando Afonso pasou a ser considerado novamente o herdeiro da coroa. A corte Castelá reaccionou propondo o seu casamento con outra das fillas do rei, a infanta Mafalda. miniatura|Afonso VIII, rei "Legionensium et Gallecie" (rei dos leoneses e Galicia) nunha miniatura do Tumbo A. Catedral de Santiago. Século XIII.|alt=
Morte do Rei Sancho de Portugal
No ano 1211 finou o rei portugues Sancho I, avó de Fernando Afonso. O seu sucesor, Afonso II tentou incrementar o patrimonio da coroa impedindo que o clero adquirise imóbeis e asumindo o control das terras das súas irmás, Mafalda, Sancha e Teresa, incrumprindo o testamento do seu pai. Teresa, os seus fillos, e a nobreza descontenta, abandonaron Portugal e reclamaron o apoio de Afonso VIII. Este, desprazou o seu exército á fronteira do Douro, cos nobres portugueses colocados nominalmente baixo o mando do seu fillo Fernando, e invadiu Portugal en marzo de 1212. A incursión militar chegou até Coímbra e rematou coa derrota do exército de Afonso II na batalla de Portela de Valdévez, despois da cal o papa Inocencio III ordenou aos arcebispos de Compostela e Toledo que intervisen para restablecer a paz
Desde a morte de Sancho I e o regreso á corte do seu pai de Fernando Afonso, a súa aparición na documentación rexia é constante e concedendolle sempre a máxima relevancia, evidenciando a súa posición como herdeiro do trono. Así, no mes de abril de 1211, pai e fillo consagran xuntos a Catedral de Santiago, no ano 1213 Fernando é denominado en varios diplomas "primogenito", e chega a asinar documentos diante do nome do rei e mesmo a facelo en solitario.
Morte e sepultura
En agosto de 1214, sen que as fontes históricas aclaren como, falece o infante Fernando á temperá idade de 22 anos. A súa morte deixou o seu medio irmán, Fernando de Castela, como primeiro varón na liña sucesoria. Un suceso sospeitosamente afortunado para el, similar ao que o levou a alcanzar o trono castelán en 1217, cando o seu tío Henrique I de Castela morre ao caerlle unha tella na cabeza mentres xogaba no pazo dun bispo afín a Berenguela.
Banja Luka
Banja Luka é a segunda cidade de Bosnia e Hercegovina cunha poboación de 196 500 habitantes. É tamén a capital da República Serbia e o principal centro da rexión coñecida como Bosanska Krajina. A cidade localízase no noroeste de Bosnia, na ribeira do río Vrbas.
Historia
Hai evidencias da presenza romana na rexión durante os primeiros séculos da nosa era, e mesmo un antigo forte no centro da cidade. Os eslavos asentáronse na rexión no século VII e a primeira mención á cidade data de 1494. Durante o goberno otomán Banja Luka foi a capital da provincia de Bosnia, e a fins do século XVI a cidade desenvolveuse enormemente grazas a Ferhat Pasa Sokolovic, que posibilitou que Banja Luka se convertese nun dos centros comerciais e políticos de Bosnia, no século XIX produciuse unha forte emigración serbia nos arredores, pero a cidade permaneceu sendo de maioría musulmá.
Logo do establecemento da República Serbia, Banja Luka converteuse de facto no centro da entidade (oficialmente en 2003). Calcúlanse en 70 000 os croatas e bosníacos que tiveron que deixar o municipio entre 1992 e 1995 como parte da limpeza étnica que sufriu a República Serbia, ademais moitos serbios opostos á guerra e á política da República Serbia tamén tiveron que marchar da cidade. As 16 mesquitas da cidade, que databan do século XV e XVI, destruíronse na guerra e aínda non se reconstruíron, en parte pola oposición dunha parte dos serbios.
Xeografía
Banja Luka ocupa uns 96,2 km² na parte noroeste de Bosnia, no río Vrbas. A media de altitude da cidade é de 163m por riba do nivel do mar, e está rodeada de outeiros.
A zona que rodea a cidade componse de bosque, ademais hai importantes montañas un poco máis lonxe. Banja Luka está construída no val homónimo, que se atopa nunha zona de transición entre montañas altas e baixas. Os cumios máis importantes son Manjača (1 214 metros), Čemernica (1 338 metros) e Tisovac (1 172 metros). Todos eles forman parte dos Alpes Dináricos.
Clima
Banja Luka posúe un clima continental, con invernos fríos e veráns cálidos. O mes máis caloroso é xullo, cunha temperatura media de 21,3 Cº, mentres que as temperaturas máis baixas son en xaneiro, cunha media duns 0,8 Cº.
As precipitacións anuais en Banja Luka son de 988 mm. Esta cidade ten unha media de 143 días chuviosos ó ano. Por mor da alta latitude na que se atopa, neva varias veces tódolos anos. Padece de fortes ventos procedentes do norte e do nordeste.
Marcus Lucius Annaeus Seneca
Marco Lucio Anneo Séneca (Marcus Lucius Annaeus Seneca), tamén coñecido coma Séneca o vello, nado en Corduba no 54 a. C. e finado cara ao 39, foi un orador romano e escritor.
San Bernardino
San Bernardino é unha cidade do estado de California, Estados Unidos. Forma parte da área metropolitana Riverside (ás veces chamada Inland Empire). E tamén é a sede do condado de San Bernardino. A súa poboación en 2010 era de 209.924 habitantes. No 2006 foi a décima oitava cidade máis grande de California e no 2010 a 100º máis grande dos Estados Unidos.
Diñeiro
dereita|miniatura|250px|[[Billete de 5 euros.]]
Marcus Lucius Annaeus Seneca
Traxectoria
Naceu nunha familia influente da orde ecuestre. O seu praenomen é descoñecido, aínda que se acepta a conxectura de Rafael de Volterra de chamalo Marco. Durante unha longa estancia en Roma, Séneca acudiu ás lecturas de oradores e retóricos famosos, mentres se preparaba para unha carreira como avogado. o seu orador ideal foi Cicerón, desaprobando o costume da súa época polas florituras oratorias.
San Bernardino
Historia
A historia de San Bernardino comeza nos primeiros anos do século XIX. Os misioneiros españois foron os primeiros poboadores da rexión. Elixiron o fértil val ao pé dunha gran cordilleira. O pai Francisco Dumetz fixo a súa última viaxe de misión de San Gabriel ao val de San Bernardino o 20 de maio de 1810 e creou un altar para intentar converter aos indios que vivían alí.
Marcus Lucius Annaeus Seneca
Traxectoria
Durante a guerra civil romana, permaneceu en Corduba, o que lle privou de escoitar os discursos de Cicerón, sendo probable que as súas simpatías, do mesmo xeito que ocorreu con outros moitos cordobeses, estivesen con Pompeio.
Diñeiro
O diñeiro, cartos ou capital é calquera artigo ou rexistro verificable que se acepta xeralmente como pago de bens e servizos e reembolso de débedas, como poden ser os impostos, nun país ou contexto socioeconómico determinado. As principais funcións que distinguen o diñeiro son as de medio de cambio, unidade de conta, depósito de valor e, en ocasións, o estándar de pago aprazado.
San Bernardino
Historia
En 1819, a misión de San Gabriel estableceu o Rancho de San Bernardino na área. A preocupación principal dos misioneiros era o benestar espiritual dos indios, pero tamén tomaron parte no seu ben material, ensináronlle a traer auga de Mill Creek e as mellores maneiras para plantar e regar os cultivos.
Marcus Lucius Annaeus Seneca
Traxectoria
Tivo tres fillos coa súa esposa Helvia de Corduba: L. Annaeo Novato, adoptado polo amigo do seu pai o orador Xuño Galio, e posteriormente chamado Lucio Xuño Galio; Lucio Anneo Séneca, o filósofo e Marco Anneo Mela, pai do poeta Marco Anneo Lucano.
San Bernardino
Historia
Porén, todas as misións foron cerradas por decreto do gobernador de California Figueroa en 1834 e o período da misión chegou a súa fin. Pero coa súa desaparición naceron os grandes ranchos españois. A abandonada misión non permaneceu vacante durante moito tempo e converteuse axiña nun importante cargo na ruta comercial coñecida como o camiño do español. Pioneiros como Kit Carson e Jedediah Smith, entre outros, pasaron moito tempo no val durante eses anos. Os ranchos mantivéronse nun constante estado do excitación de todas as festas, rodeos, carreiras de cabalos e celebracións das festas relixiosas.
Marcus Lucius Annaeus Seneca
Traxectoria
Ao morrer antes de que o seu fillo fose exiliado por Claudio no ano 41, e as últimas referencias nos seus escritos son inmediatamente posteriores á morte de Tiberio, estímase que morreu no ano 39.
Obras
A unha idade avanzada, a petición dos seus fillos, preparou, de memoria, unha colección de distintos temas ecolares e o seu tratamento por oradores gregos e romanos. Estes presentáronse en dez libros de controversias (casos legais imaxinarios), nos que se discuten setenta e catro casos, dándose a opinións dos retóricos sobre cada caso desde distintos puntos de vista, a súa división en distintas preguntas simples (divisio) e, finalmente, os mecanismos para facer aparecer o negro como branco e as circunstancias atenuantes (cores).
Cada libro tiña un prefacio como introdución, no cal as características dos retóricos individuais eran discutidos dun xeito animado. O traballo está inconcluso, pero as partes en branco poden ser llanadas de certa forma coa axuda dos epitomes realizados nos séculos IV e V para o uso das escolas. Elementos románticos foron utilizdos na colección de anécdotas e contos chamada Gesta Romanorum. Nos libros I, II, VII, IX e X tense tanto o orixinal como o epítome. Nos restantes unicamente disponse dos epítomes. Ata coa axuda dos mesmos, só sete prefacios están dispoñibles.
As Controversiae estaban complementados polos Suasorie (exercicios de oratoria), na que se discutía sobre as cousas que se debería ou non facer. A totalidade da obra forma o estudo máis importante sobre a historia da oratoria moderna.
Séneca tamén foi o autor dun traballo histórico sobre a Historia de Roma, desde o inicio da guerra civil ata case a súa propia morte, que foi publicado polo seu fillo. Do mesmo coñécese parte pola obra de Lucio Anneo Séneca De vita patris, cuxo inicio foi descuberto por Barthold Georg Niebuhr. A autoría dos traballos do pai foi outorgada ao fillo durante a idade media, ata que foi vindicado por Rafael de Volterra e Xusto Lipsio.
Diñeiro
O diñeiro foi historicamente un fenómeno de mercado emerxente que posuía valor intrínseco como mercadoría; case todos os sistemas monetarios contemporáneos baséanse en diñeiro fiduciario sen respaldo e sen valor de uso. En consecuencia, o seu valor derívase por convención social, ao ser declarado por un goberno ou entidade reguladora de curso legal; é dicir, debe ser aceptado como forma de pago dentro das fronteiras do país, para "todas as débedas, públicas e privadas", é o caso do euro, a modo de exemplo, na Comunidade Económica Europea.
Como medida do valor permite facer comparacións entre os diferentes bens e servizos. Como reserva de valor permite ser gardado indefinidamente sen que se deteriore nin perde ningunha das súas características co paso do tempo.
En xeral, é necesario que aquilo que se faga servir como diñeiro sexa escaso, xa porque se utiliza un ben naturalmente escaso, como o ouro ou outros metais preciosos, ou ben porque se fai artificialmente escaso, como sería o caso das moedas e billetes.
Na actualidade, o diñeiro é unha abstracción, polo menos nas sociedades industrializadas. A maior parte da reserva monetaria dun país non existe fisicamente, senón como entidade contable. As moedas e billetes (o diñeiro en efectivo) son o tipo de diñeiro físico máis habitual hoxe en día, aínda que os materiais como o ouro ou a prata aínda manteñen as propiedades esenciais do diñeiro. A comezos do século XXI, o uso do diñeiro electrónico (tarxetas de crédito ou débito) é cada vez máis frecuente nos países industrializados. Para determinar a cantidade de diñeiro existente utilízanse os agregados monetarios.
Funcións
miniatura|dereita|Imaxe de mostra dunha [[tarxeta de caixeiro automático ficticia. A maior parte do diñeiro do mundo existe só como números contables que se transfiren entre computadores financeiros. Diversas tarxetas de plástico e outros dispositivos dan aos consumidores individuais o poder de transferir electronicamente ese diñeiro desde e cara ás súas contas bancarias, sen necesidade de utilizar moeda.]] Os cartos son un instrumento de pagamento xeralmente aceptado por membros da comunidade na solución dunha compra, un beneficio ou unha débeda. En Money and the Mechanism of Exchange (1875), William Stanley Jevons analizou o diñeiro en termos de catro funcións: un medio de cambio, unha medida común de valor (ou unidade de conta), un patrón de valor (ou patrón de pago diferido), e un depósito de valor. En 1919, as catro funcións do diñeiro de Jevons resumíanse na copla:
Esta coplas sería máis tarde moi populares nos libros de texto de macroeconomía. Na actualidade, a maioría dos libros de texto modernos só enumeran tres funcións:
Algúns autores consideran que a capacidade de transformar as débedas e pasivos, incluídos os impostos, é unha cuarta función nomeada "descarga" da moeda.
O diñeiro está caracterizado pola confianza dos seus usuarios na persistencia do seu valor e a súa capacidade de servir como medio de intercambio. Por tanto, ten dimensións sociais, políticas, psicolóxicas, xurídicas e económicas.
San Bernardino
Historia
A maior ameaza para os ranchos eran os ataques para roubar o gando por tribos de indios do deserto. Xeralmente feitas durante a lúa chea, estes ataques podían acabar co rabaño enteiro dun rancho e moitos rancheiros finalmente saíron da zona. O roubo continuou ata que unha comunidade de case 500 mormóns chegaron ao Val en 1851. Os pioneiros relixiosos, que quería expandir o imperio relixioso de Brigham Young, mercaron 35000 hectáreas do Rancho de San Bernardino en 1851. Informados xa das historias sobre os ataques dos indios, os mormóns construíron unha muralla arredor do rancho. As familias viviron dentro da muralla durante os primeiros anos, cultivaban trigo e outros cultivos fóra e construíron un muíño dentro da edificación. Posto que os mormóns non criaban gando ou cabalos, os indios xa non eran unha ameaza e pronto as familias puideron mudarse e construír as súas propias casas.
No outono de 1852, o coronel Henry Washington, un inspector de Estados Unidos, mandou erixir un monumento na cima do Monte San Bernardino. A comunidade prosperou e en 1854 incorporouse oficialmente na cidade de San Bernardino. A poboación desta época era de 900-1200 mormóns. San Bernardino era un poboado no que non estaba permitido o xogo nin a bebida.
En 1857 marcharon algúns mormóns por problemas económicos, mentres que outros optaron por permanecer. Nos seis anos nos que os mormóns seguiron a súa misión do Rancho de San Bernardino fixeron numerosos logros, como establecer unha rede de estradas, escolas, tendas e un forte goberno.
En 1860 descubriuse ouro en Holcomb Valley, polo que os homes atravesaron as montañas San Bernardino para probar a súa sorte na busca. Por un tempo, Belleville, en Holcomb Valley, foi a cidade máis grande no sur de California con 10.000 habitantes, e case se converteu na sede do condado, perdendo ante San Bernardino por tan só un voto. Os tempos eran ásperos e duros, igual que os homes que chegan en busca de riquezas rápidas, e numerosos problemas internos azoutaban aos poboadores. A comunidade sobreviviu e a biblioteca e outras asociación foron creadas neste momento.
Nos últimos anos do século XIX, as ferroviarias chegaron a San Bernardino, pasando de ser un poboado a unha cidade emprendedora. A competencia entre os ferrocarrís desencadeou unha guerra de tarifa. Cando o ferrocarril de Santa Fe estableceu un vínculo transcontinental en 1886, o val prosperou. A poboación duplicouse, de 6.150 en 1900 a 12.779 en 1910, ano no que se organizou por primeira vez a cámara de comercio de San Bernardino.
Un sinal ben coñecido do Val de San Bernardino é a punta de frecha que se encontra arriba na montaña. Claramente visibles desde moito antes de que o home branco chegase, a figura ten moitas lendas sobre a súa orixe. Os indios, conscientes do valor medicinal das augas termais, decote reuníanse para bañarse nelas. A punta de frecha é visible perfectamente desde lugares tan afastados como 30 km nun día claro, grazas aos 1.375 metros de largo e 150 de ancho. Aínda que comunmente se cría que os indios fixeran a punta de frecha para marcar a situación das Termas, os xeólogos afirman que foi un fenómeno natural.
Co paso dos anos, San Bernardino atravesou bos tempos, aínda que como todas as comunidades tamén pasou por malas épocas. Hoxe en día, San Bernardino é un centro urbano, civilizado e moderno. O espírito e vitalidade dos pioneiros é aínda evidente e reflíctese no orgullo da comunidade.
Xeografía
San Bernardino ten unha área total de 154 km², dos cales 152,9 son terra e a parte restante é auga. A cidade encóntrase na porción oriental do Val de San Bernardino, aproximadamente 109 km ao leste dos Ánxeles. Algunhas características xeográficas máis importantes da cidade son as montañas de San Bernardino e o bosque nacional de San Bernardino, no que se encontra o barrio norte da cidade, Arrowhead Springs. O río Santa Ana forma parte da fronteira sur da cidade, ao sur do aeroporto internacional de San Bernardino.
San Bernardino é a única cidade do sur de California situada na súa maior parte sobre acuíferos subterráneos. Unha gran parte da cidade está sobre a cunca de auga subterránea de Bunker Hill, incluíndo o centro da cidade. O lago Seccombe é un lago artificial, e o San Bernardino Valley Municipal Water District planea construír dous lagos máis coa fin de reducir as augas subterráneas.
As autoestradas actúan como importantes divisións xeográficas para a cidade de San Bernardino. A interestatal 215 é a principal división Leste-Oeste, mentres que a Ruta Estatal 210 é o principal divisor Norte-Sur. Outras estradas importantes son a Ruta Estatal 203, a Ruta Estatal 66, a Ruta Estatal 18 e a Ruta Estatal 259.
Clima
San Bernardino conta cunha versión algo máis fresca do clima mediterráneo con fríos invernos (as xeadas son comúns nesta época do ano) e con veráns secos. Hai un clima árido particularmente durante o verán. En relación con outras áreas no sur de California, os invernos son fríos e con xeadas. Os veráns son moi cálidos, cunha temperatura récord de 47’2 °C en 1971. No inverno, nalgunhas ocasións caen copos de neve. San Bernardino ten unha media de 41 cm de choiva, sarabia ou neve lixeira cada ano. En Arrowhead Springs, barrio norte de San Bernardino, debido á estar a 910 metros sobre o nivel do mar adoita nevar. Durante os meses de outono prodúcense fortes ventos de aire quente e seco. Este fenómeno aumenta considerablemente o perigo de incendios forestais nos outeiros e montañas.
Demografía
Segundo o censo de 2010, San Bernardino tiña unha poboación de 209.924 habitantes, cuxa densidade é de 1.358'9 persoas por quilómetro cadrado. Había 95.734 (45'6%) poboación de raza branca, 31.582 (15'0%) afroamericanos, 2.822 (1'3%) de americanos nativos, 8.454 (4'0%) de asiáticos, 839 (0'4%) das illas pacíficas, 59.827 (28'5%) doutras razas, e 10.666 (5'1%) de dúas ou máis razas. Había 125,994 (60'0%) latinos ou hispanos. O 19'0% da poboación en 2010 eran non hispanos brancos, en contraste co 65'6% en 1970.