cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albanchez
Albanchez ou Albánchez, é un municipio español da provincia de Almería, Andalucía, situado no Val do Almanzora e a 80 km da capital provincial, Almería. No ano 2014 tiña 772 habitantes. A súa extensión superficial é de 35 km² e ten unha densidade de 22,06 hab/km².
Gastronomía
miniatura|Coello ao allo con patacas
Pratos típicos
Gazpacho, faragullas, arroz con coello, coello con allo, tortilla de allos, patacas con allo, carne en salsa, perrico.
Festas
San Roque e San Xoán.
Demografía
Número de habitantes nos últimos dez anos.
Conceyu Xoven
miniatura|Bandeira de Conceyu XovenConceyu Xoven ("Concello Novo" en galego) foi unha organización xuvenil política de ideoloxía leonesista, activa entre 1993 e 2013. Estivo vencellada cos partidos rexionalistas Unión del Pueblo Leonés (UPL) en León e Zamora (ata 2010) e coa Unión del Pueblo Salmantino (UPS) en Salamanca.
Historia e características
Conceyu Xoven promovía a unidade territorial e política de tódolos territorios de cultura leonesa (o denominado País Llïonés), o autogoberno e a oficialidade da lingua leonesa neles.
A bandeira do movemento é un campo vermello cun círculo dourado e un símbolo leonés tamén de ouro dentro del.
Painzás, Pedroso, Narón
Painzás é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 13 habitantes.
Aretusa
O nome de Aretusa pode designar distintos conceptos:
Voo 471 de UTair
O voo 471 de UTair era un servizo regular doméstico de pasaxeiros operado por un Tupolev Tu-134 que sufriu forte dano estrutural durante unha aterraxe dura o día 17 de marzo de 2007 no aeroporto de Samara-Kurumoch. Dos 50 pasaxeiros e 7 tripulantes a bordo, 6 persoas morreron e 20 resultaron feridas cando o avión rompeu. O avión realizaba unha ruta entre a cidade siberiana de Surgut e Belgorod, cunha escala en Samara.
Aretusa
Mitoloxía grega
Tamén se chamaba Aretusa unha cadela, compoñente da manda de cans de caza de Acteón.
Güiana Esequiba
miniatura|230px|A Güiana Esequiba en relación con [[Güiana.]]
A Güiana Esequiba, tamén coñecida como Territorio do Esequibo, é o nome dunha parte do escudo Güianés comprendida entre o oeste do río Esequibo até o cumio do monte Roraima.
Unha rexión en litixio
miniatura|230px|Mapa de [[Güiana, mostrando o río Esequibo e, en sombreado escuro, a súa conca. Venezuela reclama o territorio até a ribeira occidental do río. A reclamación histórica do Reino Unido incluía toda a conca do río.]]
Ten unha extensión de 159 542 km², que a República Cooperativa de Güiana administra como propio, pero cuxa soberanía é reclamada por Venezuela baseándose no Acordo de Xenebra do 17 de febreiro de 1966.
Güiana non o entende así para a metade oriental e, en consecuencia, sostén que foi por un acto de anexión do exército venezolano cando en 1966 a ocupou militarmente.
Venezuela reclama o territorio como propio e, nos seus mapas oficiais, a zona adoita aparecer raiada oblicuamente ou coa lenda Zona en Reclamación, Suxeita ao Acordo de Xenebra de 17 de febreiro de 1966.
O territorio é reclamado como parte integrante da xurisdición dos estados Bolívar, e Delta Amacuro.
A disputa entre a Gran Bretaña e Venezuela
En 1835, baixo os auspicios da Royal Geographical Society, o explorador e naturalista de orixe alemá Robert Hermann Schomburgk realizou unha exploración botánica e xeográfica da Güiana Británica. Dela resultou un esquema do territorio no que unha liña delimitaba o que el cría que era o límite occidental reclamado polos holandeses. Como resultado disto, foi comisionado en 1840 polo goberno británico para estudar os límites da Güiana. Este exame deu lugar ao que se coñece como a "liña Schomburgk".
miniatura|250px|* Fronteira reclamada pola Gran Bretaña * Límite actual, e * Fronteira reclamada por Venezuela.
O bosquexo inicial de Schomburgk, que fora publicado en 1840, foi a única versión da "liña Schomburgk" até 1886, cando Grover Cleveland, presidente dos Estados Unidos, afirmou que a liña fora trazada "dunha maneira misteriosa". A liña foi moito máis alá da zona de ocupación británica e ll deu á Güiana Británica o control da desembocadura do río Orinoco.
Segundo Schomburgk, o bosquexo non contiña toda a zona que Gran Bretaña podería reclamar lexitimamente. Venezuela protestou de que Schomburgk colocara os marcos da fronteira no río Orinoco e, en 1844, reclamou o territorio da Güiana situado ao oeste do río Esequibo. Tamén en 1844, foi ignorada unha proposta británica a Venezuela para modificar a fronteira para dar o control total de Venezuela da desembocadura do río Orinoco e o territorio adxacente. En 1850 Gran Bretaña e Venezuela alcanzaron un acordo polo que aceptaron non colonizar o territorio en disputa, aínda que os venezolanos non se estableceron neste territorio.
A disputa non volveu a mencionarse até 1876, cando se estableceron na zona persoas de fala inglesa nas minas de ouro na conca do río Cuiuní, que era territorio venezolano máis alá da liña Schomburgk, pero que estaba dentro da zona que, segundo Schomburgk, a Gran Bretaña podería reclamar. En 1876, Venezuela reiterou a súa reclamación até o río Esequibo, ao que os británicos responderon cunha contrademanda incluíndo toda a conca do Cuiuní, aínda que isto foi unha reclamación no papel, que os británicos nunca perseguiron.
En outubro de 1886 a Gran Bretaña declarou a liña de Schomburgk como fronteira provisional da Güiana Británica, e en febreiro de 1887 Venezuela rompeu as relacións diplomáticas co Reino Unido. En 1894 Venezuela pediulle aos Estados Unidos que interviñesen, alegando a doutrina Monroe como xustificación. Pero os Estados Unidos non quixeron involucrarse, e só suxeriron a posibilidade dunha arbitraxe.
En Güiana
Güiana, oficialmente Co-operative Republic of Guyana, estableceu a inclusión do Territorio Esequibo dentro dos seus límites na Constitución de 1980, reformada en 1996, que di que:
Estas áreas son as que conformaban a colonia da Güiana Británica, antes da súa independencia, para a cal a Gran Bretaña recoñeceu como límite occidente o río Esequibo, cartografado politicamente ao seu favor en 1938.
miniatura|200px| Mapa de Güiana que mostra as rexións 1 ([[Barima-Waini), 2 (Cuyuni-Mazaruni), 7 (Pomeroon-Supenaam), 8 (Potaro-Siparuni), 10 (Alto Takutu-Alto Esequibo) e a zona occidental da 5 (Illas Esequibo-Demerara Occidental) en reclamación). ]]
Segundo a división administrativa de Güiana, a Güiana Esequiba abarcaría a totalidade das rexións de Barima-Waini, Cuyuni-Mazaruni, Pomeroon-Supenaam, Potaro-Siparuni, Alto Takutu-Alto Esequibo e a parte occidental da rexión de Illas Esequibo-Demerara Occidental.
* Os datos da 5ª rexión inclúen a parte non Esequiba, que non é reclamada por Venezuela.
En Venezuela
miniatura|200px|Cantón Upata (1840) da [[Provincia de Güiana, hoxe parte oriental do Estado Bolívar.]] miniatura|200px|Cantón Piacoa (1840), hoxe no Estado [[Delta Amacuro.]]
Segundo a lexislación venezolana a Güiana Esequiba é parte integrante da xurisdición dos estados Bolívar e Delta Amacuro cuxo límite común vai pola cúspide da Serranía de Imataca.
O estado Bolívar, na súa constitución, establece o seguinte:
Pola súa parte, o territorio orixinal do que hoxe en día é o estado Delta Amacuro abarca desde o delta do Orinoco até o río Esequibo. O sitio web da gobernación deste estado sinala o seguinte sobre a súa territorialidade:
Historicamente en Venezuela foi directamente o poder central (goberno e demais organismos do Estado venezolano) o encargado do tratamento do caso da Güiana Esequiba deixando ás gobernacións e alcaldías locais moi pouca participación e poder de acción. Dáselle un tratamento especial e diferenciado ao das xurisdicións destes dous estados nacionais, os cales non adoitan incluír nos seus mapas a súa porción territorial dentro da Güiana Esequiba, aínda que nos mapas nacionais do país si é obrigatoria a inclusión da zona en reclamación. Quizais sexa esta realidade o que a algúns levou a pensar de forma errónea que a Güiana Esequiba é un novo estado ou territorio federal venezolano.
Petio Semaia
Petio Semaia, nado o 23 de febreiro de 1979 en Tuvalu é un futbolista que xoga na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
A súa carreira futbolística transcorreu no Lakena United e na Selección de fútbol de Tuvalu da que é o capitán e coa que participou Xogos do Pacífico Sur de 2003 e 2007.
Tamén realiza os labores de asistente da selección sub-12 de Tuvalu.
Luís González Vázquez
Luís González Vázquez, nado o 3 de outubro de 1941 en Monforte de Lemos, é un político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro de Montes pola Universidade Politécnica de Madrid e funcionario do Corpo Superior de Facultativos da Administración. Foi xefe do gabinete técnico da Cámara Agraria Provincial de Lugo, enxeñeiro-xefe do ICONA, delegado provincial da Consellería de Industria, Comercio e Turismo, xefe do Servizo Provincial de Medio Ambiente Natural e delegado provincial da Consellería de Medio Ambiente. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia de Lugo na lexislatura constituínte (1977-1979).
Liocarcinus zariquieyi
Liocarcinus zariquieyi é un crustáceo decápodo braquiúro da subfamilia dos portunoideos e familia dos portúnidos propio do mar Mediterráneo, e de dubidosa presenza en augas galegas. É un cangrexo moi semellante a Liocarcinus pusillus, e durante moito tempo estas dúas especies foron confundidas.
Taxonomía
A especie coñecida hoxe como Liocarcinus zariquieyi foi recoñecida por primeira vez por Bruno Parisi en 1915, ao darse de conta de que a especie coñecida entón como Portunus pusillus comprendía dous taxons diferentes.
A especie foi recoñecida durante a revisión de dúas especies descritas orixinalmente no xénero Portunus por Parisi, Portunus pusillus e Portunus parvulus. Parisi erroneamente afirmou, porén, que das súas dúas especies P. parvulus era a nova. Pero, de feito, a súa P. pusillus" foi a nova especie. Isto foi recoñecido polo carcinólogo holandés Lipke Holthuis en 1958, pero era consciente de que Gordon estaba preparando unha revisión e continuou usando os nomes de Parisi.
O nome específico zariquieyi conmemora a Ricardo Zariquiey Álvarez, que recoñecera as dúas especies en augas españolas e proporcionou material a Gordon que permitiu a esta describir a nova especie.
Sinónimos
A especie recoñécese hoxe, segundo o World Register of Marine Species, polo sinónimo:
Pero tamén por:
Características
Os quelípodos son semellanes; a superficie dorsal do carpo ás veces presenta unha quilla en forma de "V" invertido, o proceso cartpal é bastante agudo e a marxe externa do carpo só arredondada. O propodio presenta dúas quillas lonxitudinais na cara dorsal, sendo a cara extyerna lisa. Os pereiópodos do segundo ao quinto par (patas marchadoras) son moderadamente robustos; o dáctilo do quinto par é caso oval, adaptado á natación.
O abdome do macho ten os segmentos terceiro a quinto fusioandos; na femia son libres.
Diferénciase das outras especies do "grupo pusillus" (Liocacinus maculatus e Liocarcinus pusillus) por ter unha casca máis suave. Ademais, os dentes da súa marxe anterolateral son arredonados na punta, e o cuarto é máis grande que o quinto; e o carpo (segmento 4) é máis curto que o propodio (segmento 6) no terceiro e cuarto pereiópodos en L. zariquieyi que en L. pusillus ou L. maculatus.
Distribución e hábitat
Liocarcinus zariquieyi encóntrase no mar Mediterráneo e as illas Canarias. Un único espécime, nas coleccións de Alfred Merle Norman, suxire a súa presenza na costa leste de Gran Bretaña.
Vive na zona subitoral, entre os 5 e os 10 m de profundidade, especialmente sobre substratos de area grosa e grava.
Vicente Cervera Llorga
Vicente Cervera Llorga, nado en La Vila Joiosa (Alacant) o 24 de maio de 1945, é un exfutbolista galego. Xogaba de interior.
Traxectoria
Formouse no equipo xuvenil do Villajoyosa, pasando logo ao Alicante, da Terceira División. En 1966 fichou polo Hércules, co que debutou na Primeira División nun partido contra o Pontevedra no campo de La Viña. Xogou 40 partidos co club alacantino nos seguintes dous anos, nos que descendeu dúas veces seguidas, ata a Terceira División.
En 1968 fichou polo Deportivo da Coruña, club no que xogou durante seis campañas, disputando 156 partidos e marcando 21 goles. Viviu co equipo galego tres descensos de categoría e un ascenso a Primeira con Arsenio no banco. Deixou o Deportivo en xuño de 1974, tralo descenso a Terceira División, e sete meses despois asinou co Deportivo Alavés, de Segunda, onde rematou a súa carreira.
Trala súa retirada foi segundo adestrador de Arsenio no Deportivo e dirixiu o Benidorm en Segunda División B.
Vous
Vous (Βους; Tradución: Bois) é unha pequena illa a 2 quilómetros da costa de Serifos nas Cícladas, en Grecia. Recibiu o seu nome pola súa forma de boi. Non se coñece ningún lugar poboado na illa, xa que é demasiado pequena para crear unha vila. A illa ten un perímetro de aproximadamente dous quilómetros e ten 570 metros nos seu punto máis longo. A illa é unha atracción popular para turistas que buscan unhas vacacións de pesca nas illas gregas. Administrativamente, forma parte do municipio de Serifos.
Castelán hondureño
O castelán hondureño é a variedade do castelán falado en Honduras, en América Central, e nas rexións fronteirizas con Guatemala, O Salvador e Nicaragua. O castelán hondureño encádrase dentro do conxunto coñecido xenericamente como castelán centroamericano.
Pronomes singulares en segunda persoa
En Honduras existen dous pronomes singulares en segunda persoa: "usted" e "vos".
Música programática
A música programática é a música que ten por obxectivo evocar ideas ou imaxes extra-musicais na mente do oínte, representando musicalmente unha escena, imaxe ou estado de ánimo. Ao contrario, enténdese por música absoluta aquela que se aprecia por ela mesma, sen ningunha referencia particular ao mundo exterior á propia música. O termo aplícase exclusivamente na tradición da música clásica europea, particularmente na música do período romántico do Século XIX, durante o cal o concepto vai coller gran popularidade, a pesar de que antes xa existiran pezas de carácter descritivo. Habitualmente o termo resérvase ás obras puramente orquestrais (pezas sen cantantes nin letra) e polo tanto non é correcto utilizalo para a ópera e os lieder.
Renacemento
Os compositores do Renacemento escribiron unha abundante cantidade de música programática, especialmente para clavecín, incluíndo obras por exemplo The Fall of the Leafe ("A caída da folla") de Martin Peerson ou The Battell ("A batalla") de William Byrd. Para esta última obra, o compositor elaborou unha descrición escrita das diferentes seccións: "Emprazamento dos soldados, marcha de infantería, marcha de cabalería, trompetas, marcha irlandesa, gaita e atabal, frauta e atabal, marcha á batalla, as tropas enfróntanse, retirada, gallarda da vitoria."
Roubo
Entre os diferentes tipos de roubo están o roubo á man armada, que implica unha arma e o roubo agravado, que implica o uso de armas mortais. Os atracos adoitan ter lugar no exterior e en espazos públicos como beirarrúas, rúas ou aparcadoiros. O roubo dun coche é o acto de roubar un coche á vítima pola forza. A extorsión é a ameaza de facer algo ilegal, ou a oferta de non facer algo ilegal no caso de que os bens non sexan entregados. Neste caso empréganse principalmente as palabras no canto de accións.
Música programática
Período barroco
Probablemente a obra máis famosa do barroco sexa As catro estacións de Antonio Vivaldi, un conxunto de catro concertos para violín e orquestra de corda que ilustra as estacións do ano con choiva, o zunido das moscas, ventos xeados, esquiadores sobre o xeo, campesiños bailando e moitas máis cousas. O programa da obra explicítase cunha serie de catro sonetos escritos polo compositor. Outra obra programática barroca moi coñecida foi Capricho sobre a despedida dun estimado irmán, BWV 992, de Johann Sebastian Bach, as seccións do cal traen encantadores títulos descritivos ("Os amigos rodéano e intentan disuadilo de marchar," "Explícanlle os perigos que pode atoparse," "O queixume dos amigos," "Como non o poden disuadir, despídense del," "Aria do mozo de posta," "Fuga en imitación da trompa do mozo de posta.")
Período clásico
Quizais é este período o que deu menos música programática. Neste período, máis que en ningún outro, a música nutríase dos seus recursos internos, notablemente nas obras compostas en forma sonata. Con todo, crese que un certo número das primeiras sifonías de Franz Joseph Haydn poden ser música de programa; por exemplo, o compositor dixo nunha ocasión que unha das súas primeiras sinfonías representaba "un diálogo entre Deus e o pecador". Non se sabe a cal das súas sinfonías se referia. Un compositor menos coñecido da época clásica, Karl Ditters von Dittersdorf, escribiu unha serie de sinfonías baseadas nas Metamorfoses de Ovidio.
Período romántico
A música programática floreceu especialmente no romanticismo. O feito de poder evocar no oínte unha experiencia específica máis aló de sentirse diante dun músico ou dun grupo de músicos, está relacionado coa idea romántica do Gesamtkunstwerk, que consideraba as óperas de Richard Wagner como unha fusión de todas as artes (escenografía, dramaturxia, coreografía, poesía etc.), a pesar de que ás veces se basease só na música para ilustrar conceptos artísticos polifacéticos, como unha pintura ou un poema. Os compositores crían que as novas posibilidades sonoras que achegaba a orquestra romántica permitíaos centrarse nas emocións, ou noutros aspectos intanxibles da vida, moito máis que no barroco ou o era clásica.
Beethoven sentía unha certa resistencia a compor música programática, e dixo da súa Sinfonía nº 6 (Pastoral - 1808) que "a obra enteira pode ser percibida sen descrición, é máis unha expresión de sentimentos que un poema musical". Aínda así, a obra contén descricións dos cantos dos paxaros, o rumor dun regato, unha tronada etc. Beethoven volveu máis tarde á música de programa coa súa Sonata para piano Op. 81a, Lles Adieux, que describe a despedida e o regreso do seu amigo o Arquiduque Rodolf.
A Sinfonía fantástica de Hector Berlioz é unha narración musical dunha historia de amor hiperbolicamente emocional vivida polo autor. Franz Liszt proporcionou programas explícitos para moitas das súas pezas para piano, pero tamén é o inventor do poema sinfónico. O ano 1874, Modest Músorgski compuxo, utilizando só as posibilidades dinámicas do piano, unha serie de pezas describindo a contemplación de dez pinturas e debuxos dos seus amigos nunha galería. Trátase de Cadros dunha exposición, máis tarde orquestrada por Maurice Ravel. O compositor francés Camille Saint-Saëns compuxo moitas pezas breves que tamén cualificou de poemas sinfónicos. Entre os máis populares fai falta destacar a Danza Macabra e algúns movementos de O Entroido dos animais. O compositor francés Paul Dukas é recordado polo seu poema sinfónico O aprendiz de meigo, baseado nun conto de Goethe.
Posiblemente o compositor máis adepto á música de programa foi o alemán Richard Strauss, que compuxo poemas sinfónicos por exemplo Tod und Verklärung (retratando a agonía dun home e a súa entrada ao ceo), Don Juan (baseada no personaxe de Don Juan), Till Eulenspiegels lustige Streiche (baseada en episodios da vida do personaxe lendario alemán Till Eulenspiegel), Don Quixote (retratando episodios da obra de Miguel de Cervantes, Don Quixote), Ein Heldenleben (que describe episodios da vida dun heroe anónimo, que a miúdo se identificou co mesmo Strauss) ou a Sinfonía Doméstica (que narra episodios da vida familiar do compositor, incluíndo o momento de traer os nenos á cama). Díxose que Strauss afirmou que con música pode describirse calquera cousa, ata unha culler de café.
Século XX
No século XX, a Suite Lírica de Alban Berg foi considerada durante moito tempo música absoluta, pero o ano 1977 descubriuse que de feito estaba dedicada a Hanna Fuchs-Robettin. Leitmotivs importantes están baseados nas series melódicas A–B–H–F, que son as súas iniciais combinadas. O último movemento contén unha recreación dun poema de Baudelaire, suprimida polo compositor para a publicación.
Música popular como música programática
O termo "música programática" non se usa cando se fala de música popular. A tradición de pezas exclusivamente orquestrais con programa gozou de continuidade nalgunhas pezas para orquestra de jazz, principalmente debidas a Duke Ellington. As pezas instrumentais na música popular a miúdo teñen un título descriptiu suggerent, polo que poden ser consideradas música de programa, e pódense atopar álbums dedicados a desenvolver unha idea programática concreta (por exemplo, China de Vangelis ou The Songs of Distando Earth de Mike Oldfield). Algúns xéneros de música popular son máis susceptibles que outros de conter elementos programáticos; por exemplo new age, surf rock, jazz fusion, progressive rock, arte rock ou varios xéneros de techno music.
Ela é o rapaz
Ela é o rapaz (en She's the Man) é un filme estadounidense de 2006 dirixida por Andy Fickman, inspirada en Noite de reis, unha obra de William Shakespeare. A película está protagonizada por Amanda Bynes e Channing Tatum, entre outros. Conta a historia de como unha rapaza se fai pasar por home.
Sinopse
Viola Hastings é unha boa futbolista, pero o equipo feminino foi cancelado e pide xogar no masculino. O adestrador di que unha rapaza non xoga tan ben como un rapaz, polo que, amolada, pídelle ao seu mozo e capitán do equipo Justin (que está alí) a súa opinión, pola que Viola decide terminar a relación. Logo, na súa casa, a moza de seu irmán Sebastian, Monique, confúndea con el, queixándose do moito que se parecen. Sebastian pídelle que o cubra, xa que se vai a Londres a tocar coa súa banda, e é entón cando se lle ocorre facerse pasar por el para entrar no equipo masculino.
Recadación
A película estivo no posto número 4 en recadación de América do Sur facendo $10.7 millóns USD na súa primeira fin de semana. She's the Man recadou un total de $33,741,133 nos Estados Unidos, cunha recadación total de $57,194,667 en todo o mundo.
Críticas
Baseado en 108 comentarios, She's the Man, tivo unha clasificación 44% en Rotten Tomatoes.
Reixa excluidora de mestras
250px|miniatura|reixa excluidora de mestras A reixa excluidora de mestras é un elemento empregado en apicultura que permite separar a cámara de cría onde a mestra realiza a posta e se crían as larvas, das alzas superiores (melarias) onde as abellas constrúen os panais de cera onde se deposita a mel. Deste xeito non se mesturan cadros de cría con cadros de mel, xa que a reixa confina á mestra á alza inferior, non permite o paso ás alzas superiores debido ao tamaño do seu abdome, pero si permite o paso das obreiras que soben para depositar mel nas alzas superiores.
O manexo deste elemento debe ser preciso porque a cámara de cría pode bloquearse con mel e a mestra non terá lugar onde pór os seus ovos. Os materiais para a construción das reixas excluidoras son variados: metálicas, de arame, ou plásticas.
Historia
O principio da reixa excluidoras de mestras descubriuno en Francia o abade Collin no ano 1865 (non podendo determinarse se foron construídas con arames paralelos como na actualidade ou ben mediante buracos). Consiste nun enreixado plano, con aberturas paralelas que permite o paso das abellas obreiras pero non da mestra ou os abellóns. A medida adecuada da abertura entre os arames debe ser de 4.14 milímetros.
O emprego de reixa excluidora é moi discutido ata a actualidade por diferentes motivos, ventilación, dano ás obreiras, lentitude no traballo. Hoxe existen estudos que demostran que a lonxevidade das abellas obreiras vese diminuída nun 45 % cando se utilizan reixas excluidoras.
Os materiais para a construción de reixas son actualmente variables, as de arame son denominadas Waldron e confecciónanse con arames moi duros. Na foto vemos as de plástico incorporadas recentemente.
Dave Abbruzzese
Dave Abbruzzese (nado o 17 de maio de 1968 en Stamford, Connecticut) foi o batería de Pearl Jam de 1991 a 1994. Substituíu a Dave Krusen en 1991, pouco antes da edición do primeiro álbum da banda Ten, despois de ser recomendado polo batería temporal Matt Chamberlain, e tocou nos seguintes dous discos Vs. e Vitalogy. En 1994 Pearl Jam despediuno alegando diferenzas artísticas.
Moitos falan del como unha influencia para unha nova xeración de baterías de rock a principios dos anos 90. Trazos característicos de seu na forma de tocar de Abbruzzese son un uso forte dos splash, o dobre redobre, e un pé dereito rápido; Abbruzzese rexeita usar dous bombos ou pedal dobre, porén concéntrase nun bo uso do pedal sinxelo. Abbruzzese é tamén coñecido por ter un golpeo forte, o cal se reflicte no seu síndrome de túnel carpiano (co resultado de dor, debilidade ou entumecemento da man e o pulso).
Os Novás, Pedroso, Narón
Os Novás é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Neste lugar a día de hoxe non ten censado ningún habitante.
The Velvet Underground (álbum)
The Velvet Underground é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de art rock The Velvet Underground, publicado en marzo de 1969 a través do selo MGM Records. Foi o seu primeiro disco con Doug Yule, que foi o substituto de John Cale. Gravado en 1968 nos TTG Studios de Hollywood, California, o son do álbum, formado principalmente por baladas e cancións rock sinxelas, marcou un significativo cambio no estilo da banda con respecto aos seus anteriores traballos. No ano 2003 a revista Rolling Stone situouno no número 314 na súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos. Na súa revisión de 2012 pasou ao posto 316.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Lou Reed, agás onde se indique.
Vicente Fernández
O nome Vicente Fernández pode referirse a:
As Chás, Montederramo
Forma parte da parroquia eclesiástica das Chás que está formada polos 8 lugares desta parroquia civil, máis os 5 lugares da parroquia homónima do concello de Maceda.
Paradigma
O termo paradigma pode estar referido a:
Illote Temotufoliki
Temotufoliki, é un illote do Océano Pacífico situado no norte do atol Nanumea, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada e a súa altura media sobre o nivel do mar é de 8 metros. Atópase moi próxima á illa mais grande do atol, a Illa Nanumea.
Hilla Limann
Hilla Limann, nado en Gwolu como Hilla Babini o 12 de decembro de 1934 e finado o 23 de xaneiro de 1998, foi un político e diplomático ghanés que foi presidente de Ghana do 24 de setembro de 1979 ao 31 de decembro de 1981.
Traxectoria
Membro da etnia sassali naceu no seo dunha familia pobre, criouno a familia de seu tío e el adoptou o seu apelido, estudou no instituto de Tamale e entre 1957 e 1960 estudou ciencias políticas na London School of Economics e logo francés na Sorbona, realizando logo estudos de historia na Universidade de Londres e doutorándose na Universidade de París. Traballou no ministerio de Asuntos Exteriores de Ghana entre 1965 e 1968, foi tamén membro da comisión constitucional encargada de redactar a Constitución de Ghana. En 1968 foi xefe da chancelería da embaixada en Togo e en 1971 conselleiro da misión permanente do seu país en Xenebra. En 1975 volveu a Ghana ao ministerio de Asuntos Exteriores.
Tras o golpe de estado dirixido por Jerry Rawlings en 1979, Limann, foi elixido nas eleccións presidenciais como o candidato do Partido Popular Nacional logo da descualificación de Imoru Egala polo Consello Supremo Militar. Egala elixiuno a el que era practicamente descoñecido no país. Resultou vencedor nas eleccións co 62% na segunda volta; durante o seu mandato apoiou os valores democráticos e panafricanismo pero á fronte dun goberno coalición inestable e acusado de corrupción, pese a que se recoñecía a honestidade de Limann, agravado por unha situación económica preocupante e os poucos recursos que mantiña o aparello estatal , finalmente tras deteriorarse as relacións entre Limmann e Rawlings, este deu un golpe de estado que o depuxo. En 1992 coa fin do goberno militar Limann foi o candidato da Convención Nacional Popular nas eleccións presidenciais, recibindo o 6.7% dos votos
Pachycereus
miniatura|Pachycereus pringlei Pachycereus é un xénero da tribo Pachycereeae da familia das Cactaceae. Forman grandes arbustos ou pequenas árbores de ata 5 ou 15 metros de alto con diámetros de ata 1 metro. Medra en Guatemala, Honduras, México e Arizona. O xénero inclúe a especie de cacto máis alta do mundo, a P. pringlei, de ata 19,2 m de altura.
O nome científico deste xénero procede do grego antigo pakhus, 'groso' e do latín cereus, 'cirio, facho'.
Sinonimia
Estes xéneros considéranse sinónimos de Pachycereus:
Praza de Naqš-e Jahān
Praza de Naqš-e Jahān ( Maidān-e Naqš-e Jahān; traducible como "praza exemplo do mundo"), tamén coñecida como Meidan Emam (Praza real), é unha praza situada no centro de Isfahán, Irán. Construída entre 1598 e 1629, agora é un importante sitio histórico e un dos Sitios Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Ten 160 m. de ancho por 560 m. de longo (unha área de 89.600 m²). Tamén se denomina "Praza do Shah" ou "praza do imán Jomeini". A praza está rodeada de edificios da era Safávida. A mesquita do Shah sitúase no lado sur desta praza. No lado oeste está o palacio de Ali Qapu. A Mesquita do xeque Lotf Allah está situada no lado leste da praza e no lado norte, a Porta de Qeysarie ábrese no Gran Bazar. A Namaaz-e Jom'eh (a oración dos venres musulmáns) celébrase na Mesquita do Shah.
A Praza móstrase no reverso dos billetes de 20.000 riais iranianos.
Historia
thumb|upright=1.2|[[Bazar de Isfahán | Gran Bazar de Isfahán, 1703, debuxo de G. Hofsted van Essen, biblioteca da Universidade de Leiden.]] thumb|upright=1.2|Debuxo do século XIX da praza de Naqsh-e Jahan, Isfahán; Este debuxo é obra do arquitecto francés Xavier Pascal Coste, que viaxou a Irán xunto coa embaixada do rei francés cara a [[Persia en 1839.]] thumb|upright=1.2|Cabalos e carruaxes na praza thumbnail|upright=1.2|Naghshe Jahan pola noite
En 1598, cando o Shah Abbas decidiu trasladar a capital do seu imperio desde a cidade noroccidental de Qazvin ata a cidade central de Isfahán, iniciou o que converteríase nun dos grandes programas da historia persa, a remodelación completa da cidade. Ao elixir a cidade central de Isfahán, fecundada polo Zāyande roud ("o río que dá vida"), aparece como un oasis de cultivo intenso no medio dunha ampla área de paisaxe árido, distanciou a súa capital de futuros asaltos polos otománs, os grandes rivais dos safávidas,  e os uzbekos, e ao mesmo tempo gañou maior control sobre o Golfo Pérsico, que recentemente convertérase nun importante camiño comercial para as compañías holandesas e  británicas.
O arquitecto xefe desta colosal tarefa de planificación urbana foi Shaykh Bahai (Baha' ad-Din al-`Amili), que centraron o programa en dúas características principais do plan mestre do Shah Abbas: a avenida Chahar Bagh, flanqueada a cada lado por todas as institucións prominentes da cidade, como as residencias de todos os dignatarios estranxeiros, e a Praza Naqsh-e Jahan ("Exemplo do Mundo"). Antes do ascenso do Shah ao poder, Persia tiña unha estrutura de poder descentralizada, na que varias institucións loitaban polo poder, incluíndo os militares (os Qizilbash) e os gobernadores das distintas provincias que compoñían o imperio. Shah Abbas quixo debilitar esta estrutura política, e a creación de Isfahán, como gran capital de Persia, foi un paso importante na centralización do poder. O enxeño da praza, ou Maidān, era que, ao construíla, o Shah Abbas reuniría os tres compoñentes principais do poder en Persia na súa propia praza curro; o poder do clero, representado polo Masjed-e Shah, o poder dos comerciantes, representado polo Bazar Imperial e, por suposto, o poder do propio Shah, que residía no palacio Ali Qapu.
Maidan - A Praza Real
O Maidan era o punto de encontro do Shah coa xente. Construída como unha fila de tendas de dous pisos, flanqueada por unha arquitectura impresionante e, eventualmente, cara ao extremo norte, onde se situaba o Bazar Imperial, a praza era unha concorrida area chea de entretemento e negocios, con intercambios entre persoas de todos os recunchos do mundo. Como Isfahán era unha parada vital pola ruta da seda, os bens de todos os países civilizados do mundo, que abranguen desde Portugal en Occidente ata o Reino Medio na China no leste, atopou o seu camiño nas mans dos mellores comerciantes, que souberon sacarlle os mellores beneficios.
A Praza real tamén foi admirada polos europeos que visitaron Isfahán durante o reinado do Shah Abbas. Pietro Della Valle recoñeceu que superaba a Piazza Navona na súa Roma natal.
Durante o día, gran parte da praza estaba ocupada polas carpas e postos dos comerciantes, que pagaban un alugueiro semanal ao goberno. Tamén había artistas e actores. Para os con fame, había comidas cociñadas ou toros de melón, mentres que os augadeiros repartian vasos de auga gratuitamente que pagaban os comerciantes. Na entrada do Bazar Imperial, había cafeterías onde a xente podía relaxarse ​​cun vaso de café fresco e unha pipa de auga. Estas tendas aínda se poden atopar hoxe en día, aínda que a bebida a moda do século pasado foi o té, en lugar do café. Ao atardecer, os comerciantes embalában e a confusión e alboroto de comerciantes e compradores logo de rematar o día entregaban as súas ganancias a derviches, mimos, malabaristas, titiriteiros, acróbatas e prostitutas.
De cando en vez a praza despexábase para cerimonias e festas públicas. Unha delas era o evento anual do Nowruz, o Ano Novo persa. Ademais, o deporte persa nacional, o polo podía xogarse no maidan, proporcionando ao Shah, que residía no palacio de Ali Qapu e aos ocupados compradores algún entretemento. Os postes de mármore, erixidos por Shah Abbas, aínda se atopan nos dous extremos do Maidan.
Baixo Abbas, Isfahán converteuse nunha cidade moi cosmopolita, cunha poboación residente de turcos, xeorxianos, armenios, indios, chineses e un número crecente de europeos. O Shah Abbas trouxo preto de 300 artesáns chineses para traballar nos talleres reais e para ensinar a arte da fabricación de porcelana. Os indios estaban presentes en grandes cantidades, albergados nas moitas caravanserais dedicadas a eles, e traballaban principalmente como comerciantes e cambistas. Os europeos estaban alí como comerciantes, misioneiros católicos, artistas e artesáns. Incluso os soldados, xeralmente con experiencia en artillaría, farían a viaxe de Europa a Persia para gañarse a vida. O embaixador portugués, De Gouvea, unha vez declarou que:
Ademais, moitos historiadores pregúntanse sobre a peculiar orientación do maidān. A diferenza da maioría dos edificios de importancia, esta praza non se aliña con A Meca, polo que ao entrar no portal de entrada da mesquita do Shah, faise, case sen decatarse, un xiro á dereita que permite que a entrada principal mire cara á Meca. Donald Wilber dá a explicación máis plausible a isto, a visión de Shaykh Bahai era para que a mesquita fose visible en calquera lugar do maydān onde estivera unha persoa. Se o eixe do maydán coincidise co eixe da Meca, a cúpula da mesquita quedaría escondida da vista polo portal elevado da entrada que conduce a ela. Ao crear un ángulo entre eles, as dúas partes do edificio, o portal de entrada e a cúpula, están perfectamente á vista para que todos poidan admirala desde a praza.
thumb|upright=1.2|A [[Mesquita do Shah pola noite]] thumb|upright=1.2|A mesquita de Lotfollah tiña unha entrada secreta que estendíase debaixo do Maidan, desde o Palacio no lado oposto da praza. thumb|upright=1.2|[[Ālī Qāpū, un día nevado]] thumb|upright=1.2|Entrada do bazar (Porta Keisaria) thumb|upright=1.2|Unha tenda de [[artesanía no bazar]]
Masjed-e Shah - O pináculo da arquitectura safávida
A xoia da coroa na praza de Naghs-e Jahan foi a Masjed-e Shah, que substituiría á moito máis antiga Mesquita Jameh na realización das oracións do venres. Para lograr isto, a mesquita do Shah construíuse non só con visión de grandeza, tendo a cúpula máis grande da cidade, senón que Shaykh Bahai tamén planificou a construción dunha escola relixiosa e unha mesquita de inverno a ambos os lados da mesma.
A Mesquita de Lotfollah
Dos catro monumentos que dominaban o perímetro da praza de Naqsh-e Jahan, a Mesquita de Lotfollah, fronte ao palacio, foi a primeira en construírse. O propósito desta mesquita era que fose unha mesquita privada da corte real, a diferenza da Masjed-e Shah, que era para o público. Por esta razón, a mesquita non ten minaretes e ten un tamaño menor. De feito, poucos occidentais no momento dos safávides prestaron atención a esta mesquita e seguramente non tiveron acceso a ela. Non foi ata séculos despois, cando as súas portas foron abertas ao público, para que a xente do común poderan admirar o esforzo que o Shah Abbas fixera para que este fora un lugar sagrado para as damas do seu harén, e a exquisita obra de azulexos, que é moi superior aos que cobren a mesquita do Shah.
Palacio Ali Qapu
Ali Qapu (pronúnciase, al-li gapú) está en usor, pero é un pavillón que marca a entrada ao vasto barrio residencial real de Safavid Isfahan que se estendía desde o Maidan Naqsh-i-Jahan ata o Bulevar Chahar Bagh. O nome está composto por dous elementos: "Ali", árabe por soñado, e "Qapu" turco por porta ou limiar real. O significado composto "Porta soñada". Este nome foi escollido polos Safávidas para rivalizar co famoso nome dos otománs para a súa corte: Bab-i Ali ou "Porta Sublime". Era aquí onde o gran monarca adoitaba entreter visitantes nobres e embaixadores estranxeiros. Shah Abbas, por primeira vez celebrou o Nowruz (Ano Novo) no 1006 AH / 1597 d.C. é unha estrutura rectangular grande e maciza, o Ali Qapu ten 48 m. de alto e ten seis andares, cunha ampla terraza cuxo teito está incrustado e soportado por columnas de madeira.
No sexto andar realizábanse as recepcións reais e banquetes. As habitacións máis grandes atópanse nesta planta. A decoración de estuco do salón de banquetes abunda en motivos de varios vasos e cuncas. O sexto andar chamábase popularmente (a sala de música) xa que era aquí onde diversos conxuntos tocaban música e cantaban cancións. Desde as galerías superiores, o gobernante Safávida observaba os partidos de polo, manobras e carreiras de cabalos, debaixo na praza de Naqsh-i-Jahan.
O Bazar Imperial
O Bazar de Isfahán é un mercado histórico e un dos máis antigos e máis importantes bazares do Medio Oriente. Aínda que a estrutura actual remóntase á era safávida, partes dela teñen máis de mil anos de antigüidade, que datan da Dinastía selxúcida. É unha rúa abovedada de dous quilómetros que une a cidade antiga coa nova.
Half-Earth
Half-Earth  é unha obra divulgativa sobre a teoría da evolución, que presenta unha interpretación que procura explicar a evolución das especies na perspectiva dos xenes e non na do individuo ou da especie.
Características
Segundo a Teoría do xene egoísta, o xene é a unidade fundamental da evolución. Esta idea pon final a algunhas confusións que se crearon co obxectivo de explicar determinadas características físicas ou comportamentais dos seres vivos. Ollando a evolución desde o punto de vista do xene, pódense explicar mesmo fenómenos de selección de grupo. Este libro tamén é notábel por (re)introducir o concepto de meme.
A teoría de Dawkins fixa os xenes, no canto dos individuos, como os axentes sobre os que opera a evolución.
Frauta doce
100px|miniatura|Frauta doce A frauta doce é un instrumento de vento madeira tamén chamado frauta de bico. É a frauta máis habitual en Europa dende o ano 1500 até o 1750 aproximadamente. Na época medieval era de uso común entre xograis e trobadores. Reapareceu e fabricouse masivamente no século XX.
Rhode Island
Aínda que a maioría do Estado forma parte do Continente, o nome Rhode Island fai que algunhas persoas crean que o estado enteiro é unha illa; confundíndoa en ocasións con Long Island, Nova York, que se acha a só unhas 100 millas ao suroeste de Rhode Island a través do Océano Atlántico. Rhode Island é alcumada tradicionalmente Little Rhody, pero o Estado adoptou oficialmente o alcume de The Ocean State (O Estado Oceánico).
Frauta doce
Historia e características
Nesta frauta sóprase pola embocadura de asubío, situada nun extremo, que dirixe o aire a unha abertura estreita realizada no tubo, e contra o bisel practicado na madeira.
Rhode Island
Etimoloxía
O nome común do estado, Rhode Island, actualmente refírese soamente á illa máis grande da Baía de Narragansett, tamén se coñece como Illa Aquidneck. Algúns historiadores pensan que o nome provén de Roodt Eylandt, que en holandés antigo significa «Illa Vermella», dado á illa polo explorador holandés Adriaen Block debido á coloración avermellada da terra da illa. Outros historiadores pensan que o nome debe as súas orixes ao explorador italiano Giovanni dá Verrazzano, cando ao descubrir a próxima Block Island chamouna Rhode Island, pola súa similitude na forma coa illa grega de Rodas (onde se edificou o famoso Coloso de Rodas, unha das Sete Marabillas do Mundo Antigo). Posteriores exploradores, equivocando a illa á que se refería Verrazzano, aplicaron o nome de Rhode á Illa Aquidneck.
Frauta doce
Historia e características
200px|miniatura|esquerda|Frautas doces As frautas pequenas, de orixe asiática, eran coñecidas en Europa no século XI. Cara 1500 adquiriu o seu aspecto actual. Estes instrumentos agrupábanse para tocar música de cámara, dende a frauta sopranino até a gran frauta baixa. A mediados do século XVII o construtor parisiense Jean Hotteterre comezou a súa construción en tres pezas cun extremo cónico máis pronunciado. A maioría da música orquestral composta entre 1600 e 1750 inclúe a frauta doce.
Rhode Island
Etimoloxía
Dende 1643, empregouse a denominación de "Rhode Island e as Plantacións de Providence" para referirse á colonia, pasando este nome ao estado unha vez obtivo a súa independencia de Gran Bretaña. Isto mantívose ata 2020 cando, en referendo, a cidadanía de Rhode Island votou nun 53,12% a favor de trocar o nome do estado prescindindo de Plantacións de Provindence polas súas referencias escravistas.
Época colonial
En 1614, o explorador holandés Adriaen Block descubriu a illa coñecida hoxe como Block Island, fogar dos narragansetts e os niantics. A maioría dos indíxenas foron decimados polas novas enfermidades, loitas entre as tribos, e a Guerra do Rei Philip. Os últimos membros da tribo niantic uníronse aos narragansetts, que hoxe conforman unha reserva federal.
Frauta doce
Historia e características
A frauta traveseira desprazou á de pico contra 1750. As frautas doces máis estendidas son a contralto (moi usada na música barroca) e a soprano ou discanto, usada hoxe nas escolas.
Rhode Island
Época colonial
En 1636 Roger Williams, logo de ser expulsado da Colonia da Baía de Massachussets polas súas crenzas relixiosas, estableceuse nun extremo da Baía de Narragansett. Este lugar chamouse Providence, e declarouse como unha zona de liberdade de culto. Williams mantivera acordos amigables entre os colonos e a tribo dos narragansetts, que chegaron a converterse en aliados dos ingleses en 1637 contra os pequots. A pesar diso, a paz non resultou duradeira, pois pronto xurdiron conflitos entre os colonos e os indios.
En 1637, Anne Hutchinson foi desterrada de Massachussets por criticar o clero local. Anne, xunto a William Coddington e John Clarke entre outros, fundaron a cidade de Portsmouth na Illa Aquidneck. En 1639, Coddington abandonou a cidade para fundar Newport na mesma illa. Ese mesmo ano estableceuse un goberno formal para a illa, con Coddington como gobernador e Philip Sherman como secretario. En 1643, Samuel Gorton fundou Shawomet, a actual Warwick. En 1644 cambiouse o nome de Aquidneck Island polo de Rhode Island. Os cuáqueros comezaron a chegar en fortes ondas durante as décadas de 1650 e 1660 en busca de liberdade para practicar a súa relixión, mentres os inmigrantes xudeus de Barbados establecéronse en Newport.
David Guapo
David Callejón, nado en Barcelona o 9 de decembro de 1981, máis coñecido como David Guapo, é un humorista e cantautor catalán.
Rhode Island
Época colonial
As relacións entre os habitantes de Nova Inglaterra e os indíxenas foron tensándose, e ata en ocasións levaron ao derramamento de sangue. O 19 de decembro de 1675, unha milicia colonial de Connecticut, a Baía de Massachussets, Plymouth e Rhode Island masacraron ao redor de 350 indios narragansetts na Batalla do Gran Pantano. As tribos que vivían ao redor de Rhode Island eran os wampanoag, os pequots, os narragansetts e os nipmucks. Un nativo, chamado Squanto, axudou a pacificar as hostilidades entre os nativos e os colonos, e ensinou a estes últimos a sobrevivir na zona.
O suceso máis importante na Rhode Island do século XVII foi a Guerra do Rei Philip (1675-1676). O Rei Philip (alcume para o xefe tribal dos wampanoag, Metacomet) decidiu rebelarse contra os ingleses, quen compraran a terra da tribo ao seu pai. Os primeiros ataques foron ao redor da Baía de Narragansett, pero se estenderon gradualmente por toda Nova Inglaterra.
Revolución e industrialización: 1770-1860
A tradición de independencia e disensión de Rhode Island deulle un papel destacado na Guerra da Independencia dos Estados Unidos. O primeiro derramamento de sangue tivo lugar en Rhode Island en 1722, cando unha banda de residentes de Providence atacou un buque británico pola imposición de certas regulacións de comercio. O 4 de maio de 1776 Rhode Island declarou a súa independencia de Gran Bretaña, pero foi a última das 13 colonias en ratificar a Constitución.
A Revolución Industrial desprazou a un gran número de traballadores ás principais cidades. Estes traballadores non posuían terras, e polo tanto, non podían votar. En 1829, ao redor do 60% dos homes brancos do estado non tiñan dereito ao voto.