cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2007
Tests de pretempada
A pretempada comezaba no Circuíto de Cataluña o 28 de novembro de 2006, cando tódolos equipos agás Spyker F1 facían a súa primeira aparición nalgún dos catro días que duraron os primeiros adestramentos libres con vistas cara o 2007. Estas primeiras probas estiveron centradas en desenvolve-lo monopraza do ano vindeiro, e sobre todo, para os antigos equipos Michelin, adaptarse ós novos pneumáticos Bridgestone. Houbo ausencias significativas, como as de Kimi Räikkönen e de Fernando Alonso, que aínda estaban baixo contrato con McLaren e Renault respectivamente, e a de Jenson Button, que tiña unha fractura nas súas costelas. No día 3 dos adestramentos, o ex-campión Mika Häkkinen foi o encargado de pilotar un dos monoprazas de McLaren.
Clasificación do Mundial de Pilotos
(Lenda)
{|
Clasificación do Mundial de Construtores
{|
William Klein
miniatura|dereita|William Klein William Klein, nado en Nova York o 19 de abril de 1926 e finado en París o 10 de setembro de 2022, foi un pintor, director de filmes e fotógrafo estadounidense que porén desenvolveu case toda a súa carreira en París, onde vive. Foi alcumado bad boy.
Destacou fundamentalmente como fotógrafo, especialmente das series dedicadas ás grandes cidades: Nova York, Roma, Moscova, Toquio e París, onde viviu dende 1948. Se houbese que sinalar unha imaxe de Klein sobre todas as demais estaría sen dúbida a titulada Gun 1 pertencente á serie de Nova York, e na que se pode ver un neno apuntando cunha pistola directamente á cámara. O seu traballo influíu noutros artistas como Helmut Newton, Frank Horwath, David Bailey ou Jeanloup Sieff e tamén deixou unha forte pegada na fotografía de moda.
Traxectoria
Fillo dunha familia de inmigrantes xudeus en Manhattan, Nova York, William Klein estudou socioloxía e con dezanove anos marchou para París co exército estadounidense, onde chegou o 13 de xullo de 1947. Na capital francesa entrou primeiramente no obradoiro de André Lhote (coma Henri Cartier-Bresson), e logo no de Fernand Léger.
Logo iniciou a súa carreira fotográfica, e asemade foi dando os seus primeiros pasos no cinema con curtametraxes individuais ou dirixidas con Louis Malle. A principios dos anos cincuenta, Klein expuxo pinturas xeométricas abstractas, na liña de Léger. Pero tamén foi nese tempo onde realizou as súas obras mestras na fotografía.
Entre 1954 e 1955 obtivo as imaxes da súa serie de Nova York, que revolucionaron as publicacións fotográficas pola súa mestura de poesía, humor negro e crítica social. Innovou na técnica, incorporando graos, borrosos, encadramentos nesgados... pero tamén no procedemento, pois botábase á rúa disparando ao chou, e non revisaba o traballo feito ata o día seguinte. Fronte á obxectividade, que era un dos dogmas fotográficos do momento, Klein decidiu facerse ver, intervir e poñer en evidencia a actitude da xente fronte á cámara.
O libro, editado nun formato peculiar, con grandes tipografías e distribuíndo varias imaxes na mesma páxina a xeito de tira cómica, Klein tentouno publicar nos Estados Unidos co título Life is good and good for you in New York (A vida é boa, e é boa para ti en Nova York). Así que se publicou ao ano seguinte, 1956, en París, en edición francesa pero con coedicións en inglés e italiano. A obra obtivo o prestixioso Premio Nadar en 1957.
Paralelamente Klein seguiu desenvolvendo o seu labor como cineasta, e foi chamado por Federico Fellini para que fose o seu asistente. Dese tempo é precisamente o álbum Roma (1958). Na súa carreira, como director, que comezou nese ano con Broadway á noite, destacaron os documentais políticos, especialmente sobre persoeiros negros, e os filmes publicitarios.
Rubén Pardo López
Rubén Pardo López, nado en Ortigueira o 14 de abril de 1986, é un futbolista galego.
LU-933
A LU-933 é unha estrada da rede secundaria que une Monforte de Lemos, na provincia de Lugo, coa Rúa, na provincia de Ourense, onde recibe a denominación de OU-933.
É un tramo da antiga estrada C-533 A Gudiña-Lalín. Discorre en paralelo á N-120.
Copa do Mundo de Rugby a 7
A Copa do Mundo de Rugby a 7 ou Rugby World Cup Sevens é a competición internacional máis importante de rugby a 7. O campionato, celebrado cada catro anos (excepto entre 2013 e 2018), está organizado pola asociación que goberna este deporte a nivel mundial, o World Rugby (WR), e nel participan as seleccións nacionais masculinas afiliadas á dita federación. A primeira edición disputouse no ano 1993 en Escocia, lugar de nacemento desta modalidade do rugby.
Os líderes en vitorias son os combinados de Nova Zelandia e Fidxi con dous campionatos cada un. O País de Gales e Inglaterra tamén teñen un título. Na quinta edición do torneo xogada en Dubai comezouse a celebrar o campionato feminino. Nesta categoría os dous campións son Australia e Nova Zelandia. A edición do ano 2018 celebrarase en California, nos Estados Unidos de América. Estre este torneo e o anterior déixanse 5 anos por medio xa que en 2016 se disputará o primeiro torneo olímpico deste deporte.
Historia
A Copa do Mundo de Rugby a 7 creouse grazas a unha proposta que lle deu a Scottish Rugby Union á International Rugby Board. A edición inaugural celebrouse no Murrayfield Stadium, en Edimburgo. Catro anos máis tarde, en 1997, o campionato trasladouse a Hong Kong. Na final, Fidxi gañou a Suráfrica. No ano 2001, o torneo disputouse en Mar del Plata, Arxentina. Catro ano despois, o campionato regresou a Hong Kong.
En 2005, a IRB fixo unha submisión ao Comité Olímpico Internacional para que o sevens se convertese en deporte olímpico. A submisión foi infrutuosa porque os membros do COI dixeron que a IRB debería de promocionar máis este deporte en categoría feminina. Para iso, a International Rugby Board creou un torneo feminino para o mundial de 2009. Grazas a esta decisión, o COI fixo que en 2009 se votara que o golf e o rugby 7 se convertesen en olímpicos canda a elección da cidade anfitrioa. Ao final, os dous deportes fixéronse olímpicos para os Xogos Olímpicos de 2016 que se realizarán na cidade brasileira de Río de Xaneiro.
Os sextos mundiais celebráronse no ano 2013 na cidade de Moscova con 24 combinados masculinos e 16 conxuntos femininos.
A Copa do Mundo de Rugby a 7 2018 disputarase en California cinco anos despois do anterior mundial celebrado no 2013 en Moscova.
Tronco, Goiriz, Vilalba
Tronco é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
LU-642
A LU-642 é unha estrada da rede secundaria que une a LU-546 no Oural (Sarria) coa Ferrería (O Incio).
San Miguel, Cados, Muíños
San Miguel é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 3 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 eran mulleres.
Vivian Fuchs
Vivian Ernest Fuchs, nado na Illa de Wight o 11 de febreiro de 1908 e finado en Cambridge o 11 de novembro de 1999, foi un explorador e xeólogo británico.
Traxectoria
De orixe alemá, en 1929 participou na expedición a Groenlandia de James Wordie. En 1934 dirixiu unha expedición ao lago Turkana coa intención de exploralo xeolóxica, arqueolóxica e paleontoloxicamente. Dirixiu tamén a Expedición Trans-Antártica da Commonwealth para celebrar o Ano Xeofísico Internacional de 1957, e foi a primeira en cruzar a Antártica.
Josef Stefan
Josef Stefan (en Jožef Štefan), nado en St. Peter o 24 de marzo de 1835 e finado en Viena o 7 de xaneiro de 1893 é un físico, matemático e poeta austrohúngaro de etnia eslovena.
Traxectoria
Stefan naceu na aldea de St. Peter, actualmente un distrito de Klagenfurt, fillo de Aleš (Aleksander) Stefan (1805-1872), e de Marija Startinik (1815-1872). Os seus pais, ambos eslovenos, casaron cando Josef tiña once anos. Era unha familia modesta, o seu pai era axudante dun muíño e a súa nai traballaba como doncela.
Stefan acudiu á escola primaria en Klagenfurt, onde amosou o seu talento. Recomendáronlle que continuase a súa educación, así que en 1845 ingresou no Europagymnasium Klagenfurt. Cando tiña trece anos, viviu a revolución de 1848, que o inspirou a ter simpatía coa produción literaria eslovena.
Despois de graduarse entre os mellores da súa clase no instituto, considerou por un tempo unirse á orde beneditina, pero prevaleceu o seu interese pola física. Marchou a Viena en 1853 para estudar matemáticas e física. O seu profesor foi Karel Robida, que escribiu o primeiro libro de texto de física en esloveno. Stefan logrou entón a habilitación en física matemática na Universidade de Viena en 1858. Durante os seus anos de estudante, tamén escribiu e publicou poemas en esloveno.
Stefan deu clases de física na Universidade de Viena, foi director do Instituto de Física dende 1866, vicepresidente da Academia Austríaca de Viena e membro de varias institucións científicas de Europa.
Faleceu en Viena. A súa vida e obra foron estudadas extensamente polo físico Janez Strnad.
Traballo
Stefan publicou preto de oitenta artigos científicos, a maioría nos boletíns da Academia de Ciencias de Viena. É coñecido especialmente por orixinar a lei de Stefan en 1879, unha lei física que afirma que a radiación total dun corpo negro é proporcional á cuarta potencia da súa temperatura termodinámica T:
Derivou a súa lei das medidas do físico francés Dulong e Petit. Como ambas as radiacións incidentais e as emisións de corpos negros son sempre iguais, esta ecuación aplícase igualmente á temperatura de calquera corpo ideal á radiación incidental que cruza a súa superficie. En 1884, a lei foi estendida para aplicala a emisións de corpos grises por Ludwig Boltzmann, alumno de Stefan, polo que é coñecida como lei de Stefan-Boltzmann. Boltzmann tratou unha máquina térmica con luz como asunto de traballo. Esta é a única lei física que recibe o nome dun físico eslovena. Na actualidade, a lei derívase da lei de Planck da radiación dos corpos negros:
Con esta lei, Stefan determinou a temperatura da superficie do Sol, que calculou en 5430 °C. Este foi o primeiro valor para esta temperatura.
Stefan achegou as primeiras medidas da condutividade térmica dos gases, tratou da evaporación, e entre outras estudou a difusión e a condución de calor nos fluídos. Polo seu estudo na óptica, a Universidade de Viena concedeulle o premio Lieben. Polos seus traballos pioneiros no cálculo das taxas de evaporación e difusión, o fluxo dende unha pinga ou partícula que é inducida por evaporación ou sublimación na superficie denomínase fluxo de Stefan.
Tamén son moi importantes as súas ecuacións electromagnéticas, definidas en notación vectorial, e os seus traballos na teoría cinética da calor. Stefan estivo entre os primeiros físicos de Europa que entendeu a teoría electromagnética de Maxwell e un dos poucos fóra de Inglaterra que a expandiu. Calculou a indutancia dun resorte cunha sección en cruz cuadrática, e corrixiu un erro de cálculo de Maxwell. Tamén investigou o fenómeno chamado efecto pelicular, en que a corrente eléctrica de alta frecuencia é maior na superficie dun condutor que no seu interior.
En matemáticas, é coñecido o problema de Stefan ou as tarefas de Stefan con fronteira móbil. O problema foi estudado por primeira vez por Lamé e Clapeyron en 1831. Stefan solucionou o problema cando estaba calculando o rápido que crecía unha capa de xeo sobre unha superficie acuática (ecuación de Stefan).
Obra literaria
Durante o período revolucionario de signo nacionalista que sacudiu o Imperio Austrohúngaro en 1848, Stefan comezou a publicar os seus poemas en lingua eslovena, que unhas veces tocaban temas científicos, en ocasións eran ferozmente patrióticas, e noutras ocasións se volcaban sobre asuntos románticos. <BLOCKQUOTE> </BLOCKQUOTE>
Makemake (planeta anano)
Inicialmente foi designado coma 2005 FY9 e máis tarde recibiría o número 136472 asignado polo centro de planetas menores, foi descuberto o 31 de marzo do 2005, por un equipo de astrónomos encabezado por Michael Brown, e foi anunciado o seu descubrimento o 29 de xullo do 2005. O seu nome procede da mitoloxía Rapanui, onde Makemake era o deus de creación da humanidade e da fertilidade. O 11 de xuño do ano 2008, a Unión Astronómica Internacional (UAI) incluíu a Makemake na súa lista de potenciais candidatos a plutoides, un termo para os planetas ananos que están máis aló da órbita de Neptuno, o cal colocaba a Makemake ó mesmo nivel que Plutón, Haumea e Eris. Makemake foi formalmente clasificado coma plutoide en xullo do 2008.
Descubrimento
Makemake foi descuberto o 31 de marzo do 2005, por un equipo de astrónomos que traballaban dende o Observatorio Palomar, este equipo estaba encabezado por Michael Brown, e o descubrimento foi anunciado publicamente o 29 de xullo do 2005. O descubrimento de Eris tamén foi feito público ese mesmo día, e o de Haumea sería feito dous días antes.
A pesar de que o seu brillo relativo (que é unha quinta parte do de Plutón), Makemake non foi descuberto moito antes cá outros obxectos do cinto de Kuiper moito menos brillantes. A meirande parte das procuras de planetas menores ían dirixidas a zonas moi próximas á eclíptica (a rexión do ceo onde parecen 'descansa-lo' Sol, a lúa e os planetas, vistos dende a Terra), debido a maior posibilidade de atopar obxectos nesta zona. Probablemente non foi detectado durante procuras anteriores debido a súa gran inclinación orbital, de feito foi descuberto cando estaba a súa máxima distancia respecto da eclíptica, na parte norte da constelación de Coma Berenices.
Máis aló de Plutón, Makemake é o único planeta anano que tería brillo de abondo para ter sido detectado por Clyde Tombaugh na súa procura de planetas máis aló da órbita de Neptuno, que levou a cabo a redor do ano 1930. Nos tempos da procura de Clyde Tombaugh, Makemake estaba a só uns poucos graos da eclíptica, preto da fronteira entre as constelacións de Taurus e Auriga, cunha magnitude aparente de 16,0. Pero esta posición está tamén moi preto da Vía Láctea, o cal tería feito que fose imposible ter detectado a Makemake sobre o denso fondo de estrelas da Vía Láctea. Tombaugh continuou coa súa procura algúns anos máis despois do descubrimento de Plutón, pero non puido atopar Makemake nin ningún outro obxecto trans-neptuniano.
Órbita e clasificación
esquerda|miniatura|upright=1.25|As órbitas de Makemake (azul), [[Haumea (planeta anano)|Haumea (verde), en contraste con Plutón (vermello) e a eclíptica (verde). O perihelio (q) e o afelio (Q) son marcados coas datas do paso dos planetas ananos. As posicións corresponden a abril do 2006 e están referenciadas polo lugar que ocupan as esferas. Ademais, o seu tamaño amosa a relación de tamaño entre os planetas, e a cor amosa as diferenzas de albedo.]]
No 2009, Makemake estaba a unha distancia de 52 UA do Sol, case a máxima distancia respecto do Sol que chega a acada-lo planeta anano na súa órbita. Makemake ten unha órbita semellante a de Haumea: unha gran inclinación orbital de 29° e unha moderada excentricidade orbital de 0,16. Aínda que a órbita de Makemake está lixeiramente máis afastada do Sol tanto en termos do seu eixo semi-maior coma do seu perihelio. O seu período orbital é de case 310 anos, máis grande cos 248 anos do de Plutón e os 283 do de Haumea. Tanto Makemake coma Haumea están actualmente afastados da eclíptica -a distancia angular é de case 29°. Makemake chegará ó seu afelio no ano 2033, mentres que Haumea pasou polo seu afelio a principios do ano 1992.
Makemake está clasificado coma cubewano,   o cal significa que está o suficientemente afastado de Neptuno coma para permanecer estable ó longo da historia do Sistema Solar. De xeito contrario ós plutinos que poden cruza-la órbita de Neptuno xa que normalmente están nunha resonancia orbital de 2:3 co planeta, os obxectos clásicos (cubewanos) teñen un perihelio afastado do Sol, libres de calquera perturbación de Neptuno nas súas órbitas. Este tipo de obxectos teñen excentricidades relativamente pequenas (e por debaixo de 0,2) e unha órbita ó redor do Sol semellante a dos planetas. Makemake, pola contra, e un membro dunha clase "dinamicamente quente" de obectos clásicos do cinto de Kuiper (KBOs), o que significa que ten unha grande inclinación en comparación con outros obxectos 'próximos'. Makemake está, aínda que seguramente sexa unha pura coincidencia, preto dunha resonancia orbital de 11:6 con Neptuno.
Brillo, tamaño e rotación
175px|miniatura|esquerda|Makemake ([[magnitude aparente|Mag. ap. 16,9)]] Actualmente Makemake é visualmente o segundo obxecto máis brillante do cinto de Kuiper, só por detrás de Plutón, tendo unha magnitude aparente en oposición de 16,7 dentro da constelación de Coma Berenices. Este brillo é suficiente para que sexa visible a través dun bo telescopio de afeccionado. O gran albedo de Makemake, do redor do 80% suxire que a temperatura media da superficie é duns 30 K. O tamaño de Makemake non é coñecido con precisión, pero as observacións no infravermello do Telescopio Espacial Spitzer e do Telescopio Espacial Herschel, combinados coas semellanzas de espectro con Plutón, permiten estima-lo diámetro de Makemake entre uns 1.360 a 1.480 kms. Estas dimensións son lixeiramente maiores cás de Haumea, facendo posiblemente de Makemake o terceiro TNO en tamaño, despois e Eris e Plutón. Makemake é actualmente designado coma o cuarto planeta anano do Sistema Solar por que posúe un brillo en magnitude absoluta na banda V de −0.44. Isto na práctica garántelle ser grande de abondo coma para estar en equilibrio hidrostático e ter forma de esfera achatada.
Espectro e superficie
Nunha carta escrita á revista Astronomy and Astrophysics no 2006, Licandro e o seu equipo. informaban das medicións tomadas no espectro visible e no espectro próximo ó infravermello de Makemake. Usaron o Telescopio William Herschel e o Telescopio Nazionale Galileo e amosaban cá superficie de Makemake era semellante a de Plutón. Igual que Plutón, Makemake aparece vermello no espectro visible, pero significativamente menos vermello cá superficie de Eris. O espectro próximo ó infravermello amosa a presenza dunha amplas bandas de absorción de metano (CH4). Tamén se observou metano en Eris e Plutón, pero a súa marca espectral é moito máis feble.
A análise espectral da superficie de Makemake revela que o metano debe estar presente en forma de longos grans de polo menos un centímetro de tamaño. Ademais, seguramente deberían de estar presente grandes cantidades de etano e tolinas, o máis probable creadas a través da fotólise do metano a causa de radiación solar. Estas tolinas posiblemente sexan as responsables da cor vermella no espectro visible. Aínda que existen evidencias da presenza de xeos de nitróxeno na súa superficie, e aínda poida que estea mesturado con outros xeos, non hai comparación posible cos niveis de nitróxeno que ten Plutón ou Tritón, xa que nestes dous astros o nivel de nitróxeno na superficie acada ata 98%. A relativa ausencia de xeo de nitróxeno suxire que a fonte de nitróxeno se esgotou nalgún momento ó longo da evolución do Sistema Solar.
No infravermello profundo (24–70 μm) e a fotometría submilimétrica (70–500 μm) levada a cabo polos telescopios Spitzer e Herschel revelaron que a superficie de Makemake non é homoxénea. A meirande parte da superficie está cuberta de xeos nitróxeno e metano, lugares onde o albedo acada porcentaxes de entre o 78 ó 90%, despois existen pequenos parches de terreo escuro onde o seu albedo é só de entre o 2 ó 12%, este pequenos parches só son o 3–7% da superficie de Makemake.
Atmosfera
A presenza de metano e posiblemente nitróxeno suxire que Makemake podería ter unha atmosfera 'temporal' ou 'transitoria' semellante á que posúe Plutón ó achegarse ó seu perihelio. Se o nitróxeno está presente, podería se-lo composto dominante nesta atmosfera. A existencia dunha atmosfera tamén achegaría unha explicación máis que lóxica para a esgotamento do nitróxeno: coma a gravidade de Makemake é máis feble cá de Plutón, Eris e Tritón, unha gran cantidade de nitróxeno perdeuse vía escape atmosférico; o metano é máis lixeiro có nitróxeno, pero a significativa baixa presión que prevalece coas baixas temperaturas que se dan na superficie de Makemake (30–35 K), dificultan que este gas escape; o resultado deste proceso é unha relativa abundancia de metano.
Satélite
Makemake só ten un satélite coñecido, o S/2015 (136472) 1, tamén chamado MK2. Foi observado a 21 000 km de distancia deste planeta anano, e o seu diámetro estimouse en 175 km (cun alvedo do 4%).
A presenza de satélites é bastante común nos outros grandes obxectos trans-neptunianos, por exemplo Eris posúe a lúa Disnomia, Haumea ten dúas e Plutón ten tres. Agardase que entre o 10% ó 20% de tódolos obxectos trans-neptunianos posúan polo menos un satélite.
Guthrum I de Anglia Oriental
Guthrum o Vello (Gorm den Gamle, Gorm den Barnløse), finado c. 890, bautizado co nome de Aethelstan, foi rei dos viquingos daneses na zona chamada Danelaw.
Guthrum, fundador de Danelaw
Aínda que se descoñece como consolidou o seu dominio como rei sobre os outros xefes daneses en Danelaw (territorio de Inglaterra gobernado polos daneses), si sabemos que en 874 estaba en disposición de emprender unha guerra contra os saxóns de Wessex e os seus reis, sobre todo contra Alfredo o Grande. En 876, Guthrum foi quen de conquistar varias partes dos reinos de Mercia e de Northumbria e a continuación dirixiu a súa atención cara a Wessex. O seu primeiro enfrontamento con Alfredo tivo lugar preto da fronteira galesa. Guthrum levou ao seu exército até o porto de Poole no sur de Inglaterra e alí uniuse con outro exército viquingo que estaba a invadir a área que se atopa entre os ríos Frome e Trent, área gobernada por Alfredo. Segundo Asser, este primeiro enfrontamento tivo como resultado a vitoria viquinga, capturando Guthrum o "castellum" (un pequeno forte da época romana) e a praza fortificada de Wareham onde existía un convento de monxas e desembocou na batalla de Wareham. Alfredo o Grande logrou negociar a paz, que foi rota en 877 cando Guthrum comezou unha serie de incursións no interior de Wessex, obrigando a Alfredo a enfrontarse a el en varias contendas que continuou gañando o líder danés.
Derrotado por Alfredo o Grande
Guthrum conquistaría toda Wessex se non sufrise unha derrota a mans de Alfredo na batalla de Edington (878). En dita batalla, todo o exército de Guthrum tivo que se retirar cara ao seu campamento onde foron asediados por Alfredo. Na Crónica Anglosaxoa explícase que o exército invasor negociou a paz e que o resultado foi o "Tratado de Wedmore". A Crónica Anglosaxoa rexistra así este evento:
Conversión ao cristianismo e paz
Mediante o "Tratado de Wedmore" establecéronse os límites que dividían as terras de Alfredo e as de Guthrum. E, o que quizais sexa máis importante, Guthrum aceptou o cristianismo e a Alfredo como padriño. A conversión de Guthrum serviu como a súa promesa ou vinculación legal ao tratado, cuxa importancia foi máis política que relixiosa.
Politicamente, a conversión ao cristianismo por parte de Guthrum non fixo desaparecer o dominio danés das zonas adquiridas por conquista. En lugar diso, non só supuxo o recoñecemento da comunidade cristiá que el gobernaba, senón que aumentou a súa propia autoridade e reclamacións. Mediante a adopción do nome cristián Aethelstan, que ademais era o nome do irmán maior de Alfredo, tranquilizou aos seus novos súbditos, indicándolles que a partir dese momento gobernaría como un rei cristián e non como un xefe pagán. Guthrum mantivo as súas promesas do tratado e respectou a fronteira que separaba "Danelaw" da Inglaterra dominada polos ingleses. Aínda que non logrou conquistar Wessex, Guthrum logrou conservar as terras que mantiña baixo o seu control fóra das interferencias de Alfredo. Guthrum retirou o seu exército da fronteira occidental onde estaba orientado cara ao territorio de Alfredo e trasladouno cara ao leste, onde finalmente fundaría en 879 o reino de Anglia Oriental. Probablemente viviu o resto dos seus días alí, morrendo en 890. De acordo cos Anais de Saint Neots, Guthrum foi enterrado en Headleage, que normalmente se identifica como Hadleigh, Suffolk.
Devotos (grupo musical)
Devotos, antes do ano 2000, Devotos do Ódio, é unha banda de hardcore brasileira, composta por Cannibal (baixo e voz), Celo (batería) e Neilton (guitarra).
A banda naceu en 1988, orixinaria do barrio Alto José do Pinho, en Recife, inicialmente co nome de Devotos do Ódio, título dun libro de José Louzeiro, suxerido por Lael, baixista da banda SS 20. En 1993, gañaron o concurso do Festival Recife Rock Show, o que posibilitou a o seu primeiro contrato cunha gravadora e posteriormente o lanzamento do primeiro CD.
Nikkei 225
Nikkei 225 comunmente denominado índice Nikkei, é o índice bolsista máis popular do mercado xaponés.
Características
Compóñeno os 225 valores máis líquidos que cotizan na Bolsa de Toquio (TSE). Desde 1971, calcúlao o xornal Ninhon Kei zai Shinbun, (Diario Xaponés dos Negocios), das súas iniciais provén o nome do índice.
Estes valores caracterízanse pola súa elevada liquidez. Ten a súa base 100 o 16 de maio de 1949. Alcanzou un máximo de 38957,44 o 29 de decembro de 1989.
Os valores do índice Nikkei ponderan por prezos e non por capitalización, aínda que este cálculo difire dunha media simple xa que o divisor é axustado.
Historia
O Nikkei publicouse por primeira vez o 16 de maio de 1949.
Composición
O índice Nikkei 225 está composto polas 225 maiores empresas seleccionadas dos 450 valores máis líquidos do Primeiro Mercado (First Section) da Bolsa de Toquio (TSE), e a lista renóvase cada ano.
A Uceira, Goiriz, Vilalba
A Uceira é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
A Costa, Ferreira, San Sadurniño
A Costa é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Toronto Star
miniatura|230px|Logo do Toronto Star. Toronto Star é un xornal canadense en formato standard diario. É o xornal de maior circulación do Canadá en circulación semanal; aínda que sexa o segundo despois do The Globe and Mail en circulación diaria en días de semana e os sábados, el supera o Globe en circulación semanal porque publica unha edición de domingo, mentres o outro non. A Toronto Star Newspapers Ltd., unha división da Star Medea Group, unha subsidiaria da Torstar Corporation, é quen controla a publicación.
O The Star (orixinalmente coñecida como Evening Star e despois, como Daily Star Toronto) foi creado en 1892, batendo o Toronto News en circulación e lectores. Era entón liderado polo futuro prefecto de Toronto e reformador social Horatio Clarence Hocken, que se converteu no fundador do xornal, xuntamente con outro futuro prefecto, Jimmy Simpson.
Virgin Racing
Marussia Virgin Racing, o nome comercial de Virgin Racing Limited, é un equipo ruso de carreiras de Fórmula Un con base no Reino Unido e cunha licenza rusa, que fixo o seu debut na tempada de Fórmula Un de, sendo os seus pilotos o alemán Timo Glock e o debutante belga Jérôme d'Ambrosio.
Fundada inicialmente como Manor Grand Prix, Virgin mercou un 80% das accións do equipo e lle mudou o nome, o 12 de xuño de 2009, aparece como un dos catro novos equipos seleccionados para competir na a tempada 2010.
O 30 de novembro de 2009, a FIA publicou unha lista revisada de entrada que indicaba o nome do equipo como Virgin Racing. O Virgin Group de Richard Branson é o patrocinador principal do equipo, que foi presentado o 15 de decembro de 2009.
O 11 de novembro de 2010, anunciouse que Marussia tomara unha participación de control no equipo que se chamará Marussia Virgin Racing a partir de.
Resultados completos na Fórmula Un
Resultados en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida.
Wolfgang Overath
Wolfgang Overath, nado en Siegburg o 29 de setembro de 1943, é un ex xogador de fútbol alemán.
Traxectoria
Foi internacional coa Alemaña do Oeste. O seu maior éxito foi o Campionato do Mundo de 1974.
Dende o ano 2004 é presidente do 1. FC Köln.
Nothing's Shocking
Nothing's Shocking é o primeiro álbum real de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Jane's Addiction, editado o 23 de agosto de 1988 a través do selo Warner Bros. Records. Nothing's Shocking foi ben recibido pola crítica a adoita a ser citado como o mellor álbum do grupo. A pesar diso só chegou ao número 103 da lista Billboard 200. O sinxelo "Jane Says" acadou o número 6 da Billboard Modern Rock Tracks en 1988. O álbum foi colocado no número 309 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Medardo Rosso
Medardo Rosso foi un escultor italiano, nado en Torino o 21 de xuño 1858 e morto en Milán o 31 de marzo de 1928.
Vida
Con doce anos marchou coa súa familia a Milán, onde comezou a frecuentar a Accademia di Brera, onde non se adecuaba ben ao sistema académico de ensinanzas artísticas. Alí traba contacto co movemento da Scapigliatura.
En 1883 marcha a París onde anda nos grupos de artistas impresionistas, aínda que pouco despois regresa a Milán para casar e montar unha familia.
Realizou sobre todo esculturas en cera, pero tamén en bronce, terracota e xeso. Explorou os distintos materiais para desprenderse deles, facendo e refacendo nun e noutro os mesmos motivos de aparicións e fugas. Expuxo nos principais salóns e eventos do seu tempo, e exerceu unha notábel influencia nos postimpresionistas franceses e italianos, se ben a súa repercusión foi silenciada.
O Centro Galego de Arte Contemporánea organizou unha exposición de toda a súa traxectoria entre novembro de 1996 e febreiro de 1997.
Sociedade dos Misioneiros de San Paulo
A Sociedade dos Misioneiros de San Paulo (en Societas Missionarium Sancti Pauli; en جمعية مرسلين القدّيس بولس, "Xamaiah Mursilin al-Qudis Bulus") é unha sociedade de vida apostólica de dereito diocesano, dependente do patriarcado greco-melquita de Antioquía. Os membros da sociedade, coñecidos popularmente como paulistas, engaden ao seu nome as siglas S.M.S.P.
Historia
A congregación foi fundada en Harisa polo bispo de Balbik Xirmanus Muaqad: constatando a grande ignorancia relixiosa dos seus fieis, tivo a idea de estabelecer un grupo de sacerdotes que predicasen en misións populares nas zonas rurais do Líbano. O patriarca de Antioquía Gregorio II Yusif apoiou o proxecto, e o papa León XIII aconselloulle poñer a súa obra baixo a intercesión de san Paulo.
Actividade e difusión
Os padres paulistas dedícanse ás misións populares, ao apostolado da prensa, e ao diálogo ecuménico cos ortodoxos antioquenos. Dende 1968, por iniciativa do Pontificio Consello para o Diálogo Interrelixioso, tamén se ocupan das relacións cos musulmáns.
En 1974 a sociedade contaba con 55 membros repartidos en 6 casas.
Estación de Tudela de Navarra
Tudela de Navarra é unha estación ferroviaria situada no municipio español de Tudela, en Navarra. Dispón de servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación encóntrase no punto quilométrico 77,4 da liña férrea que une Casetas en Zaragoza con Bilbao a 261 metros de altitude.
Historia
A estación foi inaugurada o 16 de maio de 1861 coa apertura do tramo Tudela-Caparroso da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía del Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarriles de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. En 1878, todas estas compañías remataron absorbidas por Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración de Norte na recentemente creada Renfe.
Plataformas da estación|right|220px|thumb Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é o titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase ao norte do núcleo urbano na praza da Estación preto do Parque da Azucarera. Posúe un amplo edificio para viaxeiros formado por un pavillón central de tres pisos, dúas ás anexas e dúas torres en cada extremo. Ten catro vías e dúas plataformas, unha lateral e outra central. Ambas están cubertas por marquesiñas propias.
Dispón de venda de billetes, punto de información, sala de espera, aseos, cafetería, restaurante, alugueiro de coches e servizos adaptados para as persoas con discapacidade. No exterior existe un aparcadoiro habilitado e parada de autobuses.
Longa distancia
Actualizado a 7 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizado a 7 de xullo de 2016.
Namek
O Planeta Namek (ナメック星) é un planeta ficticio da serie de manga e anime Dragon Ball. O seu nome provén da palabra xaponesa para Lesma (ナメクジNamekuji). Ten a aparencia dun planeta terrestre, cuberto na súa maior parte por auga.
Historia
No ano 261 da Cronoloxía de Dragon Ball, o planeta sufriu bruscos cambios climáticos, o que provocou que Katattsu enviase ó seu fillo á Terra; alí converteuse, no ano 431, en discípulo do Deus da Terra, posto ó que accedería 30 anos máis tarde tras separar o seu corpo en 2 partes: Kamisama e Piccoro Daimaō.
O planeta foise recuperando pouco a pouco, e logrou acadar os 100 habitantes no ano 762; dito ano, Freezer e Vexeta deciden atacar cada un pola súa conta o planeta, co fin de reunir as Bólas do Dragón e pedir a inmortalidade. Entre os dous lograron o exterminio completo de tódolos habitantes e a destrución do planeta Namek, aínda que logo resucitan e son trasladados á Terra grazas a Shenron. Dende alí buscaron un novo planeta onde vivir, chamado Novo Namek.
Habitantes
O planeta está habitado principalmente por seres humanoides e intelixentes de cor verde, sen cabelo e con dúas antenas na fronte. Son máis lonxevos que os humanos. A súa aparencia foi deseñada por Akira Toriyama a partir de Lesmas e caracois, o cal se ve reflectido nalgúns dos seus nomes. Para alimentarse, unicamente necesitan beber auga. Reprodúcense asexualmente, por medio de ovos que expulsan da súa boca; aínda que a súa cultura establece que o encargado de facer isto é o Saichōrō (Gran Gurú), tódolos pertencentes ó clan dragón teñen esta habilidade.
Organización
Os habitantes na serie están divididos en seis aldeas, cada unha é liderada por un Chōrō, estes á súa vez son liderados polo Saichōrō que vive nunha rexión inhóspita co seu gardián Nail.
Outras formas de vida do planeta
Á parte desta raza, outras formas de fauna coñecidas do planeta son os sapos con dúas antenas similares ás dos namekianos; baleas xigantes, e aves voadoras. E como flora amósanse unicamente un tipo de herba curta que cobre a maioría da superficie do planeta e unhas árbores cun único talo alto e unha esfera de follaxe espeso na punta.
Na serie de anime aparecen dinosauros similares ós que habitan a Terra e falan dunha flor que se atopa en perigo de extinción por mor do desastre climatolóxico que sufriu o planeta fai anos. Os habitantes de Namek cultivábanas de novo co fin de facer o seu planeta fermoso como outrora.
Cargo
Cargo (カルゴ) era o irmán de Dende, morreu durante o ataque de Freezer a Namek. Suponse que reviviu despois coas Bólas do Dragón de Namek. O seu nome provén dunha deformación da palabra caracol en francés (Escargot).
Katattsu
Katattsu (カタッツ) é o pai do Piccoro orixinal. Non aparece en ningún momento durante a serie. Só sabemos que, ante as graves catástrofes climatolóxicas que sufría o planeta Namek, enviou ó seu fillo nunha nave espacial ó planeta Terra, coa promesa de reunirse con el máis tarde. Porén, nunca o fixo. O seu fillo separouse en dúas partes: Kamisama e Piccoro Daimaō. Morreu xunto ó resto de namekianos (salvo un, que se converteu no pai de tódolos namekianos da seguinte xeración).
O seu nome provén dunha deformación da palabra caracol (カタツムリ) en xaponés.
Saichōrō
É o gran líder do planeta Namek, tamén coñecido como o Gran Gurú encargado das Bólas do Dragón e da repoboación do planeta. Axudou durante moito tempo a Son Gohanda, Krilín e ós demais; espertou os poderes adormecidos de Son Gohanda e Krilín. O seu gardián era Nail, o cal fusiónase con Piccoro. Morre de vello durante a saga de Freezer.
Moori
O seu nome provén dunha deformación da palabra caracol (カタツムリ) en xaponés.
Tsūno
Tsūno (ツーノ) era un dos 6 Chōrō que coidaban as Bólas do Dragón de Namek, a súa aldea foi atacada por Vexeta na súa busca.
O seu nome ven dunha canción xaponesa para nenos O corno do caracol (カタツムリの角).
Nail
Nail (ネイル) é o Conselleiro do Gran Gurú, un dos poucos namekianos da estirpe guerreira que quedaba no planeta.
Novo Namek
Este planeta tivo certa importancia na historia, xa que dende ese lugar se devolveu a vida a tódolos habitantes da Terra, requisito imprescindible para que Son Goku lanzase a súa Bóla Genki a Majin Boo
Emperador de Etiopía
Título e estilo
O título de "Rei de Reis", a miúdo traducido de maneira imprecisa como "emperador", data da antiga Mesopotamia, mais foi utilizado en Axum polo rei Sembrouthes (c. 250 d. C.). Con todo, Yuri Kobishchanov data este uso no período que segue a vitoria persa sobre os romanos, en 296-297. O seu uso, desde polo menos o reinado de Yekuno Amlak, significou que tanto os oficiais subordinados como os gobernantes tributarios, e sobre todo os vasalos gobernantes de Gojjam (clasificados no posto 12 no protocolo estatal non dinástico de 1690), Welega, as provincias marítimas e despois Shewa, recibiran o título honorífico de  nəgus , "rei."
Namek
Novo Namek
Trala destrución do planeta Namek orixinal a mans de Freezer, os seus habitantes refuxiáronse na Terra á espera de que un desexo pedido ás bólas máxicas os trasladase a un novo mundo onde poder vivir. As súas características son moi semellantes ás do Namek orixinal.
Emperador de Etiopía
Título e estilo
A consorte do emperador chamábase ' A emperatriz Zauditu utilizou a forma feminizada  ("Raíña de Reis") para mostrar que reinaba por dereito propio, e non utilizou o título de '.
Sucesión
thumb|Estandarte imperial (anverso) thumb|Estandarte imperial (reverso) Cando morría un monarca calquera parente de sangue varón do emperador podía reclamar a sucesión ao trono: fillos, irmáns, tíos ou curmáns. A práctica favorecía a primoxenitura mais non sempre se aplicaba. O sistema desenvolveu dúas formas de controlar a sucesión: a primeira, empregada en ocasión antes do século XX, implicaba pór todos os rivais posíbeis nun lugar seguro, o cal drasticamente limitaba a súa capacidade de convulsionar o Imperio con revoltas ou disputar a sucesión dun herdeiro aparente; o segundo, utilizado con frecuencia crecente, implicaba a selección de emperadores por un consello de oficiais maiores do reino, tanto seculares como relixiosos.
Taddesse Tamrat sostén que esta práctica empezou no reinado de Wedem Arad (1299–1314), após a loita pola sucesión que el cre que hai detrás da serie de reinados breves dos fillos de Yagbe'u Seyon (1285-1294).
Unha explicación construtivista sostén que a tradición utilizábas* en ocasións, debilitábase ou decaía ás veces, e ás veces era revivida após algunhas disputas - e que o costume, que comezou en tempos inmemoriais como norma de herdanza común en Etiopía, permitía que todos os parentes varóns tamén herdaran a sucesión das terras da monarquía - o cal porén é contrario á preservación do país indiviso.
Os potenciais rivais reais foron encarcerados en Amba Geshen até que Ahmed Gragn capturou ese sitio en 1540 e destruíuno; entón, desde o reinado de Fasilides (1632-1667) até mediados do século XVIII, fórono en Wehni. Os rumores destas residencias de montaña reais foron parte da inspiración para a novela curta de Samuel Johnson, Rasselas.
Ideoloxía
Os emperadores de Etiopía derivaban o seu dereito de gobernar en dúas reclamacións dinásticas: o seren descendentes dos reis de Axum, e o ser descendentes de Menelik I, o fillo de Salomón e Makeda, raíña de Sabá.
A reclamación da súa relación cos reis de Axum derivaba da reclamación de Yakuno Amlak de que era descendante de Dil Na'od polo seu pai, malia que derrotou e matou o último rei Zagwe en batalla. A súa reclamación ao trono tamén era axudada polo seu matrimonio coa filla daquel rei, aínda que os etíopes xeralmente non recoñecían reclamacións por liña feminina. A reclamación por descender de Menelik I baseábase na aseveración de que os reis de Axum tamén descendían del; a súa formulación definitiva e máis coñecida está rexistrada no Kebra Nagast. Mentres os rexistros sobreviventes destes reis non logran botar luz sobre as súas orixes, esta reclamación xenealóxica é documentada por primeira vez no século X por un historiador árabe. As interpretacións desta reclamación varían amplamente. Algúns (incluíndo moitos dentro de Etiopía) acéptana como feito evidente. No outro extremo, outros (maioritariamente non etíopes interesados) enténdena como unha expresión de propaganda que tentaría conectar a lexitimidade do estado coa Igrexa ortodoxa etíope. Algúns eruditos toman unha postura intermedia que tenta atopar unha conexión entre Axum e o reino árabe meridional de Sabá, ou entre Axum e o Reino de Xudá anterior ao exilio. Como carécese de fontes primarias, non é posíbel determinar que teoría é a máis plausíbel.
A dinastía salomónica
right|thumb|200x200px|León de Xudá A restaurada dinastía salomónica, que afirmaba descender dos antigos gobernantes aksumitas, gobernou Etiopía desde o século XIII até 1974, con só un par de usurpadores. O máis significativo destes foi Kassa de Kwara, quen en 1855 tomou o control total de Etiopía e foi coroado Tewodros II (desenvolveu unha reclamación segundo a cal descendía dos salomónicos por liña feminina). Despois da súa derrota e defunción, outro salomónico, Dejazmatch Kassai tomou o poder como Yohannes IV; con todo, a súa descendencia polo lado feminino era un feito ben atestado. Menelik de Shewa, quen descendía dos emperadores salomónicos por liña masculina directa, ascendeu ao trono imperial cando morreu Yohannis IV, pretendendo así restaurar a tradición da liña masculina salomónica.
O emperadores teodorianos máis célebres foron Yohannes IV, Menelik II e Haile Selassie. O emperador Menelik II conseguiu unha vitoria militar importante contra invasores italianos en marzo de 1896 na Batalla de Adwa. Menelik perdeu Eritrea a mans dos italianos e Djubouti a mans dos franceses. Despois de Menelik, todos os monarcas foron descendentes salomónicos por liña feminina. A liña masculina, a través dos descendentes do curmán de Menelik Dejazmatch Taye Gulilat, aínda existían, mais foron apartados en gran parte debido ao desgusto persoal de Menelik con esta rama da súa familia. Os sucesores salomónicos de Menelik gobernaron o país até o golpe militar de 1974.
Conquista italiana de Etiopía
thumb|Escudo de armas do emperador italiano de Etiopía En 1936, coa conquista italiana de Etiopía, o emperador Haile Selassie foi forzado para fuxir ao estranxeiro. Benito Mussolini pronto declarou Etiopía, xunto coa Eritrea e a Somaila italianas, un Imperio colonial chamado África oriental italiana.
Durante o verán de 1936 Vítor Manuel III proclamouse emperador de Etiopía, un título inicialmente considerado ilexítimo pola comunidade internacional, mais en 1940 recoñecido por toda a ONU, menos os Estados Unidos, a Unión Soviética e México. En xuño de 1940, mesmo os Estados Unidos e a Unión Soviética comezaron o proceso de recoñecemento do título, mais a segunda guerra mundial bloqueou todo isto. O título practicamente durou cinco anos até 1941. Vítor Manuel III máis tarde renunciou oficialmente ao título a fins de 1943.
Regreso de Haile Selassie
Haile Selassie regresou ao poder coa conquista británica da África oriental italiana durante a Segunda Guerra Mundial. En xaneiro de 1942 foi restabelecido oficialmente no poder en Etiopía polo goberno británico.
A posición do emperador e a liña de sucesión estaba estritamente definida en ambas constitucións adoptadas durante o reinado de Haile Selassie: unha adoptada o 16 de xullo de 1931; e a revisada, en novembro de 1955.
O derradeiro monarca salomónico en gobernar Etiopía foi Amha Selassie, a quen o trono foille ofrecido polo Derg (consello etíope) após a deposición do seu pai Haile Selassie o 12 de setembro de 1974. Cando Amha Selassie, incomprensibelmente desconfiado do Derg, refusou regresar a Etiopía para gobernar, o Derg anunciou que a monarquía terminaba o 21 de marzo de 1975. En abril de 1989, Amha Selassie foi proclamado emperador no exilio en Londres, coa súa sucesión datada cando ocorrera a morte do emperador Haile Selassie, en agosto de 1975 máis que cando aconteceu a súa deposición en setembro de 1974. En 1993 un grupo chamado o "Consello de Coroa de Etiopía", o cal inclúe varios descendentes de Haile Selassie, afirmou que o  aínda existía e era a cabeza legal de Etiopía. A constitución de Etiopía de 1995 confirmou a supresión do Imperio.
Ver, Goiriz, Vilalba
Ver é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Asmaa Rasheed
Asmaa Jamil Rashid é unha profesora iraquí no Centro de Estudos da Muller da Universidade de Bagdad. Ten un doutoramento en socioloxía e está especializada na socioloxía do xénero. Rashid é representante da Liga das Mulleres Iraquís e realizou presentacións e obradoiros sobre os temas da resistencia da xuventude a votar, a violencia doméstica, a discriminación de xénero no currículo escolar, a taxa de abandono escolar das mulleres nas áreas rurais, a limitación do matrimonio infantil, e o emprego das mulleres viúvas. Rashid tamén é profesora no Centro para o Renacemento do Patrimonio Científico árabe.
A Canteira, Castro, Carballedo
A Canteira é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Nin no INE en 2016 nin no SIXPAC figura esta entidade de poboación, si aparece no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo está relacionado cun sitio onde se traballan ou arrincan os cantos ou pedras para construír.
Painstream
Painstream é unha banda finlandesa de hardcore punk formada no anos 2000 na cidade de Turku. Tocan punk con algunhas influencias de metal. Painstream é diferente doutras bandas da escena punk de Finlandia polo uso de instrumentos pouco comúns no xénero, como o órgano Hammond, o saxofón e o violoncello.