cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Balonmano Cantabria
Primeiros anos na elite
Na tempada seguinte, o equipo fichou ao porteiro Miguel Ángel Zuñiga, a Julián Ruiz, a Ramos, a Gabi Ben Modo, a Paco Otí, e ao balcánico Slobodan Batinović. Conseguiron disputar a Copa do Rei, aínda que foron eliminados en semifinais polo F. C. Barcelona. Con todo, o Barcelona enfrontouse na final ao Atlético de Madrid, que tamén estaba clasificado para competicións europeas, polo que os semifinalistas disputaron un encontro para saber quen disputaría o ano seguinte a Recopa de Europa. O Teka enfrontouse en Alcalá de Henares ao Tecnisa Alicante, gañando por 30 goles a 20. Ese ano, para determinar o campión do título de liga disputáronse dúas fases. A primeira fase servía para poder dividir a segunda en tres grupos: o que disputaba o título, o de permanencia e o da zona media. O Teka clasificouse no grupo B (zona media), clasificándose primeiro con 8 puntos, só por detrás dos catro equipos que formaban o grupo que loitaba polo título: Atlético de Madrid, Barcelona, Tecnisa e Cacaolat Granollers.
A tempada 1985-86 foi o debut do club nunha competición europea, a Recopa de Europa. Para afrontar esta tempada prescindiuse de Fetahajić e Žigić e fichouse a Cimic, a Eduardo Sala e a Carlos Juan. Na primeira rolda da competición europea o equipo enfrontouse ao HC Volksbank Köflach austríaco, ao que derrotaron en ambos partidos por 25-27 e 31-23. Nos oitavos de final venceron ao Vikingur Reikiavik de Islandia por 21-22 e 20-18. Nos cuartos de final enfrontáronse ao VÁEV Epitok de Hungría, ao que gañaron na casa por 19 goles a 16, mais ante o que perderon por 29-20 en Veszprém, sendo eliminados. miniatura|200px|Chechu Villaldea chegou en 1987 ao Teka procedente do [[Club Balonmano Naranco.]] Esa mesma tempada, logo dun mal comezo na liga, o responsable da sección de balonmán, Antonio Revilla, substituíu ao adestrador Rafael Pastor polo ex xogador Luis Morante. Co cambio gañaron ao Atlético de Madrid e remataron clasificándose para disputar a segunda fase entre os mellores, no grupo A. Con todo, foron sextos e últimos do grupo, polo que non puideron disputar a terceira fase entre os catro mellores. Finalmente foron segundos do grupo A-2 e puideron disputar como sextos da liga a Copa do Rei. A Copa do Rei disputouse en dúas sedes, en Santander e en Alacant. O Teka enfrontouse na casa ao Atlético de Madrid e ao Cacaolat Granollers, para acceder á semifinal contra o Barcelona. Con todo, perdeu por 26 goles a 20, malia ter chegado a ir gañando por 16-17.
Na tempada 1986-87 substituíuse a Cimic e Batinović por outros dous iugoslavos, Mladinović e Rašić, que procedían do RK Metaloplastika Šabac. Outras fichaxes foron Esteban, Félix Martínez e Miera. Clasificáronse para disputar a segunda fase no grupo A-1, no que chegou a ir primeiro logo de gañar ao Barcelona no Palau Blaugrana. Con todo, unha mala racha non lles permitiu acceder á eliminatoria polo título e finalizaron últimos con tres vitorias, dous empates e cinco derrotas. Na terceira fase só puideron ser terceiros por detrás do Atlético de Madrid e o Cacaolat, e tampouco puideron participar na Copa do Rei.
Ao ano seguinte contratouse ao porteiro Perico García, ao central Chechu Villaldea, ao pívot Luisón García, ao lateral dinamarqués Otto Mertz, e ao adestrador Javier García Cuesta. Modificouse o sistema de liga, cunha primeira fase con 12 equipos e unha segunda na cal sumábanse os puntos conseguidos entre os equipos que compuñan o grupo, 6. O equipo pasou á segunda fase como sexto clasificado con 8 puntos acumulados e terminou sendo quinto con 16 puntos. Clasificouse para a Copa do Rei, celebrada en Xirona, mais foi eliminado nos cuartos de final a mans do Cajamadrid por 27 goles a 23.
Época dourada
Na 1988-89 causaron baixa Mladinovic e Mertz, e o club fichou o porteiro sueco Mats Olsson, o lateral islandés Arason, a Juan Francisco Muñoz Melo, a Javier Cabanas e a Nico Pradas. Foi precisamente nesa tempada cando atinxiu alzar o seu primeiro título oficial, a Copa do Rei logo de vencer en Bilbao o FC Barcelona por 25 a 20, logo de ter gañado anteriormente ao TNT Uniexpress (25-17) e ao Cajamadrid (25-18). Ademais esa mesma tempada clasificárase para a segunda fase polo título ante outros sete equipos. Foi líder durante a novena xornada, mais perdeu contra o Barcelona e finalmente só puido ser segundo. miniatura|esquerda|[[Manolo Cadenas, adestrador do equipo dende 1989 ata 1991.]] Na tempada seguinte (1989-90), o adestrador García Cuesta fíxose cargo da selección española e o club fichou a Manolo Cadenas para substituílo. Tamén asinaron polo club Jaume Puig, Carlos Álvarez e Aitor Echarburu para completar o equipo. Disputou outra vez a Recopa de Europa, na que venceu ao SC Empor Rostock, ao TV Grosswallstadt, ao Veszprém e por último ao HK Drott de Halmstad para levar ás súas vitrinas o primeiro título internacional. Na súa primeira participación na Supercopa de España xogaron contra o Cajamadrid e o Barcelona, mais foron derrotados por ambos en Éibar. Na liga non se disputaron fases, houbo un único grupo de dezaseis participantes. Toda a tempada foi moi disputada; na 23ª xornada o Teka quitoulle o primeiro posto ó Barcelona, mais perderon na 26ª xornada contra o Cajamadrid e o equipo volveu quedar ás portas do título ao finalizar na segunda posición. Este último equipo eliminounos nos cuartos de final da Copa do Rei.
Na primeira competición da tempada 1990-91, a Supercopa de España, o Teka derrotou o Elgorriaga Bidasoa nas semifinais por 29-19, mais caeu na final disputada fronte ao Barcelona por 22-18. Debido a que o ano anterior fora campión da Recopa de Europa, o club tivo a posibilidade de escoller entre disputar de novo esta competición ou a Copa IHF polo seu segundo posto na liga, decantándose finalmente pola primeira. Na competición europea eliminou o RK Zagreb nos cuartos de final, mais foron derrotados por 22-20 e 24-24 por Elgorriaga. Ese ano a liga volveu ao sistema de fases, con dous grupos nos que se clasificaban os cinco primeiros para o título. Logo de acceder ao grupo 1 da segunda fase, estiveron empatados co Barcelona na primeira posición durante varias xornadas, ata que perderon fronte ao Cacaolat Granollers e o propio Barcelona, para rematar finalmente segundos. O Barcelona gañou tamén a Copa de Europa, o que adxudicou outra praza máis para o ano seguinte na competición, que foi concedida ao segundo clasificado na liga, o Teka. Na Copa do Rei, disputada en xaneiro, o Teka derrotou ao Mepamsa San Antonio, ao Alzira Avidesa e ao Barcelona, para adxudicarse o terceiro posto, xa que nas semifinais caera fronte a Elgorriaga Bidasoa. Esa tempada tamén se celebrou a primeira edición da Copa ASOBAL en Eivissa, que daba acceso á Copa IHF ao ano seguinte. Clasificáronse os dous primeiros de cada grupo: Barcelona e Avidesa no grupo A, e Atlético de Madrid e Teka no grupo B. Nas semifinais derrotaron ao Barcelona por 21-13 e gañaron a final fronte ao Avidesa por 30-29, adxudicándose o título.
Os títulos de liga e a Copa de Europa
miniatura|Talant Dujshebaev, xogador do equipo dende 1992 ata 1997. Porén non sería ata a tempada 1992-93 cando chegou o primeiro título de Liga, nun ano no que ademais conseguiu alzar a Supercopa de España e a Copa IHF. Ese ano o club fichou a Mateo Garralda, a Mijail Jakimovic e a Talant Dujshebaev. Na Supercopa de España, celebrada en Torrelavega, gañou no primeiro partido ao Barcelona por 21-19 e no segundo ao Avidesa por 28-19, adxudicándose o título e o lingote de ouro para o gañador. Na competición europea, gañou a última edición da Copa IHF, competición organizada pola Federación Internacional de Balonmán, que sería substituída o ano seguinte pola Copa EHF, organizada pola Federación Europea de Balonmán. Deste xeito converteuse no único equipo español na historia en conquistar ese trofeo. Nos oitavos de final enfrontáronse ao CSKA Moscova, ao que gañaron por 26-16 na casa e perderon 25-22 en Rusia, nos cuartos de final gañou ao Asko Linde de Linz por 31-22 e 19-21, e en semifinais ao CSA Steaua Bucarest, ao que derrotou por 16-26 e 31-25 para acceder á final,  na que se enfrontaron ao Bayer Dormagen, equipo contra o que perderon por 24-20 na ida, e ao que derrotaron por 26-20 en Santander ante 3.500 espectadores. Na Copa ASOBAL derrotaron en semifinais por terceira vez consecutiva ao Barcelona, desta volta por 29-28, aínda que perdeu na final ante Elgorriaga por 27-23. Na Copa do Rei víronse superados en cuartos de final polo Avidesa, 29-22. Na Liga ASOBAL, disputábase unha liga previa que daba acceso a disputar os play-offs. O equipo adxudicouse a fase de liga, na que só cedeu un empate e dúas derrotas en 18 partidos. Nos play-offs gañaron en cuartos ao Arcos de Valladolid por 2 partidos a 0, ao Avidesa por idéntico resultado e na final enfrontáronse ao Granollers, que derrotara ao Barcelona. No primeiro partido en Santander gañaron por 30-29 e na volta por 22-25, gañando así o primeiro título de liga na súa historia.
Na seguinte campaña, os santanderinos conseguiron revalidar o título da Liga ASOBAL e atinxiron outro logro histórico ao gañaren a súa primeira, e única, Copa de Europa, conseguindo un dobre histórico. A tempada comezou coa disputa da Supercopa, onde se enfrontou en semifinais ao Elgorriaga Bidasoa, perdendo por 23-22 en Zaragoza. Na Liga ASOBAL comezaron no grupo B de clasificación, finalizando terceiros logo de ter caído derrotados ante Elgorriaga en dous partidos e o Barcelona, e ter empatado en tres ocasións. Á seguinte rolda pasaron os catro mellores equipos de cada grupo e contabilizáronse os puntos obtidos contra os outros tres rivais da rolda anterior; o Teka tan só sumou catro puntos nesta fase, polo que non pasou á seguinte rolda. A actuación do adestrador Javier García Cuesta púxose en cuestión por non poder clasificarse o equipo para a Copa ASOBAL, e o empate ante o Valladolid na fase previa da Copa do Rei finalizou coa súa dimisión en xaneiro. Xa con Julián Ruiz como adestrador só perderon outros dous partidos na liga e conseguiron acceder aos play-offs polo título como segundos de grupo. A principios de ano publicáronse diversas novas sobre os problemas económicos do club e con Mateo Garralda, que lesionouse xogando ao fútbol sala, mentres declarou ao club que caera polas escaleiras. Nos cuartos de final da liga enfrontáronse ao Cadagua Gáldar, ao que derrotaron en dous encontros. En semifinais tiveron que disputar tres encontros para derrotar ao Alzira Avidesa. Contra todo prognóstico, o Barcelona, que fora campión da liga regular, foi eliminado nas semifinais contra Elgorriaga, que se enfrontou ao Teka na final. O primeiro partido gañouno o Teka nos penaltis, no segundo venceu por 23-16, o terceiro foi para Elgorriaga (24-19), e o último gañárono os santanderinos por 22-23, adxudicándose o seu segundo título de liga consecutivo. Na Copa de Europa disputaron a primeira fase ante o Veszprém KC húngaro, ao que derrotaron para acceder á liguiña, no grupo B. Na liguiña enfrontáronse ao RK Celje, o UHK Volksbank Wien e o SG Wallau-Massenheim, finalizando primeiros de grupo, xa que só o Viena e o Wallau os derrotaron fóra da casa. Na final enfrontáronse ao ABC Braga, contra o que empataron na ida en Portugal por 22-22 e ao que gañaron na volta en Santander por 23-21, obtendo así o segundo título da tempada e o primeiro na máxima competición continental.
Na tempada 1994-95 adxudicouse o primeiro título da tempada, a Supercopa, por segunda vez na súa historia. O partido disputouse en Granada ante 5.500 espectadores, e o Teka gañou ao campión da Copa do Rei, o Barcelona, por 22-20. Nos oitavos de final da Copa do Rei derrotou ao Ademar León por 20-29 e 28-31, e clasificouse para a fase final celebrada en Cidade Real en febreiro. Cando comezaron os cuartos de final o equipo xa fora eliminado na Copa de Europa e non tiña opcións de conseguir o título de liga, polo que centrouse en gañar a competición copeira. Enfrontouse primeiro ao Seguros Soliss, ao que superou por 21-28. Nas semifinais derrotou ao Elgorriaga nun final axustado (31-32), e por último gañou á Sociedad Deportiva Octavio por 27-25, atinxindo así outro novo dobre. Nos cuartos de final da Copa ASOBAL enfrontouse ao Puleva Maristas, ao que venceron en ambos partidos, mesmo con récord de goles na volta (43-18). En semifinais enfrontouse ao Octavio e gañou por 28-24, con todo, na final disputada en Vigo caeron fronte ao Barcelona 30-22. En febreiro perderon na Copa de Europa fronte ao Kolding IF, e confirmouse que os tres puntos que conseguiran ata ese momento non eran suficientes para alcanzar ao líder, o Badel Zagreb, que se clasificou para a final. Na liga finalizaron na terceira posición por detrás de Elgorriaga e Barcelona, con seis puntos menos que ambos. O Grupo Teka anunciou que non quería seguir sendo o único soporte do equipo, cuxo presuposto era de 300 millóns de pesetas. Segundo palabras do xerente, o club só conseguiu o 15 % dos seus obxectivos, aínda que a tempada foi proveitosa para o xogador Talant Dujshebaev, elixido Xogador do Ano da IHF (1994) e mellor xogador do torneo na Copa do Rei.
Un ano en branco
Na tempada 1995-96 o club pasou a chamarse Club Balonmano Cantabria, logo de que o Grupo Teka deixara de ser o principal patrocinador, aínda que tamén se denominou Club Balonmano Teka Cantabria, logo da fusión co Clubasa e o Salesianos. Primeiro disputou a Supercopa de España, como campión da Copa do Rei o ano anterior, mais perdeu en Santander contra Elgorriaga por 28-29. Tamén disputou a Recopa de Europa, chegando ata a final, na que perdeu contra o TBV Lemgo alemán por 49-45 (24-19 e 26-25). Anteriormente vencera ao Fraternelle luxemburgués, ao Sparkasse Stadtwerk austríaco, ao OM Vitrolles francés e ao Estrela Vermella iugoslavo. Os catro primeiros clasificados na primeira volta da liga disputáronse a Copa ASOBAL, que gañou o Barcelona logo de derrotar na final ao Cantabria por 24-23 en Castelló de la Plana. Na Copa do Rei foi eliminado polo Granollers na prórroga dos cuartos de final (29-30). Na liga foron segundos por detrás do Barcelona, que só perdeu un encontro. Ao final da tempada anunciouse que o club pasaría a chamarse Club Balonmano Caja Cantabria.
Últimos títulos
A tempada 1996-97 foi a do reencontro cos títulos logo dun ano en branco, os cántabros conseguiron gañar a Copa ASOBAL e o Campionato Mundial de Clubs de Balonmán, perdendo a final da Copa do Rei ante o FC Barcelona por un axustado 30-29. A tempada iniciouse cun problema de tramitación da ficha federativa de Mats Olsson, que era o cuarto estranxeiro do equipo. Finalmente puido xogar en outubro grazas ao caso Bosman, norma que fixo desaparecer as cotas de xogadores estranxeiros. Antes de finalizar o ano Dujshebaev recibiu por segunda ocasión o premio da IHF ao Xogador do Ano, ademais dunha oferta do Nettelstedt alemán, polo que foi traspasado ao final da tempada. Na Copa ASOBAL enfrontáronse os catro primeiros equipos da liga e os cántabros conseguiron adxudicarse o título logo de gañar na final ao Ademar por 30-22. O seu segundo título da tempada foi o Campionato Mundial de Clubs, que se adxudicou na final ante o Drammen HK noruegués en Viena (30-29). Na liga só puideron ser terceiros por detrás do Barcelona e o Ademar. Na Copa do Rei gañou ao Ciudad Real e ao Gáldar, mais perdeu a final contra o Barcelona por un axustado 30-29. Na Copa de Europa derrotou ao BK 46 Karis finlandés nos dezaseisavos de final, e clasificouse para a liguiña, na que foron segundos tras o RK Celje. Con todo, o THW Kiel derrotounos nos cuartos de final por 26-23 e 19-24.
Na tempada seguinte o club acadou os seus dous últimos títulos: a Copa ASOBAL e a Recopa de Europa. Na Copa ASOBAL enfrontáronse ao Barcelona, o San Antonio, e o Ademar León. Nas semifinais derrotaron ao Barcelona, que non fora vencido en toda a tempada, por 27-33, e na final ao Ademar por 24-26. Na Recopa de Europa gañaron ao HC erdgas Linz, o HC Kovopetrol Plzen, o GOG Gudme, e o Viking Stavanger, para acceder á final ante o HSG Dutenhofen/Münchholzhausen alemán, ao que derrotaron por 30-15 e 26-24. Na Supercopa de España caeron ante o Barcelona por 30-28 a principios da tempada. A Copa do Rei celebrouse en febreiro e gañaron en cuartos de final ao Valladolid por 37-29, aínda que foron eliminados nas semifinais contra o San Antonio por 28-23. Terminaron a tempada regular da liga en cuarto lugar, por detrás de Barcelona, San Antonio e Ademar. Nos play-offs, o título foi para o Barcelona ao derrotar ao Caja Cantabria nas semifinais por 32-24 e 26-24, e ao San Antonio na final por 35-27, 32-20 e 29-25.
Seca e descensos
miniatura|Encontro da [[Liga ASOBAL 2007/08 ante o BM Valladolid, celebrado no Polideportivo Huerta del Rey de Valladolid.]] Disputou por primeira vez a Supercopa de Europa en novembro de 1998, mais caeu derrotado en semifinais a mans do Badel Zagreb. Finalmente foi terceiro tras derrotar ao IFK Skövde. Na tempada 1998-99 clasificáronse en quinto lugar na Liga ASOBAL. Na Recopa de Europa eliminaron o Otterup HK, o Goldmann Druck Tulln, o IL Runar Sandefjord e o Partizan de Belgrado, para acceder á final contra o Ademar León, que derrotáronos por 20-19 e 23-32. Na Copa ASOBAL chegaron ás semifinais, mais foron eliminados polo Barcelona por 27-25. Na Copa do Rei enfrontáronse en cuartos de final ao Valladolid, ao que venceron por 27-25, mais foron derrotados polo Portland San Antonio nas semifinais por 30-28.
A principios da tempada 1999-00 anunciouse que continuaban os seus problemas financeiros, e finalmente o consello de administración do Real Racing Club de Santander fíxose cargo da xestión do club. A pesar diso, xogou outra vez a Recopa de Europa, onde eliminou o Madeira SAD antes de ser derrotado nos cuartos de final polo Portland San Antonio. Na Liga ASOBAL finalizou como cuarto clasificado, mais foi eliminado nos cuartos de final dos play-offs ante o Bidasoa, contra o que perdeu nos dous encontros disputados. Clasificáronse entre os catro primeiros equipos da primeira volta, accedendo así á Copa ASOBAL, na que foron eliminados polo Barcelona, 26-18. Na Copa do Rei foron eliminados nos cuartos de final ante o Gáldar, 22-27.
miniatura|[[Žikica Milosavljević, xogador do equipo entre 2004 e 2007.]] Entre o 1999 e o 2006 o equipo encadeou unha serie de tempadas sen gañar ningún título, sumido nunha crise económica e deportiva da que conseguiu saír adiante sen perder a categoría ningunha tempada. Na tempada 2000-01 finalizaron na novena posición da liga con 19 puntos, e disputaron a Copa EHF, onde o Sporting de Lisboa eliminounos na cuarta rolda.
Nas dúas seguintes tempadas (2001-02 e 2002-03) finalizaron sextos e sétimos na liga, con 32 e 30 puntos respectivamente. Competiron na Copa do Rei en ambas tempadas, con sendas derrotas ante o Ciudad Real (25-35 en 2002 e 20-24 en 2003) nos cuartos de final. Na tempada 2003-04 chegaron aos cuartos de final da Copa EHF, a súa última participación en competicións europeas, e foron novenos na liga con 26 puntos, amais de ser eliminados de novo nos cuartos de final da Copa do Rei, desta volta contra o Teucro de Pontevedra. Nas ligas das tempadas 2004-05 e 2005-06 foron undécimos e décimo terceiros respectivamente, e non se clasificaron para outras competicións nacionais ou internacionais.
Na tempada 2006-07 consumouse o descenso a División de Honra B, 24 anos despois do seu ascenso e cun amplo palmarés nacional e internacional. Foi penúltimo clasificado con 17 puntos, só por diante do Club Deportivo Bidasoa. Con todo, pouco despois volveu ascender administrativamente en detrimento do CB Altea, ao renunciar este último por motivos económicos. Na tempada 2007-08 conseguiu a permanencia na máxima categoría ao finalizar na décimo cuarta posición con 17 puntos ao gañar ao Ademar León nun partido emocionante, cun gol do dinamarqués Bo Spellerberg a falta duns poucos segundos para a finalización do encontro.
En agosto de 2008 anunciouse que logo de ter perdido a súa praza na Liga ASOBAL ao non ter entregado os avais esixidos pola Federación, a Liga e a Asociación de Xogadores, tamén perdía a súa praza na División de Honra B, ao non cumprir o prazo marcado pola Real Federación Española de Balonmano. Finalmente o club desapareceu ese mesmo ano.
Patrocinadores
O club fundouse co nome de Grupo Deportivo Teka Santander, herdeiro do club La Salle-Authi de Los Corrales de Buelna. Por motivos de patrocinio denominouse GD Teka Ciclotour. En 1995 o Grupo Teka deixou de ser o principal patrocinador e o equipo pasouse a denominar Club Balonmano Cantabria durante a tempada 1995-96. En maio de 1996 anunciouse que a entidade bancaria Caja Cantabria sería o novo patrocinador, mais deixou de selo en 1999, logo do cal o equipo adoptou outra vez o nome de Club Balonmano Cantabria. Co regreso do patrocinio do Grupo Teka, denominouse Teka Cantabria ata a súa desaparición no ano 2008, logo dun breve período no que foi propiedade do Racing de Santander.
Outras seccións
En 1996 produciuse unha mudanza na denominación do club logo da fusión do GD Teka (que dispuña dun equipo en División de Honra), o Club Balonmano Santander (cun equipo na máxima categoría nacional feminina, División de Honra, outros dous en 1.ª e 2.ª Nacional masculinas, amais das súas seccións inferiores) e o Salesianos (con varias seccións inferiores).
Na tempada 1997-98 o equipo de División de Honra feminina chamouse Caja Cantabria Universidad Clubasa. Na primeira fase de clasificación quedou en quinto lugar, polo que tivo que disputar unha segunda fase para manter a categoría, na que concluíu primeiro. Na seguinte tempada foron penúltimas na liga, polo que tiveron que volver disputar a segunda fase pola permanencia. Nesta ocasión finalizaron en quinto lugar. Na tempada 1999-00 denomináronse Caja Cantabria Universidad, e finalizaron en sexto lugar a primeira fase. De novo tiveron que disputar a fase de permanencia e finalizaron en terceira posición. Desapareceu no ano 2000 e os seus dereitos federativos foron cedidos á Agrupación Deportiva Sagardía, que disputou a competición co nome de Caja Cantabria Verdaloe.
Pola súa parte o Teka Universidad, filial do primeiro equipo, converteuse en campión de 2.ª Nacional masculina na tempada 1993-94. Despois disputou a Primeira División Nacional ata no ano 2002-03, no que foi último clasificado.
Pavillón
200px|miniatura|Pazo dos Deportes de [[Santander.]]
Nos derradeiros anos da súa existencia, o club disputaba os seus partidos como local no Palacio de los Deportes de Santander. O edificio é obra dos arquitectos Julián Franco e José Manuel Palao, e foi inaugurado o 31 de maio de 2003. Localízase na rúa Alcalde Vega Lamera s/n, ao carón doutras grandes infraestruturas culturais e deportivas como o Palacio de Exposicións e Congresos e os Campos de Sport de El Sardinero (estadio de fútbol onde xoga o Real Racing Club de Santander). É de deseño vangardista e ten capacidade para 10 000 persoas en grandes eventos (6 000 asentos), cunha pista de xogo de 44 x 22 metros.
Anteriormente, disputaba os seus partidos no Pavillón de La Albericia, situado na Avenida do Deporte s/n, onde tamén xogou algún dos seus últimos partidos. Durante os seus primeiros anos tiña capacidade para 3 300 espectadores, mais a comezos dos anos 90 ampliouse ata os 4 000 actuais.
Xogadores históricos
miniatura|[[Peter Gentzel, prata olímpica no ano 2000.]] No club xogaron algúns dos xogadores de balonmán máis destacados de España e do mundo, como demostran os diferentes títulos que teñen obtido coas súas seleccións cando eran membros do club. Por exemplo, Mateo Garralda foi incluído no equipo ideal do Campionato do Mundo de 1993, ademais de ter sido un dos xogadores con máis partidos e goles na historia da selección española. Talant Dujshebaev, ademais de conseguir o premio ao Xogador do Ano da IHF en dúas ocasións, tamén gañou o premio ao mellor xogador do Campionato de Europa de 1996. Outros xogadores que teñen destacado por ter disputado máis de 140 encontros coa selección española foron: José Javier Hombrados, Juan Francisco Muñoz Melo, Javier Cabanas, Jaume Fort, Iosu Olalla, Julián Ruíz, ou Alberto Urdiales.
Outros xogadores que vestiron a camisola do Cantabria foron Mats Olsson, Chechu Villaldea, Jaume Puig, Aitor Echaburu, Medvedev, Rekondo, Yuri Nesterov, Manuel Miera, Nedeljko Jovanovic, Chechu Fernández, Oleg Kisselev, Mijail Jakimovich, Santiago Urdiales, José Javier Hombrados, Paco Oti, Mariano Ortega ou Peter Gentzel, entre outros.
Actinistios
A dos actinistios (Actinistia), tamén chamados celacantimorfos (Coelacanthimorpha), é unha subclase de vertebrados da clase dos sarcopterixios, que son peixes, coñecidos como celacantos,  caracterizados, entre outras cousas, por presentaren aletas lobuladas carnosas, e que se crían extintos desde o período cretáceo ata que, en 1938, un exemplar vivo foi capturado na costa oriental de Suráfrica. Outra especie localizouse en augas das illas Célebes (Indonesia) en 1998.
Estes peixes evolucionaron morfoloxicamente moi pouco desde hai 350 millóns de anos, e se asemellan aos antepaados acuáticos dos vertebrados terrestres. Teñen unha vexiga natatoria non funcional, coas paredes grosas e chea de graxa, que é realmente un vextixio dun pulmón ancestral, utilizado cando vivían non nas profundidades, senón na superficie, tanto en augas mariñas como nas doces. A esta característica, así como a forma e o movemento das súas aletas, valéronlle o nome de fósiles viventes como moitas veces se cualifican (erroneamente, por certo, desde o punto de vista científico).
Xunto cos peixes pulmonados son os seres vivos máis próximos aos vertebrados terrestres. Apareceron no período devoniano (hai 400 millóns de anos), aínda que a maior cantidade de restos fosilizados pertencen ao período carbonífero (hai 350 millóns de anos).
Actinistios
Actinistios é a adaptación ao galego do termo do latín científico Actinistia, formado polos elementos actin-, tirado do correspondente do grego antigo ἀκτι- akti-, de ἀκτίς aktís, "raio", e -istia, forma plural derivada do grego ἱστίον histíon, "velame", de ἱστός istós, "tecido", "tea", audindo á primeira aleta dorsal os celacantos, despregada a xeito de abano.
Celacantiformes, celacatimorfos, celacanto
A palabra celacanto é a adaptación do latín científico Coelacanthus ("de espiñas ocas"), tirada do grego antigo κοῖλος koîlos, "oco" e ἄκανθα ákantha,"espiña"), en referencia aos raios ocos da aleta caudal do primeiro espécime fósil, descrito e nomeado por Louis Agassiz en 1839. É o nome dun xénero extinto da liña máis antiga dos sarcopterixios,
Os termos Coelacanthiformes e Coelacantimorpha están formados, respectivamente, sobre a raíz do xénero Coelacanthus e as desinencias do latín científico -iformes, "en forma de", e -morpha, con igual significado.
Latimeriidae
O nome da familia está formado, como é usual, sobre a base do nome do seu xénero tipo, neste caso Latimeria. engadíndolle a desinencia -idae, propia dos nomes das familias de animais.
Latimeria
O nome do xénero Latimeria commemora a Marjorie Courtenay-Latimer, directora do East London Museum, de East London, provicia do Cabo Oriental, Suráfrica que, no verán de 1938, recibiu unha chamada telefónica de Hendrik Goosen, patrón dun pesqueiro, na que lle comunicou que, cerca da desembocadura do río Chalumna, preto de East London, capturara un estraño peixe azul nunca antes visto, polo que se considera a descubridora destre peixe.
Henry Thomas Colebrooke
Henry Thomas Colebrooke, nado o 15 de xuño de 1765 en Londres e morto o 10 de abril de 1837 en Calcuta, foi un filólogo, orientalista e botánico británico, que foi un dos primeiros estudosos da lingua sánscrita e da botánica da India, onde traballou como maxistrado
Actinistios
Descrición xeral
miniatura|270px|Reconstrución do [[celacanto das Comores (Latimeria chalumnae).]] miniatura|270px|Modelo de celacanto do [[Devoniano. Museo de Ciencias Naturais de Houston.]] Os actinistios forman parte do clado (ou clase) dos sarcopterixios, ou peixes de aletas carnosas (ou lobuladas). Externamente, varias características distínguenos doutros peixes de aletas carnosas. Teñen unha aleta caudal trilobulada, na que unha cola secundaria esténdése máis alá da cola principal, separando as metades superior e inferior da aleta caudal. As grosas escamas cosmoides actúan como unha armadura para protexer o exterior do peixe. Así mesmo, diversas características internas tamén distinguen aos celacantos doutros peixes de aletas carnosas. Na parte posterior do cranio, os celacantos posúen unha bisagra ou gonzo, unha articulación intracraniana que lles permite a estes peixes abrir a súa boca moi amplamente. Os celacantos tamén conservan unha notocorda oca, chea de aceite a presión, tubo que foi substituído pola columna vertebral moi cedo no desenvolvemento embrionario na maioría dos vertebrados. O corazón dos actinistios é de forma diferente ao dos peixes máis modernos, coas súas cámaras dispostas nun tubo recto. O neurocranio dos celacantos está nun 98,5 % cheo de graxa, e só o 1,5 % do seu espazo contén tecido nervioso. As meixelas dos celacantiformes son únicas porque o óso opercular é moi pequeno e ten unha aleta opercular grande de tecidos brandos. Unha cámara espiracular está presente, pero o espiráculo está pechado e non se abre durante o desenvolvemento. Os celacantos así mesmo posúen un órgano rostral único dentro do espazo da rexión etmoidea. Outra característica exclusiva dos celacantos acualmente existentes é a presenza dun "pulmón graxo" ou duns lóbulos cheos de graxa dun pulmón vestixial, homólogo á vexiga natatoria doutros peixes. O desenvolvemento paralelo dun órgano graxo para o control da flotabilidade suxiere unha especialización única para hábitats de augas profundas. Tamén se descubriron placas pequehas, duras pero flexíbeis, ao redor do pulmón vestixial en espécimes adultos, aínda que non todo o órgano é adiposo. Estas placas teñen probabelmente unha función de regulación do volume do pulmón. Debido ao tamaño do órgano graxo, asúmese que é o responsábel da recolocación infrecuente do ril. Os dous riles, que están fundidos nun só, encóntranse situados ventralmente na cavidade abdominal, posteriormente á cloaca.
Descrición especial das especies viventes
miniatura|270px|[[Latimeria chalumnae capturado o 21 de xaneiro de 1965 cerca de Mutsamudu. Anjouan, (Illas Comores).]] miniatura|270px|[[Aleta|Aleta pectoral dun celacanto das Comores (Latimeria chalumnae).]] Latimeria chalumnae, o celacanto propiamente dito, ou celacanto das Comores, e L. menadoensis, o celacanto indonesio ou celacanto de Manado son as dúas únicas especies actualmente viventes de celacantos. Os celacantos son peixes grandes, repoludos, con aletas carnosas lobuladas que poden chegar a medir até máis de 2 m e a pesar até cae os 100 kg. Estímase que poden vivir até os 60 anos ou máis. Están considerados hoxe en día como os peixes fósiles máis grandes.
Son depredadores nocturnos que cazan ao axexo peixes e cefalópodos. O seu corpo está cuberto de escamas cosmoides que actúan como unha armadura. Teñen oito aletas: dúas dorsais, dúas pectorais, dúas pelvianas, unha anal e unha caudal. A cola está formada por dous lobos case iguais e está dividida por un penacho terminal de raios que conforman o seu lóbulo caudal. Os ollos son moi grandes, e están adaptados para veren en condicións de iluminación escasa mediante bastonetes que absorben principalmente as lonxitudes de onda máis curtas. A visión dos celacantos evolucionou para captar especialmente a luz azul. A boca é pequena (aínda que se pode abrir amplamente pola articulación dos ósos cranias, como quedou dito). Ósos pseudomaxilars rodean a boca e substitúen aos maxilares, unha estrutura ausente nos celacantos. Dous orificios nasais, xunto con outras catro aberturas externas, aparecen entre o premaxilar e os ósos rostrais laterais. As fosas nasais asemállanse ás de moitos outros peixees e conteñen un orificio nasal interno. Un órgano rostral contido dentro da rexión etmoidal do neurocranio, ten tres aberturas sen protección ao medio ambiente e utilízase como parte do sistema de laterosensorial. A recepción auditiva dos celacantos é mediada polo seu oído interno, que é moi similar ao dos tetrápodos porque ten tamén unha membrana basilar.
Henry Thomas Colebrooke
Traxectoria
Fillo do banqueiro e político George Colebrooke, educárono na casa ata os quince anos. Trasladouse á India en 1782, e alí traballou para a administración colonial en distintas zonas do país (Calcuta, Tirhut, Purnia). Da súa actividade ao servizo da administración británica trouxo a inspiración para o ensaio Remarks on the Husbandry and Commerce of Bengal ("Observacións sobre a economía e sobre o comercio de Bengala"), publicado, nun primeiro momento privadamente, en 1795, no cal invocaba o libre cambio entre a India e a Gran Bretaña.
Actinistios
Descrición especial das especies viventes
A locomoción dos celacantos é única. Para moverse aproveitan as corrntes e a deriva. As súas aletas pares estabilizan o seu movemento na auga. Porén, no fondo oceánico, non utilizan as aletas pares para calquera tipo de movemento. Empuxan coa aleta caudal para arranques rápidos. Debido ao gran número de aletas, teñes alta manobrabilidade e poden orientar o seu corpo en case calquera dirección na auga. Téñense visto facendo complicados movementos, como natadando co ventre cara a arriba. Pénsase que o órgano rostral axuda a electropercecón dests peixes, que axuda nos movementos ao redor de obstáculos.
Henry Thomas Colebrooke
Traxectoria
No 1793 comezou o estudo da lingua sánscrita e completou o Digest of Hindu Laws ("Compendio de dereito hindú"), o monumental estudo sobre o dereito hindú que deixara inconcluso William Jones; traduciu despois os tratados Mitākṣarā de Vijñāneśvara e o Dāyabhāga de Jīmūtavāhana, que publicou xuntos baixo o título de Law of Inheritance ("Leis sobre a herdanza").
En 1799 foi enviado a unha misión en Nagpur e, ao seu retorno a Calcuta, nomeárono xuíz do novo tribunal de apelación, do que logo se converteu en presidente. No 1805 o gobernador xeral da India, Richard Wellesley, nomeouno profesor de Dereito hindú no Fort William College de Calcuta. Con William Jones foi un dos fundadores da Asiatic Society, da que tamén foi presidente.
Durante a súa primeira estancia en Calcuta escribiu A Grammar of the Sanscrit Language ("Unha gramática da lingua sánscrita", 1805), varios ensaios sobre as cerimonias relixiosas hindús e Essay on the Vedas ("Ensaios sobre os Veda", 1805); tales obras constituíron por moito tempo o punto de referencia sobre o tema en Gran Bretaña e exercitaron un profundo influxo en toda Europa. A súa gramática sánscrita, en particular, convértese no punto de referencia de toda a lingüística europea e fixo posíbel a fundación da indoeuropeística.
Tras a súa morte publicaron Miscellaneous Essays ("Ensaios misceláneos", 1837) e On the Religion and Philosophy of the Hindus ("Sobre a relixión e a filosofía dos hindús", 1858).
Universidade da Coruña FG
O Universidade da Coruña FG é un equipo de fútbol gaélico da cidade da Coruña con afiliación os Fillos de Breogán. Foi fundado no ano 2015 co apoio da Universidade da Coruña.
A Rúa
A Rúa é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Valdeorras. Segundo o IGE en 2015 tiña 4595 habitantes (5027 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Yogi Ferrell
Kevin Duane "Yogi" Ferrell Jr., nado o 9 de maio de 1993 en Greenfield, Indiana, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA). Con 1,83 metros de estatura xoga na posición de base.
Actinistios
Clasificación
A subclase foi descrita en 1870 polo paleontólogo e anatomista comparativo estadounidense Edward Drinker Cope. Esta subclase só comprende unha orde, a dos celacantiformes (Coelacanthiformes), que definiu en 1937 o xeógrafo e biólogo soviético Lev Semiónovich Berg, e que reune varias familias, case todas fósiles e cunha soa, a dos latimeríidos (Latimeriidae), da que se coñecen na actualidade só as dúas especies anteriormente citadas. miniatura|245px|Fósiles de Whiteia. miniatura|245px|Whiteia woodwardi. miniatura|245px|[[Latimeria menadoensis.]] Subclase Actinistia Cope, 1870
A Rúa
Toponimia
O nome do concello vén do substantivo común rúa (camiño dentro dunha poboación), que vén do latín vulgar via ruga (camiño entre casas), xa que ruga significa no latín clásico engurra. O termo rúa é compartido noutras linguas próximas como no portugués rua, en albanés rrugë, en bretón ruioù ou en francés rue.
Xeografía
O concello limita ao norte con Vilamartín de Valdeorras e Quiroga (este último da provincia de Lugo), ao sur con Larouco, ao leste con Petín e Vilamartín de Valdeorras, e ao oeste con Quiroga.
Os cumios de maior altitude están cara ao norte, na serra dos Cabalos, os montes de Cereixido e a serra da Enciña da Lastra: Lagoa Grande (1242 m), Pincheira (1139 m) e A Torrenta (1134 m). Cara ao sur está o val do río Sil, ao que van dar varios ríos e regatos no encoro de San Martiño.
Historia
Antes da romanización, segundo Plinio e Tolomeo, as terras estaban habitadas polos guigurros, do convento xurídico asturicense. Na localidade da Rúa estaba situada a Forum Cigurrorum romana (Cigurria), a VIII mansión da Vía Nova do itinerario de Antonino, que unía Braga e Astorga, cruzando o río Sil pola ponte da Cigarrosa. Preto desta ponte atopouse unha lápida de cuarzo cunha inscrición romana, conservada na igrexa de Santo Estevo.
Na Idade Antiga establecéronse na zona os suevos e os visigodos, que utilizaron a vila como ceca de cuñaxe de moeda durante os reinados de Viterico, Sisebuto e Suintila, entre os anos 603 e 631. Logo da invasión musulmá asentáronse os agarenos, expulsados por Afonso I de Asturias a mediados do século VIII.
Na Idade Media a zona estivo baixo dominio dos reis de Asturias, León e Galiza e baixo o señorío dos condes de Lemos e Ribadavia.
Ata a Idade Moderna a vila recibiu o nome de Santo Estevo.
No século XIX houbo enfrontamentos entre a guerrilla e as tropas francesas durante a guerra da Independencia. En 1811 faleceu na zona María Manuela de Lunas y Sancho, heroína na defensa de Zaragoza.
Escudo
Segundo o Decreto 281/1991, do 5 de setembro, polo que se aproba o escudo heráldico do Concello da Rúa (Ourense), a organización do escudo do concello queda do seguinte xeito: "Escudo de prata cunha banda de azur; brocante escudón de azur cunha ponte de ouro, mazonado de sable posto sobre ondas de prata e azur, e sumado dun sotuer de ouro. Ó timbre coroa real." O concello representa o escudo cunha banda inferior coa lenda Forvm Egvrrorvm.
Irmandamentos
dereita|miniatura|Cartel en Almendralexo. O concello da Rúa está irmandado co de Almendralexo (provincia de Badaxoz) desde 2002
Lugares da Rúa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Rúa vexa: Lugares da Rúa.
Actinistios
Filoxenia
miniatura|245px|A. [[Miguashaia bureaui, Shultze, 1973, Devoniano superior, Migausha, Canadá; B. Diplocercides heiligostockiensis, Jessen (1966) , Devoniano superior, Bergisch-Gladbach, Alemaña; C. Serenicthys kowiensis gen. et sp. nov., Devoniano superior, Grahamstown, Suráfrica; D. Allenypterus montanus Melton 1969 , carbonífero inferior, Montana, USA; E. Rhabdodema elegans, (Newberry, 1856) , crbonífero superior, Linton, Ohio, USA; F. Latimeria chalumnae Smith, 1939 , recente, costas do sueste de África.]]
Os seguintes cladogramas están baseados en múltiples fontes.
Crocodilo do Nilo
O crocodilo do Nilo (Crocodylus niloticus) é unha especie de saurópsidos (réptil) crocodilo da familia Crocodylidae. É unha das tres especies de crocodilos que habitan en África, e a segunda en tamaño no mundo, pois pode alcanzar os 6 m de longo e pesar máis de 1.000 kg.
Pese ao que o seu nome podería dar a entender, non é exclusivo do Nilo, senón que habita en practicamente toda África subsahariana e na illa de Madagascar.
Pode medir ata cinco ou seis metros de longo. Vive en lagos e ríos de auga doce. Aliméntase de animais que se achegan a beber; arrástraos á auga e afógaos. O crocodilo retorcer dentro da auga para despezar á súa presa.
A súa cerimonia de cortexo é espectacular; o macho defende un treito de area, ruxindo a calquera intruso. Cando a femia séntese atraída polo ruído, o macho sacode o corpo e expulsa auga polas fosas nasais.
Aínda que como especie non se atopa en perigo de extinción, nalgúns países a poboación de crocodilos do Nilo corre un serio perigo de desaparecer a causa do terrible exterminio ocasionado polo ser humano.
Yogi Ferrell
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2016, Ferrell uniuse ós Brooklyn Nets para a Liga de Verán da NBA de 2016. En catro partidos cos Nets, acadou 8.8 puntos, 1.8 asistencias e 1.5 rebotes en 17 minutos por encontro. O 5 de agosto de 2016, Ferrell asinou cos Nets. Tras xogar en tres partidos de pretempada, foi cortado polos Nets o 21 de outubro de 2016.
O 1 de novembro de 2016, Ferrell asinou cos Long Island Nets, afiliado dos Brooklyn Nets na NBA Development League. O 9 de novembro de 2016, Ferrell volveu a Brooklyn, e debutou na NBA esa mesma noite, facendo 5 puntos, 3 rebotes e unha asistencia na derrota por 110–96 contra os New York Knicks. Tras disputar dez partidos cos Nets, foi cortado de novo o 9 de decembro de 2016.
O 28 de xaneiro de 2017, Ferrell asinou un contrato de dez días cos Dallas Mavericks. O 7 de febreiro de 2017, asinou un contrato por varios anos cos Mavericks.
O 23 de xullo de 2018, Ferrell asinou un contrato de dous anos cos Sacramento Kings. O 18 de decembro de 2020, Ferrell asinou cos Utah Jazz, pero foi cortado o día seguinte.
O 11 de xaneiro de 2021, Ferrell asinou cos Cleveland Cavaliers un contrato de dez días.
Richaun Holmes
Richaun Diante Holmes, nado o 15 de outubro de 1993 en Lockport, Illinois, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). Con 2,08 metros de estatura xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Holmes foi seleccionado polos Philadelphia 76ers na 37ª posición do Draft da NBA de 2015 O 31 de xullo de 2015, Holmes asinou cos 76ers.
O 20 de xullo de 2018, Holmes foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio dunha compensación económica.
O 16 de xullo de 2019, Holmes asinou un contrato de dous anos cos Sacramento Kings.
O 6 de xullo de 2023, os Kings traspasaron a Holmes, xunto ós dereitos do Draft de Olivier-Maxence Prosper, ós Dallas Mavericks.
Rainbow Project
O Rainbow Project, en galego "Proxecto Arco da vella", promove a saúde e benestar das persoas lesbianas, gais, bisexuais e/ou transxénero e as súas familias en Irlanda do Norte. O Rainbow Project é a maior organización LGTB (por número de empregados) na illa de Irlanda (Irlanda do Norte e República de Irlanda) e ten dúas oficinas centrais, Belfast e Foyle, Derry.
Historia
A organización foi creada en 1994 por un grupo de voluntarios que estaban preocupados pola propagación da infección polo VIH na poboación homosexual de Irlanda do Norte. Estes voluntarios querían proporcionar información e apoio a homes que teñen relacións sexuais con homes (HSH) sobre o VIH/SIDA. Levaron a cabo investigacións dentro das comunidades homosexuais e bisexuais para descubrir que tipo de información e servizos de apoio eran necesarios.
Como resultado desta investigación, o proxecto comezou a ofrecer información sobre o VIH/SIDA e outras infeccións de transmisión sexual (ETS), distribuíndo panfletos e materiais de sexo seguro en lugares comerciais gais e eventos LGTB.
Aínda que o traballo inicial estaba centrado na prevención do VIH e das ETS, quedou claro que os usuarios de servizos tiñan necesidades de apoio adicional relacionadas coa súa saúde física en xeral, así como o seu benestar mental e emocional. Como tal, o Rainbow Project foi capaz de ofrecer servizos de asesoramento profesional a homes gais/bisexuais e ós que non sabían a súa orientación sexual, así como ofrecer intervencións prácticas en forma de apoio para os homes que foran discriminados ou foron agredidos verbalmente, fisicamente e/ou sexualmente debido á súa orientación sexual.
Tornándose LGTB
A finais de 2007/2008 o Rainbow Project comezou a investigar as necesidades dos homes gais e bisexuais e das mulleres lesbianas, gais e bisexuais. Isto comezou con "Through Our Eyes", unha peza de investigación que analizou as percepcións e experiencias de persoas lésbicas, gais e bisexuais cara ós delitos de odio homófobo e a policía en Irlanda do Norte. O informe preparou o camiño para o emprego do primeiro membro do equipo que prestou servizos a mulleres LGB e homes GB. O proxecto Rainbow obtivo fondos para proporcionar un avogado de crimes de odio que coida de individuos que foron vítimas de crimes de odio ou incidentes homofóbicos ou transfóbicos.
O 2009 foi un ano fundamental na transición de ser unha organización masculina exclusivamente gai e bisexual a unha organización lesbiana, gai, bisexual e transexual máis inclusiva. O Rainbow Project, en colaboración con Cara-Friend, lanzou un grupo de apoio para os pais dos nenos LGTB (Family Ties) en 2009. Ademais a organización empregou a un médico de saúde mental, un responsable de políticas educativas e un traballador xuvenil xunto cun médico de saúde sexual.
En 2011, o Rainbow Project recoñeceu formalmente un cambio no seu servizo demográfico de usuario e cambiou os seus estatutos para incluír persoas LGTB e as súas familias na prestación de servizos.
Traballo público
O Rainbow Project traballou constantemente para asegurar que as necesidades das persoas LGTB están sendo atendidas na prestación de servizos, en dereito e socialmente. En colaboración co Congreso irlandés de sindicatos e Amnistía Internacional, o Rainbow Project organizou unha manifestación pública en masa para apoiar o matrimonio entre persoas do mesmo sexo o 13 de xuño de 2015, cunha participación de 20.000 persoas.
O Rainbow Project fixo campaña en varios temas que afectan a individuos LGTB como a adopción, o matrimonio, a prohibición de doar sangue, o recoñecemento de xénero e as cuestións sociais.
Macario o Grande
200px|dereita|miniatura|Unha ilustración do santo Macario o Grande. Macario o Grande, nado e finado no século IV, foi un monxe de Exipto que fundou unha colonia eremítica no deserto de Scitia (Wadi-el-Natrum).
Traxectoria
De moi novo retirouse da vida mundana para se dedicar ao pastoreo e á elaboración de cestos. Coa súa venda socorría a pobres e necesitados.