cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponferrada
Historia
A partir de finais de 1980 a maioría das minas pecharon, e despois do colapso da industria mineira, Ponferrada entrou durante un tempo en crise. Con todo, a finais de 1990 a cidade sufriu unha gran transformación co establecemento na cidade de varias empresas industriais e de servizos, a reintrodución da produción comercial de viño, a apertura de facultades da Universidade de León que ofrecen varios graos, e unha mellora radical xeral da infraestrutura da cidade. A economía está baseada principalmente no turismo, a agricultura (froitas e viño), xeración de enerxía eólica e minaría da lousa, cun aumento da poboación leve, pero constante.
Un factor importante que contribuíu á recente auxe da industria do turismo é a popularidade do Camiño de Santiago (unha ruta de peregrinación que vai desde Francia a Santiago, Galicia), a designación en 1997 das Medulas como Patrimonio da Humanidade e o desenvolvemento de aloxamentos de turismo rural e bodegas na zona. En 2006 estableceuse en Ponferrada a Fundación Ciudad de la Energía, o Museo Nacional da Enerxía, así como o patrocinio de varias outras iniciativas deberían aumentar aínda máis o turismo e a economía da cidade e a súa rexión.
No ano 2008 celebrouse o centenario da concesión do título de cidade a Ponferrada coincidindo co centenario da coroación da Virxe da Encina como patroa da comarca.
Demografía
Evolución da poboación do municipio de Ponferrada:
Obsérvase a espectacular evolución poboacional entre 1940 e 1970, período no que Ponferrada triplica a súa poboación, principalmente debido ao crecemento industrial do municipio e converterse no centro administrativo da comarca, que vivía un auxe mineiro sen precedentes. Isto deu lugar a numerosos problemas na súa ordenación urbana debido ao crecemento desproporcionado e moitas veces caótico das distintas barriadas da cidade, problema arrastrado ata ben entrada a década de 1990.
Asemade, Ponferrada é o centro da súa área metropolitana, formada por ela mesma máis os concellos lindeiros, cunha poboación de preto de 90.000 habitantes.
Economía
No seu municipio prodúcense viños de gran calidade (Denominación de Orixe O Bierzo), exportados a diversos sitios como Alemaña ou Estados Unidos. No municipio ten a súa sede a Cooperativa Vitivinícola Cepas do Bierzo a de maior produción en tonelaxe de uvas do Bierzo; froitas, hortalizas e castañas entre outros. A gandería, aínda que sufriu un retroceso no municipio debido ao crecemento da cidade, segue tendo unha certa importancia tanto a nivel de explotacións familiares nas vilas do municipio, como na cría de distintas especies para sacrificio.
Conta coa maior planta de produción de pas (LM Glasfiber) e fustes (Grupo Comonor) para aeroxeradores eléctricos de Europa que emprega a uns 1.500 traballadores encadrándose xa que logo dentro da grande industria. Unha empresa de siderurxia, Aceros Roldan S.A., unha planta de transformación do vidro, Vitro Cristalglass, a Mineiro Siderúrxica de Ponferrada ou Endesa son outras das empresas presentes no concello.
Lugares de interese
miniatura|El Morredero
Transporte
A cidade atópase plenamente integrada na rede de alta capacidade mediante a autovía A-6, que é a principal entrada a Galicia. Ademais dela, a cidade comunica con Monforte e Ourense mediante a N-120 e con Villablino a través da CL-631.
Tamén ten servizo ferroviario, coa súa estación xestionada por Adif, que mantén liñas con varias cidades como Vigo, A Coruña, Madrid ou Barcelona.
O Aeroporto de León, que entrou en servizo no ano 1999, é o aeroporto máis próximo, atopándose a 102 quilómetros de Ponferrada.
Lugares do concello de Ponferrada
Está integrado por, ademais da cidade de Ponferrada, Entidades Locais menores constituídas en Xuntas Veciñais, e Entidades Singulares.
Sort
300px|miniatura|Vista panorámica de SortSort é un concello da provincia de Lleida, Cataluña, España. Foi capital do condado de Pallars, e hoxe é a capital da comarca do Pallars Sobirà. Está situada a beiras do río Noguera Pallaresa, afluente do Segre.
Demografía
Sort ten un total de 2.238 habitantes, dos cales 1.151 son homes e 1.087 mulleres, segundo datos do INE 2006.
En 1717 incorpora Bressui; en 1842, Montardit de Baix; o 1857, a Bastida de Sort, Bernui, Castellviny, Llarvén, Olp, Pujal, Saurí i Sorre; en 1970, Enviny i Llessui; e en 1981, Altron.
Epanadiplose
A epanadiplose é unha figura sintáctica consistente en facer coincidir a primeira palabra dun verso e a última dese verso ou do verso seguinte, ou sexa, en repetir unha palabra ao principio e ao final dunha frase, dun verso ou dunha serie de versos.
Exemplos
Obsérvese que tamén hai quiasmo.
Ethel Turner
Traxectoria
Naceu en Inglaterra, bautizada como Ethel Sybil Burwell, o seu pai morreu cando ela contaba con só dous anos, súa nai volveu casar ó ano seguinte cun home vinte anos maior e que xa tiña seis fillos. E cando o seu novo home morreu a súa nai quedou soa con nove fillos, ao ano seguinte xa en Australia, Ethel tiña nove anos, casou de novo. Nese tempo Ethel vivía en Sidney educada nunha escola feminina como era entón o costume. Xunto á súa irmá Lilian comezou a escribir cando tiña dezaoito anos coincidindo co traslado da súa familia ao campo. En 1896 casou con Herbert Curlewis, un avogado.
Éxito
A obra máis coñecida desta autora foi a primeira, Sete rapaces australianos, escrita cando tiña vinte e un anos e considerada un clásico da literatura infantil australiana, describe a vida da familia Woolcot, con seus sete fillos fedellos e rebichados en Australia.
Departamento de Baja Verapaz
Baja Verapaz (Baixa Verapaz) é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Salamá.
Limita polo norte co departamento de Alta Verapaz; polo sur co departamento de Guatemala; polo leste co departamento de El Progreso; e polo oeste co departamento de El Quiché
Gilles Binchois
miniatura|250x250px|Binchois (á dereita), con [[Guillaume Dufai|Guillaume Dufay.]] Gilles Binchois, tamén coñecido como Gilles de Binchois, Gilles de Binche ou Gilles de Bins, nado na cidade belga de Mons (Bergen en flamengo) cara a 1400 e finado en Soignies (Zinnik en flamengo) o 20 de setembro de 1460), foi un compositor francoflamengo e un dos primeiros membros da escola de Borgoña.
Aínda que é frecuente situalo en importancia por detrás dos seus contemporáneos Guillaume Dufay e John Dunstable, os estudos máis recentes indican que a súa influencia foi maior que calquera dos outros dous, xa que as súas obras foron plaxiadas e adoito reutilizadas como material orixinal para crear outras obras. Xa que logo, hoxe considérase esta tríade de compositores como a máis importante da música do século XV.
Traxectoria
Nado na zona valoa de Bélxica, era fillo de Jean e Johanna de Binche, que poderían ser naturais da vila de Binche, de onde tomarían o apelido, ou dalgunha poboación próxima a ela. O seu pai era un concelleiro do duque Guillerme IV de Hainaut e tamén tivo unha posición nunha igrexa de Mons. Non se sabe nada sobre Gilles ata 1419, cando foi nomeado organista na igrexa de Santa Valdetrude, en Mons. En 1423 foise a vivir a Lille, xa en Francia. Cara a esta época é posible que servise como soldado ao servizo dos borgoñóns ou, talvez, no condado inglés de Suffolk, como se indica no motete Déploration sur a mort de Binchois, escrito por Johannes Ockeghem con ocasión da súa morte.
En varios momentos a finais da década de 1420 incorporouse á corte de Borgoña. Recibe instrución na catedral de Cambrai, da man de Guillaume Dufay. En 1424 entra ao servizo do primeiro duque de Suffolk, William de la Pole, e en 1430 de Filipe III de Borgoña, o Bo, ata que obtén o cargo de secretario honorario da corte en 1437. Polo seu motete Nove cantum Melodie, de 1431, parece evidente que foi tamén cantante, xa que este inclúe un texto cunha lista dos seus 19 cantantes orixinais.
Logo de chegar a ser director da colexiata de San Vicente, en Soignies, en 1452, retirouse finalmente logo de anos de servizo á corte borgoñoa, ata o seu falecemento o 20 de setembro de 1460. Foi enterrado nesa mesma igrexa.
A súa obra
miniatura|Gilles Binchois. Dueil angoisseux miniatura|Gilles Binchois. Triste plaisir miniatura|Gilles Binchois. Virgo Rosa miniatura|Gilles Binchois. Nous vous verens bien Binchoisé considerado como un dos mellores melodistas do século XV. As súas cancións aparecen en varias copias décadas despois da súa morte, e utilízanse adoito a posteriori como fonte para a composición doutros autores. A maior parte da súa música, mesmo a súa música sacra, é sinxela e clara na súa estrutura, ás veces mesmo en extremo. Sería difícil imaxinar un contraste maior entre Binchois e a extrema complexidade da ars subtilior. A maior parte das súas cancións seculares usan a forma de rondó, a máis común dese século. Binchois, con todo, raras veces escribiu cancións estróficas, senón que fixo de xeito independente a melodía e a rima dos versos.
Binchois escribiu música para a corte, cancións de amor e de cabalarías, a preferida dos duques de Borgoña, o que lle fixo ser moi apreciado por eles.
Os Campos, Dordaño, Oza-Cesuras
Os Campos é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Druk Air
Drukair Corporation Limited (dzongkha: འབྲུག་མཁའ་འགྲུལ་ལས་འཛིན།), operando como Drukair - Royal Bhutan Airlines, é a aeroliña nacional do Reino de Bután, con base no dzongkhag occidental de Paro.
Foi fundada no ano 1981, dez anos despois de que o Druk Gyalpo Jigme Dorji Wangchuck comezase a abrir gradualmente o reino dun illamento autoimposto, e sete anos despois de recibir aos seus primeiros visitantes estranxeiros. A aeroliña comezou a operar en 1983 con voos dende Calcuta a Paro usando avións Dornier Do 228. En novembro de 1988 pasou a utilizar BAe 146-100 e, co obxectivo de satisfacer a crecente demanda, estes avións foron substituídos en 2004 por dous Airbus A319.
Drukair opera unha modesta rede de voos regulares dentro da rexión de Asia Meridional dende a súa base do aeroporto de Paro. En marzo de 2018 a aeroliña voaba a 13 destinos en seis países.
Frota
En marzo de 2016 a frota de Drukair estaba formada polos seguintes avións:
Os xirasoles
Os xirasoles (Les Tournesols, Zonnebloemen) é unha serie de cadros ao óleo realizados polo pintor holandés Vincent van Gogh. Da serie hai tres cadros semellantes con catorce xirasoles nunha xerra, dous con doce xirasoles, un con tres e outro con cinco.
Van Gogh pintou os primeiros catro cadros en agosto de 1888, cando moraba en Arles, no sur de Francia, e outros tres semellantes en xaneiro do ano seguinte. As pinturas están todas executadas en lenzos de arredor de 90 x 70 cm. Disque en Arles, o pintor "descubriu" o sentido da cor e da luz Doce xirasoles nunha xerra é considerada unha das mellores e máis famosas obras do pintor e considérase o culminar de todo este efecto na súa obra. É unha das teas máis famosas do mundo e está hoxe exposta na Neue Pinakothek, en Múnic (Alemaña).
Usou un pigmento nos seus xirasoles, o amarelo de cromo ou cromato de chumbo, ao que deben a súa misteriosa e enigmática cor.
A descomposición do cromato de chumbo polo efecto da exposición á luz converteu o amarelo brillante orixinal nun ton pardo averdado.
Arturo Moreno
Arturo Moreno Salvador (ou Artur Moreno i Salvador), nado en Valencia o 10 de maio de 1909 e finado en Barcelona o 25 de xuño de 1993, foi un historietista, ilustrador e pioneiro dos debuxos animados español, até o punto de recibir en ocasións o cualificativo do Walt Disney español. Destacan, entre a súa obra, a longametraxe Garbancito de la Mancha, o primeiro do país, e a serie de historietas Formidables trapisondas del Grumete Mick, el viejo Mock y el Perro Muck, así como o seu labor á fronte da revista infantil KKO, onde traballaron outros coñecidos historietistas, tendo un estilo artístico similar ao que realizarían outros autores como Cabrero Arnal e Valentín Castanys. Emigrou a Venezuela, onde realizou debuxos animados para Bolívar Films. O autor asinou habitualmente os seus debuxos co nome de More, segundo Jesús Cadrado, ou Moro, segundo outros autores.
Inicios profesionais
Á idade de oito anos marchou xunto á súa familia a vivir a Barcelona, onde realizou cursos de debuxo na academia Baixas. Tralo seu paso por semanarios como Calderilla, en 1924 comezou a traballar como debuxante e guionista de historietas en Pulgarcito e TBO, popularizándose a súa firma, tamén realizou ilustracións para a casa de discos Odeón. No ano 1929 realizou a súa primeira exposición na casa Dalmau. Ao final desa década comezou a interesarse polos debuxos animados tras ver as curtametraxes de Felix the Cat e en 1930 produciuse o seu debut nesta disciplina ao realizar unha curtametraxe publicitaria en branco e negro de apenas un minuto de duración para a empresa Chocolates Nelia.
Os anos anteriores á Guerra civil española foron para el os de maior actividade, ao publicarse os seus debuxos en revistas catalás como Xut, En Patufet, Papitu, Mickey e Pocholo. Desta última sería un dos seus autores máis importantes xunto con Cabrero Arnal e Jaime Tomás, eloxiándose a súa gran personalidade. Colaborou logo noutras coñecidas revistas infantís da época como L'Esquitx e Chicos durante a súa primeira etapa. A súa obra máis celebrada sería as Formidables trapisondas del Grumete Mick, el viejo Mock y el Perro Muck que comezou a publicarse en setembro de 1934 na revista Pocholo a un prezo de 2 pesetas e, posteriormente recompilado en dous álbums. Tamén practicou o debuxo realista na colección Aventuras y Viajes, intermedia entre o folletín e a historieta, con heroes como Bill Navarro o Exterminador, Sansón, o Rei dos Mares ou Diego Corrientes.
En 1932 Enrique Guerri Giacomellile ofreceulle ser o director da revista infantil KKO, primeira da Escola valenciana, para a cal realizou a maqueta, a cabeceira do título e a mascota que identifica á revista. Durante o seu traballo na revista atraeu a numerosos historietistas de prestixio, dando mostras da súa profesionalidade. En 1936 realizou a súa segunda exposición na casa Dalmau.
Madurez
Tralo final da Guerra civil española, chegaron ao país as Silly Symphonies que provocaron que Moreno comezase a pensar no debuxo animado como forma de arte. Durante estes anos participou nas revistas Mis chicas, Chicos, Flechas y Pelayos e Maravillas. A comezos de 1942 fundou a produtora Diarmo Films, uníndose á súa compañía Rosa Galcerán e Armando Tosquellas, tendo a súa sede na rúa Salmerón nº 1, e realizando ao longo dese ano varias curtas publicitarias para Bayer e unha curtametraxe titulada El capitán Tormentoso. Tras esta curtametraxe, Moreno buscou distribuidora para a mesma, ata que deu con José María Blay quen lle contestou que non quería distribuír a curta, pero que si lle gustaría que rodase unha longametraxe. Moreno dubidou en realizala xa que non había naqueles momentos medios abondo para levar a cabo un proxecto de tales dimensións e necesitaría a construción duns estudos, taboleiros especiais para os animadores e un volume de persoal que ascendería a 80 empregados. Tras conseguir todo iso, Moreno escolleu como tema da película o conto Garbancito de la Mancha de Julián Pemartín, sendo a primeira adaptación literaria infantil da que se ten noticia. A historia deste autor literario de ideoloxía franquista ía servir para amosar o comportamento correcto aos nenos do momento.
Moreno realizou a ilustración da primeira edición publicada en 1944, a cal tiña «debuxos con formas redondeadas e caricaturescas con trazos grosos e empastados, e un sentido dinámico nas escenas», e caricaturizouse a si mesmo ao final da cinta. Garbancito de la Mancha custou 3 809 618 pesetas e obtivo uns beneficios de entre dous e tres millóns de pesetas da época (de 165 828 000 a 248 742 000 pesetas de 1999). A crítica da época valorou positivamente a película e foi usada de forma propagandística, algo habitual na súa época, recibindo a posteriori duras críticas. Na súa defensa, o propio Moreno afirmou que mostraba un forte españolismo, pero en ningún momento tiña un fin propagandístico. A pesar do grande éxito en España e noutros países como Francia ou Inglaterra, Arturo Moreno tivo que abandonar outros proxectos como La verbena de la Paloma e Simbad, el marino.
Últimos anos
Á súa volta a España en 1956, Arturo Moreno abandonou o campo da animación e seguiu traballando durante doce anos para a revista Tricolor desde o país europeo enviando por correo os seus traballos e recibindo polo mesmo medio o cheque co seu salario. Integrouse así en Paseo infantil e TBO, onde colaborou con Carlos Bech, creando para ambas as series León y Arpón, trotamundos e Fifilo. En 1965 ofrecéronlle realizar os fondos da película El mago de los sueños pero debido a unha crise económica do sector non puido colaborar, aínda que figurou nos títulos de crédito. Si realizou o guión gráfico e algúns bosquexos de fondos para El pequeño capitán de Estudos Andreu. Durante os seus últimos anos de vida tentou defender o desenvolvemento industrial do medio da animación, sen chegar a conseguilo, do mesmo xeito que traballou como pintor e colaborador en revistas infantís. Arturo Moreno faleceu o 25 de xuño de 1993, dous días despois fíxose unha misa para o seu eterno descanso. Trala realización da misa foi enterrado no cemiterio de Sant Andreu.
Estilo
Para o teórico Jesús Cuadrado, autor do libro De la historieta y su uso 1873-2000, foi un «autor inquieto na investigación do uso dos globos no contorno da viñeta», definición apoiada por outros autores. Outros, apuntaron igualmente como o interese de Arturo Moreno polo debuxo animado «reflíctese no forte dinamismo das súas figuras, que parecen ter que encaixarse á forza dentro das viñetas». O teórico Salvador Vázquez de Parga sinala que o seu estilo nas historietas de aventuras resulta similar ao Cabrero Arnal e ao de Valentín Castanys que se caracteriza por tratalas cun debuxo humorístico e certo infantilismo. Sobre a súa filmografía, aprécianse influencias da obra de Disney, tanto nos debuxos, os animais e os números musicais. Con todo, María Manzanera afirma que a súa maior influencia foron os irmáns Fleischer como pode ser a similitude de Brutus (inimigo de Popeye) con Caramanca.
Valoración
Jesús Cuadrado afirma na mesma obra que se trata dun autor de grande inventiva e con grande atención na montaxe. Salvador Vázquez de Parga cualificouno como un dos puntais da historieta española xunto con Salvador Mestres, grazas ás súas obras Formidables aventuras del Grumete Mick, el viejo Mock y el Perro Muck e Punto negro en el País del Juego, esta última era unha fábula sobre unha mancha de tinta antropomorfa, coas que alcanzou a súa madurez. José María Candel Crespo, autor do libro Historia del dibujo animado español, menciona pola súa banda que a crítica de entón valorouno como o Walt Disney español, aínda que outros como Francisco Macián ou Escobar tamén foron cualificados de igual forma. Candel valórao como un pioneiro do cine de animación en España que non conseguiu chegar ao nivel de Disney ou Dave Fleischer porque non madurou abondo antes de abordar a súa primeira longametraxe e esperou a súa obra mestra trala súa segunda longametraxe, algo que nunca chegaría.
A súa primeira longametraxe conseguiu un premio no Sindicato Nacional do Espectáculo, quedando en terceira posición na categoría de mellor película, e ser declarada de Interese Nacional polo goberno español. En 1982 rendéuselle unha homenaxe para celebrar o corenta aniversario do comezo da realización de Garbancito de la Mancha, película que serviu de «estímulo creativo» para animadores posteriores. En maio de 1994 foi homenaxeado no Salón Internacional de Banda Deseñada de Barcelona polo seu traballo no mercado da historieta española.
Historieta
A súa obra historietística foi exposta dúas veces na casa Dalmau, na primeira expuxéronse uns debuxos animados entre os días 16 a 29 de marzo de 1929 en formato 17x12 cm onde tamén se incluía unha caricatura do artista asinada por Castanys; a segunda exposición produciuse entre os días 7 e 21 de marzo de 1936, onde se amosaron 35 debuxos humorísticos a cor, estes tiñan un formato de 14,8x11,2 cm ademais de ser relacionados os seus debuxos cos outros expostos nesas datas. Segundo o investigador Jesús Cuadrado, Arturo Moreno debuxou as seguintes series:
Notas
<references group="Nota" />
Laxa, Moldes, Boborás
Laxa é un lugar da parroquia de Moldes no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño.
Canis Minor
Canis Minor ou Can Menor é unha das 88 constelacións modernas. A súa figura é moi sinxela: unha liña que une dúas estrelas. Procyon a súa estrela máis brillante forma xunto con Betelgeuse (Orión) e Sirio do (Can Maior) o triángulo de inverno.
Mitoloxía
esquerda|250px|miniatura|O Can Menor. Ó Can Menor Eratóstenes identificábao co can de Orión, catasterizado á vez que o seu amo, posto que sempre estivera en tódalas súas aventuras. Pero, ó igual que o Can Maior, tamén rexistra a variante de que pode se-la cadela Mera, que cos seus laios causados por atopa-los corpos dos seus amos Icario e Erígone, atraeu á xente para que lles deran sepultura. Outra variante é que se trataría do can de Céfalo que tratou de caza-la Raposa de Teumeso.
A estrela máis brillante desta constelación leva o nome de Procyon que significa "antes que o can" en referencia á súa aparición inmediatamente antes cá estrela can (Sirio).
Eleccións ao Parlamento do País Vasco de 2020
As eleccións ao Parlamento do País Vasco de 2020 celebráronse o 12 de xullo de 2020 para elixir os 75 membros da 12ª lexislatura do Parlamento da comunidade autónoma do País Vasco. As eleccións estaban previstas nun principio para celebrárense o 5 de abril de 2020, mais foron adiadas por mor da pandemia de COVID-19. As eleccións celebráronse de xeito simultáneo coas eleccións ao Parlamento de Galicia.
O 4 de febreiro de 2020, o Lehendakari Iñigo Urkullu debatiu a posibilidade dun adianto electoral dentro dunha reunión do gabinete, cumprindo un requisito legal anterior a calquera convocatoria electoral e provocando especulacións de que unhas eleccións autonómicas eran inminentes. Seis días despois, o 10 de febreiro, Urkullu confirmou a data das eleccións para o 5 de abril, procurando distanciarse do panorama político en Cataluña despois dunha convocatoria de eleccións anunciada polo presidente da Generalitat Quim Torra. O anuncio das eleccións vascas provocou que o presidente de Galicia Alberto Núñez Feijóo convocase tamén as eleccións de maneira anticipada. Porén, o 16 de marzo anunciouse que as eleccións serían adiadas por mor da pandemia de COVID-19 en España, pouco despois de que o Presidente do Goberno de España Pedro Sánchez declarase o confinamento nacional o día anterior.
O Partido Nacionalista Vasco de Urkullu mantivo o seu dominio como partido máis votado no Parlamento Vasco, obtendo o seu mellor resultado dende 1984, o cal sumado ó incremento de apoio do seu socio na lexislatura anterior, o Partido Socialista de Euskadi - Euskadiko Ezkerra, permitiulle a Urkullu estabelecer unha maioría de goberno en coalición. O partido de esquerda nacionalista EH Bildu conseguiu o seu maior resultado histórico, beneficiándose do colapso de Elkarrekin Podemos, que perdeu case a metade de apoios. A alianza PP+Cs composta do Partido Popular do País Vasco (PP) e Cidadáns (Cs) perdeu case a metade dos escanos que o PP tiña nas eleccións de 2016. O partido de extrema dereita españolsta Vox entrou no Parlamento por vez primeira cun só escano.
Ali Abdullah Saleh
Traxectoria
Foi presidente da República Árabe do Iemen entre 1978 e 1990, trala unión do Iemen en 1990 converteuse no presidente do novo estado, cargo no que permaneceu ata febreiro de 2012. Foi asasinado en decembro de 2017.
Posto de banalización
miniatura|250px|Posto de banalización na [[liña de alta velocidade Hannover–Würzburg.]] Un posto de banalización é unha instalación ferroviaria formada por desvíos que permite aos trens que circulan por unha vía dobre pasar dunha vía á outra.
O termo comezou a utilizarse coa aparición das liñas de alta velocidade, xa que empezaron a utilizarse elementos en plena liña cuxa única función era a de cambiar de vía sen estar localizados nas estacións nin ligados a ningunha outra instalación ferroviaria.
Configuración
Existen ocasións nas que a explotación require que un tren inicie o seu percorrido nunha vía e continúe na outra. É o caso dun tren que deba cruzarse con outros trens que circulan en sentido contrario e posteriormente adiantar a outro tren que circule no seu mesmo sentido, ou dun tren que se atope un tramo de vía interceptado ante si. O cambio de vía pode realizarse nas estacións, pero no caso das liñas de alta velocidade a distancia entre estacións é moi grande, limitando a capacidade da liña, xa que por exemplo mentres dous trens circulen en paralelo non poden circular trens en sentido contrario. Para poder aproveitar ao máximo a capacidade da liña, sitúanse entre as diferentes estacións varios postos de banalización a distancias regulares que permiten que un tren cambiado de vía poida volver á vía orixinal en pouca distancia.
O estar en plena vía das liñas de alta velocidade obriga a que os desvíos utilizados sexan de alta tecnoloxía, para ser utilizados en vía directa á velocidade máxima da liña, e en vía desviada reducindo a velocidade o mínimo posible para non afectar os tempos de viaxe cando un tren ha de cambiar de vía. Os postos de banalización para permitir a explación son inicio e final de cantón.
Myrna Loy
Myrna Adele Williams, nada en Helena (Montana) o 2 de agosto de 1905 e finada en Nova York o 14 de decembro de 1993, foi unha actriz estadounidense, coñecida como Myrna Loy.
Primeiros anos
miniatura|Fountain of Education, de Harry Fielding Winebrenner, para a que posou Loy Naceu en Helena, (Montana), filla do rancheiro galés David Franklin Williams, e a súa esposa Della Mae, mais criouse en Radersburg. O nome Myrna débese á estación de tren favorita do seu pai. David Williams tamén foi banqueiro e o home máis novo que fora elixido como senador da asemblea lexislativa de Montana. A súa nai estudou música no American Conservatory of Music en Chicago.
Durante o inverno de 1912, a nai de Loy case morre de pneumonía e o seu pai enviouna xunta coa súa filla a La Jolla, California. A nai de Loy viu gran potencial no sur de California e durante unha visita do seu home, insistiulle en que buscase terreos alí. Entre as propiedades que comprou estaba a parcela que logo vendeu con gran beneficio a Charlie Chaplin para que constuíse aló o seu estudio. Aínda que a nai de Loy tratou de persuadir o seu marido que que se establecese en California permanentemente, el prefería a vida no rancho e finalmente os tres volveron a Montana. Pouco despois, a nai necesitou unha histerectomía e insistiu en que Os Ánxeles era un lugar máis seguro para facelo, así que ela, Loy e o irmán desta mudáronse a Ocean Park, onde Loy comezou a recibir clases de baile. Despois de que a familia regresase a Montana, no Teatro Marlow de Helena.
Trala morte do pai de Loy en novembro de 1918 a causa da pandemia de gripe, a familia estableceuse permanentemente en California. Loy asistiu á exclusiva Westlake School for Girls mentres continuaba a estudar danza no centro dos Ánxeles. Cando os seus profesores puxeron obxeccións en que participase en actividades extracurriculares de teatro, a súa nai matriculouna na Venice High School]], e aos quince anos, comezou a aparecer en producións locais de teatro.
En 1921, Loy posou para unha escultura do profesor da Venice High School Harry Fielding Winebrenner para a figura central "Inspiration" dun grupo escultórico alegórico chamado Fountain of Education. Completado en 1922, a escultura foi instalada en fronte da piscina exterior do campus en maio de 1923, onde permaneceu durante décadas. Pódese ver na escena inicial do filme Grease (1978). Tras moitos anos exposta aos elementos e ao vandalismo, a estatua orixinal de cemento foi retirada en 2002 e substituída en 2010 por un duplicado de bronce pagado por unha campaña de recollida de fondos.
Inicios da carreira cinematográfica
Unha noite que actuaba foi contemplada polo gran divo do cine mudo Rodolfo Valentino, apoio esencial para a súa entrada no mundo do cine a mediados dos anos 20. Natacha Rambova, a segunda esposa de Valentino, probouna nunha audición pero non foi escollida. De todas as maneiras, continuou a presentarse a audicións ata que en 1925 foi escollida para o seu primeiro papel nunha película What Price Beauty? xunto a Rambova e Nita Naldi.
Durante os anos do cinema mudo, os papeis aos que accedía Myrna Loy eran de mulleres exóticas, debido á súa cute e á súa cabeleira morena. Durante eses anos, a actriz foi encadrada nese estereotipo do que moitos produtores e directores crían que era a imaxe perfecta da femme fatale, e que era capaz de pouco máis. Así, participou en filmes como Ben-Hur (1925) de Fred Niblo, Don Juan (1926) de Alan Crosland ou The Caveman (1926) dirixido por Lewis Milestone.
De todos os xeitos, Loy soubo superar o difícil paso da entrada do sonoro, aparecendo mesmo no primeiro filme sonoro da historia, The Jazz Singer, como moza de coro. En 1929, probou cun acento estranxeiro para cantar e bailar no primeiro musical da Warner Bros., The Desert Song (1929). Loy aproveitouse deste éxito e foi elixida para diferentes películas do xénero musical como The Show of Shows (1929), The Bride of the Regiment, de John Francis Dillon (1930) e Under a Texas Moon (1930), de Michael Curtiz. Loy converteuse na estrela do xénero e deixaba atrás a súa imaxe de muller fatal do cine mudo.
Salto ao melodrama
Unha vez consolidada a imaxe actriz todo terreo, Myrna Loy afrontou papeis máis ambiciosos. Así, a principios da década dos 30, protagonizou películas de tan diferente rexistro como a comedia A Connecticut Yankee (1931) de David Butler, Emma (1932) de Clarence Brown, Love Me Tonight (1932) de Rouben Mamoulian ou o filme de terror The Mask of Fu Manchu (1932) de Charles Brabin.
The Thin Man e William Powell
Ela e a súa parella na pantalla William Powell destacaron en Libeled Lady (1936), en que compartían cartel con Spencer Tracy e Jean Harlow, The Great Ziegfeld (1936), I Love You Again (1940) ou Love Crazy (1941). A parella tamén ampliou a saga de "The Thin Man" cunha serie de títulos máis: After the Thin Man (1936), Another Thin Man (1939), Shadow of the Thin Man (1941), The thin Man Goes Home (1944) e Song of the Thin Man (1946).
Anos de éxito
Despois do seu éxito en Manhattan Melodrama e The Thin Man, a carreira de Loy deu un xiro total. A actriz era chamada para as producións máis importantes da época e déronlle a oportunidade de explotar a súa faceta máis cómica. Así, actuou en comedias como Wife vs. Secretary (1936) con Clark Gable e Jean Harlow e Petticoat Fever (1936) con Robert Montgomery. Loy tamén compartiu créditos con Clark Gable en tres filmes máis: Parnell (1937), de John M. Stahl, Test Pilot (1938) de Victor Fleming e Too Hot to Handle (1938) de Jack Conway.
Lista de concellos de Xirona
Concellos da provincia de Xirona:
Myrna Loy
Anos de éxito
Durante este período, Loy foi unha das máis grandes e mellor pagas actrices de Hollywood, en 1937 e 1938 liderou a listaxe anual das actrices máis rendibles da industria, votación realizada polos exhibidores de todos os Estados Unidos.
Lista de concellos de Xirona
500px|dereita
Fonte
INE
Myrna Loy
Anos de éxito
Co parón da segunda guerra mundial, Loy abandonou a súa carreira de actriz para centrarse nos esforzos da axuda civil e máis concretamente da Cruz Vermella. Atacou tan duramente a Adolf Hitler que o seu nome apareceu na súa lista negra e os seus filmes prohibidos en Alemaña.
Anos finais e actividades políticas
Na segunda metade dos 40, Loy participou xunto a Cary Grant e Shirley Temple no filme de David O. Selznick The Bachelor and the Bobby-Soxer (1947) ou Mr. Blandings Builds His Dream House (1948) novamente con Grant e con Clifton Webb en Cheaper by the Dozen (1950).
En 1951 casou con Howland H. Sergeant, con quen conviviu nove anos até o seu divorcio en 1960. Loy non volveu contraer matrimonio.
En canto á súa vida profesional, Myrna sufriu o habitual declive comercial co paso dos anos, intervindo en escasos e pouco memorables títulos cinematográficos e atopando acomodo principalmente en producións televisivas. Na década de 1960 apareceu en títulos como Midnight Lace, From the Terrace ou The April Fools (1969). Despois interveu na década dos 70 en pequenos papeis en filmes como Airport 75 (1975) ou Just Tell Me What You Want (1980).
Nos últimos anos, destacou polo seu papel influente como directora do Consello nacional contra a discriminación da muller. Entre 1949 ata 1954, traballou para a UNESCO e foi un membro destacado do Partido Demócrata, A súa biografía, Myrna Loy: Being and Becoming, foi publicada en 1987.
En 1990 foille concedido un Óscar Honorífico por toda a súa carreira. Faleceu de cancro de pulmón o 14 de decembro de 1993. Foi incinerada e as súas cinzas enterradas no cemiterio de Forestvale, en Helena, Montana.
Vida persoal
Loy casou catro veces:
Departamento de Chimaltenango
Chimaltenango é un dos 22 departamentos de Guatemala. A capital é Chimaltenango, que está a unha distancia aproximada de 54 km da Cidade de Guatemala.
Limita polo norte cos departamentos de El Quiché e Baja Verapaz; ao leste cos departamentos de Guatemala e Sacatepéquez; polo sur con Escuintla e Suchitepéquez, e polo oeste con Sololá.
Raspberry Pi
Descrición
miniatura|esquerda|Caixa Raspberry Pi e placa montada en pezas [[Lego.]] O deseño inclúe un system-on-a-chip Broadcom BCM2835, que contén un procesador central (CPU) ARM1176JZF-S a 700 MHz (o firmware inclúe uns modos “Turbo” para que o usuario poida facerlle overclock de ata 1 XHz sen perder a garantía), un procesador gráfico (GPU) VideoCore IV e 512 MB de memoria RAM (aínda que orixinalmente cando foi lanzado eran 256 MB). O deseño non inclúe un disco duro ou unha unidade de estado sólido, xa que utiliza unha tarxeta SD para o almacenamento permanente; tampouco inclúe fonte de alimentación ou carcasa. O modelo B véndese a 35 dólares estadounidenses e o modelo A a 25 dólares estadounidenses. O 29 de febreiro de 2012 a fundación comezou a aceptar ordes de compra do modelo B, e o 4 de febreiro de 2013 do modelo A.
A fundación dá soporte para as descargas das distribucións para arquitectura ARM, Raspbian (derivada de Debian), RISC OS 5 e Arch Linux; e promove principalmente a aprendizaxe da linguaxe de programación Python, e outras linguaxes como Tiny BASIC, C e Perl.
Especificacións técnicas
As placas inclúen tódolos portos de conexión necesarios para empregar periféricos: pantalla, teclado ou altofalantes.
-657
Outros
Historia ano a ano
STS-114
STS-114 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 26 de xullo de 2005 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-114, con sete astronautas a bordo, foi a primeira misión dun transbordador despois da perda do Columbia na misión STS-107 en 2003. A tripulación estaba formada pola comandante Eileen Collins, o piloto James Kelly e os especialistas de misión Charles Camarda, Wendy Lawrence, Soichi Noguchi, Stephen Robinson e Andrew Thomas.
Tras a catástrofe establecéronse novos procedementos e fixéronse cambios nos vehículos de lanzamento que foron postos a proba na misión STS-114. Entre os cambios estaban os arranxos na espuma que recubría o tanque principal para evitar a súa caída contra as alas do transbordador (causa principal da perda do Columbia) e a revisión obrigatoria das alas e o escudo térmico do transbordador por parte dos astronautas antes da reentrada atmosférica. Como obxectivo secundario, a misión serviu para reaprovisionar a Estación Espacial Internacional usando o módulo loxístico Raffaello, que nos dous anos entre a destrución do Columbia e o voo do Discovery tivo que aprovisionarse unicamente mediante os cargueiros Progress rusos.
A análise das fotos e vídeos tomados durante o lanzamento e durante a aproximación á estación mostraron que a pesar de tódalas medidas un cacho de espuma se desprendeu do tanque principal e dúas áreas do escudo térmico con material de recheo sobresaíndo entre as losetas térmicas. Durante a misión leváronse a cabo tres paseos espaciais: durante o primeiro Robinson e Noguchi probaron un experimento de reparación de losetas térmicas usando varias danadas a propósito levadas ao espazo na bodega de carga do transbordador, instalaron unha plataforma de almacenamento no exterior da estación e enerxizaron un dos xiroscopios que estabilizan a estación para compensar o fallo doutro; na segunda actividade extravehicular os dous mesmos astronautas substituíron o xiroscopio avariado; na terceira, Robinson extraeu o material de recheo sobresaínte entre as lousas do escudo térmico.
O transbordador volveu a terra sen incidentes na base Edwards da Forza Aérea en California o 9 de agosto de 2005, un día despois do previsto debido ao alongamento da misión para poder engadir o terceiro paseo espacial.
Rosa María Menéndez López
Traxectoria
esquerda|miniatura|Rosa Menéndez nun acto sobre a Ciencia e Investigación na Axenda 2030 en [[2019.]] Menéndez López licenciouse en química orgánica na Universidade de Oviedo en 1980 e posteriormente doutorouse na mesma universidade en 1986. Empezou a traballar no CSIC, no Instituto Nacional do Carbón de Oviedo. En maio de 2003 accedeu, mediante un proceso de promoción interna, á escala de Profesores de Investigación do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Durante a súa traxectoria profesional colaborou con numerosas industrias do sector eléctrico, aeronáutico, carboquímico e petroquímico. Presidiu a Asociación Europea de Materiais de Carbono (ECA). Tamén realizou estancias en diversos centros de investigación estranxeiros, como o Northern Carbon Research Laboratories da Universidade de Newcastle, en Newcastle upon Tyne, no Reino Unido; a Universidade de Clemson en Carolina do Sur, nos Estados Unidos; no Imperial College de Londres ou a Universidade de Nottingham.
O seu traballo como investigadora está relacionado cos materiais e a enerxía, téndose ocupado da optimización dos procesos de conversión do carbón e revalorización dos seus derivados, así como os procedentes do petróleo mediante a súa utilización como precursores de materiais de carbono, iniciando unha liña de investigación sobre o grafeno e a súa utilización en varias aplicacións, como o almacenamento de enerxía e os reactores nucleares de fusión, e tamén no eido da biomedicina. Participou en máis dunha trintena de proxectos de investigación de carácter rexional, nacional e europeo, encabezando como investigadora principal unha vintena destes e coordinando cinco europeos. Ademais, publicou máis de 200 artigos en revistas internacionais de alto índice de impacto, varios capítulos de libros, dous libros de divulgación, e dirixiu varias teses doutorais. Tamén dispón de nove patentes.
O 17 de novembro de 2017, a proposta do Ministerio de Economía e Competitividade de España, o goberno español aprobou o nomeamento de Rosa María Menéndez como presidenta do Consello Superior de Investigacións Científicas, substituíndo no cargo a Emilio Lora-Tamayo, despois de que este o ocupase dende xaneiro de 2012, e anteriormente entre os anos 2003 e 2004. Menéndez convértese, deste xeito, na primeira muller que preside o maior organismo público de investigación de España, cun persoal de 13 000 investigadores, dos cales o 35,7% son mulleres.
Hoje Eu Quero Voltar Sozinho
Hoje Eu Quero Voltar Sozinho é un filme brasileiro de 2014 dirixido, escrito e co-producido por Daniel Ribeiro. Está baseado na curtametraxe de 2010 Eu Não Quero Voltar Sozinho. Está protagonizado por Ghilherme Lobo, Fabio Audi e Tess Amorim, que retoman os mesmos papeis que interpretaron na curtametraxe.
O filme gañou dous premios na 64ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín; o premio FIPRESCI ó mellor filme na sección Panorama e o Premio Teddy ó mellor filme de temática LGBT. Foi escollido como candidato do Brasil ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A historia xira arredor de Leonardo, un estudante cego de ensino medio que está a loitar pola súa independencia.
A Cancela, Dordaño, Oza-Cesuras
A Cancela é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 non tiña habitantes.
Glicosilfosfatidilinositol
400px|miniatura|Imaxe 1. Estrutura da ancoraxe GPI.
Xeralmente, o GPI está formado por un grupo fosfatidilinositol (dous ácidos graxos unidos a un glicerol que á súa vez está unido a un grupo fosfoinositol), manosas e unha glicosamina que se unirá a un aminoácido do extremo C-terminal da proteína. Os dous ácidos graxos do grupo fosfatidilinositol ancoran a proteína á membrana plasmática.
Como moitas outras, as proteínas que se unirán ao GPI conteñen un péptido sinal, que as leva ao retículo endoplasmático. Os aminoácidos próximos ao extremo C-terminal son moi hidrofóbicos e, cando a proteína se sintetizou completamente, permanecen inseridos na membrana do retículo endoplasmático. Por acción encimática, este extremo hidrofóbico é escindido e substituído pola áncora GPI (previamente sintetizada no mesmo retículo endoplasmático): o extremo C-terminal da proteína únese ao grupo amino da glicosamina do GPI. Posteriormente, a proteína con áncora GPI é transportada por transporte vesicular ao aparato de Golgi, e finalmente á membrana plasmática onde permanecerá unida á monocapa extracelular.
Tanto o residuo lipídico da cola coma os residuos de azucre do núcleo do glicano do GPI poden ser moi variados,     o que demostra a súa ampla diversidade funcional, que inclúe a transdución de sinais, adhesión celular e recoñecemento inmunitario. As áncoras GPI poden tamén ser clivadas por encimas como as fosfolipases C para regular a localización de proteínas que son ancoradas na membrana plasmática.
Un funcionamento incorrecto da ancoraxe GPI pode provocar patoloxías como a hemoglobinuria paroxística nocturna entre outras doenzas.
Antecedentes e descubrimento
As áncoras de fosfatidilinositol de proteínas postuláronse por primeira vez durante a década de 1970 baseándose na capacidade de certos encimas bacterianos específicos, tales como a fosfatase alcalina e a 5'-nucleotidase, de liberar proteínas da membrana plasmática das células de mamíferos.
Cara a 1985, reveláronse os primeiros indicios da existencia deste tipo de áncoras en distintos estudos nos que se investigaba sobre a composición e a estrutura de moléculas como a acetilcolinesterase do peixe Torpedo californica, a acetilcolinesterase de eritrocitos humanos e bovinos, o antíxeno Thy-1 en ratas, e a proteína VSG (Variant Surface Glycoprotein) do Trypanosoma brucei, parasito responsable da enfermidade do sono.
Finalmente, en 1988, obtivéronse as primeiras estruturas GPI completas, concretamente a da proteína VSG do Trypanosoma brucei e a do Thy-1 de rata.
Biosíntese
A biosíntese das áncoras GPI dáse en gran parte na membrana e lume do retículo endoplasmático e en menor medida no aparato de Golgi.
Esta biosíntese é iniciada na cara citoplasmática da membrana do retículo endoplasmático coa transferencia da N-acetilglicosamina da UDP-GlcNAc a un fosfoinositol (unha das partes principais da molécula de GPI) grazas a unha glicosiltranferase. Desta transferencia fórmase GlcNAc-P. Seguidamente, o GlcNAc-P sofre unha N-desacetilación e fórmase GlcN-PI.
A partir deste momento a molécula segue a súa síntese no lume do retículo endoplasmático onde se dá unha acilación do grupo inositol, algúns estudos indican que o doante deste grupo acil é o acil-coencima A. Ademais, e de novo na cara citosólica da membrana do retículo endoplasmático, sintetízase dolicol-fosfato-manosa que doará as manosas á molécula de GPI.
Seguidamente, transfírense as dúas primeiras manosas á molécula desde o dolicol-fosfato-manosa, e engádese unha fosfoetanolamina á primeira manosa. Despois, engádese unha terceira manosa e nalgunhas especies unha cuarta e remátase a síntese engadindo unha fosoetanolamina á segunda e terceira manosas.
Unha vez que está sintetizado o GPI, este únese a unha proteína previamente sintetizada polo extremo C-terminal. Esta proteína á que se une o GPI debe ter tres características básicas:
A unión entre a proteína e o GPI dáse a través dunha reacción de transamidación, na que a proteína se une ao GPI polo grupo amino da fosfoetanolamina, ademais quítase o sinal C-terminal.
Nese momento, o GPI pode sufrir algúns cambios que non sempre se dan, como a adición dunha nova manosa, a desacilación do inositol ou cambios nos ácidos graxos do fosfatidilinositol.
Unha vez a proteína e o GPI están unidos, comeza o transporte destes á membrana plasmática por medio de transporte vesicular, pasando primeiro polo aparato de Golgi onde se producen os últimos cambios para poder adaptar a áncora de GPI ao microdominio destino (habitualmente balsas lipídicas). Unha vez chega á membrana, únese a esta quedando o GPI na cara extracelular.
Diversidade de proteínas con áncoras GPI
Ata agora, identificáronse centos de proteínas con áncora GPI en moitos eucariotas que van desde os protozoos e fungos ata os humanos. A ampla gama de proteínas ancoradas mediante GPI indica que este tipo de ancoraxe é bastante frecuente entre os eucariotas e particularmente abondosa en protozoos; as proteínas con áncora GPI son, a nivel funcional, moi diversas e inclúen encimas hidrolíticas, moléculas de adhesión, proteínas do sistema do complemento etc.
Estrutura das áncoras GPI
Practicamente todas as proteínas ligadas con áncoras GPI comparten unha estrutura básica e común que se conserva na totalidade das especies que foron investigadas ata o momento.