cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hart Memorial Trophy
250px|miniatura|O Hart Memorial Trophy. O Hart Memorial Trophy, orixinalmente coñecido como o Hart Trophy, é outorgado anualmente ao xogador xulgago como o máis valioso para o seu equipo na National Hockey League (NHL). O trofeo foi outorgado 90 veces a 54 xogadores diferentes desde os seus comezos en 1924. Cada ano, membros da Professional Hockey Writers' Association votan para determinar ao xogador que foi máis valioso para o seu equipo durante a liga regular.
Historia
left|miniatura|Elmer Lach co trofeo orixinal en 1945. O Hart Memorial Trophy é nomeado en honra do Canadian Dr. David Hart. Dr. Hart, quen doou o trofeo orixinal á NHL, era o pai de Cecil Hart, un antigo adestrador e General Manager dos Montreal Canadiens. O trofeo foi entregado por primeira á conclusión da tempada 1923–24 a a Frank Nighbor dos Ottawa Senators. O Hart Trophy orixinal foi retirado ao Hockey Hall of Fame en 1960, e a NHL empezou a presentar un trofeo novo, que foi bautizado comoo Hart Memorial Trofeo no seu lugar. Coas excepcións de Tommy Anderson, Al Rollins e Eric Lindros, cada xogador elixible que gañou o Hart Trophy foi introducido no Hall of Fame.
Wayne Gretzky gañou o premio un total de nove veces durante a súa carreira, oito consecutivos. Foi nomeado MVP máis veces que ningún outro xogador na historia das outras tres ligas profesionais norteamericanas importantes (Major League Baseball (MLB), National Basketball Association, e National Football League). Barry Bonds é o segundo, tendo gañado o trofeo ao MVP sete veces na MLB. Gretzky e o seu compañeiro de equipo nos Edmonton Oilers Mark Messier son os únicos xogadores que gañaron o Hart Trophy con máis dun equipo. Xogadores dos Montreal Canadiens gañaron o premio dezaseis veces; os xogadores dos Boston Bruins son os segundos con doce gañadores, mentres que os xogadores dos Detroit Red Wings e os Edmonton Oilers gañaron o premio nove veces. Joe Thornton converteuse no único gañador do Hart Trophy que ten cambiado de equipo durante a tempada na que gañou o trofeo (fíxoo na tempada 2005-06, tendo xogado nos Bruins e os San Jose Sharks ese ano). O defensa que máis veces gañou o trofeo é Eddie Shore, con catro. Por contraste, é raro para un porteiro gañar o premio, o cal sucedeu só sete veces na historia; o porteiro dos Buffalo Sabres Dominik Hašek é o único gañador de dous trofeos.
A votación ten lugar ao finalizar a liga regular, e nela participan membros da Professional Hockey Writers' Association (en galego Asociación dos Escritores de Hóckey Profesionais), e cada votante califica aos seus cinco primeiros candidatos mediante un sistema de 10-7-5-3-1 puntos. Logo son nomeados tres finalistas e o trofeo é outorgado na cerimonia de Premios da NHL logo dos play-offs. A votación máis axustada para outorgar o Hart Trophy tivo lugar na tempada 2001-02, cando José Théodore e Jarome Iginla empataron no total de votos. O desempate para escoller ao gañador do Hart Trophy mediante o número de votos en primeiro lugar. Théodore gañouno conseguindo 86 primeiros votos por 82 de Iginla.
En 2008, a tenda online oficial da NHL foi criticada despois de que colocaran un anuncio  veu baixo crítica despois de que colocaron un anuncio da camiseta de Alexander Ovechkin como o gañador do premio unha semana antes de que o resultado fora revelado. Un portavoz da liga dixo "nun esforzo para ofrecer aos nosos seguidores o merchandise queren no momento oportuno que segue a un acontecemento como os Premios da NHL, os nosos licenciatarios prepara o produto para todos os resultados posibles. Nesta situación, a ligazón para un dos produtos posibles converteuse en viva cedo por un erro polo noso provedor de comercio electrónico." Ovechkin foi máis tarde confirmado como gañador.
Porto, As Maus, Vilar de Barrio
Porto é un lugar da parroquia das Maus, no concello ourensán de Vilar de Barrio. Tiña 83 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 43 eran homes e 40 eran mulleres.
Está situado preto da Serra de San Mamede, na cal nace o río Arnoia, que separa Porto e Alemparte.
Antitoxina diftérica
miniatura|Un vial do ano 1895 da antitoxina diftérica.|252x252px A antitoxina diftérica é un medicamento constituído por anticorpos usado no tratamento da difteria. Xa non se recomenda para a prevención da difteria. Adminístrase por vía intravenosa ou intramuscular.
Efectos secundarios e mecanismo
Os efectos secundarios deste medicamento son comúns. Entre eles están a enfermidade do soro e as reaccións alérxicas incluída a anafilaxe. A antitoxina diftérica obtense do plasma sanguíneo de cabalos que foron previamente inmunizados contra a toxina diftérica. Funciona neutralizando as toxinas producidas pola bacteria Corynebacterium diphtheriae, causante da difteria.
Historia e cultura
A antitoxina diftérica foi desenvolvida e empezou a utilizarse medicamente a finais do século XIX. É unha das medicinas esenciais da Organización Mundial da Saúde, entre as que se inclúen as medicinas máis efectivas e seguras necesarias para un sistema sanitario básico. Nos Estados Unidos pode obterse do Centro de Control de Enfermidades (CDC), pero en moitos outros países non está dispoñible, incluíndo moitos en Europa en 2008.
Química
É unha solución de proteínas concentradas, principalmente globulinas, que contén anticorpos obtidos do sangue de cabalos que foron inmunizados contra a toxina diftérica.
Porto, As Maus, Vilar de Barrio
Clima
Porto posúe un clima suave pasando a frío. Podería cualificarse coma clima de montaña durante o inverno e coma clima de interior ou mediterráneo suave durante o verán. A serra que rodea a aldea pode estar nevada nos meses de inverno, o cal sumado a estaren preto do río pode facer que a sensación térmica sexa máis intensa ca o marcado nos termómetros. No verán, en cambio, é habitual chegar a temperaturas moi elevadas.
Patrimonio
Na aldea hai unha pequena capela de finais do século XVIII. Pódense ver diversos hórreos e muíños por toda a zona; aínda que a meirande parte están en desuso. Ademais no monte do Castro de Porto encóntranse uns restos que mesmo poderían ser dun poboado castrexo, o cal está sen confirmar. Tamén existen vestixios castrexos na Cruz de San Martiño, onde atopamos un xeito moi estendido de cristianizar poñendo un símbolo novo nunha zona de restos anteriores.
Festividades
Porto e Alemparte celebran a festa na honra de santo Antón a mediados do mes de xaneiro.
Roger Corman
Roger William Corman, nado en Detroit (Míchigan) o 5 de abril de 1926 é un produtor e director de cinema de culto estadounidense, coñecido polos seus numerosos filmes de pouco orzamento. Baixo a súa dirección comezaron no cinema moitos directores recoñecidos.
Traxectoria
A súa carreira comezou con westerns como Five Guns West, co que debutou como director en 1955 ou Apache Woman, mentres que os seus primeiros pasos no cinema de terror e na ciencia ficción deunos con Swamp Women e Day the World Ended. Entre os seus filmes máis coñecidos destacan os baseados en contos de Edgar Allan Poe producidos pola American International Pictures (A.I.P.), incluíndo A caída da casa Usher (1960), O pozo e o péndulo (1961), O corvo (1963) e A máscara da morte vermella (1964). Na meirande parte destes filmes o protagonista era o actor Vincent Price e algúns papeis secundarios foron interpretados por actores novos e entón descoñecidos, como Jack Nicholson ou na decadencia da súa popularidade, como Boris Karloff. Calcúlase que produciu máis de trescentos filmes, dirixindo preto de cincuenta deles.
Un dos seus filmes, Not of This Earth (1957), reúne vampirismo e invasión alieníxena. Trinta anos despois produciu ao seu fan Jim Wynorski unha nova versión do mesmo, protagonizado pola ex-estrela do cinema pornográfico Traci Lords.
Entre os directores que traballaron con Corman no inicio das súa carreiras están Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Ron Howard, Peter Bogdanovich, Jonathan Demme, James Cameron e John Sayles. Moitos recoñecen que Corman lles influíu fondamente no seu xeito de facer cinema. Actores como Jack Nicholson, Peter Fonda, Bruce Dern, Dennis Hopper e Robert De Niro tamén comezaron traballando con Corman.
A súa autobiografía, publicada en 1990, titúlase How I Made a Hundred Movies in Hollywood and Never Lost a Dime (“Como realicei un cento de filmes en Hollywood e nunca perdín un centavo”) e documenta a súa experiencia na industria cinematográfica.
Lingua mikasuki
A lingua mikasuki (tamén coñecida como miccosukee, mikisúkî ou hitchiti-mikasuki) é unha lingua muskogee falada por unhas 290 persoas no sur de Florida. Forma parte da póla oriental da familia lingüística, xunto co creek-seminole e o apalachee–alabama–koasati. É falada polo pobo miccosukee e por moitos seminoles de Florida. A variedade hitchiti era un dialecto extinto mutuamente intelixible.
Circuíto de Yas Marina
O circuíto de Yas Marina (tamén coñecido como Illa Yas) é un circuíto de carreiras que se construíu na illa do mesmo nome en Abu Zabi, Emiratos Árabes Unidos para celebrar o Gran Premio de Abu Zabi de Fórmula Un desde o ano.
Deseño
As vinte e un curvas serpentean a través da illa Yas fronte á costa de Abu Zabi, pasa polo porto deportivo e a través do Hotel Yas Viceroy Abu Zabi deseñado e concibido polos arquitectos de Nova York Hani Rashid e Lise Anne Couture de Asymptote Architecture, e serpentean a través das dunas de area, con varias rectas longas e curvas pechadas.
A mariña, ademais do circuíto, inclúe un parque temático, unha parque acuático, así como zonas residenciais, hoteis e praias.
O circuíto de Yas Marina foi construído pola empresa Aldar, que tamén construíu o parque temático, o porto deportivo, zonas residenciais, o parque acuático, zonas de deporte e lecer, así como hoteis e resorts de praia na zona circundante.
O circuíto caracterízase por contar con novidades tecnolóxicas que serviran de referencia para outros trazados. Sen dúbida as maiores novidades son que o pit-lane, na parte da saída de boxes a pista, cruza a pista por baixo, para conseguir máis seguridade na incorporación dos monoprazas á pista e para aproveitar o espazo. Tamén se aproveitou espazo colocando as bancadas sobre as escapatorias do circuíto, achegando deste xeito a vista do circuíto aos afeccionados e aforrando espazo. Con este sistema, cando algún vehículo sáese de pista, se introduce debaixo do público. Sobre os boxes hai unha tribuna, algo pouco frecuente nos circuítos de Fórmula 1. Un complexo hostaleiro con vistas ao circuíto desde as habitacións e terrazas atópase sobre as últimas curvas do circuíto, creando así unha especie de tunel. Tamén hai unha torre de forma cilindrica, desde a cal as vístas son fantásticas.
A pista en xeral é bastante rápida, con varios puntos de freada forte e longas rectas (algunhas curvadas). Conta cunha zona parecida á mítica curva 'Eau Rouge' do circuíto de Spa Francorchamps, cun porto para amarre de iates e cruceiros imitando a Monaco, a curva máis pechada de todas está xunto ao parque temático de Ferrari, xira no sentido contrario ás agullas do reloxo -cousa común nos circuítos novos- e o seu terceiro sector, o máis lento, rodea a zona da mariña.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Abu Zabi
Récords Piloto: Lewis Hamilton (5) • País: Reino Unido (5) • Construtor: Mercedes (6) • Motor: Mercedes (7) • Pneus: Pirelli (11)
Igrexa de Nosa Señora do Rosario (Doha)
A igrexa de Nosa Señora do Rosario (en كنيسة سيدة الوردية) é unha igrexa católica de Doha (Qatar). Está situada xunto a igrexas doutras confesións cristiás no Complexo Relixioso de Abu Hamur. É a primeira igrexa construída no país dende as conquistas islámicas do século VII.
Historia
A construción da igrexa tivo un custo de arredor de 20 millóns de dólares, e foi erixida nun terreo doado polo emir Hamad bin Khalifa. Por mor da lexislación islámica qatarí, a igrexa non amosa símbolos cristiáns no seu exterior.
A igrexa foi dedicada o 14 de marzo de 2008 polo cardeal Ivan Dias, nunha cerimonia á que asistiron o vice-primeiro ministro qatarí Abdala bin Hamad al-Atia, o arcebispo Bulus Munxid al-Haxim, o vigairo apostólico Paul Hinder, o arcebispo Giuseppe Andrea, e outros cargos qatarís.
A igrexa é parte da estrutura da vigairía apostólica de Arabia setentrional, e atende aos arredor de 200.000 católicos en Qatar, moitos deles inmigrantes de Filipinas, a India, e outros países.
Carlos de Blois
Carlos de Blois, nado en Blois en 1319 e finado na batalla de Auray o 29 de setembro de 1364, foi barón de Mayenne, señor de Guise e, por matrimonio, conde de Penthièvre e duque da Bretaña. É venerado como beato pola Igrexa Católica e é coñecido como Carlos o Santo.
Traxectoria
Carlos de Blois era fillo de Guido I de Blois-Châtillon, conde de Blois e de Margarida de Valois (1295-1342), irmá de Filipe de Valois. En París casou, o 4 de xuño de 1337, con Xoana de Penthièvre, filla de Guido de Penthièvre, sobriña do duque Xoán III da Bretaña e neta de Artur II da Bretaña. Os capítulos matrimoniais establecían que Carlos tomaría o nome e as armas da Bretaña e que sucedería ao duque Xoán III, que non tiña fillos.
Nupcias e descendencia
Xoana de Penthièvre deulle cinco fillos:
Ademais, Carlos tivo un fillo natural, Xoán, señor de Averoult, que morreu co seu pai na batalla de Auray.
Guerra de sucesión bretoa
esquerda|miniatura| Carlos de Blois é preso en La Roche-Derrien O duque Xoán III non deixou clara a sucesión antes da súa morte en 1341, polo que comezou unha guerra civil que durou 23 anos: a Guerra de Sucesión bretoa. O rei Filipe VI de Francia recoñeceu ao seu sobriño Carlos de Blois como duque consorte e recibiu a súa homenaxe como novo soberano da Bretaña, como tamén fixeron a maioría dos nobres e señores da Bretaña.
Non obstante, Xoán, conde de Montfort, medio irmán de Xoán III, proclamouse herdeiro do ducado e recibiu o apoio de Inglaterra: en outubro de 1341, Carlos apoiou ao duque de Normandía na súa reclamación polo trono de Francia, para manter a súa aspiración ao ducado da Bretaña e comezou a guerra. En 1344, tomou Quimper, pero en 1347 foi feito prisioneiro polos ingleses no asedio de Vannes (a batalla de La Roche-Derrien ). Foi levado a Inglaterra e encerrado na Torre de Londres, mentres que Xoana de Penthièvre continuaba a guerra contra Xoana de Flandres, esposa do conde de Montfort. Carlos foi liberado o 10 de agosto de 1356, despois de nove anos de catividade e comprometeuse a pagar un rescate de 700.000 floríns de ouro, que aínda non foran pagados cando morreu.
Cando regresou a Bretaña, continuou a guerra contra Xoán de Montfort. Carlos nomeou a Bertrand du Guesclin (quen destacara pola defensa de Rennes en 1357) capitán de Pontorson e Mont Saint-Michel. Morreu o 29 de setembro de 1364 durante a batalla de Auray contra Xoán IV da Bretaña. A súa morte marcou o final da guerra e a vitoria de Xoán de Montfort.
Veneración
Toda a súa vida foi moi piadoso, entregado á oración e á caridade cara aos necesitados. Durante os anos de presidio en Londres, pola súa integridade, gañou fama de santidade. Foi enterrado no convento dos franciscanos de Guingamp, a onde pronto comezaron as peregrinacións para lle rezar e onde tiveron lugar supostos milagres. O primeiro milagre que foi declarado "oficial" tivo lugar en 1367 e comezou a pedir a súa canonización. O duque Xoán V da Bretaña, inimigo do beato, non obstante, quixo impedilo e pechou a igrexa. Pero Carlos xa tiña un culto popular que se estaba estendendo e gañou importancia a partir de 1368, cando a investigación comezou a abrir a causa da beatificación en Angers, impulsada polo franciscano Raoul de Kerguiniou: o 18 de decembro de 1371, rematou a investigación e Carlos foi proclamado santo. Non obstante, a canonización non foi recoñecida oficialmente pola Santa Sé. Gregorio XI, a petición de Xoán V da Bretaña, anulou o proceso.
Finalmente, foi beatificado o 14 de decembro de 1904.
Fontela, Requeixo, Chantada
Fontela é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 13 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Metadona
A metadona é unha droga opioide sintética descuberta en Alemaña durante os anos corenta. Na actualidade comercializase mundialmente en forma de comprimidos. Na súa curta historia mudou de fármaco indesexable a fármaco providencial grazas ás políticas gobernamentais e o apoio dos terapeutas e compañías farmacéuticas que a producen. A metadona é un analxésico opiáceo de orixe sintética similar á morfina. O seu uso actual está dirixido principalmente ao tratamento da dependencia provocada pola heroína.
Mecanismo de acción
Esta substancia é un agonista opioide puro, de orixe sintética. Presenta isomería óptica, e a responsábel da actividade analxésica é a forma L. Ten afinidade e marcada actividade sobre os receptores opiáceos do sistema nervioso central, principalmente polos receptores mu, producindo unha inhibición das vías ascendentes nociceptivas, alterando a percepción e a resposta á dor e producindo unha depresión xeral do sistema nervioso central.
Efectos
Tamén pode producir alteracións dermatolóxicas como prurito, urticaria, dermatite de contacto; e de forma xeral, dependencia física e psicolóxica e en último termo, a morte.
Algúns destes efectos pódense aliviar se o paciente adopta a postura de decúbito.
Georges-Louis Leclerc
Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon, nado en Montbard o 7 de setembro de 1707 e finado en París o 16 de abril de 1788, foi un naturalista, matemático, biólogo, cosmólogo e escritor francés.
Metadona
Efectos
Destacar que tras o uso continuado aparece tolerancia, aínda que a velocidade con que isto ocorre non é homoxénea.
Georges-Louis Leclerc
A localidade de Buffon, no departamento de Côte-d'Or, foi o señorío da familia Leclerc.
Metadona
Farmacocinética
A metadona presenta unha potencia similar á da morfina. Absórbese moi ben por vía oral, vía subcutánea e muscular. Presenta unha elevada unión a proteínas plasmáticas e ten unha vida media superior a 24 horas. Metabolízase no fígado (CYP450), podendo producirse metabolitos activos que, tras administracións repetidas, acumúlanse no organismo facendo que o efecto sexa máis prolongado co da morfina. En canto á eliminación, prodúcese principalmente polos riles e a súa velocidade aumenta coa acidificación dos ouriños. Hai que ter en conta que este fármaco atravesa a barreira hematoencefálica e tamén que se excreta no leite materno.
Usos terapéuticos
O uso máis coñecido e popular da metadona é no tratamento do síndrome de abstinencia aguda que provocan as substancias opioides, empregándose especialmente para a heroína como substituto da mesma. Isto faise dentro dun programa de mantemento baixo supervisión médica.
Tamén se emprega como analxésico no caso de dores intensas cando nestas non sexa adecuado o uso de analxésicos menores coma a morfina.
Georges-Louis Leclerc
Buffon pretendeu compendiar todo o saber humano sobre o mundo natural na súa obra en 44 volumes Histoire naturelle. O seu enfoque influíu na Enciclopedia de Diderot e as súas ideas tamén o fixeron sobre as seguintes xeracións de naturalistas, e en particular sobre Jean-Baptiste Lamarck, Georges Cuvier e Charles Darwin.
Metadona
Dosificación
No momento de suspender o tratamento, hai que ter en conta que ten que facerse de xeito gradual, diminuíndo a dose en 5 ou 10 mg.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Buffon naceu en 1707 no castelo de Montbart, xunto a Semur, nunha familia de ricos e altos funcionarios.
Metadona
Contraindicacións
En persoas con hipersensibilidade á metadona ou a outros compostos da formulación. En casos de depresión respiratoria, asma aguda ou hipercapnia. Non debe empregarse tampouco en nenos porque son moi sensibles aos depresores respiratorios, nin como analxésico en obstetricia.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Tras estudar no colexio de dos xesuítas de Dijon, licenciouse en dereito en 1726. Preferindo as ciencias, contrariando á súa familia, foi a estudar matemáticas e botánica a Angers en 1728. 180px|miniatura|esquerda|Estatua de Buffon no Jardin des Plantes de Paris.
Metadona
Precaucións
Este fármaco pertence á categoría D. En embarazadas sometidas a un programa de desintoxicación de opiáceos hai que avaliar o beneficio-risco xa que, ao atravesar a placenta, pódese producir distrés fetal no útero e baixo peso ao nacer. Cun uso regular durante o embarazo pode darse dependencia física do neonato (síndrome de abstinencia a opiáceos). Ao excretarse en leite materno, débese prestar especial coidado durante o período de lactación nestas mulleres.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Alí leu a Newton, e seguiu cursos de medicina pero, despois de matar nun duelo a un oficial croata, viuse obrigado a abandonar a universidade e refuxiarse en Dijon e despois en Nantes.
Metadona
Precaucións
En xeriatría debe empregarse unha dose inferior a dos adultos posto que o metabolismo e a eliminación en persoas de idade avanzada son máis lentos. Así mesmo, hai que corrixir as doses en pacientes con insuficiencia renal ou hepática. En tratamentos prolongados, ao diminuír o fluxo salivar, contribúe á formación de caries e candidiase oral.
O uso prolongado da metadona pode producir dependencia e tolerancia.
Interaccións
IMAOs, antagonistas opiáceos (Naloxona e Naltrexona), analxésicos opiáceos, alcohol e fármacos depresores do sistema nervioso central, fármacos que modifican o pH urinario, Rifampicina e Fenitoína e outros indutores de enzimas hepáticos, Fluoxetina e outros fármacos serotoninérxicos, Cimetidina.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
De volta a Francia foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia, con só 27 anos, e despois Gardián dos Xardíns Reais (máis tarde Jardin des Plantes) en París, desde 1739.
Metadona
Sobredose
Unha sobredose con metadona pode darse cando se toma a mesma de xeito accidental ou intencionadamente nunha dose superior á recomendada para o seu uso terapéutico. Pero tamén pode producirse cando unha persoa consome este medicamento asociado a certos analxésicos opioides como son a oxicodona, a morfina ou a hidrocodona.
Entre os síntomas que se dan nunha intoxicación por metadona están: miose, estrinximento intenso, náuseas e vómitos, espasmos estomacais ou intestinais, hipotensión arterial, pulso débil, depresión respiratoria, que pode orixinar un paro respiratorio, mareos, debilidade, desorientación, somnolencia… Pode chegar a producirse un estado de coma. Uñas e labios azulados, pel fría e húmida.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Daquela, contando trinta e dous anos, pedíuselle que fixera unha descrición metódica das coleccións conservadas no gabinete real, o que impulsou a súa dedicación á Historia Natural durante os corenta e nove anos seguintes que lle quedaban de vida, distribuíndo o seu tempo entre París e Montbart.
Metadona
Sobredose
Segundo a gravidade da intoxicación, poden distinguirse dous estados: intoxicación leve ou moderada e intoxicación grave. No caso desta última pode chegar a producirse a morte, a cal se da por tres tipos de efectos:
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Durante este período transformou os xardíns reais nun museo e centro de investigación, ampliando o parque considerabelmente coa inclusión de numerosas plantas e árbores procedentes de todo o mundo.
Metadona
Sobredose
Non pode afirmarse con rotundidade cal é a dose mortal da metadona, posto que inflúen múltiples factores: por unha parte, a metadona sofre fenómenos de redistribución debido á elevada distribución por compoñentes tisulares que fan que a capacidade de correlacionar con precisión as concentracións de metadona en sangue e a cantidade total da mesma presente no organismo estea limitada. Por outra banda, a interacción farmacocinética e farmacodinámica con outras drogas, constitúe tamén unha traba á hora de establecer con precisión o posible efecto dunha determinada concentración da metadona no organismo.
Georges-Louis Leclerc
Traxectoria
Morreu en París en 1788.
Metadona
Sobredose
Non obstante, a maioría dos autores cren que unha concentración no sangue superior a 0.75 mg/L poden ser mortais para calquera persoa, habituada ou non ao consumo de opiáceos. No caso de non ser consumidor habitual de opiáceos, crese que unha concentración entre 0.22 mg/L e 0.43 mg/L xa pode ser mortal.
Dresden
Dresden ou Dresde (en alemán: Dresden) é unha cidade alemá á beira do Elba e capital do estado federado de Saxonia. Conta con 512.234 habitantes (2008) e está altamente industrializada (por exemplo, hai fábricas de Volkswagen, Airbus etc.).
Georges-Louis Leclerc
Obra
A obra máis célebre de Buffon é a súa Historia natural, xeral e particular (Histoire naturelle, générale et particulière) en 36 volumes publicados entre 1749 e 1788 e con 8 volumes adicionais publicados á súa morte (por Lacépède).
Dresden
Limita ao noroeste co distrito de Meißen, ao nordés co de Bautzen e ao sur co de Sächsische Schweiz-Osterzgebirge. Dresden atópase xusto no centro da conurbación homónima. Situada no centro de Europa, constitúe un nó de transportes fundamental á vez que un centro económico de grande importancia. Esta aglomeración, xunto coa de Chemnitz-Zwickau e a de Leipzig-Halle, constitúen a chamada "rexión metropolitana do triángulo saxón". A poboación total de Dresden supera os 525.000 habitantes e o seu correspondente Regierungsbezirk ou rexión administrativa, o millón e medio.
O Val do Elba en Dresden foi Patrimonio da Humanidade da Unesco entre 2004 e 2009, pero perdeu o seu sitio en dita lista debido á construción dunha ponte a dous quilómetros do centro histórico. Deste xeito, converteuse no primeiro lugar en Europa e segundo en todo o mundo en perder esta condición.
Georges-Louis Leclerc
Obra
Esta obra engloba o coñecemento do mundo natural até aquela data, excluíndo as plantas, os insectos, os peixes e os moluscos. As descricións de animais non foron probabelmente escritas por el, xa que estas descricións aburríano e as confiaba a miúdo aos seus colaboradores, reservando para si as grandes visións de conxunto e as hipóteses acerca da estrutura do mundo e da organización gradual e as transformacións sucesivas da materia inanimada ou a vivente. O verdadeiro Buffon debe buscarse na Teoría da Terra e nas Épocas da Natureza.
Dresden
En 2015, a cidade foi laureada, xunto coa sueca Vara co Premio de Europa, unha distinción outorgada anualmente polo Consello de Europa, desde 1955, a aqueles municipios que fixesen notables esforzos para promover o ideal da unidade europea.
Metadona
Tratamento
O tratamento dunha sobredose por metadona comezará polo restablecemento da función ventilatoria axeitada mediante o uso dunha vía aérea permeable e respiración asistida.
Georges-Louis Leclerc
Xeoloxía
Buffon expuxo as súas ideas sobre xeoloxía en Historia e teoría da Terra, publicada en 1744, un tratado que viña a constituír o principio da súa Historia natural. Este discurso, non moi extenso, vai seguido de Probas distribuídas en dezanove artigos que constitúen unha especie de expediente xustificativo, xa que Buffon distingue entre teoría (historia onde só figuran feitos demostrados e debidamente comprobados) e sistema (hipótese incomprobábel acerca das orixes).
Metadona
Tratamento
Ademais, debe administrarse un antídoto, neste caso un antagonista opiáceo, coma a naloxona ou a nalorfina, por vía intravenosa ou intramuscular. O máis empregado é a naloxona, coa cal se conseguen reverter todos os síntomas da intoxicación. Debe terse en conta que a duración de acción da naloxona é moito máis curta cá da metadona, deberá administrarse en doses repetidas cando menos durante 6 ou 12 horas. Con todo, cabe destacar que non debe administrarse ningún antagonista opiáceo se non se dan signos de depresión respiratoria ou cardiovascular.
Georges-Louis Leclerc
Xeoloxía
El pretende escribir só teoría. En canto á materia xeolóxica, a desorde da Terra é só aparente, xa que a terra se deposita en forma de estratos, atribuíndo esta estratificación á obra da auga, tanto a do mar como a do ceo que, por medio da erosión, desfai a orde estratificada pola auga mariña. Esta explicación que atribúe as modificacións da paisaxe á acción exclusiva da auga denomínase neptunismo. Pero, a partir de 1745, data da primeira das Probas, engade a esta explicación a formación polo lume, hipótese chamada vulcaniana ou vulcanismo. Máis tarde recoñeceu que o lume era o axente principal das transformacións xeolóxicas e desenvolveu magnificamente esta hipótese nas súas Époques de la Nature (1778).
Cando Buffon publicou Les Époques de la Nature contaba xa setenta e un anos, polo que constitúe o seu testamento intelectual e unha síntese de todos os seus traballos. Na introdución afirma que quere anotar os cambios sucesivos da Natureza. Establece sete épocas segundo os feitos, os monumentos e as tradicións.
Soslaia os tropezos que lle ofrecían os textos relixiosos afirmando que a interpretación da Xénese non debe ser literal e que os seis días de que fala Moisés son precisamente as seis épocas por el descritas. "A verdadeira gloria do home é a ciencia, e a paz a súa verdadeira felicidade".
Metadona
Lexislación
Segundo a lei actual (Real Decreto 75/1990), os programas de mantemento con metadona deben facerse nos centros ou servizos sanitarios públicos ou privados sen ánimo de lucro. Ditos centros teñen que ser acreditados polos órganos competentes da Administración Sanitaria da Comunidade Autónoma á que pertenzan ou polos órganos competentes do Ministerio de Sanidade e Consumo. Tamén poden ser acreditados servizos en Centros Penitenciarios ou noutros estamentos de carácter non estritamente sanitario. Neste Real Decreto tamén se indica que a elaboración, conservación, administración e dispensación da metadona realizarase polos servizos farmacéuticos dos centros acreditados ou, no seu defecto, polos órganos competentes do Ministerio de Sanidade e Consumo ou polas oficinas de farmacia acreditadas. Os medicamentos empregados serán prescritos, formulados, dispensados e administrados nunha solución oral extemporánea.
Georges-Louis Leclerc
Bioloxía
As ideas de Buffon non estiveron exentas de controversia. En particular, a súa longa disputa con Thomas Jefferson e outros estudosos estadounidenses ao estar el convencido de que en América prevalecía un estado de evolución retardada, tanto para as plantas e os animais como para os indíxenas. Tamén sostivo unha curiosa polémica por correspondencia con Lord Monboddo quen, en contra da opinión de Buffon, insistía na proximidade do parentesco de homes e simios.
Astronomía. As súas dificultades coa Igrexa
Tamén suxeriu que a idade da Terra debía de ser bastante máis elevada que os 6 000 anos proclamados pola Igrexa, calculados a partir da Biblia remontándose até o Xénese. Baseándose na taxa de arrefriamento do ferro fundido, calculou que a idade da Terra sería duns 50 000 anos. Por estas aseveracións foi xulgado pola Igrexa Católica de Francia, e debeu retractarse da súa teoría no segundo volume da súa Histoire Naturelle. Finxindo inxenuidade e manifestando a súa fe intacta, a Sorbona acabou por declararse satisfeita e abandonou a persecución en abril de 1751, a cambio dunha vaga promesa de contrición. Prudente (tiña bastante que perder), preferiu retractarse que solicitar axuda aos seus protectores nun conflito que podería volverse na súa contra, e ante o cal poderían deixalo só. Así e todo Voltaire, que o respectaba moitísimo, non compartía todas as súas opinións científicas sobre este asunto e acabaría distanciándose del.
A partir diso, non se fiaría máis da Igrexa, sen volver por outra banda a enfrontarse con ela directamente, o que sería un grave erro táctico. Contentouse con esquivala habilmente. Así, por exemplo, elixiu un confesor pusilánime, ao que trataba como un criado a cambio de que se fixera o cego. Proseguiu as súas investigacións, facendo construír esferas de metal nas súas propias forxas, para experimentar a súa teoría, e afinando os seus cálculos, chegando a unha cifra para a idade da Terra de 75 000 anos, publicando os seus resultados en idade avanzada e xa sen temor da Igrexa.
Matemática
En matemáticas Buffon é recordado pola súa teoría da probabilidade e o problema clásico da agulla de Buffon. Trátase de lanzar unha agulla sobre un papel no que se trazaron rectas paralelas distanciadas entre si de maneira uniforme. Pódese demostrar que se a distancia entre as rectas é igual á lonxitude da agulla, a probabilidade de que a agulla cruce algunha das liñas é do 98,8 %
Literatura. O estilo
Sobre literatura Buffon escribiu un ensaio, o Discurso sobre o estilo, composto para o seu ingreso na Academia Francesa, para a que foi elixido sen que presentase a súa candidatura. Eloxia as calidades intelectuais do estilo: unidade, plan, claridade. Distingue o estilo do orador, que é elocuente e pretende animar as paixóns, do do escritor que se dirixe ao espírito, para o cal o estilo debe ser "a orde e o movemento no pensar". A orde interesa por riba de todo e sempre hai que seguir algún plano ou método; incluso parece que o movemento mesmo nace da orde, e hai que evitar todo canto sexa afectación, elixindo as expresións con delicadeza e gusto e desbotando os tecnicismos, axustando o ton á natureza do asunto. "Escribir ben é á vez pensar ben, sentir ben e expresarse ben; é posuír á vez enxeño, alma e gusto". Só o estilo pode salvar unha obra do esquecemento, porque os coñecementos e os descubrimentos transpórtanse con facilidade: "estas cousas están fóra do home, pero o estilo é o home mesmo; o estilo non pode roubarse nin transportarse".
Vilasuso, Santaballa, Vilalba
Vilasuso é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 40 habitantes (15 homes e 25 mulleres).
Papuxa común
A papuxa común (Sylvia communis) é unha especie de ave paseriforme do xénero sylvia dentro da familia Sylviidae.
Descrición
A papuxa común presenta unha lonxitude de 14 cm, envergadura de 22 cm, e iris marrón claro de 3'5 mm Ø. A plumaxe pasa desapercibida, o macho posúe a cabeza nun ton gris cincento até debaixo do ollo, coas partes superiores en pardo avermellado, con algunhas plumas das ás en cor marrón claro, a gorxa é branca, as restantes partes inferiores agrisadas e o peito esbrancuxado, lixeiramente irisado dun ton marrón claro. Nesta especie a femia é moi semellante, só que ten a cabeza pardusca e o peito algo máis avermellado.
Hábitat
Desenvólvese en terreos abertos con matos baixos, é dicir, en espazos abertos cubertos de matogueira, xa que se move polas vides, sebes de matogueira, silveiras, buxos, enebros, sabinas e queirugas entre outros, onde pode agocharse mentres segue o curso da súa vida. Localizado en lindeiros con matogueiras, en campos de cultivo, pradarías e bosquetes. Evita vivir preto de espazos habitados, e normalmente recean da actividade urbana, aínda que en ocasións pode observarse nas proximidades de pobos.
Pegging
miniatura|dereita|Ilustración da práctica do pegging. O pegging é unha práctica sexual na que a muller penetra o ano do home cun dildo ou arnés. O neoloxismo (prestamismo do inglés) "pegging" deveu popular logo de aparecer no xornal The Stranger, na columna de sexo "Savage Love" de Dan Savage, e converteuse no gañador do concurso para decidir o nome da devandita práctica sexual.
O Pazo Novo, Ladra, Vilalba
O Pazo Novo é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres).
José Echeverría Harguindey
José Echeverría Harguindey, finado en Pontevedra o 9 de novembro de 1931, foi un avogado, industrial e político galego.
Traxectoria
Pertencía a unha familia pontevedresa orixinaria de Iparralde. Posuía unha fábrica de curtidos. Vinculado ao Partido Liberal, foi deputado provincial polo distrito de Caldas-Cambados de 1902 a 1923. Foi vicepresidente da Deputación en 1911 e o 2 de agosto de 1923 foi elixido presidente.
Vida persoal
Foi pai de José Echeverría Novoa.
Tetrahidrocannabinol
miniatura|dereita|300px|Estrutura do [[THC|Tetrahidrocannabinol]]
O tetrahidrocannabinol, tamén coñecido como THC, Δ9-THC, Δ9-tetrahydrocannabinol (delta-9-tetrahydrocannabinol), Δ1-tetrahydrocannabinol (empregando a nomenclatura clásica) ou dronabinol (forma farmacéutica que consiste en cápsulas con THC en aceite de sésamo), é a principal substancia psicoactiva atopada nas plantas da especie Cannabis sativa L.. En estado puro, ten o aspecto de cristais a baixas temperaturas, e muda a viscoso e pegañento o quentalo. O THC é pouco soluble na auga, pero disolvese facilmente na maioría de disolventes orgánicos como o etanol ou o hexano.
Estrutura do Tetrahidrocannabinol
miniatura|dereita|300px|Estrutura en 3D do THC O Cánnabis "normal" conten habitualmente entre 0,5 a 5% de THC dependendo das diferentes técnicas de cultivo (dende o cultivo en horta, pasando polo cultivo en macetas (luz natural ou artificial) ata o cultivo hidropónico).As variedades desenvolvidas polos bancos de sementes teñen un nivel de THC máis alto, chegando as variedades máis potentes o 24% de THC. o contido en THC depende da xenética da planta e das condicións ambientais nas que se desenvolve, sendo os polihíbridos comerciais os que alcadan maiores concentracións de alcaloides. A marihuana chamada "sen semente" fai referencia a plantas femias que non foron polinizadas. Estas son as que conteñen a meirande cantidade de THC, debido a que a non polinización produce un estrés na planta que fai que aumente a cantidade de THC. Os machos deben tirarse, salvo para poder polinizar e facer sementes, pero nas plantas polinizadas aportarán sobre todo iso, sementes, en detrimento da resina psicoactiva.
Michèle Alliot-Marie
Traxectoria
Alliot-Marie foi a primeira muller que ostentou o cargo de ministra de Interior así como a primeira en dirixir un partido político maioritario en Francia. Foi ministra de Defensa nos gabinetes de Jean-Pierre Raffarin e de Dominique de Villepin. Tamén foi a primeira muller en asumir ese cargo. A revista Forbes colocouna en 2005 no número 51 e no número 11 en 2007 na clasificación de mulleres máis poderosas do planeta.
O 27 de febreiro de 2011, renunciou ao cargo de Ministra de Asuntos Exteriores ante o escándalo público provocado por aceptar unhas vacacións regaladas por un empresario tunisiano próximo ao entón presidente Zine El Abidine Ben Ali así como as críticas pola súa incorrecta xestión do affaire Cassez que levou a Francia a unha crise diplomática con México.
Reivindicación feminista
En 1970, cando ía entrar en compañía da tamén política francesa Denise Cacheux, na Asemblea Nacional de Francia, os ordenanzas prohibíronlles o acceso ao recinto por ir vestidas con pantalón. Ante esta prohibición, Alliot-Marie manifestou que estarían dispostas a quitar a prenda se desta maneira podían acceder, de maneira que os ordenanzas optaron por permitirlles o paso. A partir deste suceso, as mulleres do mundo da política puideron acceder con pantalón a edificios oficiais.
Melody Time
Melody Time é un filme musical estadounidense de 1948 producido por Walt Disney. Estreouse nos cinemas a través de RKO Radio Pictures o 27 de maio de 1948. Está composto de sete partes baseadas na música popular e folk, ao estilo de Make Mine Music ou Fantasia. Melody Time, aínda que non acadou a calidade artística de Fantasia, tivo un éxito moderado. É o quinto filme antolóxico de Disney, logo de Saludos Amigos, The Three Caballeros, Make Mine Music e Fun and Fancy Free.
A Igrexa, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 13 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando eran 33 veciños, pero un forte descenso respecto a 2005, cando eran 44.
Loureiro, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
Loureiro é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
A Cruz de Rosende, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
A Cruz de Rosende é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Franjo Kuharić
Franjo Kuharić, nado o 15 de abril de 1919 en Krašić (Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos) e finado o 11 de marzo de 2002 en Zagreb (Croacia) foi un eclesiástico católico latino croata, arcebispo de Zagreb e cardeal.
The Bright Orange Years
The Bright Orange Years é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Volcano Suns, publicado no ano 1985 a través do selo Homestead Records.
Franjo Kuharić
Primeiros anos
Franjo Kuharić naceu o 15 de abril de 1919 en Pribić, unha localidade do concello de Krašić, no Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (hoxe en Croacia). Foi o décimo terceiro fillo de Ivan e Ana, de apelido de solteira Blažić, un matrimonio de granxeiros de profunda fe cristiá. Estudou no Liceu Clásico de Zagreb, e entre 1931 e 1939 no seminario arquidiocesano. Posteriormente entrou na Facultade de Teoloxía da Universidade de Zagreb, graduándose en 1945.
Foi ordenado sacerdote o 15 de xullo de 1945 polo cardeal Alojzije Stepinac, e exerceu o seu ministerio pastoral na arquidiocese de Zagreb até 1964. Inicialmente, a partir de novembro, estivo na parroquia de Radoboj durante dez meses, e posteriormente pasou a atender as parroquias de Pavučnjak e Rakov Potok. Cando o 12 de setembro de 1946 foi asasinado o párroco de Okić, Kuharić pasou a administrar tamén dita parroquia, e el mesmo escapou dunha tentativa de asasinato o 22 de febreiro de 1947.
The Bright Orange Years
No ano 2009 o álbum foi remasterizado polo enxeñeiro Bob Weston e reeditado por Merge Records con nove cancións extra.
Franjo Kuharić
Episcopado
Foi nomeado bispo auxiliar de Zagreb e bispo titular de Meta o 15 de febreiro de 1964 polo papa Paulo VI, recibindo a consagración episcopal o 3 de maio de 1964 de mans de Franjo Šeper. O 16 de xuño de 1970 foi nomeado arcebispo metropolitano de Zagreb.
The Bright Orange Years
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Peter Prescott agás onde se indique.
Franjo Kuharić
Episcopado
Finou o 11 de marzo de 2002 en Zagreb, e está enterrado na catedral metropolitana.
O Moscallo, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
O Moscallo é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 27 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 15 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando eran 25 veciños, e 2005, cando eran 20.
Lugares de Vimianzo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vimianzo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vimianzo
Bamiro
150px|miniatura|dereita|Ermida de Montetorán ([[Bamiro, Vimianzo|Bamiro).]]
Berdoias
150px|miniatura|dereita|Casota de Freáns, [[dolmen de finais do megalitismo (Berdoias).]]
Cereixo
150px|miniatura|dereita|Muíño en [[Cereixo, Vimianzo|Cereixo.]]
Salto
150px|miniatura|dereita|Batáns do Mosquetín ([[Salto, Vimianzo|Salto).]]
Serramo
150px|miniatura|dereita|Dolmen de Pedra da Lebre ([[Serramo, Vimianzo|Serramo).]]
Treos
150px|miniatura|dereita|[[Dolmen de Pedra Cuberta (Treos).]]
Parroquias de Vimianzo
150px|miniatura|dereita|Pazo de Trasariz ([[Vimianzo, Vimianzo|Vimianzo).]]
Río Queiles
260px|miniatura|Nacemento do Queiles O río Queiles é un río español, afluente do río Ebro pola beira dereita, no cal desauga despois dun curso de 45 km.
Percorrido
O Queiles nace na localidade de Vozmediano, preto do Moncayo, na provincia de Soria, a 920 m de altitude. Entra logo na provincia de Zaragoza, na cal atravesa as poboacións de Tarazona, Novallas e Los Fayos.
Finalmente, pasa pola Ribeira da Navarra, onde baña as localidades de Monteagudo, Tulebras e máis Murchante, para se xuntar, por último, coas augas do Ebro en Tudela.
Ministerio de Xustiza de España
O Ministerio de Xustiza de España é o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado, ao que lle corresponde a preparación e execución da política do goberno de España en materia de Dereito Penal, Mercantil, Civil e Procesal; liberdade de cultos; dereito de graza, títulos nobiliarios, grandezas de España e avogacía do Estado.
miniatura|Sede principal do Ministerio de Xustiza ([[Madrid).]]
O actual ministro de xustiza é Rafael Catalá Polo.
Estrutura orgánica (xaneiro de 2012)
Os órganos superiores do Ministerio de Xustiza de España, dependentes directamente do ministro son :
ADEOS 2
ADEOS 2 (acrónimo de Advanced Earth Observation Satellite), renomeado como Midori 2 (verde, en xaponés ) tras a súa posta en órbita, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 14 de decembro de 2002 mediante un foguete H-2 desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
A misión de ADEOS 2 consistiu en facer observacións de cambios medioambientais na Terra. Foi inxectado nunha órbita inicial de 820 km de apoxeo, 803 km de perixeo, cun período orbital de 101 minutos e unha inclinación orbital de 98,7 graos e rebautizado como Midori 2. O corpo principal medía 4 x 4 x 5 metros e o panel solar, unha vez despregado, medía 0,3 metros de ancho por 24 metros de longo
Instrumentos
ADEOS 1 levaba cinco instrumentos a bordo:
Les Paul
Lester William Polfuss, coñecido como Les Paul, nado o 9 de xuño de 1915 e finado o 12 de agosto de 2009, foi un guitarrista de jazz, country e blues, compositor, lutier e inventor estadounidense.
Formación
Paul aprendeu por si mesmo a tocar a guitarra, e aínda que é coñecido principalmente polo jazz e a música popular, tivo unha carreira inicial na música country.
Traxectoria musical
Nos anos 30 formou un grupo cun irmán de Chet Atkins, Rubard Reds & His Rubes, que logo sería o nome para un modelo de guitarra Les Paul. Nos anos 40 tivo grande éxito colaborando coa industria cinematográfica en Hollywood. Na década de 1950, el e a súa muller, cantante e guitarrista Mary Ford, gravaron numerosos discos, vendendo millóns de copias.