cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afonso III de Aragón
Nupcias
Casase o 15 de agosto de 1282 en Barcelona con Eleonor de Inglaterra, filla do Rei de Inglaterra Eduardo I e Eleonor de Castela, ás pregarias da cal accedeu finalmente, ceibando a Carlos II de Anjou.
Morreu sen descendencia lexítima o 18 de xuño de 1291 e foi sucedido o mesmo ano polo seu irmán Xaime II.
Primeira división española 2010/11
miniatura|300px|O [[Hércules CF, no seu primeiro partido en Primeira logo de 13 anos en Segunda e Segunda B.]]
A tempada 2010/11 da Primeira División Española de fútbol foi a 80ª edición desta competición. Comezou o 28 de agosto de 2010 e finalizou o 22 de maio de 2011. O FC Barcelona proclamouse campión por terceira tempada consecutiva e logrou a 21ª liga da súa historia, con dúas xornadas aínda por disputarse. O único representante galego foi o Deportivo da Coruña, que acabou perdendo a categoría, e houbo un único árbitro galego, o ascendido ese mesmo ano Ignacio Iglesias Villanueva.
Os azulgrana sentenciaron o seu terceiro título consecutivo na xornada 36ª, conseguindo 96 puntos, a segunda mellor marca da súa historia. Barcelona, Real Madrid e Valencia clasifícanse de xeito directo para a Liga de Campións, e o Villarreal, que xogará a rolda previa. O Sevilla e o Athletic Club clasifícanse para a UEFA Europa League, que tamén xogou o Atlético de Madrid aínda que xogando unha rolda previa. Por outro lado, Deportivo da Coruña, Hércules e Almería perderon a categoría.
Equipos e estadios
Tomaron parte na competición vinte equipos. Real Valladolid, CD Tenerife e Xerez CD, descendidos a tempada anterior, foron substituídos por Real Sociedad, Hércules CF e Levante UD.
Sistema de competición
A Primeira División de España 2010/11 foi organizada pola Liga Nacional de Fútbol Profesional (LFP).
Como en tempadas precedentes, consta dun grupo único integrado por vinte clubs de toda a xeografía española. Seguindo un sistema de liga, os vinte equipos enfróntanse todos contra todos en dúas ocasións -unha en campo propio e outra en campo contrario- sumando un total de 38 xornadas. A orde dos encontros decídese por sorteo antes de empezar a competición.
A clasificación establecerse con arranxo aos puntos obtidos en cada enfrontamento, a razón de tres por partido gañado, un por empatado e ningún en caso de derrota. Se ao finalizar o campionato dous equipos igualasen a puntos, os mecanismos para desempatar a clasificación serían os seguintes:
Se o empate a puntos é entre tres ou máis clubs, os sucesivos mecanismos de desempate previstos polo regulamento son os seguintes:
Efectos da clasificación
O equipo que máis puntos some ao final do campionato será proclamado campión de liga e obterá o dereito automático a participar na fase de grupos da seguinte edición da Liga de Campións da UEFA, xunto co subcampión e o terceiro clasificado; o cuarto disputará a rolda previa para acceder á fase de grupos.
Os tres últimos equipos descenderán directamente á Segunda División. Para substituílos ascenderán de Segunda os dous primeiros clasificados, xunto co gañador dunha promoción que disputarán os clasificados entre o terceiro e sexto posto.
Clasificación
Pts = Puntos; PX = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferenza de gol
Resultados
Os horarios corresponden á CET (Hora Central Europea) UTC+1 en horario estándar e UTC+2 en horario de verán.
Trofeo Pichichi
miniatura|dereita|[[Cristiano Ronaldo gaña o seu primeiro Trofeo Pichichi da Liga, con 41 goles.]] O Trofeo Pichichi é o premio outorgado anualmente polo diario deportivo Marca ao máximo goleador da Primeira división da Liga española de fútbol. Cabe sinalar, que os goles deste trofeo non se contabilizan segundo as actas arbitrais, senón segundo o criterio do diario Marca, polo que non teñen validez oficial e poden non coincidir coa cifra de goles contabilizada pola LFP.
Trofeo Zarra
miniatura|180px|[[Álvaro Negredo gañou o Trofeo Zarra.]] O Trofeo Zarra é un premio outorgado polo diario deportivo Marca ao máximo goleador español da tempada. Do mesmo xeito que o Trofeo Pichichi, non ten en conta as actas arbitrais, senón as apreciacións propias do diario Marca.
Álvaro Negredo, que marcou 7 goles nas últimas catro xornadas, arrebatou o Trofeo Zarra ao seu histórico gañador, David Villa.
Analito
miniatura|Nunha [[titulación ácido-base, podemos ter a substancia ácida que vai ser mensurada (analito) e a substancia básica de concentración coñecida (titulante).]] En química analítica, analito é un compoñente (elemento, composto ou ión) de interese analítico presente nunha mostra que se separa da matriz. É unha especie química cuxa presenza ou contido se desexa coñecer, é identificable e cuantificable, por medio dun proceso de medición química.
Primeira división española 2010/11
Trofeo Zamora
Víctor Valdés logrou o seu terceiro Zamora consecutivo e cuarto da súa carreira, co segundo mellor coeficiente da historia da Liga.
Analito
En metroloxía química constitúe un tipo particular de mensurando, que é unha magnitude, a cantidade do obxecto de medida; é dicir, a concentración de analito, a porción que se somete a cuantificación, previa comparación cun padrón que achega a información requirida.
Primeira división española 2010/11
Mercado de traspasos
miniatura|180px|[[David Villa, fichaxe máis caro da tempada.]] A crise económica marcou o mercado de verán da tempada 2010/11. Os clubs de Primeira División gastáronse un total 262 millóns de euros en fichaxes, practicamente a metade do investido a tempada anterior. Deste xeito, o campionato español caeu ao terceiro posto das ligas europeas en canto a investimento en traspasos, por detrás da Premier League inglesa (435 millóns de euros) e a Serie A italiana (327 millóns de euros).
Eladio Osorio
Eladio Osorio Castro, nado en Ruídos (Mazaira, Castro Caldelas) en 1943, é un político galego ligado ao PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Concelleiro do PSdeG-PSOE en Castro Caldelas. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castro Caldelas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, excepto entre 1996 e 1999 cando foi destituído por unha moción de censura, sempre con maioría absoluta. En novembro de 2014 dimitiu e foi substituído por Sara Inés Vega.
Primeira división española 2010/11
Mercado de traspasos
Debido á delicada situación económica dos clubs españois, a maioría optaron por reforzarse mediante cesións (23%) e fichaxes a custo cero (39%). O maior dispendio en contratacións volveu realizalo, un ano máis, o Real Madrid, con 78 millóns de euros, seguido de cerca polo FC Barcelona, con 71,5 millóns, dos que 40 foron investidos en David Villa, o traspaso máis caro da tempada en España. Por detrás dos dous "grandes" quedaron os investimentos realizados polo Valencia CF (26,7 millóns), o Atlético de Madrid (22,8 millóns) e o Málaga CF (17,1 millóns), que realizou o maior investimento da súa historia tras ser adquirido polo xeque qatarí Abdullah ben Nasser Al Thani. No apartado de vendas, o Valencia CF situouse como o club europeo que máis beneficios obtivo co traspaso de futbolistas. Os levantinos, que venderon a tres campións do mundo -David Villa, David Silva e Carlos Marchena- ingresaron 84 millóns grazas aos traspasos.
Analito
En conxunto cos elementos intanxibles, o analito e o mensurando son necesarios para a definición e a solución do problema analítico. Os elementos intanxibles requiren planificación do deseño, a súa evolución e corrección.
Primeira división española 2010/11
Fichaxes máis caras do mercado de inverno
(*) Adil Rami e de Diego Buonanotte, traspasados do Lille e o River Plate, respectivamente, foron cedidos polos seus clubs donos (Valencia CF e Málaga CF respectivamente) ata o final da tempada.
Analito
A información que se obtén da mostra de analito pode ser:
O analito que se determina nunha mostra pode ser de natureza inorgánica, orgánica ou bioquímica. Segundo a súa concentración na mostra, clasifícase como macrocompoñente (máis do 1%), microcompoñente (entre o 0,01% e o 0,1%) ou trazas (menos do 0,01%).
Para levar a cabo a análise química da mostra poden utilizarse distintos procedementos, tales como o método electroanalítico ou os métodos espectrométricos.
Décimo Magno Ausonio
miniatura|dereita|275px|Medallón con busto de Ausonio. Décimo Magno Ausonio, nado en Burdigala (actual Bordeos) cara ao ano 310 e finado na mesma vila no 395, foi un poeta e retórico latino.
Primeiros anos
Ausonio naceu probabelmente en Burdigala, mais estudou desde novo en Tolosa. A súa familia era de elevada posición social. Seu pai Xulio Ausonio (287-377) foi médico, protomédico de Valentiniano I e prefecto de Iliria; a súa mai Atusa Lucana Sabina era filla dun senador, Atusio Laucanaco Talisio. Tivo unha excelente educación en gramática e en retórica, pero no logrou éxito no dominio da lingua grega.
Fíxose despois avogado, mais Ausonio detestaba esta profesión e volveu a dedicarse ao ensino. No ano 334 fundou en Burdigala unha escola de retórica destinada a coller moita sona no seu tempo.
O seu discípulo máis brillante foi Poncio Anicio Meropio Paulino, futuro bispo de Nola.
Mestre de Graciano e cónsul
Ausonio era considerado como un dos homes máis doctos da súa época, de xeito que o emperador Valentiniano I o chamou a Tréveris como preceptor do seu fillo Graciano. No ano 368 tomou parte na campaña militar contra os alamáns, na que obtivo como botín unha moza sueva chamada Bissula, a que logo dedicaría obra poética. No 369, coñeceu a Quinto Aurelio Símaco, con quen mantivo a amizade e conseguiron beneficios mutuos.
Como recoñecemento a seu mestre, Graciano outorgoulle os máis altos títulos e as maiores honras, pasou de cuestor a pretor, primeiro na Galia e posteriormente de toda a Galia, Italia e África ; e de feito no ano 379 Ausonio foi cónsul xunto con Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio.
Regreso a Burdigala
Morto Graciano no 383, Ausonio tornou a Burdigala, onde entrou en contacto coa relixión cristiá e, segundo opinións, converteuse á mesma. Morreu na súa cidade natal sobre o ano 395.
Obra
O poema Mosella, minuciosa crónica de viaxe en verso, e considerado como a súa obra mestra. Escribiu tamén moitos epigramas en lembranza de parentes defuntos e aínda epitafios, como Parentalia. Escribiu ademais unha oración dedicada a Graciano; cartas en verso e en prosa dirixidas a Paulino de Nola; e cultivou outros xéneros, mesmo teatro. Famoso é, igualmente, o centón que compuxo tirando versos da obra de Virxilio (Cento Nuptialis). As súas obras son, ademais, un valioso documento da vida da Galia romana do século IV, nos estertores do Imperio.
As súas obras aínda son loadas polos críticos contemporáneos, mais en tempos de Ausonio eran consideradas pouco orixinais por estaren escritas en estilo; esta opinión aínda se mantén e é pouco aprezado polos autores de Literatura latina.
Pastor vasco
miniatura|240px|As dúas variedades da raza. O pastor vasco (o nome oficial da raza é Euskal Artzain Txakurra) é unha raza de can orixinaria do País Vasco, tradicionalmente utilizada como can pastor e garda do gando. Existen dúas variedades, a Gorbeiakoa e a Iletsua. A raza foi recoñecida oficialmente pola Real Sociedade Canina de España o 1 de xuño de 1995.
Lonxevidade
De 13-15 anos, aínda que poden chegar a vivir máis.
Escribenta riscada
A escribenta riscada ou escribente riscado (Emberiza cia) é unha ave da familia das Emberizidae.
Morfoloxía e Hábitos
Ave frecuente nas ladeiras soleadas e con predominio de chan pedregoso. Tamén se pode atopar en viñeiras. O seu límite de distribución son os 1500 metros de altitude.
Reprodución
thumb| Emberiza cia O período de cría vai de maio a xullo, podendo facer unha ou dúas postas no ano. O niño, con forma de cunca, acostuma estar no chan. Cada posta consta entre 3 e 5 ovos, cun tempo de incubación de 12-13 días. Os polos permanecen no niño entre 10 e 13 días trala eclosión.
Distribución
Ave común no sur de Europa, Turquía e Cáucaso. Tamén no norte de África.
Gaita asturiana
A gaita asturiana é un instrumento de vento gaita tradicional de Asturias de lingüeta dobre.
Partes da gaita de foles asturiana
A ‘‘gaita de foles asturiana’’ ten catro partes principais, cuxo número e disposición pode variar:
1. O Soprete, o elemento máis sinxelo da gaita, é un tubo polo cal o intérprete introduce o aire, e que posúe unha válvula unidirecional para evitar o retorno del ao exercer presión sobre o fol.
Antonio Gómez Rigueira
Antonio Gómez Rigueira, nado en 1937, é un político galego do PPdeG.
Gaita asturiana
Partes da gaita de foles asturiana
2. O Punteiro é un tubo melódico aproximadamente cónico que funciona nunha lingüeta dobre chamada payuela.
Antonio Gómez Rigueira
Traxectoria
Mestre de profesión, foi director do colexio público de Alfoz dende 1978 ata a xubilación. Foi nomeado alcalde de Alfoz polo gobernador civil en 1969. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou como independente a candidatura de UCD á alcaldía de Alfoz e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse como independente nas listas de Coalición Galega e volveu ser elixido alcalde. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de AP e foi reelixido. Volveu ser elixido alcalde polo PPdeG nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, ata que en 2007 decide abandonar a política.
Gaita asturiana
Partes da gaita de foles asturiana
3. O Roncón é un tubo bordón afinado dúas oitavas por debaixo da tónica do punteiro. Consiste en tres partes, que son montados:
4. O fol é a bolsa onde se garda o aire. Orixinalmente fabricábase con pel de cordeiro, pero agora tenden a empregarse materiais sintéticos (Canmore, Goretex) para promover a transpiración e reducir os efectos nocivos da humidade na madeira do instrumento.
Historia e evolución
Tradicionalmente, só tiña dous tubos de son chamado: o punteiro e Roncón. O tradicional axuste a raíz do punteiro é 4, a tonalidade C medio no piano gaita tradicional asturiana están sintonizado un ton intermedio entre sostido, chamado "do brillante", pero houbo exemplos en D e natural, utilizado para seguir cantantes acorde. Era común, tamén os nenos ven os punteiro enriba do re-sintonizado. O Roncón está sintonizado no ton do punteiro, pero dúas oitavas de abaixo (no caso tradicional, facer 2). Non obstante, hoxe tamén é frecuente ve-los cun tenor Roncón chamado Ronqueta acompañaron no oitavo semestre, conforme a ronqueta de Galicia.
Deflación (algoritmo)
O algoritmo deflación é un sistema de compresión de datos sen perdas que emprega unha combinación do algoritmo LZ77 e a codificación Huffman. Foi orixinariamente definido por Phil Katz para a versión 2 da súa ferramenta de archivado PKZIP, e foi máis tarde especificado como RFC 1951. O algoritmo deflación está libre de todo tipo de patentes subsistentes, e isto, antes de que expirara a patente de LZW (o cal é empregado no formato de ficheiros GIF), levou á súa popularización e uso en ficheiros comprimidos baixo gzip e arquivos de imaxe PNG, además do formato de compresión ZIP para o cal foi deseñado orixinariamente por Katz.
Pódese atopar código fonte para a compresión e descompresión empregando este algoritmo en zlib, a librería de compresión de propósito xeral, dispoñíbel como código aberto.
A Bouza, Xermar, Cospeito
A Bouza é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 43 habitantes (25 homes e 18 mulleres).
Boulogne-sur-Mer
Boulogne-sur-Mer (en picardo Boulonne ) é un concello francés, subprefectura do departamento do Paso de Calais na rexión dos Altos de Francia.
Con 40 874 habitantes intramuros en 2017 constitúe a segunda localidade por poboación do departamento logo de Calais e a primeira pola súa densidade de poboación. Ademais é o centro dunha aglomeración de 132 000 habitantes que é a 61º área urbana de Francia.
O seu porto, á beira do canal da Mancha fronte ás costas inglesas, é o primeiro porto pesqueiro de Francia e foi un importante nexo comercial con Inglaterra ata o final do século XX, cando Calais ocupou o seu posto. A cidade está clasificada como "estación turística" co nome informal de "capital da Côte d'Opale" e é un dos principais destinos turísticos da rexión.
Localización
Boulogne-sur-Mer sitúase na rexión histórica da Picardía no norte de Francia, a carón do canal da Mancha na embocadura do Liane a 30 km ao suroeste de Calais e 100 ao oeste de Lille. Ata 1790 formou parte da provincia da Picardía e nese ano coa creación dos departamentos asignouse ao do Paso de Calais e ben entrado no século XX coa descentralización de 1982 formou parte da rexión Norte-Paso de Calais e a partir de 2016 da de Altos de Francia.
Contorna
Boulogne-sur-Mer e os seus suburbios forman a comunidade de aglomeración do Boulonnais (CAB) que abrangue 22 concellos e ademais a vila exerce unha influencia importante sobre a comarca natural do Boulonnais que engloba 74 concellos. Este territorio pertence na súa case totalidade ao parque natural rexional dos cabos e marismas de Opale, agás os cinco concellos máis urbanos entre os que está Boulogne-sur-Mer. O espazo marítimo boulonnais intégrase no parque natural mariño dos esteiros picardos e do mar de Opale.
Considerada como a capital turística da denominada Côte d'Opale, a localidade benefíciase pola súa situación xeográfica da proximidade a salientables sitios naturais, como o cabo Gris-Nez (o punto do litoral francés máis próximo a Inglaterra) e a balnearios como Wimereux, Wissant, Hardelot-Plage ou Le Touquet-Paris-Plage.
Saint-Martin-Boulogne constitúe unha auténtica prolongación de Boulogne-sur-Mer que acolle numerosos establecementos escolares, culturais, sanitarios, deportivos e de lecer que a poboación local considera tan de Boulogne como os que están no seu propio termo municipal. A fusión dos dous concellos é un asunto que se ten discutido de vello. miniatura|500px|centro|Vista xeral de Boulogne-sur-Mer dende Saint-Martin-Boulogne
Comunicacións
miniatura|Saída 29 da A16 preto de Bologne-sur-Mer
Transporte colectivo
thumb|Servizo de autobuses Marinéo. As liñas de autobús de Marinéo ( TCRB antes de 2013) aseguran os desprazamentos na aglomeración e dos outros concellos do Boulonnais. Na vila tamén opera o servizo de autobuses interurbanos de Paso de Calais (Oscar) (département du Pas-de-Calais). A estación de autobuses estivo na praza de Francia, no centro da vila, ata que se desprazou en 2017 200 metros ata o bulevar Daunou. logo tranda vila.
Entre 2012 e 2015 estivo conectada coas grandes cidades europeas con rutas de Megabus. A partir do 10 de decembro de 2015 a liña Dunkerque-París de FlixBus conectouna coa capital francesa.
Durante o período estival, un tren turístico une a praia coa zona fortificada, pasando polo centro.
Rede ferroviaria
A estación de Boulogne-Ville, situada no sur do concello, a principal de Boulogne e que une a localidade coas estacións de París, Lille, Amiens e Calais-Fréthun (que permite a ligazón con Londres) e mais tamén coas localidades próximas por medio do TER Hauts-de-France.
A estación de Boulogne-Tintelleries, situada no centro da vila, sérvena os TER entre Boulogne-Ville e Calais. Boulogne tivo outras dúas estacións ferroviarias, as estacións de Boulogne-Maritime e a de Boulogne-Aéroglisseurs, que se pecharon na década de 1990.
Transporte marítimo
thumb|Transbordador da liña Dover-Boulogne en 2008. Ata finais do século XX o porto de Boulogne-sur-Mer era un importante centro no transporte de viaxeiros cara a Inglaterra por medio de liñas de transbordadores cara a Dover e Folkestone. A construción do Eurotúnel e o desenvolvemento do porto de Calais supuxeron a diminución do tráfico do porto de Boulogne e o peche progresivo das liñas de transbordadores, que preferiron centrar os seus esforzos na liña Calais-Dover, e así a derradeira compañía deixou Boulogne en 2010. Non obstante, o tráfico fluvial permanece denso, cos barcos de pesca e mais os dos gardacostas alfandegueiros.
Transporte aéreo
O aeroporto máis próximo é o aeroporto de Touquet-Côte d'Opale, situado a 20 km. Outros aeroportos importantes da rexión son o de Lille-Lesquin, a 130 km e o de Beauvais a 180 km. Existe igualmente un aeródromo en Le Portel, na propia bisbarra de Boulogne-sur-Mer.
Hidrografía
miniatura|A praia de Boulogne-sur-Mer Ao oeste do concello está o canal da Mancha e tan só dispón dunha única praia situada no noroeste, o resto do litoral ocúpano as instalacións portuarias. Durante moito tempo considerada entre as menos limpas da rexión, principalmente pola súa localización, a carón do porto e do río Liane, as potenciais fontes de polución da vila, do porto e da choiva. Non obstante, a calidade das augas de baño en 2020 estaba considerada como boa segundo a Axencia Rexional da Saúde e a Axencia da Auga. Os investimentos que se realizaron na década de 2010, simbolizados pola creación dun tanque de retención de 13 000 m3 fixeron o seu efecto.
Xeoloxía
O territorio sitúase xeoloxicamente no Boulonnais que é unha inversión tectónica cenozoica por etapas que se prolonga ata Kent no sur de Inglaterra, na rexión de Weald formando a bacía Weald-Boulonnais.
Malia Boulogne-sur-Mer estar situada no límite sur dunha fachada rochosa, o cabo de la Créche, a praia da localidade é areenta.
Topografía
Nesta rexión predominantemente chaira, os relevos son ben variables en Boulogne-sur-Mer, con numerosos terreos costentos na vila, con pendentes que se achegan ou mesmo superan o 10 %. A altitude varía dos cero metros no noroeste, o nivel do areal ata os 110 metros no leste da vila, no centro hospitalario cara ao monte Lambert, xa situado no concello veciño de Saint-Martin-Boulogne. O barrio do Chemin Vert está situado nun outeiro a 70-80 metros de altitude. A vila vella tamén está situada nun outeiro, a uns 60 metros de altitude polo que recibe o nome de Haute ville, en oposición á Basse ville que comprende o centro da vila e os barrios próximos ao porto e á praia.
Risco sísmico
O risco sísmico é feble no coxunto do termo municipal, zona 2 sobre 5 en 2011, como na maior parte do Paso de Calais. Existe unha falla sísmica en Bélxica paralela á fronteira franco-belga. Ao longo da historia algúns tremores de terra importantes tiveron o seu epicentro no Paso de Calais, entre Francia e Inglaterra. Entre eles, o do 6 de abril de 1580 que afectou a Boulogne-sur-Mer e Calais e causou un pequeno tsunami. Máis recente, foi o do 19 de setembro de 1810 que provoucou tamén pequeno tsunami que afectou o porto de Boulogne-sur-Mer, considerado de grao 3 polo BRGM.
Clima
O tempo é variable por causa dos ventos, moi frecuentes e por veces violentos, que influencian o clima en función da súa dirección. Os ventos dominantes proceden do suroeste e mais do oeste (fachada marítima) achegando un aire relativamente puro e empurran as nubes cara a fóra do litoral o que lle permite a Boulogne ser unha das vilas máis solleiras do norte de Francia con máis de 1650 horas de sol por ano. Tamén recibe ventos fríos procedentes do norte e do leste. As precipitacións repártanse ao longo de todo o ano, con máximos no outono e no inverno.
O cambio climático é visible, dobrándose entre 1955 e 2016 os días de chuvia, mais o risco de mergullamento mariño é menor en relación a Calais e Dunkerque por mor da altitude.
Na vila localízase despois de 1947 unha Estación meteorolóxica a 73 m de altitude sobre un cantil no barrio de Saint-Pierre.
Urbanismo
O Esquema de Coherencia Territorial (SCOT) do Boulonnais aprobouse en setembro de 2013 e segundo os seus criterios presentouse en 2015 un Plan Local de Urbanismo (PLU) intermunicipal, integrando un Programa Local de Hábitat (PLH) que se adoptou, nunha versión modificada, en 2016.
Morfoloxía urbana
thumb|upright=1.5|Os barrios e os seus grandes eixos A vila divídese en nove barrios, todos diferentes pola súa historia, nivel económico e social, pola súa natureza e arquitectura.
A arquitectura de Boulogne-sur-Mer caracterízase polo gran contraste nos barrios entre os edificios típicos en pedra e mais en mármore do Boulonnais, distintos os edificios en ladrillos vermellos típicos do norte de Francia, xustapostos con edificios modernos, moitos edificados logo da destrución provocada por bombardeos durante a segunda guerra mundial.
Centre-ville
É o barrio central de Boulogne que acolle gran número de edificios históricos e administrativos ademais de vivendas, comercios, bancos, igrexas, equipamentos culturais e de lecer e rúas e prazas para peonais.
Vieille ville
Constitúe a zona vella da vila, o centro histórico. Aquí se atopan a basílica de Notre-Dame, o castelo-museo, o beffroi ou o palacio imperial e mais tamén a casa do concello e o palacio de xustiza. É o barrio máis pequeno e o que menos poboado.
Conserva aínda numerosas rúas empedradas e antigos edificios ocupados por unha poboación con rendas relativamente altas. Esta zona vella está arrodeada de bastións erixidos no século XIII.
Gambetta-Sainte-Beuve
Localizado ao noroeste, na beira do mar e consiste de rúas próximas á praia e á zona leste do porto. Barrio turístico, especialmente no verán, conta con algúns comercios pero sobre todo numerosos restaurantes e cafés.
O eixo principal está constituído polos bulevares Gambetta e o de Sainte-Beuve que se estenden por 3 km. ao longo da costa e dos peiraos do sur do porto. No barrio está a Cámara de Comercio e Industria do Litoral dos Altos de Francia e o Nausicaá-Centro Nacional do Mar, o segundo lugar en atraer turistas en toda a rexión tras o Parc Astérix.
Capécure
Situado no suroeste da vila, entre as zonas industrializadas de Outreau ao sur e o porto de Boulogne ao norte. Destruído durante a Segunda Guerra Mundial, a partir da década de 1950 quedou dividido en dous sectores: a zona industrial e económica, con escasa poboación pero que alberga numerosas empresas, en particular as relacionadas coa pesca, que fan do barrio o primeiro transformador europeo de produtos do mar e o sector de Damrémont, nas beiras do Liane, unha zona residencial e deportiva onde se localiza o pavillón deportivo, principal complexo deportivo da vila e os clubs de remo e de canoa.
Dernier Sou
Situado no leste da localide, é un barrio principalmente residencial que conta con numerosos establecementos educativos: garderías, colexios, institutos e mais tamén comercios de proximidade e pequenos restaurantes.
Chemin Vert
Naceu na década de 1950 no norte do concello ao acoller os habitantes dos barrios destruídos durante a Segunda Guerra Mundial e que acabou transformado nunha barriada desfavorecida, clasificada como zona urbana sensible (ZUS). A partir de 2004 desenvolvéronse diferentes proxectos de mellora urbana que renovaron as edificacións.
Saint-Pierre
É un antigo barrio de mariños e pescadores sobre un beiril que domina o mar. Componse de canellas con con casas acaroadas e aloxa o calvaire des marins e o servizo de control do tráfico marítimo de Boulogne.
Beaurepaire
Barrio popular situado no nordés da vila, componse principalmente de casas acaroadas e residencias multifamiliares.
Bréquerecque
Localizado no sur da vila con numerosas edificios residenciais e comercios, así como o hospital e a estación de Boulogne-Ville. É o barrio con maior poboación e o máis extenso da vila.
Vivendas
En 2014, o número total de vivendas no concello era de 22873. Delas o 85,7 % correpondían a residencias principais, 1,5 % secundarias e o 12,9 % ás baleiras. Estas vivendas son nun 27,2 % casas individuais e o 72,6 % apartamentos.
Orixe do nome
thumb|right|Durante a Idade Media, [[Thérouanne|Taruanna (convertido en Therwane en picardo e Thérouanne en francés) era o centro neurálxico rexional e Boulogne aínda se denominaba « Bononia » (copia dun mapa antigo realizada no século XVII]] Na época romana, a vila e o porto denominábanse Gesoriacum baixo o emperador Claudio, e logo « Bononia » ou « Bolonia » par disimilación a partir do século III, probablemente derivado o galo bona (= fundación, vila), raíz que tamén se atopa na orixe da vila italiana de Boloña . Que Boulogne sexa o « Portus Itius » de Xulio César durante a súa conquista da Galias é unha hipótese que desenvolveu, entre autros, Camille Jullian . Durante a Revolución Francesa, a vila recibiu o nome de Port-de-l'Union.
O seu nome en flamengo occidental, que foi a lingua da localidade e malia adoptar o picardo aínda no século XIII estaba en plena fronteira lingüística, é Bonen.
Usos e nomes derivados de Boulogne
Boulonne é a súa forma en picardo e a rexión natural onde se sitúa a localidade denomínase Boulonnais (Boulonné en picardo) que agrupa varios concellos próximos a Boulogne-sur-Mer. Para se referir os habitantes da vila e da súa rexión natural emprégase o xentilicio boulonnais/boulonnaise (boulonnoé/boulonnoèse en picardo). A poboación local denomina á vila simplemente Boulogne, forma que tamén se observa nalgúns paneis informativos e de sinalización. O nome oficial que establece o Code officiel géographique, Boulogne-sur-Mer, emprégao sobre todo a administración e en informacións nacionais para distinguilo de Boulogne-Billancourt, vila da rexión parisiense que debe o seu nome a Boulogne-sur-Mer. Creouse en 1330 como Boulogne-la-Petite para achegar as peregrinacións marianas a París, xa que ata entón as peregrinacións dirixíanse á capital do Boulonnais. En 1790 mudou o nome a Boulogne-sur-Seine e en 1926 adoptou o actual Boulogne-Billancourt.
Unha cidade da Arxentina, ao norte de Buenos Aires, leva o nome de Boulogne Sur Mer como homenaxe á vila picarda onde morreu no exilio, en 1850, o xeneral José de San Martín, heroe da independencia arxentina.
Orixe
miniatura|A Torre d'Odre nun gravado de 1549 miniatura|Imaxe artística do porto de Gesoriacum Non hai testemuños arqueolóxicos significativos da existencia dun poboado no lugar antes dos romanos nunha rexión onde habitaba a tribo gala dos morinos.
No século XIX e primeira metade do XX algúns historiadores como Auguste Mariette na súa obra Portus Icius, Daniel Haigneré en Étude sur le Portus Itius de Jules César e sobre todo Camille Jullian en Histoire de la Gaule identicaron Boulogne-sur-Mer con Portus Itius, o porto construído polos romanos dende onde saíron as expedicións que dirixidas por Xulio César invadiron Britania e aínda que non se atoparon evidencias arqueolóxicas a identificación mantense como hipótese probable. Tampouco hai constancia da data na que os romanos fundaron a cidade. Floro, autor do século II, menciónaa nunha pasaxe relativa os anos 12 a 9 a. C. co topónimo de Gesoriacum mentres a primeira mención contemporánea é nunha carta de Tiberio do 4 d. C. so o nome de Bononia, quizais en orixe a primeira forma servía para denominar a vila baixa e a última á vila alta. Os restos arqueolóxicos confirman a ocupación do barrio de Bréquerecque na primeira metade do século I d. C..
Idade Media
Dende o século IX e durante a Idade Media, Boulogne foi a sede do condado de Boulogne. Un do seus condes, Eustaquio II invadiu Inglaterra con Guillerme o Conquistador, a súa dona Ida de Lorena mandou edificar unha igrexa en pedra no terreo da abadía de Boulogne que se converteu en centro de peregrinación e deu orixe á basílica de Notre-Dame. Outro conde, Estevo de Blois, foi rei de Inglaterra no século II. Afonso de Portugal, casou coa condesa de Boulogne Matilde II, e foi rei de Portugal. Balduíno de Boulogne, irmán de Godofredo de Bouillon, foi o primeiro rei cristián de Xerusalén. A vila permaneceu dentro do territorio de lingua flamenga occidental cando menos ata o século XIII. En 1203 o conde Renaud outorgoulle unha carta municipal de confirmación de privilexios.
O 25 de xaneiro de 1308 Isabel de Francia, filla de Felipe o Fermoso, casou co rei Eduardo II de Inglaterra na igrexa abacial situada na vila alta.
A zona foi área de combates entre os franceses e os ingleses e a vila viviu varias ocupacións inglesas no curso da Guerra dos Cen Anos.
Idade Moderna
miniatura|Boulogne-sur-Mer en 1550 miniatura|Boulogne-sur-Mer en 1655 En 1492 Henrique VII puxo sitio á Boulogne antes de rematar o conflito pola Paz de Étaples. Os ingleses ocuparon de novo a cidade dende 1544 ata 1550 ao rematar coa Paz de Boulogne a guerra de Inglaterra e Escocia con Francia.
En 1662 por mor da presión fiscal da administración real ao comezo do reinado de Luís XIV para financiar as incesantes guerras, os habitantes de Boulogne levántanse contra do rei de Francia, coñecida como Revolta dos Lustucru foi duramente reprimida. En 1567 creouse a diocese de Boulogne que existiu ata o concordato de 1801 cando se integrou na diocese de Arras.
No século XVIII, Boulogne era un porto pesqueiro en decadencia, arenque no outono e xarda na primavera, pero unha zona activa de contrabando entre Inglaterra e Francia sobre todo de produtos correntes (té, tecidos) e de alcool (licor, viño, xenebra) gravados con recarga en Inglaterra. Favorecido polas autoridades francesas, este tráfico sumaba na década de 1780 6 millóns de libras ao ano contra 500 mil para toda a pesca. Ao longo do XVIII, os corsarios de Boulogne foron moi activos, en especial no decurso da Guerra de Sucesión Austríaca e mais na dos Sete Anos e continuaron a súa actividade durante a Revolución Francesa e o Imperio, exemplificada no barón Bucaille.
Época contemporánea
thumb|Inspección do exército o 15 de agosto de 1804. Anónimo O 21 de xullo de 1798 vendéronse en poxa a catedral, o palacio episcopal e as súas dependencias pola suma de 510 000 francos e os adxudicatarios demoleron as edificacións pedra a pedra. O 19 de xuño de 1800 realizouse na cidade a primeira vacinación contra da varíola en Francia, foron tres nenas da rúa des Pipots: Beugny, Hédouin e Spitalier. En 1800 no marco da reforma administrativa, Boulogne converteuse en sede dunha subprefectura.
Foi arredor de Boulogne que Napoleón xunta entre 1803 e 1805 un grande exército co propósito de invadir Inglaterra,  a armée des côtes de l'Océan que deu orixe á Grande Armée  e foi na súa base, o campo de Boulogne onde o emperador distribuíu por segunda volta, o 14 de agosto de 1804, a Lexión de honor.
Na época Boulogne-sur-Mer beneficiouse de importantes melloras no porto, como o desenvolvemento dun estanque circular sobre a beira oeste co propósito de acoller a frota que había aseguarar o control do estreito e a construción de dúas pontes sobre o Liane para unir Capécure con Boulogne. A idea dun desembarque en Inglaterra abandonouse en agosto de 1805 ao mandar Napoleón o seu exército a loitar na campaña de Alemaña.
O século XIX caracterizouse polo crecemento da vila, moi vencellado ao turismo de balneario e ao seu porto, que se converteu no primeiro porto pesqueiro francés; entre os fitos importantes estivo a inauguración en 1825 do casino, primeiro establecemento que marca o comezo dun rápido auxe dos baños de mar, a liña do ferrocaril que de París chegaba a Boulogne que se rematou en 1848 e a de Boulogne a Calais que entrou en servizo en 1867. Outro casino, de carácter municipal e popular, abriuse en 1863 con equipamentos de hidroterapia. Entre 1881 e 1897 funciou unha liña de tranvía e logo dúas eléctricas ata 1951.
En 1854 en Boulogne residían 5000 ingleses (15000 no verán) sobre unha poboación de máis de 30000 habitantes. En 1885 Boulogne era a localidade con maior poboación do departamento e unha das máis poboadas da rexión, tras Lille
thumb|Esperantistas diante do palacio de congresos en 1905. En 1905 realizouse na cidade o primeiro Congreso Universal de Esperanto, en presenza de  Zamenhof, o iniciador do esperanto, con 688| participantes de 20 países. miniatura|Campamento de convalecencia e descanso dos soldados en Boulogne durante a primeira guerra mundial. Durante a primeira guerra mundial, Boulogne está o suficientemente lonxe da fronte como para sufrir danos mais utilizouse como acantonamento dos aliados, en particular británicos e para descanso das tropas. Mantívose tamén un depósito de municións somerxidas no mar non lonxe do porto. Arredor da cidade instaláronse campos de traballadores chineses, na súa maioría do Corpo de Traballadores Chineses británico. Foi en Boulogne onde os norteamericanos, ao mando do xeneral John Pershing, desembarcaron en Francia o 13 de xuño de |1917, dous meses despois de entraren oficialmente en guerra. Ao longo da guerra prestou servizo un importante hospital militar e no cemiterio británico, localizado ao longo do Cimetière de l'Est, soterráronse cando menos 5577 soldados da Commonwealth mortos nese hospital.
O seu porto levaba unha longa tradición de rivalidade co de Calais, e en 1925 o de Boulogne-sur-Mer converteuse no primeiro porto francés de pasaxeiros con arredor de 600 000.
No decurso da segunda guerra mundial durante a batalla de Francia en maio de 1940 os alemáns asediárona para impedir o tránsito de soldados e material entre Francia e o Reino Unido. Entre o 22 e o 25 de maio de 1940 as tropas da 21ª división de infantería francesa, a 20ª brigada de infantería británica (gardas), así como 1500 homes dos Auxiliary Military Pioneer Corps, moitos sen adestramento militar e mal equipados, e recrutas belgas e franceses sen adestrar tentaron defender Boulogne contra un ataque da 2ª división Panzer alemán. Malia a forte resistencia os defensores víronse superados polos atacantes e finalmente a Royal Navy evacuou os soldados británicos superviventes e parte das tropas francesas e belgas e a cidade caeu en poder do exército alemán. O 17 de decembro as novas autoridades alemás internaron os xudeus locais e mais os de Béthuna nun campo en Troyes. miniatura|esquerda|Prisioneiros de guerra alemáns mentres marchan por Boulogne logo da súa liberación polos canadenses durante a Segunda Guerra Mundial As primeiras sabotaxes contra dos ocupantes alemáns realizáronse en setembro de 1941 e ao longo da guerra seguiron outras accións da resistencia local, que agrupaba arredor de 400 membros dirixidos por Firmin Blondeel e Louis Fourrier. Os aliados bombardeárona entre 1943 e 1944, en especial os barrios de Capécure e Saint-Pierre que son practicamente arrasados, o que explica que sexa a arquitectura típica da posguerra o que os caracteriza hoxe.
Na noite do 5 ao 6 de xuño de 1944, coincidindo co desembarque dos aliados, ten lugar en Boulogne a estrataxema naval Glimmer que realizaron os bombardeiros británicos Lancaster ao soltaren reflectores antirradar en pautas progresivas que crease a ilusión dunha gran frota nas pantallas dos radares costeiros alemáns e o 15 de xuño 297 aeronaves (155 Avro Lancasters, 130 Handley Page Halifax e 12 De Havilland Mosquito) da Royal Air Force bombardearon o porto de Boulogne para eliminar a actividade naval alemá. Algúns dos Lancaster levaban bombas Tallboy e o porto e a área circundante quedou totalmente devastada. En agosto Adolf Hitler declarou a cidade fortaleza defendida por unha gornición de 10000 alemáns comandados por Ferdinand Heim pero ao cabo sucumbiu no decurso da operación Wellhit, o asalto e liberación da cidade pola 3ª división de infantería canadense entre o 17 e o 23 de setembro de 1944 ao sorprenderen aos alemáns no corazón da cidadela logo do seu paso por un paso subterráneo secreto.
Tras a guerra, Boulogne era unha cidade destruída nun 85 %, unha das localidades francesas que sufriu máis bombardeos aéreos.
O inicio do século XXI estivo marcado polo declive da cidade, diminución da poboación, da actividade turística e da riqueza da poboación e un aumento do desemprego e da taxa de pobreza, e o seu porto, pulmón da actividade económica vai sufrir pola competencia. Entre as empresas que pecharon nesta época salientan os altos fornos da Comilog en 2003, fabricante de ferromanganeso dos máis improtantes do mundo o que supuxo unha importante perda de postos de traballo tanto directos como indirectos e afectou directamente ao porto, xa que o 58 % da actividade portuaria de Boulogne estaba directamente relacionada coa súa actividade. thumb|A nova terminal portuaria de Boulogne-sur-Mer, coñecida como hub port, rematouse en 2009 Esta baixada no tráfico comercial do porto uniuse á baixada do tráfico de viaxeiros cara ao Reino Unido, debido á competencia do porto de Calais e á apertura do túnel da Mancha supuxo unha diminución da importancia do porto na vida económica da localidade Indirectemente, a desaparición progresiva dos transbordadores con Inglaterra supuxo a perda de numerosos empregos e da súa visibilidade nacional e internacional, así como de numerosos turistas británicos que pasaban pola área. Para evitar que o porto quedase exclusivamente para a actividade pesqueira e recretiva o xestor do porto, a cámara de comercio e industria, logrou en 2007 a creación dunha nova terminal portuaria, coñecido como hub port, destinada a escalas de navíos de alta velocidade e dos mercantes. Mais ao se interromper a actividade dos transbordadores a partir de 2010, a nova terminal que custou 46 millóns de euros, quedou sen apenas uso.
Política e administración
thumb|Boulogne-sur-Mer e os seus cantóns entre 1991 e 2014 : <font color="#f36071">cantón de Boulogne-sur-Mer-Nord-Est <font color="#89e081">cantón de Boulogne-sur-Mer-Nord-Ouest <font color="#f39b0f">cantón de Boulogne-sur-Mer-Sud <font color="#6b95e0">cantón de Le Portel no distrito de Boulogne-sur-Mer. Boulogne-sur-Mer é a sede da comunidade de aglomeración do Boulonnais e o territorio do concello está dividido en sectores, cada un asignado a un cantón: entre 1868 e 1984 o concello formou parte de dous cantóns para quedar logo en tres ata 1991 en catro ata 2014 e dende a reforma cantonal dese ano quedou dividido de novo en dous cantóns diferentes:
Consello municipal
O consello municipal elixido en 2020 está constituído polos grupos seguintes :
Administración xudicial
miniatura|O palacio de xustiza de Boulogne-sur-Mer Boulogne-sur-Mer dispón dun palacio de xustiza que data de 1852 e que se construíu nun estilo neoclásico, cunha fachada con columnas superpostas, as primeiras dóricas e as segundas xónica. No frontón, a lei sustentada sobre a xustiza está arrodeada de catro figuras alegóricas, o comercio, a industria, o artesanado e as artes. Os grandes nichos do primeiro andar conteñen as estatuas de Carlomagno e de Napoleón I. O edificio é a sede dun tribunal xudicial e dun tribunal de menores que conta con xurisdición nun amplo territorio que se estende polo Boulonnais, o Calaisis e mais o sur da Côte d'Opale.
O concello conta tamén coa sede xudicial de Les Tintelleries que conta con tribunal rural, laboral e de comercio e ademais Boulogne-sur-Mer depende do tribunal de apelación de Douai e do de Amiens.
Policía e criminalidade
Boulogne-sur-Mer conta cunha comisaría central da Policía Nacional. Na localidade non hai cuartel da Xendarmería Nacional que está situado na veciña Le Portel e algúns dos seus efectivos actúan seguindo as competencias propias da institución en Boulogne-sur-Mer. Non existe un corpo de policía municipal en Boulogne-sur-Mer malia algunhas propostas para a súa creación.
A taxa de violencia na contorna de Boulogne-sur-Mer é de 4,39 feitos violentos por 1000 habitantes, inferior á media nacional, que é de 5,93. Estímase en 5202 os crimes e delitos no ano 2014 na contorna. En 2012 os barrios de Beaurepaire e Chemin Vert incluíronse na zona de seguridade prioritaria dos ministerios de interior e xustiza.
Estrutura da poboación
En 2018 o concello contaba con 40664 habitantes, unha diminución de 4,4% en relación a 2013 (Paso de Calais:+0,3%, Francia: +2,36%). É unha poboación relativamente nova. A taxa da poboación de máis de 60 anos (18,6 %) é de certo inferior ao total nacional (25,3 %) e o departamental (24,4 %). A repartición da poboación por idade era en 2007 a seguinte:
Ensino
miniatura|Liceo público Mariette Os establecementos escolares de Boulogne-sur-Mer dependen da Academia de Lille e as escolas primarias da dirección de servizos departamentais da educaciión nacional de Pas-de-Calais. Para as vacacións escolares, Boulogne está na zona B. Ademais a cidade conta con escola de arte e conservatorio profesional de música.
Universidade
thumb|Campus Saint-Louis, o principal centro universitario da ULCO en Boulogne. Os campos universitarios de Saint-Louis, Le Musée e Capécure acollen unha parte da Universidade do Litoral Côte d'Opale (ULCO) con 2100 estudantes inscritos e que ofrece na cidade formación en humanidades, idiomas, dereito, economía, ciencia de administración e xestión, turismo, historia, saúde, ciencias da actividade física e do deporte. No campus de Capécure dáse formación de ciencias do mar e conta tamén cun Instituto Universitario de Tecnoloxía.
Hospitais
thumb|Hospital de Boulogne-sur-Mer Boulogne-sur-Mer dispón de dous establecementos hospitalarios. O centro hospitalario de Boulogne-sur-Mer (CHB), tamén coñecido como centro hospitalario Duchenne polo doutor Guillaume Duchenne de Boulogne, é un hospital público con capacidade para 598 camas e 180 prazas. Conta cun cadro de persoal de 2565 persoas nos que se inclúen 262 médicos. O seu servizo de urxencias atendeu 16517 hospitalizacións en 2019 e dispón dun serzio móbil de emerxencias (SMUR), dunha unidade de hospitalización de curta duración (UHCD) e asegura as emerxencias médicas no mar. Constitúe o primeiro hospital da Côte d'Opale. Do hospital dependen varias residencias de persoas maiores dependentes cun total de 370 residentes.
O centro médico cirúrxico obstétrico Côte d'Opale (CMCO) de Saint-Martin-Boulogne, situado a 800 metros do límite coa vila de Boulogne, é un hospital con 246 camas e prazas de hospitalización repartidas en cirurxía, medicina, xinecoloxía-obstetricia e emprega máis de 300 persoas. Conta tamén con laboratorio de análises clínicas e consultas privadas de médicos.