cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isomería
Historia
En 1848, Louis Pasteur separou diminutos cristais de ácido tartárico nas súas dúas formas que eran imaxes especulares. As moléculas deste ácido podían ser estereoisómeros ópticos dextroxiros ou levoxiros, e as solucións formadas con elas facían rotar o plano da luz polarizada o mesmo número de graos, pero en direccións opostas, a dereita ou esquerda.
Penaeus
Penaeus é un xénero de crustáceos decápodos mariños, o tipo da familia dos peneidos, que comprende, entre outras, a especie Penaeus monodon, o lagostino tigre, o máis importante dos crustáceos cultivados.
A burla do demo
A burla do demo (en Beat the Devil) é un filme británico-italiano de 1953 dirixido por John Huston. Está protagonizado por Humphrey Bogart, Jennifer Jones e Gina Lollobrigida, xunto con Robert Morley, Peter Lorre e Bernard Lee. Huston e Truman Capote escribiron o guión, vagamente baseado na novela homónima do xornalista británico Claud Cockburn, escrita baixo o alcume James Helvick. Huston fixo o filme como unha parodia do xénero.
Penaeus
O xénero foi recentemente reorganizado seguindo a proposición de Pérez Farfante e Kensley, baseada en diferenzas morfolóxicas, en particular dos caracteres xenitais. aínda que esta revisión non é universalmente aceptada.
Seguindo esta revisión, moitas especies anteriormente incluídas no xénero Penaeus foron situadas en novos xéneros da familia dos peneidos: Farfantepenaeus, Fenneropenaeus, Litopenaeus e Marsupenaeus.
Estación de esquí Port del Comte
Port del Comte é unha estación de esquí situada no Pireneo Catalán, no macizo do mesmo nome. Atópase no concello de La Coma i la Pedra, na comarca do Solsonès, na provincia de Lleida.
Inaugurada en 1973, está divida en dous sectores: El Sucre e La Estivella. As súas pistas atópanse entre os 1.730 metros de cota mínima e os 2.290 metros de cota máxima, no Clot Rodó.
Estación de esquí Rasos de Peguera
Rasos de Peguera é unha estación de esquí situada no Pireneo Catalán, concretamente no concello de Castellar del Riu, na comarca barcelonesa do Berguedà.
Situada a pouco máis dunha hora de Barcelona, estivo pechada durante máis dunha década por falta de neve e presuposto. En 2010 reabriu como parque de neve.
A Torre, Silán, Muras
A Torre é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
PEA
O termo PEA pódese referir a:
NEA
O termo NEA pódese referir a:
Port del Comte (homónimos)
O topónimo catalán Port del Comte ("Porto do Conde") pode referirse a:
L'Hospitalet de l'Infant
thumb|Hospital medieval do infante Pedro. L'Hospitalet de l'Infant é unha localidade costeira que pertence ao concello de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant, na provincia de Tarragona. Atópase nun promontorio rochoso, xunto a extensas praias e o río Llastres.
Historia
L'Hospitalet foi fundado polo infante Pedro de Aragón e Anjou, fillo de Xaime II e de Branca de Nápoles, o 8 de novembro de 1344. Pedro levantou un edificio ao que chamou Hospital del Coll de Balaguer; o hospital era un edificio de planta cadrada de 54,6 metros de lado cunha torre en cada un dos seus ángulos de 18,5 metros. O intento de repoboación por parte de Pedro fracasou ata que en 1362 o seu fillo Xoán de Prades adquiriu máis terreos para o hospital. Este novo edificio foi destruído no século XV.
Parque Juan Carlos I
Inaugurouse en 1992. Os autores son os arquitectos José Luis Esteban Penelas e Emilio Esteras Martín.
Tony Settember
Anthony Frank "Tony" Settember nado en Manila (Filipinas) o 10 de xullo de 1926 e finado en Reno (Nevada) o 4 de maio de 2014, foi un piloto e enxeñeiro estadounidense..
Traxectoria
Participou en sete Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 21 de xullo de 1962. Non logrou puntos de campionato. Settember era o xefe nominal do equipo de carreiras Scirocco e un piloto moi eficiente no deporte do motor.
A súa última participación coñecida no automobilismo foi no seu 70 aniversario. Settember morreu despois dunha pequena enfermidade nun hospital en Nevada.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Musophaga violacea
O Musophaga violacea é unha especie de gran tucano, un grupo africano relacionado cos paseriformes. Habita en África Occidental, e conta cunha distribución moi ampla, dende Senegal a través de Nixeria, cunha poboación illada no Chad e na República Centroafricana. É común nas sabanas tropicais, nas terras húmidas e nas selvas.
A Corredoira, O Viveiró, Muras
A Corredoira é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Get a Grip
Get a Grip é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Aerosmith, editado o 20 de abril de 1993. Foi o seu derradeiro álbum de estudio co selo Geffen Records.
Catro dos seus sinxelos entraron no Top 40 da lista Billboard Hot 100 entre 1993 e 1994: "Livin' on the Edge", "Eat the Rich", "Cryin'", "Amazing" e "Crazy". Os videoclips promocionais das tres últimas cancións axudaron a lanzar as carreiras das actrices Alicia Silverstone e Liv Tyler, filla do vocalista da banda Steven Tyler. A pesar de non ser editado coma sinxelo, o tema "Line Up" apareceu na película de 1994 Ace Ventura: Pet Detective.
En Get a Grip participan músicos coma Don Henley, que canta en "Amazing", e Lenny Kravitz, que colabora facendo coros en "Line Up". Ao igual que nos álbums Permanent Vacation e Pump, moitas das cancións contaron coa colaboración de persoas alleas á banda á hora de ser compostas. Estes músicos son: Desmond Child, Jim Vallance, Mark Hudson, Richie Supa, Taylor Rhodes, Jack Blades e Tommy Shaw.
Get a Grip converteuse no álbum de Aerosmith con mellores vendas en todo o mundo, acadando uns 20 millóns de copias, e trátase do seu terceiro álbum consecutivo en vender máis de 5 millón nos Estados Unidos.
Vidkun Quisling
miniatura|dereita|Quisling en Oslo en 1942.
Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling, nado en Fyresdal (Telemark) o 18 de xullo de 1887 e finado en Oslo o 24 de outubro de 1945, foi un militar e político noruegués.
Ocupou o cargo de Primeiro Ministro en Noruega ocupada pola Alemaña nazi a partir de febreiro de 1942 até o final da segunda guerra mundial. Fronte a este estaba o Goberno noruegués no exilio, recoñecido polos aliados e presidido por Johan Nygaardsvold, que permanecía en Londres. Despois da guerra foi xulgado por alta traizón e executado posteriormente.
Osteoglosomorfos
miniatura|300px|[[Osteoglossum bicirrhosum.]] miniatura|300px|Exemplar fósil Os osteoglosomorfos (Osteoglossomorpha) son unha superorde de peixes teleósteos, fundamentalmente mariños pero tamén de auga doce.
Clasificación
Divídense en súas ordes, ás que se deben sumar outras dúas xa extintas:
Bruce Dickinson
Paul Bruce Dickinson, nado o 7 de agosto de 1958 e coñecido profesionalmente como Bruce Dickinson, é un cantante, compositor, músico, piloto, autor e locutor inglés. É o cantante da banda de heavy metal Iron Maiden e é coñecido polo seu amplo rango vocal e a súa enerxética presenza no escenario.
Nado en Worksop, Nottinghamshire, Dickinson iniciou a súa carreira na música liderando pequenos grupos nos anos 70 mentres estudaba, primeiro en Sheffield e despois na universidade en Londres. En 1979 uniuse á banda de New wave of British heavy metal Samson, coa cal gañou algunha popularidade co nome artístico "Bruce Bruce" e apareceu en dous álbums de estudio. Deixou Samson en 1981 para unirse a Iron Maiden, substituíndo a Paul Di'Anno, estreándose no seu álbum de 1982 The Number of the Beast. Durante a súa primeira etapa co grupo, Iron Maiden publicou unha serie de álbums que chegaron a ser discos de platinou ou ouro tanto no Reino Unido como nos Estados Unidos nos anos 80.
Dickinson deixou Iron Maiden en 1993 (sendo substituído por Blaze Bayley) para facer carreira en solitario, experimentando con varios estilos do heavy metal e do rock. Regresaría á banda en 1999, xunto co guitarrista Adrian Smith, publicando posteriormente cinco álbums de estudio. Dende o seu regreso a Iron Maiden editaría un álbum máis en solitario en 2005, Tyranny of Souls. O seu curmán, Rob Dickinson, é o antigo cantante da banda de rock alternativo británica Catherine Wheel, mentres que o seu fillo, Austin, é o líder do grupo de metalcore Rise to Remain.
Á parte da súa carreira na música, Dickinson é ben coñecido pola súa ampla variedade de actividades. Entre elas destaca a súa carreira como piloto comercial en Astraeus Airlines, which led to a number of media-reported ventures such as captaining Iron Maiden's converted charter aeroplane, Ed Force One, during their world tours. Tras o cesamento de actividades de Astraeus fundou a súa propia empresa de mantemento de avións e adestramento de pilotos en 2012, Cardiff Aviation. Dickinson presentou o seu propio programa de radio na BBC Radio 6 Music dende 2002 ata 2010, e tamén presentou documentais de televisión, escribiu novelas e guións de cine, creou unha exitosa cervexa con Robinsons Brewery e competiu internacionalmente como esgrimista.
Primeiros anos
Paul Bruce Dickinson naceu en Worksop, Nottinghamshire. A súa nai Sonia traballaba a tempo parcial nunha zapatería, e o seu pai Bruce era mecánico no exército. O nacemento de Dickinson fixo que a parella, que naquel momento eran adolescentes, casase. Inicialmente foi educado polos seus avós; o seu avó traballaba na mina de carbón local e a súa avoa era ama de casa. Este feito aparece referido na súa canción "Born In '58" do álbum Tattooed Millionaire.
Dickinson comezou o colexio no Manton Primary de Worksop mentres os seus pais se mudaba a Sheffield. Pouco despois, cando tiña 6 anos, tamén marchou a Sheffield, a onde foi a un colexio de primaria en Manor Top. Despois de seis meses os pais decidiron matriculalo nun pequeno colexio privado chamado Sharrow Vale Junior. Debido aos constantes movementos, Dickinson dixo que ese período da súa vida ensinoulle a ser autosuficiente xa que era incapaz de facer amigos íntimos. Dickinson tivo unha irmá máis nova, a xinete profesional Helena Stormanns, que naceu en 1963. Bruce tratou illarse dela o máximo posible cando era novo, supostamente resentido porque, a diferenza do seu, o embarazo e nacemento de Helena foi programado.
Na época na que se mudou a Sheffield, os pais de Dickinson gañaban uns bos cartos mercando propiedades, restaurándoas e vendéndoas posteriormente. Como resultado, Dickinson pasou gran parte da súa infancia vivindo en lugares en construción, ata que os seus pais mercaron unha pensión nun garaxe en quebra onde o seu pai comezou a vender coches de segunda man. Os ingresos dos seus exitosos negocios déronlles a oportunidade de enviar a Dickinson, que entón tiña 13 anos, a un internado, elixindo Oundle, un colexio privado en Northamptonshire. Dickinson non se opuxo a afastarse da súa casa porque no construíra "ningún apego real" cos seus pais, ao ser criado polos seus avós ata os seis anos.
En Oundle, Dickinson foi acosado continuamente polos rapaces maiores de Sidney House, a pensión á que pertencía, algo que el describiu "como unha tortura sistemática" e fixo que se convertese nun paria. Os seus intereses en Oundle eran frecuentementes militares; cofundou a sociedade de wargames do colexio xunto con Mike Jordan, e chegou a ter algún poder na forza de cadetes do centro, coa cal tivo a oportunidade de manexar munición real, que usou para crear trampas.
Dickinson inicialmente quería tocar a batería, pero despois conseguiu un bongos da sala de ensaio. Bruce lembra tocar "Let It Be" co seu amigo Mike Jordan, momento durante o cal Dickinson descubriu a súa voz mentres animaba a Jordan a cantar as notas altas. Pouco despois Dickinson foi expulsado de Oundle por participar nunha broma onde mexara na cea do director.
Tras volver a casa en Sheffield en 1976, Dickinson matriulouse na King Edward VII School, onde se uniu á súa primeira banda. Escoitara a outros dous alumnos falar de que o seu grupo precisaba un cantante e ofreceuse inmediatamente. Ensaiaban no garaxe do pai do batería, e a banda quedou impresionada coa forma de cantar de Dickinson, animándoo a mercar o seu primeiro micrófono. O seu primeiro oncerto tivo lugar na Broadfield Tavern en Sheffield. Orixinalmente chamada "Paradox", a banda cambiou o seu nome despois de que Dickinson suxerise "Styx", inconsciente de que xa había un grupo estadounidense co mesmo nome. Apareceron nos xornais locais cando un traballador do aceiro foi despertado mentres tocaban e intentou esnaquizar a batería do grupo. Pouco despois a banda separaríase.
Universidade
Tras deixar a escola Dickinson confesou, "Non sabía realmente o que quería facer". A primeira cousa que fixo foi unirse á reserva do exército durante seis meses. Aínda que lle gustou o seu tempo na reserva, Dickinson decatouse de que non era unha opción de carreira, polo que solicitou matricularse no Queen Mary College de Londres para estudar Historia. Os seus pais queríano no exército, pero díxolles que el quería ter un grao primeiro, o que funcionou como a súa "historia de cobertura", e inmediatamente comezou a tocar en bandas.
Na universidade Dickinson participou co Comité de Entretementos: "un día eras roadie para The Jam, ao seguinte estabas poñendo un pano de fondo de Stonehenge para Hawkwind ou calquera cousa". En 1977 Dickinson coñeceu a Paul "Noddy" White, un multiinstrumentista que tiña algún equipo de son, e co cal Dickinson, xunto co batería Steve Jones, formaría unha banda chamada Speed. Segundo Dickinson, a banda chamouse así polo xeito no cal tocaban, e vez de como unha referencia á droga. En Speed Dickinson comezou a escribir o seu propio material despois de que White lle ensinase a tocar tres acordes coa guitarra.
Aínda que Speed realizaría varios concertos no pub Green Man en Plumstead, a banda non durou moito, aínda que animou a Dickinson a continuar traballando para converterse en músico. Dickinson viu un anuncio en Melody Maker que dicía: "Búscase cantante para proxecto de gravación" e respostou inmediatamente. Gravou unha cinta demo e enviouna cunha nota que poñía: "Por certo, se credes que o canto é unha merda, hai algunhas cousas de John Cleese gravadas na outra cara que poderíades atopar divertidas". Aos membros do grupo gustoulles o que escoitaron e convidaron a Dickinson ao estudio para facer "Dracula", a primeira canción que gravou. A banda chamábase Shots e estaba formada por dous irmáns, Phil e Doug Siviter. O tema apareceróa posteriormente no segundo disco do recompilatorio The Best of Bruce Dickinson. Os irmáns quedaron impresionados coas habilidades vocais de Dickinson e pedíronlle unirse ao seu grupo.
Dickinson tocou en pubs con Shots regularmente para pequenas audiencias. Unha noite en particular, Dickinson parou de súpeto nunha canción e comezou a entrevistar a un home entre o público, dicíndolle que non prestaba a suficiente atención. Conseguiu unha resposta tan boa que comezou a facelo todas as noites ata que se converteu nunha rutina usada para captar a atención do público. Dickinson afirma que esa experiencia ensinoulle como ser un líder.
O seguinte paso na carreira de Dickinson déuse nun pub chamado Prince of Wales en Gravesend, Kent, onde Shots tocaba frecuentemente, cando Barry Graham ("Thunderstick") e Paul Samson fixeron unha visita. Impresionados pola actuación falaron con Dickinson e convidárono a ser o seu novo cantante. Dickinson aceptou unirse á súa banda, Samson, pero só cando rematase os exames finais de Historia dúas semanas despois. Ata ese momento estivera descoidando os seus estudos, e como resultado a universidade intentara expulsalo por suspender os exames do segundo ano e non pagar as taxas de aloxamento, pero salvouse polo seu papel como Oficial de Entretementos. Despois de facer os traballos de todo o semestre en tan só 2 semanas e de estudar para os exames no último momento finalmente aprobaría.
Gran Mesquita de Djenné
A Gran Mesquita de Djenné, tamén coñecida como a Mesquita do Gran Venres, é unha gran mesquita realizada en adobe na cidade de Djenné, Malí. A Gran Mesquita é considerada a maior estrutura de adobe do mundo. Ao longo da historia houbo canto menos tres mesquitas anteriores, incluíndo a mesquita orixinal do século XIII e dúas grandes reconstrucións dos séculos XIX e XX. Debido á súa localización nas rutas comerciais do Sáhara e na expansión do islam, Djenné converteuse nun sofisticado núcleo urbano e relixioso no século XIII.
Bruce Dickinson
Samson: 1979-1981
Despois de coñecer a Paul Samson e a Barry Purkis no Prince of Wales, e mentres aínda estaba faceno os seus exames finais, Dickinson uniuse no escenario a Samson en Bishop's Stortford para interpretar unha das súas cancións, "Rock Me Baby", cementando o seu papel como novo vocalista.
Arne Jacobsen
miniatura|200px|Radisson SAS Royal Hotel en [[Copenhague.]] miniatura|200px|Banco Nacional de Dinamarca de 1956. miniatura|200px|Cadeira Ant de 1952. miniatura|200px|The Egg de 1958. Arne Jacobsen, nado o 11 de febreiro de 1902 en Copenhague e finado o 24 de marzo de 1971, foi un arquitecto e deseñador dinamarqués.
Bruce Dickinson
Samson: 1979-1981
A banda xa publicara o seu álbum de estrea, Survivors, en 1979 a través dun selo independente, dous meses antes de que chegase Dickinson. Tras rematar os seus traballos na universidade reuniuse co grupo nos estudios Greenwich's Wood Wharf para aprenderse o álbum. Aínda que os temas non encaixaban co seu estilo vocal, a banda compuxo rapidamente a meirande parte os temas do seu seguinte traballo, Head On, nas primeiras sesións de ensaio, algúns dos cales foron inmediatamente incorporados á listaxe de cancións dos seus concertos.
Gran Mesquita de Djenné
A Gran Mesquita de Djenné influenciou a arquitectura islámica doutros países de África, incluído Sudán. É unha das obras cume da arquitectura sudano-saheliana.
Bruce Dickinson
Samson: 1979-1981
Foi durante eses primeiros ensaios cando xurdiu o alcume "Bruce Bruce", derivado do "Bruces sketch" dos Monty Python. O nome volveuse moi fastidioso cando o representante da banda comezou a enviar continuamente dubidosos cheques a nome de "Bruce Bruce" como broma. Dickinson posteriormente comentou que non lle gustaba pero considerábao unha "especie de nome artístico" e aceptouno.
Arne Jacobsen
Traxectoria
Jacobsen foi albanel por uns anos. Estudou arquitectura na Kongelige Danske Kunstakademi de Copenhague, onde se graduou en 1927. Fundou o seu propio estudio en Hellerup. As súas influencias foron Le Corbusier, Asplund e Ludwig Mies van der Rohe. Foi pioneiro do deseño moderno en Dinamarca coa súa obra "A casa do futuro", deseñada xunto a Fleming Lassen en 1929. O seu maior proxecto foi o edificio para a terminal aérea SAS e o Royal Hotel de Copenhague (1956-1960), onde Jacobsen deseñou tódolos detalles como a tapicería e a iluminación.
Bruce Dickinson
Samson: 1979-1981
Dickinson quedou consternado aao aprender que non todos os intérpretes de rock eran "grandes artistas"; el sentiu que algúns, como Samson, só estaban interesados en mulleres, drogas e alcol, e non quería relacionarse con iso. Aínda que fumara porros antes, Dickinson descubriu que era imposible comunicarse con outros membros da banda se estaba sobrio, decidindo que ese era "o prezo que tiña que pagar".
Arne Jacobsen
Traxectoria
Moitos dos mobles deseñados por Jacobsen convertéronse en clásicos, entre eles a cadeira Ant (formiga) de 1951.
Bruce Dickinson
Samson: 1979-1981
Mentres lideraba a banda, Dickinson atopouse con Iron Maiden por vez primeira cando abriron concertos de Samson no Music Machine en 1980. Como Dickinson lembra; "Estaba véndoos, e eran bos, fodidamente bos, e nese intre lembro que pensei, 'Quero cantar para esa banda. De feito, vou cantar para esa banda! Sei que vou cantar para esa banda!' ... Só pensei, 'Iso son eu realmente. Non Samson'".
Dickinson estivo na banda outro ano máis, gravando dous álbums de estudio con eles (Head On e Shock Tactics). Porén, Samson tivo ao pouco tempo dificultades co seu selo discográfico, Gem, que deixou o negocio e non lles financiou a súa xira europea abrindo os concertos de Iron Maiden. O grupo foi entregado a RCA que comezou a descoidalo, polo que ao pouco tempo despediron ao seu equipo de representantes o que significou que reclamaron o seu equipamento e non se lles pagou polos seus concertos. O derradeiro concerto de Samson foi no Reading Festival, despois do cal Dickinson achegouse ao representante de Iron Maiden, Rod Smallwood, ao cal lle pediu unha audición para ser o seu novo vocalista.
Comezos e éxito: 1981-1985
miniatura|250px|Dickinson na súa primeira xura mundial con Iron Maiden en 1982 Dickinson foi a unha audición para Iron Maiden nunha sala de ensaio en Hackney en setembro de 1981 e inmediatamente descubriu que era unha operación moito máis profesional que con Samson. Na sala de ensaio a banda tocou "Prowler", "Sanctuary", "Running Free" e "Remember Tomorrow" antes de pedirlle a Dickinson que cantase os mesmos temas novamente nun estudio de gravación, e inmediatamente foi incluído no grupo.
Iron Maiden tiña unhas rutinas estritas e organizadas que se adptaban ao estilo de composición da banda, que Dickinson describiu como un "calendario". Despois duns poucos concertos comezaron a compoñer material novo para o seu terceiro traballo, The Number of the Beast, publicado en 1982. A raíz dos problemas contractuais de Samson, Dickinson non podía aparecer legalmente acreditado nas cancións do disco, tendo que facer o que el chamou unha "contribución moral", revelando posteriormente que contribuíra creativamente de xeito limitado na composición de "The Prisoner", "Children of the Damned" e "Run to the Hills". O álbum foi un grande éxito, chegando á cima das listas británicas e conseguindo o diso de platino no Reino Unido e nos Estados Unidos. Tras o seu lanzamento a banda iniciou unha xira de promoción por todo o planeta.
Nos seguintes álbums, Piece of Mind de 1983 e Powerslave de 1984, rexeitaron o monopolio compositivo de Steve Harris en favor das ideas doutros membros, contribuíndo Dickinson en varios temas como os sinxelos "Flight of Icarus" e "2 Minutes to Midnight". Durante a xira World Slavery Tour, como parte dos novos elementos teatrais incorporados no espectáculo da banda, Dickinson vestiu unha máscara de plumas durante "Powerslave". Esta foi a xira máis longa do grupo ata esa data, durante a cal Dickinson considerou marchar a casa á metade, debido ao gran número de concertos. Os representantes de Iron Maiden estaban continuamente engadindo datas, ata que Dickinson demandoulles que parasen ou marcharía do grupo.
Crecentes tensións e saída: 1986–1993
Despois dunha pausa de seis meses, que Dickinson pasou principalmente practicando esgrima, Iron Maiden comezou a compoñer o seu seguinte álbum, Somewhere in Time. Dickinson estaba decepcionado co esfozo, xa que sentía que a banda precisaba afastarse dramaticamente do estilo dos anteriores discos para ser relevante, a pesar da introdución de baixos e guitarras sintetizadas. Non tivo créditos na composición do traballo, xa que o seu material, baseado nas súas suxestións de que o disco debería ser máis acústico, foi rexeitado polo resto da banda. Pola outra banda, Steve Harris declarou que o seu material foi rexeitado porque non era o suficientemente bo, e que Dickinson "estaba probablemente máis queimado que ninguén ao final da última xira".
Tras unha xira posterior Iron Maiden comezou a traballar no seu seguinte álbum de estudio, Seventh Son of a Seventh Son, que contaba con máis elementos do rock progresivo que os anteriores discos. Aínda que se concerteu no seu segundo traballo en chegar á cima das listas británicas, tamén foi o primeiro álbum de Dickinson coa banda que non chegou a ser platino nos Estados Unidos. A diferenza de Somewhere in Time, Dickinson estaba moito máis entusiasmado con este traballo debido ao seu concepto e a que tiña varios créditos na composición. Tras a posterior xira en 1988 a banda decidiu tomarse un ano de descanso.
Durante a etapa de composición do seguinte álbum Adrian Smith deixou Iron Maiden, sendo substituído por Janick Gers. O oitavo álbum de estudio, No Prayer for the Dying (1990), tiña un son cru que, segundo AllMusic, non se "mantiña ben" comparado con traballos pasados,, ao ser gravado nun graneiro que tiña Steve Harris, cun estudio móbil dos Rolling Stones. O disco contaba co tema de Dickinson "Bring Your Daughter... to the Slaughter", composto orixinalmente para a banda sonora dunha película, que a pesar de recibir un premio Golden Raspberry pola peor canción orixinal en 1989, converteríase no primeiro e único sinxelo da banda en acadar o número 1 no Reino Unido. Cara 1992 Harris convertera o seu graneiro nun estudio de verdade, e o seguinte álbum, Fear of the Dark, gravuse alí, conseguindo un mellor son que No Prayer for the Dying, aínda que Dickinson afirma que tiña limitacións debido ao seu tamaño.
Despos da Fear of the Dark Tour, Dickinson decidiu deixar Iron Maiden para concentrarse na súa carreira en solitario. Nese momento a banda xa tiña reservada a xira seguinte en 1993, algo que non lle gustou a Dickinson. Ao longo da xira recibiu moitas críticas dos seus compañeiros, dicindo Steve Harris, "Realmente quería matalo". Segundo Harris, Dickinson so cantaría cando a prensa estaba alí, mentres que no resto dos concertos so murmuraba nas cancións. Dickinson ten negado estas acusacións argumentando que era imposible facer unha actuación decente algunhas noites debido á atmosfera. O seu derradeiro concerto coa banda foi filmado pola BBC nos Pinewood Studios e publicado como un vídeo ao vivo, titulado Raising Hell.
Regreso: 1999–presente
250px|miniatura|Actuando en 2010 na xira The Final Frontier World Tour Xunto con Adrian Smith, Dickinson volvou a Iron Maiden en 1999 estando aínda Janick Gers no grupo, despois de que fose abordado polo representante Rod Smallwood. Smallwood tamén falou con Steve Harris sobre o regreso de Dickinson, o cal inicialmente tiña dúbidas sobre esa posibilidade, pero ao pouco tempo pensando sobre a idea, deliberou que coñecían as súas habilidades e que era un caso de "mellor malo coñecido". Harris e Dickinson accederon a reunirse na casa de Smallwood en Brighton en xaneiro de 1999 para a súa primeira conversa dende 1993. Aínda que ámbolos dous estaban nerviosos poloo encontro, tras verse tensión disipouse inmediatamente e accederon a que Dickinson regresase ao grupo.
Despois de embarcarse nunha pequena xira, a banda comezou a gravar Brave New World, o seu primeiro álbum de estudio con Dickinson dende 1992. Dickinson insistiu en que atopasen un substituto para Martin Birch, o xa retirado produtor habitual do grupo, e gravasen nun estudio diferente ao que usaron para No Prayer for the Dying e Fear of the Dark, ao que Harris accedeu. O álbum gravouse nos Guillaume Tell Studios, en París, co produtor Kevin Shirley. Tras a gravación Iron Maiden realizou unha xira de promoción que culminou cunha actuación no festival Rock in Rio ante 250.000 persoas.
En 2003 gravaron e editaron Dance of Death nos SARM Studios de Londres con Kevin Shirley, agora o produtor habitual da banda. Despois de dúas xiras máis, Dance of Death World Tour e Eddie Rips Up the World Tour, Iron Maiden regresou a SARM en 2006 para gravar o seu seguinte traballo, A Matter of Life and Death, e iniciou unha xira promocional. En 2008 e 2009 a banda realizou a Somewhere Back in Time World Tour, que foi descrita como "innovadora" polo uso do Ed Force One, o personalizado Boeing 757 do grupo pilotado polo propio Dickinson, e que conduciu ao documental Iron Maiden: Flight 666, que foi lanzado de forma limitada nos cines en abril de 2009. Iron Maiden realizou outra xira mundial en 2010 e 2011 para promocionar The Final Frontier, o seu primeiro disco gravado nos Compass Point Studios, de Nassau, Bahamas dende o Somewhere in Time de 1986, o cal chegou ao número 1 en 28 países.
En setembro de 2014 Iron Maiden comezou a gravar o seu décimo sexto álbum de estudio, The Book of Souls, nos estudios Guillaume Tell de París. O disco conta con dous temas ompostos unicamente por Dickinson por vez primeira dende Powerslave, "If Eternity Should Fail" e "Empire of the Clouds", a primeira delas escrita orixinalmente para un posible álbum en solitario. "Empire of the Clouds" destaca por ser a canción máis longa da banda, con 18 minutos de duración, e nela aparece Dickinson ao piano por vez primeira, que é como foi composta a canción. A banda promocionaría o álbum en 2016 unha xira durante a cal Dickinson pilotaría novamente o propio avión do grupo, o Ed Force One (desta vez un Boeing 747-400).
Carreira en solitario
A comezos de 1989 a descográfica Zomba pediulle a Dickinson producir un tema para a película A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child, proporcionándolle un presuposto, un estudio e un produtor, Chris Tsangarides. Dickinson aproveitou a oportunidade e chamou a un vello amigo seu, o antigo guitarrista de Gillan Janick Gers, e, pouco despois de reunirse, tiñan "Bring Your Daughter to the Slaughter" lista para o estudio, que entón gravaron coa axuda do baixista Andy Carr e o batería Fabio del Rio. Impresionada co resultado, Zomba preguntoulle a Dickinson se estaba tamén disposto a gravar un álbum enteiro. Coa mesma formación e produtor o disco de estrea en solitario de Dickinson, Tattooed Millionaire, compúxose e gravouse en dúas semanas, e publicouse en maio de 1990, seguido por unha xira de promoción. miniatura|230px|Dickinson en 2005 actuando con Tribuzy Posteriormente ese mesmo ano Dickinson participou nunha gravación do tema de Deep Purple "Smoke on the Water", como parte da iniciativa humanitaria Rock Aid Armenia. Apoiado pola banda Skin, realizou unha cversión da canción de Alice Cooper "Elected", xunto con Rowan Atkinson (caracterizado como Mr. Bean), que foi usada en 1992 pola ONG Comic Relief, e cinco anos despois na banda sonora de Bean.
Para o seu segundo traballo en solitario Dickinson tivo a colaboración do produtor estadounidense Keith Olsen, e, mentres traballaba no disco nos Ánxeles, decidiu deixar Iron Maiden. Descontento coa dirección que estaba collendo con Olsen, Dickinson comezou a traballar co guitarrista de Tribe of Gypsies Roy Z, comezando o álbum novamente de cero. Balls to Picasso foi gravado con Tribe of Gypsies como banda de apoio, e publicouse no ano 1994. Ese mesmo ano Dickinson gravou unha versión de "Sabbath Bloody Sabbath" co grupo Godspeed para o álbum tributo a Black Sabbath Nativity in Black. Tribe of Gypsies seguiu traballando no seu propio material e Dickinson buscou outra banda, que incluía ao seu novo compañeiro de composición e guitarrista, Alex Dickson. Mentres estaba de xira co novo conxunto en 1994, Dickinson actuou en Saraxevo, entón baixo asedio durante a Guerra de Bosnia; un documental baseado no concerto, titulado Scream For Me Sarajevo, rematouse de filmar en decembro de 2015.
Despois de que rematase a xira promocional de Balls to Picasso comezou a traballar nun novo álbum de estudio, Skunkworks. Dickinson decidiu que Skunkworks tamén sería o nome da banda, pero a discográfica rexeitou publicar o disco sen o seu nome na portada. Dickinson contratou ao produtor Jack Endino, coñecido por producir o primeiro álbum de Nirvana. A entidade "Skunkworks" deixou de existir en canto rematou a xira. "Estaba devastado polo asunto Skunkworks", afirmou Dickinson, "Skunkworks foi un disco polo que me esforcei moito e semella que a ninguén lle importou unha merda".
Tras un breve período de inatividade, Dickinson uniuse novamente a Roy Z e Tribe of Gypsies para gravar o seu seguinte traballo, Accident of Birth; "Realmente foi Roy o que me arrastrou á reunión, porque me chamou e me dixo, 'Escoita, teño algunhas cousas e é como un disco de metal'. E eu non estaba emocionado, non estaba realmente seguro de que eu tivese algo que ofrecer... Entón tocoume algúns dos temas que foxo para o que sería Accident of Birth polo teléfono e penseie 'Hai algo aí.'" Prguntáronlle ao antigo guitarrista de Iron Maiden, Adrian Smith, se quería participar como convidado no disco, pero quedou como membro permanente da banda en solitario de Dickinson. O álbum marcou un regreso de Dickinson ao heavy metal, with Sputnikmusic comentando, "O sensacion pesada do álbum é moi satisfactoria, e definitivamente enche ese baleiro deixado pr Maiden durante os 90".
O seu seguinte traballo, The Chemical Wedding, foi un álbum semi-conceptual sobre a alquimia, inspirado nos escritos de William Blake, con algunhas cancións como "Book of Thel" tendo o mesmo título que algún dos seus poemas, e aparecendo na portada unha das súas pinturas. O disco foi incluso máis exitoso que o anterior, comentando Sputnikmusic, "Bruce esnaquizara todas as expectativas para crear un álbum que incluso podería ser mellor que o anterior". Durante a xira de promoción de The Chemical Wedding gravouse o álbum ao vivo Scream for Me Brazil en São Paulo, tras o cal Dickinson e Smith regresaron a Iron Maiden en febreiro de 1999.
No ano 2000 Dickinson cantou na canción "Into the Black Hole", para o álbum de Ayreon Universal Migrator Part 2: Flight of the Migrator. Posteriormente nese mesmo ano colaborou co líder de Judas Priest, Rob Halford, gravando "The One You Love to Hate", para o álbum de estrea deste, Resurrection. Un recompilatorio, titulado The Best of Bruce Dickinson, foi publicado a finais do 2001, e incluía dous temas novos e un disco extra de rarezas. O seu último álbum en solitario, Tyranny of Souls, apareceu en maio de 2005. Desta vez a composición realizouse entre Roy Z e Dickinson e moitas cancións escribiunas Z que lle envou gravacións de riffs a Dickinson mentres estaba de xira co Iron Maiden. O 21 de xuño de 2005 a súa discografía en solitario completa foi reeditada, contando con discos extra con rarezas e temas remasterizados. Ese mesmo ano Dickinson contribuíu no tema "Beast in the Light" do álbum de Tribuzy Execution. Unha caixa de tres DVD, titulada Anthology, foi editada o 19 de xuño de 2006, contendo concertos e vídeos promocionais de toda a súa carreira en solitario, ademais dun vello vídeo de Samson, "Biceps of Steel".
Perry Robinson
Perry Morris Robinson, nado o 17 de setembro de 1938 en Nova York, é un compositor e clarinetista de jazz, fillo do tamén compositor Earl Robinson.
Traxectoria
Robinson pasou gran parte da súa infancia en Hollywood e en 1950 volveu a Nova York, alí estudou na New York Music and Arts High School (1952-1954) mais na Manhattan School of Music. Por unha gravación puido realizar un curso no verán de 1959 na Lenox School of Music, escola que durante a súa brev existencia tivo unha gran significación no ensino do jazz. En 1961 nunha estadía en España coñeceu a Tete Montoliu e con el traballou varios meses. A súa primeira gravación foi, Funk Dumpling (con Kenny Barron, Henry Grimes, e Paul Motian) en 1962. Tocou tamén con Grimes en The Call en 1965. Entre 1963 e 1965 serviu no exército en Panamá alí seguiu a tocar nun trío. Desde 1973 traballou con Jeanne Lee e Gunter Hampel na Galaxie Dream Band. Participou no traballo de Dave Brubeck Two Generations of Brubeck e tocou con Burton Greene no grupo de música ;klezmer Klezmokum. Foi o clarinetista solista no LP de Archie Shepp "Mama Too Tight" en Impulse Records. Liderou os seus propios grupos en actuacións mais en gravacións, con álbums cos selos Chiaroscuro, WestWind, e Timescraper. Máis recentemente, colaborou con William Parker e Walter Perkins en Bob's Pink Cadillac e en varios discos co selo CIMP.
Entre 1975 e 1977, foi membro da banda Clarinet Contrast, cos clarinetistas alemáns Theo Jörgensmann e Bernd Konrad. Gravou con Lou Grassi como membro da súa PoBand desde finais da década de 1990, e con Lou Grassi, Wayne Lopes e Luke Faust en 'The Jug Jam', dedicada á improvisación con jug. Con Badal Roy e mais Ed Schuller formou un trío de jazz libre e música do mundo que gravou o CDRaga Roni. E con Dave Brubeck e Muruga Booker constituíu o trío MBR. O seu lanzamento máis recente foi OrthoFunkOlogy en 2008 coa banda Free Funk, na que tamén participaronMuruga Booker, Badal Roy, e Shakti Ma Booker. En 2002 publicou a súa autobiografía  The Traveler, en coautoría con Florence F. Wetzel.
Movemento de independencia da India
miniatura|Manifestación contra o goberno británico, c.1930. O Movemento de independencia da India abrangue toda unha serie de actividades e ideas que pretendían rematar co goberno da Compañía Británica das Indias Orientais (1757–1858) e do Raj Británico (1858–1947) no subcontinente indio, nun período que durou 190 anos (1757-1947).
Os primeiros movementos militantes organizados producíronse en Bengala, pero mais tarde tomaron forma no Congreso Nacinoal Indio con destacados líderes moderados que pretendían acadar o seu dereito básico de aparecer nas examinacións do Servizo Civil Indio, así como outros dereitos, de natureza económica, para a xente do común. A comezos do século XX produciuse un avance cara a posicións máis radicais que buscaban o autogoberno e foron propostas por líderes como Lal, Bal, Pal e Aurobindo Ghosh. Os derradeiros chanzos do moevemento de autogoberno estiveron protagonizados pola política da non-violencia de Mohandas Karamchand Gandhi e a resistencia civil, a loita constitucional de Muhammad Ali Jinnah a prol dos dereitos das minorías indias e outras diversas campañas. Os activistas Netaji Subhas Chandra Bose e Bhagat Singh predicaron a revolución armada para acadar a independencia. Poetas e escritores como Rabindranath Tagore, Subramaniya Bharathi, Allama Iqbal, Josh Malihabadi, Mohammad Ali Jouhar, Bankim Chandra Chattopadhyay e Kazi Nazrul Islam empregaron a literatura, a poesía e a oratoria como ferramenta de chamamento político. Feministas como Sarojini Naidu e Begum Rokeya promoveron a emancipación da muller india e a súa participación na política nacional. Babasaheb Ambedkar defendeu a causa dos sectores máis desfavorecidos da sociedade india dentro do gran movemento de autogoberno. O período da segunda guerra mundial viu un crecemento das campañas do movemento Marchade da India lideradas por Mahatma Gandhi e do Exército Nacional Indio liderado por Netaji Subhas Chandra Bose.
O movemento indio de autogoberno foi un movemento de masas que conectou con grandes sectores da sociedade. Tamén estivo caracterizado por un proceso de evolución ideolóxica constante. Malia que a base ideolóxica era anticolonial, estivo sustentada por unha visión de desenvolvemento económico independente acompañado dunha estrutura política secular, democrática, republicana e liberal.. Despois da década de 1930, o movemento asumiu unha forte orientación socialista por mor da crecente influencia da esquerda no Congreso e polo crecemento do Partido Comunista da India. A Liga Musulmá formouse en 1906 como un partido musulmán separado que en 1940 reivindicou o estado separado de Paquistán. O traballo de todos estes movementos levaron á Acta de independencia da India de 1947, que conseguiu a secesión da India e a creación de Dominio de Paquistán. India permaneceu como dominio da Coroa Británica até o 26 de xaneiro de 1950, cando a Constitución da India foi aprobada, estabelecendo a República da India; Paquistán foi un dominio até 1956, cando adoptaron a súa primeira constitución republicana. En 1971, Paquistán oriental declarou a súa independencia como República Popular de Bangladesh.
Savitaipale
Limita cos concellos de Lemi, Luumäki e Taipalsaari na súa mesma rexión, Kouvola na rexión veciña de Kymenlaakso, e Mikkeli, Mäntyharju e Puumala, pertencentes á rexión de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Igrexa de San Sava (Estocolmo)
A igrexa de San Sava (en Sankt Sava kyrka; en Crkva svetog Save) é unha igrexa en Estocolmo. Comezou a ser usada en 1991, mais non foi inaugurada oficialmente até o 5 de outubro de 2014. É a catedral da eparquía de Gran Bretaña e Escandinavia da Igrexa ortodoxa serbia.
Serra de Port del Comte
250px|miniatura|Serra de Port del Comte A Serra de Port del Comte é unha serra situada no norte do macizo de Port del Comte e que fai de fronteira entre as comarcas do Solsonès e o Alt Urgell e, concretamente, dos concellos de La Coma i la Pedra e La Vansa i Fórnols. A divisoria de augas, duns 4 km de lonxitude e cunha altitude que supera de forma case permanente os 2.300 metros, segue a dirección SW-NE e presenta catro cumios: la Gespeguera (2.333 m) na banda máis occidental, el Pedró dels Quatre Batlles (2.386,5 m) e la Tossa Pelada (2.379 m) na parte central e el Tossal d'Estivella (2.338 m) no extremo oriental. Un quinto cumio, El Vulturó, de 2.348,9 m de altitude, elévase 582 m ao sur do Pedró dels Quatre Batlles e, polo tanto queda fóra desta liña divisoria.
Gaia (sonda espacial)
Gaia é un observatorio espacial da ESA, lanzado no 2013 e con esperanza de funcionamento ata 2022. Está deseñado para a astrometría: medición das posicións, distancias e movementos das estrelas cunha precisión sen precedentes. En setembro de 2016 foi liberado un primeiro conxunto de datos. En abril de 2018 foi liberado un segundo conxunto de datos, con máis de 1700 millóns de estrelas referenciados, despois de dous anos de observacións e case catro de procesamento de datos por partre dun equipo de 450 persoas. O catálago fixo necesario facer un seguimento do satélite cunha precisión maior que 20 milisegundos de arco.
No 2019 notifícase que está a estudar a colisión entre a Vía Láctea e a galaxia de Andrómeda (M31, prevista para dentro duns 4500 millóns de anos), e desta e a galaxia do Triángulo (M33) dentro do programa de construción dun mapa tridimensional do ceo e cos datos liberados nun segundo conxunto (en 2018). Asemade, Os seus datos dan conta de fenómenos como o alabeo do disco galáctico.
Os seus datos combínanse cos datos do Telescopio Espacial Hubble e o Very Long Baseline Array (VLBA), conxunto de radiotelescopios terrestres.
Gaia foi planificado para unha misión de cinco anos, a rematar a mediados de 2019, mais a ESA aprobou en 2018 unha extensión da misión ata finais de 2020.
Gaia detectou datos de 2000 millóns de estrelas. Os seus aparellos podían detectar o grosor dun cabelo a 1000 km de distancia.
Vilariño, Silán, Muras
Vilariño é un lugar da parroquia de Silán no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Vladimir Kulich
Vladimir Kulich nado en Praga o 14 de xullo de 1956, é un actor checo-canadense.
Recopa de Europa de hóckey sobre patíns
A Recopa de Europa de hóckey sobre patíns, foi unha competición europea entre clubs de hóckey sobre patíns que desapareceu na tempada 1995-96. Foi creada en 1976, e enfrontaba cada tempada aos clubs europeos campións das Copas Nacionais, na súa meirande parte da liga española, italiana e portuguesa. Era a 2ª competición en importancia, trala Copa de Europa e por diante da Copa CERS (agora 2ª máxima competición). Estaba organizada pola CERH (Comité Européen de Rink-Hockey), o máximo organismo do hóckey patíns europeo, con sede central en Lisboa (Portugal).
O equipo campión da Recopa xogaba a Supercopa contra o campión da Copa de Europa.
Historial
En letra grosa o resultado do equipo gañador.
Deltebre
Deltebre é un municipio de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona, na comarca do Baix Ebre. Formouse en 1981 pola unión dos municipios de Jesús i María e La Cava que, á súa vez, se sedgregaran de Tortosa en 1977. É a poboación máis próxima á desembocadura do río Ebro. Segundo o INE, no 2006 tiña 10 811 habitantes.
Historia
Coñécese pouco sobre a historia de Deltebre. Segundo a tradición, foron os mouriscos os primeiros que se instalaron na zona. A mediados do século XVIII existían algúns asentamentos temporais na zona do delta.
En 1818 construíuse a igrexa de San Miguel da Cava e a poboación empezou a organizarse ao redor da mesma. O municipio formouse en 1977 por unión dos de Jesús i María e La Cava.
Cultura
O termo municipal inclúe tres espazos considerados de interese natural: a punta do Fangar, que inclúe un porto e unha praia; a lagoa da Canle Vella e a zona coñecida como o Garchal formada por pequenas illas.
Conta cun ecomuseo destinado a orientar aos visitantes que realizan excursións polo parque natural do Delta do Ebro.
Deltebre celebra a súa festa maior no mes de agosto. En maio ten lugar unha celebración en conmemoración da segregación do municipio.
Economía
A finais do século XIX, e tras a construción da canle do Ebro, o cultivo do arroz converteuse na principal actividade agrícola en Deltebre, converténdose practicamente nun monocultivo. Existen algunhas explotacións familiares de produtos da horta. Desde 1955 conta cunha cooperativa arroceira.
Pneumonía eosinofílica aguda
A pneumonía eosinofílica aguda (PEA ou NEA) é unha doenza pulmonar agrupada dentro das chamadas eosinofilias pulmonares. É de etioloxía descoñecida, polo que o diagnóstico desta doenza só se pode establecer cando non se poida facer o diagnóstico doutras doenzas que causen eosinofilia pulmonar. A diferenza da pneumonía eosinofílica crónica, que ten un curso crónico e un comezo insidioso, a PEA é un proceso agudo que cursa principalmente con febre de poucos días de evolución e insuficiencia respiratoria. En moitos casos, por mor da gravidade da afectación respiratoria, cómpre asistir ao doente con ventilación mecánica. O diagnóstico establécese principalmente por radioloxía e por medio dun lavado broncoalveolar. Na radioloxía de tórax obsérvanse infiltrados alveolares ou intersticiais de eosinófilos, e no lavado broncoalveolar obxectivaríase un porcentaxe de eosinófilos en sangue de máis dun 25%. os niveis de IgE sérica poden estar aumentados nalgúns doentes. Tamén adoita ser frecuente o derramamento pleural.
O tratamento baséase no uso de corticoides, sobre todo metilprednisolona a doses altas até se resolver a insuficiencia respiratoria, e a doses menores durante 4 semanas.
Teoría de números
miniatura|dereita|200px|[[Alegoría da Aritmética, unha das sete artes liberais, portando unha corda anoada (tirada do manuscrito Hortus deliciarum do século XII).]] miniatura|dereita|200px|Cando dispoñemos os [[números naturais nunha espiral e destacamos os números primos, observamos un intrigante e non totalmente explicado patrón, chamado espiral de Ulam.]] A teoría de números é a rama da matemática pura que se ocupaba inicialmente do estudo dos números enteiros e dos problemas aritméticos relacionados coa multiplicación e a división de enteiros. É chamada ás veces "A Raíña das Matemáticas" debido ó seu papel fundacional da disciplina. Os teóricos dos números estudan os números primos así como as propiedades de obxectos construídos a partir dos enteiros (e.g. os números racionais) ou definidos como xeneralización destes (e.g. os números enteiros alxébricos).