cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolta de xullo de 1927
Absolución dos acusados
miniatura|Palacio de Xustiza, incendiado polos manifestantes, nunha imaxe de 1881, acabado de construír. miniatura|[[Johann Schober|Schober, exchanceler e xefe da policía vienesa que disparou contra os manifestantes, causando decenas de mortos.]] Mentres, tres veteráns da Frontkämpfervereinigung foron acusados polo tiroteo de Schattendorf e o seu xuízo comezou o 5 de xullo nun tribunal de Viena. Este comezou o día 5 dese mes; os xornais nacionais prestáronlle especial atención durante dez días. Dous días antes do principio das vistas, o dirixente tirolés da Heimwehr Richard Steidle anunciara a disposición da orgazación a combater aos socialistas en caso de que estalase a revolución; a súa formación debía servir para unir a todas as forzas antisocialistas e enfrontarse a eles coas armas se resultaba preciso.
O avogado defensor, famoso por representar a paramilitares de dereita, era célebre por presentar os seus clientes como patriotas entregados, argumento que habitualmente era ben recibido polos xuíces e xurados. Con notable habilidade, chamou declarar a gran cantidade de testemuñas, que describiron os acontecementos en xeral dende o seu punto de vista político, o que acabou por confundir ao xurado.
Os tres acusados admitiron ter disparado contra a multitude. Con todo, foron absoltos polo xurado —formado por seis obreiros e seis cidadáns de clase media— o día 14, ben por dúbidas sobre a súa culpabilidade ou polo enrarecido ambiente político. O xurado precisara de tres horas de deliberación para acordar o veredicto. A tensión era enorme no país. Despregárase á policía durante os días 13 e 14, en previsión de que estalaran disturbios polo veredicto mais, aínda que este anunciouse ás 10 p. m. do día 14, esa noite pasou sen incidentes. Ás 6 a. m. do día seguinte, o xefe da policía federal, Johann Schober, puxo fin á vixilancia especial e envió aos gardas ás súas casas, agotados por dous días de servizo ininterrompido. Socialistas, comunistas e frontkämpfer aseguráranlle que non pretendían manifestarse contra a sentenza. En vez de contrastar a afirmación das distintas organizacións, aceptounas sen máis, sen reforzar sequera a garda do Parlamento. Deste xeito, o edificio das Cortes contaba con sesenta e sete gardas na mañá do 15 de xullo, cando habitualmente durante as sesións apostábanse en torno a el uns 150.
As Gándaras, Pinol, Sober
As Gándaras é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE en 2015 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Revolta de xullo de 1927
Manifestación espontánea
Os obreiros da capital viron na absolución dos acusados unha grande inxustiza, un ataque á clase traballadora. Soamente a negativa da dirección do partido socialdemócrata a convocar unha gran manifestación de protesta e a perda a mans da policía do arsenal da Schutzbund en Viena evitaron o estalido dos combates. Os socialistas lograran na posguerra a implantación dos xuízos con xurado, a pesar da oposición dos partidos de dereita, e non desexaban protestar en exceso contra o fallo para non facilitar a estes a súa abolición, que buscaban. A dirección socialista, en boas relaciones coa policía, comunicou a Schober que o partido non tiña intención de convocar protesta algunha pola absolución. Dada a capacidade da dirección socialista, demostrada en anteriores ocasións, de controlar os seus seguidores, a policía non realizou preparativos para afrontar unha gran protesta. A excepción da garda normal no Parlamento, non había forzas de reserva nin plano algún por se estalaban disturbios. A dirección do partido só esperaba que se produciran protestas menores espontáneas, que quizais foran máis efectivas que unha gran manifestación organizada polo partido en facer entender á burguesía da capital o desgusto dos traballadores. Para evitar participar abertamente nas protestas, decidiuse non mobilizar á Liga de Defensa Republicana.
Chegou entón o groso dos manifestantes, cos electricistas á fronte, que volveron encontrarse co camiño pechado polo cordón policial, que se volvera formar, cortando o paso á marcha. Esta carecía de ruta alternativa naquel lugar e só tería podido dar a volta. No edificio do Parlamento produciuse un novo choque: a multitude obrigou o cordón de policías a refuxiarse dentro e tratou de irromper nas Cortes, sen conseguilo. Cando xa a liña de policías estaba cedendo á presión dos manifestantes que pretendían continuar a súa rota, Schober ordenou á policía montada —25 xinetes— detelos, o que causou varios feridos por sabre e alporizou á multitude. Os manifestantes desexaban marchar xunto o Palacio de Xustiza e regresar aos seus barrios na periferia, mais o comandante da policía montada decidiu impedirlles o paso, desencadeando o choque coa multitude. Algúns dos xinetes, que tiveron logo que repregarse, resultaron feridos con navallas na carga. Ata media mañá, a manifestación desenvolvérase sen incidentes e nun ambiente relativamente festivo. A carga inesperada e a visión dos feridos, con todo, desatou a furia dos participantes na marcha, que se reagruparon e comezaron lanzar lastros á policía, a pesar dos rogos de calma dos representantes obreiros.
Disturbios
A multitude prendeu lume a varios edificios antes de ter que retirarse á praza Schmerlingplatz acosada pola policía, que trataba de afastala do Parlamento. Entón, atizada por axitadores comunistas, marchou ao Palacio de Xustiza, símbolo do trato discriminatorio á súa clase social —aínda que non tiña relación co xuízo que desencadeara a protesta e empregábase principalmente como arquivo—, e construíu barricadas, mentres a policía entraba no edificio e comezaba a disparar os manifestantes —que a apedrearan, causando algúns feridos nas súas filas—. Descoñecese se os manifestantes apedrearon primeiro á policía ou se foi esta a que comezou o enfrontamento ao disparar contra a multitude. A escasa policía montada cargou contra a marcha de novo, sen éxito. Os manifestantes volvían reagruparse. Erguéronse entón as barricadas, aproveitando os materiais dunha obra próxima, para entorpecer o movemento da policía montada. Os axentes ficaron acurralados no Palacio de Xustiza, dende onde dispararon á xente ata esgotar a munición e cara o que a multitude empurrou aos gardas a cabalo. Algúns dos xinetes foron derrubados e golpeados polos manifestantes. A policía goreceuse no edificio, mais non puido impedir a entrada aos atacantes, que empregaron escaleiras para entrar polas fiestras. miniatura|Vistas do Palacio de Xustiza ardendo durante os disturbios do 15 de xullo de 1927. Outros grupos asaltaran unha comisaría próxima, á que acabaron prendendo lume, e os principais diarios dos socialcristiáns e panxermanos, nos que causaron destrozos. Durante o desaloxo forzado pola multitude da comisaría, un dos manifestantes resultou morto dun tiro, o que desatou a ira destes, que prenderon lume o edificio. Neste caso, varios deputados socialistas persuadiron os manifestantes de permitir aos bombeiros que apagaran o incendio.
Os manifestantes entón prendéronlle lume ao edificio do Palacio de Xustiza arredor do mediodía. Lograran entrar polas fiestras e abrir as portas. Logo de esnaquizar parte do mobiliario e queimar documentos, prenderon lume ao propio edificio. Media hora máis tarde, avisouse ao corpo de bombeiros. Os manifestantes negáronse a permitirlles apagar o lume, a pesar das súplicas do alcalde socialdemócrata. A mediodía, a situación calmárase en certo modo, e a multitude contemplaba arder o Palacio de Xustiza. A dirección socialista, logo de certos titubeos, cambiou de opinión e decidiu finalmente enviar á Liga de Defensa Republicana, mais esta tardó en organizarse: parte dos seus afiliados encontrábanse nos seus traballos, outros dispersos entre os manifestantes.
Schober solicitou ao alcalde permiso para enviar o exército, ao que este negouse, a pesar de ser a policía incapaz de controlar a situación. Schober pediu entón armar os seus subordinados, mais o alcalde tamén rexeitou esta posibilidade, e indicou que a chegada da Liga e a aparición dos dirixentes socialistas debían bastar para restablecer a orde; ordenou a Schober que os seus homes non debían disparar ás masas.
Para cando a multitude permitiu que se apagara o incendio, este era incontrolable e non se puido evitar que destruira o edificio. A Schutzbund, que tratou de interpoñerse entre os manifestantes e a policía e permitir o paso dos bombeiros, fracasou na súa misión. A liga logrou, con todo, rescatar a uns setenta policías —ademais doutras persoas como xuíces e funcionarios, tamén atrapados— do edificio ardendo, disfrazándoos de civís para evitar que foran asasinados polos que o cercaban. Contra as 14:00, a operación de rescate concluíu co salvamento de todos os atrapados no edificio incendiado. Na operación de rescate morreron once dos seus homes, a maioría a mans dos propios policías, que en ocasións non creron que acudían no seu auxilio.
Cando o primeiro camión de bombeiros logrou achegarse ao edificio en torno ás 14:30 e comezar a apagar os lume, a policía finalmente abriu fogo contra os manifestantes. Axiña a praza quedou deserta. Armados finalmente os axentes con rifles e carabinas e unha munición especialmente daniña, causaron numerosos feridos por toda a cidade, disparando contra calquera grupo de xente. Entre as dúas e as cinco da tarde, continuou o tiroteo dos grupos de xente, en moitos casos simplemente curiosos que se achegaran a contemplar o grande incendio do Palacio de xustiza.
Nos combates que se libraron pola cidade morreron 86 persoas e quedaron feridas unhas mil cen. Dos mortos civís, trinta e catro non tiñan relación coa manifestación e faleceron debido ao tiroteo da policía. Dos membros da policía, un soamente morreu durante os enfrontamentos do 15 de xullo no centro da cidade; dous máis foron tiroteados nunha emboscada esa mesma noite durante os últimos choques illados e o cuarto faleceu durante o asedio a unha comisaría ao día seguinte. 2 057 feridos tratados nos hospitais, trescentos vinte e oito civís e cento sesenta e tres policías precisaron ser ingresados, o resto sufriron feridas leves. Os choques foron os máis graves acontecidos en Viena dende a Revolución de 1848; foi ademais a primeira vez en toda a historia da república que as forzas de seguridade dispararon aos manifestantes socialistas.
O incendio utilizouse para avivar o medo a unha revolta socialista e esmagar as protestas. A dirección socialista, reunida de urxencia, rexeitou armar aos obreiros, como moitos destes esixían. Os dirixentes comunistas, que reclamaban que se entregaran armas aos obreiros e esperaban que os disturbios desencadearan a revolución, foron detidos pola policía.
Folga socialista e intervención da Heimwehr
Como alternativa, convocouse unha folga xeral. A esta, dun día, uniuselle a convocatoria de folga indefinida nos ferrocarrís e as comunicacións (os servizos de telégrafos, teléfonos e correos); esta tiña como propósito a liberación dos acusados de ter participado nos disturbios. Formouse ademais un corpo de policía municipal en Viena —co permiso de Seipel—, recrutado entre os membros da Liga, que debía servir para interpoñerse entre a policía federal e os manifestantes se resultaba precisio. Os socialistas mostráronse dispostos a non esixir unha investigación da actuación da policía se se esquecía o que consideraban un acontecemento desafortunado.
O día de folga xeral pasou sen contratempos e permitiu á dirección socialista retomar o control do movemento obreiro. Pareceu mostrar a fortaleza do partido —os sindicatos socialistas paralizaron o transporte en boa parte do país—, mais o esmagamento da protesta espontánea supúxolle en realidade unha gran derrota. A folga de transportes e comunicacións debía servir para forzar o Goberno a amnistiar os detidos pola revolta do día 17, mais a intervención da Heimwehr frustrou as esperanzas socialistas. Se ben a capital e a Baixa Austria quedaran paralizadas pola folga xeral, no resto das provincias a Heimwehr conseguira poñerlle fin pola forza, sen que a Schutzbund socialista puidera evitalo —no Tirol e Vorarlberg, os Gobernos provinciaos habían aceptaran as unidades da Heimwehr como policía auxiliar—. En Innsbruck, a Heimwehr, respaldada polo exército, ocupara a estación central de ferrocarrís e obrigado aos traballadores a evacuala. Restableceuse parcialmente o servizo coa axuda dos traballadores afiliados aos sindicatos socialcristián e panxermano. En Estiria, a formación movilizou a 20 000 seguidores fortemente armados e ameazou con intevir se o Goberno provincial non puña fin á folga. O gobernador rexional tratou de negociar cos dirixentes socialistas, aos que intimidou o caudillo local da Heimwehr, Walter Pfrimer. A súa intervención terminou por desbaratar a folga nesta provincia. Tanto en Estiria como no Tirol, a formación substituíu o Exército nas súas tarefas. Na primeira, Pfrimer pretendeu marchar sobre a capital e esmagar definitivamente os socialistas. A pesar de contar co apoio do antigo gobernador provincial Anton Rintelen, o gobernador do momento negouse a apoiar a proposta, actitude que desilusionou a Pfrimer, tildado máis tarde polo chanceler como o «salvador de Austria». Este negouse a esmagar definitivamente os socialistas, como esixía a Heimwehr, e afrontou a crise legalmente. Na Alta e na Baixa Austria e o papel da formación paramilitar foi menor que nas outras provincias, mais tamén colaborou no desbaratamento da golga e o restablecemento das comunicacións.
Seipel lograra capear a crise e mantener o control da situación. A policía e o exército, a pesar de contar cunha maioría de afiliados e simpatizantes socialistas, mantivéranse do lado do Goberno: as novas eleccións sindicais na primeira puxeron fin á preponderancia socialista. Os socialcristiáns crían contar co apoio popular para rexeitar as propostas socialistas de ingresar no Goberno e desbarataran o poder militar socialista. Durante a folga revivió a alicaída Heimwehr, que se adicou a tratar de rebentar a folga, actuando nalgúns casos como policía auxiliar e logrando facela fracasar nas provincias, onde os socialdemócratas eran máis febles, deixando aos traballadores de Viena illados do exterior. O chanceler contara así tanto co apoio das forzas de seguridade do Estado como co das forzas paramilitares de dereita.
Últimos acontecementos
Os mortos dos disturbios foron enterrados por separado: o chanceler acudiu á cerimonia dos catro policías, mentres que o Concello organizou un gran enterro a cincuenta e sete dos civís falecidos o 20 de xullo. A este non acudiron representantes do Goberno federal, proba da polarización do momento, do rexeitamento de Seipel a reconciliarse coa oposición e da súa intención de aproveitar politicamente a situación no seu favor.
O 25 de xullo reuniuse do novo o Parlamento, no que se vivióu unha sesión moi tensa entre o Goberno, que indicou que non habería piedade para os acusados de ter participado na revolta, e a oposición socialista, que, logo de admitir os seus erros, esixiu sen éxito unha amnistía e a investigación da actuación policial.
Consecuencias
miniatura|Membros da [[Heimwehr, organización paramilitar de dereita que colaborou no esmagamento da folga xeral convocada polos socialistas como protesta pola matanza en Viena e saíu fortalecida da crise.]] O esmagamento das protestas supuxo o revivir da Heimwehr, o aumento do seu prestixio nos conservadores círculos gobernamentais, o crecemento dos seus recrutas e a súa consolidación como organización nacional. O novo prestixio permitiu á organización establecer negociacións coa Italia de Mussolini, que comezou a financiar a organización, e co Goberno reaccionario húngaro de István Bethlen. A formación recuperou as achegas de importantes industrias, que a empregaron tamén para crear sindicatos rivais dos socialistas. A organización comezou a valorar a posibilidade de marchar contra a capital —imitando a marcha sobre Roma de Mussolini— para implantar un Goberno fascista.
Amosou tamén que a dereita austríaca estaba disposta a empregar a maior violencia contra os seus adversarios. O fracaso da dirección socialista, que conxugaba a retórica revolucionaria coa moderación na práctica, animou aos conservadores a proseguir co seu ataque ao poder do seu adversario e acelerar o proceso de conversión do país ao fascismo. O Goberno presentou os disturbios —de xeito oportunista e incorrecto, mais efectivo no estranxeiro— como un perigoso alzamento comunista lanzado co fin de impoñer unha república soviética en Austria. Parte dos seguidores dos partidos burgueses crían firmemente que os disturbios do 15 de xullo foran un intento dos obreiros de acabar coa democracia austríaca e impoñer a ditadura proletaria, o que os radicalizou. Se para os socialistas a revolta supuxo un grave revés, os seus rivais socialcristiáns, que controlaban as forzas de seguridade estatais, saíron reforzados da crise. O partido de Seipel acentuou a súa evolución cara ao fascismo nos anos seguintes. O propio Seipel fomentou ademais o crecemento da Heimwehr como instrumento para meter presión aos socialistas e tratar de obligalos a aceptar mudanzas lexislativas, incluída a reforma da Constitución, que desexaba modificar para implantar un sistema autoritario de goberno.
A democracia austríaca, que parecía asentada firmemente na primavera, comezou unha decadencia que levou á súa desaparición a principios da década seguinte. Os posteriores intentos de conciliación entre os dous bandos, radicalizados polos acontecementos de xullo, fracasaron e este fracaso conduciu ao choque final na guerra civil austríaca de febreiro de 1934.
Sophie Wilmès
Sophie Wilmès, nada en Ixelles o 15 de xaneiro de 1975, é unha política belga do partido francófono Movemento Reformador. Dende o 27 de outubro de 2019 ata o 1 de outubro de 2020 foi a primeira ministra de Bélxica á espera a formación dun novo goberno.
Foi a primeira muller xefa de goberno na historia do país. En 2014 foi deputada federal e en 2015 entrou no goberno de Charles Michel como Ministra de Orzamentos. En decembro de 2018 asumiu ademais o Ministerio de Función Pública.
Biografía
Wilmès naceu no municipio de Ixelles na rexión de Bruxelas-Capital. Creceu na cidade de Grez-Doiceau en Valonia e estudou na Universidade de Bruxelas. É licenciada en comunicación aplicada e xestión financeira pola Universidade de Saint-Louis, Bruxelas. Traballou como asesora económica e financeira nun despacho de avogados.
Carreira política
De 2007 a 2014, Wilmès foi a primeira concelleira encargada de finanzas, orzamento, educación francófona, comunicación e negocios locais na cidade de Sint-Genesius-Rode. De 2014 a 2015 foi conselleira provincial da provincia do Brabante Flamengo. En 2014 foi elixida para a Cámara de Representantes.
En setembro de 2015, Hervé Jamar anunciou que dimitiría o 1 de outubro de 2015 porque fora seleccionado gobernador da provincia de Liexa. Sophie Wilmès foi elixida para sucedelo como Ministra de Orzamentos no goberno de Charles Michel. En decembro de 2018 pasou a ser ministra de Orzamentos, Servizo Civil, Lotería Nacional e Política Científica no segundo goberno de Michel. O 27 de outubro de 2019 converteuse na primeira muller primeira ministra de Bélxica, sucedendo a Charles Michel, que foi elixido para ocupar a presidencia do Consello Europeo.
Vida persoal
Wilmès está casada e ten catro fillos: Jonathan, Victoria, Charlotte e Elizabeth.
Madrosende
O topónimo galego Madrosende pode referirse a:
Reimundes, Tal, Muros
Reimundes é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Madrosende, Toiriz, Vila de Cruces
Madrosende é un lugar da parroquia de Toiriz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Deborah Ajakaiye
Deborah Enilo Ajakaiye, nada na cidade de Jos (Plateau) en 1940, é unha xeofísica nixeriana. É a primeira muller profesora de física en África e o seu traballo en xeofísica xogou un papel importante na minería en Nixeria.
Traxectoria
Ajakaiye foi a quinta de seis fillos. Os seus pais crían na igualdade de educación entre os sexos e distribuían as tarefas domésticas entre os nenos e as nenas. En 1962 graduouse na Universidade de Ibadán cun título en física. Obtivo unha mestría na Universidade de Birmingham, en Inglaterra, e en 1970 obtivo un doutoramento en xeofísica na Universidade Ahmadu Belo, en Nixeria. Orixinalmente interesada nas matemáticas, Ajakaiye di que elixiu estudar xeofísica porque cría que podía axudar ao seu país.
Lars von Trier
Lars von Trier, nado co nome de Lars Trier en Copenhague o 30 de abril de 1956, é un director de cine dinamarqués, un dos creadores do movemento Dogma 95. Salienta sobre todo pola súa forte personalidade creativa e é considerado un dos directores máis innovadores e multidisciplinares do cine actual, a pesar da controversia dalgunhas das súas obras.
Traxectoria
Estudou na escola de cine de Copenhaguen. En 1981 e 1982, aínda como estudante, gañou varios premios no Festival de Cine de Múnic. A súa primeira película foi The Element of Crime (1984), que acadou un premio polo seu logro técnico no Festival de Cine de Cannes. Esta película é a primeira da triloxía europea, continuada por Epidemic (1987) e Europa (1991), unha comedia negra localizada en Alemaña na posguerra da segunda guerra mundial.
Fundou xunto a Thomas Vinterberg o movemento Dogma 95, valorando retomar historias máis cribles na industria do cinema, afastándose dos efectos especiais e facendo un uso técnico mínimo.
Perfil polémico
En 2010, no Festival de Cannes, autoproclamouse o mellor realizador de cinema do momento. Un ano despois, o 19 de maio de 2011, o Festival de Cannes declarou o cineasta persona non grata, coa conseguinte expulsión do festival.
A polémica desatouse tras uns comentarios vertidos por Trier:
As declaracións fíxoas á mañá e esa mesma tarde emitiu un comunicado público no que pedía desculpas:
Ó día seguinte foi expulsado do festival.
Paradigma de programación
Un paradigma de programación representa un enfoque particular ou filosofía para a construción do software. Non é mellor un que outro senón que cada un ten vantaxes e desvantaxes. Tamén hai situacións onde un paradigma resulta máis apropiado que outro.
Algúns exemplos de paradigmas de programación:
A representación orientada a obxectos mellora a estrutura dos datos e, polo tanto, aplicouse a diferentes paradigmas como redes de Petri, imperativo secuencial, lóxica de predicados, funcional etc. Porén, a manipulación non queda fundamentalmente afectada e, polo tanto, o paradigma inicial tampouco, a pesar de ser reorientado a obxectos.
Aínda que pode seleccionarse a forma pura destes paradigmas no momento de programar, na práctica é habitual que se mesturen, dando lugar á programación multiparadigma.
Actualmente o paradigma de programación máis usado debido a múltiples vantaxes respecto aos seus anteriores é a programación orientada a obxectos.
Camilo Nóvoa González
Camilo Nóvoa González, nado no Carballiño, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde do Carballiño en febreiro de 1949, permanecendo no cargo até 1953. Foi deputado provincial.
Minnesota Lynx
Os Minnesota Lynx son un equipo profesional de baloncesto con base na cidade de Minneapolis, Minnesota. Xogan na Conferencia Oeste da Women's National Basketball Association (WNBA). O equipo foi fundado antes do comezo da tempada 1999 da WNBA.
Os Lynx clasificáronse para os Playoffs en 6 dos seus 16 anos en Minneapolis. Conseguiron o título da WNBA en 2011 e 2013.
Sant Andreu
250px|miniatura|Situación do distrito na cidade de [[Barcelona]] 250px|miniatura|Barrios de Sant Andreu Sant Andreu é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña. É o terceiro máis extenso cunha superficie de 653 hectáreas e cunha poboación de 142.598 en 2005.
Características
Foi un dos concellos independentes da chaira de Barcelona, o núcleo principal foi Sant Andreu de Palomar, que daba nome ó concello. Ademais dos barrios de Sant Andreu, tamén pertenceron ó antigo concello varios barrios do actual distrito de Nou Barris.
Está situado ó norte da cidade, limitado polo río Besòs, que fai de fronteira entre Barcelona e os concellos de Sant Adrià de Besòs e Santa Coloma de Gramenet. Tamén limita cos distritos de Nou Barris, Horta-Guinardó e Sant Martí.
A configuración deste distrito data de 1984, cando a cidade de Barcelona aprobou a división terriorial actual en 10 distritos. Logo desta división, o distrito recuperou os barrios de Trinitat Vella e el Congrés.
Barrios
O distrito de Sant Andreu está formado por sete barrios, de orixe diversa:
Bambuco
Características
O seu ritmo, na partitura, básase nun compás binario con subdivisión ternaria (6/8), aínda que pode ser interpretado en compás ternario con subdivisión binaria o 3/4. O bambuco é unha composición baseada na co­pla e na toada cun certo aire mestizo. Trátase dun xénero moi descritivo, romántico e nostálxico, utilizado amplamente para expresar o orgullo e a altivez pola terra e a raza, tal como figura na letra da composición "Son colombiano" de Rafael Godoy.
Acuariofilia
Chámase acuariofilia á afección pola cría de peixes e pola reprodución fiel dun ecosistema natural acuático. Parece ser que se orixinou na China sobre o ano 950, aínda que xa os romanos criaban carpas en grandes viveiros, pero estes non trataban de imitar a contorna natural e non perseguían fins estéticos. Sobre o ano 1750 introduciuse en Europa.
Perfeccionouse a técnica e resolvéronse os problemas de temperatura en acuarios tropicais e nos de oxigenación e filtración. Sobre os anos 1930 o acuario xa era obxecto de decoración nalgúns fogares e lugares públicos.
Desde os seus comezos, o número de especies comercializadas foi en aumento, e hoxe en día ata se desenvolveron modificacións xenéticas en certos individuos para facelos máis atractivos visualmente.
O principio básico da acuariofilia é a recreación dunha contorna natural real, con especies autóctonas e augas con similares propiedades físicas e químicas.
Soichi Noguchi
Traxectoria
A Noguchi seleccionárono como candidato a astronauta na Axencia Xaponesa de Exploración do Aerospazo en xuño de 1996. Dous meses despois comezou o seu adestramento nas instalacións da NASA en Johnson Space Center. Ao cabo de dous anos obtivo a cualificación de especialista de misión, e marchou a Rusia a proseguir a súa fomarción no Centro Gagarin de Adestramento de Cosmonautas en 1998. Incorporouse ao equipo técnico do módulo xaponés da Estación Espacial Internacional e en abril de 2001, como tripulante da STS-114.
Luis Arcamone
Luis Federico Arcamone, nado en Buenos Aires o 19 de marzo de 1979, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Teramo Calcio.
A Baiuca, Moraime, Muxía
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Xabier Euzkitze
Xabier Peritz Mendizabal, coñecido por Xabier Euzkitze, nado en Azpeitia o 9 de xuño de 1966, é un xornalista e ex-bertsolari profesional vasco.
Perpendicularidade
miniatura|250x250px|A semirrecta AB é perpendicular á recta CD, porque os dous ángulos que conforma son de 90 graos (en laranxa e azul, respectivamente). En xeometría, a condición de perpendicularidade (do latín per-pendiculum «plomada») dáse entre dous entes xeométricos que se cortan formando un ángulo recto. A perpendicularidade é unha propiedade fundamental estudada en xeometría e trigonometría, por exemplo nos triángulos rectángulos, que posúen 2 segmentos «perpendiculares».
A noción de perpendicularidad xeneralízase á de ortogonalidade.
Relacións
A relación de perpendicularidade pódese dar entre: Ademais, pode existir unha relación de perpendicularidad entre os 4 elementos anteriores, tomados de dous en dous.
Construción da perpendicular a unha recta por un punto dado
miniatura|250x250px|Construción da perpendicular (azul) á liña AB a través do punto P. Para construír unha perpendicular á liña AB a través do punto P usando regra e compás, procédese como segue: Para probar que PQ é perpendicular a AB, utilízase o criterio de congruencia LLL para os triángulos QPA' e QPB' para demostrar que os ángulos OPA' e OPB' son iguais. Logo úsase o criterio LAL para os triángulos OPA' e OPB' para demostrar que os ángulos POA e POB son iguais.
Premio 8 de Marzo
O Premio 8 de marzo é un galardón co que a Confederación Intersindical Galega recoñece a loita das mulleres.
Dr. Mabuse, der Spieler
Dr. Mabuse, der Spieler é un filme alemán dirixido por Fritz Lang que foi estreado en 1922. É o primeiro filme da serie do Dr. Mabuse, ó cal seguiron Das Testament des Dr. Mabuse (1933) e Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (1960).
Ten unha duración de máis de catro horas de duración e foi dividido en dúas partes: Der große Spieler: Ein Bild der Zeit e Inferno: Ein Spiel von Menschen unserer Zeit. O título, Dr. Mabuse, der Spieler, é ambiguo. Der Spieler significa o xogador en alemán, e pode ser interpretado como o poxador, o actor ou o marionetista.
Sinopse
O doutor Mabuse é un malvado que non se sente atraído polos bens materiais, senón polo pracer que lle proporciona xogar co destino dos homes.
Paulo Varela Gomes
Paulo Varela Gomes, nado en Lisboa o 28 de outubro de 1952 e finado en Podentes, Penela, o 30 de abril de 2016, foi un crítico, escritor, historiador de arquitectura e profesor universitario portugués.
Traxectoria
Era fillo do coronel Varela Gomes, figura destacada na loita contra o réxime ditatorial portugués. Estudou Historia na Facultade de Letras de Lisboa. Foi profesor dos ensinos secundario e universitario, investigador no CES-Centro de Estudos Sociais e docente do programa de doutoramento Patrimónios da Influência Portuguesa ata xubilarse en 2012. Foi militante da UEC – União dos Estudantes comunistas- e do PCP, antes de integrar o grupo fundador do Movimento Política XXI, unha das correntes que deu orixe ao Bloco de Esquerda.
Foi coautor e presentador da serie documental O Mundo de Cá, emitida pola RTP durante os anos 90, que trataba sobre a presenza portuguesa no Oriente na época da Expansión. Tamén de Malta Portuguesa (2002).
Galería de imaxes de Moreda, Taboada
Santa María de Moreda é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada.
Paulo Varela Gomes
Traxectoria
Faleceu en 2016 vítima de cancro na otofarinxe, que sufría desde 2012.
New York Rangers
Equipos afiliados
As franquías da NHL teñen un equipo limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual, permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercé das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Rangrs tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Rangers tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Capitáns
Bill Cook, primeiro capitán da historia dos Rangers é tamén o xogador que ocupou o posto durante máis tempo, por outra banda, Mark Messier é o único xogador que ocupou o posto en solitario en dúas etapas diferentes:.
{|
Números retirados
miniatura|Números retirados pendurados do teito do [[Madison Square Garden. ]] OS Rangers retiraron oito números de nove xogadores na súa historia, e a NHL retirou o número 99 de Wayne Gretzky de todos os equipos no 's No. 99 for all its member teams at the All-Star Game do ano 2000.
Ofis ar Brezhoneg
miniatura|dereita|Automóbil co logotipo da Ofis ar Brezhoneg.
Misión
Un dos seus principais obxectivos consistiu en estudar de xeito científico os datos sociolingüísticos da lingua bretoa. Polo tanto, xogou o papel de observatorio da lingua bretoa (Arsellva an implijoù yezh), publicou os datos lingüísticos e asesorou no tocante á sinalización bilingüe, os nomes de lugares e os microtopónimos do catastro, para que foran revisados. Por último, dentro das súas obrigas debía axudar a particulares, administracións e empresas que quixeran empregar o bretón. Segundo datos de 1999, entre o 1 de xullo e 15 de setembro dese ano, 42 administracións, asociacións e empresas acudiron a este organismo en busca de asesoramento.
Promoción da lingua
Ten participado na promoción de cursos de bretón para adultos. Segundo as súas publicacións, no primeiro ano asistiron unhas 9.3000 persoas ós cursos, xa sexa por correspondencia, en pasantías ou en clases nocturnas. Un total de 6.700 continuaron os cursos, dos que 1.200 eran da Alta Bretaña (zona onde case non se fala bretón e a lingua propia e o galó). En toda a Bretaña, 165 organismos ofrecían clases nocturnas, ademais de 28 fóra da Bretaña, das que 15 se atopaban na rexión de París.
No 2003, a Ofis publicou un mapa de estradas da Bretaña en bretón no que se incluíu tamén o departamento do Loira Atlántico. Neste proxecto tamén colaborou o principal patrocinador da campaña, que foi Ya d'ar brezhoneg.
Financiamento
Ofis ar Brezhoneg ten sede na vila de Karaez-Plougêr e nun principio constituíuse como unha asociación independente, presidida por Lena Louarn e que contaba cun orzamento dun millón de euros que maioritariamente proviñan do Consello Rexional da Bretaña. Porén, no 2004 o goberno rexional anunciou a súa vontade de modificar os estatutos para converter a organización nunha institución pública de cooperación cultural. Finalmente, o 17 de setembro de 2010 pasou a ser pública e pasou a chamarse Ofis Publik ar Brezhoneg.
David López Moreno
David López Moreno, coñecido habitualmente como David López, nado en Logroño (A Rioxa) o 10 de setembro de 1982, é un futbolista profesional español da canteira do CA Osasuna, que xoga como centrocampista na SD Huesca.
Traxectoria
Nado en Logroño, A Rioxa, David López é produto da categorías inferiores do Club Atlético Osasuna de Pamplona. Fai o seu debut co primeiro equipo, e na Primeira División, o 17 de outubro de 2004 nunha vitoria por 3–2 en El Sadar ante o Albacete Balompié, onde ademais anotaría o seu primeiro gol como profesional para dar a vitoria o seu equipo ao romper o empate 2-2 no minuto 65. Finalizaría a súa primeira tempada con 13 partidos e un gol. Na seguinte tempada David López foi titular indiscutíbel no club navarro, nun ano en que o Osasuna conseguiría a súa primeira a súa primeira clasificación á Liga de Campións da UEFA. O xogador contribuiría ao final con seis goles, entre os que destaca o conseguido no último encontro da campaña, o cal valería a vitoria por 2-1 ante o Valencia Club de Fútbol e que clasificaría aos pamploneses á Champions League. Tras fallar o ano seguinte na rolda previa da Liga de Campións, o que levou ao equipo a xogar a Copa da UEFA, López aparece en 11 dos encontros europeos, onde chegaría até as semifinais. Destacarían a vitorias por 0-3 contra o Parma Football Club (dúas veces) e ante o Bayer 04 Leverkusen.
No verano de 2007, López asina polo Athletic Club de Bilbao, nun traspaso valorado nuns 6 millóns de euros. O seu debut oficial cos biscaíños foi o 8 de agosto nun empate 0–0 ante precisamente o seu anterior equipo, o Osasuna. Desde ese partido David López foi titular indiscutíbel no Athletic durante os dous seguintes anos, aparecendo nun total de 60 partidos. Na súa segunda tempada axudou ao seu equipo a evitar o descenso marcando o 1-1 ante o Real Club Recreativo de Huelva fóra da casa e nas vitorias en San Mamés por 3-0 ante o Real Sporting de Gijón e 2-1 ante o Real Racing Club de Santander. Na súa cuarta tempada no Athletica acadaría o seu mellor rexistro de goles en Liga nunha soa tempada, até ese momento, con 6 en 28 partidos, aínda que xogando menos minutos tras a chegada do adestrador arxentino Marcelo Bielsa. O 31 de agosto de 2012 deixa o club tras rescindir o seu contrato por mutuo acordo.
Inmediatamanete tras a súa saída, López asina un ano de contrato co Brighton & Hove Albion do Football League Championship, o cal sería posteriormente prolongado durante outro ano máis. En Inglaterra, onde se recibiría o alcume de Spanish Dave, volvería dispor de minutos, sendo unha das pezas claves dun equipo que remataría nos primeiros postos da clasificación en ambas tempadas. Tras rematar o seu contrato co Brighton, David López asina un contrato até 2016, por dous anos, co Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Juan Bautista Martínez Lemiña
Juan Bautista Martínez Lemiña, que asinaba como J. Bautista M. Lemiña, nado en Ribeira o 7 de xullo de 1906 e finado no mesmo concello o 30 de xuño de 1975, foi un mestre, xornalista e ilustrador galego.
Traxectoria
Trasladouse como mestre a Vilanova en 1938. Foi delegado comarcal de Prensa e Propaganda no partido xudicial de Cambados do Sindicato Español del Magisterio. A finais de 1938 entrou no exército e foi alférez provisional. Despos da guerra foi mestre en Vilanova de Arousa (1940-1943), Oleiros (dende 1943), Porto do Son e na Pobra do Caramiñal, onde se xubilou. Dende 1964 estivo a cargo da delegación de El Pueblo Gallego, primeiro na Pobra do Caramiñal e despois en Ribeira. Deixou inédito o libro Páginas históricas no que recolle as súas vivenzas na guerra, polo que recibiu un accésit no Premio Ejercito de 1958. Finou en Ribeira o 30 de xuño de 1975.
Bolboreta
As especies máis coñecidas son as chamadas bolboretas diúrnas, pero a maioría son as bolboretas nocturnas, a maioría das cales adoitan pasaren inadvertidas.
As súas larvas, coñecidas como eirugas, aliméntanse tipicamente de materia vexetal, podendo ser algunhas especies pragas importantes para a agricultura (recordemos a couza guatemalteca, que causa estragos nas patacas). Por outra parte, moitas especies cumpren o papel de polinizadoras de plantas silvestres e cultivadas.
Este taxon representa a segunda orde con máis especies entre os insectos (sendo superado soamente pola orde dos coleópteros); de feito, conta con máis de 165 000 especies, clasificadas en 127 familias e 46 superfamilias.
Os nomes vulgares galegos para designaren estes insectos son os de bolboretas, chorumas, papoias ou paxarelas (para as especies diúrnas). As bolboretas nocturnas denomínase avelaíñas, matacandís e velairiñas, e tamén couzas, carunchos, trazas ou trillas. As bolboretas e avelaiñas teñen algunhas características especiais. As pezas bucais transformáronse nunha trompa ou probóscide que succiona e que se enrola nunha espiral (espiritrompa).
A cor das ás débese polo xeral a efectos ópticos das escamas máis que a pigmentos.
Cor
As ás están cubertas de escamas de diversas cores que xeralmente trazan debuxos moi coloridos. O colorido das ás débese a fenómenos físicos de interferencia, como as irisacións dun disco compacto, e non a pigmentos. morfoloxicamente, a superficie alar está recuberta de escamas cuxa superficie posúe multitude de arestas lonxitudinais (separadas ás veces por menos de 1 μm, é dicir, a milésima parte dun milímetro) que alteran a reflexión da luz producindo cores moi rechamantes e frecuentemente iridiscentes.
O máis común é que haxa dimorfismo sexual na cor, é dicir, diferenzas regulares entre machos e femias.
Alimentación
miniatura|160px|[[Macroglossum stellatarum alimentándose.]]
Algunhas especies son capaces de minar (xerar túneles) nas superficies das que se alimentan. Outras, en cambio, aproveitan as manufacturas humanas, ou ben produtos almacenados (fariñas, grans...).
Os adultos, a excepción dos representantes da familia dos Micropterigidae (cuxa alimentación, derivada da súa capacidade mastigatoria, abarca o pole, as esporas de fungos, etc), aliméntanse libando, é dicir, absorbendo néctar ou outras substancias líquidas mediante o seu aparato bucal lambedor-chupador (espiritrompa). Porén, existen especies cuxo ciclo vital exixe unha curta fase de imago: nestes casos, o adulto nin se alimenta, senón que destina todas as súas enerxías á reprodución.
Ciclo de vida
esquerda|200px Nacen de ovos que deixan as bolboretas femias nunha planta hóspede específica. Nacen como larvas vermiformes (semellantes a vermes) chamadas eirugas e comen vorazmente as follas ou talos tenros á vez que crecen axiña. Cada especie require dunha ou varias clases de plantas para a súa alimentación, e a extinción dunha planta pode arrastrar á dunha bolboreta.
Nun momento do seu desenvolvemento, a eiruga protéxese dentro dun casulo e alí transfórmase en crisálida. Neste estado non se alimenta e sofre grandes cambios metabólicos e morfolóxicos, que no seu conxunto é chamado metamorfose. A bolboreta adulta sae crebando o esqueleto externo da crisálide. Para entrar na fase de crisálide a eiruga procura un lugar abeirado ou constrúe un casulo, como ocorre por exemplo na bolboreta da seda.
Vida adulta
As bolboretas adultas aliméntanse libando, chuchando o néctar das flores coa súa espiritrompa, unha estrutura bucal extensible evolucionada a partir dalgunhas das pezas bucais articuladas típicas dos insectos.
Machos e femias búscanse activamente, empregando as bolboretas diúrnas como guía visual o seu bater de ás característico, e empregando as nocturnas o sentido do olfacto. Tras a fecundación, a femia pon varios centos ou milleiros de ovos. Nalgúns casos a vida adulta é breve, vivindo só o tempo necesario para asegurar a reprodución.
Cría de bolboretas
miniatura|300px|Papilio blumei. As bolboretas pódense criar en xeral con facilidade, con tal de que se lles ofreza unhas condicións ambientais adecuadas (temperatura, humidade, altitude) e se subministre ás eirugas a planta que a súa especie require. Lógrase mediante a cría exemplares perfectos para os coleccionistas, sen as deterioracións que ás veces producen a captura de exemplares libres. Tamén se conseguen exemplares vivos e saudables para a súa exposición en terrarios. Tamén hai cría de bolboretas enfocada á liberación en eventos especiais como vodas, aniversarios, inauguracións etc., así como para o seu estudo en escolas e seminarios para a educación ambiental.
A cría de bolboretas e a economía
A cría de bolboretas é unha actividade sostible, é dicir, que non prexudica o medio ambiente e proporciona traballo ás persoas que viven nos países tropicais do mundo como: Perú, Belize, Colombia, Costa Rica e México.
O Perú, por exemplo, posúe aproximadamente 3800 especies rexistradas de bolboretas e é o país con máis bolboretas do mundo, sendo as especies amazónicas peruanas as máis espectaculares. O potencial turístico para Perú como país de observación de bolboretas pode resultar polo tanto interesante a nivel económico, do mesmo modo que se explotan a nivel turístico parques e zonas naturais.
Nos Estados Unidos, as casas de bolboretas (Bolboretarios de exhibición) son visitadas por 26,5 millóns de turistas todos os anos, dos cales o 40% son nenos, o 42% adultos e o 18% adultos maiores. Estas cifras indícanos que podería existir un potencial moi grande para incrementar o turismo tomando as bolboretas como recursos turísticos.
Clasificación
Hai unhas 127 familias dentro da orde dos lepidópteros, pero as opinións de cales son estas cambian con frecuencia entre os científicos. O tratamento que se da aquí é o adoptado pola base de datos do Museo de Historia Natural de Londres.
Orde Lepidoptera
Filoxenia
As relacións filoxenéticas das catro subordes son as seguintes:
Perigos actuais
Como as abellas e a maioría doutros insectos polinizadores, as poboacións das bolboretas están diminuíndo en gran parte do mundo, debido principalmente á intensificación das prácticas agrícolas (monocultivos, uso de pesticidas etc.; e localmente debido aos atropelos nas estradas á contaminación luminosa etc. Así, a actualización de 2016 da Lista vermella da UICN mostra que para as 462 especies de bolboretas nativas avaliadas na área mediterránea, 19 están ameazadas de extinción (incluíndo 15 endémicas desta ecorrexión).
Sala de cinema
miniatura|Teatro Rodgers en [[Poplar Bluff en Missouri de estilo art déco]] miniatura|Vista dende a cabina do proxeccionista de Ultimate Palace Cinema en Oxford. Unha sala de cinema, cinema ou cine é un edificio que contén un auditorio para ver filmes. Moitas salas de cinema son negocios para o público xeral, que asiste pagando unha entrada. Con todo, algunhas salas de cinema están operadas por organizacións que non perseguen beneficios ou sociedades nas que os membros pagan unha cota para ver filmes.
No século XXI, moitas salas teñen varias pantallas. Os complexos máis grandes, chamados multiplex, deseño desenvolvido nos Estados Unidos na década de 1960, teñen máis de 25 pantallas.
Historia
miniatura|esquerda|Proxector de tres diapositivas de 1886
Lanternas máxicas
Os primeiros precursores dos filmes foron os espectáculos de lanternas máxicas. Estes instrumentos empregaban unha lente de cristal, un obturador e unha lámpada para proxectar imaxes dende as diapositivas a unha pantalla ou unha parede branca. Estas diapositivas orixinariamente estaban pintadas a man. A invención da lámpada de Argand na década de 1790, da luz de calcio na de 1820 e das lámpadas arco na de 1860 incrementaron o brillo das imaxes. Os espectáculos de lanternas máxicas adoitaban ofrecerse en feiras como parte de espectáculos de maxia. Unha lanterna máxica amosada na feira mundial de 1851 causou unha gran sensación entre o público.
Cinema
O seguinte paso significativo foi o desenvolvemento da imaxe en movemento. O filme La Sortie de l'usine Lumière à Lyon, dos irmáns Lumière, rodado en 1894, está considerado o primeiro verdadeiro filme. Entre esta data e finais da década de 1920 as salas de cinema proxectaban filmes mudos, sen son gravado sincronizado ou diálogos. Os primeiros pasos na comercialización de filmes con son tivo lugar a mediados da década de 1920. Na década seguinte o cinema de Hollywood acadou a primacía mundial grazas ao cinema sonoro, que tamén provocou a rápida expansión do cinema da India.