cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pokémon Rumble U
Pokémon Rumble U (ポケモンスクランブルU) é un videoxogo xaponés de 2013 que forma parte da franquía Pokémon e foi lanzado para Wii U a través de eShop. É o sucesor do xogo de 2011 para 3DS Pokémon Rumble Blast. Contén todos os Pokémon das cinco primeiras xeracións. É posible xogar con 100 Pokémon e 4 xogadores ó mesmo tempo. É o primeiro xogo de Wii U game en empregar a función NFC. Estreouse no Xapón o 24 de abril de 2013, en Europa o 15 de agosto de 2013 e en América do Norte o 29 de agosto de 2013.
Alexander Wurz
miniatura|Paseo da Fama – [[Le Mans, Impresións de mans e sinaturas dos gañadores da edición de 1996 das 24 Horas de Le Mans]] Alexander Wurz nado o 15 de febreiro de 1974, é un ex-piloto profesional austríaco, especialista en formación de pilotos e empresario. Competiu na Fórmula Un de ata, e tamén gañou dúas veces as 24 Horas de Le Mans.
No presente está baixo contrato para competir no equipo de carreiras de fábrica de Toyota no WEC (Campionato Mundial de Resistencia). Está ligado á Fórmula 1 como consultor, experto en TV e medios, adestrador de Williams F1 Team, membro do grupo de seguridade do Instituto FIA, embaixador de seguridade viaria da FIA, presidente da GPDA (Grand Prix Drivers 'Association), e traballa ocasionalmente como adestrador de pilotos de F1. Wurz e o seu pai Franz Wurz estableceron "Test & Training International", un grupo de expertos en formación de pilotos e de seguridade vial.
Ciclismo
Nado en Waidhofen an der Thaya, Wurz probou por primeira vez a competición no Campionato Mundial BMX, que gañou en 1986 aos 12 anos. Isto lle proporcionou unha aptitude física subxacente adecuada para as carreiras de motor. En 2000, Wurz regresou un pouco ás súas raíces ciclistas, iniciando un equipo de MTB co seu compatriota Markus Rainer. O equipo, Rainer-Wurz.com, está actualmente patrocinado por McLaren, Siemens, e Cannondale entre outros. Son múltiples gañadores da Copa do Mundo. A comezos da década do 2000, a marca de bicicletas Katarga presentou unha edición limitada de bicicleta de montaña chamada Alexander Wurz EVO SL, cuxo cadro destaca o autógrafo de Wurz.
Inicios
Como a maioría dos pilotos de Fórmula Un, a carreira de Wurz comezou no karting. En 1991, Wurz pilotou na Fórmula Ford. En 1993, cambiou ao Campionato de Fórmula Tres Alemán. Durante a súa estadí na Fórmula 3, Wurz estrelouse nunha carreira en AVUS en 1995 logo dunha colisión co coche de seguridade. Desde 1996, Wurz pilotou un Opel Calibra para o equipo de turismos de Joest Racing no DTM. Tamén en 1996, Wurz, xunto co Davy Jones e Manuel Reuter, gañou as 24 Horas de Le Mans e ao facelo converteuse no gañador máis novo da Carreira de 24 horas. En 2009 aínda conservaba a marca.
Benetton (1997-2000)
miniatura|Wurz no [[Gran Premio do Reino Unido de 1997 en Silverstone.]] O debut de Wurz na Fórmula Un foi o 15 de xuño de 1997 no Gran Premio do Canadá de Montreal pilotando para Benetton substituíndo ao seu compatriota austríaco Gerhard Berger, que non puido correr debido a unha enfermidade. Wurz impresionou cunha posición de podio na súa terceira carreira (Gran Premio do Reino Unido de 1997 antes de regresar a ser o piloto de probas ao regresar Berger á carlinga no Gran Premio de Alemaña, que gañou Berger.
Con todo, Wurz foi recompensado cun asento de carreira a tempo completo para a tempada de con Benetton e pasou tres tempadas máis no equipo, asociado todos os anos a Giancarlo Fisichella. Un bo comezo en 1998 suxeriu un futuro brillante e ata atraeu o interese de Ferrari, pero o período de tres tempadas en Benetton resultou ser unha decepción. Ata o final da súa estadía en Benetton, Fisichella logrou mellores resultados, aínda que en 1998 Fisichella tivo un punto menos que Wurz, terminando na novena posición mentres que Wurz terminou oitavo naquela tempada con 17 puntos (xunto con Heinz-Harald Frentzen), que terminou 7º) e cinco cuartos postos. Unha carreira notable foi o Gran Premio de Mónaco de 1998, onde correu 2º por diante de Michael Schumacher por un breve período. As súas esperanzas de rematar no podio foron arruinadas cando Schumacher intentou pasalo na forquita de Loews, pero colisionou con el e, como o Ferrari de Schumacher, rompeu a suspensión, facéndoo saír da pista e chocar na Nouvelle Chicane saíndo do túnel. Retirouse e Schumacher terminou o décimo despois de que o alemán parase en boxes para reparar o coche.
Piloto de probas (2001-2006)
miniatura|right| Wurz probando para [[WilliamsF1|Williams en Silverstone en .]] En asumiu o papel de terceiro piloto (e de probas) de McLaren.
En abril de 2005, con Juan Pablo Montoya lesionado, Wurz pilotou o McLaren no Gran Premio de San Marino de 2005, terminando cuarto na carreira, pero tomando o terceiro posto logo de que os dous pilotos de BAR-Honda foran descualificados. Isto deulle un récord único, xa que ningún outro piloto tivo unha diferenza tan longa entre podios como Wurz, que pasou oito anos sen un. A súa condución no Autódromo Enzo e Dino Ferrari foi máis notable porque aínda non estaba cómodo no automóbil e ás veces tiña que conducir cunha man.
Desde o seu fichaxe por McLaren como piloto de probas, Wurz estaba ansioso por regresar ás carreira. En varias ocasións durante este tempo, vinculouse a rumores de regreso a un asento de carreira a tempada completa. O seu gran tamaño para un piloto de Fórmula Un (186 cm.) quizais foi un factor que non axudou. De feito, porque estaban tan seguros de que estaría pilotando para Red Bull Racing en, os deseñadores de McLaren non tiveron en conta o seu tamaño, o que significaba que non cabía fisicamente no coche. En estaba fortemente vinculado a un asento de carreiras en Jaguar, onde loitaba os pobres resultados de Antonio Pizzonia. No entanto, McLaren desenvolvía o seu novo coche e bloqueou o movemento para reter a Wurz como piloto de desenvolvemento de motores. Jaguar decidiu entón dar máis tempo a Pizzonia para probarse, antes de contratar a Justin Wilson.
Gaua
Xeografía física
Conta cun terreo accidentado, a maior altura chega ata os 797 m. do Monte Gharat, o pico do volcán activo no centro da illa. A erupción máis recente foi en 2011. O volcán ten unha caldeira de 6 x 9 km, no que se atopa un lago de cráter coñecido como Lago Letas, o lago máis grande de Vanuatu. Ao leste do lago atópase a Fervenza Siri (120 m de caída).
Alexander Wurz
Williams (2007)
miniatura|right|Wurz no [[Gran Premio de Malaisia de 2007.]] Alexander Wurz asinou un acordo con Williams para converterse no piloto oficial de probas e reserva do equipo a principios de 2006. Pilotou o terceiro coche todos os venres de Gran Premio en. O 3 de agosto de 2006 anunciouse que Wurz substituiría a Mark Webber como piloto de carreiras en Williams para a tempada. Esta foi a primeira carreira de Wurz desde 2000, e o seu compañeiro foi Nico Rosberg. No GP de Mónaco o 27 de maio de 2007, Wurz marcou os seus primeiros puntos para o equipo de Williams F1, terminando no 7º posto logo da clasificación 11. Chegou 3º por terceira vez na súa carreira de F1 no Gran Premio do Canadá do Canadá o 10 de xuño de 2007, quedando sen problemas o día 19 na grella nunha carreira chea de acción. En realidade, estragou a súa ala traseira na carreira, pero luteou contra ela e terminou no podio. Case repetiu isto no Gran Premio Europeo de Europa 2007, pero non acabou con Mark Webber na chicane final. Esta carreira volveuse a que terminaran os últimos puntos de Wurz e, especialmente, a partir de agora, o seu compañeiro de equipo, Rosberg, distanciábao. A clasificación para o Gran Premio do Xapón de 2007, onde Rosberg comezou a partir da décimo sexta posición na reixa, aínda que perdeu 10 lugares debido a un cambio de motor na práctica, e Wurz comezou aínda máis no 18 sen ser colocado máis atrás na grella. O 8 de outubro de 2007 Wurz anunciou a súa retirada inmediata da Fórmula Un, o que significa que o Gran Premio da China 2007 foi a súa carreira final.
Gaua
Poboación e idiomas
A illa tiña unha poboación de 2.491 habitantes en 2009, cunha taxa de crecemento anual do 2,0 por cento. Esta poboación atópase dispersa en varias aldeas da costa nos lados oeste, sur e nordés da illa. O lado leste ten algunhas aldeas cunha poboación de inmigrantes procedentes principalmente das dúas illas máis pequenas Merig e Merelava, ao sueste de Gaua. O pobo máis grande é Jolap, na costa oeste.
Ademais da lingua desta poboación inmigrante (Mwerlap), hai cinco linguas faladas tradicionalmente en Gaua: Lakon ou Vuré; Olrat, Koro, Dörig e Nume.
Historia
Gaua foi avistada por primeira vez polos europeos durante a expedición española de Pedro Fernández de Quirós, do 25 ata 29 o abril de 1606. O nome da illa cartografouse como Santa María.
Economía
A poboación de Gaua vive da economía agrícola tradicional da Melanesia, en combinación coa pesca e a horticultura. As principais exportacións son a copra e o cacao. Gaua ten un aeroporto (código ZGU).
Alexander Wurz
Williams (2007)
O sitio web oficial de Fórmula Un anunciou que "o piloto de Williams Alexander Wurz confirmou que se retirará das carreiras de Fórmula Un con efecto inmediato". Wurz tamén publicou unha declaración dicindo que "me gustaría agradecer á miña familia e aos meus seguidores, a todos os de AT & T Williams e aos meus equipos anteriores, así como aos medios, por todo o seu apoio durante a miña andaina na Fórmula. Poderei competir de novo, quizais en Le Mans ou outras categorías e seguramente agora o meu tempo comprometerase co importante tema da seguridade viaria." Con 33 anos citou dúbidas sobre o seu propio compromiso como principal motivo da súa partida malia ter unha tempada relativamente exitosa con Williams.
Foi substituído polo piloto de probas de Williams Kazuki Nakajima para a carreira final da tempada de da Fórmula Un no Gran Premio do Brasil de 2007.
Honda e Brawn GP (2008-2009)
miniatura| right| Wurz mostrando un [[Honda RA108 no Goodwood Festival of Speed de 2008.]] Wurz foi o piloto de probas de Honda F1 para a tempada de de Fórmula Un, un papel que mantivo na transición cara a Brawn GP en.
Williams (2012)
Para a tempada de de Fórmula 1, Wurz uniuse ao Williams F1 Team, esta vez para enseñar aos inexpertos pilotos do equipo Bruno Senna e Pastor Maldonado.
Resultados completos do Campionato Internacional de Turismo
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Voo 253 de Braathens SAFE
O voo 253 de Braathens SAFE, tamén coñecido como accidente de Hummelfjell, ocorreu o día 7 de novembro de 1956 ás 9:50, cando un de Havilland Heron se esnafrou na montaña Hummelfjell en Tolga, Noruega. O avión de Braathens SAFE atopábase en ruta entre o aeroporto de Trondheim, Værnes e o aeroporto de Oslo, Fornebu. Mentres pasaba Røros o Heron comezou a experimentar unha rápida formación de xeo atmosférico que en pouco tempo foi demasiado para que o sistema de protección contra o xeo puidese facer algo contra el. En combinación coa corrente descendente de aire, o avión perdeu a suficiente sustentación como para estar no aire. Os pilotos foron capaces de xirar o avión, pero chocaron en Hummelfjell a unha altura de 1 350 metros.
O capitán do avión morreu no impacto e un pasaxeiro morreu pouco despois. Dez persoas sobreviviron ao accidente, que foi o primeiro con vítimas mortais de Braathens SAFE. Entre os superviventes estaba Rolf Kirkvaag, no momento o presentador de radio máis popular de Noruega. A operación de busca e rescate foi obstaculizada gravemente por unha cifra e por pouca visibilidade. Kirkvaag e outra persoa deixaron o avión despois dun día e atopáronse cun grupo de rescate. A investigación concluíu que non houbo fallos técnicos ou erros dos pilotos, e que non era posible predicir as condicións meteorolóxicas que causaron a formación de xeo.
Alexander Wurz
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Voo 253 de Braathens SAFE
Accidente
O aparello accidentado era un de Havilland DH-114 Heron 2B, con rexistro LN-SUR e número de serie 14093, bautizado como Lars. Fora comprado novo por Braathens SAFE e rexistrouse o 8 de febreiro de 1956. Os Heron foran introducidos na frota de Braathens SAFE en 1952 e estiveron en servizo ata 1960. Lars estaba asegurado por Lloyd's.
O voo 253 era un servizo regular dende o aeroporto de Trondheim, Værnes ata o aeroporto de Oslo, Fornebu, cun tempo dunha hora e media de voo. Tiña unha tripulación de dous e dez pasaxeiros. Entre os pasaxeiros estaba o presentador de radio e xornalista da NRK Rolf Kirkvaag.
O voo engalou de Værnes at 8:30. Trepou a unha altitude de cruceiro de 2 500 metros (8 000 pés) e pasou a baliza de radio de Tolga ás 09:12. Na área ao redor de Røros o avión comezou a experimentar formación de xeo, que rapidamente chegou a niveis que non puideron ser eliminados polo sistema de protección contra o xeo. Ademais, o avión estaba suxeito a unha corrente descendente de aire. Os pilotos polo tanto elixiron dar a volta e regresar a Trondheim. Porén, a formación de xeo foi tan agresiva que o avión continuou perdendo altitude. Estaba voando a través dunha cifra con pouca visibilidade, facendo moi difícil a navegación.
Alexander Wurz
Resultados completos na Fórmula Un
† O piloto non terminou o Gran Premio, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia da carreira.
Voo 253 de Braathens SAFE
Accidente
Ademais de afectar negativamente á sustentación aerodinámica, o xeo cubriu o parabrisas e a antena de radio, causando que as comunicacións se cortasen. Os pilotos non eran así capaces de navegar axeitadamente e non se decataron de que estaban voando cara á montaña. O avión chocou coa montaña Hummelfjell ás 09:50, a unha altitude de 1 350 metros, no municipio de Tolga. O avión voaba a uns 300 km/h no momento do impacto, golpeando o chan primeiro coa cola. Os motores desprendéronse e o avión esvarou ao longo dunha duna de neve. O avión rebotou unha vez antes de quedar parado nunha duna de neve, a cal limitou a forza do impacto considerablemente salvando supostamente moitas vidas.
Rescate
Dez persoas sobreviviron ao accidente. O capitán morreu no impacto e un pasaxeiro morreu un tempo despois por problemas de corazón relacionados co estrés polo accidente. O avión acabou nunha zona illada, con mal tempo e nun lugar de difícil acceso para os equipos de rescate. Os pasaxeiros estiveron durante un día no avión, agardando polo rescate. Kirkvaag era consciente dos perigos de que os pasaxeiros feridos e conxelados quedasen durmidos. Comezaron a pasar lista cada dez minutos e Kirkvaag improvisou un programa de radio para manter a moral alta. O accidente e as operacións de rescate xeraron un grande interese dos medios e a radio foi un medio popular para seguir os acontecementos. Este feito intensificouse ao estar un famoso entre os pasaxeiros.
O lugar estaba cuberto de neve e brétema, facendo a operación de busca e rescate moi difícil. A visibilidade era tan pobre que os rescatadores terían que camiñar directamente ao avión se quería atopalo. Estimouse que había uns 20 metros de visibilidade no lugar. Levouse a cabo unha busca con avións, pero foi inútil xa que estes non podían ver os restos. Máis crítico foi que as autoridades ao principio non sabían a localización do lugar do accidente. Inicialmente todo o que se sabía era que estaba nalgures entre Trondheim e Oslo, probablemente nalgún lugar en Østerdalen. Posteriormente chegaron informes dunha área ao redor de Hummelfjell onde a xente escoitara un forte ruído e a busca concentrouse ao redor desa zona.
Alexander Wurz
Resultados completos do campionato mundial de Rallycross da FIA
(key)
Voo 253 de Braathens SAFE
Rescate
A busca foi dirixida polo inspector de policía Oppegård. O 8 de novembro un equipo de 28 persoas comezou a busca do avión na área de Hummelfjell, baseándose nas observacións do forte ruído escoitado. Estableceron unha base de operacións nunha granxa en Brend, que era capaz de alimentar e albergar todo o grupo de militares e voluntarios. Tiñan dous vehículos de eirugas M29 Weasel, pero non puideron ser usados. Designouse unha área de busca de 10 por 20 quilómetros entre Gråhøgda e Grøtvolen. Ao mesmo tempo un grupo de persoal da Garda Nacional foi enviado ao outro lado da montaña, para trepar e buscar o avión no lado de Atna.
Despois de pasar unhas 24 horas no lugar do accidente, e sen ningún sinal de que a cifra fose a remitir, Kirkvaag (que tiña dúas fracturas nunha perna) e outro pasaxeiro decidiron saír e buscar axuda. Ao non ter esquís víronse forzados a camiñar pola espesa capa de neve. Kirkevaag despois dixo que marchara nun estado de pánico, non querendo morrer no lugar do accidente. Ao pouco tempo atoparon o leito dun río que seguiron coa esperanza de atopar a alguén. A visibilidade seguía sendo pobre, duns 20 metros. Porén, a parella tropezou con dous esquiadores de Hodalen, que os seguían. Kirkvaag despois comentou que estaba tan confuso que pensou que querían pasar polo que se apartou. Foron capaces de alertar os coordinadores e os primeiros rescatadores chegaron ao avión ás 12:30, 27 horas despois do accidente. Porén, levou horas antes de que os accidentados fosen rescatados e varios deles tiveron que ser evacuados en padiolas fabricadas con partes do aparello.
Linguas de Colombia
Máis do 99,2% dos colombianos falan a lingua castelá; tamén se falan no país 65 linguas indíxenas, dúas linguas crioulas e o romaní. O inglés ten status oficial no Arquipélago de San Andrés, Providencia e Santa Catalina.
Incluíndo o castelán, a base de datos Ethnologue nomea 101 linguas en Colombia. O número específico de linguas faladas varía lixeiramente xa que algúns autores consideran linguas diferentes o que outros consideran variedades ou dialectos da mesma lingua. As mellores estimacións numeran en 71 linguas as faladas no país, a maioría delas pertencentes ás familias lingüísticas chibcha, tucana, bora–witoto, guahibana, arauaca, caribe, barbacoana e salibana. Estímase que o número de falantes de linguas indíxenas rolda os 850 000.
As 65 linguas indíxenas que existen no presente poden ser agrupadas en 12 familias lingüísticas e 10 linguas illadas, aínda non clasificadas. As doce familias lingüísticas son a chibcha, de probable orixe centroamericana, as grandes familias suramericanas arauaca, caribe, quechua e tupí, sete familias só presentes a nivel rexional (chocó, guahibana, salibana, makú, witoto, bora, tucana). As linguas illadas máis importantes son o andoque, o cofán, o camsá, o páez, o ticuna, o tinigua, o yagua e o yurí.
Clasificación
Nesta táboa aparecen clasificadas as linguas de Colombia, agrupadas en 11 familias indíxenas (as linguas bora e witoto aparecen xuntas) e as de orixe indoeuropeo. Tamén aparecen as linguas illadas e sen clasificar. As linguas mortas están sinaladas con símbolo (†).
Masaki Kobayashi
Masaki Kobayashi (小林 正樹), nado o 14 de febreiro de 1916 e finado o 4 de outubro de 1996, foi un destacado director de cine xaponés.
Entre as súas películas está Kwaidan (1964), unha colección de catro historias sobre pantasmas extraídas do libro Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things (1903) escrito por Lafcadio Hearn, cada unha das cales ten un sorprendente final.
Kobayashi tamén dirixiu A Condición Humana, unha triloxía acerca dos efectos da segunda guerra mundial sobre un xaponés pacifista e socialista. A duración total das tres películas é dunhas nove horas. Outras notables películas son Harakiri (1962) e Samurai Rebellion (1967). Harakiri deulle o premio do xurado no Festival Internacional de Cinema de Cannes.
Foi tamén candidato a dirixir as secuencias xaponesas de ''Tora! Tora! Tora!'' (1970), pero no seu lugar foron escollidos Kinji Fukasaku e Toshio Masuda.
Kobayashi, abertamente pacifista, foi recrutado polo exército imperial xaponés durante a segunda guerra mundial, mais negouse a combater ou a ser promovido a ningún rango maior que soldado.
Hylonomus
Hylonomus (hylo- "bosque" + nomos "morador") é un xénero extinto de réptiles que viviu hai 312 millóns de anos durante o período Carbonífero serodio.
Sight & Sound
Sight & Sound é unha revista de cinema británica de publicación mensual. Publicada por primeira vez en 1932, o filme con maior aparición nas listas divulgadas é Cidadán Kane (1941).
Distribuída pola British Film Institute, o actual editor-xefe é Nick James.
Ubiquitina
A ubiquitina é unha pequena proteína presente nas células eucariotas. A súa principal función é marcar outras proteínas para a súa destrución proteolítica. Para este marcado varias moléculas de ubiquitina únense á proteína a eliminar e despois esta chega ao proteasoma, unha estrutura con forma de barril onde se leva a cabo o proceso da proteólise. A ubiquitina pode marcar mesmo proteínas da membrana da célula, por exemplo receptores, para que sexan eliminadas da membrana. A ubiquitina (chamada primeiramente ubiquitous immunopoietic polypeptide) foi identificada en 1975 como unha proteína de función descoñecida que se expresaba en todas as células eucariotas (era ubicua). Ata a década de 1980 non se descubriron a súa función e as vías da ubiquitinación grazas aos traballos levados a cabo no Fox Chase Cancer Center por Aaron Ciechanover, Avram Hershko e Irwin Rose, que acabarían por recibir o premio Nobel de Química de 2004 por estes traballos.
Propiedades da ubiquitina humana
A ubiquitina está formada por 76 aminoácidos, ten unha masa molecular de aproximadamente 8,6 kDa, e unha cola C-terminal característica con 7 resíduos de lisina. A súa estrutura está moi conservada nos eucariotas. As ubiquitinas do ser humano e do lévedo son idénticas nun 96 % (só 3 dos 76 aminoácidos difiren entre ambas).
Ubiquitinación
No cadoiro de reaccións da ubiquitinación, o encima E1 pode unirse a ducias de E2, os cales poden unirse a centos de E3. Outras proteínas similares á ubiquitina tamén son modificadas pola vía da reacción en cadoiro E1–E2–E3. O complexo promotor da anafase (APC) e o complexo SCF son dous exemplos de multisubunidades E3 implicadas no recoñecemento e ubiquitinación de diveros obxectivos proteicos para a súa degradación nos proteasomas.
Funcións da ubiquitinación
Ata non hai moito pensábase que a ubiquitinación e o proteasoma só debían considerarse como un vertedoiro de lixo para a célula, no que se degradaban proteínas anómalas. Pero as investigaciones posteriores permitiron recoñecer que este sistema non só está relacionado coa degradación de proteínas anómalas, senón que sorprendentemente está implicado tamén en procesos tan diversos como o control do ciclo celular, o tráfico de proteínas, a bioxénese de orgánulos ou o control da transcrición, e existen evidencias que permiten supoñer que case calquera proceso que ocorra na célula pode estar relacionado con este sistema. O sistema de ubiquitinación funciona nunha ampla variedade de procesos celulares, entre os cales están os seguintes: :
Variedades de ubiquitinación
Unha vez que se adiciona un resto de ubiquitina a unha proteína (monoubiquitinación), poden engadirse máis moléculas de ubiquitina á primeira, orixinando unha cadea de poliubiquitina. Ademais, algúns substratos son modificados por adición de moléculas de ubiquitina a múltiples restos de lisina nun proceso chamado multiubiquitinación. Como xa se dixo, a ubiquitina posúe un total de 7 residuos de lisina. Historicamente o tipo orixinal identificado de cadeas de ubiquitina foi o que estaba unido á lisina 48. Porén, traballos máis recentes mostraron que existía unha gran variedade de posibles unións, que implicaban a todos os posibles residuos de lisina, e ademais poden formarse cadeas unidas no extremo N-terminal dunha molécula de ubiquitina ("cadeas lineares"). Traballos publicados en 2007 demostraron a formación de cadeas de ubiquitina ramificada que presentaban múltiples tipos de unión. nunha revisión de Ikeda e Dikic discútense as posibles cadeas de ubiquitina "atípicas" (non unidas á lisina 48).
Cadeas unidas á lisina
As cadeas de poliubiquitina máis estudadas (as unidas á lisina 48) etiquetan as proteínas para a súa destrución, un proceso coñecido como proteólise. Para que unha proteína sexa recoñecida polo complexo 23 S proteasómico, polo menos debe estar unida a catro moléculas de ubiquitina nos seus residuos de lisina. As cadeas unidas á lisina 63 sinalan tamén o destino das proteínas. O proteasoma é un complexo con forma de barril con dúas cámaras no cal ten lugar a proteólise. As proteínas son rapidamente degradadas en pequenos péptidos (xeralmente cunha lonxitude de 3 a 24 residuos de aminoácidos). As moléculas de ubiquitina son escindidas da proteína inmediatamente antes da destrución da mesma, polo que non son destruídas e son recicladas para un novo uso. Aínda que a maioría dos substratos procesados no proteasoma están ubiquitinados, hai exemplos de proteínas non ubiquitinadas marcadas para ir ao proteasoma.
Monoubiquitinación
A ubiquitina pode tamén marcar as proteínas transmembrana (por exemplo, receptores) para eliminalos das membranas e realizar varias funcións de sinalización na célula. As moléculas transmembrana da superficie da célula que son etiquetadas con ubiquitina están con frecuencia monoubiquitinadas, e esta modificación altera a localización subcelular da proteína, a miúdo marcando a proteína para a súa destrución nos lisosomas.
As histonas están xeralmente monoubiquitinadas e asociadas coa marcaxe estrutural ou de sinalización.
Outros tipos de cadeas
A ubiquitina ten sete residuos de lisina que poden servir como puntos de poliubiquitinación, e que son: K48, K63, K6, K11, K27, K29 e K33. Estes diferentes puntos de unión poden definir sinais determinados recoñecidos por proteínas de unión á ubiquitina, os cales teñen motivos de interacción coa ubiquitina, que son zonas que se unen á ubiquitina. Pénsase que estes diferentes puntos de unión son recoñecidos por proteínas que son específicas para as topoloxías características a cada zona de unión. Un exemplo é a unión K63 na histona H2AX, a cal se sabe que está implicada no recoñecemento de danos no ADN ou roturas da dobre hélice do ADN.
Xenes
A ubiquitina está codificada nos mamíferos por 4 xenes diferentes. Os xenes UBA52 e RPS27A codifican for a ubiquitina fusionada coas proteínas ribosómicas L40 e S27a, respectivamente. Os xenes UBB e UBC codifican as proteínas precursoras da poliubiquitina.
Orixes
En procariotas non se coñece a presenza de ubiquitina nin da maquinaria da ubiquitinación. Pero pénsase que a ubiquitina procede de proteínas procarióticas similares a ThiS ou MoaD. Estas proteínas procarióticas, malia teren pouca homoloxía coa ubiquitina na súa secuencia de aminoácidos (a ThiS só ten un 14%), comparten o mesmo tipo de pregamento proteico e a mesma reactividade co xofre. MoaD, que está implicada na biosíntese do cofactor molibdeno, interacciona con MoeB, que actúa sobre MoeB igual que un encima E1 activador da ubiquitina, o que apoia a existencia dunha relación entre estas proteínas e o sistema da ubiquitina. Hai un sistema similar para a proteína ThiS, que ten o seu encima ThiF semellante ao encima E! do sistema da ubiquitina. Tamén se pensa que a proteína Urm-1 do lévedo Saccharomyces cerevisiae, que é un modificador relacionado coa ubiquitina, é un "fósil molecular" que serve de conexión entre as mencionadas moléculas procarióticas e a ubiquitina.
Outros modificadores semellantes á ubiquitina
Aínda que a ubiquitina sexa o modificador postraducional mellor coñecido, coñécese unha crecente familia de proteínas similares á ubiquitina que modifican diversas moléculas celulares seguindo unha vía paralela, aínda que non igual, á da ubiquitina. Entre elas están: os pequenos modificadores similares á ubiquitina coñecidos como SUMO (small ubiquitin-like modifiers), a proteína UCRP, a URM1, a NEDD8 (tamén chamada Rub1 en Saccharomyces cerevisiae), o antíxeno F asociado aos leucocitos humanos (FAT10), a ATG8, a ATG12, a proteína Fau similar á ubiquitina, a MUB, o UFM1 e a UBL5. Aínda que estas proteínas teñen pouca homoloxía coa ubiquitina en secuencia de aminoácidos, si comparten o mesmo pregamento tridimensional, chamado pregamento de ubiquitina.
Proteínas humanas que conteñen o dominio da ubiquitina
ANUBL1; BAG1; BAT3; DDI1; DDI2; FAU; HERPUD1; HERPUD2; HOPS; IKBKB; ISG15; LOC391257; MIDN; NEDD8; OASL; PARK2; RAD23A; RAD23B; RPS27A; SACS; SF3A1; SUMO1; SUMO2; SUMO3; SUMO4; TMUB1; TMUB2; UBA52; UBB; UBC; UBD; UBFD1; UBL4; UBL4A; UBL4B; UBL7; UBLCP1; UBQLN1; UBQLN2; UBQLN3; UBQLN4; UBQLNL; UBTD1; UBTD2; UHRF1; UHRF2;
Fermoselle
dereita|miniatura|Vista de Fermoselle a partir do miradouro de El Torojón. 120px|miniatura|dereita|Fermoselle na [[provincia de Zamora.]]
Fermoselle é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 69.34 km² onde no ano 2007 vivían 1.482 habitantes.
Localización
O municipio de Fermoselle encóntrase na comarca de Sayago dentro do Parque Natural de Arribas do Douro. Dista de Zamora capital uns 63 km.
Os seus límites serven de fronteira natural coa provincia de Salamanca nas beiras do percorrido do río Tormes e con Portugal, co río Douro. Conta cun paso fronteirizo sobre a presa de Bemposta no tramo de aproveitamento portugués do Douro. Entre o seu patrimonio está o castelo de Fermoselle.
Demografía
Evolución da poboación de Fermoselle dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Cave canem
miniatura|Mosaico dunha casa pompeiana cun can coa inscrición caue canem.
Cave canem é unha expresión latina, co significado de "coidado co can". O texto aparece na entrada dalgunhas casas romanas, gravada nun mosaico cun can atado por unha cadea.
Derribos Arias
Derribos Arias foi unha banda de post-punk española da década de 1980, encadrada no movemento cultural coñecido como a movida madrileña. O seu son, cru, caótico, en ocasións melódico e en ocasións cacofónico, estaba infuenciado polo afterpunk, o punk e a psicodelia, ademais de contar cun compoñente de humor absurdo definido por algúns como dadaísta ou surrealista.
Historia
Derribos Arias foi un produto da creatividade de Poch (Ignacio Gasca, morreu en 1998), unha persoa extravagante, pintoresca e excesiva. Recórdaselle como protagonista dalgúns dos episodios máis delirantes da chamada Movida madrileña.
Ejecutivos Agresivos foi o primeiro proxecto de Poch con transcendencia discográfica (un single chamado "Mari Pili"). Nel participaron músicos que despois integrarían bandas como Décima Víctima ou Gabinete Caligari.
Derribos Arias durou de 1981 a 1987, pero a súa actividade discográfica cesou en 1984. Nos seus anos dourados, 1983 e 1984, rexistraron os singles "Branquias bajo el auga", "A-Flúor" e "Aprenda alemán" e o LP En la guía, en el listín. Todos contaron con boas críticas na prensa musical e unha aceptación polo público relativamente boa tendo en conta o arriscado da proposta.
La Banda sin Futuro foi unha experiencia posterior a Derribos Arias. Con este grupo, Poch gravou un disco que non viu a luz no seu momento e cuxa copia pirata, con temas como "Nos van a desinfectar", converteuse en xoia de coleccionistas.
A mediados dos 80, a Poch diagnosticóuselle a enfermidade de Huntington, un mal dexenerativo do sistema nervioso que altera a cognición e a mobilidade e que lle levaría á morte en 1998.
Discografía
como La Banda Sin Futuro
Ponte Vella de Lugo
Características
Trátase dunha estrutura feita a base de pedra e lousa, a que se lle engadiron unhas pasarelas metálicas. O firme estaba asfaltado e permitía o paso de vehículos ininterrompidamente, agás os vehículos pesados, que non tiñan autorizado o paso. Desde o proxecto de reforma en 2014, as pasarelas metálicas e o pavimento asfaltado foron retirados para substituílos por un pavimento rústico de ladrillo e uns pasamáns tamén de pedra.
Era unha ponte de moito uso, ao ficar moi preto do Club Fluvial de Lugo, entre outras instalacións de recreo, ou do Policlínico Lucense, e ao ser o paso máis lóxico cara a estrada de Portomarín ou o Club de Golf de Lugo. Tras a construción da nova ponte sobre o Miño, o tráfico foi desviado a unha nova estrada creada a tal fin.
Actualmente esta ponte é unha das dúas pontes peonís coas que conta a cidade.
Ponte de Brooklyn
A Ponte de Brooklyn (oficialmente, en inglés, New York and Brooklyn Bridge, "Ponte de Nova York e do Brooklyn") é unha ponte na cidade de Nova York, unha das máis antigas pontes pénsiles nos Estados Unidos, cunha lonxitude de 1.834 metros, e sitúase sobre o río East, ligando os distritos (boroughs) de Manhattan e Brooklyn.
Cando foi finalizada era a maior ponte colgante ou de suspensión do mundo, e a primeira na que se empregaron cabos. Foi a primeira ponte de aceiro suspensa do mundo e as súas inmensas torres de soporte convertéronse nas estruturas máis altas de toda a cidade de Nova York.
Ponte Vella de Lugo
Historia
É dunha ponte deseñada e construída na época da romanización de Galicia, que se valeu da vía número XIX do Itinerario de Antonino, comunicando Lucus Augusti con Bracara Augusta (a actual Braga) pasando por Iria Flavia (a actual vila de Padrón). A razón da súa construción é a necesidade de cruzar o río Miño.
Ponte de Brooklyn
Historia
A construción comezou en 1869. A ponte de Brooklyn ficou completa catorce anos despois, e foi aberta para os cidadáns o 24 de maio de 1883. O primeiro día, un total de 1.800 vehículos e 150.300 persoas a atravesaron. A construción da ponte custou 188 millóns de dólares e aproximadamente 27 persoas morreron durante os traballos.
Ponte Vella de Lugo
Percorrido da cidade de Lugo até a ponte Romana
A Calzada da Ponte que baixa desde a Porta Miñá ou Porta do Carme (unha das dez portas da muralla, que é ademais unha das cinco orixinais e a que mellor se conserva) até a ponte vella forma parte do Camiño Primitivo de peregrinación a Santiago de Compostela. Aquí comeza tamén a ruta de sendeirismo "As ribeiras altas, Miño arriba", coñecida popularmente co nome de Paseo da Ponte Vella, unha ruta de máis de once quilómetros que transcorre por ambas beiras do río, en dirección a vella fábrica da luz.
Ponte de Brooklyn
Historia
miniatura|esquerda|Impresión da [[Currier and Ives (1083).]]
Cando foi concluída, era a maior ponte por suspensión do mundo - 50% maior que a construción anterior - e converteuse nunha gran ponte de referencia turística. Adicionalmente, durante varios anos as torres foron as maiores esculturas dos Estados Unidos.
A ponte foi deseñada polo arquitecto John Augustus Roebling en Trenton, Nova Jersey. Roebling e a súa empresa construíran pequenas pontes suspensas, como a John A. Roebling Suspension Bridge en Cincinnati, Ohio e a Waco Suspension Bridge en Waca, Texas, estas serviran coma prototipos de enxeñaría para o deseño final.
Cando a construción comezou, o pé de Roebling sufriu unha seria lesión nun accidente, e nunhas poucas semanas morreu de tétano. Cando a ponte foi aberta, a esposa de seu fillo Washington, Emily Warren Roebling, foi a primeira persoa en atravesar; Washington non conseguiu saír da súa casa, por mor á depresión que sufría naquel momento, e asistiu a construción a través dun telescopio.
Na época na que a ponte foi construída, o sistema aerodinámico da ponte non estaba ben estudado e desenvolvido. Roebling deseñou unha ponte que foi seis veces máis forte e resistente.
Atentados terroristas
O primeiro de marzo de 1994 o libanés Rasid Bazil abriu fogo nun coche cargado de xudeus ortodoxos, membros da Lubavitch. Baz foi acusado de asasinato e sentenciado a 141 anos na cadea. Nun principio a acción non foi clasificada como un atentado terrorista, pero máis tarde, o FBI clasificouna como tal. A pista de acceso á ponte no lado de Manhattan foi chamada de Ari Halberstam Memorial Ramp, en honra á vítima.
En 2003, un home chamado Iyman Faris foi condenado a vinte anos no cárcere por fornecer información a Al-Qaida, despois de se descubrir unha trama para facer caer a ponte de Brooklyn cortando os seus cabos metálicos con sopretes.
Talide, San Martiño de Meis, Meis
Talide é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 90 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 46 eran mulleres e 44 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 87 veciños, e 2005, cando eran 82.
O Touceiro, Cereixido, A Fonsagrada
O Touceiro é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, un home.
Cadea de televisión
Unha cadea de televisión é unha rede de distribución para contidos de televisión a través da cal un control centralizado proporciona programación para varias canles de televisión. Ata mediados dos anos 1980, a programación de televisión na maioría dos países do mundo estaba dominada por un pequeno número de redes de emisión. Moitas das primeiras cadeas de televisión (BBC, NBC ou CBS) evolucionaron das anteriores cadeas de radio.
Darfur
dereita|frame|Mapa do [[Sudán coa rexión de Darfur destacada.]] Darfur (دار فور, ou "terra dos fur", en árabe) é unha rexión no extremo oeste do Sudán, na fronteira con Libia, Chad e a República Centroafricana. Divídese en tres estados federais sudaneses: "Garb Darfur" (Darfur Occidental), "Djanub Darfur" (Darfur do Sur) e "Chamal Darfur" (Darfur do Norte).
Cunha poboación de 5 a 6 millóns de habitantes, Darfur caracterízase polo baixo nivel de desenvolvemento. Só o 44,5% dos nenos e o 33,3% das nenas frecuentan a escola.
Hai tres tribos predominantes en Darfur: os fur, que dan nome á rexión, os masalit e os zaghawa, en xeral negros musulmáns.
A rexión é escenario dun conflito consecuencia de disputas entre as poboacións árabe e non árabe, na franxa sur do deserto do Sáhara. Os non árabes, separatistas, son vítimas dunha acción de exterminio emprendida por milicias árabes, que, á súa vez, están acusados de recibir apoio do goberno sudanés. O conflito xa tivo máis de 200 mil mortos e cerca de 2 millóns de refuxiados "en catro anos de inercia diplomática". Segundo o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas, Ban Ki-Moon, alén das causas sociais e políticas, o conflito e a grave crise humana consecuente son parcialmente debidos a unha alteración climática que provocou unha gran seca no sur do Sudán, a partir da década de 1970.
Punto (xeometría)
Na Xeometría, os puntos non posúen volume, área, lonxitude ou calquera dimensión semellante. Así, un punto é un obxecto de dimensión 0 (cero). Un punto tamén pode ser definido coma unha esfera de diámetro cero.
Xeometría euclidiana
Nos Elementos de Euclides, un punto é definido coma "o que non ten partes". Isto significa que o que caracteriza un punto é a súa posición no espazo. Co xurdimento da xeometría analítica, pasou a ser posíbel referirse a esa posición a través de coordenadas.
Xeometría proxectiva
Na xeometría proxectiva, un punto é un elemento dun espazo proxectivo, ou sexa, é unha recta.
Topoloxía
En topoloxía, un espazo topolóxico é un conxunto de puntos, aos cales está asociada unha noción de proximidade. Porén, existe unha abordaxe recente da topoloxía, chamada a topoloxía sen puntos, que estuda os espazos topolóxicos sen se referir aos puntos que os constitúen. Esta abordaxe encádrase na teoría das categorías.
Lei de conservación
As leis de conservación son ás leis físicas que postulan que, durante a evolución temporal dun sistema illado, certas magnitudes teñen un valor constante. Posto que o universo enteiro constitúe un sistema illado poden aplicárselle diversas leis de conservación. Están relacionadas con simetrías do sistema considerado, de xeito que a cada lei deste tipo lle corresponde unha simetría.
As leis de conservación máis importantes en mecánica e electromagnetismo clásicos son:
En mecánica cuántica e física nuclear ás anteriores engádenselles estoutras:
Pfizer
Pfizer, Inc. (NYSE: PFE) é unha compañía farmacéutica estadounidense que, despois de varias fusións levadas a cabo con Pharmacia and Upjohn e Parke Davis, é o laboratorio líder mundial no sector farmacéutico. A sociedade ten a súa sede en Nova York.
Lei de conservación
Ademais das anteriores tanto en mecánica clásica (MC) como en mecánica cuántica (MQ) úsanse en certos contextos leis de conservación aproximadas, é dicir, que non son universais para todos os procesos aínda que si para unha boa parte dos procesos físicos coñecidos:
Pfizer
Pfizer dedícase ao desenvolvemento e fabricación de produtos de atención médica e vacinas. Opera a través dos segmentos Pfizer Innovative Health (enfocado no desenvolvemento e comercialización de medicamentos e vacinas para medicamento interno, oncoloxía, inflamación e inmunoloxía e atención médica ao consumidor) e Pfizer Essential Health (involucrado no desenvolvemento e subministración de xenéricos de marca, produtos inxectables estériles xenéricos, biosimilares e produtos de marca seleccionados, incluídos os anti-infecciosos).
A empresa foi fundada en 1849 polos curmáns Charles Pfizer e Charles F. Erhart, inmigrantes alemáns, instalados en Brooklyn, Nova York. O seu primeiro produto foi a santonina, un tratamento para combater certo tipo de parasito da familia das lombrigas. Grazas ao éxito no mercado farmacéutico da santonina, permitiu que en menos de dez anos Pfizer producise outros produtos químicos e preparacións médicas, destacando: o bórax, o alcanfor e o iodo.
En 1880 comeza a fabricar ácido cítrico, que se converte no seu produto máis importante. En 1942 Pfizer é o primeiro en producir penicilina a escala industrial e en 1950 a terramicina é o primeiro produto que chega ao público baixo o nome de Pfizer. En 1998 lanza ao mercado o Viagra.
Pfizer atópase no medio dunha reorganización desde que anunciou no verán de 2018 que dividiría o seu negocio en tres partes, unha das cales (a súa división de saúde do consumidor) planea fusionarse nunha empresa conxunta con GlaxoSmithKline. Ese mesmo ano, a empresa tivo uns beneficios netos de US$11 153 millóns, case a metade do rexistrado no exercicio anterior, cando gañou US$21 308 millóns, debido en parte á perda da patente do Viagra, que xa compite cos xenéricos nos Estados Unidos.
Historia
miniatura|[[Charles Pfizer, cofundador da empresa.]] A compañía Pfizer foi chamada así en honra ao seu fundador Charles Pfizer e ao seu curmán, Charles Erhart, quen eran orixinarios da cidade alemá de Luisburgo en Baden-Wurtemberg. Eles puxeron en marcha un negocio químico chamado Pfizer Charles and Company nun edificio situado na avenida Harrison e a rúa Bartlett en Williamsbourg, Brooklyn, en 1849. Alí foi onde se produciu o medicamento antiparasitario da santonina que foi un éxito de vendas inmediato. Pfizer continuou coa compra de inmobles para ampliar o seu laboratorio e fábrica até utilizar o predio entre a avenida Harrison, a rúa Bartlett, a rúa Gerry e a avenida Flushing, instalacións que foron utilizadas até 2005, cando Pfizer pechou a súa planta orixinal xunto con varias máis. A súa sede central estableceuse en Maiden Lane 81 en Manhattan.
En 1862 Pfizer converteuse en pioneira da produción de ácido tartárico e crémor tártaro nos Estados Unidos, dous produtos moi utilizados nas industrias química e alimentaria para a elaboración de analxésicos, conservantes e desinfectantes.
A primeira guerra mundial provocou unha escaseza do citrato de calcio, que Pfizer importaba desde Italia para a fabricación do ácido cítrico, por iso a compañía comezou a buscar unha fonte alternativa de químicos e decatouse dun fungo que fermenta o azucre e a transforma en ácido cítrico, devandita fórmula foi utilizada para comercializar a produción de ácido cítrico a partir de 1919, como resultado de experimentar coa tecnoloxía de fermentación. Estas mesmas habilidades serían as utilizadas na fabricación masiva da penicilina durante a Segunda Guerra Mundial, en resposta ás necesidades do Goberno dos Estados Unidos para tratar aos soldados aliados que se atopaban feridos.
Despois do éxito da produción de penicilina en 1940, este medicamento comezou a ser moi barato e Pfizer tivo poucos beneficios polo seu esforzo, como resultado comezou a buscar novos medicamentos para mellorar os seus ingresos económicos. O posterior descubrimento e consecuente comercialización da Terramicina (oxitetraciclina) en 1950 converteuna dunha compañía química nunha compañía farmacéutica baseada na investigación. Para aumentar os seus esforzos no descubrimento de fármacos por medio de tecnoloxía de fermentación, a compañía creou un programa de síntese química. Ademais, estableceu unha división de saúde animal en 1952, cuns 2,8 km² (700 acres) de granxa e un centro de investigación en Terre Haute (Indiana).
A partir da década de 1950, a compañía comezou a centrarse en produtos biofarmacéuticos de vangarda e, na década de 1990, introduciu unha onda de medicamentos de alto valor para tratar enfermidades crónicas, incluída a terapia cardiovascular Lipitor.
En 1980 Pfizer lanzou ao mercado Feldene (piroxicam) que dous anos máis tarde se converteu no medicamento antiinflamatorio de prescrición máis vendido no mundo. Durante as décadas de 1980 e 1990, Pfizer experimentou un crecemento sostido polo descubrimento e a comercialización das drogas: Zoloft, Lipitor, Norvasc, Zithromax, Aricept, Diflucan e o Viagra.
Século XXI
Pfizer tivo un importante crecemento debido ás fusións que inclúen ás empresas Warner-Lambert en 2000, Pharmacia en 2003 e con Wyeth en 2009.
desenvolvemento de torcetrapib, un medicamento que aumenta a produción da HDL (lipoproteína de alta densidade) ou tamén chamada «colesterol bo», a cal reduce a LDL (lipoproteína de baixa densidade) que se cre que se relaciona coas enfermidades cardíacas, foi cancelada en decembro de 2006. Durante o ensaio, a Fase III da investigación que incluíu a 15 000 pacientes rexistráronse máis mortes das esperadas no grupo que tomou o medicamento, e rexistrouse un aumento do 60% nos pacientes que se trataron co torcetrapib sumado ao Lipitor fronte aos que só tomaron Lipitor. Con iso, Pfizer perdeu case US$1000 millóns nunha droga que non funcionou e por esa mesma razón os valores na bolsa da compañía desplomáronse.
En xullo de 2010 informouse que Pfizer estaba a ter éxito na súa batalla contra os fabricantes de medicamentos falsificados mediante a aplicación de xuízos civís en lugar de criminais. Pfizer contratou especialistas en aduanas e estupefacientes de todo o mundo para localizar as falsificacións e reunir probas para perseguir xuízos civís pola violación de marca rexistrada. Desde 2003 a compañía investiu US$3,3 millóns en investigacións e honorarios legais, e recuperáronse uns US$5,1 millóns e outros US$5 millóns atópanse perdidos en xuízos.
Vacina para a COVID-19
Foi elixida a BNT162b1 fronte a outra variante, a BNT162, para ensaios clínicos de fase II e III, e actualmente está en fase de avaliación a fase III. O 9 de novembro de 2020, a análise provisional dun ensaio de 43 538 participantes na investigación, dos cales 94 foran diagnosticados coa COVID-19, mostrou que a candidata a vacina tiña unha eficacia superior ao 90% na prevención da infección, sete días despois da segunda dose. A vacinación require dúas doses, administradas con tres semanas de diferenza. Os efectos secundarios inclúen dores musculares e febre. Os resultados preliminares non se revisaron independentemente con exactitude e non se publicaron nunha revista médica.