cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kathleen Ferrier
Cumio da súa carreira, 1948–51
Durante 1948, en medio de moitos compromisos, Ferrier interpretou a Alt-Rhapsodie de Brahms nos Proms en agosto, e cantou na Misa en Si menor de Bach no Festival de Edimburgo. O 13 de outubro uniuse a Barbirolli e á Hallé Orchestra nunha retransmisión da interpretación do ciclo de cancións de Mahler Kindertotenlieder. Regresou aos Países Baixos en xaneiro de 1949 para unha serie de recitais, e logo deixou Southampton o 18 de febreiro para realizar a súa segunda xira Americana. Abriu esta xira en Nova York coa interpretación dunha versión de concerto de Orfeo ed Euridice que gañou eloxios uniformes por parte dos críticos. Na xira que lle seguiu, o seu acompañante foi Arpád Sándor (1896–1972), que padecía un trastorno depresivo que afectou gravemente ao seu xeito de tocar. Sen darse conta do problema, nas cartas que enviou á súa casa Ferrier reprendeuno cun "este abominable acompañante" que merecía "unha patada no traseiro". Cando soubo que estivera enfermo durante meses, tornou a súa furia contra os promotores da xira: "Que cara deixarme con ese". Finalmente, cando Sándor estaba moi enfermo para tocar, Ferrier puido recrutar un pianista canadense, John Newmark, co que tivo unha relación laboral sincera e duradeira. miniatura|esquerda|[[Marian Anderson, que dixo de Ferrier: "Que voz —e que cara!"]] Pouco despois do seu regreso a Inglaterra a principios de xuño de 1949, Ferrier marchou a Ámsterdan onde, o 14 de xullo, cantou a estrea mundial da Spring Symphony de Britten, con Eduard van Beinum e a Koninklijk Concertgebouworkest. Britten escribira esta obra especificamente para ela. En setembro, no Edinburgh International Festival, ofreceu dous recitais nos que Bruno Walter exerceu como o seu pianista acompañante. Ferrier sentiu que eses recitais representaron "un pico ao que se estivera aproximando durante os últimos tres anos". A gravación da retransmisión dun dos recitais foi publicada moitos anos despois; sobre isto, o crítico Alan Blyth escribiu: "o apoio moi persoal e positivo de Walter obviamente empurrou a Ferrier a dar o mellor dela".
Os 18 meses seguintes viron unha actividade case ininterrompida, que abarcou numerosas visitas á Europa continental e unha terceira xira americana entre decembro de 1949 e abril de 1950. Esta viaxe americana abriu un novo camiño para Ferrier —a Costa Oeste— e incluíu tres interpretacións de Orfeo ed Euridice en San Francisco, baixo a dirección de Pierre Monteux. Nos ensaios Ferrier coñeceu a contralto estadounidense Marian Anderson, que diría da súa homóloga inglesa: "Meu Deus, que voz—e que cara!" Ao regreso á casa de Ferrier o ritmo frenético continuou, cunha rápida sucesión de concertos en Ámsterdam, Londres e Edimburgo, seguidos por unha xira por Austria, Suíza e Italia. En Viena, a soprano Elisabeth Schwarzkopf foi a co-solista de Ferrier nunha interpretación gravada da Misa en Si menor de Bach, coa Wiener Symphoniker baixo a dirección de Herbert von Karajan. Schwarzkopf despois lembrou do canto de Ferrier no Agnus Dei da Misa como o seu momento máis importante do ano.
A principios de 1951, durante unha xira en Roma, Ferrier soubo da morte de seu pai aos 83 anos. Aínda que estaba trastornada pola noticia, decidiu continuar coa xira; a entrada do día 30 de xaneiro no seu diario di: "Meu pai morreu en paz logo da gripe e un derramamento cerebral". Regresou a Londres o 19 de febreiro, e inmediatamente estivo ocupada cos ensaios con Barbirolli e Hallé dunha obra que era nova para ela: o Poème de l'amour et de la mer de Ernest Chausson. Esta foi interpretada en Manchester o 28 de febreiro, sendo aclamada pola crítica. Dúas semanas despois Ferrier descubriu un vulto no seu peito. Aínda así cumpriu con varios compromisos en Alemaña, os Países Baixos e en Glyndebourne antes de ver o seu médico o 24 de marzo. Logo de varias probas no University College Hospital, diagnosticáronlle cancro de mama, e o 10 de abril realizáronlle unha mastectomía. Todos os compromisos inmediatos foron cancelados; entre eles estaba planeada unha serie de representacións de The Rape of Lucretia polo English Opera Group, previstas como parte do Festival of Britain de 1951.
Delicado estado de saúde
miniatura|O Free Trade Hall de Manchester, onde Ferrier cantou Land of Hope and Glory na función da súa reapertura, o 16 de novembro de 1951. Ferrier retomou a súa carreira o 19 de xuño de 1951, coa súa participación na interpretación da Misa en Si menor no Royal Albert Hall. Logo realizou a súa habitual visita ao Holland Festival, onde realizou catro representacións de Orfeo, e cantou na Segunda Sinfonía de Mahler con Otto Klemperer e a Koninklijk Concertgebouworkest. Durante o verán a súa axenda de concertos mesturouse coas visitas ao hospital; con todo, aínda se encontraba o suficientemente ben para cantar no Edinburgh International Festival en setembro, onde ofreceu dous recitais con Walter e cantou Poème de Chausson con Barbirolli e Hallé. En novembro cantou Land of Hope and Glory na re-apertura do Free Trade Hall de Manchester, o clímax da noite na que, escribiu Barbirolli, "moveu a todo o mundo, non menos ao director, ás bágoas". Despois disto, Ferrier descansou dous meses mentres se sometía a radioterapia; o seu único compromiso de traballo durante o mes de decembro foi unha sesión de gravación de cancións populares nos estudios de Decca que durou tres días.
En xaneiro de 1952 Ferrier uniuse a Britten e Pears nunha pequena serie de concertos para recadar fondos para o English Opera Group de Britten. Escribindo posteriormente, Britten lembrou esta xira como "quizais a máis fermosa de todas" as da súa asociación artística con Ferrier. A pesar dos seus continuos problemas de saúde, cantou Matthäus-Passion no Royal Albert Hall o 30 de marzo, Messiah no Free Trade Hall o 13 de abril, e Das Lied von der Erde con Barbirolli e Hallé o 23 e 24 de abril. O 30 de abril Ferrier asistiu a unha festa privada na que a nova raíña, Isabel II, e a súa irmá, a Princesa Margarida, estaban presentes. No seu diario, Ferrier sinala: "A Princesa M cantou—moi ben!". A súa saúde continuou a deteriorarse; ela negouse a considerar unha serie de inxeccións de andróxenos, na crenza de que este tratamento podía destruír a calidade da súa voz. En maio viaxou a Viena a gravar Das Lied e Rückert-Lieder de Mahler con Walter e a Wiener Philharmoniker; cantante e director buscaran durante moito tempo preservar a súa colaboración no disco. A pesar do considerable sufrimento, Ferrier completou as sesións de gravación entre o 15 e o 20 de maio.
Durante o resto do ano 1952 Ferrier asistiu ao seu sétimo Edinburgh International Festival consecutivo, cantando en interpretacións de Das Lied, The Dream of Gerontius, Messiah e algunhas cancións de Brahms. Ferrier acometeu varias sesións de gravación de estudio, incluíndo unha serie de arias de Bach e Händel con Sir Adrian Boult e a London Philharmonic Orchestra en outubro. En novembro, logo dun recital no Royal Festival Hall, estaba angustiada por un comentario no que Neville Cardus criticaba a súa interpretación por introducir "apelacións vocais adicionais que provocan distracción" deseñadas para agradar á audiencia a expensas das cancións. Con todo, ela aceptou os seus comentarios de bo grao, sinalando que "... é difícil agradar a todo o mundo —durante anos fun criticada por ser unha cantante sen cor, monótona". En decembro cantou no Messiah de Nadal da BBC, a derradeira vez que interpretaría esta obra. No día de Aninovo de 1953 foi nomeada Commander of the Order of the British Empire (CBE) no New Year Honours List da Raíña.
Últimas actuacións, enfermidade e morte
miniatura|esquerda| Orfeo conduce a Euridice á saída do inframundo. Ilustración da edición orixinal de 1764 da partitura de [[Christoph Willibald Gluck|Gluck Orfeo ed Euridice ]] A principios de 1953, Ferrier estaba a ensaiar Orpheus, unha versión en lingua inglesa de Orfeo ed Euridice que se ía poñer en escena catro veces na Royal Opera House en febreiro. Barbirolli instigara este proxecto, coa aprobación entusiasta de Ferrier, algúns meses antes. O seu outro único compromiso en xaneiro era unha gravación dun recital da BBC, no que cantou obras de tres compositores ingleses vivos na época: Howard Ferguson, William Wordsworth e Edmund Rubbra. Durante o seu tratamento regular no hospital discutiu cos médicos sobre a conveniencia dunha ooforectomía (extirpación dos ovarios), mais ao coñecer que o impacto sobre o seu cancro probablemente sería insignificante e a súa voz podía verse gravemente afectada, deciciu non someterse á operación.
A primeira representación de Orpheus, o 3 de febreiro, foi recibida coa aprobación unánime dos críticos. Segundo Barbirolli, Ferrier estaba especialmente satisfeita co comentario dun dos críticos que dixo que os seus movementos en escena eran tan elegantes coma os de calquera bailarín. Con todo, ela estaba fisicamente debilitada do seu prolongado tratamento con radiación; durante a segunda representación, tres días despois, o seu fémur esquerdo desintegrouse parcialmente. A rápida actuación dun dos membros do elenco, que acudiu na súa axuda, mantivo ao público na ignorancia. Aínda que practicamente inmobilizada, Ferrier cantou as súas restantes arias e atendeu as súas chamadas a escena antes de ser trasladada ao hospital. Esta resultou ser a súa última aparición en público; as dúas representación restantes, inicialmente programadas para abril, foron finalmente canceladas. O público en xeral ignoraba aínda a natureza da incapacidade de Ferrier; The Guardian anunciou:
Ferrier pasou dous meses no University College Hospital. Como resultado, perdeuse a súa investidura como Commander of the Order of the British Empire (CBE); un amigo levaríalle o galón ao hospital. Mentres tanto, a súa irmá encontroulle un apartamento de planta baixa en St John's Wood, xa que ela era incapaz de subir as numerosas escaleiras de Frognal Mansions. Trasladouse á súa nova casa a principios de abril, mais logo de tan só sete semanas foi forzada a regresar ao hospital onde, a causa de dúas operacións máis, o seu estado seguiu a empeorar. A principios de xuño oíu que fora galardoada coa Medalla de Ouro da Royal Philharmonic Society, sendo a primeira vocalista feminina en recibir este galardón dende que Muriel Foster o gañara en 1914. Nunha carta ao secretario da Royal Philharmonic Society escribiu sobre esta "incrible, marabillosa nova [que] me fixo máis que outra cousa sentir moito mellor". Esta carta, datada o 9 de xuño, é posiblemente a última asinada directamente pola propia Ferrier.
Kathleen Ferrier morreu no University College Hospital o 8 de outubro de 1953 aos 41 anos; a data na cal, mentres non perdera a esperanza de recuperarse, se comprometera a cantar A Mass of Life de Frederick Delius no Leeds Festival de 1953. Foi incinerada poucos días despois no Golders Green Crematorium, despois dun servizo privado curto. Deixou un patrimonio de £15 134, que o seu biógrafo Maurice Leonard considera que "non era unha fortuna para unha cantante de fama mundial, mesmo para os estándares da época".
Legado
miniatura|A [[catedral de Southwark, onde se oficiou o funeral de Ferrier o 14 de novembro de 1953.]] A noticia da morte de Ferrier foi un impacto considerable para o público. Aínda que nos círculos musicais había quen sabía ou sospeitaba a verdade, mantíñase a idea de que a súa ausencia da escena concertística era temporal. O crítico de ópera Rupert Christiansen, escribindo cando se aproximaba o 50º aniversario da morte de Ferrier, sostivo que "ningún cantante neste país foi nunca tan profundamente amado, para moita xente era como a voz que emitía". A súa morte, continuou, "literalmente rompeu a euforia da Coroación" (que tivera lugar o 2 de xuño de 1953). Ian Jack, editor de Granta, considerou que ela "puido moi ben ser a muller máis célebre no Reino Unido logo da Raíña." Entre os moitos tributos dos seus colegas, o de Bruno Walter foi destacado polos biógrafos: "A cousa máis grande da miña vida na música foi ter coñecido a Kathleen Ferrier e Gustav Mahler... nesa orde". Moi poucos cantantes, escribe Lord Harewood, "gañáronse unha despedida tan poderosa dun compañeiro maior". Nun servizo memorial na catedral de Southwark o 14 de novembro de 1953 o bispo de Croydon, no seu eloxio, dixo da voz de Ferrier: "Parecía traer a este mundo un brillo doutro mundo".
De cando en vez os comentaristas teñen especulado sobre as direccións que puidera tomar a carreira de Ferrier de seguir viva. En 1951, mentres se recuperaba da súa mastectomía, recibiu unha oferta para cantar a parte de Brangäne na ópera de Wagner Tristan und Isolde no Bayreuther Festspiele de 1952. Segundo Christiansen ela podería ter estado "gloriosa" no papel, e estaba sendo igualmente buscada pola dirección de Bayreuth para cantar o papel de Erda no Ciclo do Anel. Christiansen suxire tamén que, dados os cambios de estilo nos últimos 50 anos, Ferrier tería menos éxito no mundo do século XX: "Non nos gustan as voces baixas, por unha cousa as contraltos agora soan extravagantes, e mesmo a maioría das mezzosopranos poden ser máis precisamente clasificadas case como sopranos". Con todo, ela era "unha cantante de, e para, o seu tempo, unha época de dor e fatiga, auto-estima nacional e crenza na nobreza humana". Neste contexto "a súa arte encóntrase íntegra, austera, sen pretensións, fundamental e sincera".
Como resultado dun chamamento independente, aumentado polas vendas dunhas memorias editadas por Neville Cardus, creouse o Kathleen Ferrier Memorial Scholarship Fund para animar aos novos cantantes británicos e da Commonwealth de ambos sexos. O Fondo, que operou dende 1956 baixo os auspicios da Royal Philharmonic Society, inicialmente proporcionaba un premio anual que cubría os custos dun ano de estudos a un só gañador do premio. Coa chegada de novos patrocinadores, o número e o alcance dos premios aumentou considerablemente dende aquela; a lista de gañadores dos Ferrier Awards inclúe moitos cantantes de reputación internacional, entre eles Felicity Palmer, Yvonne Kenny, Lesley Garrett e Bryn Terfel. A Kathleen Ferrier Society, fundada en 1993 para promover o interese en todos os aspectos da vida e a obra da cantante, outorga dende 1996 unha bolsa anual a estudantes das principais escolas de música británicas. A Sociedade organizou unha serie de eventos para conmemorar o centenario do nacemento de Ferrier en 2012. En febreiro de 2012 Ferrier era unha das dez personalidades británicas destacadas homenaxeadas pola Royal Mail na colección de selos "Britons of Distinction". Outro foi Frederick Delius.
Un documental biográfico, La vie et l'art de Kathleen Ferrier – Le chant de la terre foi dirixido por Diane Perelsztejn e producido por ARTE France en 2012. Contou con entrevistas a familiares próximos, amigos e compañeiros para dar unha visión nova da súa vida e as súas contribucións ás artes. O Kathleen Ferrier Crescent, en Basildon (Essex), recibe ese nome no seu honor.
Gravacións
A discografía de Ferrier consiste en gravacións de estudio realizadas para os selos Columbia e Decca, así como gravacións tomadas das interpretacións en directo que foron posteriormente publicadas en disco. Nos anos transcorridos dende a súa morte, moitas das súas gravacións foron reeditadas nos medios modernos; entre 1992 e 1996 Decca publicou a Kathleen Ferrier Edition, que incorporou a maioría do repertorio gravado por Ferrier, en 10 discos compactos. O discográfico Paul Campion chamou a atención das numerosas obras que ela interpretou pero non gravou, ou para as que non saíu á luz a gravación completa. Por exemplo, só unha aria de Dream of Gerontius de Elgar, e ningunha das versións das cancións do século XX de Holst, Bax, Delius e outros foron gravadas. Só unha pequena parte de Johannes-Passion de Bach foi rexistrada en disco.
Dúas gravacións de Ferrier foron especialmente populares, sendo compradas como gravacións e emitidas regularmente como favoritos en BBC Radio en programas como Desert Island Discs, Housewives' Choice e Your Hundred Best Tunes. Estas eran a súa interpretación a cappella da canción popular de Northumbria, "Blow the Wind Southerly", e a aria Che farò ("Que é a vida?") da ópera Orfeo ed Euridice. Estas foron a cara-A dos rexistros e as correspondentes caras-B, que tamén se fixeron familiares, foron "The Keel Row" e "Art thou troubled?" da ópera de Händel Rodelinda. Estas gravacións vendéronse en grandes cantidades, que rivalizaban con outras estrelas da época como Frank Sinatra e Vera Lynn. Hoxe en día as súas gravacións aínda venden milleiros de copias cada ano.
Sant Jeroni (Montserrat)
Sant Jeroni é o cumio máis alto da montaña de Montserrat, cunha altura de 1236 metros. O cumio de Sant Jeroni está na converxencia dos límites dos concellos de el Bruc en Anoia, de Marganell en Bages e de Collbató, no Baix Llobregat. Preto do cumio había unha ermida (despois reconvertida en restaurante), unha capela (aínda en pé) e a estación superior do Funicular Aéreo de Sant Jeroni, hoxe pechada, no "Mirador del Moro".
.aq
Ligazóns externas
Toppdomän
Jon Voight
Voight adacou a fama a finais dos anos 1960 coa súa interpretación no filme Cowboy de medianoite (1969). Durante os anos 1970 converteuse nunha estrela de Hollywood coas súas actuacións en Deliverance (1972), O regreso (1978), polo que gañou un Oscar ao mellor actor, e O campión (1979).
Malia que a súa carreira frenou nos anos 1980s, recibiu boas críticas no papel de ladrón de bancos en Runaway Train (1985). Durante a década dos 1990, protagonizou o filme The Rainmaker (1997).
Abismo de Helmo
No legendarium de J. R. R. Tolkien, o Abismo de Helmo é un gran val ficticio situado na parte noroccidental das Ered Nimrais (Montañas Brancas), no continente da Terra Media. A fortaleza localizada nel adquire un especial protagonismo no segundo volume do libro O señor dos aneis, "As dúas torres".
Descrición do val e da fortaleza
O val decorría entre o espazo formado pola serie de outeiros chamada o Dique de Helmo, e ao fondo del atopábase a fortaleza de Aglarond, tamén chamada Cornoburgo, fronte á entrada das Cavernas Escintilantes.
Historia
Nun principio o val acollera a un pequeno rexemento de Gondor, mais cando a rexión de Calenardhon pasou a ser o reino de Rohan, converteuse nun campamento dos Rohirrim, habitado polos gardas dos Vaos do Isen.
Durante a guerra contra os Homes de Bruna comandados por Wulf, os Rohirrim, gobernados polo rei Helmo Man de Martelo, refuxiáronse na torre da homenaxe, onde resistiron todo o inverno de 2758-2759 TI.
Durante a Guerra do Anel a fortaleza que custodiaba o Abismo de Helmo volveu abeirar algúns dos Rohirrim, desta volta baixo o goberno do rei Théoden, e foi o escenario da Batalla do Abismo de Helmo.
Segundo conta un mito, o Abismo de Helmo nunca caería mentres houbese homes que o defendesen. Ningún exército dera traspasado a Muralla do Abismo, nin pisado o Cornoburgo, mais no ano 3019 TI, durante a devandita Guerra do Anel, as hostes de Uruk-hai de Saruman case que conseguiron superar as defensas dos Rohirrim, provocando unha explosión de lume no sumidoiro, que destruíu a defensas principais. A orixe desta deflagración non fica clara, pois Tolkien descríbea como "a diabrura de Saruman." Na triloxía cinematográfica d' O señor dos aneis de Peter Jackson, esta arma aparece representada como pólvora.
A fortaleza aparece como taboleiro de escenario no xogo de mesa do Señor dos aneis.
Aglarond
Aglarond e Angrenost (máis tarde coñecida como Isengarda) eran as dúas fortalezas construídas por Gondor para defender os Vaos do Isen. Ao igual que Angrenost ao norte, ao primeiro estivo ben custodiada, mais a medida que a poboación de Calenardhon (que despois sería o reino de Rohan) esmoreceu, foise abandonando e perdendo importancia, até acabar nas mans dun pequeno corpo de garda que se mesturou cos Homes de Bruna.
Cando Cirion, Mordomo de Gondor, outorgou a rexión de Calenardhon á tribo dos Éothéod, Aglarond pasou aos coidados dos Rohirrim, que a chamaron Súthburg (burgo do sur no seu idioma). A garda de Gondor fusionouse coa de Angrenost ao norte, que permaneceu en poder de Gondor. Nun principio, as tarefas de vixilancia dos vaos foron compartidas por Gondor e Roham, mais acabaron sendo mantidas só polos Rohirrim.
Após a guerra, Gimli o Anano, que loitou nesa batalla, estabeleceu alí unha colonia da Xente de Durin. Aglarond estaba situada fronte a un enorme complexo de cavernas de grande beleza, que se lle antollou irresistíbel. A partir daquela, Gimli foi coñecido como o 'Señor das Cavernas Escintilantes', aínda que en teoría o goberno deste reino recaía en Thorin Helmo de Pedra, parente seu e herdeiro soberano de toda a Xente de Durin. Trala Guerra do Anel, os ananos de Aglarond restauraron o Cornoburgo, que se converteu nunha fortaleza compartida cos Rohirrim.
Rohan (Śródziemie)
As Nocedas, Monforte de Lemos
Santo Estevo das Nocedas é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 81 habitantes, deles 30 eran homes e 51 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Monforte de Lemos ao norte, Santa Mariña do Monte e A Penela ao leste, Guntín ao sur e Gullade ao oeste.
Monte Asnal, Trasalba, Amoeiro
Monte Asnal é un lugar da parroquia de Trasalba no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Eleccións municipais en Muíños
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Muíños dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Muíños]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Muíños desde a aprobación da Constitución de 1978.
William Webb Ellis
200px|miniatura|dereita|[[Richie McCaw erguendo a Copa Webb Ellis en 2011.]] Williams Webb Ellis, nado o 24 de novembro de 1806 en Salford (Inglaterra) e finado o 24 de febreiro de 1872 no sur de Francia, foi un crego anglicano, famoso por ser considerado o inventor dun importante deporte, o rugby. Na súa honra, dende 1987, o equipo que gaña a Copa do Mundo de Rugby recibe a Copa Webb Ellis.
Traxectoria
Webb Ellis naceu en Salford, Lancashire (algunhas fontes din que naceu en Manchester, como o mesmo Webb Ellis dixo no censo de 1851). Williams foi o máis novo dos dous fillos de James Ellis, un oficial de cabalaría, e Webb Ann, con quen casou en 1804. Despois de que o seu pai morrera na Batalla de Albuera en 1811, a viúva Webb Ann Ellis decidiu cambiala súa residencia á localidade de Rugby, Warwickshire, para que Thomas, o irmán mais vello de Williams, puidese recibir educación de balde na Rugby School, á que tiñan dereito aqueles rapaces que vivisen nun radio de 10 millas ó redor da Torre do Reloxo de Rugby. Williams frecuentou a escola entre 1816 e 1825, e quedou rexistrado como un bo alumno e xogador de crícket. O incidente no que supostamente Webb Ellis colleu a pelota nos seus brazos durante un encontro de fútbol e correu con ela nas mans para marcar un tanto, aconteceu na segunda metade de 1823.
Despois de deixar a localidade de Rugby en 1826, foi ó Brasenose College de Oxford con 18 anos de idade. Alí xogou a crícket para a súa facultade, defendendo as cores da Universidade de Oxford fronte á Universidade de Cambridge en 1827. Despois de graduarse en 1829, entrou na igrexa anglicana, sendo capelán en Londres e máis adiante reitor en Magdalen Laver, Essex. O único retrato coñecido del apareceu no Illustrated London News, en 1854, despois de dar un sermón sobre o tema da Guerra da Crimea.
Orixe do mito
A única fonte sobre a historia de Webb Ellis collendo o balón coas mans nun encontro de fútbol é Matthew Bloxam, un anticuario local e antigo alumno de Rugby. O 10 de outubro de 1876 Bloxam escribiu un artigo para The Meteor (a revista da Rugby School) no cal narrou como, segundo unha fonte sen identificar, se levou a cabo o troco dun deporte que se xoga cos pes converténdose noutro que se xoga coas mans, troco que foi "... orixinado por un neno da cidade chamado Ellis, Webb Ellis".
O 22 de decembro de 1880, noutra carta a The Meteor, Bloxam elaborou a historia:
Galería de imaxes de Castroverde
Galería de imaxes de Castroverde na provincia de Lugo.
Élisabeth Badinter
Élisabeth Badinter, nada en Boulogne-Billancourt (Altos do Sena, Illa de Francia) o 5 de marzo de 1944 é unha escritora e pensadora francesa.
Traxectoria
É catedrática na Escola Politécnica de París e membro do comité científico da Biblioteca Nacional de Francia. Na súa faceta como historiadora salienta como especialista na Ilustración. É tamén expoñente do pensamento feminista. Ten reflexionado sobre a identidade de xénero e a maternidade, defendendo o feminismo como opción intelectual a prol da emancipación da muller como ser independente.
Mars Express
Mars Express é unha sonda espacial da Axencia Espacial Europea lanzada o 2 de xuño de 2003 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur para estudar Marte.
Características
A estrutura principal da nave é de aluminio e ten forma de cubo cunhas dimensións de 1,5 m x 1,8 m x 1,4 m. Desta estrutura sobresaen os paneis solares, que lle dan unha envergadura á nave de 12 metros, e varios instrumentos e antenas. A masa total da nave, con propelente, é de 1123 kg (666 kg sen propelente). Nun dos lados do cubo atópase unha antena parabólica de alta ganancia e 1,8 m de diámetro. Perpendicularmente ós paneis solares, e de lados opostos, sobresaen dúas antenas dipolo de 20 m de longo que forman parte do radar de sondaxe. Doutro dos lados sobresae unha antena tubular de baixa ganancia e 4 m de longo. O cubo contén o sistema de propulsión, cun motor principal bipropelente e cun pulo de 400 N e oito propulsores máis pequenos, de 10 N de pulo e situados en cada esquina do cubo. A nave estabilízase nos tres eixos e o control e coñecemento da actitude corren a cargo de dúas unidades de referencia inercial, dous seguidores de estrelas, dous sensores solares, varios xiroscopios e acelerómetros e catro volantes de inercia de 12 Nms de momento angular. O control térmico da nave ten lugar mediante o uso de radiadores, illantes e quentadores.
Os paneis solares, cunha superficie de 11,42 m², deberían ter proporcionado ata 660 W de potencia á distancia de Marte, pero unha conexión defectuosa rebaixou esa cifra a 460 W, afectando ó modo en que a nave pode facer observacións científicas. A enerxía eléctrica gárdase en tres baterías de ión de litio cunha capacidade de 64,8 Ah e unha saída de 28 V e que é usada durante as eclipses.
As comunicacións teñen lugar mediante a antena de alta ganancia e dúas antenas omminidireccionais traballando en banda S e banda X. Adicionalmente, Mars Express leva a bordo dúas antenas para UHF pensadas para ser usadas coa Beagle 2 e que son capaces de comunicarse cos diferentes rovers estadounidenses situados na superficie.
Desenvolvemento da misión
Mars Express foi lanzada a unha órbita arredor da Terra de 200 km de altura o 2 de xuño de 2003 ás 17:45 UTC a bordo dun Soiuz-FG. Hora e media máis tarde, a etapa superior da Soiuz-FG á que a nave estaba acoplada acendeuse de novo, inxectándoa nunha órbita de transferencia cara Marte. A etapa superior e a Mars Express separáronse ás 19:17, co posterior despregue dos paneis solares por parte da nave. O 4 de xuño e en setembro executáronse sendas manobras de corrección de traxectoria, chegando a nave a Marte en decembro. O 19 de decembro ás 8:31 UTC, Mars Express liberou a pequena sonda de aterraxe Beagle 2, da que nunca máis se tiveron noticias. A nave acendeu os seus motores para entrar en órbita marciana o 25 de decembro ás 2:47 UTC durante 37 minutos, quedando nunha órbita altamente elíptica, cun periapse de 250 km e un apoapse de 150.000 km e unha inclinación orbital de 25 graos. Tras varios acendidos do motor principal, o 30 de decembro Mars Express quedou na súa órbita de traballo, cun periapse de 258 km e un apoapse de 11.560 km e case 90 graos de inclinación orbital, e que sería modificada varias veces máis tarde. A misión nominal duraría un ano marciano (687 días), pero o bo estado da nave permitiu estender a súa misión varias veces.
Datos
No 2021, Mars Express, corroborou diversos datos: o 95 % da atmosfera marciana está constituída por dióxido de carbono, o planeta ten tres capas de ozono (unha permanente, outra asociada a estacións no hemisferio norte e outra a estacións no hemisferio sur) entre 100 e 1000 veces máis tenues que na Terra.
Pará
O Pará é un estado brasileiro situado no leste da Rexión Norte. Ten como límites o Suriname e o Estado do Amapá ao norte, o Océano Atlántico ao nordeste, o Maranhão ao leste, o Tocantins ao sueste, Mato Groso ao sur, o Amazonas ao oeste e o Estado de Roraima e a Güiana ao noroeste. Área: 1.253.164,5 km². A súa capital é Belém do Pará. As cidades máis importantes son Belém, Santarém, Marabá, Altamira, Castanhal e Abaetetuba.
Xeografía
O seu relevo é baixo e plano; o 58% do territorio encóntrase abaixo dos 200 metros. As altitudes superiores a 500 metros están nas Serras de Carajás, Caximbinho e Acari. Os ríos principais son os ríos Amazonas, Tapajós, Tocantins, Xingu e Jari.
Gran parte do estado é cuberta pola selva amazónica, co súa grande biodiversidade. Nalgunhas rexións ó sur do estado a selva foi substituída por cultivos, principalmente soia.
O clima predominante é ecuatorial, moi húmido e co intensas chuvias principalmente no verán.
Economía
A súa economía baséase na extracción mineral (ferro, bauxita, manganeso, calcario, ouro, estaño) e vexetal (caucho), e tamén na agricultura, na gandería e na industria (aluminio).
Nea Kameni
Nea Kameni e o veciño illote de Palea (ou Palia) Kameni (a nova e vella illas queimadas) formáronse nos últimos dous milenios polas repetidas erupcións de lava dacita e cinzas. O historiador romano Cassius Dio rexistrou no ano 47 dC "Este ano, un pequeno illote, ata agora descoñecido, apareceu preto da illa de Thera (Santorini)." as principais erupcións nos últimos 300 anos tiveron lugar en 1707-1712, 1866-1870 (fusionouse co illote de Mikri Kaméni), 1925-1928, e 1939-1941. A última erupción, pequena, sucedeu en 1950 e involucrou a extrusión da cúpula de lava.
Nea Kameni é case redonda e ten unha diámetro de aproximadamente 2 quilómetros e unha superficie de 3´4 km². Nea Kameni é monitoreada de cerca polos científicos do Instituto para o Estudo e Seguimiento do volcán de Santorini (ISMOSAV) e é un sitio científico protexido. A illa ten moitas chemineas activas de xofre, así como unha alfombra de herbas vermellas suculentas no delgado chan no verán.
Naked Lunch
A obra foi publicada orixinalmente co título The Naked Lunch en París en xullo de 1959 por Olympia Press. Por mor das leis estadounidenses contra a obscenidade, non se publicou unha edición completa nos EUA ata 1962 (por Grove Press). Titulouse Naked Lunch e foi substancialmente diferente da edición de Olympia Press, xa que se baseaba nun manuscrito de principios de 1958 que posuía Allen Ginsberg.
O artigo "the" no título nunca fora pretendido polo autor, senón engadido polos editores da edición da edición de 1959 de Olympia Press. Porén, The Naked Lunch seguiu a ser o título usado para as edicións de 1968 e 1974 de Corgi Books, e a novela é coñecida normalmente polo nome alternativo, especialmente no Reino Unido, onde circularon esas edicións.
A novela foi escollida como unha das cen mellores novelas escritas en inglés entre 1923 e 2005 pola revista Time.
David Cronenberg dirixiu un filme homónimo baseado na novela e noutros escritos de Burroughs en 1991.
Introdución
O libro estrutúrase como unha serie de viñetas libremente conectadas. Burroughs afirmou que os capítulos se escribíran para ser lidos en calquera orde. O lector segue a narración do toxicómano William Lee, que toma varios alcumes, dende os EUA a México, e finalmente a Tánxer e á imaxinaria Interzona. As viñetas (que Burroughs chamou "rutinas") son descritas a partir das propias experiencias de Burroughs neses lugares, e a súa adicción ás drogas (heroína, morfina, e en Tánxer, "Majoun", un forte derivado da marihuana; así como un opiáceo chamado Eukodol, do que escribiu frecuentemente).
O xeito no que se escribiu a novela pode inducir o lector a ver só parte da imaxe, tanto como queira ver. Adoito, algo mencionado no libro reaparece moito despois producindo así unha serie de relacións intratextuais e ecos. Esta idea, relacionada coas diferentes perspectivas dunha imaxe meirande, é en si mesma un tema que aparece a través do libro. A mestura na novela de fantasías tabú, peculiares criaturas (como o depredador Mugwumps, quizais a referencia ao movemento político Mugwump aínda que non é claro) e personalidades excéntricas ao servizo de procesos de control e mecanismos de desenmascaramento, provocaron moita controversia. Descentralizando o argumento Burroughs produce unha serie de sátiras, parodias e caricaturas literarias ao longo da novela.
Borruga, Cesuris, Manzaneda
Borruga é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 46 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 21 eran mulleres.
Mina romana de ouro de Covarradeiras
A mina romana de ouro de Covarradeiras é unha antiga explotación mineira situada no lugar de Covarradeiras (Covas, Ferrol), nas abas dos montes da Lagoa. Foi catalogada polo concello de Ferrol como ben de interese arqueolóxico.
Características
A orixe desta mina de ouro posiblemente fose anterior á romanización de Galicia e xa fose explotada na Idade dos Metais. Na explotación primitiva traballárase a parte superficial dun paquete de catro filóns de cuarzo con arsenopirita aurífera, tamén chamada pirita arsenical ou mispíquel. Aínda poden identificarse varias labores superficiais posibelmente romanas coma unha gran poza duns 50 metros de diámetro e 10 de profundidade para acumular auga. A mina era explotada polo método de ruina montium. Na parte baixa do monte está o vertedoiro de pedras do lavado de mineral. As galerías que aínda existen están inundadas e foron tapiadas. A principios do século XX tentou volverse a poñer en explotación.
A mina ten forma de Y, con dous brazos que soben polo monte dende o pé do mesmo. Ten unha superficie de 2,55 ha., cunha lonxitude máxima de 267,18 m. A maior diferenza de cota entre os límites inferior e superior da delimitación é de 72 metros; entre o límite superior e o centro da mina é de 65 metros.
Non se fixeron estudos arqueolóxicos da mina nin un aproveitamento turístico.
Pere Aragonès
Pere Aragonès i Garcia, nado en Pineda de Mar, Maresme, o 16 de novembro de 1982, é un político catalán, presidente da Generalitat de Cataluña dende o 21 de maio de 2021. Foi vicepresidente e conselleiro de Economía e Facenda dende o 19 de maio de 2018, asumindo algunhas funcións do presidente da Generalitat de Cataluña dende 30 de setembro de 2020 por mor da inhabilitación de Quim Torra. Foi membro do Parlamento de Cataluña por ERC e secretario de Economía do Goberno de Cataluña 2016-2017.
Traxectoria
É neto de Josep Aragonès i Montsant, empresario hoteleiro e téxtil, alcalde de Pineda de Mar durante o franquismo, e posteriormente, despois da integración de Reforma Democràtica de Catalunya (da cal foi presidente) en Alianza Popular de Cataluña, tamén durante o período democrático. O seu pai (Pere Aragonès Poch) foi rexedor independente na lista de Convergència de Pineda de Mar entre 1991 e 1995.
Pere Aragonès estudou na escola Mare de Déu del Roser de Pineda de Mar. Posteriormente licenciouse en Dereito pola Universidade Aberta de Cataluña e fixo un mestrado en Historia Económica pola Universidade de Barcelona, ampliando estudos en políticas públicas para o desenvolvemento económico na Kennedy School of Government da Universidade Harvard. No presente, está a realizar o programa de Doutoramento en Historia Económica na Universidade de Barcelona. Traballou nun despacho de avogados especializado en asesoramento xurídico a empresas e administracións públicas, colaborou como investigador co Instituto Ignasi Villalonga de Economía e Empresa, e como docente na Universidade de Perpiñán.
Fonte do Santo
miniatura|250px|Vaca preto da Fonte do Santo.
A Fonte do Santo e o punto de maior altitude da Serra de San Mamede, con 1614 m de altitude. No cumio atópase unha pequena capela na honra de San Mamede, que soamente se abre unha vez no ano. Preto da capela hai un refuxio de pedra acondicionado para facer comida e unha fonte que dá nome o cumio.
Bandeira de Cabo Verde
A bandeira de Cabo Verde foi adoptada o 22 de setembro de 1992. Consiste dun fondo azul cunha banda horizontal vermella de bordos brancos. As bandas teñen unha proporción de 6:1:1:1:3. Sobre as bandas atópase un círculo de 10 estrelas de 5 puntas, que se atopa centrada nun 3/8 ao ancho da bandeira.
As estrelas representan as 10 illas maiores do país, mentres o azul representa ao océano e ao ceo. As bandas brancas e vermella representan o camiño da construción do país, mentres que as cores representan á paz e ao esforzo, respectivamente. A formación circular das estrelas, así como tamén a escura cor azul de fondo, amosa algunha similitude coa bandeira da Unión Europea.
miniatura|esquerda|200px|Antiga bandeira caboverdiáEntre 1975 e 1992 a bandeira empregada era moi similar á bandeira da Guinea-Bissau, país co que existían incluso plans de unificación. A bandeira constaba de dúas franxas horizontais do mesmo tamaño e unha vertical coas cores pan-africanas: vermella, verde e marela. Na franxa vertical, a diferenza da da Guinea-Bissau, aparecían uns cultivos de millo e unha concha arredor da chamada "estrela negra africana". Esta bandeira tamén diferenciábase coa da Guinea-Bissau por ter unhas dimensións de 2:3. A finais dos anos 1980, ambos países comezaron a distanciarse e Cabo Verde decidiu adoptar unha nova bandeira, que é empregada na actualidade.
Soutomanco, Trasalba, Amoeiro
Soutomanco é un lugar da parroquia de Trasalba no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 Tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca no ano anterior.
Bender (Futurama)
Bender Bending Rodríguez, (Bender Dobrador Rodríguez, tamén coñecido simplemente como Bender), é un personaxe ficticio de Futurama, unha serie de animación para televisión creada por Matt Groening e David X. Cohen. Na versión orixinal a súa voz pona John DiMaggio.
Foncuberta, Foncuberta, Maceda
Foncuberta é un lugar da parroquia de Foncuberta no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 142 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 82 eran homes e 60 muller.
Bender (Futurama)
Historia
Bender é un robot alcohólico, fumador, cleptómano, misántropo, egocéntrico e cun alto temperamento. Orixinariamente está programado para dobrar e máis tarde é designado como cociñeiro da nave de Planet Express e asistente de vendas. Os seus soños son ser un famoso Chef ou un cantante de música folk. Fry é o seu compañeiro de apartamento. Cabe resaltar que foi fabricado en México.
Santalla de Rei, A Pobra do Brollón
Santalla de Rei é unha parroquia pertencente ao concello da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. En 2020 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres) segundo os datos do IGE.
Xeografía
miniatura|esquerda|300px|O [[Río Cabe chegando á presa de Santalla.]] Santalla de Rei sitúase nun pequeno val polo que transcorre o río Cabe, a 373 metros de altitude. Situada na metade norte do concello da Pobra do Brollón, limita coas parroquias de Veiga polo norte, Castrosante polo leste, Eixón polo sur e Piño polo oeste.
O único río que transcorre pola parroquia é o Cabe que entra polo Couto e divide a localidade en dúas metades. A maioría da aldea sitúase na cara oeste aínda que quedan algunhas casas na outra ribeira, do lugar da Ponte. Pertence á rede hidrográfica Miño-Sil e é tamén o principal río do concello.
Demografía
En xaneiro de 2014, a parroquia tiña 32 habitantes, 17 homes e 15 mulleres, agrupados nas entidades do Reguengo e A Ribeira sendo a densidade media por entidade, para o mesmo ano, de 18 hab/km².
Coma na maioría das aldeas galegas, principalmente as do interior rural, a súa poboación está minguando. Nos últimos anos (1991-2007) a poboación diminuíu en 18 habitantes, principalmente, a causa da alta taxa de mortalidade e do progresivo avellentamento da poboación. Todo e así, Santalla é a terceira parroquia do concello que menos habitantes perdeu neste período, afirmación evidente tendo en conta que a media de habitantes perdidos por parroquia no concello durante este período se sitúa en 48.
Historia
Hai indicios que apuntan a que no lugar onde se atopa Santalla de Rei atopábase a antiga vila, orixe do concello da Pobra do Brollón. Esta vila foi queimada e destruída por motivos descoñecidos, probablemente enmarcados en loitas pola sucesión ao trono de Castela na Idade Media, e trasladada á localización actual da vila da Pobra do Brollón, coñecida entón como San Pedro de Entrambasaugas.
Santalla de Rei foi durante moitos séculos o arciprestado de moitas parroquias pertencentes aos concellos de Bóveda e A Pobra do Brollón. Actualmente forma un só arciprestado co do Incio. Hai constancia da súa existencia dende 1645.
Segundo aparece nun dicionario de 1850, o lugar de Pacios de Veiga, que actualmente pertence á parroquia da Ferreirúa, pertencía a Santalla, así como as súas dúas serras: a de Pacios e a de Portocabe.
Patrimonio artístico
250px|miniatura|Igrexa de Santalla.
Comunicacións
Santalla está comunicada co resto do municipio mediante varias vías. A principal estrada que pasa pola parroquia é a LU-4703 que comunica con Piño, Veiga e coas estradas LU-652 (Bóveda-N-120) e LU-653 (A Pobra do Brollón-O Incio). Nesta estrada hai desvíos a Pacios de Veiga, Eixón e A Ferreirúa de Abaixo.
Hai tamén unha pista asfaltada que une a parroquia coa LU-653 en Pacios de Veiga, pasando por Cortiñas e A Ponte de Veiga.
Finalmente hai varias corredoiras e carreiros que levan a varios prados e campos, e a Eixón e Castrosante.
Romaría da Santa Lucía
As festas parroquiais celébranse, cunha tradicional romaría, o penúltimo sábado de agosto na honra a Santa Lucía. Os principais actos son a procesión e a misa, na que os devotos lle pasan panos polo ollos á imaxe de Santa Lucía, patroa da vista.
Celebrábase antigamente o 26 de setembro e seguía o 27. Era costume que veciños doutras aldeas da zona fosen comer ó campo da festa de merenda. Tamén era tradicional unha actuación de titores chamados Os Barrigaverdes. Nos anos 70 cambiouse a agosto porque normalmente chovía.
Entroido
Celébrase ás veces na parroquia, no mes de xaneiro ou febreiro. Santalla participou en numerosas ocasións no concurso de comparsas en Monforte de Lemos, gañando varias veces, como en 2004 cun avión xigante, e en 2005 coa comparsa Adán e Eva.
Moos auf den Steinen
Moos auf den Steinen é un filme austríaco de 1968 dirixido por Georg Lhotsky. O académico austríaco Robert von Dassanowsky considerouno un dos filmes austríacos máis salientables da década de 1960. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Provincia de Asti
Asti (en piemontés, Ast) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Asti.
Ten unha área de 1,511 km2, e unha poboación de 208.339 habitantes (2001). Hai 118 municipios na provincia.
Limita polo noroeste coa provincia de Turín, polo leste coa provincia de Alessandria, polo sur coa provincia de Savona (Liguria), e polo oeste coa provincia de Cuneo.
Foncuberta
O topónimo galego Foncuberta pode referirse a:
A Mata, Cesuris, Manzaneda
A Mata é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Leela (Futurama)
Turanga Leela, tamén coñecida simplemente como Leela, é un personaxe ficticio de Futurama, unha serie de animación para televisión creada por Matt Groening e David X. Cohen. Na versión orixinal a súa voz pona Katey Sagal.
Historia
Leela é a competente capitá da nave de Planet Express cun só ollo. Abandonada dende pequena pasou toda a súa infancia nun orfanato pensando que era unha orfa extraterrestre co desexo de coñecer as súas orixes. Porén, máis tarde dáse conta de que é filla duns mutantes de sumidoiro. Antes de converterse en capitá traballaba no laboratorio crioxénico onde coñeceu a Fry, o cal namorouse dela.
Marcón, Pontevedra
San Miguel de Marcón é unha parroquia do concello de Pontevedra. Segundo o padrón municipal (INE) en 2017 tiña 2105 habitantes (1012 homes e 1093 mulleres), 15 menos ca no ano anterior.
Xeografía
No seu momento pertenceu ao concello de Mourente.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial (do século XX, que mestura estilos románico e gótico), a casa reitoral e a ponte do Couto son as mostras máis destacadas do seu patrimonio monumental. A fonte dos Bañiños é de augas medicinais.
No campo de fútbol do Carrasco xoga o Marcón Atlético, e pola parroquia discorre a proba de rally Subida Cidade de Pontevedra, que remata no polígono industrial do Campiño.
Festas
A parroquia celebra as festas de San Miguel os días 29 e 30 de setembro e 1 de outubro.
Josu Bergara Etxebarria
Josu Bergara Etxebarria, nado en Bilbao en 1935, é un político do País Vasco de ideoloxía nacionalista vasca. Ocupou importantes cargos institucionais tanto no Partido Nacionalista Vasco como nas institucións forais e autonómicas. Foi conselleiro de Transportes e Obras Públicas do Goberno vasco en 1991 e máis adiante, deputado xeral de Biscaia entre 1995 e 2003.
Traxectoria política
En 1976 foi elixido como primeiro presidente da Xunta Municipal de Deusto do PNV. Relator de Organización na asemblea rexional de Biscaia en Euba e na Asemblea Nacional en Pamplona. Membro do Bizkaia Buru Batzar con cargo de secretario. En 1979 foi apoderado electo na primeira lexislatura das Xuntas Xerais nas que ademais foi portavoz do PNV. Ao mesmo tempo que foi membro da Comisión Permanente de Xuntas Xerais e Coordinador dos grupos parlamentarios do partido.