cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constancia subxectiva
Visual
Constancia de forma: É similar á de tamaño, xa que, en boa medida, depende da sensación da distancia. Este tipo de constancia establece que non importa a orientación dun obxecto para que u sexa percibido como un só. Percíbese que o obxecto cambia, pero despois o volve a se percibir como o mesmo. Segundo Kanwisher et al., a área do cerebro especializada na constancia de forma é o córtex visual extra estriado (tamén nomeadas como V2, V3, V4, e V5.          Constancia da cor: Trátase dunha característica do sistema da percepción da cor do ser humano, que permite que a cor dun obxecto se perciba de forma constante baixo condicións variables. Así mesmo, a constancia da cor prodúcese grazas a un ‘cálculo’ producido por un mecanismo que funciona de maneira inconsciente dentro do sistema nervioso central.
''Os feitos que apoian aos fenómenos de cor-constancia implican que tendemos a requirir as discriminacións de cor finas con menor frecuencia que as discriminacións de cor brutas. Así mesmo, cando as discriminacións de cor brutas nos permiten enfocarnos en obxectos de interese primordial, tendemos a 'pasar por alto as diferenzas de forma sistemática' máis aló do grao de finura necesario.''
O mecanismo que se encarga de 'pasar por alto as diferenzas sistematicamente trátase do sistema de procesamiento de información do organismo, e o principio conforme o cal leva a cabo tal mecanismo establece que o sistema non expandirá a súa capacidade máis aló da medida necesaria ao momento de levar a cabo unha tarefa perceptual dada de acordo ás necesidades e intereses actuais do axente.
A constancia de luminosidade refírese á constancia da luminosidade dun obxecto, independentemente das cantidades variables de luz proxectadas sobre el.
A constancia de localización refírese á relación entre o espectador e o obxecto. Percíbese que un obxecto estacionario permanece estacionario a pesar de que a retina detecta que o obxecto cambia a medida que o espectador se move (debido ao paralaxe). A constancia da localización está moi influenciada polo contexto no que se atopa o obxecto. Un exemplo disto sería mirar un automóbil estacionado mentres camiñas cara a un edificio; O coche percíbese coma se quedase parado mentres avanzas.
Auditiva
Na música, a constancia subxectiva comprende a identificación dun instrumento musical de maneira constante,  recoñecéndoo como un son musical propio ante cambios no timbre do mesmo instrumento, ou baixo “condicións de cambio no ton e o volume, en distintas contornas e con diferentes músicos”.
Na percepción da fala, a constancia subxectiva significa que as vocais ou as consonantes son percibidas de forma constante como entidades propias e separadas. As vocais e as consonantes serán percibidas con precisión e de forma constante aínda cando soen de maneira distinta debido a condicións variables como o serían a contorna fonética (coarticulación), a cadencia de voz, a idade da persoa que fala e o seu sexo, o dialecto da persoa que fala ou a súa idade, entre outros factores.
Explicación
Segundo o mesmo Simon (1969), a localización do estímulo, aínda que é irrelevante para a tarefa, inflúe directamente na selección da resposta debido a unha tendencia automática a "reaccionar fronte á fonte da estimulación". Aínda que se suxeriron outras (cf. Hommel, 1993), as explicacións do efecto Simon xeralmente refírense á interferencia que se produce na etapa de selección de resposta da toma de decisións. Neuroloxicamente, podería haber afectación do córtex prefrontal dorsolateral, así como do córtex cingulado anterior, que se cre é responsábel da vixilancia de conflitos. O efecto Simon mostra que a información de localización non pode ser ignorada e afectará a toma de decisións, mesmo se o participante sabe que a información é irrelevante.
Investigación
Comparación das habilidades perceptuais de pacientes esquizofrénicos - Descubriuse que a constancia da distancia, intimamente relacionada coa constancia do tamaño, víase deteriorada nos pacientes con esquizofrenia. Comparouse a capacidade de constancia de distancia entre pacientes esquizofrénicos e un grupo de control (a cuxos integrantes se lles denominou como os “normais”). “Ante unha capacidade de constancia de distancia diminuída, observouse que a percepción visual dos pacientes esquizofrénicos carecía de profundidade e estableceuse que estes mesmos perciben ao mundo de maneira máis ‘plana’.
Constancia visual, auditiva e de distancia Investigadores exploraron a relación que existe entre respostas visuais e auditivas, e como estas inflúen na constancia de distancia. Un estudo demostrou que, a certa distancia, o ollo vese estimulado en canto se percibe un son, aínda antes que o mesmo ouvido experimente un estímulo.
Robert Cochet
Robert Cochet, nado en París o 6 de maio de 1903 e finado en Moulins, Allier, o 26 de xullo de 1988, foi un escultor, medallista e deseñador e gravador de moedas francés.
Traxectoria
Robert CochetIl cursou estudos superiores de artísticos na Escola de Belas Artes de París, da man do seu tío Auguste Carli, escultor e profesor nesa escola.
Perfeccionou a escultura no estudio privado do seu tío ata o falecemento deste en 1930 e logo especializouse na creación de medallas, moedas e pequenas pezas de bronce, e converteuse en colaborador de Lucien Bazor, gravador xeral de moedas de Francia.
Cochet recibiu un diploma e unha medalla na Exposición Internacional de Numismática de Madrid de 1954 e foi nomeado socio perpetuo do Salón de Artistas Franceses, de París.
Pódense atopar medallas súas nas coleccións do Museo de Arte da Universidade de Harvard, do Museo Británico e do Museo Chrysler.
Robert Cochet incorpora nos seus traballos, a modo de sinatura, en ocasións unha marca co monograma CR e noutros casos a inscrición "R Cochet".
Obra
miniatura|[[Medalla na memoria de Lucien Bazor, sobre a tumba deste, deseñada por Robert Cochet]]
Escultura
En 1929 expuxo no Salón de Artistas Franceses un baixorrelevo en xeso titulado Jeune fille.
Medallística
Como medallista, Cochet creou un gran número de medallas oficiais para a Cámara de Deputados e para o Senado de Francia, así como outras de carácter conmemorativo dedicadas a cidades, e cómpre salientar os seus máis de 130 retratos.
Entre as medallas máis relevantes pódense citar as medallas do Consello da República (1946 e 1956), as da Asemblea Nacional (1951 e 1962) ou a da "Defensa Pasiva 1939-1945", cuñada en bronce pola Monnaie de Paris.
Cochet deseñou tamén unha medalla co retrato de Lucien Bazor, que decora a tumba deste no cemiterio de Châtenay-Malabry, preto de París.
Moeda
A Robert Cochet débeselle tamén o deseño de diversas moedas, como a francesa de 100 francos de cuproníquel que se cuñou entre 1954 e 1959, ou a dun franco de Mónaco cuñada a nome de Rainiero III entre 1960 e 1995. Así mesmo, actuou como gravador a partir de deseños doutros artistas en moedas doutros países, como é o caso da serie circulante dos Estados da África Central, e outras de Laos, Vietnam, Iemen, Comores, África Occidental, Bolivia ou Grecia.
Coa asunción do euro como moeda oficial por parte de Mónaco en 2002, para os anversos nacionais das moedas cos valores faciais de 1, de 2 e de 5 céntimos utilizouse un deseño de Robert Cochet, consistente no escudo de armas dos príncipes de Mónaco.
Palio (dosel)
miniatura|280px|Procesión co [[Santísimo Sacramento baixo palio no Congreso Eucarístico de Charlotte, Carolina do Norte, Estados Unidos (2005)]] Chámase palio, ou baldaquino, a un dosel (especie de toldo) que, sostido por varais, utilízase nas procesións para resgardar ao sacerdote que leva ao Santísimo Sacramento, reliquias ou imaxes. Adoita estar bordado ricamente.
Para o mesmo efecto usábano tamén os reis, o papa e outros prelados en certas funcións e na súa entrada pública nas cidades. É costume que o arcebispo arquidiocesano e o bispo diocesano, ao tomaren posesión das súas catedrais, fagan o seu primeiro ingreso solemne baixo palio.
O palio, tal como se coñece na Igrexa católica, é un pano rectangular, sostido por catro ou máis varais, sempre en número par, que van unidas aos lados máis longos daquel. Distínguense o sinxelo e o armado nun bastidor rectangular.
Orixe
A orixe do palio puido ser o dosel que quizais debeu gorecer antes o trono dos reis e a cadeira papal.
Non falta quen crea que ese modo de expresión dun respecto relixioso ten a súa orixe nos pobos asiáticos, polo seguinte:
Recorda en certo modo a tenda na que repousaba a Arca da Alianza, que contiña as Táboas da Lei durante o éxodo do pobo de Israel no deserto.
Oxíxeno líquido
thumb|Oxíxeno líquido nun matraz. thumb|Cando oxíxeno líquido desborda dun matraz sobre un imán intenso o oxíxeno queda suspendido momentaneamente entre os polos magnéticos debido ao seu paramagnetismo. O oxíxeno ou osíxeno líquido, abreviado a miúdo como LOX, LOx ou Lox, é a forma líquida do oxíxeno molecular. Foi usado como oxidante no primeiro foguete propulsado por propelente líquido en 1926, inventado por Robert H. Goddard.
Propiedades físicas
O oxíxeno líquido ten un color azul claro e é moi paramagnético: pode quedar suspendido entre os polos dun imán o suficientemente intenso. O oxíxeno líquido ten unha densidade de 1,141 kg/l, un pouco máis denso que a auga, e é crioxénico, cun punto de conxelación de 54,36 K (-182,96 °C) a unha presión de 1 bar. Ten unha taxa de expansión de 1:861 baixo unha presión de 1 atmosfera e 20 °C, polo que se usa nalgunhas aeronaves comerciais e militares como fonte transportable de oxíxeno respirable.
Dada a súa natureza crioxénica, o oxíxeno líquido pode debilitar os materias que toca. Tamén é un axente moi oxidante: a materia orgánica arde rápida e enerxeticamente en oxíxeno líquido. Ademais, materiais como o carbón, completamente submerxidos en LOX, poden detonar de maneira impredecible.
Usos
Comercialmente o oxíxeno líquido clasifícase como un gas industrial e úsase en multitude de aplicacións industriais e médicas. Obtense do oxíxeno que se atopa no aire mediante destilación fraccionada en plantas de separación crioxénica de aire.
Propelente para foguetes
O oxíxeno líquido é o oxidante líquido crioxénico máis común para uso en foguetes espaciais, usado normalmente en combinación con hidróxeno líquido, queroseno ou metano.
O oxíxeno líquido foi usado no primeiro foguete propulsado por propelentes líquidos, así como nos mísiles V-2 alemás usados na segunda guerra mundial. Nos anos 1950, durante a Guerra fría tanto os Estados Unidos como a Unión Soviética usárono nos seus foguetes Atlas, Redstone e R-7. Posteriormente, nos anos 1960 e 1970, seguiuse usando nos foguetes Saturno V do programa Apollo e nos transbordadores espaciais, ata hoxe en día.
Banshee
thumb|Obra de [[Henry Meynell Rheam, interpretado como unha banshee ]] As banshees (//, do irlandés bean si, ‘muller dos túmulos’) forman parte do folclore irlandés desde polo menos o século VIII. Son espíritos femininos que, segundo a lenda, aparécense a unha persoa para anunciar cos seus prantos ou berros a morte dun parente próximo. Son consideradas fadas e mensaxeiras do alén.
Crese que as aos si (‘persoas dos túmulos’, ‘persoas de paz’) son remanentes de deidades, espíritos da natureza ou os devanceiros venerados polos escotos antes da introdución do cristianismo. Algúns teósofos e cristiáns celtas refírense a estas como «elementais» ou algún tipo de anxos.
Tamén son criaturas sobrenaturais que ao gritar causan desastres. A lenda atribúelles o poder de romperlle os tímpanos a calquera persoa que se lles cruce co seu poderoso berro.
Etimoloxía
A palabra banshee é o resultado da anglización do gaélico irlandés bean sídhe ou bean si, que significa «muller dos túmulos feéricos» ou «muller de paz». Son meigas doídas pola perda dalgunha persoa moi próxima a elas. Ambos os nomes proveñen do irlandés antigo ben sídhe: bean 'muller' e sídhe 'dos túmulos'. Algúns consideran que a bean nighe (‘lavandeira’) é o equivalente escocés da banshee irlandesa. Con todo, a bean shìth é a homóloga lingüística e mitológica, e como tal preséntase en numerosas ocasións no folclore e a mitoloxía. A bean nighe é unha clase específica de bean shìth. En gaélico escocés bean shìth tamén se pode escribir bean-shìdh. Síd en irlandés e sìth en gaélico escocés tamén queren dicir ‘paz’, e fálase tamén destas fadas como ‘persoas de paz’: aos si ou daoine-sìth.
Na mitoloxía galega hai unha figura coa mesma etimoloxía, as lavandeiras, e as mulleres dos túmulos son chamadas mouras.
Mitoloxía e folclore
Cada banshee dedicábase exclusivamente a unha das grandes familias irlandesas cuxos apelidos contiñan os prefixos Mac ou O', ás que servían durante séculos e séculos, aínda que só aparecen cando un membro da familia está a piques de morrer.
Tradicionalmente, cando unha persoa morría, unha muller cantaba un queixume no funeral. Estas mulleres eran coñecidas como keeners (pranxideiras e choradeiras en Galiza e Portugal ); as mellores keeners serían as máis solicitadas. A lenda conta que en cinco grandes familias gaélicas -os O'Gradys, os O'Neills, os O'Briens, os O'Conchobhairs e os Caomhánachs- o queixume era gritado por unha muller-fada. Ela gritaría o queixume cando un membro da familia morrese, mesmo si a persoa morrera lonxe e a noticia da súa morte non chegase aínda, de forma que o berro da banshee constituía a primeira evidencia que tería a familia da morte.
Posteriormente díxose que as banshees mostraban o seu respecto cara aos defuntos gritando ou lamentándose debaixo da xanela do moribundo e ás veces elevándose polo aire até varios pisos de altura para poder facelo. Se varias banshees aparecen á vez, anuncian a morte dun personaxe importante, mesmo de carácter sacro.thumb|The Banshee Appears, gravado de [[1862 de R. Prowse]]unha banshee pode tamén permanecer a certa distancia como unha figura solitaria que anuncia a morte, paseando polos outeiros que circundan a casa da familia, ou sentada sobre un muro de pedra. Ás veces non é visíbel, pero os seus berros penetrantes non deixan lugar a dúbidas respecto da súa presenza.
Características
As Banshee sempre son mulleres e as súas características máis comúns son:
Aibhill
A banshee máis famosa da antigüidade chamábase Aibhill e roldaba á familia real dos O'Brien. Segundo conta a lenda, o ancián rei Brian Boru partiu cara á batalla de Clontarf en 1014 sabendo que non sobreviviría, pois Aibhill presentáraselle a noite anterior lavando a roupa dos soldados até que toda a auga se volveu roxa.
Mónica García Gómez
Mónica García Gómez, nada en Madrid o 16 de xaneiro de 1974, é unha anestesióloga e política española, deputada da X lexislatura da Asemblea de Madrid dentro do grupo parlamentario de Podemos Comunidade de Madrid e posteriormente deputada da súa XI lexislatura dentro do grupo parlamentario de Más Madrid.
Traxectoria
Con 15 anos comezou a practicar atletismo, primeiro no estadio de Vallehermoso e despois no INEF. Na idade adulta continúa saíndo a correr por diversión e participa en carreiras que apoian causas benéficas. No seu tempo libre tamén goza da fotografía e viaxando en vacacións en autocaravana por Galicia.
Activismo
Nesta época a asociación plantou cara ao daquela Conselleiro de Sanidade da Comunidade de Madrid, Javier Fernández-Lasquetty e ao seu Plan de Medidas de Garantía da Sustentabilidade do Sistema Sanitario Público da Comunidade de Madrid que comprendía, entre outras medidas, un recorte do orzamento en sanidade do 7% así como a privatización dalgúns servizos hospitalarios. Neste contexto, Mónica García participou nos peches, concentracións e manifestacións que se desenvolveron en 2012 e 2013 xunto aos seus compañeiros da AFEM. Nesta época tamén participou en calidade de voceira da AFEM nas mobilizacións da Marea Branca e as súas marchas os domingos para denunciar os recortes e precariedade da sanidade pública.
Deputada da Asemblea de Madrid
Incluída como candidata no número 26 da lista de Podemos de cara ás eleccións á Asemblea de Madrid de 2015 encabezada por José Manuel López, resultou elixida deputada da X lexislatura do parlamento rexional, pasando a formar parte do Grupo Parlamentario de Podemos Comunidade de Madrid. En decembro de 2017, en virtude dunha reestruturación do grupo parlamentario, anunciouse que García se convertería na presidenta do grupo parlamentario en substitución de Marco Candela. Nesta etapa destacou a súa denuncia ante a Fiscalía Anticorrupción do "malgasto sanitario durante o mandato de Esperanza Aguirre". Tamén se incorporou entón ao Consello de Coordinación de Podemos Comunidade de Madrid.
Kumārila Bhaṭṭa
Kumārila Bhaṭṭa foi un filósofo hindú ou brahmánico e estudoso Mīmāṃsā indio que floreceu arredor do ano 700. É célebre por moitos dos seus traballos sobre o Mimamsa, como Mimamsaslokavarttika. Bhaṭṭa foi un devoto crente na validez suprema do mandato védico, un gran defensor do Pūrva-Mīmāṃsā e un ritualista confirmado. O Varttika está escrito principalmente como un subcomentario sobre o comentario de Sabara sobre os Purva Mimamsa Sutras de Jaimini. Algúns estudosos clasifican a súa filosofía como reslismo existencial.
Mónica García Gómez
Deputada da Asemblea de Madrid
Deputada afín á corrente de Podemos liderada por Íñigo Errejón, en marzo de 2019 integrouse na lista deste último para as primarias de Más Madrid de cara a confeccionar a lista para as eleccións á Asemblea de Madrid de 2019. Trala convocatoria de eleccións anticipadas na Comunidade de Madrid froito da ruptura do goberno entre o PP e C's, García foi anunciada como a candidata oficial de Más Madrid aos comicios.
O 21 de abril participou no debate televisado por Telemadrid e varias cadeas nacionais. A sondaxe de Metroscopia sobre quen gañou devandito debate outorgou unha segunda posición á candidata de Más Madrid tras Isabel Díaz Ayuso, o que supuxo ser a preferida entre os votantes de esquerda, por diante de Pablo Iglesias e Ángel Gabilondo.
Kumārila Bhaṭṭa
Os estudosos difiren sobre as opinións de Kumārila Bhaṭṭa sobre un Deus persoal. Por exemplo, Manikka Vachakar cría que Bhaṭṭa promovía un Deus persoal (saguna brahman), que entra en conflito coa escola Mīmāṃsā. En Varttika, Kumārila Bhaṭṭa chega lonxe ata discutir a teoría do Deus creador e mantén que as accións impostas no Veda tiveron resultados definitivos sen interferencia externa.
Kumārila tamén está considerado como o creador da formulación lóxica da crenza Mimamsa de que os Vedas non teñen autor (apauruṣeyā). En particular, destaca a súa defensa contra as posicións budistas medievais sobre os rituais védicos. Algúns pensan que isto contribuíu á decadencia do budismo na India, porque a súa vida coincide co período en que o budismo comezou a declinar. De feito, o seu éxito dialéctico contra os budistas está confirmado polo historiador budista Taranatha, que informa de que Kumārila venceu os discípulos de Buddhapalkita, Bhavya, Dharmadasa, Dignaga e outros. A súa obra influíu fortemente noutras escolas filosóficas indias, coas excepcións de que mentres a escola Mimamsa considera os Upanishads subordinados aos Vedas, a escola Vedanta non o cre.
Malencolía
Malencolía é un filme galego de 2021 dirixido e escrito por Alfonso Zarauza e rodado en lingua galega. Está protagonizado por Melania Cruz e Xulio Abonjo e é unha mestura de cinema de terror e comedia. Recibiu 11 nomeamentos na 20ª edición dos Premios Mestre Mateo, sendo o gañador de dous premios, mellor actor secundario para Diego Anido e mellor actriz secundaria para Iolanda Muíños.
Sinopse
O filme conta a historia de Sira e Pepe, unha parella que logo de vivir 10 anos en Berlín, decide regresar a Galicia. A súa nova residencia será unha casa nunha aldea considerada abandonada, mais na que vive unha muller coa que comezarán unha relación estraña.
Produción
O rodaxe do filme fíxose nos concellos de Boborás, O Irixo e O Carballiño. A banda sonora foi composta por Xavier Bértolo.
Silvia Laplana
Silvia Laplana Naval, nada en Barcelona o 3 de febreiro de 1984, é unha meteoróloga española pertencente ao equipo de TVE, caracterizada polas súas explicacións máis alá do dato meteorolóxico, co que trata de achegar a meteoroloxía ás familias e ao público en xeral.
Traxectoria
Naceu en Barcelona, e criouse en Vilanova i la Geltrú até os dezasete anos, en que que se trasladou a Terrasa a estudar Óptica e Optometría na Universidade Politécnica de Cataluña, e despois fixo un mestrado en Meteoroloxía na Universidade de Barcelona, a súa auténtica vocación, e incluso estudou varios cursos de ciencias ambientais.
É filla única e os seus pais viven agora en Monzón (provincia de Huesca) e o seu mozo é de Huesca capital, polo que se considera montisonense. Silvia mantén unha boa relación cos seus pais, que sempre a apoiado na elección da súa profesión e lle inculcaron o esforzo e a dedicación. Admite ter que traballar moito para converterse en periodista, pero se considera unha persoa á cal lle motivan os retos. grazas á educación recibida pola súa familia baseada no valor do esforzo.
Desde o ano 2013 traballa como meteoróloga na Televisión Española no Canal 24 Horas. Previamente traballou catro anos en Aragón TV e tamén en Canal Meteo. Non dubidou en aceptar o posto en TVE, xa que o considera un sono cumprido. Admite que obter o traballo en Canal Meteo lle abriu as portas a outras cadeas televisivas máis grandes, ao igual que a moitos dos seus compañeiros. No ano 2015 participou no programa Aquí la Tierra en RTVE e nunha entrevista explicou «a falta de espazos televisivos pensados para un público de idades variadas e de carácter familiar». Silvia pensa que «o clima é un tema fácil de abordar, polo que o traballo nos espazos de información meteorolóxica é máis distendido que nos informativos, onde se trata a política, por exemplo. Prefíreo xa que se pode improvisar, deixarse levar polas bromas xunto aos seus compañeiros e os televidentes poden participar. Admite que, aínda que fai falta coñecemento e experiencia para non fallar nas previsións do clima, o avance tecnolóxico axuda moito á exactitude e, polo tanto, os meteorólogos son afortunados ao no correren tanto risco ao prognosticar o tempo».
Fernando Haddad
Fernando Haddad, nado en São Paulo o 25 de xaneiro de 1963, é un académico, avogado, profesor e político brasileiro, afiliado ao Partido dos Traballadores (PT) e actual ministro de Facenda do Brasil. Foi ministro de Educación de 2005 a 2012, nos gobernos de Lula e Dilma Rousseff, e alcalde da cidade de São Paulo de 2013 a 2016.
É profesor de ciencias políticas na Universidade de São Paulo (USP), na que se licenciou en Dereito, máster en Economía e doutor en Filosofía. Traballou como analista de investimentos en Unibanco. Entre 2001 e 2003, foi subsecretario de Facenda e Desenvolvemento Económico do Concello de São Paulo, na administración de Marta Suplicy. Tamén foi membro do Ministerio de Planificación no goberno de Lula durante o goberno de Guido Mantega (2003-2004), cando redactou o proxecto de lei que instauraba as asociacións público-privadas (APP) no Brasil.
Foi nomeado ministro de Educación en xullo de 2005 polo presidente Luiz Inácio Lula da Silva, permanecendo no seu cargo ata xaneiro de 2012. Durante o seu mandato como ministro creáronse o Programa Institucional de Bolsas de Iniciación á Docencia (PIBID) e o Sistema Unificado de Selección (SiSU), implantáronse a Universidade Aberta do Brasil e o Instituto Federal de Educación, Ciencia e Tecnoloxía, así como a posta en marcha do Programa Universidade para Todos (ProUni) e a reformulación e ampliación do Fondo de Financiamento de Estudantes de Educación Superior (FIES) e do Exame Nacional de Educación Secundaria (Enem). En 2012, foi elixido alcalde do municipio de São Paulo, vencendo na segunda volta ao candidato do Partido Social Democracia Brasileiro (PSDB), José Serra.
Speedcafe
Speedcafe.com é un sitio web de novas do automobilismo australiano que se presentou o 23 de outubro de 2009. O sitio tivo máis de 50 millóns de páxinas vistas en 2020.
Speedcafe.com dedícase principalmente a noticias e reportaxes de carreiras da Supercars Championship, así como a outras series nacionais como as Australian GT, SuperUtes Series, Australian Carrera Cup Championship, e TCR Australia. O sitio tamén abrangue varias categorías internacionais de automobilismo, incluíndo a Fórmula Un, MotoGP, World Rally Championship, FIA World Endurance Championship e NASCAR.
Speedcafe.com tamén se expandiu coas súas propias marcas de anuncios clasificados e Jobstop. O sitio web tamén é un dos principais socios do Australian Motor Sport Hall of Fame. En 2019 Speedcafe presentou o sitio web de automobilismo de alto rendemento Torquecafe.com
Colaboradores
O equipo Speedcafe.com está dirixido polo editor Connor O'Brien.
Os xornalistas sénior Mat Coch, Daniel Herrero e Simon Chapman completan a formación editorial Speedcafe.com.
Outros antigos membros do persoal inclúen Tom Howard, Grant Rowley, Stefan Bartholomaeus, Gordon Lomas e Mike Jacobson.
Polémica
Speedcafe.com apareceu nun episodio de 2012 de Media Watch que investigou ao propietario Brett 'Crusher' Murray polo conflito de intereses entre a empresa matriz BAM Media e o seu traballo como articulista do Gold Coast Bulletin.
Ignacio Arroyo Lambarri
Ignacio Arroyo Lambarri, nado en Muskiz o 2 de xullo de 1942, é un exfutbolista español, que xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como futbolista no Somorrostro e no Sestao River, fichando en 1963 polo Athletic de Bilbao. A continuación saíu cedido ao Indautxu, co que debutou na Segunda División na primeira xornada da tempada 1963/64, contra Osasuna. Xogou un total de 25 partidos oficiais co club do barrio bilbaíno de Indautxu, marcando dous goles. En 1964 trasladouse a Ferrol para realizar o servizo militar, e mentres tanto foi cedido ao Racing de Ferrol, de Terceira División, club no que militou dous anos, proclamándose campión da categoría na tempada 1965/66.
Tralo ascenso co equipo galego regresou ao Athletic, co que debutou na Primeira División o 11 de setembro de 1966, na primeira xornada da tempada 1966/67 contra o Atlético de Madrid en San Mamés. Formou na dianteira xunto a Koldo Aguirre, Arieta II, Argoitia e Txetxu Rojo. Xogou 16 partidos esa tempada, na que marcou o seu único gol na máxima categoría, nun partido ante o Sevilla no Ramón Sánchez Pizjuán. No verán volveu vestir a camiseta do Racing de Ferrol para reforzar o club departamental na 22ª edición do Trofeo Teresa Herrera. Marcou un gol na vitoria por 3-0 da final contra o Celta de Vigo, contribuíndo á conquista do titulo.
Comezou a tempada seguinte como titular, pero sufriu unha lesión na primeira rolda da Copa de Feiras contra o Frem dinamarqués, despois de marcar o único gol do encontro. Non volveu a vestir a camiseta do Athletic ata cinco meses despois, cando reapareceu nun encontro ante o Pontevedra. Ao remate da campaña quedou desvencellado do club vasco e asinou polo Racing de Ferrol.
A súa segunda etapa en Ferrol durou algo máis de catro anos, nos que foi titular indiscutible, disputando máis de 150 partidos oficiais. Militou catro tempadas co club na Segunda División, descendendo ao remate da 1971/72. Comezou a seguinte campaña nas filas do club verde en Terceira, pero a finais de outubro de 1972 foi traspasado ao Cádiz, co que xogou durante os dous seguintes anos en Segunda. A continuación disputou unha última campaña co Racing Portuense antes da súa retirada.
Rocío Monasterio
Rocío Monasterio San Martín, nada en Madrid o 4 de febreiro de 1974, é unha empresaria, arquitecta e política hispanocubana, deputada na Asemblea de Madrid. É a presidenta de Vox na Comunidade de Madrid.
Traxectoria
Nada o 4 de febreiro de 1974, filla de pai cubano e nai española, as fontes diverxen en situar o nacemento de Monasterio, citando unhas Madrid, mentres outras o sitúan en Cuba. Monasterio afirma que naceu en Madrid. Os seus devanceiros cubanos foron terratenentes en Cienfuegos, propietarios do enxeño azucreiro «Manuelita» e donos da Compañía Azucreira Atlántica do Golfo, que chegou a cotizar na bolsa de Nova York. Trala revolución cubana de 1959 e a expropiación das súas empresas e propiedades, a familia recalou en España, onde o seu pai abriu o primeiro Kentucky Fried Chicken do país, en 1972.
Comezou estudos de arquitectura en 1992 na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM). O 15 de maio de 2001, contraeu matrimonio na capela das Escravas do Sacro Corazón de Xesús (La Moraleja) co promotor inmobiliario Iván Espinosa de los Monteros, fillo de Carlos Espinosa de los Monteros y Bernaldo de Quirós. Monasterio (aínda antes de posuír a titulación de arquitecta) dirixiu un estudo dedicado a adquirir locais para a súa transformación en lofts e a decorar vivendas de luxo, ofertadas polo seu marido.
Carreira política
esquerda|miniatura|Monasterio nun acto de Vox en Vistalegre. Rocío Monasterio entrou a formar parte de Vox en 2014, sendo presidenta de Vox Madrid dende 2019. Tamén é responsable a nivel nacional da área de Asuntos Sociais, máis concretamente vicesecretaria de Asuntos Sociais do partido. O 18 de abril de 2019 foi anunciada como cabeza de lista do seu partido de cara ás eleccións á Asemblea de Madrid de 2019, postulándose así como aspirante á presidencia da rexión, incorporándose José María Marco como número 2 da lista electoral. Ademais da súa actividade en Vox, foi fundadora da Plataforma polas Liberdades, entidade dedicada a «combater a ideoloxía de xénero», e do Foro Xeración do 78, unha asociación de debate sobre temas políticos, económicos, culturais e internacionais integrada por mozos profesionais.
Rocío Monasterio colabora tamén coa Fundación Renacimiento Demográfico e Fundación Madrina, que lle outorgou, xunto a Iván Espinosa, o Premio «Amigos Madrina» do valor de solidariedade persoal e familiar.
O 24 de marzo de 2021 foi anunciada como cabeza de lista nas eleccións á Asemblea de Madrid de 2021.
Band of Susans
Band of Susans foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Nova York en 1986 e activa ata 1996. Orixinalmente estaba formada por Robert Poss (guitarra/voces), Susan Stenger (baixo/voces), Ron Spitzer (batería), Susan Lyall (guitarra) e Susan Tallman (guitarra). A banda pasou por varios cambios ao longo dos anos, normalmente contando con tres guitarrista. Poss, Stenger e Spitzer foron os membros principais de Band of Susans durante toda a súa carreira. A banda orixinouse na escena noise rock de Nova York, pero debido ao seu son cheo de capas de guitarras eran ás veces vistos como os equivalentes estadounidenses ás bandas británicas de shoegazing. Band os Susans tamén foi influenciada por compositores modernos como Rhys Chatham e Glenn Branca.
Sociedad Deportiva Fisterra
A Sociedad Deportiva Fisterra é un club de fútbol galego da vila de Fisterra, na provincia da Coruña. Foi fundado o 6 de setembro de 1960 e actualmente xoga na Terceira división.
Historia
A Sociedad Deportiva Fisterra fundouse o 6 de setembro de 1960. Na tempada 1963-64 foi un dos oito equipos fundadores da Liga da Costa.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Campo Municipal de Fútbol Ara Solis, inaugurado en 2002. O seu terreo de xogo é de céspede artificial e conta cunha bancada cuberta con capacidade para unhas 200 persoas.
Eduardo Teus
Eduardo Teus López-Navarro, coñecido simplemente como Teus, nado en Manila o 6 de novembro de 1896 e finado en Bilbao o 8 de outubro de 1958, foi un futbolista hispano-filipino, que xogou como porteiro no Real Madrid. Máis tarde foi xornalista deportivo e en 1941 Francisco Franco encargoulle a dirección da selección española de fútbol como adestrador. Dirixiu a selección nacional ata 1942.
Morreu dun infarto mentres cubría como xornalista un Athletic - Real Madrid no palco de prensa do estadio San Mamés de Bilbao.
Indra
miniatura|Indra e a súa esposa Sachi sobre o seu vehículo Airavata. miniatura|307x307px|O deus Indra e o elefante de tres cabezas Erawan (Airavata). Detalle do Phra Prang, a torre central do Wat Arun (‘templo do crepúsculo’) en [[Bangkok (Tailandia). Fotografía satelital do templo en Maps,]] miniatura|Figura [[indonesia de Indradev para teatro de sombras]] miniatura|Indra rodeado de servidores; nos extremos ven elefantes-leóns (gaja-simha). Friso [[Camboxa|camboxano, da provincia de Siemreap (Prasat Koki, Phnom Kulen); estilo de Kulen, século IX, en gres; actualmente propiedade do museo Guimet (en París).]] miniatura|Ao centro: Indra cabalga sobre o elefante tricéfalo Airavana (sic, por Airavata) e blande o raio. Friso en estilo preRup, fins do [[século X; actualmente propiedade do museo Guimet (en París).]] Na mitoloxía hinduísta, Indra é o rei dos deuses ou devas e señor do Ceo (Suargá) e deus principal da relixión védica (previa ao hinduísmo) na India.
Aparece como heroe, deidade e figura central no libro Rig-veda (mediados do II milenio a. C.). É considerado o deus da guerra, a atmosfera, o ceo visible, a tormenta e o raio, que era representado como unha espada con ondulacións (como un raio). Sería o creador das Perlas de Indra na cosmología hindú.
Flor española
miniatura|160x160px| [[Moeda española de 50 pesetas, coa característica forma da "flor española". ]] Flor española é unha forma característica dalgunhas moedas contemporáneas, definida por amosar un canto liso no que se alternan unhas canles ou amosegas que configuran seccións iguais do canto.
Indra
Posteriormente, no hinduísmo, converteuse no rei de todos os semideuses (deuses inferiores) e foi superado polos deuses Brahma, Vishnu e Shiva.
Flor española
Orixe
O nome débese á súa aprencia de pétalos dunha flor e ao feito de que a primeira moeda con esta forma fose a española de 50 pesetas emitida entre 1990 e 2000. No caso desta moeda, as canles dividían o canto en sete seccións iguais.
Indra
A súa arma é o lóstrego (vashra). O seu vajana (vahana: ‘vehículo, montura’) é o elefante Airavata, que representa a nube da cal Indra fai descargar a súa choiva.
Flor española
Orixe
miniatura|160x160px| [[Moeda de 20 céntimos de euro, con forma de "flor española". ]]
Indra
Entre outras cousas é o deus rexente da pupila do ollo dereito (mentres que a do esquerdo é representada pola súa esposa, a deusa Indrānī) ou Sachi.
Flor española
Orixe
Esta forma foi asumida posteriormente pola Unión Europea para as moedas de vinte céntimos de euro da Eurozona, como sistema de axuda para que as persoas con deficiencia visual poidan recoñecer con facilidade moedas de tamaños próximos.
Indra
A súa pel é branca ou amarelada e o seu corpo está cuberto de ollos con pálpebras que lle permiten ver todo o que sucede no mundo.
En realidade eses ollos foron unha maldición-bendición de sabio Gótama. Indra seducira á esposa do sabio, Ajalia (Ahalya). Ao decatarse o asceta do adulterio, fixo que o corpo de Indra se enchese de decenas de vulvas. Indra fixo penitencias para pedir perdón, e o sabio terminou accedendo a converter as vulvas en ollos.
Nas escrituras hinduístas, Indra, ao ser un deva coñecedor do karma, é un deus medorento de perder o seu posto como deus principal. Por iso, cando se decata de que algún humano (como Vishuámitra) realiza moitas austeridades para gañar karma que lle permita ascender nunha seguinte encarnación e poida así chegar a ocupar o posto de Indra, leste envía ás prostitutas celestiais, as apsaras (como Urvashí, Rambhá ou Menaká) para que o seduzan e fáganlle perder todo avance místico. Con todo ao final igualmente termo por perder o seu status de Deus principal en favor dos deuses da Trimurti.
Orixes
Na primeira relixión védica (previa á relixión hinduísta) Indra é fillo de Diaus Pitar o Pai dos Ceos, esposo de Prituí (a Terra) e pai de Agní (deus do lume) e Indra (deus do ceo). e sería igualmente o irmán de Suria (o deus do sol). Coa aparición do hinduísmo (relixión puránica) Diaus Pitar directamente desaparece, sendo substituído polo seu fillo Indra.
Pódese clasificar a Indra como unha deidad afín a outros deuses indoeuropeos, como Dieus, Thor, Perun, Zeus, Xúpiter e o deus hitita-anatolio Tarhun, tamén con outros deuses das bebidas alcohólicas como Dionisos, tamén invoca lexións de espíritos de apoio. O nome de Indra tamén se menciona entre os deuses dos mitanni, un pobo hurrita que gobernou o norte de Siria entre o 1500 e o 1270 a. C.
No «Rig-veda»
Nos versos do Rig-veda (mediados do II milenio a. C.) dise:
Julio Llorca
Julio Llorca, nado en Vigo o 28 de decembro de 1969, é un músico galego. Desenvolve a súa carreira musical como baixista en numerosas bandas, tanto a nivel local coma nacional.
Indra
No «Rig-veda»
Indra, con Váruna e Mitra, é un dos Aditias, os deuses principais do 'Rig-veda' (ademais do deus do lume Agní e dos Ashvins). El deléitase no consumo da droga soma, e o mito védico central é a súa heroica vitoria sobre o asura Vritrá, liberando os ríos, ou, alternativamente, a súa destrución do asura Valá, un demo con forma de caverna na montaña, onde os Panis encerraran ás vacas e a Ushas. Indra é o deus da guerra, rompendo as fortalezas de pedra dos Dasius, e invocado polos combatentes de ambos os bandos na batalla dos Dez Reis.
Dionne Warwick
Marie Dionne Warrick, nado en East Orange, Nova Jersey, 12 de decembro de 1940, de nome artístico Dionne Warwick, é unha cantante estadounidense de soul e pop. E irmá de Dee Dee Warwick, sobriña de Cissy Houston e curmá de Whitney Houston.
Indra
No «Rig-veda»
O Rig-veda frecuentemente refírese a el como Shakrá (‘poderoso’). No período védico (entre os séculos XV e VII a. C., supúñase que o número de deuses era de 33, e que Indra era o seu señor (Traias-triṁśa-pati). O Brijad-araniaka-upanishad enumera os deuses como o oito Vasus, o once Rudras, os doce Aditias, Indra e Prayapati Brahmá). Indra tamén é mencionado baixo o nome de Vasavá (‘señor dos deuses Vasus’).
Julio Llorca
Traxectoria
A finais da década dos 80, inicia a súa traxectoria musical na banda de rock progresivo Madeleine Green como cantante solista e baixista. En 1991, colle as rendas como voz principal do grupo heavy Soga. En 1992, únese á formación pop rock Flor de Veneno como baixista e voz. En 2004, funda, xunto con Paco Araújo (La Supersonic, Desertores) e Alberto Lopo (Spanish Castle Magic), Doctor No, unha banda de versións de rock, onde exerce como baixista e voz. En 2008, pasa a ser o baixista e corista da Breogain Soul Band, liderada por Toño López (The Soul Jacket). En 2009, convértese en baixista de Inmigrantes y Legales, unha banda de rock latino.
Dionne Warwick
Gañadora de seis premios Grammy, Warwick vendeu máis de 85 millóns de discos en todo o mundo. O traballo musical máis eloxiado de Dionne Warwick foi o que realizou cos compositores Hal David e Burt Bacharach.
Indra
No «Rig-veda»
Na idade do Vedanta (cara ao século III a. C.), Indra converteuse no prototipo de todos os deuses e por tanto como rei que podía chamarse Mānavendra (Mánava-Indra, ‘señor dos homes’). O divos Rama (o heroe do Ramaiana) foi citado baixo o nome de Raghavendra (Rághava-Indra, ‘señor dos Rághavas’). Por tanto o Indra orixinal foi chamado tamén Devendra (Devá-Indra, señor dos deuses). Con todo, os nomes Shakrá e Vasavá foron utilizados exclusivamente polo Indra orixinal. Aínda que os textos modernos polo xeral adhírense ao nome de Indra, os textos hinduístas tradicionais (os Vedas, as epopeas Itijasa e os Puranas) usan Indra, Śakrá e Vasavá indistintamente e coa mesma frecuencia.
Julio Llorca
Traxectoria
A comezos de 2010, crea xunto con Diego Alcántara, Paco Araújo e Alberto Lopo, El jardín de Lili, onde fusionan rock arxentino e rock en español. Nese mesmo ano, parte da antiga formación da Breogain Soul Band xúntase para formar un novo proxecto de música soul, Blackingstones. En 2012, incorpórase a Los Currichos, liderada por Joaquín Morgado (Bromea o Qué?). En 2013, únese a The Tribe's Band (banda que tamén recibía o nome de M80 Band cando actuaba en representación da emisora do grupo Prisa Radio) como baixista e voz. Nese mesmo ano, funda xunto con Joaquín Morgado, Paco Araújo e Alberto Lopo The Hendersons, unha banda tributo a The Beatles. En 2014, convértese en baixista de Carmen Johns. Na actualidade, forma parte doutros proxectos musicais como Black Stereo e El Sol Desnudo.
Dionne Warwick
Traxectoria
Iniciouse na música como cantante gospel coa súa familia. O seu debut en solitario da man de Burt Bacharach en 1962 ("Don't Make Me Over") apareceu por unha errata de imprenta baixo o apelido Warwick, non Warrick; un erro que propiciou o nome artístico de Dionne para o resto da súa carreira. Este sinxelo tivo un certo éxito, situación que non volveu repetirse ata 1964 con "Anyone Who Had a Heart" e "Walk on By", sendo este último un éxito no Reino Unido. Sucedéronlles outros ata 1971 en que abandonou a discográfica Scepter por unha forte disputa mantida con Bacharach.
Julio Llorca
Colaboracións
Ao longo da súa traxectoria musical, colaborou en diversas bandas, entre as que destacan Green Water (tributo a Creedence Clearwater Revival) e Mitic El Espectáculo.
Tributos
Na actualidade, traballa como baixista na produtora musical Mundo Tributo, onde forma parte do elenco principal dos espectáculos Remember Queen, Michael Legend, Ciao Raffaella e Elton Song.
Indra
Relacións con outros deuses
Respecto da súa relación con outras deidades, Indra matou os fillos da deusa Diti, feito polo cal esta deusa decidiu esperar un fillo que fose máis poderoso que Indra e os vingase. Para iso mantívose embarazada durante un século, mediante a práctica da maxia. Pero antes do nacemento Indra descubriuna, e arroxoulle o seu raio, o cal esnaquizou o feto en 7 (ou 49) partes. Cada parte rexenerouse como un individuo, e convertéronse nos Maruts, un grupo de deuses da tormenta menos poderosos que Indra.
Dionne Warwick
Traxectoria
Na súa etapa posterior en Warner, conseguiu o éxito co tema "Then Came You", de 1974 escrito por Thom Bell e Linda Crede e interpretado nun dueto con The Spinners.
En 1979 obtivo o éxito con "I'll Never Love This Way Again", unha balada pop escrita por Richard Kerr e Will Jennings, producida por Barry Manilow, canción que recibiu un Grammy en 1980. A balada alcanzou o número 5 nos Billboard Hot 100, e a canción e o álbum onde se incluía recibiron a cualificación de ouro por vender máis dun millón de copias nos Estados Unidos e o Canadá. Neste segundo país a pista acadou o número 6 durante varias semanas consecutivas. O éxito incluíuse no álbum debut homónimo de Dionne Warwick.
Na década dos 80, e tras un novo cambio de selo discográfico, obtivo un novo éxito con "Heartbreaker" en 1982, canción composta por The Bee Gees coa voz de Barry Gibb no coro. A partir dese momento as súas gravacións foron espazándose, ata unha subida de popularidade en 2006 cun álbum de duetos (My Friends & Me).
En marzo de 2013, saltou a noticia de que a cantante se declarou en bancarrota, con débedas acumuladas duns dez millóns de dólares.
Bayside
Bayside é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Bayside, na veciñanza neoiorquina de Queens. O grupo formouno no ano 2000 o vocalista Anthony Raneri e tamén está composto polo guitarrista Jack O'Shea, o baixista Nick Ghanbarian e o batería Chris Guglielmo. Dende a súa formación o grupo publicou oito álbums de estudio.
Pilar Sanjurjo
Pilar Sanjurjo Carro, nada en Sada o 7 de novembro de 1942, e finada o 6 de abril de 2022, foi unha científica e meteoróloga galega.
Traxectoria
Pilar Sanjurjo, meteoróloga experta en predición marítima, accedeu mediante unha oposición ao Corpo Facultativo de Meteorólogos, hoxe denominado Corpo de Meteorólogos do Estado, e xunto a Dolores Parra, foron as primeiras mulleres que, despois da Guerra Civil, accederon por oposición libre a este corpo. Eran os anos 1970, e o Servizo Meteorolóxico Nacional (SMN) pertencía ao Ministerio do Aire ao que as mulleres tiñan vetado o ingreso. Eran uns anos complicados e Sanjurjo tivo problemas e moita presión polo simple feito de ser muller. Nunha entrevista en Eltiempo.es explicou que:
Porén, gardou un bo recordo do ámbito militar, onde o xefe do aeroporto de Barcelona, o seu primeiro destino, que era de procedencia militar, «tratoume con amabilidade e atención; tamén recordo con agradecemento a algunhas tripulacións de barcos militares, que me animaron a seguir dando o prognóstico marítimo para as nosas aguas en TVE», o seu segundo destino. Tras pasar pola oficina meteorolóxica do aeroporto de El Prat de Barcelona, onde se especializou en predición marítima, Eugenio Martín Rubio contactou con ela para que o substituíse durante as súas vacacións. Nesta ocasión, «ser muller favoeceuna», contaba ela na entrevista. Nese momento comezou a labrar unha carreira de cara ao público, e logrou facerse un oco na meteoroloxía española. Foi a primeira muller en poñerse diante das cámaras para realizar a predición do tempo.
Sanjurjo quedou en RTVE cando regresou Martín Rubio. El facía a predición no telexornal das tres da tarde, e ela encargábase do da noite, sobre todo nos da segunda cadea. Sanjurjo admiraba a Martín Rubio:
Naquela época non había cromas, senón isóbaras debuxada a man e cartolinas pintadas cun rotulador e que se pegaban con imáns para indicar as chuvias, nubes e soles, e con mapas feitos con cartolinas e divididos en partes, como se fosen quebracabezas para facer máis comprensíbel a predición, e que o espectador tivese claro as zonas da Península das que falaba en cada momento. As frontes destacábanse con cores sobre a imaxe do satélite Meteosat. Pero a pesar dos recursos precarios, Sanjurjo contaba co coñecemento e a experiencia suficientes para transmitir a información con rigor, e tamén cun acento galego xenuíno que non perdeu.
Tras o seu paso por RTVE incorporouse ao Instituto Nacional de Meteorología (INM), reconvertido desde 2008 na Axencia Estatal de Meteoroloxía (AEMET), no que desempeñou o cargo de xefa de quenda do Centro Nacional de Predición até a súa xubilación a principios dos anos 2000.
O 8 de marzo de 2022, Día da Muller, TVE rendeulle unha homenaxe emitindo unha peza informativa sobfre os inicios de científica e pioneira galega. Sanjurjo agradeceu o detalle e así o trasladou a RTVE en Twitter a través da súa sobriña. O 7 de abril, María, sobriña de Silvia Laplana, informou de que no día anterior Pilar Sanjurjo falecera. A noticia caeu como unha lousa entre a comunidade de meteorólogos, na que ela se encontraba moi cómoda porque tivo tamén un gran recoñecemento por parte dos seus compañeiros e ademais podía volver a ser un personaxe anónimo, algo que para Sanjurjo era “unha bendición”.
Arquéntero
miniatura|270px|O arequéntero sinalado coa frecha O arquéntero, tamén chamado gastrocele e intestino primitivo, e ás veces citado como arquénteron,  é unha cavidade formada no interior do embrión dun animal cando o endoderma e o mesoderma se invaxinan durante a gastrulación, e que se abre ao esterior polo blastóporo. Vai dar lugar á formación do intestino do adulto.
A súa orixe e desenvolvemento é diferente segundo se consideren animais protóstomos ou deuteróstomos.
Non debe confundirse coa cavidade xeral do corpo (blastocele, seudoceloma e celoma), que non ten contacto co exterior.