cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Reino Unido
Silverstone e Brands Hatch (1963-1986)
1985 viu a Keke Rosberg establecer o récord da pista de Fórmula 1 na cualificación nos seguintes 17 anos cunha velocidade media de 258´983 km/h. Silverstone, que xa era un circuíto moi rápido, estábase volvendo cada vez máis rápido e os coches daban a volta ao circuíto en pouco máis dun 1 minuto. A carreira foi moi emocionante coa estrela en ascenso do Brasil Ayrton Senna facendo un grande inicio liderou ata o final da carreira, cando o seu coche quedou sen combustible e Prost alzouse coa vitoria. 1986 viu ao piloto de 42 anos de idade, Jacques Laffite involucrado nun accidente na primeira curva e golpeouse de fronte contra as barreiras, rompendo as dúas pernas e terminando a súa carreira na Fórmula Un. Nigel Mansell, cuxo coche rompeu no inicio da primeira carreira, meteuse no coche de reserva do seu compañeiro Piquet e gañou a carreira. Malia que esta foi a última carreira de F1 en Brands Hatch. Existía preocupación polas velocidades dos coches na pequena pista en particular no Gran Premio de Europa celebrado en Brands Hatch o ano anterior. O circuíto do sur de Inglaterra chegara a ser moi rápido con estes 1.000 CV, a velocidade media de cualificación do poleman Piquet foi 227´583 km/h e o seu tempo de volta foi no intervalo de 1 minuto 6, en comparación co intervalo de 1 minuto 20 en 1976. Con todo, a desaparición de Brands Hatch foi por razóns políticas, a FISA, establecera unha política de contratos a longo prazo para un circuíto por cada Gran Premio. Brands Hatch foi percibida como unha instalación máis pobre, e tiña moi poucas escapatorias e espazo para expandirse, algo Silverstone se tiña. Silverstone e o BRDC asinaran un contrato de sete anos coa Fórmula 1 e a FISA nalgún momento en 1986, para funcionar a partir de 1987 a 1993.
En houbo dúbidas sobre a inclusión do Gran Premio do Reino Unido no calendario de Fórmula 1 debido a desacordos co financiamento das remodelacións do circuíto, con todo chegouse a un acordo con Bernie Ecclestone, o dono da Fórmula 1, segundo o cal o Gran Premio continuaría realizándose en Silverstone ata.
A partir do, o Gran Premio do Reino Unido ía ser acollido polo circuíto de Donington Park, pero polos problemas económicos dos organizadores, o Gran Premio seguirá no Circuíto de Silverstone por 16 anos máis. Durante o Gran Premio do Reino Unido de 2003, un ex sacerdote irlandés logrou entrar ao circuíto durante a carreira portando pancartas relixiosas. Inmediatamente foi sacado da pista polos oficiais da carreira.
Pilotos
Os pilotos en letra grosa compiten na tempada actual de Fórmula Un.
Construtores
'' Os equipos en letra grosa compiten na tempada actual de Fórmula Un. ''
Un fondo rosado indica un acontecemento que non formaba parte do Campionato Mundial de Fórmula Un .
Por ano
As carreiras que non forman parte do campionato de Fórmula 1 están sinaladas cun fondo de cor rosada.
Luxembourg Marathon
A Luxembourg Marathon (oficialmente: ING Night Marathon Luxembourg (en galego, "Maratón de Luxemburgo" e "ING Maratón nocturna de Luxemburgo"), é un maratón nocturno anual celebrado en Luxemburgo desde o ano 2006. Está patrocinado polo grupo ING, e en 2006 recibiu o nome de Maratón de Europa (Europe Marathon).
Roberto Lago
Roberto Lago Soto, nado en Vigo o 30 de agosto de 1985, é un exfutbolista galego, que xogaba de lateral esquerdo. Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Celta de Vigo, no que militou dende as súas categorías inferiores ata o primeiro equipo. Xogou tamén no Getafe e no APOEL de Nicosia.
Traxectoria
Formouse na canteira do Celta de Vigo, debutando co Celta B na Segunda División B na tempada 2003/04. Xogou as seguintes tres tempadas co filial, subindo ao primeiro equipo na tempada 2007/08, aínda que xa realizara anteriormente a pretempada co primeiro equipo.
Debutou na primeira xornada da Segunda división contra o Córdoba en Balaídos, da man de Hristo Stoichkov. Nas categorías inferiores do Celta alternara varias posicións, comezando no lateral esquerdo, pasando a xogar de mediocentro nos seus primeiros pasos no Celta de Vigo B e nos seus adestramento co primeiro equipo, aínda que finalmente volveu ao lateral esquerdo e nesa posición é na que se afianzou como profesional.
Foi titular na maioría de partidos das seguintes seis tempadas, logrando na penúltima delas o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 2012/13 contra o Málaga en Balaídos. Ao remate da campaña non renovou o seu contrato co Celta, ao non satisfacer este as súas aspiracións económicas, e deixou o club despois de 18 anos nas súas filas, seis deles no primeiro equipo, co que disputou 209 partidos oficiais.
Fichou entón polo Getafe CF, tamén de Primeira. Xogou no club madrileño tres tempadas, perdendo a categoría ao remate da 2015/16. Tralo descenso marchou a Chipre, onde asinou contrato co APOEL de Nicosia, no que xogou ata 2018, gañando dúas ligas chipriotas e xogando a Europa League e a Liga de Campións. Ao seu regreso de Chipre deixou o fútbol por unha lesión de xeonllo.
Palmarés
APOEL FC
Radio del Principado de Asturias
200px|miniatura|Unidade móbil de RPA. A Radio del Principado de Asturias (RPA) é unha emisora de radio autonómica do Principado de Asturias. É a radio do Ente Público de Comunicación do Principado de Asturias e da Radiotelevisión del Principado de Asturias (RTPA). Comezou as súas emisións en probas a mediados do ano 2006 e empezou a emitir regularmente o 21 de decembro de 2007 ás 8:00 co espazo informativo "El día como viene", presentado por Xana Iglesias. Desde entón incorporáronse novos programas e a súa grella foi modificada en diversas ocasións.
Pombal
Un pombal (do latín, derivado á súa vez de , "pomba") é unha construción para a cría de pombas. Como topónimo, dá nome aos seguintes lugares:
Guglielmo Libri
Traxectoria
O seu pai, o conde Libri Bagnano, refuxiouse en Francia, e foi condenado en 1816 pola Corte xudicial do Ródano a dez anos de traballos forzosos e á marcación a ferro candente, por falsificación de efectos comerciais. Escapouse e reincidiu, con novas condenas o 3 de maio de 1817, antes de chegar a Bélxica e servir como axente secreto do rei dos Países Baixos Guillerme I de 1826 a 1830.
Aristócrata florentino co título de conde, como o seu pai, Guillaume Libri frecuentou a facultade de dereito de Pisa desde 1816, e doutorouse en dereito en 1820, pero cambiou rapidamente cara á matemática. Desde este momento préstanlle atención Charles Babbage, Augustin-Louis Cauchy e Carl Friedrich Gauss, grazas a publicación dunha «Teoría dos números», e despois en 1823, pola publicación dunha «Memoria sobre varios puntos de análise». Aos 20 anos, xa é profesor de física-matemática na universidade de Pisa. Deixa o ensino e viaxa ao ano seguinte a París polo seu ano sabático, onde frecuenta a algúns dos mellores matemáticos do momento. De regreso a Italia, involúcrase cos Carbonarios da Toscana, e débese exiliar en Francia, onde se naturaliza francés o 19 de febreiro de 1833.
O contexto francés
O seu nome aristocrático e a súa fortuna ábrenlle portas. Sendo matemático, é elixido correspondente da Academia das ciencias, o 31 de decembro de 1832; e o 18 de marzo de 1832, na Sección de xeometría A súa amizade co astrónomo e físico François Arago, (secretario da Academia das ciencias), permítelle obter certas prazas prestixiosas. En decembro de 1834, despois da morte de Legendre, é nomeado profesor-adxunto na Facultade das ciencias de París, responsable dun curso de cálculo de probabilidades. A súa relación con Arago empeora en 1835. Acaban sendo inimigos xurados e certas reunións na Academia resultan tormentosas. Grazas á súa amizade con Guizot, en 1838 é nomeado membro do despacho do Journal des savants. É promovido a cabaleiro da Lexión de Honra en 1838.
En 1839, é nomeado profesor titular de cátedra na Facultade das ciencias de París. Ingresa en 1843 no Colexio de Francia como titular da cátedra de matemática, substituíndo a Augustin Louis Cauchy e Jean-Marie Duhamel. Entre 1838 e 1841, publica unha «Historia das ciencias matemáticas en Italia desde o Renacemento ao século XVII» con fontes orixinais de 1.800 pezas manuscritas, cartas e libros de Galileo, Fermat e Descartes, que di adquirir grazas a vendas públicas. Ocultou máis tarde que eses documentos foron subtraídos da Biblioteca Laurenciana. Bibliómano, posuía igualmente o libro de horas de Lorenzo o Magnífico.
En 1843 querelouse á Academia das ciencias co seu compañeiro matemático Joseph Liouville, por mor dos traballos matemáticos inéditos de Évariste Galois
A patria de adopción de Libri abre novos horizontes á súa paixón de bibliófilo. As xefaturas dos departamentos herdaran, por orde do Comité de salvación pública, os libros confiscados aos aristócratas e dignitarios do Antigo Réxime, libros que non foran destruídos durante os saqueos da Revolución francesa. Estas bibliotecas, pouco coñecidas, confiadas desde 1804 á administración das cidades, en 1840 de cando en cando dispuñan de inventarios completos ou dun conservador titular. Normalmente eran pouco abertas e estaban reservadas a un público restrinxido de notables, de «sociedades de sabios» ou de persoas recomendadas (moitas veces estranxeiros).
Traballos matemáticos
miniatura|Historia das ciencias matemáticas en Italia, 1838. En 1829, Libri publicou ás súas expensas, seis memorias de matemáticas en Florencia cun número moi pequeno de exemplares. Estes exemplares dificilmente ubicables foron reeditados en diante polo matemático alemán August Leopold Crelle, editor e fundador do Journal für die reine und angewandte Mathematik, en diferentes volumes. En 1835, Crelle publicou un volume que compila dez memorias de Libri : as seis memorias que publicara anteriormente no seu xornal, ás cales se engaden catro inéditas que Libri lle proporcionou
Estas memorias levan os seguintes títulos :
Entre 1838 e 1841, Guillaume Libri publicou catro volumes titulados Historia das ciencias matemáticas en Italia, despois do renacemento das letras até o final do século dezasete e que lle farán coñecido por outras cousas que non sexan os seus roubos: Tomo 1 Texto en líña, Tomo 2 Texto en líña , Tomo 3 Texto en liña , Tomo 4 Texto en liña.
A caída
As denuncias de roubos (desde 1842) non chaman a atención das autoridades até despois de varios anos. En 1846, dúas denuncias (anónimas e baixo o pseudónimo de Henri de Baisne) chegan ao fiscal do rei, que conteñen en particular os roubos de libros da biblioteca Inguimbertina de Carpentras. Un informe secreto foi redactado en 1847 por Félix Boucly, fiscal do rei, e depositado sobre o despacho do ministro de asuntos exteriores, François Guizot : entón estimábase en 500 000 francos o valor dos obxectos subtraídos por Libri desde 1842. Pero Guizot tiña outros asuntos que resolver: a revolución crecía, e ao estalar privou a Libri de todos os seus apoios. O 4 de febreiro de 1848, o fiscal xeral resumiu as queixas contra Libri, nun longo informe dirixido ao Ministro de xustiza, Michel Hébert. O executivo detivo o documento, polo que tivo que esperar a caída da monarquía de xullo o 24 de febreiro de 1848 para que saíse á luz.
Pouco tempo despois, Libri foi informado por un redactor do xornal O Nacional, que estaba a piques de emitirse unha orde de arresto ao seu nome polas sospeitas de roubo de libros preciosos, entregándolle unha con estas simples palabras: «Ignorades sen dúbida o descubrimento que se fixo no informe xudicial con relación ás vosas inspeccións nas bibliotecas públicas. ''Crédme, aforrádelle á nova sociedade as reaccións que lle repugnan. Xa non veñades ao Instituto.''».
Libri non esperou a que fose arrestado, fuxíndo a Londres o 28 de febreiro de 1848 coa complicidade do seu colega da comisión dos Monumentos históricos, Prosper Mérimée. Antes de fuxir de Francia, con todo, arranxou para que 30 000 dos seus libros e manuscritos contidos en 18 baúis fosen enviados en Inglaterra. Só seis destes baúis serán confiscados pola aduana. Obtén en Londres, baixo pretexto de ser un refuxiado político da Revolución francesa, o amparo dun compatriota italiano, Antonio Panizzi, director da Biblioteca do British Museum (Libri obterá a nacionalidade inglesa ao finalizar a súa vida).
O escándalo estala finalmente baixo a Segunda República, cando se publica o informe Boucly en Le Moniteur o 19 de marzo de 1848: lévase a cabo unha investigación minuciosa. Durante unha pescuda efectuada o 23 de marzo de 1848, no seu aloxamento en Sorbona, atópanse algúns feixes de documentos, restituídos posteriormente á biblioteca Inguimbertina de Carpentras, unha parte da correspondencia do astrónomo polaco Johannes Hevelius, subtraída por Libri da biblioteca do Observatorio. Os documentos atopados polos investigadores foron obxecto dun estudo profundado durante 3 anos polos expertos Henri Léonard Bordier, Ludovic Lalanne e Félix Bourquelot.
Ernest Hemingway
Ernest Miller Hemingway, nado en Oak Park (Illinois) o 21 de xullo de 1899 e finado en Ketchum, Idaho, o 2 de xullo de 1961, foi un escritor estadounidense, correspondente de guerra en Europa. Membro da chamada Xeración Perdida, foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1954. miniatura|Hemingway no seu iate, cara a 1950.
Guglielmo Libri
A caída
Libri establece un proceso contra o director do Monitor universal debido á publicación do informe que o incriminaba, e contra o director do Nacional, debido ao artigo publicado o 5 de abril de 1848
O 22 de xuño de 1850, Libri foi sentenciado en París como reo contumaz a dez anos de reclusión, á retirada da nacionalidade francesa e á perda dos seus empregos públicos. A instancias da Academia das ciencias, datada o 20 de agosto de 1850, o escano de Libri, ausente de Francia desde o 28 de febreiro de 1848 foi declarado vacante por un decreto datado o 1 de setembro de 1850.
Ernest Hemingway
Traxectoria
Acadou sona con novelas como For Whom the Bell Tolls ou A Farewell to Arms, e gañou o Nobel de literatura con O vello e o mar. Publicou un pequeno número de contos, pero todos de gran valor. Sempre viaxou moito, morando durante algún tempo en cada un dos continentes. Combateu en Francia, na Guerra Civil de España e na China.
Guglielmo Libri
A caída
En Londres, o medievalista Achille Jubinal tentará defender a reputación de Guillaume Libri, nunha carta dirixida o 3 de xuño de 1851, á revista literaria londiniense Athenaeum.
Igualmente, Ludovic Lalanne e Henri Bordier redactan en 1851 un «Dicionario de pezas autógrafas roubadas ás bibliotecas públicas de Francia» con máis de 316 páxinas. Posteriormente, o arquivo de Bordier revela o aspecto policial e segredo das investigacións preliminares destinadas a confundir a Libri, un gran personaxe oficial honrado e protexido polas máis altas autoridades (libro publicado en 2008, de André Jammes: Libri vaincu: enquêtes policières et secrets bibliographiques: documents inédits).
Ernest Hemingway
Traxectoria
Todos os personaxes deste escritor enfróntanse co problema da "evidencia tráxica" do fin, cun correlato evidente co propio autor. Hemingway non puido aceptala. A vida enteira xogou coa morte, ata que, na mañá do 2 de xullo de 1961, na súa casa nas montañas de Cuba, matouse co seu fusil de caza.
Guglielmo Libri
A caída
Prosper Mérimée, amigo e protector de Libri, contesta a decisión xudicial con tal enerxía, que ataca «a cousa xulgada» nun artigo na Revista dos dous Mundos do 15 de abril de 1852, que é igualmente acusado de ultraxe pública e condenada á súa vez a unha multa de 1 000 francos e a quince días de prisión, que efectuará á Conciergerie.
Aínda que Libri chegou a Inglaterra sen cartos, non era pobre nesa altura porque a súa nova riqueza proviña da venda de numerosos libros preciosos e de manuscritos remitidos previamente a Londres antes do seu exilio forzoso.
En 1861, Libri organiza en Londres dúas grandes vendas dos seus libros e manuscritos, producindo un catálogo de 7 628 lotes, vendidos en dous partes. A primeira venda, do 25 de abril de 1861 ao 18 de xullo de 1861, durou 61 días. De feito, obtén máis dun millón de francos polas vendas de documentos, manuscritos, e libros, nunha época onde o salario diario medio dun obreiro era de aproximadamente catro francos. En 1862, organiza en Londres outra venda para a parte máis valiosa da súa colección, en Sotheby & Co, o 25 de xullo de 1862, coa publicación dun catálogo de 143 p.
En 1868, a saúde de Libri comeza a declinar, e incapaz de volver en Francia, abandona Inglaterra e volve á súa Italia natal, onde residirá nunha vila de Fiesole en Toscana, onde falece o 28 de setembro de 1869. A súa tumba atópase no Cemiterio das Portas Santas, en Florencia.
En 1896, o matemático Joseph Bertrand, moi crítico con Libri, escribirá nos «Souvenirs académiques, un article anonyme da Revue deas deux Mondes», reconto da política, da administración e dos costumes, Volume 137, Tomo 4, (Setembro-outubro de 1896), (páxinas 277-295), na páxina 279: «Libri, moi novo daquela, puido haberse convertido nun xeómetra. Deixou de estudar, máis non de producir. Para ficar esquecido, como se adoita dicir, escribiu primeiro memorias insignificantes, despois  malas e finalmente ridículas».
Restitución parcial dos documentos roubados
Despois da súa morte, Léopold Delisle, administrador da Biblioteca nacional, comezou unha longa investigación para resolver o asunto sobre se Libri era culpable das acusacións polas que fora condenado en 1850, e demostrou cunha certeza absoluta que Libri era efectivamente un ladrón de gran envergadura, todo iso nun informe datado o 28 de xuño de 1883, dirixido a Jules Ferry, ministro da Instrución Pública e das Belas Artes. En 1888, o executivo francés iniciou negociacións coas autoridades inglesas, coa finalidade que os libros e manuscritos preciosos, roubados por Libri, poidan ser devoltos polos compradores.
Familia
Casou con Mélanie Jeanne Charlotte Dobre, filla do doutor François-Joseph Dobre, fundador da Academia real de medicamento, e irmá do barón Joseph-Louis-Léopold Dobre.
A pesar do apoio de Mérimée, que denunciará irregularidades de procedemento con relación á cita a comparecer e a publicación do acto de acusación, ela morrerá en 1865, sen chegar a obter a revisión procesual do seu esposo, a pesar da petición que lanzará e presentará ao Senado. Será enterrada en París, no cemiterio do Pai-Lachaise, (#5.ª división).
Tergo
miniatura|260px|Terxitos (cos paranota laterais) dun [[miriápodo.]]
O tergo adoita dividirse en varios segmentos, correspondentes a cada un dos seus metámeros, denominadas terxitos. Así, por exemplo, nun segmento torácico, o tergo dos insectos pode dividirse nun noto anterior e un escutelo posterior. As expansións laterais dun terxito coñécense como paranota ou carinae.
O seu extremo anterior chámase 'base' e o seu bordo posterior, 'ápice' ou 'marxe'.
A porción ventral dun segmento denomínase esterno.
Etimoloxía
O termo zoolóxico deriva do latín tergum, -i, "costas" (do home); "costas", "dorso" (dun animal).
Gilberto Gil
Gilberto Passos Gil Moreira, nado en Salvador o 26 de xuño de 1942, é un cantante, guitarrista e músico brasileiro coñecido como Gilberto Gil. É coñecido tamén polo seu compromiso político. Dende 2003 a 2008, serviu como Ministro de Cultura do Brasil durante o goberno do Presidente Luiz Inácio Lula da Silva. O estilo musical de Gil incorpora estilos e influencias diferentes, como o rock, a samba, a música africana e o reggae.
Kendo
esquerda|miniatura|150px|Combate de kendo. esquerda|miniatura|200px|Kendo na escola agrícola aredor do 1920 esquerda|miniatura|
O kendō (剣道) é un gendai budō, unha arte marcial xaponesa, no que se utiliza unha armadura (bōgu) e un sabre de bambú (shinai). O nome provén do ken: sabre e dō: camiño, vía.
As súas orixes derivan do kenjutsu, arte marcial que se realizaba con catana, o sabre xaponés. Debido a cantidade de accidentes que se producían e a que o uso de armas de fogo comezaba a estenderse, a disciplina derivou cara a unha forma de adestramento incruento. A invención do shinai atribúese a Kamiizumi Hidetsuna, e consta de catro láminas de bambú que se manteñen xuntas mediante distintas pezas de pel.
Dise que o bōgu, ou armadura, foi inventado polo mestre Nakanishi Chuzo de Edo en 1750. As diferentes partes que o compoñen sufriron constantes modificacións a partir da armadura de guerra tradicional da época feudal ata a primeira parte do século XIX, para chegar ó uniforme forte e altamente refinado que se utiliza na práctica do kendō moderno.
Historia
Kendo, "O camiño da espada" expresa a esencia das artes da loita xaponesas. Dende o primeiro goberno samurai no Xapón, durante o período Kamakura (1185-1233), esgrimir a espada, xunto coa equitación e o tiro con arco, foron a busca principal dos clans militares. Neste período, o kendo desenvolveuse baixo unha forte influencia do budismo zen. O samurai podía equiparar a indiferenza pola súa propia vida no fragor da batalla, o cal era considerado necesario para a vitoria nos combates individuais, co concepto budista da natureza ilusoria da distinción entre vida e morte. Dende ese tempo moitos guerreiros foron ilustrados a través da práctica do kendo. Aqueles espadachíns estableceron escolas de adestramento do kendo que continuaron durante séculos, e cuxa forma básica de kendo practicase hoxe. Os nomes das escolas reflicten a esencia da ilustración do fundador. Desta maneira Itto-Ryu (escola da espada única) indica a ilustración do fundador que todos os cortes coa espada emanaban e estaban contidos nun corte esencial orixinal. A Muto (escola sen espada) expresaba a comprensión do fundador Yamaoka Tesshu, que dicía "Non hai espada fóra da mente" así mesmo expresaba o entendemento de que a esencia do kendo transcendía o proceso de pensamento reflexivo.
Praza de Venceslau
miniatura|268px|Vista xeral da praza.
A Praza de Venceslau (en checo:, coloquialmente: Václavák) é unha das principais prazas, ademais de centro cultural e de negocios, da Cidade Nova de Praga, República Checa. Moitos acontecementos notables da historia da cidade tiveron na praza o seu escenario, sendo ademais o sitio tradicional para manifestacións, celebracións, e outras xuntanzas públicas.
A praza recibe o nome por San Venceslau, o santo patrón de Bohemia. É parte do centro histórico de Praga e está declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Antigamente coñecida como Koňský trh (do checo: Mercado dos Cabalos), xa que albergaba periodicamente os mesmos durante a Idade Media. O nome actual, Svatováclavské náměstí (en galego: Praza de San Venceslau), data de 1848 por mor da proposta do escritor Karel Havlíček Borovský.
Kendo
Historia
No 1920, Dai Nippon Butoku Kai (大日本武徳会, promotora da fundación xaponesa de artes marciais) cambiou o nome de Gekiken (撃剣, espada golpeadora) por Kendo
Praza de Venceslau
Características
Máis ben unha boulevard que unha praza, a Praza de Venceslau ten a forma dun rectángulo de gran lonxitude. Abrangue unha superficie de 45.000 m², sendo o lado máis longo da praza de 750 m. A praza está orientada en dirección noroeste-sueste, facendo costa arriba cara o lado sueste. O final da praza rúa está dominada polo estilo neoclásico do Museo Nacional de Praga. O extremo noroeste forma a fronteira entre a Cidade Nova (Nové Město) e a Cidade Vella (Staré Město).
Historia
miniatura|esquerda|220px|O Museo Nacional e a estatua de noite. En 1348, o rei bohemio Carlos IV fundou a Cidade Nova de Praga (Nové Město). O plan incluía varias áreas abertas para os mercados, das cales a segunda máis grande era a Koňský trh ou Mercado dos Cabalos (a máis grande era a Praza de Carlos, que aínda hoxe é unha das máis grandes do mundo). No extremo sueste do mercado estaba a Porta dos Cabalos, unha das portas da muralla de Nové Město.
Durante o rexurdimento nacional checo do século XIX foi solicitado un novo nome para a praza do Mercado dos Cabalos. Por mor dunha proposta do escritor Karel Havlíček Borovský trocouse o nome a Svatováclavské náměstí (en galego: Praza de San Venceslau). Debido a este cambio erixiuse un monumento na honra de San Venceslau, duque e santo patrón de Bohemia. O 28 de outubro de 1918, Alois Jirásek leu a proclamación de independencia de Checoslovaquia diante da estatua. Durante a invasión alemá de Checoslovaquia durante a segunda guerra mundial os nazis utilizaron a praza para as súas masivas manifestacións. Durante o Levantamento de Praga de 1945, unha tentativa da resistencia checa para liberar á cidade da ocupación xermana, algúns edificios próximos ao Museo Nacional foron destruídos, sendo substituídos posteriormente por grandes almacéns.
Kendo
Graduacións
O nivel dun practicante de kendo mídese, como noutras artes, por medio de graduacións. Existen seis kyu (sexto kyu sendo o máis baixo e primeiro kyu o máis alto) e dez dan, o primeiro dan o shodan é o máis baixo e o máis alto que se pode alcanzar por medio de exames é o oitavo dan o hachidan. O exame de oitavo dan é o exame máis esixente de todos no Xapón, apróbao xeralmente menos dun por cento dos aspirantes (é aínda mais difícil que o exame estatal para converterse en avogado, considerado o máis duro do país).
Praza de Venceslau
Historia
O 16 de xaneiro de 1969, os estudante Jan Palach prendeuse lume na Praza en protesta pola invasión de Checoslovaquia por parte Unión Soviética e os países do Pacto de Varsovia (excepto Romanía) en 1968. O 28 de marzo dese mesmo ano, a selección checoslovaca de hóckey sobre xeo derrotou á selección soviética por segunda no Campionato do Mundo. Debido a que o país estaba baixo ocupación soviética, a vitoria induciu grandes celebracións. Considérase que unhas 150.000 persoas se reuniron na praza para festexar o triunfo. Un grupo de axentes provocadores provocaron un ataque contra na oficinas da liña aérea soviética Aeroflot situada na praza, o que serviu como pretexto para represalias.
Kendo
Graduacións
Os graos do noveno e décimo dan son usados para premiar ou honrar adicionalmente a unha vida de contribución con e para o kendo como arte.
Praza de Venceslau
Historia
En 1989 durante as grandes manifestacións da Revolución de Veludo, onde se superaron os centos de miles de asistentes, tamén se levaron a cabo na praza. Hoxe Václavák está rodeada por múltiples hoteis, oficinas, comercios, lugares para o troco de divisas e negocios de comida rápida. Para consternación dos veciños da cidade, a rúa é tamén un popular lugar onde as prostitutas exercen o seu oficio pola noite. Tamén hai numerosos clubs de striptease nos arredores, polo que é tamén un lugar popular para as despedidas de solteiro.
Arte e arquitectura
miniatura|upright|Palác Koruna miniatura|upright|Edificio Melantrich. O dous principais focos de atención da Praza de Venceslau están ao sueste do lugar, son o edificio do Museo Nacional, erixido entre 1885 e 1891 a partir do deseño do arquitecto checo Josef Schulz, a estatua de San Venceslau montado a cabalo.
O santo montado foi esculpido por Josef Václav Myslbek entre 1887 e 1924. A imaxe de Venceslau está acompañada doutros santos patróns checos tallados na ornamental base da estatua: Santa Ludmila, Santa Inés, San Procopio e Santo Adalberto. A base da estatua, deseñada polo arquitecto Alois Dryak, inclúe a inscrición:
Tórax (artrópodos)
miniatura|Vista lateral do tórax dun [[dípteros|díptero.]] miniatura|Vista dorsal do tórax dun díptero. O tórax (do grego antigo "θώραξ" thórax, "coiraza") dos artrópodos é o tagma ou rexión do corpo situado entre o céfalon (cabeza) e o abdome.
Praza de Venceslau
Arte e arquitectura
Hai unha destacable parodia da estatua, creada por David Černý, nunha galería do Palacio de Lucerna preto da praza. Outros edificios e sitios de interese que se poden atopar son:
Transporte
A liña A do Metro de Praga circula por debaixo da Praza de Venceslau, habendo dúas entradas á rede de transporte na rúa: Muzeum e Můstek. Había tamén vías de tranvía ao longo da praza, mais foron retiradas en 1980, con todo hai unha proposta para volvelas a introducir. A meirande parte da rúa está aberta ao tráfico de automóbiles e só a parte final noroeste está peonalizada.
Tórax (artrópodos)
O termo aplícase a crustáceos e insectos, a pesar de que non son tagmas homólogos. Con frecuencia, a cabeza e o tórax fusiónanse parcial ou totalmente para formaren o cefalotórax, como ocorre en moitos crustáceos e quelicerados; nestes últimos, o termo apropiado para designalo é prosoma.
Os miriápodos teñen o corpo dividido en cabeza e tronco, de modo que non teñen tórax diferenciado.
Kendo
Graduacións
Se ben os kyu exhíbense por medio de cintos de cores en moitas artes marciais (e os dan con cinto negro), en kendo non hai signos visibles que delaten o grao da persoa. Na súa filosofía a graduación non ten importancia: o relevante é o kendo que o practicante fai.
Miguel Pérez Cuesta
Miguel Perez Custa, coñecido como Michu, nado en Oviedo o 21 de marzo de 1986, é un exfutbolista español, que xogaba de centrocampista.
É irmán do exfutbolista e adestrador Hernán Pérez.
Traxectoria
Formouse na canteira do Real Oviedo, debutando co primeiro equipo na tempada 2003–04 en Tereira División, con tan só 17 anos. Na tempada seguinte ascendeu co equipo azul a Segunda B e na tempada 2006–07 foi traspasado ao Celta de Vigo B, incorporándose a continuación ao primeiro equipo do Celta.
La Tertulia
La Tertulia foi un periódico editado en Ourense en 1883.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Sociedad de este nombre, apareceu en marzo de 1883. Revista semanal con colaboracións literarias e información xeral. Foi o seu director e responsable Luciano Cid Hermida, e en decembro pasou a dirixilo Alberto García Ferreiro. Entre os seus colaboradores figuraban Emilia Pardo Bazán, Emilia Calé, Juan Manuel Paz Novoa, Jesús Muruais, Alfredo Vicenti, Benito Fernández Alonso, Juan Neira Cancela, Benito Fernández Alonso e Ramón Quesada Borrajo. Cesou a súa publicación a finais de 1883.
Coves del Cogul
Foi descuberto polo párroco do lugar de El Cogul, Ramon Huguet, no ano 1908. Foron descritas por Ceferí Rocafort (Las pinturas rupestres de Cogul, Butlletí del Centre Excursionista de Catalunya, 1908). Unha segunda edición máis ampla foi publicada por Joan Cabré en El arte rupestre en España (1914).
Golpilleira
O topónimo galego Golpilleira pode referirse a:
Coves del Cogul
As pinturas da Roca dels Moros, como toda a arte rupestre levantina, foron declaradas pola UNESCO Patrimonio da Humanidade.
A escena de danza é a máis famosa. Vense nove mulleres que van emparelladas, unhas pintadas en negro e outras en vermello; levan unhas pequenas saias longas e bailan arredor dun home nu co sexo ostensíbel, tal e como é representada a figura masculina en case toda a arte rupestre levantina.
En total na Roca dels Moros hai 45 figuras, 7 das cales van gravadas na pedra e 38 pintadas en vermello claro, negro e vermello escuro. O conxunto está preparado para as visitas do público.
Casting JonBenet
Casting JonBenet é un filme documental estadounidense de 2017 sobre a morte de JonBenét Ramsey e o grande impacto que xerou. O filme foi dirixido por Kitty Green.
Sinopse
Casting JonBenet documenta o proceso de casting para a recreación do caso de JonBenét Ramsey nun documental. Diversos actores da zona de Colorado son entrevistados e postos a proba para os papeis das persoas reais involucradas no caso, incluíndo a John e Patsy Ramsey, Burke Ramsey, John Mark Karr e os oficiais de policía de Boulder. Durante o proceso, os aspirantes a actores, vestidos como as persoas que van interpretar, amosan as súas emocións e opinións sobre o caso. Máis que ser un documental sobre o crime, o filme observa como os eventos relacionados co caso se converteron nunha obsesión da cultura popular e das teorías de conspiración.
José Ortega y Gasset
José Ortega y Gasset, nado en Madrid o 9 de maio de 1883 e finado na mesma cidade o 18 de outubro de 1955, foi un filósofo español considerado o principal expoñente da teoría do perspectivismo e do raciovitalismo, situado no movemento do Novecentismo. Tamén actuou como activista político e como xornalista.
Traxectoria
Fillo de José Ortega Munilla e Dolores Gasset, filla de Eduardo Gasset Artime.
En 1909, en España, foi nomeado profesor numerario de Psicoloxía, Lóxica e Ética da Escola Superior de Maxisterio de Madrid e en outubro de 1910 gaña por oposición a cátedra de metafísica da Universidade Central, vacante tras o falecemento de Nicolás Salmerón.
Nese mesmo ano contrae matrimonio con Rosa Spottorno Topete. En 1911 nace o seu primeiro fillo, Miguel Germán Ortega Spottorno, médico de profesión, tres anos despois, naceu a súa filla Soledad Ortega Spottorno, creadora da Fundación Ortega y Gasset en 1978, da que será presidenta de honra. En 1918 nace José Ortega Spottorno, enxeñeiro agrónomo.
Colaborador do diario El Sol dende 1917, onde publicou en folletíns dúas obras: España invertebrada e La rebelión de las masas. En 1923 fundou a Revista de Occidente da que foi director ata 1936. Dende esta publicación promoveu a tradución e comentario das máis importantes tendencias filosóficas e científicas.
O 15 de novembro de 1930 publicou en El Sol o artigo "El error Berenguer" que finalizaba coa frase Delenda est Monarchia, en referencia ao Delenda est Carthago de Catón. Ademais dunha crítica do goberno da Dictablanda, de Dámaso Berenguer, era unha condena absoluta da Monarquía como forma de Estado para España.
Durante a Segunda República foi elixido deputado pola provincia de León coa Agrupación ó Servizo da República. No debate de totalidade do proxecto da Comisión de Constitución celebrado entre os días 27 de agosto e 9 de setembro de 1931 interveu como voceiro do grupo parlamentario da Agrupación.
Permaneceu no escano durante un ano, tras criticar publicamente o curso que a República tomaba no seu célebre discurso coñecido como «Rectificación de la República» de decembro de 1931. Cando comezou a guerra civil española, Ortega estaba enfermo no seu domicilio; tres días despois presentáronse na súa casa varios comunistas con pistolas e esixiron a súa firma no pé dun manifesto contra o golpe de Estado e en favor do Goberno republicano. Ortega negouse a recibilos e foi a súa filla quen conversou con eles e conseguiu convencelos de redactar outro texto curto e menos politizado que Ortega firmou un tempo despois xunto con Gregorio Marañón, Ramón Pérez de Ayala e outros intelectuais. Nese mesmo mes de xullo e a pesar da súa grave enfermidade, fuxiu de España, grazas ao seu irmán Eduardo, primeiro exiliouse a París, logo nos Países Baixos, Arxentina e finalmente en Lisboa en 1942.
A partir de 1945 a súa presenza en España foi frecuente aínda que nunca conseguiu recuperar a súa cátedra. Optou por fundar un Instituto de Humanidades onde impartiu as súas leccións. Durante estes anos ata a súa morte a súa vida transcorreu sobre todo en Alemaña, onde recibiu o creto e as oportunidades de expresión que lle correspondían.
Ortega y Gasset exerceu unha grande influencia filosófica en España no século XX non só pola temática da súas obras filosóficas senón tamén polo seu estilo literario áxil, descrito por algúns como próximo ó Quixote, o que lle permitiu chegar facilmente ó público.
Filosofía
Ortega divide a súa formación en dúas fontes moi diferenciadas: a filosofía grega e a filosofía europea continental iniciada con Descartes, tamén cabe destacar a filosofía alemá neokantiana que asimilou na súa etapa en Marburgo. O resto de teorías da época son practicamente ignoradas por el. O seu pensamento acostuma dividirse en tres etapas:
Obxectivismo
Presente na filosofía de Ortega e Gasset dende 1902 ata 1914, durante a súa estadía en Alemaña, nesta época reflexiona sobre como evitar a decadencia de España. O filósofo ve como solución a europeización, isto quere dicir, que o país necesita cultivar un modo de civilización que, sen deixar de ser español, poida ser europeo. Influenciado polo neokartinismo proponse como o principal problema o coñecemento pero lonxe do realismo e do idealismo.
Deste período é a súa famosa declaración "Yo soy yo y mi circunstancia, y si no la salvo a ella no me salvo yo" (eu son eu e a miña circunstancia e se non a salvo a ela non me salvo eu) no seu libro Meditaciones sobre el Quijote. O eu do que falaba Ortega é un eu no mundo, no escenario no que actúa, porque a vida é unha actuación, temos que cultivar nós o noso propio coñecemento. Esta declaración destínase a salientar a singularidade da vida de cada ser humano, non transferible (non pode vivir por min) e determinada por circunstancias temporais e espaciais: Eu nacín nun tempo e lugar e, consecuentemente, a miña vida mostra certas características. As circunstancias son moitas e variadas de home para home, o que fai a súa vida singular. Á luz das circunstancias e, polo tanto, para determinar cada individuo. A súa eliminación pode anularnos a nos mesmos.
Perspectivismo
“Cada vida es un punto de vista sobre el universo” (cada vida é un punto de vista sobor do universo) publicada no libro Tema de nuestro tiempo recolle á perfección a idea perspectivista de Ortega que é un partidario do perspectivismo histórico, é dicir, ten unha concepción da historia segundo a cal podemos analizar e entender as cousas dende diferentes perspectivas. Cada home ten unha especial comprensión da realidade que só lle pertence a el. O total da suma de todos os puntos de vista de todos os homes proporcionan unha visión real e verdadeira do mundo. En esencia, a variedade de perspectivas permite ver unha realidade máis completa e máis obxectiva. Un dos puntos máis importantes do perspectivismo é defender cada posición co obxectivo de que sexa considerada a pesar de que sexa contraria á doutros. Cada individuo debe mostrarse cunha posición única e orixinal que debe ser tolerada polo resto para evitar enfrontamentos entre as diferentes posicións.
Raciovitalismo
O raciovitalismo consistiu no intento de fusionar a vida e a razón, superando as incompatibilidades que se dan entre ambas. A vida é para Ortega a realidade existencial humana, o seu quefacer. Vivir é sentir algo, facer algo, pensar algo, vivir é a coexistencia entre o eu e o mundo, e no que temos que basear a nosa filosofía. No raciovitalismo Ortega tamén afirma que o ser humano é o que foi, ou sexa, que non ten natureza senón historia e ten que ser capaz de asumila e de ir creando a súa propia sen que ninguén a escolla por el dentro dunhas circunstancias diarias que inflúen decisivamente no xeito de levar a cabo o seu proxecto persoal.
Acuicultura de salmónidos
miniatura|300px|dereita|Viveiro de salmón en Finlandia O cría comercial do salmón ou salmonicultura é un tipo de acuicultura enfocada na produción de peixes da familia dos salmónidos (Salmonidae). Ao ser peixes anádromos deben pasar durante o seu ciclo de vida por etapas de auga doce e auga salgada. O salmón, xunto coa carpa, son as especies de peixe máis importante para a acuicultura. No ano 2007, os viveiros de salmón e troita produciron ingresos duns 10,7 billóns de dólares. A especie de salmón máis cultivada e o salmón atlántico. Outras especies cultivadas son a tilapia, peixe gato, robaliza, dourada e a troita.
A produción acuícola do salmón multiplicouse por 10 entre 1982 e 2007. Os principais produtores de salmón son Noruega co 33 %, Chile co 31 %, e outros países europeos co 19 %.
Na actualidade existe moita controversia sobre os impactos que esta práctica intensiva ocasiona na saúde e no medio ambiente. Existe tamén preocupación sobre o impacto nas poboacións de salmón ceibes e na vida mariña en xeral.
Métodos
miniatura|esquerda|Viveiros de salmón en [[Escocia]] miniatura|esquerda|Ovas de salmón fertilizadas; véxase o desenvolvéndose do [[ollo e da columna vertebral]] miniatura|esquerda|Ova de salmón abríndose. Nunhas 24h será un alevín sen o saco da xema A acuicultura do salmón é a cría e recolección do salmón baixo condicións controladas. O salmón de viveiro diferénciase do salmón salvaxe, o cal é capturado empregando técnicas de pesca comerciais.
Os métodos da cría do salmón orixináronse a finais do século XVIII. A finais do século XIX xa había viveiros implantados en Europa e Norteamérica. A finais da década de 1950, os programas de melloras da poboación baseados en piscifactorías establecéronse nos Estados Unidos, Canadá, Xapón e URSS. A técnica contemporánea que emprega gaiolas flotantes orixinouse en Noruega a finais da década de 1960.
Noruega produce o 33% do salmón criado no mundo, séguelle Chile co 31% da produción. As costas destes país teñen temperaturas axeitadas e costas protexidas das treboadas. Asemade Chile é produtor de forraxe de peixe para alimentar a acuicultura do salmón. Escocia e o Canadá son tamén produtores significantes.
Viveiros de incubación
Unha alternativa ao método de incubación en tanques é o emprego de canles de desove. Estas son correntes artificiais, normalmente paralelas a unha corrente existente adoitan ter fondo de frave e forma de zig-zag. A auga da corrente adxacente extráese cara ao comezo da canle, ás veces a través dunha poza de cabeceira para asentar os sedimentos. O éxito do desove adoita ser moito máis exitoso nas canles cá nas correntes normais xa que as enchidas do río poden levar consigo as postas. Debido á falta de crecidas, as canles de desove deben ser lavadas cada certo tempo co fin de extraer os sedimentos. Nas correntes naturais, as crecidas son as encargadas de exercer esta función. As canles de desove preservan a selección natural das correntes naturais xa que, ao contraio cá nos viveiros, non se empregan produtos químicos profilácticos para controlar as enfermidades.
Gaiolas mariñas
Ás veces poden situarse separadas, mais normalmente xúntanse formando as chamadas granxas mariñas cun peirao flotante e corredores ao redor das gaiolas. Redes adicionais poden rodear a granxa para escorrentar os mamíferos mariños que poden danar as gaiolas. As densidades de peixe roldan entre os 8 e 18 kg por metro cúbico para o salmón atlántico e entre 5 e 10 kg por metro cúbico para o salmón chinook.
En contraste aos sistemas pechados, as gaiolas abertas de salmón teñen menores custos de protección, porén, non achegan unha barreira de protección para o descargo dos desperdicios, parasitos e enfermidades das augas costeiras circundantes. O salmón de viveiro nas gaiolas abertas pode fuxir ao hábitat aberto, por exemplo, durante as treboadas. Isto fai que as enfermidades e algúns crustáceos mariños invadan as granxas. Actualmente a acuicultura está a empregar os mesmos métodos de cría de salmón noutras especies de peixes carnívoros coma o bacallau, atún vermello e fletán. Porén, é probable que a cría destes peixes produza os mesmos incovenientes medioambientais que a cría do salmón.
Alimentación
Pesca de cerco|miniatura Os salmóns son carnívoros e son actualmente alimentados con produtos desenvoltos a partir doutros peixes e organismos mariños. Consecuentamente, co crecemento do cultivo do salmón, medra tamén a demanda doutros peixes para alimentalos. Estase traballando para substituír as proteínas de orixe vexetal por outras de orixe animal na dieta do salmón. Porén, desafortunadamente isto resulta nuns menores niveis do altamente valorado omega-3 contidos nos peixes criados. Para contrarrestar isto, máis do 50% da produción de aceite de peixe emprégase para alimentar aos salmóns. Os salmóns de viveiros son alimentados cos carotenoídes astaxantina e canthaxantina, para que a cor da súa pel sexa igual á dos salmón salvaxe. En seco, necesitaríanse entre 2 e 4 kg de peixe salvaxe para producir un kg de salmón de granxa.
Recolección
Un método común de recolección do salmón é empregando unha rede de cerco. A rede de cerco é unha rede con pesos na súa parte inferior, esta rede é colocada ao redor dun cardume e un cabo profundo poder ser puxado para formar un saco onde todo o peixe fica aprisionado. Antes de matar ao peixe, este é asfixiado en auga saturada en dióxido de carbono. Logo son desangrados cortando os arcos branquiais e inmediatamente meténdoos en auga xeada. Os métodos de recolección e mata son deseñados para producir ao peixe o mínimo estrés, prexudicial para a calidade da carne do peixe.
Salmón atlántico
miniatura|dereita|200px|Salmón atlántico (Salmo salar) Nas correntes fluviais atlánticas, o salmón atlántico é un prezado peixe recreativo, covizado polos pescadores durante as súas remontadas anuais. Tempo atrás, o salmón mantivo unha importante industria pesqueira comercial. Porén, actualmente considérase ao salmón atlántico salvaxe comercialmente morto; a sobrepesca e a destrución dos seus hábitats fixeron que o salmón salvaxe constitúa só o 0,5% do salmón atlántico comercializado. O resto provén principalmente de viveiros de Chile, o Canadá, Noruega, Rusia, o Reino Unido e Tasmania en Australia.
O salmón atlántico é, de lonxe, a especie máis empregada para a práctica da acuicultura. É doada de manter, medra ben nas gaiolas mariñas, mantén un bo prezo no mercado e adáptase ben aos viveiros localizados en hábitats foráneos.
Os machos e femias adultos son anestesiados. Os ovas e esperma son extraídos, despois de ser limpados os peixes. Logo, as ovas e mais o esperma son lavados e levados á auga. Os adultos son recuperados en augas limpas e osixenadas. Algúns científicos están traballando na criopreservación das ovas.
Os alevíns son xeralmente criados en grandes tanques de auga doce durante 12 ou 20 meses. Unha vez o peixe chega á fase xuvenil, son levados aos viveiros mariños onde son mantidos durante dous anos. Durante este tempo o peixe medra e chega á madurez.
Xeralmente, as gaiolas dos salmóns atópanse envoltas por dúas redes. Unha interior, suxeita á gaiola, mantén aos salmóns controladas. A outra, exterior, está suxeita por flotadores e ten coma fin escorrentar os depredadores dos salmóns.
Froito destas fuxidas, atopáronse salmóns de viveiro remontando os cursos fluviais da costa pacífica da Columbia Británica, na costa oeste canadense.
A nivel mundial, no ano 2007, producíronse 1 433 708 toneladas de salmón atlántico cun valor de 7 578 billóns de dólares.