cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camilo Barcia Trelles
Traxectoria
Foi membro numerario do Instituto de Dereito Internacional, Profesor de L’Academie de Droit Internacional da Haia, membro de honra da Asociación Francisco de Vitoria, da que foi fundador. Os seus estudos sobre problemas internacionais apareceron en varias publicacións de Madrid, como El Liberal.
Juan Manuel Moreno
Juan Manuel Moreno Bonilla, nado en Barcelona o 1 de maio de 1970, coñecido como Juanma Moreno, é un político español, actual presidente do Partido Popular Andaluz investido presidente da Xunta de Andalucía polo Parlamento de Andalucía o día 16 de xaneiro de 2019.
Orixe e mocidade
Juan Manuel Moreno é neto de xornaleiros do Valle del Guadalhorce e o único fillo home de dous veciños de Alhaurín el Grande que emigraran a Cataluña: Juan Moreno Conejo, que traballou de delineante industrial na Hispano Olivetti e a SEAT, e María Bonilla, que traballou nuns grandes almacéns. Ten dúas irmás, unha máis vella e outra máis nova ca el.
Tres meses despois do seu nacemento en Barcelona, a súa familia volveu con el á provincia de Málaga, concretamente á capital, á zona da antiga estrada de Cártama, onde estudou a EXB no colexio Giner de los Ríos.
Cando Juanma Moreno tiña 14 anos, mudáronse ó barrio de Puente de las Américas da capital, onde o seu pai montou unha drogaría, na rúa Ingeniero de la Torre Acosta. Estudou no instituto Universidade Laboral de Málaga e con 16 ou 17 anos foi vocalista de varios grupos de pop-rock de ámbito local, como Lapsus Psíquico e Falsas realidades, con certa influencia de Danza Invisible.
Comezos na política
Iniciou a carreira de Psicoloxía e logo Maxisterio na Universidade de Málaga (UMA), pero axiña descubriu a súa vocación política. En 1989, con 19 anos, afiliouse ó Partido Popular. Colaborou na fundación da Asociación Popular de Estudantes, da que foi voceiro durante os cursos 1991-92 e 1992-93. Este último ano alcanzou a presidencia de Novas Xeracións de Málaga e no curso 1993-94 foi tamén vicedecano da Facultade de Ciencias da Educación e membro da xunta de goberno da UMA. Segundo comenta, traballou nunha pizzaría e como comercial.
Concelleiro do Concello de Málaga (1995-1997)
En 1995, con 25 anos, resultou elixido concelleiro de Mocidade e Deporte no Concello de Málaga, con Celia Villalobos como alcaldesa, así como Presidente da Xunta Municipal do distrito de Campanillas e Puerto de la Torre. Un ano despois, xa era presidente de Novas Xeracións de Andalucía.
Deputado rexional no Parlamento de Andalucía (1997-2000)
En 1997, con 27 anos, foi elixido deputado por Málaga e voceiro de Mocidade do Grupo Parlamentario Popular durante a V Lexislatura do Parlamento de Andalucía. Tamén foi elixido presidente de Novas Xeracións a nivel nacional e responsable de Política Autonómica e Local do partido.
Deputado nacional no Congreso (2000-2011)
Foi deputado nacional no Congreso durante as VII, VIII, IX e X lexislaturas, exercendo de voceiro adxunto do Grupo Popular na Comisión de Ciencia e Tecnoloxía e de Secretario na Comisión de Asuntos Sociais.
Obtivo un grao en Protocolo e Organización de Eventos pola Universidade Camilo José Cela, ademais de varios títulos propios (Titulado Superior Universitario en Protocolo e Relacións Institucionais pola Universidade Camilo José Cela, Mestría en Dirección e Administración de Empresas pola Escola Autónoma de Dirección de Empresas e Programa de Liderado para a Xestión Pública por IESE Business School) e un premio (máster de Ouro do Real Fórum de Alta Dirección).
Secretario de Estado de Servizos Sociais e Igualdade (2011-2014)
esquerda|miniatura|Juanma Moreno en 2012 Tralo seu nomeamento como secretario de Estado de Servizos Sociais e Igualdade o 30 de decembro de 2011, impulsou e participou na redacción dos seguintes plans e leis:
Candidato á Presidencia da Xunta de Andalucía (2014-presente)
O 1 de marzo de 2014, unhas semanas despois do falecemento do seu pai, foi elixido presidente do PP de Andalucía e candidato á Presidencia da Xunta de Andalucía. Ante este novo desempeño, e malia ter vivenda en Málaga, mudouse coa súa familia ó concello sevillano de Alcalá de Guadaíra. No 15º Congreso Autonómico do PP Andaluz, celebrado do 17 ao 19 de marzo de 2017 no Palacio de Feiras e Congresos de Málaga, foi reelixido para o cargo para os catro anos seguintes. Converteuse así no primeiro presidente do PP Andaluz elixido directamente polos afiliados no sistema de dobre volta, obtendo o 98,95% dos votos dos afiliados na primeira volta e o 95,04% na segunda.
Esquematismo
O esquematismo é unha forma de representar obxectos reais cun estilo caracterizado polo uso de trazos simbólicos e simplificados que non pretenden ser realistas. O debuxo resultante, usualmente, omite detalles irrelevantes para a información que interesa resaltar e, así mesmo, os elementos son reducidos a diagramas arbitrarios ou convencionais que rozan a abstracción e que, malia iso, son doadamente accesibles á comprensión humana.
A miúdo engádense símbolos abstractos de difícil interpretación se o debuxo está fóra de contexto, pero a comprensión dos mesmo aumenta a medida que o espectador familiarízase cos elementos icónicos e diagramas empregados.
O esquematismo é un recurso artística que se dá en numerosas correntes ao longo de toda a Historia; pero tamén é utilizado noutros campos da vida humana nos que se necesita un sistema comunicativo universal e accesible, por exemplo, os sinais de tráfico, os planos, os esquemas de reparación ou montaxe de obxectos compostos, os procesos científicos (ex. a representación gráfica propia da fórmulación en química orgánica).
Peróxido
miniatura|Fórmula xeral dun peróxido.|250x250px Os peróxidos son substancias que presentan un enlace osíxeno-osíxeno e que conteñen o osíxeno en estado de oxidación −1. A fórmula xeral dos peróxidos é Metal + (O−1)2−2. Xeralmente compórtanse como substancias oxidantes.
En contacto cun material combustible poden provocar incendios ou mesmo explosións. Con todo, fronte a oxidantes fortes como o permanganato, poden actuar como redutor oxidándose a osíxeno elemental. É importante puntualizar que o peróxido ten carga.
En poucas palabras, son óxidos que presentan maior cantidade de osíxeno que un óxido normal e na súa estrutura manifestan un enlace covalente sinxelo apolar entre osíxeno e osíxeno.
Síntese
O peróxido máis coñecido e principal composto de partida na síntese doutros peróxidos é o peróxido de hidróxeno (H2O2). Hoxe en día adóitase obter por autooxidación de naftohidroquinona. Antigamente utilizábase a formación de peróxido de bario ou a hidrólise de persulfatos que á súa vez se xeraban por electrólise de sulfatos en disolución acuosa con altas densidades de corrente por superficie do eléctrodo.
Myroslav Slaboshpytskyi
Myroslav Mykhailovych Slaboshpytskyi (en Мирослав Михайлович Слабошпицький), nado en Kíiv o 17 de outubro de 1974, é un director de filmes ucraíno.
Peróxido
Parámetro de análise na industria alimentaria
Na industria alimentaria utilízase como parámetro para medir a calidade dos aceites e as graxas, os cales son susceptibles de enranciarse ou descomporse, mediante a técnica de medición do índice de peróxido (ou índice de peroxidación); sendo a peroxidación unha das causas que provoca características rechazables na calidade dos alimentos (tales como aceites, entre outros).
Myroslav Slaboshpytskyi
Traxectoria
Slaboshpytskyi é fillo do escritor ucraíno e crítico literario Mykhailo Slaboshpytskyi. Até 1982 viviu en Lviv.
Peróxido
Aplicacións químicas
Igualmente as aplicacións dos peróxidos son moi versátiles (pasan da barbaría onde se empregan en tinguiduras para aclarar o pelo até en combustibles de foguetes.)
Myroslav Slaboshpytskyi
Traxectoria
Slaboshpytskyi graduouse na Universidade Nacional de Teatro, Cine, e Televisión de Kíiv centrándose na dirección de cine e televisión. Traballou como reporteiro e escribiu guións para cine e televisión. A comezos da década de 1990 traballou nos Estudios de cine Dovzhenko.
Peróxido
Aplicacións químicas
Na industria química utilízanse na obtención dos epóxidos, en diversas reaccións de oxidación, como iniciadores de reaccións radicalarias por exemplo para endurecer poliésteres ou na fabricación do glicerol a partir do alcol hidroxipropénico. O ácido peroxi-trifluoroacético (F3C–C(=O)–O–O–H) é un desinfectante moi potente e emprégase como tal na industria farmacéutica. En odontoloxía utilízase para o blanqueamiento dos dentes, xa sexa aplicado en xel ou en bandas impregnadas de peróxido en concentracións de 9%, 16% e 25%.
Myroslav Slaboshpytskyi
Traxectoria
Desde o ano 2000 é membro da Asociación ucraína de Cineastas. Foi vicepresidente da Asociación de Xoves Cineastas de Ucraína.
Peróxido
Estado de oxidación
O estado de oxidación do osíxeno nos grupos peróxido é -1
Myroslav Slaboshpytskyi
Traxectoria
En 2006 rodou a súa primeira curtametraxe Жах (O incidente), seleccionado en festivais de dezasete países.
Peróxido
Analítica
Os peróxidos dan unha coloración alaranxada con disolucións de óxido de titanio en ácido sulfúrico concentrado.
Con dicromato de potasio forman o peróxido de cromo (VI) de cor azul que pode ser extraído con éter etílico.
Myroslav Slaboshpytskyi
Traxectoria
A súa segunda curtametraxe Діагноз (Diagnose) competiu polo Oso de Ouro na Berlinale en 2009, e ó ano seguinte o director foi seleccionado novamente pola súa curta Глухота (Sordeira).
En 2014 Slaboshpytskyi deuse a coñecer coa súa película “A Tribo” que se estreou no Festival de Cine de Cannes. A película está feita completamente en lingua de signos ucraína sen subtitulos. Gañou o Gran Premio Nespresso, así como o Premio para Visionarios de Francia 4 e o Premio de Apoio á Distribución da Fundación Gan na sección da Semana Internacional da Crítica no Festival de Cannes de 2014.
O 24 de outubro de 2018 deuse a coñecer que Myroslav Slaboshpytskyi foi escollido para dirixir a película Tigre. A película está baseada no libro de non ficción de 2010 de John Vaillant. Focus adquiriu os dereitos do libro en 2010 e a, comezos do proxecto, considerouse como un traballo para participación de Brad Pitt coa dirección de Darren Aronofsky. Ao final os dous decidiron ficar como produtores e deixar a dirección a Slaboshpystskyi.
Substrato
O termo substrato pode referirse a:
Ademais, pode facer referencia a:
Bollywood
Bollywood é o nome co que se coñece a industria cinematográfica en lingua hindi establecida en Mumbai, a cidade máis poboada da India. En ocasións emprégase incorrectamente o termo para referirse á totalidade do cinema da India que inclúe outros centros de produción en múltiples linguas.
Bollywood é un dos maiores centros de produción de cinema en todo o mundo, superando incluso a industria cinematográfica estadounidense.
Orixe do nome
O nome "Bollywood" é un portmanteau derivado de Bombay, antigo nome de Mumbai, e Hollywood, centro da industria estadounidense. Porén, ao contrario de Hollywood, Bollywood non é un lugar físico. O nome de Bollywood segue o esquema de "Tollywood", nome empregado desde 1932 para referirse ao cinema de Bengala occidental, baseado en Tollygunge, Calcuta. Na actualidade Tollywood emprégase para referirse á industria telugu en Andhra Pradesh.
O termo Bollywood ten a súa orixe na década de 1970 cando India superou os Estados Unidos como maior produtora mundial.
Historia
miniatura|Cartel do primeiro filme sonoro indio, Alam Ara (1931) O primeiro filme indio foi Raja Harishchandra (1913), de Dadasaheb Phalke. Na década de 1930 filmábanse máis de 200 filmes cada ano. O primeiro filme sonoro Alam Ara, de Ardeshir Irani (1931), foi un grande éxito comercial. Bollywood e toda a industria rexional adaptouse rapidamente ao cinema sonoro.
Nas décadas posteriores moitos dos filmes producidos en Bollywood eran filmes escapistas, para contrarrestar os tumultuosos acontecementos deses anos.
A idade de ouro
Trala independencia da India, chegou o período coñecido como “A idade de ouro” do cinema hindi con algún dos filmes con mellores críticas como Pyaasa (1957) e Kaagaz Ke Phool (1959) e filmes de Raj Kapoor como Awaara (1951) e Shree 420 (1955). Estes filmes reflectían temas sociais, relacionados coa clase traballadora das cidades. Tamén se produciron filmes épicos como Mother India, de Mehboob Khan (1957), que foi o primeiro filme indio candidato ao Oscar.
Desde que o filme social Neecha Nagar gañase a Palma de Ouro no primeiro festival de Cannes os filmes de Bollywood eran invitados frecuentemente aos principais festivais.
Cinema moderno
Nas décadas de 1960 e 1970 triunfaron filmes románticos e de acción protagonizados por actores como Rajesh Khanna, Dharmendra, Sanjeev Kumar e Shashi Kapoor e actrices como Sharmila Tagore, Mumtaz e Asha Parekh. A partir de mediados dos anos 70, os filmes volvéronse máis violentos, sobre gánsters e bandidos. Nas décadas seguintes triunfaron os musicais románticos familiares, aparecendo unha nova xeración de estrelas, como Aamir Khan, Salman Khan, Shahrukh Khan, Sridevi, Madhuri Dixit, Juhi Chawla e Kajol. Filmes de acción e comedia tamén tiveron éxito, gañando recoñecemento especialistas en escenas perigosas como Akshay Kumar.
Bollywood no século XXI
O século XXI trouxo un crecemento da popularidade de Bollywood en mercados estranxeiros​, con filmes como Lagaan (2001), Devdas (2002), Kal Ho Naa Ho (2003), Veer-Zaara (2004), Mangal Pandey (2005) e Kabhi Alvida Naa Kehna (2006), ademais doutros como Kites (2010) e My Name is Khan (2010). Nese século tamén elevou o nivel técnico e de calidade dos filmes.
Influencias en Bollywood
As seis principais influencias do cinema popular indio son:
Influencias de Bollywood
A maior influencia de Bollywood foi no nacionalismo indio, que considera o cinema como parte da súa historia.
A partir do século XXI, Bollywood comezou a influír nos filmes musicais do mundo occidental. Tamén pode verse a súa influencia na música popular de todo o mundo.
Características
Os filmes de Bollywood son principalmente musicais, que conteñen números de baile en medio da historia.
O son dos filmes de Bollywood moi poucas veces e gravado en vivo.
Os diálogos son escritos en hindi simple para que sexa entendido pola maior cantidade de público posible. Na actualidade algún filmes inclúen tamén diálogos en inglés.
Illa Chongming
miniatura|dereita|120px|Condado de Chongming (en café escuro)250px|dereita|miniatura|Botes de pescadores de Chongming
Chongming (崇明, pinyin: Chóngmíng Wu: Dzonmin) é unha illa china, na desembocadura do Yangtzé co océano Pacífico. Xunto ás dúas illas menores de Changxing e Hengsha conforma o condado de Chongming. É a terceira illa máis grande da China, logo de Hainan e Taiwán, cunha superficie de 1041´38 km². En 2001 tiña unha poboación de 694.600 habitantes.
Foi unha das áreas máis rural de Xangai, pero actualmente está suxeita a un plan mestre urbano e agrícola, patrocinado polo goberno chinés. Se construirá un túnel para conectar a illa con Xangai, e quérese incrementar a poboación mediante a construción dunha ecociudad ao leste de Chongming, Dongtan, incorporando agricultura especializada e desenvolvemento sustentable.
Xeografía
Chongming ten ao redor de 81 km. de largo cara ao leste e o oeste e xeralmente entre 13 a 18 km de norte a sur, cunha superficie de 1.041´38 km². A illa ten unha elevación media de 1´6-2´6 m por encima do nivel do mar, coas áreas do noroeste e central un pouco máis altas que a suroeste e leste.
Himno de Europa
O Himno de Europa é a obra do compositor Ludwig van Beethoven Oda á alegría (en alemán: "Ode an die Freude"), e é o himno da Unión Europea e do Consello de Europa. Está baseado no movemento final da obra, composta en 1823, e é interpretada en momentos especiais de ambas organizacións.
Euskal Irrati Telebista
dereita|miniatura|300px|Antiga sede de EITB en [[Iurreta.]] dereita|300px|miniatura|Entrada á actual sede de EITB en [[Bilbao.]] Euskal Irrati Telebista (EITB, en galego: Radiotelevisión Vasca), é un ente público de dereito privado, dependente do Departamento de Cultura do Goberno Vasco e, lexislativamente, do Parlamento Vasco. Xunto con EITB Media S.A.U., empresa que realiza a produción e emisión das canles de radio, televisión e internet, forma o grupo de comunicación público do País Vasco.
A súa creación emana do artículo 19 do Estatuto de Gernika e ten como unha das súas finalidades principais o uso normalizado da lingua éuscara. O 20 de maio de 1982, o Parlamento Vasco aprobou por unanimidade a Lei de creación de Euskal Irrati Telebista e dando sustento á creación do grupo de radio e televisión pública do País Vasco. A sede inicial de Euskal Irrati Telebista foi localizada no concello biscaíno de Iurreta, cando esta anteigrexa estaba anexionada á vila de Durango. Dende o verán de 2007 ten a súa sede na rúa Paseo de Capuchinos de Bilbao, a capital biscaína.
Inicialmente, era a accionista única das empresas que conformaban o grupo de comunicación; Euskal Telebista-Televisión Vasca, S.A. (ETB) que se encargaba da produción e emisión de televisión; públicas Eusko Irratia-Radiodifusión Vasca S.A., Gasteiz Irratia-Radio Vitoria, S.A., dedicadas á produción e difusión de radio e Eitbnet, S.A., dedicada á produción e difusión en internet, ata que, en 2020, se disolveron  Eusko Irratia-Radiodifusión Vasca S.A., Gasteiz Irratia-Radio Vitoria, S.A. e Eitbnet, S.A. e integráronse  en Euskal Telebista-Televisión Vasca, S.A. pasando esta a denominarse EITB Media S.A.U.. O Ente Público Euskal Irrati Telebista-Radio Televisión Vasca e EITB Media S.A.U. constitúen o grupo de comunicación público da comunidade autónoma do País Vasco.
Sede
300px|thumb|Redacción de [[ETB]] Na súa creación situouse no actual municipio biscaíño de Iurreta, entón anexionado ao de Durango, e dende 2007 ten a súa sede en Bilbao, na Basurtuko Kaputxinoen Kalea.
A actual sede de EITB en Bilbao é un complexo onde se asentan varias empresas do Grupo. Realizouse nas antigas instalacións da Feira de Mostras de Bilbao, concretamente nos pavillóns feirais 7 e 8. Dos máis de 31.000 m² dos que se dispoñían, con alturas entre 9 e 12 m, utilizáronse unha cantidade similar pero construíndo, nalgúns sitios, entreplantas, permitindo deste xeito que haxa unha superficie destinada a futuras ampliacións e servizos considerable.
No deseño buscáronse ambientes diáfanos, con muros de cristal transparentes e grandes superficies libres acomodadas á beira de grandes ventás. A sala de "redacción de contidos" onde o seu sitúa a maioría do persoal que traballa nas empresas que teñen a súa sede aquí (Eusko Irratia, ETB e EITBNET), ten unha superficie de 3.000 m² cunha altura de 9 m, unha lonxitude aproximada de 100 m e unha anchura de 30 m con capacidade para traballar simultaneamente máis de 300 persoas, o que fai da súa redacción a máis grande de España.
Monte submarino
480px|miniatura|Localización dos maiores montes submarinos do mundo.
Un monte submarino é unha montaña que se eleva do fondo do océano, pero que non chega a sobresaír do nivel do mar.
Definición e características
miniatura|260px|Formación de montes submarinos e illas como consecuencia de [[subdución, en Honshu (Xapón).]]
Os oceanógrafos definen os montes submarinos como estruturas independentes que se elevan polo menos 1000 m sobre o fondo oceánico.
Os montes submarinos formánronse pola acción de volcáns actualmente extintos, que os fixeron emerxer abruptamente. Usualmente encóntranse no leito mariño entre os 1.000 e os 4.000 m de profundidade.
As súas cimas están a miúdo entre os centos e miles de metros por debaixo da superficie, polo que se considera que xacen en mares profundos.
Estímase que hai cerca de 30.000 montes submarinos nos mares da Terra, dos cales só uns cantos están estudados.
A maioría deles agrúpanse en pequenos conxuntos, formando uns a xeito de arquipélagos somerxidos.
Cómpre non confundilos cos guyots.
Importancia ecolóxica e recursos naturais
miniatura|260px|Esquema batimétrico dun monte submarino: o Davidson Seamount).
Como están formados a partir de rochas volcánicas, o substrato é moito máis pesado que o leito de sedimentos que o rodea, o que provoca a existencia dun diferente tipo de fauna que a do resto do relevo oceánico, o que comporta a un alto nivel de endemismos.
Por outro lado, os montes submarinos posúen incrustacións polimetálicas, e algúns son ricos en metais como cobalto e platino, aínda que a explotación destes recursos é reducidísima.
Maiores concentracións no mundo
Os principais montes submarinos, en orde ao seu tamaño e proliferación, encóntranse no océano Pacífico, maioritariamente nas costas de Hawai, no golfo de Alasca, na fosa chileno-peruana e no mar de Coral.
Noutros océanos hai concentracións de montes submarinos nas costas de Escocia, nas do centro do Brasil, nas das illas Azores e as Canarias, e no Atlántico sur.
En Galicia
Nas augas próximas a Galicia ten sona o denominado banco de Galicia, situado a uns 200 km ao oeste de Fisterra.
Liceo
miniatura|250x250px|[[Alexander Pushkin|Aleksandr Pushkin no Liceo imperial de Tsárskoye Seló.]] Un liceo (do lat. ‘lyceum’, e á súa vez do gr. 'λύκειον' -lykeion-) é un centro de ensino, xeralmente institucionalizado dentro do sistema de educación media de moitos países, aínda que tamén pode designar asociacións culturais de índole diversa. O nome provén do Liceo, fundado por Aristóteles na Antiga Atenas, onde xurdiu a escola peripatética.
Orixe
O Liceo era un do tres ximnasios de Atenas, un espazo dedicado ó exercicio físico e a discusión filosófica, a reflexión e o estudo. Alí rendíase culto a Hermes, ás musas e ó deus Apolo. A escola data do ano 335 a. C., cando Aristóteles comezou os seus ensinos, e continuou sendo centro de reunión dos peripatéticos. O liceo foi en gran parte destruído durante o saqueo de Atenas polo militar romano Lucio Cornelio Sila no ano 86 a. C., e a súa actividade decreceu considerablemente. Máis tarde, chamóuselle así ós establecementos de ensino filosófico en Roma.
Isaac
Isaac, segundo a Biblia, foi un fillo de Abraham e Sara. Estivo a piques de ser sacrificado a Deus polo seu pai (Áqueda, sacrificio). Tivo dous fillos, Esaú e Xacob (tamén coñecido como Israel).
Véxase tamén
Levaron tamén este nome varios personaxes da Historia:
Agrocybe aegerita
miniatura|Agrocybe aegerita frecas
O Agrocybe aegerita, tamén coñecido cos nomes científicos  Agrocybe cylindracea e Pholiota aegerita, é un fungo pertencente ao xénero Agrocybe. De orixe foránea, aparece en Galiza en formacións de chopos e umeiros, polo que se coñece vulgarmente como cogomelo dos chopos. O seu apoxeo galego é polo mes de novembro.
Descrición
Pertence aos fungos das podremias brancas sendo un agárico de mediano tamaño, cun chapeu moi aberto e convexo, case plano, cun diámetro de 3 a 10 cm. Por baixo, ten moitas placas esbranquizadas radiais adherentes ao pé, que despois se tornan nunha cor cinsenta apardazada; e esporas lixeiras e elípticas de 8-11 por 5-7 micrómetros. O pé, branco e fibroso, adoita ser curvo, cun anel membranoso na parte superior, que axiña se torna nunha cor tabaco por mor á caída das esporas. Cando o cogomelo é novo é dunha cor vermello apardazada, tornándose despois nunha cor parda clara, máis ocre cara o centro e máis abrancazada cara os bordos do chapeu.
Hábitat
É unha importante e valiosa especie, que posúe variedades con metabolitos secundarios bioactivos como os derivados indólicos con radicais libres de actividade secuestradora, de propiedades anticanceríxenas e antifúnxicas.
CPM 22
CPM 22 é un grupo musical brasileiro de pop rock. O grupo é orixinario da cidade de São Paulo, e ten ata o de agora 7 discos e dúas maquetas publicadas.
Xeorxia no Festival de Eurovisión
Xeorxia participou no Festival de Eurovisión 6 veces, debutando no Festival de Eurovisión 2007. No 2009, aínda que ao principio Xeorxia non quería participar por mor ao conflito con Rusia polas rexións separatistas de Abkhazia e Osetia do Sur, finalmente enviou representantes. Porén, non participou nesa edición debido a que o seu tema, interpretado polo grupo Stephane & 3G foi descualificado despois de que a delegación de Xeorxia se negara a mudar a letra da canción "We don't wanna put in", polas supostas alusións ao primeiro ministro ruso Vladimir Putin.
Votos
Xeorxia deu máis puntos a…
Xeorxia recibiu máis puntos de…
Tapete microbiano
Aínda que os tapetes son só como moito duns poucos centímetros de grosor, xeran unha ampla gama de ambientes químicos internos, e xeralmente constan de capas de microorganismos que poden alimentarse ou polo menos tolerar os compostos químicos dominantes no seu nivel e están formados normalmente de especies estreitamente relacionadas. En condicións húmidas os tapetes mantéñense cohesionados por medio de substancias limosas segregadas polos microorganismos, e en moitos casos algúns dos microorganismos forman redes enguedelladas de filamentos que fan que o tapete sexa máis resistente. As formas físicas mellor coñecidas son os tapetes planos e os piares curtos e grosos chamados estromatólitos, pero hai tamén formas esféricas.
Os tapetes microbianos son as primeiras formas de vida da Terra das cales existen bos rexistros fósiles, os máis antigos de hai 3.500 Ma, e foron os membros e mantedores máis importantes dos ecosistemas do planeta. Orixinalmente dependían das chemineas hidrotermais para obter enerxía e "alimento" químico, pero o desenvolvemento da fotosíntese liberounos gradualmente do seu "gueto hidrotermal" ao proporcionarlles unha fonte de enerxía máis abundante e dispoñible, a luz solar, aínda que inicialmente os tapetes fotosintetizantes dependían da difusión de compostos químicos emitidos polas chemineas hidrotermais. A etapa final e máis significativa desta liberación foi o desenvolvemento da fotosíntese produtora de oxíxeno, xa que os principais requirimentos químicos para ela son só o dióxido de carbono e a auga.
Como resultado, os tapetes microbianos empezaron a producir a atmosfera que coñecemos hoxe, na cal o oxíxeno libre é un compoñente vital. Aproximadamente pola mesma época puideron tamén ter sido o lugar onde se orixinou o tipo de células máis complexo, a eucariota, da cal están compostos todos os organismos multicelulares. Os tapetes microbianos eran abundantes nos leitos mariños pouco profundos ata a revolución do substrato cámbrica, cando os animais que vivían en augas pouco profundas incrementaron as súas capacidades de escavar túneles e así romperon as superficies dos tapetes e permitiron que a auga oxixenada penetrase nas capas profundas dos tapetes, o que era un veleno para os microorganismos intolerantes ao oxíxeno que vivían alí. Aínda que esta revolución eliminou os tapetes dos fondos brandos dos mares pouco profundos, aínda seguiron prosperando en moitos ambientes nos que a escavación dos animais é limitada ou imposible, como os leitos rochosos e certas costas, lagoas salobres ou hipersalinas, e fondos do océano profundo.
A causa da capacidade dos tapetes microbianos de usar case calquera tipo de "alimento", hai un considerable interese no seu uso industrial, especialmente para o tratamento de augas e a limpeza da contaminación.
Descrición
esquerda|miniatura|200px|Os [[estromatólitos están formados por tapetes microbianos a medida que os microbios se moven de vagariño máis arriba para evitar ser asfixiados polos sedimentos.]]
Os tapetes microbianos foron tamén denominados "tapetes algais" e "tapetes bacterianos" en literatura científica máis antiga. Son un tipo de biopelícula que é o suficientemente grande como para verse a simple vista e o suficientemente robusta pra sobrevivir a estreses físicos moderados. Estas colonias de bacterias fórmanse nas superficies de moitos tipos de interfaces, por exemplo entre a auga e os sedimentos ou rochas do fondo, entre o aire e as rochas ou sedimentos, entre o solo e leitos de rocha etc. Tales interfaces forman gradientes químicos verticais, é dicir, variacións verticais na composición química, que fan que os diferentes niveis do tapete sexan axeitados para distintos tipos de bacterias e así os tapetes microbianos quedan divididos en capas, que poden ser nitidamente definidas ou poden fusionarse máis gradualmente unhas nas outras. Unha variedade de microbios pode transcender os límites da difusión usando "nanocables" para transportar electróns producidos polas súas reaccións metabólicas ata uns dous centímetros de profundidade no sedimento. Por exemplo, os electróns poden ser transferidos desde reaccións nas que está implicado o sulfuro de hidróxeno máis profundamente dentro do sedimento ata o oxíxeno na auga de máis arriba, a cal actúa como un aceptor de electróns.
Os tipos máis coñecidos de tapetes microbianos son os tapetes planos laminados, que se forman en superficies aproximadamente horizontais, e os estromatólitos, que son piares baixos e grosos construídos polos propios microbios ao moverse lentamente cara arriba para evitar ser asfixiados polos sedimentos depositados sobre eles pola auga. Porén, hai tamén tapetes esféricos, algúns na parte exterior de bólas de rochas ou outro material sólido e outros dentro de esferas de sedimentos.
Estrutura
Nun ambiente húmido no que a luz é a principal fonte de enerxía, as capas superiores están xeralmente dominadas por cianobacterias fotosintéticas aerobias (bacterias azul-verdosas cuxa cor está causada pola clorofila que teñen), mentres que as capas inferiores están xeralmente dominadas por bacterias redutoras de sulfato anaerobias. Ás veces hai capas intermedias (oxixenadas só de día) habitadas por bacterias anaerobias facultativas. Por exemplo, en pozas hipersalinas preto de Guerrero Negro (México) estudáronse varios tipos de tapetes. Hai algúns tapetes cunha capa púrpura media habitados por bacterias púrpuras fotosintéticas. Algúns outros tapetes teñen unha capa branca habitada polas bacterias oxidantes do sulfuro quimiotróficas e baixo elas unha capa de cor oliva habitada por bacterias verdes do xofre fotosintéticas e bacterias heterótrofas. Porén, esta estrutura de capas non permanece inalterada durante todo o día: algunhas especies de cianobacterias migran a capas máis profundas pola mañá, e regresan polo serán, para evitar a intensa luz solar e a radiación UV do mediodía.
Os tapetes microbianos xeralmente mantéñense xuntos e unidos aos seus substratos por substancias poliméricas extracelulares limosas que eles mesmos segregan. En moitos casos algunhas das bacterias forman filamentos, que se enguedellan e así incrementan a forza estrutural das colonias, especialmente se os filamentos teñen vaíñas (cubertas externas resistentes).
Esta combinación de limo e filamentos enmarañados atrae outros microorganismos, que acaban formando parte da comunidade do tapete, por exemplo protozoos, algúns dos cales se alimentan das bacterias que formaron o tapete, e diatomeas, que a miúdo selan as superficies dos tapetes microbianos mergullados con delgadas cubertas similares ao pergameo.
Os tapetes mariños poden medrar en grosor uns poucos centímetros, dos cales só uns poucos milímetros na parte superior están oxixenados.
Tipos de ambientes colonizados
Os tapetes microbianos mergullados foron descritos como capas microbianas que viven aproveitando e en certa medida modificando os gradientes químicos de difusión locais, é dicir, as variacións na composición química. En moitos ambientes subaéreos viven biopelículas máis delgadas e menos complexas, por exemplo sobre rochas, sobre partículas minerais como area, e no solo. Teñen que sobrevivir durante longos períodos sen auga líquida, a miúdo en estado dormente. Os tapetes microbianos que viven en zonas de marea, adoitan conter unha gran proporción de microorganismos similares que poden sobrevivir durante varias horas sen auga, ata que sobe a marea.
Os tapetes microbianos e tipos menos complexos de biopelículas poden encontrarse en intervalos de temperaturas entre –40 °C e +120 °C, porque as variacións de presión afectan ás temperaturas nas cales a auga permanece líquida.
Tamén poden aparecer como endosimbiontes nalgúns animais, por exemplo no intestino posterior dalgúns equinoideos.
Importancia ecolóxica e xeolóxica
miniatura|Estruturas sedimentarias de tipo Kinneyia engurradas formadas baixo tapetes microbianos cohesivos en [[zona perimareal. A imaxe mostra a localización, na Formación Burgsvik, Suecia, onde a textura foi identificada como evidencia dun tapete microbiano. ]] miniatura|Estrutura de tipo Kinneyia na Formación Grimsby ([[Silúrico) exposta en Niagara Gorge, Nova York.]] Os tapetes microbianos usan todos os tipos de metabolismo e estratexias de alimentación que evolucionaron na Terra: fotosíntese anoxixénica e oxixénica; quimiotrofia anaerobia ou aerobia; respiración de compostos orgánicos ou inorgánicos e fermentación; autotrofia e heterotrofia
A maioría das rochas sedimentarias e depósitos minerais orixináronse por unha acumulación similar á dun arrecife, en vez de "depositadas" pola auga. Esta acumulación foi polo menos influenciada, e quizais ás veces causada, pola acción dos microbios. Entre estas acumulacións influenciadas por ditos microbios están os estromatólitos, biohermos (domos ou columnas similares internamente a estromatólitos) e biostromas (con capas distinguibles de sedimentos). Outros tipos de tapetes de microbios crearon texturas de tipo "pel de elefante" engurrada en sedimentos mariños, aínda que tiveron que pasar moitos anos ata que estas estruturas foron recoñecidas como icnofósiles correspondentes a tapetes. Os tapetes microbianos incrementaron a concentración de metais en moitos depósitos minerais, e sen isto non sería factible explotalos en minería; exemplos son moitos depósitos de ferro (tanto de sulfuros coma de óxidos de ferro), uranio, cobre, prata e ouro.
Os primeiros tapetes
Os primeiros tapetes eran probablemente biopelículas pequenas e cunha soa especie de quimiótrofos, que dependían das fontes hidrotermais submarinas para obter enerxía e "alimentos" químicos. Nun período breve (para os estándares xeolóxicos) a acumulación de microorganismos mortos tería creado un nicho ecolóxico para que se alimentasen heterótrofos, posiblemente emisores de metano e organismos redutores de sulfato que terían formado novas capas nos tapetes e enriquecido as súas fontes de compostos químicos bioloxicamente útiles.
Fotosíntese
Pénsase xeralmente que a fotosíntese, a xeración de enerxía biolóxica a partir da luz, evolucionou pouco despois de hai 3.000 Ma. Porén, unha análise isotópica suxire que a fotosíntese oxixénica podía estar xa estendida hai 3.500 Ma. O investigador dos inicios da vida na Terra William Schopf argumenta que, se non se soubese a súa idade, un clasificaría a algúns dos organismos fósiles atopados nos estromatólitos australianos de hai 3.500 Ma como cianobacterias, que son fotosintetizadores produtores de oxíxeno. Hai varios tipos de fotosíntese, e a análise de ADN bacteriano indica que a fotosíntese se orixinou primeiro nas bacterias púrpuras anoxixénicas, mentres que a fotosíntese oxixénica como a que teñen as cianobacterias e moito despois tiveron as plantas foi a última en evolucionar.
A primeira fotosíntese que apareceu puido utilizar a luz infravermella, usando versións modificadas de pigmentos cuxa función orixinal era detectar as emisións de calor por radiación infravermella das fontes hidrotermais. O desenvolvemento da enerxía fotosintética permitiulle aos microorganismos colonizar amplas áreas arredor das fontes hidrotermais e despois usar a luz do sol como fonte de enerxía. O papel das fontes hidrotermais quedou entón limitado a fornecer metais reducidos, que se vertín ás augas oceánicas, en vez de seren os principais sustentos da vida en localizacións determinadas. Os preeiros heterótrofos terían acompañado aos fotosintetizadores na súa migración fóra do "gueto hidrotermal".
A evolución das bacterias púrpuras, que non producen ou usan o oxíxeno pero poden toleralo, permitiu que os tapetes colonizasen áreas que localmente tiñan concentracións relativamente altas de oxíxeno, que é tóxico para os organismos que non están adaptados a el. Nos tapetes microbianos diferenciaríanse capas oxidadas e reducidas,e esta especialización incrementaría a súa produtividade. Unha posibilidade para confirmar este modelo é analizar as proporcións de isótopos do carbono e xofre nos sedimentos depositados en augas pouco profundas.
O último grande estadio polo que pasou a evolución dos tapetes microbianos foi a aoparición das cianobacterias, que son fotosintetizadores que producen e consomen oxíxeno. Isto deu aos tapetes mergullados a súa típica estrutura moderna: unha capa superior rica en oxíxeno onde viven as cianobacterias; unha capa de bacterias púrpuras fotosintéticas anoxixénicas que poden tolerar o oxíxeno; e unhas capas inferiores libres de oxíxeno e dominadas polo H2S con heterótrofos, principalmente organismos que emitían metano e redutores de sulfato.
Estímase que a aparición da fotosíntese oxixénica incrementou a produtividade biolóxica nun factor entre 100 e 1.000. Todas as reaccións fotosintéticas necesitan un axente redutor, pero a importancia da fotosíntese oxixénica está en que usa a auga como axente redutor, a cal é moito máis abondosa do que os axentes redutores emitidos xeoloxicamente dos cales dependía previamente a fotosíntese. O incremento resultante nas poboacións das bacterias fotosintetizadoras nas capas superiores dos tapetes microbianos causaría un incremento das poboacións dos microorganimos quimiotróficos e heterótrofos que habitaban nas capas inferiores, que se alimentaban, respectivamente, dos subprodutos dos fotosintetizadores e dos corpos vivos ou mortos doutros organismos dos tapetes. Este incremento faría que os tapetes microbianos fosen os ecosistemas dominantes do planeta. Desde ese momento en adiante a propia vida produciu significativamente máis cantidade dos recursos que necesitaba que os procesos xeoquímicos.
A fotosíntese oxixénica nos tapetes microbianos tamén tería incrementado o contido de oxíxeno libre na atmosfera terrestre, tanto directamente pols súas emisión de oxíxeno coma porque os tapetes emitían hidróxeno molecular (H2), parte do cal escaparía da atmosfera terrestre antes de que puidese recombinarse co oxíxeno libre para formar auga. Os tapetes microbianos xogaron así un papel principal na evolución dos organismos, os cales puideron primeiramente tolerar o oxíxeno libre e despois utilizalo como fonte de enerxía. O oxíxeno é tóxico para os organismos que non están adaptados a el, pero incrementa moito a eficacia metabólica dos organismos adaptados ao oxíxeno (por exemplo, a fermentación é un proceso anaerobio que produce un rendemento neto de só dúas moéculas de ATP por cada molécula de glicosa fermentada, mentres que a respiración aerobia produce un rendemento neto dunhas 36 moléculas de ATP por glicosa). A oxixenación da atmosfera foi un requisito previo para a evolución das células máis complexas, de tipo eucariota, a partir das cales se orixinaron os organismos pluricelulares.
As cianobacterias teñen o "xogo de ferramentas" bioquímicas máis complexo de todos os organismos formadores de tapetes: os mecanismos da fotosíntese tanto das bacterias verdes do xofre coma das bacterias púrpuras; a produción do oxíxeno, e o ciclo de Calvin, que fixando o carbono do dióxido de carbono orixina carbohidratos. É probable que adquirisen moitos destes subsistemas de organismos existentes nos tapetes, por algunha combinación de transferencia horizontal de xenes e endosimbiose seguida de fusión. Calquera que fose a causa, as cianobacterias son os organismos máis autosuficentes dos tapetes e estaban ben adaptadas para vivir por si mesmas tanto como tapetes flotantes coma formando o primeiro fitoplancto, que constitúe a base da maioría das cadeas tróficas mariñas.
Orixe dos eucariotas
O momento en que apareceron os eucariotas é aínda inseguro: hai probas razoables de que fósiles datados entre 1.600 e 2.100 Ma son de eucariotas, pero a presenza de esteranos en lousas australianas pode indicar que os eucariotas estaban presentes hai 2.700 Ma. Aínda hai un debate sobre as orixes dos eucariotas, e moitas das teorías céntranse na idea de que unha bacteria se converteu primeiro nun endosimbionte dunha arquea anaerobia e despois fusionouse con ela nun só organismo con novas capacidades. Se esa endosimbiose era un importante factor, os tapetes microbianos teríana favorecido. Hai dúas posibles variacións deste escenario:
A vida na terra
Os tapetes microbianos de hai ~1.200 Ma proporcionan a primeira evidencia de vida no dominio terrestre.
Os primeiros "animais" multicelulares
A biota de Ediacara é a evidencia máis antiga amplamente aceptada de "animais" multicelulares. A maioría dos estratos ediacáricos con textura de "pel de elefante" característica dos tapetes microbianos conteñen fósiles, e os fósiles ediacáricos apenas se encontran en estratos que non conteñan estes tapetes microbianos. Adolf Seilacher categorizou os "animais" como: "incrustadores de tapetes", que estaban permanentemente unidos ao tapete; "rabuñadores de tapetes", que comían na superficie do tapete sen destruílo; "adhesores aos tapetes", que comían alimentos en suspensión e estaban parcialmente incrustados no tapete; e "minadores baixo o tapete", que se enterraban baixo o tapete e alimentábanse de material en descomposición do tapete.
A revolución do substrato cámbrica
Non obstante, no Cámbrico Inicial os organismos empezaron a enterrarse verticalmente para protexerse ou obter comida, destruíndo os tapetes microbianos, e así facilitaban que a auga e o oxíxeno penetrasen a considerable distancia por debaixo da superficie e matasen aos microorganismos intolerantes ao oxíxeno nas capas inferiores. Como resultado desta revolución do substrato cámbrica, os tapetes microbianos mariños están confinados a ambientes nos que os organismos escavadores non existen ou non son significativos: ambientes moi hostís, como as lagoas hipersalinas ou estuarios salobres, que son inhabitables para os organismos escavadores que rompen os tapetes; "pisos" rochosos nos que os escavadores non poden penetrar; as profundidades dos océanos, onde a actividade dos escavadores que se enterran actuais ten un nivel similar ao das augas costeiras pouco profundas antes da revolución.
Status actual
Aínda que a revolución do substrato cámbrica abriu novos nichos para os animais, non foi catastrófica para os tapetes microbianos, pero reduciu moito a súa extensión.
Importancia en paleontoloxía
A maioría dos fósiles conservan só as partes duras dos organismos, por exemplo as cunchas. Os raros casos nos que se conservaron fósiles de corpo mol (ou as partes moles dos organismos con cuncha) son extremadamente valiosos porque proporcionan información sobre eses organismos. Os tapetes microbianos axudan a preservar fósiles de corpo brando ao:
Usos industriais
A capacidade das comunidades dos tapetes microbianos de usar unha ampla gama de "alimentos" espertou recentemente o interese nos seus posibles usos industriais. Houbo ensaios con tapetes microbianos para purificar auga, tanto para o uso humano coma na acuicultura, e estudos sobre o seu potencial para limpar os derramamentos de cru. Como resultado do seu crecente potencial comercial, houbo aplicacións e patentes relacionadas co crecemento, instalación e uso de tapetes microbianos, principalmente para limpar contaminantes e produtos residuais.
Norman Angell
Sir Ralph Norman Angell Lane, nado en Holbeach o 26 de decembro de 1872 e finado en Croydon o 7 de outubro de 1967, foi un escritor e político británico.
Road to Revolution: Live at Milton Keynes
Road to Revolution: Live at Milton Keynes é o segundo CD/DVD en vivo publicado da banda californiana Linkin Park. O concerto foi gravado durante a xira Project Revolution, no recinto National Bowl na cidade de Milton Keynes, Reino Unido o 29 de xuño de 2008. A banda deu a oportunidade ós fans de elixir o seu nome, mediante o foro da páxina oficial do grupo. Finalmente o álbum saíu ó mercado o 21 de novembro de 2008.
Daniel Auber
miniatura|dereita|Daniel Auber.
Daniel François Esprit Auber, nado en Caen o 29 de xaneiro de 1782 e finado en París o 12 de maio de 1871, foi un compositor francés, considerado un dos mestres da ópera francesa.
Biografía
Daniel Auber provén dunha familia de artistas cunhas privilexiadas relacións coa realeza; o seu avó foi pintor de Luís XVI e o seu pai, "oficial de caza do Rei" foi ao mesmo tempo pintor e grande amador de música na corte.
Obra
Compuxo ao longo da súa vida 47 obras líricas, entre elas 36 opéra-comiques, 6 óperas, 3 dramas líricos, 2 óperas ballet e un ballet. Unha obra que, polo seu espírito, a súa lonxevidade e mais a súa abundancia contribúe sen equívocos á prosperidade internacional da arte lírica francesa. O musicólogo alemán Herbert Schneider estableceu en 1994 o catálogo completo das súas obras, Chronologisch-thematisches Verzeichnis.
Road to Revolution: Live at Milton Keynes
Contido oculto
Estes extras desbloquearanse no DVD tras reproducir o concerto enteiro.
Aeroporto de Dnipro
O aeroporto internacional de Dnipro é un aeroporto que serve a Dnipro, unha cidade no óblast de Dnipropetrovsk en Ucraína. Está situado a 15 quilómetros ao sueste do centro da cidade.
Norman Angell
Traxectoria
Uniuse ao Partido Laborista en 1920, sendo membro do Parlamento Británico de 1929 a 1931.
Angell traballou no consello do Real Instituto de Asuntos Internacionais, foi membro executivo no Comité Mundial contra a Guerra e o Fascismo, membro do comité executivo da Sociede de Nacións e presidente da Asociación Abisinia. Nomeárono cabaleiro en 1931.
Recibiu en 1933 o premio Nobel da Paz.
Edoardo Sanguineti
Traxectoria
Durante os anos 1960, Sanguineti foi un dos líderes do movemento Gruppo 63, fundado nese mesmo ano de 1963. Ademais dos seus traballos de poesía, tamén traduciu numerosas obras, incluíndo traballos de James Joyce, Molière, William Shakespeare ou Bertolt Brecht. Entre 1979 e 1983, foi membro da Cámara dos Deputados do Parlamento de Italia, como independente dentro das listas do Partido Comunista Italiano.
Substrato (edafoloxía)
miniatura|Perfil dun solo: O — [[Materia orgánica A — Solo B — Subsolo C — Rocha nai ou substrato.]]
En edafoloxía o substrato é a capa do solo que está debaixo do subsolo, e que pode ser rochoso ou de sedimentos.