cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poecilia reticulata
Inspección de depredadores
Os comportamentos nos que se asumen riscos como a inspección de depredadores poden ser evolutivamente estables só cando algún mecanismo impide que os individuos egoístas tomen vantaxe dos individuos "altruístas". O guppy pode adoptar unha estratexia de aproximación condicional que lembra ao ollo por ollo. Segundo esta hipótese, o guppy inspeccionaría un depredador no seu primeiro movemento, pero se os seus coinspectores non participan na inspección de depredadores visitantes ou non se aproximan dabondo ao depredador, pode tomar represalias ao copiar o último movemento do egoísta na seguinte visita dun depredador. A hipótese foi apoiada por experimentos de laboratorio.
Alimentación
O guppy silvestre aliméntase de restos de algas, diatomeas, invertebrados, incluíndo larvas de insectos acuáticos, fragmentos de plantas, partículas minerais e outras fontes. Os restos de algas constitúen a maior proporción da dieta do guppy na natureza na maioría dos casos, pero as dietas varían dependendo das condicións específicas de dispoñibilidade de alimentos no hábitat. Por exemplo, un estudo co guppy silvestre de Trinidad mostrou que os individuos recollidos dunha rexión de curso fluvial alto oligotrófica (curso superior do río Aripo) consumían principalmente invertebrados, mentres que os dunha rexión de curso fluvial baixo eutrófica (curso baixo do río Tacarigua) consumían principalmente diatomeas e partículas minerais. As algas son menos nuitritivas que os invertebrados, polo que as poboacións que se alimentan principalmente de algas teñen dietas pobres.
Procura de alimentos
O guppy adoita buscar alimento en grupos porque así pode encontrar alimento máis doadamente. Os que viven en bancos gastan menos tempo e enerxías no comportamento antidepredador que os solitarios e dedican máis tempo á alimentación. Porén, ese comportamento ten como resultado que a comida que se encontra é compartida cos outros membros do grupo. Os estudos realizados tamén mostraron que existe un custo evolutivo, e os individuos que tenden a reunirse en bancos son menos agresivos e menos competitivos cando hai escaseza de recursos. Por tanto, a formación de bancos é a opción preferida nas rexións con alta depredación, pero non nas que hai pouca depredación. Cando individuos con alta tendencia a formar bancos foron recollidos das rexións con alta depredación e recolocados en ambientes libres de depredadores, co tempo, diminuíron o seu comportamento gregario, o que apoia a hipótese de que a formación de bancos é o menos preferido nos ambientes con baixa depredación.
Reprodución
miniatura|Nacemento dunha cría de guppy. miniatura|Unha cría de guppy dunha semana de idade nun acuario.
Son peixes moi prolíficos e ovovivíparos. O período de xestación do guppy é normalmente de 21 a 30 días, variando considerablemente. A reprodución xeralmente continúa durante todo o ano e a femia está preparada para unha nova concepción pouco despois de parir. Os machos, igual que outros membros da familia Poeciliidae, posúen unha aleta anal modificada tubular chamada gonopodio, localizada xusto detrás da aleta ventral. O gonopodio ten unha estrutura similar a unha canle a través da cal se transfiren ás femias paquetes de espermatozoides, chamados espermatoceugmatos. No apareamento con cortexo, no que a femia mostra un comportamento receptivo despois da exhibición de cortexo do macho, o macho inserta brevemente o gonopodio dentro do poro xenital da femia para que teña lugar a fecundación interna. Porén, no caso dun apareamento furtivo no que se forza a copulación, o macho aproxímase á femia e insire o gonopodio no poro uroxenital da femia.
Unha vez inseminadas, as femias de guppy poden almacenar o esperma nos seus ovarios e gonodutos, o cal pode seguir fecundando ovos durante oito meses. Grazas a este mecanismo de almacenamento de esperma, os machos poden reproducirse postumamente, o cal contribúe significantivamente á dinámica reprodutora das poboacións de guppy silvestres.
No acuario
miniatura|Estándares de guppy.
Para a reprodución prefiren temperaturas da auga de arredor de 22,2 a 26,1 °C. As femias preñadas teñen marcas de gravidez escurecidas e aumentadas preto do seu ano. Xusto antes de nacer, os ollos das crías poden verse a través da pel translúcida da nai nesa área do corpo. Cando se produce un nacemento, as crías saen secuencialmente e libéranse na auga, normalmente durante un período dunha a seis horas. A femia pare de dúas a 200 crías cada vez, normalmente entre 30 e 60.
Os adultos ben alimentados normalmente non comen as súas propias crías, aínda que ás veces cómpre preparar no acuario zonas seguras para as crías. Disponse comercialmente de tanques de parto para ovovivíparos especialmente deseñados, que se poden colocar colgados dentro do acuario. Estes serven tamén para protexer as femias preñadas de maiores atencións por parte dos machos, o cal é importante porque os machos ás veces atacan as femias mentres están a parir. Isto tamén proporciona unha área separada para os neonatos que serve de protección para que non sexan comidos pola nai. Porén, se unha femia se pon na caixa de crianza demasiado cedo, isto pode causarlle o aborto das crías. Os tanques ben deseñados que teñen barreiras para os adultos protexen tamén ás crías. Unha boa elección para o acuario é incluír plantas refuxio como Najas guadalupensis, Ceratopteris thalictroides, Hygrophila difformis, Lemnoideae e Hypnaceae. Un continuo fornecemento de alimentos vivos, como Daphnia ou camaróns Artemia, fai que o adulto estea ben farto, e adoita evitar que intenten comer as crías. As crías novas tardan aproximadamente tres ou catro meses en chegar á madurez. Recoméndase darlles de comer alimentos vivos como crías de Artemia, os nematodos Panagrellus redivivus ou Turbatrix aceti e infusorios. Outras alternativas son copos de comida en grans finos, xema de ovo e alimento líquido para peixes, aínda que as partículas deste poden ser demasiado grandes para as crías.
Jerome Karle
Jerome Karle, nado o 18 de xuño de 1918 en Nova York e finado o 6 de xuño de 2013 en Annandale (Virxinia), foi un químico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química en 1985.
Traxectoria
Tras cursar estudos secundarios na Abraham Lincoln High School de Nova York, pasou a estudar química e física na Universidade de Nova York, na que se graduó en 1937. Posteriormente ampliou estudos na Universidade Harvard, na que levou a cabo un máster en 1938, e para rematar na Universidade de Detroit Misericordia en Míchigan, na que se doutorou en 1944.
Investigación científica
Involucrouse inicialmente no Proxecto Manhattan para a fabricación da bomba atómica, xunto á súa esposa, Isabella Karle, unha das poucas mulleres involucradas no proxecto.
Hollola
Limita cos concellos de Asikkala, Lahti, Kärkölä, Orimattila, Hausjärvi e Hämeenlinna, estes dous últimos pertencentes á rexión de Tavastia Propia.
Jerome Karle
Investigación científica
Especialista en cristalografía, como director de investigación do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos en Washington iniciou unha colaboración co matemático Herbert A. Hauptman na procura de estruturas cristalinas moleculares de átomos lixeiros para analizar os correspondentes espectros de difracción de raios X dos neutróns e electróns mediante novos métodos matemáticos. Os resultados destes estudos contribuíron de modo decisivo a mellorar o coñecemento de temas de química inorgánica como a determinación de radios iónicos e atómicos de átomos metálicos, as estruturas de complexos inorgánicos e compostos intermetálicos.
Hollola
O concello é unilingüe en finés.
Jerome Karle
Investigación científica
En 1985 foi galardoado, xunto a Herbert A. Hauptman, co Premio Nobel de Química pola súa contribución ao desenvolvemento de métodos directos para determinar estruturas cristalinas.
Lago Nahuel Huapi
miniatura|dereita|250px|O lago Nahuel Huapi, nun día calmo Nahuel Huapi é un lago arxentino de orixe glaciar, de 557 km² de superficie e localizado a uns 700 msnm. Está partillado polas provincias de Río Negro e do Neuquén, na Arxentina, dentro do Parque Nacional Nahuel Huapi.
Destaca pola súa profundidade e as súas sete ramificacións ou brazos: Campanario, de la Tristeza, Blest, Machete, del Rincón, Última Esperanza e Huemul. Relaciónase con outros lagos menos extensos, como o Gutiérrez, o Moreno, o Espejo e o Correntoso. Aliméntase dos desxeos e constitúa a fonte do río Limay. Alcanza 464 m de profundidade máxima. Posúe varias illas, sendo a máis grande e importante pola súa actividade turística a Illa Victoria, de 31 km².
Os primeiros europeos visitárono en 1670: eran misioneiros xesuítas provenientes da residencia de Castro, en Chiloé, e fundaron unha misión na península Huemul para evanxelizar aos nativos. A misión foi abandonada en 1718 debido á matanza de cinco membros da orde.
Case dous séculos despois, o 22 de xaneiro de 1876, o perito Francisco Pascasio Moreno remontou o río Limay chegando até a costa leste do lago.
Toponimia
Os mapuches (ou araucanos) déronlle á illa máis importante o nome Nahuel Huapi, que significa en mapudungun "illa do xaguar", referíndose a actual illa Victoria, a máis grande do lago. Crese que este nome alude ao tótem dunha familia puelche que poboou a zona ou quizais á comparación daqueles indíxenas cos xaguares pola súa audacia e valentía.
Desde finais do século XIX non existen xaguares na rexión ao ser estes exterminados, mais os xaguares (nahuel) habitaron a Patagonia Oriental até aproximadamente o río Chubut.
Como os europeos lle chamaban "tigre" ao xaguar, é común encontrar erroneamente traducido o topónimo de orixe mapuche como "Illa do Tigre".
Flora e fauna
miniatura|dereita|250px|Vista do Lago dende a [[Illa Victoria.]]miniatura|dereita|250px|O [[bosque andino patagónico sobre a costa do lago.]] As beiras do lago están poboadas por especies vexetais de lugares húmidos como os arraiáns e pataguas, árbores semipalustres que forman parte do bosque andino patagónico.
Nos cantís dalgunhas illas do lago Nahuel Huapi existe unha poboación de cormorán imperial, feito curioso xa que se trata dunha especie preferentemente mariña. É frecuente tamén encontrar á exótica gaivota dominicana seguindo as embarcacións.
A pomba araucana (Columba araucana) está categorizada como “ameazada” por ter sido presa dunha enfermidade infecciosa transmitida polas aves domésticas. Crese que actualmente está en recuperación.
As estacións cálidas atraen ao Parque a certas aves de permanencia estacional, como o fío-fío, o ibis de pescozo abrancazado ou os cauquenes.
Unha das especies típicas da fauna da rexión é o huillín, mamífero carnívoro que ten no parque nacional as principais poboacións da Arxentina. Trátase dunha lontra nativa que habita as costas dos lagos, ríos e arroios. O seu corpo alargado está cuberto por unha pelaxe castaña con reflexos alaranxados ou rubios, e posúe patas curtas e cola longa.
Os colonizadores e pioneiros europeos introduciron especies exóticas. A introdución da troita para a pesca fixo retroceder ás especies nativas, como o puyén (Galaxias maculatus), a troita crioula (Percichthys trucha) e o pejerrey patagónico. Por estas razóns, permítese a pesca regrada e autorizada en distintas temporadas pola intendencia do Parque Nacional.
Hidrografía
miniatura|dereita|250px|O lago dende a costa de San Carlos de Bariloche. De orixe glaciaria, ten unha superficie aproximada de 557 km2 e unha profundidade máxima rexistrada de 464 metros. As costas do Lago Nahuel Huapi son moi sinuosas e presentan importantes penínsulas como Quetrihué, (na rexión nordeste, onde se asenta o Parque Nacional Los Arrayanes), Llao Llao, San Pedro, Huemul, e profundos brazos: Blest, Tristeza, Rincón, Última Esperanza, Machete, Huemul e Campanario.
Varias illas de distintos tamaños salpican o lago: as illas Victoria e Huemul son as máis grandes, pero tamén existen outras pequenas illas como os illotes das Gaivotas (Gaviotas) e das Galiñas (Gallinas) e, sobre todo, o illote Sentinela (Centinela), onde repousan os restos do Dr. Francisco Pascasio Moreno.
O río Limay constitúe o desaugadoiro do lago Nahuel Huapi cara o Océano Atlántico e polo tanto, de toda a súa conca como así tamén da que corresponde ao lago Traful e aos ríos Collón Curá e os seus afluentes, o río Aluminé e o río Chimehuin.
É importante a actividade económica destas dúas concas, amparadas da erosión polos bosques protexidos por Parques Nacionais.
Ademais de realzar a paisaxe e manter o solo, ditos bosques facilitan a contención das augas pluviais e a súa lenta escorredura, que regula o caudal dos desaugadoiros, principalmente do río Limay, importante tributario do sistema hidroeléctrico dos encoros de Alicurá, Piedra del Águila, El Chocón e do río Negro.
As precipitacións caen abundantemente, cunha diminución progresiva cara o leste. Así, mentres que sobre a súa orela oeste, na estación de Puerto Blest, cerca da fronteira chilena, percibe precipitacións de até 4.000 mm/por ano, ao leste, na rexión de San Carlos de Bariloche, non recibe máis que 1.500 mm anualmente.
Turismo
250px|miniatura|[[Windsurfing, práctica deportiva clásica durante o verán]] A navegación e demais actividades acuáticas están permitidas en moitos lagos do Parque. No Nahuel Huapi, varias empresas ofrecen servizos para realizar paseos en barco polo lago, a través de múltiples recorridos. Un dos sitios máis visitados é o bosque de arrayanes, protexido dende a creación do Parque Nacional Los Arrayanes.
A lenda de Nahuelito
250px|miniatura|O lago dende a cidade de San Carlos de Bariloche Antigas lendas indíxenas aseguraban que o Nahuel Huapi albergaba a unha xigantesca criatura. Coñecíaselle como cuero, por semellarse ao coiro de vaca estendido sobre a auga, formando un lixeiro domo. O mito fíxose popular dende os anos 1920, cando, a partir de supostos avistamentos, o zoolóxico de Bos Aires decidiu organizar unha investigación que tivo repercusión internacional. Avistamentos posteriores suxerían a posibilidade de tratarse dalgunha especie de serpente mariña ou incluso un Plesiosauro, similar a Nessie. Dende os 1980 a criatura coñécese polo nome de Nahuelito.
Támega
Tâmega Localización do Tâmega
O Támega (en portugués Tâmega) é unha subrrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte. O seu núcleo principal intégrase no Distrito do Porto, mais inclúe concellos dos distritos de Vila Real, Viseu e Aveiro.
Limita ao norte coas subrrexións de Ave e Alto Trás-os-Montes, ao leste coa de Douro, ao sur coas de Dão-Lafões e Entre Douro e Vouga, e ao oeste coa de Grande Porto.
Ten unha superficie de 2 629 km² e unha poboación de 550 469 habitantes (censo de 2011).
Concellos
Comprende 12 concellos:
Cabeceiras de Basto e Mondim de Basto pasaron a formar parte da subrrexión de Ave. Ribeira de Pena pasou a formar parte da subrrexión de Alto Trás-os-Montes.
Covas, Bergondo, Bergondo
Covas é un lugar da parroquia de Bergondo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 43 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 24 eran mulleres.
Hawker Siddeley Trident
O Trident apareceu como resposta a unha petición da aeroliña estatal British European Airways Corporation (BEA) solicitando un reactor de pasaxeiros para as súas principais rutas no oeste de Europa. O goberno persouadira a BEA para realizar esta petición a pesar da súa falta de vontade para mercar unha gran frota de reactores. Os requerimentos da aeroliña variaron moito na década dos 50 e unha década despois evolucionaron radicalmente lonxe do que o Trident podería ofrecer. A adaptación ás cambiantes especificacións de BEA foi amplamente vista como unha limitación ás solicitudes doutras aeroliñas e atrasou a súa entrada en servizo.
Durante a súa xestación, o Trident estivo tamén envolto nun plan do goberno para racionalizar a industria aeronautica británica. Os movementos corporativos e as intervencións do goberno resultante contribuíron a máis atrasos causando que entrase en servizo dous meses despois que o seu principal competidor, o Boeing 727, facendo que perdese máis vendas potenciais.
Cara o final do programa en 1978 fabricáranse 117 Trident. O sucesor de BEA, British Airways, retirou os seus Tridents a mediados da década dos 80. O seu servizo rematou na China a principios dos anos 90.
Control
Por control podemos entender:
Lista de concellos de Segovia
Lista de concellos da provincia de Segovia:
300px|miniatura|Mapa municipal de Segovia
Ducado de Borgoña
O Ducado de Borgoña foi un dos estados máis importantes da Europa medieval, que foi practicamente independente entre 880 e 1477.
Non debe ser confundido co condado de Borgoña, outro territorio de Francia.
A partir de 1006, o ducado foi un apanaxe (feudo concedido a un príncipe, en compensación de que só o primoxénito herdaría a coroa) gobernado sucesivamente por dúas liñaxes de sangue real, Capetos directos e Valois.
Como consecuencia do matrimonio do duque Filipe II o Atrevido con Margarida de Flandres, os Valois-Borgoña deron tal extensión ás súas posesións nos Países Baixos entre 1363 e 1477 que fixo que pretenderan converter ao seu Estado borgoñón nun estado independente. Porén, este crecemento tan rápido conduciu á formación dunha coalición encabezada pola Confederación Suíza e o duque de Lorena que infrinxiu unha serie de derrotas ao último duque Carlos o Temerario, quen finalmente encontrou a morte baixo as murallas de Nancy.
A Borgoña propiamente dita converteuse incluso nun Goberno e unha Xeneralidade do reino de Francia. O seu territorio correspondía principalmente aos actuais departamentos de:
O seu territorio aumentaría coa adición de Bresse e do Bugey, cando Savoia cedeu a Henrique de Borbón, rei de Francia e de Navarra, as súas posesións na beira dereita do Ródano.
En canto ás posesións dos duques de Borgoña nos Países Baixos, foi Carlos V, neto de Carlos o Termerario, quen fará deles unha entidade política independente.
Grazas á súa riqueza e vasto territorio, o ducado foi tanto política como economicamente moi importante. Tecnicamente eran vasalos do rei de Francia, pero os duques de Borgoña souberon manter unha política propia.
A repartición da antiga Burgundia entre Francia e Xermania
O ducado de Borgoña foi un dos herdeiros da antiga Burgundia merovinxia, que rexurdiu con ocasión dos numerosos repartimentos carolinxios. Ao fío das guerras aparecen e coexisten o reino de Borgoña, o ducado de Borgoña e o condado de Borgoña.
Os repartimentos de 843 en Verdún, de 855 en Prüm e de 870 en Meerssen foron a orixe da separación perdurábel dos territorios en Borgoña occidental (ducado) e oriental (condado): as terras ao oeste dos ríos Saona e Ródano son para Carlos o Calvo, e as do leste para Lotario.
Creación do condado: os Bosónidas (898-952)
En 879, Bosón de Provenza, conde de Vienne e de Autun, convértese en rei. As súas posesións abarcaban gran parte da antiga Borgoña. Pero o rei da Francia Occidental Carlomán II, apoiado polo propio irmán de Bosón, Ricardo I de Borgoña, chamado Ricardo o Xusticeiro, reduciu o seu reino á Provenza.
Ricardo convértese en Conde de Autun en 883. En 887, á morte de Bosón, herdou os condados de Troyes e de Nevers. En 894, o rei Odón I de Francia concédelle o título de marqués. En 898, conquista o condado de Sens. Isto foi o comezo do ducado de Borgoña.
Contra 918, titúlase como dux, así que foi o primeiro duque de Borgoña (un dos seis pares laicos primitivos de Francia) reunindo entón os condados de Autun, Nevers e Auxerre. Os condes e os bispos de Brienne, Chalon, Beaune, Troyes e Langres, sitúanse baixo a súa autoridade no contexto das invasións normandas. Funda así a primeira dinastía dos duques de Borgoña, a dos Bosónidas (898-952).
O ducado Robertino (956-1002) e Capeto (1006-1361)
Os Robertinos dispútanlle o ducado de Borgoña á familia do rei Raúl desde 936.
Hugo o Grande (943-956) obtén do rei de Francia Luís IV o ducado de Borgoña despois de que os seus fillos Otón (956-965) e Henrique (965-1002), irmáns de Hugo Capeto, o sucederan. O ducado foi retido enseguida por Roberto o piadoso, fillo de Hugo Capeto, que llo outorgou ao seu terceiro fillo Roberto, cuxos descendentes constitúen até 1361 unha rama secundaria da dinastía dos Capetos (primeira casa Capeto de Borgoña).
Desde 1363 a 1482 serían outros Capetos, unha rama secundaria dos Valois, os que reinarían no ducado.
Formación e apoxeo do Estado borgoñón: A dinastía Valois-Borgoña
En 1363, Filipe o Atrevido, cuarto fillo do rei Xoán II de Francia, recibiu do seu pai o ducado de Borgoña como feudo. En 1369 Filipe casou coa condesa Margarida III de Flandres, herdeira do condado palatino de Borgoña, e tamén dos condados de Artois, Flandres, Nevers e Rethel. E así, en 1384, titulouse deste xeito:
Inaugurouse así unha política matrimonial seguida polos seus sucesores, que construíron o Estado borgoñón. En 1385 Filipe casou aos seus fillos Xoán sen Medo e Margarida con senllos fillos do duque Alberte I de Baviera, tamén conde de Holanda (con Frisia), de Zelandia e de Hainaut, preparando así a unión dinástica ao Estado borgoñón.
Tras a derrota de Azincourt, en 1415, Xoán sen Medo, contrario aos armagnac, aproximouse aos ingleses, do que resultou o seu asasinato nunha entrevista co delfín Carlos. Sucedeuno finalmente o seu fillo Filipe o Bo, que completou a súa alianza cos ingleses polo tratado de Troyes (1420), no que se desherdaba ao delfín en beneficio do fillo do rei de Inglaterra, o futuro Henrique VI; desta maneira foise conformando o poder e a influencia que tiñan os territorios rexidos polo duque de Borgoña.
En 1421 Filipe III titulábase «Filipe, duque de Borgoña, conde de Flandres, de Artois e palatino de Borgoña, señor de Salins e de Malinas». Durante a guerra dos Cen Anos, Filipe III herdou de varios primos e apropiouse de varios territorios nos Países Baixos: incorporou ao ses dominios Namur, por compra, en 1429; os condados de Hainaut, Holanda (co señorío de Frisia) e Zelandia, en 1432, por conquista; os ducados de Brabante e de Limburgo, en 1430, por herdanza; e o ducado de Luxemburgo, en 1443, por compra, aínda que dita operación non foi recoñecida até 1467 por Isabel de Austria, esposa de Casimiro IV de Polonia e Lituania.
Estas adquisicións foron confirmadas no tratado de Arrás (1435) por Carlos VII de Francia a cambio de recoñecelo como rei de Francia fronte ás aspiracións inglesas, o cal manifesta a influencia e poder territorial do duque de Borgoña dentro de Francia.
Filipe o Bo morreu en 1467, e os títulos do seu fillo Carlos o Temerario, en 1467, reflicte ben o crecemento do poder territorial da dinastía borgoñoa:
O ducado pasou á coroa francesa e dous anos máis tarde Xoán II de Francia concedeulle o título ao seu fillo máis pequeno, Filipe. Filipe casou con Margarida III de Flandres e a través desta unión o ducado de Borgoña uniuse ao Condado de Flandres, Artois, Nevers, Rethel e aos ducados de Brabante e de Limburgo.
A última duquesa da Borgoña independente foi María de Borgoña, que casou con Maximiliano I, arquiduque de Austria e futuro emperador do Sacro Imperio. Nas capitulacións matrimoniais estipulouse que o seu segundo fillo sería quen herdase os territorios maternos pero María faleceu nun accidente de cabalo antes de que iso acontecese. Logo desta traxedia, o ducado de Borgoña foi incorporado a Francia, mentres que os outros territorios do Estado borgoñón (os Países Baixos) pasaron á Casa dos Austria.
Dominio Real (1004-1032)
Roberto II o Piadoso, rei de Francia, sobriño de Otón Henrique e de Henrique I. Conquistou o ducado de Borgoña e incorporouno ao dominio real.
Dinastía de Valois-Borgoña
miniatura|260px|Escudo de [[Filipe III de Borgoña|Filipe, o Bo (tras 1430).]]
Despois de 1477
miniatura|260px|[[Francia en 1477, mostrando os dominios da casa de Borgoña en cor amarela (clara e escura). A liña vermella sinala a fronteira co Sacro Imperio.]] Logo da morte sen descendencia masculina de Carlos o Temerario na Batalla de Nancy, o rei Luís XI apoderouse do ducado de Borgoña e anexionouno ao dominio real, en base a que as apanaxes se regulamentaran de forma que ao esgotarse a descendencia masculina debían incorporarse á Coroa.
Pero María, a filla do duque Carlos o Temerario, casou co futuro emperador Maximiliano I de Habsburgo para defender a súa herdanza, e non aceptou a perda do ducado, mantendo así a intitulación de duque de Borgoña, como fixeron tamén os seus descendentes os reis de España, debido ao prestixio que outorgaba ao seu titular o ser Gran Mestre e Xefe Soberano da Orde do Vélaro de Ouro.
Tanto é así que na paz de Cambrai (1529) o emperador Carlos V, neto de María e Maximiliano, renunciaba ao territorio específico do ducado de Borgoña pero non ao título.
Duques titulares de Borgoña (título dos Habsburgo)
Os Habsburgo continuaron reclamando o ducado de Borgoña, en balde, e recoñeceron a súa perda (paz de Cambrai, 1529, tratado de Cateau-Cambrésis, 1559 e tratado de Nimega, 1678). Pero seguiron manténdose como duques titulares.
Título do Antigo Réxime
O título foi outorgado polo rei de Francia aos príncipes, e a priori aos primoxénitos do Delfín:
The Beach
The Beach é un filme de aventuras dirixido por Danny Boyle baseado na novela de 1996 The Beach escrita por Alex Garland, que foi adaptada para o filme por John Hodge. Está protagonizada por Leonardo DiCaprio. Tamén aparecen neste filme Tilda Swinton, Robert Carlyle, Virginie Ledoyen e Guillaume Canet. Foi rodada na illa tailandesa de Koh Phi Phi.
Sinopse
O desexo de vivir experiencias interesantes, de atopar algo ou alguén auténtico é o que empurra a Richard (Leonardo DiCaprio), un xove mochileiro, a ir a Tailandia. Unha vez en Bangkok, alóxase nun hotel de mala morte, onde coincide cunha parella de franceses: Étienne (Guillaume Canet) e Françoise (Virginie Ledoyen). Pero, sobre todo, coñece a Daffy (Robert Carlyle), un viaxeiro destruído por anos de sol e drogas e que está de volta de todo. Daffy, un ser tortuoso e paranoico, cóntalle a Richard unha historia fantástica sobre unha illa paradisíaca, sobre unha praia perfecta que nunca foi profanada polos turistas.
Lipidómica
miniatura|400px|Esquema xeral que mostra as relacións do lipidoma co xenoma, transcriptoma, proteoma e [[metaboloma. Os lípidos tamén regulan o funcionamento das proteínas e a transcrición xénica como parte dun "interactoma" dinámico na célula.]]
A lipidómica é o estudo a grande escala das vías e redes nas que interveñen os lípidos nos sistemas biolóxicos  O termo "lipidoma" utilízase para describir o perfil lipídico completo dunha célula, tecido, organismo ou ecosistema e é unha parte do "metaboloma", o cal tamén inclúe as outras tres grandes clases de moléculas biolóxicas: proteínas/aminoácidos, azucres e ácidos nucleicos. A lipidómica é un campo de investigación relativamente recente que foi impulsado polos rápidos avances en tecnoloxías como a espectrometría de masas, espectroscopia de resonancia magnética nuclear, espectroscopia de fluorescencia, interferometría de polarización dual e métodos computacionais, acoplados co recoñecemento do papel dos lípidos en moitas doenzas metabólicas como a obesidade, aterosclerose, accidente cerebrovascular, hipertensión e diabetes. Este campo en rápida expansión complementa o enorme progreso feito en xenómica e proteómica, todos os cales constitúen a familia da bioloxía de sistemas.
A investigación lipidómica implica a identificación e cuantificación de miles de especies moleculares de lípidos celulares e as súas interaccións con outros lípidos, proteínas, e outros metabolitos. Os investigadores en lipidómica examinan as estruturas, funcións, interaccións, e dinámica dos lípidos celulares e os cambios que ocorren durante a perturbación do sistema.
Han e Gross foron os primeiros en definir o campo da lipidómica ao integraren as propiedades químicas específicas inherentes de especies moleculares de lípidos cun enfoque baseado nunha espectrometría de masas completa. Aínda que a lipidómica está baixo a éxida do campo máis xeral da "metabolómica", a lipidómica é unha disciplina propia debido ao carácter único e especificidade funcional dos lípidos en relación con outros metabolitos.
Na investigación lipidómica, unha vasta cantidade de información que describe cuantitativamente as alteracións espaciais e temporais no contido e composición de diferentes especies moleculares de lípidos obtense despois de perturbar unha célula por medio de cambios no seu estado fisiolóxico ou patolóxico. A información obtida nestes estudos facilita o estudo dos mecanismos polos que se producen os cambios no funcionamento celular. Por tanto, os estudos lipidómicos xogan un papel esencial na definición dos mecanismos bioquímicos dos procesos de doenzas relacionadas con lípidos por medio da identificación de alteracións no metabolismo lipídico celular, tráfico de substancias e homeostase. O crecente interese na investigación en lipidómica pode verse en iniciativas como LIPID Metabolites And Pathways Strategy (LIPID MAPS Consortium) e The European Lipidomics Initiative (ELIfe).
miniatura|400px|Exemplos dalgúns lípidos de varias clases.
Diversidade estrutural dos lípidos
Os lípidos son un grupo diverso e omnipresente de compostos que desempeñan moitas funcións biolóxicas clave, como actuar como compoñentes estruturais das membranas celulares, servindo como fontes de enerxía almacenable e participando en vías de sinalización. Os lípidos poden ser, grosso modo, definidos como pequenas moléculas hidrófobas ou anfipáticas que orixinan enteiramente ou en parte a partir de dous tipos de subunidades bioquímicas ou "bloques de construción", que son os grupos cetoacilo e isopreno. A enorme diversidade estrutural que se encontra nos lípidos débese ás variadas combinacións que se forman con estes bloques de construción nas biosínteses. Por exemplo, os glicerofosfolípidos están compostos por un esqueleto de glicerol ligado a un dos aproximadamente 10 grupos de cabeza polar posibles e tamén a 2 cadeas de acilo graxo/alquilo graxo, as cales á súa vez poden ter 30 ou máis estruturas moleculares diferentes. Na práctica, non se detectaron experimentalmente todas as posibles permutacións, debido ás preferencias por determinadas cadeas dependendo do tipo celular e tamén dos límites de detección; con todo, detectáronse varios centos de especies moleculares de glicerofosfolípidos en células de mamíferos.
Porén, as membranas dos tilacoides dos cloroplastos das plantas, teñen unha composición lipídica singular, xa que son deficientes en fosfolípidos. Ademais, os seus principais constituíntes, o monogalactosil diglicérido ou MGDG, non forma bicapas acuosas. Non obstante, os estudos dinámicos revelan unha organización normal de bicapa lipídica nas membranas dos tilacoides.
Separación de lípidos
O método máis simple de separación de lípidos é a cromatografía en capa fina. Aínda que non é tan sensible coma outros métodos de detección de lípidos, ofrece unha ferramenta rápida e completa de cribado antes de usar técnicas máis sofisticadas e sensibles. A cromatografía de extracción en fase sólida é útil para unha separación rápida preparativa de mesturas de lípidos crúas en diferentes clases de lípidos. Isto implica o uso de columnas preempaquetadas que conteñen sílice ou outras fases estacionarias para separar glicerofosfolípidos, ácidos graxos, ésteres do colesterol, glicerolípidos, e esterois a partir de mesturas de lípidos crúas. Está moi estendido o uso da cromatografía líquida de alto rendemento (HPLC ou LC, do inglés High performance liquid chromatography ou Liquid chromatography) en análises lipidómicos para separar lípidos antes da análise de masas. A separación pode alcanzarse tanto por cromatografía líquida de alto rendemento en fase normal (NP-HPLC, do inglés Normal phase-HPLC) coma en fase inversa (RP-HPLC, do inglés Reverse phase-HPLC). Por exemplo, a NP-HPLC separa con grande efectividade glicerofosfolípidos baseándose na polaridade dos seus grupos da cabeza, mentres que a RP-HPLC é efectiva separando ácidos graxos como os eicosanoides baseándose na lonxitude da súa cadea, grao de insaturación e substitución. Para estudos lipidómicos globais non dirixidos a moléculas concretas é común usar tanto RP-HPLC coma NP-HPLC ou columnas de cromatografía líquida de interacción hidrofílica (HILC, do inglés Hydrophilic interaction liquid chromatrography) pra aumentar a cobertura do lipidoma analizado. Isto pode ser mellorado con columnas de alto rendemento (UPLC, do inglés Ultra-performance liquid chromatography con tamaño de partículas de 2,1 mm ID & sub-2 µm) ou columnas baseadas na tecnoloxía de núcleo sólido (con tamaños de partículas de 2,1 mm ID & 2,6 µm). As columnas de UHPLC permiten unha separación de alta resolución de lípidos complexos cunha capacidade pico e sensibilidade incrementadas, mentres que as columnas de núcleo sólido conseguen o mesmo en tempos máis breves sobre bombas HPLC normais. A separación cromatográfica (HPLC/UHPLC) de lípidos pode realizarse offline ou online mentres que o eluato é integrado coa fonte de ionización dun espectrómetro de masas.
Detección de lípidos
O progreso da moderna lipidómica foi moi acelerado polo desenvolvemento de métodos espectrofotométricos en técnicas de ionización suaves e xerais para espectrometría de masas como a ionización de electrospray (ESI), a ionización de electrospray de desorción (DESI) e a desorción/ionización láser asistida por matriz (MALDI) en particular. A ionización "suave" non causa unha ampla fragmentación, así que a detección completa dun rango completo de lípidos nunha mestura complexa pode correlacionarse coas condicións experimentais ou estados de enfermidades. Ademais, a técnica da ionización química a presión atmosférica (APCI) está sendo cada vez máis usada para a análise de lípidos non polares.
ESI MS
A ESI-MS (do inglés Electrospray ionization-Mass spectrometry ou espectroscopía de masas de ionización de electrospray) foi desenvolvida inicialmente por Fenn e colegas para a análise de biomoléculas. Depende da formación de ións gasosos a partir de moléculas polares termicamente lábiles e principalmente non volátiles, polo que é completamente adecuado para diversos lípidos. É un método de ionización suave que raramente distorsiona a natureza química do analito antes dunha análise de masas. Desenvolvéronse varios métodos de ESI-MS para a análise de distintas clases, subclases e especies lipídicas individuais de extractos biolóxicos. Publicouse recentemente unha revisión completa dos métodos e da súa aplicación. As principais vantaxes da ESI-MS son a súa alta precisión, sensibilidde, reproducibilidade e a aplicabilidade da técnica para solucións complexas sen previa derivación. Han e colegas desenvolveron un método chamado "escopeta lipidómica", que implica a infusión directa dun extracto lipídico cru nunha fonte de ESI optimizada para a separación intrafonte de lípidos baseada nas súas propiedades eléctricas intrínsecas.
APCI MS
A fonte para a ionización química a presión atmosférica ou APCI (do inglés Atmospheric pressure chemical ionization) é similar á ESI excepto en que os ións se forman pola interacción do solvente do analito quentado cunha agulla de descarga coroa a un alto potencial eléctrico. Os ións primarios fórmanse inmediatamente arredor da agulla, e estes interaccionan co solvente para formar ións secundarios que finalmente ionizan a mostra. A APCI é especialmente útil para a análise de lípidos non polares como os triacilglicerois, esterois, e ésteres de ácidos graxos.
Técnicas de obtención de imaxes
A alta sensibilidade da DESI no rango dos lípidos convértea nunha poderosa técnica de detección e mapado das abundancias de lípidos en espécimes de tecidos. Desenvolvementos recentes nos métodos de MALDI permiten a deteción directa de lípidos in situ. Prodúcense abundantes ións relacionados con lípidos pola análise directa de preparacións de tecidos delgadas cando se obteñen os espectros secuenciais a través da superficie dun tecido que foron cubertas cunha matriz de MALDI. A activación colisional dos ións moleculares pode utilizarse para determinar a familia lipídica da molécula e a miúdo definir estruturalmente a especie molecular. Estas técnicas permiten a detección de fosfolípidos, espfngolípidos e glicerolípidos en tecidos como o corazón, riles e cerebro. Ademais, a distribución de moitas especies moleculares de lípidos diferentes adoitan definir rexións anatómicas dentro deses tecidos.
Perfil lipidómico
miniatura|400px|Perfís lipídicos cuantitativos (lipidomas) do [[lévedo Saccharomyces cerevisiae cultivado a diferentes temperaturas. ]] O perfil lipidómico é unha plataforma metabolómica dirixida a diana que proporciona unha análise completa de especies lipídicas dentro dunha célula ou tecido. Os perfís baseados en espectroscopia de masas en tándem de ionización de electrospray (ESI-MS/MS, do inglés electrospray ionization tandem mass spectrometry) pode proporcionar datos cuantitativos e é adaptable a análises de alto rendemento. O poderoso enfoque dos transxénicos, concretamente a deleción e/ou sobreexpresión dun produto xénico acoplado coa lipidómica, pode dar importantes informacións sobre o papel das vías bioquímicas. As técnicas de perfil lipídico tamén foron aplicadas a plantas e microorganismos como o lévedo. Unha combinación de datos lipidómicos cuantitativos en conxunción cos datos transcricionais correspondentes (usando métodos de gene-array) e datos proteómicos (usando espectroscopia de masas en tándem) permite un enfoque de bioloxía de sistemas para unha comprensión máis profunda das vías de sinalización ou metabólicas de interese.
Manuel Navarro Dolz
Manuel Navarro Dolz, nado en Alacant o 29 de setembro de 1946, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de lateral esquerdo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Hércules CF, porén debutaría profesionalmente no Alicante CF, onde militou dúas tempadas antes de fichar polo CD Alcoyano por outras catro tempadas. Na tempada 1970/71 ficha polo Hércules CF, pero so militaría no club unha tempada xa que o seu bo papel fai que o Celta de Vigo, por aquel entón en Primeira División o fiche.
En Vigo xogou seis tempadas, sendo sempre un home importante na defensa. O primeiro ano no equipo tivo a oportunidade de debutar na Copa da UEFA, no encontro de volta primeira eliminatoria, na que o equipo galego foi eliminado polo Aberdeen F.C.
A tempada 1974/75 non foi boa a nivel colectivo e rematou co descenso do equipo a Segunda División, recuperando a categoría ao ano seguinte. Porén a tempada de regreso a Primeira tampouco foi boa, supoñendo un novo descenso, esta sería o último ano de Navarro no Celta.
Tres deixar Vigo volveu ao Alicante CF, onde se retirou en 1981.
DS Oster
miniatura|400px|O Oster en [[Bergen en 2005.]] O DS Oster é un barco de vapor noruegués construído en 1908 por Christianssands Mek. Værksted para Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab. Realizaba a ruta entre o Osterfjorden e Bergen transportando pasaxeiros e carga. En 1963 Ragnvald Hammer escribiu o poema "Dar kjem dampen" en homenaxe ó navío, posteriormente Ivar Medaas compuxo a música.
Construción
En 1906 o concello de Modalen pediu ó consello de administración da IND que construíse un novo barco de transporte que puidese facer fronte ó xeo que mantiña illada a rexión no inverno. Ó ano seguinte a IND tomou a decisión de construír o novo navío cun potente motor e un casco forte encargándollo á Christianssands Mek. Værksted en Kristiansand que comezou o traballo a comenzos de 1908 e nese mesmo ano entregou a embarcación que recibiu o nome de Oster e tiña todas as características dun crebaxeos. O seu primeiro capitán foi Tobias Andersen Hordvik, nado en 1867, que tiña unha experiencia de 19 anos como capitán.
Ocupación alemá
Despois da caída de Noruega na segunda guerra mundial en 1940 os alemáns confiscaron o navío dándolle o nome de Marder, realizando servizos de patrulla ata 1945.
MS Vaka
O barco sufrira un gran desgaste durante a ocupación e precisou unha reforma antes de volver utilizarse como barco de pasaxeiros en 1956. En 1964 vendeuse e os novos prpietarios substituíron a caldeira de vapor por un motor de gasolina, recibiu o novo nome de MS Vaka, utilizándose para rutas en Sørlandet e Vestlandet.
Restauración
Despois de trinta anos como MS Vaka mercouno a Nordhordland Veteranbåtlag en 1996 co obxectivo de restaurar o barco para deixalo como estaba na súa orixe cun motor de vapor de 1927. O barco primeiro recibiu o nome de Gamle Oster e desde 2000 volveu ó seu antigo nome, Oster.
Festival de Eurovisión Júnior 2018
O Festival de Eurovisión Júnior 2018 será o décimo sexto Festival de Eurovisión Júnior, organizdo pola Compañía de Radiotelevision de Belarús (BTRC) e a Unión Europea de Radiodifusión (UER). Terá lugar o 25 de novembro de 2018 en Minsk, no estadio Minsk-Arena. Será as egunda vez que Belarús acolle o festival, após organizar a edición do 2010.
Vinte países confirmaron a súa participación, participando Casaquistán e Gales por primeira vez. Francia voltará ao festival catorce anos despois, Acerbaixán cinco anos despois e Israel despois de estar ausente na edición do 2017. Chipre deixa de participar.
I Don't Feel at Home in This World Anymore
I Don't Feel at Home in This World Anymore é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Macon Blair. Está protagonizado por Melanie Lynskey, Elijah Wood, David Yow, Jane Levy e Devon Graye. O título do filme provén da canción gospel "I Don't Feel at Home in This World Anymore", que foi amplamente popularizada por Carter Family e Woody Guthrie.
Esterouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 19 de xaneiro de 2017, onde gañou o Gran Premio do Xurado na competencia estadounidense dramática. Estreouse a través de Netflix o 24 de febreiro de 2017.
Graciliano Ramos
Graciliano Ramos de Oliveira, nado en Quebrangulo o 27 de outubro de 1892 e finado no Río de Xaneiro o 20 de marzo de 1953, foi un novelista, cronista, contista, xornalista, político, militante comunista e memorialista brasileiro do século XX, máis coñecido popola súa obra Vidas Secas (1938). É considerado o melhor ficcionista do Modernismo e o prosador máis importante da Segunda Fase do Modernismo brasileiro.
Traxectoria
Nacido nunha gran familia de clase media, viviu os primeiros anos da súa infancia emigrando para diversas cidades da Rexión Nordeste do Brasil. Traballou como xornalista na cidade do Río de Xaneiro, onde escribiu en O Malho, O Século e Correio da Manhã, até regresar para o Nordeste en 1915, debido a traxedia familiar en que perdeu catro irmáns. Fixouse na cidade de Palmeira dos Indios, onde casou, e en 1927 foi elixido prefecto, cargo que exerceu por dous anos. Logo, volveu a escribir e publicou a súa primeira novela, Caetés (1933). Vivindo en Maceió durante a maior parte da década de 1930, traballou na Prensa Oficial e publicou San Bernardo (1934). Foi prendido na capital alagoana en marzo de 1936, acusado de ser militante comunista. Ese incidente inspiraríao a publicar dúas das súas principais obras: Angustia (1936) e o texto "Balea", que daría orixe á Vidas Secas en 1938. Xa na década de 1940, ingresou no Partido Comunista do Brasil ao lado do militar e político Luís Carlos Prestes. Nos anos posteriores realizaría viaxes a países europeos, incluíndo a Unión Soviética en 1952. Morreu o 20 de marzo do ano seguinte, aos 60 anos, no Río de Xaneiro. As súas obras póstumas notábeis inclúen Memorias do Cárcere, a crónica Viagem e o libro de contos Histórias de Alexandre.
Tradutor de obras en inglés e francés e honrado con diversos premios en vida, a obra de Graciliano Ramos recibiu riqueza da crítica literaria e atención do mundo académico. A súa novela modernista tamén coñecida como rexionalista Vidas Secas é vista como un clásico da literatura brasileira.
Graciliano Ramos naceu en Quebrangulo, o 27 de outubro de 1892. Primeiro de dezaseis irmáns dunha familia de clase media do sertão nordestino, viviu os primeiros anos en diversas cidades do Nordeste brasileiro, como Buíque, Pernambuco, Viçosa e Maceió en Alagoas. Terminando o segundo grao en Maceió, seguiu para o Río de Xaneiro, onde pasou un tempo traballando como xornalista.
Non puido rematar a secundaria, lector afeccionado, descubriu as novelas naturalistas de Émile Zola, Maksim Gorky e do escritor portugués Jose Maria de Eça de Queirós, que influirían nas súas obras.
En setembro de 1915, motivado pola morte dos irmáns Otacília, Leonor e Clodoaldo e do sobriño Heleno, mortos pola epidemia de peste bubónica, volta para o Nordeste, fixándose xunto ao pai, que era comerciante en Palmeira dos Indios, Alagoas. Este mesmo ano casou con Maria Augusta de Barros, que morreu en 1920, deixándolle catro fillos.
Foi elixido prefecto de Palmeira dos Indios en 1927, tomando posesión o ano seguinte. Ficou no cargo por dous anos, renunciando o 10 de abril de 1930. Segundo unha das auto-descricións, "(...) Cando prefecto dunha cidade do interior, soltaba os presos para construíren estradas." Os informes da prefectura que escribiu nese período chamaron a atención de Augusto Frederico Schmidt, editor carioca que o animou a publicar Caetés (1933).
Entre 1930 e 1936 viviu en Maceió, traballando como director da Prensa Oficial, profesor e director da Instrución Pública do estado. En 1934 publicara San Bernardo, e cando se preparaba para publicar o próximo libro, foi prendido tras a Intentona Comunista de 1935. Con axuda de amigos, entre os cales estaba José Lins do Rego, consegue publicar Angustia (1936), considerada por moitos críticos como súa mellor obra.
En 1945 ingresou Partido Comunista Brasileiro - PCB de orientación soviética dirixido por Luís Carlos Prestes; os anos seguintes, realizaría algunhas viaxes a países europeos coa segunda esposa, Heloísa Medeiros Ramos, retratadas no libro Viagem (1954). Aínda en 1945, publicou Infáncia, relato autobiográfico.
Obras
miniatura|333x333px|Escultura de bronce en homenaxe ao escritor Graciliano Ramos localizada na praia de Punta Verde en [[Maceió, Alagoas]]
Premios
Os premios concedidos a Graciliano Ramos: