cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xuízo de Scopes
miniatura|dereita|Unha sesión do xuízo que se ordenou que se celebrase nunha plataforma no exterior (para evitar a calor da sala) na que o avogado defensor leu a testemuña escrita dos expertos científicos, aos que non se deixou declarar en persoa. Son visibles pancartas que din "Le a túa Biblia" que se colgaron en Dayton durante o xuízo. miniatura|dereita|Un posto antievolucionista ao inicio do "xuízo do mono". O xuízo de Scopes ou caso de o Estado de Tennessee contra John Thomas Scopes ou Tennessee contra Scopes ou, informalmente, o xuízo do mono (Scopes Monkey Trial), foi un famoso caso xudicial celebrado en Tennessee, Estados Unidos en 1925, no cal un profesor substituto de instituto chamado John Scopes foi acusado de violar a Lei Butler do estado de Tennessee, que prohibía a ensinanza da evolución humana en todas as escolas financiadas polo estado. O proceso foi deliberadamente montado para dar publicidade á pequena vila de Dayton, Tennessee, onde se celebrou, e chamar a atención sobre a prohibición da ensinanza da evolución nas escolas. Scopes incriminouse a si mesmo á mantenta para que ese asunto puidese ser defendido.
No xuízo, Scopes foi considerado culpable e multado con 100 dólares, pero máis tarde a multa foi anulada aducindo un tecnicismo legal. O proceso deulle unha gran publicidade nacional a Dayton, xa que reporteiros de todo o país acudiron en multitude alí para cubrir a actuación dos avogados de gran sona que representaban a cada parte. William Jennings Bryan, tres veces candidato á presidencia, actuou como fiscal, e Clarence Darrow, un famoso avogado defensor, defendeu a Scopes. O proceso puxo de relevo a controversia fundamentalismo-modernismo, na que os cristiáns modernistas, que dicían que a evolución non era incompatible coa relixión, se opoñían aos fundamentalistas, que dicían que a palabra de Deus revelada na Biblia tiña prioridade sobre calquera coñecemento humano. O caso foi visto tanto como unha disputa teolóxica coma un proceso sobre se debería ensinarse a ciencia moderna nas escolas. Sobre o caso de Scopes fixéronse obras de teatro, películas de cine e televisión e libros.
Montaxe do xuízo en Dayton
miniatura|220px|O profesor protagonista do xuízo, [[John Scopes|John Thomas Scopes.]] A American Civil Liberties Union (ACLU) estaba preocupada pola violación dos dereitos civís que supoñían as leis que prohibían a ensinanza da evolución promovidas por grupos relixiosos, e ofrecérase a defender a calquera que fose acusado de ensinar a teoría da evolución desafiando a Lei Butler. Coñecendo isto, o 5 de abril de 1925, George Rappleyea, director local en Dayton dunha compañía mineira, metodista partidario da evolución, que buscaba darlle publicidade á pequena localidade de Dayton, daquela con pouco máis de 1.700 habitantes, pensou que un xuízo sobre a ensinanza da evolución faría que Dayton fose o centro de atención. Arranxou unha xuntanza co superintendente de escolas do condado Walter White e o avogado local Sue K. Hicks e convenceunos do interesante que sería para Dayton montar este xuízo. O grupo pediulle a un profesor de 24 anos do instituto local chamado John T. Scopes que admitise ter explicado a evolución, para poder así montar o desexado xuízo.
En resposta, a defensa chamou para que a representara a Clarence Darrow, un famoso avogado agnóstico. Despois de varios cambios, o equipo da defensa quedou formado por Darrow, o avogado da ACLU Arthur Garfield Hays, e o avogado Dudley Field Malone.
Desenvolvemento do proceso xudicial
A ACLU inicialmente pretendía opoñerse á Lei Butler por considerar que era inconstitucional e violaba os dereitos individuais do profesor e a liberdade académica, pero despois a estratexia cambiou. Os argumentos iniciais da defensa foron que non había realmente conflito entre a relixión e a evolución (o que despois se chamaría evolución teísta). Chamou a oito expertos científicos para que testemuñasen, pero o xuíz non permitiu que testemuñasen en persoa todos e só puideron enviar declaracións escritas.
O xuíz John T. Raulston foi acusado de estar inclinado a favor do fiscal e tivo frecuentes enfrontamentos con Darrow. O xuíz advertira ao xurado que non xulgaran a bondade da lei (que ía ser o foco do xuízo) senón a violación da lei.
Nas últimas fases do xuízo, Clarence Darrow abandonou a estratexia orixinal da ACLU e atacou a interpretación literal da Biblia.
Bryan recriminoulle á evolución que ensinase aos nenos que os humanos eran só un tipo entre os miles de mamíferos e laiouse da noción de que os humanos descendesen de monos africanos.
Malone respondeu co que se considera o discurso máis brillante do xuízo. Xerando medo ante as "inquisicións", Malone argumentou que a Biblia debería ser mantida no ámbito da teoloxía e da moralidade e non nun curso de ciencias. Declarou que o "duelo a morte" de Bryan contra a evolución non debería ser unilateral, xa que o tribunal negou a presenza das testemuñas clave da defensa.
O sexto día do xuízo o xuíz declarou que todos os testemuños da defensa sobre a Biblia eran irrelevantes e non deberían ser presentados ao xurado. No sétimo día a defensa adoptou a estatexia de chamar ao propio avogado Bryan para que testemuñase como experto na Biblia. Preguntoulle a Bryan sobre varias cuestións do libro do Xénese nun esforzo para demostrar que a crenza na historicidade da Biblia e os seus relatos de milagros era irrazoable.
A confrontación entre Bryan e Darrow durou unhas dúas horas e debía proseguir ao día seguinte, pero o xuíz Raulston anunciou que consideraba todo ese interrogatorio irrelevante para o caso e que debería ser "suprimido" da acta. Así, a Bryan tampouco se lle permitiu que interrogase aos avogados da defensa."
Finalmente, Darrow dirixiuse ao xurado e dixo:
"Viñéramos aquí a presentar evidencias neste caso e o tribunal mantivo que segundo a lei as evidencias que tiñamos non eran admisibles, polo que todo o que podemos facer é facer unha obxección e levalo a un tribunal superior para ver se as evidencias son admisibles ou non...nin sequera podemos explicarlles que pensamos que deberían dar un veredicto de non culpabilidade. Non sei como poderían [facelo]. Non o pedimos."
Darrow pechou o caso sen facer unha alegación de conclusións finais. Tampouco puido facelo Bryan, xa que segundo a lei de Tennessee, se non o fai a defensa tampouco pode facelo o fiscal.
Scopes nunca chegou a testemuñar no xuízo.
Mike MacDowel
Michael George Hartwell MacDowel nado en Great Yarmouth, Norfolk, Inglaterra o 13 de setembro de 1932 e finado en Surrey, Inglaterra o 19 de xaneiro de 2016, foi un piloto de carreiras inglés que participou nun Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula 1, o Gran Premio de Francia de 1957 o 7 de xullo de 1957, compartindo o seu auto con Jack Brabham. MacDowel non anotou ningún punto do campionato, terminou sétimo (habendo clasificado 15º e último), e os puntos foron concedidos soamente aos primeiros cinco finalistas.
Xuízo de Scopes
Apelación ao Tribunal Supremo de Tennessee
Unha vez que Scopes foi condenado e multado no xuízo de Dayton, os avogados de Scopes apelaron ao Tribunal Supremo de Tennessee. Na súa argumentación alegaron as seguintes cuestións: (1) a vaguidade con que a lei prohibía a ensinanza da "evolución", que é un termo cun significado moi amplo e vago; (2) que a lei violaba a liberdade de expresión de Scopes ao prohibirlle ensinar a evolución; (3) que a lei violaba a constitución de Tennessee que indica que o estado "promoverá a literatura e a ciencia"; e (4) que violaba a constitución de Tennessee, xa que esta prohibía o establecemento dunha relixión de estado ("non se dará ningunha preferencia, por lei, a calquera confesión relixiosa ou modo de culto").
Mike MacDowel
MacDowel era un corredor afeccionado. Logo dunha descanso, competiu en subidas de montaña desde 1968 ata ben entrado nos seus 60 anos. Estableceu a marca da subida a Shelsley Walsh en 1973, 28´21 segundos para unha distancia de 914 metros, e nesa tempada e o ano seguinte gañou o campionato británico de subida a montaña.
Morreu o 19 de xaneiro de 2016.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Xuízo de Scopes
Apelación ao Tribunal Supremo de Tennessee
O Tribunal rexeitou todas e cada unha das alegacións e considerou que neses aspectos a sentenza da primeira instancia era correcta. No caso máis interesante da alegación sobre o establecemento dunha relixión de estado, o Tribunal indicou o seguinte:
"Non alcazamos a ver como a prohibición de ensinar a teoría de que o home descendeu dun orde inferior de animais dá preferencia a calquera confesión relixiosa ou modo de culto. Polo que sabemos, non hai ningunha confesión relixiosa ou corpo organizado que teña nos seus credos ou profesións de fe ningún artigo que negue ou afirme esa teoría. Polo que sabemos, a negación ou afirmación de tal teoría non entra en ningún modo recoñecido de culto. Como esta causa estivo pendente de resolución neste tribunal, fomos favorecidos, ademais de con informes de avogados e varios amici curiae, cunha multitude de resolucións, escritos, e comunicacións dos corpos científicos, faccións relixiosas, e individuos que nos deron o beneficio das súas visións sobre a teoría da evolución. O exame desas contribucións indica que os protestantes, católicos, e xudeus están divididos entre eles nas súas crenzas, e que non hai unanimidade entre os membros de ningunha confesión relixiosa sobre este asunto. A crenza ou non crenza na teoría non é máis característica de calquera confesión relixiosa ou modo de culto que a súa crenza ou non crenza na sabedoría das leis de prohibición. Parecería que os membros das mesmas igrexas de forma bastante xeral están en desacordo sobre estas cousas."
Ademais, o tribunal sinalou que a lei prohibía a ensinanza da evolución, pero non obrigaba á ensinanxza de ningunha outra doutrina, polo que non beneficiaba a ninguna confesión relixiosa sobre outra.
Non obstante, a pesar de que o Tribunal considerou a lei constitucional, a corte anulou de forma momentánea a condena a Scopes alegando un tecnicismo legal: o xurado era o que tiña que decidir a multa e non o xuíz como se fixera, xa que os xuíces non podían legalmente poñer multas de máis de 50 dólares (e fora multado con 100).
Moonspell
Moonspell é unha banda de doom metal portuguesa con elementos tomados do death metal, gothic metal, folk metal, black metal e metal industrial formada no 1992. Publicaron o seu primeiro EP Under the Moonspell no 1994, un ano antes de lanzar o primeiro álbum Wolfheart. A banda axiña acadou un status e se converteu nunha das máis coñecidas de Portugal.
Xuízo de Scopes
Apelación ao Tribunal Supremo de Tennessee
Como era unha anulación momentánea, o xuízo podía repetirse, pero, ademais, o maxistrado Green engadiu a recomendación ao fiscal de que non procurase unha repetición do xuízo, como de feito así fixo despois o fiscal, para desgusto dos avogados de Scopes, que preferían a repetición.
Moonspell
Moonspell acadou o primeiro posto nas listas portuguesas co seu álbum Sin/Pecado e foi, xunto con Metallica e Iron Maiden, a única banda de metal en acadar o primeiro posto nas listas co seu álbum Memorial, no 2006. Con ese mesmo disco, Moonspell tamén se volveu a primeira banda portuguesa de metal en conseguir un disco de ouro.
Primeiros anos (1992-1994)
Inda que levaban tocando baixo o nome de Morbid God dende o 1989, non foi ata 1992 que se cambiaron o nome por Moonspell. Ese mesmo ano lanzan o sinxelo de promoción Serpent Angel. No 1993, o cantante Fernando Ribeiro, o batería Miguel Gaspar e o baixista Ares gravan a demo Anno Satanae, que garantiu un contrato coa editora francesa Adipocere para a gravación dun mini-cd que foi editado un ano despois co nome Under the Moonspell.
Xuízo de Scopes
Apelación ao Tribunal Supremo de Tennessee
A Lei Butler de Tennessee foi derrogada en 1967, un ano antes de que o Tribunal Supremo dos Estados Unidos ditaminase, resolvendo o caso Epperson contra Arkansas, que ese tipo de prohibicións contraviñan a Constitución dos Estados Unidos ao teren un propósito principalmente relixioso.
Moonspell
Wolfheart e Irreligious (1995-1997)
Despois do lanzamento de Under the Moonspell, Moonspell firmou coa Century Media para seis Cds. Wolfheart foi gravado en Alemaña e lanzado no 1995. Neste álbum abandonan en parte o estilo Black Metal e enfócanse máis cara o Gothic Metal e o Folk Metal. O álbum foi todo un éxito, destacando a calidade das súas letras. Este éxito levounos de xira por Europa, entrando así na escena internacional. Durante a xira o guitarrista Mantus abandona a abanda e é remplazado por Ricardo Amorim.
O seguinte CD foi o Irreligious, lanzado no 1996. O estilo deste álbum adéntrase aínda máis no Gothic Metal cós seus antecesores, máis de corte Black Metal. A canción Opium convértese no primeiro sinxelo de Moonspell, tema este inspirado no poema Opiário de Álvaro de Campos, heterónimo de Fernando Pessoa. Este CD vendeu 10.000 copias en Potugal.
Logo de conflitos legais coa banda, o baixista Ares deixa Moonspell e é remplazado por Sérgio Crestana.
Sin Pecado e The Butterfly Effect (1998-2000)
Sin/Pecado (“Sin” significa “Pecado” en inglés) foi lanzado no 1998. É un traballo moito máis experimental que os seus predecesores. A canción 2econd Skin foi lanzada coma sinxelo. É neste período do cando se grava o primeiro e único álbum de Daemonarch, proxecto paralelo constituído polos integrantes de Moonspell excepto o batería Mike Gaspar. Este álbum supón un retorno ás súas raíces Black Metal e as súas letras foron todas escritas por Fernando Ribeiro cando tiña entre 14 e 16 anos.
O seguinte álbum é The Butterfly Effect, gravado en Londres no 1999. É o álbum máis experimental da banda e inclúe riffs de guitarras afinadas de xeito máis grave e inquietantes pasaxes de sintetizador. Este álbum foi composto polo guitarrista/teclista Pedro Paixão e non foi moi ben recibido polos críticos de metal.
Darkness and Hope e The Antidote (2001–2005)
Darkness and Hope foi lanzado no 2001. Este traballo acadou o posto 79 nas listas Xermanas e as edicións especiais incluíron versións de Madredeus, Ozzy Osbourne e Joy Division. O tema Nocturna foi lanzado coma un sinxelo e con videoclip.
No 2003 a banda lanza The Antidote, con Niclas Etelävuori de Amorphis tocando o baixo como músico de sesión. O álbum foi lanzado cun libro homónimo escrito polo portugués José Luís Peixoto. Tanto o libro coma o CD comparten o mesmo concepto e historia e cada canción do CD é irmá dun capítulo do libro e resalta a historia das letras. Everything Invaded foi lanzado coma sinxelo e videoclip. A banda xirou por todo o mundo tocando mesmo no Rock in Rio de Lisboa no 2004. Dende este álbum nas xiras toca o baixo Aires Pereira
Memorial, Under Satanæ e Night Eternal (2006–presente)
Memorial foi lanzado no 2006. É o primeiro baixo a súa nova etiqueta SPV Steamhammer. O álbum encabezou a lista portuguesa na súa primeira semana e tamén entrou no Top 100 Alemán co número 68.
O 2 de novembro do 2006, Moonspell gañou un MTV Europe Music Award na categoría de mellor interpretación portuguesa.
Neste mesmo ano, Moonspell lanza Under Satanæ, unha regravación dalgúns dos primeiros temas da banda.
O último álbum chámase Night Eternal, lanzado no 2008. O tema principal do CD, Scorpion Flower, conta coa colaboración da cantante holandesa Anneke van Giersbergen (antiga membro de The Gathering).
Moonspell participou na xira Blackest Of The Black con Danzig, Winds Of Plague, Dimmu Borgir e Skeletonwitch.
Tamén particupou na xira The Darkest Tour: Filthfest no 2008 con Cradle of Filth, Gorgoroth, Septic Flesh e Asrai.
Proxectos futuros
Moonspell esta traballando nun novo álbum, que probábelmente saia á luz no 2011. Fernando describiu a súa música como “a cousa máis emocionante, sexy, escura, pesada e pegadiza escrita en anos”.
Influencia da cultura portuguesa
As influencias portuguesas poden atoparse na música de Moonspell na maior parte a través dos poemas líricos. A pesar de que a maioría das súas cancións están en inglés, Trebraruna, Alma Mater e Atægina de Wolfheart; Full Moon Madness do Irreligious; Than The Serpents In My Hands do Darkness And Hope están cantadas en portugués ou teñen caracterísiticas da cultura ou lingua portuguesa. Na música Chorai Lusitânia do Under The Moonspell é posíbel oír arranxos de guitarra portuguesa tradicionais. Tebreruna e Ataegina versan sobre as deusas da mitoloxía lusitana. Os primeiros catro versos de Than The Serpents In My Hand foron escritos por Mário Cesariny. Os senhores da guerra é unha versión do grupo luso Madredeus.
Neira de Rei
O topónimo Neira de Rei recibe o seu nome do río Neira, afluente do Miño. Pode referirse a:
No século XIX existiu o concello de Neira de Rei.
Arcos, Outeiro de Rei
San Pedro de Arcos é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 67 habitantes, deles 37 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Hai grupo de 7 - 8 mámoas preto da aldea de Bullas.
A parroquia ten dúas casas señoriais: o Pazo de Miraz (hoxe dedicado a casa de labranza) e a Casa-Torre de Arcos, hoxe desaparecida.
Calvados
Calvados é un departamento de Francia, situado na rexión da Normandía, no norte do estado, identificado co número 14.
Demografía
Nota:
As principais cidades do departamento son (datos do censo de 1999):
En 1999, Calvados contabilizaba 648 299 habitantes, sendo o trixésimo departamento máis poboado de Francia.
Xerome Emiliani
Xerome Emiliani, nado en Venecia en 1486 e finado en Somasca o 8 de febreiro de 1537, fundador dos Cregos Regulares de Somasca adicada á atención dos marxinados e enfermos e particularmente á infancia e á xuventude desamparada.
Traxectoria
Fillo de Anxo Emiliani, senador da República veneciana. Orfo de pai aos dez anos, seguiu a carreira militar guerreando contra o Papa e a Liga de Cambrai en defensa do seu Estado. Foi alcaide e rexente de Caltelnuovo di Quero sul Piave, caendo prisioneiro cando os franceses, aliados do Papa e unidos a el na Liga de Cambrai, tomaron a praza. Conseguiu escapar, e máis tarde, en 1516, retomou o cargo e fíxose cargo da viúva do seu irmán falecido e dos seus catro fillos.
Coñeceu a Caetano de Thiene en 1527, o que influíu en que se implicase ao servizo do hospital de enfermos incurables de Venecia. Asemade, abriu un obradoiro para formar a nenos e xente nova marxinada. Entregado á cura de enfermos durante as epidemias, en 1531, el mesmo se contaxia. Recuperado, entrega todos os seus bens aos pobres e parte a Bérgamo para fundar con varios laicos obras de atención a orfos, prostitutas e enfermos. Espallou a súa acción a varias cidades italianas como Milán, Pavía ou Brescia. En 1534, funda a Congregación de servos dos Pobres, máis tarde denominada Somasca, aínda que el non entra na mesma.
En febreiro de 1534, desatada unha epidemia de peste e adicado á atención dos apestados, el mesmo se contaxia mortalmente.
Significación
É patrón de Treviso e Venecia.
Murallas de Dubrovnik
As Murallas de Dubrovnik (en croata: Dubrovačke gradske zidine) son unha serie de valos defensivos de pedra que arrodearon e protexeron os cidadáns da cidade marítima de Dubrovnik (a cidade chamouse oficialmente Ragusa até o ano 1916), que se atopa no sur de Dalmacia (actualmente baixo a soberanía de Croacia). Con numerosas adicións e modificacións ao longo da súa historia, foi considerada unha das grandes fortificacións da Idade Media, xa que xamais foi tomada por un exército durante durante este período de tempo. En 1979, a cidade vella de Dubrovnik, que inclúe unha boa parte das antigas murallas, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Bolton
Deportes
Nesta cidade xoga o Bolton Wanderers, equipo da Premier League inglesa.
Música
En Bolton é onde se formou a banda punk Buzzcocks, e por tanto significou moito para xestar a escena musical punk de Mánchester. Dous estudantes da escola politécnica local, Peter McNeish e Howard Trafford formaron esta banda, que foi unha das primeiras do xénero punk, e posteriormente debutaron en vivo naquela institución. Ao pouco tempo, McNeish sería coñecido como Pete Shelley e Trafford como Howard Devoto. Este logo destacaría máis como fundador e cantante da banda post-punk Magazine.
Bolton tamén é a cidade do cantante e guitarrista da banda británica McFly, Danny Jones.
Władysław Horodecki
Traxectoria
Horodecki naceu no seo dunha familia nobre szlachta polaca da rexión de Podillia (a actual Nemyrivskyi Raion, no Óblast de Vinnytsia en Ucraína). Graduouse na Academia Imperial de Artes de San Petersburgo en 1890, trasladándose despois a Kíiv onde viviu case trinta anos. En 1920 emigrou a Varsovia, trasladándose finalmente a Teherán, onde morreu en 1930.
Unha das rúas de Kíiv, deseñada por Horodecki, (entre a praza central de Kíiv chamada Maidan Nezalezhnosti e a Casa con quimeras) foi rebautizada na súa honra en 1996. Historicamente a rúa chamábase Mykolaivska e durante a era soviética coñecíase como rúa Karl Marx.
Xoán de Éfeso
Xoán da Éfeso, nado en Diyarbakır sobre 506 e morto en 585, foi un bispo católico bizantino.
Traxectoria
Tamén foi coñecido como Xoán de Asia. Foi un historiador siríaco e un importante representante da igrexa monofisita. Nado sobre o 507 en Amida (Diyarbakır), cidade do norte de Mesopotamia (hoxe no sur de Turquía), de lingua siríaca, consagrárono diácono en 529. Sabemos dunha viaxe súa a Palestina en 534 e a Constantinopla en 535, se cadra como consecuencia dunha persecución.
Sobre o 540 estaba en Amida durante a dura persecución dos monofisistas que levou a cabo Efrén patriarca de Antioquía (528-546) e Abraham, bispo de Amida (520-541) e deixou a cidade probabelmente a causa da peste de 542 para se trasladar a Constantinopla onde coñeceu a Xacobe Baradeo fundador da Igrexa ortodoxa siríaca, chamada na súa honra Igrexa xacobita.
Conquistou a confianza do emperador Xustiniano e desenvolveu en 542 unha campaña en Asia Menor contra os restos do paganismo e a presenza dos zoroastrianos. A campaña levou á construción de 41 igrexas a costa dos conversos, mentres outras 55 foron doadas polo emperador en Lidia, Caria e Frixia. As igrexas construíronse en xeral sobre templos pagáns. Tamén se construíu, entre outros, o gran mosteiro de Tralles Aydin sobre un outeiro que domina o val do río Meandro.
Naqueles anos guiou unha expedición a Pepuza, cidade de Frixia aínda non ben localizada, que os montanistas consideraban a nova Xerusalén, para reprimir a seita, destruír o templo local coas tumbas dos fundadores Montano, Priscila e Maximila e queimar os restos.
En 722 León III emitiu un edicto para impoñer o bautismo a hebreos, maniqueos e montanistas; trátase da única pegada dos montanistas despois da represión de Xoán, pero, máis probabelmente, non atangue propiamente aos montanistas senón a outra herexías, os paulicianos por exemplo.
Volveu a Constantinopla en 546 para se ocupar, por encargo de Xustiniano, da represión das tradicións pagás das clases elevadas (gramáticos, sofistas, médicos e sobre todo Foca, prefecto da cidade): cousa que fixo con encarceramentos, humillacións e queimas de libros e de imaxes de ídolos (testemuño de Xoán Malalas para o 558).
En 558 Xacobo Baradeo ordenouno bispo da Igrexa monofisita de Éfeso.
En 565 el mesmo di que era o principal responsábel dos ingresos da Igrexa Monofisita.
A súa fortuna cambiou coa morte de Xustiniano (565) e a subida ao trono de Xustino II.
En 571, co apoio do emperador, o patriarca de Constantinopla, Xoán III Escolástico, iniciou unha dura persecución dos xefes da Igrexa Monofisita. Xoán sufriu as consecuencias coa perda dos dereitos civís e a prisión, como el mesmo conta.
Os últimos eventos que se contan na súa historia son relativos ao ano 588; non sabemos nada da súa morte, que seguramente acaeceu pouco despois.
Obras
Foi autor de dúas obras: Biografías de santos orientais e unha Historia da Igrexa.
Biografías de santos orientais
As biografías foron escritas preto do ano 569 e conteñen unha serie de retratos de relixiosos monofisitas.
Historia da Igrexa
A Historia da Igrexa, escrita en lingua siríaca, dividida en tres partes, empezaba con Xulio César e remataba en 588, probábel ano da súa morte.
Non fica nada da primeira parte. A segunda parte, desde Teodosio II aos primeiros anos de Xustino II, foi atoopada en manuscritos do British Museum e no Codex Zuquenensis conservado no Vaticano.
Na súa Historia da Igrexa o autor é dos primeiros a sinalar a aparición dos eslavos:
A terceira parte da historia de Xoán atangue, en detalle, os eventos do 571 ao 588 e é preciosa para as informacións sobre o movemento monofisita. Existe unha copia do século VII no British Musem ; atopouse outra copia no convento de Santa María Deípara do deserto de Scetes en Exipto.
Jimi Hendrix
miniatura|dereita|Jimi Hendrix Memorial, en [[Seattle.]]
James Marshall Hendricks, máis coñecido polo nome artístico de Jimi Hendrix, nado en Seattle (Washington, Estados Unidos) o 27 de novembro de 1942 e finado en Notting Hill (Londres, Reino Unido) o 18 de setembro de 1970, foi un guitarrista, cantante e compositor estadounidense. Malia que a súa carreira profesional só durou catro anos, é frecuentemente considerado por parte da crítica como o mellor guitarrista eléctrico do rock. O Salón da Fama do Rock and Roll descríbeo como «Indiscutiblemente un dos músicos máis grandes da historia do rock».
Alcanzou a fama internacional en 1967 logo de participar no Festival Pop de Monterey. Outros festivais nos que tamén participou foron o Festival de Woodstock de 1969 e o Festival da illa de Wight de 1970.
Traxectoria
Músico autodidacta, dende pequeno escoitou Blues e R&B da colección de discos do seu pai, quen lle mercou a súa primeira guitarra cando tiña 10 anos. Ó ano seguinte o seu pai foi a unha tenda de música de Seattle e mercou unha guitarra eléctrica para Jimi e un saxofón para el, saxofón que tería que devolver para poder rematar de pagar a guitarra. Inspirouse na innovación de xente como B. B. King, Albert King e T-Bone Walker e converteu a guitarra eléctrica nun instrumento distinto a unha guitarra normal amplificada, que era como se viña utilizando ata o de entón. Sendo aínda adolescente, xa adquirira unha considerable reputación coma guitarrista tocando con xente coma Ike e Tina Turner, Little Richard ou o mesmo B.B. King.
En 1965 Jimi formou a súa propia banda, chamada Jimmy James and the Blue Flames. Chas Chandler, baixista dos Animals, oíuno tocar e ofreceulle inmediatamente trasladarse a Londres. Jimi volveu a adoptar o seu verdadeiro nome modificando a ortografía. Chas Chandler conseguiulle coma baixista a Noel Redding, quen en realidade era un guitarrista que necesitaba o emprego, e a un batería chamado Mitch Mitchell. Xuntos formaron The Jimi Hendrix Experience. Os Experience sacaron o seu primeiro single con Polydor, "Hey Joe" (canción de Tim Robins) chegou ó nº4 das listas. Durante 1967 conseguiu outros tres singles de éxito considerados hoxe coma clásicos: "Purple Haze", "The Wind Cries Mary" e "The Burning of the Midnight Lamp".
A finais de 1967 regresou aos EUA para tocar no Festival Pop de Monterrey. Ó finalizar a súa actuación prendeulle lume á guitarra, cousa que non fixo moita graza a un dos seus managers. Bill Graham fíxose cargo entón da banda contratándoa como abreconcertos durante varias noites ós Jefferson Airplane. Despois da impresionante actuación de Jimi na primeira noite, os Airplane retiráronse do cartel.
En 1969 Jimi, canso dos Experience, separouse e sacou un disco en directo con Bill Cox ó baixo e Buddy Miles á batería que non tivo moito éxito. De mala gana volve a reunir ós Experience, pero comeza a eludir as actuacións en directo. Instala en Nova York os seus propios estudios ("Electric Lady Studios") e dedicase a gravar.
O 18 de setembro de 1970 morre coma consecuencia dunha inxestión masiva de barbitúricos, afogado no seu propio vómito. Truncábase deste modo a carreira do máis grande guitarrista de tódolos tempos.
En realidade só os catro primeiros discos foron sacados en vida, os demais son obras póstumas.
Equipo
A maior parte da súa carreira Jimi tocou con Fender Stratocaster normais (preferentemente brancas) postas ó revés e coas cordas en orde inversa, xa que era zurdo. Usou tamén unha Fender Jaguar, Gibson Les Paul, Gibson SG e a Gibson Flying V para zurdos (el chamábaa o meu anxo voador).
Coma amplificadores usaba seis pantallas acústicas Marshall de 4 x 12, un monitor de 4 x 12 e nada menos que catro cabezas para poder manter o equipo funcionando nos concertos, xa que o puña ó máximo controlando o volume có potenciómetro da guitarra, así saturaba o amplificador. Un dos legados de Jimi foi o uso do Wah-Wah entre os guitarristas, usaba modelos Vox ou Crybaby, ademais dun Fuzz-Box para saturar o amplificador. Coma complementos utilizaba un divisor de oitavas, un phaser e un delay analóxico.
Jimi, coma moitos grandes guitarristas (Eric Clapton, Jeff Beck etc.), facía el mesmo modificacións á electrónica das súas guitarras, experimentando con calquera cousa posible e conseguindo deste modo sons inverosímiles.
Locust Abortion Technician
Locust Abortion Technician é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Butthole Surfers, publicado en marzo de 1987 a través do selo Touch and Go Records. Todas as cancións foron compostas e producidas por Butthole Surfers, agás "Kuntz", dos artistas tailandeses Phloen Phromdaen e Kong Katkamngae, que orixinalemnet non apareceron acreditados. O álbum foi lanzado orixinalmente como un vinilo por Touch and Go, e foi remasterizado e reeditado en CD por Latino Buggerveil en 1999.
A ilustración da portada de Locust Abortion Technician de dous pallasos xogando cun can foi pintada por Arthur Sarnoff, e foi titulada "Fido and the Clowns".
Kurt Cobain listouno entre os seus 50 mellores discos de todos os tempos. Tamén aparece no libro de Robert Dimery 1001 Albums You Must Hear Before You Die. En 2018 Pitchfork incluíu o álbum na súa lista dos "200 mellores álbums dos 80".
Corpo basal
miniatura|Sección lonxitudinal de [[Chlamydomonas reinhardtii na que pode verse o inicio do flaxelo e o corpo basal.]]
Locust Abortion Technician
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos e producidos por Butthole Surfers, agás onde se indique.
Corpo basal
Un corpo basal ou cinetosoma é unha estrutura que aparece na base dos undilopodios eucariotas (cilios ou flaxelos) e que serve como punto de nucleación para o crecemento dos microtúbulos do axonema, polo que funciona como un centro organizador de microtúbulos (COMT ou en inglés MTOC). Os corpos basais derivan dos centríolos a través dun proceso en gran parte descoñecido. Son estruturalmente iguais ao centríolo, cada un deles presenta unha configuración helicoidal de 9+0 tripletes de microtúbulos (9 exteriores e ningún no centro) formando un cilindro oco.
A regulación da produción do corpo basal e a súa orientación espacial é unha función do dominio de enlace dos nucleótidos da γ-tubulina (Shang et al, 2005).
Xamaica
Xamaica (en inglés e oficialmente Jamaica) é un país insular situado no Mar Caribe. Cunha extensión de 10 990 km², 240 km de longo e un máximo de 80 km de ancho, é a terceira illa máis grande das Grandes Antillas e do Caribe (despois de Cuba e Hispaniola). Xamaica atópase a 630 km do continente centroamericano, a uns 145 km. ao sur de Cuba e a 191 km ao oeste daHispaniola (a illa que contén os países,de Haití e da República Dominicana); o Territorio Británico de Ultramar das Illas Caimán atópase uns 215 km. ao noroeste.
Orixinalmente habitada polos pobos indíxenas Taínos, a illa pasou baixo o dominio español tras a chegada de Cristovo Colón en 1494. Moitos dos indíxenas morreron na conquista ou morreron de enfermidades, despois os españois levaron un gran número de escravos africanos a Xamaica como traballadores. Chamada Santiago polos españois, a illa permaneceu en posesión de España ata 1655, cando Inglaterra (máis tarde Gran Bretaña) conquistouno, renomeándoa como Xamaica. Baixo o Dominio colonial británico Xamaica converteuse nun gran exportador de azucre, cunha economía de plantacións dependente dos escravos africanos e máis tarde dos seus descendentes. Os británicos emanciparon por completo a todos os escravos en 1838, e moitos libertos optaron por ter granxas de subsistencia en lugar de traballar nas plantacións. A partir da década de 1840, os británicos comezaron a utilizar man de obra chinesa e india contratada para traballar nas plantacións. A illa alcanzou a súa independencia do Reino Unido o 6 de agosto de 1962.
Con 2,8 millóns de habitantes Xamaica é o terceiro país anglófono máis poboado das Américas (despois dos Estados Unidos e o Canadá), e o cuarto país máis poboado do Caribe. Kingston é a capital e cidade máis grande do país. A maioría dos xamaicanos son de ascendencia África subsahariana, con importantes minorías de europeos, asiáticos orientais (principalmente chineses), indios, libaneses e minorías de raza mestiza. Debido a unha alta taxa de emigración por motivos de traballo desde a década de 1960, hai unha gran diáspora xamaicana, particularmente en Canadá, o Reino Unido e os Estados Unidos. O país ten unha influencia global que desmente o seu pequeno tamaño, foi o lugar de nacemento da relixión Rastafari, a música reggae (e xéneros asociados como dub, ska e dancehall), e é internacionalmente destacada nos deportes, sobre todo crícket, sprinters e atletismo. Xamaica considérase a miúdo a superpotencia cultural menos poboada do mundo.
Xamaica é un país de ingresos medios-altos cunha economía moi dependente do turismo, ten unha media de 4,3 millóns de turistas ao ano. Xamaica ten un rendemento favorable en medicións da liberdade de prensa e de gobernanza democrática. Ocupou o primeiro lugar do Caribe no Informe sobre a felicidade no mundo de 2021. Non obstante, está peor para os dereitos civís das persoas LGBT, ocupando o último lugar no hemisferio occidental. Politicamente é un reino da Commonwealth, con Carlos III do Reino Unido como Rei de Xamaica. O seu representante designado activo no país é o Gobernador Xeral de Xamaica, cargo que ocupa Patrick Allen desde 2009. Andrew Holness exerceu como Primeiro Ministro de Xamaica desde marzo de 2016. Xamaica é unha monarquía constitucional parlamentaria con poder lexislativo conferido ao Parlamento de Xamaica bicameral, formado por un Senado designado e unha Cámara de Representantes elixida directamente.
Orixe etimolóxico
O nome da illa procede dunha conxunción do termo que empregaban os nativos zenteno ou "illa das fontes", xunto á versión inglesa, St. James, que se instaurou en 1655.
Outra teoría é a que opina que o nome provén directamente da denominación arauaca "Xaymaca". Na linguaxe dos indios arauacos, poboadores prehispánicos da illa, "Xaymaca" significa "terra de primaveras". O nome oficial da illa, Xamaica, sería froito da substitución española da X por J.
Outra teoría é que o descubridor, nomeado como catalán Joan Cristóbal Colon I Bertran, nomeásea en honra ao seu pai illa "Jaume" de Jaume colon (dos Colon de Barcelona, familia nobre e chea de mercadores, viaxeiros, inventores da táboa de cambio etc).
Porén, Juan de la Cosa que acompaña a Colón na súa segunda viaxe a América, asenta: "una isla muy grande a que los indios llaman Jamayca, la cual halló después de andar mucho camino y le puso nombre de isla de Santiago"; a illa é identificada coa de Yamaye, da que o almirante ten noticias na súa viaxe de descubrimento, nome que figura rexistrada no seu Diario.
Historia
Os primeiros poboadores da illa foron os arauacos, procedentes de Suramérica, que chegaron á illa entre o 1000 e o 400 adC. Crese que estes poboadores extinguíronse tras o contacto cos europeos, aínda que hai quen afirma que sobreviviron.
Xamaica foi reclamada como posesión española despois de que Cristobo Colón chegará á illa en 1494. Colón usou a illa como un miniestado para a súa familia. O almirante británico William Penn e o Xeral Venables tomaron a illa en 1655. Nos seus primeiros 200 anos de dominio británico, Xamaica converteuse no maior exportador mundial de azucre do mundo, producindo 77000 toneladas ao ano entre 1820 e 1824. Esta produtividade xamais se logrou sen a man de obra escrava traída de África.
Ao principio do século XIX, a gran dependencia na escravitude do Imperio Británico fixo que a poboación de negros na illa fose 20 veces maior que a de brancos, situación que ameazaba constantemente con revoltas e conflitos.
Tras unha serie de revoltas a escravitude foi oficialmente abolida en 1834.
No século XX, Xamaica foi gañando independencia do Reino Unido, en 1958 converteuse nunha provincia da Federación das Indias Occidentais, conseguindo a súa total independencia o 6 de agosto de 1962.
Un crecemento económico importante, de aproximadamente un 6% ao ano marcou os seus primeiros 10 anos de independencia baixo gobernos conservadores liderados polos primeiros ministros Alexander Bustamante, Donald Sangster e Hugh Shearer. Este crecemento económico viño promovido polos investimentos en bauxita, turismo, manufacturas e, en menor medida, agricultura. En 1972, un cambio de goberno fixo decaer de novo a economía chegando ao extremo de 1982 onde o PIB chegou por baixo dos niveis de 1972. A débeda externa creceu baixo as sucesivas lexislaturas de Michael Manley, acompañada de déficits fiscais, o que propiciou a imposición de medidas de austeridade do Fondo Monetario Internacional.
A economía en decadencia, o socialismo internacional de Manley, a súa amizade con Fidel Castro e o temor ao incipiente comunismo levaron a unhas eleccións apertadas entre o People's National Party e o Xamaica Labour Party, resultando vencedor este último. A crise económica continuou ata mediados dos 80, axudada polo peche das dúas principais compañías de aluminio do país e o decaimiento do turismo. A finais dos 80 a industria comezou a recuperarse, xunto ao turismo, o que propiciou unha mellora económica tras unha década de crise. O goberno electo desde 1989 impulsou reformas económicas que melloraron a situación fiscal.
Nos anos setenta os dous partidos políticos predominantes estaban ligados a dúas bandas rivais de Kingston, fortemente armadas. Isto, xunto ao crecente tráfico de cocaína a mediados dos 80 levou a situacións violentas. Isto levou ás guerras urbanas de Kingston desde 1990 ata a actualidade. As zonas rurais do país están libres do conflito.
A capital orixinal de Xamaica era o pobo español de Saint Catherine, a antiga capital colonial. Os españois renomearon a cidade como Santiago de la Vega. En 1655 cando os británicos tomaron a illa, a maior parte da capital foi incendiada polas tropas británicas. A cidade foi reconstruída e chamada Spanish Town, permaneceu como capital da illa ata 1872, cando Kingston converteuse na capital. Á parte de todo isto, Xamaica foi a primeira república en fundarse (1623).
Política
A Constitución xamaicana, promulgada en 1962, establece un sistema de goberno parlamentario, segundo o modelo de Gran Bretaña. O primeiro ministro é o xefe do goberno. O monarca británico é o xefe do Estado e está representado por un gobernador xeral, que se nomea segundo o consello do primeiro ministro.
Organización territorial
Xamaica está dividida en tres condados e 14 parroquias: dereita
Xeografía
dereita|500px|Mapa de Xamaica
A illa está composta principalmente por terreo montañoso rodeado dunha pequena franxa de costa. As cidades adóitanse establecer nesta chaira costeira.
O clima en Xamaica é tropical, adoita ser cálido e húmido, aínda que nas zonas de montaña pode ser algo máis fresco.
A pesar da súa situación, no medio do Mar Caribe, non sofre con tanta frecuencia os furacáns como as súas illas veciñas. Isto débese principalmente ao vento orixinado nas súas montañas, que os desvía.
Economía
miniatura|dereita|290 px|Praia xamaicana
Xamaica é un importante centro turístico rexional, cuxo peso económico creceu nos anos noventa coa axuda de substanciosos investimentos estranxeiros. A súa economía céntrase ademais de no turismo, na produción de azucre e na extracción de bauxita, industria que xa non se alimenta exclusivamente de capital estranxeiro, posto que en 1974 o país comprou accións ás principais extractoras.
Demografía
Os xamaicanos son na súa maioría descendentes de africanos (90%), pero hai tamén brancos (10%) (na súa maioría descendentes de ingleses e de estadounidenses anglosaxóns). O idioma oficial e máis falado é o inglés. Tamén hai idiomas crioulos. O español é lingua de pouco menos de 5000 persoas.
Cultura e Relixión
miniatura|dereita|200 px|[[Bob Marley, icona da música xamaicana.]] miniatura|200px|[[Sean Paul, cantante xamaicano.]]
A pesar de ser un país pequeno, Xamaica é rica en cultura, e famosa nese aspecto no ámbito global.
Os xéneros musicais ska, reggae, rocksteady, dub, dancehall, ragga e ragga jungle, foron todos concibidos en Xamaica. Poida que a música máis popular sexa o reggae, con todo e os seus diferentes estilos e mesturas, dub, dance hall, raggas, raggamufin, early reggae ou reggae roots, dada a coñecer a grande escala polo xamaicano Bob Marley, aínda que é ben sabido que o primeiro destes generos foi o ska, "pai" dos seguintes, atribúese a creación deste xero a "The Skatalites" ou "The Ska-Talites" aínda que historicamente as músicas da illa eran o Mento, o Ghost e o Calypso(como en Trindade e Tobago).
A Crenza mais seguida, é o Movemento Rastafari, considerada ultimamente como unha relixión e modelo de vida. Unha das iconas de devandita crenza, foi o mesmo Cantante Bob Marley; o cal é prezado como un profeta para o pobo xamaicano.
Deporte
En 1998 a selección xamaicana de fútbol participou por primeira vez nunha Copa Mundial de Fútbol, en Francia '98. Compartiu o grupo H xunto a Arxentina, Croacia e o Xapón. Perdeu os seus primeiros dous partidos, con Croacia 1 a 3, e logo coa Arxentina 0 a 5. Finalmente, gañoulle por 2 a 1 ao seleccionado xaponés. Habendo gañado só 3 puntos, non conseguiu avanzar á seguinte rolda. Logo disto non puido volver disputar outra Copa do Mundo.
Nas últimas seis décadas, Xamaica produciu ducias de velocistas de clase mundial, incluíndo o campión olímpico e mundial Usain Bolt, récord mundial nos 100 metros masculinos a 9,58 segundos e 200 metros masculinos a 19,19 segundos. Outros velocistas xamaicanos salientables son Arthur Wint, o primeiro medalla de ouro olímpico xamaicano; Donald Quarrie, Elaine Thompson dobre campioa olímpica de Río 2016 nos 100 m e 200 m, campioa olímpica e ex récord mundial de 200 m; Roy Anthony Bridge, parte do Comité Olímpico Internacional, Merlene Ottey; Delloreen Ennis-Londres; Shelly-Ann Fraser-Pryce, ex campioa mundial dos 100 metros olímpicos; Kerron Stewart; Aleen Bailey; Juliet Cuthbert; tres veces medalla de ouro olímpica; Veronica Campbell-Brown; Sherone Simpson; Brigitte Foster-Hylton; Yohan Blake; Herb McKenley; George Rhoden, medallista olímpico de ouro; Deon Hemmings, medalla de ouro olímpica; así como Asafa Powell, ex-récord mundial de 100m e finalista olímpico de 2 x 100 m e medalla de ouro nos 4 × 100 m olímpicos de 2008. A gañadora olímpica estadounidense Sanya Richards-Ross tamén naceu en Xamaica.
Brian Roberts
Brian Lloyd Roberts, nado o 3 de decembro de 1985 en Toledo, Ohio, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 1,88 metros xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 16 de agosto de 2012, Roberts asinou cos New Orleans Hornets da NBA. En abril de 2013, os Hornets cambiaron o seu nome a New Orleans Pelicans.
O 23 de xullo de 2014, Roberts asinou cos Charlotte Hornets.
O 16 de febreiro de 2016, Charlotte traspasou a Roberts ós Miami Heat, nun traspaso entre tres equipos que tamén incluía ós Memphis Grizzlies. Dous días máis tarde, o 18 de febreiro, foi traspasado de novo, desta vez ós Portland Trail Blazers.
O 7 de xullo de 2016, Roberts asinou de novo cos Charlotte Hornets.
O 23 de xullo de 2017, Roberts asinou un contrato de dous anos co Olympiacos BC grego.
O 13 de xullo de 2018, Roberts asinou un contrato dunha tempada polo Unicaja Málaga da Liga ACB.
Miriam Pena Villanueva
Miriam Pena Villanueva, nada en Bueu (Pontevedra), é unha enxeñeira informática. A finais do 2017 foi elixida como unha das enxeñeiras máis inspiradoras do 2018.
Traxectoria
Interesouse polos computadores dende moi nova, na casa do seu tío había un ordenador e sempre estaba alí xogando co famoso Paint. Estudou Enxeñaría en Informática na Universidade da Coruña. Viviu en 5 países: Exipto, España, Estados Unidos de América, Suecia e Irlanda. En todos estes países traballou como consultora especializada en Erlang. É unha especialista nesa linguaxe, que manexa hoxe o 90% dos datos en Internet."'Cando teñas unha peza de traballo feito faina visible. Fai ruído. Twitea, escribe blog posts, publica, fala en congresos. Non sintas que o teu traballo ten pouco valor e que non tes nada que compartir nin teñas medo as críticas. Publicar virache xenial porque te axudará a conectar con outra xente que fai o mesmo que ti e compartir as túas ideas, aprender deles e abrirate oportunidades profesionais.'"Miriam é a organizadora do Meetup Erlang & Elixir en San Francisco e forma parte do comité organizador das conferencias Code Beam SF e Code Beam Stockholm.