cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filarioideos
Filaroideos parasitos
miniatura|230px|[[Wuchereria bancrofti]] Existen varias enfermidades do home e de animais vertebrados causadas pola infestación por filarias, denominadas filarioses. As filarioses maniféstanse, segundo as especies, principalmente no sistema linfático ou no tecido conxuntivo superficial e profundo. As filarioses diferéncianse segundo os diferentes ciclos de vida das filarias e os síntomas asociados á enfermidade. As formas linfáticas, provocadas por especies que viven no sistema linfático, considéranse filarioses no sentido estrito da palabra. Son causadas principalmente polas filarias Wuchereria bancrofti, Brugia malayi e B. timori.
Este parasito transmítese de persoa infestada a persoa sá a través das femias das moscas coñecidas como tabáns, do xénero Chrysops.
Casco Antiguo, Sevilla
250px|miniatura|Situación do distrito de Casco Antiguo na cidade de [[Sevilla.]] Casco Antiguo é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado na área central do municipio. Limita ao sur cos distritos Sur e Los Remedios; ao leste cos distritos Nervión e San Pablo-Santa Justa; ao norte co distrito Macarena; e ao oeste co distrito Triana.
Dialecto de Kansai
miniatura|250px|Mapa da área onde se fala o dialecto de Kansai.
O dialecto de Kansai (en 関西弁 Kansai-ben; tamén coñecido como Kansai hōgen (関西方言)) é un grupo de dialectos xaponeses falados na rexión de Kansai, no Xapón. En xaponés, Kansai-ben é o nome común e só é chamado dialecto Kinki (近畿方言) en contextos técnicos. Os dialectos de Quioto e Osaca, especialmente no período Edo, tamén son chamados dialecto Kamigata (上方言葉). O dialecto de Kansai está tipificado pola fala de Osaca, a meirande cidade de Kansai, polo cal tamén é chamado Osaka-ben. Caracterízase por ser unha fala máis melódica e máis forte que a dos falantes da lingua estándar. O dialecto de Osaca, en particular, asóciase co humor, e por iso moitos comediantes usan frases no dialecto de Osaca para dar senso de humor á ocasión.
Selección de fútbol de Corea do Norte
A Selección de fútbol de Corea do Norte (조선민주주의인민공화국 축구협회, Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk Ch'ukku Hyŏphwi), oficialmente Selección de fútbol da RPD de Corea, é o equipo representativo da República Popular Democrática de Corea nas competicións oficiais internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol da RPD de Corea, afiliada á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. O equipo está composto por xogadores norcoreanos e afiliados ao Chongryon (asociación xaponesa de norcoreanos) nados no Xapón.
Saw IV
Saw IV é un filme canadense-estadounidense de terror psicolóxico dirixido por Darren Lynn Bousman. É o cuarto filme da franquía Saw. Está protagonizado por Tobin Bell, Costas Mandylor, Scott Patterson, Betsy Russell, Lyriq Bent, Justin Louis e Donnie Wahlberg.
Sinopse
Jigsaw e a súa aprendiz Amanda están mortos. Tras coñecer a morte do detective Kerry, dous criminólogos do FBI, o axente Strahm e a axente Pérez, chegan a comisaría de policía para axudar ó Detective Hoffman a investigar o último xogo de Jigsaw. O obxectivo é dar sentido ás pezas do crebacabezas. Pero de súpeto, o Comandante Rigg do SWAT, o único oficial ó que Jigsaw non tocara, é secuestrado e obrigado a formar parte do xogo deste psicópata. O oficial ten só 90 minutos para superar unha serie de trampas conectadas entre si ou do contrario a súa vida estará en perigo.
A busca de Rigg por toda a cidade deixa tras si unha macabra estela de cadáveres, o que lle permite ó detective Hoffman e ó FBI descubrir pistas que estaban ocultas durante moito tempo e que os levan ata Jill, a ex-esposa de Jigsaw. Ó final desvélase o malvado xogo de Jigsaw e saen á luz as verdadeiras intencións do mestre dos monicreques, así como o sinistro plan que deseñara para vítimas pasadas, presentes e futuras.
O Ribeiro, San Pedro de Muro, Porto do Son
O Ribeiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
A revolta dos animais
'A revolta dos animais. Unha historia fantástica é unha novela satírica de George Orwell publicada en 1945 co título orixinal en inglés de Animal Farm'. Foi traducida ó galego en 1992 por Antón López Dobao, e en 2010 por Fernando Moreiras co título A granxa dos animais.
Circunstancias e temática
Na granxa do señor Jones, os animais non están contentos co seu tipo de vida e planean unha rebelión encabezada polos porcos. Unha noite os animais levántanse en armas e expulsan ós humanos creando un sistema de autogoberno, pero que acaba converténdose nunha tiranía brutal.
A novela foi escrita durante a Segunda guerra mundial e, aínda que foi publicada en 1945, non comezou a ser recoñecida ata finais da década de 1950. Constitúe unha crítica velada da Revolución Rusa e unha sátira sobre a corrupción do socialismo soviético nos tempos de Stalin.
Ademais, a obra constitúe unha análise sinxela á vez que formidable da corrupción que crea o poder en calquera nivel. Así, a obra posúe un dobre nivel de profundidade, o que fai posible que a mensaxe transcenda o caso particular do réxime soviético, e sexa captado incluso por nenos que nin sequera coñecen a historia da Unión Soviética. Isto conseguiu que o libro sexa utilizado como ferramenta educativa mesmo nos primeiros anos da escolaridade.
Personaxes
Porcos:
Cabalos e o burro
Outros personaxes
Argumento
Os animais da granxa Manor, alentados no seu día polo vello porco Comandante, que antes de morrer explicou a tódolos animais a súa visión, levan a cabo unha revolución na que conseguen expulsar ó señor Jones e crear as súas propias regras, que escriben nunha parede. Ó longo da novela efectúanse certos cambios nos Sete Mandamentos, que "xustifican" as medidas que toma Napoleón. Velaquí se ben as normas orixinais e os cambios introducidos:
Ó principio a granxa é máis próspera que cando o señor Jones a administraba, pero co paso do tempo, os porcos, que se autoerixiran como líderes por ser máis intelixentes, empezan a abusar do seu poder e manipulan os mandamentos ó seu favor. Dous destes porcos, Folerpa e Napoleón, móstranse como líderes, pero empezan a mostrar diferenzas que acaban cando Napoleón lanza ós cans contra Folerpa, que escapa da granxa. A partir dese momento Napoleón se erixe como único líder, mantendo a tódolos animais baixo a súa ditadura mediante a ameaza dos cans, e pouco a pouco os porcos acaban adoptando tódolos defectos do home polos que no seu día iniciaron a revolución, ata que o único mandamento que queda escrito é:
Tódolos animais son iguais, pero algúns son máis iguais ca outros.
Significado
200px|miniatura|dereita|Bandeira do [[pezuño e o corno.]]
Orwell satiriza o réxime soviético de Stalin representado a través dos animais da granxa. Así, moitos dos personaxes da obra teñen a súa correspondencia en personaxes históricos:
Tamén mostra dun modo moi cru a relación entre animais e seres humanos, dándolle ós primeiros unha personalidade, e poñéndoos ó mesmo nivel intelectual e racional có home, para lograr representar a brutalidade sufrida por eles.
Adaptacións
O título orixinal en inglés é Animal Farm, pero a obra foi traducida de modo non literal en moitas linguas. Axustáronse ó orixinal a edición alemá (Farm der Tiere), francesa (La ferme des animaux), neerlandesa (Dierenboerderij), italiana (La fattoria degli animali) e sueca (Djurfarmen). En danés (Kammerat Napoleon) e noruegués (Kamerat Napoleon) centráronse no personaxe de Napoleón ("O camarada Napoleón").
En castelán é Rebelión en la granja ou granja de los animales. En finés Eläinten vallankumous ("rebelión dos animais"). En portugués traduciuse como O Triunfo dos Porcos en Portugal e como A Revolução dos Bichos no Brasil. En éuscaro, é Abereen Etxaldea. En catalán, La revolta dels animals e La rebel·lió dels animals.
Foi levada ó cine como Animal Farm por Joy Batchelor e John Halas. É fiel ó relato orixinal do libro, pero muda o final, xa que a película termina nunha rebelión en contra dos porcos e principalmente en contra de Napoleón executada por parte do resto dos animais comandados polo burro Benjamin.
Xeranilxeranil pirofosfato
O xeranilxeranil pirofosfato ou pirofosfato de xeranilxeranilo é un intermediario na vía da HMG-CoA redutase ou do mevalonato utilizada por moitos organismos na biosíntese de terpenos e terpenoides. Nas plantas é tamén o precursor dos carotenoides, xiberelinas, tocoferois, e clorofilas.
É tamén un precursor utilizado na xeranilxeranilación de proteínas (un tipo de prenilación).
Na mosca Drosophila, o xeranilxeranil pirofosfato é sntetizado polo encima HMG-CoA codificado no xene Columbus. O xeranilxeranil pirofosfato é utilizado como un quimioatractor para a migración de células xerminais que atravesaron o epitelio do intestino medio do insecto. O sinal atractor é producido nos precursores gonadais, e dirixe as células xerminais a eses sitios, onde se diferencian en ovos e espermatozoides.
Wikipedia en xaponés
Wikipedia en xaponés (en ウィキペディア日本語版; Wikipedia Nihongo-ban) é a edición xaponesa de Wikipedia, unha enciclopedia libre e aberta. Esta edición é a oitava máis grande despois da Wikipedia en inglés, alemán, francés, polaco, italiano, español e ruso. Comezou en marzo de 2001, e esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En marzo de 2001 creáronse tres novas Wikipedias: a alemán, a catalá, e a xaponesa. A páxina orixinal http://ja.wikipedia.com estaba escrita en rōmaji, posto que o software non permitía caracteres xaponeses.
O primeiro artigo foi "Nihongo Non Funimekusu" (aínda que era incorrecto, probablemente quería dicir onso taikei, fonoloxía) e estaba escrito en rōmaji.
O 1 de setembro de 2002, o software foi actualizado á "Fase III" e os artigos foron trasladados á nova versión. Foi neste punto no que se traduciu o software interface ao xaponés.
O 17 de decembro de 2009, a Wikipedia en xaponés é excedida pola Wikipedia en italiano con pouco máis de 639 000 artigos, o 22 de marzo de 2011 é superada pola Wikipedia en español con pouco máis de 740 000 artigos, o 21 de setembro de 2011 é superada pola Wikipedia en ruso con pouco máis de 769 000 artigos e o 21 de outubro pola Wikipedia en neerlandés con pouco máis de 773 000 artigos. right|thumb|300x300px|A Wikipedia en xaponés, é a Wikipedia con máis contribucións anónimas de entre as dez maiores [[Wikipedias. ]]
Gran Premio do Brasil de 2011
O Gran Premio do Brasil de 2011, formalmente Formula 1 Grande Prêmio Petrobras do Brasil 2011  foi a décimo novena e última carreira da tempada de Fórmula Un de. Disputouse o 27 de novembro de 2011 no Autódromo José Carlos Pace.
Lingua kawésqar
A lingua kawésqar (qawasqar), tamén coñecida como alacaluf, é unha lingua illada gravemente en perigo falada en Chile polo pobo kawésqar. Orixinalmente, formaba parte dunha pequena familia lingüística, mais só a lingua setentrional sobreviviu. En 2009, só sete persoas de avanzada idade falaban a lingua, a maioría deles habitantes da illa Wellington, na costa suroeste de Chile.
Mick Jagger
Michael Philip Jagger, nado o 26 de xullo de 1943 en Dartford, Kent, máis coñecido como Mick Jagger, é un músico de rock inglés coñecido, sobre todo, por ser vocalista (tamén cofundador e compositor) de The Rolling Stones. A súa carreira abarca máis de cinco décadas e foi descrito como "un dos cantantes máis populares e influentes na historia do rock & roll". Pola súa distintiva voz e a súa posta en escena, xunto co estilo de guitarra de Keith Richards, foron a marca rexistrada da banda durante toda a súa carreira. Co tempo Jagger logrou notoriedade na prensa pola súa admitida relación coas drogas e as súas polémicas relacións persoais, sendo nomeado a miúdo como unha figura contracultural.
Creceu na súa cidade natal e estudou na London School of Economics, que abandonou para unirse a The  Rolling  Stones. Escribiu a maioría das cancións da banda con Keith Richards, colaboración que perdura ata a actualidade. Desde finais da década de 1960, Jagger actuou nalgunhas películas (empezando con Performance e Ned Kelly na década de 1970), recibindo críticas mixtas pola súa interpretación. Iniciou unha carreira en solitario en 1985, cando publicou o seu primeiro álbum, She's the Boss, e uniuse ao supergrupo SuperHeavy en 2009. As relacións cos membros dos Rolling  Stones, en particular con Richards, deterioráronse durante a década de 1980, pero Jagger tivo máis éxito coa banda que cos seus proxectos individuais e secundarios.
En 1989 foi incluído no Salón da Fama do Rock and Roll e en 2004 no UK Hall of Fame (Salón da Fama do Reino Unido) con The Rolling Stones. Como membro dos Stones e como músico solista, alcanzou o número un nas listas de sinxelos do Reino Unido e dos Estados Unidos con 13 sinxelos, o Top 10 con 32 sinxelos e o Top 40 con 70 sinxelos. Recibiu tres Premios Grammy e outros trece nomeamentos, un Globo de Ouro e un MTV Vídeo Music Award, entre outras distincións. En 2003 foi nomeado Cabaleiro da Orde do Imperio Británico pola súa achega á música popular.
Estivo casado unha vez e sostivo varias relacións sentimentais. Ten oito fillos con cinco mulleres diferentes. Ademais, ten cinco netos e converteuse en bisavó o 19 de maio de 2014, cando a súa neta Assisi deu a luz a unha nena. O valor neto do seu patrimonio foi estimado en 360 millóns de dólares.
Primeiros anos
Nado o 26 de xullo de 1943 en Dartford (condado de Kent, Inglaterra), Mick é fillo do profesor de Educación física Basil Joseph Jagger, de orixe eslavo —coñecido, ademais, por ser unha das persoas que axudou a popularizar o baloncesto na illa — e da ama de casa australiana Eva Scutt.
Aínda que foi criado para seguir a carreira do seu pai, Jagger sempre se interesou pola música. Referiuse a este feito no libro According to The Rolling Stones da seguinte maneira: "Sempre cantei de neno. Eu era un deses nenos aos que lles gustaba cantar. Algúns nenos cantan en coros, outros prefiren presumir diante do espello. Eu estaba no coro da igrexa e tamén me encantaba escoitar aos cantantes na radio, na televisión e nas películas".
En setembro de 1950, Keith Richards e Jagger foron compañeiros de clase na Escola Primaria de Wentworth en Dartford. En 1954, Jagger pasou á Dartford Grammar School, que agora conta cunha instalación chamada Centro Mick Jagger, bautizada desta forma polo seu exalumno máis famoso. Jagger e Richards perderon contacto cando foron a diferentes escolas, pero despois dun encontro casual na plataforma dous da estación de Dartford en xullo de 1960, renovaron a súa amizade e descubriron o seu amor compartido polo rhythm and blues, que para Jagger comezara con Little Richard.
Jagger deixou a escola en 1961. Con Richards mudouse a un piso en Edith Grove, Chelsea, Londres, xunto co guitarrista Brian Jones. Mentres Richards e Jones planeaban comezar o seu propio grupo de rhythm and blues, Blues Incorporated, Jagger continuou estudando negocios cunha bolsa do goberno como estudante de pregrao na London School of Economics e nesa época consideraba seriamente converterse en xornalista ou político.
Brian Jones, usando o nome de Elmo Jones, comezou a traballar no club  Ealing, onde máis tarde presentaríase a banda Blues Incorporated. Jagger finalmente converteuse nun cantante destacado nas súas participacións co grupo, feito que terminou sentando as bases para a creación dos Rolling Stones.
Década de 1960
miniatura|Mick Jagger en 1965 Nos seus primeiros días, os Rolling Stones tocaban gratis no intervalo dos concertos de Alexis Korner nun pequeno club fronte á estación de metro Ealing Broadway. Nese momento o grupo tiña moi pouco orzamento e pedía prestado o equipo de Korner para poder tocar. A primeira aparición do grupo, baixo o nome Rollin 'Stones (inspirado nunha das súas cancións favoritas de Muddy Waters) foi no Club Marquee de Londres, un sitio de jazz, o 12 de xullo de 1962. O biógrafo Victor Bockris afirma que os membros da banda esa noite foron Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Ian Stewart no piano, Dick Taylor no baixo e Tony Chapman na batería. Con todo, Richards afirma no seu libro de memorias Life que o batería esa noite foi Mick Avory.
Para o outono de 1963, Jagger deixara a London School of Economics para continuar coa súa prometedora carreira como cantante. O grupo continuou tocando cancións de artistas estadounidenses de rhythm and blues como Chuck Berry e Bo Diddley, pero co constante alento do representante Andrew Loog Oldham, Jagger e Richards pronto comezaron a escribir as súas propias cancións. Esta colaboración na composición tomou algo de tempo para desenvolverse; unha das súas primeiras composicións, «As Tears Go By», foi escrita para a solista Marianne Faithfull, unha moza cantante que Loog Oldham estaba a promover nese momento. Para os Rolling  Stones, o dúo escribiu «The Last Time», o terceiro sinxelo número 1 do grupo no Reino Unido (os seus dous primeiros éxitos número 1 no Reino Unido foron remakes de cancións que foran gravadas previamente por outros artistas, «It's All Over Now» de Bobby Womack e «Little Rede Rooster» de Willie Dixon). Jagger e Richards tamén escribiron o seu primeiro éxito internacional, «(I Can't Get No) Satisfaction». O dúo tamén se encargou de establecer a desafiante imaxe dos Rolling Stones en contraste coa imaxe máis limpa dos Beatles.
Jagger contoulle ao xornalista Stephen Schiff nunha entrevista para Vanity Fair de 1992: "Non trataba ser rebelde neses días, só estaba a ser eu mesmo, o mozo dos suburbios que canta nesta banda, pero alguén maior puido pensar que eu era a peor das influencias". miniatura|esquerda|Jagger no [[aeroporto de Ámsterdam-Schiphol en 1967]]
O grupo lanzou varios álbums exitosos, entre eles Out of Our Heads, Aftermath e Between the Buttons, pero a vida persoal dos músicos era fortemente cuestionada pola prensa. En 1967 Jagger e Richards foron arrestados por cargos de narcotráfico e recibiron sentenzas infrecuentemente severas: Jagger foi sentenciado a tres meses de prisión por posesión de catro pastillas sen receita que comprara en Italia. O editor tradicionalmente conservador de The Times, William Rees-Mogg, escribiu un artigo crítico sobre as sentenzas; e en apelación, a sentenza de Richards foi revogada e a de Jagger foi modificada a unha noite nunha prisión en Londres. Os Rolling Stones continuarían enfrontando batallas legais durante a próxima década.
No lanzamento do álbum Beggars Banquet dos Stones, as colaboracións de Brian Jones foron moi esporádicas. Jagger afirmou que Jones "non estaba psicoloxicamente adaptado a esa forma de vida". O seu consumo de drogas converteuse nun obstáculo e non puido obter unha visa para viaxar aos Estados Unidos. Richards contou que, nunha reunión en xuño con Jagger, Richards e Watts na casa de Jones, o guitarrista admitiu que non podía "volver á estrada" e abandonou a agrupación. O 3 de xullo de 1969, menos dun mes despois, Jones afogouse en circunstancias misteriosas na piscina da súa casa en Hartfield, Sussex Oriental.
O 5 de xullo de 1969, dous días despois da morte de Jones, os Rolling Stones tocaron nun espectáculo previamente programado en Hyde Park, dedicándoo como un tributo ao falecido guitarrista. Fronte a uns 250.000 espectadores, os Stones realizaron o seu primeiro concerto co seu novo guitarrista, Mick Taylor. Ao comezo do espectáculo, Jagger leu un extracto do poema Adonaïs de Percy Bysshe Shelley, unha elexía escrita sobre a morte do seu amigo John Keats. Despois foron lanzadas miles de bolboretas na memoria de Jones antes de comezar o show cunha canción de Johnny Winter, «I'm Yours and I'm Hers».
Década de 1970
miniatura|Jagger no escenario en xullo de 1972 en Nova York miniatura|Jagger en Zuiderpark te Den Haag, Países Baixos, 1976 En 1970, Jagger comprou Stargroves, unha propiedade en Hampshire. Os Stones e algunhas outras bandas gravaban alí os seus discos utilizando o estudio móbil de The Rolling Stones.
Tras o falecemento de Jones e o seu traslado en 1971 ao sur de Francia exiliados pola presión tributaria que sufrían en Gran Bretaña, Jagger, xunto co resto da banda, cambiou o seu aspecto e estilo a medida que avanzaban os anos de 1970. Tamén aprendeu a tocar a guitarra e achegou partes de guitarra para algunhas cancións no disco Sticky Fingers (1971) e todos os álbums posteriores, excepto Dirty Work de 1986. Para o American Tour 1972 da banda, Jagger vestía prendas estilo glam rock e maquillaxe brillante no escenario. Máis tarde na mesma década aventuráronse en xéneros como a música disco e o punk co álbum Some Girls (1978). Con todo, o seu interese no blues manifestouse no álbum de 1972 Exile on Main St. O crítico musical Russell Hall describiu o canto emocional de Jagger en «Let It Loose», unha das cancións do álbum, como o mellor logro vocal de toda a súa carreira.
Despois da separación da banda co seu segundo representante, Allen Klein, en 1971, Jagger tomou o control dos asuntos comerciais e manexounos desde entón en colaboración co seu amigo e colega, Rupert Loewenstein. Mick Taylor, o substituto de Jones, deixou a banda en decembro de 1974 e foi substituído polo guitarrista da banda Faces, Ronnie Wood en 1975, quen tamén fixo como mediador dentro do grupo, e entre Jagger e Richards en particular.
Década de 1980
miniatura|esquerda|Jagger en vivo, 1982.
En 1984 participou, como artista invitado, no sinxelo «State of Shock» de The Jacksons (banda de Michael Jackson e os seus irmáns, posterior a The Jackson 5), e un ano máis tarde actuou, xunto a Tina Turner, no concerto Live Aid e participou no videoclip da canción «Dancing in the Street» de David Bowie, chegando a ser número 1 no Reino Unido.
o segundo álbum foi Primitive Cool (1987), producido por Jimmy Rip. Aínda que non puido igualar o éxito comercial do seu debut, foi ben recibido pola crítica especializada. En 1988 produciu as cancións «Glamour Boys» e «Which Way to America» do álbum Vivid da banda de funk metal Living Colour. Entre o 15 e o 28 de marzo fixo unha xira de concertos en solitario no Xapón (Toquio, Nagoia e Osaca).
Década de 1990
Tras o éxito do álbum Steel Wheels de The Rolling Stones en 1989 e o final da publicitada disputa de Jagger e Richards, Mick tentou restablecer a súa carreira como solista. Contratou ao reputado produtor Rick Rubin en xaneiro de 1992 para traballar no que se convertería no seu terceiro álbum en solitario, Wandering Spirit. As sesións para o álbum comezaron o mesmo mes nos Ánxeles e duraron máis de sete meses, finalizando en setembro de 1992. Durante este período, Keith Richards tamén se atopaba gravando o seu segundo álbum de estudio en solitario, Main Offender. En Wandering Spirit, Jagger contou cuns poucos invitados soados, tendo a Lenny Kravitz como vocalista na súa versión de «Use Me» de Bill Withers e o baixista Flea de Red Hot Chili Peppers noutras tres cancións. Para distribuír o álbum, Jagger asinou co selo discográfico Atlantic (que asinara cos Stones na década de 1970). Wandering Spirit foi o seu único lanzamento en solitario con este selo discográfico, coa excepción de The Very Best of Mick Jagger, un álbum recompilatorio publicado en 2007. Lanzado ao mercado en febreiro de 1993,  Wandering Spirit tivo éxito comercial, chegando á posición 12 no Reino Unido e á 11 nos Estados Unidos.
Década de 2000
miniatura|Jagger en vivo no estadio de [[Stadio Giuseppe Meazza|San Siro, Milán, Italia, en 2003.]] En 2001 o músico publicou Goddess in the Doorway, cuarto álbum de estudio como solista, do que se desprendeu unha canción gravada a dúo con Bono, de U2. Jagger viaxou a Alemaña para gravar as voces do tema, titulado «Joy». Bono viña de dar un concerto en Colonia a noite anterior e practicamente non podía cantar. A canción trata sobre a procura espiritual —e o encontro— dun estado interior de graza. Goddess in the Doorway xerou o sinxelo «Visions of Paradise», que alcanzou a posición 43 nas listas. Despois dos ataques do 11 de setembro, Jagger uniuse a Keith Richards no Concerto para a cidade de Nova York, un evento benéfico en resposta ao incidente, para cantar «Salt of the Earth» e «Miss You».
Segundo a revista Fortune, de 1989 a 2001 os Stones xeraron máis de 1.500 millóns de dólares en ingresos brutos totais, cifras superiores as de U2, Bruce Springsteen ou Michael Jackson. Jagger celebrou o aniversario número corenta dos Rolling Stones ao facer unha xira dun ano coa banda titulada Licks Tour, en soporte do seu exitoso álbum retrospectivo Forty Licks. En 2007 a banda recadou 437 millóns de dólares no seu A Bigger Bang Tour, que os levou á edición de 2007 dos Guinness World Records por ser a xira musical máis lucrativa do ano. Cando se lle preguntou ese ano se a banda se retiraría despois da xira, Jagger afirmou: "estou seguro de que os Rolling Stones romperán máis récords e farán máis xiras. Non temos plans de deter iso".
Dous anos máis tarde, en outubro de 2009, Jagger uniuse a U2 no escenario para cantar «Gimme Shelter» (con Fergie e Will.i. am) e « Stuck in a  Moment  You Can  not  Get  Out  Of» con U2 no aniversario número 25 do Salón da Fama do Rock and Roll.
Década de 2010
miniatura|esquerda|Jagger en vivo xunto con The Rolling Stones en [[Hyde Park, Londres en xullo do 2013]] O 20 de maio de 2011 Jagger anunciou a formación dun novo supergrupo chamado SuperHeavy, formado por Dave Stewart, Joss Stone, Damian Marley e A. R. Rahman. O grupo comezou cunha chamada telefónica que Jagger recibiu de Stewart, quen tiña a idea de crear unha banda que fusionase diversos xéneros musicais. Despois de múltiples chamadas telefónicas e deliberacións, foron decididos os membros restantes do grupo. SuperHeavy publicou un álbum homónimo e dous sinxelos en 2011. Ese mesmo ano, Jagger apareceu no sinxelo de Will.i.am «T.H.E. (The Hardest Ever)». Foi lanzado oficialmente en iTunes o 4 de febreiro de 2012.
O 21 de febreiro de 2012, Jagger, B.B. King, Buddy Guy e Jeff Beck, xunto cun conxunto de blues, presentáronse nunha serie de concertos na Casa Branca ante o presidente Barack Obama. Cando Jagger brindoulle un micrófono, Obama cantou dúas veces a frase "Come on, baby don't you want to go" da canción de blues «Sweet Home Chicago», himno da cidade natal de Obama. Jagger foi o anfitrión do final de tempada do programa Saturday Night Live o 19 e 20 de maio de 2012, facendo varios sketch cómicos e tocando algúns éxitos dos Rolling Stones con Arcade Fire, Foo Fighters e Jeff Beck.
O músico presentouse no evento 12-12-12: The Concert for Sandy Relief cos Rolling Stones o 12 de decembro de 2012. Os Stones finalmente tocaron no festival de Glastonbury en 2013, encabezando o concerto do sábado 29 de xuño, seguido de dous concertos no Hyde Park de Londres, os primeiros no parque desde a súa famosa actuación en 1969 cando renderon tributo ao falecido Brian Jones.
En marzo de 2019, un tramo do No Filter Tour de The Rolling Stones tivo que ser posposto por problemas de saúde do cantante. Pouco tempo despois sóubose que Jagger tivo que facer un delicado procedemento de substitución percutáneo da válvula aórtica. O 4 de abril anunciouse que Jagger completaría o seu procedemento na cidade de Nova York e que dedicaría algúns meses para descansar e recuperarse da cirurxía. Tras unha demora de seis semanas, a xira foi retomada con dúas presentacións en Chicago.
Lydia Pérez
Lydia Pérez Touriño, nada en Pontevedra o 17 de outubro de 1997, é unha loitadora galega de estilo libre. Adestra co Club de Loita Pontevedra.
Mick Jagger
Relación con Keith Richards
miniatura|Jagger e Richards en [[San Francisco durante unha xira dos Rolling Stones en 1972.]] A relación de Mick Jagger co seu compañeiro de banda Keith Richards é frecuentemente descrita polos medios como de "amor e odio". O propio Richards dixo nunha entrevista en 1998: "Penso nas nosas diferenzas como unha disputa familiar. Se lle grito é porque ninguén máis ten as agallas para facelo ou, pola contra, págaselles para non facelo. Ao mesmo tempo, espero que Mick se dea conta que son un amigo que só trata de poñelo na liña e facer o que debe facerse".
Mattiwaza
Traxectoria
Era fillo do rei Tushratta, que foi asasinado por un fillo que quería converterse en rei coa axuda dun un bo número de oficiais e dignatarios que perderan a confianza no rei. Suppiluliumas I o rei hitita recoñeceu loxicamente como único rei a Artatama II, o seu aliado e ao que entregara Washukanni, co que asinara un tratado onde era recoñecido como rei dos hurritas, pero non de Mitanni, e que agora se volvía rei oficial; pero Artatama debía de ser bastante maior, pois había moitos anos que gobernaba e tiña que ter polo menos uns 20 anos no -1390, cando o seu irmán Tushrata foi posto no trono por ser menor, e, xa que logo, deixara de feito o goberno ao seu fillo Shuttarna III, que actuaba como correxente.
Xente ao lonxe
Xente ao lonxe é unha novela de Eduardo Blanco Amor publicada en 1972 pola Editorial Galaxia. A segunda edición é de 1976. Galaxia publicou en 2014 unha edición que é o resultado dunha investigación de Xosé Manuel Dasilva, na que reconstrúe definitivamente a versión orixinal que se sometera á censura na década de 1970.
Mattiwaza
Traxectoria
Asiria aproveitou para restablecer a súa independencia baixo Assuruballit e aínda invadiu Mitanni aliado a Alshe.
Mick Jagger
Relación con Keith Richards
A autobiografía de Richards, Life, foi lanzada o 26 de outubro de 2010. Richards describiu a Jagger como "insoportable" no libro, sinalando que a súa relación foi tensa "durante décadas". Para o 2015 a opinión de Richards suavizouse, afirmando o seguinte: "Aínda o quero moitísimo... os teus amigos non teñen que ser perfectos".
Mattiwaza
Traxectoria
Shuttarna III devolveu as portas de prata e ouro do palacio de Asur, que Mitanni tiña como trofeo, e devolveu a Alshe os agasallos almacenados de ouro e prata; aceptou pagar imposto a Asiria; exterminou a casa de Tushratta e confiscoulles as propiedades; destruíu o palacio e exterminou ás casas principais de nobres; algúns nobres serían extraditados a Asiria e a Alshe e outros empalados na cidade de Taite (probabelmente a súa capital habitual), e onde Shuttarna estableceu a súa capital xa como rei único, unha vez eliminada practicamente a resistencia dos fillos de Tushrata. O fillo de Tushratta, Kili-Teshub intentou recuperar o poder na capital Washukanni, pero non o logrou. Un continxente con douscentos carros de combate dirixidos por un home chamado Aki-Teshub, probabelmente da familia de Tushratta, e que debían de ser os restos do exército de Tushratta, fuxiu a Babilonia, e Kili-Teshub practicamente estaba acurralado.
Mick Jagger
Carreira cinematográfica
En 1995 fundou a compañía Jagged Films con Victoria Pearman. A primeira produción de Jagged Films foi o drama bélico Enigma en 2001. Ese mesmo ano produciu un documental titulado Being Mick. En 2008 a compañía comezou a traballar en  The Women, unha adaptación da película de George Cukor do mesmo nome. Foi dirixida por Diane English.
Os Rolling Stones foron o tema de numerosos documentais, incluíndo Gimme Shelter, filmado durante a xira estadounidense da banda en 1969 e Sympathy for the Devil de 1968, dirixido polo francés Jean-Luc Godard. Martin Scorsese traballou con Jagger en Shine a Light, un documental que presenta os Rolling Stones na multitudinaria xira A Bigger Bang Tour durante dúas noites de presentacións no Teatro Beacon de Nova York. Proxectouse en Berlín en febreiro de 2008. Todd McCarthy, da revista Variety, afirmou que a película usa unha gran cobertura da cámara e un son de alta calidade con eficacia "para crear unha viaxe musical vigorizante". Jagger foi coprodutor e actor convidado no primeiro episodio da serie de televisión de comedia estadounidense The Knights of Prosperity. Tamén coproducio a película biográfica de James Brown de 2014 Get On Up. Xunto con Martin Scorsese, Rich Cohen e Terence Winter creou e foi produtor executivo da serie dramática Vinyl (2016), protagonizada por Bobby Cannavale e transmitida durante unha tempada en HBO antes da súa cancelación. Keith Richards e o actor Johnny Depp tentaron convencer a Jagger de aparecer xunto a eles en Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011), pero o músico rexeitou a proposta.
Maó
Maó (oficialmente en catalán Maó) é unha cidade balear, capital administrativa da illa de Menorca, a segunda en tamaño das illas Baleares, sede do Consello Insular de Menorca. Comprende un concello cunha área de 116,98 km², no que segundo datos do ano 2020, vivían 29 592 habitantes.
Lydia Pérez
Traxectoria
Ficou décimo sexta nos Campionatos do Mundo e décimo segunda no Campionato Europeo de Loita en 2019. Acadou o décimo posto nos Xogos Europeos do mesmo ano. Tamén en 2019 acadou o primeiro posto no Campionato do Mediterráneo sub-23.
Mick Jagger
Carreira cinematográfica
En setembro de 2018, Variety anunciou que Jagger interpretaría a un poderoso coleccionista de arte inglesa e mecenas na película de suspenso de  Giuseppe  Capotondi  The  Burnt Orange  Heresy, a estrearse en 2020.
Maó
Nome oficial
miniatura|esquerda|250px|Centro da vila de Maó Consonte o publicado no BOE de 6 de setembro de 2006, que recolle o acordo adoptado polo Consello Insular de Menorca a data de 27 de febreiro do mesmo ano, Maó converteuse na única forma oficial deste topónimo menorquín para todos os efectos e substituíu á forma castelá oficial até aquela altura: Mahón.
Mick Jagger
Relacións
Jagger estivo casado dúas veces. A súa primeira esposa foi unha moza nicaraguana, cuxo nome de solteira era Bianca Pérez-Mora Macías, coa que casou o 12 de maio de 1971 en Saint-Tropez, Francia. O 21 de outubro dese mesmo ano naceu a súa segunda filla Jade Sheena Jezebel Jagger —a primeira é Karis Hunt Jagger, filla da actriz Marsha Hunt— e nove anos máis tarde a parella divorciouse. Bianca chegou a dicir sobre esta relación que "finalizou o mesmo día da súa voda". O matrimonio estivo rodeado sempre de rumores sobre adulterio por parte del: un ano antes de divorciarse iniciou unha relación coa que sería a súa segunda muller, Jerry Hall.
Mattiwaza
Traxectoria
Artatama II e o seu fillo gozaron da amizade de Suppiluliumas, pero máis tarde, por causas descoñecidas, as relacións con Shuttarna, empeoraron. Especúlase como causa posíbel que Shuttarna era favorábel á alianza asiria e que o pagamento de imposto a Asiria era incompatíbel coa lealdade aos hititas.
Maó
Nome oficial
O acordo referido baséase nas normas ortográficas vixentes para o catalán, que só manteñen a grafo /h/ naqueles casos nos que haxa un precedente etimolóxico, o que non sucedía para este topónimo, derivado dunha forma latina Magon. Da mesma maneira se suprimira noutros topónimos como Vic, antes grafado Vich. O 25 de marzo de 2013, logo da derrogación da Lei da Función Pública e a modificación da Lei de Normalización Lingüística, o pleno municipal gobernado polo PP aprobou a denominación oficial de Maó-Mahón que se reverteu en 2021 para volver a Maó como única forma oficial.
Mattiwaza
Traxectoria
O xefe militar hurrita Aki-Teshub, que fuxira cos 200 carros de combate a Babilonia, pediu axuda, pero non obtivo nada; as súas armas de guerra e soldados serían aceptados polo rei, que o nomeou comandante, pero crese que o quería asasinar e esperaba o momento adecuado. O pretendente Kili-Teshub saíu de terras hurritas e refuxiouse tamén en Babilonia, pero temendo pola súa vida, saíu de alí e refuxiouse en Hatti; ao chegar alí, dirixiuse á montaña Tishsina, ao río Maraššanta (Marasantiya), onde se atopaba Suppiluliumas, diante do que chegou con só tres carros, dous hurritas e outros dous servidores, e un só equipamento de roupa. O rei recibiuno ben, faloulle e decidiu axudalo ("se eu conquisto a terra de Shuttarna e as tropas da terra de Mitanni, non rexeitarei a Kili-Teshub, senón que o adoptarei como fillo meu, serei con el e poñereino no trono do seu pai"). Deulle unha súa filla en matrimonio e, con vestidos novos, enviouno Piyasilis, o rei de Karkemish, como comandante de carros de combate coa idea de presentarse en Mitanni e recuperar o poder.
Kili-Teshub talvez esperaba ser ben recibido, pero, polo contrario, o favor popular estaba con Shuttarna. Kili-Teshub presentouse diante da cidade de Irrite, distrito de Irridu, na rexión de Harran, unha das principais, pero esta era fiel a Shuttarna e pechoulle as portas. Shuttarna escribiu unha carta desafiando ao rei hitita ("porque vendes a Irrite?; se queres combate, halo ter"). Finalmente o exército hitita de Piyasilis tivo que cruzar o Éufrates e asolou o territorio de Harran, e achegáronse a Irrite. Cando chegaron, o exército hurrita saíu da cidade e presentou batalla, pero os hititas gañaron, e as cidades de Irrite e Harran rendéronse. Seguramente produciuse unha revolta en Washukanni e o rei de Asiria tivo que enviar forzas para axudar ao seu vasalo ("un só carro de combate e algúns nenos"). Pero cando chegaron os partidarios de Shuttarna ou ben tiñan o control da situación ou o rei considerou a axuda insuficiente e ofendeuse e non os deixou entrar. Os asirios asediaron entón a cidade.
Maó
Situación xeográfica
A cidade de Maó sitúase no leste da illa de Menorca, e ao fondo do porto de Maó. É o concello máis oriental de toda España. As súas coordenadas son: 39° 53′ 21″ N e 4° 15′ 49″ E. Acada uns 72 metros de altura, pero como a cidade se estende até o porto, ten importantes desniveis.
Mattiwaza
Traxectoria
Piyasilis e Kili-Teshup estaban en Irrite e desde Washukanni enviouse unha mensaxe explicando que os hititas estaban alí para combater aos asirios, o cal non era certo, pero Piyasilis e Kili-Teshup crérono e marcharon cara Washukanni. Os asirios, cun exército reducido, retiráronse prudentemente e os hititas entraron na capital. A terra de Pakarripa, someteuse aos hititas e Piyasilis e Kili-Teshup estiveron alí e mentres estaban alí chegoulles unha mensaxe informando que os asirios marchaban contra eles; os hititas marcharon contra os asirios e chegaron a unha cidade chamada Nilap-ini ou Nilapsini (Nilapšini), pero os asirios non presentaron batalla e crese que se retiraron debido á súa inferioridade. Piyasilis e Kili-Teshup marcharon contra a capital de Shuttarna, Taite e supostamente os asirios tamén foron cara alí, pero é preciso pensar que o pequeno exército asirio se retirou en paz sen combater diante da superioridade do inimigo.
Sueca
Sueca é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Ribera Baixa; a súa orixe radica nun casal árabe. Ten 28.713 habitantes (INE 2008).
Mattiwaza
Traxectoria
Sucedeuno Shattuara I.
Maó
Historia
Maó sufriu máis cambios de soberanía. Capturada polos británicos en 1708 durante a Guerra de Sucesión Española e cedida oficialmente a raíz do Tratado de Utrecht, pasou a ser durante setenta anos unha dependencia británica (e o porto de Maó unha base naval británica no Mediterráneo) no século XVIII. A presenza británica impulsou a economía da illa, polo que Maó, que se converteu na capital converteuse nun centro comercial e de contrabando de primeira orde no Mediterráneo. A influencia británica pódese apreciar na arquitectura local. Pola contra, Ciutadella, a antiga capital e reduto clerical e aristocrático, languidecía. Durante as diversas conquistas e reconquistas de Menorca que se sucederon durante o século XVIII o castelo de San Filipe foi mandado demoler polo rei Carlos III, quen razoou que se tal xoia da enxeñería militar deixaba de existir, os ingleses deixarían de apetecer Menorca. O resultado foi que cando os ingleses intentaron de novo reconquistar Menorca desembarcando en Cala Mesquida, non había ningunha fortificación para opórselles e puideron tomar a illa sen baixas. Posteriormente e xa no século XIX, edificouse outra impoñente edificación, esta na parte norte da bocana do porto, a Fortaleza da Mola.
Sueca
Como o seu enorme termo municipal dedícase en gran parte ao cultivo do arroz, considérase que esta zona podería ser a orixe da paella. A cidade alberga dende 1961 o prestixioso Concurso Internacional de Paella Valenciana. miniatura|dereita|290px|Caso do Concello de Sueca. miniatura|dereita|290px|Igrexa de Nostra Senyora de Sales. miniatura|dereita|290px|Igrexa de Sant Pere.
Xente ao lonxe
Traducións
O propio autor verteuna ao castelán co título de Aquella gente e foi publicada en 1976 pola Editorial Seix Barral, Col. Biblioteca Breve.
Sueca
Xeografía
Situado na comarca da Ribera Baixa, da que é á vez capital e o núcleo que maior número de habitantes concentra. O seu termo municipal, bastante máis extenso que os do resto do seu comarca, forma parte do Parque Natural da Albufera. O relevo constitúeo unha inmensa planicie formada polos acarreos do río Xúcar, que colmaron a zona en épocas moi recentes e que na súa parte máis setentrional acaban por confundirse coas augas da Albufeira formando un terreo pantanoso. O Mar Mediterráneo baña os 8 km de costa dos que goza o termo municipal.
O clima é mediterráneo aínda que con algunhas variacións na zona de 'Mareny de Barraquetes'. Accédese a esta localidade desde Valencia tomando a V-31 e posteriormente a N-332.
Núcleos
No termo municipal de Sueca sitúanse os seguintes núcleos de poboación:
Localidades limítrofes
Sollana, Valencia, Cullera, Fortaleny, Riola, Albalat de la Ribera e Polinyà de Xúquer todas da provincia de Valencia.
Economía
O sector industrial estivo limitado até datas moi recentes aos característicos muíños arroceiros. Actualmente existen fábricas de distintos sectores como de persianas, de produtos plásticos, adhesivos etc, ademais da alimenticia derivada do arroz e a laranxa, merece mención especial o sector da construción, con abundantes empresas construtoras. Maior importancia que pola súa pequena industria ten pola súa categoría comercial: Sueca é a capital comercial do arroz en España. Separadamente desenvolve a súa función de centro comarcal con respecto ás poboacións que se aliñan nas marxes do Xúcar: Polinyà, Riola, Albalat, Fortaleny etc, así como respecto de Sollana.
Xente ao lonxe
Características
Na advertencia de 1972, debido aos cortes da censura dise entre outras cousas:
Sueca
Monumentos
É un elemento emblemático deste municipio xa que é o santuario da patroa da cidade, cuxo arquitecto foi Frei Francesc Cabezas. A súa cúpula revestida de cerámica destaca claramente na paisaxe suecano. Coñecido popularmente como "El Convent" alberga un retablo altar maior, frescos, pinturas, cúpula cerámica vidrada, sancristía, escalinata, camarín octogonal da Virxe, talla da Virxe, Museo.
Xente ao lonxe
Características
O Prólogo útil é moi longo e constitúe unha especie de autopoética do autor, expoñendo as súas ideas éticas e estéticas
No final do libro comenta:
Sueca
Monumentos
Igrexa Parroquial de Sueca. Consta de nave central con dous laterais en planta de cruz. Destaca a súa cúpula azul vidrada.
Xente ao lonxe
Características
miniatura|[[Mosteiro de Santa María de Oseira, presente na última parte da novela]] A novela é unha radiografía do Ourense (A. no libro, Auria) de principios do século XX a través da experiencia dun grupo de traballadores, vinculados a organizacións de carácter obreiro e sindical, que loitan por unha escola laica e popular fronte á burguesía que pretende unha escola relixiosa. (O pai de Suso é socialista e a nai e avoa seguidoras da relixión e a igrexa.)
Sueca
Monumentos
Vista panorámica do Parque Natural da Albufera. Escaleira de acceso á ermida: fachada e atrio oxival primitivo do gótico "de reconquista" (século XI), altar neoclásico, sancristía (colección de gozos), imaxes santos Abdó e Senent (século XVII), así como pinturas, vidreiras e cerámicas varias. (século XVIII).
Xente ao lonxe
Características
Os protagonistas son os Vilar, o Suso, o pai Aser, súa irmá Evanxelina, un irmán morto moi cedo, unha parteira da cidade de Auria... A portada de 1976 (de Luís Mariño) fai referencia aos sucesos de Oseira, retratados na novela: a xente collía madeira e pedras do mosteiro abandonado desde a desamortización; as autoridades deciden sacar de alí para mandar a algún lugar algunhas pezas do mostreiro; a xente decátase e non permite que leven nada. A Garda civil intervén a petición do bispo, carga e hai nove mortos e 27 feridos. Ocorreu en 1909.
Sueca
Monumentos
Edificio modernista sede dunha sociedade agrícola de axuda mutua.
Xente ao lonxe
Importancia
Está considerada unha das grandes creacións da novelística galega do século XX, aínda que nos primeiros anos non foi moi valorada pola crítica, que si resaltaba a súa extensión e orixinalidade.
Sueca
Monumentos
Monumento no que podemos admirar o estilo modernista-mudéxar, construído no ano 1919, O seu arquitecto foi Bonaventura Ferrando, é un edificio benéfico habilitado polas Irmás dos Anciáns Desamparados dedicado á atención e coidado destes.
Xente ao lonxe
Importancia
Xosé Ramón Pena comenta na súa Historia da literatura galega IV:
O Diccionario da literatura galega III dedícalle unha das entradas e conclúe:
Segundo Ramón Nicolás:
Para Manuel Rodríguez Alonso:
Palabras y Mundos fai un bo resumo da obra:
Maó
Historia
250px|miniatura|Porto de Maó Actualmente, a cidade caracterízase pola súa grande actividade económica, a maior parte dela destinada ao turismo.
Aeroporto
Na actualidade existen voos entre o aeroporto de Maó e diversas cidades dos Países Baixos, Francia e Bélxica, como son París-Charles de Gaulle coa compañía Easy Jet, Marsella e Niza con Iberia Rexional Air Nostrum, Toulon, Ámsterdan con Arkefly e Transavia e Bruxelas con Jetair Airlines e Brussels Airlines, algunhas como a ruta a Niza ou Marsella establecidas no verán de 2011.
Festividades
Entre o 6 e o 9 de setembro celébranse as festas patronais de Gràcia, en honra á Mare de Déu de Gràcia. Estas comezan co pregón a noite do 6, continuando co tradicional balbordo do 7 pola tarde e o 8 pola mañá. Paralelamente celébranse moitas actividades, como fogos artificiais, carreiras de cabalos e verbenas. O día 9 a festa vira contorna ao porto.
Santa Clara de Novás, San Pedro de Muro, Porto do Son
Santa Clara de Novás é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 139 habitantes (68 homes e 71 mulleres).
Xente ao lonxe
Trama
I. Suso comeza a falar do Perfeuto, o irmán que naceu morto, e de señora Andrea e outras parteiras: Dorinda e Remedios a Cachona, que botaba as cartas. Hai un diálogo entre esta e a Rebordechao con intervención do narrador. Suso conta do repartimento de comida dos venres. Tamén conta o narrador o que no repartimento citado fixo unha vez María dos Accidentes, entre lercha e tola. Suso conta que a señora Andrea viñera da parte dos portugueses da raia, por Chaves, que fuxira antes dos trinta anos cun criado moi novo e que o mataran e logo estivera de encargado na casa grande de Oimbra. E tres ou catro anos despois viñeran as murmuracións de que lle gustaban os rapaces máis novos. Mesmo que andara cun rapaz moinante que tiña unha mona, a Berta, e ían polas feiras. O narrador conta a historia do moinante e a Berta. Suso: todo o contado foi antes de chegar a señora Andrea a Auria, onde chegou cun titiriteiro e alí quedaron morrendo máis tarde o home. Despois disque ela se arrimara con Vicente, o Potras, e o bispo mandounos botar por non estaren casados, el marchou para Vigo e ela non.