cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doom
Expansións, e Freedoom
Estas melloras foron incluídas en programas chamados "source ports" como o son por exemplo: ZDoom, Doom Legacy, Doomsday etc. Estes programas xeralmente agregan melloras que se atopan en xogos máis novos que teñen similitude de código con Doom (Heretic ou Hexen, por exemplo) ou simplemente de estilo (Doom é un FPS, polo tanto a maioría agregou unha consola ao estilo Quake). Nalgúns agregáronse máis modos de xogo novos como Capturar a bandeira, Duelo a muerte con características especiais, Duelo en equipo, Último home en pé etc., e melloraban os xa existentes por exemplo o número de xogadores pasou dun límite de 4 a 16, ou ata 32 coma nos xogos máis modernos.
Desde a apertura do código xerouse toda unha cultura entre os seus fans, de contribuír na creación de novos niveis e gráficos para o xogo. O medio é Internet, e desde alí organizáronse para crear miles de niveis. Entre algúns dos programas de construción de niveis para Doom; os máis utilizados son Doom Builder e WAD Author.
Produción
A produción de Doom comezou en 1992, con John Carmack construíndo o mecanismo gráfico mentres a id terminaba Spear of Destiny, a continuación de Wolfenstein 3D. As grandes influencias dos creadores foron os filmes Aliens e Evil Dead II, cos demos saíndo dunha partida de Dungeons & Dragons que terminou co planeta infestado deles.O título fora escolhido por Carmack dunha escena do filme A Cor do Diñeiro.
Tom Hall creou un documento chamado "Biblia de Doom", cunha historia complexa, no cal 5 soldados nunha base militar no planeta Tei Tenca loitan cos demos, e viaxan ao Inferno. Mais Carmack rexeitouno, dicindo que "a historia nun xogo é tan importante coma a historia nun filme porno". Conflitos co equipo (Hall quería máis realismo en vez de mellor xogabilidade) levaron a Hall a saír en 1993.
Plataformas
Doom foi levado a diversas plataformas.
Corpus Christi, Texas
Corpus Christi é unha cidade no condado de Nueces, no estado de Texas (EUA), situada preto da desembocadura do río Nueces. A poboación era de 307 953 habitantes en xullo de 2011, segundo o censo dos Estados Unidos, o que a converte na oitava cidade máis grande do estado de Texas. O seu nome procede do latín e o seu significado en galego é "Corpo de Cristo". Ten industria química: zinc, aluminio etc.
Historia
Corpus Christi foi fundada en 1839 polo coronel Henry Lawrence Kinney como Post Kinney Trading ou Ranch Kinney. Era un pequeno posto comercial para vender materiais para o exército revolucionario mexicano que estaba acampado a 40 km ao oeste. En xullo de 1845, tropas estadounidenses dirixidas polo xeneral Zachary Taylor montaron nesta cidade o campamento destinado á súa preparación para a guerra con México e permaneceron ata marzo de 1846. Aproximadamente un ano despois foi nomeada Corpus Christi e constituída en cidade o 9 de setembro de 1852. O seu porto foi inaugurado en 1926. A cidade sufriu danos provocados polo furacán Allen en 1980.
Xeografía
A cidade ten unha superficie de 1 192 km², dos cales 400,5 km² son terra e 791,5 km² auga. A auga potable procede do lago Corpus Christi e do encoro Canyon Chok. A través dunha asociación rexional eficaz, co Río Nueces Authority e o Porto de Corpus Christi, construíuse unha canalización de 163 km que transporta a auga dende o lago Texana á planta de tratamento da cidade, chamada O.N. Steven. O acueduto foi nomeado Mary Rhodes Pipeline pola última alcaldesa. Todos os depósitos están fóra dos límites da cidade, pero son xestionados directamente pola xestión pública da cidade de Corpus Christi.
Clima
Corpus Christi ten un clima subtropical húmido, desfrutando das mesmas temperaturas que nas rexións do golfo de México, pero con menores precipitacións. A media da temperatura nos meses de verán supera os 32 °C. A temperatura máis alta na cidade foi de 43 °C, o 5 de setembro do ano 2000.
A media baixa nas noites de inverno do mes de xaneiro, os meses máis fríos, que adoitan ter un pouco menos de 10 °C e a temperatura máis baixa rexistrada foi de −12 °C. En decembro do 2004, houbo neve na cidade o día de Noiteboa, a maior tormenta de neve coñecida na cidade. A neve permaneceu ata Nadal e derreteuse no día seguinte.
Cultura
Existen lugares dentro da cidade onde aínda se mantén un profundo sentido da identidade, especialmente nas áreas de Calallen e Bluff. Noutros lugares pola contra existe un sentido menos prominente da identidade, lugares como Clarkwood ou Annaville que se consideran municipios independentes. A cidade conta cun gran número de diferentes etnias, razas e bandas dándolle cada un un sentido diferente á cidade, que conta cunha gran comunidade de hispanos.
Bandas
Durante o inicio de 1990, igual que no resto do país, a cidade viu un aumento das bandas. As máis frecuentes foron a Bloods espellamento West Coast base e Crips. Houbo tamén unha serie de grupos de barrio recoñecidos pola súa aplicación das leis como "bandas de criminais de rúa". No 2012, había 850 membros de bandas rexistrados na base de datos do Departamento de Policía do Corpus Christi Gang. Nos últimos anos, a cidade sufriu un aumento constante de asasinatos relacionados coas bandas e co crime, que inclúen tratamentos de estupefacientes na casa, e mesmo roubos de identidade. Coa crecente atención e medidas de clamor público que foron tomadas, nalgunhas das maiores bandas de rúa, co fin de reducir as bandas criminais. As medidas inclúen toques de queda e a comunicación entre membros de bandas ilegais. Aínda que non haxa sangue "oficial" e grupos de Crip na cidade, as bandas na cidade adoptan cores para representar o seu equipo ou grupo. A cor dos populares son o vermello e o azul, pero outras bandas asumiron outras cores, como: negro, branco, gris, verde ou amarelo. Mentres moitas bandas iniciáronse tan rápido que existen algunhas ben establecidas na cidade.
Algunhas das bandas de rúa coñecidas inclúen Arboleda aka Mob AD Midway suicida Barrio aka SB Chula Vista aka CV Los Encincos aka LE Latin Kings Piru Temple Park Prema aka TPC Ace of Spades sureños, A corenta Brown Orgullo, A Armada Tango Corpus Christi (extensión da a Gang prisión).
Economía
Corpus Christi é a sede de dúas instalacións do exército dos Estados Unidos: o Corpus Christi Army Depot e a Naval Air Station Corpus Christi. Combinadas, estas instalacións ofrecen 6 200 empregos civís para a economía local, converténdose no maior creador de emprego da cidade. Corpus Christi Army Depot, situado no NAS Corpus Christi, é a maior instalación de reparación de helicópteros do mundo.
Corpus Christi converteuse na primeira gran cidade en ofrecer en toda a cidade cobertura de wifi gratuíta.
Transportes
Corpus Christi está comunicada mediante o aeroporto de Corpus Christi e a interestatal 37. A US Highway 77 conecta a cidade con Brownsville e Victoria. A Texas State Highway 44 é unha arteria principal que conecta Corpus Christi con Laredo e a parte occidental do sur de Texas a través das US Highway 59, Interstate 35 e US Highway 83. O transporte público do centro da cidade é proporcionado pola Corpus Christi Regional Transportation Authority con 28 liñas de autobuses. Corpus Christi tivo un sistema de tranvía funcionando desde 1910 a 1931 e unha estación de tren (servizo que rematou en 1965). Na década do 2000, houbo plans para reintroducir un sistema cara ao centro de Corpus Christi, pero non se levaron a cabo. A pesar da comodidade do gran porto, a cidade carece de porto de pasaxeiros. Están pendentes plans para que cheguen cruceiros con turistas á cidade.
Ocio
A cidade ten un número importante de destinos para turistas e residentes. A oficina de información é a Corpus Christi Convention and Visitors Bureau. Algunhas das atraccións máis visitadas atópanse en North Beach, onde está o Acuario Estatal de Texas e o Museo USS Lexington na baía.
miniatura|left|[[USS Lexington (CV-16)|USS Lexington Museo da frota.]]
Deportes
A cidade é a sede dos IceRays Corpus Christi da North American Hockey League e os Corpus Christi Hooks da Texas League, e os Hammerheads Corpus Christi da Intense Football League. Na cidade celébranse regatas semanalmente cada mércores, onde os espectadores poden ver as embarcacións durante a posta do sol. Corpus Christi é tamén a sede do Corpus Christi Rugby Football Club, que é membro da Texas Rugby Union, unha filial da Western Rugby Union e da United States Rugby Football Union.
Formación profesional e Universidades
Corpus Christi é a casa de varias institucións de ensino superior: Texas A & M University-Corpus Christi, Del Mar College, Nosa Señora de Corpus Christi, unha universidade privada católica romana, e moitas escolas de formación profesional, incluíndo Carreiras Southern Institute, South Texas Vo-Tech, Centros de Carreira de Texas-Corpus Christi, e a escola cosmetoloxía Vogue. Corpus Christi é tamén a casa para a Escola do Sur de Texas de Estudos Cristiáns situados na Illa Ward á beira de Texas A & M Corpus Christi. A escola serve como un campus de extensión a nivel de graduación para Hardin Simmons University e no nivel de posgrao para Logsdon Seminario de Hardin-Simmons University.
Texas A & M University-Corpus Christi (TAMUCC ou Tamu-CC en breve) é un compoñente da Texas A & M University Sistema, coñecido por catro nomes: Corpus Christi State University (CCSU), Texas A & I Universidade de Corpus Christi, e na Universidade de Corpus Christi.
Del Mar College é unha facultade da comunidade local que comezou na década de 1940 nun local detrás de Wynn Seale Jr HS. O campus principal comezou como edificio de administración, construído despois da segunda guerra mundial. O Del Mar College medrou para abarcar unha boa parte dunha área residencial chamada Southmoreland construída a partir das terras agrícolas Bohemian a finais de 1930. Do Mar agora inclúe un campus Oeste e está situado nunha zona de Corpus Christi que foi José Malos Airport.
Southern Careers Institute ofrece formación profesional en dous lugares de Corpus Christi, principalmente dirixidos á empresa, medicina, e o campo dos cosméticos.
Colexios
Corpus Christi oferta cinco centros escolares de educación primaria e secundaria ós residentes da zona: Corpus Christi Independent School District (CCISD), Calallen ISD, Flour Bluff ISD, Tuloso-Midway ISD e West Oso ISD. Ademais a diocese católica romana tamén proporciona estudos primarios e secundarios.
CCISD
High Schools Colligiate High School Middle Schools
Outros colexios
Ecolas superiores
Escolas medias
Escolas elementais
Corpus Christi no cinema
Hai varias películas rodadas nesta cidade:
Demografía
Segundo o censo de 2010, había 305 215 persoas residindo en Corpus Christi, das cales o 80,92% eran brancas, o 4,34% afroamericanas, o 0,64% amerindias, o 1,84% asiáticas, o 0,09% procedían de illas do Pacífico, o 9,68% eran doutras razas e o 2,5% pertencía a dúas ou máis razas. A porcentaxe de hispanos ou latinos era do 59,69%. A densidade de poboación era do 240,7 hab./km².
Candamu
Este concello ten sona tanto pola Cova da Peña como pola súa horta, tendo unha saliente importancia o amorodo, celebrándose na primeira fin de semana de xuño o Festival do morote de Candamu.
Xeografía
No ano 2005 a súa poboación era de 2.351 habitantes. O concello ten unha área de 72,07 km². A capital municipal é a vila de Grullos. Outras localidades importantes do concello son San Román, Cueru e Ventosa.
Carece dunha vía principal de comunicación, estando o territorio percorrido por unha complicada rede de estradas, autonómicas e comarcais. Dista 32 km da capital asturiana.
O seu relevo está erosionado de abondo e os picos máis altos superan en pouco os 600 metros, como sucede no Pico Grande con 624 metros e no Pico Pedrouzu de 614 metros. Outras alturas notábeis do concello son o Sollera de 598 metros, as Cruces de 539 metros, e mais a Matiella de 576 metros.
A paisaxe, montesía, está marcada por especies foráneas: eucaliptos e piñeiros. No fondo dos vales, a súa vexetación mostra unha maior variedade: freixos, lamigueiros e vimieros.
Historia
Candamu e, especialmente, as beiras do río Nalón, conteñen grande riqueza de asentamentos Paleolíticos. Un sitio importante é a cova da Peña de Candamu, descuberta en 1913. Contén o máis importante conxunto de arte rupestre paleolítico no occidente de Asturias. Fican do neolítico restos tumularios nas zonas de Ventosa ou de Valdemora.
Da época castrexa salientan tres lugares: El Castiello en Prahúa, La Pica en Murias e El Castiello en San Tiso.
O período da romanización no deixou pegadas especiais neste concello, circunstancia que contrasta coa abundancia de restos romanos que hai nos municipios lindeiros.
Da Idade Media, cara o século XI, téñense as primeiras referencias documentais. É no século XII, cando se revela unha organización administrativa moi vinculada aos territorios de Pravia e Gozón.
No século XIII a súa historia administrativa sofre un cambio, pois pasa a integrarse na pobra de Grau, pero mantendo a súa personalidade territorial. Pasados varios séculos, en 1784 inicia unha época de autonomía e afastamento, xurdindo continuos preitos sobre repartimentos e eleccións contra a casa concello de Grau. Non sería, porén, ata 1835, cando a Xunta de Candamu se proclame de feito, corporación independente, aínda que houbo intentos anteriores de independencia infrutuosos. Máis aínda logrando a separación administrativa, Candamu estará, ao longo do século XIX, xunto a Grau por outros vínculos, como foron os gandeiros e agrícolas.
Pese a que non conta cun sector industrial, a súa historia está moi ligada ao movemento obreiro. Na guerra civil española, fixo unha gran defensa para afogar a entrada das columnas galegas. Logo da guerra, a instalación da zona industrial no centro da rexión, fixo que Candamu seguira a basear a súa economía na tradición agrícola.
miniatura|Casa do Concello.
Política
No concello de Candamu, desde 1979, o partido que máis tempo gobernou foi o PSOE.
Parroquias
O concello de Candamu está dividido en 11 parroquias. Son as seguintes: Aces, Cueiru, Fenoyeda, Grullos, Llameiru, Murias, Praúa, San Román, San Tisu, El Valle e Ventosa.
Demografía e hábitat
O poboamento é o típico dos vales de monte, con pequenos núcleos de poboación, atopándose a maior concentración na Veiga do Nalón. Pero se trata dunha poboación envellecida, xa que as persoas maiores de 60 anos forman unha terceira parte do total da poboación, e os menores de 20 anos non chegan nin ao 21% do total do concello.
Economía
A economía baséase na tradición agraria e gandeira, especializándose a gandería nas razas vacúas frisoa e asturiana. Candamu é famoso pola calidade dos seus amorodos, que obtiveron, hai pouco, a denominación de orixe.
O sector industrial ten escasa importancia, mais por contra, nos últimos anos está a desenvolverse unha rede de turismo e servizos arredor do Nalón, con restaurantes, hoteis e atraccións de deporte rural, acuático e de monte.
Arte
A mostra artística máis importante do concello é a Cova da Peña, na que apareceron pinturas rupestres. Houbo igrexas prerrománicas e románicas, como Santa María de Murias e San Tisu ou Santiago de Aces, que non chegaron ata hoxe. Si se conservan casas e pazos como son:
Marisa Paredes
Marisa Paredes é unha actriz española nacida en Madrid o 3 de abril de 1946.
O Foxo, O Val, Narón
O Foxo é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 9 habitantes.
Historia dos xudeus en Inglaterra
miniatura|dereita|Comunidades xudías na Inglaterra medieval A historia dos xudeus en Inglaterra remóntase ao reinado de Guillerme o Conquistador. O primeiro rexistro escrito sobre un asentamento xudeu na historia de Inglaterra data de 1070. Os asentamentos continuaron ata que o rei Eduardo I de Inglaterra emitiu o Edicto de Expulsión en 1290.
Trala expulsión non quedaron comunidades xudías máis aló daqueles o practicaban en segredo, ata o goberno de Oliver Cromwell. Mentres que Cromwell nunca readmitiu formalmente aos xudeus na Mancomunidade de Inglaterra, unha pequena comunidade de xudeus sefardís foron identificados en Londres e recibiron permiso para quedar alí.
O acta de naturalización xudía de 1753, supuxo un intento de legalizar a presenza en Inglaterra que durou tan só uns poucos meses. Os historiadores sitúan a data da emancipación xudía entre 1829 ou 1858, cando Benjamin Disraeli, nado xudeu pero converso ao anglicanismo, foi elixido no Parlamento en 1837. Por insistencia do líder irlandés Daniel O'Connell, a lei de 1846 coñecida como "De Judaismo", que prescribía a vestimenta dos xudeus, quedou abolida. Debido a ausencia de violencia antisemita en Gran Bretaña durante o século XIX, o país adquiriu fama da súa tolerancia relixiosa e atraeu un número significativo de inmigrantes de toda Europa. Entre as décadas de 1930 e 1940, algúns xudeus europeos escolleron Inglaterra para fuxir dos nazis do Terceiro Reich.
Os xudeus tiveron que afrontar os estereotipos e antisemitismo en Gran Bretaña, moitas veces "acompañado da xermanofobia", o que levou a moitas familias a anglicizar os seus apelidos para evitar que pareceran demasiado alemáns.
Inglaterra normanda, 1066-1290
Non hai evidencias de xudeus residentes en Inglaterra antes da conquista normanda. As poucas referencias nas leis da igrexa anglosaxoa son relativas ás prácticas xudías sobre a Pascua. William of Malmesbury afirmou que Guillerme o Conquistador trouxo con el xudeus de Rouen ata Inglaterra. O obxectivo do rei pode deducirse: a súa política de recadar as débedas feudais precisaba dun grupo de homes repartidos polo país que fosen capaces de proporcionar grandes sumas de cartos.
Vasos comunicantes
miniatura|340px|Vasos comunicantes. Os vasos comunicantes son recipientes unidos por un conduto. Se vertemos un líquido nun recipiente calquera, este acada a mesma altura en todos eles. Isto é debido a que a superficie do líquido en contacto co aire está sometida á mesma presión en todos os puntos. Dita presión é a presión atmosférica.
Aplicacións
As aplicacións habituais son a trasfega de líquidos entre recipientes e o sifón.
Babe Zaharias
Mildred Ella Didriksen "Babe" Zaharias, nada en Port Arthur (Texas) o 26 de xuño de 1911 e finada en Galveston (Texas) o 27 de setembro de 1956, foi unha deportista estadounidense, considerada unha das atletas máis polivalentes da historia. Destacou en disciplinas deportivas como o golf, o baloncesto, o béisbol ou o atletismo. De nova xogou no equipo masculino de béisbol dos Brooklyn Dodgers, onde recibiu o alcume de "Babe".
Traxectoria
Con 21 anos, participou nos Xogos Olímpicos de 1932 nos Ánxeles, e aínda que Mildred pretendeu participar en cinco disciplinas de atletismo, seguindo os regramentos, só puido tomar parte en tres, polo que finalmente competiu en lanzamento de xavelina, 80 metros valla e salto de altura. Nas tres categorías conseguiu medalla: foi ouro nas categorías de xavelina e 80 metros valla (nesta categoría ademais bateu o récord mundial) e prata nunha controvertida final de salto de altura, xa que obtivo a mesma marca que a súa compañeira Jean Shiley, mais os xuíces decidiron outorgarlle a medalla de ouro a Shiley, relegando a Didriksen a subcampioa.
Buscando novos desafíos, en 1935 atopou o golf. Pouco despois puido medirse cos mellores golfistas do país. En 1938 competiu no Aberto dos Ánxeles, un torneo masculino de golf, sendo o seu adestrador George Zaharias, un coñecido loitador profesional e promotor deportivo, co que Didriksen casaría en decembro dese mesmo ano; e converteuse en, até o momento, a única muller que superou o corte nun torneo de golf profesional no que competisen homes. En 1942 conseguiu o status de xogadora afeccionada e alcanzou o rango de profesional en 1947. Como profesional gañou tres veces o Aberto dos Estados Unidos feminino e foi a primeira golfista estadounidense que venceu no campionato británico de afeccionados na localidade escocesa de Gullane. Zaharias foi inscrita en 1951 no Salón da Fama do Golf Mundial. En 1956 gañou por última vez o Aberto dos Estados Unidos e pouco despois faleceu de cancro.
Tamariu
Tiña en 2009 unha poboación de 292 habitantes. Antigamente era un núcleo de pescadores arredor da cala de Tamariu pero na década de 1980 e grazas á afluencia de turismo na zona converteuse nun centro turístico con cámpings, hoteis, apartamentos e casas de residencia.
Caracterízase polas rúas estreitas derivadas das primeiras casas de pescadores e da urbanización derivada do turismo masivo.
Galería de imaxes de Moaña
Galería de imaxes do concello de Moaña na provincia de Pontevedra.
Berta Cáceres
Berta Isabel Cáceres Flores, nada o 4 de marzo de 1971, 1972, ou 1973, e finada en La Esperanza o 3 de marzo de 2016, foi unha líder indíxena lenca, feminista e activista ecoloxista hondureña.
Senan
Senan é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Galipizza
Galipizza é unha empresa galega de comida rápida, especializada en pizzas. O primeiro local da cadea inaugurouse en Covas (Viveiro) no ano 1993 e conta actualmente con cinco establecementos distribuídos por Galicia.
Berta Cáceres
No 2015, obtivo o Premio Goldman, un galardón chamado o "Nobel Verde" que se concede anualmente na honra dos defensores da natureza e o ambiente. O ano seguinte foi asasinada no seu fogar. Unha semana antes ofrecera unha rolda de prensa na que denunciou que catro dirixentes da súa comunidade foran asasinados e outros tantos recibiran ameazas.
Galipizza
Historia
Galipizza Viveiro foi o primeiro establecemento en ser inaugurado do grupo Pizzbur Playa S.L., a carón do paseo marítimo de Covas no 1993. Tres anos despois, coa idea de estenderse, xorde Galipizza Ribadeo, ó ser Ribadeo unha vila onde son importantes as actividades relacionadas co ocio, co comercio e co turismo.
Berta Cáceres
En 2018 a xustiza de Honduras condenou a sete dos oito acusados polo seu asasinato. En 2021, o presidente da hidroléctrica DESA foi condenado como autor intelectual.
Galipizza
Historia
No ano 2013 Galipizza abriu un novo establecemento en Culleredo, lugar considerado estratéxico pola empresa para continuar coa súa expansión, denominado GaliPizza&Cía. A decoración deste local é totalmente diferente a dos anteriores, rememorando antigos personaxes da historia de Galicia e mitos internacionais.
No 2014 abriu o cuarto local en Santiago de Compostela. A súa decoración, con alusión ós antigos teatros, é tamén diferente.
Interkosmos 2
Interkosmos 2 (Интеркосмос 2 en ruso), tamén denominado DS-U1-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de decembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Shot Forth Self Living
Shot Forth Self Living é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense Medicine, publicado o 15 de setembro de 1992 a través do selo Def American.
Interkosmos 2
Características
Interkosmos 2 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países e foi inxectado nunha órbita inicial de 1200 km de apoxeo e 206 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 98,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de xuño de 1970.
Instrumentación
Os instrumentos foron proporcionados por Bulgaria, Checoslovaquia, a República Democrática Alemá e a Unión Soviética]]. Consistían nunha baliza ionosférica, sondas esféricas de ións, sondas de temperatura de electróns de alta frecuencia e sondas Langmuir.
Anthurium
Anthurium é un xénero con aproximadamente 1 000 especies de plantas con flor, que é o maior xénero da familia, Araceae. .
miniatura|Anthurium flamingo
Descrición e bioloxía
Anthurium é un xénero de plantas herbáceas que a miúdo crecen como epífitas sobre outras plantas, pero outras son terrestres. As follas están frecuentemente agrupadas e son de forma variable. A inflorescencia leva pequenas flores que son hermafroditas. As flores están contidas en densas espirais sobre un espádice. O espádice adoita ser alongado como unha barra, pero pode ter tamén forma globosa ou de maza. Baixo o espádice está a espata, un tipo de bráctea. Esta é de forma variable, pero en moitas especies é lanceolada. Pode estenderse cara a fóra en forma plana ou curvada. Ás veces cobre o espádice como unha caparuza. As froitas desenvólvense sobre o espádice a partir das flores. Son bagas con moito zume, varían en cor e xeralmente conteñen dúas sementes.
O espádice e a espata son as partes que máis importan aos cultivadores de Anthuirium, que desenvolveron distintos cultivares de rechamantes cores e formas únicas. Anthurium scherzerianum e A. andraeanum son dous dos taxons máis comúns para o cultivo, e as únicas especies que teñen espatas vermellas. Tamén se crearon cultivares que producen espatas de moitas outras cores e padróns.
Os Anthurium son velenosos debido aos cristais de oxalato de calcio que conteñen. O seu zume é irritante para a pel e ollos.
Cultivo
miniatura|[[Anthurium andraeanum|Anthurium andraeanum Princess Amalia Elegance]]
Igual que outros aroides, moitas especies de Anthurium poden cultivarse como plantas de interior ou ao aire libre en climas suaves en zonas sombrías. Inclúen formas como A. crystallinum f peltifolium coas súas follas grandes e aveludadas de cor verde escura e de venación prateada. De A. andreanum ou A. scherzerianum deriváronse moitos híbridos debido ás súas aprezadas espatas coloreadas. Prosperan en solos húmidos con moita materia orgánica. En climas máis suaves as plantas poden cultivarse en macetas. As plantas de interior prosperan a temperaturas entre 16 °C e 22 °C e con menos luz que outras plantas de interior. Poden limparse as follas con auga para quitar o po ou insectos acumulados. Ás plantas en macetas con bos sistemas radiculares vénllas ben regalas cunha solución fertilizante débil cada dúas semanas. No caso dos Anthurium gabeadores é bo poñerlles un pau para que gabeen.
Propagación
Anthurium pode propagarse por sementes ou de forma vexetativa por esgallos. No comercio de Anthurium, a maior parte da propagación faise por cultivo de tecidos.
Especies
Para ver unha lista completa, ver a Lista de especies de Anthurium. miniatura|Inflorescencia de [[Anthurium scherzerianum]]
En 1860 coñecíanse 183 especies de Anthurium, e Heinrich Wilhelm Schott agrupounas en 28 seccións no libro Prodromus Systematis Aroidearum. En 1905 o xénero foi revisado e describíronse 18 seccións. En 1983 o xénero foi dividido nas seguintes seccións:
A filla do mar
Características
miniatura|175px|Imprenta de J. Compañel, na rúa Real de Vigo. É unha novela romántica, de carácter folletinesco. Está adicada a Manuel Murguía, con quen Rosalía casara en 1857. Foi publicada en Vigo, pola imprenta de Juan Compañel. En maio de 1976 saíu unha edición da librería-editorial compostelá Galí.
A novela ten influencia por autores dos gustos románticos da época. Así, hai citas de autores como Carl Franz Van der Velde, Ossian, George Sand, José Zorrilla, Lord Byron, Xoán da Cruz, Maria Susanna Cummins, Bernardin de Saint-Pierre, Charlotte Turner Smith, Goethe, Delphine de Girardin e Victor Hugo, amais do poeta culterano Luis de Góngora.
En 2001 foi publicada en galego, co título de A filla do mar, pola Editorial Toxosoutos, nunha tradución de Olga Patiño Nogueira (ISBN 84-95622-33-5).
Incendio da catedral de Notre-Dame de París
miniatura|250px|Incendio do 15 de abril de 2019. O 15 de abril de 2019, pouco antes das 18:50 CEST, un lume comezou no teito da catedral de Notre-Dame en París, Francia, causando danos significativos na construción. O chapitel e o tellado da catedral colapsaron, e producíronse danos considerables no interior, muros superiores e fiestras, así como numerosas obras de arte. Porén, a bóveda de pedra do teito impediu que o lume se espallase polo interior dos baixos da catedral. O presidente francés Emmanuel Macron anunciou a creación dunha campaña nacional de recollida de fondos para restaurar Notre-Dame.
Contexto
A construción da catedral de Notre-Dame de París comezou no século XII, usando cachotaría de pedra para os muros e a bóveda, e madeira para o tellado principal e o icónico chapitel. O chapitel foi unha recreación do século XIX, en carballo recuberto con chumbo, xa que o chapitel orixinal fora eliminado en 1786.
miniatura|esquerda|A catedral estaba baixo traballos de restauración no momento do lume, como se pode ver polos estadais que rodeaban o chapitel. Nos anos anteriores ó incendio, a catedral comezara a amosar unha deterioración significativa, xa que algúns dos elementos de pedra caeran. Philippe Villeneuve, arquitecto en xefe de Monumetos Históricos en Francia, declarou en xullo de 2017 que a "polución era o principal culpable". En 2014, o Ministerio de Cultura estimou o custo dos traballos de renovación en 150 millóns de euros.
En 2016, a arquidiocese de París fixo un chamamento para recadar 100 millóns de euros ó longo dos seguinte cinco a dez anos para asumir os custos de mantemento e restauración. No momento do lume, estábanse a realizar renovacións no chapitel, cun custo estimado de 6 millóns de euros. Para iso, erixíronse estadais de ferro no tellado e arredor do chapitel. As estatuas de pedra, cobre e bronce, incluíndo estatuas dos doce apóstolos que rodeaban a base do chapitel, foran retirados do sitio días antes do incendio como parte das renovacións.
Lume
miniatura|dereita|O colapso do chapitel, arredor das 19:45 CEST. Crese que o lume comezou no ático da catedral, arredor das 18:50 CEST, preto do remate do día, cando a catedral estaba aberta a turistas. Estaba programada unha misa sobre esa hora, entre as 18:15 e as 19:00. Segundo testemuñas na escena, as portas da catedral pecháronse abruptamente cando tentaron entrar, e un fume branco comezou a extenderse dende o teito. O fume converteuse en negro, indicando que estaba a ocorrer un lume máis grande. A policía e outras forzas de seguridade evacuaron axiña Île de la Cité, e a cidade pechou o acceso á illa. A xente reuniuse arredor das beiras do Sena e nos edificios achegados para ver.
Traballos de extinción
miniatura|Chapitel ardendo durante o incendio. Un voceiro da brigada de bombeiros de París anunciou que arredor de catrocentos bombeiros estiveron involucrados na extinción. A posibilidade de extinción aérea foi rexeitada, xa que o peso da auga e a intensidade da caída a baixa altura poderían debilitar a estrutura da catedral. O persoal de emerxencia tratou de salvar a arte e os artefactos relixiosos gardados na catedral. Segundo un voceiro da catedral, algunhas das obras de arte xa se retiraran antes das renovacións e a maioría das reliquias sagradas estaban gardadas na sancristía. Descoñécese se as reliquias que non foron trasladadas sobreviviron ó incendio. A policía de París declarou que non houbo ningunha vítima mortal, mais un dos bombeiros e dous axentes de policía saíron feridos.
1257
Mortes
Historia ano a ano
Eduardo Santiago
Eduardo Santiago Soto, nado no Casal (Salcedo, Pontevedra) en 1964, é un escritor galego.
Traxectoria
É Diplomado de Ensino Xeral Básico pola Escola de Maxisterio de Pontevedra. Traballa na administración periférica do Estado español desde 1990.
Ernesto Sabato
Ernesto Sabato (pronunciado /sáβato/)​, nado en Rojas (Provincia de Buenos Aires) o 24 de xuño de 1911 e finado o 30 de abril de 2011, foi un escritor, físico e pintor arxentino.
Escribiu as novelas El túnel, Sobre héroes y tumbas e Abaddón el exterminador, así como tamén diferentes ensaios sobre a condición humana. Foi un home de ideoloxía comunista.
En 2002 foi Premio Rosalía de Castro do Centro PEN Galicia.
Selección de balonmán de Galicia
A selección galega de balonmán é o equipo de balonmán formado por xogadores galegos, e que compite a nivel internacional, independentemente de que o faga ou non contra outras seleccións nacionais recoñecidas pola IHF.
Historia
A selección galega masculina debutou no pavillón das Travesas en Vigo en decembro de 1994. O equipo galego estivo dirixido polo adestrador Alexandre López e enfrontouse no seu partido inaugural coa selección de Portugal. Despois de xogar un partido contra España, en 2003, xogou de novo en 2006. En concreto, a selección masculina fíxoo o día 2 de setembro en Pontevedra e a feminina o día 3 de setembro no Porriño. Os rivais foron a selección masculina e feminina de Tunisia.
Traxectoria
A selección galega absoluta xogou ata o momento seis encontros internacionais de carácter amigábel, tres en categoría feminina e tres en masculina.
Club Patín Tenerife
O Club Patín Tenerife foi un club de hóckey a patíns da cidade de Santa Cruz de Tenerife. Fundado en 1970 e desaparecido no 2011 por motivos económicos.
Historia
O club foi fundado en 1970 co nome Patín Tenerife La Salle, nun proxecto encabezado por Antonio Miguel Gómez Hernández. Na tempada 1981-82 competiu por primeira vez na División de Honra, mais só duraría un ano na máxima competición do hóckey a patíns español. O seu retorno á OK Liga chegou na tempada 1997-98.
En competicións europeas, na tempada 2007-08 gañou a Copa CERS, e na tempada 2008-09 debutou na Copa de Europa.
O 16 de agosto do 2011 o club anunciaba mediante un comunicado na súa páxina web que renunciaba a competir na 1ª División Estatal (categoría á cal descendera ao final da tempada 2010-11) a causa das dificultades para completar un presuposto de garantías para competir na segunda categoría do hóckey a patíns español, este feito supuxo a desaparición do club canario logo de 41 anos nos que se converteu no máximo expoñente deportivo da illa.
Xohán Casal
miniatura|Tumba de Xohán Casal no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña. ]] Xohán Casal Pardo, nado na Coruña a finais de 1935 e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 1960, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Jacobo Casal Rey. Cursou estudos mercantís na Coruña pero abandonounos aos tres anos por problemas de saúde. Coñeceu a obra de Castelao en 1956 e rachou co seu facer en castelán. Considerado o iniciador da Nova narrativa galega, escribiu O camiño de abaixo, publicado en 1970 como obra póstuma cun prólogo do seu amigo Reimundo Patiño. A enfermidade do corazón que padeceu dende neno e que o levou prematuramente á tumba condicionou a súa vida. O resto da súa produción quedou inédito, agás un artigo sobre Rosalía de Castro publicado en El Ideal Gallego.
O mundo dos relatos de Casal está dominado constantemente pola soidade e a morte. Aparecen elementos simbólicos desacougantes e opresivos.
Golfo de Panamá
miniatura|270px|Vista de [[cidade de Panamá|Panamá, desde a baía homónima.]] miniatura|270px|Mapa. miniatura|270px|Foto satélite do golfo de Panamá (marzo 2003). O golfo de Panamá é un golfo do océano Pacífico, localizado na costa suroriental de Panamá. Ten unha anchura duns 250 km e unha profundidade media duns 220 metros, e abrangue unha área de 2.400 km². . Este golfo é a única vía marítima pola que se pode acceder á canle de Panamá desde o océano Pacífico, que o conecta co mar das Antillas e o Océano Atlántico. Pola súa gran cantidade e diversidade de peixes e especies mariñas, o golfo de Panamá está considerado como un dos mellores lugares do mundo para a pesca deportiva.
Clan Anstruther
O Clan Anstruther é un clan escocés de Anstruther en Fife, no leste de Escocia.
Orixe do nome
O nome procede do pobo de Anstruther, cuxo nome foi adoptado polo clan.
Orixe do clan
Alexandre I de Escocia concedeu as terras de Anstruther a William de Candela a comezos do século XII. Existen varias serie teorías suxeridas da orixe de William, pero apuntan cara os normandos, en Italia. Sábese que Guillerme I de Inglaterra procurou axuda do Conde de Candela, que enviou o seu fillo. É probable que ese fillo fose William de Candela, que recibiu a concesión de terras de Alexandre.
O fillo de William de Candela, tamén chamado William, foi benfeitor dos monxes de Balmerino Abbey. A zona ocupada hoxe en día polo Museo escocés de pesca en Anstruther foi un agasallo para William. A seguinte xeración da familia, Henry (que xa non se chamou de Candela), foi descrito como 'Henricus de Aynstrother dominus ejusdem' nunha carta confirmando doazóns de terras para Balmerino Abbey.
Henry Anstruther acompañou a Lois IX ás Cruzadas e xurou lealdade a Eduardo I de Inglaterra en 1292, e de novo en 1296.
Século XVI e Guerra anglo-escocesa
En 1483, Andrew Anstruther de Anstruther confirmou o seu dereito a baronato e en 1513 loitou contra os ingleses na Batalla de Flodden Field durante a Guerra anglo-escocesa.
O seu segundo fillo, David, loitou na Batalla de Pavía en 1520 ó servizo de Francisco I de Francia no rexemento de escoceses. Esta liña rematou coa morte do último barón d'Anstrude en 1928.
O tataraneto de Andrew, Sir James Anstruther foi escollido como compañeiro para o novo Xacobe VI de Escocia e I de Inglaterra, que o nomeou Hereditary Grand Carver,, un título aínda hoxe en poder do xefe da familia. En 1595, tornouse Mestre da Casa.
Século XVII e guerra civil
William, o fillo máis vello de Sir James Anstruther, acompañou a Sir James a Londres de acordo coa Unión das Coroas de 1603, na que el foi armado Cabaleiro da Orde do Baño. O segundo fillo de Sir James, Sir Robert, serviu de diplomático para James I e Charles I.
La Gaceta
La Gaceta é un xornal español de tendencia conservadora e difusión xeralista, fundado en 1989 por José Antonio Martínez Soler coa cabeceira La Gaceta de los Negocios. Pertenceu ao grupo Negocios de Ediciones y Publicaciones SL ata agosto de 2009, cando foi comprado polo grupo Intereconomía. A súa sede central está en Madrid, aínda que o diario conta con delegacións en Barcelona, Bilbao, Valencia e Valladolid.
Clan Anstruther
Século XVII e guerra civil
Sir Phillip Anstruther, o segundo fillo de Sir Robert, liderou ó Clan e loitou durante a guerra civil, e recibiu a Carlos II de Inglaterra no Castelo Dreel despois da súa coroación en Scone no ano 1651. Phillip Anstruther foi máis tarde tomado prisioneiro na Batalla de Worcester en 1651. El foi excluído do Acto de Graza de Cromwell e os seus bens foron confiscados. Foronlle devoltos, despois da restauración da monarquía, por Carlos II.
Xefe do clan
O xefe do Clan Anstruther é Tobias Alexander Campbell Anstruther de Ilk e Balcaskie.
Castelos do clan
O asentamento mantense en Balcaskie. Airdrie House e o Castelo Newark en Fife tamén pertence ós Anstruthers.
Fernando Mosquera Martínez
Traxectoria
Irmán de Evaristo Mosquera Martínez. Exerceu como mestre nas parroquias de Orazo (A Estrada), Siador e Silleda, ambas en Silleda. Foi nomeado alcalde de Silleda en 1967 e permaneceu no cargo ata 1971. Baixo o seu mandato, unha das rúas da capital municipal tomou o nome rúa Cartaxena, xa que nesta localidade murciana existía unha rúa co nome de Silleda.
Imposto sobre Bens Inmobles
O Imposto sobre Bens Inmobles (tamén chamado IBI polas siglas en castelán de Impuesto sobre Bienes Inmuebles) é un imposto local obrigatorio en España xestionado polos concellos e a administración central. O imposto varía segundo o valor do inmoble e debe ser pagado polo titular do mesmo. Este imposto calcúlase segundo unhas táboas que fixa cada concello.
Conceptos básicos
A normativa refírese a:
Exencións
Están exentos dos impostos os bens propiedade de concellos, as propiedades militares do estado, os bens destinados ao culto de calquera confesión, conxuntos históricos protexidos, monumentos cunha antigüidade superior a cen anos, os hórreos e cabazos de non menos de cen anos de Asturias e Galiza, entre outros bens. Artigo 62.
1258
Arte e cultura
miniatura|dereita|150px|Tomé de Aquino por Fra Angélico
Mortes
Historia ano a ano
Silvela
Co termo Silvela podemos referirnos a:
Snares Like a Haircut
Snares Like a Haircut é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock No Age, publicado o 26 de xaneiro de 2018 a través do selo Drag City Records.
Pobo vietnamita
Os vietnamitas ou kinh (en người Việt; ou người Kinh) son un grupo étnico orixinario do norte do actual Vietnam. Son o meirande grupo étnico do país, representando o 86% da poboación segundo o censo de 1999, e son oficialmente coñecidos como kinh para distinguilos dos outros grupos étnicos de Vietnam. A forma máis antiga de nomear o pobo vietnamita da que se ten rexistro é Lạc.
Malia que xeográfica e lingüisticamente son clasificados como asiáticos do sueste, os longos períodos de dominación e influencia chinesa sitúan ós vietnamitas na esfera do leste de Asia, ou máis especificamente os seus veciños setentrionais inmediatos, os chineses han e outros pobos do sur da China. A verba Việt é unha abreviación de Bách Việt, un nome empregado na antigüidade para describir varios pobos non chineses que foron asimilados na cultura chinesa. Nam significa "sur". Xuntos, Vietnam quere dicir "ós sur dos Viet", xa que Vietnam se atopa ó sur de Bách Việt.
ESSM Le Portel
O Étoile Sportive Saint-Michel Le Portel Côte d'Opale, xeralmente abreviado ESSM ou Le Portel, é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Le Portel, situada na rexión da Alta Francia. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB), a máxima categoría do baloncesto galo. O seu pavillón é Le Chaudron, recinto con capacidade para 3 500 espectadores.
Historia
A sociedade deportiva Étoile Sportive Saint-Michel foi fundada no ano 1928, sendo o baloncesto unha das súas seccións. Durante a maior parte da súa historia competiu en categorías inferiores do baloncesto francés. Na temporada 2006−07 o equipo finaliza na segunda posición da Nationale 1, o que lle serve para ascender á LNB Pro B, segunda categoría profesional gala. Na temporada 2014−15 o ESSM consegue chegar á final da Copa de Francia tras vencer a equipos de Pro A como Le Mans, Le Havre, ASVEL Lyon-Villeurbanne e Limoges CSP, actuais campións. Na final, porén, perden por 74−87 ante o SIG Strasbourg. Na temporada 2015−16, o Le Portel consegue un fito ao ascender por vez primeira á Pro A. Na súa primeira temporada na máxima cateogría o equipo consegue xogar os play-offs polo título tras finalizar sétimos en liga regular. Porén, nas eliminatorias perden en primeira rolda ante o Élan Chalon, equipo que posteirormente gaña a campetición. Isto serve para que na temporada 2017–18 o equipo debute en competicións europeas, xogando a FIBA Europe Cup, na que chegan até cuartos de final, onde perden ante os Bakken Bears dinamarqueses.
Pavillóns
Os seguintes son algúns dos pavillóns que ten utilizado o ESSM LE Portel como local:
O Redondo, O Val, Narón
O Redondo é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 50 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 25 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 43 habitantes.
Antonio Núñez Vázquez
Antonio Núñez Vázquez foi un político galego.
Traxectoria
Funcionario de prisións. Destinado no Penal de Figueres, foi trasladado ao Cárcere Modelo de Lugo en 1922. Na República militou no Partido Republicano Gallego, do que foi elixido membro do Comité Regional en outubro de 1932. Pasou a Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario do Consello provincial de Izquierda Republicana de Lugo. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Lugo. Foi candidato a compromisario para elixir ao presidente da República en abril de 1936. Exiliado en Francia, foi xefe de relacións do Frente Liberador Gallego creado en Tolosa en 1944 e en decembro do ano seguinte foi nomeado secretario do Bloque Repubricán Nazonal Galego.
Solivella
Solivella é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Francisco José Viegas
Francisco José Pereira de Almeida Viegas, nado en Pocinho (Vila Nova de Foz Côa) o 14 de marzo de 1962 é un xornalista, escritor e editor portugués.
Traxectoria
Viviu até aos oito anos nas aldeas de Pocinho (hoxe a última paraxe ferroviaria do Douro), e de Cedovim, e mudouse para Chaves cando os pais foron alí destinados como profesores do Ensino Primario. Na Facultade de Ciencias Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa obtivo en 1983 a súa licenciatura en Linguas e Literaturas Modernas, variante de Estudos Portugueses. Terminada a carreira, dedicouse ao xornalismo, mais tamén foi asistente de Lingüística, na Escola de Ciencias Sociais da Universidade de Évora, até 1987.
Ao longo da súa carreira como xornalista, Francisco José Viegas colaborou en numerosos títulos da prensa portuguesa -Jornal de Letras, Expresso, Semanário, O Liberal, O Jornal, Se7e, Diário de Notícias, O Independente, Record, Visão, Notícias Magazine, Elle, Volta ao Mundo e Oceanos-; foi director das revistas Ler e Grande Reportagem, así como da Gazeta dos Desportos, alén de editor da revista Oceanos. Co pseudónimo António Sousa Homem escribiu desde hai tempo as “crónicas de um reaccionário minhoto”.
Tamén tivo unha presenza regular na televisión -foi autor e presentador dos programas Escrita em Dia (SIC), Falatório (RTP2), Ler Para Crer (RTP2), Prazeres (RTP1), Um Café no Majestic (RTP2), Primeira Página (RTP1), Livro Aberto (RTP-N), Nada de Cultura (TVI24), sendo axiña un dos elementos fixos do programa A torto e a dereito na TVI24. Foi omentador regular na CMTV e, desde 2008, columnista diario do Correio da Manhã. Na radio, sendo comentador da TSF, presentou a versión radiofónica de Escrita en Día, na Antena 1.
Alén do xornalismo, Francisco José Viegas ocupa un lugar entre os autores da literatura portuguesa de finais do século XX e inicios do século XXI, publicando obras de poesía, novela, conto, unha peza de teatro e relatos de viaxes. Ademais, a súa obra está publicada noutros países, na Europa e na América Latina, Brasil, Francia, República Checa, Serbia, Alemaña, Italia e Colombia. O melancólico Inspector Jaime Ramos, personaxe das súas novelas, pasou a facer parte do imaxinário da literatura policial, á par de detectives famosos como Philipe Marlowe, Hercule Poirot, Comisario Maigret ou o Delegado Espinosa.
Como editor, é director da Quetzal. Home relixioso, abandonou o catolicismo da súa tradición familiar e aproximouse ao judaísmo, relixión dos seus antepasados, numerosos en Vila Nova de Foz Côa.
Francisco José Viegas amosouse partidario de acrecentar os contactos persoais e institucionais ente Portugal e Galicia, sobre todo nos ámbitos cultural e literario.