cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgi Babakin
Biografía
Babakin finalizou os estudos na escola de especialistas en radio en 1930, comezando a súa carreira na Comisión Popular de Comunicacións. Entre 1937 e 1943 foi investigador na Academia de Economía da Comunidade e entre 1943 e 1945 traballou en varios institutos de investigación militar. En 1949 comezou a traballar en electrónica de foguetes, chegando a un posto na oficina de deseño de Lavochkin. En 1957 completou a súa educación formal no Instituto Electrotécnico de Comunicacións para Toda a Unión e en 1965 foi nomeado como xefe de deseño na oficina de Lavochkin. Desde ese posto supervisou o deseño, desenvolvemento e produción de varias sondas espaciais, como a Mars 3 (a primeira sonda en poñer un obxecto humano na superficie de Marte), Luna 16 (primeiro retorno automático de mostras lunares), Luna 20 e Venera 7 (primeira aterraxe suave na superficie de Venus). Finou o 3 de agosto de 1971, á edade de 57 anos. En 1973 a Unión Astronáutica Internacional nomeou un cráter no lado oculto da Lúa co seu nome.
Isabel Ovín Camps
Isabel Ovín Camps, nada en Carmona o 18 de abril de 1887 e finada en 1972, foi a primeira muller en licenciarse en química en España en 1917.
Traxectoria
Os seus pais Purificación e Vicente foron mestres. O seu pai morreu cando ela era moi nova. A súa nai converteuse en dama de compañía da Marquesa de las Torres e, posteriormente, das fillas de Gregorio Marañón. Ovín atopou nestes espazos o ambiente axeitado para as súas inquietudes intelectuais. Despois duns anos, volveu a Carmona coa súa nai e esta fundou unha escola. Ovín estudou na Escola Normal Superior de Mestres de Sevilla, onde obtivo matrícula de honor en todas as materias, e continuou en Maxisterio Nacional en 1919, estudos que rematou con matrícula de honra.
Matriculase en Ciencias Químicas na Universidade de Sevilla en 1913, xunto con outras dúas mulleres, nun ano no que se matricularon 152 homes. Ao ano seguinte foi a única muller que continuaría nesa titulación. Despois de rematar os seus estudos en 1917, tiña a intención de viaxar a Madrid para obter a Cátedra, feito que se viu truncado tras a morte da súa nai. Seguiu traballando en Carmona, primeiro como mestra particular e despois no Centro do Arquillo de San Felipe. Na súa carreira como mestra, foi directora do Instituto Murillo de Sevilla entre 1941 e 1945.
Mukesh Ambani
Mukesh Dhirubhai Ambani, nado en Adén o 19 de abril de 1957, é un magnate dos negocios indio, director e principal accionista de Reliance Industries Limited (RIL), compañía da Fortune Global 500 e a máis valiosa da India polo seu valor de mercado. Segundo a revista Forbes, é o home máis rico de Asia e a 13.ª persoa máis rica do mundo en marzo de 2019.
Vida privada
Mukesh Dhirubhai Ambani é fillo de Dhirubhai Ambani e Kokilaben Ambani e ten un irmán máis novo, Anil Ambani e dúas irmás, Nina Bhadrashyam Kothari e Dipti Dattaraj Salgaocar.
En 1985 casou con Nita Ambani e teñen dous fillos, Anant e Akash, e unha filla, Isha. Coñecéronse despois de que o pai del acudise a unha actuación de danza na que participou Nina e pensou na idea de amañar un matrimonio entre os dous. Viven en Antilia, un edificio privado de 27 pisos en Mumbai valorado en mil millóns de dólares que no momento da súa construción era a residencia privada máis cara do mundo. O edificio ten un persoal de 600 persoas para o seu mantemento e inclúe tres heliportos, un garaxe para 160 coches, sala de cine privada, piscina e centro de fitness. En 2007, Ambani regalou á súa esposa un Airbus A319 de sesenta millóns de dólares polo seu 44.º aniversario. O airbus, cunha capacidade de 180 pasaxeiros, foi modificado para incluír un salón, dormitorio, televisión por satélite, WiFi, sky bar, jacuzzi e un despacho.
Pablo Ferreiro
Pablo Ferreiro Costas, nado o 24 de xuño de 1998 en Lugo, é un xogador de baloncesto galego. Xoga na base no Oviedo CB da LEB Ouro.
Traxectoria
Formouse nas filas do Estudiantes de Lugo, na Liga EBA, equipo vencellado ao CB Breogán, ata que en 2016 fichou polo Básquet Coruña. Xogou co equipo coruñés na LEB Ouro e as súas boas actuacións fixeron que o club renovase o seu contrato en dúas ocasións. En 2018, o base lucense cumpriu o seu terceiro ano de laranxa con apenas 20 anos.
O 2 de setembro de 2020 fíxose oficial a súa incorporación ao Oviedo CB da LEB Ouro, despois de catro tempadas formando parte do equipo galego.
Prime Time (filme de 2021)
Prime Time é un filme polaco de 2021 dirixido por Jakub Piątek e escrito con Łukasz Czapski. Está protagonizado por Bartosz Bielenia, Magdalena Popławska, Andrzej Kłak, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Dobromir Dymecki e Monika Frajczyk.
Guerra civil (homónimos)
Por guerra civil enténdese a guerra que se dá no interior dun país entre os seus cidadáns.
Prime Time (filme de 2021)
Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 30 de xaneiro de 2021.
Ardem Patapoutian
Arden Patapoutian, en Արտեմ Փաթափութեան, nado en 1967 é un biólogo molecular e neurocientífico libanés - estadounidense de orixe armenia.
Carreira profesional
Estudou Química na Universidade Americana de Beirut cunha bolsa da Fundación Calouste Gulbenkian.
Patapoutian investiga a transdución de sinais a partir de sensores. Fixo contribucións significativas á identificación de novas canles iónicas e receptores que se activan pola temperatura, as forzas mecánicas ou o aumento do volume celular. Patapoutian e os seus colaboradores puideron demostrar que estas canles iónicas xogan un papel importante na sensación de temperatura, na sensación de tacto, na propiocepción, na sensación de dor e na regulación do ton vascular. Traballos máis recentes utilizan técnicas de xenómica funcional para identificar e caracterizar canles iónicos mecanosensíbeis (mecanotransdución).
Premios e honras
Recibiu o premio W. Alden Spencer 2017 e o premio Rosenstiel 2019. En 2020 foi galardoado, xunto con David Julius, co Premio Kavli e os Premios da Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento.
En 2021 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina xunto con David Julius polas súas investigacións sobre o sistema somatosensorial, a saber, os receptores da temperatura e do tacto.
El Liberal Compostelano
El Liberal Compostelano foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1894.
Historia e características
Periódico bisemanal, apareceu o 29 de marzo de 1894, promovido por Eusebio Alonso Vieites. Era órgano do Partido Liberal compostelán e de Eugenio Montero Ríos. Tivo moi curta duración.
Verbovka
thumb|Deseño de [[abano en Verbovka (Rozanova, 1917)]] Verbovka, ou Centro Verbovka das Artes Populares (ou Folclóricas) foi unha cooperativa de artesáns na aldea de Verbovka (en ucraíno Вербовка ou Вербівка), fundada por Natalia Davidova na provincia ucraína de Kíiv.
Membros
Natalia Davidova, xefa do Centro Folclórico de Kíiv, foi unha artista de vangarda descendente da familia Hudim-Levkovichis (o filósofo ruso Nikolai Berdyaev era o seu curmán e a artista Nina Genke-Meller era a súa cuñada). O inicio da cooperación de Natalia Davidova e Nina Genke-Meller non se orixinou só nas súas relacións familiares. Ambas estaban entusiasmadas coa arte popular e dedicáronse á idea de implementar os principios artísticos de vangarda na práctica dos bens de afeccionados ou da artesanía. En 1915, Nina Genke converteuse na xefa e artista principal de Verbovka. Davidova involucrou a Nina Genke na "promoción" da produción popular de acordo cos debuxantes de famosos artistas de vangarda. Os membros do grupo Supremus comezaron a cooperar moi activamente. Entre 1915 e 1916 moitos artistas suprematistas como Kazimir Malevich, Aleksandra Ekster, Nina Genke-Meller, Nadezhda Udaltsova, Liubov Popova, Olga Rozanova, Ivan Puni, Ksenia Boguslavskaya, Ivan Kliun e outros traballaron con artesáns campesiños na cooperativa.
Exposicións
En novembro de 1915, Davidova, xunto con A.Ekster e N.Genke, organizou a Exposición de Arte Decorativo Moderno do Sur de Rusia na Galería Lamersie de Moscova. Alí representaron as obras das mulleres da aldea que estudaron artes decorativas nas escolas de Verbovka e Skoptsi, así como alfombras, almofadas, chales e cintos feitos de acordo cos bosquexos de Popova, Davidova, Genke, Ekster, Puni, Kliun etc. Pribilskaya, Yakulov, Rozanova, Vasilieva, Boguslavskaya, Malevich e outros. A exposición recibiu unha ampla difusión na prensa. En 1917 Davidova e Genke organizaron a Segunda Exposición de Arte Decorativo Moderno en Moscova no Salón de Mikhailava.
Proxecto Apollo
miniatura|400px|dereita|Apollo 12. Alan Bean no módulo lunar.
O proxecto Apollo foi un programa de exploración espacial levado a cabo pola NASA entre febreiro de 1966 e decembro de 1972. Constou de 17 misións, 11 delas tripuladas, que ocuparon 2.719 horas e 29 minutos. Este programa custou máis de 25,4 miles de millóns de dólares.
Historia
Para os experimentos Apollo, o equipo das misións estaba deseñado para recolle-la máxima información posible sobor da Lúa. A maior parte do material quedou alí para seguir recollendo información trala partida dos astronautas. Os ALSEP (siglas dos grupos de experimentos científicos na superficie lunar do programa Apollo) tiñan os seus xeradores propios e radiotransmisores para envia-los resultados á Terra. Os astronautas recolleron mostras das rochas e do solo. Analizáronse na Terra e comprobouse que a Lúa contén elementos similares ós da Terra.
Características técnicas
300-px|miniatura|dereita|Lugares de aluaxe das misións Apollo.
As naves espaciais Apollo estaban formadas por tres seccións: un módulo de mando onde estaban as provisións e o aloxamento dos tres astronautas, un módulo de servizo onde estaba o motor principal da nave, que xeraba a enerxía eléctrica necesaria e controlaba o sistema de soporte vital da tripulación, e o módulo lunar co que os astronautas viaxaron á Lúa. Non tiña ningún tipo de asento, só o espazo xusto para que coubesen dous astronautas de pé. Unha vez na Lúa saían a explora-la superficie. No voo de regreso á Terra, o módulo de servizo era abandonado e os astronautas regresaban no módulo de mando. Nas derradeiras misións do Apollo xa se incluíu outra parte máis experimental do programa, os vehículos lunares. O vehículo lunar, tamén chamado "rover", era un coche pregable con tracción ás catro rodas e alimentado por baterías. Tiña unha velocidade máxima de 14 km/h e ía equipado con cámaras para grava-las misións, antenas e bolsas para recolle-las mostras de solo. Chegou á Lúa fixado ó exterior do módulo lunar.
Amais dos 11 motores principais (dos que 10 -5 na primeira etapa e 5 na segunda- son do modelo F-1, namentres que o da terceira etapa era un J-2) que serven para propulsa-lo ten outros 30 motores auxiliares, para a súa estabilización, separación de etapas etc. Durante o proceso de engalaxe do Saturn V calcúlase que o 5 % da potencia dos motores se converte en enerxía acústica. Así, nada menos que o equivalente de 200.000 kw vanse no ruído. Os F-1 dispuñan dunha altura de 5,5 metros, un diámetro de 3,8 metros que chegaba a 4,30 metros na tobeira, cun peso de 9,1 toneladas e a súa forza de pulo de 771 toneladas; cun impulso de 260 segundos. Queimaba a mestura de propergol do seguintes xeito: 790 kg/s de queroseno como combustible con 1.790 kg/s de osíxeno líquido como comburente. Isto exercía unha presión na cámara de 68 kg/cm², poñéndose a unha temperatura de 3.900 °C. O seu tempo de funcionamento máximo era de 150 segundos. Mentres que o motor da terceira etapa, un J-2 dispuña dunha altura de 3,4 metros, un diámetro de 2 metros que chegaba a 1,95 metros na tobeira. O seu peso viña sendo de 1,6 toneladas e a súa forza de pulo de 102 toneladas; cun impulso de 424 segundos. Queimaba a mestura de propergol do seguintes xeito: 37 quilos/segundo de hidróxeno como combustible con 204 quilos/segundo de osíxeno líquido como comburente. Isto exercía unha presión na cámara de 54 kg/cm², poñéndose a unha temperatura de 3.178 °C. O seu tempo de funcionamento máximo era de 140 segundos reducíndose a 360 segundos despois.
A primeira vez que o módulo lunar do Apollo viaxou ó espazo foi en marzo 1969, cando os astronautas do Apollo 9 practicaron nunha órbita terrestre as futuras operacións do aluaxe: a acoplaxe, a desacoplaxe e a propulsión do módulo lunar. Dous meses despois o Apollo 10 voou até a Lúa e o módulo descendeu até situarse a 8 km da superficie. O único que non se fixo nesta misión foi aluar.
James P. Bagian
James Philip Bagian, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 22 de febreiro de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-29 e STS-40.
Proxecto Apollo
Misións
A continuación ofrécese un resumo (xa que cada parte merece un profundo estudo por separado), déixase claro que o seguinte termo que vai tratar as misións Apollo (dende a 01 até a 17) se exporá da seguinte forma: Nome da misión (de cara ó público), nome do lanzador, código de lanzamento (aquí figura o tipo de lanzador e mailo número de misión, exemplo -AS-201-: siglas AS, (Apollo Saturn), tipo de lanzador 2, número de misión lanzador 01)
Filmes da China propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Zhang Yimou dirixiu o primeiro filme da China nomeado ó premio, Ju Dou.]]
Illa Rottnest
A illa Rottnest é unha pquena illa australiana.
Filmes da China propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
A República Popular da China presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1979. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Dous filmes foron candidatos representando á China, ambos dirixidos por Zhang Yimou, director de seis filmes propostos. Zhang tamén foi candidato por outro filme, que representaba á colonia británica de Hong Kong. O outro director chinés proposto en máis dunha ocasión é Chen Kaige, que tamén obtivo unha candidatura representando a Hong Kong. A China, Hong Kong e Taiwán están recoñecidas pola Academia como entidades separadas e envían cadanseu filme á competición. Aínda que adoitaban ter industrias cinematográficas moi separadas, dende principios do século XXI comezou a desenvolverse unha industria máis común, con directores, actores e técnicos traballando habitualmente fóra do seu territorio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou a China para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Illa Rottnest
Xeografía
Situada a 18 km da costa do estado de Australia Occidental, ten unha superficie de 19 km².
Segundo o censo de 2016 contaba con 334 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 17,6 hab./km². Porén, durante os períodos de vacacións pode acoller até 15 000 visitantes. Por iso, a maioría dos seus habitantes traballan no sector turístico.
É famosa pola presenza dunha importante colonia de quokkas (Setonix brachyurus), pequeno mamífero marsupial oriúndo da rexión.
Historia
Entre 1838 e 1931 foi utilizada como prisión para reclusos aborixes.
Flora e fauna
miniatura|200px|[[Quokka]]
James P. Bagian
Traxectoria
Bagian graduouse en enxeñaría mecánica na Universidade Drexel 1973 e ten un doutoramento en medicina pola Universidade Thomas Jefferson en 1977.
Proxecto Apollo
Misións
No Apollo 1 saliéntase unha data que non vai de acordo coa nomenclatura dos Apollo; isto débese a que este ía se-lo primeiro voo tripulado, no que se empregaba o novo lanzador, o Saturn V. A NASA denominouno dese xeito en honra da xente que morreu no transcurso das probas.
O proxecto Apollo continuou con dúas misións máis, pero non de exploración na Lúa, senón acoplamentos da nave Apollo coa nave Soiuz, polo que se coñecen como misións Apollo-Soiuz.
Apollo 01. Saturn 1B. AS-201
O foguete Saturn 1B, da misión AS-201, lanzouse dende a torre 34 do complexo de lanzamentos de Cabo Cañaveral (Florida) o sábado 26 de febreiro de 1966,ás 11:12:01. A misión realizouse sen tripulación, era un voo suborbital de proba de baixo rango. Só estivo en funcionamento preto de 37 minutos (00:36:59), alcanzando unha altitude de 488 km, e a súa cápsula foi recollida no océano Atlántico a uns 8.472 km de distancia do seu lanzamento.
Os seus obxectivos principais eran confirma-la integridade estrutural da combinación do vehículo e da nave espacial de lanzamento e controla-la operatividade dos seus sistemas. O perfil da traxectoria foi deseñado tal que un vehículo sería acelerado a unha altitude relativamente alta e despois conducido novamente dentro da atmosfera da Terra, causando altas cargas de temperatura, dando por resultado unha aterraxe perceptiblemente distante do punto do lanzamento; tamén se verificaron as operacións da propulsión do Saturn, enderezo e control e os subsistemas eléctricos.
James P. Bagian
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 1980, participando nas misións STS-29 e STS-40, pasando un total de 14,08 días no espazo.
Proxecto Apollo
Apollo 1. Saturn V. AS-204
Os inicios do programa Apollo foron tráxicos. Na tarde do venres 27 de xaneiro de 1967 o Apollo 1, que debía se-lo primeiro da serie, foi vítima dun incendio ó saltar unha faísca mentres os astronautas Virgil "Gus" Grissom (o primeiro astronauta en viaxar nas tres misións, Mercury, Geminis e Apollo), Edward White e Roger Chaffee probaban os sistemas do módulo de mando da nave. A atmosfera da cápsula era de osíxeno puro, un gas moi inflamable. O lume estendeuse rapidamente e os astronautas morreron sen posibilidade de escape. Despois daquela catástrofe, modificouse o deseño da nave Apollo para evitar outro accidente similar e engadiuse unha saída de emerxencia.
Virgil I. Grissom, Edward H. White II e Roger B.Chaffee practicaron unha simulación de lanzamento para unha misión AS-204 de 14 días na órbita terrestre. Xa pasaran un ano de adestramento perturbado por avarías constantes do simulador de voo do módulo de mando. Viran atrasada a entrega da súa nave, en particular porque o sistema de climatización tivo que ser substituído. Xurdiron problemas de novo, cando Grissom se queixaba dun forte olor a leite na atmosfera da cabina. Estaba programado un ensaio de evacuación de urxencia, pero os pilotos non tiveron tempo de cumprilo. Ás 18:31 morreron no incendio que se esparexeu brutalmente na cabina. Pasaran ó redor de cinco minutos cando puideron abri-la comporta exterior. Sospeitouse dun cable defectuoso e a mala calidade da realización, pero non se puido descubri-la orixe exacta do incendio.
A NASA obrigou a estudar ó subcontratista unha versión mellorada da nave. Unha comporta de acceso de mando mecánico substituíu as dúas comportas interiores e exteriores fixadas por dous pernís. Outra modificación levouse a cabo sobor da atmosfera utilizada cando a nave xa se atopaba na área de lanzamento. E substituíse por unha mestura de 60 % de osíxeno e 40 % de nitróxeno a presión normal, o osíxeno puro a 115 quilopascais. O nitróxeno purgaríase despois do lanzamento.
O primeiro Apollo sufrira unha traxedia pero quedaban elementos positivos. Nas seguintes misións do Apollo non houbo tripulantes e, a pesar de mante-lo nome da misión baixo o de Apollo, na realidade non foron como tal até a Apollo 7.
Delicatessen (gastronomía)
miniatura|150px|Dúas delicatessen [[Francia|francesas: foie-gras e viño sauternes.]]
Proxecto Apollo
Apollo 2. Saturn 1B. AS-203
A misión do Apollo 203 foi lanzada sen tripulación dende a torre 37-B, no complexo de lanzamentos de Cabo Cañaveral (Florida) ás 10:53:17 do martes 5 de xullo de 1966. O propósito básico era lanzar e inserir un S-1VB modificado nunha órbita circular con hidróxeno líquido nos depósitos a bordo para avalia-lo respiradoiro e o motor do hidróxeno e os seus sistemas nun ambiente orbital de ingravidez. Durante a cuarta órbita, as presións internas acumuláronse na etapa do S-1VB mentres se realizaba unha proba do diferencial de presión. As presións acumuláronse en exceso e unha das etapas quedou esnaquizada. Malia iso, alcanzáronse tódolos obxectivos da misión. Os obxectivos primarios incluíron a avaliación do sistema de presión continuo do S-1VB LH2, a evolución do motor e os seus sistemas da recirculación da determinación da dinámica do líquido do tanque, e o sinal dunha cámara de televisión. A súa cápsula perdeuse polas Bermudas, non puido ser recuperada.
Apollo 3. Saturn 1B. AS-202
O Apollo 3 lanzouse sen tripulación dende a torre de lanzamentos 34 de Cabo Cañaveral ás 13:15:32 do xoves 25 de agosto de 1966. Alcanzou unha altitude de 1.143 km e a súa cápsula amarou no océano Atlántico, a uns 370 km do punto definido. Tiña o obxectivo de avalia-lo funcionamento do protector de calor da nave durante a reentrada. O voo de avaliación non durou 34 minutos (00:33:28).
Delicatessen (gastronomía)
Unha delicatessen ou delicia, é un alimento exclusivo polas súas características especiais, por ser exótico, raro ou de elevada calidade na súa execución.
Proxecto Apollo
Apollo 4. Saturn V. AS-501
O Apollo 4 lanzouse dende a torre 39-A de Cabo Cañaveral ás 07:00:01 do xoves 9 de novembro de 1967. Era unha misión orbital non tripulada, o primeiro voo de proba Apollo Saturn. Amarou no océano Atlántico, a 16 km do lugar previsto. A misión durou 8 horas, e case 37 minutos (08:36:59). Na que se fixo a avaliación de Módulo de Comando na reentrada e no retorno lunar. Nesta misión probouse de novo o foguete Saturn V, no cal se fixeran reformas, e como dixemos, foi construído para as misións Apollo, foi un dos máis potentes da historia. Obtivo excelentes resultados.
Apollo 5. Saturn 1B. AS-204
miniatura|dereita|250px|Apollo V.
Delicatessen (gastronomía)
Trátase de produtos delicados de alta gama que, ás veces, alcúmanse como etiqueta negra, e que se venden en tendas especializadas ou en grandes superficies comerciais.
Illa Rottnest
Aves
A illa foi declarada área importante para a conservación das aves. Poden observarse numerosas especies, entre elas Ardenna pacifica, Phalacrocorax varius, Chroicocephalus novaehollandiae, Thalasseus bergii, Sternula nereis, Onychoprion anaethetus, Neophema petrophila, Egretta sacra e Cladorhynchus leucocephalus.
Proxecto Apollo
Apollo 5. Saturn 1B. AS-204
O Apollo 5 lanzouse dende a torre 37-B de Cabo Cañaveral ás 17:48:08 do luns 22 de xaneiro de 1968. Foi unha misión non tripulada, a primeira proba do módulo lunar do Apollo nunha órbita terrestre, realizando 4 órbitas. Non se puido recupera-la cápsula de mandos.
Apollo 6. Saturn V. AS-502
O Apollo 6 lanzouse dende a torre de lanzamentos 39-A de Cabo Cañaveral ás 07:00:01 do xoves 4 de abril de 1968. O voo de proba non tripulado en que culminou nesta misión foi o segundo cun foguete Saturn V. Aínda que o vehículo de lanzamento tivo problemas, a nave Apollo funcionou correctamente, cun apoxeo de 367 km e un perixeo de 178 km. Aterrou no océano Pacífico, xusto no punto definido e recuperado polo buque Okinawa do U.S.S.. Os cinco motores da primeira fase do foguete Saturn V consumían 12,9 toneladas de combustible por segundo. A forza propulsora xerada por eses cinco motores era de 168.600 newtons, o que equivale ó pulo de 160 reactores de Boeing 747. O peso total do Saturn V no momento do seu lanzamento, incluído o combustible, era de 3.000 toneladas. A misión durou 10 horas, 22 minutos 59 segundos.
Apollo 7. Saturn 1B. AS-205
Durante o voo, que durou case 11 días (10 días, 20 horas, 9 minutos e 3 segundos) deron 163 voltas arredor da Terra, comprobando o funcionamento dos dous equipos (módulo de mando e módulo lunar), facendo fotografías e transmitindo imaxes de televisión. Os médicos puideron estuda-lo comportamento do organismo humano nunha longa permanencia no cosmos. A amaraxe foi ó suroeste das Bermudas, a case 2 km do punto previsto, a 27º 32' N e 64º 4' W. A tripulación foi rescatada por un helicóptero e levada a bordo do Essex dos U.S.S.
As nosas festas de aló
As nosas festas de aló (orixinalmente en Nuestras fiestas de allá), é un documental sobre as festas galegas no Val Miñor realizado por Xosé Gil no verán de 1928.
Delicatessen (gastronomía)
Orixe do termo
A palabra Delicatessen vén do alemán. É un termo composto por delikat ("delicado") e Essen ("comida"). Esta palabra alemá, plural de Delikatesse ("delicadeza"), deriva do francés délicatesse, e este probabelmente o italiano antigo delicatezza, de delicato ("delicado"), á súa vez tirado do latín delicatus.
As nosas festas de aló
Características
esquerda|miniatura|175x175px|Xosé Gil Baixo o encargo da "Unión de Hijos de Morgadanes" de Montevideo, que financiou o filme con 2500 pesetas, Xosé Gil percorreu coa súa cámara as principais festas do Val Miñor (Vincios, Morgadáns, Nigrán, Chaín, Gondomar e Baiona) durante o verán de 1928.
Proxecto Apollo
Apollo 8. Saturn V. AS-503
O foguete foi lanzado ás 7:51:00 do sábado 21 de decembro de 1968 dende a torre 39-A do Centro Espacial Kennedy, e tres días despois estaba en órbita lunar. A tripulación da misión Apollo 8, pasou á historia por se-la primeira en escapar á gravidade terrestre e realizar unha viaxe de case 400.000 km até a Lúa, dando dez voltas arredor da mesma. Os astronautas Bormam, Lovell e Anders dedicáronse a localizar posibles lugares de aluaxe. Neste intre a misión consistía en aplicar unha inxección translunar ás 2:56:05.5 horas facendo que a nave alcanzase 376.745 km de distancia máxima da Terra; inxección en órbita lunar ás 69:08:20 horas que faría que a nave orbitase a 312 km por 111 km da Lúa; despois de facer 20 horas e 10 órbitas o redor do satélite recibe unha nova inxección transterrestre ás 89:19:17 horas que devolve a nave cara á Terra.
Os tres astronautas do Apollo 8, Frank Boorman (comandante), James Lovell e William Anders, foron os primeiros en facer un voo arredor da Lúa. Na súa volta puido comprobarse que o sinal do módulo non chegaba a Terra cando este pasaba por tras do satélite. O control de Terra tivo que esperar a que a nave reaparecese para comprobar que todo funcionaba correctamente. Os astronautas do Apollo 8 foron os primeiros en presenza-lo orto da Terra por enriba da Lúa. A nave describiu unha órbita de 190 km no apoxeo por 180 km no apoxeo. O tempo da misión estableceuse en 7 días, 3 horas e 42 segundos (147:00:42).
As nosas festas de aló
Características
O documental obtido é a peza máis representativa do chamado "cine de correspondencia", no que os filmes eran empregados como postais visuais para uso dos emigrantes galegos na Suramérica. Xose Gil chegou a realizar coa súa produtora Galicia Cinegráfica uns 150 filmes deste estilo.
Proxecto Apollo
Apollo 9. Saturn V. AS-504
O Apollo 9 engalou ás 11 da mañá do 3 de marzo de 1969 dende a torre 39-A, tripulado por McDivitt, Scott, Schweickart. O seu principal obxectivo era realizar probas de separación, atopo e acople do módulo lunar (ML) de aterraxe, en órbita terrestre, pilotado por primeira vez no espazo por McDivitt nunha misión de 151 voltas á Terra. Durante un paseo espacial de 38 minutos, Schweickart probou por primeira vez o sistema de soporte vital do Apollo. Antes da aluaxe. A nave describiu unha órbita de 192 por 190 km.
As nosas festas de aló
Características
A película foi estreada no Teatro Ariel de Montevideo o 14 de marzo de 1929. Na década de 1980 unha copia da cinta foi depositada por un socio da Unión de Hijos de Morgadanes na Filmoteca Española, sendo restaurada no 1999 polo Arquivo da Emigración Galega do Consello da Cultura Galega e o Centro Galego de Artes da Imaxe.
Proxecto Apollo
Apollo 9. Saturn V. AS-504
Esta era a primeira vez que o módulo lunar viaxa ó espazo e os astronautas do Apollo 9 practicaron nunha órbita terrestre as futuras operacións da aluaxe: o acoplamento, o desacoplamento e a propulsión do módulo lunar chamado Spider que estaba aloxado na segunda etapa do Saturn. Despois do acoplamento as dúas naves separáronse até unha distancia duns 160 km. O módulo lunar foi probado, os seus motores acendéronse para alcanzar unha nova órbita, separouse da etapa inferior de aluaxe e acoplouse de novo no Apollo chamado Grumdop. Aterraron o 13 de marzo de 1969 as 12:01 no océano Atlántico, a 23º 12' 30" N e 67º 56' W. A tripulación foi rescatada ás 12:45 polo buque Guadacanal dos U.S.S. A misión durou 10 días e 1 hora, e incluíu algún feito non previsto, ó vomitar en dúas ocasións o piloto do ML, Russell L. Schweickart.
Delicatessen (gastronomía)
Características
As tendas de delicatesen adoitan ofreceren diversas preparacións de orixe local, como viños, licores, vermús, cervexas, refrescos 100 % naturais, cafés, infusións, marmeladas, galletas, tortas, doces, xeados, produtos da chamada quinta gama, aceites, queixos, patés, carnes, congro seco, caracois, embutidos, xamóns, conservas, legumes, mollos e adobos, pans e empanadas, e moitas veces tamén especialidades gastronómicas foráneas.
Proxecto Apollo
Apollo 10. Saturn V. AS-505
Ás 0:52 do 26 de maio de 1969 amenizaron no océano Pacífico, a 15º 2' S e 164º 39' W, sendo a tripulación rescatada ás 13:31 polo buque Princeton dos U.S.S. O programa Apollo estaba xa listo para levar astronautas á Lúa.
Delicatessen (gastronomía)
Características
Os alimentos preparados poden abarcar desde a preparación de salsas exóticas a sándwiches.
Proxecto Apollo
Apollo 11. Saturn V. AS-506
dereita|250px A nave Apollo 11 engalou ás 9:32:00 do mércores 16 de xullo de 1969, dende a torre 39-A do Centro Espacial Kennedy en Florida. Unha vez na órbita lunar, (de 186 por 183 km) Edwin E. Aldrin (piloto do CSM) e Neil A. Armstrong (comandante) trasladáronse ó módulo lunar. Michael Collins (piloto do módulo lunar) permaneceu na órbita lunar pilotando o módulo de control despois da separación, e apoiando as manobras do módulo lunar. Este último descendeu á Lúa e pousouse sobre a súa superficie o 20 de xullo, no mar da Tranquilidade (71º N e 23º 38' E), enviouse a seguinte mensaxe a Terra ''“Houston, aquí Base Tranquilidade. A Aguia aluou”''. Horas máis tarde, Armstrong descendeu por unha escaleiriña co seu traxe espacial e puxo o seu pé sobre a Lúa. As súas primeiras palabras foron "este é un pequeno paso para o home, pero un gran salto para a humanidade". Pronto seguiulle Aldrin e ambos os dous astronautas camiñaron durante máis de dúas horas pola Lúa. As tarefas de carácter científico máis importantes realizadas durante as misións foron a recollida de 21 kg de mostras do solo, toma fotografías e colocación dun artefacto para detectar e medi-lo vento solar, un reflector de raios láser e un sismógrafo. Armstrong e Aldrin cravaron no solo a bandeira dos Estados Unidos e falaron por radio co presidente Richard M. Nixon na Casa Branca.
Comprobaron que non era difícil camiñar e correr baixo unha gravidade seis veces menor que a da superficie da Terra. Millóns de persoas puideron seguir a retransmisión vía satélite do acontecemento. Unha vez de volta ó módulo lunar, os astronautas quitaron os traxes espaciais e descansaron unhas horas antes de engalar. Abandonaron a Lúa en voo vertical deixando na superficie lunar a parte inferior do módulo lunar que actuou como plataforma de lanzamento. Esta plataforma tirouse unha vez acoplados o módulo lunar ó módulo de comando, ó que regresaron os dous astronautas.
Delicatessen (gastronomía)
Ligazóns externas
.
Illa Rottnest
Flora
Entre as especies nativas figuran a conífera da familia das cupresáceas Callitris preissii, o arbusto da familia das mirtáceas Melaleuca lanceolata e a árbore da familia das fabáceas Acacia rostellifera.
Directorio de Omsk
O Directorio de Omsk, cuxo nome oficial foi o de Goberno Provisional Panruso (Временное Всероссийское правительство), foi un efémero Goberno antibolxevique instalado na cidade siberiana de Omsk no outono de 1918 trala conferencia de Ufá celebrada para tratar de unificar aos distintos grupos antibolxeviques rusos. Con escasa autoridade efectiva, foi derrocado por un golpe militar conservador que traspasou o poder ao almirante Aleksandr Kolchak en novembro de 1918.
O Directorio foi o resultado de diversas negociacións entre as distintas autoridades gobernamentais antibolxeviques que incluíron tres conferencias celebradas en xullo, agosto e setembro de 1918, levadas a cabo primordialmente pola presión dos Aliados, que desexaban a unificación das forzas opostas ao Goberno de Moscova.
Instalado en Omsk a comezos de outubro, a súa autoridade efectiva foi nula e mostrouse dependente da administración e as tropas do Goberno Provisional Siberiano (GPS), que practicamente absorbeuno. Sen burocracia propia, con poderes mal definidos e sen forzas armadas baixo o seu mando directo, houbo de ceder paulatinamente ás esixencias do conservador GPS ata que unha conspiración de elementos dereitistas o derrocou a noite do 17 de novembro de 1918 e instaurou unha ditadura militar co almirante Kolchak á fronte.
Antecedentes
[[Ufá en 1910. Aos pés dos Urais e última cidade antes dos mesmos ao longo do ferrocarril. En 1918 era unha cidade de provincias onde se reuniron delegados dos distintos movementos antibolxeviques para tratar de formar unha autoridade común contra o Goberno destes en Moscova.|miniatura|dereita]] Ante o avance dos Exércitos bolxeviques cara a Siberia a comezos de setembro de 1918, delegados de catorce «Gobernos» e nove partidos políticos e outras organizacións reuníronse na cidade de Ufá para tratar de formar unha fronte unida contra o Goberno de Lenin, obxectivo que non lograran ata entón. Estas autoridades xurdiran entre o Volga e Vladivostok aproveitando a revolta da Lexión Checoslovaca contra as autoridades soviéticas no verán. As dúas principais eran o Komuch (Comité de Membros da Asemblea Constituínte), con sede en Samara, e o Goberno Provisional Siberiano centrado en Omsk. A iniciativa da reunión e da formación dun novo Goberno de unidade non partiu, emporiso, destes, senón dos Aliados, a Lexión e a «Unión pola Rexeneración de Rusia» (URR), que desexaban un Goberno unido rival ao soviético. A Lexión expresara a súa desesperación por ter que levar o peso dos combates contra os soviéticos mentres as autoridades rusas antibolxeviques eran incapaces de agruparse e formar unha fronte unida.
Malia ter fixado a súa reunión para o 1 de setembro, o atraso en chegar de varias delegacións fixo que a conferencia pospuxésese unha semana. A conferencia comezou o 8 de setembro de 1918 no Gran Hotel Siberiano da cidade, presidida polo socialrevolucionario Nikolai Avksentiev, antigo ministro de Interior do Goberno Provisional Ruso e expresidente do Preparlamento antes da revolución de outubro, e por entón membro destacado da «Unión pola Regeneración», e reuniu a preto de cento setenta delegados. Chamando con vehemencia á unidade, as palabras de Avksentiev recibiron o respaldo dos feitos cando dous días máis tarde as unidades de Trotskii retomaron Kazán, e o 14 de setembro Simbirsk. O Exército Popular de Komuch achábase ao bordo da desintegración. Os representantes do GPS acudiron á conferencia tardiamente o 12 de setembro, con escasa disposición ao acordo. O Goberno de Omsk non só non enviou aos seus ministros á reunión, senón que se trasladou o día da súa inauguración ao Afastado Oriente ruso para lograr o recoñecemento aliado ao seu Goberno e lograr a subordinación das autoridades antibolxeviques da zona.
A conferencia celebrou cinco sesións, catro delas plenarias. Na quinta votouse a constitución proposta por un comité de expertos e a composición dun novo directorio, Goberno común que debía ser aceptado por todas as delegacións.
O principal motivo de desacordo entre as partes foi o papel da asemblea constituínte, fundamental para os socialrevolucionarios e prescindible para os kadetes, polo menos na súa composición de 1917. O papel da asemblea debíase á importancia concedida ao órgano fronte ao que debía responder o novo directorio. Tras longas negociacións os socialrevolucionarios acabaron cedendo, aceptaron a proposta da URR, admitindo que o directorio fose soberano e atrasásese a reunión da asemblea a xaneiro ou febreiro de 1919, cun mínimo cuórum (250 deputados en xaneiro ou 170 en febreiro). Estes termos facían practicamente imposible a súa reunión.
O Directorio
Pronto se viron frustrados os plans unificadores: Chaikovskii rexeitou o seu nomeamento e mantivo a súa independencia no Norte, mentres que Astrov decidiu permanecer no Sur. Os dous foron substituídos por Vladimir Zenzinov, socialrevolucionario que fora membro do comité central do Soviet de Petrogrado e Vladímir Vinográdov, avogado kadete e antigo deputado da Duma Imperial de Rusia.
Evolución
Non só Chaikovskii no norte e Denikin no sur mantiveron a súa separación do novo Goberno teoricamente unificador, senón que algúns socialrevolucionarios rexeitaron tamén os resultados da conferencia de Ufá. Os conservadores, pola súa banda, malia aceptar teoricamente ao novo Goberno, seguían esixindo a formación dunha ditadura que unificase na práctica aos distintos movementos antibolxeviques. A delegación menxevique rexeitou as concesións sobre a asemblea constituínte e retirouse. Outros problemas eran resultado da propia conferencia que creara o Directorio: para conservar a unidade non se definiu un programa claro de goberno, non existía un plan explícito de traspaso do poder das autoridades antibolxeviques ao Directorio, non quedou aclarado que entes permanecerían como autoridades rexionais subordinadas ao Directorio e cales disolveríanse e non se creou un novo funcionariado que aplicase as políticas do Directorio. A localización do Directorio tampouco se decidiu durante a conferencia, e pasaron varios días ata que finalmente decidiuse que se instalaría en Omsk.
Kolchak, sentado, acompañado polo xeneral británico [[Alfred Knox, xefe da misión militar británica, e outros oficiais da mesma nacionalidade, de visita na fronte.|miniatura|esquerda]]
A situación do Directorio foi precaria desde o comezo. Instalado nun vagón nos arredores de Omsk, por entón cidade de intrigas, conspiracións e asasinatos e de gran tensión entre as fraccións socialistas e os conservadores. A autoridade do directorio era escasa. Non contaba tampouco con fontes de financiamento estables. A situación recordaba aos últimos días do Goberno de Aleksandr Kerenskii onde unha aparencia de actividade trataba de ocultar a falta de poder real do Goberno. A súa actitude ante as reformas esixidas pola poboación foi tamén similar: pospoñer as medidas consideradas conflitivas e defender de xeito vago unha serie de dereitos e normativas que quedaban relegadas ante o principal obxectivo, a vitoria militar sobre os soviéticos, a reunificación do país e a continuación da guerra contra Alemaña. O Directorio non controlaba tampouco a administración nin as forzas armadas. Desde o comezo o Directorio houbo de enfrontarse á autoridade rival do GPS en Omsk, do que dependía por completo. O Directorio carecía de apoios, tanto da esquerda como da dereita, e non tiña poder algún.
Os membros do Directorio chegaron o 9 de outubro de 1918 á deserta estación de Omsk, onde o GPS non enviou a ninguén a recibirlles. Desde os primeiros días na nova capital o GPS deu a impresión aos directores de percibilos como invitados non desexados, e non proporcionou aloxamento algún, nin acceso ás comunicacións sen o seu previo consentimento. Tralo GPS escondíase ademais o verdadeiro centro de poder en Omsk, o Exército, que restaurou o código militar tsarista, malia a oposición dos directores socialrevolucionarios. O GPS presentou unha serie de condicións que indicaban a súa intención de manter a súa independencia na rexión e de continuar coa súa política ata o momento, ademais de impoñer aos seus candidatos para o Consello de Ministros que debía formar o Directorio. Ante as insinuacións da misión militar británica, chegada a Omsk o 21 de outubro de 1918, de que unicamente se se lograba un rápido acordo o Directorio podería contar coa axuda británica, este cedeu ás esixencias do GPS.
Antes de disolverse formalmente o 4 de novembro de 1918, o GPS lograra copar dez dos catorce ministerios creados polo Directorio, incluíndo a presidencia, que se entregou a Vologodskii. Nin un só ministro proviña dos socialrevolucionarios do Komuch. O 6 de novembro, habéndose disolto teoricamente o GPS, ordenouse a disolución do resto das autoridades rexionais que aceptaran o Directorio, o que concentrou toda a autoridade da zona en Omsk e facilitou un golpe militar.
A finais de outubro, a Lexión Checoslovaca era a única forza militar relevante verdadeiramente fiel ao directorio, ao que se ofreceu para limpar a cidade de opositores encubertos, ofrecemento que foi rexeitado. O directorio non se atreveu a usar a forza para reforzar a súa posición. A necesidade de utilizar ás tropas checas e eslovacas na retagarda para garantir un mínimo de orde debilitou a fronte. Ante a falta de decisión do Directorio, a proclamación da independencia de Checoslovaquia o 28 de outubro de 1918 e a inminente rendición austro-xermana, os checos decidiron abandonar a loita e regresar a Europa.
Proxecto Apollo
Apollo 11. Saturn V. AS-506
O regreso do Apollo 11 realizouse sen contratempos e a nave caeu nas augas do océano Pacífico, a 13º 19' N e 169º 9' W, ás 12:50 do 24 de xullo, sendo recuperada ás 13:53 polo buque Hornet dos U.S.S. cerca de Hawai. A misión durou 8 días, 3 horas, 18 minutos e 35 segundos (195:18:35). Ante a posibilidade de que organismos lunares contaminasen a Terra, os astronautas vestíronse con traxes de illamento biolóxico antes de saír da nave e foron sometidos a unha corentena de tres semanas. A súa saúde non se viu afectada. O programa Apollo foi de considerable importancia na industria americana, xa que agrupaba, no momento de máxima actividade, a 20.000 sociedades e a máis de 350.000 persoas de forma directa.
Directorio de Omsk
Caída
A resistencia ao golpe foi nula, rendéndose pronto as escasas forzas leais ao Directorio. Malia a desazón entre algunhas unidades checoslovacas pola caída do mesmo, os acordos de Kolchak cos seus principais mandos evitaron a súa intervención. Mentres, os representantes aliados mostraban a súa satisfacción co golpe.
O Goberno nomeado polo directorio, ao escoitar a noticia na madrugada do 18, reuniuse con urxencia. Sen deterse demasiado nas medidas para esmagar o golpe ou liberar aos membros do Directorio, Vinogradov e Vologodskii suscitaron a necesidade de implantar unha ditadura, moción que foi rapidamente aprobada polo resto dos membros do goberno. Kolchak, ministro de Defensa e presente na reunión e o xefe do Estado Maior propuxeron ao xeneral Boldirev, entón ausente na fronte, para o cargo de ditador, pero a escasa relevancia nacional deste fixo que os ministros, case por unanimidade, elixisen a Kolchak, con importantes conexións cos británicos.
A mañá do 18 de novembro de 1918 comezou a ditadura do almirante Aleksandr Kolchak, caudillo supremo e comandante en xefe das forzas armadas. Á vez que ordenaba a liberación e exilio dos ministros detidos e a investigación do golpe, ascendía a tres dos mandos involucrados no acontecemento: dous foron ascendidos a coronel e o terceiro a xeral de división.
Proxecto Apollo
Apollo 12. Saturn V. AS-507
O voo saíu ás 11:22 do venres 14 de novembro de 1969 da torre 39-A de Cabo Cañaveral, levando a bordo os astronautas Charles Conrad, Richard F. Gordon e Alan L. Bean. Unha vez en órbita lunar, Conrad (piloto e comandante) e Bean (piloto do módulo lunar), pasaron a este último. Pousaron ó norte da cadea montañosa Riphaeus (no océano das Tormentas, a 3º S 23º 27' W, a uns 180 metros do lugar onde o fixera dous anos antes o Surveior 3. Os dos astronautas exploraron as inmediacións, en dúas fases de case catro horas cada unha. Nunha delas ocorreu o seguinte: -Hei! Aí está! Aí está! Oh, meu deus! Xusto no medio do camiño! Non podo crelo! Sorprendente! Fantástico! "Pete" Conrad xunto ó Surveior 3. No fondo, o módulo lunar Intrepid e unha antena parabólica para transmitir TV e datos á Terra.
A nave Apollo 12 aprestábase a concreta-la segunda aluaxe tripulada da historia. A man de Conrad foi cara á cámara de televisión do Surveior. Mentres Richard Gordon orbitaba a Lúa no módulo de comando Yankee Clipper, Conrad e Bean debían pousa-lo módulo de descenso Intrepid a curta distancia da Surveior 3, unha sonda que aluara dous anos e medio antes, o 19 de abril de 1967, camiñar até ela e retira-la cámara de TV para traela de regreso. O Surveior estaba no bordo dun suave cráter que, xunto con outros dos arredores, sería visto polos astronautas como o ombreiro dun boneco de neve a medida que se aproximaran á árida superficie. O Intrepid aluou a menos de 200 metros do Surveior e alí permaneceu 31 h e 31 min. A mesma noite da chegada, na segunda camiñada, acercáronse á sonda e cuns alicates especialmente fabricados arrincaron a cámara de TV. Pódese dicir que as transmisións da cámara de TV interrompéronse ó pouco tempo por un defecto nela. Realizaron probas científicas, tiraron fotografías, recolleron mostras de solo lunar e recolleron algúns elementos da sonda Surveior 3 para examinalos de camiño á Terra. Despois de engalar e acoplarse á nave que pilotaba Gordon, amararon con éxito ás 15:58 no océano Pacífico a 7,25 km do punto de contacto, e foron recollidos o luns 24 de novembro polo U.S.S. Hornet. Tamén foron sometidos a corentena. O Apollo 12 supuxo un grande adianto respecto do Apollo 11, en especial na precisión da aluaxe, o que levou a planea-la posibilidade de que o Apollo 13 aluase en terreo máis accidentado. A misión durou 10 días, 4 horas, 36 minutos e 25 segundos (244:36:25).
Apollo 13. Saturn V. AS-508
O Apollo 13 foi lanzado ó espazo ás 13:13 do sábado 11 de abril de 1970, levando a bordo o veterano Lovell (o astronauta con máis horas no espazo (572) antes de enrolarse nesta misión, que xa estivera no Geminis 7, no Geminis 12 e no Apollo 8), xunto con Fred W. Haise e a John L. Swigert. Estaba previsto que a tripulación do Apollo 13 fose a terceira en pisar a Lúa, pero ás 22:00 (hora da costa oeste) do luns 13, cando o Apollo estaba a 370.000 km da Terra, con destino de aterrar na rexión lunar de Fra Mauro, tivo lugar unha avaría nun tanque de osíxeno. Instantes despois soaba no centro base da NASA a comunicación «Houston, temos un problema». O segundo tanque de osíxeno explotara, rematando a fonte elemental para a respiración da tripulación. Dende o centro espacial de Houston deseñouse un plan de emerxencia para que os cosmonautas volvesen sans e salvos, utilizando os sistemas do módulo de mando para a navegación, corrección de rumbo e regreso a Terra, despois de dar a volta á Lúa sen aterrar nela.