cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ocupación de Estonia por Alemaña
Ocupación alemá en Estonia 1941-1944
Os alemáns cruzaron a fronteira sur de Estonia entre o 7 e o 9 de xullo. O 8º Exército Ruso, retirouse ante o segundo corpo do Exército Alemán detrás do río Pärnu- a liña Emajõgi o 12 de xullo. Cando as tropas alemás se achegaron a Tartu o 10 de xullo e se prepararon para outra batalla contra os soviéticos, atopáronse con que os partisanos estonianos xa estaban a loitar contra eles. A Wehrmacht detivo o seu avance e descolgouse, deixando aos estonianos que levasen a batalla. A batalla de Tartu durou dúas semanas, e destruíu a meirande parte da cidade. Baixo o liderado de Friedrich Kurg os partisanos estonianos botaron aos soviéticos de Tartu eles mesmos. Mentres os soviéticos estiveron asasinando cidadáns que permanecían no cárcere de Tartu e mataron a 192 deles antes de que os estonianos tomasen a cidade.
A finais de xullo os alemáns retomaron o seu avance en Estonia loitando xunto aos irmáns do bosque estonianos. Tropas alemás e partisanos estonianos tomaron Narva o 17 de agosto, e a capital estoniana, Tallinn, o 28 de agosto. Naquel día,. a bandeira vermella foi cedo derribada de Pikk Hermann e foi substituída pola bandeira de Estonia por Fred Ise. Logo de que os soviéticos marchasen de Estonia, as tropas soviéticas desarmaron aos grupos de partisanos. A bandeira estoniana foi rponto substituída pola bandeira de Alemaña.
Moitos estonianos recibiron aos alemáns cos brazos relativamente abertos e agardaron a restauración da independencia. Estonia estableceu administracións gobernamentais, lideradas por Jüri Uluots, tan pronto como se retiraron os soviéticos e antes de que chegasen os alemáns. Os partisanos estonianos que expulsaran ao Exército Vermello de Tartu fixeron isto posíbel. Isto non serveu para nada, xa que coa chegada dos alemáns o goberno provisional foi desmantelado e Estonia converteuse en parte da provincia alemá de "Ostland". Foi creada unha Sicherheitspolizei para seguridade interna baixo o mando de Ain-Ervin Mere.
En abril de 1941, na véspera da invasión alemá, Alfred Rosenberg, o ministro do Reich para os territorios ocupados do leste, un alemán báltico, nado e medrado en Tallinn, Estonia, fixo os seus plans para o Leste. De acordo cos plans de Rosenberg creouse unha política para o futuro:
Rosenberg sentía que os "Estonianos eran os máis xermánicos dos pobos que vivían no área báltica, tendo sido xermanizados ao 50% a través da influencia danesa, sueca e alemá". Os estonianos non convenientes deberían ser desprazados a unha rexión que Rosenberg chamaba "Peipusland" para facer sitio aos colonos alemáns.
O entusiasmo inicial que acompañou á liberación da ocupación soviética diminuíu rapidamente como resultado disto, e os alemáns obtiveron modestos resultados recrutando voluntarios. O recrutamento foi introducido en 1942, resultando en que uns 3400 homes voaron a Finlandia para loitar no Exército Finés antes que unirse aos alemáns. O 200 Rexemento de Infantería Finés estaba formado por voluntarios estonianos en Finlandia.
Coa vitoria aliada sobre o Eixo cada vez máis clara en 1944, a única opción para acadar a independencia para Estonia era evitar unha nova invasión soviética até a capitulación de Alemaña.
O "Goberno Clandestino" nacional de Estonia
miniatura|dereita|150px|Jüri Uluots En xuño de 1942 os líderes políticos de Estonia que sobreviviran á represión soviética mantiveron unha reunión, oculta para os poderes de ocupación, onde se debateu a formación dun Goberno segredo estoniano e as opcións para preservar a continuidade da república.
O 6 de xaneiro de 1943 mantívose unha reunión na delegación estranxeira de Estonia en Estocolmo. Para preservar a continuidade legal da República de Estonia, decidiuse que o derradeiro primeiro ministro constitucional, Jüri Uluots, debía continuar para cumprir coas súas responsabilidades como Primeiro Ministro.
Cando os alemáns se retiraron en setembro de 1944, o 18 de setembro Jüri Uluots formou un goberno liderado polo deputado primeiro ministro, Otto Tief. O 20 de setembro a bandeira alemá en Pikk Hermann foi substituída pola bandeira de Estonia‎. O 22 de setembro o Exército Vermello tomou Tallinn e a bandeira estoniana foi substituída pola bandeira vermella. O goberno clandestino estoniano voou a Estocolmo, Suecia, e operou no exilio até 1992, cando Heinrich Mark, o Primeiro Ministro da República de Estonia por orde do Presidente no exilio, presentou as súas credenciais ao novo Presidente de Estonia Lennart Meri. O 23 de febreiro de 1989 a bandeira da R.S.S. de Estonia foi arriada de Pikk Hermann, e foi substituída pola actual bandeira de Estonia o 24 de febreiro de 1989.
Estonianos en unidades militares alemás entre 1941 e 1944
Por mor da unión forzosa de Estonia á URSS en 1940, a República de Estonia deixou de existir de feito, pero seguiu a existir xuridicamente. Os soviéticos recrutaron estonianos dentro do Exército Vermello contravindo a legalidade internacional trala anexión. Cando os rusos soviéticos foron expulsados polo réxime de ocupación de Hitler no verán de 1941, os alemáns continuaron a práctica de coaccionar aos estonianos, aínda que algúns se uniran voluntariamente ás tropas alemás, a maioría deixouse levar polo desexo de combater aos soviéticos que tanto dano fixeran no país entre 1939 e 1941.
Cara a marzo de 1942 os recrutas estonianos serviron maioritariamente no Grupo de Exércitos Norte. O 28 de agosto de 1942 as autoridades alemás anunciaron a formación legal da chamada "Lexión Estoniana" dentro das Waffen SS. O Oberführer Franz Augsberger foi nomeado comandante da lexión. Cara a finais de 1942 arredor de 1,280 homes presentáronse como voluntarios no campo de adestramento. O Batallón Narwa foi formado cos primeiros 800 homes da lexión que finalizaran o seu adestramento en Heidelager, sendo enviados en abril de 1943 para unirse á División Wiking en Ucraína. Substituíron ao Batallón de Voluntarios Fineses das Waffen-SS, chamado a Finlandia por razóns políticas. En marzo de 1943, levouse a cabo unha mobilización parcial en Estonia durante a cal foron chamados a servir 12,000 homes. O 5 de maio de 1943 a 3ª Brigada das Waffen-SS (Estoniana) -por "estar composta de estonianos" - foi creada e enviada á fronte, preto de Nevel.
En xaneiro de 1944, a fronte fora empurrada polo Exército Vermello até a fronteira de Estonia. Jüri Uluots, o derrradeiro Primeiro Ministro constitucional da República de Estonia, o líder do goberno clandestino estoniano enviou unha mensaxe por radio o 7 de febreiro no que pedía a tódolos homes nados entre 1904 e 1923 a presentarse para o servizo militar (Antes disto, Uluots opuxérase á mobilización dos estonianos). A chamada tivo apoios dende todo o país: 38.000 voluntarios charon os centros de rexistro. Varios centos de estonianos que uníranse ao exército finés volveron cruzando o Golfo de Finlandia para unirse á recentemente formada Forza de Defensa Territorial, asignada a defender Estonia contra o avance soviético. En outono de 1944 era a mesma cantidade de estonianos que nos tempos da Guerra de Independencia Estoniana, en total uns 100,000 homes. A formación inicial da Lexión Estonia de voluntarios creada en 1942 foi expandida ao longo da súa existencia para converterse nunha división enteira das Waffen SS en 1944, a 20ª División DE Granadeiros das Waffen SS (1º Estoniano). As unidades formadas case na súa totalidade por estonianos - normalmente mandadas por oficiais alemáns - entraron en acción defendendo a liña de Narva ao longo de 1944. Esperábase que a entrada de Estonia na guerra podería atraer o apoio occidental para a causa da independencia de Estonia da URSS e así, en último termo, poder restaurar a independencia que lle fora quitada.
O 1 de febreiro de 1944 o Exército Vermello acadou a fronteira de Estonia como parte da grande ofensiva que comezara o 14 de xaneiro. O Capitán de Campo Walter Model foi nomeado líder do Grupo de Exércitos do Norte alemán. O ataque soviético dirixido polo Xeneral Leonid A. Govorov, o comandante da Fronte de Leningrado, comezou o 13 de febreiro. O 24 de febreiro (Día Nacional de Estonia) comezou o ataque da alcumada como "División Estoniana" para crebar a testa de ponte soviético. Un batallón de estonianos guiado por Rudolf Bruus destruíu a testa de ponte soviética. Outro batallón de estonianos dirixido por Ain - Ervin Meri liquidou outra testa de ponte de Vaasa-Siivertsi-Vepsaküla. O 6 de marzo, a misión foi cumprida. Os dirixentes do Exército Vermello desprazou a 9 corpos a Narva contra sete divisións e unha brigada. O 1 de marzo, comezou unha nova ofensiva soviética na dirección de Auvere. o asalto foi detido polo 658 Batallón dirixido por Alfons Rebane. O 17 de marzo, os soviéticos atacaron con 20 divisións contra 3, pero non foron quen de crebar a liña defensiva. O 7 de abril, o mando do Exército Vermello ordenou dirixirse cara a defensa. En marzo, os soviéticos organizaron moitos bombardeos ás vilas de Estonia, incluíndo o bombardeo de Tallinn o 9 de marzo.
O 24 de xullo, os soviéticos comezaron un novo ataque en dirección a Auvere. Foron detidos polo 1º Batallón (Stubaf Paul Maitla) do 45º Rexemento (Riipalu) e os fusileiros baixo o liderado de Hatuf Hando Ruus. Finalmente organizouse a evacuación de Narva e a fronte fixouse na liña "Tannenberg".
O 1 de agosto o goberno finés e o Presidente Ryti houberon de renunciar. Ao día seguinte, Aleksander Warma, o embaixador de Estonia en Finlandia (1939-1940(1944)) anunciou que o Comité Nacional da República de Estonia enviara un telegrama, no que indicaba aos estonianos que volvesen a casa. Ao día seguinte, o goberno finés recibiu unha carta dos estonianos. Fora asinada en nome de "tódalas organizacións nacionais de Estonia" por Aleksander Warma, Karl Talpak e moitos outros. Na carta, pedíase ao goberno finés que enviase aos voluntarios estonianos de volta a Estonia totalmente equipados. Anunciouse entón que o JR 200 sería desmantelado e que os voluntarios eran libres de volver a casa. Chegouse a un acordo cos alemáns, e prometeuselles aos estonianos unha amnistía se volvesen. Tan pronto como chegaron, o rexemento foi enviado a efectuar unha contraataque contra a 3º Fronte Báltica soviética, que protagonizara un adianto na fronte de Tartu, e que ameazaba á capital, Tallinn.
Cando fallou o intento de abrirse camiño a través da liña Tannenberg, a principal forza desprazouse cara ao sur do Lago Peipus, onde o 11 de agosto Petseri foi tomada, e Võru o 13 de agosto. Preto de Tartu o Exército Vermello foi detido polos grupos militares enviados dende Narva baixo o mando de Alfons Rebane e Paul Vent, e pola 5ª SS Volunteer Sturmbrigade Wallonien liderada por Léon Degrelle.
O 19 de agosto de 1944 Jüri Uluots chamou pola radio a refrear ao Exército Vermello até a sinatura dun tratado de paz.
Cando Finlandia deixou a guerra o 4 de setembro de 1944 chegando a un acordo de paz cos soviéticos, a defensa das terras continentais volveuse imposíbel e o mando do Exército Alemán decidiu evacuarse de Estonia. A resistencia contra os soviéticos continuou nas illas de Estonia até o 23 de novembro de 1944, cando Sõrve foi evacuada. Segundo datos soviéticos, a conquista do territorio de Estonia costoulles 126,000 vítimas, segundo os datos alemáns foron 170,000. No lado alemán, os datos propios amosan 30,000 mortos, o que está seguramente moi rebaixado, unha estimación máis realista nos daría uns 45,000 mortos.
Bragueta
miniatura|220px|[[Carlos I de España loce unha bragueta neste retrato creado por Tiziano, 1532-1533.]] A bragueta é unha vestimenta masculina que se usaba nos séculos XV e XVI para cubrir os órganos xenitais. Por extensión, bragueta ou petrina úsase para a abertura diante dos calzóns ou pantalóns, que se adoita pecharse con cremalleira ou con botóns.
Historia
Nos séculos XV e XVI, a bragueta apareceu por razóns de pudor: Os homes vestían calzas moi axustadas que viñan abertas na entreperna, de maneira que o órganos xenitais quedaban cubertos soamente polo xibón. Cando a moda cambiou e os homes empezaron a usar xubóns máis curtos, apareceu a bragueta.
Donald Houston
Donald Daniel Houston, nado o 6 de novembro de 1923 e finado o 13 de outubro de 1991, foi un actor galés natural de Tonypandy.
Bragueta
Historia
Algunhas armaduras do século XVI inclúen braguetas metálicas.
En España
O rei Carlos I mostra o uso da bragueta nunha pintura moi famosa creada por Tiziano: o Retrato de Carlos V co can (Museo do Prado).
Vilacorbe, Folgosa, O Corgo
Vilacorbe é un lugar da parroquia de Folgosa, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Lista de cantatas de Johann Sebastian Bach
miniatura|[[Johann Sebastian Bach (1685–1750), por Elias Gottlob Haussmann (1748).]] Esta é unha lista ordenada das cantatas de Johann Sebastian Bach. Existen case 200 cantatas de Bach entre as súas máis importantes composicións vocais.
Abreviaturas
Danse as abreviaturas dos intérpretes para os cantantes solistas, o coro (tipicamente SATB), metais (máis timpani), madeiras, cordas, teclado e basso continuo. O basso continuo consiste nun grupo de intérpretes, dependendo da escritura da cantata e o lugar de interpretación. Por exemplo un fagot o realiza tipicamente cando outros instrumentos de vento están tocando, un órgano pode ser tocado na igrexa, un clavicémbalo será empregado en contornos seculares.
Lista de cantatas
A seguinte lista segue o Bach-Werke-Verzeichnis e contén todas as cantatas sacras (1–197, 199), as cantatas seculares (198, 201–215), fragmentos (50, 80b, 216, 224) e obras antigamente atribuídas a Bach (15, 53, 141–142, 160, 189, 217–223), cantatas perdidas (36a, 66a, 70a, 80a, 120b e outras), así como obras que xa non son consideradas cantatas (11, 53, 118). A maioría de cantatas de igrexa foron compostas para ocasións do ano litúrxico luterano e relacionadas coas lecturas prescritas. Os domingos despois da Trindade son abreviados, por exemplo "Trindade II" para o segundo domingo despois da Trindade. As grandes festas Nadal, Pascua e Pentecostés eran celebradas durante tres días, indicados por números para o segundo e o terceiro día, por exemplo "Pascua 3" para o terceiro día da Pascua cristiá. Os instrumentos de teclado son indicados só cando teñen partes solísticas específicas, non como parte do grupo de instrumentos do continuo. se máis dunha parte foi composta para un instrumento, indícase cun número, por exemplo "3Tr" indica que hai tres trompetas.
Bibliografía
Ligazóns a cantatas individuais
Medina (homónimos)
Medina é unha palabra procedente da lingua árabe مدينة madīna, que significa "cidade". Forma parte de numerosos topónimos, e ademais con frecuencia designa, en varias linguas europeas, aos cascos históricos das cidades do Magreb, por contraposición aos barrios coloniais construídos polos colonizadores europeos.
Ademais, Medina e Madina son apelidos españois, derivados de topónimos deste nome, aínda que non existen en árabe como apelidos.
A palabra medina, pode referirse a:
Genrich Altshuller
Genrich Altshuller naceu en outubro de 1926 en Tashkent e finado en 1999, foi un inventor ruso.
Traxectoria
Altshuller estivo na mariña soviética, e debido á súa capacidade inventiva foi nomeado inspector de patentes. Foi aí, que a partir do estudo sistemático das patentes comezou a desenvolver TRIZ. En 1948 escríbelle a Stalin criticando o baixo nivel soviético para desenvolver traballo inventivo e ofrece ao mesmo tempo soluciones utilizando os principios de TRIZ. En resposta é arrestado, torturado e sentenciado a 25 anos en Siberia, onde continúa o desenvolvemento de TRIZ.
Logo da morte de Stalin, en 1954 é liberado e dous anos máis tarde aparece a súa primeira publicación respecto de TRIZ.
En 1994 publicou o libro "And suddenly the inventor appeared" baixo o pseudónimo de "Henry Altov".
Morre en setembro de 1999.
Artemisia Gentileschi
Artemisia Lomi Gentileschi, nada en Roma o 8 de xullo de 1597 e finada en Nápoles contra 1654, foi unha pintora caravaggista italiana coñecida como Artemisia. Filla do pintor toscano Orazio Gentileschi (1563-1639), viviu na primeira metade do século XVII. Agostino Tassi foi o seu mestre de debuxo.
O seu pai, seguidor do naturalismo tenebrista de Caravaggio, cedeulle en herdanza o seu obradoiro, e influíuna cunha forte acentuación dramática, produto das obras de Caravaggio e cargada de efectos teatrais. Este elemento estilístico contribuíu á difusión do caravaggismo en Nápoles, cidade á cal se trasladou en 1630.
Obra
Artemisia era a súa propia axente e administradora da súa obra, na que predominan as mulleres-símbolo, como por exemplo Lucrecia, Batxeba, Xudith ou Cleopatra, enfocadas dende un punto de vista feminino. Por exemplo, no seu cadro Susana e os vellos, un nu que pintou con dezasete anos, non escolle como era habitual o intre do baño de Susana, senón no que marcha arrepiada polas olladas luxuriosas dos vellos.
Outro exemplo é a súa Xudit en Xudit decapitando a Holofernes, nin nova, nin vulnerable ou feble, senón unha muller forte de mediana idade concentrada e que sabe o que fai, e que ademais é axudada por unha criada cómplice. A súa experiencia vital tivo unha grande influencia na súa produción. Tivo predilección por temas que xa pintaban Caravaggio, Rembrandt e Rubens.
Recoñecemento
O documental Artemisia Gentileschi, la pintora guerrera recupera a súa figura.
Val d'Orcia
miniatura|450px|O Val d'Orcia co monte Amiata, visto desde La Foce, cara o oeste.
O Val d'Orcia ou Valdorcia é un amplo val situado na provincia de Siena, na Toscana, na parte da rexión que limita coa Umbría. Situado na Italia central, esténdese desde os montes ao sur de Siena até o monte Amiata.
Polo medio do val transcorre o río Orcia. A árbore característica é o ciprés. Na gastronomía son particulares os picis e o queixo Pecorino di Pienza, e entre os viños atópase o Brunello di Montalcino e o Vino Nobile di Montepulciano.
Xeografía
Caracterízase por ter outeiros suaves, terras cultivadas, ocasionalmente rotas por barrancos e poboacións como Pienza (reconstruída como unha «cidade ideal» no século XV baixo o mecenado do papa Pío II, Radicofani (casa do famoso heroe-bandido Ghino di Tacco) ou Montalcino.
Os concellos que forman parte do val son: Castiglione d'Orcia, Montalcino, Pienza, Radicofani e San Quirico d'Orcia. Outros centros importantes son Monticchiello, Bagno Vignoni, Montenero d'Orcia e Montegiovi.
Patrimonio da Humanidade
O val é tamén un importante parque natural, artístico e cultural, e desde o 2 de xullo de 2004 está recoñecido como Patrimonio da Humanidade pola Unesco, por estes criterios:
Surbia
A surbia (Veratrum album) é unha planta herbácea perenne da familia das melanthiáceas, con flores pequenas de cor branca, verde ou amarela. Planta tóxica que se utilizou para envelenar dardos, tamén se empregou tradicionalmente con fins medicinais como remedio homeopático.
Gran Premio de Francia de 1951
Informe
As 10 voltas de carreira, o motor do coche de Fangio comezou a fallar, polo que se detivo nos boxes para que cambiar a magneto, pero só completou unha volta máis antes de deterse outra vez. Cando Fagioli chegou ao seu tope de combustible, o equipo ordenou aos pilotos cambiar os coches. As paradas para repostar combustible e os problemas dos Ferrari permitiron a Fangio manter o liderado e gañar a carreira. Fagioli, no coche orixinal de Fangio, terminou 11º, 22 voltas por detrás.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Josama Alén Ponte
Josama Alén Ponte, nado na Coruña o 19 de setembro de 1980, é un xogador galego de hóckey a patíns que xoga na posición de defensa e se atopa sen equipo.
Traxectoria
Josama comezou a práctica do hóckey a patíns aos sete anos no equipo do colexio Compañía de María da cidade herculina, pasando posteriormente ao HC Liceo, club co cal debutou no primeiro equipo. Na tempada 2007-08 asinou polo CP Tenerife, club ao cal estivo vencellado dúas tempadas e co que se proclamou campión da Copa CERS. Tras unha aventura frustrada no Vigo Stick (debeu abandonar antes de tempo a causa dos problemas económicos que provocaron a desestruturación do equipo), esa mesma tempada (2009-10) asinou polo HC Borbolla da Coruña xa coa tempada comezada para tentar conseguir o ascenso á Primeira División Estatal, conseguindo o obxectivo. Na tempada 2010-11, aínda nas filas do club de Monte Alto, non puido evitar o descenso de categoría. No verán do 2011 asinou polo Club Patín Cerceda, xogando unha tempada no club cercedense.
Josama foi tamén doce veces internacional coa selección española nas categorías júnior e sub 23.
Santa María, Vilanova dos Infantes, Celanova
Santa María é un lugar da parroquia de Vilanova dos Infantes no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 42 habitantes (19 homes e 23 mulleres).
Óliver Laxe
Óliver Laxe Coro, nado en París o 11 de abril de 1982, é un actor, director e guionista de cinema galego. En 2010 gañou o Premio Fipresci do Festival Internacional de Cine de Cannes polo seu filme Todos vós sodes capitáns, en 2016 gañou o Gran Premio da Semana da Crítica de Cannes polo seu traballo en Mimosas e, en 2019, foi distinguido co Premio de Xurado, na sección "Un Certain Regard" pola película O que arde.
Portaenxertos
miniatura|dereita|Enxerto nunha [[maceira. A parte inferior ou base é o portaenxertos.]] Portaenxertos ou padrón é o nome dado á planta cuxa parte de baixo (raíz e base do talo) é aproveitada nun enxerto. A parte de arriba é o enxerto propiamente dito.
Óliver Laxe
Tras Víctor Erice, é o segundo español que presentou as súas tres primeiras películas en Cannes.
Portaenxertos
O enxerto é unha forma de creación de mudas de plantas, bastante utilizada nalgunhas especies, principalmente de froiteiras e plantas ornamentais. Neste procedemento, o gomo dunha planta, normalmente extraído da punta dunha póla, é implantado na base da muda dunha segunda planta, normalmente doutra especie de igual xénero ou familia.
Óliver Laxe
Traxectoria
Fillo de pais galegos, Óliver Laxe naceu en París en 1982. Cando tiña seis anos regresou con eles a Galicia, en 1988. Tras estudar na Coruña, onde cursou o bacharelato no IES Monelos, marchou a Barcelona, onde se graduaría en Comunicación Audiovisual na Universidade Pompeu Fabra.
A súa filmografía comeza en Londres, onde xunto a Enrique Aguilar rodou a curtametraxe E as chemineas decidiron escapar (2006). Logo trasladouse a Tánxer, onde rodou as curtametraxes Suena una trompeta, ahora veo otra cara (2007) e París #1, coas que obtivo varios premios en certames cinematográficos.
Alí creou o proxecto Dao Byed, un taller cinematográfico para os nenos pobres do Magreb. Desta experiencia, inspirada noutra similar de Lev Tolstoi con nenos labregos rusos, saíu a súa primeira longametraxe, Todos vós sodes capitáns (2009) coa que gañou o premio FIPRESCI no Festival Internacional de Cine de Cannes 2010 e o Premio de Honra Chano Piñeiro á mellor dirección revelación nos Premios Mestre Mateo 2010.
Rodou a longametraxe Mimosas, nome do hotel en ruínas onde Tennessee Williams comezou a escribir Cat on a Hot Tin Roof. Estreouse no ano 2016 tamén no Festival de Cannes, onde conseguiu o Gran Premio da Semana da Crítica. Este filme tamén lle valeu o Mestre Mateo á mellor dirección.
Aparece como actor no seu filme Todos vós sodes capitáns, así como en Moussem les morts (Vincent Le Port e Jean-Baptiste Alazard, 2010).
En 2019, presentou no Festival de Cannes O que arde na sección "Un Certain Regard", sendo a primeira vez que se presenta unha película en galego nunha sección oficial. Gañou o Premio do Xurado. Neste caso, coma nos anteriores, Televisión Española rexeitou participar na película ; en cambio si contou co apoio da TVG, de Agadic e da Deputación de Lugo.
Manán de Santa María, Santa María de Manán, O Corgo
Manán de Santa María é o único lugar da parroquia de Santa María de Manán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Acordo de Libre Comercio entre a China e Taiwán
O Acordo de Libre Comercio entre a China e Taiwán (chinés: 海峽兩岸服務貿易協議 pinyin: Hǎixiá Liǎng'àn Fúwù Màoyì Xiéyì) é un acordo asinado entre a China continental e Taiwán que ten como obxectivo reducir as barreiras económicas e comerciais entre os dous territorios e é produto dun acordo xeral de comercio preferencial entre os dous países asinado en xuño de 2010 en Chongqing.
Contexto
O acordo asinárono dúas organizacións semioficiais dedicadas ás relacións comerciais entre dous territorios o 21 de xuño de 2013 en Shanghai. O 18 de marzo de 2014, centos de estudantes taiwaneses ocuparon o Parlamento de Taiwán cando este ía referendar o acordo.
Acordo
O acordo consiste en catro capítulos e 24 artigos, e abre 64 sectores económicos taiwaneses aos investimentos da China continental a cambio da apertura de 80 sectores chineses.
Reacción en Taiwán
O 18 de marzo de 2014 varios centos de mozos taiwaneses ocuparon o hemiciclo do parlamento taiwanés, manifestándose contra a aprobación do acordo polo lexislativo, considerando que o acordo prexudica a economía de Taiwán deixándoa vulnerable ás presións políticas de Pequín
Perna
miniatura|170px|dereita|Aspecto lateral da perna dereita En anatomía humana, a perna é o terceiro segmento do membro inferior ou pelviano, comprendida entre o coxa e o pé. A perna articúlase coa coxa mediante a xeonllo, e co pé mediante o nocello.
En linguaxe común, non científica, o termo perna denota a totalidade do membro inferior do corpo humano.
Bandeira vermella
miniatura|Bandeira vermella. A bandeira vermella é un emblema socialista e comunista asociado particularmente coa esquerda revolucionaria, aínda que tamén forma parte da tradición socialdemócrata e laborista, tendo sido un estandarte empregado por partidos tales como o Partido Laborista no Reino Unido, o Partido Socialista francés e grupos semellantes no mundo enteiro. O uso polos socialdemócratas diminuíu en anos recentes, se ben é preciso sinalar que moitos deles veñen afastándose da esquerda política. Por outra parte, o sentido radical da bandeira é moito máis antigo có socialismo.
É común ver bandeiras vermellas sobreimpresas cos nomes ou emblemas de partidos, movementos, organizacións ou sindicatos. As bandeiras vermellas son a miúdo vistas en protestas, manifestacións e marchas. Tamén, ondear unha bandeira vermella é un eufemismo para a incitación en tauromaquia, e o vermello é a cor do desafío tanto como tamén un símbolo da clase traballadora, ou proletariado.
Rafael Girón Martínez
Rafael José Girón Martínez, nado en 1967, é un político galego do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Concelleiro en Ortigueira dende 1999, foi edil de Obras e Urbanismo. Asumiu a alcaldía de Ortigueira o 20 de outubro de 2007, logo da renuncia do alcalde Antonio Campo Fernández "por motivos profesionais e persoais". Nas eleccións municipais de 2011 foi o candidato do PPdeG á alcaldía de Ortigueira e foi relixido alcalde con maioría absoluta. . Nas municipais de 2015 perdeu a alcaldía en favor do socialista Juan Penabad Muras, que logrou a maioría absoluta.
DS-P1-I
Intentáronse lanzar un total de vinte satélites DS-P1-I entre 1966 e 1977 tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde Kapustin Yar, dos cales dezaoito chegaron a órbita.
Língua geral
A língua geral é o termo empregado para describir o nome de dúas linguas francas e crioulas que foron faladas no Brasil: a língua geral paulista (tamén coñecida como tupí austral ou tupí do sur), a cal foi falada na rexión de São Paulo mais que no presente está extinta, e a língua geral amazônica (tupinambá) da cal o seu descendente moderno é o nheengatu.
Ámbalas dúas eran versión simplificadas da lingua tupí, a lingua nativa dos pobos tupís. Os colonizadores portugueses chegaron ao Brasil no século XVI e atoparon unha poboación indíxena que falaba moitas linguas diferentes, polo que estabeleceron un método efectivo de comunicación entre os diferentes grupos. As dúas linguas francas foron usadas polos xesuítas nas súas misións do Brasil e polos primeiros colonizadores; posteriormente foi a lingua dos escravos africanos e doutros grupos de indíxenas.
Panadeira de Alxubarrota
miniatura|250px|A historia da panadeira de Alxubarrota en azulexos. Brites de Almeida, a Panadeira de Alxubarrota, foi unha heroína portuguesa que loitou contra o exército castelán na batalla de Alxubarrota (1385). O seu sobrenome vén de que, estando traballando nunha panadaría, descubriu uns soldados casteláns agochados no forno e matounos coa pa de retira-los pans.
A lenda
Brites de Almeida naceu en Faro en 1350 no seo dunha familia da pequena burguesía, donos dunha pequena taberna. A lenda popular afirma que era a antítese da muller ideal: alta, forte, peluda e de costumes varonís.
Ao chegar á madurez deixou a vida errante, casou cun labrego e mercou ou construíu unha panadaría no lugar de Alxubarrota, onde se produciu anos máis tarde a batalla entre os exércitos dos reis Xoán I de Portugal e Xoán I de Castela. Brites estivo a loitar na batalla e cando á noite volveu á casa achou a porta pechada. Entrou armada coa pa de panadeira e atopouse cun número indefinido de soldados casteláns agochados no seu forno, que matou mallando neles.
Eteuati Ete
Traxectoria
Naceu en Samoa, pero ós doce anos mudouse cos seus pais a Nova Zelandia. Entre os anos 1983 e 1984 asistiu á escola de Drama "Toi Whakaari" en Nova Zelandia. Tamén é un dos membros fundadores do primeiro grupo de teatro das illas do Pacífico chamado "Taotahi" (1981).
Carbia, Vila de Cruces
San Xoán de Carbia é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2011 tiña 453 habitantes (229 mulleres e 224 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 581 habitantes.
Xeografía
A parroquia está flanqueada polos montes do Coto do Castelo, o de Alcobre e o Coto das Covas. O regato Breixa, á vez que rega os prados que acompañan o seu curso, move algúns vellos muíños, e outrora movía varios batáns, nunha terra con alta produción de liño.
O cume do monte Madanela (650 m) en días de boa visibilidade permite unha panorámica da Galicia interior, cun alcance de ata cincuenta quilómetros.
Historia
No monte Alcobre, que xa mostraba un torreón no século XIII, foi elixido por un Fonseca no século XV para levantar sobre el unha efémera fortaleza.
A camposa cenital do monte Madanela estaba presidida no século XIV por unha capela adicada a Santa María Madalena. En 1493 foi aforada, co coto de Pastoriza, polo último abade de Carboeiro ao conde de Altamira. Na aba do monte Madanela hai un castro, A Eira dos Mouros, cunha localización nada estratéxica.
A parroquia, capital tradicional da Terra de Carbia, foi despois capital do concello homónimo ata 1944. O 19 de setembro dese ano a sede do concello trasladouse a Vila de Cruces e tomou esta denominación de maneira oficial.
Patrimonio
A igrexa de San Xoán de Carbia foi construída en 1766 con intervención dos frades dominicos de Santiago, que deixaron nela o escudo da Orde como proba do seu señorío secular na parroquia (no lugar de Abealla queda o recordo da tulla dos frades, onde gardaban as súas rendas de cereais). Os emigrados da parroquia en América contribuíron no século XX para facer máis alta e esvelta a torre do templo.
Festas
Ademais da festa patronal de San Xoán, o segundo sábado de setembro celébrase a romaría da Nosa Señora das Pedras, que antigamente tiña unha capela no lugar de Casal.
Portofoxado, Foxado, Curtis
Portofoxado é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Ramón García Lago
Ramón G. García Lago, nado en Arecibo (Porto Rico) o 22 de decembro de 1893 e finado en Vilagarcía de Arousa en 1950, foi un xornalista, escritor e político galego.
Traxectoria
Regresou coa familia a Vilagarcía en 1898. Volveron a Porto Rico de 1901 a 1907. Foi director da revista Ideal (1918) e colaborou en El Luchador e Galicia Nueva e publicou crónicas en Galicia e El Ideal Gallego. Foi un poeta posmodernista. Foi nomeado alcalde de Vilagarcía de Arousa o 8 de marzo de 1938 e permaneceu no cargo ata o 6 de febreiro de 1941.
Antonio Taboada Nieto
Antonio Taboada Nieto, nado en Pontevedra en 1869 e finado na mesma cidade o 22 de marzo de 1943, foi un músico galego.
Traxectoria
Quedou cego moi novo. Estudou piano, frauta, harmonía e composición. Dirixiu grupos orquestrais de música clásica e foi mestre de capela. Colaborou co doutor Mascaró creando un sistema mixto de escritura para cegos e videntes. Como compositor é autor da zarzuela Los hijos de Minerva e outras obras en diversos xéneros musicais.
Recoñecementos
A Deputación de Pontevedra creou en 1943 o premio Antonio Taboada Nieto para ampliación de estudos de piano.
Vida persoal
Casou con Francisca Tabanera Alén, finada en 1937, e foi pai de Antonio, Jesús (militar), Prudencio (comercial e membro da Asambreia de Mocedades Nacionalistas), Isidro (militar) e Francisca Taboada Tabanera (n. 1914).
John Arbuthnot
miniatura|Cartel de recrutamento na [[primeira guerra mundial con John Bull, personaxe creado por John Arbuthnot.]]
Traxectoria
Foi fillo dun pastor episcopaliano. En 1685 graduouse en artes, e en 1691, despois da morte do seu pai, marchou a Londres. Estudou na Universidade de Oxford e licenciouse como médico na Universidade de St. Andrews, en Escocia. Por volta de 1700 publica Essay on the usefulness of mathematical learning.
En 1705 foi nomeado médico da raíña Ana. Arbuthnot foi un dos membros fundadores do Club Scriblerus xunto con Jonathan Swift e Alexander Pope. Coñécese sobre todo polo seu personaxe de John Bull (1712), consagrado despois como a representación do inglés típico.
Eliyahu M. Goldratt
Eliyahu Moshe Goldratt, nado o 31 de marzo de 1948 e finado o 11 de xuño de 2011, foi un físico israelí que se converteu nun gurú da consultoría de empresas, e un dos propoñentes da teoría das restricións. Afirmaba usar o método científico para resolver os problemas das organizacións.
Foi o autor de varios libros escritos en estilo de novela, abordando temas como loxística de produción, loxística de distribución, plan estratéxico, xestión de proxectos, finanzas, mercadotecnia e tecnoloxía da información, entre outros.
O seu libro The Goal ("A meta") introduce aspectos da contabilidade e da produtividade criando un novo enfoque de análise chamado "mundo da ganancia" en oposición ao chamado "mundo do custo". É considerada unha obra importante no campo da melloría da produtividade e de toda decisión empresarial centrada nos beneficios.
Makea Takau Ariki
Makea Takau Ariki (1845 - 1911), foi a ariki da dinastía Makea Nui Ariki, unha das tres xefaturas da tribo Te-au-o-Tonga de Rarotonga nas Illas Cook.
Halle
miniatura
Makea Takau Ariki
Traxectoria
Sucedeu a seu tío Makea Abela Ariki en 1871. , na década de 1860 casou con Ngamaru Rongotini Ariki, un dos tres arikis de Atiu. Reinou durante corenta anos, nunha época crucial para as Illas Cook, en 1885 visita co seu home a Nova Zelandia, onde a presentan como a raíña de Rarotonga, por medo a unha expansión francesa na rexión asina á súa volta á illa xunto con Tinomana Mereana Ariki e os arikis de Atiu unha petición demandando a protección da coroa británica, en setembro ao paso dun navío de guerra francés por Avarua izou a bandeira británica, convertendo a illa de facto en protectorado británico, oficializándose nunha cerimonia de izado da bandeira británica en outubro ao chegar á illa un barco de guerra británico. Frederick Moss foi o primeiro residente británico, que puxo en vigor unha organización federal cun parlamento e un goberno, Makea Takau converteuse na cabeza do consello executivo aínda que o residente británico lle deu máis poder político a Makea Vakatini Tepou o te Rangi Ariki. Aínda que Makea Takau se opuxo a unha anexión a Nova Zelandia finalmente tivo lugar o 7 de outubro de 1900, confirmando o novo residente neozelandés, Walter Edward Gudgeon, a Makea Takau como xefe do goberno.
Halle
228px|thumb|right|Casa de nacemento de Händel. Hoxe día Museo de Händel.
228px|thumb|right|Museo da Prehistória do Land Saxonia-Anhalt (Landesmuseum für Vorgeschichte) co [[Disco de Nebra.]]
Halle é a cidade máis grande do Bundesland (estado federal) de Saxonia-Anhalt e a quinta máis grande de Alemaña oriental. Halle atópase no sur do estado federal nas ourelas do río Saale. A cidade é o centro cultural do estado federal e o centro económico de Saxonia-Anhalt do sur.
Historia
O nome de Halle deriva do alemán antigo e quere dicir "sal". As fontes de auga salgada de Halle son produto dunha situación xeolóxica especial, a chamada falla da praza do mercado de Halle foi empregada en tempos remotos, como o demostran as novas escavacións arqueolóxicas feitas na área da praza do mercado, que corroboran a importancia do sal para a cidade. O sal era a principal actividade comercial da cidade, como en moitas cidades na Idade Media. Actualmente o sal non representa un comercio importante, mais como proba da súa importancia no pasado, fundouse un museo no chamado Saline xunto o río Saale.
August Hermann Francke tivo unha grande influencia e fundou un orfanato no que albergou a máis de 1000 nenos. É coñecido como o fundador do pietismo. Hoxe a área do orfanato é unha cidade escolar onde se atopan diferentes tipos de escolas, institutos e bibliotecas da Universidade, unha biblioteca histórica, unha gardaría de nenos, un museo, unha librería e a Fundación da Cultura da República Federal de Alemaña.
En Halle viviu durante pouco tempo Martiño Lutero; na rúa "Rannische Straße" colocouse unha placa conmemorativa na fachada da casa. A cidade é tamén coñecida por ser a cidade de orixe do baixista da banda Tokio Hotel, Georg Listing.
Entre 1949 e 1990, Halle formou parte da República Democrática Alemá (RDA).
Economía
Esta cidade tiña no ano 2012 unha taxa de desemprego do 10,3%. A metalurxia é un sector clave na localidade, como tamén o é a Universidade (Universidade Martiño Lutero de Halle-Wittenberg), que en 2011 tiña 20.872 estudantes.
Cultura
O famoso compositor de música clásica Georg Friedrich Händel naceu e viviu ata os 18 anos en Halle. Actualmente pódese visitar a súa casa, convertida en museo.
Relixión
A maior parte da poboación de Halle non profesa relixión ningunha. A igrexa evanxélica e a católica teñen presenza formal e histórica. O colexio cristián máis famoso é o Elisabeth-Gymnasium.
Os franciscanos en Halle levan a cabo a tarefa da logoterapia, unha nova terapia desenvolta a finais da segunda guerra mundial, principalmente por superviventes dos campos de concentración.
Menorca
Menorca é a illa máis setentrional das Illas Baleares. Ten unha extensión de 701 km², situada no medio do Mediterráneo occidental, equidistante de África, a península itálica e a Península Ibérica.
Conta con 82.872 habitantes distribuídos nos oito concellos da illa. A capital é Maó. O nome da illa provén do latín Minorica ('a menor'), en contraposición á meirande Maiorica (Mallorca).
Historia
A unha primeira etapa de civilización primitiva, seguiu outra moi brillante durante a Idade de Bronce, coñecida como talaiótica, caracterizada por construcións ciclópeas similares ás de Mallorca, Sardeña ou Malta, aínda que con características orixinais.
Visitado por fenicios, gregos e cartaxineses (estes últimos fundaron, no século -VII os enclaves de Jamma, actual Ciutadella, e Maghen, actual Maó. A cultura talaiótica perduraría en Menorca máis aló de que Quinto Cecilio Metelo (que recibiría máis tarde o sobrenome de Balearicus), conquistada a illa para a república romana no ano -123 (xunto co resto das Baleares).
Os árabes non se asentaron definitivamente en Menorca ata o ano 903, en que foi conquistada e unida ao Califato de Córdoba. A pesar da tardía conquista, a islamización da illa foi intensa. En 1232, tres anos logo da conquista de Mallorca por Xaime I o Conquistador, a Menorca musulmá fíxose tributaria da Coroa de Aragón, permanecendo cunha importante autonomía medio século máis.
miniatura|dereita|220px|Cala Turqueta miniatura|dereita|220px|La Vall miniatura|dereita|220px|Cala Trebalúger miniatura|dereita|220px|Barranco de Algendar
A illa foi conquistada por Afonso III de Aragón o 17 de xaneiro de 1287 (esta é a razón de que o 17 de xaneiro sexa o día de Menorca), o cal procedeu á deportación e venda como escravos da poboación musulmá que residía na illa e a súa repoboación con colonos cataláns. O seu sucesor Xaime II o Xusto cédella a Xaime II de Mallorca tras o tratado de Anagni (1295), pasando a formar parte do Reino de Mallorca. En 1343, Pedro o Cerimonioso arrebata Menorca ao rei de Mallorca, Xaime III (paso previo á propia desaparición do reino, anexionado á Coroa de Aragón).
A Menorca aragonesa beneficiouse do esplendor marítimo e comercial do reino, pero a partir de finais do século XIV, a illa experimenta un drástico proceso de despoboamento e decadencia económica. Este proceso alcanzou cotas alarmantes nos séculos XV e XVI, debido a unha pluralidade de motivos. Fundamentalmente as loitas sociais entre o campesiñado e a aristocracia, similares e coetáneas ás Xermanías do reino de Valencia e de Mallorca ou ás da revolta catalá contra Xoán II. Tamén influíron os ataques otománs, que saquearon e destruíron Maó (1535, polo corsario otomán Aruj, gobernador de Alxer para a Sublime Porta así como irmán do que foi o almirante otomán Jeireddín Barbarroja) e a entón capital Ciutadella (1558, polo corsario otomán Piali), o que ameazou co despoboamento case absoluto da illa.
Capturada polos británicos en 1708 durante a guerra de sucesión española e cedida oficialmente a raíz do Tratado de Utrecht, pasou a ser durante setenta anos unha dependencia británica (e o porto de Maó unha base naval británica no Mediterráneo) no século XVIII. A presenza británica impulsou a economía da illa, polo que Maó, que se converteu na capital da illa converteuse nun centro comercial e de contrabando de primeira orde no Mediterráneo. A influencia británica pódese apreciar na arquitectura local. Pola contra, Ciutadella, a antiga capital e reduto clerical e aristocrático, languidecía.
Durante a guerra dos Sete Anos, Menorca foi tomada por Francia (1756). Con todo, o Tratado de París (1763) devolveu o control da illa a Gran Bretaña. Durante a guerra de independencia dos Estados Unidos, que tamén involucrou a Francia e a España, forzas franco-españolas derrotaron ás forzas británicas e capturaron a illa o 5 de febreiro de 1782, pero foi recobrada polos británicos en 1798, durante as guerras contra a Francia revolucionaria. Foi cedida a España final e permanentemente en virtude do Tratado de Amiens en 1802. A puxanza marítima de Maó prolongouse durante os primeiros anos do século XIX, aínda logo de reverter a dominio español.
Monumentos
Existen na illa gran cantidade de monumentos megalíticos (navetas, talaiots) e taulas da época talaiótica. Atopáronse importantes sitios arqueolóxicos nos poboados prehistóricos de Trepucó e Talatí, a naveta des Tudons, entre Ciutadella e Ferreries. Tamén existe unha basílica paleocristiá na proximidade da praia de Son Bou e os restos dunha fortaleza no monte de Santa Águeda, o último punto de resistencia dos musulmáns antes da súa conquista por Afonso III.
Municipios
miniatura|dereita|500px|Municipios de Menorca Os municipios principais da illa son Ciutadella de Menorca, antiga capital, e Maó, centro administrativo e actual capital. A illa divídese, administrativamente, nos seguintes municipios:
Alexander Albon
Alexander Albon Ansusinha (อเล็กซานเดอร์ อัลบอน อังศุสิงห์), nado en Londres o 23 de marzo de 1996, é un piloto de carreiras tailandés-británico, que compite actualmente na Fórmula 1 para Williams Racing,. Participou no Campionato de Fórmula 2 da FIA de 2018 con DAMS. Logo, pilotou para ART Grand Prix. Asinou con Toro Rosso para a tempada de Fórmula 1, e foi piloto de  Aston Martin Red Bull Racing en Fórmula 1 desde mediados de  ata finais de. en era o piloto de probas e desenvolvemento de Red Bull. Regresou á Fórmula Un en 2022, pilotando para o Williams.
Menorca
Linguas
En Menorca, como no resto das Illas Baleares, as dúas linguas oficiais son o catalán e o castelán. O dialecto local do catalán que se fala en Menorca é o menorquino, variante do balear ou "catalán oriental". É parecido ao mallorquino e máis semellante ao "Eivisenco", destacando como diferenzas que do mesmo xeito que en Barcelona neutralizan o o átono en u, ou que non se fai uso dos artigos "salgados" xo e sos, e si en cambio do "sa" e "es" (artigos a e o). Debido á conquista británica consérvanse un grande número de anglicismos tales como "grevi" (salsa, tomado de "gravy"), ou "bòtil" (botella, tomado de "bottle"), "xoc" (xiz, en inglés "chalk")
Alexander Albon
Traxectoria
Albon naceu no Hospital de Portland en Londres, Inglaterra. O seu pai, Nigel Albon, é un expiloto de carreiras que participou na BTCC e na Porsche Carrera Cup. Ao crecer, Albon pasou un tempo na Ipswich School en Ipswich, Suffolk, antes de abandonar a escola para continuar a súa carreira profesional. A relixión de Alexander Albon é o budismo.