cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cabido insular
Historia
Unha vez restaurada a democracia, asumiron e impulsaron competencias tales como turismo, medio ambiente, cultura, deportes, industria, estradas, camiños, auga potable e de rega, xestión de licenzas de caza e pesca, museos, praias, transporte público ou ordenación territorial. Poden gravar á súa elección certos impostos indirectos sobre os combustibles. Estes cambios víronse fortalecidos desde os anos noventa, a partir de diversos procesos de transferencia de competencias por parte do Goberno das Canarias, así como pola mellora do seu financiamento.
Hoxe en día, son as institucións públicas de referencia en cada unha das illas, constituíndose nos auténticos gobernos insulares.
Competencias
Segundo o artigo 43 da lei de Réxime Xurídico das Administracións Públicas das Canarias, son competencias exclusivas do cabido:
A Lei 14/1990, de 26 de xullo, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas das Canarias, transfire aos cabidos as seguintes competencias:
Liga ACB 1996-97
A temporada 1995–96 da Liga ACB, celebrada entre o 5 de setembro de 1996 e o 20 de maio de 1997, foi a décimo cuarta temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. O campión desta edición foi por terceiro ano consecutivo o FC Barcelona Banca Catalana.
Playoff do título
Fonte: Linguasport
Playoff de permanencia
CB Murcia Airtel e Baloncesto Fuenlabrada descenden á Liga LEB.
Lamazares
O topónimo galego Lamazares pode referirse a:
Nanni Moretti
Giovanni "Nanni" Moretti, nado en Brunico o 19 de agosto de 1953, é un director de cine, produtor e actor italiano. A súa obra caracterízase por unha visión en clave irónica e sarcástica de lugares comúns e da problemática actual do mundo xuvenil, trala que se dexerga unha crítica máis substancial da sociedade italiana e dos seus costumes.
Traxectoria
Nado en Brunico, na provincia italiana de Bolzano, onde os seus pais estaban as vacacións. Pasa a súa infancia en Roma. Na adolescencia descobre as súas dúas grandes paixóns: o cine e mailo wáter-polo. En 1973 roda as súas dúas primeiras curtametraxes: La sconfitta (A derrota), na que conta en clave de humor a crise dun ex-militante dos movementos do 68, e Pâté de bourgeois (xogo de palabras entre paté de foie-gras e épater les bourgeois).
Dirixe, e convertese tamén no intérprete dos papeis masculinos que escribe. Xa nestas primeiras curtas se advirte a súa mestura de reflexións íntimas con interrogacións políticas.
En 1974 dirixe a mediametraxe Come parli frate?, parodia de I promessi sposi (Os noivos) de Alessandro Manzoni, na que interpreta o personaxe de Don Rodrigo.
En 1976 fai Io sono un autarchico (Son un autárquico), primeira longametraxe de Moretti, na que interpreta por vez primeira a personaxe de Michele Apicella (apelido da súa nai) que aparecerá noutras catro películas. En 1977 os irmáns Taviani ofrécenlle un papel na súa destacada Padre padrone. En 1978, dirixe Ecce bombo que conta a difícil relación dun estudante co seu contorno. Esta película foi a primeira que rodou con medios profesionais, conseguindo un inesperado éxito de público e económico, que fai á crítica reparar nel. Este filme foi presentado á sección oficial do festival de Cannes.
En 1981, a súa película Sogni d'oro obtén ex aequo o Gran Premio do Xurado (León de Prata) na Mostra de Venecia. En 1983, dirixe Bianca, onde interpreta a un profesor namorado de Laura Morante, unha das súas actrices fetiche. En 1986, atopámolo no papel de cura en La messa è finita, película coa que acadou o Gran Premio do Xurado (Oso de Prata) da Berlinale. En 1989 dirixe o filme Palombella rossa no que encarna a un militante comunista que padece amnesia.
Grazas á produtora Sacher Film que funda en 1986, produce as obras de novos cineastas coma Calopresti con La seconda volta e Luchetti con Il portaborse, películas nas que traballa como actor.
En 1994, obtén o Premio ao mellor director do Festival de Cannes pola súa película Caro diario (Querido diario), película constituída por tres episodios de carácter autobiográfico, enfocados con estilo documental, nos que Moretti se interpreta a si mesmo.
A partir deste momento acentuase a implicación política de Moretti, coincidindo co paso do magnate Silvio Berlusconi á política. Coordina e produce L'unico paese al mondo, película en nove episodios (do que dirixe ademais o derradeiro) que presenta unha visión pesimista das eventuais consecuencias da vitoria da coalición de centro-dereita encabezada por Berlusconi.
En 1998, con Aprile (Abril), fainos parte do seu xúbilo de ser pai así como da súa felicidade ante a vitoria electoral da coalición de centro-esquerda liderada por Romano Prodi.
No 2001 obtén a Palma de Ouro en Cannes por La stanza del figlio (A habitación do fillo), película que narra as consecuencias sobre unha familia da perda accidental do seu fillo adolescente.
No 2002 convertese nun dos portavoces da posición crítica contra os políticos tanto de centro-dereita (no poder) como de centro-esquerda (na oposición) e será un dos promotores dos movementos de protesta coñecidos como girotondi.
No 2003 presenta a curta Il grido d'angoscia dell'uccello predatore — Tagli d'aprile (O berro de angustia da ave depredadora — Recortes de abril), realizado a partir de fragmentos de Aprile.
No 2006 volve á longametraxe rodando Il caimano (O caimán), inspirado na figura de Silvio Berlusconi. O filme foi presentado en plena campaña electoral, días antes das eleccións que Berlusconi perdeu.
Actor
Ademais de nas películas dirixidas e producidas por el, Nanni Moretti interpretou papeis nos seguintes filmes:
Produtor
Nanni Moretti tamén produciu:
Pipino de Italia
miniatura|dereita|O reino de Italia dentro do Imperio Carolinxio en 814Pipino de Italia, nado en abril de 773 e finado o 8 de xullo de 810, era fillo de Carlomagno e foi rei de Italia (781-810) baixo a autoridade de seu pai.
Traxectoria
Foi o terceiro fillo de Carlomagno e segundo dos tidos coa súa muller Hildegarda. Ao nacemento recibiu o nome de Carlomán, pero, a raíz da traizón de seu irmán, Pipino o Chepudo, aplicáronlle a el o nome real de Pipino. Foi proclamado Rei de Italia logo da conquista do reino longobardo por parte de seu pai. En 781 coroouno o Papa Hadrián I coa coroa de ferro dos longobardos.
Dobruia
frame|300px|Mapa da Dobruxa setentrional (en territorio romanés) en laranxa e a meridional (en territorio búlgaro) en amarelo. A Dobruia ou Dobruxa (en romanés Dobrogea en búlgaro Добруджа) é unha rexión histórica dos Balcáns actualmente dividida entre a Romanía e Bulgaria. Sitúase entre o río Danubio e o Mar Negro, incluíndo o Delta do Danubio.
A rexión atópase dividida na Dobruia Setentrional (integralmente na Romanía) e a Dobruxa Meridional, en gran parte do territorio búlgaro, e nunha pequena porción da Romanía, chamada Cuadrilátero de Silistra.
Pipino de Italia
Traxectoria
Foi un gobernante activo que traballou pola expansión do Imperio Franco. En 791, conduciu un exército longobardo cara ao Val do Drava e saqueou Pannonia, mentres seu pai seguía o curso do Danubio cara ao territorio dos ávaros. Carlomagno tivo que abandonar a empresa para atender a revolta saxoa do 792. Pipino e o Duque Eric de Friúl continuaron, pero, atacando as fortificacións dos ávaros. O gran anel dos ávaros, a súa fortaleza principal, foi tomada dúas veces. O botín foi enviado á corte de Carlomagno, a Aquisgrán, e foi distribuído entre os seus colaboradores e mesmo entre gobernantes estranxeiros, coma o rei Offa de Mercia.
Realizou un longo pero infrutuoso asedio a Venecia, cidade baixo o dominio bizantino (polo menos nominalmente), no ano 810. O acoso durou seis meses e o seu exército foi devastado polas enfermidades propias das zonas húmidas da rexión e tivo que se retirar. Pipino morreu uns meses máis tarde.
Dobruia
As principais localidades da Dobruxa son Constanța, Mangalia e Tulcea na Romanía; e Tutrakan (Тутракан) e Silistra (Силистра) en Bulgaria.
Pipino de Italia
Traxectoria
Casou con Berta, filla, quizais, do conde Guillerme I de Tolosa. Tiveron cinco fillas: Adelaida, que casou con Lamberto I de Nantes, Atala, Gundrada, Berta e Tetrada. Todas elas naceron entre o ano 800 e a morte de Pipino. Tivo ademais un fillo ilexítimo, Bernardo. Pipino estaba destinado a herdar unha terceira parte do Imperio de seu pai pero morreu antes ca el. A coroa de Italia pasou ao seu fillo Bernardo, pero a dignidade imperial foi para o seu irmán máis novo, Luís o Piadoso.
Here Comes Your Man
"Here Comes Your Man" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pixies. Foi editado o 1 de xuño de 1989 coma segundo sinxelo do seu álbum Doolittle. O tema que lle dá o título foi composto polo líder da banda Black Francis.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Black Francis agás onde se indique.
Asneiros
O topónimo galego Asneiros pode referirse a:
Pornografía gonzo
miniatura|Rodaxe dun filme gonzo. O actor leva unha cámara na súa fronte para gravar a escena. A "pornografía gonzo" fai referencia ás producións onde o operador de cámara ou o director intervén na acción, falando aos actores ou sendo un actor el mesmo. As películas pornográficas gonzo usualmente só realizan unha ou dúas actividades que posiblemente non inclúen sexo tradicional. A intención desta técnica é involucrar á audiencia na acción.
O director e produtor John Stagliano é considerado o inventor deste xénero, ao implementalo por primeira vez na serie de películas Buttman.
Un claro exemplo disto son os castings realizados por Pierre Woodman para a compañía Private.
Notas
Gonzo (fotografia) Gonzo (stijl) Gonzo
Mézières-sur-Couesnon
Mézières-sur-Couesnon (en Magoerioù-ar-C'houenon, e en galó: Maézierr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Mirandela, Castroverde
Santo André de Mirandela é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 64 habitantes (34 homes e 30 mulleres), 16 menos ca en 1999. Ten dúas entidades de poboación.
Masoucos, Castroverde
Santiago de Masoucos é unha parroquia que se localiza no concello lugués de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 47 habitantes (27 homes e 20 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 54 habitantes. Amais dos lugares de Masoucos e Trascastro, no Barreal hai unhas 5 casas e unha acea, separadas claramente do núcleo de Masoucos.
Souto Vello, Mosteirón, Sada
Souto Vello é un lugar da parroquia de Mosteirón no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 54 habitantes (26 homes e 28 mulleres).
Masoucos, Castroverde
Xeografía
Está situada nunha costa, na aba da serra de Mordei. Limita coas parroquias da Frairía ó norte, Barreiros e Riomol ó sur, A Esperela e Pousada (as dúas do concello de Baleira) ó leste e A Frairía e Barreiros ó oeste.
O clima é oceánico con matices continentais, cunha oscilación térmica de máis de 20 °C entre temperaturas invernais baixas (-5,6 °C en xaneiro) e as suaves do verán (17,7 °C). A pluviosidade é duns 1.000 mm anuais.
Está regado polo rego de Masoucos, tamén chamado Cubeiro. Ten moitas fontes: Abelleira, Alargo, Barral, Caspalledo, Cubeiro, Grobiña, Lamas, Masoucos de Arriba, dos Pollos, Reboira, Senela, Travesela e Trascastro.
Entre os seus montes destacan A Devesa (798 metros) e O Puñago (820 metros).
Albarellos, Albarellos, Monterrei
O núcleo tradicional
O núcleo tradicional de Albarellos é compacto de nidio, como adoitan ser na comarca. Ten unhas dimensións duns 440 m (N-S) por 330 m (E-O). Está atravesado de noroeste a sueste pola Vía da Prata do camiño de Santiago, que ven de Monterrei e continúa cara ao alto das Estibadas. De Albarellos saen tamén camiños que levan á Caridade, á Salgueira e a Vilaza. O Camiño de Santiago ven bordeando o val, atravesa o río Rubín pola ponte Pequena e entra no núcleo para ir atopar o que ven dende Vilaza na praza Ángel Medeiros. Alí continúa cara a Infesta (rúa Central) cruzando a estrada vella (rúa do Progreso).
Ao incorporarse o Camiño ao núcleo convértese nunha rúa pechada pola edificación en ringleira. Os crecementos históricos seguen a traza do Camiño en dirección a Infesta e tamén arredor do punto onde se atopan os catro camiños que desembocan en Albarellos. O núcleo tradicional desenvólvese en dous barrios principais, aínda que se poden distinguir aglomerados menores dentro de cada un, especialmente no nacemento dos camiños e na cabeceira da ponte vella. O barrio do sur é o de maior tamaño e o máis compacto, e probablemente trátase do aglomerado de máis antiga formación. O barrio do norte ten unha configuración sensiblemente lineal, disponse ao longo do camiño que se dirixe a Infesta, formando o seu principal aglomerado arredor da igrexa parroquial. Separan estes dous barrios as grandes hortas de dous pazos e os terreos do igrexario.
O crecemento urbano
A construción da vella estrada Nacional no século XIX ten servido de soporte para un novo aglomerado lineal duns 480 m ao norte da ponte. Este crecemento conformou unha rúa-corredor (rúa do Progreso) que deu lugar a tipoloxías entre medianeiras con horta ou curral traseiros. Na outra banda da ponte da estrada este crecemento, duns 270 m, preséntase menos consolidado e menos compacto. Os puntos de contacto entre estes novos agregados e o núcleo tradicional foron quen de xerar un certo crecemento en mazás pechadas e dar continuidade á malla existente. Asemade, entre as traseiras dos novos edificios e o río creáronse novos espazos representativos e de lecer que atraeron máis adiante os edificios de uso administrativo ou dotacional.
Masoucos, Castroverde
Monumentos
O templo parroquial, rodeado do adro e do camposanto, está levantado sobre un antigo castro, no cumio dun outeiro. Existe unha cova cerca da igrexa que segundo a lenda foi feita polos mouros e que podería ter conexión co castro. A igrexa parroquial presenta unha nave rectangular, co teito de madeira a dúas augas sobre tres vigas tirantes. Ten unha porta na fachada sur. Frontispicio de perpiaño de bos bloques de pedra granítica. A porta é adintelada. Espadana dun corpo con dúas troneiras, e unha campá; cimacio cunha troneira e tres pináculos. Protexe o acceso un amplo e forte cabido, cerrado por unha repisa con só acceso frontal; sobre da repisa, como baseamento corrido, elévanse seis piares que soportan o teito, a tres augas. Pola parte interior unha repisa corrida ou podio que serve para asento.
Albarellos, Albarellos, Monterrei
O crecemento urbano
A arquitectura deste novo tecido difire da tradicional na súa concepción funcional, afastada do traballo do campo, e na súa inspiración académica, representativa dun status social burgués.
Masoucos, Castroverde
Monumentos
O presbiterio é algo máis amplo e elevado cá nave, e cóbrese ás catro augas; con muros caleados, igual que a nave. Arco triunfal de medio punto, rebaixado, de impostas saíntes e pilastras. A sancristía está na parte posterior, na mesma liña, pero máis baixa, a tres augas, con dúas portas de acceso desde o presbiterio.
O retablo maior é sinxelo e neoclásico, sen tallas. O retablo sur, de 2 metros, é barroco, con dúas columnas salomónicas con motivos da vide. Santiago o Maior, de 0,70 m, titular; santa María Madanela, de 0,80 m, de sabor romántico; O Salvador, de 0,80 m, bendice coa dereita e sostén a bola do mundo na esquerda. Tallas populares do século XV. Cáliz sinxelo, de prata, de 0,21 m.
Albarellos, Albarellos, Monterrei
O crecemento difuso
O acceso rodado ao núcleo faise principalmente pola rúa do Progreso, dende a estrada N-525, e pola estrada que ven de Vilaza e conecta coa autovía A-52. A estrada que leva a Infesta tamén é apta para o uso de vehículos.
Masoucos, Castroverde
Monumentos
O castro, que serviu como localización para esta igrexa, xa case non é perceptible (vese ben desde a foto aérea). Descubríronse varios sartegos (sarcófagos) neste castro, e algún deles aproveitouse nas reformas da tapia do adro da igrexa.
Historia
Trala división territorial de España en 1833 a parroquia de Masoucos pasou a formar parte do concello de Neira de Rei. En 1840 pasou a formar parte do concello de Neira de Xusá. O veciño de Masoucos, Constantino Dourado, foi elixido presidente do Sindicato Agrícola Republicano de Castroverde no ano 1933.
Bullet in the Head
"Bullet in the Head" é un sinxelo da banda estadounidense Rage Against the Machine, sacado do seu álbum de estrea Rage Against the Machine editado en 1992. O tema foi transferido sen modificacións da demo da banda, tamén titulada Rage Against the Machine.
Jonás y la ballena rosada
Jonás y la ballena rosada é un filme boliviano-mexicano de 1995 dirixido por Juan Carlos Valdivia. Está baseado na novela de 1987 escrita por José Wolfango Montes Vannuci, e conta a historia de Jonas, un fotógrafo que ten unha relación romántica coa súa cuñada.
Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Miranda, Castroverde
Santiago de Miranda é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 68 habitantes (36 mulleres e 32 homes), distribuídos nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 74 habitantes.
Xeografía
Tres brazos do río Tordea (zonas de Paraxe-Agueiras, Revouta-Lalín-Porto e o do Arroxo).
Malia contar cunha soa entidade de poboación, existen 16 barrios: Airexe, Cima de Vila, Corral, Pousada, Lalín, Arroxo, Porto, Agueiras, Agro, Tras da Queimada, Rixuana, Paraxe, Castro, Val, Revouta e Serra.
Patrimonio
Existen restos dun poboado castrexo (tapado). A igrexa parroquial de Santiago é posibelmente de orixe románica, coa famosa Virxe das Dolores. O pazo de Soutomoumille foi construído en 1920. A zona de Revouta, Lalín e o Arroxo (con dous muíños de auga comunicados por un acueduto de pedra que cruza o río), posíbel zona de minas romanas nas zonas do río que ven de Agustín (hoxe xa tapadas), camiño romano das Agueiras que vai a Tordea. O antigo colexio deixou de funcionar como tal na transición, e agora fai as funcións de casa da cultura.
Antigamente celebrábase unha feira en Miranda.
Festas
As festas de Miranda celébranse na honra da Virxe das Dores, coincidindo coa fin de semana posterior ó 20 de setembro.
Celébrase unha romaría na ermida de Outeiro de Vellas polo Santo Sartego.
Refrán
"Se vas a Miranda leva o pan na manga e un cuchilo pra cortalo"
Cantiga
"Se che preguntan quen canta quen carallo vai cantar somosché os de Miranda que che vimos do San Blas"
Cajicá
Cajicá é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia) que se atopa na provincia de Sabana Centro, a 17 km ó norte de Bogotá. É o terceiro concello máis poboado da provincia despois de Zipaquirá e Chía. Localízase na estrada que conduce de Bogotá a Zipaquirá. Atópase a unha altitude de 2.558m e ten unha temperatura media de 14 °C. Cajicá é coñecida polos seus tecidos de la virxe de ovella, que os artesáns presentan á venda en forma de tapices e tapetes feitos en teares e anudados a man.
Toponimia
O topónimo «Cajicá», en lingua muisca significa «Cercado de Pedra», «Valado de Pedra» ou «Fortaleza de Pedra», dos vocábulos muiscas "ca" (cercado, ou valado) e "hyca" (pedra, ou rocha). Debido a que no idioma muisca a letra "h" lese como unha "j" suave, a ortografía de acordo co muysc cubun é Cahyca, pero a pronuncia é "Cajicá".
Historia
O poboado dos muiscas estaba sobre o camiño de Tabio a Zipaquirá que ía polo pé do cerro Busongote, máis ou menos próximo ó sitio hoxe chamado Las Manas, fronte do cal tivo lugar o 23 de marzo de 1537 o primeiro encontro dos güechas coa vangarda de Gonzalo Jiménez de Quesada. Como resultado dela houbo múltiples perdas humanas e pánico xeneralizado pola natureza descoñecida das armas de fogo para os muiscas. Tamén mencionan os cronistas o intercambio de contas de vidro españolas e elementos de ouro.
Na visita do oidor Gabriel de Carvajal, o 29 de setembro de 1638, fíxose a descrición de 688 indios; da visita concluíuse que os indios non estaban asentados arredor da igrexa senón dispersos pola escaseza de auga. Por esta razón, ordenouse a construción da igrexa de ladrillo, tapia e teza, que fixo en 1598 o albanel Juan do Hoyo por mandado do oidor Miguel de Ibarra, e que logrou a consolidación da vila india.
Ao ano seguinte da súa construción, apareceron graves defectos e foi preciso avaliala de novo e proxectar a súa reparación. A súa deterioración medrou por un tremor a finais de xaneiro ou o 2 de febreiro de 1616. A reconstrución contratouse por escritura o 26 agosto do mesmo ano. Cando se levantaba sufriu graves danos por causa dun tremor e foi necesario recoñecelos para unha nova avaliación. O remate da igrexa quedou a cargo do cura Diego Rojas, cuxos gastos lle foron pagados en 1634.
O 28 de febreiro de 1867, o Arcebispo Antonio Sanz Lozano, na súa visita pastoral, dispuxo a reconstrución da igrexa, que quedara en mal estado dende o terremoto do 12 de xullo de 1785.
Asnelle
O topónimo galego Asnelle pode referirse a:
Harmónica
miniatura A harmónica ou filharmónica, é un instrumento de vento empregado en todo o mundo en moitos xéneros musicais, especialmente no blues, na música folk estadounidense, na música clásica, no jazz, na música country e no rock. A harmónica tócase empregando a boca (beizos e lingua) para dirixir o aire dentro ou fóra dun ou máis buratos da pez. Tras cada burato hai unha cámara que contén polo menos unha palleta.
Historia
Aproximadamente en 3000 a.C. inventouse na China a armónica de cristal. A emperatriz Nyn-Kwa posuía un instrumento de palleta coñecido como sheng («voz sublime»).
En 1821, un reloxeiro alemán de 16 anos chamado Christian Friedrich Ludwig Buschmann inventou unha especie de harmónica de boca ao unir quince palletas de tubo empregadas para a afinación dos órganos). Deulle o nome de Mund-eoline («arpa eólica de boca»). A idea foi recollida inmediatamene por outro reloxeiro alemán, Christian Messner.
En 1822, Christian Buschmann agregou á súa harmónica un fol de coiro vertical para ter as mans libres para o seu traballo. Un construtor de instrumentos musicais, o vienés Cyrillus Demian (1772-1847), tomou esta idea, desenvolveuna e en 1829 construíu o primeiro acordeón. Buschmann perfeccionou a súa harmónica como instrumento musical en 1827.
En 1830, un inventor de Bohemia, Richter, inventou o instrumento como se coñece na actualidade con dez buratos, vinte palletas e alternancia de sopro e aspiración. A súa escala diatónica volveuse famosa como «afinación de Richter». Trinta anos máis tarde, a «harmónica de boca vienesa» chegou de novo a Alemaña e o reloxeiro de 24 anos Matthias Hohner mercou unha das creacións de Buschmann e copiouna comercialmente no seu obradoiro dende o ano 1857. A súa localidade, Trossingen, converteuse no centro mundial de produción de harmónicas. Durante a Alemaña nazi, os seus fillos abriron o Colexio de Música do Estado (1935), que produciu máis de 3000 mestres de harmónica.
A guerra de secesión aumentou a popularidade da harmónica. Hohner xa enviara varias aos seus parentes nos Estados Unidos e os soldados considerábanas fáciles de levar e de tocar. Contra 1900 a metade das harmónicas fabricadas en Alemaña vendíanse nos Estados Unidos.
El Voto Popular
El Voto Popular foi un periódico editado en Pontevedra entre 1881 e 1882.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses morales y materiales y anuncios, apareceu o 10 de novembro de 1881. Aparecía os martes e venres. Ao pouco da súa aparición concedéuselle autorización para tratar asuntos políticos e cambiou o subtítulo por Periódico político. Os seus redactores eran Emilio Álvarez Giménez, Augusto de la Peña e Félix Martínez. Entre os colaboradores figurou Felipe Isla Gómez. Publicou nunha das súas planas El Independiente de Andrés Muruais. Editábase na imprenta de Rogelio Quintáns e despois pasou á de J. Millán. Cesou a súa publicación a finais de 1882.
Gelidium sesquipedale
Gelidium sesquipedale, actualmente clasificada como Gelidium corneum, é unha especie das rodófitas (algas vermellas) da familia das xelidiáceas (Gelidiaceae), unha das numerosas comprendidas no xénero Gelidium.
Descrición
A especie foi descrita en 1728 polo farmacéutico e botánico inglés William Hudson, na páxina 474 da súa obra Flora Anglica baixo o nome Fucus corneus.
Sinónimos
Ademais de por Gelidium sesquipedale e Gelidium corneum, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
A maioría dos autores clasifican a especie como Gelidium sesquipedale, porén, na actualidade (2021), a base de datos WoRMS clasifícaa como Gelidium corneum.
Características
As ramas dos extremos apicais son curtas e de igual lonxitude. As ramas dispóñense sempre nun mesmo plano, é dicir, son dísticas.
Distribución
Vive canda as algas calcarias, como Litophyllum e Corallina, xa que prefire substatos calcarios, sobre as rochas máis inclinadas na zona litoral, permanentemente somerxida, ou ben nos niveis máis baixos das áreas descubertas polas mareas.
Tamén pode encontarse como epífita sobre as Laminarias, nos niveis mesolitoral inferior e infralitoral.
Distribúese pola costa Atlántica e a Mediterránea occidental. É frecuente na costa Cantábrica, onde desenvolve as súas mellores poboacións nos lugares máis expostos ás ondas.
Usos
Esta alga tan común nas costas citadas é moi importante desde o punto de vista industrial, pois dela extráese o ágar-ágar.
O ágar-ágar é unha mestura de polisacáridos, composta por moléculas neutras (agarosas) e outras cargadas electricamente (agaropectinas). Algunhas das propiedades do ágar-ágar son: a súa disolución en auga fervendo, formando, cando arrefría, un xel que non volve a fundir até superados os 85 °C (dependendo do tipo de ágar-ágar); non necesita adición de ningún produto químico para xelificar; ten maior consistencia de xel que ningún outro hidrocoloide, e pódese utilizar nunha ampla marxe de pH e mesturado con outras gomas, carbohidratos e proteínas.
Este polisacárido utilízase como soporte de crecemento de bacterias en microbioloxía, adicionándolle distintos tipos de nutrientes segundo o tipo de bacteria que se quere cultivar.
Tamén se utiliza na industria farmacéutica como excipiente, e en odontoloxía.
Nomes vulgares galegos
Segundo Concepción González el al., a especie coñécese en Galicia cos nomes vulgares de carrumeiro e marullo.
Ong Bak 2
Ong Bak 2 (en องค์บาก 2) é un filme de acción tailandés dirixido por Panna Rittikrai e Tony Jaa, e protagonizado por este último, que foi estreado no 2008. Continuación do aclamado filme de artes marciais Ong Bak.
Sinopse
Tien é un neno que foxe para salvar a súa vida. Non entende o motivo, pero toda a súa familia foi asasinada e non ten onde agocharse. Capturado por comerciantes de escravos, o seu coraxe e o seu espírito de loitador salvaranlle dunha morte segura. Tien é rescatado por unha cuadrilla de bandoleiros que o acollerán e o instruirán nas artes marciais, converténdose nun gran guerreiro. Xa adulto, Tien (Tony Jaa) quere atopar resposta ós misterios da súa infancia e, sobre todo, quere acougar a súa sede de vinganza.
Xudite de Baviera
Xudite de Baviera, nada sobre o 805, morta o 19 de abril do 843, foi emperatriz carolinxia, esposa de Luís o Piadoso. Era filla do nobre Welf I señor de Altdorf e Ravensburg en Baviera.
Traxectoria
O febreiro do 819, un ano despois da morte de Ermengarda de Hesbaye, casou con Luís o Piadoso en Aquisgrán. Foi a nai de: Exerceu grande influencia no emperador, que a partir do 822 empezouse a distanciar dalgúns dos seus conselleiros. Ao nacemento do fillo Carlos, o repartimento do imperio tal como estaba establecido entre os tres fillos varóns de Ermengarda de Hesbaye (Lotario, Pipino e Luís) quedou en cuestión, e Xudite vai facer presión para que o seu fillo estivese incluído. O 829 Luís establecía un novo repartimento, provocando a rebelión de Lotario.
A situación empeorou o 833 e Luís foi deposto polos seus fillos, collendo o poder Lotario e procedeuse a un novo repartimento. Xudite foi desterrada a un convento a Tortona en Italia
En abril do 834 Xudite puido volver, logo da derrota e fuxida de Lotario e Luís foi restablecido no poder. Desde a morte do seu marido en 840, seguiu nas loitas ao seu fillo Carlos.
Morreu o 19 de abril do 843, tres anos despois do seu marido.
Ermengarda de Hesbaye
Ermengarda de Hesbaye, nada sobre 778 e finada en 818, foi raíña de Aquitania (798-814) e emperatriz (814-818), filla do conde Ingram (Enguerrand) de Hesbaye, sobriño de Rotruda, a esposa de Carlos Martel. Era neta de san Crodegand, citado como o 37º bispo de Metz (742-766) ,.
Traxectoria
En 798 casou con Luís o Piadoso (que tiña 20 anos como a súa esposa). O matrimonio celebrouse probabelmente en Tolosa pouco despois da dieta de Tolosa (798) e tivo catro fillos: Morreu o 3 de outubro de 818 en Angers no curso dunha inspección que realizaba co seu marido, tres días despois de se poñer enferma. Foi enterrada en Angers.
Hugo II de Francia
Hugo II de Francia ou Hugo Magno o Grande, nado en 1007 e finado en 1026, foi rei asociado de Francia (1017-1026).
Orixes familiares
Segundo fillo, o primeiro varón, do rei Roberto II de Francia e a súa terceira esposa, Constanza de Arles. Era neto por liña paterna de Hugo Capeto e Adelaida de Aquitania, e por liña materna de Guillerme I de Provenza e Adelaida de Anjou. Era o irmán máis vello do futuro rei Henrique I de Francia e de Roberto I de Borgoña.
Coroación
Continuando coa tradición de seu avó, Roberto II de Francia coroou ao seu fillo primoxénito Hugo Magno en 1017 para evitar problemas de loitas posteriores entre irmáns pola obtención da herdanza. Tiña a confianza do seu pai pero pronto se enfrontou a el, como os seus irmáns, estalando unha Guerra Civil. Hugo II morreu de súpeto o 17 de setembro de 1026 no medio dunha gran rebelión contra Roberto II.
Á súa morte, o seu irmán máis novo Henrique converteuse en herdeiro do seu pai, Roberto II.
Ranger 1
Características
A misión principal de Ranger 1 foi probar os sistemas e técnicas que permitirían a sucesivas naves ser lanzadas directamente contra a Lúa e fotografala durante o camiño. O obxectivo secundario era estudar as partículas e campos presentes no espazo interplanetario.
A nave
A sonda estaba formada por unha base hexagonal de 1,5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 4 m de alto. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5,2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 57 kg de peso, mentres que baterías máis pequenas alimentaban a certos instrumentos. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores: un funcionando a 960,1 MHz e 0,25 W de potencia, outro a 960,05 MHz e 3 W. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído.
Perfil da misión
Ranger 1 debía ser lanzada nunha órbita de aparcamento arredor da Terra para posteriormente ser posta nunha órbita de 60.000 por 1.100.000 km co fin de probar os seus sistemas e técnicas de navegación para as posteriores misións Ranger. A nave chegou á súa órbita de aparcamento, pero o foguete que logo debía enviala a unha órbita superior, unha etapa Agena B, fallou. Ranger 1 reentrou na atmosfera terrestre o 30 de agosto de 1961 tras 111 órbitas ao noso planeta, coa súa misión considerada un éxito parcial ao poder probarse a maior parte dos seus sistemas antes da súa destrución.
Monte, Castroverde
Santa María de Monte é unha parroquia que se localiza no concello lugués de Castroverde. Segundo IGE en 2015 tiña 82 habitantes (44 mulleres e 38 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes.
Untermensch
miniatura|300x300px|Un cartel de propaganda austrohúngaro feito durante a [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial que presenta o lema rimado "Serbia debe morrer!" (Serbien muss sterbien!). Esas imaxes eran representativas das actitudes sociais subxacentes ao concepto de Untermensch. « Postais de propaganda anti-serbia á venda na capital austríaca representaban aos serbios como "Untermenschen" ou "Subhumanos" atrasados, un termo empregado máis tarde por Adolf Hitler e os nazis para describir aos xudeus e os eslavos. Algúns defenderon que os serbios deberían ser cocidos vivos en caldeiros ou pegados en garfos e comidos». ]]
Untermensch (Alemán: subhumano, plural Untermenschen) é un termo da ideoloxía racial nazi, herdeiro das teorías raciais do século XIX.
Orixe
Aínda que normalmente se considera incorrectamente que foi acuñado polos nazis, o termo literal equivalente Under-man (por debaixo do home ou 'infrahumano'), foi usado por primeira vez polo autor estadounidense e membro do Ku Klux Klan Lothrop Stoddard no título do seu libro de 1922 The Revolt Against Civilization: The Menace of the Under-man. Stoddard aplica o termo a aqueles que considera incapaces de funcionar na civilización, que xeralmente (pero non totalmente) atribúe á raza.
Uso do termo en alemán e polos nazis
Máis tarde foi Under-man traducido ao alemán foi adoptado polos nazis a partir do título da edición alemá do libro de Stoddard, Der Kulturumsturz: The Threat of the Subhuman (1925).
A palabra alemá Untermensch fora usada en períodos anteriores, pero non fora usada nun sentido racial, por exemplo, na novela de 1899 Der Stechlin de Theodor Fonte. Dado que a maioría dos escritores que empregaron o termo non abordaron a cuestión de cando e como a palabra entrou na lingua alemá, Untermensch adoita traducirse como "subhumano", "infrahumano", ou, dado o particular matiz que tomou o termo co nazismo, cítase sen traducir. O principal nazi que atribuíu a Stoddard o concepto de "infrahumano" referíndose aos europeos do leste foi Alfred Rosenberg quen, referíndose aos comunistas rusos, escribiu en 1930 «este é o tipo de ser humano ao que Lothrop Stoddard chamou 'debaixo do home'.»
É posible que Stoddard construíse o seu termo "debaixo do home" como oposto ao concepto Übermensch ("arriba do home", "superhome") de Friedrich Nietzsche. Stoddard non o di explicitamente, pero fai referencia crítica á idea do "superhome" ao final do seu libro (p. 262). A ideoloxía nazi identificaba unha raza superior aria (a alemá) e unha serie de razas inferiores de diferentes graos, incluíndo as persoas de 'raza estranxeira' ou 'sangue estranxeiro' (Fremdrassische ou Fremdvölkische). Dentro das que consideraban máis inferiores, os Untermenschen, encontrábanse os xudeus, negros, xitanos ou eslavos.
Os afganos, indios, persas, xaponeses ou tibetanos foran avaliados de manera diferente, non como Untermenschen pola teoría racial que os calificaba como "arianos honoríficos".
Mohammed Alioum Fantouré
Mohammed Alioum Fantouré, nado en Forécariah en 1938, é un escritor guineano. Estudou en Francia e Bélxica e traballou para a Unión Europea.
Vilameá, Camba, Rodeiro
Vilameá é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Neste lugar naceu o alcalde de Rodeiro Eliseo Diéguez García.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Mojácar
dereita|miniatura|Vista de Mojácar Playa.
Mojácar é un concello andaluz, na costa leste da provincia de Almería. Cunha extensión de 72 km² e con 6.092 habitantes, é un concello eminentemente turístico, cun núcleo tradicional no interior e un gran conxunto de instalacións hoteleiras ao longo da praia.
Demografía
Mojácar é un concello que está a experimentar un rápido aumento de poboación nos últimos anos. Dos 4.615 habitantes de 1999 pasou aos 6.092 de 2005, o que supón un crecemento dun 32% en só seis anos. Iso débese fundamentalmente á inmigración, fundamentalmente de cidadáns británicos e, en menor medida, alemáns. De feito, a sinalización municipal preséntase xeralmente en español e inglés.
A densidade de poboación é de 84.6/km².
Xeografía
|esquerda|miniatura|Localización de Mojácar na provincia de Almería. O territorio do concello de Mojácar é unha estreita franxa costeira (duns 5 kms de largo máximo) situada no leste da provincia de Almería. Báñao ao leste o mar Mediterráneo, e líndano ao norte os concellos de Garrucha e Vera, ao leste o de Turre e ao sur o de Carboneras.
A costa é suave e de praia en toda a súa extensión, o que favoreceu a implantación de numerosas instalacións turísticas ao longo do litoral, ata conformar un novo núcleo de poboación con numerosos hoteis, restaurantes, discotecas e un parador de turismo chamado Mojácar Playa. O núcleo principal sitúase no interior, a algo máis dun quilómetro da costa, e nas abas da Serra Cabrera, un pequeno conxunto montañoso de ata 960 m de altura. Porén, as alturas de Mojácar non son demasiado altas, e a media sitúase nos 152 m sobre o nivel do mar.
Mojácar ten 3.000 horas de sol ao ano, cunha temperatura media de 20 °C.
Historia
dereita|miniatura|Rúa encalada do núcleo principal de Mojácar. Mojácar debeu estar habitado dende a antigüidade. Sospéitase de poboamentos da Idade de Bronce, así como fenicios e cartaxineses, e téñense probas de asentamentos gregos co nome de Murgis-Acra, que sería latinizado en Moxacar (e de aí o español actual Mojácar).
A seca e a emigración provocaron un retroceso económico e demográfico no século XIX, do que só se recuperou a poboación coa chegada de turistas e residentes europeos na segunda metade do século XX, pero particularmente a partir dos anos oitenta. En Mojácar está a sede da Fundación Valparaíso, un centro para a creación e a difusión de arte, onde se reúnen distintos artistas europeos.
Economía
As dúas principais fontes de riqueza de Mojácar son o turismo (hostalaría, restauración, servizos de lecer) e a construción.
Than Shwe
Than Shwe (သန်းရွှေ), nado o 2 de febreiro de 1933, foi o Presidente do Consello de Estado da Paz e do Desenvolvemento (equivalente a Xefe de Estado) de Myanmar dende o 23 de abril de 1992.
Lamas, Camba, Rodeiro
Lamas é un lugar da parroquia de San Xoán de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Rio (filme)
Rio é un filme de animación estadounidense dirixido por que foi estreado no 2011.
Sinopse
A acción transcorre na cidade de Río de Xaneiro e na exuberante selva tropical durante a festa máis importante do ano para os brasileiros: o entroido. Os protagonistas son Blu, un inxenuo guacamaio de Spix que non sabe voar e que cre que é o derradeiro exemplar da súa especie, e Jewel, unha guacamaia salvaxe e de espírito libre. Ámbolos dous emprenderán unha inesperada aventura en busca da liberdade, acompañados por excéntricos amigos dos que aprenderán que é a amizade, o amor e o coraxe.
Distort Yourself
Distort Yourself é o álbum debut, e único de momento, de Institute, un grupo musical formado polo ex cantante de Bush Gavin Rossdale. Saíu ao mercado o 13 de setembro de 2005 e debutou no posto 81º na lista Billboard 200, vendendo na primeira sobre 12.000 unidades. A totalidade de venda en todos os EUA era de 54.000 copias en abril do 2008.
"Bullet Proof Skin" serviu como single do álbum, acadando o posto 28º na lista Mainstream Rock Tracks e 29º na lista Modern Rock Tracks. Tivo unha considerable transmisión radiofónica na súa estrea, e en setembro de 2005 foi tocado en directo en varios late night, como por exemplo o The Tyra Banks Show. A canción foi escollida para a banda sonora de A ameaza invisible e para o videoxogo NHL 06. Tamén se lle filmou un vídeo musical, dirixido por Kevin Kerslake, que xa fixera vídeos para Nirvana e Green Day.
Tri Nations 2011
A edición 2011 do torneo das Tres Nacións de rugby foi a 16ª na que se enfrontaron as seleccións de Nova Zelandia, Suráfrica e Australia. Este foi o derradeiro ano no que o torneo ten este nome, xa que en 2012 a selección de Arxentina comezou a disputar o campionato, pasando a chamarse The Rugby Championship.
Formato
Nesta edición o formato da competición foi mais curto por mor da Copa do Mundo de Rugby 2011 que se celebrará en setembro e outubro en Nova Zelandia, e no cal participarán as 3 seleccións. Así pois, en total foron 6 os partidos que se xogaron. Cada equipo xogou 2 partidos en casa e 2 fora, un con cada equipo restante. O encontro que abriu esta edición 2011 do Tri Nations foi o Australia - Suráfrica que se xogou o 23 de xullo, 2 semanas despois do remate da edición 2011 do Super Rugby, e o derradeiro encontro foi o Australia - Nova Zelandia que se xogou o 27 de agosto, 2 semanas antes do comezo da Copa do Mundo de Rugby 2011.
Resultados e clasificación
O campión da edición 2011 do Tri Nations foi a Selección de rugby de Australia .
Lingua saami de Skolt
A lingua saami de Skolt (sääʹmǩiõll, que significa 'a lingua saami', ou nuõrttsää’mǩiõll para distinguila doutras linguas saamis) é unha lingua urálica falada aproximadamente por 400 persoas en Finlandia, principalmente en Sevettijärvi, e por outros 20-30 falantes do dialecto Njuõʹttjäuʹrr na área preto do lago Lovozero en Rusia. O saami de Skolt tamén adoitaba falarse na zona de Neiden, en Noruega. Escríbese empregando o alfabeto latino e a súa ortografía foi establecida de xeito oficial en 1973.
Celtiberos
[[Ficheiro:Mapa-celtiberos.svg|280px|miniatura|Os pobos celtiberos:
]] O termo celtiberos acostuma usarse para as tribos celtas ou celtizadas da Península Ibérica, así como os idiomas que estes grupos falaban, aínda que en realidade o termo celtibero se refire unicamente a un dos pobos célticos da Península Ibérica, existindo outros con outros nomes (vetóns, vacceos, lusitanos, carpetanos etc.). Este pobo celtibero habitaba no oeste da Cordilleira Ibérica. Os romanos considerábanos unha mestura de celtas e iberos, diferenciándose así dos seus veciños, tanto dos celtas da meseta como dos iberos da costa. Hoxe sábese que os celtiberos foron un pobo de lingua e cultura celta.
Historia
miniatura|300px|Nordeste de Iberia. As primeiras referencias escritas sobre os mesmos débense a xeógrafos e historiadores grecolatinos (Estrabón, Tito Livio, Plinio e outros), aínda que o seu estudo, que arrinca do século XV, non adquire rango científico ata os inicios do século XX (marqués de Cerralbo, Schulten, Taracena, Caro Baroja etc.), cobrando renovado impulso nos últimos anos (Wenceslas Kruta). Pese a este excepcional acervo literario, aínda hoxe se discuten aspectos fundamentais para a súa definición: os confíns do seu terreo, a súa verdadeira personalidade ou a súa propia xenealoxía.
Con este termo adoita facerse referencia ás tribos celtas ou celtizadas da Península Ibérica, así como aos idiomas que estes grupos falaban, aínda que, realmente, o termo celtibero refírese unicamente a un dos pobos célticos da Península Ibérica existindo outros con outros nomes (vetóns, vacceos, lusitanos, carpetanos etc.). Este pobo celtibero, que habitaba na Cordilleira Ibérica e á que os romanos consideraban unha mestura de celtas e iberos, diferenciábase dos seus veciños, tanto dos celtas da meseta como dos iberos da costa. Pero esta idea de que os celtiberos son o resultado da unión dos celtas e os iberos é un erro que xa se deu en época romana. Hoxe sabemos que os celtiberos son un pobo de cultura celta, que recibe influencias dos iberos pola súa proximidade, pero en ningún caso son o resultado dunha mestizaxe entre ambas as culturas.
A xulgar polo rexistro arqueolóxico, os celtas chegaron á Península Ibérica no século XIII a.C. coa grande expansión dos pobos da Cultura dos Campos de Urnas, ocupando entón a rexión nordeste. No século VII a.C., durante a Cultura de Hallstatt expándense por amplas zonas da meseta e Portugal, chegando algúns grupos a Galicia. Con todo, trala fundación grega de Massallia (actual Marsella na Francia), os iberos volven ocupar, o val medio do Ebro e o nordeste peninsular aos celtas, dando pé a novos establecementos gregos (Empúries). Os celtas da Península quedaron así desconectados dos seus parentes continentais, de maneira que nin a cultura celta de La Tène nin o fenómeno relixioso do druidismo lles chegarían nunca. A cultura celta na Península Ibérica chegará ao seu final coa conquista romana, á que moitas tribos célticas se opuxeron.
Pobos celtiberos
Os autores antigos son moi concisos nas súas referencias a todas estas xentes. Os beróns, do mesmo xeito que os vascóns, só son nomeados, e moi parcamente, nas guerras sertorianas.
The Great Escape Artist
The Great Escape Artist é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Jane's Addiction, publicado o 18 de outubro de 2011 a través do selo Capitol Records. É o seu primeiro disco dende o 2003, cando editaron Strays, e conta co multiinstrumentista Dave Sitek no baixo, xunto con Chris Chaney que se reuniu coa banda durante as gravacións. O álbum foi precedido por dous sinxelos, "End to the Lies", lanzado como descarga gratuíta o 7 de abril de 2011, e "Irresistible Force (Met the Immovable Object)", publicado no mes de agosto.
Miniac-Morvan
Miniac-Morvan (en Minieg-Morvan) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Pedro Ojeda de la Riva
Pedro Ojeda de la Riva, nado en Valladolid en 1918 e finado en Vigo en decembro de 1997, foi un político español. miniatura|Cruz dos Caídos de Vigo.
Traxectoria
Combateu na guerra civil alcanzando o grao de alférez provisional. Foi nomeado delegado provincial de excombatentes de Pontevedra en 1942 e xefe comarcal de Falange de Vigo. Foi o impulsor da Cruz dos Caídos de Vigo, que finalmente se erixiría en 1959, sendo concelleiro co alcalde Tomás Pérez Lorente. Foi director da Mutualidade Siderometalúrxica e delegado de Mutualidades. Foi nomeado administrador do Hospital Xeral de Vigo. Foi presidente da Hermandad de Alféreces Provisionales.