cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro, conde de Barcelos
Traxectoria
Regresado do exilio en 1322, retomou a posesión de todos os seus bens, que foran confiscados. Pouco despois da morte de seu pai (1325), afastouse gradualmente da corte do medio irmán, con quen entra en disidencia (a pesar de que participara ao seu lado na batalla do Salado en 1340). Refuxiouse nos seus pazos de Lalim, que transformou nun centro cultural importante. É de aí que está datado o seu testamento (marzo de 1350) e onde morreu, en 1354. Xace sepultado no convento de São João de Tarouca, nun túmulo decorado nos laterais con escenas de caza do xabaril.
Legado
O legado cultural do conde de Barcelos é un dos máis importantes da Idade Media peninsular. Pedro foi certamente o compilador (ou polo menos o último compilador) das cantigas dos trobadores galego-portugueses. No seu testamento deixa ub Livro de Cantigas ao seu sobriño, Afonso XI de Castela, que se pensa é o arquetipo dos cancioneiros manuscritos que chegaron até nós; ese cancioneiro nunca chegou á posesión de Afonso XI e non se sabe do seu paradeiro. Excelente trobador, Pedro deixou catro cantigas de amor e seis cantigas de escarnio, onde o humor (coa malicia característica do xénero) se alía a un notábel sentido rítmico e musical.
De Lalim terían aínda saído dúas outras obras fundamentais da historia e cultura galego-portuguesas. Unha é o chamado Livro de Linhagens do conde D. Pedro (1340-1344), unha recompilación da xenealoxía das principais familias nobres de Portugal inseridas no contexto peninsular e universal. A outra obra debida ao conde é a Crónica Xeral e Crónica e Castela, unha crónica histórica en que é descrita a historia dos varios reinos ibéricos e da Reconquista, enfatizándose o papel dos reis portugueses na cruzada contra o islam. Os dous libros son de alta cualidade narrativa e representan puntos altos da prosa medieval galego-portuguesa.
O recoñecemento da cualidade da obra de Pedro na Idade Media é evidenciado polo feito de que tanto o Livro de Linhages como a Crónica sufriron varios acrecentos posteriores en Portugal e foron traducidas varias veces ao castelán. Até a actualidade os investigadores continúan estudando a obra do conde tanto polos datos historiográficos como polo seu nivel narrativo.
Viktor Gorbatko
Viktor Vasilievich Gorbatko, nado en Ventsy-Zarya o 3 de decembro de 1934, é un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz 7, Soiuz 24, Soiuz 37 e Soiuz 36.
Traxectoria
Gorbatko chegou a Maior Xeneral da Forza Aérea da Unión Soviética. Adestrou para ser cosmonauta entre marzo de 1960 e abril de 1961. Participou nas misións Soiuz 7, Soiuz 24, Soiuz 37 e Soiuz 36, pasando un total de 30,53 días no espazo.
Komodo
Komodo é unha das 17.508 illas que compoñen a República de Indonesia. A illa é particularmente famosa como o hábitat do dragón de Komodo, o lagarto máis grande na terra, que leva o nome da illa. A illa de Komodo ten unha superficie de 390 quilómetros cadrados e unha poboación humana de máis de dous mil habitantes. O pobo da illa é descendente de ex convictos que foron exiliados á illa e que se mesturaron cos Bugis de Sulawesi.
Situación
Komodo está no medio do arquipélago de Sonda, entre o arquipélago veciño de Sumbawa ao leste e o de Flores ao leste. (8.55° S, 119.45° E), ten unha extensión de 390 quilómetros cadrados.
Habitantes
Os habitantes da illa, que suman 2000, descenden de antigos presos que foron exiliados, que se mesturaron cos Bugis de Célebes. A maioría da poboación practica o islam. Con todo tamén existe unha minoría cristiá e hindú.
Turismo
Desta illa provén o coñecido dragón de Komodo, un animal único no mundo que produce altos índices de turismo. Ademais, a illa é un destino popular entre os mergulladores. Administrativamente, forma parte de East Nusa Tenggara,
Nacional RG
Fábrica Nacional de Automóviles, Aviones y Motores de Aviación foi un fabricante español de aeronaves, motores de avión e automóbiles con sede en Barcelona de 1948 ata 1949. O nome da marca era Nacional RG.
Historia da Compañía
O Cubano Ramón Girona Guillaume, que anteriormente traballara na fábrica francesa de automóbiles, avións e motores de aviación Farman. Fundou a empresa en 1948 en Barcelona e comezou a produción. A produción terminou en 1948 ou 1949, moi probablemente, debido as trabas burocráticas e da falta de material daquela época. Tivo que liquidar a empresa, da que queda un rastro case nulo.
Vehículos
Aínda existe un vehículo no museo do automóbil Collecció d’Automòbils de Salvador Claret en Sils.
A Currada
O topónimo galego A Currada pode referirse a:
Rally da Coruña de 1994
O Rally da Coruña de 1994 foi a 12ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España de Rallys. Celebrouse o 19 de novembro de 1994 e o vencedor foi o navarro Jaime Azcona. Seu irmán, Javier Azcona, proclamouse campión de Galicia de rally ao rematar cuarto.
Resumo
O noiés Arturo Rial liderou os 12 primeiros treitos do rally pero a falta de catro treitos, e cando lle sacaba 52 segundos ao seguinte participante, tivo que abandonar tras unha saída da estrada en Aranga. Borja Moratal, que ía segundo por detrás de Rial tamén tivo que abandonar despois de caer por un terraplén en Meirama. Tras o abandono de Moratal, foi Germán Castrillón quen se colocou segundo e comezou a recortar distancias con Rial, ata que rompeu o cable do acelerador, o que o relegou até a décima praza, aínda que logo conseguiu acabar quinto. O navarro Jaime Azcona aproveitou todos estes problemas dos seus rivais para conseguir a súa primeira vitoria no Campionato de España de Rallys. Seu irmán Javier, que chegou cuarto, sumou os puntos suficientes para superar a Miguel Dopico na clasificación do Campionato de Galicia de Rally e proclamarse campión.
Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny
Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny (en 臥虎藏龍：青冥寶劍) é un filme chinés-estadounidense de 2016 dirixido por Yuen Woo-ping e escrito por John Fusco. Está baseado na novela Iron Knight, Silver Vase de Wang Dulu. É a secuela do filme de 2000 Wò hǔ cáng lóng. Está protagonizado por Donnie Yen, Michelle Yeoh, Harry Shum, Jr., Jason Scott Lee, Roger Yuan, Woon Young Park, Eugenia Yuan, JuJu Chan, Chris Pang, Veronica Ngo, Shuya Chang e Natasha Liu Bordizzo. Estreouse en Hong Kong o 18 de febreiro, na China o 19 de febreiro e en todo o mundo a través de Netflix o 26 de febreiro de 2016.
Joseph Déjacque
Joseph Déjacque, nado contra decembro de 1821 en París e finado en 1864, foi un escritor anarquista francés creador do termo Libertario.
Biografía
De orixes descoñecidas, foi coñecido ó ser arrestado por formar parte da Revolución Francesa de 1848. Encarcerado durante un tempo acusado de "axitación socialista", foi liberado pero arrestado novamente en 1851 e sentenciado a 2 anos de cárcere debido á súa colección de poemas "Les Lazaréennes, Fables et Poésies Sociales".
Escapou arredor do 2 de decembro de 1851, marchando a Londres. Estando na illa de Jersey entre 1852 e 1853 escribiu La question révolutionnaire, unha exposición do anarquismo que publicaría en 1854 en Nova York. Alí comunicouse con asociacións obreiras e onde foi signatario do programa da Primeira Internacional en 1855.
En Nova Orleáns entre 1856 e 1858 escribiu a súa famosa utopía anarquista "L'Humanisphère, Utopie anarchique", aínda que non deu atopado un editor. Ó volver a Nova York publica os seus libros no periódico "Le Libertaire, Journal du Mouvement social", do que saíron 27 números entre o 9 de xuño de 1858 e o 4 de febreiro de 1861. Este periódico foi o primeiro de carácter comunista libertario (identificable desta forma pola liña da comunidade de bens, se ben esta teoría económica aínda non existía formalmente dentro do anarquismo) publicado nos Estados Unidos. Ademais de criticar artigos sobre a revolución e os acontecementos políticos dos Estados Unidos e Francia, tamén criticou o aforcamento do abolicionista John Brown logo da redada acontecida en Harpes Ferry en Virxinia, e fixo propaganda pola causa abolicionista.
Déjacque foi o primeiro en usar o termo libertario, nunha carta en 1857 criticando a Pierre Joseph Proudhon, logo de que este criticara ó feminismo polo seu apoio á apropiación individual do traballo e á economía de mercado, decindo: "Non é o produto do seu traballo ó que as ou os traballadores teñen dereito, senón á satisfación das súas necesidades, calquera que sexa a natureza destas".
A súa estadía en Nova York terminou cando as súas posibilidades de traballo se acabaron debido ó desfeita económica producida polo estalido da guerra civil. Volve a Londres e logo a París, onde morre uns anos despois en extrema pobreza.
Segundo Alain Penjam, Déjacque buscaba abolir "a propiedade personal, a propiedade da terra, edificios, fábricas, tendas, e toda propiedade que sexa instrumento de traballo, produción ou consumo,"
Benjamin Lee Whorf
Benjamin Lee Whorf, nado en Winthrop (Massachusetts) o 24 de abril de 1897 e finado en Wethersfield (Connecticut) o 26 de xullo de 1941, foi un lingüista estadounidense, pupilo de Edward Sapir, de quen tomaría a hipótese etnolingüística para levala ao que actualmente se coñece como a hipótese de Sapir-Whorf, unha teoría do relativismo lingüístico.
Traxectoria
Benjamin Whorf estudou química no MIT e despois iniciou unha carreira de inspector de incendio para compañías de seguranza. Interesouse polos estudos lingüísticos bastante tarde na súa vida, seguindo os cursos de E. Sapir a partir de 1928, e logo foi asistente de Sapir na Universidade Yale (1937-1938).
Investiga as linguas amerindias dos Estados Unidos e de México. Publica unha gramática da lingua hopi (estivera vivindo con eles en 1932), diversos estudos sobre os dialectos náhuatl, sobre a escrita xeroglífica maia, e o primeiro intento de reconstrución do utoasteca. Publica ademais a partir de 1936 un bo número de artigos en revistas de lingüística que trataban da hipótese Sapir-Whorf, das maneiras en que ao seu parecer os diversos sistemas lingüísticos afecten os sistemas de pensamento e os costumes de comportamento dos usuarios das linguas.
Morreu en 1941 e os seus textos, algúns entón aínda inéditos, foron reunidos nun volume, que apareceu en 1956 co título Language, Thought and Reality.
Hangul
miniatura|300px|Han-gul O han-geul (tamén hangul ou han'gŭl, e previamente han-kul; 한글) é o alfabeto nativo coreano (en contraste cos hanja (漢字), ou caracteres chineses). Cada bloque silábico hangul consta dalgunhas das 24 letras (jamo): 14 consoantes e 10 vogais. Historicamente, tiña 3 consoantes e unha vogal máis.
Estes bloques silábicos poden ser escritos tanto horizontalmente de esquerda a dereita como verticalmente de riba a baixo, as columnas de dereita a esquerda.
A Cela, Sendelle, Boimorto
A Cela é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Hangul
Aínda que esta escrita lles poida parecer ideográfica a algúns occidentais, realmente é fonética.
Estrutura da escritura en Hangul
As palabras do Hangul están compostas por bloques silábicos, e estes á súa vez en tres partes: un son inicial, un son medio e polo xeral un son final.
Debemos debuxar un cadro imaxinario onde vamos a formar a sílaba e situar a primeira vogal ou consoante na parte superior esquerda deste. Se a vogal que lle segue á primeira letra é horizontal, sitúase baixo desta; se é vertical, á dereita. O son final (ou última letra da sílaba) debe ir baixo, sempre e cando sexa consoante.
Por Exemplo: Amor en coreano dise: Sa-rang = 사랑
O primeiro que debemos facer é identificar as sílabas. Despois, situamos a primeira letra da primeira sílaba (ㅅ) na parte superior esquerda. Logo situamos a vogal (ㅏ). Como esta é vertical, colocámola á dereita da primeira consoante; a nosa sílaba quedaría así: 사 (sa).
O paso a seguir é construír a segunda sílaba. Situamos a primeira letra (ㄹ) na parte superior esquerda do cadro imaxinario. Entón procedemos a colocar a vogal (ㅏ) á dereita da primeira letra. E situamos a última consoante (ㅇ) baixo (recordemos que nunha sílaba a última letra, se é consoante, sitúase baixo). A sílaba quedaría así: 랑.
Unimos as sílabas, e a nosa palabra está lista: 사 (sa)+랑 (rang) = 사랑 (sa-rang).
Outro exemplo:
En Corea, ao oso asignáronlle o seguinte carácter: 곰 (Kom)
Para formar esta sílaba, sitúase a consoante ㄱ (k) na parte superior esquerda, despois sitúase a vogal ㅗ (ou) baixo da consoante, xa que esta última é unha vogal horizontal. E por último colócase a consoante ㅁ (m) na parte inferior.
ㄱ (k) +ㅗ (ou) + ㅁ (m) = 곰 (kom).
Desta maneira pódense escribir todas as palabras coreanas e non coreanas.
Nomes oficiais
O nome moderno Hangeul é un termo acuñado por Xu Sigyeong en 1912, que significa “gran escritura” en coreano arcaico e “escritura coreana” no moderno. Non pode ser escrito en hanja, aínda que a sílaba Han pódese escribir 韓 co significado de “Coreano”. Pronúnciase /hanɡɯl/ (IPA), e pode ser romanizado dos seguintes xeitos:
Nomes coloquiais
O Han-geul foi ocasionalmente denigrado por aqueles que preferiron o tradicional Hanja (漢字) ata principios do século XX:
Jamo
Jamo (자모; 字母) son as letras que conforman o alfabeto han-geul. O nome “jamo” provén de ja-eum (“vogal”; 자음; 母音; literalmente, son nai) e mo-eum (“consoante”; 모음; 子音 ou son fillo, literalmente).
Son 51 e componse de:
Cada consoante en han-geul corresponde a un só fonema na lingua coreana. Porén, estas poden variar de pronunciación a ouvidos estranxeiros. A primeira consoante indica a pronunciación que se escoita ao comezo da palabra, e a segunda, cando non sexa así.
Por exemplo, no caso da palabra 비비다, que significa esfregar, escóitase como pibida. Recorde que os coreanos recoñecen un só fonema ㅂ(bieup) nas dúas sílabas, e non lles son distintas, como adoitamos pensar. De forma análoga, en galego pode pórse un exemplo con palabras como "dedo". O primeiro D corresponde a unha consoante dental oclusiva sonora, e o segundo D a unha dental fricativa sonora. Para un galegofalante, a letra D ten sempre a mesma pronuncia aínda que a fagamos de diferente forma sen sequera darnos conta diso.
Os Currais
O topónimo galego Os Currais pode referirse a:
Os Currás, San Sadurniño, San Sadurniño
Os Currás é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 47 habitantes (14 homes e 33 mulleres).
Marttila
Marttila (en sueco S:t Mårtens) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 1.993 habitantes. A superficie do termo municipal é de 195,99 km2, dos cales 0,69 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 10,20 hab./km².
Limita cos municipios de Koski Tl, Lieto, Loimaa, Paimio, Pöytyä e Salo.
O concello é unilingüe en finés.
Ureparapara
Ureparapara (tamén coñecida como Parapara para abreviar) é a terceira illa máis grande do Grupo Banks no norte Vanuatu logo de Gaua e Vanua Lava.
Veda (prohibición)
A veda é a prohibición de cazar ou pescar certas especies de animais terrestres ou acuáticos nun sitio ou nunha época determinados. Por extensión denomínase tamén veda ao período de tempo que dura a prohibición de cazar ou de pescar.
Ureparapara
Xeografía
a illa de Ureparapara é un vello cono volcánico invadido polo mar na costa leste, que forma a Baía Divers. A parte desta fendedura na costa, a illa é de forma circular, cun diámetro duns oito quilómetros. A superficie é de 39 km².
Veda (prohibición)
Características
A súa finalidade é a de permitir que ocorra o ciclo de reprodución da especie e a recuperación das súas poboacións.
Ureparapara
Poboación
A poboación era de 437 habitantes en 2009. Hai tres aldeas na illa. A aldea principal é Léar (Leserepla). As outras son Lehali (na costa oeste) e Leqyangle.
Veda (prohibición)
Características
Realizada cada ano, e normalmente no mesmo período, as vedas demostraron seren efectivas para a recuperación dos recursos. Ademais, o seu establecemento por parte das autoridades e o seu acatamento por parte de cazadores, pescadores, comerciantes e consumidores, produce múltiples beneficios para cada un deles, así como para os ecosistemas e a conservación do recurso.
Os períodos de veda de poden variar coa especie a protexer, a temporalidade de prohibición e as rexións onde se establece.
Ureparapara
Poboación
Dúas linguas son faladas tradicionalmente na illa, a Löyöp e a Lehali.
Nome
O nome Ureparapara reflicte o nome da illa na lingua Mota, lingua que foi elixida polos misioneiros, a finais do século XIX, como o idioma de referencia para a zona.
A illa chámase localmente Noypēypay en Lehali, e Aö en Löyöp..
Historia
O primeiro europeo en chegar a Ureparapara foi o explorador español Pedro Fernández de Quirós o 15 de xuño de 1606. Que bautizouna como Pilar de Zaragoza, pero, máis tarde, cartografouse como A nosa Señora de Monserrat Ambos polo seu capelán Frei Martín de Munilla. .
Ruth Bader Ginsburg
Ruth Joan Bader Ginsburg, nada en Brooklyn (Nova York) o 15 de marzo de 1933 e finada en Washington, D.C. o 18 de setembro de 2020, foi unha xuíza e xurista estadounidense que destacou especialmente polo seu traballo na loita pola igualdade legal entre homes e mulleres. Dende o 10 de agosto de 1993 e ata o seu pasamento foi xuíza da Corte Suprema dos Estados Unidos, nomeada polo presidente Bill Clinton. En 1972 fundou a sección de dereitos da muller na Unión Estadounidense polas Liberdades Civís.
Richard F. Gordon
Richard Francis Gordon Jr., nado en Seattle (Washington) o 5 de outubro de 1929 e finado o 6 de novembro de 2017, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións Gemini 11 e Apollo 12.
Ruth Bader Ginsburg
Ginsburg mantivo unha alta popularidade nos Estados Unidos. Icona da cultura pop, recibiu o alcume de "Notorious R.B.G." e estaba considerada como un símbolo da resistencia pública e da xustiza.
Richard F. Gordon
Traxectoria
Gordon graduouse en química pola Universidade de Washington en 1951. En 1953 incorporouse á Armada dos Estados Unidos de América, chegando ao grao de capitán. En 1957 daba clases na Escola de Pilotos de Probas da Armada en Patuxent River, Maryland.
Ruth Bader Ginsburg
Traxectoria
Naceu en Brooklyn no seo dunha modesta familia xudía. A súa nai, Celia, que a impulsou aos libros e ao estudo, morreu o día en que Ruth tiña que graduarse no instituto. Estudou cunha bolsa na Universidade de Cornell na década de 1950. Coñeceu entón ao que foi o seu marido, e foron xuntos a estudar a dereito á Universidade Harvard.
Richard F. Gordon
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en outubro de 1963. Participou nas misións Gemini 11 e Apollo 12, pasando un total de 13,16 días no espazo.
Ruth Bader Ginsburg
Traxectoria
En 1972 fundou a sección de dereitos da muller na Unión Estadounidense polas Liberdades Civís dende onde iniciou a batalla legal pola igualdade entre homes e mulleres. Liderou seis dos principais casos ante a Corte Suprema dos Estados Unidos, dos que gañou cinco. En 1971 o tribunal ditaminou por primeira vez que tratar unha muller de xeito diferente a un home violaba a Constitución e era ilegal. Foi coñecido como o caso Reed v. Reed.
Ginsburg foi unha das principais voces da á liberal do Tribunal Supremo. Durante os seus anos no Tribunal, Ginsburg votou a favor do dereito ao aborto e da citación de dereito internacional nas opinións da Corte. Ademais, votou en contra da pena de morte e a favor dos dereitos dos homosexuais.
En novembro de 2018, aos 85 foi hospitalizada despois dunha caída. A súa dimisión do supremo por razóns de saúde abriría a porta a que o presidente Donald Trump nomease un xuíz ultraconservador, escorando a Corte Suprema durante décadas. Ginsburg faleceu por complicacións dun cancro de páncreas o 18 de setembro de 2020. Consciente da súa morte inminente e das eleccións presidenciais que terían lugar en menos de dous meses, ditou unha nota á súa neta: "O meu máis fervente desexo é non ser substituída ata que haxa un novo presidente".
Na cultura popular
miniatura|Cartel que mostra a Ginsburg como "the Notorious R.B.G." semellante ao rapeiro estadounidense [[The Notorious B.I.G., 2018.]] Ginsburg foi cualificada como "icona da cultura pop". O perfil de Ginsburg comezou a crecer tralo retiro de O'Connor en 2006, que a deixou como a única muller no tribunal.
As súas alegacións cada vez máis apaixonadas, particularmente en Shelby County v. Holder levaron á creación de Notorious R.B.G. Tumblr e de memes comparándoa co rapeiro The Notorious B.I.G. A creadora de Notorious R.B.G. Tumblr, a estón estudante de dereito Shana Knizhnik, uniuse á reporteira de MSNBC Irin Carmon para converter o blog nun libro titulado Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg. Editado en outubro de 2015, converteuse nun bestseller de The New York Times. Ademais, Ginsburg inspirou arte das uñas, disfraces de Halloween, unha boneca, tatuaxes, camisetas, cuncas de café e libros de colorear para nenos, entre outros obxectos. O músico Jonathan Mann fixo unha canción empregando parte da súa disertación en Burwell v. Hobby Lobby Stores, Inc.. Ginsburg admitiu que ten unha "gran cantidade" de camisetas de Notorious R.B.G., que distribúe como regalos.
Dende 2015, Ginsburg foi interpretada por Kate McKinnon en Saturday Night Live. Os cineastas Betsy West e Julie Cohen realizaron un documental sobre Ginsburg, titulado RBG, para CNN Films, que foi estrado no festival de Sundance de 2018 e recibiu dúas candidaturas aos Oscar. No filme Deadpool 2 (2018), móstrase unha fotografía dela cando Deadpool a ten en conta para a súa X-Force, equipo de superheroes. Outro filme, Unha cuestión de xénero, que se centra na carreira de Ginsburg loitando pola igualdade de dereitos, foi estreado a finais de 2018. O guión estivo na lista negra dos mellores guións sen producir en 2014. A actriz Felicity Jones interpreta a Ginsburg e Armie Hammer ao seu marido Marty. A propia Ginsburg ten unha aparición no filme. A sétima temporada da sitcom New Girl inclúe unha personaxe chamada Ruth Bader Schmidt por Ginsburg. Unha figura de Lego de Ginsburg aparece en The Lego Movie 2. Ginsburg deu a súa autorización para o cameo e para a produción da figura como parte dos conxuntos de xoguetes de Lego trala estrea en febreiro de 2019.
As palabras dos galegos
As palabras dos galegos é o undécimo álbum de estudio (e décimo terceiro na discografía) do cantante de folk galego Suso Vaamonde. Foi publicado en 1998 baixo o selo Produccións Trebón.
Trátase dun disco de poemas populares e máis dos autores Manuel María, Millán Picouto, Noriega Varela e Xosé Fraga Iglesias.
Adolfo Domínguez Fernández
miniatura|275px|dereita|Tenda Adolfo Domínguez en [[Guatemala.]] Adolfo Domínguez Fernández, nado na Pobra de Trives o 14 de maio de 1950, é un deseñador de moda e escritor galego. A marca dos produtos téxtiles e cosméticos da súa empresa levan tamén o seu nome.
Biografía
Logo de estudar Moda e cinematografía en París volveu a Ourense a principios da década de 1970, para facerse cargo da tenda de moda que o seu pai tiña na cidade. Durante os seguintes anos, desenvolveu os seus propios deseños ata que se presentou en Madrid en 1981. Nese momento, pertenceu ao movemento Galicia Moda, agrupado ao redor da publicación do mesmo nome, e onde tamén promocionaron o seu traballo Florentino, Antonio Pernas ou Gene Cabaleiro entre outros deseñadores galegos. Dese tempo (primeiros anos oitenta) foi o lema co que se coñeceu a súa marca, La arruga es bella.
Na actualidade posúe o 30 % da empresa Adolfo Domínguez SA, que cotiza na Bolsa de Madrid dende 1997.
En 1992 publicou a súa primeira novela en galego, titulada Juan Griego, e catro anos máis tarde, en 1996, produciu a película La Moños.
Tense pronunciado a favor do reintegracionismo. En febreiro de 2010, fixo unhas polémicas declaracións no Foro Tribuna Galicia nas que propuña o despedimento libre e cuestionaba o Estado do Benestar.
Estilo
O seu estilo é urbano, funcional, casual e eminentemente cómodo, facendo uso de tecidos soltos e naturais. Unha das súas estratexias de mercadotecnia foi evitar a distribución a través de tendas multimarca.
A marca
A empresa Adolfo Domínguez traballa na actualidade distintos produtos comerciais, que inclúen roupa, complementos, material e obxectos de fogar, e cosméticos. As súas liñas principais son AD (roupa clásica) e U (roupa xuvenil).
A finais de 2006 existían 400 tendas Adolfo Domínguez, das que 230 son propias e 170 franquías.
Marolo
O marolo ou berberecho marolo (Acanthocardia tuberculata, Linnaeus 1758; antes Cardium tuberculatum) é un molusco bivalvo da familia dos Cárdidos (Cardiidae), da orde Veneroida.
Morfoloxía
Presenta 21-22 costelas radiais fortes e dotadas de espiñas romas -tamén descritas como nódulos- na zona próxima ás marxes, atenuadas na zona central. As liñas de crecemento son claramente visibles. No interior, a marxe está percorrida por sucos que corresponden coas costelas.
A cor é castaña que ás veces tira a avermellada, con bandas irregulares concéntricas máis escuras que a cor do fondo.
Hábitat e bioloxía
Distribúese pola costa europea do Atlántico, desde Escandinavia ata o estreito de Xibraltar, penetrando en boa parte do Mediterráneo.
Vive nas costas abertas, en áreas de fondos de limo ou cascallo, na franxa infralitoral e ata os 10 metros de profundidade.
É un molusco comestible pero moi escaso. As capturas que se poidan producir destínanse á elaboración de conservas co nome castelán de langostillo.
Co nome de marolo Ríos Panisse recolleu tamén outros moluscos cárdidos (coma o berberecho bravo (Acanthocardia echinata), o carneiro (Venus verrucosa) e outros). Todos eles, incluído a que nos ocupa, reciben tamén outros nomes comúns como carneiro, cascarneiro ou carneirolo.
Orix
Historia da Compañía
Don Juan Ramírez de Barcelona iniciou a produción de coches en 1952. En 1954 detivo a produción. Só se fixeron algunhas unidades. Este coche de Segmento A estaba equipado cun motor bóxer de dous cilindros con 610 cc e 27 CV. Ademais ofrecíase un cupé bipraza. En 1954 presentaron un prototipo cunha carrozaría que se parecía ó Volkswagen Beetle.
Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil Collecció d’Automòbils de Salvador Claret en Sils.
Illa de Flores, Indonesia
miniatura|dereita|300 px|Kelimutu, Flores miniatura|dereita|300 px|Vila de Bena, en Flores A Illa de Flores é unha das illas menores da Sonda, un arquipélago que se estende de leste para oeste desde a illa de Xava en Indonesia. Atópase ao leste de Sumbawa e Komodo e ao oeste de Lomblen e do arquipélago de Alor. Ao sueste atópase Timor. Ao sur, máis aló do estreito de Sumba, está Sumba e ao norte, máis aló do Mar de Flores, Célebes.
Administración
A Illa de Flores é parte da provincia de East Nusa Tenggara. Divídese en cinco distritos coñecidos como "rexencias"; de leste para oeste son Manggarai, Ngada, Ende, Sikka e Flores Timur.
Flora e fauna
En setembro de 2003 atopouse unha especie de homínido na cova de Liang Bua ao oeste da illa. Desde entón coñeceuse o achado como ¨"Home de Flores" (Homo floresiensis). Parece ser unha versión menor de Homo erectus de ao redor de 100–110 cm de estatura. Parece ser que existiu ata hai uns 18.000 anos ou ata menos.
Cultura
A illa é principalmente católica, e isto constitúe o resto máis importante da colonización portuguesa.
Nos distritos de Ngada et Ende no centro da illa, atópase a cadea dialectal de Flores Centro. Nesta zona, existen unhas lixeiras variacións lingüísticas dunha vila a outra. En total identifícanse seis linguas diferentes. Do oeste cara o leste son o ngadha ou ngada, o naxe, o keo, o ende, o lio et o palu'e que se fala na illa do mesmo nome ao norte de Flores. Pódese tamén engadi-lo so'a et o bajawa, mais os antropólogos considéranos ngada.
Xeoloxía
Dende o punto de vista da xeodinámica, esta illa, bordeada ao norte pola conca de Flores e, ao Sur, pola conca de Savu, é volcanicamente activa con polo menos 13 volcáns en funcionamento. Por isto é unha zona onde se rexistra unha forte actividade sísmica, por exemplo co sismo do 12 de decembro de 1992 de magnitude 7,5.
A análise estratigráfica e magmática (xeocronoloxía e xeoquímica) demostra que Florès é unha illa « nova », aparecendo probablemente no oligoceno superior mais seguramente no mioceno mediano.
Turismo
thumb|Vila de Bena thumb|Porto de Labuhan Bajo na costa oeste A principal atracción turística en Flores é o volcán Kelimutu (1.639 m.) que contén tres lagoas de vivas cores, situado no distrito de Ende cerca da cidade de Moni, tamén se pode visitar o volcán Inierie preto da cidade de Bajawa. Estes lagos atópanse na caldeira do volcán, e alimentados por unha fonte de gas volcánico, o que resulta en auga altamente aceda. Os lagos coloreados cambian de cor sobre unha base irregular, dependendo do estado de oxidación do lago. Desde o vermello brillante ao verde e azul.
Hai lugares para practicar esnórquel e mergullo ao longo da costa norte de Flores, especialmente Maumere e Riung. Con todo, debido á práctica destrutiva dos pescadores locais que utilizan bombas para pescar, e os locais que venden conchas aos turistas, xunto cos efectos posteriores dun devastador tsunami en 1992, os arrecifes foron destruídos lentamente.
Labuan Bajo a cidade situada na punta occidental é a miúdo utilizada polos turistas como base para visitar as illas de Komodo e Rinca. Labuan Bajo tamén atrae a mergulladores, xa que os tiburóns balea habitan as augas ao redor de Labuan Bajo.
Os pobos de Luba e Bena inclúen casas tradicionais de Flores, Bena tamén é coñecida pola súa Idade de Pedra (megalitos).
Larantuka, no extremo oriental da illa, é coñecido polos seus festivais Semana Santa.
Nos últimos anos, as empresas turísticas locais en torno a Kelimutu comezaron a promover percorridos en bicicleta por Flores, algunhas das cales tardan ata cinco ou seis días dependendo do programa en particular.
Frádega
O topónimo galego Frádega pode referirse a:
Coruxa, San Sadurniño, San Sadurniño
Coruxa é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Democracia (Mugardos)
Democracia foi un semanario editado en Mugardos entre 1911 e 1912.
Historia e características
Subtitulado Semanario político, defensor de los intereses locales, apareceu o 1 de outubro de 1911. Entre os seus colaboradores figurou César Alvajar.
Frádega, Sendelle, Boimorto
Frádega é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Amilladoiro
Un amilladoiro (do latín ) é un túmulo artificial; como topónimo pode referirse a:
Coruxa
O topónimo galego Coruxa pode referirse a:
Natasha Liu Bordizzo
Natasha Liu Bordizzo (en 劉承羽, Liú Chéng-yǔ), nada en Sydney o 25 de agosto de 1994, é unha actriz e modelo australiana. Fixo o seu debut no cinema interpretando o papel de Snow Vase no filme Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny de Netflix.
Traxectoria
Bordizzo naceu en Sydney, Australia. A súa nai é chinesa e o seu pai é de ascendencia italiana. Asistiu ó Sydney Girls High School, e despois comezou a estudar no Bachelor of Law / Bachelor of Communication da Universidade de Tecnoloxía de Sydney, cando conseguiu o papel no filme Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny malia ser esa a súa primeira audición. Bordizzo declarou que a súa aparencia e as súas habilidades de artes marciais foron factores clave ó conseguir o papel. Bordizzo ten cinto negro en Taekwondo.
O Coruxal
O topónimo galego O Coruxal pode referirse a:
Otro Ford
Otro Ford foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1922 ata 1924.
Historia da compañía
A compañía dos irmáns Vizcaya fundouse en 1922 en Barcelona para producir automóbiles. En 1924 terminou a produción. Os vehículos da empresa fabricáronse sobre a base do Ford T fabricado en Cádiz desde 1920 por Ford. Os vehículos tiñan un motor de catro cilindros.
Lorenzo Riveiro Oliveira
Lorenzo Riveiro Oliveira, nado en Padrón o 13 de marzo de 1991, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Pontevedra CF B.
Dominic L. Pudwill Gorie
Dominic Lee Pudwill Gorie, nado en Lake Charles (Louisiana) o 2 de maio de 1957, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-123, STS-108, STS-91 e STS-99.
Traxectoria
Gorie graduouse en enxeñería oceánica pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1979. É máster en sistema de aviación pola Universidade de Tennessee en 1990.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994. Participou nas misións STS-123, STS-108, STS-91 e STS-99, pasando un total de 48,64 días no espazo.
Presidente de Dominica
O presidente é o xefe de estado de Dominica. É elixido polo parlamento para un período de 5 anos. Ele indica como primeiro ministro o líder do partido que tiver a maioría na asemblea nacional.
Esta é unha lista dos presidentes de Dominica despois de 1978.
Franzomil, Sendelle, Boimorto
Franzomil é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Os nove poetas líricos
Na maioría de fontes escritas gregas, emprégase a palabra melikos para referirse a estes autores (de melos 'canción'), pero algúns autores empregaron no seu lugar lyrikos, que foi a que se empregou para crear o latín lyricus e de aí ás linguas modernas.
Os antigos académicos definiron este xénero (a lírica) en atención á forma métrica e ao instrumento con que se acompañaba, a lira, e non baseándose no fondo (o contido). Debido a isto, existen algúns tipos de poesía que deberían ser incluídos baixo a etiqueta «lírica» na literatura moderna, pero que, con todo, están excluídos (como a elexía).
Esta poesía lírica está dividida tradicionalmente en dous estilos: poesía coral, e poesía lírica monódica.
Sclerospongiae
As esclerosponxas ou esponxas coralinas son unha pequena clase de Poríferos proposta en 1970 por Hartman e Goreau, aínda que algúns autores prefiren incluilas, ás veces, na clase Demospongiae.
Estrutura
Engloba especies xeralmente atopadas en grutas e túneles asociadas a arrecifes de corais. Estas esponxas de forma leuconoides son únicas por amosar esqueleto interno composto por espículas silicosas (aragonita-sílice) e fibras de esponxina que dan soporte ás células, como nas Demospongiae, agregadas a unha base calcárea (carbonato cálcico). Son estas as esponxas coralinas, máis coñecidas como fósiles. Existen poucas especies modernas (Sclerospongia sp.), encontradas soamente nos arrecifes de corais das Índias Orientais e Pacífico, contribuíndo a crear a estrutura dos arrecifes de coral.
Filoxenia
SCLEROSPONGIAE |--o STROMATOPOROIDA | |-- Astroscleridae | `-- Calcifibrospongiidae |--o CERATOPORELLIDA | |-- Ceratoporellidae | |-- Tabulospongida | `-- Acanthochaetetidae `--o MERLIIDA `-- Merliidae
Childeberto I
miniatura|esquerda|80px|Estatua de Khildeberto I que se conserva no [[Louvre]] Childeberto I, nado en 497 e finado en 558, foi un rei franco e un dos catro fillos de Clodoveo I.
Traxectoria
Á morte do seu pai, no 511, o reino dividiuse entre os seus catro fillos e el herdou a cidade de París e o territorio que comprendía polo norte ata o río Somme e polo oeste ata a Canle da Mancha. Converteuse en rei de París.
Á morte do seu irmán Clodomiro, rei de Orleáns, coa axuda do seu outro irmán Clotario, rei de Soissons, fixo degolar aos seus sobriños para apropiarse da herdanza. Converteuse en rei de Orleáns.
No 534, axudado por Clotario, conquistou o reino burgundio (Borgoña). Este novo reino foi cogobernado entre eles.
Fixo varias expedicións contra os visigodos de Hispania. No ano 542 apropiouse de Pamplona coa axuda do seu irmán Clotario I. Cercou Zaragoza, pero foi forzado a retirarse. Desta expedición levou a París unha preciosa reliquia, a túnica de San Vicente, en honor de quen fixo construír ás portas de París o famoso mosteiro de San Vicente, coñecido posteriormente como Saint Germain-des-Prés, Francia.
No 558, morreu sen descendencia, e Clotario apoderouse do seu reino e reunificou o reino de Clodoveo.
Condado de Lerín
miniatura|150px|Localización do Condado.
O Condado de Lerín é un título nobiliario español, de orixe navarra, concedido polo rei Carlos III de Navarra o 25 de agosto de 1459 á súa filla natural Xoana de Navarra cando esta casou en segundas nupcias co seu primo Luís de Beaumont, neto de Luís de Évreux, duque de Durazzo e bisneto dos reis Xoana II de Navarra e Filipe III.
Os condes de Lerín encabezaron a facción dos beaumonteses durante a guerra civil de Navarra, en defensa dos intereses de Carlos de Viana, príncipe de Viana en contra do seu pai o rei Xoán II o Usurpador.
O seu actual titular é Carlos Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo, duque de Alba.
Primeiros condes
A a partir deste último, o Condado pasou á Casa de Alba.
Gran Premio de Europa de 1997
O Gran Premio de Europa de 1997 (oficialmente o XLII Gran Premio de Europa) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 26 de outubro de 1997 no Circuíto Permanente de Jerez, Xerez, España. Foi a décimo sétima carreira da tempada de Fórmula Un de. Orixinalmente programado como Gran Premio de Portugal no circuíto do Estoril, mudouse cando os xestores de Estoril tiveron dificultades económicas. A carreira de 69 voltas gañouna Mika Häkkinen nun McLaren, a súa primeira vitoria na Fórmula Un. O seu compañeiro de equipo David Coulthard rematou en segundo lugar e o piloto de Williams quedou terceiro, o que lle foi suficiente para gañar o Campionato do Mundo. Ata 2017, estes foron os últimos Campionatos do Mundo de Pilotos e Construtores de Williams.
Michael Schumacher, pilotando para Ferrari, lideraba o campionato por un só punto diante de Villeneuve antes da carreira. Durante a carreira Villeneuve e Schumacher chocaron mentres loitaban polo liderado, o dano resultante no coche de Schumacher obrigouno a retirarse. A culpa do incidente foi posteriormente atribuída a Schumacher polo órgano de goberno do deporte, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e foi eliminado do seu segundo posto no campionato. As tácticas de Schumacher foron amplamente criticadas polos medios, incluíndo publicacións baseadas no seu país natal, Alemaña e no país de Ferrari, Italia.
Despois da carreira, Williams e McLaren foron acusados ​​de pactar para decidir a orde final. Villeneuve afirmou que "era mellor deixarlles pasar e gañar o Campionato do Mundo". A FIA determinou que non había probas para apoiar as reivindicacións e desestimou as acusacións.
Antecedentes
Orixinalmente programado como Gran Premio de Portugal no circuíto de Estoril, a carreira trasladouse ao circuíto de Jerez cando a xestión de Estoril tivo dificultades económicas. A carreira engadiuse ao calendario despois do Xapón porque o fornecedor de motores Renault non quería que a súa última carreira na Fórmula 1 fora no Xapón. Chegando á derradeira carreira da tempada, dous pilotos aínda estaban en disputa polo Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula Un. O piloto Michael Schumacher, da Scuderia Ferrari, lideraba con 78 puntos. O piloto de Williams Jacques Villeneuve era segundo con 77 puntos, un punto por detrás de Schumacher. Detrás de Schumacher e Villeneuve no Campionato de Pilotos, Heinz-Harald Frentzen era terceiro con 41 puntos no outro Williams, con Jean Alesi e David Coulthard con 36 e 30 puntos respectivamente. Villeneuve gañara dúas carreiras máis que Schumacher durante a tempada, o que significaba que no caso de empate a puntos, Villeneuve sería campión do mundo.
Villeneuve tiña que rematar a carreira puntuando (os puntos adxudicábanse aos seis primeiros pilotos) e por diante de Schumacher para converterse no campión mundial de pilotos. Schumacher sería campión do mundo se terminaba por diante de Villeneuve, ou se Villeneuve non conseguía puntuar.
No Campionato Mundial de Construtores de Fórmula Un, Williams lideraba con 118 puntos e Ferrari era segundo en 100. Williams logrou o título de construtores antes da carreira, aínda que Ferrari terminase primeiro e segundo na carreira, logrando 16 puntos, e os dous coches Williams non conseguiran puntuar, non podían vencer a Williams.
Marcus Garvey
Marcus Mosiah Garvey Heroe Nacional de Xamaica, nado o 17 de agosto de 1887 e finado o 10 de xuño de 1940, foi un publicista, xornalista, entrepreneur, nacionalista negro, e fundador da Universal Negro Improvement Association and African Communities League (UNIA-ACL).
Cody Fern
Cody Fern, nado en Southern Cross, Australia Occidental o 6 de xullo de 1988, é un actor e director australiano.
Gran Premio de Europa de 1997
Antecedentes
Tras o Gran Premio do Xapón de 1997 o 12 de outubro, os equipos realizaron sesións de proba en varios lugares do mundo. Williams, Benetton, Sauber, Jordan e McLaren realizáron unha sesión de proba no Circuíto de Silverstone. Williams, Sauber e Jordan probaron coches coas especificación de 1998, en preparación para a tempada. Arrows realizou probas no circuíto Circuíto de Nevers Magny-Cours, realizando un desenvolvemento de pneumáticos de chuvia co fornecedor de pneumáticos Bridgestone co circuíto inundado para simular condicións climáticas de chuvia. Prost realizou probas no Circuíto de Barcelona-Cataluña e realizou probas de pneumáticos para Bridgestone, ademais de probar o seu coche coas especificacións de 1998. Ferrari permaneceu no circuíto de Suzuka probando un diferencial electrónico usado polo seu piloto Eddie Irvine na carreira anterior.
Marcus Garvey
Traxectoria
Garvey é mellor lembrado por ser un importante fundador do Movemento de Regreso a África Back-to-Africa movement, que animaba aos descendentes de africanos para volver á súa patria ancestral. Este movemento puido inspirar outros, especialmente Nación do Islam (Nation of Islam), ao movemento Rastafari, que reclama a Garvey como un profeta. Garvey dicía defender a ancestralidade africana para "redimir" África e para que as potencias coloniais europeas marchasen de alí.
Gran Premio de Europa de 1997
Práctica e cualificación
Nas dúas últimas sesións prácticas, Coulthard logrou a volta máis rápida cun tempo de 1:20.738, Häkkinen terminou co segundo tempo máis rápido. Os pilotos de Williams foron rápidos: Villeneuve terceiro e Frentzen sexto. Panis caeu ao cuarto lugar por diante de Gerhard Berger, os seus mellores tempos separados por unha décima de segundo. Estaban por diante do piloto de Stewart, Jan Magnussen, Shinji Nakano de Prost, Hill e Alesi.
A sesión de cualificación celebrouse o sábado pola tarde e durou unha hora entre as 13:00 a 14:00 horas do CEST, permitindo que cada piloto ata doce voltas cronometradas, coa súa volta rápida utilizada para determinar a súa posición na grella. Os coches foron cronometrados usando un sistema de sincronización TAG Heuer, que medía a unha precisión dunha milésima de segundo. Ao final da sesión, os tres pilotos máis rápidos fixaran o mesmo tempo, a primeira vez que isto ocorreu no historia do Campionato do Mundo. Jacques Villeneuve foi o primeiro en definir un tempo de 1:21.072, aos catorce minutos da sesión dunha hora. Outros catorce minutos despois, Michael Schumacher marcou un tempo idéntico. A falta de nove minutos para rematar a sesión, Heinz-Harald Frentzen cruzou a liña, outra vez cun tempo de 1:21.072. De conformidade coa normativa, no caso de que os pilotos fixen o mesmo tempo na cualificación, considéranse a orde en que se fixaron os tempos, co primeiro piloto establecendo a prioridade. Villeneuve adxudicouse a pole position na grella inicial para a carreira, con Schumacher segundo e Frentzen terceiro. O cuarto lugar na grella foi para o vixente Campión do Mundo, Damon Hill, no seu Arrows, cun tempo de 1:21.130, 0´058 segundos por detrás dos tres primeiros. Hill estivo a piques de obter a pole position pero tivo que retroceder no final da volta debido ás bandeiras amarelas debido a un incidente que implicaba ao Minardi de Ukyo Katayama.
Carreira
A carreira tivo lugar pola tarde a partir das 14:00 horas o clima era seco e asollado. Villeneuve comezou a carreira na pole position, con Schumacher na segunda posición. Poucos momentos antes do inicio da carreira, un líquido azul saíu do Williams de Villeneuve. Con todo, isto non influíu no seu coche durante a carreira. A saída de Schumacher ao comezo foi mellor que a de Villeneuve e lideraba no momento en que chegaron á primeira curva. Schumacher lideraría 40 das primeiras 47 voltas da carreira Frentzen tamén fixo unha mellor saída que Villeneuve e superouno. Baixo as ordes do equipo Williams, na volta oito Frentzen deixou pasar ao seu compañeiro de equipo Villeneuve. Schumacher fixo o seu primeiro pit-stop na volta 22 e Villeneuve fixo a súa primeira parada na seguinte volta. Ambos mantiveron as súas posicións. Durante a primeira rolda de pitstops, os McLarens intercambiaron prazas con David Coulthard e liderou Mika Häkkinen e Frentzen caeu en quinta posición por detrás deles. A orde dos líderes tras a segunda rolda de pitstops na volta 43 e volta 44 mantivose igual pero con Villeneuve máis preto de Schumacher.