cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustave Caillebotte
A colección de Gustave Caillebotte
Desafortunadamente, o goberno francés non concordaría cos termos da súa vontade. No mes de febreiro de 1896, negociaron con Renoir, quen era o executor da vontade do finado pintor, pasando ao Pazo de Luxembourg trinta e oito pinturas. As trinta e nove pinturas restantes (unha delas levada por Renoir como pagamento aos seus servizos) foron ofertadas dúas veces ao goberno francés, no ano 1904 e en 1908, sendo as dúas veces rexeitadas. Cando o goberno francés decidiu reclamalas en 1928, a oferta foi rexeitada pola viúva do fillo de Caillebotte. A maioría das obras restantes foron adquiridas por Albert C. Barnes, formando parte na actualidade da Fundación Barnes.
Jesús Vázquez Martínez
Jesús Vázquez Martínez, nado en Ferrol o 9 de setembro de 1965, é un modelo e presentador de televisión galego.
Traxectoria
Naceu en Ferrol, sendo neto do futbolista internacional Juan Vázquez Tenreiro, xogador do Racing de Ferrol, Deportivo da Coruña, Atlético de Madrid e Celta de Vigo.
Profesional popular e recoñecido no ámbito nacional, o seu rostro comezou a ser familiar á raíz de ser o condutor nos 90 de espazos televisivos como La quinta marcha ou Hablando se entiende la basca, os dous en Telecinco. En 1993 probou sorte sen demasiado éxito no mundo da música, chegando a gravar un único disco que levou por título A dos milímetros escasos de tu boca e co que, a pesar de todo, logrou un disco de ouro.
Tras unha longa temporada afastado da televisión estatal coincidindo co caso Arny, do que foi absolto, (e durante a cal conduciu os programas A propósito e Gente con chispa en Canal Sur e Esta es mi gente en Telemadrid) volveu a Telecinco en 2001 como presentador do concurso Popstars. Desde entón, a súa carreira segue ligada a esa canle, onde leva presentado Hotel Glam, os debates de Gran Hermano, Nadie es perfecto, Vivo cantando, Operación Triunfo, Supervivientes ou ''¡Alla tú!
Tamén realizou algúns traballos como actor: a película Aquí, el que no corre... vuela (1992), de Tito Fernández, a obra teatral La importancia de llamarse Ernesto (1996) e colaboracións en series televisivas coma Manos a la obra, en Antena 3. Nos últimos tempos deixou aparcada a súa carreira interpretativa, aínda que fixo pequenas colaboracións en Siete Vidas e Yo soy Bea.
En 2005 e 2006 recibiu os Premios TP de Ouro ó mellor presentador, ao que xa estivera nomeado en 1992. Nesta mesma categoría estivo nomeado ós Premios da ATV tamén en 2005 e 2006.
En 2010 foi a primeira personaxe masculina en aparecer espido na portada da revista Interviú, na semana do Día do Orgullo Gai. As ganancias da reportaxe fotográficas serán destinadas á ONG ACNUR para construír unha escola en Kenya.
Chandler Canterbury
Chandler Canterbury, nado o 15 de decembro de 1998 en Houston, Texas, é un actor infantil estadounidense.
Galería de imaxes de eleccións de Galicia
Galería de imaxes de eleccións de Galicia.
Chandler Canterbury
Traxectoria
É o irmán máis novo de Colby Canterbury e o irmán máis vello de Shelby Canterbury que son tamén actores infantís. Chandler é coñecido por interpretar a Caleb Koestler no filme Knowing do ano 2009, personaxe que fixo a carón de Nicolas Cage. De tódolos xeitos, foi o papel de David Smith na popular serie de televisión Criminal Minds (episodio 2 — tempada 3) o que lle reportou atención por parte dos produtores de Hollywood. Tamén interpretou a Benjamin Button (de 8 anos) no filme O curioso caso de Benjamin Button xunto con Brad Pitt e Cate Blanchett.
Filmografía
miniatura|dereita|Canterbury no ano [[2010.]]
Scott Walker
O nome Scott Walker pode referirse a:
Villasila de Valdavia
Villasila de Valdavia é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 73 habitantes (INE 2012).
Ketty Nivyabandi
Ketty Nivyabandi, nada en Uccle (Bruxelas) o 19 de xullo de 1978, é unha poeta e activista polos dereitos humanos de Burundi. Reside exiliada en Otava (Canadá).
Traxectoria
Creceu en Bujumbura, onde estudou relacións internacionais e traballou como xornalista.
A súa obra poética, en lingua francesa, apareceu en revistas literarias como World Literature Today e Words Without Borders, e en antoloxías como We Have Crossed Many Rivers: New Poetry from Africa (2012). En 2012 representou Burundi na Olimpíada Cultural paralela aos Xogos Olímpicos de 2012, celebrados en Londres.
Nivyabandi comezou o seu activismo durante a crise constitucional de 2015 de Burundi. Liderou a primeira protesta do país na que só participaron mulleres, e foi membro fundador do Movemento de Mulleres e Rapazas pola Paz e a Seguridade en Burundi. Viuse obrigada a deixar o país cando foi sinalada polo goberno. Testificou ante o subcomité para a violación de dereitos humanos en Burundi na Cámara dos Comúns do Canadá, e decote participa en charlas sobre dereitos humanos, especialmente os dereitos das mulleres e os efectos dos conflitos nas vidas das mulleres. En 2016 foi incluída na obra de Kate Schatz Rad Women Worldwide.
En 2017 uniuse á Iniciativa de Mulleres Nobel como membro asociado. En marzo de 2019 falou na Convención Anual de Xenebra polos Dereitos Humanos e a Democracia.
Constantino I de Grecia
200px|miniatura|Constantino I
Constantino I foi o rei dos helenos de 1913 a 1917, ano en que abdicou, e de 1920 a 1922, en que volveu abdicar. Fillo de Xurxo I de Grecia e da gran duquesa Olga Constantinovna de Rusia, naceu o 2 de agosto de 1868.
Matrimonio e fillos
Casou en Atenas en 1889 coa princesa Sofía de Prusia. Deste matrimonio naceron:
Morreu exiliado en Palermo o 11 de xaneiro de 1923. Está enterrado no palacio de Tatoi, preto de Atenas.
Afonso I de Asturias
Afonso I, tamén coñecido como Afonso I de Cangas, nado no 739 e finado no 757, foi segundo as Crónicas Afonsinas un princeps (señor territorial) da Cordilleira Cantábrica que viviu na Galicia altomedieval a comezos do século VIII.
Diversos autores do romanticismo español de mediados do século XIX asignáronlle o recorrente título de rey de Asturias —que motivou pois engadirlle "de Asturias"—, así como o alcume de "o Católico", denominación que aínda hoxe ten gran vixencia, pero que as crónicas medievais xamais chegaron a atribuírlle. Porén, as crónicas árabes denomínano rei de Galicia (Adhfunsh, malik Jilliquiyya ).
Traxectoria
miniatura|esquerda|250px|Mapa político do noroeste da Península Ibérica tras a substitución da España visigoda, pola musulmá. Galicia aparece gobernada por numerosos señores territoriais cristiáns que tentan impoñer a súa autoridade sobre os demais.Toda a documentación que alude á súa persoa foi redactada 150 anos despois do seu falecemento, a finais do século IX e inserida nas neogoticistas crónicas afonsinas, polo que a verdade sobre a súa vida e feitos, incluso a existencia da súa persoa debe tomarse coa debida prudencia histórica e científica.
As propias fontes son confusas e mesmo contraditorias, así para o versión "Rotense" da Crónica de Afonso III, Afonso "foi elixido como rei por todo o pobo", mentres a Sebastianense sostén que non existiu tal elección, e que Afonso xa era fillo do duque visigodo, Pedro, descendente da liñaxe dos reis Leovixildo e Recaredo, unha visión esta que amosa o grao de deformación ideolóxica das crónicas e a intencionalidade no feito que querer facer entroncar aos reis ovetenses coa antiga realeza visigoda. Na crónica Albeldense só menciona que era fillo de Pedro, duque de Cantabria.
Hai opinións encontradas sobre a natureza da actividade guerreira deste rei. De calquera xeito, o seu labor veuse favorecido pola confusa situación da España musulmá daquela época, xa que debido á fame do 750, os bérberes e a súa rebelión determinaron o seu éxodo cara o Magreb. Galiza puido separarse sen dificultade do resto dos territorios do islam e ofreecer ao rei ástur a súa anexión á Coroa. Por outra banda, a medida que os bérberes ían evacuando os territorios que ocuparan algunhas xeracións, Afonso I, que os hostilizaba con guerrillas, puido deixar as montañas ástures cara as chairas leonesas.
Tomou Astorga, e despois continuou avanzando cara o norte de Portugal, a vertente meridional da cordilleira Cántabrica, a Bardulia (antigo nome de Castela a Vella) e os territorios de Áraba, A Bureba, e A Rioxa. Quizais se establecese na rexión comprendida entre o val do río Douro e os macizos montañosos da España central. Entre as diferentes prazas que foron caendo paseniñamente nas súas mans, as crónicas cristriás da época mentan: Lugo, Tui, Porto, Braga, Viseu, Astorga, León, Amaia, Zamora, Simancas, Osma, Salamanca, Ávila, Segovia e Sepúlveda. Nese momento, o gobernador árabe de Córdoba estaba demasiado ocupado nas loitas internas para se opor ao avance dos cristiáns, nin enviar colonias andaluzas que substituísen os bérberes emigrados cara ao norte de África.
Tampouco Afonso I dispoñía de forzas bastantes para se ocupar efectivamente das terras conquistadas e despoboadas, e que quedaron baleiras durante décadas, xa que entre a liña de prazas fortes cristiás e a fronteira musulmá habería unha verdadeira "terra de ninguén", que foi definida como unha terra de correrías, onde se desenvolven combates de detención. Son a orixe das "Marcas", que daran continuamente que falar na historia política da Península.
Co achego de Ab al-Rahman I ao califato de Córdoba a liña fronteiriza percorría o curso do río Douro, dende a súa desembocadura ata Osma,e logo corría cara o norte ata Vasconia. Un ano despois, morre Afonso I, deixando o seu trono nas mans do seu fillo, Froila I.
Jesús Lourido Arriví
Jesús Lourido Arriví, coñecido como Manco de Diamantel, nado en Cedeira e finado en Ferrol o 25 de agosto de 1936, foi político galego.
José Estévez Alfaya
José Estévez Alfaya foi un médico, político e xornalista galego.
Traxectoria
Médico no Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Mondariz en 1924 e elixido alcalde o 6 de xuño. En 1931 fundou periódico El Sobroso, de orientación republicana.
Weezer (Blue Album)
Weezer (tamén coñecido coma The Blue Album) é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Weezer. Foi editado o 10 de maio de 1994 a través do selo DGC Records. No álbum aparecen os sinxelos "Undone - The Sweater Song", "Buddy Holly" e "Say It Ain't So", que foron os responsables de lanzar á banda ao gran público coa axuda dos seus videoclips dirixidos por Spike Jonze. En agosto do 2009 o álbum levaba vendidas máis de 3,3 millóns de copias nos Estados Unidos e trátase do álbum de Weezer con máis vendas.
No ano 2003 foi colocado no número 299 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Antecedentes
Weezer formárona o 14 de febreiro de 1992 nos Ánxeles Rivers Cuomo, Pat Wilson, Matt Sharp e Jason Cropper. Comezaron a tocar en clubs e pequenos locais da zona de Los Angeles, porén, pasou bastante tempo antes de que a banda gañase algo de fama.
Weezer gravou The Kitchen Tapes como un intento de facerse escoitar na cidade. A banda finalmente conseguiu a atención do representante dun gran selo que buscaba grupos de rock alternativo. Entón asinaron un contrato para DGC Records o 26 de xuño de 1993 con Todd Sullivan, A&R de Geffen Records.
Boeing 367-80
O Boeing 367-80, ou "Dash 80" como foi chamado por Boeing, é un prototipo dun reactor de transporte de pasaxeiros fabricado para demostrar as vantaxes dos avións deste tipo sobre os impulsados por motores de pistóns.
O Dash 80 está considerado o prototipo do avión cisterna KC-135 Stratotanker e do modelo de pasaxeiros Boeing 707. Foi construído en menos de dous anos, lanzándose o proxecto en 1952 e realizando o seu voo de estrea o 15 de xullo de 1954, custando todo o proceso ao redor dos 16 millóns de dólares (dous terzos das ganancias netas da empresa nos anos de posguerra). Na súa época foi un enorme risco para a Boeing Company, xa que non había clientes comprometidos co proxecto.
Só se fabricou un exemplar do avión. Na actualidade atópase no Steven F. Udvar-Hazy Center, un anexo do Smithsonian Institution's National Air and Space Museum, localizado no aeroporto internacional de Washington Dulles, en Virxinia.
Deseño
Cara finais dos anos 40 dous acontecementos alentan a Boeing a desenvolver un reactor de pasaxeiros. O primeiro foi o voo inaugural do primeiro avión deste tipo, o de Havilland Comet. O presidente da compañía, Bill Allen, liderou unha delegación de Boeing ao Reino Unido no verán de 1950 onde viu ao Comet voar no Farnborough Airshow, e tamén visitou a fábrica de de Havilland en Hatfield, Hertfordshire, onde os Comets eran ensamblados. O segunto evento foi a finalización en 1947 do desenvolvemento do B-47 Stratojet. Boeing sentiu que dominaba a á en frecha e os motores en góndolas, dúas tecnoloxías que consideraba claves para poder mellorar o Comet.
En 1950 Boeing intentou producir unha especificación para un reactor coñecido como Model 473-60C. As aeroliñas non quedaron convencidas debido a que non tiñan experiencia co transporte a reacción e gozaban do éxito dos avións impulsados por motores de pistón, como os Douglas DC-4, DC-6, Boeing 377 e Lockheed Constellation.
Como o primeiro da nova xeración de reactores de pasaxeiros, Boeing quería que o número de modelo do novo deseño enfatizase a diferenza entre el e os seus anteriores avións de hélice, que foran bautizados con número da serie 300. As series 400, 500 e 600 xa estaban ocupadas por mísiles e outros produtos, polo que Boeing decidiu usar a serie 700 para designar aos seus reactores, sendo o primeiro deles o 707. Xusto despois de que o programa fose aprobado a compañía mudou a designación para enganar aos seus competidores; "367" foi o número do modelo KC-97 Stratotanker, un avión de pistóns ao que o Dash non lle debía nada. Aínda que o deseño foi anunciado como o Model 707, os prototipos eran coñecidos sinxelamente como o "-80" ou Dash 80.
A fuselaxe do -80 era o suficientemente amplo como para levar cinco asentos por ringleira; dous nun lado do corredor e tres no outro. Cando Boeing comprometeu a produción, tomou a decisión de que o modelo 707 final levaría 6 asentos, tendo un diámatro un pouco máis grande de cabina, 3,76 m, debido a uns comentarios de C.R. Smith, CEO de American Airlines, que lle dixo a Boeing que non mercaría o 707 a menos que fose un polgada máis ancho que o entón proposto reactor Douglas DC-8. Esta decisión non atrasou excesivamente a introdución do modelo de produción xa que o -80 foi fabricado principalmente de xeito artesanal.
Historial operacional
A comezos de 1952 completáronse os deseños e en abril a comisión de Boeing aprobou o programa. A construción do Dash 80 comezou en novembro nunha sección amurallada da planta da compañía en Renton. Como era unha proba dun prototipo conceptual non había certificación de ningún tipo: liña de produción e a maioría das partes foron feitas a medida. O avión non estaba equipado cunha cabina de pasaxe e a instrumentación ubicouse nun forro de contrachapado para o programa de probas de voo.
O Dash 80 abandonou a factoría o 14 de maio de 1954, dous anos despois de que o proxecto fose aprobado, e 18 meses despois de que se iniciase a súa fabricación. A este acto asistiu o fundador da compañía, William Boeing, e a súa muller Bertha foi a encargada de bautizar o avión. Durante unha serie de probas en terra o porto do tren de aterraxe colapsou o 22 de maio; o dano foi rapidamente reparado e o avión realizou o seu primeiro voo o 15 de xullo.
Os voos revelaron unha propensión ao "Dutch roll" (unha inestabilidade que se manifesta na aeronave, que consiste nunha combinación desfasada de movementos de guiñada e movementos de rolamento). Boeing xa tiña experiencia con este fenómeno que tamén aparecera nos B-47 Stratojet e B-52 Stratofortress, e desenvolvera un sistema de amortiguación de guiñada no B-47 que podería ser adaptado para o Dash 80. Atopáronse outros problemas nos motores e nos freos, o último deles facía que fallasen completamente ao aterrar, causando que o avión sobrepasase a pista.
Boeing usou o Dash 80 en voos de demostración para executivos de aeroliñas e outras figuras da industria. Estes centraron a súa atención en como debería ser a cabina nun reactor de pasaxeiros. Deixando de lado as súas prácticas habituais, Boeing contratou á firma de deseño industrial Walter Dorwin Teague para crear unha cabina tan radical como o propio avión.
O tonel
Como parte do programa de demostración do Dash 80, Bill Allen invitou a representantes da Aircraft Industries Association (AIA) e da International Air Transport Association (IATA) á Seafair and Gold Cup Hydroplane Races de Seattle en 1955, celebrada no Lake Washington o 6 de agosto. O Dash-80 tiña programado un voo sinxelo, pero o piloto de probas de Boeing Alvin "Tex" Johnston realizou dous toneis para amosar o reactor.
No día seguinte, Allen convocou a Johnston á súa oficina e díxolle que non realizase esa manobra outra vez, a pesar de que Johnston afirmou que era completamente segura. A historia do tonel aparece nun vídeo chamado Frontiers of Flight – The Jet Airliner, producido polo National Air and Space Museum en asociación coa Smithsonian Institution en 1992.
O piloto de probas xefe de Boeing John Cashman dixo que xusto antes de que realizase o voo de estrea do Boeing 777 o 12 de xuño de 1994, a última indicación que lle deu o entón presidente da compañía, Phil Condit, foi "Nada de toneis". miniatura|250px|O Boeing 367-80 exposto no Air and Space Museum
Uso como avión experimental
Despois da chegada do primeiro exemplar de produción do 707 en 1957, o Dash 80 foi adaptado como avión experimental e usado por Boeing para probar tecnoloxías e sistemas novos. Unha das súas tarefas máis importantes durante finais dos anos 50 foi probar os sistemas do novo Boeing 727. Estas probas requirían a instalación dun quinto motor na parte traseira da fuselaxe. Temán realizou experimentos con diferentes perfís alares e distintos dispositivos de sustentación, como flaps soprados que expulsaban aire procedente dos motores para aumentar a sustentación durante as engalaxes e as aterraxes.
O derradeiro voo
Despois de 2.350 horas e de 1.691 voos, o avión foi retirado en 1969 e almacenado. O 26 de maio de 1972 Boeing doou o 367-80 ao Smithsonian Air and Space Museum, que o designou como un dos 12 avións máis importantes da historia. Durante os seguintes 18 anos o aparello estivo estacionado nun cemiterio de avións no deserto de Arizona antes de ser recuperado por Boeing en 1990 para a súa restauración. O derradeiro voo do Dash 80 foi cara o Dulles International Airport, preto de Washington, D.C., o 27 de agosto de 2003. Repintado coa súa librea orixinal amarela e vermella, foi posto en exposición no Steven F. Udvar-Hazy Center, un anexo do Smithsonian Institution's National Air and Space Museum.
Joan Francesc Mira
Joan Francesc Mira i Casterà, nado en Valencia en 1939, é un escritor, antropólogo e sociólogo valenciano.
Traxectoria
Estudou filosofía en Roma e Valencia, obteu praza de catedrático de grego de instituto en 1965, residiu en Francia e colaborou no Laboratoire d'Anthropologie Sociale da Sorbona, foi profesor da Universidade de Princeton (1978-1979) e a súa volta a Valencia dirixiu o Institut Valencià de Sociologia i Antropologia Social (1980-1984), en 1982 fundou o Museu d'Etnologia de València. Foi profesor da Universidade Jaume I de Castellón (1991-2005) e presidente da Acció Cultural del País Valencià (1992-1999), politicamente é militante do Bloc Nacionalista Valencià.
Autor de libros de ensaio e sobre a situación do do nacionalismo valenciano e do valenciano, como novelista El bou de foc foi clave polo que significiou na recuperación da novela valenciana e ruptura coa narrativa tradicional valenciana.
Altai
O topónimo Altai pode referirse a:
María Teresa Campos
María Teresa Campos Luque, nada en Tetuán o 18 de xuño de 1941, é unha xornalista e presentadora de televisión española.
Altai
Dá nome tamén a:
María Teresa Campos
Traxectoria
Terceira de seis irmáns dunha familia de clase media alta, instalouse en Málaga en 1942 e máis tarde en Madrid. Estudou Filosofía e Letras pola Universidade de Málaga e participou en diversos programas de radio e televisión. É viúva, nai de dúas fillas e avoa de tres netos.
Premios
miniatura|María Teresa Campos recibe a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo no 2017.
Chain Reaction
Chain Reaction é un filme estadounidense dirixido por Andrew Davis que foi estreado en 1996.
Katame waza
Katame-waza (en 固め技) é o termo que designa nas artes marciais do Xapón as técnicas dirixidas a limitar os movementos do opoñente, inmobilizalo ou sometelo a control extremo, de forma que non ofreza máis perigo de ataque.
O grupo de técnicas do Katame-waza subdivídise en osae-komi-waza (técnicas de inmovilización), shime-waza (técnicas de estrangulamento) e kansetsu-waza (técnicas de luxación).
Judo
O grupo de técnicas do Katame-waza do Kodokan inclúe actualmente 10 técnicas osae-komi-waza (inmovilización), 12 técnicas shime-waza (estrangulamento) e 10 técnicas kansetsu-waza (luxación), aínda que orixinalmente só eran 7 as técnicas de inmovilización propostas por Jigoro Kano.
Osae-komi-waza (10 técnicas)
Nas técnicas de inmovilización, o opoñente (Uke) inmovilizase dende arriba, fixando as súas costas contra o tatami, e normalmente mirando cara o judoka que executa a acción (Tori). O obxectivo destas técnicas é manter de maneira continuada o control do opoñente, de tal maneira que non poida liberarse durante un tempo determinado. Na competición actual, este tempo é de 20 segundos.
Uke acadará romper o control cando agarre o corpo ou pernas de Tori coas súas pernas, ou cando o ángulo entre as súas costas e o chan sexa maior de 90 graos.
O Kodokan actualmente recoñece as seguintes técnicas como osae-komi-waza :
Shime-waza (12 técnicas)
Nas técnicas de estrangulamento, Tori emprega as súas mans, brazos ou pernas ao redor do pescozo ou nas solapas do judogi de Uke, para aplicar unha presión controlada sobre a súa traquea ou nas súas arterias carótidas.
O Kodokan recoñeze as seguintes técnicas como shime-waza :
Kansetsu-waza (10 técnicas)
As técnicas de luxación están dirixidas as articulacións de opoñente, sendo estas retorcidas, estricadas ou pregadas, empreando para iso as mans, brazos ou pernas.
O Kodokan recoñeze as seguintes técnicas como kansetsu-waza :
Provincia de Cremona
Cremona (Cremùna no cremonés) é unha provincia da rexión da Lombardía, en Italia. A súa capital é a cidade de Cremona.
Ten unha área de 1.771 km2, e unha poboación de 335.950 habitantes (2001). Hai 115 municipios na provincia.
Fai fronteira a norte coa provincia de Bérgamo e a de Brescia, a leste coa provincia de Mantua, a sur coa rexión da Emilia-Romaña (provincias de Parma e Piacenza) e a oeste coa provincia de Lodi e coa provincia de Milán.
José Bernabé Martínez
José Bernabé Martínez, nado en Murcia o 31 de maio de 1901, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Mestre de Cervo dende 1934. Militante do PCE. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité de resistencia cedeirense, e ao poñerse enfermo o alcalde Manuel Fernández Freijeiro, tomou a dirección do concello, e co tenente alcalde José Vergara López proclamaron nun bando a declaración de Estado de Guerra. Posiblemente fuxiu por mar. Foi xulgado en Ferrol por rebelión, e declarado en rebeldía. Como consecuencia do expediente de depuración no maxisterio, foi separado do servizo e baixa na escala en 1940.
CRC Pozuelo
O Canoe Rugby Club Pozuelo ou CRC Pozuelo é unha entidade deportiva de Pozuelo de Alarcón (Comunidade de Madrid) adicada ó rugby, que compite na División de Honra. Conta cun dos palmarés máis importantes de España con cinco títulos de liga e dez de copa entre outros trofeos. Ten a súa sede na Cidade Deportiva Valle de las Cañas, onde disputa os seus encontros. Entre 2012 e 2014 o primeiro equipo masculino foi denominado Rugby Atlético de Madrid por razóns comerciais.
As cores tradicionais da entidade son o amarelo, o azul e o branco, herdadas do Real Canoe Natación Club no que naceu como sección de rugby en 1963 e do cal se independizou a comezos do século XXI.
Primeiros anos
As orixes do club están no Canoe Natación Club madrileño, que fundou unha sección de rugby no ano 1963, formado na meirande parte por xogadores do Club Argüelles. Daquela o Canoe tamén tiña sección de natación, wáter-polo, baloncesto e salto de trampolín. Mesmo a pesar de ser un equipo novo e con poucos medios, xa no seu primeiro ano acadou un grande éxito gañando a Copa do Xeneralísimo, actual Copa do Rei. Nos seguintes 10 anos o club sumou 4 novos títulos de copa (nos anos 66, 70, 71 e 74) e 3 títulos (nos anos 71, 72 e 73) da nova liga española, creada en 1970. Eses éxitos marcaron un troco no rugby español, que até daquela estivera dominado polos dous principais clubs cataláns, o FC Barcelona e a UE Santboiana.
Malia aquel exitoso comezo de existencia, o Canoe non acadou ningún outro gran título nos seguintes 25 anos, chegando a descender de categoría en dúas ocasións (1982 e 1992) perdéndose 9 tempadas da máxima categoría do rugby nacional. En 1981 e 1988 proclamouse subcampión de copa, como feito máis salientable daquela época na que, non obstante, chegou a contar con algúns dos mellores xogadores da historia da entidade, como Enrique Uzquiano, José Eguido, Gonzalo Amunárriz, Chus Ruiz de Mendoza ou Fran Puertas (xogador con máis encontros internacionais na historia da selección española).
Dende o profesionalismo
miniatura|esquerda|250px|Encontro do CRC Madrid en 2009. Nos anos 90, coa chegada do profesionalismo ó rugby por medio da declaración oficial da IRB, abriuse a posibilidade de remunerar ós xogadores, e o agora chamado "Real" Canoe reaccionou asinando a un xogador soviético chamado Andrei Kovalenko que axudou ó club a volver ás primeiras posicións da División de Honra, acadando un título de liga na tempada 1999/00 (27 anos despois do anterior campionato). Ademais disputaron 5 finais de Copa do Rei, gañando 3 delas nos anos 2001, 2002 e 2003. Pero naqueles anos o Real Canoe pasou por unha crise económica que obrigou á entidade a ceder os dereitos deportivos da sección de rugby á Universidade Complutense de Madrid en 1999, provocando o troco no nome do equipo de rugby, que comezou a ser coñecido como "CRC" (orixinariamente Club de Rugby Complutense). Posteriormente a universidade afastouse da entidade, pasando o club a chamarse Club de Rugby CRC Pozuelo Madrid, e desprazando o seu fogar até o Complexo Deportivo Valle de las Cañas do concello de Pozuelo de Alarcón.
Carlos Holmes Trujillo
Carlos Holmes Trujillo García, nado en Cartago o 4 de decembro de 1951 e finado en Bogotá o 26 de xaneiro de 2021, foi un avogado, escritor e político colombiano. Durante a súa carreira política foi alcalde de Santiago de Cali, Constituínte de 1991, diplomático, así como ministro do Interior, de Educación, de Relacións Exteriores e de Defensa en diferentes gobernos. Durante o mandato de Álvaro Uribe foi designado como Xefe da Misión de Colombia ante a Unión Europea.
Salto, Vimianzo
Santa María de Salto é unha parroquia do concello de Vimianzo, provincia da Coruña, arciprestado de Soneira e arquidiocese de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 482 habitantes (244 mulleres e 238 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 671 habitantes.
CRC Pozuelo
Últimas tempadas
Nas tempadas 2010/11 e 2011/12 o equipo competiu no Grupo 2 da División de Honra B, á que descendeu pola falla de patrocinios. O primeiro ano rematou a tempada en 1ª posición, co cal clasificouse para xogar unha eliminatoria de ascenso fronte ó 2º clasificado do Grupo 1, o Vigo Rugby Club. No encontro de ida o equipo galego venceu por 11 a 6 en Vigo, e no encontro de volta o equipo madrileño non acadou o seu obxectivo de vencer, pois rematou con táboas a 6 puntos, co cal o ascenso foi para Vigo Rugby Club. Aquel foi un fito para o rugby de Galicia, que por vez primeira na historia metía un equipo na máxima categoría do rugby nacional. A tempada 2011-12 foi exitosa para o club, rematando primeiro no seu grupo da División de Honra B, e acadando o ascenso á máxima categoría do rugby español. Antes do comezo da tempada 2012/13 fíxose público o acordo entre o CRC Madrid e o Club Atlético de Madrid por medio de Grupo Santa Mónica Sports para que o equipo de rugby acabado de ascender adoptase o escudo, as cores e o nome "Rugby Atlético de Madrid", a cambio do dereito de explotación comercial durante 3 anos da marca "Rugby Atlético".
Carlos Holmes Trujillo
Traxectoria
Foi designado polo Goberno de Colombia como ministro de Defensa o 12 de novembro de 2019 trala renuncia do titular Guillermo Botero, o 6 do mesmo mes.
Salto, Vimianzo
Situación xeográfica
Está delimitada por Treos, Tines, Bamiro, Vimianzo e Calo e polo concello de Laxe, distando 3,2 km da capital do concello e sumando 840 habitantes en total. Divídese nos núcleos do Careixo, Castro, Castromil, A Costa, A Lagoa, O Mosquetín, Reboredo, Reparada, Salto, Santa Irena, Señoráns e Torelo.
CRC Pozuelo
Palmarés
''A División de Honra non se disputou entre 1954 e 1970. A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''. A Primeira División Nacional existe dende a tempada 1972-73. Naceu como o 2º nivel do rugby español, e dende a tempada 1998-99 é o 3º''.
Carlos Holmes Trujillo
Traxectoria
O 26 de xaneiro de 2021 finou por mor dunha pneumonía derivada de complicacións pola COVID-19 no Hospital Militar Central de Bogotá.
Salto, Vimianzo
Enclaves naturais
Cabe destacar o monte de San Bartolomeu, con 407 m de altitude e o paso dos ríos Castro e Grande do Porto.
Carlos Holmes Trujillo
Publicacións
Foi autor das obras:
CRC Pozuelo
Xogadores
A seguinte táboa amosa o cadro dos xogadores que forman parte do primeiro equipo do Rugby Atlético de Madrid na tempada 2012-13. 220px|miniatura|dereita|Diego Pérez, actual segundo adestrador, erguendo como capitán do equipo a Copa do Rei gañada en 2008.
Salto, Vimianzo
Historia
Tomando como referencia os restos do poboado galaico de Castro e mámoas en Reparada, pódese asegurar que o poboamento das terras que conforman actualmente esta parroquia, -ao igual que as súas veciñas lindantes- remóntanse polo menos ao 2000 a.C.
Sendo a igrexa a clave da cultura desta parroquia, o eixe da economía correspóndelle ós batáns do Mosquetín, documentados desde o catastro de Ensenada (1753). Estes muíños sitúanse á esquerda do río Grande e suman en total sete máis tres batáns. Recóllense en dous edificios sobre o río, sendo os muíños destinados á malla da fariña e os batáns para o liño e la. Durante séculos constituíu unha importante industria e os seus servizos eran demandados máis aló dos límites naturais de Soneira. Actualmente están sendo rehabilitados pola Deputación da Coruña co obxectivo de transformalos nun museo.
Ermidas
Ademais da igrexa principal existen numerosas ermidas distribuídas pola parroquia destacando a de San Bartolomeu no cumio deste monte e as da Virxe Peregrina, Santa Eirena e Santo Antonio.
Festa da castaña de Breixa
300px|miniatura|Castañas A Festa da castaña de Breixa é unha festa gastronómica celebrada na parroquia de Breixa, no concello de Silleda, na provincia de Pontevedra.
Ten lugar cada ano no mes de outubro. Nesta festa repártense quilos de castañas asadas entre os asistentes.
Noam Chomsky
Avram Noam Chomsky, nado en Filadelfia, Pensilvania, o 7 de decembro de 1928, é un lingüista, filósofo, activista estadounidense, reverenciado nos círculos académicos como "o pai da lingüística moderna". Así mesmo tamén é unha das figuras máis recoñecidas no campo da filosofía analítica. É profesor emérito de lingüística no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e unha das figuras máis destacadas da lingüística do século XX, grazas aos seus traballos en teoría lingüística e ciencia cognitiva. É, así mesmo, recoñecido polo seu activismo político, caracterizado por unha forte crítica do capitalismo contemporáneo e da política exterior dos Estados Unidos. Definiuse politicamente a si mesmo como un anarquista ou socialista libertario. Foi sinalado polo New York Times como "o máis importante dos pensadores contemporáneos".
Propuxo a gramática xenerativa, disciplina que situou a sintaxe no centro da investigación lingüística. Con esta cambiou a perspectiva, os programas e métodos de investigación no estudo da linguaxe. A súa lingüística é unha teoría da adquisición individual da linguaxe e intenta ser unha explicación das estruturas e principios máis profundos da linguaxe. Postulou un aspecto ben definido de innatismo á mantenta da adquisición da linguaxe e a autonomía da gramática (sobre os outros sistemas cognitivos), así como a existencia dun «órgano da linguaxe» e dunha gramática universal. Opúxose con dureza ao empirismo filosófico e científico e ao funcionalismo, en favor do racionalismo cartesiano. Todas estas ideas chocaban frontalmente coas sostidas tradicionalmente polas ciencias humanas, o que concitou múltiples adhesións, críticas e polémicas que o acabaron convertendo nun dos autores máis citados.
Destaca a súa contribución ao establecemento das ciencias cognitivas a partir da súa crítica do condutismo de Skinner e das gramáticas de estados finitos, que puxo en cuestión o método baseado no comportamento do estudo da mente e a linguaxe que dominaba nos anos cincuenta. O seu enfoque naturalista no estudo da linguaxe influenciou a filosofía da linguaxe e da mente (ver a Harman e a Fodor). É o creador da xerarquía de Chomsky, unha clasificación de linguaxes formais de grande importancia en teoría da computación.
É tamén coñecido polo seu activismo político e polas súas críticas á política exterior dos Estados Unidos e doutros países, como Israel. Chomsky, que desvincula completamente a súa actividade científica do seu activismo político, descríbese así mesmo simpatizante do anarcosindicalismo (é membro do sindicato IWW) habendo tamén quen o asocia ao anarco comunismo ou ao comunismo de consellos. Chomsky é considerado unha figura influente no seu país de orixe e no mundo.
Traxectoria
Chomsky é o fillo do erudito hebreo William (Zev) Chomsky (estudoso da lingua hebrea e un dos seus máis distinguidos gramáticos), orixinario dunha vila da Ucraína, e de Elsie Simonofsky, mestra de hebreo, tamén xudía e procedente da actual Belarús, pero a diferenza do seu marido, ela creceu nos Estados Unidos polo que falaba o inglés ordinario de Nova York. A súa primeira lingua foi o yiddish, pero Chomsky di que entre a súa familia era "tabú" o feito de falalo. Ao describir a súa familia fala dunha especie de gueto xudeu, dividido por un lado en "yiddish" e polo outro en "hebreo", e aliña máis a súa familia con este último, dicindo que creceu "inmerso na literatura e cultura hebrea". Temeu coa expansión do fascismo desde moi novo e influenciado pola experiencia do seu pai e pola guerra civil española adoptou ideas anarquistas.
Á idade de oito ou nove anos, Chomsky pasaba todas as noites dos venres lendo literatura hebrea. Moitos anos despois sería el quen daría clases de hebreo. Con todo, e a pesar do seu traballo lingüístico que levou a cabo durante a súa carreira, Chomsky asegura que "a única lingua que falo e escribo con competencia é o inglés".
Castro da Revolta
O Castro da Revolta é un poboado castrexo situado nun alto no lugar da Revolta, no concello de Narón.
Descrición
O castro está situado nun pequeno outeiro entre Sedes e San Xiao, no acceso aos montes, preto del pasa o río Salgueiro. O castro ten unha forma ovalada de 63 metros de N-S e 56 metros de L-O. Está bastante ben conservada a croa e os parapetos. Está situado a uns 250 metros do castro dos Bicás.
Noam Chomsky
Traxectoria
En 1945 iniciou estudos de filosofía, lingüística e matemáticas na Universidade de Pensilvania, aprendendo do filósofo C.West Churchman e do lingüista Zellig Harris (tamén inmigrante xudeu-ucraiano, fundador do primeiro departamento especializado en lingüística en Norteamérica); tanto Harris como a súa nai Elsie influíron, máis que o seu pai Zev, na formación da súa ideoloxía política. Tamén por influencia de Zellig Harris, Chomsky comezou a tomar clases de matemáticas e filosofía. Un dos seus mestres foi o filósofo Nelson Goodman, quen máis tarde os presentaría na Society of Fellows de Harvard.
En 1949, Chomsky casou coa lingüista Carol Schatz, quen morreu o 20 de decembro de 2008. Tiveron dúas fillas, Aviva (1957) e Diane (1960), e un fillo, Harry (1967).
Enfermidade de Minamata
A enfermidade de Minamata é unha síndrome neurolóxica grave e permanente causada por un envelenamento por mercurio. Os síntomas inclúen ataxia, alteración sensorial nas mans e nos pés, deterioración da vista e da audición, debilidade e, en casos extremos, parálise e morte.
Noam Chomsky
Traxectoria
Chomsky recibiu o seu doutoramento en lingüística da Universidade de Pensilvania en 1955. Conduciu moita da súa investigación doutoral durante catro anos na Universidade Harvard como Harvard Junior Fellow. Na súa tese de doutoramento, comezou a desenvolver algunhas das súas ideas sobre lingüística, e elaboralas no seu libro Syntactic Structures de 1957, quizais a súa obra máis coñecida no campo da lingüística.
Enfermidade de Minamata
Historia e características
A enfermidade de Minamata chámase así porque a cidade de Minamata (no Xapón) foi o centro dun envelenamento por metilmercurio nos anos 1950. En 1956 morreron corenta e seis persoas.
Noam Chomsky
Traxectoria
Chomsky pasou a formar parte do Massachusetts Institute of Technology (MIT) en 1955 e en 1961 foi designado profesor no Departamento de Linguas Modernas e Lingüística (agora é o Departamento de Lingüística e Filosofía). Desde 1966 ata 1976 levou o profesorado de Linguas Modernas e Lingüística Ferrari P. Ward. En1976 foi designado Institute Profesor. Chomsky vén dando clases no MIT de forma continuada desde hai 50 anos.
Enfermidade de Minamata
Historia e características
Entre 1953 e 1965 houbo 111 vítimas e máis de 400 casos con problemas neurolóxicos. Tamén se deron casos de nais que non presentaban ningún síntoma, mais que deron á luz meniños gravemente afectados.
Noam Chomsky
Traxectoria
Foi durante este tempo que Chomsky foi máis afín á política: foi un dos líderes opositores á guerra de Vietnam coa publicación do seu ensaio A Responsabilidade dos Intelectuais ("The Responsibility of Intellectuals",1967) no The New York Review of Books en 1967. Desde entón, Chomsky foi ben coñecido polas súas posturas políticas, facendo charlas sobre política para todo o mundo, e escribindo numerosos libros. A súa influente crítica á política exterior dos Estados Unidos e a lexitimidade do poder dos Estados Unidos, fixo del unha figura controvertida. Aínda que os sectores da esquerda séguenlle con devoción, ten crecentes críticas do sector liberal así como da dereita, particularmente logo da súa postura tralos atentados do 11 de setembro de 2001. Os alicerces das súas ideas lingüísticas aparecen na súa tese, que vería a luz ampliada en 1957 co título Estruturas Sintácticas (Syntactic Structures).
Enfermidade de Minamata
Historia e características
As vítimas non foron indemnizadas até 1996. O caso constitúe un dos chamados "catro grandes procesos" da responsabilidade ambiental no Xapón. A súa característica máis importante radica na admisión do uso da proba epidemiolóxica como proba do nexo causal entre o consumo dos alimentos contaminados e a enfermidade.
Noam Chomsky
Traxectoria
Desde entón é unha figura de referencia na crítica á lexitimidade das actuacións estadounidenses no estranxeiro, que inclúen os feitos relacionados co ataque do 11 de setembro de 2001. Por outra parte, Chomsky é, posibelmente, o pensador vivo máis citado na actualidade na área das humanidades.
Enfermidade de Minamata
Historia e características
En 2001 había diagnosticados case 3.000 casos da enfermidade de Minamata, e 2.265 viviran na costa do Mar de Yatsushiro. Os pacientes poden solicitar compensacións económicas e axudas para os gastos médicos. Para reducir a preocupación da poboación, o goberno xaponés tamén ofrece exames médicos aos habitantes da área afectada.
Noam Chomsky
Traxectoria
Chomsky tamén ten recibido crédito de grupos culturais. O grupo musical Rage Against the Machine leva os seus libros nas súas xiras. A banda de grunge Pearl Jam tocou pedazos de discursos de Chomsky mesturadas coas súas músicas. O grupo de rock and roll R.E.M. convidou ó lingüista para conferenciar antes dos seus concertos, ó que Chomsky recusou. Discursos de Chomsky teñen aparecido nos lados B dos álbums da banda Chumbawamba e outros grupos.
Enfermidade de Minamata
Historia e características
A reportaxe gráfica de W. Eugene Smith atraeu a atención do mundo pola enfermidade.
Noam Chomsky
Contribucións á lingüística
En 1957, con tan só 29 anos, Chomsky revolucionou o campo da lingüística teórica coa publicación da obra Syntactic Structures (en galego Estruturas sintácticas), baseada na súa tese doutoral -Logical Structure of Linguistic Theory 1955 (en galego Estrutura lóxica da teoría lingüística)-, que non sería publicada ata 1975. O efecto que produciu sobre as teorías lingüísticas e psicolóxicas entón en voga foi demoledor, xa que atacaba os orzamentos centrais tanto do estruturalismo como da psicoloxía condutista. Ata entón, críase que a adquisición da linguaxe, como calquera outra destreza humana, producíase por medio da aprendizaxe e da asociación. Con todo, Chomsky postulaba a existencia dun dispositivo cerebral innato (o "órgano da linguaxe"), que permite aprender e utilizar a linguaxe de forma case instintiva. Comprobou ademais que os principios xerais abstractos da gramática son universais na especie humana e postulou a existencia dunha Gramática Universal.
Chomsky denominou gramática xenerativa ao conxunto de regras innatas que permite traducir combinacións de ideas a combinacións dun código. Fundamentó a hipótese, xa existente, de que a gramática é un sistema combinatorio discreto que permite construír infinitas frases a partir dun número finito de elementos mediante regras diversas que poden formalizarse. A nova teoría consideraba que as expresións (secuencias de palabras) teñen unha sintaxe que pode ser caracterizada (globalmente) por unha gramática formal; en particular, unha gramática estendida por normas de transformación. Supónselles aos nenos un coñecemento innato da gramática elemental común a todas as linguas humanas (o que supón que toda lingua existente é unha clase de restrición). Sostense que a modelización do coñecemento da lingua a través dunha gramática formal explica a "produtividade" da lingua: a partir dun conxunto reducido de regras gramaticais e un conxunto finito de vocábulos, os seres humanos somos capaces de producir un número infinito de oracións, incluídas oracións que ninguén dixera antes. A capacidade para estruturar a nosa produción desta maneira é innata, parte do patrimonio xenético dos seres humanos e chámase gramática Universal.
The Principles and Parameters approach (P&P) (Aproximación aos principios e parámetros), desenvolvida nas Conferencias de Pisa (1979), publicada máis tarde baixo o título Lectures on Government and Binding (LGB) retoma moito da gramática universal: os principios gramaticais nos que se basean as linguas son innatos e fixos; pódense caracterizar as diferenzas entre as distintas linguas no mundo en termos de parámetros programados no cerebro (como o parámetro de elisión, pro drop param, que indica cando un tema explícito é sempre requirido, como en inglés, ou se este pode elidirse, como no galego) a miúdo comparados a interruptores (de aí o termo de principios e parámetros utilizado para cualificar este enfoque). Segundo esta teoría, un neno que aprende unha lingua ten soamente necesidade de adquirir os elementos léxicos básicos (palabras, morfemas gramaticais e refráns) e fixar os valores convenientes nos parámetros, o que pode efectuarse sobre algúns exemplos clave.
Os partidarios desta concepción poñen como exemplo que a velocidade coa cal os nenos aprenden linguas é inexplicablemente rápida, algo non posible a menos que os nenos teñan unha capacidade innata para aprendelas. A similitude das etapas que seguen todos os nenos a través do mundo cando aprenden unha lingua, e o feito de que os nenos cometan erros característicos cando adquiren a súa primeira lingua, mentres que outros tipos de erro ao parecer lóxicos non se producen nunca (e, segundo Chomsky, estes deberían darse se o mecanismo de aprendizaxe utilizada fose xeral máis que específico dunha lingua), postúlanse tamén como un argumento a favor de devandito innatismo.
No Logical Structure of Linguistic Theory, Chomsky introduce as gramáticas transformacionais, se ben a obra de referencia continúa a ser Syntactic Structures. As frases, unidades de fala ou enunciacións (utterances, en inglés) corresponden a estruturas de superficie (surface structures) que derivan de estruturas profundas (deep structures) máis abstractas. As regras transformacionais, xunto coas regras da estrutura da frase e outros principios estruturais gobernan tanto a creación como a interpretación das frases.
Máis recentemente, no seu Programa minimalista (1995), conservando ao mesmo tempo o concepto central de «principios e parámetros», Chomsky intenta unha revisión importante das máquinas lingüísticas implicadas no modelo de LGB, desposuíndoos de todo excepto dos elementos estritamente necesarios, preconizando ao mesmo tempo un enfoque xeral da arquitectura da facultade da lingua humana que destaca os principios da economía e a concepción óptima, volvendo de novo ao enfoque derivacional da xeración, en oposición coa maior parte do enfoque representativo clásico do P&P.
Chomsky caracterizou a tarefa do lingüista moito mellor que ningún dos seus predecesores e fixou con todo rigor o campo para o estudo científico da linguaxe. O seu obxectivo nunca foi establecer unha teoría especulativa máis sobre a linguaxe, senón unha explicación rigorosa da súa complexidade. A intención era xa que logo pasar dunha pre-ciencia soamente descriptiva a unha ciencia con poder explicativo e predictivo falsable e con construcións abstractas que permitisen un rigoroso sistema axiomático. Nada foi igual desde entón no campo do estudo da linguaxe e, por extensión, da mente humana. A gramática xenerativa de Chomsky foi a primeira evidencia sólida de que a intelixencia humana está baseada en dispositivos cerebrais especializados e innatos e iso permitiu o agrupamento das ciencias cognitivas. Tamén provocou unha enorme escisión epistemolóxica que aínda se mantén fronte a quen rexeitan a concepción modular e innata da mente e seguen sendo partidarios dun modelo de cerebro como táboa rasa, por exemplo os psicólogos que traballan con procesos de emerxencia ou as teorías conexionistas, que consideran a lingua como un caso particular dos procesos xerais do cerebro.