cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cúmulo estelar
Asociacións estelares
Outra asociación estelar é a que rodea Mirfak (α Persei), que é moi visible con prismáticos. Cúmulos en movemento distantes non poden detectarse doadamente, xa que se teñen que coñecer os movementos propios das súas estrelas.
Importancia astronómica dos cúmulos
miniatura|esquerda|Representación artística dun exoplaneta orbitando unha estrela no cúmulo de [[Messier 67. ]]
Os cúmulos estelares son importantes en moitas áreas da astronomía. Como as estrelas dun cúmulo naceron aproximadamente no mesmo momento, as diferentes propiedades de todas as estrelas dun cúmulo só están en funcón da súa masa, polo que as teorías de evolución estelar dependen de observacións dos cúmulos globulares e abertos.
Os cúmulos son tamén un paso esencial para determinar a escala de distancias do Universo. Uns poucos dos cúmulos máis próximos están o suficientemente preto como para que as súas distancias poidan medirse usando a paralaxe. Pode trazarse un diagrama de Hertzsprung–Russell para estes cúmulos, que ten valores absolutos coñecidos no eixe de luminosidade. Entón, cando se elabora un diagrama similar para un cúmulo cuxas distancias non se coñecen, a posición da secuencia principal pode compararse coa do primeiro cúmulo e as distancias estimadas. Este proceso coñécese como axuste da secuencia principal. O avermellamento e as poboacións estelares deben ser tidas en conta cando se usa este método.
Nomenclatura
En 1979, a 17ª asemblea xeral da Unión Astronómica Internacional recomendou que os novos cúmulos, abertos ou globulares, que se descubran dentro da nosa galaxia sexan designados seguindo a convención "Chhmm±ddd", sempre empezando co prefixo C, onde h, m e d representan as coordenadas aproximadas do centro do cúmulo en horas e minutos de ascensión recta, e os graos de declinación, respectivamente, con ceros diante. A designación, unha vez asignada, non se cambiará, incluso se posteriores medicións melloran a localización do centro do cúmulo. A primeira desas designacións foi asignada por Gosta Lynga en 1982.
Map of the Problematique
Map of the Problematique é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado como quinto sinxelo do seu álbum Black Holes and Revelations. Foi publicado o 18 de xuño do 2007 unicamente como descarga dixital.
A Igrexa, Santiago de Arriba, Chantada
A Igrexa é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 5 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 1 era homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Antía Yáñez
Antía Yáñez Rodríguez, nada en Burela o 9 de agosto de 1991, é unha escritora galega.
Traxectoria
Estudou Secundaria e Bacharelato no IES Perdouro (Burela). Enxeñeira de camiños, reside en Cecebre (Cambre), onde xestiona unha academia e fai obradoiros literarios para rapaces.
En 2018 gañou o premio Illa Nova con Senlleiras. É a historia de dúas mulleres, Alana (moza pobre) e Alda (influencer), en tempos diferentes, comezos do século XX e comezos do século XXI, pero cun mesmo problema, o maltrato dos seus homes. Na obra hai diferentes narradores e intégranse textos xornalísticos, das redes sociais etc.
En 2020 entrou na directiva da AELG. En 2022 publicou Non penses nun elefante rosa, onde trata o tema da saúde mental, en particular o TOC.
O Cristo, Santiago de Ribarteme, As Neves
O Cristo é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
O seu nome deriva da existencia dun cruceiro e dunha capela adicada ao Santo Cristo, cuxa festividade ten lugar cada 3 de maio.
Mito da creación
miniatura|upright=1.25|A creación (c. 1896–1902) de [[James Tissot ]] Un mito da creación é unha narración simbólica que explica como empezou o mundo e como apareceron as primeiras persoas que o habitaron. Aínda que no uso popular o termo mito a miúdo se refire a historias falsas ou fantasiosas, o certo é que, formalmente, non implica falsidade. As culturas en xeral consideran que os seus mitos de creación son verdadeiros. Xeralmente, na sociedade na que se conta, un mito da creación considérase que transmite profundas verdades, xa sexa de forma metafórica ou simbólica e ás veces nun sentido histórico ou literal. Aínda que non sempre, o máis común é que se consideren mitos cosmogónicos, é dicir, describen a ordenación do cosmos desde un estado inicial de caos ou amorfo.
Os mitos da creación adoitan compartir varias características. A miúdo son considerados relatos sagrados e poden encontrarse en case todas as tradicións relixiosas. Todas son historias cun argumento e personaxes que son deidades, figuras de tipo humano, ou animais, que a miúdo falan e se transforman doadamente. Xeralmente están situadas nun pasado borroso e non especificado que se pode denominar in illo tempore ("naquel tempo"), como o fixo o historiador das relixións Mircea Eliade. Os mitos da creación tratan cuestións con profundo significado para a sociedade que os comparte, que revelan a súa visión do mundo básica e o marco para a autoidentidade da cultura e o individuo nun contexto universal.
Os mitos da creación desenvólvense en tradicións orais e, por tanto, teñen normalmente múltiples versións; encóntranse en todas as culturas humanas e son as formas máis comúns de mito.
Definicións
Definicións de mito da creación tomadas de referencias modernas:
O profesor de relixión Mircea Eliade definiu a palabra mito en termos de creación: O mito narra unha historia sagrada; relaciona un evento que ten lugar no Tempo primordial, o tempo lendario dos "comezos". Noutras palabras, o mito conta como, por medio dos feitos de Seres Sobrenaturais, unha realidade chegou a existir, xa sexa toda a realidade, o Cosmos, ou só un fragmento da realidade: unha illa, unha especies de plantas, un determinado tipo de comportamento humano, unha institución.
Significado e función
miniatura|esquerda|upright=1|No [[mito da creación chinés|mito da creación taoísta, "O Camiño [Tao] xerou a unidade; a unidade xerou a dualidade; a dualidade xerou a trindade; a trindade xerou unha miríada de criaturas." (Tao Te Ching, século IV a. C.) ]] Todos os mitos da creación son nun sentido etiolóxicos porque tentan explicar como foi formado o mundo e de onde procede a humanidade.
Os etnólogos e antropólogos que estudan estes mitos din que no contexto moderno os teólogos tratan de discernir o significado da humanidade a partir de verdades reveladas e os científicos investigan a cosmoloxía coas ferramentas do empirismo e a racionalidade, pero os mitos da creación definen a realidade humana en termos moi diferentes. No pasado os historiadores da relixión e outros estudosos do pensamanto mítico considerábanos como formas de ciencia primitiva ou nunha etapa inicial ou de relixión, e analizáronos nun sentido literal ou lóxico. Porén, hoxe vense como narracións simbólicas que deben ser comprendidas no seu propio contexto cultural. Charles Long escribiu que "Os seres mencionados no mito (deuses, animais, plantas) son formas de poder entendidos existencialmente. Os mitos non deberían entenderse como intentos de descubrir unha explicación racional da deidade."
Aínda que os mitos da creación non son explicacións literais, serven para definir unha orientación da humanidade no mundo como unha historia de nacemento. Son a base dunha visión do mundo que reafirma e guía como as persoas se relacionan co mundo natural, con calquera mundo espiritual aceptado, e unhas con outras. O mito da creación actúa como a pedra angular para distinguir a realidade primaria da realidade relativa, a orixe e natureza do ser a partir do non ser. Neste sentido serven como unha filosofía da vida, pero que se expresa e transmite por símbolos en vez de por razóns sistemáticas. E neste sentido van alén dos mitos etiolóxicos, o que significa que explican características específicas nos ritos relixiosos, fenómenos naturais ou vida cultural. Os mitos da creación tamén axudan a orientar os seres humanos no mundo, dándolles un sentido do seu lugar no mundo e a apreciación que deben ter para os demais humanos e a natureza.
Clasificación
Un sistema alternativo baseado en seis temas recorrentes nas narracións é o deseñado por Raymond Van Over:
Ex nihilo
miniatura|upright=1|Creación nas tapas do [[tríptico de Hieronymus Bosch O xardín das delicias (1480–90)]] A creación ex nihilo (en latín "do nada"), tamén chamada "creación de novo", é un tipo común de creación mítica. A creación ex nihilo encóntrase en historias da creación do antigo Exipto, no Rigveda, na Biblia e no Corán, e en moitas culturas animistas de África, Asia, Oceanía e Norteamérica. O Debate entre a ovella e o gran é un exemplo dunha forma incluso máis inicial de mito da creación ex nihilo do antigo Sumer. Na maioría das historias o mundo empeza a existir por causa da palabra, soños, alento, ou polo puro pensamento dun creador, pero a creación ex nihilo pode tamén ter lugar por medio de secrecións corporais dun creador. Para o filósofo xudeu Maimónides a creación ex nihilo é a única idea central compartida polo xudaísmo, cristianismo e islam. Non obstante, os autores do Xénese, 1 da Biblia estaban menos preocupados pola orixe da materia que pola asignación de roles para que o cosmos funcionase. A partir do século III os eruditos cristiáns xa consideraban a creación ex nihilo un principio fundamental da teoloxía cristiá.
A tradución literal de ex nihilo é "do nada", mais en moitos mitos da creación a liña é borrosa para decidir se o acto creativo sería mellor clasificalo como unha creación ex nihilo ou unha creación a partir do caos. Nos mitos da creación ex nihilo o potencial e a substancia da creación manan do creador. Dito creador pode ou non existir nos arredores físicos, como nas tebras ou nas augas, pero non crea o mundo a partir delas, mentres que na creación a partir do caos a substancia usada para a creación é preexistente dentro do baleiro informe.
Un exemplo ben coñecido de mito de creación ex nihilo é a narración do Xénese da Biblia.
Creación a partir do caos
No mito da creación a partir do caos, inicialmente non hai nada agás un espazo sen forma. Nestas historias a palabra "caos" significa "desorde", e o espazo sen forma, que ás veces é chamado baleiro ou abismo, contén o material co cal se vai crear o mundo. O caos pode ser descrito como algo que ten a consistencia do vapor ou da auga, sen dimensións, e ás veces é salgado ou lamacento. Estes mitos asocian o caos co mal e o esquecemento, en contraste coa "orde" (cosmos), que é o bo. O acto de creación é poñer orde nesa desorde, e en moitas das culturas con estes mitos hai a crenza de que en certo momento as forzas que manteñen a orde e a forma acabarán debilitándose e o mundo volverá outra vez a ser sumido no abismo.
Proxenitor de mundos
dereita|miniatura|upright=1|Nun [[mitoloxía maorí|mito da creación maorí, a parella primixenia era Rangi e Papa, mostrados aquí unidos dándose unha aperta.]] Hai dous tipos de mitos de proxenitores de mundos, ambos os dous describen unha separación ou división dunha entidade primixenia, o proxenitor ou proxenitores de mundos. Unha forma describe o estadio primixenio como unha unión eterna de dúas partes, e a creación ten lugar cando ambas son separadas. Os dous proxenitores son comunmente identificados como o Ceo (xeralmente macho) e a Terra (xeralmente femia), que no estadio primixenio estaban tan intimamente unidos que non podía xurdir deles ningunha descendencia. Estes mitos xeralmente mostran a creación como o resultado da unión sexual, e serven como rexistro xenealóxico das deidades que nacen dela.
Na segunda forma de mitos de proxenitores de mundos, a propia creación brota das partes desmembradas do corpo do ser primixenio. A miúdo nestas historias as extremidades, pelo, sangue, ósos e órganos do ser primixenio son dalgunha maneira cortados ou sacrificados para transformarse no ceo, terra, vida animal e vexetal, e outras características do mundo. Estes mitos adoitan poñer o acento en forzas creativas de natureza animista en vez de sexual, e mostran o sagrado como o compoñente elemental e integral do mundo natural. Un exemplo disto é o mito da creación nórdico descrito no Völuspá (poema da Edda poética).
Emerxencia
Nos mitos de emerxencia ou xurdimento a humanidade xorde doutro mundo e aparece no mundo no que agora habita. O mundo previo é xeralmente considerado o útero da nai terra, e o proceso de xurdimento está ligado co acto de dar a luz. O papel de comadroa exérceo xeralmente unha deidade feminina, como a muller araña da mitoloxía dos nativos americanos. Os personaxes machos raramente figuran nestas historias, e os eruditos adoitan consideralos como contrapunto dos mitos de creación de orientación masculina, como os da variedade ex nihilo.
miniatura|upright=1|esquerda|No [[kiva dos indios Pueblo pasados e actuais, o sipapu é un pequeno buraco circular no chan e representa o portal a través do cal xurdiron os antepasados. (O burato máis grande é un pozo de lume, aquí nunhas ruínas no Parque Nacional de Mesa Verde, Estados Unidos.)]] Os mitos de xurdimento describen xeralmente a creación das persoas e/ou dos seres sobrenaturais como unhas etapas ascendentes ou metamorfose a partir de formas nacentes que pasan por unha serie de mundos subterraneos ata chegaren ao seu actual lugar e forma. A miúdo o paso dun mundo ou etapa á seguinte é pulada por forzas internas, un proceso de xerminación ou xestación a partir de formas embrionarias iniciais. Este xénero de mitos encóntrase máis frecuentemente nas culturas nativas americanas nas que os mitos adoitan ligar o xurdimento final das persoas dun burato aberto que comunica co mundo subterráneo con historias sobre as súas posteriores migracións e o seu asentamento final nas súas terras actuais.
Mergullador da terra
O mergullador da terra é un personaxe que aparece en varios mitos tradicionais da creación. Nestas historias un ser supremo envía xeralmente un animal ás augas primixenias para que busque area ou lama coa cal construír o mundo habitable. Algúns eruditos interpretan estes mitos psicoloxicamente, mentres que outros fan unha interpretación cosmogónica. En ambos os casos ponse a énfase en describir comezos que emanan das profundidades. Os mitos do mergullador da terra son comúns no flolclore dos nativos americanos, pero poden encontrarse nos pobos chukchi e yukaghir, os tártaros e moitas tradicións finno-ugrias. O patrón de distribución destas historias indica que teñen unha orixe común nas rexión costeiras de Asia oriental norte, e foron espalladas por pobos que emigraron ao oeste a Siberia e ao leste a Norteamérica.
As historias do mergullador da terra características de moitos mitos dos nativos americanos empezan como seres e formas potenciais que están durmidos ou suspendidos no reino primordial. O mergullador da terra está entre os primeiros deses seres que espertan e fai o necesario traballo preparatorio para construír unhas terras axeitadas onde a creación que vai vir poderá vivir. En moitos casos, estas historias describen unha serie de intentos fracasados de crear a terra ata que se encontra unha solución.
Otto Albert Blehr
Otto Albert Blehr, nado o 1847 en Stange e finado o 1927 en Oslo, foi un xurista e político primeiro ministro de Noruega entre o 1902 e o 1903 - cando o país formaba unha unión con Suecia, e entre o 1921 e o 1923, despois da independencia.
Aksel V. Johannesen
Aksel Vilhelmsson Johannesen, nado en Klaksvík o 8 de novembro de 1972 é un avogado e político feroés do partido socialdemócrata Javnaðarflokkurin. É o primeiro ministro das Illas Feroe dende setembro de 2015. Comezou a súa carreira política sendo membro do Løgting e chegou a ocupar os cargos de Ministro de Sanidade, Ministro de Facenda e Vice-Primeiro Ministro.
Traxectoria
Naceu en Klaksvík, segunda meirande cidade das Illas Feroe, o día 8 de novembro de 1972, fillo do político Vilhelm Johannesen, que foi ministro das illas. Durante a súa xuventude, xogaba no club de fútbol KÍ Klaksvík (38 partidos e 3 goles na liga das Feroe, campión nacional en 1991, gañador da Copa 1994), do cal chegou a ser o presidente.
No ano 2004, obtivo unha mestría en dereito pola Universidade de Copenhague e despois trasladouse á cidade de Tórshavn, onde exerceu como avogado até o 2007, ano no que iniciou a súa carreira política. Entrou no mundo da política, ingresando no Javnaðarflokkurin (Partido da Igualdade), co que se presentou ás Eleccións xerais de 2008 das Illas Feroe, acadando o escano como membro do Løgting ("Parlamento"). Durante esa lexislatura, o 16 de xullo de 2009, trala renuncia do político Hans Pauli Strøm, converteuse en Ministro de Sanidade, até que dimitiu do cargo e o 21 de febreiro de 2011 pasou a ser o Ministro de Facenda. O día 5 de marzo do mesmo ano, foi elixido como presidente do partido, e o 6 de abril deixou o seu cargo de ministro e foi nomeado Vice-Primeiro Ministro.
Nas eleccións xerais de 2011, presentouse como principal candidato mais non logrou a vitoria, quedando como cuarta forza política máis votada. Tralas eleccións xerais de 2015, volveuse presentar como principal candidato e desta volta si logrou a vitoria electoral cun total do 25,1% dos votos, conseguindo que o seu partido fose como forza máis votada. O día 15 de setembro dese ano, foi investido como o 13º Primeiro Ministro das Illas Feroe, sucedendo a Kaj Leo Johannesen.
Leonor de Trastámara
Leonor de Trastámara, tamén coñecida como Leonor de Trastámara e Borgoña e como Leonor de Castela, nada en 1362 e finada en Pamplona en 1415, foi infanta de Castela e León, e raíña consorte de Navarra desde o 1 de xaneiro de 1387 até a súa morte, o 5 de marzo de 1416.
Orixes famiiares
Este Fernando era o segundo fillo de Fernando de la Cerda (fillo do rei de Castela e León, Afonso X de Castela o Sabio e Violante de Aragón), e de Branca de Francia (filla do rei de Francia, Luís IX San Luís, e de Margarida de Provenza), e de Xoana Núñez de Lara, chamada la Palomilla, que era filla de Xoán Núñez de Lara, o Gordo, señor de Lara e soberano de Biscaia, e de Teresa Álvarez de Azagra, señora de Albarracín.
Branca de la Cerda era herdeira das posesións da familia Lara agás da señoría de Biscaia.
Traxectoria
En 1371, tras o tratado de Alcoutim entre Castela e Portugal, propiciado polo papa Gregorio XI, ademais da paz na segunda guerra fernandina (1372-1373), decidiuse que o rei de Portugal Fernando I, ademais de renunciar ao Reino de Castela, casaría con Leonor. Pero Fernando, que naquel momento estaba namorado de Leonor Telles de Menezes, esposa dun nobre da súa Corte, comezou unha relación con ela, e o proxectado matrimonio con Leonor de Trastámara nunca se celebrou. Fernando, en 1372, tivo éxito na petición da anulación do anterior matrimonio da súa amante, e casou finalmente con ela. O compromiso entre Fernando I de Portugal e Leonor foi anulado no tratado de Tui en 1372.
En 1373, despois da vitoria de Henrique II na guerra que mantivera contra o Reino de Navarra, que obrigou ao rei Carlos II a romper a alianza militar que tiña con Inglaterra, e conseguiu que non concertara alianzas matrimoniais coa mesma, e que prohibiría o paso por Navarra de calquera inimigo de Castela (vitoria importante porque debilitaba a Inglaterra na guerra dos cen anos), para mitigar as diferenzas con Navarra, Leonor foi comprometida co herdeiro á súa coroa Carlos (o futuro Carlos III), fillo varón primoxénito do rei Carlos II e de Xoana de Valois, filla do rei de Francia, Xoán II e Bona de Luxemburgo. O matrimonio celebrouse en Soria, o 27 de maio de 1375.
As relacións entre Leonor e o seu marido, Carlos III de Navarra, non foron idílicas e, en febreiro de 1388 separáronse. En 1390, Leonor, coa súa filla máis pequena, volveu a Castela, tras varias negociacións para que volvera, e nas que Leonor refería que en Navarra sufrira malos tratos, Carlos III conseguiu a entrega da súa filla máis vella, Xoana, para que fose educada e xurada como herdeira. Finalmente, Leonor fixou a súa residencia en Valladolid.
No mesmo ano 1390, á morte do seu irmán Xoán I de Trastámara, Leonor participou de forma activa nas intrigas en Castela cando o seu neto Henrique de Trastámara era menor de idade. E cando Henrique, en 1393, chegou á maioría de idade, e dado que os enfrontamentos eran máis intensos, Leonor continuou intrigando e aliouse co seu medio irmán Federico Enríquez, duque de Benavente, e co seu primo Pedro Fadríquez, conde de Trastámara, aliñándose contra o seu neto. Entón o neto, contra a metade de 1394, asediuona no castelo de Roa, onde estaba reunida cos seus seguidores, obrigándoa a renderse.
Finalmente, en febreiro de 1395, Henrique III obrigouna a volver a Navarra co seu marido. A partir de entón a relación dos esposos foi, pouco a pouco, mellorando, sendo coroada como raíña en 1403 en Pamplona, participando no goberno, como Lugartenente xeral do Reino, nas ausencias do seu esposo, e colaborando no entendemento entre o Reino de Navarra e a Coroa de Castela.
Leonor morreu en Navarra, segundo as principais fontes, o 27 de febreiro de 1415 en Olite, aínda que segundo outras, o 5 de marzo de 1416 en Pamplona.
Foi sepultada na catedral de Pamplona, onde foi despois acompañada polo seu marido Carlos III o Nobre, des anos máis tarde.
Matrimonio e descendencia
Froito do seu matrimonio co rei Carlos III de Navarra naceron os seguintes fillos:
Pobo purépecha
Os purépechas (etnónimo p'urhépecha [pʰuˈɽepet͡ʃa]) son un pobo indíxena que habita primordialmente no estado de Michoacán, no México. Actualmente hai mesmamente grupos migrantes establecidos noutros estados da República Mexicana, así como nos Estados Unidos. Actualmente dedicanse á agricultura e a gandaría.
Foron chamados tarascos polos españois, sendo esta a hispanización dunha palabra da súa lingua que significa "cuñado" ou "sogro". As razóns desta denominación foron discutida durante moito tempo, sen que exista un acordo ao respecto.
miniatura|dereita|200px|Homes purépechas na súa chabola, en 1899.
Henrique IV de Inglaterra
Henrique IV de Inglaterra, coñecido tamén como Henrique Bolingbroke, nado o 3 de abril de 1367 e finado o 20 de marzo de 1413, foi rei de Inglaterra entre 1399 e 1413, o primeiro da dinastía de Lancaster. Henrique era fillo de Xoán de Gante, duque de Lancaster, e neto do rei Eduardo III de Inglaterra.
Traxectoria
Naceu no castelo de Bolingbroke no Lincolnshire e, segundo o costume da época, era coñecido tamén como Henrique Bolingbroke.
A pesar de apoiar o seu primo Ricardo II de Inglaterra no inicio do reinado deste, axiña os dous homes entraron en conflito. Henrique acabou mesmo expulsado do país e desherdado en 1398. No ano seguinte, o seu pai morre na Aquitania e Ricardo II confisca os seus bens para a coroa. Pero o monarca non era popular nin considerado competente e Henrique valeuse diso para iniciar unha guerra aberta o 30 de setembro de 1399. O golpe é exitoso e Henrique é coroado rei de Inglaterra o 13 de outubro, na Abadía de Westminster, iniciando a dinastía de Lancaster. Ricardo II foi deposto e asasinado por precaución no ano seguinte.
En 1380, Henrique casou con María de Bohun, de quen tivo varios fillos e fillas. Xa rei, Henrique desposou a princesa Xoana de Navarra, filla do rei Carlos II, con quen non tivo descendencia.
O reinado de Henrique foi marcado por varias insurrecións populares, especialmente no País de Gales e en Inglaterra. O fracaso destas rebelións debeuse en parte á habilidade militar do seu herdeiro, o futuro Henrique V.
O fin da vida de Henrique IV foi marcado por problemas graves de saúde debidos a unha enfermidade de pel, posiblemente psoríase ou un síntoma de sífilis. Henrique morreu en 1413 e atópase sepultado na catedral de Canterbury.
A súa vida atópase retratada en Henrique IV, unha peza en dúas partes de William Shakespeare.
Espazo tridimensional
A xeometría analítica tridimensional e a xeometría descritiva trataron do espazo tridimensional de maneiras distintas, mais con contido aproximado, a primeira empregou a linguaxe alxébrica e a segunda a xeométrica.
Terceira dimensión
Co xurdimento da terceira dimensión, algúns problemas xeométricos que non existían no espazo bidimensional pasaron a ser estudados, como:
Física clásica
A física newtoniana baséase no espazo tridimensional. Como consecuencias teóricas téñense:
Clima semiárido
miniatura|250px|Deserto de Chihuahua no norte de México e suroeste dos Estados Unidos, é unha zona semiárida. miniatura|250px|En cor laranxa climas semiáridos quentes e en amarelo semiáridos fríos. O clima semiárido ou semidesértico é un subtipo de clima seco e unha expresión comunmente utilizada para designar o clima dunha rexión do planeta onde as choivas anuais están entre os 500 e os 800 mm. Unha cantidade de choiva inferior aos 400 mm anuais caracteriza ós semidesiertos. Na clasificación climática de Köppen é o BS (BSh semiárido cálido e BSk semiárido frío).
A vexetación dunha rexión semiárida está composta normalmente de matogueiras e estepas que perden as follas nos meses máis secos, así como de paisaxes que tamén secan nos períodos de estiaxe.
Un tipo de clima semiárido é o mediterráneo seco, que é o de transición entre o mediterráneo típico Csa e o desértico BW. Dáse no sueste de España, norte de África e costa mediterránea asiática e caracterízase por precipitacións escasas, entre 200 mm e 400 mm, forte seca estival e temperaturas cálidas que superan os 22 °C no verán.
Articulación
Articulación pode referirse:
Amén
miniatura|"Amén" adornado do libro iluminado do [[Sermón da Montaña deseñado por Owen Jones, publicado en 1845.]] Amén (en hebreo  אָמֵן; así sexa; verdadeiramente) é unha palabra que aparece na Biblia Hebrea e no Novo Testamento como declaración de afirmación que se no xudaísmo desde os seus máis antigos textos e que o cristianismo adoptou, converténdose nunha das aclamacións litúrxicas máis frecuentes e que se emprega para rematar oracións e himnos; adoptado tamén no islam emprégase no Corán e mais é a conclusión habitual da duʿāʾ (súplica).
A Folga, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Folga é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Endonuclease
As endonucleases son un tipo de encimas que cortan (clivan) os enlaces fosfodiéster do interior dunha cadea de polinucleótidos. Diferéncianse das exonucleases en que estas cortan empezando nos extremos da cadea, e non no interior. Hai endonucleases en procariotas, eucariotas e virus. As endonucleases están implicadas na reparación do ADN e na maduración do ARN eucariótico, e outras na defensa que fan as bacterias e arqueas contra a penetración de ADN alleo mediante un mecanismo chamado de restrición-modificación. Algunhas endonucleases cortan o ácido nucleico en puntos aleatorios, pero algunhas endonucleases de procedencia bacteriana ou arqueana clivan o ácido nucleico só cando recoñecen nel secuencias nucleotídicas específicas, e denomínanse endonucleases de restrición ou encimas de restrición, que son de grande importancia en biotecnoloxía. A secuencia nucleotídica que as endonucleases de restrición recoñecen para a clivaxe denomínase sitio de restrición, o cal xeralmente é unha secuencia palindrómica duns poucos nucleótidos de longo (4-6). A maioría das endonucleases de restrición cortan as dúas febras do ADN de forma desigual, deixando unha das cadeas máis longas por cada lado, e estas partes monocatenarias que colgan ou sobresaen son complementarias entre si e denomínase extremos cohesivos ou pegañentos. Este tipo de extremos poden servir para conectarse por hibridación con secuencias nucleotídicas desexadas, que quedan seladas ao utilizar un encima ADN ligase. Coñécense centos de encimas de restrición, cada un dos cales se une a un sitio de restrición diferente. Os fragmentos de ADN clivados pola mesma endonuclease poden unirse de novo a pesar da orixe diversa que poida ter o ADN, orixinando así un ADN recombinante formado pola unión de xenes no laboratorio en distintas combinacións. Outras endonucleases cortan por igual as dúas febras do ADN, xerando extremos romos.
Categorías
miniatura|Encima de restrición Eco RI As endonucleases poden cortar ADN ou ARN. As primeiras son endodesoxirribonucleases e as segundas endorribonucleases. Non obstante, hai endonucleases que poden actuar tanto sobre o ADN coma sobre o ARN. Os números EC que corresponden a estas clases van de EC3.1.21 a EC3.1.27, dos cales os cinco primeiros corresponden ás endodesoxirribonucleases e os dous últimos ás endorribonucleases. As endonucleases cortan o ácido nucleico en fragmentos, e por reaccións sucesivas en fragmentos cada vez máis curtos, ata que son demasiado pequenos como para que poidan servir como substratos ou, no caso das endonucleases de restrición, os sitios de recoñecemento xa non estean dispoñibles. Hai endonucleases que interveñen na reparación do ADN, como a endonuclease AP de procariotas e eucariotas, ou na maduración do ARN. Durante a dixestión dos alimentos as nucleases pancreáticas degradan os ácidos nucleicos dos alimentos a nucleótidos. Algunhas nucleases poden funcionar como endonucleases e exonucleases.
As endonucleases poden recoñecer e cortar, segundo o tipo que se trate, en secuencias específicas ou aleatoriamente. Os encimas de restrición procarióticos son específicos de secuencia e son as endonucleases máis importantes biotecnoloxicamente. Na natureza sérvenlles ás bacterias para cortar o ADN invasor de virus, polo que son un mecanismo de defensa. As endonucleases de restrición divídense en tres grandes tipos, chamados I, II e III (hai tamén outros grupos menores). Os tipos I e III son grandes complexos de varias subunidades que teñen actividade de endonuclease e de metilase. As de tipo I poden clivar en sitios aleatorios aproximadamente situados a 1000 pares de bases ou máis da súa secuencia de recoñecemento e requiren ATP. As de tipo II, como BamHI, EcoRI, e EcoRV, clivan no sitio de recoñecemento ou moi preto e non requiren ATP. As de tipo III clivan a uns 25 pares de bases da secuencia de recoñecemento e requiren ATP.
Shirley Horn
Shirley Horn, nada en Washington, D.C. o 1 de maio de 1934 e finada o 20 de outubro de 2005, foi unha cantante e pianista estadounidense de jazz e de pop. A súa especialidade eran as baladas e a súa voz é suave e lixeiramente grave. É tamén unha pianista moi apreciada.
Endonuclease
Categorías
As endonucleases de restrición poden clivar ADN bicatenario, monocatenario ou ARN, segundo os casos. Actualmente se está a investigar moito na creación de endonucleases de restrición artificiais, que poidan recoñecer sitios de restrición únicos no xenoma.
Outro tipo de endonuclease son as endonucleases homing, que son unhas endonucleases de restrición especiais codificadas en intróns ou en inteínas con autosplicing, que actúan sobre o ADN da propia célula que as sintetiza. Os seus xenes considéranse elementos xenéticos "egoístas", parecidos aos transposóns.
Shirley Horn
Traxectoria esencial
Estudou piano desde os catro anos de idade. Tras pasar pola Howard University, Horn formou o seu primeiro trío en 1954 e foi animada na súa carreira a comezos dos sesenta por artistas tan importantes como Miles Davis e Quincy Jones. Co grupo de Davis gravaría en 1960 unha serie de concertos no Village Vanguard de Nova York. Gravou tres discos durante 1963-1965 para a compañías Mercury e ABC/Paramount; con todo, acurrunchou a súa carreira en beneficio da súa familia e fixo só actuacións esporádicas en clubs de Baltimore e Washington, D.C.. A comezos dos oitenta, empezou a gravar outra vez para SteepleChase, selo danés, sempre en formación de trío; posteriormente, tivo un grande éxito en 1987 cando empezou a gravar para Verve, asociación que foi moi produtiva; conseguiu sete nomeamentos aos Grammy (gañando un premio ao Best Jazz Vocal Album por I Remember Miles), o Premio Billie Holiday da Academia Francesa do Jazz polo seu disco de 1990 Close Enough for Love etc. En 2005 saíu á venda un recompilatorio das súas gravacións con Verve, But beautiful. The best of Shirley Horn''.
Horn morreu como consecuencia dunha apoplexía. Ademais, sufría de diabetes, polo que lle foi amputado o seu pé dereito en 2001.
Endonuclease
Reparación do ADN
As endonucleases xogan un papel na reparación do ADN. En concreto, a endonuclease AP cataliza a incisión do ADN exclusivamente nos sitios AP, e prepara ao ADN para unha subseguinte excisión, síntese de reparación e nova ligazón do ADN. Por exemplo, cando ocorre unha despurinación, esta lesión deixa unha desoxirribosa sen a súa base. A endonuclease AP recoñece este azucre e corta o ADN nese punto e despois deixa que continúe a reparación do ADN. As células de E. coli conteñen dúas nucleases AP, chamadas endonuclease IV (endoIV) e exonuclease III (exoIII). Os eucariotas só teñen unha endonuclease AP.
Animación da actuación da endonuclease AP.
Endonucleases comúns
Nas táboas aparecen exemplos de endonucleases procariotas e eucariotas comúns.
Mutacións
O xeroderma pigmentoso é unha rara doenza xenética autosómica recesiva causada por unha endonuclease defectuosa. Os pacientes con mutacións son incapaces de reparar os danos no ADN causados pola luz ultravioleta solar.
A anemia falciforme é unha doenza causada por unha mutación puntual. A secuencia alterada pola mutación elimina o sitio de recoñecemento da endonuclease de restriición MstII.
As mutacións nas endonucleases que fan o splicing do ARNt causan hipoplasia pontocerebelar. As hipoplasias pontocerebelares representan un grupo de trastornos neurodexenerativos autosómicos recesivos que son causados por mutacións en tres das catro subunidades do complexo endonuclease para o splicing do ARNt.
Protium connarifolium
Protium connarifolium, é unha especie botánica de planta con flor da familia das Burseraceae.
Sailing the Seas of Cheese
Sailing the Seas of Cheese é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de metal alternativo Primus, publicado o 14 de maio de 1991 a través do selo Interscope Records. Do disco editáronse tres sinxelos: "Jerry Was a Race Car Driver", "Tommy the Cat", e "Those Damned Blue-Collar Tweekers". "Jerry Was a Race Car Driver" aparece nos videoxogos ATV Offroad Fury, Tony Hawk's Pro Skater, Rock Band 3, e como contido descargable para Rocksmith 2014, mentres que "American Life" aparece en Tony Hawk's Project 8, e tamén na primeira tempada da serie True Detective.
Axencia Estatal de Meteoroloxía
A Axencia Estatal de Meteoroloxía (AEMET) é unha Axencia Estatal de España, cuxo obxectivo básico é a prestación de servizos meteorolóxicos, que sexan competencia do Estado. Foi creada por Real Decreto 186/2008 de 8 de febreiro de 2008 (Boletín Oficial do Estado n.º 39 de data 14 de febreiro de 2008), substituíndo ao antigo Instituto Nacional de Meteoroloxía. Está adscrita ao Ministerio para a Transición Ecolóxica a través da Secretaría de Estado de Medio Ambiente.
Segundo o Decreto de creación ten personalidade xurídica pública, patrimonio e tesouraría propios, e autonomía de xestión dentro dos límites estabelecidos pola Lei de Axencias Estatais.
Ademais de exercer a autoridade meteorolóxica, representa a España perante os organismos internacionais de meteoroloxía, que fundamentalmente son a Organización Meteorolóxica Mundial (OMM), a Organización Europea para a Explotación de Satélites Meteorolóxicos (EUMETSAT), e o Centro Europeo de Previsións Meteorolóxicas a Prazo Medio (CEPMPM).
Historia
O antecesor desta axencia foi, como quedou dito, o Instituto  Nacional de Meteoroloxía (INM), que era o organismo ficial da Administración do Estado responsábel de dirixir, xestionar e planificar todo tipo de tarefas meteorolóxicas de calquera natureza no ámbito nacional de España. O INM ten a súa orixe no ano 1887 cando, mediante un Real Decreto en tempos da raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena, creouse o Instituto Central Meteorolóxico, un pequeno organismo encargado de recompilar os datos dos diferentes observatorios meteorolóxicos. Case un século antes, o tempo xa era unha preocupación no terrritorio español, pois as primeiras observacións meteorolóxicas datan da primeira metade do século XVIII.
Desde o punto de vista galego, e da muller, ccómpre salentar que a científica e meteoróloga galega Pilar Sanjurjo Carro, experta en predición marítima, accedeu mediante unha oposición ao Corpo Facultativo de Meteorólogos (hoxe denominado Corpo de Meteorólogos do Estado) e que, xunto a Dolores Parra, foron as primeiras mulleres que, despois da Guerra Civil, accederon por oposición libre a este corpo. Sanjurjo, tras o seu paso pola TVE (foi a primeira muller en poñerse diante das cámaras para realizar a predición do tempo), incorporouse ao Instituto Nacional de Meteoroloxía, no que desempeñou o cargo de xefa de quenda do Centro Nacional de Predición até a súa xubilación a principios dos aons 2000.
Catedral de Nosa Señora dos Remedios
A Catedral de Nosa Señora dos Remedios tamén coñecida como Catedral de San Cristóbal de La Laguna, é a catedral sé da Diocese de San Cristóbal de La Laguna ou Diocese de Tenerife. Está adicada á Virxe María baixo o título de Nosa Señora dos Remedios, patroa da cidade de San Cristóbal de La Laguna, da illa de Tenerife e da Diocese de San Cristóbal de La Laguna.
A catedral está situada no centro histórico da cidade de La Laguna, declarado Patrimonio da Humanidade en 1999 pola UNESCO.
Historia
En 1511 foi construída unha capela no lugar, por orde do conquistador de Tenerife, Alonso Fernández de Lugo. En 1515 a capela orixinal foi substituída por unha igrexa máis grande. A igrexa converteuse en catedral en 1819 por unha bula do Papa Pío VII, cando a Diocese de Tenerife foi creada con xurisdición para toda a provincia de Santa Cruz de Tenerife. A fachada da catedral remóntase a 1820, mentres que a estrutura actual da catedral foi construída entre 1904 e 1915.
A Ladeira, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Ladeira é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 está deshabitado.
Conxunto convexo
miniatura|Un conxunto convexo. miniatura|Un conxunto cóncavo. Un subconxunto X dun espazo vectorial real ou complexo é convexo cando todo segmento de recta que liga dous puntos de X está contido en X.
Ou sexa: Se X non é convexo, chámase cóncavo. O menor convexo que contén un subconxunto X desígnase envolvente convexa de X.
Assassin's Creed: Brotherhood
É a terceira entrega da serie de Assassin's Creed e o segundo episodio ou secuela de Assassin's Creed II. Conta novamente con Ezio Auditore da Firenze como protagonista, quen agora é un lendario Mestre Asasino, que lidera ao seu recente fundada irmandade na cazaría dos Templarios en Roma. A historia de Assassin's Creed: Brotherhood ten lugar inmediatamente despois da trama de Assassin's Creed II, co asasino do século XVI en Italia, Ezio Auditore e a súa busca para restaurar a orde dos asasinos e destruír aos seus inimigos: a familia Borgia. Cruzándose con estes feitos históricos, suceden as actividades de hoxe en día do protagonista da serie Desmond Miles, que revive os recordos do seu antepasado Ezio para atopar unha maneira de loitar contra os inimigos dos Asasinos, os templarios, e para evitar a apocalipse de 2012.
Assassin's Crede: Brotherhood baséase nun mundo aberto presentado dende a perspectiva en terceira persoa cun enfoque principal en usar as habilidades de combate e de sixilo de Ezio e Desmond para eliminar os brancos e explorar o medio. Ezio é capaz de explorar libremente Roma do século XVI para completar misións secundarias fóra da trama principal. O xogo introduce un compoñente multixogador á serie, presentado como un programa de adestramento dos Templarios.
O xogo recibiu eloxios dos críticos, xunto con múltiples premios, incluíndo un premio BAFTA ao Mellor Xogo de Acción. En novembro de 2011, lanzouse Assassin's Creed: Revelations, secuela directa deste Assassin's Crede: Brotherhood e terceiro e último episodio de Assassin's Creed II, que serviu como conclusión da historia de Ezio Auditore e continuou a historia de Desmond Miles.
Argumento
Despois de escapar do ataque dos Templarios ao final de Assassin's Creed II. Desmond Miles, Lucy Stillman, Rebecca Crane e Shaun Hastings foxen a Monteriggioni, establecendo un novo agocho nas ruínas da Vila Auditore. Despois de restaurar a electricidade nos vellos túneles baixo a vila, o xogador unha vez máis toma o control de Ezio Auditore a través da memoria xenética de Desmond Miles usando o Animus 2.0. A súa misión é atopar o Froito do Edén, un artefacto importante e misterioso que podería impedir o desastre inminente que está a chegar nese mesmo ano, que se cre foi perpetrado polos Templarios.
A historia de Ezio continúa en 1499, onde sae da Bóveda, confundido polo que viu no interior. Escapa de Roma co seu tío Mario Auditore e chega a Monteriggioni. Unha vez en casa, Ezio é consolado pola posibilidade de que a súa vinganza persoal rematou e que os seus días como un asasino terminaron; con todo, Nicolás Maquiavelo desafía a decisión de Ezio de deixar ao Español Rodrigo Borgia, agora o Papa Alexandre VI, vivo. Á mañá seguinte, Monteriggioni é asediada por César Borgia, fillo de Rodrigo, quen asasina a Mario, secuestra a Caterina Sforza (unha aliada que Ezio coñece en AC II) e leva o "Froito do Edén". Ezio logra escapar coa súa familia por uns pasadizos secretos que hai na vila e viaxa a Roma, o centro da Orde Templaria en Italia, unha vez máis, buscando vinganza contra os Borgia. Alí, descobre que os Asasinos están a fallar na loita contra a corrupción. Decidido a rescatar o Gremio, Ezio convence a Maquiavelo de que ten todo o necesario para reunir unha Irmandade o suficientemente poderosa como para destruír aos Templarios e o seu novo inimigo, César Borgia.
Durante o próximos catro anos, Ezio executa misións coa intención de paralizar a influencia Borgia na capital, saboteando os recursos de César e asasinando a persoas clave próximas e/ou traballando con el no proceso, e pouco a pouco vaise restaurando Roma á súa antiga gloria. Ezio convértese en líder da Orde e é ascendido ao rango de Il Mentore (en italiano, "O Mentor").
Peter Howson
Peter Howson, nado en Londres o 27 de marzo de 1958, é un pintor escocés, Cabaleiro da Orde do Imperio Británico desde 2009.
Assassin's Creed: Brotherhood
Argumento
César, sabendo das accións de Ezio, enfróntase ao seu pai e desesperadamente pídelle máis diñeiro e o propio Froito, Rodrigo Borgia (o Papa) négase e tenta envelenar ao seu fillo, ao darse conta de que a ambición polo poder de César non pode ser mantida baixo control. César, con todo, dá a volta á mesa cara ó seu pai e mátao. Ezio despois de decatarse da localización do Froito, recupérao tras unha persecución e unha batalla contra os gardas no interior da Basílica de San Pedro. Ezio utilízaa para esmagar as forzas de César e retirar o apoio dos seus seguidores. Cesár é arrestado polo exército do Papa Xulio II e é levado á prisión de Viana, España.
Peter Howson
Traxectoria
Howson é fillo de pais escoceses, e mudouse a Prestwick coa súa familia con catro anos. Foi soldado de infantaría na Royal Highland Fusiliers, mais abandonou a carreira militar para se dedicar ao estudo de arte. Estudou na Glasgow School of Art de 1975 a 1977 e de 1979 a 1981.
Assassin's Creed: Brotherhood
Argumento
Ezio utiliza o Froito, unha vez máis, para atopar a César, que escapa do cárcere e cercou unha pequena cidade de  Viana en Navarra,España. Nesta atópase con César nas ameas dun castelo en ruínas e loita contra el, César afirma que non pode ser matado pola man do home, polo que incita a Ezio a "deixar que o destino decida", deixándoo caer das ameas. Tras isto, Ezio regresa a Roma e esconde o "Froito" nunha cripta construída debaixo do Coliseo.
Peter Howson
Traxectoria
A súa obra abrangue varias teméticas. Os seus primeiros traballos amosan homes da clase traballadora, como The Heroic Doss (1987). En 1993 foi comisionado polo Museo Imperial da Guerra de Londres para ser o pintor oficial durante a Guerra de Bosnia. Durante a súa estadía en Bosnia e Hercegovina produciu algunhas das súas pinturas máis chocantes e controversas, documentando as atrocidades que por entón decorrían, como Plum Grove (1994). Foi novamente o pintor de guerra oficial en 1999 durante a Guerra de Kosovo oara o London Times.
Assassin's Creed: Brotherhood
Argumento
Utilizando as coordenadas tomadas dos recordos de Ezio, Desmond, Lucy, Shaun e Rebecca viaxan ao templo, coa intención de utilizar o "Froito" para localizar o resto dos templos para esconder as outras Pezas do Edén das mans dos templarios. Mentres Desmond entra no templo, é enfrontado por aparicións holográficas dun ser chamado Juno, que parece ser da mesma raza que Minerva; con todo, nin Lucy, Shaun ou Rebecca pódena ver ou oír. A maioría dos seus comentarios céntranse na falta de coñecemento da humanidade. Afirma que a humanidade é "inocente e ignorante"; que as persoas non naceron para ser sabias, recibindo tan só cinco do seis sentidos: vista, olfacto, gusto, tacto e oído, pero carecendo de coñecementos. A súa carencia de coidado logo diminúe a medida que de súpeto anóxase, gritando "'Temos que deixarvos como erades!"
Peter Howson
Traxectoria
Nos últimos tempos a súa obra derivou cara á temática relixiosa, relacionándose coa súa conversión ao Cristianismo no ano 2000 logo de se someter a tratamento contra o alcoholismo e drogodependencia.
Assassin's Creed: Brotherhood
Sistema de xogo
Assassin's Creed: Brotherhood é un videoxogo de acción-aventura en terceira persoa cuxa énfase principal é o sistema de xogo ao estilo sandbox nun mundo aberto na antiga cidade de Roma. Como nos títulos anteriores, a mecánica principal do xogo está baseada en movementos de parkour, sixilo, axilidade, estratexia, loitas, esgrima, agochos (fardos de heno, follas, bancos, mesturarse coa multitude), asasinatos e un sistema de pelexa corpo a corpo. O sistema de combate presenta múltiples mellorías e por primeira vez na serie, o xogo ofrece un modo multixogador xunto con máis de 15 horas de modo dun só xogador.