cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Documento de identidade
En España
O DNI (Documento Nacional de Identidade) é o documento de identidade que se expide en España. É unha tarxeta plastificada ou de policarbonato onde se detalla o nome e apelidos do titular, data de nacemento, dirección, proxenitores, xénero, dirección de residencia, localidade e provincia de nacemento, e contén unha fotografía e un número de identificación formado por 8 cifras máis unha letra de control. É obrigatorio posuílo a partir dos 14 anos, aínda que pode solicitarse dende os 3 meses de idade. Xeralmente chámase NIF a esta combinación de números e letra, e DNI só aos números. O DNI é suficiente para viaxar e inscribirse coma residente nos países membros da Unión Europea. Tamén serve para viaxar a Islandia, Noruega e Suíza e outros países europeos coma Andorra, Liechtenstein, Mónaco ou San Marino.
O DNI expídese nas oficinas da Policía Nacional. Cada oficina de expedición recibe un lote de números que vai asignando de forma correlativa á súa petición. Ata os 30 anos, o DNI ten validez por 5 anos. Dos 30 aos 70 anos, ten validez por 10 anos, sendo permanente a partir dos 70 anos.
A partir do 2006 comezouse a implantar a evolución lóxica do DNI tradicional ao DNI electrónico, que se diferencia do tradicional por un chip que permite garantir a identidade da persoa que leva a cabo as xestións e transaccións electrónicas que se realicen con el. O desenvolvemento do proxecto técnico do DNI electrónico supuxo un importante investimento, cofinanciado polos ministerios de Industria e Interior. A comezos de 2006 abriu a primeira oficina piloto de expedición do DNI electrónico en Burgos, mentres que a implantación a nivel nacional desenvolveuse ó longo do 2006.
En 2015, lanzouse o DNI 3.0 con tecnoloxía NFC.
Teresa Veiga
Teresa Veiga é o pseudónimo literario dunha escritora portuguesa, nada en Lisboa en 1945. Dela pouco se sabe, unha vez que non dá entrevistas nin revela a súa verdadeira identidade.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito en 1968 e en Filoloxía Románica en 1980, exercendo a actividade de Conservadora do Rexistro Civil entre 1975 e 1983.
A pesar de ter escrito relativamente pouco, os libros de Teresa Veiga foron recibidos con entusiasmo pola crítica, que destaca "un notábel dominio narrativo" e "temas máis interiores [..] intemporais". A súa produción literaria inclúe algúns textos dispersos por algunhas das publicacións periódicas, o caso das revistas, Ficções (nº 2) e, Colóquio-Letras (non. 143/144). O seu primeiro libro, James e outras histórias, foi recomendado para a súa publicación polo xurado do concurso literario do Círculo de Lectores. A concesión dos premios Prémio de Ficção do Pen Clube e do Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco da Associação Portuguesa de Escritores en 1992, para o seu libro de contos, História da Bela Fria, tróuxolle recoñecemento como unha das grandes revelacións da literatura da década de 1990. Co proxecto que viría resultar na súa primeira novela, A paz doméstica (1999), obtivo, en 1998, unha bolsa de creación literaria, concedida polo Ministerio de Cultura. En 2008, foi premiada por segunda vez co Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco para a colección de contos, Uma aventura secreta do Marquês de Bradomín.
A súa obra está representada nalgunhas antoloxías de contos portugueses e de fóra de Portugal.
Caja Segovia FS
O Caja Segovia Fútbol Sala é un equipo español de fútbol sala da cidade de Segovia, que compite na Primeira División da LNFS. Fundado en 1979 co nome Club Deportivo La Escuela, foi un dos equipos fundadores da LNFS en 1989, ano no cal comezou a competir na elite do fútbol sala español baixo o nome do seu patrocinador Caja Segovia.
O equipo xoga os seus encontros como local no Pavillón Pedro Delgado de Segovia, un recinto multiusos cuberto que conta cunha capacidade para acoller a 2800 seareiros (4500 engadíndolle bancadas temporais).
Palmarés
Entre as tempadas 1997-98 e 2000-01 chegaron tódolos títulos do club, con xogadores como Luis Amado, Orol, Marcelo Serpa ou Riquer: A pesar dos problemas financeiros do club, que fixeron que o equipo perdese ás súas estrelas, na tempada 2010-11 o Caja Segovia FS chegou de novo a unha final polo título de liga, caendo diante do FC Barcelona en 5 encontros.
Gymnodinium
Gymnodinium é un xénero de dinoflaxelados. É un dos poucos dinoflaxelados espidos, xa que carece da armadura de placas celulósicas característica (de aí vén o seu nome: gymno = espido). Desde o ano 2000, moitas das especies que se consideraban que formaban parte deste xénero foron separadas formando varios xéneros distintos, baseándose na natureza da súa fenda apical e datos parciais da secuencia do seu ADNr da subunidade grande ribosómica (LSU). Amphidinium foi redefinido posteriormente. Os xéneros en que se distribuíron as especies foron:
Berselos, Baralla
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Martiño é un notable exemplo do románico galego. De planta rectangular e cuberta de lousa a dúas augas, foi construída a finais do século XII e comezos do XIII. No pedestal dunha das columnas internas da portada hai unha inscrición que data a igrexa e nomea ao seu construtor: "PELAGIUS FECIT OP", "Paio fixo esta obra"; segundo esta inscrición, a construción sitúase entre 1280 e 1310.
A ábsida, máis pequena e baixa ca nave, é semicircular con dúas seteiras, que non son as únicas. O tímpano, historiado sobre batentes, apoiase en ménsulas apoiadas en xambas , con arquivoltas dóricas rodeadas de xadrezado en catro columnas cuxos capiteis teñen estrías con arrinques de volutas. Sobre a porta principal hai unha pequena fiestra con columnas aos lados cuxos capiteis teñen motivos vexetais. No muro da esquerda ábrese outra porta que ten un arco de medio punto polo interior e alintelado polo exterior. Dúas ménsulas baixo a espadana indican a existencia dun antigo teito.
Na cúpula interior da ábsida hai unha pintura mural que representa a escena do xuízo final. O mural foi descuberto en maio de 2005 por Vania López Arias, especialista en restauración que se encontraba presupostando as obras de restauración do retablo. No centro está un Cristo Pantocrátor sedente e en actitude de bendicir. Por riba del hai un sol co anagrama JHS (Cristo Salvador). Flanqueando a Cristo están dous anxos tocando a trompeta e, debaixo deles, dous orantes. Na parte media hai figuras de resucitados e toda a parte baixa é un xadrezado que completa a decoración, coma na igrexa de Santa María de Melide.
SYR2: Slaapkamers Met Slagroom
Un erro na fabricación inicial do vinilo resultou no prensado accidental dalgúns exemplares en negro, descoñecendose o seu número. Unha vez decatados do erro, o resto dos vinilos apareceron en azul claro.
Unha versión abreviada da composición instrumental de 17 minutos que abre o EP (con voces de Kim Gordon) aparece no álbum da banda A Thousand Leaves, editado en 1998 co nome "The Ineffable Me". Ademais, unha melodía de "Stil" converteuse no tema "Snare, Girl", tamén aparecido en A Thousand Leaves.
Casa de moeda
miniatura|Xilografía do [[século XVI, na que Maximiliano I aprende a cuñaxe nunha casa de moeda ]] Unha casa de moeda, coñecida tamén como ceca (do árabe: sikkah, "casa de moeda") ou obradoiro monetario, entre outros, é un establecemento fabril dedicado á fabricación de moeda, habitualmente polo método da cuñaxe, ben dun xeito artesanal ou ben de maneira Industrial, en función da época.
Evolución da actividade nas casas de moeda
esquerda|miniatura|[[Baixorrelevo en Rostock, Alemaña, que reproduce a cuñaxe a martelo nunha casa de moeda]] A fabricación de moeda nos seus inicios foi un proceso artesán, a golpe de martelo sobre discos metálicos recortados á man con tesoiras. En épocas grega e romana as técnicas avanzaron en certa medida, aínda que eran substancialmente as mesmas, e non foi ata o século XVI, coa instalación nas casas de moeda da primeira maquinaria, cando o proceso de cuñaxe coñeceu un verdadeiro avance.
A cuñaxe de moeda foi habitualmente un privilexio dos monarcas. As casas reais posuían as súas propias cecas, que inicialmente consistían en pequenos obradoiros de gravadores e ferreiros, en ocasións de carácter itinerante, que viaxaban coa corte.
Na península Ibérica, os musulmáns utilizaban nas súas casas de moeda técnicas máis avanzadas durante a Idade Media, sobre todo nas súas cecas principais de Córdoba e Medina Azahra, e influíron moi notablemente no desenvolvemento da actividade, particularmente cando os reis cristiáns retomaron o poder. miniatura|Prensa de cuñaxe utilizada nunha casa de moeda
O rei castelán-leonés Afonso VI deu un paso importante na modernización do proceso de cuñaxe, coa creación de dúas casas de moeda estables, en Toledo e en León, onde cuñou ao seu nome moedas con valor dun diñeiro nunha aliaxe popuco común ata a época, denominada billón, á base de prata e cobre, que foi moi utilizada nas emisións de moeda miúda dos reinos cristiáns.
As cecas eran adoito estables á fin do período medieval, mais, así e todo, seguían a semellar máis obradoiros artesanais que importantes fábricas de diñeiro. En 1553, o calcógrafo francés Antoine Brucher inventou o laminador, unha máquina accionada por un muíño que fabricaba láminas de metal dun grosor constante facendo pasar lingotes varias veces entre dous cilindros ou rolos de metal duro. Esta innovación, xunto coa da chamada prensa de volante, coa que se lograba inicialmente o recorte de discos uniformes e, nun segundo momento, a cuñaxe dos discos grazas á inercia provocada por un gran volante, supuxeron o abandono da cuñaxe a martelo nas casas de moeda e o inicio do proceso industrial de produción de moeda. Esas primeiras máquinas, de considerables dimensións, tiñan que ser instaladas en instalacións máis grandes que os tradicionais obradoiros. miniatura|A casa de moeda de [[Hamburgo]] A partir destas invencións e, particularmente, cos avances achegados pola Revolución Industrial, comezaron a sucederse a melloras no proceso. Cara a 1790, os industriais ingleses Matthew Boulton e James Watt inventaron unha nova prensa movida por vapor na súa fábrica de Soho, en Birmingham, que daba un rendemento de 50 pezas por minuto. Probada inicialmente polos comerciantes franceses irmáns Monneron, o uso da nova prensa xeneralizouse na Royal Mint de Inglaterra, a partir de 1805. En 1817, o alemán Uhlhorn perfeccionou o modelo ata chegar a lograr un rendemento de 100 moedas cuñadas por minuto. E un novo paso deuno en 1830 o enxeñeiro suízo Jean Pierre Droz, quen introduciu no sistema a posibilidade de cuñar tamén o canto da moeda, de xeito simultáneo ao do anverso e o reverso.
Casas de moeda de Galicia ao longo da historia
esquerda|miniatura|Instalacións da [[Real Casa da Moeda de Xuvia (á dereita), ao pé do Río Xuvia]] miniatura|Rúa da Moeda Vella, onde é probable que estivese a antiga [[Ceca de Santiago de Compostela|casa de moeda de Santiago de Compostela|alt=]] O primeiro obradoiro monetario que funcionou en territorio galego tivo carácter itinerante na contorna da cidade de Lugo, e nel cuñáronse ases, dupondios e outros valores de bronce do sistema monetario romano durante as Guerras Cántabras, a nome de Octavio Augusto, en torno ao ano 25 a. de C.
Xa en época da dominación visigoda, establecéronse en Galicia pequenos establecementos monetarios de carácter artesanal onde se cuñaron moedas de ouro chamadas tremissis. Algúns dos coñecidos estaban situados en localidades como Arros (Arón, Cedeira), Aurense (Ourense), Aviono (Avión), Bergancia (Betanzos), Catora (Catoira), Giorres (Valdeorras), Inceio (O Incio), Iria (Santiago de Compostela), Lucu (Lugo), Pincia (Pinza), Tornio (Torroña), Tude (Tui), Fraucello e outras de atribución incerta.
Durante a Idade Media foi moi salientable a actividade da ceca de Santiago de Compostela, que se establece no reinado de Afonso VI a finais do século XI, e, particularmente, a Real Casa da Moeda da Coruña, que estendeu a súa actividade ata o século XVII, durante o reinado de Carlos II. En tanto que a localización da ceca compstelá se descoñece (aínda que dá algunha pista a existencia da "rúa da Moeda Vella"), o derradeiro edificio ocupado polo establecemento coruñés foi o do posterior Cuartel de San Domingos. Aínda que con carácter máis excepcional, na Idade Media cuñáronse tamén moedas en casas de moeda establecidas en Lugo (séculos XI e XII), en Tui e en Milmanda, a nome do rei portugués Fernando I (século XIV), e tamén probablemente en Ourense (século XII).
Xunto co taller coruñés, cuñou tamén moeda en Galicia durante a Idade Moderna a Real Casa da Moeda de Xuvia, situada nunha fábrica de cobrería entre os concellos de Neda e Narón. Nesta casa de moeda, a derradeira das existentes en Galicia, cuñáronse moedas de cobre durante os reinados de Fernando VII e de Isabel II, entre 1811 e 1868.
A ceca na cultura popular
A palabra "ceca" deu lugar a unha frase feita que, con variantes, se estende por todas as linguas románicas peninsulares: "da ceca para a Meca" ou "de ceca en Meca" (en galego), "de la ceca a la Meca" ou "de ceca en meca" (en castelán), "ir de seca a Meca" (en portugués) e "córrer la seca, la Meca i la vall d'Andorra" (en catalán). En todos os casos, o sentido é o de ir dun sitio para o outro, de aquí para aló.
Pedro Acuña Malvar
Pedro Acuña Malvar, nado en Matalobos (Salcedo, Pontevedra) o 12 de abril de 1755 e finado en Madrid en de 1814, foi un sacerdote e político galego. Foi sobriño de Sebastián Malvar Pinto e irmán de Manuel Acuña Malvar.
Traxectoria
Fillo de Ignacio Acuña Martínez e de María Malvar Pinto, en 1777 acompañou a seu tío o franciscano Sebastián Malvar a América cando este foi nomeado bispo de Buenos Aires. Foi gobernador, provisor e vigairo do arcebispado de Santiago de Compostela e cóengo da Catedral de Santiago de Compostela. Logo de ocupar varios postos na Corte Real, en 1791 foi nomeado secretario do Despacho de Graza e Xustiza polo rei Carlos IV.
Abandonou o posto e regresou a Galiza. Cando comezou a Guerra da Independencia española loitou contra as tropas francesas, mais foi acusado de conspirar contra a Xunta Suprema do Reino de Galicia.
Legou a súa importante biblioteca ó cabido de Santiago de Compostela, así como unha das máis ricas coleccións de tapices á catedral.
Prefectura de Shizuoka
A Prefectura de Shizuoka (静岡県, しずおかけん, Shizuoka-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na zona sur-leste da rexión de Chūbu, e ao leste de rexión de Tōkai, no centro da illa de Honshu. A súa capital é Shizuoka-shi. A prefectura cobre 7.780,33 km² de superficie e habítana 3.795.306 persoas.
Manuel Acuña Malvar
Manuel Acuña Malvar, nado en Matalobos (Salcedo, Pontevedra) o 16 de abril de 1757 e finado en Artes (Ribeira) o 1 de marzo de 1845, foi un relixioso e escritor galego. Foi sobriño de Sebastián Malvar Pinto e irmán de Pedro Acuña Malvar.
Prefectura de Shizuoka
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Aichi, a prefectura de Nagano, a prefectura de Yamanashi e a prefectura de Kanagawa. Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Izu (伊豆国), Suruga (駿河国) e Tootoumi (遠江国).
Manuel Acuña Malvar
Traxectoria
Foi sacerdote en Carreira (Ribeira), cóengo da catedral de Santiago e arquidiácono do Salnés. Cabaleiro da Orde de Carlos III, foi tamén gobernador de Tui.
Comezou a colaborar coa prensa liberal, como El Ciudadano por la Constitución da Coruña ou El Patriota Compostelano e La Gaceta Marcial de Santiago, desde os cales atacou a Múzquiz e ao cabido acusándoos de absolutistas. Tralo regreso ao trono de Fernando VII foi encarcerado seis anos no convento de Herbón canda a Diego Muñoz Torrero. En 1820 foi liberado polas tropas ao mando do coronel Acevedo, mais foi apresado de novo pouco despois. Xa maior, retirouse á unha propiedade en Artes, chamada La Soledad.
A Altiboia
O topónimo galego A Altiboia pode referirse a:
Valle de Mena
Localidades
O concello está formado por 43 entidades menores:
Campo da Feira
O topónimo galego Campo da Feira pode referirse a:
Costas Caramanlis
miniatura|dereita|200px|Costas Caramanlis, Primeiro ministro de [[Grecia.]]
Costas Caramanlis (en grego, Κωστας ou Κωνσταντινος Καραμανλης), nado en Atenas o 14 de setembro de 1956, foi o Primeiro Ministro de Grecia dende o 10 de marzo de 2004 até o 9 de outubro de 2009, sendo sucedido por Georgios Papandreu. Pertence ao Partido da Nova Democracia.
Sobriño do antigo presidente grego Konstantinos Karamanlis, naceu en Atenas e estudou na Facultade de Leis da Universidade de Atenas e na privada de Deree, continou os seus estudos de doutoramento na Fletcher School of Law and Diplomacy da Universidade nos Estados Unidos.
Gran Premio de Italia de 1992
O Gran Premio de Italia de 1992 (oficialmente Pioneer 63° Gran Premio d'Italia ) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 13 de setembro de 1992 en Monza. Foi a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un de.
A carreira de 53 voltas gañouna por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda, despois de que comezase desde a segunda posición. Foi a terceira vitoria da tempada de Senna. Martin Brundle terminou segundo nun Benetton - Ford, co seu compañeiro Michael Schumacher en terceiro lugar.
Cualificación
Nigel Mansell obtivo a súa undécima pole position da tempada no seu Williams - Renault, con Ayrton Senna xunto a el na primeira fila no seu McLaren - Honda. Na terra natal de Ferrari, Jean Alesi quedou terceiro, por diante de Riccardo Patrese no segundo Williams. Gerhard Berger foi quinto no segundo McLaren, con Michael Schumacher sexto no Benetton. O top ten foi completado por Ivan Capelli no segundo Ferrari, Thierry Boutsen no Ligier, Martin Brundle no segundo Benetton e Bertrand Gachot no Larrousse.
Carreira
Berger tivo un problema e viuse obrigado a comezar a carreira desde o pit lane no auto de reposto. Ao principio, Mansell tomou a vantaxe por diante de Senna, quen logrou manterse por diante de Alesi e Patrese e Capelli. Schumacher tivo un mal comezo seleccionando unha marcha equivocada e logo golpeou un Ligier desde atrás na primeira chicana. Tivo que entrar en boxes ao final da primeira volta. Patrese logrou adiantar a Alesi ao comezo da 2ª volta. As voltas iniciais viron a Berger e Schumacher recuperando moitas posicións desde a parte traseira da pista e adiantando a varios autos máis lentos.
Senna gañou a carreira no que resultou ser a súa última vitoria cun auto impulsado por Honda. Os outros lugares no podio foron para os dous Benettons de Brundle e Schumacher.
Maltosa
A maltosa ou azucre de malte é un disacárido formado pola unión de dúas glicosas mediante un enlace O-glicosídico entre o carbono número 1 da primeira e o 4 da segunda. Xorde cando se descompón por hidrólise os polisacáridos amidón e glicóxeno.
Gregorio Peces-Barba
Gregorio Peces-Barba Martínez, nado en Madrid o 13 de xaneiro de 1938 e finado en Oviedo o 24 de xullo de 2012, foi un político, xurista e catedrático español de filosofía do dereito; é un dos sete redactores da Constitución española de 1978.
Laxe, Laxe, Laxe
Laxe é unha vila da parroquia de Laxe, capital de concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 1749 habitantes (878 homes e 871 mulleres).
É a capital do concello ao que dá nome.
Danubio Planum
Danube Planum é unha planicie con rifts na superficie de Ío, a lúa de Xúpiter. Está situado no hemisferio de vangarda de Ío, nas coordenadas [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Danube_Planum&params=22.73_S_257.44_W_globe:io_type:landmark_source:gpn 22,73° S 257,44° O]. A planicie ten uns 244 km de diámetro medio e 5,5 km de altitude. A planicie está seccionada polo medio por un canon de ten unha anchura de entre 15 a 25 km, divide así a planicie montañosa en dúas metades, a este e a oeste con varios bloques adicionais cara o sur do canon. A marxe exterior da planicie está remarcada por escarpas de altitudes que varían entre os 2,6 ós 3,4 km de altitude. Son visibles grandes masas de material depositadas ó longo da marxe occidental da planicie. Son visibles tamén dous paterae, un ó sur e outro no norte da planicie. O volcán que está no extremo norte, Pele, é un dos máis activos de Ío. Unha das fallas que forman Danubio Planum podería funcionar coma un canal de escoamento para o magma que sae do volcán Pele.
Abelenda, Abelenda, Avión
Abelenda é un lugar da parroquia de Abelenda no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 299 habitantes (145 homes e 154 mulleres), catro menos ca en 2010 (151 homes e 152 mulleres).
Alberto Noguerol
Alberto Noguerol del Río, nado en Callobre (Miño) o 12 de xaneiro de 1943, é un arquitecto galego.
Traxectoria
O seu traballo caracterízase formalmente polo emprego dunha enorme simplicidade volumétrica e visual, herdeira da tradición primeira da arquitectura do século XX.
HMS Tiger (1913)
O HMS Tiger foi un cruceiro de batalla da Royal Navy e o décimo primeiro barco en levar ese nome. Foi construído pola John Brown and Company de Clydebank, Escocia, e botado en 1913. O Tiger era o cruceiro de batalla máis fortemente armado da Royal Navy ao principio do conflito, pero non estaba aínda preparado para o servizo cando comezou. O buque foi asignado ao 1º escuadrón de cruceiros de batalla durante toda a guerra, e participou na batalla do banco Dogger a principios de 1915, aínda que non estaba preparado e o seu comportamento non foi bo. Posteriormente estaría na batalla de Xutlandia en 1916, onde só foi lixeiramente danado a pesar de recibir varios impactos alemáns. Ademais de proporcionar cobertura durante a segunda batalla de Helgoland en 1917, pasou o resto da guerra realizando patrullas sen incidentes no mar do Norte.
O Tiger foi o cruceiro de batalla máis antigo conservado pola Royal Navy despois dos límites de tonelaxe ditados polo Tratado Naval de Washington en 1922. Converteríase nun barco de adestramento de artillería en 1924 e posteriormente uniuse ao escuadrón de cruceiros de batalla en 1929 cando o seu buque insignia, o Hood, someteuse a unha longa reforma. Tras o regreso do Hood en 1931, o Tiger foi decomisionado e vendido para o despedazamento en 1932.
Jaroslav Hašek
Traxectoria
Naceu nunha familia humilde, que mudaba constantemente de cidade na procura de traballo. Con quince anos empezou a traballar como axudante de farmacia. En 1902 rematou os estudos de Comercio, e comezou a traballar na banca, se ben ao pouco tempo foi despedido polos seus excesos coa bebida.
Nesa época comezou a súa carreira como escritor, publicando varios artigos de tendencia anarquista. En 1907 conseguiu o cargo de redactor xefe da publicación anarquista Komuna. Apareceron tamén escritos seus noutros periódicos, como Ženský obzor ("O horizonte da muller"), de tendencia feminista, Svět zvířat ("O mundo dos animais"), unha publicación satírica, e, desde 1911, en České slovo ("A palabra checa"), ademais doutras colaboracións ocasionais en Čechoslovan, Pochodně ou Humoristicky listy.
En 1911 fundou o «Partido do lento progreso dentro dos límites da lei» («Stranu mírného pokroku v mezích zákona»), presentándose como candidato, caricaturizando ao mesmo tempo o resto de partidos políticos e o sistema electoral. Ese mesmo ano casou coa escritora Jarmila Mayerová. Para obter maiores recursos dedicouse temporalmente ao roubo e o tráfico de cans, chegando a inventar falsos pedigrís para revender bastardos a mellor prezo. Esta actividade tamén é levada a cabo por Švejk, o protagonista da súa novela. miniatura|Estatua ecuestre no barrio [[Praga|praguense de Žižkov, onde residiu o novelista, obra de Karel Nepraš.]] Tivo impulsos suicidas, e intentou tirarse desde unha ponte do río Moldava na capital de Bohemia. A raíz deste incidente pasou un tempiño nun hospital psiquiátrico, estancia que tamén supuxo posteriormente unha fonte de inspiración.
Malia ter un fillo de Jarmila, esta abandonouno pouco despois para volver cos seus pais, levando con ela ao fillo. Hašek resignouse a alugar unha habitación no bordel «U Valsu».
Co estoupido da primeira guerra mundial, en 1915 alistouse no exército austrohúngaro, incorporándose a filas na fronte de Galitzia. Moitas das críticas cara aos seus superiores, utilizando os seus verdadeiros nomes, aparecen na súa novela. En setembro de 1915 a súa unidade ficou illada tras unha operación ofensiva das tropas rusas, e Hašek cambiou de bando para loitar cos rusos. En 1917 a Revolución rusa puxo fin á guerra na fronte do leste. En 1918, xa liberado, Hašek comprometeuse voluntariamente ao servizo da causa bolxevique. Paralelamente comprometeuse coa Lexión Checa, unha organización nacionalista destinada a emancipar aos checos da tutela austrohúngara.
De regreso en Praga, capital da recentemente creada Checoslovaquia, en 1920, comezou a intervir en política, guiado máis ca nunca polos seus ideais comunistas e nacionalistas. De Rusia traía, entre outras cousas, unha nova muller, se ben nunca se divorciou de Jarmila.
A partir dese ano Hašek comezou a publicar as aventuras do bo soldado Švejk, un personaxe que xa aparecera en anteriores relatos breves, na actualidade perdidos. Contrariamente ás novelas de Franz Kafka, escritas en alemán, a vivacidade negra e cómica de Jaroslav Hašek ía dirixida directamente ao pobo, na súa lingua nacional, o checo. Tiña a intención de escribir seis volumes, pero non puido terminar máis ca tres por mor da súa prematura morte debido á tuberculose. Os tres volumes foron publicados xunto cun cuarto inacabado, terminado polo seu amigo Karel Vaněk. O protagonista é un soldado pícaro e sen motivación, cuxas peripecias durante a Guerra demostran o absurdo do conflito bélico. En 1991 foron publicados algúns dos seus escritos de mocidade.
No ano 2005 levantouse no barrio de Žižkov unha estatua ecuestre dedicada á súa memoria, obra do escultor Karel Nepraš.
Juan Fernández de Navarrete
Juan Fernández de Navarrete, nado en Logroño, 1526, e finado en Toledo o 28 de marzo de 1579, foi un pintor español do Renacemento coñecido como Navarrete o Mudo. Destacou polo seu traballo ó servizo de Filipe II, o cal nomeaouno pintor real en 1568 despois da morte de Gaspar Becerra e encargoulle diversas series de lenzos para decorar os muros do mosteiro do Escorial, o cal estaba en construción dende 1563.
Josep Tapiró i Baró
Josep Tapiró i Baró, nado en Reus o 7 de febreiro de 1836, e finado en Tánxer o 4 de outubro de 1913, foi un pintor catalán, coñecido polas súa acuarelas con retratos dos habitantes de Tánxer.
Formouse en Reus e Barcelona coincidindo con Marià Fortuny. Grazas a numerosas viaxes a través de Europa entre 1863 e 1870, consolidou o seu estilo, compartindo temática co seu amigo. Viaxaron xuntos até Marrocos por primeira vez en 1871, un feito decisivo na vida dos dous artistas. Cando Fortuny morreu, Tapiró decidiu instalarse en Tánxer en 1877, onde ficaría por trinta anos, até 1913. En Tánxer especializaríase definitivamente na técnica da acuarela, especialmente retratos e escenas de interior da vida cotiá marroquí.
Costantín, Baralla
Santa María de Costantín é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 119 habitantes (60 mulleres e 59 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 124 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 101 habitantes, sendo 48 homes e 53 mulleres.
Constantín debe o seu nome ó río que a baña, pequeno regato que circula entre prados e brañas así como fentos e demais vexetación típica dos bosques de castiñeiros. Preto do centro da aldea atópanse dous castiñeiros que contan con máis dun século de idade.
Pódense ver aguias sobrevoando os prados e bosques maioritariamente formados por castiñeiros e carballos que dan acubillo a multitude de pequenos animais coma esquíos, ratos de campo, e outros. A dous quilómetros da aldea tense visto corzos en zonas húmidas con charcos que actúan coma bebedoiros en épocas de calor.
Galería de imaxes da ría de Vigo
A ría de Vigo baña os concellos de Vigo, Cangas, Moaña, Vilaboa, Pontevedra, Soutomaior e Redondela.
El Camelo
El Camelo foi un periódico editado en Xinzo de Limia en 1920.
Historia e características
Subtitulado Quincenal-Humorístico-Chirigotero-Chungón, apareceu o 15 de abril de 1920. Periódico quincenal, que se publicaba os días 1 e 15 de cada mes, en clave humorística, estaba dirixido por José Barge Calviño, e os seus redactores eran Luis Seijo Villarino e Antonio Nieto Oliva. O último número conservado é o 2, de 1 de maio de 1920.
Médicos Sen Fronteiras
Organización
En MSF non toman partido por ningunha das partes enfrontadas nun conflito. Velan que a asistencia beneficie ás vítimas, non os verdugos. Pero MSF non asumen a neutralidade como un silencio cómplice en caso de violacións graves de dereitos humanos ou do Dereito Internacional Humanitario.
Orixe e obxectivos
miniatura|170px|esquerda|Un traballador da saúde de MSF examina a nenos malnutridos Dedícase principalmente á axuda de poboacións en situación precaria e as vítimas de conflitos, fame e catástrofes de orixe natural. A súa experiencia médica comezou na guerra de Biafra (1968 - 1969) dentro do dispositivo da Cruz Vermella. Entón non era senón no marco de Cruz Vermella, a ONG máis gobernamental (máis aínda que agora), na que se podía actuar
En 1991 foi galardonada, xunto Medicus Mundi, co Premio Príncipe de Asturias da Concordia e en 1999 recibiu o premio Nobel da Paz. O comité Nobel de Noruega concedeullo por ser pioneira no traballo humanitario en varios continentes.
Hoxe en día, conta con máis dun millón e medio de socios, dous mil voluntarios traballando en programas humanitarios en setenta países e outros mil en labores administrativas. Prevén e tratan algunhas enfermidades como a tuberculose, o SIDA e a meninxite.
Carta Magna de Médicos Sen Fronteiras
miniatura|300px|Países con misións de MSF Médicos Sen Fronteiras é unha asociación privada con vocación internacional. A asociación reúne maioritariamente os membros do corpo sanitario e así mesmo está aberta a outros profesionais útiles á súa misión.
Todos subscriben sobre o honor os seguintes principios:
O Campo da Pena
O topónimo galego O Campo da Pena pode referirse a:
Vélaro de ouro
miniatura|[[Xasón (á esquerda) segurando o vélaro de ouro.]]
O vélaro de ouro é un trofeo do que se apropia o heroe Xasón no mito dos Argonautas. O vélaro é o fardo de la que sae xunta ao rapar un carneiro. O vélaro de ouro é a la de fíos de ouro do carneiro no que se encarnou a deusa Néfele.
Mito
Segundo a mitoloxía grega, Atamante, rei da cidade de Orcómeno en Beocia (unha rexión do sueste de Grecia), tomou como primeira esposa á deusa nube Néfele, con quen tivo dous fillos, Hele e Frixo. Máis tarde namorouse e casou con Ino, a filla de Cadmo. Ino tiña celos dos seus fillastros e planeou matalos (nalgunhas versións, persuadiu a Atamante de que sacrificar a Frixo era a única forma de acabar cunha fame negra). Néfele ou o seu espírito apareceuse aos nenos cun carneiro alado cuxa la era de ouro. Os nenos fuxiron montando o carneiro sobre o mar, pero Hele caeu e afogou no estreito hoxe chamado no seu honor Helesponto. O carneiro levou a Frixo san e salvo ata a Cólquida, á afastada (oriental) praia do Mar Negro. Frixo sacrificou entón o carneiro e colgou a súa pel dunha árbore (ás veces un carballo) nun arboredo consagrado a Ares, onde foi gardada por un dragón. Alí permaneceu ata que Xasón se fixo con ela ao cabo da célebre viaxe dos Argonautas. O carneiro converteuse na constelación Aries.
Martín Barrós
Martín Barrós Novo, tamén coñecido como Neto, nado na Coruña o 30 de decembro de 1988, é un xogador de hóckey a patíns galego que actualmente xoga no A.C. Ordes. Xoga na posición de porteiro.
Traxectoria
Martín Barrós comezou a práctica do hóckey a patíns no equipo do colexio herculino Dominicos, na tempada 2007-08 pasou ás filas do Patín Coruña (daquela en Primeira División Estatal. Tralo ascenso á OK Liga (tempada 2009-10) do CP Cerceda, Neto asinou co club cercedense, disputándose o posto de porteiro co catalán Xavi Malián. Co descenso de categoría do Cerceda e a fichaxe do asturiano Adrián Vallina, o porteiro coruñés tampouco puido disputar moitos minutos na segunda categoría do hóckey a patíns do Estado español. No verán do 2011 asinou polo A.C. Ordes que acababa de ascender á Primeira División Estatal e co que actualmente está a disputar moitos minutos e a realizar boas actuacións.
Boston Celtics
Os Boston Celtics son un equipo profesional estadounidense de baloncesto con sede en Boston, Massachusetts, que xoga na División Atlántico da Conferencia Leste na National Basketball Association (NBA). Os Celtics foron fundados en 1946 e son propiedade de Boston Basketball Partners LLC. Con dezasete campionatos son o equipo da NBA con máis títulos. A época de maior dominación "celtic" na historia da competición foi de 1957 a 1969, cando conseguiron once campionatos en trece anos, oito deles de xeito consecutivo, o que aínda é a meirande racha de títulos consecutivos gañados por calquera franquía do deporte profesional norteamericano. No presente xogan os seus encontros coma local no TD Garden.
Os Celtics dominaron a liga ou desempeñaron un importante papel nos playoffs dende a década de 1950 até os anos 1980. Con todo, despois da morte da segunda elección do Draft Len Bias, en 1986 e de Reggie Lewis en 1993, o equipo caeu nun declive constante, só chegando aos playoffs en catro ocasións dende 1996 até 2007. Mais a franquía volveu recentemente ao cumio da liga, cando Kevin Garnett e Ray Allen se uniron a Paul Pierce durante o 2007, acadando de novo, o 17 de xuño de 2008, o seu décimo sétimo campionato ao derrotar a Los Angeles Lakers por 4-2 nas Finais. Catro Celtics, Bob Cousy, Bill Russell, Dave Cowens e Larry Bird gañaron o premio ao Xogador Máis Valioso da NBA, cun rexistro total de 10 premios en toda a súa historia, o máximo da NBA.
1946–1956: Construíndo unha dinastía
A franquía de Boston foi fundada o 6 de xuño de 1946 por Walter A. Brown, pasando a formar parte da Basketball Association of America (BAA, do inglés: Asociación de Baloncesto de América) e da National Basketball Association (NBA) en 1949. Nestes primeiros anos, adestrados por Honey Russell e Alvin Julian, o equipo non amosa competitividade e non chega a destacar na competición. Desta época cómpre destacar que os Celtics fixeron a primeira incorporación dun xogador afroamericano, Chuck Cooper.
Na campaña inaugural de competición (1946-47), conseguiron un rexistro negativo de 22 vitorias fronte a 38 derrotas, quedando o final da tempada nos últimos postos da División Leste. Con todo, ao ano seguinte, conseguiron chegar ata os playoffs, mais sendo inmediatamente eliminados polos Chicago Stags. Na seguinte tempada, 1948-49, adestrados por Alvin Julian, volveron a non acadar postos de playoffs, o mesmo resultado que conseguirían na seguinte campaña (1949-50), xa dentro da NBA.
Con todo, a sorte dos Celtics comeza a cambiar ao chegar a 1950, ano no que chega ao club Red Auerbach, mesmo ano no que chega unha das primeiras estrelas da franquía, Bob Cousy, tras adquirir Auerbach os seus dereitos nun sorteo tralo desmantelamento do equipo dos Chicago Stags. Así, na tempada 1950-51, coas estreas de Auerbach e Cousy e a incorporación de Ed Macauley, Boston consegue o seu primeiro récord de vitorias positivo, mais caendo outra vez na primeira rolda de playoffs, esta vez fronte os New York Knicks, que logo chegarían ás Finais. En 1952 unha nova estrela chega ao equipo, Bill Sharman, mais a historia volve a repetirse, e os Celtics caen de novo fronte os Knicks. Porén, ao ano seguinte os de Boston conseguen un récord de 45 vitorias e pasan a primeira rolda de playoffs, esta vez caendo en semifinais mais outra vez fronte os de Nova York.
En 1954, con 42 vitorias, o trío Cousy-Sharman-Macauley repetiría resultados e non superaría a segunda rolda dos play-offs. A comezos da tempada 1954-55 incorporaríase Frank Ramsey, mais Boston só lograría igualar unha vez máis a súa propia marca e caer eliminado na segunda rolda. Os resultados empeoraron levemente en 1955-56, cando Boston caeu na primeira rolda. Ante as dificultades de Macauley para erixirse como un dos grandes pivotes da liga, Auerbach pensou que chegara o momento de dar un xiro importante. Así sucedeuse o traspaso máis importante da historia da NBA até ese momento, Ed Macauley e Cliff Hagan serían enviados os St. Louis Hawks a cambio dos dereitos da segunda elección no Draft, Bill Russell. Russell, viña de liderar a selección da baloncesto de Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956. Este sería o comezo da dinastía.
1957–1969: A dinastía
miniatura|esquerda|[[Bob Cousy (1950–1963).]] Na tempada 1956-57, o novato Bill Russell, xunto a Bob Cousy e Bill Sharman, e coa contribución do tamén debutante Tom Heinsohn, Boston trocaría a súa sorte e acadaría o primeiro campionato da súa historia. Nesta ocasión os de Boston venceron na final aos St. Louis Hawks, equipo que lle permitira aos Celtics adquirir a Russell, por 4 xogos a 3. Con todo a mala sorte regresou e na tempada seguinte, unha lesión de Russell impediu a Boston revalidar o título. Con todo, a partir da tempada 1958-59, o equipo abriría unha serie de nove campionatos consecutivos liderados por Russell. Nas dúas últimas tempadas da década, o peso do equipo repartíano Bill Russell, Dave Cowens, Bill Sharman, Tom Heinsohn, Frank Ramsey e un puxante Sam Jones, elixido no Draft de 1957.
Con ese cadro, os anos sesenta convertéronse nos máis brillantes da historia da franquía, pois entre 1960 e 1969, os Celtics conseguiron nove campionatos da NBA. Os campionatos dos primeiros anos estiveron caracterizados pola importancia dos mesmos xogadores que gañara os tres títulos anteriores. Así, Heinsohn, Sharman, Cousy, Ramsey e Jones completarían a Russell na carreira polo título da temporada 1960-61, ano no que ademais se incorporaría ao equipo outro dos seus futuros piares: Tom Sanders. Con todo, ao rematar ese ano, retiraríase Bill Sharman. miniatura|[[Bill Russell (1956–1969).]] En 1962, Sanders gañou peso específico en ausencia de Sharman e Boston obtivo o seu cuarto título consecutivo fronte os Lakers, ano que rematou coa elección no Draft de 1962, un mozo de Ohio chamado John Havlicek. "Hondo", como era alcumado este xogador, sería un xogador determinante nos seguintes títulos da franquía e xa no título de 1963 destacaría como un dos xogadores principais, converténdose co tempo no máximo anotador da historia da franquía, honra que aínda conserva. Porén, ao final da tempada retiraríase un dos primeiros piares dos bostonianos, Bob Cousy. Mais sen Cousy, en 1964, Havlicek e Jones converteríanse nos principais anotadores de Boston, que obtería o seu sexto título consecutivo contra San Francisco Warriors, tralo cal chegaría outra retirada, a de Frank Ramsey.
En 1965, un novo título obteríase de novo os Lakers, que nesta época converteríanse nos grandes rivais dos Celtics, formando unha das maiores rivalidades do deporte. Este novo título chegou cunha nova retirada, esta vez sería Tom Heinsohn. Mais iso non impediu revalidar de novo o título en 1966, o oitavo título consecutivo, e de novo ante os Lakers. Máis outra retirada chegou, esta vez non foi dun xogador, senón do home que construíra a dinastía, Red Auerbach. Con todo outros dous novos mozos comezaban a destacar, Larry Siegfried e Don Nelson. Con todo, a tempada 1966-67 sería a única da década na que os Celtics non conseguirían o título, caendo por 4-1 fronte os Philadelphia 76ers de Wilt Chamberlain nas Finais de Conferencia.
Dende ese mesmo ano Bill Russell combinaría funcións de xogador e adestrador. Mais coa marcha de Auerbach tamén chegou un novo reforzo, Bailey Howell, que chegara a través do traspaso de Mel Counts aos Baltimore Bullets e así, Boston volvería a conseguir o campionato en 1968 fronte a Sixers, elixindo ademais no Draft a un mozo Don Chaney, e o de 1969 fronte os Lakers de Wilt Chamberlain, Elgin Baylor e Jerry West. Trala tempada 1968-69, unha época chagaría o seu fin: Russell retiraríase coma xogador e adestrador, cargo que ocuparía desde aquel momento Heinsohn. Sen el, nin o tamén retirado Jones, Boston non chegaría nin a clasificarse para os playoffs de 1970. Ademais, Salvo por Havliceck e Nelson, os Celtics eran un equipo envellecido que debía reconstruírse. O proceso empezaría coa elección de Chaney, á que seguiría a de Jo Jo White no Draft de 1969, e completaríase na década seguinte.
1970–1978: Reconstruído a dinastía
miniatura|esquerda|[[Don Nelson (1965−1976).]] Os anos 70 foron os da década post-Russell e, a pesar dalgúns malos anos, estes tiveron máis luces que sombras, pois non deixaron de significar anos de bo nivel de xogo en xeral e tamén de títulos. Se a década dos sesenta foi a de Bill Russell, a dos setenta sería, aínda que a outro nivel, a doutro pivote, Dave Cowens. Este xogador, elixido no Draft de 1970, sería o principal baluarte do equipo, aínda que non o exclusivo, nos próximos títulos que conseguirían. O outro gran piar do equipo seguiría sendo John Havlicek. Adestrados, aínda por Tom Heinsohn, a década comzou cuns Celtics en pleno proceso de reconstrución e cun fracaso no intento de chegar aos playoffs en 1971. Con todo, o quinteto de xogadores formado por Dave Cowens, John Havlicek, Jo Jo White, Don Nelson e Don Chaney iría aumentando pouco a pouco a súa capacidade, alcanzando ao ano seguinte a final de conferencia, mais caendo fronte os New York Knicks. En 1973 completaríase a reconstrución coa chegada de Paul Westphal e Paul Silas, que aínda caendo novamente ante os Knicks en sete duros partidos, acadarían o récord absoluto de vitorias en liga regular, 68.
Co equipo xa consolidado, Boston coroaríase campión no ano 1974, tras duras eliminatorias fronte os Buffalo Braves e os New York Knicks, chegarían á final fronte os Milwaukee Bucks de Oscar Robertson e do recentemente convertido ao islam Kareem Abdul-Jabbar, con John Havlicek alzándose como MVP das Finais. O ano seguinte, en 1974-75, Cowens toma o relevo de Havliceck como máximo anotador, mais carreira cara o título veríase interrompida polos Washington Bullets. Nese mesmo ano Westphal sería traspasado por Charlie Scott aos Phoenix Suns, mentres que Chaney incorporaríase á ABA, aínda que regresaría a Boston nun papel secundario de 1978 a 1980, rompéndose así a estrutura principal das tres últimas tempadas. Mais a decisión beneficiaría a Boston a curto prazo, xa que en 1976 se erixirían novamente campións ante os propios Suns, nunha eliminatoria na que destacaron unha vez máis Cowens e White xunto o propio Scott.
O ano 1977 marcaría o cambio de tendencia en Boston cara a negra etapa da segunda metade dos setenta. Antes de iniciarse a tempada 1976-77, Boston perdeu a Silas, nun polémico traspaso que trouxo a Boston a Curtis Rowe, retirándose ademais Don Nelson. Sen ambos xogadores, toda a responsabilidade caeu en Cowens, Havliceck, Scott e White, o que só serviu para superar a primeira rolda dos playoffs. O ano 1978 marcou o declive definitivo, os malos resultados propiciaron a destitución de Heinsohn, que foi substituído no banco polo ex xogador Tom Sanders. Ademais, Scott experimentou un declive, xogando tan só 31 partidos, así como resultado Boston nin sequera chagaría a clasificarse para os playoffs, e finalmente se non podía ser peor, John Havlicek se retiraría. O único positivo daquel ano tivo lugar o comezo e o final da tempada: a elección de Cedric Maxwell no Draft de 1977 e a dun rapaz universitario de Indiana chamado Larry Bird no do 1978, que aínda non se incorporaría á franquía.
A tempada de 1978-79 foi puramente de transición. Os playoffs escapáronse novamente e Sanders foi substituído por Cowens, quen compaxinou funcións de xogador e adestrador, até que en maio foi nomeado adestrador Bill Fitch. Porén, déronse algúns movementos maiores. Por iniciativa do propietario de Boston, Tony Brown, chegou ó equipo Bob McAdoo a cambio de Tom Barker e tres eleccións de primeira rolda do Draft cos Knicks. Así mesmo, incorporouse Nate Archibald, mentres que Jo Jo White se retiraría ao final da tempada.