cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balor mucilaxinoso
Moitos balores mucilaxinosos, concretamente os chamados balores mucilaxinosos "celulares", en realidade non pasan a maior parte da súa vida neste estado. Se teñan alimento dabondo, estas especies permanecen en forma de organismos unicelulares. Pero cado escasea o alimento, moitos deles congréganse e empezan a moverse todos xuntos como se fosen un só corpo. Neste estado son sensibles a compostos químicos que flotan no aire e poden detectar as fontes de alimento. Poden facilmente cambiar a forma e función das súas partes e poden formar pedúnculos que producen corpos frutíferos, dos que se liberan innumerables esporas, que son o suficientemente lixeiras como para que as leve o vento ou as transporten sen querer os animais que pasan.
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
miniatura|dereita|200px|Coroación de Isabel I En 1558, cando morreu María I, Isabel ascendeu ao trono. Era moito máis popular que a súa irmá. Dise que cando se soubo da morte de María, moitas persoas saíron ás rúas a celebralo.
Montornès del Vallès
Historia
En 1933 separouse do termo a localidade de Vallromanes.
Balor mucilaxinoso
Aliméntase de microorganismos que viven sobre todo tipo de material vexetal morto. Contribúen á descomposición da vexetación morta, e aliméntanse de bacterias, lévedos e fungos. Por esta razón, os mofos mucosos atópanse xeralmente no solo, céspedes, e no chan dos bosques, xeralmente sobre troncos caídos. Porén, nos trópicos tamén son comúns en inflorescencias, froitas, e en ambientes máis aéreos, como as copas das árbores. En áreas urbanas, poden atoparse no humus superficial ou mesmo en follas descompostas que quedan nos caleiros de escoamento de tellados, e tamén poden crecer nos aparellos de aire acondicionado, especialmente se as drenaxes están bloqueadas. Un dos balores mucilaxinosos máis comúns é a especie de cor amarela Physarum polycephalum, que se encontra nos bosques e se usa moito en laboratorios.
Montornès del Vallès
Historia
En 1940, acabada a Guerra Civil, Montornès tiña pouco máis de mil habitantes. Non foi ata 1964 cando comezou unha gran transformación. Esta chegou coa inauguración do polígono industrial Riera-Marsà, promovido polo propietario de boa parte da chaira do río Mogent. Construíronse fábricas e as primeiras vivendas da Cidade Satélite, complexo situado a un quilómetro do centro urbano.
Balor mucilaxinoso
Clasificación antiga
O grupo dos balores mucilaxinosos é polifilético. Inicialmente estaban incluídos no subreino Gymnomycota dentro do reino dos fungos (Fungi) e clasificados nos desaparecidos filos Myxomycota, Acrasiomycota e Labyrinthulomycota. Hoxe, foron divididos en varios supergrupos, ningún dos cales está incluído no reino dos fungos.
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
Un dos asuntos máis importantes durante o inicio do reinado de Isabel foi de materia relixiosa. O primeiro home escollido para tratar da cuestión foi sir William Cecil. A Lei de Uniformidade de 1559 requiría o uso do Libro de Oración Común dos protestantes nos servizos da igrexa. O control papal sobre a Igrexa de Inglaterra fora restabelecido baixo María I, pero foi anulado por Isabel. A propia raíña asumiu o título de "Suprema Gobernante da Igrexa Anglicana", en vez de "Cabeza Suprema", xa que diversos bispos e outras figuras públicas consideravan que o título era impropio para unha muller. A Lei de Supremacia de 1559 obrigaba ós oficiais públicos a facer un xuramento que recoñecía o control da soberana sobre a Igrexa, con severos castigos en caso de desobediencia.
Montornès del Vallès
Historia
Seguidamente houbo unha chegada masiva de inmigrantes procedentes do sur de España que fixeron aumentar considerablemente a poboación do concello. O traballo no campo foi sendo substituído polas actividades de produción e servizos.
Balor mucilaxinoso
Clasificación antiga
Os mofos mucosos poden dividirse en dous grandes tipos:
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
Moitos bispos estaban insatisfeitos coa política relixiosa isabelina. Estes foran retirados da cadeira eclesiástica e substituídos por outros que mostraban maior servilismo en relación á supremacía da raíña. Apuntou tamén un consello privado enteiramente renovado, cesando a moitos conselleiros católicos no proceso. Baixo o mandato de Isabel, o faccionamento no consello e nos conflitos da corte diminuíu bastante. Os conselleiros principais de Isabel eran sir William Cecil (lord Burghley), Secretario de Estado, e sir Nicholas Bacon, Lord Guardián do Gran Selo. Entre os seus leais conselleiros e secretarios, un tornouse notorio por crear o primeiro servizo de espionaxe de Inglaterra: sir Francis Walsingham era secretario de negocios internos e xefe do servizo de espionaxe.
Montornès del Vallès
Historia
En 1984 o sector chamado popularmente El Raval segregouse do termo xuntamente cunha parte do concello de La Roca del Vallès, formando un novo municipio independente: Vilanova del Vallès.
Balor mucilaxinoso
Clasificación moderna
En termos máis estritos, nas clasificacións modernas, os mofos mucosos comprenden o grupo dos micetozoos dentro dos amebozoos. Os micetozoos (Mycetozoa) comprenden os tres grupos seguintes: Mesmo neste nivel de clasificación hai conflitos difíciles de resolver. As probas moleculares recentes mostran que os primeiros dous grupos son probablemente monofiléticos e os protosteloides son polifiléticos. Por tanto, os científicos están actualmente intentando comprender cales son as relacións exactas entre estes grupos.
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
Isabel reduciu a influencia de España sobre Inglaterra. Aínda que Filipe II a axudara a rematar as Guerras Italianas coa paz de Cateau-Cambrésis, Isabel permaneceu diplomaticamente independente. Adoptou o principio de "Inglaterra para os ingleses". O seu outro reino, Irlanda, nunca se beneficiou de tal filosofía. A implantación de costumes inglesas en Irlanda mostrouse impopular entre os seus habitantes, así como a política relixiosa da raíña.
Balor mucilaxinoso
Clasificación moderna
Os máis comúns son os Myxogastria. Un exemplo común que forma pequenos penachos castaños sobre troncos en descomposición é Stemonitis. Outra forma que vive en troncos en descomposición e que se usa con frecuencia en investigación é Physarum polycephalum, que sobre os troncos parece unha rede mucosa de filamentos amarelos de ata aproximadamente 1 metro de longo. Fuligo forma costras amarelas sobre o chan con humus.
Montornès del Vallès
Festividades
A festa maior de Montornès celébrase a terceira fin de semana de setembro. Dos diferentes actos que comezan o venres pola noite e acaban o luns seguinte, cabe destacar a cremada de l'Ajuntament (queima do concello) e o ball de la batalla (baile da batalla).
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
Logo do seu ascenso, moitos se cuestionaron sobre posibles lazos matrimoniais para Isabel. A razón de que nunca casase é incerta. Pode que sentira repulsa, motivada polos malos tratos que as esposas de Henrique VIII recibiran. Outra hipótese é que estivese afectada psicoloxicamente pola suposta relación que puidera ter con lord Seymour durante a súa infancia. Rumores da época imputábanlle un defecto físico do que estaba receosa de revelar: quizais marcas deixadas pola varíola. É tamén posible que Isabel non desexase compartir o poder da coroa ou que, dada a inestabilidade da situación política, temese ter que enfrontarse a rebelións apoiadas por faccións aristocráticas, no caso de establecer matrimonio con algún representante dalgunha desas faccións. A única cousa que se sabe con certeza é que a voda seríalle particularmente dispendiosa e custaríalle tamén certa independencia, xa que todas as propiedades e rendas de Isabel herdadas do seu pai serían súas soamente mentres estivese solteira.
Balor mucilaxinoso
Clasificación moderna
Os Dictyosteliida son mofos mucosos celulares e están distantemente relacionados cos mofos mucosos plasmodiais e teñen un xeito de vida moi diferente. As súas amebas non forman grandes cenocitos, e permanecen soas. Viven en hábitat similares e aliméntanse de microorganismos. Cando se acaba a comida e están listos para formar esporanxios, compórtanse de modo radicalmente diferente. Liberan moléculas sinalizadoras no seu ambiente, que lles serven para encontrar a outros da súa especie e agregarse formando "enxames". Estas amebas únense agora formando un organismo multicelular coordinado diminuto con aspecto de lesma, que repta a un lugar iluminado e crece formando un corpo frutífero. Algunhas das amebas convértense en esporas que orixinarán a nova xeración, pero parte das amebas sacrifícanse para formar un pedúnculo de células mortas, desde o que se soltan as esporas ao aire.
Isabel I de Inglaterra
Comezo do reinado
Tamén é lóxico entender que só tiña dúas opcións, ambas malas: ou casaba cun estranxeiro, e neste caso corría o risco de perder non só a independencia persoal senón tamén a do seu reino, como ocorrera coa súa irmá, que fixera de Inglaterra un apéndice dos intereses españois; ou casaba cun súbdito, e neste caso elevaba unha familia de súbditos á condición de dinastía. Manterse solteira, dicir que "tiña desposado o seu país", foi unha sabia política que lle garantiu boas condicións de goberno, ademais de popularidade (aínda que nos primeiros anos do reinado a presión fose grande para que contraese matrimonio), mais ao prezo de non ter un sucesor de seu corpo. En realidade, Isabel resístese ata o fin en definir quen herdará o trono. Aparentemente, a súa mención mais clara da súa elección é, no leito de morte, cando di que "soamente un rei poderá herdar o trono" que é seu, nunha alusión inequívoca a Xacobe VI de Escocia, que lle sucederá como Xacobe I de Inglaterra, e marcará o final da dinastía Tudor e o inicio da Estuardo.
Balor mucilaxinoso
Clasificación moderna
Os protosteloides teñen características intermedias entre os dous primeiros grupos mencionados, pero son moito máis pequenos, e os seus corpos frutíferos só forman unha ou unhas poucas esporas.
Isabel I de Inglaterra
Conflitos contra Francia e Escocia
Cando morreu o seu marido, María Estuardo retornou a Escocia. Mentres iso, en Francia, a persecución católica aos hugonotes deflagrou as Guerras Relixiosas Francesas. Isabel, secretamente auxiliou ós hugonotes. Feita a paz con Francia en 1564, desistindo de reivindicar a última posesión inglesa na Francia continental, Calais, despois da derrota dunha expedición inglesa en Le Havre. Isabel, entre tanto, non desistiu da súa reivindicación á Coroa francesa, que se mantiña desde o reinado de Eduardo III durante a Guerra dos Cen Anos (século XIV). Soamente renunciouse a tal pretensión polos monarcas británicos no reinado de Xurxo III no século XVIII.
Balor mucilaxinoso
Clasificación moderna
Entre os mofos mucosos non amebozoos están os seguintes:
Ciclo de vida
miniatura|dereita|Balor mucilaxinoso crecendo nun contedor con papel húmido. Os balores mucilaxinosos empezan a súa vida en forma de células ameboides. Estas amebas unicelulares son xeralmente haploides e multiplícanse se atopan as súas fontes de alimento favoritas, as bacterias. Estas amebas poden aparearse unhas con outras se encontran outra célula do tipo de apareamento correcto e forman cigotos, que crecen dando lugar a plasmodios. Estes plasmodios conteñen moitos núcleos sen membranas plasmáticas que os separen, e poden cecer ata ter varios metros de extensión. A especie Fuligo septica ten o aspecto dunha rede mucilaxinosa amarela situada sobre troncos en descomposición. As amebas e os plasmodios fagocitan microorganismos. O plasmodio crece formando unha rede interconectada de febras citoplasmáticas.
Isabel I de Inglaterra
Crises e rebelións
No final de 1562, Isabel contraeu a varíola, pero sobreviviu. En 1563, alarmado pola doenza case fatal da raíña, o Parlamento esixiu que casase ou nomease un herdeiro para impedir a guerra civil se chegase a morrer. Ela negouse a facer ámbalas cousas, e en abril, suspendeu temporalmente o Parlamento, como era súa prerrogativa. O Parlamento non pode por tanto volver ao asunto ata que Isabel precisou do seu consentimento para aumentar impostos, en 1566. A Cámara dos Comúns ameazou reter fondos ata que a raíña admitira indicar un sucesor, pero ela negouse de novo.
Diferentes liñas de sucesión foran consideradas durante o reinado de Isabel. Unha liña posible era a de Margarida Tudor, irmá mais vella de Henrique VIII, que pasaba por María I de Escocia (María Estuardo). A outra alternativa probábel descendía dunha irmá mais nova de Henrique, María Tudor, duquesa de Suffolk; nese caso, a próxima raíña seria lady Catarina Grey, irmá de Xoana Grey. Unha posibilidade aínda mais remota sería a ascensión de Henry Hastings, o conde de Huntingdon, que podería reivindicar súa descendencia de Eduardo III (século XV). Cada posible herdeiro tiña algunha desvantaxe: María I era católica, lady Grey casara sen o consentimento da raíña e lord Huntingdon, que era puritano, nin sequera tiña pretensións de aceptar a coroa.
Balor mucilaxinoso
Ciclo de vida
En cada unha destas febras citoplasmáticas, os contidos citoplasmáticos circulan rapidamente. Se unha febra se observa coidadosamente durante uns 50 segundos vese como o citoplasma se move cara adiante, faise máis lento, para, e despois vai en sentido contrario. As correntes de protoplasma que se crean nas febras plasmodiais poden ter velocidades de ata 1,35 mm por segundo, o cal é a velocidade máis rápida rexistrada nun microorganismo. A migración do plasmodio realízase cando se crean máis correntes protoplásmicas nas áreas que avanzan e o protoplasma se retira das áreas posteriores. Cando diminúe o alimento, o plasmodio migra á superficie do seu substrato e transfórmase en corpos frutíferos ríxidos. Os corpos frutíferos ou esporanxios son o que normalmente se ve; superficialmente son semellantes a fungos ou mofos verdadeiros, pero non están relacionados cos fungos. Estes esporanxios liberan as esporas, que orixinan as amebas e o ciclo empeza outra volta.
Plasmodios
miniatura|dereita|Fase esporanxial media de [[Enteridium lycoperdon sobre un tronco de árbore cuberto de brións.]] En Myxogastria, a fase plasmodial do ciclo de vida só ten lugar despois da singamia, a cal é a fusión dos citoplasmas e os núcleos de mixoamebas ou células enxamiadas. O cigoto diploide convértese nun plasmodio multinucleado por medio de divisións nucleares múltiples sen división celular. Os plasmodios de mixomicetos son masas multinucleadas de protoplasma que se moven por correntes citoplásmicas. Para que o plasmodio se mova, o contido do citoplasma debe ser dirixido cara ao extremo que avanza desde o extremo que vai retardado. Este proceso fai que o plasmodio avance en frontes en abano. A medida que se move, o plasmodio tamén obtén nutrientes mediante a fagocitose das bacterias e pequenos fragmentos de materia orgánica que atopa.
O plasmodio ten tamén a capacidade de subdividirse e orixinar plasmodios separados. Inversamente, os plasmodios separados que sexan xeneticamente similares e compatibles poden fusionarse para crear un plasmodio máis grande. En caso de que as condicións se fagan moi secas, o plasmodio forma un esclerocio, que basicamente é un estado dormente e seco. Cando as condicións volven a ser húmidas, o esclerocio absorbe auga e volve a ser un plasmodio activo. Cando diminúe a cantidade de alimento, o plasmodio de mixomiceto entra na seguinte fase do seu ciclo de vida formando esporas haploides, xeralmente nun esporanxio ben definido ou outra estrutura portadora de esporas.
Comportamento
Cando unha masa ou morea de balor mucilaxinoso se separa fisicamente, as células encontran o camiño para volver a reunirse. Estudos feitos en Physarum mostraron que mesmo teñen a capacidade de aprender e predicir as condicións desfavorables periódicas en experimentos de laboratorio. O profesor John Tyler Bonner, que leva toda a vida estudando os balores mucilaxinosos, sinala que estes non son "máis que unha bolsa de amebas encerradas nunha vaíña mucilaxinosa, aínda que se apañan para desenvolver varios comportamentos que son iguais aos dos animais que posúen músculos e nervios con ganglios – é dicir, cerebros simples."
A Bit of Fry & Laurie
A Bit of Fry & Laurie é unha serie de humor británica escrita e protagonizadas por Stephen Fry e Hugh Laurie, antigos membros de Cambridge Footlights e que se emitiu en BBC1 e  BBC2 entre 1989 e 1995. Durante as súas catro tempadas realizáronse 26 episodios, incluíndo un episodio piloto realizado anteriormente, en 1987. O programa consistía en sketches de comedia bastante excéntricos, os elaborados xogos de palabras e as insinuacións formaban o alicerce de cada emisión, e algunhas das súas ideas estaban inspiradas na participación de Fry e Laurie en Saturday Live ao longo de 1987 e no programa de radio Saturday Night Fry, escrito por Fry.
Isabel I de Inglaterra
Crises e rebelións
María Estuardo sufría cos seus propios problemas en Escocia. Isabel suxerira que casara con o protestante Robert Dudley, primeiro conde de Leicester, como tentativa de influenciar a liña de sucesión de Escocia. Leicester, na verdade, fora amante da propia Isabel. María Estuardo rechazou e, en 1565, casou con o católico Henry Stuart, lord' Darnley. Este, con todo, foi asasinado en 1567, despois de que a parella xa pasase por varias pelexas e disputas entre si. María, enseguida, casou con o suposto asasino do propio marido, James Hepburn, conde de Bothwell. Os nobres escoceses rebeláronse, aprisionando a María e forzándoa a abdicar en favor do seu fillo, que asumiu o trono co nome de Xacobe VI.
En 1568 morreu Catarina Grey, a última herdeira viable ao trono inglés. Deixou un fillo, pero foi considerado ilexítimo. A súa herdeira era a súa irmá, lady María Grey. Isabel foi forzada de novo a considerar un sucesor escocés, da liña da irmá do seu pai, Margarida Tudor. Con todo María I (María Estuardo), era impopular en Escocia, onde continuaba prisioneira. Máis tarde, escapou da súa prisión e fuxiu a Inglaterra, onde foi capturada por forzas inglesas. Isabel viuse ante unha disxuntiva: enviala aos nobres escoceses sería considerado demasiado cruel; enviala a Francia converteríaa nun triunfo poderoso nas mans do rei francés; restaurarlle o trono de Escocia podería ser visto como un xesto heroico, pero causaría gran tensión entre os escoceses; encerrala en prisión en Inglaterra permitiría a participación directa de María en conxuras contra a raíña. Isabel escolleu esta última opción: María foi confinada durante dezaoito anos, a maior parte deles no castelo e mansión de Sheffield, baixo custodia de George Talbot. Aínda que a obra de Friedrich Schiller, María Estuardo, teña un dos seus momentos máis dramáticos no enfrontamento das dúas raíñas logo de case dezaoito anos de reclusión da escocesa, a verdade é que nunca se atoparon.
En 1569, Isabel enfrontouse a un gran levantamento coñecido como a "rebelión do Norte", instigada por Thomas Howard (duque de Norfolk), Charles Neville (conde de Westmorland) e Thomas Percy, (conde de Northumberland). O papa Pío V apoiou a rebelión católica excomungando a Isabel e declarándoa deposta nunha bula papal. A bula da deposición, Regnans in Excelsis, foi promulgada en 1570, cando a rebelión xa fora derrotada. Con todo, tras este acto pontificio, a política de Isabel de tolerancia relixiosa converteuse en implacable. Empezou a perseguir aos seus inimigos relixiosos, o que levou ao xurdimento de novas conspiracións católicas para depoñela do trono. Con todo, os padres católicos eran tolerados, mentres que os sacerdotes xesuítas, e soamente eles, eran executados coa crueldade usual da época.
O seguinte inimigo ao que se enfrontou Isabel foi o seu antigo cuñado, Filipe II, rei de España. Tras un ataque sorpresa lanzado por Filipe contra os navíos corsarios dos capitáns Francis Drake e John Hawkins en 1568, Isabel esixiu a captura dun navío do Tesouro español en 1569. A atención de España xa estaba dirixida cara aos Holanda onde intentaba sufocar unha rebelión e non tiña recursos dispoñibles para declarar unha guerra contra Inglaterra.
Filipe II participou ademais en máis dunha conspiración para destronar a Isabel, aínda que algo remiso nalgúns casos. O cuarto duque de Norfolk participou tamén no primeiro destes complots: a "conspiración de Ridolfi" de 1571. Tralo descubrimento e errada desta conspiración católica, o duque de Norfolk foi executado e María Estuardo perdeu a pouca liberdade que lle restaba. España, que viña establecendo relacións cordiais con Inglaterra desde a unión de Filipe á antecesora de Isabel, pasou a mostrarse hostil.
En 1571, sir William Cecil converteuse en barón de Burghley e en 1572 foi elevado á importante posición de tesoureiro maior. O seu posto como secretario de estado foi ocupado polo xefe da rede de espionaxe de Isabel, sir Francis Walsingham.
Tamén en 1572, Isabel fixo unha alianza con Francia. A matanza do día de San Bartolomeu, na que miles de protestantes franceses foron mortos, fixo máis fráxil a alianza pero non a crebou. Isabel ata comezou negociacións sobre unha unión con Henrique, duque de Anjou (e despois rei Henrique III de Francia e Polonia). Máis tarde, negociou outra voda co irmán máis novo de Henrique, François, duque de Anjou e de Alençon. Cóntase que durante unha viaxe posterior a Francia en 1581, Isabel "retirou un anel do seu dedo e púxoo na man do duque de Anjou, como indicativo de determinadas condicións existentes entre os dous". O embaixador español relatou que ela realmente declarara que o duque de Anjou sería o seu marido. Con todo, Anjou, do que dicían que era homosexual, retornou a Francia e morreu en 1584 antes de que puidese casar.
Guerra contra España
miniatura|esquerda|250px|Cadro de 1588 conmemorativo da vitoria sobre a Armada Española (vista ao fondo). En 1580, o Gregorio XIII enviou forzas para axudar ás rebelións de Desmond en Irlanda que, con todo, fallaron. A rebelión foi dada como terminada en 1583. Mentres tanto, Filipe II adquiriu Portugal e, xunto co trono portugués, recibiu o mando de mar a fóra. Despois do asasinato do estadista holandés Guillerme de Orange, Inglaterra comezou a apoiar abertamente as Provincias Unidas dos Países Baixos, que se rebelaban nesa época contra o dominio español. Esta situación, xunto co conflito económico con España e a pirataría inglesa contra colonias españolas, conduciu ó estalido da guerra anglo-española de 1585-1604. En 1586 o embaixador español foi expulsado de Inglaterra pola súa participación en conspiracións contra Isabel. Temendo tales conspiracións, o Parlamento promulgou a Lei de Asociación de 1584, que ditaba que calquera asociado nunha conxura para asasinar ao soberano sería inmediatamente excluído da liña de sucesión. A pesar da lei, unha tentativa posterior de golpe contra Isabel tomou forma e foi coñecida como a Conspiración de Babington. A conspiración foi descuberta por sir Francis Walsingham, responsable da rede de espías inglesa. María Estuardo foi acusada de complicidade e foi executada no castelo de Fotheringhay o 8 de febreiro de 1587.
No seu testamento, María deixou para Filipe a súa reivindicación ao trono inglés. Filipe comezou entón a planificar unha invasión. En abril de 1587, sir Francis Drake queimou a frota española en Cádiz, retardando os plans españois. En xullo de 1588, a Armada Invencible, unha gran frota de 130 navíos con preto de 30.000 homes, alzou veas coa esperanza de axudar o exército español, baixo o mando do duque de Parma e que estaba en Holanda, a atravesar o canle da Mancha e comezar a invasión. Isabel intentou incentivar ás súas tropas cun discurso notable: o discurso ás tropas en Tilbury onde pronunciou a famosa frase: "sei que teño o corpo dunha muller débil e fráxil; pero teño tamén o corazón e o estómago dun rei - e dun rei de Inglaterra!".
O ataque español foi repelido pola frota inglesa, comandada por Charles Howard e por sir Francis Drake, axudados polo mal tempo o día da batalla. A Armada "Invencible" foi forzada a retornar a España. A popularidade de Isabel aumentou de forma extraordinaria coa vitoria. A batalla, con todo, non foi decisiva, e a guerra con España continuou. A guerra foi freada tamén nos Países Baixos, que continuaron loitando pola independencia, e en Francia, onde un protestante, Henrique IV, reivindicou o trono. Isabel enviou 20.000 homes e subsidios de 300.000£ para apoiar a Henrique IV, ademais de 8.000 tropas e subsidios de 1 000 000£ para os holandeses. Malia que Henrique rompese a súa promesa e converterse ao catolicismo, Isabel permaneceu ao seu lado.
Os navíos corsarios ingleses continuaron atacando navíos do Tesouro españois vindos de América. Os corsarios máis famosos foron sir John Hawkins e sir Martin Frobisher. En 1595 e en 1596, unha expedición desastrosa levou ás mortes tanto de John Hawkins como de Francis Drake. Tamén en 1595, unha forza española desembarcou en Cornualla. Tras queimar algunhas vilas e saquear abastecementos, retornaron a España.
En 1596 Inglaterra retirouse por fin de Francia, con Henrique IV xa plenamente establecido no trono, trala derrota da liga católica que se lle opoñía. Isabel enviou 2.000 tropas adicionais para Francia tras a toma española de Calais. Inglaterra intentou atacar os Azores en 1597, pero fallou. Algunhas batallas aínda ocorreron ata 1598, cando Francia e España fixeron finalmente as paces. A guerra anglo-española entrou nunha fase de estancamento trala morte de Filipe II aquel ano. En parte por mor da guerra, as tentativas ultramarinas de colonización, por parte de Raleigh e de Gilbert, erraron, e os asentamentos norteamericanos se estancaron ata que Xacobe I negociase a paz no Tratado de Londres de 1604.
Últimos anos
En 1598, o principal conselleiro de Isabel, lord Burghley, morreu. O seu cargo político herdouno o seu fillo, Robert Cecil, que xa ocupaba a secretaría de estado desde 1590. Isabel fíxose un tanto impopular por mor da súa práctica de conceder monopolios reais, o que motivaba constantes reclamacións por parte do Parlamento. No seu famoso "Discurso Dourado", Isabel prometeu reformas. Así, doce monopolios reais foron disoltos por decreto real. Pero estas reformas foron superficiais e a práctica de obter fondos das concesións de monopolios continuou.
Á vez que se enfrontaba a España, Inglaterra enfrontouse tamén a unha rebelión en Irlanda, coñecida como Guerra dos Nove Anos. Hugh O'Neill, conde de Tyrone, proclamouse rei, pero foi declarado un traidor en 1595. Intentando evitar dúas guerras, Isabel chegou a unha tregua con Tyrone, que inmediatamente buscou auxilio xunto o rei español. España intentou enviar dúas armadas a Irlanda, pero ambas as dúas expedicións fallaron. En 1598, Tyrone ofreceu unha tregua. Tras a finalización da tregua, os ingleses sufriron a súa peor derrota durante a rebelión irlandesa na Batalla de Yellow Ford.
Un dos principais membros da mariña, Robert Devereux, conde de Essex, foi nomeado lord-tenente de Irlanda e foi encargado de esmagar a rebelión irlandesa, en 1599. Fracasou por completo e retornou a Inglaterra sen o permiso da raíña en 1600, sendo castigado por iso coa perda de todos os seus cargos políticos. Un ano despois dirixiría unha revolta contra a raíña e acabou sendo executado. Essex, fillastro do xa falecido conde de Leicester, fora amante da raíña —e se non foi, houbo polo menos amor dela por el; mandar executalo foi extremadamente duro para a vella monarca.
Charles Blount, barón de Mountjoy foi, entón, enviado a Irlanda para substituír o conde de Essex. Lord Mountjoy intentou bloquear as tropas de Tyrone e sometelas por fame. Nese momento, España enviou 3.000 tropas para axudar aos irlandeses. A coroa española xustificaba a intervención lembrando que Isabel con anterioridade axudara á rebelión holandesa contra España. Mountjoy derrotou ás tropas españolas e irlandesas na Batalla de Kinsale. O conde de Tyrone rendeuse algúns días logo da morte de Isabel.
Morte
Isabel I enfermou en febreiro de 1603, sufrindo de debilidade e insomnio. Morreu o 24 de marzo no palacio de Richmond. Con sesenta e nove anos de idade, foi a monarca máis lonxeva en gobernar Inglaterra ata a súa época. A súa marca só foi superada cando Xurxo II morreu con setenta e sete anos en 1760. Isabel foi enterrada na abadía de Westminster, á beira da súa irmá María I. O epitafio do seu túmulo é a inscrición latina "Compañeiras no trono e na sepultura, descansamos aquí dúas irmás, Isabel e María, na esperanza dunha resurrección".
Infinity Land
Infinity Land é o terceiro álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editado o 4 de outubro do 2004 a través do selo Beggars Banquet.
Immortal Beloved
Immortal Beloved é un filme británico-estadounidense dirixido por Bernard Rose que foi estreado en 1994. Conta a historia de Ludwig van Beethoven, interpretado por Gary Oldman, e está contada polo secretario e primeiro biógrafo de Beethoven, Anton Schindler, na súa procura de descubrir a identidade de Unsterbliche Geliebte ("Amada Inmortal) a quen Beethoven dirixe as tres cartas atopadas entre os papeis privados do compositor. A busca de Schindler lévao polo Imperio Austríaco entrevistando a mulleres que puideron ter sido a amada inmortal de Beethoven, ó tempo que se descobre detalles sobre a súa tumultosa vida.
Isabel I de Inglaterra
Morte
O testamento deixado por Henrique VIII declaraba que Isabel debía ser sucedida polos descendentes da súa irmá máis nova, María Tudor, duquesa de Suffolk, en detrimento dos descendentes escoceses da súa irmá máis vella, Margarida Tudor. Se a súa vontade fose atendida, Isabel sería sucedida entón por lady Anne Stanley. Se, con todo, as regras da primoxenitura masculina prevalecesen, o sucesor sería Xacobe VI, rei de Escocia. Outros nobres podían aínda reivindicar o trono. Incluíanse entre estes Edward Seymour, barón de Beauchamp (fillo ilexítimo de Catarina Grey) e William Stanley, conde de Derby (tío de Anne Stanley).
Legado
Isabel demostrou ser un dos monarcas máis populares da historia de Inglaterra. Ocupou o sétimo lugar en Os cen británicos máis importantes, que foi organizada pola BBC en 2002, superando a tódolos demais monarcas que apareceron na listaxe.
Doutra banda, Isabel foi unha raíña acertada, axudando firmemente á nación, aínda herdando unha enorme débeda nacional da súa irmá María. Baixo o seu mando, Inglaterra evitou unha invasión española. Isabel tamén conseguiu impedir o estalido dunha guerra relixiosa ou civil en chan inglés. As súas realizacións, con todo, foron esaxeradamente encomiadas logo da súa morte. Foi descrita algúns anos máis tarde como unha gran defensora do protestantismo en Europa cando, en realidade, vacilaba frecuentemente antes de ir en auxilio dos seus aliados protestantes. Como sir Walter dixo en relación á súa política exterior, "a súa Maxestade fixo todo pola metade".
Monarquía
miniatura|A raíña [[Isabel II do Reino Unido (1952-2022).]] Monarquía (do grego: monos 'un' e archeien 'gobernante') é a forma de goberno onde o Xefe de Estado (que pode ter o título de rei, káiser, tsar, xeque... conforme o país) non é froito de eleccións periódicas da poboación para un exercicio por período limitado (como na república), mais exérceo
A Xefatura de Estado non se confunde coa Xefatura de Goberno: esta última significa principalmente o poder de sancionar ou vetar leis, e pode ser exercida por un primeiro ministro, na monarquía constitucional ou polo propio soberano, na monarquía absoluta. Moitas veces a Xefatura de Estado ten apenas unha función cerimonial, ou dun símbolo da soberanía daquel Estado, tal como o seu himno nacional ou a bandeira nacional.
Como exemplo de monarquías absolutas, podemos citar o Antigo Exipto dos faraóns, ou a de Francia ata 1789, onde se afirmaba que o poder dos reis tiña orixe divina.
Como exemplo de monarquía constitucional está España, onde o rei Filipe VI de España é o Xefe de Estado e o primeiro ministro (chamado en España Presidente do Goberno) é Pedro Sánchez. Outros exemplos son o Reino Unido (rei: Carlos III do Reino Unido e primeiro ministro: Rishi Sunak), Suecia, Países Baixos etc.
Un mesmo monarca pode ser xefe de dous ou máis Estados. Por exemplo, o rei Carlos III do Reino Unido tamén é Xefe de Estado do Canadá, das Bahamas, de Australia e outros. Pero isto non torna estes outros países subordinados ó Reino Unido, pois os primeiros ministros do Canadá, Bahamas ou Australia son escollidos polos parlamentos locais en eleccións locais, sen interferencia do goberno británico.
Tipos de monarquías
Segundo a teoría política pódense considerar varios tipos de réximes monárquicos:
Monarquía absoluta
A monarquía absoluta é unha forma de goberno na que é o monarca quen exerce o poder sen restriccións en termos políticos, e na maior parte dos casos tamén nos aspectos relixiosos, ou polo menos cun gran compoñente espiritual.
Monarquía constitucional e monarquía parlamentaria
Historicamente, as limitacións ao poder dos monarcas xurdiron en Europa a partir da crise do Antigo Réxime, que nalgúns casos conduciu á supresión da monarquía e á constitución de repúblicas, como en Francia durante a Revolución francesa entre 1791 e 1804 ou en Inglaterra durante a Revolución Inglesa entre 1649 e 1660, mentres que noutros (como na monarquía polaco-lituana entre 1569 e 1795) o rei aceptou ceder parte do seu poder e compartilo con representantes elixidos.
Na monarquía parlamentaria, o goberno é responsable ante o Parlamento, que é o depositario da soberanía nacional.
Monarquías híbridas
Ao longo da historia existiron sistemas de goberno a medio camiño entre a monarquía absoluta e a constitucional, onde o monarca se ve obrigado a ceder parte do seu poder a un goberno en ocasións democrático, pero continúa a manter unha importante influencia política. A evolución foi moi diferente segundo os países, e depende do dereito comparado.
Monarquía electiva
A monarquía electiva é unha forma de goberno na cal o monarca é elixido por votación a través dalgún mecanismo de natureza variábel. A diferenza da democracia, os electores e os candidatos pertencen a algún corpo restrinxido, polo cargo ocupado, a pertenza a un estamento (nacemento), ou algún tipo de condición persoal ou social. Na actualidade fican moi poucos países con esta forma de goberno; un deles é Malaisia.
Paredes, Cospeito, Cospeito
Paredes é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
Gran Premio de Mónaco de 1987
O Gran Premio de Mónaco de 1987 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 31 de maio de 1987 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Resumo da carreira
Tradicionalmente, o número de participantes permitidos neste Gran Premio, era menor que nos outros circuítos, debido á natureza estreita e revirada da pista. Orixinalmente eran 16, logo se incrementaron a 20, e en incrementouse a unha grella completa de 26. De acordo coa FISA isto foi para polo en consonancia cos outros Grandes Premios, pero houbo outros puntos de vista que decian que isto se fixo co fin de reducir o número dos non clasificados, para tranquilizar aos patrocinadores. Había unha preocupación xeneralizada acerca dos resultados polo hacinamento na pista e a diferenza de velocidade dos diferentes coches. Durante a sesión de práctica, Christian Danner (Zakspeed 871)) e Michele Alboreto engancharonse, dando lugar a un grave accidente: o Ferrari F1/87 saíu disparado polo aire e incendiouse, pero afortunadamente aterrou de novo na pista. A FISA tomou a decisión de descualificar a Danner para toda a fin de semana, foi a primeira vez que sucedeu un caso coma este na historia do Campionato Mundial de Fórmula 1. Houbo obxeccións xeneralizadas en todo o paddock, houbo varios accidentes no resto das prácticas e se considerou que Danner non tiña máis culpa que calquera outro piloto implicado nestes accidentes. A pole position foi lograda por Nigel Mansell no Williams FW11B, segundo foi Ayrton Senna no seu Lotus 99T, e terceiro foi o outro Williams, de Nelson Piquet. Os tres primeiros estaban no mesmo orde despois da saída. Na terceira volta, Philippe Streiff, que aínda se recuperaba do grave accidente que sufriu na carreira anterior en Bélxica, estrelouse fortemente de novo co seu Tyrrell DG016. Mansell liderou ata a volta 30, cando se retirou pola perda de pulo do seu turbo. Isto deulle o primeiro lugar a Senna, que dominou o resto da carreira, facendo unha parada para cambiar os pneumáticos sen perder a cabeza, e marcou a volta rápida da carreira.
Os pilotos de Arrows Derek Warwick e Eddie Cheever eran competitivos, pero retiráronse por fallos na caixa de cambios e no motor, respectivamente. Alain Prost retirouse co seu McLaren MP4 / 3 cando ía no terceiro lugar por un fallo no motor a só dúas voltas para o final. Piquet chegou segundo, Alboreto terceiro e Gerhard Berger cuarto. Jonathan Palmer terminou en quinto lugar, acadando os seus primeiros puntos no Campionato do Mundo no Tyrrell DG016 (e gañando o Jim Clark Trophy de 1987 para pilotos con coches sen turbo de pilotos), mentres que Ivan Capelli logrou o último punto no seu March 871. A vitoria de Senna foi notable, xa que foi a primeira para un coche con suspensión activa.
Clasificación
Os números entre paréntese refírense ás posicións dos participantes con motores aspirados que compiten polo trofeo Jim Clark.
Provincia de Diala
Diyala espállase ao longo dunha área de 17.685 km², e segundo datos do 2003, nela viven uns 1.271.000 habitantes, na súa maioría árabes sunitas e kurdos. O río Diala, un afluente importante do Tigris, achega auga a gran parte da provincia.
A provincia de Diala divídese en seis distritos:
Ciria
Ciria é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 99 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 46,18 km².
Retagarda Edicións
Retagarda edicións foi unha editorial galega que desenvolveu a súa breve actividade durante o ano 2000.
Namco
Historia
No ano 2004 a empresa gañou 1600 millóns de dólares. O negocio principal da empresa é o desenvolvemento e a distribución de máquinas recreativas, videoxogos para o fogar (videoconsolas), contidos para a televisión e servizos móbiles. Tamén traballa noutras liñas de negocio en todo o mundo. En 2005 fusionouse con Bandai, unha das maiores empresas de xoguetes do Xapón e tamén produtora de videoxogos, formando o holding Namco Bandai Holdings, para afrontar mellor as dificultades e custos, para programar para a nova xeración de consolas.
Videoxogos destacados
Isto é unicamente unha pequena lista dos xogos máis famosos desenvolvidos por Namco ao longo da súa historia. Non intenta ser extensiva, senón sinalar xogos importantes na historia da empresa:
Johannes Rydberg
Johannes (Janne) Robert Rydberg (|ˈryːdˌbærj|), nado en Halmstad o 8 de novembro de 1854 e finado en Lund o 28 de decembro de 1919 foi un físico sueco, coñecido principalmente por desenvolver a fórmula de Rydberg en 1888, que se emprega para describir as lonxitudes de onda dos fotóns emitidos por cambios no nivel de enerxía dun electrón nun átomo de hidróxeno.
Traxectoria
Rydberg naceu no sur de Suecia, fillo único de Sven Rydberg e Maria Anderson Rydberg. Cando tiña catro anos faleceu o seu pai, e a familia viuse obrigada a vivir cun pequeno salario. En 1873 graduouse no Halmstads elementärläroverk, onde recibiu notas altas en matemáticas e física. Máis tarde entrou na universidade de Lund e dous anos máis tarde logrou o seu grao. En 1879 recibiu o seu doutoramento coa disertación "Konstruktioner af kägelsnitt i 3- och 4-punktskontakt".
Rydberg comezou a súa carreira como amanuensis na institución. Converteuse en profesor de matemáticas en 1880, e en 1882 converteuse en profesor de física. Nese tempo comezou a estudar a masa atómica estándar, porque se preguntaba cal era a razón do incremento aparentemente aleatorio na masa dos átomos na táboa periódica de Mendeleiev. Procurou unha fórmula durante varios anos sen conseguilo.
O seu seguinte traballo foi investigado o espectro atómico, explicando por que ocorrían. As investigacións de Rydberg foron precedidas polas de Johann Jakob Balmer, que presentou unha fórmula empírica para as liñas espectrais visibles do átomo de hidróxeno en 1885. Non obstante, a investigación de Rydberg levouno a publicar unha fórmula en 1888 que podía ser empregada para describir as liñas espectrais non só do hidróxeno, senón tamén doutros elementos. Trala súa publicación en 1890 sobre a materia, Rydberg volveu á súa investigación sen froito sobre a táboa periódica.
Rydberg presentouse para ser profesor en 1897, mais a pesar das recomendacións dos expertos na materia foi rexeitado. Porén, converteuse en profesor extraordinario. Non foi ata 1909 cando foi ascendido a profesor. Para gañar cartos extra traballou a tempo parcial como examinador numérico no Sparbanken de Lund dende 1891 e como actuario en Malmö dende 1905.
En 1913, Rydberg púxose enfermo e viuse obrigado a rebaixar o seu ritmo de investigación, e en 1915 tivo que abandonalas a causa da súa doenza. Morreu o 28 de decembro de 1919 no hospital de Lund e foi sucedido polo seu alumno Manne Siegbahn. Rydberg está enterrado no cemiterio do norte de Lund, e foi sobrevivido pola súa esposa Lydia Carlsson (1856-1925), o seu fillo Helge Rydberg (1887-1968) e a súa filla Gerda Rydberg (1891-1983).
A Cruz, A Grade, Chantada
A Cruz é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 1 habitante, home.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, quizais aludindo a un cruzamento de camiños ou marco.
Día Mundial sen Tabaco
miniatura|250px|dereita|Prohibición de fumar.
O Día Mundial sen Tabaco celébrase en todo o mundo o 31 de maio de cada ano, a convocatoria da Organización Mundial da Saúde (OMS), co obxectivo de concienciar á opinión pública dos prexuízos para a sociedade do consumo de tabaco, un dos problemas máis graves para a saúde pública.
Antecedentes históricos
En Europa, o Comité Rexional aprobou un Plan de acción contra o tabaco na Primeira Conferencia Europea sobre Política do Tabaco, celebrada en Madrid entre o 7 e o 11 de novembro de 1988. Nesta Conferencia presentouse a seguinte Carta Europea contra o Tabaco.
Convenio Marco para o Control do Tabaco (Framework Convention on Tobacco Control)
A Asemblea Xeral da Organización Mundial da Saúde aprobou este Convenio en xuño de 2003, co fin de reduci-la morbilidade e mortalidade asociadas ó consumo de tabaco. Foi inmediatamente aceptado pola comunidade internacional e, aínda que non entrara en vixencia ata o 27 de febreiro de 2005, unha maioría de países xa se adscribiran con anterioridade. España asinouno o 16 de xuño de 2003 e o ratificouno o 11 de xaneiro de 2005. Ata maio do 2007 foi asinado por 168 países, que representan máis do 80% da poboación mundial.
En marzo de 2004, Irlanda foi o primeiro país do mundo en regula-lo consumo de tabaco en lugares públicos e centros de traballo, declarándoos espazos libres de fume, incluídos os restaurantes, bares e pubs. Noruega fixo outro tanto tres meses despois. Desde entón, moitos outros países foron adoptando iniciativas legais co mesmo obxectivo, como o fixo España coa súa Lei de medidas contra o tabaquismo, en vixencia desde o 1 de xaneiro de 2006.
Algunhas cifras
miniatura|300px|dereita|Correlación entre o consumo de tabaco e as mortes por cancro de pulmón 20 anos despois.
Día Mundial sen Tabaco 2007
miniatura|300px|esquerda Como noutras celebracións semellantes, cada ano o Día Mundial sen Tabaco convócase baixo un lema diferente. Neste ano 2007 o lema elixido foi Ambientes 100% libres de fume. A razón desta elección está no convencemento de que o fume ambiental do tabaco é respirado tanto polos fumadores como polos non fumadores (fumadores pasivos), estando estes últimos expostos tamén ós efectos prexudiciais dos compoñentes do tabaco. Non habendo limiar seguro nin medidas eficaces para evitalo (do tipo de sistemas de ventilación ou de filtrado), a única protección eficaz pasa por conseguir un ambiente libre de fumes ó 100 %.
As conclusións científicas de numerosos estudos confirman que o aire contaminado con fume de tabaco está directamente relacionado coa prevalencia das enfermidades, o que nos leva ó recoñecemento de que non é simplemente un problema de molestias ou olores que resulten desagradables para os non fumadores senón que se trata dun grave e indiscutible problema de saúde pública.
Para protexe-la saúde de todos contra os efectos prexudiciais do aire contaminado por fume de tabaco, as recomendacións da Organización Mundial da Saúde para este Día Mundial sen Tabaco 2007 foron as seguintes:
En anos anteriores, o Día Mundial sen Tabaco celebrouse baixo os seguintes lemas:
Séchu Sende
Xosé Luís González Sende, nado en Padrón o 21 de xuño de 1972, é un filólogo, escritor, regueifeiro e profesor galego, máis coñecido como Séchu Sende.
Medelo, Caroi, Cerdedo-Cotobade
Medelo é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE no ano 2022 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Séchu Sende
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago, é profesor de lingua e literatura, no IES Marco do Camballón de Vila de Cruces. Iniciouse como poeta vinculado ao Colectivo Poético Serán Vencello, formando parte da xeración dos 90 e máis tarde revelouse tamén como un dos narradores de principios do século XXI. Foi un dos fundadores do proxecto editorial Letras de Cal, no que publica o seu primeiro libro, Odiseas, en 1998. Como sociolingüista, foi cofundador da Cooperativa Tagen Ata, Lingua e Comunicación. Algúns dos seus textos foron traducidos ao ruso, checo, croata, bretón, sardo, catalán ou asturiano.
Ten traballado en publicidade social e, neste campo, entre as súas creacións está a campaña para a Universidade de Vigo "Busco amante galego-falante", lema que popularizou nun tema rock o grupo musical Sacha na Horta. No ámbito da multimedia, tamén formou parte do "Colectivo Sintrom" de música experimental, cos músicos Serxio Landrove, Helga Blanco e Xalo Gayoso. Un dos seus versos, "Eu nunca serei yo", foi transformado en tema punk polo cantautor O Leo i Arremecághona! En 2016, o grupo Caxade publicou "E isto é o amor", un CD que leva o título dun poema de Séchu Sende que tamén musicaron. Tamén en 2016, o grupo "Linho do Cuco" inspirouse nun relato seu do libro "A República das Palavras" para titular o seu CD "Viva Viva". En 2017, nun proxecto de apoio á Escola de Ensino Galego Semente, Guadi Galego musicou unha letra de Séchu Sende, "Luzia e o morcego".
Séchu Sende tamén é o creador do primeiro xogo de rol en galego, publicado polo Concello de Santiago e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega, como actividade de dinamización do Correlingua, en 2002.
En 2008 participou, en Barcelona, no final do proceso de paz entre os colectivos Latin Kings e Ñeta, nun obradoiro de narracións persoais cos líderes das organizacións, xunto ao poeta Celso Fernández Sanmartín. O proxecto recolleuse no libro colectivo Unidos por el Flow.
Tamén é domador de pulgas no Circo de Pulgas Carruselo, máis coñecido como Galiza Pulgas Circus.