cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foguete espacial
Principio de funcionamento
Imaxinemos unha cámara pechada onde exista un gas en combustión. A queima do gas irá producir presión en todas as direccións. A cámara non se moverá en ningunha dirección pois as forzas nas paredes opostas da cámara anularanse.
Se introducirmos unha tobeira na cámara, onde os gases poidan escapar, haberá un desequilibrio. A presión exercida nas paredes laterais opostas continuará non producindo forza, pois a presión dun lado anulará a do outro. Xa a presión exercida na parte superior da cámara producirá pulo, pois non hai presión no lado de baixo (onde está a tobeira).
miniatura|dereita|Diagrama en corte do foguete [[Saturno IB ]] Así, o foguete deslocarase para arriba por reacción á presión exercida polos gases en combustión na cámara de combustión do motor. Por isto este tipo de motor é chamado de propulsión por reacción.
Como no espazo exterior non hai osíxeno para queimar co combustíbel, o foguete debe levar almacenado en tanques non só o propelente (combustíbel), mais tamén o oxidante (comburente).
A magnitude do empuxe producido (expresión que designa a forza producida polo motor de foguete) depende da masa e da velocidade dos gases expelidos pola tobeira. Logo, canto maior sexa a temperatura dos gases expelidos, maior o pulo. Así, xorde o problema de protexer a cámara de combustión e a tobeira das altas temperaturas producidas pola combustión. Unha maneira enxeñosa de facer isto é usar un fino chorro do propio propelente usado polo foguete nas paredes do motor, para formar un illante térmico e refrixerar o motor.
Tipos de foguete
miniatura|[[Astrobee: foguete estadounidense ]] Canto ao tipo de combustíbel usado, existen dous tipos de foguete:
Canto ao número de etapas, un foguete pode ser:
O futuro
miniatura|Foguete [[Proton (foguete)|Proton da Rusia]] O foguete convencional deberá pasar por algúns avances nos próximos anos, aínda que deba ser o maior responsábel, por moito tempo, polo envío de astronautas e satélites artificiais ao espazo.
A adopción de vehículos reutilizábeis, como o Ómnibus Espacial (en Portugal: Vaivém Espacial) da Nasa, debe ampliarse. Os Ómnibus Espaciais engalan como un foguete convencional, mais póusanse como avións, grazas á súa aerodinámica especial.
San Paio de Araúxo, Lobios
San Paio de Araúxo é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 267 habitantes, dos cales 136 eran homes e 131 mulleres.
Foguete espacial
O futuro
Un motor revolucionario, que pode facer avanzar a tecnoloxía astronáutica, é o motor Scramjet, capaz de atinxir velocidades hipersónicas de até 15 veces a velocidade do son. O motor Scramjet non posúe partes móbeis, e obtén a compresión necesaria para a combustión polo ar que entra pola fronte, impulsado pola propia velocidade do vehículo no ar. A Nasa testou con éxito un motor deste tipo en 2004. O foguete, chamado X-43A, foi levado á altitude de 12.000 m por un avión B-52, e lanzado na punta dun foguete Pegasus a altitude de 33000 m. El atinxiu a velocidade récord de 11000 Km/h.
Outra posibilidade de avance na tecnoloxía de motores de foguetes é o uso de propulsión nuclear, en que un reactor nuclear quenta un gas producindo un chorro que é usado para producir empuxo. Ou aínda a idea de construír un foguete en forma de vela, que é acelerado polo vento solar, o que permitiría maior velocidade e viaxes a distancias maiores.
Ecuación linear
miniatura|250px|Exemplo gráfico de ecuacións lineares. Unha ecuación de primeiro grao ou ecuación linear significa que é unha ecuación que involucra unha ou máis variables elevadas á primeira potencia, que non contén produtos entre as variables, é dicir, que só inclúe sumas e restas de variables á primeira potencia. En todo anel conmutativo poden definirse ecuacións de primeiro grao.
Cunha incógnita
Unha ecuación dunha variable mx + n = 0 definida sobre un corpo \mathbb{K}, é dicir, con onde x é a variable, admite a seguinte solución:
Cando tanto a incógnita como os coeficientes son elementos dun anel que non é un corpo, o asunto é máis complicado xa que só existirán solucións cando m divide a n:
Con dúas incógnitas
No sistema cartesiano representan rectas. Unha forma común das ecuacións lineares de dúas variables é:
Onde m representa a pendente e o valor de n determina o punto onde a recta corta o eixe Y (a ordenada na orixe). Algúns exemplos de ecuacións lineares:
Formas alternativas
Formas complexas como as anteriores poden reescribirse empregando as regras da álxebra elemental en formas máis simples. As letras maiúsculas representan constantes, mentres x e y son variables.
Se a manipulación alxébrica leva a unha ecuación como 1 = 0 entón a orixinal chámase inconsistente, ou sexa que non se cumpre para ningún par de números x e y. Un exemplo podería ser:.
Adicionalmente podería haber máis de dúas variables, en ecuacións simultáneas.
Ecuación linear no espazo n-dimensional
As ecuacións lineares de varias variables admiten tamén interpretacións xeométricas, cando os coeficientes da ecuación pertencen a un corpo. Así, unha función linear de dúas variables da forma
representa unha recta nun plano. En varias variables asumendo que tanto as variables e os coeficientes, onde \mathbb{K} é un corpo entón unha ecuación linear como
Sistemas de ecuacións lineares
Os sistemas de ecuacións lineares expresan varias ecuacións lineares simultaneamente e admiten un tratamento matricial. Para a súa resolución debe haber tantas ecuacións como incógnitas e o determinante da matriz ha de ser real e non nulo. Xeometricamente corresponden a interseccións de liñas nun único punto (sistema linear de dúas ecuacións con dúas incógnitas), planos nunha recta (dúas ecuacións lineares de tres incógnitas) o un único punto (tres ecuacións lineares de tres incógnitas). Os casos nos que o determinante da matriz é nulo non posúen solución.
Se se consideran n ecuacións de primeiro grao linearmente independentes definidas sobre un corpo entón existe solución única para o sistema se se dan as condicións do teorema de Rouché-Frobenius, e pode ser calculada mediante a regra de Cramer que é aplicable a calquera corpo. Se as ecuacións non son linearmente independentes ou non se dan as condicións do teorema a situación é máis complicada. Se o sistema se formula sobre un anel conmutativo que non sexa un corpo, a existencia de solucións é tamén máis complexa.
Linearidade
onde α é calquera escalar. Tamén se chama a f operador linear
Diocese católica latina de Bilbao
Territorio
miniatura|esquerda|250px|Localización e extensión da diocese de Bilbao na [[arquidiocese de Burgos.]] O territorio da diocese coincide co da provincia de Biscaia (parte da comunidade autónoma do País Vasco), con só dúas excepcións: o enclave biscaíño de Orduña, que pertence á diocese de Vitoria, e o municipio cántabro de Valle de Villaverde, que forma parte da diocese bilbaína.
Limita coas dioceses de Santander, Vitoria e San Sebastián.
Historia
A diocese de Bilbao foi erixida por Pío XII a través da bula Quo Commodius do 2 de novembro de 1949 como unha desmembración da Diocese de Vitoria.
O nome latino de Dioecesis Flaviobrigensis foille imposto pola bula de erección ao supoñer que Bilbao foi o lugar onde estivo asentada a cidade hispanorromana de Colonia Flaviobrigensium, feito que o historiador Andrés Eliseo de Mañaricúa y Nuere considera pouco probable.
Santos e beatos
O patrono da diocese de Bilbao é santo Ignacio de Loiola. San Valentín de Berriochoa, primeiro mártir biscaíño canonizado, está considerado como patrono secundario da diocese.
Ademais dos anteriores, a diocese de Bilbao celebra no seu calendario litúrxico propio as memorias dos seguintes santos e beatos, vencellados a diocese por nacemento ou por ter vivido nela:
A Virxe de Begoña, advocación da Virxe María que é venerada no santuario do mesmo nome, é patroa do Señorío de Biscaia, mais non da diocese de Bilbao; porén, celébrase con rango de solemnidade.
Episcopoloxio
Dende o seu establecemento, os bispos diocesanos de Bilbao teñen sido os seguintes:
Nos períodos nos que a sé estivo vacante, os administradores apostólicos da mesma foron os seguintes:
Eva Fjellerup
Eva Fjellerup, nada en Gentofte o 30 de abril de 1962, é unha pentatleta e tiradora de esgrima danesa.
International Standard Musical Work Code
miniatura|269x269px|O ISWC é un número de rexistro concedido polas entidades de xestión de dereitos para o seguimento internacional das obras musicais. O ISWC (acrónimo inglés de International Standard Musical Work Code) é o número de referencia internacional para a identificación e comercialización de obras musicais, equivalente ao ISBN para os libros. Está descrito pola norma internacional ISO 15707.
Eva Fjellerup
Traxectoria
Fjellerup criouse en Blovstrød ao norte de Copenhaguen. Comezou a practicar natación adestrada pola campioa dos anos trinta Ragnhild Hveger, pero cambiou ao péntatlon moderno con dezaseis anos, entrando no equipo feminino danés en 1978. En 1987 estableceuse en Estocolmo para prepararse na Bosöns Idrottsfolkhögskola, escola deportiva de alto rendemento. Alí fixo grandes progresos, en esgrima adestrouna o mestre de armas, medallista olímpico húngaro e adestrador do equipo sueco Béla Rerrich. En 1990 gañou o seu primeiro campionato do mundo de péntatlon moderno, aos que seguiron os de 1991, 1993 e 1994 e cinco campionatos nacionais ( 1989, 1990, 1992, 1994 e 1995). Así como as Copas do Mundo de 1994 e 1996. Fjellerup tamén formou parte do equipo danés de tríatlon. Nos Xogos Olímpicos de 1996 non formaba parte do programa olímpico ningunha proba de péntantlo moderno feminino, así que Fjellerup cualificouse para os Xogos en esgrima, competindo en espada quedando no posto 32.
International Standard Musical Work Code
Orixe e funcións
O ISWC é parte do plan CIS (Common Information System) do CISAC, que a confederación de sociedades de protección de dereitos dos autores desenvolveu para responder ás necesidades de información na era dixital. Foi aprobado pola ISO (acrónimo inglés de International Organization for Standardization; en galego: Organización Internacional de Estandarización) e existe unha regulación que define o xeito no que o ISWC debe estar estruturado, así como as normas de emisión e aplicación.
O ISWC identifica as obras musicais por referencia ao título dunha obra e aos seus creadores (incluídos compositores, autores e arranxistas). Con todo, non serve para identificar os casos de utilización das obras en manifestacións, como publicacións, gravacións ou difusións. Existen outros códigos para isto: o Código Estándar Internacional de Gravación (ISRC) para gravacións sonoras; o Código Internacional Normalizado para Obras Textuais (ISTC) para os textos ou outro tipo de execución relacionada coa obra musical.
Eva Fjellerup
Traxectoria
Foi presentadora durante algún tempo do programa deportivo B&U Sport da Danmarks Radio.
International Standard Musical Work Code
Orixe e funcións
Tódolos ISWC comezan pola letra T, seguida de nove números e un díxito de control ao final (Exemplo: ISWC T-123.456.789-1, ou ISWC T-123456789-1, ou simplemente ISWC T1234567891).
Os números de licenza ISWC son asignados polas sociedades de protección de dereitos (SGAE, en España) só cando o creador está debidamente identificado.
A Axencia Internacional ISWC, designada pola norma ISO, é a responsable dos sistemas de mantemento e administración pero non asigna os números directamente senón que son os entes rexionais e/ou locais ISWC quen están autorizados para recibir e tramitar as solicitudes ISWC e para asignar os números ISWC ás obras musicais e a Axencia Internacional supervisa a súa actuación. A axencia ISWC local, ademais, de asignar os números ISWC ás obras baixo a súa autoridade tamén administra unha base de datos para os números asignados ISWC e os seus correspondentes metadatos. Así mesmo, dispoñen dunha rede de información ISWC con outros organismos ISWC locais e as sociedades.
Central ISWC
A central da Axencia Internacional ISWC atópase en Francia.
Condado de Botoșani
O condado de Botoşani (en romanés Judeţul Botoşani) é unha provincia de Romanía con capital en Botoşani.
A poboación desta provincia é de 452.834 habitantes (en 2002) nunha superficie de 4.986 km², cunha densidade de poboación de 92 hab/km².
Os moldovos ou romaneses étnicos representan o 98,8 % da poboación, seguidos polos xitanos co 0,7 % (a menor porcentaxe de Romanía), os ucraínos co 0,2 % e os rusos co 0,2 %.
Carlos de Habsburgo-Lorena
Carlos de Habsburgo-Lorena e Saxonia-Meiningen (en alemán: Karl Thomas Robert Maria Franziskus Bahnam Georg von Habsburg-Lothringen), nado en Starnberg, Baviera, Alemaña o 11 de xaneiro de 1961, é un arquiduque austríaco, membro da familia imperial, hoxe non reinante, de Austria.
Pertence á casa de Habsburgo, cuxa xefatura ostenta desde 2007, ano en que sucedeu ao seu pai, o príncipe Otón de Habsburgo-Lorena, tras a renuncia deste.
Os seus títulos son os de arquiduque e príncipe imperial de Austria e príncipe real de Hungría e de Bohemia. É o actual xefe da rama austríaca da Orde do Vélaro de Ouro. En Austria, ningún dos membros da casa de Habsburgo ten titularidade oficial dos seus títulos, polo que estes son honorarios e o seu nome legal o de Carlos Habsburgo-Lorena.
Foi membro do Parlamento Europeo, en representación do Partido Popular Austríaco, entre 1996 e 1999.
Traxectoria
O arquiduque Carlos de Habsburgo é fillo de Otón de Habsburgo-Lorena (1912-2011) e da princesa Rexina de Saxonia-Meiningen (1925–2010). O seu avó foi o último emperador de Austria e rei de Hungría e de Bohemia, Carlos I/IV.
Dedicado á política, é o presidente e fundador da organización Paneuropa-Austria desde 1987. O 13 de outubro de 1996 foi elixido deputado do Parlamento Europeo polo Partido Popular de Austria.
Desde o 19 de xaneiro de 2002 é o Director Xeral da Organización de Nacións e Pobos non Representados (UNPO).
Tivo tamén breves incursións na televisión pública austríaca ORF, concretamente no programa Who Is Who ("Quen é quen?"). .
O 1 de xaneiro de 2007 o seu pai renunciou aos seus dereitos dinásticos no seu favor, converténdose no xefe da casa Imperial de Austria e Real de Hungría e de Bohemia.
Preside o Comité Internacional de Escudos Azuis, equivalente cultural da Cruz Vermella para a preservación de monumentos e o patrimonio cultural.
O arquiduque Carlos de Habsburgo reside en Salzburgo desde 1981, na Casa Austria, coñecida antes como Vila Swoboda.
Matrimonio e descendencia
O 31 de xaneiro de 1993, Carlos contraeu matrimonio coa baronesa Francesca Thyssen-Bornemisza, filla do barón Hans Heinrich von Thyssen-Bornemisza e da súa segunda esposa, Fiona Frances Elaine Campbell-Walter, na Santuario de Mariazell (Austria). O matrimonio ten tres fillos:
Desde o ano 2003, Carlos e Francesca encóntranse separados de forma amistosa.
Carreira política
Desde 1986, Carlos de Habsburgo-Lorena é o presidente da rama austríaca da Unión Internacional Paneuropea. En outubro de 1996, foi elixido deputado no Parlamento Europeo polo Partido Popular Austríaco (ÖVP).
O 19 de xaneiro de 2002 foi nomeado Director Xeral da UNPO.
Desde o 7 de decembro de 2008 é o Presidente da Asociación de Comités Nacionais do Escudo Azul.
Antepasados
Antepasados de Carlos de Habsburgo-Lorena
Blue note
Coñécense como blue notes as novas notas que, no cruzamento entre a cultura musical europea e a africana que tivo lugar nos Estados Unidos e deu lugar ao blues, o jazz e o rock, os músicos negros, afeitos a utilizar escalas pentatónicas, foron introducindo para criar un efecto dramático e melancólico (blue). Estas frecuencias moitas veces non tiñan unha altura definida, e estaban entre a terceira menor e a maior ou entre a sétima menor e a maior. Máis tarde engadiuse unha terceira nota blue, a quinta diminuída (flatted fith). Na escala de dó:
Dó-Re-Mib-Mi-Fa-Solb-Sol-La-Sib-Si-Dó.
Non todas estas notas se usaban para elaborar melodías: a IIIb e VIIb usábanse fundamentalmente para ampliar acordes (sétimas de dominante en lugar de sétimas maiores)
Pardiñeiras, Fisteus, Curtis
Pardiñeiras é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Niño y Pistola
Niño y Pistola é unha banda galega de folk rock, creada en 2004 en Baiona. Está formada por Manuel H. Portolés (voz e guitarra), Enrique Esmerode (batería), Raúl Diz (guitarra e coros), Ramón Martín (teclados) Arcadio G. Nóvoa (guitarra acústica) e Álvaro A. Rivera (baixo).
Traxectoria
A formación inicial estaba composta por Manuel H. Portolés (voz e guitarra), Enrique Esmerode (batería), Ramón Martín (guitarra e coros) e Álvaro A. Rivera (baixo). Logo de autoeditaren dúas de maquetas, en 2006 o selo catalán Mulberry Records sacou á luz o seu primeiro longa duración, Como un maldito guisante, gravado nos Estudios Abrigueiro por Arturo Vaquero. Pouco despois o grupo pasou a ser representado por Ernie Producciones, a oficina de management de Josiño Carballo. Nese mesmo ano Niño y Pistola formou parte do disco tributo a Andrés do Barro, Manifesto Dobarrista, para o que gravaron unha versión da canción "O Tren".
En 2008 ficharon por Astro Discos e editaron o seu segundo traballo, Culebra, de novo gravado nos Estudios Abrigueiro baixo a supervisión de Arturo Vaquero. Raúl Diz substituíu na guitarra a Ramón Martín, e en 2010 a banda gravou o seu terceiro disco, As Arthur and th Writers, no estudo Casa de Tolos por Segundo Grandío (ex Siniestro Total); e coa colaboración de Charlie Bautista (Tulsa, Amigos Imaginarios, Jero Romero), ós teclados. Editado por Ernie Records, o selo creado pola súa oficina de management, este disco supuxo un cambio de son para Niño y Pistola, pasando dun rexistro completamente acústico e británico a un eléctrico e máis estadounidense. O álbum tamén supuxo un paso adiante na súa carreira: a súa xira levounos a festivais como o Sonorama, o Primavera Sound ou a Radio Encendida de Radio 3.
En 2013 Ramón Martín regresou á banda, tocando os teclados, e entrou Arcadio G. Nóvoa na guitarra acústica. Nese ano editaron o seu cuarto disco, There’s a Man with a Gun Over There, gravado nos Estudios A Ponte por Tomás Ageitos e editado polo selo galego Ernie Records. Trátase dun disco conceptual vinculado directamente á crise actual do sistema. Conta coas colaboracións de Charlie Bautista nos teclados e Álvaro Lamas (Los Limones na pedal steel guitar.
Influencias
Nos seus comezos o son de Niño y Pistola baseábase nas guitarras acústicas chegando ser moi similar ó son de Violent Femmes ou de Arizona Baby. O seu estilo era pop de corte eminentemente británico. As súas influencias máis evidentes eran bandas clásicas como The Beatles ou The Kinks.
A partir do seu terceiro disco o son da banda electrificou e achegou máis a un estilo folk-rock americano de corte clásico, tomando como principais influencias o son das bandas da costa oeste dos Estados Unidos como Crosby, Stills, Nash and Young, The Band o The Byrds.
Jalaler Golpo
Jalaler Golpo (en জালালের গল্প) é un filme bangladeshí de 2014 dirixido por Abu Shahed Emon e producido por Faridur Reza Sagar. Está protagonizado por Arafat Rahman e Mohammad Emon. O filme foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Copa Libertadores 2012
A Copa Libertadores de América 2012 (oficialmente Copa Santander Libertadores de América 2012 por razóns de patrocinio) foi a 53ª edición da Copa Libertadores, o principal torneo de fútbol internacional de América do Sur, organizado pola CONMEBOL. Levouse a cabo entre o 24 de xaneiro e o 4 de xullo de 2012. O defensor do título era o Santos.
Oitavos de final
Os oitavos de final iniciáronse o 25 de abril e finalizaron o 10 de maio de 2012.
Cuartos de final
Os cuartos de final disputáronse entre o 16 e o 24 de maio de 2012.
Semifinais
As semifinais iniciáronse o 13 e remataron o 21 de xuño de 2012.
Finais
A final xogouse a dobre partido, xogándose a ida o 27 de xuño e a volta o 4 de xullo de 2012.
Calvin Coolidge
John Calvin Coolidge Junior, coñecido máis sinxelamente como Calvin Coolidge, nado o 4 de xullo de 1872 en Plymouth Notch (Vermont) e finado o 5 de xaneiro de 1933 en Northampton (Massachussets), foi o 30º presidente dos Estados Unidos dende 1923 ata 1929.
Premios e distincións
esquerda|miniatura|140x140px| Calvin Coolidge no [[anverso dun dólar presidencial de 2014. ]]
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis pola Universidade Católica de América en 1928.
MTV Ucraína
MTV Ucraína foi a adaptación do canal MTV en Ucraína. Foi un canal propio polo que non dependía da programación doutros países, é dicir, MTV Ucraína emitía os shows que quería. O canal MTV Ucraína inaugurouse o 24 de agosto do ano 2007 e foi un dos canais de música mais vistos en Ucraína.
No canal aparecían tanto cantantes ucraínos, como Tina Karol, como cantantes internacionais como Shakira.
O 1 de xuno de 2013, cambiou o nome e pasou a chamarse ZOOM, ao tempo que apostaba por un cambio na súa programación, con menos música e máis contidos dirixidos a público novo.
Ángel Cardín Toraño
Ángel Cardín Toraño, nado en Infiesto (Piloña, Asturias) en 1942, é un economista, empresario e escritor español.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas, cursou estudos na Universidade de París. Economista e sociólogo, vive en Santiago de Compostela dende a década de 1970. Está especializado no estudo cultural do acibeche. Colaborou na Gran Enciclopedia Gallega.
Corneta
A corneta é un instrumento musical de vento metal que imita a forma dun corno animal e é utilizada principalmente no jazz e na música clásica, principalmente no século XIX en bandas militares europeas.
Características
O son prodúcese grazas á vibración dos beizos do intérprete na parte denominada bocal a partir da columna do aire (fluxo do aire).
Antigamente utilizábase para dar o toque ás tropas de infantería do exército e nos carnavais. Tal como a trompeta, a corneta está formada por tres válvulas que permiten ó músico executar diferentes tons.
No jazz foi moi utilizada durante o New Orleans, aínda que logo foi suplantada pouco a pouco pola trompeta, pero aínda utilízase.
Actualmente goza de gran popularidade nas Bandas de Cornetas e Tambores que principalmente participan na Semana Santa en similitude ás bandas de carácter militar. Nestes casos a corneta acostuma utilizarse sen pistóns ou válvulas, ou cun ou dous transpositores.
A Pena, Fisteus, Curtis
A Pena é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Código penal
Un código penal é un conxunto unitario, ordenado e sistematizado das normas xurídicas punitivas dun Estado, é dicir, as leis ou un compendio ordenado da lexislación aplicábel en materia penal que busca a eliminación de redundancias, a ausencia de lagoas e a universalidade: isto é, que non existan normas penais vixentes fóra do compendio. Os códigos penais son, en certo sentido, a facultade sancionadora do Estado. Desta maneira, o Estado mesmo a través do lexislador, busca evitar a aplicación de penas arbitrarias, xa que só pode ser sancionada penalmente unha conduta cando esta se consigna expresamente no mesmo código penal e coa sanción que este estabelece.
Historia
O primeiro código penal que recolleu os requisitos que, a partir da Ilustración, foron estabelecéndose sobre a forma dun corpo lexislativo moderno, foi o Código Penal francés, da época napoleónica (por iso tamén é denominado Código penal napoleónico), promulgado en 1810 coa finalidade de dar coherencia a un sistema xurídico case indescifrábel pola multitude de normas dispersas que existían. Máis adiante a codificación penal foise estendendo por Europa (sobre todo polos países de Dereito continental) e por todos os territorios baixo os cales estes estados europeos tiñan influencia.
A idea xurídica da existencia de códigos é tipicamente burguesa e liberalista, dado que favorece os intercambios comerciais e de seguridade xurídica. Ademais, no caso do Código penal, permítelles aos cidadáns un maior coñecemento dos delitos, e non ser axuizados por actos delituosos que poderían descoñecer; polo anterior, septica de forma case unánime, e máis tendo en conta que a lei pode limitarse a estabelecer disposicións que modifiquen o código, é unha práctica que dista moito de estar erradicada completamente da práctica lexislativa.
Contemporaneamente, é infrecuente que a totalidade de lexislación penal dun país se atope no código penal, sendo o máis frecuente ter que remitir a leis penais especiais ou a outras leis, non penais, que teñen tamén contido penal; mesmo nos países, como sería o caso de España, que pretenden ter a totalidade da lexislación penal nun código penal, a utilización da técnica lexislativa coñecida como "lei penal en branco" obrigan a complementar a lexislación penal con extrapenal.
Monte Enxameado
O monte Enxameado de 602 metros é o punto máis alto no concello de Curtis. Fai de fronteira e límite entre os concellos de Curtis, Vilasantar e Sobrado ―parroquias de Curtis, San Vicenzo de Curtis e A Ciadella― e nel nace o río Cabalar.
No alto hai un vértice xeodésico e dúas antenas de telefonía móbil. Accédese pola estrada DP-3201, Curtis-Santaia.
Patrimonio
En 1980 foron localizadas dúas mámoas no monte Enxameado. Unha a 20 metros do cumio e a outra a 250 metros.
Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido
O Parque nacional de Ordesa e Monte Perdido (en aragonés: Parque Nacional d'Ordesa y d'as Tres Serols) está situado no Pireneo central de Huesca, comarca do Sobrarbe, Aragón (España), e está catalogado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Actualmente ocupa unha superficie de 15.608 ha. Abrangue os concellos de Bielsa, Fanlo, Puértolas, Tella-Sin, Torla-Ordesa e Broto. Recibe unha media de máis de 600 000 visitantes cada ano.
O parque goza de diferentes figuras de protección ademais da de Parque Nacional, xa que en 1977 foi declarado Reserva da Biosfera, en 1988 Zona de especial protección para as aves e en 1997 acadou a distinción de Patrimonio da Humanidade pola Unesco. Tamén é un Lugar de importancia comunitaria.
Historia
É o segundo parque nacional máis antigo de España, declarado o 16 de agosto de 1918 mediante o Real Decreto 16-08-1918 baixo o nome de Valle de Ordesa. O 13 de xullo de 1982, coa lei 52/1982, ampliouse o Parque e reclasificouse co nome actual.
Diego Sánchez de la Cruz
Diego Sánchez de la Cruz, nado en Santiago de Compostela, é un xornalista galego, especializado en economía.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Antonio de Nebrija e obtivo un máster en Relacións Internacionais polo Instituto de Empresa de Madrid. Tamén desenvolve a docencia no Instituto de Empresa.
O Mariscal
O Mariscal é unha obra teatral de intención política escrita por Ramón Cabanillas e Antón Villar Ponte, baseada na vida de Pardo de Cela. Se ben o primeiro manuscrito está datado en Mos en 1920, foi publicada pola editorial Lar en 1926, con debuxos de Álvaro Cebreiro.
Creación
A trama foi idea de Antón Villar Ponte, que pretendía introducirse na recreación do mito popular máis ca na realidade histórica. A escrita levouna a cabo Cabanillas, influenciado polo irlandés William Butler Yeats.
Retoma a confrontación entre Galiza (representada pola torre da Frouseira) e Castela, cunha fonda oposición de valores (ben-mal, nobreza-traizón, idealismo-materialismo, cabaleiros-mercenarios, luz-sombra, Graal-bens materiais). Amais, trátanse temas como a relixión, a liberdade e a morte.
Personaxes
Hai un forte simbolismo na caracterización. Unha vella representa a raza. O propio mariscal aparece representado como un mártir, parello a Cristo. Como personaxes reais, aparecen tamén a súa muller (Sabela de Castro), o seu curmán (Pedro de Miranda), o seu fillo Pedro e as súas fillas Xoana e Beatriz, e o nobre Afonso Yáñez e Aguiar. Outros personaxes son Lois Marcos Mudarra (francés ao servizo de Castela) e a súa tropa, servidores do pazo de Castrodouro e cóengos do cabido de Mondoñedo.
Recupera a figura do mariscal Pardo de Cela, executado en 1483 por orde dos Reis Católicos.
Estilo
O estilo poético é similar ao usado por Cabanillas en Na noite estrelecida. Adoita usar o romance octosílabo para os monólogos, usando tamén pareados alexandrinos, ao igual que a estrutura principal do ciclo artúrico.
O Mariscal é un símbolo da resistencia galega fronte á política centralista dos reis, e convértese nunha referencia fundamental para o nacionalismo de comezos do século XX.
Espazo e tempo
miniatura|dereita|245px|A ponte do Pasatempo en [[Mondoñedo.]] O prólogo está ambientado nun espazo mítico. O espazo real aparece representado na campía de Valadouro (primeiro acto), o pazo de Castrodouro (primeiro e segundo acto), o calabozo da cadea de Mondoñedo e a ponte do Pasatempo (terceiro acto).
Adaptacións
En 1929 a obra foi musicada por Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón, co libreto adaptado polos propios autores. A peza lírica foi estreada o 31 de maio de 1929 no Teatro Circo Tamberlick de Vigo. Representouse tamén en Pontevedra, Ferrol, A Coruña e Madrid, con figurinos e decorados deseñados por Camilo Díaz Baliño. No 2010 volveu aos escenarios, musicada pola Orquestra Sinfónica de Galicia e dirixida por Joám Trillo. Nas voces estiveron Teresa Novoa (soprano), Javier Franco (barítono) e Pablo Carballido (tenor).
En 1994 foi representada polo Centro Dramático Galego como teatro de monicreques, baixo dirección de Marcelino de Santiago.
James Buchanan
James Buchanan, nado o 23 de abril de 1791 e finado o 1 de xuño de 1868, foi o décimo quinto presidente dos Estados Unidos, dende 1857 até 1861.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| James Buchanan no [[anverso dun dólar presidencial de 2010. ]]
Foi o único presidente que nunca casou, e tamén o único cidadán de Pensilvania elixido para desempeñar o cargo. O seu desempeño no mesmo foi criticado pola súa inacción fronte á división do país que provocaría o estoupido da Guerra Civil.
Bertrand Russell
Bertrand Arthur William Russell, nado en Trellech (Monmouthshire, Gales), o 18 de maio de 1872 e finado en Penrhyndeudraeth o 2 de febreiro de 1970, foi un epistemólogo, matemático, filósofo e moralista británico, terceiro conde de Russell. Está considerado un dos máis importantes filósofos do século XX.
Fundación Luis Seoane
A Fundación Luis Seoane é un centro de arte e cultura contemporáneos da cidade da Coruña. Conta unha exposición permanente de Luís Seoane e exposicións sobre arte actual. Na Fundación Luís Seoane conflúen a arte galega, as vangardas históricas e contemporáneas, o cine, a cultura de masas, a arquitectura, a videocreación, o teatro, a estética e a teoría da arte contemporánea.
Bertrand Russell
Traxectoria
Popularizou a filosofía, foi polemista e militante de esquerdas, preto do socialismo de tendencia libertaria. Organizou o tribunal Sartre-Russell contra os crimes sobrevindos durante a Guerra do Vietnam. Recibiu o premio Nobel de literatura en 1950 para o conxunto da súa obra, en particular para o seu empeño humanista e como pensador libre. A motivación, segundo foi proposta pola Fundación Nobel, foi "en recoñecemento dos seus variados e significantes escritos en defensa dos ideais humanitarios e liberdade de pensamento"
Fundación Luis Seoane
Localización
A Fundación Luis Seoane está situada nas proximidades da Cidade Vella da Coruña, ao carón do Hospital Abente e Lago, nun antigo cuartel rehabilitado e inaugurado en maio do 2003. Foi construído polos arquitectos Juan Creus e Covadonga Carrasco, e está concibido como un gran hórreo de granito e vidro que xira en torno ao que fora Patio de Armas da antiga edificación militar.
Obxectivos
Amais de investigar e divulgar a obra e o legado intelectual de Luis Seoane, a fundación completa os seus obxectivos co desenvolvemento de proxectos expositivos en torno á cultura e ao pensamento contemporáneos, seminarios e ciclos de conferencias, programación didáctica destinada a espectadores de tódalas idades e un labor editorial que complementa e investiga en profundidade os diferentes aspectos do discurso expositivo.
Bertrand Russell
Matemáticas
En matemáticas a súa gran contribución é a indubidablemente importante Principia Mathematica con Alfred North Whitehead, libro en tres volumes onde a partir de certas nocións básicas da lóxica e a Teoría de conxuntos dedúcese a totalidade das matemáticas. Mostrando así o poder das linguaxes formais, a posibilidade de modelar as matemáticas e a fertilidade da lóxica. Un libro profundamente influente e importante que contribuíu ao desenvolvemento da lóxica, a teoría de conxuntos, a intelixencia artificial e a computación así como a formación de pensadores do talle de David Hilbert, Ludwig Wittgenstein, Alan Turing, Willard Van Orman Quine e Kurt Gödel.
Fundación Luis Seoane
O edificio
O proceso de construción da sede da Fundación Luis Seoane comezou no ano 2000 a través dun concurso público que solicitaba un proxecto para a remodelación do antigo Cuartel de Macanaz e do seu contorno. O edificio orixinal databa de 1703, e sufrira múltiples transformacións, non sendo unha construción de especial interese patrimonial, aínda que conservaba un fermoso Patio de Armas con lousas de granito e columnas do mesmo material. O 29 de maio do 2000, adxudicouse finalmente o concurso ao estudio dos arquitectos Juan Creus e Covadonga Carrasco.
Bertrand Russell
Filosofía
En filosofía contribuíu practicamente en todas as áreas, desde a mesma metodoloxía avogando sempre pola análise e alertando aos filósofos das trampas da linguaxe, sentando así o método e as motivacións da filosofía analítica. As súas contribucións de contido inclúen o seu innegable artigo mestre Sobre o Denotar e unha serie de libros e artigos en problemas desde a filosofía das matemáticas, a metafísica, a epistemoloxía, a inferencia científica e a ética a unha serie de enfoques interesantes e fértiles ao problema mente-corpo, enfoques discutidos hoxe en día por variedade de filósofos importantes como David Chalmers, Michael Lockwood, Thomas Nagel, Grover Maxwell, Mario Bunge etc.
Activismo e polémica
Russell foi un coñecido pacifista durante a primeira guerra mundial, aínda que se manifestou a favor de tomar accións bélicas durante a segunda guerra mundial, alegando que un mundo onde o fascismo fose a ideoloxía reinante sería un mundo onde o mellor da civilización morrería e non valería a pena vivir. Estivo en prisión dúas veces, a primeira conectada coas súas actividades pacifistas durante a gran guerra e a segunda por participar nunha manifestación contra a proliferación de armas nucleares. Contraeu matrimonio catro veces. A última vez, con Edith Finch, puido alcanzar a paz e entendemento que sempre buscou. Tivo tres fillos, John, Kate e Conrad. Conrad converteuse nun importante político do Partido Liberal Demócrata en Inglaterra e nun historiador erudito, morreu en 2004 sendo quinto conde de Russell.
Fundación Luis Seoane
O edificio
O interior do edificio consta de catro andares diferenciados:
Bertrand Russell
Activismo e polémica
Russell foi tamén ademais de activista e pensador de primeira liña un soberbio polemista que se converteu na icona do racionalismo para toda unha xeración. Polemizou sobre o control de natalidade, os dereitos das mulleres, a inmoralidade das armas nucleares, e sobre as deficiencias nos argumentos e razóns esgrimidos a favor da existencia de Deus. Sempre nos seus escritos fixo gala non só dun magnífico estilo literario senón tamén dun excelente sentido do humor e unha habilidade para sorprender e provocar coa ironía, o sarcasmo e a metáfora.
En 1962, aos 90 anos, mediou na crise dos mísiles de Cuba para evitar que se desatase un ataque militar, escribindo cartas tanto a Kruschev como ao presidente Kennedy e sendo intermediario nas súas respostas mutuas.
Obras
Velaquí algunhas das obras publicadas por Bertrand Russell:
Erase Errata
Erase Errata é unha banda de rock alternativo estadounidense procedente de San Francisco. Adoitan citar a Captain Beefheart, The Fall e Minutemen como inspiración. O grupo usa a improvisación como unha ferramenta de composición e cada unha das súas actuacións é unha manifestación única das súas cancións.
Historia
Erase Errata formouse en Oakland en 1999 e rapidamente gañou fama en todo o país despois da edición do seu 7" de estrea, Erase Errata, e grazas a xiras ao lado da banda de electro grrl Le Tigre e ao grupo de noise rock Melt Banana. Lanzaron o seu aclamado primeiro álbum Other Animals en 2001, seguido de At Crystal Palace en 2003, ambos a través do selo Troubleman Unlimited. O grupo comezou a contar entón con Sonic Youth, Mission of Burma e The Ex entre os seus seareiros.
Despois de que a guitarrista fundadora Sara Jaffe deixase Erase Errata en 2004, a vocalista Jenny Hoyston pasouse á guitarra e durante un tempo a banda viuse forzada a ter un vocalista masculino chamado Archie McKay. Finalmente o grupo converteuse nun trío, con Hoyston como guitarrista e vocalista. No ano 2006 editaron o álbum Nightlife, pasando a formar parte dos conxuntos do selo Kill Rock Stars.
Tras o lanzamento no ano 2010 do sinxelo "Damaged" a banda pasou un período de catro anos inactiva. O día 20 de xaneiro do ano 2015 Erase Errata publicou o seu cuarto álbum de estudio, Lost Weekend, a través do seu propio selo Under the Sun.
Taín, San Mamede de Urrós, Allariz
Taín é un lugar da parroquia de San Mamede de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), un home máis ca en 2010.
Fémur
O fémur é o óso máis longo e máis voluminoso do corpo humano, e localízase na coxa.
Tamén é o óso máis resistente. O fémur consiste nunha diáfise central, na epífise proximal que se prolonga, a través dun pescozo, até unha cabeza (esférica) —que o articula co óso do cadril— e na epífise distal que se divide en dous cóndilos, que se ligan á tibia e á rótula.
Unha persoa de 1,80 m ten un fémur de aproximadamente 50 cm.
Diáfise femoral
No intersticio insírense os músculos adductores, cuxa orixe atópase no bordo inferior do coxal, na parte anterior do isquion e pube. Tamén se insire aquí a porción curta do bíceps femoral.
Epífise proximal
Consta de varias estruturas. Unha parte delas, articulares (articulación coxofemoral) e outra parte delas destinadas a insercións musculares.
Na cara externa insértanse os músculos glúteo mediano e maior, nesta orde. Cada un deles axudado por unha bolsa de deslizamento. No bordo superior insértase o músculo piramidal da pelve; no bordo inferior o glúteo maior; no bordo anterior o glúteo menor e no bordo posterior o cadrado femoral.
Segomo
Na relixión celta, Segomo ("gañador, poderoso") foi un deus da guerra adorado na Galia. Nos tempos do Imperio Romano foi comparado a Marte e Hércules. Relacionóuselle con Cocidius, un deus semellante adorado en Britania. Comunmente é asociado coa aguia ou co falcón. Pode ter tamén relación co nome do lendario Gran Rei de Irlanda Nia Segamain, que se traduce como "fillo da irmá ou campión de Segamon".
Ramón María Otero
Ramón María Otero Estévez, nado en Albarellos (Boborás) o 19 de xaneiro de 1819 e finado en Riobó (A Estrada) o 26 de novembro de 1903, foi un avogado e político galego.
Xosé Ferreiro
miniatura|250 px|dereita|Cristo crucificado. [[Museo do Pobo Galego.]]
Xosé Antonio Mauro Ferreiro Suárez, nado en Noia en 1738 e finado en Hermisende (Zamora) en 1830, foi un escultor galego. Está considerado unha figura prestixiosa da arte escultórico do neoclasicismo galego do século XIX. Foi autor de innumerables imaxes relixiosas, moitas delas presentes en igrexas compostelás.
Traxectoria
Orfo de pai aos oito anos, trasladouse de Noia con súa nai a Santiago de Compostela. Alí acabou ingresando no obradoiro de Gambino. Nun primeiro momento, acusou o estilo e a influencia do seu mestre.
En 1758 contraeu matrimonio con Fermina, filla de Gambino, da que tivo dúas fillas. Xunto co seu xa sogro contrata o retablo maior do mosteiro de Sobrado e o retablo maior de San Mamede de Carnota, así como o frontón escultórico da fachada do Pazo de Raxoi.
A partir deses primeiros encargos, chovéronlle os contratos de diversos mosteiros galegos (San Martiño Pinario, San Domingos de Bonaval, San Francisco do Val de Deus, Samos...). O seu estilo, dun acusado influxo italiano, foi cada vez máis imitado. Xa no xigantesco monumento do Xoves Santo para San Martiño Pinario, apréciase a influencia de obras clásicas como o Lacoonte ou o Apolo de Belvedere que combina co engado das imaxes infantís.Empezou a imitar en madeira a labra do mármore pintando as esculturas de branco e con roupaxes de pregas achafranadas. No tímpano do concello de Santiago de Compostela a pintura en branco do granito galaico ilumina de claro cromatismo a impoñente fachada. Os seus crucifixos, aínda transmitindo o fondo peso da dor, evocan un equilibrio sereno ateigado de conforto. Nas estatuas femininas inspirábase na súa muller, como no caso dunha das súas obras mestras a Santa Escolástica tamén de San Martiño Pinario, onde a figura feminina, entre o suave desplome e o delicado sostén do fermoso Anxo que as súas costas a recolle, acaba por dar unha sensación aérea de ingravidez e beatitude.
Dende o influxo rococó do seu mestre, foi alongando o canon cara a un neoclasicismo de factura moi persoal. A maxestuosidade dos santos fundadores galegos San Rosendo de Celanova e San Pedro de Mezonzo evocan efixies vaticanas. Nel influíu Manuel Álvarez que sería director da Academia. Ramón Otero Túñez definiuno como un escultor de roupaxe neoclásica pero alma barroca.
En 1803, esculpe a Minerva para a Universidade de Santiago de Compostela,de 3 metros de alto, hoxe na Facultade de Química, máximo expoñente da escultura neoclásica civil.
En 1804, estivo ás portas da morte debido a unha grave enfermidade, detendo a súa actividade ata 1810. En 1811 estivo traballando en Hermisende e en 1812 en Padrenda.
Dun xeito enigmático, tras a morte da súa muller, dunha súa filla e dunha neta, acorda establecerse en soidade novamente en Hermisende, onde asina un curioso contrato co párroco do lugar no que se comprometía a traballar a cambio unicamente de xantar e cristiá sepultura.
Obra (selección)
miniatura|175px|S. Rosendo en [[Mosteiro de San Martiño Pinario|San Martiño Pinario.]]
Igrexa Parroquial de Loureda
miniatura|300px|[[Batalla de Clavijo no frontón do Pazo de Raxoi.]]
Latvijas Radio
Latvijas Radio (LR) (en galego: Radio Letonia) é o servizo público de radiodifusión de Letonia. A súa sede central está na capital, Riga. Comezou a emitir o 1 de novembro de 1925, é membro activo da Unión Europea de Radiodifusión (EBU-UER) dende 1993, e hoxe en día mantén varias emisoras de FM e dixitais.
Historia
miniatura|Sede de Latvijas Radio na Praza da Catedral, Riga Nada en 1925 foi a pioneira da radio letoa e unha das 20 primeiras de Europa. Inicialmente emitía un par de horas diarias, mais a programación foise ampliando durante os primeiros anos combinando información, música (clásica e doutros xéneros) e contidos educativos e culturais. Dos pouco máis de 300 suscritores iniciais, pasou a máis de 155 000 en 1940. Empregada como un medio de propaganda durante a ocupación nazi e soviética, comezou a liberarse do control da censura a finais da década de 1980 ao abeiro das reformas da Glasnost. No proceso de independencia de Letonia, en 1991, xogou un papel destacado na información e na organización das protestas pacíficas.
Mantivo o monopolio nas ondas letoas ata 1991 que se abreu a primeira emisora privada. Logo da anexión rusa de Crimea, Latvijas Radio reforzou a súa presenza na rexión de Latgalia, fronteiriza con Rusia, coa apertura duns estudios en Rēzekne en 2016. Ata 2021, a organización financiábase de forma mixta entre os ingresos da publicidade e as dotacións a conta do Estado, máis a partir dese ano, Latvijas Radio abandonou o mercado publicitario. miniatura|Antigo logotipo
Emisoras
Ademais, Latvijas Radio conta cunha popular sección de teatro radiofónico e, en 1940, fundou o Coro da Radio Letoa, que participa nos máis prestixiosos festivais.
Vídeo viral
Un vídeo viral é unha gravación que foi amplamente difundida a través de internet, por publicidade ou por envío, por correo electrónico, por mensaxería instantánea, por blogs e mediante outros sitios web.
Características
Os vídeos virais adoitan ser de carácter humorístico, e poden proceder de programas televisados ou de vídeos afeccionados subidos sen a intención de causar tal impacto, como Star Wars Kid, Numa Numa ou Tano Pasman, entre moitos outros.
Debido á proliferación de móbiles con cámara, moitos afeccionados gravan estas escenas e cólganas en portais como YouTube. Dada a dispoñibilidade de programas de edición de vídeos é posíbel mellorar e distribuír gravacións por correo ou en páxinas web, ou por Bluetooth ou MMS entre teléfonos.
Estes vídeos en xeral non son comerciais e a única intención de quen os publican é compartilos, por exemplo, con familiares e amigos.
CH Gel Barcelona
O Club Hoquei Gel Barcelona foi un club catalán de hóckey sobre xeo da cidade de Barcelona.