cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Power pop
Dende o seu nacemento, o Power pop pasou por varias etapas e foi influído por outros xéneros que en cada época estaban de actualidade. Así durante os 70 estivo influído polo Punk e a New wave, ou a partir de finais dos 80 polo Indie rock.
Antecedentes
A primeira vez que se utilizou o termo foi en 1967 por Pete Townshend, guitarrista dos Who, para definir a música do seu grupo, a cal cítase a miúdo como antecesora do Power pop xunto á doutros grupos da mesma época como The Beatles, The Byrds, The Beach Boys, The Hollies, The Zombies ou The Easybeats.
Os grupos iniciais
A banda The Raspberries foi a primeira catalogada como Power pop na revista Rolling Stone. A súa música, coa que obtiveron un importante éxito en EE.UU., combinaba o son dos grupos dos 60 con enérxicas guitarras eléctricas.
Outro grupo esencial foi Big Star, quen tamén recuperaban a frescura do mellor pop da década anterior e converteríanse en grupo de culto, influíndo a multitude de bandas posteriores. Outros artistas importantes durante este período foron Todd Rundgren, Blue Ash, Artful Dodger, The Records ou Dwight Twilley.
Todos estes grupos coincidían en recibir grande influencia das bandas da Invasión británica, algo que estaba considerado pasado de moda nunha época dominada pola exhibición do virtuosismo do Rock progresivo e o Hard rock ou polo soft rock de artistas como The Carpenters.
O éxito comercial
Outros grupos tamén incluídos no Punk pop ou o Revival Mod como The Jam, Buzzcocks, The Undertones, Rezillos, The Rich Kids, PVC2, The Zones, The Vapors ou The Jags tamén poden cualificarse como Power pop. Do mesmo xeito que certos artistas New wave, como Nick Lowe, Elvis Costello & the Attactions, XTC, Squeeze, Joe Jackson, entre outros.
Power pop contemporáneo
A partir de finais dos 90, a nova xeración do Power pop tamén recibiu influencias de xéneros do Rock alternativo como o Noise pop ou o Grunge. Este era o caso de Teenage Fanclub, The Posies, Matthew Sweet, Redd Kross, Gigolo Aunts ou Fountains of Wayne. Outros grupos relacionados co xénero e que obtiveron un notable éxito durante os 90 foron Lemonheads e Weezer.
Entre os grupos en español pódense destacar a The homens, Insanity Wave, Los Protones, Landing Train, Happy Losers, The Nash, Los Hermanos Dalton e Octubre.
AppleTalk
ApleTalk foi un Macintosh de Apple en 1984 e actualmente está en desuso nos Macintosh en favor das redes TCP/IP.
Fases
Fase 1 (1985):
Fase 2 (1989):
Versións
Dispoñíbel para a maioría de:
Deseño
O deseño de Appletalk baséase no modelo OSI pero a diferenza doutros dos sistemas LAN non foi construído baixo o sistema Xerox XNS, non tiña Ethernet e tampouco tiña enderezos de 48 bit para o encamiñamento.
Vedra
Vedra é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2014) conta con 5.073 habitantes (2.477 homes e 2.596 mulleres) (5.059 no 2009, 5.052 no 2006, 5.054 no 2005, 5.057 no 2004, 5.037 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
AppleTalk
Direccionamento
Neste protocolo incluíronse unha serie de características que permitiron que as redes locais se conectasen sen configuración previa ou necesidade dun router ou servidor.
Vedra
Xeografía
O concello de Vedra limita ao norte cos de Santiago de Compostela e Boqueixón, ao sur e leste co da Estrada (da provincia de Pontevedra, da que o separa o río Ulla), e ao oeste co de Teo.
Está atravesada pola estrada N-525 e a autoestrada AP-53, que unen Compostela e Ourense. A N-525 crúzase coa LC-241, que une Arzúa con Padrón.
AppleTalk
Protocolos
Protocolos de Appletalk no modelo OSI:
Nivel 1:
Nivel 2:
Vedra
Historia
Hai seis castros localizados no concello: un no lugar do Castro (Illobre), outro entre as parroquias de Merín e San Miguel de Sarandón, outro no lugar do Castro (A Ponte Ulla), en Socastro (San Mamede de Ribadulla), en Marzán de Arriba (Vedra), e o castro de Agronovo ou Coto do Castro, en Santa Cruz de Ribadulla.
AppleTalk
Protocolos
Nivel 3:
Vedra
Historia
Do período da romanización consérvase un miliario da época do emperador Calígula, atopado en 1867 na Gándara (San Fins de Sales) e un anel gravado datado cara ao século III. POr aquí pasaba unha vía militar, e dela consérvase a ponte Busacos, en San Fins de Sales, de dous arcos de medio punto e outro rectangular.
AppleTalk
Protocolos
Nivel 5:
Nivel 6 e 7:
Vedra
Historia
Na igrexa de San Andrés de Trobe, está soterrado o bispo de Coímbra, Nastui, quen se refuxiou aquí no século IX, fuxindo do islam.
AppleTalk
Hardware
O hardware inicial por defecto para AppleTalk era un protocolo de alta velocidade coñecido como LocalTalk que utilizaba os portos RS-422 do Macintosh a 230,4 kbit/s. LocalTalk dividía o porto RS-422 para proporcionar un cable de subida e de baixada nun único porto. O sistema sería lento actualmente, pero grazas á súa relación custo/complexidade, os Macs adoitaban ser as únicas máquinas en rede de moitos negocios.
Un substituto común para LocalTalk era PhoneNet, unha solución alternativa (dunha compañía chamada Farallon) que tamén utilizou o porto RS-422 e era menos custoso de instalar e manter. Ethernet e o token ring tamén foron utilizados, coñecidos como EtherTalk e TokenTalk respectivamente. EtherTalk converteuse gradualmente no método dominante para Appletalk mentres que Ethernet se popularizou na industria do Computador persoal PC a través dos anos 90.
Vedra
Historia
Na Idade Moderna a zona estivo vencellada á Terra de Santiago. Á nova nobreza desa época pertencían o marqués de Santa Cruz de Ribadulla e o conde de Ximonde, con foros nas terras. A Universidade de Compostela dispuña de dereitos sobre certas terras para cubrir gastos do seu funcionamento, e o Hospital Vello de Santiago tivo a propiedade do casal de Argunte, en San Mamede de Ribadulla.
No informe sobre o estado das rúas, fontes, murallas e camiños de Santiago mandado facer en 1542 por Carlos I menciónase o camiño de Ourense e as pontes de Sar, a de Ponte Pedriña e a de Busacos. En 1571 un forte temporal de neve e choivas destruíu o mosteiro de San Xoán da Cova e as pontes da Ulla e de Sarandón. A da Ulla foi reparada en 1612, e a outra non se sabe se se chegou a reparar, pois en 1708 outra nova enchenta derrubou as pontes.
Logo desa riada, en 1709 puxéronse barcas para cruzar o río, cun arrendamento da xestión das mesmas por períodos de 4 e 6 anos. Por elas eran transportadas as mercadorías que ían de Ourense e do Ribeiro cara a Santiago, A Coruña e Ferrol. Aínda que en 1737 foi concedido o permiso para reedificar as pontes, aínda en 1926 seguían activas as barcas do Ulla e de Sarandón. A ponte da Ulla (coñecida na actualidade como A Ponte Vella), rematouse en 1835, e a de Sarandón, aínda en pé, construíuse entre 1924 e 1926.
A comezos do século XVII as 12 parroquias actuais pertencían ao Arcebispado de Santiago. Co incremento da demografía desa época, debido á mellora na alimentación conseguida cos produtos chegados de América, as familias nobres de Compostela comezaron a instalarse na zona, exercendo os dereitos sobre as propiedades que adquiriran masivamente desde o século anterior.
O quinto marqués de Santa Cruz de Ribadulla, Juan Ignacio Armada, foi quen dirixiu o Batallón Literario formado en xuño de 1808 para defender a relixión, a patria e o rei. Para consolidar a autoridade moral do marqués, foi investido doutor en todas as facultades da Universidade compostelá.
Durante as guerras Carlistas, o conde de Ximonde, Pedro de Cisneros, puxo a disposición da causa carlista o pazo de Ximonde, en San Miguel de Sarandón, ademais de colaborar transportando armas para as faccións. No pazo de Ximonde elaborouse pólvora, e nel o pintor Cayetano Jordán pintou o escudo carlista, unha bandeira e outros obxectos.
Flora
A rexión posúe este tipo de flora: Debido á bonanza do clima, danse tamén facilmente especies subtropicais e mesmo tropicais: palmeiras, orquídeas etc. En Galicia houbo tres revolucións botánicas ou forestais, que se deron en tres épocas diferentes e con resultados ben distintos:
Lugares de Vedra
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vedra vexa: Lugares de Vedra.
A Ponte dos Carros, Leborei, Monterroso
A Ponte dos Carros é un lugar da parroquia de Leborei no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 16 habitantes, dos que 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Norykko
Nora Jiménez Candanedo, nada en Santiago de Compostela o 26 de xullo de 1983, é unha cantante galega, máis coñecida co nome artístico de Norykko.
Traxectoria
Tenn influencias musicais no rhythm and blues contemporáneo e o rap. Debutou profesionalmente en 2004, colaborando co rapeiro e produtor madrileño Santaflow.
Gnarls Barkley
Gnarls Barkley é un dúo estadounidense de neo soul composto polo produtor musical Brian Joseph Burton (coñecido como Danger Mouse) e o cantautor Thomas DeCarlo Callaway (coñecido como CeeLo Green). O seu primeiro álbum de estudio St. Elsewhere, foi lanzado no 2006, xunto co sinxelo "Crazy". Tanto o sinxelo coma o álbum foron un éxito comercial. O seu segundo álbum, The Odd Couple lanzouse en marzo de 2008.
-689
Outros
Historia ano a ano
Francisco Pillado Rivadulla
Francisco Pillado Rivadulla, nado na Coruña o 18 de setembro de 1918 e finado na mesma cidade o 25 de marzo de 1989, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor-xefe e despois subdirector (1963) e director de La Voz de Galicia (1968-1977). Debido ás presións do ministro Manuel Fraga Iribarne, foi destituído como director polo Consello de Administración do xornal en 1977. Utilizou o pseudónimo Albor.
En 1967 o daquela ministro de Información e Turismo, Manuel Fraga, amezouno (sobre a base da nova Lei de Prensa e Información do réxime franquista ) con pechar o xornal no caso de que saíse premiado co premio Fernández-Latorre por La Voz un artigo xornalístico de Alfonso Álvarez Gándara sobre a lingua galega intitulado "La iglesia no habla la misma lengua que los gallegos". O artigo, tras un intenso debate, foi finalmente premiado e en consecuencia Pillado Ribadulla tivo que facer fronte a unha multa de 50.000 pesetas da época, así como tamén o xornal, que volvería ser multado en diversas ocasións ao longo dos anos seguintes, sempre ao amparo desa lei.
Foi o pai do editor Francisco Pillado Maior.
José Ignacio Fernández Palacios
José Ignacio Fernández Palacios máis coñecido como Nacho, nado en Foz o 3 de febreiro de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba na demarcación de lateral esquerdo.
Traxectoria
Entre os anos 1984-86 fórmase no Gran Peña Fútbol Club que por aquel entón actuaba como filial do Celta de Vigo, equipo polo que ficha en 1986, debutando o 9 de novembro dese ano.
Xogou no Celta seis anos, vivindo un ascenso na súa primeira tempada, tres anos en Primeira División, un descenso e un novo ascenso, tras o cal ficha polo SD Compostela tamén en Segunda División ao ficar fóra das aliñacións de Txetxu Rojo.
Co equipo compostelán ascende á máxima categoría tras dúas tempadas en Segunda. Nos poucos anos que o SD Compostela militou en Primeira fixo memoables tempadas baixo a dirección do adestrador Fernando Vázquez, declarándose na 1995/96 subcampión de inverno, e rematando o ano no 10º posto.
Despois de catro anos en Primeira o SD Compostela descendeu a Segunda e con el Nacho, deixando o fútbol en activo no ano 2000, tras moitos problemas físicos co tendón de Aquiles
Internacionalidade
Foi un exemplo de coherencia para moitos deportistas ao renunciar publicamente a competir coa Selección de fútbol de España ao entender que, concordando coa súa ideoloxía nacionalista, a única que podía representar os seus sentimentos era a Selección galega.
Tecnicamente nunca foi convocado coa Selección Española, pero o propio seleccionador Javier Clemente falou del o 5 de novembro de 1995 coma serio candidato para ser o suplente do catalán Sergi na Eurocopa de Fútbol Inglaterra 1996, despois de ser nomeado mellor lateral por detrás do xogador do FC Barcelona.
Non me interesa nin me apetece Nacho Fernández (1995)
Finalmente puido ver xogar a Selección de fútbol de Galicia o 25 de decembro de 2005 en San Lázaro ante Uruguai. Porén non puido ver cumprido o seu desexo de disputar o encontro.
O seu compromiso persoal coa causa da Selección galega chegou ata o punto de colaborar co grupo Xenreira na gravación da canción Selección Ska! para o disco Selección Xa!.
Adestrador
Ademais de colaborar como comentarista na TVG traballa como adestrador. Adestrou ao Cerceda, ao que chegou tras a destitución de Suso Moure case ao final da tempada 2009/10, e no que permaneceu preto dun ano ata a súa dimisión en marzo de 2011 tras unha serie de malos resultados, a pesar de que o equipo ía de líder. Pasou logo ao Club Ordes, equipo ao que dirixiu dende a tempada 2011/12 ata a 2014/15 na Terceira División. Posteriormente adestrou durante uns meses de 2017 ao Alondras e na tempada 2017/18 á Sociedad Deportiva Negreira, ambos tamén de Terceira.
John Smelcer
John Elvis Smelcer, nado en 1963, é un escritor estadounidense en athna e inglés.
Traxectoria
Fillo de nai branca e pai parcialmente athna, estudou literatura e antropoloxía. En 1993 doutorouse en literatura comparada, foi profesor de inglés na Universidade de Alasca Anchorage e deu clases en diferentes universidades de todo o mundo, publicou The Raven and the Totem: Traditional Alaska Native Myths and Tales (1992)Durable Breath: Contemporary Native American Poetry (1994), unha escolma de poesía nativa norteamericana, A Cycle of Myths: Indian Myths from Southeast Alaska (1995),   Tracks: New & Selected Poems (1997) con limiar de Carl Sagan, In the Shadows of Mountains (1997), rescritura de mitos athna cun limiar de Gary Snyder, en Day That Cries Forever (2006), recolle historias dos superviventes da vila de Chenega destruída por tres tsunamis durante o terremoto de 1964. A súa primeira novela, The Trap (2006), pertence á narrativa xuvenil e The Great Death (2009) constitúe a súa segunda novela.
Lingua athna
Interesado na lingua ahtna, afirma ser o falante máis novo da lingua, aprendéndoa dunha súa avoa publicou en 1998 un dicionario, The Ahtna Noun Dictionary and Pronunciation Guide (1998), foi o primeiro autor literario en lingua athna cos volumes bilingües de poesía, Koht'aene kenaege': Poems in the Ahtna Indian language (1995), Songs from an outcast: poems (2001), Without reservation:new & selected poems (2003) e The Language Raven Gave Us e o libro infantil Walk about: Life in an Ahtna Athabaskan Village 1998. Desde 1995 é director executivo da Ahtna’s Heritage Foundation
Sikorsky R-4
Sikorsky R-4 é un helicóptero de dous asentos deseñado por Igor Sikorsky cun único rotor de tres palas impulsado por un motor radial. O R-4 foi o primeiro helicóptero do mundo producido a grande escala e o primeiro usado polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, a Armada dos Estados Unidos, a Gardia Costeira dos Estados Unidos, e as Royal Air Force e Royal Navy británicas. No servizo da Armada e a Garda Costeira estadounidenses o helicóptero foi coñecido como Sikorsky HNS-1. No servizo británico foi coñecido como Hoverfly.
Desenvolvemento
O VS-316 desenvolveuse a partir do famoso helicóptero experimental VS-300, inventado por Igor Sikorsky e amosado publicamente en 1940. O VS-316 foi redesignado XR-4, segundo a nomenclatura para helicópteros das forzas armadas estadounidenses. O XR-4 realizou o seu primeiro voo o 14 de xaneiro de 1942 e foi aceptado polo Exército o 30 de maio. O XR-4 superou todos os récords previos de resistencia, altitude e velocidade. O XR-4 completou un voo de 1 225 km cruzando o país dende Connecticut ata Wright Field, Ohio, establecendo un récord de altura de servizo de 3 700 m, mentres alcanzaba as 100 horas de voo sen ningún incidente grave e achegándose a unha velocidade de 140 km/h.
O Almirantazgo británico, ao coñecer a existencia do VS-300, puxo a disposición un buque coa intención de amosar á Armada estadounidense o seu traballo con autoxiros e operacións de navíos. O Empire Mersey foi equipado cunha plataforma de aterraxe de 24 m × 12 m. Despois de ser afundido en 1942 por un U-boat foi substituído polo SS Daghestan. As primeiras probas de aterraxe no Daghestan realizáronse en 1944. Os británicos recibiron dous dos oito primeiros helicópteros construídos.
O 5 de xaneiro de 1943 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos pediron 29 prototipos. Os tres primeiros foron designados YR-4A e usados para probas de avaliación. O YR-4A beneficiouse dun motor máis grande Warner Super Scarab (R-550-1) de 180 CV, comparados cos 165 CV do motor R-500-3 do prototipo, e dun diámetro de rotor incrementado en 30 cm. A avaliación do YR-4A demostrou a necesidade de máis melloras, como mover a roda de cola para a parte traseira da pluma, poñer o escape cara a un lado en vez de cara a abaixo e incrementar a capacidade de combustible. Eses e outros cambios de deseño fixeron que os últimos prototipos se designasen YR-4B, os cales se usaron para probas de servizo e voos de adestramento.
Escapo (artrópodos)
Nas antenas dos insectos diferéncianse tres partes: escapo (o primeiro artello), pedicelo (o seguiente artello, máis curto) e o flaxelo, o resto da antena.
É dicir, o escapo é artello proximal das antenas flaxeladas (aneladas), que está situado entre a cabeza e o pedicelo. Adoita estar engrosado e contén a musculatura antenal.
Cómplices
Cómplices é un grupo de pop-rock galego. Foi fundado en 1987 por Teo Cardalda e máis pola súa parella María Monsonis.
O Barral, Celeiro de Mariñaos, Barreiros
O Barral é un lugar da parroquia de Celeiro de Mariñaos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Candida
Candida é un xénero de fungos do grupo dos lévedos, que causa as infeccións fúnxicas humanas máis comúns en todo o mundo. Moitas das especies deste xénero son conmensais inofensivos ou endosimbiontes de hóspedes incluíndo os humanos; porén, cando se alteran as barreiras mucosas ou o sistema inmunitario está comprometido poden invadir o corpo e causar doenzas. A especie que máis se illa é Candida albicans, que causa a candidíase en humanos e outros animais. Durante a elaboración do viño, algunhas especies de Candida poden potencialmente estragar o viño.
Moitas especies forman parte da flora intestinal, incluíndo C. albicans en hóspedes mamíferos, mentres que outras viven como endosimbiontes en insectos.
As infeccións sistémicas do torrente sanguíneo e dos principais órganos (candidemia ou candidíase invasiva), especialmente en pacientes inmunocomprometidos, son tamén frecuentes.
Secuenciouse o ADN de varias especies de Candida.
Os antibióticos favorecen as infeccións de lévedos, incluíndo o sobrecrecemento gastrointestinal de Candida, e a penetración da mucosa gastrointestinal. Aínda que as mulleres son máis susceptible a infeccións xenitais por lévedos, os homes poden tamén infectarse. Certos factores, como un uso prolongado de antibióticos, incrementan o risco tanto para homes coma para mulleres. As persoas con diabetes ou sistema inmunitarios deteriorados, como as que teñen infección por VIH, son máis susceptibles ás infeccións por lévedos.
Candida antarctica é unha fonte importante industrialmente de encimas lipases.
Características de laboratorio
Cultivada en laboratorio, Candida forma colonias grandes redondas, de cor branca ou crema (no caso de C. albicans) con cheiro a fungo en placa de ágar a temperatura moderada. A especie máis importante, C. albicans fermenta a glicosa e a maltosa a ácido e gas, e a sacarosa a ácido, e non fermenta a lactosa, o que axuda a distinguila doutras especies de Candida.
Signos e síntomas da infección
As Candida están presentes practicamente en todas as persoas en pequeno número na pel adulta saudable, e a especie albicans é parte da flora normal das membranas mucosas dos tractos gastrointestinal, respiratorio, e do tracto xenital feminino. No caso da pel, a súa sequidade comparada coa doutros tecidos impide o crecemento do fungo, pero a pel danada ou a pel en rexións intertrixinosas (onde a pel roza coa pel) é máis axeitada para un rápido crecemento do fungo.
O sobrecrecemento de varias especies entre as cales está albicans pode causar infeccións superficiais como a candidíase orofarínxea e a candidíase vulvovaxinal (candidíase vaxinal). A candidíase oral é común en persoas que teñen que usar dentamia postiza. En individuos que estaban sans, estas infeccións poden curar con medicación antifúnxica tópica ou sistémica (medicamentos que se poden comprar sen receita son, por exemplo, miconazole ou clotrimazole). En pacientes debilitados ou inmunocomprometidos, ou cando se introduce por vía intravenosa, a candidíase pode converterse nunha doenza sistémica que produce abscesos, tromboflebite, endocardite, ou infeccións dos ollos ou outros órganos. Normalmente, un requisito para que Candida poida atravesar as defensas da pel e cause doenzas nos tecidos profundos é que haxa unha neutropenia relativamente grave; neses casos, a alteración mecánica dos sitios da pel infectada é un factor típico na invasión dos fungos dos tecidos profundos.
A colonización do tracto gastrointestinal por C. albicans despois dunha terapia con antibióticos pode non causar síntomas.
Especies
Entre as especies de Candida, a especie que forma parte da flora intestinal normal e é comensal na pel e tractos gastrointestinais e xenitourinarios C. albicans, é responsable da maioría das infeccións por Candida no torrente sanguíneo (candidemia). Pero existe tamén unha crecente incidencia de infeccións causadas por C. glabrata e C. rugosa, que se poden deber a que xeralmente son menos susceptibles aos antifúnxicos azol de uso frecuente. Outras especies de Candida importantes medicamente son: C. parapsilosis, C. tropicalis, e C. dubliniensis.
Outras especies de Candida como C. oleophila foron utilizadas como axentes de control biolóxico na froita.
A especie Candida albicans foi utilizada en combinación con nanotubos de carbono para producir tecidos de materiais de bio-nano-composite condutores electricamente estables, que se utilizaron como elementos sensores da temperatura.
Lista de especies:
José López Otero
José López Otero, nado en Pontevedra, foi un perito agrícola e xornalista galego.
Obras
miniatura|300px|page=4|''Pontevedra. Recuerdos, monumentos, música y costumbres, 1900.
Arnuwandas II
Arnuwandas II (rei hitita sobre o -1340), era fillo de Suppiluliumas I.
Traxectoria
Fixo diversas campañas co seu pai como príncipe herdeiro. Sucedeu ao seu pai, que morrera vítima dunha epidemia pero el mesmo había morrer da mesma epidemia ao cabo duns meses sen deixar herdeiro. No seu curto reinado contribuíu a restablecer Manapa-Tarhunta I como rei de Seha.
Pornainen
Mäntsälä (en sueco Borgnäs) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 5 118 habitantes. A superficie do termo municipal é de 150,09 km2, dos cales 3,57 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 34,93 hab./km².
Limita cos municipios de Askola, Mäntsälä, Porvoo e Sipoo, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
-622
Outros
Historia ano a ano
Estatúder
miniatura|250px|Guillerme I de Orange, o Taciturno, na súa xuventude (1555).
O estatúder (en holandés, stadhouder, que significa literalmente 'lugartenente') foi un cargo político das antigas provincias do norte dos Países Baixos, que comportaba funcións executivas.
Ao unificárense ditas provincias na Unión de Utrecht, creouse un cargo supremo: o de Estatúder e Capitán Xeneral das Provincias Unidas dos Países Baixos, controlado de polos Estados Xerais (parlamernto). A súa función era dirixir a política e as actividades militares das provincias neerlandesas.
En 1747, tras unha revolta, o cargo converteuse en hereditario.
Foron estatúderes:
Alamo Bay, a badía do odio
Alamo Bay, a badía do odio (en Alamo Bay) é un filme estadounidense dirixido por Louis Malle que foi estreado en 1985. Conta a historia dun veterán da guerra de Vietnam que se enfronta ós inmigrantes vietnamitas que se asentan na súa vila. Está protagonizado por Amy Madigan e Ed Harris.
Estreouse en galego o 13 de xaneiro de 1996 a través da TVG.
Intertrixinoso
En medicina, unha área intertrixinosa é aquela na que poden tocarse ou rozar dúas áreas da pel. Exemplos de áreas intertrixinosas son a axila, o perineo, zonas do nariz, pregamentos da pel dos seos, e as zonas entre os dedos. As áreas intertrixinosas albergan grandes cantidades de organismos aerobios como bacterias de tipo coco e corineformes, as cales forman parte normal da flora da pel.
Este adxectivo utilízase tamén para designar as infeccións nesas áreas: dermatite intertrixinosa (ou intertrixe ), candidíase intertrixinosa (polo fungo Candida).
Matanza do día de San Bartolomeu
dereita|miniatura|300px|Matanza do día de San Bartolomé, de [[François Dubois]] A matanza do día de San Bartolomeu foi un episodio sanguento na represión dos protestantes na Francia polos reis franceses, católicos. As matanzas, organizadas pola casa real francesa, comezaron o 24 de agosto de 1572 e duraron varios meses, inicialmente en París e despois noutras cidades francesas, morrendo entre 70.000 e 100.000 protestantes franceses (chamados hugonotes).
Clangor
A Clangor foi unha discoteca de Santiago de Compostela. Estaba situada no lugar da Ponte da Rocha, ao suroeste da cidade e bastante afastada do centro urbano.
Matanza do día de San Bartolomeu
Este masacre veu dous anos despois do tratado de paz de Saint-Germain, polo cal Catarina de Médici tiña ofrecido treguas aos protestantes.
Clangor
Historia
O 11 de outubro de 1990 o Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive cometeu un atentado con bomba contra a discoteca. Os terroristas alegaban que a sala era un centro de narcotráfico. No atentado morreron tres persoas: unha estudante, Mercedes Domínguez Rodríguez, que estaba na discoteca e os dous terroristas, Xosé Ignacio Villar Regueiro e Dolores Castro Lama. Resultaron feridas 49 persoas, algunhas delas de gravidade. Segundo os terroristas, os explosivos deberían estourar ao remate da noite, cando a discoteca estivese pechada, pero a acción dos altofalantes provocou a súa detonación anticipada.
Matanza do día de San Bartolomeu
Nas primeiras horas da madrugada de 24 de agosto, o día de San Bertomeu, decenas de líderes hugonotes foron asasinados en París, nunha serie coordenada de ataques planeados pola familia real.
Este fora o sinal inicial para un masacre máis grande. Comezando o 24 de agosto e durando até outubro, houbo unha onda organizada de asasinatos de hugonotes en cidades coma Tolosa, Bordeos, Lión, Bourges, Ruán, e Orleáns.
Relatos da altura dan conta de cadáveres nos ríos durante meses, de modo que ninguén comía peixe.
Non foi o primeiro nin o último ataque masivo aos protestantes franceses. Outros programas se seguirían.
Os eventos en ficción
A historia foi relatada por Alexandre Dumas na súa obra La Reine Margot, un romance de 1845, historicamente acurado, a pesar de Dumas ter inserido romantismo e aventuras no seu texto. O romance de Dumas foi adaptado ao cinema en 1994, en La Reine Margot ("A Raíña Margot"), de Patrice Chéreau, que obteu grande acollida do público.
A matanza xa fora representada no cinema por D.W. Griffith no filme mudo Intolerance ("Intolerancia"), de 1916.
Clangor
Cultura
Existe un guión cinematográfico sobre a historia que aínda non se formalizou en película.
Val do Dubra
Val do Dubra é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Santiago. Limita ó sur con Santiago de Compostela e Ames, ó oeste con Santa Comba e A Baña, o norte con Coristanco e Tordoia e ó leste con Trazo. Sitúase a 20 quilómetros da capital autonómica coa que se comunica a través da estrada CP-0701, con Carballo coa CP-1914, con Ordes coa CP-5903 e dende Ames a través da estrada AC-452. O xentilicio é dubrés/dubresa
Relevo
O monte Castelo está situado ó norte do municipio e cunha altitude de 569 metros, serve de liña divisoria entre os concellos de Val do Dubra, Santa Comba, Tordoia e Coristanco. Desde el esténdense cara ao sur dúas sucesións montañosas entre as que queda o val, de xeito que para meterse neste municipio han se exceder sempre os 400 metros de altitude. En canto á altitude séguenlle o monte Castelo, o alto da Forca con 530 metros e os montes de Boiro con 527 metros. Cabe salientar ademais o alto do Picoto (525 metros) na parroquia de Rial, dende a que se pode observar a panorámica de todo o val.
Toponimia
Dubra viría do plural dubra, do céltico dubron (auga), ou dunha forma feminina dubra, co mesmo significado. Tería a mesma etimoloxía o río Dobra en Asturias e outros topónimos franceses (Douvres, río Douvre), ingleses (Dover), irlandeses e escoceses (Dobhar), alemáns (Tauber, antes Dubra) ou neerlandeses (Doveren).
Escudo
A Xunta de Galicia aprobou no ano 2009 o escudo do concello de Val do Dubra, que atendendo a un informe da comisión heráldica determinou a súa aprobación coas seguintes características:
“En campo de azur, sobre ondas de prata e azur un sarcófago de prata surmontado dun raio de luz superado dunha estrela de seis puntas da mesma cor. Ao timbre coroa real pechada”.
Demografía
Segundo o padrón municipal (INE 2015) conta con 4.033 habitantes (1.942 homes e 2.091 mulleres), mantendo a liña descendente dos últimos anos: 4.423 en 2009, 4.481 habitantes en 2008, 4.515 en 2007 e 4.580 en 2006. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é -.
Idade Media
A primeira noticia que se ten desta terra é a recollida no Cronicon Iriense e na que se di que Miro, rei dos suevos, asigna a terra chamada Dubriam á sede Iria en Padrón. Segundo a crónica que a pesar da súa tardía redacción fundaméntase en fontes fiables : "“Miro tomou baixo o seu dominio a Braga e reuniu o Concilio Bracarense segundo, onde acudeu Andrés no ano 610. e Miro puxo baixo a súa Sede Iriense as seguintes dioceses a saber: Morrazo, Salnés, Moraña, Caldas, Montes, Meta, Merza, Tabeirolos, Valga, Louro, Nemancos, Vimianzo, Seaia, Bergantiños, Faro, Escudeiros, Dubra, Montaos, Nendos, Pruzos, Bezoucos, Trasancos, Labacengos e Arros, e outras das que se teñen mencións nos cánones “ [...] et Mirus cepit Bracaram et fecit concilium Bracarensem sedundum, ubi Andreas fuit, in era DCX Et Mirus sedi sue Hiriensi contulit dioceses, scilicet: Morracium,Saliniensem, Moraniam, Celenos, Montes, Metam, Merciam, Tabeyrolos, Velegiam, Hour, pistomarcos, Amaeam, Coronatum, Dormianam, Gentinas, Celticos, Barchalam, Nemarcos, Vimiantum, Selagiam, Bregantinos, Farum, Scutarios, Duuriam, Montanos, Nemitos, Prucios, Bisacos, Trasancos, Lavacencos et Airos, et alias que in canonibus resonat.[...] ” Transcripción e notas de Manuel-Rubén García Alvarez, Memorial Hisatórico Español, (R.A.H.), Tomo L. Madrid. 1963. Cf. A. PENA: Un matrimonio entre a Terra (Treba) e a Deusa Nai (Mater)”; in Anuario Brigantino para 1994, pp. 74-76"No 1016 o soldado Arias Cesar doou ó mosteiro que os beneditinos tiñan en Compostela, a igrexa de Santiago de Buxán. O nobre ía armado e a cabalo o día da súa voda cando por un feito fortuíto matou a un monxe.
Neste val obtiña o mosteiro de San Martiño Pinario grandes tributos de trigo e centeo.
Segundo o escritor Marcos Castro Vilas, autor do libro ‘Cristóbal Colón y el periplo de Hannón’, Cristovo Colón sería de orixe galega, concretamente do concello de Val do Dubra. Sería a Terra Rubra, escrita de maneira corrupta, que nomea Hernando Colón na biografía que redactou sobre o seu pai. Fundamenta esta hipótese a partir do uso de palabras endémicas de Dubra nos escritos de Colón. Seguindo a teoría deste autor, Colón é o pseudónimo de Rodrigo Louzán, que solicitou a fidalguía para poder gobernar nos territorios conquistados.
Idade Moderna
alt=Encabezando o documento o seguinte texto: "era necesario contar con la autoridad del actual Jefe del Exmo seeñor Don Antonio Amar; se mandó una diputación compusta del señor Contador de la Real Casa de moneda Don Manuel de Pombo, al doctor Don Miguel de Pombo, y Don Luis Rubio, vecinos, á dicho señor Esxmo haciéndole presente las solicitude justas y arregladas de este pueblo"  |miniatura|Acta de independencia de Colombia 20 de xullo de 1810. Encabezando o documento o seguinte texto: "era necesario contar con la autoridad del actual Jefe del Exmo señor Don Antonio Amar; se mandó una diputación compuesta del señor Contador de la Real Casa de moneda Don Manuel de Pombo, al doctor Don Miguel Pombo, y Don Luis Rubio, vecinos, á dicho señor Exmo haciéndole presente las solicitudes justas y arregladas de este pueblo". Un dos fillos máis ilustres da actual Colombia foi Antonio Amador José Nariño Bernardo Álvarez do Casal, que inda que naceu na actual Bogotá, está constatado que o seu pai Vicente Nariño e Vázquez e o seu avó Juan Nariño Domínguez eran orixinarios da comarca de Santiago de Compostela. No Arquivo Diocesano de Santiago de Compostela pódese consultar a partida de bautismo de María Antonia de Nariño Grille nada en 1762 e de Julián Antonio Nariño Grille, fillos de Francisco de Nariño, natural do devandito lugar na parroquia de San Vicente de Niveiro en Val do Dubra, e de María Josefa Grille natural de Viladabade (Tordoia, A Coruña). Polas datas supomos que María Antonia de Nariño Grille é curmá segunda do precursor Antonio Nariño e o seu pai Francisco de Nariño é primo de Vicente Nariño e Vázquez, o seu pai.
Idade Contemporánea
O concello creouse en 1835 coa denominación de Buxán (que corresponde á parroquia de Buxán). En 1960 cambiou o seu nome ao actual de Val do Dubra.
A casa do concello estaba situada en Buxán, trasladándose a principios do século XX á Corredoira (Bembibre). A principios dos anos vinte estableceuse en Casal (Niveiro), pasando a Bembibre en 1924. Coa República trasladouse ao lugar da Taboada e en 1958 instalouse definitivamente na súa actual localización.
A emigración dubresa foi moi importante a comezos do século XX, xa que na cidade de Bos Aires, crearíase en 1924 a "Sociedade Hijos e descendentes do Concello de Bujan", que xa en 1929 contaría con cen socios.
A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica localizou na parroquia de Paramos no ano 2016, os restos de tres homes e unha muller asasinados en marzo de 1949. Estes catro guerrilleiros formaban parte do Destacamento “Manolito Bello”, pertencente á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foron descubertos pola Garda Civil o 5 de marzo de 1949 na casa na que estaban refuxiados na parroquia de San Mamede de Zas (Negreira). Eran cinco os guerrilleiros ocultos no domicilio da familia Teiga, José María Castelo Mosquera, Vicente Peña Tarrasa, Manuel Pena Camino, Manuel Ramiro Souto e Carmen Cedo Salorio. Dos 5, tan só Ramiro lograría salvarse.
As forzas da Garda Civil rodearon a casa de Carmen Teiga Vermello, onde empezou un forte tiroteo entre os guerrilleiros alí agochados e as forzas da orde. Os guerrilleiros lograron nun primeiro momento fuxir, pero pronto tiveron a primeira baixa, xa que foi ferida de gravidade Carmen Cedo, que morrería pouco despois. O corpo de Carmen foi enterrado no cemiterio de Aro, en Negreira, ese mesmo día. O resto de guerrilleiros continuou coa súa fuxida, á que se uniu Manuela Teiga, medorenta ante as posibles represalias. Posteriormente foron sorprendidos nos montes de Paramos, a menos de 20 quilómetros do punto de partida. Alí, o grupo foi cercado e comezou un tiroteo como consecuencia do cal faleceron catro dos membros do grupo, Castelo, Pena, Pena Camino e Manuela Teiga, logrando escapar Manuel Ramiro. Foron enterrados en caixas de madeira no atrio do cemiterio de Paramos o día 7 de marzo de 1949.
No ano 2018, e coa música do Himno Guerrilleiro de fondo, os restos mortais dos guerrilleiros volveron a mans dos seus familiares, nun acto solemne e emotivo que tivo lugar en Bembibre e o que acudiron os alcaldes de Val do Dubra e Negreira.
Patrimonio Civil
Dentro do patrimonio civil do concello cabe salientar:
Economía
As primeiras manifestacións industriais déronse no campo da electricidade mediante a concesión de diferentes aproveitamentos de auga para a produción de enerxía eléctrica con destino á industria e iluminación do municipio. Posteriormente a actividade mineira no val será especialmente significativa nos anos 40, principalmente de volframio, estaño e outros minerais como a ilmenita. Por último debemos destacar as melloras que a concentración parcelaria dos anos 60 conlevaria nas redes parroquiais de camiños, con importantes investimentos con trazados de mellor calidade.
Festas e Tradicións
Cada ano dende 1984 celébrase na vila a Festa do Emigrante, na honra a tódolos dubreses emigrados
Parafraseoloxía do Val do Dubra
En canto a fraseoloxía existente na vila dubresa, cabe salientar a obra "No refraneiro galego e outros materiais de tradición oral prólogo á versión de 1952 (11.000 Refranes Gallegos) ", cuxo autor é Francisco Vázquez Seco que recolleu a fraseoloxía dos veciños da vila. Así caben salientar o seguinte refraneiro:
Refráns relativos a vila :
Lugares de Val do Dubra
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Val do Dubra vexa: Lugares de Val do Dubra.
Traxedia de caza
miniatura|dereita|300px|Bisonte embestindo un home, Roc-de-Sers, relevo
Co nome de traxedia de caza desígnase unha escena figurada que, con pequenos cambios, aparece identificada en catro lugares diferentes do Paleolítico Superior, tres en paredes e unha sobre un obxecto mobiliar, todos localizados na Francia actual. En esencia a escena representa a un home embestido por un bóvido, aínda que o momento exacto da figuración pode ser diferente, dado que nalgún dos casos o home aínda está vivo e noutros plásmase xa claramente morto ou, polo menos, “inconsciente”. Tamén o bovídeo aparece con detalles diferentes.
A relación entre todas esas escenas foi realizada por André Leroi-Gourhan.
Localización e datación
As catro representacións corresponden á tamén denominada “Escena do Pozo” na cova de Lascaux (Dordogne) datada inicialmente entre 13000 e 10000 a.C., entre o Magdaleniano Antigo e o Magdaleniano Medio; unha segunda, pero máis antiga, é un relevo procedente do abrigo de Roc-de-Sers (Charente) e dátase no Solutreano Superior, aproximadamente no ano 15 000 a.C.; a terceira de Villars (tamén en Dordogne), ten unha datación intermedia entre as dúas anteriores; a cuarta, gravada sobre hasta de reno, procede da gruta de Laugerie-Basse (Dordogne), e pertence ao Magdaleniano Medio.
A orde aquí dada, non cronolóxica, deriva da importancia historiográfica.
A Escena do Pozo
miniatura|dereita|300px|A Escena do Pozo, Lascaux A denominada “Escena do Pozo” foi a que desde moi cedo requiriu a atención dos prehistoriadores e críticos de arte en xeral. Reprodúcese en numerosos libros, especializados ou non. Está situada no fondo da gruta de Lascaux, nun pozo de 6,90 m de profundidade con relación ao nivel normal da caverna. Foi bautizada como a “Traxedia de caza”.
A traxedia representa un bisonte co ventre desgarrado do que lle saen as tripas, que ao tempo está embestindo, apuntando a súa cornamenta contra un home tendido e representado esquematicamente e con cabeza aviforme, que está xa morto (a teor de interpretacións que coidan que está figurado con rixidez) e mostrado itifálico; o bisonte está atravesado por unha lanza ou azagaia. A esquerda da figura humana e máis baixa, hai unha especie de vara, na punta da cal figura unha especie de ave enhastada; entre esta vara e o home hai outra lanza, partida en tres anacos e como tirada no chan; e na mesma parte esquerda e máis separado vese un rinoceronte que, aparentemente, está a fuxir da escena.
Este lance deu lugar a moi diversas interpretacións. O abade Breuil coidaba que a pintura conmemoraba a morte durante unha batida dun cazador ilustre, e cría que o sepulcro estaba embaixo do fresco. O achado por el mesmo no pozo dunha especie de caixa na que había gardadas lámpadas de pedra con trazas de ter sido usadas, pedazos de hastas de cervo e coitelos de sílex, aínda que non se atoparon restos do suposto defunto, reafirmouno na teoría.
En 1952, H. Kirchner deu unha interpretación diferente, relacionada con ritos xamánicos. O home sería un xamán con máscara de paxaro e en éstado de éxtase ante un bisonte sacrificado: a ave sobre da pértega sería o espírito tutelar do xamán que parte cara o ceo. Kirchner utilizou elementos do xamanismo circumpolar que extrapolou para explicar o asunto da escena de Lascaux. A pértega coa ave figurada ten sido tamén interpretada como un poste totémico.
O rinoceronte da esquerda está fóra do contexto orixinal da obra, pois a súa datación e o exame da súa elaboración pictórica demostran que se pintou con moita posterioridade á escena da turrada. A pértega con ave interprétase na actualidade como a moi probable representación dun propulsor, que sería outra ferramenta do cazador, perdida no lance co bisonte. A datación actual para a escena é o Solutreano, cunha data por C14 de -18.600 ± 190 anos, o que a faría máis próxima á representación de Roc-de-Sers.
Hai unha proposta de Michel Jouvet, que interpreta a escena como a representación pictórica dun soño, o que explicaría que o cazador aparecese figurado con itifalia e que estivesen asociados animais raros (sic): unha ave, un bisonte, un rinoceronte (que inclúe) e un cabalo (sito na parede do fronte); aduce ademais que a única cor empregada sexa o negro. Esta interpretación obvia a relación co resto das representacións similares, facendo da escena do pozo de Lascaux algo totalmente único.
As outras tauromaquias
O abrigo de Roc-de-Sers, en Charente, descuberto en 1927, consta dun gran friso semicircular calcáreo ao aire libre, entre dúas cavernas. A representación da escena aludida (ver a imaxe adxunta), un relevo escultórico, corresponde a un bóvido perseguindo a un home, que inicia a fuxida virándose tres cuartos e flexionando as pernas, arma ao ombro. O sistema de representación contén certos principios de perspectiva.
En Villars, as figuras están representadas de perfil. O home está colocado xusto en diante do cornúpeta, cos brazos levantados e, como Leroi-Gourhan indica moi graficamente, nunha postura similar á dun toureiro citando ao touro no terzo de banderillas.
A escena de Laugerie-Basse, como xa se dixo, non está fixada en parede, senón gravada sobre un pedazo de hasta de cervo. O bisonte parece alonxarse cun dardo cravado nun costado, deixando atrás o home tendido.
A explicación de Leroi-Gourhan
Segundo Leroi-Gourhan os momentos representados son diferentes. En Lascaux é o momento mesmo da acción; en Roc-de-Sers o tempo anterior á acción; en Villars o “futuro inmediato” e en Laugerie-Basse o pasado.
Leroi-Gourhan non intenta interpretar o asunto, mais, baseándose na persistencia del durante un tempo tan prolongado e a escolla de momentos diferentes por parte dos artistas, nega que esteamos perante un simple tema venatorio, senón diante de algo máis complexo, sexa lenda, conto ou mito. Nega tamén que se poida probar que hai xamanismo ou totemismo.
Desde un punto de vista artístico, a integración do tempo nesas figuracións, leva a Leroi-Gourhan a concluír que estamos ante pictogramas: serie de figuras animadas que dan consistencia a un relato, como el mesmo define o termo. Nese sentido a Traxedia de caza é algo practicamente único na arte paleolítica.
Sistema Universitario de Galicia
O Sistema Universtario de Galicia, coñecido co acrónimo de SUG, é o máximo organismo público encargado de desenvolver o ensino superior en Galicia, mediante o exercicio da docencia, o estudo, a investigación e a creación de coñecemento. Dito organismo engloba e coordina as universidades de Vigo, Santiago de Compostela e A Coruña. O SUG foi creado en 1989 após a aprobación da Lei de ordenación do sistema universitario de Galicia e depende da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria.
Benicàssim
400px|miniatura|Praias de Benicàssim Benicàssim (en valenciano: Benicàssim, en castelán: Benicasim, as dúas denominacións cooficiais) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na costa da provincia de Castelló, na comarca da Plana Alta. A súa poboación residente é de 17.267 habitantes (INE 2007), aínda que se alcanza máis de 40.000 no período estival, ao estar baseada a súa economía no turismo.
Sistema Universitario de Galicia
Historia
A necesidade de crear un organismo que regulase a ordenación territorial, funcional e financeira do ensino superior en Galicia levou á aprobarse en 1989 o Sistema Universitario Galego. Isto desembocou na descentralización do sistema universitario galego, xa que até ese punto a Universidade de Santiago de Compostela era a única universidade galega desde a súa fundación en 1495. Así as cousas, a aprobación do SUG supuxo a creación en 1990 das outras dúas universidades galegas, a Universidade de Vigo e a Universidade da Coruña, que até entón soamente eran campus ou colexios universitarios.
A partir da separación da USC comezouse a ordeación dos campus que formarían as tres universidades; á Universidade de Vigo adscribíronse os campus de Ourense (antes Colexio Universitario de Ourense) e Pontevedra, e á Universidade da Coruña adscribiuse o campus de Ferrol. O campus de Lugo ficou adscrito á USC.
Benicàssim
Xeografía
A súa orografía é chaira ao estar situado xunto ao mar Mediterráneo e conta cunhas grandes praias, aínda que no interior o terreo elévase ata os 729 m no Monte Bartolo. O seu termo municipal ten 204 covas e simas destacando entre elas o Cantalar con restos prehistóricos e a Cova de Queralt.
Sistema Universitario de Galicia
Titulacións
O SUG é o organismo encargado de decidir as titulacións que se imparten nas universidades galegas, así coma os criterios de implantación destas. Na actualidade existen tres tipos de titulacións, segundo o Espazo Europeo de Educación Superior: ensinanzas de grao, máster (posgraduado de segundo ciclo) e doutoramento (posgraduado de terceiro ciclo).
Benicàssim
Xeografía
Accédese a esta localidade desde Castelló a través da N-340, por medio da autoestrada AP-7 (saídas 45 ó 46).
Tamén conta con acceso ferroviario (RENFE).
Barrios e pedanías
No termo municipal de Benicàssim intégranse tamén os seguintes núcleos de poboación: