cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abano aluvial
Morfoloxía
O perfil radial do abano aluvial é cóncavo, mentres que o perfil transversal é marcadamente convexo. Xeralmente os sedimentos máis grosos están localizados nas zonas proximais, mientres que os máis finos se encontran cara ás zonas distais do abano.
Existe unha correlación positiva entre a área do abano e a área da cunca de drenaxe, e tamén unha tendencia que correlaciona negativamente a pendente do abano e a área da cunca de drenaxe.
Procesos que o xeran
Aínda que a vista en planta pode semellar a dun delta litoral, os procesos que xeran estas dúas formas son esencialmente diferentes, como tamén o son as estruturas sedimentarias que as caracterizan. Mentres que o abano aluvial é unha formación continental, o delta dun río é típicamente litoral, e o ambiente en que se xera é o de transición entre o continental e o mariño ou lacustre; o delta litoral tamén se forma pola diminución da velocidade da corrente e a consecuente diminución da capacidade de transporte da corrente fluvial.
No delta fluvial a sedimentación débese a que os materiais sólidos transportados pola corrente fluvial resultan demasiado pesados cando a corrente fluvial perde forza ao encontrar a resistencia dun corpo de auga (lago, lagoa, océano etc.). Aínda así, algunhas veces adoita chamarse delta seco a algúns abanos aluviais, como ocorre no delta do Okavango (Botsuana, África).
En México e o oeste dos Estados Unidos, denomínase nalgunhas ocasións bajada (baixada) ao noiro continuo que resulta da coalescencia lateral de varios abanos aluviais que se suceden un ao lado do outro nunha chaira de pé de monte. O termo abano aluvial (en inglés, alluvial fan) provén da literatura científica sobre xeomorfoloxía en lingua inglesa; e é sinónimo de cono de dexección (en francés, cône de déjection), que provén dos termos xeomorfolóxicos usados en francés.
Un exemplo é o pé da vertente occidental da cordilleira occidental dos Andes peruanos, o cal está constituído por unha sucesión de abanos aluviais que determinan a chaira costeira de baixo gradiente do pé de monte andino do Perú; cando o abano é amplo dabondo dá lugar a un terreo de gran vocación agrícola, intensamente irrigado por canles que se derivan do río principal e, nalgúns casos, tamén por augas extraídas dos acuíferos do subsolo.
Zonación e facies
Nos abanos aluviais poden distinguirse tres zonas, respondendo principalmente a factores de distribución areal e á distribución de facies susceptibles de ser recoñecidas no rexistro estratigráfico.
Clasificación
A seguinte é a clasificación comunmente máis utilizada para describir abanos aluviais:
En climas áridos
Os abanos aluviais encóntranse con frecuencia en áreas desérticas sometidas a inundacións repentinas periódicas causadas por tormentas que caen nos montes próximos. O típico curso de auga dunha zona árida ten unha cunca ampla con forma de funil na parte superior (cunca de recepción), que acaba nunha canle estreita, que se abre ao final no abano aluvial. As correntes entrelazadas múltiples están xeralmente presentes e activas durante os fluxos de auga.
En climas húmidos
Os abanos aluviais tamén se desenvolven en climas húmidos. No Nepal o río Koshi orixinou un megaabano que cubría 15000 km2 desde a súa saída nas ladeiras do Himalaia ata as chairas da India, onde o río desemboca no Ganxes. Ao longo do percorrido dos afluentes do tramo alto do Koshi, as forzas tectónicas elevaron o Himalaia varios milímetros ao ano. A elevación está aproximadamente en equilibrio coa erosión, polo que o río leva anualmente uns 100 millóns de metros cúbicos de sedimentos cando sae das montañas. A deposición desta gran magnitude de materiais durante millóns de anos é máis que suficiente para crear o megaabano.
En Norteamérica, os ríos que flúen polo Central Valley de California depositaron abanos menores pero aínda bastante extensos. Un exemplo é o río Kings que discorre desde Sierra Nevada creando unha divisoria de augas baixa, e acabando nunha cunca endorreica no Val de San Joaquin, sen conexión co mar.
Inundacións
Os abanos aluviais poden sufrir inundacións, que poden ser moi perigosas. As súas superficies perpendiculares lixeiramente convexas causan que a auga se estenda nunha zona moi ancha e non deixa zonas para refuxiarse.
Super Taranta!
Super Taranta! é o cuarto álbum da banda de gypsy punk Gogol Bordello, editado por SideOneDummy Records o 10 de xullo de 2007. O álbum foi elixido na 14ª posición dos 50 mellores discos de 2007 pola revista Rolling Stone.
Abano aluvial
Inundacións
No caso do megaabano do río Koshi, o monzón de agosto de 2008 causou unha inundación na que un millón de persoas perderon as casas e unhas mil morreron.
Super Taranta!
Lista de cancións
Letras escritas por Eugene Hütz. Música composta por Eugene Hütz e Gogol Bordello.
Abano aluvial
Respostas ao levantamento tectónico
En caso de que o abano aluvial se encontre condicionado principalmente por factores tectónicos, o abano aluvial responderá a variacións do equilibrio dependendo da relación entre as velocidades de alzamento e de encaixamento do leito principal. Cando a velocidade do levantamento é maior á do encaixamento do leito principal, prodúcese unha acumulación de pequenos conos sobreimpostos ás partes máis internas do abano. Orixinan unha ordenación secuencial de granulometrías inversas. Cando a velocidade do levantamento é menor á do encaixamento da canle principal, toda a sedimentación vaise localizar cara ao pé do abano, onde se construirán uns conos de dexección de menor entidade pero de gradación negativa.
Titán
Tamén se detectaron abanos aluviais na misión Cassini-Huygens a Titán polo radar de apertura sintética do orbitador Cassini. Estes abanos son máis comúns nas latitudes medias máis secas na parte final dos ríos de metano/etano que os orixinaron, que poden estar secos ou húmidos segundo as precipitacións que haxa, de forma parecida ás correntes que crean abanos nas zonas desérticas de Terra. As imaxes de radar indican que o material acumulado nos abanos está composto principalmente por grans arredondados de xeo de auga ou compostos orgánicos sólidos de 2 cm de diámetro.
Matthew Hayman
Matthew Hayman, nado en Camperdown (Nova Gales do Sur) o 20 de abril de 1978, é un ciclista profesional retirado e agora director deportivo australiano.
Traxectoria
Como corredor pasou gran parte da súa carreira profesional sendo gregario e traballando sempre para o interese do equipo. Na París-Roubaix 2016 chegoulle o seu momento de gloria ao chegar só o velódromo de Roubaix e converterse no segundo australiano tras Stuart O´Grady en conseguir gañar no "inferno do norte".
Retirouse do ciclismo activo no 2019 tras rematar o Tour Down Under e dende ese mesmo instante paso a formar parte do corpo técnico do seu equipo, o Orica Green-Edge, agora Mitchelton-Scott.
Fructuoso Manrique Martín
Fructuoso Manrique Martín, nado en Fuentepelayo (Provincia de Segovia) en 1872 e finado en Vilariño Frío (Montederramo) o 1 de novembro de 1936, foi un carabineiro e político español.
Atrazina
miniatura A Atrazina é un herbicida de tipo triazina, usado no maínzo e no sorgo para o control de malas herbas e de herbas foliares. Herbicida antigo aínda empregado na actualidade polo seu baixo custo e porque traballa en sinerxía cando é empregado con outros herbicidas. É un inhibidor do fotosistema II.
Fructuoso Manrique Martín
Traxectoria
Estudou a carreira militar. O seu primeiro destino no corpo de carabineiros foi Cádavos (A Mezquita) onde atendía a Aduana na fronteira con Portugal. Alí coñeceu á súa muller Josefa García Barros. Foi trasladado a Jaca e posteriormente foi comandante en Ferrol. En 1929 foi destinado como tenente coronel do Corpo de Carabineiros a Alxeciras, e en novembro do mesmo ano, a Xirona. Finalmente, en 1931 foi nomeado xefe de Carabineiros na provincia de Pontevedra, xa a punto de xubilarse. O 14 de maio de 1931 mantivo unha reunión no Concello de Vilagarcía de Arousa na que se firmou a acta pola cal se incautaban as propiedades que nese concello tiña o ex rei Afonso XIII, entre elas a Illa de Cortegada, que quedou baixo custodia da Comandancia de Carabineiros de Pontevedra. Meses despois xubilouse acolléndose á lei Azaña.
Atrazina
Provoca que os machos de rás e outros anfibios, muden en femias ou perdan a capacidade de procrear.
Fructuoso Manrique Martín
Traxectoria
Fructuoso e a súa muller vivían en Ourense con Marcial García Barros que era tenente de Seguridade. Con eles vivía o seu sobriño Sergio García Ferrera. Durante a Segunda República, Fructuoso foi nomeado presidente de Izquierda Republicana en Ourense. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado gobernador civil interino de Ourense. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República en 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o día 25, Fructuoso, Marcial e Antonio Bernardo García Barros foron detidos. Fructuoso pasou uns tres meses en Celanova e coa escusa de trasladalo á cadea do Barco de Valdeorras foi asasinado o 1 de novembro na zona chamada Arca Aberta de Vilariño Frío (Montederramo) con Jacinto Santiago, Eligio Núñez Muñoz e Aquilino Sánchez Rodríguez. Os executores ordenaron tamén queimar a súa casa en Cádavos.
Vida persoal
Casou con Josefa García Barros, irmá de Marcial García Barros.
Gandesa
Gandesa é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona, e é a capital da comarca da Terra Alta, situada no centro desta. Ata 1923 foi distrito electoral (xunto a Tortosa e Roquetes) escollendo un deputado a Cortes.
Economía
Unha actividade económica importante do municipio é a produción vinícola. A localidade é a sede do Consello regulador da denominación de orixe Terra Alta. Tamén se cultivan cereais de secaño, amendoeiras e oliveiras (o aceite da Terra Alta goza do recoñecemento dunha denominación de orixe protexida). Cabe destacar que hoxe en día perdeu importancia a actividade agrícola, gañando importancia a industria, principalmente a de manipulación de papel e cartón.
.htpasswd
.htpasswd é un modelo de táboa usado para almacenar nomes de usuarios e contrasinais para unha autenticación de acceso básica nun servidor HTTP Apache. O nome do arquivo dáse na configuración de, e pode ser calquera aínda que " " é o nome canónico. O nome do arquivo comeza cun punto, porque a maioría dos sistemas operativos tipo Unix-like consideran que calquera arquivo que comeza co punto ocúltase. Este arquivo mantense a miúdo coa consola de comandos " " que pode agregar, eliminar e actualizar os usuarios, e codificará adecuadamente o contrasinal para o seu uso (de maneira que é fácil comprobalo, pero non devolve ao contrasinal orixinal).
Estrutura
O arquivo consta de filas, cada fila corresponde a un nome de usuario, seguido de dous puntos, seguido dunha cadea que contén o contrasinal con algoritmo hash opcionalmente anteposto por un especificador de algoritmos e/ou salt. O hash utilizado historicamente é "Unix crypt" que usa estilos con alternativas como MD5 que é predeterminada.
Consideracións de seguridade
Os arquivos de contrasinais tales como os xestionados por  non deben estar no espazo de nomes URI do servidor web, é dicir, que poida ser enlazado desde un navegador. O uso da opción, xa que cando é usado aparece o contrasinal sen cifrar na liña de comandos.
Cando se usa o algoritmo, tense en conta que unicamente o primeiros oito caracteres do contrasinal úsanse para formar o contrasinal, se o contrasinal fornecido é máis longa, os caracteres adicionais serán descartados silenciosamente.
Herexía
Orixes
Baseándose na etimoloxía grega da palabra, que provén de "hairesis", que significa unha elección ou un grupo de crentes, é unha escola do pensamento. A herexía é a expresión dunha visión desde algo preestablecido, un credo. Por exemplo, os católicos cren herexes aos protestantes, mentres que para algúns non católicos o catolicismo é considerado como a "Grande Apostasía". Na antigüidade non tiña un significado pexorativo. Os herexes non definen a súa crenza como herética. A tradución latina é seita.
A herexía cualifica unha situación complexa de conflito e ruptura, que comprende a herexía propiamente dita, de carácter doutrinal por ser unha desviación sobre o contido da fe, e o cisma, de carácter disciplinario pola insubmisión á autoridade eclesiástica considerada lexítima.
A herexía nace dunha diverxencia entre escolas sobre o significado da verdade (formulada polo dogma). Desenvólvese á vez no plano intelectual, pola oposición irreducible das teses e no plano comunitario, pola imposibilidade práctica de vivir en irmandade cos pertencentes á outra escola.
A partir do edicto de Constantino no ano 313 e máis particularmente a partir do concilio de Nicomedia no ano 317, erixido en tribunal destinado a impor a Ario unha primeira confesión de fe baixo pena de excomuñón, o dogma defínese como norma da «fe verdadeira» como reacción ás «desviacións heréticas».
Santo Agostiño combateu as herexías cristiás.
Máis tarde, no Primeiro Concilio de Nicea, defínese como herética unha doutrina diverxente do ensino oficial da Igrexa e dos dogmas consagrados pola súa autoridade (bispo, concilio) en base ás Escrituras e a Tradición.
A herexía (case sinónimo de heterodoxia) é a ocasión de crear unha nova forma de ortodoxia. No contexto do desenvolvemento das heterodoxias dos séculos II e III, unha heterodoxia convértese en herexía a partir do momento da súa condena por medio dun concilio.
A bula Gratia Divina (1656) define a herexía como «a crenza, o ensino ou a defensa de opinións, dogmas, propostas ou ideas contrarias á ensinanza da Santa Biblia, os Santos Evanxeos, a Tradición e o maxisterio».
2,4,5-T
miniatura|dereita|2,4,5-T. O ácido 2,4,5-triclorofenoxiacético (2,4,5-T) era un herbicida foliar amplamente empregado ata finais dos anos setenta. Mentres que o 2,4,5-T, en si mesmo, é de toxicidade moderada o proceso de fabricación contamina este produto con cantidades traza de 2,3,7,8-tetraclorodibenco-p-dioxina (TCDD). A TCDD, dioxina, é extremadamente tóxica. Con control apropiado da temperatura durante a fabricación do 2,4,5-T, os niveis de TCDD poden baixarse a niveis de 0,005 ppm. Antes de que os riscos do TCDD fosen coñecidos as instalacións de produción carecían dos controis apropiados. Avaliacións posteriores das primeiras producións de 2,4,5-T atoparan ata 60 ppm de TCDD.
Herexía
Orixes
A Inquisición, o tribunal de excepción encargado de combater a herexía é a obra do papa Gregorio IX (1231).
As primeiras herexías na Igrexa católica son:
2,4,5-T
O 2,4,5-T foi retirado do seu uso nos Estados Unidos en 1983 época na que a preocupación pública polas dioxinas era alta. Outros produtos químicos que potencialmente causaban contaminación por TCDD tamén foron retirados, pentaclorofenol incluído (un conservador da madeira) e PCBs (amplamente usados como estabilizadores dos aceites que refrixeran os transformadores eléctricos). Algúns opinan que retirar o 2,4,5-T non foi unha decisión acertada pois foi substituído en gran parte polo dicamba e o triclopir.
Herexía
Herexía vs. heterodoxia
A palabra heterodoxia é grega e significa diversos ensinos no sentido dos Gálatas 1.6. É un presunto erro no ensino que diverge da ortodoxia, e é a miúdo unha posición honesta e corrixible que proviría dunha educación incompleta.
Notas
Notas
Tmese
A tmese é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico, relacionado coa orde.
Consiste nun hipérbato que intercala un elemento entre dous compoñentes dunha palabra, habitualmente composta.
-635
Outros
Historia ano a ano
Your Friend the Rat
Your Friend the Rat é unha curtametraxe de 2007 de Pixar, orixinalmente estreada na versión caseira do filme Ratatouille. A curtamentraxe ten a forma dun filme educativo e está protagonizado polas ratas Remy e Emile, dous dos protagonistas de Ratatouille, que falan sobre a reconciliación entre humanos e ratas. Para conseguilo empregan feitos históricos a través de diversos estilos de animación.
Arquitectura en pipeline
miniatura|445x445px|Representación da arquitectura en pipeline.
A arquitectura en pipeline propón a división do traballo ou funcionalidade global dun sistema en pasos ou tarefas independentes, cada unha das cales será realizada por un compoñente diferente chamado filtro (filter). As etapas-compoñentes serán conectadas mediante canles (pipes) polos que os datos pasan dun compoñente a outro. Esta estruturación permite paralelizar a execución dun sistema, dado que cada filtro pode executarse nun fío ou proceso independente, que á su vez favorece o reuso do compoñente. Así mesmo, non é necesario agardar a que se remate de procesar unha petición, xa que en canto o primeiro filtro queda libre e pasa os datos ao segundo, está en disposición de comezar a procesar unha nova petición.
Antecedentes históricos
Prevaleceu o nome de tubaxes-filtros por máis que se sabe moi ben que os chamados filtros non realizan forzosamente tarefas de filtrado, como poden ser a eliminación de campos ou rexistros, senón que executan formas variables de transformación, unha das cales pode ser de filtrado. Historicamente, os primeiros compiladores de tubaxes-filtros operaban conforme a un estilo de tubaxe e filtro bastante puro, en ocasións en variantes de proceso por lotes. A medida que os compiladores se tornaron máis sofisticados, fóronse engadindo elementos tales como táboas ou símbolos, xeralmente compartidas por varios filtros.
Características e aplicabilidade
A arquitectura en pipeline modela a funcionalidade dun sistema software como unha serie de transformacións sobre un fluxo de datos, nun proceso comprendido por varias fases secuenciais, sendo entrada de cada unha a saída da anterior, con almacenamento temporal de datos ou buffering entre os procesos adxuntos. Os filtros non precisan coñecer o funcionamento dos seus veciños, unicamente se preocupan da súa entrada e saída. Neste sentido, esta arquitectura é similar a arquitectura en capas, coa diferenza de que na arquitectura en pipeline o camiño de saída é diferente ao de entrada.
É unha arquitectura popular que, debido á súa simplicidade e á súa facilidade para representar procesos secuenciais no mundo real, resulta moi apropiada para formalizar o deseño arquitectónico de sistemas que dan soporte a eses procesos de negocio. O sistema se percibe como unha serie de transformacións sobre sucesivas versións dos datos de entrada. Os datos entran ó sistema por un extremo, avanzan a través dos compoñentes, e saen polo extremo oposto. Así, esta arquitectura úsase principalmente cando se pode especificar a secuencia de transformación ou tratamento da información recibida nun número coñecido de pasos, cando non se require unha resposta asíncrona de cada paso, e cando se busca que todos os compoñentes situados "corrente abaixo" sexan capaces de inspeccionar e actuar sobre os datos que veñen de "corrente arriba" (pero non ao revés).
Por exemplo, un Order Processing Pipeline proporciona unha secuencia de pasos necesaria para procesar as compras dun sitio web. No primeiro paso obteríase a información de produto da base de datos do catálogo. No segundo, procesaríase a dirección do comprador. No seguinte, resolveríase a modalidade de pago. Noutro posterior confeccionaríase a factura, e no último realizaríase o envío. Cada etapa do fluxo representa unha tarefa.
Pola contra, un sistema de procesado ou transformación de fluxos de datos de entrada que se modela como un único compoñente no canto de como un pipeline será máis difícil de se construír de xeito colaborativo nun equipo de desenvolvedores, ademais de agrupar artificialmente tarefas que se descompoñen de xeito natural en varias etapas de procesamento. Máis importante, cambios nos requerimentos dalgunha das tarefas, ou a aparición ou desaparición de etapas obrigarían a modificar o compoñente completo.
Vantaxes
En función das súas características, a arquitectura en pipeline presenta as seguintes fortalezas:
Inconvenientes
A arquitectura en pipeline tamén presenta unha serie de debilidades:
Uso de pipelines en sistemas *NIX
En sistemas UNIX, GNU/Linux e compatibles, denomínanse pipelines ás utilidades que permiten ligar dinamicamente a execución de pequenas aplicacións ou comandos para realizar tarefas complexas. En concreto, neste contexto unha pipeline é unha redirección da saída estándar dun programa á entrada estándar doutro programa, de xeito que nos permite enlazar a saída dun comando como entrada doutro. Esta ligazón acádase usando o símbolo : | (pipe). Por exemplo, se escribimos:miniatura|420x420px|alt=Representación dun exemplo de uso das pipelines de Unix|dereita|Representación dun exemplo de uso das pipelines de Unix""a saída do  é tomada como entrada polo , que a utiliza, e á súa vez a saída deste é tomada polo   como entrada. Deste xeito, poderiamos ler un arquivo paxinado escribindo: ""Tamén poderiamos usar o mesmo comando  para descargar o contido do arquivo á saída estándar, e simultaneamente o comando   para realizar a procura dunha palabra (por exemplo, palabra) nese contido, e finalmente amosar os resultados ordenados alfabéticamente co comando  :""
Uso de pipelines nun compilador
alt=Analizador Léxico|miniatura|545x545px|Analizador Léxico - Exemplo de arquitectura en pipelineUnha das tarefas de procesado onde é habitual empregar unha estrutura baseada en pipelines é no deseño dun compilador de código fonte.
As táboa seguinte mostra os diferentes filtros que compoñen un compilador e a función que teñen:
Outro caso típico é o tratamento de documentos XML como refacho en SAX, certos mecanismos determinados motores de servidores de bases de datos.
Conchi Regueiro
María Concepción Regueiro Digón, nada en Lugo en 1968, é unha escritora galega de ciencia ficción,​ máis coñecida como Conchi Regueiro.
Traxectoria
Regueiro é diplomada en traballo social e pedagoga, á vez que se dedicou á docencia en cursos de formación ocupacional permanente.
A súa obra ten perspectiva feminista e recolle os estereotipos de xénero conservadores, intercalando obras en galego e en castelán. En galego, a súa primeira publicación, en 2002, foi unha novela para adultos, Tempos agradables, pero continuou escribindo libros de literatura non realista, de ciencia ficción e fantasía para público infantil e xuvenil como Un marciano neste mundo (2004), O tesouro das ánimas (2011), e con incursións no terror como A herdanza do marqués (2009), e a súa continuación A cerna do segredo (2014).
En castelán publicou narrativa para adultos, a recompilación La estirpe de Tordón (2005), que recolle dúas novelas curtas e dous relatos; e novelas de ciencia ficción, como Reclutas de guerras invisibles (2006) en formato web, escrita en forma de ucronia, estilo ó que tamén se achega nos contos «Erundina Salvadora», na edición de 2008 do Fabricantes de sueños e «El enemigo en casa» en Historias del Crazy Bar. Publica a súa novela Vistas al río (2007) na Colección Mitilene de Ellas Editorial, melodrama con tinguiduras sociais, seguido de La moderna Atenea (2008), e Los espíritus del humo (2017). Estas dúas últimas obras teñen en común a combinación dunha ciencia ficción clásica de raíz anglosaxoa, por unha banda, e por outro, a temática social da España de finais do século XIX.
Regueiro foi xurado nos 6º e 7º Premios Meiga Moira, de Literatura Infantil-Xuvenil convocado por Baía Edicións en 2014 e 2016 respectivamente.
Catáfora
A catáfora é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico, que actúa por orde. Consiste na presentación anticipativa do que vai vir despois. É o contrario da anáfora e está relacionada coa cataforese.
Miguel III de Bulgaria
Gobernante enérxico e ambicioso, Miguel III dirixiu unha política exterior agresiva, aínda que oportunista e incoherente, contra o Imperio bizantino e o Reino de Serbia, que lle custou a vida na desastrosa batalla de Velbazhd. Tamén foi o último gobernante medieval búlgaro que aspirou á hexemonía militar e política do Imperio búlgaro nos Balcáns e o último que tentou apoderarse de Constantinopla. Sucedeulle o seu fillo Iván Estevo e despois o seu sobriño Iván Alexandre, quen cambiou a súa política mediante a formación dunha alianza con Serbia.
Primeiros anos e ascensión ao trono
Desde mediados do século XIII, Vidin foi unha rexión autónoma aínda que nominalmente sometida á autoridade de Tarnovo, e estivo sucesivamente gobernada por Xacobe Svetoslav (falecido en 1276), Shishman (falecido entre 1308 e 1313), e despois por Miguel. Shishman e o seu fillo recibiron o título de déspotas do seu curmán Teodoro Svetoslav; unha fonte veneciana da época menciona a Miguel como «déspota de Bulgaria e señor de Vidin». A rexión dependía até certo punto da protección serbia para librarse do dominio de Teodoro Svetoslav, pero Miguel, a quen lle desgustaba esta dependencia, aproveitou a rivalidade entre os dous adversarios para obter a máxima autonomía para si. Coa morte do rei serbio Estevo Milutin en 1321 e as consecuentes loitas intestinas en Serbia, que eliminaron a influencia desta en Vidin, Miguel III puido finalmente dedicarse á política na capital do Imperio búlgaro, Tarnovo. A principios dos anos 1320 converteuse nunha das máis importantes personalidades na xestión dos asuntos internos do país e, despois de que Xurxo Terter II morrese sen descendencia a finais de 1322, acabou sendo elixido tsar de Bulgaria pola nobreza — entre finais de 1322 e xuño de 1323—. Segundo algúns historiadores, foi elixido porque era descendente da dinastía Asen e interpretaron a súa ascensión ao trono non como o comezo dunha nova dinastía, senón máis ben como unha continuación da casa de Asen. O seu irmán Belaur sucedeuno como déspota de Vidin. A dinastía Shishman rexeu Bulgaria até a derrota final desta a mans dos otománs.
Guerra contra Bizancio
dereita|miniatura|300x300px|Bulgaria durante o reinado de Miguel III. Movementos dos exércitos búlgaro (en vermello), serbio (en verde) e bizantino (en azul) antes da [[batalla de Velbazhd.]] Á repentina morte de Xurxo Terter seguíralle un breve período de confusión e incerteza que aproveitou o emperador bizantino Andrónico III Paleólogo, quen invadiu a rexión do nordés de Tracia en 1323 e conquistou diversas cidades importantes, incluídas Yambol, Rusokastro, Anquialo, Sozopol e Agatopol. O territorio entre Sliven e Mesembria, con abundante poboación grega, optou por unirse ao Imperio bizantino. A ameaza bizantina favorecera a Miguel: gran parte da nobreza perdera terras a mans dos bizantinos ou temía perdelas, o que a levou a apoiar o seu ascenso ao trono búlgaro ao consideralo a figura máis poderosa e capaz de enfrontarse a Constantinopla. Ao mesmo tempo, un pretendente ao trono apoiado polos bizantinos, Voisil, irmán do antigo tsar búlgaro Smilets, tomou Kran e pasou a controlar os vales entre os montes Balcáns e Sredna Gora desde Sliven até Kopsis. Miguel, recentemente entronizado, marchou cara ao sur para facer fronte aos bizantinos mentres Andrónico III estaba a cercar Filipópole con outro exército. A cidade estaba defendida por unha gornición búlgara dirixida por Iván o Ruso e o asedio foi un fracaso, a pesar de que os bizantinos empregaron unha enorme torre de asedio de cinco pisos movida por cen soldados. Mentres o exército bizantino estaba ocupado en Filipópole, Miguel dirixiu as súas tropas cara ao nordés de Tracia e rapidamente recobrou as cidades perdidas, o que obrigou aos bizantinos a retirarse.
Aínda que Miguel obrigou a Andrónico III a repregarse, os bizantinos lograron tomar Filipópole mentres os búlgaros estaban a cambiar a gornición. A pesar da perda, Miguel foi capaz de expulsar a Voisil e recuperar completamente o norte e nordés de Tracia en 1324. En 1324, o emperador búlgaro invadiu o Imperio bizantino avanzando até Traxanópole e Vira, no curso inferior do río Maritsa. Andrónico III, en inferioridade numérica, non se atreveu a enfrontar directamente ao exército búlgaro e desafiou a Miguel III a un duelo para resolver o conflito. O tsar búlgaro respondeu as palabras citadas por Xoán VI Cantacuzeno:
Cantacuceno tamén afirmou que o emperador bizantino púxose furioso coa resposta e por mor da astucia do búlgaro. Pero Miguel, que coñecía do conflito do emperador contra o seu avó, Andrónico II, deu a entender que podería axudalo no futuro en caso de guerra e regresou a Bulgaria prometendo que pronto habería negociacións entre ambos.
Acordo de paz e participación na guerra civil bizantina
Nun concilio realizado en Constantinopla sobre as relacións con Bulgaria, decidiuse que os dous países debían comezar as negociacións a pesar das demandas para castigar aos búlgaros pola invasión. As conversacións entre búlgaros e bizantinos sucedéronse ao longo de 1323 e 1324 e conduciron a un pacto. Miguel divorciouse da súa esposa serbia Ana Neda e casou coa bizantina Teodora Paleóloga, viúva do emperador Teodoro Svetoslav e irmá de Andrónico III. As razóns exactas deste acto non están claras. Moitos historiadores suxiren que a deterioración das relacións entre Bulgaria e Serbia tiñan as súas raíces na invasión serbia de Macedonia. O matrimonio consolidou o tratado de paz co Imperio bizantino. A necesidade dun aliado contra os serbios fixo a Miguel III propenso a facer concesións: decidiuse que a fronteira debía seguir a liña Filipópole-Chernomen-Sozopol. O acordo asinouse finalmente no outono de 1324 e Miguel III pasou os seguintes anos en paz cos seus veciños.
En 1327 Miguel participou na guerra civil bizantina, tomando partido polo seu cuñado Andrónico III, mentres que o avó e rival deste, Andrónico II, conseguiu o apoio do rei de Serbia. Andrónico III e Miguel reuníronse en Chernomen —ou, segundo Nicéforo Grégoras, en Demotika— e asinaron unha alianza militar contra Serbia. Andrónico III prometeu a Bulgaria un territorio con varias cidades importantes, ademais dunha gran suma de diñeiro, se podía converterse no único emperador. Grazas a esta alianza, Andrónico III conseguiu tomar Macedonia, pero o seu éxito fixo que Miguel III, máis interesado nun prolongado conflito entre os bizantinos que no triunfo do seu aliado, tamén iniciase conversacións con Andrónico II, ofrecéndolle apoio militar a cambio de diñeiro e a concesión de territorios fronteirizos. O tsar enviou un destacamento de cabalaría de tres mil homes baixo o mando de Iván o Ruso, de Yambol, para custodiar o palacio imperial de Constantinopla e a Andrónico II, pero a súa verdadeira intención era capturar ao vello emperador e a cidade. Advertido polo seu neto, Andrónico II prudentemente mantivo afastados aos búlgaros da capital e de si mesmo. Cando Miguel decatouse de que os seus plans foran desvelados, mandou unha carta a Iván para que se retirase, cunha pluma coa punta chamuscada que significaba que as ordes tiñan que executarse inmediatamente. As tropas dedicáronse ao saqueo de Tracia antes de retirarse. Andrónico III, mediante negociacións e ameazas a Miguel, tamén contribuíra á retirada das forzas búlgaras; unha vez que estas partiron, Andrónico III puido entrar en Constantinopla o 24 de maio de 1328 e facerse co trono pacificamente.
Despois do triunfo de Andrónico III sobre o seu avó, Miguel III tratou de obter algúns territorios pola forza. Invadiu Tracia en xuño de 1328 e saqueou os arredores de Viza, pero retirouse ante o avance de Andrónico III. Outro enfrontamento fronte a Adrianópole sesenta días despois terminou sen batalla e coa renovación do tratado de paz en outubro de 1328; despois diso Miguel III regresou ao seu país, pero non sen antes obter un gran tributo. A cambio, os búlgaros devolveron a fortaleza de Bucoleón, que tomaran durante as etapas iniciais da campaña. A comezos de 1329, o tsar búlgaro solicitou unha reunión persoal co seu homólogo bizantino para negociar un tratado definitivo e planear operacións militares conxuntas contra o crecente poder de Serbia. Na localidade coñecida como Krimni, entre Sozopol e Anquialo, os dous asinaron «unha paz duradeira e unha alianza eterna».
Relacións con Serbia
miniatura|350x350px|A [[batalla de Velbazhd. Miguel perdeu a vida no combate, que supuxo unha desfeita para as armas búlgaras e outorgou primacía a Serbia nos Balcáns até as vitorias otomás medio século máis tarde. Fresco do mosteiro de Visoki Dechani (século XVI).]] O divorcio e encarceramento de Ana Neda —e do seu fillo, até entón herdeiro de Miguel— en 1324 empeorou as relacións entre Bulgaria e o Reino de Serbia, que foran cordiais desde inicios do século XIV. Ana Neda tivo que abandonar Tarnovo cos seus fillos e buscou refuxio na corte do seu irmán Estevo Dečanski, o rei de Serbia. Con todo, Dečanski estaba en guerra contra o seu curmán Ladislau de Sirmia e non podía oporse a Miguel. O tsar búlgaro mesmo recoñeceu a Estevo Ladislau como rei de Serbia, pero o seu apoio foi insuficiente. Na primavera de 1324, Dečanski enviou ao futuro arcebispo de Serbia Danilo II para negociar co tsar en Tarnovo, pero a súa misión non obtivo ningún resultado. Os dous países estaban de novo en bandos opostos durante a guerra civil bizantina, cos búlgaros aliados de Andrónico III e os serbios coligados con Andrónico II. Disputábanse, ademais, o control de Macedonia. Para protexer esta rexión das incursións serbias, Andrónico III renovou a súa alianza con Miguel en outubro de 1328.
Despois do novo acordo con Andrónico III, Miguel comezou os preparativos para atacar mentres os serbios estaban a saquear os arredores de Ohrid —as hostes serbias retiráronse sen lograr conquistar a cidade cando Andrónico enviou forzas para expulsalas—. Andrónico e Miguel decidíronse a lanzar unha campaña conxunta contra Serbia en 1330. Segundo os cronistas serbios, Miguel soberbiamente esixiu a submisión do rei serbio —que solicitara infrutuosamente a paz— e ameazou con «establecer o seu trono no centro do territorio serbio». En 1330, Miguel marchou cara a Serbia cun exército de quince mil homes —incluíndo reforzos dos seus vasalos de Valaquia e Moldavia— e esperaba reunirse co exército de Andrónico III, que avanzaba desde o sur. Nun principio dirixiuse a Vidin, onde os historiadores creen que quería unir forzas co seu irmán Belaur, para despois marchar cara ao sur. Debido á mala coordinación cos bizantinos, o exército búlgaro atopouse só cos serbios, cuxo exército era duns quince mil homes, preto de Velbazhd (Kyustendil). Nunha reunión persoal, os dous gobernantes acordaron unha tregua dun día, pois ambos esperaban reforzos. Confiando no acordo, Miguel permitiu ao seu exército dispersarse para buscar provisións. Con todo, na mañá do 28 de xullo, chegou un importante reforzo serbio de mil xinetes almogávares capitaneados polo fillo do rei, Estevo Dušan, e os serbios romperon o acordo atacando aos búlgaros. A pesar do inesperado ataque, Miguel tratou de reunir ás súas hostes, pero foi demasiado tarde e os serbios saíron vitoriosos do combate. O resultado da batalla definiu o balance de poder nos Balcáns durante as seguintes décadas e, aínda que Bulgaria non cedeu territorio a Serbia —pero si o perdeu no norte, onde a debilidade búlgara permitiu á Horda de Ouro avanzar até o Danubio, e no sur, onde os bizantinos, que romperon a alianza que non respectaran, aproveitaron para recuperar terreo—, os serbios puideron conquistar gran parte de Macedonia. Serbia dominou os Balcáns durante o medio século seguinte, até a vitoria final otomá na rexión. O vencedor logrou ademais impor á nobreza búlgara a restauración na posición da súa irmá, que regresou á capital búlgara, e o recoñecemento dos dereitos do seu sobriño Iván Estevo ao trono. Pronto, emporiso, a aristocracia búlgara rebelouse contra este e impuxo no trono ao sobriño de Miguel, Iván Alexandre, que casou á súa irmá co novo rei serbio Estevo Dušan —a nobreza serbia tamén se alzou contra Estevo Dečanski e asasinouno—, aliouse con el, tomou as armas contra os bizantinos e recuperou o territorio meridional perdido tras a derrota de Miguel en Velbazhd.
Morte e legado
dereita|miniatura|267x267px|A [[igrexa de San Xurxo, onde Miguel III foi enterrado.]] As circunstancias da morte de Miguel III son pouco claras. Segundo o emperador e historiador bizantino Xoán Cantacuceno, o tsar búlgaro foi ferido mortalmente na batalla e morreu inmediatamente, mentres que outro historiador bizantino suxire que viviu tres días máis, inconsciente, e que faleceu ao cuarto. As crónicas serbias afirman que o seu cabalo foi derrubado durante a batalla e esmagouno. Cando o seu corpo foi levado ante Dečanski, este entristeceuse, aínda que lembrou que o búlgaro prefería a guerra á paz. O historiador e clérigo búlgaro de principios do século XV Gregorio Tsamblak afirma que Miguel foi capturado e asasinado polo fillo do rei serbio, Estevo Dušan. Miguel III foi enterrado na igrexa de San Xurxo en Staro Nagoričane.
O tsar Miguel III é considerado un monarca agresivo e oportunista, cuxa mudable política exterior probablemente culminou na batalla que lle custou a vida. Por outra banda, era claramente de forte carácter e enérxico; foi capaz de superar e reverter as perdas de Bulgaria durante o período de debilidade que precedeu ao seu ascenso ao trono e tamén conseguiu manter a paz e a seguridade interna de Bulgaria durante o seu reinado. Andreev considérao o máis notable monarca búlgaro do século XIV. Segundo Cantacuceno, Miguel desexaba expandir o seu país desde «Bizancio até o Istros», é dicir, desde Constantinopla até o Danubio; foi o último gobernante medieval búlgaro que tentou conquistar a capital bizantina. Tamén foi o primeiro gobernante búlgaro en décadas en tratar de levar a cabo unha política máis activa en Macedonia. O reverso dos billetes búlgaros de dous levs, emitidos en 1999 e 2005, mostran o selo de Miguel III.
Matrimonios e descendencia
Miguel III primeiro estivo casado con Ana Neda de Serbia, a filla de Estevo Uroš II Milutin de Serbia, e deste matrimonio tivo catro fillos: Do seu segundo matrimonio con Teodora Paleóloga, a filla de Miguel IX Paleólogo e viúva de Teodoro Svetoslav, Miguel III tivo varios fillos cuxos nomes se descoñecen.
Véxase tamén
100px|dereita
Clopiralid
O Clopiralid é un herbicida do grupo das piridinas, usado principalmente no céspede. Notorio pola súa capacidade de persistir no esterco e compost vexetal. É unha auxina sintética.
Juan José Cebrián Franco
Juan José Cebrián Franco, nado o 6 de xuño de 1933 en Santiago de Compostela e finado o 25 de xullo de 2009 tamén en Santiago, foi un sacerdote católico e escritor galego en lingua castelá. Tomou posesión como cóengo da Catedral de Santiago de Compostela un mes antes de falecer.
Hulk (banda deseñada)
Hulk é un personaxe ficticio do Universo Marvel de Marvel Comics. Foi creado por Stan Lee e Jack Kirby, e apareceu por vez primeira en The Incredible Hulk #1 en maio de 1962.
Hulk é o alter ego emocional e impulsivo do Doutor Bruce Banner, un físico tímido e reservado. Aparece pouco despois de que Banner exponse de xeito accidental á radiación dunha bomba gamma inventada por el. Logo diso Banner transfórmase involuntariamente en Hulk, un monstro humanoide xigante e violento, o que lle traerá a Banner a ter unha morea de complicacións persoais. Stan Lee ten dito que a idea de Hulk está inspirada por unha mestura do Dr. Jekyll e Mr. Hyde e Frankenstein ou o moderno Prometeo.
Aínda que a cor de Hulk ten variado a través dos anos, a maioría das veces é verde. Cando se transforma en Hulk, Banner é quen de alcanzar moita forza física, que medra coa ira do personaxe. As emocións fortes como a ira ou terror favorecen e provocan a transformación de Banner en Hulk. O argumento típico das historias é o exército dos Estados Unidos perseguindo a Banner por toda a destrución que causa Hulk.
Hulk foi levado ao cinema e á televisión. Entre elas, destaca a serie de televisión onde Bill Bixby como o Doutor Banner e Lou Ferrigno como Hulk. Tamén apareceu no cinema baixo a dirección de Ang Lee (Hulk, 2003) e Louis Leterrier (The Incredible Hulk, 2008), e tamén aparecerá no vindeiro filme de The Avengers.
Visitations
Visitations é o cuarto álbum da banda de indie rock inglesa Clinic, editado o 16 de outubro do 2006 a través do selo Domino Records.
Dicamba
miniatura|100px|dereita|Dicamba O Dicamba é un herbicida de post-emerxencia contra herbas anuais de folla ancha que persiste activo no chan. Actúa a través de follas, brotes e raíces. Empregado no maínzo, trigo, cebada, avea, praderías de gramíneas e no céspede. É unha auxina sintética.
Sopazo, Cambás, Aranga
Sopazo é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Acción Social
Acción Social foi o nome de varias publicacións:
María Loureiro García (política)
María Loureiro García, nada en Viveiro en 1981, é unha política galega do PSdeG-PSOE, que dende o 2013 é alcaldesa de Viveiro.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Vigo. Foi elixida concelleira e nomeada primeira tenente de Alcalde de Viveiro nas eleccións municipais de 2011. O 20 de decembro do 2013 accedeu á alcaldía logo do falecemento do seu antecesor, Melchor Roel Rivas, converténdose na primeira alcaldesa de Viveiro. Por primeira vez foi cabeza de lista do PSdeG nas eleccións municipais de 2015 e resultou elixida alcaldesa, revalidando de novo o cargo en 2019. É deputada provincial dende 2019.
Al-Mu'tamid (califa)
Abu-l-Abbás Áhmad al-Mu'tamid ala-Llah, máis coñecido pola primeira parte do seu alcume (làqab), Al-Mu'tamid (en árabe:  أبو العباس أحمد المعتمد على الله, ), nado en 844 e finado en 893, foi o califa abbásida de Bagdad desde 870 a 892.
Era fillo do califa al-Mu'tadid (847-861) e dunha escrava de Kufa de nome Fityan.
O amante do amor
O amante do amor (en L'Homme qui aimait les femmes) é un filme francés de comedia e drama dirixido por François Truffaut que foi estreado en 1977. Está protagonizado por Charles Denner, Brigitte Fossey e Nelly Borgeaud. En 1983, fíxose unha adaptación de Hollywood baixo o título The Man Who Loved Women. Vendeu un total de 955 262 de entradas en Francia.
Estreouse en galego o 15 de xaneiro de 1994 a través da TVG.
Enrique Fernández Sendón
Enrique Fernández Sendón, coñecido como Fersen, nado en Ribeira o 3 de decembro de 1909 e finado no mesmo concello o 30 de novembro de 1954, foi un escritor, político e pintor galego.
Traxectoria
Durante a [Segunda República Española, comezou a destacar como xornalista e militou en agrupacións marxistas revolucionarias. Mantivo contacto cos compatriotas residentes en Madrid que animaban Nueva España, Crisol, Nosotros e PAN, publicacións nas que colaborou. Chegou a manter estreitos vencellos coa esquerda do PSOE e da UGT. Escribiu en Leviatán, voceiro teórico da fracción achegada ás teses de Francisco Largo Caballero, dirixido por Luís Araquistain. Tamén colaborou na Revista de Economía Socialista editada pola Federación Española de Trabajadores de Banca.
Pertenceu a Izquierda Comunista de España (ICE), de tendencia trotskista. Dende xuño de 1931 foi membro dos Comités Executivo e Central da organización, e tamén redactor da revista Comunismo, baixo o alcume de Fersen. Despois de varios anos de militancia incorporouse ao PSOE. O seu irmán Manuel foi fusilado polo bando franquista en xaneiro de 1937. Ao remate da Guerra Civil foi detido en Alacant e internado nun campo de concentración ata 1940. Volveu a Ribeira e utilizou o pseudónimo de A. Martín para asinar as súas colaboracións en Industrias Pesqueras a partir de 1943, grazas á protección de Valentín Paz-Andrade. Tamén colaborou en Faro de Vigo.
Luján Argüelles
María Luján Argüelles Álvarez, nada en Salas, Asturias o 26 de xaneiro de 1977, é unha locutora radiofónica e presentadora de televisión española. Traballou en diferentes medios de comunicación de España. Presentou os programas ¿Quién quiere casarse con mi hijo? e Tú, yo y mi avatar, ámbolos dous da canle Cuatro.
Traxectoria
Empezou a súa carreira nos medios ós 19 anos, mentres estudaba historia e piano. Tras traballar en Radio Vetusta decidiu mudarse a Madrid e fichou por Onda Cero. A partir de 2001 compaxina o seu traballo en radio, co mundo da televisión comezando a súa carreira neste medio en Canal 7 TV Madrid o 3 de maio de 2001 até o 29 de xuño de 2001 co programa E-Misión Glamourosa. En 2002, fichou por Antena 3 e en 2008 inicia unha nova etapa na canle Cuatro, un ano despois asinaría un contrato blindado de 4 anos de duración con esta mesma canle.
En abril de 2018 anúnciase que non renova o seu contrato con Mediaset España tras 10 anos no grupo, aínda que seguirá á fronte do formato ¿Quién quiere casarse con mi hijo? e como comentarista de El programa de AR até finais de 2018.
Desde setembro de 2018 conduce en Telemadrid o espazo La Báscula.
Vida persoal
O 13 de xullo de 2015, Luján deu a luz á súa primeira filla coa súa actual parella, o empresario Carlos Sánchez Areas, á que chamou Miranda.
Pau Vila
Pau Vila i Dinarès (Sabadell, Vallès Occidental, 1881 - Barcelona, 1980) foi un pedagogo e xeógrafo catalán.
Traxectoria
miniatura|Proposta de comarcalización de Cataluña por Pau Vila (1931). De familia de teceláns e temperamento autodidáctico e creador, en 1905 fundou a Escola Horaciana, logo de contactos truncados coa Escola Moderna de Ferrer i Guàrdia. O seguinte decenio foi decisivo na súa orientación. No curso 1912-1913 deixou a Escola, diplomándose en Xenebra na École des Sciences de l'Éducation, á par que descubriu a escola xeográfica francesa de Paul Vidal de la Blache e o xeógrafo J. Brunhes.
Foi a autor da división de Cataluña en comarcas, feita por encargo da Generalitat republicana.
A causa da guerra civil tivo que se exiliar a Colombia, e posteriormente a Caracas, tornando a Cataluña en 1962.
Desde 1964 alternou o traballo de investigación entre Venezuela e Barcelona. Este movemento anual entre Caracas e Barcelona mantívose entre 1964 e 1978, en que por razóns de saúde, xa non volveu a Venezuela, aínda que continuou a traballar nos seus temas favoritos.
Segunda división española 1965/66
A tempada 1965–66 da Segunda División de España foi a 34ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Deportivo da Coruña, Hércules e Granada ascenderon a Primeira División. Hospitalet, Baracaldo, Melilla e Badajoz descenderon a Terceira División.
Grupo I
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo II
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Ullaza
Ulassa (ou Ullaza) foi un porto da costa libanesa uns 20 km ao norte de Biblos. A súa situación exacta non se puido atopar aínda definitivamente.