cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geococcyx
Cultura popular
Estes debuxos animados levaron a varios enganos sobre a realidade destas aves. Por un lado, a xente pensou que realmente o seu chío era «bip bip» tal e como o representaban na serie, no canto do son que producen realmente. Polo outro, fixeron crer que os Geococcyx californianus eran máis rápidos por terra que os coiotes, cando, na realidade, estas aves alcanzan velocidades de entre 32 e 43 km/h e os coiotes de entre 56 e 69 km/h.
Limicoli
Limicoli é unha suborde de aves Charadriiformes que inclúe os xacánidos, os rostratúlidos, os tinocóridos, o Pedionomus torquatus e os escolopácidos.
Familias
A suborde componse de cinco familias:
Protestas de Sri Lanka de 2022
miniatura|350x350px|Protestas contra o goberno de Sri Lanka en 2022. As protestas de Sri Lanka de 2022 son unha serie de protestas en curso por parte da sociedade civil de Sri Lanka e dos partidos políticos da oposición cara o goberno do presidente Gotabaya Rajapaksa. Os motivos da revolta son a mala xestión económica da economía ceilanesa, resultante nunha grave crise económica, inflación, apagóns diarios de entre dez días e trece horas, escaseza de combustíbel e de bens esenciais.
A resposta dos gobernantes ás protestas inclúen a declaración do Estado de emerxencia, permitindo aos militares o arresto de civís; a imposición de confinamentos, a restrición do acceso aos medios de comunicación, a detención de xornalistas, protestantes e activistas nas redes sociais. O goberno de Sri Lanka tamén incumpriu a constitución do país ao censurar e intentar reprimir as protestas.
As protestas comezaron o 15 de marzo de 2022 en Colombo, a capital do país. En xullo de 2022, centenares de protestantes entraron á forza na residencia do Presidente Rajapaska e do Primeiro Ministro Ranil Wickremesinghe.
Río Ibias
miniatura|O río Ibias ao seu paso polo concello de Cangas del Narcea O río Ibias é un río de 50,1 quilómetros do noroeste da península Ibérica que nace no concello asturiano de Degaña e logo de pasar polos de Cangas del Narcea e Ibias aboca no río Navia no concello galego de Negueira de Muñiz.
Percorrido
Nace no pico Valdecampo en Las Muroquinas e tras baixar cara ao sur únese ao río Zarréu, por veces considerado parte do Ibias. No seu percorrido colle augas tamén do Luíña, Peliceira e máis do Viouga e finalmente aboca no encoro de Salime á altura de Ouviaño no Navia, do que é o seu principal afluente.
Obxectivismo (poesía)
Obxectivismo poético ou poesía obxectivista é como se acostuma a ser chamada a poesía elaborada por un grupo de poetas pertencentes á segunda xeración do modernismo anglófono, que aparecen a partir de 1930. Foron influenciados por poetas como Ezra Pound, que foi un dos seus propagadores, e William Carlos Williams, próximo ao grupo.
Os principios básicos da poética obxectivista foron definidos polo poeta e o seu principal teórico Louis Zukofsky. A poesía obxectivista trata o poema como algo palpable, como un obxecto, marcado pola intelixibilidade e o ton sincero, sen afastarse da lingua habitual e sen eludir o mundo real, que debe ser claramente observado polo poeta.
A maioría dos poetas adheridos a esta estética eran dos Estados Unidos. Ademais de Zukofsky e Williams, o grupo tamén incluía aos estadounidenses Charles Reznikoff, George Oppen, Carl Rakosi e Lorine Niedecker, así como o inglés Basil Bunting.
En Nova York, Louis Zukofsky, Charles Resnikoff e George Oppen fixeron un primeiro contacto que, como William Carlos Williams, pretendían dilapidar o imaxismo (imagism) poundiano do que consideraban dilucións producidas e difundidas por Amy Lowell, que entón estaba á fronte dese movemento.
Das discusións ao redor desta proposta, xurdiu a semente do movemento obxectivista -termo iniciado por Zukofski en dous ensaios - "Program Objectivist, 1931" e "Sincerity and Objectification" - enxertado ao final do número da prestixiosa revista Poetry.
En febreiro de 1931, o grupo lanzouse nas páxinas de "Poetry", que Zukofski, a través de Pound, editou a favor (e en contra) de Harriet Monroe. Ademais de Williams e os tres fundadores do Obxectivismo, estiveron presentes nesta edición Carl Rakosi e Busil Bunting, e outros poetas como Kenneth Rexroth e Robert McAlmon.
A poética do obxectivismo tivo unha forte influencia na poesía estadounidense posterior, incluídas as asociadas co Rexurdimento de San Francisco.
Oxiurinos
Segundo algúns autores, a dos oxiurinos (Oxyurinae) é unha subfamilia de aves da orde das anseriformes e familia dos anátidos.
Características
A maioría dos seus membros son patos, algúns denominados malvasías, que teñen as plumas da cola longas, que se erixen cando a ave está en repouso.
A excepción é Heteronetta atricapilla que se parece máis a un pato típico provisto de cola curta.
Costumes
Son todos mergulladores de auga doce, provistos de patas curtas que lles fan que sexan torpes na terra, polo que raramente deixan a auga.
Descrición
O grupo foi descrito polo naturalista e ornitólogo inglés William John Swainson en 1831.
Nota taxonómica
Algúns autores non recoñecen esta subfamilia, e as súas especies clasifícanas dentro da subfamilia dos anatinos.
Oxyura
Oxyura é un xénero de aves da orde dos anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos oxiurinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1828 polo naturalista, político e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén poloa sinónimos:
Especies
O xénero Oxyura comprende as seguintes seis especies:
Características
Coñecidos vulgarmente como malvasías, todas as especies teñen as plumas da cola longas, que se erguen cando a ave está en repouso, e o pico relativamente grande.
Son patos mergulladores de auga doce. As súas patas fannos torpes en terra, e por iso raramente deixan a auga.
O seu cortexo sexual é raro e involucra un tamborileo emitido pola súa gorxa e bolsas inchábeis, axitando a cabeza, e erixindo as súas curtas cristas.
As sucesións da plumaxe son complicadas e, cando envexecen, é máis complexa.
Desgraxante
dereita|miniatura|A [[area de cuarzo pódese utilizar como desgrasante.]] Calquera aditivo de corrección non plástico, orgánico e inorgánico que se engade á arxila para evitar unha plasticidade excesiva chámase desgraxante, desengraxante, desengrasante, elemento magro ou antiplástico. Os desgraxantes proporcionan unha mellor resistencia en cru (facilitan o manexo da arxila) e permítenlle soportar os cambios de temperatura durante a cocción (evitando roturas ou rachaduras nas pezas), así como mellorar a contracción cando a pasta seca. Son substancias comúns como cuarzo, plaxioclasa, feldespatos, rochas de granito, area, po de barro cocido ( chamot ), varias pallas, plumas, lutitas, escouras granuladas, cunchas moídas, ósos esmagados, etc. Os desgraxantes orgánicos conseguen deixar ocos cando a peza está cocida, un espazo molecular que permite o axuste das partículas.
O recurso máis común é mesturar arxilas graxas ou moi puras con outras máis ríxidas até conseguir un equilibrio.
El gran movimiento
El gran movimiento é un filme boliviano de 2021 escrito e dirixido por Kiro Russo. O filme estreouse internacionalmente na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 6 de setembro de 2021. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tombe à la fille
A Tombe à la fille (tumba da moza) ou a tumba de Sainte Pataude é unha pequena tumba situada nos bosques de Teillay, Bretaña, Francia. Segundo a tradición local, alí está enterrada unha nena asasinada polos Chouan durante a Revolución Francesa. Hoxe é un lugar de gran devoción na comarca. A tumba está regularmente cuberta de flores, e adoita haber roupa de nenos colgada na vexetación circundante.
Historia
A moza alí enterrada foi Marie Martin, nada en Tresbœuf e residente en Teillay; no momento da morte tiña entre 17 e 19 anos. Aínda que existen varias narracións sobre o motivo do seu asasinato, unha das afirmacións máis acreditadas é que ela indicaría aos republicanos de Bain-de-Bretagne o agocho dun grupo de chouans (ou, pola contra, se negou a indicar o agocho dos revolucionarios).
Foi capturada e torturada durante moito tempo polos chouáns, que a deixaron morrer atada a unha árbore.
A rapaza tamén é lembrada como Sainte Pataude (zoupona, torpe) polo o alcume que os chouáns daban aos republicanos en galó.
Antíxeno prostático específico
O antíxeno prostático específico (abreviado polas súas siglas en inglés, PSA, prostate-specific antigen) é unha substancia proteica sintetizada por células da próstata. A súa función é disolver o coágulo seminal. É unha glucoproteína cuxa síntese é exclusiva da próstata. Unha pequenísima parte deste PSA pasa á circulación sanguínea de homes enfermos. Precisamente este PSA que pasa ao sangue é o que se mide para o diagnóstico, prognóstico e seguimento do cancro —tanto localizado como metastásico— e outros trastornos da próstata, como a prostatitis. Os niveis normais en sangue de PSA nos homes sans son moi baixos, da orde de millóns de veces menos que no seme, e elévanse na enfermidade prostática. Os valores de referencia para o PSA sérico varían segundo os distintos laboratorios, aínda que o valor normal aceptado actualmente é de até 4,0 ng/ml. A súa produción depende da presenza de andróxenos e do tamaño da glándula prostática.
Bioquímica
O antíxeno prostático específico (PSA), tamén é coñecido como calicreína III, seminina, semenoxelasa, γ-seminoprotein e antíxeno P30, é unha glucoproteína de 34 kD producida case exclusivamente pola glándula prostática. O PSA prodúcese co fin de licuar o seme exaculado e permitir un medio para que os espermatozoides se movilicen libremente. Tamén se cre que é útil para disolver a capa mucosa cervical, permitindo a entrada aos espermatozoides. Bioquímicamente, o PSA é unha encima serín proteasa (número EC 3.4.21.77), cuxo xene se localiza no cromosoma 19 (19q13).
Importancia clínica
Aínda que o PSA é máis abundante no seme, unha pequena proporción atópase tamén no sangue, a niveis normalmente inferiores a 4,0 ng / mililitro. A concentración sérica de PSA é a proba máis sensible para detectar precozmente o cancro de próstata, xa que se eleva aproximadamente no 65% dos casos. O intervalo normal no primeiro exame comercial do PSA (o Tandem-R PSA creado por Hybritech) en 1986 baseábase nun estudo que demostrou que o 99% dos 472 homes aparentemente sans tiñan un PSA total por baixo de 4 ng/mL. O punto de corte dos niveis normais pode aumentar segundo a idade do paciente. Desta forma, uns niveis de PSA séricos de 4 ng/mL poden considerarse elevados nunha persoa de 50 anos e ser normais nunha de 80 anos. Os niveis de PSA oscilan de forma aleatoria ao redor dun 15 % nun mesmo individuo. Así, unha análise de PSA de 3 ng/mL pódese repetir noutra ocasión e podería dar un resultado de 3,5 ou 2,5 ng/mL de forma natural. Nun paciente hospitalizado os niveis poden diminuír até un 50 %.
PSA sanguíneo
miniatura|300x300px|Risco de cancro de próstata en dous grupos de idades baseados no «PSA libre» como unha % do «PSA total». Cando se desenvolve un cancro de próstata, os niveis de PSA aumentan por encima de 4. Se os niveis se atopan entre 4 e 10, a probabilidade de ter un cancro de próstata é do 25%. Se os niveis de PSA son maiores de 10, a posibilidade de padecer un cancro de próstata é do 67% e aumenta conforme os niveis de PSA se incrementan. O PSA é un marcador tumoral imperfecto pola súa escasa sensibilidade (35% de falsos negativos) e a súa falta de especificidade, xa que os niveis do PSA poden verse afectados por moitos factores. A elevación do PSA en plasma é proporcional á masa tumoral presente e, desta forma, o PSA en sangue é unha gran proba para detectar a presenza dun cancro de próstata. Canto máis avanzado sexa o proceso tumoral será máis frecuente atopar valores por encima da normalidade e estes adoitan ser máis elevados. No entanto, unha certa porcentaxe de pacientes con cancro de próstata ten uns niveis de PSA normais, nese caso os resultados serían un falso negativo.
O PSA aumenta co agrandamento da próstata, chamado tamén hiperplasia benigna de próstata ou HBP, fenómeno que ocorre en moitos homes conforme avanza a súa idade. Tamén pode aumentar en caso de irritación, prostatitis —unha inflamación da glándula prostática— e no infarto prostático. O PSA tamén pode aumentar normal e lentamente conforme avanza a idade do home, mesmo se a próstata é normal. A exaculación pode provocar un aumento temporal do PSA no sangue, razón pola que se recomenda absterse de relacións sexuais un mínimo de 2 días antes da extracción de sangue para o estudo do PSA. Ao contrario do que se creu durante anos, o tacto rectal non altera significativamente os niveis do PSA. Utilizando conxuntamente o valor do PSA e o tacto rectal, pódese descubrir máis do 60 % dos cancros de próstata que aínda non están localizados.
Medicamentos
Algúns medicamentos e preparacións de herboristería poden diminuír os niveis sanguíneos do PSA. Deberíase comunicar ao médico se está a tomarse finasterida  ou dutasteride. O "Saw palmetto" (Serenoa repens), unha herba usada por algúns homes para tratarse a hiperplasia benigna de próstata, non parece interferir coa medida do PSA. "PC-SPES", unha mestura de oito herbas, tamén pode afectar os niveis do PSA.
Se o nivel do PSA é elevado, recoméndase realizar unha biopsia de próstata, para determinar se existe un cancro de próstata. Antes de realizala, con todo, hai algúns tipos novos de probas de PSA que axudan a decidir se se necesita unha biopsia de próstata.
Porcentaxe do PSA libre
Os pacientes con cancro de próstata teñen menor porcentaxe de PSA libre, mentres que os que sofren unha hiperplasia benigna de próstata teñen unha maior proporción de PSA libre. É importante ter en conta que a exaculación incrementa momentaneamente o nivel de PSA, tanto libre como total, e retorna a valores basales nun lapso de 24 horas.
Velocidade do PSA
Mesmo cando o valor total do PSA non é alto, un rápido incremento no tempo de progresión do valor do PSA suxire a presenza dun cancro, e deberíase considerar realizar unha biopsia. A velocidade do PSA non é unha proba distinta que deba realizarse; é o cambio de valor do PSA conforme avanza o tempo. Este método pode usarse se se realiza unha proba do PSA cada ano. Se aumenta máis rápido de 0.75 ng/mL ao ano (por exemplo, se os valores van de 3 a 3,8 a 4,6 aumentando cada vez no transcurso de tres anos consecutivos), considérase unha alta velocidade, e espérase que se considere unha biopsia de próstata. Moitos médicos creen que, para que sexa válida, a velocidade do PSA debería medirse como mínimo durante 18 meses.
A pesar dos achados anteriores, estudos máis recentes suxeriron que a velocidade do incremento do PSA deixou de ser un marcador específico para o cancro de próstata. Con todo, a velocidade do PSA poida que teña valor no prognóstico do cancro de próstata diagnosticado. Aqueles homes con cancro prostático cuxo valor de PSA aumente máis de 2.0 ng/ml durante o ano anterior ao diagnóstico do cancro teñen un maior risco de mortalidade polo cancro de próstata, mesmo se se someteron a unha prostatectomía retropúbica radical.
Densidade do PSA
Unha alta densidade do PSA (PSAD) indica gran probabilidade de cancro, considerando a relación entre o valor de PSA sanguíneo e o tamaño da glándula prostática. A PSAD utilízase nos homes que teñen unha próstata grande, sen que sexa canceríxena. Os médicos deben determinar o tamaño da glándula con ecografía transrectal e dividir o valor do PSA entre o volume prostático.
PSA específico por idade
O PSA que se obtén dentro do rango límite (4-10 ng/mL) pode ser máis preocupante nos homes de 50 anos que nos de 80. Sábese que o PSA está normalmente máis elevado nos homes maiores que nos homes novos, mesmo en ausencia de cancro. Por esta razón, algúns médicos deciden comparar os resultados do PSA cos homes da mesma idade, co fin de facer os axustes de diagnóstico.
PSA "ultrasensible"
Ten a particularidade de detectar niveis baixos de PSA, mesmo de 0,01 ng/mL.
PSA en tecidos
Ademais da medición de PSA sanguíneo, pódense colorear algunhas mostras de tecidos con tincións específicas para a presenza de PSA co fin de determinar a orixe das células malignas que metastizaran.
Uso da proba do PSA despois de diagnosticar un cancro de próstata
miniatura|345x345px|[[Escala de Gleason que asocia a morfoloXía da glándula prostática co risco de cancro de próstata. 1. Células pequenas e uniformes. 2 Máis espazo entre as células. 3 Infiltración de células non glandulares na periferia. 4 Masas irregulares de células con poucas glandulares. 5 Non se presencian células glandulares. A medida que a escala aumenta, a diferenciación das células glandulares vólvese máis baixa.]] Aínda que a proba do PSA úsase principalmente para detectar precozmente o cancro de próstata, tamén é válida para outras situacións:
Xustificación do uso do PSA
É moi importante que as medidas de PSA se realicen sempre coa mesma técnica e, se é posible, no mesmo laboratorio. Deste xeito asegúrase que as variacións atopadas débense ao proceso evolutivo do tumor e non son alteracións técnicas.
O uso de PSA aumentou inicialmente a prevalencia do cancro de próstata, que comezou a diminuír desde 1993. Desde entón, tamén comeza unha leve diminución dunha historia de 20 anos de aumento de mortalidade.
A Sociedade Estadounidense de Oncoloxía Clínica di que non é necesario que todos os homes maiores de 50 anos realicen a proba de antíxeno prostático específico unha vez ao ano. Os homes a quen se lles detecta un nivel de PSA menor que 1 ng/mL (nanogramo por mililitro) non teñen que volver facer a proba até despois de cinco anos, porque hai un 98% de posibilidades de que o antíxeno non aumente durante ese tempo, e os homes que teñen un nivel inicial de PSA entre 1 e 2 nanogramos por mililitro deberían facela cada dous anos. Só cando se ten un nivel de PSA superior a 2 ng/mL suxírese a realización anual da proba PSA.
Anfernee Simons
Anfernee Tyrik Simons, nado o 8 de xuño de 1999 en Altamonte Springs, Florida, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Simons foi elixido na 24ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Portland Trail Blazers. O 2 de xullo de 2018, Simons asinou o seu contrato de rookie cos Blazers.
Danny Barreto
Danny Barreto, nado en Brooklyn (Nova York) é un galicianista estadounidense.
=Traxectoria= Fillo de pai portorriqueño e nai norueguesa, criouse no seo da comunidade portorriqueña de Nova York. Licenciouse en 2002 en linguas e literaturas hispánicas no Hunter College (CUNY), onde coñeceu o profesor Xoán González Millán e contacto cos estudos galegos. Posteriormente doutorouse en Estudos da Muller na Universidade Stony Brook (SUNY) en 2010. Logo de doutorarse, comezou a dar clase como profesor visitante de Estudos Hispánicos na Universidade Vassar (Poughkeepsie, estado de Nova York). En 2013 foi contratado como profesor de estudos LGBTQ na Universidade Colgate (Hamilton, estado de Nova York)
Os seus temas de investigación céntranse nos estudos galegos e nos estudos LGBTI (e a súa intersección). Ten participado en distintos congresos e volumes colectivos sobre estudos galegos e estudos LGBTI na perspectiva peninsular. Foi o coordinador do IV Simposio Norteamericano de Estudos Galegos (Lubbock, Texas, 2023).
Turnix castanotus
Hábitat e distribución
É endémica da rexión norte do Territorio do Norte e da rexión de Kimberley en Australia.
Os seus hábitats naturais son a sabana seca, bosques de arbustos secos subtropicais ou tropicais, pradarías baixas secas subtropicais ou tropicais.
Cuarto de dólar Washington
O cuarto de dólar Washington é unha moeda co valor nominal de 25 centavos de dólar emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, cuñada por vez primeira en 1932 e caracterizada pola representación dun busto de George Washington no seu anverso, obra do deseñador e escultor John Flanagan.
Cando os Estados Unidos se preparaban para a celebración en 1932 do centenario do nacemento do seu primeiro presidente, George Washington, os membros do Comité do Bicentenario creado no Congreso avogaron pola creación dunha moeda de medio dólar na súa honra. Estes congresistas procuraban inicialmente a substitución ese ano do medio dólar "Liberdade camiñando", mais o Congreso optou finalmente por cancelar o cuarto de dólar "Liberdade en pé", para o substituír pola nova moeda en homenaxe a Washington.
O Comité contratara a escultora Laura Gardin Fraser para que crease unha medalla conmemorativa e pediulle que adaptase o seu deseño para a nova moeda. Aínda que o traballo de Fraser contaba co apoio da Comisión de Belas Artes e do seu presidente, Charles W. Moore, o secretario do Tesouro, Andrew W. Mellon, optou no seu lugar por un novo deseño de John Flanagan, e o seu sucesor no cargo, Ogden L. Mills, corroborou tal decisión.
O novo cuarto de dólar Washington de prata entrou en circulación o 1 de agosto de 1932 e seguiu a ser cuñado nese metal ata que en 1965 se cambiou por unha combinación dun núcleo de cobre cun revestimento de cuproníquel, mantendo inalterado o deseño. En 1975 e 1976 produciuse un primeiro cambio no deseño, xa que se utilizou un reverso especial para conmemorar o Bicentenario dos Estados Unidos; todas estas pezas levan no anverso a dobre data da conmemoración (1776-1976), polo que non hai ningún cuarto de dólar coa data de 1975.
A partir de 1999 deixou de utilizarse o reverso orixinal da aguia e, no seu lugar, esta face pasou a estar dedicada a diferentes motivos, como os 50 estados dos EEUU, outras divisións administrativas, lugares históricos e naturais ou mulleres senlleiras da historia do país. O busto de Washington tamén foi lixeiramente modificado en 1999 e fíxose algo máis pequeno, e modificáronse as lendas do anverso. En 2010 restituíuse o busto inicial —mantendo o tamaño inferior—, e en 2021 o deseño orixinal de Flanagan volveu a ocupar o seu lugar no anverso, en tanto que o reverso amosa a Washington cruzando o río Delaware en 1776. Finalmente, en 2022 iniciouse un novo deseño do busto de Washington no anverso: o creado por Laura Gardin Fraser en 1932 para a súa proposta de cuarto de dólar Washington.
Antecedentes
miniatura|O [[Lista de presidentes dos Estados Unidos de América|presidente Herbert Hoover opúñase á creación do cuarto de dólar Washington.]] O 2 de decembro de 1924, o Congreso constituíu a Comisión do Bicentenario de George Washington, o primeiro presidente do país. Esta efeméride celebraríase en 1932 e o Congreso quería planificar a celebración coa suficiente antelación. O presidente Calvin Coolidge encabezou ex officio a Comisión, na que se integraban funcionarios do Goberno e representantes destacados da sociedade civil, entre eles o fabricante de automóbiles Henry Ford. En 1929, o ata entón secretario de Comercio, Herbert Hoover, sucedeu a Coolidge tanto na presidencia do país como na da comisión.
Hoover estaba preocupado pola grande cantidade de deseños que se utilizaran para as moedas conmemorativas durante a década de 1920 e temía que tal confusión beneficiase os falsificadores. Cando o Congreso lle enviou un proxecto de lei de moedas conmemorativas, Hoover vetouno o 21 de abril de 1930. Nunha extensa mensaxe ao Congreso para xustificar a súa postura e devolver o proxecto de lei, Hoover incidiu na súa preocupación pola falsificación e declarou que as moedas conmemorativas doutros eventos estaban a comercializarse mal, como era o caso do medio dólar conmemorativo da Ruta de Oregón, do que quedaran sen vender grandes cantidades de exemplares.
Satya Nadella
Satya Nadella (en telugu: సత్య నాదెళ్ల;), nado en Hyderabad o 19 de agosto de 1967, é un empresario indio, o actual director executivo (CEO) de Microsoft. Foi nomeado CEO o 4 de febreiro de 2014 por Bill Gates, sucedendo a Steve Ballmer.
Cuarto de dólar Washington
Antecedentes
Mais naquel momento a Comisión quedara practicamente sen actividade, logo dunha avalancha inicial de comunicados de prensa. En febreiro de 1930 creouse un novo grupo, o Comité do Bicentenario de George Washington, mediante unha lei do Congreso.
Idea inicial dun medio dólar
miniatura|[[Laura Gardin Fraser, autora da proposta de deseño para o medio dólar.]] O novo Comité do Bicentenario tiña o propósito de lanzar unha moeda de medio dólar na honra de Washington e tratou de disipar as preocupacións amosadas por Hoover propondo que todos os medios dólares de 1932 representasen no seu anverso a Washington, no canto do deseño habitual da "Liberdade camiñando". Coa Gran Depresión reducírase a demanda de moedas en circulación; non se cuñara ningunha moeda de medio dólar desde 1930 e non se tiña prevista ningunha nova cuñaxe ata 1933. Considerouse que o medio dólar era o deseño máis grande e prominente, xa que o dólar Peace non se estaba a cuñar daquela e non circulaba de facto en gran parte do país. En tanto que o común ata o momento fora que as moedas conmemorativas tivesen unha tiraxe duns poucos milleiros de exemplares e se vendesen cunha prima sobre o valor facial, neste caso pretendíase que o medio dólar Washington constituíse a emisión circulante ordinaria da moeda de medio dólar correspondente ao ano 1933.
Malia non dispor aínda da preceptiva autorización do Congreso, o comité seguiu adiante e convocou un concurso de deseño, coa idea de que un mesmo artista crease primeiro unha medalla conmemorativa e logo a moeda. O anverso tanto da medalla como da moeda deberían basearse na coñecida estatua de Washington (1786) do escultor francés Jean-Antoine Houdon, en tanto que non se daba indicación ningunha no relativo ao deseño dos reversos. A lei esixía que os deseños das moedas fosen aprobados polo secretario do Tesouro, que naquel momento era Andrew W. Mellon, un coñecido coleccionista e coñecedor da arte, que se prevía que non puxese obxeccións ao plan.
Logo de analizar as candidaturas, tanto o Comité do Bicentenario como a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos optaron polos deseños presentados por Laura Gardin Fraser —a esposa de James Earle Fraser, deseñador da moeda de cinco centavos buffalo—, unha coñecida deseñadora de moedas que xa se encargara doutras emisións como a do medio dólar conmemorativo da Ruta de Oregón. Cun busto de Washington orientado cara á dereita, a idea era que o deseño de Fraser fose utilizado tanto para o anverso da medalla como para o da moeda de medio dólar.
Satya Nadella
Carreira profesional
Satya Nadella traballou con Sun Microsystems como membro do seu equipo tecnolóxico antes de unirse a Microsoft en 1992. Foi o antigo vicepresidente de computación na nube (cloud) de Microsoft. Dirixiu ferramentas de desenvolvemento e servizos na nube como Windows Azure, Windows Server, SQL Server, Visual Studio e System Center dos que dependían para funcionar servizos como Bing, SkyDrive (actualmente OneDrive), Xbox Live e Skype. Tamén foi vicepresidente de Investigación e Desenvolvemento da División de Servizos en liña e Vicepresidente da División de Negocios.
Cuarto de dólar Washington
Aprobación do cuarto de dólar
miniatura|145x145px|O cuarto de dólar "Liberdade de pé" presentaba problemas de produción; en [[1931, O Congreso esixiu a súa substitución.]] Non obstante, o 9 de febreiro de 1931, o representante por Nova Jersey Randolph Perkins presentou un proxecto de lei para a creación dunha moeda dun cuarto de dólar co busto de Washington, o que causou consternación no Comité do Bicentenario e na Comisión de Belas Artes. O Comité de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes emitiu un memorando no que se indicaba que o deseño da moeda dun cuarto de dólar en vigor era insatisfactorio e que a nova moeda proposta non só se cuñaría en 1932, senón que substituiría permanentemente o deseño anterior. Deste xeito, o novo cuarto de dólar sería unha homenaxe a Washington no seu bicentenario e ao mesmo tempo aliviaría a Casa da Moeda dos Estados Unidos da carga de emitir unha moeda de difícil comercialización.
Satya Nadella
Carreira profesional
"O risco de irrelevancia é o principal desafío ao que se enfrontará Nadella como CEO de Microsoft. A empresa corre este risco no mercado da mobilidade, porque aínda está moi asociado aos ordenadores e servidores, que cada vez teñen menos importancia para os consumidores”, sinalou James Staten, vicepresidente da consultora Forrester Research, á páxina web de VEJA. "Despois de que Nadella se incorporase aos servizos na nube, Microsoft obtivo excelentes resultados porque rapidamente introduciu versións máis modernas dos seus servizos principais (...) ''Unha característica de Nadella é investigar moito antes de optar por un camiño. Despois diso, non retrocede".''
Entre os principais éxitos de Nadella está a substitución de Hotmail por Outlook.com, que tivo lugar en agosto de 2013. Segundo Microsoft, Outlook.com é o servizo de correo electrónico de máis rápido crecemento no mundo, con máis de 400 millóns de usuarios rexistrados.
Vida persoal
En 1992, Satya Nadella casou con Anupama, estudante de Arquitectura. A parella tivo un fillo e dúas fillas, e viviron en Clyde Hill e Bellevue no Estado de Washington. O seu fillo Zain era cego e tetrapléxico con parálise cerebral. Zain morreu en febreiro de 2022, aos 26 anos.
Desde rapaz, Nadella ten unha paixón polo crícket, xa que xogou no seu equipo escolar. El e a súa esposa Anupama son co-propietarios do Seattle Sounders FC, un club da Major League Soccer.
Nadella é un ávido lector de poesía americana e india. Escribiu un libro titulado Hit Refresh que explora a súa vida, a súa carreira en Microsoft e como cre que a tecnoloxía dará forma ao futuro. Anunciou que os beneficios do libro irían a Microsoft Philanthropies e, mediante iso, a organizacións sen ánimo de lucro.
Cuarto de dólar Washington
Concurso de deseño
Así as cousas, o Tesouro convocou un novo concurso de deseño e, cando se reuniu a Comisión de Belas Artes, baixo a presidencia de Moore, para examinar as propostas presentadas e emitir o seu ditame, optou por escoller novamente o deseño de Fraser. Por outra banda, os deseños presentáronselle en novembro de 1931 ao secretario Mellon —a quen lle correspondía tomar a decisión—, e este decantouse polo deseño de John Flanagan, decisión que lle comunicou a Moore. Este e o membro da Comisión de Belas Artes Adolph Weinman intentaron que Mellon cambiase a súa decisión e pedíronlle máis tempo para que Fraser mellorase a súa proposta, e MEllon accedeu a conceder un novo prazo non só a ela, senón a todos os artistas concorrentes. Finalmente, o 20 de xaneiro de 1932, logo dunha nova presentación dos proxectos, a Comisión de Belas Artes renovou o seu apoio aos deseños de Fraser.
O secretario do Tesouro Mellon deixou o seu cargo o 12 de febreiro de 1932 e foi sucedido por Ogden L. Mills. Moore renovoulle a súa proposta ao novo secretario mediante unha carta enviada o 31 de marzo, na que se desaconsellaba o deseño de Flanagan e se instaba o novo secretario a acceder á recomendación da Comisión de Belas Artes. Mills, que xa fora informado por O'Reilly acerca desta disputa, respondeu a Moore o 11 de abril, e informouno de que, logo da súa proposta, accedía a solicitarlle algúns cambios ao escultor, pero non anularía a decisión de Mellon de escoller a Flanagan como deseñador. O 16 de abril, a escolla dos deseños de Flanagan foi anunciada oficialmente.
Mellon estaba ao tanto da identidade dos artistas que participaran no concurso e foi acusado de discriminar a Fraser por ser unha muller. O historiador numismático Walter Breen afirmou que "o machismo de Mellon motivou, en parte ou na súa totalidade, a súa falta de vontade para deixar que gañase unha muller. No entanto, Q. David Bowers cualificou esta alusión ao machismo de Mellon como unha "ficción numismática moderna" e sinalou que Mellon aprobara varias veces outros deseños de Fraser para moedas conmemorativas, así como os doutras mulleres, e que ningunha fonte contemporánea se refería a ningún nesgo machista por parte de Mellon.
Décadas despois, o deseño de Fraser para o anverso da moeda foi aproveitado en 1999 para unha moeda de ouro de 5 dólares conmemorativa do bicentenario do falecemento de Washington, e máis recentemente escolleuse para o cuarto de dólar Washington a partir de 2022, en substitución do de Flanagan.
Anverso
miniatura|253x253px|Copia do [[busto de Washington creado por Houdon (1786), no que se baseou Flanagan para o anverso.]]
En 1785, a Asemblea Xeral de Virxinia encargoulle ao escultor francés Jean-Antoine Houdon que esculpise un busto de George Washington. Houdon fora recomendado polo ata entón ministro dos EEUU en Francia, Benjamin Franklin, que acababa de regresar ao seu país. Washington, daquela xeneral retirado, posara para Houdon na súa residencia familiar de Mount Vernon, en Virxinia, entre o 6 e o 12 de outubro de 1785. Á súa volta a París, Houdon utilizou a máscara de xeso que creara do xeneral para facer varias esculturas, entre elas a de mármore encargada pola Asemblea Xeral de Virxinia, que hoxe se acha no Capitolio deste Estado.
Os retratos de Washington en medallas e noutros soportes posteriores á visita de Houdon estiveron baseados no seu traballo. Aínda que na década de 1920 só un estadounidense, Abraham Lincoln, aparecera nunha moeda circulante dese país, o busto de Houdon utilizárase xa en 1900 como base para o retrato de Washington no dólar Lafayette e no medio dólar do sesquicentenario dos EEUU, de 1926. Segundo o comerciante e autor numismático Q. David Bowers, o busto de Houdon, mesmo daquela, era a representación máis común de Washington nas moedas e nas medallas.
Pouco se coñece do proceso creativo de Flanagan nestes deseños, aínda que saíron ao mercado modelos dunha moeda deseñada por el cunha representación diferente de Washington, ollando cara á dereita e cunha aguia distinta. Esta adaptación de Flanagan difire do busto de Houton nalgúns detalles; por exemplo, a forma da cabeza é diferente e hai un guecho de cabelo que non se acha no deseño final do busto do cuarto de dólar.
O historiador da arte Cornelius Vermeule dixo acerca do cuarto de dólar de Flanagan que "un deseñador de cuños non podía equivocarse se tiña como prototipo a imaxe neoclásica de Houdon [..], aínda que cabe preguntarse se é xusto impor un retrato idealizado de Washington creado en 1785 a un artista que traballa en 1932; hai algo frío e sen vida nos resultados". Vermeule suxeriu que o cuarto de dólar Washington iniciou unha tendencia de moedas con retratos similares emitidas polos Estados Unidos, sinaladamente nos cinco centavos Jefferson e no medio dólar Franklin. Este historiador preferiu a proposta de deseño de Laura Fraser e cualificou o reverso de Flanagan como "un pouco de fría heráldica en medio dunha grilanda demasiado grande e demasiadas letras ou demasiado grandes".
Reverso
O reverso orixinal de John Flanagan para o cuarto de dólar Washington, que se mantivo vixente ata 1998, representaba unha aguia coas súas ás despregadas sobre un feixe de frechas, enmarcado nunha grilanda de pólas de oliveira, xunto co lema E PLURIBUS UNUM, habitual nas moedas estadounidenses.
Produción
miniatura|648x648px|Cinco [[anversos do cuarto de dólar Washington: o da versión de prata, o da versión revestida, o do Bicentenario, o utilizado entre 1999 e 2009, e o do período 2010-2021.]]
Moeda de prata (1932-1964)
A principios de xullo de 1932 os xornais comezaron a anunciar que se estaba a cuñar a nova moeda dun cuarto de dólar co busto de Washington, e que estaría ao dispor da poboación a finais dese mes, en canto houbese unha cantidade de pezas suficiente como para comezar a súa distribución a nivel nacional. As noticias incidían en que non se trataba dunha moeda conmemorativa, senón que supuña unha substitución da moeda de prata dun cuarto de dólar en circulación.
O cuarto de dólar Washington púxose en circulación o 1 de agosto de 1932. Aínda que daquela non había unha gran necesidade de circulante no comercio, anunciouse unha tiraxe prevista para aquel ano de seis millóns de exemplares. En xeral, a aparición da nova moeda foi ben recibida, aínda que o reverso suscitou o debate acerca de se trataba dunha aguia calva ou dalgún outro tipo. Un experto en aguias consultado por The New York Times concluíu que, efectivamente, se trataba dunha aguia calva.
En 1932 producíronse arredor de 6,2 millóns de pezas, dos que 5,4 millóns se cuñaron na Casa da Moeda de Filadelfia. Da Casa de Moeda de Denver e na de San Francisco saíron tiraxes de pouco máis de 400.000 exemplares en cada unha nese primeiro ano, que seguen a ser as máis baixas da serie. A escasa cantidade de pezas cuñadas en Denver en 1932 implicou que houbese poucas dispoñibles para o acaparamento por parte dos comerciantes numismáticos, o que levou á situación actual de escaseza destas moedas en estado de conservación "sen circular"; mesmo se chegaron a falsificar cuartos dólares Washington de 1932 das cecas de Denver e de San Francisco. En 1933 non se cuñou esta moeda en ningunha das tres cecas, xa que a primeira emisión, de 1932, supuxera un exceso de oferta.
De xeito diferente ao caso de moedas anteriores, o carto de dólar Washington cuñouse excepcionalmente ben, resaltando todos os seus detalles. Esta nitidez é posible porque os deseños de ambas as faces estaban ben repartidos, sen puntos de altorrelevo. Malia todo, a Casa da Moeda axustou repetidamente o seu deseño. Nos primeiros tres anos de emisión (1932, 1934 e 1935) coñécense anversos con tres lixeiras variantes. Segundo a aparencia do lema IN GOD WE TRUST da esquerda do busto de Washington, estas variantes coñécense como "lema lixeiro", "lema mediano" ou "lema pesado"; só a primeira delas se amosa en pezas de 1932, en tanto que os tres se detectan nas de Filadelfia de 1934, e a terceira unicamente nas de Denver de 1934. En 1935 só aparece o "lema mediano" nas tres cecas. No entanto, o "lema pesado" parece que foi o máis satisfactorio para a Casa da Moeda, xa que a partir de 1936 só se cuñaron as moedas con esta variante nas tres cecas.
Por razóns descoñecidas, o reverso orixinal só se utilizou en 1932 e cando se retomou a cuñaxe en 1934 os cuños do reverso xa sufriran algún lixeiro axuste. O estilo orixinal tiña un bordo alto arredor do deseño do reverso que o protexía particularmente ben do desgaste, polo que as pezas de 1932 amosan un desgaste similar en ambas as faces, en tanto que nos anos posteriores, cun bordo máis baixo, os cuartos de dólar de prata en circulación tenden a estar máis gastados polo reverso.
As postas a punto do deseño continuaron ata o final da produción desta moeda en prata en 1964. Durante ese tempo, o anverso sufriu seis modificacións salientables. Nunha desas revisións, en 1944, deixáronse distorsionadas as iniciais de Flanagan (JF) situadas no truncamento do busto de Washington, o cal se axustou o ano seguinte. Entre 1937 e 1964 utilizouse un reverso para a cuñaxe das moedas en versión proof —fondo espello e relevo mate— para coleccionistas con algunhas diferenzas con respecto ás moedas producidas para a circulación xeral. Esta variedade apréciase máis claramente ao examinar as letras " ES " na palabra " STATES ", que case se tocan nas moeda para a circulación e teñen maior distancia nas da versión proof.
En 1964 produciuse unha grande escaseza de moedas. Os prezos da prata estaban subindo e a poboación respondeu a este feito acaparando non só o cuarto de dólar Washington, senón tamén o medio dólar Kennedy e mesmo outros valores, como os cinco centavos de níquel e o centavo de cobre, carentes de calquera contido de prata. Coa esperanza de que unha emisión maior de pezas de prata con data de prata contrarrestase a especulación con elas, o Tesouro obtivo unha autorización extraordinaria do Congreso para seguir cuñando cuartos dólares de prata durante 1965, mais amosando aínda a data de 1964.
Moeda con baño de cuproníquel (1965-1998)
A produción desas derradeiras tiraxes masivas en 1964 e 1965 esgotou as existencias de prata do Tesouro. Os prezos do metal estaban a subir ata tal punto que a principios de xuño de 1965 un dólar en moeda de prata contiña metal por valor de 93,3 centavos a prezo de mercado. O 3 de xuño de 1965, o presidente Lyndon Johnson anunciou os seus plans de eliminar totalmente a prata das moedas de dez centavos (dime) e dun cuarto de dólar, en favor dunha composición cun núcleo de cobre puro revestido por unha capa de cuproníquel, co que manterían o seu aspecto de metal branco. Pola súa banda, a moeda de medio dólar baixaba a un 40 % de prata, no canto do 90 % anterior. O Congreso aprobou en xullo a nova Lei da Moeda de 1965, en virtude da cal a Casa da Moeda deixou de cuñar os cuartos de dólar de prata coa data de 1964 e comezou a cuñar os equivalentes con revestimento de cuproníquel, xa coa data real de 1965, costume que se normalizou na emisión de 1966 e en todas as posteriores. miniatura|289x289px|Versión proof para [[Coleccionismo de moedas|coleccionistas dun cuarto de dólar Washington da Ceca de San Francisco (marca de ceca S) de 1977.]] Os novos cuartos nde dólar Washington revestidos cuñáronse entre 1965 e 1967 sen marca de ceca, independentemente de en que ceca se produciran. A partir de 1968 volveron incluír marca de ceca, excepto no caso da de Filadelfia, que, como era habitual, prescindía dela. A Ceca de San Francisco reabriu tamén ese ano, mais a partir de entón só cuñou moedas dun cuarto de dólar para o coleccionismo, a maioría delas en condición proof. A Casa da Moeda axustou ambas as faces da moeda para o inicio da cuñaxe revestida en cuproníquel, para o que tivo que rebaixar o relevo. En 1974 o anverso tamén sufriu lixeiros axustes para remarcar algunhas arestas. As marcas de ceca nas moedas posteriores a 1967 áchanse na parte posterior dereita do anverso, á dereita do pescozo de Washington.
A partir de 1976 e durante os vinte anos seguintes, os gravadores da Casa da Moeda reaxustaron o deseño varias veces. Entre 1977 e 1979 producíronse tamén cuartos de dólar na Casa da Moeda de West Point, aínda que carentes de marca de ceca, polo que hoxe non se poden identificar. Pola súa banda, a Ceca de Filadelfia comezou a utilizar en 1980 a marca de ceca "P".
En 1992, a Casa da Moeda dos EEUU comezou a comercializar xogos de moedas de prata con acabamento especial proof, para coleccionistas, nos que se incluía un cuarto de dólar Washington cuñado en prata de 900 milésimas; estas emisións mantéñense na década de 2020. Aínda que o presidente George H. W. Bush asinou unha lei que autorizaba estas moedas en 1990, a súa cuñaxe non comezou ata 1992 por mor da dificultade de obter suficientes discos de prata de 900 milésimas para a súa cuñaxe.
Emisión especial do bicentenario (1976)
miniatura|145x145px|O deseño de Jack L. Ahr na moeda do Bicentenario.
En xaneiro de 1973, o membro da Cámara de Representantes Richard C. White presentou un proxecto de lei para a modificación temporal das moedas dun dólar Eisenhower e de medio dólar Kennedy para conmemorar deste xeito o bicentenario dos Estados Unidos en 1976. O 6 de xuño, a daquela directora da Casa da Moeda dos EEUU, Mary Brooks, compareceu ante unha comisión do Congreso en resposta á preocupación amosada por algúns congresistas acerca de que só se emitise unha emisión conmemorativa do Bicentenario nas moedas menos populares e que tiñan un uso menor; Brooks aceptou entón estender a emisión conmemorativa á moeda máis popular, a dun cuarto de dólar Washington.
O 18 de outubro de 1973, o presidente Richard Nixon asinou a lei pola que se ordenaba o redeseño transitorio das moedas deses tres valores faciais para todas as cuñaxes producidas entre o 4 de xullo de 1975 e o 1 de xaneiro de 1977. Todas estas pezas amosarían a dobre data da conmemoración, 1776-1976, polo que non se distinguirían entre si as cuñadas en cada un deses dous anos. Ademais das moedas destinadas á súa posta en circulación ordinaria, o Congreso dispuxo que se cuñasen 45 millóns de moedas do Bicentenario cun 40 % de prata.
Ante o temor de facer unha emisión de escasa tiraxe que acabase sendo atesourada pola poboación —como sucedera recentemente coas moedas dun céntimo de cobre—, o que crearía unha escaseza desa moeda na circulación, en decembro de 1974 a US Mint acadou a autorización do Congreso para continuar coa cuñaxe de moedas dun dólar, de medio dólar e dun cuarto de dólar coa data de 1974 ata que comezase a cuñaxe das moedas do Bicentenario. Ese é o motivo polo que non existen cuartos de dólar Washington datados en 1975.
Cuñáronse arredor de dous mil millóns de cuartos de dólar do Bicentenario, xa que a Casa da Moeda quixo asegurarase de que a moeda tivese unha tiraxe suficiente como para facerse común no uso diario. A US Mint vendeu os xogos de moedas de prata e as súas versións con acabamento especial proof durante máis dunha década, e a súa comercialización finalizou a finais de 1986. O tamborileiro colonial deseñado por Jack L. Ahr que caracterizou o reverso da emisión do Bicentenario do cuarto de dólar Washington foi substituído o 1 de xaneiro de 1977 polo deseño orixinal de Flanagan.
Serie dos 50 estados (1999-2008)
miniatura|145x145px|[[Cuartos de dólar dos 50 estados|Cuarto de dólar da serie dos 50 estados dedicada a Nova Jersey (1999). ]] Nunha comparecencia ante o Congreso en xuño de 1995, o director da US Mint Philip N. Diehl e un grupo de destacados numismáticos instaron o Congreso a aprobar unha lei que permitise a circulación dunha serie de moedas conmemorativas similares aos cuartos de dólar que o Canadá puxera en circulación había pouco sobre a temática das súas provincias. Como resposta a esta solicitude, o Congreso aprobou a denominada Lei de Moedas Conmemorativas de 1996, que foi asinada polo presidente Bill Clinton o 20 de outubro de 1996. Nesta lei encargábase á Casa da Moeda dos Estados Unidos a realización dun estudo acerca das probabilidades de éxito dunha emisión dese tipo.