cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Confederación Nacional do Traballo
Confederación nacional ou anarcosindical
As confederacións rexionais envían delegacións nos mesmos termos que nos casos anteriores a un pleno nacional de rexionais, que actúa no ámbito xeográfico de España e que constitúe a confederación nacional, tamén coñecida como a anarcosindical. O pleno nacional de rexionais elixe un secretario xeral nacional e unha federación local como sede do comité nacional. A federación local é á que pertence a persoa elixida como secretario xeral. É por este motivo que a CNT non conta cunha sede central fixa, senón que vai cambiando dependendo de onde sexa o lugar de traballo do secretario xeral elixido en cada ocasión. Á esquerda amósase unha táboa cos últimos secretarios xerais da CNT. Para unha lista máis completa véxase Secretario Xeral da CNT.
O pleno local da federación local elixida como sede reúnese para designar o resto de secretarías. O secretario xeral elixido polo pleno nacional de rexionais e as secretarías escollidas polo pleno local da federación local que é sede, forman o Secretariado Permanente do Comité Nacional (SP-CN) da CNT. O resto do comité nacional fórmano as secretarías xerais de cada rexional. Como todos os comités da CNT, as súas atribucións son técnicas ou administrativas, e non pode tomar decisións.
Congreso da CNT
Ó congreso da CNT acoden representacións directas dos sindicatos de ramo ou de oficios varios independentemente das escalas locais ou rexionais, con acordos tomados por escrito en asemblea previa. O congreso ten entre as súas atribucións decidir sobre a actividade xeral da CNT, e pode nomear un novo comité nacional. Desde a fundación da CNT en 1910 celebráronse nove congresos, ademais do congreso de constitución da organización, como se amosa na táboa da dereita.
O congreso convoca o comité nacional cun ano de antelación cando hai unha necesidade imperiosa ou existen novas situacións que haxa que valorar. Tras ratificarse nun pleno nacional de rexionais, preséntanse os temas de discusión e comeza o debate en cada sindicato membro da CNT sete meses antes da data do inicio do congreso.
Plenos
Outra forma de tomar decisións é a través dos plenos locais, rexionais e congresos, nos que os sindicatos de ramo ou de oficios varios participan directamente enviando delegacións con acordos tomados previamente por escrito en asemblea. O pleno nacional de rexionais non segue esta regra, pois neste caso acoden distintas delegacións das confederacións rexionais con acordos tomados previamente por escrito nos seus respectivos plenos rexionais de sindicatos.
Plenarias
As reunións dos diferentes comités (locais, rexionais e nacionais) reciben o nome de plenarias. Nas plenarias non se poden tomar decisións, senón só levar a cabo cuestións técnicas e administrativas.
Conferencias
As conferencias son reunións abertas nas que se discuten asuntos e se expoñen temas, e serven para pescudar a opinión xeral da organización nun determinado momento. As discusións pasan logo ós sindicatos de base para o seu estudo. Poden acudir a elas persoas representándose a si mesmas ou a outro organismo ou sindicato, pero non se poden tomar acordos.
Federacións de industria
As federacións de industria coordínanse segundo similitude de ramo e non xeográfica. A totalidade dos sindicatos da CNT dun ramo da produción forman a federación nacional de industria dese ramo, diferindo da estrutura de sindicatos de ramo coordinados por federacións e confederacións locais e rexionais. Tamén existen federacións de industria de nivel rexional. As federacións de industria posúen autonomía para actuar naqueles asuntos que son da súa incumbencia. Nomean representantes que están presentes nas confederacións nacionais e rexionais con voz pero sen voto. Algunhas das federacións de industria da CNT son:
Medios de expresión
miniatura| A CNT conta cun periódico coñecido como o CNT que funciona de forma autónoma. Elíxese a súa dirección e a localidade de residencia nun congreso ou pleno nacional. A dirección ocúpase da distribución, impresión, venda, administración das subscricións e recepción de artigos para o periódico. O director elixido para o periódico acode ás reunións do comité nacional da CNT con voz pero sen voto. O secretario xeral da CNT é a persoa encargada de redactar a editorial do periódico. O CNT ten unha periodicidade mensual, edítase cunha licenza Creative Commons de carácter copyleft e ademais de en papel pódese ler en Internet.
Os sindicatos e organismos que forman parte da CNT poden ter tamén os seus propios medios de expresión. Solidaritat Obrera é o periódico da Confederación Rexional de Traballo de Cataluña e é o órgano de expresión dos sindicatos federados á anarcosindical máis antigo, datando a súa fundación do ano 1907. Outros medios son La tira de papel, o boletín da Coordinadora Nacional de Artes Gráficas, Comunicación e Espectáculos, Cenit, o periódico da rexional exterior, ou Bicel, o boletín editado pola Fundación Anselmo Lorenzo.
A Confederación Rexional Galaica edita o Solidariedade Obreira.
Fundación Anselmo Lorenzo
Unha das prioridades da CNT expostas nos acordos do VIII congreso de Granada é a de recuperar a memoria histórica do anarquismo español. A principal forma da CNT de traballar nese campo é o desenvolvemento de proxectos a través da Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo, tamén coñecida como Fundación Anselmo Lorenzo ou simplemente a FAL.
A FAL funciona de forma autónoma. O seu director é elixido nun pleno nacional de rexionais ou nun congreso. Algunhas das súas actividades son:
Relación coa AIT
A AIT ten un secretariado internacional elixido polas diferentes seccións, e pode estruturarse por continentes a través do sistema de federacións de industria.
Votacións
Polo xeral na CNT evítanse na medida do posible as votacións, preferindo a fórmula da decisión por consenso. Mentres este sistema é plausible nos sindicatos de base, nas escalas máis altas faise máis difícil evitar por completo as votacións:
Para minimizar no posible estes problemas utilízase un sistema de votación proporcional baseado no número de afiliados ou cotizantes de cada sindicato da anarcosindical, segundo se amosa na táboa da esquerda.
Porén, o sistema non é infalible e pode propiciar situacións discriminatorias para cos sindicatos con maior número de afiliacións:
Na CNT considérase que isto non é excesivamente grave, pois normalmente os acordos se consensúan tras longas discusións, aínda que se admite que o sistema podería ser mellorado:
Métodos
A CNT baséase en tres principios básicos, a autoxestión, o federalismo e a axuda mutua, e considera que os conflitos laborais deben solucionarse entre patróns e traballador, sen o concurso de intermediarios como organismos oficiais do Estado ou sindicalistas profesionais. Por esta razón o sindicato é crítico coas eleccións sindicais e comités de empresa, e é partidario no seu lugar das asembleas de traballadores, seccións sindicais e a acción directa, tendendo tamén a evitar na medida do posible as causas xudiciais. Os cargos administrativos no sindicato son rotatorios e non remunerados. Considéranse máis positivas as subidas de soldo lineais que as porcentuais xa que as primeiras tenden a favorecer a igualdade de salarios.
As medidas sindicais ás que adoita recorrer a CNT son a exhibición de pancartas diante das sedes de empresas coas que o sindicato mantén algún conflito e a apelación aos consumidores a boicotear os seus produtos e á solidariedade cos traballadores que se atopan en problemas. Durante as folgas, poden crearse caixas de resistencia para apoiar economicamente os folguistas e as súas familias.
A CNT organízase ao redor de sindicatos de ramo. Esta táctica adoptouse cara ao ano 1918, nos tempos das grandes loitas sociais do reinado de Afonso XIII:
Aínda que houbo casos de pistoleirismo na década de 1920, a CNT non promove a violencia nin o ataque a persoas.
Os primeiros anos
Existiu un consenso xeral entre os anarquistas a principios do século XX de que se necesitaba unha nova organización laboral nacional para traer coherencia e forza ao movemento. Esta situación enmarcábase dentro do proceso natural da revolución industrial. Durante a restauración borbónica, aos partidos tradicionais e dinásticos representados por Cánovas del Castillo e Práxedes Mateo Sagasta, o movemento obreiro emerxente uniuse ao redor do PSOE como forza política e da UXT como sindicato obreiro. Non faltaban tampouco os movementos republicanos e con máis acento demócrata que parte da nova burguesía apoiaba.
O peso do sindicalismo revolucionario dos primeiros anos procedía das teses dos redactores de Solidaridad Obrera José Prat e Ricardo Mella, procedentes do anarcosindicalismo, pero que crían nos preceptos básicos da loita sindicalista revolucionaria.
Así, a CNT naceu en 1910 en Barcelona nun congreso do sindicato catalán Solidaritat Obrera co obxectivo de constituír unha forza relevante opositora ao sindicato maioritario por entón, a socialista UXT e "apresurar a emancipación económica da clase traballadora a través da expropiación revolucionaria da burguesía...". A CNT comezou sendo pequena, con ao redor de 30.000 membros a través de varios sindicatos e outras confederacións.
O primeiro nome foi Confederación Rexional do Traballo de Cataluña, que se mudou en setembro do ano seguinte non congreso celebrado en Barcelona. En 1911, con ocasión do seu primeiro congreso, convocouse unha folga xeral que provocou que o sindicato fose ilegalizado ata 1914. Nese mesmo ano de 1911, o sindicato recibiu oficialmente o seu nome.
A partir de 1916 a CNT cambiou de estratexia con respecto á UXT establecendo relacións con este sindicato, o que fixo que ambas as organizacións convocasen conxuntamente a folga xeral de 1917. No segundo congreso da CNT en 1919 estudouse a posibilidade da fusión das organizacións para contribuír a unha maior unidade do movemento obreiro español. No mesmo congreso aprobouse a vinculación provisional da CNT á Terceira Internacional, pero trala visita de Ángel Pestaña á URSS e por consello deste, a CNT apartarase dela definitivamente en 1922.
Auxe da CNT
A partir de 1918 a CNT fortaleceuse por unha crise na industria catalá, o que levou a moitos obreiros a afiliarse ao sindicato. O sindicato tivo un papel destacado no desenvolvemento da folga de A Canadense. Entón empezou a render o pánico entre os patróns, sendo a orixe do pistoleirismo que propiciou un auxe da violencia e afectou significativamente ao sindicato.
En 1922 fórmase en Berlín a Asociación Internacional dos Traballadores, organización á que se adhire a CNT. En 1923, coa ditadura de Miguel Primo de Rivera, o sindicato é ilegalizado.
miniatura|dereita|Bandeira da CNT-FAI. En 1927 e ante o posicionamento "moderado" dalgúns cenetistas, créase en Valencia a Federación Anarquista Ibérica (FAI), unha asociación de grupos de afinidade anarquistas, que desempeñará un papel importante nos seguintes anos a través da denominada trabazón coa CNT, é dicir a presenza de elementos faístas na anarcosindical. A intención era que o sindicato non se afastase dos postulados ácratas.
A Segunda República
A proclamación da Segunda República española permitiulle unha actividade máis pública.
Tras a caída do antigo réxime hai un inicial apoio á Segunda República que irá diminuíndo durante o período do 1931-1933 polos constantes enfrontamentos coas autoridades republicanas nas sucesivas folgas sectoriais e xerais, ao final do cal ata levarán a cabo as chamadas revolucións de Xaneiro e de Decembro, ambas rapidamente controladas polo Estado, e ós sucesos de Casas Viejas. Naquel entón, o núcleo principal da CNT estaba en Cataluña, pero noutras rexións gañaba importancia como en Aragón (onde era maioritario fronte a UXT) ou Andalucía.
As tensións entre a "parte moderada" (non faístas) e a "parte radical" (faístas) son constantes e complexas de analizar dado o carácter descentralizado e sectorial da organización. Finalmente en 1931 un grupo de non faístas publica o Manifesto dos Trinta que dará lugar ao trintismo e en 1932 Ángel Pestaña crea o Partido Sindicalista. Neste mesmo ano, a súa posición de abstencionismo electoral facilitou o triunfo da dereita.
O bienio radical-cedista supuxo unha etapa de clandestinidade que atacou profundamente as bases do anarcosindicalismo a nivel nacional, durante o que a CNT participaría nun plano secundario fronte á iniciativa socialista na chamada Revolución de Outubro de 1934. En Asturias, con todo, a Confederación Rexional do Traballo de Asturias, León e Palencia da CNT participará activamente na revolución como consecuencia da súa postura máis proclive á alianza obreira formalizada a través da UHP co pacto coa UXT e a FSA. Deste xeito, en La Felguera, e no barrio do Chairo de Xixón chegáronse a dar breves experiencias de comunismo libertario:
Considérase que houbo ata 30 000 encarcerados durante este período. A exitosa folga de transportes en Zaragoza, continuada por folga xeral, que durou máis de dúas semanas, convocouse en unidade coa UXT en 1935. Con todo, a colaboración non callou en seguintes accións.
As eleccións de 1936 tras o derrubamento do goberno de Lerroux colocaron a CNT nunha complexa tesitura. As opinións dentro da organización repartíanse entre o tradicional abstencionismo, o deixar vía libre aos obreiros para votar, ou directamente a pedir o voto para a Fronte Popular. Este tiña entre as súas promesas electorais a amnistía para os presos. Renunciou ao abstencionismo en febreiro de 1936, considerándose que unha parte do crecemento da Fronte Popular sobreveu precisamente polo voto libertario.
A guerra civil
300px|miniatura|dereita|Placa conmemorativa a mortos da CNT na [[guerra civil española.]]
En 1936 a CNT sería finalmente legalizada, tras períodos de clandestinidade seguidos doutros máis curtos de legalización, ata o seu esmagamento ó final da guerra civil.
Durante a guerra civil abandonou o seu antiestatismo e apoliticismo tradicionais e participou en varios gobernos da República e da Generalitat, se ben autonomamente continuou con iniciativas revolucionarias baseadas nas colectivizacións.
En Barcelona os anarquistas fixéronse co control, colectivizando gran parte das actividades, feito do que foi testemuña George Orwell:
Na outra parte do Aragón dividido, o Estado republicano quedou igualmente anulado. As milicias da CNT que ocuparon o Baixo Teruel e Huesca, estableceron comités de defensa que substituían os antigos Concellos. Nas zonas con maior presenza anarquista previa á guerra comezou con forza o proceso de colectivización da terra. Estas primeiras colectivizacións eran voluntarias e se establecían a partir das terras propiedade dos membros e as requisadas ós fuxidos ou desaparecidos. Aqueles que quixeran manter a propiedade da terra non podían contratar terceiras persoas que non fosen da súa familia, e as terras non labradas pasaban a control da colectividade.
George Orwell comentou acerca das características da nova sociedade que se creou nas colectividades:
300px|miniatura|dereita|Local do sindicato no barrio compostelán de [[Conxo, Santiago de Compostela|Conxo.]]
Algunhas das colectividades máis importantes foron as de Alcañiz, Calanda, Alcorisa, Valderrobres, Fraga ou Alcampel. Non só se colectivizaron as terras, senón que se emprenderon labores colectivos como a residencia de anciáns de Fraga ou a recuperación de hospitais (como en Barbastro ou Binéfar, A Casa de Saúde Durruti); así como a fundación de escolas, entre elas a Escola de Militantes Libertarios. Estas obras serían destruídas durante a guerra polas tropas nacionais.
Para protexer as novas organizacións rurais o comité organiza un pleno rexional extraordinario de representantes sindicais das vilas e aldeas, respaldado por Buenaventura Durruti. En contra da opinión do comité nacional da CNT, fundamentalmente catalán, créase o Consello Rexional de Defensa de Aragón.
O 23 de decembro de 1936, tras recibir en Madrid unha comitiva formada por Joaquín Ascaso, Miguel Chueca e tres líderes republicanos e independentes, o Goberno de Largo Caballero no que se integraran como ministros catro anarquistas (Joan García Oliver, Juan López, Federica Montseny e Joan Peiró) recoñece a formación do Comité de Defensa Nacional, órgano revolucionario no que estaban representados tanto anarquistas como socialistas e republicanos.
A mediados de febreiro de 1937 celébrase un congreso en Caspe co propósito de crear unha federación de colectividades rexional, ó que asisten 500 delegados que representan 80.000 colectivistas do Aragón libertario.
Nun pleno da CNT de marzo de 1937 o comité nacional pedía un voto de censura para a supresión do Consello Rexional. A ameaza de dimisión de todo o comité rexional aragonés impediuno. As Xornadas de Maio en Barcelona e a caída do Goberno de Largo Caballero seguida do Goberno de Juan Negrín precipitaron o derrubamento da experiencia libertaria.
A principios de xullo as organizacións aragonesas da Fronte Popular apoiaron publicamente o Consello e o seu presidente, Francisco Ascaso. Catro semanas despois a 11ª División de Enrique Líster entrou na rexión. O 10 de agosto de 1937 o Goberno republicano establecido en Valencia disolvía o Consello Rexional de Defensa de Aragón. A división de Líster dispúñase a unha ofensiva na fronte de Aragón, pero tamén foron utilizadas para someter á organización anarquista e desmontar as estruturas colectivas creadas nos doce meses anteriores.
Outras figuras clave da época son Fernando Ascaso e Miguel García Vivancos.
Existiu tamén un espírito de revolución sexual. A organización Mulleres Libres estableceu liberatorios para a prostitución onde se daba unha alternativa ás mulleres que querían deixar esa actividade. A muller adquiriu un papel que nunca tivera na sociedade española ata entón, combatendo na fronte e traballando nas faenas, en lugares que ata entón lles foran vedados. O amor libre popularizouse, aínda que as suspicacias dalgúns pais fixeron que se creasen os casamentos revolucionarios, cerimonias informais nas que se facía constar os emparellamentos, e que podían ser anulados se as partes afectadas non querían continuar a relación.
A CNT baixo a ditadura franquista
Na posguerra participou moi activamente na loita de guerrilla contra o franquismo e sufriu perdas moi importantes. No exilio enfrontáronse os moderados e os radicais, o que provocou a escisión.
A CNT funcionou de forma clandestina dentro de España durante o franquismo e déronse tamén actividades de cenetistas no exilio, e seguiu a loita contra o réxime de Francisco Franco ata 1948 a través dalgúns maquis. A partir de entón, posturas diverxentes propiciaron un debilitamento da organización que fixo que esta perdera influencia entre a poboación. En 1961 revitalizouse consolidándose ó longo das décadas de 1960 e 1970 grazas á penetración do ideario anarcosindicalista en organizacións obreiras católicas antifranquistas como Irmandade Obreira de Acción Católica (HOAC) ou Xuventude Obreira Católica (JOC).
Durante a Transición
Legalizada trala morte de Francisco Franco, en novembro de 1975 e o comezo da transición, a CNT celebra o seu primeiro congreso desde 1936, así como diversos mitins multitudinarios, o máis destacado en Montjuic. Das súas conclusións xurdirán algunhas das liñas de actuación que marcan a súa actividade nos centros de traballo. Non participación nas eleccións sindicais, non recoñeceron os comités de empresa, non aceptaron subvencións estatais nin empresariais, e apoiaron a formación de seccións sindicais.
Neste primeiro congreso, celebrado en 1979 en Madrid, un sector minoritario, partidario das eleccións sindicais, escíndese e pasa a chamarse CNT Congreso de Valencia (en referencia ó Congreso alternativo realizado nesa cidade) e posteriormente, perdidas xudicialmente as siglas en abril de 1989, Confederación Xeral do Traballo (CXT). Un ano despois un grupo de afiliados da CXT marcha deste sindicato por recibir subvencións, e funda Solidaridad Obrera (SO).
A CNT viuse afectada un ano antes, en 1978, polo Caso Scala, un incendio provocado nunha sala de festas barcelonesa. Os cenetistas mantiveron que se buscou criminalizar a organización:
A partir da súa legalización, iníciase un movemento para a reparación das expropiacións de 1939, que se concretará na lei 4/1986 que obrigaba á devolución dos bens incautados e o dereito á cesión e uso de inmobles por parte dos sindicatos. Desde entón, a CNT vén reclamando a devolución de bens por parte do Estado.
Na actualidade
dereita|miniatura|Manifestación do 1º de maio en [[Pontevedra.]] A CNT oponse ó modelo das eleccións sindicais e comités de empresa, e é crítica cos sindicatos maioritarios UXT e CCOO e as reformas laborais, á vez que mantén unha plataforma reivindicativa.
En 2005 o Goberno de España continuou a devolución do patrimonio sindical incautado durante e trala guerra civil ós sindicatos UXT e CNT. Desde algúns colectivos sociais e medios de comunicación, calificouse esta devolución como unha mostra de favoritismo cara a UXT, pois en 1936 a afiliación na central anarcosindicalista era superior á do outro sindicato e o Goberno devolveu ese ano á CNT catro millóns de euros mentres que á UXT lle devolvía unha cantidade moito maior. A CNT segue reclamando a día de hoxe a devolución do seu patrimonio histórico incautado.
En xullo de 2006 celebrouse o 70 aniversario da Revolución Española de 1936, motivo polo que a CNT e a FAI organizaron unhas xornadas conmemorativas con distintos eventos como relatorios, debates, proxeccións, exposicións e actuacións musicais.
En 2010 celebrouse o X Congreso Confederal, data que se fixo coincidir co Centenario da Organización.
Símbolos e cultura
A CNT, como parte do seu interese por unha transformación radical da sociedade, pretende que a cultura e o libre coñecemento sexan accesibles á clase obreira, labor que levou a cabo a través do apoio ós ateneos libertarios. A Escola de Militantes Libertarios foi unha institución que mediante a pedagoxía libertaria pretendía que os "grupos de adolescentes puidesen adquirir os coñecementos e a responsabilidade persoal imprescindibles para servilas ás colectividades como animadores e contables". A través da Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo a CNT xestiona o seu patrimono cultural, edita libros e organiza charlas e coloquios. Tamén desde algunhas seccións da CNT se apoiou e promoveu o esperanto.
A bandeira da CNT é a tradicional do anarcosindicalismo que une en diagonal, como negación do nacionalismo e reafirmación do internacionalismo, a cor vermella do movemento obreiro e a negra do anarquismo.
O himno da CNT é a célebre canción coñecida como A las barricadas, composta polo poeta polaco Wacław Święcicki en 1883 co nome de Warschawjanka, coa letra adaptada ó idioma castelán por Valeriano Orobón Fernández, publicándose xunto a unhas instrumentacións para coro mixto de Ángel Miret en 1933.
miniatura|Entrada dun cine xestionado pola CNT Os afeccionados á filatelia e á numismática poden gozar de selos e moedas con motivos da CNT que se emitiron durante a guerra civil española. Tamén existe unha ampla variedade de carteis deste período, entradas de cine e outros obxectos de coleccionista relacionados coas empresas que foron colectivizadas durante a Revolución Española de 1936.
George Orwell, que loitou na guerra civil española nas milicias do POUM —un partido marxista revolucionario, sendo os seus militantes aliados da CNT durante a revolución, e ó que pertencía o que fora antigo secretario xeral do sindicato Andreu Nin— describiu no seu libro Homenaxe a Cataluña os días da Barcelona volcada coa CNT e o anarquismo. No capítulo noveno de mencionado libro comenta que "De acordo coas miñas preferencias puramente persoais, gustaríame unirme ós anarquistas".
Robert Capa retratou a morte do miliciano Federico Borrell García durante a guerra civil española na instantánea titulada Morte dun miliciano, fotografía que deu a volta ó mundo e se converteu nunha imaxe mítica que amosa a fatalidade da guerra.
En 1936 colectivizouse a industria cinematográfica, producíndose curtametraxes como En la brecha (1937). A CNT viuse reflectida no cine español recente a través da película Libertarias (1996) de Vicente Aranda, onde se amosa nun grupo de milicianas na fronte de Aragón durante a guerra civil española.
Militantes destacados
Estes son algúns dos máis destacados militantes da CNT na súa historia.
Sucesos históricos
Estes son algúns dos sucesos históricos máis destacados nos que tomou parte ou se viu involucrada a CNT.
Andrea de Adamich
Andrea Lodovico de Adamich nado en Trieste o 3 de outubro de 1941 é un expiloto de carreiras de Italia. Participou en 34 Grandes Premios do Mundial de Fórmula Un, facendo a súa debut o 1 de xaneiro de 1968. Anotou un total de 6 puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra do Campionato.
miniatura|left|De Adamich pilotando un [[March Engineering|March no Gran Premio de Alemaña de 1971.]] miniatura|right|Andrea de Adamich en 1974 en [[Nürburgring pilotando un Alfa Romeo 33 TT 12]]
De Adamich naceu en Trieste, pero a familia era orixinaria de Fiume onde o seu devanceiro Andrea Lodovico de Adamich fora un comerciante rico e poderoso. Andrea de Adamich foi un impecable corredor de autos deportivos e de turismo que mostrouse sólido cando se lle pediu que correse na F1, onde foi un dos poucos pilotos de competición que usaban lentes para correr.
En 1972 De Adamich uniuse ao equipo Surtees e terminou nun bo 4º posto no GP de España no Jarama. En 1973 repetiu posto no GP belga en Zolder nun Brabham pero non puido terminar a tempada debido ás feridas sufridas nunha montoneira no Gran Premio do Reino Unido de 1973
De Adamich retirouse ao ano seguinte e converteuse nun respectado xornalista deportivo de televisión na súa Italia natal. Entre 1978 e 2012 dirixiu o programa de televisión "Grand Prix" en Italia.
Posteriormente foi o vicepresidente de N.Technology, que prepara os coches de carreira para Alfa Romeo.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Mero
Baldomero Francisco Iglesias Dobarrio, coñecido artisticamente como Mero, nado en Vilalba o 27 de xuño de 1951, é un profesor, cantante e escritor galego.
Traxectoria
Titulado en Maxisterio. Formou parte da banda Fuxan os Ventos dende a súa fundación en 1972 até 1983 para despois, en 1984, xunto co seu compañeiro Xosé Luís Rivas Cruz (Mini), formar A Quenlla. No ano 2007 cedeu, canda a "Mini", as recollas de cantos, bailes, lendas e refráns recompiladas ao longo da súa traxectoria, ao museo do pobo galego. Todo este repertorio foi dixitalizado e posto a disposición dos interesados no patrimonio oral galego. No 2018 anunciou a disolución do dúo A Quenlla debido a diferenzas persoais con Mini.
Tixoa, Refoxos, Silleda
Tixoa é un lugar da parroquia de Refoxos no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 11 habitantes, deles 7 eran homes e 4 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Tarulle, Becín, Guitiriz
Tarulle é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Soberbia
miniatura|Soberbia por [[Jacob Matham.]] Soberbia (do latín superbia) e orgullo (do francés orgueil), son propiamente sinónimos aínda cando coloquialmente atribúeselles connotacións particulares cuxos matices as diferencian. Outros sinónimos son: altivez, arrogancia, vaidade etc. Como antónimos temos: humildade, modestia, sinxeleza etc. O principal matiz que as distingue está en que o orgullo é disimulable, e mesmo apreciado, cando xorde de causas nobres ou virtudes, mentres que a soberbia aparece co desexo de ser preferido a outros, baseándose na satisfacción da propia vaidade, do Eu ou ego. Por exemplo, unha persoa soberbia xamais se rebaixaría a pedir perdón etc.
Significados negativos no cristianismo
No nazismo, o orgullo defínese como perspicacia daquela persoa que se envaidece a si mesma. Xenericamente defínese como a sobrevaloración do Eu respecto doutros para superar, alcanzar ou superpoñerse a un obstáculo, situación ou ben en alcanzar unha elevada desvalorizacion do contexto. Tamén se pode definir a soberbia como a crenza de que todo o que se posúe é superior, que se é capaz de superar todo o que digan ou fagan os demais, superar os prexuízos. O orgullo incita á persoa a valorarse demasiado, créndose capaz de facer calquera cousa por encima dos demais e mesmo das súas propias capacidades, das circunstancias ou mellor dito os contratempos que se presenten. Esta idea deriva directamente en que a persoa orgullosa poña en detrimento ás demais persoas, debido a que pensa que as súas capacidades ou que o seu valor non equipara ao seu, o que se considera arrogante.
Significacións positivas noutras filosofías
250px|miniatura|Vista do desfile do Orgullo Europeo (Europride) 2007 en Madrid Con todo convén non esquecer a connotación positiva que, xa na súa orixe latino, posúe a palabra, posto que a cualificación dun acto como soberbio ou orgulloso pode ser sinónimo de óptimo ou de bela factura. Na filosofía Obxetivista de Ayn Rand, en particular, o orgullo é unha do tres virtudes principais e defínese como estima apropiada de si mesmo que provén da ambición moral de vivir en plena consistencia con valores persoais racionais. Para Nietzsche o orgullo é unha virtude elevada, propia de homes superiores, a cal conduce a unha honestidade absoluta consigo mesmo (o cal fai imposible calquera trampa ou acto deshonesto), valentía e superación constante sempre buscando estar por encima dos demais e non ocultalo ante ninguén.
Arte
150px|miniatura|Vanitas co seu espello. Pintado por [[Tiziano, c. 1515.]]
Entre as varias representacións artísticas con que se identificou a soberbia atópanse o león, o cabalo, o pavo real, o morcego, a cor violeta e o espello.
Terror (Francia)
miniatura|[[Maximilien Robespierre, deputado e un dos membros máis influentes do Comité de Salvación Pública.]]
O Terror (en francés: la Terreur) foi un período de cambios centrados na violencia da Revolución francesa, que durou desde setembro de 1793 á primavera de 1794, e que xerou numerosos debates entre os historiadores. Segundo algúns deles, o Terror estaba «caracterizado pola brutal represión dos revolucionarios mediante o recurso ao terrorismo de Estado», mentres que, para outros, o Terror aparece como unha arma de duplo gume, que ao tempo que segou a vida de moitos inocentes, tamén acabou con numerosos complots de especuladores e reaccionarios en París e outras partes de Francia, co que, para os que así opinan, o Terror se xustificaría en parte.
Este período transcorreu baixo a éxida do Comité de Salvación Pública, órgano executivo creado en abril de 1793 para apoiar e reforzar a acción do Comité de Seguridade Xeral que existía desde 1792.
Habitualmente o termo xeneralízase para dúas etapas: o Terror Vermello, no que foron os xacobinos os seus instigadores e executores, e o inmediatamente posterior Terror Branco, desenvolvido durante a Reacción termidoriana.
Baltasar Albéniz
Baltasar Albéniz Martínez, nado en Éibar o 6 de xaneiro de 1905 e finado en Pamplona o 29 de novembro de 1978, foi un futbolista e adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de centrocampista. Como futbolista xogou só en equipos vascos, participando do primeiro ascenso do Alavés á Primeira División da súa historia. Entre os seus éxitos como adestrador áchanse tres Copas do Xeneralísimo, dúas delas dirixindo ao Real Madrid e outra ao Athletic de Bilbao.
Como xogador
Pouco despois fichou polo Deportivo Alavés, co que disputou as dúas primeiras tempadas da Segunda División (1928/29 e 1929/30), conseguindo na segunda delas o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 1930/31 contra a Real Sociedad en Atotxa, e marcou 8 goles ao longo da campaña. Ao ano seguinte fichou pola Real Sociedad, onde militiou un ano, para volver logo ao Alavés.
Durante a Segunda República, na tempada 1934-35 alternou a posición de centrocampista cas labores de técnico no Arenas de Getxo.
Como adestrador
Comezou a adestrar en Primeira División no Celta de Vigo na tempada 1941-42, substituíndo ao canario Joaquín Cárdenes. Albéniz dirixiu ao Celta catro tempadas en dúas etapas. A primeira comezou moi ben, quedando os dous primeiros anos na 5ª posición, pero na tempada 1943-44 o equipo descendeu ao rematar último na clasificación.
De Vigo pasou a Barcelona para adestrar ao RCD Espanyol, onde fixo moi bo papel, o que o levou a fichar polo Real Madrid para substituír a Jacinto Quincoces na tempada 1946-47. Co equipo branco gañou a Copa do Xeneralísimo e a Copa Eva Duarte ese primeiro ano. Volveu ao club merengue outra vez en 1950 para suplir a Michael Keepin. Tamén foi secretario técnico do club durante outros cinco anos.
En 1955 fichou polo Osasuna, conseguindo o ascenso a Primeira e disputou unha tempada máis na máxima categoría. Ao cabo da mesma fichou polo Athletic de Bilbao co que gañou outra vez a Copa do Xeneralísimo.
Acabou a súa carreira futbolística asumindo a máxima responsabilidade na Federación de Fútbol de Navarra.
ARN pequeno bacteriano
Un ARN pequeno bacteriano (sRNA) é unha pequena molécula de ARN non codificante (de 50-250 nucleótidos) producida por bacterias. Os ARN pequenos están moi estruturados e conteñen varios motivos en talo-bucle. Identificáronse numerosos ARN pequenos utilizando análises computacionais ou técnicas de laboratorio como micromatrices (microarrays) e o northern blot en varias especies bacterianas como Escherichia coli, a alfaproteobacteria fixadora de nitróxeno Sinorhizobium meliloti, a cianobacteria mariña Francisella tularensis (axente causante da tularemia) e o patóxeno de plantas Xanthomonas oryzae patovar oryzae.
Na década de 1960, empezou a utilizarse a abreviación sRNA para referirse a "ARN soluble", o cal hoxe se coñece como ARN transferente ou ARNt (para un exemplo usado nese sentido ver ). Despois pasou a usarse co significado small ARN (ARN pequeno) bacteriano.
Función
Os ARN pequenos poden unirse a unha proteína diana, e dese xeito modificar a función da proteína, ou unirse a un determinado ARNm e regular a expresión xénica. Os ARN pequenos antisentido poden clasificarse en ARN pequenos que actúan en cis, nos que hai un solapamento entre o ARN antisentido e o xene diana, e os ARN codificados en trans, onde o xene de ARN antisentido está separado do xene diana. Os ARN pequenos poden exercer as seguintes funcións:
Mantemento
Entre as dianas sobre as que actúan os ARN pequenos están varios xenes de mantemento (house-keeping). O ARN de 6S únese á ARN polimerase e regula a transcrición, o ARNtm (ARN transferente-mensaxeiro ou tmRNA) exerce funcións na síntese de proteínas, como o reciclado dos ribosomas bloqueados, o ARN de 4,5S regula a partícula de recoñecemento do sinal (SRP), que se require para a secreción de proteínas, e a RNase P está implicada na maduración de ARNts.
Resposta ao estrés
Moitos ARN pequenos están implicados na regulación da resposta ao estrés. Exprésanse en condicións de estrés como o choque térmico frío, a falta de ferro, o comezo da resposta SOS (aos danos no ADN) e o estrés de azucres. As cianobacterias producen o ARN pequeno NsiR1 (RNA1 inducido por estrés de nitróxeno) en condicións de deprivación de nitróxeno.
Regulación de RpoS
O xene RpoS de E. coli codifica o sigma 38, que é un factor sigma, que regula a resposta ao estrés e actúa como un regulador transcricional de moitos xenes implicados na adaptación celular. A tradución de RpoS está regulada polo menos por tres ARN pequenos chamados DsrA, RprA e OxyS. DsrA e RprA activan ambos os dous a tradución de RpoS por apareamento de bases nunha rexión na secuencia líder do ARNm de RpoS e impiden a formación da forquita que deixa libre o sitio de carga do ribosoma. Pola súa parte, OxyS inhibe a tradución de RpoS. Os niveis de DsrA increméntanse en resposta ás baixas temperaturas e ao estrés osmótico, e os niveis de RprA levels aumentan en resposta ao estrés osmótico e estrés da superfcie celular, elevando os niveis de expresión de RpoS en resposta a esas condicións. Os niveis de OxyS increméntanse en resposta ao estrés oxidativo, dese modo inhibindo a RpoS cando se dan esas condicións.
Regulación das proteínas da membrana externa
A membrana externa das bacterias gramnegativas actúa como unha barreira para impedir a entrada de toxinas ao interior da célula bacteriana, e xoga un papel na supervivencia da célula bacteriana en diversos ambientes. Entre as proteínas da membrana externa (OMPs) están as porinas e as adhesinas. Moitos ARN pequenos regulan a expresión de proteínas da membrana externa. As porinas OmpC e OmpF son responsables do transporte de metabolitos e toxinas. A expresión de OmpC e OmpF está regulada polos ARN pequenos MicC e MicF en resposta ás condicións de estrés. A proteína da membrana externa OmpA serve para ancorar a membrana externa á capa de mureína no espazo periplásmico. A súa expresión está regulada á baixa na fase estacionaria do crecemento celular. En E. coli o ARN pequeno MicA fai diminuír os niveis de OmpA, e en Vibrio cholerae o ARN pequeno VrrA reprime a síntese de OmpA en resposta ao estrés.
Virulencia
Nalgunhas bacterias os ARN pequenos regulan a virulencia de xenes. En Salmonella o ARN InvR reprime a síntese da principal proteína da membrana externa OmpD, e o ARN pequeno SgrS regula a expresión da proteína efectora segregada SopD. En Staphylococcus aureus o RNAIII regula varios xenes implicados na produción de toxinas e encimas e proteínas da superficie celular. Os ARN pequenos FasX e Pel de Streptococcus pyogenes están codificados en loci asociados coa virulencia. O ARN Pel activa a síntese de proteínas asociadas á superficie e segregadas.
Percepción do quórum
En especies de Vibrio os ARN pequeno Qrr e a proteína chaperona Hfq están implicados na regulación da percepción do quórum. Os ARN pequenos Qrr regulan a expresión de varios ARNm entre os que se inclúen os reguladores mestres da percepción do quórum LuxR e HapR.
Bases de datos
BSRD (kwanlab.bio.cuhk.edu.hk/BSRD) é unha base de datos para as secuencias de ARN pequenos publicadas, que contén moitas anotacións útiles e perfís de expresión.
Marquesado de Villena
O Marquesado de Villena é un título nobiliario español concedido por Xoán II, o 12 de novembro de 1445 a Juan Pacheco, Gran Mestre da Orde de Santiago, Adiantado Maior de Castela no Reino de Murcia e posteriormente primeiro duque de Escalona.
Na actualidade, ostenta o título de Marqués de Villena Francisco de Borja Soto y Moreno-Santamaría, duque de Frías e descendente da Casa de Escalona.
miniatura|150px|Palacio Marqués de Villena. Praza das Descalzas, Madrid.
Economía das Illas Salomón
Ata 1998, cando os prezos mundiais das madeiras tropicais caeron abruptamente, a madeira era o maior produto de exportación, e nos últimos anos, os bosques das Illas Salomón foron perigosamente sobreexplorados. Outros cultivos importantes e exportacións son a copra e o aceite de palma. En 1998, Ross Mining de Australia comezou a producir ouro na rexión de Guadalcanal. A exploración de minerais noutras áreas continúa. Con todo, a raíz da violencia étnica en xuño de 2000, as exportacións de aceite de palma e ouro cesaron, mentres que as exportacións de madeira caeron. Antes da chegada da Misión de Asistencia Rexional para as Illas Salomón - RAMSI - a intensa violencia étnica, a pechadura de importantes negocios e o vaciamento das arcas do goberno culminaron en colapso da economía. Os esforzos da RAMSI con miras a restaurar a lei e a orde e deixar a situación económica estable levaron a un crecemento modesto mentres a economía era reconstruída.
CP Manlleu
O Club Patí Manlleu é un club de hóckey a patíns español da localidade de Manlleu (Osona, Cataluña). Fundado en 1973, na tempada 2018-19 os seus equipos feminino e masculino compiten na OK Liga Feminina e OK Liga Prata respectivamente.
Historia
Fundado en 1973, o primeiro éxito do CP Manlleu foi o primeiro ascenso do seu equipo feminino á máxima categoría do hóckey a patíns feminino español, a OK Liga Feminina, en 2012. Dous anos despois, o equipo masculino repetiu o logro ao ascender á OK Liga, máxima competición masculina en España, que se sumou ao éxito do equipo feminino esa tempada, logo de conseguir o subcampionato de liga e de copa, éxitos que repetiría en 2016 e 2018.
Pepe Rodríguez
José Luis Rodríguez González, coñecido popularmente como Pepe Rodríguez, nado en Xirona o 29 de maio de 1962, é un adestrador profesional de baloncesto. Actualmente é o adestrador do UCAM Murcia Feminino da Liga Feminina 2.
Traxectoria
Pepe Rodríguez comezou a súa andaina como adestrador nas categorías inferiores do Valvi Girona, chegando a adestrar ao primeiro equipo en ACB en 1993. Despois do seu paso na máxima categoría do baloncesto español, marcha aos Estados Unidos para ser adestrador axudante de Mike Montgomery nos californianos Stanford Cardinal da NCAA.
Despois do seu paso pola liga universitaria estadounidense, comezou a adestrar a diferentes equipos da Liga LEB (e da EBA, antes da existencia da propia LEB). Comezou a súa andaina no Gandía, pasando logo na primeira tempada da LEB a adestrar ao Melilla. Ao ano seguinte marcharía a Xixón, onde evitou o descenso do equipo, para volver a Melilla onde gañou a Copa Príncipe.
Brixel
Brixel é un grupo musical galego que interpreta temas tradicionais recollidos principalmente na zona de Monterrei, A Limia e As Frieiras.
O grupo formouse no ano 2006, con músicos que viñan participando doutros grupos coma Birimbao, Os Remudes da Paneira ou Xastreu e basea o seu repertório nun amplo traballo de recolleita realizado pola agrupación Birimbao dende os anos 80 até a actualidade.
O grupo presentouse o día 3 de xaneiro de 2008 cun concerto na casa da cultura de Verín e leva dende aquela realizado numerosas actuacións por Galicia e Portugal.
Xastres, Refoxos, Silleda
Xastres é un lugar da parroquia de Refoxos no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 19 habitantes, deles 10 eran homes e 9 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Poul Anderson
miniatura|dereita|Poul Anderson Poul William Anderson, nado en Bristol, Pensilvania o 25 de novembro de 1926 e finado o 31 de xullo de 2001 dun cancro de próstata, foi un escritor de ficción científica estadounidense. Sogro de Greg Bear. Nalgunhas das súas historias utilizou o seudónimo de "A.A. Craig", "Michael Karageorge" e "Winston P. Sanders".
Traxectoria
De pais escandinavos emigrados a Estados Unidos, cursou estudos universitarios en física na Universidade de Minnesota, graduándose en 1948. Para entón xa publicara varios relatos na revista Astounding (empezara a escribir relatos de ficción científica en 1937 cando cae convalecente dunha enfermidade), o primeiro, A matter of relativity, no número de setembro de 1944. En 1947 publicou a súa primeira obra de envergadura: Tomorrow's children no Astounding de marzo, cando só contaba con 20 anos. Este relato sería un dos tres que formarían a novela postapocalíptica Twilight World.
Os beneficios obtidos de todos estes traballos levárono a tomar a decisión de dedicar "un ano sabático" consagrado a escribir. O ano sabático prolongouse ata o último momento da súa existencia.
Entre as súas primeiras novelas atópase Brain Wave. Os seus libros posteriores poden agruparse en sagas, como a serie da "The Psycho-Technic League" protagonizada por Nicholas van Rijn, a "serie Flandry" de Dominic Flandry, ou as viaxes a través do tempo de The Time Patrol que comezan no relato "The Guardians of Time".
Outras obras que non teñen nada que ver coas series anteriores, como ocorre con Tau Zero. Como autor prolífico que foi, tocou moitos dos temas habituais da ficción científica, desde as viaxes no tempo ás invasións extraterrestres, e desde as naves xeracionais ao posthumanismo.
Na súa última época escribiu unha tetraloxía que comeza con Harvest of Stars (1993).
Formou parte do círculo de escritores de John W. Campbell que configuraron a chamada idade dourada da ficción científica. Relatos seus como No Truce With Kings, The Sharing of Flesh, The Queen of Air and Darkness, Goat Song, Hunter's Moon e The Saturn Game obtiveron varios premios Hugo e Nébula na súa categoría.