cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Verbano-Cusio-Ossola
Limita polo oeste, norte e leste con Suíza (cantóns de Valais e Tesino), polo leste coa rexión da Lombardía (provincia de Varese), e polo sur coa provincia de Novara e a provincia de Vercelli, do mesmo Piemonte.
A provincia instituíse en 1992, por escisión da provincia de Novara.
Helga Fanderl
Helga Fanderl, nada en Ingolstadt (Alta Baviera) en 1947, é unha cineasta alemá.
Traxectoria
De 1967 a 1973 estudou linguas e literaturas alemás e romances en Múnic, París e Frankfurt, sendo o seu degoxo de xuventude converterse nunha poeta. Influenciada pola escola de Frankfurt, decidiu traballar como mestra, ensinando durante anos até decatarse de que o cinema era o medio de expresión máis axeitado para ela. A partir de entón, comezou a súa formación en canto cineasta por Europa e os Estados Unidos, sendo alumna doutros cineastas de vangarda como Peter Kubelka ou Robert Breer. Dende 1986 leva elaborando un extenso corpus de curtametraxes silentes en super-8, chegando a contabilizarse arredor dunhas mil.
O seu traballo forma parte de coleccións de diversos museos e centros de arte moderna, como por exemplo o Pompidou ou o Museum für Moderne Kunst.
Estilo de traballo e proxeccións
A súa angueria cinematográfica céntrase exclusivamente no traballo co formato en super-8, aínda que adoito a cineasta amosa os seus filmes inchados a 16 mm. O seu modo de traballo caracterízase por se concentrar nun único xesto, compactado na duración propia dunha bobina de super-8 e facendo uso sempre da montaxe dentro da cámara. Os seus filmes reflicten as reaccións da cineasta ante o mundo que percibe e como este mundo asemade responde á súa presenza, mantendo un coidado especial na materialidade do medio: o gran, a cor, o ritmo, a luz...
A proxección é un tema moi importante para Fanderl, pois é sempre ela mesma quen se encarga de proxectar os seus filmes velando polas mellores condicións posibles para o visionado. Para cada programa compón unha selección única das súas curtametraxes, a un xeito próximo ao das constelacións, onde busca salientar as similitudes, oposicións e resonancias das películas que o constitúen, converténdose nunha nova forma de montaxe.
Tórshavn
Tórshavn (en dinamarqués: Thorshavn) é a capital das Illas Feroe, un territorio autónomo da coroa danesa. O nome significa O Porto de Thor. Thor é o deus supremo da mitoloxía viquinga, cuxo poder sobre o resto das divindades e a humanidade reflíctese no seu control sobre o trono e o raio (o que supón certo paralelismo con Zeus). A figura de Thor atópase representada no escudo da cidade de Tórshavn a través dunha man empuñando un martelo (outro dos seus símbolos máis representativos).
O Parlamento feroés, denominado Løgting, atópase situado na península de Tinganes, onde está localizado igualmente o centro histórico do devandito municipio.
Historia
miniatura|Vestaravag A cidade desenvolveuse ao redor da península sobre a que antigos enclaves viquingos estableceran unha primeira colonia no século X. Do mesmo xeito que ocorrese en Islandia co Alþingi, os pobos viquingos aquí establecidos crearon unha asemblea chamada Altinget na que reunían periodicamente co fin de resolver problemas comúns e administrar xustiza. O Løgting actual é unha evolución directa da devandita institución, e supón un dos claros símbolos polos que o pobo feroés determinou a súa autonomía con respecto o pobo danés.
Desde 1271, Noruega estableceu un monopolio comercial sobre todas as illas, o que influíu directamente na evolución da cidade. En 1580, construíuse a fortaleza Skansin para evitar os continuos saqueos por parte de piratas do Mar do Norte. En 1673 a cidade sería testemuña dun incendio que destruiría gran parte da parte antiga da cidade de Tinganes, o que supuxo a desaparición de múltiples documentos de grande importancia histórica. A finais do século XVIII, Tórshavn adquiriría o estatuto de cidade, adquirindo en 1866 a honra de ser a capital do arquipélago.
Na década dos anos 20 do século XX construiríase o porto na cidade, pasándose a converter nun importante punto de comercio e comunicacións na zona. Durante a segunda guerra mundial, e tras a ocupación de Dinamarca por tropas alemás, a cidade e todo o arquipélago serían ocupados polo exército británico. Co paso do tempo, localidades veciñas pasaron a incorporarse á comuna de Tórshavn: Hvítanes en (1974), Hoyvík en (1978), Argir en (1997), Kollafjørður en (2001) e, finalmente en 2005, Nólsoy, Hestur e Kirkjubøur.
Xeografía
A capital atópase situada xeograficamente no centro do arquipélago na costa sueste da maior illa, Streymoy. A súa localización é 62° norte, 6° 45' oeste. Ademais de delimitar co Océano Atlántico, a cidade atópase flanqueada polo monte Húsareyn (374 metros) ao norte e o monte Kirkjubøreyn (350 metros) ao sur.
Demografía
Evolución da poboación do concello desde 1801
José Antonio Primo de Rivera
José Antonio Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, nado en Madrid o 24 de abril de 1903 e finado en Alacant o 20 de novembro de 1936, foi un político español, fundador xunto con Julio Ruiz de Alda e Alfonso García Valdecasas da Falange Española, un partido político de inspiración nacional-sindicalista do que se aproveitou a ditadura do xeneral Francisco Franco.
Traxectoria
Fillo primoxénito do xeneral Miguel Primo de Rivera, de quen herdou o título de Marqués de Estella, estudou na Facultade de Dereito de Madrid e en 1930 participou no proxecto político da Unión Monárquica Nacional. O 2 de maio dese ano aceptou o cargo de vicesecretario xeral do partido, co propósito de reivindicar a memoria do seu pai, atacada tanto na caída da súa ditadura, a finais da Monarquía de Afonso XIII, como durante a Segunda República (1931).
Placa conmemorativa dun discurso dado no [[O Carballiño|Carballiño en novembro de 1930.|miniatura|esquerda]] Durante 1930 percorreu Asturias e Galiza xunto a José Calvo Sotelo de cara ás eleccións municipais do ano seguinte. Porén, fracasou no seu intento de obter un escano de deputado por Madrid nas eleccións de 1931, sendo derrotado por Bartolomé Cossío. Foi detido en 1932 baixo a sospeita de colaborar coa sublevación organizada polo xeneral Sanjurjo (a "Sanjurjada"), feito que el sempre negou, saíndo finalmente do cárcere sen cargos.
En 1933, na plenitude do crecemento dos movementos fascistas en Italia e nazi en Alemaña, publicou un artigo titulado "Orientaciones hacia un nuevo estado", no único número do xornal El Fascio. Neste artigo pregoaba un estado social no que as loitas partidistas non existisen.
Creou xunto a Julio Ruiz de Alda o Movimiento Español Sindicalista, embrión da futura Falange Española, movemento político con inspiración no sindicalismo revolucionario cun matiz católico, máis con influencias dalgúns pensadores como Ortega y Gasset. Os dous piares da Falange Española eran a consideración do home como suxeito espiritual e de España como unha unidade do destino no universo. Falange Española foi fundada no Teatro da Comedia de Madrid o 29 de outubro de 1933. No acto José Antonio lexitimou a violencia na defensa dos seus valores a través da "dialéctica dos puños e as pistolas".
Nas eleccións de novembro de 1933 obtivo o seu escano en Cortes, integrado nunha coalición conservadora monárquica, pola circunscrición de Cádiz.
En 1934 fusionou Falange Española con outro grupo de ideoloxía semellante, pero con certas diferenzas, as Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista de Onésimo Redondo e Ramiro Ledesma Ramos, dando lugar á FE de las JONS.
Nas eleccións de 1936, a esquerda e a dereita acudiron en bloques ás eleccións. A Falange non se aliou con ningún dos dous por entender Primo de Rivera que a ideoloxía Nacional-sindicalista defendida polo seu partido non se encontraba representada nin polas esquerdas nin polas dereitas. Tampouco recibiu oferta de ningunha das dúas.
Coa vitoria da Fronte Popular, fortalecéronse as tramas para derrocar á República. Sucedéronse as reunións de xenerais para propiciar un pronunciamento nas que Falange era ignorada, quedando ao marxe delas. Entre tanto, as milicias paramilitares falanxistas intensificaron o uso da violencia contra grupos políticos de esquerda, que culminaron no atentado contra Luis Jiménez de Asúa, deputado socialista, o 12 de marzo.
Ingreso en prisión e asasinato
O 14 de marzo, Primo de Rivera ingresou preso no cárcere Modelo de Madrid, acusado de posesión ilícita de armas. Na prisión foi sometido a varios procesos. Un por infracción de lei de imprenta ao se divulgaren escritos seus redactados no cárcere, outro por inxurias ao director da Dirección General de Seguridad, outro máis por asociación ilegal. De todos estes resultou absolto, non así dun sumario por posesión ilícita de armas, que resultaría nunha condena de cinco meses.
Ao escoitar a sentenza, Primo insultou os xuíces e agrediu un oficial da sala. Xulgado por desacato e atentado á autoridade, recibiu unha nova condena a cinco anos. Na madrugada do 5 ao 6 de xuño, temendo un intento de fuga, foi trasladado ao cárcere de Alacant.
O 17 de novembro de 1936 foi xulgado por rebelión militar. Condenado á pena de morte por un tribunal popular, o 20 de novembro foi fusilado antes de que o goberno dera a súa "aprobación".
Mito
Durante varios meses despois da súa morte estendeuse entre os falanxistas a crenza de que José Antonio non fora en verdade executado, senón que permanecía agochado á espera dunha oportunidade para pasar ao territorio franquista. Durante meses, FE de las JONS permaneceu baixo a xefatura interina de Manuel Hedilla.
Trala fin da guerra civil o seu cadáver foi exhumado e levado a ombros dende Alacant até San Lorenzo de El Escorial e unha vez rematado o Valle de los Caídos foi enterrado alí por orde de Franco, con máximas honras.
Amarildo
Amarildo Tavares da Silveira, coñecido simplemente como Amarildo, nado en Campos dos Goytacazes, Río de Xaneiro, o 29 de xullo de 1939, é un exfutbolista brasileiro que xogaba como dianteiro. Destacou no Botafogo do Río de Xaneiro, antes de dar o salto ao fútbol italiano, onde vestiu as camisolas do Milan, a Fiorentina e a Roma. Internacional coa selección brasileira, foi o encargado de substituír a Pelé cando este se lesionou no Mundial de 1962 en Chile e tivo unha destacada actuación no torneo, marcando tres goles, un deles na final contra Checoslovaquia na que o Brasil conseguiu o seu segundo título mundial.
Comezos no Río de Xaneiro
Comezou a súa carreira nos equipos xuvenís do Goytacaz, sendo considerado o mellor xogador que deu o club na súa historia. En 1958 pasou brevemente polo Flamengo, co que disputou seis partidos no Torneio Extra, marcando un gol. Ese mesmo ano fichou polo Botafogo, co que xogou durante os seguintes cinco anos marcando 136 goles en 201 partidos. No Botafogo compartiu dianteira con xogadores como Garrincha, Didi, Quarentinha ou Zagallo e gañou dúas veces o Campionato Carioca, nas tempadas 1961 e 1962, sendo o máximo goleador na edición de 1961, con 18 dianas. Conquistou tamén o Torneo Río - São Paulo e foi subcampión do Campionato Brasileiro en 1962, despois de marcar dous goles na final pero perdela contra o Santos de Pelé.
No fútbol italiano
En 1963 deixou o Brasil e desembarcou no fútbol europeo. O presidente do Everton, John Moores, estaba disposto a pagar 200.000 libras esterlinas polo seu traspaso, pero as restricións da Liga inglesa á fichaxe de xogadores estranxeiros fixeron que a operación fracasase. Amarildo fichou finalmente polo Milan italiano, co que marcou 16 goles na súa primeira tempada, dous deles na Copa Intercontinental que o seu equipo perdeu contra o Santos. Xogou no equipo lombardo ata 1967 e no seu último encontro marcou o único gol da final da Copa de Italia contra o Padova, que significou o primeiro título de Copa na historia do Milan. Ao longo das súas catro tempadas no Milan, Amarildo acumulou 131 partidos e 39 goles.
Selección brasileira
Foi 22 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou en 1961, despois de que as súas actuacións co Botafogo chamasen a atención do seleccionador Aymoré Moreira.
Como adestrador
Trala súa retirada regresou a Italia, onde adestrou aos equipos xuvenís da Fiorentina de 1974 a 1978. En 1978, volveu a outro dos seus antigos clubs, o Botafogo, onde dirixiu aos equipos xuvenís ata 1981, cando foi nomeado adestrador do Sorso italiano, ao que dirixiu durante dous anos. Entre 1984 e 1987 estivo en Tunisia, como adestrador do Espérance de Tunis, e a continuación pasou polo Rondinella e o Turris, antes de regresar á Fiorentina como segundo adestrador do seu compatriota Sebastião Lazaroni. De 1991 a 1992 adestrou brevemente o Pontedera.
O 24 de xaneiro de 2008 foi contratado como adestrador do America. No seu primeiro partido sufriu unha derrota por 4-2 ante o Volta Redonda e foi despedido despois de dirixir o equipo durante só unha semana.
Palmarés
miniatura| Amarildo coa [[ACF Fiorentina|Fiorentina a finais dos anos 60.]]
I Love Vienna
I Love Vienna é un filme austríaco de 1991 dirixido por Houchang Allahyari. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Filme de Lingua Estranxeiro Mellor na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
José Mourinho
José Mário dos Santos Mourinho Félix, OIH, nado en Setúbal o 26 de xaneiro de 1963, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol portugués. Xogaba de centrocampista.
Durante dous anos consecutivos (2004 e 2005), Mourinho foi nomeado o mellor adestrador de fútbol do mundo pola Federación Internacional de Historia e Estatística de Fútbol (IFFHS). Ademais da súa exitosa traxectoria, é coñecido no mundo futbolístico polas súas frecuentes polémicas e enfrontamentos con outros profesionais deste deporte.
É un dos cinco adestradores que foron campións da Liga de Campións da UEFA con 2 equipos distintos (Porto e Inter de Milan).
Primeiros anos
José Mourinho é fillo de Félix Mourinho, quen na súa xuventude xogou ao fútbol na posición de porteiro, e na súa idade adulta fixo de adestrador de fútbol, e súa nai foi María Julia, que traballaba como profesora nunha escola en Portugal. O seu contorno familiar caracterizouse por ter unha gran tradición futbolística, pois na súa infancia José Mourinho vía xogar a seu pai como porteiro, ademais de que seu avó foi presidente do club de fútbol Vitória de Setúbal. Desde pequeno, José mostrou aptitudes para a condución e a organización dun equipo de fútbol, pois foi desde unha idade temperá que el facía xa informes e expedientes para os xogos que dirixiría seu pai.
El estudou no ISEF (Instituto Superior de Educação Física), unha escola de educación física en Lisboa que hoxe é a Facultade de Motricidade Humana da Universidad Técnica de Lisboa. Un pouco antes desa época, Mourinho tivo un altercado cun mestre de matemáticas na escola media. Isto propiciou que tardase en graduarse, pois este incidente sucedeu durante o último ano da súa educación media. José tivo que deixar a escola, pero regresou decontado para pasar o exame de matemáticas e completar o 12º grao. Durante o lapso en que José non asistiu á escola, súa nai -que en realidade quería que el estudase Administración en vez de Educación Física-, inscribiuno nunha escola privada de Administración. Porén José notou desde o primeiro día que non tería ningún futuro nesa profesión, e ese mesmo día deixou a escola de Administración. Uniuse ao seu pai en Vila do Conde, onde este era o director técnico do Rio Ave F.C. Ao ano seguinte Mourinho logrou ingresar no ISEF. Cinco anos despois, obtivo o grao en Educación Física, con especialidade en Metodoloxía en Deportes.
Mourinho completou o curso da UEFA para director técnico de fútbol en Escocia para logo regresar a Portugal para traballar como adestrador nunha escola secundaria.
Posteriormente Mourinho deixou o seu traballo como adestrador escolar ao recibir un convite para traballar co adestrador Manuel Fernández no Estrela de Amadora. Nos anos 90, regresou ao seu lugar de orixe como asistente no Vitória de Setúbal. Máis tarde Mourinho comezou a ser coñecido coma o tradutor, debido ao seu traballo ao lado de Sir. Bobby Robson. Con el José desempeñou como tradutor (tecnicamente era o seu intérprete), primeiro no Sporting e logo no FC Porto.
Río Brexo, Vigo, Carral
Río Brexo é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres.
José Mourinho
Primeiros anos
O portugués seguiu a Robson cando este último partiu ao Barcelona en 1996. Alí Mourinho mellorou os seus coñecementos de español. Cando Robson deixou o equipo blaugrana para dirixir o PSV Eindhoven de Holanda, Mourinho permaneceu no Camp Nou para traballar co técnico que substituíu a Robson, o holandés Louis van Gaal. Conforme transcorría o tempo, Mourinho comezou a participar activamente nas sesións de adestramento e nas reunións onde se discutían cuestións tácticas, incluso chegou a dirixir o FC Barcelona B.
Benfica e União de Leiria
José Mourinho decidiu que ao finalizar a tempada 1999-2000 co FC Barcelona terminase tamén o seu ciclo como asistente de adestrador. Debido a isto, regresou a Portugal para dirixir algún equipo dese país. A tempada 2000-2001 comezou e el atopábase desempregado. A súa oportunidade de converterse en director técnico finalmente chegou en setembro do 2000, cando João Vale e Azevedo lle ofreceu o posto de adestrador dun dos clubs máis importantes de Portugal, o Benfica de Lisboa. Mourinho substituíu a Jupp Heynckes na cuarta xornada da Super Liga portuguesa. Mourinho escolleu a Carlos Mozer, un defensa retirado pero respectado no Benfica, como o seu asistente.
Río Brexo, Vigo, Carral
Os lugares do Río Brexo e Río Barcés de San Vicente de Vigo están nunha aba que dá á ribeira do Barcés, preto xa do encoro de Cecebre, e á do río da Brexa.
José Mourinho
Benfica e União de Leiria
Mentres no plano deportivo Mourinho e Mozer se volvían populares, especialmente logo de venceren por 3-0 os eternos rivais, o Sporting, a elección do corpo directivo do Benfica non favoreceu ao entón presidente João Vale e Azevedo. O novo presidente electo do club foi Manuel Vilarinho, quen tomou posesión cun novo proxecto para o equipo que incluía a outro adestrador, Toni, unha lenda para o club e admirado polos fans. Aínda que Vilarinho non tiña a intención inmediata de botar a Mourinho, este decidiu solicitar unha extensión de contrato a metade da tempada, pois o contrato asinado con João Vale e Azevedo era só dunha tempada coa posibilidade de estendelo a catro anos só se Azevedo gañaba as eleccións. O novo presidente do Benfica rexeitou a solicitude. Mourinho deixou o Benfica (despois de tan só nove xornadas dirixindo ao equipo) o 5 de decembro do 2000.
Vilarinho dixo tempo despois nunha entrevista que se Mourinho permanecese no club e gañase a Liga portuguesa, el podería terlle estendido o contrato. Porén, para Mourinho as cousas non resultaban tan sinxelas, pois traballar baixo unha nova directiva que publicamente afirmaba que o seu proxecto o levaría a cabo Toni, non resultaba de ningunha maneira cómodo. Mourinho puxo nos seguintes termos os motivos polos que pediu unha extensión de contrato: "Era todo ou nada. Amo o meu traballo e desexaría permanecer nese club. Eles xa tiveran o tempo suficiente para coñeceren o meu traballo e os meus métodos, así que o único que pedía eran as condicións necesarias para traballar. Ou garantíanme esas condicións ou eu deixaba o equipo. Despois do 3-0 sobre o Sporting xa podían tomar unha decisión. Era a única forma de saber se era unha posibilidade real para min o seguir co posto ou debía soamente esperar a que chegase o meu sucesor. A cuestión era tomar unha decisión, eles ou eu nese momento."
Mourinho quedou novamente desempregado. Houbo rumores sobre unha posible contratación por parte do Sporting que nesa mesma semana despediu o seu adestrador Augusto Inácio trala dolorosa derrota ante o Benfica. José non volveu dirixir un equipo ata a seguinte tempada, a 2001-2002, ao poñerse a fronte do União de Leiria, un equipo non moi popular de media táboa, que da man de Mourinho chegou ao quinto lugar da táboa xeral a metade de tempada, precisamente só un posto por debaixo do Benfica. Mourinho novamente deixou o club que dirixía, nesta ocasión debido a unha circunstancia moi distinta, unha oferta para dirixir un club máis importante na Super Liga portuguesa
FC Porto
Mourinho foi o elixido en xaneiro do 2002 polo FC Porto (FCP) para substituír a Octávio Machado como adestrador, debido aos malos resultados do equipo, a insatisfacción que reinaba debido a que o club estaba case fóra da loita polo título de liga e estaban ao bordo de non se clasificaren para ningunha competición europea. Mourinho guiou o club ata o terceiro lugar da táboa dirixindo 15 partidos (11 triunfos, 2 empates e 2 derrotas) e prometeu que o club gañaría o título no seguinte torneo.
Mourinho identificou rapidamente aos xogadores que poderían ser a espiña dorsal da aliñación perfecta para o FC Porto: Ricardo Carvalho, Costinha, Deco, Dmitri Alenichev e Postiga. El devolveulle o brazalete de capitán a Jorge Costa. Este fora cedido por seis meses ao Charlton Athletic (após unha disputa con Machado). As contratacións dese verán incluíron a Nuno Valente e Derlei do Leiria, Paulo Ferreira do Vitória Setúbal, Pedro Emanuel do Boavista FC e Edgaras Jankauskas e Maniche, os cales remataban o contrato nese ano co Benfica. Maniche estivera incluso nas reservas do Benfica.
Durante a pretempada, Mourinho publicou no website do club os informes detallados dos adestramentos do equipo. Os informes estaban cheos de vocabulario formal. Por exemplo, el referiuse a unha práctica de xogo de 20 quilómetros como un exercicio aeróbico estendido. Mentres algúns se burlaban con desdén desta acción, outros alabárono pola innovación e por levar un tratamento máis científico ás vellas formas de adestramento que se practicaban en Portugal. Un dos aspectos máis importantes para Mourinho no FC Porto era a presión que debía exercer o seu equipo. Cando iniciaba unha liña ofensiva, el chamábaa "pressão alta" ("presión alta"). As habilidades físicas e combativas dos defensores e os mediocampistas como Derlei, Maniche e Deco permitíronlle ao FC Porto aplicar presión ás liñas ofensivas e forzar os rivais a concederen a pelota ou a probaren os pases por moito máis tempo.
No 2003, Mourinho gañou a súa primeira Super Liga cun récord de 27 triunfos, 5 empates e 2 derrotas, con once puntos de diferenza sobre o Benfica. O equipo atinxiu un total de 86 puntos de 102 posibles, o cal era un récord para a liga portuguesa desde a introdución da regra de tres puntos por triunfo. Mourinho rompeu o récord de 85 puntos logrado polo propio FC Porto na tempada 1996/97. Mourinho tamén gañou a Copa Portuguesa (contra o seu antigo club o Leiria) e a Copa da UEFA na final celebrada en maio do 2003 en Sevilla contra o Celtic de Glasgow.
A seguinte tempada foi a de máis éxito do FC Porto, pois logrou o seu título número 20 da Super Liga portuguesa. O club logrou un rexistro case perfecto xogando de local, con oito puntos de vantaxe sobre o seu máis próximo perseguidor e con só unha derrota ante o Gil Vicente FC. O FC Porto asegurou o título desde cinco xornadas antes de que a tempada concluise, mentres se mantiñan competindo ao mesmo tempo na Liga de Campións. O FC Porto perdeu a Copa da liga portuguesa ante o Benfica en maio do 2004, pero dúas semanas despois Mourinho gañou o trofeo máis importante a nivel de clubs en Europa, a Liga de Campións, cunha vitoria de 3-0 sobre o Mónaco de Francia na Arena AufSchalke en Gelsenkirchen, Alemaña. O club eliminara antes o Manchester United, o Olympique de Lyon, e máis o Deportivo da Coruña. O club só perdeu un partido contra o Real Madrid na ronda de grupos.
Mentres Mourinho ficaba no FC Porto, foi vinculado con algúns dos grandes clubs europeos, incluíndo o Liverpool e o Chelsea. Mourinho declarou publicamente a súa preferencia por dirixir o Liverpool por riba do Chelsea. Declarando que:
Chelsea FC
Mourinho chegou ao Chelsea en xuño do 2004, converténdose no director técnico mellor pagado no mundo cun soldo de £4.2 millóns ao ano. Un ano despois renovou o seu contrato para gañar £5.2 millóns anuais.
Mourinho recrutou o seu equipo de traballo procedente do Porto, que consistía no asistente do director técnico Baltemer Brito, o director de asistencia física Rui Faria, o xefe de exploradores Andre Villas e o adestrador de porteiros Silvino Louro. Mourinho retivo os servizos de Steve Clarke, que xa traballaba para o club na área de formación de futbolistas, e que ademais xa desempeñara como asistente de adestrador anos atrás. No que se refire ás fichaxes para esa tempada, Mourinho pediu moitos xogadores ao igual que o fixera o seu predecesor, Claudio Ranieri, e co consentimento de Roman Abramovich, logrou fichaxes que acadaron os £70 millóns en estrelas como Tiago Mendes (£10 millóns) do Benfica, Didier Drogba (£24 millóns) do Olympique de Marsella, Mateja Kezman (£5.4 millóns) do PSV Eindhoven e do FC Porto Ricardo Carvalho (£19.8 millóns) e Paulo Ferreira (£13.3 millóns).
So o mando de Mourinho, o Chelsea logrou desenvolver e impoñer todo o seu potencial, cousa que o equipo de Londres non conseguira a tempada anterior. Para principios de decembro do 2004, o Chelsea atopábase na cima da táboa da Liga Premier e lograba avanzar á segunda fase da Liga de Campións. Mourinho axiña obtivo o seu primeiro trofeo ao gañar a Copa da Liga Inglesa, a Carling Cup, ao bater o Liverpool por marcador de 3-2 no estadio de Cardiff. Cara ao final do partido, Mourinho sufriu unha chamada de atención por un xuíz de liña por incitar os seguidores do Liverpool logo de que o Chelsea empatase o marcador.
O club vestiuse de gala pois lograban obter o seu primeiro título da liga inglesa en 50 anos, precisamente o ano no que se conmemoraba o primeiro centenario do nacemento do Chelsea. Ademais, o equipo fíxoo rompendo varios récords. Malia todo, a exitosa campaña viuse eclipsada ante a falta da guinda do pastel: o título da Liga de Campións da UEFA. Aquel ano o Chelsea tiña todo para obter o preciado título, pero foi eliminado na ronda de semifinais polo Liverpool (os eventuais campións) por un polémico gol nos primeiros minutos do partido de volta. O balón xamais superou a liña de meta, pero o árbitro deu a xogada por anotación.
Para o seguinte ano, a tempada 2005/06, o Chelsea encabezou a táboa da Liga Premier a maior parte do tempo, pero non logrou coroarse definitivamente ata o partido contra un dos seus maiores rivais: o Manchester United. O equipo de Mourinho venceu os Red Devils por marcador de 3-0. Deste xeito Mourinho obtiña o bicampionato da Premier League e o cuarto título de liga consecutivo. Após a cerimonia de entrega de trofeos, Mourinho lanzou a súa medalla e o seu blazer cara ao público. Recibiu unha segunda medalla minutos despois, mais volveuna lanzar ao público. Posteriormente dixo que guindou a medalla porque era idéntica á que recibira o ano anterior, e que el non necesitaba outra, e por esa razón quixo compartila cos seguidores do Chelsea. As medallas e o blazer logo estiveron en poxa en eBay.
A pesar de todas as turbulencias, Mourinho gañou novamente a Copa da Liga (Carling Cup) vencendo o Arsenal na final disputada no Millennium Stadium. Con todo, o equipo non puido reter o título da Liga Premier. O Manchester United gañou de novo o título despois de cinco anos. O equipo de Mourinho ficou en segundo lugar, perdendo puntos debido a múltiples lesións que deixaron xogadores como John Terry, Petr Cech e Joe Cole varios meses inactivos. Mais o desquite chegou deseguido, cando ambos os equipos se enfrontaron na final da FA Cup na inauguración do novo estadio de Wembley. O Chelsea levantou a Copa ao vencer o Manchester United por marcador de 1-0.
Na primeira xornada da seguinte tempada o Chelsea bateu un novo récord en Inglaterra, o de maior número de partidos sen perder en casa. O club logrou impoñer a marca de 64 xogos consecutivos sen derrota, destronando o récord do Liverpool imposto entre 1978 e 1981. Así e todo, o inicio de tempada non foi tan forte coma os dous anos anteriores. A vaga de lesións unida á combinación de tres malos resultados, unha derrota ante o Aston Villa, un empate na casa co Blackburn Rovers (habería que sinalar que neste partido un gol lexítimo do Chelsea foi anulado por fóra de lugar) e un 1-1 co modesto equipo noruegués Rosenborg na Liga de Campións da UEFA foron o escenario no que a saída de Mourinho se levou a cabo.
Mourinho deixou inexplicablemente o Chelsea o 20 de setembro do 2007, por "mutuo consentimento" coa directiva do club. Moitos seguidores do Chelsea mostraron o seu desacordo ante tal situación. A forma en que o técnico portugués saíu do club provocou innumerables historias que tentaron explicar a situación. Ata o día de hoxe descoñécense os motivos reais. O Chelsea nomeou como novo técnico o israelí Avram Grant. El desempeñaba o posto de asistente de Mourinho, dise que de modo imposto pola directiva do Chelsea desde xullo do 2007.
Mourinho foise do Chelsea como o máis exitoso adestrador na historia dese club, gañando seis trofeos en tres anos, e mantendo o equipo invicto nos partidos xogados na casa, o estadio Stamford Bridge.
Inter de Milán
Tras un tempo buscando equipo após o seu despedimento do Chelsea, relacionaríano con clubs como o Real Madrid, FC Barcelona, Valencia e o Inter de Milán. Porén, foi este último o que se faría cos seus servizos, fichando por tres tempadas a razón de 9 millóns de euros cada unha, desbancando a Juande Ramos como o adrestrador mellor pagado de Europa.
En principio, antes de ser elixido o adestrador do club interista, pretendía levarse a varios xogadores que tivo no Chelsea, como Ricardo Carvalho, Frank Lampard e Didier Drogba, incluíndo a Deco que entón pertencía ás filas de FC Barcelona, con quen coincidira nas tempadas 2002-03 e 2003-04, gañando a UEFA e a Copa de Europa, respectivamente.
O Inter proclamouse con Mourinho no banco campión da SuperCoppa Italia 2008 contra a Roma e campión da Serie (A) 2008/09. Ademais José Mourinho faría triplete con esta squadra italiana na tempada 2009/2010 ao vencer o Scudetto da Serie (A), a Coppa Italia e a Champions League.
O 22 de maio do 2010, minutos despois de atinxir a terceira Liga de Campións da historia do Inter, confirmou as súas intencións de marchar ao Real Madrid. O 26 de maio, o Presidente do Real Madrid, Florentino Pérez, asemade que anunciaba a destitución de Manuel Pellegrini, confirmou que a intención do club era facerse cos servizos de Mourinho.
Real Madrid C.F
O 28 de maio de 2010 fíxose oficial a fichaxe de Mourinho polo Real Madrid, por 8 millóns de euros. A presentación realizouse o 31 de maio. Como segundo adestrador nomeouse ao exfutbolista do club Aitor Karanka.
O Campo, Veiga, A Pobra do Brollón
O Campo é un lugar da parroquia de San Xián de Veiga no concello lucense da Pobra do Brollón. O Campo está unido ao lugar de Outeiro, situándose na zona de maior altitude da aldea, cunha altura considerablemente máis alta que a ribeira do río Cabe.
Cubismo órfico
Fundado por Jacques Villon, o orfismo estaba relacionado co cubismo pero diferenciábase na súa lírica abstracción, vendo as pinturas como unha sensación de cores rechamantes. O movemento influenciou a artistas como Patrick Henry Bruce e Andrew Dasburg xunto ós membros do grupo alemán Blaue Reiter e ó movemento americano e do Synchromist. O movemento é a chave da evolución do cubismo cara á abstracción.
O Orfismo tamén está relacionado cunha antiga relixión grega nada no século 6 a. C.
Castro Barbudo, Ponte Caldelas
Santa María de Castro Barbudo é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres)., distribuídos nunha única entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 181 habitantes.
A festa parroquial celébrase o 15 de agosto, día da Nosa Señora do Castro.
Patrimonio
miniatura|Calvario de Barbudo. Destaca o Calvario de tres cruceiros feito polo mestre canteiro Manuel González Perdiz en 1883, un dos Calvarios galegos máis representativos xunto cos de Bueu e Beade. Atópase no adro da igrexa parroquial, xunto ao camposanto disposto arredor do templo. Está composto por unha plataforma baixa cercada por unha reixa de ferro. Nela, ademais dos cruceiros, hai unha mesa de pedra, similar á dos altares das igrexas, para a realización de ofrendas.
Os tres cruceiros teñen basamenta, columna, capitel e crucifixo, sendo o central o maior, dedicado á representación da crucifixión de Cristo. As basamentas son de traza complexa, de perfiles sinuosos e con molduracións. Os fustes das columnas teñen diversas formas: os laterais son cilíndricos, algo máis anchos na base, mentres que o central é tripartito cadrado e moldurado no terzo inferior, octogonal no medio, e circular na parte superior. Os capiteis dos laterais son dunha rara mestura de tendencias, destacando as grilandas suspendidas entre as volutas. O do centro é composto, co rostro dun anxo en medio do entaboamento curvo.
O cruceiro da esquerda representa a crucifixión de Dimas, cos brazos atados ao traveseiro da cruz e un pé atado e outro cravado. Na parte superior dous anxos intentan erguelo colléndoo das extremidades. Na basamenta aparece a inscrición:
O cruceiro da dereita representa a crucifixión de Xiestas, atado de pés e mans aos paus da cruz. Ao pé da mesma hai un animal con aspecto feroz, entre dragón e serpe con ás, que intenta enrrollarse nas pernas do ladrón, aludindo ao Demo. Na basamenta aparece unha inscrición co nome de Giestas: miniatura|
As imaxes do calvario reproducen o estilo de Manuel González, último dos canteiros herdeiros da tradición do barroco popular galego. Os rostros son moi desenvolvidos, pero con rotunda frontalidade, sen apenas expresión, cunha gran sobriedade e hieratismo inspiradores do sentimento relixioso.
Freddie Highmore
Alfred Thomas "Freddie" Highmore, nado o 14 de febreiro de 1992 en Londres, é un actor inglés. É coñecido polos seus papeis nos filmes Finding Neverland, Five Children and It, Charlie e a fábrica de chocolate, Arthur and the Invisibles, August Rush, The Golden Compass, As crónicas de Spiderwick e The Art of Getting By.
Castro Barbudo, Ponte Caldelas
Patrimonio
Tamén destaca o peto de ánimas situado no cruzamento principal das estradas PO-0201 e PO-0208. Desde este cruzamento, en dirección a Calvos (Fornelos de Montes), chégase ao encoro de Eiras, do río Oitavén.
Licia e Panfilia
thumb|300px| As provincias romanas de Asia Menor baixo Traxano, incluíndo Licia e Panfilia. thumb|300px|Imperio romano baixo [[Adriano (117-38), mostrando a provincia senatorial de Lycia et Pamphylia no sur de Anatolia.]]
Licia e Panfilia foi o nome dunha provincia romana do imperio romano, situada no sur da Anatolia. Creouna o emperador Vespasiano (reinou entre o 69 e o 79 d.C.), que fusionou Licia e Panfilia nunha soa unidade administrativa. No 43 d.C., o emperador Claudio anexionou Licia. Panfilia fora unha parte da provincia de Galacia.
As fronteiras trazadas por Vespasiano corríann ao oeste do río Indus (que fluía desde o seu val superior en Caria) desde a meseta de Pisidia ata o lago Ascanius (Burdur Gölü), ao sur de Apamea. No norte e no leste formou unha liña que seguía as marxes dos lagos Limna (Hoyran Gölü) e Caralis (Beyşehir Gölü), viraba cara ao sur cara ao Golfo de Adalla (mare Pamphylium) e seguia polos Montes Taurus (Toros Daǧlari) durante uns dez quilómetros cara ao leste ata Isauria. Despois seguia por Cilicia Trachea para chegar ao mar ao oeste de Iotape. As fronteiras crearonse tendo en conta factores xeográficos e económicos. Incluíronse todas as bacías dos ríos Xanthus, Cestrus (Ak Su) e Eurymedon (Köprü Irmak). As principais cidades estaban na desembocadura dos dous últimos ríos. En Pisidia e en Panfilia partian en parte as poucas calzadas cara ao interior de Anatolia. A máis importante era a estrada de Attalea (Antalya) a Apamea. En Licia o camiño desde Patara cara a Laodicea no Licus seguindo a costa. As cidades máis importantes foron Side, Ptolemais, Gagae e Myra na costa, Seleucia, no interior e Cremna, Colbhasa e Comama, na meseta de Pisidia, onde Augusto fundou colonias romanas (asentamentos). Na meseta Milyas estaban Oenoanda, Tlos, Nisa, Podalia, Termessus e Trebenna. Outras cidades importantes en Licia foron Pednelissus,  Ariassus e  Sagalassus, ao longo do Eurimedón, Aspendus e Perge, que tiña un santuario de Artemisa. A cidade máis importante da rexión era Patara, na desembocadura do Xanto.
Baixo as reformas administrativas do emperador Diocleciano (reinou entre os anos 284 e 305), que duplicou o número de provincias romanas reducindo o seu tamaño, a provincia de Licia e Panfilia dividiuse en dúas provincias separadas. As provincias agrupáronse en doce dioceses romanas que estaban baixo as catro prefecturas pretorianas do imperio. Licia e Panfilia estaban baixo a diocese de Asia (Dioecesis Asiana), da prefectura pretoriana do leste (oriente).
Antonio Suárez Couto
Antonio Suárez Couto, finado en Ribadeo o 6 de marzo de 1918, foi un agrarista galego.
Traxectoria
Axudante de Montes no distrito forestal de Pontevedra-Coruña até 1913, a partir dese ano pasou ao distrito de Ourense-Lugo. Dirixiu o Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico.
Sas, Sarreaus, Sarreaus
Sas é un lugar da parroquia de Sarreaus, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 26 habitantes.
Antonio Fraga Mandián
Antonio Fraga Mandián, nado en Betanzos en 1962, é un xuíz galego. Foi decano da Coruña.
Traxectoria
O seu avó fora condenado en 1936 pola súa defensa da República
Foi alumno do Instituto Francisco Aguiar de Betanzos dende outubro de 1976 ata xuño de 1980. Iniciouse na xudicatura en 1988 sendo o seu primeiro destino o xulgado de Vilagarcía de Arousa. O seu seguinte destino foi Betanzos, en 1990. Un ano despois ascendeu a maxistrado e trasladouse ao Xulgado do Social número dous de Pontevedra. En 1991 foi designado titular do Xulgado de Primeira Instancia número oito da Coruña. Foi nomeado en 1999 xuíz decano, posto que mantivo ata marzo de 2012. Despois de trece anos de decano, perdeu o posto por 22 votos a 11 contra a titular do Xulgado do Penal número 4 da Coruña, María Teresa Cortizas. É membro da Asociación Profesional da Maxistratura (APM).
Problemas xudiciais da familia
En decembro de 2009 a Axencia de Protección da Legalidade Urbanística da Xunta de Galicia declarou ilegais por ir contra normas urbanísticas tanto autonómicas como locais, diversas obras e construcións feitas pola súa familia nunha casa e leira en Paderne propiedade da súa nai. . A lei esixe ter unha superficie mínima de 5.000 metros cadrados para poder edificar construcións deste tipo e a leira mide 1.799 metros cadrados. A Xunta de Galicia xa tiña expedientado antes á familia Mandián por realizar traballos sen autorización neste mesmo terreo, por enturbiar e desviar o leito do rego das Fragas.
Xuízo contra Carlos Callón
miniatura|[[Carlos Callón.]] O xulgado do que era titular Fraga Mandián, remitiu a Eduardo Álvarez (secretario xeral na Coruña do sindicato de ensinantes da CIG) unha notificación oficial en castelán na que se empregaba o exónimo La Coruña. O xuíz xustificouno como un erro ortográfico ao que Álvarez respondeu cualificándoo de cínico. Eduardo Álvarez foi denunciado e condenado ao pago dunha multa de 200 euros e a indemnizar con 5.000 euros a Antonio Fraga Mandián, pola inxuria ao cualificar de cínico. O xuízo foi anulado pola Audiencia Provincial da Coruña por diversas irregularidades procesais.
Ao ser coñecida a sentenza nunha entrevista Antonio Fraga Mandián declaraba non ter ningún rubor en usar a ilegalidade do topónimo La Coruña.
Carlos Callón enviou dende a Mesa Pola Normalización Lingüística unha nota de prensa criticando o xuíz, polo que foi denunciado. Carlos Aymerich solidarizouse con Carlos Callón e tamén foi denunciado por Fraga Mandián, denuncia que foi arquivada.
O día 9 de febreiro de 2012 a xuíza Carmen Caramés Millán instrutora do caso, foi recusada no xuízo pola avogada de Carlos Callón e o xuízo quedou adiado coa oposición do avogado de Fraga Mandián.
Na sentenza, redactada en castelán, a xuíza do Xulgado de Instrución número 1 da Coruña, Natalia Paz Domínguez, resolveu absolver a Carlos Callón ao considerar que a nota de prensa do día 27 de xuño de 2008 e a súa posterior publicación en data 28 de xuño de 2008 non excede da crítica á que están sometidos tódolos poderes públicos e atópase comprendida na liberdade de expresión e información. A sentenza lembra que o único topónimo oficial é A Coruña e estableceuse como tal na Lei 2/98 de 3 de marzo, e anteriomente na Lei 3/1983 do 15 de xuño, polo que indica que as declaracións do ex Xuíz suscitan polémica e controversia.
Antonio Fraga Mandián recorreu a sentenza xa que segundo el: «la libertad de expresión no puede amparar el insulto a la gente o las injurias, máxime cuando se hace contra una persona que imparte justicia».
A Audiencia Provincial da Coruña decidiu repetir o proceso o día 10 de maio de 2013 cun novo xuíz aceptando o recurso do avogado de Fraga Mandián. No novo xuízo o avogado de Fraga Mandián preguntou a Carlos Callón se sabía que en 2008 era legal o topónimo La Coruña o que produciu risos nos asistentes e que o xuíz ordenase o desaloxo da sala. O xuíz rexeitou a pregunta ao considerala improcedente. Deste xuízo volveu saír Callón absolto.
463
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tombo de Toxos Outos
miniatura|[[Fernando II de Galiza e León|Fernando II e Afonso VIII de Galiza e León.]]
O Tombo de Toxos Outos é unha compilación realizada polos monxes do mosteiro de San Xusto de Toxos Outos no século XIII (a. 1289), cando Sancho Eanes era abade, relacionada coas súas posesións. Na actualidade a documentación do tombo atópase no Arquivo Histórico Nacional.
Contido
As páxinas orixinais do tombo chegan ata o folio 192r, no revés do cal comeza unha escritura diferente. A escritura orixinal é de tipo carolinxio, mentres que a parte engadida está redactada en letra gótica cursiva pertencente á primeira metade do século XIV. Os folios orixinais salientan pola mestura dun romance (ou latino-romance) con formas latinas e viceversa: «Jtem de quarta donega a quinta polos Berbegoes e XX dineiros de renda pro frater Dominico Caualeyro». Os documentos, de ámbito eclesiástico, pódense dividir en dispositivos (instrumentos notariais) e non-dispositivos (novas ou minutas). No primeiro caso, un fedatario protocolariza e rexistro o documento, o cal adquire un valor legal e público, así como unha credibilidade social. En segundo lugar, a documentación non-dispositva carece de valor xurídico e diplomático xa que non hai un validador que lle confira autenticidade e efecto xurídico-administrativo ao feito que se dá conta. Este tombo foi salientado por moitos historiadores debido ás súas miniaturas.
Máxima verosimilitude
En estatística, a estimación por máxima verosimilitude ou máxima verosemellanza (coñecida tamén como EMV e, en ocasións, MLE polas súas siglas en inglés) é un método habitual para axustar un modelo e estimar os seus parámetros.
Historia
dereita|miniatura|308x308px|Ronald Fisher en 1913 O método foi recomendado, analizado e popularizado por R. A. Fisher entre 1912 e 1922, aínda que fora utilizado antes por Carl Friedrich Gauss, Pierre-Simon Laplace, Thorvald N. Thiele e Francis Edgeworth.
Fundamento
Supóñase que se ten unha mostra x1, x2, …, xn de n observacións independentes e identicamente distribuídas extraídas dunha función de distribución descoñecida con función de densidade (ou función de probabilidade) f0(·). Sábese, con todo, que f0 pertence a unha familia de distribucións { f(·, chamada modelo paramétrico, de maneira que f0 corresponde a θ = θ0, que é o verdadeiro valor do parámetro. Deséxase atopar o valor (ou estimador) que estea o máis próximo posible ao verdadeiro valor θ0.
Tanto xi como θ poden ser vectores.
A idea deste método é a de atopar primeiro a función de densidade conxunta de todas as observacións, que baixo condicións de independencia, é Observando esta función baixo un ángulo lixeiramente distinto, pódese supor que os valores observados x1, x2, …, xn son fixos mentres que θ pode variar libremente. Esta é a función de verosimilitude:
Na práctica, adóitase utilizar o logaritmo desta función:
O método da máxima verosimilitude estima θ0 buscando o valor de θ que maximiza. Este é o chamado estimador de máxima verosimilitude (MLE) de θ0:
En ocasións este estimador é unha función explícita dos datos observados x1, …, xn, pero moitas veces hai que recorrer a optimizacións numéricas. Tamén pode ocorrer que o máximo non sexa único ou non exista.
Na exposición anterior asumiuse a independencia das observacións, pero non é un requisito necesario: abonda con poder construír a función de probabilidade conxunta dos datos para poder aplicar o método. Un contexto no que isto é habitual é o da análise de series temporais.
Propiedades do estimador de máxima verosimilitude
En moitos casos, o estimador obtido por máxima verosimilitude posúe un conxunto de propiedades asintóticas atractivas:
Consistencia
Baixo certas condicións bastante habituais, o estimador de máxima verosimilitude é consistente: se o número de observacións n tende a infinito, o estimador converxe en probabilidade ao seu valor verdadeiro:
Baixo condicións algo máis fortes, a converxencia é case segura:
Normalidade asintótica
Se as condicións para a consistencia se cumpren e ademais
Invariancia funcional
Se é o EMV de θ e g(θ) é unha transformación de θ, entón o EMV de α = g(θ) é
Ademais, o EMV é invariante fronte a certas transformacións dos datos. En efecto, se Y=g(X) e g é unha aplicación bixectiva que non depende dos parámetros que se estiman, entón a función de densidade de Y é