cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La deuda interna
La deuda interna é un filme británico-arxentino de 1988 dirixido por Miguel Pereira e escrito por Pereira e Eduardo Leiva Muller. O filme foi producido por Julio Lencina e Sasha Menocki e está protagonizado por Juan José Camero, Gonzalo Morales, entre outros. O autor do libro, Fortunato Ramos, aparece no filme nas escenas de apertura como o pai de Verónico.
O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Cello, Lalín
San Martiño do Cello é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 56 habitantes (28 mulleres e 28 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes.
Patrimonio
Conserva unha igrexa románica bastante reformada, coa portada barroca.
Sistema de posicionamento global
miniatura|250px|dereita|[[Satélite Navstar GPS]]
O Global Positioning System ou Sistema de Posicionamento Global (máis coñecido coas siglas GPS aínda que o seu nome correcto é NAVSTAR-GPS1) é un sistema global de navegación por satélite (GNSS) o cal permite determinar en todo o mundo a posición dun obxecto, unha persoa, un vehículo ou unha nave, cunha precisión ata de centímetros usando GPS diferencial, aínda que o habitual son uns poucos metros. Aínda que a súa invención se lle atribúe aos gobernos francés e belga, o sistema foi desenvolvido e instalado, e actualmente operado, polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos.
Funcionamento do sistema
dereita|250px|miniatura|Tres receptores GPS O GPS funciona mediante unha rede de 27 satélites (24 operativos e 3 de apoio) en órbita sobre o globo a 20 200 km con traxectorias sincronizadas para cubrir toda a superficie da Terra. Cando se desexa determinar a posición, o aparato que se utiliza para iso localízase automaticamente como mínimo tres satélites da rede, dos que recibe unhas sinais indicando a posición e o reloxo de cada un deles. Con base nestas sinais, o aparato sincroniza o reloxo do GPS e calcula o atraso das sinais, é dicir, a distancia do satélite. Por "triangulación" calcula a posición no que este se atopa. A triangulación no caso do GPS, a diferenza do caso 2-D que consiste en detectar o ángulo respecto dos puntos coñecidos, se basea en determinar a distancia de cada satélite respecto o punto de medición. Coñecidas ditas distancias, determinase facilmente a propia posición relativa respecto os tres satélites. Coñecendo ademais as coordenadas a posición de cada un deles polo sinal que emiten, obtense a posición absoluta ou coordenadas reais do punto de medición. Tamén se consegue unha exactitude extrema no reloxo do GPS, similar a da os reloxos atómicos que levan a bordo cada un dos satélites.
No 2019 téñense resinado ataques contra o sistema, producindo diversas consecuencias indesexables, como a perda de barcos ou vidas humanas.
Treos, Vimianzo
San Miguel de Treos é unha parroquia do concello coruñés de Vimianzo, arciprestado de Soneira e diocese de Santiago de Compostela. En 2018 tiña 358 habitantes (169 homes e 189 mulleres), repartidos nas 11 entidades de poboación.
Situación xeográfica
Atópase delimitada polas parroquias de Tines, Serramo e Cambeda (tamén do concello de Vimianzo), Vilar, Loroño, Roma e Meanos (concello de Zas), distando 7,5 km da capital do concello.
Enclaves naturais
O monte Cárneo, con 343 metros é o que rexistra a maior altitude, sendo bañada polo río de Vilar e o Xora, o seu afluente principal.
Historia
As súas orixes remóntanse ó período megalítico pola presenza dos dolmens de Pedra Moura e de Pedra Cuberta. Este segundo é considerado como un dos máis importantes da Península Ibérica polos seus restos pictóricos, o uso de pinturas en negro e vermello sobre fondo branco e os seus motivos ondulados formando unha figura idoliforme, moi parecida ás atopadas no sueste da Península. Chégase desde un camiño secundario da aldea de Arxomil, e hoxe atópase parcialmente derrubado. Consta dun corredor e dunha cámara octogonal na que falta a lousa de cobertura.
A Esquipa, Lendo, A Laracha
A Esquipa é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 11 mulleres.
Elías Rodríguez Núñez
Elías Rodríguez Núñez, nado en 1964, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario de recadación da Deputación provincial en Valdeorras, dende 2003 é alcalde polo PPdeG do concello ourensán de Rubiá, na comarca de Valdeorras.
Rally do Cocido de 2003
O Rally do Cocido de 2003 foi a 8ª edición de dito rally e a primeira proba da tempada 2003 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 28 e o 30 de marzo e o vencedor foi Manolo Senra.
383
Outros
Historia ano a ano
Pradaría
miniatura|250px|Pradería na interior da provincia da Coruña, Galiza. miniatura|250px|Pradería de sega en [[Valdáliga (España). A herba córtase segundo medios manuais ou mecánicos pra a alimentación do gando.]] Unha pradaría ou pradería é unha terra chá ou de relevo suave, húmida ou de regadío, na cal seméntase e medra a herba co fin de xerar pasto para o gando. Polo xeral os prados mesofíticos medran en rexións húmidas e non moi frías, nas que apenas existe seca, baixo o dominio dos bosque caducifolios ou aciculifolios. As praderías forman ecosistemas creados pola actividade humana como fundamento dunha economía rural baseada na gandaría, mantendo a vexetación nun estado de subclímax.
Características
Están formados por plantas herbáceas verdes de escasa altura e de raíces perennes, que forman un tapizado constituíndo un tupido e continuo céspede. A flora herbácea vivaz predominante nas praderías son as gramíneas: Cardamine pratensis, Centaura nigra, Festuca arundinacea, Linum bienne, Lolium perenne, Lotus corniculatus, Poa pratensis, Plantago lanceolata, Holcus lanatus, Dactilis glomerata, Primula vulgaris ou Taraxacum officinale, entre outras. Posúe unha gran potencia produtiva que vai en dependencia do estado de estrés destas. O período vexetativo e de pastoreo destes espazos varía en función do frío.
Aproveitamento
Segundo o xeito de aproveitamento pódense distinguir entre:
Soul Surfer
Soul Surfer é un filme dramático estadounidense dirixido por Sean McNamara, baseado na autobiografía de 2004 Soul Surfer: A True Story of Faith, Family, and Fighting to Get Back on the Board de Bethany Hamilton, unha historia sobre un ataque de tiburón e a súa recuperación. Está protagonizado por AnnaSophia Robb, Helen Hunt, Dennis Quaid e Lorraine Nicholson, con Carrie Underwood, Kevin Sorbo, Sonya Balmores, Branscombe Richmond e Craig T. Nelson.
Thomas Eugene Kurtz
Thomas Eugene Kurtz, nado en 1928, é un científico da computación estadounidense. Foi o desenvolvedor da linguaxe de programación BASIC (o Dartmouth BASIC) en 1964 canda John George Kemeny. Foi Presidente e membro do consello de administración de EDUCOM, da mesma maneira que o foi en NERComP. Tamén foi membro do comité de dirección no proxecto 'CONDUIT' e na conferencia na instrución da informática.
En 1991, a sociedade de informática IEEE premiou a Kurtz co IEEE Computer Pioneer Award3 e en 1994 foi instalado como un compañeiro (Fellow) da Association for Computing Machinery.
Paraguai nos Xogos Olímpicos
Paraguai competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1968, e dende entón enviou deportistas para participar en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1980 onde participaron nun boicot liderado polos Estados Unidos. Competiron nos Xogos de Inverno por primeira vez en 2014.
Liga Europea de Hóckey a Patíns 2018-2019
A tempada 2018-2019 da Liga Europea de Hóckey a Patíns foi a 54ª edición da máxima competición de clubs de hóckey a patíns de Europa. Foi organizada polo World Skate Europe-Rink Hockey Committee e nesta edición participaron un total de 16 equipos de seis países distintos.
Equipos
Entre paréntese a posición de cada equipo na súa liga nacional na tempada anterior (C indica o vixente campión). O King's Lynn, como renunciou á súa praza como campión inglés e esta foi ocupada por un cuarto equipo italiano.
INXS
INXS é unha banda de rock australiana fundada como The Farriss Brothers en Sydney no ano 1977.
Mosteiro de Poblet
O Real Mosteiro de Santa María de Poblet (en catalán: Reial Monestir de Santa Maria de Poblet) é o prototipo de abadía cisterciense española. Localizado na comarca da Conca de Barberà, no termo municipal de Vimbodí i Poblet, en Tarragona, o primeiro cenobio foi impulsado e patrocinado por Ramón Berenguer IV, conde de Barcelona, que o entregou aos monxes bernardos da abadía de Fontfroide no ano 1149.
O Grixario, Lendo, A Laracha
O Grixario é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 19 mulleres.
Mosteiro de Poblet
Foi panteón real da Coroa de Aragón, desde finais do século XIV ata a extinción da casa real de Aragón no século XV.
Enriquecido con distintas doazóns, alcanzou o seu máximo esplendor no século XIV, e a súa total decadencia e abandono en 1835 como consecuencia da desamortización de Mendizábal. En 1930 iniciouse a súa restauración, de forma que en 1935 puido dedicarse novamente a igrexa ao culto, e en 1940 retornaban á súa abadía algúns monxes. Non todos os espazos poden visitarse, por ser dependencias en clausura utilizadas polos cistercienses que de novo ocupan o mosteiro.
En 1991 foi declarado pola Unesco Patrimonio da Humanidade. Poblet, xunto con Guadalupe, El Escorial, San Millán de Yuso e San Millán de Suso son os mosteiros en España que gozan deste título.
Placa de cimentación
350px|dereita|miniatura|Exemplo de placa de cimentación para vivenda. Unha placa de cimentación é unha placa de formigón apoiada sobre o terreo que serve de alicerce que reparte o peso e as cargas da construción sobre toda a superficie de apoio.
Son un tipo de cimentación superficial ou directa que ten moi bo comportamento en terreos pouco homoxéneos que con outro tipo de cimentación poderían sufrir asentamentos diferenciais. Tamén se empregan en terreos con moi pouca capacidade portante. As placas de cimentación máis sinxelas son as de espesor constante, aínda que tamén existen as placas nervadas, que son máis grosas segundo a dirección dos muros ou filas de piares.
O seu cálculo é similar ao dunha placa plana de azotea invertendo as direccións dos esforzos e aplicando as cargas tanto axiais como uniformes provenientes de todo o edificio. As trabes destas placas invértense para que queden enterradas no terreo e evitar obstáculos ao aproveitamento da superficie superior.
Ecuación de goberno
En esencia, unha placa de cimentación compórtase como unha placa que na súa cara inferior sofre forzas verticais proporcionais ao módulo de balastro e o asentamento ou a frecha vertical da placa. Para unha placa de espesor uniforme a expresión é:
Onde: Unha vez determinada a función w\, que dá os asentamentos verticais, estímanse os momentos flectores en cada dirección:
A partir dos momentos flectores determínase o espesor correcto da placa e as armaduras necesarias para a placa.
A Fouce (Negreira)
A Fouce foi un periódico aparecido en Negreira en 1919.
Características
Subtitulado ''Boletín quincenal. Orgo d'a Federación Agrario-Rexionalista de Barcala'', apareceu en xullo de 1919. Era o órgano da Federación, próxima aos conservadores. Estaba dirixido por Salvador García-Bodaño Fernández e entre os seus colaboradores figuraron José Carbonell Alsina, Manuel Ruso Alonso e Manuel Puñal Leis. Publicaba en galego máis de dúas das súas catro páxinas. O último número coñecido é o 4, aparecido o 21 de setembro de 1919.
Cociña vexetariana
miniatura|Varios ingredientes vexetarianos. A gastronomía vexetariana é aquela que utiliza ingredientes que cumpren os criterios vexetarianos, excluíndo a carne e os produtos derivados de tecido animal. Para o ovolactovexetarianismo (o tipo máis común de vexetarianismo de Occidente) están permitidos os ovos e os produtos lácteos, tales como o leite e o queixo. As formas máis estritas de vexetarianismo son o veganismo e o fruxivorismo, que exclúen todos os produtos animais, incluíndo os produtos lácteos e o mel, e mesmo algúns azucres refinados que se filtran e branquean con carbón de óso.
Os alimentos vexetarianos poden clasificarse en varios tipos:
Ingredientes empregados na cociña vexetariana
Os alimentos normalmente considerados adecuados para todos os tipos de cociña vexetariana inclúen:
Os alimentos dispoñibles para diversos tipos de cociña vexetariana son:
Cociña tradicionalmente vexetariana
miniatura|Produtos vexetarianos feitos de cereais. Algúns dos pratos máis comúns que os vexetarianos occidentais comen sen cambiar ingredientes, incluíndo desde almorzos a sobremesas e ceas, son:
Gastronomías nacionais
miniatura|Brécol con queixo, patacas fervidas e verdura (millo, lombarda, repolo, cogombro, tomate e cenoria). miniatura|Champiñóns recheos de quinoa condimentada. miniatura|Deleite de Buda, un famoso prato chinés vexetariano.
Sobremesas e doces
A maioría das sobremesas —incluíndo pasteis, cobblers, tortas, brownies, galletas, trufas, cadrados de Rice Krispies, cadrados de manteiga de cacahuete (de masmelos libres de xelatina ou crema de masmelo), pudins, arroz con leite, xeado, crème brûlée etcétera— están libres de carne e peixe, sendo por tanto adecuados para os ovolactovexetarianos. Os doces e sobremesas orientais, como o halva ou as delicias turcas, son practicamente veganos, mentres outros como o baclava (que adoita conter manteiga) son lactovexetarianos. A maioría de sobremesas e doces indios son vexetarianos, como peda, barfi, gulab yamun, shrikhand, basundi, kaju katri, rasgula, cham cham, rajbhog etcétera, elaborándose a partir de produtos lácteos. Os doces a base de froita seca ou froitos secos son veganos.
Receitas que usan sucedáneos cárnicos
Algúns pratos populares feitos con carne falsa son:
O ovo de moitas receitas pode substituírse con facilidade por sementes de liño moídas, compota de mazá, puré de plátano ou sucedáneo de ovo industrial. As micoproteínas son outra fonte común de carnes de imitación, ás que se engaden condimentos vexetarianos, como por exemplo algas. Advírtase que o tofu e o tempeh son ingredientes de certos pratos por si mesmos, e non necesariamente como substitutos de carne.
Limitacións dunha dieta vexetariana
A Asociación Dietética Americana (1997) cunha postura de apoio á dieta vexetariana, sinalou que a dieta vexetariana pode ser sa e adecuada, desde o punto de vista nutricional, pero que pode dar lugar a deficiencias se non se programa adecuadamente ou baixo o asesoramento dun dietista-nutricionista. Se os alimentos non son seleccionados adecuadamente, o vexetariano pode sufrir deficiencias nutricionais respecto da inxesta calórica, vitaminas, minerais e proteínas.
6ª edición dos Premios Mestre Mateo
Premios
miniatura|dereita|150px|[[María Bouzas, mellor actriz]] miniatura|dereita|150px|[[Luís Zahera, mellor actor secundario]] miniatura|dereita|150px|[[Mabel Rivera, mellor actriz secundaria]] miniatura|dereita|150px|[[Ernesto Chao, premio de honra]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Stephon Marbury
Stephon Xavier Marbury, nado o 20 de febreiro de 1977 en Brooklyn, Nova York (Nova York), é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense. Foi All-Star da NBA en 2001 e 2003, así como votado no terceiro equipo All-NBA en 2000 e 2003.
Primeiros anos
Stephon Marbury foi o sexto de sete fillos, criado na península de Coney Island, no barrio de Brooklyn, Nova York. Participou no McDonald's All-American Game de 1995 xunto a outras futuras estrelas da NBA como Kevin Garnett, Shareef Abdur-Rahim ou Antawn Jamison. Considerado un dos mellores xogadores de instituto do país, Marbury marchou a xogar para a Universidade de Georgia Tech.
NBA
miniatura|left|Marbury en 2009. Seleccionado polos Milwaukee Bucks no draft da NBA de 1996, foi inmediatamente transferido aos Minnesota Timberwolves en troques de Ray Allen e unha futura primeira rolda de draft. No seu primeiro ano, Marbury fixo unha media de 15,8 puntos e 7,8 asistencias por partido, entrando no mellor quinteto de rookies. Xunto a Kevin Garnett, Marbury liderou aos Timberwolves aos Playoffs de 1997 e 1998. Durante o peche patronal de 1999, o axente de Marbury pediou un traspaso para o base, xa que quería ir xogar a un equipo próximo á súa familia e amigos de Brooklyn, aínda que fontes afirmaban que o único que quería Marbury era ir xogar a un equipo con mercado e que tivese oportunidades de éxito. Marbury sería traspasado aos New Jersey Nets nun triplo traspaso que involucrou tamén aos Milwaukee Bucks.
Xa nos Nets, Marbury terminou de demostrar o seu potencial, sendo elixido para o All-Star de 2001 e nomeado no terceiro mellor quinteto da NBA. Tamén logrou o seu récord de anotación con 50 puntos ante Los Angeles Lakers en febreiro de 2001. Porén, os Nets fracasaron en entrar en playoffs durante as dúas tempadas de Marbury no equipo. Transferido no ano 2001 aos Phoenix Suns en troques de Jason Kidd, Marbury volveu disputar o All-Star no 2003. Xunto a xogadores como Amar'e Stoudemire ou Shawn Marion, levou aos Suns a playoffs ese mesmo ano. Foi transferido aos New York Knicks para a tempada. A chegada de Marbury foi recibida con entusiasmo polos seareiros neoiroquinos, pois Stephon era oriúndo da cidade e un recoñecido fan dos Knicks. Ese mesmo ano tamén xogou nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas coa selección dos Estados Unidos, onde o equipo estadounidense fracasou no seu obxectivo de conseguir a medalla de ouro.
Para a tempada, a relación de Marbury co adestrador Larry Brown empeorou. Tras facer unha pobre temporada os Knicks, o propio xogador fixo declaracións sobre que Brown non lle daba a suficiente liberdade como xogador. Brown replicó dicindo que Marbury non era capaz de botarse o equipo ás costas como xogador-franquía que era. Esta mala relación foi unha das razóns para que Brown fose despedido ao terminar a tempada 2005-06, sendo contratado Isiah Thomas, o cal logrou mellorar tanto o rendemento dos Knicks como o do propio Marbury. Con todo, non suficiente como para levar o equipo a playoffs. Na tempada 2007-08, xurdiron tensións entre Thomas e Marbury cando o segundo descubriu que Thomas quería deixalo fóra do quinteto inicial. Marbury tivo un enfrontamento verbal con Thomas no avión do equipo fronte a todos os seus compañeiros, e en novembro de 2007 abandonou o equipo mentres este estaba en plena xira pola Conferencia Oeste.
Os rumores de traspaso de Marbury fixéronse constantes, pero o seu elevado contrato de 42 millóns a razón de dous anos fíxoo inviable. En febreiro de 2008, Marbury lesionouse o nocello, sendo o seu último partido coa camiseta dos Knicks. En decembro de 2008 púxose fin ao culebrón cando os Knicks suspenderon a Marbury por non asistir aos adestramentos e os partidos e ordenóuselle permanecer inactivo. Dous meses despois, en febreiro de 2009, os Knicks e Marbury acordaron a rescisión de contrato da polémico base, converténdose así en axente libre. Poucos días despois, Marbury asinaba polos Boston Celtics onde xogaría o seu excompañeiro e amigo Kevin Garnett. Terminou a tempada cunha media de 3,8 puntos por partido e 3,3 asistencias en 18 minutos. NA temporada os Celtics ofreceron a Marbury un contrato polo salario mínimo de veterano, mais este o rexeitou, argumentando querer estar un tempo afastado do baloncesto para atender os seus negocios persoais.
China
Tras recibir unha multimillonaria oferta emprendeu a aventura da liga chinesa, fichando a comezos de 2010 polo Shanxi Zhongyu, onde fixo unha media de 22,9 puntos, 9,5 asistencias e 2,6 roubos en 15 partidos. Con todo, o seu equipo non se clasificou aos playoffs ese ano. En xullo de 2010, Marbury chegou a un acordo de tres anos para permanecer nos Shanxi Zhongyu. Con todo, deixou o equipo en decembro de 2010 para unirse aos Foshan Dralions, sendo tachado de traidor polos afeccionados do club.
Non obstante o seu novo tampouco equipo puido sequera chegar aos playoffs. Durante a tempada 2011-12, asina polos Beijing Ducks. Con Stephon Marbury ao mando,o equipo da capital chegou á súa primeira final da CBA contra os Guangdong Southern Tigers, gañando o seu primeiro título de campión como profesional. Volvería gañar o título nos anos 2014 e 2015.
Michael Collins
O nome de Michael Collins pode referirse a varias persoas:
Laponia Oriental
miniatura|200px|Localización da subrexión de Laponia Oriental en Finlandia. A subrexión de Laponia Oriental (en finés Itä-Lapin seutukunta) é unha das seis subdivisións da rexión de Laponia. En 2017 tiña unha poboación de 16 601 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Comité Olímpico Paraguaio
O Comité Olímpico Paraguaio (en Comité Olímpico Paraguayo) é o Comité Olímpico Nacional que representa deportistas paraguaios no Comité Olímpico Internacional (COI) e nos Xogos Panamericanos. Foi creado e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1970. Ten a súa sede en Luque, Paraguai, na área de Asunción.
Torque (colar)
miniatura|Un torque [[Galia|Galo de bronce.]] miniatura|Torque ástur de [[ouro achado en Labra, Cangas de Onís, dos ss. IV–II a.C., Museo Arqueolóxico Nacional, Madrid).]] Un torque é un colar ríxido de metal semicircular. Foi moi frecuente en Centroeuropa e na Europa atlántica, tamén en Galicia, sendo empregado principalmente polos pobos celtas. Na Galicia da Idade de Ferro foi un tradicional elemento de distinción social entre os galaicos, presentando gran similitude cos doutras áreas de Europa occidental ou central.
Nesnesitelná lehkost bytí
Nesnesitelná lehkost bytí (en galego "a insoportable levidade do ser") é unha novela en lingua checa do escritor Milan Kundera, publicada en 1984.
Características
A obra é clasificada ás veces coma novela filosófica, se ben o seu autor non comparte esta opinión, pois sitúa a obra -incluíndo especificamente esta novela- alén da filosofía e da psicoloxía, tentando atopar a esencia existencial das personaxes.
Torque (colar)
Torques en Galicia
Na distribución dos torques de ouro na Europa atlántica, e máis en concreto na Península Ibérica, apréciase unha concentración destacadísima nas actuais Galicia e norte de Portugal. Derivan dunha metalurxia moi antiga con importantes mostras xa na idade de Bronce (tesouro de Caldas de Reis). Factores explicativos son a abundancia de ouro e estaño nesta área, os contactos coa Europa atlántica, e a influencia meridional nos granulados e as filigranas. En concreto, nos torques galaicos aprécianse influencias da cultura de Hallstat e la Tène -sen que isto implique migracións masivas de poboacións para explicar a súa divulgación- que amosan como na Europa atlántica existiu unha circulación artística propia envolvente.
Nesnesitelná lehkost bytí
Características
Está ambientada en Praga en 1968, durante a invasión de Checoslovaquia por parte da URSS e outros países do Pacto de Varsovia. Trata dun home e as súas dúbidas existenciais perante a vida en parella, convertidas en conflitos sexuais e afectivos. A novela relata escenas da vida cotiá, trazadas cun profundo sentido transcendental: a inutilidade da existencia e a necesidade do eterno retorno de Nietzsche polo cal todo o vivido ten que se repetir eternamente, só que ao volver faino dun xeito distino, xa non fugaz como acontecera ao principio.
Torque (colar)
Torques en Galicia
En Galicia a tradicional interpretación do torque como ornato propio das clases dirixentes das sociedades célticas, chegou a poñerse en cuestión por algúns arqueólogos galegos da década dos 90, porén recentes estudos de carácter comparativo dos datos arqueolóxicos, epigráficos e lingüísticos parecen retomar a inicial interpretación de achegamento artístico-étnico entre as comunidades da antiga Gallaecia e da Galia ou Britania entre outras.
National LGBTI Health Alliance
Áreas clave de actividade
As áreas clave inclúen o envellecemento, a saúde mental, a prevención do suicidio, a saúde intersexual, a saúde transxénero e a recolección de datos.
Torque (colar)
Torques en Galicia
No territorio da antiga Gallaecia o número de torques atopados supera o centenar. Os torques galaicos e ástur-occidentais presentan peculiaridades con respecto aos do resto da Península Ibérica; coinciden cos centroeuropeos e británicos nos grandes remates ou topes, así como no emprego de ouro, fronte á prata e máis o bronce común nos torques da Celtiberia, o que se ten interpretado como unha influencia centroeuropea.
National LGBTI Health Alliance
Envellecemento
A organización dirixiu consultas sobre unha estratexia inclusiva de atención á vellez para o Departamento de Saúde que axudou a desenvolver unha estratexia nacional.
Torque (colar)
Torques en Galicia
Exemplos de importantes torques galaicos son o torque de Burela e os de Xanceda.
National LGBTI Health Alliance
Saúde intersexual
En 2013, a Alianza pediu a aplicación das recomendacións dun informe do Comité do Senado sobre a "esterilización involuntaria ou forzada das persoas intersexuais". A Alianza xa fixera presentacións e participou nunha audiencia sobre o tema.
Saúde mental e prevención do suicidio
Un informe importante sobre saúde mental e prevención do suicidio, preparado por PricewaterhouseCoopers, foi publicado en agosto de 2011. O informe atopou que "hai maiores niveis de depresión, ansiedade e outros problemas de saúde mental nas poboacións LGBTI, con probas que suxiren que o intento de suicidio é de 3,5 a 14 veces máis alto" que no resto da poboación.
En setembro de 2013, a Alianza uniuse a unha campaña nacional chamada "Estratexia nacional de prevención do suicidio LGBTI", co obxectivo de reducir á metade as taxas de suicidio en 2023.
Problemas de saúde trans e intersexo
A Alianza lanzou un informe sobre as cuestións de saúde trans e intersexual no Parliament House federal en novembro de 2012. Con Organisation Intersex International Australia, a Alianza tamén foi consultada polo Departamento de Saúde e Envellecemento que levou a melloras no acceso ós servizos de Medicare, informou en xullo de 2013.
Rafael López Ventín
Rafael López Ventín nado en Cesantes (Redondela) o 22 de abril de 1905, foi un futbolista galego máis coñecido como Cabezo I. Xogaba na demarcación de defensa. Foi irmán do tamén futbolista Honorato López Ventín.
Traxectoria
Chegou ao Celta de Vigo procedente do Eiriña CF no ano 1925, proclamándose Campión galego no primeiro ano. Tamén participou no Campionato de España pero tras eliminar ao Cultural Leonesa, Sporting de Xixón e Real Sociedad perdeu en semifinais ante o Atlético de Madrid. O encontro disputouse o 9 de maio de 1926 no campo neutral de San Mamés, ao rematar o tempo regulamentario chegouse cun empate a 2-2 pero na prorroga o porteiro céltico Lilo tivo que retirarse lesionado e o seu posto tivo que ocupalo o propio Cabezo, aos catro minutos recibiu o tanto da derrota.
Na tempada 1930/31 ficha polo Atlético de Madrid pero non tivo sorte cas lesións, polas que so puido xogar cinco encontros en Liga e dous en Copa. Ao finalizar a tempada regresa a Vigo para xogar no Celta ata 1936. No seu último ano no Celta conseguiría o ascenso a Primeira División.
Despois da Guerra Civil Española aínda xogaría no CD Redondela, con máis de corenta anos.
National LGBTI Health Alliance
Director executivo
A finais de 2013, Warren Talbot anunciou a súa dimisión como director executivo por motivos de saúde, e Andrew Little foi nomeado director executivo. Rebecca Reynolds, anteriormente directora de Twenty10, accedeu ó posto en febreiro de 2014.
Asociacións membros
As asociacións que pertencen á Alianza inclúen:
Catasós, Lalín
Santiago de Catasós é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE, no 2011 tiña 454 habitantes (246 mulleres e 208 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 527 habitantes.
Patrimonio
No lugar de Quintela, atópase a Fraga de Catasós (ou Carballeira de Quiroga), ocupa 4.5185 ha. e foi declarada monumento natural no ano 2000, que ademais de carballos conserva castiñeiros centenarios de 5 metros de circunferencia que chegan ata os 30 metros de altura, o que os converte nos máis altos de Europa.
O castro de Catasós presenta un recinto de forma ovalada co eixo maior (L-O) que mide uns 85 m; o eixo N-S chega ata os 80 m, ambas as medidas tomadas no exterior da estrutura. O recinto aparece defendido en todo o seu perímetro por un terraplén. Na zona suroeste hai un parapeto, cunha caída cara ao interior duns 3,5 m, que parece feito de pedra e terra e que nalgún punto puido ter estrutura muraria. Este parapeto vaise esvaecendo cara ao oeste e só aparece nun punto do sector oriental. Aproximadamente na zona central da coroa, existe un afloramento rochoso de xisto.
Lexas, Lendo, A Laracha
Lexas é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Catasós, Lalín
Patrimonio
O castro de Quintela é un recinto de forma triangular ovalada cun eixo maior de orientación NL-SO que mide 150 m no exterior e 140 m ao interior. No seu eixo menor mide 130 m ao exterior e 100 m ao interior, na súa parte máis ancha, emprazada no suroeste. O recinto está protexido por un terraplén de escasa proxección, pois apenas levanta dous metros na maior parte do perímetro. Na zona noroeste presenta restos do parapeto que está composto esencialmente de terra, segundo se pode ver nos cortes dun camiño que o alterou. É probable que o parapeto se estendese tamén pola zona norte, pero a densa vexetación dificulta a súa determinación.
Entre os edificios civís da parroquia destacan o Pazo de Donfreán, un casal do século XVIII, e a Casa de Quintela.
A igrexa parroquial de Santiago de Catasós, de 1792, foi levantada sobre as ruínas da anterior. Ten tamén dúas ermidas e un cruceiro duns 5 metros de alto.
Academia da Lingua Guaraní
A Academia da Lingua Guaraní (en Guarani Ñe’ ẽ Rerekuapavẽ) é unha institución paraguaia que promove e regula o guaraní, unha das linguas oficiais de Paraguai e o Mercosur. É a principal institución encargada de estandarizar a lingua guaraní. Foi promovida en Paraguai a través da Lei de Linguas, a cal foi aprobada en 2010; e que ademais, autorizou a creación da Secretaría de Políticas Lingüísticas con rango ministerial.
The Holiday
The Holiday é un filme estadounidense dirixido e producido por Nancy Meyers que foi estreado no 2006. Protagonizado por Cameron Diaz, Kate Winslet, Jude Law e Jack Black.
Sinopse
Amanda Woods (Cameron Diaz), unha moza americana que ten unha próspera axencia de publicidade especializada en trailers de películas, vive no sur de California e acaba de romper co seu mozo (Edward Burns). Pola súa parte, Iris Simpkins (Kate Winslet), redactora da popular columna de vodas para o London Daily Telegraph, vive nunha casa de campo en Inglaterra e as súas relacións cos homes tampouco son doadas. A través de Internet, ambas chegan a un acordo para intercambiar as súas respectivas vivendas durante o Nadal.
Simone Scheers
Traxectoria
Durante a súa época de estudante de Historia Antiga e Arqueoloxía na Universidade Católica de Lovaina (ULeuven), Simone Scheers orientouse axiña cara á numismática co apoio do seu profesor Paul Naster, quen a puxo en contacto con Colbert de Beaulieu, eminente especialista da numismática da Idade de Ferro. Graduouse, cun mestrado en Historia Antiga, en 1966, e a súa memoria de licenciatura, titulada Les monnaies de la Gaule inspirées de celles de la République romaine ("As moedas da Galia inspiradas nas da República Romana") foi moi recoñecida polos especialistas pola súa calidade e foi publicada en 1969. Simone converteuse de camiño en asistente do profesor Naster, especialista en moeda da Antiga Grecia e antigo conservador do Gabinete de Medallas de Bruxelas, quen dirixiu a súa tese de doutoramento, na que se propuxo facer o inventario e o estudo das moedas da Idade de Ferro na Galia belga. En 1973, este traballo permitiulle acceder ao título de doutora en Arqueoloxía e Historia da Arte, e a súa publicación produciuse en 1977 baixo o título ''Traité de numismatique celtique. II. La Gaule Belgique'' ("Tratado de numismática. II. A Galia belga"). A crítica no ámbito académico numismático foi tan favorable que Simone Scheers pasou a ser considerada inmediatamente unha autoridade na materia.
A partir de 1978, Simone Scheers comezou a impartir docencia na Universidade Católica de Lovaina, na que acadou o posto de profesora en 1984, sucedendo a Paul Naster na cátedra de numismática. Este novo labor como docente levouna a interesarse por outros períodos da historia da moeda (moedas gregas, cuñaxes romanas e emisións bizantinas e modernas), aínda que o foco das súas investigacións seguiu a ser a numismática da Idade de Ferro. En 2004 foi nomeada profesora emérita.
En paralelo á súa actividade académica, Simone Scheers foi igualmente un membro moi activo da Sociedade Real de Numismática de Bélxica, da que foi tesoureira de 1982 a 1986 e secretaria de 1986 a 1989. Foi tamén unha participante asidua das "xornadas" da Sociedade Francesa de Numismática; colaborou no proxecto Survey of Numismatic Research do Consello Internacional de Numismática e foi membro de importantes entidades do sector do Reino Unido, Suíza e outros países.
Legado
Simone Scheers foi a primeira investigadora en estudar as moedas da Idade de Ferro dun xeito tan completo e sobre un territorio de tal extensión, o que posibilitou o estudo da circulación monetaria nesa época e a atribución de tipos monetarios ás súas correspondentes tribos.
Grazas ao seu traballo, as moedas da Galia belga puideron comezar a ser estudadas como recursos históricos. Malia que algunhas das súas teses na cuestión cronolóxica chegaron a ser cuestionadas, o seu traballo segue a ser unha referencia na materia e serviu de influencia para numerosos científicos de sona, como Colin Haselgrove, Nico Roymans ou John Sills.
Escolma de publicacións
Á parte da seguinte escolma de monografías, pódese ver unha listaxe dos seus artigos en revistas numismáticas no sitio web da Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
Filippo Sassetti
Filippo Sassetti, nado en Florencia en 1540 e morto en Goa en 1588, foi un mercador, explorador e lingüista.
Traxectoria
Distinguiuse pola súa participación nos debates culturais das distintas academias florentinas da época, con cuxa ocasión escribiu un Discorso sopra Dante (‘Discurso sobre Dante’) e distinguiuse tamén pola súa tradución da Poética de Aristóteles. Tras conterterse en axente comercial en 1578, Sassetti pasou algúns anos primeiro en España e logo en Portugal, de onde partiu para emprender a empresa que sempre proxectara: viaxar polo subcontinente indio.
Foi un dos primeiros europeos a estudar o sánscrito, a antiga lingua da India. En 1585, notou similitudes entre algunhas palabras sánscritas e italianas (ex. deva/dio ‘deus’, sarpa/serpe ‘serpe’, sapta/sette ‘sete’, ashta/otto ‘oito’, nava/nove ‘nove’). As súas observacións anticiparon o descubrimento da familia lingüística indoeuropea. Sassetti morreu en Goa, na India en 1588.
H2O: Just Add Water
H2O: Just Add Water é unha serie de televisión australiana xuvenil. Transmítese en máis de cen países de todo o mundo.
Sinopse
Rikki (Cariba Heine), Emma (Claire Holt) e Cleo (Phoebe Tonkin) son tres rapazas adolescentes que viven na Costa Dourada australiana. Por culpa dunha broma de Zane Bennet (Burgess Abernethy) as rapazas atópanse mar dentro. Ven a illa de Maco (lugar de grande importancia na serie) e diríxense a ela. Alí atopan un volcán inactivo, e dentro del un estraño canal submarino. Para non quedar encerradas na illa deciden nadar e buscar a saída. Cando se meten no canal a lúa alumea o pozo a través do cráter, facendo que este se poña a burbullar. A partir dese día as tres convértense en sereas ao tocar a auga. No segundo episodio cóntanlle a Lewis, o noivo de Cleo, que son sereas ao tocar a auga.
Na segunda tempada aparece unha nova serea Charlotte Watsford (Brittany Byrnes) mais esta é mala. Sae con Lewis durante a maior parte da temporada pero case ao acabar a temporada Lewis rompe con ela para volver con Cleo.
Na terceira temporada Emma e Lewis vanse da serie e aparece Isabella Hartley, Bella (Indiana Evans) con Will Benjamin (Luke Mitchell).
Lista, Lendo, A Laracha
Lista é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 41 habitantes (19 homes e 22 mulleres).
Presidente de Irán
miniatura|dereita|100px|Brasón de Irán. O Presidente de Irán (ریاست جمهوری اسلامی ایران) é o xefe de goberno da República Islámica de Irán. O Presidente é o máis elevado representante do estado popularmente elixido en Irán, malia que responde ante o Líder Supremo de Irán, que realiza as funcións de xefe de estado. O capítulo IX da Constitución da República Islámica de Irán establece as cualificacións para os candidatos presidenciais e os procedementos para a elección, así como os seus poderes e responsabilidades. Entre eles inclúense a sinatura de tratados e outros acordos con estados estranxeiros e organizacións internacionais, a administración do plan nacional, os orzamentos, os asuntos de emprego, e o nomeamentos de ministros baixo a aprobación do Parlamento.
Ó contrario que as figuras executivas doutros estados, o Presidente de Irán non exerce control sobre a política exterior, as forzas armadas ou a política nuclear, xa que son controlados polo Líder Supremo.
O Presidente de Irán é elixido por un período de catro anos por voto directo do pobo, e non pode servir no cargo por máis de dúas lexislaturas consecutivas, ou máis de 8 anos.
O actual Presidente de Irán é Ebrahim Raisi, que asumiu o cargo o 3 de agosto de 2021, despois das eleccións presidenciais dese mesmo ano. Sucedeu a Hassan Rouhani, que serviu 8 anos, de 2013 a 2021.
28ª edición dos Óscar
A 28.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 21 de marzo de 1956 no RKO Pantages Theatre dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Jerry Lewis, Claudette Colbert e Joseph L. Mankiewicz.
Marty, un filme sinxelo de baixo orzamento gañou o Óscar ao mellor filme, o máis curto da historia e o segundo que tamén gañou a Palma de Ouro.
Premios
miniatura|150px|[[Paddy Chayefsky, mellor guión]] miniatura|150px|[[Walt Disney, mellor curtametraxe documental]] miniatura|150px|[[James Wong Howe, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[Charles LeMaire, mellor vestiario en cor]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Radiación infravermella
miniatura|Unha imaxe de pseudocor de luz infravermella (temperatura corporal). A radiación infravermella é un tipo de radiación electromagnética con lonxitude de onda maior que a da luz visible, pero menor que a das microondas. O seu nome quere dicir "por debaixo do vermello", xa que o vermello é a cor de lonxitude de onda máis longa da luz visible, comprendida entre 700 nanómetros (frecuencia 430 THz) e un milímetro (300 GHz).
No espectro electromagnético, os infravermellos subdivídense en infravermellos curtos (0,7-5 µm), infravermellos medios (5-30 µm) e infravermellos longos (30-1000 µm). Mentres, esta clasificación non é precisa porque en cada área de utilización, se ten unha idea diferente dos límites dos diferentes tipos. Os infravermellos están asociados á calor porque os corpos na temperatura normal emiten radiación térmica no campo dos infravermellos. Malia que os vertebrados non poden percibir a radiación infravermella en forma de luz, si que a poden percibir como calor por unhas terminacións nerviosas especializadas da pel coñecidas como termorreceptores.
Historia
miniatura|dereita|A radiación infravermella foi descuberta en 1800 por William Herschel. Os infravermellos foron descubertos en 1800 por William Herschel, un astrónomo inglés de orixe alemá. Herschel colocou un termómetro de mercurio no espectro obtido por un prisma de cristal coa finalidade de medir a calor emitido por cada cor. Descubriu que a calor era máis forte ao lado do vermello do espectro, observando que alí non había luz. Esta foi a primeira experiencia que demostrou que a calor pode ser transmitida por unha forma invisible de luz. Porén, o termo "infravermello" non apareceu até finais do século XIX.
Localización no espectro electromagnético
A radiacióm infravermella forma parte do espectro electromagnético, que inclúe todas as frecuencias das ondas electromagnétiques, e ordénanse en función da frecuencia dos sinais e da súa lonxitude de onda de acordo co que se sinala na táboa seguinte:
Diferentes rexións da radiación infravermella
miniatura|Unha fotografía dunha árbore. Amósase alternativamente a imaxe tirada cunha luz infravermella e a tirada con luz visible. Os obxectos emiten radiación infravermella ó longo de todo o espectro de lonxitude de onda, pero habitualmente os sensores son deseñados para detectar a radiación dentro dun intervalo de lonxitudes de onda, a banda infravermella adóitase dividir en diversas seccións.
Esquema da CIE
A Comisión Internacional da Iluminación (habitualmente coñecida como CIE por mor do seu nome francés, Commission internationale de l'éclairage) recomenda a división da radiación infravermella en tres bandas espectrais:
Outra división en bandas espectrais moi habitual en enxeñaría é esta:
Esquema ISO 20473
A Organización Internacional para a Estandarización (ISO) especificou na norma "ISO 20473:2007" o seguinte esquema:
Esquema de infravermellos nas telecomunicacións
miniatura|Feixe de fibras ópticas. Nas telecomunicacións baseadas na utilización da luz, a parte do espectro infravermello subdivídese aínda en máis bandas espectrais, en función da resposta de detectores, amplificadores, fontes e fibras ópticas:
A banda C é a predominante nas redes de telecomunicación de longa distancia. As bandas S e L baséanse en tecnoloxías pouco desenvolvidas e teñen pouca utilización.
Nas lonxitudes de onda adxacentes ás da luz visible e mesmo naquelas duns poucos micrómetros, µm, os fenómenos asociados son esencialmente os mesmos que os da luz visible, malia que cómpre ter presente que a resposta dos materiais á luz visible non é en absoluto indicativo do comportamento que presentan diante da luz infravermella. Por exemplo, para lonxitudes de máis de 2 micrómetros, o vidro normal que atopamos ns nosas casas é opaco, o mesmo pasa con moitos gases, o que implica que haxa fiestras de absorción (intervalos de lonxitudes de onda) nas que o ar é opaco e, polo tanto, terá unha serie de frecuencias do espectro solar que non nos chegan e non poderán ser observadas sobre a Terra. Entre 3 e 5 micrómetros hai unha fiestra que corresponde co pico de emisión de radiación infravermella dos corpos moi quentes, esta banda emprégase por exemplo nos sistemas de seguimento e busca de obxectivos dalgíns tipos de mísiles.
Pola contra, hai moitos materiais que os nosos ollos son perfectamente opacos pero que son máis ou menos transparentes nas lonxitudes de onda da radiación infravermella. Por exemplo, o silicio e o xermanio presentan unha opacidade tan reducida a estas lonxitudes de onda que son utilizados para a fabricación de lentes e fibras ópticas (a atenuación que presentan é da orde de 0,2 dB/km no caso dunha lonxitude de onda de 1550 nm). Ademais, moitos tipos de plástico sintético presentan unha boa transparencia a estas radiacións.
Para lonxitudes de onda máis grandes o comportamento aseméllase máis ó que atopamos no caso das ondas de radio.
Termografía
dereita|miniatura|250px|Can visto con raios infravermellos. Os infravermellos son utilizados nos equipamentos de visión nocturna cando a cantidade de luz visible é insuficiente para ver os obxectos. A radiación é detectada e despois reflectida nunha tela. Os obxectos máis quentes se converten nos máis luminosos. Un uso moito común do infravermello é para efectuar comandos a distancia (telecomandos), preferibles ás ondas de radio por que non sofren interferencias doutras ondas electromagnéticas como. por exemplo, os sinais de televisión.
As cámaras térmicas detectan a radiación infravermella entre os 900 e os 14.000 nm do espectro electromagnético (0,9 a 15 µm) e producen imaxes. Tendo en conta que a radiación infravermella é emitida por todos os obxectos en función da súa temperatura, de acordo coa lei da radiación dun corpo negro, a termografía fai posible “ver” a contorna coa iluminación visible ou sen ela. A cantidade de radiación que emite un obxecto medra coa temperatura, polo tanto, a termografía permite ver a variación da temperatura dos corpos, de aquí o seu nome.
Visión nocturna
Os infravermellos tamén se empregan nos equipos de visión nocturna cando a cantidade de luz visible é insuficiente para ver os obxectos. Os dispositivos de visión nocturna funcionan por medio dun proceso que converte os fotóns da luz ambiente en electróns que son amplificados empregando métodos químicos e eléctricos e despois convertidos outra volta en luz visible, que se presenta nunha pantalla en forma de imaxes que poden ser monocromas, os obxectos máis quentes amósanse como os máis luminosos, ou tamén se pode empregar un sistema de falsas cores para representar as diferentes temperaturas. A utilización de fontes de radiación infravermella permite aumentar a cantidade de luz ambiente que pode ser utilizada polos dispositivos de visión nocturna para xerar as imaxes, incrementando a visibilidade sen utilizar luz visible. Os aparellos de visión nocturna estendéronse entre os exércitos de moitos países porque permiten as operacións militares durante a noite en mellores condicións de visibilidade dos obxectivos.
Comunicacións
A comunicación óptica a través do aire utilizando un láser de infravermellos é unha alternativa relativamente barata (especialmente se se compara co custo dunha ligazón de fibra óptica) para ligazóns de comunicacioós a áreas urbanas, estas ligazóns operan a máis de 4 xigabit/s (4000 Mbps).
Nas comunicacio¡óns a través de fibra óptica utilízanse láseres de infravermellos para conseguir a luz precisa para transmitir a información, a radiación utilizada acostuma a ser dunha lonxitude de onda a redor de 1330 nm (se se quere acadar unha mínima dispersión) ou 1550 nm (para acadar unha mellor transmisión) no caso das fibras ópticas estándardes de silicio.