cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeorxia
Política
O 16 de novembro do 2007, o presidente de Xeorxia, Mikheil Saakashvili, levantou o estado de excepción do 7 de novembro e destitui o goberno, presentando a Lado Gurguenidzeo como primeiro ministro de xeorxia, trala dimisión de Zurab Noghaideli por problemas de saúde. No mes de abril do 2007 Noghaideli fora operado nos EEUU, no hospital St. Luke's Episcopal de Houston, polo doutor Charles Frazier.
O 22 de novembro do mesmo ano, o novo primeiro ministro Lado Gurguenidzeo e dous novos ministros Koba Subeliani e Maia Miminoshvili xuraron os seus postos ante o Parlamento de Xeorxia.
Mikheil Saakashvili deixou o seu posto de presidente do país o 25 de novembro do 2007. Xa que, a Constitución de Xeorxia establece que o presidente da república debe deixar o seu posto polo menos 45 días antes das eleccións se quere ser elixido para unha nova quenda. Segundo Ivane Noniashvili, director de prensa da presidencia, Mikheil Saakashvili vaise presentar ás eleccións do 2008. A actual voceira do parlamento de xeorxia, Nino Burjanadze asumiu a presidencia en funcións ata ser anunciado un novo presidente nas vindeiras eleccións do 8 de xaneiro.
O rexistro para concorrer ás eleccións presidenciais de xaneiro foi pechado o 27 de novembro. No rexistro presentáronse 22 persoas, incluíndo o derradeiro presidente ata o momento, Mikheil Saakashvili, o candidato da oposición Levan Gachechiladze, o home de negocios Badri Patarkatsishvili, David Gamkrelidze o líder do Novo Partido de Dereita, Shalva Natelashvili líder do Partido Laborista Xeorxián, Irina Sarishvili-Chanturia líder do Partido da Esperanza entre outros.
O 27 de novembro anunciouse un referendo para o ingreso da república na OTAN que terá lugar o 5 de xaneiro do 2008, o mesmo día cas eleccións presidenciais.
Organización territorial
Xeorxia está dividida en 9 rexións (xeorxiano: Mjare, მხარე) unha cidade e dúas repúblicas autónomas: Abkhazia e Adzaria.
O status do antigo distrito autónomo administrativo de Osetia do Sur ou Samachablo está sendo negociado co goberno separatista pro-ruso establecido alí. O goberno separatista reclama a parte norte da rexión Shida Kartli como o seu territorio, así como tamén pequenas zonas das rexións veciñas.
Håkan Hellström
Traxectoria
Comezou súa carreira musical na banda de indie pop Broder Daniel, onde tocou a batería entre 1988 e 1994. Nese ano deixou o grupo e uniuse á banda de rock alternativo Honey is Cool, na que apenas estivo para volver a tocar cos Broder Daniel en 1997, pero como baixista, ata que en 2003 a volveu abandonar para iniciar súa carreira en solitario.
Cefminox
Cefminox é un antibiótico beta-lactámico pertencente á segunda xeración de cefalosporinas. En España foi comercializado baixo o nome de Tencef.
Espectro de acción
Cefminox é activo fundamentalmente fronte a bacterias gramnegativas tanto aerobias coma anaerobias. É activa fronte a diversas enterobacterias coma Escherichia coli. Ten importante actividade anaerobicida, especialmente fronte a Bacteroides. Non é activo fronte a Enterobacter, Citrobacter, Serratia e outros bacilos gramnegativos non fermentadores.
Embarazo e lactación
Non hai datos suficientes para facer recomendacións categóricas.
Interaccións con outros fármacos
A administración conxunta con aminofilina pode descender a actividade do fármaco. Non se debe mesturar con alcol por risco de efectos secundarios.
Håkan Hellström
Traxectoria
Este abandono da banda debeuse ó éxito da súa canción "Kann ingen sorg för mig Göteborg" (non chores por min Gotemburgo) no ano 2000, cinco anos despois sacou seu primeiro álbum en solitario Nåt gammalt, nåt nytt, nåt lånat, nåt blått ("Algo vello, algo novo, algo prestado, algo azul") onde xuntou material anterior que non publicara. Debido ó nacemento de seu fillo en 2006 abandonou as xiras e gravacións, porén seguiu dando pequenos concertos, publicando mais tarde seu traballo För sent för Edelweiss (tarde de máis para Edelweiss). Algúns destes traballos teñen certas liñas e melodías collidas doutros artistas, polo que xerou algunhas controversias seu traballo respecto da orixinalidade e os dereitos de autor, sendo acusado de plaxio nun dos seus sinxelos, que sacou do mercado.
Wild Wild West
Wild Wild West é un filme estadounidense dirixido por Barry Sonnenfeld que foi estreado en 1999. Estreouse en galego na TVG o 15 de xuño de 2008.
Robert Robinson
Sir Robert Robinson, nado o 13 de setembro de 1886 en Chesterfield (Inglaterra) e finado o 8 de febreiro de 1975 en Great Missenden, foi un químico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1947.
Wild Wild West
Sinopse
Jim West é un vello heroe da Guerra de Secesión (1861-1865). Artemus Gordon é un imaxinativo shériff que o supera na arte do disfrace. Cando os Estados Unidos se ven ameazados por Arliss Loveless, un lunático confederado, o presidente Ulysses S. Grant encarga a esta parella de aventureiros que se ocupe del. Nunha accidentada viaxe dende Washington ata Utah, os dous heroes deberán enfrontarse ás endiañadas máquinas de Loveless.
Robert Robinson
Traxectoria
Estudou química na Universidade de Manchester, e posteriormente foi profesor de química en diversas universidades, entre elas na Universidade de Oxford entre 1930 e 1954. Foi xefe do laboratorio Dyson Perrins durante este mesmo período.
Robinson faleceu o 8 de febreiro de 1975 na súa residencia de Great Missenden, situada no condado de Buckinghamshire.
Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións ao redor dos compostos orgánicos, especialmente no campo da bioxenética. Sintetizou os pigmentos vermello, azul e violeta das flores, que utilizou para a investigación xenética da coloración destas.
Calçotada
250px|miniatura|[[Calçots na grella]] A calçotada é unha xuntanza gastronómica para comer calçots, unha variedade de cebolas tenras típicas de Cataluña. Ten a súa orixe na vila de Valls, onde se celebra dende 1982 a finais de xaneiro a calçotada máis coñecida.. As calçotades fanse dende finais do inverno ata marzo ou abril, dependendo da temporada.
Robert Robinson
Investigacións científicas
Foi codescubridor da síntese das hormonas sexuais hexestrol e estilbestrol, e contribuíu a sintetizar a penicilina durante a segunda guerra mundial. Así mesmo fixo un importante descubrimento sobre os derivados da pirimidina e as súas relacións coa vitamina B.
Calçotada
O primeiro prato do menú típico dunha calçotada son os calçots, normalmente entre 10 e 20 por persoa, servidos en tellas para manter a súa temperatura, coa salsa típica que as acompaña, a salvitxada, ou tamén con romesco. Despois é habitual comer carne á brasa con torradas, acompañada de viño tinto ou cava.
Xeorxia
Organización territorial
As rexións están subdividas en 70 distritos (xeorxiano: Raioni, რაიონი). miniatura|150px|dereita|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira de Xeorxia entre 1990 e 2004]]
Robert Robinson
Investigacións científicas
En 1947 foi galardoado co Premio Nobel de Química pola súa investigación sobre produtos vexetais (antocianinas), especialmente os alcaloides. Tamén foi laureado da Medalla Faraday, a Medalla Davy en 1930 e da Medalla Royal en 1932.
Calçotada
Como os calçots hai que servilos tal como saen da grella e hai que pelalos e mollalos na salsa, nos últimos anos, sobre todo nos restaurantes, é costume poñerse un babeiro para non manchar a roupa, pero tradicionalmente esta peza non se utilizaba.
Robert Robinson
Investigacións científicas
Posteriormente axudou a aclarar a estrutura molecular de compostos, por exemplo: estricnina, a nicotina e a morfina, e contribuíu ao desenvolvemento de drogas contra a malaria. Un dos seus logros é a síntese da tropinona.
Calçotada
Historia
A orixe desta comida crese que està na vila de Valls, na provincia de Tarragona. A finais do século XIX un campesiño (pagès) desta cidade, coñecido como Xat de Benaiges, descubriu unha forma especial de facer crecer a cebola branca: plantábase de maneira que só quedara medio tapada e a medida que iba crecendo engadíase terra para tapala. Esta acción, que se coñece como calzar (en catalán calçar), é a que dá nome ao calçot.
Xeorxia
Demografía
miniatura|190px|dereita|Cultivadores de [[té preto de Chakva]] miniatura|190px|Evolución demográfica de Xeorxia miniatura|190px|Patriarca xeorxiano ortodoxo
Calçotada
Historia
Aínda que en Valls e comarca a calçotada celébrase dende principios do século XX, esta xuntanza comezou a popularizarse a partir da segunda metade do século pasado. Co paso dos anos converteuse nunha comida típica da comarca do Alt Camp e das comarcas veciñas, como o Tarragonès, o Baix Camp, a Conca de Barberà ou o Penedès. Hoxe en día esta tradición está moito máis estendida por toda Cataluña, chegando tamén a Mallorca e a Cataluña do Norte, en Francia.
Xeorxia
Demografía
A poboación actual de Xeorxia é de 4.677.401 (estimado a xullo de 2005), onde etnicamente os xeorxianos forman a maioría con preto do 83,8% da poboación, os azeríes forman o 6,5%, os armenios o 5,7% e os rusos o 1,5% (a maioría dos rusos emigraron dende que Xeorxia declarou a súa independencia). Os abkhazios e os osetos do sur (e os que están na fronteira con Osetia do Norte) trataron de independizarse de Xeorxia dende a independencia desta. Outros dous grupos kartvelianos viven en Xeorxia: os svan e os mingrelianos, cun menor número que os Laz, a maioría dos cales vive en Turquía. Son lingüisticamente diferentes pero próximos étnica e culturalmente aos xeorxianos. Hai tamén numerosos grupos máis pequenos no país, incluíndo os gregos, kurdos, xudeus, tártaros, turcos e ucraínos.
Dende a caída da Unión Soviética, Xeorxia sufriu un serio colapso da poboación, como a rebelión en Abkhazia, Adjaria e Osetia do Sur, unha fráxil economía e poucas oportunidades de traballo permitiron que centos de xeorxianos emigrasen en busca de traballo, especialmente a Rusia. O problema agrávase aínda máis coa baixa taxa de natalidade entre a poboación que reside permanentemente no país. Un problema semellante existe na veciña Armenia. Estímase que a poboación actual é un millón de persoas menor que a que había en 1990, e algúns observadores suxiren que o número actual é ata menor. O crecemento da poboación presenta un acusado balance negativo (-1,1% anual), un dos máis baixos do mundo. A fecundidade tamén é baixa (1,4 fillos por muller). A poboación tende á madureza, pero a proporción de mozos (33,9%) aínda domina sobre a de anciáns (19,4%).
Calçotada
Preparación
Antes de cocer os calçots, quítanse as follas máis longas e córtase parte da raíz. A continuación, sen lavalos nin quitarlles a terra, póñense na grella sobre o fogo. Unha vez cocidos envólvense en papel de periódico para que acaben de abrandarse e manteñan a calor. Acostúmanse a servir envoltos e enriba dunha tella.
Xeorxia
Relixión
O paganismo histórico xeorxiano está relacionado coa lúa e o deus maior no panteón era un ídolo de Armazi, unha figura que representaba a un soldado, deus da Lúa, sobre un outeiro en Mtskheta. Neste sentido, outros ídolos foron Gatsi, Gaime e Zademi. No lugar onde estaba o ídolo de Armazi foi construído o mosteiro de Jvari. Os ídolos foron destruídos cando a cristiandade se volveu a relixión de estado en Xeorxia.
Hoxe en día a maioría da poboación profesa o culto da Igrexa Ortodoxa e Apostólica Xeorxiana (84,6%). As minorías relixiosas son o islam cun 7,1% da poboación; apostólica armenia, 5,2%; o xudeus cun 0,8%, e os católicos romanos cun 0,6% entre outros.
Sociedade
Os xeorxianos considéranse étnica e culturalmente europeos. O xeorxiano é falado por preto do 85% da poboación, aínda que o ruso está bastante estendido, como un dos últimos vestixios da era soviética. Ata hai pouco, a vida dos xeorxianos estaba suxeita aos vaivéns da política e estaba marcada pola escaseza de enerxía eléctrica, pero despois de que Shevardnadze fose deposto o panorama social albíscase máis tranquilo.
Os xeorxianos saúdanse cun apertón de mans e din Gamarjoba (Ola; literalmente, que gañes). As respostas difiren: en saúdos oficiais, respóndese coas mesmas palabras; en circunstancias informais, as persoas responden con Gagimarjos (Que ti gañes). Rogor khar? (Como estás?) é un xeito informal para iniciar unha conversa. Rogor brdzandebit? é máis formal. Kargad ikavit significa "Que che vaia ben". Mshvidobit (A paz sexa contigo) emprégase en despedidas de maior significado, xeralmente cando a xente non agarda verse por un longo período de tempo.
O apertón de mans é frecuente ata en encontros fortuítos; darlle unha aperta amigable a alguén ou bicarlle na fazula é tamén habitual, sobre todo entre mozas e mulleres. Os nenos pequenos adoitan recibir caricias e bicos. Un diríxese aos adultos polos seus títulos profesionais seguidos dos apelidos, ou polo seu nome de bautismo seguido de Batono (Señor) ou Kalbatono (Señora). O uso dos termos Batono ou Kalbatono con só o apelido é moi formal, de modo que se usan nomes e apelidos na correspondencia e nos medios de comunicación.
Os habitantes de Tbilisi acostumaban pasear polas tardes ao longo da Avenida de Rustaveli para atoparse con amigos ou tomar algo nun dos numerosos cafés que bordean as beirarrúas. Na recente etapa de violencia nas rúas, retiráronse para a seguridade de televisións e teléfonos, pero unha crise enerxética que xurdiu en 1994 converteu ata isto nunha rara diversión.
Economía
miniatura|Barrios residenciais en [[Tbilisi]] A economía xeorxiana virou tradicionalmente ao redor do turismo do Mar Negro, o cultivo de cítricos, Té e uvas; a minería extractiva do manganeso e o cobre ademais dun pequeno sector industrial que produce viño, metais, maquinaria, químicos e téxtiles. O país importa a gran maioría da enerxía que require, incluíndo gas natural e petróleo. A súa única fonte importante de enerxía é o poder hidroeléctrico. A pesar do severo dano que a economía doméstica sufriu a razón da guerra civil, Xeorxia -coa axuda do Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial- fixo avances económicos substanciais dende 1995, incrementando o ritmo do crecemento do produto interior bruto e reducindo a inflación. A economía continúa experimentando un gran déficit orzamentario debido á imposibilidade de obter ingresos fiscais por impostos. Xeorxia continúa tamén sufrindo das escasezas de enerxía; privatizouse a rede de distribución en 1988, e as entregas están mellorando constantemente.
Xeorxia está fixando as súas esperanzas para unha recuperación a longo prazo no desenvolvemento dun corredor internacional de transporte a través de portos clave no Mar Negro como Poti e Batumi. O déficit comercial cada vez maior, os continuos problemas coa evasión tributaria e a corrupción, e as incertezas políticas opacan o cadro económico a curto prazo. Con todo, o investimento restablecido podería estimular un desenvolvemento económico máis alto a ritmo do 6%.
Transporte e comunicacións
Debido ás continuas crises enerxéticas, os apagóns continúan escurecendo a Tbilisi con regularidade, sobre todo no inverno. Aínda que os apagóns tiñan, no pasado, inhabilitado o faro da dirección do aeroporto, non aconteceu ningún accidente serio. Dúas aeroliñas locais -Georgian Airlines e Air Georgia- teñen hubs en Tbilisi, desde os cales serven a varias locaciones rexionais. As liñas aéreas máis grandes que serven ao aeroporto son British Airways, Swiss Air e Turkish Airlines; Aeroflot prové o servizo de viaxes de Tbilisi para calquera punto do ex-bloque soviético.
A autoestrada que conecta Xeorxia con Rusia a través da costa de Abkhazia vía o túnel da Gama Caucásima está pechada. Outros puntos de entrada inclúen a ruta pola Autoestrada Militar Xeorxiana, a cal percorre o Dariali a través de Turquía, Armenia e Acerbaixán polo sur. Os tres portos máis grandes (Batumi, Poti e Sujumi) sitúanse na costa do mar Negro. Batumi e Poti son puntos de partida para barcos de transporte de ocasionalmente parten a Odesa, Sochi, Trabzon e Istambul.
Cultura
200px|miniatura|Antigo alfabeto xeorxiano no mosteiro de David Gareja
A cultura xeorxiana evolucionou durante centos de anos a partir dos seus alicerces nas civilizacións ibera e Colqui, ata acadar a súa idade dourada durante o reinado dos Bragationi, dinastía que gobernou o Reino xeorxiano. Esta época dourada tivo o seu apoxeo século XI, neste século produciuse o renacemento da literatura clásica, das artes, da filosofía, da arquitectura e as ciencias. A lingua xeorxiana co seu propio alfabeto, e a literatura xeorxiana clásica do poeta épico lendario Shota Rustaveli foron restablecidas no século XIX tralo longo período da axitación, sentando os alicerces dos grandes logros literarios do romanticismo e dos novelista da era moderna tales como Grigol Orbeliani, Nikoloz Baratashvili, Ilia Chavchavadze, Akaki Tsereteli, Vaza Pshavela, e moitos outros. A cultura xeorxiana coa súa propia civilización foi influenciada pola Grecia clásica, o Imperio romano e o bizantino, e máis tarde polo Imperio ruso o que contribuíu á identidade europea da cultura xeorxiana.
Xeorxia é coñecida polo seu rico folclore, única música tradicional, teatro, cine, artes etc. Os xeorxianos son coñecidos polo seu amor á música, á danza, ao teatro e ao cine o cal foi amosado durante o século XX polos grandes representantes da cultura xeorxiana como son os pintores Niko Pirosmani, Lado Gudiashvili, Elene Akhvlediani, os coreógrafos de balé George Balanchine, Vakhtang Chabukiani, Nino Ananiashvili, poetas Galaktion Tabidze, Lado Asatiani, Mukhran Machavariani, e os directores de teatro e cine Robert Sturua, Tengiz Abuladze, Otar Ioseliani.
Arquitectura
A arquitectura xeorxiana é unha das máis distinguidas e únicas do mundo. Porén, esta foi influenciada e enriquecida por moitas civilizacións ao longo da historia do país. No país atópanse diversos estilos arquitectónicos nos castelos, torres, fortificacións e igrexas. A fortificación de Svaneti e o castelo cidade de Shatili en Khevsureti son os mellores exemplos de castelos medievais xeorxianos.
A arte eclesiástica xeorxiana fai parte dun dos trazos principais da arquitectura cristiá xeorxiana, a cal combina as cúpulas clásicas coas orixinais de cúpula cruzada. As cúpulas cruzadas desenvolvéronse en Xeorxia durante o século IX, as cúpulas anteriores eran do tipo basilica. Algúns exemplos da arquitectura eclesiástica xeorxiana poden atoparse noutras terras fóra do Cáucaso, como é o caso do mosteiro Bachkovo en Bulgaria, construído en 1083 polo militar xeorxiano Grigorii Bakuriani. En Grecia destaca o mosteiro Iviron, construído no século X, e en Xerusalén (Israel) o mosteiro da cruz, construído no século IX.
Deportes
miniatura|[[selección de rugby de Xeorxia|Xeorxia vs. Romanía na Copa do Mundo de Rugby 2011.]] Os deportes máis populares en Xeorxía son o fútbol, baloncesto, rugby, loita, judo e halterofilia. Historicamente, a loita é un deporte importante en Xeorxia e mesmo algúns historiadores cren que a loita grecorromana incorpora moitos elementos xeorxianos, actualmente un dos estilos máis populares de loita en Xeorxia é o da rexión de K'akheti. No século XIX foron populares o polo e o Lelo, un deporte tradicional xeorxiano substituído polo rugby.
O primeiro e único circuíto de carreiras do Cáucaso está en Xeorxia, o Circuíto de Carreiras Rustavi orixinalmente construído en 1978 e reaberto en 2012 logo da súa total reconstrución nun valor de 20 millóns de dólares, e que se utiliza para competicións de Legends car e Fórmula Alfa.
Abeancos
O topónimo Abeancos pode referirse a:
Heraldo de Vigo
Heraldo de Vigo foi un periódico editado en Vigo entre 1912 e 1914.
Historia e características
Fundado por Manuel Posada García-Barros, apareceu o 1 de xullo de 1912. Diario liberal que representaba en Vigo a política de Montero Ríos, estaba dirixido por Justo Fernández Herba. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Linares Rivas, Javier Montero Mejuto, Valentín Paz-Andrade, Manuel Lustres Rivas e Laureano Domínguez Cao-Cordido. Incluía información xeral e un apartado literario. Cesou a súa edición en marzo de 1914.
Furelos
O topónimo galego Furelos pode referirse a:
Fernan Rodriguez Redondo
Fernan Rodriguez Redondo foi un trobador portugués de finais do século XIII e principios do XIV. Fillo do trobador Rodrigo Eanes Redondo, arredor de 1297 foi administrador do infante Peire, fillo de Pedro III de Aragón e en 1316 era xuíz en Portugal. É autor de 3 textos: 2 cantigas de escarnio e 1 tenzón con Pero da Ponte, aínda que esta se conserve fragmentariamente.
Gondollín
O topónimo galego Gondollín pode referirse a:
Fermín Bouza Álvarez
Fermín Bouza Álvarez, nado en Santiago de Compostela o 5 de marzo de 1946 e finado en Madrid o 29 de outubro de 2016, foi un sociólogo e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do intelectual Fermín Bouza-Brey. Licenciado en Filosofía e en Psicoloxía. En xaneiro de 1969 foise a vivir a Madrid. Foi catedrático de Socioloxía, especializado en Opinión Pública, que exerceu na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid.
Fóra do ámbito universitario, mantiña un blog en lingua castelá no que adoito comentaba a situación política tanto galega como española, facendo fincapé nos temas de lingua e mantendo posturas marcadamente galeguistas.
Obra en galego
dereita|miniatura|200px
Lugares de Meira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Meira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Meira
Fonte máxica de Montjuïc
miniatura|A Fonte máxica de Montjuïc vista dende o [[Museo Nacional de Arte de Cataluña|Palau Nacional, e por diante das "Catro Columnas".]]
A Fonte máxica de Montjuïc (en Font màgica de Montjuïc), ou sinxelamente chamada Fonte de Montjuïc, atópase na praza de Carles Buïgas, no distrito de Sants-Montjuïc, Barcelona.
É o elemento principal dun conxunto de xogos de luz e auga que se desenvolve en todo o eixo dende o Palau Nacional até a Plaça d'Espanya, que inclúe fervenzas e estanques e, na parte inferior, ringleiras de columnas luminosas a ámbolos lados da avenida, hoxe en día substituídas por surtidores iluminados de proporcións semellantes e de mantemento máis doado.
Intolerancia aos alimentos
A intolerancia aos alimentos distínguese da alerxia alimentaria en que esta última provoca unha resposta do sistema inmune, activando a inmunoglobulina E (IgE), mentres que a intolerancia, non.
O exemplo máis común de intoleracia aos alimentos é a intolerancia á lactosa, que se debe non só á insuficiencia do enzima lactase, que impide a correcta absorción da lactosa, senón tamén á intolerancia ás proteínas da vaca. Preséntase en nenos ao consumir leite de vaca ou leite materno dunha nai (ou dunha ama de cría) que consumira leite ou carne de tenreira. Outras intolerancias comúns son ao glute, ao ovo e ao peixe ou marisco.
Segundo o grao de intolerancia á lactosa, pódese producir desde un rexeitamento inmediato a toda clase de leite até síntomas de difícil diagnóstico, xa que unha malabsorción da lactosa produce unha acumulación de gases no intestino, causantes de dor abdominal e incluso dor de estómago e vómitos. É un exemplo de efecto rápido sobre a saúde.
No caso da intolerancia ás proteínas do leite de vaca (IPLV), as persoas, en especial os nenos, non son capaces de dixerilas e prodúcenlles trastornos dixestivos que sinalan chorando e non podendo durmir. Esta intolerancia adoita desaparecer ao pasaren uns anos e combátese mediante biberóns dun leite especial que non provén da vaca ou un leite hidrolizado.
Ludwig Heinrich Bojanus
Ludwig Heinrich Bojanus, nado en Bouxwiller, Alsacia, o 16 de xullo de 1776 e finado e Darmstadt o 2 de abril de 1827, foi un médico e naturalista alemán.
Estudou en Darmstadt e despois na Universidade de Jena.
En 1806 foi profesor de veterinaria na Universidade de Vilnius, cambiando a anatomía comparada en 1816.
Publicou unha importante obra sobre a anatomía das tartarugas, Anatome Testudinis Europaeae.
Foi autor de varios descubrimentos científicos, entre eles o órgano glandular en moluscos bivalvos (denominado órgano de Bojanus), e diferenciou a especie Bos taurus primigenius Bojanus (o uro) de Bison priscus Bojanus (o bisonte das estepas).
En 1812, cando Napoleón I chegou a Vilnius, Bojanus foi por un tempo a San Petersburgo.
Faleceu en Darmstadt.
Balteiro, Oleiros, Ribeira
Balteiro é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 59 habitantes (28 homes e 31 mulleres).
Rubiás, Negrelos, Rodeiro
Rubiás é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Modern Times
Modern Times é un filme estadounidense dirixido, producida, escrito e protagonizado por Charlie Chaplin que foi estreado en 1936.
Sinopse
Derreado polo endiañado ritmo da cadea de montaxe, un obreiro metalúrxico acaba perdendo a razón. Despois de recuperarse nun hospital, sae e é encarcerado por participar nunha manifestación na que se atopaba por casualidade. No cárcere, tamén sen pretendelo, axuda a controlar un motín, grazas ó cal queda en liberdade. Unha vez fóra, retoma a loita pola supervivencia en compaña dunha rapaza orfa á que coñece na rúa.
Johan Mendiz de Briteiros
Johan Mendiz de Briteiros foi un trobador portugués, activo contra 1270-1320. Membro da alta aristocracia portuguesa, era neto de Roi Gomez de Briteiros e fillo de Men Rodrigues de Briteiros. Residiu na corte de don Dinís e posibelmente tamén na de Afonso X. É autor de 9 textos: 6 cantigas de amor e 3 cantigas de amigo.
Luis Fariña
Luis Carlos Fariña Olivera, nado en Buenos Aires o 20 de abril de 1991, é un futbolista arxentino. Xoga de mediapunta e o seu equipo actual é o Clube Desportivo das Aves.
Traxectoria
O 28 de xullo de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014−15, procedente do SL Benfica.
La Galera
La Galera é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Montsià.
Roi Martinz do Casal
Roi Martinz do Casal foi un trobador portugués, de finais do século XIII e primeiro terzo do XIV. É autor de 6 textos: 3 cantigas de amor e 3 cantigas de amigo, onde innova estruturas métricas orixinais.
Calçot
miniatura|250px|Calçots preparados Os calçots ou ceballots son unha variedade de cebolas tenras, pouco bulbosas e máis suaves, que se cobren con terra a medida que crecen, e que se comen escalivadas. Son típicas da gastronomía de Cataluña.
A súa orixe crese que está en Xat de Benaiges, un campesiño de Valls de finais do século XIX que inventou este tipo de cultivo, que consiste en cubrir as cebolas conterra (calzar, en catalán calçar) a medida que crecen. Despois cociñounas no fogo. Desde entón, o consumo ce calçots ou calçotada converteuse nunha festa gastronómica en Cataluña.
Os calçots consómense habitualmente entre xaneiro e abril, cócense con leña de bacelos e cómense acompañados dunha salsa típica, a salvitxada, que é unha salsa de tipo romesco.
Sistema fluvial Ulla - Deza
O Sistema fluvial Ulla - Deza é un espazo natural galego declarado como Zona especial de conservación (ZEC) e que ampara ao río e ribeiras do río Ulla, o treito final do seu afluente o Deza, as ribeiras doutros afluentes menores, e o seu esteiro na ría de Arousa. Este espazo percorre fundamentalmente a raia das provincias da Coruña e Pontevedra. Este espazo está repartido entre os municipios coruñeses de Ames, Boqueixón, Brión, Dodro, Padrón, Rianxo, Teo, Touro e Vedra, e os municipios pontevedreses de Catoira, A Estrada, Pontecesures, Silleda, Valga e Vila de Cruces. A área que protexe é de 1.633 ha. e é principalmente a de ribeiras do Ulla e Deza, sendo só o 16% desta a superficie do esteiro na ría de Arousa.
Destaca pola ictiofauna dos seus ríos, e é ten de feito importantes puntos de pesca tradicional.
Flora
As especies da flora de interese comunitario para a súa conservación deste espazo natural son :
Fauna
As especies da fauna de interese comunitario para a súa conservación deste espazo natural son :
Lexislación
O Sistema fluvial Ulla-Deza foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
Galería de imaxes da fábrica Hispania de lapis
Fábrica Hispania de lapis, Ferrol
Wilhelm Keitel
Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel, nado o 22 de setembro de 1882 en Helmscherode e finado o 16 de outubro de 1946 en Núremberg, foi un mariscal do exército alemán durante a segunda guerra mundial. Foi capitán de estado maior durante a primeira guerra mundial e máis tarde xefe do departamento de administración do Ministerio da Guerra en 1935. Nomeado en 1938 Comandante en Xefe das Forzas Armadas, asinou a capitulación perante o exército soviético en 1945 en presenza de Gueorgui Zhukov. Xulgado en Núremberg, foi condenado por crimes de guerra, crimes contra a paz e crimes contra a humanidade, sendo finalmente aforcado.
Eugenio Granell
Eugenio Fernández Granell, nado na Coruña o 28 de novembro de 1912 e finado o 24 de outubro de 2001, foi un pintor e escritor galego.
Traxectoria
Viviu a maior parte da súa infancia en Santiago de Compostela. En 1928 trasladouse a Madrid para cursar estudos de violín na Escuela Superior de Música. Alí coñeceu o compositor e director Enrique Casal Chapí. Comezou a asistir a faladoiros políticos e literarios nos cafés madrileños. Os seus amigos Benjamín Péret e Wilfredo Lam achegárono á órbita do Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), no que comezou a militar en 1935.
Ao iniciarse a sublevación do 18 de xullo de 1936 uniuse ás milicias para defender a capital e combinou esta actividade coa dirección de El Combatiente Rojo, o periódico do POUM. Finalizada a guerra foi dobremente perseguido: dunha banda polo vitorioso exército fascista e por outra polos seus propios camaradas comunistas, ao ser considerado o POUM inimigo do comunismo.
Exilio
En 1939 trasladouse a Francia e pasou por diversos campos de concentración ata que, logo de varios intentos, conseguiu fuxir e chegar a París para buscar unha saída á súa situación, partindo a Suramérica. No tren que o conducía ao porto de Le Havre coñeceu a Amparo Segarra, catalá que fuxía da represión franquista, que se converteu na súa compañeira.
Embarcaron cara a Chile pero, ante a imposibilidade deste país para acoller máis refuxiados, desvíanse á República Dominicana, onde se instalou xunto a Amparo na capital, Ciudad Trujillo. Alí entrou a formar parte da Orquestra Sinfónica como primeiro violín. En 1941 coñeceu a André Breton ao entrevistalo para o diario La Nación. Deste encontro xurdiu unha amizade que durou ata a morte deste en 1966. En 1944 publicou o libro de relatos El hombre verde
En 1946 co endurecemento da ditadura de Trujillo, negouse a asinar unha carta de adhesión ao réxime, polo que el e a súa muller deben abandonar o país, e trasládanse a Guatemala. Alí ingresa como profesor na Escuela de Artes Plásticas, mantendo unha intensa actividade cultural. Colaborou na Radio Nacional de Guatemala, publicou artigos nas revistas Plástica e Revista de Guatemala e participou na creación da Asociación Guatemalteca de Escritores y Artistas Revolucionarios (AGEAR).
En 1958 coñeceu a Marcel Duchamp, que loou a súa arte -poética e pictórica-, o que levou a Granell a reforzar a súa actividade como pintor surrealista. Ese ano trasladouse a Nova York de forma definitiva, e ingresou como catedrático de Literatura Española no Brooklyn College. Xunto á súa tese de doutoramento Sociological Perspectives of Guernica -coñecida en castelán como El Guernica de Picasso; el fin de una era española- publicou Federica no era tonta y otros cuentos e La leyenda de Lorca y otros escritos.
Regreso a España
Trasladouse a España definitivamente en 1985. Recibiu numerosos premios como a Medalla de Oro de las Bellas Artes e a Medalla de Ouro de Galicia (2001).
Fundación Eugenio Granell
A Fundación Eugenio Granell estableceuse en Santiago de Compostela en 1995, cidade da que foi nomeado fillo adoptivo en 1997. A súa se principal está no Pazo de Bendaña.
Características da súa obra pictórica
Segundo viaxou e se rodeou de diferentes autores contemporáneos, as influencias variaron as características xerais da súa obra pictórica, que se desglosan nos seguintes subapartados:
Santo Domingo 1940-1947
As obras desta primeira etapa caracterízanse pola heteroxeneidade de iconografía e estilo, consecuencia de diversas influencias como as de Picasso, Wilfredo Lam ou Miró. Hai obras moi diversas; os seus trazos máis representativos son a facilidade de debuxo, unha maior tendencia cara cores máis planos que noutras etapas posteriores, organicidade de formas e unha valoración do oco xunto con certo dinamismo, influenciados pola obra de Picasso dos anos 20. Nesta etapa tamén hai unha presenza de figuras antropomorfas, como por exemplo en Armida (1943).
Guatemala 1947-1950
A influencia de Picasso volve estar moi presente nesta segunda etapa, na que leva a cabo unha serie de retratos de cabezas de amerindios, como por exemplo Cabeza de indio ou Curandero indio; que presentan trazos étnicos e mostran unha estética derivada do cubismo con elementos que refiren ás vangardas históricas europeas. Así encontramos unha alusión a máscaras de civilizacións primitivas, con gran cromatismo, síntese de formas, trazos lineais grosos que definen o contorno e as liñas básicas da composición resólvense cun gusto xeométrico-construtivo (triángulos, rombos, trapecios...). Ademais caracterízanse pola ausencia de fondo, configurándose cunha cor plana ou con pequenos indicios de gradación tonal.
Porto Rico 1950-1956
Trátase da etapa de plena madurez do pintor, nela as metamorfoses ampliarán o seu espectro e definición formal. A súa obra é máis pictórica que nunca, enfatizando a gradación tonal, a definición lineal, a descrición morfolóxica das súas criaturas, o relevo e o cromatismo. Deriva cara a construcións orgánicas, ás veces non exentas de erotismo e nas que será complicado recoñecer se neses conxuntos metamorfoseados se atopan personaxes fantásticas, máquinas descoñecidas ou paisaxes oníricas e siderais. Hai polo tanto unha indefinición cognoscitiva que contrasta co gran detalle formal co que se resolven tecnicamente as imaxes.
Estados Unidos 1956-1985
Nesta etapa comeza a variar a técnica de execución dos seus cadros e debuxos paulatinamente. Nos cadros comezará a aplicar a pintura con pequenas pinceladas xustapostas, a xeito de escamas, cun resultado final semellante a un mosaico, cuns contornos moi definidos que, como teselas, delimitan as formas e as cores. Preferencia pola abstracción, na pintura desaparece a figuración en 1957, cando a familia aséntase definitivamente en Nova York. Estas características danse nalgúns cadros como El volcán de agua, La estrella de Perseo, El palacio flotante en algas y corales. Trátase de antecedentes que darán pé aos Paisajes Mágicos. Comezan as alusións semánticas ao paisaxe, como en El volcán de agua.
No ano 1972 prodúcese unha volta á figuración, desaparecendo a técnica das pinceladas a xeito de escama, mudándoo por un estilo moi caligráfico de trazos barroquizantes. A cor adquirirá grandes dimensións chegando a ser en ocasións o aspecto máis rechamante dos cadros. As pinturas adquiren, máis que nunca, unha dimensión que se achega ao mundo da ilustración infantil, tomando presenza algúns xogos ou personaxes próximos á estética da banda deseñada. Está presente a influencia do pop-art.
España 1985-2001
Nesta etapa faise patente unha simplificación cromática e a redución dos elementos compositivos. É común que o fondo prescinda de escenografía, configurándose en liñas de horizonte simples ou quebradas, que delimitarán masas de cores planas de distinta intensidade. Estes recursos potencian a monumentalidade das figuras e incrementa a descrición das roupas e a morfoloxía das mesmas, provocando un forte contraste. Poténciase a falla de perspectiva e polo tanto, o achandamento do conxunto. Ademais hai un incremento do uso da cor negra, tanto como liña de contorno xeradora de formas como unha cor autónoma máis. Outro grupo de obras caracterízase por composicións máis barrocas, próximas á indefinición naturalista, con fortes contrastes cromáticos e ausencia de gradación tonal.
Carlos Fernández Obanza
Carlos Fernández Obanza, nado na Coruña o 24 de xuño de 1914 e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 2014, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro. Foi ademais un prestixioso médico.
Traxectoria
Como xogador do Deportivo da Coruña foi compañeiro de Isidro, Otero, Abelardo, Feliciano, Esparza, Fariña, Torres, Triana, León, Diz ou Chacho.
Faleceu na Coruña o 27 de xullo de 2014.
Dominio de primeiro nivel xenérico
Un dominio de primeiro nivel xenérico (generic Top Level Domain ou gTLD) é unha das categorías de dominios de nivel superior que mantén a Internet Assigned Numbers Authority (IANA) para o seu uso no sistema de nomes de dominio de Internet. É visible para os usuarios de Internet como o sufixo ó final dun nome de dominio (ex: <tt>.com</tt>).
En xeral, IANA actualmente distingue os seguintes grupos de dominios de primeiro nivel:
Os dominios de primeiro nivel xenéricos (gTLD) están formados por un mínimo de 3 letras, para diferencialos dos dominios xeográficos (ccTLD), que consisten en códigos de dúas letras asignados a cada país ou territorio. Os dominios xenéricos asígnanse segundo o obxectivo para o que foron creados.
Lista de dominios gTLD
A lista actualizada pode consultarse na páxina da IANA.
Dominios gTLD non restrinxidos
Estes dominios non restrinxidos, aínda que inicialmente estaban destinados para un uso específico, son empregados todos eles de xeito comercial debido á saturación do dominio <tt>.com</tt>. Por exemplo, o feito de que unha páxina utilice o dominio <tt>.net</tt> ou <tt>.org</tt> no quere dicir que se trate dun provedor de internet ou dunha organización.
O Cruceiro, Oleiros, Ribeira
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Orois
O topónimo galego Orois pode referirse a:
Lugares de Mondoñedo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Mondoñedo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Mondoñedo
Festival da Canción de Sanremo
O Festival da Canción de San Remo (en italiano: Festival della canzone italiana ou Festival di Sanremo) é un certame musical anualmente organizado en San Remo (Liguria, Italia) desde o seu inicio, ocorrido o 29 de xaneiro de 1951.
Co paso dos anos, cambiou a miúdo a súa fórmula, pero basicamente trátase dunha competición na que algúns intérpretes de cancións orixinais, compostas por autores italianos, reciben votos por parte do xurado ou do público. É o festival da canción máis famoso de Italia e converteuse nun dos principais eventos dos medios da televisión italiana, que produce debates e polémicas en todas as súas edicións.
O festival levouse a cabo no Teatro Ariston a partir de 1977 —orixinalmente a sede era o Casino de Sanremo (1951-1976)—, normalmente entre finais de febreiro e comezos de marzo. O Festival da Canción San Remo foi transmitido por primeira vez en Rai 1 en 1955, transmitido en branco e negro até 1972 e desde 1973 en cor.
Historia
Entre 1956 e 1966, foi utilizado como medio para escoller a canción italiana participante no Festival de Eurovisión (1956). Con todo, en Luxemburgo en 1966 «Dio come ti amo» de Domenico Modugno non obtivo puntos. Desde entón, rompeu a conexión entre Eurovisión e Sanremo, enviándose despois dese ano só dúas cancións gañadoras da categoría principal deste festival a Eurovisión —«I giorni dell'arcobaleno» de Nicola Di Bari en 1972 e «Fiumi di parole» de Jalisse en 1997. Desde o retorno de Italia a Eurovisión en 2011, Sanremo volveu tomar un papel preponderante para a elección do candidato Italiano e desde entón tres cancións gañadoras da categoría principal foron seleccionadas para Eurovisión -«L'essenziale» de Marco Mengoni en 2013, «Grande amore» de Il Volo en 2015, e «Occidentali's Karma» de Francesco Gabbani—. En moitas ocasións, o intérprete gañador acudía a Eurovisión con outro tema, como nos casos de Sergio Endrigo en 1968 ou de Iva Zanicchi un ano máis tarde. Entre 2011 e 2013, un comité interno da RAI elixiu ao representante de Italia en Eurovisión de entre os participantes de San Remo. En 2011 foi elixido o gañador da sección Giovani (Mozas) (Raphael Gualazzi, co tema co que obtivo o segundo lugar en Eurovisión), e ao ano seguinte foi unha das participantes da categoría principal (Nina Zilli, quen cambiou de tema para Eurovisión) e en 2016 foi elixida a segunda clasificada na final de Sanremo Francesca Michielin coa canción «Nessun grao di separazione».
En 1967 protagonizou a crónica negra cando o cantante Luigi Tenco foi atopado morto na súa habitación. Aínda que se fala xeralmente de suicidio, aínda quedan moitas dúbidas sobre a verdadeira causa da súa morte.
Este prestixioso festival da canción contou con cantantes que máis tarde se fixeron coñecidos en todo o mundo, tales como: Domenico Modugno, Claudio Villa, Iva Zanicchi, Bobby Solo, Nilla Pizzi, Gigliola Cinquetti, Johnny Dorelli, Nicola Di Bari, Andrea Bocelli, Laura Pausini, Eros Ramazzotti, Adriano Celentano, Mina, Mia Martini, Patty Pravo, Pooh, Riccardo Fogli, Toto Cutugno, Umberto Tozzi, Zucchero, Lucio Dalla, Lucio Battisti, Ricchi e Poveri, Matia Bazar, Gianni Morandi, Riccardo Cocciante, Anna Oxa, Fausto Leali, Massimo Ranieri, Enrico Ruggeri, Marco Masini, Paolo Vallesi, Raf, Nek e Vasco Rossi, entre os italianos, e José Feliciano, Ray Charles, Stevie Wonderl, Louis Armstrong, Elton John, Madonna e Mirla Castellanos, Luis Miguel, Sandro, Roberto Carlos (cantante), Sergio Dalma, entre os estranxeiros.
Na sexaxésimaterceira edición, correspondente a 2013, sucedeu por primeira vez na historia do festival que un cantante non participou na gala da noite do venres por retirarse á celebración do shabat. Tratouse do cantante da banda Gennaro Della Volpe, coñecida artisticamente como Raíz, quen en 2009 se converteu ao xudaísmo.
Estela de Nicer
A estela de Nicer Clutosi é unha estela funeraria da Idade Antiga.
Características
Non existe acordo sobre a súa datación. O feito de que a persoa á que fai referencia fose dunha tribo prerromana podería datalo cara ao século I, mais a aparición do Crismón cristián que coroa a epígrafe indica que podería ser posterior.
miniatura|esquerda|150px|Foto da estela. miniatura|dereita|150px|Estela de Nicer. A inscrición da estela é a seguinte:
José Ángel Fernández Arruti
José Angel Fernández Arruti, nado en Pontevedra en 1930 e finado na mesma cidade o 21 de abril de 2022, foi un xurista e catedrático galego.
Traxectoria
Fillo máis vello de Josefina Arruti Viaño e de Bibiano Fernández Osorio-Tafall Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela entre 1947 e 1952, ano en que se licenciou, e despois ampliou estudos en Roma cunha tese sobre a Cidade do Vaticano. Foi catedrático de dereito canónico na USC até a súa xubilación no 2002, presidente da confraría da Divina Peregrina de Pontevedra até 2004 e do Liceo Casino pontevedrés entre 1985 e 2006.
Vilameá, Negrelos, Rodeiro
Vilameá é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Valtteri Bottas
Valtteri Viktor Bottas (, nado o 28 de agosto de 1989 é un piloto de automobilismo finés. Actualmente compite para Alfa Romeo, previamente pilotou para Mercedes desde ata  e Williams de  a . Bottas logrou 10 vitorias en carreiras e 67 podios. Contribuíu a cinco vitorias do campionato de construtores para Mercedes e foi subcampión de pilotos dúas veces, en  e.
Traxectoria
Bottas gañou a Fórmula Renault Eurocup de 2008 e a Fórmula Renault Northern European Cup de 2008. Deste xeito, repetiu a fazaña de Filipe Albuquerque, quen gañou o NEC e a Eurocup na mesma tempada, en 2006.
miniatura|left| Bottas competindo na Formula 3 Euro Series de 2010 en [[Hockenheimring|Hockenheim.]] Bottas tamén gañou a Fórmula Renault Winter Series do Reino Unido de 2007, gañando tres das catro carreiras do campionato.
Subiú á Fórmula Tres Euroseries na tempada 2009, e competiu co vixente campión ART Grand Prix. A pesar de non gañar ningunha carreira, Bottas logrou dúas poles no seu camiño ao terceiro lugar no campionato, superando a Alexander Sims na última carreira. En xuño de 2009, Bottas gañou o Masters de Fórmula 3 de 2009, logrando tamén a pole e a volta rápida da carreira. Ao gañar a carreira de novo en 2010, converteuse no primeiro piloto en gañar o título do Masters F3 por segunda vez.
En Bottas converteuse no piloto de probas do equipo Williams de Fórmula 1 e continuou como tal nas tempadas  e  (onde participou en 15 sesións de adestramentos libres do venres), durante a cal tamén participa na GP3 Series, permanecendo coa escudería ART F3. Logo dun difícil comezo de tempada, asegurou a vitoria a falta dunha carreira.
2013
thumb | Bottas durante os adestramentos no [[Gran Premio de Malaisia de 2013]] Bottas regresou á competición en, como compañeiro de equipo de Pastor Maldonado en Williams para a tempada de Fórmula Un de o 28 de novembro de 2012. O 8 de xuño de 2013, Bottas clasificouse en terceira posición no Gran Premio do Canadá (circuíto Gilles-Villeneuve, Montréal) detrás de Sebastian Vettel (primeiro) e Lewis Hamilton (segundo). Anotou os seus primeiros puntos ao terminar oitavo no Gran Premio dos Estados Unidos. Este resultado permitiu a Bottas terminar por diante de Maldonado no campionato de pilotos.
2014
miniatura | Bottas no [[Gran Premio de Singapur de 2014 | esquerda]]