cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antena
Alimentadores para antenas con reflector (bucinas)
Utilízanse fundamentalmente en antenas de satélites de feixe global. Son as máis adecuadas para utilizar polarizacións circulares, aínda que tamén poden utilizar polarización linear.
Segundo o modo de propagación transmitido clasifícanse como: bucinas de modo dominante, bucinas de modo dual e bucinas corrugadas.
miniatura|Bucina con lente dieléctrica
Lentes dieléctricas
Unha lente dieléctrica é un obxecto que nos serve para conseguir que unha onda esférica se transforme nunha onda plana modificando amplitude e fase podendo desta forma gañar directividade na radiación aumentando a ganancia. De forma similar ás lentes ópticas, unha lente dieléctrica está formada por dous materiais de constante dieléctrica diferente cunha forma xeométrica que describe unha curva hiperbólica. Desta maneira, podemos conseguir que unha onda esférica se transforme nunha onda plana conseguindo así aumentar a ganancia. Para isto, é necesario que os camiños eléctricos percorridos sexan os mesmos para calquera posible trazado de raios. Unha das principais vantaxes da utilización deste tipo de dispositivos é poder modificar a distribución de amplitude, facéndoa máis uniforme e aumentando a eficiencia de apertura do sistema. Unha aplicación común das lentes é a súa utilización á saída das antenas de bucina. Mediante este dispositivo, unha fase distorsionada por este tipo de antena pódese corrixir cunha lente colocada á saída da antena.
Grazas á utilización duna lente dieléctrica na boca do alimentador dunha antena (bucina), conséguese diminuír o error de fase.
Iluminación parabólica sobre pedestal
Para distribucións parabólicas sobre pedestal o modelo de campo de apertura é o seguinte:
Eab(r) = C + (1 - C) [1 - (r / a) 2] n
Iluminación sobre o bordo da parábola (dB) Nivel do lóbulo secundario
a = D/2
Ancho de feixe a -3 dB
Nivel de lóbulo lateral
Eficiencia de iluminación
Ganancia nestas antenas
A ganancia pódese calcular como: G =
Diámetro reflector
Eficiencia global
A eficiencia total é debida ás seguintes eficiencias parciais:
miniatura|320px|Eficiencia de iluminación aplicando o modelo de iluminación parabólica sobre pedestal (n=2)
Eficiencia de Iluminación:
Son as perdas de ganancia relacionadas coa iluminación non uniforme da apertura.
Eficiencia de Spillover:
É a perda de ganancia debida á radiación do alimentador fóra do ángulo que contén o reflector.
Queratán sulfato
O queratán sulfato (KS) é unha clase de glicosaminoglicano (heteropolisacárido) sulfatado, que se encontra especialmente na córnea, cartilaxe, e óso, do que hai varios tipos. Sintetízase tamén no sistema nervioso central, onde participa no desenvolvemento neural e na cicatrización glial dos danos neurais. Os queratán sulfatos son moléculas grandes e moi hidratadas, que actúan nas articulacións amortecendo as tensións mecánicas.
Antena
Ganancia nestas antenas
A medida que a iluminación do bordo crece, aumenta a eficiencia de iluminación pero diminúe a eficiencia de spillover.
O punto óptimo para a eficiencia Combinada (Iluminación e Spillover), sitúase tipicamente en torno a C=-10 dB,-12 dB. miniatura|Eficiencia combinada|320px Eficiencia por Contrapolar:
É a medida da perda de enerxía na que o compoñente contrapolar radiada.
Queratán sulfato
Estrutura do queratán sulfato
Como outros glicosaminoglicanos, o queratán sulfato é un polímero liñal que consta de unidades de disacárido repetidas. Aparece formando proteoglicanos nos cales as cadeas de queratán sulfato están unidas a proteínas da superficie celular ou da matriz extracelular. Entre estas proteínas están: lumicán, queratocán, mimecán, fibromodulina, PRELP, osteoadherina e agrecán.
Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata
MITA, acrónimo de Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata, e tamén coñecido como MITA-O, foi un satélite artificial da Axencia Espacial Italiana usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 15 de xullo de 2000 desde o cosmódromo de Plesetsk mediante un foguete Kosmos 3M.
Javier Azcona
Javier Azcona Flamen, nado en Pamplona, é un ex piloto español de rallys.
Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata
Características
MITA foi un satélite italiano adicado á experimentación no espazo que foi lanzado mediante un foguete Kosmos 3M xunto cos satélites CHAMP e Bird-Rubin. Foi inxectado nunha órbita circular inicial de 450 km de altura, cunha inclinación orbital de 87 graos e un período orbital de 93,6 minutos. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos de demostración de novas tecnoloxías.
Javier Azcona
Competiu durante anos no Campionato de España de Rallys, proclamándose campión en diferentes categorías e copas de promoción e sendo un dos pilotos con máis rallys disputados (149). Foi campión do Desafío Peugeot (1989), cinco veces campión da Copa Renault (1992-1995 e 2003), campión do grupo N (1995) e campión do Trofeo Citroën (1996 e 1997). Competiu tamén en Galicia, proclamándose campión de Galicia de rally na tempada 1994.
É irmán do tamén expiloto Jaime Azcona.
Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata
Características
O satélite tiña forma cúbica e estaba estabilizado nos tres eixos e pesaba 170 kg, propelente incluído. Levaba a bordo o instrumento científico NINA 2 para estudar os raios cósmicos, e o experimento tecnolóxico MTS-AOMS, consistente nun sensor multitarefa que inclúe un sensor solar e de horizonte, un sensor de velocidade angular e un sensor de campo magnético.
Antena
Ganancia nestas antenas
Nos sistemas centrados que non introducen compoñente contrapolar, esta eficiencia mide as características do alimentador.
Crema pasteleira
A crema pasteleira ou simplemente crema é unha crema elaborada con xemas de ovo, azucre, leite e fariña, e aromatizada con vainilla, canela ou rela de limón, que se emprega para reencher ou decorar tortas e pasteis.
Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata
Características
Reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 2001.
Crema pasteleira
É a base de moitas cremas tradicionais como:
Emprégase a miúdo como recheo de pasteis.
Variantes
A partir da crema pasteleira pódense elaborar diversas cremas derivadas. Estas son algunhas:
Javier Azcona
Traxectoria
Comezou nos rallys nos anos 80. En 1984 disputou o Rally Cidade de Pamplona e o Rally Vasco Navarro a bordo dun Seat Fura e coa italiana Inma Vittorini como copiloto. En 1986 comezou a competir cun Peugeot 205 GTI co que correu o seu primeiro Rally Cataluña así como varias probas do nacional.
En 1991 comezou a correr o nacional cun Renault Clio 16v, co que tivo malos resultados ese ano. Disputou tamén catro probas da Copa de España, rematando na novena posición final. En 1992 proclamouse vencedor da Copa Renault do nacional, título que revalidou nos tres anos seguintes. Durante eses anos disputou tamén o Campionato de Galicia de Rally e en 1994 con Juan Louro de copiloto, proclamouse vencedor ao final da tempada, na que logrou tamén a súa primeira vitoria absoluta nun rally, no 7º Rally de Narón. En 1995 foi campión do grupo N do nacional.
En 1996 disputou cun Citroën ZX 16v o nacional, onde se proclamou vencedor do Trofeo Citroën, así como diversos rallys de campionatos autonómicos, logrando a vitoria no Rally Cidade de Pamplona. En 1997 revalidou o título do Trofeo Citroën e ao ano seguinte obtivo cun Citroën Saxo Kit Car a súa mellor posición na clasificación absoluta do Campionato de España, ao rematar en terceira posición, só por detrás de Chus Puras e Luis Climent. En 1999 e 2000 correu cun Peugeot 106 Maxi e en 2001 volveu ao Renault Clio, proclamándose en 2003 vencedor da Copa Renault por quinta vez.
Antena
Ganancia nestas antenas
Eficiencia por erro na superficie:
Meteora (álbum)
Meteora é o terceiro disco do grupo Linkin Park, lanzado á venda o 25 de marzo de 2003. Vendeu unhas 11 000 000 de copias en todo o mundo, unhas 810 000 na primeira semana.
Queratán sulfato
Estrutura do queratán sulfato
A unidade de disacárido repetido básica do queratán sulfato é -3galactosaβ1-4N-acetilglicosaminaβ1-. Esta unidade pode estar sulfatada no carbono 6 tanto da galactosa coma da N-acetilglicosamina. Porén, a estrutura primaria detallada de tipos específicos de queratán sulfatos descríbese mellor se a consideramos composta por tres rexións:
O monosacárido manosa aparece na rexión de unión no queratán sulfato tipo I. Nos queratán sulfatos tipo II os disacáridos da rexión repetitiva poden estar fucosilados. En todos os queratán sulfatos tipo II e no 70 % dos de tipo I atopamos ácido N-acetilneuramínico no extremo da rexión terminal.
Tipos de queratán sulfato
As denominacións queratán sulfato tipo I (KSI) e queratán sulfato tipo II (KSII) foron asignadas orixinalmente baseándose no tipo de tecido do que procedía o queratán sulfato (despois isto foi cambiado). O de tipo I foi illado da córnea e o de tipo II do esqueleto. Existen algunhas diferenzas menores na composición monosacarídica entre os queratán sulfatos extraídos de ambos os tecidos e incluso entre os extraídos dun mesmo tecido. Porén, as principais diferenzas están no modo en que cada tipo de queratán sulfato se une ás proteínas. De feito, as denominacións KSI e KSII están hoxe baseadas nestas diferenzas na unión ás proteínas. Os queratán sulfatos de tipo I únense pola N-acetilglicosamina por un enlace por N (N-linked) a un resto específico do aminoácido asparaxina. Os queratán sulfatos tipo II están unidos pola N-acetilgalactosamina por un enlace por O (O-linked) a un resto específico dos aminoácidos serina ou treonina. Actualmente a clasificación dos queratán sulfatos baseada nos tecidos de procedencia xa non se usa, xa que hoxe está claro que os tipos de queratán sulfatos non son específicos de tecidos Por último, illouse do tecido cerebral un terceiro tipo de queratán sulfato, o de tipo III (KSIII), que está unido pola manosa por un enlace por O (O-linked) a un resto específico de serina ou treonina. .
A cantidade de queratán sulfato tipo I atopado na córnea é 10 veces maior ca na cartilaxe e de 2 a 4 veces maior ca noutros tecidos. Prodúceno os queratocitos corneais e pénsase que desempeña o papel de tampón dinámico para a hidratación da córnea. Nun trastorno progresivo raro chamado distrofia corneal macular, a síntese de queratán sulfato está ausente ou é anormal.
No queratán sulfato de tipo I non corneal, as cadeas de queratán sulfato únense por enlace por N (N-linked) ás proteínas osteoadherina, fibromodulina e PRELP dos tecidos óseo e cartilaxinoso.
Antena
Ganancia nestas antenas
Está relacionada coas desviacións da fronte de fase na apertura respecto á onda plana ideal, debidas ás distorsións da superficie dos reflectores.
Eficiencia por Bloqueo:
Aparece a causa da porción de apertura bloqueada por:
Os Manchás, Os Vilares, Guitiriz
Os Manchás é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Antena
Ganancia nestas antenas
Perdas por desprazamentos:
O desprazamento lateral do alimentador causa un apuntamento do feixe en sentido contrario ao movemento do alimentador.
A variación na posición do alimentador ao longo do eixe z produce un error de fase de orde cuadrática no campo de apertura que enche os nulos do diagrama de radiación e diminúe a ganancia.
Ganancias típicas
A ganancia dunha antena reflectora de apertura circular obtense como:
G =
A eficiencia total que se adoita obter é da orde de:
Uso de cada tipo de reflector
Antes de definir usos de antenas con reflector débese notar que os tipos se deberían enunciar facendo referencia a que todas son antenas "parabólicas" posto que así queda máis claro que son tipos de parabólicas.
Usos: Televisión, radio e transmisión de datos Conexión VSAT:
Usos: Recepción de satélite, pero ten un bloqueo do alimentador que reduce a simetría rotacional e reduce os feixes.
Usos: Antenas de recepción de satélite É similar á de Foco Primario, só que ten dous reflectores; o maior apunta ao lugar de recepción, e as ondas ao chocar, reflíctense e van ao foco onde está o reflector menor; ao chocar as ondas, van ao foco último, onde estará colocado o detector. Adóitanse utilizar en antenas moi grandes, onde é difícil chegar ao foco para o mantemento da antena. Aplicacións de radar multifunción.
Aplicacións militares.
miniatura|Antena Multifeixe Offset miniatura|Antena Multifeixe Cassegrain
As antenas multifeixe ou sistemas MBA utilízanse xeralmente en sistemas de satélite.
Este tipo de antenas están formadas por arrays de elementos alimentadores e circuítos de control para variar a potencia variando ou combinando funcións do BFN, desta maneira conséguese xerar unha rede ou matriz de feixes (BFN beam-forming network).
Con esta configuración, os satélites poden comunicarse a través dunha soa antena con varias estacións xeograficamente dispersas.
Existen varios tipos de antenas multifeixe, os máis importantes e usados son:
Antenas de bucle magnético
As antenas de bucle magnético consisten nun bucle de forma circular, octogonal ou rectangular. O perímetro da antena pode ser da orde da lonxitude de onda, ou ben bastante menor.
Estas antenas teñen unha elevada direccionalidade, co máximo de recepción no plano da antena, e o mínimo no plano perpendicular ao plano da antena,
En contrapartida, estas antenas desenvolven tensións de varios quilovolts en bornes, o que significa que os materiais deben ser capaces de desenvolver esas tensións. As medidas de seguridade tamén se ven afectadas.
Antenas Microstrip
As antenas Microstrip son un tipo de antenas planas. Son unha extensión da liña de transmisión Microstrip. As antenas planas son monomodo. Son unhas antenas resoantes impresas, para conexións sen fíos en microonda de banda estreita que require unha cobertura semiesférica. Debido á súa configuración planar e fácil integración, este tipo de antenas adóitanse usar como elementos dun array. A forma e dimensións calcúlanse para que o parche disipe a potencia en forma de radiación A súa estrutura baséase en: - Parche metálico de dimensións comparables á lonxitude de onda - Substrato dieléctrico sen perdas - Plano de masa
Vantaxes: - Baixo perfil - Conformable a estruturas - Fabricación simple e barata - Robustas - Combinable con circuítos integrados de microondas - Versátiles na elección da frecuencia de resonancia ou polarización
Estas antenas adoitan estar montadas en avións ,naves espaciais ou incorporadas a radios de comunicacións móbiles. As antenas microstrip son baratas de construír grazas á súa simple estrutura. Estas antenas tamén son utilizadas en UHF xa que o tamaño da antenas é directamente proporcional ao ancho de banda da frecuencia de resonancia. Unha soa antena microstrip pode ter unha ganancia de 6-9dBi. Un array destas antenas consegue maiores ganancias que unha soa antena microstrip. A antena microstrip máis utilizada é a de parche rectangular. Esta antena é aproximadamente a metade da sección da lonxitude de onda da liña de transmisión dunha microstrip rectangular. Unha vantaxe destas antenas é a diversidade de polarización, poden ser facilmente deseñadas para estar polarizadas en vertical, horizontal, circular dereita ou circular esquerda.
Este tipo de antenas deséñanse a partir de liñas de transmisión ou resoadores sobre substrato dieléctrico. A súa estrutura consiste nun parche metálico sobre un substrato dieléctrico sen perdas. O grosor varía entre 0.003\lambda\, e 0.05\lambda\, e a súa constante dieléctrica pode tomar valores entre 2 e 12. Na parte inferior hai un plano condutor perfecto.
As antenas parche son un tipo popular de antena cuxo nome vén do feito de que consisten basicamente nun parche de metal tapado por un soporte plano que normalmente é de plástico e o protexe de danos.
right|320px|miniatura|Antena parche Configuración
A antena parche máis simple usa un parche cunha lonxitude que é a metade da lonxitude de onda e un soporte máis longo. O fluxo da corrente vai na dirección do cable de alimentación, así o vector de potencia e o campo magnético seguen a mesma dirección que a corrente. Unha antena simple deste tipo radia unha onda polarizada linearmente.
right|200px Ganancia
Nunha antena microstrip con parche rectangular mentres a lonxitude do parche sexa a mesma que a do dipolo resoante podemos ter 2 dB de ganancia da directividade da liña vertical do parche. Se o parche é cadrado poden ser outros 2 ou 3 dB. O soporte plano impide a radiación arredor da antena reducindo a potencia media en todas as direccións nun factor de 2, o que fai que a ganancia aumente en 3 dB. Un patrón típico de diagrama de radiación dunha antena polarizada linearmente de 900 MHz é o debuxado na gráfica que se a continuación. Esta amosa un corte no plano horizontal, o plano vertical é moi similar.
Nesta gráfica podemos ver que nun ángulo de 90º, a radiación é máxima, mentres que se nos vamos afastando, a radiación é menor e acaba caendo 3 dB. Tamén se pode ver que por detrás do parche hai unha pequena radiación.
miniatura|320px|Comparación entre dúas antenas: a antena "A" cun parche de 2×2 dm e a antena "B" con 3×3 dm. Pode observarse como varía o ancho de banda e a perda de retorno segundo vai aumentando a frecuencia.
Impedancia do ancho de banda
A impedancia do ancho de banda dunha antena está influenciado polo espazo que hai entre o parche e o soporte plano, canta menos distancia haxa, radiarase menos enerxía e máis enerxía se quedará na indutancia e capacitancia da antena, co que o factor Q aumenta. A ecuación para estimar o ancho de banda destas antenas é:
Onde d é a altura do parche, W é o ancho, Z0 é a impedancia de espazo libre e Rrad é a resistencia de radiación da antena. Unha ecuación reducida podería ser:
right|320px|miniatura|Polarización circular Polarización circular
Tamén é posible fabricar antenas con ondas polarizadas circularmente. Mirando o debuxo pódese ver como se introduce un retardador de frecuencia que o que fai é desfasar o vector en 90º e así conséguese que sexa unha radiación circular.
Algunhas das aplicacións destas antenas son para antenas dos sistemas de teledetección, sistemas de posicionamento global, antenas de móbiles, aplicadores de calor de tratamentos de hipertermia, altímetros de avións, aplicacións militares e todos os sistemas a frecuencias de microondas.
Estas antenas pódense alimentar de varias formas:
Pódese encontrar un modelo de simulación e a configuración dos distintos parámetros destas antenas na seguinte páxina:
Unha páxina onde se pode calcular unha antena cos valores que desexes é:
Antenas de apertura sintética (SAR)
Este tipo de antenas ou radares ilumina unha escena a través dunha sucesión de pulsos nunha frecuencia determinada. Unha parte da enerxía que se propaga (en todas as direccións) retorna á antena (eco). Un sensor mide a intensidade e o retardo dos sinais emitidos e os que volven e coa interpretación destes últimos fórmanse imaxes en función da distancia ao radar. Este radar é un sensor activo, xa que leva a súa propia fonte de alimentación. Opera principalmente na radiación microondas, o que fai que sexa máis independente de factores externos como chuvia, nubosidade ou néboa. Isto permite a observación continua, incluso en horario nocturno.
Trabállase en dominio discreto ao facer mostraxe dos sinais. As imaxes radar están compostas por moitos puntos ou elementos, denominados píxeles. Cada píxel representa un eco de volta detectado.
Uns satélites que utilizan este tipo de antena ou radar son o European Remote Sensing Satellite 1 e European Remote Sensing Satellite 2 (ERS 1 e ERS 2).
Radio dixital por satélite
Trátase dun servizo de radio con procesamento dixital de son que pode ser utilizado tanto en edificios coma en vehículos. Os abonados a este servizo poderán dispor de máis de 100 canles coa posibilidade de escoitar a mesma emisora de radio sen ter que mover o dial do receptor de radio.
Este sistema só existe en Estados Unidos e hai 2 equipos dispoñibles: Sony XM -Plug and Play- Radio e Pioneer XM Universal Receiver.
As empresas que lanzaron este sistema son XM e Worldspace.
SAR
En canto aos SAR algunhas das súas aplicacións son:
Antenas sectoriais
Son a mestura das antenas direccionais e as omnidireccionais. É unha solución tecnolóxica ideal para a planificación de redes móbiles celulares.
As antenas sectoriais emiten un feixe máis amplo que unha direccional pero non tan amplo como unha omnidireccional. A intensidade (alcance) da antena sectorial é maior que a omnidireccional pero algo menor que a direccional.
A continuación podemos ver o diagrama patrón dunha antena sectorial:
300px|Diagrama antena sectorial
Combinando varias antenas nun mesmo mastro, podemos lograr cubrir un territorio amplo, mitigando o efecto do ruído e ampliando o ancho de banda:
150px|Antenas sectoriais
Exemplo cálculo antenas sectoriais
Para simular un simple exemplo de cálculo de antenas sectoriais utilizamos o seguinte applet: Applet cálculo antenas sectoriais
Calcularemos os diagramas para a seguinte antena real:
400px|Antena sectorial de exemplo
Estudando a fotografía vemos que o número de elementos é 3, polo que N=3
Por outro lado, para o funcionamento do Applet necesitamos coñecer a distancia d. Esta distancia, é a distancia en mm entre os dous centros de dúas antenas contiguas. Esta distancia é polo tanto unha lambda (lonxitude de onda). Se nos fixamos no noso caso d = 0,92*lambda.
Para coñecer a súa fase Beta = K * d, sendo d coñecida e K=2*Pi / lambda.
Desta maneira vemos que Beta é igual a Beta = 2*Pi*distancia, sendo no noso caso Beta=2*Pi*0,92 radiáns. En graos Beta= 2*Pi*0,92*Pi / 180 = 0,1º, é dicir, practicamente cero.
Para estes parámetros obtemos o seguinte patrón:
400px|Resultado cálculo
Efecto do dieléctrico
A carga dieléctrica dunha antena microstrip afecta tanto á radiación como á súa impedancia de ancho de banda. A medida que incrementa a constante dieléctrica do substrato, o ancho de banda diminúe, o que fai que diminúa tamén o factor Q e polo tanto tamén diminúe a impedancia de ancho de banda. Isto non aparece inmediatamente cando se utiliza o modelo linear de transmisión pero si cando utilizamos o modelo de cavidade. A radiación dunha antena microstrip rectangular pódese entender como un par de rañuras equivalentes. Estas rañuras poden actuar como un array e ter a súa directividade máis alta cando a antena ten como dieléctrico o aire e diminúe cando a antena é cargada con material con incremento relativo da constante dieléctrica do condutor.
Antenas de dipolos
Un dipolo é unha antena con alimentación central empregada para transmitir ou recibir ondas de radiofrecuencia. Estas antenas son as máis simples desde o punto de vista teórico.
Dipolo curto
Un dipolo curto (ou tamén chamado dipolo elemental) é un dipolo cunha lonxitude moito menor que a lonxitude de onda con polarización linear (horizontal ou vertical).
A 1 MHz de frecuencia, a lonxitude de onda é de 300 m. Polo tanto, a maioría das antenas compórtanse como dipolo curto a frecuencias menores de 1 MHz.
Dipolo de media onda
É un dipolo moi similar ao dipolo curto, pero neste caso a lonxitude é igual á metade da lonxitude de onda.
Dipolo dobrado
Un dipolo dobrado consiste en dous dipolos paralelos curtocircuitados no seu extremo. Un dos dipolos é alimentado no centro por un xerador.
O ancho de banda do dipolo dobrado é superior á do dipolo simple, debido a que as reactancias se compensan e tamén ten unha maior impedancia.
Antena Yagi
Unha antena Yagi consiste nunha antena de dipolo á cal se lle engaden uns elementos chamados "parasitos" para facelo direccional. Estes elementos poden ser directores ou reflectores.
Os elementos directores colócanse diante da antena e reforzan o sinal no sentido de emisión.
Os elementos reflectores colócanse detrás e bloquean a captación de sinais na dirección oposta ao emisor.
Log periódica
miniatura|Antena logoperiódica. Unha antena de tipo log periódica é unha antena cuns parámetros de impedancia ou de radiación que son unha función periódica do logaritmo da frecuencia de operación. O deseño destas antenas realízase a partir dunhas certas dimensións como as dimensións dun dipolo ou a separación que se van multiplicando por unha constante. Un dos deseños máis coñecidos é a agrupación logoperiódica de dipolos.
Array
Unha antena array é un conxunto de elementos radiantes individuais alimentados desde un mesmo terminal mediante redes lineares. Normalmente adoitan ser elementos iguais e coa mesma orientación. Pódense encontrar moitos tipos de arrays diferentes dependendo da súa clasificación. As agrupacións pódense clasificar por exemplo segundo:
Log periódica
Unha antena de tipo logarítmica periódica é unha antena cuns parámetros de impedancia ou de radiación que son unha función periódica do logaritmo da frecuencia de operación. Cunha construción similar á da antena Yagui, só que as diferenzas de lonxitudes entre os elementos e as súas separacións seguen unha variación logarítmica en vez de linear.
A vantaxe da antena logarítmica sobre a Yagui é que aquela non ten un elemento excitado, senón que recibe alimentación en todos os seus elementos. Con isto conséguese un ancho de banda maior e unha impedancia parella dentro de todas as frecuencias de traballo desta antena.
Funcionamento: A receptora do sinal ou a súa rexión activa cambia continuamente dependendo da frecuencia, onde na frecuencia máis baixa de operación, o elemento longo é o resoante e o resto de elementos actúan como directores. Na frecuencia máis alta, o elemento máis curto resoa e os outros elementos (máis longos) actúan como reflectores no centro da banda de frecuencia.
Antena banda larga: con dipolos resoando en diferentes frecuencias estreitas, nunha mesma antena, conseguimos abrir o ancho de banda da antena. Antena multibanda: con dipolos resoando en diferentes bandas, podemos obter unha antena capaz de ser multibanda.
Estas antenas poden prover até 10 dB máis de ganancia que unha antena de 1/4 de onda, á vez que poden atenuar até 30 dB fontes de interferencia provenientes doutras direccións. A lonxitude do elemento horizontal e o número de elementos transversais determinan o ancho de banda e a direccionalidade da antena.
Fonte: http://www.upv.es/antenas/
Yagi
A continuación móstranse tres tipos de antenas, cunha comparación que ilustra o común destas antenas, e tamén as súas diferenzas. Este tipo de exercicio é o que os enxeñeiros deben realizar para elixir a antena máis axeitada en cada caso.
Esta antena ten un ancho de banda e unha ganancia moi similar ao exemplo anterior. Está composta por un array angular de dous conxuntos de elementos directores dispostos en V. Da mesma maneira que a antena descrita anteriormente, esta tamén ten unhas reducidas dimensións.
Este tipo de antena, ao ter moitos menos directores e ter un único reflector, ten unha ganancia moito menor que as antenas anteriores. Neste caso a ganancia é de 9,5 dBi. Desta maneira pódese apreciar cal é a función dos reflectores e directores nas antenas de dipolo e como estes modifican a ganancia das mesmas.
Dipolo dobrado
Á hora de estudar este tipo de dipolos, a corrente que os alimenta adóitase descompoñer en dous modos; par (ou modo antena), e impar (ou modo liña de transmisión).
O modo impar equivale a dúas liñas de transmisión en curtocircuíto, alimentadas en serie. A impedancia dunha liña de transmisión de lonxitude H, terminada en curtocircuíto é
A corrente do modo impar do dipolo dobrado é
Análise do modo par
A partir da seguinte fórmula calcúlase a corrente do modo par:
Sendo z_{d} a impedancia dun dipolo illado, xa que a impedancia mutua de dous dipolos próximos tende á impedancia dun dipolo illado.
Unha vez calculadas as correntes tanto en modo par como impar, sumaranse para calcular a corrente total. A fórmula resultante será a seguinte:
O ancho de banda do dipolo dobrado é superior á do dipolo simple, debido a que as reactancias se compensan. Tamén hai que ter en conta que a relación entre as correntes do dipolo dobrado e do dipolo illado é, e que a potencia na entrada dos dous dipolos é idéntica, do que se deduce que
En conclusión, un dipolo dobrado equivale a un dipolo simple con corrente de valor dobre, e impedancia 4 veces. O diagrama de radiación, non obstante, será igual ao do dipolo simple.
Arrays
O parámetro fundamental no deseño dun array de antenas é o denominado factor de array.
O factor de array é o diagrama de radiación dunha agrupación de elementos isotrópicos.
Cando os diagramas de radiación de cada elemento do array son iguais e os elementos están orientados na mesma dirección do espazo, o diagrama de radiación da agrupación pódese obter como o produto do factor de array polo diagrama de radiación do elemento.
Para analizar o comportamento dunha antena array adóitase dividir a análise en dúas partes: rede de distribución do sinal e conxunto de elementos radiantes individuais. A rede de distribución vén definida pola súa matriz de impedancias (Z), admitancias (Y) ou parámetros de dispersión (S). Para analizar o Array, excítase un só elemento e os demais déixanse en circuíto aberto. Tamén hai moitos casos nos que se debe ter en conta o que inflúen os demais elementos na radiación do elemento alimentado (isto denomínase "acoplamento"). O diagrama de radiación é o produto do diagrama do elemento e do factor de array. Grazas ao factor de array (valor escalar) pódese analizar a xeometría e a lei de excitación sobre a radiación.
A fórmula para calcular o campo total radiado será a seguinte:
Factor de array:
Resto de parámetros:
Acoplamento entre elementos radiantes
Normalmente unha antena sitúase nunha parede ou sobre unha estrutura e moitas veces rodeada de elementos condutores. As estacións base das antenas modernas GSM, incluso adoitan estar compostas de múltiples antenas por sector, onde é posible que dúas antenas estean tan cerca que poden interferir na súa radiación. Os operadores GSM deben ter isto en conta xa que a ganancia da antena pode variar. Esta distorsión pode utilizarse no noso favor se é necesario, simplemente engadindo algún director ou reflector na área próxima para conseguir máis dBs na dirección desexada.
Influencia da Terra
A condutividade do terreo é un factor determinante na influencia da terra sobre a propagación das ondas electromagnéticas. A condutividade da superficie da terra depende da frecuencia das ondas electromagnéticas que inciden sobre ela e do material pola que estea composta, comportándose como un bo condutor a baixas frecuencias e reducindo a súa condutividade a frecuencias maiores.
O coeficiente de reflexión do solo é un parámetro relacionado coa condutividade e informa acerca de como se reflicten as ondas nel. O seu valor depende do ángulo de incidencia e do material que conforma o solo: terra húmida, terra seca, lagos, mares, zona urbana etc.
Para un determinado coeficiente de reflexión, a enerxía reflectida polo solo aumenta a medida que aumenta o ángulo de incidencia respecto da normal, sendo a maior parte da enerxía reflectida cando a incidencia é rasante, e tendo os campos eléctrico e magnético da onda reflectida case a mesma amplitude que os da onda incidente.
No caso das antenas, tratándose habitualmente de emisión ou recepción a grandes distancias, case sempre existe unha incidencia rasante. lang=es|right|frame|O raio reflectido pola terra pode modelarse, desde o punto de vista da antena receptora, como o raio transmitido por unha antena imaxe da antena transmisora, situada baixo o solo. O raio reflectido percorre máis distancia que o raio directo. A aparencia da antena imaxe é unha imaxe especular da aparencia da antena transmisora real. Nalgúns casos pódese considerar que a onda transmitida desde a antena real e a onda transmitida desde a antena imaxe teñen aproximadamente a mesma amplitude, noutros casos, por exemplo cando o solo ten irregularidades de dimensións similares ou maiores que a lonxitude de onda, a reflexión do raio incidente non será neta.
A distancia percorrida polo raio reflectido pola terra desde a antena transmisora até a antena receptora é maior que a distancia percorrida polo raio directo. Esa diferenza de distancia percorrida introduce un desfase entre as dúas ondas.
A figura da dereita representa un ángulo de incidencia respecto da horizontal moi grande cando, na realidade, o ángulo acostuma ser moi pequeno. A distancia entre a antena e a súa imaxe é.
A reflexión das ondas electromagnéticas depende da polarización. Cando a polarización é horizontal, a reflexión produce un desfase de radiáns, mentres que cando a polarización é vertical, a reflexión non produce desfase.
right|frame|A compoñente vertical da corrente reflíctese sen cambiar de signo, en cambio, a compoñente horizontal cambia de signo. No caso dunha antena que emite con polarización vertical (campo eléctrico vertical) o cálculo do campo eléctrico resultante é o mesmo que en radiación dun par de antenas. O resultado é: A inversión de signo para o campo paralelo só cambia un coseno nun seno: Nestas dúas fórmulas:
Antenas en recepción
miniatura|Os diferentes tipos de antenas e a súa irradiación. O campo eléctrico dunha onda electromagnética induce unha tensión en cada pequeno segmento do condutor dunha antena. A corrente que circula na antena ten que atravesar a impedancia da antena.
Utilizando o teorema de reciprocidade pódese demostrar que o circuíto equivalente de Thévenin dunha antena en recepción é o seguinte:
left|Circuíto equivalente
O circuíto equivalente e a fórmula da dereita son válidos para todo tipo de antena: que sexa un dipolo simple, unha antena parabólica, unha antena Yagi-Uda ou unha rede de antenas.
He aquí tres definicións:
A intensidade de radiación é a potencia radiada por unidade de ángulo sólido.
O Pazo, Os Vilares, Guitiriz
O Pazo é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Xosé Ramón Paz Antón
Xosé Ramón Paz Antón, nado no Porriño en 1957, é un músico, pintor, escritor e político galego.
Traxectoria
Membro fundador do grupo musical Na Lúa (1980), compartiu este labor coa actividade plástica a partir da década dos noventa. Uns anos despois comeza a publicar artigos e libros sobre historia contemporánea e musicoloxía. Foi concelleiro do BNG no Porriño no período 1991-2003 e en 2011. Elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 2005, presidiu as Comisións de Industria e Emigración do Parlamento galego. En 2012 pediu a baixa no BNG e tamén como concelleiro con Raúl Francés e Victoria Cardoso.
Exposicións
Algunhas exposicións individuais: 26 Pinturas Neomíticas (1993), Viaxe Interior (1995), Individual en Galería Trisquel e Medulio (2002), Música Plástica (2011), Revisións (2015).
Constantino Fraguas
Constantino Fraguas Couceiro, nado no concello de Cotobade, foi un veterinario e xornalista galego.
Traxectoria
Instalado na Fonsagrada como veterinario titular do Concello, colaborou en Las Dos Regiones, Ilustración Gallega e O Tío Pepe. Utilizou o pseudónimo Xan Lanas. Foi fiscal da Fonsagrada en 1920.
Vida persoal
Casou con Aurelia Saavedra Lastra e foi pai do xornalista e novelista Antonio Fraguas Saavedra e avó do humorista Antonio Fraguas "Forges".
Rubiás, Líncora, Chantada
Rubiás é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 8 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Gastrar, Gastrar, Boqueixón
Gastrar é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Vega Alta del Segura
A Vega Alta del Segura é unha comarca da Rexión de Murcia, atravesada polo río Segura. A súa capital é Cieza.
Limita ao norte con Campos de Hellín (Albacete) e o Altiplano, ao leste coa Comarca Oriental e a Vega Media del Segura, ao sur co Valle de Ricote e ao oeste coa comarca do Noroeste.
Calímaco (poeta)
Calímaco (Καλλίμαχος), nado en 310 a.C. e finado en 240 a.C., foi un poeta e erudito, nado en Cirene, descendente dunha familia nobre.
Traxectoria
Abriu unha escola nos suburbios de Alexandría, e algúns dos máis distinguidos gramáticos e poetas foron os seus alumnos, destacándose Apolonio de Rodas.
Obra
Da súa obra poética conserváronse algúns fragmentos, seis himnos e 63 epigramas, así como un breve poema épico, Hecale, co que se reafirmou na súa particular concepción da epopea, sobre a cal polemizou con Apolonio de Rodas, discípulo seu.
A súa obra máis coñecida é o poema A cabeleira de Berenice, que chegou a nós, con todo, non na súa versión orixinal, senón a través dunha imitación de Catulo.
Calímaco tiña unha especial visión da literatura, o que o sitúa dentro do helenismo como un dos seus máximos expoñentes. Apreciaba a Homero e chegou a consideralo como inimitable; con todo rexeitaba a épica e outros xéneros herdados nos que se intentase por extenso e coa linguaxe pretensiosa da alta poesía desenvolver un argumento unitario e orgánico. A escola de Calímaco era antiaristotélica ao rexeitar a unidade, a perfección e a extensión defendidas por Aristóteles.
Natsu Matsuri (single)
Natsu Matsuri (夏祭り) é o terceiro sinxelo da banda de J-pop Whiteberry. Foi lanzado o día 9 de agosto de 2000 pola Sony Music e significa festival de verán.
Descrición
Foi o único sinxelo que non foi composto polas integrantes de Whiteberry. Orixinalmente Natsu Matsuri é unha relectura da música homónima da banda Jitterin 'Jinn, sendo que ese sinxelo debe súa popularidade a Whiteberry. Ambas as músicas posúen videoclip.
Alén do propio sinxelo a canción Natsu Matsuri fai presenza tamén nos álbums: Hatsu, Kiseki ~ The best of Whiteberry e GOLDEN☆BEST Whiteberry.
Dentro das obras videográficas de Whiteberry a canción Natsu Matsuri pode ser encontrada no DVD Videoberry 2 lanzado en 20 de decembro de 2000 e Videoberry Final lanzado en 23 de xuño de 2004.
Natsu Matsuri foi escollida pola produtora de xogos Konami para formar parte do tracklist do 4º volume do xogo Karaoke Revolution J-Pop Vol. 4 que forma parte da serie Karaoke Revolution.
Tino Pardo
Celestino Pardo Corral, coñecido como Tino Pardo, nado en Xermade o 26 de maio de 1942, pero afincado en Ferrol, é un ex piloto galego de rallys.
Foi o vencedor da primeira tempada do Campionato de Galicia de Rally en 1979 e competiu tamén en numerosas carreiras de montaña.
Traxectoria
En 1978, no seu primeiro ano de competición proclamouse subcampión galego de montaña tras vencer na VI Subida á Bailadora, obtendo o segundo posto na IV Subida a San Antoniño e na IV Subida ó Iroite, resultados obtidos a bordo dun Fórmula Juncosa 1800 que fora propiedade de Jean Claude.
No seu segundo ano en activo, en 1979, conquistou o Campionato de Galicia de Rally grazas á súa regularidade, obtendo o segundo posto na IV Subida a Celas de Peiro, na V Subida a San Antoniño, e na II Subida ó Roxal co Fórmula Juncosa 1800. En rallys, pilotando un Seat 124 1800 de grupo 2, foi vencedor no grupo 2 no X Rally de Ferrol (3º absoluto), no XV Rally Rías Baixas (5º absoluto), ambas probas do Campionato de España, e tamén no Rally San Froilán e no Rally San Martiño (2º posto absoluto).
No ano 1980 obtivo o segundo posto no campionato que gañou Carlos Piñeiro, tras acabar segundo o Rally de Ferrol, por detrás de Marc Etchebers. Venceu no grupo 2 na II, III e IV Subida á Grela e tamén no Rally de Grado, en Asturias.
Pleópodo
miniatura|280px|En laranxa, os pleópodos do [[camarón norteamericano Litopenaeus setiferus.]]
Natsu Matsuri (single)
Descrición
Tamén foi escollida para máis unha tracklist desa vez para o xogo Taiko no Tatsujin DS pola produtora de xogos Namco.
Tino Pardo
Traxectoria
Quedou cuarto no ano 1981 e sexto na clasificación de montaña, tras obter 6 segundos postos de clase e 3 terceiros, sempre a bordo do Seat 124 2000 de grupo 2.
Natsu Matsuri (single)
Faixas
Natsu Matsuri (9 de agosto, 2000)
Pleópodo
Nos crustáceos malacostráceos denomínanse pleópodo a cada un dos cinco apéndices abdominais, é dicir, os apéndices do pleon. Case sempre birrámeos, están provistos de guedellas de sedas, ou ben de lobos, para adaptárense á natación.
Outras funcións
Ademais de seren principalmente patas para a natación, tamén se utilizan para a incubación dos ovos (excepto nos camaróns e nas gambas), para a captura de alimentos (que despois desprazan cara á boca) e, ás veces, poden levar tamén branquias.
Nalgúns taxons, o primeiro par ou dous primeiros pares de pleópodos especializáronse nos machos para a fecundación, coñocéndose daquela como gonópodos.
Etimoloxía
O termo pleópodo, empregado desde 1855, está formado polos elementos ple- e -podo derivados das voces do grego antigo πλέω pléō 'navegar', e πούς, ποδός poús, podós 'pé', elementos unidos por un -o- epentético para facilitar a pronuncia. Literalmente: 'patas para nadar' ou 'patas natatorias'.
Tino Pardo
Traxectoria
Na temporada 1982 gañou a súa clase (5º absoluto) no V Rally dos Pazos e foi segundo absoluto no XII Rally da Coruña, sendo segundo de clase na VII Subida a Celas de Peiro (5º absoluto), na VIII Subida ao Iroite (8º absoluto) e no XVI Rally do Lacón (7º absoluto).
Participou en probas de xeito esporádico nas temporadas 1983, 1984 e 1985 para retirarse definitivamente da competición no Rally das Pontes de 1987.
O seu irmán Antonio Pardo tamén competiu en rallys, chegando a ser 4º no Rally de Ferrol de 1980 cun Renault 5 Alpine.
San Pedro, Estados Unidos
miniatura|275px|Límites de San Pedro. Debuxo tirado de [[Los Angeles Times.]] San Pedro é unha comunidade que forma parte da cidade dos Ánxeles, en California (Estados Unidos).
Foi anexionada ao municipio dos Ánxeles en 1909 e conta cun dos portos principais da rexión.
Viño de Cabo Verde
O viño de Cabo Verde é un dos viños máis próximos ao ecuador. A produción limítase á Illa do Fogo, en Chã das Caldeiras, ao pé do Pico do Fogo, un estratovolcán que entrou por última vez en erupción en 1995.
Historia
É un viño novo, que ten 120 anos de tradición vitivinícola. Os primeiros viños foron producidos para a exportación no Brasil e Guinea Bissau, que era entón unha colonia portuguesa como Cabo Verde. A etiquetaxe dos viños Chã (etiqueta vermella) é feita pola Associação dos Agricultores de Chã  coa axuda da Unión Europea. É comercializado baixo o nome de Vinho de Fogo.
San Pedro, Estados Unidos
Historia
San Pedro foi nomeado así na memoria de San Pedro I de Alexandría, bispo de Alexandría no século IV. A súa festividade é o 24 de novembro no calendario eclesiástico de España, e ese foi o día, en 1542, en que o navegante e explorador español Juan Rodríguez Cabrillo descubriu na baía a illa de Santa Catarina (así nomeada na honra de Santa Catarina de Alexandría), e foi reclamada para o Imperio español ao día seguiente, o día da súa festividade, o 25 de novembro.
Viño de Cabo Verde
Produción e comercialización
200px|miniatura|Barricas nunha adega de Chã das Caldeiras
San Pedro, Estados Unidos
Historia
En 1602-1603, Sebastián Vizcaíno (1548 – 1624), o primeiro europeo que pisou a actual California, cartografou a súa costa, incluíndo a baía de San Pedro, na Nova España.
Viño de Cabo Verde
Produción e comercialización
No 2006, a Assosiaçao dos Agricultores de Chã con 100.000 quilogramos de uvas, producía 40.000 caixas de viño (12 botellas cada caixa), no 2008, a colleita foi de 72.000 quilogramos de uva, o que corresponde a 55 000 botellas de 0,75 litros.
A demanda é tal que o viño tinto non é envellecido durante un tempo considerábel. Tódolos viños son consumidos ou vendidos localmente.
Camilo Liz
Camilo Liz Salgado, nado en Ourense o 17 de marzo de 1913 e finado en Cádiz o 13 de agosto de 2009, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de extremo esquerdo.
Como xogador
Comezou a xogar no Burgas da súa cidade natal e con apenas 13 xa viaxou co Celta de Vigo a un amigábel en Porto ante o Belenenses, dende aquela xogaría moitos encontros co equipo céltico en calidade de préstamo.
Co gran potencial que tiña foi fichado polo Atlético de Madrid, de onde marchou cedido a CD Málaga e Celta de Vigo, porén o golpe de estado do exército contra o goberno da República e o comezo da guerra civil cortou a súa progresión.
Coa reanudación das competicións oficiais na tempada 1939/40 fichou polo Club Deportivo Mirandilla de Cádiz, posteriormente este club pasaría a chamarse Cádiz CF, sendo Camilo Liz o autor do primeiro tanto do novo club, ante o Sevilla FC.