cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mathieu Kamba
Traxectoria profesional
O 27 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
O 10 de xullo de 2020, Kamba asinou por unha tempada co Melilla Baloncesto da Liga LEB Ouro.
O 11 de agosto de 2021, Kamba chegou a un acordo por unha tempada co Oviedo CB da Liga LEB Ouro.
Souto, Macendo, Castrelo de Miño
Souto é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
Cabuérniga
Cabuérniga é un municipio da comunidade autónoma de Cantabria (España). Está situado na zona oriental da comunidade e a uns 54 quilómetros da capital, Santander, achantado dentro do val do Saja.
Limita polo norte con Valdáliga, polo sur con Los Tojos e Mancomunidad Campoo-Cabuérniga, polo leste con Ruente e Los Tojos, e polo oeste con Rionansa e Tudanca.
Historia
Hai vestixios de ocupación do val durante a prehistoria, en concreto do período Neolítico-Calcolítico, como son as estruturas tumularIAs da Braña de La Haya (Carmona) e da Braña de El Pozo (Valle).
Na época prerromana, o territorio estaba ocupado pola tribo menor avarixina, da gens concana.
Na alta idade media constátase o nome de “Kaórnica” (Kaorneka ou Kaornega), habitada por "cornecanas". Xentes do val repoboou Brañosera, segundo consta na Carta-Pobra de 824, sendo esta a máis antiga mención documental deste val. Posteriormente, o val de Cabuérniga quedou integrado no Meiriñado da Asturias de Santillana. Este territorio estaba dominado, no século XV, pola Casa Mendoza-de La Vega, segundo pronunciou o rei castelán Xoán II en 1444.
Este dominio señorial sobre terras habitadas por xentes de behetría deu lugar ao famoso preito dos Vales, que iniciou en 1544 Cabuérniga cos outros vales das Asturias de Santillana. Foi resolto en 1581, recoñecéndose o reguengo nestas zonas.
Canda outros territorios, formou parte da provincia dos Nove Vales en 1630. En 1774 conformou, con Ruente e Los Tojos, o Real Valle de Cabuérniga. Igualmente pertenceu á provincia de Cantabria, constituída en 1779, reinando Carlos III.
Este Concello creouse en 1822, aínda que non tiña as poboacións de Carmona e Viaña, que se adheriron trece anos máis tarde, cando todo o municipio pasou de pertencer ao partido xudicial de Puentenansa para o de Cabuérniga, e así se mantivo até ben entrado o século XX, cando se integrou ao partido xudicial de Torrelavega.
Xeografía
miniatura|Pozo del Amo, fervenza do río Saja. miniatura|Casas en Valle. miniatura|San Pedro, ao lado de Carmona.
Orografía
Hai unha diferenza dun quilómetro entre a cota máxima é a mínima, 1.226 e 210 metros. Como puntos significativos podémonos encontrar:
Rede fluvial
O principal río de Cabuérniga é o Saja, que nace nos Portos de Sejos, que vai adherindo ao longo do val diversos afluentes: o Bijoz, o Cambillas, o Argoza, o Viaña e o Lamiña. É destacada nel a cachoeira do Pozo del Amo. Ademais, existe un coto troiteiro denominado "Coto Cabuérniga".
Fauna e flora
Cabuérniga está incluído na Reserva do Saja e no Parque natural de Saja-Besaya. Hai catro lotes de caza maior: Peña Fresneda, Rozalén, Valfría e Viaña.
Na fauna silvestre dos montes do municipio abundan o cervo, o corzo, o xabarín, o raposo e o rebezo. É unha zona propia para escoitar a berrea do cervo en celo. Ademais destes mamíferos, poden verse aves rapaces menores, como o lagarteiro, o miñato queimado ou o miñato. Hai colonias de voitres leonados.
O gado autóctono da zona é o tudanco, que no verán é conducido aos pastos dos Puertos de Sejos. A baixada dos rabaños no outono orixina unha festa en Carmona, chamada la pasá, na que o gado desfila adornado.
Esténdense por Cabuérniga bosques caducifolios, con repoboacións de pinos e tamén de alerces. Destacan o bosque de monte Aá ou bosque de Monteá, unha masa forestal de frondosas, composta sobre todo por carballos, con faias nas zonas máis elevadas, destacan os carballos ‘Belén’ e ‘Mellizo’; a castañeira de Terán (Castanea sativa Miller), conxunto de castiñeiros centenarios, entre os que se encontran “La Hoya”/”La Olla” ou “El Duende”; ou o monte Viaña, extenso bosque de caxigas, faias e carballos.
Posúe tamén praderías, pasteiros e matogueiras atlánticos.
Economía
miniatura|Vista de [[Carmona, unha das localidades do municipio.]]
Gandaría e agricultura
A gandaría e a agricultura foron a base da economía tradicional de Cabuérniga. Non obstante, nas últimas décadas, o sector ten menos explotacións, aínda que máis racionais.
Industria
Os cabuérnigos eran famosos como construtores de carros no século XVII. Consérvase, por iso, a tradicional industria artesanal da madeira. Elabóranse carros, apeiros de labranza, zocos, que, á parte de poder utilizarse, tamén se usan con carácter ornamental.
Servizos
O turismo é un sector en alza como principal fonte de ingresos, en particular, o turismo gastronómico.
Administración
Gabriel Gómez Martínez (PRC) é o alcalde do municipio desde o 2007. As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Patrimonio
miniatura|Plátano de Sopeña.
Destacan como bens de interese cultural, na categoría de conxuntos históricos: Carmona e o barrio de San Pedro.
Ademais, tres pobos do municipio son bens de interese local, con categoría de conxunto histórico: Terán, sendo tamén, as súas antigas escolas, ademais, bens inventariados; Renedo e Valle.
Ten catalogada como árbore singular o Plátano de Sopeña (Platanus hispanica Miller ex Munchh).
Referendo
miniatura|300px|Cabeceira de [[La Voz de Galicia o día do Referendo de autonomía de Galicia de 1936.]] Un referendo é un procedemento xurídico polo que se somete a votación popular unha cuestión lexislativa, constitucional ou sobre calquera outra proposta para que o electorado se pronuncie sobre a súa aprobación ou o seu rexeitamento, é dicir a súa ratificación ou non. É o mecanismo de democracia directa por antonomasia.
Na Constitución española vixente recoñécense dous tipos de referendos, un de carácter consultivo atópase regulado no artigo 92, e outros vinculantes referidos a mudanzas constitucionais e aprobación de estatutos de autonomía. Algunhas definicións de "plebiscito" suxiren que é un tipo de voto para cambiar a constitución ou o goberno dun país.
Lista de cidades de Israel
As cidades israelís nesta lista son as cidades en Israel, e nos asentamentos israelís con status de cidade na Cisxordania ocupada; Xerusalén inclúe o ocupado Xerusalén Leste. A lista está baseada no índice actual da Axencia Cnetral de Estatística de Israel (CBS). Dentro do sistema de Israel de gobernos locais, un municipio urbano pode recibir o status de concello polo Ministerio de Interior israelí cando a súa poboación supera os 20,000 habitantes. O termo "cidade" xeralmente non se refire a consellos locais ou aglomeracións urbanas, aínda que unha cidade definida a miúdo contén só unha porción pequena dunha área urbana ou a poboación da área metropolitana.
Telescopio Hubble
O Telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas inglesas) é un telescopio robótico conxunto da NASA e a ESA localizado na beira externa da atmosfera, en órbita circular ó arredor da Terra, a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min.
Lista de cidades de Israel
Lista
Israel ten 14 cidades con poboacións por riba dos 100,000 habitantes, incluíndo Xerusalén en por riba dos 500,000 (incluíndo Xerusalén Leste), e Tel Aviv. En total, hai 80 municipios israelís con status "de cidade" concedido polo Ministerio do Interior.
Telescopio Hubble
Historia e características
Denominado desa forma en honor de Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 durante a misión STS-31 como proxecto conxunto da NASA e da ESA, inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
Lista de cidades de Israel
Lista
A lista inclúe catro asentamentos israelís en Cisxordania, unha área fóra de territorio israelí. O Consello de Seguridade das Nacións Unidas, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o Tribunal Internacional de Xustiza, e o Comité Internacional da Cruz Vermella refírese a este territorio como Territorio palestino ocupado.
A seguinte táboa contén todas as cidades israelís por nome, distrito, poboación, e área, segundo a Axencia Central de Estatística de Israel:
Telescopio Hubble
Historia e características
O Hubble traballa no rango de frecuencias entre o ultravioleta e o infravermello próximo. Os seus 11.000 kg foron lanzados o 24 de abril de 1990. Outras características:
A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis aló da atmosfera radica, principalmente, en que deste xeito pódense eliminar os efectos da turbulencia atmosférica, sendo posible alcanzar o límite de difracción como resolución óptica do instrumento. Ademais, a atmosfera absorbe en grande medida a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de instalación de telescopios terrestres.
O Telescopio Espacial Hubble foi un dos proxectos que, sen dúbida, máis teñen contribuído ó descubrimento espacial e desenvolvemento tecnolóxico de toda a Historia da Humanidade. Gran parte do coñecemento científico do que os estudosos dispoñen do espazo interestelar débese ao Telescopio Hubble.
Descrición técnica
A unidade ten un peso en torno a 11 toneladas, é de forma cilíndrica e ten unha lonxitude de 13,2 m e un diámetro máximo de 4,2 m. O custo do telescopio ascendeu (en 1990) a 2.000 millóns de dólares US. Inicialmente un erro no puído do espello primario do telescopio (debido a cuestións de programación da máquina correspondente) produciu imaxes lixeiramente desenfocadas debido a aberracións esféricas. Aínda que este fallo foi considerado no seu día como unha importante neglixencia por parte do proxecto, a primeira misión de servizo na que unha nave tripulada se achegou ó telescopio espacial puido instalar un sistema de corrección óptica capaz de corrixir o defecto do espello primario con pouca perda, acadándose as especificacións de resolución previstas ó inicio.
O telescopio é un reflector de dous espellos, tendo o principal 2,4 m de diámetro. Para a exploración do ceo incorpora varios espectrómetros e tres cámaras, unha de campo estreito para fotografar zonas pequenas do espazo (de brillo débil polo seu afastamento), outra de campo ancho, para obter imaxes de planetas, e unha terceira, infravermella.
Para a xeración de electricidade empréganse dous paneis solares que alimentan as cámaras, os catro motores empregados para orientar e estabilizar o telescopio e os equipos de refrixeración da cámara infravermella e o espectrómetro que traballan a 93 K.
Desde o seu lanzamento, o telescopio recibiu varias visitas dos astronautas para corrixir diversos erros de funcionamento e instalar equipo adicional. Debido ao rozamento coa atmosfera (moi tenue a esa altura), o telescopio vai perdendo velocidade moi lentamente e á vez gañando peso por mor da interacción atractiva entre corpos con masa (o proceso de deceleración fai que descenda a súa altitude, achegándoo máis á codia terrestre, e aumentando polo tanto a forza de atracción que a Terra posúe sobre o satélite, o que aumenta inda máis o proceso de descenso), de modo que cada vez que é visitado, o transbordador espacial debe empuxalo a unha órbita lixeiramente máis alta. Deste xeito, conséguese manter a órbita, que fora alterada polos efectos físicos antes mencionados, rozamento e atracción terrestre.
A quinta misión de mantemento, prevista para 2006, cancelouse. Con ela, estaba previsto que o Hubble acadase o final da súa vida útil en 2010, 5 anos máis tarde do previsto. O fin do Hubble, xa que logo, é incerto, xa que depende da vida dos xiroscopios, baterías e o freado atmosférico. A Axencia Espacial Canadense, a ESA e a NASA prevén lanzar en 2019 o telescopio James Webb para substituír o Hubble.
O 14 de xuño de 2006 a Cámara de recoñecemento avanzado (siglas en inglés, ACS), un dos instrumentos considerados fundamentais no telescopio, deixou de funcionar. A causa estribaba nun problema de excesiva voltaxe no circuíto de alimentación principal, e puido ser arranxada coa activación do sistema de apoio. O 30 de xuño a ACS volveu funcionar correctamente. O 31 de outubro de 2006, o Administrador de NASA anunciou a aprobación para unha misión de mantemento. Esta misión de 11 días de duración, pautada tentativamente entre a primavera e o outono de 2008, entraña a instalación de novas baterías, da terceira cámara de ángulo ancho do Telescopio Espacial e dun novo espectrógrafo, así como a reparación os xiroscopios.
En 2019 segue funcionando e enviando imaxes de xeito periódico, como as de vixilancia dos planetas Urano e Neptuno.
Principais descubrimentos
miniatura|300px|Nacemento de estrelas na nebulosa da Aguia.
Algúns fitos
No seu 32 aniversario, o HST nfocou ó Hickson Compact Group 40, un grupo de cinco galaxias en proceso de mistura.
Novos interrogantes
O Hubble contribuíu a revitalizar algunhas preguntas postas con antelación á súa existencia:
Distrito Butaleja
miniatura|250px|O Distrito Butajela atópase neste mapa co número 15. Butaleja District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Butaleja.
Limita co Distrito Budaka polo norte, co Distrito Mbale polo leste, co Distrito Tororo polo sueste, co Distrito Bugiri polo sur e co Distrito Namutumba polo oeste.
Este distrito entrou en funcións o 1 de xullo de 2005. Anteriormente era coñecido como Condado Bunyole e formaba parte do Distrito Tororo. O grupo étnico predominante no distrito (85%) son os banyole, unha tribo bantú que fala o lunyole. O lunyole foi listado polo Instituto das Linguas de Uganda da Universidade de Makerere entre as linguas minoritarias en perigo de Uganda. A principal comida dos banyole faise cun tipo de millo miúdo e denomínase obusiima. Outro prato tradicional é o mollo de cogomelo.
Outros grupos étnicos do distrito (15%) son os jopadhola, os bagisu, os basoga, os iteso, os karimojong e os bagwere.
Hai dúas municipalidades no distrito; Butaleja, a capital, e Busolwe, onde se atopa o hospital de Busolwe, unha institución pública con 120 camas. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 157.500 habitantes.
Como a maioría de Uganda, a agricultura de subsistencia é a actividade económica principal do distrito.
A Salgosa, Pexegueiro, Tui
A Salgosa é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres), un descenso de 1 habitante respecto ao ano 1999.
Distrito Busia
Limita co Distrito Tororo polo norte, co Distrito Busia, Kenya polo leste, coa República de Tanzania polo sur, co Distrito Namayingo polo suroeste e co Distrito Bugiri polo oeste.
Este distrito existe como tal desde 1997. Anteriormente era o Condado Busia do Distrito Tororo. A distancia entre algunhas zonas de Busia con Tororo foi un dos principais argumentos para xustificar a súa creación. Administrativamente, o distrito está dividido en tres división, estas son:
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 225.000 habitantes.
Os grupos indíxenas do distrito son os samia e os bagwe, que inclúen numerosos clans.
Pardela furabuchos
A pardela furabuchos ou furabuchos atlántico (Puffinus puffinus) é unha ave da orde das procelariformes pertencente á familia Procellariidae proia do océano Atlántico.
É unha ave mariña de lombo negro e partes inferiores brancas, voa a baixa altura sobre o mar, con planeos rápidos e ladeados, alternando con rápidos aleteos.
Alimentación
Aliméntase na superficie ou mergullándose a pouca profundidade, de pequenos peixes, luras, crustáceos e lixo dos barcos pesqueiros.
Anidación
Anida en colonias en illas montañosas a pouca distancia do litoral, e só visita o seu niño de noite, no medio dun coro de voces cacarexantes.
Labarta, Noia, Noia
Labarta é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Gladys Ngetich
Gladys Chepkirui Ngetich, nada en Amalo Village (Kenya) en 1991, é unha enxeñeira kenyana, e bolseira Rhodes, que está facendo un doutoramento en enxeñaría aeroespacial na Universidade de Oxford, no Reino Unido. Recibiu a Bolsa Tanenbaum e o Premio á Excelencia Babaroa.
Traxectoria
Ngetich naceu en Amalo Village, Nakuru Condado. Foi a Lelaibei Escola Primaria en Olenguruone e despois estudou na escola Secundaria de Mozas de Piedade  en Kericho. Posteriormente, foi admitida no Jomo Kenyatta Universidade de Agricultura e Tecnoloxía, graduándose en Enxeñaría Mecánica, no 2013.
En 2015, Ngetich uniuse á Universidade de Oxford cunha bolsa Rhodes para obter un doutoramento en Enxeñaría Aeroespacial. En 2016, obtivo unha Bolsa Tanenbaum, unha bolsa anual que se outorga aos bolseiros Rhodes para un programa multifacético en Israel. En 2018, Ngetich foi nomeada bolseira do Foro Mundial Skoll polo labor que está a realizar en Kenya para apoderar ás nenas e as mulleres. Tamén é titora de estudantes de enxeñaría no Oriel College.
Rovaniemi
Rovaniemi (en Ruávinjargâ, en Roavenjárga e en Ruäˊvnjargg) unha cidade e municipio de Finlandia. É a capital administrativa e centro comercial da provincia máis setentrional do país, Laponia. Está situada preto do Círculo Polar Ártico e entre os outeiros de Ounasvaara e Korkalovaara, na confluencia do río Kemijoki e o seu afluente, o Ounasjoki. A cidade e o Rovaniemen maalaiskunta (municipio rural Rovaniemi) que o rodea foron consolidados nunha soa entidade o 1 de xaneiro do 2006. O novo municipio ten unha área de 8 016,72 quilómetros cadrados e unha poboación aproximada de 61 000 habitantes.
Gladys Ngetich
Recoñecementos
En 2018, acredítaselle unha patente en colaboración con Rolls-Royce. A súa investigación foi publicada en BBC Science e Oxford Science Blog and Medium. En 2018, recibiu o premio ASME IGTI Young Engineer Turbo Expo Participation Award pola súa contribución á conferencia anual da Sociedade Americana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME).
Gladys é a cofundadora da ILUU, unha asociación sen fins de lucro con sede en Nairobi que ten por obxecto apoderar, inspirar e orientar ás nenas e mulleres.
En setembro de 2018, o diario kenyano de lingua inglesa Business Daily Africa nomeou a Gladys Chepkirui Ngetich como unha das 40 importantes mulleres menores de 40 anos de Kenya. En 2019, comeza a estudar a ciencia espacial sustentable cunha bolsa de Schmidt Science.
Boyhood (filme)
Boyhood é un filme estadounidense dirixido e escrito por Richard Linklater que foi estreado no 2014. Está protagonizado por Patricia Arquette, Ellar Coltrane, Lorelei Linklater e Ethan Hawke. Foi rodada de xeito intermitente durante un período de 12 anos, entre 2002 e 2014, e conta a vida de Mason Evans, Jr. (Coltrane) dende que ten seis anos até que cumpre os dezaoito. A filla de Richard Linklater, Lorelei, interpreta a irmá de Mason.
O filme comezou a rodarse sen un guión completado, e só cun argumento escrito nos seus puntos básicos. Linklater desenvolveu o guión ó longo da produción, escribindo as partes restantes despois de ver a gravación de anos anteriores. Incorporou os cambios que vía nos actores no guión, permitindo ós actores adultos que participasen no proceso e incorporando as súas experiencias vitais nas historias das personaxes.
Personaxes
Familia
Outros
Centro Gallego
Centro Gallego foi unha revista que se editou en Montevideo entre 1917 e 1931.
Historia e características
Publicou en 1929 un número extraordinario e conmemorativo do cincuentenario do Centro, e outros números extraordinarios en 1944, 1954 e 1979. Tamén en 1925 apareceu outro extraordinario coa cabeceira Centro Gallego con motivo da inauguración do Edificio Social.
Thomas Myhre
Thomas Myhre, nado o 16 de outubro de 1973 en Sarpsborg, é un ex-futbolista noruegués, porteiro da selección nacional ata 2007.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Moss, firmando co primeiro equipo en 1991 e tivo a oportunidade de entrar tamén en 1991 na selección norueguesa sub-21. En 1993 fichou polo Viking. Unha grave lesión no xeonllo fixo que perdese toda a tempada 1996, volveu co seu club a tempada seguinte e en 1997 entrou na Premier League da man do Everton. Myhre fixo un gran traballo como porteiro do Everton, e o seleccionador nacional convocouno por primeira volta no equipo absoluto nun amigable contra Dinamarca en abril de 1998. Foi tamén porteiro reserva no Mundial de Fútbol Francia 1998. Xogou toda a liga co Everton na tempada 1998/99 pero por mor dunha lesión ao principio da seguinte tempada perdeu a titularidade e xogou cedido no Birmingham, Tranmere, así como no equipo escocés dos Rangers e no F.C. København, co que logrou o título de liga en 2000/01. Tamén foi o porteiro de Noruega na Eurocopa 2000.
Foi un integrante estable da selección nacional, con máis de 50 participacións. Pero logo de dous erros contra Bosnia e Hercegovina e Turquía que foron trascendentais para Noruega non se clasificar na Eurocopa, o seleccionador decidiu substituílo por Håkon Opdal.
1650
Mortes
11 de febreiro, René Descartes
Outros
Historia ano a ano
Nadela, Moreira, Castroverde
Nadela é un lugar da parroquia de Moreira no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Estrela binaria
miniatura|256px|Animación dunha binaria eclipsante. Chámase estrela binaria a un par de estrelas próximas que están ligadas pola súa mutua atracción gravitatoria e xiran en torno ó centro de masas de ambas. Son maioría na nosa galaxia (en torno ó 60%) e existen tamén sistemas múltiples con tres ou máis estrelas. As binarias pódense clasificar, segundo o modo de detectalas, en:
Luke Ridnour
Lucas Robin "Luke" Ridnour, nado o 13 de febreiro de 1981 en Coeur d'Alene, Idaho, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre. Cunha altura de 1,88 m, xoga na posición de base. É fillo de Rob Ridnour, adestrador de baloncesto.
Universidade
Ridnour asistiu á Universidade de Oregon, onde era a estrela do equipo. Compartiu vestiario con Luke Jackson, actual xogador da NBA, e guiou en dúas ocasións aos Ducks ao torneo da NCAA, incluído ao Elite 8 en 2002. Posúe a marca de máis asistencias de Oregon con 218 e conseguiu a marca de conferencia de máis tiros libres anotados consecutivos (62). Abandonou Oregon tras o seu ano júnior (terceiro), cando foi nomeado xogador do ano da Pacific Ten Conference. Tras o seu último partido cos Ducks, o pavillón enteiro coreoulle "un ano máis". A pesar diso, Ridnour declarouse elixible para o Draft da NBA.
NBA
Foi seleccionado por Seattle SuperSonics na 14ª posición do Draft de 2003, xogando con moderación no seu primeiro ano na liga. En 2005 participou no Rookie Challenge e no Skills Challenge do All-Star Weekend. Na súa segunda tempada xogou os 82 partidos de liga, todos eles de titular, facendo 10 puntos e 5,9 asistencias. Nos seus dúas seguintes campañas superou os 11 puntos de anotación en media e as 5 asistencias, converténdose na base titular do equipo. O seu mellor partido en anotación chegou o 13 de novembro de 2006, anotando 32 puntos ante New Jersey Nets.
O 13 de agosto de 2008 foi traspasado a Milwaukee Bucks nun traspaso a tres bandas que enviaba a Maurice Williams a Cleveland Cavaliers e cinco xogadores a Oklahoma City Thunder. O 21 de xullo de 2010 asinou un contrato cos Minnesota Timberwolves por catro anos e 16 millóns de dólares.
O 11 de xullo de 2013, os Bucks adquiriron de novo a Ridnour, nun traspaso entre tres equipos que levou a Kevin Martin dos Oklahoma City Thunder ós Minnesota Timberwolves.
O 20 de febreiro de 2014, Ridnour foi traspasado ós Charlotte Bobcats xunto a Gary Neal a cambio de Ramon Sessions e Jeff Adrien.
O 25 de xullo de 2014, Ridnour asinou cos Orlando Magic.
Złoty
O zloty ou złoty [pronunciado ] (en plural złote [] para os números rematados en 2, 3 ou 4 -agás 12, 13 e 14- e złotych [] para os demais) é a moeda de curso legal de Polonia. A palabra significa literalmente dourado en polaco e fai referencia ás antigas moedas de ouro chamadas así. Grosz vén da palabra alemá Groschen. Divídese 100 grosz [] (grosze [] para os números rematados en 2, 3 ou 4 -agás 12, 13 e 14- e groszy [] para os demais). O seu código ISO 4217 é PLN e abréviase Zł
Historia
No século XIV e o século XV chamábaselle złoty a calquera moeda de ouro estranxeira das que circulaban por Polonia (especialmente os ducados de Alemaña e Rutenia). En 1496, o Sejm (a cámara baixa polaca) creou unha moeda nacional equivalente a 30 groschen de Praga, que en polaco se denominou grosz ou tamén, polski złoty ("dourado polaco").
Durante a segunda metade do século XVIII, baixo o reinado de Estanislau II Poniatowski, oficializouse o złoty como unidade monetaria polaca. Substituído polo rublo ruso entre 1850 e 1917, e polo marco polaco entre 1917 e 1924), o złoty foi reintroducido en 1924 logo da hiperinflación e o caos monetario que houbo nos anos que seguiron á I Guerra Mundial. O troco fixado foi de 1 złoty = 100 groszy = 0,1687 gramos de ouro; 1 złoty = 1.800.000 marcos polacos.
Logo de varias desvalorizacións, en 1950 introduciuse un novo złoty (PLZ), sendo a equivalencia 100 dos antigos por cada novo złoty. En 1995, tamén debido á hiperinflación, a coma decimal moveuse 4 lugares. Así, 10.000 vellos złotys (PLZ) = 1 novo złoty (PLN).
Polonia entrou na Unión Europea en maio do 2004, se ben non está claro que a adopción do euro se vaia materializar a curto prazo.
Billetes
No 2005 circulan os billetes coas denominacións seguintes:
Moedas
Emitidas polo Banco Nacional de Polonia (Narodowy Bank Polski), circulan moedas coas denominacións de:
Redstone MRLV
Redstone MRLV (onde MRLV é o acrónimo de Mercury-Redstone Launch Vehicle) foi o nome dun foguete suborbital derivado do mísil Redstone na súa variante Jupiter C.
Características
O MRLV consistía nun mísil Redstone modificado para poder ser tripulado e levar no seu extremo unha cápsula Mercury. Entre os cambios feitos á versión do Redstone na que se basou (Jupiter C) estaban cambios na estrutura ao non ter que usar unha segunda etapa. Ademais volveue a usar alcohol como propelente orixinal xunto con osíxeno líquido en lugar de hidracina, como no Jupiter C, pola súa toxicidade. Engadiuse un tanque de nitróxeno adicional para presurizar o tanque de propelente ampliado, necesario polo menor impulso específico que proporciona o alcohol e polo tanto a necesidade de máis cantidade para obter o mesmo resultado. Engadiuse tamén un tanque adicional de peróxido de hidróxeno para alimentar a turbobomba do motor foguete. O sistema de guiado inercial simplificouse para mellorar a fiabilidade do foguete e constriuse un anel adaptador para facer de interface entre o foguete e a cápsula Mercury. Ademais usaba o modelo de motor máis recente para os foguetes Redstone, o A-7.
O foguete levou ao espazo en sendos voos suborbitais aos dous primeiros astronautas estadounidenses, Alan Shepard e Virgil I. Grissom, nas misións Mercury-Redstone 3 e Mercury-Redstone 4 respectivamente.
Viktor Yanukovych
Viktor Fedorovych Yanukovych (en Віктор Федорович Янукович), nado en Ienákiievo, óblast de Donetsk, Ucraína, o 9 de xullo de 1950, é un político ucraíno que foi presidente de Ucraína.
É o líder do Partido das Rexións, un dos principais partidos políticos de Ucraína. Foi xefe do Goberno ucraíno durante tres períodos, e presidente do país.
Foi destituído pola Rada Suprema (Parlamento) o 22 de febreiro de 2014 tras as protestas que desencadeou na súa contra a revolución do Euromaidán en Kíiv.
Traxectoria
Na súa xuventude estivo dúas veces na cadea cumprindo condenas por cometer delitos comúns. As dúas penas condenárono a un total de 5 anos de cárcere. O 15 de decembro de 1967 foi condenado a 3 anos de prisión por delito de atraco, como membro da banda criminal "Pivnovka", aínda que a pena foi rebaixada a 1,5 anos con motivo do 50º aniversario da Revolución bolxevique, pero o 8 de xuño de 1970 foi condenado de novo, a dous anos de prisión, por causar graves feridas nunha pelexa. Con estes antecedentes é considerado un duro.
En canto á súa vida política, foi gobernador do óblast de Donetsk (a súa cidade natal) de 1997 a 2002. Foi primeiro ministro de Ucraína en dous períodos, desde o 21 de novembro de 2002 até o 31 de decembro de 2004, e dende o 4 de agosto de 2006 até o 16 de novembro de 2007, cando renuncia tras as eleccións dese ano.
A Quenlla
A Quenlla pode referirse a:
Viktor Yanukovych
Traxectoria
Foi o segundo candidato máis votado nas eleccións presidenciais ucraínas de 2004, e o seu partido o máis votado nas eleccións lexislativas de 2006 e 2007. Nas eleccións presidenciais de 2004, sendo primeiro ministro, foi candidato a presidente co apoio do presidente Leonid Kuchma, contra o candidato opositor Viktor Yushchenko. Para evitaren a posíbel vitoria de Yushchenko, os partidarios de Yanukovych denunciaron fraude electoral, declarándoo gañador. Este feito provocou a Revolución laranxa, e a revogación, por decisión do Tribunal Supremo de Ucraína, dos resultados das eleccións, e convocando outras, que gañou Yushchenko, polo que Yanukovych viuse obrigado a dimitir como primeiro ministro. Novamente presentouse ás eleccións presidenciais de 2009, nas que obtivo a vitoria sobre a súa rival Iulia Timoshenko co 52 % dos votos. Tomou posesión do cargo en 2010.
O 3 de xullo de 2012 aprobouse unha lei que outorgaba ao ruso o carácter de lingua cooficial, xunto co ucraíno, en Crimea e na parte oriental do país. En realidade, Yanukovych pretendía que o ruso fora cooficial en toda Ucraína, pero iso implicaba unha emenda constitucional que requiría a aprobación de polo menos 300 deputados.
A popularidade de Yanukovych empezou a decaer cando, no mesmo ano de 2012, producíronse protestas contra o procesamento e arresto da líder opositora, líder do bloque prooccidental e dereitista, Iulia Timoshenko. Como resposta, os líderes occidentais europeos boicotearon a Eurocopa 2012, celebrada en Polonia-Ucraína. As protestas foron aínda maiores cando, a finais de xullo, aprobou mediante lei a implantación do ruso como segunda lingua oficial, coa finalidade de colleitar votos das provincias do leste e do sur, que contan cunha gran porcentaxe de poboación rusófona.
O pasado delituoso de Yanukovych foi un dos argumentos dos seus opoñentes durante a Revolución laranxa. Os partidarios de Yanukovych alegaron que en 1978 o Tribunal Rexional de Donetsk lle quitara as sancións, e que por iso en 1980 puido ingresar no Partido Comunista da Unión Soviética, despois de graduarse na Universidade Técnica Nacional de Donetsk (por correspondencia) como enxeñeiro mecánico. Os opositores afirmaron que esta absolución do Tribunal Rexional era unha falsificación.
O 8 de febreiro de 2005, a fiscalía de Donetsk reiniciou as investigacións sobre esta acusación. E en xuño determinou que durante o período de 2002 a 2004 os partidarios de Yanukovych falsificaran estes documentos, e que os documentos orixinais de 1978 desapareceran. O 25 de xaneiro de 2006 o ministro do Interior, Iuri Lutsenko, declarou que a investigación dos documentos sobre a suposta anulación dos antecedentes penais demostrara que estes documentos foran falsificados.
En clara alusión a Yanukovych, o 24 de setembro de 2007, Iulia Timoshenko, líder do bloque que leva o seu nome (BYUT), propuxo prohibir por lei que as persoas con antecedentes penais puidesen ocupar altos postos do Estado, en particular, os de presidente, primeiro ministro, deputado, membro do goberno, xuíz e fiscal:
Revolución do Euromaidán
250px|miniatura|Manifestantes na Praza da Independencia (Maidán) en [[Kíiv.]] O 30 de marzo de 2012 Yanukovych e os líderes da Unión Europea asinan un tratado de adhesión de Ucraína á UE. Porén, este tratado non se leva a cabo pois unha das exixencias para a unión era a liberación de Timoshenko e Lutsenko. As negociacións estancaríanse durante un ano.
Meses antes do inicio das protestas, Yanukovych promete ao pobo levar a cabo as reformas necesarias para que Ucraína entre na UE. A razón disto foi a caída da produción industrial que estaba sufrindo o país ao longo de 2013. Yanukovych asistiu ao cumio da UE os días 28 e 29 de novembro de 2013 en Vilnius (onde orixinalmente estaba previsto que o Acordo de Asociación se asinase o 29 de novembro de 2013). Pero o acordo non se asinou.
Rusia prometeu axudar economicamente a Ucraína se esta desistía das súas aspiracións europeístas.
O 21 de novembro de 2013 estala en Kíiv unha serie de concentracións organizadas sobre todo por gupos fascistas, como "Svodoba" (Liberdade), na Praza da Independencia, exixindo ao Goberno retomar o diálogo coa Unión Europea. A concentración aglomerou a centos de miles de persoas, de variadas ideoloxías, na praza e nas rúas adxacentes, con discursos diarios de líderes políticos opositores e iconas culturais estranxeiros que viñan en sinal de motivación e apoio.
A comezos de xaneiro de 2014 as protestas foronn radicalizándose e expandíndose ao longo do centro e o oeste do país, de maioría nacionalista e ucraínofalante, e con algúns focos no leste, maioritariamente rusofalante e rusófila, porque xa non só a exixencia era o cambio económico cara a Europa, senón o cambio total de goberno.
A noite entre o 19 e o 20 de febreiro, Yanukovych e os principais líderes da oposición (Vitali Klichkó, Arseni Iatseniuk e Oleg Tiagnibok) acordaron unha tregua e o desarmamento das barricadas colocadas na praza da capital anteriormente como medida de contención ás forzas policiais.
Fuxida e destitución
O 21 de febreiro aprobouse un acordo entre Yanukovych e a oposición para adiantar as eleccións, formar un Goberno de transición, volver á Constitución de 2004 −a cal conta con emendas respecto á Constitución de 1996− e frear a violencia. Na madrugada do 21 ao 22 de febreiro, o presidente Viktor Yanukovych, sen pasar pola súa residencia en Mezhyhirya, onde varios camións e helicópteros recollían os seus aparellos, e sen informar ao Parlamento, abandonou a capital e desapareceu en dirección descoñecida. O 22 de febreiro, pola mañá, a Rada Suprema (Parlamento) tomou o control do país votando, por maioría, a volta á Constitución de 2004, acordada o día anterior.
Só despois de dita volta ao sistema político parlamentario, en lugar do presidencial, Aleksandr Turchínov asumiu a presidencia do Parlamento, previa renuncia por escrito do presidente anterior, Vladímir Ribak, que excusou a súa ausencia á sesión plenaria por motivos familiares. Ao día seguente, Turchínov foi nomeado así mesmo, primeiro ministro en funcións col fin de realizar a coordinación das tarefas do Goberno.
Asilo na Federación Rusa
O 28 de febreiro Yanukovych reapareceu en Rostov do Don, en territorio da Federación rusa, onde ofreceu unha conferencia de prensa. relatando a traxectoria da súa fuxida e denunciando un presunto golpe de Estado.
O deposto presidente de Ucraína afirmou que seguía considerándose o xefe de Estado lexítimo de Ucraína, e pediu a Rusia que garantise a súa seguridade, solicitude que foi satisfeita, segundo fontes locais rusas.
Mensaxe e situación de Crimea
''"Eu, Viktor Fiódorovich Yanukovych, diríxome ao pobo de Ucraína. Como antes, considérome o xefe lexítimo do Estado ucraíno, elixido pola vontade libremente expresada dos cidadáns ucraínos", sinala o texto. "Lamentabelmente, todo o que ocorre agora na Rada Suprema de Ucraína non e lexítimo"''.
Yanukovych asegurou que as decisións que se adoptan nestes momentos na Rada Suprema (Parlamento) tómanse en ausencia de moitos dos membros do Partido das Rexións -a súa propia formación- e doutros grupos, que temen pola súa vida, e algún dos cales foron vítimas de violencia e víronse obrigados a abandonar Ucraína de maneira ilegal.
"É evidente que o pobo do sueste de Ucranía e Crimea (zonas rusofalantes) non acepta o baleiro de poder e o que está ocorrendo no país, cando os dirixentes dos ministerios son elixidos por unha multitude nunha praza", engadiu Yanukovych.
Saídes, Pexegueiro, Tui
Saídes é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres), un aumento de 27 habitantes respecto ao ano 1999.
Aeroporto Heydar Aliyev
O aeroporto internacional de Baku Heydar Aliyev é un dos seis aeroportos internacionais que operan en Acerbaixán. Anteriormente chamouse aeroporto internacional de Bina polo suburbio de Baku onde se atopa. O 10 de marzo de 2004 foi bautizado na honra de Heydar Aliyev, o terceiro presidente de Acerbaixán. O aeroporto está situado a 20 quilómetros ao nordés de Baku e está conectado coa cidade por unha moderna autoestrada aberna no ano 2008. É o aeroporto máis concorrido de Acerbaixán e do Cáucaso. Serve como principal base para a aeroliña nacional Azerbaijan Airlines e a súa subsidiaria Buta Airways, así como para a aeroliña de carga Silk Way Airlines.
O Monte do Bolo, Noia, Noia
O Monte do Bolo é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Johnny Galecki
John Mark "Johnny" Galecki, nado o 30 de abril de 1975 en Bree (Bélxica) é un actor estadounidense principalmente coñecido por interpretar a David Healy na serie de televisión Roseanne e a Leonard Hofstadter en The Big Bang Theory.
Calcáneo
O calcáneo é o óso inferior da fila proximal do tarso. Ten unha forma cuboide, con seis caras.
Cara superior
Delimita inferiormente o seo do tarso. Artéllase coa superficie inferior do astrágalo. Esta articulación presenta dúas zonas articulares: posteroexterna e anterointerna. É unha dobre artrodia morfoloxicamente pero unha trocoide funcionalmente, con movementos de rotación. Presenta as insercións do ligamento calcaneocuboide superior, o ligamento chave e o músculo plantar.
Cara inferior
Presenta unha serie de rugosidades para a inserción de elementos dos pé. Insértase o ligamento calcaneocuboide inferior.
Cara posterior
Presenta unha rugosidade para o tendón de Aquiles na parte inferior. A parte superior relaciónase co paquete adiposo de Kaguet.
Cara interna
Aparece unha tuberosidade para o ligamento tibiocalcáneo, que forma parte do plano superficial do ligamento lateral interno do nocello. Permite o paso dun paquete vasculo nervioso composto por: arteria tibial posterior, nervio tibial posterior e dúas veas satélite.
Cara externa
É unha zona de paso para os músculos peroneos laterais longo e curto.
La Región Gallega y Asturiana
La Región Gallega y Asturiana foi un semanario editado en Madrid en 1900.
Historia e características
Subtitulado Semanario de ciencias, arte, literatura, industria, arte y comercio, apareceu a principios de xaneiro de 1900. Estaba dirixido por Juan Huertas Hervás. Aínda se publicaba a finais de febreiro dese ano.
Baños de Molgas, Baños de Molgas
San Salvador de Baños de Molgas é unha parroquia do concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2022 tiña 427 habitantes (216 mulleres e 211 homes).
La Puntilla
La Puntilla foi un semanario editado en Ferrol en 1900.
Vilar de Cas, Moreira, Castroverde
Vilar de Cas é un lugar da parroquia de Moreira no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 69 habitantes (33 homes e 36 mulleres).
La Puntilla
Historia e características
Subtitulado que se dará todos los domingo (llueva o haga sol) a los que la merezcan, apareceu en xaneiro de 1900. Foi denunciado o segundo número.
Pardela curricacho
A pardela curricacho ou escura, cuxo nome científico é Puffinus griseus, é unha ave da familia Procellariidae. Posúe un amplo rango de distribución sendo unha das aves máis comúns na costa pacífica de Suramérica. Grandes migradoras, as pardelas curricacho chegan a volar até 910 km/día neste período. Xa que logo, se ben cría na parte sur dos océanos, pode verse en Europa en verán e no outono. Deste xeito, pode atoparse en Irlanda, Gran Bretaña e na costa atlántica ibérica, de setembro a decembro. Posúe unha lonxitude duns 45 cm e unha envergadura de pouco máis dun metro.
Gas natural
miniatura|dereita|250px|Algúns [[fogóns usan gas natural]] miniatura|dereita|250px|Autobús en [[Porto, Portugal|Porto movido a gas natural]] miniatura|dereita|200px|Tubaxes subterráneas de gas natural en [[Cambridge, Reino Unido]] O gas natural é unha mestura de gases encontrado frecuentemente en combustíbeis fósiles, illado ou acompañando ao petróleo. Aínda que a súa composición sexa diferente dependendo da fonte da cal é extraído, é composto principalmente por metano en cantidades que poden superar 90 ou 95%, e outros gases como nitróxeno, etano, CO2 ou restos de butano ou propano.
Utilización
É empregado como combustíbel tanto en industrias, casas e automóbeis. É considerado unha fonte de enerxía máis limpa que os derivados do petróleo e o carbón. Algúns dos gases da súa composición son eliminados porque non posúen capacidade enerxética (nitróxeno ou CO2) ou porque poden deixar residuos nos condutores debido ao seu alto peso molecular en comparación metano (butano e máis pesados).
Termoeléctricas
Existen varias centrais termoeléctricas a gas natural xerando electricidade no mundo. A súa distribución pode ser na forma gasosa ou líquida, despois de arrefriado a -160 graos Celsius.
Desvantaxes
As desvantaxes do gas natural con relación ao butano son: máis difícil de ser transportado, debido ao feito de ocupar maior volume, mesmo presurizado. Tamén é máis difícil de ser licuado, requirindo temperaturas da orde de -160 °C.
Noia, Noia, Noia
Noia é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8.404 habitantes (4.018 homes e 4.386 mulleres).
Varkaus
Varkaus é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 20 840 habitantes. A superficie do termo municipal é de 524,48 km2, dos cales 138,85 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 54,04 hab./km².
Limita cos concellos de Heinävesi, Joroinen, Leppävirta, Rantasalmi e Savonlinna, todos eles pertencentes á rexión veciña de Savonia do Sur agás Leppävirta.
O concello é unilingüe en finés.
Bioxénese
O termo bioxénese (xénese da vida), creado por Huxley (1870), biólogo británico, a partir do prefixo bio- (do grego βίος vida), e xénese (do grego γένεσις xeración) ten varios significados:
Lei da bioxénese
A lei da bioxénese, atribuída a Louis Pasteur, establece que a vida procede dunha vida preexistente, non de materia non vivente. Os resultados empíricos de Pasteur (e outros) resúmense nas frases latinas Omne vivum ex vivo ou Omne vivum ex ovo ("todo ser vivo procede doutro ser vivo", e "toda ser vivo procede dun ovo"), que tamén son coñecidas como a "lei da bioxénese". Demostraron que a vida non se orixina espontaneamente de cousas non vivas presentes no medio. Pasteur estableceu: La génération spontanée est une chimère ("A xeración espontánea é unha quimera").
Abioxénese e xeración espontánea
A hipótese da xeración espontánea foi rexeitada por Francesco Redi (1626-1697) quen, en 1665, demostrou que os vermes que se detectaban na carne proviñan de ovos de moscas, e que non aparecían se se protexía a carne cunha malla fina. A aparición espontánea de microorganismos que descompoñían a materia orgánica foi máis difícil de refutar, xa que os microorganismos eran moi pequenos (obviamente) e non se podía ver claramente se proviñan doutros antecesores ou ben da materia inerte.
O científico John T. Needham (1713–1781) propuxo que as moléculas inertes podían reagrupase para dar lugar á aparición de microorganismos. Para poñer a proba esta idea Lazzaro Spallanzanani (1729-1799) realizou unha serie de experimentos que demostraron que a presenza de microorganismos pode evitarse se os medios onde proliferan son previamente fervidos e se manteñen pechados hermeticamente. .
Finalmente, Louis Pasteur (1822-1895), contra 1860, demostrou que no aire hai gran cantidade de microorganismos que son os responsábeis da descomposición da materia orgánica.
Principais partidarios da teoría da bioxénese
Thomas Henry Huxley foi un dos grandes partidarios da teoría bioxénica, xuntamente con Francesco Redi e Oscar Hertwig, quen afirmou que o desenvolvemento das células non é determinado e espontáneo, senón que, polo contrario, cada célula desenvólvese segundo o lugar que pasa a ocupar no organismo, e de acordo coas influencias exercidas polas outras células, así como polos axentes externos.
Segundo Ernst Haeckel a evolución do individuo debe reproducir a da especie. Segundo el, a historia do desenvolvemento das especies repítese no desenvolvemento embrionario do individuo.
A mesma lei vale para o desenvolvemento mental do individuo. Carl Gustav Jung procurou do mesmo modo explicar transformacións ocorridas durante o desenvolvemento mental do individuo polo desenvolvemento intelectual da especie. Así, sempre segundo Jung, o neno desenvólvese a partir dunha condición orixinalmente inconsciente e animal para o estado de consciencia.
Taxonomía dos mamíferos
A clase dos mamíferos (Mammalia) foi definida por Carl von Linné en 1758, na décima edición do seu Systema Naturae e, aínda que con notábeis diferenzas como a inclusión dos quirópteros que el considerou máis próximos ás aves, ou do home para o que existiu un clado independente, moitas das teorías e os grupos definidos polo científico sueco permanecen vixentes na actualidade. miniatura|300px|Retrato de [[Linneo (Carl von Linné), o pai da taxonomía e nomenclatura científica moderna, realizado en 1775.]]