cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Séchu Sende
Traxectoria
Nos últimos tempos estivo ligado de forma moi importante ás plataformas Nunca Máis e Burla Negra.
Obras
200px|dereita|miniatura| no 2009
Sebastián González García-Paz
Sebastián González García-Paz, nado en Pontevedra o 26 de maio de 1908 e finado na mesma cidade o 5 de agosto de 1967, foi un historiador e arqueólogo galego, secretario do Seminario de Estudos Galegos.
Traxectoria
miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita: Sebastián González, [[Eladio Rodríguez González, Enrique Peinador, Gonzalo López Abente, Pura González Varela (muller de Lugrís), Celia Brañas Fernández, Otero Pedrayo, David Fernández Diéguez, Ángel del Castillo e Fernando Cortés Bugía. Sentados Fernando Martínez Morás, Castelao, Manuel Lugrís Freire, Antón Villar Ponte e Félix Estrada Catoyra. ]] Fillo de Bernardino González Paz e de Ceferina García, foi irmán de Enrique e Daría González. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela. Fixo o doutoramento en Filosofía e Letras en Madrid (1930), coa tese El colegio de San Clemente de Pasantes de Compostela. Regresou a Compostela e obtivo a praza de auxiliar da Sección de Arte e tivo ao seu cargo as cátedras de Arqueoloxía e Historia da Arte. En 1931 conseguiu unha bolsa para ampliar os estudos de prehistoria e estivo en Francia e Alemaña. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos, do que foi membro do Consello Director e para o que logrou uns locais no edificio de Fonseca, onde se instalaron a biblioteca e o museo de etnografía. Participou xunto a Florentino López Cuevillas no proxecto de catalogación dos castros galegos e escavou, entre outros, os castros de Montealegre (Domaio), Santa Trega, Taboexa e San Cibrao de Las. Formou parte das Irmandades da Fala e asistiu á asemblea que se organizou na Coruña; máis tarde ingresou no Partido Galeguista. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Trala guerra civil española, e como consecuencia da súa pertenza ás Irmandades da Fala e ao Partido Galeguista, exiliouse en Porto Rico, onde foi decano da Universidade de Porto Rico, posto desde o que fomentou a fundación do Coro Universitario, do Museo da Universidade, do Seminario de Estudos de Porto Rico e dun centro de Escavacións Arqueolóxicas. Polo seu traballo, o claustro nomeouno decano de estudos, reitor interino e senador vitalicio.
Moulin Rouge (homónimos)
Moulin Rouge pode referirse a:
El Látigo (Xinzo de Limia)
El Látigo foi un semanario editado en Xinzo de Limia en 1923.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente defensor de los derechos populares, apareceu o 27 de marzo de 1923. Fundado e dirixido por Francisco Seijo Iglesias. Celso Nieto Oliva era o redactor-xefe e entre os seus colaboradores figuraban Luciano F. Bello, Luis Seijo, Álvaro Rodríguez, José Vidal de Bustamante, Antonio Nieto Oliva e Edmundo Ballesteros. Defendeu a política do deputado polo distrito de Xinzo de Limia Luis Usera Bugallal. Cesou a súa publicación co número 13, o 3 de xullo de 1923.
Perotato, Cospeito, Cospeito
Perotato é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Ronald J. Grabe
Ronald John Grabe, nado en Nova York o 13 de xuño de 1945, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-J, STS-30, STS-42 e STS-57.
Traxectoria
Grabe graduouse en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1966. Estudou aeronáutica na Technische Hochschule, en Darmstadt, en 1967.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994. Participou nas misións STS-51-J, STS-30, STS-42 e STS-57, pasando un total de 48,64 días no espazo.
Periodización
Coñécese como periodización ao eido das ciencias sociais que trata de dividir a historia ou outro eido do coñecemento (a ciencia, a literatura, a arte) en distintos períodos que posúan uns trazos comúns entre si, o suficientemente importantes como para facelos cualitativamente distintos a outros períodos.
En historia a periodización máis ampla dá períodos denominados idades, mentres que os denominados época designan divisións máis curtas ou locais. No eido da historia natural ou xeoloxía emprégase a expresión eras (eras xeolóxicas), aínda que tamén se fala de era como período histórico no campo da cronoloxía, dando cada unha delas orixe a distintos calendarios; termo que se aplica tamén a períodos dominados por un personaxe histórico, un feito ou un proceso que se considera fundamental. Época xeolóxica é unha subdivisión da era xeolóxica. A escala do tempo xeolóxico divídese en orde descendente de xerarquía da seguinte maneira: Eón, era, sistemas ou períodos, series ou épocas e pisos.
Úrsula Céspedes
Úrsula Céspedes Orellano, nada en Bayamo en 1832 e finada en Lajas o 2 de novembro de 1874, foi unha mestra e poeta cubana, unha das poucas mulleres que cultivaron poesía nativista e crioula, normalmente asociada aos homes.
Traxectoria
Naceu en Bayamo (provincia de Granma) en 1832. Era filla de Manuel Céspedes Barrero, gandeiro de profesión e bastante próspero, e de Bárbara Orellano. Tivo a súa instrución formal na súa localidade natal e en 1858 obtivo o título de mestra de ensino primario. O mesmo ano fundou, xunto co seu esposo, o poeta Ginés Escanaverino, unha escola para nenas, a Academia de Santa Úrsula.
Durante a guerra de independencia de Cuba foi perseguida por mor do seu apelido, xa que era parenta do líder independentista da revolta, Carlos Manuel de Céspedes. Durante este período perdeu catro irmáns, Manuel, Leonardo e Miguel, e os bens da súa familia foron destruídos ou ben confiscados por parte do goberno español, chegando a poñer ós Céspedes na ruína total; o seu pai morreu en 1868, afectado pola morte dos seus fillos e a perda dos seus bens.
Dende a súa mocidade foi afeccionada á poesía, especialmente polo estímulo do seu irmán José María, catedrático da Universidade da Habana. Empregando o pseudónimo Serrana publicou as súas primeiras obras en El Redactor de Cuba e Semanario Cubano, se ben despois colaboraría con outras cabeceiras co mesmo alcume ou como La Calandria ou Carlos Enrique de Alba. En 1861 publicou unha colección das súas poesías titulada Ecos de la Selva; a obra foi prologada por Carlos Manuel de Céspedes. Contra o remate da súa vida, escribiu un segundo poemario, Cantos postreros, que foi publicado de maneira póstuma en 1875. No ano 1948, Juan J. Remos publicou unha antoloxía da súa obra.
Paulo Jamelli
Paulo Roberto Jamelli Júnior, nado en São Paulo o 22 de xullo de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro que xogaba na demarcación de dianteiro.
Igrexa de Borgund
A Igrexa de Borgund (en noruegués Borgund kyrkje, en noruegués Borgund kirke) é unha igrexa parroquial que se atopa na vila de Borgund, no concello noruegués de Lærdal do condado de Sogn og Fjordane. Pertence á parroquia de Borgund e á diocese de Bjørgvin.
Historia
Con capacidade para 175 persoas, de madeira e de cor vermella, a igrexa construíuse en 1868 para substituír a antiga igrexa de madeira de Borgund, que ficara moi pequena para dar servizo á parroquia e que aínda se atopa ao seu carón. A nova igrexa foi consagrada o 28 de agosto de 1868 polo pastor Henning Frimann Dahl.
A Asociación de Preservación de Monumentos Antigos de Noruega (Fortidsminneforeningen) pagou dous terzos dos cartos que se precisaron para a súa construción a cambio de xestionar a igrexa vella, que acabou convertida en museo.
miniatura|esquerda|250px|As dúas igrexas de [[Borgund.]]
O Porto, Caroi, Cerdedo-Cotobade
O Porto é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña oito habitantes (cinco homes e tres mulleres), sete máis ca en 2006.
Preto do lugar está o muíño das Bouzas, no río Almofrei.
A-56
A autovía A-56 ou autovía Ourense-Lugo é unha vía en construción que unirá ditas cidades, aínda que está previsto que continúe ata Portugal pola autovía CR-6. Comezouse esta autovía entre a localidade lucense da Barrela e a localidade ourensá de Vilamarín. A súa finalización estaba prevista a mediados de 2011. Terá unha lonxitude de 96 quilómetros, 74 por Lugo e 22 por Ourense.
SD Vilasantar
A Sociedade Deportiva Vilasantar é un equipo de fútbol galego de Vilasantar. Compite no Grupo 3 da Terceira Autonómica e o seu terreo de xogo é o Campo Municipal de Vilasantar.
Historia
O equipo ten as súas orixes no antigo Vilasantar, que durante os anos 80 chegou a xogar en Primeira Autonómica.
A actual etapa do club iniciouse en 2019, xogando o seu primeiro partido oficial o 22 de setembro contra o SDC Teixeiro (1-1). Logrou a súa primeira vitoria o 3 de novembro fronte ao Abellá B.
St. Louis Cardinals
Os St. Louis Cardinals son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de St. Louis, Missouri. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da National League (NL). Desde 2006 o equipo xoga os seus partidos como local no Busch Stadium, campo con capacidade para 43.975 espectadores. Son dos equipos máis exitosos da historia do béisbol, posuíndo nas súas vitrinas 11 títulos das Series Mundiais, sendo tan só superados polos New York Yankees con 27, 19 títulos da National League e 14 títulos de división. Antes de unirse á actual competición, os Cardinas xogaron na American Association (AA), onde gañaron catro campionatos del liga, o que lles permitiu xogar o precursos das Series Mundiais. Na gran final, En 1885 leváronse empataron e en 1886 conseguiron gañar, ambas series ante os Chicago Cubs, equipo co que aínda hoxe mantén rivalidade.
Ácido sacárico
O ácido sacárico, tamén chamado ácido glicárico, é un monosacárido de 6 carbonos pertencente ao grupo dos azucres ácidos aldáricos, que presenta dous grupos carboxilo, un en cada extremo da molécula. Os sales e ésteres do ácido sacárico denomínanse sacaratos (ou glicaratos). Os mamíferos, incluídos os humanos producimos pequenas cantidades de ácido sacárico ou glicárico nas nosas células como produtos finais da vía de síntese do ácido glicurónico. Tamén se atopa en moitas froitas e verduras.
Obtense por oxidación con ácido nítrico da D-glicosa (ou derivados) no seu grupo aldehido do carbono 1 e no seu grupo hidroxilo do carbono 6, orixinando dous grupos COOH. Pode obterse tamén por biosíntese en bacterias Escherichia coli transxénicas ás que se lle introduciron tres xenes procedentes do lévedo Saccharomyces cerevisiae, de rato e da bacteria Pseudomonas syringae.
En solución acuosa hai un equilibrio entre o ácido sacárico liñal e tres lactonas diferentes que se poden formar, o que foi investigado por resonancia magnética nuclear
O ácido sacárico inhibe a β-glicuronidase. Investígase o seu potencial uso contra o cáncer, xa que hai unha asociación entre o incremento da actividade da glicuronidase e un maior risco de certos tipos de cáncer.
A determinación da cantidade de ácido sacárico ou glicárico na urina pode ser un índice da actividade dos encimas microsómicos do fígado, que interveñen na excreción de substancias endóxexas e exóxenas e cuxa actividade se ve influída por diversas drogas, polo que útil no estudo dos efectos de ditas drogas ou de contaminantes tóxicos
Beatrice Hicks
Beatrice Alice Hicks, nada en Orange (Nova Jersey) o 2 de xaneiro de 1919 e finada en Pricenton (Nova Jersey) o 21 de outubro de 1979, foi a primeira muller enxeñeira en ser contratada pola compañía estadounidense de enxeñaría eléctrica Western Electric e a primeira presidenta da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras (SWE). A pesar de ingresar no campo da enxeñaría nun momento onde era considerada como unha carreira inapropiada para as mulleres, Hicks tamén ocupou unha variedade de posicións de liderado e co tempo converteuse na dona dunha empresa de enxeñaría. Hicks tamén desenvolveu un indicador de densidade de gas que se utilizou no programa espacial dos Estados Unidos, nos sistemas de ignición dos foguetes Saturno V que lanzaron as misións do proxecto Apollo.
Traxectoria
Beatrice A. Hicks era filla de Florence Benedict e do enxeñeiro químico William Lux Hicks. Hicks, decidiu a idade temperá que desexaba ser enxeñeira, despois de contemplar o Empire State Building e o George Washington Bridge co seu pai. Mentres a súa nai e pai apoiárona e non se opuxeron á carreira desexada por Hicks, algúns dos seus profesores e compañeiros trataron de disuadila de converterse en enxeñeira, véndoo como un papel socialmente inaceptable para unha muller. En 1935 graduouse na Orange High School e en 1939 obtivo en Newark Collage of Engineering (agora New Xersei Institute of Technology) a licenciatura en enxeñaría química, sendo unha das dúas mulleres da súa clase. Durante a universidade, Hicks traballou na oficina de tesouraría dunha tenda de Abercrombie & Fitch, como telefonista e na biblioteca da universidade. Despois de recibir a súa licenciatura, Hicks quedou en Newark College of Engineering durante tres anos como asistente de investigación, onde estudou a historia dos inventos de Edward Weston e tomou clases adicionais pola noite.
En 1942 Hicks comezou a traballar na Western Electric Company, deseñando e probando osciladores de cristal de cuarzo en Kearny, New Xersei. Foi a primeira muller en ser empregada pola Western Electric como enxeñeira, e pasou tres anos traballando alí. Á morte do seu pai, uniuse á Compañía de Controis de Newark, con sede en Bloomfield, Nova Jersey, unha empresa metalúrxica que o seu pai fundara. Hicks traballou como enxeñeira xefe e logo como vicepresidenta a cargo da enxeñaría, antes de comprar o control da compañía ao seu tío en 1955. Hicks deseñou e patentou un interruptor de densidade do gas que máis tarde se utilizou no programa espacial dos Estados Unidos, incluíndo a aluaxe, e foi pioneira no campo dos sensores. Mentres estaba en Newark Controls, Hicks obtivo unha mestría en física, que recibiu en 1949 do Instituto de Tecnoloxía Stevens.[3] Mentres cursaba unha mestría no Instituto de Tecnoloxía Stevens, Hicks completou algúns cursos de posgrao en enxeñaría eléctrica na Universidade de Columbia.
Premios
Estes son algúns dos premios, nomeamentos e recoñecementos cos que foi homenaxeada Beatrice Hicks:
Damas
miniatura|dereita|Xogo de damas
Orixe do xogo
Este xogo creouse en España durante o século XV. É unha variante do alquerque xogada nun taboleiro de xadrez.
Regras do xogo
Para xogar ás damas utilízase un taboleiro cadrado de 8 filas e columnas igual ó do xadrez. Cada xogador dispón de 12 fichas dunha mesma cor distinta á do contrario. Ó comezo da partida, as fichas de cada xogador estarán nos lados opostos do taboleiro, colocadas nas 3 primeiras filas sobre as casas negras. A casa inferior dereita debe ser de cor negra.
Os movementos realizaranse por quendas. En cada quenda un xogador poderá mover unha ficha unha posición en diagonal avanzando cara o lado do opoñente, sempre que esa posición non estea ocupada por ningunha outra ficha. Para eliminar as pezas do contrario, deberá saltalas desde unha posición anterior na diagonal a unha posición libre inmediantamente posterior. Só en caso de comer unha ficha do opoñente, o mesmo xogador poderá seguir saltando coa mesma que utilizou nese primeiro movemento do seu quenda, sempre que a disposición das pezas no taboleiro llo permita.
Cando a ficha dun xogador alcance a última fila do lado contrario, esa ficha será dama (é habitual pór unha da mesma cor sobre ela para indicalo) e poderá moverse varias posicións en diagonal. Será obrigatorio comer a ficha do contrario se é posible (en caso de non facelo, a ficha será soprada - eliminada - por non comer) e, en caso de poder comer con varias fichas será sempre obrigatorio comer a maioría.
A partida finalizará cando un xogador quede sen fichas (sendo este o perdedor)ou tamén cando non hai máis movementos posibles.
European Nations Cup
A European Nations Cup ou ENC (chamada popularmente 6 Nacións B), é un torneo bianual entre seleccións de rugby de Europa. Considerando que o Torneo das Seis Nacións é o campionato europeo de primeira división, o European Nacions Cup sería o campionato europeo de segunda división.
As 35 seleccións europeas de rugby participantes no torneo están organizadas en 7 divisións de 5 ou 6 equipos cada unha, existindo ascensos e descensos entre cada división e a seguinte. As 6 mellores seleccións disputan a División 1A, da que sae o campión oficial do campionato. Actualmente Xeorxia, Romanía, España, Rusia, Portugal e Bélxica compiten na máxima categoría.
Formato
Cada edición do torneo dura 2 anos. O formato consiste nunha liguiña de todos fronte a todos, dividida en dúas voltas. Cada ano dispútase unha volta, coincidindo as datas dos 5 encontros coas datas do Torneo das Seis Nacións, e dicir, entre os meses de febreiro e marzo do primeiro ano dispútase a primeira volta, e entre os meses de febreiro e marzo do segundo ano dispútase a segunda volta. O primeiro clasificado da liguiña resulta campión, e o último clasificado descende de categoría.
Palmarés
Este foi o resultado das últimas edicións disputadas:
A vitoria son 4 puntos, e o empate 2.
Os puntos bonus acádanse anotando 4 ou máis ensaios, e perdendo por 7 puntos ou menos.
Ligazóns externas
Championnat européen des nations de rugby à XV 2010-2012
Moulin Rouge
thumb|200px|right|O Moulin Rouge, en París thumb|Henri de Toulouse-Lautrec: La danse au Moulin Rouge (1890) Moulin Rouge (que en galego significa Muíño Vermello e pronunciado algo semellante a 'mulén ghux') (48.88417°N, 2.33222°W) é un cabaré tradicional, construído no ano 1889 por Josep Oller, que xa era propietario anteriormente do Paris Olympia. Situado na zona de Pigalle no Boulevard de Clichy, ao pé de Montmartre, en París, Francia. É famoso polo gran muíño vermello que ten no seu faiado. O Moulin Rouge é un símbolo emblemático da noite parisiense, e ten unha rica historia ligada á bohemia da cidade.
Hai máis de cen anos que o Moulin Rouge é lugar de "visita obrigatoria" para moitos turistas. O Moulin Rouge continúa a ofrecer na actualidade unha gran variedade de espectáculos para todos aqueles que queren evocar o ambiente bohemio da Belle Époque e que aínda está presente no interior da sala de espectáculos. Non obstante, o estilo e o nome do Moulin Rouge de París foron imitados por moitos clubs de variedades e salas de espectáculos en todo o mundo.
A sala, as bailarinas e os seus clientes constituíron un dos temas preferidos na obra do pintor Henri de Toulouse-Lautrec. A súa grande estrela a inicios do século foi a inesquecíbel Mistinguett.
Filme
Existen varios filmes inspirados no local parisiense.
En 2001 estreouse o filme Moulin Rouge!, de grande éxito, dirixido por Baz Luhrmann e protagonizado por Nicole Kidman e Ewan McGregor.
Javier Maté
Javier Maté Berzal, nado en Aldealengua de Santa María (Segovia) o 17 de outubro de 1957, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no SD Gimnástica Arandina, na categoría rexional. No ano 1975 ingresa nas categorías inferiores do Real Madrid, primeiro no xuvenil e despois no Castilla, tendo a oportunidade de debutar no primeiro equipo da man de Luis Molowny, primeiro ante o Racing de Santander en Liga e na final da Copa do Rei ante o Valencia CF de Mario Kempes, onde disputou os minutos finais ante a lesión de Mariano García Remón.
Na tempada seguinte a gran competencia no equipo madridista que xa tiña García Remón e Miguel Ángel no primeiro equipo fixo que saíse cedido a outro equipo de Primeira División, o Burgos CF, onde xogaría dous anos cun papel moi discreto, sendo o suplente de Martín Gorospe.
Ao cabo dos anos, a progresión de porteiros máis novos, como Patxi Villanueva ou Santiago Cañizares, relegárono á suplencia nos dous últimos anos en activo. Retirouse ao rematar a tempada 1992-93 con 36 anos, sendo o futbolista máis veterano de Primeira División do momento, xunto con José Ramón Alexanko.
Tras colgar as luvas seguiu vinculado ao fútbol, nun principio foi secretario técnico do Celta durante varios anos.
Na tempada 1998-99 foi o segundo de Marcos Alonso no Sevilla FC, ano que logou ascender a Primeira División. Despois regresou ao Celta para adestrar nas categorías inferiores do club, dirixindo ao filial na tempada 2003-04 e logrando clasificalo para a promoción de ascenso a Segunda División B
No ano 2007 sentaríase no banco do Coruxo FC, na Terceira División, na primeira tempada logra disputar a fase de ascenso a Segunda División B, sendo eliminado. Ao ano seguinte non consegue repetir o logro aínda que conquista a Copa Deputación. Na tempada 2009-10 foi relevado por Josiño Abalde.
The Simpsons (temporada 1)
A primeira temporada de The Simpsons foi estreada orixinalmente entre o 17 de decembro de 1989 e o 13 de maio de 1990, comezando co especial de Nadal "Simpsons Roasting on an Open Fire". Os produtores executivos para a produción da temporada foron Matt Groening, James L. Brooks e Sam Simon.
A temporada foi preparada para estrearse no outono de 1989 co episodio "Some Enchanted Evening", o cal ía presentar os personaxes principais. Porén, durante a primeira proxección do episodio os produtores descubriron que a animación era desastrosa e o 70% tivo que volverse facer. Os produtores consideraron a cancelación da serie se o seguinte episodio tamén estaba igual de mal animado, pero só sufriu pequenos problemas de sinxela solución. Deste xeito, os produtores convenceron á FOX para atrasar a estrea ata o 17 de decembro, e estreando "Simpsons Roasting on an Open Fire" como o primeiro episodio da serie.
A primeira temporada gañou un Premio Emmy e recibiu catro nomeamentos máis. Aínda que as series de televisión só poden ter nomeado un episodio por categoría, "Simpsons Roasting on an Open Fire" foi considerado como un episodio especial á parte e foi nomeado xunto a "Life on the Fast Lane" para a categoría "Outstanding Animated Program"; "Life on the Fast Lane" gañou o premio. "Simpsons Roasting on an Open Fire" tamén foi nomeado a "Outstanding Editing in a Miniseries or Special", mentres que "The Call of the Simpsons" foi nomeado na categoría "Outstanding Individual Achievement in Sound Mixing for a Comedy Series or a Special". A canción principal da serie, composta por Danny Elfman, foi nomeada na categoría "Outstanding Achievement in Main Title Theme Music".
Lanzamento en DVD
A caixa co DVD da primeira temporada foi posta á venda pola 20th Century Fox nos Estados Unidos e o Canadá en setembro de 2001, once anos despois de que se completase a súa primeira emisión na televisión. Con cada episodio da temporada, o DVD traía material adicional con escenas borradas, animatics e comentarios para cada un. O paquete converteuse no DVD dun programa de televisión máis vendido con 1,9 millóns de unidades, batendo o posuíndo o récord ata outubro de 2004 cando foi superado pola primeira temporada de Chappelle's Show.
Cirujales del Río
Cirujales del Río é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 28 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 8,76 km².
Grande Irán
miniatura|300px|Xeográfica e culturalmente, o Grande Irán inclúe toda a meseta iraniana, estendéndose até [[Asia Central (Bactriana) e o Hindukush ao nordeste e Afganistán e Paquistán no sueste, e até Siria Oriental e o Cáucaso, ao noroeste.]]
O termo Grande Irán (en persa, ایران بزرگ Irān-e Bozorg, e en farsi ایران‌زمین Irān-zamīn) refírese ás rexións que teñen unha significativa influencia cultural iraniana, onde as linguas iranianas foron ou son faladas, e tamén as rexións que formaron parte de Persia ou do Imperio persa. Correspóndese a grandes trazos a meseta iraniana e os territorios que a rodean, abarcando desde o Cáucaso até o río Indo.
A Encyclopedia Iranica utiliza o termo continente cultural iraniano e outros nomes como Gran Persia ou continente cultural persa, de uso particular no Afganistán e Taxiquistán. Desde o punto de vista irredentista, ás veces chámase Grande Irán. Nun sentido máis restritivo para a comunidade lingüística de lingua persa, é denominado iranofonía, ou persofonía.
Tradicionalmente, e até un período recente, a etnicidade nunca foi un criterio determinante de separación nestas rexións. Só na época moderna as intervencións coloniais occidentais e a etnicidade tornáronse factor de separación entre as provincias do mundo iraniano.
Mentres que certas fontes definen este espazo como o dos estados do presente Irán, Afganistán, Acerbaixán e as repúblicas de Asia Central, outras como as do investigador Richard Nelson Frye dan unha definición máis ampla incluíndo "a maior parte do Cáucaso, de Afganistán e da Asia Central, con influencias culturais a que se estenderon até ao mundo chinés, ao subcontinente indio e aos países que falan linguas semitas." Segundo Frye, "Irán significa todos os territorios e pobos onde as linguas iranianas son ou foron faladas e, no pasado, onde existiran culturas iranianas de múltiplas facetas."
Debido a que se trata dun concepto cultural, representando rexións establecidas por tribos iranianas, non se corresponde con ningunha entidade política en particular e —debido a que representa unha dispersión da Idade de Bronce tardía— antecede a tales entidades políticas en moitos séculos. Polo que se refire aos sasánidas, en cuxas inscricións do século III aparece por vez primeira o termo Irán como un concepto político, o estado iraniano estado multinacional inclúe Asia Menor pero exclúe territorios ao leste das dúas concas do deserto de sal iraniano. Esta situación é, porén, dada a volta no contexto cultural, isto é, o da nación iraniana.
Austria no Festival de Eurovisión
Austria participou frecuentemente no Festival da Canción de Eurovisión, aínda que sen demasiado éxito. O país gañou 2 veces coa cancións "Merci Chérie", e "Rise like a Phoenix" de Conchita Wurst.
En anos recentes, Austria tendeu cara a cancións fóra do común, en contraste co éxito das cancións pop. O 2003 viu o comediante Alf Poier interpretando "Weil Der Mensch Zählt", unha canción de corte infantil mesturada con rock e letra satírica coa que o país quedou en sexto lugar. No 2005 achegaron a interpretación da banda de folk Global Kryner cantando unha canción con influencia latina en inglés e español chamada "Y Así". Esta foi a primeira vez que Austria apareceu nunha semifinal e o país non logrou clasificarse á final.
Tras un ano de ausencia voluntaria, en 2007 presentaron o tema pop-rock "Get a life, get alive", que quedou penúltima con tan só 4 puntos. Tras ese resultado, a ORF decidiu volver retirarse.
Logo de 3 anos Austria, ao ver a vitoria da súa veciña Alemaña, decide participar na edición de 2011 que se celebraría en Düsseldorf. Coa balada "The secret of love" interpretada por Nadine Beiler conseguen superar unha semifinal por primeira vez.
No Festival de Eurovisión 2016 por primeira vez, Austria participou cunha canción en francés, fíxoo a artista Zoë, coa canción  Loin d'ici  (Lonxe daquí)
Crown Resources
miniatura|dereita|Mikhail Fridman en 2015. Crown Resources é unha empresa de orixe rusa propiedade de Alfa Group, co fundada por Mikhail Fridman en 1992 e con sede na cidade suíza de Zug. Crown Resources era a empresa propietaria da carga do Prestige. Alfa Group con sede en Xibraltar, as illas Virxes Británicas e Luxemburgo, vendeu tódalas accións de Crown Resources pola mala imaxe que daba á corporación. A nova petroleira foi renomeada como Energy, Resources and Commodities Trading Company (ERC).
Austria no Festival de Eurovisión
Participacións
miniatura|dereita|250px|[[Liane Augustin en Hilversum (1958)]] miniatura|dereita|250px|[[Tie Break en Istambul (2004)]] miniatura|dereita|250px|[[Eric Papilaya en Helsinqui (2007)]] miniatura|dereita|250px|[[Natália Kelly en Malmö(2013)]] miniatura|dereita|250px|[[Conchita Wurst en Copenhague (2014)]]
Lenda de Yuruparí
Yuruparí é un heroe mítico, coñecido nas tribos indíxenas do Brasil e Colombia, por indíxenas das familias lingüísticas tupí-guaraní, tucana e arauaca. Esta lenda intervén nalgunhas tradicións importantes como as leis de Yuruparí - ou as leis do Sol -, o ritual de Yurupary, e dentro deste, as frautas e as máscaras de Yuruparí.
A lenda de Yuruparí é un dos grandes textos precolombinos que sobreviven xunto co Popol Vuh.
Orixe da lenda
A lenda era de común coñecemento nas tribos do Amazonas colombiano-brasileiro, especialmente na conca do río Vaupés, sendo transmitida de maneira oral.
A finais do século XIX, o indio brasileiro Maximiano José Roberto escribiu unha versión en lingua nheengatu con caracteres latinos. Dita versión perdeuse e só quedou a versión italiana que de devandito texto fixo Ermanno Stradelli, publicada no boletín da Sociedade Xeográfica Italiana en 1890 baixo o título de Leggenda dell’ Jurupary. Hai quen din que Stradelli é quen debe levar o crédito pola composición do texto, e que Roberto é tan só un colaborador que lle deu ó conde un esbozo escrito da lenda no seu puño e letra. Pero segundo anótao Robin Michael Wright (1981), pódese concluír que o que fixeron Stradelli e Roberto foi unha investigación en equipo:
A pesar de existir dita versión, o texto pasou desapercibido por moito tempo tanto para brasileiros como para colombianos. Só foi até a década dos 50 cando Pastor Restrepo Lince traduciuno, coa axuda de Américo Carnicelli, do italiano ó castelán. Javier Arango Ferrer foi o primeiro en divulgar o texto no seu ensaio Raíz e Desarollo de la Literatura Colombiana.
A versión que máis se coñece actualmente é a de Héctor Orjuela, traducida ó castelán por Susana Narváez Salessi, publicada en 1983 polo Instituto Caro y Cuervo.
Alesso
Alessandro Lindblad, nado en Estocolmo o 7 de xullo de 1991, é un DJ e produtor musical sueco, máis coñecido polo seu nome artístico Alesso. Colaborou con outros artistas como Avicii, OneRepublic, Calvin Harris, Usher, David Guetta e Sebastian Ingrosso.
Proxector cinematográfico
300px|miniatura|Proxector de [[35 mm en acción.]] 300px|miniatura|Proxector de [[35 mm.]]
Un proxector cinematográfico é un dispositivo opto-mecánico empregado para mostrar películas ao proxectalas nunha pantalla. A maioría dos compoñentes ópticos e mecánicos, excepto os relacionados coa iluminación e o son, están tamén presentes nas cámaras cinematográficas.
A máquina proxecta, a intervalos regulares de poucas centésimas de segundo, un feixe de luz sobre os fotogramas dun película; este feixe de luz vén aumentado e invertido por un lente que enfoca a imaxe resultante sobre unha pantalla.
O cinematógrafo foi patentado en febreiro de 1894 polos irmáns Lumière e as primeiras exhibicións públicas realizáronse en 1895. Na actualidade existen "proxectores cinematográficos dixitais" que proxectan unha imaxe xerada por medios dixitais, sen facer uso dunha película, pero si do feixe de luz e dos lentes.
Rebuxín, Cospeito, Cospeito
Rebuxín é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Proxector cinematográfico
Fisioloxía e uso
A persistencia da visión debería compararse co fenómeno relacionado do movemento beta e o fenómeno phi. Unha parte crítica da comprensión do fenómeno da percepción visual é que o ollo non é unha cámara, é dicir, que non hai "imaxes por segundo" no ollo. En lugar diso, o sistema ollo/cerebro ten unha combinación de detectores de movemento, detectores de detalle e detectores de patróns, cuns resultados que se combinan para crear a experiencia visual.
A frecuencia á que o cambio de imaxes se volve invisible depende do nivel de iluminación. Xeralmente, 16 imaxes por segundo (ou, do inglés, frames por segundo: fps) considérase a frecuencia máis baixa á que o movemento continuo é percibido polos humanos. (É interesante destacar que este limiar varía entre as diferentes especies; unha proporción maior de bastóns na retina ten como consecuencia unha frecuencia limiar maior).
É posible apreciar o espazo entre imaxes pechando e abrindo os ollos rapidamente. Se se fai suficientemente rápido, nalgún momento atraparase a transición. Isto non funcionará coa televisión debido á persistencia do fósforo nin cos proxectores LCD ou DLP debido á continuidade da imaxe, aínda que algunhas tecnoloxías dixitais de proxección poden deixar ver artefactos.
Desde o nacemento do cine sonoro, case todos os proxectores de cine comerciais proxectan a unha frecuencia de 24 imaxes por segundo. Esta velocidade escolleuse por razóns financeiras e técnicas: era a frecuencia máis baixa (polo que requiría menor cantidade de película) á que se podía realizar unha reprodución e amplificación do son satisfactorias. Aínda así, hai algúns formatos especiais como Showscan ou Maxivisión que proxectan a frecuencias máis altas, normalmente 48 imaxes por segundo.
As películas mudas normalmente non se proxectaban a velocidades constantes, senón que variaban durante a proxección a discreción do proxeccionista, nomalmente segundo notas proporcionadas polo distribuidor.
miniatura|Antigo proxector cinematográfico.
Proxector de cine "Victoria 5"
Este modelo de proxector cinematográfico é da marca italiana Cinemeccanica, un dos máis utilizados nas cabinas de cine actuais xunto con Christie, Kinoton, Prevost etc. Divídese principalmente en tres partes importantes:
Proxector de cine dixital
O cine e a televisión sempre estiveron en disputa desde que os televisores chegaron aos fogares nos anos 1940 e 1950. Pódese dicir que por esta razón o cine cambiou a súa proporción (fullscreen a widescreen) co propósito de atraer espectadores. Mais a televisión tivo tanto éxito que obrigou ás casas peliculeiras a reinventarse para que así a xente se movera aos cines en lugar de quedar en casa. Por esta e outras razóns xorde a proxección dixital.
O proxector dixital usa a tecnología DLP baseada en espellos que se moven reflectindo a luz con diferente intensidade e cor. Os proyectores que se están instalando en todo o mundo son de 2K (2048 x 1080), aínda que tamén hai de 4k (4096 x 2160) en desenvolvemento. A calidade do cine analóxico en soporte 35mm sería aproximadamente de 8k, polo que o dixital non chega a equiparárselle, aínda que ten outras vantaxes como que a calidade da proxección non se ve deteriorada co tempo, non se raia, ten mellor brillo e ten a posibilidade de proxectar contidos de TV, DVD, HD DVD, así como a posibilidade da proxección en 3D, ao ser instalados sistemas de filtros de polarización de imaxe, como RealD 3D, Dolby3D, ou XpanD, entre outros.
Para proxectar contido dixital os proxectores reciben o sinal dun servidor ou SMS (Screen Management System), que é unha computadora á cal se lle inxestan os DCP (digital cinema package) que son os spots, trailers ou películas, ou ben poden recibir o sinal desde un DVD, Blu-ray, HD-Cam etc.
As normas internacionais que regulan este sistema son DHI. As marcas de proxectores dixitais máis avanzadas son Barco, Christie, Cinemecánica, Kinoton, Sony, Victor Company of Japan, e utilizan tecnoloxía de Texas Instruments.
Texas Instruments
Cada sistema de proxección de TI posúe un semicondutor óptico ou chip DMD. Cada un destes dispositivos contén unha colección de aproximadamente 2.2 millóns de microespellos montados individualmente en pequenas bisagras cunha inclinación de ±10°. Esta inclinación permite enfrontarse ou cubrirse con sombra da fonte de luz co que se obtén un píxel luminoso ou escuro sobre a superficie proxectada. Como resultado, cada espello microscópico correspóndelle un píxel da imaxe sobre a pantalla. Os proxectores de cine dixital están equipados con tres dispositivos, cada un dos cales se dedica a unha cor primaria. O feixe de luz descomponse en tres feixes ao atravesar un prisma que o descompón en vermello, verde e azul. Esta luz coloreada volve combinarse ao seu paso polo lente de proxección para formar a imaxe en pantalla. A combinación destes chips permite alcanzar unha gama de 35 trillóns de cores.
Philippe Binant realizou, 2000, a primeira proxección de cine numérico público de Europa, fundada sobre a aplicación dun MEMS desenvolvido por Texas Instruments.
Victor Company of Japan
JVC desenvolveu a tecnoloxía Liquid Crystal On Silicon (LCOS), composta por cristais líquidos reflectantes que se abren e se cerran reflectindo ou bloqueando a fonte de luz. Os proxectores para a exhibición cinematográfica utilizan tres dispositivos que modulan a luz nas canles vermella, verde e azul. A luz repártse nestas compoñentes e proxéctase de forma simultánea sobre a pantalla. O obxectivo de JVC nunca foi a proxección de cine dixital, mais, a compañía desenvolveu algúns proxectores de alta definición con calidade apta para a sala e cedeu a tecnoloxía á empresa Kodak para que a incorpore nos seus proxectores.
Sony
En 2003 Sony empeza a experimentar na área da proxección dixital coa tecnoloxía SXRD. Esta baséase no cristal líquido de silicona, empregado tamén por JVC, pero coa diferenza que incorpora a variación de materiais Liquid Crystal Alignment Vertically. Con este sistema, as moléculas quedan aliñadas verticalmente ao substrato da cela que está sendo usada, co que se obtén unha boa circulación de voltaxe e alta calidade das propiedades ópticas. Sony incorpora como novidade a minimización do tamaño de cada píxel e do espazo entre eles. Esta tecnoloxía de Planarization Technology of Silicon Backplane combínase cun proceso de fabricación da capa de aliñación que establece unha forma de montar as obleas enteiras, uniformes, sen o uso de espazadores. Desta forma, moitos paneis créanse inmediatamente ao mesmo tempo. Este proceso reduciu a penetración de po ao mesmo tempo que mellora a calidade de imaxe. De feito, o SXRD é a maior promesa de calidade até o momento, cunha resolución de 4096 x 2160 píxeles e un contraste de 3000:1.
Sistemas de proxección
A funcionalidade do sistema de proxección categorízase de tres distintas maneiras. D-cinema ou Cine Dixital abarca a exhibición tradicional de películas pero transportadas ao sistema dixital. A calidade pretende ser mayor á de 35 mm. O sistema de presentación debe estar deseñado especificamente para uso cinematográfico. A-cinema ou contido alternativo é o material que non representa unha longametraxe. Como o sistema de proxección non necesariamente ten que estar deseñado para a proxección de películas, o equipamento é máis económico pero de igual calidade. Por último está a categoría de Pre-Show e publicidade, onde se utiliza equipamento de baixa calidade para presentacións de publicidade.
Diadumeno
O Diadumeno é unha estatua deseñada por Policleto no século V a. C. A estatua orixinal foi realizada en metal, seguramente en bronce, mais na actualidade só se conservan copias de pedra calcaria e mármore.
Representa a un atleta grego cinguindo na súa cabeza a cinta da vitoria, de onde vén o nome διαδούμενος/ diadoumenos, «o que cingue e descingue», que deriva do termo grego διαδέω/ diadeo, «cinguidor ou ben cinguido». Aínda está espido despois da competición e eleva os brazos para atarse o diadema, unha banda en forma de cinta que identifica ao gañador e que na obra orixinal de ao redor do ano 420 a. C. estaría representada por unha cinta labrada.
Estilo
miniatura|esquerda|150px|Detalle A figura está en pé, en contrapposto co seu peso sobre a perna dereita. O exemplar da estatua conservado no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas ten o seu xeonllo fracturado. Mostra poros polos que máis dunha vez filtrouse auga, o que fracturou a pedra calcaria, que requiriu varias reconstrucións. Ten a súa cabeza inclinada lixeiramente á dereita, contida, como aparentemente perdido na vida divina.
O Diadumeno, xunto ao Doríforo son as esculturas máis famosas de Policleto, formando tres modelos básicos para a escultura da Grecia Antiga, representando os tres a mozos idealizados dunha maneira convincentemente naturalística. A estatua ilustra os principios enunciados por Policleto no seu Canon: a altura total equivalía a sete veces a altura da cabeza, que é a lonxitude do pé apoiado.
O Diadumeno é unha obra senlleira do clasicismo xenuíno. A escultura combina equilibrio e dinamismo, grazas a unha hábil conxunción da torsión das costas e das cadeiras.
Copias romanas
miniatura|dereita|130px|Cabeza do tipo Diadumeno, [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas]] 130px|miniatura|Reconstrución en bronce no [[Museo Pushkin, Moscova]] O orixinal do Diadumeno (realizado presumiblemente en bronce mediante a técnica de fundición) non se conserva e houbo de perderse en data temperá. A copia máis coñecida consérvase no Arqueolóxico de Atenas. Hai outras, coma a do British Museum de Londres, o Metropolitano de Nova York e o Museo do Prado. Esta última, unha das mellores, está un tanto desvirtuada xa que no século XVII foille implantado un brazo de forma errada. Mide 202 cm. de altura, o material é un mármore branco de gran moi fino e foi datada entre o 140 e o 150.
Mikhail Fridman
Mikhail Fridman, nado en Lviv (Ucraína) o 21 de abril de 1964, é un empresario e banqueiro ruso.
Diadumeno
Copias romanas
A Historia Natural de Plinio describe copias de mármore romanas dos orixinais gregos en bronce, con todo non foi recoñecido até 1878 que a copia romana en mármore procedente de Vaison-la-Romaine (Vasio Romana, Francia), agora no Museo Británico, recrea o orixinal en bronce de Policleto. De feito, as copias romanas en mármore deberon abundar, a xulgar polo número de fragmentos recoñecibles e obras completas (incluíndo unha cabeza no Louvre, un exemplo completo no Metropolitan Museum of Art, o exemplar do Prado e outro completo (o Diadumeno Farnesio) no Museo Británico).
Mikhail Fridman
Traxectoria
Nado nunha familia xudía de enxeñeiros, é o fundador e propietario de Alfa Group, propietario de Crown Resources empresa propietaria da carga do Prestige.
Diadumeno
Copias romanas
O mármore Diadumeno de Delos no Museo de Atenas ten a capa do vencedor e unha alxaba, apuntando que el é o vencedor dun concurso de arco, o que quizais implica unha referencia a Apolo, que tamén era representado como un mozo idealizado.
Valoración moderna
Un feito que sinala o continuado valor artístico que se outorga ao tipo Diadumeno na época moderna, unha vez que se lle relacionou de novo con Policleto en 1878, pode obterse do feito de que unha copia estaba entre as esculturas aliñadas no tellado do Museo Nacional de Atenas cando se completou en 1889, e que a Venus Esquilina ás veces foi interpretada como unha versión feminina do tipo Diadúmenos (unha diadúmena, ou muller atándose un diadema).
José López Rega
José López Rega, coñecido como o Brujo (Buenos Aires, 17 de outubro de 1916 – 9 de xuño de 1989) foi un político arxentino, célebre como secretario privado de Juan Domingo Perón, e cunha poderosa influencia sobre o líder peronista e a súa esposa.
Como ministro de Benestar Social durante os gobernos de Héctor J. Cámpora, de Raúl Alberto Lastiri e do propio Perón, promoveu unha política fortemente conservadora e organizou a Alianza Anticomunista Arxentina, un grupo armado de ultradereita que practicou asasinatos selectivos para combater a influencia da á esquerda do peronismo e de organizacións marxistas. Obrigado a renunciar ao seu cargo en 1975 tras as violentas reaccións ao plan económico promovido polo seu protexido Celestino Rodrigo para desmobilizar ao sindicalismo arxentino, exiliouse en España, e estivo prófugo da xustiza durante dez anos. Foi apresado en Estados Unidos e logo extraditado. Morreu á espera de ser xulgado por múltiples cargos de homicidio, asociación ilícita e secuestro.
Proximidade aos Perón
Desde pequeno sempre quixo ser policía, pero cando nunha manifestación, o xeneral Perón, quedou sen un custodia, o ”brujo” tomou o seu lugar, e desde ese momento subiu ao poder. Unha común afección polo espiritismo vinculou finalmente a López Rega con a esposa de Perón en 1965, cando esta, enviada polo seu esposo desde o seu exilio en España, organizou unha reunión en casa do maior Bernardo Alberte, delegado de Perón e promotor de varios dos movementos da esquerda peronista, entre eles a CGT dos Arxentinos.
Tras gañarse a confianza de Isabel, López Rega trasladouse a España, onde exerceu como custodio e logo como secretario privado do matrimonio. Tras as eleccións de 1973, nas que triunfou Cámpora, Perón enviouno para ocupar a carteira de Benestar Social; desde esta opúxose ás medidas dos elementos máis afíns á esquerda, como Esteban Righi. En xuño deste mesmo ano, cando regresou Perón ao país, foi López Rega o instigador do enfrontamento entre as dúas ás do peronismo que culminou na brutal masacre de Ezeiza, en que os sectores baixo o seu mando fusilaron ás columnas de Montoneros que intentaban aproximarse ao palco. As reaccións non se fixeron esperar; Mario Roberto Santucho, líder do Ejército Revolucionario del Pueblo, chamou a conferencia de prensa para acusar a López Rega e ao tenente coronel José Manuel Osinde do masacre. As declaracións de López Rega e de Perón, quen apoiara epistolarmente desde o exilio aos grupos como Montoneros, foron esta vez durísimas contra eles, e o delicado equilibrio que agrupara no movemento peronista a dúas faccións moi distintas non tardou en romper. López Rega criticou abertamente a posición de Cámpora en reunión de gabinete; tras os feitos, e ao decatarse das reunións de Perón cos líderes da CGT e o Ejéricto, tanto Cámpora como o seu vicepresidente renunciaron, e a presidencia quedou provisionalmente en mans do presidente da Cámara de Deputados, Raúl Alberto Lastiri.
Chegada ao poder
O éxito de López Rega en desprazar do poder á esquerda peronista quedou demostrado o 4 de agosto, no Congreso Nacional Justicialista, co nomeamento da súa protectora Isabelita como candidata á vicepresidencia; o 23 de setembro, a fórmula Perón-Perón chegou ao poder co 61,85%. Preocupados pola tendencia que tomaba o goberno nacional, Montoneros asasinou o conservador secretario xeral da CGT José Ignacio Rucci o 25 de setembro de 1973, o que deu pábulo a López Rega para decretar a proscripción dos grupos armados e a clausura do diario El Mundo, afín aos mesmos. As accións de López Rega non se limitaron ao institucional: un mes máis tarde, o senador radical Hipólito Solari Yrigoyen foi gravísimamente ferido no primeiro atentado autoadxudicado pola Alianza Anticomunista Arxentina. Suponse que o atentado foi dirixido polo entón Xefe da Policía Federal, Rodolfo Almirón.