cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espírito
Espírito humano
A singularidade do espírito humano é ser reflexivo e auto-consciente. Por el nos sentimos insertados no Todo a partir dunha parte que é o corpo animado e, por iso, portador da mente. No nivel reflexo, espírito significa subxectividade que se abre ao outro, se comunica e así se auto-transcende, xestando unha comuñón aberta, ata coa suprema alteridade. Definindo: vida consciente, aberta ao Todo, libre, creativa, marcada pola amorosidade e o cuidado, iso é concretamente o espírito humano.
Esta comprensión fainos conscientes do vínculo que liga todas as cousas. Todo está envolto no inmenso proceso complexísimo da evolución, atravesado en todas as etapas polo espírito que emerxe, cada vez, baixo formas diferentes, inconsciente nunhas e consciente noutras.
Nesta acepción, espiritualidade é toda actitude e actividade que favorece a relación, a vida, a comuñón, a subxectividade e a transcendencia cara horizontes cada vez máis abertos. Ao fin, espiritualidade non é pensar en Deus senón sentir a Deus como o Vínculo que pasa a través de todos os seres, interconectándoos e constituíndonos, a nós e ao cosmos. O que constitúe a vida psíquica, intelectual e afectiva dunha persoa. O home ten corpo e espírito.
Céltiga
Céltiga pode referirse a:
Cahiers du cinéma
Cahiers du cinéma (en galego Cadernos sobre cinema) é unha revista francesa sobre cinema fundada en 1951 por André Bazin, Jacques Doniol-Valcroze e Joseph-Marie Lo Duca. Desenvolveuse a partir da revista Revue du Cinéma incluíndo membros de dous cineclubs parisienses, Objectif 49 (Robert Bresson, Jean Cocteau e Alexandre Astruc, entre outros) e Ciné-Club du Quartier Latin. Inicialmente o editor foi Éric Rohmer e entre os colaboradores estaban Jacques Rivette, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol e François Truffaut.
Historia
Cahiers reinventou os principios básicos da crítica e da teoría cinematográfica. Un artigo de 1954 de Truffaut arremetendo contra La qualité française ("a calidade francesa") foi considerado o manifesto por 'la politique des Auteurs' ('a política dos autores') e resultou na nova avaliación do cinema de Hollywood e de directores como Alfred Hitchcock, Howard Hawks, Robert Aldrich, Nicholas Ray e Fritz Lang. Os escritores de Cahiers du Cinéma tamén admiraban a obra de Jean Renoir, Roberto Rossellini, Kenji Mizoguchi, Max Ophüls e Jean Cocteau, centrando as súas críticas na posta en escena dos filmes. Ademais, os autores eran comparados e contrastados, establecendo un auténtico diálogo cinematográfico. A revista tamén foi fundamental na creación da Nouvelle Vague, na que destacaron os filmes dirixidos por colaboradores de Cahiers como Godard e Truffaut.
En 1963 Jacques Rivette susbtituíu a Rohmer como editor, cambiando as preocupacións políticas e sociais e prestando máis atención as cinematografías non estadounidenses. Cara 1970 o estilo cambiou do modernismo a radicalismo e o materialismo dialéctico. A mediados da década de 1970 a revista seguía unha liña editorial maoísta, pero a crítica ao filme Tiburón supuxo o regreso a perspectivas máis comerciais, rehabilitando tamén algúns dos antigos favoritos Cahiers e descubrindo autores como Manoel de Oliveira, Raoul Ruiz, Hou Hsiao-Hsien, Youssef Chahine e Maurice Pialat.
En 1998 Editions de l'Etoile, editora de Cahiers foi adquirida polo grupo Le Monde. Para evitar a tradicional perda de cartos a revista intentou un cambio de imaxe en 1999 para gañar novos lectores, tratando todas as artes visuais. Esta nova versión con artigos sobre telerrealidade ou videoxogos trouxo confusión e malas críticas dos lectores tradicionais.
Le Monde tomo control total en 2003, con Jean-Michel Frodon como director. En 2009 Richard Schlagman, de Phaidon Press, grupo especializado en libros sobre artes visuais, comprou Cahiers.
Festa dos Reis na Mezquita
A Festa dos Reis é unha festividade, incluída dentro dos festexos do entroido, que se celebra nos primeiros días de xaneiro nalgunhas aldeas do concello da Mezquita.
Características
O calendario festivo consta de cinco xornadas, que poden variar en nome e data:
A Lama, Camos, Nigrán
A Lama é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 97 habitantes (44 homes e 53 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
MSDS
miniatura|250px|Exemplo dunha MSDS en formato norteamericano con información sobre como manipular substancias perigosas e a súa composición e propiedades.
Unha MSDS, ou folla de datos de seguridade dun material (do inglés Material Safety Data Sheet), é unha maneira de proporcionar datos das características dunha substancia en particular.
Proporciona datos da temperatura de fusión desa substancia, da súa temperatura de ebulición, da temperatura de inflamación, da súa reactividade, da súa toxicidade, efectos sobre a saúde, primeiros auxilios, precaucións ó manexala, modo de acción en caso de vertidos da mesma, maneiras de manipulala de xeito seguro, equipo a empreñar cando se manipula etc.
As MSDSs para unha substancia non están pensadas para uso do consumidor en xeral, senón para os que fan un uso habitual desa substancia. Por exemplo, un MSDS para unha disolución de limpeza non é altamente pertinente para alguén que a utiliza unha vez ó ano, pero é extremadamente importante para alguén que fai uso dela nun espazo pechado 40 horas á semana.
Uso por países
Nos EEUU esíxese que as MSDSs estean dispoñibles para os empregados, para as substancias potencialmente perigosas manexadas no lugar de traballo. No Canadá, existe un programa para os materiais perigosos nos lugares de traballo que establece os requisitos para MSDSs en lugares de traballo canadenses.
No Reino Unido, as regulacións de 2002 dos produtos químicos esixen informar dos perigos. Impoñen deberes ós que subministran as substancia e ós importadores das mesmas. A regulación 12 require que os patróns provean ós empregados da información, da instrución e o adestramento para a xente exposta ás substancias perigosas. Este deber sería case completamente imposible sen a folla de datos como punto de partida.
A Unión Europea require que as declaracións do risco e de seguridade (as R e as S) e un símbolo aparezan nas etiquetas e na folla de datos de seguridade. Consisten na letra R seguida por un número e na letra S seguida por un número.
En Alemaña esíxese que as substancias estean avaliadas polos seus efectos negativos sobre as augas. *WGK 1 se a substancia non contamina a auga; *WGK 2 se a substancia contamina levemente a auga. *WGK 3 a substancia contamina a auga.
Condado de Hiiu
O condado de Hiiu (estoniano Hiiumaa) é un condado de Estonia que ocupa a totalidade da illa de Hiiu así como múltiples pequenas illas estonianas. A súa capital é Kärdla. O condado de Hiiu limita ao leste co de Lääne e ao sur co Saare. O 0,7% do total da poboación de Estonia vive no condado de Hiiu.
Goberno do condado
O goberno do condado (estoniano: Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador (estoniano: maavanem), que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos. Dende o 3 de marzo do 2004 o gobernador é Hannes Maasel.
Municipios
200px|miniatura|esquerda|Municipios do condado de Hiiu
O condado está subdividido nun municipio urbano (estoniano: linn - cidade) e 4 municipios rural (estoniano: vallad - lugar).
Municipios urbanos:
Municipios rurais:
A Noite do Espantalho
A Noite do Espantalho é un filme brasileiro de 1974 dirixido por Sérgio Ricardo. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Levada, Camos, Nigrán
A Levada é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 31 habitantes (18 homes e 13 mulleres).
Virgilio Barco Vargas
Virgilio Barco Vargas, nado en Cúcuta o 17 de setembro de 1921 e finado en Bogotá o 20 de maio de 1997, foi un enxeñeiro civil, presidente de Colombia entre 1986 e 1990.
A Veiga das Meás, Osoño, Vilardevós
A Veiga das Meás é un lugar da parroquia de Osoño, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 79 habitantes dos que 34 eran homes e 45 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Singkep
Transporte
Singkep ten dous portos, Dabo preto de Dabosingkep e Jago preto de Sungaibuluh. O servizo ao porto de Muntok en Bangka de Bangka Belitung e Palembang de Sumatera selatan deixou de funcionar regularmente coa desaparición da industria mineira de estaño. Con todo, un transbordador de alta velocidade continúa conectando Tanjung Pinang a Singkep, de onde os barcos locais poden ser fletados a Lingga. Singkep tamén ten un pequeno aeroporto capaz de manexar pequenos avións de 40 pasaxeiros. O aeroporto estivo activo durante as operacións da explotación mineira, e utilízase actualmente por voos charter e patrullas aéreas do goberno. Susi Air opera voos de pasaxeiros subsidiados polo goberno de Dabo a unha variedade de destinos.
Unha nova ruta aérea de Dabo Singkep a Pekanbaru está prevista para 2015.
Historia
Mediante un acordo segredo, os holandeses permitiron aos Estados Unidos e Gran Bretaña acceder a depósitos de Thorium en Pulau Singkep en agosto de 1945, que era vital para os procesos nucleares.
En 1999, o buque de carga pesada Mighty Servant 2 afundiuse en 35 metros de auga preto de Singkep logo de golpear unha solitaria, illada e anteriormente non mapeada agulla de granito.
PALOP
Portugal en África
Co recoñecemento da declaración de independencia do Brasil, en 1825, Portugal viuse obrigado a acentuar a súa expansión colonial para o interior de África, para manterse á par coas outras potencias europeas.
O mantemento dos territorios na India, de Macau e doutros puntos chave do antigo dominio colonial portugués na Asia, cada vez máis diluído, era outro punto de honra para os portugueses. Pero o designio era África, concretamente Angola e Mozambique, ademais do inmenso territorio que os separaba. Guarnicións militares, misións católicas, formas e institucións de goberno colonial foron transplantadas para África, asegurando a presenza efectiva portuguesa ao tempo que afastaban outros pretendentes por aquelas terras. A pesar das dificultades económico-financeiras e climáticas, conseguiuse ampliar algúns núcleos urbanos e construír outros, xa no interior, apoiando plantacións ou zonas ricas en minerais.
A expansión colonial africana parou co Ultimato británico de 1890. A Gran Bretaña pretendía crear un grande corredor no sur de África, comunicando Suráfrica cos seus territorios do nordeste do continente.
As colonias africanas conseguirían a independencia da metrópole entre 1974-1975 despois da Revolución dos Caraveis.
Vicente Nondedeu Pardo
Vicente Nondedeu Pardo foi un avogado e xornalista de Ourense.
Traxectoria
Dirixiu o periódico El Derecho de Ourense. Foi interventor do Concello de Ourense e presidente do Comité de Caza e Pesca.
Habib Koité
Habib Koité, nado en Thiès (Senegal) o 27 de xaneiro de 1958, é un cantante, compositor e guitarrista de Malí. Forma parte do grupo musical africano Bamada, que toma o seu nome da cidade de Bamaco, capital de Malí), do que tamén é membro Kélétigui Diabaté tocando o balafon.
Estilo musical
Koité é coñecido principalmente polo seu xeito único de toca-la guitarra, con afinación en escala pentatónica e interpretar cancións de tradición bambara. Outras pezas da súa música achéganse máis ó blues ou flamenco que son dous estilos que aprendeu en Khalilou Traore.
O estilo vocal de Koité é íntimo e relaxado. Por outra banda el é quen crea e organiza tódalas cancións, cantando en inglés, francés, e bambara.
Caenorhabditis elegans
C. elegans foi o primeiro organismo multicelular do que se completou a secuenciación do xenoma. E en 2012, este verme era o único organismo do que se completou o conectoma (diagrama do "cableado" neuronal).
Anatomía
miniatura|esquerda|Movemento do C. elegans de tipo salvaxe. C. elegans é un verme non segmentado de simetría bilateral. Ten unha cutícula, catro cordóns musculares epidérmicos principais, e un pseudoceloma (cavidade corporal) cheo de líquido. Case todos os individuos de C. elegans son hermafroditas con aspecto de femia; e hai unha minoría (1 de cada mil) de machos verdadeiros. A anatomía básica de C. elegans inclúe unha boca, farinxe, intestino, gónadas, e cutícula de coláxeno. Os machos teñen unha gónada dun só lobo, un conduto deferente, e unha cola especializada para o apareamento, a cal ten espículas. Os hermafroditas teñen dous ovarios, ovidutos, espermateca, e un só útero. As catro faixas musculares que discorren por toda a lonxitude do seu corpo están conectadas por un sistema neural que permite que os músculos movan o corpo do animal só na dirección dorsal/ventral; por tanto, calquera individuo vivo móbil está sempre sobre o seu lado esquerdo ou dereito cando se observa cruzando unha superficie horizontal.
Gránulos intestinais e fluorescencia
Nas células do intestino ten numerosos gránulos intestinais, cuxa función non se coñece ben, o mesmo que ocorre con outros aspectos deste nematodo, malia os moitos anos que leva sendo estudado. Estes gránulos do tubo dixestivo encóntranse en todos os membros da orde Rhabdita. Son moi similares a lisosomas no sentido de que teñen un interior ácido e capacidade de endocitose, pero son considerablemente máis longos, o que reforza a idea de que son orgánulos de almacenamento. Unha característica salientable dos gránulos é que vistos baixo luz ultravioleta, reaccionan emitindo unha intensa fluorescencia azul. Outro fenómeno observado é a denominada fluorescencia da morte, que consiste en que cando morre o verme ten lugar unha forte explosión de fluorescencia azul. Esta fluorescencia da morte ten lugar normalmente nunha onda que vai desde a parte anterior á posterior do intestino, e obsérvase en vermes novos e vellos, sometidos a unha ferida mortal, ou en vermes vellos que morren placidamente. Propuxéronse moitas teorías sobre as funcións dos gránulos intestinais e moitas das iniciais foron desbotadas polos experimentos que se fixeron posteriormente. Crese que almacenan cinc como unha das súas funcións. Recentes análises químicas identificaron o material fluorescente azul, o cal contiña unha forma glicosilada de ácido antranílico (AA). Pero cuestiónase a necesidade das grandes cantidades de ácido antranílico que conteñen os gránulos. Unha posibilidade é que o ácido antranílico sexa un produto antibacteriano usado para defenderse dos patóxenos invasores. Outra posibilidade é que os gránulos proporcionen unha fotoprotección: a explosión de fluorescencia de ácido antranílico supón a conversión da luz ultravioleta daniña e luz visible relativamente inofensiva. Podería haber unha posible semellanza cos melanosomas que conteñen melanina doutros animais.
Reprodución
miniatura|Diagrama anatómico dun macho de C. elegans. O hermafrodita considérase que é unha forma especializada de femia autofecundable porque ten un soma de femia pero a súa liña xerminal produce primeiro gametos masculinos, despois produce ovocitos, e finalmente pon ovos por medio do seu útero despois de que se produciu unha fertilización interna. En condicións ambientais favorables para a reprodución, as larvas que saen dos ovos desenvólvense pasando por catro etapas ou mudas, denominadas de L1 a L4. Cando as condicións son estresantes como pode ser a insuficiencia de alimentos, C. elegans pode entrar nunha terceira fase larval alternativa chamada estado dauer (dauer é unha palabra alemá que significa permanente). As larvas dauer son resistentes ao estrés e non envellecen. Os individuos hermafroditas producen todos o seu propio esperma na etapa L4 (150 espermatozoides por brazo gonadal) e despois deixan de producir esperma e producen só ovocitos. Os espermatozoides almacénanse na mesma área da gónada que os ovocitos ata que o primeiro ovocito empuxa o espermatozoide cara á espermateca (unha cámara onde se produce a fertilización dos ovocitos polos espermatozoides). Non sempre hai autofecundación, xa que os machos poden tamén inseminar aos hermafroditas, os cales prefiren usar o esperma de machos antes que o propio (ambos os tipos de esperma almacénense na espermateca). Cando se autofecunda un destes vermes de tipo salvaxe pon aproximadamente 300 ovos. Cando é inseminado por un macho, o número de ovos pode ser de máis de mil. A 20 °C, a cepa de laboratorio de C. elegans ten unha vida media de aproximadamente dúas ou tres semanas e un tempo de xeración de aproximadamente catro días.
center|Diagrama anatómico dunha vista lateral esquerda dun verme C. elegans hermafrodita en estado adulto.
Ecoloxía
As especies do xénero Caenorhabditis ocupan varios ambientes ricos en nutrientes e bacterias. Aliméntanse das bacterias que viven na materia orgánica en descomposición. Xeralmente, o solo non ten materia orgánica dabondo para manter poboacións autosustentables. C. elegans pode sobrevivir cunha dieta de diversas especies de bacterias, pero a súa ecoloxía no ambiente salvaxe é bastante descoñecida. A maioría das cepas de laboratorio recolléronse de ambientes artificiais como xardíns e compost. Máis recentemente, viuse que C. elegans prospera noutros lugares con materia orgánica, como a froita podre. Algúns invertebrados como milpés, insectos, isópodos, e gasterópodos poden transportar larvas dauer. Tense observado que estas larvas se alimentan do seu propio hóspede cando este morre.
Os nematodos poden sobrevivir ao desecamento, e no caso de C. elegans o mecanismo para esta capacidade demostrouse que se debe ás proteínas abundantes na embrioxénese tardía (LEA; late embryogenesis abundant proteins).
Uso en investigación
miniatura|Divisións celulares asimétricas durante a [[embrioxénese temperá de C. elegans.]] En 1963, Sydney Brenner propuxo a utilización de C. elegans como organismo modelo para a investigación primaria do desenvolvemento neural nos animais, xa que era un dos organismos máis simples con sistema nervioso. No individuo hermafrodita, este sistema comprende 302 neuronas cuxo patrón foi mapado e coñécese como conectoma, e mostrou ser un gráfico matemático de tipo rede de mundo pequeno. Os investigadores exploraron os mecanismos neurais que controlan varios dos comportamentos máis interesantes de C. elegans; por exemplo, a quimiotaxe, termotaxe, mecanotransdución, e o comportamento de apareamento do macho. Brenner tamén escolleu a esta especie como útil para facela crecer en poboacións masivas e conveniente para análises xenéticas. É un organismo multicelular eucariótico que é o suficientemente simple como para ser estudado en grande detalle. As cepas reprodúcense doadamente e poden ser conxeladas. Cando posteriormente se desconxelan, permanecen viables e iso permite que sexan almacenadas durante longo tempo.
A transparencia de C. elegans facilita o estudo da diferenciación celular e outros procesos do desenvolvemento no organismo intacto. A morfoloxía da rexión da cola distingue claramente os machos dos hermafroditas.
Mapouse tamén o destino en que acaba cada célula somática durante o desenvolvemento (959 células no hermafrodita adulto, e 1031 no macho adulto). Estes patróns de liñaxes celulares son en grande medida invariables entre individuos, a diferenza do que ocorre nos mamíferos, nos que o desenvolvemento celular no embrión depende máis de sinais celulares.
As primeiras divisións celulares na embrioxénese temperá están entre os exemplos mellor coñecidos de división celular asimétrica.
A morte celular programada (apoptose) elimina moitas células adicionais (131 no hermafrodita, a maioría das cales teríanse convertido doutro modo en neuronas); esta "preditibilidade apoptótica" contribuíu á detectar algúns xenes apoptóticos, principalmente por medio da observación de nematodos anormais que sobrevivían á apoptose.
miniatura|dereita|Tipo salvaxe de C. elegans hermafrodita tinguido con tinguidura fluorescente [[Vermello Texas para salientar os núcleos de todas as células.]]
A captación de ARNi ambiental é moito peor noutras especies de vermes do xénero Caenorhabditis. Aínda que inxectar o ARN na cavidade corporal do animal induce o silenciamento de xenes na maioría das especies, só en C. elegans e nuns poucos nematodos máis distantemente emparentados poden captarse ARN das bacterias das que se alimentaron para a interferencia de ARN. Esta capacidade foi mapada nun xene chamado sid-2, o cal, cando se insire como un transxene noutras especies, permítelles captar ARN para o ARNi como fai C. elegans.
Dahlak Kebir
Dahlak Kebir (دهلك كبير) é a illa máis grande do arquipélago de Dahlak. Situado no Mar Vermello da costa de Eritrea, antes chamábase Dahlak Deset.
Resumo
Dahlak Kebir ten unha poboación de ao redor de 2.500 persoas que falan Dahlik. As súas industrias principais inclúen a pesca, recollida de cogombros de mar e o turismo.
O pobo de Dahlak Kebir atópase ao oeste da illa e é coñecido pola súa antiga cisterna e necrópole, que data de polo menos do ano 912. Tamén é coñecido polos seus fósiles. Outras características da illa inclúen ruínas pre - islámicas en Adel, fauna e pantanos de mangleiros. Os transbordadores unen a illa con Massawa e varias illas máis pequenas.
Caenorhabditis elegans
Uso en investigación
Como ocorre coa maioría dos organismos modelo, os científicos que traballan neste campo manteñen unha coidada base de datos en liña para C. elegans chamada WormBase. A WormBase trata de inclír todas as informacións publicadas sobre C. elegans e outros nematodos relacionados.
C. elegans utilizouse como organismo modelo para a investigación do envellecemento; por exemplo, a inhibición dunha vía de sinalización do factor de crecemento similar á insulina (IGF) incrementaba tres veces a duración da vida do adulto. Ademais, unha extensa investigación en C. elegans identificou que as proteínas de unión ao ARN son factores esenciais durante o desenvolvemento do liña xerminal e o embrión temperán.
C. elegans ten cinco pares de autosomas e un par de cromosomas sexuais. O sexo en C. elegans está baseado no sistema de determinación do sexo X0. Os C. elegans hermafroditas teñen un par de cromosomas sexuais XX; os escasos machos teñen só un cromosoma sexual, polo que son X0. O espermatozoide de C. elegans é ameboide, sen flaxelo nin acrosoma.
C. elegans é notable tamén nos estudos do sono animal, xa que é o organismo máis primitivo que mostra estados similares ao sono. En C. elegans, hai unha fase "letárxica" pouco despois de cada muda.
Investigacións no espazo
C. elegans foi noticia cando se descubriu que algúns espécimes sobreviviran ao desastre da lanzadeira espacial Columbia en febreiro de 2003. Despois, en 2009, enviáronse mostas de espécimes vivos de C. elegans da Universidade de Nottingham á Estación Espacial Internacional, onde pasaron dúas semanas, nun proxecto para explorar os efectos da gravidade cero no desenvolvemento muscular e a fisioloxía. A investigación trataba principalmente sobre a base xenética da atrofia muscular, relacionada con viaxes espaciais, prostración prolongada en cama, casos xeriátricos, ou diabéticos. Descendentes dos vermes que ían abordo da Columbia en 2003 foron enviados ao espazo na lanzadeira espacial Endeavour na súa misión STS-134.
Xenoma
miniatura|dereita|C. elegans adulto con secuencias codificante GFP inseridas nun xene codificador de [[histonas por recombinación homóloga inducida por Cas9.]] miniatura|dereita|C. elegans hermafrodita. C. elegans foi o primeiro organismo multicelular do que se completou a secuenciación do xenoma, que foi publicada en 1998, aínda que quedaban algúns ocos por secuenciar, os cales non foron resoltos ata 2002. O xenoma de C. elegans é de aproximadamente 100 millóns de pares de bases e consta de seis cromosomas denominados I, II, III, IV, V e X, e un xenoma mitocondrial. A súa densidade de xenes é de aproximadamente 1 xene/5kb. Os intróns, ou secuencias non expresadas, son o 26% do xenoma. Algunhas rexións interxénicas grandes conteñen secuencias de ADN repetitivo. Moitos xenes están dispostos formando operóns, que son series policistrónicas que se transcriben xuntas. C. elegans e outros nematodos son uns dos poucos nematodos que actualmente se sabe que teñen operóns (que son típicos das bacterias); entre estes están os tripanosomas, vermes planos como o trematodo Schistosoma mansoni, e o primitivo cordado tunicado Oikopleura dioica. Crese que moitos máis organismos poderían ter estes operóns.
O xenoma contén aproximadamente 20.470 xenes que codifican proteínas. O número de xenes de ARN coñecidos no xenoma aumentou moito debido ao descubrimento en 2006 da nova clase de xenes 21U-RNA, e agora pénsase que o xenoma contén máis de 16.000 xenes de ARN, cando en 2005 pensábase que eran 1.300. Os científicos continúan a avaliar o conxunto de novos xenes: engádense decote novas predicións de xenes e modifícanse ou elimínanse os que se consideran incorrectos.
En 2003, determinouse tamén a secuencia do xenoma do nematodo relacionado C. briggsae, o que permitiu aos investigadores estudar a xenómica comparada deses dous organismos. As secuencias xenómicas doutros nematodos do mesmo xénero por exemplo, C. remanei, C. japonica e C. brenneri están a estudarse por medio da técnica da escopeta de xenoma completo, que é menos completa e precisa que a aproximación "xerárquica" ou clon por clon que foi a que se utilizou con C. elegans.
A versión oficial da secuencia xenómica de C. elegans segue cambiando conforme aparecen novas evidencias que mostran os erros da secuenciación orixinal. A maioría dos cambios son menores, engadindo ou eliminando uns poucos pares de bases do ADN. Por exemplo, a actualización WS202 da WormBase de abril de 2009 engadiu dous pares de bases á secuencia xenómica. Ás veces hai que facer cambios máis amplos; por exemplo, a actualización WS197 de decembro de 2008 engadiu unha rexión duns 4.600 pares de bases á secuencia.
Evolución
Unhas poucas secuencias de proteínas conservadas estudadas en esponxas mariñas son máis parecidas ás humanas que ás de C. elegans. Isto indica que debeu de haber unha acelerada velocidade de evolución na liñaxe de C. elegans. O mesmo estudo encontrou que varios xenes filoxeneticamente antigos están ausentes en C. elegans.
Comunidade científica
En 2002, outorgouse o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía a Sydney Brenner, H. Robert Horvitz e John Sulston polos seus traballos sobre a xenética do desenvolvemento de órganos e morte celular programada en C. elegans. O Premio Nobel de Medicina de 2006 concedéuselle a Andrew Fire e Craig C. Mello polo seu descubrimento da interferencia de ARN en C. elegans. En 2008, Martin Chalfie compartiu o Premio Nobel de Química polo seu traballo sobre a proteína fluorescente verde; algúns destes traballos realizáronse usando C. elegans.
Moitos científicos que investigan en C. elegans están estreitamente conectados con Sydney Brenner, co cal empezaron case todas as investigacións neste eido na década de 1970; traballaron como investigadores posdoutorais ou posgraduados no laboratorio de Brenner ou no laboratorio de alguén que previamente traballara con Brenner. A maioría dos que traballaron neste laboratorio posteriormente estableceron os seus propios laboratorios de investigacións de vermes. A base de datos WormBase contén datos da bioloxía e xenoma de C. elegans.
Sphyrna
Sphyrna é o xénero tipo da familia dos esfírnidos (Sphyrnidae), que comprende 8 especies actuais de tiburóns martelo dos nove cos que conta a familia.
Especies
Este xénero comprende as seguintes especies:
Unha posíbel nova especie, próxima a Sphyrna lewini foi descuberta en 2006 nas augas do Atlántico noroeste, pero aínda non foi denominada nin clasificada. O seu descubridor, o profesor Joe Quattro da Universidade de Carolina do Sur, describiuna como "críptica".
Cookie Monster
Cookie Monster (coñecido en Galicia coma Monstro das Galletas ou Triki a partir da versión en castelá do programa Sesame Street (Barrio Sésamo) emitido nos anos oitenta do século XX) é un monicreque do programa infantil Sesame Street.
O Cookie Monster é unha criatura azul, peluda e moi famenta. Come calquera cousa que atopa, mais o seu alimento preferido son as súas amadas galletas. A pesar disto, Cookie Monster é (así coma todos os monstros de Sesame Street) xentil e amigábel. Alén das galletas ou cookies, outra cousa que acostuma comer moito son letras grandes de xoguete, moi usadas no programa para ensinar o alfabeto aos cativos. Só se refire a si mesmo como "min". É o mellor amigo de Prairie Dawn (unha nena monicreque rosa).
As súas galletas favoritas son as de chocolate, seguidas polas de avea. O aniversario oficial do Cookie Monster é o 2 de novembro. Nun episodio revelou que o seu nome verdadeiro é Sid.
Aparece no filme Follow That Bird (1985) e tamén aparece nos especiais de Nadal: Christmas Eve on Sesame Street e A Muppet Family Christmas.
O Monstro das Galletas tamén fixo unha aparición especial, xunto con Epi e Blas (orixinalmente Ernie and Bert) na escena final do filme The Muppets Take Manhattan.
É un dos personaxes que aparece como imaxe do parque Port Aventura.
Ligazóns externas
Sesamstraße
Ainur
No legendarium de J. R. R. Tolkien, os Ainur (Os Sagrados en quenya, singular: Ainu) son espíritos anxelicais, representantes directos do deus Eru Ilúvatar. Foron a súa primeira creación. A pesar de que a maioría deles moran con Ilúvatar, algúns deles descenderon a Eä (os Valar e os Maiar) para rematar de formar o mundo durante a creación de Arda.
O máis poderoso deles, Melkor, baixou a Eä querendo facerse coa Chama Imperecedoira e así ser considerado Señor e Creador. Corrompeu a outros Ainur para a súa causa (como Sauron ou os Balrogs). Por envexa ós outros Valar, que facían todo para agradar a Eru, estragaban a obra dos seus semellantes. Aínda que isto último podería ser en realidade parte da propia canción ideada por Eru como el mesmo apunta n'O Silmarillion cando Melkor tenta esnaquizar A Canción coa súa discordancia:
Marín, Camos, Nigrán
Marín é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 154 habitantes (86 homes e 86 mulleres).
Hipodamo de Mileto
miniatura|300x300px|Mapa do [[O Pireo|Pireo, mostrando o plano en reixa da cidade]] Hipodamo de Mileto (grego antigo Ἱππόδαμος Hippódāmos), Hipódamo ou Hipodamos, nado en Mileto en -498 e finado en -408, foi un arquitecto grego, planificador urbanístico, matemático, meteorólogo e filósofo e considéraselle o "pai" da planificación urbanística, que deu nome á "planta hipodámica", un esquema de cidades en retícula. Viviu durante o século -V, nos albores da época clásica da Antiga Grecia. O seu pai chamábase Eurifonte.
Traxectoria
Hipodamo representa a antiga escola xónica, que primaba a perfección e o luxo. Aristóteles, describiuno como orixinal en todos os aspectos e como alguén que desexaba ser un erudito en todas as ciencias da natureza, aínda que existen discrepancias sobre se este Hipodamo é o mesmo do que fala Aristóteles en Política, II. e ao que se refire Xoán Estobeo no Florilexio como Hipodamo, o pitagórico. Aristóteles definiuno como "... un home estraño, cuxo afán de distinción lle fixo levar unha vida excéntrica".
Urbanista
Hipodamo foi o introdutor dun plan urbano apoiado en rúas anchas que se cruzaban en ángulos rectos. Propuxo a organización das poleis segundo relacións numéricas, en busca da simetría. A lóxica, a claridade e a simplicidade primaban nos seus deseños. Resulta imposíbel non relacionar o concepto arquitectónico de Hipodamo co pensamento da súa época: o plano en forma de dameiro reflicte as divisións lóxicas e matemáticas coas cales os filósofos/arquitectos do século -V buscaban reflectir a sociedade ideal. Hipodamo é considerado o primeiro dos urbanistas e o trazado que ideou chámase trazado hipodámico.
Foi o enca rgado de levar a cabo, cara ao -479, o plan director de reconstrución da cidade de Mileto, tomada, saqueada e destruída polos persas no -494. Hipodamo foi tradicionalmente venerado como o "Pai do urbanismo" e inventor da retícula.
Con todo tense coñecemento do uso da retícula en épocas tan temperás como o terceiro milenio a. C., coas primeiras cidades xurdidas no Antigo Exipto, conformadas con rúas paralelas ao río Nilo, cruzadas por outras perpendiculares, que desembocaban nel, case sempre formando ángulos rectos, ou en cidades de novo trazado, como Akhetatón, no século -XIV.
Teórico social e político
Hipodamo tamén foi un teórico que, como Faleas de Calcedonia e como Platón, expuxo unHa alternativa máis ou menos utópica á crise das poleis provocada pola Guerra do Peloponeso. Segundo relatou Aristóteles na Política :O mesmo Aristóteles criticou esta politeia elaborada por Hipodamo advertindo que non explica quen traballará a terra dos deuses e a terra dos guerreiros. Con todo, hoxe destácanse dúas ideas do sistema elaborado por Hipodamo: «a da sistematización de funcións na cidade, que volve atoparse na construción de Platón e en numerosas utopías posteriores, e a de que é preciso que os que rexen os destinos da cidade, neste caso os guerreiros, se conserven, segundo unha fórmula de J.-P. Vernant, "purificados de calquera contacto con esa esfera de intereses privados que hoxe aparece como un factor de división e de oposición entre os cidadáns"».
El Gallego (Buenos Aires)
miniatura|El Gallego. Todo por España y para Galicia; a. I.; n. 5. El Gallego, de César Cisneros, foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1878 e 1889. Foi o terceiro galego de América tras El Eco de Galicia, da Habana, fundado por Waldo A. Insúa, que publicou o primeiro número o 8 de marzo de 1878, e El Avisador Galaico, que saíu á rúa entre o 3 de febreiro e o 2 de novembro de 1877, na cidade de Cienfuegos (Cuba), baixo a dirección de Domingo Devesa Naveiro e de José Porrúa Valdivieso.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal: Órgano de los intereses de su nombre, apareceu en 1878. César Cisneros, o seu fundador e primeiro director, promoveu desde esta publicación a fundación do Centro Gallego de Buenos Aires. Incluía novas relacionadas co Centro Gallego e as súas actividades, con Galiza e a comunidade galega na Arxentina. Editou por entregas a Historia de Galicia de Manuel Murguía. Cesou a súa publicación en 1889. Foi continuado por El Noticiero Gallego.
Ventura Pueyo
Buenaventura Pueyo Llanuza, finado en Ferrol en xaneiro de 1892, foi un profesor e xornalista galego.
Traxectoria
Profesor de ensino primario, publicou en 1868 Programas-instructores para la enseñanza de la gramática y de la aritmética. Fundou e dirixiu en Ferrol a revista El Pensamiento de Galicia e foi redactor de El Eco Ferrolano e El Diario Ferrolano. En 1878 estaba na Habana e colaborou con Waldo Álvarez Insua na posta en marcha de El Eco de Galicia. Tamén colaborou en El Diario de Santiago e La Semana. Nos anos oitenta foi profesor de Matemáticas da Escola de Artes e Oficios de Ferrol e dirixiu un colexio privado.
E.T. the Extra-Terrestrial
E.T. the Extra-Terrestrial é un filme estadounidense dirixido e producido por Steven Spielberg que foi estreado en 1982.
Sinopse
Un pequeno ser doutro planeta queda abandonado na Terra cando a súa nave se marcha esquecéndose del. Ten medo. Está completamente só, pero farase amigo dun neno, que o agocha no seu fogar. O neno e os seus amigos intentarán atopar a forma de que o pequeno extraterrestre regrese ó seu planeta antes de que os científicos e a policía o collan.
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
A Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP) é unha organización internacional formada por países lusófonos, cuxo obxectivo é o "profundización da amizade mutua e da cooperación entre os seus membros".
De acordo co Ministerio de Relacións Exteriores do Brasil, a poboación dos seus países membros suma aproximadamente 270 millóns de persoas.
A organización promove a data do 5 de maio como Día da Cultura Lusófona, celebrado en todo o espazo lusófono, e os Xogos da CPLP, evento deportivo que reúne tódolos membros da organización. A súa sede atópase en Lisboa.
Historia
A CPLP foi creada o 17 de xullo de 1996 por Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea-Bisau, Mozambique, Portugal e San Tomé e Príncipe. No ano 2002, tras conseguir a independencia, Timor-Leste foi acollido como país integrante. Guinea Ecuatorial entrou na organización no ano 2014. Á data de 2022 son nove os países integrantes da CPLP.
A CPLP aínda é unha organización nova, que busca pór en práctica os obxectivos de integración dos territorios lusófonos. En 2005, nunha reunión en Luanda (Angola), a CPLP decidiu que no día 5 de maio sería conmemorado o Día da Cultura Lusófona polo Mundo.
Xeorxia, Xapón, Namibia e Turquía asociaronse como observadores en 2014.​ Mentres que Eslovaquia, Hungría, a República Checa e o Uruguai fixérono en 2016.
Algúns datos da CPLP
A Comunidade dos Países de Língua Portuguesa ten unha poboación superior a 230 millóns de habitantes, e ten unha área total de 10 742 000 km² - maior que o Canadá, segundo maior país do mundo. O PIB de todos os países, sumados supera os 950 billóns de US$.
A CPLP xa foi decisiva para algúns dos seus países, axudando na estabilización política, sobre todo no caso dos PALOP (Países Africanos de Língua Oficial Portuguesa).
Organización da Comunidade
A Comunidade é rexida polo Secretariado Executivo, que estuda, escolle e pon en funcionamento planos políticos para a organización. Está localizado en Lisboa. O mandato do Secretario Executivo dura dous anos, con posibilidade dunha reelección.
A Conferencia dos Xefes de Estado e de Goberno, bienal, estuda as prioridades e os resultados da CPLP. O plano de acción é tomado polo Consello dos Ministros dos Negocios Estranxeiros e Relacións Exteriores, que se celebra anualmente. Tamén hai encontros mensuais do Comité de Concertación Permanente.
A bandeira da CPLP ostenta oito ás en formato de círculo. Cada unha desas ás representa un membro da CPLP. Até antes da filiación oficial de Timor-Leste, había sete ás.
Galiza
Nun inicio existían movementos minoritarios que reclamaban que Galiza fose aceptada como membro de pleno dereito da CPLP, ou polo menos como observadora. Este movemento, impulsado por algúns intelectuais, así como organizacións lingüísticas, que reivindican a unidade da lingua galego-portuguesa (Associaçom Galega da Língua e Movimento Defesa da Língua) defenden que o galego e portugués non son máis que variantes dialectais dun mesmo idioma común.
En 2017 a Academia Galega da Língua Portuguesa pasou a facer parte dos observadores consultivos da CPLP
En 2018 o Parlamento de Galicia, mediante votación unánime, acordou instar a Xunta de Galicia a que solicitase a admisión de Galiza na CPLP.
Guinea Ecuatorial e Mauricio
Algúns países africanos teñen idiomas crioulos derivados do portugués, grazas á presenza portuguesa no continente desde o século XV. Os gobernos de Guinea Ecuatorial e Mauricio (sen mencionar Marrocos, que tamén pediu o estatuto de observador), a pesar de falar outros idiomas, buscaron obter o estatuto de Observador da CPLP. Na VI Conferencia de Xefes de Estado e de Goberno, realizada en Bissau en xullo de 2006, Guinea Ecuatorial e Mauricio obtiveron o estatuto de Observador Asociado.
Abakán
miniatura|Escudo de Abakán Abakán ou Abakan (en Абакан), cidade de Rusia (159 500 habitantes en 2004) capital da provincia autónoma de Khakassia en Siberia, na confluencia dos ríos Abakán e Ienisei.
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
Guinea Ecuatorial e Mauricio
Guinea Ecuatorial decidiu en 2007 adoptar o portugués como lingua oficial para ascender plenamente ao estatuto de membro permanente da Comunidade nun futuro próximo.
Abakán
Ata 1925 denominada Abakansk ou Ust-Abakanskoye e entre 1925 e 1931 Khakassk.
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
Macau
Macau foi o último territorio portugués a ser descolonizado, sendo devolvido á China en 1999. Aínda mantén vivos trazos da cultura portuguesa e o portugués é unha das linguas oficiais deste territorio. A petición para obter o estatuto de Obsevador Asociado aínda non foi efectuado polo Goberno da Rexión Administrativa Especial de Macau, entre tanto en 2006 a CPLP fixo unha invitación para a RAEM tornarse membro observador.
Abakán
De 1675 datan as primeiras construcións do que sería a cidade, pero o desenvolvemento da cidade débese ao forte construído por Pedro o Grande no ano 1707. Preto da cidade está o Túmulo de Li Kitai, nos que aparecen estatuas de homes de grande altura cubertos por xeroglíficos.
Alicia Vikander
Alicia Amanda Vikander, nada en Gotemburgo o 3 de outubro de 1988, é unha actriz e bailarina sueca. Vikander comezou a súa carreira aparecendo en curtametraxes e series de televisión suecas, sendo a máis popular Andra Avenyn (2008–11). Fixo o seu debut no cine con Pure (2010), e tamén apareceu en Anna Karenina, co-protagonizou o filme dinamarqués En kongelig affære (2012) e colaborou en The Fifth Estate (2013).
No 2015, acadou o recoñecemento do público pola súa interpretación de Vera Brittain en Testament of Youth e por aparecer en Ex Machina, no cal intepreta unha intelixencia artificial que lle valeu nomeamentos ós Globos de Ouro e ós BAFTA. Vikander tamén interpretou a pintora Gerda Wegener en The Danish Girl co que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria na 88ª edición dos Oscar celebrada en febreiro de 2016.
Abakán
Ligazóns externas
Web da cidade, en ruso
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
Observadores consultivos
Para alén dos países con estatuto de Observador Asociado, a CPLP tamén incorpora á súa estrutura organizacións da sociedade civil dos países membros como Observadores Consultivos.
Cereceda de la Sierra
Cereceda de la Sierra é un municipio castelán-leonés, pertencente á provincia de Salamanca. En 2010 contaba cunha poboación de 101 habitantes, 48 homes e 53 mulleres, nunha superficie de 15,48 km². A súa altitude é de 981 m sobre o nivel do mar.
Rainer Weiss
Rainer Weiss, nado en Berlín o 29 de setembro de 1932, é un físico estadounidense de orixe alemá.
Traxectoria
Forma parte do persoal do Massachusetts Institute of Technology. En 2017 recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Kip Thorne e Barry Barish 'pola decisiva contribución o detector LIGO e á observación das ondas gravitacionais'.
BASIC
BASIC é unha familia de linguaxes de programación. Foi orixinalmente ideado como unha ferramenta de ensino, estendeuse entre as microcomputadores caseiras na década de 1980, e segue sendo popular hoxe en día en moitos dialectos bastante distintos do orixinal.
BASIC é o acrónimo de Beginners All-purpose Symbolic Instruction Code (en galego ‘código de instrucións simbólicas de propósito xeral para principiantes') e está ligado ao nome dun traballo sen publicar do coinventor da linguaxe, Thomas Kurtz (o nome non está relacionado coa serie de C. K. Ogden, Basic English).
Antecedentes
A principios da década de 1960, as computadoras eran ferramentas sumamente caras que eran utilizadas unicamente para propósitos especiais, executando unha soa "tarefa" á vez. Con todo, durante esa década, os prezos comezaron a baixar ao momento que ata as pequenas empresas podían custealas. A velocidade das máquinas incrementouse ao momento que a miúdo quedaban ociosas porque non había suficientes tarefas para elas. As linguaxes de programación daqueles tempos estaban deseñados como as máquinas nas que corrían: para propósitos específicos como o procesamento de fórmulas. Como as máquinas para unha soa tarefa eran caras, considerábase que a velocidade de execución era a característica máis importante de todas. En xeral, todas eran difíciles de utilizar, e achegaban pouca estética.
Foi naqueles tempos que o concepto de sistema de Tempo compartido comezou a popularizarse. Nun destes sistemas, o tempo de procesamento da computadora principal dividíase, e a cada usuario outorgábaselle unha pequena porción nunha secuencia. As máquinas eran o suficientemente rápidas como para enganar á maioría dos usuarios, dándolles a ilusión de que dispuñan dunha máquina enteira só para eles. En teoría a distribución do tempo entre os usuarios reduciu considerablemente o custo da computación, xa que unha soa máquina podía ser compartida, polo menos en teoría, entre centos de usuarios.
Nacemento e primeiros anos
A linguaxe BASIC orixinal foi inventado en 1964 por John George Kemeny (1926-1993) e Thomas Eugene Kurtz (1928-) no Dartmouth College. Nos anos subseguintes, mentres que outros dialectos de BASIC aparecían, o BASIC orixinal de Kemeny e Kurtz era coñecido como BASIC Dartmouth.
BASIC foi deseñado para permitir aos estudantes escribir programas usando terminais de computador de tempo compartido. BASIC estaba intencionado para facilitar os problemas de complexidade das linguaxes anteriores, cunha nova linguaxe deseñada especificamente para a clase de usuarios que os sistemas de tempo compartido permitían: un usuario máis sinxelo, a quen non lle interesaba tanto a velocidade, senón o feito de ser capaz de usar a máquina. Os deseñadores da linguaxe tamén querían que permanecese no dominio público, o que contribuíu a que se diseminara.
Os oito principios de deseño de BASIC foron:
Aínda así, BASIC expandiuse cara a moitas máquinas, e popularizouse moderadamente nas minicomputadores como a serie DEC PDP e a Data Xeral Nova. Nestes casos, a linguaxe era implementado como un intérprete, no canto dun compilador, ou alternativamente, de ambas as formas.
Crecemento explosivo
Con todo, foi coa introdución da Microcomputador Altair 8800 en 1975 que BASIC se estendeu amplamente. A maioría das linguaxes de programación eran demasiado grandes para caber na pequena memoria que a maioría dos usuarios podía pagar para as súas máquinas, e co lento almacenamento que era a cinta de papel, e máis tarde a cinta de audiocasete (os discos magnéticos aínda non existían), e a falta de editores de texto adecuados, unha linguaxe pequena como BASIC era unha boa opción. Un dos primeiros en aparecer foi Tiny BASIC, unha implementación simple de BASIC escrita orixinalmente polo Dr. Li-Chen Wang, e portada máis tarde á Altair por Dennis Allison, a petición de Bob Albrecht (quen despois fundou o Dr. Dobbs Journal). O deseño de Tiny BASIC e o código fonte completo foi publicado en 1976 en DDJ.