cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burro
Descrición
Nalgúns exemplares pode observarse un listón máis escuro cá cor do resto da pel, a todo o longo do espiñazo e que baixa polo centro das escápulas formando un debuxo en cruz característico. Conta a lenda que o teñen como signo do agradecemento de Xesús ante o intento dun burro de cargar por el a cruz durante a ascensión ó Calvario. Como sexa que os soldados romanos non llo permitiron, o pobre animal conformouse con seguilo e permanecer xunto a el baixo a cruz na que foi crucificado. Engade a lenda que se trataba do mesmo burro no que tivo que fuxir, acabado de nacer, para escapar da matanza de Herodes.
Destaca o tamaño desproporcionadamente grande da cabeza (maior cá dos cabalos). As orellas son grandes e moi móbiles, máis escuras có resto da capa.
Peito estreito, e liña dorsolumbar claramente deprimida, coa coxa levantada. O espiñazo está ben marcado e o ventre voluminoso e caído. Rabo longo e delgado, rematado nunha borla de longas sedas.
As patas son delgadas, e os pezuños pequenos e comprimidas lateralmente.
Moreiras, Moreiras, Boborás
Moreiras é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).
Burro
Descrición
A voz do burro chámase orneo, e emitir orneos é ornear ou arnear. Cómpre dicir que ornear tamén se aplica á vaca en Sarreaus e A Merca, e, na forma orneiar, na Gudiña. En Feás, orneo designa o brado da vaca.
Reprodución
A madurez sexual chega ós dous anos nas femias e máis tarde nos machos. Poden vivir ata 25 anos, aínda que se citan casos de exemplares de 40 anos.
O período de xestación é de 11 a 12 meses, cunha cría única en cada parto.
Hibridación con outros équidos
miniatura|270px|dereita|Híbrido entre burro e cebra do Zoolóxico de Colchester, Inglaterra O burro, tanto o macho como a femia, poden cruzarse co cabalo, dando lugar a híbridos estériles. A razón desta esterilidade está no diferente número de cromosomas nas dúas especies: os cabalos teñen 64 cromosomas e os burros, 62, dando como resultado híbridos de 63 cromosomas.
Se se cruza un burro macho cunha egua, obtemos unha mula ou un macho. O nome de besta aplícase normalmente ás eguas, pero tamén como denominación colectiva para calquera equino, incluídas as mulas.
Se se cruza un cabalo cunha burra, obteremos unha mula burreño ou besta burreña. Non nos consta que burreño tamén funcione como substantivo.
As mulas son extremadamente fortes e resistentes, o que as fixo moi apreciadas para o transporte de cargas pesadas a grandes distancias, sobre todo en terreos montañosos e difíciles. Os burreños, en cambio, son pequenos e débiles.
Tamén se poden obter, aínda que son infrecuentes, híbridos entre burros machos e cebras femias, coñecidos como cebrasnos ou ceburros. Máis raros aínda son os híbridos entre burras e cebras machos.
Usos agrícolas
O principal uso do burro como animal doméstico sempre foi como animal de carga ou de traballo, para o transporte de xente e cousas e para tirar do carro ou, menos frecuentemente, do arado. Aprovéitase a tal fin a súa resistencia e docilidade, así como a capacidade de movemento en camiños irregulares, propiedades que o fan moi útil e sufrido. Ademais, son animais lonxevos e moi pouco esixentes no tocante ó seu mantemento. En tempos, tamén se utilizaba como animal produtor de carne e leite. Ten moita sona a chacina leonesa obtida a partir da carne de mula.
miniatura|esquerda|Mercado dominical en Khotan, República Popular da China. Aínda que hoxe en día este uso agrícola desapareceu nos países desenvolvidos, pola mecanización da agricultura, seguen representando unha valiosa axuda no terceiro mundo.
A denominación galega de burro fariñeiro non fai alusión á cor da capa senón ó seu uso para o transporte de grao e fariña cara e desde os muíños. Tamén foi tradicional o uso en Galicia para o transporte de cargas por zonas escarpadas, como os cantís de Ortigueira ou Teixido, así como para a recollida da uva na Ribeira Sacra. Precisamente por esa capacidade de moverse con soltura polos terreos máis escarpados, onde resultaba máis difícil atoparse cos gardas, era o animal de carga preferido polos contrabandistas da raia con Portugal.
Noutras zonas de España sempre foron burros ou mulas as que movían as rodas de norias e muíños, e co mesmo fin utilizáronse en Quiroga para move-los muíños de aceite. En Galicia, foron vacas e bois os que tiraban de carros e arados, pero para labores menores ou en situacións de pobreza eran substituídos por burros. Tamén transportaban todo o necesario para a subsistencia dos pastores cando tiñan que realizar longos desprazamentos ou estancias prolongadas nas brañas.
Actualmente estanse a producir diversos movementos de recuperación do burro que buscan da-la volta ó progresivo descenso do número de exemplares. No intento de darlles unha rendibilidade económica poden destacarse novos usos como mascota, como terapia para certas incapacidades ou para potencia-lo turismo rural, ó facilita-lo movemento en rutas de montaña, paseos ecolóxicos etc.
Aínda que sexa bordeando un pouco a lenda, non podemos esquece-la tradición que corre por Galicia adiante de utiliza-los burros para deseña-lo mellor camiño entre dúas aldeas afastadas. Bastaba con levar un burro dunha aldea á outra e deixalo volver de seu, coa seguridade de que o camiño que escollera sería o máis curto e cómodo.
De feito, existe unha sentenza islámica que vén dicir que «''Segue ó burro e atoparás o teu pobo. Segue a unha cabra e caerás nun barranco''».
En Portugal corre a crenza de que o burro tamén é quen de gardar eficazmente os rabaños de ovellas contra os ataques de cans e lobos, arredándoos do gando a base de couces e dentadas. Pero que para que así o faga ten que estar un burro só, xa que se hai dous só se preocuparán de facerse compañía, esquecendo o coidado do rabaño.
Carácter e temperamento
O carácter teimudo do burro, ó que non se lle pode facer cumprir unha orde se el non quere (Non levarás por ben o burro á auga se el non ten gana), está amplamente arraigado na nosa cultura. En realidade non parece ser certo senón que ese comportamento obedece a un alto instinto de autoprotección, polo que se negan a facer calquera traballo que descoñezan e que sintan que poida representar un perigo. Porén, unha vez que o animal comproba que non implica perigo ningún, realizará eses traballos sen problemas.
Outro tópico tamén moi estendido é o da súa suposta falta de intelixencia, metáfora trasladada desde antigo á lingua e á imaxinería (lémbrense as orellas de burro que se lle colocaban ós rapaces como castigo). Fóra de consideracións sobre a existencia ou non de intelixencia nos animais, o certo é que se admite que son quen de aprender máis de vinte ordes distintas e de abrir co fociño a porta das cortes ou o portelo das leiras.
Protección
Non é posible cuantifica-lo estado actual do censo asnal en España (os últimos datos corresponden ó ano 1999), pero a evolución está clara. Cara a fin da Guerra Civil había, segundo os censos oficiais, máis dun millón destes animais, pero os sucesivos censos publicados polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación evidencian claramente o descenso imparable do número de cabezas:
(En miles de cabezas. Fonte: Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación)
Coma no resto do estado, tamén en Galicia as cifras seguen unha evolución semellante. En 1986 estimábase un censo de 26.041 burros (segundo un estudo feito pola Universidade de Córdoba). En 1999, o censo era de só 14.677 burros e 4.038 mulas (segundo a Gran Enciclopedia Galega, 2003).
miniatura|200px|Burro de Galicia
Na actualidade (datos de 2006), a Asociación de Defensa dos Burros Fariñeiros de Galicia (ABUFA) cifra o número de burros entre 7 e 8.000 cabezas. Aínda así, os especialistas neste animal coinciden en que Galicia é a comunidade cun maior censo asnal.
As razóns deste descenso espectacular no número de exemplares deben buscarse na mecanización do campo, que substituíu eficazmente o traballo que viñan realizando burros e machos. Sendo esta a única aptitude que xustificaba a presenza destes animais na cabana gandeira, convertéronse en animais inútiles cun único destino: o sacrificio ou o abandono no monte. A recuperación do aprecio polo burro é cousa recente. Podemos atopa-los primeiros pasos en Francia, a finais dos anos oitenta. En España comezan moito máis tarde, en 1998.
Noutras comunidades autónomas existen xa planes oficiais de recuperación das súas razas asnais autóctonas pero non é así en Galicia, onde non conta con ningunha figura de protección oficial. Existe, si, un plan de recuperación do Cabalo de pura raza galega, que vén funcionando desde 1996 e que xa conseguiu un censo de 450 exemplares (24 machos e 426 femias) de suficiente pureza racial (Razas autóctonas de Galicia en perigo de extinción, Consellería de Política Agroalimentaria e Desenvolvemento Rural, 2001).
Tódalas razas asnais españolas posúen algunha asociación protectora recoñecida pola Administración:
En Galicia si que existen iniciativas privadas en defensa e protección do burro, como a xa citada Asociación de Defensa dos Burros Fariñeiros de Galicia (ABUFA), que vén traballando desde 1998, con sede en Brión (A Coruña) e un centro en Rubiáns (Vilagarcía de Arousa); e a Asociación Nacional para la Defensa, Recuperación y Estudo Terapéutico de la Raza Asnal (ANDREA), que tamén conta con centros de acollida para burros vellos, abandonados ou maltratados.
Noutros puntos coñecemos da existencia doutros grupos similares, como a Asociación de Amigos del Burro (AMIBURRO), en Trescantos, Madrid, ou a Asociación para la Defensa del Borrico (ADEBO), en Rute (Córdoba), fundada en 1989.
Aspectos históricos
miniatura|Equus asinus nun camiño do Monte Zapateira Na Roma antiga, o burro estaba consagrado a Príapo, deus da fecundidade, e na súa honra sacrificábanlle estes animais. Ovidio conta a lenda de que, tras un banquete ofrecido por Sileno (pai dos sátiros e deus menor do viño), a ninfa Lotis emborrachouse e quedou dormida. Príapo intentou violala pero ó, achegarse a ela, un burro do anfitrión alertou os invitados cos seus orneos, salvando así á ninfa que se librou de Príapo ó ser convertida nunha flor de loto. Este, en vinganza, matou e comeu o burro.
Outra lenda di que tal pasou cando Príapo intentou aproveitarse de Hesta (deusa do lume do fogar), coincidindo o resto da historia. E unha terceira explicación conta que a orixe está nunha competición entre Príapo e un burro (a quen Dioniso concedera o don da palabra) sobre o tamaño dos seus respectivos penes. Príapo gañou ó burro e logo matouno.
Das numerosas aparicións dos burros nos textos bíblicos (históricos ou apócrifos), destaquemos dous: a fuxida a Exipto de San Xosé e a Virxe para salvar a Xesús da orde de Herodes de matar a tódolos primoxénitos hebreos; e a entrada triunfal de Xesús en Xerusalén a cabalo dun humilde burro. E non podemos esquece-la presenza dunha mula e dun boi no portal de Belén.
Toponimia
Non consta no Nomenclátor ningún topónimo derivado da palabra burro, pero si dous para o sinónimo asno. O Porto do Asno é un lugar da parroquia de Codesoso, do concello coruñés de Sobrado, e Valdoasno outro lugar da parroquia de Armariz, do concello ourensán de Nogueira de Ramuín.
Simboloxía do burro
O burro pode representar cualidades contrapostas, se ben case todas son negativas. Comezando por estas últimas, representa a ignorancia e o carácter rudo, bruto, incivil, ineducado, cualificando como tal a quen temos por alguén de curto entendemento. Tamén serve para o obcecado, que non atende a razóns (poñerse burro, non apearse do burro). Conceptos directamente relacionados serían burrada e asneira (co significado de estupidez, parvada, dito ou acto de manifesta ignorancia) ou desasnar/se (co significado de aprender, educarse, afinarse). Tamén representa o traballo duro e sufrido, pero no seu sentido máis pexorativo. Queda claramente expresado nas frases traballar coma un burro ou ser máis besta ca un burro.
Noutros contextos, o burro aparece relacionado con prácticas satánicas, xunto ó macho cabrío, e sexuais, polo desenvolvemento da súa verga. O deus exipcio Set, encarnación do mal e portador de secas e destrución, aparece representado por veces con cabeza de asno. A Baco, deus romano do viño e o pracer, estaba consagrado o burro, entre outros, e nas súas representacións humanas aparece cun pene ben patente. O mesmo Satán aparece moitas veces en forma de asno, con ou sen cornos.
Por outra banda, tamén podemos atopa-lo burro como representación de opcións políticas. O debuxo do burro catalán, deseñado por Eloi Alegre, naceu como logotipo da Asociación para el Fomento de la Raza Asinina Catalana (Afrac). En 2004, Jaume Sala y Álex Ferreiro comezaron a utilizalo, despois de lixeiras modificacións, como elimina-la crina e os testículos ver debuxo orixinal, como símbolo da catalanidade fronte ó toro de Osborne típico da iconografía españolista, do mesmo xeito que aquí, en Galicia, xa corre desde o 2002 o equivalente da vaca do deseñador Antón Lezcano sobre a bandeira galega ou no País Vasco a ovella Ardilatxa (esquematizada da raza ovina autóctona lacha).
Nos Estados Unidos, o burro é o emblema do Partido Demócrata, fronte ó elefante que simboliza o Partido Republicano. A orixe desta icona non está clara pero parece ser que naceu en 1870, a partir dun debuxo satírico de Thomas Nast que caricaturizaba así ó presidente demócrata Andrew Jackson. Aínda que o Partido Demócrata nunca aceptou oficialmente esta imaxe, utilízaa de feito habitualmente, como reflexo dun partido doméstico, amable, valoroso e humilde.
O burro na literatura
Non debe sorprende-la presenza dos burros na literatura de todo o mundo. Ó cabo é un dos animais domésticos que conforman o ámbito que nos é máis próximo. Pero cabe menciona-lo seu papel destacado nas seguintes obras literarias:
Protagonista secundario que tamén merece ser lembrado é o rucio de Sancho Panza, fiel servidor do Quixote. Realmente, este personaxe é anónimo e só é designado polo seu nome común, non sendo certo que Rucio sexa zoónimo como se afirma nalgunhas fontes.
Finalmente, cómpre lembrar que en numerosas fábulas de Samaniego, Esopo, Iriarte etc. podemos encontrar burros como actores principais. A modo de exemplo, citemos unha presa delas:
O burro na cultura popular
Entre os romanos considerábase que cruzarse cun burro era un agoiro de próximas desgrazas. Quizais poida basearse á relación co prendemento e morte de Xesús Cristo ó pouco de entrar en Xerusalén montado nun burro.
Outras crenzas populares están relacionadas con ver un agoiro de chuvia inminente se ornea un burro (Se os burros ornean moito, non sairás enxoito) ou se sacode as orellas. Polo contrario, se se envorca no po anuncia bo tempo.
En Melide din que cando unha donicela traba a alguén se agarra de tal xeito que non o solta mentres non orneen sete burros e toquen sete campás de sete igrexas. O mesmo din do lagarto arnau (Terra de Melide, 452-453).
Aplicacións terapéuticas
Nun libro anónimo (Apología del asno, 1826) afírmase que “''Cada burro é para ti un doutor. Para todo, no asno hachas remedio. É un almacén de drogas''”. Hipócrates aconsellaba o zudre de esterco de asno negro para curar problemas intestinais, sobre todo nas mulleres. Tamén, o leite de burra era bo para cura-las dores dos artellos, e Plinio dicía que tamén servía como antídoto contra certos velenos. O sangue de burro era bo para cura-la mente.
Tamén servía o leite de burra para cura-la tuberculose e outras toses vellas, e así o transmite o noso refraneiro: Prós enfermos do peito, o leite de burra é remedio feito (Eladio Rodríguez González).
Outras fontes din que o rabo de burro curaba a tose ferina e as picadas do escorpión, sen indica-la forma de aplicación. Tamén temos constancia do uso do mexo de burro como vello tratamento contra a lepra.
Archives de sciences sociales des religions
Archives de sciences sociales des religions (ASSR) é unha revista francesa fundada en 1956 en París por Henri Desroche e Gabriel Le Bras co obxectivo de promover unha perspectiva comparativa, abranguendo a todas as relixións vivas ou mortas, para favorecer unha cooperación de todas as ciencias sociais coa fin de esclarecer as múltiples facetas do fenómeno relixioso e de expoñer reflexións metodolóxicas e teóricas.
A publicación, que ata 1973 se denominou Archives de Sociologie des Religions, é trimestal, publicándose en francés, inglés e castelán e cada ano edita dous números temáticos e un boletín bibliográfico.
Piedade
miniatura|Piedade de [[Miguel Anxo.]] Piedade refírese á compaixón, a clemencia ou a misericordia que se ten cara a algo ou alguén.
Etimoloxía
A palabra piedade vén da palabra pietas latina, a forma do substantivo do adxectivo pius, que significa 'devoto' ou 'bo'.
Defínese a pietas coma un sentimento que impulsa ao recoñecemento e cumprimento de todos os deberes, non só para coa divindade, os pais, a patria, os parentes, os amigos, senón para con todo ser humano.
Segundo a RAG, a palabra piedade posúe estas acepcións:
Triacastela
Triacastela (do latín tria castella, 'tres castros') é un concello da provincia de Lugo en Galicia. Pertence á comarca de Sarria. Segundo o INE en 2018 tiña 643 habitantes (821 no 2006, 820 no 2005, 839 no 2004, 852 no 2003).
Comunidade de Estados Independentes
A Comunidade de Estados Independentes (CEI) é unha organización supranacional composta por 9 das 15 ex-repúblicas soviéticas, coa excepción dos 3 estados bálticos (Estonia, Letonia e Lituania, que na actualidade son membros da Unión Europea); Turkmenistán (que abandonou a organización o 26 de agosto do 2005 para converterse en membro asociado); Xeorxia, que se retirou o 18 de agosto de 2009 e Ucraína que de iure non é membro da CEI, ao non ratificar o estatuto da organización, malia que é un estado fundador e membro da Comunidade. Mongolia participa nalgunhas estruturas da CEI como observador..
Triacastela
Patrimonio
O concello está atravesado pola ruta francesa do camiño de Santiago.
Comunidade de Estados Independentes
A súa creación asinou a disolución da Unión Soviética e, segundo Vladimir Putin, o seu propósito foi o permitir un "divorcio civilizado" entre as repúblicas que conformaban a Unión. Dende a creación da CEI asináronse numerosos documentos sobre cooperación económica, defensa e relacións internacionais entre os seus estados membros.
Triacastela
Patrimonio
No concello atópase a Cova de Eirós, que se vén escavando desde 1990 e na que xa se atoparon importantes restos da fauna galega de hai máis de 35.000 anos, entre eles restos de máis de 40 individuos de oso das cavernas (Ursus spelaeus), cérvidos e bóvidos; así como materiais líticos adscritos ao Paleolítico Medio e, polo tanto, a humanos neandertalenses. O 20 de agosto de 2012 fíxose público o descubrimento de mostras de arte rupestre, as primeiras descubertas en Galicia polo de agora.
Comunidade de Estados Independentes
A CEI é unha asociación pouco firme de estados, e non pode compararse de ningunha maneira a unha federación, confederación ou unión supranacional como pode ser a Unión Europea. É máis comparable á Commonwealth de Nacións. Aínda que a CEI ten poucos poderes supranacionais, pretende ser máis ben unha organización simbólica, nominalmente posúe competencias nos campos do comercio, finanzas, lexislación e seguridade. Tamén promove a cooperación na democratización e a prevención do crime trasfronteirizo.
Triacastela
Toponimia
A orixe do topónimo non está clara aínda que no escudo municipal aparezan tres castelos dos que non hai noticia que houbese nunca polos arredores. Algúns interpretan que Triacastela pode derivar de tres castros (castellum) que forman unha especie de triángulo e que son o de Triacastela, o de Tras do Castro (ou o de San Adrián) e o de Lagares.
Comunidade de Estados Independentes
Máis aínda, oito dos nove estados membros da CEI formaron unha Área de Libre Comercio, e cinco deles a Unión Euroasiática, unha unión económica e de aduanas de 180 millóns de persoas. No aspecto defensivo, seis estados da CEI participan nunha alianza de defensa mutua: a Organización do Tratado de Seguridade Colectiva.
Triacastela
Lugares de Triacastela
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Triacastela vexa: Lugares de Triacastela.
Comunidade de Estados Independentes
Historia
A organización fundárona o 8 de decembro de 1991 a República de Belarús, a Federación Rusa e Ucraína, cando os líderes deses tres países reuníronse na reserva natural de Belovezhskaya Pushcha, a uns 50 quilómetros ao norte de Brest, en Belarús, e asinaron o Tratado de Belovesh (ruso: Соглашение, Soglasheniye), polo que se disolvía a Unión Soviética e se creaba a CEI como entidade sucesora da URSS. Ao mesmo tempo anunciaron que a nova alianza estaría aberta a todas as repúblicas da antiga Unión Soviética, ademais de a outras nacións que compartisen os mesmos obxectivos. A constitución afirmaba que todos os membros eran nacións soberanas e independentes, e polo tanto abolía á Unión Soviética.
O 21 de decembro de 1991, os líderes de oito ex-repúblicas soviéticas máis (Armenia, Acerbaixán, Casaquistán, Kirguizistán, Moldavia, Taxiquistán, Turkmenistáne Uzbekistán), asinaron o protocolo Alma-Ata e uníronse á CEI, aumentando o número de países participantes a 11. Xeorxia uniríase dous anos despois, en decembro de 1993. A partir de entón, 12 das 15 antigas repúblicas soviéticas participaron na CEI. As tres repúblicas bálticas, Estonia, Letonia e Lituania, decidiron non unirse.
miniatura|Dirixentes da Comunidade de Estados Independentes reunidos en 2008 en [[Bixkek.]]
Entre os anos 2003 e 2005, tres estados membros da CEI experimentaron cambios de goberno nunha serie de revolucións de cores: Eduard Shevardnadze foi derrocado en Xeorxia; Viktor Yushchenko foi elixido en Ucraína; e, por último, Askar Akayev foi derrocado en Kirguizistán. En febreiro do ano 2006 Xeorxia retirouse oficialmente do Consello de Ministros de Defensa, alegando que "Xeorxia está en proceso de unirse á OTAN e non pode estar en dúas estruturas militares á vez", aínda que seguiu sendo membro da CEI ata agosto de 2009, un ano despois da súa baixa oficial despois da guerra de Osetia do Sur en 2008. En marzo de 2007, Igor Ivanov, o secretario do Consello de Seguridade Ruso, expresou as súas dúbidas sobre a utilidade da CEI, poñéndo énfase en que a Comunidade Económica Eurasiática se estaba a converter nunha organización máis competente para unificar aos países máis grandes da CEI. Despois da retirada de Xeorxia, os presidentes de Taxiquistán, Turkmenistán e Uzbekistán faltaron á reunión de outubro do 2009 da organización.
En maio do 2009 Armenia, Acerbaixán, Belarús, Xeorxia, Moldavia e Ucraína uníronse á Asociación Oriental, un proxecto iniciado pola Unión Europea.
Institucións da CEI
Os membros da CEI poden interactuar e coordinar as súas accións a través das seguintes institucións:
Secretarios executivos
A sede executiva da CEI está radicada en Minsk e está presidida polo Secretario executivo, cargo que ocupa Sergey Lebedev desde 2007.
Países membros
A CEI ten nove países membros ratificados. O Tratado de Belavezha foi o principal documento constituente ata xaneiro de 1993, data na que foi adoptada a Carta da CEI (en ruso Устав, transliterado Ustav). A Carta formalizaba o concepto de país membro: un país membro defínese coma un país que ratifica a Carta da CEI (sec. 2, art. 7).
Turkmenistán non ratificou a Carta e pasou a ser membro asociado da CEI o 26 de agosto de 2005 para ser consecuente coa súa aspiración de que a ONU lle recoñecera un status de país neutral.
Aínda que Ukraína foi un dos países fundadores e asinou o Tratado de 1991, non fixo o mesmo coa Carta da CEI por non estar de acordo coa pretensión rusa de ser o único sucesor legal da Unión Soviética, polo tanto, non contemplaba ser un membro da CEI. En 1993 Ukraína permaneceu como un membro asociado da CEI. O 14 de marzo de 2014, entrou un proxecto de lei no parlamento ucraíno para denunciar a ratificación do Tratado de 1991, despois da intervención rusa en Ucraína e a anexión de Crimea pola Federación Rusa, mais non chegou a aprobarse. Despois das eleccións parlamentarias de 2014 presentouse un novo proxecto de lei para denunciar o Tratado da adhesión.
Como consecuencia do apoio ruso ás rexións independentistas de Moldavia, Xeorxia e Ucraína , e das violacións do Tratado de adaptación das forzas armadas convencionais en Europa asinado en Turquía en 1999, o 25 de marzo de 2014 foron propostas no Parlamento de Moldavia iniciativas lexislativas para denunciar o Tratado de creación da CEI, se ben non chegaron a seren aprobadas.
Dereitos humanos
Desde a súa creación, un dos obxectivos básicos da CEI foi o de prover un foro de discusión de asuntos relacionados co desenvolvemento económico e social dos novos estados independentes. Para acadar estes obxectivos, os estados membros estaban de acordo en promover e protexer os dereitos humanos. Os esforzos iniciais neste sentido non pasaron de seren simples declaracións de boa vontade. A Carta da CEI, de xaneiro de 1993 creaba, no seu artigo 33, unha Comisión de Dereitos Humanos con sede en Minsk, que foi confirmada polo Consello de Xefes de Estado nese mesmo ano. O 26 de maio de 1995, adoptouse a Convención de Dereitos Humanos e Liberdades Fundamentais da CEI, que incluía dereitos civís, políticos, sociais e económicos. A convención entrou en vigor en 1998 e tomou como modelo á Convención Europea de Dereitos Humanos, aínda que carecía dos fortes mecanismos de execución desta. A Convención de Dereitos Humanos da CEI outorgolla unha autoridade moi vaga á Comisión de Dereitos Humanos. Porén, a Comisión do Estatuto dos Dereitos Humanos, tamén adoptada polos estados membros da CEI, dálle á Comisión o dereito de recibir comunicacións tanto interestatais coma individuais.
A pesar de todas estas medidas, os países da CEI, especialmente os de Asia Central, continúan a estar entre os que menos respectan os dereitos humanos. Moitos activistas sinalan a masacre de Andijan en Uzbekistán, o culto á personalidade do presidente Gurbanguly Berdimuhamedow de Turkmenistán (sen ben é só un membro asociado), ou a pena de morte en Belarús, para mostrar que apenas houbo progresos en dereitos humanos desde o colapso da Unión Soviética. A consolidación no poder do presidente Vladimir Putin tivo como consecuencia un declive dos modestos progresos neste eido nos anos anteriores en Rusia. A Comunidade de Estados Independentes continúa a enfrontarse a serios desafíos, mesmo na consecución de estándares básicos.
Estruturas militares
A Carta da CEI establece a formación dun Consello de Ministros de Defensa, coa finalidade de coordinar a cooperación militar entre os países membros. Para iso, o Consello desenvolve aproximacións conceptuais ás cuestións de política militar e de defensa dos estados membros; desenvolve propostas destinadas a previr conflitos armados no territorio dos estados membros ou coa súa participación; dá opinións expertas sobre anteproxectos de tratados e acordos relativos a cuestións de defensa e desenvolvemento militar; estuda asuntos relativos a suxestións e propostas a petición do Consello de Xefes de Estado. Outro traballo importante do Consello é a aproximación dos actos legais na área de defensa e desenvolvemento militar.
Unha manifestación importante dos procesos de integración na área de colaboración militar e defensiva é a creación, en 1995, do Sistema Conxunto de Defensa Aérea da CEI. Ao longo dos anos, o persoal militar do Sistema Conxunto de Defensa Aérea creceu o dobre cara a fronteira occidental, a fronteira europea da CIS, e 1,5 veces cara a súa fronteira meridional.
Cando Boris Eltsin foi nomeado Ministro de Defensa ruso o 7 de maio de 1992, Yevgeny Shaposhnikov, Comandante en Xefe das Forzas Armadas da CEI, e o seu equipo foron trasladados desde os edificios das Forzas Armadas da Federación Rusa ás dependencias do Cuartel Xeneral do antigo Pacto de Varsovia, no número 41 de Leningradsky Prospekt nos suburbios do norte de Moscova. Shaposhnikov renunciou ó cargo en xuño de 1993.
En decembro de 1993 foi abolido o Cuartel Xeneral das Forzas Armadas da CEI. No seu lugar, o Consello de Ministros de Defensa da CEI creou o Cuartel Xeneral de Coordinación da Cooperación Militar en Moscova, con fondos achegados nun 50% por Rusia. O xeneral Viktor Samsonov foi nomeado Xefe do Cuartel Xeneral, que foi trasladado a 101000, Москва, Сверчков переулок, 3/2, pasando o número 41 de Leningradsky Prospekt a albergar unha axencia do Ministerio de Defensa ruso.
Os xefes militares da CEI téñense pronunciado a favor da integración das súas forzas armadas nacionais.
Deporte
dereita|miniatura|200px|O Equipo Unificado competiu baixo a [[bandeira olímpica nos Xogos Olímpicos de 1992.]] Cando se disolveu a Unión Soviética en decembro de 1991, moitos dos seus equipos deportivos estaban invitados ou gañaran praza para competiren en varios eventos deportivos de 1992. Para poder asistir a algún destes eventos formouse un equipo da CEI, que derivou no Equipo Unificado para competir nos Xogos Olímpicos, tanto de inverno coma de verán, de 1992. O equipo de fútbol da CEI participou tamén na Eurocopa de 1992.
Un equipo de bandy da CEI disputou algúns amigables en xaneiro de 1992 e fixo a súa derradeira aparición na Copa do Goberno de Rusia, onde tamén xogou contra o novo equipo nacional ruso de bandy. O Campionato Soviético de Bandy da Unión Soviética da tempada 1991-92 foi renomeado como Campionato da CEI de Bandy.
Desde entón, cada país da CEI continuou participando nas competicións internacionais dos distintos deportes co seu propio equipo nacional.
The Back Room
The Back Room é o álbum de estrea da banda británica de post-punk revival Editors, publicado o 25 de xullo do 2005. O disco entrou na lista británica de álbums no número 13 en xullo do 2005, e acadaría o número 2 en xaneiro do 2006.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith e Chris Urbanowicz.
Galería de imaxes de esculturas da Coruña
Esculturas da cidade da Coruña
Praza do Humor
Esculturas de Francisco Escudero e Siro
Cardoufe, Sanguiñedo, Dozón
Cardoufe é un lugar da parroquia de Sanguiñedo, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 1 habitante (1 home), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Cosmas de Praga
Cosmas de Praga (Kosmas Pražský; Cosmas Decanus), nado en 1045 e finado o 21 de outubro de 1125, foi un sacerdote, escritor e historiador nado nunha familia nobre de Bohemia.
Traxectoria
Entre o 1075 e o 1081, estudou en Liexa. Trala súa volta a Bohemia, fíxose sacerdote e casou, tendo probablemente un fillo. No 1086, Cosmas foi nomeado canónico de Praga, unha posición de prestixio. Coma canónico tamén viaxou a través de Europa en asuntos oficiais.
Obra
A súa obra mestra, escrita en Latín, titúlase Chronica Boëmorum (Crónica dos Bohemios). Esta obra divídese en tres libros: miniatura|esquerda|Chronica Boemorum, Século XII. Na parte baixa están os nomes de sete duques lendarios, gobernantes trala dinastía Přemyslidas
Amposta
Amposta é un concello catalán localizado na provincia de Tarragona.
Misericordia
miniatura|Misericordia e Verdade mostradas xuntas nunha representación do século XIII dos Salmos 85 (10).
Amposta
Características
300px|miniatura|Ponte sobre o [[río Cabe en Amposta]] É a capital da comarca do Montsià, a máis meridional de Cataluña. Situada a 8 metros de altitude a beiras do río Ebro.
Misericordia
A misericordia é unha actitude bondadosa de compaixón cara a outra persoa, xeralmente do ofendido cara ao ofensor ou dende o máis afortunado cara ao máis necesitado. No cristianismo, é un dos principais atributos divinos. A súa etimoloxía, do latín misere ('miseria', 'necesidade'), cor, cordis ('corazón') e ia ('cara aos demais'); significa ter un corazón solidario con aqueles que teñen necesidade.
Amposta
Características
Ten 20.652 habitantes (segundo datos de xaneiro de 2008). Da súa actividade económica destaca a agricultura (cultivo do arroz) e os servizos. Nos últimos anos do século XX xurdiu un pequeno pero importante sector industrial baseado na industria alimentaria, papeleira e de embalaxes, mobles e multitude de pequenos talleres de maquinaria.
Sumur
Sumur foi un importante porto fenicio situado ao norte da moderna Trípoli e moi próxima (unha chisca ao sur) da moderna Tartus, na chaira chamada de Akkar, na zona raiana moderna entre Líbano e Siria. É a moderna Tell Kazel e foi escavada.
Tuthmosis III na súa segunda expedición a Siria construíu unha frota para levar as tropas por mar, desembarcando na rexión do Líbano, onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli) que pertencía a Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a non afastada cidade de Ardata. A frota tamén conquistou Sumur, igualmente de Tunip. Ullaza, Sumur, Ardata e Irqata (tamén nesta zona) serían os puntos chaves do dominio exipcio en Siria.
O xefe dos apiru, Abdi-Asirta, apoderárase de case todo Biblos e o rei xa só conservaba a cidade capital e dúas cidades máis e as outras cidades e aldeas xa estaban en mans dos apiru. Naquel momento, nun inesperado ataque, o príncipe de Sehlal, Yamaya, apoderouse de Sumur, mentres o gobernador Pahanate, estaba de viaxe en Exipto. Entón Abdi-Asirta aproveitou a ocasión e atacou Sumur, derrotou a Yamaya e apoderouse da cidade. Con todo iso Abdi-Asirta puido asegurar que era un leal vasalo de Exipto e que ocupara Sumur por protexela do asalto de Yamaya, e acabou obtendo o recoñecemento exipcio.
Sumur foi recuperada polos exipcios á morte de Abdi-Asirta, pero máis tarde o seu fillo Aziru recuperouna e formou parte do Reino de Amurru cando este se constituíu como vasalo hitita sobre o -1330.
Strahinja Gavrilović
Strahinja Gavrilović, nado o 5 de abril de 1993 en Kragujevac, é un xogador profesional de baloncesto serbio. Cunha altura de 2,06 m xoga na posición de ala-pivote no Leite Río Breogán.
Dicionario bilingüe
miniatura|Vocabulario castellano - gallego de las [[Irmandades da Fala (1933).]] Denomínase dicionario bilingüe a un dicionario que presenta as relacións léxicas de equivalencia entre dúas linguas.
Características e tipos
Os dicionarios bilingües poden ser simples listas a dúas columnas ou produtos máis elaborados, coa marca da categoría gramatical das entradas e das palabras equivalentes, equivalencias de locucións, de fraseoloxía e mesmo cadros, gráficos e deseños. Normalmente fanse para relacionar as dúas linguas nos dous sentidos (bidireccionais), aínda que existen dicionario bilingües monodireccionais. As relacións sociolingüísticas entre as linguas comparadas poden servir coma motivación para a creación do dicionario (non esquezamos que normalmente son produtos comerciais): para relacionar dúas linguas cuxos falantes aínda están afastados entre si, outras cuxos usuarios comezan a manter intercambios socioeconómicos nos que se aprecian dificultades de intercomprensión, outras que teñen igual status legal e polo tanto deben ser respectadas polas entidades nacionais ou internacionais correspondentes (por exemplo a EFTA, a OTAN, a Unión Europea, a FAO, a UNESCO ou directamente a ONU) ou outras que manteñen unha relación de diglosia onde o dicionario serve para dignificar a lingua B.
Dicionarios bilingües
A abafadora maioría de dicionarios bilingües que combinan o galego con outra lingua fano co castelán. Os poucos exemplos que son excepción deste panorama son:
Guías de conversa e dicionarios básicos
Por outra banda, hai tamén varios textos que permiten introducirse nas competencias comunicativas do galego, dos que os tres primeiros formando unha colección realizada por Edith Pazó e Fernando de Castro con ilustracións de Kiko da Silva e editados pola Secretaría Xeral de Política Lingüística da Consellaría de Presidencia da Xunta de Galicia no ano 2007:
Dicionarios en proceso
Existen noticias tamén de dous dicionarios en proceso de creación, inéditos (aínda que parece ser que poderían estar circulando versións dixitais) e actualmente a un nivel de progreso descoñecido. As linguas que se combinan co galego son:
Dicionarios en liña
Coma casos excepcionais, hai especificamente seis dicionarios en liña:
Comparación
Aínda que a cantidade de palabras non é sinónimo de calidade, a seguinte lista ordenada é indicativa da situación actual da lexicografía bilingüe en galego:
Vocabularios técnicos
Noutros textos pódense dar tamén indicacións sobre equivalencias, coma por exemplo en:
Dicionarios multilingües en liña
Para rematar quedan os léxicos multilingües que hai en internet, que relacionan moitas linguas, tanto en temas específicos (coma este para o xadrez) coma xerais ou mesmo de citas (era coñecida no ámbito das linguas románicas minorizadas a páxina de verba volant, agora situada en logosquotes  e que conta tamén cun dicionario ). Os catro últimos exemplos son produtores masivos de combinacións galegas con outras linguas de moi diverso tipo:
1080
Mortes
Historia ano a ano
Ángela de la Cruz
Traxectoria
Estudou filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, antes de mudarse a Londres en 1989, onde estudou arte na Universidade de Arte de Chelsea, no Goldsmiths College e na Slade School of Art (University College, Londres). Vive e traballa en Londres. Tivo unha filla, nada en 2005, mentres se atopaba nun coma despois de padecer unha hemorraxia cerebral. De la Cruz utiliza agora cadeira de rodas e necesita asistentes para realizar o seu traballo.
Expuxo en Manifesta 5 en Donostia en 2004. A súa primeira exposición individual no Reino Unido, chamada "After", tivo lugar no Camdem Arts Centre en abril e maio de 2010. Foi nomeada para o Premio Turner en 2010.
De la Cruz tamén utilizou aluminio como material de base para o seu traballo. O material é soldado cunha forma para despois esmagalo, golpealo e distorsionarlo (polo Estudo de Mike Smith, que traballa baixo as instrucións de Ángela) antes de ser entregado ó estudo de Ángela da Cruz para ser pintado polos seus axudantes. Expuxo algúns destes traballos na Galería Lisson de Milán, en 2013, e no Centre d'Art A Panera de Lleida, en 2015.
Foi galardoada co Premio Nacional das Artes Plásticas 2017. O xurado recoñeceu a "intensidade da súa obra que explora a complexa relación entre o espazo ilusionista da pintura e a presenza física da escultura”.
Líder da oposición
miniatura|dereita|220px|[[Pedro Sánchez, actual líder da oposición en España.]] En gobernos parlamentarios coñécese como líder da oposición ao líder do partido político con maior representación parlamentaria que non está no goberno. O líder da oposición normalmente identificase como a alternativa respecto do gobernante actual para o cargo de Presidente, Primeiro ministro ou o cargo que sexa á cabeza do Poder executivo do país.
O líder da oposición non é necesariamente o presidente do partido opositor, senón aquel de aparición nos medios e influencia na poboación máis destacable nese partido.
Nas formas de goberno cun sistema Westminster, como a británica ou canadense, o líder da oposición debe encabezar un goberno alternativo que se coñece como gabinete na sombra.
Outros opositores
Normalmente, na política considérase como opositor a alguén que aspira a substituír o gobernante actual, pero seguindo as normas establecidas para tal efecto, habitualmente a celebración de eleccións.
Non se adoita incluír como líderes da oposición, aínda que teñan influencia na poboación, aos líderes revolucionarios, ou aos gobernantes de países rivais.
Áreas de goberno local de Nixeria
miniatura|esquerda|350px|Áreas de goberno local de Nixeria. Nixeria posúe 774 Áreas de goberno local (LGAs, sigla do nome en inglés "Local Government Areas"). Estas subdivisións son equivalentes aos concellos.
Secretaría de Estado
A secretaría de Estado é unha denominación de distintos departamentos de alto nivel da administración pública dun goberno, que varían en forma, competencias e capacidades dependendo do país e da época de que esteamos a falar.
Negrelle, Cambás, Aranga
Negrelle é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Pedro Grela Viqueira
Pedro Grela Viqueira, nado en Malpica de Bergantiños en 1889, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Mariano Grela Fernández, industrial salgador. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Malpica de Bergantiños. Foi destituído polo gobernador civil o 30 de xuño de 1937, e ao mesmo tempo foron suspendidos o secretario da corporación Ramón Astray Labarda, dous oficiais do concello e o secretario do Pósito de Pescadores Juan Ignacio Delgado Criado. Foi sancionado cunha multa de 5000 pesetas e o confinamento durante seis meses en Medina de Rioseco xunto co seu pai Mariano Grela. Volveu ser investigado en abril de 1938. En 1942 foi sancionado pola Fiscalía de Taxas por ocultación de aceite.
Nickelback
Nickelback é un grupo de rock alternativo canadense procedente de Hanna formado en 1995.
O inicio
Un feito curioso é que o álbum The State foi lanzado primeiro independente cunha cuberta, despois pola EMI, a gravadora de Nickelback no Canadá, con outra cuberta un pouco diferente, e reeditado pola Roadrunner nos EUA con outra capa, existindo un mesmo disco no mercado con tres cubertas diferentes.
Silver Side Up (2001-2003)
A banda tornouse coñecida co tema "Leader of Men", mais foi co seu single "How You Remind Me" co que a banda deu o seu boom no mundo da música. Este tema, cuxa reprodución nas radios é intensa, deu a coñecer en 2001 o álbum Silver Side Up. Silver Side Up é un álbum constituído por unhas cancións de rock cunha tonalidade que por veces se torna un pouco máis heavy. Cancións de éxito como "How You Remind Me", a "Too Bad" e "Never Again". Nickelback ten varias influencias como por exemplo os Lifehouse, Staind e 3 Doors Down.
O álbum Silver Side Up, de 2001, foi producido polo veterano Rick Parashar, que xa traballara con Pearl Jam, e mesturado por Randy Staub (Metallica, U2). Foi gravado en setembro, en cinco semanas en Vancouver na Greenhouse Studios, (onde foi gravado tamén The State), tendo a participación da guitarra slide de Ian Thornley da banda Big Wreck.
O grande éxito de Silver Side Up fixo que Nickelback recibise disco de platino en Alemaña e nos Países Baixos, na Australia recibiu o platino duplo, no Reino Unido o platino triplo, nos Estados Unidos recibiu o disco de platino quíntuplo, na súa terra natal, Canadá recibiu oito veces o disco de platino e mais dez discos de platino ao redor do mundo.
The Long Road (2003-2005)
The Long Road foi gravado parte na Greenhouse Studios e parte no estudio da casa de Chad, tamén en Vancouver e é o traballo máis honesto, agresivo e emocional deles. Segundo Chad Kroeger: “Os fans do verdadeiro rock and roll van ter unha sorpresa, o álbum está menos en relación a min e a cousas que pasei, é sobre experiencias que cada un de nós podemos pasar e o que podemos aprender con iso, é o primeiro álbum sen ningunha influencia de fóra, traballamos xuntos para gravar un disco que realmente queríamos gravar, sen ningunha inhibición, non podería ser doutro xeito”.
A banda ten unha longa e impresionante historia de´éxito construída tanto na estrada como nos grandes singles que lanzaron e que alcanzaron posicións incríbeis nos airplays das radios a nivel mundial. Con Silver Side Up, o seu terceiro álbum, a banda alcanzou vendas superiores a nove millóns de discos, despois, outro álbum exitoso foi o The Long Road de 2003, tamén con máis de 9 millóns de copias, co suceso "Someday".
All the Right Reasons (2005-2008)
Lanzado en 2005, o álbum All the Right Reasons tivo unha inesperada repercursión por todo o mundo concluíndo en máis de seis singles como "Photograph", "Far Away", "Savin' Me", "Rockstar", "Animals" entre outras, segundo fontes da Billboard a banda é a única da historia en permanecer máis de 102 semanas entre o Top 10 mundial, e tendo o álbum de rock máis vendido dese século, e recibindo o título de Álbum da Década con vendas superiores a 600.000 só no Canadá, máis de 7 millóns nos Estados Unidos de América, e diversos platinos e multi-platinos superando a incríbel marca de 15 millóns de álbums vendidos.
2008 - presente
O 18 de novembro de 2008 lanzaron o seu novo álbum chamado Dark Horse, e foi producido por Robert "Mutt" Lange.
O 27 de setembro de 2011 lanzaron á venda en iTunes os dous primeiros singles de Here and Now chamados "When we stand together" e "Bottoms up", saíndo á vendo o álbum o 21 de novembro de 2011.
Hits de éxito
''As músicas conseguiron o alto das listas dos EEUU e Canadá.
Yago González López
Yago González López, nado en Vigo o 6 de novembro de 1979, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Pontellas.
Anfisbenios
A dos anfisbenios (Amphisbaenia), tamén chamados anfisbenas, ou cobras cegas, é unha suborde peculiar e poco coñecida de réptiles escamosos adaptados á vida no subsolo.
Son de pequeno tamaño (a maioría das especies miden menos de 15 cm) de lonxitude. Como as serpentes, carecen de patas (agás as especies do xénero Bipes, que aínda conservan o par anterior), polo que superficialmente son parecidas a miñocas de terra, e presentan claras adaptacións ao medio subterráneo, como a capacidade de escavar e desprazarse pregando a súa pel como un acordeón. A súa cabeza, maciza, sen oído externo e cos ollos atrofiados, fai que se distinga mal do extremo oposto do corpo.
Son capaces de desplazárense tanto en dirección cara a adiante como cara a atrás, e por iso déuselles o nome de Amphisbaenia ("os que van en dúas direccións").
Coñécense unhas 190 especies, a maior parte delas en África e América do Sur.
Descrición
O grupo foi descrito en 1844 polo naturalista británico John Edward Gray, que lle outorgou a categoría de orde.