cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rexional Exprés
En Castela e León
En tempos denomináronse Castela e León Exprés, pero recuperaron o nome orixinal por non ser exclusivas varias liñas desta comunidade autónoma. Só circulan coa denominación Rexional Exprés unidades eléctricas autopropulsadas polas liñas R-22, R-23 e R-27 das series 432, 440R e 470. Os percorridos habituais son dous: Madrid-Vitoria e Madrid-León.
En Castela-A Mancha
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés nas liñas R-7, R-8 e R-10 das series 470 e 592.
En Estremadura
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés na liña R-10 da serie 592.
Na Rioxa
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés na liña R-28 da serie 432.
En Madrid
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés nas liñas R-8, R-9, R-10 e R-22 das series 592 e 470
En Murcia
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés na liña L-1 da serie 592.
Master Miller
McDonell Benedict Miller, máis coñecido como Master Miller, é un personaxe ficticio da saga de videoxogos Metal Gear. Foi o adestrador da unidade FOXHOUND na etapa na que o coronel Roy Campbell era o xefe da mesma.
Rexional Exprés
No País Vasco
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés nas liñas R-27, R-28, R-31 e R-32 das series 432, 440 e 470.
Master Miller
Traxectoria
Naceu nos Estados Unidos, neto de xaponeses emigrados. Durante un tempo foi instrutor das SAS, os Marines, os Boinas Verdes, e dos mercenarios nos EUA. Ademais, traballou durante unha tempada no FBI.
Rexional Exprés
Na Comunidade Valenciana
Circulan trens coa denominación Rexional Exprés nas liñas L-1, L-2, L-3 e L-7 das series 592 e 470.
Master Miller
Traxectoria
Coñeceu a Solid Snake cando o adestraba en FOXHOUND. Durante os acontecementos de Metal Gear 2: Solid Snake, Master Miller deulle apoio por radio a Snake na misión de Zanzibar Land en 1999. Divorciuose da súa muller, Nadine, cando vivía nos Ánxeles coa súa filla Catherine.
Rexional Exprés
Prestacións
Os trens que prestan servizo Rexional Exprés son, en xeral, máis económicos que os de Longa Distancia, e en moitos casos, con tempos de viaxe similares. Efectúan parada en municipios de máis de 1.000 habitantes, teñen clase única (2ª), permiten o transporte de bicicletas, contan con megafonía interior e algúns levan unha máquina autoventa.
Master Miller
Traxectoria
Ao finalizar os acontecementos de Zanzibar, retirouse do servizo activo e foise vivir a Alasca, de forma esporádica adestraba os xoves Scouts de Alasca, tamén coñecidos como Gardas Territoriais de Alasca ou ATG. Posúe un amplo coñecemento da contorna, a flora e a fauna, e domina de forma excepcional as técnicas de supervivencia para soportar situacións extremas.
Rexional Exprés
Prestacións
A velocidade máxima dos trens oscila entre 120 km/h e 160 km/h segundo o tipo de tren:
Master Miller
Traxectoria
No 2005, Master volveu a aparecer na misión de Shadow Moses en Metal Gear Solid, axudando a Snake por Códec desde o seu domicilio en Alasca. Porén, cara ao final do xogo, descóbrese que el, Master Miller, con quen estivera falando Snake, era en realidade un impostor. O verdadeiro Master Miller foi atopado morto un par de días despois na súa casa en Alasca. O Master Miller que estivera falando con Snake non era outro que Liquid Snake.
Rexional Exprés
Prestacións
En moitos casos, o billete pode adquirirse no propio tren (no caso de que a estación de subida non dispoña de venda de billetes). Pode comprar o billete cunha antelación máxima de 15 días.
Master Miller
Traxectoria
List of recurring characters in the Metal Gear series メタルギアシリーズの登場人物 Lista de personagens de Metal Gear Solid
Rexional Exprés
Prestacións
A capacidade dos trens é duns 80 asentos por coche, aínda que tamén se aceptan viaxeiros de pé.
Cristosende, Cristosende, A Teixeira
Cristosende é un lugar da parroquia de Cristosende, no concello ourensán da Teixeira. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres), 2 menos que o ano anterior.
Sitúase a 52 km da cidade de Ourense, desde a que se chega a través da estrada OU-536 ata Valilongo. Alí hai que desviarse cara A Teixeira e despois cara Cristosende.
O pobo está situado no corazón da Ribeira Sacra, con vistas ao río Sil e os seus canóns.
Montaña Clara
Montaña Clara é un dos illotes do Arquipélago Chinijo, ao norte de Lanzarote, entre La Graciosa e Alegranza. Politicamente pertence ao municipio lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, Illas Canarias, España.
Descrición e características
O illote ten unha extensión de 1,33 km², e a súa maior altitude está rexistrada na Mariana, con 256 msnm. Montaña Clara nunca estivo habitada de forma permanente.
Bioindicador
dereita|miniatura|Un [[lique e un exemplo dun organismo bioindicador]]
Montaña Clara
Descrición e características
A pesar da súa reducida superficie, trátase dun importante refuxio faunístico. Nela habitan especies como o falcón eleonor, a aguia peixeira, a pardela cincenta, a musaraña canaria ou o paíño calcamar (Pelagodroma marina), cuxa principal colonia de cría nas illas Canarias está neste pequeno illote.
Bioindicador
Os bioindicadores son especies ou comunidades de organismos cuxa presenza, comportamento ou estado fisiolóxico presenta unha estreita correlación con determinadas circunstancias da contorna, polo que poden utilizarse como indicadores destas.
Características dos bioindicadores
Como bioindicadores empréganse diferentes organismos que reaccionan máis rápido que o ser humano aos produtos tóxicos e ás perturbacións do medio ambiente ou ben aqueles que son sensibles a exposicións curtas a situacións extremas que non son detectables en mostraxes puntuais. Por exemplo, as plantas nitrófilas son un indicador dun exceso de abonos nitroxenados, mentres que a composición da fauna de invertebrados acuáticos indica distintos niveis de calidade das augas. Os liquens utilízanse como bioindicadores da contaminación atmosférica. Numerosas especies de liques reaccionan de modo moi sensible á contaminación, mentres que outros liques poden non verse afectados. Un desprazamento da composición de especies en beneficio dos liques menos sensibles indica un aumento da contaminación atmosférica.
O índice de organismos saprófitos para estimar a calidade da auga fluvial tamén se basea na observación dos organismos existentes. Nas augas fluviais non pode utilizarse a medición do contido en nutrientes como ocorre en masas de auga en repouso. Os ríos son sistemas dependentes das terras circundantes, e os nutrientes vanse acumulando cada vez máis ao longo do seu curso. Se no curso superior do río atópanse organismos do curso inferior, isto indica un exceso de nutrientes na auga.
As reducións intensas, repentinas e inesperadas na poboación de especies concretas poden indicar situacións perigosas. Por exemplo, os riscos do DDT só se puxeron de manifesto cando se reduciu a poboación do falcón peregrino. Debido á súa posición na cadea trófica como depredador de aves que se alimentan nos campos, o falcón peregrino reaccionou con especial sensibilidade a ese composto tóxico. Igualmente, o envelenamento silencioso por mercurio dos lagos escandinavos e o mar Báltico só se detectou pola diminución do número de exemplares de aguia pescadora. O correlacionar a reacción dos organismos con determinadas concentracións de compostos nocivos leva grandes problemas, debido aos numerosos factores que inflúen na difusión e o metabolismo dos seres vivos. Por iso, os bioindicadores serven fundamentalmente para manter unha supervisión previa de carácter xeral. En ecoloxía, o termo bioindicador emprégase para especies indicadoras que, polo seu hábitat limitado, están vinculadas a determinadas circunstancias. Por exemplo, unha especie de violeta, viólaa calaminaria, é un indicador de chans con contido en zinc. A presenza de varias especies deste tipo pode caracterizar un biótopo con gran precisión.
Montaña Clara
Propiedade
A illa é propiedade dos herdeiros de Mariano López Socas, quen comprou a illa en 1957, sendo entón alcalde do concello de Haría, en Lanzarote. En agosto de 2007 púxose no mercado a poxa cun prezo inicial de 9 millóns de euros. Aínda que se intentou chegar a un acordo co Estado para que este asumise a titularidade da illa, as negociacións foron infrutuosas. O 29 de agosto de 2007 fíxose público que o Goberno intentaría expropiar a illa, aínda que se procuraría chegar a un acordo amigable cos actuais propietarios.
José Barbeito Rouco
José Barbeito Rouco, nado na Coruña en 1885 e finado na Habana o 13 de outubro de 1946, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto da Coruña e licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1907). Estableceuse como médico na Coruña. Foi membro da Irmandade da Fala local. Na República afiliouse a Izquierda Republicana. En abril de 1936 foi elixido compromisario para a elección do presidente da República. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Cuba co seu fillo José Barbeito López. En Cuba foi membro da Agrupación de Izquierda Republicana da illa.
Amadeo Cobas
Amadeo López Cobas, nado en Noia o 28 de xullo de 1966, é un escritor galego.
Traxectoria
Reside en Zaragoza desde hai algúns anos. Cursou estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. É colaborador dos suplementos de crítica literaria dos xornais Heraldo de Aragón (Artes y Letras) e Diario de Teruel (El Parnaso). É tamén responsable da Sección de Cultura do Centro Galego de Zaragoza.
Leopoldo Eijo Garay
Leopoldo Eijo y Garay, nado en Vigo o 11 de abril de 1878 e finado en Vigo o 31 de xullo de 1963, foi un bispo católico e escritor galego.
Traxectoria
Aos cinco anos mudouse coa súa nai, unha humilde criada, a Sevilla, onde ingresou no seminario. Marchou a estudar a Roma Pontificia Universidade Gregoriana onde conseguiu o doutoramento e aprendeu latín, grego e hebreo. Foi ordenado sacerdote o 27 de decembro de 1900.
Episcopado
En 1914 foi promovido a ordinario da diocese de Tui, sendo ordenado bispo o 8 de novembro do mesmo ano polo cardenal Martín Herrera, arcebispo de Santiago de Compostela. Desde entón ten unha carreira de vertixe, sendo nomeado por iniciativa do rei Afonso XIII, o 22 de marzo de 1917, sétimo bispo de Vitoria, sucedendo a Prudencio Melo y Alcalde, que fora nomeado bispo de Madrid-Alcalá. Ese mesmo ano publica El primer origen de la vida según el Hexámeron y según la ciencia.
O 4 de decembro de 1922 marcha a Madrid para substituír de novo ao bispo Melo, nomeado arcebispo de Valencia, tomando posesión o 26 de xuño de 1923 como bispo de Madrid-Alcalá, tamén o sétimo dos mesmos. Ocupou o cargo durante cuarenta anos, sendo o seu o pontificado máis longo dun bispo español contemporáneo. Desde alí foi testemuña privilexiada dos convulsos anos da ditadura de Primo de Rivera, a II República, a guerra civil, e a consolidación do réxime franquista no poder.
O 21 de xullo de 1946 o papa Pío XII nomeouno Patriarca das Indias Occidentais, sede soamente titular, pero que dá prestixio ao bispo da capital de España en pleno auxe dun réxime dedicado a renovar a idea do Imperio Español. Eijo y Garay foi, de feito, un dos prelados máis fieis ao réxime, en conciencia e desde a súa altura intelectual.
En 1948, recibiu a medalla de Ouro da cidade de Madrid, pero o concello retiroulla en 2016 por mor da denominada coloquialmente Lei de Memoria Histórica 52/2007.
Morreu en Vigo e foi soterrado en Madrid onde recibiu honores de Capitán Xeneral con mando en praza.
Política
Cando comezou a Guerra civil, púxose rapidamente a prol do bando golpista e foi un dos redactores xunto co cardeal Gomá da "Carta colectiva do episcopado" en 1937 na que se afirmaba o carácter católico da guerra fronte a un "inimigo ateo e estranxeiro".
Foi designado por Francisco Franco, Conselleiro nacional de F.E.T. y de las J.O.N.S. e entre 1943 e 1946 procurador a Cortes. En troques, Eijo Garay promoveu dende o seu posto bispo de Madrid que Franco puidese acudir a actos relixiosos baixo palio, co que se indicaba o apoio da Igrexa ao ditador. Tamén formou parte do triunvirato presente no Consello de Rexencia -presidido por Esteban de Bilbao Eguía e co tenente xeneral Miguel Ponte e Manso de Zúñifa, marqués de Bóveda de Limia- que exerceu a Xefatura do Estado Español entre o 22 e o 27 de outubro de 1949, durante a viaxe oficial de Franco a Portugal.
Entre 1949 e 1952, tamén foi Conselleiro Nacional.
Morte
Desde a súa morte en 1963, antes do Concilio Vaticano II, o patriarcado das Indias Occidentais permaneceu vacante, sen ser nunca formalmente suprimido.
Ao ano seguinte do seu falecemento, o 24 de marzo de 1964, Madrid-Alcalá foi esgazada da provincia eclesiástica de Toledo e elevada ao rango de arquidiocese inmediatamente suxeita a Roma, é dicir, sen dioceses sufragáneas e sen constituír provincia eclesiástica.
Narsés (xeneral bizantino)
Traxectoria
A súa primeira actuación destacada foi a súa contribución a sufocar a rebelión de Constantinopla, no 532.
Cómpre indicar unha particularidade especial de Narsés, este era un eunuco
Hai publicado un libro "Teodora Emperatriz de Bizancio" no que se relatan parte das súas aventuras.
Os Pelamios
O topónimo galego Os Pelamios, derivado da voz latina, fai referencia a lugares onde existiron curtidorías de pel , concretamente a regatos, fontes e en xeral zonas con auga, que alimentaba os píos onde se somerxían as peles para curtir e ós que se botaban as augas residuais da industria. Pode referirse a:
Roque de Garachico
miniatura|dereita|250px|Imaxe do roque O Roque de Garachico é un illote canario localizado na costa norte da illa de Tenerife (España), pertencente ao municipio de Garachico. Cunhas 5 hectáreas de superficie, este espazo quedou protexido en 1987 coa denominación inicial de Paraxe natural de interese nacional do Illote de Garachico. En 1994 adoptou o seu nome actual de Monumento Natural do Roque de Garachico.
Indutor
dereita|200px|miniatura|Indutores. Escala en cm.
Roque de Garachico
O roque é unha formación xeolóxica volcánica de coadas basálticas que quedou illada debido ao retroceso da costa pola erosión mariña. A súa vexetación é escasa, cunha presenza maioritaria de cardones e tabaibas. As súas paredes constitúen un punto de nidificación e refuxio para diversas aves migratorias e outras que se atopan ameazadas como o pardela de Bulwer, a pardela pequena ou o paíño de Madeira.
Indutor
Un indutor, habitualmente chamado bobina, é un compoñente eléctrico pasivo que almacena enerxía debido á súa interacción nun campo magnético. Por comparación, un condensador almacena enerxía debido á súa interacción cun campo eléctrico, e un resistor non almacena enerxía, senón que a disipa por medio de calor.
Calquera condutor ten indutancia. Un indutor está feito en xeral dun cable ou outro corpo condutor enrolado nunha bobina, para incrementar o seu campo magnético.
Cando varía o fluxo de corrente a través dun indutor, aparece un campo magnético asemade función do tempo no interior da bobina, inducindo unha voltaxe, de acordo coa Lei de Faraday-Lenz, que asemade fai que se opoña ó cambio na corrente que creou o campo magnético. Os indutores son un dos compoñentes básicos usados en electrónica cando a corrente e a voltaxe cambian co tempo, debido á característica dos indutores de retardar e reformar a evolución das correntes alternas.
dereita|150px|miniatura|Símbolo empregado en [[electrónica para os indutores.]]
Construción
Un indutor está constituído normalmente por unha bobina de condutor, tipicamente arame ou fío de cobre esmaltado. Existen indutores con núcleo de aire ou con núcleo feito de material ferroso (por exemplo, aceiro magnético), para incrementar a súa capacidade de magnetismo.
O indutor consta das seguintes partes:
Tamén poden fabricarse pequenos indutores, que se usan para frecuencias moi altas, cun condutor pasando a través dun cilindro de ferrita ou granulado.
Funcionamento dunha bobina
Sexa unha bobina ou solenoide de lonxitude l, sección S e dun número de espiras N, polo que circula unha corrente eléctrica i(t).
Aplicando a Lei de Biot-Savart que relaciona a indución magnética, B(t), coa causa que a produce, é dicir, a corrente i(t) que circula polo solenoide, obtense que o fluxo magnético Φ(t) que abarca é igual a:
Se o fluxo magnético é variable no tempo, xérase en cada expira, segundo a Lei de Faraday, unha forza electromotriz (f.e.m.) de autoindución que, segundo a Lei de Lenz, tende a oporse á causa que a produce, é dicir, á variación da corrente eléctrica que xera devandito fluxo magnético. Por esta razón adoita chamarse forza contraelectromotriz. Esta ten o valor:
Á expresión noméase como coeficiente de autoindución, L, o cal relaciona a variación de corrente coa f.e.m. inducida e, como se pode ver, depende da xeometría da bobina e do núcleo na que está enrolada. Mídese en henrios.
Enerxía almacenada
A bobina almacena enerxía eléctrica en forma de campo magnético cando aumenta a intensidade de corrente, devolvéndoa cando esta diminúe. Matematicamente pódese demostrar que a enerxía, almacenada por unha bobina con indutancia L\,\!, que é percorrida por unha corrente de intensidade I \,\!, vén dada por:
En circuítos
miniatura|600px|Figura 1: Circuíto con indutancia. Da formulación física da bobina extraeuse a expresión:
Supoñendo unha bobina ideal, (figura 1), sen perdas de carga, aplicando a segunda Lei de Kirchhoff, tense que:
É dicir, en toda bobina eléctrica dentro dun circuíto prodúcese nela unha caída de tensión:
Despexando a intensidade: Se no instante t = 0, a bobina está cargada cunha corrente I, esta pódese substituír por unha bobina descargada e unha fonte de intensidade de valor i(0) = I en paralelo.
A corrente pola bobina, e por tanto o fluxo, non poden variar bruscamente xa que se non a tensión {v_{L}(t)} debería facerse infinita. Por iso ao abrir un circuíto onde se atope conectada unha bobina, sempre saltará un arco de corrente entre os bornes do interruptor que dá saída á corrente que descarga a bobina.
Cando o indutor non é ideal porque ten unha resistencia interna en serie, a tensión aplicada é igual á suma da caída de tensión sobre a resistencia interna máis a forza contra-electromotriz autoinducida.
En corrente alterna
En corrente alterna, unha bobina ideal ofrece unha resistencia ao paso da corrente eléctrica que recibe o nome de reactancia indutiva, {X_{L}}, cuxo valor vén dado polo produto da pulsación pola indutancia, L:
Se o pulso está en radiáns por segundo (rad/s) e a indutancia en henrios (H) a reactancia resultará en ohmios.
De acordo coa lei de Ohm circulará unha corrente alterna que se verá atrasada 90° (\pi /2) respecto da tensión aplicada.
Asociacións comúns
miniatura|370px|Figura 2. Asociación serie xeral. miniatura|370px|Figura 3. Asociación paralelo xeral.
Do mesmo xeito que as resistencias, as bobinas poden asociarse en serie (figura 2), paralelo (figura 3) ou de forma mixta. Nestes casos, e sempre que non exista axuste magnético, a indutancia equivalente para a asociación en serie virá dada por:
Para a asociación en paralelo temos:
Para a asociación mixta procederase de forma análoga que coas resistencias.
Se se require unha maior comprensión do comportamento reactivo dun indutor, é conveniente entón analizar detalladamente a Lei de Lenz e comprobar desta forma como se orixina unha reactancia de tipo indutiva, a cal nace debido a unha oposición que lle presenta o indutor, ou bobina, á variación de fluxo magnético.
En corrente continua
Unha bobina ideal en corrente continua compórtase como un curtocircuíto (condutor ideal), xa que ao ser i(t) constante, é dicir, non varía co tempo, non hai autoindución de ningunha f.e.m.
En réxime transitorio, isto é, ao conectar ou desconectar un circuíto con bobina, suceden fenómenos electromagnéticos que inciden sobre a corrente (ver circuítos serie RL e RC).
En corrente alterna
miniatura|esquerda|200px|Figura 4. Diagrama cartesiano das tensións e corrente nunha bobina.
miniatura|200px|Figura 5. Diagrama [[Corrente alterna|fasorial.]] Dado que a tensión aplicada, v(t) é igual a -e(t), ou o que é o mesmo, está desfasada 180° respecto de e(t), resulta que a corrente i(t) queda atrasada 90° respecto da tensión aplicada. Consideremos por tanto, unha bobina L, como a da figura 1, á que se aplica unha tensión alterna de valor:
miniatura|300px|Figura 6.: Circuítos equivalentes dunha bobina real en CC, a), e en CA, b) e c).
De acordo coa lei de Ohm circulará unha corrente alterna, atrasada 90° (\pi /2) respecto da tensión aplicada (figura 5), de valor:
onde. Se se representa o valor eficaz da corrente obtida en forma polar:
Auga pesada
Denomínase auga pesada a unha molécula de composición química equivalente á auga, na que os átomos de hidróxeno son substituídos por deuterio, un isótopo pesado do hidróxeno.
Indutor
En corrente alterna
E operando matematicamente:
Auga pesada
A fórmula química da auga deuterada, óxido de deuterio ou auga pesada é: D2O ou 2H2O. A fórmula química da auga triciada, auga de tricio ou auga superpesada é: T2O ou 3H2O. Esta forma é radioactiva. Ademais hai outras variedades isotópicas coma a auga semipesada con fórmula química HDO, DHO ou 1H2HO, e unha forma sen nome que corresponde a unha auga semisuperpesada, ás veces chamada auga tritiada, con fórmula química HTO, THO ou 1H3HO. Esta forma tamén é radioactiva. Tamén é de suma utilidade para detectores de neutrinos coma o kamiokande.
Indutor
En corrente alterna
Por tanto, nos circuítos de CA, unha bobina ideal pódese asimilar a unha magnitude complexa sen parte real e parte imaxinaria positiva:
Auga pesada
Propiedades
A diferenza nos elemento do núcleo modifica algunhas das súas propiedades físicas, tales como a densidade ou o punto de vaporización. A auga pesada atópase presente, en pequenas cantidades, mesturada coa auga normal, e pode ser separada desta por destilación fraccionada. Tamén se pode separar por absorción con amoníaco que conteña deuterio.
Indutor
Comportamento á interrupción do circuíto
miniatura|A alimentación carga o indutor a través a resistencia.
Auga pesada
Moderador na fisión nuclear
Durante a segunda Guerra Mundial, os aliados emprenderon un conxunto de accións directas para impedir o acceso dos nazis á auga pesada (Batalla da auga pesada). Hoxe perdeu parte da súa importancia, ó utilizarse tamén como moderadores nas centrais nucleares outros materiais coma a auga normal ou o grafito.
Indutor
Comportamento á interrupción do circuíto
Examinemos o comportamento práctico dun indutor cando se interrompe o circuíto que o alimenta. No debuxo da dereita aparece un indutor que se carga a través unha resistencia e un interruptor. O condensador debuxado en punteado representa as capacidade parásita do indutor. Está debuxado separado do indutor, pero en realidade forma parte del, porque representa as capacidade parásita das voltas do cable enrolado entre elas mesmas. Todo indutor ten capacidades parásitas, incluso as bobinas especialmente concibidas para minimizalas como as bobinas en "niño de abellas".
Auga pesada
Consideración médicas
O principal efecto so seu consumo é reducir o número de mitoses, causando a progresiva degradación dos tecidos que precisan dunha rápida rexeneración. Despois de varios días da inxesta de auga pesada unicamente, os fluídos corporais conteñen ó redor do 50% de auga pesada. Neste intre os síntomas comezan a aparecer, pola redución das divisións celulares, principalmente nas células con renovamento rápido, como poden ser os cabelos ou as paredes do estómago.
Indutor
Comportamento á interrupción do circuíto
miniatura|O interruptor ábrese. A corrente só pode circular cargando as capacidades parásitas.
A un certo momento o interruptor ábrese. Se miramos a definición de indutancia:
vemos que, para que a corrente que atravesa o indutor se deteña instantaneamente, sería necesario a aparición dunha tensión infinita, e iso non pode suceder. Por esa razón a corrente continúa circulando a través das capacidades parásitas da bobina. Ao principio, o único camiño que ten é a través as capacidades parásitas. A corrente continúa circulando a través a capacidade parásita, cargando negativamente o punto alto do condensador no debuxo. miniatura|No instante o interruptor de abre deixando ó indutor oscilar coas capacidades parásitas. Atopámonos cun circuíto LC que oscilará a unha pulsación:
onde é o valor equivalente das capacidades parásitas. Se os illamentos da bobina son suficientemente resistentes ás altas tensións, e se o interruptor interrompe ben o circuíto, a oscilación continuará cunha amplitude que se amortecerá debido ás perdas dieléctricas e resistivas das capacidades parásitas e do condutor do indutor. Se ademais, o indutor ten un núcleo ferromagnético, haberá tamén perdas no núcleo.
Hai que ver que a tensión máxima (coñecida como "sobretensión") da oscilación pode ser moi grande, xa que o máximo da tensión corresponde ao momento no cal toda a enerxía almacenada na bobina pasaría ás capacidades parásitas. Se estas son pequenas, a tensión pode ser moi grande e poden producirse arcos eléctricos entre voltas da bobina ou entre os contactos abertos do interruptor.
Aínda que os arcos eléctricos sexan frecuentemente perniciosos e perigosos, outras veces son útiles e desexados. É o caso da soldadura por arco, lámpadas a arco, alto forno eléctrico e fornos a arco. No caso da soldadura por arco, o interruptor do noso diagrama é o contacto entre o metal a soldar e o eléctrodo.
miniatura|Se a tensión é grande poden producirse arcos no interruptor ou na bobina.
O que sucede cando o arco aparece depende das características eléctricas do arco. E as características dun arco dependen da corrente que o atravesa. Cando a corrente é grande (decenas de amperios), o arco está formado por un camiño espeso de moléculas e átomos ionizados que presentan pouca resistencia eléctrica e unha inercia térmica que o fai durar. O arco disipa centenas de watts e pode fundir metais e crear incendios. Se o arco se produce entre os contactos do interruptor, o circuíto non estará verdadeiramente aberto e a corrente continuará circulando. Os arcos non desexados constitúen un problema serio e difícil de resolver cando se utilizan altas tensións e grandes potencias.
miniatura|No instante  prodúcese un arco que dura ata o instante . A partir dese momento, a indutancia oscila coas capacidades parásitas. En punteado a corrente e a tensión que habería se o arco non se producise.
Cando as correntes son pequenas, o arco arrefríase rapidamente e deixa de conducir a electricidade. No debuxo da dereita ilustramos un caso particular que pode producirse, pero que só é un dos casos posibles. Ampliamos a escala do tempo ao redor da apertura do interruptor e da formación do arco.
Despois da apertura do interruptor, a tensión nos bornes da indutancia aumenta (con signo contrario). No instante, a tensión é suficiente para crear un arco entre dúas voltas da bobina. O arco presenta pouca resistencia eléctrica e descarga rapidamente as capacidades parásitas. A corrente, en lugar de continuar cargando as capacidades parásitas, comeza a pasar polo arco. Debuxamos o caso no cal a tensión do arco é relativamente constante. A corrente do indutor diminúe ata que ao instante sexa demasiado pequena para manter o arco e este se apague e deixa de conducir. A corrente volve pasar polas capacidades parásitas e esta vez a oscilación continúa amortecéndose e sen crear novos arcos, xa que esta vez a tensión non alcanzará valores demasiado grandes. Lembremos que este é soamente un caso posible.
Pódese explicar por que unha persoa pode recibir unha pequena descarga eléctrica ao medir a resistencia dun bobinado cun simple óhmetro que só pode alimentar uns miliamperios e uns poucos voltios. A razón é que para medir a resistencia do bobinado, faise circular uns miliamperios. Se, cando se desconectan os cables do óhmetro, séguese tocando cos dedos os bornes da bobina, os miliamperios que circulaban nela continuarán facéndoo, pero pasando polos dedos.
Análise de transitorios
miniatura|O díodo serve de camiño á corrente do indutor cando o transistor se bloquea. Isto evita a aparición de altas tensións entre o colector e a base do transistor.
A regra é que, para evitar os arcos ou as sobretensións, hai que protexer os circuítos prevendo unha pasaxe para a corrente do indutor cando o circuíto se interrompe. No diagrama da dereita hai un exemplo dun transistor que controla a corrente nunha bobina (a dun relé, por exemplo). Cando o transistor se bloquea, a corrente que circula na bobina carga as capacidades parásitas e a tensión do colector aumenta e pode exceder facilmente a tensión máxima da unión colector-base e destruír o transistor. Colocando un díodo como no diagrama, a corrente atopa un camiño no díodo e a tensión do colector estará limitada á tensión de alimentación máis o 0,6 V do díodo. O prezo funcional desta protección é que a corrente da bobina tarda máis en diminuír e iso, nalgúns casos, pode ser un inconveniente. Pódese diminuír o tempo se, en lugar dun díodo rectificador, colócase un díodo zéner ou Transil. Non hai que esquecer que o dispositivo de protección deberá ser capaz de absorber case toda a enerxía almacenada no indutor.
Aplicacións
Os indutores son moi utilizados nos circuítos analóxicos e no procesamiento de sinais. En combinación cos condensadores e outros compoñentes forman circuítos que poden potenciar ou filtrar un sinal dunhas frecuencias específicas. As aplicacións van desde os grandes indutores que se utilizan nas fontes de alimentación en combinación con filtros de condensadores para eliminar as oscilacións habituais na corrente alterna a 50 ou 60 Hz, ou outros tipos de flutuacións, ata os pequenos indutores de ferrita ou toroidais instalados ao redor dun cable para evitar que as interferencias electromagnéticas se transmitan ao cable. Tamén se utilizan combinacións de pequenos indutores e condensadores para construír circuítos resonantes de sintonización de radiodifusión.
Os indutores tamén se utilizan nos sistemas de transmisión para diminuír as voltaxes procedentes das descargas dos raios ou para limitar os correntes de escape. No campo desta última aplicación son coñecidos como reactores (indutores con reactancia).
Bobinas cunha indutancia fixa
As bobinas de inducancia fixa poden ser construídas sobre un núcleo de aire, habitualmente utilizadas en frecuencias altas, ou tamén sobre núcleos sólidos (habitualmente de material ferromagnético), estes indutores terán indutancias superiores ás de núcleo de aire debido ao seu elevado nivel de permeabilidade magnética
Este tipo de bobinas están presentes, entre outras aplicacións, nos transformadores, os electroimáns, as bombas dosificadoras, os relés, os contactors, nos altofalantes electrodinámicos e electromagnéticos, nos micrófonos, nos transformadores de corrente, nas bobinas de desviación do tubos de raios catódicos dos televisores, nos galvanómetros, motores eléctricos e nos reloxos de cuarzo analóxicos. Nos circuítos electrónicos, entre outras cousas, utilízanse cunha determinada frecuencia como o caso das bobinas de choque que fan de filtro dunha determinada frecuencia.
As bobinas con núcleo toroidal caracterízanse polo feito que a súa forma crea un fluxo magnético cercado e isto fai que o fluxo non se disperse cara ao exterior, isto fai que este tipo de indutor teña un gran rendemento e precisión.
As aplicacións de fío condutor enrolado en espiral que se atopa nalgúns tipos de resistencias, as antenas helicoidais, os tubos de ondas progresivas ou as lámpadas non son considerados bobinas.
Bobina de acendido
miniatura|A bobina de acendido dun coche antigo. A bobina de acendido é un cuadripolo que aproveita o fenómeno da indución electromagnética para xerar unha corrente eléctrica a moi alta tensión. Este tipo de bobinas son unha parte indispensable dos motores de gasolina dado que son as encargadas de arrincalos.
Trátase dun sistema de alimentación conmutado de tipo Flyback, formado por un par de circuítos magnéticos axustados. O primeiro, o bobinado de baixa tensión está formado por poucas espiras e está conectado á alimentación mentres que o segundo, o bobinado de alta tensión, e está formado por moitas máis espiras e conéctase ao dispositivo que hai que accionar.
O funcionamento presenta dúas etapas:
Indutores variables
miniatura|Un antigo sintonizador de [[Frecuencia modulada|FM cun variómetro e un triodo dobre.]] Os indutores variables permiten variar a indutancia por diferentes mecanismos como o desprazamento do núcleo magnético (a indutancia está relacionada coa permeabilidade magnética do núcleo) ou dispondo de diferentes contactos que permiten seleccionar o número de espiras da bobina.
O variómetro foi un tipo de indutor variable de grande importancia histórica, foi amplamente utilizado nos primeiros receptores de radio. Un variómetro consta de dúas bobinas conectadas en serie, unha delas é móbil e pode virar sobre a outra para variar a indutancia mutua.
Lume grego
miniatura|300px|Uso do lume grego, segundo un manuscrito bizantino. O denominado lume grego era unha arma naval usada polo Imperio Bizantino, supostamente inventada por un refuxiado cristián sirio chamado Calínico, orixinario de Heliópolis cara a 671 ou 673. Algúns autores pensan que Calínico recibiu o segredo do lume grego dos químicos de Alexandría. Lanzaba un chorro de fluído ardente, e podía empregarse tanto en terra como no mar, aínda que se utilizou preferentemente no mar.
Grazas a ela, a mariña do Imperio conseguiu rexeitar un masivo ataque naval dos árabes, constituíndo así un freo ás intencións expansionistas do islam, e salvando, literalmente, a Europa Occidental.
Fabricación
Consistía no lanzamento dunha mestura viscosa que segundo estudos recentes estaba composta de sete ingredientes:
Tras lanzar a mestura a través duns longos tubos instalados na embarcación, a mestura entraba en ignición ao contacto coa auga, incendiando as embarcacións inimigas.
O motivo polo que se descoñece a súa composición é moi simple: a mariña bizantina da Alta Idade Media era, moitísimo, a dona do Mediterráneo Oriental, e na posesión do lume grego estaba unha das claves da súa superioridade, de maneira que esta arma considerábase un segredo.
Algúns historiadores ingleses din que a Armada Invencible sucumbiu ante Francis Drake, que ideou unha fileira de barrís de lume grego incendiados xusto ao atravesalos na batalla do Canal da Mancha.
Campe
Na mitoloxía grega, Campe era un monstro mariño, feminino, encargada de vixiar a porta do Tártaro.
Hesiquio de Alexandría, no seu Diccionario ou Lexicón, recolle a descrición do poeta Epicarmo, que a denomina "ceto", nome que designa un monstro particular: a filla de Xea e Ponto, pero tamén ós monstros mariños en xeral.
Represéntase como un monstro con corpo de muller e a metade inferior de dragón, coas pernas envolvidas de serpes e os cabelos feitos tamén de serpes. Na cintura presenta cabezas de león, oso e outros animais perigosos. Porta dúas espadas cheas de veleno.
Cando Cronos se fixo co goberno dos ceos, tras castrar a Urano, encerrou no Tártaro ós Ciclopes e os Hecatonquiros, e puxo na porta a Campe para vixialos. Pero Cronos foi derrocado por Zeus, que matou a Campe e liberou a estas criaturas para que o axudasen a vencer a Cronos (Titanomaquia), tal como profetizara Xea.
TCG Anadolu (L-400)
TCG Anadolu (L-400) é un buque de asalto anfibio tipo LHD que está a ser construído en Turquía polos estaleiros SEDEF para a Armada de Turquía. O deseño está baseado no Juan Carlos I (L-61) de Navantia.
María Araújo
María Araujo Martínez, coñecida tamén como María Carcaño e María a Guerrilleira, nada no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 28 de outubro de 1904 e finada na Habana o 28 de decembro de 1989, foi unha sindicalista, guerrilleira e política galega.
Alexandra Jiménez
Alexandra Jiménez Arrechea, nada en Zaragoza o 4 de xaneiro de 1980, é unha actriz de cine e televisión española.
Biografía
Alexandra naceu en Zaragoza, o 4 de xaneiro de 1980. Vivía no barrio de La Romareda aínda que máis tarde os seus pais decidiron mudarse a Utebo, unha zona máis tranquila cerca do campo. Empezou desde moi novo a estudar ballet no Estudo de Danza María de Ávila de Zaragoza e no Real Conservatorio Profesional de Danza de Zaragoza seguindo os pasos da súa irmá, á vez que estudaba no colexio aínda que o facía a maior parte do tempo a distancia. Chegou a ser bailarina profesional aos 15 anos, estivo traballando en Cuba pero unha lesión no pé dereito fíxolle reformularse o seu futuro e enfocalo á arte dramática, algo que sempre quixera facer ata antes de ser bailarina.
Cursou o seu estudos de interpretación na Escola Superior de Artes e Espectáculos TAI de Madrid, empezando xa a compaxinar no segundo curso a súa formación con algunha intervención en series televisivas como Periodistas, Policías, en el corazón de la calle, ou Compañeros.
Despois é coñecida polo seu papel protagonista na serie de televisión La pecera de Eva, nela comparte escenario con actores como Joel Bosqued ou Ana del Rey.
En setembro de 2011 comezou a serie Cheers, na que participa facendo de Rebeca Santaolalla, onde comparte pantalla con Antonio Resines e Alberto San Juan. O público non acolleu con bo pé a copia que se lle fixo á mítica serie e esta recibiu numerosas críticas por posuír un humor 'predicible'. A serie cancelouse a principios do 2012.
En agosto de 2012 Alexandra participou na serie Frágiles de Telecinco, que encabeza Santi Millán, un fisioterapeuta que intentará resolver os problemas dos seus pacientes.
En xaneiro de 2013 comeza a serie Familia en Telecinco, unha comedia familiar na que ten un papel protagonista. Ela é Carlota, a mediana de tres irmás e enfrontarase aos problemas familiares, xunto a outros actores como Mabel Rivera, Juana Acosta e Santiago Ramos entre outros.
Igrexa de San Xulián de Moraime
A igrexa de San Xulián de Moraime é un templo medieval do século XII, que antigamente se integraba nun mosteiro, situada na parroquia de Moraime, a tres quilómetros de Muxía, pertencente á comarca de Fisterra, provincia da Coruña. Está moi preto da capital municipal, sobre a estrada AC-440 que conduce até ela e a que se chega a partir da C-552, que pasa por Vimianzo.
Historia
miniatura|175px|esquerda|Porta principal. A súa orixe parece situarse nunha antiga monarquía formada por numerosos anacoretas. A primeira doazón documentada concedida data de 1095, feita por Argilo Páez, viúva de Arias Pépiz, ligada á familia dos Condes de Traba, que lle doou a este cenobio e ó seu abade Hodorio, o mosteiro de San Xoán de Borneiro. O 17 de marzo de 1095 Froila Pérez, da mesma familia, doou a vila de Sarteguas (Berdoias, Dumbría), cos seus servos, que quedarían libres á súa morte.
En 1105 consta xa a súa pertenza á Orde de San Bieito e don Pedro, conde de Traba, estipulou unha cantidade para a súa reparación, dado que este mesmo ano fora asaltado polos normandos. Cara a 1115 foi de novo arrasado, desta volta polos almorábides. No século XII ergueuse o templo actual cun novo mosteiro acaroado na parte sur. A construción levouse a cabo coa axuda do rei de Galicia Afonso VII, quen favoreceu a Moraime en agradecemento polos servizos do abade Hodorio e os seus antecesores lles prestaran na súa adolescencia e nenez, mentres estivo refuxiado neste mosteiro, cando as loitas entre os seus partidarios e os da súa nai Dona Urraca.
A partir da segunda metade do século XIV comezou a decadencia do mosteiro, debido aos saqueos da pequena nobreza rural, que desobedecendo aos monarcas, foise apropiando dos seus bens.
Ata 1489 dependeu do mosteiro de San Martiño Pinario, como amosa o escudo coa árbore e dúas cunchas situado na fachada principal da igrexa. Nese ano, por orde dos Reis Católicos pasou a depender do Real Mosteiro de San Bieito de Valladolid, igual que outros mosteiros galegos.
Interior
miniatura|175px|esquerda|Vista da nave central cara á capela maior. O templo é un edificio románico do século XII, de planta basilical con tres naves e tres ábsidas. As naves están separadas por columnas cadradas agás a última entre a nave central e a lateral norte, de forma circular. Acaroadas a cada piar hai catro semicolumnas circulares que treman dos arcos formeiros de medio punto que separan as naves e os faixóns ou transversais, sobre os que descansa o teito de madeira. Os capiteis están adornados con motivos vexetais.
A nave central, máis ancha que as laterais, está dividida en cinco tramos con arcos de medio punto, a diferenza das naves laterais que os teñen apuntados.
Nas paredes interiores hai oito pinturas, descubertas en 1970 debaixo dunha capa de cal. Están en moi mal estado de conservación debido á humidade, razón pola cal non se sabe a súa datación, oscilando segundo os estudosos entre a época medieval e o século XVII. Representan os sete pecados capitais e a morte, á que lle disparan as súas frechas.
Exterior
miniatura|175px|dereita|Porta lateral. A fachada principal ou occidental está dividida en tres corpos, separados por dous contrafortes que se corresponden co arranque das naves. O corpo central de grande anchura é de onde supera o pórtico que da acceso ó interior da igrexa.
Nos corpos laterais ábrense cadansúa ventá semicircular de construción, habendo enriba de cada unha un rosetón. Cada ángulo lateral da fachada remata nun campanario: mentres que o do lado norte conserva a forma orixinal, o do lado sur está modificado.
O pórtico da fachada principal que dá acceso á igrexa está abucinado por tres pares de columnas que están unidas aos ángulos e que amosan figuras, que segundo algúns autores representan ós Apóstolos. Sobre elas descansan outras tantas arquivoltas con figuras en forma radial que lembran ao Pórtico da Gloria da catedral de Santiago. No tímpano está o Salvador con sete figuras bíblicas aos dous lados situadas nunha arcada.
O muro norte divídese en cinco tramos separados por catro columnas que descansan sobre un bancal que percorre todo este muro. Entre este tramo atópanse, alternando, unhas fiestras cegas con vans que se abren ao exterior en talude.
A torre do ángulo norte da fachada está formada por dous paralelípedos rectángulos superpostos. No superior ábrense catro arcos de medio punto onde estarían situadas as campás e cóbrese con cuberta a catro augas. A torre do ángulo sur da fachada, actualmente das campás, foi modificada en época barroca, presentando actualmente tres corpos, un inferior con apenas dúas troneiras, un intermedio de planta tamén cadrada coas aberturas en arco de medio punto para as campás e un superior formado por unha lanterna de planta octogonal coroada por un cupulino apuntado, tamén de base octogonal.
Taringa!
Taringa! é unha comunidade virtual arxentina, onde os usuarios poden compartir todo tipo de información a través de mensaxes nun sistema de interacción colaborativa. Foi creada o 11 de xaneiro de 2004 e transmitida a partir do 14 de abril do mesmo ano por Fernando Sanz, un estudante. En novembro de 2006 foi adquirida polos arxentinos Alberto Nakayama e os irmáns Matthew e Botbol Hernán.
Igrexa de San Xulián de Moraime
Exterior
As ábsidas ofrecen ao exterior o forte contraste entre a central, reconstruída e de planta rectangular, con dous sólidos contrafortes nas esquinas e as dúas laterais coa súa traza orixinal, de planta en arco de círculo.
O muro lateral norte está composto de cinco contrafortes unidos en arco. O muro da parte sur está dividido por tres piares e dous grandes contrafortes, percorrido por un beirado a mediana altura, debido ao mosteiro acaroado. Neste muro está a porta descuberta en 1976, adornada con catro columnas decoradas con motivos xeométricos e flores de lis nos seus fustes e rematadas en capiteis. Tres arcos a modo de arquivoltas, adornados con diversos motivos, completan o trazado arquitectónico desta porta. miniatura|esquerda|[[Casa reitoral.]] Nas xambas hai representadas a figura dun bispo e no lado oposto San Bieito co libro da súa Orde. No tímpano represéntase a Última Cea con Xesús Cristo no medio e tres Apóstolos a cada lado.
Taringa!
Controversia
Os responsables foron procesados por violar leis da propiedade intelectual.
Igrexa de San Xulián de Moraime
Exterior
Preto da igrexa, fronte á parte sur da fachada, está a casa reitoral, construída a mediados do século XVIII substituíndo o primitivo mosteiro.
En 1972, baixo a dirección de Manuel Chamoso Lamas, realizáronse escavacións na leira da parte sur da igrexa que revelaron a existencia dun poboado romano, así como diversos materiais antigos e gran cantidade de enterramentos.
Na parte norte da igrexa está o campo cercado por un muro de pedra e presidido por un cruceiro, onde se celebran as festas patronais da parroquia. A rentes do muro sur deste campo pasaba o Camiño Real que se dirixía cara a Muxía.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990
miniatura|200px|[[Ayrton Senna gañou seu segundo título con McLaren.]] miniatura|200px|O defensor do campionato [[Alain Prost (foto 2008), foi subcampión con Scuderia Ferrari.]] miniatura|200px|[[Nelson Piquet, triplo campión mundial, rematou terceiro mesta tempada.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990 foi a 41ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 33ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 11 de marzo e finalizaron o 4 de novembro. Ayrton Senna gañou o campionato de pilotos por segunda vez, e McLaren gañou o Campionato de Construtores.