cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de rugby de Gales
O corpo gobernante da mesma é a Unión de Rugby Galesa, que foi fundada en 1881, o mesmo ano que xogaron o seu primeiro encontro fronte a Inglaterra. As actuacións de Gales no Home Nations Championship (agora o Seis Nacións foi mellorando de xeito exponencial, chegando á súa primeira "idade de ouro" entre 1900 e 1911. No seu primeiro encontro fronte á Nova Zelandia, coñecidos coma os All Blacks, en 1905, gañaron por 3:0 nun encontro moi famoso no Cardiff Arms Park. O rugby galés baixou de nivel entre a Primeira e a segunda guerra mundial, mais experimentou unha segunda "idade de ouro" entre 1969 e 1982 cando gañaron cinco campionatos do Cinco Nacións (incluíndo tres vitorias compartidas). Xogaron a primeira Copa do Mundo de Rugby en 1987 onde acadaron a súa mellor clasificación ata o de hoxe neste torneo, terceiros. Despois da declaración oficial da profesionalización do rugby pola IRB en 1995, Gales acolleu a Copa do Mundo de Rugby 1999 e, en 2005, acadou o seu primeiro Grand Slam no Seis Nacións, seguido por un segundo en 2008.
A Esperela, Baleira
As 16 entidades de poboación son O Cádavo (161), O Candín (3), O Castro de Valdería (abandonado), Cimadevila (18), Corveira (16), A Esperela (10), A Lóngara (abandonado), Os Penedos (abandonado), Perrelos (7), Pradeda (9), Puñago (23), Sanguñedo (7), O Touzón (4), Valdería (25), Valín (8) e Vilaselle (26).
Xeografía
Limita ó norte coas parroquias de Librán e A Fontaneira; con Pousada e o concello de Baralla ó sur; polo leste co concello da Fonsagrada; e polo oeste coas parroquias da Frairía e Masoucos (Castroverde).
A altitude media é de 680 metros, sendo a altitude máxima de 730 metros, no Cádavo.
A capital de concello, O Cádavo, dispón, ademais doutros edificios, da Biblioteca Pública Municipal.
Selección de rugby de Gales
Os xogadores actuais máis destacados son Ryan Jones e o Xogador Internacional do Ano da IRB en 2008, Shane Williams. Williams ademais conseguiu máis ensaios que ningún outro xogador na historia de Gales con 55.
A Esperela, Baleira
Historia
No lugar de Castro fixéronse achados prehistóricos do Castro mesmo nome e en Vilaselle é destacable a pedra de armas da casa dos Luaces.
Selección de rugby de Gales
Gales xoga con camisolas vermellas coas Plumas do Príncipe de Gales. O seu actual estadio é o Millennium Stadium en Cardiff, rematado de construír en 1999 para substituír o Estadio Nacional de Cardiff Arms Park. Dez antigos xogadores de Gales forman parte do Salón da Fama Internacional do Rugby, e un deles foi incluído no Salón da Fama da IRB.
Historia
O rugby chegou a Gales en 1850, cando o reverendo Rowland Williams chegou a Vice-Director no colexio universitario de St David. O primeiro club galés, o Neath RFC, foi fundado en 1871. O 19 de febreiro de 1881, Gales xogou o seu primeiro encontro internacional, organizado por Newport's Richard Mullock, fronte a Inglaterra, gañando os ingleses por sete goles.
A Esperela, Baleira
Patrimonio
Sobresae a igrexa parroquial de San Pedro da Esperela, construída na aldea do mesmo nome. É un edificio de planta cadrada, que se divide no interior en tres naves, separadas entre si por dúas fileiras de piares. O presbiterio é de planta rectangular, e na parte posterior deste ten a sancristía, tamén de planta rectangular. Os muros son de cachotería e cantería de granito, e a cuberta de tella a dúas augas. A nave central sepárase das laterais por medio dunha aliñación de catro piares sobre os que descansa unha arcada corrida de tres arcos de medio punto, sobre os que se apoia a cuberta. O frontis está rematado por unha torre de tres corpos, o segundo cego e no terceiro con catro vans. O arco triunfal é de medio punto, con dobre aresta, ten trazas, o igual que os modillóns que se conservan na cornixa, de pertencer a primitiva construción románica.
Selección de rugby de Gales
Os primeiros anos (1850 - 1919)
miniatura|esquerda|200px|Equipo de Gales en 1905 que derrotou a Nova Zelandiadereita|miniatura|200px|Gales contra Nova Zelandia
O 12 de marzo de 1881 a Unión de Rugby Galesa foi fundada no Hotel Castle, en Neath. Dous anos despois o torneo das Home Nations foi por primeira vez xogado e non acadaron ningunha vitoria. .
A finais de 1905, Gales xogou o seu primeiro encontro fronte a un equipo de fora das Home Nations, fronte a Nova Zelandia, os All Blacks no Cardiff Arms Park. Os neozelandeses estaban invictos durante a súa xira nas Illas Británicas, gañando a Inglaterra, Irlanda e Escocia nos tres encontros anteriores ao de Gales. Antes do partido, os All Blacks realizaron a Haka (a famosa danza maorí), os 47.000 espectadores responderon a plena voz co Himno Nacional de Gales, o Hen Wlad Fy Nhadau ("Vella Terra dos Meus Pais"), a primeira vez que un himno nacional soou antes dunha competición deportiva. O á galés Teddy Morgan anotou primeiro para dar a Gales un 3 a 0, mais un pouco despois o All Black Bob Deans afirmou que conseguira un tanto arrastrándose detrás da liña de gol antes de que o arbitro chegase. Mais o arbitro sinalou melé e o marcador finalmente non trocou, gañando os galeses finalmente por 3 a 0. Esta derrota foi a única dos neozelandeses, que só perderon 1 dos seus 35 encontros da xira.
Anos de Posguerra (1920 - 1968)
dereita|200px|miniatura|Pintura de [[Selección de rugby de Inglaterra|Inglaterra contra Gales en 1931]] dereita|200px|miniatura|[[Selección de rugby de Irlanda|Irlanda contra Gales, ilustración de 1920]] Os anos da posguerra da primeira guerra mundial foron de declive para o rugby Galés. O peor período foi durante comezos dos anos vinte cunha recesión industrial no país moi grave, sendo a situación máis crítica no sur de Galés. Xogáronse 42 encontros, dos que só 17 foron gañados e 3 empatados. A depresión acabou con medio millón de persoas abandonando Gales para atopar traballo en calquera lar, incluíndo gran parte dos xogadores de rugby da Unión de Rugby Galesa. Entre 1923 e 1928, Gales acadou só 7 vitorias, 5 delas fronte a Francia.
O rexurdimento da economía e do rugby foron parellos nos anos 30, e en 1931 Gales gañou o seu primeiro campionato tras nove anos. En 1935, Gales gañou na súa xira ós All Blacks por 13 a 12 con Haydn Tanner facendo a súa primeira aparición. Durante a segunda guerra mundial o torneo das Cinco Nacións foi suspendido.
Despois da guerra, Gales xogou contra o equipo da armada de Nova Zelandia (os Kiwis) en 1946, perdendo por 11 a 3. O campionato das Cinco Nación volveu en 1947 gañando o título compartido con Inglaterra. En 1948 perdeu por primeira vez na casa contra Francia. Gañaron en 1950 o seu primeiro Grand Slam dende 1950. En 1956, Gales gaña de novo o Cinco Nacións, cousa que non se repetirá até 1964 de xeito compartido e 1965 de pleno dereito.
O 23 de marzo de 1968 aconteceu un fito histórico, non só para o rugby galés, senón para toda Gales, cando o público que asistía en Arms Park ao partido contra Francia impediu cos seus asubíos a interpretación do God Save the Queen, que ata entón se interpretaba como himno para a selección galesa, e entoou o Hen Wlad Fy Nhadau ("Vella terra dos meus pais"), himno de Gales.
A segunda 'Idade de Ouro' (1969 - 1982)
O fin desta era chegou coa derrota fronte a Escocia en Cardiff o 20 de marzo de 1982, sendo derrotados os Dragóns Vermellos por 18 a 32, a maior anotación en contra que concedeu Gales na casa na súa historia.
Os anos estériles (1983 - 2003)
Gales gañou dous partidos en cada un dos torneos de 1983 e 1984 do cinco Nacións. Australia derrotou a Gales 28 a 9 no Cardiff Arms Park. Neste encontro recibiu o maior número de puntos contra Gales en Cardiff por un equipo fóra do Cinco Nacións.
De tódolos xeitos Gales segue a ser respectado polo momento na primeira Copa do Mundo en 1987. Despois de derrotar a Inglaterra nos cuartos de final, Gales viuse as caras fronte os All Blacks (selección de Nova Zelandia). Aínda que os neozelandeses gañaron por 46 a 9, Gales venceu a Australia no partido pola terceira praza O ano seguinte Gales gañou a Tripla Coroa por primeira vez dende 1979, pero grandes derrotas durante a xira en Nova Zelandia puxeron final ás carreiras dun grande número de xogadores galeses, que se pasaron ao rugby league (deporte semellante ao rugby).
Don Balón
Don Balón foi unha revista deportiva semanal editada en España, con sede en Barcelona, durante o último cuarto do século XX e especializada en fútbol.
Selección de rugby de Gales
Os anos estériles (1983 - 2003)
En 1990, Gales sufriu o seu primeiro Cinco Nacións en branco e, en 1991, sufriron máis ou menos o mesmo destino ao acadar un só punto por un empate fronte a Irlanda en Cardiff. Na Copa do Mundo de Rugby de 1991 Gales perdeu o seu primeiro partido na fase grupos contra Manu Samoa. Posteriormente gañaron aos Pumas da Arxentina pero perderon estrepitosamente contra os actuais campións nese intre, Australia polo que foron eliminados antes da fase de cuartos de final.
Don Balón
Traxectoria
A revista comezou a publicarse o 7 de outubro de 1975. Editábao a firma Editorial Don Balón S.A., dirixida por Rogelio Rengel dende 1977, e participada entre outros polo xornalista Luis del Olmo. A redacción estivo sempre localizada en Barcelona.
Selección de rugby de Gales
Os anos estériles (1983 - 2003)
As actuacións de Gales melloraron tempo despois, en 1998 coa chegada dun novo adestrador, Graham Henry, e o retorno de internacionais dende o rugby league. Henry conseguiu unha racha de dez vitorias consecutivas incluíndo a primeira vitoria de Gales sobre os actuais campións nese intre do mundo, Suráfrica, por 29 a 19, no partido inaugural do Millennium Stadium, co que os medios de comunicación galeses comezaron a chamalo the great redeemer (o gran redentor). Gales acolleu o Mundial de Rugby de 1999, no que Gales se clasificou por primeira vez a cuartos de final dende 1987, onde perderon 9 a 24 contra Australia. Xa cun novo adestrador no Mundial de 2003, Gales anotou catro ensaios contra Nova Zelandia, perdendo ao final 53 a 37, e máis tarde perdendo cos que logo serían os campións do torneo, Inglaterra, por 28 a 17, nos cuartos de final miniatura|Michael Owen
Don Balón
Traxectoria
Durante os seus anos de vida foi unha das revistas deportivas máis importantes de España. Nela colaboraron xornalistas como José María García ou Mercedes Milá. Tiña distribución por todo o mundo e dicía contar cunha rede de correspondentes en máis de 50 países. Ofreceu números extra dedicados a competicións específicas de fútbol, mantivo unha web e foi a encargada de organizar dende 1976 un premio anual que levaba o seu nome. O Premio Don Balón tiña diversas categorías: mellor futbolista español, mellor futbolista estranxeiro en España, mellor xogador revelación, mellor árbitro de fútbol etc. Ademais, Don Balón concedeu entre 1984 e 1997 os Premios Literarios Don Balón, que constaban de dúas modalidades: o Premio Don Balón de Novela e Ensaio, e o Premio de poesía deportiva Juan Antonio Samaranch.
Selección de rugby de Gales
Rexurdimento (2004 - Presente)
Adestrados por Mike Ruddock, Gales gañou o seu primeiro Grand Slam do Torneo das Seis Nacións (dende que se incorporou Italia) en 2005. Comezaron vencendo 11 a 9 sobre Inglaterra no Millennium Stadium, grazas a un penalti de longa distancia de Gavin Henson. Logo dunha vitoria sobre Italia, Gales enfrontouse a Francia, partido que ían perdendo 15 a 6 no intermedio. Gales conseguiu darlle a volta ao marcador vencendo 24 a 18, nun dos partidos máis emocionantes de todo o torneo. Os do XV do Dragón máis tarde venceron a Escocia fora da casa (46 a 22) e despois, no Millennium, fronte a unha multitude de seareiros, xogaron o partido final do torneo fronte a Irlanda. Gañando os Dragóns Vermellos por 32 a 20, no seu primeiro título do campionato dende 1994, e o seu primeiro Grand Slam dende 1978. A derrota por 41 a 3 contra os All Blacks no Millennium Stadium a finais de ano, supuxo a maior derrota da historia en chan galés. Foi seguido por unha vitoria por un só punto contra Fidxi, unha derrota fronte a Suráfrica e unha vitoria contra Australia
Don Balón
Traxectoria
Desde 1989, Don Balón era membro da European Sports Magazines, asociación que abangue publicacións como a World Soccer (Inglaterra), Kicker (Alemaña) e A Bola (Portugal), entre outras, e que concede o premio Bota de Ouro ao máximo goleador das ligas europeas. Ademais, desde 2010, Don Balón colaborou co videoxogo Netliga ao que lle cedía puntuacións sobre xogadores.
Selección de rugby de Gales
Rexurdimento (2004 - Presente)
O 14 de febreiro de 2006 Mike Ruddock rexeitou continuar coma adestrador de Gales por motivos familiares. O 10 de maio de 2007, Gales e Australia decidiron celebrar 100 anos de partidos de rugby entre os dous países co estabelecemento do Trofeo James Bevan. Australia gañou as series 2 a 0.
Don Balón
Traxectoria
As dificultades económicas da revista e a mala xestión levárona a pechar o 6 de setembro de 2011.
Selección de rugby de Gales
Rexurdimento (2004 - Presente)
No Mundial de 2007, Gales fallou e non conseguiu pasar aos cuartos de final. O 8 de outubro dese ano, a WRU e Unión de Rugby de Suráfrica estabeleceron o Trofeo Prince William para conmemorar 100 anos de rugby entre Gales e o estado africano.
miniatura|dereita|Colin Charvis Warren Gatland, un neozelandés e antigo All Black, foi contratado coma novo adestrador de Gales o 9 de novembro de 2007. O seu primeiro partido coma adestrador foi no Seis Nacións de 2008 contra Inglaterra en Twickenham o 2 de febreiro de 2008. Inglaterra, finalistas no Mundial de 2007, eran os favoritos e vencían por 13 ao descanso, á saída Gales pelexou e acadou a vitoria por 26 a 19, a súa primeira vitoria en Twickenham dende 1988. Os seguintes dous partidos de Gales fronte a Escocia e Italia remataron con vitorias por 30-15 e 47-8 respectivamente. Finalmente a súa vitoria fronte Irlanda 12 a 16 en Dublín (gañando a Tripla Coroa) e no último partido do campionato fronte a Francia gañaron 29 a 12 no Millennium Stadium, polo que gañaron o campionato e o Grand Slam. Nos partidos internacionais do outono dese ano foron derrotados fronte a Nova Zelandia e Suráfrica, pero gañaron fronte ao Canadá e, quizais moito máis importante, contra Australia por 21 a 18, o que os converteu na única selección do Hemisferio Norte que gañou a un dos países do Tri Nations en 2008, o que os levou a ocupar o quinto posto nas clasificacións mundiais. Máis vitorias fronte Escocia e Inglaterra melloraron a súa posición até acadar o cuarto posto mundial (a 23 de febreiro de 2009). Nos primeiros partidos Seis Nacións de 2009 a selección leva dous partidos gañados (fronte Escocia e Inglaterra) e un perdido fronte Francia, tendo posibilidades de revalidar o título.
Os símbolos
miniatura|Insignia dos Príncipes de Gales
O equipamento
O país de Gales xoga con camisola vermella e coas plumas do Príncipe de Gales, cuns pantalóns albos e coas medias, ao que a camisola, vermellas.
En 2007 o equipamento a compañía que viste aos galeses é Reebok é a cervexaría de Cardiff SA Brain quen aparece como patrocinador da camiseta. Como a Lei Évin (lei francesa que limita fortemente o dereito de facer publicidade de bebidas alcólicas nas camisolas), cando o equipo xogou en Francia en 2005 a verba "Brains" foi substituída por "Brawn" (músculo), en 2007 poñía "Brawn Again".
O porro
O porro (cenhinem en galés) é levado o primeiro de marzo na honra do santo patrón, aínda que ás veces é substituído polo narciso (que ten case o mesmo nome en galés: cenhinem pedr), e é un pouco máis estético.
O dragón
O dragón vermello (Y ddraig goch en galés) é un símbolo nacional, da loita entre os Saxóns e os Celtas. Unha lenda conta que o rei Uther Pendragon (pai do Rei Artur) quería construír un castelo, máis a terra tremía e destruíndo os cimentos sen descanso. Merlín, chamado Myrddin en galés, que tiña o don da clarividencia, achou que este problema era debido a dous dragóns: un, o de cor branca, tomara o lugar do outro, o vermello, na súa cova. O dragón vermello representa metaforicamente aos Bretóns, que eventualmente prevaleceron sobre os invasores saxóns.
É a insignia real de Gales dende 1901 e dende 1959, por orde da Raíña, en representación da bandeira nun fondo verde e branco (as cores da familia Tudor, orixinaria de Gales), sendo a bandeira oficial do país.
Estadios representativos do XV do dragón
miniatura|dereita|[[Millennium Stadium, Cardiff, onde Gales xoga tódolos seus partidos en casa]]
O primeiro partido internacional da selección en Gales foi xogado no campo de Saint Helen, en Swansea en 1882, campo que se seguiu utilizando até 1954, momento no que o Cardiff Arms Park tomou o relevo. Este estadio fora comezado a erixir en 1881 e continuou creando máis asentos durante ese década. As multitudes acudían cada vez máis a ver os partido, chegando en 1902 a superar todo un récord ao reunir 40.000 espectadores nun partido fronte a Escocia. En 1933 unha nova bancada foi erixida, aumentando a súa capacidade até os 56.000 espectadores.
miniatura|esquerda|Estadio Nacional
En 1958, a WRU concluíu que era preciso un novo estadio xa que o vello inundábase a miúdo. Despois da disputa entre a federación galesa (WRU) e outras partes, incluído o Cardiff RFC (equipo de rugby galés), xa nos anos 60 decidiuse que un novo estadio nacional se ía a construír nun novo terreo co apoio do club de Cardiff. O National Stadium, como así se coñecía, foi oficialmente inaugurado en 1970.
Actualmente, Gales xoga tódolos partidos en casa no Millennium Stadium de Cardiff, que é tamén estadio nacional de Gales. O Millennium Stadium ten unha capacidade para 74.500 espectadores e é o estadio máis grande do país, ademais do cuarto con máis capacidade de todo o Reino Unido despois de Wembley, Twikenham e Old Trafford. O Millennium Stadium foi proxectado en 1994, para substituír o National Stadium que despois dunha revisión viuse que estaba en non moi boas condición, habendo ademais unha nova lexislación que requiría que os estadios tiveran tódolos postos cubertos con cadeiras. A Construción comezou en setembro de 1997 e foi rematado en xuño de 1999, a tempo para a Copa do Mundo de Rugby de 1999. A construción custou a WRU 126 millóns de libras esterlinas (uns 190 millóns de euros).
Máis partidos coa selección
miniatura|Gareth Thomas A listaxe seguinte recoller os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección galesa. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalas que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. En negra xogadores que seguen en activo na selección de Gales. 5 de setembro de 2011
Máis ensaios
miniatura|dereita|Shane Williams Shane Williams é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Gales, xogador que ademais é o único en activo dos seis primeiros da clasificación coa selección galesa, sendo ademais sexto na clasificación de máis ensaios en toda a historia do rugby coa súa selección. 5 de setembro de 2011
Puntos
miniatura|Stephen Jones e Tom Shanklin O récord de puntos marcados posúeo Neil Jenkins con 1.049 puntos. Este xogador, retirado en 2003, ocupa o primeiro posto na clasificación histórica internacional de puntos coa súa selección, aínda que contando partidos cos British and Irish Lions só superado polo inglés Jonny Wilkinson, xogador que segue en activo.
O Campo, Berdillo, Carballo
O Campo é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Lingua pukapukana
O pukapukano é un idioma da familia do conxunto das linguas malaio-polinesias. É exclusivo da illa de Pukapuka, no noroeste das Illas Cook.
A lingua tiña 750 falantes segundo un estudo publicado en 1994.
Linguas crioulas
Unha lingua crioula, chamada tamén creol ou patois, é unha lingua nada habitualmente nunha comunidade de xentes con orixes diversas que non comparten previamente ningunha lingua, que teñen necesidade de comunicarse, e que se ven forzados a valerse dun idioma que non é o de ningún deles. O resultado é unha lingua que toma o léxico (normalmente moi deformado) da lingua imposta e que así a todo ten unha sintaxe que se parece máis á doutras linguas crioulas que á da lingua "nai".
O exemplo típico é o dos obreiros (ou escravos) levados ás plantacións do Caribe dende diferentes partes do mundo que se viron obrigados a utilizar a lingua da potencia colonial (o inglés, o castelán) para comunicarse.
O Cal, San Simón da Costa, Vilalba
O Cal é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Lingua analítica
Unha lingua analítica é unha lingua na que a maior parte dos seus morfemas son morfemas libres aos que se considera «palabras» con significado propio. Por contra, nunha lingua sintética, as palabras compóñense de morfemas aglutinados ou fundidos que denotan o carácter sintáctico da palabra.
O chinés falado é o exemplo representativo de lingua analítica máis famoso. Para ilustralo podemos observar o seguinte exemplo:
Tal e como se observa no exemplo arriba indicado, case sempre se corresponde unha sílaba cun concepto. Se comparamos o chinés e o galego, obsérvase que o galego non comparte as características analíticas do chinés, xa que o galego emprega bastantes sufixos para marcar, por exemplo, número/-s/ e xénero /-ou/ en substantivos e determinantes; persoa en determinantes e verbos; así como no verbo marcan aspecto, número, modo e tempo. Se comparamos a oración do exemplo en chinés e a súa tradución ao inglés, obsérvase que aínda que o inglés é unha lingua algo analítica (bastante máis có galego), tamén contén algúns trazos aglutinantes, tales como o morfema derivativo sufixo -/s/ para marcar o plural nos substantivos "friend" e "egg".
Fóra da China, no Sueste Asiático existen moitas linguas analíticas, por exemplo as linguas tai e o vietnamita.
Cando unha lingua analítica se compara cunha lingua altamente sintética, por exemplo o alemán, o contraste é evidente:
No exemplo obsérvase que o morfema alemán «Der» correspóndese asemade con catro conceptos distintos, e o morfema «Die» refírese a tres conceptos (o alemán non distingue xénero en plural), pero as normas que establecen a relación entre «der» e «die» desta forma son bastante arbitrarias<font size=-1>¹, o cal prové unha natureza fusional a este conxunto de morfemas. Ademais, a palabra «Männer» correspóndese con dous conceptos e relaciónase coa palabra «Mann» tanto mediante a marca de plural /-er/ como co proceso de umlaut que cambia a vogal «a» pola «ä» en moitos plurais da lingua alemá. Desta forma, a formación de plurais en alemán está gobernada por unha norma de carácter flexivo. Como conclusión, pódese dicir que a tipoloxía lingüística do alemán atópase entre as linguas aglutinantes e as Linguas fusionais.
<font size=-1>¹ Ademais, os morfemas "der" e "die" tamén poden ser artigo determinado feminino singular, dependendo do caso.
Trazos das linguas analíticas
A orde das palabras nas linguas analíticas está gobernado por regras sintácticas moi estritas e elaboradas. Isto débese a que as palabras non contan con marcas morfolóxicas para mostrar o seu papel sintáctico, polo que a orde das mesmas é moi significativa. Por exemplo, o chinés e o inglés utilizan a orde das palabras para mostrar a relación suxeito-obxecto. O chinés tamén emprega a orde da secuencia de palabras para mostrar se un artigo é determinado ou indeterminado, a relación entre rema e tema, o papel dos adverbios (se son descritivos ou contrastivos) etcétera.
Ademais, as linguas analíticas adoitan tender a depender bastante no contexto e en consideracións pragmáticas para interpretar a información da oración, xa que non especifican tanto como as linguas sintéticas en termos tales como a concordancia e referencialidade entre distintas partes da oración.
Barro, Madarnás, O Carballiño
Barro é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 18 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Ayer
miniatura|350 px|[[Río Ayer]] Ayer, nome oficial en asturiano, (en castelán: Aller) é un concello da comunidade autónoma do Principado de Asturias en España. Limita ao norte con Mieres, ao sur coa provincia de León, ao leste con Llaviana, Casu e Sobrescobiu e ao oeste con Ḷḷena. Ten unha poboación de 10.201 habitantes.
Río arriba chégase a Cabanaquinta, capital do concello desde 1869, pasada a cal a paisaxe transfórmase paulatinamente nun val de alta montaña que culmina no porto de San Isidro (1.520 m), límite de Asturias con León. A beleza desta paisaxe e a atracción da leonesa estación de esquí no porto supuxeron un espectacular crecemento do sector turístico nos últimos anos, destacando a localidade de Felechosa, a 13 km do alto.
Entre as belezas naturais atópanse as Fouces do Piñeiro e as do Ayer, profundas gargantas escavadas por estes ríos na calcaria de montaña. Ademais, o concello ofrece unha gran variedade de rutas que seguen os camiños dos pastores tradicionais desde as vilas do fondo dos vales ata as fermosas brañas imposibles de adiviñar desde abaixo.
Tamén se pode acceder a cumes emblemáticos como o Torres (2.100 m), o Toneo, Pena Redonda, o Retriñón e Pena Mea.
Juan Canalejo
Juan Canalejo Castells, nado na Coruña o 27 de abril de 1897 e finado en Rivas-Vaciamadrid o 4 ou 5 de novembro de 1936, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Os seus pais Juan Canalejo Cañete e Ricarda Castells López eran donos dun forno panadería. Retirouse da carreira militar co grao de tenente de intendencia en 1929.
Entrou en contacto con Falange Española poucos días despois do mitin fundacional do Teatro da Comedia en Madrid en 1933. Logo da reorganización de mandos pola fusión en Falange Española de las JONS constituíuse o Triunvirato na Coruña do que formou parte Canalejo, así como do triunvirato provincial. No I Consello Nacional foi nomeado xefe provincial da Coruña. En 1934 reorganizou o grupo iniciando unha escalada de accións violentas e provocacións. Destacou como un escuadrista vocacional, José Antonio Primo de Rivera referiuse a el como alguén a quen lle faltaba algo de orientación teórica, o seu era a práctica da violencia.
Militante do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux, foi expulsado do partido xunto ao seu irmán Antonio ao ser sorprendidos o 15 de xullo de 1934 no local social colocando pasquíns de propaganda fascista. Nese mes de xullo Ramiro Ledesma Ramos visitou a provincia, celebrándose concentracións en Bastiagueiro e Cabanas. Canalejo non acudiu á reunión porque estaba na cadea por colocar unha bandeira de Falange no local dun partido de esquerdas en Ferrol. Foi posto en liberdade poucos días antes da folga xeral revolucionaria de 1934.
Canalejo ofreceuse ás autoridades militares xunto cos seus homes para atacar aos folguistas, participou en tiroteos de fustigamento aos mitins das organizacións de esquerda ou republicanas. Xunto cos seus escadristas intentou rebentar un mitin de Azaña, onde se abriu paso a golpes e pistola en man. O 1 de novembro de 1934 asaltou o Casino Republicano da Coruña e foi detido pola Garda Civil.
Jose Antonio Primo de Rivera visitou a Coruña en marzo de 1935 e anunciou que “a próxima revolución gañarana as súas camisas azuis co fusil na man”. En xuño de 1935 roubou os arquivos de afiliados a Izquierda Republicana da Coruña. En novembro de 1935, logo do II Consello Nacional, foi nomeado xefe territorial da Primeira Liña de Falange en Galicia. Este nomeamento estivo a piques de provocar a escisión de Falange en Galicia, finalizando coa división en dúas xefaturas provinciais da Xefatura Provincial de Vigo. miniatura|O [[Complexo Hospitalario Universitario A Coruña|CHUAC denominouse Hospital Juan Canalejo dende 1972 ata o 2008.]] A vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, empuxounos á acción terrorista; realizando prácticas de tiro na praia de Bastiagueiro e noutros campamentos clandestinos. En abril de 1936 foron detidos 30 falanxistas coruñeses pola prohibición do partido decretada pola Fronte Popular. Canalejo non estaba neste grupo, debido a unha filtración e durante días escondeuse nun domicilio particular de Betanzos. Pola súa condición de ex-militar xogou un papel relevante nas relacións entre os militares simpatizantes do golpismo e a Falange. Chamado a Madrid para estas tarefas conspirativas, foi detido de novo. Nos días nos que comezou a loita por Madrid, coas tropas do bando nacional a un par de quilómetros do Cárcere Modelo, a evacuación dos presos alí retidos converteuse nun asasinato masivo, cando algunhas das expedicións de presos foron desviadas. Juan Canalejo foi dos primeiros en ser asasinado en Rivas-Vaciamadrid xunto con outros destacados dirixentes dereitistas.
O hospital da Coruña levou o seu nome dende a súa fundación en 1972 ata 2008. En 2009 decidiuse o troco do nome da rúa Juan Canalejo polo seu antigo nome de Socorro por aplicación da Lei de Memoria Histórica, o troco fíxose en 2015.
Avenged Sevenfold (álbum)
Avenged Sevenfold é o cuarto álbum de estudio da banda norteamericana Avenged Sevenfold, publicado o 30 de outubro de 2007. Nun principio a súa publicación estaba programada para o 16 de outubro de 2007, mais atrasouse por preparar os contidos extras.
Antes da publicación
A listaxe de cancións do álbum foi publicada na súa canle de Youtube o 9 de agosto de 2007. Unhas semanas antes da data de lanzamento, publican en Youtube os chamados “Webisodes”, un novo cada semana comenzando o primeiro o 24 de agosto. Estes son uns vídeos protagonizados por “Wolfie the Fox” nos que fala da banda e do proceso de realización das cancións do álbum. A primeira canción que dan a coñecer con estes vídeos é “Critical Acclaim”, a cal o 28 de agosto xa se podía descargar na tenda de iTunes. O 9 de setembro de 2007 anúnciase a produción dun vídeo para a canción “Almost Easy” dirixido por P.R. Brown. O 12 de setembro anúnciase a canción "Almost Easy" como primeiro single, e seis días despois pode ser descargado dixitalmente. Xa chegado outubro, a banda concede entrevistas e publican vídeos de actuacións en vivo de “Almost Easy” e “Scream”. Ademais “Afterlife” é escoitada por primeira vez na radio e anúnciase un vídeo animado para a canción “A Little Piece of Heaven”. O 29 de outubro comezan unha xira polos Estados Unidos para promocionar o álbum, e o 30 de outubro o álbum xa está á venda.
Listaxe de cancións
Todas as cancións foron escritas por Avenged Sevenfold.
Títulos orixinais
"Disneyland Acid Trip" foi o título orixinal de "Unbound (The Wild Ride)" "Fast Melodic" foi o título para "Lost" "Big Bear" foi o título para "A Little Piece of Heaven" "Country Rocker" foi o título para "Dear God"
Singles
Tras "Almost Easy" en setembro de 2007, o 19 de novembro anúnciase “Afterlife” como seguinte single, mais non é publicado oficialmente ata o 29 de xaneiro de 2008. O 17 de xaneiro de 2008 está dispoñible un vídeo animado dirixido por Rafa Alcantara para a canción “A Little Piece of Heaven” só para os propietarios do MVI, este non está dispoñible para todo o mundo ata o 12 de febreiro. O 19 de marzo os propietarios de MVI teñen acceso ó vídeo “Making of Afterlife” no que se ve como foi realizado o vídeo para a canción Afterlife. O 15 de xuño publícase Dear God como novo single, e conta cun vídeo dirixido por Rafa Alcantara. E o 14 de xullo de 2008 publican “Scream” como último single do álbum.
MVI
Este permite aos propietarios rexistrarse e obter acceso a contido descargable exclusivo, a parte do que trae incluído o álbum ó compralo. Contidos:
Autódromo José Carlos Pace
O Autódromo José Carlos Pace é un autódromo localizado nos suburbios de São Paulo, Brasil, que é sede do Gran Premio do Brasil de Fórmula 1. Coñéceselle popularmente co seu antigo nome, Interlagos. De feito, a zona que rodea ao autódromo tamén leva o nome de Interlagos, en alusión ao mesmo.
O nome tradicional do circuíto, provén do feito de que a pista foi construída nunha rexión entre dous grandes lagos artificiais, o Guarapiranga e o Billings, que foron deseñados a principios do Século XX para abastecer á cidade con auga potable e enerxía eléctrica. Nos 70, o autódromo foi rebautizado como José Carlos Pace en honra ao entón recentemente falecido piloto de Fórmula 1. Existe unha pista de karts no interior do circuíto principal, que leva o nome de Ayrton Senna.
O trazado caracterízase por ser un dos poucos, fóra dos Estados Unidos, nos cales compítese en dirección contraria ás agullas do reloxo. Por esta razón, adóitaselle situar no calendario da máxima categoría cerca do Gran Premio de San Marino, para que os pilotos se aclimaten con maior facilidade, aínda que nestes últimos anos non foi así. (No Autódromo Enzo e Dino Ferrari tamén se disputan as carreiras neste sentido).
As instalacións e a organización xeral en Interlagos foron criticadas con frecuencia. Un dos últimos episodios que suscitou tales críticas deuse nas probas clasificatorias do 2000, cando as sesións deberon deterse tres veces debido a que había carteis publicitarios espallados pola pista. O trazado tamén foi obxectado pola existencia de montículos, que afectan notablemente o rendemento de máquinas e pilotos, principalmente na primeira curva. A pesar dos esforzos dos organizadores para aplanar o asfalto, os pilotos seguíronse queixando nas últimas tempadas.
Con todo o Gran Premio do Brasil é unha carreira fascinante, e foi testemuña de grandes batallas nos últimos anos, por exemplo o adiantamento de Montoya a Schumacher na curva 1 e de igual forma a pasada do propio Schumacher a Räikkönen na tempada 2006 no mesmo punto, a cal veu ser a última gran manobra na F1 do As alemán. A tempada 2007 decidiuse con tres pilotos loitando polo título: Fernando Alonso e Lewis Hamilton, de McLaren, e Kimi Räikkönen, de Ferrari; con vitoria final da carreira e do campionato para o piloto finlandés, quen dúas carreiras antes deste último gran premio estaba a 17 puntos do líder e chegou ao Gran Premio do Brasil con 7 puntos menos que o inglés e 3 puntos menos que o español.
Características
Outra das razóns polas que moitos pilotos consideran Interlagos interesante é que non se construíu nun terreo plano, pero segue os altibaixos do terreo montañoso, o que fai máis difícil de pilotar e esixe máis potencia dos motores do coche. O curso montañoso é tamén unha boa característica para as carreiras de Ciclismo de Ruta que polo xeral, celebrasen no circuíto.
O circuíto é coñecido polas súas moitas pendentes e anteriormente fochancas superficie, o que podería facer mella nos coches de F1, xa que teñen un moi baixo altura da carrocería e pouco percorrido de suspensión. As carreiras son polo tanto moi difíciles para o coche, e tamén fisicamente duro cos pilotos, sobre todo porque o circuíto é cara á esquerda, onde as forzas centrífugas dos moitos xiros á esquerda duros empuxan pescozo dos pilotos á dereita, no canto da esquerda como na maioría dos circuítos do calendario de F1. (Isto é a miúdo un tema de difusión comentario neste circuíto, así como en Istanbul Park.)
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Interlagos
Record: M.Schumacher (4 Veces)
Noceda
O topónimo galego Noceda é un fitónimo, derivado do latín que indica á presenza de nogueiras. Pode referirse a:
South Park
South Park é unha serie cómica animada creada por Matt Stone e Trey Parker e distribuída por Warner Bros. Television e transmitida por Comedy Central desde 1997 (111 d.C.) nos Estados Unidos de América e o desaparecido canal Locomotion e por MTV Latinoamérica desde o 2005 (119 d.C.). Trata sobre as aventuras de catro nenos que viven nunha pequena vila chamada South Park, en Colorado. South Park fai sátira e crítica de moitos aspectos da cultura americana e eventos recentes, reta as firmes crenzas e os tabús e moi seguido fai uso do humor negro. No mes de Nadal de 2004 (118 d.C.), a serie atopábase na oitava tempada e asegurouse que a décima fixera o seu debut o 9 de marzo de 2005 (119 d.C.).
O programa caracterízase por manexar eventos actuais dunha maneira moi franca. Algúns exemplos: un episodio que trata sobre a repatriación dunhas quintuxemelgas romanesas que saíu ao ar durante o escándalo sobre Elián González (o neno balseiro), e tamén incluía personaxes coma Janet Reno, a Fiscal Xeral nese entón. Outro episodio transmitido despois dos atentados do 11 de setembro de 2001 mostraba os nenos viaxando nun avión militar en dirección a Afganistán e atopando a Osama bin Laden. Un episodio, no que aparece unha muller que accidentalmente expuxo un dos seus seos e lanzou un chorro de leite materno a través da vila, foi transmitido despois do fallo no vestiario de Janet Jackson durante a Super Bowl XXXVIII. Noutro episodio Kenny McCormick dura morto uns días e vive de forma vexetativa (recibe o sobrenome de "Kenny tomate") ao ser atropelado por un automóbil, soamente xogaba a un videoxogo de anxos contra demos, e ante iso ábrese un acalorado debate sobre a necesidade de desconectar a súa sonda; finalmente, Kenny morre polos anxos, para que dirixise o contraataque contra os demos. Iso sucedeu despois da desconexión da sonda e posterior morte de Terry Schiavo. O programa foi estreado 12 horas despois da morte de Terry.
Historia da serie
South Park ten a súa orixe no ano 1991, cando Parker e Stone, naquel entón estudantes de cinema na Universidade de Colorado, crearon un curto animado chamado Jesus vs. Frosty (tamén coñecido coma The Spirit of Christmas ou "o espírito do Nadal"). O filme, realizado con técnicas rudimentarias, presenta os prototipos dos nenos de South Park, incluíndo unha personaxe similar a Cartman pero chamado "Kenny", quen trae un home de neve asasino á vida usando un sombreiro máxico. O neno Xesús entón salva o día decapitando o monstro coa súa auréola.
Os executivos da cadea Fox viron o filme e pareceulles moi gracioso. En 1995 (109 d.C.) o executivo Brian Graden contratou a Parker e Stone para crear un segundo curto animado para enviar a algúns amigos coma unha tarxeta de Nadal. Baixo o título The Spirit of Christmas, semellábase moito máis en estilo ao estilo empregado máis tarde na serie, e presentaba un duelo de artes marciais (rematando en tregua) entre Xesús e Papá Noel, iniciado por unha discusión sobre o verdadeiro significado do Nadal. O vídeo foi esparcido rapidamente, tanto en copias de vídeo como a través da entón novidosa Internet. A produción deste curto levou ao planeamento da serie, primeiro con Fox e logo con Comedy Central. A serie foi estreada o 13 de agosto de 1997 (111 d.C.).
Ao ano seguinte, a moi aclamada longametraxe animada, South Park: Más grande, más largo y sin cortes foi estreada. O filme conseguiu satirizar tanto a si mesma como ás reaccións dos moralistas conservadores.
Personaxes da serie
As personaxes e escenares de South Park están deseñados para semellar animacións moi crúas; a animación non é producida co método tradicional de debuxos sobre acetatos, senón que semella feita de recortes de papel. A pesar de que ese foi o método empregado polos seus creadores nos inicios da serie, actualmente toda a animación se realiza con software para animación.
Personaxes principais
As personaxes principais son catro nenos estudantes de primaria:
Matt e Trey decidiron, ao iniciar a serie, que Kenny debería morrer en cada episodio de calquera maneira, o que serviría como gancho xa que o espectador se podería confundir ao non saber se estaban vendo un episodio anterior á morte de Kenny e ao non esperar que morrera outra vez, por exemplo. Despois da morte de Kenny en cada episodio Stan diría ¡Oh, meu Deus, mataron a Kenny! e Kyle añadiría ¡Fillos de puta!. Kenny aparecería no comezo de cada episodio e ninguén mencionaría as súas mortes dos episodios anteriores.
Por un tempo, despois dos eventos de South Park: Más grande, más largo y sin cortes, Kenny morreu “permanentemente”, aínda que a súa pantasma aparecía algunhas veces. Recentemente volveu á vida e é unha personaxe principal de novo. Kenny morreu no último episodio da temporada sete, pero sobreviviu intacto o primeiro da oitava tempada. Foi morto durante a oitava tempada (e sen a cara cuberta) polo “Sr. Jefferson” ou Michael Jackson. Aparentemente, os creadores decidiron non matar a Kenny a menos que fora unha situación verdadeiramente graciosa.
Algunhas personaxes usadas frecuentemente, ademais dos nenos protagonistas e as súas familias, inclúen o Sr. Herbert Garrison, a Srta. Selastraga, o Sr. Mackey (o conselleiro da escola), Jerome “Chef” McElroy (dobrado na versión en inglés por Isaac Hayes), o Oficial Barbrady, e os compañeiros de clase Wendy Testaburger, Token Williams e os nenos discapacitados Timmy e Jimmy.
Personaxes menores e 'celebridades'
Parte da natureza surrealista derívase da aparición de personaxes menores na serie. Aparicións prominentes inclúen a Deus (quen aparece coma un híbrido de roedor e hipopótamo), Xesús (unha personaxe recorrente, vive en South Park e ten un programa en televisión de acceso público chamado "Xesús e os seus amigos"), Satanás e o seu amante Saddam Hussein, A Morte, e o Sr. Mollón (Mr. Hankey, A Popó do Nadal).
Música
Aínda que South Park se caracteriza polo seu humor e tramas controvertidas, os televidentes tamén poden gozar de música orixinal da serie.
Cancións populares como “Kyle’s Mom is a Bitch” (“A nai de Kyle é unha puta”) orixináronse no programa, pero as habilidades musicais dos creadores non se utilizaban con frecuencia até o lanzamento do filme musical de South Park. A banda sonora da película inclúe cancións como “O meu doce fogar” (“Mountain Town”), “Bastardo Fillopinche” (“Tío Collóns” en Latinoamérica; “Uncle Fucka” en inglés), “Que Faría Brian Boitano?” (“What World Brian Boitano Do”?), “Estou Super” (“I’m Super”) e “Culpa a Canadá” (“Blame Canadá”, nomeada a un Premio Oscar e un premio Efrén.
Trey Parker e Matt Stone, en ocasións, interpretaron estas e outras cancións non relacionadas con South Park, nunha banda baixo o nome de DVDA.
Outras contribucións, ademais das de Trey e Matt, son as de Isaac Hayes, voz do Chef na versión en inglés, e da banda Primus os cales cantan a canción de apertura e a canción final da serie. Tamén é emocionante a música incluída en cada episodio, que logra acentuar os momentos máis dramáticos da trama.
South Park e a política
O inclinamento cara a política de South Park é tema de debate. A serie recibiu severas críticas polos conservadores polos temas da serie e a súa linguaxe ofensiva. Porén, a diferenza doutras series satíricas, o humor político de South Park vese usualmente como unha burla das celebridades liberais e as súas causas. Trey Parker declarou nunha entrevista ser un liberal de mente aberta. Noutras entrevistas, Trey Parker e Matt Stone describiríanse coma Republicanos liberais (con ele minúscula). De calquera maneira, a serie burlouse de todos os aspectos da política. De feito, un novo comercial en Comedy Central despois dunha listaxe de categorías de persoas das que South Park se mofou, incluíndo negros, homosexuais, políticos, xente con problemas físicos etc., dicía "Sentímolo se South Park se esqueceu de vostede".
Evolución da serie
Os primeiros episodios de South Park estaban orientados para ser moi crus, mais os máis recentes xa non o son e están máis orientados a burlarse de eventos actuais. Isto fíxose evidente na primeira metade da oitava temporada: algúns eventos dos episodios inclúen a visita de Michael Jackson a South Park, os nenos vendo A Paixón de Cristo, os traballadores do pobo perdendo os seus empregados por inmigrantes do futuro, e un episodio no que aparece unha cámara de xoguete Paris Hilton.
No audio comentario do DVD da temporada 4, Parker e Stone dixeron que a partir do episodio 408, "Chef Goes Nanners", comezaron a facer tramas que xiraban en torno a un só tema, en lugar de ter varias sub-tramas ao mesmo tempo.
Mentres estaban na escola superior, Stone e Parker colaboraron na película Cannibal! The Musical, unha película que parodia as películas do Vello Oeste con varios números musicais cómicos. Despois crearon Orgazmo, unha comedia sobre un mormón estelarizando nunha película pornográfica, que foi distribuída grazas ao éxito de South Park máis tarde ese mesmo ano. O dúo apareceu na película BASEketball (1998) dirixida por David Zucker. A súa última colaboración xuntos foi unha película de acción e comedia con marionetas, Team America: World Police.
CATIA
CATIA (en francés: «Conception Assistée Tridimensionnelle Interactive Appliquée») é un programa para CAD 3D deseño asistido por ordenador, este software foi creado pola compañía Dassault Aviation para as súas propias necesidades como o sistema CATI (acrónimo de deseño asistido interactivo en tres dimensións). Dassault Systèmes foi creado en 1981 para asegurar o desenvolvemento e o mantemento baixo o nome de CATIA, IBM fíxose cargo da comercialización do programa.
Historia
CATIA naceu como un proxecto interno na década de 1970 do fabricante de avións Dassault Marcel, mentres que o software era de CADAM, da empresa Lockheed.
O software foi chamado primeiro CATI (Conception Assistée Tridimensionnelle Interactive), pero foi rebautizado como CATIA en 1981. Nese momento, Dassault creou unha filial encargada do desenvolvemento e a comercialización do CAD, e firmou con IBM unha distribución non exclusiva.
En 1984, Boeing seleccionou CATIA como a súa principal ferramenta de CAD, e pasou a ser o principal cliente.
En 1988, durante a transición á versión 3, CATIA pasa dende mainframes a plataformas UNIX.
En 1992 CADAM foi comprado por IBM e o ano seguinte CATIA V4 CADAM saíu ao mercado.
En 1996 o número de plataformas UNIX compatibles con CATIA V4 pasou dun a catro, que agora inclúe IBM AIX, Silicon Graphics IRIX, Sun Microsystems SunOS e Hewlett-Packard HP-UX.
En 1998, unha versión completamente re-escrita de CATIA publicase: CATIA V5. Esta versión foi programada para Microsoft Windows mentres mantíñase a dispoñibilidade baixo UNIX, o negocio Mainframe foi abandonado.
En 2008, sae unha nova versión chamada V6.
Empresas que empregan CATIA
En Galiza Televés emprega CATIA nos seus deseños.