cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Prodigy
O estilo do grupo foi uso de varios xéneros que ven dende o rave, o hardcore techno, a música industrial, e o breakbeat a principios dos 90, ata o big beat e o rock electrónico con elementos vocais do punk rock nos últimos anos. Os membros actuais son Liam Howlett (teclados e composición), Keith Flint (baile e voz), e Maxim (voz). Leeroy Thornhill (baile e teclista ocasional ao vivo) foi compoñente do grupo dende 1990 a 2000, e houbo unha bailarina e vocalista chamada Sharky que deixou The Prodigy nos seus primeiros tempos. A banda xurdía da escena rave underground a principios dos 90 e dende entón acadou unha gran popularidade en todo o mundo.
Amnón
miniatura|A violación de Tamar, ca. 1640 [[Eustache Le Sueur.]]
Amnón (אמנון) era o fillo máis vello de David, a quen Abaxalom mandou matar logo de que matase a Tamar.
Amnón era fillo de David e Ahinoam. Tamar e Abxalom eran fillos de David e Macah. Amnón e Tamar eran medios irmáns. A lei xudía prohibía o casamento entre os fillos do mesmo pai.
A paixón de Amnón por Tamar facíao adoecer e para a posuír fíxose o doente, e pediulle ó seu pai David que Tamar fose ao seu cuarto para lle preparar unhas bicas. Cando llas ía dar, el forzouna sexualmente. Dous anos despois, Abxalom mandou aos seus criados para que o matasen.
A Poceira, Abadín, Abadín
A Poceira é un lugar da parroquia de Abadín no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
John Lennon
John Winston Ono Lennon, nado John Winston Lennon en Liverpool o 9 de outubro de 1940 e finado en Nova York o 8 de decembro de 1980, máis coñecido por John Lennon, foi un músico e compositor británico que saltou á fama como un dos membros fundadores de The Beatles, unha banda de rock británico activa durante a década de 1960, e recoñecida como a de máis éxito comercial e aclamada pola crítica na historia da música popular. Xunto con Paul McCartney formou unha das parellas de compositores máis exitosas do século XX.
Naceu e creceu en Liverpool, onde sendo adolescente se familiarizou co xénero musical skiffle, formando a banda The Quarrymen, que posteriormente, en 1960, se convertería en The Beatles. Cando o grupo comezou a desintegrarse ata a súa disolución a finais desa década, Lennon iniciou unha carreira coma solista, marcada por varios álbums aclamados pola crítica, incluíndo John Lennon/Plastic Ono Band e Imagine, e cancións icónicas coma «Give Peace a Chance» e «Imagine».
Demostrou un carácter rebelde e un enxeño mordaz na música, o cine, a literatura e o debuxo, así como nas súas declaracións en conferencias de prensa e entrevistas. Ademais, el e a súa muller, Yoko Ono, estiveron sempre rodeados da polémica debido ó seu constante activismo pola paz. En 1971 mudouse a Nova York, onde a súa oposición á guerra de Vietnam deu lugar a numerosos intentos por parte do goberno de Richard Nixon de expulsalo do país; mentres, as súas cancións foron adoptadas coma himnos polo movemento contra a guerra. Despois do seu autoimposto retiro en 1975 da industria musical, para dedicarlle máis tempo á súa familia, volveu en 1980 con Double Fantasy. Lennon foi asasinado tres semanas despois dese lanzamento.
Os primeiros anos (1940-1957)
miniatura|250px|Casa do 251 de Menlove Avenue, onde Lennon viviu a maior parte da súa nenez. Lennon naceu en plena batalla de Inglaterra, o 9 de outubro de 1940, no Hospital de maternidade de Liverpool. Fillo de Julia (apelidada de solteira Stanley) e Alfred Lennon, un mariño mercante de ascendencia irlandesa que estaba ausente no momento do parto. Seus pais puxéronlle de nome John Winston na honra do seu avó paterno, John "Jack" Lennon, e o primeiro ministro británico do momento, Winston Churchill. Seu pai estaba frecuentemente fóra da casa pero enviaba con regularidade cheques ó número 9 de Newcastle Road en Liverpool, onde vivía John coa súa nai; mais os cheques deixaron de chegar cando Alfred se ausentou en febreiro de 1944. Seis meses máis tarde fixo unha aparición esporádica, ofrecéndose a coidar da familia, pero Julia, preñada daquela doutro home, rexeitou a idea. Despois de que a súa irmá, Mimi Smith, se queixase por dúas veces ós Servizos Sociais de Liverpool, Julia deixoulle á súa irmá o coidado do pequeno John. En xullo de 1946, o pai visitou a Mimi e levou ó seu fillo a Blackpool, coa segreda intención de emigrar a Nova Zelandia con el. Julia e maila súa parella naquel tempo, 'Bobby' Dykins, seguíronos e, despois dunha acalorada discusión, o pai forzou ó seu fillo de cinco anos a elixir entre os dous. John elixiu a seu pai mais, cando a súa nai marchaba, rompeu a chorar e seguiuna. Tiveron que pasar vinte anos ata que John volveu ver de novo o seu pai. Julia levou o seu fillo para a súa casa e mesmo chegou a matriculalo nunha escola local, pero poucas semanas despois devolveullo á súa irmá Mimi.
O resto da súa infancia e adolescencia viviu cos seus tíos Mimi e George Smith, quen non tiñan fillos de seu, no 251 de Menlove Avenue en Woolton, un suburbio de Liverpool. A súa tía mercáballe libros de relatos curtos, e o seu tío, un muxidor na granxa familiar, comproulle unha harmónica e iniciouno na resolución de encrucillados. A súa nai Julia, visitábao con regularidade, e cando John cumpriu 11 anos comezou tamén a acudir con regularidade á súa casa en Blomfield Road, onde ela lle poñía discos de Elvis Presley, apendeulle a tocar o banjo e mostroulle como tocar "Ain't That a Shame" de Fats Domino.
John visitaba con frecuencia o seu curmán, Stanley Parkes, quen vivía en Fleetwood, Lancashire. Parkes era sete anos máis vello ca el e adoitaba levalo ós cines locais. Durante as vacacións escolares visitaba a John acompañado de Leila Harvey, outra curmá, e ían a Blackpool dúas ou tres veces semanais para ver espectáculos. Adoitaban ir ó Circo da Torre de Blackpool, e vían artistas coma Dickie Valentine, Arthur Askey, Max Bygraves e Joe Loss; Parkes recordaba que a John lle gustaba especialmente George Formby. Logo de que a familia de Parker se mudase a Escocia, os tres curmáns reuníanse alí con frecuencia durante as vacacións escolares. Parkes lembra: "John, a curmá Leila e mais eu estabamos moi unidos. Desde Edimburgo viaxabamos ata a pequena granxa familiar en Durness, isto foi no tempo en que John tiña entre nove e dez e seis anos". Cando tiña catorce anos morreu o seu tío George dunha hemorraxia hepática o 5 de xuño de 1855, ós 52 anos
Lennon criouse nun ambiente anglicano e acudía á Escola Primaria Dovedale. Os estudos de secundaria fíxoos na Quarry Bank High School en Liverpool, desde setembro de 1952 ata 1957. A súa curmá Laila descríbeo nesta época coma un rapaz despreocupado, con bo humor, de trato fácil e con ganas de vivir. Con frecuencia deseñaba bandas cómicas que aparecían na revista escolar, que el mesmo facía, chamada The Daily Howl, mais a pesar do seu talento artístico, os seus informes escolares eran bastante críticos: "Está certamente no camiño do fracaso ... sen esperanza ... un pallaso na clase ... facendo perder o tempo a outros alumnos".
A súa nai comproulle a primeira guitarra en 1956, unha barata Gallotone Champion acústica para a cal lle prestou a John cinco libras e dez xilins coa condición de que a guitarra fose enviada á casa da nai, e non á de Mimi, pois sabía que a súa irmá non apoiaría as aspiracións musicais de John. Os escepticismo de Mimi cando John dicía que un día sería famoso, facíalle desexar que co tempo chegaría a aburrirse da música, e frecuentemente dicialle: "Todo iso da guitarra está moi ben, John, pero nunca chegarás a vivir dela". O 15 de xullo de 1958, cando Lennon tiña 17 anos, a súa nai morreu atropelada por un policía bébedo cando viña de visitar o seu fillo na casa da súa irmá. A morte da súa nai achegouno á amizade con Paul McCartney, a quen tamén na adolescencia lle morrera a nai de cancro de peito. En 1968, escribiría unha canción titulada "Julia" no seu honor.
John non aprobou o exame para obter o certificado de Secundaria, e foi aceptado no Liverpool College of Arts logo da intervención da súa tía, quen amosou algúns debuxos do seu sobriño, e do director. Pronto gañou reputación no novo centro como boicoteador das clases e ridiculizador de profesores. En consecuencia, foi excluído das clases de pintura e, máis adiante, do curso de artes gráficas, e ameazóuselle coa expulsión polo seu comportamento estrafalario. Suspendeu o exame anual a pesar da axuda que lle prestou a súa moza Cynthia Powell, e tivo que deixar a escola antes do último ano de estudos. En 1962 casaría con Cynthia por estar embarazada do seu fillo Julian
1957–66: Formación, irrupción comercial e anos de xiras
miniatura|Lennon (á dereita) tocando con [[the Beatles en 1964 en plena Beatlemanía.]] Ós quince anos, Lennon formou un grupo de skiffle chamado The Quarrymen. No verán de 1957 tocaron un repertorio de enérxicas cancións feitas metade de skiffle e metade de rock and roll. Lennon coincidiu con McCartney na segunda actuación de The Quarrymen o 6 de xullo en Woolton, nunha festa no xardín da igrexa de San Pedro, despois da cal Lennon lle propuxo a McCartney que se unise á banda.
McCartney di que a tía Mimi "estaba moi pendente de se os amigos de John eran de clase baixa", e frecuentemente trataríaos con condescendencia cando ían visitar a Lennon. Segundo Mike, o irmán de Paul, o pai deles tampouco aprobaba as relacións de Paul, dicindo que Lennon o ía meter "en problemas", aínda que despois permitiría ensaiar á novel banda na sala da casa familiar dos McCartney no 20 de Forthlin Road. Nesta época, Lennon escribiu a súa primeira canción con 18 anos, "Hello Little Girl", que chegaría a estar no top 10 do Reino Unido cinco anos máis tarde interpretada por The Fourmost.
McCartney propuxo o seu amigo George Harrison como guitarrista principal. Lennon pensaba que Harrison, daquela un rapaz de 14 anos, era moi novo. McCartney arranxou unha audición no piso superior dun bus de Liverpool, onde Harrison tocou para Lennon o tema instrumental "Raunchy" cun resultado satisfactorio, polo se uniu ó grupo. Stuart Sutcliffe, un amigo de Lennon do College of Arts, uniuse máis tarde coma baixista. Lennon, McCartney, Harrison e Sutcliffe transformáronse en "The Beatles" a principios de 1960. En agosto dese ano, The Beatles foron contratados para 48 actuacións en Hamburgo e necesitaban desesperadamente un batería, polo que lle preguntaron a Pete Best se quería unirse ó grupo e este aceptou. Lennon tiña 19 anos e a súa tía arrepiouse cando John lle contou o da viaxe a Hamburgo, implorándolle que, no canto diso, continuase cos seus estudos de arte. Despois da primeira estadía en Hamburgo, a banda aceptou unha segunda en abril de 1961, e unha terceira en abril de 1962. Lennon e os demais membros da banda introducíronse no consumo do Preludin en Hamburgo, e tomábano con regularidade, xunto con anfetaminas, como estimulante durante as longas actuacións nocturnas.
Brian Epstein, o representante de The Beatles desde 1962, non tiña experiencia previa na xestión artística, mais tivo unha forte influencia na maneira de vestir do grupo e na súa actitude no escenario. Inicialmente Lennon resistíase a aceptar os consellos de Brian para adoptar unha aparencia profesional, pero acabouno aceptando. McCartney comezou a tocar o baixo despois de que Sutcliffe decidise quedar en Hamburgo, e Ringo Starr substituíu a Best na batería, completándose así a formación que perduraría ata a disolución do grupo en 1970. O primeiro sinxelo da banda "Love Me Do", saíu en outubro de 1962 e acadou o número 17 nas listas británicas de éxitos. Gravaron o seu álbum de estrea, Please Please Me, en menos de dez horas o 11 de febreiro de 1963, un día no que Lennon estaba doente dun arrefriado, o cal queda patente nas voces da derradeira canción que gravaron ese día, "Twist and Shout". O dúo compositor Lennon-McCartney é responsábel de oito das catorce cancións do álbum. Con poucas excepcións, entre as que se atopa a do propio título do álbum, Lennon traeu o seu gusto polos xogos de palabras apoiándose nas letras das súas cancións, dicindo: "Escribimos xustamente cancións ... cancións pop con non máis pensamento que crear un son. E as palabras son case irrelevantes". Nunha entrevista de 1987, McCartney dixo que os outros Beatles idolatraban a John: "Era coma o noso pequeno Elvis ... Todos nos admirabamos a John. Era o máis vello e, con moito, o líder; o de máis rápido enxeño e o máis elegante".
The Beatles rexistraron éxitos sen precedentes no Reino Unido durante os comezos de 1963. Lennon estaba de xira cando naceu en abril o seu primeiro fillo, Julian. Durante a actuación na gala Royal Variety Performance, na que se achaban presentes a Raíña Nai e outros membros da realeza británica, Lennon fixo rir á súa audiencia cando dixo: "para a próxima canción, gustaríame pedirlles a súa axuda. Á xente que está nos asentos baratos, dean palmas coas súas mans ... e ó resto, fagan ruído coas súas xoias". Despois dun ano de Beatlemanía no Reino Unido, a súa histórica aparición en The Ed Sullivan Show da TV estadounidense, marcou un grande adianto na súa fama internacional. Logo viñeron dous anos frenéticos de xiras constantes, rodaxe de películas e composición de cancións, durante os que Lennon escribiu dous libros, In His Own Write e A Spaniard in the Works. The Beatles recibiron o recoñecemento da clase dirixente británica cando foron nomeados membros da Orde do Imperio Británico (MBE) en 1965.
Lennon Comezouse a preocupar polos seguidores interesados na música do grupo que eran incapaces de oíla por riba dos gritos dos fans e, en consecuencia, a carreira musical do grupo estaba comezando a resentirse. A canción de Lennon "Help!" expresaba os seus propios sentimentos en 1965. Gañara peso (máis tarde referiríase a ela como o seu período "Fat Elvis"), e sentía que inconscientemente estaba buscando un cambio. En marzo dese ano foi introducido sen sabelo no LSD, cando un dentista, anfitrión dunha cea á que asistían Lennon, Harrison e as súas mulleres, engadiu a droga nos cafés dos invitados. Cando quixeron marchar, o anfitrión reveloulles o que tomaran e rogoulles encarecidamente que non abandonasen a casa debido ós probábeis efectos. Máis tarde, nun ascensor dun club nocturno, creron que se estaba queimando: "estabamos todos gritando ... quentes e histéricos". En marzo de 1966, durante unha entrevista co reporteiro do Evening Standard Maureen Cleave, Lennon afirmou: "o cristianismo esváese, reducirase e desaparecerá ... Agora somos máis populares que Xesús. Non sei que se irá primeiro, o rock and roll ou o cristianismo". O comentario pasou desapercibido en Inglaterra, pero causou un grande escándalo nos Estados Unidos onde foi considerado coma unha grande ofensa cando foi publicado alí o artigo cinco meses máis tarde. O furor posterior, que levou a queimas de discos de The Beatles, actividades do Ku Klux Klan e ameazas contra Lennon, contribuíu a que a banda tomase a decisión de parar de facer xiras. Nunha entrevista posterior, Lennon pediu desculpas dicindo que fora mal interpretado dicindo: "non son antideus, nin anticristo, nin antirelixión".
1967–70: Anos de estudio, ruptura e inicio en solitario
Privado da rutina das actuacións en directo despois do último concerto comercial o 29 de agosto de 1966, Lennon sentíase perdido e considerou deixar a banda. Desde que se introducira involuntariamente no LSD, aumentara o uso da droga, e en 1967 estaba case constantemente baixo a súa influencia. Segundo o seu biógrafo Ian MacDonald, as continuas experiencias durante ese ano co LSD estaban "borrando a súa identidade". En 1967 saíron dous importantes álbums da banda: "Strawberry Fields Forever", aclamado pola revista Time pola súa "asombrosa inventiva", e Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, que revela as letras de Lennon en forte contraste coas simples cancións de amor dos primeiros anos de Lennon e McCartney.
Morto Epstein, a banda viuse progresivamente envolta en actividades comerciais, así en febreiro de 1968 funda Apple Corps, unha corporación multimedia que incluía Apple Records e algunhas outras compañías subsidiarias. Lennon describiu a empresa coma un intento de conseguir "liberdade artística dentro dunha estrutura comercial", mais a súa crecente experimentación coas drogas e a tamén crecente obsesión con Yoko Ono, ademais dos plans de matrimonio de McCartney, deixaban a Apple coa necesidade dunha dirección profesional. Lennon ofreceullela a Lord Beeching, pero este declinou recomendándolle que continuase facendo discos. Finalmente o cargo de xefe executivo recaeu en Allen Klein, quen fora representante de The Rolling Stones e outros grupos durante a British Invasion, nomeado por Lennon, Harrison e Starr, mais McCartney nunca asinou o contrato.
A finais de 1968, Lennon participou no filme The Rolling Stones Rock and Roll Circus, que non foi estreado ata 1996, no papel de Dirty Mac, un dos membros da banda. O supergrupo, reunido para a ocasión e formado por Lennon, Eric Clapton, Keith Richards e Mitch Mitchell, tamén contou cunha colaboración vocal de Ono. Lennon e Ono casaron o 20 de marzo de 1969, e pronto editaron unha serie de 14 litografías chamada "Bag One", describindo escenas da súa lúa de mel. Oito delas foron consideradas indecentes e a maioría delas foron prohibidas e confiscadas. O foco creador de Lennon continuaba alonxándose de The Beatles, así, entre 1968 e 1969 gravou con Ono tres discos de música experimental: Unfinished Music No.1: Two Virgins (máis famoso pola portada que pola música), Unfinished Music No.2: Life with the Lions e Wedding Album. En 1969 formaron a Plastic Ono Band, coa que publicaron Live Peace in Toronto 1969. Entre 1969 e 1970, Lennon publicou os sinxelos "Give Peace a Chance" (amplamente adoptado coma un himno contra a guerra de Vietnam), "Cold Turkey" (documentando a súa síndrome de abstinencia despois de que se fixese adicto á heroína)) e "Instant Karma!". Como protesta pola involucración británica na Guerra Civil de Nixeria, o apoio do seu país aos Estados Unidos na guerra de Vietnam e (quizais xocosamente) contra a baixada de "Cold Turkey" nas listas de éxitos, Lennon devolveu a súa medalla da Orde do Imperio Británico, aínda que este feito non tivo efecto no seu status coma MBE, ó que non se pode renunciar.
Lennon deixou The Beatles en setembro de 1969 e aceptou non informar á prensa mentres o grupo renegociaba o seu contrato discográfico, pero alporizouse cando McCartney fixo pública a súa saída da banda na saída do seu álbum de debut en solitario en abril de 1970. Lennon reaccionou dicindo: "Xesús Cristo, leva el todo o creto". Máis tarde escribiu: "Eu formei o grupo. Eu disolvino. É tan simple coma iso". En posteriores entrevistas na revista Rolling Stone, revelou o seu resentimento cara McCartney dicindo: "Fun un tolo por non facer o que fixo Paul, que foi usar a situación para vender un disco". Falou tamén da hostilidade que percibía dos outros membros do grupo cara Ono, e como el, Harrison e Starr "fartáronse de ser os acompañantes de Paul ... Despois de que morrera Brian Epstein todo se derrubou. Paul tomou o mando e supostamente dirixíanos. Pero que estaba dirixindo cando nos moviamos en círculos?".
Carreira en solitario (1970-1980)
miniatura|250px|Cartel publicitario de "[[Imagine" na revista Billboard do 18 de setembro de 1971.]]
1970–72: Éxito inicial en solitario e activismo
En 1970, Lennon e Ono recibiron terapia primal co doutor Arthur Janov nos Ánxeles. Deseñada para liberar os medos emocionais da primeira infancia, a terapia vinculounos a Jarkov durante dous días e medio á semana durante catro meses; o doutor quería seguir tratándoos por máis tempo, pero a parella non sentiu a necesidade de continuar por máis tempo e regresaron a Londres. O debut do emocional álbum en solitario de Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band (1970), foi recibido con grandes eloxios. O crítico Greil Marcus sinalou que "o canto de John no último verso de 'Deus' probabelmente sexa do máis fino de todo o rock". O álbum contén as cancións "Mother", nos que Lennon confronta os seus sentimentos de rexeitamento da súa nenez, e a dylaniana "Working Class Hero", un amargo ataque contra o sistema social burqués que, debido á frase "aínda estades fodendo labregos", tivo problemas coas radios e televisións para a súa emisión. Nese mesmo ano, os puntos de vista do político revolucionario Tariq Ali, expresados cando entrevistaba a Lennon, inspiraron o cantante para escribir "Power to the people". Lennon tamén se involucrou con Ali durante a protesta contra a persecución da revista Oz, acusada de obscenidade. Lennon denunciou os procedementos coma "noxento fascismo", e el e máis Ono (co nome de Elastic Oz Band) gravaron o sinxelo "God Save Us/Do the Oz" e uníronse á marchas de apoio á revista. miniatura|esquerda|250px|Estatua de John Lennon na [[Coruña. Figura na inscrición a frase Imaxina que non haxa nada polo que matar ou morrer, da canción Imagine escrita en inglés, castelán e galego.]] Co seguinte álbum de Lennon, Imagine (1971), a resposta da crítica foi máis cauta. Rolling Stone manifestou que "contén unha parte substancial de boa música" mais alertaba da posibilidade de que "as súas poses pronto parecerían non só simplemente aburridas, senón tamén irrelevantes". A canción que lle dá o título ó álbum chegaría a ser un auténtico himno dos movementos antibelicistas, mentres que outra canción, "How Do You Sleep?", foi un ataque musical a McCartney en resposta ás letras do álbum Ram que Lennon sentiu, e McCartney confirmou posteriormente, coma directamente dirixidas a el e a Ono. Porén, Lennon suavizou a súa posición a mediados dos setenta cando dixo que escribira "How Do You Sleep?" sobre si mesmo. En 1980 dixo: "Usaba o meu rancor contra Paul … para crear unha canción … non unha horríbel, viciosa e terríbel vendeta […] Usaba o meu resentimento e separación de Paul e The Beatles, e a relación con Paul, para escribir 'How Do You Sleep?'. Certamente aqueles pensamentos non rondaban na miña mente todo o tempo".
Lennon e Ono mudáronse a Nova York en agosto de 1971, e en decembro publicaron "Happy Xmas (War Is Over)". O novo ano viu como a administración Nixon tomaba o que se chamou "contramedidas estratéxicas" contra a propaganda antibelicista e anti Nixon de Lennon, embarcándose no que sería un intento de deportación durante catro anos. En 1972, Lennon e Ono asistiron na casa en Nova York do activista Jerry Rubin a unha especie de veloria postelectoral logo da derrota de McGovern contra Nixon nas eleccións presidenciais. Envolto nunha continua batalla legal coas autoridades de inmigración, foille denegada a residencia permanente nos Estados Unidos (que non sería resolta ata 1976). Deprimido, Lenon drogouse e tivo sexo cunha muller invitada, deixando a Ono avergonzada. A súa canción "Death of Samantha" está inspirada neste incidente.
1973-1975: "Lost weekend"
A comezos de 1974, Lennon bebía en exceso e as súas escandalosas esmorgas con Harry Nilsson foron noticia de primeira plana. Dous incidentes amplamente difundidos ocorreron no club The Troubadour dos Ánxeles en marzo; no primeiro Lennon enfrontouse cunha camareira cun pano de papel na fronte, e na segunda, dúas semanas máis tarde, foron expulsados do citado club por interromper unha actuación dos Smothers Brothers. Lennon decidiu producir o álbum de Nilsson, Pussy Cats e Pang alugou unha casa na praia para tódolos músicos mais despois dun mes de libertinaxe e coas sesións de gravación nun completo caos, Lennon e Pang mudáronse a Nova York para rematar o traballo do álbum. En abril Lennon produciu a canción de Mick Jagger, "Too Many Cooks (Spoil the Soup)", que permaneceu sen saír á luz durante máis de 30 anos por razóns contractuais. Pang proporcionou a gravación para a súa inclusión no álbum The Very Best of Mick Jagger do ano 2007.
Establecido de novo en Nova York, Lennon gravou o álbum Walls and Bridges. Aparecido en outubro de 1974, contén a canción "Whatever Gets You thru the Night" que acadou o número 1 nas listas americanas e na que Elton John fai o acompañamento vocal. Antes de que rematase o ano saíu un segundo sinxelo do álbum coa canción #9 Dream na que May Pang fai acompañamento vocal (varios anos despois da morte de John, Yoko Ono faría desaparecer a voz de May da canción). O álbum de Ringo Starr, Goodnight Vienna, dese mesmo ano de 1974, ten unha nova colaboración de Lennon, quen escribiu a canción que lle dá nome ó álbum e tocou o piano. O 28 de novembro fixo unha aparición sorpresa no concerto de Acción de Grazas de Elton John no Madison Square Garden, en cumprimento da promesa que lle fixera a Elton de unirse a el nunha actuación en vivo e "Whatever Gets You thru the Night", unha canción de cuxo potencial comercial dubidaba Lennon, acadaba o número un das listas de éxitos. Lennon executou esa canción e tamén "Lucy in the Sky with Diamonds" e "I Saw Her Standing There", que presentou coma "unha canción dunha vella noiva separada chamada Paul" . Lennon é coautor da canción Fame de David Bowie, primeiro número un deste nos Estados Unidos, ademais de proporcionar o acompañamento vocal na gravación de xaneiro de 1975. Ese mesmo mes, Elton John logrou o número un coa súa versión de "Lucy in the Sky with Diamonds", na que Lennon tocaba a guitarra e facía acompañamento vocal (aparece nos créditos do sinxelo baixo o alias de "Dr. Winston O'Boogie"). El e máis Ono reuníronse despois brevemente. Lennon sacou o álbum Rock 'n' Roll en 1975 con versións de cancións que lle gustaban. En febreiro saíu en sinxelo a canción dese álbum "Stand by Me", con grande éxito nos Estados Unidos e en Gran Bretaña, e que foi o seu último sinxelo durante cinco anos. A súa derradeira aparición nun escenario fíxoa no programa especial da televisión, A Salute to Lew Grade, gravado o 18 de abril e televisado en xuño. Tocando a guitarra acústica e acompañado por unha banda de oito compoñentes, Lennon executou dúas cancións do álbum Rock 'n' Roll ("Stand by Me", que non foi emitida, e "Slippin' and Slidin'") seguidas de "Imagine". A banda, coñecida coma Etc., levaba máscaras na parte traseira da cabeza, unha indirecta de Lennon que cría que Lew Grade tiña dúas caras.
1975-1980: Retiro e regreso
En 1975, John conseguiu por fin a Green Card, que lle deu dereito a residir permanentemente nos Estados Unidos. Co nacemento do seu segundo fillo Sean o 9 de outubro de 1975, Lennon fixo unha paréntese de cinco anos na súa carreira musical para lle dedicar toda a súa atención á familia e ó coidado do neno. O mesmo mes do nacemento rematou a súa obriga contractual con EMI/Capitol coa gravación dun álbum máis, Shaved Fish, unha recompilación de cancións gravadas previamente. Dedicouse de cheo ó seu fillo Sean, erguéndose ás 6 da mañá, planeando e preparando as súas comidas e pasando todo o tempo con el. Escribiu a canción "Cookin' (In the Kitchen of Love)" para o álbum de Ringo Starr, Ringo's Rotogravure, de 1976, participando en xuño na gravación, na que sería a súa última sesión de gravación ata 1980. Anunciou formalmente o seu retiro da música en 1977 en Toquio dicindo: "basicamente decidimos, sen ningún gran debate, estar co noso neno tanto como poidamos ata que sintamos que podemos ter tempo para permitirnos crear cousas fóra da familia". Durante este tempo fixo algunhas series de debuxos e bosquexou un libro contendo unha mestura de material autobiográfico ó que se refería coma "cousas tolas". Todo este material sería publicado postumamente.
En outubro de 1980 puxo fin á paréntese creadora publicando o sinxelo "(Just Like) Starting Over", seguido un mes máis tarde do álbum Double Fantasy, con cancións escritas en xuño pasado durante unha viaxe nun veleiro ás Bermudas e que reflectía a súa satisfación coa recentemente achada vida familiar estable. Gravouse suficiente material adicional para un segundo álbum planeado, Milk and Honey, que se publicaría postumamente en 1984. Realizado conxuntamente por Lennon e Ono, Double Fantasy non foi ben recibido pola crítica, con comentarios coma o de Melody Maker: "unha esterilidade indulxente ... un aburrimento espantoso".
Morte
miniatura|Memorial Strawberry Fields en Central Park co edificio Dakota ó fondo. Sobre as once menos dez da noite do 8 de decembro de 1980, cando regresaba con Ono ó apartamento onde moraban en Nova York, o edificio Dakota, fronte a Central Park, Lennon foi abordado en fronte ó Dakota por un admirador de 25 anos que seis horas antes lle pedira un autógrafo no disco "Double Fantasy". O home era Mark David Chapman, un fan dos Beatles e de John, quen lle disparou a John catro tiros nas costas cun revólver calibre 38. A policía chegou minutos despois e levou a John no propio coche policial ás emerxencias do próximo Hospital Roosevelt, onde só puideron certificar a súa morte cando ingresou ás 11:07 pm. Tiña 40 anos de idade. Despois da noticia da morte de John Lennon, que se espallou rapidamente por todo o mundo, unha multitude xuntouse en fronte ó Dakota, con candeas e cantando cancións de John.
Ó día seguinte, Ono manifestou que "non hai funeral por John", finalizando con estas palabras: "John amou e orou pola raza humana. Fagamos o favor de facer o mesmo por el". O seu corpo foi incinerado no Cemiterio Ferncliff de Hartsdale, Nova York. Ono espallou as súas cinzas en Central Park, onde foi erixido posteriormente o Memorial Strawberry Fields na súa lembranza.
O asasino foi prendido no lugar do crime, pois alí permaneceu cun libro nas mans, O vixía no centeo de J.D. Salinger. No xuízo alegou ter lido en O vixía no centeo unha mensaxe que dicía que había que matar a John Lennon. Foi condenado a unha pena de entre 20 anos e cadea perpetua. En 2015 continuaba en prisión logo de serlle denegada a liberdade ata oito veces desde a primeira revisión da condena en 2000.
Relación con Galiza
John Lennon, segundo dixo a súa irmá Julia Baird, planeara facer o Camiño de Santiago xunto a Salvador Dalí. Baird participou en 2021 nun vídeo-clip promocional do Camiño Inglés dedicándollo á memoria de John. Baird tamén participou xunto ao médico coruñés Chema Ríos, fan e coleccionista de obxectos relacionados con John Lennon e The Beatles, para conseguir que na Coruña houbese unha estatua a Lennon. Cando se fixo, foi a terceira cidade do mundo en adicarlle unha estatua nun espazo público, despois de Liverpool (onde hai unha estatua súa á porta de The Cavern e outra inaugurada en 2010 chamada John Lennon Peace Monument e a Habana, no parque John Lennon. Chema Ríos conseguiu varios obxectos da súa colección grazas a Rosaura López, nada en Pontevedra, empregada doméstica de Lennon na casa do edificio Dakota onde o seu fillo xogaba con Sean Lennon. Rosaura escribiu un libro reflectindo este período: En casa de John Lennon, publicado por Hércules de Ediciones. O libro contén fotos de John, Yoko e Sean con algúns postais que lle enviaron e varias anécdotas.
A banda tributo compostelá The Funkles fai versións en inglés e galego dos Beatles. En 2017 fixeron unha xira que as levou a tocar a Rusia, Finlandia e o Reino Unido, compartindo escenario en 'The Cavern Club' con The Qarrymen, en Liverpool participaron dúas veces na  'Beatleweek' e no certame de bandas tributo dos Beatles, animadas por Julia Baird ; alí interpretaron as cancións compostas por Lennon–McCartney Síntome tan ben (I Feel Fine), Lady Madonna e Viaxeiro de día (Day Tripper).
Quintela, Catasós, Lalín
Quintela é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Patrimonio natural
Salienta no lugar a fraga de Catasós, carballeira declarada monumento natural en 2000.
Robert Bosch GmbH
Inicios baixo o mandato de Robert Bosch
O 15 de novembro de 1886 Robert Bosch abriu un Obradoiro para precisións mecánicas e enxeñaría eléctrica no 75B da rúa Rotebühlstrasse en Stuttgart. A razón que o levou a estabelecer o taller en Stuttgart foi a proximidade desta vila con Obertürkheim, onde vivía Anna Kayser, namorada de Bosch.
A partir de 1900 a empresa centrouse no campo da automoción. Comezou a expansión da compañía e comezaron a abrirse os primeiros distribuidores de produtos Bosch fóra de Alemaña. En 1901, Robert Bosch abriu a primeira fábrica da súa empresa en Stuttgart con 45 traballadores. En 1910 abríase a segunda fábrica nas proximidades de Feuerbach. En 1915 o sistema de prendido por magneto de Bosch xa vendera un total de dous millóns de unidades. En 1913, a empresa tiña o 90% do mercado mundial de sistemas de prendido por magneto.
Antes da primeira guerra mundial, o 88% das vendas de Bosch realizábanse fóra de Alemaña. Ao remate da guerra, a maioría das oficinas e puntos de venda fóra de Alemaña foran nacionalizados e xa que logo perdidos pola empresa de Bosch.
Expansión e modernización
A comezos da década de 1920, Robert Bosch restruturou a empresa, co gallo de facer fronte á devastadora crise de 1926, que afectou especialmente ao sector da automoción e que á propia compañía cunha rebaixa do 35% nas vendas. Robert Bosch elixiu a Hans Walz, Karl Martell e Hermann Fellmeth coma os novos directivos, e retirouse da xefatura da empresa.
A nova dirección fixo recortes de persoal en tódolos niveis. Entre 1926 e 1927 rescindiuse o 25% do cadro de persoal. A crise axiña estivo baixo control e a compañía comezou a diversificación por campos alén da automoción para evitar a dependencia total do sector fronte a futuras crises. Xurdiron novas seccións coma a de ferramentas eléctricas, Junkers Gasgeräte (quentadores de auga), Blaupunkt (radios para fogar e automóbil), Fernseh GmbH (equipos para estudos de televisión), Kinobauer (proxectores de cine), e unha ampla gama de aparellos eléctricos para o fogar.
Durante este tempo Bosch introduciuse tamén no novo negocio creado a partir da invención dos sistemas de inxección para motores diésel.
Baixo o réxime Nazi
Entre os anos 1933 e 1945 a empresa tivo que adaptarse ao novo réxime nacionalsocialista. Desde principios da década de 1930 Bosch viña sufrindo os efectos da crise global. Para evitar intrusións externas, Robert Bosch, 5 anos antes da súa morte, cambiara o tipo de empresa de AG (empresa pública limitada) a GmbH (empresa privada limitada). Cando estalou a segunda guerra mundial moitos dos traballadores de Bosch foron chamados a combater. A empresa adaptouse á economía de guerra usando a presos de guerra coma man de obra e producindo circuítos eléctricos para a industria armamentística alemá. Aínda con grandes beneficios reportados pola guerra, Hans Walz foi moi crítico co réxime nacionalsocialista. Walz criticou o sistema económico e a intrusión do estado na empresa privada. Só a importancia da súa posición en Robert Bosch GmbH coma provedor do exército alemán librou a Walz da prisión. Uns meses máis tarde, Bosch foi obxecto de investigacións por parte das autoridades alemás xa que se descubriu unha conexión entre a sede Bosch de Stuttgart e o intento de atentado contra Adolf Hitler do 20 de xullo de 1944. A Walz foille concedido o título de "Xusto entre as nacións" polo Yad Vashem mediante o estado de Israel en 1970 pola protección dos traballadores xudeus fronte ás deportacións ós campos de concentración.
Posguerra
Como moitas outras compañías alemás, Bosch comezou a súa reconstrución despois de 1945. Unha gran parte das instalacións de Stuttgart e Feuerbach foron gravemente danadas polos bombardeos. As máquinas importantes para a produción foron trasladadas a tempo a zonas rurais a fin de evitar a súa destrución. A partir do verán de 1945 xa había traballadores de abondo para retomar a actividade normal da compañía. A reforma de 1948 foi adoptada debido o rápido crecemento da empresa trala guerra.
miniatura|dereita|200px|Antigo letreiro de propaganda en [[Hamburgo]]
A forza de traballo aumentou de 10.000 traballadores a preto dos 40.000 no 1958. Asemade, as vendas pasaron de 85 millóns a 1.153 millóns de marcos alemáns, unha suba de 43 millóns a 580 millóns de euros. Porén, este crecemento foi ameazado pola descartelización feita polas potencias aliadas que ameazaba a ruptura de tódalas filiais no estranxeiro. Finalmente esta ruptura foi evitada grazas a que Bosch aceptou ceder as súas patentes a disposición das empresas competidoras dos devanditos países. Desde a década de 1950 a compañía fixo innovacións en novas áreas de negocio como automatismos electrónicos e desenvolvemento de compoñentes eléctricos para a regulación de xeradores. Tamén se introduciu no mercado da inxección de gasolina en 1951 e o desenvolvemento de novas ferramentas e electrodomésticos. Bosch foi unha das empresas involucradas no chamado "milagre económico alemán". Como consecuencia do auxe da economía da República Federal Alemá a empresa ampliou as súas instalacións en Stuttgart a mediados de 1950 e creou novas plantas no territorio alemá (por exemplo: Nuremberg, Ansbach, Giengen, Bühl e Blaichach).
Transformación en grupo empresarial
A comezos da década de 1960, o director de manufacturación, Eugen Hagmaier, presentou a nova proposta de desenvolvemento do grupo Bosch. Baixo o seu punto de vista particular, dividiu a empresa en departamentos para un mellor rendemento produtivo e económico. A primeira división creada foi a de Ferramentas Eléctricas en 1960.
Hans Walz, presidente honorífico, e a xunta directiva redactaron unha nova constitución para a compañía en 1964 baseándose nos principios de Robert Bosch que conduciu a creación da asociación benéfica Robert Bosch Stiftung GmbH.
miniatura|esquerda|220px|Sede central en [[Stuttgart]]
En 1964 inaugurouse a sección de empaquetado e comezouse coa investigación de automatismos para a industria automobilística a raíz de adquisicións de empresas de pneumáticos e sistemas hidráulicos. Seguindo o modelo dos seus predecesores, Robert Bosch e Hans Walz, Hans L. Merkle, presidente de Bosch desde 1963 a 1984, priorizou a expansión internacional da empresa. En 1973 abriuse a primeira manufactura de Bosch nos Estados Unidos trala Segunda Guerra Mundial comezando así a reincursión no mercado estadounidense que tan boas rendas dera nos comezos da compañía.
Unha nova diversificación da empresa deu lugar coa adquisición de Telenorma e ANT en 1982. Marcus Bierich, sucesor de Merkle e presidente da empresa entre 1984 e 1993, Bosch comezou a andanza no mundo das telecomunicacións no 1987 aínda que non foi ata 1989 cando se creou unha nova división adicada exclusivamente a este novo sector. En 1986 e despois de 60 anos, Bosch retomou gradualmente o sector tecnolóxico da televisión e finalmente en 1988 relanzou o negocio de proxectores e cámaras iniciado no 1934 coa compra de Eugen Bauer GmbH e abandonado trala primeira guerra mundial.
No período de 1960 até a caída do muro de Berlín, Bosch produciu o sistema controlado de inxección de gasolina (1967), o sistema ABS antibloqueo de freada (1978), o control electrónico da inxección diésel EDC (1986) , sistema de navegación Blaupunkt TravelPilot (1989) e o sistema de estabilidade electrónico ESP.
De novo a compañía experimentou un grande auxe económico pasando de 2,2 billóns de marcos alemáns en vendas en 1963 (cerca de mil millóns de euros) a 32 billóns de marcos alemáns en 1990 (cerca de 16.000 millóns de euros). Os ingresos aumentaron neste período dun 35% a un 50% e a forza de traballo pasou de 73.000 a 180.000 traballadores.
Actualidade
Desde 1990 até a actualidade comeza unha nova etapa na compañía. Cae o comunismo e ábrense os mercados de Europa do Leste e, doutra banda, os mercados asiáticos comezan unha era de rápido crecemento. O novo marco económico global é a globalización. En 1993, Marcus Bierich é sucedido por Hermann Scholl. A fin da guerra fría e a democratización do países membros do antigo Pacto de Varsovia axudan a Bosch (entre outras empresas) a acceder a novos mercados. Pese a tendencia do mercado mundial á recesión, a venda fóra de Alemaña, impulsada polos devanditos mercados de Europa do Leste e Asia, aumenta do 49% do total en 1993 ao 72% do total en 2000.
Desde 2003, o presidente da compañía e sucesor de Hermann Scholl é Franz Fehrenbach. Arestora Bosch encóntrase en proceso de expansión, adquirindo novas empresas (por exemplo: Zexel Corporation, MICO e AlliedSignal) e cooperando con outras (por exemplo: Magneti Marelli e ZF Friedrichshafen). A forza de traballo pasou de preto de 200.000 traballadores no ano 2000 a 250.000 no ano 2006.
Empresas subsidiarias e departamentos
Knorr-Bremse Systeme für Nutzfahrzeuge (20%)
Lingua kogui
O kogui é unha lingua chibcha falada polo pobo kogui que habita na Serra Nevada de Santa Marta. Hai polo menos 7 739 falantes, o 84,37% dos kogui, a maioría deles monolingües. A porcentaxe de alfabetismo é do 18,34%.
Sintaxe
Unha oración sen suxeito explícito adquire unha aparencia de obxecto-suxeito-verbo, polo prefixo e persoa do verbo:
A composición das palabras realízase unindo os lexemas con afixos diferentes de clasificación, número, xénero, énfase, tempo, modo e caso. Preséntanse os casos nominativo, alativo, acusativo, dativo, locativo e xenitivo.
Fonología
A lingua kogui presenta 31 fonemas, 12 vogais e 19 consoantes: ! colspan="1" rowspan="2"| ! colspan="2"|Anteriores ! colspan="2"|Centrais ! colspan="2"|Posteriores ! oral ! nasal ! oral ! nasal ! oral ! nasal ! Pechadas ! Medias ! Abertas Para a lingüista Carolina Ortiz a nasalización das vogais é un fenómeno suprasegmental, orixinado na presenza da consoante nasal alveolar //, xa que as vogais nasais preséntanse en contextos nasais. Encontra, en poucas palabras, o fonema // e non rexistra // como fonema.
! colspan=2| ! labiais ! alveolares ! palatais ! velares ! glotais ! align="left" rowspan=2| Oclusivas ! align="left" | xordas ! align="left" | sonoras ! align="left" colspan=2| Nasais ! align="left" rowspan=2| Fricativas ! align="left" | xordas ! align="left" | sonoras ! align="left" colspan=2| lateral ! align="left" colspan=2| aproximantes Carolina Ortiz inclúe a oclusiva palatal xorda // como fonema.
Covás, Catasós, Lalín
Covás é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 42 habitantes (15 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución de 22 habitantes con respecto ao ano 2000.
The Greatest Showman
The Greatest Showman é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Michael Gracey, no seu debut como director, e escrito por Jenny Bicks e Bill Condon. Está protagonizado por Hugh Jackman, Zac Efron, Michelle Williams, Rebecca Ferguson e Zendaya. É un filme dramático e musical que conta con nove cancións orixinais de Benj Pasek e Justin Paul, e está inspirado na historia real de P. T. Barnum e o seu Barnum's American Museum.
Selección feminina de hóckey sobre xeo do Canadá
A adestradora actual do equipo é a ex xogadora e gañadora da medalla de prata olímpica en 1998 Laura Schuler.
Geraldine Finlayson
Geraldine Finlayson é directora do John Mackintosh Hall, así como directora do Instituto para Estudos Xibraltareños e científica xefe do laboratorio do Museo de Xibraltar. Está casada con Clive Finlayson e ten un fillo.
Vida académica
Recibiu o seu doutoramento en 2008 pola Universidade Anglia Ruskin, en Cambridge, Reino Unido, onde presentou a tese «Clima, vexetación e biodiversidade: un estudo multiescala do sur da Península Ibérica».
Durante moitos anos, Finlayson estudou a presenza dos neandertais en Xibraltar, tendo feito varias escavacións na rexión, incluíndo debaixo da auga.
Fixo unha aparición como ela mesma, no episodio 48 ("Das dunkle Geheimnis der Neandertaler", 2012) da primeira tempada da serie de televisión austríaca Terra Mater.
Priest (filme de 2011)
Priest é un filme estadounidense de terror dirixido por Scott Charles Stewart que foi estrado no 2011.
Sinopse
Nun mundo asolado por séculos de guerra entre o home e os vampiros, Paul Bettany é un lendario guerreiro que destacou durante a derradeira Guerra do Vampiro, pero agora é só un sacerdote que vive en compaña doutros homes nas amuralladas cidades distópicas controladas pola Igrexa. Porén, cando a súa xove sobriña é secuestrada por un grupo de vampiros asasinos que viven nos páramos desolados do exterior, o sacerdote rompe os seus votos e emprende a súa busca decidido a vingarse dos secuestradores, especialmente do seu brutal líder (Karl Urban). Nesta aventura acompáñalle Hicks (Gigandet), o mozo da rapaza, un sheriff e unha sacerdotisa (Maggie Q), membro da lexión de asasinos de vampiros que ten habilidades de combate sobrenaturais.
FC Vaslui
O Fotbal Club Vaslui é un club de fútbol de Vaslui, Romanía. Fundouse en 2002 e compite na Liga I, máxima categoría do fútbol romanés.
Estadio
O campo do FC Vaslui é o Stadionul Municipal, con capacidade para 11.220 espectadores.
Sheldon Lee Glashow
Sheldon Lee Glashow, nado en Nova York en 1932, é un físico e catedrático norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1979.
Biografía
Naceu o 5 de decembro de 1932 na vila de Nova York, fillo de inmigrantes rusos de tradición xudía. Estudou no Bronx High School of Science, onde coñeceu a Steven Weinberg, e posteriormente licenciouse en Física no ano 1954 na Universidade Cornell. En 1959 conseguiu o doutoramento na Universidade Harvard baixo a supervisión de Julian Schwinger, e ampliou os seus estudos no Instituto Niels Bohr de Copenhague, o CERN e no Instituto Tecnolóxico de California.
Entre 1982 e 1984 Glashow foi profesor de física na Universidade de Houston, e desde aquel ano é o da Universidade de Boston.
Investigacións científicas
Xunto a Steven Weinberg e Abdus Salam desenvolveu a teoría da interacción electrodébil pola cal o electromagnetismo e a Interacción nuclear débil son, baixo certas condicións, unha mesma e única interacción. Grazas a estes traballos púidose comprobar como esta teoría era aplicable a todas as partículas e non tanto só aos leptóns.
En 1979 Glashow, xunto con Steven Weinberg e Abdus Salam, serían galardoados co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a Interacción electrodébil.
Posteriormente estudou a relación materia/antimateria, os neutrinos e realizou tamén varios tests de comprobación da relatividade especial descrita por Albert Einstein. Así mesmo destaca por ser un dos científicos máis escépticos da teoría das supercordas, que intenta explicar á vez todas as partículas subatómicas existentes e unificar todas as forzas da natureza.