cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade do Bío-Bío
miniatura|Biblioteca da Universidade de Bío-Bío (2018) Máis tarde o Decreto-Lei N º 18.744, publicada o 29 de setembro de 1988 no Diario Oficial, constitutivo da Universidade do Bío-Bío, desde a integración da UTE (Concepción) e Instituto Profesional IPROCH (Chillán). Xorden cando o UBB tivo con 4.300 alumnos. Hoxe máis de 10.000 alumnos matriculados en 37 programas de graduación bacharelado e 2 (na sede da Concepción e Chillán), que ofrece a través das súas 6 Facultades.
A estrutura organizativa da Universidade tamén considera a Dirección Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación, que ten como obxectivo conectar o coñecemento que medra dentro do campus co sector produtivo a través de accións de transferencia de tecnoloxía, capacitación, asistencia técnica e investigación.
A Painceira, Guimarei, A Estrada
A Painceira é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Z (filme)
O filme vendeu un total de 3 952 913 de entradas en Francia e foi o cuarto filme con maior recadación dese ano no país. Tamén foi o décimo segundo filme con maior recadación de 1969 nos Estados Unidos. Z tamén foi o primeiro filme en ser nomeado nos Premios Óscar ó mellor filme e mellor filme en lingua non inglesa, gañando o último. Tamén acadou o Premio do Xurado no Festival Internacional de Cinema de Cannes, o BAFTA á mellor banda sonora e o Globo de Ouro á mellor película en lingua non inglesa; na 27ª edición dos Globos de Ouro, os produtores de Z rexeitaron o premio en protesta contra a exclusión do filme na categoría de mellor filme dramático.
Chanthaburi
Chanthaburi (en จันทบุรี) é unha poboación (thesaban mueang) do leste de Tailandia, na ribeira do río Chanthaburi. É a capital da Provincia Chanthaburi, como tamén do distrito de Chanthaburi.
A localidade cobre os tambon Talat e Wat Mai, pertencentes ao propio distrito de Chanthaburi. No 2005, tiña unha poboación de 27.602 habitantes.
A Catedral da Inmaculada Concepción, o templo principal da Diocese de Chanthaburi, sendo a igrexa máis grande de Tailandia.
Nambaryn Enkhbayar
Nambaryn Enkhbayar (Намбарын Энхбаяр), nado o 1 de xuño de 1958 en Ulán Bátor) é un político mongol. Serviu como Primeiro Ministro dende 2000 ata 2004, como Presidente do Parlamento entre 2004 e 2005 e como Presidente de Mongolia dende xuño de 2005 ata nobembro de 2009. É a primeira persoa en ocupar esas tres posicións no goberno de Mongolia.
Enkhbayar pertence ao antigo partido comunista - Partido Revolucionario do pobo mongol. Enkhbayar foi primeiro ministro de Mongolia desde 2000 ata 2004 e presidente do Parlamento entre 2004 e 2005.
Vahid Halilhodžić
Vahid Halilhodžić, nado en Jablanica o 15 de outubro de 1952, é un exfutbolista e adestrador franco-bosníaco.
Traxectoria
Vahid naceu nunha localidade de Bosnia e Hercegovina que entón formaba parte de Iugoslavia. Seu pai Safet practicaba o fútbol como afeccionado no club local, o FK Turbina Jablanica, e foi alí onde se iniciou no fútbol Vahid Halilhodžić e dous dos seus irmáns. O campo do club estaba a menos de cen metros da súa casa familiar. Asemade, continuou coa súa educación sen pretender converterse en futbolista profesional.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
A Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega, habitualmente coñecido como Gimnástica, é un club de fútbol español da cidade de Torrelavega, en Cantabria. Foi fundado en 1907, é o club decano de Cantabria, e en 2007 leváronse a cabo os actos conmemorativos do Centenario da súa fundación.
Vahid Halilhodžić
FK Velež Mostar
Con 14 anos foi a Mostar para estudar no instituto electrontécnico, sen volver xogar partido oficial ningún co Turbina. Mais con 16 anos entrou na academia do Velež Mostar que xogaba na Primeira Liga de Iugoslavia, en parte pola insistencia de seu irmán, Salem, que xogaba como dianteiro no club. Vahid xogou nas seccións xuvenís nos dous anos e medio seguintes, e logo de asinar un contrato profesional o club cedeuno ao Neretva Metković, que xogaba nunha liga inferior, para coller experiencia.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
Actualmente milita en Segunda División B, aínda que disputou 8 tempadas en Segunda. Conta cuns 2.000 socios e varios equipos filiais competindo en categorías rexionais.
Vahid Halilhodžić
FK Velež Mostar
Ao volver ao Mostar fíxose cunha praza na primeiro equipo na tempada 1972-73, formando unha parella de ataque con Dušan Bajević, axudando ao Velež a rematar a tempada no alto da clasificación tras o Estrela Vermella. Halilhodžić converteuse nun dos puntais no club ao longo da década de 1970, xogando un total de 376 encontros e marcando 253 goles para o equipo (incluíndo 207 aparicións e 103 goles na Primeira Liga de Iugoslavia), e foi decisivo para gañar o principal trofeo do club, marcando dous goles na vitoria 3 a 2 na Copa de Iugoslavia contra do Željezničar. En setembro de 1981 marchou de Iugoslavia para xogar no equipo francés do Nantes.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
Estadio
A Gimnástica xoga os seus partidos no Estadio de El Malecón, con capacidade para 10.000 persoas, inaugurado en 1922. O estadio rexistrou cheos importantes, por encima ata da súa capacidade, en sendas eliminatorias de Copa do Rei celebradas o 30 de abril de 1967 ante o Real Madrid (2-2) e o 10 de xaneiro de 2001 ante o FC Barcelona (0-1).
Vahid Halilhodžić
FC Nantes
Consonte a lei vixente na época en Iugoslavia Vahid non podía marchar do pais ata chegar á idade de 28 anos. En 1981 varios clubs estaban á súa procura, o alemán VfB Stuttgart, o italiano Torino e o inglés Leeds United, mais decidiuse polo FC Nantes. Vahid Halilhodžić tivo un debut de tempada difícil e tardou en inscribir o seu primeiro gol no campionato de Francia. Non obstante, logrou un posto como titular axiña, marcando 7 goles en 28 aparicións na tempada 1981-82. A tempada seguinte axudou a logar o sexto título do campionato francés e foi o máximo goleador da liga con 27 goles en 36 partidos. Halilhodžić pasou cinco anos en Nantes, con 163 aparicións na liga e 92 goles para o seu club, logrando tamén ser o máximo goleador na tempada 1984–85 con 28 goles.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
Estadio
Actualmente está pendente dunha futura remodelación total da que depende en boa parte un prometedor futuro para o club, pero continuos problemas de índole económico e político están atrasando algo longo tempo demandado pola afección.
Vahid Halilhodžić
Paris Saint-Germain
En 1986 Halilhodžić decidira volver a Bosnia, e pasar máis tempo coa súa familia, especialmente con seu pai inválido. Mais Francis Borelli, o presidente do Paris Saint-Germain, convenceuno para fichar co club parisiense por unha tempada, e así xogou os primeiros 14 partidos da tempada 1986/87, marcando 8 goles. Así e todo, súa nai morreu no decurso da tempada e Halilhodžić decidiu volver a Bosnia e retirarse do fútbol activo.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
Estadio
O estadio empezouse a remodelar en 2009 e acabarase en 2011, e contará con capacidade para 6.007 espectadores. O orzamento total ascende a 5.702.397,66 € e o seu prazo de execución previsto é de 27 meses.
Vahid Halilhodžić
Selección nacional
A Halilhodžić convocárono 15 veces para a selección iugoslava, marcando 8 goles. Despois de debutar como internacional da absoluta en xuño de 1976, tamén apareceu nalgún encontro para a sub-21 en 1978. Malia os seus 26 anos, beneficiouse da norma que permitía participar dous xogadores de máis de 21 por equipo, contribuíndo a gañar o campionato europeo sub-21, e levou o trofeo ao mellor xogador do campionato.
Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega
Filial
O club mantén un equipo filial, a Gimnástica B, que xoga na Rexional Preferente. O filial utiliza os mesmos cores que o primeiro equipo nos seus uniformes e chegou a militar dúas tempadas en Terceira (1994-95 e 2006-07); en ambas as tempadas logrou a permanencia na categoría, pero o descenso do primeiro equipo a Terceira supuxo o seu descenso a Rexional Preferente.
Vahid Halilhodžić
Selección nacional
O seu debut na absoluta foi na Eurocopa de 1976 co adestrador Biće Mladinić como substituto de Slaviša Žungul no partido pola terceira praza contra dos Países Baixos, que Iugoslvaia perdeu 2 a 3 en Zagreb. Nos dous anos seguintes tivo dúas aparicións máis, como substituto, a primeira en setembro de 1976 nun amigable contra Italia en Roma e a outra en novembro de 1977 na casa contra España que finalizou en derrota iugoslava e puxo fin ás súas esperanzas de ir ao Mundial de 1978.
En outubro de 1978 saíu por primeira volta como titular nun encontro, clasificatorio para a Eurocopa de 1980, contra España na casa, e supuxo o seu primeiro gol coa selección marcando no minuto 44 o 1 a 2, que acabou por ser o resultado final. Iugoslavia xogou un novo partido de clasificación fronte a Romanía, que tamén perdeu, por 2 a 3. O resultado supuxo a destitución do adestrador Mladinić, e a súa substitución de xeito interino por Dražan Jerković. Halilhodžić xogou o seguinte amigable so Jerković, logrando un triplete contra Grecia.
En abril de 1979 Miljan Miljanić volveu á selección e realizou cambios importantes no equipo para lograr a clasificación para a Eurocopa, e Halilhodžić foi unha das numerosas baixas.
Halilhodžić fixo como substituto dúas aparicións no Mundial de 1982, xogou os últimos quince minutos contra España e toda a segunda parte contra Honduras, xa que para a posición de atacante, Miljanić preferiu a Safet Sušić, e Halilhodžić expresou o seu desgusto contra do adestrador por non lle dar un papel máis prominente no equipo iugoslavo.
Adestrador
En 1993 o equipo francés do AS Beauvais solicitou os seus servizos e Halilhodžić partiu para Francia. A súa misión era manter o equipo na segunda división pero non segue logo da primeira tempada, argüíndo falta de ambición do club.
Sen club ao que adestrar pasou os seguintes tres anos visitando diferentes clubs para observar os métodos de adesstradores como Marcello Lippi ou Fabio Capello. Seguindo os consellos de Henri Michel, seleccionador de Marrocos e antigo compañeiro do bosníaco no Nantes, Halilhodžić foi adestrar o Raja Casablanca, e so a súa dirección, o equipo gañou a Liga de Campións da CAF en 1997 e no ano seguinte logrou o campionato de Marrocos, cunha soa derrota.
Zoran Marić
Zoran "Džimi" Marić, nado en Boka (Iugoslavia) o 21 de febreiro de 1960, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol serbio. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección iugoslava. Actualmente adestra a selección serbia sub-19.
Vahid Halilhodžić
Lille
En outubro de 1998 volveu a Francia para adestrar o Lille, na época loitando por sobrevivir na segunda división. A súa primeira tempada no club rematou co club loitando por ascender, sen logralo por diferenza de goles. Na tempada 1999-2000 o club dirixido por Halilhodžić dominou a competición e rematou no alto da táboa, 16 puntos por enriba do segundo clasificado, o Guingamp, logrando a promoción á Ligue 1.
Zoran Marić
Como xogador
Comezou a xogar no Novi Sad, segundo club da cidade co mesmo nome, a onde chega con 17 anos e permanece dúas tempadas, na Segunda División do fútbol iugoslavo.
Dende onde dá o salto ao Vojvodina, onde militará oito tempadas, ata o decembro de 1987. Durante esa etapa foi internacional coa selección iugoslava de fútbol en tres ocasións, aínda que non disputou ningún encontro oficial.
No inverno de 1988 chega ao Celta de Vigo en calidade de cedido para cubrir a baixa do goleador Baltazar, catro meses parado a causa dunha operación. Neste primeiro ano disputa un total de trece encontros de Liga, marcando catro goles.
A tempada seguinte pode permanecer en Vigo ao autorizarse por primeira vez tres estranxeiros por equipo. Nesta segunda tempada disputa 32 encontros pese a que o dianteiro centro era o brasileiro Amarildo.
Vahid Halilhodžić
Paris Saint-Germain
En maio de 2003 Francis Graille, presidente-delegado do Paris Saint-Germain e antigo dirixente do Lille recrutouno. Despois da marcha do seu xogador estrela Ronaldinho, o club da capital francesa mercou o atancante portugués Pedro Miguel Pauleta. O equipo rematou segundo do campionato e gañando a Les Parisiens renouent avec le succès en terminant seconds du championnat et en remportant la Copa de Francia, o seu primeiro título dende 1998 e tamén se clasificou para a Liga de Campións. Tras esta primeira tempada exitosa, o club sufriu numerosas baixas, Gabriel Heinze, Juan Pablo Sorín ou o capitán Frédéric Déhu, tamén perdeu a Fabrice Fiorèse que foi ao Olympique de Marseille en agosto de 2004, despois de denunciar o autoritarismo do seu ex-adestrador. Halilhodžić considerou esta marcha como unha traizón. Para compensar as baixas recrutou  os defensas Sylvain Armand e Mario Yepes que non puideron facer esquecer os dous defensas arxentinos, ademais Jérôme Rothen sufriu numerosas lesións e case non puido contribuír ao equipo e para mais Hélder e Fabrice Pancrate tiveron unha tempada decepcionante. E así na primeira metade da tempada 2004-2005 o PSG mantivo unha serie de malos resultados; en decembro era o 12º da liga e na Copa de Europa quedou o último do seu grupo, o comezo do ano 2005 con só competicións nacionais das que se preocupar, o club procurou mellorar a súa situación na liga, pero os resultados non axudaron, e o 8 de febreiro logo dunha derrona na casa por 0 a 2 contra o Lens o club decidiu dar de baixa a Halilhodžić. , substituíndoo polo adestrador do equipo de reservas, Laurent Fournier.
Zoran Marić
Como xogador
Posteriormente volvería a recaer e deixou a práctica profesional do fútbol para pasar a oxeador técnico do Celta.
Vahid Halilhodžić
Trabzonspor e Al Ittihad
miniatura|Vahid Halilhodžić durante a súa etapa como adestrador do Trabzonspor Entre outubro de 2005 a xuño de 2006, Halilhodžić adestrou o club turco do Trabzonspor que logrou situar na cuarta praza do campionato turco tras os grandes do Beşiktaş JK, Galatasaray e Fenerbahçe, clasificándoo para as competicións europeas. Non obstante decidiu tras unha tempada deixar o país e cinco meses despois estaba en Arabia Saudita á fronte do Al-Ittihad de Jeddah, mais a derrota na Copa Árabe e as dificultades de adaptación remataron coa súa aventura en terras sauditas.
Selección de Costa do Marfil
miniatura|Vahid Halilhodžić co presidente marfilés [[Laurent Gbagbo en 2008]] En maio de 2008, Vahid Halilhodžić converteuse en seleccionador do equipo nacional de Costa do Marfil ao substituír a Uli Stielike. Logrou a clasificación para a Copa de África de Nacións de 2010 en Angola, e mais tamén para o Mundial de 2010, grazas a cinco vitorias e un empate durante as eliminatorias. A selección non perdeu ningún dos 23 encontros que disputou durante dous anos, mais nos cuartos de final da CAN 2010 perdeu na prórroga 3 a 2 diante Alxeria. O mes seguinte, en febreiro de 2010, o presidente da Federación Marfilesa Jacques Anouma anunciou o despedimento do adestrador, respondendo Vahid queo botaran por motivos políticos.
Zoran Marić
Como adestrador
Sete anos despois o propio SD Compostela daríalle a oportunidade de debutar como adestrador, aínda que so foi durante a segunda parte do campionato para tentar salvala categoría, obxectivo que non conseguiu.
Vahid Halilhodžić
Dinamo Zagreb
De volta en Europa, Halilhodžić converteuse no novo adestrador do campión croata, o Dinamo Zagreb o 16 de agosto de 2010, asinando un contrato por dous anos e medio en substitución dunha lenda do club, Velimir Zajec, despedido logo da derrota na fase de clasificación para a Liga de Campións da UEFA 2010-11 por penaltis contra o equipo moldavo do Sheriff Tiraspol. Non obstante, o equipo aínda tiña oportunidades para a UEFA Europa League 2010-11, e a misión de Halilhodžić era a de guiar con éxito o equipo na campaña europea mentres continuaba a dominar o campionato nacional.
Zoran Marić
Como adestrador
Tras estar como director das categorías inferiores da Vojvodina, no ano 2005 dirixe ao primeiro equipo, co cal remata a tempada na sexta posición. Tres anos despois volvería a adestralo, levándoos ao subcampionato e clasificando ao equipo para a Copa da UEFA.
Vahid Halilhodžić
Dinamo Zagreb
O club mudou o seu estilo para un máis atractivo e con máis énfase no ataque. Un mes despois de facerse cargo do equipo levou o Dinamo a unha vitoria 2 a 0 contra do Villarreal no comezo da fase de grupos da UEFA Europe League. Así e todo, o Dinamo non puido superar a fase de grupos, perdendo en decembro contra o PAOK.
Zoran Marić
Como adestrador
Zoran Maric, ten un fillo, Goran, que tamén vestiu a camiseta do primeiro equipo do Celta de Vigo, tras formarse nas súas categorías inferiores.
Vahid Halilhodžić
Dinamo Zagreb
Na liga croata o Dinama non tivo rival e contra o final da tempada comezaron as negociacións para a renegociación dos termos do seu contrato pero un incidente co presidente do club Zdravko Mamić no vestiario nun encontro da liga co Inter Zaprešić fixo que deixase abrupatamente o equipo o 6 de maio de 2011.
Selección de Alxeria
miniatura|Vahid Halilhodžić en 2014 durante un encontro entre Alxeria e Armenia O 22 de xuño de 2011, a Federación Alxeriana anunciou que a partir do 1 de xullo Halilhodžić ía adestrar o equipo nacional de Alxeria durante tres anos. Conduciu con éxito a Alxeria na clasificación para a Copa de África de Nacións e o equipo chegou ao torneo con confianza e con novas estrelas emerxentes, como Islam Slimani e El Arbi Hillel Soudani, así como a adición do xogador do Valencia Sofiane Feghouli, non obstante, rematou útlimo do seu grupo, perdendo os seus primeiros dous partidos, con Tunisia e Togo sen marchar un só gol. Malia os malos resultados, a federación mantivo a Halilhodžić como adestrador.
O equipo preparouse para a clasificación para o Mundial de 2014, asegurándose a súa participación o 19 de novembro de 2013 ao empatar cos finalistas da Copa de África, Burkina Faso, un éxito para un país se que clasificaba por cuarta vez en 32 anos para un Mundial.
A actuación alxeriana no Mundial do Brasil foi unha sorpresa ao derrotar a Corea do Sur 4 a 2 e empatar con Rusia 1 a 1 pasando da primeira fase de grupos por primeira volta na súa historia. Na fase seguinte tivo que se enfrontar a Alemaña nun partido no que Alxeria opuxo unha dura resistencia, chegando o minuto 90 sen goles, así e todo no tempo extra Alemaña marcou dous goles por medio de André Schürrle e Mesut Özil, logrando o substituto Abdelmoumene Djabou marcar un para rematar no 1-2 definitivo. Alemaña logrou nas semifinais o histórico marcador de 7 a 1 fronte ao Brasil e na final gañou o seu cuarto título mundial.
Malia a actuación da selección de Alxeria, o seu meirande éxito na historia, e o labor adestrador gabado con frecuencia polo seu xeito de dirixir o equipo, con boas tácticas de contraataque, así como a influencia que exercía nos xogadores para manter a calma e motivalos, Halilhodžić anunciou a súa marcha o 7 de xullo de 2014.
Selección do Xapón
O 7 de marzo de 2015 anunciouse a designación de Halilhodžić como novo adestrador do equipo nacional xaponés, efectivo dende o 12 de marzo, substituíndo a Javier Aguirre, involucrado nunha investigación por un posible acordo para amañar o resultado dun partido en 2011 en España. O adestrador debutou cunha vitoria 2 a 0 nun amigable contra Tunisia. So as súas ordes, a selección clasificouse para o Mundial de 2018
Criticado por xogadores claves como Shinji Okazaki, Keisuke Honda ou Shinji Kagawa; os malos resultados de partidos amigables previos fixeron que a federación xaponesa o suspendese das súas funcións o 9 de abril de 2018, a dous meses do comezo do mundial en Rusia, substituído por Akira Nishino.
FC Nantes
O 2 de outubro de 2018, Vahid Halilhodžić púxose á fronte do FC Nantes, trinta e dous anos despois de despedirse como xogador. Sustituíu a Miguel Cardoso, logo dos malos resultados na tempada (unha vitoria e tres empates en oito partidos). A súa primeira vitoria foi o 22 de outubro cunha vitoria sobre o Toulouse 4 a 0
O 5 de maio de 2019, o Nantes derrotou ao Dijon na casa por 3 a 0 e Halilhodžić logrou unha nova marca para o club, ao gañar cinco partidos da Ligue 1 consecutivos, algo que o club non lograra en 18 anos, os clubs derrotados foron o Lyon, Paris Saint-Germain, Amiens, Marseille e mais Dijon
O 2 de agosto de 2019 Halilhodžić anunciou a súa marcha do Nantes por desacordos co propietario e presidente Waldemar Kita.
Selección de Marrocos
O 15 de agosto de 2019 presentouse a Halilhodžić como o novo seleccionador de Marrocos.
Caio Dellis
Caio Dellis é unha illa privada de 2´3 km² situada no arquipélago das illas Turks e Caicos.
Esta illa atópase ao sur de Caio Parrot e ao norte de Caio Pine e pódese observar facilmente na cadea das illas Caicos. Caio Dellis está situado a poucos quilómetros de Providenciales e é accesible a 20 minutos en barco. A illa obtivo o seu nome da familia Dellis que viviu na illa e gañou a vida cos cultivos de esponxas na década dos cincuenta. Ademais de ser coñecido polo cultivo de esponxas e cunchas, caio Dellis tamén é coñecido pola súa gran colección de cunchas que se poden atopar ao longo da súa costa. Un proxecto inmobiliario "As residencias Mandarin Oriental de caio Dellis") debería abrirse a mediados de 2010, pero o proxecto fallou a principios de 2010 e a construción quedou detida. A principios de 2011, o proxecto foi cancelado por problemas financeiros.
Lingua jingpho
O jingpho ou kachin é unha lingua sino-tibetana.
Clasificación
Clasificación dos dialectos jingpho segundo Kurabe (2014):
Santa Marta de Moreiras, O Pereiro de Aguiar
Santa Marta de Moreiras é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 984 habitantes, deles 490 eran homes e 494 eran mulleres, o que supón un incremento de 170 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Vallespir
250px|thumb|Situación do Vallespir nos [[Pireneos Orientais.]] O Vallespir é unha comarca histórica da Cataluña Norte, que administrativamente forma parte do departamento francés de Pireneos Orientais. A súa capital é Céret.
Limita ao noroeste co Conflent, ao nordés co Rosselló, e ao sur coas comarcas catalás do Ripollès, a Garrotxa e o Alt Empordà.
Aarschot
Aarschot ou Aerschot, concello do nordeste da provincia do Brabante Flamengo, Flandres, Bélxica. 65,52 km². 27 762 habitantes (2004), xunto ao río Demer. Comprende as cidades de Aarschot, Gelrode, Langdorp e Rillaar. Centro agrícola e industrial: téxtil, alimentaria, mobles. Destaca a Igrexa da Nosa Señora construída entre 1337 e 1574 por Jacques Piccart. No século XVI converteuse nun ducado da familia Croy. Na primeira guerra mundial o concello ofreceu unha forte resistencia aos alemáns, polo que foi obxecto de fortes represalias por parte destes.
Razo, Carballo
San Martiño de Razo é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños, o cal ocupa un pequeno val á beira do mar. Segundo o IGE en 2019 tiña 801 habitantes (395 mulleres e 406 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 887 habitantes.
Lugares de interese
Nesta parroquia, situada a 9 km da vila de Carballo, destaca a praia de Razo, un areal de 1300 metros de lonxitude e de area fina, moi coñecido e visitado por turistas. Esta praia destaca polas actividades relacionadas co surf, debido a que ao ser unha praia de mar aberto, ten boas ondas para a súa práctica. Ademais, está practicamente unida coa praia lindeira, a praia de Baldaio, conformando ambas as dúas un espazo natural de enorme interese.
Tamén merecen ser visitados a capela e o pequeno porto pesqueiro situados no lugar de Santa Mariña ou a igrexa parroquial de San Martiño, situada no lugar de Nétoma.
Razo ten ademais outros lugares de grande interese a poucos quilómetros, como poden ser as localidades de Malpica e Caión, ademais da xa mencionada praia de Baldaio ou a Pedra do Sal.
Swan Records
Swan Records foi un selo discográfico estadounidense de mediados do século XX, fundada en 1957, en Filadelfia, Pensilvania. Tiña unha compañía subsidiaria chamada Lawn Records.
Swan chamou a atención logo de que Brian Epstein lanzara a canción de The Beatles "She Loves You" e se convertera en número un nos Estados Unidos en xaneiro de 1964. Swan tamén obtivo os dereitos da versión en alemán de "She Loves You" ("Sie liebt Dich") que chegou ao número 97 en 1964.
O éxito do sinxelo "She Loves You" mantivo a Swan mentres outras pequenas compañías discográficas foron varridas a causa da invasión británica, mais finalmente pechou as súas portas en 1967.
Á parte de "She Loves You", o grande éxito máis lembrado de Swan foi "Palisades Park" en 1962, escrita por Chuck Barris, e entoada polo artista máis exitoso da compañía discográfica, Freddy Cannon. Swan lanzou o único grande éxito dos Rockin' Rebels, a instrumental "Wild Weekend" (que de feito foi escrita como un jingle de radio para un pincha discos de Buffalo).
Swan era unha asociación de Bernie Binnick e Tony Mammarella, co capital de Dick Clark. Cando chegaron os escándalos payola nos anos '60, Clark separouse de tódolos seus intereses externos para evitar un conflito de intereses. A compañía discográfica foi distribuída por Cameo-Parkway, que daquela era a mellor compañía discográfica para música de baile de adolescentes ("The Twist", "Limbo Rock", ("Do) The Bird", "Wah-Watusi", "Mashed Potato Time", "Gravy (For My Mashed Potatoes", "Hully Gully Baby", "Bristol Stomp", "(Do the) New Continental")
O primeiro grande éxito para a compañía discográfica foi "Click Clack", por Dickie Doo e os Don'ts, unha gravación de estudio producida por Gerry Granahan baixo o seudónimo que era de feito o alcume que Dick Clark lle daba ao seu fillo hijo, Dick Clark, Jr.
Os Three Degrees tiveron un impacto moderado, cunha reedición de "Close your eyes", pero foilles mellor Roulette coa súa reedición de "Maybe" de Chantel e "When Will I See You Again" na compañía discográfica Philadelphia Internacional Records, de Kenny Gamble e Leon Huff.
A etiqueta pon a mensaxe "Non te saias" para alentar aos nenos a seguir na escola.
Nécora
A nécora (Necora puber) coñecida tamén como navalleira (no sur de Galicia) e como andarica (na costa norte de Galicia, e en Asturias), Necora puber, é un crustáceo decápodo braquiúro da familia dos portúnidos (Portunidae) moi apreciado gastronomicamente e que se dá en relativa cantidade nas rías galegas. O xénero foi descrito por N. B. Holtius en 1987.
Características
As principais características da nécora son as seguintes:
Hábitat e bioloxía
Habita nas costas, principalmente en zonas con fondos rochosos e nos polígonos de bateas mexilloeiras (que teñen, en xeral, os fondos moi transformados e con abundancia de lama), desde o litoral até os 70 m de profundidade. os individuos xuvenís abundan en zonas de area a pouca profundidade, mesmo na zona intermareal.
Aliméntase de algas pardas, pequenos crustáceos e peixes mortos. Ás veces chegan a devorar outras nécoras.
Distribución
Atlántico oriental, desde a costa oeste de Noruega até o Sáhara (incluíndo o Mediterráneo e o mar Negro).
En Galicia
É unha especie abundante en toda Galicia, onde se captura principalmente con nasas e tamén con artes de arrastre.
En Galicia, ademais das que se pescan na costa, véndense tamén outras procedentes de Inglaterra, a Bretaña e Irlanda. As que se apañan en Galicia distínguense, segundo algúns, pola cor do cacho e a súa textura, que é suave, sendo as de fóra máis lisas e cun veludo máis fino que o das galegas.
A veda en Galicia adoita coincidir cos seis primeiros meses do ano.
Usos: Gastronomía
O principal uso da nécora é gastronómico. Adoita prepararse simplemente cocida en auga con sal nas zonas costeiras do Atlántico nororiental, Galicia (onde á auga para cocelas adoita engadirse unha folla de loureiro), Asturias, Cantabria, País Vasco, así como na parte occidental de Francia, e en Irlanda e Inglaterra.
Ramón Fraga Couceiro
Ramón Fraga Couceiro, coñecido como Pedro, Parará e Saturno, nado en Centroña (Pontedeume) en 1907 e finado en Sillobre no inverno de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Carpinteiro e inspector de arbitrios. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Foi reclamado polo Goberno civil da Coruña en setembro de 1936. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e declarado en rebeldía. Incoáronlle expedientye de responsabilidades políticas en agosto de 1941. Foi enlace da guerrilla na zona de Lugo. Despois dunha incursión en 1945 regresou á comarca do Eume e adoptou unha dobre actitude, actuou como guerrilleiro no grupo de José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López e realizou ataques pola súa conta (parece que esquilmado aos veciños da Capela para comprar un barco para fuxir a Francia). As súas actividades delitivas motivaron a súa eliminación pola propia guerrilla no monte Marraxón (Sillobre) no inverno de 1945. O seu corpo foi atopado no monte Marraxón o 17 de xaneiro de 1946.
Escarís
O topónimo galego Escarís pode referirse a:
Ermelo
O topónimo Ermelo pode referirse a:
Astronauta
miniatura|250px|dereita|Astronauta da [[NASA durante unha misión espacial cunha mochila de propulsión (Manned Maneuvering Unit).]]
Un astronauta é unha persoa instruída e adestrada para comandar, pilotar ou tripular unha astronave.
Existen outras denominacións derivadas das diversas linguas: ós soviéticos ou rusos chámaselles cosmonautas e ós chineses, taiconautas: O termo cosmonauta vén do ruso kosmonavt (космонавт), derivado á súa vez do grego kosmos (κοσμος, universo) e nautes (ναύτης, navegante); taiconauta é un neoloxismo formado a partir do chinés 太空 (tàikōng, espazo) e o grego ναύτης (nautes, navegante), ambos de xeito semellante a astronauta (do latín e o grego). Como curiosidade, a verba oficial chinesa para nomear un astronauta é 宇航員 (yǔhángyuán) pero o termo taikonaut emprégase nos medios de comunicación para nomear ós astronautas chineses.
Unión Soviética
O primeiro cosmonauta da historia foi Iuri Gagarin, quen foi lanzado o 12 de abril de 1961 a bordo da nave Vostok 1, sendo dese xeito o primeiro ser humano en saír ó espazo. A primeira muller en ir ó espazo foi Valentina Tereshkova, en xuño de 1963 a bordo do Vostok 6.
Estados Unidos
Alan B. Shepard foi o primeiro estadounidense en realizar un voo suborbital, e John Glenn o primeiro en entrar en órbita. A primeira persoa en camiñar por un mundo extraterrestre foi Neil Armstrong, o 21 de xullo de 1969 durante a misión lunar Apollo 11.
A vida de astronauta
Unha persoa que pretenda ser astronauta necesita unha preparación previa acorde coa función que realizará no espazo. Unha vez no exterior terrestre, están entre as súas funcións dende a vixilancia do mantemento das propias necesidades vitais (por exemplo, ter unha atmosfera respirable) ó desenvolvemento de experimentos científicos ou o mantemento da aparataxe, incluídos os paseos espaciais (Extra-Vehicular Activity, ou EVA).
O desenvolvemento vital no espazo implica o estar sometidos a condicións diferentes que na Terra, polo que sufren vairacións diversas, como perda de masa muscular ou debilitamento óseo debido á aparente falta de gravidade, tendo que compensar ditos cambios coa realización de exercicio como preparación á súa volta á Terra. Tamén sufren variacións na percepción do tempo ó estar orbitando e poder observar moitas saídas e postas de Sol ó longo de 24 horas.
Lugares de Ortigueira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ortigueira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ortigueira
Escobia
O topónimo galego Escobia pode referirse a:
O Capelo, Igrexafeita, San Sadurniño
O Capelo é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
A Portela, Guimarei, A Estrada
A Portela é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Gabriele Salvatores
Gabriele Salvatores, nado en Nápoles o 30 de xullo de 1950 é un director e guionista italiano.
Traxectoria
Salvatores debutou en 1972 como director teatral, fundando o Teatro dell'Elfo en Milán para o que dirixiu obras vangardistas ata 1989. Ese ano dirixiu o seu primeiro filme, Marrakech Express. En 1991 logrou recoñecemento internacional por Mediterraneo, que gañou o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
Os principais temas dos guións de Salvatores son a fuxida dunha realidade que non pode ser aceptada ou entendida, a nostalxia polos amigos e as viaxes que non acaban nunca. Porén, en 1997 comezou un período experimental con Nirvana.
Ribón, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Ribón é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Khlong
A capital, Bangkok, está atravesada por multitude de khlongs, denominándose por isto "A Venecia do Leste". Os khlongs empréganse para o transporte, para a instalación de tendas e comercios flotantes, como tamén como lugares onde se depositan as augas residuais e outros refugallos. Convertéronse, co paso do tempo, en rúas, se ben na zona de Thonburi, en Bangkok, consérvanse algúns dos máis grandes. Na zona central da capital atópase o Khlong Saen Saeb, que serve como rota fluvial de grande importancia no transporte público de Tailandia. Os tradicionais establecementos flotantes existen agora só para a atracción turística, sendo os máis coñecidos os do amphoe de Damnoen Saduak, na provincia Ratchaburi.
Rosa Mota
miniatura|Rosa Mota Rosa Maria Correia dos Santos Mota, nada en Porto o 29 de xuño de 1958, é unha atleta portuguesa especialista en maratón e que foi campioa olímpica desta distancia nos Xogos de Seúl 1988.
Traxectoria
Empezou no atletismo por consello dos médicos para combater a asma. Ao principio participaba sobre todo en probas de cros-country. En 1980 coñeceu a Pedro Pedrosa, quen sería o seu adestrador durante toda a súa vida deportiva.
A súa primeira gran competición foron os Campionatos de Europa de Atletismo de 1982, celebrados en Atenas. Era a primeira vez que se celebraba o maratón feminino no marco dun grande evento atlético, e era tamén a primeira vez que Rosa Mota corría un maratón. A pesar de non contar entre as favoritas fíxose coa medalla de ouro en 2h36:03, vencendo a unha especialista consagrada como a norueguesa Ingrid Kristiansen, que só foi bronce.
En 1983 obtivo a vitoria no prestixioso maratón de Chicago, logro que repetiría en 1984. Con todo nos Campionatos do Mundo de Helsinqui de 1983 só puido finalizar en 4ª posición nunha proba gañada pola norueguesa e ex-plusmarquista mundial Grete Waitz.
A partir dese ano Rosa Mota sería a gran dominadora da proba de maratón ata finais da década dos oitenta. Revalidou o seu título de campioa europea en 1986 en Stuttgart (2h28:38), proclamouse campioa mundial en 1987 en Roma (2h25:17 e con máis de 7 minutos de vantaxe sobre a 2ª clasificada, a maior vantaxe da historia nuns Mundiais ou Xogos Olímpicos), e finamente obtivo a vitoria máis importante da súa carreira, gañando o ouro nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988.
En Seúl Rosa Mota atacou a falta de 2 km para a meta e gañou con 2h25:40 e con 13 segundos de vantaxe sobre a australiana Lisa Martin, que foi prata con (2h25:53), mentres que o bronce levoullo a alemá oriental Katrin Dörre con 2h26:21
En 1990 logrou en Split o seu terceiro título consecutivo de campioa de Europa, nunha carreira épica na que chegou a liderar a proba cun minuto e medio de vantaxe, pero onde foi atrapada no quilómetro 35 pola soviética Valentina Yegorova. Ambas se enfrontaron nos últimos quilómetros e Rosa Mota logrou o triunfo por unha marxe de só 5 segundos, con 2h31:27. É a única maratoniana (muller ou home) que gañou en tres Campionatos de Europa.
Á parte dos seus triunfos en grandes eventos, Rosa Mota cimentou o seu prestixio no maratón de Boston, que gañou en tres ocasións (1987, 88 e 90), o maratón de Chicago en dous (1983 e 84), e o maratón de Londres, que gañou en 1991, na que foi a súa última vitoria importante. As súas outras vitorias logrounas en Rotterdam (1983), Toquio (1986) e Osaca (1990).
Retirada
O final da súa carreira deportiva estaba próximo, en parte polos problemas de ciática que arrastraba desde había tempo. Nos Mundiais de Toquio 1991 non puido acabar a proba. Tras volverse a retirar no maratón de Londres de 1992 decidiu pór fin á súa carreira deportiva.
En total Rosa Mota correu 21 maratóns entre 1982 e 1992, gañando 14 deles. Curiosamente a súa mellor marca, de 2h23:29 logrouna no maratón de Chicago de 1985, onde só puido acabar 3ª, por detrás de Joan Benoit e de Ingrid Kristiansen.
Á parte do maratón, conseguiu triunfos noutras probas, como a prestixiosa San Silvestre de São Paulo que gañou en seis ocasións consecutivas entre 1981 e 1986, algo que ninguén máis conseguiu
Rosa Mota é unha das mellores corredoras de maratón da historia, quizais a mellor xunto á norueguesa Grete Waitz. No seu palmarés unicamente faltoulle bater a marca do mundo. É tamén unha das figuras máis importantes que deu o deporte portugués, xunto ao tamén maratoniano Carlos Lopes ou os futbolistas Eusébio e Luís Figo.
En 1998 concedéronlle en Nova York o Premio Abebe Bikila, pola súa contribución ao desenvolvemento do adestramento para carreiras de longa distancia.
Sonia Megías
Sonia Megías López, coñecida no ámbito artístico como Sonia Megías, nada en Almansa o 20 de xuño de 1982, é unha compositora e artista multidisciplinar española, directora de coros, intérprete de varios instrumentos e educadora. De 2010 a 2012 o Programa Fulbright, do Departamento de Estado dos Estados Unidos de América, concedeulle unha bolsa de investigación en Nova York onde realizou un Mestrado en Teoría e Composición musical.
Traxectoria
Megías iníciase na música ao cinco anos aprendendo piano na Academia Lissen, xestionada pola súa nai, continúa os seus estudos de Piano e Viola no C. P. M. “Jerónimo Meseguer” de Almansa e de Composición musical no C. S. M. “Manuel Massotti Littel” de Murcia, onde se gradua en 2006. Continuou os seus estudos de Composición, Psicoacústica, Estética, Dirección Coral e Harmonía Moderna dentro e fóra de España. A súa formación multidisciplinar completouse con bolsas artísticas que a levaron a Italia e Estados Unidos, no Conservatorio “Giuseppe Tartini” (Trieste, 2003), a Villa Médici (Roma, 2005), Residencias de Artistas “Basically Modern Arts Sanctuary (BMAS)” (Nova York, 2008), e “I-Park” (Connecticut, 2008) ou o máster en Teoría e Composición Musical realizado na Facultade Steindhart da New York University, durante as bolsas Fulbright e NYU Steinhardt en Nova York (2010-2012).
Desde 2001 realiza traballos de composición para organizacións escénicas e coros. Realizou proxectos de composición e dirección musical para diferentes institucións, a Revista Docenotas (2006), a Orquestra Nacional de Jazz (ONJAZZ, 2006-07), a Real Escola Superior de Arte Dramática (RESAD, 2007), o Centro para a Difusión da Música Contemporánea (CDMC, 2009), o Centro Nacional de Difusión Musical (CNDM) (en 2011 e 2015), o Concello de L’Aquila (Italia, en 2012), ou a asociación Ear to Mind xunto co Symphony Space (Nova York, en 2012), o Teatro Real de Madrid (2017)
Realizou colaboracións con compositoras como Bunita Marcus (Nova York) ou Sofía Martínez (Vitoria), e con outros profesionais, como os dramaturgos Ernesto Caballero de las Heras e Vanessa Montfort.
En 2021 reside en Altea (Alacant) onde realiza as súas investigacións vitais. Megías continúa explorando as partituras obxecto (partituras raras ou notacións expandidas), a cultura Náhuat, novas obras como compositora residente do Museo Thyssen-Bornemisza, para a Federación Coral de Madrid (FECORMAD), para o grupo vocal experimental Coro Delantal, ou compositora arranxadora para diferentes grupos. Desde 2010, forma coa artista multidisciplinar Eva Guillamón o dúo literario-musical Dúa de Pel.
A partir de 2012 participa en exposicións colectivas e individuais, coas propostas multidisciplinares das súas investigacións sensoriais ao redor da música. As partituras obxecto de Megías expuxéronse en Valladolid, Madrid, Urueña, O Salvador (San Salvador). Participa como asociada en Mujeres en la Música.
Traballo docente
Desde 1998 imparte cursos e talleres de Harmonía Práctica, Improvisación, Análise de Partituras, Instrumentación, Música Contemporánea, Música para a Imaxe ou Notación Musical Expandida, en diversos centros. No ano 2007 obtivo o Certificado de Aptitude Pedagóxica (CAP) na Universidade Complutense de Madrid. Destacar os cursos que impartiu como docente no C. P. M. de Cieza (Murcia, 2007-08), o C. P. M. de Almansa (2008), a Universidade de Castela-A Mancha (2008), a escola de artes escénicas “Estudo 3” de Madrid (2008) ou o Conservatorio Superior de Música das Palmas de Gran Canaria (2009).
Investigación
Megías investiga diferentes formas expresivas ao redor de rituais socioculturais desde a súa bagaxe musical, con propostas performativas influídas pola artista interdisciplinar española Esther Ferrer como son as obras de vídeo arte que presenta como Mono+Graphics. As procesións harmónicas de Megías introducen a música en percorridos procesionais que exploran espazos urbanos a modo de deriva conducida pola música.
O compromiso social de Megías lévaa a explorar desde a música os instrumentos tradicionais por todo o mundo, con vínculos duradeiros como os que ten co Salvador e a cultura Náhuat. O proxecto de revitalización da lingua náhuat do Salvador a través da música, realizado co apoio de Cooperación Española en San Salvador recóllese no documental Ne nawat shuchikisa (O Náhuat florece) e a publicación Tajtakwikalis ipal nutalyu (Cantos da miña terra), máis de 150 cancións en lingua náhuat recompiladas por Megías no Salvador desde 2012.
Froitos de investigacións con obxectos musicais multiétnicos, as Partituras obxecto ou partituras raras son obxectos artísticos cos que Megías quere dar valor ao raro, a diversidade que integra o mundo que nos rodea.
Traballo como intérprete
Desde 1995 Megías participa como instrumentista, guitarrista, pianista, compositora ou cantante con diferentes grupos e estilos musicais, música étnica, jazz, clásica, contemporánea, participa en concertos como intérprete con instrumentos e voz, ou como directora. Ao final das Marchas por la Dignidad realizadas en Madrid, o 22 de marzo de 2014 Megías dirixiu a ‘Orquesta y coro de la Dignidad’ na Praza de Colón de Madrid.
O seu repertorio de actuacións en directo é polifacético, dirixindo orquestras ou coros (Coro de voces bravas, Coro delantal), intérprete ou instrumentista tanto en grupos como en solitario, ou en actividades performativas.
Composición
Como compositora é autora de obras estreadas por todo o mundo, no I Festival des Jeunes Musiciens Européens (Bordeus, 2004), Concerts at Smithsonian National Contemporary Art Museum (Washington, 2005), Festival Mujeres en la Música (Getxo, 2007), III Centenario de la Batalla de Almansa (Almansa, 2007), Ciclo de concertos do CDMC, no Auditorio 400 do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía MNCARS (Madrid, 2008), Festival Fémina Clásica 2008 da Fundación Autor no Auditorio Conde Duque (Madrid, 2008), así como de proxectos experimentais como o desenvolvido para o Thyssen.
Procesións harmónicas
As procesións harmónicas percorren espazos urbanos públicos como deriva sobre os rituais procesionais. Desde 2012 a 2019 realizou XVI procesións harmónicas percorrendo diferentes espazos de Madrid (Barrio del Conde Duque, Barrio de Puerta del Ángel, Parque de El Retiro, Barrio de Fuencarral, Barrio Centro, Sala Pradillo ), Pinilla del Olmo (Soria), San Salvador (O Salvador ), Mira (Cuenca), Valencia, Buitrago del Lozoya (Madrid), Braojos de la Sierra (Madrid), Almansa (Albacete), Santa Tecla (O Salvador), Nova York (Manhattan, Universidade de Nova York ao Centro Español).
Mono+Graphics
Mono+Graphics son propostas experimentais nas que Megías integra concerto, exposición, actividade performativa e obradoiro. Desde 2003 até 2019 realizou oito Mono+Graphics en Nova York (SoHo Gallery for Dixital Art, Fundación ‘Experimental Intermedia’, Instituto Cervantes), Madrid (CCCD, SGAE, Fundación ‘Entredós’, Sala ‘Espacio Rolda’) e Almansa (Universidade Popular). Organizado por Concello de Madrid en 2019, VIII Mono+Graphic no Centro cultural Conde Duque.
Partituras raras (ver Galería)
Megías experimenta coa súa contorna musical e converte partituras en obxectos artísticos, Partituras objeto ou Partituras raras, con diferentes capacidades sensoriais, son obxectos que expresan a metodoloxía creativa que utiliza Megías para compor música.
Escoitadoira
O topónimo galego Escoitadoira pode referirse a:
Antonio Paleo Saavedra
Antonio Paleo Saavedra, nado no Seixo (Mugardos) o 10 de maio de 1919 e finado en Hericourt en 2004, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Pieter Aertsen
miniatura|dereita|Apóstolos Pedro e Xoán por Pieter Aertsen (1575). Pieter Aertsen, nado en Ámsterdam, 1508 e finado en 1575, coñecido como Langhe Pier, foi un pintor realista holandés. Traballou en Amsterdam e Antuerpe, onde residiu entre 1542 e 1556 como discípulo de Jan Mandyn.
De novo foi dos primeiros en pintar escenas familiares, na que reproduce mobles, pezas de cociña e outros obxectos con gran fidelidade. Posteriormente cultiva a pintura histórica e relixiosa, aínda que gran parte da súa produción foi destruída durante as guerras relixiosas que viviron os Países Baixos.
Rally Botafumeiro
miniatura|[[Víctor Senra e David Vazquez no podio, gañadores da edición de 2007.]] miniatura|[[Manuel Senra Caamaño|Manuel Senra e Suarez na edición de 2009 do Rally Botafumeiro, onde finalizaron segundos]] O Rally Botafumeiro é unha proba de rally que se celebra anualmente nos arredores de Santiago de Compostela, organizada pola Escudería Santiago. É puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
O itinerario da proba transcorre por diferentes concellos da zona como Vedra, Touro, O Pino, Oroso, Teo, Rois etc. sempre por camiños asfaltados. A Escudería Compostela organizou a proba dende a súa primeira edición no ano 1985, ata 2014, facéndose logo cargo a Escudería Santiago. O primeiro gañador do rally foi José Mora a bordo dun Renault 5 Turbo e o piloto máis laureado é o dumbriés Víctor Senra, con sete vitorias, seguido de seu pai Manuel Senra, con cinco.
Valentín de Nóvoa
Valentín de Nóvoa, nado en Ourense en 1823 e finado na mesma cidade o 29 de outubro de 1895 foi un avogado, xornalista e escritor galego.