cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comisión de Ensaios dos Estados Unidos
Aínda que algúns dos seus membros estaban predeterminados pola lei, a maior parte das persoas comisionadas nomeábase anualmente entre destacadas personalidades estadounidenses. O nomeamento da Comisión de Ensaios era moi solicitado, en parte porque os seus membros recibían unha apreciada medalla conmemorativa. Estas medallas, diferentes cada ano, son extremadamente raras, coa excepción da de 1977, que se vendeu ao público xeral.
A creación da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos foi autorizada pola Lei da Moeda de 1792 e a partir de 1797 reuniuse a maioría dos anos na Casa da Moeda de Filadelfia para comprobar o peso e a lei das moedas de ouro e de prata. En 1971 foi a primeira vez que a Comisión se reuniu mais sen moedas para analizar en metais preciosos, dado que xa non existían; así as cousas, en 1977 o presidente Jimmy Carter deixou de nomear os membros da Comisión que eran da súa competencia e en 1980 asinou unha lei que a abolía formalmente.
Fundación e primeira etapa (1792-1873)
Xa en xaneiro de 1791, o secretario do Tesouro Alexander Hamilton presentou ao Congreso un informe no que propuña a creación dunha fábrica pública de moeda. No seu informe, Hamilton concluía o seguinte:
En resposta ao informe de Hamilton, na Lei da Moeda de 1792 que o Congreso aprobou, ademais de establecer a normativa para a cuñaxe das moedas da nova nación, dispuxo unha especie de versión americana do xuízo británico do Pyx:
O xaneiro seguinte, o Congreso aprobou unha lei que cambiaba ao segundo luns de febreiro a data da reunión dos funcionarios designados como comisionados, aínda que as reunións non se levaron a cabo inmediatamente, xa que a Casa da Moeda aínda non realizaba cuñaxes de ouro nin de prata. A cuñaxe de prata comezou en 1794 e a de ouro en 1795, e desas moedas gardáronse xa algunhas para o seu ensaio. O primeiro documento da Casa da Moeda que menciona pezas gardadas para ensaiar é de xaneiro de 1796, e indica que se apartaron exactamente 80 dólares de prata. Os primeiros comisionados para o ensaio non se reuniron ata o luns 20 de marzo de 1797, un mes máis tarde da data prescrita. Despois de o facer, as reunións anuais tiveron lugar cada ano ata 1980, bardante en 1817, xa que nesa data non se cuñara ouro nin prata desde a última reunión —ata 1837, a Comisión examinou as pezas desde a última proba, no canto dun ano natural concreto—.
miniatura|290x290px|Inscrición na portada dun diario da [[Casa da Moeda dos Estados Unidos|Casa da Moeda para as moedas reservadas para a Comisión de Ensaios.]]
En 1801, a reunión habitual adiouse, o que provocou que o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Elias Boudinot, se queixase ao presidente John Adams de que os depositantes de metal para a cuñaxe estaban ansiosos por unha auditoría para que a Casa da Moeda puidese liberar as moedas cuñadas co seu metal precioso. O numismático Fred Reed suxeriu que o atraso se puido deber ao mal tempo, que dificultou a viaxe dos funcionarios desde a nova capital de Washington ata Filadelfia para o ensaio. Como resposta, o 3 de marzo de 1801 o Congreso cambiou a designación dos funcionarios que debían asistir, que serían: o "xuíz de distrito de Pensilvania, o fiscal dos EEUU no distrito de Pensilvania e o comisionado de préstamos do Estado de Pensilvania". A reunión tivo lugar finalmente o 27 de abril de 1801. As sesións de 1806 e de 1815 sufriron demoras por mor de andazos de doenzas en Filadelfia; e a de 1812 celebrouse cun mes de atraso por unha forte treboada de neve que impediu que os comisionados chegasen á Casa da Moeda de Filadelfia. En 1817 non se celebrou ningunha reunión, por dous motivos: un incendio danara a Casa da Moeda de Filadelfia o ano anterior e, ademais, non se producira cuñaxe ningunha en ouro nin en prata. En 1818, o Congreso substituíu o colector do porto de Filadelfia polo comisario de préstamos de Pensilvania como membro da Comisión de Ensaios. Coa Lei dea Moeda de 1834,o Congreso eliminou a inhabilitación automática dos funcionarios da Casa da Moeda no caso dun ensaio desfavorable, e deixou a decisión nas mans do presidente.
A Lei da Moeda de 1837 estableceu a Comisión de Ensaios na forma que tería durante a maior parte do resto da súa existencia. Dispuña que se realizase:
O procedemento habitual para o nomeamento de membros da Comisión logo de iniciados os nomeamentos públicos iniciábase con que o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos lle enviase ao presidente do país unha listaxe de candidatos para a súa aprobación. Segundo Jesse P. Watson na súa monografía sobre a Oficina da Casa da Moeda, a admisión de membros civís na Comisión de Ensaios significou "que a permanencia e a alta dignidade oficial deixaran de ser características da Comisión".
En 1861, ao estoupar a guerra civil estadounidense, Carolina do Norte uniuse aos Estados Confederados. A Casa da Moeda de Charlotte, tomada polos confederados, acabou pechando ao se esgotar os cuños que se enviaran desde a de Filadelfia, xa que non puido conseguir máis. No entanto, enviáronse desde Charlotte ata Filadelfia 12 moedas de cinco dólares de ouro atravesando as liñas inimigas, en outubro de 1861, que a Comisión de Ensaios analizou en 1862 e comprobou que eran correctas.
En 1864, ante a escaseza do níquel que se utilizaba para a aliaxe coa que se cuñaba a moeda dun centavo, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos James Pollock pediulle á Comisión dese ano que opinase acerca dun posible substituto do níquel nesa aliaxe de cuproníquel utilizada no centavo, e os membros aprobaron o chamado bronce francés, cun 95 % de cobre e un 5 % de estaño ou cinc, como aliaxe substituta para o céntimo, así como unha proposta para unha moeda de dous céntimos. Pollock enviou as súas conclusións ao secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, quen llas remitiu xunto cun proxecto de Lei da Moeda ao senador por Maine William P. Fessenden, presidente do Comité de Finanzas do Senado. A Lei da Moeda de 1864 foi asinada polo presidente Abraham Lincoln o 22 de abril de 1864.
Etapa intermedia (1873-1949)
Unha nova norma, a Lei da Moeda de 1873, serviu como revisión de todas as leis anteriores acerca da moeda e a cuñaxe nos Estados Unidos, e supuxo a supresión de varias moedas, entre elas a de dous céntimos. Esta lei tamén modificou o perfil dos funcionarios que debían formar parte da Comisión de Ensaios:
A lei tamén esixía que a Casa da Moeda reservase para o ensaio unha de cada mil moedas de ouro cuñadas e unha de cada dúas mil de prata. Igualmente, indicaba o procedemento para apartar esas moedas, selalas en sobres e colocalas nunha caixa para que a abrisen os comisionados de ensaio.
A Comisión de Ensaios de 1881 descubriu que aproximadamente 3.000 moedas dun dólar de prata cuñados na Casa da Moeda de Carson City (1881-CC) foran cuñados nunha aliaxe de 892 milésimas de prata, no canto das 900 esixidas pola lei. Non está claro se o Tesouro tomou algunha medida para evitar a posta en circulación das pezas cuñadas. Pola súa banda, a Comisión de Ensaios de 1885 detectou un só dólar de prata que tiña 0,098 gramos de prata por baixo das especificacións, tendo en conta que a tolerancia era de 0,097 gramos.
A caixa onde se apartaban as moedas para a Comisión de Ensaios era de palisandro, de tres pés cadrados (0,91 metros cadrados) e selada con pesados cadeados. En 1940, a cantidade de moedas para ensaiar chegou a ser de 79.847 pezas, todas de prata, xa que non se cuñou ningunha de ouro, e en 1941, moitas das moedas reservadas para o ensaio non puideron gardarse na caixa e tiveron que ser colocadas en caixas de embalaxe, que rebordaban sobres selados coas moedas. A finais da década de 1940 só na Ceca de Filadelfia se cuñaban máis de dez millóns de moedas ao día, e en 1947, o Congreso viuse obrigado a reducir a cantidade de moedas para o ensaio, baixando a proporción das moedas de prata desde unha de cada 2.000 a unha de cada 10.000. Esta redución fíxose a instancias do Departamento do Tesouro, xa que ter que almacenar tantas moedas para o ensaio supuña unha carga para a Casa da Moeda.
Derradeiros anos e abolición (1950-1980)
Na década de 1950, os numismáticos competían por seren nomeados membros da Comisión de Ensaios. Os designados non recibían remuneración ningunha, mais o nomeamento era moi prestixioso e levaba consigo unha prezada medalla emitida pola Casa da Moeda, que variaba anualmente. O procedemento modificouse para que o director da Casa da Moeda presentase os nomes de máis persoas das que finalmente serían nomeadas como comisionadas, elección que se facía na Casa Branca. Os nomeamentos posteriores tamén foron examinados pola Oficina Federal de Investigación e polo Servizo de Impostos Internos. O director da Casa da Moeda recibía nomeamentos para formar parte da Comisión de lexisladores, organizacións políticas, funcionarios do Goberno e membros civís da poboación.
En 1971 foi a primeira vez que a Comisión de Ensaios non tivo ningunha moeda de prata para examinar, xa que a Casa da Moeda non cuñou ningunha para a circulación durante o ano 1970. Aínda que as moedas de medio dólar de Kennedy parcialmente prateadas foron cuñadas en 1970, a emisión era só para coleccionistas e non foron apartadas para o ensaio. No seu lugar, os comisionados puideron examinar 21.975 moedas de dez centavos e 11.098 moedas dun cuarto de dólar, todas elas fabricadas cun revestimento de cuproníquel, aínda que, como indicou Associated Press ao informar sobre a Comisión de Ensaios de 1973, "non se producira un descubrimento dunha moeda de mala calidade en anos". Só se reservou para o ensaio unha de cada 100.000 destas moedas revestidas dun cuarto de dólar, e unicamente unha de cada 200.000 das de dez centavos.
Na reunión de 1974, descubriuse un dólar Eisenhower de cuproníquel que pesaba 0,97 gramos por baixo das especificacións e, logo de consultar a normativa, considerouse que entraba dentro do aceptable. O numismático Charles Logan, no seu artigo de 1979 sobre a inminente fin da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, afirmaba que este incidente puña de manifesto o problema básico do ensaio anual: "en primeiro lugar, os membros non coñecían exactamente como se facía o seu traballo nin cales eran os requisitos; e en segundo lugar, mesmo se a moeda dun dólar fose considerada como defectuosa, iso tería poucas consecuencias, excepto a de provocar unha maior vixilancia na Casa da Moeda".
miniatura|240x240px|Moeda elongada do [[Comercio|comerciante numismático Leonard W. Stark, membro da Comisión de Ensaios de 1963.]]
A principios de 1977, a directora saínte da US Mint, Mary Brooks, enviou unha listaxe de 117 persoas candidatas ao novo presidente, Jimmy Carter, das que cumpriría seleccionar unha ou dúas ducias de nomes. Carter negouse a facer ningún nomeamento público, ao considerar innecesaria a Comisión de Ensaios, xa que a Casa da Moeda xa realizaba o mesmo traballo a través de controis internos rutineiros, e tendo en conta que os 2.500 dólares anuais asignados supuñan un mal uso do diñeiro dos contribuíntes. . Nas Comisións de Ensaios de 1977 a 1980 só houbo membros do Goberno. Así e todo, houbo numismáticos que solicitaron formar parte da comisión de 1978.
A reunión de 1979, á que asistiron os membros representantes do Goberno e a directora da Casa da Moeda, Stella Hackel Sims, celebrouse con oito días de demora, o 22 de febreiro, por mor de problemas de axenda. En xuño de 1979, o proxecto de reorganización presidencial de Carter recomendou nun informe a supresión da Comisión de Ensaios e tamén doutras dúas pequenas axencias. Ese informe estimaba que a Comisión de Ensaios lle custaba ao Goberno arredor de 20.000 dólares e que o traballo que desenvolvía o facían mellor os fabricantes de máquinas expendedoras, para evitar que as súas máquinas resultasen atascadas. En agosto, o columnista Jack Anderson considerou que a Comisión era un exemplo de dispendio en Washington e caracterizou así as súas actividades: "hai máis dunha década que o Goberno deixou de pór ouro e prata nas súas moedas, mais a Comisión segue a celebrar o seu xantar anual; solemnemente, os comisionados miden as cantidades de metais non preciosos nas moedas dos Estados Unidos e cuñan unha medalla para conmemorar as súas actividades, e este exercicio inútil custa aos contribuíntes uns 20.000 dólares anuais". Como dixo o coleccionista de moedas e tamén columnista Gary Palmer en 1979: "a quen lle importa realmente se unha moeda dun cuarto de dólar de cuproníquel se desvíe un gran ou dous".
O 14 de marzo de 1980, Carter aprobou unha lei que suprimía formalmente a Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, xunto con outras axencias, tal e como recomendara o seu proxecto de reorganización. O presidente escribiu unha declaración na que xustificaba que coa fin das cuñaxes de ouro e de prata a necesidade da comisión diminuíra. Os representantes do sector numismático amosaron a súa oposición á fin da Comisión, ao considerar que o gasto era pequeno e que pagaba a pena manter a tradición, aínda que coincidían en que se convertera nun anacronismo. No momento da súa supresión, a Comisión de Ensaios era a comisión gobernamental con máis antigüidade. En 2000 e 2001, o congresista por Nova Jersey Steven Rothman presentou un proxecto de lei para reactivar a Comisión de Ensaios, e afirmou que o seu restablecemento garantiría a confianza do público nas moedas de ouro, de prata e de platino cuñadas pola Casa da Moeda para coleccionistas. Este proxecto de lei non saíu adiante.
Funcións e actividades
miniatura|290x290px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Nellie Tayloe Ross, observa como dous membros da Comisión de Ensaios de 1942 pesan unha moeda.]]
A función xeral da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos era o exame das moedas de ouro e de prata cuñadas na na Casa da Moeda, para se asegurar de que estas cumprían as especificacións fixadas pola lei.
Na maioría dos anos, os comisionados formaban parte dun destes tres comités: o de reconto, o de pesaxe ou o de ensaio. O comité de reconto verificaba que a cantidade de cada tipo de moeda nos paquetes seleccionados coincidise co que os rexistros da Casa da Moeda indicaban que debía haber. O comité de pesaxe determinaba o peso das moedas e comparábao co esixido pola lei. O comité de ensaio traballaba co ensaiador da Casa da Moeda de Filadelfia para medir o contido de metais preciosos dalgunhas moedas. Algúns anos houbo tamén un comité de resolucións, que en 1912 instou a que se publicase un folleto informativo destinado aos visitantes da colección numismática da Casa da Moeda, e a que se cuñase unha medalla para conmemorar esta colección. Daquela, o pleno da Comisión de Ensaios aprobou o informe deste comité.
En 1828 o Congreso esixira que as pesas conservadas polo director da Casa da Moeda fosen sometidas a probas de precisión en presenza dos comisionados de cada ano. En virtude dunha lei aprobada en 1911, a Comisión debía inspeccionar as pesas e as balanzas utilizadas nos ensaios da Casa da Moeda de Filadelfia, e informar sobre a súa exactitude; isto incluía o peso oficial da libra estándar do Goberno, que fora traído desde o Reino Unido.
Segundo a descrición da reunión da Comisión de 1948, as moedas de prata seleccionadas para seren ensaiadas colocábanse primeiro entre roletes de aceiro ata que o grosor se reducía ata 0,0025 milímetros, e logo cortábanse en anacos finos e disolvíanse en ácido nítrico. A fineza da prata na moeda podía determinarse pola cantidade de solución salina necesaria para precipitar toda a prata no líquido. O numismático Francis Pessolano-Filos describiu así o traballo da Comisión de Ensaios:
Cada Comisión de Ensaio aprobaba as moedas que se debían examinar. A celebrada en 1885 informou sobre unha moeda de prata de calidade inferior procedente da Casa da Moeda de Carson City, aínda que instou o presidente a que non se tomase ningunha medida, xa que a moeda tiña unha falta de peso tan pequena que non podería ser detectada polas balanzas ao dispor daquela ceca.
Os restos das moedas utilizadas nos ensaios eran fundidos na Casa da Moeda de Filadelfia e as que foran reservadas pero non utilizadas púñanse en circulación nesa cidade, sen marca nin distinción de ningún tipo. De feito, había milleiros de moedas ao dispor da Comisión, das que só se utilizaban unhas poucas. Os comisionados adoitaban mercar algunhas destas pezas como recordo, aínda que isto só afectaba ás de circulación ordinaria, xa que as conmemorativas non podían comprarse se o Congreso concedera o dereito exclusivo da súa comercialización a unha entidade patrocinadora; neste caso, destruíanse.
Membros da Comisión
Sábese que os primeiros nomeamentos dos membros civís da poboación na Comisión de Ensaios por parte do presidente foron en 1841, e os derradeiros en 1976. Moitos dos primeiros comisionados foron elixidos polos seus logros científicos. Estas cualificacións non se lles esixían aos nomeamentos políticos posteriores, entre os que se atopaban figuras tan senlleiras como Elling Berlin, a muller do compositor Irving Berlin. As primeiras mulleres que foron designadas como membros da Comisión foron Kellogg Fairbanks, de Chicago, e B. B. Munford, de Richmond, Virxinia, ambas en 1920.
O récord de servizo como comisionado teno Herbert Gray Torrey, con 36 nomeamentos entre 1874 e 1910 —bardante unicamente en 1879—, en virtude do seu cargo de ensaiador da Oficina de Ensaios de Nova York. Pola súa banda, o récord de nomeamentos presidenciais teno James Lewis Howe, xefe do Departamento de Química da Universidade Washinton e Lee, 18 veces membro da Comisión de Ensaios, primeiro en 1907 e logo anualmente entre 1910 e 1926. Entre os nomeamentos presidenciais de cada ano incluíase un empregado da Oficina Nacional de Normalización; que traía consigo as pesas utilizadas para o ensaio, logo da súa comprobación pola axencia. Aínda que ningún presidente dos Estados Unidos fora previamente membro da Comisión de Ensaios, o daquela controlador de moeda Charles G. Dawes foi comisionado en 1899 e en 1900, e posteriormente chegou a ser vicepresidente dos Estados Unidos entre 1925 e 1929.
Entre os nomeados estivo tamén o coleccionista numismático e congresista William A. Ashbrook, que exerceu 14 veces como comisionado de ensaios, entre 1908 e 1934. A presenza de Ashbrook na Comisión de 1934 levou a especular con que podería ter utilizado a súa posición para se asegurar unha ou dúas moedas de 20 dólares de ouro de 1933, case todas fundidas por mor da finalización de moedas de ouro para a circulación. Tradicionalmente, aos comisionados autorizábaselles a adquisición de moedas non ensaiadas, e o historiador numismático Roger Burdette sostén que Ashbrook, habitualmente ben tratado por ser un antigo congresista —deixou o Congreso en 1921—, podería ter cambiado outras pezas de ouro polas citadas de 1933.
miniatura|290x290px|Os membros da Comisión de Ensaios de [[1942 asegúranse de que a cantidade de moedas sexa a adecuada.]]
Os tres espécimes coñecidos do cuarto de dólar de 1873-CC sen frechas aos lados da data, así como a única moeda coñecida de dez centavos desas mesmas características, poden ser pezas rescatadas do ensaio, xa que se ordenou fundir o resto da emisión desas moedas por mor do seu baixo peso. Unha situación similar é a que se dá coa moeda de dez centavos da serie Barber cuñada en 1894 na Ceca de San Francisco, cuxa tiraxe publicada é de 24 exemplares, aínda que non é seguro que esta cantidade inclúa a que se enviou a Filadelfia para a Comisión de Ensaio do ano seguinte. O feito de que un dos comisionados para a reunión de 1895 fose Robert Barnett, secretario xefe da Ceca de San Francisco, levou os escritores numismáticos Nancy Oliver e Richard Kelly a especular coa posibilidade de que fose nomeado comisionado de ensaio para recuperar a moeda de dez centavos. O informe da Comisión de Ensaios de 1895 confirma que a moeda de dez centavos estaba alí, xa que foi contada polo comité de reconto. No entanto, non se menciona que esa moeda fose pesada nin ensaiada. Oliver e Kelly, nun artigo de maio de 2011 no xornal The Numismatist, suxiren que Barnett utilizou ese privilexio dos comisionados para obter esa peza tan rara. Non se sabe, porén, que teña falado nin escrito sobre este asunto antes do seu asasinato en 1904.
En 1964, antigos comisionados de ensaios constituíron a Old Time Assay Commissioners Society (OTACS). Cando o presidente Carter deixou de nomear membros públicos para a Comisión en 1977, a OTACS recadou fondos nun intento infrutuoso de inducir o Goberno a continuar con esa tradición. Esta sociedade reuniuse anualmente ata 2012, normalmente na sede da convención anual da American Numismatic Association (ANA). Tendo en conta que a cantidade de membros vivos da OTACS chegou a ser inferior a trinta persoas, a sociedade decidiu non celebrar máis reunións; a de 2012, que tivo lugar en paralelo á da ANA en Filadelfia, incluíu tamén un acto na Casa da Moeda.
Medallas
miniatura|198x198px|[[Medalla da Comisión de Ensaios de 1879, coa imaxe do exdirector da US Mint Henry Linderman. Gravador: William Barber.]]
As medallas da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos foron cuñadas en diversos metais, como cobre, prata, bronce ou estaño. As primeiras cuñáronse con ocasión da Comisión de Ensaios de 1860 baixo a dirección do director da Casa da Moeda James Ross Snowden. O obxectivo inicial destas medallas non era principalmente proporcionarlles un recordo aos comisionados, senón publicitar a capacidade de cuñaxe de medallas da Casa da Moeda. O incipiente costume abandonouse cando Snowden deixou o seu cargo en 1861.
Os numismáticos R. W. Julian e Ernest E. Keusch, no seu estudo acerca destas medallas, propoñen que a volta á cuñaxe de medallas da Comisión de Ensaios en 1867 se debeu á petición que o gravador xefe da Casa da Moeda James B. Longacre lle fixo ao novo director, William Millward. A partir dese momento, as medallas entregáronselles aos comisionados de ensaio logo de cada reunión anual da Comisión, ata que en 1977 se deixou de nomear a membros públicos.
miniatura|274x274px|[[Medalla da Comisión de Ensaios de 1901, coa imaxe do presidente McKinley. Gravador: William Barber.]]
As primeiras medallas representaban no anverso un busto dunha personalización da Liberdade ou unha figura de Columbia, e no reverso unha coroa que rodeaba as palabras ANNUAL ASSAY ("ensaio anual") e o ano. O anverso de 1870, realizado polo sucesor de Longacre, William Barber, representa a Moneta rodeada dos utensilios habituais do ensaiador, como as balanzas e a caixa ou píxide. Os deseños distintivos de cada ano foron en ocasións de actualidade: a medalla de 1876 leva o deseño do centenario da independencia dos Estados Unidos, e a de 1879 representaba o exdirector da Casa da Moeda Henry Linderman, que acababa de falecer. A partir de 1880, a maioría das veces reproducíase a figura do presidente ou do secretario do Tesouro. As medallas de 1901 e de 1903 a 1909 tiveron forma rectangular, un estilo que resultaba popular na época. O reverso da medalla de 1920, obra do gravador George T. Morgan, tiña un deseño que simbolizaba a fin da primeira guerra mundial. En 1921 cuñouse unha medalla adicional en ouro que foi entregada polos comisionados ao presidente saínte Woodrow Wilson, como mostra de recoñecemento.
miniatura|190x190px|[[Reverso (moedas)|Reverso da medalla da Comisión de Ensaios de 1921. Gravador: George T. Morgan.]]
A emisión de 1936 presentaba ao mesmo tempo unha imaxe do presidente vixente, Franklin Roosevelt e a do primeiro presidente, George Washington. Levaba no seu canto a inscrición ANNUAL ASSAY 1936 e preparouse así por decisión da directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, logo de que os funcionarios da ceca se decataran de que esqueceran dispor un deseño especial para a medalla da Comisión de Ensaio.
Para a Comisión de 1954 non houbo unha medalla especialmente deseñada e, no seu lugar, os comisionados, que se reuniron en Filadelfia o 12 de febreiro, optaron por recibir a medalla presidencial estándar emitida pola Casa da Moeda, que representaba a Abraham Lincoln, co nome do comisionado gravado no seu canto.
As derradeiras medallas, de 1976 e de 1977, eran ovaladas e de peltre. A de 1977, que representaba a Martha Washington, non se chegou a distribuír, xa que non foron nomeados comisarios. Por este motivo entregáronselles a varios funcionarios da Casa da Moeda e do Tesouro e, cando esta repartición espertou as suspicacias da poboación, cuñouse unha tiraxe suplementaria que se puxo á venda ao prezo de 20 dólares en todas as casas de moeda do país e noutros puntos de venda do Tesouro en 1978. Para a súa cuñaxe dispúxose de material suficiente para unhas 1.500 medallas, que en 1980 aínda estaban á disposición do público.
miniatura|190x190px|[[Medalla da Comisión de Ensaios de 1976, coa imaxe do secretario do Tesouro W. E. Simon. Gravador: Frank Gasparro.]]
Todas as medallas da Comisión de Ensaios son hoxe extremadamente raras. Coa excepción da de 1977, non se cre que se emitise ningunha cunha tiraxe superior aos 200 exemplares e na maioría dos anos non se emitiron máis de 50. Coñécense copias ilegais dalgunhas destas medallas correspondentes a algunhas emisións do século XIX. O anverso da medalla de 1909, que representa o busto do secretario do Tesouro George Cortelyou, foi reutilizada para o comezo da serie de medallas da Casa da Moeda dedicadas aos presidentes do Tesouro. As pezas posteriores desta serie cuñáronse co reverso en branco, mais a principios da década de 1960 o deseño do reverso da emisión da Comisión de Ensaios utilizouse co anverso de Cortelyou e un número indeterminado chegou ás mans do público. No entanto, a apreciación xeral é de que as reedicións teñen os trazos menos marcados que as medallas orixinais.
Cherrybomb (filme)
Cherrybomb é un filme británico de 2009 dirixido por Lisa Barros D'Sa e Glenn Leyburn, protagonizado por Rupert Grint, Kimberley Nixon, Robert Sheehan e James Nesbitt. A rodaxe empezou en Belfast o 7 de xullo de 2008 e durou catro semanas. O filme inclúe espidos, consumo de alcol e drogas, furtos en tendas e roubos de coches. Foi publicada en DVD o 23 de agosto de 2010 no Reino Unido. Estreouse nos EUA en setembro de 2009 en Los Angeles Irish Film Festival. O tema central do filme é "Cherrybomb", de The Runaways.
Argumento
Malachy McKinny, un estudante de secundaria aplicado, traballa no Titanic Leisureplex, un centro de deportes propiedade de Dave. O seu mellor amigo é Luke, un traficante de drogas que vive co seu pai, drogadicto. Os dous mozos fican abraiados con Michelle, unha moza fermosa e con carisma que vén de mudarse de Londres para vivir co seu pai, Dave.
Luke e Malachy tentan gañar o afecto de Michelle, polo que compiten entre eles nun desenfreo de sexo, drogas, vandalismo, roubos e pelexas. Porén, os tres adolescentes acaban por decatarse de que a situación se lles foi das mans. A festa que montan no Titanic Leisureplex remata nunha desfeita cando Dave chega e atópao todo estragado. Bótalle a culpa a Malachy, e houbo matalo a golpes, mais Luke sálvao golpeando a Dave na cabeza cun pau.
Desorientado, Dave vira amodo cara Luke, quen lle volve bater na cabeza. Malachy, ensanguentado e cheo de negróns, levántase e dille a Luke que non quere deixar alí a Michelle, quen está a chorar ante o seu pai, morto. Luke fica con Malachy "apoiándoo", até que chegan a ambulancia e a policía e son detidos para tomárenlles declaración.
O final do filme coincide coa secuencia de apertura. Malia vérense só anacos do interrogatorio final, escóitanse as últimas palabras de Malachy e Luke.
Papoi
O topónimo galego Papoi pode referirse a:
Oliver Bosbyshell
Oliver Christian Bosbyshell, nado en Vicksburg, Mississippi, o 3 de xaneiro de 1839 e finado en Filadelfia o 1 de agosto de 1921, foi un militar e alto funcionario estadounidense, participante na guerra civil do seu país, que ocupou o cargo de superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia entre 1889 e 1894.
Bosbyshell asumiu a causa da Unión ao estoupar a guerra civil e, logo de participar en varias batallas, acadou o rango de comandante e dirixiu o seu propio rexemento.
Logo de abandonar o exército en 1864, emprendeu dous negocios sen éxito e tamén participou en política do lado dos republicanos, e nas actividades do Gran Exército da República, un grupo de veteranos.
En 1869 ingresou na Casa da Moeda de Filadelfia, na que foi nomeado cuñador xefe en 1876 e superintendente en 1889, posto que ocupou durante catro anos. No exercicio deste cargo viuse afectado por unha controversia pola desaparición de lingotes de ouro, aínda que finalmente foi liberado de calquera responsabilidade.
Nos seus derradeiros anos de vida exerceu tamén como directivo dunha compañía de seguros.
Primeiros anos e guerra civil
Oliver Christian Bosbyshell naceu en Vicksburg, Mississippi, o 3 de xaneiro de 1839, fillo de Mary Ann Whitney e de Oliver Christian Bosbyshell. Ambos eran procedentes de antigas familias de Filadelfia e fixaran temporalmente a súa residencia familiar en Vicksburg. O pai de Oliver, comisionista, contraeu bronquite mentres loitaba contra un incendio que destruíu o seu almacén e morreu en Filadelfia oito meses antes do nacemento de Oliver, logo de realizar unha viaxe por mar coa esperanza de recuperar a saúde. A súa nai e Oliver regresaron daquela de Mississippi á casa do seu pai no condado de Schuylkill, en Pensilvania. Oliver creceu alí e asistiu ás escolas públicas locais. Aos 15 anos deixou a escola para traballar como mensaxeiro telegráfico e durante os tres anos seguintes desempeñou varios traballos nese campo antes de se decidir pola avogacía. Primeiro preparouse co avogado Francis W. Hugbee e despois co seu tío, William Whitney, ambos en Pottsville. Oliver Bosbyshel era aínda un estudante en 1861, cando estoupou a guerra civil nos Estados Unidos.
O 15 de abril de 1861, o presidente Abraham Lincoln convocou a 50.000 voluntarios para loitar por preservar a Unión. O día seguinte, Bosbyshell uniuse aos Artilleiros de Washington, unha compañía da milicia local, que partiu axiña cara a Washington. No camiño, a compañía tivo que marchar polas rúas de Baltimore o 17 de abril. Xuntouse unha multitude hostil de simpatizantes confederados. Segundo o que el mesmo relatou, foi alcanzado por un proxectil descrito como unha pedra ou un ladrillo. Afírmase que o soldado Bosbyshell foi o primeiro home ferido pola causa da Unión, en tanto que un servente alcanzado uns minutos máis tarde por un proxéctil que lle rompeu a pel é considerado o primeiro home que verteu o seu sangue pola mesma causa. No entanto, os rexistros oficiais non inclúen a Bosbyshell entre as baixas da revolta de Baltimore.
En Washington, a compañía foi acuartelada na Galería das Damas da Cámara do Senado, no Capitolio. Os 350 soldados de Pensilvania que chegaron a Washington o 18 de abril pasaron a ser coñecidos como os Primeiros Defensores e, despois da guerra, os superviventes formaron unha asociación con ese nome. Mentres estaban aloxados no Capitolio, recibiron a visita do presidente Lincoln, o secretario de Estado William H. Seward e o secretario da Guerra Simon Cameron. Bosbyshell lembrou a Lincoln:
Os Artilleiros de Washington foron rebautizados como Compañía H do 25º de Voluntarios de Pensilvania, e foron enviados polo río Potomac a Fort Washington, Maryland, onde a compañía pasou tres meses reforzando as fortificacións. A Bosbyshell ofrecéuselle un posto de primeiro tenente no exército regular, que rexeitou, e declarou que prefería o servizo voluntario. Cando expirou o prazo de alistamento da compañía, Bosbyshell reincorporouse ás forzas da Unión como subtenente da Compañía G, 48º de Voluntarios de Pensilvania, para servir durante tres anos a partir do 1 de outubro de 1861. miniatura|245x245px|[[Retrato de Oliver Bosbyshell co uniforme de comandante da 48ª compañía de voluntarios de Pensilvania (ca. 1864). ]] Durante aproximadamente un mes despois do seu reenganche, Bosbyshell foi oficial de recrutamento do rexemento en Harrisburg, mais o 11 de novembro saíu co seu rexemento de Fort Monroe, Virxinia, cara a Hatteras, en Carolina do Norte. Alí prestou servizo como axudante en funcións do seu rexemento e como xuíz defensor en consellos de guerra. Cando o xeneral Ambrose Burnside lanzou un ataque contra New Bern, levou consigo seis compañías do 48º, así como a Bosbyshell, aínda que a Compañía G non se incluíu entre as forzas da Unión. En abril e maio de 1862, Bosbyshell recibiu sucesivos ascensos a tenente primeiro e capitán, e foi asignado ao mando da súa compañía, o que fixo en batallas como Second Bull Run, Antietam e Fredericksburg. Despois de Fredericksburg, foi asignado de novo a servir en consellos de guerra; cando o rexemento foi trasladado ao oeste a principios de 1863, Bosbyshell foi asignado como mariscal preboste de Louisville, Kentucky. Mentres estaba destinado en Louisville, regresou a Pensilvania con permiso para casar con Martha Stem, filla dun ministro.
Cando o rexemento recibiu a orde de ir a Tennessee en setembro de 1863 para participar nas accións da Unión alí, Bosbyshell foi nomeado axudante xeral en funcións da primeira brigada do noveno corpo, do que formaba parte o 48º. Loitou nas batallas de Blue Springs e de Campbell's Station, e participou no asedio de Knoxville. En 1864, regresou novamente a Pensilvania para axudar a reforzar o rexemento. De volta ao seu posto de brigada, dirixiu as tropas afroamericanas na campaña de Wilderness.
O 10 de xullo de 1864, Bosbyshell foi ascendido a comandante e ordenóuselle comandar o 48º, aínda que permaneceu temporalmente no seu posto de brigada. Nese momento, as forzas da Unión estaban a asediar Petersburg, ao sur da capital confederada, Richmond, en Virxinia. O comandante en funcións da 48ª, o tenente coronel Henry Pleasants, na súa vida civil enxeñeiro de minas, concibiu a idea de escavar baixo as liñas confederadas e facer estoupar unha bomba de gran potencia. Tras semanas de preparación, a bomba estoupou o 30 de xullo e creou un enorme foxo no chan e un oco nas liñas confederadas. Logo da conmoción inicial, os confederados recuperáronse e rexeitaron o intento de romper as liñas, axudados pola torpeza da Unión. Bosbyshell dirixiu as tropas afroamericanas que entraron en acción na Batalla do Cráter; sufriron máis de 400 baixas. Con Pleasants ascendido ao estado maior do xeneral Robert B. Potter, Bosbyshell tomou o mando do 48º o 2 de agosto de 1864.
Bosbyshell dirixiu as súas tropas en Globe Tavern e en Peebles's Farm. En setembro de 1864, solicitou un permiso para regresar a Pensilvania por asuntos persoais. Cando se lle denegou, e ao ter expirado o seu período de servizo de tres anos, foi licenciado o 1 de outubro de 1864.
Regreso a Pensilvania
Tras regresar a Pottsville, Bosbyshell dedicouse primeiro á banca e despois ao comercio de libros e artigos de papelaría, sempre con malos resultados. No ámbito político, presentouse como republicano ás eleccións para protonotario do condado de Schuylkill en 1866, mais foi derrotado. miniatura|300x300px|A segunda sede da [[Casa da Moeda de Filadelfia (1833-1901). ]] Pouco despois da guerra, fundouse o Gran Exército da República (GAR, polas súas siglas en inglés), un grupo de veteranos da Unión. Durante a campaña de Bosbyshell para se converter en protonotario, pedíuselle que organizase a rama do condado de Schuylkill, mais declinou a proposición por mor da súa condición de candidato. O ano seguinte, porén, uniuse á GAR e organizou o Posto 24 en Pottsville. Pouco despois converteuse en comandante de distrito do GAR do condado de Schuylkill, e en 1869 foi elixido comandante de departamento do GAR de Pensilvania.
En 1869, Bosbyshell foi contratado como responsable do Rexistro de Depósitos da Casa da Moeda de Filadelfia, e trasladouse a esa cidade. O daquela cuñador xefe, A. Loudon Snowden, ficou impresionado pola valía Bosbyshell e ascendeuno a cuñador adxunto en 1872. Cando Snowden deixou a Casa da Moeda para aceptar un posto como xefe de Correos en 1876, o presidente Ulysses Grant ascendeu a Bosbyshell como novo cuñador xefe no seu lugar. Grant nomeou a Bosbyshell o 14 de decembro de 1876 e foi confirmado polo Senado o 26 de decembro. Segundo o historiador numismático Q. David Bowers, Bosbyshell, mentres ocupaba o posto de cuñador xefe, utilizou as instalacións da Casa da Moeda e algúns cuños obsoletos para cuñar en beneficio propio exemplares raros da moeda de ouro de tres dólares, entre elas as emisións de 1873, 1875 e 1876. Durante o mandato de Bosbyshell, coleccionistas e comerciantes con bos contactos fixéronse con grandes cantidades de exemplares cuñados como proba, ademais de recuñaxes e pezas cuñadas en diferentes metais, e Bosbyshell vendeu unha gran colección persoal deste tipo de pezas pouco despois de deixar o cargo.
Tras manter a súa participación na GAR, Bosbyshell encargouse do comité de organización do Décimo Campamento Nacional da GAR, celebrado en Filadelfia en 1876. En 1879, foi elixido comandante do Posto 2 desa cidade. Tamén se alistou no segundo rexemento da Garda Nacional de Pensilvania, e foi elixido comandante en 1878 e tenente coronel en 1880.
Superintendente da Ceca de Filadelfia
miniatura|220x220px|[[Xilografía de Bosbyshell (1893) co uniforme da Garda Nacional de Pensilvania. ]] O 17 de outubro de 1889, o presidente Benjamin Harrison comisionou a Bosbyshell como superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia. Como o Senado non estaba reunido, Bosbyshell recibiu un nomeamento denominado "en receso", na lexislación estadounidense. Bosbyshell xurou o seu cargo o 1 de novembro de 1889. No seu primeiro día de traballo, foi recibido cun ramo de flores e unha gran morea de cartas de solicitantes do cargo. O 16 de decembro de 1889, co Senado en período de sesións, Harrison nomeou formalmente a Bosbyshell, e o día seguinte, o senador por Vermont Justin Morrill, en nome do Comité de Finanzas do Senado, ao que se remitira o nomeamento, recomendou que este fose confirmado. O Senado fíxoo así, finalmente, o 19 de decembro.
En 1890, Bosbyshell depositou 4.200 dólares de fondos federais no Keystone National Bank, que acabou na creba. Bosbyshell fíxose responsable da débeda, que só supuña 300 dólares menos que o seu salario anual, e pagouna por etapas, ata completar os pagamentos en 1894.
En agosto de 1890, Bosbyshell foi nomeado coronel do seu rexemento da Garda Nacional, cunha votación inesperadamente axustada, xa que non lle caía ben a algúns dos seus compañeiros. Tras os disturbios polas folgas en Homestead en xullo de 1892, o gobernador de Pensilvania, Robert E. Pattison, ordenou á milicia que acudise á cidade en folga para restablecer a orde. Bosbyshell dirixiu o seu rexemento de gardas a Homestead, onde os folguistas non ofreceron resistencia. En agosto de 1893, dimitiu do rexemento. miniatura|180x180px|Bosbyshell nunha [[medalla da US Mint, deseñada polo daquela gravador asistente George T. Morgan.]] Antes de que o Congreso abolise esta práctica coa Lei da Moeda de 1873, o Goberno fixo que a prata tivese curso legal xunto co ouro, o que deu lugar a unha das grandes controversias políticas de finais do século XIX, xa que moitos pedían que se volvese ás leis anteriores a 1873, que obrigarían o Goberno a tomar toda a prata que se lle ofrecese e logo devolvela, cuñada en dólares de prata. O 3 de xaneiro de 1891, dous defensores da "prata libre" presentáronse na Casa da Moeda de Filadelfia cun gran lingote de prata e pediron que se cuñase. Cando o empregado de pesaxe se negou, pediron ver a Bosbyshell, quen os recibiu, mais rexeitou a súa demanda. Así e todo, escribiu por petición daqueles homes unha carta na que afirmaba que as leis prohibían a cuñaxe de prata proporcionada pola poboación.
Bosbyshell foi superintendente da Casa da Moeda mentres esta creaba novos deseños de moedas moi sobranceiras, entre elas a serie Barber, o medio dólar Colombino e o cuarto de dólar Isabelino. No caso da moeda dun cuarto de dólar, emitida en 1893, Bosbyshell participou nas consultas sobre o deseño dentro da Casa da Moeda, e enviou unha carta a Caroline Peddle, contratada inicialmente para deseñar a peza, para lle exixir que a imaxe da raíña de Castela, Isabel, na moeda non levase coroa. Pouco despois, Peddle retirouse do proxecto.
Cleveland foi elixido para un segundo mandato non consecutivo en novembro de 1892. Cos demócratas de novo no poder, o novo director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Robert Preston, ordenou a Bosbyshell a finais de marzo de 1894 que lle entregase a superintendencia da Ceca de Filadelfia ao seu sucesor, Eugene Townsend. Isto requiría a recontaxe de todas as moedas das instalacións, incluídos os centavos e as moedas de cinco centavos. Tras consultar cos fiadores da súa fianza como superintendente, Bosbyshell opúxose inicialmente a dimitir ata que a recontaxe —que se esperaba que durase tres meses— estivese completa, mais aínda así tivo que deixar o cargo, tal e como se lle ordenara, o 31 de marzo de 1894.
Derradeira etapa
Bosbyshell fora elixido vicepresidente da Fidelity National Life Insurance Company en febreiro de 1893, e en decembro dese ano foi nomeado tesoureiro, cargo que seguía a ocupar en 1908. O presidente William McKinley nomeouno tamén membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos de 1898. miniatura|325x325px|Retrato de Oliver Bosbyshell cara a 1910. En setembro de 1893, descubriuse un importante roubo na Casa da Moeda de Filadelfia. Henry Cochran, empregado de pesaxe, estivera extraendo subrepticiamente lingotes de ouro dunha cámara selada en 1887, non cunha porta sólida senín cunha reixa que estaba algo solta. Bosbyshell, ao asumir a custodia dos activos da Ceca de Filadelfia de mans do seu predecesor, Daniel Fox, non pedira que se pesase o ouro. Cando se sacou o ouro para o converter en moeda en 1893, descubriuse a falla. Malia recuperarse unha parte do metal subtraído, seguían a faltar 12.810,82 dólares, e o Goberno presentou unha demanda contra Bosbyshell despois de que deixase o cargo en 1894, o que deu lugar a unha sentenza contra el e os fiadores da fianza que depositaran ao acceder ao cargo. Bosbyshell apelou ante o correspondente Tribunal de Apelacións dos Estados Unidos, que fallou en contra el. O tribunal de distrito fallara a favor de Bosbyshell na cuestión dos 733 dólares de prata presumiblemente desaparecidos, e deixara pendente só a cuestión do ouro. Bosbyshell solicitou a revisión por parte do Tribunal Supremo, pero tamén procurou abeiro lexislativo, e o 2 de febreiro de 1899, o Congreso absolveuno da débeda, pondo en cuestión o caso xudicial.
Co estoupido da guerra hispano-estadounidense en 1898, Bosbyshell organizou o décimo noveno rexemento da Garda Nacional de Pensilvania, no que serviu como coronel e que se utilizou para a defensa do país. Permaneceu nese cargo desde agosto de 1898 ata novembro de 1899.
Ademais da GAR, Bosbyshell tiña moitos intereses e afeccións. Foi membro da xunta parroquial da Igrexa do Salvador de Filadelfia; durante moitos anos dirixiu o coro e participou na escola dominical, con frecuencia como máximo responsable. Conmemorou as súas experiencias bélicas do seu rexemento no libro The 48th in the War, publicado en 1895, e foi membro de varias sociedades de veteranos. Tamén presidiu o consello de administración da Loxa Universitaria de Masóns. Así mesmo, logo de se interesar pola xenealoxía, en 1910 publicou Descendants of Christian and Elizabeth (Oliver) Bosbyshell 1782-1910.
Oliver Bosbyshell faleceu o 1 de agosto de 1921, logo de sufrir un derramo cerebral. Tivera catro fillos coa súa esposa Martha Stern, finada en 1914; o seu fillo máis vello, Nathan, morreu nos Ánxeles en 1888 á idade de 23 anos.
Yohana Gómez
Yohana Gómez Camino, nada en San Pablo de los Montes, Toledo, o 20 de xaneiro de 1994, é unha futbolista española. Xoga como porteira no Deportivo da Coruña da Segunda División.
Escultura contemporánea
miniatura|300x300px| [[Auguste Rodin, Os burgueses de Calais, 1889, Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington, DC ]] A escultura contemporánea é un concepto da historiografía da arte empregado de xeito equívoco pola bibliografía, como é o caso do concepto de arte contemporánea. Pode referirse a toda a época contemporánea ou restrinxirse aos séculos XX e XXI ou mesmo ao período posterior á Segunda Guerra Mundial. Tamén se usa ás veces oposto e ás veces indistintamente co da escultura moderna, que tamén ten problemas de definición similares.
Yohana Gómez
Traxectoria
Nada na localidade toledana de San Pablo de los Montes, comezou a súa carreira como futbolista no concello próximo de Gálvez, militando nas filas do CDE Gálvez. Tras catro anos neste club, fichou en 2012 polo Guadamur. En 2013 pasou ao fútbol sala e xogou durante unha tempada no Almagro FSF. A continuación regresou ao Guadamur, no que militou durante as seguintes tres tempadas.