cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Furafollas Agrupación Teatral
Actividade
A compañía xorde por iniciativa de Anxo Baranga, o seu director, e outras persoas vinculadas ao teatro afeccionado e ao activismo cultural galego en Cataluña. Furafollas ten colaborado coa Universidade de Barcelona, a Universidade Autónoma de Barcelona, a Galería Sargadelos, o Centro Galego de Barcelona, ou os concellos de Barcelona, L'Hospitalet de Llobregat ou Castelldefels, entre outras entidades. Ten participado no Festival Internacional de Teatre al Carrer de Viladecans, nas Xornadas de Teatro Florencio Delgado Gurriarán (Córgomo) e en diversas maratóns de contos. Desenvolve as súas actividades en diversos xéneros, dende montaxes teatrais a performances e obradoiros. A partir de 2005 o grupo ofreceu unha programación estable de contacontos titulada Os Troleiros de Provença. A escenificación de contos fíxose en galego e en catalán, sempre cun fío condutor. Repetiron a experiencia con Os Troleiros de Provença: Mulleres no Tempo (2006). En 2008 fan a lectura dun texto de Marcos Abalde, Canibalismo.
Participa en diversas mobilizacións a prol da cultura galega, o activismo social e nacionalista, como as accións de animación para as campañas "Defensem la llengua" (2010) e “Queremos galego”, diversas performance co gallo do 17 de maio, ou “El Castell del capitalisme, CaCa” (2011), unha acción concibida para o movemento de indignación cidadá do 15-M. Pola súa adaptabilidade e capacidade creativa, convértese nun núcleo de referencia na produción dramática na emigración galega en Cataluña feita en galego. "'Somos unha especie de factoría de produtos culturais e non nos baseamos tanto na calidade dramática do espectáculo como en transmitir ese trasfondo cultural', sinala Anxo [Baranga]. A actividade da agrupación é incesante; só no último ano, o director calcula que fixeron unha media dun espectáculo cada 15 días. O segredo está no desexo de divertirse, mais tamén na súa versatilidade. [tradución do español]"Ademais de Anxo Baranga, forman parte da agrupación o escritor e crítico de arte Lito Caramés, a regueifeira Paola Beiro, a poeta Eva Méndez do Roxo, Ana Escourido, o humorista e actor Alberte Montes, Xosé Manuel Conde 'Xepe' e Ana Belén Real (ambos, integrantes da rede de emisións galegas ERGAC e do boletín A Micro Pechado), David Magdalena,Monica Claver,Leticia Rey,Daniel Regueiro,Blanca  Cotado y Jose Luis Ouro
Produción propia
Corgomo 2008
Baio, Baio, Zas
Baio é un lugar da parroquia de Baio no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 832 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 417 homes e 415 mulleres.
Chamaecyparis formosensis
Chamaecyparis formosensis é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das cupresoideas (Cupressoideae), unha das seis incluídas no xénero Chamaecyparis.
Endémica de Taiwán, onde crece nas montañas centrais a unha altutude entre moderada e alta, desde os 1 000 até os 2 900 msnm, está ameazada poa perda do seu hábitat e pola sobretala debido á súa valiosa madeira.
Características
As principais carterísticas de Chamaecyparis formosensis son:
Descrición
Chamaecyparis formosensis foi descrita en 1901 polo botánico xaponés Jinzô Matsumura, nun traballo publicado en Botanical Magazine 15 (177): 137–138.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Chamaecyparis.
O epíteto específico, formosensis, alude á súa localización en Formosa.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle outorgou Matsumura, ue é o válido na actualidad, a especie tamén coñeceuse polos sinónimos seguintes:
Especie emparentada
C. formosensis está estreitamente relacionada coa especie xaponesa Chamaecyparis pisifera (o falso ciprés de Sawara), da que se diferencia pola súa ancha copa sobre unha ampla bifurcación en forma de 'U', a súa follaxe verde amarelada, lixeiramente bronceada e curvada cara a abaixo nos extremos dos brotes, e que ao esmagala despide un cheiro a algas mariñas, e en que as follas non están marcadas polo envés de branco, e en que os conos globosos son menores, de 4 a 8 mm de longo, con de 6 a 10 escamas.
Cultivo e usos
A súa madeira é suave, moi resistente á podremia e fortemente aromática, polo que é moi valorada para as construcións tradicionais taiwanesas, particularmente para templos. Isto levou a que se talara en exceso, polo que a especie está agora en perigo. Un pequeno número dos exemplares máis antigos e grandes están protexidos como monumentos nacionais, pero a maior parte da súa poboación aínda segue desprotexida.
Posíbeis nomes galegos
Segundo as normas para a nomenclatura en linguas vulgares das especies vexetais, que aconsellan dar nomes diferentes ás especies de xéneros distintos, uns posíbeis nomes en galego poderían ser falso ciprés de Formosa, ou camecíparis de Formosa.
Ames (homónimos)
O topónimo Ames pode referirse a:
San Vicenzo, San Miguel de Bidueira, Manzaneda
San Vicenzo é un lugar da parroquia de San Miguel de Bidueira, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 3 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Banco Europeo de Investimento
O Banco Europeo de Investimento (BEI) é o órgano financeiro comunitario da Unión Europea (UE). Foi creado no marco dos Tratados de Roma e a súa sede está en Luxemburgo. Ten por misión contribuír ao desenvolvemento equilibrado do territorio comunitario a través da integración económica e da cohesión social.
Os accionistas do BEI son os Estados que compoñen a Unión Europea e está dirixido polo Consello de Gobernadores, composto polos quince ministros de facenda.
Fóra da Unión, o BEI apoia as estratexias de preadhesión dos países candidatos a formar parte da unión e aplica o apartado financeiro dos acordos celebrados no marco das políticas europeas de axuda e cooperación ao desenvolvemento.
Esta institución outorga un total de 43 000 millóns de euros ao ano en créditos, e goza dun mellor estado financeiro que o do Banco Mundial. O BEI non concede financiamento xeral a un Estado, senón que cofinancia proxectos concretos.
O BEI emprega uns 1 000 expertos europeos en finanzas.
Castro de Montes Claros
O castro de Montes Claros é un poboado castrexo situado na parroquia de Vilaño (A Laracha). O castro, un dos 19 existentes no concello, está situado nun outeiro sendo unha construción fortificada. As súas medidas de leste a oeste son de 150 metros por uns 140 metros aproximadamente de norte a sur, e noroeste-sueste de 175 metros, por 120 de suroeste-nordés. O castro está catalogado pola Xunta e no PXOM. Semella ter dous accesos un na zona oeste e a outra pola zona sur-leste. Todo o cumio do monte é unha plantación de eucaliptos.
En xaneiro de 2020, en base ao Plan Especial de Patrimonio Cultural, o concello de Laracha concluíu a expropiación da totalidade das parcelas que conteñen o castro, procedendo a unha importante deseucaliptización co obxectivo de poñer en valor o xacemento arqueolóxico.
Azofeifeira
miniatura|220x220px|Follas e espiños nunha poliña nova miniatura|294x294px|Inflorescencia miniatura|293x293px|Froitos inmaturos in situ miniatura|293x293px|Froitos submaduros in situ
A azofeifeira  Ziziphus jujuba é unha pequena árbore caducifolia na familia Rhamnaceae, de 5–8 m de altura, moi ramificada, con pólas de cor verdosa, zigzagueantes, colgantes e espiñentas; follas alternas, coriáceas, de 2–7 cm de lonxitude, forma oblonga ou oval-lanceolada, co ápice agudo ou arredondado e a base trinerviada.
Descrición
Posúe follas escasamente pecioladas, alternadas, coriáceas, de 2 a 7 cm de lonxitude, de forma oblonga a oval-lanceolada coa marxe finamente dentada e o ápice agudo ou arredondado. A folla ten tres nervios principais lonxitudinais e presenta dúas estípulas espiñentas na súa base. Son cor verde clara brillante coa face de cor verde brillante.
A ramificación é moi mesta, e está dotada de fortes espiños, como resultado da súa adaptación natural para se protexer dos herbívoros. Presenta ramallos de cor averdada, zigzagueantes e pénsiles.
No hemisferio norte florea entre abril e agosto. As flores son miúdas, pouco rechamangueiras, pentámeras, averdadas e situadas en grupos de dous ou tres ao longo das pólas. Produce inflorescencias cimosas, de 2 a 5 sobre un pequeno pedúnculo común á axila das follas. Flores axilares de cor amarela averdada de 3 a 4.
O froito tamén é coñecido por conter pequenas doses de aceite de palma, é unha drupa comestíbel con aspecto de oliva, duns 2 ou 3 cm de lonxitude, de forma elipsoidal ou globosa, cunha soa semente. A pela do froito é inicialmente de cor verde clara e torna nunha cor marrón avermellada cando madurece. Cando está fresco, a polpa é verde clara a amarelada pálida, de textura fariñenta —semellantea á da mazá e doce. Existen variedades enxertadas que producen froitos de 5 ou 6 cm de lonxitude.
Apáñanse a finais do verán ou principios de outono. Son ricos en azucres e mucilaxes e cunha importante cantidade de vitamina C; por iso consumíronse polo seu valor nutritivo como unha froita, natural ou desecada.
Distribución xeográfica
É unha árbore orixinaria do sur e leste de Asia (China) e é cultivada noutras partes do mundo de clima tropical ou temperado, incluída a Península Ibérica, polo seu froito comestible. Porén non é común en Galiza.
Taxonomía
Ziziphus jujuba foi descrita por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary:. . . oitaba edición, vol. 3, p. 718, 1768.
Palacios de la Valduerna
Palacios de la Valduerna é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 453 habitantes (INE 2011).
Linguaxe de programación Scala
Scala é unha linguaxe de programación multi-paradigma deseñada para expresar padróns comúns de programación de forma concisa, elegante e con tipos seguros. Integra sutilmente características das linguaxes funcionais e orientadas a obxectos. A posta en funcionamento actual execútase na máquina virtual de Java e é compatible coas aplicacións Java existentes.
Orientación a obxectos
Scala é unha linguaxe de programación orientada a obxectos puro, no sentido de que cada valor é un obxecto. O tipo e comportamento dos obxectos descríbese por medio de clases e traits. A abstracción de clases realízase estendendo outras clases e usando un mecanismo de composición baseado en mixins como unha substitución limpa da herdanza múltiple.
Ola Mundo
Este é o famoso Ola Mundo escrito en Scala:
object OlaMundo { def main(args: Array[String]) = println("Ola mundo") }
Somos xente honrada
Somos xente honrada (en castelán, Somos gente honrada) é un filme español dirixido por Alejandro Marzoa que foi estreado o 14 de xuño de 2013. Está protagonizado por Miguel de Lira, Paco Tous, Unax Ugalde e Manuela Vellés.
Argumento
Suso e Manuel son dous pais de familia e amigos de toda a vida, que quedan sen traballo cumpridos os cincuenta anos. Un día, mentres están a pescar, atopan un paquete con dez quilos de cocaína.
Life Without Sound
Life Without Sound é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Cloud Nothings, publicado o 27 de xaneiro de 2017 a través do selo Carpark Records. O disco foi producido e mesturado por John Goodmanson, que tamén traballou con grupos como Bikini Kill, Blonde Redhead, Death Cab for Cutie, Los Campesinos! ou Sleater-Kinney.
Ribeira Sacra
miniatura|280x280px|O [[río Sil ao seu paso pola Ribeira Sacra.|alt=]] A Ribeira Sacra é unha paraxe natural galega que comprende as ribeiras dos ríos Sil, Cabe e Miño. Sitúase na zona sur da provincia de Lugo e a zona norte da de Ourense. A súa capital acordouse que fose a vila lucense de Monforte de Lemos.
O 5 de abril de 2019, o Consello de Patrimonio Histórico do Ministerio de Cultura aprobou a súa candidatura para formar parte da lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A decisión tomarase no 45º Comité de Patrimonio Mundial, no verán de 2021.
Orixe do nome
miniatura||O [[Mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil, no concello de Parada de Sil. É un dos numerosos exemplos de edificacións relixiosas de arquitectura románica. Estes monumentos, documentados dende o ano 876 nesta rexión natural, levaron a crer que esa era a orixe da denominación medieval da "Ribeira Sacra". |alt=]]
O primeiro testemuño escrito que se conserva do topónimo é o documento fundacional do Mosteiro de Santa María de Montederramo, outorgado en Allariz o 21 de agosto de 1124 por dona Tareixa de Portugal. A nomenclatura popularizouse a partir da publicación, tradución e comentario dese documento polo historiador Antonio de Yepes. Este sinalou que nel facíase referencia á zona coma "Rivoira Sacra", traducido coma "Ribeira Sacra", en referencia á gran cantidade de mosteiros existentes na zona.
Carlos González Reigosa
Carlos González Reigosa, nado en Lagoa (A Pastoriza) o 2 de setembro de 1948, é un escritor e xornalista galego.
Ribeira Sacra
Orixe do nome
O historiador Manuel Vidán Torreira cuestionou esta tradución en 1987, coa publicación dunha serie de artigos en La Voz de Galicia e un traballo titulado "El roble sagrado de la Rivoira Sacrata". Vidán deriva "riboira/reboira/reboiro", e conclúe que Rivoira respondería denantes ao étimo latino (carballo) que a. Esta tese adquiriu máis relevancia grazas ao tamén historiador Torquato de Sousa Soares, quen, sometendo a estudo crítico o documento fundacional e publicándoo en facsímile, atopa un erro na transcrición de Antonio de Yepes. Sinala, así, que no documento pódese ler claramente Rovoyra e non Riboira; o que o aparta de "ribeira" e podería ter o significado de carballeira, do latín.
Isto enlaza coa obra de James Frazer The Golden Bough, que recolle as tradicións celtas en torno ao carballo. Esta árbore era considerada como sagrada e gardiá do espírito da tribo, polo que as fragas de carballos constituían lugares de veneración. Vidán tamén se refire ao topónimo de Montederramo como probábel alusión ao visgo recollido polos druídas. Deste xeito, reforza a visión da orixe deste topónimo como "Carballeira Sagrada" antes que como "Ribeira Sacra", xa establecida popular e turisticamente.
Características
Actualmente pódense visitar 18 mosteiros, entre eles:
miniatura|280x280px|[[Canón do Sil|Canóns do Sil na Ribeira Sacra.|alt=]] A Ribeira Sacra é especialmente coñecida polos seus tesouros naturais e biolóxicos, o que a converte nun ecosistema de gran variedade e riqueza. Son salientábeis os Canóns do Sil, un val en que o río discorre encaixonado a través destes. Os canóns dispoñen de miradoiros nas dúas ribeiras do río, así como dun catamarán aberto ao público que transita os canóns dun lado ao outro.
A Denominación de Orixe Ribeira Sacra foi outorgada pola calidade dos seus viños. Coñécense popularmente na zona co nome xenérico de Mencía por seren elaborados principalmente con esta variedade de uva, aínda que tamén se usa a uva Godello. As viñas, que se poden contemplar seguindo o curso do río, están dispostas nun sistema de chanzos de pedra chamados socalcos, ao longo da ribeira, e datan da época romana.
Nesa época histórica xa había grande aprecio por estes caldos, afroitados e de gran presenza, ideais para tomar con carnes. Segundo unha lenda, unha das variantes deste viño, procedente da área de Amandi, facíaselle chegar ao César desde a Gallaecia romanizada. Posteriormente, algúns documentos históricos acreditan que este mesmo viño elaborouse durante séculos de maneira exclusiva para o Papa.
Extensión xeográfica
A Ribeira Sacra abrangue os seguintes concellos: En Lugo:
En Ourense:
Carlos González Reigosa
Traxectoria profesional
É licenciado en Ciencias da información e Ciencias políticas. Comezou a súa carreira xornalística en La Voz de Galicia. Redactor da axencia EFE desde 1974, foi o seu director de información (1990-1997) e director de publicacións (1997-2004).
É autor de multitude de artigos de crítica literaria e teatral e de política internacional, publicados en xornais e revistas tanto españois como americanos.
Publicou as novelas Oxford, amén (1982), Crime en Compostela (1984) (gañadora do primeiro Premio Xerais e a iniciadora da novela negra na literatura galega, ademais dun dos libros máis vendidos en lingua galega), O misterio do barco perdido (1988), A guerra do tabaco (1996), Narcos (2001) e Intramundi (2002).
Publicou así mesmo libros de relatos curtos (Homes de Tras da Corda, As pucharcas da lembranza, Irmán Rei Artur e Os outros disparos de Billy) e de investigación e ensaio xornalístico, destacando entre eles La agonía del león (Premio Internacional Rodolfo Walsh de Literatura Testimonial en 1996).
Dirixiu varios cursos de verán sobre xornalismo e literatura nas universidades Complutense, Menéndez Pelayo (UIMP), Rey Juan Carlos e Santiago de Compostela, ademais de en diversas institucións americanas (En Miami e Os Ánxeles). Algúns destes cursos foron recollidos en libros: La información internacional en el mundo hispanohablante (1995), Información y Sociedad (1996) ou Hemingway desde España (2001).
É profesor no mestrado de Relacións Internacionais da Universidade Complutense de Madrid e no mestrado de Xornalismo de Axencias da Universidade Rey Juan Carlos e a Axencia EFE.
Kosmos 277
Características
Kosmos 277 foi o vixésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 277 foi inxectado nunha órbita inicial de 805 km de apoxeo e 284 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de xullo de 1969.
El Tea
El Tea foi un periódico editado en Ponteareas entre 1908 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Decenario defensor de los intereses agrarios, apareceu o 5 de setembro de 1908. Saíu os sábados ata agosto de 1920 en que se converteu en decenario e se trasladou a Vigo (1914) e Pontevedra (1920). Fundado e dirixido nos primeiros anos por Amado Garra Castellanzuelo, despois substituído por Manuel Pérez Troncoso, Saturnino Piñeiro Groba e desde decembro de 1927 por Manuel Piñeiro Groba. Era de tendencia republicana e agrarista, aínda que se subtitulou como "independente". Foi o órgano oficial da Federación Provincial Agraria. Por problemas coa Ditadura de Primo de Rivera foi suspendido en reiteradas ocasións, en 1925 pasou a denominarse El Uma e entre xaneiro e marzo de 1926 pasou a chamarse El Agro Celta. Ofreceu colaboracións literarias que entre 1922 e 1928 apareceron agrupadas na sección "Páxina Enxebre". Entre os seus colaboradores estaban Eugenio Arbones Castellanzuelo, Rogelio Rivero, Jenaro Marinhas del Valle e Ánxel de Cambeses. Rematou a súa edición o 14 de xullo de 1936.
As Escadas, Soutipedre, Manzaneda
As Escadas é un lugar da parroquia de Soutipedre, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2012 tiña un habitante (un home).
Baio Pequeno, Baio, Zas
Baio Pequeno é un lugar da parroquia de Baio no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 102 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 51 homes e 51 mulleres.
Hydroblading (patinaxe)
miniatura|268x268px|Yuzuru Hanyu executando un hydroblading co gume interior. dereita|miniatura|Dimitra Korri executa un hydroblading cunha man. dereita|miniatura|Timothy Goebel realiza un hydroblading. dereita|miniatura|O hydroblading como elemento de danza sobre xeo. O hydroblading é un movemento de gume ou paso de patinaxe artística no que o patinador se desliza nun gume marcado co corpo esticado en posición baixa, case tocando o xeo. Son posibles diversas variacións de posición, pero os patinadores individuais adoitan executalo co gume interior cara atrás co xeonllo da perna que patina moi flexionada, a perna libre cruzada por detrás e estendida fóra do círculo, e co torso inclinado cara ao círculo con dúas, unha ou sen ningunha man rozando o xeo.
Historia
Aínda que non foi inventado por eles, este elemento volveuse popular a comezos de 1990 grazas á parella de danza sobre xeo canadense de Shae-Lynn Bourne e Victor Kraatz.
Castilleja del Campo
Castilleja del Campo é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2006 contaba con 651 habitantes. A súa extensión superficial é de 16 km² e ten unha densidade de 39,9 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 23' N, 6º 20' W. Atópase situada a unha altitude de 121 metros e a 33 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
O xentilicio dos seus habitantes é castillejero/a.
Riello
O topónimo Riello pode facer referencia a:
Eric Hayes
Despois de rematar a súa etapa na NCAA na Universidade de Maryland en 2010, foi invitado polos Washington Wizards para participar nun campamento de adestramento durante o verán. Na súa derradeira tempada na liga universitaria estadounidense finalizou cunha gran porcentaxe en tiros de tres puntos (45,4%), de tiros libres superou o (87%) e de lanzamentos de dous puntos (60%). Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga.
Universidade
Despois do instituto ingresou na universidade de Maryland, onde liderou ao equipo en asistencias, sendo ademais nomeado xogador con mellor porcentaxe de anotación tiros libres. Na súa última tempada na liga universitaria estadounidense finalizou cunha gran porcentaxe en tiros de tres puntos (45,4%), de tiros libres superou o (87%) e de lanzamentos de dous puntos (60%). Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga. Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga e levou ao seu equipo aos cuartos de final da NCAA. Posteriormente en 2010, despois de rematar na universidade, foi invitado polos Washington Wizards para participar nun campamento de adestramento durante o verán.
NBA e Europa
Despois do verán Hayes decidiu xogar en Europa, asinando co Club Baloncesto Breogán, sendo cortado a metade de tempada para asinar á Eric Hicks. De Lugo marcharía á Lituania, ao Klaipėdos Neptūnas, onde non xogaría moitos partidos. Tras estar un tempo sen xogar profesionalmente xogou na NBA D-League cos Canton Charge. Posteriormente anuncia deixa o baloncesto como xogador para pasar formar parte do staff técnico da Universidade de Maryland, aínda que en setembro de 2012 volve ás canchas para xogar no Fuerza Regia mexicano.
Portelo
miniatura|250px|Portelo do cinema Ohio en [[Columbus, Ohio, nos Estados Unidos de América.]] O portelo é o sitio onde se venden as entradas para acceder a un evento público, por exemplo, o cinema, o teatro ou un estadio. Por extensión, no contexto da industria cinematográfica e de entretemento en xeral, o termo é usado como referencia á cuantía recibida por determinado filme, produción teatral ou artística en xeral en función da frecuencia ós eventos con entrada paga. Nese senso, alén da cuantía en cartos, tamén se pode facer referencia á cantidade de billetes vendidos, ofrecendo un criterio máis para a avaliación do maior ou menor éxito de determinada produción.
Emprego
En decembro de 2009, coa aquisición pola Nielsen EDI por 15 millóns de dólares, a empresa de medición Rentrak converteuse na única fornecedora de datos mundiais de portelo e frecuencia a salas de cinema. Hai varias páxinas web que controlan os valores do portelo, tales como Boxoffice, Box Office India, Box Office Mojo, Koimoi, ShowBIZ Data e The Numbers.
Para determinar se un filme tivo beneficio ou perdas, non é correcto facer a comparación directa entre o valor bruto de portelo e o custo, dentro da previsión ou non, no orzamento da produción, porque os exhibidores quedan na media con valor considerábel do valor, que varía de filme a filme, coa porcentaxe do distribuidor sendo maior nas primeiras semanas de exhibición. Tamén é común que o distribuidor reciba unha porcentaxe do rendemento bruto ou unha porcentaxe maior do rendemento, após retirar determinado valor inicial, o que for maior.
KK Krka
O Košarkarski klub Krka Novo mesto, comunmente coñecido como Krka, é un club de baloncesto da cidade de Novo Mesto, Eslovenia. Actualmente compite na Liga Telemach, a máxima competición do baloncesto esloveno, así como na Liga do Adriático. Disputa os seus partidos como local no Dvorani Leona Štuklja, pavillón con capacidade para 2.500 espectadores.
Historia
O club fundouse en 1948, pero non foi até 1983 cando conseguiu o seu primeiro título nacional. Tras a disolución de Iugoslavia, o equipo sufriu un declive ata que en 1997 regresou á máxima competición eslovaca, tomando dende ese intre o nome do seu patrocinador, Krka. O seu primeiro título nacional chegou nesta nova etapa en 2000, cando bateron ao eterno rival, a Union Olimpija na final da liga eslovena.
En 2003 repetiron título, logrando ademais clasificarse para a final da ULEB Eurocup, na que caeron a dobre partido ante o Pamesa Valencia español. Pero o seu maior éxito chegaría en 2011, cando, tras conquistar por terceira vez no campionato do seu país o ano anterior, lograría gañar o EuroChallenge tras imporse na final ao Lokomotiv Kuban ruso.
DeMar DeRozan
DeMar Darnell DeRozan, nado o 7 de agosto de 1989 en Compton, California, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Chicago Bulls da National Basketball Association (NBA). Con 2,01 metros de altura, xoga na posición de escolta.
Universidade
Tras participar en 2008 no prestixioso McDonald's All American Team, no cal ademais logrou gañar o concurso de mates, xogou unha única tempada cos Trojans da Universidade do Sur de California, na que fixo 13,9 puntos e 5,7 rebotes por partido. Foi elixido coma mellor xogador do torneo da Pacific-10 Conference, tras facer 19,8 puntos no mesmo, e estar incluído no mellor quinteto de novatos da conferencia. O 8 de abril de 2009 DeRozan anunciou que se declaraba elixible para o Draft da NBA, renunciando aos seus tres últimos anos de universidade.
NBA
DeRozan foi escollido polos Toronto Raptors no Draft da NBA de 2009 no posto número nove da primeira rolda. O 9 de xullo de 2009, asinou o seu contrato de rookie cos Raptors.
O 18 de xullo de 2018, DeRozan foi traspasado xunto a Jakob Pöltl e unha elección da primeira rolda do Draft de 2019 ós San Antonio Spurs, a cambio de Kawhi Leonard e Danny Green.
Sistema nervioso periférico
miniatura|dereita|Sistema nervioso periférico en azul. A partir da L2 a medula espiñal faise moi delgada, formando o filamento terminal. miniatura|dereita|Ilustración de Vesalio do sistema nervioso na que se ven os nervios do sistema nervioso periférico. O sistema nervioso periférico (SNP) é a parte do sistema nervioso que está formada por ganglios e nervios que saen do sistema nervioso central (SNC), é dicir, do encéfalo e da medula espiñal. A principal función do sistema nervioso periférico é conectar o sistema nervioso central cos diversos órganos e membros do corpo. A diferenza do central, o periférico non está protexido por ósos (como o cranio e columna vertebral), nin pola barreira hematoencefálica, polo que está máis exposto ás toxinas e lesións mecánicas. Os nervios están protexidos por vaíñas de mielina e células accesorias.
O sistema nervioso periférico divídese en sistema nervioso somático e sistema nervioso autónomo ou vexetativo, que pode ser simpático ou parasimpático.
Sistema nervioso somático
Formado por nervios que recollen información sensorial e envían ordes motoras. Recibe as fibras sensoriais da pel, dos músculos e articulacións e reagrupa as fibras motrices primarias dos músculos. Permite interaccionar co mundo exterior participando no equiibrio e a motricidade, e controla o ton e contracción dos músculos esqueléticos.
Sistema nervioso autónomo ou vexetativo
Dirixe de forma automática e inconsciente as funcións dos órganos internos, como a nutrición e a homeostase.
Innerva esencialmente os órganos internos : as neuronas sensoriais deste sistema transportan as informacións das funcións viscerais ao sistema nervioso central e as motoneuronas innervan os músculos lisos das vísceras e vasos, e o músculo estriado cardiaco.
Comprende dous subsistemas coas súas neuronas pre e posganglionares e ganglios; estes dous subsistemas son:
Nervios espiñais ou raquídeos
Os nervios espiñais ou raquídeos orixínanse na medula espiñal. Controlan as funcións do resto do corpo. Nos humanos, hai 31 pares de nervios espiñais: 8 cervicais, 12 torácicos, 5 lumbares, 5 sacros e 1 coccíxeo. Na rexión cervical, as raíces dos nervios espiñais saen por encima da vértebra correspondente (é dicir, entre o cranio e a 1ª vértebra cervical sae o nervio espiñal C1, e entre e 1ª vértebra e a 2ª sae o C2 etc.) Desde a rexión torácica á coccíxea, as raíces dos nervios espiñais saen por debaixo da vértebra correspondente. Isto crea un problema ao nomear o nervio entre C7 e T1, polo que este se chama C8. Na rexión lumbar e sacra, as raíces dos nervios espiñais cursan por dentro do saco da duramáter e por debaixo do nivel da L2 formando a cola de cabalo (cauda equina).
Todos os nervios espiñais que conectan coa medula espiñal forman dúas ramas, unha dorsal ou posterior (cun ganglio raquídeo) e outra anterior ou ventral. A rama anterior divídese en colaterais, que se agrupan en plexos dos que parten os nervios.
Plexo cervical (C1–C4)
Os primeiros 4 nervios cervicais, de C1 a C4, divídense e recombínanse para formar varios nervios que innervan o pescozo, as costas e a cabeza.
O nervio C1 denomínase suboccipital, e proporciona innervación motora aos músculos da base do cranio. C2 e C3 forman moitos dos nervios do pescozo, proporcionando control sensorial e motor. Entre eles están o nervio occipital maior, que proporciona sensación á parte occipital da cabeza, o nervio occipital menor, que proporciona sensación á área de detrás das orellas, o nervio auricular maior e o nervio auricular menor. O nervio frénico orixínase nas raíces C3, C4 e C5. Innerva o músculo diafragma, permitindo a respiración. Se a medula espiñal se secciona por encima de C3, a respiración espontánea non é posible.
Plexo braquial (C5–T1)
Os catro últimos nervios espiñais cervicais, entre C5 e a C8, e o 1º nervio espiñal torácico, T1, combínanse para formar o plexo braquial, un enguedellado conxunto de nervios, que se separan e combinan e recombinan, para formaren os nervios que van aos brazos e parte superior das costas. Aínda que este plexo poida parecer moi enguedellado, está moi organizado e é predicible, con poucas variacións entre as persoas.
Plexo lumbosacro (L1–S4)
As divisións anteriores dos nervios lumbares, sacros e coccíxeos forman o plexo lumbosacro. O primeiro nervio lumbar está frecuentemente unido a unha rama do 12º nervio torácico. Con propósitos descritivos este plexo pode dividirse en tres partes: plexo lumbar, plexo sacral e plexo pudendo. Os nervios que van ás pernas saen de aquí.
Ganglios
Ademais dos nervios o sistema nervioso periférico ten ganglios nerviosos. Un ganglio nervioso é unha masa de tecido nervioso que contén os somas de moitas neuronas e as súas dendritas. Hai ganglios nas raíces dorsais dos nervios espiñais e outros ganglios máis afastados da medula espiñal que pertencen ao sistema nervioso autónomo simpático ou parasimpático.
Neurotransmisores
Os principais neurotransmisores do sistema nervioso periférico son a acetilcolina e a noradrenalina. Pero hai tamén outros, que se denominan non noradrenérxicos non colinérxicos (NANC). Ditos neurotransmisores poden ser péptidos ou non. Exemplos dos que non son péptidos son: ATP, GABA, dopamina, óxido nítrico (NO). Exemplos de péptidos son: neuropéptido Y, VIP, GnRH, substancia P e CGRP.
Mitrofan
Mitrofan era o nome que tiña o oso que supostamente matou Xoán Carlos I de España nunha cacería, en 2006 na vila rusa de Novlenskoye, nunha visita de carácter privado.
Veracidade do episodio
Diversos medios fixéranse eco da nova logo das denuncias que escribira Sergei Starostin, vicedirector do Departamento de Conservación do Medio do Parque Natural de Vologda, dirixida a Vyacheslav Pozgalevdado, gobernador da zona. Na carta Sergei afirmaba que o oso estaba bébedo porque lle deran un combinado de vodka e mel. O oso era doméstico e fora instruído para entreter aos visitantes dun parque bailando. Foi levado para o lugar da cacería nunha gaiola e solto co único obxectivo de ser matado polo rei.
Segundo a mesma fonte asegura "El gobernador Viacheslav Pozgaliov (...) "ni siquiera sospechaba" de la "farsa", que sólo era conocida por "un círculo muy pequeño de personas" e que este tipo de falcatruadas son "algo común en ese coto".
Existen episodios ben coñecidos de políticos rusos que cazaron animais en situacións similares as descritas. Pola outra banda, a asociación rusa conservacionista WWF din non ter constancia de tales prácticas nos últimos dez anos.
Repercusión nos medios
O asunto Mitrofan tivo ampla repercusión na rede, en clave de crítica e de humor. Até tal punto transcendeu o asunto que rompeu a barreira da información alternativa podendo ser lido na prensa española con titulares como "Investigan si el Rey Juan Carlos cazó un oso amaestrado y borracho", e tamén estranxeira
Iníidos
miniatura|Debuxo de [[Lipotes vexillifer.]] miniatura|Debuxo de [[Pontoporia blainvillei.]] miniatura|Debuxo de [[Inia geoffrensis de 1833.]]
Os iníidos (Iniidae) son unha familia de cetáceos odontocetos, da superfamilia dos inioideos (Inioidea), que inclúe un só xénero cunha única especie de golfiño de auga doce, Inia geoffrensis, propia das cuncas dos ríos Amazonas e Orinoco, polo que na bibliografía internacional se coñece como golfiño do Amazons ou golfiño rosado (este último nome debido á súa coloración), entre outros, como boto.
Características
Inia geoffrensis é o golfiño de río máis grande; o peso dos machos adultos chega aos 185 kg e poden medir até 2,5 m. Como carácter distintivo, os adultos adquiren unha cor rosada, máis acentuada nos machos. É un dos cetáceos con dimorfismo sexual máis evidente, xa que os machos miden e pesan entre un 16 % e un 55 % máis do que as femias.
Como os outros odontocetos posúe un órgano chamado melón que utiliza para a ecolocación. A aleta dorsal ten pouca altura, pero é moi longa, e as aletas pectorais son grandes; esta característica, xunto ao seu mediano tamaño e á falta de fusión das vértebras cervicais, lle confiren unha gran capacidade de manobra para desprazarse polos bosques inundados para capturar as súas presas.
Ten a dieta máis ampla entre os odontocetos. Aliméntase principalmente de peixes, dos que se identificaron 53 especies diferentes, e entre os que se encontran esciénidos, cíclidos e pirañas (caraciformes). Complementa a súa dieta con tartarugas de río e cangrexos.
En 2008 clasificouse na Lista vermella da UICN como especie con datos insuficientes, debido á incerteza con respecto á cifra total da poboación, a tendencia de variación e o impacto das ameazas, clasificación que se mantén a día de hoxe (2013. Non foi obxecto de caza significativa pero, nas últimas décadas, convertéronse en ameazas principais a perda do hábitat e as capturas accidentais con artes a aparellos de pesca.
Pola súa rechamante tinguidura rosada é unha das especies de odontoceto mantida en cativerio en varios acuarios do mundo, principalmente nos Estados Unidos, Venezuela e Europa. Porén, é unha especie difícil de adestrar e cunha mortaldade alta en catividade.
Superfamilia
A superfamilia foi fundada en 1988 por de Muizon, e considerada monofilética por Geisler et al. en 2011.
Algúns autores consideran que a superfamilia comprende tan só a familia dos Iniidae, que albergaría tres xéneros: Inia, Lipotes e Pontoporia, polo que consideran como sinónimos de Iniidae a Lipotidae e Pontoporiidae (e mesmo Stenodelphinidae), mentres que outros consideran cada un dos xéneros como integrantes de familias monoespecíficas, reunidas a primeira e a última das tres citadas na superfamilia dos Inoidea e clasificando a Lipotidae noutra subfmalilia ondependente, a dos Lipotoidea. Así, vemos que Wilson & Reeder, en Mammal Species of the World, presentan esta clasificación:
Aquí consideraremos, de acordo coa maioría dos autores, a superfamilia dos Inioidea dividida en dúas familias, coas seguintes especies:
Familia
A familia foi descrita por John Edward Gray en 1846, e considerada monofilética por Gill en 1873.
Nas modernas clasificacións dos odontocetos inclúen na familia un só xénero vivente, Inia, cunha especie e tres subespecies (ou dúas especies, segundo os autores que elevan unha das subespecies á categoría de especie).
Tamén comprende tres xéneros extintos, con fósiles encontrados en Suramérica, Florida, Libia e Italia.
Clasificación da familia (incluíndo os xéneros extintos)
miniatura|Inia geoffrensis boliviensis nadando en Rurrenabaque, [[departamento del Beni, Bolivia.]] miniatura|Golfiño do Amazonas coa boca aberta, nun acuario. miniatura|Golfiño rosado no [[zoo de Duisburgo, Alemaña.]]
Porén, cómpre sinalar que algúns autores consideran a subespecie Inia geoffrensis boliviensis como especie independente, Inia boliviensis d'Orbigny, 1834. .
A especie
A especie foi descrita en 1817 polo naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville como Delphinus geoffrensis na honra do seu colega Étienne Geoffroy Saint-Hilaire.
Posteriormente sería reclasificada dentro do xénero Inia, que fundara Alcide d'Orbigny en 1834, en ''Nouv. Ann. Mus. Hist. Nat''. París, 3: 31.
Na máis recente clasificación dos cetáceos (1998) Inia geoffrensis aparece como única especie do xénero, con tres subespecies recoñecidas. A maioría da comunidade científica acepta esta clasificación como especie única, como o fan, entre outros, a UICN, o SIIT, o ou o WoRMS.
Pero en 2012 a Sociedade para a Mastozooloxía Mariña (Society for Marine Mammalogy) considerou as subespecies boliviana (Inia geoffrensis boliviensis) e a amazónica (Inia geoffrensis geoffrensis) como especies independentes, Inia boliviensis e Inia geoffrensis, respectivamente.
A Cacharosa, Baio, Zas
A Cacharosa é un lugar da parroquia de Baio no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 70 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 37 homes e 33 mulleres.
Lista de ordes de Unix
Esta é unha lista dalgunhas das ordes empregadas no sistema UNIX.
Galería de imaxes de Curros Enríquez
Galería de imaxes de Curros Enríquez.
Temporada 92-93
Temporada 92–93 é unha curtametraxe de Alejandro Marzoa, estreada o 12 de marzo de 2007. Foi producida por Escándalo Films e a Escola Superior de Cinema i Audiovisuals de Catalunya.
Argumento
Cando o Celta de Vigo está a piques de descender a Segunda División, dous amigos viven unha tarde de sentimentos e emocións contrapostas por culpa do seu equipo.
Rebodepó, Soutipedre, Manzaneda
Rebodepó é un lugar da parroquia de Soutipedre, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Guy Pearce
Guy Edward Pearce, nado o 5 de outubro de 1967 en Ely, Cambridgeshire, é un actor e músico inglés radicado e nacionalizado en Australia.
Traxectoria
É coñecido por interpretar a Leonard Shelby no filme de Christopher Nolan Memento, a Ed Exley en L.A. Confidential, a unha drag queen en The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, a Mike Young na serie de televisión australiana Veciños e a Eduardo VIII do Reino Unido no filme The King's Speech. No 2011 acadou un premio Emmy ó mellor actor secundario polo seu traballo na serie Mildred Pierce.
Unión das Freguesías de Valença, Cristelo Covo e Arão
A Unión das Freguesías de Valença, Cristelo Covo e Arão (en portugués: União das Freguesias de Valença, Cristelo Covo e Arão) é unha freguesía portuguesa do concello de Valença, no distrito de Viana do Castelo, con 9,49 km² de área, 5153 habitantes e unha densidade de poboación de 543 hab./km².
Soutipedre, Soutipedre, Manzaneda
Soutipedre é un lugar da parroquia de Soutipedre, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 21 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 15 eran mulleres.
Betancuria
Betancuria é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Está situado na costa oeste da illa de Fuerteventura.
Historia
En 1593 foi practicamente arrasada por unha invasión berberisca, sendo destruída a Igrexa Catedral de Santa María de Betancuria, aínda que foi reconstruída anos despois.
A partir do século XIX, Betancuria foi perdendo progresivamente poder a favor doutros núcleos de poboación (grazas ao seu desenvolvemento económico), como Pájara, La Oliva, Antigua ou Puerto de Cabras. Finalmente en 1834 perdería a capitalidade da illa.
Lugares de interese
miniatura|upright|esquerda|Imaxe da Virxe da Pena (Patroa de Fuerteventura). Na ermida de Vega de Río Palmas atópase a imaxe da Nosa Señora da Pena, patroa de Fuerteventura. En setembro celébrase unha romaría na súa honra, de gran participación popular. Outro núcleo de poboación constitúeo o Valle de Santa Inés, onde se atopa a Ermida de Santa Inés, construída pouco logo da conquista.
A vila conta ademais cun Museo de Arte Sacra e o Museo Arqueolóxico e Etnográfico.
Emmi Pikler
Emmi Pikler, nada o 9 de xaneiro de 1902 en Viena e finada o 6 de xuño de 1984 en Budapest (nome de nacemento Emilie Madleine Reich), foi unha pediatra húngara que presentou teorías novas de educación infantil, e que as puxo en práctica nun orfanato que dirixiu.
Traxectoria
Naceu en 1902 e pasou a súa infancia en Viena. Foi filla única dunha profesora de infantil vienesa e dun artesán húngaro. En 1908 trasladáronse a Budapest. A súa nai morreu cando ela tiña 12 anos.
Volveu a Viena para estudar Medicina e licenciouse en 1927. A súa formación pediátrica desenvolveuse no Hospital Infantil da Universidade de Viena con Clemens von Pirquet e estudou cirurxía pediátrica con Hans Salzer.
O seu marido era un matemático e educador con experiencias aliñadas coa perspectiva de Emmi Pickler en fisioloxía do desenvolvemento. Ambos decidiron co nacemento da súa primeira crianza permitirlle liberdade de movemento e agardar o seu desenvolvemento con calma, co obxectivo de promover o seu desenvolvemento saudábel. A experiencia de Pikler coa súa filla axudouna a construír a súa perspectiva de que unha crianza non debe ser estimulada a moverse con xogos e que cada detalle da relación cunha crianza e co seu medio é importante.
Ao principio a familia viviu en Trieste, e máis tarde en Budapest.
En 1935 Pikler cualificouse como pediatra en Hungría. Escribiu e deu conferencias sobre o coidado e o desenvolvemento de bebés e nenos. Publicou o seu primeiro libro para nais e pais en 1940 que tivo varias edicións en Hungría e noutros países.
Os dez anos nos que traballou como médica de familia foron difíciles. A súa familia era xudía e o seu marido foi apresado por razóns políticas entre 1936 a 1945. Coa axuda das nais e pais que ela axudara, Pikler e a súa familia sobreviviron a persecución dos xudes durante a Segunda guerra mundial.
Despois da guerra tivo dous fillos máis. Non volveu ter unha clínica privada, mais traballou para unha asociación nacional para nenos abandonados e desnutridos. Ademais doutras actividades, fundou o orfanato Lóczy (co nome da rúa onde estaba situado) en 1946, que dirixiu até 1979. Procurou estabelecer unha atmosfera acolledora, incluíndo unha selección coidadosa do persoal, que lles permitise aos nenos do orfanato medrar sen os danos frecuentes neles.
Arena Corinthians
O Arena Corinthians é o estadio de fútbol do Sport Club Corinthians Paulista, situado no distrito de Itaquera na zona leste do municipio de São Paulo, Brasil. O nome oficial será definido a través dun contrato de dereitos de nome, mentres tanto é denominado como Arena Corinthians polo propio club, pola construtora e tamén pola maioría da prensa nacional e internacional. Durante a Copa do Mundo de 2014 será chamado "Arena de São Paulo" pola FIFA, para evitar o futuro nome comercial do estadio. O campo foi o lugar do partido de apertura do Mundial, que enfrontou ó Brasil e a Croacia.
Emmi Pikler
Traxectoria
Elsa Gindler e Henry Jacoby descubriran na década de 1920 que era esencial entender o camiño natural do desenvolvemento infantil para permitir o desenvolvemento das capacidades e potencialidades. Gindler e Jacoby explicaran que a educación tradicional e a educación dos nenos temperás danaran a iniciativa das nenas e nenos e impediran o seu desenvolvemento.
En 1946 Pikler fundou o Instituto Lóczy en Budapest. Baixo o seu liderado, e a través da publicación de libros e publicacións científicas, desenvolveu unha institución internacionalmente coñecida xestionada posteriormente pola súa filla, a psicóloga de nenos Anna Tardos que continuou co seu traballo científico e de asesoramento. En 1984 Pikler morreu despois dunha enfermidade curta mais grave.
Cosworth DFV
miniatura|300px|dereita|Un Ford Cosworth DFV no [[Equipe Ligier|Ligier JS11.]]
Historia
En 1966 Colin Chapman (fundador de Lotus Cars e director do equipo Lotus de Fórmula 1) persuadiu a Ford para financiar o deseño de Keith Duckworth para un novo motor de Fórmula 1 máis lixeiro. Cosworth recibiu a orde xunto coas £100,000 libras que Ford considerou adecuadas para gastar con ese obxectivo. O deseño usaba dúas unidades FVA de catro cilindros en liña do 1.8 l. usado en Fórmula 2, unidas para formar un motor V8 en ángulo de 90 º. Aínda que o DFV non producía tanta potencia como algúns motores V12 que usaban algúns equipos, era máis lixeiro e tiña unha mellor proporción potencia/peso. Ademais de ser máis lixeiro, estaba construído para ser parte estrutural do auto incluíndo brazos de suxeición de carga para tensar o bloque. Estes aspectos de deseño encantáronlle a Colin Chapman que os utilizou extensivamente. Este motor e os seus derivados foron usados por un cuarto de século e foi o máis exitoso na historia da Fórmula 1. Gañou 167 carreiras ao longo de máis de 20 anos e foi o produto que puxo a Cosworth Engineering no mapa.