cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo do Ferrocarril de Galicia
Locomotora de vapor "Mikado"
A locomotora Mikado 141 F 2111 monta un bastidor con seis eixos, dous portadores e catro motores. Un eixo portador (bisel) na parte anterior, catro motores e outro na parte posterior. Dispón dun ténder axustado onde se sitúan os depósitos de auga e fuel. A máquina pesa 170 toneladas e desenvolve unha forza de tracción de dous mil cabalos. Alcanza unha velocidade máxima de 100 quilómetros por hora arrastrando trens de 15 mil toneladas.
Locomotora Diésel-Eléctrica Alco, serie 1800
A locomotora Alco 1812 (American Locomotive Company) foi construída por esta firma americana na súa factoría do Canadá, en 1954. Chegou a Galicia en 1958 e quedou asignada ao depósito de tracción de Monforte de Lemos. Desde Monforte destinouse a remolcar os trens expresos nas relacións León-Ponferrada-A Coruña e Ourense-Vigo-Santiago-A Coruña. Desde 1962, ata a súa retirada do servizo, arrastrou o popular tren "Xangai" Barcelona-Monforte-A Coruña. Deixou de prestar servizo en 1993.
Coche salón ZZ1 (coche presidencial)
O coche salón ZZ1 é un vagón con caixa de madeira construído en Beasaín en 1929 para o director da Compañía dos Ferrocarrís do Norte. Dispón dun salón, dormitorio con gabinete de traballo, aseo con ducha, cociña e compartimento de acompañantes. Está dotado con calefacción, aire acondicionado e teléfono.
Locomotora eléctrica 7722
A locomotora eléctrica 7722, foi recupera­da polos alumnos do Obradoi­ro de Emprego "Galaico Expreso II" (2002-2003), os membros do taller traballaron un ano no seu arranxo, ao atoparse seriamente danadas diferentes partes da máquina.
As 75 locomotoras da serie 7700, foron compradas en Gran Bretaña, de aí a súa vén o cualificativo das "inglesas" e foron principalmente asignadas para prestar servizo, entre outros, nas empinadas ramplas de Pajares e Brañuelas polas liñas electrificadas de Xixón-León e León-Monforte de Lemos.
Só hai tres, RENFE comprara na década dos anos 50 do século pasado un total de 75 unidades, das que soamente quedan cinco. Tres, entre elas a que foi recuperada na cidade do Cabe, están operativas e outras dúas están moi danadas. O resto foron despezadas.
A 7722 pesa 120 toneladas e dispón de 3.000 cabalos de potencia. Os seus seis motores exercen unha forza de tracción de 13.800 kg.
Sabadelle, Portomarín
San Salvador de Sabadelle é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 29 habitantes, deles 14 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Mamma Mia! Here We Go Again
'Mamma Mia! Here We Go Again' é un filme británico-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Ol Parker. O argumento está baseado nunha historia creada por Parker, Catherine Johnson e Richard Curtis. É a secuela do filme de 2008 Mamma Mia!, que á súa vez está baseado no musical homónimo de West End/Broadway empregando a música de ABBA. Está protagonizado por un grande elenco composto por Dominic Cooper, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgård, Jeremy Irvine, Josh Dylan, Hugh Skinner, Lily James, Jessica Keenan Wynn, Alexa Davies, Christine Baranski, Julie Walters, Andy García, Meryl Streep e Cher. É tanto unha secuela como unha precuela, xa que o argumento se sitúa en dous momentos diferentes respecto do filme anterior, con flashbacks de 1979, contando a historia da chegada de Donna Sheridan á illa de Kalokairi e o seu encontro cos tres posibles pais de Sophie.
Personaxes
Cameos
José Canedo Santos
José Canedo Santos, nado en Val do Dubra en 1958, é un político galego, que foi líder en Galicia, primeiro de UPyD e logo de Cidadáns.
Traxectoria
Mudouse a Santiago de Compostela con 14 anos, ao montaren os pais un bar na capital galega. Comezou a traballar en Correos de Santiago de Compostela, aprobou as oposicións e foi destinado a Padrón, Madrid e de novo a Santiago. Posteriormente ingresou con praza na Caja Postal, entidade bancaria dependente de Correos, que logo pasou a chamarse Argentaria e foi finalmente integrada no BBVA. Alí prexubilouse e reincorporouse ao servizo de Correos como carteiro.
En 2008 afiliouse a UPyD e en 2011 encabezou as listas desa formación nas municipais no concello de Santiago de Compostela, onde non saíu elixido. En 2012 foi escollido no proceso de primarias da súa formación como candidato de UPyD á presidencia da Xunta de Galicia e encabezou a lista de UPyD ás eleccións ao Parlamento de Galicia 2012. En xuño de 2013 deixou a organización por discrepancias coa dirección incorporándose posteriormente a Cidadáns, e tras a constitución en marzo de 2014 do seu referente en Galicia, Ciudadanos Galicia, é o seu voceiro. Semanas despois abandonou a primeira fila, pero mantívose afiliado a Cidadáns.
Foi elixido cabeza de lista na Coruña para as eleccións Xerais do 26 de xuño en substitución de Antonio Rodríguez Vázquez por Cidadáns - Partido da Cidadanía.
Tenente (homónimos)
A palabra tenente pode referirse a:
Barcelonès
O Barcelonès é unha comarca da provincia de Barcelona, en Cataluña. O seu nome deriva de Barcelona, a súa capital e concello con máis habitantes e extensión da comarca.
Ten 2 235 578 habitantes, segundo o INE (2008) e unha superficie de 145,69 km², sendo unha das comarcas máis poboadas de España.
Limita ao norte coa comarca de Vallès Occidental, ao nordés coas comarcas de Vallès Oriental e Maresme, ao leste e sueste co mar Mediterráneo e ao oeste coa comarca do Baix Llobregat.
Concellos
250px|dereita
Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor
alt=Colección Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor|miniatura|Placa co logo da Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor A Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor creouse no ano 1995 pola doazón filantrópica de materiais bibliográficos e documentais do propio Francisco Pillado á Universidade da Coruña, por este motivo leva o seu nome. Sendo o primeiro arquivo extenso do teatro de Galiza e, polo tanto que se favorecesen e desenvolvesen os estudos sobre o mesmo.
Historia
Francisco Pillado Mayor (A Coruña, 1941) é un dos máis relevantes nomes no panorama teatral galego. É ensaísta e especialista na historiografía do teatro galego, tradutor, adaptador e animador de múltiples iniciativas teatrais, moitas delas argalladas xunto con Manuel Lourenzo e editoriais como Edicións Laiovento. É titulado en Declamación e Arte Dramática, e cofundou algunhas das experiencias máis interesantes da escena galega recente, como o Grupo de Teatro O Facho, a Escola Dramática Galega e a Compañía Luís Seoane. Participou na prensa periódica e en diversas revistas, especialmente con artigos sobre teatro. Foi director da revista Casahamlet, un dos promotores da revista Don Satúrio e das coleccións Castrodouro, Caderno do Espectáculo da Compañía Luís Seoane e mais os Cadernos da Escola Dramática Galega, unha colección básica da literatura e da crítica teatral galega. Traduciu ao galego pezas de autores clásicos universais como Chekhov, Ghelderode ou Molière e mesmo O irlandés astrólogo de Luís Seoane. miniatura|Francisco Pillado Mayor. Decidiu doar o seu valioso arquivo teatral á Universidade da Coruña para a accesibilidade de toda a comunidade estudantil, a xente dedicada á investigación e a toda a cidadanía en xeral que se preocupara pola cultura teatral galega.
No ano da doazón, a licenciatura de Filoloxía Galega fora recentemente eliminada polas autoridades gobernantes da universidade. Malia todo isto, Francisco Pillado, como unha aposta de futuro e confiando no persoal docente-investigador do Departamento de Filoloxía Francesa e Galego-Portuguesa da Facultade de Filoloxía, asina un convenio no ano 1996, co reitor José Luís Meilán Gil, no que a Universidade da Coruña se compromete a subministrar o material, económica e investigadora mais todo baixo a supervisión e/ou coordinación científica do Departamento da Área de Filoloxías Galega e Portuguesa.
A Biblioteca-Arquivo constitúe un centro documental e bibliográfico (que segue incrementando polas achegas do propio Francisco Pillado), recibe visitas puntuais ou permanentes de persoal investigador tanto galego como estranxeiro, está integrada na Universidade da Coruña e no tecido cultural galego, asinou convenios con diversas institucións como IGAEM, Consello da Cultura Galega, Goberno das Illas Baleares ou Deputacións que permitían realizar actividades investigadoras e difusoras de actividades teatrais, tales como publicacións, campañas de promoción da lectura e exposicións.
Cando se comezou na Biblioteca-Arquivo coa actividade editorial, constitúese un Comité Científico, integrado inicialmente por Francisco Pillado, Manuel Lourenzo e a dirección das coleccións previstas. Con posterioridade, o Comité Científico amplíase coa incorporación de ilustres investigadores estranxeiros. Tamén aparecen novas coleccións que se pensaron necesarias para completar o deseño editorial da Biblioteca-Arquivo.
Na actualidade, a súa labor investigadora continúa e neste intre a profesora da Facultade Laura Tato está levando a cabo unha investigación sobre traducións de obras teatrais do inglés ao galego e do español ao galego. E tamén se recibe algunha que outra solicitude de persoal investigador sobre o teatro en Galiza.
A súa conformación actual é: Francisco Pillado Mayor como presidente de honra, Laura Tato Fontaíña como coordinadora científica, Carlos Paulo Martínez Pereiro como coordinador editorial e forman parte do Consello Científico: Xosé Carlos Carrete Díaz, Perfecto Cuadrado, Manuel Ferreiro, Manuel Lourenzo, Carlos Paulo Martínez Pereiro, José Oliveira Barata, Francisco Pillado Mayor, Francisco Salinas Portugal, Arnaldo Saraiva, Luciana Stegagno Picchio (†) e Laura Tato Fontaíña.
Localización
A Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor está situada no segundo andar da Biblioteca da Facultade de Filoloxía no Campus da Zapateira. Está separada en dous locais, un é o arquivo, ao que só teñen acceso o persoal investigador previa autorización da dirección da biblioteca e con persoal da mesma presente, e outro a biblioteca, de libre acceso para todo o mundo. Tamén entre dous andares hai unhas vitrinas que teñen carautas e debuxos das representacións teatrais que forman tamén parte do arquivo pero que están en exposición permanente para que todo o mundo poida desfrutalos.
Fondos
O conxunto doado é moi valioso, cuantioso e diverso, pois ten uns importantes fondos bibliográficos especializados en teatro galego e internacional e un importante fondo documental, moi variado e único. Non se pode calcular o valor do fondo porque está formado por materiais de difícil adquisición e únicos.
Na biblioteca están os libros, que son de a partir dos anos 70 até a actualidade e sobre todo de teatro galego mais tamén de teatro español, francés, portugués, sobre teatro europeo. Dos cales hai monografías, textos, representacións teatrais e manuais sobre o teatro.
Pola súa banda, o arquivo, que é totalmente independente, ten unha clasificación propia, divídese en diferentes seccions. Nunha parte está a colección de prensa desde 1800 até a actualidade sobre o teatro galego que leva e selecciona o propio Francisco Pillado.
Tamén hai unha parte, a máis fundamental, que é a de organización, representación e eventos que ten todo o que son os comezos do Centro Dramático Galego e a Escola  Dramática Galega, da que Pillado foi o fundador e membro.
Despois está todo o correspondente ás representacións de teatro que facía o Centro Dramático Galego. Están os libretos, debuxos de posta en escena, debuxos de vestiario e probas de tecidos. Hai fotografías de todas as representacións teatrais que se facían, máis de 5000 fotografías en branco e negro e algunha en cor. E hai información sobre compañías de teatro galegas, tanto da Escola Dramática Galega como doutras compañías.
Noutra parte están os programas de man desde os anos 70 até a actualidade, os borradores de representacións de obras de teatro de compañías galegas e todo da publicación Casahamlet. Tamén hai textos inéditos de teatro galego, que se presentaron para concursos de teatro ou representacións e que, moitos deles, non están publicados.
A parte disto, hai unha colección de revistas sobre teatro, algunhas da colección propia de Pillado e outras que adquiriu a biblioteca.
Por último, tamén hai escoitas radiofónicas de representacións en voz de obras de teatro que Francisco Pillado ía gravando e que ía depositando na Biblioteca-Arquivo e toda unha colección de DVDs e vídeos de teatro. A parte da colección de carteis de representacións teatrais, dos que hai máis de 700.
Publicacións editadas
Cando se comezou na Biblioteca-Arquivo coa actividade editorial, constitúese un Comité Científico, integrado inicialmente por Francisco Pillado, Manuel Lourenzo e a dirección das coleccións previstas: Laura Tato Fontaíña encárgase da Serie Azul na que se editan obras da “Literatura Teatral Galega”, Francisco Salinas Portugal é o encargado da Serie Verde sobre “Literatura Teatral en Lingua Portuguesa”, Carlos Carrete Díaz encárgase da Serie Vermella sobre “Literatura Teatral en Lingua Francesa” e Carlos Paulo Martínez Pereiro é o encargado da Serie Branca sobre “Outras Literaturas Teatrais”. Tamén aparecen novas coleccións que se pensaron necesarias para completar o deseño editorial da Biblioteca-Arquivo como “Pensamento e Estética”, que está recollida baixo a Serie Gris coa dirección de Carlos P. Martínez Pereiro, e “Documenta”, baixo a Serie Ouro coa dirección de Manuel Ferreiro. E unha liña transversal para textos de autores que están recollidos nas diversas coleccións baixo a epígrafe de “Neodramática”.
Foron saíndo os volumes pouco a pouco, todos eles en lingua galega, a excepción das obras portuguesas, que están en portugués, e as doutras linguas, que son sempre edicións bilingües, todas con estudos introdutorios rigorosos e edicións críticas.
Río Lagares
Descrición
Nace na Lagoa Mol, entre o lugar da Retorta na parroquia de Cabral (Vigo) e a parroquia de Vilar de Infesta (Redondela).
Esténdese por todo o sur do termo municipal de Vigo, de leste a suroeste, a través das parroquias de Candeán, Lavadores, Sárdoma, Castrelos, Matamá e Santo André de Comesaña, até a súa desembocadura na ría de Vigo, a nivel do extremo sur da praia de Samil.
Os seus derradeiros sete quilómetros están percorridos por un parque-paseo de corenta mil metros cadrados que se prolonga dende a zona industrial da avenida de Madrid até as marismas da Carrasqueira, entre as parroquias de Coruxo e Navia.
Afluentes pola esquerda son o Eifonso, á altura de Sárdoma, e o Barxa (ou Barxas), á altura de Castrelos.
Patrimonio
A ponte medieval de Sárdoma é unha das pontes vellas que cruza o río. Despois este atravesa o Parque de Castrelos, onde se atopa o Pazo de Castrelos. Pasando o parque, o leito do río foi desviado nos anos 1970 pola urbanización da cidade e deixou de pasar baixo a ponte medieval de Castrelos. O curso do río segue por baixo do Estadio de Balaídos, sede do Real Club Celta de Vigo, para rematar acompañado dun paseo fluvial antes da foz na praia de Samil onde forma un grande esteiro.
Neopilina galatheae
Neopilina galatheae é unha especie de molusco monoplacóforo da súa única orde, a dos triblidíidos, e da familia dos neopilínidos.
Alberto Larroque
Alberto Larroque, nado en Baiona (Francia) en 1819 e finado en Bos Aires en xullo de 1881, foi un xurista, xornalista e docente francés que se radicou na Arxentina, onde foi reitor do Colexio de Concepción do Uruguai, pioneiro na educación secundaria no interior do seu país de adopción.
Neopilina galatheae
Esta especie foi descuberta e descrita en 1957 polo malacólogo sueco Henning Mourier Lemche, no curso dunha viaxe ocanográfica levada ao cabo no buque Galathea.
Historia
Os monoplacóforos é unha clase de moluscos moi primitivos, de simetría bilateral, caracterizados por teren unha única cuncha semellente á das lapas e que viven nos mares a grandes profundidades (de aí o seu nome inglés Deep-sea Limpets.
Pero no ano 1957, como quedou dito, Lemche encontrou exemplares vivos da especie Neopilina galatheae nunha profunda fosa submarina preto do litoral de Costa Rica, en América Central, o que veu a confirmar as hipóteses de Odher.
Desde o descubrimento de Neopilina colectáronse individuos de Monoplacophora de diferentes, sempre en augas máis ou menos, no océano Pacífico Oriental, no Atlántico Meridional e no golfo de Adén.
Os monoplacóforos, que presentan algunhas relacións cos poliplacóforos, considéranase hoxe como o grupo basal do que derivaron os moluscos das clases dos gasterópodos, bivalvos e cefalópodos.
Illas Gambier
300px|dereita|Localización das Gambier ao este As Illas Gambier son un arquipélago da Polinesia francesa situado ao sueste do arquipélago Tuamotu. En ocasións tamén se chaman illas Mangareva, xa que é a única illa habitada.
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Vista satélite das illas Gambier As illas Gambier forman parte do distrito Tuamotu-Gambier, e a pesar de que son unha prolongación do arquipélago Tuamotu, considérase un arquipélago á parte, xa que as illas Gambier son de orixe volcánico e as Tuamotu non. Ademais, cultural e lingüisticamente están máis unidas a outras illas, como as illas Austrais ou as illas Cook meridionais.
Están formadas por catro illas (Mangareva, Taravai, Akamaru e Aukena), e varios illotes distribuídos pola zona. A superficie total é de 31 km². A vexetación é tropical, con bananos e cocos.
O punto máis alto das illas é o Monte Duff, situado na illa de Mangareva, a unha altura de 441 metros. Ao pé dese monte atópase Rikitea, a vila principal do arquipélago, xa que a Mangareva é a única habitada. Rikitea, no censo do 2002, tiña unha poboación de 1.097 habitantes. A economía baséase no cultivo de café, laranxas, e sandías, ademais de cultivar perlas, producindo tamén perlas negras.
Mangareva é a capital de comuna das Illas Gambier, e dispón de varias illas deshabitadas ao sur das Tuamotu: o Grupo Acteón, Marutea Sur, María Este, e Morane.
Historia
As illas Gambier empezaron a poboarse no século X desde as illas Cook, e no século XIII desde as illas Marquesas. Ata o século XV tiveron unha poboación moi importante que comerciaba coas illas da Sociedade, as Marquesas, e as illas Pitcairn. A superpoblación produciu unha deforestación da zona e unha deterioración económica. A ruptura do comercio non fixo outra cousa que incentivar o illamento das illas, o despoboamento de Pitcairn, varias guerras tribais, e ata canibalismo.
Laval e Caret
En 1834 chegaron ás illas os xesuítas belgas Honoré Laval e François Caret, para fundar a primeira misión católica na polinesia, a parte do fracasado intento dos españois en Tahití no ano 1775. Os dous xesuítas acabaron sendo protagonistas da unión francesa de Tahití. Animados polo éxito, logo de bautizar a toda a poboación das Gambier, trasladáronse a Tahití no ano 1836. Nesta illa, desde a expecición de Wilson, había unha misión protestante liderada por Pritchard, que ademais era cónsul británico e conselleiro da raíña Pomare Vahine. Pritchard logrou expulsar aos misioneiros católicos, provocando un conflito diplomático. Francia enviou ao almirante Dupetit-Thouars para intentar remediar o asunto. O almirante acabou establecendo un protectorado, e máis tarde a anexión de Tahití.
Mentres tanto, as illas Gambier sufriron un forte terremoto e un tsunami en 1837. Laval e Caret regresaron ao arquipélago e someteron a poboación a un réxime teocrático severo. Por unha banda ensinaron aos habitantes das illas a ler e escribir, e protexéronos dos comerciantes europeos e dos baleeiros. Segundo unha frase do pai Laval, a «civilización leva ata a satisfacción». Por outra banda, o celo relixioso levoulles a destruír sistematicamente todos os ídolos e templos, e no seu lugar mandaron construír de forma desmesurada máis dun centenar de edificios de pedra: igrexas, capelas, conventos, seminarios, cemiterios, vigairías, arcos do triunfo. Só na catedral de San Miguel, en Mangareva, caben 2.000 persoas. A poboación, que era de máis de 2.000 habitantes cando chegaron Laval e Caret, descendeu ata 500 habitantes a finais do século XIX debido ás enfermidades, a emigración, e o alcol.
Logo da denuncia por parte dalgúns comerciantes da situación despótica da misión, o bispo mandou a Laval a Tahití, en 1871.
As illas Gambier anexionáronse a Francia no ano 1880.
Illas
Componse de catro illas volcánicas, un atol, e varios illotes.
Mangareva
A 45 minutos con barca ao nordés, atópase o illote Totegegie, de 4 km, onde se atopa o aeroporto das illas.
Taravai
Taravai, situada a 1,5 km ao suroeste illa de Mangareva, ten unha superficie de 5,3 km² e 256 metros de altitude. Historicamente, tamén recibiu o nome de Belcher. Antigamente, 2.000 habitantes poboaron a illa, pero na actualidade está deshabitada, con algún residente esporádico. Nela atópanse os restos da igrexa de Sant Gabriel.
Hai varios illotes preto da illa: Agakauitai, cunha superficie de 0,7 km² e 146 m. de altitude, Kamaka, Makupu, Makaroa, e Manui.
Akamaru
Akamaru ten unha superficie de 1,5 km² e 246 metros de altitude. Atópase a 7 km ao sueste da illa de Mangareva. Antigamente recibiu o nome de Wainwright. Nesta illa Laval e Caret celebraron a primeira misa. Na actualidade a illa recibe visitas esporádicas polos habitantes de Mangareva para recoller as súas laranxas.
Na costa noroeste atópase o illote de Mekiro.
Lingua paha
O paha é unha lingua kra que se fala na provincia de Yunnan na República Popular da China.
Illas Gambier
Temoe
Temoe, tamén chamada Timoe, é un atol situado a 50 km ao sueste de Mangareva. Antigamente recibiu o nome de Crescent. Atópase un templo polinesio relacionado coas illas Marquesas. No ano 1838 os misioneiros tiveron que trasladar toda a poboación a Mangareva para facer os traballos de construcións de monumentos.
Navegación
O termo navegación pode ser utilizado para designar diferentes actividades:
San Mamede de Belaz, Portomarín
San Mamede de Belaz é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 30 habitantes (17 homes e 13 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
A Lagoa, Agar, A Estrada
A Lagoa é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 1 muller. A mesma poboación que en 1999 cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Lugares de Lousame
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Lousame.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lousame
Tomás Ocaña
Tomás Ocaña Urwitz, nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1984, é un xornalista de investigación español. Foi galardoado polas súas reportaxes cun Peabody Award pola Asociación de Xornalistas de Investigación dos Estados Unidos (IRE) e tres premios Emmy en distintas categorías, entre outros.
San Mamede do Río, Portomarín
San Mamede do Río é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 48 habitantes (20 homes e 28 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Roberto Ozores
Roberto Rodríguez Ozores Fernández, nado en Pontevedra o 6 de febreiro de 1918 e finado en Vigo en agosto de 2007, foi un deportista e adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Como deportista foi campión e recordman de España de péntatlon e décatlon, campión de España de ximnasia deportiva e campión mundial de fútbol universitario. Tamén foi seleccionado con dezaoito anos para participar na chamada Olimpíada Vermella, que como alternativa á presidida por Hitler en Berlín, se organizara en Barcelona en xullo de 1936 pero que a Guerra Civil impediu que se disputase.
Tiña un currículo como técnico deportivo moi extenso: contaba cos títulos de adestrador de fútbol, natación, atletismo, balonmán, baloncesto e voleibol. Foi xefe de deportes do distrito universitario de Santiago de Compostela e nos anos cincuenta adestrador e preparador físico de Celta de Vigo, Deportivo da Coruña e Pontevedra CF ademais de asesor de adestradores da Selección española de fútbol como Teus, Pedro Escartín, Gabilondo, Melcón e Villalonga.
Agás breves períodos de tempo, como a tempada 1957-58 na que foi preparador físico de Deportivo, sempre estivo unido ao Celta de Vigo.
Na tempada 1951-52, e ante os malos resultados, a Xunta Directiva do Celta, a excepción do presidente Faustino Álvarez, presenta a súa dimisión, a esta tamén se uniu a dimisión do adestrador, Pasarín.
Nesta difícil situación e co equipo penúltimo o presidente nomea adestradores a Roberto Ozores e a Yayo, quen conseguiron facer unha segunda parte do campionato impecábel colocando ao equipo na novena posición e evitando o descenso.
Ao finalizar esa tempada Ozores volveu facerse cargo da preparación física e da asesoría deportiva.
Malde
O topónimo galego Malde pode referirse a:
84ª edición dos Óscar
A 84ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2011 dos Estados Unidos e celebrouse o 26 de febreiro de 2012, no Hollywood and Highland Center Theatre (agora Dolby Theatre) no distrito de Hollywood, nos Ánxeles (California). Durante a cerimonia, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos pola ABC. O actor Billy Crystal presentou a cerimonia por novena vez. A primeira vez presentou a 62ª edición dos Óscar, celebrada en 1990, e a anterior foi a 76ª edición dos Óscar, celebrada en 2004.
O 14 de xuño de 2011, o presidente da Academia, Tom Sherak, anunciou nunha conferencia de prensa que, coa intención de revitalizar o interese polos premios, a cerimonia de 2012 tería entre cinco e dez nomeados ó Óscar ó mellor filme pendentes dos resultados da votación, a diferenza dun número definido de candidatos. Como evento relacionado, a Academia realizou a súa terceira cerimonia Anual de Premios Gobernadores no Grand Ballroom do Hollywood and Highland Center o 12 de novembro de 2011.
The Artist gañou cinco galardóns, incluíndo Mellor actor para Jean Dujardin, Mellor director para Michel Hazanavicius e Mellor filme, o primeiro filme mudo en gañalo dende Wings (1927), o gañador da 1ª edición dos Óscar en 1929. Outros gañadores inclúen a Hugo tamén con cinco premios e The Iron Lady con dous premios. Beginners, The Descendants, The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore, The Girl with the Dragon Tattoo, The Help, Midnight in Paris, The Muppets, Rango, Saving Face, A Separation, The Shore e Undefeated gañaron un premio cada un. A cerimonia tivo preto de 39 millóns de espectadores (só en América do Norte).
Gañadores e nomeados
dereita|miniatura|150px|Michel Hazanavicius, Mellor director dereita|miniatura|150px|Jean Dujardin, Mellor actor dereita|miniatura|150px|Meryl Streep, Mellor actriz dereita|miniatura|150px|Christopher Plummer, Mellor actor secundario. dereita|miniatura|150px|Octavia Spencer, Mellor actriz secundaria. dereita|miniatura|150px|Asghar Farhadi, Mellor filme en lingua non inglesa dereita|miniatura|150px|Bret McKenzie, Mellor canción orixinal
Os nomeados da 84ª edición dos Óscar foron anunciados o 24 de xaneiro de 2012 no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills, por Tom Sherak, presidente da Academia, e a actriz Jennifer Lawrence.
Os filmes que máis nomeamentos recibiron foron Hugo con once, seguido de The Artist con dez. Os gañadores foron anunciados durante a cerimonia de entrega o 26 de febreiro de 2012.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Premios da Academia Honoríficos
A Academia celebrou a terceira cerimonia anual de Premios Gobernadores o 12 de novembro de 2011, na cal foron presentados os seguintes premios.
SANZAAR
Historia
O SANZAR foi fundado en 1996, despois de que a IRB decidise profesionalizar o rugby en 1995. O obxectivo inicial era crear 2 torneos atractivos, un a nivel de seleccións nacionais (o Tri Nations) e outro a nivel de equipos provinciais (o Super 12), para acadar cartos coas vendas dos dereitos televisivos.
En 2009 estivo a piques de producirse a marcha de Suráfrica, aínda que as negociacións que se fixeron acadaron o acordo desexado, e Suráfrica mantívose no SANZAR.
Provincia de Barcelona
A Provincia de Barcelona é unha provincia situado no nordés de España, que compón unha das catro divisións administrativas da comunidade autónoma de Cataluña. Limita ó nordeste coa provincia de Xirona, ó oeste coa provincia de Lleida, ó suroeste coa provincia de Tarragona e ó sur e suroeste co mar Mediterráneo.
The Doctrine of Chances
miniatura|dereita|Portada da primeira edición de The Doctrine of Chances. The Doctrine of Chances (en galego, A Doutrina das Probabilidades) foi a primeira obra sobre teoría da probabilidade, escrita polo matemático francés Abraham de Moivre e publicada por primeira vez en 1718. De Moivre escribiu en inglés xa que vivía en Inglaterra naquela época, pois abandonara Francia escapando da persecución dos hugonotes. O título da obra converteuse nun sinónimo de teoría de probabilidades, e así a frase foi usada na obra póstuma de Thomas Bayes, que de feito se titulada An Essay towards solving a Problem in the Doctrine of Chances. Nesta aparece por primeira vez o teorema de Bayes.
Provincia de Barcelona
Xeografía
Sucan esta provincia ríos de escasa importancia como o río Llobregat, polo menos se os comparamos co maior río que pasa por Cataluña, o Ebro.
The Doctrine of Chances
Edicións
O título completo da primeira edición foi The doctrine of chances: or, a method for calculating the probabilities of events in play (A doutrina das probabilidades ou un método para calcular as probabilidades dos sucesos en xogo); foi publicada en 1718 por W. Pearson e constaba de 175 páxinas.
Provincia de Barcelona
Xeografía
Os accidentes xeográficos máis importantes son a Depresión central catalá, os Pireneos, que alcanzan o norte da provincia e diversas serras, coma as de Tallat e Montseny.
The Doctrine of Chances
Edicións
Publicada en 1738 por Woodfall e composta por 258 páxinas, a segunda edición da obra de De Moivre introducía o que posteriormente se chamaría distribución normal como aproximación da distribución binomial. De feito, De Moivre probou un caso especial do teorema central do límite, un resultado que ás veces é chamado teorema de De Moivre–Laplace.
Provincia de Barcelona
Demografía
Esta provincia ten unha das poboacións provinciais máis elevadas de España: 5 226 354 habitantes segundo o censo do 2005. O núcleo máis importante é a cidade de Barcelona, que ten aproximadamente un terzo da poboación da provincia. Ten unha altísima densidade de poboación: case 680 habitantes/km².
The Doctrine of Chances
Edicións
A terceira edición foi publicada de xeito póstumo en 1756 por A. Millar e ocupou 348 páxinas, xa que se incluíu material adicional como unha aplicación da teoría da probabilidade ás ciencias actuariais no cálculo de anualidades.
Provincia de Barcelona
Demografía
É unha provincia moi dinámica, grazas ás súas actividades industriais e comerciais.
Comarcas
A provincia de Barcelona está dividida nas seguintes once comarcas:
Concellos
Os vinte concellos máis habitados da provincia son os seguintes (2007):
Isaías
Vida e legado
Isaías foi un estadista, asesor de reis, poeta, orador e escritor, fillo de Amós e está considerado un dos profetas maiores hebreos, chamado "o príncipe dos profetas" e sendo valorado, fundamentalmente, polas escrituras que legou ao seu pobo e ás subsecuentes xeracións.
Tivo dous fillos, con nomes profeticamente significativos, Sear-jasub (un remanente volverá) e Maher-salal-hasbaz (o refugallo apresúrase), comenta que el e os seus fillos son presaxios para Israel. Á súa esposa chamábana "a profetisa".
O ministerio profético de Isaías chegou a durar case medio século, dende fins do goberno de Azarías, rei de Xudá, até os tempos do monarca Manasés. Segundo os libros apócrifos Vida dos Profetas (1,1) e Ascensión de Isaías (5,11-14), o profeta morreu aserrado (partido) durante a persecución provocada polo rei Manasés; a iso tamén parece referirse a Biblia.
Isaías foi un firme opositor á política de alianza dos reis de Xudá cos imperios estranxeiros e chamou a confiar na Alianza con Yahveh. Opúxose ao protectorado de Asiria que o rei Acaz propiciou para enfrontarse co norteño Reino de Israel e o de Damasco. O rei Ezequías quixo contrarrestar a hexemonía asiria, aliándose con Exipto, opóndose Isaías tamén a iso, pero cando as tropas asirias de Senaquerib cercaron Xerusalén, Isaías apoiou a resistencia e anunciou a axuda de Yahveh: a cidade salvouse.
A obra de Isaías mostra que era un gran poeta, con estilo brillante, precisión, composición armoniosa e imaxes novas. Académicos e críticos coinciden en que foi o autor dos capítulos 1 a 12, 15 a 24 e 33 a 35 do Libro de Isaías, en tanto que a autoría do resto do libro é un tema de debate. Os capítulos 36 a 39, que están escritos en terceira persoa, foron aparentemente escritos polos seus discípulos.
A segunda parte do Libro de Isaías, coñecida como Libro da Consolación de Israel (capítulos 44-55), é moi diferente á primeira e non nomea en ningures a Isaías. O escenario destes capítulos finais supón que Xerusalén foi arrasada, o pobo xudeu está cativo en Babilonia e Ciro xa é rei de Persia, xesta que provocará a liberación dos hebreos. O estilo do texto é máis oratorio e até repetitivo. O contido rexistra unha maior elaboración teolóxica. É entón probable que estes capítulos finais sexan obra dun autor anónimo ao final do desterro, despois de 560 a.C.
Exexetas e estudosos recalcan con todo, que as dúas partes do libro de Isaías están unidas pola súa visión mesiánica:
Estudos suxiren que o uso reiterado de derivados de נצר en ambas as partes do libro de Isaías, é unha alusión mesiánica: natser, transcrita Nazer, traducida como "fillo", "vástago", "rama" ou "renovo"; e noutros contextos como vixiar, gardar, observar, defender, arrodear, preservar (do perigo) ou esconder (refuxiar). Consideran que a iso se refire Mateo 2:23 cando di que habitou na cidade que se chama Nazaret, e así se cumpriu o devandito polos profetas, que había de ser chamado Nazareno (נצר, Notsri).
O cristianismo estima que o Libro de Isaías anunciou o nacemento, sacrificio e gloria de Xesús e ademais, o alcance universal da salvación polo que se considera nalgunhas ocasións como o "Príncipe dos Profetas".
Robert Dozier
Robert Lorenzo Dozier, Jr., nado en Lithonia (Xeorxia) o 6 de novembro de 1985, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no San-en NeoPhoenix da B.League xaponesa.
Traxectoria
Na tempada 2007-08, Dozier xogou de titular en todos os 99 partidos cos Memphis Tigers, xunto a xogadores que xogarían despois na NBA, coma Derrick Rose, Chris Douglas-Roberts e Joey Dorsey. Foi parte do éxito dos Tigers no ano 2008, que rematou coa derrota ante os Kansas Jayhawks na final do torneo da NCAA de 2008
Dozier foi o último xogador elixido (60ª posición) do Draft da NBA de 2009, polos Miami Heat. Despois asinou un contrato co Kolossos Rodou BC da liga grega. En novembro de 2010, asinou co PAOK Tesalónica BC.
Tenente (Idade Media)
Tenente era o responsábel da tenencia feudal correspondente a unha vila ou rexión, designado polo rei ou o señor durante a Idade Media nos reinos cristiáns da península Ibérica. A tenencia non daba dereito de propiedade e era temporal.
O tenente administraba xustiza, recadaba os impostos reais e militares, e os ingresos resultantes usualmente repartíanse a partes iguais entre o tenente e o rei.
Lista de papas ordenados alfabeticamente
Esta é unha lista alfabética dos Papas considerados pola Igrexa católica, con indicación dos seus anos de pontificado. Cómpre facer algunhas indicacións:
Lugares de Malpica de Bergantiños
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Malpica de Bergantiños.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Malpica de Bergantiños
Linguas gelao
As linguas gelao forman un grupo de linguas kra que se falan na República Popular da China e en Vietnam.
Carl Schleicher
Carl Schleicher, sendo o seu nome de nacemento Cölestin Schleicher, nado en Lemberg (Lviv), Imperio Austríaco, no ano 1825 e finado en Padua, Reino de Italia, o 2 de outubro de 1903 , foi un pintor realista do século XIX.
Traxectoria
Desenvolveu a súa obra principalmente en Viena entre os anos de 1860 e 1870. Foi alumno do pintor austríaco Ferdinand Georg Waldmüller. Particularmente coñecido polos retratos de rostros e o intercambio de ideas e interpretacións entre os rabinos talmudista, adicándolle unha cantidade considerable de cadros ó óleo. Cargadas de material anecdótico, as pinturas dedicadas ós debates talmúdicos constitúen un valioso rexistro dos usos e costumes dos xudeus asquenacís en Europa, cultura e acervo coñecidos como Yiddishkayt. As pinturas de Cölestin Schleicher caracterízanse por seren non só considerablemente descritivas, senón ademais por capturar con incomparable agudeza a atmosfera de estudo que rexía a vida dos talmudistas: estudo por certo non exento de seriedade e dedicación, incluíndo interesantes diálogos e ideas sorprendentes, pero tamén contradicións problemáticas, discusións interminables e un humor desopilante.
Autódromo Enzo e Dino Ferrari
O Autodromo Enzo e Dino Ferrari é un autódromo de 4´9 km situado en Imola, Italia, a 40 quilómetros ao leste de Boloña e 80 quilómetros ao leste da fábrica Ferrari en Maranello. Estet é un dos poucos circuítos internacionais importantes que funcionan en sentido antihorario. O circuíto leva o nome do defunto fundador de Ferrari, Enzo Ferrari, e do seu fillo, Alfredo Ferrari, que morreu en 1956 aos 24 anos. O circuíto ten unha licenza de grado 1 da FIA.
Cordova
O topónimo Cordova (exónimo inglés de Córdoba), pode referirse a distintas pequenas vilas dos Estados Unidos:
Autódromo Enzo e Dino Ferrari
O circuíto leva o nome de Ferrari, en lembranza do seu fundador Enzo e do seu fillo Dino, que morrera na década de 1950. Antes da morte de Enzo Ferrari en 1988 chamábase "Autodromo Dino Ferrari. Imola, como e coloquialmente coñecido, é un dos circuítos que van en contra da dirección das agullas do reloxo (circuíto de Istambul e o Autódromo José Carlos Pace en Interlagos, Brasil son outros dos circuítos con esta característica). Construído na década de 1950, Imola foi popular entre os condutores debido a súa rapidez.
O recinto volveu ao calendario da Fórmula Un durante a tempada 2020 para axudar ao deporte a cubrir as carencias do calendario causadas polas cancelacións doutras carreiras debido á pandemia da COVID-19, a carreira no circuíto nomeouse como Gran Premio da Emilia-Romaña en honra á rexión onde está situado o circuíto. Isto tamén significa que o recinto acollerá unha carreira do Campionato do Mundo baixo un terceiro nome diferente ao ter sido o Gran Premio de Italia de 1980 e o Gran Premio de San Marino desde 1981 ata 2006.
Historia
A pista inaugurouse como unha pista semipermanente en 1953. Non tiña chicana, polo que os percorridos desde Acque Minerali ata Rivazza, e desde Rivazza ata Tosa, polos boxes e o Tamburello, eran só rectas con algunhas pequenas curvas pequenas, o circuíto permaneceu nesta configuración ata 1972.
En abril de 1953, tiveron lugar as primeiras carreiras de motos, mentres que a primeira carreira de automóbiles tivo lugar en xuño de 1954. En abril de 1963, o circuíto organizou a primeira carreira de Fórmula Un de 1963, como un evento fóra de campionato, gañada por Jim Clark cun Lotus. Outro evento fóra de campionato tivo lugar en Imola en 1979, que gañou Niki Lauda con Brabham - Alfa Romeo.
En 1980 Imola debutou oficialmente no calendario de Fórmula Un organizando o Gran Premio de Italia de 1980. Foi a primeira vez desde a edición de 1948 no "Parco del Valentino" que o Autódromo Nazionale Monza non acolleu o Gran Premio de Italia. A carreira gañouna Nelson Piquet e foi tal o éxito que unha nova carreira, o Gran Premio de San Marino, estableceuse especialmente para Imola en 1981. A carreira disputouse durante 60 voltas ao circuíto de 5 quilómetros durante un distancia total da carreira de 300 quilómetros.
Do mesmo xeito, o Campionato Mundial de Motociclismo de Velocidade competiu alí en 1972, 1974, 1975, 1977, 1979 e 1988 co nome de Gran Premio de Motociclismo de Italia, en 1981 e 1983 como o Gran Premio de Motociclismo de San Marino e de 1996 a 1999 como Gran Premio de Motociclismo da cidade de Imola.
A Fórmula 3000 Internacional visitou Imola de xeito independente en 1986 e 1987, e de 1998 a 2004 como unha carreira previa á Fórmula 1. O seu sucesor, as GP2 Series, acompañaron á Fórmula 1 nas dúas últimas edicións do Gran Premio de San Marino, en 2005 e 2006. O European Formula 3000, o Formula Renault V6 Eurocup e o International Formula Master son ​​outros campionatos europeos de monoprazas que competiron en Imola.
Ademais do Campionato Mundial de Motociclismo de Velocidade, o Campionato Mundial de Superbikes disputou unha cita en Imola entre 2001 e 2006 e posteriormente desde o 2009, mentres que o Campionato Mundial de Motociclismo de Resistencia correu alí en 2002 e 2003. O Campionato FIA GT correu alí en 2005 e 2006; o Campionato Europeo de Turismos fíxoo en 2004, o Campionato Mundial de Turismos en 2005, 2008 e 2009; e o International GT Open desde 2009. É sede da última rolda do Campionato Mundial de Motocross FIM desde 2018.
A 6 horas de Imola reviviu en 2011 e engadiuse ás Le Mans Series e á Intercontinental Le Mans Cup como evento de tempada ata 2016. Desde 2017 acolle as 12 horas de Imola, unha rolda da serie 24H.
A pista tamén se utilizou como parte do circuíto de finalización do Campionato do Mundo de Estrada da UCI de 1968, no que o ciclista italiano Vittorio Adorni gañou cunha vantaxe de 10 minutos e 10 segundos sobre o segundo clasificado Herman Van Springel, a segunda marxe gañadora máis grande na historia dos campionatos, despois da vitoria de Georges Ronsse en 1928. Ademais, o paisano de Adorni Michele Dancelli fíxose co bronce e cinco dos seis primeiros clasificados foron italianos. O circuíto utilizouse para a etapa 11 do Giro de Italia de 2015, que gañou Ilnur Zakarin, e a 12ª etapa do Giro de Italia de 2018, gañada por Sam Bennett. O circuíto tamén serviu como inicio e chegada do Campionato do Mundo de estrada UCI de 2020 o 27 de setembro de 2020.
Tamburello
Neste circuíto atópase a Curva de Tamburello que é unha das máis coñecidas no mundo da Fórmula 1 pola súa estreiteza e pola rapidez con que debía ser tomada. É a primeira curva do circuíto. Na súa orixe, esta curva era unha das máis rápidas do circuíto, onde non se levantaba apenas o pedal do acelerador. A pesar da adición de chicanas, o circuíto estivo suxeito a constantes preocupacións pola seguridade, sobre todo na dita curva "Tamburello", que era moi accidentada e tiña pouco espazo entre a pista e un muro de formigón que protexe o río Santerno que corre detrás del. No 1987, Nelson Piquet estrelouse fortemente durante os adestramentos tras unha falla de pneumáticos e perdeuse a carreira por lesión. No Gran Premio de San Marino de 1989, Gerhard Berger estrelou o seu Ferrari en Tamburello tras un fallo na á frontal. O coche ardeu despois do forte impacto, pero grazas ao rápido traballo dos bombeiros e do persoal médico, Berger sobreviviu e só perdeuse unha carreira (o Gran Premio de Mónaco de 1989) debido a queimaduras nas mans. Michele Alboreto tamén tivo un grande accidente na curva do Tamburello probando os Footwork Arrows no circuíto en 1991 pero saíu ileso. Riccardo Patrese tamén tivo un accidente na curva do Tamburello en 1992 mentres probaba para o equipo Williams.
Ayrton Senna, o mítico piloto e tricampión do mundo e Roland Ratzenberger perderon a vida en sendos accidentes no Gran Premio de San Marino de 1994. Ratzenberger nos adestramentos do sábado na (curva Gilles Villeneuve) e Senna no curvón Tamburello na sétima volta de carreira o 1* de maio cando ocupaba a primeira posición e chocou debido a causas que ata hoxe en día non se aclararon.
Por causa destes accidentes, o circuíto foi modificado, engadindo unha chicana antes de Tamburello que retarda o paso pola curva, facéndoa máis segura pero quitándolle a dificultade que posuía. Por outra banda a curva Gilles Villeneuve pasou a ser unha chicana co fin de reducir a velocidade coa que se afrontaba.
Tamén o brasileiro Rubens Barrichello tivo un accidente que estivo a piques de custarlle a vida neste Gran Premio e que lle privou de disputar ese GP e o mantivo un tempo afastado das pistas.
Despois das reiteradas críticas polo obsoleto das súas infraestruturas, o circuíto foi obxecto de vastos traballos de mellora que levaron á desaparición do Gran Premio de San Marino.
Gran Premio de San Marino de 1994
thumb | left | 200px | O vello pitlane, xuño de 2006.