cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baixo
Anos 50
O Fender Bass foi un instrumento revolucionario para músicos ao vivo. En comparación co contrabaixo grande e pesado, que fora o principal instrumento grave na música popular dende principios dos anos 20 ata os anos 40, o baixo podía transportarse doadamente aos concertos. Cando se amplificaba o baixo era tamén menos propenso á retroalimentación que os baixos acústicos. A adición de trastes permitía aos baixistas tocar afinados máis doadamente que con contrabaixos acústicos sen trastes, e permitía aos guitarristas cambiar de instrumento dun xeito máis doado.
En 1953, Monk Montgomery converteuse no primeiro baixista en xirar co baixo de Fender, coa big band de posguerra de Lionel Hampton. Montgomery foi probablemente tamén o primeiro en gravar co baixo eléctrico, o día 2 de xullo de 1953 co Art Farmer Septet. Roy Johnson (con Lionel Hampton), e Shifty Henry (con Louis Jordan and His Tympany Five), foron outros dos pioneiros no uso do baixo de Fender. Bill Black, que tocou con Elvis Presley, pasou do contrabaixo ao Fender Precision Bass ao redor de 1957. O baixo estaba destinado a atraer tanto a guitarristas como a contrabaixistas, e moitos dos pioneiros, como Carol Kaye, Joe Osborn, Paul McCartney eran orixinalmente guitarristas.
Tamén en 1953, Gibson lanzou o primeiro baixo eléctrico de escala curta con forma de violín, o EB-1, cun pé extensible que permitía que puidese ser tocado tamén verticalmente. En 1958 Gibson lanzou o EB-2 descrito no catálogo da compañía como as un "baixo eléctrico de corpo oco que conta cun botón de baixo/barítono para dúas características tonais diferentes". En 1959 foi seguido polo máis convencional EB-0 Bass. O EB-0 tiña unha aparencia semellante a unha guitarra Gibson SG (aínda que os primeiros exemplos tiñan un corpo anguloso como o da Les Paul Special).
Outras compañías tamén comezaron a fabricar baixos durante os anos 50. En 1956 apareceu na feira alemá "Musikmesse Frankfurt" o distintivo Höfner 500/1 con forma de violín, realizado usando técnicas de construción de violíns por Walter Höfner, un luthier de violíns de segunda xeración. Debido a que foi usado por Paul McCartney, o instrumento coñeceuse como o "Beatle bass". En 1957, Rickenbacker introduciu o modelo 4000, o primeiro baixo en contar cun deseño "neck-through-body", na cal o mastro é parte da madeira do corpo. Kay Musical Instrument Company comezou a fabricar o K-162 en 1952, Danelectro lanzou o Longhorn en 1956, e Burns London/Supersound o Single Cutaway Bass en 1958.
Anos 60
miniatura|Gibson EB-2 Coa crecente popularidade da música rock nos anos 60 máis fabricantes comezaron a prducir baixos eléctricos, como Yamaha, Teisco e Guyatone. Introdido en 1960, o Fender Jazz Bass, coñecido inicialmente como o "Deluxe Bass", usaba un deseño de corpo coñecido como "cintura compensada" que fora introducido na guitarra Fender Jazzmaster co obxectivo de mellorar a comodidade mentres se tocaba sentado. O Jazz Bass contaba con dúas pastillas sinxelas.
As formas das pastillas en baixos eléctricos adoitan a referirse como pastillas "P" ou "J", en referencia ás diferenzas visuais e eléctricas entre as pastillas do Precision Bass e do Jazz Bass.
Fender comezou a fabricar o Mustang Bass cunha escala de 762 mm, en comparación cos 864 mm dos Jazz e Precission, ofrecendo así un instrumento cunha "escala Gibson". O Fender VI, un baixo de seis cordas, estaba afinado unha oitava por debaixo da afinación normal de guitarra e foi lanzado en 1961, sendo utilizado brevemente por Jack Bruce de Cream.
Anos 70
En 1972 Alembic estableceu os que serían coñecidos como baixos eléctricos de gama alta. Estes caros instrumentos feitos a medida, como os usados por Phil Lesh, Jack Casady, e Stanley Clarke, contaban con deseños únicos, corpos de madeira de primeira calidade acabados a man, e innovadoras técnicas de construción, como a construción multilaminada neck-through-body e mastros de grafito. Alembic tamén foi pioneira no uso de electrónica integrada para preamplificación e ecualización. As electrónicas activas incrementaban os niveis de saída do instrumento, e permitían máis opcións para controlar a flexibilidade tonal, dando ao intérprete a habilidade de amplificar, así como a de atenuar certos rangos de frecuencias mentres melloraba a resposta xeral destas (incluíndo máis sons de rexistro alto e baixo).
En 1974 Music Man Instruments, fundada por Tom Walker, Forrest White e Leo Fender, introduciu o StingRay, o primeiro baixo amplamente producido con electrónica activa (alimentada) integrada no instrumento. En 1976 a compañía británica Wal comezou a fabricar os seus propios baixos activos. Os baixos con electrónicas activas podían incluír un preamplificador e mandos para realzar ou cortar frecuencias.
Sémele
Sémele (en grego Σεμέλη) é un personaxe pertencente á mitoloxía grega. Filla de Cadmo, rei de Tebas e Harmonía; é a irmá de Agave, Autonoe, Ino e Polidoro, pero é coñecida por ser a nai de Baco ou Dioniso.
Baixo
Anos 70
A mediados dos 70 introducíronse os baixos de cinco cordas, cunha corda en Si grave. En 197 o baixista Anthony Jackson encargoulle ao luthier Carl Thompson a construción dun baixo de seis cordas con afinación (de abaixo a arriba) Si, Mi, La, Re, Sol Do, engadindo un Si baixo e un Do alto, e sendo un dos primeiros baixos de rango estendido.
Sémele
O mito de Dioniso
miniatura|Xúpiter e Sémele. ([[Peter Paul Rubens|Rubens).]] miniatura|Dionisos mosaico. Cóntanos o mito que na cidade grega de Tebas, vivía a princesa Sémele, filla do rei Cadmo e da raíña Harmonía. Tan grande era a súa beleza que pronto foi obxecto da atención de Zeus. O deus acudía a visitala ao palacio do seu pai disfrazado de mortal, ata que un día a moza cedeu ante unha insinuación de Hera (a celosa esposa de Zeus) que, disfrazada da ama de leite da nova doncela, sementou onde había confianza a dúbida de se quen a visitaba era realmente Zeus ou se era un impostor que se aproveitou da súa inocencia.
Zeus recolleu a Dioniso neno, para o cal non chegara o momento de nacer, e encerrouno na súa coxa. Cando o prazo se cumpriu, extraeu a criatura. Este dobre nacemento valeulle a Dionisos o epíteto de "ditirambo" que quería dicir o dúas veces nado.
Aldo Nadi
Aldo Nadi, nado en Livorno o 29 de abril de 1899 e finado nos Ánxeles o 10 de novembro de 1965, foi un tirador de esgrima e mestre de armas italiano, gañador de catro medallas olímpicas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|140px|Aldo e Nedo Nadi en 1935 en Cannes Aldo naceu nunha familia de esgrimistas, e con seu irmán Nedo aprendeu a técnica da escola italiana desde moi novo con seu pai Beppe Nadi, gañando competicións na súa adolescencia, entre os seus contrincantes estivo o tirador francés Lucien Gaudin. Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial de cabalería
En 1920, aos 21 anos, Nadi gañou nos Xogos Olímpicos de 1920 medallas de ouro en florete, espada e sabre por equipos, e en individual unha medalla de prata en sabre, tras seu irmán Nedo. En 1928 actuou no filme Le tournoi dans la cité  de Jean Renoir.
En 1935 emigrou aos Estados Unidos, ensinando esgrima en Nova York ata 1943, nese ano publicou o seu libro On Fencing e fixou a súa residencia nos Ánxeles, onde continuou a ensinar esgrima na súa propia sala de armas, e ocasionalmente adestrando actores para escenas de esgrimas nos filmes. En 1944 mesmo apareceu no filme To Have and Have Not (1944) e colaborou como coordinador de esgrima en tres filmes,  Frenchman's Creek (1944), The Foxes of Harrow (1947) e The Mississippi Gambler(1953), protagonizado por Tyrone Power
En 1955, Nadi escribiu a súa autobiografía (The Living Sword: A Fencer's Autobiography), que non se publicaría ata trinta anos despois da súa morte, grazas ao editor Lance Lobo, incluíndo un limiar de William M. Gaugler, mestre de armas e discípulo de Nadi.
Fundación Galicia Sustentable
A Fundación Galicia Sustentable é unha fundación galega sen fin de lucro.
Obxectivo
A fundación ten como finalidade o aproveitamento do potencial de Galicia cara á sustentabilidade a través do desenvolvemento dos potenciais dos individuos e dos colectivos.
Na súa constitución a Fundación pretende acadar unha sociedade cuxos individuos actúen de forma sustentable tendo en conta as necesidades futuras, melloren constantemente aproveitando as oportunidades e as novas alternativas, procuren o desenvolvemento persoal, valoren a participación, se esforcen pola excelencia e lideren co exemplo a través das súas accións.
A Fundación foi declarada de interese ambiental por Orde do 18 de febreiro do 2009 da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, e de interese galego por Orde do 8 de maio do 2009 da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Areas de traballo
A Fundación estrutura o seu traballo nunha serie de áreas: a área de Información e capacitación para a participación, a de Ordenación do territorio e urbanismo, a de Mobilidade, a de Cambio climático, a de Sustentabilidade e TIC e a de Cooperación internacional.
Cuñaxe
miniatura|Prensa de cuñaxe de [[Moeda (peza metálica)|moeda da Royal Mint de Londres (1818)]] No ámbito numismático, a cuñaxe é o proceso de fabricación de moedas mediante estampaxe de metais utilizando cuños, que poden ser utilizados á man ou mediante maquinaria. Oponse, xa que logo, á obtención de moeda en moldes con fundición do metal, característica das emisións dos primeiros séculos.
Un cuño monetario é cada unha das dúas pezas metálicas utilizadas para a cuñaxe de moeda, unha para os motivos do anverso e outra para os do reverso, que aparecen impresos en negativo.
Os cuños actuais, elaborados con aceiro endurecido, son capaces de cuñar centos de milleiros de pezas antes de seren retirados pola súa deformación.
Idade Antiga
miniatura|esquerda|Cuño do reverso dunha moeda do rei [[reino grecobactriano|grecobactriano Demetrio (200-185 a. de C.)]] A historia da cuñaxe de moedas está moi ligada á evolución dos métodos produtivos e das técnicas da metalurxia. As primeiras moedas coñecidas, do século VII a. de C., cuñábanse de xeito artesanal, mediante un simple golpe de martelo sobre un punzón que incidía nun disco prequentado apoiado nunha bigornia. Xa que logo, estas moedas apenas presentaban unhas simples marcas xeométricas e só nunha das súas faces. miniatura|[[Ás de Octavio Augusto do obradoiro galego de Lucus Augusti, obtido por cuñaxe a martelo]] A evolución do método deu lugar a moedas máis perfeccionadas, gravadas por ambas as caras. Para este avance foi necesaria a aparición dos cuños, que estaban fabricados individualmente e á man por artesáns especializados chamados gravadores, que tiñan que ilos substituíndo á medida que se ían deteriorando no proceso da cuñaxe. Porén, en ocasións, sobre todo en épocas de dificultades económicas, como a crise do Imperio Romano no século III, os cuños mantíñanse en uso estando xa moi gastados ou mesmo fendidos, co que as moedas producidas amosaban serias imperfeccións.
Durante o proceso de cuñaxe, o cuño inferior estaba apoiado nunha superficie estable e inmóbil, en tanto que no outro recaía a percusión do martelo, de tal xeito que ambos deixaban impresos os seus motivos no disco metálico previamente recortado que se colocaba entre eles, para se converter nunha nova moeda. Era habitual ese disco se quentase con anterioridade para o facer máis brando.
O cuño que recibía a martelada, xeralmente o do reverso, era o primeiro en deteriorarse. No entanto, a arqueoloxía experimental suxire que cabería esperar que os cuños inferiores poderían soportar ata 10.000 golpes, dependendo do nivel de desgaste que se considerase admisible en cada época e cultura.
Idade Media
miniatura|[[Baixorrelevo en Rostock, Alemaña, que reproduce a cuñaxe a martelo]] Na Idade Media europea, os gravadores chegaron a constituír un gremio propio.
A gran maioría das moedas producidas nesta época estaban cuñadas en frío, sen un quentamento previo dos discos, e con cuños habitualmente elaborados en ferro.
En tanto que os cuños da maioría das moedas da antigüidade se gravaban moi coidadosamente, os da primeira moeda altomedieval adoitaban elaborarse á base de simples golpes de punzón que apenas desprazaban o metal en lugar de retiralo, dando como resultado moedas con trazados moi esquemáticos e con motivos e lendas ás veces dificilmente recoñecibles. Porén, á medida que a tecnoloxía e os procesos industriais se ían perfeccionando, e a economía evolucionaba ao longo do período medieval, así ocorreu tamén cos métodos de elaboración dos cuños, aínda que no esencial o método seguía a ser o herdado da época antiga.
A prensa de volante
miniatura|esquerda|[[Gravado dunha prensa de volante para a cuñaxe de moeda, extraído da Encyclopédie de Diderot e D'Alembert]] No século XVI produciuse un importante avance nas técnicas de cuñaxe coa aparición da prensa de volante, inventada polo florentino Benvenuto Cellini cara a 1530. Tratábase dun novo procedemento para producir moeda por presión, que permitía cuñar unha maior cantidade de pezas (unhas 30 por minuto) e ademais cunha aparencia máis regular que polo métido do martelo.
Esta nova técnica foi experimentada en Francia no reinado de Henrique II (1547-1559) e xeneralizouse nese país en 1640 pola iniciativa do gravador e escultor Jean Varin, inicialmente na Monnaie de París e logo no resto das casas de moeda do país, para a produción da moeda corrente. En España empezou a utilizarse en 1585 na Casa de Moeda de Segovia. miniatura|Trebello deseñado para a cuñaxe dos cantos Previamente á cuñaxe cumprían dous procesos previos, tamén mecanizados: a laminaxe, mediante roletes, para crear unha lámina de metal do grosor final das moedas, e o posterior recorte dos discos, realizado tamén mediante unha prensa de volante preparada para o efecto.
A prensa de cuñaxe estaba gobernada por un brazo lastrado con dous pesos en senllos extremos, controlados horizontalmente pola man do encargado. O movemento da prensa cara a abaixo estaba conducido por un parafuso que provocaba un desprazamento con ángulo constante, co que a presión dos cuños sobre os discos era uniforme a as moedas resultantes presentaban unha factura idéntica.
A boa calidade obtida mediante a cuñaxe mecanizada favoreceu tamén a loita contra a fraude por acernamento, que era común nas producidas a martelo, por teren os bordos irregulares, o que permitía aos particulares extraeren pequenas partes do metal das moedas, particularmente das de ouro e prata. Esta práctica, moi perseguida pola xustiza, dificultouse máis aínda co posterior engadido de estrías ou outros adornos nos cantos, que se facía nun proceso á parte da cuñaxe do anverso e do reverso.
A prensa a vapor
miniatura|120px|As de [[Monneron foron unhas das primeiras moedas cuñadas en prensa de vapor, na ceca de Soho (1792). Gravador: Augustin Dupré.]] Xa en plena Revolución Industrial, cara a 1790, os industriais ingleses Matthew Boulton e James Watt inventaron unha nova prensa movida por vapor, que daba un rendemento de 50 pezas por minuto na súa casa de moeda de Soho. Probada inicialmente en Francia polos comerciantes irmáns Monneron, o uso da nova prensa xeneralizouse na Royal Mint de Inglaterra, a partir de 1805.
En 1817, o alemán Uhlhorn perfeccionou o modelo ata chegar a lograr un rendemento de 100 moedas cuñadas por minuto. Un novo paso deuno en 1830 o enxeñeiro suízo Jean Pierre Droz, quen introduciu no sistema a posibilidade de cuñar tamén o canto da moeda, de xeito simultáneo ao do anverso e o reverso.
A cuñaxe actual
O avance máis recente na evolución dos métodos de cuñaxe produciuse no inicio do século XX, cando a electricidade substituíu o vapor como sistema para mover as prensas. miniatura|Moderna maquinaria de cuñaxe na [[Real Casa da Moeda de Australia|Royal Australian Mint, en Camberra.]]
Os avances da electrónica e da informática, o deseño asistido por computador e o control numérico cumputerizado aplicado á elaboración dos cuños, así como a incorporación de novos materiais, fixeron que a produtividade chegase a cantidades como as 800 pezas por minuto nas factorías máis modernas, como a fábrica da Monnaie de Paris en Pessac ou a Fábrica Nacional de Moneda y Timbre de España.
Do mesmo xeito que nas etapas anteriores, as prensas actuais de cuñaxe de moeda teñen dous compoñentes fundamentais, un cuño para o anverso e outro para o reverso, aos que se lles engade un colar ou cuño para o canto, que é intercambiable e axustable para se adaptar á cuñaxe de moedas de diferentes valores faciais. O colar é, xa que logo, unha peza circular de aceiro endurecido que actúa como parede da cámara formada entre os cuños no momento da cuñaxe, que proporciona a impresión do contorno uniformemente arredor da moeda.
Saraibas
Saraibas é un grupo musical galego formado no ano 1978, por un grupo de amigos de San Sadurniño que levaban cantando xuntos como afeccionados dende 1969. Estiveron en activo até 2004.
Traxectoria
O paso cara á abordaxe dunha carreira musical máis profesional veulles marcado por un premio recibido nas festas das Somozas do 1978. O primeiro nome do grupo foi Chorima, pero sería cambiado pouco antes do lanzamento do seu primeiro disco. A súa primeira formación estaba composta por: Martín Sanjurjo, Miguel Sanjurjo, Avelino Cinza, Regina Cinza, Enma Calvo e Elisa García.
Tras a incorporación de Manuel Alonso "Bacalau", o grupo saca o seu segundo traballo Xa non podemos calar (Ruada, 1981). Desde entón os cambios na formación serán constantes, destacando, entre outras, a colaboración de Carlos Beceiro (do grupo La Musgaña), a breve incorporación de Juanjo Porta Vizoso (Malincorne, Gwendal) para o disco Cancións para un ano, o paso de Óscar Fernández Sanjurjo, que despois formaría Os Cempés, e o paso de Paco Román, presente no disco Careca.
O último traballo do grupo é Cantamos para poder voar, de 1999. A súa formación actual está composta por Amparo Calvo (gaita, percusión e voz), Xela Barro (voz), Avelino Cinza (frautas, percusión e voz), Miguel A. Sanjurjo (percusión e voz), Martín Sanjurjo (guitarra, mandolina, violín e voz), Juanjo Porta (guitarras), Sergio Vázquez (baixo) e Francisco Rodríguez (percusión e acordeón).
Pus
O pus consiste nun fluído rico en proteínas, e leucocitos mortos que interviñeron na resposta inmunitaria (principalmente neutrófilos); pode conter tamén outras células do corpo e graxa, microorganismos mortos, fibrina, restos do tecido danado, sangue, linfa ou outros líquidos corporais, segundo o sitio onde se produza.
Durante a infección, os macrófagos liberan citocinas que activan aos neutrófilos para que procuren o sitio de infección por quimiotaxe. Alí, os neutrófilos fagocitan e destrúen as bacterias e as bacterias intentan resistir a resposta inmunitaria liberando toxinas chamadas leucocidinas. Cando os neutrófilos morren polas toxinas ou pola súa idade, son fagocitados por macrófagos, formando o pus viscoso.
A pesar de que normalmente o pus ten unha cor branca amarelada, poden observarse cambios de cor no pus en certas circunstancias. O pus pode ás veces ser verde debido á presenza de mieloperoxidase, que é unha proteína antibacteriana intensamente verde producida por certos tipos de leucocitos. En certas infeccións de Pseudomonas aeruginosa prodúcese un pus verde que cheira mal; a cor verdosa é resultado do pigmento bacteriano piocianina que as pseudomonas producen. Os abscesos amébicos no fígado producen pus pardo, cuxo aspecto se ten descrito como similar á "pasta de anchoa". O pus pode tamén ter mal cheiro, especialmente o pus das infeccións anaeróbicas.
Algunhas enfermidades comúns causadas por infeccións pióxenas son o impétigo, osteomielite, artrite séptica, e a fascite necrotizante, entre outras.
294
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mikhail Gorbachev
Mikhail Sergeevich Gorbachev (en Михаил Сергеевич Горбачёв), nado en Privolnoe o 2 de marzo de 1931 e finado en Moscova o 30 de agosto de 2022, foi un político ruso que foi o Secretario Xeral do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS) desde 1985 ata 1989 e Presidente Executivo da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas de 1989 a 1991.
Traxectoria
Naceu o 2 de marzo de 1931 (outras fontes afirman que naceu en 1935) en Privolnoe, Rusia, no seo dunha familia campesiña. En 1952 ingresou ao Partido Comunista e tres anos despois contraeu matrimonio con Raisa Maksimovna Titorenko, con quen tería unha filla, Irina. Ese mesmo ano obtivo o título de avogado na Universidade de Moscova. En 1978 foi elixido Secretario de Agricultura no Comité Central do Partido Comunista e dous anos despois converteuse no membro máis novo do Politburó.
Trala inesperada morte de Konstantín Chernenko, en abril de 1985, Gorbachev foi elixido Secretario Xeral do Partido Comunista da URSS e polo tanto, o gobernante de facto da Unión Soviética. Trala reorganización do partido e do sistema electoral, foi elixido xefe de Estado (1989) e primeiro Presidente da URSS polo Congreso (1990). As súas reformas estruturais á vida política e económica da URSS, coñecidas polos seus nomes rusos Glásnost e Perestroika, minaron o monopolio exercido polo comunismo nos países do leste e puxeron fin á guerra fría.
En marzo de 1991 convocouse a un referendo na Unión Soviética, o 78% da poboación dixo si ao mantemento da URSS. En agosto dese ano foi destituído por un grupo de altos cargos do PCUS e do Goberno que buscaban deixar sen efecto o Acordo de Belovezhie, que disolvía de facto a URSS ao separarse Ucraína, Rusia e Belarús. Foi retido durante tres días na súa residencia de verán en Forós (Crimea), pero puido reasumir as súas funcións tralo fracaso do golpe de Estado. Modificou a lexislación que permitía o monopolio político exclusivo do PCUS e decretou a nulidade da anexión das Repúblicas bálticas, dando deste modo vía libre para a súa independencia.
miniatura|esquerda|200px|Gorbachev e [[Ronald Reagan.]]
Debilitado polos ataques do presidente da Federación rusa, Boris Eltsin e tras un van intento de que as Repúblicas restantes asinasen o Tratado da Unión, decidiu renunciar como Secretario Xeral do Partido Comunista e disolver o Comité Central. O Nadal dese mesmo ano disolveu oficialmente a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas e renunciou como Presidente Executivo trala negativa dos presidentes das Repúblicas da Comunidade de Estados Independentes (CEI) a recoñecer os órganos do poder central.
Mikhail Gorbachev recibiu o Premio Nobel da Paz en 1990, pola súa contribución á distensión mundial.
Dende 1992 Mikhail Gorbachev dirixe a fundación que leva o seu nome e que ten filiais en países como os EUA, Suíza, Rusia ou Italia. Participou nalgunhas eleccións rusas, obtendo pobres resultados, e foi o presidente do Partido Socialdemócrata de Rusia.
Conto da orixe galega
Nos anos oitenta, un artigo escrito polo profesor de Carballeda de Valdeorras Tomás Terrón, en La Región, especulaba coa idea de que Gorbachev fose de antergos galegos. Segundo el, uns investigadores (que non nomea) atoparan que o avó de Gorbachev fora un emigrante valdeorrés, Antón Corbacho, que pasara a través de Europa Central ata a Rusia tsarista, e que alí batera coa Revolución de 1917. O fillo, Manuel, estudara sendo este investigador, no seminario de Tbilisi e fora o pai do dirixente soviético. En paralelo, o suposto autor bilbaíno Gabriel Carrete, sinalaba en declaracións á prensa galega que "é evidente que algunhas xentes de nome Gorb son de procedencia galega", en apoio da tese de Terrón. Non hai ningunha fonte, de ningún tipo, que sosteña este conto.
Batalláns, As Neves
Santa Eulalia de Batalláns é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 206 habitantes (114 mulleres e 92 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 214 habitantes.
El Aloya
El Aloya foi un semanario editado en Tui entre 1906 e 1913.
Historia e características
Apareceu en 1906, inspirado e dirixido por Venancio Lorenzo Rodríguez, alcalde e xefe da política liberal do distrito. Era unha publicación literaria e de información xeral. Cando morreu o director, en 1909, a publicación continuou como Semanario independiente y defensor de los intereses generales del distrito, dirixida por Heriberto Fernández Estévez, concelleiro de Tui e vinculado á política oficial. Entre os seus colaboradores estaba José Fernández Barros. Mantivo polémica con La Opinión.
Galería de imaxes do Corgo
Galería de imaxes do concello do Corgo na provincia de Lugo.
Bañobre, Labrada, Guitiriz
Bañobre é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Ouguiya
A ouguiya (en árabe: أوقية) é a unidade monetaria de Mauritania, dividida en cinco khoums. A actual ouguiya, con código ISO MRU, introduciuse en 2018 en substitución da vella ouguiya (código MRO), a razón dunha nova por cada dez vellas.
O seu nome deriva da pronuncia árabe hasaní da palabra uqiyyah – أُوقِية–, que significa "onza".
Antiga ouguiya
A ouguiya (MRO) introduciuse como moeda oficial de Mauritania o 28 de xuño de 1973 en substitución do franco CFA, coa taxa dun ouguiya por cada cinco francos.
Moedas
Estas moedas foron producidas na Casa da Moeda de Kremnica, en Eslovaquia. As derradeiras moedas desta serie cuñáronse entre os anos 2003 e 2004.
Estremonias
Estremonias é o segundo traballo discográfico do grupo folk galego Quempallou, editado no ano 2002.
Ouguiya
Moedas
En 2009 producíronse cambios significativos, coa redución do tamaño da moeda dunha ouguiya en aliaxe de níquel (a anterior era de bronce) e a introdución dunha moeda bimetálica de 20 ouguiya, continuada pola de 50 ouguiya, tamén bimetálica, en decembro de 2010.
295
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ouguiya
Billetes
No marco dunha actualización posterior de toda a serie, en agosto de 2010 púxose en circulación o novo billete de 5.000 ouguiyas, datado o 28 de novembro de 2009.
Nova ouguiya
O 28 de novembro de 2017, no seu discurso co gallo da festa da independencia, o presidente mauritano, Abdel Aziz, anunciou a reforma do sistema monetario co obxectivo de lle dar un impulso á debilitada economía do país. Iso levou consigo unha elevada inflación en decembro de 2017 de entre un 10 % e un 50 % en función dos produtos.
Logo dese anuncio, o 1 de xaneiro de 2018 inaugurouse unha nova versión da preexistente ouguiya, de xeito que dez das antigas pasaron a equivaler a unha das novas. De inmediato, uns novos billetes de polímero substituíron os anteriores.
Como consecuencia deste cambio, os códigos ISO para a ouguiya modificáronse a MRU / 929 e os preexistentes MRO / 478 foron retirados mediante a emenda ISO 4217 número 165, con data do 14 de decembro de 2017.
A poboación mauritana dispuxo dun ano para cambiar os seus billetes. Durante os seis primeiros meses, puideron realizar esa operación nos bancos, nas oficinas de Facenda e nos establecementos de correos; na segunda parte do ano, o cambio realizouse exclusivamente no Banco Central. O cambio foi progresivo, de xeito que durante o primeiro mes foi a vez dos billetes de 5.000 ouguiyas, logo os de 2.000 e así sucesivamente. A partir da cantidade de 500.000 ouguiyas, os mauritanos deberon abrir unha conta bancaria para proceder ao cambio de moeda. Os prezos amosáronse en ambas as moedas durante tres anos.
Moedas
Como resultado do cambio de sistema realizouse xa en 2017 unha primeira emisión da nova ouguiya, con valores de ⅕ de ouguiya (1 khoums), 1, 5, 10 e 20 ouguiyas. Esta última, cuñada nun disco trimetálico, foi merecedora do Premio Moeda do Ano na categoría de mellor moeda circulante do ano.  En 2018 púxose tamén en circulación unha nova moeda de 2 ouguiyas.
Maguy Marin
Maguy Marin, nada en Tolosa o 2 de xuño de 1951, é unha bailarina e coreógrafa contemporánea francesa.
Traxectoria
Maguy Marin estudou danza clásica no Conservatorio de Tolosa. Despois uniuse ao ballet de Estrasburgo, logo cambiou de sentido e uniuse á escola Mudra cando se creou en 1970 en Bruxelas.
Despois participou nun grupo de investigación teatral, Chandra, que abandonou bastante rápido (a finais de 1974). Foi solista durante catro tempadas no Ballet du XXe siècle baixo a dirección de Maurice Béjart e experimenta as súas primeiras experiencias en coreografía. En 1978, aínda estaba en Bruxelas e traballaba con Daniel Ambash; a súa actividade creativa despegou, especialmente despois do seu premio obtido no Concurso Coreográfico Internacional Bagnolet en 1978.
A compañía créase, evoluciona e cambia, desenvolvendo nos últimos anos o seu traballo no marco da non danza. Ata a data produciu ao redor de corenta pezas.
Maguy Marin é unha das persoas non americanas que recibiu o premio American Dance Festival. En 2008, recibiu un premio Bessie en Nova York polo seu espectáculo Umwelt presentado no teatro Joyce. A edición de 2012 do Festival d'automne à Paris dedícalle unha retrospectiva ao programar 6 das súas creacións emblemáticas en oito teatros de París e Illa de Francia. En xuño de 2016, a Bienal de Venecia outorgoulle un León de Ouro por toda a súa carreira artística.
O seu fillo, David Mambouch, dedicoulle un documental estreado en 2019.
Compromiso militante
En maio de 2018, Maguy Marin é unha das persoas asinantes dunha petición en colaboración con personalidades do mundo da cultura para boicotear a tempada cultural entre Francia e Israel, que segundo o asunto da petición serve como "escaparate " ao Estado de Israel en detrimento do pobo palestino.
Obras principais
miniatura| Representación de May B no teatro da cidade de Valence en 2018. miniatura| Unwelt en 2013. (Os lugares e as datas de creación indícanse entre parénteses)
Saudade (álbum)
Saudade é o oitavo álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 25 de outubro de 2005, baixo o selo Warner Music.
M25 (autoestrada do Reino Unido)
A M25 é a autoestrada de circunvalación de Londres, Gran Bretaña. Construída entre 1975 e 1986, na maior parte do seu percorrido, 188 km, ten seis carrís, tres a cada lado, e con 193.000 automóbiles ó día (2003) é a vía de maior circulación do Reino Unido miniatura|dereita|225 px|M25 preto do [[aeroporto de Heathrow]]
Battle Royale II: Requiem
Battle Royale II: Requiem (バトル・ロワイアルＩＩ　【鎮魂歌】), abreviado como BRII (Bii āru tsū) é un filme xaponés dirixido por Kenta Fukasaku e Kinji Fukasaku que foi estreado no 2003. É a secuela de Battle Royale, baseado na novela homónima de Koushun Takami.
Sinopse
Tres anos despois dos sucesos de Battle Royale, Shuya Nanahara é un famoso terrorista que está empeñado en derrocar ó goberno na súa cruzada contra os adultos. Como resposta, eles ordenan a creación do programa "Battle Royale 2" e envían a unha clase de estudantes de secundaria para buscalo e matalo.
Irkutsk
miniatura|300px|Catedral da Nosa Señora de Kazán, de Irkutsk.
Irkutsk, en ruso Иркутск, é unha cidade de Rusia, capital do óblast homónimo.
Xeografía
miniatura|250px|Vista aérea de Irkutsk e os seus arredores, o [[río Angara e o seu encoro.]] miniatura|250px|A [[central hidroeléctrica de Irkutsk.]] Está situada nas dúas ribeiras do río Angara, o principal afluente do Ienisei. Ao sur, encóntrase o lago Baikal (onde nace o río Angara).
A unha altitude de 440 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 301 km². É unha das cidades máis poboadas de Siberia, contando con 623 736 habitantes no ano 2017, o que facía unha densidade de poboación de 2 251,75 hab./km² nese ano.
Irkutsk é un importante centro económico, político e militar, sede dunha diocese da Igrexa ortodoxa rusa. Está conectada con Moscova por unha liña ferroviaria de 5185 km.
A cidade de Irkutsk encóntrase ao sueste dos outeiros da chaira de Irkutsk-Cheremkhovo, cerca da rexión montañosa do lago Baikal e dentro da mesta taiga típica do leste de Siberia. A parte principal da cidade háchase na chaira de inundación do río Angara,, a 72 km da súa saída do lago Baikal. O río, de 580 m de ancho, está represado polo encoro da central hidroeléctrica de Irkutsk. A cidade encóntrase no sur de Siberia, a 5 042 km ao leste de Moscova, a 2 887 km de Vladivostok, a 520 km ao norte de Ulán Bátor e a 1 650 km ao noroeste de Pequín. o río Irkut, do que a cidad debe o seu nome, é un pequeno río que se une ao Angara xusto enfronte da cidade. A parte principal de Irkutsk está separada por varios monumentos —como o mosteiro, a fortaleza e o porto— así como dos seus suburbios, por outros afluentes do Angara, como o Ida ou o Ushakovka. Así mesmo, dúas partes importantes de Irkutsk son habitualmente coñecidas como "a beira esquerda" e "a beira dereita", con respecto ao curso do río Angara.
Segundo os plans rexionais de Irkutsk, a cidade absorberá no futuro as cidades industriais de Shelekhov e Angarsk para formar unha área metropolitana de máis dun millón de habitantes.
Historia
miniatura|250px|A característica arquitectura de madeira dos edificios do século XVII foron deseñados para soportaren os severos invirnos que sofre a rexión. miniatura|250px|Avenida Sedova (Улица Седóва). miniatura|250px|A estación de Irkutsk-Passazhírskiy.
Fundada en 1661, recibiu a categoría de cidade en 1686. No seu escudo de armas, que se remonta ao século XVII, contén dous elementos típicos da cultura transbaikalia, no que figura un tigre do Amur, que leva unha marta cibelina na súa boca.
Bucarest
Bucarest é a capital e centro industrial e comercial de Romanía. Está localizada no sueste do país, ás beiras do Río Dâmbovița.
Segundo o censo oficial a 1 de xaneiro do ano 2010, Bucarest tiña unha poboación de 1 944 367 habitantes, 2.3 millóns na área metropolitana.
Irkutsk
Historia
En 1652, Iván Pojábov construíu unha parada para o comercio de peles cos buriatos. Os cosacos instaláronse alí e Irkutsk foi oficialmente considerada como cidade en 1686. A partir desta data desenvólvese grazas á exportación do oro, o marfil de mamut e as peles da marta cibelina cara á China. No século XIX, as fortunas medran rapidamente grazas ás minas de ouro, que atraen aos pioneiros. No Extremo Oriente ruso, que aínda non estaba conectado co resto do país polo ferrocarril transiberiano, a criminalidade e a violencia eran o calvario diario dos seus habitantes. A presenza de tabernas e cabarés neste lugar atraían aos menores de idade e aos vendedores.
Durante todo o século XIX moitos artistas, oficiais militares e aristócratas rusos foron enviados a Siberia debido á súa participación no Levantamento decembrista contra o tsar Nicolao I. Debido a esta circunstancia, Irkutsk converteuse no centro principal da vida intelectual e social para estes exiliados, e a maior parte da herdanza cultural da cidade provén deles; moitas das súas casas de madeira, adornadas con decoracións talladas a man, sobreviven hoxe, en contraste duro cos bloques de apartamentos estándar soviéticos que os rodean.
Isaac Singer
Isaac Merritt Singer, Pittstown (Nova York) o 26 de outubro de 1811 e finado en Paignton (Devon) o 23 de xullo de 1875, foi un inventor estadounidense, actor e empresario. Realizou importantes melloras no deseño da máquina de coser e foi o fundador de Singer Sewing Machine Company (Compañía de máquinas de coser Singer). Varios inventores patentaron máquinas de coser antes ca el, mais o seu éxito baseouse na practicidad da súa máquina, a facilidade coa que podía ser adaptada para o uso doméstico e que podía ser pagada a prazos.
Primeiros anos
Singer naceu en Pittstown, Nova York, e era o fillo máis novo do inmigrante saxón Adam Singer (nado Reisinger) e da súa primeira esposa Ruth Benson. Os seus pais divorciáronse en 1821 cando tiña 12 anos, o que lle produciu certos problemas emocionais e fixo que tivese que abandonar a luxosa mansión onde vivía e trasladarse a Oswego co seu irmán máis vello. Alí estudou, logo do cal se ocupou durante sete anos en empregos precarios ata os 19 anos, cando sendo aprendiz de mecánico descubriu a súa vocación como actor de teatro. Os seus ingresos viñan do seu traballo como mecánico, tanto como do de actor. En 1830 casou con Catherine Maria Haley.
Irkutsk
Historia
Irkutsk, durante moito tempo, tivo a reputación de ser unha cidade notabelmente bela, con rúas amplas, ben pavimentadas e ben alumeadas. Porén, un incendio ocorrido entre o 4 e o 6 de xullo de 1879 reduciu a cinzas unha gran parte da cidade, que contaba entón con cerca de 33 000 habitantes. O palacio do gobernador xeral, as principais oficinas administrativas e municipais e moitos dos outros edificios públicos foron destruídos polo lume, e os arquivos do goberno, a biblioteca e o museo da sección siberiana da Sociedade Xeográfica Rusa quedaron completamente queimados. As tres cuartas partes da cidad foron destruídas, incluíndo aproximadamente 4 000 vivendas. O gobernador obrigou entón aos habitantes a reconstruír as súas casas en pedra.
A cidade recuperouse rapidamente, e a electricidade chegou en 1896, o primeiro teatro foi construído en 1897 e a estación principal de ferrocarril (estación de Irkutsk-Passazhírskiy) inaugurouse en 1898. O primeiro tren chegou a Irkutsk o 16 de agosto dese mesmo ano. En 1900, a cidad ganara o alcume de o París de Siberia.
Durante a guerra civil que seguiu á Revolución rusa de 1917 a rexión foi o escenario de operacións sanguentas entre os Brancos e os Vermellos. En 1920, Aleksandr Kolchak, o antes temido comandante do maior continxente de forzas anti-bolxeviques, foi executado en Irkutsk, que destruíu a resistencia anti-bolxevique.
Irkutsk foi o centro administrativo do efemero óblast de Siberia Oriental, que existiu entre 1936 e 1937. A cidade converteuse posteriormente no centro administrativo do óblast de Irkutsk, despois de que o óblast de Siberia Oriental se dividira nos óblast de Chitá e de Irkutsk.
Durante os anos comunistas, a industrialización de Irkutsk e de toda a Siberia desenvolveuse con rapidez. Un gran polígono foi construído en Angar entre 1950 e 1959 para facilitar o desenvolvemento industrial.
A catedral da Epifanía, o palacio do gobernador, unha facultade de medicina, un museo, un hospital militar e moitas fábricas están entre as institucións públicas e os edificios desta época. O monumento a Aleksandr Kolchak, deseñado por Vyacheslav Klykov, deuse a coñecer en 2004. O 27 de xullo de 2004, a sinagoga de Irkutsk (construída en 1881) foi destruída por un incendio. En decembro de 2016 74 persoas de Irkutsk morreron nun envelenamento masivo por metanol.
Bucarest
Contorno xeográfico
250px|miniatura|esquerda|Lago Cismigiu
Isaac Singer
Primeiros anos
Despois de que Mary Ann chegase a Nova York e descubrise que Singer xa estaba casado, ela e Singer volveron a Baltimore, onde simularon ser matrimonio. O seu fillo Isaac naceu en 1837.
Irkutsk
Economía
En 2007, o sector servizos empregaba ao redor do 80 % da poboación activa. En 2011 os empregados totais eran 232 000. O salario medio nese ano era de 24 800 rublos, mentres que o salario mínimo era de 6 131 rublos. A participación no comercio representa o 45 % da economía da cidade, e os sectores líderes na industria son a maquinaria e a elaboración de produtos alimenticios. O prezo medio de mercado de 1 m² de vivenda en outubro de 2011 no mercado secundario era de 48 034 rublos.
El Dictamen
El Dictamen foi un semanario editado en Pontevedra entre 1872 e 1873.
Bucarest
Economía
A pesar de que só conta cun 10% da poboación romanesa, Bucarest produce o 25% do PIB do país, sendo a zona máis desenvolvida e industrializada de Romanía. Ó igual que o resto do país, esta cidade experimentou un importante desenvolvemento económico na última década. Bucarest recibe axudas económicas provenientes da Unión Europea (UE).
El Dictamen
Historia e características
Subtitulado Órgano del Partido Constitucional, apareceu o 1 de decembro de 1872. Saía os domingos e imprimíase nos obradoiros do hospicio. Dirixido por Emilio Álvarez Giménez, foi órgano do Partido Constitucional. Contiña as seccións "Lecturas de prensa nacional e internacional", "Sección oficial", "Gacetillas", "Anuncios" e "Última hora".
Isaac Singer
Carreira
En 1839 Singer conseguiu a súa primeira patente por unha máquina para tradear pedras vendida por 2000 dólares. Isto era máis diñeiro do que gañara na súa vida e debido ao seu éxito financeiro, optou por volver á súa carreira como actor. Foi de xira durante cinco anos, formando un grupo teatral, "Merritt Players", en que actuaba baixo o nome de Isaac Merritt. Mary Ann tamén participou nalgunhas actuacións, facéndose chamar "Sra. Merritt".
En 1844 conseguiu un emprego nunha imprenta en Fredericksburg, Ohio, aínda que se mudou en pouco tempo a Pittsburgh en 1846 para fundar unha tenda de madeira para fabricar teclas de madeira e sinais. En Pittsburgh descubriu e patentou unha «máquina para tallar madeira e metal» o 10 de abril de 1849.
Bucarest
Economía
Bucarest conta tamén coa maior rede de transportes de Romanía e unha das maiores no centro e leste de Europa.
Isaac Singer
Carreira
Con 38 anos, tendo dúas esposas e oito fillos, mudouse coa súa familia de volta a Nova York, esperando facer negocio coa súa máquina nesta cidade. Obtivo un adianto para construír un prototipo, para desta maneira conseguir unha oferta para comercializar o seu invento en Boston. A Boston foi onde se mudou en 1850 para vender a súa invención na tenda de Orson C. Phelps, onde Lerow e Blogett estaban a construír máquinas de coser. Phelps pediulle a Singer que as observase, xa que eran difíciles de usar e fabricar. Singer descubriu que a máquina de coser sería máis fiable se o lanzador se movía en liña recta e a agulla era recta.
Bucarest
Demografía
miniatura|250px|dereita|Centro urbano de Bucarest A poboación de Bucarest medrou considerablemente durante os dous últimos séculos, ó igual que a importancia de Bucarest como centro urbano.
Crecemento da poboación dende 1800:
Isaac Singer
Carreira
Singer obtivo diñeiro, outra vez, de George B. Zieber, co que chegou a ser compañeiro, ademais de con Phelps, na fabricación da «máquina de coser de Jenny Lind», chamada así en homenaxe á soprano sueca Jenny Lind. Recibiu a patente para mellorar a máquina de coser o 12 de agosto de 1851. Cando se empezou a vender, o modelo de Singer impúxose ao de Jenny Lind, por tratarse dun modelo máis práctico.
Bucarest
Comunidade xudía
miniatura|O "templo coral", a máis vella sinagoga de Bucarest A comunidade xudía foi a máis numerosa na cidade ata o estoupido da segunda guerra mundial. En 1930 vivían na cidade 69.885 xudeus, que representaban o 10,93% da poboación da capital. Os masacres perpetrados polos Lexionarios e pola Garda de Ferro durante o conflito, xunto coas posteriores emigracións a Israel fixeron que a comunidade case desaparecese da cidade.
No censo do 2002 a comunidade xudía de Bucarest era de 2.481 persoas.
Comunidade húngara
No censo de 1930, vivían na cidade 24.052 húngaros, representando o 3,76% da poboación municipal.
No ano 2002 o seu número baixara a 5.834, representando o 0,3% da poboación total. Na cidade de Bucarest funciona o Liceo Teórico Ady Endre vinculado á lingua húngara. A Casa Petofi é o centro cultural da comunidade, onde funciona unha biblioteca cunha importante fonte de volumes escritos na lingua húngara. Na cidade publícase diariamente o xornal da comunidade húngara, Új Magyar Szó, e a publicación mensual da comunidade: Bukaresti Kozlony.
Chang Chen
Chang Chen (nome en chinés tradicional: 張震; chinés simplificado: 张震; pinyin: Zhāng Zhèn) nado o 14 de outubro de 1976 en Taipei, é un actor taiwanés. É fillo do actor taiwanés Chang Kuo Chu (張國柱) e irmán do tamén actor, Chang Han (張翰).
Bucarest
Equipos deportivos
miniatura|dereita|200px|Imaxe do Estadio Nacional, Bucarest
Saddle Creek Records
Saddle Creek Records é un selo discográfico estadounidense baseado en Omaha, Nebrasca. Comezou como un proxecto sobre o espírito empresarial nunha clase da universidade, e foi fundado por Mike Mogis e Justin Oberst en 1993 (como Lumberjack Records). Ao pouco tempo Mogis deixou o seu lugar na empresa a Robb Nansel. O selo chamouse así pola Saddle Creek Road, unha rúa que atravesa a parte leste do centro da cidade de Omaha. Nos seus inicios contou con Conor Oberst (entón artista en solitario e na actualidade en Bright Eyes, Conor Oberst and the Mystic Valley Band e Monsters of Folk) e Tim Kasher (naquel momento en Dowdown Virginia e agora en Cursive e The Good Life), entre outros. Colectivamente, foron coñecidos como "Creekers". A primeira aparición de Saddle Creek foi no flyer dun concerto, ofrecendo "pasar unha tarde con Saddle Creek" (posteriormente ese sería o título dun DVD do selo, Spend an evening with Saddle Creek). A súa distribución corre a acargo da Alternative Distribution Alliance, que é parte do Warner Music Group.
288
Véxase tamén
Historia ano a ano
Charles Roven
Charles Roven, nado o 2 de agosto de 1949, é un produtor estadounidense de cinema, así como o cofundador e presidente de Atlas Entertainment. Probablemente é máis coñecido por producir filmes de superheroes como O cabaleiro escuro, Escuadrón Suicida, O home de aceiro ou Batman contra Superman: O amencer da xustiza.
Estivo casado coa produtora Dawn Steel dende 1985 atá a morte dela en 1997. Tiveron unha filla, Rebecca, nada en marzo de 1987. Roven posteriormente casou con Stephanie Haymes, a filla dos artistas Dick Haymes e Fran Jeffries.
Bermudas
As illas Bermudas (en Bermuda,, historicamente coñecidas como as Bermudas ou Illas Somers) é un Territorio Británico de Ultramar no Océano Atlántico Norte. O arquipélago das Bermudas está formado por 181 illas cunha superficie total de 53,2 km². A terra máis próxima fóra do territorio atópase no estado estadounidense de Carolina do Norte, aproximadamente 1035 km. ao oeste-noroeste.
As Bermudas teñen un clima subtropical, con invernos suaves e veráns cálidos. Propenso aos furacáns, o seu clima tamén presenta características de oceánico similares a outras áreas costeiras do hemisferio norte, con aire cálido e húmido do océano que garante unha humidade relativamente alta e unha temperatura estable.
As Bermudas reciben o nome do explorador español Juan de Bermúdez, que descubriu o arquipélago en 1505. As illas estiveron habitadas permanentemente desde 1612 e, formando parte da América Británica, convertéronse nunha colonia da coroa en 1684. Os primeiros Escravos africanos chegaron en 1616, pero como o comercio de escravos cesou a finais do século XVII, a colonia converteuse nunha base para comerciantes, corsarios, e a Mariña Real. Máis recentemente, o turismo foi un contribuínte importante á economía das Bermudas. Despois da segunda guerra mundial, o territorio converteuse nun destacado centro financeiro offshore e paraíso fiscal.
En xullo de 2018, as Bermudas tiñan unha poboación de preto de 70.000 persoas, polo que é o máis poboado dos territorios británicos de ultramar. Bermudanos negros, descendentes principalmente de escravos africanos, constitúen ao redor do 50% da poboación, mentres que os Bermudanos brancos, principalmente de ascendencia británica, irlandesa e portuguesa, representan o 30%.
A capital é Hamilton. Na colonia circula a libra das Bermudas en paridade co dólar estadounidense. O arquipélago é un paraíso fiscal, nos últimos anos está a crece-lo sector turístico.