cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BAP!!
Historia
En 1996 o grupo separouse, deixando como epitafio un documental sobre o grupo que, xunto con entrevistas, editouse no vídeo ...Ta Bestela Ondo? (Esan Ozenki). O seu derradeiro concerto dérono no gaztetxe de Andoain, ó que sempre estiveron ligados e no que tocaron moitas veces. O concerto foi editado en CD e DVD pola discográfica Metak (sucesora de Esan Ozenki) en 2003 co título de Bazen. Durante ese ano Mikel, Eneko e Drake xuntáronse con Borja (ex-guitarrista do grupo Purr) para ensaiar novas cancións. Isto provocou que se propagaran rumores sobre unha posible reunión de BAP!!, pero o grupo negouno taxantemente e terminou publicando un disco baixo un novo nome: Inoren Ero Ni.
Álbums
Zuria beltzez e Bide Huts eta Etxe Huts foron reeditados por Esan Ozenki en 1996 nun único CD.
Gran Premio de Bahrain de 2009
O Gran Premio de Bahrain de 2009 (formalmente o VI Gran Premio de Bahrain Gulf Air) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 26 de abril de 2009 no Circuíto Internacional de Bahrain, Sakhir, Bahrain. Foi a cuarta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009.
A carreira foi gañada por Jenson Button, piloto de Brawn GP, tras saír da cuarta posición da grella; Sebastian Vettel chegou segundo para Red Bull; e Jarno Trulli rematou terceiro no seu Toyota; o McLaren de Lewis Hamilton acadou a cuarta posición, a mellor da temporada; tras el, o segundo Brawn de Rubens Barrichello; Kimi Raikkonen obteu os primeiros puntos de Ferrari da temporada coa súa sexta posición; por último, o Toyota de Timo Glock e o Renault de Fernando Alonso conformaron as derradeiras posicións con puntos: a sétima e oitava.
Vista xeral
Jenson Button de Brawn GP chega cunha vantaxe de 6 puntos no Campionato de pilotos sobre o seu compañeiro de equipo Rubens Barrichello. Pola súa banda, Barrichello, na súa segunda posición, conta con 5 puntos sobre Sebastian Vettel de Red Bull Racing e Timo Glock de Toyota. Asemade no Campionato de construtores, Brawn GP adianta en 16,5 puntos a Red Bull Racing, gañador da carreira anterior. Toyota ocupa a terceira praza cun punto menos e McLaren-Mercedes está cuarto con 8. Máis abaixo na táboa, hai un triplo empate a catro puntos entre BMW Sauber, Renault e Toro Rosso. Tras eles Williams ten 3,5 puntos. Por último, só dúas escuderías, Force India e Ferrari, chegan sen ningún punto nos seus marcadores.
Ferrari non foi quen de conseguir punto algún, converténdose no peor comezo de temporada deste esquipo en Fórmula 1 se fallasen de novo tamén en Bahrain. Foi na temporada cando o equipo non obteu ningún punto ata a cuarta carreira, o Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980, onde Jody Scheckter rematou quinto.
Force India introduciu unha nova parte baixa e un difusor nesta carreira de Bahrain no seu Force India VJM02, así como un alerón frontal actualizado e outras novidades aerodinámicas. O piloto de Force India Giancarlo Fisichella recibiu con agrado estas innovacións, agardando que as carencias de carga do coche serían reconducidas polas novas modificacións.
Adestramentos libres e clasificación
Celebráronse tres sesións de práctica antes da carreira; dúas sesións o venres, 24 de abril de 2009, cada unha de 90 minutos, e outra de 60 o sábado, 25 de abril de 2009. Ao final da primeira sesión de práctica Lewis Hamilton estableceu tempo máis rápido, 1:33.647, no seu McLaren, diante dos dous BMW Sauber de Nick Heidfeld e Robert Kubica. O Williams de Nico Rosberg continuou a práctica rápida co cuarto tempo máis veloz, seguido do Brawn de Jenson Button, o McLaren de Heikki Kovalainen, o outro Brawn Rubens Barrichello e o Ferrari Felipe Massa. O Red Bull de Mark Webber e o outro Ferrari de Kimi Räikkönen compartiron a novena praza, completando os dez mellores resultados da práctica. Nico Rosberg foi máis rápido na segunda sesión de práctica do venres, cubrindo as follas de tempos cun tempo de 1:33.339, seguido de preto por Fernando Alonso no seu Renault e de Jarno Trulli no seu Toyota. Os Red Bull de Sebastian Vettel e Mark Webber foron cuarto e quinto, con Button detrás. Adrian Sutil de Force India fixo unha volta impresionante, o que lle permitiu acabar sétimo, con Timo Glock de Toyota, Rubens Barrichello de Brawn e Kazuki Nakajima de Williams completando o top ten. Os BMW de Heidfeld e Kubica non puideron repetir os seus tempos da primeira sesión, e clasificaron décimo sétimo e vixésimo, respectivamente. Na terceira práctica, Glock marcou o tempo máis rápido cun 1:32.605, antes de que o seu coche se vise na obriga de parar debido a problemas cos freos. Por outra banda houbo mellores tempos por parte de Ferrari e McLaren: Felipe Massa obtivo o segundo tempo máis rápido, con Räikkönen en quinto lugar. Rosberg foi o terceiro máis rápido e Hamilton o cuarto. Nelson Piquet, Kubica, Nakajima, Trulli e Heidfeld completaron as posicións ata o décimo posto.
A sesión de clasificación da tarde do sábado foi dividida en tres partes. Jarno Trulli logrou a súa cuarta pole position da súa carreira deportiva, a primeiro desde, mentres que o seu compañeiro de equipo, Timo Glock, quedaba segundo. Isto marcou a primeira vez na historia de Toyota na que ambos os dous coches partían desde a primeira fila da grella. Sebastian Vettel acadou un tempo para saír do terceiro lugar, con Jenson Button tras el. En quinto lugar foi o McLaren de Lewis Hamilton, con Rubens Barrichello sexto. Fernando Alonso de Renault obtivo o sétimo lugar, e detrás del Felipe Massa, Nico Rosberg e Kimi Räikkönen. Kovalainen, Nakajima, Kubica, Heidfeld e Piquet saíron da undécima á décimo quinta posición na grella. Os pilotos eliminados na primeira sesión e que clasificaron desde a décimo sexta á vixésima praza foron Sutil, Buemi, Fisichella, Webber e Bourdais. Webber foi bloqueado de forma polémica por Sutil cara ao exterior durante a súa volta de clasificación (Sutil afirmou que el non se dera de conta de que Webber estaba nunha volta cronometrada), impedíndolle acadar un tempo rápido. Como resultado, os comisarios impuxeron a Sutil unha sanción consistente na perda de tres lugares na grella de saída, atrasándoo ata a décimo novena posición.
Carreira
miniatura|[[Jenson Button conseguiu a súa terceira vitoria esta temporada, afianzando o seu primeiro posto no Campionato.]] miniatura|[[Kimi Räikkönen conseguiu os primeiros puntos de Ferrari da temporada.]] Timo Glock fixo un principio perfecto desde a segunda praza na grella e asumiu rapidamente a condución da cabeza de carreira. Jarno Trulli corría entón en segundo lugar, pero tivo que loitar con Lewis Hamilton, que tiña pasado a Jenson Button e Sebastian Vettel desde a quinta posición na grella, na primeira curva. Button tamén superou a Vettel, que estaba rodando con máis carga de combustible. Kimi Räikkönen, entrementres, empurrou o Ferrari ata o sexto lugar, adiantando catro posicións. Máis atrás na ringleira de coches, producíronse danos nos coches de Felipe Massa, Nick Heidfeld, Robert Kubica e Kazuki Nakajima, os cales tiñan que parar cedo para substituír os seus aleróns frontais, mentres que Heikki Kovalainen perdía posicións de pista despois de saírse da trazada. Massa tamén se queixou de problemas co seu sistema KERS, e aconsellóuselle que o desactivase.
No inicio da volta 2, Button realizou unha impresionante manobra de adiantamento a Hamilton para obter a terceira posición. Logo, o McLaren de Hamilton mantivo atrás del ao Red Bull de Vettel, que ía máis rápido, e só cando Hamilton entrou para facer o seu pit stop na volta 15 puido Vettel pasalo.
Dado que ambos os dous Toyota ían cargados con pouco combustible, fixeron os seus pit stops cedo, Glock na volta 12 e Trulli na volta 14. O equipo Toyota optou por poñerlles aos dous pilotos o composto de pneumáticos máis lentos, os máis duros, durante a duración da parte intermedia da carreira, ao contrario das estratexias elixidas polos outros equipos. Nunha soa volta, Button conseguira sacarlle o suficiente tempo a Trulli como para poñer os pneumáticos brandos e non perder a súa posición. Glock, que liderou unha vez a carreira, perdou tanto tempo a causa dos pneumáticos que quedou tras Hamilton en sétimo lugar mesmo despois de que o piloto de McLaren completase a súa parada.
A parada de Vettel na volta 18 situábao diante de Hamilton, pero xusto trinta metros detrás do coche lento de Trulli, impedíndolle competir con Button polo primeiro lugar. Button aproveitou esta oportunidade para abrir un espazo de 7,5 segundos entre el e Trulli ao redor da volta 22.
Pola volta 34, Button aumentara a súa marxe ata os 15,6 segundos, situándose como claro líder da carreira. Para cando todos os pilotos de adiante completaron a segunda rolda de paradas, Button xa se atopaba diante deles, esta vez cos pneumáticos máis duros. A estratexia de pneumáticos de Toyota non valera para nada, e Vettel, cos pneumáticos máis brandos, conseguía algunhas veces voltas rápidas unha vez que Trulli fixera a súa segunda parada e xa non estaba no camiño de Vettel. Despois da súa propia parada, Vettel (agora co composto de pneumáticos máis duro) volveu á carreira xusto diante do piloto de Toyota, a situación oposta á anterior rolda de paradas.
Na volta 44 houbo unha frenética loita entre Räikkönen e Glock pola sexta posición. Mentres tanto, Rubens Barrichello perdera moito tempo despois de fracasar ao intentar pasar o Renault equipado con KERS de Nelson Piquet. Non obstante, mostrou o ritmo do coche Brawn rematando xusto diante de Räikkönen, mesmo despois de ter feito unha parada máis. Máis adiante, xa na volta 48, a diminución da presión de aceite do Williams de Nakajima causaba o único abandono da carreira.
Pupila
A pupila ou, coloquialmente, meniña, é un orificio na parte central do iris para o paso da luz. Trátase dunha abertura dilatable e contráctil de cor negra coa función de regular a iluminación que chega á retina, na parte posterior do ollo.
O tamaño da pupila está controlado por dous músculos: o esfínter da pupila péchaa e o dilatador da pupila ábrea.
O reflexo fotomotor da pupila examínase cunha lanterna durante a exploración neurolóxica. Este reflexo, onde participan os nervios craniais II e III, consiste na constrición da pupila como resposta á iluminación. Cando penetra a luz nun ollo, as dúas pupilas se constriñen (reflexo consensual) porque cada retina envía fibras ás pequenas cintas de fibras nerviosas ópticas de ambos os lados. O músculo esfínter da pupila está innervado por fibras parasimpáticas; por iso, a interrupción destas fibras determina unha dilatación da pupila polo efecto desinhibido do músculo dilatador. O primeiro signo de compresión do nervio oculomotor é un reflexo fotomotor lento ipsolateral.
Galería de imaxes
עין
The Haunting (filme de 1999)
The Haunting é un filme de terror estadounidense dirixido por Jan de Bont que foi estreado en 1999. É un remake do filme de (1963) The Haunting. Ámbolos dous filmes están baseados na novela de Shirley Jackson The Haunting of Hill House.
Sinopse
Dende que foi construída hai 130 anos, a casa do outeiro, un edificio gótico e tenebroso, érguese solitaria e rodeada de múltiples lendas e rumores que falan sobre mortes tráxicas. Intrigado polo pasado da mansión, o Dr. David Marlow forma un equipo con outras tres persoas: Theo, unha muller enérxica e entusiasta, Nell, unha muller sensible que acaba de escapar do control familiar, e Luke Sannerson, o cínico do grupo, para ir á deshabitada casa e realizar un estudo sobre a natureza do medo.
Dourado
miniatura|Marco dourado listo para puír cunha ferramenta de ágata. miniatura|Aplicación dunha folla de ouro a unha reprodución dunha pintura do século XV. O termo dourado provén do latín vulgar dauratus, e este de auratus, de aurum, que significa ouro. A técnica do dourado consiste en cubrir con ouro a superficie dun obxecto principalmente polo seu valor lumínico, en tanto que se converte nun receptáculo da luz. Tradicionalmente empregábase na arte relixiosa para vinculala coa luz celestial, o que producía sobre os fieis unha sensación de temor e asombro.
Pan de ouro
É unha lámina moi fina de ouro batido, que se obtén de martelar as pranchas de ouro ou mediante rolo, usado tradicionalmente para decoración por medio do dourado en diferentes obxectos de carácter artístico. Ademais desta folla de ouro tamén existen as de prata, cobre e aluminio. A meirande parte do pan de ouro fabrícase en Alemaña e en Italia e preséntase en libriños de vinte ou vinte e cinco follas separadas por papel de seda. As láminas son moi finas e con tres posibles medidas, ben 5×5 cm ou 8×8 cm para o ouro fino ou verdadeiro e, 14×14 para o ouro falso. Existen dous tipos de pan de ouro, o ouro fino que é un produto de vinte e dous quilates e o ouro falso de maior grosor composto por unha aliaxe de cobre, estaño ou cinc. Para a manipulación do ouro verdadeiro é necesaria unha serie de instrumental como a polonesa, a chumaceira ou o coitelo de dourar porque non se pode manipular coas mans. Non obstante, o pan de ouro falso, aínda que pode ser manipulado como o anterior, tamén se pode tocar coas mans. Ademais, este último ten que ser protexido ou vernizado porque ennegrece en contacto coa humidade.
A aplicación do pan de ouro pode realizarse mediante dúas técnicas, ben dourado ao mixtión para o que pode empregarse tanto o ouro verdadeiro como o falso, ou ben dourado á auga para o que soamente se pode empregar ouro verdadeiro.
Historia
miniatura|Un [[Vajrasattva tibetán dourado.]] O dourado é unha técnica decorativa que se utilizou nos distintos períodos artísticos ao longo da historia da nosa civilización porque é considerado, dende as primeiras civilizacións, un metal nobre cheo de simboloxía vinculada coa luz e co poder. De feito, o emprego do dourado data xa das civilizacións sumerias e exipcias, que ao descubriren a ductilidade do ouro o empregaron para revestir obxectos menos nobres como a madeira, a pedra ou outros metais. Nestes comezos o ouro era golpeado até obter láminas moi finiñas, pero co tempo a técnica evolucionou cara ao emprego do dourado á auga, segundo os restos achados nas primeiras dinastías exipcias. Con posterioridade esta técnica chegou a Europa, a través de Exipto e Grecia fundamentalmente, e espallouse durante o século II d.C. por todo o territorio centroeuropeo. Non obstante, na produción artística destas civilizacións o dominante era o emprego de pedra, pigmento, barro etc. quedando o ouro relegado a obras máis miúdas e persoais, como xoias ou recipientes pequenos. Polo que foi durante o período medieval cando o dourado alcanzou certa importancia no mundo do patrimonio cultural.
Coa chegada de Carlomagno (742-814), quen utilizou a arte coma propaganda, aumentou o número de producións artísticas nas que se empregaba o ouro, tales como manuscritos, miniaturas, retablos etc. E, polo tanto, tamén coa igrexa, neses anos cuestión indivisible, que buscaba obter obxectos luminosos, próximos á luz divina, que enfeitizasen os fieis e os achegasen a Deus e os adoutrinasen nas sagradas escrituras. En consecuencia, empregouse o ouro para toda clase de obxectos vinculados coa liturxia da igrexa católica. Foi na época gótica cando se estendeu o uso do ouro sobre moitas superficies (ferro, madeira, pedra etc.).
O dourado na disciplina de conservación-restauración de bens culturais
O dourado na conservación-restauración dos bens culturais é limpado, elimináselle a sucidade superficial que co paso do tempo tende a depositarse sobre as obras, e con frecuencia debe ser asentado puntualmente para evitar a súa separación do soporte. No tocante á realización da técnica ou reprodución naquelas zonas onde teña desaparecido depende do código deontolóxico de cada territorio. Así por exemplo, en España non se volve a dourar senón que nesas zonas, de ser necesario para a comprensión da obra ou para devolverlle a súa lexitimidade, aplícase unha reintegración cromática (mediante rigattino, tratteggio ou puntos) coa que se aproxima a cor dourada mediante a asociación de cores (ocre, amarelo, verde, vermello). Noutros países, como Portugal, vólvese a dourar de ser necesario.
Norma sistémica
Por norma sistémica enténdense aqueles elementos que permiten delimitar os sistemas culturais, intersistemas, programas e elaboracións proto-sistémicas, entendendo por tales as prácticas que tenden á configuración dun novo sistema segregado do sistema a que se está vinculado.
Como afirma Elias Torres:
Platino
Características principais
miniatura|esquerda|Mineral: pebida de platino. Este metal, cando está puro, é de cor branca agrisada, maleable e dúctil. É resistente á corrosión e non se disolve na maioría dos ácidos, pero si en auga rexia. É atacado lentamente polo ácido clorhídrico (HCl) en presenza de aire. Denomínase grupo do platino aos elementos rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio e platino. Estes elementos son bastante utilizados como catalizadores.
O platino é relativamente resistente ao ataque químico, ten unhas boas propiedades físicas a temperaturas altas, e unhas boas propiedades eléctricas. Isto fixo que se utilizase en distintas aplicacións industriais. Por exemplo, pódese empregar como eléctrodo, en contactos electrónicos etc. O platino non se oxida co aire, pero pode reaccionar, dependendo das condicións, con cianuros, halóxenos, xofre, chumbo, silicio e outros elementos, así como con algúns óxidos básicos fundidos. Os seus estados de oxidación máis comúns son 2 e 4.
Conferencia Oeste da WNBA
A Conferencia Oeste é unha das dúas conferencias que forman a Women's National Basketball Association, e está formada por seis equipos.
Os Playoffs da Conferencia Oeste divídense en dúas roldas, as semifinais de conferencia e as finais de conferencia. O gañador das finais de conferencia, enfróntase ao equipo gañador das finais da conferencia leste nas Finais da WNBA para determinar ao gañador da WNBA.
Antigos equipos
Desaparecidos Trasladados
Them Crooked Vultures (álbum)
Them Crooked Vultures é o álbum de estrea do supergrupo estadounidense Them Crooked Vultures, editado o 16 de novembro do 2009. O primeiro sinxelo do álbum, "New Fang", lanzouse o 26 de outubro, seguido por "Mind Eraser, No Chaser" o 3 de novembro. O álbum estreouse no número 12 da lista Billboard 200, vendendo unhas 70.000 unidades a súa primeira semana nos Estados Unidos.
O tema "Dead End Friends" aparece no videoxogo Rock Band 3, mentres que "Scumbag Blues" está en Guitar Hero: Warriors of Rock e Gran Turismo 5.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Them Crooked Vultures.
José María González
O nome José María González pode referirse a moitas persoas, entre elas as seguintes:
Casa de Bragança
A dinastía de Bragança ou dinastía de Braganza foi unha das dinastías reinantes en Portugal desde o ano 1640 ata o ano 1910.
Historia
Ten os seus inicios con Afonso de Portugal, Conde de Barcelos (nado en 1370 e finado en 1461), que era fillo natural de Xoán I o de Boa Memoria e de Inés Pires. No ano 1442, Afonso V o Africano outorga o nobre título de 1º Duque de Bragança ao seu medio-tío Afonso. Entre os descendentes de Afonso I de Bragança atopábase Henrique I, que reina desde 1578 ata 1580. Á súa morte, houbo varios pretendentes e aspirantes ao trono portugués, pero tiveron de desistir ante a invasión e conquista de Portugal por parte do Rei Filipe II de España (1580). O Reino de Portugal quedou deste xeito incorporado e anexado á monarquía dos Habsburgo ata 1640, ano en que o 8º duque, Xoán II de Bragança, e a súa esposa dona Luisa de Guzmán, encabezan toda unha serie de ataques e conspiracións que culminan na revolución en contra de Filipe IV de España no ano 1640.
Xoán II de Bragança, que toma o nome de Xoán IV e é o primeiro rei Bragança (que reina desde 1640 ata 1656), ségueo o seu fillo Afonso VI (que reina desde 1656 ata 1683). Á morte de Afonso VI, sucédeo o seu irmán Pedro II (que reina desde 1683 ata 1706). Á morte de Pedro II, sucédeo o seu fillo Xoán V (que reina desde 1706 ata 1750).
No ano 1750 ascende ao trono Xosé I (que reina desde 1750 ata 1777), cuxa filla María de Bragança (herdeira ao trono) casou co seu tío Pedro de Bragança (irmán de Xosé I), e ambos reinan conxuntamente como María I e Pedro III. Cando a invasión napoleónica de Portugal, Xoán VI (fillo de María I e Pedro III) retirouse para Brasil, regresando en 1821. Á morte de Xoán VI en 1826, foi sucedido polo seu fillo Pedro IV, quen optou polo Imperio do Brasil e abdica ao trono de Portugal a favor da súa filla María II casada co nobre alemán Fernando de Saxonia-Coburgo-Gotha e Koháry (Fernando II), á que segue o seu fillo Pedro V (que reinou desde 1853 ata 1861). A pesar de seguir co apelido Bragança, a dinastía é unha rama da gran dinastía alemá de Wettin (Casa de Bragança-Saxonia-Coburgo e Gotha). Á morte de Pedro V no ano 1861, é sucedido por seu irmán Luís I (quen reinou entre 1861 e 1889). Seguen a liña, Carlos I (que reinou desde 1889 ata que morreu asasinado 1908). A este seguiulle Luís Filipe I (rei por un día). A Luís Filipe I, seguiuno o seu irmán Manuel II, o último dos Bragança, destronado pola revolución republicana de 1910. Tamén está a filla bastarda de Carlos I, María Pía de Saxonia-Coburgo-Gotha e Bragança.
Óperas de Claudio Monteverdi
miniatura|O [[Palacio Ducal de Mantua|Palacio Ducal de Mantua, onde se estreou L'Orfeo en 1607.]] Claudio Monteverdi (1567–1643) escribiu varias obras para a escena entre 1604 e 1643, incluídas dez no xénero, daquela emerxente, da ópera. Destas, consérvase tanto a música como o libreto de tres: L'Orfeo (1607), Il ritorno d'Ulisse in patria (1640) e L'incoronazione di Poppea (1643). Coñécense outros sete proxectos operísticos; catro foron finalizados e representados en vida do compositor, mentres que abandonou outros tres nalgún momento. Dalgunhas destas óperas perdidas sobreviviu o libreto.
A ópera xurdiu durante os inicios da carreira de Monteverdi, primeiro como entretemento cortesán tratando de revivir o teatro grego. A primeira obra coñecida en ser considerada unha ópera no sentido moderno é Dafne (1598) de Jacopo Peri, e a súa Euridice (1600) é a máis antiga que sobreviviu. Dado que Monteverdi exerceu como compositor da corte da familia Gonzaga entre 1590 e 1612, posiblemente unírase ao duque Vincenzo Gonzaga en Florencia para a estrea o 6 de outubro de 1600 de Euridice. Se ben non se coñecen as propias impresións de Monteverdi sobre a obra, o duque deuse conta do potencial desta nova forma de arte e procurou gañar prestixio patrocinándoa. Polo tanto, a finais de 1606 encargou a Monteverdi unha obra que agora é considerada como o "nacemento da Ópera Occidental", L'Orfeo, sobre un libreto de Alessandro Striggio o Novo.
O termo ópera non era amplamente empregado ata o século XVII, polo que as obras musicais de Monteverdi para a escena foron coñecidas por distintos nomes como favola in musica (fábula musical), dramma in musica (drama musical), ou tragedia in musica (traxedia musical). Monteverdi xogou un papel decisivo no desenvolvemento e popularización do xénero para o teatro musical público, a súa obra L'Orfeo é a primeira ópera que aínda se representa regularmente.
L'Orfeo
(Galego: "Orfeo")
Monteverdi compuxo L'Orfeo, unha favola in musica (historia en música), sobre un libreto de Alessandro Striggio para a tempada anual de carnaval en Mantua en 1607. Encargada pola Accademia degli Invaghiti, foi estreada no Palacio Ducal o 4 de febreiro de 1607. A obra é a ópera máis antiga que aínda se representa e grava con frecuencia. O libreto está escrito con instinto dramático, diferente dos experimentos anteriores no novo xénero.
L'Arianna
(Galego: "Ariadna")
Le nozze di Tetide
(Galego: "A voda de Tetis")
Le nozze di Tetide, unha favola marittima (historia marítima), foi un proxecto para as celebracións da voda do duque Ferdinando e Caterina de' Medici. Monteverdi recibiu o libretto de Scipione Agnelli sen nome de autor, algo que criticou nunha carta en decembro de 1616. Iniciou a composición, ata que o encargo foi retirado en xaneiro de 1617.
Armida abbandonata
(Galego: "Armida abandonada")
Tralee
Tralee (Trá Lí en irlandés), é a capital do Condado de Kerry, en Irlanda, situada ao suroeste da illa. Segundo o censo de 2006, contaba con 22.556 habitantes. Foi fundada polos anglo-normandos no século XII.
Óperas de Claudio Monteverdi
Armida abbandonata
Armida abbandonata foi escrita sobre un libreto de Torquato Tasso, e estaba destinada ás celebracións para a voda do duque Eduardo de Parma e Margarida de Medici. Monteverdi finalizou a obra, pero a representación foi cancelada a causa da morte do duque Vincenzo II Gonzaga a finais de decembro de 1627. Só sobreviviu unha canción a tres voces, "Come dolce oggi l'auretta".
Tralee
Atópase a uns 90 km ao noroeste da cidade de Cork. É un centro turístico e industrial, unido ao mar por medio dunha canle. A cidade está emprazada na baía de Tralee, con vistas ao mar e ás montañas que se estenden cara ao oeste.
Óperas de Claudio Monteverdi
La finta pazza Licori
La finta pazza Licori foi encargada polo secretario da corte de Mantua, Alessandro Striggio o Novo, probablemente para celebrar o ascenso do duque Vincenzo II. A obra é o primeiro intento de ópera cómica coñecido, mais a Striggio non lle gustou o libreto de Strozzi e cancelou o encargo en setembro de 1627.
Tralee
Clima
As temperaturas máis baixas acádanse nos meses de decembro e xaneiro, onde as máximas apenas acadan os 10 °C e as mínimas non baixan dos 5 °C, mentres que os veráns son moi suaves durante os meses de xullo e agosto, con máximas de 18 °C e mínimas de 13 °C. En inverno a neve non é frecuente, a excepción dos cumios das montañas do Condado de Kerry, ao suroeste, que superan os 1.000 metros de altura.
Óperas de Claudio Monteverdi
Proserpina rapita
(Galego: "O rapto de Proserpine")
Tralee
Clima
É tradición subir ao Carrantuohill, o cumio máis alto, de 1.040 metros de altitude, mais hai que informarse das condicións meteorolóxicas, xa que houbo accidentes a causa de bruscos cambios do tempo. Nas costas suroccidentais, batidas polos temporais, hai paisaxes de encanto. David Lean rodou alí, en 1970, A filla de Ryan. O realizador contactou co servizo meteorolóxico para que lle avisaran da chegada dunha potente borrasca que empregou nunhas arriscadas escenas e chegou a exasperar ao seu equipo: estiveron encerrados doce días esperando que parase de chover para rodar un plano de sete segundos.
Óperas de Claudio Monteverdi
Proserpina rapita
Proserpina rapita, un anatopismo, foi composta sobre un libreto de Strozzi para as celebracións pola voda de Lorenzo Giustiniani e Giustiniana Mocenigo, e estreada no Palacio Mocenigo en Venecia o 16 de abril de 1630. Só sobreviviu unha canción a tres voces, "Come dolce oggi l'auretta".
Tralee
Historia
Toma o seu nome do Río Lee, que desemboca na baía de Tralee. A cidade posúe numerosos monumentos que constitúen a testemuña dos seus máis de oito séculos de historia, coma o Kerry The Kingdom Museum, a igrexa de Saint John, o Town Park, ou o Siamsa Tíre Theatre, onde se realizan importantes espectáculos de folclore irlandés.
Óperas de Claudio Monteverdi
Il ritorno d'Ulisse in patria
(Galego: "O regreso de Ulises á súa patria")
Tralee
Historia
Roger Casement (1864-1916), funcionario consular británico, foi capturado en 1916 no forte de McKenna, un terraplén na baía de Tralee, cando desembarcou alí logo de ter tentado obter axuda dos alemáns polos nacionalistas irlandeses na primeira guerra mundial. Foi executado por traizón en Londres.
Óperas de Claudio Monteverdi
Il ritorno d'Ulisse in patria
Logo da apertura do primeiro teatro público en Venecia, o Teatro San Cassiano en 1637, Monteverdi compuxo unha triloxía de óperas para o teatro público en Venecia, comezando con Il ritorno d'Ulisse in patria, un dramma per musica, sobre un libreto de Badoaro. A súa estrea tivo lugar no Teatro Santi Giovanni e Paolo durante a tempada de Carnaval de 1639–40.
Tralee
Historia
A través deste recuncho de Irlanda adoitaban establecerse os principais canles de comunicación coa Europa Continental. O Condado de Kerry coñécese coma "o Reino" pola súa tradición independentista e a súa rivalidade cos dublineses. Por outra banda, está considerada como unha das cidades máis hospitalarias de Irlanda, con algunhas das paisaxes máis fermosas e espectaculares de Éire na súa contorna. Tralee ademais constitúese como a porta de entrada á Península Dingle, un dos lugares máis fermosos da illa.
Óperas de Claudio Monteverdi
Le nozze d'Enea con Lavinia
(Galego: "A voda de Eneas con Lavinia")
Tralee
Historia
Tralee sobre todo é famosa por albergar o festival "Rose of Tralee", que ten lugar a finais de agosto. Neste festival faise un encontro de bandas de música, bailes folclóricos e prodúcese a elección da "rosa" da rexión, un particular concurso de beleza para as rapazas da zona.
Museos e patrimonio
O maior atractivo da cidade é o County Kerry Museum, cun bonito parque temático "Kerry, o reino". En Tralee tamén se encontra o teatro Folclórico "Siamsa Tire", en honra ao mellor embaixador da cultura irlandesa. Durante o Verán se celebran representacións de danza e cancións populares.
Óperas de Claudio Monteverdi
L'incoronazione di Poppea
miniatura|Portada do libreto. (Galego: "A coroación de Popea")
Tralee
Museos e patrimonio
Á saída de Tralee atópase o "Blennerville Windmill", o muíño máis grande do país, que aínda segue en funcionamento dende a súa construción en 1800. Un bonito e pintoresco ferrocarril de vapor une Blennerville e Tralee.
Comunicacións
Á cidade pódese chegar en tren ou autobús dende Cork ou Dublín. Existe tamén un aeroporto no condado, o Aeroporto de Kerry, onde principalmente operan as compañías Ryanair e AerArann. Tamén se encontra preto o Aeroporto de Cork. Ademais a cidade de Tralee posúe o seu propio porto, o Fenit Harbour. O seu obxectivo principal é prestar servizos portuarios de frota pesqueira e dispón de instalacións de manipulación de carga industrial. O porto ofrece numerosos atraques para embarcacións de case tódolos tamaños.
Óperas de Claudio Monteverdi
L'incoronazione di Poppea
L'incoronazione di Poppea e un dramma musicale con libreto de Busenello. É a última ópera da triloxía escrita para o Teatro Santi Giovanni e Paolo, onde foi estreada durante a tempada de Carnaval de 1643. Foi unha das primeiras óperas baseadas en eventos e personaxes históricos.
Tralee
A Rosa de Tralee
Se hai un acontecemento especial e importante en Irlanda, é o que sucede cada agosto na cidade de Tralee, onde dende 1959 elíxese á Rosa de entre todas as mozas da comunidade irlandesa de todo o mundo. As candidatas non só deben posuír beleza física senón tamén outras calidades, polo que resulta ser algo máis que un concurso de beleza. O Festival de Tralee inclúe feiras, cabalgadas e concertos. Non é só un acontecemento social senón tamén un moi popular, con dous programas de TV na cadea nacional RTÉ que mostra as "calidades" das candidatas, cuxa Rosa será elixida para representar a beleza dunha irlandesa ou dunha descendente dela.
Educación
O Institute of Technology, Tralee (ITT), é o principal centro de ensino de terceiro nivel situado en Tralee. Conta con dous campus (North Campus) situado en Dromtacker e o (South Campus) situado en Clash. Conta aproximadamente cuns 3.500 estudantes. Ofrece unha ampla gama de cursos e programas coma o Certificado Superior, Licenciaturas e programas de doutoramento. O North Campus é un dos edificios máis futurísticos de Tralee. Está en servizo dende 1977.
Vampire Weekend (álbum)
Vampire Weekend é o álbum de estrea da banda estadounidense Vampire Weekend, publicado o 29 de xaneiro de 2008 baixo o selo XL Recordings. O álbum foi producido por membros da banda Rostam Batmanglij, coa asistencia de Jeff Curtin e Stoneback Shane.
Nos Estados Unidos, o álbum vendeu máis de 27.000 copias na primeira semana do seu lanzamento, debutando no número 17 no Billboard 200. Na semana 11 do álbum nas listas do Reino Unido, alcanzou o número 15. O álbum tamén chegou o número 37 en Australia.
O primeiro sinxelo, "Mansard Roof", foi lanzado o 28 de outubro de 2007. O segundo sinxelo, "A-Punk", foi lanzado a principios de 2008. O álbum foi nomeado como o quinto mellor álbum de 2008 pola revista Times, e como o 56º mellor álbum do decenio pola revista Rolling Stone.
Lista de temas
Cancións engadidas na versión xaponesa
Hee Haw
Hee Haw é a segunda edición e primeiro EP da banda australiana de post-punk The Boys Next Door (posteriormente renomeada como The Birthday Party). O disco foi publicado no ano 1979 a través do selo independente Missing Link Records.
O Novo Emden
O Novo Emden é un documental dirixido por Marcos Gallego en 2007. Trata sobre a viaxe do atuneiro Nuevo Emden do Grove a Concarneau en agosto de 1937, e posteriormente ó Caribe.
Características
O guión e o traballo de investigación documental foi levado a cabo pola xornalista Comba Campoy a partir dos documentos incoados na causa militar O documental, con posta en escena por parte de tres actores afeccionados do Grove (Atenea Fernández, Jacobo Otero e David Otero), inclúe narracións do relato escrito por Juan Aguiño, dono do barco, e entrevistas a Arturo Meis, o único sobrevivente na actualidade dos 18 homes que comezaron a viaxe.
O documental foi producido por Saga TV en coprodución coa TVG.
Auf der Maur
Auf der Maur é o álbum de estrea en solitario da artista canadense Melissa Auf der Maur, antiga baixista das bandas Hole e The Smashing Pumpkins. O disco foi editado o 1 de xuño do 2004 a través do selo Capitol Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Melissa Auf der Maur, agás onde se indique. "Untitled" (canción oculta coa avoa de Melissa Auf der Maur cantando) "Taste You" (versión francesa) (canción oculata que non aparece na edición británica)
Castro de Santa María de Cervantes
O castro de Santa María de Cervantes é un poboado castrexo situado na ribeira dos Ancares, na parroquia do Castro, a 12 km da capital do concello de Cervantes, na provincia de Lugo.
Características
Localízase nun promontorio no val do río Quindós, afluente do río Navia. Ten forma elíptica, de norte a sur mide uns 80 metros e de leste a oeste uns 50 metros. Está datado na idade de ferro (século I ou II), e ten grande interese polo gran potencial dos seus restos.
Foi estudado entre 1995 e 1996, se ben calcúlase que só se escavou unha décima parte da súa superficie. Os materiais atopados consérvanse no Museo Provincial de Lugo. Documentáronse 23 construcións de uso doméstico, amais de zonas de paso, canles, muros de nivelación, escaleiras, enlousados, muros de descarga e de nivelación e sistemas de drenaxe. Nunha das vivendas documentouse a existencia dun andar superior. Varias das construcións tiñan os muros interiores enlucidos e pequenas alacenas de pedra. Documentáronse os marcos de madeira das portas, que foron restituídos.
Sobre os restos do conxunto construíuse unha necrópole medieval, entre os séculos XIII e XIV, reutilizando parcialmente pedras do asentamento castrexo, e mesmo algún muro da construción anterior. Tiña 63 sepulturas, en moitas das cales se puideron recuperar restos óseos.
Enriba do mesmo sitúase a igrexa de Santa María.
FC Bayern München (baloncesto)
O FC Bayern München Basketball é un equipo profesional de baloncesto, parte do club polideportivo alemán FC Bayern München, con sede na cidade de Múnic, Baviera. Actualmente que xoga na Basketball Bundesliga, a máxima competición do baloncesto xermano, e na Euroliga. Disputa os seus encontros coma local no Audi Dome, un pavillón con capacidade para 6 700 espectadores.
Historia
O Bayern de Múnic ten unha longa tradición de baloncesto. Os seus anos de maior éxito foron entre os anos 1950 e 1960, cando gañou as Liga de 1954 e 1955, e a Copa de 1968. Os éxitos foron acompañados dunha gran popularidade, por exemplo, en 1956, atraeu a 40.000 seareiros a un partido amigábel ao aire libre contra o Lancia Bozen, un dos mellores clubs de baloncesto de Italia da época. Máis tarde, en 1966, o club foi un dos membro fundadores da Basketball Bundesliga. Nos anos seguintes, o club comezou a desvanecerse, chegando en 1974 a ser relegado á Segunda División. Durante algún tempo o club non se recuperou, tando tan só dous ou tres anos de éxito ao conseguir competir na entre 1987 e 1989.
En 2008 o equipo procura volver á elite, obxectivo que finalmente cumpre. Desde aquela o club procura ir medrando para converterse nun dos equipos destacados do baloncesto europeo. En 2013 o club alcanzou as semifinais da Bundesliga, onde perdeu por 3-2 ante os que serían eventualmente campións, o Brose Baskets de Bamberg. Grazas a unha wild card, o Bayern xogou a Euroliga na seguinte temporada (2013-14). A pesar de ser esta a súa primeira aparición no campionato europeo, o club consegue chegar ao Top 16. Ese mesmo ano, o 18 de xuño, o Bayern gaña o seu terceiro título de liga tras derrotar ao Alba Berlin por 3-1 nas Finais. Este título supuxo o seu primeiro campionato tras cincuenta e nove anos (desde 1955). O xogador estrela do equipo era Malcolm Delaney, quen gañou o MVP e MVP das Finais. Na seguinte temporada, 2014-15, o Bayern chega de novo á final, aínda que perde fronte o Brose Baskets por 2–3.
Títulos
Liga Copa Supercopa Segunda División
Nivala
Nivala é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 10 805 habitantes. A superficie do termo municipal é de 536,88 km2, dos cales 8,99 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 20,47 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Haapavesi, Sievi e Ylivieska, todos eles pertencentes á súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Dicionario de Bioloxía galego-castelán-inglés
O Dicionario de Bioloxía galego-castelán-inglés é unha obra lexicográfica elaborada polo Seminario de Terminoloxía da Real Academia Galega e coordinada por Jaime Gómez Márquez, catedrático de Bioquímica e antigo decano da facultade de Bioloxía da Universidade de Santiago de Compostela, Ana María Viñas Díaz, profesora titular de Xenética desa universidade, e Manuel González González, catedrático de Filoloxía Románica da USC e coordinador científico do Centro Ramón Piñeiro.
Características
Froito dun traballo interdisciplinario entre biólogos e filólogos, o dicionario xurdiu da idea, na Facultade de Bioloxía de Santiago de Compostela, oito anos antes da súa publicación, de deseñar unha ferramenta útil tanto para o ensino coma para a investigación e a divulgación da Bioloxía.
O Secretario Xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo dixo, no acto de presentación desta obra, que «este dicionario constitúe unha peza máis do mosaico de linguaxes de especialidade que temos en galego», incidindo na importancia da difusión social da terminoloxía.
Neste mesmo acto, o estudante de Bioloxía David Villar, corredactor da obra, explicou que o volume presentado viña encher un baleiro e resolver unha carencia, «sendo a primeira semente que se irá desenvolvendo ao longo dos anos coa realización de inventarios das especies en Galicia».
A obra foi unha iniciativa da Facultade de Bioloxía de Santiago co apoio da Consellaría de Educación e do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, e foi redactada por David Villar e Luis Valle, mentres que a revisión lingüística foi feita por Víctor Fresco e María Liliana Martínez.
Isopropil β-D-1-tiogalactopiranósido
O isopropil β- D -1-tiogalactopiranósido (IPTG) é un reactivo usado en bioloxía molecular. Este composto é un imitador molecular da alolactosa, un metabolito da lactosa que desencadea a transcrición do operón lac e é, por tanto, usado para inducir a expresión de proteínas nas que o xene está baixo o control do operador lac.
O IPTG, a diferenza da alolactosa, non é hidrolizable pola β-galactosidase. Por tanto, a súa concentración permanece constante durante un experimento. Para a indución, unha solución estéril filtrada 1 M de IPTG é tipicamente engadida a unha dilución 1:1000 nun cultivo bacteriano en crecemento exponencial, para dar unha concentración final de 1 mM. Porén, poden usarse tamén outras concentracións de IPTG.
Mecanismo de acción
Igual que a alolactosa, o IPTG únese ao represor lac e libera o represor tetramérico do operador lac de maneira alostérica, o que permite a transcrición dos xenes do operón lac, como o xene que codifica a beta-galactosidase, un encima hidrolase que cataliza a hidrólise de β-galactósidos dando monosacáridos. Pero, a diferenza da alolactosa, o átomo de xofre (S) crea un enlace químico que non é hidrolizable pola célula, impedindo que a célula metabolice ou degrade o indutor.
A captación de IPTG por E. coli pode ser independente da acción da lactosa permease, xa que están tamén implicadas outras vías de transporte. A baixa concentración, o IPTG entra na células por medio da lactosa permease, pero a altas concentracións (tipicamentre usadas para a indución de proteínas), o IPTG pode entrar nas células independentemente da lactosa permease.
Pazo de Libunca
O pazo de Libunca ou chalé de Cabezas é unha construción civil situada na Pena de Embade (Castro, Narón).
Isopropil β-D-1-tiogalactopiranósido
Uso en laboratorio
O IPTG é un indutor efectivo da expresión de proteínas no intervalo de concentracións de 100 μM a 3,0 mM. A concentración usada depende da forza de indución requirida, así como o xenotipo de células ou plásmidos usados. Se está presente lacIq, un mutante que sobreproduce o represor lac, entón pode ser necesaria unha maior concentración de IPTG.
Pazo de Libunca
Historia
Foi construído en 1918 pola famila Montenegro, e actualmente é un hotel de catro estrelas. Conserva a decoración de cando se construíu con cerámicas de Talavera e mobiliario de principios do século XX.
Armenio clásico
Grabar é unha palabra armenia que designa o armenio clásico, forma aínda hoxe utilizada pola Igrexa armenia.
Lista de volcáns
A seguinte lista inclúe volcáns activos e extintos :
Capeáns, Covas, Ames
Capeáns é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 78 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 36 mulleres.
O niño do Sol
O niño do Sol é un disco do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 2002 e en Galiza, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende e editado por Discmedi. Consta de 9 temas tradicionais e 4 composicións do grupo. Colabora a cantante galega Laura Amado. Inclúese a voz orixinal de Faustino Santalices, extraída dunha gravación de 1949 e, como pista extra, o tema de James Taylor "Millworker" cantado por Kathy Mattea con acompañamento instrumental de Milladoiro.
Züst (automoción)
miniatura|dereita|Un modelo de 1912 28hp. Züst (ou Zust) era un coche de fabricación italiana que funcionou desde 1905 ata 1917.
Historia a características
A compañía foi fundada polo enxeñeiro Roberto Züst, un empresario italiano de orixe suíza, que era dono dunha fabrica de ferramentas de precisión en Verbania Italia, preto do Lago Maggiore (anteriormente fundición de ferro Guller & Croff). Züst experimentou con prototipos de coches ao redor de 1900 e en Milán en 1905, fundou a empresa Zust de fabricación de automóbiles e vehículos comerciais. Os seus primeiros modelos eran máquinas enormes e custosas impulsadas por motores de catro cilindros de 7.432 cc a 11.308 cc. A estes uníuselles un modelo un pouco máis pequeno de 5 litros en 1908. O Zust 28/45 HP participou na Carreira Nova York-París de 1908 e terminou terceiro. Giustino Cattaneo (logo de Isotta Fraschini) traballaba para el.
miniatura|esquerda|O Zust 1906 que logrou o terceiro lugar na carreira de Nova York-París de 1908.
En 1906 Züst decidiu facer coches máis pequenos, polo que cos seus cinco fillos, fundou unha nova compañía coñecida como Brixia-Züst na cidade de Brescia. (Züst e Brixia-Züst a miúdo confúndense). Debido a problemas financeiros, Brixia-Züst pechou en 1912, a fábrica de Milán foi vendida e a produción de automóbiles Züst concentrouse en Brescia, onde a produción continuou ata 1914. Os últimos modelos novos, o HP 15/25 ou 2S 365 (2592 cc) e o 25/35 ou o S305 (4712 cc), apareceu en 1913.
O 1 de outubro de 1917, a empresa foi adquirida por Officine Meccaniche de Milán, que seguiu facendo o S305 ata 1923 baixo o seu propio nome.
Iñaki Sarasketa
Iñaki Sarasketa Ibañez, nado en Oiartzun en 1948, é un militante vasco, ex-membro de ETA. El era o xefe de ETA en Guipúscoa e acompañaba a Txabi Etxebarrieta cando o 7 de xuño de 1968 se produciu o asasinato do garda civil José Pardines Arcay en Aduna. Detido o día seguinte na parroquia d'Errezil, foi torturado por Melitón Manzanas e xulgado nun consello de guerra polo resumo xuízo. Inicialmente foi condenado a 58 anos de prisión, pero inmediatamente foi revisado a sentenza e condenado a morte. Isto provocou unha forte presión internacionalmente e as protestas dos políticos (PNB, PCE, PSOE, UGT), razón pola cal el foi de novo conmutada a cadea perpetua.
Pouco antes de amnistía de 1977 foi excarcerado e enviado para a Noruega con Xabier Izko de la Iglesia, Iñaki Múgica Arregi, Ezkerra, José Antonio Garmendia Artola e Iñaki Pérez Beotegi Wilson, entre outros, ata unha a amnistía lle permitiu volver. Lonxe de ETA, foi candidato ó Parlamento Vasco nas eleccións de 1984 por Auzolan. Non se lle coñece actividade política posterior.
Sócrates de Bitinia
Sócrates (Σωκράτης, Sōkrátēs), rei de Bitinia reinou dende o até o  Foi irmán do rei Nicomedes IV, substituíuno coa axuda de Mitrídates VI do Ponto. As vitorias do cónsul romano Lucio Cornelio Sila provocaron a súa expulsión do seu reino no tempo da Primeira Guerra Mitridática, co que se produciu a volta de Nicomedes IV ao trono.
Marcos Ana
Fernando Macarro Castillo, máis coñecido polo pseudónimo Marcos Ana, nado en Alconada (Salamanca) o 20 de xaneiro de 1920 e finado en Madrid o 24 de novembro de 2016, e
Tío
Tío é un parentesco ou relación familiar masculina dentro dunha familia estendida ou inmediata. Un tío é o irmán, medio irmán ou cuñado dun pai. Un tío biolóxico é un parente de sexo masculino de segundo grao que comparte o 25% de superposición xenética. Con todo, persoas que non son un tío biolóxico, son, ás veces, cariñosamente chamadas como un tío, como título de admiración e respecto.
Unha muller coa relación equivalente dun tío é unha tía. A relación recíproca a ambos destes é a dun sobriño ou sobriña.
Un tío avó é o irmán ou cuñado dun avó.
Avós
miniatura|Avó e neto.
Nos casos en que os pais non poden brindar o coidado adecuado aos seus fillos, os avós poden ter o papel de mantedores ou titores, por iso desde 1998 a ONG Mensaxeiros da Paz celebra cada 26 de xullo, o Día do avó.