cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pene
Relixión e superstición
Nas representacións de Cristo da Idade Media o pano que cobre o corpo espido insinúa cos seus pregos a forma do falo, recreando a erección que a crenza popular atribúe aos estertores da morte. Noutros casos a forma do corpo crucificado traspón sobre o ventre unha erección vertical. Antes da revolución francesa en moitas igrexas había representacións de falos sobre as portadas e cuxa presenza se considera herdanza de tradicións pagás, tales como a de Hermes, Fascinus etc.
Sociedade
O que semella unha constante cultural é a implicación dos xenitais nas cerimonias de iniciación que dan fin á infancia, é dicir, que marcan o paso dunha sexualidade edípica a unha sexualidade obxectal. No caso do home son especialmente significativas a circuncisión, a subincisión e a ablación testicular ou monorquidia. A circuncisión, consistente na eliminación do prepucio, ten unha difusión case universal e está vinculada por moitos autores á castración. Coa práctica da subincisión, que consiste na apertura de parte ou toda a uretra peneana mediante un corte na superficie inferior do pene, os xenitais masculinos feminízanse, ao obrigaren ao home a ouriñar agachado. A subincisión está moito menos difundida que a circuncisión, normalmente sucédea cunha diferenza dun par de anos.
Dardanus (xénero)
Dardanus é un xénero de crustáceos decápodos anomuros paguroideos da familia dos dioxénidos.
Como outros cangrexos ermitáns, o seu abdome non está calcificado, polo que usan cunchas de caracol como casas portátiles.
Varias das súas especies poden vivir en simbiose con anemones de mar.
Enrique Ponte
Enrique Ponte Veira, nado na Coruña o 18 de xullo de 1925 e finado o 9 de xaneiro de 2010 na mesma cidade, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa central e foi titular durante anos na zaga do Deportivo da Coruña, co que disputou 233 partidos, conseguindo dous ascensos a Primeira División e o subcampionato de liga na tempada 1949/50. Destacou tamén na Cultural Leonesa, onde xogou catro anos, sendo un dos artífices do único ascenso do club á máxima categoría.
Dardanus (xénero)
Taxonomía
miniatura|250px|[[Dardanus arrosor.]] miniatura|250px|[[Dardanus lagopodes.]] miniatura|250px|[[Dardanus megistos.]] miniatura|250px|[[Dardanus pedunculatus.]]
Enrique Ponte
Comezos
Nacido na Coruña o 18 de xullo de 1925, foi o terceiro dos cinco fillos de Manuel Ponte Castiñeiras e Adela Veira Vázquez. Comezou a xogar ao fútbol no Imperio de Ceuta, cidade na que residiu un tempo a súa familia. En 1942 a familia regresou á Coruña, onde Ponte xogou brevemente no equipo da Frente de Juventudes e no Sporting Ciudad, antes de pasar ao modesto Deportivo Ciudad, onde coincidiu con xogadores como Orestes Vara ou Ton. Durante esta época xogaba de extremo dereito, dianteiro centro e gardameta, ata que na tempada 1943/44 comezou a xogar como defensa.
Dardanus (xénero)
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1875 polo naturalista ruso Otton Mikháilovich Paulson.
Enrique Ponte
Deportivo da Coruña (1944-1954)
En 1944 fichou polo Deportivo da Coruña, co que xogou algún amigable antes de saír cedido por unha tempada ao Lemos, da Terceira División. A continuación regresou ao Deportivo, co que debutou na Segunda División na segunda xornada da tempada 1945/46, contra o Sabadell, formando parella de defensas xunto a Portugués. Dita parella foi titular durante case toda a tempada, logrando manter a portería defendida por Acuña como a menos goleada da competición, e contribuíndo de xeito significativo a que o equipo adestrado por Hilario ascendese á Primeira División.
Dardanus (xénero)
Especies
O xénero Dardanus, segundo o World Register of Marine Species, comprende as seguintes especies: (Consultado o 25 de agosto de 20114)
Enrique Ponte
Deportivo da Coruña (1944-1954)
Mantívose como titular durante as seguintes sete tempadas, tendo como compañeiros na defensa entre outros a Pedrito, García, Cheché Martín ou José Millán. Foi unha peza clave no subcampionato de liga da tempada 1949/50, con Scopelli no banco, e foron célebres os seus enfrontamentos co mito sevillista Araujo. No primeiro encontro da fase de permanencia da tempada 1952/53 fracturou varios ósos da cara nun choque contra Julián, dianteiro do Atlético Tetuán. Aínda así continuou no campo, e xogou dous partidos máis de dita fase, na que o equipo logrou salvar a categoría. Con todo, neses encontros empeorou a súa lesión, polo que non puido disputar ningún partido na seguinte tempada.
Disputou 192 partidos na súa primeira etapa no Deportivo, a maioría deles na Primeira División. Marcou só 3 goles, pero de grande importancia: o primeiro deles marcouno en xaneiro de 1949 contra o FC Barcelona en Riazor e serviu para poñar un empate a dous goles no marcador, mentres que os outros dous fíxoos na tempada 1951/52 e significaron dúas vitorias contra Zaragoza e Real Sociedad, vitais para evitar o descenso.
Cultural Leonesa (1954-1958)
No verán de 1954 deixou o Deportivo despois dunha década e fichou pola Cultural Leonesa, na Segunda División. No equipo adestrado por Román Galarraga coincidiu con numerosos xogadores galegos (Manolín, Huertas, Moncho, Malet, Barbeito, Serapio, Chas e Barús), e foi un dos principais artífices do histórico ascenso ese ano á Primeira División. Ao ano seguinte disputou a única campaña do club na máxima categoría, que acabou descendendo ao remate da mesma. Militou dous anos máis no equipo leonés, regresando a continuación a Galicia.
Racing de Ferrol (1958-1959)
Comezou a tempada 1958/59 xogando no Xuvenil, pero a finais de setembro asinou co Racing de Ferrol, onde tivo de novo a Galarraga como adestrador, e compañeiros como Suco ou Marcelino. Disputou 19 partidos co club verde, aliñándose na defensa entre outros cos históricos Perniche e Anca, e rematou o campionato de Segunda na 10ª posición.
Segunda etapa no Deportivo (1959-1961)
Na tempada 1959/60 regresou ao Xuvenil, onde xogou brevemente ata asinar de novo co Deportivo da Coruña, que estaba de novo en Segunda. Alí fíxose outra vez coa titularidade, xunto con Manín e Anca II, e disputou 41 encontros nas dúas seguintes tempadas. O equipo coruñés, con Jesús Barrio no banco e Amancio e Veloso como grandes figuras, non puido lograr o ascenso nesas dúas campañas, nas que rematou na cuarta e na terceira posición respectivamente. O 19 de febreiro de 1961 volveu recibir un duro golpe na cara, nun partido contra a Sanse en Atocha, no que chocou contra Azcárate. O dianteiro vasco preciosu de varios puntos de sutura, mentres que o defensa galego sufriu unha grave lesión no maxilar, que o obrigou a adiantar a súa retirada do fútbol, aos 35 anos de idade.
O seu balance total no Deportivo da Coruña foi de 233 partidos oficiais e 3 goles en 11 tempadas. O 14 de maio de 1961 tributóuselle unha homenaxe no estadio de Riazor. Primeiro disputaron un partido o Sporting Ciudad e o Deportivo Ciudad, equipos nos que militara case dúas décadas antes, e a continuación o Deportivo da Coruña enfrontouse a un combinado de xogadores formado por Otero, Botana, Rodolfo, Reija, Marcelino, Vallejo, Cebrián, Marsal, Rafa, Lamorena, Ribada, Amadeo,Madriles e Serapio. Ponte xogou 13 minutos co Deportivo, ata que foi substituído por Lariño. O resultado foi de empate a dous goles, marcados os tantos do combinado por Lamorena e Rafa, e os do Deportivo por Amancio e Veloso.
Selección nacional
Ponte foi chamado en repetidas ocasións a convocatorias da selección española, mais nunca chegou a debutar.
Condado de Cork
O Condado de Cork (Contae Chorcaí en gaélico irlandés) é o máis grande dos condados modernos da República de Irlanda. A Cork coñéceselle polo seu alcume de "O condado Rebelde", debido ó apoio que deu a xente do condado en 1491 a Perkin Warbeck, un pretendente ó trono de Inglaterra durante a Guerra das Dúas Rosas. Xa en tempos máis modernos, o nome fai referencia o papel tan importante que Cork xogou na guerra de independencia de Irlanda (1919-1921) e á súa posición en contra do trato durante a guerra civil (1922-1923). As atraccións inclúen a Pedra de Blarney (no castelo de Blarney) e Cobh (chamada tamén na época da invasión Queenstown) o porto do que saían case tódolos emigrantes irlandeses camiño a Estados Unidos, Canadá, Nova Zelandia ou Australia, e tamén por ser a derradeira parada en porto do Titanic. A cidade de Cork é a segunda máis grande da República de Irlanda e a capital da provincia de Munster.
A zona máis afastada e menos habitada é a súa parte oeste (West Cork) e resulta ser un destino preferido polos turistas que gustan de gozar das pequenas vilas e illas como Sherkin Islands ou Sheep's Head, o círculo megalítico de Drombeg, ou o punto máis suroeste de Irlanda, Mizen Head. Nos últimos anos o terreo da parte máis oeste do condado está moi demandada internacionalmente, é moitos cidadáns da UE fixaron a súa residenca alí, incluíndo personaxes famosos como Jeremy Irons ou Neil Jordan. West Cork é famosa pola súa natureza abrupta, belas praias e unha atmosfera social tan distinta que a fan a parte máis relaxada do país. Tamén é famosa pola cantidade de artesáns, músicos, poetas e dramaturgos que alí residen.
Localidades
miniatura|esquerda|730px|Cobh
Down on the Upside
Down on the Upside é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Soundgarden, editado o 21 de maio de 1996 a través do selo A&M Records.
Listaxe de cancións
Todas as letras compostas por Chris Cornell, agás onde se indique.
Camp Nou
O Camp Nou é un estadio de fútbol situado no distrito de Les Corts da cidade de Barcelona, Cataluña. É o estadio do Futbol Club Barcelona. No momento da súa inauguración, en 1957, foi bautizado simplemente como Estadio do FC Barcelona. Non foi ata o ano 2001 en que se adoptou oficialmente o nome actual, que é a denominación coa que popularmente sempre foi coñecido.
Cunha capacidade actual de 99.354 espectadores, é o estadio con máis capacidade de Europa e o sexto do mundo. Ten, desde 1998, a máxima cualificación (5 estrelas) que a FIFA pode atorgar a un estadio, sendo o primeiro estadio español en conseguir esta categoría.
Historia
O Camp Nou foi inaugurado o 24 de setembro de 1957. Foi creado polo ex dono do barcelona Joan Gamper. Organizáronse unha serie de actos conmemorativos e un partido de fútbol amigable entre o FC Barcelona e a Selección de Varsovia (Legia Warszawa), que concluíu con vitoria do conxunto local por 4-2. O primeiro gol do partido e, xa que logo, o primeiro gol na historia do Camp Nou marcouno o barcelonista Eulogio Martínez.
O primeiro partido oficial que acolleu o Camp Nou tivo lugar o 6 de outubro de 1957 e enfrontou o FC Barcelona co Real Jaén, en partido correspondente á cuarta xornada da Liga española de fútbol. O resultado foi de 6-1 a favor dos locais.
220px|Vista exterior do estadio|miniatura|esquerdaO Camp Nou foi obxecto de diversas remodelacións. A primeira tivo lugar en 1981, na que se ampliou o estadio con vistas á Copa Mundial de Fútbol de 1982 que se disputou en España. O aforamento do estadio situouse entón en 120.000 espectadores. A segunda remodelación tivo lugar en 1994, para adecualo ás normativas da UEFA, que obriga a que todas as localidades sexan de asento. Iso obrigou a rebaixar o nivel do céspede para que, coa desaparición das zonas do montón, o estadio perdese o menor número de localidades posible. O aforamento situouse nas actuais 98.934 localidades, todas de asento.
En setembro de 2007, coincidindo co 50 aniversario da inauguración, o club puxo en marcha o proxecto de remodelación máis importante da súa historia para poder afrontar as necesidades actuais. Esta remodelación aumentará o seu número de localidades ata máis de 113.000.
Situación e accesos
O Camp Nou está situado ao sur do extremo oeste da Avinguda Diagonal, no barrio de La Maternitat do distrito de Les Corts de Barcelona. Ocupa o espazo comprendido entre a Avinguda Joan XXIII (norte) e as rúas de La Maternitat (leste), Travessera de les Corts (sur) e Arístides Maillol (oeste).
Pódese acceder ao estadio en transporte público, mediante metro, tranvía e autobús:
Portugal dos Pequenitos
miniatura|dereita|250px|Portugal dos Pequenitos Portugal dos Pequenitos é un parque temático situado no Largo do Rossio de Santa Clara (Coímbra), especificamente concibido e construído coma un espazo lúdico-pedagóxico para amosar aos nenos aspectos da arquitectura e da historia do Imperio Portugués. Construído entre finais da década de 1930 e principios de 1940, a concepción e a arquitectura do parque están profundamente influenciadas polo espírito nacionalista da época. O parque foi inaugurado o 8 de xuño de 1940.
Historia e descrición
Proxectado polo arquitecto Cassiano Branco e construído por iniciativa do Professor Bissaia Barreto, o parque, cuxa construción se iniciou en 1938, permanece coma un dos parques temáticos adicados aos nenos máis visitados de Portugal, amosando construcións a pequena escala que representan monumentos e outros elementos da arquitectura e da Historia de Portugal.
O parque está organizado en tres zonas complementarias:
Iolanda Galanes
Iolanda Galanes Santos, nacida en Vigo o 15 de agosto de 1969, é unha filóloga, terminóloga e profesora universitaria galega.
Traxectoria
Doutora en filoloxías galega e portuguesa, é unha experta en terminoloxía e tradución, colaborando en institucións como o Consello da Cultura Galega, a Escola Galega de Administración Pública, o Centro de Estudios Políticos y Constitucionales ou a Université de Laval (Québec, Canadá).
Domina os idiomas francés, galego, portugués, castelán, e inglés, sendo especialista en tradución especializada: tradución xurídica, administrativa, económica e científica.
As súas investigacións céntranse na terminoloxía, as linguas de especialidade, a planificación lingüística e a tradución literaria en Galicia.
É profesora da Facultade de Filoloxía e Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo, e Presidenta da Sociedade Galega de Terminoloxía. Ademais foi colaboradora do diario Xornal de Galicia.
Forma parte de equipo de traballo da Biblioteca de tradución galega.
Distincións
Foi galardoada co Premio de Tradución Plácido Castro, na súa quinta edición (2005), pola súa versión ao galego de A herdanza dos caracteres adquiridos, de Michel Delson.
Nestor Outer
miniatura|Après la bataille. Acuarela de Nestor Outer realizada durante a primeira guerra mundial. Nestor Outer, nado en Virton o 2 de abril de 1865 e finado na mesma localidade o 30 de abril de 1930, foi un pintor e escritor belga na variedade gaumesa do lorenés.
Traxectoria
Fillo de pequenos comerciantes, dende moi novo se apaixonou coa pintura e estudou na Academia de Belas Artes de Bruxelas, e despois baixo a dirección do orientalista Jean-François Portaels. Logo de rematar os estudos en 1890 volveu á súa vila natal como profesor de debuxo; especializouse na pintura en acuarela con máis de 300 obras realizadas, aínda que tamén pintou unhas trinta ao óleo. Na súa pintura predoniman os temas e paisaxes rurais locais mais tamén lle gustaban os temas orientais e exóticos, con temas recollidos das súas viaxes por Oriente e os países mediterráneos. Foi un dos fundadores e colaborou na revista literaria e humorística Le Gaumais que se publicou entre 1903 e 1904. Durante a primeira guerra mundial a súa obra converteuse en testemuña dos acontecementos bélicos.
Tianh Tianh e Ian Guan
miniatura|Tianh Tianh en 2012. Tianh Tianh e Ian Guan (ou Tian Tian e Yang Guang) é unha parella de pandas xigantes, residentes no zoo de Edimburgo, e os primeiros en vivir en Escocia en toda a súa historia, e os primeiros do Reino Unido no século XXI.
Características
Tanto Tianh Tianh (que significa 'dozura') como Ian Guan (que significa 'solpor') naceron no ano 2003 na reserva de Bifengxia, na prefectura de Ia'na (provincia de Sichuan). Tianh Tianh é unha femia e pesa 98 kg. Ian Guan é un macho e pesa 126 kg. Os dous pandas viven separados no zoo de Edimburgo e só se comunican durante dous días ano ano por unha porteliña, os días en que a femia entra en celo.
Viaxe
Os pandas comezaron a súa viaxe no parque de cría de Bifengxia o 3 de decembro de 2011 e chegaron a Edimburgo ao día seguinte nun voo chárter a bordo dun Boeing 777. Tanto a viaxe como a súa estadía en Escocia foron obxecto de críticas por parte de grupos animalistas coma o PETA O alugueiro dos pandas durante dez anos custaralle ao zoo escocés 1.1 millóns de euros anuais, ademais de correren cos custos da súa mantenza. O ofrecemento do goberno chinés xurdiu nun contexto de compra de débeda pública británica por parte do estado chinés, pero tamén nun especial achegamento do goberno escocés, presidido polo nacionalista Alex Salmond, ao goberno de Beixín, nun novo capítulo do que se coñece como a diplomacia panda.
Reginald Bibby
Traxectoria
Estudou nas universidades de Alberta e Calgary e foi profesor na Universidade Estatal de Washington, e desde 1975 no departamento de socioloxía na Universidade de Lethbridge. Bibby tamén completou un bacharelato en teoloxía no seminario baptista de Louisville.
Investigador das crenzas persoais dos canadenses e o seu impacto social, por medio do Project Canada Surveys que dirixe e que difunde e analiza por medio de libros, de artigos aparecidos en Globe and Mail, Calgary Herald, Edmonton Journal, Ottawa Citizen e de crónicas radiofónicas en Canada AM.
As súas investigacións déronlle un novo índice de análise psicolóxica que el denomina índice de relixiosidade e que lle permiten demostrar que Quebec a provincia máis crente (91%) pero coa menor asistencia a cerimonias relixiosas (24 %).
Acuidade visual
miniatura|250px|dereita A acuidade visual é a habelencia do ollo para ver claramente, para percibir obxectos e ver detalles dentro do campo de visión central.
A acuidade visual central mídese mostrando diferentes obxectos a unha distancia predeterminada do ollo. A acuidade visual reducida ou ambliopía é a visión deficiente nun dos ollos.
Bieito IX, papa
miniatura Bieito IX (de nome Teofilacto, nome orixinal Teofilatto; Theophylactus en latín), nado en Roma en 1012 ou 1021 e finado en Grottaferrata, Estados Pontificios (Italia), en 1055, foi o papa nº 145, 147 e 150 da Igrexa católica de 1032 a 1044 nun primeiro período; de abril a maio de 1045 nun segundo período e de 1047 a 1048 nun terceiro período.
Traxectoria
Da dinastía dos Teofilactos que lle deu seis papas á cristiandade, foi sobriño dos papas Xoán XIX e Bieito VIII e descendente de Xoán XI, Xoán XII e Xoán XIII. Elixido sumo pontífice con pouca idade, aínda que parece unha lenda ou un erro histórico supor que tiña 12 anos ao empezar a ser papa, cando quizais contaba xa con 20 ou 25 anos.
Primeiro período (1032-1044)
O 21 de outubro de 1032 foi elixido sumo pontífice. Segundo Rodolfus Glaber, sería papa con 12 anos, un dato que hoxe se consideraría un erro que non correspondería á realidade. Chega á cadeira pontificia grazas a que o seu pai, o Conde Alberico III, que era o verdadeiro dono de Roma, suborna á Curia e consegue para o seu fillo tan prezado posto. En 1037 viaxou para atoparse co Emperador Conrado II e excomungou a Heriberto Arcebispo de Milán, con quen Conrado II tiña unha antiga inimizade. A morte do Emperador Conrado II, privara ao Papa Bieito IX do seu principal apoio. Finalmente un capitán romano, Gerardo dei Sasso expulsouno de Roma e puxo no seu lugar ao Bispo de Sabinia.
Segundo período (abril a maio de 1045)
Expulsou á forza a Silvestre III e foi reelecto o 10 de abril de 1045, pero en maio, abdicou ao vender, co propósito de casar, o seu cargo pontificio por 1500 libras de ouro ao Arcipreste Xoán de Graciano, futuro papa papa|Gregorio VI. Bieito IX abandona Roma.
En 1046 xunto a Silvestre III quixo derrocar ao papa Gregorio VI, pero o rei alemán Henrique III viaxou até alí e organizou o Concilio de Sutri que o 20 de decembro o expulsou de Roma.
Terceiro período (novembro de 1047 a xullo de 1048)
Bieito atacou Roma e foi aceptado polo clero e o pobo para evitar tumultos e derramamentos de sangue para ser elixido por terceira vez o 8 de novembro de 1047. Con todo non o aceptaron os Crescencios, inimigos históricos dos Condes. Entre as dúas familias estalou unha guerra desapiadada. Bieito convocou varios Sínodos, en Spello, en Roma e en Marsella. Expulsado e excomungado o 17 de xullo de 1048, despois de oito meses polos Consellos de San Bartolomeu. Nunca cesou de loitar por reconquistar o Papado. Máis adiante fíxose monxe de San Basilio en Grottaferrata onde morreu o 18 de setembro de 1055.
Ramón de Gregorio
Emilio Ramón de Gregorio Fernández, nado en Campaña (Valga) o 15 de febreiro de 1946, é un escritor galego.
Traxectoria
Estudou Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela e traballou como profesor de educación secundaria.
Tsukuba
Tsukuba (つくば市, つくばし, Tsukuba-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situado no centro da rexión de Kanto e no suroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 284,07 km² e a poboación de 209.388 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 737 hab./km².
A cidade de Tsukuba foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do ditrito de Tsukuba e un concello de aldea do distrito de Niihari no ano 1987. O concello de Tsukuba limita cos concellos de Tsukubamirai, Jōsō, Shimotsuma, Chikusei, Sakuragawa, Ishioka, Tsuchiura, Ushiku e Ryūgasaki.
Vítor II, papa
Vítor II (de nome  Gebhard de Dollnstein-Hirschberg ), nado en Baviera e finado en Arezzo o 28 de xuño de 1057, foi o Papa nº 153 da Igrexa católica de 1055 a 1057.
Traxectoria
Fillo dun barón suabo, o conde Hartwing de Calw, e parente do emperador Henrique III, foi nomeado bispo de Eichstätt en 1042, cando contaba 24 anos de idade, grazas á influencia do seu tío, o bispo Gerhard de Ratisbona. Desde esa posición apoiou as políticas e intereses do emperador Henrique e converteuse nun dos seus principais asesores.
Foi nomeado ao papado en Maguncia, en setembro de 1054, por Henrique III,e unha delegación romana encabezada por Hildebrando, futuro papa Gregorio VII, sendo consagrado na catedral de San Pedro, e o seu pontificado enmárcase na reforma gregoriana.
En xuño de 1055, Vítor II atopouse co emperador en Florencia, onde celebrou un concilio que reforzou a condena de León IX ao matrimonio dos sacerdotes, a simonía e a perda dos bens da Igrexa.
En 1056 desprazouse a Alemaña para solicitar a protección imperial fronte aos normandos. Durante a súa estancia en terras xermanas Henrique III faleceu, deixando no trono ao seu fillo de seis anos Henrique IV e como rexente a súa viúva a emperatriz Agnes de Poitou.
Vítor II faleceu pouco despois en Arezzo, o 28 de xuño de 1057, por mor da malaria sendo enterrado na cidade de Rávena.
Tras a súa morte, e aproveitando o baleiro de poder en Alemaña cun emperador que é só un neno e unha rexente totalmente inexperta, a nobreza romana volverá ser a institución determinante na elección papal e Vítor II converterase no último Papa nomeado por un emperador alemán.
Composición de funcións
250px|miniatura|g ∘ f, é a aplicación resultante da aplicación sucesiva de f e de g. No exemplo, (g ∘ f)(a)=@. En álxebra abstracta, a composición de funcións é unha operación matemática que consiste na aplicación sucesiva de dúas funcións. Para iso, aplícase sobre o valor a función máis próxima ao mesmo, e ao resultado do cálculo aplícase finalmente a outra función.
Usando a notación matemática, a función composta g ∘ f: X → Z expresa que (g ∘ f)(x) = g(f(x)) para todo x pertencente a X.
Definición
De xeito formal, dadas dúas funcións f: X → Y e g: e → Z, onde a imaxe de f está contida no dominio de g, defínese a función composición (g ∘ f ): X → Z como (g ∘ f)(x) = g (f(x)), para todos os elementos de X.
Tamén se pode representar de graficamente empregando a categoría de conxuntos, mediante un diagrama conmutativo: centro|100px
Exemplo
Dadas as funcións:
a función compuesta de g e de f que se expresa:
A interpretación de (f ∘ g) aplicada á variable x significa que primeiro hai que aplicar g a x, co que se obtén un valor de paso
Función ben definida
A función composta está ben definida porque cumpre coas dúas condicións de existencia e unicidade, propias de toda función:
Seoane do Courel, Folgoso do Courel
San Xoán de Seoane do Courel é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel, na provincia de Lugo. Seoane do Courel foi ata a guerra civil a capital do concello.
Child's Play 2
Child's Play 2 estreouse nos cinemas o 9 de novembro de 1990, xusto dous anos despois da estrea do primeiro filme, e recadou máis de 35 millóns de dólares sobre un orzamento de 13 millóns. Tivo unha secuela, Child's Play 3, estreada un ano despois.
Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Linda ó norte con Meiraos, Folgoso do Courel e Seara polo sur, Esperante e Visuña polo leste e San Xoán de Lóuzara e Seceda polo oeste.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Demografía
É a parroquia máis poboada do concello. Segundo o IGE en 2012 tiña 218 habitantes agrupados nas entidades de Ferrería Vella, Mercurín, Moreda, Parada, Piñeira e Seoane. Isto supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 331 habitantes.
Historia
Antigamente Seoane era a capital do concello, pero só mantivo ese rango ata a guerra civil. A capitalidade foille conferida no ano 1834, xunto ó tratamento de vila, ata que lle foi retirada en favor de Folgoso por razóns aínda descoñecidas. Non obstante, segue a manter o carácter de capital municipal, concentrando un bo número de servizos, que se reflicte na feira que se celebra o segundo e o cuarto domingo de cada mes.
Festas
As festas celébranse na honra a San Xoán os días 24 e 25 de xuño.
John Harrison
John Harrison, nado en Foulby, West Yorkshire (Inglaterra) en 1693 e finado en Londres o 24 de marzo de 1776, foi un reloxeiro inglés famoso por ter deseñado e facer funcionar o primeiro cronómetro mariño de alta precisión, suficiente para determinar a lonxitude no mar cando se percorren grandes distancias. Tamén construíu 4 cronómetros que permitían o cálculo da lonxitude mediante a diferenza entre a hora local (calculada cunhas táboas e facendo medidas astronómicas co octante) e a hora dun meridiano orixe, por exemplo Greenwich (mantida polo cronómetro).
Primeiros anos
John Harrison, naceu en Foulby, sendo o primeiro dos cinco nenos da súa familia, e foi bautizado o 31 de marzo na igrexa parroquial. O seu pai traballou como carpinteiro en Nostell Priory, unha leira achegada. Aínda que hai unha placa no lugar que se cre que puido ser a casa da familia, hoxe sábese que a casa foi construída posteriormente.
Contra o ano1700, a familia Harrison mudouse a unha aldea de Lincolnshire. Alí aprendeu e continuou o oficio de seu pai, carpinteiro, e xa comezou a realizar reloxos, de madeira, no seu tempo libre.
Stag
Stag é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 15 de xullo de 1996 a través do selo Atlantic Records. A banda de sludge progresivo Mastodon adoita a tocar en directo o tema deste álbum "The Bit".
Manuel Alegre
Manuel Alegre de Melo Duarte, nado en Águeda o 12 de maio de 1936, é un poeta e político portugués opositor ao réxime salazarista.
Infancia e adolescencia
Orixinario dunha familia de tradición política liberal, Manuel Alegre é fillo de Francisco José de Faría e Melo Ferreira Duarte e da súa muller Maria Manuela Alegre, e neto paterno da 1.ª Baronesa da Recosta, filla do 1.º Barão de Cadoro e da súa primeira muller, filla do 1.º Vizconde do Barreiro.
O seu trisavó paterno, Francisco Soares de Freitas, estivo nas revoltas contra D. Miguel I de Portugal, foi fundador dos Camiños de Ferro ao Sur do Texo e primeiro vizconde do Barreiro. O bisavó Carlos de Faría e Melo foi, alén de xornalista, administrador e Gobernador Civil do Distrito de Aveiro. O avó materno, Manuel Ribeiro Alegre, republicano e carboeiro, foi Deputado Constituínte en 1911 e Gobernador Civil do Distrito de Santarém.
Outros seus antepasados destacáronse no deporte, o avó paterno, Mário Ferreira Duarte, foi un auténtico sportsman, introducindo (con Guilherme Pito Basto), varias modalidades deportivas en Portugal e impulsado a fundación da Asociación de Fútbol de Aveiro; o pai xogou fútbol na Académica e foi campión de atletismo; o propio Manuel Alegre foi campión nacional de natación e foi atleta internacional da Académica nesa modalidade.
Á excepción da instrución primaria, feita en Águeda, Manuel Alegre frecuentou diversos establecementos de ensino: fixo o primeiro ano do instituto no Pasos Manuel, en Lisboa, no segundo estivo tres meses como alumno interno no Colexio Almeida Garrett, no Porto, seis meses no Colexio Castilho, en San João da Madeira, e despois foi para o Porto, concluíndo os estudos secundarios no Liceu Central Alexandre Herculano. Aquí fundou, con José Augusto Seabra, o xornal Prelúdio. miniatura|Manuel Alegre A súa infancia e xuventude encóntranse retratadas na novela Alma (1995).
Coímbra
En 1956 Manuel Alegre é admitido na Facultade de Dereito da Universidade de Coímbra. En 1957 tórnase militante do Partido Comunista Portugués, que abandonaría despois de 11 anos, en 1968.
Foi membro da Comisión da Academia cando esta apoiou a candidatura de Humberto Delgado á Presidencia da República, en 1958. Manuel Alegre participou na fundación do Círculo de Iniciación Teatral da Academia de Coímbra e foi actor do Teatro de Estudantes da Universidade de Coímbra, desprazándose para actuar en Bruxelas (1958), Cabo Verde (1959) e Bristol (1960).
En 1960 publica poemas nas revistas Briosa (que dirixiu), Vértice e Via Latina, participando aínda na colectánea A Poesia Útil e Poemas Livres, xuntamente con Rui Namorado, Fernando Assis Pacheco e José Carlos Vasconcelos.
Guerra Colonial
En 1961, é chamado a cumprir o servizo militar e asenta praza na Escola Práctica de Infantaria, en Mafra, de onde sae, pouco despois, para a Illa de San Miguel. Despois de xurdir, con Melo Antunes, un plano para tomar a illa e desencadear un golpe de Estado, en 1962 acaba por ser mobilizado para Angola, onde será prendido pola PIDE, en 1963, pasa seis meses na Fortaleza de S. Paulo, en Luanda. Regresado a Portugal, élle fixada a residencia en Coímbra, mais axiña, en 1964 parte para o exilio. Viaxa primeiro para París, mais acaba por se fixar en Alxer.
No exilio
Chegado a París, en xullo de 1964, é elixido para un cargo na Dirección da Fronte Patriótica de Liberación Nacional, presidida por Humberto Delgado. Esa elección daralle a posibilidade de depor perante as Nacións Unidas, como representante desa organización, sobre a súa experiencia en Angola, e contactar cos líderes dos movementos africanos de liberación, como Agostinho Neto, Eduardo Mondlane, Samora Machel, Amílcar Cabral, Mário Pito de Andrade e Aquino de Bragança.
Non obstante os seus dous primeiros libros, Praça da Canção (1965) e O Canto e as Armas (1967), foron prohibidos pola censura, mais copias manuscritas ou dactilografadas circularon de man en man, clandestinamente. Poemas seus, cantados, entre outros, por Zeca Afonso e Adriano Correia de Oliveira, Manuel Freire e Luís Cília volvéronse emblemas da loita clandestina.
En 1968, afastouse do Partido Comunista Portugués para adherirse á Acción Socialista Portuguesa, embrión do Partido Socialista.
Regreso a Portugal e carreira política tras o 25 de abril
Unha década despois de ter partido para Alxer regresa a Portugal, onde chega o 2 de maio de 1974. Entra nos cadros da Radiodifusão Portuguesa, como director dos Servizos Recreativos e Culturais.
Electo deputado á Asemblea Constituínte, en 1975, foi o autor da proposta presentada polo PS para o texto do preámbulo da Constitución Portuguesa de 1976, que foi adoptado. Deputado á Asemblea da República a partir de 1976, integrou tamén o I Goberno Constitucional (de Mário Soares), primeiro como Secretario de Estado da Comunicación Social, despois como Secretario de Estado Adxunto do Primeiro ministro para os Asuntos Políticos. No Parlamento foi presidente da Comisión Parlamentaria de Negocios Estranxeiros, vicepresidente da Delegación Parlamentaria Portuguesa ao Consello da Europa, vicepresidente do Grupo Parlamentario do PS e vicepresidente da Asemblea da República.
En 2004 presentouse a secretario xeral do PS, gañando para José Sócrates. En total foi deputado 34 anos. Xubilouse tras deixar o Parlamento. O seu retiro foi motivo de diversos rumores nos medios de comunicación social, que foron levados ao Tribunal, culminando no pagamento a Manuel Alegre dunha indemnización no valor de corenta mil euros, como compensación por danos morais en virtude de noticia publicada en xuño de 2006, no xornal diario Correio da Manhá, e que lle imputaba o recebimento dunha xubilación superior a tres mil euros por escasos meses de traballo na RDP, esquecendo os máis de 30 anos en que Manuel Alegre descontou para a Caixa Xeral de Xubilacións mentres foi deputado na Asemblea da República. Manuel Alegre gañou os recursos en sede de tribunal de primeira instancia, de novo na relación de Lisboa, e de novo en sede de Supremo Tribunal de Xustiza. Acumula tamén unha subvención vitalicia superior a dous mil euros mensuais, aplicada a todos os titulares de cargos públicos con desempeños superiores a 12 anos.
Ten unha biblioteca co seu nome en Águeda. En 2020, durante a pandemia de COVID-19, Manuel Alegre lanzou unha petición para garantir a celebración do festivo 25 de abril no Parlamento, tras esta ser posta en dúbida por un considerábel número de persoas.
Candidaturas presidenciais
En 2006 foi candidato independente ás eleccións presidenciais, obtendo máis votos que Mário Soares, entón candidato oficial do PS. Tras esas eleccións funda o Movemento de Intervención e Cidadanía.
En 2009 cesa o seu último mandato como deputado á Asemblea da República, tras 34 anos no Parlamento, e o ano seguinte, anuncia a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2011, conseguindo o apoio do PS, do BE, do PCTP, ben como dos dirixentes do MIC.
O meu amor mariñeiro
"O meu amor mariñeiro" é unha canción composta por Fuxan os Ventos", con letra en galego de Luis Álvarez Pousa, adaptada a partir do poema "A Trova do Amor Lusíada", orixinal en portugués, de Manuel Alegre, e música de Xosé L. Rivas Cruz.
Poemas musicados e cantados
Antes do 25 de Abril, foi musicado e /ou cantado por José Afonso, Adriano Correia de Oliveira, Luís Cília, Manuel Freire, José Niza. Alain Oulman musicou poemas seus para a voz de Amália Rodrigues. Gravou poemas acompañado pola guitarra de Carlos Paredes. Posteriormente, está representado en Portugal nas voces de João Braga, Paulo de Carvalho, Vitorino, Janita Salomé etc. No Brasil, foi musicado e cantado por Maria Bethânia e na Galiza por Fuxan os ventos. En 2004 foi editado, en edición de autor, “Coração que nasceu livre”, colectánea de poemas de Manuel Alegre cantados, musicados ou declamados por Adriano Correia de Oliveira, Carlos Paredes, Amália Rodrigues, Maria Bethânia, Paulo de Carvalho, Mário Viegas, António Bernardino, Manuel Freire, Janita Salomé, Carlos Mendes, Carlos do Carmo, Francisco Fanhais, Cristina Branco, Vitorino e o grupo Linha da Frente.
Candidatura á presidencia en 2006
== Principais condecoracións e medallas ==
== Premios ==
Vitimiro de Ourense
Vitimiro ou Güitimiro foi un eclesiástico xermánico-galego, primeiro bispo coñecido de Ourense.
Traxectoria
que asistiu ao Segundo Concilio de Braga no ano 572. É o primeiro bispo de Ourense do que se ten constancia.
San Martiño de Dume adicou a este bispo o seu ensaio De Ira: Domno ac beatissimo, mihi desiderantissimo in Christo, Fratri Vittimero
Alfonso de Portago
Alfonso Antonio Vicente Eduardo Angel Blas Francisco de Borja Cabeza de Vaca y Leighton, Marqués de Portago, máis coñecido como Alfonso de Portago, nado en Londres o 11 de outubro de 1928 e finado en Italia o 12 de maio de 1957, foi un piloto de carreiras español.
Traxectoria
Nado en Londres, foi educado en Biarritz, en Francia. Falaba catro idiomas. Portago era herdeiro dun dos títulos máis respectados en España e era millonario. Entre os seus devanceiros estaban un explorador, un gobernador de Madrid, e un heroe de guerra. O seu pai era español, Antonio Cabeza de Vaca que morreu durante o descanso nun partido de polo a temperá idade. A súa nai chamábase Olga Leighton e era irlandesa. Ela tamén tiña unha filla chamada Sol. O primeiro marido de Olga, Francis John Mackey, tiña 40 anos máis que ela. Suicidouse, porque sufría unha enfermidade terminal e deixou a Olga unha enorme fortuna feita como fundador de Household Financial.
Portago medía 1,83 m de altura e pesaba 77 kg. De Portago gañou unha aposta de 500 $ a idade de 17 anos cando voou co seu avión por debaixo dunha ponte. Participou dúas veces na carreira de obstaculos Grand National no hipódromo de Aintree. Como un gentleman jockey, malia que manter o seu peso ara toda unha loita.
Piloto de carreiras
de Portago comezou nas carreiras de autos deportivos en 1953 logo da súa reunión co importador de Ferrari nos EE.UU., Luigi Chinetti, quen lle pediu que fora o seu copiloto na Carreira Panamericana. Máis tarde correu el só nun modelo de Ferrari Sport propio en 1954 nos 1000 quilómetros de Bos Aires. de Portago gañou seis grandes carreiras, incluíndo a carreira de automóbiles Tour de France, o Gran Premio de Oporto, e a Copa do Gobernador de Nassau (dúas veces). Entre os entusiastas dos coches deportivos, de Portago era coñecido como o home de dous coches, debido aos moitos freos queimados, embragues, transmisións, e coches esnaquizados pola do que era responsable. A miúdo necesitou varios coches para terminar unha carreira.
Participou en 5 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutou o 1 de xullo de 1956. O seu mellor resultado foi un segundo lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1956 (nunha unidade compartida con Peter Collins), anotou un total de catro puntos de campionato. En 1953 competiu con Luigi Chinetti na Carreira Panamericana. Durante o Gran Premio do Reino Unido de 1955 en Silverstone, Portago saíu despedido do seu Ferrari a 140 km/h logo de perder o control sobre unha mancha de aceite. Foi hospitalizado cunha perna rota.
Bobsleigh
Tamén foi corredor de bobsleigh, recrutou a varios curmáns co fin de formar o primeiro equipo de bobsleigh de España para os Xogos Olímpicos de Inverno de 1956 en Cortina d'Ampezzo. Fixera só dous ou tres prácticas en Suíza antes de comprar un par de zorras. Co manexo de Portago, o bobsleigh de dous homes terminou cuarto para sorpresa dos equipos tradicionais, perdendo a medalla de bronce por 0.16 segundos. Foi introducido no bobsleigh por un americano de Beloit, Wisconsin, Edmund Nelson, co quen máis tarde se asociou co fin de gañar a carreira do Tour de Francia do automóbil.
Portago tamén gañou unha medalla de bronce na zorra para dous homes no Campionato Mundial de Bobsleigh de 1957 en St. Moritz.
Morte
miniatura| right | Memorial ás vítimas de Mille Miglia en lugar do fatal accidente de Portago, en [[Cavriana]] Portago e o seu copiloto Edmund Nelson morreron o 12 de maio de 1957 nun accidente durante a Mille Miglia dese ano, nun tramo de estrada recta entre Cerlongo e Guidizzolo, no territorio comunal de Cavriana aproximadamente o 70 km de Brescia, o punto de saída e meta da carreira. O accidente tamén provocou a vida de nove espectadores, entre eles cinco nenos. Explotoulle un pneumático cando ía no terceiro lugar no Ferrari 335 S trompeando contra á multitude que contemplaba a carreira. Corría a 240 km/h cando o pneumático rebentou. O 335 desprazouse ao longo da cuneta no lado esquerdo da estrada, e logo cruzou á outra cuneta, causando a morte de nove espectadores en total. Dous dos nenos mortos foron alcanzados por un fito de concreto da estrada que foi arrincado da terra polo coche de Portago e botado contra a multitude. Os corpos de Portago e Nelson quedaron gravemente desfigurados baixo o Ferrari, que estaba ao revés. O corpo de Portago estaba partido en dúas seccións.
Como T.C. Browne escribiu: "O inevitable sucedeu cando Alfonso [...] de Portago detívose xunto á bancada, correu cara á valla, bicou a Linda Christian, volveu correndo ao seu Ferrari e marchou cara ao seu destino, matandose a se mesmo, ao seu copiloto, a 10 espectadores, e a Mille Miglia".
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Guadalcanal
O topónimo Guadalcanal pode referirse a:
Carlos Baliñas Pérez
Carlos Baliñas Pérez, nado en León o 8 de marzo de 1961, é un escritor e historiador galego.
Traxectoria
Criouse en Vigo, Santiago de Compostela, Barcelona, Madrid e novamente Santiago de Compostela, seguindo a traxectoria profesional do seu pai Carlos Baliñas Fernández. Estudou na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en Historia Medieval en 1984 e se doutorou en 1990.
Foi bolseiro do Consello da Cultura Galega (1986-87) e bolseiro de investigación da Xunta de Galicia (1987-88). No 1992 exerceu como profesor -bolseiro visitante da British Academy. En 1988 comezou a traballar como docente e investigador no campus de Lugo da USC, como profesor axudante de Historia Medieval (1988-93), converténdose en Profesor Asociado (1996-99) e dende 1999 en Profesor Titular. Foi secretario e vicedecano da Facultade de Humanidades de Lugo (2000-2003).
Socio numerario da Sociedad Española de Estudios Medievales e Vocal da Comisión Territorial de Patrimonio de Lugo da Xunta de Galicia.
Casado con Carmen Martí, ten dous fillos.
Obra
Amais destes libros, ten publicados diversos traballos de investigación sobre a historia social de Galicia (700-1100 d.C.) e sobre a sociedade urbana do Lugo medieval.
Tréveris
Tréveris (en alemán, Trier), é unha cidade de Renania-Palatinado, Alemaña, situada ás beiras do río Mosela, a apenas 15 km da fronteira con Luxemburgo.
Cidade natal de Karl Marx (5 de maio de 1818), cuxa residencia familiar é hoxe un museo, e Santo Ambrosio de Milán (340), Trier tamén está orgullosa da súa rica herdanza arquitectónica xa que é considerada a cidade máis antiga de Alemaña, e é con certeza a sede episcopal máis antiga de todo o territorio alemán. En 1986 foi declarada cidade patrimonio da humanidade pola UNESCO. Está localizada no estado da Renania-Palatinado.
En Galiza é coñecida por ser a cidade onde foi executado Prisciliano e polo chamado "Coloquio de Tréveris": "Tradición, actualidade e futuro do galego" que tivo lugar nesta cidade entre os días 13 e 15 de novembro de 1980 en que o galego (como lingua independente do portugués) se deu a coñecer na comunidade de lingüistas especializados en linguas romances. Este coloquio vai tendo novas edicións cada certo tempo entre a Universidade de Trier e a compostelá. Esta Universidade de Tréveris, foi fundada no 1483, pechada no 1796 e aberta de novo en 1970.
A cidade tamén está irmandada co concello da Pobra de Trives.
Historia
Segundo unha lenda foi Trebata (ou Trebeta), fillo de Ninus, rei dos asirios o fundador da cidade preto de 1300 anos antes da fundación de Roma pero segundo os datos máis recoñecidos desde o punto de vista historiográfico sería fundada no ano 16 ane por Augusto co nome de Augusta Treverorum.
Chegou a ser coñecida como a segunda Roma debido á súa importancia nas fins do Imperio Romano de Occidente. Proba disto é que foi nomeada no 275 capital dos Alemanni e de 293 até 395 residencia do emperador romano de occidente. Baixo o reino de Constantino I (306-324) a cidade foi ampliada e foron construídas a basílica de Constantino e as termas imperiais. A partir do 318 foi sede da Prefectura Gálica, un dos dous entes máis importantes do Imperio Romano de Occidente. No 407, como consecuencia das invasións da Galia por parte dos Suevos, Vándalos e Alanos a prefectura da Galia foi trasladada a Arles.
No ano 386 Prisciliano, o herexiarca galego, foi desterrado e xulgado en Tréveris, e mediante decreto do emperador Magno Clemente Máximo foi condenado a morte por bruxería e herexía e decapitado e guindado da Porta Nigra (segundo conta a tradición), xunto con catro dos seus discípulos. O primeiro axustizado por herexía do cristianismo.
Desde os séculos XII ou XIII até a Revolución Francesa, o arcebispo de Tréveris era un dos principais electores do Imperio Xermánico. Durante a Guerra dos Trinta Anos, Tréveris foi conquistada en dúas ocasións, polos españois no ano 1634 e polos franceses no ano 1645. Tropas francesas ocuparon a cidade tamén en 1674, 1688 e, máis prolongadamente, en 1794. No ano 1801 foi conquistada por Francia, converténdose en capital do departamento francés de Saarland. En 1814 foi apresada por Prusia.
Demografía
No século V tiña 70.000 habitantes, a cidade foi destruída por tribos xermánicas. Trier nunca recuperou a antiga importancia: No século XVII tiña apenas 3.600 habitantes, e cen anos despois tiña 4.000. Na actualidade ten 100.000 habitantes aproximadamente.
Porta Nigra
O portal da cidade, bautizado por Porta Nigra na Idade Media por causa das pedras escurecidas co tempo, data do século III e desde ela foi guindado o cadáver de Prisciliano para fóra da cidade. É a estrutura de defensa máis antiga de Alemaña e aínda impresiona polo seu tamaño. Dous corredores levan a un patio interno, con dúas fileiras de galerías de defensa de grandes xanelas. Hai dúas torres no lateral do portón -unha de catro andares, a oeste, e outra sen terminar, con apenas tres andares, a leste. Toda a estrutura é feita de grandes bloques de pedra, sen argamasa.
No século XII, a construción foi transformada na Igrexa de San Simeón (dous andares), función que mantivo até o inicio do século XIX.
Hauptmarkt
miniatura|dereita|Hauptmarkt, Tréveris. A praza do mercado de Trier, do século X, é sen dúbida unha das máis interesantes da Alemaña. A Marktkreuz (cruz do mercado), da mesma época simboliza o dereito de ser sede de feiras conquistado pola cidade. Hoxe xa é unha copia do cruceiro orixinal asentado sobre unha columna romana de granito, con relevo de Año de Deus. No sueste da praza fica a Petrusbrunnen (fonte de San Pedro), de 1595, con esculturas de San Pedro e das Catro Virtudes.