cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Esportiu Constància d'Inca
Historia
No ano seguinte (1944/45) o equipo descendeu a Terceira División, onde permaneceu ata a tempada 1961/62, cando se proclamou campión do seu grupo. O equipo balear marcouse como o seu obxectivo principal a permanencia na categoría, e logrou disputar ata seis tempadas na categoría de prata, ata que descendeu na campaña 1967/68 ao terminar en última posición do grupo II.
Tras o descenso, o equipo non regresou a competicións profesionais. Logo de baixar a categorías rexionais, regresou a Terceira División en 1974 onde dominou o seu grupo en varias ocasións, sendo as máis soadas dous primeiros postos en 1982/83 e 1983/84. O Constància xogou en Segunda División B un ano (1987/88) para descender ao seguinte, e desde entón permaneceu no grupo balear de Terceira División durante máis de 20 anos.
O 27 de maio de 2012 consegue novamente o ascenso a Segunda B, tras gañar no playoff ao Villarrobledo cun resultado global de 2-1.
Estadio
O Constància xoga os seus partidos como local no Nou Camp d'Inca, un recinto polideportivo con capacidade para 10.000 espectadores, medidas de 105 x 67 metros e céspede natural.
Hipotraguinos
miniatura|250px|[[Addax nasomaculatus.]] miniatura|250px|[[Oryx beisa.]] miniatura|250px|[[Oryx gazella.]]
A dos hipotraguinos (Hippotraginae) é unha subfamilia de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, que comprende 3 xéneros con 10 especies (unha delas recentemente extinguida) de grandes antílopes, propios da rexión etiópica (África subsahariana e sur da península Arábiga).
O nome do xénero tipo, Hippotragus, que significa "cabalo-macho cabrío", alude á aparencia destes antílopes, grandes como cabalos e coa cabeza que recorda á dunha cabra.
De gran tamaño e grandes cornos (presentes en ambos os sexos), con pesos de entre os 100 e os 250 kg, viven en hábitats áridos que van desde a estepa arbustiva ao desierto.
Son extraordinariamente fortes e resistentes, e presentan capas de cores moi diferenciadas.
Características
Os principais caracteres distintivos dos hipotraguinos son:
Clasificación
A subfamilia foi creada en 1876 polo naturalista e cazador británico Victor Brooke (1843-1893). Comprende 3 xéneros con 9 especies actualmente viventes, todas elas reunidas na única tribo dos Hippotragini.
Subfamilia Hippotraginae
Tribadismo
miniatura|dereita O tribadismo, comunmente coñecida pola súa posición de tesoira, é unha forma de practicar o acto sexual lésbico no que unha muller frota a súa vulva contra o corpo da súa parella para estimularse sexualmente, especialmente para estimular o clítoris. Isto pode implicar un contacto de vulva con vulva ou frotar a vulva contra a coxa e o estómago da parella, nádegas, brazo ou outra parte do corpo (excluíndo a boca). Practícanse unha variedade de posición sexual, incluíndo a posición do misioneiro.
O termo tribadismo engloba orixinalmente as crenzas da sociedade sobre a capacidade das mulleres de ser parellas sexuais penetrantes. As mulleres acusadas de ser penetrantes durante a actividade sexual foron obxecto de burlas ou castigo. Nos tempos modernos, o termo refírese normalmente a varias formas de sexo non penetrante entre mulleres. Tamén pode implicar a penetración na vaxinal mediante uso dos dedos, un consolador ou consolador dobre.
Historia e cultura
thumb|right|250px|Dúas mulleres que practican a [[posición do misioneiro de tribadismo e frotando vulvas, unha das diversas posicións nas que unha muller frega a súa vulva contra o corpo da súa parella durante o propósito do pracer sexual.]]
Etimoloxía e uso
O termo tribadismo deriva da palabra grega τριβάς (tribas), que á súa vez provén do verbo τρίβω (tribō), "refregar". No grego antigo e na sexualidade romana, unha triba ou tribade (IPA:), era unha muller ou individuo intersexual que penetraba activamente a outra persoa (home ou muller) mediante o uso do clítoris ou un consolador. O termo tribade non comezou a referirse exclusivamente ao erotismo entre mulleres ata a antigüidade tardía. Debido a que a penetración era vista como "sexualidade masculina", unha triba era considerada unha lesbiana do máis vulgar. Os gregos e romanos recoñeceron a atracción polo mesmo sexo, pero como críase que calquera acto sexual esixía que unha das parellas fose "fálica" e que, polo tanto, a actividade sexual entre mulleres era imposible sen esta característica, a mitoloxía popularmente asociaba ás lesbianas cun clítoris agrandado ou incapaces de gozar da actividade sexual sen a substitución dun falo. Isto aparece nas sátiras gregas e latinas xa a finais do século I.
Nos textos en inglés, tribade rexístrase xa en 1601, no Praeludium de Ben Jonson (Poema X en The Forest), ata mediados do século XIX foi o termo lésbico máis común nos textos europeos, mediante a proliferación da literatura clásica, as anatomías, as parteiras, os manuais de consellos sexuais e a pornografía. Tamén chegou a referirse ás prácticas sexuais lésbicas en xeral, aínda que a investigación anatómica a mediados do século XVIII levou ao escepticismo sobre as historias de clítoris agrandados e os anatomistas e médicos defenderon unha distinción máis precisa entre a hipertrofia do clítoris e a hermafrodismo.
A autora Bonnie Zimmerman afirmou: "Con todo, máis a miúdo, os escritores [europeos] evitaron o termo, e invocaron eufemísticamente "vicio antinatural", "comportamento lascivo", "crimes contra a natureza", "usar un instrumento" e "facer o papel dun home. No século XVIII, onde o termo viu un dos seus usos máis populares, empregouse en varias difamacións pornográficas contra María Antonieta, que foi "xulgada e condenada rotundamente pola prensa" por ser unha tribada. [O seu] rumoreado tribadismo tivo implicacións políticas historicamente específicas", afirmou a autora Dena Goodman. "Considera o seu testemuño final (ficticio) en The Confession of Marie-Antoinette: '¡Xente!' Ela protesta, "porque cedín ás doces impresións da natureza, e ao imitar a encantadora debilidade de todas as mulleres da corte de Francia, entregueime ao doce impulso do amor... me tes, por así decirlo, cativo. dentro dos teus muros?". Goodman di que nun libelo, describese que María Antonieta brinda xenerosamente detalles da "incapacidade no acto venéreo" do seu esposo e que a súa luxuria fixo que tomase a unha beleza aristocrática Yolande de Polastron, a duquesa de Polignac (1749-1793), "ao seu servizo" e logo específica que o que fai que o sexo cunha muller sexa tan atractivo é a "Habilidade na arte de estimular o clítoris". Descríbese que María-Antonieta afirmou que as atencións de La Polignac producían "un deses raros praceres que non se poden esgotar porque se pode repetir tantas veces como se queira".
Cando chegou a era vitoriana, citaba Zimmerman, "o tribadismo tendía a construírse como un fenómeno de clase baixa e non occidental e a miúdo estaba asociado coa suposta dexeneración de prostitutas e criminais". No século XX, "tribade fora suplantada" polos termos sáfica, lesbiana, invertida e homosexual, xa que tribade volveuse demasiado arcaico para usar. Fricatrice, un sinónimo de tribade que tamén se refire a refregar pero que ten raíz latina en lugar de grega, apareceu en textos ingleses xa en 1605 (na Volpone de Ben Jonson). O seu uso suxire que era máis coloquial e máis pexorativo que tribade. As variantes inclúen o latinizado confricatrice e o inglés rubster.
Posicións sexuais e outros aspectos
O tribadismo é unha práctica sexual común entre as mulleres que teñen sexo con mulleres (WSW). Aínda que o termo tribadismo adoita aplicarse ao acto de estimulación de vulva a vulva, engloba unha variedade de actividades sexuais. Ademais da posición de tesoira, que implica que a parella entrelazan as súas pernas nunha posición similar á forma das tesoiras e premen as vulvas xuntas, o tribadismo pode implicar a posición do misioneiro, unha muller na parte superior, a posición do canciño ou outras,  ou simple movemento da vulva da muller contra a coxa, o estómago, as nádegas, o brazo ou outra parte do corpo da súa parella. Penetración vaxinal mediante uso dos dedos ou mediante un dildo pode ir acompañado, polo que ás veces "a mutualidade e a reciprocidade tenden a non ser o obxectivo principal, aínda que a satisfacción de ambas parte da parella a través de medios diferentes é o seu obxectivo". As mulleres que gozan ou prefiren o tribadismo din que atopan pracer ao permitir o contacto con todo o corpo, a experiencia de sincronizar o movemento das cadeiras e sentir os movementos da súa parella sen estimulación manual, o que se considera emocionante, erótico e un xeito moito máis sinxelo de alcanzar o orgasmo debido a unha ampla estimulación do clítoris. thumb|left|250px|Dúas mulleres ocupadas na posición de tesoira, unha posición debatida entre as lesbianas.
Algunhas mulleres lesbianas e bisexuais non practican á posición da tesoira porque consideran ou pensan que é fisicamente incómoda. Tamén pódese pensar que é unha idea errónea que as lesbianas participen neste acto e, polo tanto, non é representativa das prácticas sexuais lesbicas, atribuíndoo máis ás fantasías masculinas da industria do porno heterosexual. Pola contra, algunhas fontes, incluíndo a de Shere Hite, as investigacións de 1976 e 1981 indican que as mulleres poden gozar da posición da tesoira con outras mulleres porque é unha variación do contacto vulva a vulva ou pode permitir ao máximo tal contacto e, polo tanto, un nivel elevado de intimidade.
a Tesoira úsase habitualmente como termo paraugas para todas as formas de tribadismo, e moitas mulleres lesbianas e bisexuais descoñecen que algúns dos actos sexuais que inclúen nas súas relacións amorosas son aspectos e están formalmente etiquetados como tribadismo, xa que o tribadismo se omite habitualmente da investigación sexual convencional. A académica Judith Halberstam,<! -- NOTA: Halberstam permite o uso do nome "Judith" e dos pronomes femininos cando se refire a eles. No caso deste artigo, que trata dunha práctica sexual lésbica, é menos confuso para os lectores referirse a Halberstam como Judith e usar pronomes femininos.--> afirmou: "Se trazamos o uso do termo cara ao presente, descubrimos que o tribadismo é unha desas actividades sexuais pouco discutidas pero practicadas con frecuencia, e o silencio que o rodea agora é tan desconcertante como o discurso que produciu nos séculos anteriores". Halberstam engadiu que Sigmund Freud "non tiña nada que dicir" con respecto ao tema, "e poucos libros de sexo lésbico contemporáneos o comentan".
Segundo estudos máis antigos, "aproximadamente un terzo das mulleres lesbianas utilizaban o tribadismo, ou contacto corporal, como medio para alcanzar o orgasmo (Saghir & Robins, 1973; Jay & Young, 1977)". O estudo de Masters and Johnson de 1979 sobre as prácticas sexuais lésbicas descubriu que as lesbianas adoitan realizar máis estimulación xenital xeral que a estimulación directa do clítoris, o que adoita pasar tamén no caso das relacións heterosexuais. A penetración vaxinal ou anal con consoladores ou outros xoguetes sexuais é menos común entre as lesbianas e outros WSW. En 1987, un estudo non científico (Munson) "realizouse sobre máis de 100 membros dunha organización social de lesbianas en Colorado" e "ao preguntarlles que técnicas usaron nas súas últimas 10 sesións de amor, o 100% eran para bicos, chupando as mamilas e estimulación manual do clítoris, máis do 90% dixo de bicos franceses, sexo oral e os dedos inseridos na vaxina, e o 80% informou de tribadismo".
En 2003, Julia V Bailey e o seu equipo de investigación publicaron datos baseados nunha mostra do Reino Unido de 803 mulleres lesbianas e bisexuais que asistían a dúas clínicas de saúde sexual de lesbianas en Londres e 415 WSW dunha mostra comunitaria; o estudo informou de que o 85% das mulleres participaban no tribadismo (que incluía o contacto xenital a xenital ou o rozamento dos xenitais contra outra parte do corpo da parella). 50% practican a forma xenital-xenital. Do mesmo xeito que nos estudos anteriores, a penetración vaxinal con consoladores ou con outros xoguetes sexuais era rara entre as mulleres.
Sexo seguro
Como ocorre con calquera intercambio de fluídos corporais durante as actividades sexuais, o tribadismo xenital a xenital é unha práctica sexual de alto risco porque pode transmitir infeccións de transmisión sexual (ITS) se estas están presente nun ou nos dous membros da parella. O contacto xenital-xenital e o xenital-corpo (incluído o tribadismo) pode transmitir ITS como o virus do papiloma humano (VPH), piollo pato e herpes.
Pódense practicar opcións de Sexo seguro, como usar unha barreira bucal ou un condón cortado. Non obstante, "non hai boa evidencia" de que o uso dunha proteción bucal reduza os riscos de transmisión de ITS entre mulleres que teñen relacións sexuais con mulleres. Os estudos mostran que o uso dunha proteción bucal como barreira de protección raramente se practica, e que, entre [mulleres que teñen sexo con mulleres], isto pode deberse a que os individuos teñen "coñecemento limitado sobre as posibilidades de transmisión de ITS ou se senten menos vulnerables". ás ITS [como o VIH]".
No que se refire ao Índice de función sexual feminina (FSFI), descoídanse os comportamentos sexuais entre mulleres, como o tribadismo.
Vancouver Grizzlies
Os Vancouver Grizzlies foron un equipo profesional de baloncesto canadense con sede na cidade de Vancouver, Columbia Británica. Foron parte da División Medio-Oeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). A franquía foi fundada no ano 1995, sendo parte, xunto cos Toronto Raptors, da expansión da NBA cara o Canadá. A partir da temporada o equipo trasladouse á cidade estadounidense de Memphis, Tennessee, onde adoptaron o nome de Memphis Grizzlies. O Grizzlies xogaron durante as súas seis temporadas na cidade canadenese os seus partidos como local no General Motors Place.
Como moitas franquías de expansión da NBA, os Grizzlies tiveron problemas durante os seus primeiros anos. O equipo terminou no último lugar da súa división en cinco das súas seis temporadas en Vancouver, nunca gañando máis do 30% dos seus partidos. En total, gañaron 101 partidos, perderon 359 e nunca se clasificaron para os playoffs da NBA. Unha das dificultades coa que se encontraron os equipos cadenses de expansión, foi que se lles negaron as primeiras eleccións do Draft na primeira tempada. Con todo, os Grizzzlies conseguiron asinar a Shareef Abdur-Rahim en 1996. Porén, os seguintes anos, a pesar de ter eleccións altas no Draft, continuou perdendo. En 1999 o equipo escolleu no a Steve Francis, mais este se negou a xogar en Vancouver e foi traspasado. Todas estas circunstancias, xunto cunha menor assitencia aos partidos máis un dólar canadense débil fixeron que os propietarios Orca Bay Sports and Entertainment comezasen a perder diñeiro na franquía. Despois dun intento errado de vender o equipo a Bill Laurie, vendeuse a Michael Heisley, que trasladou ao equipo para a temporda.
Bembrive, Vigo
Santiago de Bembrive (do latín bene vivere que significa 'lugar bo para vivir') é unha entidade local menor e parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Beade, Cabral, Lavadores e Zamáns e pertence ó arciprestado de Vigo-Lavadores.
Poboación
Segundo o IGE, en 2022 tiña 4.421 habitantes (2.042 homes e 2.379 mulleres), o que reflicte un aumento respecto a 2003, con 4063 habitantes, distribuídos en 38 entidades de poboación segundo o Nomenclator. O censo de poboación do IGE só contempla 14 destes lugares: O Arieiro (604 habitantes), Baruxáns (476), O Carballal (348), As Chans (247), Eifonso (64), Os Freires (257), Mourelle (252), A Mouteira (99), O Outeiro (248), Recaré (272), San Cibrán (115), Segade (324), A Xesteira (137) e Xestoso (406).
A maiores, o Nomenclátor relaciona estoutros: O Cacheno, O Cruceiro, A Cruz, Esparramáns, Espedrás, Ferreiras, O Lameiro, Mandín, Miraflores, Monte da Pedrosa, O Monte do Calvario, Mosteiro, Novelos, Paio, A Parrocha, A Pedra, O Polvorín, O Pouso, As Raposas, As Regadas, Regueiras, Os Ríos, O Toutizo e Xeme.
Entidade local menor
Bembrive goza dun status particular: o de Entidade Local Menor de Bembrive, constituída o 12 de xuño de 1945 (só outras 8 parroquias galegas gozan do mesmo rango administrativo). A entidade está rexida por un alcalde pedáneo e catro vogais. O alcalde é elixido nas eleccións municipais pero de xeito diferenciado. A elección de vogais é resultado dos votos acadados polos partidos políticos no ámbito parroquial. As vogalías están dedicadas ós temas en que a Entidade ten certa autonomía: Monte, Relacións cidadás, Urbanismo e Obras e servizos.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santiago de Bembrive, construída no século XII, foi declarada monumento histórico-artístico en 1980 O cruceiro do Cacheno foi construído en 1782. Dos 137 hórreos presentes na parroquia, o 85 % ten máis de cen anos.
Celebracións
En Bembrive celébrase o 3 de febreiro o día de San Brais. A súa festividade simboliza a primeira romaría do ano e por isto a aldea se converte nunha das romarías máis importantes do sur da provincia. Durante os días previos, multitude de furanchos abren para degustación de petiscos amenizadas con viños típicos. Multitude de bandas tradicionais de música galega danse cita na parroquia e nos mesmos furanchos. É costume se xuntar en grupos numerosos nas propias casas da zona para a degustación dun bo cocido galego.
82ª edición dos Óscar
A 82ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2009 e celebrouse o 7 de marzo de 2010 no Teatro Kodak en Hollywood, Os Ánxeles. A cerimonia celebrouse bastante despois das datas acostumadas de febreiro para evitar conflitos cos Xogos Olímpicos de Vancouver 2010. Durante a cerimonia, Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos pola ABC. Os actores Alec Baldwin e Steve Martin presentaron o espectáculo. Martin presentou por terceira, pois xa o fixera na 73ª edición e na 75ª, mentres que Baldwin presentou por vez primeira. Esta foi a primeira en ter transmisión televisiva con múltiples presentadores dende a 59ª edición
O 24 de xuño de 2009, o presidente da Academia Sid Ganis anunciou nunha conferencia de prensa que, coa finalidade de revitalizar os premios, a cerimonia de 2010 tería dez nomeados ó Mellor filme no canto de cinco, unha práctica que desapareceu despois da 16ª edición (celebrada en 1944). O 20 de febreiro de 2010, nunha cerimonia no Beverly Wilshire Hotel en Beverly Hills, os Óscar á técnica foron presentados por Elizabeth Banks.
En terra hostil gañou seis premios, incluído Mellor filme e Mellor director para Kathryn Bigelow, a primeira muller en gañar o Oscar ó mellor director. Outros gañadores foron Avatar con tres galardóns, Crazy Heart, Precious e Up, con dous premios. The Cove, Inglourious Basterds, Un soño posible, Logorama, Music by Prudence, The New Tenants, El secreto de sus ojos, Star Trek e The Young Victoria gañaron cadanseu premio. O evento tivo preto de 42 millóns de espectadores (en Norte América), sendo a audiencia máis alta dende a 77ª edición dos Óscar no 2005.
Gañadores e nomeados
Os nomeados da 82ª edición dos Óscar foron anunciados o 2 de febreiro de 2010 no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills por Tom Sherak, presidente da Academia, e a actriz Anne Hathaway.
Os filmes con máis nomeamentos foron Avatar e En terra hostil, con nove cada un. Os gañadores foron anunciados durante a cerimonia de entrega o 7 de marzo de 2010.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Kathryn Bigelow, Mellor directora.]] miniatura|dereita|150px|[[Jeff Bridges, Mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Sandra Bullock, Mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Christoph Waltz, Mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Mo'Nique, Mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Mark Boal, Mellor guión orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Pete Docter, Mellor filme de animación.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Premios da Academia Honoríficos
A academia celebrou a súa primeira cerimonia anual Premios Gobernadores o 14 de novembro de 2009, na que foron presentados os seguintes premios.
May Balisidya
May Lenna Balisidya Matteru, nada en Dodoma o 10 de maio de 1947 e finada o 27 de decembro de 1987, foi unha escritora de Tanzania en lingua suahili.
Traxectoria
Logo de facer os estudos primarios e secundarios na súa vila natal, en 1970 licenciouse en Artes na Universidade de Dar es Salaam, e en 1978 rematou un mestrado en Literatura Oral pola mesma institución. Entre 1977 e 1987 foi lectora no departamento de Kiswahili desa mesma universidade, e en novembro de 1987 doutorouse en Literatura africana pola Universidade de Wisconsin-Madison.
En 1971 foi elixida para o Baraza la Kiswahili la Taifa, institución de Tanzania encargada de regular e promover o suahili; ocupou a vicepresidencia do consello durante dous mandatos.
Morreu por mor dun cancro.
Endriago
miniatura|dereita
O endriago (palabra formada do cruzamento de hidria, hidra, e drago, dragón) é un personaxe literario que é un monstro cruzamento de home, hidra, serpe de varias cabezas e dragón. Caracterízase tamén por unha gran estatura, lixeireza de movementos e condición bestial. É un dos inimigos aos que se ten que enfrontar Amadís de Gaula. A súa natureza infernal está precisada na descrición que se fai da súa morte na novela:
Illa Motu One
Motu One, (marquesano "illa de area"), chamada tamén en francés île de Sable, é unha illa das illas Marquesas, na Polinesia Francesa. Motu One administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Nuku Hiva, na subdivisión administrativa das Marquesas.
Historia
Segundo as tradicións os marquesanos visitaban Motu One para recoller ovos, pero non hai evidencias arqueolóxicas de que estivese habitado. O primeiro explorador en visitala foi o estadounidense David Porter, en 1813, que o chamou Lincoln Island. En 1992 declarouse como reserva natural. Tartarugas mariñas e unha ampla variedade de aves aniñan na illa. Exploradores posteriores tamén a chamaron Sand Island.
Ramón Chaves
Ramón Chaves, nado en Viveiro, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Integrouse na III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa.
Soanes, Baroña, Porto do Son
Soanes é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Utopía e distopía na literatura
miniatura|dereita|Ilustración da obra de [[Thomas More Utopia, publicada en 1516.]] Utopía e distopía na literatura, ás veces referidas como ficción utópica e ficción distópica, son senllas denominacións para dous xéneros literarios nos que se exploran as estruturas sociais e políticas dentro dun determinado contexto.
Características
Por unha banda, a ficción utópica desenvólvese arredor do concepto de utopía, termo que designa un mundo ideal onde todo é perfecto. Pola contra, a ficción distópica ten que ver cunha sociedade na que impera o sufrimento sistemático dos cidadáns.
Ambas as dúas, utopía e distopía, son comúns na ciencia ficción literaria.
Gran Premio de Australia de 2012
Antecedentes
Logo de usar unha zona de (DRS) en 2011, o circuíto contou con dúas zonas na carreira de 2012.
Cualificación
Na metade da Q2, Alonso pisou a herba ao tomar unha curva derrapou e acabou enterrado na grava da zona de freada. Como o coche non puido regresar ao circuíto polos seus propios medios, impedíuselle tomar parte no resto da cualificación. Nese momento ocupaba o cuarto lugar, pero aos poucos foi perdendo posicións e foi eliminado na Q2, clasificándose finalmente en duodécima posición detrás de Vergne.
ETOPS
ETOPS é un acrónimo de Extended-range Twin-engine Operation Performance Standards (normas de rendemento operativo de bimotores en voos longos), unha regramentación para permitir aos avións de pasaxeiros de dous motores (como os Airbus A300, A310, A320, A330 e A350, os Boeing 737, 757, 767, 777 e 787, os Embraer E-Jets, e o ATR 72) voar rutas longas que antes estaban fóra do alcance dos bimotores. Hai diferentes niveis de certificacións ETOPS, cada unha delas permitíndolle voar aos avións rutas que están a unha certa cantidade de distancia de voo dun aeroporto axeitado voando cun só motor. Por exemplo, se un modelo está certificado para 180 minutos, estalle permitido voar calquera ruta que non estea a máis de 180 minutos dun aeroporto voando cun único motor. As operacións ETOPS non teñen unha correlación directa coa auga ou a distancia sobre a auga. Refírese a tempos de voo entre aeroportos alternativos, independentemente de se eses aeroportos están separados por auga ou terra.
Isidoro de Kíiv
Isidoro de Kíiv, nado arredor de 1385 en Monemvasia (Imperio Bizantino) e finado o 27 de abril de 1463 en Roma (Estados Pontificios), foi un eclesiástico católico grego, metropolita de Kíiv e toda a Rus entre 1437 e 1441, cardeal e patriarca latino de Constantinopla.
Traxectoria
Era de orixe grega, dunha familia ortodoxa de Monemvasia. Algúns historiadores indican que arredor de 1413 foi elixido metropolita de Monemvasia, mais outros historiadores rexeitan dita identificación proposta. Entrou no mosteiro, e chegou a ser hegúmeno do mosteiro de San Demetrio de Constantinopla. Dende moi cedo foi partidario da reunión da Igrexa ortodoxa coa Igrexa católica.
Cando o Imperio Bizantino estaba ameazado polos otománs, a corte valorou a posibilidade dun rescate dos reinos de Europa Occidental como resultado da reunión entre as igrexas, e en 1434 Isidoro foi enviado por Xoán VIII Paleólogo a Basilea, como parte dunha delegación para negociar co Concilio de Basilea. Á súa volta, continuou a participar nas preparacións da reunión.
En 1437 foi nomeado metropolita de Kíiv e toda a Rus (estando entón a sé en Moscova) polo patriarca ecuménico de Constantinopla Xosé II, tamén favorable á unión. Á súa chegada a Moscova, comezou a organizar a delegación moscovita para o Concilio de Ferrara, malia a hostilidade do gran duque Basilio II.
No concilio, o 5 de xullo de 1439 foi asinada a fórmula de entendemento, a bula Laetantur coeli, polos representantes de rito latino e rito bizantino, Isidoro entre eles. Posteriormente, o 18 de decembro do mesmo ano, Isidoro foi creado cardeal por Uxío IV, e nomeado legado papal para Lituania, Livonia e Moscovia. Á súa volta a Moscova, publicou dende Buda unha encíclica chamando aos seus bispos a aceptar a unión, mais cando chegou a Moscova na pascua de 1441 se encontrou coa oposición de Basilio II e de varios bispos.
Á súa chegada a Moscova, durante a súa primeira Divina Liturxia na Catedral da Dormición no Kremlin, Isidoro nomeou o papa Uxío IV durante a liturxia, e proclamou o decreto de unificación. Ademais, Isidoro enviou unha mensaxe do Vaticano a Basilio II, pedíndolle a súa colaboración para a propagación da unión. Tres días máis tarde, Isidoro foi arrestedo e encerrado no mosteiro de Chudov.
En setembro de 1443, logo de dous anos encerrado, o metropolita fuxiu a Tver, posteriormente a Lituania e, finalmente, a Roma, onde foi recibido polo papa. Alí foi nomeado bispo de Sabina.
Cando conseguiu fuxir volveu a Roma. O 10 de maio de 1456 foi nomeado administrador de Nicosia, e o 20 de abril de 1458 patriarca titular de Constantinopla.
TUI fly Belgium
TUI fly Belgium, legalmente TUI Airlines Belgium S.A./N.V. e anteriormente co nome comercial Jetairfly, é unha aeroliña belga coas súas oficinas no aeroporto de Bruxelas.
Frota
En maio de 2017 frota de TUI fly Belgium estaba formada polos seguintes avións:
Peter Artedi
miniatura|210px|Portada da súa obra máis importante, editada por [[Linneo.]] Peter Artedi, tamén coñecido como Petrus Arctaedius, nado na parroquia de Anundsjö, no condado de Västernorrland (Suecia) o 22 de febreiro de 1705 e finado en Ámsterdam o 27 de setembro de 1735), foi un ictiólogo sueco, que é coñecido como o "pai da ictioloxía".
Traxectoria
Tras completar a súa educación secundaria en Härnösand, o 30 de outubro de 1724 comezou a estudar teoloxía na universidade de Uppsala, pero o seu interese pola historia natural desviouno da súa primeira vocación pastoral. Estudou medicina con Lars Roberg.
Foi colega e amigo de Carl von Linné (Linneo), a quen coñeceu en Uppsala en 1728.
Cando ambos os dous deixaron esta cidade en 1732 asumiron a responsabilidade recíproca de publicar os manuscritos do outro en caso de falecmiento. Artedi morreu afogado nas canles de Ámsterdam, onde fora para catalogar a colección de Albertus Seba. Linneo cumpriu a súa palabra e os manuscritos de Artedi imprimíronse en Leiden en 1738, xunto a unha biografía do autor.
A súa clasificación dos peixes organízase en ordes, xéneros e especies. Identificou catro ordes (e, equivocamente, a dos cetáceos), 47 xéneros e 230 especies. Artedi non chegou a utilizar un sistema binominal, pero Linneo incorporouno na edición da obra. Por exemplo, onde Artedi se refire a Zeus ventre aculeato, cauda in extremo circinata, Linneo simplifícao como Zeus faber. Esta especie foi chamada Faber sive Gallus Marinus por Guillaume Rondelet (1507-1566) e outros autores chamárona Piscis Jovii. Artedi traduce Jovii como Zeus e o termo elixido por Rondelet, faber, converteuse no nome específico. Outros exemplos: Anarhichas Lupus marinus nostras vólvese, grazas a Linneo, en Anarhichas lupus e Clupea, maxilla inferiore longiore, maculis nigris carens: Harengus vel Chalcis Auctorum, Herring vel Hering Anglis, Germanis Belgis, simplemente en Clupea harengus.
Udres, Baroña, Porto do Son
Udres é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Bálsamo negro de Riga
miniatura|Bálsamo negro de Riga.
O bálsamo negro de Riga é un forte licor de herbas de orixe letoa. A receita do bálsamo combina 24 ingredientes, incluíndo as herbas, raíces, froita silvestre, zume de froitas, mel, azucre queimado e varios elementos moito máis específicos como frundo, xanzás ou aceite balsámico peruano.
Historia
A invención do bálsamo negro de Riga atribúese ao farmacéutico letón Abraham Kunze no ano 1752. Porén as primeiras receitas que describían licores de herbas no país datan do século XVI. O farmacéutico, veciño de Riga, foi acusado pola prensa de ter replicado receitas populares previas ao 1737 na súa invención. Cara 1752 Kunze xa producía o licor de herbas a volumes industriais. A partir do ano 1845, o renome de principal produtor do licor pasa a mans de Albert Wolfschmidt.
No ano 1860 o licor é galardoado coa medalla de prata na Feira de San Petersburgo, onde se presentou co nome de "o verdadeiro Licor de herbas de Riga de Kunze", trala feira o licor pasou a ser coñecido simplemente como o ″bálsamo negro de Riga″.
De acordo cunha lenda popular só dous aprendices do mestre licoreiro coñecían a receita. Esta receita orixinal non puido ser recuperada durante a marcha en 1939 dos colonos alemáns previa a Ocupación Soviética de Letonia. O que levou a un traballo de 5 anos de recuperación a finais da segunda guerra mundial para replicala.
Elaboración
O bálsamo negro de Riga acada após a súa destilación un 45% de alcol por volume. Na súa elaboración empréganse barrís únicos de madeira de carballo. Na cocción en barril mestúrase cos aromas do resto de ingredientes, como a mel, o caramelo ou o zume de froitas para ser posteriormente embotellado en xarros de arxila.
Hoxe o bálsamo negro de Riga comercialízase na súa receita orixinal ou co sabor engadido de groselleira negra, cereixa ou ron.
Hiperligazón
Unha hiperligazón, ou simplemente ligazón, é unha referencia nun sistema de hipertexto que permite acceder automaticamente a un documento desde outro. Adóitanse empregar amplamente na World Wide Web para ir dunha páxina web a outra con tan só un clic. Normalmente as hiperligazóns diferéncianse facilmente nos textos porque aparecen subliñadas e/ou noutra cor; ademais, cando se coloca sobre eles, o punteiro do rato transfórmase nunha man.
Marc Aillet
Marc Marie Max Aillet, nado en Parakou (Benín) o 15 de abril de 1957, e un eclesiástico católico francés, actualmente bispo diocesano de Baiona, Lescar e Oloron.
Traxectoria
Comezou estudos de Medicina, mais deixounos para entrar na Comunidade San Martiño. Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Xénova o 3 de xullo de 1982 polo arcebispo cardeal Giuseppe Siri.
O 15 de outubro de 2008 foi nomeado bispo de Baiona, Lescar e Oloron. Recibiu a ordenación episcopal de mans do arcebispo de Bordeos, Jean-Pierre Ricard, o 30 de novembro de 2008, sendo os co-consagradores o seu predecesor Pierre Molères e o bispo de Fréjus-Toulon Dominique Rey.
Copa Mundial de Clubs da FIFA
A Copa Mundial de Clubs da FIFA, máis coñecida como Mundial de Clubs, é a competición de fútbol a nivel de clubs máis importante do mundo que dá o título mundial. Nela participan os clubs campións das seis confederacións afiliadas á FIFA. O torneo organízase cada ano e reúne aos equipos campións das competicións continentais da AFC, CAF, Concacaf, Conmebol, UEFA e OFC e, a partir da edición de 2007, ao campión do país organizador.
O antecedente directo do torneo foi a Copa Intercontinental. disputada entre os campións da Copa Libertadores de América (en representación de América do Sur) e a Liga de Campións da UEFA (representando a Europa).
No 2010, pola primeira vez un club de África xogou a final. O Mazembe eliminou o Internacional na semifinal polo marcador de 2-0, perdendo na final 3-0 ante o Inter de Milán.
Dorothy Gale
miniatura|right|Dorothy cos zapatiños prateados (illustración de Denslow)
Dorothy Gale é unha personaxe ficticia, protagonista na maioría dos Libros de Oz, escritos polo autor estadounidense L. Frank Baum. Dorothy aparece por vez primeira no clásico infantil de Baum O mago de Oz e reaparece en moitas outras secuencias. Tamén é a protagonista no clásico filme de 1939, unha adaptación do libro.
Liga de Honra 2009/10
A tempada 2009–10 da Liga de Honra (por motivos de patrocinio Liga Vitalis) foi a 20ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 13 de agosto de 2009 e rematou o 9 de maio de 2010. O campión foi o Beira-Mar.
Dorothy Gale
Os libros clásicos
Dorothy aparece xunto ao seu trío de amigos e incluso coa líder de Oz, a Princesa Ozma. O apelido de Dorothy, Gale (que significa 'tempestade'), é por vez primeira mencionado no libro Ozma of Oz.
Dorothy está presente en catorce libros sobre Oz escritos por L. Frank Baum e tamén é un personaxe que frecuentemente aparece nos dezanove libros sobre Oz escritos por Ruth Plumly Thompson. Moitos outros libros sobre Oz que tamén inclúen a Dorothy Gale foron escritos, até os día de hoxe.
Os filmes de 1910 e de 1914
En 1910 L. Frank Baum adaptou o seu libro The Wonderful Wizard of Oz nun filme, sendo o primeiro a mostrar o personaxe de Dorothy Gale, interpretada pola actriz Bebe Daniels. En 1914 L. Frank Baum adaptou o seu libro The Patchwork Girl of Oz nun filme dirixido por J. Farrell MacDonald. Dorothy foi representada no filme pola actriz Mildred Harris, que tiña apenas trece anos de idade.
O filme de 1939 - un clásico
miniatura|right|200px|[[Judy Garland como Dorothy]] Levado á estrea en 1939, nos primordios do cinema a cor, o filme The Wizard of Oz iníciase en branco e negro, a partir da chegada de Dorothy a Oz, as cores xorden. No filme de 2013 ‘’Oz: The Great and Powerful’’, repítese o mesmo efecto.
A adaptación comete algunhas "alteracións" a respecto do libro, por exemplo a dos zapatiños prateados que Dorothy usa en Oz, que no filme son os característicos zapatiños vermellos. No libro o home de Folladelata era un leñador transformado por bruxa que acabara perdendo todos os membros en accidentes de traballo - sendo cada parte do corpo entón substituída por outra feita de folla de lata.
Dorothy é interpretada por Judy Garland. Shirley Temple chegou a ser escollida para facer o papel, mais a gran popularidade de Garland, así como a súa semellanza coa nena debuxada polo ilustrador William Wallace Denslow fixeron que esta fose a escollida. Judy Garland recibiu un Óscar especial por este traballo.
Aparencia
No libro orixinal, Dorothy Gale era unha rapariga mestiza cos cabelos roibos e un vestido vermello, mais co filme O mago de Oz coa interpretación de Judy Garland, Dorothy ficou máis coñecida como unha preadolescente branca cos cabelos castaño escuro.
Dream Theater
Traxectoria
Tras uns primeiros meses con diferenzas creativas, Collins deixou o seu posto a Charlie Dominici, o cal, trala publicación do disco debut When Dream and Day Unite en 1989, abandonou a banda para ser substituído polo canadense James LaBrie, que segue no posto na actualidade. O éxito da formación chegaría co álbum Images and Words (1992), cuxa canción "Pull Me Under" acadaría un oco na programación da MTV, axudando á propagación do metal progresivo polos ámbitos máis comerciais. Este disco permanece como un dos lanzamentos xerme do metal progresivo e o disco máis aclamado dos publicados polo quinteto americano.
Images and Words foi seguido por Awake (1994) un disco máis pesado que tamén alcanzou altas cotas de popularidade, tanto do público como da crítica. Despois da publicación deste álbum, Kevin Moore abandonou o grupo por diferenzas creativas e foi substituído por Derek Sherinian. O debut deste novo membro aconteceu no EP A Change of Seasons (1995), un traballo de máis dunha hora de música (algo infrecuente nun EP, que normalmente non supera a media hora) que contén unha soa canción orixinal ("A Change of Seasons") mais versións de artistas como Deep Purple, Pink Floyd, Queen, Led Zeppelin ou Elton John. A súa continuación foi Falling into Infinity (1997), un traballo máis accesible ao público debido ás presións da nova xente da compañía EastWest, que posuía un contrato discográfico co grupo neoiorquino. Este disco non acadou unha recepción moi positiva polos fans máis tradicionais de grupo, o cal resultou nun fracaso tanto crítica como comercialmente. As posteriores discusións coa discográfica polos malos resultados do disco estivo cerca de rematar a andadura da banda.
O primeiro disco con esta nova formación saíu á venda en 1999 co nome de Metropolis, Pt. 2: Scenes from a Memory, derivado dunha canción de Images and Words titulada "Metropolis, Pt. 1". Metropolis foi catalogado como un dos mellores discos da banda tanto pola crítica como polo público. Tras este álbum, a banda embarcouse nunha xira que a levou por unha gran cantidade de países, gravando un DVD en directo en Nova York que foi publicado como Metropolis 2000: Scenes from New York.
Catro anos despois de que Dream Theater pedise a EastWest Records gravar un álbum dobre, a discográfica cedeu ás pretensións do grupo, que entrou no estudio a gravar Six Degrees of Inner Turbulence. O álbum divídese en dous discos: o primeiro contén cinco cancións de entre cinco e trece minutos, mentres que o segundo contén unha única canción ("Six Degrees of Inner Turbulence") de corenta e dous minutos, a máis larga da discografía do quinteto. O resto do ano, cada un dos membros do grupo dedicouse a outros proxectos.
Raña, Baroña, Porto do Son
Raña é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Dream Theater
Traxectoria
Xa en 2003, Dream Theater comezou a gravar o seu sétimo álbum, Train of Thought, que ata hoxe é o seu traballo máis pesado influído por discos como Master of Puppets de Metallica ou The Number of the Beast de Iron Maiden, que o grupo interpretara anteriormente en directo. A crítica loou novamente este traballo, pero algúns fans sentíronse "traizoados" debido ó xiro da banda cara o heavy metal máis popular naquel tempo. A súa continuación, Octavarium, saíu á venda en 2005 e resultou o segundo álbum máis vendido do grupo na súa traxectoria. O seu último álbum, Systematic Chaos, publicouse en 2007 e foi recibido tepedamente pola crítica, do mesmo modo que Octavarium.
Julian Brandt
Julian Brandt, nado o 2 de maio de 1996 en Bremen, é un futbolista alemán. Xoga de mediapunta ou extremo e o seu actual club é o Borussia Dortmund da Bundesliga alemá.
Dream Theater
Traxectoria
Coa saída de Mike Portnoy a banda entrou nun declive constante tanto na técnica como na composición. A falta de ideas fíxose notoria, o seu desvío cara a un power progresivo influenciado máis que nunca por Labrie fixo que a banda entrase nos seus anos escuros.
Julian Brandt
Traxectoria
En xaneiro de 2014, Brandt chegou ó Bayer 04 Leverkusen procedente das categorías inferiores do VfL Wolfsburg, a cambio de 350.000 euros, e asinou un contrato por cinco anos. Debutou coma profesional o 15 de febreiro de 2014 nun partido da Bundesliga contra o Schalke 04.
O 22 de maio de 2019, Brandt fichou polo Borussia Dortmund a cambio de 25 millóns de euros.
A Sanguiñeira, Bardaos, San Sadurniño
A Sanguiñeira é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 42 habitantes (23 homes e 19 mulleres).
Hatutu
miniatura|dereita|250px|Piquero de patas azuis (Sula nebouxii) Hatutu, ou tamén Hatuta´a, é unha illa das Marquesas, na Polinesia francesa. Está situada no grupo norte do arquipélago, a 3 km ao nordés de Eiao.
Xeografía
A illa está deshabitada e consiste nunha plataforma elevada de 428 metros de altitude cunha superficie de 6,5 km².
Historia
Hatutu foi descuberta en 1791, polo norteamericano Joseph Ingraham que a chamou Hancock, nome do primeiro gobernador de Massachusetts, John Hancock. Outros nomes utilizados foron o francés Chanal e o inglés Langdon. En 1992, Hatutu foi declarado reserva natural. É un lugar utilizado polas aves mariñas para aniñar, un dos importantes é o piquero de patas azuis (Sula nebouxii).
Gene Wilder
Jerome Silberman, máis coñecido como Gene Wilder, nado en Milwaukee (Wisconsin) o 11 de xuño de 1933 e finado en Stamford (Connecticut) o 29 de agosto de 2016, foi un actor, director e guionista estadounidense coñecido por aparecer nalgunhas das máis notábeis obras de Mel Brooks. Foi dúas veces nomeado ao premio Oscar.
Dashiell Hammett
miniatura|dereita|Tumba de Dashiell Hammett Samuel Dashiell Hammett, nado en Saint Mary's County (Maryland) o 27 de maio de 1894 e finado en Nova York o 10 de xaneiro de 1961, foi un escritor norteamericano de novela negra.
Traxectoria
Aínda que a tendencia realista tanto nos contidos como na linguaxe xa comezara nos relatos de Ernest Hemingway, Hammett codificou o estilo de ficción protagonizada por "tipos duros", onde se representan os baixos fondos e as baixas paixóns que levan á xente real a cometer crimes. Como dixo Raymond Chandler:
O seu primeiro conto publicouse en Black Mask en 1923, e aí naceu o Continental Op baseado nas súas experiencias como detective da axencia Pinkerton. Até 1930 apereceria nuns 30 contos e en dúas novelas. A primeira delas foi Colleita vermella (1929), a primeira obra mestra da novela negra, representando unha serie de crimes sen fin nunha cidade corrupta que podería ser calquera grande urbe contemporánea.
A partir de 1929 apareceu o personaxe de Sam Spade, que será o arquetipo de detective "hard boiled", un tipo frío e solitario, co seu propio sentido da xustiza. A representación que del fixo Humphrey Bogart na película The Maltese Falcon (dirixida en 1941 por John Huston) sentou a base de toda unha tradición fílmica e introduciu un novo mito no imaxinario colectivo.
A Veiga, Bardaos, San Sadurniño
A Veiga é un lugar da parroquia de Bardaos no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 26 habitantes (17 homes e 9 mulleres).
Dashiell Hammett
Retirada
En 1951 cumpriu 5 meses de prisión por negarse a declarar ante o Comité de Actividades Antiamericanas sobre as súas actividades no Partido Comunista dos Estados Unidos.
Traducións ao galego
Á altura de 2019, amais da novela Colleita vermella, fora traducido e publicado en galego o relato "Só poden enforcalo unha vez", dentro da Antoloxía do relato policial
Os Carballás, Curtis, Curtis
Os Carballás é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Humppila
Humppila é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 2 253 habitantes. A superficie do termo municipal é de 148,61 km2, dos cales 0,65 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 15,23 hab./km².
Limita cos municipios de Forssa, Jokioinen e Ypäjä na súa mesma rexión, Loimaa na rexión de Tavastia Propia, e Punkalaidun e Urjala estes dous últimos na rexión de Pirkanmaa.
O concello é unilingüe en finés.
Dismaland
miniatura|Dismaland. Dismaland foi un proxecto artístico temporal organizado polo artista da rúa Banksy, construído na vila resort de Weston-super-Mare en Somerset, Inglaterra. Preparado en segredo, a exhibición temporal do "Tropicana", unha piscina pública sen uso, foi unha "versión sinistra de Disneyland" que abriu durante a fin de semana do 21 de agosto de 2015 e pechou permanentemente o 27 de setembro de 2015, 36 días despois. Banksy describiuno como un "parque temático non apto para nenos."
Na construción do parque participaron até 58 artistas de 27 países diferentes convidados persoalmente polo autor. Pódense atopar obras inéditas de artistas como Damien Hirst, Jenny Holzer, Mike Ross, Ben Long, Dietrich Wegner e Jimmy Cauty. O nome elixido para o parque xoga coa verba inglesa Dismal que quere dicir deprimente; e pretende ser unha sátira irónica de Disneyland, cousa que pon de manifesto no seu logo.
Amadís de Gaula
O Amadís de Gaula é unha obra mestra da literatura medieval fantástica en lingua castelá e o máis famoso dos chamados libros de cabalarías, que tiveron unha enorme aceptación durante o século XVI na península Ibérica.
Autoría
A obra publicouse en Zaragoza en 1508 por Garci Rodríguez de Montalvo, rexedor de Medina del Campo.
Argumento
miniatura|Primeira edición, de 1508.
Miroslav Klose
Miroslav Klose nado co nome de Mirosław Klose en Opole (Polonia) o 9 de xuño de 1978, é un futbolista alemán. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o SS Lazio.
Traxectoria
A súa nai Barbara foi membro do equipo nacional polaco de balonmán (82 encontros internacionais) e o seu pai Josef, de etnia xermana, foi entre outras cousas un xogador de fútbol profesional no AJ Auxerre. A familia mudou primeiro á Francia e logo, no 1987, á Kusel en Alemaña.