cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Graña, Xunqueira de Ambía
Santiago da Graña é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Ambía na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 196 habitantes (105 homes e 91 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 38 habitantes en relación ao ano 2000.
Pauline Viardot-García
Michelle Ferdinande Pauline García, nada en París o 18 de xullo de 1821 e finada en París o 18 de maio de 1910, foi unha cantante de ópera (mezzosoprano) e compositora francesa de orixe española.
Traxectoria
Filla máis nova do tenor e mestre de canto Manuel García, e dunha cantante soprano, Joaquina Briones; foi probablemente a máis dotada polifacética da familia.
Estudou música inicialmente co seu pai, establécese coa súa familia en México, co famoso organista Marcos Vega. Cando volveu a Europa, o seu pai xa falecera, cando ela tiña once anos. Pauline presentouse ao público á curta idade de dezaseis anos,e tras unicamente un ano de educación vocal coa súa nai, nun concerto organizado polo marido da súa irmá e do violinista Charles de Bériot en Bruxelas, e o seu debut operístico chegaba só dous anos despois en Londres (1839).
No 1840 casou co escritor e pianista francés, Louis Viardot. Con el tivo catro fillos; Louise (tamén compositora), Paul (violinista e musicóloga), Marianne (pintora) e Claudine.
Retirouse dos escenarios en 1863, e foi profesora entre 1871 e 1875, no conservatorio de París. Enviuvou en 1883, poñéndose ao cargo dos seus catro fillos. Faleceu en París en 1910.
Vida profesional
Cantou en óperas importantes, de Gioachino Rossini, Mikhaíl Glinka, Aleksandr Dargomizhski, Giacomo Meyerbeer...
Viardot foi a primeira estranxeira que cantou repertorio italiano en ruso e axudou a levar a música rusa de occidente. En San Petesburgo coñeceu ao escritor Iván Turguénev, con quen sostivo un largo idilio que durou ata a morte do escritor. A súa residencia campestre en Bouvigal, foi transformada nun museo.
Como compositora, escribiu numerosas cancións e transcribiu traballos doutros para a súa voz. Pauline Viardot-García, foi portadora dunha serie de habilidades e coñecementos que poucas veces encontramos tan desenvolvidos nunca mesma persoa, intelectual, estudosa e apaixonada pola súa profesión, ganándose o amor do público e respecto dos seus compañeiros nun mundo dominado por aquel entón por homes.
O Chao, Bemantes, Miño
O Chao é un lugar da parroquia de Bemantes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 257 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 119 eran homes e 138 eran mulleres.
A Folgueira, Bemantes, Miño
A Folgueira é un lugar da parroquia de Bemantes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Their Satanic Majesties Request
Their Satanic Majesties Request é o sexto álbum estadounidense da banda inglesa de rock The Rolling Stones, publicado o 8 de decembro de 1967 a través do selo Decca Records no Reino Unido e por London Records ao día seguinte nos Estados Unidos. O seu título é un xogo co texto "Her Britannic Majesty requests and requires..." que aparece nos pasaportes británicos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mick Jagger e Keith Richards, agás onde se indique.
Orchestra of Wolves
Orchestra of Wolves é o álbum de estrea da banda inglesa de hardcore punk Gallows, publicado o 25 de setembro do 2006 a través do selo In at the Deep End. Foi producido por Banks, da banda amiga Haunts. Unha reedición limitada foi lanzada no Reino Unido en xuño do ano 2007 cun disco extra con temas ao vivo, dúas novas cancións e dúas versións. Tamén foi reeditado en Norteamérica por Epitaph Records o 10 de xullo dese ano, con catro cancións extra ("Sick of Feeling Sick", "Black Heart Queen", "Nervous Breakdown" e a oculta "Staring at the Rude Bois").
Penacaira, Barxas
Penacaira (en castelán e oficialmente, Peñacaira) é un lugar localizado no concello leonés de Barxas, na comarca do Bierzo, preto dos Currais. Segundo o INE, no 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Sulignat
Sulignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mariña romana
miniatura|[[Trirreme romano representado nun mosaico.]] A mariña romana (en classis, literalmente frota) era a forza naval da Roma antiga. Malia que xogou un papel decisivo na expansión romana polo Mediterráneo, a mariña romana nunca tivo o prestixio das lexións romanas. Ó longo da súa historia, os romanos foron un pobo esencialmente terrestre, e deixaron os temas náuticos en mans de pobos máis familiarizados con eles, como os gregos e os exipcios, para construír barcos. Parcialmente por mor disto, a mariña nunca foi totalmente abrazada polo estado romano, e se consideraba «non romana». Na antigüidade, as mariñas e as frotas comerciais non tiñan a autonomía loxística da actualidade. A diferenza das forzas navais modernas, a mariña romana, mesmo no seu apoxeo, non existiu de xeito autónomo, senón que operou como un adxunto da exército romano.
A mariña romana creouse en tempos da República Romana. No ano -311 instituiuse a figura dos almirantes (Duoviri navals) para dirixir a pequena mariña romana, formada por uns poucos barcos (galeras sobre todo), e polos continxentes marítimos das cidades aliadas que posuían mariña (como Nápoles).
No transcurso da Primeira Guerra Púnica, a mariña romana xogou un papel vital na vitoria romana e na ascensión da República Romana na hexemonía do Mediterráneo. Durante a primeira metade do século -II, Roma destruíu Cartago e subxugou os reinos helenísticos do leste do Mediterráneo, conseguindo o dominio completo de todas as beiras do mar interior, que chamaron Mare Nostrum. As frotas romanes volveron a ter un papel preponderante no século -I nas guerras contra os piratas e nas guerras civís romanas que provocaron a caída da República.
Escritura ibérica nororiental
miniatura|Escrituras paleohispánicas miniatura|Un signario ibérico nororiental non dual (séculos -II, -I miniatura|Un signario ibérico nororiental dual (séculos –IV, -III) miniatura|Chumbo de [[Ullastret (século -IV)]] miniatura|Chumbo da [[Penya del Moro (século -IV)]] miniatura|Anverso e reverso dun [[denario da ceca Bascunes. (Metade do século -II). Localización indeterminada probabelmente en Navarra]] A escritura ibérica nororiental (tamén coñecida como levantina ou simplemente ibérica por ser con diferenza a máis usada) é a escritura paleohispánica que foi o vehículo principal de expresión da lingua ibérica, lingua que tamén expresan as inscricións en escritura ibérica suroriental, pero cabe destacar que o valor da maioría de signos destas escrituras non coincide en absoluto, aínda que o repertorio de signos é similar. Aínda así, a hipótese máis aceptada considera que a escritura nororiental deriva directamente da escritura suroriental. Sobre a orixe das escrituras paleohispánicas non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe está directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na súa creación tamén influiría o alfabeto grego.
Como o resto de escrituras paleohispánicas, esta escritura presenta signos con valor silábico, para as oclusivas, e signos con valor alfabético, para o resto de consoantes e vogais. A partir do punto de vista da clasificación dos sistemas de escritura non é nin un alfabeto nin un silabario, senón unha escritura mixta que se identifica normalmente como semisilabario. O signario básico está formado por 28 signos: cinco vocálicos, 15 silábicos e 8 consonánticos (unha lateral, dúas sibilantes, dúas vibrantes e tres nasais). O seu desciframento, culminado o 1922 por Manuel Gómez-Moreno, é practicamente total e baséase principalmente na existencia de numerosas lendas monetarias, algunhas bilingües ou case bilingües, facilmente relacionábeis con topónimos coñecidos polas fontes clásicas. Do signario ibérico nororiental coñécense dúas variantes: a variante dual é case exclusiva das inscricións máis antigas dos séculos -V, -IV e -III e caracterízase polo uso do sistema dual, descuberto por Joan Maluquer de Motes o 1968, que permite diferenciar os silabogramas oclusivos dentais e velares xordos dos sonoros cun trazo engadido de forma que a forma simple representa á sonora e a forma complexa á xorda. A variante non dual é case exclusiva das inscricións máis modernas dos séculos -II e -I.
A escritura ibérica nororiental escríbese moi maioritariamente de esquerda a dereita e usouse fundamentalmente no cuadrante nororiental da Península Ibérica: unha ampla franxa costeira a partir do sur do Languedoc-Rosellón ata Alacant que penetra cara o interior polo val do Ebro e que corresponde á maior parte dos pobos que as fontes clásicas identifican como iberos (indiketes, ausetanos, laietanos, lacetanos, cosetanos, ilerxetes, ilercavóns, sedetanos, edetanos, contestanos etc.). Os contextos arqueolóxicos máis antigos sitúanas a finais do século -V, mentres que as máis modernas son de finais do século -I, ou quizais de principios do século I. As inscricións nororientais aparecen sobre soportes moi variados (moedas de prata e bronce, láminas de chumbo, cerámicas áticas, cerámicas de verniz negro A e B, cerámicas pintadas, dolias, ánforas, fusaiolas, ronseis e placas de pedra, mosaicos etc.) e é con diferenza o signario paleohispánico máis documentado, uns dous milleiros de inscricións, que representan o 95% do total.
Ligazóns externas
Iberian scripts Escrita Ibérica Levantina Иберское письмо
Padrín, Bemantes, Miño
Padrín é un lugar da parroquia de Bemantes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 73 habitantes (37 homes e 36 mulleres).
Navaleno
Navaleno é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 877 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 25,03 km².
Toupa ibérica
A toupa ibérica (Talpa occidentalis) é unha especie de mamífero soricomorfo da familia Talpidae endémica do oeste e centro da Península Ibérica que vive comendo vermes e miñocas baixo terra. A toupeira adóitase atopar en praderías, cultivos regados e terreos de bo solo orgánico. Tamén habita bosques de chopos, freixos e olmos.
Ebetsu
Ebetsu (江別市, えべつし, Ebetsu-shi) é un concello da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada ao sur da illa de Hokkaidō, na subprefectura de Ishikari. A súa superficie é de 187,57 km² e a poboación de 122.344 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 652 h/km².
Toupa ibérica
Características
Diferénciase da toupa europea polo seu menor tamaño, por ter os ollos totalmente tapados polo pelo, un cranio máis alongado e estreito, e polos pelos brancos que cobren as poutas e mailo fociño. A cola é curta e atópase cuberta de pelo, as súas poutas son grandes. O fociño é cónico e con longos bigotes (vibrisas) que, ao igual cós pelos das poutas, serven para detectar vibracións e apalpar.
Ebetsu
O concello de Ebetsu limita cos concellos de Shinshinotsu, de Tōbetsu, de Sapporo, de Kitahiroshima (son da subprefectura de Ishikari); de Iwamizawa e de Nanporo (son da subprefectura de Sorachi).
Toupa ibérica
Historia natural
É unha especie escarvadora que, como o seu parente europeo habita en lugares con solo profundo que non sexa nin moi pedregoso, areoso ou encharcado. Áchase con frecuencia en praderías e pasteiros. No sur da súa área de distribución está restrinxido ás zonas montañosas. Aliméntase de invertebrados, sobre todo de miñocas. Considérase unha praga que dana os pasteiros, sendo perseguido polos agricultores.
Sinonimia
As formas máis comúns da lingua estándar son toupa e toupo, pero existen numerosas variantes dialectais: teipa, teipe, teupa, tiopa, tiopo, topia e toupeira.
Tamén existen numerosas denominacións para as moreíñas de terra que forma na superficie da terra: toupeira (a máis común), teipeira, teipoeira, teipueira, teupoeira, tiopeira, tiupeira, topieira, toupeiro, toupiñeira ou tupieira.
A toupa na cultura popular
A pesar da aparente torpeza deste animal, matar unha toupa resulta extremadamente difícil porque perciben as vibracións das nosas pisadas no chan. Por iso crese que a persoa que é quen de matar unha coa man adquire poderes máxicos (ou ben é que xa os tiña, e por iso puido facer tal cousa). Así, os médicos-etnógrafos Jesús Rodríguez López e Víctor Lis Quibén recolleron a crenza de que esa persoa será capaz de cura-la dor de moas con só toca-la cara coa man; ou que pode cura-los cólicos fregando no ventre coa man. Contan que unha curandeira de Cualedro (Ourense) tiña a virtude de bendici-los coxos (ou herpes), que adquiriu matando tres toupas de tres puñadas.
Tamén recolleu Lis Quibén a crenza de que, para cura-lo fogo ardente ou fogo de san Antón, en Agolada (Pontevedra) recollían terra de nove toupeiras e mesturábana cun pouco de unto de porco branco, obtendo unha pasta coa que facían cruces na cara do enfermo á vez que recitaban certos ensalmos.
Locucións
O feito de teren os ollos atrofiados deu lugar na lingua común a numerosas expresións. Tamén foron fonte metafórica os seus hábitos subterráneos:
Outros
O lugar da Toupeira (San Pedro de Cea, Vilagarcía de Arousa) ten o seu topónimo relacionado con este animal.
Misofilia
A misofilia é unha parafilia consistente nun interese e desexo patolóxicos polas cousas sucias.
Características
As prácticas misófilas poden consistir en mastigar, ulir, vestir ou realizar algunha acción con cousas ou persoas sucias. Os misófilos senten excitación por atoparse coa parella nun estado de sucidade. A misofilia catalógase coma un tipo de fetichismo.
Psicanaliticamente a misofilia interprétase como unha fixación na fase anal ou como unha regresión a ela.
Lêdo Ivo
Lêdo Ivo, nado en Maceió o 18 de febreiro de 1924 e finado en Sevilla o 23 de decembro de 2012, foi un periodista, poeta, novelista, contista, cronista e ensaísta brasileiro.
Traxectoria
É un dos escritores máis importantes da xeración do 45 e da literatura moderna brasileira. É membro da Academia Brasileira de Letras, elixido en 1986 para a cadeira 10, sucedendo a Orígenes Lessa.
En 2009 a súa obra Réquiem obtivo o Premio Casa de las Américas na categoría literatura brasileira.
En 2010 o Centro PEN Galicia outorgoulle o Premio Rosalía de Castro.
Castelo de Cedofeita
O castelo de Cedofeita foi un castelo medieval situado na parroquia de Lérez, no concello de Pontevedra.
A construción orixinal consistía nunha atalaia defensiva na pendente dun outeiro, dominando a ría de Pontevedra, na contorna da ruta Tui-Santiago. Probablemente este castelo estivese construído sobre as estruturas dunha construción castrexa anterior.
Historia
Tense constancia por vez primeira do castelo de Cedofeita no ano 916, nunha doazón do rei Ordoño II e a raíña Elvira ao abade Guntado do mosteiro de Lérez. Nesa doazón, referíase ao castelo co nome de Citofacta, tal e como se mencionaba nunha das súas inscricións:
Mulhouse
Mulhouse é unha cidade francesa do departamento do Alto Rin, na Alsacia, situada preto das fronteiras con Alemaña e Suíza. A súa poboación é de 111.156 habitantes (2009).
Considerada unha das primeiras cidades industrializadas de Francia, nela sobresaen as industrias química, eléctrica, mecánica e automobilística (grupo PSA).
Mulhouse é coñecida polos seus museos, entre eles o Cité de l'Automobile (Cidade do Automóbil), o Cité du train (Cidade do Tren) ou o Electropolis. A cidade tamén acolle a Universidade da Alta Alsacia.
Pedofilia
A pedofilia (do grego παιδοφιλια e este de παις-παιδος páis-paidós, «pícaro, cativo, neno», e φιλíα filía, «amizade») é unha parafilia consistente na atracción sexual cara a nenos que aínda non chegaron á puberdade. Esta tendencia non se traduce necesariamente na comisión de actos de carácter sexual.
Interpretación
Dende o punto de vista psicanalítico, a pedofilia é a incapacidade para manter unha relación amorosa adulta, e ten a súa orixe nun elemento narcisista que se manifesta na tendencia do pedófilo para amar no neno o seu propio ser na infancia, proporcionándolle ao cativo o trato que el recibiu ou o oposto.
Conduta
Para ser clasificado como pedófilo unha persoa ten que ter 16 anos ou máis, ter polo menos 5 anos máis que o neno, ter actuado conforme á súa tendencia ou terse sentido trastornado por ela. As preferencias sexuais dos pedófilos son moi específicas e a súa conduta é normalmente crónica e moi duradeira.
A conduta pedofílica pode adoptar diversas formas que van dende a exhibición das partes íntimas do corpo do pedófilo, bicar ou acariciar sexualmente o corpo do neno, tocar as súas partes íntimas, inducilo a tocar as partes íntimas do pedófilo ou realizar o coito co neno. Arredor do 12% dos homes e o 17% das mulleres reportaron ter sufrido tocamentos por unha persoa adulta cando eran nenos. A meirande parte das vítimas de pedofilia non buscan axuda dos servizos sociais e moitos non lle comunican á súa familia a agresión sufrida. A idade media á que se deciden a comunicarllo a alguén é de 44 anos.
Repercusión social
miniatura|200px|Logo advertindo contra os pedófilos, [[Polonia.]]
Os medios de comunicación veñen prestando atención á pedofilia dende que se descubriu que un número importante de sacerdotes da Igrexa Católica abusou sexualmente de nenos e adolescentes. Este feito provocou a protesta pública e o pago de indemnizacións por cantidades moi elevadas. Como resultado deste escándalo moitos membros do clero foron despoxados do sacerdocio e outros enfróntanse a cargos legais.
Igrexas de San Pedro de Terrasa
As igrexas de San Pedro de Terrasa (en esglésies de Sant Pere de Terrassa) son un conxunto monumental formado polas igrexas románicas de San Pedro, San Miguel e Santa María, situadas na confluencia dos torrentes de Vallparadís e Monner, no antigo núcleo visigodo de Ègara, orixe da vila de Sant Pere de Terrassa, hoxe un barrio da cidade.
Son testemuñas da sé episcopal do bispado de Ègara, constituído contra o ano 450. Sobre unha basílica paleocristiá construíuse a antiga Catedral de Ègara. Cando o bispado desapareceu no século VIII, o conxunto foi perdendo poder e a antiga catedral foi reconstruída cunhas dimensións moito máis cativas, xa de factura románica. O espazo é ocupado pola igrexa de Santa María, do século XII, onde se instalou unha canónica augustiniana proveniente da abadía de Ruf de Aviñón, en Francia, que ficaría até o 1592. A igrexa de San Pedro, parroquia de Terrasa, perdeu a condición parroquial no ano 1601, cando o priorado e a parroquialidade foron trasladadas ó Santo Espírito de Terrassa, malia que a recuperou no século XIX. No primeiro terzo do século XX as tres igrexas foron obxecto de estudo e restauración por parte de Josep Puig i Cadafalch, que tamén fixo escavacións en Santa María e San Miguel. O conxunto foi declarado monumento nacional en 1931 e ben de interese historicoartístico en 1985.
Alan MacDiarmid
Alan Graham MacDiarmid, nado o 14 de abril de 1927 en Masterton, Nova Zelandia e finado o 7 de febreiro de 2007 en Drexel Hill, Pensilvania (USA), foi un químico e profesor universitario estadounidense de orixe neozelandesa galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2000.
Traxectoria
Tivo catro fillos do seu primeiro matrimonio con Marian, falecida en 1990. MacDiarmid casou despois con Gayl Gentile. Faleceu debido a unha síndrome mielodisplásica.
Investigacións científicas
Os seus estudos sobre os polímeros orgánicos condutores comezaron en 1975, ano en que contactou co doutor Hideki Shirakawa, do Instituto de Tecnoloxía de Toquio. Desde entón mantivo unha estreita colaboración con el, así como co doutor Alan Heeger, físico da Universidade de Pensilvania.
Nos últimos intres da súa vida os seus intereses científicos céntranse no polímero condutor máis importante desde o punto de vista tecnolóxico, a polianilina, así como nos polímeros orgánicos fotoemisores. Publicou máis de 600 artigos científicos nas máis prestixiosas revistas e é posuidor de máis de vinte patentes no campo dos polímeros orgánicos condutores, especialmente do poliacetileno e a polianilina.
Foi galardoado con numerosos premios, entre os que destacan o Premio en Materiais Químicos outorgado pola American Chemical Society (Sociedade Americana de Química ), que obtivo en 1999. No ano 2000 foi galardoado co Premio Nobel de Química pola súa contribución ao desenvolvemento da Ciencia e as aplicacións dos polímeros orgánicos con capacidade para conducir a corrente eléctrica, premio compartido co físico estadounidense Alan J. Heeger e o químico xaponés Hideki Shirakawa.
Sobradelo, Xunqueira de Ambía
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Rúa en San Román.
FC Pinar del Río
Estadio
O FC Pinar del Río xoga de local no estadio La Bombonera.
Quintela, Barxas
Quintela é unha parroquia localizada no concello leonés de Barxas, na comarca do Bierzo. Segundo o INE, entre o 2000 e o 2019 non variou a súa poboación en ningún ano, sendo esta sempre de 1 habitante (1 home).
Neste lugar e coa participación do seu único habitante, Sergio Cela, fíxose o filme As bestas, de Rodrigo Sorogoyen.
Grey Britain
Grey Britain é o segundo álbum da banda inglesa de hardcore punk Gallows, publicado o 2 de maio do 2009 a través do selo Warner Bros. Records. É o seu derradeiro traballo co vocalista principal Frank Carter, e o primeiro co guitarrista Steph Carter.
Harry Potter e as reliquias da morte (filme)
Harry Potter e as reliquias da morte é o título das dúas películas que conforman o final da serie de filmes de Harry Potter. Pode referirse a:
A Eirexe, Navallos, Guntín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Navallos no concello de Guntín. Segundo o IGE en 2009 tiña 2 habitantes. Neste lugar localízanse a igrexa e o cemiterio da parroquia de San Pedro de Navallos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Veigas do Seo, Barxas
Veigas do Seo (en castelán e oficialmente, Vegas do Seo) é unha parroquia localizada no concello leonés de Barxas, na comarca do Bierzo. Segundo o INE, no 2019 tiña 6 habitantes, 4 homes e 2 mulleres.
Sacagawea
Sacagawea, tamén chamada Sakakawea ou Sacajawea, nada en maio de 1788 e finada o 20 de decembro de 1812, foi unha muller shoshone coñecida por axudar na expedición de Lewis e Clark e conseguir os seus obxectivos na exploración do Territorio de Luisiana.
Sacagawea viaxou coa expedición percorrendo centos de quilómetros dende Dacota do Norte até o Océano Pacífico. Axudou a estabelecer contactos culturais coas poboacións de nativos americanos ademais das súas achegas na historia natural.
Traxectoria
As fontes de información históricas sobre Sacagawea son moi limitadas. Naceu no seu da tribo agaidika (comedores de salmón) ou lemhi shoshone entre Kenney Creek e Agency Creek, preto de Salmon, Idaho. En 1800, cando tiña arredor de 12 anos, ela e outras rapazas foron capturadas por un grupo de hidatsa nunha batalla que tivo como resultado a morte de varios shoshone: catro homes, catro mulleres e varios rapaces. Estivo presa nunha vila hidatsa preto de Washburn, Dacota do Norte.
Cando tiña aproximadamente 13 anos, Sacagawea foi vendida como esposa a Toussaint Charbonneau, un cazador quebequés que vivía na vila. Tamén mercou outra moza shoshone, coñecida como Otter Woman, para que fose a súa "esposa". Crese que Charbonneau mercou as dúas rapazas ós hidatsa para que fosen as súas "esposas" ou ben que gañou a Sacagawea xogando.
A expedición de Lewis e Clark
miniatura|264px|Unha pintura da [[expedición de Lewis e Clark titulada Lewis and Clark on the Lower Columbia de Charles Marion Russell que representa a Sacagawea cos brazos estendidos.]] Sacagawea estaba embarazada do seu primeiro fillo cando os Corps of Discovery chegaron preto da vila hidatsa para pasar o inverno de 1804–05. Os capitáns Meriwether Lewis e William Clark construíron o Forte Mandan. Entrevistáronse con varios cazadores que puidesen servir de guías e intérpretes na expedición subindo polo río Missouri na primavera. Contrataron a Charbonneau como intérprete cando descubriron que a súa esposa falaba shoshone, e coidaban que precisarían da axuda das tribos shoshone no nacemento do Missouri.
Charbonneau e Sacagawea mudáronse ó forte da expedición a semana seguinte. Clark alcumouna "Janey". Lewis rexistrou o nacemento de Jean Baptiste Charbonneau o 11 de febreiro de 1805, sinalando que outro dos intérpretes da expedición lle subministrou os axóuxeres esmagados de Crotalus para acelerar o parto. Clark e outros europeos alcumaron o neno "Little Pomp" ou "Pompy."
Conforme a expedición se achegada á boca do río Columbia na costa do Océano Pacífico, Sacagawea renunciou ó seu cinto de contas para permitir ós capitáns intercambialo por un traxe de peles que desexaban darlle ó presidente Thomas Jefferson. Cando a compañía chegou ó Océano Pacífico, tódolos membros da expedición, incluíndo a Sacagawea e o servo negro de Clark, York, votaron o 24 de novembro sobre a localización do forte para o inverno. En xaneiro, cando un cadáver de balea chegou á praia ó sur do Forte Clatsop, Sacagawea insistiu no seu dereito de ver ese "peixe monstruoso".
Na viaxe de volta, chegaron ás Montañas Rochosas en xullo de 1806. O 6 de xullo, Clark rexistrou que "A muller india informoume que ela estivera nesa chaira con frecuencia e que a coñecía moi ben... Ela dixo que descubriríamos unha fenda nas montañas na nosa dirección..." (que é hoxe o paso de Gibbons). Unha semana despois, o 13 de xullo, Sacagawea aconsellou a Clark a cruzar o río Yellowstone no que hoxe se coñece como o paso de Bozeman. Posteriormente, este camiño foi escollido como a ruta óptima para o Ferrocarril do Pacífico Norte para cruzar a divisoria continental.
Malia que Sacagawea é representada como a guía da expedición, só se rexistrou a súa intervención en poucos casos. O seu traballo como intérprete certamente axudou á expedición a negociar cos shoshone; porén, a súa achega máis valiosa á misión puido ser a súa presenza durante a dura viaxe, o cal demostrou as intencións pacíficas da mesma. Mentres atravesaban o que hoxe é o condado de Franklin, no estado de Washington, Clark sinalou, "A muller india confirmou a esas persoas as nosas intencións amistosas, xa que ningunha muller acompaña nunca a un grupo de guerra de indios nesta área," e, "a esposa de Shabono, a nosa intérprete, reconciliounos con tódolos indios; en canto ás nosas intencións amistosas, unha muller cun grupo de homes é unha mostra de paz."
Referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia de 2015-2016
No 2015 e 2016 realizaranse dous referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia. O proceso de votación terá dúas etapas que determinarán se se troca a bandeira e, en caso afirmativo, a cal.
A primeira votación tivo lugar entre o 20 de novembro e o 11 de decembro de 2015, e preguntou «Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría?». O segundo referendo, que se realizará entre o 3 e o 24 de marzo de 2016, preguntará ós votantes se prefiren manter a bandeira actual ou a versión alternativa elixida na primeira fase.
Os catro deseños coa folla de fento e o koru —un símbolo da arte maorí con forma de espiral— foron escollidos polo Comité de Estudo da Bandeira, mentres que a bandeira co chevrón —unha forma de «V» invertida— foi incluída por iniciativa popular logo de recoller 50 000 sinaturas por mor do desencanto coas opcións restantes.
Primeiro referendo
«Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría?»
Os opositores ao cambio de bandeira animaron aos cidadáns a absterse, votar nulo ou votar estratexicamente á peor alternativa como protesta.
Segundo referendo
miniatura|right|300px|Resultados do segundo referendo por circunscrición electoral. {{legend|#0000FF|Opción 1 (alternativa)}}{{legend|#FF0000|Opción 2 (existente)}} «Cal é a súa elección para a bandeira de Nova Zelandia?»
O segundo referendo comenzou o 3 de marzo de 2016 e finalizou tres semanas despois, o 24 de marzo de 2016. Nel pedíase aos votantes elixir entre a bandeira existente e o deseño alternativo votado no primeiro referendo. Os resultados amosaron que a bandeira existente se impuxo cun 56,7 % dos votos, fronte ó 43,3 % do novo deseño. Os votos informais inclúen as papeletas nas que o votante non indicou claramente a súa primeira preferencia.
Lista de estados dos Estados Unidos de América por densidade da poboación
miniatura|450px|Mapa dos estados mostrando a densidade de poboación Lista dos estados dos Estados Unidos de América ordenados por densidade de poboación. Os datos proveñen do Censo dos Estados Unidos do ano 2000.
Referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia de 2015-2016
Segundo referendo
Os votos nulos inclúen as papeletas ilexibles.
Surjoux
Surjoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Arnadelo, Oencia
Arnadelo é unha parroquia localizada no concello leonés de Oencia, na comarca do Bierzo. Segundo o INE, no 2019 tiña 55 habitantes, 31 mulleres e 24 homes.
Candy Barr
Candy Barr, nada o 6 de xullo de 1935 e finada o 30 de decembro de 2005, foi unha bailarina burlesca norteamericana e unha das primeiras actrices da historia do cinema pornográfico.
O Alle, Losón, Lalín
O Alle é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres), o mesmo número de habitante que no ano 2000.
Teodosio Vesteiro Torres
Teodosio Vesteiro Torres, nado en Vigo o 12 de xuño de 1847 e finado en Madrid o 12 de xuño de 1876, foi un músico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Os seus pais foron Juan María Vesteiro Barbeito, oficial de infantería, natural de Lugo, e Antonia Torres Fernández, natural da Coruña. Ingresou no Seminario de Tui en 1860, onde ocupou unha cátedra de Humanidades e foi bibliotecario, clasificando e ordenando os máis de 6 000 libros alí existentes. Comezou a escribir no Boletín Eclesiástico del Obispado de Tuy. Foi vicepresidente da sociedade La Juventud Católica del Miño, redactor de La Juventud Católica de Tuy e director da orquestra da catedral de Santa María. En 1871 abandonou os estudos eclesiásticos e trasladouse a Madrid onde exerceu o ensino musical, residindo na casa dos seus curmáns Lorenzo Quintero e Emilia Calé. En 1872 morreu a súa nai, suceso que lle afectaría fondamente.
Colaborou en El Heraldo Gallego (Ourense), Revista Galaica (Ferrol), La Concordia e La Caridad-El Desengaño (Vigo). En 1875 fundou en Madrid a asociación Galicia Literaria, da que anos despois tomou o seu nome a revista Galicia Literaria. Escribiu en castelán, mais a maioría das súas obras son de temática galega seguindo a ideoloxía galeguista.
Despois de destruír os seus traballos de xuventude, suicidouse no Paseo do Prado disparándose un tiro cun revólver, na madrugada do 12 de xuño de 1876, deixando dúas cartas de despedida, unha a Manuel Curros Enríquez e outra a Valentín Lamas Carvajal. miniatura|page=3|Coroa de morte 'o inspirado escritor é doce poeta gallego...
Recoñecemento
Após a súa morte, O Tio Marcos d'a Portela publicou o libriño de vinte páxinas Coroa de morte 'o inspirado escritor é doce poeta gallego Teodosio Vesteiro Torres, despois diso, El Heraldo Gallego publicou o libro Corona fúnebre á la memoria del inspirado escritor y poeta gallego Teodosio Vesteiro Torres (1877, 58 páx.), no que colaboraron Valentín Lamas Carvajal; José M. Hermida; Emilia Calé; Eduardo Álvarez Pertierra; A. J. Pereira; Emilia Pardo Bazán; Alfredo Vicenti; José Tresguerras Melo; Pastora Guerrero; José María Montes; Nicolás Taboada Fernández; Xoán Neira Cancela e Rafael Bugallal. miniatura|page=7|Corona fúnebre á la memoria del inspirado escritor y poeta gallego.... O concello de Vigo dedicoulle o nome do Parque Poeta Vesteiro Torres, no barrio de Coia.
Brenzos de Abaixo, Losón, Lalín
Brenzos de Abaixo é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante respecto ao ano 2000.
A Torre, Bemantes, Miño
A Torre é un lugar da parroquia de Bemantes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 14 eran mulleres.
Arquitectura gótica en Galicia
A arquitectura gótica en Galicia correspóndese coas infraestruturas e construcións, na súa maioría templos -a maioría conventos e catedrais- dos séculos XIV e XV que supoñen a evolución natural das primeiras igrexas románicas do século XIII.
Ademais da arte rural, sobresae pola súa calidade a arquitectura das ordes mendicantes: Dominicos e Franciscanos.
Exemplos de arquitectura gótica en Galicia son algunhas partes do Convento de San Domingos de Bonaval, do Convento de San Francisco de Ourense e de San Domingos de Pontevedra.
Historia e características
Implantouse maioritariamente nas cidades por mor da chegada das ordes mendicantes (dominicos e franciscanos) a Galicia no século XIII.
As construcións góticas en Galicia caracterízanse polo rexeitamento ás esveltas torres con pináculos, ás vidreiras coloreadas e á profusión de naturalistas esculturas, pero empregaron amplamente os elementos góticos máis esenciais como as bóvedas de cruzaría e o arco apuntado.
A mestura entre a arquitectura románica e a gótica tivo as súas primeiras manifestacións nos mosteiros do Císter, como os de Armenteira, Acibeiro, Oia (Pontevedra), Monfero (A Coruña), Meira (Lugo), Oseira e Melón (Ourense).
Kitahiroshima, Hokkaidō
Kitahiroshima (北広島市, きたひろしまし, Kitahiroshima-shi) é un concello da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada ao sur da illa de Hokkaidō, na subprefectura de Ishikari. A súa superficie é de 118,54 km² e a poboación de 60.802 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 513 h/km².
O concello de Kitahiroshima limita cos concellos de Ebetsu, de Sapporo, de Eniwa (son da subprefectura de Ishikari); de Nanporo e de Naganuma (son da subprefectura de Sorachi).
Virginia Bell
Virginia "Ding Dong" Bell, nada en 1932 en Montrose (California) e finada o 18 de xullo de 2010, foi unha modelo e actriz erótica. Comezou a súa carreira na década de 1950 como bailarina burlesca. Tivo o rol protagonista do filme Bell, Bare and Beautiful (1963), producido polo equipo da coñecida como sexploitation, é dicir, por Herschell Gordon Lewis e David Friedman. Foi feita a petición expresa do home de Bell, Eli Jackson.
Old Jerusalem
Old Jerusalem é un proxecto musical de Francisco Silva.
Historia
Durante 2003, Francisco comeza a presentar ao vivo temas novos, que virían a integrar o disco seguinte do proxecto - Twice the Humbling Sun. Francisco volve a traballar o disco co produtor Paulo Miranda en Viana do Castelo, localización do AMP Estudo. Debido a unha axenda de concertos bastante cuberta e a unha vida profesional na área de economía, Old Jerusalem vese forzado a gravar o disco nas poucas fins de semana que ten libres, o que o impide de alcanzar o obxectivo auto-proposto de lanzar o segundo disco no decurso de 2004. Twice the Humbling Sun ve a luz do día pronto os primeiros meses de 2005. Recibe novamente un grande aplauso dos fans que conquistou e da crítica, onde Blitz e Público partillan da opinión de que este foi o mellor disco de 2005. Varios comentadores do Diario de Noticias tamén fan referencia ao disco e colócano nos lugares cimeiros das súas preferencias.
Francisco Silva escribiu a letra para un tema dos Alla Polacca, ao cal foi dado o nome de Geonav, que foi publicado nunha das compilacións da Bor-Land. Os Alla Polacca chegaron a contar coa participación do Francisco en varios concertos para cantar ese tema. Mentres Old Jerusalem, o tema foi tamén tocado ao vivo no festival Paredes de Coura co nome Rickie Lee's voice.
Entre varias participacións e experiencias, Old Jerusalem acepta o desafío de Henrique Amaro (RDP Antena 3) de efectuar nos estudos das Amoreiras unha sesión tres pistas, onde contou coa participación especial da Petra (Nobody's Bizness) nas voces e de Sílvio (Polaroid) no metalofone.
En febreiro de 2007 sae un novo disco de Old Jerusalem. The Temple Bell foi o título escollido.
Durante o ano de 2008, Old Jerusalem encontrouse novamente con Paulo Miranda no AMP Estudo para gravar un novo traballo, con lanzamento previsto para 2009.
Escarlatina
A escarlatina é unha doenza infecciosa causada polo estreptococo beta hemolítico do grupo A (Streptococcus pyogenes), que atinxe principalmente aos nenos, sendo a bacteria sensíbel á penicilina, entre outros antibióticos. A escarlatina é case sempre unha complicación da amigdalite/farinxite estreptocócica, aparecendo cerca de dous días logo do inicio dos síntomas desta.
As persoas infectadas polo axente, na maioría das veces, teñen febre e dores na gorxa (odinofaxia), o que dificulta a inxestión de alimentos. A pel sofre alteracións visíbeis, como escamación e arroibamento.
Caracterízase por eritemas (arroibamento cutáneo) que se espallan a partir dun punto no corpo, deixando as palmas das mans e dos pés e a rexión darredor da boca inalteradas. A lingua, inicialmente, é amarela debido á inflamación, mais despois escama e se torna vermello viva, con aparencia dun amorodo. Nalgúns casos, a lingua fica con bóchegas pequenas.
A súa transmisión acontece a través da saliva, por vía nasal, tose, espirros e respiración ou aínda a través do contacto con vestiario e obxectos contaminados.
Non sendo debidamente tratada, poderán ocorrer hemorraxias no estómago, no bazo e no intestino. Alén da posibilidade de ocorreren convulsións, inflamación nos riles, infección nos tímpanos, dores fortes nas articulacións e problemas cardiovasculares.
El Momento (Viveiro)
El Momento foi un periódico editado en Viveiro entre 1931 e 1934.
Historia e características
Subtitulado Órgano de las Agrupaciones Socialistas del distrito y Defensor de la clase trabajadora, apareceu o 1 de decembro de 1931. Periódico decenal ata agosto de 1933, en que pasou a ser quincenal e cambiou o seu subtítulo por ''Periódico quincenal. Defensor de la clase trabajadora''. Estaba dirixido por Benito Sánchez López, quen despois foi substituído por José López Martínez, e entre os seus colaboradores figuraban J. Germán Díaz Muñoz, Manuel Rivas Seivane (coñecido tamén por Juan del Pueblo), Mariano Rojo, Francisco Seijas, Agapito García Atadell, Regina García García, Juan García Morales, Margarita Nelken, Luciano Pérez e Miguel R. Seisdedos. Periódico de orientación socialista, denunciou o caciquismo, foi anticlerical, apoiou a concesión do voto á muller, preocupouse pola cultura do obreiro, fixo propaganda do esperanto, e mostrou reticencias ante as autonomías. Deixou de editarse en 1934.
O pianista
O pianista (en The Pianist) é un filme do ano 2002 dirixido por Roman Polanski e protagonizado por Adrien Brody. O filme é unha adaptación das memorias do músico polaco de orixe xudía Władysław Szpilman. Recibiu en 2002 a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cannes, e foi galardoada con tres Premios Óscar: mellor director, mellor actor protagonista e mellor guión adaptado.
Sinopse
Władysław Szpilman é un músico polaco de orixe xudía que traballa na radio de Varsovia e que ve como todo o seu mundo se derruba coa chegada da segunda guerra mundial e a invasión de Polonia en setembro de 1939. Despois de que a estación de radio onde estaba traballando sexa bombardeada, Szpilman chega á súa casa, onde se decata de que Gran Bretaña e Francia declararon a guerra a Alemaña. Crendo que a guerra remataría pronto, el e a súa familia alégranse pola noticia e celébrana cunha gran cea.
Mentres se mantén escondido, presencia os moitos horrores cometidos polos nazis, como as malleiras, incendios e matanzas indiscriminadas. Así mesmo, presenza o levantamento dos xudeus do gueto en 1943. En pouco tempo os alemáns entran pola forza ó gueto e eliminan a case todos os rebeldes que quedaban.
Pasado un ano, a vida en Varsovia deteriorouse máis aínda. A resistencia polaca organiza outro levantamento contra a ocupación alemá, que novamente falla. Como consecuencia, Varsovia queda virtualmente deshabitada e, en máis dunha ocasión, Szpilman está ó bordo da morte debido ás enfermidades e a desnutrición.
Logo dunha frenética procura de algo que comer polas ruínas das casas bombardeadas, Szpilman atopa unha lata de pepinillos en conserva, pero nada con que poder abrila. Logo de continuar buscando, atopa algunhas ferramentas e intenta abrila, pero entón dáse conta de que un oficial alemán obsérvao, o Capitán Wilm Hosenfeld, que ó instante dáse conta de que Szpilman é xudeu. Ó decatarse que anteriormente era pianista, Hosenfeld lévalle ata un piano e pídelle que toque algo. Nese momento un decrépito Szpilman executa unha desesperada peza de Chopin ante un Hosenfeld que se compadece del, de maneira que non só non o delata senón que o esconde no ático do edificio, levándolle regularmente comida.
Semanas despois, os alemáns son forzados a retirarse de Varsovia debido ó avance das unidades rusas. Antes de abandonar a zona, Hosenfeld acode a despedirse de Szpilman e dálle o seu abrigo, prometendo que lle escoitará na radio polaca. O abrigo case resulta ser fatal para Szpilman cando aparecen as tropas soviéticas xa que lle confunden cun oficial alemán e disparan. Só consegue que deixen de disparar tras convencerlles de que é polaco e que só leva o abrigo porque ten frío.
Ó ser liberado un campo de concentración próximo, o capitán Hosenfeld e outros alemáns son capturados. Estando retido, Hosenfeld pide a un prisioneiro xudeu que pasaba por alí que contacte con Szpilman para liberarlle. Szpilman, que retomou a súa vida normal tocando na radio de Varsovia, chega ó lugar demasiado tarde xa que todos os prisioneiros foron recolocados en destinos descoñecidos.
Na escena final da película, Szpilman interpreta triunfalmente unha peza de Chopin fronte a unha grande audiencia en Varsovia. Antes dos créditos finais, revélase que Szpilman faleceu no ano 2000 e Hosenfeld en 1952 nun Campo de prisioneiros de guerra soviético.
Rodaxe
As primeiras escenas da película foron gravadas nos antigos barracóns, trasladándose o equipo de rodaxe posteriormente a unha casa en Potsdam, Alemaña que serviu como a casa onde Szpilman coñece a Hosenfeld. O 2 de marzo de 2001, a rodaxe trasladouse a un hospital abandonado do exército soviético en Belitz, Alemaña. Aquí rodáronse as escenas onde os alemáns destrúen o hospital con lanzachamas.
A rodaxe nos estudos acabou o 26 de marzo e moveuse a Varsovia o día 29. Foi elixido un barrio de Praga para a rodaxe pola súa abundancia de edificios orixinais da época. O departamento de arte construíu sobre estes edificios, recreando a Polonia da segunda guerra mundial con símbolos e carteis da época. Escenas adicionais rodáronse nos arredores de Varsovia. A escena da Umschlagplatz onde Szpilman, a súa familia e centos de xudeus esperan a ser levados ós campos de concentración foi filmada na Academia militar local.
A rodaxe principal acabou en xullo de 2001, e foi seguida de meses de post produción, que se realizou no lugar de residencia de Roman Polanski, en París (Francia).
Arte fractal
300px|dereita|miniatura|Fractal xerado por computador Arte fractal é a creada utilizándo funcións matemáticas chamadas fractais e transformando os resultados dos cálculos en imaxes, animacións, música ou outro tipo de medios. As imaxes fractais son os gráficos resultante dos cálculos, e as animacións son secuencias deses gráficos. A música fractal transforma os resultados do cálculo en sons. Xeralmente, mais non exclusivamente, utilízanse computadores para procesalos, debido á complexidade da matemática utilizada.
Clasificación
Existen catro categorías relevantes de arte fractal, división baseada no tipo de matemática utilizada no proceso, onde o nome normalmente aparece asociado ao do matemático que a desenvolveu: 250px|dereita|miniatura|Experimento co fractal de Mandelbrot Téñense utilizado fractais dos catro tipos como base de arte e animación dixital. Comezando con detalles bidimensionais, os fractais atopan múltiples aplicacións artísticas, como xerar texturas, simulación da vexetación e confección de paisaxes. Poden entón evolucionar para representacións tridimensionais complexas. Na música, os sons baseados en fractais son sorprendentemente realistas e parecen máis capaces de producir sons parecidos cos naturais que outros procesos artificiais.
Paleta de curvas
Sendo un tipo de arte que usa basicamente o computador como soporte primario, non é de admirar que a Internet sexa o maior repositorio deste tipo de arte. Son particularmente interesantes tamén as relacións entre fractais e a chamada secuencia de Fibonacci e a proporción áurea (Φ), tan apreciada polos artistas da Antigüidade clásica e do Renacemento. Con fractais aplicados ao coñecemento do funcionamento do universo, calculados con potentes computadores, podemos non só simular o nacemento de mundos e o crecemento celular do ácido desoxirribonucleico, mais pode o artista usar a súa sensibilidade para seleccionar nesa nova paleta electrónica, as imaxes ou sons que desexa para representar a súa arte.
Galería de imaxes
Algúns exemplos a partir do conxunto de Mandelbrot feitos en base a un aplique de JAVA.
Burhinidae
Os Burhinidae (burínidos ) son unha familia de aves da orde Charadriiformes, denominados pernileiros ou alcaraváns, que se encontran nas rexións tropicais e temperadas do mundo, cunha especie que vive en Galicia, Burhinus oedicnemus, o pernileiro común de Eurasia. Aínda que o grupo foi considerado de aves limícolas, a maioría das especies teñen preferencia por territorios áridos ou semiáridos.
Descrición
Son aves de tamaño medio a grande con peteiros fortes negros ou con tons amarelos, grandes ollos amarelos —que lles dan unha aparencia reptiliana— e plumaxe críptica. Estas aves recibiron o nome de pernileiros ou alcaraváns. Teñen articulacións moi prominentes nas patas.
Comportamento
Son en gran medida nocturnos, particularmente cando emiten os seus sons queixumentos e altos, que lembran ao do mazarico real. A dieta consiste principalmente en insectos e outros invertebrados. As especies grandes tamén comen lagartos e mesmo pequenos mamíferos. A maioría das especies son sedentarias, pero o Burhinus oedicnemus é un migrante de verán na parte da súa área de distribución da Europa temperada, que inverna en África.
Especies
Un xénero fósil denominado Wilaru, descrito a partir de restos do Oligoceno tardío e Mioceno temperán de Australia, foi orixinalmente clasificado como un pernileiro; porén, argumentouse despois que era membro da familia Presbyornithidae dos Anseriformes. As dez especies actuais, clasificadas nos xéneros Burhinus e Esacus, son: