cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consello de Comisarios do Pobo
O Soviet de Comisarios do Pobo ou Sovnarkom ou SNK, (Совет народных коммиссаров o Совнарком ou СНК, translit. Soviet naródnyj kommissárov) foi a institución de Goberno formada polo Segundo Congreso Panruso dos Soviets no transcurso da Revolución de Outubro en 1917 cuxo primeiro presidente foi Vladimir Lenin. Creado en Rusia en substitución do derrocado Goberno Provisional Ruso, este soviet sentou as bases para a reestruturación do país que conduciu á formación da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS) en 1922. Foi evolucionando ata converterse na máxima autoridade gobernamental do poder executivo baixo o sistema soviético instaurado nas Repúblicas da URSS.
Lev Trotski (quen non aparece na foto) ideou os nomes comisario e soviet para evitar os termos "burgueses" da democracia liberal como ministro e gabinete. A Constitución da RSFSR de 1918 formalizou o papel do Sovnarkom da República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR): ía ser responsable ante o Congreso Panruso dos Soviets de "a administración xeral dos asuntos do Estado", permitíndolle sancionar decretos baixo a plena vixencia da lei, cando o Congreso non se atopase en sesión. Logo, o Congreso habitualmente aprobaba estes decretos no seu próximo período de sesións.
Pola súa banda, o Comité Executivo Central Panruso (VTsIK) representaba o poder lexislativo formalmente, xa que o principio de separación de poderes apareceu, por vez primeira nunha constitución rusa, mediante unha emenda de 1992 á Constitución da Unión Soviética de 1977. Este principio foi recollido pola Constitución da Federación de Rusia de 1993.
Cando en decembro de 1922 se estableceu a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS), a estrutura e funcións do Sovnarkom da URSS e das repúblicas que a constituían quedaron fixadas polo Tratado de Creación da URSS baseándose nas do Sovnarkom da RSFSR. En marzo de 1946 o Sovnarkom da URSS transformouse no Consello de Ministros, sendo adoptada dita denominación tamén polos Sovnarkom das Repúblicas da URSS.
Primeiro Consello de Comisarios do Pobo
O primeiro Consello de Comisarios do Pobo, elixido polo II Congreso dos Soviets de Rusia o 7 de novembro de 1917, estaba composto por:
Xenética
miniatura|dereita|upright|[[Ácido desoxirribonucleico|1ADN, a base molecular da herdanza. Cada febra de ADN é unha cadea de nucleótidos que se unen na parte central da molécula, formando unha dobre hélice.]] A xenética (do grego antigo γενετικός genetikos, "xenitivo", e esta forma de γένεσις genesis, "orixe"  ), disciplina da bioloxía, é a rama da ciencia que estuda a herdanza e variación xenética nos seres vivos. O modo como os seres vivos herdan os trazos dos seus proxenitores foi usado desde tempos prehistóricos para mellorar os cultivos de plantas e animais a través da selección de cultivos. Non obstante, a xenética moderna, a cal intenta entender o proceso de herdanza, só comeza co traballo de Gregor Mendel a metade do século XIX. Aínda que non sabía nada sobre as bases físicas da herdanza, Mendel observou que os organismos herdan os trazos por medio de unidades discretas; estas unidades básicas de herdanza son hoxe coñecidas como xenes.
Os xenes son rexións do ADN, unha molécula composta por unha cadea de catro tipos diferentes de nucleótidos, e é esta secuencia a que aporta a información xenética a todos os organismos. O ADN na natureza existe en forma bicatenaria, é dicir, está formado por dúas cadeas de nucleótidos. Os nucleótidos son complementarios cos da cadea de enfronte, de modo que só se poden formar determinados pares de nucleótidos. Cada unha destas dúas cadeas pode servir de modelo para a creación dunha cadea complementaria nova; esta propiedade é a que posibilita a creación de copias xenéticas para poderen ser herdadas.
A secuencia de nucleótidos dun xene é traducida polas células para producir unha cadea de aminoácidos, creando deste xeito proteínas. A orde dos aminoácidoas da proteína correspóndese coa orde dos nucleótidos do xene. Estas normas de conversión entre agrupacións de tríos de nucleótidos no xene e a proteína constitúen o código xenético. A secuencia de aminoácidos da proteína define o seu pregamento; é dicir, a súa forma tridimensional, algo fundamental para o seu correcto funcionamento.
Historia
Para atoparmos os comezos da investigación xenética hai que remontarse ao século XIX, cos traballos realizados por Gregor Mendel. Os estudos de Mendel serviron para descartar a hipótese da herdanza mixta, e non foron considerados relevantes ata despois da súa morte.
Con posterioridade, os científicos interesáronse nas moléculas celulares responsables da herdanza, sendo no 1910 cando Thomas Hunt Morgan argumenta que os xenes se encontran nos cromosomas e conteñen esa información, baseándose nas mutacións dos ollos da mosca do vinagre Drosophila melanogaster. No 1913 Alfred Sturtevant aporta á xenética a descrición do fenómeno do ligamento e das taxas de recombinación asociadas.
No 1928 Frederick Griffith publica o seu descubrimento sobre a transformación bacteriana, polo cal bacterias mortas son capaces de transmitir información a outras que estean vivas. En 1944 Oswald Theodore Avery, Colin MacLeod e Maclyn McCarty utilizan este fenómeno para illar e identificar o ADN como a molécula responsable da transformación bacteriana. No 1952 o experimento de Hershey e Chase utiliza marcadores radioactivos para revelar que o ADN era o material dos virus, demostrando así que é a molécula responsable da herdanza.
James Watson e Francis Crick resolveron a estrutura molecular do ADN no ano 1953 utilizando o traballo de cristalografía por difracción de raios X de Rosalind Franklin e Maurice Wilkins, polo que se conseguiu probar a estrutura da dobre hélice. Esta estrutura explica como a información se codifica na cadea da secuencia nucleotídica, unida ao simple mecanismo de duplicación que produce a separación das febras do ADN para constituír dúas novas cadeas complementarias baseándose na secuencia da cadea nai.
Aínda que se demostrou a estrutura do ADN e o seu funcionamento na herdanza, descoñecíase como se relacionaba co comportamento celular. Non se resolve isto ata que se descobre como a célula utiliza o ARN mensaxeiro, complementario á molécula de ADN, para crear a secuencia aminoacídica da proteína por medio da tradución da información polos ribosomas segundo as correspondencias do código xenético.
Con esta comprensión dos fundamentos da herdanza, dende a segunda metade do século XX ata a actualidade, avanza a grande velocidade a investigación no campo da xenética. Un dos maiores avances foi a primeira técnica de secuenciacion de ADN no ano 1977 por Frederick Sanger, co que se permite coñecer a secuencia ordenada dos nucleótidos que conforman o ácido nucleico. En 1983, Kary Banks Mullis desenvolve a técnica de reacción en cadea da polimerase (PCR), coa que, aproveitando as propiedades da molécula e nun ciclo de oscilacións térmicas, replícase unha secuencia de forma case exponecial. O programa do Proxecto Xenoma Humano consegue no ano 2003, e despois de dez anos, secuenciar a totalidade dos 23 pares de cromosomas humanos. Na actualidade as técnicas de secuenciación acadaron a segunda e terceira xeración, e as técnicas de edición xenética, como pode ser CRISPR-Cas9, preséntanse como as máis revolucionarias no eido xenético.
La Rinconada
La Rinconada é un municipio andaluz localizado na provincia de Sevilla. No ano 2008 contaba con 35.097 habitantes.
Localización e características
A súa extensión superficial é de 140 km² e ten unha densidade de 251,63 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 29' N, 5º 58' O. Atópase situada a unha altitude de 13 metros e a 9 quilómetros da capital de provincia, Sevilla. Áchase situado nunha planicie na marxe esquerda do Guadalquivir, formando parte da comarca de A Veiga do Guadalquivir.
O municipio de La Rinconada ten dúas localidades ou núcleos de poboación importantes: La Rinconada, cuxo topónimo parece provir dunha rinconada ou lugar próximo a Sevilla desde onde o Rei Fernando III de Castela preparou o asalto da capital en 1248, e San José de la Rinconada, que xurdiu ao redor da Estación do Ferrocarril e a fábrica de azucre (Azucreira do Guadalquivir), instalada nos anos trinta, e que na actualidade alberga á maioría dos habitantes do municipio.
Thom Mayne
miniatura|dereita|200px|Sede do Caltrans, nos [[Os Ánxeles|Ánxeles.]] miniatura|dereita|200px|Edificio Federal de [[San Francisco.]] miniatura|dereita|200px|Edificio de Grao, Universidade de Toronto
Thom Mayne nado o 19 de xaneiro do 1944 en Waterbury, Connecticut é un recoñecido arquitecto estadounidense asentado en Os Ánxeles. Formouse na University of Southern California (1969) e na Escola de Deseño da Universidade Harvard no 1987. Mayne axudou á fundación do Southern California Institute of Architecture (SCI-ARC) no 1972. É o líder da firma de arquitectura Morphosis, de gran sona e situada en Santa Monica (California). Mayne recibiu o Premio Pritzker no ano 2005.
A firma Morphosis
Thom Mayne, xunto con Michael Rotondi, fundou Morphosis no ano 1972 co obxectivo de tentar desenvolver unha arquitectura afastada das estruturas e formas tradicionais. Comezando como unha colaboración informal entre deseñadores fóra do eido arquitectónico, o seu primeiro proxecto foi unha escola en Pasadena, na que estudaba o fillo de Mayne. A publicidade que conseguiron coa publicación deste proxecto fixo que pouco tempo despois recibiran a encarga de diversos proxectos residenciais, entre eles a Residencia Lawrence.
Dende aquela, o estudo Morphosis creceu dun xeito prominente, até chegar a realizar obras arredor de todo o mundo. Baixo o programa de Excelencia de Deseño do Servizo Xeral da Administración do goberno dos Estados Unidos, Thom Mayne converteuse nun arquitecto prioritario para proxectos públicos. Entre as súas obras recentes están unha residencia de estudantes na Universidade de Toronto, o Edificio Federal de San Francisco, o Centro de Recreo Esdudiantil da Universidade de Cincinnati, a Escola Central de Ciencias nos Ánxeles, o Instituto Dioamond Rancha en Pomona, California, e os xulgados Wayne L. Morse en Eugene, Oregon.
A filosofía do seu deseño
A filosofía da firma Morphosis xorde do interese na produción do traballo co significado que pode ser entendido a través da absorción da cultura para a que foi feito. Isto vai en contra das filosofías arquitectónicas tradicionais, que revisten o significado de influencias alleas, afastándose así da finalidade para a que foron feitas.
A palabra "metamorfose" (da cal deriva o nome Morphosis) significa "cambio da forma" ou "transformación". Segundo Morphosis isto reflicte un proceso de deseño intuitivamente agochado nunha sociedade moderna cada vez máis infundada, exemplificada pola cambiante paisaxe da cidade de Os Ánxeles, onde se atopa a compañía. O seu método de traballo valora a contradición, o conflito e mais o cambio, entendendo tamén cada proxecto como unha entidade dinámica.
O traballo de Morphosis ofrece unha calidade segundo capas. Os deseños inclúen sistemas de organización múltiples que atopan expresións únicas ao mesmo tempo que contribúen á creación dunha coherencia común. Visualmente, a firma de arquitectura utiliza formas esculturais que algunhas veces semellan saír da paisaxe sen dificultade ningunha. Nos últimos anos, isto foi posíbel grazas a unhas técnicas de deseño por ordenador únicas que simplifican a construción e o deseño das formas máis complexas.
Curití
Curití é un dos concello colombiano, dos 87 que conforman o departamento de Santander (Colombia). Conta con 11 899 habitantes (2015). O nome lembra o cacique guane que mandaba na zona cando chegou a ela o adiantado Martín Galeano en 1540.
A vila de Curití queda a poucos quilómetros da estrada que conduce de San Gil a Bucaramanga.
John Gostling
John Gostling, nado en 1644 e finado en 1733, foi un pastor da Igrexa de Inglaterra que se caracterizou ademais por ser un cantante cunha prodixiosa voz de baixo profundo, caracterizada pola súa gran potencia e a súa ampla tesitura, que abranguía polo menos dúas oitavas completas, desde re2 ata re4. Era o cantante favorito do rei Carlos II de Inglaterra e asóciase particularmente coa música de Henry Purcell.
Vida e obra
En 1679, Henry Purcell escribiu a música dun himno, cuxo título se descoñece, para a Capela Real, para musicar a letra escrita polo seu tío, Thomas Purcell. Hoxe sábese que ese himno foi composto para a voz excepcional de Gostling. Posteriormente, Purcell escribiu varios himnos concibidos exclusivamente para a voz de Gostling, aínda que se descoñecen as datas destas composicións. Quizais o exemplo máis notable sexa o himno titulado They that go down to the sea in ships ("Os que se afunden no mar en barcos"), composto en agradecemento por un providencial salvamento dun naufraxio sufrido polo rei no estreito de Solent, na compaña de Gostling, quen reuniu varios versos dos salmos en forma de himno e pediu a Purcell que compuxese a música. A obra resulta aínda hoxe dunha interpretación moi difícil, incluíndo unha pasaxe que atravesa toda a tesitura da voz de Gostling.
O Gostling Manuscript
Unha das fontes máis importantes para a música de Purcell é o Gostling Manuscript, ("Manuscrito de Gostling"), unha colleita feita por Gostling en 1706, que contén sesenta e catro himnos, entre outros: dezasete de Purcell, vinte e tres de John Blow, tres de Matthew Locke, catro de Pelham Humfrey, catro de William Turner, un de William Child, un de Henry Aldrich, tres de Thomas Tudway e catro de Jeremiah Clarke.
Frechilla de Almazán
Frechilla de Almazán é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 27 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 25,68 km².
Búri
miniatura|dereita|150px|Búri é lambido pola vaca [[Audhumla nesta ilustración do século XVIII dun manuscrito islandés.]] Búri ou Buri, ou Buro ou Buron, foi o primeiro deus da mitoloxía nórdica. Foi o pai de Bor e avó de Odín. Foi formado pola vaca Audumbla, que lambía o xeo salgado de Ginnungagap. A única fonte existente deste mito é a Edda prosaica de Snorri Sturluson.
Búri non é mencionado en ningún lado na Edda poética. Na Skáldskaparmál, Snorri Sturluson cita o seguinte verso do poeta Þórvaldr blönduskáld, pertencente ao século XII.
Colexiata de Cangas
A antiga Colexiata de Cangas é un templo relixioso da vila de Cangas. A maior parte da construción data do século XVI, aínda que se cre que o primitivo templo se remonta polo menos un século máis atrás. Durante case 500 anos padeceu modificacións e contribucións de cada época e estilo, sufriu modificacións en 1585 e entre 1901-1921.
Historia
Descoñécese a data exacta da construción anterior á que hoxe se conserva. A actual data de principio do século XVI. Erixiuse polo papa Paulo III, en 1545, ao rango de Colexiata de Santiago de Cangas. A fachada, a parte máis valorada do edificio, porén, non se levantou até 1585, sendo proxectada por Xácome Fernández. A torre distribuída en dous corpo é do século XVIII.
Características
Trátase dun templo con planta de cruz latina de tres naves. O cruceiro dunha soa nave moi ancha, posúe uns brazos pouco profundos. Carece de ciborio e, no seu lugar, érguese un eirado balaustrado e profusamente decorado. Abundan, tamén, os contrafortes que sosteñen as presións das bóvedas interiores.
Exterior
No perímetro dos tellados atópase a presenza de gárgolas labradas de xeito realista.
No que a súa fachada se refire, é unha das mellores mostras da arquitectura e escultura renacentistas de toda Galiza. A ornamentación escultórica do frontón da fachada remite a tema bíblicos —coma a Anunciación— e representa tamén varios anxos. Existe unha figura dun bispo. As esculturas están danadas pola erosión e as inclemencias meteorolóxicas que borraron os principais trazos das esculturas. Sobre a súa única porta de entrada ten un grande rosetón e en ambos os lados uns contrafortes. Na parte dereita da fachada áchase a torre edificada durante o século XVIII.
Interior
O interior atópase dividido en tres naves de grande altura, divididas por vieiros e columnatas de orde xónica. A nave central péchase con bóvedas de cruzaría sexpartitas. Mentres, as naves laterais cóbrense con bóvedas de cruzaría cadripartitas. Todas estas cubertas tende ao apuntamento gótico, mais sen chegar a esaxeralo. A ornamentación interna dos nervios tamén remite ao gótico flamíxero.
O cruceiro dispón dunha soa nave, tan ancha coma a nave central do tramo principal. Cóbrese, como esta, con bóvedas de cruzaría sexpartitas.
A colexiata conta cunha capela maior cun retablo barroco do ano 1744 e outras capelas laterais con tallas de gran valor artístico, entre os piares acaroados, reflexo interno dos contrafortes externos.
En talla, salienta a figura do Cristo do Consolo executada por Juan Pintos en 1796.
Cerume
Produción
O cerume é producido no terzo externo da porción cartilaxinosa do conduto auditivo externo. É unha mestura de segregacións viscosas das glándulas sebáceas e outras menos viscosas procedentes das glándulas sudoríparas.
Tango
miniatura|Tango. miniatura|Tango, [[fileteado de Martiniano Arce (2006).]] O tango é un estilo musical e unha danza do Río da Prata, propia das cidades de Buenos Aires e Montevideo, de natureza netamente urbana e renome internacional. Musicalmente ten forma binaria e compás de dous por catro. É clasicamente interpretado mediante orquestra típica ou sexteto e ten o bandoneón como instrumento esencial. A coreografía, deseñada a partir do abrazo da parella, é sumamente sensual e complexa. As letras están compostas con base nun argot local chamado lunfardo e adoitan expresar as tristezas, especialmente «nas cousas do amor», que senten os homes e as mulleres da vila, circunstancia que o emparenta en certo modo co blues. Enrique Santos Discépolo, un dos seus máximos poetas, definiu o tango como «un pensamento triste que se baila».
Orixes culturais: arte urbana de fusión
A Arxentina, que en 1850 contaba con 1,1 millóns de habitantes, recibiu 6,6 millóns de inmigrantes entre 1857 e 1940. O Uruguai sufriu un proceso similar. Trátase dunha experiencia humana «aluvial» case sen comparación na historia contemporánea.
A diferenza doutras zonas do mundo, os inmigrantes que chegaron ó Río da Prata a partir da segunda metade do século XIX superaban en cantidade as poboacións nativas, e foron parte dun intensivo proceso de mestizaxe multicultural e multiétnica, en gran medida inducida polo Estado a través dunha formidable promoción da escola pública laica.
O tango é fillo directo desa intensa mestizaxe. Sábese que os primeiros tangueiros eran afroarxentinos e afrouruguaios ; que o bandoneón provén de Alemaña; que a súa sensualidade deriva da súa orixe prostibularia, onde os inmigrantes europeos que chegaban sós a buscar emprego mantiñan relacións sexuais coas nativas, maioritariamente afroarxentinas e indoamericanas denominadas «chinas». Sábese tamén que o argot do tango, o lunfardo, está cheo de expresións italianas e africanas; que o seu ritmo e clima nostálxico están emparentados coa habanera cubana; e que «tango, milonga, malambo e candombe», son parte dunha mesma familia musical de raíces africanas e costumes provenientes dos gauchos que emigraron á cidade.
Porén, o tango non se confunde nin deriva de ningún estilo musical en particular. Ernesto Sabato dixo que sobre tódalas cousas o tango é un híbrido, unha expresión orixinal e nova que deriva dunha mobilización humana xigantesca e excepcional.
Sexo e tristeza
O desexo sexual, sublimado en sensualidade, e a tristeza ou melancolía, derivada dun estado permanente de insatisfacción, son os compoñentes centrais do tango. Nas súas orixes eses sentimentos afloraron da dura situación de millóns de traballadores inmigrantes, maioritariamente homes, solitarios nunha terra estraña, que acudían masivamente ós prostíbulos, onde o sexo pago acentuaba «a nostalxia da comuñón e do amor, a saudade da muller» e a evidencia da soidade. O tango emerxeu así dun «resentimento erótico» masivo e popular, que conduciu a unha dura reflexión introspectiva, tamén masiva e popular, sobre o amor, o sexo, a frustración e finalmente o sentido da vida e a morte para o home común.
No curso do século XX e coa importancia que adquiriu a sexualidade e a introspección, así como unha visión existencial e menos optimista da vida, o tango desenvolveu os seus compoñentes básicos como unha expresión artística notablemente relacionada coa problemática do home contemporáneo.
O arrabalde
O tango é unha arte de raíz suburbana, «arrabaldeira», derivado da súa natureza popular. Xorde e desenvólvese nos barrios de traballadores que rodean as cidades do Río da Prata, o arrabalde. Para o tango o arrabalde é a musa inspiradora, o lugar de pertenza que non se debe abandonar, nin traizoar, nin esquecer. Por riba de tódalas cousas, o tangueiro é unha persoa «de barrio». Na linguaxe do tango, o arrabalde e o centro compoñen dous polos opostos: o arrabalde, moitas veces unido indisolublemente ós amigos e ós «vellos» (os pais), expresa o verdadeiro e o auténtico, en tanto que o centro adoita expresar o pasaxeiro, «as luces» que engaiolan, o fracaso.
O sentimento de pertenza ó arrabalde levou o tango a construír culturas de barrio, a darlles personalidade. Sobre todo en Buenos Aires, o tango está indisolublemente ligado á identidade dos «100 barrios porteños». A cidade do tango é unha cidade vivida desde o arrabalde.
A música
Jorge Luis Borges destacaba que a música de tango está tan conectada co mundo do Río da Prata que cando un compositor de calquera outra parte do mundo pretende compoñer un tango «descobre, non sen estupor, que urdiu algo que os nosos oídos non recoñecen, que a nosa memoria non hospeda e que o noso corpo rexeita».
Esta característica fortemente local do tango, imbricada co ritmo e a musicalidade da linguaxe do Río da Prata, foi reiteradamente sinalada.
Unha das primeiras características da música de tango foi a exclusión dos instrumentos de vento-metal e percusión, quitándolle estridencias co fin de construír unha sonoridade intimista e cálida, capaz de transmitir a sensualidade que o definiu desde un principio.
Esta complexidade melódica-rítmica-harmónica, foi fortalecida máis adiante coa incorporación do piano, en substitución da guitarra, e o desenvolvemento dunha técnica de execución especial para o tango, fundada na percusión rítmica. Deste modo a base instrumental do tango queda definida como trío de bandoneón, piano e violín.
Sobre a base dos seus instrumentos básicos confórmase a orquestra típica de tango, inventada orixinalmente por Julio de Caro nos anos 20 e consolidada principalmente en forma de sexteto coa seguinte integración: piano, dous bandoneóns, dous violíns e contrabaixo. A orquestra de tango, propiamente dita, segue o mesmo esquema, ampliando o grupo de bandoneóns, e agregando violas e violoncellos ó grupo das cordas.
O tango naceu como música instrumental exclusivamente para ser bailado. Co tempo incorporou o canto, case sempre solista, eventualmente a dúo, sen coro, pero mantendo de xeito bastante marcado a separación entre tangos instrumentais e tangos cantados.
Musicalmente o tango ten forma binaria. Orixinalmente escrito en compás de 2/4, terminou escribíndose en compás de 4/8.
As letras
As letras están compostas en base a un argot local chamado lunfardo e adoitan expresar as tristezas, especialmente «nas cousas do amor», que senten o home e a muller do pobo, circunstancia que o emparenta co blues.
A poesía do tango ten a inhabitual característica de ser considerablemente complexa, co uso de metáforas e reflexións filosóficas, e ó mesmo tempo moi popular, sobre todo nos estratos máis humildes da poboación.
Imaxes como «el misterio de adiós que siembra el tren» que utiliza Homero Manzi en "Barrio de tango" (1942), ou «las nieves del tiempo platearon mi sien» de Carlos Gardel en "Volver" (1935), ou «tu mezcla milagrosa de sabihondos y suicidas» creada por Enrique Santos Discépolo en "Cafetín de Buenos Aires" (1948), ou «tinta roja en el gris del ayer» que Cátulo Castillo puxo en "Tinta roja" (1941), reúnen unha alta complexidade poética xunto cunha alta popularidade, que persistiron cos anos.
Os temas principais e máis coñecidos das letras de tango son o desengano amoroso e o paso do tempo, pero tamén a cidade e os seus personaxes, a problemática social e política, o amor, a morte, o fútbol e o propio tango.
O desengano amoroso como tema central do tango é un lugar común, aínda que só parcialmente certo. Probablemente o que chama a atención na forma na que o tango aborda o desengano amoroso sexa o contraste do home «duro» e orientado ó machismo, emocionalmente restrinxido, que se abre nas letras do tango, amosando a súa interioridade e a profundidade do seu sufrimento. No tango os homes choran e falan das súas emocións, nun mundo no que os homes non deben chorar nin expor os seus sentimentos.
A reflexión sobre o paso do tempo é unha característica moi especial das letras de tango, quizais tanto ou máis que o desengano amoroso. Practicamente tódolos tangos conteñen unha mirada desagarrada sobre o efecto destrutivo do tempo sobre as relacións, as cousas e a vida mesma. Por riba de todo o poeta de tango manifesta a súa impotencia ante esa «fiera venganza la del tiemp'» e expresa «el dolor de ya no ser». .
Exemplos de tangos clásicos por tema:
Existe tamén poesía e prosa tangueira ou lunfarda creada sen ser pensada como parte dunha canción. Entre os autores poden citarse Julián Centeya, Celedonio Flores, Carriego, Evaristo, Atilio Jorge Castelpoggi, Carlos de la Púa, Martina Iñiguez, Orlando Mario Punzi, Juan Carlos Lamadrid ou Luis Luchi. O propio Jorge Luis Borges ten textos que poden ser considerados tangueiros, como o poema "Jacinto Chiclana" e o conto El hombre de la esquina rosada.
A danza
miniatura|A sensualidade do tango. A coreografía, deseñada a partir do abrazo da parella, é sumamente sensual e complexa. A complexidade dos pasos non se debe á expresión ou ó que se quere transmitir durante o baile. Trátase de expresar un sentimento cheo de sensualidade (pero non de sexualidade), onde o primordial non son só os pasos ou as figuras que fan os bailaríns cos pés. De nada vale unha técnica perfecta, ou unha sincronización perfecta, se a expresión facial dos bailaríns non transmite sentimentos. Todo na danza do tango está unido, as miradas, os brazos, as mans, cada movemento do corpo acompañando a cadencia do tango e acompañando o que eles están vivindo: un romance de tres minutos, entre dúas persoas que quizais se acaban de coñecer e que probablemente non teñan unha relación amorosa na vida real.
O tango transcende e chega ó corazón dos que contemplan os bailaríns, mercé ós sentimentos que poñen no baile e obviamente á calidade das súas coreografías. Cada estrofa musical, cada pasaxe, cada tango ten distintos momentos. Non se pode bailar un tango completo seguindo un patrón de conduta idéntico para toda a melodía. Hai cadencias tristes, alegres, sensuais ou eufóricas, finais silenciosos ou grandiosos, música in crescendo e música in diminuendo, só expresa sentimentos e estes son os que os bailaríns transportan ós seus pés e a todo o seu corpo.
Orixes
O musicólogo e historiador arxentino Carlos Vega explica que no século XVIII, en México existía unha danza chamada «tango». Ese baile executábase individualmente, non en parella. En 1803, nos arquivos da Inquisición, en México, hai referencia á prohibición dun «antiguo tango» (unha canción mexicana).
Porén, o tango propiamente dito ten unha orixe máis recente aínda que non moi clara. Segundo estudos que non contan con numerosa documentación, descende da habanera e interpretábase nos prostíbulos de Buenos Aires, Rosario e Montevideo, nas dúas últimas décadas do século XIX, con violín, frauta e guitarra.
O escritor e polemista arxentino Jorge Luis Borges afirmou que polas súas características o tango só puido nacer en Montevideo, Rosario ou Buenos Aires, todos portos fluviais. O bandoneón, que actualmente caracteriza o tango, chegou ata a rexión do Río da Prata cara a 1900, entre as bagaxes de inmigrantes alemáns. Non existen moitas partituras da época, porque os músicos de tango non sabían escribir a música e probablemente interpretaban sobre a base de melodías existentes, tanto de habaneras como de polcas.
O tango é coñecido como música de «dous por catro», en compás de dous cuartos (2/4). Pero na realidade a maioría dos tangos —tanto os da garda vella (de antes de 1935) como os posteriores— están en compás de catro cuartos (4/4). A este xénero, música e danza prostibularios aplicóuselles (aproximadamente na segunda metade do século XIX) o nome despectivo «tangó» quizais porque no seu carácter reservado e secreto se parecía ás reunións onde os negros (que por entón formaban unha boa porcentaxe da poboación de Buenos Aires, e que representan unha influencia fundacional da cultura montevideana) se xuntaban a tocar e bailar a súa música. Tangó: golpe de tambor no candombe uruguaio, principal corrente musical xunto co tango.
No Museo da Partitura Histórica, de Rosario gárdase o primeiro tango rexistrado como tal: La canguela, de 1889.
A Garda Vella
Os máis antigos compositores e intérpretes de tango que se coñecen apareceron nas dúas primeiras décadas do século XX. No Museo da Partitura Histórica de Rosario) encóntrase o primeiro tango rexistrado como tal, La Canguela, de 1889. O primeiro tango con autor coñecido é El entrerriano, de Rosendo Mendizábal, publicado en 1898. Ángel Villoldo, Roberto Firpo e Francisco Canaro foron famosos e populares autores e intérpretes de tango.
Naqueles anos, nos que os fillos de familias ricas levan a París o tango que aprenderan na frecuentación dos lupanares, comeza unha nova era para o xénero, co aporte de músicos mellor preparados e a incorporación de letras evocativas da paisaxe do suburbio, da infancia e de amores contrariados.
A Nova Garda
Músicos como Pascual Contursi, Juan Carlos Cobián, Julio De Caro, Osvaldo Fresedo, e cantantes como Ignacio Corsini, Sofía Bozán, Rosa Quiroga, Agustín Magaldi, integraron o que se coñeceu como a «nova garda» do tango naquela época.
miniatura|O bandoneonista e compositor [[Astor Piazzolla e o letrista Horacio Ferrer: o tango moderno.]]
A dos anos cuarenta foi unha década dourada para o xénero, que se interpretaba xa en locais nocturnos de luxo, cuns ambientes que á súa vez inspiraban ós letristas, que nos seus versos contrapuñan os luxuriosos cabarés e os desbordes da vida nocturna fronte á infancia no arrabalde, paisaxe esta que adquire entón reberetes míticos de paraíso perdido.
Grandes orquestras como as de Osvaldo Pugliese, Aníbal Troilo, Carlos Di Sarli ou Horacio Salgán, actuaban á vez nos cabarés do centro e en salóns de barrio e con eles creceu enormemente a industria discográfica na Arxentina. Letristas de gran voo —Enrique Santos Discépolo, Homero Manzi, Enrique Cadícamo, Cátulo Castillo— deron ó tango composicións inesquecibles, marcadas pola amarga crítica de costumes (Discépolo), o matiz elexíaco e as metáforas inspiradas en grandes poetas (Manzi, Castillo), a recorrente pintura de ambientes sofisticados con resonancias do poeta modernista Rubén Darío (Cadícamo). Notables cantantes da época foron o Polaco Goyeneche, Ángel Vargas e Edmundo Rivero.
O tango de vangarda
A partir dos anos cincuenta e sesenta nace un tango «de vangarda». En 1948 Mariano Mores forma o seu propio grupo, debutando na sala do Teatro Presidente Alvear, á fronte dunha gran orquestra.
Outra figura moi notable é Astor Piazzolla. Influído por músicos como Igor Stravinskii ou Béla Bártok, Piazzolla introduce harmonías disonantes e bases rítmicas intensas e nerviosas, abroquelándose os cultores tradicionais do tango para criticar esas innovacións, finalmente aceptadas. Moitos dos músicos de tango posteriores seguen a senda piazzolliana, sen esquecer a grandes músicos anteriores, principalmente Troilo e Pugliese, e a un virtuoso incomparable, Salgán.
O presente do tango
Desde hai algúns anos (comezando precisamente a partir de determinados períodos da obra de Piazzolla) obsérvase que o fenómeno de aculturación mundial que deriva en fusións musicais entre linguaxes, se ben de orixe xeográfica certa, considerados como universalmente difundidos (jazz, rock, música electrónica) e músicas étnicas ou locais, tamén chegou ó tango. Trátase de fusións do tango co jazz, o rock e a electrónica, sendo esta última a máis difundida, con exemplos como Bajofondo Tango Club, Tanghetto ou Gotan Project. Entre aqueles que fusionan co jazz pódese encontrar a Adrián Iaies, o contrabaixista Pablo Aslan ou o saxofonista Miguel De Caro. Ademais, existen diversas orquestras na súa maioría conformadas por músicos novos que pretenden rescatar e reinterpretar con novos códigos o tango. Destacan entre elas 34 Puñaladas, Altertango, Alfredo Piro, ou Astillero.
O lunfardo
O lunfardo é inseparable do tango. Se ben o tango pode cantarse cunha maior ou menor presenza do lunfardo nas súas letras, son a pose e a sonoridade do lunfardo riopratense as que o caracterizan. O lunfardo non é só un argot integrado por centos de palabras propias, senón que tamén é —e quizais máis esencialmente— unha pose lingüística, unha forma de falar algo esaxerada (na que se inclúe a omisión dos eses), pola que adoitan ser recoñecidos en todo o mundo os porteños (aínda que o lunfardo abarca toda a zona riopratense, incluído o Uruguai). O tango «es reo» porque o lunfardo «es reo», trátase dun estilo musical construído sobre a fala popular. O lunfardo é a fala do suburbio, a voz do arrabalde.
Como en ningún outro lugar o lunfardo expresa a fusión migratoria que orixinou as sociedades riopratenses, expresada polo tango. Palabras africanas, italianas, aimaras, mapuches, xudías, xitano-españolas, galegas, quechuas, guaranís, polacas, portuguesas ou inglesas, mestúranse no uso cotián sen conciencia da súa orixe.
O lunfardo foi nos seus inicios e segue sendo hoxe unha linguaxe oculta-metafórica construída a partir dunha notable dinámica entre a sociedade carceraria, a mocidade e o ambiente laboral. Dalgún xeito, segundo José Gobello, o lunfardo é «una travesura léxica, algo así como un guiño travieso que el habla le hace al idioma».
O lunfardo foi perseguido na Arxentina (ó igual que o entroido). Durante a ditadura instalada en 1943 sancionouse unha circular censurando os tangos que contivesen letras en lunfardo. Por esa razón moitos foron reescritos. Durante a ditadura de Onganía (1966-1970) o lunfardo desapareceu virtualmente do tango e a música popular. En 1969 Alejandro Dolina incluíu o termo «bulín» no seu tema Fantasmas de Belgrano e Horacio Ferrer iniciaba a súa famosa Balada para un loco cunha exclamación esencialmente lunfarda: «Ya sé que estoy piantao, piantao, piantao...». Desde entón, e malia algúns intentos durante a ditadura establecida en 1976 por amañar a cultura popular, o lunfardo rexistrou un notable rexurdimento.
Na primeira década do século XXI o lunfardo goza dunha gran vitalidade, sendo adoptado e reformulado polas novas xeracións. En gran parte por esa razón, o tango insertouse nos ritmos modernos (rock, hip hop, ska etc.) a través das letras e a fala lunfarda.
Termos como afano, boludo, bardo, bondi, cana, chabón, che, chorro, escabiar, junar, mina, morfi, pibe, rajar, yuta e moitos outros da fala lunfarda, constitúen o corazón da fala riopratense actual.
A danza
miniatura|250px|O paso básico tangueiro. Nas dúas primeiras décadas do século XX o tango triunfou en clubs nocturnos de París (Francia), outros países latinoamericanos (especialmente Colombia e Centroamérica) e despois en Nova York, onde foi introducido por bailaríns das clases altas que por snobismo adoitaban frecuentar os sitios onde se practicaba en Buenos Aires. O tango comezou a bailarse entón en locais nocturnos das súas cidades de nacemento e axiña pasou a salóns populares.
Ata mediados do século XX era bailado indistintamente en cabarés de luxo e nas chamadas «milongas», pistas habilitadas en clubs de barrio e suburbanos de Buenos Aires, Rosario e Montevideo.
En Medellín, Colombia, onde morreu en 1935 o máximo representante do xénero, Carlos Gardel, o tango converteuse en eixo cultural do barrio de Guayaquil. Os bos bailaríns eran amplamente coñecidos e celebrados nas milongas que frecuentaban, e os seus nomes adoitaban transcender incluso noutras, máis afastadas, e en todo o chamado «ambiente de tango».
A fama internacional desta danza e a posibilidade de ser presentada en espectáculos por todo o mundo deron pé á creación de coreografías máis audaces, con esixencias maiores e figuras ximnásticas e da danza clásica que os bailaríns das milongas adoitaban desdeñar. O tango deixou case de bailarse a partir dos anos 60 en Buenos Aires. Só perviviron algunhas milongas. Porén, nos 80 recibiu un novo pulo mercé ó éxito do espectáculo Tango Argentino de Claudio Segovia e Héctor Orezzoli, primeiro en París e logo en Broadway, xerando unha tangomanía en todo o globo. Floreceron academias en moitos sitios e xente de todo o mundo comezou a peregrinar en busca de lugares para bailalo, especialmente Buenos Aires, promovida turisticamente como a Capital do Tango.
Distínguese actualmente entre o «tango de escenario» e o «tango de salón», ou de pista. Este último é o que bailan os tangueiros non profesionais. En Buenos Aires realízase anualmente un torneo internacional de tango, que se divide entre esas dúas categorías e ó que asisten entre outros participantes dos países europeos centrais e nórdicos, dos Estados Unidos, Corea e Xapón. Unha das parellas de tango máis eloxiadas, que practicaba o tango de salón aínda que profesionalmente, foi a integrada por Juan Carlos Copes e María Nieves, que actuou en moitos escenarios internacionais. Outros célebres bailaríns de tango que transcenderon as pistas das milongas foron Benito Bianquet (alcumado El Cachafaz) e Jorge Orcaizaguirre, coñecido como Virulazo.
En 1990 os bailaríns Miguel Angel Zotto e Milena Plebs fundan a compañía Tango X 2, xerando novidosos espectáculos e provocando que unha gran corrente de xente nova se interese polo baile do tango, algo inédito ata ese momento. Crean un estilo que recupera o tango tradicional da milonga, renovándoo e colocándoo como elemento central nas súas creacións, facendo unha procura case arquelóxica dos diversos estilos do tango. A finais de 1998 Milena Plebs deslígase de dita compañía para iniciar un camiño de investigación persoal de diversas facetas do baile do tango.
Logo de mediados de 2005 comezan a aflorar os traballos de investigación que amosan lugares referentes fortes como a práctica X ou Villa Malcolm como puntos de encontro e exposición. Xorden coreógrafos e directores dun tango que nunca ocupou un lugar importante no tango como Moira Castellano, Gonzalo Orihuela e Solange Chapperon, Raul e Karina, Cisa ou Silvana Grill entre outros. O tango hoxe en día está recibindo moitas novas influencias que poden devir en moitas cosas. E aínda queda moito por dicir.
Algúns pasos (combinacións) do tango
miniatura|250px|Un espectáculo de tango en [[Buenos Aires.]]
Convén destacar que hoxe en día queda comprobado que os «pasos» de tango como foron cualificados noutros tempos están perdendo vixencia. Quedan a modo de «paso» ou movemento só 4 opcións: pivote, cruzamento atrás, cruzamento adiante e apertura (calquera destas cara a dereita ou esquerda) Así, as anteriormente citadas ocupan a denominación de combinacións, que moitos docentes actuais non ensinan como pasos.
Antigos títulos procaces
A proximidade dos bailaríns e a sensualidade da súa insinuante coreografía di moito sobre a súa orixe prostibularia nos suburbios de Buenos Aires. Esta orixe tamén é recordada polos nomes dos primeiros tangos que se coñecen:
Os nomes e as letras destes tangos tiviron que ser cambiados logo do golpe de estado do xeneral Uriburu (a primeira interrupción da vida constitucional na Arxentina, en 1930, que iniciou a Década Infame, de corte represivo). Por exemplo, Concha sucia converteuse en Cara sucia. Francisco Canaro ocupouse de cambiarlle a letra:
A finais do século XX os historiadores porteños recuperaron algúns destes tangos (aínda que só os títulos)
Orixe do nome: tango e tango canyengue
O termo parece provir do idioma ibibio (de Níxer e Congo) tamgú: ‘tambor’ e ‘bailar (ó son do tambor)’. En Bos Aires críase incorrectamente que os negros chamaban ó seu instrumento «tangor» porque tiñan dificultades para pronunciar «tambor».
No século XIX, na Illa de El Hierro (das illas Canarias) e noutros lugares de América, a palabra «tango» significaba ‘reunión de negros para bailar ó son do tambor’.
O filólogo Ricardo Rodríguez investigou as linguaxes dos escravos traídos á Arxentina. A maioría proviña de etnias de Congo, o golfo da Guinea e o sur de Sudán. Para eles, tangó significaba ‘espazo pechado’, ‘círculo’ e calquera espazo privado ó que para entrar hai que pedir permiso. Os traficantes de escravos españois chamaban «tangó» ós lugares onde tiñan pechados os escravos, tanto en África como en América. O sitio onde os vendían tamén recibía ese nome.
Antes de 1900 este xénero era coñecido como «tango canyengue». A palabra é de orixe africana. Os negros porteños pronunciábana caniengue e desde 1900 os brancos escribírono e pronunciaron canyengue (co "ye" porteño).
O «caminar canyengue» é un modo de camiñar de cadenciosos movementos de cadeira. Tamén se lle chama «caminar arrabalero» (sendo «arrabal» os suburbios ou barrios baixos das cidades vellas de Bos Aires e Montevideo). Como o representa Tita Merello na película Arrabalera.
Etimoloxías erróneas
O Diccionario da Lingua Española, na súa edición de 1899, definía o tango como unha ‘fiesta y danza de negros o de gente del pueblo, en América’ e tamén, como segunda acepción, ‘la música de esa danza’. É interesante notar que o dicionario lle dá ó termo unha falsa orixe latina: dise que provén do latín, que é tanxir (máis ben sería tangere, de onde provén ‘tañir’) e de aí ego tango: ‘eu taño’.
A edición de 1914 trae a etimoloxía tangir e tangere: ‘tañir o tocar (un instrumento)’. As seguintes edicións eliminaron o erro.
A vixésimo segunda edición do dicionario da RAE define o tango como un ‘baile rioplatense, difundido internacionalmente, de pareja enlazada, forma musical binaria y compás de dos por cuatro’.
Importancia do tango
A importancia deste xénero pode verse na mención que algúns escritores latinoamericanos fixeron do mesmo, como Jorge Luis Borges ou Manuel Mejía Vallejo que incluso lle dedica un libro (Aires de tango).
Compositores de tango
miniatura|Astor Piazzolla en 1971. Algúns compositores tradicionais de música de tango: Desde os anos oitenta, a xeración «post-Piazzolla» inclúe músicos como Dino Saluzzi e Rodolfo Mederos. Un dos distintivos desta xeración é que executan tango paralelamente a algunha forma de música clásica contemporánea, experimental.
AEWA
miniatura|300px|Corredores da migración segundo Thompson D. e Byrkjedal, Shorebirds. Colin Baxter, 2001 O AEWA, acrónimo (African-Eurasian Waterbird Agreement) do Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas (African-Eurasian Waterbird Agreement) e un tratado internacional independente desenvolvido baixo os auspicios da UNEP/Asemblea sobre as especies migratorias. Foi asinado o 16 de xuño de 1995 na Haia, nos Países Baixos e entrou en vigor en novembro de 1999, despois de que o número mínimo necesario de 14 países, sete de África e sete de Eurasia, o ratificasen.
Yes
Yes, unha das bandas pioneiras do rock progresivo, formada en 1968. Influídos nos seus inicios por bandas precursoras do rock máis experimental como The Beatles, The Who e The Moody Blues; máis o estilo melódico Everly Brothers; e os multifaceticos Crosby, Stills Nash (and Young). Rapidamente evolucionarían a un estilo propio, caracterizado por complexas e recargadas harmonías, tomando diversos elementos do jazz, da música clásica, xunto coas súas melódicas cancións e un enigmático contido onírico e poético.
Máis duros e menos dramáticos que Genesis e menos electrónicos que os entón psicodélicos Pink Floyd, o rock de Yes marcaría a historia de tales clásicos como "Fragile", "Close To The Edge" e "Tales From Tophographic Oceans". ademais de estar escrita na súa historia a participación Rick Wakeman e Patrick Moraz en teclados.
AEWA
O AEWA aplícase a 235 especies de aves ecoloxicamente dependentes das zonas húmidas durante polo menos parte do seu ciclo vital anual, entre elas corvos mariños, ibis, flamengos, parrulos, cisnes, garzas, gansos, gaivotas, limícolas e mesmo o pingüín africano.
O acordo cobre 119 países de Europa, parte de Asia, o Canadá e África, e intenta coordinar as accións levadas a cabo polos estados implicados durante a migración das aves ás que se aplica. Dos 119 estados implicados, 58 formaban parte como asinantes do tratado o 1 de novembro do 2006.
Os estados que asinaron o convenio acordan levar a cabo unha ampla gama de accións destinadas á conservación das especies afectadas, que se recollen nun Plan de Acción, que especifica puntos clave coma a conservación de hábitats e especies, xestión das actividades humanas, investigación e control, educación e información e posta en marcha.
Fraga Redonda, Rioaveso, Cospeito
Fraga Redonda é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (un home e dúas mulleres).
The Last Song
"The Last Song" é unha cara-b do sinxelo "Thirty-Three" da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Composta por Billy Corgan é a única cara-b composta despois de que se completase o álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness. Despois de barallar a posibilidade de incluír o tema no seguinte álbum de The Smashing Pumpkins, Corgan decidiu que a canción tiña o espírito de Mellon Collie e debía ser un tema extra deste.
The Last Song (The Smashing Pumpkins song)
Rugby Pro D2
O Pro D2 é o campionato de Francia de rugby de segunda división profesional. Xestionada pola Ligue nationale de rugby (LNB), é a segunda categoría do rugby francés após o Top 14. A liga de segunda división existe desde 1924, aínda que a categoría de profesional non a acadou até o ano 2000. Está considerada como a mellor competición de segunda división de rugby do mundo.
Equipos
Os seguintes son os equipos da Pro 14 para a temporada 2019−20.