cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barco del arroz
O "barco do arroz" de Sanlúcar de Barrameda - Chipiona
O 27 de febreiro de 1994, un barco chipriota cargado con 6080 toneladas de arroz procedente de Bangkok, o Weisshorn, ía penetrar no río Guadalquivir con destino ao porto de Sevilla. Á altura de Chipiona, debido á marea baixa, o barco quedou encallado na plataforma continental, provocando vías de auga. O arroz inflouse coa auga de mar até o punto de abolar as portas metálicas que o gardaban. O barco acabou partíndose en dous e a tripulación fuxiu do barco cara ás costas de Chipiona. Dise que o buque non encallou por accidente, senón que foi o capitán o que o achegou á mantenta á costa, por unha débeda co armador. Outra versión máis oficial apunta a que o barco se atopaba fondeado no día dos feitos fronte ás costas de Sanlúcar á espera de entrar polo río, cando houbo un forte temporal que rompeu a cadea da áncora, e o navío viuse arrastrado polo vento e a ondada até unha zona pouco profunda coñecida como "Baixo Picacho", onde encallou. Os veciños de Sanlúcar e Chipiona sufriron durante máis dun mes un cheiro insoportable provocado pola súa putrefacción.
Televisión Pública Arxentina
miniatura|Logo da TV Pública.
Canal 7 é unha rede pública arxentina de televisión que ofrece programación en castelán. Tamén é unha empresa do estado arxentino que explota a licenza LS 82 TV Canal 7 da televisión do país, que transmite desde a cidade de Buenos Aires. Especializouse en programación xeralista, facendo énfase no cultural e documentais, algunhas veces en colaboración coa Universidade de Bos Aires, e tamén ten un servizo de noticias, que transmite, entre outras cousas, a maioría dos actos do goberno. Na actualidade xa non é a prioridade da canle, tamén difunde contidos de ficción. A canle foi fundada o 17 de outubro de 1951, iniciase como a primeira canle de transmisión na Arxentina e é, actualmente, a única canle do aire baixo a órbita estatal.
Difusión
Canal 7 transmite os seus programas na maioría do territorio arxentino.
A conxura dos necios
A conxura dos necios é unha novela en lingua inglesa escrita por John Kennedy Toole co título de A Confederacy of Dunces. Escrita cara a 1962, foi publicada postumamente en 1980 e galardoada co premio Pulitzer en 1981. O título fai referencia a unha cita de Jonathan Swift. Foi traducida ao galego por Eva Almazán, e publicada por Factoría K en 2008.
Sinopse
Ignatius J. Reilly é o personaxe central, un home hipocondríaco de 30 anos que vive coa súa nai viúva en Nova Orleáns. É un ser inadaptado e anacrónico que soña co regreso da moral e a forma de vida medieval. Titulado universitario, só se relaciona coa nai e con Myrna, unha antiga compañeira de estudos que vive en Nova York coa que intercambia cartas.
Para ser escoitado nun mundo no que é incomprendido, vai escribindo a súa cosmovisión en cadernos que ten ciscados polo seu cuarto, coa esperanza de ordenalos algún día para crear a súa obra mestra. Vese levado pola deusa Fortuna a formar parte do mundo capitalista, obrigado a someterse á nova forma de escravitude que para el é o traballo. Resígnase, comparándose a Boecio, e comeza a traballar para un xudeu nunha fábrica de pantalóns e despois como vendedor ambulante de salchichas.
Estilo
A novela ten unha estrutura lineal, dividida en catorce capítulos. Está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente, pero inclúe cartas e escritos do propio personaxe escritos en primeira persoa, cun léxico moito máis complexo e culto.
É unha obra urbana, ambientada na cidade de Nova Orleáns na década de 1960, e reflicte os diferentes barrios e as diferenzas sociais existentes. Amósase a tensión e o conflito racial entre brancos e negros, así como as diversas correntes musicais do momento e o desexo da clase media de levar a cabo o soño americano.
Historia
A novela foi escrita cando Toole facía o servizo militar en Porto Rico. A obra ten trazos autobiográficos, pois o propio autor traballou nunha factoría téxtil mentres estudaba, coñeceu ben o barrio francés da súa cidade, no que axudou a vender comida de forma ambulante, e viviu coa súa madre bastante tempo, mesmo despois de rematar a carreira universitaria.
Logo de enviar infrutuosamente o orixinal a varias editoriais, suicidouse en 1969. A súa nai, logo de atopar o manuscrito, levouno de novo a distintas editoriais, que tamén o rexeitaron. Empeñada na publicación, contactou co escritor Walker Percy, que axudou na súa edición e escribiu un prólogo.
Adaptacións
Leváronse a cabo varios intentos de levar a novela ao cinema, pero ningún saíu adiante. Para o papel de Ignatius pensouse en John Goodman.
Foi levada ao teatro en 2002 por Sarabela Teatro, con Fernando Dacosta como Ignatius. A adaptación gañou dous Premios María Casares.
Mons
Mons (en flamengo Bergen) é unha cidade de Bélxica, capital da provincia de Hainaut, na zona francófona do país. Ten arredor de 91.000 habitantes.
miniatura|Casa do Concello na Gran Praza (Grand-Place)
Situación
Mons localízase a 50 km, en dirección suroeste, da capital do país, Bruxelas, a arredor de 200 km ao nordeste de París e a uns 75 km ao leste de Lille. A cidade está situada no cruzamento de importantes eixes autoestradais: E19 (París-Bruxelas-Antuerpen-Ámsterdam) e E42 (Lille-Charleroi-Liexa-Fráncfort do Main).
Topografía
O relevo do concello de Mons está marcado polo val do río Haine, que flúe de leste a oeste, ao norte da cidade, para acabar por xuntarse, xa en Francia, con o Escalda. O río Trouille xúntase con o Haine na mesma cidade de Mons. O norte e sur do val do Haine está conformado por outeiros e altiplanos con alturas progresivamente en aumento que varían entre os 50 e os 115 m, que culminan na aldea de Saint-Denis. A altura descende até o 20 m nas beiras do Haine e do canal Nimy-Blaton-Péronnes.
A cidade foise desenvolvendo sobre un outeiro (de aí o nome de Mons: monte) sito na confluencia entre o Haine e o Trouille, o que lle foi conferindo unha forma máis ou menos circular. A altura do casco urbano é maior xustamente no seu centro.
A ver
O centro da vida cidadá é a Gran Praza (Grand-Place). A súa man suroeste ábrense as rúas medievais, ben conservadas. Cómpre ver:
Myrmica spinosior
Myrmica spinosior é unha especie de formiga da subfamilia Myrmicinae. O nome científico da especie foi publicado validamente por primeira vez en 1931 por Santschi.
Amplamente distribuída a través de gran parte de Europa, incluída Galicia.
Proxémica
O termo, procedente do inglés proxemics, foi cuñado en 1963 polo antropólogo estadounidense Edward T. Hall.
Características
Describe as distancias mensurables entre as persoas conforme á súa interacción, e as distancias e posturas que non son intencionais, senón resultado do proceso de culturización. Un exemplo é a actitude dunha persoa que, ao ir sentar nun banco público no que xa hai unha persoa, tende a sentar no extremo oposto, preservando un espazo entre os dous individuos.
Hall demostrou que a distancia social entre dúas persoas pode estar relacionada coa distancia física. Nese sentido, menciona catro tipos de distancia:
Hall indicou que diferentes culturas manteñen diferentes patróns de espazo persoal. Nas culturas latinas, por exemplo, as distancias relativas son menores e as persoas non se senten incómodas ao estar próximas a outras; nas culturas nórdicas, ocorre o oposto.
Proxémica pedagóxica
A proxémica pedagóxica é outra corrente de análise. Trata da observación nos centros educativos dos factores que interveñen na comunicación entre o profesorado e o alumnado, incluíndo a proximidade. Na súa orixe, a escola tiña por escenario espazos ao aire libre, ambientes naturais e soltos, nas prazas das grandes cidades da antigüidade ou en lugares recollidos nos límites das cidades, baixo as sombras das árbores. Era a educación peripatética no sentido estrito e etimolóxico. A escola foi trasladada ao espazo pechado da sala de aula, delimitado por catro paredes, con mesas e cadeiras. Na actualidade procúrase que os espazos contribúan aos procesos de ensino e aprendizaxe.
Os efectos da disposición e xestión dos espazos escolares foron amplamente estudados. As conclusións apuntan á influencia e contribución na promoción ou impedimento de determinados tipos de clima, dinámica de traballo e relacións interpersoais. Mais a tendencia continúa sendo a da distribución en columnas e fileiras, seguindo co distanciamento e a xerarquización que esa disposición impón.
Como en toda comunicación, a comunicación escolar gaña contornos peculiares conforme o modo en que se organiza o espazo común, o mantemento da disposición xeométrica e estamentizada reflicte unicamente o estancamento da cultura escolar, incapaz de evolucionar cara ao punto de partida da educación aristotélica.
Sancha de Lara
Sancha de Lara é un personaxe lendario da cidade de Málaga.
Traxectoria
Segundo a tradición, Sancha de Lara viviu no século XVII na praza do Bispo, fronte á Catedral de Málaga. Tiña esta un sobriño predilecto chamado Alonso Torres Sandoval, quen era requirido en calquera festa de certa importancia na cidade pola súa beleza e nivel social, tendo por iso a todas as raparigas tras de si, e entre elas, a mesma filla do alcalde, Pedro Olaverría, a quen Álvaro ignoraba, cousa pola cal e como se prevía na cidade, daría lugar a un choque entre ambos. Efectivamente así ocorreu durante unha función teatral na que ao chegar o primeiro edil, e como era de costume na época, todo o público púñase en pé en sinal de respecto pero Álvaro quedou sentado, o cal causou a cólera do alcalde quen manipulado pola súa esposa, mandou prendelo, sendo máis tarde executado con garrote vil.
Tal inxustiza levou a dona Sancha de Lara a viaxar até Madrid a pesar de ter que endebedarse, e botouse aos pés do mesmo rei, Filipe IV, solicitando que se castigase aos verdugos do seu sobriño. E así se fixo; recorreuse a un enviado real quen fixo xustiza aforcando na praza maior de Málaga a alcalde, xuíces e verdugo, até un total de sete persoas. Tras iso dona Sancha mandou esculpir unha placa de pedra con sete cabezas, representando ós sete axustizados, que colocou na fachada da súa vivenda.
Desta lenda hoxe en día só se conserva unha das antigas rúas da cidade, remodelada con posterioridade, onde até 1860, existiu a vivenda de dita señora, que foi demolida por ameaza de ruína.
As actas do Cabido daquel tempo non din nada respecto diso, tan só que o correxedor don Álvaro de Lúa e Mendoza, administrou xustiza con castigos exemplares.
Portocamiño, A Pena, Negreira
Portocamiño é un lugar da parroquia da Pena no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 46 habitantes no ano 20185 segundo datos do Instituto Galego de Estatística], dos cales 21 eran homes e 25 eran mulleres. Estes datos reflicten un progresivo descenso nos últimos anos, cando tiña 58 habitantes en 2010 e 60 en 2005.
Amador Rodríguez Guerra
Amador Rodríguez Guerra, nado no Canedo (Monfero) en 1894 e finado Eirexalba (O Incio) o 19 de agosto de 1936, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de propietarios rurais, era fillo de Juan Rodríguez Luna, de Irixoa, e de Francisca Guerra Couto, de Monfero. Instalouse na Coruña, probablemente baixo a protección de Rodrigo Sanz, e iniciouse no oficio periodístico. Colaborou en El Ideal Gallego e Ecos del Eume. En 1917 publicou unha obra sobre o imperialismo estadounidense ''La fragua de Vulcano. Historia de la política del imperialismo Yanke en Hispano América'', editada en Buenos Aires.
En 1918, con motivo das eleccións xerais asinou varios artigos en Ecos del Eume apoiando a candidatura de Rodrigo Sanz e denunciando as prácticas caciquís de Julio Wais Sanmartín, apoiado polo conservador Augusto González Besada.
En 1919 coñeceu a mestra Eduvigis Díaz Gallego, coa que casou ese mesmo ano. Cara 1920, e tras solicitar Eduvigis unha excedencia, a parella estableceuse en Ferrol. Entre 1920 e 1922 traballou na empresa Viuda de Pedro Fernández e na Sociedad Española de Construcciones Navales. Traballos que alternou con outras ocupacións, como o arranxo de motores e todo tipo de aparellos eléctricos. Ingresou na Armada en 1922, e solicitou a excedencia, que lle foi concedida en 1928. Foi correspondente de El Pueblo Gallego en Ferrol.
Na II República
Durante o período republicano creou o Partido Agrario Radical Gallego (PARG) a principios de 1931. No outono de 1932 interveu en actos a prol do Estatuto. En novembro pronunciou unha conferencia no Centro Cultural Herculino co título "Exposición y crítica del pensamiento y la actitud de los campesinos ante el Estatuto de Galicia" na que atacou duramente o caciquismo, expresando tamén as súas críticas contra o réxime republicano que, na súa opinión “no ha hecho nada por atraer a la gran masa campesina, rechazándose por los gobernantes y por sus delegados la colaboración de elementos sanos y de rancio republicanismo para instaurar en cambio, aceptando a otros elementos contaminados, un caciquismo “frigio” tan deplorable como el anterior”. Reclamou a participación do “elemento campesino en la obra de forjar la futura autonomía gallega” e censurou a adscrición aos partidos estatais daqueles que integran os partidos galegos, por entender que no seu programa “quedarán diluídas las organizacións gallegas”.
A campaña tivo continuidade en 1933 coa convocatoria de novos mitins. Un deles tivo lugar en xaneiro en Campolongo, promovido pola Sociedad Agraria Republicana de Castro, Leiro y Carantoña e pola Federación Agrícola Comarcal de Pontedeume, recentemente constituída. Interviron José Antonio Cabana Rodríguez, presidente desta última entidade, o mestre Nicandro Golán Pereiro e o deputado Ramón Suárez Picallo, do Grupo Galeguista de Sada.
A necesidade de articular dentro do agrarismo un discurso común que unificase as preocupacións máis técnicas con obxectivos políticos levou a Amador Rodríguez, como secretario xeral do partido, a convocar, a principios de novembro de 1932, un Congreso Agrario ao que foron invitados concellos, sociedades e sindicatos agrarios. Porén, o Congreso non se chegou a reunir.
As eleccións de 1933 e o declive do PADG
Amador Rodríguez foi detido e procesado xunto a coñecidos republicanos coruñeses, como César Alvajar, Joaquín Pereiro, Gregorio Caño e Luis Tato, que foron acusados dun delito de provocación, indución e excitación para cometer rebelión militar. Os feitos aconteceron o 6 de outubro cando, con motivo da proclamación do estado de guerra por unha compañía de infantería no Cantón de Porlier na Coruña, un grupo de persoas proferiu berros desde o edificio do Casino Republicano, sendo a continuación detidas unha trintena delas e clausurado o Casino. Amador Rodríguez e os outros inculpados permaneceron presos no cárcere. Durante o Consello de Guerra, celebrado en marzo de 1935 no cuartel de Atocha, o fiscal pediu para os inculpados a pena de seis anos e un día de cadea; a defensa, que correu a cargo de José Miñones Bernárdez, achegou as testemuñas do exalcalde Suárez Ferrín, o presidente local do Partido Galeguista, Plácido R. Castro, e o deputado José García Ramos. O fallo foi exculpatorio e os acusados foron postos en liberdade provisional.
Desde mediados de 1935, a consecuencia do avance de forzas como o Partido Agrario Español, da defección dalgunhas sociedades ata entón vinculadas ao PARG e das secuelas derivadas da súa estadía no cárcere, debeu producirse un certo afastamento da actividade política. De feito o PARG nin sequera concorreu ás eleccións de febreiro de 1936.
Jelenia Góra
miniatura|280px|Vista do centro antigo da cidade. Jelenia Góra (en alemán Hirschberg im Riesengebirge) é unha cidade de Polonia situada no suroeste do país, no voivodato (provincia) da Baixa Silesia.
É a sede administrativa do distrito (powiat) de Jelenia Góra, aínda que non está dentro del, sendo por si mesma outro distrito.
Xeografía
Situada a unha altitude de 352,74 msnm, ocupa unha superficie de 109,2 km². A súa poboación no ano 2010 era de 84 306 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 772,03 hab./km².
Cidade turística
A cidade encóntrase moi preto das Montañas dos Xigantes, e constitúe un importante centro de turismo de Polonia, dado que moi cerca da cidade están algunhas estacións de esquí, como a de Karpacz.
Así mesmo, no suroeste, no barrio de Cieplice Śląskie-Zdrój, encóntrase un importante e famoso balneario (Uzdrowisko Cieplice) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII.
Alain Dubois
Alain Dubois, nado o 4 de xuño de 1948, é un herpetólogo francés.
Traxectoria
Docteur d'Etat (Doutor de Estado) en zooloxía, é profesor de zooloxía e foi director do Laboratoire reptiles-amphibiens (Laboratorio de herpetoloxía) do Museo Nacional de Historia Natural de Francia (MNHN) de París.
Especialista na sistemática de anfibios, da nomenclatura e taxonomía zoolóxica e de terminoloxía biolóxica. Foi director do laboratorio de Herpetoloxía da MNHN. Foi xefe de redacción das revistas Amphibia Reptilia e Alytes,xefe de redacción de Bionomina e editor de nomenclatura de Zootaxa.
Alain Dubois está especializado no estudo dos anfibios actuais e é coñecido por ser o autor de notábeis traballos sobre a súa taxonomía, a súa evolución e a súa bioxeografía.
É tamén autor de traballos sobre a noción de xénero en bioloxía como Le genre en zoologie: essai de systématique théorique (1988). Foi un dos membros fundadores da Société Française de Systématique (Sociedade Francesa de Sistemática).
A el débese a descrición dunha nova suborde de urodelos, a dos sirenoideos (Sirenoidea), aínda non aceptada por todos os autores.
Na actualidade é coordinador de grupo e especialista taxonómico en Fauna Europaea.
Abreviatura
A abreviatura Dubois emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Eleccións municipais en Vimianzo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vimianzo dende 1979. miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Vimianzo]]
Premio Café Gijón
O Premio Café Gijón é un premio literario español para novela que tomou o seu nome do faladoiro do Café Gijón de Madrid da man do actor e escritor Fernando Fernán Gómez en 1949.
A idea orixinal dos impulsores do proxecto (xunto a Fernán Gómez estaban Gerardo Diego, Camilo José Cela e Enrique Jardiel Poncela, entre outros) foi crear un premio que competise co Premio Nadal en novela curta e dese a coñecer aos compoñentes da xeración que se reunía en torno ao que sería mítico café.
O premio era xestionado polo propio Café Gijón e o seu prestixio tivo que ver máis coa difusión e calidade dos autores que coa retribución que por el se recibía, dado que en moitas ocasións as obras galardoadas non eran publicadas por falta de fondos. A partir de finais da década dos setenta sufriu unha grave crise, tanto económica como de compromiso dos impulsores. A falta de patrocinio e difusión posterior foron un grave inconveniente que non puido salvarse coas ocasionais axudas e compromisos de editoriais e medios de comunicación.
A revitalización do premio produciuse en 1989, cando o Concello de Xixón fíxose cargo da organización do mesmo.
Yūki
Yūki (結城市, ゆうきし, Yūki-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ao extremo oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 65,84 km² e a poboación de 52.166 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 792 h/km².
O concello de Yūki limita cos concellos de Koga, de Yachiyo, de Chikusei (son da prefectura de Ibaraki); e de Oyama (da prefectura de Tochigi).
Zürich
Xeografía
Zürich sitúase no límite setentrional do Lago de Zúric, onde o río Limmat abandona o lago. Un pouco máis ao norte, no maior parque da cidade, o Platzspitz, o río Sihl, procedente do suroeste, desauga no Limmat.
No oeste da cidade esténdese o val do Limmat. Ao norte, Zürich crece sobre os montes Zürichberg e Käferberg, até chegar ao val do Glatt. No límite oriental encóntranse os montes Adlisberg e Uetliberg. A superficie do municipio é de 91,9 km².
Os concellos que limitan con Zürich son: Kilchberg, Adliswil, Stallikon, Birmensdorf, Uitikon, Schlieren, Oberengstringen, Regensdorf, Rümlang, Opfikon, Wallisellen, Dübendorf, Fällanden, Maur e Zollikon.
Historia
A cidade ten 7.000 anos de historia de asentamentos ininterrompidos documentados. Como cidade foi fundada polos romanos no ano 15 a.C., co nome de Turicum. Na Idade Media gañou o privilexiado status feudal de inmediación imperial, co cal o Sacro Imperio Romano Xermánico distinguía a certas cidades ou entidades baixo o seu dominio.
Chegou a ser a capital do Estado no bienio 1839-40 e foi accidentalmente bombardeada durante a segunda guerra mundial.
Economía
miniatura|esquerda|Centro da cidade Zürich é o centro comercial, económico e financeiro do país helvético. Compañías como USB, Credit Suisse, Swiss Re e moitas outras institucións financeiras (sobre todo bancos e aseguradoras) teñen as sedes centrais nesta cidade. O sector financeiro achega máis da cuarta parte da actividade económica da cidade, favorecida pola lexislación nacional de secreto bancario. A Bolsa de Suíza (SWX Swiss Stock Exchange) tamén está localizada en Zúric.
A cidade é un centro financeiro de primeiro nivel mundial e repetidas veces foi proclamada cidade con mellor calidade de vida no mundo.
Por outra banda, o nivel de desemprego en Zürich era do 3,4% (en 2013). Ao redor dun 4% da poboación (15.500 persoas) vivían directa ou indirectamente do subsidio do estado (abril de 2005).
Demografía
Segundo datos recentes, 30,6% dos habitantes da cidade non posúen a cidadanía suíza. Os cidadáns alemáns constitúen o grupo estranxeiro máis numeroso de Zürich co 22%, seguido dos inmigrantes de Kosovo, Albania e Italia. . Con todo, a área metropolitana (incluídas as cidades de Winterthur, Baden, Brügg, Schaffhausen, Frauenfeld, Uster/Wetzikon, Rapperswil-Jona e Zug) teñen unha poboación conxunta de ao redor de 1,68 millóns de habitantes.
Cultura
miniatura|180px|[[Reverso (moedas)|Reverso dunha moeda conmemorativa do festival de tiro de Zürich de 1859]] O idioma oficial empregado polo goberno e a maior parte da prensa é o alemán, mentres que o dialecto máis comunmente falado en Zürich é o Zürichdeutsch (alemán de Zúric), que é un dialecto do alemán de Suíza. O alemán é a lingua materna do 77% da poboación. O italiano é a segunda lingua nativa máis común, representando o 4,7% da poboación. Outras linguas con presenza relevante son o albanés (3,6%), linguas da antiga Iugoslavia 2,4% (inclúe serbio, croata, macedonio e esloveno), español (2,2%), francés (2,1%), inglés (1,8%) e portugués (1,6%)
No tocante á relixión, dende a reforma de Ulrich Zwingli, Zürich permaneceu como centro do Protestantismo en Suíza. Porén, no século XX os católicos consagráronse coma o meirande grupo relixioso da cidade, cun 33,3%, mentres que o número de habitantes que se declaran non relixiosos non para de medrar (un 16,8% en 2000).
Angry Birds Space
Angry Birds Space é un videoxogo desenvolvido e publicado pola compañía finesa Rovio Mobile, sendo o quinto xogo da serie Angry Birds. Angry Birds Space foi lanzado o 22 de marzo de 2012. O xogo apareceu en vídeos da NASA e contén as naves espaciais da NASA que poden ser desbloqueadas en niveis exclusivos.
Braulio Iglesias Lorenzo
Braulio Iglesias Lorenzo, nado en Ribadavia o 29 de outubro de 1901 e finado en Madrid o 2 de xullo de 1972, foi un cantante e escritor galego.
Traxectoria
Foi membro da murga Os Pera en 1929. Ao ano seguinte organizou a tropa La Guardia Judía en Ribadavia, e en 1931 pasou a formar parte da Coral de Ruada. En 1934 participou como tenor na xira que o coro Anaquiños da Terra fixo a Chicago. En 1935 dirixiu o orfeón Ecos del Avia. Dirixiu o semanario humorístico Ris-Ras. Publicou algúns poemas en El Compostelano. A finais de 1935 estreouse en Ribadavia a súa obra Romance del palomar. Colaborou coa imprenta O Ribadaviense entre 1965 e 1968.
Vida persoal
Neto de Ramona Alonso Estévez (1861-1946) e José Lorenzo Fernández (1859-1927), e fillo do avogado de Ribadavia Modesto Iglesias García (1877-1958) e de Rogelia Lorenzo Alonso (1879-1970). Os seus irmáns eran Mercedes Iglesias Lorenzo (1904-1975) e Modesto Iglesias Lorenzo (1910-1920). Casou en 1936 con Nieves Martínez Herranz (1907-1978), e tivo dúas fillas: Mercedes (n. 1937) e Nieves (n. 1939).
Tex (cómic)
Tex é unha serie de banda deseñada occidental centrada no personaxe homónimo creado en 1948 por Giovanni Luigi Bonelli e Aurelio Galleppini e publicado en Italia por Sergio Bonelli Editore. É a serie de cómics italiana máis famosa e de longa duración.
O personaxe
miniatura|Cosplayer de Tex Willer O personaxe naceu en 1948 e é un dos cómicos italianos máis famosos, tamén coñecido no estranxeiro. Tex Willer é orixinario de Texas e el é un Texas Ranger.
Douglas Engelbart
Douglas C. Engelbart, nado en Portland, Oregón o 30 de xaneiro de 1925 e finado o 2 de xullo de 2013 en Atherton, California, foi un inventor estadounidense, descendente de noruegueses. É coñecido por inventar o rato, e é un pioneiro da interacción humana coas computadoras, incluíndo o hipertexto e as computadoras en rede.
Memorial de greuges
Memorial de greuges pode referirse a:
Querela das mulleres
miniatura|[[Cristina de Pizán|Christine de Pizan (1364-1430) primeira muller que intervén na "querelle des femmes"]] A querela das mulleres, coñecida especialmente pola súa expresión en francés: querelle des femmes é o nome polo que se coñece o debate literario e académico que tivo lugar ao longo de varios séculos abarcando desde finais do século XIV, na Europa medieval, até a revolución francesa no século XVIII, que xorde en defensa da capacidade intelectual, o dereito das mulleres ao acceso á universidade e á política das mulleres fronte á misoxinia. Afírmase que esta capacidade non é unha cuestión de natureza senón social, de posibilidade de acceso ao coñecemento. A querela manifestouse publicamente en faladoiros e xerou numerosos escritos en torno ao valor, a diferenza e as relacións entre ambos os sexos. A primeira muller que intervén neste debate de maneira pública é a escritora italiana residente en Francia Christine de Pizan (1364-1430) que en 1405 escribe A cidade das mulleres.
No século XV as mulleres por primeira vez tomarán a palabra no espazo público, algo que lles estaba prohibido, para facer defensa das súas capacidades. Antes desta época, no debate público sobre se a natureza das mulleres as facía inferiores ou non aos homes, só era un debate masculino.
Herdeira da querelle de femmes, durante a segunda metade do século XIX en Reino Unido, Estados Unidos, Canadá e Rusia utilizouse o termo The woman question (a cuestión das mulleres) en relación co cambio social na segunda metade do século XIX que cuestionaba o papel das mulleres. Os temas do sufraxio feminino, os dereitos reprodutivos, a autonomía corporal, os dereitos de propiedade, os dereitos legais, os dereitos médicos e o matrimonio dominaron as discusións culturais nos xornais e círculos intelectuais.
Querelle de femmes
A veneciana Christine de Pizan, considerada a primeira muller escritora profesional da historia, empezou a escribir en plena controversia en medios intelectuais sobre a natureza exacta das mulleres: eran sexualmente voraces, enganosas, inmorais e non fiábeis? A opinión dominante era que si. De feito, un texto popular e influente, o poema Roman de la Rose de Jean de Meung, expresaba esta opinión: «Todas vostedes son, foron ou serán putas por acción ou por intención». A Igrexa, que culpaba a Eva da expulsión do paraíso e identificaba as mulleres con impureza, tentación e pecado, cría que só os homes nacerían a imaxe de Deus e, de ser isto así, as mulleres eran incluso humanas? Deben as mulleres ser educadas ou encerradas polo ben da sociedade? Como podería conterse a sexualidade das mulleres e evitar que ameazase a salvación dos homes? O debate - ou 'querelle' - converteuse nunha batalla literaria levada a cabo polos escritores da Europa do século XV-XVI.
Christine meteuse nesta disputa e converteuse nunha voz influente e respectada. Obxectou aos estereotipos despectivos e defendeu as mulleres como boas e morais. Escribiu diversos tipos de textos, desde a poesía do amor até os manuais de cortesía, folletos políticos e biografías dos reis. A defensa das mulleres caracteriza os seus primeiros traballos, especialmente o Libro da Cidade das Mulleres e o Libro das Tres Virtudes, ambos apareceron en 1405. miniatura|259x259px|Retrato de André Tiraqueau realizado por Jost Amman. No século XVI súmase á controversia o político e xurista André Tiraqueau durante unha discusión sobre o contrato de matrimonio, aínda que pronto se estendeu, abarcando en xeral a posición ou status da muller na sociedade (roles básicos, educación, dereitos).
Aínda que André Tiraqueau afirmaba que era necesario que existise no matrimonio unha afección e atracción recíproca, tamén sostiña con todo e sen ambigüidade, a superioridade do home sobre a muller, atribuíndolle por tanto ao marido o rol protector da súa muller.
Pronto esta discusión tomou outro alcance, traspasando as fronteiras de Francia, e instalándose tamén noutros países europeos.
Stenamma debile
Stenamma debile é unha especie de insectos himenópteros, máis especificamente de formigas pertencente á familia Formicidae. A autoridade científica da especie é Forster, sendo descrita no ano 1850.
Querela das mulleres
Querelle de femmes
Estes temas vinculados coa condición feminina e os dereitos das mulleres tomaron nova importancia e amplitude cara ao fin do século XVIII, tanto en Francia como no Reino Unido, moi particularmente co xurdimento de escritoras feministas tales como Olympe de Gouges ou Mary Wollstonecraft, e algo máis tarde por mor da aparición do movemento sufraxista.
O termo "Querelle des femmes" úsase en Inglaterra na Era vitoriana, estimulado pola Lei de reforma de 1832 e a Lei de reforma de 1867. A Revolución Industrial levou a centos de miles de mulleres de clase baixa a traballar á fábrica formulando un reto ás ideas tradicionais sobre que lugar debía corresponder a unha muller utilizándose na segunda metade do século XIX en Reino Unido, Estados Unidos, Canadá e Rusia o termo The woman question (a cuestión das mulleres).
Stenamma debile
Amplamente distribuída a través de Asia e gran parte de Europa, incluída Galicia.
Querela das mulleres
Querela das mulleres na Península Ibérica
O movemento chega á Península unhas décadas despois de que se iniciase en Francia. Comeza en ambientes cortesáns a través da Coroa de Aragón cunha maior presenza misóxina. O punto de inflexión na contestación chegará desde a corte de Xoán II de Castela e María de Aragón. A investigadora Ana Vargas Martínez considera que o século XV é o momento da toma de conciencia por parte das mulleres que viven nunha sociedade patriarcal polo que sofren numerosas limitacións e sinala que na primeira metade do século as mulleres matrocinan, facilitan que outros escritores homes contesten o debate. miniatura|Isabel de Villena Varios autores sitúanse coas súas obras en defensa das mulleres: Diego de Valera, Defensa de virtuosas mujeres en 1441, Xoán Rodríguez de Padrón, Triunfo de las donas, cara a 1445, Álvaro de Luna con Virtuosas e claras mugeres, Pere Torroella, Razoamiento en defensión de las donas onde o autor se escusa por compor as famosas coplas de Maldezir de mugeres, Joan Roís de Corella con Triunf de les dones, Martín Alonso de Córdoba co Jardín de nobles donzellas (1468-1469), dedicado á infanta Isabel, futura raíña de España, defendendo os seus dereitos ao trono con alegacións de tipo feminista propias dun humanismo xa renacentista
Na segunda metade do século XV foron significantes no debate dúas mulleres, ambas as dúas relixiosas: Teresa de Cartagena e Isabel de Villena.
Teresa de Cartaxena escribiu na mesma liña de defensa da intelectualidade das mulleres que Pizan. Esta relixiosa de orixe conversa escribiu primeiro La Arboleda de los Enfermos, unha obra mística na que expuxo a angustia vivida por anos de reclusión e incomunicación causada pola súa xordeira. Dada a súa calidade literaria os homes do seu tempo non creron que fora escrita por unha muller. Ante as dúbidas feitas públicas, Teresa lonxe de amedrentarse decidiu escribir unha alegación en defensa da capacidade intelectual das mulleres: Admiración de las Obras de Dios.
Tamén na segunda metade do século XV Isabel de Villena (1430-1490) escribe Vita Cristie, a vida de Xesús, utilizando en boca do mesmo Xesús a defensa das mulleres e explicando a súa vida a través das mulleres que o rodearon.
No século XVII María de Zayas no terreo literario, a través dos personaxes das súas novelas, denunciou a subordinación do sexo feminino e presentou novos modelos de vida para as mulleres. Un dos temas escollidos para a crítica é “o amor”, como conxunto de sentimentos e de relacións en que as mulleres existen de formas subordinadas e dependentes; entre as súas obras está Desengaños amorosos, publicada en 1647.
Na primeira metade do século XVIII destaca o discurso de Benito Jerónico Feijoo que en Defensa de la mujer (1726) utiliza moitos argumentos que circularan publicamente nas polémicas da querela de mulleres. Tamén coñece á filósofa dos Discursos da Excelencia, Lucrezia Marinella, (1571-1653) autora de Excelencia de las mujeres, cotejada con los defectos y vicios de los hombres aínda que Feijó defende a igualdade entre os sexos e non participa das teses de Marinella da superioridade e excelencia das mulleres.
Na segunda metade do século XVIII destaca a escritora Josefa Amar y Borbón coa súa firme convicción do poder da educación e a súa comprensión do dereito natural, considerada unha das figuras máis relevantes da Ilustración española, comparada por Alicia Puleo con Anne-Thérèse de Marguenat de Courcelles, coñecida tamén como Madame Lambert, representante dun feminismo expresado en Francia da primeira metade do século XVIII. Amar realizou a defensa de que as mulleres deberían tamén formar parte das Sociedades Económicas de Amigos do País, un debate expondo en Real Sociedade Matritense. A súa alegación foi publicada no Memorial Literario co título Discurso en defensa del talento de las mujeres y de su aptitud para el gobierno y otros cargos en que se emplean los hombres. Entre os argumentos que esgrime destaca, á luz da súa comprensión do dereito natural, a igualdade de orixe: remítese ao pecado orixinal e reinterpreta o mito de Eva: a historia relatada no Antigo Testamento para Josefa Amar significaba maior talento de Eva, que pecou por afán de coñecemento e de saber.
Austrian Airlines
Austrian Airlines é a aeroliña nacional de Austria. Tes a súa sede no soto do aeroporto internacional de Viena e pertence ao grupo Deutsche Lufthansa AG. Dende o 1 de xullo do 2012 todos os seus voos están operados pola subsidiaria Tyrolean Airways baixo a marca Austrian. Realiza servizos a 130 destinos. O seu centro de operacións é o aeroporto internacional de Viena. É membro da alianza Star Alliance.
Actual
En decembro de 2020 a frota de Austrian Airlines estaba formadas polos seguintes avións:
José Alberte Corral Iglesias
José Alberte Corral Iglesias, nado na Coruña o 26 de febreiro de 1946, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas, fixo estudos de Xornalismo na Universidade Central de Venezuela en Caracas. Exerceu como profesor de ensino secundario antes de se xubilar e participa no labor cultural desenvolvido pola Agrupación Cultural O Facho.
É co-fundador da Agrupación Cultural O Facho en 1963, formou parte das súas primeiras directivas e na actualidade preside a organización. Foi militante antifranquista e anticlerical nas organizacións Poder Obreiro e Loita Obreira a prol dunha sociedade anticapitalista, o cal o levou a fuxir para o Chile de Salvador Allende. O establecemento de ditaduras en Chile e a Arxentina ao abeiro do Plan Cóndor fíxoo recalar en Venezuela até despois da morte de Franco. Nese período ingresou no Partido Comunista de Galicia en Caracas.
El Emancipador Gallego
El Emancipador Gallego, foi un periódico galego editado en Santiago de Compostela en 1842.
Historia e características
Subtitulada Produciones económicas-administrativas dedicadas a la juventud escolar, aparece co lema "Los escolares del siglo XIX son un poder que ha de regenarar la educación". Apareceu a principios de 1842, de periodicidade irregular, cesou aos poucos meses. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de José Núñez Castaño. Tiña como único redactor a Benito Amor Labrada. Tratábase dunha publicación de carácter científico, abertamente partidaria da liberdade de ensino.
Holoceno
O Holoceno (do grego ὅλος hólos, "todo", "enteiro" e καινός kainós, "novo", "recente", isto é, "a era totalmente recente"), é unha época da escala temporal xeolóxica, a última e actual época xeolóxica do período cuaternario. Comprende os últimos 11 700 anos da historia do noso planeta, desde a fin da última glaciación (a glaciación de Würm).
É un período interglaciar no que a temperatura se fixo máis suave e a capa de xeo fundiu, o que provocou un ascenso do nivel do mar, que fixo que, por exemplo, Indonesia, Xapón e Taiwán se separasen de Asia; Gran Bretaña, da Europa continental e Nova Guinea e Tasmania, de Australia. Ademais, produciu a formación do estreito de Bering.
Dentro do cadro da escala dos tempos xeolóxicos sitúase no período cuaternario da era cenozoica, do eón fanerozoico, sucedendo a época do plistoceno. O límite con esta época (o plistoceno) definiuse sobre a base da desintegración do 14C (un isótopo radioactivo do carbono) e coincide aproximadamente co final da última glaciación. Por convención, o límite púxose 10 000 anos antes do 1950 (a súa duración, expresada en millóns de anos, é de 0,01143 ± 0,00013 Ma.
A única especie humana que viviu nesta época foi o Homo sapiens, que durante estes últimos milenios desenvolveu a agricultura e a civilización, ocasionando importantes cambios nos ecosistemas. miniatura|300px|[[Agricultura no Antigo Exipto, hai 3 200 anos.]]
Paleoxeografía
Desde hai 3 000 anos até o comezo do século XIX, o nivel do mar tivo un aumento case constante de 0,1 a 0,2 m/ano. Desde 1900, o nivel do mar aumentou de 1 a 2 m/ano; desde 1993, as medidas de altimetría por satélite TOPEX/Poseidon indican unha taxa de aumento de 3,1 ± 0,7 m/ano.
Entre as terras que estaban conectadas cando o nivel do mar era máis baixo están: 280px|miniatura|Paleoxeografía no holoceno. miniatura|280px|Profundidades no estreito de Bering. Á esquerda [[Asia e á dereita Norteamérica.]]
En moitas zonas por riba dos 40º de latitude N, o terreo fora deprimido polo peso dos glaciares, polo que ao producirse o desxeo do plistoceno tardío subiron até 180 m, elevación que continúa incrementándose na actualidade. A elevación do nivel do mar e a depresión temporal da Terra permitiu a incursión temporal do mar en zonas que agora están lonxe da costa. Do holoceno mariño coñécense fósiles de Vermont, Quebec, Ontario e Míchigan. Os depósitos mariños en costas de latitudes máis baixas son raros porque o aumento do nivel do mar foi superior a calquera probábel elevación de orixe non glaciar. Na rexión de Escandinavia deu lugar á formación do mar Báltico. A rexión segue elevándose a unha taxa de 1 cm ao ano, causando débiles terremotos no norte de Europa estimándose que aínda subirá outros 100 m. O equivalente norteamericano é a baía de Hudson que, ao elevarse, reduciu a súa extensión desde o máximo da última fase posglaciar até os seus límites actuais.
Clima
miniatura|300px|Variacións de temperatura durante o holoceno segundo a media de varias proxy climáticas.
O holoceno comezou despois de que finalizase o episodio de arrefriamento do Dryas Recente, a partir do cal as temperaturas se fixeron máis suaves. O Óptimo climático do holoceno foi un período cálido que se produciu durante o intervalo comprendido aproximadamente entre 9 000 e 5 000 anos atrás. O clima mundial era moi probabelmente entre 0,5 e 3 °C máis cálido do que é actualmente. Porén, o quecemento probabelmente non foi uniforme en todo o mundo. Este período terminou hai ao redor de 5 500 anos, cando as primeiras civilizacións humanas en Asia e África empezaron a florecer. A continuación, comezou o Neoglacial, no cal as temperaturas diminuíron progresivamente até a actualidade (en períodos cíclicos de quentamento/arrefriamento), con probábeis excepcións como o Óptimo climático romano (séculos I a IV) ou o Óptimo climático medieval (séculos X a XIV). O punto culminante do arrefriamento foi a Pequena Idade de Xeo, con tres máximos: sobre 1650, 1770 e 1850.
O holoceno é un período interglaciar e non hai ningunha razón para crer que represente o fin dos ciclos de glaciacións. Porén, o actual quentamento global pode facer que a Terra se quente máis que no anterior período interglaciar, Riss-Würm, que chegou ao máximo hai aproximadamente 125 000 anos con temperaturas máis cálidas que na actualidade. Este fenómeno denomínase ás veces un súper-interglaciar. En comparación coas condicións glaciares no interglaciar as zonas habitábeis expandíronse cara ao norte, alcanzando o seu punto máis setentrional durante o Óptimo climático do holoceno. A maior humidade nas rexións polares causou a desaparición das praderías boreais.
Paleobioloxía
A vida animal e vexetal non evolucionou moito durante o curto holoceno, pero se produciron importantes cambios na distribución dos seres vivos. Un gran número de animais, incluídos os mamuts, mastodontes, Smilodon e Homotherium, os chamados "dentes de sable", e os Megatherium (preguiceiros xigantes) desapareceron en Norteamérica. Neste continente tamén se extinguiron animais que sobreviviron noutras partes, incluíndo cabalos e camelos. Esta extinción da megafauna americana coincide coa chegada do ser humano hai 12 000 anos, ao igual que as extincións anteriores de grandes marsupiais en Australia hai 40 000 (como o Diprotodon) ou as posteriores de aves non voadoras en Nova Zelandia contra o ano 1300 d. C. (como os moas).
As extincións de plantas e animais continúan hoxe en día. A taxa de extinción acelerouse de maneira espectacular nos últimos 50 anos. En xeral, o evento de extinción do Holoceno caracterízase por deberse a factores relacionados coa presenza humana e por producirse nun tempo xeolóxico moi curto (decenas de miles de anos) en comparación coa maioría dos outros eventos de extinción. Ás veces denomínase a sexta extinción, pois anteriormente houbo cinco grandes episodios de extinción masiva.
Igrexa de Träkumla
A igrexa de Träkumla (sueco: Träkumla kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Träkumla, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Holoceno
Paleobioloxía
Entre as especies notábeis extinguidas pola acción humana nos últimos mil anos cóntanse:
Igrexa de Träkumla
Historia e arquitectura
A presente igrexa de pedra estivo precedida por unha de madeira no mesmo lugar. A parte máis antiga do edificio é o coro rectangular, que foi construído a mediados do século XIII. A nave foi engadida pouco despois. A igrexa foi planeada para ter unha torre; as paredes grosas no extremo occidental indican que se fixeron preparacións para levantar a torre, pero esta nunca chegou a construírse. O presente chapitel de madeira é do ano 1917. Unha inscrición sobre o portal principal, agora perdida, dicía que a igrexa foi inaugurada o 1 de setembro de 1287. A igrexa foi abandonada en 1868 pero restaurada en 1917. No ano 1951 pasou por outra restauración.
Holoceno
Paleobioloxía
A seguinte táboa recolle o número de especies extintas desde o ano 1500 e as que se encontran en perigo de extinción segundo a Lista Vermella da IUCN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza).
Igrexa de Träkumla
Historia e arquitectura
No interior a igrexa está decorada con frescos realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren a mediados do século XV. Estes representan escenas da lenda de San Olaf. A igrexa alberga varios obxectos medievais. A pía bautismal é do século XII e probablemente pertencía á primeira igrexa de madeira. Tamén hai unha cruz triunfal, unha cruz procesional e unha Madonna, todos do século XV, ademais dun feixe de paneis das vidreiras do século XIII. A porta de madeira tamén é medieval. O retablo foi montado no século XVII e está formado por pezas de varios retablos medievais. O púlpito é do século XVII.
Holoceno
Desenvolvemento humano
Os cambios no ambiente provocaron unha serie de alteracións na economía dos cazadores-recolectores, que desembocarían no mesolítico, ao desaparecer a megafauna do plistoceno. Domesticouse o lobo, convertendo o can nun auxiliar fundamental para a caza menor. Adoptáronse tamén o arco e as frechas, e os arpóns, así como a machada, o coitelo e o lanzador de venabres.
Daquela os humanos vivían en pequenas tribos que se albergaban en cavernas ou pequenas choupanas de madeira ou de terra; normalmente existían edificios ou paraxes naturais con uso exclusivamente relixioso, nos cales sucedían danzas máxicas, enterramentos colectivos e dedicábaselle culto aos mortos. En pleno mesolítico desenvolvéranse instrumentos máis evolucionados, como aparellos de pesca, aixolas ou piraguas. Co paso ao neolítico, a poboación humana sufriu un poderoso cambio, desenvolvéndose lentamente unha alta variabilidade cultural. Parece ser que a cultura neolítica xurdiu en Oriente Próximo, e chegou á illa de Creta, ao Delta do Nilo, ao Danubio, ao mar Caspio e a Macedonia aproximadamente contra o 5000 a. C.
Breve historia
Ao longo de máis do 90 % da súa historia, o Homo sapiens viviu en pequenos grupos nómades de cazadores-recolectores. Cando a súa linguaxe adquiriu máis complexidade, a capacidade de recordar e transmitir a información deu lugar a unha nova clase de replicador: o meme. As ideas podían intercambiarse rapidamente e pasaron de xeración en xeración. A evolución cultural superou rapidamente á evolución biolóxica.
Entre 8500 e 7000 a. C., os seres humanos do Oriente Medio fértil comezaron de maneira sistemática a cría de animais e o cultivo de plantas: gandaría e agricultura. Estas prácticas estendéronse ás rexións veciñas —aínda que tamén se desenvolveron independentemente noutros lugares—, até que a maioría dos Homo sapiens adoptaron a vida sedentaria en asentamentos permanentes, como agricultores.
Non todas as sociedades abandonaron o nomadismo, en especial as que estaban en zonas illadas do planeta pobres en especies de plantas cultivábeis, tales como Australia. Porén, entre estas civilizacións que adoptaron a agricultura, a seguridade e a produtividade crecente proporcionada cultivando permitiu que a poboación aumentase.