cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cyanocorax cyanomelas
Comportamento
Ave inquisidora, investiga calquera perturbación nos seus dominios, formando grupos, ás veces asociados a unha bandada de Cyanocorax chrysops. Acusan forte alarma ante a presenza de intrusos, alertando á fauna sobre a presenza humana ou doutros predadores.
Vocalización
Emite un cra, cra, cra rouco e forte mentres está encaramado nas árbores ou durante o voo, que é un tanto pesado.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, coniderando que esta especie ten unha área de distribución moi ampla e, polo tanto, non se aproxima ao limiar de vulnerábel baixo o criterio do tamaño da [[área de distribución. A tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, non se aproxima ao limiar de vulnerábel segundo o criterio de tendencia poboacional. Aínda que non se cuantificou o tamaño da poboación, non se cre que se aproxime ao limiar de vulnerabel baixo o criterio de tamaño da poboación, polo que cuaifica o status da especie como LC (pouco preocupante).
Linus Torvalds
miniatura|200px|Linus Torvalds (2002) Linus Benedict Torvalds, nado en Helsinqui o 28 de decembro de 1969, é un informático finés que comezou o desenvolvemento de Linux, un kernel, e hoxe fai de coordinador do proxecto. Inspirándose no sistema operativo Minix, desenvolto por Andrew S. Tanenbaum para aprenderlle ós seus alumnos como funcionaba un sistema operativo, sentiu a necesidade dun sistema operativo de tipo UNIX capaz de executarse no seu PC. Torvalds fixo o desenvolvemento orixinal do kernel Linux no seu propio equipo durante o seu tempo libre.
Traxectoria
Os seus pais tomaron o seu nome de Linus Pauling. O seu avó, un matemático e estatístico da Universidade mercou un dos primeiros microordenadores Commodore en 1980 e pediulle axuda para o usar.
En 1988 Linus foi admitido na Universidade de Helsinqui. Ese mesmo ano Andy Tannenbaum sacou á luz o sistema operativo Minix. Dous anos despois, en 1990, Torvalds comezou a aprender a linguaxe de programación C na súa universidade. A finais dos anos 80 tomou contacto cos computadores IBM PC e en 1991 adquiriu un ordenador con procesador modelo 80386 de Intel.
Á idade de 21 anos, con 5 anos de experiencia programando (un en C), xa coñecía o bastante do sistema operativo Minix como para lle tomar algunhas ideas prestadas e encetar un proxecto persoal. Baseándose en Design of the Unix Operating System, publicado por Maurice J. Bach en 1986, e modificando gradualmente o Kernel de Minix, creou unha adaptación que executaba programas informáticos creados polo proxecto GNU, pero sobre unha arquitectura de ordenadores compatibles, IBM/PC.
Este proxecto persoal desembocou o 5 de outubro de 1991 co anuncio da primeira versión de Linux capaz de executar BASH (Bourne Again Shell) e o compilador coñecido como GCC (GNU Compiler Collection).
miniatura|200px|Linus Torvalds na Linuxworld 2000 en Nova York. En 1997 Linus Torvalds recibe os premios 1997 Nokia Foundation Award de Nokia e Lifetime Achievement Award at Uniforum Pictures. Ese mesmo ano finaliza os estudos superiores (1988 - 1997) tras unha década como estudante e investigador na Universidade de Helsinqui, coordinando o desenvolvemento do núcleo do S.Ou. dende 1992.
Agora Torvalds traballa en Silicon Valley, California, (EUA). Só o 2% de Linux foi creado por el inicialmente nos anos 90, pero na súa persoa segue descansando a supervisión do desenvolvemento deste núcleo do sistema operativo.
Torvalds posúe a marca rexistrada "Linux" e supervisa o uso (ou abuso) da marca a través da organización sen fins de lucro Linux International.
Collocalia
Collocalia é un xénero de aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos (clado dos cipselomorfos), orde dos apodiformes, familia dos apódidos, e tribo dos colocaliinos, coñecidas como salanganas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1840 polo zoólogo inglés, especializado en ornitoloxía, George Robert Gray, na páxina 8 da súa obra A list of the genera of birds, with an indication of the typical species of each genus, compiled from various sources.
Etimoloxía
O nome Collocalia está formado polos elementos do latín científico collo- e -calia, ambos os dous tirados do grego antigo. O primeiro é unha adaptación do grego κολλo-, derivado de κόλλα kólla, "goma", "cola" (de pegar), e o segundo de καλιά kaliá, "niño".
Especies
Até hai pocos anos moitos autores recoñecían as seguintes catro especies no xénero:
Porén, esta clasificación está moi cuestionada por moitos autores.
Luisa Rosado
Luisa Rosado, nada en Toledo no século XVIII, foi unha parteira española. Exerceu a súa profesión de comadroa na Casa dos Desamparados de Madrid e anteriormente na cidade de Zamora.
Collocalia
Especies
Por exemplo, a Animal Diversity Web só considera tres especies, as mesmas que o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS). , este engadindo numerosas subespecies:
Luisa Rosado
Conseguiu o título de Arte de Partera en 1765 ao superar o exame do Tribunal do Real Protomedicato.
Collocalia
Especies
En 1970 R. K. Brooke estudou a división das salanganas, baseada esencialmente na capacidade de ecolocalización. As especies de Aerodramus posúen esta capacidade, e Brooks suxiriu que as especies de Collocalia non. Pero en 2004 demostrouse claramente que a especie Collocalia troglodytes (a salangana anana) ten a capacidade de ecolocalización. Polo tanto, esta propiedade perdeu a súa destacada importancia para distinguir entre os xéneros Aerodramus e Collocalia. Un grupo de investigación dirixido por Henri Thomassen suxeriu en 2005 que a ecolocalización da salangana anana foi causada por evolución converxente. Aínda que a monofilia de Aerodramus e Collocalia tamén se utilizou nestes estudos, os autores consideraron que todas as salanganas deberían reunirse nun só xénero, xa que agora non hai unha característica externa clara para discriminalas.
Finalmente o, Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC), organización cuxas decisións seguen a maioría dos ornitólogos, establece na actualidade (2019) a seguinte clasificación do xénero, incluíndo once especies, coas subespecies que se indican:
Luisa Rosado
Contexto histórico
No século XVIII a medicina, como outras moitas ciencias, estivo vetada ás mulleres pero na intimidade das casas foron as mulleres quen se encargaron do coidado de anciáns e persoas enfermas e chegaron a converterse en verdadeiras sanadoras*, capaces de curar e acougar moitas doenzas. Con todo, a arte de partear foi unha actividade exclusivamente feminina, xa que desta maneira pretendíase preservar a intimidade das mulleres e os médicos (todos homes entón) permitiron que fosen as mulleres as que exercesen esta profesión.
No século XVII xa houbo algún rozamento entre cirurxiáns e matronas, incluso as matronas reclamaban "carta de exame" para poder exercer o seu oficio "sen ser molestadas" tentando oficializar o seu exercicio profesional. O rei Fernando VI dispuxo o 21 de xullo de 1750 que o Real Tribunal do Protomedicato aplicase a nova regulación para o exame e exercicio das aspirantes a matronas, establecéndose un texto para a súa formación, titulado Cartilla nova, útil, e necesaria para instruírse as matronas. A Cartilla foi utilizada até principios do século XIX.
No século XVIII os cirurxiáns comezaron a inmiscirse no campo reservado ás matronas e o traballo das matronas pasou a estar en competencia e conflito co dos dos cirurxiáns, polo que se determinou que as matronas soamente poderían atender partos chamados normais e o resto sería competencia dos médicos.
Collocalia
Especies
A Encyclopedia of Life admite as once especies citadas na lista do IOC:
Luisa Rosado
Traxectoria
Luisa Rosado naceu en Toledo na primeira metade do no século XVIII, descoñécese a data exacta, tivo que ser cristiá vella pois era un requisito indispensable para exercer a profesión de matrona. O título de parteira obtívoo en 1765 polo Tribunal do Real Protomedicato, un corpo técnico creado no século XV para control das persoas que exercían profesións relacionadas coa sanidade. Segundo a historiadora Teresa Ortiz Gómez, podería ser unha muller "que vivía soa e quizais era viúva como moitas compañeiras da súa profesión".
Collocalia
Distribución
As especies deste xénero habitan no sueste asiático e na Melanesia.
Rexitro fósil
Un fragmento fósil do mioceno temperán do xacemento de Riversleigh, en Australia foi descrito como Collocalia buday. Ademais encontrouse unha ulna dereita no río Manuherikia en Otago, Nova Zelandia, que data do mioceno temperán ao medio, hai de 19 a 16 millóns de anos, e que probabelmente pertenza a Aerodramus.
Luisa Rosado
Traxectoria
En 1768 Luisa Rosado trasladouse a vivir a Madrid, onde estaba a corte, e traballaba como matrona do Real Colexio de Nenos Desamparados.
O coñecemento sobre partos que Luisa Rosado tiña era tan recoñecido que nalgunha ocasión foi requirida polo Hospital Xeral de Madrid para atender un parto complicado ou de trixemelgos, concluíndo con éxito as súas intervencións. miniatura|Antigo baixorrelevo romano dunha comadroa Luisa Rosado sentíase segura e orgullosa da súa profesión polo que se ofreceu en agosto de 1771 para asistir ao parto da Princesa de Asturias, María Luisa de Parma, esposa do futuro rei Carlos IV, quen daría a luz o 19 de setembro de 1771 a Carlos Clemente.
O cartel da matrona
Luisa Rosado, confiada e segura da súa profesión pretendeu darse a coñecer mediante a emisión dun cartel que publicitaba as súas habilidades profesionais como matrona e en marzo de 1770, Rosado dirixiuse ao Consello de Castela solicitando permiso para pór carteis onde se ofrecía para asistir partos complicados pola retención da placenta e para previr os abortos mediante un emplasto ou "bizma" da súa invención, ámbalas dúas actividades estaban fóra do ámbito competencial das matronas e reservadas aos cirurxiáns, creando un conflito de interese con estes, pois para as matronas a competencia limitábase a partos normais, pero Luisa Rosado asistiu a todo tipo de partos. Por este cartel enfrontouse ao Protomedicato e o seu tesón levouna a escribir en reiteradas ocasións ao rei Carlos III non só para pedir a publicación de devandito cartel senón o seu ingreso na corte como parteira.
Segundo os datos que figuran no Arquivo Xeral de Simancas, a petición de publicar o cartel denegouse en 1770, Luisa Rosado seguiuno tentando e novamente recibiu informes negativos do Protomedicato, pero finalmente o rei Carlos III fallou ao seu favor e foille concedido o permiso de impresión do cartel en 1771 mediante Real Orde de 28 de febreiro de 1771. O Protomedicato esixiu á matrona que probase a eficacia dos seus remedios antes de pór os carteis, esta situación derivou nun terceiro recurso de Luisa Rosado onde indicaba a dificultade para cumprir as probas esixidas polos protomédicos á vez que incorporaba unha nova testemuña sobre a súa intervención nun parto múltiple.
Aínda que é probable que o cartel non fose publicado, para os autores do libro Curandeiros, matronas e médicos en Europa. Séculos XII-XX o máis importante é que "esta comadroa ilustrada foi un exemplo de comadroa de conciencia tranquila e orgullo profesional, e de muller segura de si mesma e dos seus coñecementos "
Filmes de Casaquistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Sergei Bodrov foi o director do primeiro filme casaco nomeado ao premio.]] Casaquistán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1991, logo de independizarse da Unión Soviética. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
En 2008, Casaquistán recibiu o seu primeiro nomeamento ó Óscar polo filme épico e biográfico Mongol, sobre a vida de Xenxis Kan.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Casaquistán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Santo Alberte, Vilar de Sarria, Sarria
Santo Alberte é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Megumi Hayashibara
Megumi Hayashibara (林原 めぐみ), nada en Kita o 30 de marzo de 1967, é unha actriz de voz xaponesa, así como cantante, letrista e personalidade da radio. É unha das actrices de voz máis salientables do Xapón da década de 1990, sendo coñecida polos seus papeis en Love Hina, Saber Marionette J, Ranma ½, Neon Genesis Evangelion, Cowboy Bebop, Slayers, O detective Conan, Pokémon, All Purpose Cultural Catgirl Nuku Nuku, Video Girl Ai e Shaman King.
Rei Ayanami
Rei Ayanami (綾波 レイ) é unha personaxe ficticia da franquía xaponesa Neon Genesis Evangelion. Ela é a piloto do robot de combate Evangelion Unidade 00. Ó comezo da serie, Rei é unha personaxe enigmática cuxo comportamento estraño sorprende ós seus compañeiros. A medida que a serie progresa, involúcrase cada vez máis coa xente que a rodea, particularmente o seu compañeiro e piloto de Evangelion Shinji Ikari. Revélase como un factor clave nos eventos que conclúen a historia. O seu papel nesta conclusión non queda de todo claro na serie de televisión, mais é un dos principais puntos da trama de Evangelion: O final de Evangelion.
Yūko Miyamura
Yūko Miyamura (宮村 優子), nada en Tarumi-ku, Kōbe, o 4 de decembro de 1972, é unha actriz xaponesa, que tamén traballa como actriz de voz, cantante e directora de son. Tamén é coñecida polo seu alcume Miyamū (みやむー). Interpretou o papel de Kazuha Toyama en O detective Conan e Asuka Langley Soryu en Neon Genesis Evangelion.
Asuka Langley Soryu
Asuka Langley Soryu (惣流・アスカ・ラングレー) é un personaxe ficticio da franquía Neon Genesis Evangelion. Na serie, é coñecida como o Segundo Neno e é a piloto do Evangelion Unidade 02. A personaxe de Asuka foi dobrada orixinalmente en xaponés por Yūko Miyamura, tanto no anime orixinal como en tódalas adaptacións. Nos filmes de Rebuild of Evangelion, o seu apelido xaponés foi modificado a Shikinami (式波).
Exipto
Exipto (en árabe: مصر, Miṣr; en مَصر Maṣr; en Ⲭⲏⲙⲓ Khēmi), oficialmente República Árabe de Exipto (en árabe: جمهورية مصر العربية, Ǧumhūriyyat Miṣr al-ʿArabiyyah), é un estado situado no nordeste de África e na península do Sinaí no continente de Asia. Limita ó norte co Mar Mediterráneo e Israel, ó leste co Mar Vermello (incluído o seu saínte norte do Golfo de Acaba), ó sur co Sudán e ó oeste con Libia. A súa xeografía é desértica na case totalidade, que corresponde co deserto do Sáhara, onde só está habitado en oasis. A súa capital é a cidade do Cairo, unha das máis poboadas de África.
Asuka Langley Soryu
Nunha enquisa de Newtype feita en marzo de 2010, Asuka foi votada como a terceira personaxe feminina máis popular da década de 1990.
Exipto
Exipto ten unha das historias máis antigas entre os países do mundo, cuxa orixe se remonta ós milenios VI e IV a.C. Considerada un berce da civilización, o Antigo Exipto experimentou algunhas das máis antigas formas de escrita, agricultura, urbanización, relixión organizada e goberno central. Monumentos icónicos como as pirámides de Gizeh e a súa Grande Esfinxe, así como as ruínas de Menfis, Tebas, Karnak e o Val dos Reis, reflicten este legado e manteñen un significativo foco de interese científico e popular. A gran e rica herdanza cultural de Exipto é unha parte integral da súa identidade nacional, que padeceu, e ás veces asimilou, varias influencias estranxeiras, como os gregos, persas, romanos, árabes, turcos otománs e nubios. Exipto foi un importante e temperán centro do cristianismo, mais foi amplamente islamizado no século VII e mantense como un país amplamente musulmán aínda que cunha significativa minoría cristiá.
Dende o século XVI até comezos do XX, Exipto foi gobernado por potencias coloniais estranxeiras, o Imperio Otomán e o Imperio Británico. O Exipto moderno data do ano 1922, cando conseguiu a súa independencia do Imperio Británico como unha monarquía. Porén, a ocupación militar británica continuou, co cal moitos exipcios creron que a monarquía era un instrumento do colonialismo británico. Despois da revolución de 1952, Exipto expulsou os soldados e burócratas británicos e rematou coa ocupación, nacionalizou o Canal de Suez, exiliou o rei Farouk e a súa familia, e declarou a república. En 1958, uniuse con Siria para formar a República Árabe Unida, que se disvolveu en 1961. Ó longo da segunda metade do século XX, Exipto sufriu conflitos sociais, relixiosos e inestabilidade política, loitando en varios enfrontamentos armados con Israel en 1948, 1956, 1967 e 1973, e ocupando a Franxa de Gaza de xeito intermitente até 1967. En 1978, Exipto asinou os Acordos de Camp David, retirándose oficialmente da Franxa de Gaza e recoñecendo o estado de Israel. O país segue afrontando retos, como a inestabilidade política, incluíndo a recente revolución de 2011 e as súas consecuencias, o terrorismo e o subdesenvolvemento económico. O goberno actual de Exipto é unha república presidencial liderada polo presidente Abdul Fatah al-Sisi, que foi descrito por numerosos observadores como autoritario.
O islam é a relixión oficial de Exipto e o árabe é a súa lingua oficial. Con máis de 95 millóns de habitantes, Exipto é o país máis poboado do Norte de África, de Oriente Medio e do Mundo árabe, sendo o terceiro máis poboado de África (despois de Nixeria e Etiopía), e o décimo quinto do mundo. A gran maioría da poboación vive preto das beiras do río Nilo, nunha área de 40 000 km2 onde se atopa a única terra arable. As grandes rexións do deserto do Sáhara, que constitúen a maioría do territorio exipcio, están escasamente poboadas. Arredor da metade dos cidadáns exipcios habitan en áreas urbanas, especialmente nos centros densamente poboados do Cairo, Alexandría e outras grandes cidades do delta do Nilo.
O estado soberano de Exipto é un país transcontinental considerado como unha potencia rexional no Norte de África, no Oriente Medio e no Mundo árabe, así como unha potencia intermedia no contexto mundial. A economía de Exipto é unha das meirades e das máis diversificadas de Oriente Medio, e crese que será unha das maiores do mundo ó longo do século XXI. En 2016, Exipto superou a Suráfrica e converteuse na segunda maior economía de África (despois de Nixeria). Exipto é membro fundador das Nacións Unidas, do Movemento de Países Non Aliñados, da Liga Árabe, da Unión Africana e da Organización para a Cooperación Islámica.
Nomes
O nome galego do país, "Exipto", deriva do grego antigo "Aígyptos" ("Αἴγυπτος"), a través do latín "Aegyptus". Aparece nas táboas de Lineal B do grego micénico como "a-ku-pi-ti-yo". O adxectivo "aigýpti-"/"aigýptios" pasou ó copto como "gyptios", e del ó árabe como "qubṭī", onde xorde o termo "copto". As formas gregas proceden do exipcio tardío (Amarna) Hikuptah "Memphis", unha corrupción do nome exipcio (ḥwt-kȝ-ptḥ), que quere dicir "fogar da ka (alma) de Ptah", o nome do templo do deus Ptah en Menfis.
"Miṣr" (mesˤɾ; "مِصر") é o nome clásico árabe e a forma moderna oficial do nome de Exipto, mentres que "Maṣr" (mɑsˤɾ; مَصر) é a pronunciación local en árabe exipcio. O nome ten orixe semítica, sendo un cognado con outras palabras semíticas para Exipto como o hebreo "מִצְרַיִם" ("Mitzráyim"). O rexistro máis antigo para este nome de Exipto é o acadio "mi-iṣ-ru" ("miṣru") que está relacionado con miṣru/miṣirru/miṣaru, que quere dicir "límite" ou "fronteira".
O nome en exipcio antigo para o país era km.t, que quere dicir terra negra, en referencia ós solos fértiles negros produto dos asolagamentos do Nilo, o cal difire de deshret (dšṛt), ou "terra vermella" do deserto. Este nome é frecuentemente pronunciado como Kemet, pero o máis probable é que fose pronunciado en exipcio antigo. O nome evolucionou como kēme e kēmə na fase copta da lingua exipcia, e aparece no grego antigo como Χημία (Khēmía). Outro nome foi tꜣ-mry "terra da ribeira". Os nomes do Alto e Baixo Exipto foron Ta-Sheme'aw (tꜣ-šmꜥw) "terra de xunqueiras" e Ta-Mehew (tꜣ mḥw) "terra do norte", respectivamente.
Política
Exipto é unha república unitaria e presidencialista cuxo presidente, como xefe de Estado e comandante supremo das forzas armadas do país, representa ao poder executivo elixido mediante plebiscito popular para un período de seis anos. Non había límite constitucional respecto á cantidade de mandatos consecutivos dun presidente.
Exipto foi o primeiro país árabe en establecer a paz con Israel despois da sinatura dos acordos de Camp David. miniatura|220px|Mapa de Exipto.
Aínda que aparentemente o poder organízase baixo un sistema multipartidista, na práctica por máis de cincuenta anos o presidente elixiuse en eleccións cun só candidato. Exipto tamén celebra eleccións parlamentarias multipartidistas de xeito regular.
En febreiro de 2005 o entón presidente Hosni Mubarak anunciou a reforma da lei para a elección presidencial, de maneira que nas eleccións de 2010 houbo varios candidatos, por primeira vez desde 1952, e limítase o mandato a sete anos con só dúas lexislaturas.
Subdivisións
Exipto está dividido en 27 gobernacións ou provincias (muhafazah; en singular muhafazat).
En orde alfabética son: miniatura|220px|Mapa das gobernaturas exipcias.
Xeografía
O río principal é o Nilo, que atravesa o país correndo do sur ó norte, desembocando no delta do Nilo sobre o mar Mediterráneo. Un dos brazos do delta chega á milenaria cidade de Alexandría, fundada por Alexandre Magno.
Alén da capital, O Cairo, as outras cidades importantes de Exipto son Alexandría, al-Mansurah, Asuán, Asyut, El-Mahalla El-Kubra, Gizé, Hurghada, Luxor, Kom Ombo, Port Safaga, Porto Said, Sharn el Sheikh, Shubra-El-Khema, Suez e Zagazig.
O papel importante que Exipto desempeña na xeopolítica vén da súa posición estratéxica como ponte terrestre entre África e mais Asia, e como ponte de pasaxe entre o Mediterráneo e o océano Índico.
Economía
Exipto ten un PIB de aproximadamente 200.000 millóns de dólares, segundo o método Paridade de Poder de Compra (PPP). A riqueza de Exipto, desde a máis remota antigüidade, baséase na agricultura, e os campos fertilizábanse co limo das enchentes anuais do Nilo. As reformas agrícolas de 1952 e 1961 e a construción da presa de Asuán, provocaron unha revolución agrícola que aumentou a produción, pero trouxo múltiples problemas: Ao fertilizarse con produtos químicos e non polas enchentes do río, estase afectando o equilibrio biolóxico da zona, producíndose unha salinización do chan e aparecendo novos parasitos. O cultivo de maior importancia é o algodón.
Exipto é predominantemente un país agrícola, pois ao redor do 40 por cento da forza laboral dedícase aos cultivos agrícolas ou gandeiros. A economía de Exipto socializouse tras a promulgación dunha serie de leis a comezos de 1961. O patrón da propiedade da terra foi moi alterado polo Decreto de Reforma Agraria de 1952, que limitaba as explotacións individuais a unhas 80 hectáreas, cifra revisada en 1961 a preto de 40 hectáreas, e revisada de novo a unhas 20 hectáreas en 1969.
As terras requisadas polo goberno distribuíronse entre os campesiños (fellahin), pero segue habendo grandes diferenzas económicas entre a clase media e os agricultores. Os programas gobernamentais ampliaron as zonas de cultivo mediante a rexeneración, o regadío (sobre todo desde a terminación da presa de Asuán, en 1970), e a utilización de tecnoloxía avanzada, como equipos mecanizados e fertilizante químicos.
O rendemento das terras agrícolas de Exipto está entre as máis altas do mundo. Exipto é un dos principais produtores mundiais de produtos básicos de algodón; a produción anual de fibra de algodón era dunhas 300.000 toneladas métricas a principios de 1990. O clima cálido e a abundancia de auga permiten ata tres colleitas por ano, dando abundantes colleitas agrícolas. Nos anos 1990 o valor estimado anual de produción en millóns de toneladas métricas, como arroz (3,9), tomates (4,7), trigo (4,6), millo (5,2), cana de azucre (3,1), patacas (1,8), e laranxas (1,7). Tamén se cultiva unha ampla variedade doutras froitas e hortalizas.
A principal industria gandeira de Exipto é a cría de bestas de carga. O gando a principios do decenio de 1990 incluía uns 3 millóns de cabezas de gando vacún, 3 millóns de búfalos, 4,4 millóns de ovellas, 4,8 millóns de cabras, 1,6 millóns de asnos, e 40 millóns de aves de curral.
Exipto posúe importantes xacementos de petróleo e gas, pero a industria máis explotada é o turismo, xa que as pirámides e reliquias desta civilización milenaria atraen moitas persoas todos os anos. É unha das economías máis estables da rexión, cun PIB por habitante de 4.274 dólares (datos de OMS para 2004). miniatura|220px|Libra exipcia. A unidade monetaria é a libra exipcia, que se divide en 100 piastras; circula cos seguintes valores:
Cambio oficial:
As industrias máis produtivas son a téxtil, a dos fertilizantes e produtos de caucho e a do cemento. Hai algo de industria pesada e varias plantas de ensamblaxe de automóbiles.
Os socios comerciais principais do país son EEUU e algúns dos países da Unión Europea (Alemaña, Francia, Italia e o Reino Unido). Os cambios radicais no anterior bloque soviético, que era o mercado principal de Exipto, tiveron un grande impacto na economía, aínda que despois o país converteuse no segundo país en recibir axuda dos Estados Unidos, tras Israel; entre 1994 e o 2004 Exipto recibiu uns 2000 millóns de USD por ano de axuda dos Estados Unidos Exipto tiña en 1990 serios desequilibrios económicos tanto internos como externos: unha estrutura industrial organizada por Nasser de titularidade pública, sobredimensionada, obsoleta e de moi baixa produtividade. Un sector agrario rixidamente controlado polo estado con prezos intervidos e deficitarios. Para rematar, un sector exterior deficitario e baseado nas exportacións de produtos enerxéticos, as remesas de emigrantes, os ingresos da canle de Suez e o turismo, todo iso sostivera o desenvolvemento na década de 1970, pero era sensible ao novo terrorismo dos integristas islámicos.
Así mesmo, o déficit público era practicamente insostible e xerador de inflación e o país apenas podía facer fronte á situación xurdida tras a explosión da crise da débeda nos anos oitenta, que tan seriamente afectou a case todos os países en vías de desenvolvemento.
En 1991, o goberno elaborou un programa e propuxo varias medidas:
Cultura
Ver tamén os artigos sobre literatura exipcia e literatura copta.
Raúl Isidro Burgos
Traxectoria
Raúl Isidro Burgos iniciou os estudos básicos na súa cidade natal e concluíunos na Cidade de México, onde se trasladara coa familia. Posteriormente matriculouse en varios centros superiores, entre eles a Escola de Artes e Oficios, a Escola de Comercio e a Escola Nacional Preparatoria. Atopou a súa vocación na Escola Nacional de Mestres, onde rematou os seus estudos en 1912.
En 1927 a Secretaría de Educación Pública destinouno como mestre á Serra de Puebla e en 1928 foi nomeado inspector da Terceira Zona Escolar do estado de Guerrero, que incluía a maior parte da Tierra Caliente, mesma que percorría desde a súa sede en Arcelia. Alí, amais, mantiña cos seus propios recursos un internado para estudantes de primaria.
O 5 de agosto de 1930 cesou no cargo e foi nomeado director da Escola Normal de Tixtla de Guerrero en substitución do seu fundador, Rodolfo A. Bonilla. Chegou á cidade o 1 de setembro, mais a escola non tiña edificio propio. Ao pouco tempo logrou que se lle cedese a antiga Facenda de Ayotzinapa, onde foi traslada a escola. A partir de entón foi coñecida como a Escola Normal Rural de Ayotzinapa.
En 1969 recibiu unha homenaxe en Oaxtepec, Morelos. Finou na Cidade de México o 10 de abril de 1971. Segundo a súa vontade, o 24 de abril dese ano as súas cinzas foron depositadas na Escola Normal de Ayotzinapa, onde permanecen na actualidade.
Miquel Feliu
Miquel Feliu Badal, nado o 17 de maio de 1985 en Manresa, é un ex xogador español de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 14 de agosto de 2010, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga LEB Ouro.
Ada (informática)
Características
Ada foi orixinalmente concibida para servir como linguaxe multiuso para o DoD (Departamento de Defensa americano). Por iso contén características para:
Ada95: A revisión Ada 95 (deseñada por Tucker Taft de Intermetrics entre 1992 e 1995) engadiu soporte para programación orientada a obxectos, incluíndo dispatch dinámico e modelos como C++. Asemade mellorou o soporte para sistemas, numérico, e a programación con fins financeiros.
As implementacións de Ada non acostuman ter recolección de lixo na xestión de almacenamento. Ada soporta unha serie limitada de formas de xestión do almacenamento baseado en rexións, o que permite detectar nalgúns casos accesos a rexións de memoria non asignadas en tempo de compilación.
Tipado forte: Ada caracterízase, entre outras cousas, por ser unha linguaxe fortemente tipada, con comprobacións en tempo de execución, procesamento paralelo, manexo de excepcións, e xenéricos. Ao ter un tipado forte, permite que o Ada soporte un gran número de comprobacións en tempo de compilación, o que axuda a evitar erros que non serían detectados ata a execución utilizando outra linguaxe de programación, ou que requirirían engadir no código fonte comprobacións explícitas.
Xestión de excepcións: Unha característica principail da linguaxe Ada é a comprobación do corrector en execución ("runtime"): Ada soporta (inclúe implicitamente) comprobacións en tempo de execución con obxecto de protexerse ante asignacions de valores fóra de rango, accesos a direccións de memoria non asignada, erros de desbordamento de buffer, erros dun paso, e outros erros evitables. Estes exames son fundamentais para acadar unha alta esixencia de fiabilidade (reliability & safety). Estas comprobacións poden ser deshabilitadas para obter unha maior eficiencia. Tamén inclúe facilidades que axudan á verificación de programas. Por esas razóns, é amplamente utilizado en sistemas críticos como en aviación, armamento e naves espaciais.
Historia
miniatura|Ada Lovelace (1815-1852) Nos anos 70, o Departamento de Defensa dos Estados Unidos decatouse de que estaban a usar un gran número de linguaxes de programación diferentes nos seus proxectos, algúns dos cales eran propietarios ou estaban xa obsoletos. En 1975 formouse o Grupo de Traballo en Linguaxes de Orde máis Alta (Higher Order Language Working Group) coa intención de reducir este número e crear unha linguaxe de programación xeralmente apropiada segundo os requirimentos do departamento. O resultado foi Ada. O número total de linguaxes de programación de alto nivel utilizadas para eses proxectos foron de 450 entre 1983 e 1996.
O grupo de traballo creou unha serie de documentos de requirimentos da linguaxe: Strawman, Tinman, Ironman e Steelman. Algunhas linguaxes existentes foron revisadas formalmente, pero o equipo concluíu en 1977 que ningunha linguaxe cumpría tales especificacións.
Publicáronse peticións de propostas dunha nova linguaxe de programación, e contratouse a catro emmpresas para desenvolver as súas propostas baixo os nomes de Vermello (Red, de Intermetrics), Verde (Green, de Cii Honeywell Bull), Azul (Blue, de SofTEch) e Amarelo (Yellow, de SRI International). En maio de 1979, a proposta Verde, deseñada por Jean Ichbiah en Cii Honeywell Bull foi escollida e déuselle o nome de Ada. Esta proposta foi a sucesora da linguaxe LIS que Ichbiah e o seu grupo desenvolveran nos anos 70.
Forte estandarizacion
Estandarizacion da linguaxe: A linguaxe Ada converteuse nun estándar ANSI en 1983 (ANSI/MIL-STD 1815 (1815 fora o ano de nacemento de Ada Lovelace)). Converteuse nun estándar ISO en 1987 (ISO-8652:1987). Esta versión da linguaxe e comunmente coñecida como Ada 83, polo ano da súa aceptación no ANSI. Ada 95 é o último estándar de ADA. Foi aceptado en febreiro de 1995 (facendo de Ada 95 a primeira linguaxe de programación orientada a obxectos definida nun estándar ISO). Para axudar coa revisión do estándar e a futura aceptación a forza aérea dos Estados Unidos financiou o desenvolvemento do compilador de GNAT.
O traballo continúa mellorando e actualizando os contidos técnicos da linguaxe de programación Ada. En outubro de 2001 publicouse unha errata técnica de Ada 95. Actualmente estase a traballar para facer un engadido a Ada 95, que se espera para 2005.
Outros estándares asociados: á parte do estándar da linguaxe en si, existen outros asociados, tales como:
Utilización para contornas gráficas
Existe unha librería gráfica GTKAda moderna en Ada95 que, baseada en GTK (que é utilizado pola contorna Gnome), permite definir e manexar contornas gráficas (xanelas, botóns, etc).
"Ola, mundo!" en Ada
Un exemplo típico para mostrar a sintaxe dunha linguaxe é o programa ¡Ola, mundo!. Existen formas de abreviar "Ada.Text_IO.Put_Line", pero non son utilizadas para facilitar a comprensión do exemplo.
Ligazóns externas
As seguintes ligazóns apuntan a páxinas en inglés.
Caxín, Rus, Carballo
Caxín é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 4 mulleres.
Agra do Regueiro, Vilar de Sarria, Sarria
Agra do Regueiro é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Accrington Stanley F.C.
O Accrington Stanley Football Club é un equipo de fútbol profesional de Inglaterra con base en Accrington, Lancashire. O equipo compite na Football League One, que é a terceira categoría do fútbol inglés. Dende a súa fundación, xogan os seus partidos coma locais no Crown Ground.
Fermín Gómez Segura
Fermín Gómez Segura, coñecido como Segura, Tanque, San Lorenzo e Recalada, finado en Argozón (Chantada) en outubro de 1953, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Membro da partida de Xosé Castro Veiga. En outubro de 1949 reclamouno o xuíz militar de Lugo xunto con outros guerrilleiros encartados na causa 318/49. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Lugo en marzo de 1950 encartado na causa 13/50. En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con Xosé Castro Veiga, Roberto López Rodríguez e Augusto Diéguez Yáñez encartados na causa 144/50. Reclamado novamente en maio de 1951 encartado na causa 76/51, e en marzo de 1953 pola causa 181/52. Descuberto en Argozón pola Garda Civil en outubro de 1953, refuxiouse nunha casa tratando de resistir ata que foi acurralado pola Benemérita, suicidándose.
O Carballal, Vilar de Sarria, Sarria
O Carballal é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Mendrós, Vilar de Sarria, Sarria
Mendrós é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
A Cruz de Toleiro, Vilar de Sarria, Sarria
A Cruz de Toleiro é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Li Lienfung
Li Lienfung, nada en Shanghai o 8 de maio de 1923 e finada o 3 de agosto de 2011, foi unha química e escritora singapuriana. Foi unha escritora bilingüe en inglés e chinés, coñecida polas súas obras de teatro, relatos e pola súa columna xornalística "Bamboo Green".
Traxectoria
O seu pai, Li Kuo Ching, deixou a familia e foi traballar aos Estados Unidos de América, e a nai -que non podía viaxar alá- quedou coidando da familia na China. Cando a China foi invadida polo Xapón en 1937 mudáronse a Hunan, e despois a Hong Kong.
En 1940 comezou os seus estudos no Mills College (Oakland, California), onde se graduou en Química. Comezou a traballar nunha planta de esmaltado de aluminio en Nova Jersey como asistente de laboratorio. Comezou a estudar química orgánica no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), pero pasou á Universidade Cornell, onde rematou en 1946 un mestrado en Literatura Popular Chinesa.
En xullo de 1946 casou con Ho Rih Hwa, tamén estudante de Cornell. Por entón reconciliouse co seu pai En 1948 o seu pai conseguiulle traballo en Bangkok analizando mineral de volframio, que el exportaba comerciando a través da Wah Chang Corporation. En 1949 a familia mudouse a Yangon. Despois, Li axudou o seu pai a establecer fábricas de tapioca e outros proxectos relacionados coa industria alimentaria. Logo de ser nai en 1952 Li regresou á empresa, da que chegou a ser vicepresidenta. O seu marido foi nomeado embaixador de Singapur en Tailandia en 1967. Despois foi destinado a varios países de Europa, onde viviron até que a comezos da década de 1970 se estableceron en Singapur.
Vida persoal
Tivo unha filla e dous fillos, a escritora Minfong Ho, o empresario Ho Kwon Ping e o empresario Kwon Cjan.
Obra
En 1971 publicou a obra de teatro The Sword Has Two Edges, versión cómica da novela histórica do século XIV San Guo Shi Yan Yi ("O romance dos tres reinos"). D. Murugan, membro do Grupo de Teatro Experimental, levou adiante a representación da obra en 1977.
Entre 1979 e 1984 publicou a columna "Bamboo Green", en inglés e chinés, na publicación The Straits Times. En 1986 publicouse A Joss Stick for My Mother, antoloxía das columnas. Li retomou o proxecto entre 1993 e 1998. A columna levaba á poboación de Singapur a historia, literatura e cultura da China. Entre 1998 e 2008 Li escribiu unha columna en chinés na publicación Lianhe Zaobao.
Bianca Jagger
Bianca Jagger, de solteira Bianca Pérez-Mora Macías, nada en Managua o 2 de maio de 1945, é unha activista e antiga actriz nicaraguana.
Primeiros anos
Jagger naceu en Managua. O seu pai era un importador e exportador de éxito e a súa nai era ama de casa. Divorciáronse cando Bianca tiña dez anos e ela quedou coa súa nai, que tivo que coidar tres fillos cun pequeno soldo. Aos dezaseis anos cambiou o nome de Blanca a Bianca. Reciciu unha bolsa para estudar ciencias políticas en Francia no Instituto de Estudos Políticos de París. Foi influída polo éxito da non violencia de Gandhi e a filosofía oriental. Viaxou amplamente pola India.
Matrimonio e vida pública
Bianca coñeceu a Mick Jagger nunha festa despois dun concerto de The Rolling Stones en Francia en setembro de 1970. Casaron en 1971 nunha cerimonia católica en Saint-Tropez, cando estaba embarazada de catro meses. Xuntos tiveron unha filla, Jade Jagger. Aínda que hai debates sobre a data exacta, a parella visitou Nicaragua despois do terremoto de 1972.
O matrimonio estivo rodeado sempre de rumores sobre adulterio e Bianca solicitou o divorcio en maio de 1978 debido a relación de Jagger coa modelo Jerry Hall. Bianca chegou a declarar: «O meu matrimonio finalizou o día da miña voda».
Activismo
En 1979, Bianca Jagger visitou Nicaragua cunha delegación da Cruz Vermella e quedou impresionada coa brutalidade do réxime de Anastasio Somoza; isto persuadiuna para dedicarse a tarefas relacionadas coa xustiza e os dereitos humanos.
Colaborou con organizacións humanitarias como Amnistía Internacional e Human Rights Watch. En 2003 foi nomeada Embaixadora de Boa Vontade do Consello de Europa.
En 2013 realizou unha visita a Nicaragua, para a celebración do Festival de Poesía da cidade de Granada, onde foi homenaxeada por moitos artistas nacionais, como Gioconda Belli, entre outros.
En 2016 foi acusada de emitir mensaxes racistas en Twitter onde promocionou a web Metapedia coa listaxe de parlamentarios británicos que votaron a favor da intervención militar en Iraq; esa listaxe contiña termos despectivos e racistas. Aínda que intentou desculparse en Twitter sinalando que non sabía que colocara unha ligazón dunha enciclopedia de extrema dereita, o escándalo superou as súas desculpas.
En 2018, durante as manifestacións antigobernamentales en Nicaragua, Bianca Jagger visitou o país xunto con Amnistía Internacional. Durante esa visita, Bianca Jagger e Erika Guevara-Rosas (directora para as Américas de Amnistía Internacional) presenciaron o ataque dos paramilitares contra os estudantes que tomaron a Universidade Nacional de Enxeñaría (UNI); elas estaban reunidas na Universidade Centroamericana (UCA) co reitor José Alberto Idiáquez cando comezou o asedio. A visita deu lugar á publicación conxunta dun informe titulado "Disparar a matar", en que se expoñen as violacións aos dereitos humanos que estaba a levar a cabo o goberno de Daniel Ortega. Nese infrome destacábase que a "estratexia de represión" estivera caracterizada polo uso excesivo da forza, execucións extraxudiciais, control dos medios de comunicación e o uso de grupos parapoliciais para rebentar as protestas cidadás. O saldo desa violencia fora nese momento de 81 persoas asasinadas.
A Nogueira, Vilar de Sarria, Sarria
A Nogueira é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Xoana de Flandres
miniatura| Xoana de Flandres Xoana de Flandres, nada en 1295 e finada en 1374, era unha princesa francesa filla de Luís I de Flandres, conde de Nevers, e de Xoana de Rethel, condesa de Rethel.
Guerra de Sucesión da Bretaña
Á morte de Xoán III da Bretaña, Xoán de Monfort disputoulle o ducado á súa sobriña Xoana de Penthièvre, o que levou a unha guerra de vinte anos chamada Guerra dos dous Xoáns ou Guerra de Sucesión da Bretaña. Cando Xoán de Montfort foi feito prisioneiro, Xoana tomou a dirección dos seus exércitos e continuou a loita, permitindo ao seu fillo Xoán (V ou VI) (segundo as distintas fontes) conquistar o Ducado da Bretaña.
Xoana de Flandres tamén é famosa por unha acción espectacular: mentres as tropas de Carlos de Blois cercaban Hennebont, onde estaba Xoana, conseguiu galvanizar as tropas e os civís tan ben que todos os ataques foron rexeitados. Unha noite, á fronte dun destacamento de soldados, saíu da cidade e prendeu lume ás tendas das tropas do adversario. Máis tarde, grazas a isto, conseguiu chegar a Auray, desde onde puido levar 600 cabaleiros, o que permitiu a liberación da cidade. Despois diso, Xoana de Flandres pasou a chamarse Xoana a Chama.
Matrimonio e descendencia
miniatura| Xoana a Chama en Hennebont. Casou con Xoán II de Montfort (1294-1345), conde de Montfort, e tivo a:
Provincia de Artemisa
Datos básicos
A provincia de Artemisa ten unha superficie de 4.004,27  km² e 507.304 habitantes, cunha densidade de 129.69 habitantes / km². A poboación rural representa o 30,15% do total Limita ao norte co estreito de Florida e co golfo de México, ao sur co golfo de Batabanó, ao leste coas provincias da Habana e Mayabeque, e ao oeste coa provincia de Pinar del Río.
Artemisa é a décimo terceira provincia pola súa extensión (só supera Mayabeque e a Habana) e a undécima pola súa poboación (superaa Cienfuegos, Sancti Spiritus, Ciego de Ávila e Mayabeque), así como a provincia con maior densidade de poboación exceptuando á Habana e Santiago de Cuba. As principais cidades (máis de 20.000 habitantes) da nova provincia son: Artemisa (48.194; ano 2016), San Antonio de los Baños (33.811) e San Cristóbal (29.119).
Concellos
miniatura|Mapa da Provincia de Artemisa. miniatura|Igrexa católica no Parque Central de Artemisa. Fontes: Oficina Nacional de Estatísticas e Instituto de Planificación Física/2010
Organización territorial
Á chegada dos conquistadores españois no século XVI, a maior parte do actual territorio da Provincia de Artemisa formaba a o cacicado indíxena de Marién, situado entre os da Habana (ao leste) e Guaniguanico (hoxe Pinar del Río, ao oeste). Na primeira metade do século XIX, creáronse as Tenencias de Gobierno (xurisdicións) de Mariel (en 1820, cuxa sede pasou a Guanajay en 1854), Bahia Honda (1847, separada de Mariel) e San Cristóbal (1847), cubrindo a metade oriental do territorio coñecido historicamente por Vuelta Abajo (ao oeste da Lagoa de Ariguanabo); así como a Xurisdición de San Antonio de los Baños, ao sur de dita lagoa, fundada como xurisdición señorial do marqués de Montehermoso en 1794. O territorio do actual municipio de Bauta pertencía á Xurisdición de Santiago de las Vegas. miniatura| Mapa de Cuba occidental en [[1861, que mostra as xurisdicións ou Tenencias do goberno de San Antonio de los Baños, Mariel, San Cristóbal e Bahía Honda. ]] A partir da creación das primeiras provincias de Cuba en 1879, os municipios de San Cristóbal, Bahia Honda, Candelaria, Artemisa, Mariel, Guanajay e Guayabal (máis tarde chamado Caimito del Guayabal), formaban parte da provincia de Pinar del Río. O territorio de Guayabal pasou á provincia da Habana en 1902, durante a primeira intervención norteamericana (1898-1902), sendo restaurado en 1910 como municipio de Caimito del Guayabal. Artemisa, Mariel e Guanajay pertencían a Pinar del Río ata 1969, cando tamén pasaron a formar parte da Habana. Deste xeito, a nova provincia de Artemisa pode considerarse máis como de orixe de Pinar del Río (6 concellos) que propiamente da Habana (só 4 concellos).
O antecedente máis próximo dunha organización supramunicipal co nome de Artemisa, neste territorio, data de 1963 coa aparición das Rexións ou Rexionais como enlace intermedio entre municipios e provincias. O Rexional Artemisa, dentro da Provincia de Pinar del Río, abranguía os actuais municipios de Artemisa, Guanajay, Mariel, Bahia Honda e La Palma, así como os desaparecidos de: Cabañas (actualmente parte de Mariel, antes de 1963, cabeceira da actual Bahía Honda) e Orozco (Pablo de la Torriente Brau, actualmente localidade de Bahía Honda). Despois do traslado á provincia da Habana en 1969, o Rexional Artemisa perdeu os territorios dos actuais municipios de Bahía Honda e La Palma que quedaron en Pinar del Río.