cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toupa europea
Descrición
Poden acadar unha lonxitude de 12–16 cm, do fociño ó nacemento do rabo. As femias son máis grandes cós machos. Teñen o corpo cilíndrico e alongado, sen pescozo diferenciado, e cuberto de pelo de cor gris escura. Os ollos son pequenos e, de feito, as toupas son case cegas. As orellas non son visibles. Teñen pelos no fociño e no pequeno rabo, que son órganos sensibles ou táctiles.
As súas patas curtas presentan unhas anchas mans, provistas de unllas fortes que usan para furar as terras, prados e xardíns, escavando galerías que poden chegar a medir 100 m. Cando chegan á superficie deixan montonciños de terra sobre a herba. Os niños construídos no subsolo están feito con herbas, pallas e follas e, ás veces, teñen pequenas despensas de vermes ós que lles morden a cabeza para telos inmobilizados pero vivos.
Aliméntanse de insectos e pequenos animais invertebrados como miñocas, larvas de escaravellos, arañas, lesmas e vermes que viven coma elas debaixo da terra.
Habitan as terras de labor e as fragas pero gústanlles sobre todo os prados. Teñen dúas camadas ó ano con varias crias de cada vez. Reprodúcense a partir do primeiro ano de vida.
Clasificación
Como dixemos, as toupas pertencen á familia Talpidae, que abrangue tres subfamilias:
A Lousa, Cambás, Aranga
A Lousa é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña once habitantes (sete homes e catro mulleres).
Voo 980 de ALM
Avión e tripulación
O aparello era un bimotor Douglas DC-9-33CF operado en nome de ALM Antillean Airlines por Overseas National Airways (ONA), sendo o avión e a tripulación de voo de ONA e a tripulación de cabina de ALM. Estaba rexistrado nos Estados Unidos como N935F. O voo levaba 57 pasaxeiros e 6 tripulantes. A tripulación de voo estaba formada polo capitán de 37 anos Balsey DeWitt, o primeiro oficial de 25 Harry Evans II, e o navegador de 35 Hugh Hart. A tripulación de cabina estaba formada polo sobrecargo Wilford Spencer e os asistentes de voo Tobias "Tito" Cordeiro e Margaret Abraham.
Accidente
O voo 980 foi normal ata chegar ao Caribe. Despois de que fose autorizado a descender a 10 000 pés (3 000 m), o control de tráfico aéreo rexional (ATC) avisou de que o tempo en Sint Maarten estaba por debaixo dos mínimos para aterrar. O capitán elixiu desviarse a San Xoán, pero pouco despois a torre de Sint Maarten avisou o voo de que a meteoroloxía mellorara o suficiente como para poder aterrar. O avión realizou unha aproximación inicial a Sint Maarten, pero non foi capaz de ver a pista a tempo para aliñarse antes de aterrar e anunciou unha aproximación frustrada.
O voo 980 fixo despois un segundo intento de aterraxe, pero novamente sen éxito debido ao aliñamento coa pista. A tripulación fixo un terceiro intento, pero estaba demasiado alto para aterrar con seguridade. Despois de avaliar a situación do tempo e do combustible, a tripulación elixiu desviarse a St. Croix, e recibiu un vector e unha autorización. Nese momento a tripulación decatouse dunha posible discrepancia entre os indicadores de combustible e a cantidade que calcularan de combustible restante. O capitán avisou o ATC da súa intención de amarar e comezou unha aproximación baixa sobre a auga. O voo 980 amarou no mar Caribe ás 3:49 pm hora local.
Aínda que os pilotos acenderon os sinais para abrochar os cintos de seguridade antes da amaraxe, na cabina de pasaxeiros non se chegou a entender ben que o avión estaba a piques de tocar. Por conseguinte, un número descoñecido de pasaxeiros e tripulantes estaban de pé ou non tiñan abrochado o cinto cando o avión golpeou a auga.
O avión quedou relativamente intacto despois da amaraxe, pero afundiuse despois do accidente a unha profundidade duns 1 500 metros, sen que nunca fose recuperado. O accidente causou 23 mortes e deixou feridos 37 dos 40 superviventes. Os dous pilotos sobreviviron. A recuperación dos superviventes con helicópteros comezou unha hora e media despois da amaraxe, e o derradeiro en ser rescatado, o primeiro oficial, foi recollido unha hora despois.
Os esforzos de escate incluíron undades da Garda Costeira, da Armada e do Corpo de Marines estadounidenses, e varios superviventes foron rescatados por helicóptero.
Hazka
Hazka foi unha cidade da zona raiana entre os hititas e Mitanni, que se formou sobre o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni, ata que a finais do século -XV foi sometida ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta nela. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Arturo Rivas Castro
Traxectoria
Fillo de José Rivas, mestre en Sabucedo. Estudou no Seminario de Carrión de los Condes e filosofía en Oña (1920-1923). Foi profesor de química no Colexio da Compañía de Xesús de Valladolid. Trasladouse a Santander e estudou Teoloxía na Universidade Pontificia de Comillas, onde se ordenou sacerdote en 1928. Marchou a Múnic (1931-1936) co profesor Günter Scheibe, onde descubriu un método de análise espectral cuantitativo. Logo marchou a Roma. Regresou a España onde foi profesor de ciencias en Valladolid, Vigo, Santander e Xixón. En 1971 tivo que deixar as clases por unha grave doenza.
The Grand Budapest Hotel
The Grand Budapest Hotel é un filme cómico  estadounidense-xermano dirixido por Wes Anderson e inspirado nos escritos de Stefan Zweig. Está protagonizado por Ralph Fiennes, que interpreta un conserxe de hotel que se alía cun dos seus empregados para demostrar a súa inocencia nun caso de asasinato.
Elduayen (homónimos)
Elduayen pode referirse a:
The Grand Budapest Hotel
Sinopse
Gustave H. (Ralph Fiennes), un lendario conserxe dun famoso hotel europeo de entreguerras, que fai amizade con Zero Moustafa (Tony Revolori), un empregado ó que converte no seu protexido. A historia trata sobre o roubo e a recuperación dunha pintura renacentista de valor incalculable e sobre a batalla que enfronta os membros dunha familia por unha inmensa fortuna. Como fondo, os levantamentos que transformaron Europa durante a primeira metade do século XX.
Cora (foguete)
Cora é o nome dun foguete experimental europeo probado baixo a dirección da ELDO (European Launcher Development Organization), predecesora da ESA.
Características
Cora foi un foguete experimental baseado no foguete francés Coralie e concibido para probar mediante voos suborbitais a segunda e terceira etapa do que debería ser o novo foguete europeo, o Europa.
A intención inicial era usar dúas versión do Cora:
Finalmente só se probou a versión Cora 1 (probándose de paso a cofia, de manufactura italiana), do cal se fixeron tres intentos de lanzamento. Dos tres intentos só se tivo éxito nun, abandonándose as probas nese punto. Máis tarde esta decisión revelouse desacertada, xa que as probas cos foguetes Europa completos fracasaron debido a problemas coas etapas superiores, cancelándose todo o proxecto e dando paso ós foguetes Ariane.
Jerónimo de Sousa
miniatura|265x265px|Jerónimo de Sousa Jerónimo Carvalho de Sousa, nado en Loures o 13 de abril de 1947, é un obreiro metalúrxico, sindicalista e político portugués do Partido Comunista Portugués (PCP).
Traxectoria
Naceu na aldea de Pirescoxe, pertencente á freguesía de Santa Iría de Azoia, onde aínda hoxe reside, realizou o curso industrial, semellante á formación profesional, e comezou a traballar con 14 anos como afinador de máquinas na MEC - Fábrica de Aparelhagem Industrial. Foi delegado sindical nesa fábrica, chegando á Dirección do Sindicato dos Metalúrxicos de Lisboa, en 1973.
Entrou no PCP en 1974, tras a Revolución dos caraveis, e accedeu ao Comité Central en 1979. Foi deputado na Asemblea Constituínte, de 1975 a 1976, e varias veces elixido para a Asemblea da República, entre 1976 e 1992 e, de novo, en 2002, polo distrito de Setúbal. En 1996 presentou a súa candidatura a Presidente da República, renunciando a favor do candidato socialista, Jorge Sampaio. É secretario xeral do Partido Comunista Portugués, desde o 27 de novembro de 2004. En 2006 volveu presentarse á presidencia da república, logrando o 8.64% dos votos.
Epíteto
miniatura|450px|Inscrición no [[Porto, Portugal|Porto cos epítetos da cidade. Antiga, mui nobre, sempre leal e invicta cidade do Porto.]] Epíteto (do grego: ἐπίθετ-ος, ον epítheton: acrecentado, posto ao lado ) é un substantivo, adxectivo ou expresión que se asocia a un nome para cualificalo. Pode ser aplicado a persoas, divindades, obxectos ou, na taxonomía, para designar a especie dun vexetal ou animal.
Retórica e Estilística
miniatura|[[Mosaico de Alexandre O Grande.]] Na épica, os epítetos homéricos substituen por veces o nome dun personaxe, por antonomasia. Na Ilíada, por exemplo, Aquiles é frecuentemente referido apenas polos seus epítetos (Fillo de Tetis, o de Pés Lixeiros, o Mellor dos Aqueos etc.). O mesmo recurso é usado nos cantares de xesta: no Cantar de Mío Cid, Rodrigo Díaz de Vivar (El Cid) é "o que en boa hora cinguiu a espada". Aínda na literatura, Don Quixote é o "Cabaleiro de Triste Figura".
Tamén personaxes históricos poden ser referidas polos seus epítetos, como acontece de forma abundante con monarcas e xenerais consagrados, ou noutros casos como:
Bioloxía
Na taxonomía botánica, o epíteto é parte esencial da denominación dun individuo, segundo a nomenclatura binomial, pois define a súa especie ou subespecie; debe por tanto seguir o nome do xénero. Exemplos: Arisaema candidissimum (candidissimum é o epíteto); ''Passiflora edulis var. flavicarpa (edulis e flavicarpa'' son epítetos).
En zooloxía, ambos os termos da nomenclatura binomial son chamados epítetos: o primeiro, relativo ao xénero, é o epíteto xenérico; o segundo, referente á especie, é o epíteto específico.
1073
Mortes
Historia ano a ano
Eleccións xerais de España de 1899
As Eleccións Xerais de 16 de abril de 1899 en España foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vigente ata 1931 na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
miniatura|Pintura estadounidense que mostra o USS Olympia liderando o ataque á frota española na [[Batalla de Cavite.]] En base ao Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.
O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral. O 10 de decembro de 1898 coa firma do Tratado de París de 1898 finaliza a Guerra Hispano-Estadounidense. O 28 de febreiro de 1899 cae o goberno de Práxedes Mateo Sagasta, dando comezo a nova quenda conservador.
Características
O 16 de marzo de 1899 seguindo o proceso de normalización conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións legislativas.
Resultados en Galicia
miniatura|[[Eduardo Vincenti.]] miniatura|[[Gabino Bugallal.]] miniatura|[[Antonio del Moral López|Antonio del Moral.]] Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
Populus
Os chopos ou álamos son especies arbóreas pertencentes ao xénero Populus. O xénero comporta unhas 40 especies de árbores e arboriñas das zonas temperadas e frías setentrionais. Aparecen no Cretáceo Inferior, mais é no Terciario cando acadan unha ampla representación. Pertencen á familia das salicáceas. En Galicia non son moi comúns as especies bravas, atopando, porén, moitos exemplares de chopos negros ou lamigueiros e chopos brancos en parques e xardíns urbanos e reforestacións á beira dos regos para produción de madeira. Nalgúns lugares téñense mesmo naturalizado.
Nome científico
O nome do xénero: Populus, do que derivan a forma galega chopo, vén do latín: pōpŭlus, termo de orixe descoñecida, aínda que seguramente se refira ao pobo, evocando ás prazas públicas en tempos romanos, normalmente sombreadas con estas árbores.
Localización
Os híbridos desta especie están moi estendidos, sobre todo orientada ao seu potencial produtor de madeira.
Descrición
Árbores ou arboriñas, de follas simples, alternas e caedizas, habitualmente anchas e de bordos enteiros, aserrados, dentados, lobulados ou festoneados. As xemas áchanse cubertas por escamas. O pecíolo é longo e glanduloso, con frecuencia aparece comprimido lateralmente, o que confire gran mobilidade á folla.
O froito ten forma de cápsula, lampiño, dehiscente, de cor verdosa que se torna parda ao madurar. Ceiba numerosas sementes miúdas arrodeadas dunha especie de flocos de cotón.
Son especies de luz e de temperamento robusto. Adoitan amosar grande avidez pola auga, polo que é frecuente encontralos á beira de regueiros superficiais ou delatando cursos subterráneos. De crecemento rápido, poden acadar grandes talles. As necesidades en canto a nutrientes son elevadas.
Especies
miniatura|Chopos en Galilea ([[A Rioxa- España).]] * Populus sección Aegiros – Chopos negros ou álamos negros América do Norte, Europa, Asia occidental; clima temperado
miniatura|Follas de [[Populus lasiocarpa]]
Usos - populicultura
Cultivado en lameiros e estacións húmidas de auga movida e rica en nutrientes, é aproveitado especialmente en España polo seu rápido crecemento (baixo liñas de mellora xenética); presenta fustes longos e rectos, e adoita plantarse en formacións regulares chamadas en castelán: choperas (formación de chopos).
Economía de Lesoto
miniatura|left|[[Encoro de Katse, que fornece auga a Suráfrica.]] A economía do Lesoto depende de envío de diñeiro feito por cidadáns do país no estranxeiro (especialmente nas minas de Suráfrica) e de dereitos aduaneiros para a maior parte dos ingresos gobernamentais. Con todo, o goberno recentemente mellorou o seu sistema de impostos para reducir a dependencia das taxas aduaneiras.
Populus
Usos - populicultura
A madeira é de boa calidade malia ser unha especie de crecemento rápido: en bos solos chega a medrar máis de 20 m3/ha/ano. Se se seguiu un bo itinerario silvícola a madeira destínase a mobles de baixa densidade, costeiros e chapa; mais o seu uso máis salientábel é o da industria do taboleiro contrachapado. Se presenta unha diminución de calidade notábel e non satisface a demanda do contrachapado, destínase á industria de trituración depreciándose así o prezo por metro cúbico.
Economía de Lesoto
O 1998 foi inaugurada unha hidroeléctrica que posibilita a venda de enerxía e auga a Suráfrica. O país produce 90% da enerxía que necesita. A pequena industria do país é baseada na transformación dos produtos agrícolas e na confección de roupas. Esta última beneficiouse da cualificación do país para recibir os beneficios do Africa Growth and Opportunity Act do goberno norteamericano.
Populus
Usos - populicultura
Tamén pode mencionarse o uso para caixas de madeira típicas da froita e como soporte de lenzos na pintura, como por exemplo na Mona Lisa.
Son tamén apreciados coma árbores de sombra en parques e paseos.
Son utilizados no sur da Arxentina como cortinas forestais cortaventos.
Hawker Hurricane
O Hawker Hurricane foi un caza británico usado durante a segunda guerra mundial, deseñado e construído por Hawker Aircraft para ser usado pola Royal Air Force. Voou por primeira vez o 6 de novembro de 1935 e entrou en servizo, como Hurricane MK I, en decembro de 1937. Foi o primeiro caza monoplano de á baixa e con tren retráctil da RAF e levou o peso das operacións de caza ata o ano 1941, cando apareceu o Spitfire.
O Hurricane foi fundamental para o rearmamento británico ante a inminente segunda guerra mundial e puxo ao Reino Unido en condicións para poder enfrontar o conflito dende o aire. Aínda que en gran medida foi eclipsado polo Spitfire, o Hurricane fíxose famoso durante a batalla de Inglaterra, onde conseguiu sobre o 60% das vitorias aéreas da RAF sobre a Luftwaffe, e serviu nos principais escenarios da guerra.
O seu deseño orixinal foi modificado aparecendo varias versións que deron como resultado unha serie de avións con distintas funcións como cazas interceptores, cazabombardeiros ou avións de apoio próximo. As versións navais, coñecidas como Sea Hurricane, foron modificacións para poder operar dende buques de guerra. Algúns foron convertidos para ser lanzados dende catapulta como escolta de convois e foron coñecidos como "Hurricats". Chegaron a fabricarse máis de 14.000 aparellos ata finais de 1944, incluídos uns 1.200 Sea Hurricane e preto de 1.400 fabricados no Canadá pola empresa Canadian Car and Foundry baixo licenza.
Gösta Rehn
Lars Gösta Rehn, nado en 1913 e finado o 1 de decembro de 1996, foi un economista sueco.
Traxectoria
Estudou na Universidade e o ”Instituto de Investigación Social” (Socialinstitutet) de Estocolmo. Comezou a traballar como economista para a federación sindical sueca na década de 1930, adicándose a este traballo a tempo completo desde 1943. Foi profesor do Instituto de investigación social desde 1973 até que se retirou.
Xunto con Rudolf Meidner, creou o chamado Modelo Rehn-Meidner, unha parte do denominado "Modelo sueco"
Teorías da aprendizaxe
miniatura|Unha clase en Noruega. A aprendizaxe tamén ten lugar en moitos outros lugares. As teorías da aprendizaxe intentan describir rutas para que o proceso de aprendizaxe se poida realizar correctamente; son orientacións destinadas a facilitar a aprendizaxe de coñecementos, habilidades e actitudes. As teorías están relacionadas cos paradigmas científicos e son produto da evolución do coñecemento científico. As teorías de aprendizaxe poden influír sobre os modelos pedagóxicos nun proceso en constante evolución.
En relación coas teorías de aprendizaxe, Reigeluth estableceu dúas categorías para entender mellor o concepto: teorías descritivas e prescritivas. A primeira categoría fai referencia a que a función dunha teoría é describir como a aprendizaxe ocorre como un fenómeno; as teorías prescritivas, en cambio, refírense ás orientacións que nos guían para proxectar actividades educativas. Neste último caso, segundo Snelbecker, débese mencionar tamén que as teorías prescritivas se poden atopar coa limitación de que os contextos son tan diferentes que poida que non haxa ningunha teoría que sexa universal.
Teorías
As principais teorías de aprendizaxe son o condutismo, o cognitivismo e  o construtivismo. Hai pouco tempo tamén xurdiu a teoría da interacción simbólica e, máis recentemente, a do conectivismo.
Condutismo
Esta teoría céntrase na aprendizaxe asociativa, onde entran en xogo o estímulo, a resposta e as consecuencias desta. Pola contra, a teoría non ten en conta  as emocións, as expectativas nin as motivacións, nin tantas outras cousas que hoxe coñecemos e que tamén afectan o proceso de aprendizaxe. Xorde como resposta á psicoloxía centrada na conciencia, intimamente ligada aos métodos de introspección.
Cognitivismo
Esta teoría de aprendizaxe está baseada principalmente nos procesos do axuste que se produce entre a información da que xa dispomos en forma de representacións mentais e unha realialidade máis complexa da que coñecemos. O cognitivismo afástase do obxecto de estudo do behaviorismo, o comportamento observable, e pon o foco nos procesos mentais. A aprendizaxe é vista como un proceso adaptativo ao ambiente.
Tras Rumelhart e Norman, fálase de tres procesos de aprendizaxe: Estes procesos ocorren na interacción entre a persoa e o ambiente.
Interaccionismo simbólico
Este termo refírese a unha corrente que vén da psicoloxía social e que subliña a importancia do significado e da interacción social cun papel activo da persoa. Nas relacións interpersoais, o coñecemento da persoa en cuestión tamén vén condicionado polo do seu grupo e a súa cultura.
Conectivismo
Siemens é o precursor desta teoría, que di que o coñecemento e a cognición son distribuídos a través de redes de persoas e de tecnoloxía. A aprendizaxe é o proceso de conexión, crecemento e navegación por esas redes. A información pode residir fóra da persoa e a aprendizaxe enténdese como a arte de conectar nodos de información.
Río Esla
Sobre o nacemento do Esla hai controversias, desde quen asegura que nace en San Glorio, Pandetrave e Arcenorio; mentres outros aseguran que nace no Porto de Tarna, no val de Burón.
Datos históricos
Este río era o Astura dos romanos (pronunciado seguramente Ástura), do cal os antigos ástures tomaran o nome. (Os ástures poboaban ambos lados dos Montes Cantábricos, dividíndose de acordo con eles en ástures transmontanos, os que vivían entre o cordal e o mar Cantábrico, e ástures cismontanos, que eran os da Meseta leonesa actual e terras bercianas e galegas achegadas).
Durante a Idade Media o nome evoluciona para Estola (Éstola), para finalmente por un paso intermedio *Ést-la, dar lugar á actual forma Esla.
Afluentes
Os seus principais afluentes son:
1074
Mortes
Historia ano a ano
Cardelle, Dozón, Dozón
Cardelle é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 34 habitantes (20 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Noite de Walpurgis
miniatura|Cacharelas en [[Heidelberg.]] A noite de Walpurgis, que recibe o seu nome en honra da santa inglesa do século VIII Walpurgis, é unha festa de primavera que se celebra na noite do 30 de abril ao 1 de maio en zonas do centro e do norte de Europa. É sobre todo o símbolo do remate do inverno, ás veces asociada á plantación dunha árbore de maio ou ás cacharelas. Segundo o folclore alemán nesa noite as bruxas congréganse no Brocken, a montaña máis alta do Harz, no centro de Alemaña. Celébrase con variantes locais en Alemaña, Chequia, Suecia, Lituania, Letonia, Finlandia e Estonia. miniatura|Noite de Walpurgis, gravado de [[Johann Heinrich Ramberg (1829)]]
Nome
O nome da celebración deriva dunha santa de nome Walpurgis que durante a Idade Media celebraba a súa festa o 1 de maio desde a súa canonización, arredor do ano 870 polo que o seu nome quedou asociado cunha festa anterior conmemorando o comezo da primavera na que se bailaba durante a noite na véspera dese día. O nome popularizouno Goethe ao utilizalo en Fausto como Walpurgisnacht pero a súa utilización é anterior, así o dicionario (1774–1786) de Johann Christoph Adelung recólleo como Walpurgisabend.
Tradicións
miniatura|Celebración do pálení čarodějnic nun colexio checo
Alemaña e Austria
O Hexenfeuer, en galego "lume das bruxas", tamén coñecido como Tanz in den Mai ("baile de maio") ou "Maifeuer“ (lume de maio) celébrase en moitas partes de Alemaña. O 30 de abril préndense cacharelas para expulsar os espíritos demoníacos, bailando ata moi tarde na noitada. Nalgunhas localidades é tradicional a práctica do  Maisprung, na que unha parella salta á vez sobre o remol da lumarada. Moitas cidades alemás organizan bailes (Tanz in den Mai) para festexar a noite pero xa sen asociación co lume, constituíndo unha práctica moderna da festa no que tamén se prepara o Maibowle ("viño de maio"). Na cidade de Marburg celébrase a Maieinsingen na que se axuntan centos de persoas na praza principal para cantaren. En Renania-Palatinado e en Sarre é tradicional que os nenos saían en grupos polas rúas facendo trasgadas arredor das casas, como mover de sitio os apeiros ou os felpudos. En Austria, Baden-Württemberg, Baviera e Alta Lusacia colócase un Maibaum (árbore de maio) na tardiña do 30 de abril a diferenza doutros lugares que fan tal acción o 1 de maio.
Google Chrome
Google Chrome é un navegador web de balde desenvolvido por Google. Utilizou o motor de renderización WebKit ata a versión 27 e, agás as versións para iOS, desde a versión 28 utiliza a bifurcación Blink. A primeira versión, unha beta para Microsoft Windows apareceu o 2 de setembro de 2008, e a primeira versión pública estable o 11 de decembro de 2008.
En agosto de 2015 StatCounter estimaba que Google Chrome tiña unha cota de mercado do 56% entre os navegadores de ordenadores de escritorio, e combinando todas as plataformas contaba co 45%.
Noite de Walpurgis
Suecia e Finlandia
En Suecia, coñecido como Valborgsmässoafton, e Finlandia, como vappu en finlandés e vappen en sueco, tamén é tradicional prender cacharelas, e nalgúns lugares tamén se botan foguetes e petardos. O lume simboliza a queima do vello abrindo camiño para o novo. A xente congrégase arredor das fogueiras para cantar cancións tradicionais dedicadas á primavera, habitualmente coa participación de corais nestas celebracións. Nas cidades universitarias tanto de Suecia como de Finlandia é tradición que os estudantes toucados co seu típico gorro de estudante participen en comidas nos parques bebendo sima en Finlandia ou champaña en Suecia e que se congreguen para cantar, aínda que cada campus ten as súas propias tradicións. miniatura|120 px|Lavado con champaña da estatua de Baer nas celebracións do 30 de abril de 2017
Estonia
En Estonia coñécese como volbriöö e o día seguinte tamén é festa, o volbripëv. Chegou ao país cos asentamentos suecos e a partir do século XIX espallouse por Läänemaa e logo polo resto do país. Préndense cacharelas e cócense salchichas e carne, en especial goza de moita tradición en Tartu con cacharelas organizadas por empresas, asociacións e corporacións estudantís da universidade. Os universitarios realizan unha procesión polo edificio da universidade que o reitor recibe solemnemente para logo iren ata a estatua de Karl Ernst von Baer a lavar a súa cabeza con chammpaña e dar discursos e xa despois facer a cacharela e collidos das mans cantar.
Google Chrome
Canles de distribución
Actualmente, Google Chrome ten varias canles de distribución para descargar e probar todas as súas compilacións. As canles comúns denominadas «Stable», «Beta» e «Dev» están accesibles desde o sitio web do proxecto Chromium, sendo os dous últimos repositorios para versións de desenvolvemento. O 22 de xullo de 2010, Google anunciou un novo sistema de lanzamentos máis frecuente para ofrecer aos usuarios características novas canto antes, coa meta de entregar versións estables cada 6 semanas. Debido a isto, incorporouse un novo canal de distribución (chamado «Canary») capaz de proporcionar unha versión diaria para probas en conxunto con outras canles de desenvolvemento do navegador ; o nome do canal refírese á práctica de levar un canario ás minas de carbón para permitir aos traballadores a detección precoz de gases perigosos.
Chrome para Android e iOS
En febreiro de 2012, Google lanza 'Chrome para Android Beta'. Cuxa versión está dispoñible só para Android 4.0 'Ice Cream Sandwich' en teléfonos intelixentes e tabletas. Coa posibilidade de abrir múltiples pestanas, sincronización de marcadores e pestanas coa versión de escritorio, modo incógnito, e ver sitios de uso recentes. A finais de xuño Chrome para Android convértese nunha versión estable.
En xuño de 2012, durante o Google I/O 2012, anunciouse que Chrome será usado como navegador por predeterminado en Android 4.1 'Jelly Bean' xunto co lanzamento da tableta Nexus 7. Tamén se anuncia Chrome para iOS, o cal está dispoñible en iPhone, iPod touch e iPad.
En xaneiro de 2013, as versións Beta de Chrome tamén están dispoñibles en Android para teléfonos e tabletas. As cales son das versións máis descargadas.
Motor de renderizado Blink
En abril de 2013, Google anunciou o seu novo motor de renderizado baseado en WebKit para Chrome e Chromium, chamado Blink, que se empregará desde a versión 28. As razóns soamente técnicas para o cambio desde WebKit, son optimizar o código base e orientar o seu desenvolvemento especificamente para contribuír á Web e optimizar Chrome. Opera, outro navegador web, tamén anuncia o uso de Blink en futuras versións.
Historial de versións
En Develop Liverpool 2011, Paul Kinlan anunciou que nunha futura versión de Google Chrome (que sería lanzada no primeiro trimestre do 2012), este soportaría reconocemento de dispositivos plug-and-play (enchufar e xogar) e cámaras web.
Seguridade e estabilidade
Os obxectivos principais no deseño do navegador foron mellorar a seguridade, a velocidade e a estabilidade que ofrecían os navegadores existentes. Tamén se fixeron cambios importantes na interface de usuario. Chrome montouse en 26 diferentes bibliotecas de código de Google e outras de terceiros tales como Netscape.
Listas negras
Chrome descarga periódicamente actualizacións de dúas listas negras (para sitios de suplantación de identidade e para aqueles que conteñan software malicioso) e alerta aos usuarios cando intentan visitar unha páxina de contido perigoso. Este servizo tamén está dispoñible para o seu uso por terceiros a través dunha API pública gratuíta chamada «API de navegación segura de Google». No proceso de manter estas listas negras, Google tamén notifica aos propietarios dos sitios listados que poden non ter coñecemento da presenza de programas nocivos.
Aislamiento de procesos (Sandboxing)
Seguindo o principio de mínimo privilegio, cada proceso quítase dos seus dereitos e, polo tanto, non pode escribir nin ler arquivos en zonas sensibles (por exemplo, documentos, escritorio). Este método é similar ao «modo protexido» empregado por Internet Explorer en Windows Vista. O equipo de desenvolvemento encargado de «Sandbox» asegura que «converteron as súas fronteiras nos procesos nunha prisión». Por exemplo, un software malicioso que se executa nunha pestana non pode robar números de tarxetas de crédito, interactuar co rato ou dicir ao sistema operativo que execute un programa no inicio do sistema e, ademais, este proceso desaparecerá cando a pestana estea pechada. Isto non é máis que a imposición dun simple modelo de seguridade informática segundo o cal hai dous niveis de seguridade multinivel: usuario e caixa de arena. A caixa de arena só pode responder ás solicitudes de comunicación iniciadas polo usuario.
Algúns plugins como o Adobe Flash Player non siguen algúns estándares de seguridade e por isto non poden ser aislados como as pestanas. Estes a miúdo necesitan ser executados ao mesmo ou superior nivel de seguridade do propio navegador. Para reducir a exposición a un ataque, os plugins funcionan en procesos separados que se comunican co motor de renderizado, que á súa vez funciona con «privilegios moi baixos» en procesos dedicados para cada pestana. Estes complementos terán que ser modificados para funcionar dentro desta arquitectura de software e así seguir así os principios de mínimos privilegios.
Ademais, Chrome ten unha utilidade administradora de procesos, chamada Administrador de tarefas que lle permitirá coñecer o estado do navegador na súa totalidade, ver individualmente as estadísticas de sitios web ou plugins (os cales tamén van en procesos separados) sobre uso da memoria do sistema, ancho de banda usado (velocidade medida en bytes/s) e consumo de tempo de CPU, ademais de dar a opción de poder rematar a execución de cada elemento individualmente.
Modo Incógnito
Chrome inclúe un modo de navegar de Incógnito  (similar á Navegación privada de Safari, Firefox u Opera; ou o modo InPrivate de Internet Explorer 8) que permite navegar por Internet con total privacidade, xa que non rexistra ningunha actividade e borra dos arquivos temporais as cookies utilizadas.
Velocidade
A máquina virtual para JavaScript considerouse un proxecto suficientemente importante como para separalo, tal como se fizo con Tamarin de Adobe/Mozilla, e foi desenvolvido por un equipo con sede en Dinamarca. As actuais implementacións deseñáronse «para porgramas pequenos, onde o rendemento e a interactividade do sistema non eran importantes». Non obstante, aplicacións Web como Gmail «están a utilizar o navegador web ao máximo cando se trata de manipulacións DOM e JavaScript». O motor JavaScript V8 resultante, foi deseñado con énfase na velocidade, e introduce novas características para este fin como transicións de clases ocultas, xeneración dinámica de código, e recolección de lixo precisa (referida á liberación de memoria). As probas de Google demostran que V8 é aproximadamente o dobre de rápido que Firefox 3 e que a versión beta de Safari 4.
Moitos sitios web realizaron probas de rendemento usando a ferramenta Benchmark SunSpider para JavaScript, así como un conxunto de probas de cómputo intensivas propias de Google, as cales inclúen ray tracing e a resolución de restriccións. Por unanimidade informaron que Chrome actou moito máis rápido que todos os seus competidores con que había se comparara, incluíndo Safari, Firefox 3, Internet Explorer 7 e Internet Explorer 8.
Chrome tamén almacena e usa unha caché de enderezos DNS para acelerar a carga dos sitios web.
Interface
thumb|Interface de usuario de Google Chrome en [[Windows 7]] A interface de usuario inclúe opcións para ir atrás, adelante, recargar páxina, ir e cancelar. As opcións son similares ás do navegador Safari. O diseño da xanela está baseado no tema nativo de Windows Vista.
Chrome inclúe Google Gears, que engade características para desenvolvedores que poden converterse ou non en estándar web, e xeralmente relacionados coa construción de aplicacións web (inclúendo soporte para uso fóra de liña).
A páxina de inicio do navegador substitúese por defecto pola mesma coa que aparece cada vez que se abre unha nova lapela. Isto mostra miniaturas dos nove sitios web máis visitados coas últimas buscas realizadas, os últimos marcadores accedidos e pestanas cerradas. Este concepto existía xa antes no navegador Opera, coñecido como «Marcado rápido».
Unha novidade introducida en Chrome é Omnibox, sendo esta a barra de enderezos que aparece na parte superior de cada pestana, similar á de Opera. Inclúe funcións de autocompletar texto (só completará os URLs introducidos manualmente en vez de todas as ligazóns), suxestións de busca, páxinas visitadas anteriormente, páxinas populares (non visitadas) e busca de historial de navegación. O buscador tamén pode capturar os motores de busca ao usar a súa respectiva interface de usuario premendo a tecla. Outra funcionalidade da Omnibox é a modalidade de «Pegar e buscar», accesible co menú contextual.
Chrome permite crear atallos no escritorio que permitan lanzar aplicacións web directamente no navegador. Cando o navegador se abre deste xeito, a xanela non mostra ningún control senón só a barra de título. Isto limita a interface do navegador a «non interromper o que o usuario intente facer», o que permite ás aplicacións web executar xunto a software local (similar a Mozilla Prism, Adobe AIR e Fluid).
Chrome usa o motor de renderizado WebKit como recomendación do equipo que desenvolveu Android. Como a maioría de navegadores, Chrome foi probado a fondo antes de ser lanzado ao público. As novas compilacións do navegador son probadas de maneira automatizada en centos de miles de sitios web comunmente visitados, os cales están no índice de Google e son accedidos en menos de 20-30 minutos.
Chrome soporta a interface de programación de aplicacións de Netscape (NPAPI), Ademais, Chrome non ten un sistema de extensións como o de Mozilla coa arquitectura XPInstall. O soporte para applets de Java encontrase dispoñible en Chrome a partir da actualización do contorno de execución de Java 6 actualización 10 o superior.
Para desenvolvedores web, Chrome inclúe un elemento de inspección similar ao que se inclúe na extensión para Firefox, Firebug.
Pestanas
As lapelas son o compoñente principal da interface de usuario de Chrome e, polo tanto, mudáronse á parte superior da ventá antes que por debaixo dos controis (semellante ao navegador Opera). Este é un cambio sutil, en contraste co número actual de navegadores que se basan en ventás que conteñen pestanas. En Chrome, as pestanas son «flexibles» (incluíndo o seu estado) e pódense transferir sen problemas entre varias xanelas arrastrando. Cada pestana ten o seu propio conxunto de controis, incluída a barra de enderezos Omnibox. As ventás emerxentes (en inglés pop-ups) «limítanse ás pestanas das que viñeron» e non aparecen enriba da pestana actual senón como unha pequena barra de título na parte inferior; pódense usar cando o usuario os arrastre explicitamente. As ventás emerxentes non funcionan no seu propio proceso.
Buscas por voz
Unha das funcións máis interesantes incluídas recentemente no navegador, é a posibilidade de buscas sen tocar o teclado mediante o comando por voz.
Páxinas ocultas
Google Chrome ten algunhas páxinas ocultas, non accesibles na interface de usuario. Para acceder a eles, pode escribir varias órdenes "about:" na barra de enderezos, a lista de órdenes está dispoñible na web. Ademais, Google Chrome usa a URI «chrome» para varias ferramentas de desenvolvedores. Podes ver todas as ferramentas en «chrome://chrome-urls». Non obstante, as ferramentas deben usarse con precaución.
Salceda de Caselas
Salceda de Caselas é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. A súa poboación en 2015 era de 8873 persoas, segundo o Padrón municipal de habitantes. 2007, 7686 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
Localización
O territorio organízase en torno ao río Caselas, afluente do Miño, e está flanqueado polas depresións dos ríos Louro e Tea. A parte setentrional, na que remata a Dorsal Galega, é a de maiores alturas, cos montes de San Cibrán (430 m), Chan de Mielo (402 m), O Curuncho (400 m), monte Faro (396 m). No sur atópanse socalcos aluviais, de entre as que destacan as Gándaras de Budiño. Predominan as rochas metamórficas, que deron orixe a unha das principais actividades económicas, a explotación do granito.
A excepción dalgúns soutos e carballeiras pequenas, a vexetación primitiva desapareceu e predominan os piñeiros e eucaliptos. O 30% das terras dedícanse á agricultura, que produce millo, patacas, hortalizas e uvas; nas zonas de ribeira hai prados.
Historia
O nome de Salceda débese ao desaparecido mosteiro beneditino de Santa María de Saliceta, arredor do cal se creou a capital municipal actual. Este mosteiro fundouno no ano 914 a raíña Aragonta González, esposa do rei de Galiza Ordoño II e parenta de San Rosendo. Era dúplice, de monxes e monxas, e a el se retirou a vivir a súa creadora ao ser repudiada polo seu marido. Os terreos que circundan a igrexa do convento, reconstruída en 1769, denomínanse, precisamente, "do mosteiro" e a súa porta norte "da Raíña".
O Castelo de Toroña, en Entenza, xogou un papel importante nas guerras contra Portugal, aínda que del hoxe só fiquen algúns restos, pois foi derrubado no século XV por Isabel a Católica.
En Salceda de Caselas naceu Santo Toribio de Toroña, que chegou a ser bispo de Astorga.
Durante a Guerra de Independencia española, as tropas españolas ao mando do Abade de Couto, Mauricio Troncoso de Lira, asentáronse na ermida da Ascensión antes de partir do monte das Penizas, en Soutelo, baixo o mando de Felipe Concha para reconquistar Tui.
Patrimonio natural
No ano 2008 tiña sete montes veciñais en mancomún, que ocupaban unha superficie de 931,57 ha.
Economía
O concello de Salceda de Caselas é dos que non minguaron de poboación nas últimas décadas. A agricultura, a gandería e a explotación forestal, afectadas polo minifundismo, foron sendo desprazadas pola industria, centrada no polígono industrial de O Cerquido, que continúa o eixo Vigo-Porriño. Moitos veciños van traballar a Vigo ou ás empresas situadas en Porriño diariamente. As industrias máis importantes están relacionadas coa transformación do granito, os accesorios para a industria da automoción, os plásticos, as construcións metálicas e a cerámica.
Cultura
Pódense ver tres cruceiros notábeis: o cruceiro da Esfarrapada, o do Cristo e outro en Entenza.
As Penas de San Cibrán e as Gándaras de Budiño son dous espazos naturais destacados.
A festa de seu que acada maior sona é a Festa dos callos.
O Concello conta cunha gran tradición musical, que na actualidade se reflicte na Banda de Música Cultural de Salceda de Caselas e na Escola de Música de Salceda de Caselas.
Lugares de Salceda de Caselas
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Salceda de Caselas vexa: Lugares de Salceda de Caselas.
Festa da Palabra Silenciada
Festa da Palabra Silenciada é unha revista anual de carácter político-cultural producida dende maio de 1983 en Vigo por Feministas Independentes Galegas (FIGA) e dirixida por María Xosé Queizán.
Aínda que os seus contidos se foron ampliando dende o comezo, os máis significativos son o reflexo do pensamento feminista en moi diversos aspectos da realidade e a crítica, centrada na autoría feminina, de textos literarios galegos.
Contexto
Os anos de represión e de silenciamento durante a etapa final do franquismo atinxían moi especialmente ás mulleres. Durante a Transición estalou unha nova actividade política e cultural que deu grande impulso ao asociacionismo feminista.
Neste marco social apareceu a Asociación Galega da Muller (1976), a Asociación Democrática da Muller Galega (1977) ou Feministas Independentes Galegas (1978), agrupacións que se centraron na reivindicación da memoria colectiva silenciada durante a ditadura. Coas leis e institucións emanadas do novo réxime parlamentario, por vez primeira desde a II República as mulleres reinician o camiño da conquista dos seus dereitos.
Fonte Moreiras, Moreiras, Boborás
Fonte Moreiras é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres), un menos ca en 2010 (22 homes e 21 mulleres).
Festa da Palabra Silenciada
Primeiros pasos e evolución
Festa da Palabra foi creada co obxectivo de promover o pensamento e a crítica feminista nos ámbitos políticos, artísticos e científicos, así como visibilizar a creación feminina, focalizando a súa análise na literatura e nas artes audiovisuais.
Nun primeiro momento a autoría da revista foi exclusivamente feminina, dende a maquetación ata o material gráfico; porén, a partir de 1998 comezou a participación masculina. Este feito coincide coa minimización do adxectivo silenciada na cabeceira da revista, o cal se debe á consideración das editoras dun cumprimento parcial das súas reivindicacións e aspiracións. Como consecuencia, a partir do número 14 a revista pasou a chamarse simplemente Festa da Palabra.
Contidos
Unha das principais características da Festa da Palabra é a gran variedade temática. Entre os seus números podemos atopar reflexións sobre arquitectura (nº 14), pintura (nº 11) ou ciencia (nº 20). Este amplo abano de contidos complétase cos números especiais adicados a figuras destacadas tanto da literatura galega como do feminismo. As elixidas ata o número 21 son: Rosalía de Castro (nº 2), Francisca Herrera Garrido (nº 3), Xohana Torres (nº 4), Emilia Pardo Bazán (nº 6),  Pura e Dora Vázquez (nº 12), Simone de Beauvoir (nº 15) e María Mariño (nº 21).
Outro trazo destacable do contido da Festa da Palabra é o seu pluralismo cultural e lingüístico. Nas súas páxinas podemos atopar escritoras doutras comunidades autónomas e doutros estados (Kathleen March, Rhea Tregebov no nº 8 etc.)
Produción
A coordinación da primeira publicación correu a cargo de Isabel Mouriz e María Xosé Queizán, quen foi a única coordinadora da revista dende os números 2 ata o 13. A partir da publicación do número 14 pasou a ocupar o posto de directora da mesma.
A deseñadora da revista dende os seus inicios é Margarita Ledo Andión. A ela se debe logo un formato moi característico con portada en cor dunha soa imaxe e impresión en branco e negro. Este deseño non sería practicamente modificado nos 29 números publicados ata a actualidade.
A edición correu a cargo do grupo FIGA, que financiou a revista ata o nº 9. A partir deste momento a Consellería de Igualdade do Concello de Vigo comezou a subvencionar a súa produción.
Vardo Rumessen
Vardo Rumessen, nado en Pärnu o 8 de agosto de 1942 e finado o 25 de agosto de 2015, foi un pianista, musicólogo e político estoniano, sobre todo recoñecido polo seu traballo coa música de Eduard Tubin
Traxectoria
Rumessen naceu nunha familia de músicos, seu pai Voldemar Rumessen era director de orquestra e profesor de música, e súa nai, Velda Rumessen era cantante de ópera. Estudou piano no Conservatorio de Tallin e a partir de 1969 comezou a dar clases alí. En 1973 traballou como editor musical da Eesti Radio. Intérprete de clásicos como Johann Sebastian Bach, Frederic Chopin ou Sergei Rachmaninov, tamén redescubriu numerosos compositores estonianos, como editor das súas composicións e como intérprete, publicando máis de 120 cadernos e libros de partituras. Gravou 20 vinilos e 25 CD con interpretacións de Bach, Chopin, Rachmaninov, Eduard Tubin, Alexander Scriabin ou Mart Saar entre outros moitos compositores.
Firme partidario da independencia estoniana, membro da organización Comités de Cidadáns Estonianos (1989-1990) que buscaba restaurar a legalidade da República de Estonia na entón república soviética, ao tempo que militaba no Partido da Independencia Nacional Estoniana, foi delegado no Congreso de Estonia de 1990, unha iniciativa cidadá para restaurar un parlamento estoniano libre e membro do seu órgano permanente, o Comité Estoniano (1990-1992). En 1995 entrou no partido Unión a prol da Patria. Foi deputado no Riigikogu entre 1992 e 1995 e novamente en 1999-2003.
Antonio Menéndez Franco
miniatura|225px|Redacción de La Idea Moderna: Enrique Rodríguez Garrido, Julio Núñez González, Antonio Menéndez Franco, [[José Vega Blanco, Luís Gago Alonso e Juan Rof Codina.]] Antonio Menéndez Franco, finado en Lugo o 10 de marzo de 1933, foi un xornalista galego.
Traxecroria
Fillo de Juan Antonio Menéndez, o impresor e propietario de La Idea Moderna. Foi redactor do periódico e á morte do seu pai, en 1911, sucedéuno como propietario. Despois colaborou en La Voz de la Verdad, El Pueblo Gallego e Vanguardia Gallega así como noutros periódicos de Lugo. Foi elixido concelleiro en Lugo polo Partido Liberal en 1911 e 1915.
Eladio Vázquez Ferro
Eladio Vázquez Ferro, nado no Carballiño o 18 de outubro de 1899, foi un xornalista e escritor galego.