cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ginny Weasley
O que J. K. Rowling dixo sobre Ginny
"O plan, que de verdade espero ter cumprido, era que o lector, así como Harry, fora descubrindo gradualmente a Ginny como máis ou menos a rapaza ideal para Harry. Ela é dura, non dun xeito desagradable, pero ten bravura. El necesita estar con alguén que poida aturar as demandas de estar con Harry Potter, porque el é un mozo de temer en moitas formas. É un home marcado. Creo que ela é divertida, e que é moi cálida e compasiva. Estas son todas cousas que Harry require da súa muller ideal. Pero, sentín —e estou falando de hai anos, cando argallei todo isto— que ó principio a ela aterráballe a súa imaxe. É dicir, el é algo así coma un deus do rock para ela cando o ve por primeira vez, ós 10 ou 11 anos, e é este rapaz famoso. Así que Ginny tivo que pasar por unha viaxe tamén... Eu sinto que Ginny e Harry, neste libro, son iguais. Son merecedores un do outro. Os dous pasaron por unha grande viaxe emocional, e realmente superaron moitas ilusións xuntos. Así que gocei escribindo iso. Gústame moito Ginny como personaxe."
Buzz Aldrin
Edwin Eugene Aldrin, Jr., coñecido como Buzz Aldrin, nado en Montclair, Nova Jersey o 20 de xaneiro de 1930, foi un astronauta norteamericano.
Traxectoria
Formou parte da tripulación do Gemini XII (novembro 1966) no que saíu tres veces ao espazo exterior. No voo do Apolo XI (16 ao 24 de xullo de 1969) tripulou con Neil Armstrong o módulo de exploración lunar que se pousou na superficie da Lúa e foi o segundo home que puxo pé nela.
En marzo de 1972 retirouse do servizo activo, Return to Earth é a súa autobiografía, onde fala da caída na depresión e no alcoholismo despois de deixar a NASA. En 1992 produciu o xogo de estratexia para ordenador, Race into Space. Co escritor de ciencia ficción John Barnes escribiu as novelas Encounter With Tiber (1996) e The Return (2000). No ano 2002, George W. Bush nomeou a Aldrin para a Presidential Commission on the Future of the United States Aerospace Industry. miniatura|Aldrin na superficie da Lúa
Filmes da India propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
200px|miniatura|[[Satyajit Ray representou a India tres veces nesta competición, máis que ningún outro director indio.]]
A India presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1957, un ano após a creación da categoría. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou a India para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Salceda
O topónimo Salceda pode referirse a:
Empanadilla
thumb|240px|Prato de empanadillas fritidas no que pode apreciarse a textura crocante da masa exterior (coa típica formación de burbullas durante a súa fritura). 240px|dereita|thumb|Unha cornish pasty (empanadilla de Cornualla, no sur de Inglaterra) 240px|thumb|Empanadillas fritidas prontas nunha fonte. 240px|dereita|thumb|Tapa de empanadillas conxeladas. A empanadilla é unha empanada pequena de forma semicircular e que se prepara frixíndoa ou cocéndoa no forno. É típico da cociña galega así como doutras moitas zonas do mundo, con diferentes variantes.
Adoita facerse cunha masa rechea de carne, atún ou outros ingredientes en forma de torta que posteriormente se frixir en aceite a ferver ou, como no caso da empanada, métense no forno. No resto de España a empanadilla acostuma ser só a frita, mais en Galicia é común atopalas de masa no forno (masa de pan ou de follado.) Nos bares galegas son comúns como tapas, feitas cunha masa semellante ás chulas fritidas en aceite a ferver e recheas de todo tipo de ingredientes, sendo o máis habitual a carne picada. Nos supermercados e tendas de conxelados atopamos unha versión prefabricada de empanadillas pequeniñas recheas de atún con tomate. As empanadillas fritas adoitan ter unha textura corcante que contrasta coa moleza do miolo. Acostuman servirse frías, mais hai zonas onde se serven quentes e incluso con mollos.
Características
A empanadilla é un alimento recheo xeralmente dun contido salgado (carne picada, polo, bonito, xoubas ou atún por regra xeral con algunha verdura crúa ou en vinagre, un ovo duro picado) nalgúns casos con salsa de tomate (non en Galicia) ou de doce (pode ser pataca doce, pataca, noz, marmelo etcétera) como poden ser os casadielles da cociña asturiana. Existen tamén empanadillas vexetarianas hoxe en día, de cogomelos, algas, queixos etc.
A masa elabórase en forma de torta dun diámetro aproximado de 12 cm e sélase por regra xeral cos dentes dun garfo nas fritidas ou dobrando a masa coma nas empanadas nas cocidas no forno.
Na literatura galega
Como receita tipicamente galega, a empanadilla aparece en documentos en galego xa dende comezos do século XIX. Nun texto anónimo de 1807 aparece nomeada:
Aparecen tamén nun texto de 1858 de Juan Manuel Pintos da súa obra Contos da aldea que parecen historias da vila e historias da vila que parecen contos de aldea:
Darryl F. Zanuck
Darryl Francis Zanuck, nado en Wahoo (Nebrasca) o 5 de setembro de 1902 e finado en Palm Springs (California) o 22 de decembro de 1979 foi un produtor, argumentista e director estadounidense.
Ao lado de Joseph Schenck converteuse nun dos fundadores da 20th Century Fox, cando en 1935 a Fox Film Corporation se fundiu cunha próspera produtora, a Twentieth Century Pictures, liderada por Schenck. A fusión converteu a Schenck no presidente do consello director e levou a Zanuck para a empresa como vicepresidente, encargado da produción de filmes.
Traxectoria
Abandonado polos seus pais aos 13 anos de idade, alistouse no exército estadounidense aos 15 anos, combatendo en Bélxica durante a primeira guerra mundial.
Desde moi novo comezou a escribir historias para o cinema, e en 1925 converteuse en director de produción da Warner. En 1933 concluíu que a súa carreira non lle permitía chegar máis lonxe na Warner, polo que abandonou a empresa para formar Twentieth Century Films, co apoio de Louis B. Mayer da Metro-Goldwyn-Mayer e Joseph M. Schenck presidente da United Artists. En 1935 Twentieth Century Films absorbeu a fracasada Fox, crando Twentieth Century Fox, que foi dirixida por Zanuck durante numerosos anos.
Ao logo da súa carreira, que comezou nos anos 1920 aínda co cinema mudo e se estendeu ata o inicio dos anos 1970, produciu e realizou mais de douscentos filmes.
Recoñecementos
Zanuck é a única persoa que recibiu tres premios Irving G. Thalberg, concedidos pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas, en 1937, 1944 e 1950.
Desideria Clary
Bernardine Eugénie Désirée Clary (en galego Bernardina Euxenia Desideria Clary), nada en Marsella o 9 de novembro de 1777 e finada en Estocolmo o 17 de decembro de 1860, foi raíña consorte de Suecia e Noruega, desde 5 de febreiro de 1818 ao 8 de marzo de 1844, polo seu casamento co mariscal de Francia Jean-Baptiste Bernadotte, que fora elixido en 1810, polo parlamento de Suecia, como príncipe herdeiro do ancián rei Carlos XIII, sendo afillado por este; tras a morte do monarca, Bernadotte accedeu o 5 de febreiro de 1818 ao trono da unión de Suecia e Noruega.
Desgusto con Napoleón
esquerda|180px|miniatura|Desideria, retratada por [[François Gérard en 1810. Museo Marmottan, París, Francia.]]
Desideria era filla dun rico comerciante de seda de Marsella, François Clary, e da súa segunda esposa, Françoise Rose Somis.
A súa irmá Julie casou, en 1794, con Xosé I Bonaparte, irmán máis vello de Napoleón e rei de España.
O 21 de abril de 1795 Napoleón comprometeuse oficialmente con Desideria.
Porén tras o encontro de Napoleón con Xosefina de Beauharnais en París (o 15 de outubro de 1795) e pola presión dun amigo de Napoleón, Paul Barras, o primeiro rompeu o seu compromiso de matrimonio con Desideria para desposar a Xosefina.
Desideria levou moi mal a súa ruptura, sentimento que quedou claramente plasmado nunha das súas citas máis coñecidas:
Matrimonio
180px|miniatura|esquerda|[[Carlos XIV Xoán de Suecia|Carlos XIV Xoán, esposo de Desideria, por François Gérard (1811).]] miniatura|250px|right|Tumba de Desideria, na [[Riddarholmskyrkan.]]
O 17 de agosto de 1798 Desideria casou en Sceaux, cerca de París, co mariscal de Francia Jean-Baptiste Bernadotte,
Michael López-Alegría
Michael López-Alegría, nado en Madrid o 30 de maio de 1958, é un astronauta español-estadounidense retirado que formou parte das misións Soiuz TMA-9, STS-73, STS-92, STS-113 e Axiom 1, sendo membro da Expedición 14 á Estación Espacial Internacional.
Desideria Clary
Matrimonio
Durante as frecuentes ausencias de Bernadotte, debido ás guerras napoleónicas, albergaba na súa casa de París tertulias literarias, converténdose nunha dama moi popular.
Michael López-Alegría
Traxectoria
López-Alegría graduouse en sistemas de enxeñería pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1980 e é máster en enxeñería aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1988.
Desideria Clary
Matrimonio
Dous anos despois de que o seu marido fora nomeado príncipe real (herediro) de Suecia, viaxou a Estocolmo, onde permaneceu dous anos (1810-1811), pero despois volve a París.
Bernadotte sobe definitivamente ao trono en 1818 como Carlos XIV Xoán, e Desideria incorporouse á corte en 1823, desempeñando un modesto papel, como raíña consorte, coñecida como Desideria.
O seu nome na dinastía Bernadotte
Desideria foi moi popular en Suecia, e os suecos recórdana con cariño.
A terceira irmá do actual rei de Suecia (Carlos XVI Gustavo), a princesa Desideria, ten ese nome en honor a ela.
Así mesmo a actual herdeira do trono, Vitoria, leva como cuarto nome o de Désirée en honor á primeira da súa dinastía.
Daniel Dae Kim
Daniel Dae Kim nado o 4 de agosto de 1968 en Busan, é un actor coreano-americano coñecido polos seus papeis de Jin-Soo Kwon na serie de televisión Lost e Chin Ho Kelly en Hawaii Five-0.
Lernu!
lernu!, que en lingua galega significa aprende!, é un portal de internet multilingüe e gratuíto para o coñecemento e aprendizaxe da lingua artificial esperanto. Permite o estudo do esperanto mediante diversos cursos. Inclúe unha serie de exercicios gramaticais supervisados, exames, xogos lingüísticos, relatos e dicionarios.
Historia
A idea de lernu! como medio de aprendizaxe naceu no primeiro seminario de Esperanto@Interreto (E@I) en Estocolmo (Suecia) en abril do 2000, e concretouse no outubro do 2001 no segundo seminario de E@I.
En xullo de 2002, o proxecto recibiu o apoio financeiro de Esperantic Studies Foundation e finalmente foi lanzado ao público o 21 de decembro de 2002. Dende entón é sostido polo E@I e outros apoiadores individuais.
Edicións fóra da rede
Algunhas veces lernu! foi editado en CD. Durante os tres últimos anos apareceron diversas versións con material engadido: música, programas e outros cursos de esperanto que non estaban na web. A versión máis nova presente en internet aínda non foi editada en disco.
O equipo de lernu!
Durante máis de catro anos, moitas persoas contribuíron enormemente ó desenvolvemento do sitio. Entre os que forman (ou formaron) o grupo de traballo de lernu! están Hokan Lundberg, Sonja Petrovic-Lundberg, Bertilo Wennergren, Jevgenij Gaus, Neringa Zasaité, Aaron Chapman, Clayton Smith (Argilo) e Henning von Rosen.
Titores e tradutores
lernu! está dispoñible en 27 linguas, o que posibilita que moitos estudantes reciban axuda na súa lingua nai.
Apoio de Google
Debido á súa natureza educativa e non lucrativa, lernu! conta co apoio da compañía de internet Google, que gratuitamente publicita a web entre as buscas de internet. Ademais o sitio utiliza outras tecnoloxías de Google coma o servizo de estatísticas, a publicidade contextual etc.
Principais características
lernu! ten diversos servizos e axudas: dicionarios, supervisión de exercicios gramaticais (os titores revisan o curso manualmente e contestan preguntas do idioma, relatos en son con imaxes, presentacións en esperanto, mensaxería instantánea, biblioteca con libros dixitais, música e curtametraxes. Así mesmo, na páxina web pódense atopar xogos, foros e novas.
Ultimamente a páxina é visitada en media máis de 75.000 veces mensualmente e a cantidade total de usuarios rexistrados supera os 35.000.
Ligazóns externas
(es) Sitio web Lernu!  (+ 30 lenguas)
Oroxenia tacónica
right|miniatura|300px|Ilustración das distintas etapas da oroxenia tacónica
A oroxenia tacónica ou oroxénese tacónica foi un episodio de formación de montañas que acabou hai uns 440 millóns de nos e afectou á maioría da actual zona de Nova Inglaterra nos Estados Unidos. Como resultado da oroxenia formouse unha gran cadea montañosa desde o leste do Canadá cara ao sur a través do que hoxe se chama o Piedmont da costa leste dos Estados Unidos. A medida que estas montañas se foron erosionando durante o Silúrico e Devoniano, os sedimentos resultantes espalláronse pola actual zona dos Apalaches e pola Norteamérica central. Daquela Norteamérica formaba o continente de Laurentia.
Nova Inglaterra e o Canadá
Desde o Cámbrico, hai uns 550 millóns de anos, empezou a pecharse o antigo océano de Xápeto. O peso dos sedimentos acumulados no bordo leste de Norteamérica (Laurentia), xunto con forzas compresivas na codia terrestres, forzaron esa zona do continente a dobrarse gradualmente cara abaixo. Desta maneira, a deposición de carbonatos en augas pouco fondas que se producira na plataforma continental durante o Cámbrico tardío e ata o Ordovícico temperán, deu paso a un depósito de material clástico de gran fino e á creación de condicións de augas profundas durante o Ordovícico medio. Neste período desenvolveuse un límite converxente de placas no bordo leste dunha pequena cadea de illas. O material da codia baixo o océano de Xápeto afundiuse no manto ao longo da zona de subdución cunha orientación na que se afundía cara ao leste. A deshidratación da placa que subducía orixinou a hidratación das peridotitas na cuña de manto que quedaba enriba, facendo diminuír o seu punto de fusión. Isto causou a fusión parcial das peridotitas nesa cuña do manto, producindo magmas que chegaron á superficie formando o arco de illas de Bronson Hill tacónico.
No Ordovícico tardío este arco de illas chocou con Norteamérica. As rochas sedimentarias e ígneas entre as dúas masas de terra foron intensamente pregadas e falladas e sometidas a diversos graos de metamorfismo intenso. Este foi o episodio final da oroxenia tacónica. A liña de Cameron é a zona de sutura que é a proba actual do choque do arco de illas e o continente. A liña de Cameron serpentea cara ao sur parte de Nova Inglaterra e entra no oeste de Connecticut e pasa polo sur da cidade de Nova York atravesando o Bronx, seguindo o East River. Esténdese baixo unha cuberta sedimentaria en Staten Island e ao sur baixo a chaira costeira de Nova Jersey. En xeral, as rochas de basamento ao oeste da liña de Cameron considéranse autóctonos, o que quere dicir que non foron desprazadas significativamente polos procesos tectónicos. As rochas ao oeste da liña de Cameron inclúen material sedimentario metamorfizado que comprendía orixinalmente depósitos dos antigos glacis, noiro, e plataforma continentais. As rochas ao leste da liña de Cameron son alóctonos, o que significa que foron empurradas cara o oeste sobre as rochas de basamento autóctonas moitas decenas ou mesmo centos de quilómetros. Estas rochas foran orixinalmente depositadas como sedimentos en cuncas mariñas profundas. A liña de Cameron representa o trazado da zona de subdución que cesou cando o arco de illas tacónico chocou e acrecionouse coa beira leste de Norteamérica. Moitas das rochas ao leste da liña de Cameron formaban antes parte do fondo do océano de Xápeto.
Cando a oroxenia tacónica foi chegando ao seu fin durante o Ordovícico tardío (hai uns 440 millóns de anos), a subdución rematou, culminando na acreción do terreo de Xápeto na beira leste do continente. Isto tivo como resultado a formación dunha gran cadea montañosa en Nova Inglaterra e o leste do Canadá, e quizais en menor medida, cara ao sur ao longo da rexión que hoxe é o Piedmont do leste de Norteamérica. A marxe continental recentemente ampliada foise estabilizando gradualmente. A erosión continuou retirando sedimentos desde as zonas altas. O centro do continente estaba cuberto por mares interiores que se espandiron gradualmente ao leste ata a rexión da baía de Nova York e convertéronse no lugar onde se acumularon depósitos carbonáticos e clásticos de augas pouco fondas. Este período de calma tectónica durou ata o Devoniano tardío (hai uns 360 millóns de anos), cando empezou o seguinte período de formación de montañas, a oroxenia acadiana.
Apalaches do sur
Nos Apalaches do sur da zona de Alabama, Xeorxia e Carolina do Norte a oroxenia tacónica non estivo asociada ao choque dun arco de illas contra a antiga Norteamérica (Laurentia). Os xeólogos que traballaron nesas zonas estiveron durante moito tempo confundidos pola ausencia do terreo de arco de illas típico das rochas de idade tacónica de Nova Inglaterra e o Canadá. En lugar diso, as beiras do océano de Xápeto desa parte de Laurentia parece que estaban fronte unha cunca tras arco durante o Ordovídico, o que indica que a codia do océano de Xápeto estaba xa subducida baixo Laurentia, a diferenza dos segmentos corrspondentes a Nova Inglaterra e o Canadá da marxe, onde Laurentia estaba na placa subducente. A diferenza da historia xeolóxica do Ordovícico de Nova Inglaterra, as rochas de Alabama, Xeorxia e Carolina do Norte, incluíndo as do cinto do ouro de Dahlonega (GA and NC), Talladega belt (Alabama e Xeorxia) e Blue Ridge oriental non son típicas dun arco volcánico no seu sentido estrito. Ao contrario, estas rochas teñen características xeoquímicas e outras típicas de cuncas tras arco, que se forman detrás dun arco volcánico na placa que non subduce. A presenza destas rochas de cunca tras arco do Ordovícico temperán e medio (hai 480 - 460 millóns de anos) en contacto directo ou falladas con rochas da plataforma e noiro continetais laurentinos no sur dos Apalaches suxire que foron construídos na marxe de Laurentia, alén do bordo da rotura da plataforma e noiro continentais. No sur os Apalaches, a marxe laurentina ordovícica probablemente lembraba a que se pode observar no moderno mar do Xapón, coa marxe continental separada do arco volcánico por un estreito mar "marxinal". Outras evidencias que apoian un modelo tectónico tras arco do estilo do mar do Xapón para a oroxenia tacónica no sur dos Apalaches son a presenza de circóns detríticos do Ordovícico e Grenville (ca. mil millóns de anos) mesturados en secuencias sedimentaris metamorfizadas e a intercalación de capas de rochas volcánicas ordovícicas con rochas sedimentarias derivadas da marxe laurentina.
Relación coa oroxenia famatiniana
Suxeriuse que a oroxenia famatiniana da mesma época do oeste de Gondwana (hoxe Suramérica) é a continuación cara ao sur da oroxenia tacónica. Noutras plabras, o que hoxe é o extremo sur da oroxenia tacónica tería estado conectado co que actualmente é o extremo norte do oróxeno famatiniano. Isto foi explicado engadindo que o continente de Laurentia podería ter colisionado co oeste de Gondwana a principios do Paleozoico debido ao peche do océano de Xápeto. Segundo esta idea o terreo de Cuyania sería un bloque alóctono de orixe laurentina que quedou en Gondwana. Pero ese escenario non está libre de discusións porque alternativamente tamén se suxeriu que Cuyania se movía á deriva polo océano de Xápeto como un microcontinente empezando en Laurentia e acrecionándose despois a Gondwana. Ademais, un terceiro modelo sostén que Cuyania é un paraautóctono e chegou á súa actual posición por causa de fallas transcorrentes ou de desgarre que non empezaban en Laurentia senón en Gondwana.
Consecuencias
A medida que oroxenia tacónica foi rematando no Silúrico temperán, os levantamentos e dobramentos da rexión do val do Hudson foron limados pola erosión. Sobre esta superficie, empezaron a acumularse sedimentos derivados das zonas elevadas que quedaban na rexión de Nova Inglaterra. A proba disto é o conglomerado de Shawangunk silúrico, unha masiva formación de arenita de cuarzo formadora de escarpas e cristas (pola súa maior resistencia á erosión) e de conglomerados, que descansa de maneira discordante sobre unha superficie de estratos máis antigos de idade presilúrica que se mergullan no terreo de forma suave ou abrupta pola rexión. Esta crista de conglomerado de Shawangunk esténdese cara ao sur desde o val do Hudson ao longo da fronte leste das Catskills. Forma a impresionante crista de dura rocha de cobertura das montañas Shawangunk ao oeste de New Paltz. Cara ao sur e oeste convértese na prominente unidade formadora de escarpas que se recorta ao longo das cristas das montañas Kittatinny de Nova Jersey.
Ao longo do Silúrico, o depósito de sedimentos aluviais bastos deu paso a lamas de gran fino mariñas de augas pouco fondas, e finalmente á acumulación de sedimentos carbonatados de augas claras con arrecifes formados pola acumulación de algas calcáreas e os restos de esqueletos de coral, estromatoporoides, braquiópodos e outra fauna mariña antiga. A elevación eustática episódica e a baixada do nivel do mar causou que os ambientes deposicionais cambiasen ou se desprazasen lateralmente. Como resultado, os restos de fauna conservados e o carácter e composición das capas de sedimentos depositadas nunha determinada localidade variaron co tempo. As variacións composicionais e texturais dos estratos, así como a cambiante fauna fósil conservada, utilízanse para definir as numerosas formacións sedimentarias do Silúrico ao Devoniano preservadas nestas rexións.
Jack Gould
Jack Ludlow Gould, nado o 5 de febreiro de 1914 en Nova York e finado o 24 de maio de 1993 en Berkeley (California), foi un xornalista estadounidense especializado na crítica de teatro, radio e televisión estadounidense.
Delta-DOR
alt=Esquema de uso|miniatura|Esquema de uso Delta-DOR (delta - Differential One-way Range) é unha técnica de navegación ultra preciasa do espazo profundo desenvolta pola ESA para coñecer distancia e velocidade (celeridade e dirección) das naves espaciais nas súas viaxes. Ten unha precision de centos de metros en distancias de 100 millóns de km. Usa o efecto Doppler para saber da velocidade, e a referencia de quásar afastados para eliminar erros, en particular debidos ó efecto da atmosfera terrestre.
A técnica comezou a ser usada coa posta en marcha da Estación de Seguimento de Satélites de Espazo Profundo de Cebreros (DSA 2), segunda antena para o espazo profundo da ESA, no 2005. Na actualidade (2018), fai uso das estacións de espazo profundo de 35 m da ESA en New Norcia (DSA 1, Australia Occidental), Cebreros (DSA 2, preto de Madrid), e Malargüe (DSA 3, na Arxentina).
Ligazóns externas
Páxina de Delta-DOR na web da ESA.
Jack Gould
Traxectoria
En 1932 entrou a traballar no New York Herald Tribune como mozo de recados, aprendeu o oficio e especializouse na crítica teatral, en 1937 pasou ao New York Times seguindo coa crítica teatral ata comezos da década de 1940 cando pasou a realizar crítica de radio, en 1944 converteuse no editor da sección de radio do xornal, a partir de 1947 pasou a centrarse na crítica televisiva, converténdose nun dos máis influentes do país. En 1958 publicou All about radio and television dedicado á divulgación do mundo da radio e da televisión entre os máis novos. Gould criticou a difusión que as televisións fixeron do fenómeno de Elvis Presley, unha visión compartida por boa parte dos adultos de clase media branca na década de 1950
Corral da Gándara, Piño, A Pobra do Brollón
Corral da Gándara é un lugar da parroquia de Piño, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 411 metros de altitude.
Sancristía
miniatura|300px|Sancristía da catedral de Brixen ([[Italia)]] A sancristía é, no cristianismo occidental, un cuarto en que se gardan os obxectos necesarios para a misa, por exemplo hostias sen consagrar, cálices, casulas, etc., polo que adoita estar pechada ao público. En especial é empregado polo párroco e demais oficiantes para as preparacións necesarias e para cambiarse antes e logo da misa. Está habitualmente ao cargo dun sancristán, e nela adoita conservarse o rexistro parroquial.
As sancristías teñen habitualmente unha pía especial (sacrarium) cuxo desaugadoiro vai directamente ao chan. Esta emprégase para lavar os lenzos empregados durante a celebración da misa e outros elementos empregados durante a comuñón.
Normalmente está situada dentro da igrexa, pero pode atoparse nun anexo ou nun edificio separado (como nalgúns mosteiros). Na maioría das igrexas antigas a sancristía atópase preto dun dos retablos laterais ou máis habitualmente detrás ou á beira do retablo maior. En igrexas máis modernas a sancristía atópase a miúdo noutro lado, como a entrada da igrexa.
Algunhas igrexas posúen máis dunha sancristía, cada unha das cales cunha función específica. A miúdo as sancristías adicionais son empregadas para o mantemento da igrexa e os seus obxectos.
Nas igrexas cristiás de Oriente emprégase a parte da igrexa onde se atopa o altar, separada polo Ikonostasis, polo que non existe a sancristía como tal.
Viticultura
A sancristía é a parte dunha adega onde se gardan os viños máis antigos e/ou os máis prezados. É moi común en adegas que fabrican viños olorosos e amontillados, de igual xeito tamén se atopan en localizacións moi concretas da provincia de León, en especial na zona de Valdevimbre, ao sur da mencionada capital.
Iona
Iona é unha pequena illa nas Hébridas Interiores, Escocia. Iona ocupa un lugar importante na historia do Cristianismo en Escocia, e é coñecida pola súa tranquilidade e natural beleza. O seu nome gaélico é Ì Chaluim Cille (Illa de San Columba; anteriormente anglicizado como "Icolmkill"), ou ás veces, simplemente, como Ì ou Idhe.
Xeografía
miniatura|esquerda|Baile Mòr, vila de Iona vista dende o estreito de Iona Iona atópase a unha distancia aproximada de 1´6 km. da costa da Illa de Mull. A illa ten un largo de 1´6 km. e un longo de 5´6 km. cunha poboación de 125 persoas.
O punto máis alto de Iona é o Dùn Ì (101 m.), un forte da Idade de Ferro, datado entre -100 e 200. Outros elementos xeográficos son a Baía no fondo do Océano, unha baía na costa Oeste da illa que recibe o seu nome de que o seguinte punto en liña recta é América, e o Càrn Cùl ri Éirinn (o outeiro que da as costas a Irlanda), que se di está ao lado da praia onde San Columba chegou na súa primeira visita á illa.
Historia
No 563 San Columba, tamén coñecido como Colm Cille, foi exiliado do seu país natal, Irlanda, como resultado da súa participación na Batalla de Cul Dreimhne, e fundou un mosteiro en Iona con 12 compañeiros. Desde alí puxéronse á conversión ao Cristianismo dos pagás escoceses e de gran parte do norte de Inglaterra. Iona colleu fama como un lugar de aprendizaxe e difusión da misión cristiá en Europa e converteuse nun importante lugar de peregrinación. Iona converteuse nunha illa sagrada onde varios reis de Escocia, Irlanda e Noruega chegaron a ser enterrados.
No século VII o cristianismo celta tal como se practicaba en Iona estaba en conflito con Roma ata que o Sínodo de Whitby, estableceu a práctica romana como norma.
Moitos cren que a totalidade ou parte do Libro de Kells produciuse en Iona a finais do século VIII, o bi-centenario da morte de Columba (597) foi o evento apropiado para conmemoralo coa produción de tal manuscrito extraordinariamente elaborado. Unha serie de incursións viquingas no mosteiro de Iona, comezaron no ano 794 e, despois de que os seus tesouros foran saqueados moitas veces, as reliquias de Columba foron divididas entre Escocia e Irlanda, no ano 849 se abandonou o mosteiro.
Un convento de monxas da orde beneditina fundouse en 1208, con Beathag, filla de Somerled, como primeira priora. A actual abadía beneditina foi construída en 1203. O mosteiro floreceu ata a Reforma cando os edificios foron derrubados e todas menos tres das 360 cruces talladas destruídas.
Do convento do século XII-XIII sobreviven as ruínas da igrexa, o claustro, e un colorido xardín. A diferenza do resto dos edificios relixiosos medievais, as ruínas do convento estaban demasiado fragmentadas para restaurar, aínda que son os restos máis completos dun convento medieval en Escocia.
No século XIX foi extraído comercialmente no sueste de Iona un mármore verde con raias, a canteira e a maquinaria sobreviven. Aínda se poden atopar nas praias da illa seixos de mármore de Iona.
Gandaría
miniatura|Rabaño de [[ovellas.]] miniatura|Vacas de [[Tudanca (raza bovina)|raza tudanca en Cantabria, España.]] miniatura|Porcos autóctonos de [[Mallorca, España.]] A gandería ou gandaría é unha actividade económica do sector primario, dedicada á cría do gando, o conxunto de gando dunha explotación gandeira ou a propia explotación gandeira. O obxectivo é sacar proveito da cría e explotación de animais, xeralmente domésticos, para obter carne e outros produtos coma o leite, ovos, coiro ou la.
A gandería bovina, porcina, equina e caprina son as máis comúns, aínda que ultimamente a cría de animais alternativos parece aumentar.
A gandería está intimamente relacionada coa agricultura, e estas dúas actividades humanas dependen dun tipo especial de ambiente e ecosistemas, que son os do medio rural ou agroecosistema.
Historia da gandería
A gandería comezou no neolítico, cando o home iniciou a domesticación de animais herbívoros como vacas, ovellas, cabras e abandonou a caza e a recolección de froitos. Estes animais como o gando vacún serviron, ademais de proporcionar carne, como animais de carga de mercancías, tiro do arado, proporción de peles e máis tarde de leite e derivados. O esterco acumulado nos cortellos serviría para fertilizante dos primeiros cultivos. Estes mesmos animais axudarían ao desmonte dos bosques e a creación de pastos. Nas rexións do hemisferio norte, o gando trasladaríase segundo as estacións desde as zonas frías ás amornadas no inverno, e desde as calorosas ás máis frescas no verán.
Afírmase que é anterior á agricultura, resultando da mellora dos cazadores-recolectores, que deseguido de aprenderen a cazar os animais vivos para matalos, déronse de conta da posibilidade e utilidade da súa cría.
Telangana
Telangana é un dos 29 estados da India, situado no sur dese país. Formouse o 2 de xuño de 2014 coa cidade de Hyderabad como a súa capital. Telangana limita cos estados de Maharashtra ao norte e noroeste, Chhattisgarh ao nordés, Karnataka ao oeste, e Andhra Pradesh ao leste e ao sur. O duodécimo estado máis grande da India, Telangana ten unha superficie de 114.840 quilómetros cadrados e unha poboación de 35 286 757 (censo de 2011). As cidades máis poboadas ademais da capital son Warangal, Nizamabad, Karimnagar, Ramagundam e Khammam.
Telangana adquiriu unha indentidade de seu como a rexión de fala telegúa do principado de Hyderabad, gobernado por Nizam de Hyderabad, que se uniu á Unión India en 1948. En 1956 disolveuse o estado de Hyderabad como parte da reorganización lingüística dos estados e Telangana fusionouse co antigo estado de Andhra para formar Andhra Pradesh. Tras anos de existencia dun movemento popular para separación, outorgouse a separación e a creación do estado de Telangana o 2 de xuño de 2014. Hyderabad continuará como a capital conxunta de Andhra Pradesh e Telangana durante un período non superior a dez anos.
Gandaría
Historia da gandería
Nas primeiras etapas da gandaría, o home continuaba nómade, e na maioría das veces conducía os seus rabaños domesticados sen procurar xa a caza senón novos pastos para alimentar o rabaño.
Aínda que non hai probas da práctica da agricultura antes do 8000 a.C., os seus efectos foron drásticos sobre a gandaría, pois a agricultura fixou o home no lugar do plantío, co cal tiveron que inventarse novas solucións en substitución da gandaría nómade.
Clasificación da industria gandeira
A industria gandeira clasifica ao gando segundo o fin deste:
Formas de explotación
miniatura|300px|Evolución de gando vacún en [[Castela e León, Galicia, Cataluña (as tres máis altas de España) e Portugal entre 1995 e 2004.]] Segundo a forma de tratamento dos animais, a gandería pode clasificarse en:
Rafer Alston
Rafer Jamel Alston, nado o 24 de xullo de 1976 en Queens, Nova York, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto. Participando na posición de base, xogou en seis equipos diferentes da National Basketbal Association (NBA): Milwaukee Bucks, Toronto Raptors, Miami Heat, Houston Rockets, Orlando Magic e New Jersey Nets.
Traxectoria
Alston xogou no baloncesto universitario 3 tempadas: no Ventura College a tempada 1994-95, no Fresno City College a 1996-97, e rematou en Fresno State na 1997-98.
Tras estar no banco a maioría de tempo cando estaba nos Milwaukee Bucks, foi traspasado aos Toronto Raptors. Alí xogou moitos minutos, e xa nos Miami Heat conseguiu xogar coma titular no ano 2004. A súa actuación non foi decepcionante, xa que asinou 12 puntos e 4 asistencias por partido nun equipo moi novo, liderado polo escolta rookie Dwyane Wade, que se clasificou para as semifinais dos playoffs da NBA. Durante esa tempada, nun partido contra os Dallas Mavericks o 26 de marzo, conseguiu unha canastra a falta de tan só 0.5 segundos sobre a presión de Shawn Bradley, para darlle a vitoria a Miami por 119-118. No verán do 2004, asinou outra vez cos Toronto Raptors, pero non conseguiu o que el esperaba.
Alston foi traspasado aos Houston Rockets a cambio do escolta Mike James o 4 de outubro de 2005. A pesar das continuas críticas chegadas dende Toronto pola súa actitude, o adestrador dos Rockets, Jeff Van Gundy, falou co seu irmán Stan Van Gundy, adestrador dos Miami Heat que tivo a Alston durante a tempada 2003-04, sobre a actitude de Alston. A habilidade de Jeff Van Gundy para sacar o mellor de xogadores antes considerados problemáticos ou temperamentais fixo que o corpo técnico dos Rockets fose optimista coa súa fichaxe. Na tempada 2006-07, coma base titular, Alston tivo uns números de 13.3 puntos, 3.4 rebotes, 5.4 asistencias e 1.6 roubos por partido. Rematou a tempada noveno da NBA en roubos, cuarto en triplas anotadas, e 23º en asistencias.
O 12 de novembro do 2008, Alston foi suspendido con dous partidos por unha pelexa tras unha falta non pitada con Matt Barnes e Steve Nash. Alston foi traspasado aos Orlando Magic nun traspaso a tres bandas o 19 de febreiro de 2009, e substituíu ao mancado Jameer Nelson no quinteto titular. O 30 de abril de 2009, Alston anotou 21 puntos e repartiu 10 asistencias para axudar a Orlando a gañar aos Philadelphia 76ers por 4-2 na primeira rolda dos playoffs. Despois, os Magic gañarían aos Boston Celtics e aos Cleveland Cavaliers para chegar ás finais da NBA, onde perderon contra Los Angeles Lakers.
O 25 de xuño do 2009, foi traspasado aos New Jersey Nets xunto a Tony Battie e Courtney Lee a cambio de Vince Carter e Ryan Anderson. Conseguiu a súa primeira tripla dobre como xogador dos New Jersey Nets na tempada 2009-2010. O 5 de xaneiro do 2010, os Nets liberaron a Alston para que asinara por outro equipo. O 7 de xaneiro do 2010, asinou polos Miami Heat por segunda vez. Tras ser titular 25 partidos con Miami, foi suspendido indefinidamente o 6 de marzo por perderse un adestramento e un partido. O 13 de marzo do 2010, os Miami Heat ampliaron a suspensión para toda a tempada. Rafer Alston considerou a posibilidade de retirarse. Con todo, aínda xogaría un ano máis na China e outro na D-League antes de tomar difinitivamente a decisión en 2012.
O Lugar, Piño, A Pobra do Brollón
O Lugar é un lugar da parroquia de Piño, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 412 metros de altitude.
Aleardo Aleardi
Aleardo Aleardi, de nome real Gaetano Maria Aleardi, nado en Verona o 14 de novembro de 1812 e finado en Florencia o 17 de xullo de 1878, foi un poeta romántico de moita sona na segunda metade do século XIX.
Traxectoria
Tomou parte na insurrección contra do dominio da Lombardía polos austríacos (1848), estivo encarcerado en 1852 e en 1859, foi deputado e senador. A súa poesía, escasa en cantidade recollida en boa parte en Canti (1864), concéntrase en dous temas: a patria e a historia.
Juan Carlos Cobián
Juan Carlos Cobián, nado en Pigüé, Provincia de Buenos Aires, o 31 de maio de 1896 e finado en Buenos Aires o 10 de decembro de 1953, foi un destacado compositor, director de orquestra, pianista e letrista de tango arxentino.
Aeroporto de Nausori
O aeroporto internacional de Nausori, tamén coñecido como aeroporto de Luvuluvu, é o segundo aeroporto internacional de Fidxi. Está situado en Nausori, no sueste de Viti Levu, a illa principal de Fixi. Atópase a uns 23 quilómetros de Suva, a capital do país.
Catarina I de Navarra
Traxectoria
Catarina foi a filla máis nova de Gastón de Foix, príncipe de Viana, e Magdalena de Valois, irmá de Luís XI de Francia. Naceu e creceu durante o reinado do seu bisavó paterno, Xoán II de Aragón, que foi sucedido pola súa avoa Leonor en 1479. Como o seu pai xa falecera, a coroa de Navarra pasou ao irmán de Catarina, Francisco Febo logo da morte da avoa ese mesmo ano.
Reinado
En 1483 o pasamento de Francisco converteu a Catarina en raíña baixo a rexencia da súa nai. O seu tío Xoán de Foix, apelando á lei sálica, allea ao reino de Navarra, reclamou o trono e provocou unha guerra civil (1483–1492) que volveu acender o vello conflito dos partidos de Beaumont e Agramont. En 1484, con fortes presións dos que ambicionaban o trono de Navarra, Magdalena de Valois decidiu casar a Catarina, de quince anos, con Xoán de Albret, hailing from a noble family na Gascoña occidental. Este matrimonio era favorecido por moitos dos asuntos ibéricos de Catarina e daríalle moito do apoio necesario na súa loita contra a reclamación do seu tío.
A voda tivo lugar na catedral de Nosa Señora de Lescar en 1486, mais a coroación da parella en Pamplona foi aprazada ata 1494, despois de que se asinase un breve tratado de paz con Luís de Beaumont, conde de Lerín, e o tío avó de Catarina, o rei Fernando II de Aragón. Porén, o matrimonio non gañou a simpatía do partido navarro de Beaumont, que prefería a oferta de Isabel I de Castela e Fernando II de Aragón de casar a Catarina co seu fillo Xoán, príncipe de Asturias, e mesmo o partido de Agramont dividiuse. A nai de Catarina, Magdalena, faleceu en 1495.
En 1504, fixo o seu testamento, confirmando o dereito do seu fillo Henrique a suceder e expresando o seu desexo de ser soterrada na catedral de Pamplona; finalmente ela e Xoán foron enterrados en Lescar. A alianza política entre as casas de Valois e Foix diante da ameazante invasión hispánica levou ás negociacións matrimoniais entre Catarina e Luís XII en 1512. Suxeriuse que Henrique debía casar cunha filla do rei francés.
Invasión castelá-aragonesa de 1512
miniatura|Orthez, vila onde os monarcas navarros se refuxiaron despois de 1512 Fernando, que se aliara co papa contra Francia, presentou unha serie de reclamacións á familia real lexítima de Navarra. Catarina non aceptou as peticións e Fernando enviou a Fernando Álvarez de Toledo, 3º duque de Alba, sobre Pamplona, que ocupou o 25 de xullo de 1512. Os castelóns continuaron para conquistar Donibane Garazi logo de prender lume a Roncevaux, e crearon o caos na merindade de Ultrapuertos (Baixa Navarra). As tropas hispánicas retiveron a metade sur da rexión intermitentemente os seguintes anos. Catarina e Xoán III, abrumados polo pulo de Castela, marcharon a Bearn, parte constituínte do seu reino. Estableceron a súa base en Pau, Orthez e Tarbes, onde residiron alternativamente a maior parte da súa vida ata as súas mortes.
O 23 de marzo de 1513, as Cortes de Navarra reunidas en Pamplona, enormemente reducidas ao partido prohispánico de Beaumont, e que prometeron fidelidade a Fernando a cambio da súa lealdade ás leis navarras. En 1515, a Alta Navarra foi anexionada á Coroa de Castela como un reino separado (aeque principalis).
Últimos anos
En 1516, dúas columnas lideradas polo rei Xoán III e Pedro, mariscal de Navarra, cruzaron os Pireneos dende o sur e intentaron conquistar Navarra, mais fracasaron en progresar no corazón do reino. Devastado polas derrotas, Xoán retirouse a Monein, e faleceu o 17 de xuño de 1516. A raíña Catarina non sobreviviu moito o seu marido e faleceu no seu dominio de Mont-de-Marsan o 12 de febreiro de 1517, poucos meses despois. Por entón, dera a luz trece fillos (outras fontes din catorce).
Entre 1512 e a súa morte en 1517, Catarina foi a única raíña real nalgunhas áreas da Baixa Navarra, ao norte dos Pireneos, mais os seus dominios se estenderon ao principado de Bearn e outras zonas.
Fillos
miniatura|Selo de Catarina de Navarre Catarina e Xoán III de Navarra tiveron trece fillos:
Adragonte, Paderne
Santiago de Adragonte é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 234 habitantes (113 mulleres e 121 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 250 habitantes.
Topónimo
Adragonte é un antropónimo xermánico que apareceu entre os séculos VII e X.
Millepora
miniatura|260px|Millepora incrustante crecendo sobre [[gorgonias]] miniatura|260px|[[Millepora alcicornis]] miniatura|260px|[[Millepora alcicornis cos pólipos dactilozoides estendidos]] miniatura|260px|[[Millepora alcicornis coloniza unha gorgonia, tras recubrila por completo, desenvolve as súas formas ramificadas habituais]] miniatura|260px|[[Millepora tenera]] miniatura|260px|[[Millepora platyphylla]]
Millepora é un xénero de cnidarios hidrozoos da subclase dos hidroidolinos, orde dos antoatecados, suborde dos capitados, o único representante da familia dos milepóridos, coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional como corais de fogo.
Os membros desta familia encádranse no grupo dos denominados falsos corais duros, ou hidrocorais, xa que, como hidrozoos, presentan as fases de pólipo e medusa, característica que non posúen o resto dos corais, os verdadeiros corais, pertencentes á clase dos antozoos, que só presentan a fase pólipo.
A súa consideración como corais débese a que o seu esqueleto está composto de carbonato cálcico, polo que, tras a morte do animal, contribúe á xeración de arrecifes de coral, debido a que a acción do CO2 converte moi lentamente o esqueleto en bicarbonato cálcico, substancia esta asimilábel directamente polas colonias coralinas.
Describíronse unhas 50 especies, aínda que moitas delas reclasificásronse nos últimos tempos. Estes corais formadores de arrecifes (corais hermatípicos) presentan unha ampla variedade de formas de crecemento. Estas formas varían desde colonias compostas por ramas con forma de árbore, colonias sólidas que adoitan teren forma de cúpula, ou colonias que se adhiren estreiamente ao substrato. Poden ser verdes, de cor da crema ou amarelos, e as especies con ramas teñen núcleos ocos, que conteñen oxíxeno, e que poden romper facilmente. Outras especies forman colonias grosas e resistentes capaces de resistiren a acción das ondas máis fortes.
Familia
A familia foi descrita en 1828 polo zoólogo, botánico, climatólogo e xeólogo escocés John Fleming.
Xénero
O xénero fora descrito en 1758 por Linneo, no volume I da 10ª edición do seu Systema Naturae.
O nome científico Millepora está formado polos elementos do latín científico mille- e -pora. O primeiro deriva do adxectivo latino mille, "mil", e -pora deriva do latín porus, e este do grego antigo πóρoς póros, "vía, pasaxe, burato pequeno". Literalmente: "os que teñen numerosos poros".
Familia
O nome da familia está formado, de acordo coa norma, sobra a base da raíz Millepor- do seu xénero tipo (e único), Millepora, coa adición do sufixo -idae, propio dos nomes das familias de animais.
Especies
O Rexistro Mundial de Especies Mariñas (WoRMS) recoñece como válidas na actualidade (2020) as seguintes especies:
Nota taxonómica
O xénero Millepora, como outros moitos do filo dos cnidarios, está sendo sometido tanto a análises filoxenéticas como a outras investigacións que os avances tecnolóxicos e científicos actuais permiten, o que mantén a varias supostas especies do xénero en situacións de dúbida sobre a súa validez e/ou situnación taxonómica.
Eleccións municipais en Vilarmaior
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilarmaior dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilarmaior]]
Millepora
Nota taxonómica
Debido a isto, o WoRMS, tras asignar a outros xéneros moitas das especies atribuídas até hai pouco a Millepora, sinala as seguintes situacións incertas:
Eleccións municipais en Vilarmaior
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilarmaior desde a aprobación da Constitución de 1978.
Millepora
Características
As colonias das especies do xénero Millepora alcanzan ao redor de 2 m, aínda que poden crecer varios metros de diámetro, e desenvólvense masivamente en diversas formas: incrustante, ramificada, folla ou lomba.
As súas estruturas calcarias son máis fráxiles que os esqueletos usuais dos corais duros (orde dos escleractinios).
Cátulo Castillo
miniatura|dereita|Castillo, á dereita da imaxe. Ovidio Cátulo González Castillo, coñecido como Cátulo Castillo, nado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1906 e finado o 19 de outubro de 1975, foi un coñecido poeta e compositor arxentino de tango. Foi autor, entre outros, dos famosos tangos "Organito de la tarde", "El aguacero".
Millepora
Características
É frecuente que as formas incrustantes invadan indivuduos de gorgonias para desenvolveren a colonia.
Os poros son de tres tipos: gastróporos, dactilóporos e ampolas, que están relacionados cos tres tipos de pólipos que posúen estes animais: gastrozoides, encargados da nutrición; gonozoides, que se ocupan da reprodución, e dactilozoides, os defensores da colonia.