cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Letizia Ortiz
Xornalismo en televisión
Letizia comezou a traballar en televisión en CNN+, unha canle privada de noticias do Grupo PRISA. Xunto a Marta Fernández estivo durante dous anos retransmitindo as novas na quenda matinal, que empezaba a súa emisión ás cinco da mañá. Tamén traballou na cadea estadounidense Bloomberg TV, outra canle privada, aínda que especializada en economía, finanzas e mercados, con sede en España baixo a supervisión da Axencia EFE Televisión.
miniatura|Letizia Ortiz e Felipe de Borbón. Incorporouse en 2001 a Televisión Española, onde se fixo cargo da presentación de Informe semanal en verán, e posteriormente traballou co equipo de edición do Telediario Segunda Edición, que acadaba audiencias de catro millóns de persoas a partir de 2003. Tamén presentou o Telediario Matinal e os especiais sobre o euro que se ofreceron nos Telediarios de TVE, e foi enviada especial a diferentes puntos de todo o mundo para cubrir acontecementos de actualidade, como os atentados do 11 de setembro, o afundimento do Prestige ou a Invasión de Iraq de 2003. De feito, cubriu a información deste último evento mantendo xa unha relación en segredo co Príncipe de Asturias. Meses antes do anuncio de compromiso co Príncipe de Asturias, comeza a copresentar o Telediario con máis audiencia de TVE, a segunda edición.
Compromiso matrimonial co Príncipe de Asturias
Letizia Ortiz coñeceu o Príncipe de Asturias nunha cea que Pedro Erquicia, director de Documentos TV, organizou na súa casa a mediados de 2002. A partir de entón comezaron unha relación, coñecida por moi poucos, que se consolidou na primeira metade de 2003. Nese momento, a Casa Real estableceu un plan estratéxico para que a relación non chegara ós medios de comunicación ata que fose oportuno. E non o foi ata o 1 de novembro de 2003, cando se anunciou por sorpresa o compromiso matrimonial da xornalista con Felipe de Borbón.
A petición de man produciuse o 6 de novembro e a voda celebrouse un chuvioso 22 de maio de 2004 na Catedral de Santa María a Real da Almudena de Madrid. Nese momento, Letizia Ortiz converteuse, de acordo co Real Decreto sobre Títulos e Denominacións da Coroa, en Princesa de Asturias e futura Raíña de España.
Descendencia
O 8 de maio de 2005 a Casa Real anunciou que os príncipes de Asturias esperaban o nacemento do seu primeiro descendente. Un día despois os príncipes de Asturias iniciaron unha visita oficial ás Illas Baleares, lugar oficial de descanso estival da Casa Real Española. Máis de 400 xornalistas retrataron o primeiro regalo para o futuro primoxénito da parella real, un conxunto de roupa para bebé e uns peúgos, obsequio do Concello de Palma. O 31 de outubro de 2005, á 1:45 horas da mañá, Letizia deu a luz mediante cesárea a unha nena, Leonor, primoxénita do herdeiro do trono e segunda na liña sucesoria da Coroa española. O seu bautismo tivo lugar o 14 de xaneiro de 2006, sendo os seus padriños os reis de España. O bautismo realizouse no Palacio da Zarzuela, igual que o dos outros seis netos dos Reis.
O 25 de setembro de 2006 a Casa Real anunciaba que os príncipes de Asturias esperaban o nacemento dun segundo fillo para maio de 2007. O 27 de novembro de 2006 a Casa Real, nunha nota informativa a EFE, anunciou que o próximo fillo dos príncipes de Asturias, sería unha nena. É a primeira vez que a familia real española anuncia o sexo dun dos seus integrantes antes do seu nacemento. Finalmente Letizia Ortiz deu a luz, tamén mediante cesárea, á súa segunda filla, Sofía de Borbón, ás 16:50 da tarde do 29 de abril de 2007.
Synaptura lusitanica lusitanica
Synaptura lusitanica lusitanica, de Brito Capello, 1868 tamén coñecida como Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado portugués.
Trátase dun pequeno linguado que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Mauritania até Angola.
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1868 polo ictiólogo portugues Félix António de Brito Capelo.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou de Brito Capelo, Synaptura lusitanica, e o actualmente válido, a especie coñécese tamén polos sinónimos:
Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado portugués é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 60 m de profundidade, entre os 21° N e os 18° S, e entre os 19° W e os 14° E, nas costas do Atlántico leste, desde o cabo Branco (Mauritania) até Angola.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas.
Desviación típica
A desviación estándar está definida como a raíz cadrada da varianza. Defínese desta maneira para dar unha medida da dispersión que é un número non negativo que ten as mesmas unidades que os datos.
O termo desviación estándar foi introducido en estatística por Karl Pearson en 1894.
Interpretación e aplicación
A desviación estándar é unha medida do grao de dispersión dos datos do valor medio. Dito doutra maneira, a desviación estándar é simplemente a "media" ou variación esperada con respecto da media aritmética.
Unha desviación estándar grande indica que os puntos están lonxe da media e unha desviación pequeno indica que os datos están agrupados cerca da media.
Por exemplo, as tres mostras (0, 0, 14, 14), (0, 6, 8, 14) e (6, 6, 8, 8) cada unha teñen unha media de 7. As súas desviacións estándar son 7, 5 e 1, respectivamente. A terceira mostra ten unha desviación moito menor que as outras dúas porque os seus valores están máis próximos a 7.
A desviación estándar pode ser interpretado como unha medida de incerteza. A desviación estándar dun grupo repetido de medidas dá a precisión destas. Cando se vai determinar se un grupo de medidas está de acordo co modelo teórico, a desviación estándar desas medidas é de vital importancia: se a media das medidas está demasiado afastada da predición (coa distancia medida en desviacións estándar), entón considérase que as medidas contradín a teoría. Isto é de esperarse xa que as medicións caen fóra do rango de valores dos cales sería razoable esperar que ocorresen se o modelo teórico fose correcto.
Formulación
A desviación estándar (DS/DE) é unha medida de dispersión usada en estatística que indica canto tenden a afastarse os valores puntuais da media nunha distribución. De feito, especificamente a desviación estándar é "a media da distancia de cada punto respecto do valor medio". Adóitase representar por un S ou coa letra sigma,. Esta medida é máis estable que o percorrido e toma en consideración o valor de cada dato.
É posible calcular a desviación estándar como a raíz cadrada da integral
onde
Así a varianza é a media dos cadrados das diferenzas entre cada valor da variable e a media aritmética da distribución.
Aínda que esta fórmula é correcta, na práctica interesa realizar inferencias poboacionais, polo que no denominador en vez de n, úsase n-1 (Corrección de Bessel)
Tamén temos outra función máis sinxela de realizar e con menos risco de ter equivocacións:
Exemplo
Aquí móstrase como calcular a desviación estándar dun conxunto de datos. Os datos representan a idade dos membros dun grupo de nenos. { 5, 6, 8, 9 }
1. Calcular a media.
Neste caso, N = 4 porque hai catro datos:
2. Calcular a desviación estándar \sigma\,\!
The Videos (vídeo de Roxette)
The Videos é un vídeo recompilatorio do dúo de pop sueco Roxette, lanzado en VHS e Laserdisc o 16 de novembro de 1991. Inclúe os vídeos dos singles de éxito dos álbums Look Sharp! e Joyride, como tamén "It Must Have Been Love" do banda sonora da película Pretty Woman e o documental The Making of Joyride.
James Luther Adams
James Luther Adams, nado en Ritzville o 12 de novembro de 1901 e finado en Cambridge o 26 de xullo de 1994, foi un ministro e teólogo unitarista, de filiación teísta cristiá, o máis influente entre os unitaristas universalistas estadounidenses, e un dos pioneiros no estudo da socioloxía da relixión.
Traxectoria
Adams era fillo de James Carey Adams, un granxeiro e predicador itinerante, deixou os estudos para traballar aos 16 anos para axudar á súa familia, ao enfermar gravemente o seu pai, na Northern Pacific Railroad logrou un bo emprego, e entrou na Universidade de Minnesota mentres traballaba pola noite, graduándose en 1924, durante os seus anos de universidade rexeitou o fundamentalismo, e tras unha época de rexeitamento da relixión, abrazou o unitarismo, entrando na Harvard Divinity School para se converter en ministro unitarista. Despois da súa ordenación tras ir por vez primeira a Alemaña para facer un curso de alemán, Adams serviu como ministro en Salem entre 1927 e 1934, e foi editor de The Christian Register de 1933 a 1934. En 1934 pasou á congregación de Wellesley Hills, Massachusetts ata 1935 e nese ano entrou como profesor na Meadville Theological School tendo que pasar un ano de estudo en Alemaña, onde entrou en contacto coa igrexa luterana clandestina que se opuña ao control nazi sobre a Igrexa Luterana polo que foi interrogado pola Gestapo. Tras volver aos Estados Unidos comezou a dar clases en Meadville ata que en 1943 pasou á Universidade de Chicago. En 1945 leu a súa tese de doutoramento sobre Paul Tillich.
En 1957 entrou a dar clases de ética cristiá na Harvard Divinity School, onde permaneceu ata a súa xubilación en 1968. Foi membro da American Academy of Arts and Sciences desde 1958. Tradutor e apólogo de teólogos alemáns como Ernst Troeltsch, Karl Holl e Paul Tillich, unha das súas principais obras foi Paul Tillich's Philosophy of Culture, Science, and Religion (1965) á que lle seguiu The Thought of Paul Tillich (1985). Publicou moitos dos seus ensaios teolóxicos e sermóns en libros como Taking Time Seriously (1957); On Being Human Religiously (1977); The Prophethood of All Believers (1986); Voluntary Associations: Socio-Cultural Analyses and Theological Interpretation (1986); An Examined Faith: Social Context and Religious Commitment (1986). Foi un dos membros fundadores da Society for the Scientific Study of Religion en 1949 que presidiu (1958-1959), tamén fundou e foi editor de The Journal of Liberal Religion. En 1996 publicouse postumamente a súa autobiografía Not Without Dust and Heat: A Memoir. Entre os temas da obra de Adams son recorrentes a importancia da historia para a manifestación da divindade, as relacións entre relixión, sociedade e poder e a contribución dos ideais relixiosos á democratización da sociedade.
Ata que chegou a súa hora
Ata que chegou a súa hora (en Once Upon a Time in the West, e en C'era una volta il West) é un filme dirixido por Sergio Leone que foi estreado en 1968. Está protagonizado por Henry Fonda como malvado, Charles Bronson como a súa némese, Jason Robards como o bandido e Claudia Cardinale como a viúva. O guión foi escrito por Leone e Sergio Donati, a partir dunha historia de Leone, Bernardo Bertolucci e Dario Argento. A fotografía é de Tonino Delli Colli, e a banda sonora é de Ennio Morricone. É a primeira parte da triloxía de Leone "Once Upon a Time", sendo as outras dúas Once Upon a Time... the Revolution e Once Upon a Time in America.
Estreouse en galego na TVG o 22 de xuño de 2008.
Muruxás
O topónimo galego Muruxás pode referirse a:
Iván Puentes Rivera
Iván Puentes Rivera, nado en Perlío (Fene) o 17 de abril de 1980, é un político galego. É licenciado en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade de Vigo e traballou durante algo máis de tres anos como redactor e presentador das canles internacionais da Televisión de Galicia.
Traxectoria
Dende moi novo participou activamente na política. Con 18 anos afiliouse ó PSdeG-PSOE en Fene, idade na que tamén ingresou nas Xuventudes Socialistas de Galicia (XSG). Nas eleccións municipais de 1999 ocupou o oitavo posto da candidatura que o Partido Socialista presenta no Concello de Fene. Pouco despois, Puentes pasou a formar parte da dirección local do Partido e na universidade integrouse no movemento estudantil de esquerdas. miniatura|Papeleta das Eleccións locais de 2019 en Pontevedra do PSdeG - PSOE. Nas eleccións de 2003 volveu formar parte da candidatura socialista en Fene, nesta ocasión no cuarto posto, e saíu elixido concelleiro. Ata 2007 foi o voceiro do Grupo Municipal do PSdeG-PSOE, levando a cabo como líder da oposición unha política especialmente crítica, aínda que colaboradora, co goberno do BNG que dirixiu Fene dende 1979 ata ese 2007.
En decembro de 2004, a lista que el encabeza gañou o Comité Comarcal dos socialistas de Ferrolterra e resultou elixido Secretario Xeral da Agrupación Comarcal de Ferrolterra do PSdeG-PSOE.
Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Fene, logrando, por primeira vez dende a II República a vitoria dos socialistas neste concello e provocando o primeiro relevo desde a Transición á fronte da alcaldía de Fene, ocupada dende 1979 polo histórico nacionalista Xosé María Rivera Arnoso. Puentes foi investido alcalde de Fene o 16 de xuño de 2007, converténdose así no alcalde máis novo de Galicia. Pero as desavinzas entre o PSdeG e o BNG racharon co goberno en xullo de 2009, dando paso a un goberno socialista en minoría.
Xurxo de Capadocia
Xurxo de Capadocia (en Γεώργιος Geṓrgios; Georgius) foi un soldado romano de Capadocia (na actual Turquía), mártir e máis tarde santo cristián. Se ben a súa existencia non é demostrable, adoita crerse que viviu entre o 275 ou 280 e o 23 de abril de 303. Crese que foi parente de Santa Nina.
A súa popularidade na Idade Media levouno a ser un dos santos máis venerados nas diferentes crenzas cristiás e mesmo —nun fenómeno de sincretismo— no mundo musulmán.
A lenda de Xurxo de Capadocia
A lenda, que se cre inventada no século IV, conta que naceu nunha familia cristiá de finais do século III. Xeroncio, o seu pai, orixinario de Capadocia, servía como oficial no exército romano. A súa nai, Policromía, volveu á súa cidade natal (Lydda, logo Dióspolis, actualmente Lod, en Israel) co seu mozo fillo tras enviuvar. Aínda así foi capaz de darlle unha boa educación.
O mozo seguiu os pasos do seu pai e uniuse ó exército pouco despois de alcanzar a maioría de idade. Debido ó seu carisma subiu pronto de grao, chegando antes dos 30 a ser tribuno e comes. Sobre esa época xa o destinaran en Nicomedia como membro da garda persoal do emperador romano Diocleciano (que reinou entre o 284 e o 305).
En 303 Diocleciano emitiu un edito autorizando a persecución sistemática dos cristiáns ó longo do imperio. O seu césar, Galerio, foi o responsable da decisión, e continuaría a persecución durante o seu propio reinado (do 305 ó 311).
Ó parecer Xurxo recibiu ordes de participar na persecución, pero preferiu dar a coñecer a súa condición de cristián e criticar a decisión do emperador. Diocleciano, moi enfadado, reaccionou ordenando a tortura e execución do traidor.
Tras diversas torturas, Xurxo foi decapitado fronte ás murallas de Nicomedia o 23 de abril do 303. As testemuñas dos seus sufrimentos convenceron á emperatriz Alexandra e a unha anónima sacerdotisa pagá para converterse ó cristianismo, co que pasarían a unirse a Xurxo no martirio. O seu corpo foi devolto a Lod para ser soterrado.
Veneración como mártir
Cara os anos 518-530, o arquidiácono e bibliotecario Teodosio relata que Dióspolis era o centro do culto de Xurxo. Un peregrino anónimo de Piacenza menciona o mesmo cara a 570.
A igrexa foi destruída en 1010, e reconstruída máis tarde polos cruzados. En 1191, durante a Terceira cruzada (1189-1192), a igrexa foi de novo destruída polas forzas de Saladino. Unha nova igrexa, que aínda se mantén en pé, foi erixida en 1872.
Durante o século IV a veneración ó santo estendeuse desde Palestina ó resto do Imperio Romano de Oriente. No século V a súa popularidade chegou á parte occidental do imperio.
Canonización
Esta afirmación non evitou a creación de diversas historias apócrifas sobre a súa vida, varias delas cheas de milagres. De acordo coa Enciclopedia Católica, o texto máis antigo preservado sobre vida do santo encóntrase na Acta Sanctorum, identificada por estudosos como un palimpsesto do século V, «cheo de extravagancias e marabillas máis alá de calquera credibilidade».
Cara a finais do século VI o abade irlandés Adomnanus, da abadía da illa de Iona, relata algunhas das lendas orientais de Xurxo recollidas polo bispo galo Arkulf na súa peregrinación a Terra Santa no 680.
Nos comezos do islam, o santo cristián uniuse —a través do sincretismo relixioso e cultural— co profeta xudeu Elías, o predicador xudeu samaritano Pineas e o santo islámico al-Hadr ('o verde', do árabe hadir) para formar unha figura relixiosa que era e aínda é venerada nas tres grandes relixións monoteístas.
O nome de al-Hadr é máis correntemente transcrito como al-Khidr ou al-Khadir.
A historia de al-Khadir co profeta Moisés no Sagrado Corán árabe: al-Qur'an al-Karim onde se lle chama Musa encóntrase na azora 18, Surat al-Kahf. É unha historia característica para as realidades místicas e gnósticas do sufismo, a ciencia esotérica do islam.
A lenda do dragón
miniatura|300px|San Xurxo e o dragón, relevo en [[Salceda de Caselas.]] No século IX aparece outra popular historia: San Xurxo a cabalo como vencedor dun dragón. Esta historia, que é parte da lenda dourada, tamén é coñecida como «San Xurxo e o dragón», e é a probable orixe de tódolos contos de fadas sobre princesas e dragóns en occidente.
Cómpre ter en conta que a lenda se relata en diversas partes de Europa e Asia Menor como propia (e mesmo no Xapón, onde se pode equiparar a Xurxo co deus do trono Susano-oh, á princesa coa doncela Kushinada e ó dragón con Yamata-no-Orochi), así que os detalles varían segundo a tradición local.
Comeza cun dragón que fai un niño na fonte que prové de auga a unha cidade. Como consecuencia, os cidadáns debían apartar diariamente o dragón da fonte para conseguir auga, para o que ofrecían diariamente un sacrificio humano que se decidía ó azar entre os habitantes. Un día resultou seleccionada a princesa local.
Nalgunhas historias aparece o rei, o seu pai, pedindo pola vida da súa filla, pero sen éxito. Cando estaba a piques de ser devorada polo dragón, apareceu Xurxo nunha das súas viaxes (acotío sobre un cabalo), enfróntase ó dragón, mátao e salva á princesa. Os agradecidos cidadáns abandonan o paganismo e abrazan o cristianismo.
A historia, antigamente considerada verdadeira, foi abandonada progresivamente. Por outra parte, poucos dubidan de que contén un rico simbolismo relixioso, para o que se propuxeron diversas interpretacións.
Popularidade en Occidente
Xurxo converteuse no protector dos cruzados na conquista de Xerusalén (15 de xulio de 1099). Como miles Christi (soldado de Cristo), converteuse no patrón dos cabaleiros e soldados, e en protector dalgunhas ordes relixiosas militares, como a Orde Teutónica (século XII) ou os templarios.
Sobre o século XII a lenda áurea estendeuse por Europa. Santiago da Vorágine, arcebispo de Xénova, escribiu a Legenda sanctorum, unha colección de fábulas sobre distintos santos. A historia de Xurxo de Capadocia destacaba entre outras. O libro, polo valor que tiña a ollos dos lectores do século XIII, acabou coñecéndose como Lenda aurea.
A información contida nos seus 177 capítulos (que noutras edicións son 182) actualmente se considera falsa, pero de notable valor literario. Estímase que o libro tivo unha profunda influencia na extensión da lenda en Occidente, tanto a nivel popular como na literatura e a pintura de Europa Occidental.
Nos últimos séculos da Idade Media, Xurxo converteuse en patrón de cidades, burgos e casas nobres; tamén chegou a ser o primeiro dos 14 santos axudadores como protector dos animais domésticos.
Alemaña
No século IX (ou quizais posteriormente, no XI) aparece en Alemaña a "Canción de San Xurxo". Baseada en precedentes latinos e redactada en alto alemán, conta o martirio do santo. Atribúese ó primeiro poeta coñecido en lingua alto alemá, Otfrid von Weißenburg (cara a 800 - † despois de 870), aínda que só se pode demostrar a existencia da canción a partir do século XI. A orixe podería estar no mosteiro de Prüm, ó que o emperador Lotario I (840-855) doou un brazo cortado e disecado, dicindo que era unha reliquia de San Xurxo. Iso converteuno no centro de veneración dos francos. miniatura|dereita|155px|Igrexa de San Xurxo en [[Reichenau]] Porén, a linguaxe alta alemá indica unha orixe na illa de Reichenau. Cara a o século IX —mercede á mediación do arcebispo de Maguncia e abade de Reichenau Hatto III (891-913)— chegaron desde Roma, entre outras reliquias, un cranio atribuído a Xurxo. Para esta reliquia construíuse a igrexa de San Xurxo.
Esa igrexa, declarada no século XX Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, conservou pinturas murais do século X con escenas da vida de Xesucristo tomadas dos evanxeos. Como consecuencia, Reichenau converteuse nun gran centro de veneración de Xurxo de Capadocia, que estendeu a súa influencia ata o convento de Sankt Georgen (1084/1085) na Selva Negra.
Xeorxia
miniatura|dereita|150px|bandeira de Xeorxia. San Xurxo é o patrón de Xeorxia. A bandeira actual é unha Cruz de San Xurxo, e o escudo ten unha representación do santo a cabalo matando ó dragón.
Os xeorxianos autodenomínanse Kartvelebi (ქართველები) e ó seu país Sakartvelo (საქართველო). O nome occidental de Xeorxia deriva do persa گرجی Gurji a través do árabe Jurj.
A palabra persa گرجی Gurji e a relacionada armenia Vrastan parecen estar relacionadas co nome Iberia, con perda do i- inicial e substitución do b por w ou v.
Grecia
Xurxo de Capadocia segue sendo venerado en Grecia, onde se lle deu o nome de Gran Mártir.
Para os eslavos de Corinto, a celebración do «San Xurxo Verde» toma o aspecto folclórico dun rito para obter choiva.
A Península Ibérica
Na Idade Media Xurxo pasou a ser patrón da Coroa de Aragón e de Portugal. Nesa época o padroado de Santiago comezou a ser incómodo pola súa asociación con Castela, a gran potencia da península.
A Coroa de Aragón
miniatura|dereita|150px|O escudo de Aragón loce a [[cruz de San Xurxo no terceiro cuartel]] En 1096 as hostes do rei Sancho Ramírez de Aragón asediaban a cidade de Alcoraz, cerca de Huesca. Tras recibir axuda desde Zaragoza, os asediados conseguiron matar ó rei, pero gañan a batalla de Alcoraz, segundo a tradición, mercede á aparición de San Xurxo. Posteriormente o rei Pedro I de Aragón conquistou Huesca tras invocar a axuda do santo.
Sobre todo a partir do século XIII xurdiron numerosas lendas e aparicións no reino. Así, Xaime I o Conquistador conta que na conquista de Valencia apareceu o santo: «Se apareció San Jorge con muchos caballeros del paraíso, que ayudaron a vencer en la batalla, en la que no murió cristiano alguno». Máis tarde, o rei Xaime contou sobre a conquista de Mallorca que «según le contaron los sarracenos, éstos vieron entrar primero a caballo a un caballero blanco con armas blancas», que el identifica con Xurxo.
O patrocinio de Xurxo de Capadocia sobre os reis de Aragón e, por extensión, sobre toda a Coroa de Aragón, recoñécese oficialmente no século XV coa creación dunha festividade.
miniatura|dereita|150px|A bandeira de Barcelona loce dúas cruces de San Xurxo
O Outeiro, Dorrón, Sanxenxo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Dorrón do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 130 habitantes en 2016 (67 mulleres e 63 homes), o que representa un aumento continuado respecto ó ano 2009, cando eran 114 veciños, e ó ano 2004, cando eran 104.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Xurxo de Capadocia
Portugal
Parece ser que os cruzados franceses que axudaron a Afonso Henriques na conquista de Lisboa en 1147 introduciron o culto a Xurxo en Portugal. Porén, crese que non foi ata a época de Afonso IV cando se pasou a usar o nome de San Xurxo como berro de guerra, en lugar de Santiago.
Nuno Álvares Pereira, condestable de Portugal e profundo devoto do santo, consideraba a Xurxo como adaíl da vitoria de Aljubarrota contra os casteláns.
Tamén Xoán I de Portugal era devoto de Xurxo. Substituíu a Santiago por Xurxo como santo patrón de Portugal. En 1387 ordenou que a súa imaxe a cabalo fora sacada na procesión do Corpus Cristi, tradición que se estendeu tamén ó Brasil.
Inglaterra
Os antigos arquivos da orde foron destruídos polo lume, pero se cre que en 1344 ou en 1348, Eduardo III proclamou a Xurxo de Capadocia como patrón de Inglaterra. Malia que o seu culto foi reprimido na época da Reforma pola Igrexa de Inglaterra, a capela de San Xurxo no castelo de Windsor (completada entre 1483 e 1528) se mantivo como sede da orde.
Campo de golf de Meis
miniatura|Campo de Golf de Meis. O Campo de Golf de Meis é un campo de golf de 18 buracos, situado en Silván da Armenteira, no concello de Meis. Deseñado por Antonio Grande, foi inaugurado o 17 de maio de 2000.
Xurxo de Capadocia
Inglaterra
En 1818, o entón príncipe rexente e máis tarde rei Xurxo IV de Inglaterra creou a Moi Distinguida Orde de San Miguel e San Xurxo para recoñecer os servizos extraordinarios no campo diplomático.
Campo de golf de Meis
Percorrido
O campo de Golf de Meis, hospedou a 22ª edición do European Ladies Team Championship 2001.
Xurxo de Capadocia
Inglaterra
Xurxo é un dos personaxes principais do poema Faerie Queen (A raíña das Fadas) de Edmund Spenser, considerado un dos poemas máis belos da lingua inglesa.
Aparece no libro I como o Redcrosse Knight of Holiness (Cabaleiro Santo da Cruz Vermella), protector da Virxe María. É así como se pode interpretar a Xurxo de Capadocia como parte da igrexa de Inglaterra, mantendo e apoiando á dinastía Tudor de Isabel I de Inglaterra.
Italia
En Italia o culto a Xurxo de Capadocia estivo moi difundido. En Roma, Belisario (sobre o 527) colocou baixo a protección de Xurxo a Porta de San Sebastián (Porta San Sebastiano) e a igrexa de San Xurxo en Velabro, onde foi trasladado pouco despois outro cranio do santo, descuberto no patriarcado lateranense do Papa Zacarías (744—752).
Rusia
miniatura|dereita|150px|Escudo de Moscova A imaxe de Xurxo de Capadocia aparece no antigo escudo imperial e no escudo nacional moderno. Era o antigo emblema dos exércitos rusos e deu nome á primeira orde militar do país.
A Igrexa ortodoxa rusa celebra a súa festa como patrón de Rusia o 3 de novembro. O «Gran Mártir Xurxo, portador de trofeo» venérase en forma de icona desde a Idade Media. A galería de iconas de Nóvgorod da Universidade Estatal da cidade, posúe unha colección de iconas do santo dos séculos XII ó XVI.
Ucraína
A festa de San Xurxo é en maio. Nesa data celébrase en Ucraína o plastuny, que é á vez a festa de San Xurxo e o festival de primavera.
Malta
Na illa de Malta celébrase a festa o cuarto domingo de xuño, e en Gozo o terceiro domingo de xullo.
Etiopía
250px|miniatura|dereita|[[Bete Giyorgis|Igrexa de San Xurxo en Etiopía.]] Segundo a lenda, xerada probablemente polo rei Lalibela de Etiopía, cando este estaba acabando unha serie de igrexas, aparecéuselle San Xurxo na súa armadura e montado nun cabalo branco. O rei dixo que o santo militar lle reprochou que ningún templo estivese dedicado a el, polo que o rei comezou a colectar máis impostos para construír unha o antes posible.
Así se construíu Bete Giyorgis ('San Xurxo'), escavada na rocha, unha das igrexas máis fermosas de Etiopía. O templo está rodeado por mitos e lendas que afirman que foi construída polos templarios no século XIII, ou que garda a Arca da Alianza bíblica.
Brasil
Portugal levou o culto ás súas colonias. Nos cultos afro-brasileiros que practican a Santería identifícase a San Xurxo con Ogum ou Ogún (en Río de Xaneiro, Recife e Porto Alegre), e con Oxóssi e Odé (en Baía), deus da guerra e as armas, que manexa o ferro.
En tempos modernos
En 1969 o papa Paulo VI eliminou a San Xurxo do santoral da Igrexa católica, aínda que non totalmente, xa que o mantivo a nivel facultativo (opcional). De todos xeitos, a devoción popular non decaeu.
Na Igrexa ortodoxa aínda é venerado como un Santo Maior.
En 1930 trasladouse ó 23 de abril a Festa do Libro Español, que levaba celebrándose en Barcelona desde 1926. A idea inicial de Vicent Clavel Andrés, escritor e editor valenciano, foi aceptada por Miguel Primo de Rivera e o 6 de febreiro de 1930 Afonso XIII firmou o Real Decreto.
O feito de que Miguel de Cervantes (segundo o calendario gregoriano) e William Shakespeare (segundo o calendario xuliano) morreran o 23 de abril (tamén Garcilaso de la Vega e Josep Pla), unido á xa tradicional Feira do Libro (en España), levaron á UNESCO a declarar o día 23 de abril como Día Internacional do libro e dos Dereitos de Autor.
Padroado
miniatura|esquerda|200px|Ícone, Museo Cristiano-Bizantino, Atenas San Xurxo é ou foi santo patrón e protector de diversos países, rexións e cidades: a Coroa de Aragón, Inglaterra, Portugal, Xeorxia, Lituania, Xénova, Reggio di Calabria, Moscova, Cáceres etc.
É un dos santos cabaleiros, protector durante a Idade Media deste estamento. En Rusia empregouse como principal emblema dos seus exércitos. En Inglaterra e Provenza usábase o seu nome como berro de guerra.
Varias ordes militares portan o seu nome ou os seus símbolos, como a Orde da Xarreteira, a Orde Teutónica, a Orde de Calatrava, a Sacra Orde Constantiniana ou a Orde de San Xurxo de Alfama.
Tamén é patrón de diversas outras profesións e actividades: agricultores, soldados, arqueiros, prisioneiros, ferreiros, xentes do circo, escultistas (Scout), montañeiros etc.
Iconografía
San Xurxo adóitase representar a cabalo, habitualmente branco, vestido ó modo militar medieval, con palma, lanza (partida), espada e escudo. Era o portaestandarte vencedor, o cabaleiro campión de dragóns, co símbolo da maldade ós pés. Era o cabaleiro da nai de Deus, María, equivalente na terra de San Miguel Arcanxo (do que se distingue porque este último se adoita representar con ás).
As «cores de san Xurxo» (a chamada habitualmente «Cruz de San Xurxo») é unha bandeira branca cunha cruz vermella, con brazos que chegan ata os extremos. Pódese ver decote no escudo de san Xurxo en cadros e outras representacións. Tamén se adaptou nas diferentes entidades das que é patrón, como as bandeira ou escudos de Inglaterra, Xeorxia ou Cataluña.
San Xurxo na arte
miniatura|200px|[[Deseño de Benedetto Pistrucci de San Xurxo e o Dragón sobre un soberano]] Algúns cadros famosos do santo foron realizados por Durero (en 1503), Donatello, Rafael e o San Xurxo e o dragón de Rubens, actualmente no Museo do Prado.
Rugby Viadana
Historia
O club foi fundado en 1970 como unha sección dentro do Vitellianense Cebogas Multisports Club por algúns ex xogadores do Rugby Parma. O equipo comezou a súa andaina no nivel máis baixo, a Serie D.
Na tempada 1980-81 o Viadana gañou a Serie B, mais logo de tres anos o equipo foi relegado á Serie C. Mais un ano máis tarde acadaría novamente o ascenso á Serie B. Na tempada 1986-87 gañou o ascenso á Serie A2, finalizando en sexto lugar no seu primeiro ano. Logo foron descendidos novamente ao ano seguinte, non retornando ata despois de tres anos.
Finalmente, gañou o ascenso á Serie A na tempada 1998-99. Na súa primeira tempada, o Viadana gañou a Coppa Italia. Na tempada 2000-01 finalizou en terceira posición a liga, mais perderon novamente nas semifinais dos play-offs fronte ao Benetton Treviso.
En 2002 a liga italiana foi reformada, converténdose no actual Super 10. Durante esa tempada, o Viadana finalizou na primeira posición e derrotou aos favoritos do Benetton Treviso nos play-offs polo título por primeira vez. Foi o primeiro equipo dunha cidade que non é capital provincia que conseguiu gañar a Liga. Gañou a súa segunda Coppa Italia en 2003.
En 2004 converteuse no primeiro (e único) equipo italiano en chegar a unha final europea, perdendo na pinal da European Shield por 19-25 fronte ao Montpellier. En 2007 derrotaron ao Cammi Calvisano para alzar a súa terceira Coppa Italia. En 2008, o Viadana perdeu nas semifinais fronte ao Benetton Treviso e porén perdeu unha praza na Heineken Cup.
A Estación, Morás, Arteixo
A Estación é un lugar da parroquia de Morás no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña.
Dominio de primeiro nivel
O dominio de primeiro nivel (en inglés Top Level Domain TLD) é un dos compoñentes dun enderezo de internet, estes van separados por puntos, así por exemplo: gl.wikipedia.org, e precisamente o último é o que se denomina dominio de primeiro nivel, ou TLD. Por exemplo, no nome de dominio "gl.wikipedia.org", "org" é o TLD, ou dominio de primeiro nivel.
O sistema de nomes de dominio en internet transforma os nomes de dominio en enderezos IP numéricos, permitindo así referirse a sitios web e outros recursos mediante nomes doados de lembrar en vez dos enderezos IP numéricos, como 207.142.131.245, que identifican cada ordenador. Este Sistema de Servidores de Nomes de Dominio (DNS, de Domain Name Server) constitúe unha xerarquía en forma de árbore: Cada TLD (p.ex. "org") inclúe moitos dominios de segundo nível (como "wikipedia" en "wikipedia.org"); cada dominio de segundo nível pode incluír moitos dominios de terceiro nível (p.ex. "gl.wikipedia.org" ou "it.wikipedia.org"), e así sucesivamente.
Os TLD pódense dividir en dúas clases: TLD de código de país (ccTLDs, de country code TLDs), como por exemplo pt, es e uk, e TLD xenéricos (gTLDs, de generic TLDs), como por exemplo com, org e net. Os ccTLDs teñen sempre dúas letras e os gTLDs teñen sempre máis de dúas letras. A capitalización é ignorada, de maneira que dá igual referirse a org que a ORG.
A xestión dos TLD é responsabilidade da IANA (Internet Assigned Numbers Authority, Autoridade de Números Asignados de Internet). Cada TLD é mantido por unha entidade distinta, que leva a concesión e revogación de dominios de segundo nível e mantén o seu rexistro.
Ramón Peñarredonda Fernández
Ramón Peñarredonda Fernández, finado en Tui o 2 de maio de 1965, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con María Alfranca Miguel.
Ostpolitik
Ostpolitik vén do alemán Ost (Leste) e Politik (Política), e fai referencia á política levada a cabo en 1969 polo chanceler da RFA Willy Brandt coa intención de normaliza-las relacións coa RDA. Como consecuencia desta política, a RFA chega a un acordo de recoñecemento de fronteiras coa Unión Soviética 1970. En 1972, a RFA e a RDA recoñécense diplomaticamente. En 1973 entran na ONU as dúas repúblicas alemás.
O Outeiro, Ares, Ares
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Xosé de Ares no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 46 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 49 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Rexión Norte do Brasil
miniatura|Rexión Norte. A Rexión Norte é unha das cinco rexións brasileiras, sendo a máis extensa delas, cunha área de 3.869.637 km², que corresponde o 42,27% do territorio brasileiro. Segundo o IBGE do 2010 tiña 15.865.678 habitantes, o que dá 3,77 hab./km². Formada por sete estados: Acre, Amapá, Amazonas, Pará, Rondônia, Roraima e Tocantins; a Rexión Norte está localizada na rexión xeoeconómica da Amazonía, entre o Macizo das Guianas (ao norte), o planalto Central (ao sur), a Cordilleira dos Andes (a oeste) e o océano Atlántico (a nordeste). Nesta rexión atópanse o maior e o segundo maior estado do Brasil, respectivamente Amazonas e Pará, e tamén os tres maiores municipios do Brasil por área territorial, Altamira, Barcelos e São Gabriel da Cachoeira, posúen cada un máis de 100.000 km². Na Rexión Norte localízase un importante ecosistema para o planeta: a Amazonia.
Na rexión predomina o clima ecuatorial con excepción do norte do Pará, do sur do Amazonas e de Rondônia, onde o clima é tropical. A latitude e o relevo explican a temperatura; a temperatura e os ventos explican a humidade e o volume dos ríos; e o clima e a humidade, somados, son responsables da existencia da máis extensa, variada e densa selva do planeta, ou sexa, a selva amazónica ou Hileia.
Adolfo Aldana
Adolfo Aldana Torres, nado en San Roque (Cádiz) o 5 de xaneiro de 1966, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Aínda que comezou como dianteiro foi evolucionando na súa demarcación para pasar a xogar na posición de mediocampista ó interior dereito, aínda que sempre con vocación ofensiva.
Como xogador
Formado nas canteiras xuvenís do Real Madrid CF, debutou co primeiro equipo o 2 de xaneiro de 1989 nun partido fronte ao FC Barcelona, no que resultou vencedor o equipo branco. Desde ese momento converteuse nun dos xogadores de banco máis utilizado, sendo o seu rendemento de gran nivel. Destacou non só polo seu gran rendemento senón polo seu gran parecido con Míchel, que naqueles momentos monopolizaba o carril dereito do equipo merengue. Colaborou activamente na consecución das ligas de 1989 e 1990 do equipo branco así como na Copa do Rei de 1989 e o subcampionato de 1990.
O seu bo rendemento e o seu bos xeitos fixeron que outros equipos fíxense nel, especialmente o Atlético Madrid do polémico Jesús Gil, no entanto Aldana quedou no Real Madrid ata 1992. Tras a fichaxe de Luis Enrique polo Real Madrid, as súas oportunidades no club branco decreceron; ademais o Real Madrid atravesaba graves problemas económicos que posibilitaron a súa saída. Con todo o seu destino, non foi un club grande, senón o modesto Deportivo da Coruña, que ascendera había só un par de anos. No Deportivo da Coruña presidido por Augusto César Lendoiro e dirixido por Arsenio Iglesias realizou unha gran tempada, que o levou á selección española da man de Javier Clemente, para substituír curiosamente a Míchel, e ao Depor a loitar polo título de liga.
A aliñación de 1992–93 do Dépor é a coñecida como "Súper Dépor" que foi aprendida por todos os bos afeccionados ao fútbol: Liaño, Albístegui, Nando, Ribera, Djukic, López Rekarte, Mauro Silva, Adolfo Aldana, Fran, Bebeto e Claudio Barragán.
Como adestrador
Tras deixar o fútbol realizou os estudos que o converteron en adestrador nacional, ocupando na actualidade o cargo de seleccionador andaluz.
Ardashir III
Ardashir III (en persa medio:75px, e en persa moderno: اردشیر سوم), nado en 621 e finado o 27 de abril de 629, foi un rei sasánida que gobernou dende o 6 de setembro de 628 ata o 27 de abril de 629.
Traxectoria
Ardashir era fillo de Kavadh II (r. 628) e "Anzoy a romana". A súa nai era probablemente orixinaria do Imperio Bizantino. Ascendeu ó trono con só sete anos, mais na realidade exerceu pouco poder real e o seu imperio foi controlado polo ministro Mahadharjushnas, cuxo deber era protexer o imperio ata que Ardashir fose maior de abondo para gobernar. Porén, en 629, Shahrbaraz, un spahbed, rebelouse contra Ardashir, e capturou Ctesiphon, matando ó neno rei xunto con Mahadharjushnas.
Recarei, Dorrón, Sanxenxo
Recarei é un lugar da parroquia de Dorrón do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 85 habitantes en 2016 (49 mulleres e 36 homes), o que representa un leve descenso respecto ó ano 2009, cando eran 81 veciños, para alcanzar a poboación que tiña en 2004, cando eran 86 habitantes.
Weltpolitik
Do alemán, welt, mundo e politik, política. A Weltpolitik era a denominación da política panxermanista e de paz armada, levada a cabo polo káiser Guillerme II a partir de 1890, substituíndo á Realpolitik (política da realidade). Esta nova estratexia, máis agresiva, Tería como consecuencia a rivalidade naval co Imperio Británico e a formación da Tripla Entente entre Francia, Rusia e Reino Unido.
Período dos duques
Con Período dos Duques (tamén chamado da anarquía) indícase o decenio de interregno entre o 574 (morte de Cleph) ao 584 (elección de Autari), durante o cal o reino longobardo e Italia non tivo reis, pero foi gobernado de xeito colexial por varios duques longobardos que se estableceran había pouco e independentes un do outro.
Os historiadores non están seguros da razón deste interregno: algúns consideran que os duques só actuaban como titores colectivos do fillo de Cleph, Autari, que, en efecto, subiu finalmente ao trono; outros falan pola contra "señorío colectivo". En todo caso, neste momento da ocupación os duques non eran máis que os xefes das diversas estirpes do pobo longobardo, aínda non asociados de forma estábel ás cidades, e xa que logo só terán actuado en autonomía, tamén porque deberán ceder ás presións dos guerreiros, teoricamente baixo a súa autoridade, para aproveitárense das aínda grandes oportunidades de botín. Esta situación inestábel, prolongada no tempo, levou ao definitivo afundimento do equilibrio político-administrativo romano-itálico, que ata a invasión se mantivera case intacto, tanto que a mesma aristocracia romano-itálica conservara a responsabilidade da administración civil (basta pensar en Casiodoro).
Os duques non se deron organizado de xeito duradeiro. Cando invadiron a Provenza merovinxia, os reis dos francos Gontrán e Khildeberto II botáronse sobre o territorio dos longobardos, tomaron Trento e abriron unha negociación co Emperador de Oriente Tiberio II, titular tamén do Exarcado de Italia. Ao final, cansos das divisións internas, temendo unha reacción máis forte da parte grega polo sur e franca polo leste e necesitando dun liderado necesario para coordinar as diversas forzas militares, no 584 os duques elixiron rei a Autari. A este foille cedida a nova capital, Pavía e a metade das riquezas ducais, se ben é dubidoso que mantivesen esta última promesa. Autari deu consolidado no seu período de goberno o reino longobardo contra os inimigos en todas as frontes.
Morte de Cleph e disgregación do reino en trinta e cinco ducados (574)
Despois do asasinato de Alboíno, os duques longobardos elixiron como o seu novo rei un nobre longobardo de nome Cleph (572): Este, porén, tras ter matado coa espada ou expulsado de Italia a moitos romanos poderosos, morreu coa espada dun servo do seu séquito despois de apenas un ano e seis meses de reinado (574). Tras a morte de Cleph, non se elixiu un novo rei por máis ou menos dez anos, e o reino fragmentouse a continuación en trinta e cinco ducados independentes un do outro, cada un gobernado por un duque residente na propia cidade. Paulo Diácono cita os nomes de cinco duques: Precisa, porén, que, ademais destes, houbo outros trinta duques, cuxos nomes Paulo Diácono evidentemente non coñecía. Os ducados nos que se fragmentou o reino deberon ser, xa que logo, trinta e cinco.
Durante o goberno dos duques o tratamento dos italorromanos foi moi duro, segundo o que afirma Paulo Diácono:
Os duques longobardos, tras teren asasinado ou expulsado a meirande parte dos latifundistas romanos, tomando posesión dos terreos, permitiron aos superviventes conservar as terras; seguindo as lis da hospitalitas, os latifundistas superviventes debían entregar un terzo das colleitas ás faras longobardas; os longobardos apoderáronse así das posicións chave da sociedade, e ben poucos romanos puideron manter unha posición acomodada.
A contraofensiva bizantina: Baduario (575-576)
Mentres tanto, Tiberio Constantino, rexente do Imperio de Oriente no nome do tolo de Xustino II, comprara unha tregua na fronte persa, non válida porén para Armenia, e isto permitiulle enviar novas tropas a Italia, comandadas polo xenro de Xustino II, Baduario. Baduario debería chegar a Rávena no 575/576, onde semella que edificou unha igrexa, con novas tropas provenientes do Oriente, cuxa forza e composición étnica non refiren as fontes, pero que algúns estudosos conxecturaron que puidesen conter mesmo mercenarios longobardos. Unha pasaxe da Historia Ecclesiastica de Xoán de Éfeso evidencia de feito que 60.000 longobardos combateran no 575 en Siria ao servizo do Imperio, e non hai que excluír que despois seguisen a Baduario a Italia. Ademais é posíbel que en Benevento e en Spoleto estivesen asentados, desde os tempos da guerra gótica (535-553), grupos de longobardos como foederati do Imperio, aos que Baduario podería ter pedido axuda contra os longobardos hostís ao Imperio. Estas son, porén, só conxecturas, polo tanto a única fonte que describe (nunha soa liña) a expedición de Baduario é a Crónica de Xoán Biclarense: