cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeiro ministro de Corea do Sur
Funcións
Un primeiro ministro que foi nomeado polo presidente pero aínda non confirmado pola Asemblea Nacional é chamado informalmente como primeiro ministro en funcións.
O cargo de primeiro ministro está apoiado por dous vice-primeiros ministros. O primeiro ministro de Corea do Sur a miúdo ten certa experiencia profesional mentres que o presidente é sempre un político de vocación.
Sociedade Real de Numismática de Bélxica
A Sociedade Real de Numismática de Bélxica (en Société royale de numismatique de Belgique; en Koninklijk Belgisch Genootschap voor Numismatiek) é unha asociación sen ánimo de lucro fundada en Bruxelas en 1841 co obxectivo da promoción e o progreso da numismática, a sixilografía e as disciplinas relacionadas en Bélxica.
A Sociedade Real de Numismática de Bélxica comparte a súa sede co Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Real de Bélxica (Bibliothèque royale de Belgique), no número 4 de Boulevard de l'Empereur, en Bruxelas.
Historia
Fundada en 1841 por un grupo de coleccionistas de moedas antigas, trátase dunha das entidades de carácter numismático máis antigas que manteñen a súa actividade. Entre os seus fundadores cómpre salientar a personalidade do historiador polaco Joachim Lelewel, un dos pais da numismática moderna, que naquela época estaba exiliado en Bélxica e a quen os outros membros lle ofreceron de inmediato a presidencia honoraria da sociedade. Outras figuras notables do grupo orixinal foron os historiadores e numismáticos belgas Constant-Philippe Serrure e Charles Piot.
O primeiro labor dos fundadores foi a publicación dunha revista, ao estilo da Revue de la Numismatique Française da Sociedade Francesa de Numismática, que comezara a súa andaina uns anos antes, en 1835. Baixo a cabeceira de Revue de la Numismatique Belge publicouse un primeiro folleto en 1842 e non foi ata 1846 cando a publicación pasou a ter unha periodicidade anual. En 1875, a revista pasou a denominarse Revue Belgue de Numismatique e, en 1908, cambiou novamente a Revue Belgue de Numismatique et de Sigillografie. Ata 1980 non se lle engadiu á cabeceira a súa versión en neerlandés: Belgisch Tijdschift voor Numismatiek en Zegelkunde.
En 1866, con motivo do seu 25 aniversario, a sociedade recibiu do rei Leopoldo II a autorización para denominarse "sociedade real" (société royale). O recoñecemento internacional da entidade veulle en 1891, cando se lle encomendou a organización da primeira edición do Congreso Internacional de Numismática, con participantes procedentes principalmente de Francia, Italia, os Países Baixos e Alemaña.
Logo da segunda edición de París en 1900, en xuño de 1910 encargouse tamén da organización do terceiro Congreso Internacional de Numismática, esta vez en colaboración coa Société Hollando-Belge des Amis de la Médaille d'Art. No seu transcurso, manifestouse o desexo de que o ensino da numismática e da sixilografía pasasen a formar parte do ensino superior, e varios membros da sociedade, entre eles o numismático Victor Tourneur, estableceron as bases para o ensino da numismática en Bélxica, no Instituto Superior de Historia da Arte e de Arqueoloxía e no Instituto de Estudos Superiores de Bélxica, ambos en Bruxelas. Uns anos máis tarde, a sociedade organizou o primeiro curso de numismática nunha universidade belga, na Universidade Católica de Lovaina.
En setembro de 1991, a sociedade celebrou o seu 150 aniversario durante o desenvolvemento, novamente en Bruxelas, do XI Congreso Internacional de Numismática, coorganizado co Consello Internacional de Numismática, onde se encargou paralelamente da exposición "Unha moeda para Europa".
En 2016 conmemorouse o 175 aniversario cun coloquio sobre a numismática en Bélxica.
Publicacións históricas da SRNB
Á parte das numerosas publicacións de carácter numismático realizadas polos seus membros de maneira particular, ao longo da súa historia, a sociedade promoveu a publicación de diversas monografías, entre as que cabe salientar as seguintes:
Robinson Crusoe
Robinson Crusoe é unha novela do escritor Daniel Defoe, publicada por vez primeira o 25 de abril de 1719. A primeira edición acredita ó protagonista da obra, Robinson Crusoe, como o autor, o que levou a moitos lectores a crer que se trataba dunha persoa real e que o libro era unha crónica de acontecementos reais.
Presentado dun xeito epistolar, confesional e didáctico, o libro é como unha autobiografía do personaxe principal (cuxo nome de nacemento é Robinson Kreutznaer), un náufrago que pasa 28 anos nunha illa deserta preto de Trinidad, onde se encontra con caníbales, presos e amotinados antes de ser rescatado. Crese que a historia pode estar baseada na vida de Alexander Selkirk, un náufrago escocés que viviu durante catro anos nunha illa do Pacífico chamada "Más a Tierra", hoxe parte de Chile, que foi renomeada como Illa Robinson Crusoe en 1966.
Malia o seu estilo narrativo sinxelo, Robinson Crusoe foi ben recibida polo mundo literario e a miúdo é considerada como a obra que marcou o comezo da ficción realista como xénero literario. Tamén é considerada como a primeira novela inglesa. Antes do remate de 1719, o libro xa tiña catro edicións, e converteuse nun dos libros máis publicados da historia, xerando tantas imitacións, non só na literatura senón tamén no cinema, televisión e radio, que o seu nome se utiliza para definir un xénero, a Robinsonada.
Foi traducida ó galego por Gonzalo Navaza e publicada por Edicións Xerais no ano 1986. No ano 2005, foi publicado de novo coa tradución de Pichel dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
O xénero
Trátase dunha autobiografía ficticia de Robinson Kretznaer, que por mor da corrupción das palabras en Inglaterra rematou por derivar en Robinson Crusoe que é como pronunciamos e mais escribimos nós mesmos e como me chamaron sempre os meus compañeiros. Nela relátanse as aventuras dun náufrago inglés que encontra os medios e recursos necesarios para sobrevivir nunha illa deserta durante 28 anos. É categorizada en moitas clasificacións como literatura xuvenil.
A inspiración
Daniel Defoe inspirouse en varias historias reais de náufragos. Os dous antecedentes reais máis próximos foron o do mariñeiro escocés Alexander Selkirk, abandonado no arquipélago Juan Fernández que foi rescatado catro anos máis tarde, e o dun capitán da mariña española Pedro Serrano que foi recollido en 1534 despois de pasar oito anos nun banco de area do Caribe.
A recepción
O interese da novela radica non tanto na verdade psicolóxica dos personaxes (aínda que as aventuras se enmarcan nun discurso emocional e espiritual) coma na presentación dos feitos narrados como reais nun ambiente descrito con toda sorte de detalles. O estilo narrativo é realista, directo e moi simple.
A recepción inmediata do libro na Inglaterra da época foi moi positiva. Ó final do primeiro ano xa coñecía cinco edicións, que sumarían máis de 700 diferentes adaptacións e traducións nos tres séculos seguintes. É a novela inglesa máis popular de todos os tempos e o segundo libro máis lido despois da Biblia.
As interpretacións
A pesar da ausencia do amor como motivo, o libro sempre gozou de moita aceptación no mundo literario. Dende un punto de vista global, Robinson Crusoe narra os comezos do mundo mercantilista e capitalista moderno. Tópicos como o do home con vontade extrema que é capaz de facerse a si mesmo, de autocontrolarse e de perseverar nas situacións máis difíciles, ou como o da racionalización da actividade humana e do control sobre a natureza e sobre os demais aparecen aquí perfectamente deseñados.
James Joyce falou del como símbolo do colonialismo británico e do espírito anglosaxón: o sentido da independencia, a crueldade inconsciente, a persistencia, a intelixencia eficaz, a apatía sexual... Robinson sería neste sentido o prototipo de colonizador e de conquistador universal guiado pola razón única e eficiente.
Intertextualidade e influencias culturais
Houbo infinidade de adaptacións, versións e reescrituras da historia de Robinson ás máis diversas linguas e culturas, dende The Swiss Family Robinson do pastor suízo Johann David Wyss de 1812, á adaptación cinematográfica de Luis Buñuel: Robinson Crusoe de 1954.
En Emilio ou Da educación, Jean-Jacques Rousseau desexa que Emilio se identifique con Crusoe e que o imite na confianza que mostra en si mesmo. A Emilio, o principal personaxe deste tratado, permíteselle que lea un só libro antes dos doce anos e ese libro é Robinson Crusoe. É a necesidade o que debería guiar o que debe ser aprendido e logrado.
Unha ópera cómica de Jacques Offenbach chamada Robinson Crusoé baseada nunha versión pantomímica é de 1867.
En 1971, o escritor francés Michel Tournier publicou unha sátira de Robinson Crusoe, Venres ou os Limbos do Pacífico, na que estigmatiza o protestantismo de Robinson.
A novela do Premio Nobel J.M. Coetzee, Foe, de 1986 é basicamente unha reimaxinación e reavaliación da mesma historia en termos de racismo.
Traducións ao galego
Foi traducida a centos de linguas (incluídas entre outras o inuit, o copto e o maltés). A versión galega apareceu por primeira vez en 1986, traducida por Gonzalo Navaza e publicada por Edicións Xerais de Galicia. Esa mesma tradución sería a que se publicaría anos despois na imprenta de Arteixo de La Voz de Galicia, na medida na que Robinson Crusoe foi un dos títulos elixidos para formar parte da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Existen ademais algunhas adaptacións da obra traducidas ao galego, como a realizada por Valentín Arias para a colección "Kalafate" de Almadraba Editorial en 2011 ou a de Isabel Soto López para a colección "Cucaina" de Vicens Vives en 2013.
Fenómenos de transporte
Denomínase Fenómenos de transporte á parte da Física que estuda os mecanismos de transferencia de materia, enerxía e cantidade de movemento. Malia semellaren diferentes, o transporte destas magnitudes é susceptible, polo menos en parte, dunha análise física e matemática común a todos eles.
Os Fenómenos de transporte divídense habitualmente en transporte molecular e transporte convectivo.
Hisahito
Hisahito é un nome xaponés usado para homes, normalmente da familia imperial. Aínda que sexa romanizado da mesma maneira, o kanji pode ser diferente.
Chámanse Hisahito:
Felkészülés meghatározatlan ideig tartó együttlétre
Felkészülés meghatározatlan ideig tartó együttlétre é un filme húngaro de 2020 dirixido por Lili Horvát. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Quinesioloxía
miniatura|Investigación e prácticas de quinesioloxía Cinesioloxía, quinesioloxía ou kinesioloxía (do grego κίνησις kínēsis 'movemento', e logos, 'tratado') é o estudo científico do movemento humano empregando os principios das ciencias físicas e, en consecuencia, abrangue varias disciplinas.
Savonia Interior
miniatura|200px|Localización de Savonia Interior. Savonia Interior (en finés Sisä-Savon seutukunta) é unha das cinco subrexións da rexión de Savonia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 14 346 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
O Brueiro, Rodeiro, Oza-Cesuras
O Brueiro é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 49 habitantes (24 homes e 25 mulleres), dous menos ca no ano 2000.
Campionato Brasileiro Série A 2011
O Campionato Brasileiro Série A 2011 (coñecido como Brasileirão Petrobras 2011 por razóns de patrocinio) foi a 56º edición da Série A, o primeiro nivel do fútbol no Brasil. Empezou o 21 de maio e finalizou o 4 de decembro de 2011. O Fluminense era o defensor do título.
Errol Sitahal
Errol Sitahal é un actor indo-trinitense, residente no Canadá, que actuou en varios filmes de Hollywood, ademais do teatro e da televisión. En 1995, interpretou a Ram Das, o mordomo indio, no filme A princesiña. No mesmo ano tamén apareceu con Chris Farley e David Spade nunha escena do filme Tommy Boy. No 2004 fixo o papel de Dr. Patel, pai de Kumar (Kal Penn) e o irmán máis vello de Kumar Saikat (Shaun Majumder), no filme Harold & Kumar Go to White Castle.
Nos anos vindeiros, interpretou numerosos papeis de teatro en Toronto e Trinidad e Tobago. No 2009, interpreta a Babaji, o avó de Indie Mehta, na serie de televisión canadense How To Be Indie.
San Xil de Carballo, Samos
San Xil de Carballo é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2013 tiña 12 habitantes, deles 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Camiño de Santiago
San Xil é unha localidade da etapa Triacastela-Sarria do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Gran Premio do Xapón de 1989
O Gran Premio do Xapón de 1989 (oficialmente o XV Fuji Televisión Gran Premio do Xapón) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 22 de outubro de 1989. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1989 da Fórmula Un, o 16º Gran Premio do Xapón e o quinto que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira de 53 voltas foi gañada por Alessandro Nannini para o equipo Benetton, que saíra na sexta posición. Riccardo Patrese terminou en segundo lugar para o equipo Williams, con Thierry Boutsen terceiro no outro Williams.
Esta carreira converteríase nunha das máis notorias na historia da F1, xa que foi a culminación da tumultuosa rivalidade de dous anos entre os pilotos de McLaren Alain Prost e Ayrton Senna. O Gran Premio do Xapón decidiu o Campionato de Pilotos de 1989 en favor de Prost, logo dunha colisión na chicana final con Senna que deixou a ambos fóra da pista. Mentres que Prost abandonou o seu coche parado, Senna seguiu co seu, fixo unha parada en boxes para cambiar o seu morro, e alcanzou a Alessandro Nannini para lograr a vitoria. Logo da carreira Senna foi descualificado nunha polémica decisión por usar a vía de escape da chicana para volver ao circuíto, entregando o título a Prost.
Antecedentes
Como en, o equipo de McLaren dominou ao longo de 1989. Ao comezar esta carreira, Prost tiña unha vantaxe de 16 puntos sobre Senna no Campionato de Pilotos, 76 a 60. O brasileiro gañara seis carreiras por catro do francés, incluíndo a anterior carreira no Gran Premio de España de 1989, pero só terminara nos puntos noutra ocasión, mentres que Prost só terminara fora dos puntos unha vez en toda a tempada. Polo tanto, Senna tiña que gañar tanto esta carreira como a última carreira en Australia para ter algunha posibilidade de reter o seu Campionato Mundial de Pilotos. Con todo, si Senna gañaba as dúas últimas carreiras, sería campión independentemente de onde terminase Prost, debido ao sistema de puntuacións.
Práctica e cualificación
Como era de esperar, os dous McLarens dominaron a clasificación. Aínda así, Senna dominou facilmente na pista, logrando un tempo máis dun segundo e medio máis rápido que o seu compañeiro de equipo Prost. Prost decatouse moi pronto de que os McLarens eran moi superiores a todos os outros coches da grella, ata coa configuración do automóbil completamente optimizada para a carreira, podería cualificar na carreira xunto a Senna, pero cunha configuración moito mellor adaptada ás demandas da carreira que o seu compañeiro de equipo, só tería que vencer ao brasileiro na liña de saída para ter unha considerable vantaxe durante a carreira, como se vería. Os Ferraris de Gerhard Berger e Nigel Mansell ocuparon a segunda fila, con Berger superando ao seu compañeiro de equipo no cuarto lugar por dúas décimas de segundo. O Williams de Riccardo Patrese quedou medio segundo detrás de Mansell en quinto lugar, xunto a el na terceira fila o italiano Alessandro Nannini no Benetton-Ford utilizando o desenvolvemento HBA4 do Motor V8. As posicións detrás de Nannini estiveron moi disputadas, con só seis décimas de segundo de diferenza nos seguintes seis tempos de cualificación, incluíndo o do ex campión do mundo Nelson Piquet no Lotus-Judd na undécima posición. Jonathan Palmer no Tyrrell-Ford logrou o último lugar da grella no vixésimo sexto lugar, mentres que catro pilotos non cualificaron (incluíndo aos ex pilotos de Ferrari René Arnoux e Michele Alboreto que entre eles gañaran 12 Grandes Premios), xunto aos nove pilotos que non se precualificaron.
Sorprendentemente, Bernd Schneider cualificou o Zakspeed-Yamaha para correr a súa segunda carreira da tempada (tamén cualificara para a primeira carreira da tempada en Brasil). Schneider clasificouse 21º, só 4.851 segundos máis lento que Senna. O compañeiro de Schneider Aguri Suzuki non tivo tanta sorte no seu Gran Premio de casa. Logo de facer o seu debut na F1 co equipo Larrousse en Suzuka no Gran Premio do Xapón de 1988, Suzuki rexistrou a súa décimo quinta falla consecutiva para precualificar no pouco potente Zakspeed.
Carreira
Na saída, Prost foi moito máis rápido que Senna, como esperaba, eliminando ao instante a vantaxe da pole position do brasileiro logo de retirar o seu gurney flap sen que Senna soubéseo, segundo revelou o xornalista de F1, Maurice Hamilton. De feito, a saída de Senna foi tan mala que Gerhard Berger logrou poñerse ao seu lado desde o seu terceiro posto na grella. Pero o McLaren de Senna tiña a trazada boa na primeira curva, e logrou manter o Ferrari detrás del. Cunha configuración de carreira claramente superior á do seu compañeiro de equipo, durante a primeira metade da carreira, Prost continuou aumentando o seu liderado ata case seis segundos, logo Senna perdeu dous segundos adicionais debido a un lento pitstop (Prost tamén configurara o coche con menos carga aerodinámica que Senna, dándolle máis velocidade en liña recta e protexendoo contra todos os intentos de pasalo máis extremos no punto de adiantamento do circuíto, a chicana ao final da volta). Con todo, cun novo conxunto de pneumáticos o equilibrio de potencia cambiou, e o reinante Campión do Mundo comezou a aproximarse ao francés.
Detrás da parella líder, logo da súa carga inicial, a caixa de cambios do Ferrari de Gerhard Berger fallou na volta 34, e o Ferrari de Nigel Mansell sufriu un fallo do motor nove voltas despois. Cos coches da Scuderia desaparecidos, todos os verdadeiros rivais de McLaren desapareceran. A única oposición que lle quedaba a Senna e Prost era entre eles, xa que alonxábanse do novo terceiro Alessandro Nannini. O italiano de Benetton utilizaba o motor menos potente, pero máis fiable, Ford DFR na carreira e non o desenvolvemento HBA4. O seu compañeiro de equipo Emanuele Pirro utilizou o desenvolvemento V8 na carreira, e aínda que non era tan rápido como Nannini, valeulle para subir ata o 10º posto logo de comezar 22º. A carreira de Pirro terminou na volta 33 logo dunha colisión na forquita.
Senna finalmente atrapou a Prost na volta 40 (Prost deliberadamente relaxara o seu ritmo, permitindo que Senna o seguira de cerca no seu ronsel nas curvas, a expensas de forzar a Senna a usar os seus pneumáticos máis frescos), e nas seguintes cinco voltas a brecha entre os dous mantívose en aproximadamente un segundo cos dous pilotosde McLaren tratando de situarse tácticamente. Prost tiña maior velocidade nas rectas, mentres que os axustes de Senna dábanlle vantaxe nas curvas. Na volta 46 Senna usou a súa maior velocidade en curva para asegurarse de manterse preto detrás do coche de Prost a través da desafiante dobre curva da Spoon Corner. Isto puxo o coche de Senna directamente no rebufo aerodinámico do Mclaren do líder, eliminando gran parte da vantaxe en liña recta de Prost. A través da infame curva á esquerda 130R de alta velocidade, Senna reducíu a vantaxe de Prost aínda máis, poñendo o seu MP4/5 só a dúas lonxitudes de coche detrás do seu rival.
A seguinte curva logo da 130R é a chicana, a segunda curva máis lenta do circuíto. Mentres Prost empezaba a frear pola curva Senna lanzouse por un lado, pero Prost viu o movemento nos seus espellos e moveu o seu coche a través da pista para bloquear a súa trazada (Prost dixera antes da carreira que no pasado deixara a porta aberta cando Senna retabaoo para non deixar ambos coches fóra de carreira, pero non deixou a porta aberta neste día). Ningún dos pilotos estaba disposto a ceder e os dous chocaron xusto antes do vértice da curva. Coas rodas bloqueadas e os motores apagados, os dous coches detivéronse na boca da rúa de escape bloqueando parcialmente a chicana. Como os vehículos estaban directamente na liña de calquera posible coche fóra de control, os comisarios apresuráronse a sacalos. Mentres Prost se desabrochaba o cinto e deixaba o seu coche (pensando que esta carreira terminara e o Campionato do Mundo finalmente era seu), Senna fixo un xesto aos comisarios para que o empuxaran pola estrada de escape. Cando o McLaren foi empuxado, Senna utilizou o movemento para arrincar o seu motor, e despois de encendelo inmediatamente acelerou pola estrada de escape, serpenteando entre os bolardos provisionais dispostos na chicana.
Aínda que o seu coche funcionaba, o MP4/5 de Senna sufrira danos na súa á dianteira durante a colisión, e mentres Prost volvía lentamente ao próximo pit lane, Senna tivo que completar case unha volta completa ao circuíto antes de entrar en boxes para unha reparación. Unha vez que o seu morro foi substituído Senna continuou a carreira. O dominio de McLaren demostrouse polo feito de que malia a colisión, o período que estivo parado, a volta lenta, e a parada no pit stop mentres se reparaba o seu coche, cando Senna regresou á carreira estaba a só cinco segundos do novo líder da carreira, Alessandro Nannini.
Senna pilotou como un poseso e non tardou moito en atrapar ao Benetton de Nannini. Pasou ao italiano só dúas voltas logo de substituír o morro do seu coche, exactamente no mesmo lugar no que colisionou con Prost (a diferenza de Prost, Nannini non ofreceu unha resistenci significativa). Tres voltas máis tarde Senna chegou a bandeira a cadros. Nannini terminou en segundo lugar, seguido polos dous Williams-Renaults de Riccardo Patrese e Thierry Boutsen, que pilotaran en tándem e fóra de ritmo durante toda a carreira. O outro piloto na mesma volta que o gañador foi Nelson Piquet, case a unha volta, pero aínda moito mellor que na undécima posición na que comezou, debido principalmente á alta taxa de abandonos da carreira. Só once dos vinte e seis participantes chegaron ao final. Detrás de Piquet estaban dous pilotos británicos que tamén se beneficiaron dos abandonos, e mentres que a sexta posición final de Martin Brundle era bastante notable, Derek Warwick chegou desde a fila traseira da grella no seu Arrows para lograr o sétimo lugar. Nunha estrataxema que funcionoulle de luxo, antes da carreira Warwick tomara a extraordinaria medida de eliminar practicamente toda a carga aerodinámica do seu coche coa esperanza de que a velocidade extra na recta daríalle unha vantaxe.
Post-carreira
Inmediatamente logo da carreira, Senna foi descualificado polos comisarios de carreira por saltar a chicana logo da súa colisión con Prost, con Senna crendo que a decisión tomaraa o presidente Jean-Marie Balestre para dar o campionato ao seu compatriota Prost (os comisarios de carreira e Balestre negaron o caso, indicando que o presidente de FISA non estaba presente na reunión dos comisarios cando tomaron a decisión de descualificar a Senna). Nannini adxudicouse a vitoria, Patrese e Boutsen participaron na cerimonia do podio. Esta sería a única vitoria de Alessandro Nannini nunha carreira de Fórmula Un, a súa andaina na F1 foi cortada por un accidente de helicóptero case exactamente un ano despois no que perdeu o seu antebrazo dereito. A descualificación de Senna tamén significou que matematicamente lle fora imposible alcanzar os puntos de Prost, polo que o Campionato de 1989 foi para o francés.
Como non obtivera ningunha vantaxe competitiva por saltarse a chicana, Senna e McLaren apelaron a decisión da descualificación. O xefe de McLaren, Ron Dennis, explicou que non tiña nada que ver con deter a Prost (que deixaba McLaren por Ferrari) gañando o campionato, senón que o equipo sentía que se lles quitou unha vitoria por unha decisión incorrecta, que resultaba nunha perda de diñeiro en premios e de diñeiro de bonificación do patrocinio. Posteriormente na audiencia da FIA en París, a mesma semana, a inhabilitación de Senna non só foi confirmada, senón que se lle impuxo unha multa adicional de 100.000 US $ e unha suspensión de seis meses (a FIA tamén cualificou a Senna de "piloto perigoso"). Desde o incidente, houbo moito debate sobre se Prost chocou intencionadamente con Senna, se Senna fora demasiado ambicioso no seu movemento de adiantamento, ou se a colisión fora simplemente un incidente de carreira entre dous compañeiros de equipo enfadados.
Líderes por volta
Alain Prost 43 (1-20, 24-46), Ayrton Senna 8 (21-23, 47-48, 51-53), Alessandro Nannini 2 (49-50)
Carreira de armamentos evolutiva
En bioloxía evolutiva, unha carreira de armamentos evolutiva é unha loita evolutiva entre conxuntos en competencia que de especies (ou tamén de xenes ou trazos) que coevolucionan, que desenvolven adaptacións e contraadaptacións uns contra outros, lembrando a unha carreira de armamentos, que se describe como un exemplo de retroalimentación positiva. Os conxuntos de xenes que coevolucionan poden estar en diferentes especies, como na carreira evolutiva entre predadores e presas (Vermeij, 1987), ou entre parasitos e hóspedes. Alternativamente, a carreira de armamentos pode establecerse entre membros dunha mesma especie, como no modelo de comunicación manipulación/resistencia nas vendas comerciais (Dawkins & Krebs, 1979) ou como unha evolución desbocada ou efectos Raíña Vermella. Un exemplo de carreira de armamentos evolutiva é o conflito sexual entre os sexos, a miúdo descrito co termo descontrol fisheriano. Thierry Lodé salientou o papel de tales interaccións antagonistas na evolución, que causaban desprazamentos de carácter e coevolución antagonista. A hipótese da escalada proposta por Geerat Vermeij fala dos conflitos máis xerais e estaba orixinalmente baseada no seu traballo sobre gasterópodos mariños fósiles.
A coevolución non é necesariamente unha carreira de armamentos. Por exemplo, o mutualismo pode orixinar adaptacións cooperativas nunha parella de especies. Este é o caso de certos patróns de cores ultravioletas das flores, cuxa función é guiar as abellas ao centro da flor e promover a polinización. A coevolución é tamén por definición interespecífica; o que exclúe as carreiras de armamentos dos conflitos sexuais.
As carreiras de armamentos evolutivas poden incluso librarse entre humanos e microorganismos, como cando os médicos usan antibióticos, e os microorganismos evolucionan a novas cepas que son máis resistentes.
As carreiras de armamentos evolutivas a miúdo fan evolucionar un trazo só se é beneficioso comparado coa poboación de árbores. Por exemplo, se unha árbore ten unha mutación que a fai máis alta, terá unha vantaxe debido a que capta máis luz solar. Pero en canto outras árbores acaden a mesma altura, perde esa vantaxe. En canto aparece unha árbore máis alta, esta ten a vantaxe. Neste exemplo, o pico máis próximo do gráfico da paisaxe evolutiva móvese a medida que a poboación se aproxima a el. Outro exemplo de evolución desbocada na selección sexual son as cornamentas dos alces. Ter grandes cornamentas fai que un macho de alce teña máis probabilidades de atopar parella. De feito, ter grandes cornamentas é un requisito para aparearse. Como resultado, no alce evolucionan cornamentas que son incriblemente custosas de formar e manter, e loitar con elas. Ao final da estación reprodutora, a perda media de peso corporal nos machos é do 25% debido ás loitas entre eles para poder aparearse antes de que chegue o inverno.
Carreiras de armamentos simétricas e asimétricas
As carreiras de armamentos poden ser clasificadas como simétricas ou asimétricas. Nunha carreira de armamentos simétrica, a presión de selección actúa sobre os participantes na mesma dirección. Un exemplo disto é o crecemento das árbores o máis alto posible como resultado da competición pola luz, no que a vantaxe selectiva para cada especie é incrementar a altura. Unha carreira de armamentos asimétrica implica presións de selección opostas, como no caso dos guepardos e as gacelas, xa que, aínda que aparentemente parece que ambos evolucionaron de igual maneira para ser máis veloces, o que ocorre realmente é que os guepardos evolucionaron para ser mellores na caza das gacelas, e as gacelas evolucionaron para evadirse da captura. Este exemplo asimétrico pode considerarse máis en xeral como o principio vivir-comer. O principio vivir-comer é a idea de que nunha situación con predador e presa, a presa leva en principio a peor parte, xa que se fracasa en escapar pode ser ferida ou morrer, mentres que o predador só ten o inconveniente de que se fracasa en capturar simplemente ten que buscar outra presa, polo que para el un fracaso non é definitivo.
Dinámica hóspede-parasito
A presión de selección ente dúas especies pode orixinar a coevolución hóspede-parasito. Esta relación antagónica fai necesario para o patóxeno ter os alelos máis virulentos para infectar o organismo hóspede, e para o o hóspede ter os alelos máis resistentes para sobrevivir ao parasitismo. Como consecuencia, as frecuencias alélicas varían co tempo dependendo do grao de virulencia e de resistencia nas poboacións (flutuación da presión de selección xenética) e o tempo de xeración (taxa de mutación), na que algúns xenotipos son seleccionados preferentemente grazas ao aumento de fitness individual. A acumulación de cambios xenéticos en ambas as poboacións explica unha adaptación constante para ter un menor custo en fitness e evitar a extinción de acordo coa hipótese da Raíña Vermella proposta por Leigh Van Valen en 1973.
Interacción Phytophthora infestans/patacas Bintje
As patacas da varieade Bintje derivan do cruzamento entre patacas Munstersen e Fransen, e son resistentes a diversas doenzas infecciosas das patacas producidas por virus, fungos e oomicetos, como o Phytophthora infestans. . Foron creadas nos Países baixos e agora cultívanse principalmente no norte de Francia e Bélxica. O oomiceto Phytophthora infestans é responsable dun tipo de praga da pataca, que foi especialmente devastadora durante a fame europea de 1840. As zoósporas (esporas móbiles características dos oomicetos) son liberadas polos zoosporanxios do micelio do oomiceto e transportados polo vento e a chuvia ata que infectan os tubérculos ou as follas das patacas. A planta ennegrece nalgunhas partes debido á infección polo oomiceto. O parasito contén combinacións alélicas virulentas-avirulentas situadas en varios loci microsatélites, e igualmente o hóspede contén varios xenes de resistencia multiloci (ou xene R). Esta interacción denomínase relación xene por xene e é, en xerall, moi común en doenzas de plantas. A expresión de patróns xenéticos nas dúas especies é unha combinación de características de resistencia e virulencia para ter unha mellor taxa de supervivencia.
Morcegos e bolboretas nocturnas
Nos morcegos evolucionou o uso da ecolocación para detectar e capturar as súas presas. Nas bolboretas nocturnas ou avelaíñas evolucionou, á súa vez, a capacidade de detectar os ultrasóns para a ecolocación emitidos polos morcegos cando cazan, e isto provoca nelas manobras de voo evasivas, ou a capacidade de replicar cos seus propios clics ultrasónicos para confundir o sisema de ecolocación dos moregos. A resposta da subfamilia Arctiidae de avelaíñas noctuoideas á ecolocación dos morcegos pode explicarse por tres hipóteses predominantes: alarma, interferencia co sonar, e defensa aposemática acústica. Todas estas diferenzas dependen da especificidade dos ambientes e do tipo de chamada de ecolocación; porén, estas hipóteses non son mutuamente excluíntes e poden ser usadas polo mesma avelaíña para a defensa. Os diferentes mecanismos de defensa responden directamente á ecolocción dos morcegos como demostraron estudos de simpatría. En lugares onde hai illamento espacial ou temporal entre os morcegos e as súas presas, os mecanismos auditivos das especies de avelaíñas tenden a sufrir regresión (detectan un menor rango de frecuencias). Fullard et al. (2004) compararon o comportamento ante os ultrasóns das especies de avelaíñas noctuoideas visitantes (adventive) e endémicas nun hábitat sen morcegos e encontraron que todas as especies visitantes reaccionaban aos ultrasóns voando máis lentamente, mentres que só unha das especies endémicas reaccionaba aos ultrasóns, o que indica que se produciu unha perda de audición na poboación endémica. Porén, o grao de perda ou regresión depende da cantidade de tempo evolutivo que pasara e de se eses insectos desenvolveron un uso secundario da audición. Algúns morcegos usan clics a frecuencias que están por riba ou por debaixo dos rangos de audición das avelaíñas. Isto coñécese como hipótese das frecuencias alotónicas, que considera que os sistemas auditivos das bolboretas nocturnas fixeron que os seus morcegos predadores usasen frecuencias de ecolocación maiores ou menores para evitar ser oídos. Os morcegos Barbastella evolucionaron para usar un modo máis silencioso de ecolocación, emitindo a un volume reducido e ademais reducindo o volume dos seus clic a medida que se aproximan ás súas presas. O menor volume de clics reduce o rango efectivo de caza, pero ten como resultado un número significativamene maior de capturas que as que fan outras especies de morcegos máis ruidosas. Nas bolboretas nocturnas evolucionou a capacidade de discriminar entre as frecuencias de ecolocación altas e baixas, o que lles indica se o morcego só acaba de detectar a súa presenza ou se está perseguíndoa activamente. Isto permítelles decidir se paga a pena gastar enerxía en emitir á súa vez clics ultrasónicos defensivos.
Cobras e ras
Phillips e Shine fixeron un estudo das defensas químicas tóxicas que segregaban as ras en resposta a unha cobra predadora australiana, a Acanthophis praelongus. Estas cobras comen tres tipos de ras, unha que non é tóxica, outra que produce moco ao ser capturada, e outra moi tóxica; porén, as cobras aprenderon que se esperan unha vez capturada unha presa tóxica antes de tragala, a potencia do veleno diminúe. Neste caso, a asimetría permite ás cobras superar as defensas químicas das ras tóxicas despois de que estas morren. Os resultados do estudo mostraron que a cobra se acostumaba ás diferenzas nas ras polo seu tempo de retelas e liberalas, retendo sempre as non tóxicas, e liberando as moi tóxicas, mentres que as que segregaban moco tiñan un tempo de retención intermedio. Por tanto, as cobras tiñan moita maior vantaxe de poder apañarse cos diferentes mecanismos defensivos das ras, aínda que as ras puidesen finalmente incrementar a potencia da súa toxicidade, as cobras adaptaríanse tamén ao cambio. Este estudo mostra que mesmo cunha presa perigosa, a coevolución é aínda moi asimétrica debido á gran vantaxe dos predadores en relación coas presas.
Especies introducidas
miniatura|dereita|200px|Os sapos [[Rhinella marina experimentaron unha masiva explosión poboacional en Australia debido á falta de competición.]]
Cando unha especie non estivo suxeita a unha carreira de armamentos previamente, pode estar en gran desvantaxe e enfrontarse á extinción moito antes de que consiga adaptarse á aparición súbita dun novo predador, competidor etc. Este é un problema común en ecosistemas illados como os de Australia ou as illas Hawai aos que acaban chegando especies invasoras. En Australia, moitas especies invasoras como o sapo Rhinella marina, espalláronse rapidamente debido á falta de competidores e a carencia de adaptacións á bufotenina tóxica dese sapo por parte de potenciais depredadores.
John Millington Synge
John Millington Synge, nado en Rathfarnham o 16 de abril de 1871 e finado en Dublín o 24 de marzo de 1909, foi un dramaturgo, poeta, prosista e recompilador de folclore irlandés. É unha figura clave no renacemento literario irlandés e un dos fundadores do Abbey Theatre. É coñecido sobre todo pola súa obra The Playboy of the Western World, que causou disturbios en Dublín durante a súa estrea no Abbey Theatre.
Aínda que proviña dun ambiente de clase media protestante, os escritos de Synge refírense principalmente ao mundo dos campesiños católicos da Irlanda rural e co que el consideraba o paganismo esencial do seu punto de vista sobre o mundo.
Synge padeceu a enfermidade de Hodgkin, unha forma de cancro daquela intratable. Faleceu poucas semanas antes do seu 38.º aniversario.
Legado
As obras de Synge axudaron a establecer o estilo do Abbey durante as seguintes catro décadas. O estilizado realismo da súa escritura reflectíase no sistema de interpretación ensinado na escola do teatro, e as obras sobre a vida campesiña foron o principal ingrediente do repertorio ata finais da década de 1950. Sean O'Casey, o seguinte dramaturgo principal que escribiu para o Abbey, coñecía ben a obra de Synge e intentou facer coas clases traballadoras dublinesas o que o seu predecesor fixera cos pobres das zonas rurais.
A crítica Vivian Mercier atopouse entre os primeiros que recoñeceron a débeda de Samuel Beckett con Synge. Beckett era un membro regular do público que acudía ao Abbey na súa mocidade e admirou en particular as obras de Yeats, Synge e O'Casey. Mercier sinala paralelismos entre as figuras de Synge de vagabundos, mendigos e campesiños, e moitas das personaxes das novelas e obras dramáticas de Beckett.
A casa de Synge nas illas Árann foi restaurada para convertela en atracción turística. Cada verán dende 1991 celébrase anualmente no lugar de Rathdrum (Wicklow), unha "Escola de Verán Synge".
Arquipélago Bismarck
miniatura|320px|Papúa Nova Guinea e Arquipélago Bismarck miniatura|300px| Arquipélago Bismarck O Arquipélago Bismarck é un grupo de illas volcánicas do Pacífico situadas ao nordés dae illa de Nova Guinea, chamadas así en honra ao chanceler alemán Otto von Bismarck e pertencentes a Papúa Nova Guinea.
Xeografía
O arquipélago Bismarck, inclúe a maioría das illas volcánicas dispersas en 4 provincias cun área de 49.700 km², onde as illas máis importantes son:
dereita|300px
Carmen Penim
Carmen Penim é o nome artístico de Carmen Pérez Fernández, nada en Covas (Os Blancos) o 2 de setembro de 1965, é unha profesora, compositora, cantante, produtora e representante artística galega. Formou con Maurizio Polsinelli o dúo 2naFronteira.
Traxectoria
Entre 2007 e 2013 ocupou unha praza de ensino do español como lingua estranxeira en Italia. Foi profesora de Lingua Castelá no IES A Paralaia de Moaña de onde se trasladou ao IES María Soliño de Cangas. Impartiu cursos de técnica vocal para distintos sectores.
É xuíza honoraria do Couto Mixto e forma parte do proxecto “Referentes galegas” de difusión de mulleres profesionais galegas de todos os ámbitos, que quere servir de difusión e ser referente para as nenas e mozas. Está comprometida con causas como a igualdade, a loita contra a violencia de xénero e contra a ablación feminina, a memoria histórica, o veganismo e o ensino. Colabora con AECC, GaliciaAme, centros de día e residencias de persoas maiores.
Traballos de 2naFronteira
2naFronteira é un dúo composto por Carmen Penim e o pianista romano Maurizio Polsinelli, o dúo creouse no 2008, cando ambos os dous inician a súa andaina xuntos en Italia, onde Carmen estaba a estudar canto.
FreeBSD
FreeBSD é un sistema operativo libre para ordenadores con soporte de múltiples arquitecturas (alpha, amd64, ARM, x86, IA-64, MIPS, PC-98, Power PC, sparc). FreeBSD está baseado en BSD 4.4 de Computer Systems Research Group (CSRG) da University of California, Berkeley seguindo a tradición que distingue o desenvolvemento dos sistemas BSD. Ademais do bo traballo realizado polo CSRG, o proxecto FreeBSD investiu miles de horas en axustar o sistema para ofrecer as máximas prestacións en situacións de carga real. Distribúese baixo licenza BSD.
Características
FreeBSD é un sistema operativo multiusuario, multitarefa con apropiación, inspirado na variante 4.4 BSD-Lite de UNIX. Aínda que FreeBSD non pode ser propiamente chamado UNIX, ao non ter adquirido a debida licenza de The Open Group, FreeBSD está feito para ser compatible coa norma POSIX, ó igual que varios outros sistemas "clones de UNIX". O sistema FreeBSD inclúe o kernel, a estrutura de ficheiros do sistema, librerías da API de C, e algunhas utilidades básicas.
Distribución
Os instaladores, código fonte e paquetes do sistema operativo FreeBSD distribúense de maneira gratuíta ao público, en forma de ficheiros dispoñibles nos servidores FTP a través da web. Tamén é posible compralos en forma de CD-ROMs ou DVDs nalgúns distribuidores, principalmente nos Estados Unidos. esquerda|miniatura|200px|Cota de mercado dos S.O. BSD
Instalación
A instalación do sistema FreeBSD pode ser iniciada de dúas formas. A máis común é a utilización dun CD-ROM ou DVD auto-arrancable, que carga unha versión abreviada do sistema operativo e un instalador con interface textual (Console User Interface) chamada sysinstall.
Ao igual que para Linux, unha parte importante da instalación céntrase no particionamento do disco duro, pois o sistema FreeBSD utiliza un sistema de ficheiros particular (chamado ás veces UFS), diferente do utilizado polos sistemas Windows, ou Linux.
Ports
Os Ports, é un "sistema de instalación" de paquetes práctico e eficiente utilizado polo FreeBSD. Consiste nunha estrutura de directorios, os cales posúen ficheiros (Makefiles) que especifican todos os requisitos da instalación, como se debe compilar o código fonte, e o necesario instalar os ficheiros binarios creados dun determinado paquete no sistema. Isto funciona de forma practicamente automática, ou con pouca intervención do usuario.
O soporte de Ports é enorme, tendo actualmente máis de 14.500 paquetes, raramente é necesario que teñas que descargar un programa que necesites xa que o traerá incluído.
Os ficheiros binarios sen compilar dos Ports son chamados "paquetes" e están dispoñibles para descargar. Aínda que poden ser instalados automaticamente; sabéndose o nome do paquete e pasando este como parámetro ao comando "pkg_add -r" pódese instalar manualmente.
A Barra, Rodeiro, Oza-Cesuras
A Barra é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Lepidopus caudatus
Lepidopus caudatus é unha especie de peixe teleósteo da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos, e familia dos triquiúridos, que é o tipo da subfamilia dos lepidopodinos, que son coñecidos vulgarmente como sabres, ou peixes sabre.
Descrición
A especie foi descrita polo médico, botánico, zoólogo e explorador sueco Bengt Anders Euphrasén, un dos discípulos de Linneo), baixo oi nome de Trichiurus caudatus.
Oxynotus
As súas cinco especies actualmente descritas, coñecidas popularmente como peixes porco,  habitan en augas do Mediterráneo, Atlántico e Pacífico occidental.
Lepidopus caudatus
Descrición
Posteriormente foi incluída no xénero Lepidopus, que creara en 1863 o botánico e ictiólogo francés Antoine Goüan.
Oxynotus
Etimoloxía
O nome Oxynotus deriva das palabras do grego clásico ὀξύς oxýs "agudo", "afiado", e νῶτον nôton, "detrás", "atrás", é dicir, significa "afiado pola parte de atrás".
Lepidopus caudatus
Etimoloxía
O epíteto específico, caudatus, e o nominativo singular masculino do adxectivo latino caudatis, -a -um, derivado do substantivo cauda, -ae, "cola", facendo referencia á (longa) cola deste peixe.
Oxynotus
Características
As principais características dos peixes porco son as seguintes:
O corpo é moi alto e comprimido, triangular en sección transversal, de entre 50 e 150 cm de lonxitude e coa pel moi rugosa.
As aletas dorsais son moi altas (especialmente no peixe porco veleiro, cada unha delas cunha grande espiña, que pode estar oculta pola aleta. A orixe da primeira pode estenderse moito máis alá das aberturas branquiais.
Lepidopus caudatus
Etimoloxía
Nota: para a etimoloxía do nome xenérico, ver Lepidopus.
Oxynotus
Características
Teñen quillas laterais no abdome, entre as aletas pectorais e as pelvianas.
Lepidopus caudatus
Sinónimos
Ademais do nome que lle impuxo Euphrasen (que é o basónimo), ao longo do tempo a especie foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Oxynotus
Características
Presentan órganos luminiscentes.
Taxonomía
miniatura|200px|Peixe porco ([[Oxynotus centrina).]]
A familia comprende un só xénero, Oxynotus coas cinco especies seguintes:
Oulu
Oulu (en Uleåborg) é unha cidade de Finlandia. É a cidade maior do norte do país, cunha poboación de cerca de 130.000 habitantes, o que a converte na sexta cidade finlandesa.
Oulu foi fundada en 1605. No pasado Oulu foi famosa por vender alcatrán por todo o mundo. Na actualidade moitos dos seus habitantes traballan para empresas tecnolóxicas que fabrican teléfonos portátiles, computadoras e software.
Oulu é unha cidade universitaria. A súa universidade é das maiores de Finlandia con arredor duns 15.000 estudantes.
Nerva
Marcus Cocceius Nerva (8 de novembro de 30 - 27 de xaneiro de 98) foi un emperador romano.
Tralo asasinato de Domiciano, a elección como Emperador de Roma recaeu no ancián e prestixioso senador Nerva, como unha solución transitoria. O período que media entre Nerva e Marco Aurelio pode ser considerado como o da plenitude imperial: aínda que se acadou a máxima expansión territorial, viviuse unha etapa pacífica, razoabelmente próspera e de bo goberno.
Nerva outorgou ao Senado a relevancia que lle correspondía como institución dominante nos negocios públicos e para evitar que os pretorianos interviñesen no nomeamento do emperador. Conseguiu para si o recoñecemento de adoptar en vida ao seu sucesor, para que a transferencia de poder non implicase choque algún. A adopción non se facía sobre a base dos vínculos de sangue, senón atendendo aos méritos. De calquera xeito, a sucesión entendíase como un compromiso entre o emperador e o Senado, pois este debía ser escoitado sobre a idoneidade do candidato. Nerva tivo o talento de instaurar unha fórmula mixta entre monarquía e réxime senatorial, entre a concentración de poder que pedían os tempos e o papel das institucións tradicionais, que foi outro dos elementos que arranxaron a estabilidade do período que se estaba a comezar. No seu decorrer, os emperadores inspiráronse nos principios xurídicos, e non na intriga nin na conquista violenta do poder. Ademais, consideraron que a extensión do benestar era unha tarefa primordial do gobernante.