cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christopher Marlowe
Obra
The Passionate Shepherd to His Love é unha obra menor. Deixou inacabada a obra épica Hero and Leander (publicada en 1598). Traduciu a primeira parte da Pharsalia de Lucano e as Elegias de Ovidio, se ben esta edición foi prohibida en 1599, sendo moitos exemplares queimados en público logo das medidas represivas do arcebispo John Whitgift.
Parte do éxito do autor debeuse ao actor Edward Alleyn. Era sorprendentemente alto para a época, e os altivos papeis de Tamberlán, Fausto ou Barabas puideron estar escritos para ser adaptados á súa posta en escena. As obras de Marlowe eran o principal repertorio da compañía teatral de Alleyn, a Admiral's Men, durante a última década do século XVI.
José Gómez Roibal
Traxectoria
Militante da CNT. Directivo de El Despertar Marítimo e do Sindicato de Industria Pesquera. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou fugas en barcos. Detido, foi xulgado en consello de guerra o 12 e 13 de novembro de 1937, e condenado a pena de morte. Foi executado o 7 de marzo de 1938.
A Certain Shade of Green
Listaxe de cancións
CD promocional estadounidense
Sinxelo australiano
A Certain Shade of Green
Limanda
miniatura|250px|[[Limanda áspera (Limanda aspera).]]
Limanda é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, que comprende seis especies propias das costas do norte dos océanos Atlántico e Pacífico, coñecidas en galego como limandas.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1835 polo naturalista alemán Carl Moritz Gottsche.
Etimoloxía
O nome Limanda é un termo do latín científico tirado do francés limande "limanda", que á súa vez deriva do francés antigo lumande, e este do latín lima, "lima" (utensilio dos carpinteiros), ao que lle engadiu o sufixo -ande; estes peixes serían así denominado a causa da rugosidade da súa pel, no sentio de que era 'boa para limar'.
Clasificación
Na actualidade recoñécense dentro do xénero as seguintes seis especies:
Luz (periódico)
Luz foi un xornal español publicado en Madrid, sucesor do diario Crisol e fundado por Félix Lorenzo o 7 de xaneiro de 1932. Nos seus inicios estivo relacionado coa figura de Ortega y Gasset e a Agrupación  ao Servizo da República, e en xeral co republicanismo liberal. O proxecto foi un fracaso económico, superado por La Voz e El Sol. Posteriormente mercouno o empresario catalán Luis Miquel, orbitando cara ao azañismo dirixido por Luis Bello. Desapareceu en setembro de 1934, substituído por Diario de Madrid.
Ideoloxía política
Luz foi un xornal de clara ideoloxía republicana que apoiou principalmente ao partido Acción Republicana (AC). Dedicou gran parte dos seus textos de carácter político a defender a estabilidade gobernamental do gabinete de Manuel Azaña. Luz defendeu con fervor un estado de carácter laico, progresista, autonomista, reformista –no exército e na agricultura- e arredado das prácticas caciquís e anticuadas da monarquía e a ditadura.
Corralejo, La Oliva
250px|miniatura|Dunas ao sur de Corralejo. Corralejo é unha localidade do municipio de La Oliva, ao norte de Fuerteventura, unha das sete illas das Canarias. A súa poboación era de 13.618 habitantes en 2008.
É un importante centro turístico, con extensas praias de area fina, xunto ao Parque Natural das Dunas de Corralejo e Illa de Lobos; é tamén o punto de partida para excursións en barco cara ao illote de Lobos.
As praias de Corralejo son a maior atracción da localidade. A zona conta con 11 km de area fina, xunto con algunhas pequenas baías ao longo da costa. Ademais, hai varios quilómetros de dunas de area nas proximidades, que foron designadas como reserva natural. As augas ao redor de Corralejo son claras e dun ton intenso de azul, pero vense afectadas polas fortes correntes. As praias da cidade son un pouco máis protexidas e teñen unha banda de roca volcánica ao longo da costa.
A localidade ten un equipo de fútbol, o Club Deportivo Corralejo.
Barbaín
O topónimo galego Barbaín pode referirse a:
Duck Soup
Duck Soup (en galego Sopa de parrulo) é un filme americano de 1933 protagonizado por Groucho Marx, Chico Marx, Harpo Marx e Zeppo Marx, e coas intervencións de Margaret Dumont, Louis Calhern, Raquel Torres e Edmund Breese. Foi o derradeiro filme dos Irmáns Marx para a Paramount e o derradeiro de Zeppo Marx. Foi dirixido por Leo McCarey.
Sinopse
Rufus T. Firefly é un personaxe que chega a ser presidente de Freedonia unha vez que o antigo presidente é destituído do cargo por problemas na administración e desavinzas cos aristócratas do lugar, en particular, a rica viúva Gloria Teasedale. Hai ameazas de guerra co país veciño, Sylvania, e aínda que se trata de facer a paz, Firefly rexéitaa.
Os encargados de espialo son Chicolini e Pinky, que fan o que poden, pagados polo país rival para secuestralo ou roubarlle as estratexias de guerra. Porén, tras un xuízo por traizón a Chicolini, son persuadidos de unírense ao exército de Freedonia.
Galicia Diario
Galicia Diario é un xornal dixital galego en lingua castelá, con contidos tamén en galego, nacido en xullo de 2006. Pertence ao mesmo grupo de comunicación que Radio Líder.
Historia
O xornal nacido en xullo de 2006 e a radio -Radio Líder- inscríbense dentro da empresa Cadena Noroeste Medios de Comunicación S.A., cuxa sede de atopa na rúa Torreiros na Coruña. O obxectivo desta empresa é a xestión e explotación de emisoras de radiocomunicación, do mesmo xeito que a promoción, captación e xestión de publicidade para calquera tipo de medio audiovisual.
O xornal fundouse polo seu actual presidente Manuel Casal no ano 2006. Conta no seu equipo con Susana Evangelista Pallas coma directora do xornal, Juan Madera coma conselleiro delegado, Mónica Vázquez coma secretaria de redacción e, para rematar, coma xefa de redacción Mónica Lozano. A información que contén vai dirixida especialmente aos habitantes do territorio galego. Atópase dividido en seccións clásicas coma Galicia, política, comunicación, deportes e cultura, coa particularidade exclusiva de incluír entre a súa oferta unha sección especial adicada á investigación da rumoroloxía.
Segundo a clasificación de medios da clasificación Alexa conta con máis de 200.000 lectores, e sitúase no posto número trece do ránking de medios electrónicos galegos.
Albania nos Xogos Olímpicos
Albania participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1972. Non participou nos seguintes catro Xogos, tres deles por razóns políticas, mais regresou para os Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona. Dende entón, participaron en tódolos Xogos de Verán. Fixeron o seu debut nos Xogos de Inverno en 2006. O país non conseguiu gañar unha medalla olímpica, e xunto con Bosnia e Hercegovina, é o único país europeo, sen contar os microestados, que non conseguiu ningunha.
Edmond Rostand
Edmond Eugène Alexis Rostand, nado en Marsella o 1 de abril de 1868 e finado en París o 2 de decembro de 1918, foi un dramaturgo neorromántico francés.
Traxectoria
É famoso pola súa obra sobre a figura de Cyrano de Bergerac estreada en París en 1897 no Théâtre de la Renaissance. Esta obra tivo un importante éxito dende as súas primeiras representacións e perviviu como un clásico do teatro francés ata os nosos días. A obra de Rostand asóciase co neorromanticismo. As súas obras románticas proporcionaban unha alternativa ao teatro realista popular durante o final do século XIX.
José Longueira Bermúdez
José Longueira Bermúdez, nado na Coruña en 1909 e finado na mesma cidade o 7 de marzo de 1938, foi un pintor e sindicalista galego.
A Christmas Carol
A Christmas Carol é o título orixinal en lingua inglesa d'Un conto de Nadal, novela de Charles Dickens publicada en 1843.
A novela tivo as seguintes adaptacións co mesmo nome:
Rossana Podestà
Rossana Podestà, nome artístico de Carla Dora Podestà, nada en Trípoli o 20 de xuño de 1934 e finada en Roma o 10 de decembro de 2013, foi unha actriz cinematográfica italiana, activa principalmente entre os anos cincuenta e mediados dos oitenta do século pasado.
Nacemento e primeiros anos
Nacida Carla Dora Podestà en Trípoli, daquela colonia italiana de Libia, pasou os seus primeiros anos de vida nesa cidade norteafricana.
Despois do final da segunda guerra mundial, coa derrota italiana e a perda das súas colonias, unha gran parte dos colonos italianos alí establecidos tiveron que desprazarse ao territorio metropolitano, entre eles a familia de Carla, que se trasladou a Roma.
Tracectoria artística
Dotada dunha beleza notábel, foi descuberta polo realizador Léonide Moguy que a incorporou ao elenco da súa película Domani é un altro giorno, en 1951. Este traballo suponría o comezo dunha carreira que levaría a Rossana Podestà a intervir en cerca de sesenta filmes, tanto italianos como de carácter internacional. Formou parte dos elencos dalgunhas grandes producións de Hollywood de carácter histórico-mitolóxico, filmadas en Italia, como Ulysses, de Mario Camerini (1954), Helen of Troy, de Robert Wise (1955) —no papel principal, ao que tamén aspiraron Elizabeth Taylor, Lana Turner, Ava Gardner, Rhonda Fleming e Yvonne De Carlo— e Sodom and Gomorrah, de Robert Aldrich (1962). Por estas producións, Rossana Podestà gañou fama internacional, e foi considerada como unha das raíñas do péplum.
Decadencia artística e retirada do cine
Durante a década dos anos 1970, Podestà interveu nun bo número de comedias eróticas de escaso relevo, como Homo Eroticus, Paolo il caldo, Il prete sposato, L'uccello migratore ou Siete chicas peligrosas. Nesta época tamén posou espida para a portada da edición italiana da revista Playboy, e formou parte do xurado do certame Miss Universo 1979, celebrado na cidade australiana de Perth. Neste último cometido estivo acompañada por, entre outros, a tamén actriz Constance Towers ou os cantantes Julio Iglesias e Tony Martin. En 1985 rodou o seu último filme, Segreti segreti, ás ordes de Giuseppe Bertolucci.
Vida persoal
Rossana Podestà contraeu matrimonio en 1954 co actor Marco Vicario, co que rodou en España a película Playa prohibida. Posteriormente, Vicario pasou á realización, dirixindo e producindo varías películas ao servizo da súa esposa: Le ore nude (1964), 7 uomini d'oro (1965), Il grande colpo dei 7 uomini d'oro (1967), Il prete sposato (1970), Homo eroticus (1972), Paolo il caldo (1973).
Divorciada de Marco Vicario tería, desde 1981, como compañeiro o alpinista (considerado un dos mellores da historia), explorador e xornalista Walter Bonatti.
Faleceu en Roma o 10 de decembro de 2013, aos 79 anos, tras ser operada dun tumor benigno no cerebro.
Konrad Lorenz
miniatura
Konrad Zacharias Lorenz, nado en Viena o 7 de novembro de 1903 e finado tamén en Viena o 27 de febreiro de 1989, foi un naturalista e zoólogo austríaco, considerado un dos fundadores da etoloxía, a ciencia do comportamento, tanto o animal como o humano. Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1973, compartido con Niko Tinbergen e Karl von Frisch.
Traxectoria
O lugar do seu nacemento é Altenberg, localidade próxima a Viena. Doutorouse en medicina e zooloxía en 1933 nesta Universidade e foi profesor de psicoloxía entre 1929 e 1935. En 1941 entrou no exército e entre 1944 e 1948 estivo prisioneiro en Rusia. Dirixiu o Instituto Max Planck de Buldern de fisioloxía do comportamento entre 1950 e 1954 e o de Seewiesen entre 1955 e 1973.
Chegou a ser moi coñecido polos seus esforzos para identifica-lo que el chamaba patróns establecidos de conduta, dos cales demostrou que estaban xeneticamente determinados. Estableceu, ademais, que os devanditos patróns eran tan importantes para a supervivencia do animal como as súas características fisiolóxicas, e que ambos factores tiñan un desenvolvemento evolutivo similar.
Un dos seus máis coñecidos e difundidos logros foi descubrir que os estímulos auditivos e visuais dos proxenitores dun animal son necesarios para inducir á cría a seguilos, pero que calquera obxecto, incluído un ser humano, podía inducir a mesma resposta de se empregaren os mesmos estímulos.
Something Else by The Kinks
Something Else by The Kinks, ás veces referido só como Something Else, é o quinto álbum da banda británica de rock The Kinks, editado o 15 de setembro de 1967. O álbum é a última participación do produtor estadounidense Shel Talmy nas gravacións dos 60 da banda; a partir dese momento Ray Davies pasaría a ser o produtor. Moitas das cancións do disco contan cos teclados de Nicky Hopkins e os coros da muller de Ray, Rasa. Foron ublicados dous sinxelos deste traballo: "Waterloo Sunset" e "Death of a Clown". No ano 2003 o álbum foi situado no posto 288 da lista da revista Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Derek Allen
Derek Fortrose Allen, nado en Epson, no condado de Surrey, o 29 de maio de 1910 e finado en Chipping Norton, Oxfordshire, o 13 de xuño de 1975, foi un conservador de museo e numismático inglés, vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e directivo da Academia Británica desde 1969 ata o seu falecemento.
Infancia e formación
En Oxford tomou contacto coa historiografía e a arqueoloxía influído por varios dos seus profesores, e empezou a acudir a algunhas escavacións. Un deses profesores, Michael Parker, propúxoo para ocupar un posto vacante no Museo Británico.
Vinculación coa numismática
E así foi que en 1935 accedeu como conservador axudante ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, ás ordes de John Allan e en substitución de G. C. Brooke, que falecera repentinamente. A súa primeira publicación en materia numismática produciuse xa no ano seguinte, cun artigo para o Congreso Internacional de Numismática de 1936, celebrado en Londres, aínda que as súas contribucións máis significativas non empezaron a producirse ata a década de 1940.
En 1938 casou con Winifred Gell, con quen tivo tres fillos, e estableceu a súa residencia no distrito londiniense de Bloomsbury.
Aínda que nos primeiros momentos carecía de experiencia, axiña se lle encomedou encargarse da clasificación das 4.000 moedas dos reis Eduardo I e Eduardo II procedentes do tesouro de Boyton, e seguidamente do legado de Clarke-Thornhill, consistente en 12.000 pezas. A partir de aí, Allen non tardou en ser recoñecido como unha das principais autoridades mundiais na moeda antiga das illas británicas e na moeda celta de todo o continente. O seu proxecto de catalogar as emisións monetarias de Henrique II foi interrompido pola segunda guerra mundial, aínda que logrou concluílo en 1947.
Derek Allen ingresou na British Numismatic Society (BNS) en 1935 e foi o secretario da entidade desde 1938 a 1941. Así mesmo, foi o editor dos volumes XXII e XXIII do seu órgano de expresión, o British Numismatic Journal. A súa estreita vinculación coa BNS levouno a ser elixido presidente entre 1959-1963.
Tamén formou parte da Royal Numismatic Society, que presidiu entre 1966 e 1970. Así mesmo, foi elixido membro da Academia Británica en 1963 e nela exerceu os postos de secretario e de tesoureiro.
Allen xubilouse en 1968 e pasou os derradeiros anos da súa vida en Chilson, en Oxfordshire.
Premio Derek Allen
En 1976, un ano despois do seu pasamento, a súa viúva estabeleceu coa Academia Británica un premio na súa memoria, o premio Derek Allen, co que se recoñecen anualmente traballos de investigación sobre as tres paixóns de Allen: a musicoloxía, anumismática e os estudos celtas.
Escolma de publicacións
A maior parte da obra científica de Derek Allen foi publicada no British Numismatic Journal, o órgano de expresión da British Numismatic Society. Porén, Allen publicou tamén nalgunhas das máis prestixiosas revistas numismáticas europeas do momento e foi autor de diversas monografías (unha importante parte das súas publicacións son póstumas).
Eleccións municipais en Tomiño
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Tomiño dende 1979.miniatura|300px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Tomiño]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Tomiño desde a aprobación da Constitución de 1978.
Teopompo
Teopompo, nado en Quíos no -380 e finado en -323 foi un historiador grego, posibelmente o máis importante do século -IV.
Traxectoria
Naceu na illa de Quíos, no Exeo. O seu pai, Damisístrato, deulle unha educación esmerada. Nas discordias entre Tebas, Atenas e Esparta, a súa familia pronunciouse por Esparta, o que motivou a saída da súa terra. Sábese que en Atenas asistiu á escola de Isócrates. Fixo numerosas viaxes para documentar as súas obras. A máis importante é as Filípicas, formado por 58 libros, centrado na historia de Filipo II de Macedonia. Na súa obra predomina un estilo moralista, distiguíndose pola súa crítica á vida privada de Filipo á vez que apoiaba as súas accións políticas. Recibiu influencias de Heródoto, Isócrates e Antístenes.
Perdeuse todo o seu traballo, pero é coñecido polas longas citas que fan del outros autores. Ademais das Filípicas escribiu unhas Helénicas, continuación da obra de Tucídides, que abarca desde o -410 ata a batalla de Cnido. As Helénicas, parecen ser de menor importancia a tenor do pouco citada que é, propia da etapa inicial do autor. Sobre esta obra, o experto en historiografía Arnaldo Momigliano declara que Momigliano destaca en Teopompo a superación ao modelo de Tucídides. A entrada de Filipo invalida o esquema Esparta-Atenas, debendo adecuar os modelos históricos á nova realidade política. Tamén escribiu unha Diatriba contra Platón e uns Panexíricos. Segundo Dionisio de Halicarnaso, non só foi un gran historiador, senón un orador excelente e un dos discípulos que honraron máis a escola de Isócrates.
Armisticio
Un armisticio consiste na suspensión das agresións entre os dous grupos (países, nacións, faccións) que se atopan enfrontados nunha loita armada. Non inclúe necesariamente a firma dun tratado de paz, senón que soamente cesan as hostilidades.
Ao longo da historia, durante algunhas guerras decretáronse armisticios en períodos especiais. Por exemplo, os exércitos cristiáns non se agredían durante o Nadal.
Un armisticio é unha situación de facto que non equivale a un tratado de paz. Por exemplo, ao armisticio da guerra de Corea de 1953 non seguiu tratado de paz ningún.
Teide 1
Teide 1 é unha estrela anana marrón, a primeira en ser verificada no 1995. Esta anana marrón está localizada no cúmulo estelar aberto das Pléiades, aproximadamente a uns 400 anos luz da Terra.
Características
A magnitude aparente deste deslucido obxecto é de 17,76, tan pouco brillante é que só é posible velo a través dun telescopio de afeccionado de gran tamaño. Se estivese a uns 10 parsecs do noso planeta, amosaríase 70 veces máis brillante (magnitude absoluta 12,38) que se estivese a unha distancia duns 120 parsecs.
Este obxecto é máis masivo cós planetas (55 MX), pero menos masivo cás estrela (0,052 MS). O raio desta anana marrón é un pouco maior co raio de Xúpiter (unha décima parte raio solar). A súa temperatura superficial é só de 2600 ± 150 K,, o cal é, máis ou menos, da metade da do noso Sol. A súa luminosidade é 0,1% cá do noso Sol, quere isto dicir que a radiación emitida polo noso Sol en catro horas é equivalente a emitida por Teide 1 en máis ou menos seis meses. A súa idade é só duns 120 millóns de anos (ou 3,8 petasegundos) o cal é só o 3% da idade na nosa estrela.
Esta anana marrón está o suficientemente quente para fusionar litio no seu núcleo, pero non o suficiente para fusionar hidróxeno coma no caso do noso Sol.
Tratado de Versalles
miniatura|dereita|250px|Fotografía da sinatura do Tratado de Versalles. miniatura|thumbtime=5|Película muda americana sobre a sinatura do tratado de Versalles. O tratado de Versalles é un tratado de paz asinado o 28 de xuño de 1919, exactamente cinco anos despois do asasinato do arquiduque Francisco Fernando de Austria, entre os países aliados e Alemaña que puxo un fin oficialmente á primeira guerra mundial. Entrou en vigor o 10 de xaneiro de 1920. Aínda que o armisticio, asinado o 11 de novembro de 1918, rematara coa loita real, levou seis meses de negociacións na Conferencia de Paz de París rematar o tratado de paz. Este foi rexistrado na Secretaría da Liga de Nacións o 21 de outubro de 1919.
Historia
O tratado de Versalles naceu de resultas da Conferencia de Paz de París de 1919, e foi firmado de antemán por Alemaña, xa na súa fase da República de Weimar. Tras seis meses de deliberación, o tratado foi ratificado o 10 de xaneiro de 1920. A sinatura do tratado fíxose, de xeito simbólico, na Sala dos Espellos do Palacio de Versalles, o mesmo lugar onde fora proclamado o Imperio Alemán o 18 de xaneiro de 1871.
Negociacións
As negociacións entre os Aliados comezaron o 18 de xaneiro no Salle de l'Horloge (salón do reloxo) do Ministerio de Asuntos Exteriores francés. Inicialmente participaron 70 delegados de 27 nacións. Ao ser derrotadas, Alemaña, Austria e Hungría foron excluídas das negociacións. Rusia tamén foi excluída debido a que negociara un tratado de paz con Alemaña por separado en 1918, no cal Alemaña gañara unha gran parte de terras e recursos rusos. Os termos do tratado foron estremadamente duros, como sinalarían posteriormente os negociadores de Versalles.
Ao principio un "consello de dez", formado por dous delegados do Reino Unido, Francia, os Estados Unidos, Italia e o Xapón, reuniuse oficialmente para decidir os termos da paz. Este converteuse no "Big Four" cando o Xapón se retirou e os principais delegados das outras catro nacións se reuniron en 145 sesións a porta pechada para tomar a meirande parte das grandes decisións, que posteriormente serían ratificadas por toda a asemblea. Ademais dos problemas italianos, as principais condicións determináronse en reunións persoais entre os líderes das tres principais nacións: o primeiro ministro británico David Lloyd George, o primeiro ministro francés Georges Clemenceau, e o presidente estadounidense Woodrow Wilson.
As nacións menores asistiron a unha conferencia plenaria dunha semana onde se discutiron problemas un foro xeral pero na que non se tomaron decisións. Estes membros formaron ao redor de 50 coisións que realizaron varias recomendacións, moitas das cales serían incorporadas ao tratado final.
Obxectivos franceses
Como única gran potencia aliada que compartía fronteira terrestre con Alemaña, Francia quería principalmente debilitar a Alemaña o máximo posible. O primeiro ministro Georges Clemenceau describiu a posición francesa dicíndolle a Wilson: "América está moi lonxe, protexida polo océano. Nin sequera o propio Napoleón podería tocar Inglaterra. Ámbolos dous estades protexidos; nós non". Clemenceau desexaba levar a fronteira francesa ata o Rin ou crear un estado tapón en Renania, pero esa demanda non foi recollida no tratado. En cambio Francia obtivo a desmilitarización de Renania, un mandato sobre o Sarre e promesas dos anglo-americanos de apoio en caso dunha nova agresión alemá, aínda que os Estados Unidos non ratificaron o tratado.
Francia, que sufrira moito dano e as maiores perdas humanas entre os aliados, mantívose firme no pago das indemnizacións. O fracaso da República de Weimar para pagar as reparacións conduciron á ocupación do Ruhr por forzas francesas e belgas.
Condicións do tratado
miniatura|esquerda|250px|Alemaña despois do Tratado: {{legend|#ddefd0|Administrado pola [[Sociedade de Nacións}} {{legend|#ffffcf|Anexión polos países veciños}} {{legend|#f6d3a9|República de Weimar}}]] miniatura|esquerda|250px|Cambios territoriais en Europa como consecuencia da primeira guerra mundial. Ao finalizar a primeira guerra mundial e declararse o armisticio, os Aliados reuníronse na Conferencia de Paz de París (1919) para acordar os termos da paz con Alemaña, o antigo imperio Austrohúngaro —dividido en Austria e Hungría— e Bulgaria. As discusións dos termos da paz empezan o 18 de xaneiro de 1919 e foi presentado ante Alemaña en maio seguinte como única alternativa, o seu rexeitamento implicaría a reanudación das hostilidades.
A delegación e o goberno alemán consideraron o Tratado como un ditame imposto á forza sen un mecanismo de consulta ou participación. Particularmente molesto foi o precepto, incorporado no Tratado, da culpa e responsabilidade de Alemaña na iniciación da guerra. Isto converteuse nun elemento de tensión na política interna en Alemaña entre a dereita e os grupos nacionalistas —que rexeitaban de plano todo o Tratado, sendo partidarios da súa revogación—, e o centro liberal e os socialdemócratas —que trataban de suavizar as cláusulas máis daniñas contra Alemaña, tales como as reparacións económicas e o illamento diplomático. O tratado imponlle a Alemaña moitas sancións, tanto económicas, como militares e territoriais, que serían as causas para o nacionalismo alemán que desembocou no Terceiro Reich e na segunda guerra mundial.
As sancións impostas a Alemaña son as seguintes:
O tratado estableceu a creación da Sociedade de Nacións, un obxectivo prioritario do presidente dos Estados Unidos, Woodrow Wilson. O propósito desta organización era mediar como árbitro nos conflitos entre as nacións para previr que se chegase a un enfrontamento bélico.
Estrutura do tratado
miniatura|250px|dereita|A sinatura do Tratado de Versalles, pintado por [[William Orpen.]]
Catedral
miniatura|dereita|Catedral.
Privilexio
O privilexio era unha norma promulgada por un rei ou pontífice mediante a que se concedía, normalmente como recompensa, o dereito a imprimir durante un determinado número de anos un certo número de edicións sobre un tema, coa prohibición aos demais impresores de imitar ou falsificar as edicións privilexiadas. O privilexio era tanto unha honra como un favor económico ao autor.
Catedral
miniatura|Catedral de Santiago de Compostela.
Privilexio
Historia
A partir do século XVIII o privilexio decae, e desaparece definitivamente no século XIX, dando lugar aos dereitos de autor das editoriais modernas.
Demodex canis
Demodex canis é unha especie de ácaros que vive predominantemente sobre os cans domésticos, pero que pode infestar ocasionalmente aos humanos. Na maioría das infestacións no can os ácaros actúan como comensais inofensivos e subclínicos, pero poden ás veces orixinar unha condición chamada sarna por Demodex.
Lingua dogrib
O dogrib ou tlinchon é unha lingua atapascana setentrional falada polos Tłı̨chǫ (pobo digrib) dos Territorios do Noroeste canadenses. Segundo Statistics Canada en 2006, había 2,640 persoas que falaban tlinchon.
Catedral
Unha catedral é un importante templo de culto onde un bispo católico, anglicano ou luterano ten a súa sé ou cátedra: outras crenzas cristiás sen a figura do bispo, como a Igrexa de Escocia, tamén manteñen a denominación de catedral. Normalmente é meirande cós templos (igrexa) que non sexan sé dun bispado ou cabeza de diocese.
Lingua dogrib
A rexión do tlinchon abrangue a costa norte do Gran Lago do Escravo, chegando case ao Gran Lago do Oso. Rae-Edzo, coñecida polo seu nome tlinchon,, é a maior poboación da rexión.
Catedral
As catedrais deben o seu nome a que no interior delas se impartían cátedras (inicialmente do latín cathedra, 'onde sentar', que tamén orixinaría a palabra cadeira) ós seminaristas versadas en Latín, Gramática ou Teoloxía.
O nome sé provén do latín sedis. Sé tamén se aplíca á principal igrexa cristiá, a Santa Sé.
Demodex canis
Debido a que o hábitat dos ácaros é profundo da derme da pel, a transmisión ocorre xeralmente só por medio dun contacto prolongado directo, como a transmisión desde a cadela aos cadelos fillos durante a lactación. Como resultado, os sitios máis comúns para a aparición inicial das lesións demodicódicas son a faciana, fociño, membros anteriores e rexións periorbitais. A demodicose en cans pode manifestarse en forma de lesiós de dous tipos: escamosas, que causan alopecia seca e engrosamento da pel, e pustular, que é a forma máis grave, causando infeccións secundarias (xeralmente por Staphylococcus) que dan lugar ás características pústulas vermellas numerosas e engurras da pel.
Aínda que o tratmento directo dos casos graves pode facese por administración oral de ivermectina ao 1% en razas tolerantes á ivermectina (a dose xeral é 0,3–0,6 mg/kg, oral, unha soa vez, ata 2 raspados da pel negativos separados 1 mes), outras razas poden ser tratadas con éxito aplicándolles os fármacos antiparasitarios amitraz na pel, xunto cunha mellora da nutrición e tratar nas posibles enfermidades supresoras do sistema inmnitario. Entre as preparacións comerciais eficaces están: fipronil, amitraz, e (S)-methoprene. As infeccións bacterianas asociadas coa demodicose pustular poden requirir o tratamento con antibióticos.
Liga de Campións da UEFA 2007-08
miniatura|330px|Cerimonia previa á disputa da final da [[Liga de Campións da UEFA 2007-08.]] A Liga de Campións da UEFA 2007-08 foi a 53ª edición da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs. Disputouse entre xullo de 2007 e maio de 2008, coa participación inicial de 76 equipos, representantes de 52 federacións nacionais.
Negativicutes
As Negativicutes son unha clase de bacterias Firmicutes, que teñen unha composición peculiar da súa parede celular que se tingue como gramnegativa, a pesar de que a maioría das Firmicutes son grampositivas. As familias Acidaminococcaceae e Veillonellaceae eran antes consideradas membros da clase Clostridia. O nome Selenobacterias tamén se usa para referirse a algúns membros deste grupo. A descrición deste grupo foi emendada en 2010 e, xunto coas Acidaminococcaceae (familia nova), foi situada na orde Selenomonadales (ordo novus, que sería a única orde do grupo) na clase Negativicutes (classis novus) do filo Firmicutes.
Liga de Campións da UEFA 2007-08
A fase final da competición deu inicio en setembro de 2007, con 32 equipos competindo polo trofeo que defendía o AC Milán, trala súa vitoria na edición 2006-07. O campión final do torneo foi Manchester United, despois de derrotar ao Chelsea FC nos penaltis, na primeira final totalmente inglesa, que se disputou o 21 de maio no Estadio Luzhniki de Moscova. Para o equipo da cidade de Manchester supuxo a súa terceira conquista da máxima competición europea.
Negativicutes
Os membros desta familia son todos anaerobios obrigados, e aparecen en hábitats como ríos, lagos, e os intestinos de vertebrados. Poden ser desde esféricas, como Megasphaera e Veillonella, a bacilos curvados, como as selenomónadas. O xénero Selenomonas ten unha forma característica de crecente, con flaxelos inseridos no seu lado cóncavo, mentres que Sporomusa é similar pero non motil. Os seus nomes refírense a esta morfoloxía distintiva, xa que selene significa lúa, e musa significa banana. Algúns membros do grupo poden formar endósporas.
A clasificación do grupo é complicada, porque un exame máis detallado de membros deste grupo indica que os membros deste clado (grupo Selenomonas-Megasphaera-Sporomusa) son en realidade Clostridia, o que poñería en cuestión o establecemento de Negativicutes coa súa definición actual.
Filoxenia
A taxonomía aceptada actualmente deste grupo está baseada na LPSN e no NCBI e foi elaborada baseándose en datos do ARNr 16S da LTP 111 do The All-Species Living Tree Project
Liga de Campións da UEFA 2007-08
Final
A final da edición 2007-08 da Liga de Campións da UEFA disputouse o 21 de maio de 2008, no Estadio Luzhniki de Moscova diante de 67.310 persoas. Nela enfrontáronse por vez primeira dous equipos ingleses, o Manchester United e o Chelsea FC. O Manchester United tentaba acada-lo seu 3º título de campión continental, mentres que o Chelsea FC xogaba a súa primeira final da máxima competición europea.
Negativicutes
Filoxenia
{{Clade |label1=Acidaminococcaceae |1={{clade |1=Succinispira mobilis {{small|Janssen e O'Farrell 1999}} |2={{clade |1=Acidaminococcus {{small|Rogosa 1969 emend. Jumas-Bilak et al. 2007}} |2={{clade |1=Phascolarctobacterium faecium {{small|Del Dot et al. 1994}} (type sp.) |2=Phascolarctobacterium succinatutens {{small|Watanabe et al. 2012}} |3=Succiniclasticum ruminis {{small|van Gylswyk 1995}} }}             }}     }}  |label2=Veillonellaceae |2={{clade |1=?Anaerospora hongkongensis ♠ {{small|Woo et al. 2005}} |2=?Desulfosporomusa polytropa ♠ {{small|Sass et al. 2004}} |3=?Psychrosinus fermentans ♠ {{small|Sattley et al. 2008}} |4=?Quinella ovalis ♪ {{small|Krumholz et al. 1993{{small| (Quin’s Oval)}} |5=?Sporotalea colonica ♠ {{small|Ezaki et al. 2008}} |6=Sporomusa {{small|Möller et al. 1985}} |7={{clade |1={{clade |1={{clade |1=Sporolituus thermophilus {{small|Ogg e Patel 2009}} |2=Thermosinus carboxydivorans {{small|Sokolova et al. 2004}} }}       |2={{clade |1=Veillonella {{small|Prévot 1933 emend. Mays et al. 1982}} |2={{clade |1=Megasphaera [incl. Anaeroglobus geminatus] |2={{clade |1=Negativicoccus succinicivorans {{small|Marchandin et al. 2010}} |2=Dialister [incl. Allisonella histaminiformans] }}            }}           }}         }}      |2={{clade |1=Anaeromusa acidaminophila {{small|Baena et al. 1999}} |2=Anaeroarcus burkinensis {{small|(Ouattara et al. 1992) Strömpl et al. 1999}} }}     |3={{clade |1={{clade |1=Acetonema longum {{small|Kane e Breznak 1992}} |2=Pelosinus {{small|Shelobolina et al. 2007}} }}       |2={{clade |1=Propionispora {{small|Biebl et al. 2001}} |2={{clade |1=Dendrosporobacter quercicolus {{small|(Stankewich et al. 1971) Strömpl et al. 2000}} |2={{clade |1=Anaerosinus glycerini {{small|(Schauder e Schink 1996) Strömpl et al. 1999}} |2={{clade |1={{clade |1=Propionispira arboris {{small|Schink et al. 1983}} |2=Zymophilus {{small|Schleifer et al. 1990}} }}               |2={{clade |1={{clade |1=Megamonas {{small|Shah e Collins 1983}} |2=Pectinatus {{small|Lee et al. 1978 emend. Juvonen e Suihko 2006}} }}                 |2={{clade |1=Anaerovibrio lipolyticus {{small|Hungate 1966}} |2=Selenomonas [incl. Schwartzia succinivorans, Centipeda periodontii & Mitsuokella] }}                  }}                 }}               }}             }}           }}         }}       }}     }}   }} }}
Liga de Campións da UEFA 2007-08
Final
O encontro estivo dominado polo Manchester United, que tivo a posesión do balón o 58% do tempo, por un 42% do Chelsea FC. O portugués Cristiano Ronaldo abriu o marcador no minuto 26 a prol do Manchester United, e Frank Lampard igualou o encontro nos derradeiros intres da primeira metade. Despois do descanso non houbo mais goles, e o encontro foise á prórroga, na cal tampouco se moveu o taboleiro. Deste xeito, houbo que decidi-lo campión dende o punto de penalti.
Negativicutes
Filoxenia
Notas: ♠ Cepas que se encontran no NCBI, pero que non están listadas na LPSN ♪ Procariotas dos que non hai cultivos axénicos ou puros illados ou dispoñibles.
Liga de Campións da UEFA 2007-08
Final
Deste xeito o Manchester United acadou por terceira vez na súa historia o título de campión de Europa.
Beatriz Bascoy Maceiras
Beatriz Bascoy Maceiras, nada na Coruña no ano 1966, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Accedeu á alcaldía do concello de Moeche tras gañar as eleccións municipais de 2015 como cabeza de lista do BNG. Na anterior lexislatura fora concelleira por este mesmo partido na oposición. Forma parte do Consello Nacional do BNG. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
Cinema pornográfico
miniatura|dereita|A actriz Rachel Starr nunha escena pornográfica O cinema pornográfico apareceu rapidamente despois da creación da tecnoloxía de filmes, que fixo que ese tipo de filme fose posíbel. Este cine proxecta, de maneira máis ou menos explícita, os distintos tipos de pornografía.
Historia
miniatura|dereita|Filme érotico de 1906, anterior ao cinema pornográfico Os filmes pornográficos comezaron a ser realizados de maneira underground. A cámara era utilizada de modo afeccionado e os filmes tiñan unha distribución limitada. De inicio, a súa proxección era feita basicamente na casa do cliente ou en clubs privados. No século XXI, o cinema porno é unha industria consolidada, contando mesmo coas súas propias estrelas. Nalgúns países, os cachés dos actores acadan valores significativos, moitas veces superando o caché de artistas razoabelmente ben posicionados noutras áreas do cinema.
Os filmes pornográficos existen desde a época do cinema mudo, e eran usualmente rodados en bordeis. En 1970 nos Estados Unidos, o cinema porno gañou forte impulso, grazas á eliminación do Código das Producións, deixando de ser un produto semiclandestino e creándose unha industria publica plenamente instalada hoxe. Os filmes pasaron a ser exhibidos nas salas de cine, coñecidas como salas X. Desa época algúns filmes quedaron para a historia, como é o caso de Deep Throat.
Na década dos 80, houbo unha pequena revolución coa chegada do vídeo VHS e a posibilidade de ver os filmes sen ter que recorrer ás salas X. Coa chegada do DVD e de Internet, a produción de vídeos porno foi máis fácil aínda, se ben industrialmente estea concentrada nalgunhas empresas.
No cinema porno a nivel español, xa no século XX comezou, malia que timidamente, a falarse dun movemento pornográfico non sexista. Algúns expoñentes deste cinema porno serían o catalán Conrad Son ou a sueca aínda que residente en Barcelona Erika Lust.
Galería de imaxes de Carral
Galería de imaxes do concello de Carral na provincia da Coruña.
Modon
dereita|miniatura|Vista do castelo de Methoni.
Modon é o nome dado polos francos á cidade grega do Peloponeso chamada hoxe en día Methóni.
Historia
Modon estaba situada na ruta cara aos mercados do leste, e dende o século XII os Venecianos estaban interesados neles. En 1125, mandan un ataque contra uns piratas que capturaran unhas mercadorías venecianas e, de paso, instálanse en Modon.
Entón os venecianos fortalecen Modon, que pasa a ser un importante centro comercial coñecendo unha grande prosperidade, e denominándose xunto a Coron os ollos da Venecia. A vila pasa a ser etapa para os viaxeiros que ían de Venicia a Terra Santa. Os turcos desaxaron así toma-la vila e, no curso dos anos 1490, o sultán Bayezid II reuniu as súas tropas para o ataque. Non foi doado a súa toma, e malia asediala duramente, os defensores abandonan as murallas, temerosos de que chegasen reforzos. Os xanízaros aproveitan esta vantaxe e derruban a fortaleza e despois os pazos do gobernador. Modon cae o 9 de agosto de 1500, despois de pertencer aos venecianos ao redor de trescentos anos. A cidade foi incendiada, o bispo asasinado, os homes decapitados, e as mulleres e os nenos vendidos para escravitude. Os muros son reparados e dá comezo o primeiro período turco.
Os venecianos retoman a vila baixo Francesco Morosini, durante a grande guerra turca dos anos 1680. Este segundo período veneciano non dura moito tempo, xa que os turcos retomana en 1715. O decline da vila será constante neste segundo período turco, o comercio esmorece considerablemente.
Luís Trabazo
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Participou na Guerra Civil onde gañou a medalla ao mérito individual. Comenzou a pintar nos anos cincuenta e expuxo por primeira vez en 1959. Dirixiu unha galería de arte en Madrid. Foi xornalista e escribiu crítica de arte na revista Índice. Tamén foi un estudoso do Modernismo en Ourense, sobre o que publicou artigos en La Región. Publicou en 1969 o tratado de filosofía política ¿Violencia o razón?
Partido Riojano
O Partido Riojano (PR) é un partido rexionalista español de centro que actúa na comunidade autónoma da Rioxa. Fundouse o 6 de decembro de 1982 co nome de Partido Riojano Progresista. Presentouse por vez primeira nunhas eleccións nas autonómicas e locais de 1983 conseguindo 2 deputados autonómicos e 19 alcaldías e 99 concelleiros. En febreiro de 1984 celebrou o seu I Congreso Constituínte elixindo como presidente a Rubén García Marañón. No III Congreso celebrado en 1990 adoptou o seu actual nome. En 1991 entrou no goberno autonómico. Miguel González Legarra é o seu actual presidente. Na actualidade o PR conta con 9 alcaldes e 66 concelleiros.
Aurelio Joaniquet Extremo
Aurelio Joaniquet Extremo nado en Forcat (concello hoxe integrado en Montanuy, na provincia de Huesca) en 1895 e finado en Barcelona en 1963, foi un periodista e político aragonés, que durante o franquismo ocupou os cargos de Conselleiro Nacional do Movemento e Procurador en Cortes.
Preguerra
Como periodista, foi redactor xefe de El Noticiero Universal e secretario da Asociación da Prensa de Barcelona durante a presidencia de Eugeni d'Ors. Politicamente, de tendencia monárquica e conservadora, foi secretario da Unión Monárquica Nacional en Cataluña durante a Segunda República Española e membro da denominada Peña Blanca. En 1933 afíliase a Renovación Española, grupo que, polo Decreto de Unificación de 1937, se integra no Movimiento Nacional.
Durante este tempo foi secretario de Alfonso Sala y Argemí, conde de Egara, do que será o seu biógrafo. Durante a Guerra Civil española refúxiase na cidade de Burgos.
Posguerra
Durante a posguerra considérase como un dos máis destacados cataláns de Franco, ocupando o cargo de tenente de alcalde, baixo o mandato de Miquel Mateu Pla como alcalde de Barcelona. A súa adhesión á causa monárquica do conde de Barcelona suponlle a destitución dos seus cargos.
Parlamentario
Foi Consejero Nacional del Movimiento e procurador en Cortes por designación directa do Xefe do Estado, o ditador Francisco Franco, durante a I Lexislatura das Cortes Españolas (1943-1946).
O 2 de outubro de 1943 cesa no cargo de Consejero Nacional, en razón ao cal desempeñaba o cargo de procurador.
Galicia Diplomática
Galicia Diplomática foi unha revista editada en Santiago de Compostela entre 1882 e 1893.
Descrición
Subtitulada Revista semanal de Archivos y Bibliotecas, Historia, Arqueología, Heráldica, Literatura, Ciencia y Artes, apareceu o 9 de xullo de 1882. Foi a primeira revista histórica de Galicia. Fundada e dirixida por Bernardo Barreiro, entre os seus colaboradores estaban José Villaamil Castro, Alfredo Vicenti, Pablo Pérez Costanti, Pedro Rodríguez, Francisco María de la Iglesia, Eduardo Pondal e Valentín Lamas Carvajal. Tiña unha sección literaria na que se reproduciron cantigas, poemas e biografías. Publicou gravados de Enrique Mayer.
Natalie Portman
Natalie Portman, nada como Natalie Hershlag (en נטע-לי הרשלג) en Xerusalén o 9 de xuño de 1981, é unha actriz israelí-estadounidense gañadora do Globo de Ouro e gañadora do Óscar á mellor actriz polo filme Black Swan.
Traxectoria
Dende pequena, Portman pasou os veráns en campamentos de teatro onde desenvolveu o seu amor pola actuación. Despois de traballar en varios musicais de Broadway, foi seleccionada para a película Léon á idade de 12 anos. Durante os anos 90, Portman traballou en películas como Heat, Everyone Says I Love You, Mars Attacks! e Beautiful Girls.
Fala hebreo e inglés, e aínda que non os domina, tomou clases de francés, xaponés, alemán e español. É vexetariana dende os oito anos e vegana dende 2009. Segundo manifestou, non toma ningún tipo de droga nin alcol.
A finais dos anos 90, foi seleccionada para o papel de Padmé Amidala na segunda triloxía de Star Wars. Pese a isto ela decidiu seguir cos seus estudos de psicoloxía na Universidade Harvard. Destacan tamén os seus papeis en películas como Garden State, Closer, e V de Vendetta. Polo seu papel en Closer recibiu o Globo de ouro e foi nomeada ó Oscar.
No ano 2011 recibiu o Oscar á mellor actriz polo seu papel na película de Darren Aronofsky Black Swan.
Premios
Portman foi galardoada co Globo de Ouro á mellor actriz - Drama e co Óscar á mellor actriz pola súa intepretación no filme Black Swan, e co Globo de Ouro á mellor actriz secundaria por Closer. Tamén recibiu outros dous nomeamentos aos Premios Óscar: á mellor actriz secundaria por Closer e á mellor actriz por Jackie; así como dous nomeamentos máis aos Globos de Ouro: á mellor actriz secundaria por Anywhere but Here (1999) e á mellor actriz - Drama por Jackie.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Mazarico cincento
miniatura|240px|En plumaxe reprodutor
O mazarico cincento, ou becacina cincenta, Limnodromus griseus, é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das tres incluídas no xénero Limnodromus.
Descrición
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin, baixo o nome de Scolopax grisea.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver  Limnodromus.
O epíteto específico, griseus, procede do latín vulgar e significa "cincento", "gris".
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Caracerísticas
É unha ave limícola de mediano tamaño, robusta, de peteiro longo e fino. A plumaxe dos adultos é de cor parda escura nas partes superiores e avermellada polas inferiores. A cola ten un padrón de barras negras e brancas. As patas son de cor amarelada.
Distribución e hábitat
Reprodúcese en Norteamérica, e pasa o inverno en América Central e a parte norte de Suramérica.
É unha visitante accidental rara de Galicia.
A identificación de campo destes dous Limnodromus é difícil, xa que distinguir os mazaricos cincentos invernantes ou xuvenís do mazarico escolopáceo non é nada doado, e mesmo examinando as súas formas corporais e tamaño de peteiro lixeiramente dirferentes non sempre se pode determinar a especie. Difiren máis substancialmente nas súas vocalizacións.
As tres subespecies teñen lixeiras variacións no aspecto:
Ningúnha delas combina o ventre avermellado e os flancos barrados da plumaxe reprodutora do Limnodromus scolopaceus (mazarico escolopáceo). A plumaxe invernal é principalmente cincenta. Esta ave pode ter unha lonxitude de entre 23 e 32 cm, unha envergadura alar de 46 a 56 cm e unha masa corporal de 73 a 155 g.
A chamada que emite esta ave é máis suave que a do mazarico escolopáceo e é útil para a súa identificación, especialmente coas difíciles plumaxes de adulto.
Reprodución
O seu hábitat de reprodución son pantanos, marismas mareais, chairas lamacentas ou claros de bosque ao sur da liña de presenza de árbores do norte de Norteamérica. L. g. griseus reprodúcese no norte do Quebec; L. g. hendersoni faino na parte central norte do Canadá, e L. g. caurinus no sur de Alasca e o sur de Yukon.
Estas aves aniñan no chan, xeralmente preto da auga. Os seus niños son depresións pouco fondas en moutas de herba ou musgo, que están forradas con herbas suaves, taliños e follas. Poñen catro ou ás veces tres ovos de cor de beixe oliva a marón. A incubación dura 21 días e fana ambos os sexos.