cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperio colonial alemán
A política colonial de Bismarck (1880-1890)
As colonias servíeronlle a Bismarck neste contexto, pero tamén como moeda de cambio. Así, na Conferencia de Berlín de 1884-1885, no repartimento de África, este continente dividiuse entre as grandes potencias. En 1884 asinouse un contrato a nome de Adolf Lüderitz co rei zulú, Dinuzulu, para asegurar a Alemaña unha reclamación dunha área local na baía de Santa Lucía e na Zululandia. No curso dun acordo coa Gran Bretaña, porén, a solicitude retirouse en maio de 1885, e Pondolandia en Suráfrica non foi recoñecida como unha colonia alemá en favor dos británicos. En 1885, Alemaña tamén renunciou ás reclamacións dos territorios de África Occidental de Kapitaï e Koba en favor de Francia. O mesmo sucedeu con Mahinlandia en relación coa Gran Bretaña. En 1886, Alemaña e a Gran Bretaña tamén acordaron a delimitación das súas esferas de interese na África Oriental. Despois da renuncia de Bismarck, o Reich alemán renunciou no tratado Heligoland-Zanzíbar do 1 de xullo de 1890, que preparara de maneira significativa, a calquera reclamación ao norte da África Oriental alemá. As reclamacións alemás en toda a costa somalí entre Burgabo e Alula foron abandonadas, o que beneficiou as relacións con Italia. A África do Suroeste alemá estaba á súa vez vinculada ao Zambeze (franxa de Caprivi). Nestas circunstancias, os esforzos coloniais alemáns no sur de África fracasaron novamente.
A política colonial baixo o káiser Guillerme II
Baixo o káiser Guillerme II (1888-1918), Alemaña intentou expandir as súas posesións coloniais mediante a adquisición de novas representacións comerciais. A era guillermina representa unha política de expansión entusiasta e un rearme forzado, especialmente da Armada imperial alemá. O movemento colonial convertérase nun factor serio na política doméstica alemá. Ademais da Sociedade Colonial Alemá fundada en 1891, esperábase unha asociación extremadamente nacionalista. Á parte dos argumentos presentados anteriormente, o movemento colonial alemán agora argumentaba que se debía combater o comercio de escravos por parte dos árabes nas colonias e liberar aos pobos indíxenas dos seus traficantes de escravos musulmáns. Estas demandas abolicionistas, con claro impacto antimusulmán, producíronse despois da chamada revolta árabe na costa de África Oriental en 1888. No primeiro plano, porén, había cuestións de prestixio nacional e autoafirmación nunha competencia coas principais potencias entendida polos sociodarwinistas: Alemaña como "recentemente chegada" agora debía reclamar a súa parte.
miniatura|esquerda|Área de arrendamento alemán Kiautschou coa cidade portuaria de Tsingtau. miniatura|esquerda|Colonias ao redor do golfo de Guinea. Despois de 1890, Alemaña só logrou adquirir unhas poucas áreas. En 1895, adquiriu unha concesión na cidade chinesa de Hankou e, en 1899, outra na cidade tamén chinesa de Tientsin. En 1897-98 arrendouse Kiauchau e o porto de Tsingtau, tamén na China. Nun semicírculo de 50 km ao redor da baía de Kiauchau estableceuse unha "zona neutral", na cal a soberanía da China estaba restrinxida por Alemaña. Ademais, houbo concesións alemáns mineiras e ferroviarias na provincia de Shandong.
Polo tratado de Samoa, en 1899, a parte occidental de Samoa no Pacífico converteuse nun protectorado alemán. A parte oriental da área de Salaga, anteriormente neutral, engadiuse ao Togo alemán.
miniatura|Colonias alemás en África oriental. miniatura|Colonias alemás en África suroriental. miniatura|Colonias alemás no Pacífico.
Ao mesmo tempo, o dominio estendeuse dentro das colonias, por exemplo, na África Oriental alemá nos reinos de Burundi e de Ruanda. Porén, nas guerras de Bafut e Hehe en 1891, tamén sobre a resistencia persistente entre os grupos étnicos do interior do Camerún e da África Oriental.
O intento da Mariña imperial alemá por arrendar a illa de Langkawi en Singapur, ao redor de 1900, ao sultán de Kedah por 50 anos, fracasou. O goberno inglés interviu a través do tratado secreto británico-siamés de 1897, que exixía a aprobación da Gran Bretaña para a concesión de dereitos por parte de Siam a terceiras potencias, e o sultanato de Kedah, baixo o goberno de Bangkok, non se viu obrigado a ceder Langkawi ao Reich alemán. Así mesmo, tamén fracasou o intento do káiser Guillerme de adquirir, en 1902, bases navais na Baixa California, México, como portos para a frota alemá no Pacífico.
Unha oferta feita por parte dos franceses durante a crise franco-británica de Fachoda a finais de 1898 para cambiar Alsacia-Lorena por unha das colonias francesas foi novamente rexeitada. Tampouco se levou a cabo unha reorganización colonial de África promovida por algúns propagandistas. A excepción foi a adquisición de parte da superficie do Congo francés anexionada ao Kamerun (Neukamerun) a raíz da crise marroquí de 1911; en van Alemaña exixira como compensación toda a colonia francesa do Congo. O crecente illamento no círculo das grandes potencias, que foi percibido en Alemaña como "cerco", foi o prezo a pagar por esta enérxica política colonial alemá.
Despois dunha epidemia no gando en 1897 na África do Suroeste alemá, os herero estenderan os pastos do seu gando sobrevivente moito máis alá do territorio colonial alemán. Estes pastos foran vendidos previamente aos terratenentes, que agora reclamaban o gando dos herero. En 1904, a situación finalmente xenou a rebelión dos herero e os nama, fronte á cal a forza colonial non estaba en igualdade de condicións. O goberno do Reich enviou unha forza expedicionaria naval e reforzos posteriores da Schutztruppe. Cun total de aproximadamente 15 000 homes baixo o mando do tenente xeneral Lothar von Trotha, a rebelión herero foi esmagada en agosto de 1904 na batalla de Waterberg. Trotha emitiu a chamada "orde de exterminio", despois da cal os sobreviventes foron expulsados ao deserto. Dos herero sobreviventes da batalla, chegaron á Bechuanalandia británica uns 1 800 a finais de novembro de 1904, varios milleiros fuxiron á África noroccidental e outros miles pereceron no deserto. Das aproximadamente 50 000 persoas do pobo herero, probabelmente a metade delas foron asasinadas en 1908. Ao redor da metade dos nama foron asasinados, con 10 000 vítimas. Estes loitaran previamente xunto cos alemáns como unha forza auxiliar até o final de 1904 contra os herero.
Nova política colonial desde 1905
Como creador da nova política colonial, non foi unha coincidencia que Bernhard Dernburg gañara con éxito a reestruturación corporativa do sector privado para a Oficina Imperial Colonial. Dernburg dirixiu desde setembro de 1906 este departamento colonial. Viaxou ás colonias para onservar os problemas e encontrar solucións. Ao mesmo tempo, promovéronse ou fundáronse centros científicos e técnicos co fin de desenolver as colonias sobre estas bases. Do Instituto Colonial de Hamburgo e da Escola Colonial Alemá xurdiron partes das universidades actuais de Hamburgo e Kassel. Para as poboacións locais mellorouse a atención médica, construíronse escolas e diminuíronse os castigos por flaxelación. Deseñáronse estradas, ferrocarrís e portos en maior medida para o desenvolvemento económico das colonias. Dernburg comentou en xaneiro de 1909: "O obxectivo debe estar estreitamente relacionado coa Patria, con colonias administrativa e economicamente independentes e saudábeis".
O Secretario de Estado para as colonias, Wilhelm Solf, tamén viaxou a África en 1912 e 1913. As impresións recollidas incluíronse no seu programa colonial, que comprendía, entre outras cousas, unha extensión dos poderes dos gobernadores e unha prohibición de traballar como escravos para os africanos. Ademais, Solf avogou pola idea dunha rede de autoestradas nas colonias para usar menos portadores. Wilhelm Solf logrou o consenso de todas as faccións do Reichstag para a sú política colonial comparativamente pacífica, que estaba orientada cara á diplomacia e a política de poder intelixente, en lugar da forza militar.
Como resultado desta nova política non houbo máis levantamentos importantes nas colonias alemás desde 1905, e a eficiencia económica das colonias e protectorados alemáns aumentou rapidamente. A produción de aceite de palma e de cacao nas colonias duplicouse de 1906 a 1914, as exportacións de caucho das colonias africanas cuadruplicáronse, e as exportacións de algodón da África Oriental alemá multiplicáronse por dez. O comercio total entre Alemaña e as súas colonias aumentou de 72 millóns de marcos en 1906 a 264 millóns en 1913. O auxe económico nas áreas protexidas aumentou os aranceis e os ingresos fiscais nas colonias entre 1906 e 1914. O desenvolvemento das colonias fixérase independente do apoio financeiro do Imperio ou estaban en camiño de selo. En 1914 foron subsidiados a Nova Guinea alemá, Kiau Chau e a Schutztruppe en África.
Preparándose para a ampliación do imperio colonial
En 1914 leváonse a cabo pasos concretos para apoderarse das colonias portuguesas. Coa fundación do Sindicato de Estudos de Ultramar en febreiro de 1914 polos principais bancos alemáns, garantiríanse a toma económica de Angola. O 28 de maio de 1914 un consorcio bancario comprou en nome do Reich alemán a compañía inglesa Nyassa Consolidated Ltd. coa súa posesión, que incluía a metade do norte de Mozambique.
En xullo de 1914 o goberno portugués emitiu un bono gobernamental para o desenvolvemento económico de Angola garantido polos ingresos arancelarios da colonia, que foi financiado por un sindicato bancario alemán. Así, cumpriuse unha disposición crucial do acordo xermano-británico de 1913 sobre a división das colonias de Portugal entre Alemaña e a Gran Bretaña.
O 27 de xullo de 1914 o chanceler alemán Theodor von Bethmann Hollweg deulle ao goberno de Londres o seu consentimento para a publicación do tratado de 1913, até entón secreto, sobre a división prevista das colonias portuguesas coas xustificacións necesarias para iso.
No comezo da Primeira Guerra Mundial, a invasión alemá de Bélxica o 4 de agosto de 1914, impediu novos pasos na adquisición das colonias portuguesas.
As colonias na Primeira Guerra Mundial (1914-1918)
miniatura|250px|[[Askaris e portadores de tropas alemás no leste de África. Durante a guerra no leste de África, as potencias en guerra utilizaron considerabelmente máis vehículos para abasteceren ás tropas que para mobilizaren aos propios soldados.]] Ao estalar a Primeira Guerra Mundial as tropas das colonias alemás non estaban preparadas para unha guerra coas potencias aliadas. Os alemáns esperaban que se cumprise coa decisión da Conferencia de Berlín de 1885, que dicía que todos os estados coloniais estaban comprometidos coa liberdade de comercio e a resolución pacífica dos problemas coloniais en África. Pero só uns días despois da entrada alemá na guerra comezou unha resistencia desesperada das tropas alemás. A finais de 1914, Togolandia, a Nova Guinea alemá, Samoa e Kiau Chau caeran en mans da Tripla Entente. Porén, nos protectorados máis grandes, os alemáns alcanzaron inicialmente o éxito, como nas batallas de Garua, Sandfontein e Tanga, e na loita por Naulila. Coa ocupación do exenclave surafricano de Walvis Bay, a provincia de Cunene na Angola portuguesa, as cidades fronteirizas de Taveta e Kisii na África Oriental británica e a illa de Idjwi, no lago Kivu, chegaron incluso as pequenas ganancias da zona alemá. De todos os xeitos, a resistencia sostida fracasou debido ao número relativamente baixo de tropas e á falta de subministracións e armas pesadas.
A forza de protección da África do Suroeste alemá, de 5 000 efectivos, rendeuse en xullo de 1915 ante as tropas da Unión Surafricana, dez veces máis fortes.
Os británicos e os franceses enviaron un total de 19 000 soldados e 24 buques de guerra á colonia de Kamerun. Porén, as tropas alemás non se renderon e, finalmente, en febreiro de 1916, invadiron a colonia na neutral España de Río Muni, acompañados por 14 000 nativos do Camerún que non querían vivir baixo o goberno das potencias da Tripla Entente. A partir de 1917, os intereses do Reich alemán nas súas colonias foron levados pola neutral Suíza, que tivo un éxito parcial baixo a presión da Entente.
Na África Oriental alemá seguían combatendo as tropas do Reich, cun número máximo de 16 670 homes, dos cales aproximadamente o 90 % eran africanos askari baixo o mando do tenente coronel Paul von Lettow-Vorbeck, que permaneceron invictos até o alto o fuego en novembro de 1918. Porén, Lettow escapou ás colonias de Portugal e da Gran Bretaña para continuar a súa resistencia. Ademais, varias tropas de ducias de nativos baixo o mando do capitán Hermann Detzner en Nova Guinea, non se renderon e estableceron unha guerra de guerrillas. Cando Detzner se enterou da tregua, disolveu ás súas tropas, viaxou a Finschhafen e rendeuse alí a mediados de decembro de 1918 aos australianos.
miniatura|500px|Mandatos nas colonias alemás e provincias do [[Imperio otomán ]]
En Alemaña, os plans para cercar a Mittelafrika (África Central alemá) continuaron durante toda a guerra. Debía estenderse desde o río Níxer até o deserto de Kalahari, e incluír tamén Angola, Mozambique, o Congo Belga e gran parte da África Ecuatorial francesa.
Coa entrada en vigor do Tratado de Versalles en xaneiro de 1920, Alemañaa perdeu todas as súas colonias. A Tripla Entente dividiu as colonias como mandatos da Sociedade de Nacións, entre elas:
Despois da Segunda Guerra Mundial, o Consello de Administración Fiduciaria das Nacións Unidas fíxose cargo da administración dos mandatos da Sociedade de Nacións. A última colonia en independizarse foi Palau, en 1994.
Tras a unificación alemá de 1871
Á parte da metrópole, localizada en Europa, que abarcaba 540 766 km² en 1910, o Imperio alemán mantivo territorios coloniais en África, Asia e Oceanía, que foron perdidos tras a Primeira Guerra Mundial.
O triunfo da Morte
O triunfo da Morte (en De triomf van de dood) é unha das obras máis coñecidas do pintor flamengo Pieter Brueghel o Vello. Un óleo sobre táboa de 117 cm de alto x 162 cm de ancho, pintado cara ó ano 1562. Escola flamenga do século XVI.
Pertenceu á colección de pinturas da casa real española dende 1746-1759, cando foi adquirida por Isabel de Farnesio para o Palacio da Granxa. Dende 1827 forma parte da colección do Museo do Prado (Madrid).
Herrera de Valdecañas
Herrera de Valdecañas é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 158 habitantes (INE 2012).
Pazo das Covadas
O Pazo das Covadas é unha construción civil do século XVII situada na parroquia de Sorrizo (Arteixo). O seu primeiro propietario foi Pedro Rioboo Villardefrancos, fillo de Gómez Rioboo, señor de Allo, e Francisca de Castro, da casa de Montaos.
1745
Outros
Historia ano a ano
Campionato Europeo de tríatlon de media distancia
O Campionato Europeo de tríatlon de media distancia é unha competición de tríatlon celebrada anualmente pola Unión Europea de Tríatlon. Comezou en 1985 pero deixouse de celebrar despois da edición de 1994. Retomouse en 2013 coa carreira de Barcelona.
Stebro
Stebro é un fabricante de sistemas de escapes de aceiro inoxidable de alto rendemento para os coches europeos. Os seus produtos desenvólvense e fabrican no Canadá e envíanse aos clientes de todo o mundo. Tamén foi un construtor de coches de Fórmula Júnior e Fórmula 1.
Historia
Stebro fundouse en 1956. Pioneiro no mercado de sistemas de escape de alto rendemento, pronto gañou unha boa reputación. Tamén demostrando o éxito da súa enxeñería de deseño 'Stebro' foi un construtor canadense de coches de carreiras de Fórmula Júnior. O equipo tamén competiu nunha carreira de Fórmula 1, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1963, onde o seu coche terminou no sétimo lugar.
Pedro Broeker, o dono e presidente da empresa de fabricación de accesorios para automóbiles, deseñou e construíu o Stebro na súa planta de Montreal, para promover a compañía no mercado canadense. Un chasis Stebro de Fórmula Júnior provisto dun motor Ford 105E competiu nun Gran Premio de Fórmula 1, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1963. O motor, que incluía unha caixa de cambios Hewland, era a única alteración, o motor Weber Ford de 1500 cc daba 110 hp (82 kW). O coche foi pilotado por Broeker, que a pesar de loitar contra os máis potentes coches de Fórmula Un, terminou no sétimo lugar, completando 88 das 110 voltas.
Logo de terminar a súa andaina nas carreiras, Stebro segue sendo un fabricante de sistemas de escape de alto rendemento en aceiro inoxidable para os coches europeos e americanos. Os seus produtos son desenvolvidos e fabricados na súa fábrica en Ottawa, Canadá.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Bacillus thuringiensis
Bacillus thuringiensis é unha especie bacteriana grampositiva, que vive no solo, usada comunmente como pesticida biolóxico (como bacteria completa ou só a toxina Cry extraída dela). Ademais de no solo, B. thuringiensis aparece tamén naturalmente no intestino de eirugas de varios tipos de avelaíñas e bolboretas, ou en superficies de follas, ambientes acuáticos, feces animais, ambientes ricos en insectos, muíños de fariña e depósitos de grans de cereais.
Durante a súa esporulación, moitas cepas de B. thuringensis producen proteínas cristalinas (inclusións proteináceas), chamadas δ-endotoxinas, que teñen unha acción insecticida. Isto levou ao seu uso como insecticidas, e máis recentemente á obtención de plantas de cultivo modificadas xeneticamente utilizando os xenes Bt (Bt é a abreviatura de B. thuringensis). Porén, moitas cepas Bt produtoras de cristais non teñen propiedades insecticidas.
Descubrimento e mecanismos de acción insecticida
O B. thuringiensis descubriuno en 1901 o biólogo xaponés Ishiwata Shigetane. En 1911, foi redescuberto en Alemaña por Ernst Berliner, que o illou como causante dunha enfermidade nas eirugas das avelaíñas da fariña. En 1976, Robert A. Zakharyan informou da presenza dun plásmido nunha cepa de B. thuringiensis e suxeriu que o plásmido estaba implicado na formación de endósporas e cristais. B. thuringiensis está moi relacionado coa bacteria do solo B.cereus e con B.anthracis: os tres organismos difiren principalmente nos plásmidos que posúen. páx. 34-35 Igual que outros membros do xénero Bacillus, estas tres especies son aerobias e poden formar endósporas. Cando esporula, B. thuringiensis forma cristais de δ-endotoxinas proteináceas insecticidas (chamadas proteínas cristalinas ou Cry, do inglés crystal), que están codificadas por xenes cry. Na maioría das cepas de B. thuringiensis, os xenes cry están localizados nun plásmido, polo que non é un xene cromosómico na maioría das cepas.
En 1996 descubriuse outra clase de proteínas insecticidas do B. thuringensis, as chamadas proteínas insecticidas vexetativas (Vip). As proteínas Vip non teñen homoloxía de secuencia coas proteínas Cry, non compiten en xeral polos mesmos receptores, e algunhas matan tipos de insectos distintos que as proteínas Cry.
En 2000, descubriuse un novo grupo funcional de proteínas Cry, denominadas parasporinas, obtidas de illados non insecticidas de B. thuringiensis. As proteínas do grupo das parasporinas defínense como proteínas paraspóricas bacterianas de B. thuringiensis e bacterias relacionadas que non son hemolíticas pero poden matar preferencialmente células cancerosas. En 2013, o grupo das parasporinas constaba de seis subfamilias (de PS1 a PS6).
Uso de esporas e proteínas no control de pragas
As esporas e proteínas insecticidas cristalinas producidas por B. thuringiensis utilizáronse para controlar pragas de insectos desde a década de 1920s e aplícanse con frecuencia en forma de esprais líquidos. Utilízanse agora como insecticidas específicos con nomes comerciais de marca como DiPel e Thuricide. Debido á súa especificidade, estes pesticidas considéranse respectuosos co medio ambiente, con pouco ou ningún efecto sobre os seres humanos, a vida silvestre, os polinizadores, e a maior parte dos outros insectos beneficiosos e utilízanse na agricultura orgánica, aínda que os manuais destes produtos conteñen diversos avisos sobre a saúde humana e medio ambiente, considérase que a toxicidade é baixa, e unha revisión feita por pares regulatoria europea de cinco cepas aprobadas encontrou que, aínda que hai datos para soster algunhas afirmacións sobre unha baixa toxicidade para os humanos e o medio ambiente, os datos son insuficientes para xustificar a maioría das afirmacións sobre unha toxicidade relevante que se teñen feito.
O Bacillus thuringiensis serovar israelensis é unha cepa de B. thuringiensis amplamente usada como larvicida contra as larvas de mosquito, onde se considera que tamén é un método respectuoso co medio ambiente para o control dos mosquitos.
Estanse a introducir cada pouco tempo novas cepas de B. thuringiensis dado que os insectos, por exemplo, desenvolven resistencia a B. thuringiensis, ou se desexa forzar a aparición de mutacións para modificar as características dun organimso ou para usar enxeñaría xenética recombinante homóoga para mellorar o tamaño dos cristais e incrementar a actividade pesticida ou ampliar o espectro de hóspedes do bacilo e obter formulacións máis efectivas, etc. A cada cepa se lle dá un número de identificación e un rexistro e poden darse permisos para a modificación xenética. No caso dos EEUU, as formulacións de Bt que son aprobadas para a agricultura ecolóxica están listadas nun sitio web do Organic Materials Review Institute (OMRI) e varias páxinas web de universidades dan consellos sobre o uso das esporas ou preparacións de proteínas Bt na agricultura ecolóxica.
Uso de xenes Bt en enxeñaría xenética de plantas para o control de pragas
A primeira compañía (en 1985) que desenvolveu plantas de tabaco transformadas por enxeñaría xenética para que tivesen tolerancia aos insectos ao expresaren xenes cry procedentes de B. thuringiensis, foi a compañía belga Plant Genetic Systems (que agora é parte de Bayer CropScience). O tabaco Bt nunca foi comercializado, pero estas plantas de tabaco utilízanse para probas de modificacións xenéticas, xa que son doadas de manipular xeneticamente. miniatura|Toxinas Bt presentes en follas de [[cacahuete (abaixo) protexidas dos danos causados pola larva do trade Elasmopalpus lignosellus (arriba). ]] miniatura|Exame da resistencia a insectos do millo Bt transxénico en [[Kenya.]]
Usos
En 1995, aprobáronse como "seguras" unhas plantas de tabaco transformadas para que producisen a toxina Bt CRY 3A pola Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos, polo que foi esta a primeira planta de cultivo autoprodutora de pesticida aprobada nese país. Chamábase patata "New Leaf" e foi retirada do mercado en 2001 debido á falta de interese do mercado.
En 1996, aprobouse o millo modificado xeneticamente que produce a proteína Bt Cry, que mataba as eirugas do trade do millo europeo e outras especies relacionadas; despois fóronlle introducidos outros xenes Bt que mataban larvas do escaravello Diabrotica.
Resistencia a insectos
En 2009, os científicos de Monsanto atoparon que a eiruga de Pectinophora gossypiella desenvolvera resistencia ao pesticida de primeira xeración do algodón Bt en zonas de Gujarat, India (os de primeira xeración expresaban un só xene Bt, o xene Cry1Ac). Esta foi a primeira vez que Monsanto confirmou resistencia Bt. Monsanto respondeu inmediatamente introducindo unha segunda xeración de algodón Bt con moitas proteínas Bt, que foi rapidamente aceptado polos agricultores. A resistencia da Pectinophora gossypiella ao algodón Bt de primeira xeración tamén se detectou en Australia, China, España e os Estados Unidos de América.
Pragas secundarias
Varios estudos documentaron o xurdimento de "pragas de insectos chuchadores" (ás que non afectan as toxinas Bt) unha vez pasados uns poucos anos da adopción do cultivo do algodón Bt. Na China, o principal problema foron os insectos míridos (uns hemípteros), os cales nalgúns casos "erosionaron completamente os beneficios do cultivo do algodón Bt”. Un estudo feito en 2009 na China concluíu que o incremento deste tipo de pragas secundarias depende da temperatura local e as condicións de pluviosidade e que se incrementou na metade das vilas estudadas. O incremento no uso de insecticidas para o control destes insectos secundarios foi moito menor que a redución no uso total de insecticidas obtido coa adopción do cultivo de algodón Bt. Outro estudo publicado en 2011 estaba baseado nun exame de 1.000 granxas seleccionadas aleatoriamente en cinco provincias da China e encontrou que a redución no uso de pesticidas nos cultivares de algodón Bt é significativamente menor do informado en investigacións feitas en calquera outro lugar, o que concorda coa hipótese suxerida por recentes estudos de que se necesita a aplicación de maior cantidade de pesticidas ao longo do tempo para controlar as pragas secundarias emerxentes, como os áfidos, os ácaros Tetranychidae, e os míridos Lygus spp.
Informouse de problemas similares na India, cos hemípteros Pseudococcidae e áfidos, aínda que un estudo de pequenas granxas indias feito entre 2002 e 2008 concluíu que a adopción do algodón Bt produciu maiores rendementos e un menor uso de pesticidas, que decreceu co tempo.
Controversias
Existen controversias sobre o uso de organismos modificados xeneticamente a diferentes niveis, en canto a se fabricalos é ético, se os alimentos producidos con eles son inofensivos, se ditos alimentos deberían ser etiquetados especificamente, se a agricultura biotecnolóxica é necesaria para combater a fame no mundo, e sobre a propiedade intelectual e dinámica de mercado dos cultivos de plantas modificadas xeneticamente, dos seus efectos medioambientais, e o papel das colleitas de plantas modificadas xeneticamente na agricultura industrial en xeral.
Hai tamén algúns destes aspectos que son específicos das plantas de cultivo transxénicas Bt.
Toxicidade para os lepidópteros
O problema que máis publicidade tivo asociado cos cultivos Bt foi se o pole do millo Bt pode matar á bolboreta monarca, tal como se publicou nalgúns artigos. Porén, en 2001 varios estudos posteriores coordinados pola USDA probaron que "os tipos máis comúns de pole de millo Bt non son tóxicos para as larvas da monarca nas concentracións que os insectos encontran nos campos".
Mestura xenética co millo salvaxe
Un estudo publicado na revista Nature en 2001 informaba de que se atoparon xenes de millo que contiñan Bt en millo que crecía no centro de orixe da especie, en Oaxaca, México. En 2002 Nature "concluíu que as evidencias dispoñibles non eran dabondo como para xustificar a publicación do artigo orixinal". Tivo lugar unha importante controversia sobre este artigo e o aviso sen precedentes de Nature.
Posteriormente, en 2005, fíxose un estudo a grande escala, que non puido atopar evidencias de mestura xenética en Oaxaca. Un estudo de 2007 informou que "se atoparan proteínas transxénicas expresadas no millo en dúas (0,96%) de entre 208 mostras de campos de cultivo de granxas, localizadas en dúas (8%) das 25 comunidades mostreadas. México importa unha cantidade substancial de millo dos EEUU, e debido ás redes de sementes formais e informais entre os agricultores rurais, hai moitas rutas potenciais de entrada de millo transxénico na comida e redes de alimentación". Un estudo publicado en 2008 indicaba que se producira algunha introdución a pequena escala (aproximadamente o 1%) de secuencias xenéticas transxénicas en campos mostreados mexicanos; non se atoparon probas a favor ou en contra de que este material xenético introducido fose herdado pola seguinte xeración de plantas. Ese estudo foi inmediatamente criticado, e o seu revisor escribiu o seguinte: "xeneticamente calquera planta debería ser ou ben non transxénica ou ben transxénica; por tanto, no tecido dunha folla dunha soa planta transxénica, agardaríase un nivel próximo ao 100% de organismos modificados xeneticamente. No seu estudo, os autores elixiron clasificar as mostras de follas como transxénicas a pesar de teren niveis de menos do 0,1% de organismo modificado xeneticamente. Sostemos que resultados como estes están interpretados incorrectamente como positivos e son máis probablemente indicativos dunha contaminación no laboratorio".
Efectos sobre as colonias de abellas
En 2007 detectouse un novo fenómeno que afectaba ás abellas do mel norteamericanas chamado trastorno do colapso das colonias. As especulacións iniciais sobre as causas ían desde novos parasitos que as afectasen ata efectos dos pesticidas ou o uso de cultivos transxénicos Bt. O Mid-Atlantic Apiculture Research and Extension Consortium publicou un informe en 2007 no que se dicía que non se atoparan evidencias de que o pole dos cultivos Bt estivese afectando negativamente ás abellas. A causa real da doenza descoñecíase en 2007, e os científicos cren que pode haber múltiples causas que actúan á vez. Unha das principais teorías exposta en 2013 foi que os causantes poderían ser os neonicotinoides, como se indica nun informe da Autoridade de Seguridade Alimentaria Europea.
Beta-exotoxinas
Algúns illados de B. thuringiensis producen un tipo de moléculas pequenas insecticidas chamado beta-exotoxina, cuxo nome común é turinxiensina. Un documento de consenso do OECD di así: "A beta-exotoxina e as outras toxinas de Bacillus poden contribuír á toxicidade insecticida da bacteria aos insectos lepidópteros, dípteros, e coleópteros. A beta-exotoxina sábese que é tóxica para os humanos e case todas as outras formas de vida, e a súa presenza está prohibida nos produtos microbianos de B. thuringiensis. As plantas modificadas xeneticamente para que conteñan e expresen só os xenes para as δ-endotoxinas evitan o problema de avaliar os riscos que presentan estas outras toxinas que poden ser producidas nas preparacións microbianas".
miniatura|Un Ovitrap (ovitrampa), que é unha ferramenta para a recollida de ovos de [[mosquito tigre|mosquitos tigre. Neste caso estase usando para recoller ovos do mosquito tigre asiático Aedes albopictus en Suíza. Os gránulos negros na auga son unha preparación de Bacillus thuringiensis israelensis que mata as larvas do mosquito que eclosionan na oviitrap. Tamén se usan para monitorizar o mosquito da febre amarela Aedes aegypti''.]]
Atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres
''Todas as horas están en formato British Summer Time (BST), (UTC+1 / GMT+1). miniatura|Ambulancias en Russell Square o 7 de xullo O xoves 7 de xullo de 2005, catro explosións paralizaron o sistema de transporte público de Londres en plena hora punta matinal. Ás 8:50 AM, estouparon tres bombas a 50 s de intervalo entre unha e outra, en tres vagóns do metro de Londres. Unha cuarta bomba estoupou nun autobús ás 9:47 AM na Praza Tavistock. As bombas provocaron unha interrupción severa no transporte da cidade e a infraestrutura de telecomunicacións.
Partido Demócrata Europeo
O PDE foi fundado como reacción á crecente influencia de partidos euroescépticos nas institucións europeas. Reuniu a partidos europeístas de centro-dereita do Partido Popular Europeo e partidos de centro-esquerda do Partido dos Socialistas Europeos para formar unha nova coalición de centro.
Atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres
Nos ataques morreron cincuenta e seis persoas, incluídos os catro terroristas sospeitosos, e 700 persoas máis resultaron feridas. Foron os actos de terrorismo máis sanguentos no Reino Unido desde a morte de 270 persoas no atentado de Lockerbie (Escocia) en 1988, e os máis mortíferos en Londres desde a segunda guerra mundial.
Partido Demócrata Europeo
O reformismo e outro das principais ideas do partido, que une a reformistas de centro de dous tipos, sendo Democristiáns, socialdemócratas ou unha mistura de ambas tendencias.
Atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres
O 21 de xullo de 2005, unha segunda serie de catro explosións tivo lugar no metro de Londres e nun autobús de Londres. Con todo, esta vez só os detonadores das bombas explotaron e os catro terroristas non chegaron a inmolarse. Non houbo vítimas mortais: o único ferido rexistrado resultou ser un asmático hospitalizado. Todos os terroristas deste ataque errado foron arrestados pola policía.
Río Cervañiña
O río Cervañiña, tamén coñecido como río da Casela ou rego da Casela, é un afluente pola esquerda do río Deza, que transcorre por varias parroquias de Silleda
Percorrido
Nace nos montes da parroquia de Moalde e segue o seu percorrido bañando as parroquias de Cervaña, Lamela, Piñeiro e Abades, onde une as súas augas ao Deza. Convén destacar que a carón del, en Lamela, se construíu a estación depuradora de augas residuais da Bandeira, así como os numerosos muíños que se atopan en Abades.
Tomás Fernández-Couto
Tomás Fernández-Couto Juanas, nado en Ferrol o 22 de setembro de 1960, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Obtivo o título superior de enxeñería forestal na Universidade Politécnica de Madrid en 1984, e ao ano seguinte comezou xa a traballar na recentemente creada Xunta de Galicia, onde acabaría integrándose no corpo de funcionarios e onde desenvolveu toda a súa carreira laboral.
Durante os primeiros meses desempeñou funcións de técnico nos servizos provinciais da consellería de Agricultura en Pontevedra e Lugo, ata que en setembro de 1987 foi designado director técnico da Reserva Nacional de Caza dos Ancares. En 1990 foi nomeado xefe provincial de Lugo da política contra-incendios, ata que en 1992 ascendeu ata ocupar ese mesmo posto pero nos servizos centrais da Xunta.
En 1993 comezou a traballar na área de proxectos da Dirección Xeral de Montes e Medio Ambiente Natural e ao ano seguinte foi nomeado subdirector xeral de Medio Ambiente Natural. En 1996 foi designado director xeral de Montes e Medio Ambiente Natural da Consellería de Agricultura, Gandería e Montes no equipo de Tomás Pérez Vidal. Cando esta área pasa a pertencer á consellería de Medio Ambiente, con Carlos del Álamo, faise cargo da Dirección Xeral de Montes e Industrias Forestais, ao igual que baixo a responsabilidade de Xosé Manuel Barreiro. Tamén mantivo a dirección xeral durante uns meses mentres foi conselleiro Alfredo Suárez Canal, ata que este o relevou a finais de 2009.
Hidrolase
miniatura|A [[lipase pancreática (aquí en complexo coa colipase e un pequeno inhibidor) é un exemplo de hidrolase que ataca enlaces éster de lípidos.]] miniatura|250px|Cristal de [[lisozima, unha hidrolase]] As hidrolases son unha clase de encimas que catalizan reaccións químicas de hidrólise, nas cales unha molécula de auga ataca e rompe un enlace, e que seguen a seguinte reacción xeral: R-R' + H2O ⇌ R-OH + R'-H
As hidrolases en xeral non necesitan a colaboración de coencimas para realizaren a súa catálise. Son activables por catións.
Nomenclatura
Os nomes sistemáticos das hidrolases fórmanse así: substrato + hidrolase. Porén, os nomes comúns xeralmente son do tipo substrato + ase. Por exemplo, unha nuclease é unha hidrolase que rompe os enlaces entre os nucleótidos dun ácido nucleico.
Ramón Otero Pedrayo
Ramón Otero Pedrayo, nado en Ourense o 5 de marzo de 1888 e finado na mesma cidade o 10 de abril de 1976, foi un xeógrafo, profesor, escritor, político e intelectual galego. Membro da Xeración Nós, ingresou nas Irmandades da Fala en 1918. Foi responsable da área de xeografía do Seminario de Estudos Galegos e deputado polo Partido Galeguista nas Cortes Constituíntes republicanas. Traballou na aprobación do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Fiel á causa galeguista durante a Guerra civil española, foi expedientado. Foi membro da Real Academia Galega e presidiu a Editorial Galaxia. Participou no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. É autor dunha ampla obra narrativa, ensaística e dramática.
A Fundación Otero Pedrayo e a Fundación Penzol conservan a súa biblioteca e arquivo. En 1988 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Mocidade
miniatura|esquerda|175px|Casa natal. Rúa da Paz, Ourense. Naceu no número 25 da rúa da Paz (até 1839 chamada a dos Zapateiros), no mesmo edificio en que vivía Vicente Risco, e foi bautizado o 6 de marzo na igrexa de Santa María Nai cos nomes de Ramón Antonio Vicente. Foi membro dunha familia rica, fillo único do médico e deputado Enrique Otero Sotelo, e mais de Eladia Pedrayo Ansoar, filla do prestixioso avogado e político ourensán Ramón Pedrayo Silva, quen foi padriño do neno.
En setembro de 1898 ingresou no Centro Provincial de Instrución, hoxe coñecido coma Instituto Otero Pedrayo, inaugurado en 1896 nas inmediacións do xardín do Posío. Estudou o bacharelato na súa cidade natal, onde recibiu clases de Marcelo Macías e Eduardo Moreno López entre outros. Grazas aos seus bos resultados académicos, en xuño de 1901 foi elixido canda a Florentino López Cuevillas para ter unha merenda con Emilia Pardo Bazán.
Trala morte do seu pai, pasou o curso 1904-05 preparando por libre o primeiro curso de Filosofía e Letras e mais o preparatorio de Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. En maio de 1905 foi por vez primeira a Santiago de Compostela, onde recibiu clases de Armando Cotarelo Valledor, González Salgado e Modesto Fernández Ferreiro. En xuño aprobou os exames e no verán fixo unha viaxe co seu tío polo mar do Norte, recalando en Southampton, Brest e Rotterdam. En outubro de 1905 marchou a Madrid a estudar Dereito e retomar Filosofía e Letras. Alí frecuentou o Ateneo.
Tras rematar as dúas carreiras en 1912, regresou a Ourense, coa idea de preparar oposicións a catedrático. En 1917 publicou dous artigos en La Centuria: «La confesión del hombre culto» (no n.º 2) e «Cartas espontáneas» (no n.º 3). O 13 de xaneiro de 1918 publicou en La Región o artigo «Acción regionalista», en apoio á candidatura de Luís Porteiro Garea ás eleccións xerais. Xusto unha semana despois interviu nun mitin en Bentraces. Nese mesmo ano, 1918, ingresou nas Irmandades da Fala. O 19 de febreiro de 1919, logo de tres intentos, aprobou por oposición a cátedra de Xeografía e Historia. Tomou posesión o 23 de marzo dese ano en Burgos, e en xullo permutou a praza por outra en Santander. En outono de 1921 acadou praza en Ourense.
En 1920 foi un dos fundadores da revista Nós, onde publicou o seu primeiro artigo en decembro de 1921, «Irlanda política no século XIX». Nesta época aumenta a súa militancia galeguista, e dá o seu primeiro discurso público en galego na presentación do álbum Nós de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao en Vilagarcía de Arousa.
Catedrático en Ourense
O 6 de agosto de 1923 casou en San Vicente de Toranzo, Corvera de Toranzo, con María Josefa Bustamante Muñoz (Fita), dez anos máis nova, nada o 27 de setembro de 1898, a quen coñecera en Santander. Marchan de lúa de mel a París, Bélxica e as praias do mar do Norte, e á volta residen entre Ourense e Trasalba, pasando os veráns en Cantabria. Nunca terían fillos.
A súa actividade cultural e política é cada vez maior. En abril de 1921 participou na III Asemblea Nacionalista de Vigo, e en febreiro de 1922 na IV Asemblea Nacionalista de Monforte de Lemos. Aínda que nesa época non tivo cargos de responsabilidade, durante a ditadura de Primo de Rivera consagrouse como líder ideolóxico e membro da Xeración Nós. En 1924 acadou o premio convocado polo Seminario de Estudos Galegos coa obra Pantelas, home libre, publicada por Lar en 1924. En xaneiro de 1924 publicou «O feitizo das roínas», o seu primeiro artigo no voceiro A Nosa Terra.
En agosto de 1926 publicou no número 32 da revista Nós un anaco da novela de James Joyce Ulises, a primeira tradución realizada nunha lingua da península Ibérica. Tamén en 1926 publicou a Guía de Galicia, volume publicado por Espasa Calpe.
miniatura|esquerda|300px|Ingreso de Otero Pedrayo na RAG, [[1929. Con Lugrís; Pérez Barreiro; Eladio Rodríguez; Estrada Catoyra; Carré e Risco.]] Colaborou de forma activa co Seminario de Estudos Galegos e dirixiu a sección de Xeografía desde 1926. En xullo dese ano, Ano Santo Xacobeo, foi canda a Vicente Risco, Xavier Pardo, Lois Feixoo e Antón Sánchez desde Ourense até Santiago de Compostela camiñando. O itinerario, de catro días, deu pé ao texto de Lameiro No camiño de San-Yago. En 1927 percorreu as terras do Carballiño e O Ribeiro. En xullo dese mesmo ano foi con Vicente Risco e Xosé Ramón Fernández-Oxea camiñando desde Ourense até o Santuario de Santo André de Teixido, percorrido que deu pé ao libro de viaxes Pelerinaxes I, publicado en 1929.
Guerra e posguerra
Entre 1947 e 1949 participou na creación do padroado Rosalía de Castro, encargado de adquirir a Casa da Matanza (musealizada en 1971). Amais, en 1951 rodouse o filme Peregrinaxe lírica aos lugares rosalianos. En 1949 participara na homenaxe en Ourense a Valentín Lamas Carvajal, posiblemente o primeiro discurso que deu en galego despois da guerra.
Regreso a Santiago de Compostela
Nesta época seguiu a escribir decote, e participou en varios congresos, como o celebrado en Braga en 1950 na memoria de Martiño de Dumio ou no de etnografía e folclore celebrado na mesma cidade en 1956. En 1957 retomou a publicación en galego coa colección de relatos Entre a vendima e a castañeira, e en 1958 publicou o seu primeiro poemario, Bocarribeira.
O 4 de febreiro de 1957 finou a súa nai, coa que mantivo unha relación moi cariñosa e á que ía visitar cada semana. Otero Pedrayo xubilouse o día do seu septuaxésimo aniversario, cunha lección maxistral no paraninfo universitario co título de «Unha visión xeral de Galicia». Tras deixar a docencia, regresou vivir a Ourense e Trasalba.
miniatura|Casa-museo en [[Trasalba, Amoeiro|Trasalba.]]
Últimos anos
Logo de xubilarse, seguiu escribindo e participando en actos. En 1959 regresou a Buenos Aires. En 1962 acadou o Premio Galicia da Fundación Juan March, dotado con 300 000 pesetas. En 1964 foi premiado pola Deputación de Ourense con 150 000 pesetas polo traballo de investigación ''El padre Feijóo. Su vida, doctrina e influencias''. Dado que lle quedara unha pensión de xubilación baixa, en 1973 a Fundación Pedro Barrié de la Maza concedeulle unha bolsa de axuda económica.
Logo da morte da súa muller en febreiro de 1975, pasou o último ano de vida feble de saúde, e estivo ingresado no Policlínico da Rosaleda en Santiago de Compostela, ao cargo do doutor Agustín Sixto Seco. Finou na súa casa natal o 10 de abril de 1976. Foi soterrado no Cemiterio de San Francisco de Ourense, vestido co hábito da orde de San Francisco e envolto na bandeira de Galicia.
O seu patrimonio foi legado á Fundación Penzol, e en 1979 creouse a Fundación Otero Pedrayo, que garda a biblioteca así como os documentos e escritos do ilustre galego e continúa o seu labor na casa museo de Trasalba.
Obra
Considerado o «patriarca das letras galegas», pertenceu á Xeración Nós e é un dos máis preclaros escritores galegos. Traballou diversos xéneros: ensaio, novela, poesía, ademais dos estudos científicos de xeografía da súa cátedra da Universidade de Santiago.
Entre as súas novelas destacan Os camiños da vida, publicada orixinalmente en tres partes, e O mesón dos ermos, descrición minuciosa dos costumes e da vida rural galega. Pero a máis coñecida é Arredor de si que pode considerarse como parcialmente autobiográfica e que nos permite albiscar os camiños que percorreron os integrantes da chamada Xeración Nós ata o galeguismo. Neste sentido «autobiográfico», Arredor de si complétase cos artigos «Dos nosos tempos», de Florentino López Cuevillas, e mais con Nós, os inadaptados, de Vicente Risco; estes dous últimos aparecidos na revista Nós.
Na súa obra destaca o influxo do antropónimo Adrián. O autor, que nacera o día 5 de marzo, día de Santo Hadriano de Cesarea, mártir, puxo este nome a tres personaxes dos seus libros: Adrián Solovio (Arredor de si e Escrito na néboa), Adrián Silva (La vocación de Adrián Silva) e Adrián Soutelo (o tío de Paio n'Os camiños da vida).
Ensaio
miniatura|175px|[[Ensayo histórico sobre la cultura galega, Nós, 1933. ]]
Xiardíase
miniatura|300px|Ciclo biolóxico das Giardia. A xiardíase ou lamblíase é unha enfermidade parasitaria provocada por un protozoo flaxelado, Giardia intestinalis (sin. Giardia lamblia ou Giardia duodenalis), presente nos alimentos ou na auga de consumo, contaminada por augas residuais humanas.
Etioloxía
O axente causal da enfermidade é un protozoo de 10-20 micrómetros de longo por 6-10 de ancho, dunha forma que lembra á dunha cometa. Está dotado de varios flaxelos que permiten un movemento activo na auga.
Na súa forma vexetativa, trofozoíto, localízase na superficie da mucosa duodenal e xexunal, adherido ás vilosidades intestinais, onde se alimenta por osmose. Cando é expulsado coas feces convértese en quistes como forma de resistencia fronte ao desecamento. Estes quistes contaminan a auga e os alimentos, forma na que se produce o contaxio dun novo hóspede. Ó chegar ó intestino disólvese a parede do quiste e libérase un individuo tertranucleado que se divide inmediatamente por partición lonxitudinal en dous trofozoitos binucleados, pechándose así o ciclo.
Cadro clínico
Normalmente é unha enfermidade asintomática, que pode manifestarse con longas fases de enterite crónica interrompidas de cando en vez por crises diarreicas agudas.
Manuel Espiña Gamallo
Manuel Espiña Gamallo, nado en Folgoso (Cerdedo-Cotobade) o 25 de xullo de 1933 e finado en Pontevedra o 28 de febreiro de 2010, foi un sacerdote, teólogo, pedagogo, escritor e promotor e defensor do uso da lingua galega no seo da Igrexa e do achegamento e compromiso do catolicismo coa realidade galega.
Traxectoria
Despois de realizar os seus primeiros estudos en Folgoso (Cerdedo) e Presqueiras (Forcarei) cun profesor particular, ingresou en 1945 no Seminario de San Martiño Pinario de Santiago de Compostela, onde estudou Humanidades.