cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contorno sintético
Contexto
Coa evolución dunha Internet que permite aumentar o ancho de banda, o campo da contorna virtual sufriu unha redirección, e o enfoque volve ser a representación visual apoiada pola dispoñibilidade dunha gran cantidade de contido dunha moi alta calidade. Nos últimos anos, houbo outra revolución neste campo, con fondas implicacións na representación xeográfica: a aparición de representacións virtuais tridimensionais da superficie da terra, accesíbel a través de Internet (p. ex., Dixital Earth e Google Earth).
Conceptos xerais
Estas características inflúen nos requisitos computacionais en termos de hardware e software, concretamente no rendemento gráfico e as técnicas de software utilizadas para xestionar a interacción.
Rendemento gráfico
Para proporcionar un medio exploratorio, os resultados do movemento (ou accións) do usuario teñen que ser case inmediatos. O rendemento en tempo real alcánzase cando a escena gráfica se procesa a unha velocidade de polo menos 10 imaxes por segundo.
Os obxectos que poboan a contorna virtual descríbense nun espazo tridimensional (xeografía). Calquera obxecto tridimensional está formado por puntos e polígonos, con varias propiedades de comportamento e aparencia. Debido á variabilidade da complexidade das escenas virtuais, o rendemento gráfico xeralmente exprésase en polígonos renderizados por segundo.
Nivel de detalle
Ao ser limitado o número de polígonos que se poden representar en tempo real, existe unha técnica chamada de nivel de detalle (LOD - level of detail), que se usa para administrar a complexidade da escena dependendo da posición do observador. O obxectivo é maximizar a calidade da imaxe mentres se mantén a frecuencia de imaxes (frames) suficiente para realizar un percorrido inmersivo, sabendo que o tamaño do triángulo e a resolución da textura deberían variar inversamente coa distancia ao momento de vista.
Os algoritmos de LOD para a representación de grandes superficies de terreo a miúdo baséanse en representacións de árbore cuadrangular tanto para o terreo como para as texturas. Xeralmente, varias representacións diferentes son pre-calculadas, almacenadas no disco e cargadas segundo sexa necesario.
SIG virtual
A idea dos SIG virtuais é a integración da funcionalidade GIS (consultas espaciais e análises) nunha contorna virtual. A capacidade inherente das contornas virtuais para producir mapas virtuais cognitivos convérteno nunha plataforma apropiada para a exploración espacial. Mallas regulares / xerárquicas ou redes triangulares irregulares (TIN) de datos altimétricos, obtidas de modelos dixitais de elevación, con texturas superpostas, usualmente derivadas de fotografías aéreas, imaxes satelitais ou capas GIS máis abstractas (uso do chan, ventos, vexetación, aspecto) constitúen o elemento máis fundamental de calquera contorna virtual.
Contornas virtuais colaborativas
O uso de contornas virtuais distribuídas para o traballo colaborativo asistido por computadora constitúe unha contorna virtual colaborativo. Hai un acceso multiusuario simultáneo e representación na contorna virtual compartido. Nesta contorna simulada en rede, dúas ou máis usuarios manipulan pantallas visuais e intercambian información a través de contido rico en multimedia. Esta evolución do concepto orixinal atopou unha base sólida nas Ciencias Ambientais e a planificación urbana, campos que normalmente son os principais usuarios de SIG.
Paradela, Santiorxo, Sober
Paradela é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, Marcelle, Monforte de Lemos
Pacios é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Os Palleiros, Marcelle, Monforte de Lemos
Os Palleiros é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Campionato de Galicia de Rallymix
miniatura|Na categoría A compiten vehículos car cross. miniatura|Na categoría B compiten automóbiles de rallies convencionais. O Campionato de Galicia de Rallymix é unha competición automobilística de rally organizada pola FGA en Galicia dende o ano 2014. A diferenza do campionato de ralis este conta con probas de formato reducido e disputado sobre asfalto e terra.
Carneiro (astroloxía)
Carneiro, tamén chamado Aries ou Ariete, (♈︎) é o primeiro signo astrolóxico do zodíaco e o primeiro de natureza positiva e de calidade cardinal. Simboliza o renacemento e o seu símbolo representa os cornos dun carneiro; pertence xunto a León e Saxitario ó elemento lume. Está rexido por Marte. O seu signo oposto e complementario é Libra.
Barnea candida
Barnea candida é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Linnaeus en 1758.
Lago Siljan
O Siljan en Dalarna é o sétimo lago máis grande de Suecia en tamaño. O lago atópase a 161 metros sobre o nivel do mar e ten unha superficie de 293 km². Xunto cos veciños Orsasjön e Insjön a súa área é de 354 km². A súa maior profundidade son 134 metros. O lago desagüa a través do río Östendal cara o río Dal.
Hai uns 365 millóns de anos un meteorito impactou a zona que hoxe é coñecida como Siljansringen (o anel de Siljan). O Siljan, Orsasjön, Skattungen, Oresjön e os pequenos lagos en Bodadalen son o anel exterior do cráter do meteorito. O cráter mide uns 50 km de diámetro e ten unha profundidade máxima de 160 metros, sendo o sitio de impacto máis grande coñecido en Europa.
Nome
O nome Siljan aparece por vez primeira no ano 1442 na frase nordhan Silghis sio (ao norte do lago Siljan), e provén da forma do sueco antigo Sylghir. O nome está relacionado coa palabra dialectal gotlandesa sylgå (fluír no fondo) e o verbo sueco svälja (tragar). Ao longo do leito mariño do Siljan hai unha profunda canle dende o sur de Mora ata o Österviken en Leksand, que nalgúns lugares ten máis de 100 metros de profundidade.
Segundo o lingüista Johan Ernst Rietz o nome podería estar realacionado coa palabra sel (augas tranquilas), pero segundo o tamén lingüista Elof Hellquist esa interpretación é imposible debido á forma máis antiga Silghis sio.
Erika Böhm-Vitense
Erika Helga Ruth Böhm-Vitense nada en Curau (Alemaña) o 3 de xuño de 1923 e finada en Seattle (Estado de Washington) o 21 de xaneiro de 2017, foi unha astrofísica estadounidense de orixe alemá coñeccida polo seu traballo sobre as variables Cefeida e a convección nas atmosferas estelares.
Traxectoria
Os seus pais, Wilma e Hans Vitense eran mestres e criaron ás súas fillas en Lübeck, Alemaña. Erika comezou os seus estudos de pregrao na Universidade de Tubinga en 1943, pero trasladouse á Universidade de Kiel en 1945 buscando un departamento de astronomía máis actualizado e innovador. Alí traballou con Albrecht Unsöld, que lle dirixiy súa tese doutoral acerca dos coeficientes de absorción continua en función da presión e a temperatura no Sol, defendida en 1951 e que foi recoñecida como a mellor tese dese ano na universidade.
Despois de obter o seu título de doutora Erika permaneceu en Kiel como investigadora asociada. En 1953 publicou ''Die Wasserstoffkonvektionszone der Sonne. Mit 11 Textabbildungen (A zona de convección de hidróxeno do Sol, acompañada de once ilustracións con texto''). Esta obra foi citada máis de 300 veces dende a súa publicación. ''
Despois de casaren, en 1954, ela e mais o seu home, o astrofísico Karl-Heinz Böhm, fixeron unha estadía dun ano no Observatorio Lick e a Universidade de California, onde Böhm-Vitense estivo en contacto con Otto Struve e tivo a oportunidade de unirse a outros investigadores que utilizaban grandes telescopios para coñecer a evolución estelar. Máis tarde o matrimonio regresou a Kiel: ela ocupou o posto de profesora asociada, sen vinculación permanente. As mesmas características tiña o seu posto na Universidade de Heidelberg cando a parella se trasladou alí no 1968. Esta precariedade laboral explicábase polos regulamentos da época xa que moitas universidades non permitían a contratación dos dous membros dunha parella no mesmo departamento.
En 1968, a parella decide trasladarse á Universidade de Washington, movidos polo atractivo da computadora central de IBM que dispuña a universidade. Foi nesta universidade onde obtivo un posto de profesora a tempo completo en 1971, logo dun cambio nos regulamentos contra o nepotismo. Durante o seu tempo na Universidade de Washington Böhm-Vitense realizou contribucións fundamentais para a comprensión das estrelas binarias, as temperaturas estelares, a actividade cromosférica, a rotación e a convección solares. Tamén realizou contribucións substanciais aos fundamentos da teoría da lonxitude da mestura, traballo que continuou durante o resto da súa carreira. Foi recoñecida como profesora emérita nesta universidade.
Grazas ao lanzamento do International Ultraviolet Explorer (IUE) en xaneiro de 1978e aos datos proporcionados por este puido ampliar o seu traballo. Erika descubriu que a banda de luz ultravioleta era a mellor maneira de realizar observacións das cromosferas estelares.
Obras
Entre 1989 e 1992 escribiu un manual univesitario en tres volumes:
Haptocorrina
A haptocorrina tamén coñecida como transcobalamina-1 (TC-1) ou cobalofilina é unha proteína transcobalamina que nos humanos está codificada no xene. A función esencial da haptocorrina é a protección da vitamina B12, que é moi sensible á acidez, dentro do estómago, ata que é transportada ao duodeno.
Función
A haptocorrina (HC), tamén chamada proteína R, factor R (nomes que tamén reciben outras proteínas) ou previamente transcobalamina I, é unha glicoproteína producida polas glándulas salivares en resposta á inxestión de comida. Esta proteína únese fortemente á vitamina B12 nun mecanismo intricado e necesario para protexer esta vitamina do ambiente ácido do estómago. A vitamina B12 é unha vitamina hidrosoluble esencial, cuxa deficiencia xera anemia macrocítica, unha diminución da produción de células na medula ósea (anemia, pancitopenia), problemas neurolóxicos, así como problemas metabólicos (acidose de metilmalonil-CoA).
A vitamina B12 é, por tanto, unha importante vitamina que o corpo debe absorber. Porén, malia este papel vital, a vitamina B12 é estruturalmente moi sensible ao ácido clorhídrico que se encontra nas secrecións do estómago, e desnaturalízase doadamente nese ambiente antes de que teña tempo de ser absorbida no intestino delgado. A vitamina B12 únese á haptocorrina, que ten unha alta afinidade pola súa estrutura molecular. Acoplada coa vitamina B12 forma un complexo chamado haptocorrina–B12, que é inmune á acidez gástrica, e pasa polo píloro ata o duodeno. No duodeno as proteases pancreáticas (un compoñente do zume pancreático) corta a haptocorrina, liberando a vitamina B12 na súa forma libre.
As mesmas células do estómago que producen o ácido clorhídrico gástrico, as células parietais, tamén producen unha molécula chamada factor intrínseco (IF), que se une á vitamina B12 despois de que esta se libera do seu complexo coa haptocorrina, e sen o cal só se absorbe o 1% da vitamina B12. O factor intrínseco é unha glicoproteína, cun peso molecular de 45 kDa. No duodeno, a vitamina B12 libre únese ao factor intrínseco para crear o complexo IF-vitamina B12. Este complexo viaxa despois polo intestino delgado ata a súa porción final (íleo). No íleo hai receptores especializados na superficie das súas células chamados cubilinas, que identifican os complexos IF-vitamina B12 e introdúcenos na célula por endocitose mediada por receptor.
En resumo, a función esencial da haptocorrina é a protección da vitamina B12 dos ácidos mentres se move polo estómago. A haptocorrina tamén circula e únese aproximadamente ao 80% da vitamina B12 circulante, facéndoa non dispoñible para o transporte ás células pola transcobalamina II.
Bornia geoffroyi
Bornia geoffroyi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Charles Payraudeau en 1826.
Xémini (astroloxía)
Xémini ou Xemelgos (♊︎) é o terceiro signo astrolóxico do zodíaco e o segundo de natureza positiva (masculina) e de calidade mutábel ou dobre.
Simboliza a conciencia concreta e está representado polos Dióscuros, Cástor e Pólux. Pertence xunto a Libra e Acuario ó elemento ar e está rexido por Mercurio. O seu signo oposto é Saxitario.
As súas datas asignadas segundo diferentes astrólogos son do 22 de maio até o 21 de xuño ou do 21 de maio até o 21 de xuño.
Armando González
Traxectoria
miniatura|240px|A cidade de Vigo ós seus atletas. dereita|miniatura|Necrolóxica de Armando González no Faro de Vigo. Foi remeiro do Real Club Náutico de Vigo e en 1960, despois de proclamarse campión de España no Lago de Banyoles, foi seleccionado para disputar os Xogos Olímpicos de Roma. Participou na proba de catro con temoneiro, celebrada no Lago Albano, actuando como temoneiro xunto aos seus compañeiros do Náutico Franco Cobas, José Luis Méndez, Emilio García Bengoechea e Alberto Valtierra. Remataron de últimos tanto na súa manga dos cuartos de final, como na da repesca, sendo o ouro para o Equipo Alemán Unificado.
John Richardson
John Richardson pode referirse, entre outros, a:
Touro (astroloxía)
Touro ou Tauro (♉︎) é o segundo signo astrolóxico do zodíaco e o primeiro de calidade fixa e negativa. Segundo a astroloxía occidental, este signo está rexido polo planeta Venus, terra e natureza, inflúe e presenta calidades semellantes á lealdade no contexto da calidade afectiva. O seu signo oposto e complementario á vez é Escorpión.
Touro (xunto cos signos Virxe e Capricornio) pertence ó elemento terra. O seu símbolo está representado por un círculo con cornos que fai referencia á testa dun touro ou dunha vaca. Aínda que existen moitas versións de como puido xurdir este símbolo, a máis popular é a do Touro de Creta, unha iracunda besta mítica que habitaba naquela illa, sendo tamén a forma que adoptou Zeus cando raptou a Europa. Dende un punto de vista arquetípico, Touro estaría estreitamente relacionado co planeta Mercurio
En astroloxía occidental pertencen a este signo os que nacen dende o 20 de abril até o 21 de maio.
A Somoza, Santiorxo, Sober
A Somoza é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Gravity Recovery and Climate Experiment Follow-On
GRACE-FO (acrónimo de Gravity Recovery and Climate Experiment Follow-On) foi unha misión composta por dous satélites artificiais colaboración da NASA e Alemaña, continuación da misión GRACE, lanzado o 22 de maio de 2018 mediante un foguete Falcon 9 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de GRACE-FO é continuar as medicións levadas a cabo pola anterior misión GRACE do campo gravitatorio da Terra, tanto a súa compoñente estática como a dinámica, mediante dous satélites idénticos voando en formación e capaces de medir a distancia entre eles cunha precisión duns poucos micrómetros. A distancia entre os dous satélites (denominados GRACE-FO 1 e GRACE-FO 2) determínase mediante microondas en banda K, GPS e, como novedade, láser. Os erros introducidos polo rozamento atmosférico e a presión da radiación solar minimízanse sendo medidos mediante un acelerómetro e restados das medidas entre os satélites. Cada unha das naves GRACE-FO mide aproximadamente 3,0 x 2,0 x 0,8 m e pesan uns 580 kg.
A Pereira, Marcelle, Monforte de Lemos
A Pereira é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Enedina Alves Marques
Enedina Alves Marques, nada en Curitiba, Paraná o 13 de xaneiro de 1913 e finada na mesma localidade en agosto de 1981, foi unha enxeñeira civil brasileira. Ingresou en 1945 da Universidade Federal de Paraná (UFPR) como a primeira enxeñeira negra do Brasil e a primeira enxeñeira muller do estado de Paraná.
Traxectoria
Enedina Alves foi a única muller entre dez irmáns. Os seus pais, Paulo Marques e Virgília Alves Marques (lavandeira coñecida como «Doa Duca»), chegaran á cidade a principios dos anos 1910, de procedencia descoñecida. Na década de 1920 a súa nai traballou na casa do delegado e maior Domingos Nascimento Sobrinho, quen tiña unha filla da mesma idade que Enedina, Isabel, coñecida como «Bebeca». O pai de Isabel pagou a educación de Enedina en colexios particulares, para que lle fixese compañía á súa filla, polo que entre 1925 e 1926 estudou coa profesora Luiza Dorfmund na súa escola particular. Ó ano seguinte ingresou na Escola Normal, onde permaneceu até 1931. Entre 1932 e 1935 fixo o curso Normal e xunto a Isabel comezou a traballar como profesora no interior do estado, en cidades como Río Negro, São Mateus do Sul, Cerro Azul e Campo Longo.
En 1935 alugou unha casa fronte ó Colexio Nossa Senhora Menina, no barrio de Juvevê, e deu clases a persoas que buscaban alfabetizarse. Entre 1935 e 1937 realizou no Novo Ateneu de Curitiba o curso intermedio esixido na época para ingresar a maxisterio. Nesa época viviu coa familia do construtor Mathias e a súa esposa Iracema Caron, tamén en Juvevê, onde tamén deu clases na Escola de Linha de Tiro. En 1938, aínda en casa dos Caron, realizou en horario nocturno o curso complementario en preenxeñaría no Ximnasio Paranaense (hoxe Estadual de Paraná).
Ingresou en 1940 á Facultade de Enxeñaría da Universidade Federal de Paraná, onde o valor da mensualidade equivalía a dous salarios mínimos. En 1945 graduouse como enxeñeira civil, título que a converteu na primeira muller enxeñeira de Paraná e a primeira enxeñeira negra do Brasil. O título foille entregado no Palacio Avenida e tivo como mestre de cerimonia ó profesor João Moreira Garcez.
Antes que ela na mesma institución xa se formaron como enxeñeiros dous estudantes negros: Otávio Alencar (1918) e Nelson José da Rocha (1938). Despois dela licenciouse Adelino Alves da Silva en 1947.
Retirouse da Escola da Linha de Tiro en 1946 e ingresou como auxiliar de enxeñeiro na Secretaría de Estado de Transporte e Obras Públicas. Ó ano seguinte o gobernador Moisés Lupion trasladouna ó Departamento Estatal de Augas e Enerxía Eléctrica. Traballou no plan hidroeléctrico estatal e no aproveitamento das augas dos ríos Capivari, Cachoeira e Iguaçu. A central hidroeléctrica Capivari-Cachoeira foi o seu traballo máis importante como enxeñeira. Outras das súas obras destacadas foron o Colexio Estadual do Paraná e a Casa do Estudante Universitario (CEU) de Curitiba. Unha vez establecida no goberno, dedicouse a viaxar entre as décadas de 1950 e 1960. En 1958 faleceu o maior Domingos Nascimento Sobrinho, quen a nomeara como unha das beneficiarias no seu testamento.
En 1961 o sociólogo Octávio Ianni entrevistouna para a súa investigación Metamorfoses do escravo, financiada pola Unesco. En 1962 xubilouse como funcionaria estatal. O gobernador Ney Braga recoñeceu por decreto a súa traxectoria como enxeñeira e outorgoulle proventos equivalentes ó salario dun xuíz.
En 1981 foi atopada morta no edificio Lido, no centro de Curitiba, vítima dun ataque cardíaco. Faleceu solteira, sen fillos e sen familiares inmediatos e o seu corpo tardou en ser atopado. O tratamento da nova da súa morte por parte do Diário Popular semellante á dunha descoñecida provocou a indignación de membros do Instituto de Enxeñaría de Paraná.
Recoñecementos
En 1988 unha rúa foi bautizada na súa homenaxe en Vila Oficinas, no barrio de Cajuru e o seu nome foi inscripto no Memorial á Muller Pioneira (Memorial à Mulher Pioneira), construído polo club das Soroptimistas, unha organización internacional dedicada á defensa dos dereitos humanos, da que ela formou parte.
En 2014 unha campaña en internet promoveu que o Edifício Teixeira Soares, ex-RFFSA, adquirido pola Universidade Federal de Paraná, fose bautizado na súa homenaxe. Ó mesmo tempo, o historiador Sandro Luís Fernandes e o cineasta Paulo Munhoz iniciaron unha investigación para a realización dun documental sobre a vida de Enedina, proxecto chamado A Engenheira, que ata 2015 estaba detido por falta de investimentos.
Psidium cattleianum
O arazá ou goiaba vermella é unha árbore da especie Psidium cattleianum, da familia Myrtaceae.
Etimoloxía
"Arazá" é proveniente do termo tupí ara'sá.
Características
Os froitos son bagas arredondadas, coroadas polo cáliz persistente, de polpa suculenta esbrancuxada, semellantes a unha goiaba pequena e de sabor máis acedo. Aparecen entre o outono e o inverno. Os arazás pódense comer crus ou procesados de diversas maneiras.
Na variedade ''Psidium cattleyanum var. cattleyanum, os froitos son vermellos, mentres que P. cattleyanum var. litorale ten froitos amarelos. esquerda|miniatura|180x180px|Froitos de arazá vermello As sementes son dispersadas por animais, principalmente paxaros e mamíferos.
Ocorrencia
A especie é nativa do Brasil e o Uruguai, pero naturalizouse en rexións tropicais e subtropicais da América do Norte, África, Australasia e o Pacífico, onde se pode comportar como invasora. esquerda|miniatura|160x160px|Ramo con froitos de arazá amarelo na illa de [[Maui, en Hawai]]
A Portela, Marcelle, Monforte de Lemos
A Portela é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cardita calyculata
Cardita calyculata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Gridsphere
Gridsphere foi o nome de dous satélites de comunicacións experimentais pasivos da Forza Aérea dos Estados Unidos
Características
Os dous satélites Gridpshere formaban parte do experimento AVL-802 formado por estes dous satélites, por Rigidsphere (unha esfera para medir a densidade da atmosfera superior) e por unha esfera de milar reflectante para comparar as características reflectantes desta e dos dous Gridspheres.
Movemento valón
miniatura|250px|Bandeira de Valonia, tamén empregada polo movemento valón. O movemento valón é un movemento político que defende a existencia dunha identidade valoa e de Valonia como entidade territorial e defende a lingua e a cultura francesa dentro de Bélxica. O movemento empezou como defensa da primacía do francés, pero máis tarde fixou obxectivos políticos e socioeconómicos.
Historia
Os historiadores están de acordo en que o movemento político valón comezou en 1880 coa fundación dun "movemento de defensa valón e francófono" despois das primeiras leis lingüísticas da década de 1870. Para os historiadores como Lode Wils, o movemento naceu como un movemento de colonización administrativa de Flandres. Tomou entón o carácter dun movemento que afirmaba a existencia de Valonia e unha identidade valoa sen renunciar á defensa de Francia. Valonia foi reivindicada de xeito tímido dende 1898, mais converteuse na principal reclamación dende 1905 cun clímax no Congreso de Valonia de 1912 e na "Carta ao rei" de Jules Destrée.
A primeira guerra mundial e unha reactivación do patriotismo belga supuxeron un freo ao movemento e este desactivouse. Os militantes valóns uníronse na década de 1930 baixo o patrocinio da Concentración valoa, onde naceron de novo as ideas radicais de 1912, dando lugar ás leis lingüísticas de 1932. Durante a segunda guerra mundial, varios activistas distinguíronse na Resistencia formando varias agrupacións clandestinas. Esta guerra mundial radicalizou aínda máis o movemento que, por primeira vez, fala de ideas de independencia, e que conducirá á súa participación activa na Real Cuestión en 1950. Logo segue unha pausa dunha década que remata coa folga xeral de inverno de 1960 – 61 con André Renard, quen uniou o movemento valón coas reivindicacións dos traballadores. A Lei Gilson do 8 de novembro de 1962 e a transferencia de Voeren da Provincia de Liexa a Provincia de Limburgo deu lugar a unha loita política e lingüística con algunha violencia durante os anos 70 e 80. Voeren aínda é considerado polos activistas valóns como parte da Valonia ocupada por Flandres.
Cáncer (astroloxía)
Cáncer, tamén chamado Cangrexo ou Caranguexo (♋︎) é o cuarto signo astrolóxico do zodíaco e o segundo de natureza negativa e de calidade cardinal. Simboliza a familia e o seu símbolo representa un cangrexo, pertencendo xunto a Escorpión e a Pisces ó elemento auga. Está rexido pola Lúa. O seu signo oposto é Capricornio.
Considérase que alguén é de signo Cáncer cando nace entre o 23 de xuño e o 25 de xullo (Tropical), ou tamén do 22 de xuño ó 23 de xullo.
John M. Grunsfeld
John Mace Grunsfeld, nado en Chicago o 10 de outubro de 1958, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-125, STS-67, STS-109, STS-103 e STS-81.
Traxectoria
Grunsfeld graduouse en física polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1980 e é máster en ciencias e doutor en física pola Universidade de Chicago en 1984 e 1988 respectivamente.
Foi seleccionado pola NASA en marzo de 1992, completando un ano de adestramento e participando nas misións STS-125, STS-67, STS-109, STS-103 e STS-81, pasando un total de 58,63 días no espazo.
Mika Etchebéhère
dereita|miniatura|290x290px|Mika Etchebéhère, 1936 Mika Feldman de Etchebéhère, nada en Moisés Ville, Santa Fe (Arxentina), o 14 de marzo de 1902 e finada en París o 7 de xullo de 1992, foi unha política e militante arxentina. Chegou a ser capitá dunha milicia do POUM na Guerra civil española.
Traxectoria
Nada como Micaela Feldman, pertencía a unha familia xudía escapada dos pogromos do tsarismo en Rusia. Estudou Odontoloxía en Buenos Aires e nos seus anos universitarios militou activamente en diversos grupos políticos anarquistas, comunistas e socialistas. Nese activismo coñece a quen será o seu compañeiro e logo o seu marido, Hipólito Etchebéhère, estudante de enxeñaría de orixe francesa. Xuntos participaron na creación dun grupo político ao redor da revista Insurrexit e en 1924 entraron no Partido Comunista Arxentino. Porén, en 1926 foron expulsados, debido aos seus desacordos coa política estalinista do PCA e pola súa simpatía con Lev Trotski.
Pasaron catro anos na Patagonia, onde Mika alternou o exercicio da odontoloxía coa investigación, o estudo e a militancia política. En 1931 trasladáronse a Europa, e tras breves estancias en España e Francia instaláronse en Berlín. Os anos que viviron en Alemaña foron de intensa actividade política e de relacións con grupos comunistas e trotskistas. O ascenso de Adolf Hitler e a derrota do socialismo e do comunismo levounos a trasladárense a París, onde se relacionaron co grupo Que Faire, de orientación trotskista. Entrementres, a saúde de Hipólito empeorara e a tuberculose que padecía xa en Buenos Aires levouno a ingresar nun sanatorio. Este feito fixo que a parella decidise casar, para que ela puidese visitalo no centro hospitalario. A tradición francesa de que a muller tome o apelido do marido causa frecuente confusión do nome dela. Unhas veces figura como Micaela (ou Mika) Feldman, outras, como Mika Etchebéhère, e outras como Mika Feldman Etchebéhère ou como Mika Feldman de Etchebéhère, nome empregado neste caso.
En España
Co triunfo electoral da Fronte Popular en España, decidiron instalarse en Madrid. En xullo de 1936, ambos partiron nunha columna formada por militantes do POUM, partido co que sentían identificados, malia non chegaren nunca a ser militantes orgánicos. No primeiro combate no que participaron, a toma de Atienza, Hipólito morreu e Mika ocupou o seu posto. Polo seu valor, sentido común e humanitarismo, conseguiu as estrelas de Capitán. Foi coñecida como La Capitana por ser a única muller estranxeira que alcanzou ese rango no exército republicano. A súa compañía centrárase na defensa de Sigüenza e despois de Madrid, en Pineda de Húmera e en Cerro del Águila.
En abril de 1937 foi detida en Madrid, enviada a unha cheka e interrogada como trotskista e inimiga da República. Grazas ás xestións dos seus amigos, especialmente do anarquista Cipriano Mera, foi posta en liberdade, e reincorporouse á fronte de combate. Posteriormente, trala desmobilización das mulleres, incorpórase á organización Mujeres Libres.
Permaneceu en Madrid até uns días antes da caída desta. Deixou testemuño da súa actividade como miliciana na guerra nun libro, Ma guerre d'Espagne à moi, publicado en París en 1975 e onde deixou escrito: «Imos vir a España a atopa [...] a vontade da clase obreira de loitar contra as forzas da reacción que apoian ao fascismo».
En Francia
En abril de 1939 xa estaba en París. Porén, debido á inminente toma da cidade polo exército nazi e á súa condición de xudía e militante de esquerdas, decidiu regresar a Buenos Aires, onde ficou até o fin da segunda guerra mundial. Desde 1945 viviu en Francia, entre as cidades de Perigny e París, onde participou nas protestas de maio do 68. Os últimos anos pasounos nunha residencia de maiores da rue Alésia, precisamente no mesmo cuarto en que residira o escritor irlandés Samuel Beckett.
Vilar, Santiorxo, Sober
Vilar é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Xoieiro (molusco)
Xoieiro (Chama gryphoides) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
León (astroloxía)
León (♌︎) é o quinto signo astrolóxico do zodíaco e o terceiro de natureza positiva e de calidade fixa. Simboliza a forza da vida e o seu símbolo representa a melena do león, pertencendo xunto a Carneiro e Saxitario ó elemento lume. Está rexido polo Sol. O seu signo oposto e complementaio é Acuario.
A Reguenga, Marcelle, Monforte de Lemos
A Reguenga é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Riocovo, Marcelle, Monforte de Lemos
Riocovo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Vilerma, Santiorxo, Sober
A Vilerma é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Chlamys bruei
Chlamys bruei é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Charles Payraudeau en 1826.
Os Condes, Vilaescura, Sober
Os Condes é un lugar da parroquia de Vilaescura no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
As Rozas, Marcelle, Monforte de Lemos
As Rozas é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
San Fiz, Marcelle, Monforte de Lemos
San Fiz é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
San Pedro de Baños, Marcelle, Monforte de Lemos
San Pedro de Baños é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Moreda, Vilaescura, Sober
Moreda é un lugar da parroquia de Vilaescura no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Susan Trumbore
Susan Trumbore é unha científica do sistema terrestre estadounidense cuxa investigación se centra en comprender o ciclo do carbono e o seu impacto no clima. É directora do Instituto Max Planck de Bioxeoquímica en Jena e profesora de Ciencias do sistema da Terra na Universidade de California, Irvine e profesora honoraria na Universidade Friedrich Schiller. É membro da Unión Americana de Xeofísica, da Asociación Americana para o Avance da Ciencia, da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos e da Academia Europaea. Foi galardoada coa Medalla Benjamin Franklin.
Traxectoria
Trumbore obtivo a súa licenciatura en Xeoloxía na Universidade de Delaware en 1981 e o seu doutoramento en Xeoquímica na Universidade de Columbia en 1989.Completou a súa formación posdoctoral no Instituto Federal de Tecnoloxía Suízo de Zürich e o Laboratorio Nacional Lawrence Livermore. Uniuse á facultade da Universidade de California, Irvine (UCI) en 1991.
É profesora de Ciencia do sistema da Terra en UCI, codirectora de W.M. Keck Carbon Cycle Accelerator Mass Spectrometry Facility, e directora da oficina de UCI do Instituto de Xeofísica e Física Planetaria.
En 2009 foi nomeada directora do Instituto Max Planck de Bioxeoquímica en Jena.
Acuario (astroloxía)
Augadeiro ou Acuario (♒︎) é o undécimo signo astrolóxico do zodíaco, o sexto de natureza positiva e o cuarto de calidade fixa, xunto con Touro, León e Escorpión. Simboliza a revolución e o seu símbolo representa a sabedoría no ser. O signo está representado polo carrexador de auga, xa que na antiga Sumeria este era un símbolo da difusión da sabedoría (a auga); pertence xunto a Xémini e Libra ó elemento ar. O seu signo oposto é León. Acuario foi tradicionalmente gobernado polo planeta Saturno, mais dende o descubrimento do planeta Urano, este considerouse o seu rexente. Ó ser o décimo primeiro signo do zodíaco, Acuario asóciase coa 11.ª casa astrolóxica.
O Seixo, Marcelle, Monforte de Lemos
O Seixo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Veiga, Marcelle, Monforte de Lemos
A Veiga é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Stefan Momirov
Stefan Momirov (en serbio: Стефан Момиров), nado o 18 de decembro de 1999 en Vršac, é un xogador serbio de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do Crvena zvezda (Estrela Vermella) de Belgrado, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 1,98 m, xoga na posición de ala.
Traxectoria
Nado en Vršac, Serbia, Momirov formouse nas categorías inferiores dun dos clubs máis prestixiosos do país, o KK Crvena zvezda de Belgrado. Momirov é fillo de dous exxogadores de baloncesto, Snežana Pavlović e Jovan Momirov. A súa nai foi internacional coa selección iugoslava e xogou para o Radnički Kragujevac, Hemofarm Vršac e o MiZo-Pécsi VSK. Por outra banda, o seu pai xogou para o KK Vršac e o Profikolor.
A comezos da temporada 2017−18 foi cedido ao KK FMP Beograd, onde debutou na ABA Liga. Asina entón un contrato multianual e no que remataba de temporada foi cedido ao equipo da súa localidade natal, o KK Vršac. No ano da pandemia de COVID-19, Momirov finalizou o seu contrato co FMP e uniuse aos adestramentos do KK Partizan. En agosto de 2020 asinou un novo contrato cun equipo serbio, esta vez ao Mega Mozzart. En xullo de 2021 asinou co Kolossos Rodou da A1 Ethniki grega. Na liga grega fixo unha media de 6,6 puntos e 3,6 rebotes en 27 minutos por encontro. Após finalizar a temporada, o 15 de xuño de 2022 asinou co Río Breogán da Liga ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Momirov ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Chlamys distorta
Chlamys distorta é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Vaz, Vilaescura, Sober
Vaz é un lugar da parroquia de Vilaescura no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Val do Bolo, Marcelle, Monforte de Lemos
O Val do Bolo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Saxitario (astroloxía)
Considérase que alguén é do signo Saxitario cando nace entre o 21 de novembro e o 21 de decembro.
Pena de Miro, Vilaescura, Sober
Pena de Miro é un lugar da parroquia de Vilaescura no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Vilanova, Marcelle, Monforte de Lemos
Vilanova é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Vilanova, Moreda, Monforte de Lemos
Vilanova é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Vilaescura, Vilaescura, Sober
Vilaescura é un lugar da parroquia de Vilaescura no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
José Castro Aragón
Traxectoria
Saltou á fama por ser o xuíz que instruíu a causa contra Jaume Matas, antigo presidente do goberno autonómico das Illas Baleares. Dende 2010, cando comezou a instrución do chamado caso Nóos, gañou unha gran notoriedade entre a opinión pública. En 2013 converteuse no primeiro xuíz na historia de España que imputaba a un membro da Casa Real, a infanta Cristina de Borbón e Grecia.
En decembro de 2017, Castro xubilouse, após 44 anos de xudicatura, 32 deles en Palma.
Recoñecementos
No ano 2018 recibiu o premio Ramon Llull, por ser un referente na loita contra a corrupción.
Baile das labradas
miniatura|Baile das labradas. Aña urbana de Pontevedra (2013) O baile das labradas ou baile da aña, son as muiñeiras e xotas que se bailaban nas veigas ao finalizar a súa labranza. Acompañábanse musicalmente co ritmo obtido polo percutir das pedras contra os sachos, e adoitaban bailarse cun ramallo de loureiro no alto.
Características
En Barcia de Mera (Covelo), o ramo espetábase simplemente no terreo, mentres os bailadores danzaban en roda ao seu arredor acompañados polo ritmo dos legóns.
En Aboal (Mondariz), botábase unha peza específica para a ocasión, a ribeirana da aña. Un dos homes bailaba co ramo no alto e sacaba a bailar un punto a cada unha das mulleres presentes na veiga. Rematado o baile espetábase o ramo, que ía adobiado con fitas, lazos, rosquillas, etc, na terra, no que se pode interpretar como un rito de fertilidade co que se pretendía transmitir a fertilidade das mozas e asegurar así unha boa colleita. Despois disto, os bois continuaban a labrar o resto da leira e os asistentes camiñaban tras deles cantando o chamado "cantar da aña".
Pío Troncoso Martínez
Pío Troncoso Martínez, nado cara a 1912 e finado en Goián o 29 de marzo de 1979, foi un farmacéutico e político galego.
Filoxenómica
A filoxeómica é unha disciplina que é a intersección entre os campos da evolución e a xenómica. O termo tense utilizado de múltiples formas para referirse a análises que implican o uso de datos do xenoma e reconstrucións evolutivas. É un grupo de técnicas dentro do eido máis amplo da filoxenética e da xenómica. A filoxenómica obtén información comparando xenomas enteiros ou polo menos unha gran proporción dos xenomas. A filoxenética compara e analiza as secuencias dun xene ou dun pequeno número de xenes, así como outros tipos de datos. Dentro da filoxenómica están incluídas catro grandes áreas: O obxectivo final da filoxenómica é reconstruír a historia evolutiva das especies a patir dos seus xenomas. Esta historia xeralmente pode inferirse dunha serie de xenomas usando un modelo de evolución de xenomas e métodos de inferencia estatística estándar (por exemplo, inferencia bayesiana ou estimación da máxima verosimilitude).
Predición da función de xenes
Cando Jonathan Eisen acuñou orixinalmente o termo filoxenómica, aplicouna á predición da función xénica. Antes do uso de técnicas filoxenómicas, para predicir a función dun xene o que se facía era principalmente comparar a secuencia dun xene coas secuencias de xenes con funcións coñecidas. Cando están implicados varios xenes con secuencias similares pero diferentes funcións, este método por si só non é eficaz para determinar a función. Un exemplo específico preséntase no artigo "Gastronomic Delights: A movable feast". As predicións de xenes baseadas só na similitude de secuencias utilizáronse para predicir que Helicobacter pylori pode reparar o ADN con discordancias. Esta predición estaba baseada en que este organismo ten un xene cuxa secuencias é moi similar á de xenes doutras especies na familia do xene "MutS", os cales incluían moitos dos que se sabía que estaban implicados na reparación de discordancias no ADN. Porén, Eisen sinalou que H. pylori carece doutros xenes considerados esenciais para esta función (concretamente, membros da familia MutL). Eisen suxeriu unha solución a esta aparente discrepancia: as árbores filoxenéticas de xenes da familia MutS revelaron que o xene atopado en H. pylori non era da mesa subfamilia que a dos implicados na reparación de discordancias. Ademais, suxeriu que esta aproximación "filoxenómica" poderia utilizarse como un método xeral para a predición de xenes. Este enfoque foi descrito formalmente en 1998. Para revisións deste aspecto da filoxenómica ver a Clasificación funcional de Brown D, e Sjölander K. feita usando inferencia filoxenómica.
Pío Troncoso Martínez
Traxectoria
Farmacéutico de Goián. No franquismo foi elixido concelleiro en 1948. Foi xefe do Gremio de Industria e Comercio. Foi nomeado alcalde de Tomiño a finais de 1951. Cesou como alcalde en xaneiro de 1967. En 1968 foi nomeado alcalde honorario do Concello de Tomiño. Finou en Goián o 29 de marzo de 1979, con 66 anos.
Vida persoal
Casou con María Luisa Vicente Martínez e foi pai de María José, Luis, Juan Ignacio, Pío, Loreto, Francisco Antonio, Belén e Sonsoles Troncoso Vicente.
Filoxenómica
Predición e retrazamento da transferencia lateral de xenes
As técnicas filoxenéticas tradicionais teñen dificultade á hora de establecer diferenzas entre os xenes que son similares debido á transferencia lateral de xenes e os que o son debido a que os organismos comparten un antepasado común. Comparando unha gran cantidade de xenes ou xenomas enteiros de moitas especies é posible identificar os xenes transferidos, xa que estas secuencias se comportan de xeito diferente do que se espera pola taxonomía dos organismos. Usando estes métodos conseguiuse identificar uns 2.000 encimas metabólicos que foron obtidos por eucariotas parasitos por medio de transferencia lateral de xenes.
Evolución de familias de xenes
A comparaión de conxuntos de xenes completos dun grupo de organismos permite a identificación de eventos na evolución dos xenes como a duplicación xénica ou deleción xénica. A miúdo tales eventos son evolutivamente relevantes. Por exemplo, as duplicacións múltiples de xenes que codifican encimas degradativos de certas familias son unha adaptación común en microbios a novas fontes de nutrientes. Ao contrario, a perda de xenes é importante na evolución redutiva, como a dos parasitos intracelulares ou simbiontes. Os eventos de duplicación de xenoma completo, que potencialmente duplican todos os xenes dun xenoma á vez, son eventos evolutivamente drásticos con gran relevancia na evolución de moitos clados e cuxo sinal se pode rastrexar con métodos filoxenómicos.
Establecemento de relacións evolutivas
Os estudos dun só xene tradicionais son efectivos para establecer árbores filoxenéticas entre organismos estreitamente emparentados, mais teñen inconvenientes cando se comparan microorganismos ou organismos cun parentesco máis distante. Isto débese á transferencia lateral de xenes, evolución converxente e taxas variables de evolución de diferentes xenes. Ao usarmos xenomas completos nestas comparacións, as anomalías creadas por estes factores son amplamente superadas polos padróns de evolución indicados pola maioría dos datos. Por medio da filoxenómica descubriuse que a maioría dos eucariotas fotosintéticos están ligados e posiblemente comparten un só devanceiro. Fíxose un estudo comparando 135 xenes de 65 especies de organismos fotointéticos, que incluían plantas, alveolados, rizarios, haptófitas e criptomónadas. Este grupo denominouse megagrupo plantas+HC+SAR. Usando este método é teoricamene posible crear árbores filoxenéticas totalmente resoltas e as constricións de tempo poden ser recuperadas con maior precisión. Porén, na práctica este non é sempre o caso. Debido á insuficiencia de datos, ás veces poden crearse varias árbores distintas baseándose nos mesmos datos cando se analizan usando diferentes métodos.
John Richardson (orientalista)
John Richardson, nado en 1740 ou 1741, e finado en 1795, foi un orientalista e lingüista británico.
Traxectoria
Richardson foi membro da FAS (Real Sociedade Asiática) no Wadham College de Oxford. Foi o autor do primeiro dicionario persa-árabe-inglés publicado entre 1778 e 1780.
O seu traballo sobre a gramática persa, escrito en colaboración con Sir William Jones, foi destacado como un dos primeiros traballos sobre este tema, e segue sendo significativo no contexto desa filoloxía básica, da que continuaron todos os estudos gramaticais posteriores da lingua persa.
A erudita recompilación de Richardson organizouse nun formato similar ao Thesaurus Linguarum Orientalis, Turcicæ, Arabicæ, Persicæ de Mesgnien-Meninski (1680).
Cada libro do conxunto de dous volumes vendíase por separado. Vendéronse moitos máis da primeira parte (o volume persa-árabe-inglés) que a segunda parte (o volume inglés-persa-árabe).
Os traballos posteriores dos filólogos do século XIX Francis Johnson, Francis Joseph Steingass e outros aseguraron que o nome de Richardson seguise sendo ben coñecido como orientalista e como erudito.
Algunhas obras
A reputación de Richardson foi puída polo traballo de lexicógrafos posteriores que revisaron e ampliaron a súa obra.
Vilanova, Tor, Monforte de Lemos
Vilanova é un lugar da parroquia de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Arxiz, Arxiz, Taboada
Arxiz é un lugar da parroquia de Arxiz no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Liceo Marítimo de Bouzas
O Liceo Marítimo de Bouzas é un club náutico situado en Bouzas, Vigo.
Anualmente organiza varias competicións acuáticas, así como unha cantidade importante dos actos culturais que se celebran en Bouzas.
Historia
Foi fundado en 1907 trala fusión de dúas sociedades máis antigas, o Liceo e o Casino, dando lugar ao Liceo Artístico y Recreativo de Bouzas, estando situado ao principio nunha antiga fábrica de salgadura, en Barreras. En 1964 adoptou o actual nome e en 1971, trasladouse ao edificio onde se atopa hoxe, converténdose co paso do tempo no segundo club náutico máis antigo de Galicia, só por detrás do Real Club de Regatas de Vilagarcía de Arousa.
Instalacións
O Liceo conta con 300 prazas de amarre en pantaláns e 95 nas súas cadeas de fondeo, e cun guindastre cunha capacidade de carga de máis de 12 toneladas.
O proceso
O proceso (título orixinal en alemán: Der Prozess) é unha novela inacabada de Franz Kafka, publicada postumamente en 1925 por Max Brod, baseándose no manuscrito inconcluso de Kafka.
Narra a historia de Josef K., un oficinista bancario cunha puxante carreira nun importante banco da cidade, que é arrestado unha mañá por unha razón que descoñece. A partir deste momento, o protagonista adéntrase nun pesadelo para defenderse de algo que nunca sabe o que é e con argumentos aínda menos concretos, só para descubrir, unha e outra vez, que as instancias máis altas ás que pretende apelar son só as máis humildes e limitadas, creando así un clima de inaccesibilidade á 'xustiza' e á 'lei'.
Da novela procede un famoso relato kafkiano, Ante a lei, arquetipo do 'pesadelo kafkiano'. Nel, un home chegado de lonxe pretende cruzar a porta da Lei, pero un gardián impídello durante anos. Finalmente, cando o home agoniza, o gardián bérralle: "Ningunha outra persoa podía recibir permiso para entrar nesta porta, pois esta entrada estaba reservada só para ti. Agora voume e pecho a porta".
Adaptacións e traducións
O proceso foi levado ao cine en dúas ocasións, ao igual que outras obras de Kafka. A versión máis coñecida é a de Orson Welles, do ano 1962, onde Josef K. é interpretado por Anthony Perkins. Welles permitiuse a liberdade engadir un final distinto á trama.
A obra foi traducida ao galego por Luis Manuel Fernández Rodríguez, e editada por Sotelo Blanco Edicións en 2003.
Bosende, Arxiz, Taboada
Bosende é un lugar da parroquia de Arxiz no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.