cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toxicoloxía do tabaco
Gases irritantes e substancias canceríxenas
O acetaldehido, o formaldehido, o NO2 e o ácido cianhídrico son gases irritantes capaces de deter o movemento ciliar nas células da mucosa bronquial, impedindo deste xeito que actúe o mecanismo de defensa do aparello respiratorio.
Os hidrocarburos aromáticos policíclicos (HAP) e as nitrosaminas son pro-carcinóxenos que se activan metabolicamente formando carcinóxenos definitivos. Un derivado dos HAP ben estudado é o benzopireno, o cal se transforma en metabolitos reactivos con tendencia a unirse ó ADN e producir erros de copia que xeren mutacións transmisibles á descendencia celular. Outro derivado dos HAP é o alcatrán.
Os derivados fenólicos presentes na corrente principal son outros carcinóxenos importantes cuxa toxicidade dependerá da súa interacción con outras substancias, da susceptibilidade individual, do metabolismo, das inhalacións e da conduta do fumador.
Radicais libres e oxidantes
No fume do tabaco existen elevadas cantidades de radicais libres xerados no proceso de combustión, de xeito que a posta en contacto deste cos alvéolos pulmonares provocará a activación dos macrófagos alí atopados. Estes formarán máis radicais libres de osíxeno capaces de contribuír á inflamación, o cal atinxe broncoconstrición ou reaccións de hipersensibilidade. O anión superóxido, o H2O2 e o radical hidroxilo son os máis habituais e tóxicos.
Efectos tóxicos nos fumadores activos
A intensidade dos efectos tóxicos do tabaco vai depender da cantidade de cigarros fumados/día, do número de inhalacións e profundidade das mesmas, do tipo de cigarro e do tempo que se leva fumando.
O consumo de tabaco constitúe a principal causa de desenvolvemento de cancro de pulmón, cavidade oral, larinxe, esófago, vexiga, endometrio, cérvix…
O hábito de fumar incrementa o risco de padecer cardiopatía isquémica, enfermidade vascular (cerebral e periférica) e outras, como aneurisma de aorta e hipertensión maligna.
O hábito do tabaco tamén presenta efectos prexudiciais nas mulleres fumadoras: maior risco de infertilidade, atraso na concepción... Nos homes provoca infertilidade, xa que inflúe na calidade do seme diminuíndo a súa densidade, a cantidade total de espermatozoides e a mobilidade dos mesmos.
En caso de embarazo pódese producir parto prematuro, mal desenvolvemento do cerebro fetal, malnutrición fetal e incremento da mortalidade en xeral.
Os compoñentes do fume do tabaco desembocan na aparición de patoloxías orais e dentais, dixestivas, dermatolóxicas, endócrinas, oculares, óseas...
Por outra banda, tamén presentan efectos medicamentosos debido a que o fume induce sistemas microsómicos hepáticos que son importantes no metabolismo dalgúns fármacos. Por exemplo, aumenta o metabolismo do propanolol, propoxifeno e teofilina.
Efectos tóxicos nos fumadores pasivos
O fumador pasivo pode definirse como todo individuo non fumador que se atopa exposto ó fume do tabaco procedente de fumadores activos, e que polo tanto verase afectado pola corrente secundaria ou lateral do mesmo, que contén numerosas substancias citotóxicas (nicotina, hidrocarburos aromáticos policíclicos…) e que poden causar distintas patoloxías: Nos fumadores pasivos adultos relacionase con patoloxías coma cancro, enfermidades cardiovasculares, asma bronquial, EPOC e síntomas respiratorios.
Nas mulleres embarazadas os efectos sobre o feto e os riscos sobre o neonato son similares ós das fumadoras activas. Nos nenos menores de 18 meses existe un incremento no risco de padecer enfermidades agudas do tracto respiratorio, síntomas respiratorios inespecíficos, enfermidades agudas otorrinolaringóloxicas e enfermidades tumorais.
Paco Martínez Soria
Traxectoria
En 1934 colaborou como extra na comedia en branco e negro Sereno... y tormenta do director Ignacio F. Iquino, co que colaborarou como actor noutras once películas. O seu primeiro papel como actor principal foi en 1938 coa mediametraxe cómica Paquete, el fotógrafo público número uno. Continúa participando como actor secundario en moitas películas ata 1944, en que retorna por completo ao teatro como actor e empresario.
Toxicoloxía do tabaco
Marco legal do consumo de tabaco en España
Coa entrada en vigor o 2 de xaneiro de 2011 da Lei 42/2010, do 30 de decembro, queda prohibido fumar en calquera tipo de local pechado e nalgúns abertos, como poden ser aqueles nos que haxa nenos pequenos. Quedan excluídos da prohibición os centros ou establecementos psiquiátricos, os clubs privados de fumadores e os centros residenciais de maiores ou de persoas con discapacidade, nos que se poderá habilitar unha zona específica para fumadores.
Lei 42/2010, do 30 de decembro, pola que se modifica a Lei 28/2005, do 26 de decembro, de medidas sanitarias fronte ao tabaquismo e reguladora da venda, a subministración, o consumo e a publicidade dos produtos do tabaco. BOE Suplemento en lingua galega ao núm. 318. De 31 de decembro de 2011.
Paco Martínez Soria
Traxectoria
O seu nome comezou a ser coñecido cando entre os anos 1942 e 1944 é nomeado director e primeiro actor da compañía titular do Teatro de la Zarzuela.
Volveu ao cine nos cincuenta, aínda que foi en 1965 cando, dirixido por Pedro Lazaga, conseguiu o éxito coa película La ciudad no es para mí. Dende este momento a súa personaxe de "cateto" entrañable non deixará de aparecer en pantalla ata a súa morte.
José Ribas Montenegro
José Ribas Montenegro, nado en Vigo e finado en Donostia en 1948, foi un xornalista e poeta galego.
Traxectoria
Irmán de Federico Ribas Montenegro. Colaborou na Revista Gallega e Galicia en Madrid. Marchou a Buenos Aires e foi redactor de Mundo Argentino e Correo de Galicia de Buenos Aires. Retornou a Galicia en 1922, colaborou en Galicia e foi redactor xefe de El Pueblo Gallego até 1925. Despois pasou a ser redactor de La Nación de Madrid e colaborou co seu director Delgado Barreto en Gracia y Justicia; tamén colaborou en La Esfera. En 1936 estivo á fronte do Comité autonómico de Madrid para apoiar o Estatuto. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pillouno en Madrid, de onde logrou saír para pasar á zona franquista. Formou parte da redacción de El Pensamineto Navarro. Despois foi redactor de La Voz de España de Donostia, encargado da sección satirico-humorística "Tic-tac" que asinaba co pseudónimo Aldakor.
Estefanía Hernández García
Estefanía Hernández García, nada na Coruña o 16 de agosto de 1985, é unha deportista galega que competiu en taekwondo, gañadora dunha medalla no Campionato Mundial de Taekwondo de 2009, e dúas medallas no Campionato Europeo de Taekwondo nos anos 2008 e 2010.
Recoñecementos
En 2011 recibiu o Premio á "Mellor deportista" da Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) no marco da I Gala do Deporte Feminino Galego
Teresa de Lauretis
Traxectoria
De Lauretis é doutora en linguas e literaturas modernas pola Universidade de Bocconi (Milán-Italia). En 1985 ingresou como docente de posgrao no prestixioso departamento de historia da conciencia na Universidade de California-Santa Cruz, integrando o staff xunto a Hayden White, Donna Haraway, Angela Davis e James Clifford. Foi profesora visitante en universidades do Canadá, Alemaña, Italia, Suecia, Austria, Croacia, Francia, España, México, os Países Baixos, Polonia, a Arxentina, Chile así como de varias pertencentes ós Estados Unidos, entre outras. Obtivo o Doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Lund e a Universidade Nacional de Córdoba, entre outros recoñecementos e distincións universitarias. En 2010, obtivo o Distinguished Career Award pola Society for Cinema and Media Studies.
Encoro da Fervenza
O encoro da Fervenza é un pantano artificial creado en 1966 no río Xallas (o máis grande deste río), situado entre os concellos de Dumbría, Mazaricos, Vimianzo e Zas. A súa capacidade é de 103 hm³ e ocupa unha superficie de 1.250 hectáreas. A presa, cunha altura de 27 m e unha lonxitude de 127 metros, érguese sobre os lindes que separan os concellos de Dumbría e Mazaricos, toma o seu nome dun dos dous pequenos montes que forman a gorxa onde se asentan os seus cimentos: o Castelo da Fervenza (na parroquia de Olveira).
Historia
Entre o encoro e a desembocadura en forma de fervenza do Xallas pódense atopar tres presas hidroeléctricas máis: a da Ponte Olveira, Castrelo e a de Santa Uxía.
No ano 2007, os responsábeis da xestión do aproveitamento autorizaron o baleirado do encoro para a máxima produción de electricidade, xerando uns beneficios de 610.000 euros mais causando un gran desastre ecolóxico xa que provocou a morte de milleiros de peixes. Por ese motivo foron condenados os responsábeis cunha multa de pouco máis de 300.000 euros.
Armando Salas
Armando Francisco Salas Martínez, nado en Ortigueira o 30 de xaneiro de 1946 e finado en Ferrol o 30 de xuño de 2019, foi un debuxante e ilustrador galego.
Traxectoria
Desde a súa infancia, Armando Salas amosou afección polo debuxo e a banda deseñada, cunha especial preferencia polas tiras cómicas e as viñetas de humor. Axiña empezou a enviar os seus debuxos a revistas e xornais, mentres tomaba algunha clase de debuxo, aínda que pode considerarse un absoluto autodidacta. Aos 19 anos comezou a traballar nun banco, cuxa especial xornada laboral lle permitiu dedicar as tardes ao debuxo, a súa verdadeira paixón. As contribucións de Salas ao medio son moitas e variadas: foi un dos primeiros, se non o primeiro, en introducir o erotismo nas publicacións españolas cos seus debuxos de mulleres semi espidas, un erotismo mesturado con ironía e sarcasmo, e isto durante os máis escuros anos da ditadura do xeneral Francisco Franco. En 1967 comezou a debuxar profesionalmente para o semanario Diez Minutos, e tamén para Comics Camp, Comics In, un fanzine dedicado ao estudo da arte secuencial. Para este fanzine creou a Saturday, unha irónica versión de Sunday, un popular personaxe do cómic creado por Víctor de la Fuente. Pouco despois contribuíu con cómics para o diario Pueblo, e tamén pasou ao equipo do diario El Correo Gallego e da revista Doblón en 1970. Nese mesmo ano principiou a súa colaboración no semanario Todo Televisión, creando unha serie, Don Teleneco, na que satirizaba aos couch potatoes antes de que este termo fora inventado. En 1972 comezou a súa colaboración no xornal Ferrol Diario e un ano despois debuxou viñetas de humor para El Heraldo Español, o xornal máis importante de Aragón.
Para a revista El Globo (Buru Lan) ideou a súa serie máis famosa, El Edén, rebautizada como Adán cando foi publicada en libros. Esta serie é unha versión satírica de Adán e Eva na que ela, unha loira con aspecto de Marilyn Monroe, aparecía en biquini. Sensual, provocativa e sexi, ninguén se explica como esta serie puido sobrevivir á censura. Quizais debeuse a que foi publicada nos xornais de Medios de Comunicación Social del Estado (antes Prensa del Movimiento) e a censura da ditadura franquista estaba máis preocupada por controlar os demais medios de comunicación que por vixiar a súa propia casa. Mentres traballaba en varios medios, creou tamén novas series: Don Nuño Matamoros e Flip. Outra exitosa serie naceu en 1981, Merlina, sobre unha bruxa e mais o seu fillo parvo nunha clara homenaxe ás historias de espada e bruxería, un xénero especialmente querido por Salas desde que leu –e confesa que aprendeu moito– as tiras cómicas de Wizard of Id, de Brant Parker. Este artista, cuxo traballo reflicte o seu amor polos mellores artistas americanos e españois, publica tiras diarias en Diario de Ferrol, El Correo Gallego, El Ideal Gallego, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños. O seu personaxe Flip leva máis de 25 anos publicándose mensualmente na revista Aguiluchos. En maio de 2005, Armando Salas recibiu o premio internacional Curuxa de Honra, outorgada polo Museo do Humor de Fene para recoñecer a traxectoria vital dun artista a prol do debuxo de humor. En xaneiro de 2007, a ONG Reporteiros sen Fronteiras elixe un dos seus debuxos para editar un póster e distribuílo por todo o mundo. Este traballo, un debuxo demoledor denunciando o asasinato da xornalista rusa Anna Politkovskaya, presidiu a homenaxe internacional celebrada na súa memoria en Notre Dame de París, que contou coa presenza do cineasta Romain Goupil, o filósofo Bernard-Henri Lévy, o escritor André Glucksmann, o alcalde do primeiro distrito de París, señor Legaret, o fundador e secretario xeral internacional de Reporteiros sen Fronteiras, Robert Menard, e o propio Salas. O nome de Armando Salas aparece noutras cinco obras enciclopédicas: The World Encyclopedia of Cartoons, Atlas Español de la cultura popular, Lambiek Comiclopedia, Diccionario de uso de la historieta de España e na Enciclopedia Galega Universal. A súa obra está presente en catro museos: o Museo do Humor de Fene, o Ticonderoga Cartoon Museum (EUA), o Cartoon Art Museum (EUA) e o museo House of Humor and Satire de Gabrovo (Bulgaria). É un devoto admirador dos artistas da Idade de Ouro Americana do Cómic, especialmente de Frank Robbins.
El barco
El barco foi unha serie de televisión producida por Globomedia para Antena 3. A serie estreouse o 17 de xaneiro de 2011, superando a Hispania e El internado nas súas estreas, con 4 769 000 espectadores e un 23,4 % de share. Combina elementos de drama, misterio e acción, a mesma fórmula coa que a cadea xa cultivou grande éxito entre 2007 e 2010 con El internado.
A terceira tempada estreouse o 18 de outubro de 2012 e acabou o 21 de febreiro de 2013, capítulo co que finalizou a serie.
Argumento
Os alumnos e tripulantes do buque escola Estrella Polar soben a bordo para emprender unha viaxe de dous meses, pero a mesma noite na que embarcan, prodúcese un cataclismo mundial, provocado por un accidente en Xenebra (Suíza) durante a posta en marcha do acelerador de partículas, no cal os continentes vanse ao fondo da Terra, e esta queda completamente alagada de auga. Eles son os únicos sobreviventes, e viaxan coa esperanza de poder atopar Terra. Aínda queda un 1% de terra en algures pero tardarán en atopala...
Departamento de Huehuetenango
Huehuetenango é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Huehuetenango.
O departamento está situado na rexión noroeste do país e limita polo norte e oeste, cos Estados Unidos Mexicanos (México), polo sur cos departamentos de San Marcos, Quetzaltenango e Totonicapán; e polo leste co departamento de El Quiché.
Huehuetenango posúe unha topografía variada, con montañas e cumios que exceden os 3.850 msnm na Serra dos Cuchumatanes e terras baixas que se achan a uns 300 msnm. Como consecuencia disto, a súa climatoloxía é moi variada.
Miristoilación
miniatura|250px|dereita|Na miristoilación, engádese ás proteínas un grupo [[miristoíl (derivado do ácido mirístico, que é o que se mostra na figura).]] miniatura|300px|dereita|Adición cotraducional de ácido mirístico pola N-miristoiltransferase á [[glicina N-terminal da proteína nacente.]] A miristoilación é unha modificación irreversible das proteínas por lipidación consistente na adición por enlace amida covalente dun grupo miristoíl, derivado do ácido mirístico, ao grupo alfa-amino dun residuo de glicina xeralmente do extremo N-terminal da proteína. O ácido mirístico é un ácido graxo saturado de 14 carbonos (14:0). Esta modificación pode realizarse cotraducionalmente (no momento de tradución) ou postraducionalmente (unha vez acabada a tradución). O encima N-miristoiltransferase (NMT) cataliza a reacción de adición do resto de ácido mirístico no citoplasma das células. Esta clase de lipidación é común en moitos tipos de organismos incluíndo animais, plantas, fungos, protozoos e virus. A miristoilación permite interaccións proteína-proteína febles e proteína-lípidos e desempeña unha función esencial en determinar o destino a membranas de proteínas, interaccións proteína-proteína e intervén en varias vías de transdución de sinais.
Descubrimento
En 1982, no laboratorio de Koiti Titani identificouse un "grupo bloqueante N-terminal" na subunidade catalítica da proteína quinase dependente do AMP cíclico das vacas como n-tetradecanoíl (residuo de ácido n-tetradecanoico ou ácido mirístico). Case simultaneamente no laboratorio de Claude B. Klee, este mesmo grupo bloqueante N-terminal foi tamén caracterizado como ácido mirístico. Ambos os laboratorios fixeron o descubrimento utilizando técnicas similares: espectrometría de masas con bombardeo con átomos rápidos e cromatografía de gases.
Dürüm
miniatura|Tavuk dürüm (dürüm de carne de [[galiña|polo), patacas frixidas e un vaso de ayran nun restaurante de Ancara.]] Dürüm é un rolo feito cun tipo de pan plano, coma o yufka ou o lavash que se enche de ingredientes (un xeito de presentar o döner). A verba significa 'rolo' en lingua turca, e consite nunha comida típica da rúa común tanto en Turquía e os países achegados, coma noutras partes de Europa e do Oriente Medio. Na cociña turca, o dürüm é a comida do almorzo, con ingredientes coma çökelek ou queixo branco, ou noutras horas coa versión fast food de moltos pratos de carne coma os kebabs, döner, tantuni, kokoreç, ciğer şiş e outros semellantes.
Dürüm döner é un elemento común da comida rápida na Alemaña.
Miristoilación
Estrutura
A estrutura cristalina da NMT indica que está formada por dúas subunidades idénticas, cada unha das cales co seu propio sitio de unión para o miristoíl-CoA. Cada subunidade consta dunha grande folla β con forma de escada rodeada de hélices α. O miristoíl-CoA únese á porción N-terminal da proteína, mentres que o extremo C-terminal do encima se une á proteína.
Mecanismo
A adición do grupo miristoíl realízase por unha reacción de eliminación nucleofílica. Primeiro, o miristoíl-CoA sitúase no seu peto de unión na NMT de modo que o grupo carbonilo quede en fronte de dous residuos aminoacídicos, que son a fenilalanina 170 e a leucina 171. Isto polariza o carbonilo para que haxa unha carga neta positiva no carbono facéndoo susceptible ao ataque nucleofílico polo residuo de glicina da proteína que vai ser modificada. Cando se une o miristoíl-CoA, a NMT reoriéntase para permitir a unión do péptido. O C-terminal do NMT actúa despois como unha base para desprotonar o NH3+ activando o grupo amino para atacar no carbonilo do miristoíl-CoA. O intermediario tetraédrico resultante estabilízase pola interacción entre un oco oxianión cargado positivamente e o anión alcóxido cargado negativamente. Libérase despois o CoA libre, o que dá lugar a un cambio conformacional no encima, que facilita a liberación do péptido miristoilado. miniatura|550px|center|Mecanismo de adición da miristoilación utilizado pola N-miristoiltransferase.
Adición postraducional e cotraducional
As modificacións covalentes cotraducionais e postaducionais que sofren as proteínas permiten que estas desempeñen funcións celulares de alto nivel de complexidade, ademais de engadir diversidade ao proteoma. A adición de miristoíl-CoA á proteína pode ocorrer durante a tradución da proteína ou posteriormente. Durante a adición cotraducional do grupo miristoíl, modifícase a glicina N-terminal despois da clivaxe do residuo de metionina N-terminal no péptido novo en crecemento que se está a formar. Isto ocorre en aproximadamente o 80% das proteínas miristoiladas. A miristoilación postranscricional ocorre tipicamente despois dun evento de clivaxe de caspase, que fai que quede exposto un residuo interno de glicina, o cal despois queda dispoñible para a adición do ácido mirístico.
Interruptor molecular de miristoilación
Os interruptores electrostáticos miristoíl caracterízanse por ter un grupo miristoíl hidrofóbico ou ben un “parche básico”, ou rexións con moitas cargas positivas na proteína. O parche básico permite que se produzan interaccións electrostáticas favorables entre as cabezas cargadas negativamente dos fosfolípidos da membrana e a superficie positiva da proteína que se vai asociar á membrana. Isto facilita unha asociación máis forte e dirixe a localización das proteínas.
Os interruptores conformacionais de miristoíl poden ser de varias formas. A unión de ligandos a unha proteína miristoilada que tiña o seu grupo miristoíl secuestrado pode orixinar un cambio conformacional na proteína que faga que quede exposto o grupo miristoíl. De xeito similar, algunhas proteínas miristoiladas non son activadas por un ligando designado, senón polo intercambio de GDP por GTP por factores de intercambio de nucleótidos de guanina (GEFs) da célula. Unha vez que se uniu o GTP á proteína miristoilada, esta queda activada, co grupo miristoíl exposto. Estes interruptores conformacionais poden utilizarse como un sinal para a localización celular, e as interaccións membrana-proteína e proteína-proteína.
Modificacións duais de proteínas miristoiladas
Ulteriores modificacións en proteínas N-miristoiladas poden engadir outro nivel de regulación á proteína. A acilación dual de proteínas pode facilitar unha localización da proteína máis estreitamente regulada, a destinación específica de proteínas a balsas lipídicas das membranas ou permitir a disociación das proteínas miristoiladas das membranas.
A miristoilación e a palmitoilación son xeralmente modificacións que van acopladas. A miristoilación por si soa pode promover interaccións transitorias coa membrana que permiten que a proteína se ancore ás membranas, pero que tamén se poida disociar doadamente. Unha palmitoilación adicional permite unha ancoraxe máis firme e unha disociación máis lenta das membranas cando a célula o precise. Esta modificación dual específica é importante na vías do GPCR e denomínase interruptor de acilación graxa dual.
A miristoilación a miúdo vai seguida dunha fosforilación dos residuos próximos. A fosforilación adicional da mesma proteína pode facer diminuír a afinidade electrostática da proteína miristoilada pola membrana, causando a translocación desa proteína ao citoplasma despois da súa disociación da membrana.
Transdución de sinais
A miristoilación xoga un papel vital na destinación a membranas de proteínas e na transdución de sinais na resposta das plantas ao estrés ambiental. Ademais, na transdución de sinais por medio da proteína G, a palmitoilación da subunidade α, a prenilación da subunidade γ, e a miristoilación están implicadas en fixar a proteína G á superficie interna da membrana plasmática para que dita proteína interaccione co seu receptor GPCR.
Apoptose
A miristoilación é unha parte integral da apoptose, ou morte celular programada. A apoptose é necesaria para a homeostase da célula e ocorre cando as células están baixo un estrés como a hipoxia ou danos no ADN. A apoptose pode proceder por medio dunha activación mediada por receptor ou por unha activación de orixe mitocondrial. Na apoptose mediada por receptor, as vías apoptóticas actívanse cando a célula se une a un receptor de morte. Nese caso a unión do receptor de morte inicia a formación do complexo de sinalización que induce a morte, que é un complexo composto por moitas proteínas entre as que hai varias caspases, como a caspase 3. A caspase 3 cliva varias proteínas que despois van ser miristoiladas pola NMT. O Bid proapoptótico é unha proteína que, cando é miristoilada, se transloca ás mitocondrias, nas cales provoca a liberación do citocromo c, o que leva á morte da célula. A actina, xelsolina e quinase 2 activada por p21 PAK2 son outras tres proteínas que son miristoiladas despois da súa clivaxe pola caspase 3, que causan unha regulación á alza ou á baixa, segundo os casos, da apoptose.
Cancro
O xene c-Src é un xene que é importante para que haxa un ciclo mitótico normal. A proteína que codifica é fosforilada e desfosforilada cambiando a sinalización de "apagado" a "acendido". A proteína c-Src debe estar localizada na membrana plasmática para fosforilar outras dianas situadas augas abaixo; a miristoilación é a responsable deste evento de destinación a membranas. Un incremento da miristoilación da proteína c-Src pode causar un incremento da proliferación celular e pode ser responsable de transformar as células normais en células canceríxenas. A activación de c-Src pode levar a unha regulación á alza da anxioxénese, da proliferación e da invasión, que son os signos distintivos do cancro.
Infectividade viral
miniatura|400px|dereita|O VIH-1 utiliza a miristoilación na proteína Matriz para destinar as proteínas virais e o [[xenoma viral á membrana para que se produza a evaxinación e maduración viral.]] O VIH-1 é un retrovirus que depende da miristoilación dunha das súas proteínas estruturais para poder empaquetar o seu xenoma correctamente, ensamblarse e madurar en novas partículas con capacidade infecciosa. É miristoilada a proteína matriz viral, que é o dominio máis N-terminal da poliproteína gag. Esta modificación por miristoilación destina a gag á membrana plasmática da célula hóspede. Utilizando o interruptor electrostático de miristoíl, que inclúe unha zona básica da proteína matriz, a proteína gag pode ensamblarse en balsas lipídicas na membrana plasmática para a ensamblaxe viral, evaxinación e posterior maduración. Para impedir a infectividade viral, podería utilizarse algún fármaco que afectase á miristoilación da proteína matriz.
Infeccións eucarióticas e procarióticas
Certas NMTs son dianas terapéuticas para o desenvolvemento de drogas contrra as infeccións bacterianas. A miristoilación é necesaria para a supervivencia de varias bacterias causantes de doenzas infecciosas. Ademais das de bacterias, as NMTs de numerosos organismos eucarióticos causantes de doenzas foron tamén identificados como dianas de fármacos. O correcto funcionamento das NMT nos protozoos Leishmania major e Leishmania donovani (leishmaníase), Trypanosoma brucei (enfermidade do sono africana) e Plasmodium falciparum (malaria) é necesario para a supervivencia destes parasitos. Estase a investigar na obtención de inhibidores para as NMTs destes organismos. Identificouse un inhibidor pirazol sulfonamida que se une selectivamente a NMTs de T. brucei, competindo co sitio de unión ao péptido, que inhibe a actividade encimática e elimina o parasito da corrente sanguínea dos ratos con enfermidade do sono africana.
Zeitgeist
Zeitgeist é o sexto álbum oficial de The Smashing Pumpkins (excluíndo MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music, distribuído gratuitamente a través de Internet). Foi editado o día 6 de xullo do 2007 en varios países e o día 10 nos Estados Unidos e o Canadá polo selo Reprise Records.
Lucía Baquedano
Lucía Baquedano Azcona, nada en Pamplona o 18 de decembro de 1938, é unha escritora e xornalista navarra.
Traxectoria
Estudou secretariado e traballou durante 9 anos como secretaria, até que casou e foi vivir a Tarragona. Tempo despois regresou á súa cidade natal
En 1979 presentouse á convocatoria de premios literarios da Fundación Santamaría coa novela Cinco panes de cebada, que foi finalista do premio Gran Angular, o que a animou a seguir escribindo. A obra, publicada en 1981 por SM, aborda a problemática dunha mestra nova cando chega a dar clase nun colexio nos Pireneos.
Amais do seu labor como escritora, escribe artigos xornalísticos en medios de comunicación. En Diario de Navarra escribe no espazo "La ventana" sobre actualidade, cultura e literatura.
Ten 4 fillos, e é avoa.
Obra
== Premios e recoñecementos ==
Departamento de Izabal
Izabal é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Puerto Barrios.
Izabal limita ao norte con Belize, ao nordeste co Golfo de Honduras, ao leste con Honduras, ao noroeste co departamento de El Petén, ao oeste co departamento de Alta Verapaz e ao sur co departamento de Zacapa.
William Le Baron Jenney
William LeBaron Jenney, nado en Fairhaven, Massachusetts o 25 de setembro de 1832 e finado nos Ánxeles o 14 de xuño de 1907, foi un arquitecto e enxeñeiro estadounidense, coñecido por construír en 1884 o primeiro rañaceos e que foi chamado o "Pai dos rañaceos estadounidenses".
En 1998, Jenney foi listado no posto 89 do libro 1,000 Years, 1,000 People: Ranking the Men and Women Who Shaped the Millennium.
Traxectoria
Jenney naceu en Massachusetts, fillo de William Proctor Jenney e Eliza LeBaron Gibbs. Jenney comezou a súa educación formla no Phillips Academy, Andover, en 1846, e na escola científica Lawrence de Harvard en 1853, mais pasou á École Centrale des Arts et Manufactures (École Centrale Paris) para estudar enxeñaría e arquitectura. miniatura|[[Home Insurance Building de Chicago construído en 1885]] En devandita escola aprendeu as últimas técnicas construtivas con ferro, así como a doutrina funcionalista clásica de Jean-Nicolas-Louis Durand (1760-1834), profesor de arquitectura na École Polytechnique. Graduouse en 1856, un anos despois que o seu compañeiro de clase Gustave Eiffel.
En 1861, volveu aos Estados Unidos para unirse ao Exército da Unión como enxeñeiro durante a Guerra de Secesión, deseñando fortificacións para os xenerais Sherman e Grant. Para o final da guerra convertérase en maior e era o enxeñeiro responsable dos cuarteis da unión en Nashville. Despois da guerra, en 1867, mudouse a Chicago e creou o seu propio despacho profesional, especializado en edificios comerciais e planeamento urbano.
A finais da década de 1870, desprazábase semanalmente a Ann Arbor, Míchigan para iniciar e dar clase no programa de arquitectura da Universidade de Chicago. En anos posteriores, líderes da futura Escola de Chicago (arquitectura)Escola de Chicago como Louis Sullivan, Daniel Burnham, William Holabird e Martin Roche, comezaron a súa aprendizaxe de arquitectura no equipo de Jenney. O 8 de maio de 1867, Jenney e Elizabeth "Lizzie" Hannah Cobb, de Cleveland, casaron. Tiveron dous fillos chamados Max e Francis. miniatura|Residencia de Chicago deseñada para [[Walter Cass Newberry, 1889 ]] Jenney foi escollido como asociado do American Institute of Architects en 1872, e converteuse en membro en 1885. Serviu como vicepresidente da organización entre 1898 e 1899. En Chicago deseñou o Ludington Building e o Manhattan building, ambos os dous construído en 1891 e declarados Paisaxe Histórico Nacional. Tamén deseñou o Pavillón da Horticultura da Exposición Colombiana Mundial (1893) que se celebrou en Chicago.
Chegada do rañaceos de marco de aceiro
Jenney é máis coñecido por deseñar o Home Insurance Building de Chicago, de dez andares. O edificio foi o primeiro construído completamente con marcos metálicos e está considerado o primeiro rañaceos. Foi construído entre 1884 e 1885, ampliado en 1891 e demolido en 1931. No seu deseño, empregou columnas e trabes de metal en lugar das de pedra e ladrillo para sustentar os niveis superiores do edificio. miniatura|[[Leiter II Building, South State & East Congress Streets, Chicago]] O aceiro necesario para soster o Home Insurance Building pesaba só un terzo como moito do edificio, construído de cachotaría pesada. Empregando este método, o peso do edificio reducíase, permitindo así a construción de estruturas aínda máis altas. Máis adiante, resolveu o problema da construción a proba de lume para edificios altos usando cachotaría, ferro e chans e particións de terracota. Entre 1889 e 1891, exhibiu o seu sistema na construción do Second Leiter Building, tamén en Chicago.
Segundo a historia popular, un día chegou cedo á casa e sorprendeu a súa esposa lendo. Ela pousou o seu libro sobre unha gaiola de paxaro e correu ao seu encontro. El deu varias alancadas a través do cuarto, levantou o libro e deixouno caer sobre a gaiola outras tres veces. Entón exclamou: "Funciona! Funciona! Non o ves? Se esta pequena gaiola pode sustentar este pesado libro, por que non pode unha gaiola de ferro ou aceiro ser o armazón dun edificio enteiro?". Jenney aplicou esta nova idea na construción do Home Insurance Building, na esquina de LaSalle e Monroe Streets. Outras fontes citan como inspiración dos rañaceos de aceiro a arquitectura vernácula filipina, coas súas construcións con armazóns de madeira que darían a Jenney a idea. O Home Insurance Building foi o primeiro exemplo de edificio con esqueleto de aceiro, a primeira rede de columnas, trabes e viguetas de ferro construída.
Legado
Faleceu nos Ánxeles, California, o 15 de xuño de 1907. Trala súa morte, as súas cinzas foron esparexidas sobre a tumba da súa esposa, xusto ao sur da sección do Silencio Eterno no Uptown's Graceland Cemetery.
En 1998, Jenney foi listado no número 89 no libro 1,000 Years, 1,000 People: Ranking the Men and Women Who Shaped the Millennium.
Proxectos
miniatura|Edificio da Horticultura na [[World's Columbian Exposition]]
Notas
Referencias
Tupolev Tu-75
O Tupolev Tu-75 foi unha versión de transporte militar do bombardeiro Tu-4, que tamén tivo unha versión de pasaxeiros, o Tu-70. Ámbolos dous usaban unha nova fuselaxe deseñada para o seu novo rol. Foi o primeiro avión militar soviético da súa clase e estaba equipado cunha rampla de carga na parte traseira da fuselaxe. Non entrou en produción porque a Forza Aérea Soviética decidiu que debía ser máis barato modificar os seus Tu-4 ou usar os Lisunov Li-2 e Ilyushin Il-12 para misións de transporte.
Deseño e desenvolvemento
A oficina de deseño de Tupolev comezou a traballar en setembro de 1946 nunha versión de transporte militar do avión de pasaxeiros Tupolev Tu-70, e foi corfirmado no Consello de Ministros do 11 de marzo de 1947. Para axilizar o proceso fíxose un grande uso de compoñentes do Tu-70. Os seus motores foron a versión mellorada Shvetsov ASh-73TKFN ou os TKNV de inxección de combustible. Deseñouse unha fuselaxe nova máis estreita, que incluía un zapón de carga traseiro, unha rampla para vehículos e portas de saída para paracaidistas. Ían adaptarse tres torretas de canóns do Tu-4 (a dorsal, a ventral e a de cola), aínda que non se equiparon no prototipo. Tiña unha tripulación de sete persoas (dous pilotos, tres artilleiros, un operador de radio e un navegante).
O avión planeouse para tres roles: transporte, transporte de paracaidistas e ambulancia aérea. No primeiro deles deseñouse para cargar dous canóns de asalto ASU-76, dous tractores de artillería STZ NATI, seis ou sete jeeps GAZ-67B ou cinco canóns de 85 mm sen os seus motores principais ou calquera combinación de equipamento ata 12 000 kg. Para facilitar a carga, montouse un torno no teito da bodega cunha capacidade de 3 000 kg. O avión podía levar 120 soldados, 96 paracaidistas totalmente equipados, ou 64 cargas stándar para ser lanzadas con paracaídas. Como ambulancia aérea podería transportar 31 padiolas e catro asistentes médicos.
Historial operacional
A construción do primeiro prototipo prolongouse bastante e o avión non estivo rematado ata novembro de 1949, tendo lugar o seu primeiro voo o 21 de xaneiro de 1950. Rematou as probas do fabricante o seguinte maio, pero Tupolev decidiu non sometelo ás probas de aceptación do Estado xa que a Forza Aérea Soviética xa decidira que sería máis barato confiar non seus existintes transportes e modificar bombardeiros Tu-4 para que operasen como cargueiros. O prototipo usouno o MAP (o Ministerio de Industria da Aviación) ata que se esnafrou en outubro de 1954.
HTML
A Linguaxe de Etiquetaxe de HiperTexto (HTML ou HyperText Markup Language, en inglés) é unha linguaxe de marcas deseñada para crear páxinas web con hipertexto e calquera outra información que se queira para seren vistas cun navegador web.
Historia
O HTML foi desenvolvido orixinalmente por Tim Berners-Lee cando traballaba no CERN e procuraba un medio de intercambio de información que facilitase a publicación de textos facilmente referenciábeis. O protocolo que creou converteuse na World Wide Web (www, Rede Mundial) e popularizouse co navegador Mosaic, realizado no NCSA. Durante a década de 1990, floreceu co crecemento explosivo da Rede. Durante este tempo, a HTML expandiuse a moitos ámbitos.
As primeiras versións de HTML definíronse con regras sintácticas moi laxas, que axudaron á súa adopción por parte dos non iniciados coa publicación na rede. Os navegadores de internet normalmente deducían o significado en certas seccións e amosaban a páxina web. Co tempo, a tendencia dos normativas oficiais foi a de crear unha sintaxe da linguaxe cada vez máis estrita, a pesar de que os navegadores continúan amosando páxinas que aínda están moi afastadas do HTML válido.
Características
A característica máis notoria do HTML é a presenza de vínculos que permiten "saltar" a outros lugares desa páxina ou doutras. Xorde da base SGML para converterse nunha linguaxe estrutural de contidos hipertextuais.
A evolución da informática no tempo e o uso masivo por parte dos internautas propiciou que houbese varias variantes da linguaxe ao longo do tempo, con propósitos específicos que van dende a incidencia semántica e interpretabilidade dos contidos, ata a hipermedia que fundamenta a interacción efectiva cos usuarios, pasando por etapas intermedias de gran inestabilidade ligadas a dominancia no competitivo mercado de navegadores.
Actualmente se atopa nun estado bastante estable, dende que a finais dos noventa se especificase a súa integración na sintaxe de XML, mantendo unha política de forte compromiso con semánticas simples no que é o contorno actual da vertente social da rede, con maior incidencia en contidos textuais e relacionais entre individuos que en autoprodución multimedia, e evolucionando cara a varias vertentes, por un lado de aplicacións web (HTML 5) e por outro incidindo na difusión da actual web social (XHTML 2). A estabilidade da Rede depende de que os autores de páxinas e as empresas comparten as mesmas convencións de HTML.
O HTML permite:
Debido a que as páxinas web poden ser mostradas en multitude de modos distintos (navegadores de só texto, distintas configuracións de pantalla, papel, son etc.), o seu deseño céntrase na presentación da información mediante estilos de texto, tabelas* etc. que cada navegador decide como interpretar. A HTML non instrúe sobre, por exemplo, onde se debería colocar unha imaxe; isto déixase ao navegador, que interpreta as intencións do autor. Actualmente, a HTML compleméntase con outras linguaxes, como as follas de estilo, que si explicitan como se mostra o contido, e outras linguaxes de guión, como JavaScript ou PHP, que realizan distintas operacións.
A HTML é un padrón internacional (ISO/IEC 15445:2000) e é mantida polo World Wide Web Consortium (W3C, Consorcio da Rede Mundial). Trátase dunha linguaxe non de programación, senón de etiquetaxe: está orientada cara a presentación de documentos de texto con formatos. Estes documentos de textos créanse cun editor e almacénanse nun ficheiro de texto coa extensión ".html" ou ".htm". Os ficheiros residen nun servidor web que os envía mediante o protocolo HTTP cando o solicita un computador.
FIP
FIP (orixinalmente France Inter Paris) é unha emisora de radio francesa de ámbito nacional pertencente á cadea pública Radio France. Iniciou as súas emisións o 5 de xaneiro de 1971.
Formato
O concepto que hai detrás de FIP apenas cambiou dende a súa creación: música continua, interrompida só para boletíns de tráfico, anuncios ocasionais sobre próximos eventos, e emisión de noticias breves 10 minutos antes de cada hora, pero sen publicidade.
A programación de FIP é unha mistura ecléctica de xéneros musicais: chanson, clásica, música de cine, jazz, rock, música do mundo e máis, pero poñendo un especial coidado no paso dun tema a outro. FIP é unha das poucas emisoras do mundo en transmitir este tipo de programación durante todo o día.
Historia
A emisora foi creada o 5 de xaneiro de 1971 por Jean Garetto e Pierre Codou, ambos presentadores de fin de semana en France Inter. Emitía desde París, en 514 m (585 kHz) na onda media, de aí o seu nome orixinal France Inter Paris 514. Destacou polo seu particular estilo de programar e o ton doce dos seus locutores informando dos problemas de tráfico con humor e ironía.
Logo de París, a emisora foi emulada noutras cidades (Lión, Marsella e así sucesivamente), nas cales emiten a mesma música e noticias cos eventos e o estado do tráfico local. A letra P en FIP cambia segundo a localización: FIB, FIL, FIM e así sucesivamente.
Como a maioría de emisoras de Radio Francia, FIP pasou á FM e estéreo.
Ditea
Traxectoria
dereita|miniatura|Folleto dunha representación de Mesmo semellaban bruxas, 1980.
Fundárona Agustín Magán, Luis Rodríguez Míguez e Mariluz Villar Otón, entre outros, previo ao movemento Abrente (Mostras de Ribadavia). Constitúe o nacemento do teatro contemporáneo en Galicia, entendido como feito espectacular. O seu labor divídese en dúas etapas, a primeira que comprende dende o ano 1960 ata 1975, con dedicación ao teatro en castelán, e a segunda dende 1970 á actualidade, con dedicación ao teatro en galego. Con respecto a esta última, destácase a introdución de textos irlandeses na dramaturxia galega.
Con respecto á primeira etapa, Ditea fai un teatro ecléctico, cun interese de difusión teatral baseado nun criterio universalista. Representa oito autos sacramentais na Praza da Quintana, en Santiago. Dedícase ao novo teatro español e ao teatro realista, con representación de autores como Alfonso Sastre ou Fernando Arrabal, dá un repaso exhaustivo ao teatro mundial e de tódalas épocas, incluído o de vangarda. Participa tamén na vida cultural teatral coa organización de xornadas e conferencias. O colectivo promove a actuación de Los Goliardos, entre outros, en Santiago e invita conferenciantes como José Monleón, Ricardo Doménech ou Ricardo Carballo Calero). Ditea participa na instauración en 1963 do Día Mundial do Teatro en Galicia, ou a posta en escena de textos coetáneos. Xera ademais nesta primeira etapa un gran número de críticas e páxinas dedicadas en prensa.
Entre os textos representados por Ditea cóntanse autos sacramentais de Pedro Calderón de la Barca como El gran teatro del mundo ou El pleito matrimonial del cuerpo y el alma; autos de Lope de Vega como La Siega, e outros autos de Moreto, José Valdivielso ou Mira de Amescua. Tamén cóntanse na súa historia En la red de Alfonso Sastre, Oración de Fernando Arrabal, e obras de Fernando de Rojas e José Zorrilla, Luigi Pirandello, Cabral de Melo Neto, Lenormand, Osborne, Eugene O’Neill, Molière, Carlo Goldoni, Candoni, Sergio Vodanovic, Osvaldo Dragún, Mihura, Juan Antonio Castro, Jiménez Romero, Miguel Ángel Rellán, Emilio Carballido, Hènri Ghèon (cuxo texto O morto a cabalo foi traducido por primeira vez ao español para Ditea), Aquilino Iglesia Alvariño (cuxo versión ao galego A comedia da oliña, de Plauto, constitúe unha estrea mundial da man de Ditea), Synge, O'Casey e Yeats, entre outros.
Cayetano Polo
Traxectoria
Licenciouse en 1998 en enxeñería de montes pola Universidade Politécnica de Madrid. Traballou en diversas empresas do sector privado. Militante de Ciudadanos, foi o seu candidato á alcaldía de Cáceres nas eleccións de 2015, logrando a acta de concelleiro. En 2017 converteuse no voceiro de Ciudadanos en Estremadura e en 2018 tomou posesión como deputado provincial de Cáceres. Nas eleccións de 2019 é o candidato do seu partido á presidencia da Xunta de Estremadura.
Illa Guana
Illa Guana (inglés Guana Island) é unha illa no arquipélago das Illas Virxes Británicas no Mar Caribe pertencentes ao Reino Unido. Unha das poucas illas de propiedade privada que quedan nesta parte do mundo, Guana ten sete praias de area branca en po e 3´4 km² de bosques tropicais, montañas, outeiros e vales. A illa é principalmente unha reserva natural e ten un pequeno resort.
Xeografía
Illa Guana está situada no Mar Caribe a 1 km ao norte da illa principal de Tórtola e uns 12 km ao nordés da Illa Norman no lado sur de Tórtola.
A illa é de orixe volcánico e ten unha superficie de aproximadamente 3´4 km² e é a sétima illa máis grande do arquipélago. A altura máxima é The Pyramid cuns 242 m. de altitude. A illa é totalmente de propiedade privada, non ten poboación permanente e ten un pequeno centro turístico (resort).
A illa só se pode chegar por barco, o transbordador desde Tórtola tarda uns 10 minutos.
Historia
No século XVIII, dúas familias de Cuáqueros chegaron a Guana como parte do chamado " Experimento Cuáquero" que durou aproximadamente corenta anos e cinco anos nas IVB. Usaron escravos africanos e cultivaron cana de azucre. Cando foron chamados aos Estados Unidos e Inglaterra, deixaron atrás dous canóns aínda na Guana. Os arqueólogos estudaron extensamente as ruínas dos cuáqueros e tamén descubriron artefactos máis antigos que permiten coñecer a historia de Guana amerindia anterior.
En 1934 Beth e Louis Bigelow de Massachusetts compraron Guana. Coa axuda dos homes da localidade construíron seis cabanas de pedra e desenvolveron unha reputación como pioneiros creativos. Os seus clientes, profesionais, intelectuais e viaxeiros do mundo acudiron por grandes períodos de tempo, atraídos pola vida simple pero rica.
En 1975 Henry e Gloria Jarecki compraron Guana e comezaron a mellorar os aloxamentos e outras instalacións co obxectivo de manter o estilo histórico da illa e o ambiente. O interese na conservación conduciunos a establecer un programa de restauración a longo prazo para protexer a flora e fauna da illa.
O turismo é a única fonte de ingresos da illa, da renda cando se vai a alugar e unha serie de persoas famosas teñen vacacións na illa.
Benjamin Franklin
Benjamin Franklin, nado en Boston o 17 de xaneiro de 1706 e finado en Filadelfia o 17 de abril de 1790, foi un editor, político, diplomático, científico e inventor estadounidense.
Como científico foi unha importante figura na historia da física polos seus descubrimentos e teorías en relación coa electricidade. Como político participou activamente no proceso de independencia dos Estados Unidos e foi un dos asinantes da Declaración de Independencia dos Estados Unidos.
Traxectoria
miniatura|140px|esquerda|Portada do Almanaque do Pobre Richard de [[1739.]]
Benjamin Franklin foi o décimo quinto fillo dun total de dezasete irmáns (catro medio irmáns de pai e o resto irmáns de pai e nai). A súa formación limitouse a estudos básicos na South Grammar School, e só ata os dez anos (1714 - 1716). Primeiro traballou axudando ao seu pai na fábrica de candeas e xabóns da súa propiedade. Tras buscar satisfacción noutros oficios (mariño, carpinteiro, albanel, torneiro), aos doce anos empezou a traballar como aprendiz na imprenta do seu irmán, James Franklin. Por indicación deste, escribe as súas únicas poesías, "A traxedia do faro" e "Canto dun mariño cando se apreixou ao famoso Teach, tamén coñecido por Barbanegra o pirata".