cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Código xenético expandido
Xenoma sintético recodificado
Unha maneira de conseguir a codificación de múltiples aminoácidos non naturais é sintetizando e reescribindo o xenoma. En 2010, cun custo de 40 millóns de dólares, construíuse un organismo, o Mycoplasma laboratorium, que era controlado por un xenoma sintético pero non recodificado. O primeiro organismo recodificado xeneticamente creouse por unha colaboración entre os laboratorios de George Church e Farren Isaacs, cando a cepa de tipo salvaxe de E.coli MG1655 foi recodificada de tal maneira que a totalidade dos seus 321 codóns de stop coñecidos (UAG) foron substituídos por codóns sinónimos UAA e o factor de liberación 1 foi sometido a knockout para eliminar a interacción con codóns de stop exóxenos e mellorar a síntese de proteínas non naturais. En 2019, creouse Escherichia coli Syn61, cun xenoma recodificado de 4 megabases que constaba de só 61 codóns en vez dos 64 naturais. Ademais da eliminación do uso de codóns raros, a especificidade do sistema precisa ser aumentada xa que moitos ARNt recoñecen varios codóns.
Alfabeto xenético expandido
Outra estratexia é expanir as nucleobases para incrementar a copacidade de codificación.
Un par de bases non natural (UBP, do inglés unnatural base pair) é unha subunidade (ou nucleobase) deseñada de ADN que se crea no laboratorio e non aparece na natureza. Unha demostración de UBPs conseguina in vitro o grupo de Ichiro Hirao no instituto RIKEN do Xapón. En 2002, desenvolveron un par de bases non natural entre 2-amino-8-(2-tienil)purina (s) e piridina-2-ona (y) que funciona in vitro na transcrición e tradución para a incorporación específica de sitio de aminoácidos non estándar nas proteínas. En 2006, crearon a 7-(2-tienil)imidazo[4,5-b]piridina (Ds) e o pirrol-2-carbaldehido (Pa) como un terceiro par de bases para a replicación e a transcrición. Despois, descubríuse que a Ds e o 4-[3-(6-aminohexanamido)-1-propinil]-2-nitropirrol (Px) eran un par de alta fidelidade na amplificación por PCR. En 2013, aplicaron o par Ds-Px á xeración dun aptámero de ADN por selección in vitro (SELEX) e demostraron que a expansión do alfabeto xenético aumenta significativamente as afinidades do aptámero de ADN polas proteínas diana.
En 2012 un grupo de científicoa norteamericanos liderados por Floyd Romesberg, un biólogo químico do Instituto de Investigación Scripps de San Diego, California, publicou que o seu equipo deseñara un par de bases non natural. Os dous novos nucleótidos artificiais ou pares de bases non naturais foron denominados "d5SICS" e "dNaM." Máis tecnicamente, estes nucleótidos artificiais, que levaban nucleobases hidrófobas, presentan dous aneis aromáticos fusionados que forman un complexo (d5SICS–dNaM) ou pares de bases no ADN. En 2014 o mesmo equipo do Instituto de Investigación Scripps informou que sintetizaran un tramo de ADN circular coñecido como plásmido que contén os pares de bases naturais T-A e C-G xunto cun par de bases non natural con mellores prestacións que se deseñara no laboratorio de Romesberg, e foi inserido en células da bacteria E. coli, que replicou con éxito o par de bases non natural durante moitas xeracións. Este é o primeiro exemplo coñecido dun organismo vivo que transmite o código xenético expandido ás seguintes xeracións. Isto conseguiuse en parte pola adición dun xene de alga de apoio que expresa un transportador de nucleósidos trifosfato que importa eficientemente os trifosfatos de d5SICSTP e de dNaMTP á bacteria E. coli. Despois, as vías de replicación bacteriana natural úsanos para replicar con precisión o plásmido que contiña d5SICS–dNaM.
A incorporación con éxito dun terceiro par de bases nun organismo vivo é un logro significativo cara ao obxectivo de expandir o máis posible o número de aminoácidos que poden codificarse no ADN, expandindo así o potencial para un organismo vivo para producir novas proteínas. As cadeas artificiais de ADN non codifican aínda nada, mais os científicos especulan que poderían deseñarse para que fabriquen novas proteínas que poderían ter usos industriais e farmacéuticos.
Método da incorporación por presión selectiva (SPI) para a produción de aloproteínas
Fixéronse moitos estudos que produciron proteínas con aminoácidos non estándar, pero non altreran o código xenético. Estas proteínas, chamadas aloproteínas, fanse incubando as células cun aminoácido non natural en ausencia dun aminoácido codificado similar para que o primeiro se incorpore na proteína en lugar do segundo, por exemplo o ácido L -2-aminohexanoico (Ahx) en lugar de metionina (Met).
Estes estudos dependen da actividade promiscua natural da aminoacil ARNt sintetase para engadir á súa diana (o ARNt) un aminoácido non natural (é dicir, un análogo) similar ao substrato natural, por exemplo na confusión de isoleucina por metionina feita pola metionil-ARNt sintetase. En cristalografía de proteínas, por exemplo, a adición de selenometionina ao medio de cultivo dunha cepa auxótrofa da metionina ten como resultado proteínas que conteñen selenometionina en oposición á metionina (ver dispersión anómala de multilonxitude de onda). Outro exemplo é que se engaden fotoleucina e fotometionina en vez de leucina e metionina para colocar etiquetas cruzadas en proteínas. De xeito similar, algúns fungos tolerantes ao telurio poden incorporar telurocisteína e telurometionina nas súas proteínas en vez de cisteína e metionina. O obxectivo de expandir o código xenético é máis radical, xa que non substitúe un aminoácido, senón que engade un ou máis ao código. Por outra parte, as substitucións en todo o proteoma son realizadas máis eficientemente por substitucións de aminoácidos globais. Por exemplo, intentáronse substitucións en todo o proteoma de aminoácidos naturais con análogos fluorados en Escherichia coli e Bacillus subtilis. En 2015 informouse dunha subtitución completa de triptófano por tienopirrol-alanina en resposta a 20899 codóns UGG existentes en E. coli feita por Budisa e Söll. Ademais, moitos fenómenos biolóxicos, como o pregamento e estabilidade de proteínas, están baseados en efectos sinérxicos en moitas posicións na secuencia de proteínas.
Nese contexto o método SPI xera proteínas recombinantes variantes ou aloproteínas directamente por substitución de aminoácidos naturais polos seus equivalentes non naturais. Un hóspede con expresión axótrofa dun aminoácido é suplementado cun aminoácido análogo durante a expresión de proteínas diana. Esta estratexia evita os inconvenientes dos métodos baseados na supresión e é superior a el en canto a eficiencia, reproducibildade e necesidade duns equipamentos experimentais extremadamente simples. Numerosos estudos demostraron como a substitución global de aminoácidos canónicos por varios análogos isostéricos causaban perturbacións estruturais mínimas pero cambios drásticos en termodinámica, pregamento, agregación propiedades espectrais e actividade encimática.
Síntese in vitro
A expansión do código xenético descrita antes é in vivo. Unha alternativa é os experimentos de tradución in vitro de cambio de codificación. Isto require a depleción de todos os ARNt e a reintrodución selectiva de certos ARNt aminoacilados, algús aminoacilados quimicamente.
Síntese química
Hai varias técnicas para producir péptidos quimicamente, xeralmente é por química de protección en fase sólida. Isto significa que pode engadirse calquera aminoáckido (protexido) á secuencia nacente.
En novembro de 2017 un equipo do Instituto de Investigación Scripps informou de que conseguiran construír un xenoma semisintético da bacteria E. coli usando seis nucleótidos diferentes (fronte aos catro atopados na natureza). As dúas "letras" extra forman un terceiro par de bases non natural (ademais dos dous pares naturais, que son: A-T, G-C). Os organismos resultantes podían prosperar e sintetizar proteínas usando "aminoácidos non naturais". O par de bases non natural usado é o dNaM–dTPT3. Este par de bases non natural coñecíase previamente, pero este é o primeiro informe de transcrición e tradución de proteínas usando un par de bases non natural.
O Cruceiriño, O Piñeiro, Covelo
O Cruceiriño é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Yomeddine
Yomeddine (en يوم الدين) é un filme exipcio de 2018 dirixido por Abu Bakr Shawky cuxa historia se basea nas relacións de amizade. Foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018. En Cannes, gañou o Premio François Chalais. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Os Carballos, O Piñeiro, Covelo
Os Carballos é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Coto Pequeno, O Piñeiro, Covelo
O Coto Pequeno é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Cruceiro, O Piñeiro, Covelo
O Cruceiro é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Pacios, Albán, Sarria
Pacios é un lugar da parroquia de Albán no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Ferdinand Maria von Senger und Etterlin
Ferdinand Maria Johann Fridolin von Senger und Etterlin, nado o 8 de xuño de 1923 en Tübingen e finado o 10 de xaneiro de 1987, foi un militar do exército alemán da Wehrmacht nazi na Segunda guerra mundial, xeneral da Bundeswehr da RFA, e Comandante en xefe das Forzas Aliadas da OTAN en Europa Central (AFCENT). Tamén foi xurista civil no servizo federal alemán e autor de numerosos libros sobre temas militares.
Familia
Senger und Etterlin naceu no seo dunha familia con máis de 250 anos de tradición militar. O seu pai, Fridolin von Senger und Etterlin, moi condecorado antes da Primeira guerra mundial, serviu como oficial da Wehrmacht na Segunda guerra mundial ao servizo da Reichswehr e acadou o grao de Xeneral das Panzertruppe ("tropas blindadas"). A súa nai, Hilda Margarethe von Kracht, era filla do xeneral prusiano Ernst Alexander von Kracht.
En 1946 casou con Ebba von Keudell; tiveron tres nenos e unha nena.
Wehrmacht 1940–1945
Tras a súa recuperación, ascendido a Oberleutnant, foi asignado ao norte de Italia coa 24ª División Panzer reconstituída. A súa unidade trasladada á fronte oriental, e en outubro de 1943, veuse de novo enfrontándose ao exército soviético, esta vez en Kíiv e na curva do Dnieper. As ofensivas soviéticas empuxaron ás forzas alemás de volta a Romanía; en agosto de 1944, na Segunda batalla de Jassy-Kishinev foi ferido de novo e perdeu o brazo dereito.
Vida civil 1945–1956
Despois do período como prisioneiro de guerra, Senger und Etterlin foi liberado e comezou a estudar Dereito na Universidade de Göttingen, continuando máis tarde en Zúrich e na Universidade de Oxford (bolsa Rodhes) seguindo os pasos do seu pai. En 1951 doutorouse en Dereito coa tese The State Party: a Comparison Between the Weimar and the Bonn Constitutions e foi nomeado para a Bundesamt für Verfassungsschutz ("Oficina Federal para a Protección da Constitución").
Bundeswehr 1956–1979
Foi reactivado para o servizo militar coa Bundeswehr en marzo de 1956, nun grupo de traballo en cuestións de intelixencia militar relativas ás forzas armadas do Pacto de Varsovia. Despois participou en operacións da Panzerlehrbrigade 9 en Munsterlager e nun estudo do Exército sobre tácticas e planificación nucleares. En 1964, volveu como comandante do Panzerlehrbataillon 94, recibindo experiencia práctica sobre o tanque Leopard e fíxose coñecido como experto en tanques.
Primeira asignación da OTAN
Despois da conclusión do seu adestramento no Colexio de Defensa da OTAN en Roma, Senger und Etterlin serviu na oficina de planificación do Grupo de Exércitos do Norte (NORTHAG) en Mönchengladbach, traballando na integración e coordinación de holandeses, británicos, belgas, etc. e unidades das forzas armadas alemás.
Awake
Awake é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de metal progresivo Dream Theater, publicado o 4 de outubro de 1994 a través do selo East West Records. Foi o derradeiro disco do grupo en contar co teclista Kevin Moore, que anunciou a súa decisión de deixar a banda durante a gravación do traballo.
Ferdinand Maria von Senger und Etterlin
Ascenso a Xeneral
En xullo de 1974, asumiu o mando da 7ª División Panzer, estacionada en Unna. Na primavera de 1978 foi ascendido ao rango de Generalleutnant e asignado como xeneral comandante do I Corpo da Bundeswehr en Münster.
Awake
Gran parte do material para Awake foi escrito en sesións de composición entre febreiro e abril de 1994, durante as cales Dream Theater foi presionado polo seu selo para producir un álbum tan exitoso como Images and Words (1992) cun sinxelo semellante a "Pull Me Under". A discográfica quería que a banda producise un disco máis orientado cara o metal, agardando que fose máis doado de comercializar. John Purdell e Duane Baron produciron, gravaron e mesturaron o traballo. A portada do álbum, deseñada pola banda, contén numerosas referencias as letras das cancións.
Ferdinand Maria von Senger und Etterlin
Comandante en Xefe da AFCENT
O 1 de outubro de 1979, Senger und Etterlin foi ascendido a xeneral substituíndo a Franz-Joseph Schulze como comandante en xefe das Forzas Aliadas de Europa Central da OTAN. Os acontecementos políticos e militares da Guerra fría levaron á planificación en 1980 do "Programa de defensa a longo prazo" e incluíu a creación de forzas de reserva europeas.
Retirouse o 30 de setembro de 1983.
Senger morreu o 10 de xaneiro de 1987 en Ühlingen, Baden-Württemberg, rodeado da súa familia.
O espía inglés
O espía inglés (en The Courier) é un filme británico-estadounidense de 2020 dirixido por Dominic Cooke. Está protagonizado por Benedict Cumberbatch no papel de Greville Wynne, un home de negocios británico que foi recrutado polos servizos de intelixencia para ser o contacto do espía soviético Oleg Penkovsky (interpretado por Merab Ninidze) na década de 1960. Rachel Brosnahan, Jessie Buckley e Angus Wright forman parte do elenco.
O espía inglés estreouse internacionalmente co título Ironbark no Festival de Cineam de Sundance o 24 de xaneiro de 2020, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 19 de marzo de 2021. Polo xeral, recibiu valoracións positivas por parte da crítica. Estreouse subtitulado en galego a través de Prime Video.
Praza de San Xosé
A Praza de San Xosé é unha praza do século XIX situada no centro da cidade de Pontevedra, no ensanche, preto do barrio de Campolongo.
Orixe do nome
A praza debe o seu nome á demolida capela de San Xosé, situada no lado sueste da praza.
Historia
A praza xurdiu dun encontro de vías de comunicación a finais do século XIX na confluencia das rúas Marqués de Riestra, Oliva e Augusto González Besada. Está situada no antigo Campo de San Xosé ao que daba nome a desaparecida capela, que estaba no soar que na actualidade ocupa o edificio da Caixa de Pontevedra. Na primeira metade do século XIX no Campo de San Xosé había unha carballeira que formaba rúas baixo a sombra da cal se celebraba unha feira de gando (vacún, porcino, cabalar e lanar) os días primeiro e quince de cada mes.
Na praza estaba tamén o pazo barroco dos Gago de Mendoza e dos Montenegro, con orixe no século XV. O pazo estaba no lado norte da praza, e o seu centro situábase no soar ocupado actualmente polo café Moderno. Del queda parte da estrutura situada á esquerda da casa-pazo no arranque da rúa Oliva. Na década dos anos 1980 déronlle un andar novo e trasladaron as ameas orixinais á parte superior. Tiña unha torre central de tres andares e dúas ás laterais de dous andares con ameas apuntadas no centro das cuais se atopaban estrelas de seis puntas inscritas nun círculo. O espazo que hoxe é a praza funcionou hai séculos como praza de armas do pazo. Nel naceron os tres irmáns Gago de Mendoza, mariños distinguidos.
O 12 de abril de 1888 inaugurouse o Hotel Méndez Núñez (demolido nos anos 1980) no lado oeste da praza. Contaba con restaurante e sala de reunións. Ao pechar converteuse en central de autobuses de liña. O hotel naceu no primeiro auxe hostaleiro que atraeu a chegada do ferrocarril á praza da Estación, situada moi preto. En 1932 a redacción da revista literaria Cristal estaba situada no faiado do hotel e foi visitada por Federico García Lorca.
En 1902, finalizouse o edificio do Café Moderno mandado construír por Bernardo Martínez Bautista, emigrante que se fixo rico en Cuba, no soar do antigo pazo dos Gago de Mendoza e dos Montenegro. En 1903 inaugurouse nos seus baixos o Café Moderno cun ambiente distinguido, punto de reunión de faladoiros e proxeccións cinematográficas, e realizouse o empedrado da praza polo mestre de obras Sr. Miranda. A praza, moi transitada, serviu en 1904 como escenario para unha sesión de cinematógrafo coa película Alí Baba. Nas primeiras décadas do século XX tiña un quiosco no seu centro e converteuse en epicentro cultural e lugar de encontro dos intelectuais galegos.
En decembro de 1943 aprobouse a reforma da pavimentación e das beirarrúas da praza así como da rede de sumidoiros. En 1944 a Caixa de Aforros de Pontevedra adquiriu un edificio en construción no soar da antiga capela de San Xosé para a súa sede provincial e inaugurou o novo edificio en 1948.
A praza denominouse praza de San Xosé ata 1931 en que pasou a denominarse praza de Pablo Iglesias. O 28 de decembro de 1936 retómase a denominación de praza de San Xosé, pasando a denominarse na democracia praza de Calvo Sotelo antes de retomar a súa denominación tradicional de praza de San Xosé o 25 de abril de 1996.
A praza foi remodelada completamente en 2001 e converteuse nun espazo case peonil.
En 2006 instalouse no centro da praza o Monumento á tertulia, que rende homenaxe aos intelectuais galegos relacionados co Café Moderno nas primeiras décadas do século XX.
Descrición
A praza ten unha forma triangular irregular e nela conflúen as cinco rúas Marqués de Riestra, Oliva, Rosalía de Castro, San Xosé e Augusto García Besada. É un dos puntos neurálxicos do ensanche da cidade.
A praza está pavimentada con lousas alternando as cores gris e sepia e é semipeonil, tendo un só carril de circulación na súa parte norte que canaliza o tráfico desde a rúa Marqués de Riestra cara á rúa Augusto González Besada. Está arborizada con magnolias de Soulange e maceiras.
A praza está dominada no lado norte polo edificio do Café Moderno, e no lado sueste polo edificio da Caixa de Pontevedra. No medio da praza sobre unha base de granito negro pulido sitúase o Monumento á tertulia realizado en 2006 polo escultor César Lombera para conmemorar os faladoiros que realizaban aquí os intelectuais galegos. Enriba do edificio da Caixa de Aforros de Pontevedra dominando a praza atópase a estatua de Teucro, mítico fundador da cidade, realizada tamén en 2006 polo escultor Cándido Pazos.
Edificios destacados
No lado noroeste da praza atópanse os restos do pazo barroco dos Gago de Mendoza e dos Montenegro que na actualidade consta de dous andares. Destacan na parte superior as súas ameas apuntadas adornadas no centro con estrelas de seis puntas inscritas nun círculo.
No lado norte da praza e contiguo ao antigo pazo dos Gago de Mendoza está o edificio do Café Moderno, con fachada de pedra de estilo ecléctico e co interior modernista máis importante da cidade. Ten tres plantas, albergando no baixo o Café Moderno. Na fachada destacan as galerías de ferro forxado e un tratamento xeométrico de elementos ornamentais.
No lado sueste da praza atópase o Edificio central da Caixa de Pontevedra. É un edificio nobre de pedra con catro andares e unha planta baixa. O gran vestíbulo ao que se accede desde a entrada principal conecta as diferentes salas.
Abeledo, Barbadelo, Sarria
Abeledo é un lugar da parroquia de Barbadelo no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
O Laxendo, O Piñeiro, Covelo
O Laxendo é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Achyrocline satureioides
miniatura|240x240px|Inflorescencia. A Achyrocline saturejoides é unha especie pertencente á familia das asteráceas utilizada como planta medicinal. En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Distribución
Distribúese en Suramérica nos seguintes países: Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Paraguai, Perú e Uruguai.
Ortografía
Orixinalmente publicada como satureioides. Corrixiuse a saturejoides de acordo ao artigo 60.6 ex. 15 do ICN que estipula que un epíteto de orixe do latín (non grego) un "i" entre dúas vogais débese tratar como unha semivogal e debe ser corrixida a un "j".
A Curuxeira, O Piñeiro, Covelo
A Curuxeira é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Eduardo Alfredo Pinto
Eduardo Alfredo Pinto, nado en Mendoza, Arxentina, o 18 de decembro de 1979 e finado en Soriano, Uruguai, o 7 de xaneiro de 2008, foi un músico, compositor, arreglador e multiinstrumentista arxentino. Na súa obra, cabe destacar xéneros musicais como o jazz, folclore e rock.
Traxectoria
Pinto comezou a súa carreira como percusionista da orquestra infantil Mozart no ano 1988. Nos anos 1990, integrou agrupacións como A Sanmartiniana, Pocas Nueces, El Intento, Markama e Bembelecuá. Foi baixista, coproductor e arreglador de Parió la Choca entre os anos 1998 e 2005. Foi percusionista de Simpecao e músico da Coral Novas Voces e colaborou con músicos como Patricia Cangemi, Javier Rodríguez, Pocho Sosa, Pablo Salcedo e Analía Garcetti, etc.
No ano 2000, fundou cun trío de jazz chamado Miles de años, co cal editou tres traballos discográficos: Miles de años (2002); Sutra (2004) e Plexo (2007).
No ano 2006, creou o Eduardo Pinto Ensamble; unha agrupación de música instrumental suramericana. Tamén foi profesor titular da Licenciatura en Música Popular, da Facultade de Artes e Deseño da Universidade Nacional de Cuyo.
O 7 de xaneiro de 2008, Pinto de 28 anos, xunto co charanguista de orixe chilena, chamado Valdo Hugo Delgado de 41 anos, morreron nun accidente automobilístico, no departamento de Soriano (Uruguai); cando ían asistir a unha función de jazz, que se realizaría na cidade de Mercedes.
Como homenaxe, unha escola na cidade de Mendoza leva o seu nome.
O Piñeiro da Igrexa, O Piñeiro, Covelo
O Piñeiro da Igrexa é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Jerome Lane
William Jerome Lane, nado o 4 de decembro de 1966 en Akron, Ohio, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 1,98 m. Foi o máximo reboteador da Liga ACB co Fórum Valladolid na temporada 1996−97.
Friedrich Karl von Savigny
Friedrich Karl von Savigny, nado en Frankfurt do Meno o 21 de febreiro de 1779 e falecido en Berlín o 25 de outubro de 1861, foi un xurista alemán, dos máis influíntes no século XIX e fundador da escola histórica do dereito alemá. As súas ideas tiveron unha grande influencia no dereito alemán e tamén nos países de tradición romano-xermánica especialmente no eido do dereito civil.
Savigny foi o creador e desenvolvedor do concepto de relación xurídica e doutros conceptos relacionados, como o feito xurídico; igualmente, o seu método histórico influíu, entre outros movementos, na xurisprudencia dos conceptos.
Primeiros anos e formación
esquerda|miniatura|Retrato en 1805. Naceu en Frankfurt no seo dunha familia de Lorena, cuxo nome deriva do castelo de Savigny preto de Charmes, no val do Mosela. Outra teoría indica que naceu en Francia, e como a súa familia era protestante (o pai luterano e a nai calvinista), tiveron que fuxir a Alemaña e, por iso, agregou a partícula "von" ao seu apelido para borra-la pegada da súa orixe francesa.
Quedou orfo aos 13 anos e foi educado por un titor ate que, en 1795, con 16 anos, entrou na Universidade de Marburgo, onde, nun estado de saúde complicado, asistiu ás clases dos profesores Anton Bauer e Philipp Friedrich Weiss; o primeiro un pioneiro na reforma do dereito penal alemán, e o segundo, moi distinguido polo seu coñecemento da xurisprudencia medieval.
Como era costume entre os estudantes alemáns, Savigny visitou diversas universidades: de 1796 a 1797 estivo en Gotinga, e de 1799 a 1800 en Jena, Leipzig e Halle-Wittenberg. De volta a Marburgo, conseguiu o seu doutoramento no ano 1800 e, alí, converteuse en profesor impartindo clase sobre código penal e dando conferencias sobre dereito penal e as Pandectas.
En Berlín
miniatura|Capa de Das Recht des Besitzes (4ª edición de 1822).En 1810, chamárono para ocupa-la cátedra de Dereito romano na nova Universidade de Berlín, por mor da marcha de Wilhelm von Humboldt. Aquí un dos seus obxectivos foi crear un Spruch-Collegiu, un tribunal extraordinario competente de opinar sobre casos remitidos polos tribunais ordinarios; e tomou unha parte activa nos seus traballos. Este foi o momento máis activo da súa vida laboral.
Posteriormente, foi nomeado reitor da universidade (foi o terceiro teitor) e, a seguir, traballou como o titor do príncipe herdeiro para lle ensinar dereito romano, o código penal e a lei prusiana. Unha consecuencia importante da súa estancia en Berlín foi a súa amizade con Niebuhr e Eichhorn.
En 1814, publicou o seu folleto Vom Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung ind Rechtswissenschaft (nova edición, 1892). O folleto protestaba contra a demanda da codificación, e foi estimado como unha resposta ao folleto de Thibaut que impulsaba a necesidade de crear un código para Alemaña que debería ser independente da influencia de sistemas legais estranxeiros. Neste folleto famoso, Savigny non se opoñía á introdución de novas leis ou, mesmo, a un novo sistema de leis. Porén, a súa oposición á codificación proposta radicaba en dous aspectos:
O valor verdadeiro deste folleto residía en que salvou á xurisprudencia das abstraccións, como nas Institucións juris naturae et gentium de Christian Wolff, e demostrou que un estudo histórico da lei positiva precedente era unha condición necesaria para a comprensión das leis da ciencia do dereito.
En 1815, Savigny fundou, con Karl Friedrich Eichhorn, e Johann Friedrich Ludwig Göschen, o Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft, o órgano da nova escola histórica, da cal el era o representante. Neste xornal (vol. III, p. 129 seq.) Savigny deu a coñecer ao mundo o descubrimento en Verona, por Barthold Georg Niebuhr, dun texto perdido de Gaio, demostrando que era deste e non de Ulpiano, como suxería Niebuhr.
O resto da vida de Savigny consistiu en pouco máis que unha lista das honras merecidas que recibiu de mans do seu soberano, e dos traballos que publicou con actitude infatigable. En 1815 apareceu, tamén, o primeiro volume do seu Geschichte des la römischen Rechts im Mittelalter, e a publicación do derradeiro volume prolongouse até 1831. Este traballo, ao qu fora incitado por un dos seus primeiros profesores -Weiss-, estaba pensado par ser unha historia literaria de Dereito romano dende Irnerius até o presente. Porén, non seguiu máis aló do século, cando a separación de nacionalidades molestou as fundacións da ciencia de lei.
O seu método non era simplemente de tipo bibliográfico senón que era filosófico. Isto revelou a historia do Dereito romano, da rotura do Imperio até o principio do século XII, e mostrou como, aínda que considerado morto, o Dereito romano perviviu, en certa maneira, en cidades, en doutrinas eclesiásticas e ensinanzas da escola, até que volveu florecer unha vez máis no esplendor de Boloña e outras cidades italianas. Esta historia foi unha prima opera de moitos traballos valiosos nos que publicou o resultado das súas investigacións.
En 1817, foi designado membro da comisión para organiza-los estados prusianos provinciais, e tamén foi membro do Ministerio de Xustiza no Staatsrath, e en 1819 converteuse en membro do tribunal de casación para as Provincias do Rin. En 1820, foi nomeado membro da comisión para revisar o código prusiano.
En 1822, sofreu unha grave enfermidade nerviosa que o obrigou a se refuxiar en viaxes. En 1835 comezou a elaborar o seu traballo no dereito romano contemporáneo, System deas heutigen römischen Rechts (realizado en 8 volumes, entre 1840-1849). A súa actividade como profesor rematou en marzo de 1842, cando foi nomeado Grosskanzler (Alto Chanceler), un título creado por Federico o Grande en 1746 ao funcionario que estaba á cabeza do sistema xurídico en Prusia. Nesta posición levou a cabo diversas e importantes reformas da lexislación en materia de letras de cambio e o divorcio. Ocupou o cargo até 1848, cando dimitiu.
En 1850, con ocasión da conmemoración da obtención do seu grao de doutor, apareceu en cinco volumes o seu Vermischte Schriften, que consistía nunha colección das súas obras menores publicadas entre 1800 e 1844. Este evento deu lugar a moito entusiasmo en toda Alemaña en honra do gran mestre e fundador da moderna xurisprudencia. En 1853 publicou o seu tratado sobre os Contratos (Das Obligationenrecht), un complemento ao seu traballo sobre o dereito romano moderno, no que demostrou claramente a necesidade do tratamento histórico da lei.
En 1861, Savigny morreu en Berlín. O seu fillo, Karl Friedrich von Savigny (1814-1875), foi ministro de Prusia de relacións exteriores en 1849. Representou a Prusia en importantes transaccións diplomáticas, especialmente en 1866.
Historiografía
Pertenceu á escola histórica do dereito, coa cal encabezou a reacción contra o dogmatismo racionalista dos Ilustrados, e a súa tráxica consecuencia: a Revolución francesa. Na súa obra "Da vocación do noso tempo pola lexislación e a xurisprudencia" expuxo unha oposición ao dereito natural racionalista (Samuel Puffendorf), que podía ser atopado pola razón e que non son máis que ideas.
Sostiña que o dereito debía ser á medida de cada pobo, do seu Espírito (Volkergeist), do mesmo xeito que o é a linguaxe. Atopar o dereito faise por medio da historia para que logo o estuden os xuristas. Así cousas que para uns pobos están moi mal, para outros están ben, como a escravitude. miniatura|Selo alemán de 1957 en homenaxe a Savigny.
Legado
Marcou un gran avance tanto nos resultados como nos métodos xurídicos. Savigny tratou de demostrar que no dereito romano sempre a posesión fai referencia a usucapion ou a interdicts; que non existe un dereito á continuidade na posesión, senón só á inmunidade de interferencia; posesión que se basea na conciencia de poder ilimitado.
Estas e outras propostas mantéñense con gran agudeza e o enxeño inigualable na interpretación e a harmonización dos xuristas romanos. A polémica que se levou a Alemaña é por Ihering, o barón, Gans Bruns e pon de manifesto que moitas conclusións de Savigny non foron aceptadas. O Beruf unserer Zeit expresa a idea, descoñecida en 1814, de que o dereito é parte integrante da vida nacional, e combate a idea, demasiado asumida polos franceses, sobre todo no século XVIII, e levada á práctica por Bentham, de que a lei podería ser arbitrariamente imposta a un país, independentemente do seu grao de civilización e a historia pasada. Mesmo máis valioso que os seus servizos na consolidación da "escola histórica de xurisprudencia" é o enfático recoñecemento á súa obra o feito de que a práctica e a teoría da xurisprudencia non poden separarse sen prexuízo para ámbalas dúas.
Friedrich Albert Foertsch
Primeiros anos
O 21 de maio de 1918 uniuse ao exército do Imperio alemán. Participou na Primeira guerra mundial, ao final da cal ingresou nos Freikorps de Paul von Hindenburg. O 1 de xaneiro de 1921 continuou o seu servizo na Reichswehr.
Segunda guerra mundial
En 1938, foi nomeado intendente e 1939 foi xefe do Departamento operativo do Estado Maior da 60ª División de Infantería. Participou da campaña francesa. Desde o 1 de outubro de 1940, era o xefe do Departamento 1 de armas e o comandante do Exército de Reserva. Desde o 1 de xuño de 1942 foi o xefe do Departamento operativo, desde o 1 de decembro de 1943 foi o xefe de Estado Maior do XVIII Exército (Heer). Desde xaneiro de 1945, foi o xefe de Estado maior do grupo "Courland". No derradeiro ano da guerra, en maio, foi capturado polos soviéticos.
Prisión
En 1949, foi acusado por un tribunal militar do feito de que as tropas e unidades subordinadas a el destruíron as cidades de Pskov, Novgorod e Leningrado, así como destruíron barrioes e monumentos histórico-artísticos nas cidades de Gatchina, Peterhof, Pavlovsk, Pushkin, etc. Ferch admitiu que dera as ordes de disparar, pero que foran necesarias para a guerra. Foi condeado a morte pero conmutada a pena en 1950 a traballos forzados. En outubro de 1955, foi entregado ás autoridades da RFA polos acordos de Khrushchev e Adenauer, e posto en liberdade. Nese momento, Förch baixara 46 kg e perdera a visión dun ollo, tardando un ano en relacionarse completamente.
Vida posterior na RFA
O 2 de novembro de 1956 ingresou na Bundeswehr e dirixiu o 2º Corpo en Ulm. Desde o 5 de abril de 1957, foi o comandante da 2ª División de Granaderos en Giessen. Nestas posicións, Ferch amosouse como un bo compañeiro das tropas francesas, británicas e americanas. Desde o 1 de xaneiro de 1959, foi o xefe adxunto do Departamento de Planificación e Política do Estado Maior do Comandante en Xefe Supremo das Forzas Armadas da OTAN en Europa. Desde o 1 de abril de 1961 foi Inspector Xeral da Bundeswehr. Xubilouse o 31 de decembro de 1963.
Ana Rivera Chaves
Ana Rivera Chaves, nada en Verín o 24 de abril de 1994, é unha xogadora de fútbol sala galega. Xoga de á-peche e o seu equipo actual é a Poio Pescamar FS da Primeira División de fútbol sala feminino de España.
Selección española
Debutou o 1 de outubro de 2019 coa selección española nun partido amigable contra Portugal, que se xogou no pavillón Carolina Marín de Huelva. Con anterioridade chamárana para adestrar coa selección.
Ángeles López de Ayala
Ángeles López de Ayala y Molero, nada en Sevilla o 21 de setembro de 1858 e finada en Barcelona o 29 de xaneiro de 1926, foi unha dramaturga, narradora, xornalista e activista política española. É considerada a principal intelectual feminista no país de finais do século XIX e comezos do século XX. Republicana, feminista e afiliada á francmasonería, impulsou a creación da Sociedad Autónoma de Mujeres de Barcelona en 1892, considerada a primeira organización feminista de España, coa anarquista Teresa Claramunt i Creus e a espiritista Amalia Domingo Soler. Tamén fundou a Sociedad Progresiva Femenina en 1898. Férrea defensora dos dereitos da muller, afirmaba que estas habían emanciparse tanto da Igrexa (que temía que liberasen a consciencia), como da supremacía masculina. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Manifestaci%C3%B3n_mujeres_de_Barcelona.png/266px-Manifestaci%C3%B3n_mujeres_de_Barcelona.png|miniatura|266x266px|Manifestación de mulleres de Barcelona a prol do [[ensino laico, convocada por Ángeles López de Ayala o 10 de xullo de 1910]]
Traxectoria
Era filla de Gonzalo López de Ayala e de Asunción Molero e Valdivia e sobriña do escritor e político Adelardo López de Ayala. Aos oito anos quedou orfa de nai, polo que o seu pai decidiu deixar a súa crianza e educación en mans duns familiares en Morón de la Frontera e posteriormente trasladáronse a Zahara de la Sierra. Recibiu unha primeira instrución no Convento de Santa Catalina en Osuna e máis adiante entrou como noviza no Convento de Santa María en Marchena. Porén, a súa escasa vocación relixiosa fíxoa abandonar os hábitos dous anos despois, e atopou máis tarde unha tendencia cara as letras.
Con dezaseis anos deu por concluída El triunfo de la virtud, unha novela en catro tomos, e ao pouco tempo comezou a colaborar en publicacións como La Educación, El Fígaro, El Hispalense e El Disparate.
Casou en 1881 e instalouse en Madrid co seu esposo. Perdeu o seu pai e os seus dous irmáns a finais dos anos 1880.
En 1887 publicou a obra Los terremotos de Andalucía o Justicia de Dios. Ao mesmo tempo iniciou unha campaña pública en contra da institución monárquica, pola que foi arrestada durante un breve período. En 1889, cando residía en Santander, o seu fogar sufriu un atentado.
En 1888 trasladouse a Barcelona, cidade onde fundou varias publicacións:
Debido ás persecucións das autoridades, pasou longas tempadas no cárcere polas súas actividades políticas e xornalísticas.
Ángeles financiaba unha escola laica nocturna, a cal foi propulsora para a creación da Sociedade Progresiva Feminina. Nela afianzouse o funcionamento dunha escola diúrna para nenas e outra nocturna para adultos. A asociación estaba estreitamente ligada á Loxa Constancia, á que pertencía López de Ayala, e da que fora secretaria en 1895. Creou, amais, un orfeón e unha compañía de teatro.
Ángeles López de Ayala organizou, coa axuda do lerrouxismo, «a manifestación feminina máis importante e multitudinaria da Restauración baixo a bandeira da emancipación da muller, do librepensamento e da república». Levada a cabo en Barcelona o 10 de xullo de 1910, o seu obxectivo era expresar simpatía ante unha proposta do político español José Canalejas. Amais da propia manifestación, logrouse entregarlle ao gobernador civil unha mensaxe cunhas 22 000 sinaturas que declaraba que todas as españolas eran católicas, mais non clericais.
Andre Turner
Andre Devalle Turner, nado o 13 de marzo de 1964 en Memphis, Tennessee, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense formado na Universidade de Memphis. Actualmente é adestrador na Universidade Lane. Como xogador ocupaba a pocisión de base cunha altura de 1,82 m. Foi o máximo asistente da Liga ACB co Festina Joventut na temporada 1996−97.
O Piñeiro de Areas, O Piñeiro, Covelo
O Piñeiro de Areas é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Las constituyentes
Las constituyentes é un documental dirixido en 2011 por Oliva Acosta sobre as 27 mulleres, deputadas e senadoras, que participaron na lexislatura constituínte. Un documento que recupera a voz das primeiras mulleres que entraron no Parlamento tras a ditadura de Francisco Franco Bahamonde e que recolle a historia e a participación política das mulleres en España. O documental está subtitulado en español, inglés e francés.
Sinopse
O documental conta co testemuño de 14 das 27 parlamentarias que participaron na lexislatura constituínte, porque algunhas delas non puideron participar e xa faleceran sete deles, entre elas Dolores Ibarruri. Nas súas intervencións lembran os motivos polos que entraron en política e analizan a evolución da situación da muller en España.
Segundo os críticos, "un dos momentos máis fortes do documental é un encontro entre estas veteranas e un grupo de políticas en activo de diferentes partidos políticos como as exministras Carmen Alborch, Carmen Calvo, Bibiana Aído, a deputada da Coalición Canaria, Ana Oramas, a deputada do PP Sara Dueñas, a deputada e vogal do CXPX Margarita Uria, Montserrat Surroca de CiU ou Inés Sabanés de IU".
O Regueiro, O Piñeiro, Covelo
O Regueiro é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Pod
Pod é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Breeders, publicado o 29 de maio de 1990 a través do selo 4AD. Gravado por Steve Albini, o disco conta coa líder do grupo Kim Deal na voz e na guitarra, Josephine Wiggs no baixo, Britt Walford na batería, e Tanya Donelly na guitarra. A produción de Albini priorizou o son sobre 's production prioritized sound over technical accomplishment; the final takes favor the band's spontaneous live "in studio" performances.
The Breeders formouse en 1988 cando Deal, baixista nos Pixies, fíxose amiga de Donelly de Throwing Muses durante unha xira por Europa. Xuntas gravaron unha demo con influencias country en 1989, facendo que o cofundador de 4AD, Ivo Watts-Russell, lles financiase un álbum, Pod, gravado en xaneiro de 1990 no estudio Palladium de Edimburgo.
Debido en parte ao traballo de Deal nos Pixies, o álbum foi moi esperado, sobre todo en Europa. Foi un éxito da crítica e do público, chegando ao número 22 no Reino Unido. Os críticos loubaron as súas letras escuras e sexualizadas, e comparárono favorablemente cos Pixies. Kurt Cobain dixo que era un dos seus discos favoritos, e Pitchfork situouno no número 81 da súa lista dos mellores álbums dos 90. A portada foi deseñada por Vaughan Oliver e representa a un home realizando un baile de fertilidade mentres levaba un cinto de anguías.
Matria (filme)
Matria é un filme galego dirixido por Álvaro Gago (no seu debut como director dunha longametraxe) e protagonizado por María Vázquez. Foi rodado en lingua galega.
Sinopse
Ambientada nunha vila mariñeira galega, a trama segue a difícil situación de Ramona, unha muller traballadora que loita por manterse a flote. Segundo María Vázquez "Matria reflicte a vida dunhas mulleres moi fortes e poderosas, pero con pouca autoestima. Manteñen a industria na zona das Rías Baixas e tamén coidan da súa familia e da familia dos demais para que estes poidan traballar".
Produción
A historia baséase libremente na vida de Francisca Iglesias, unha muller que coidaba do avó de Gago, e que protagonizou a curtametraxe homónima de Gago. María Vázquez asumiu o papel protagonista (Ramona) da longametraxe, interpretando unha versión máis nova do personaxe. Francisca Iglesias desempeña un papel menor no filme. O filme foi producido pola pontevedresa Matriuska Producciones, a madrileña Avalon PC, a valenciana Elastica Films e a barcelonesa Ringo Media. Completamente rodado en lingua galega, María Vázquez (que se criou na provincia de Lugo) afrontou o reto de adaptar o seu galego á variedade das Rías Baixas.
Acollida
Marta Balaga de Cineuropa considerou que o filme é "unha boa visión do cinema social", e que conta cunha protagonista [Ramona] que "se sente real e "divertida" de seguir, aínda que un pode quedar sen alento".
O Portal, O Piñeiro, Covelo
O Portal é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Ana Castaño
Ana María Castaño Rey, nada en Pezós o 16 de xaneiro de 1961, é unha política asturiana.
Traxectoria
Natural do lugar de Sanzo no concello de Pezós, na Terra Eo-Navia. Licenciouse en Historia na Universidade de Oviedo e ademais diplomouse en Xestión e Administración Pública e traballa como técnica da Fundación Municipal de Cultura do Concello de Xixón. Entre 2007 e 2011 foi directora dos Servizos Sociais do Concello de Avilés. Nas eleccións municipais de 2015 foi nas listas de Izquierda Unida ao concello de Xixón, onde está aveciñada, e saíu elixida concelleira. O 16 de xuño de 2015 entrou no Congreso dos Deputados en substitución de Gaspar Llamazares. , porén nas eleccións xerais de decembro de 2015 non se presentou e, xa que logo, non revalidou o seu escano. Dende novembro de 2021 é a coordinadora de IU Xixón.
Citopenia
A citopenia é unha redución do número de células sanguíneas maduras. Adoita ocorrer en persoas con cancro que están sendo tratadas con radioterapia ou quimioterapia.
Tipos
Anemia - unha redución dos glóbulos vermellos no corpo.
Leucopenia : unha deficiencia de glóbulos brancos ou leucocitos.
Neutropenia : un tipo de leucopenia, cunha deficiencia específica de neutrófilos-
Trombocitopenia - unha deficiencia de plaquetas.
Pancitopenia - cando os tres tipos de células sanguíneas; glóbulos vermellos, glóbulos brancos e plaquetas son todos deficientes. Este é un trastorno que ameaza a vida que é unha característica da anemia aplásica.
Tamén hai dous tipos xerais de citopenia: autoinmune e refractaria.
Citopenia autoinmune: causada por unha enfermidade autoinmune cando o seu corpo produce anticorpos para destruír as células sanguíneas sans.
Citopenia refractaria: causada por que a medula ósea non produce células sanguíneas sans e pode ser o resultado do cancro.
Síntomas e signos
Os síntomas da citopenia varían dependendo do tipo que se diagnostique.
Os síntomas da anemia inclúen:
Os síntomas da leucopenia inclúen:
Os síntomas da trombocitopenia inclúen:
Causas
As citopenias son causadas por calquera cousa que promova o corpo a crear anticorpos para combater as células sanguíneas. Isto inclúe, pero non se limita a:
Tratamento
Os tratamentos para a citopenia varían dependendo do tipo de citopenia. O tratamento para a anemia é o descanso e unha dieta consistente en alimentos ricos en ferro. Tamén se poden usar medicamentos como:
As persoas con trombocitopenia poden tratarse evitando danos na pel como hematomas ou roturas da pel.
Recoméndase aos pacientes con neutropenia que eviten o contacto con persoas enfermas, vixíen de preto os signos de infección e tomen antibióticos cando sexa necesario.
Os factores de crecemento tamén son outra forma de tratar a citopenia. Os factores de crecemento son versións sintéticas de substancias implicadas na estimulación da produción de glóbulos vermellos e brancos. Estes medicamentos inclúen:
O transplante de medula ósea e células nai son eficaces para todo tipo de citopenias. Non obstante, cando non se pode atopar un doador compatible, tamén é común a terapia inmunosupresora. A globulina antilinfocitaria (ALG) ou a globulina antitimocitaria (ATG) mestúrase coa ciclosporina para promover o crecemento celular.
Andy Toolson
Andrew Kent Toolson, máis coñecido como Andy Toolson, nado o 19 de xaneiro de 1966 no Chicago, Illinois, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense. Como xogador ocupaba a pocisión de ala cunha altura de 1,98 m. Foi o máximo triplista da Liga ACB co Festina Joventut na temporada 1996−97.