cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dioniso
Na arte
Naturalmente, o deus aparecía en moitas cráteras e outras vasillas para viño da Antiga Grecia. A súa iconografía fíxose máis complexa no período helenístico, cos tipos severamente arcaizantes ou neoáticos como o Dioniso Sardanápalo e os tipos mostrándoo como un mozo indolente e andróxino.
Kessler teorizou que un mosaico presente no chan do triclinio da Casa de Aión en Nea Pafos (Chipre) detalla un culto monoteísta de Dioniso. No mosaico aparecen outros deuses pero poden ser só representacións menores do Dioniso central.
Paralelos co Cristianismo
Martin Hengel argumentou que a relixión dionisíaca e o cristianismo son significativamente paralelos.
O investigador moderno Barry Powell cre que as nocións cristiás para comer e beber a «carne» e o «sangue» de Xesús foron influídas polo culto a Dioniso. Noutro paralelismo, aduce Powell, Dioniso foi tamén peculiar entre os deuses gregos, como deidade comunmente percibida dentro de os seus seguidores.
O viño era importante para Dioniso, a quen se imaxinaba como o seu creador; a creación de viño a partir de auga aparece tamén nas Vodas de Caná. No século XIX, Bultmann e outros compararon ambos os temas e concluíron que a teofanía dionisíaca estaba transferida a Xesús. En Élide, durante as Tías, o festival de Dioniso, os sacerdotes colocaban tres tarros nunha habitación selada e ao día seguinte aparecían milagrosamente cheos de viño.
Heinz Noetzel discrepa, argumentando que Dioniso nunca transformou realmente a auga en viño. Martin Hengel replicou que as tradicións opostas serían anacrónicas, e que dado que todos os palestinos estaban familiarizados coa transformación da auga en viño como un milagre, esperábase que o Mesías o realizase.
Peter Wick argüe que o uso do simbolismo do viño no Evanxeo de Xoán, incluíndo a historia das Vodas de Caná na que Xesús transforma a auga en viño, está destinado a mostrar a Xesús como superior a Dioniso.
Interpretacións modernas
miniatura|Escultura de Dioniso que celebra o 100º aniversario de Qingdao Beer (provincia de Shandong, [[China).]]
Dioniso permaneceu como unha inspiración para artistas, filósofos e escritores da época moderna. No seu libro Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik (O nacemento da traxedia no espírito da música ), o filósofo alemán Friedrich Nietzsche contrastou a Dioniso con Apolo como símbolo do principio estético fundamental e incontrolado da forza, a música e a intoxicación fronte ao principio da vista, a forma e a beleza representado polo segundo.
Inspirados por James Frazer, algúns investigadores etiquetaron a Dioniso como unha deidade de vida, morte e resurrección. O mitógrafo Károly Kerényi dedicou moita enerxía a Dioniso na súa longa carreira, e resumiu os seus pensamentos en Dionysos: Archetypal Image of Indestructible Life (Dionisos: raíz da vida indestrutible ).
Dis Pater
miniatura|dereita|Táboa de maldición (metade do século -I) invocando a Dis Pater cun feitizo. Dis Pater ou Dispater foi un deus romano do inframundo, posteriormente absorbido por Plutón ou Hades. Orixinalmente un deus da riqueza, da fertilidade das terras de cultivo e dos minerais subterráneos, foi comparado coas deidades romanas Plutón e Orcus, converténdose nunha deidade do outro mundo.
Dis Pater foi comunmente acurtado en Dis. Este nome era unha forma alternativa de chamar ó inframundo ou a unha parte del, como o Dis da Divina Comedia.
Crese que Dis Pater foi tamén unha deidade celta. Esta confusión provén da cita dun dos traballos de Xulio César no seu Commentarii de Bello Gallico VI:18, onde di que os galos son descendentes de Dis Pater. Porén, é un claro exemplo de interpretatio romana. O que César quixo dicir é que os galos son descendentes dun deus galo semellante ó romano Dis Pater. Posibles candidatos desta función na relixión celta son o galo Sucellus, o irlandés Donn e o galés Beli Mawr, entre outros.
Rally do Lacón de 1998
O Rally do Lacón de 1998 foi a 32ª edición de dito rally e a última proba da tempada 1998 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 24 de outubro de 1998 e o vencedor foi, por terceiro ano consecutivo, Javier Paz, sobre un Ford Escort RS 2000.
-415
Outros
Historia ano a ano
Graciano Paz Amieiro
miniatura|Monólito na súa memoria no [[cemiterio vello de Mondoñedo]] Graciano Paz Amieiro, coñecido como O Latoeiro, nado en Mondoñedo en 1893 e finado no mesmo concello o 11 de xaneiro de 1938, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Tesoureiro da Sociedade de obreiros católicos de 1926 a 1932, logo foi directivo do Sindicato de oficios varios da CNT e militante da Unión Socialista Galega. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado en Mondoñedo o 11 de xaneiro de 1938, o seu cadáver apareceu na Travesa dos Remedios.
Xeografía de Letonia
miniatura|300px|Letonia. Fronteiras actuais.
Letonia (en letón, Latvijas Republika) é un estado da Europa oriental, ás beiras do mar Báltico, entre Estonia e Lituania. Está situada no norte de Europa, na chamada rexión báltica. Limita ao norte con Estonia, ao leste con Rusia, ao sur con Belarús e Lituania e ao oeste co mar Báltico.
Letonia ten unha extensión de 64.610 km². A fisionomía da paisaxe letoa é bastante uniforme, predominando as chairas cubertas por depósitos de terra e lama con grandes zonas ocupadas por bosques de coníferas, páramos e pantanos ao longo de todo o territorio. A chaira de Zemgale, ao sur, até o límite con Lituania, contén as terras máis fértiles, polo que se considera o celeiro do país.
Xeografía física
miniatura|300px|Mapa físico. As fronteiras políticas son as vixentes no ano 1925. A parte sinalada como [[Polonia correspóndese hoxe con Belarús.]]
Relevo
miniatura|Vista desde o alto da torre do outeiro Gaizina. miniatura|O [[río Lielupe desemboca no mar Báltico, mentres que o ramal Buļļupe desemboca no río Daugava.]]
Nestas grandes chairas hai suaves outeiros cuxa máxima altura é o alto de Gaizina, de tan só 311 m, que se encontra nos altos de Livonia, na parte centrooriental do país.
Ríos
Abundan os lagos e os ríos, que desembocan no mar Báltico e no golfo de Riga. O país conta con máis de 12.000 ríos e afluentes, pero só 17 teñen máis de 100 km de percorrido. A súa rede hidrográfica foi relevante para a historia do país, o mesmo que para a súa economía.
O principal curso fluvial é o Daugava (tamén coñecido como Dvina occidental), que nace na Meseta de Valdái na óblast de Tver (Rusia) e corre a través de Belarús e logo flúe por Letonia ao longo de 370 km antes de desembocar no golfo de Riga. Ao entrar en Letonia ten unha anchura de ao redor de 200 m e chega aos 650–750 m en Riga, mentres que o estuario ten unha anchura de quilómetro e medio. O Daugava representou unha importante vía de comunicación durante milenios; por este río navegaron as tribos locais livonias e despois os viquingos, os rusos e outras poboacións europeas con propósitos comerciais pero tamén para conquistar os territorios das súas ribeiras. Mide 1.020 km. Outros ríos menos importantes son o Gauja, o Lielupe e o Venta. O réxime dos cursos de auga é nival e pluvial. Máis do 60 % da auga que discorre por Letonia vén dos países fronteirizos do sur.
Lagos
Os máis de 2.300 lagos, de orixe glaciar, dos cales o maior é o lago Lubanas ou Lubāns, e as turbeiras e zonas pantanosas constitúen os elementos máis destacados da paisaxe. Os lagos concéntranse na zona sueste. A maior parte dos lagos son minúsculos e eutróficos. A maior parte da rede hidrográfica está aberta á pesca tanto en inverno como en verán pero as poboacións animais mantéñense estábeis.
Costas
Letonia conta con 531 km de costas areosas. O mar Báltico baña a costa letoa. Debúxase nela o golfo de Riga, pouco profundo e parcialmente illado do resto do Báltico polas illas estonianas de Saaremaa e Hiiumaa así como polo istmo de Curlandia, polo que se encontra particularmente contaminado. Porén, nos últimos anos pecháronse algunhas fábricas nesta rexión e algúns municipios do golfo de Riga obtiveron a Bandeira Azul da Fundación Europea de Educación Ambiental.
As costas, coa excepción de Jurmala, foron territorios fronteirizos durante a época soviética, polo que as casas quedaron todas arrasadas. Isto permitiu limitar a presión humana sobre as dunas que volveron a ser máis ou menos salvaxes. Porén, nos anos que seguiron á independencia acentuouse a construción ilegal con vistas a un proveito rápido sen ningunha reacción do goberno. Se este non intervén rapidamente, a costa salvaxe que presenta Letonia podería deteriorarse moi rapidamente.
Os seus portos, en particular os de Liepaja e Ventspils, manteñen un tráfico importante xa que, a diferenza dos portos rusos ou estonianos, están practicamente libres de xeo todo o ano.
As Augas xurisdicionais son bastante ricas en pesca e permiten obter certas rendas da exportación. Esténdense sobre 12 millas (isto é, 22 km) e a Zona económica exclusiva sobre 200 millas (é dicir, 367 km).
Clima
miniatura|250px|[[Riga, tras unha leve nevada.]] A situación setentrional de Letonia está á altura da da península do Labrador. Debido á súa latitude, ten un clima frío. Os veráns son frescos e os invernos fríos. Ten clima continental, pero cunha forte influencia do mar Báltico, que suaviza un pouco a temperatura. En inverno a auga está máis temperada pola corrente do Atlántico Norte (a porción da corrente do Golfo no noroeste de Europa), de maneira que o clima letón é máis suave que o do Labrador. A estación do verán é curta e tamén as estacións intermedias son moi reducidas, polo que o inverno dura cerca de oito meses. miniatura|250px|Diagrama de temperaturas e precipitacións na cidade de [[Daugavpils.]]
A temperatura máxima de Letonia é de 36,4 °C e a mínima de -43,1 °C.
Riga presenta temperaturas de -10 °C a -4 °C en xaneiro e de entre 11 °C e 22 °C no mes de xullo.
As temperaturas medias no inverno son razoabelmente suaves, xa que van en xaneiro dos -2,8 °C en Liepaja, na costa occidental, aos -6,6 °C na cidade sudoriental de Daugavpils.
As temperaturas en xullo oscilan entre os 16,7 °C en Liepaja e os 17,6 °C en Daugavpils.
A proximidade ao mar fai que Letonia sexa un país de humidade elevada e precipitacións constantes, cunha precipitación anual de 633 mm en Riga. Ao ano hai por termo medio 180 días de chuvia, 44 de néboa e só 72 días de sol. As precipitacións en forma de neve son frecuentes en inverno. Durante cerca de 82 días ao ano o país está nevado, e o período libre de xeadas dura 177 días. Chove máis na costa (701 mm en Liepaja) que nas rexións interiores próximas a Rusia e Belarús (633 mm en Daugavpils). As abundantes precipitacións proporcionan a auga abundante dos moitos ríos e lagos de Letonia, pero igualmente crea problemas. Unha gran parte da terra agrícola precisa drenaxe.
Investiuse moito diñeiro en proxectos de mellora da terra que implicaron a instalación de canos de drenaxe, o enderezamento e o afondamento das correntes naturais e a construción de presas hidráulicas en pólders. Durante os anos 1960 e 70 os traballos de drenaxe absorberon un terzo de todo o investimento agrícola en Letonia. Aínda que só representaba un terzo do 1 % do territorio, Letonia tiña o 11 % de toda a terra artificialmente drenada da antiga Unión Soviética.
Un problema engadido relacionado coas precipitacións é a dificultade da sementeira temperá mecanizada e a das colleitas debido a que os campos están enchoupados. As intensas precipitacións acontecen especialmente no tempo da colleita en agosto e setembro, o que exixe grandes investimentos en estruturas de secado do gran e sistemas de ventilación. En 1992, ironicamente, Letonia tivo o verán máis seco na historia dos rexistros climáticos, pero as chuvias infrecuentemente intensas na primavera precedente mantivo a colleita por debaixo do grao esperado.
O clima húmido foi un factor fundamental á hora de orientar a agricultura letoa cara á gandaría e á industria láctea. Incluso a maior parte das plantas que se sementan, como a cebada, a avea e as patacas, prodúcense para a fabricación de pensos.
Medio ambiente
miniatura|Letonia posúe unha das maiores poboacións de [[londras do continente europeo.]] miniatura|A [[cegoña negra é un símbolo nacional de Letonia.]]
En Letonia abundan os bosques de piñeiros, bidueiros e abetos. O WWF inclúe o seu territorio na ecorrexión de bosque temperado de frondosas denominada bosque mixto sarmático.
Conforme á normativa da Unión Europea, o territorio deste país pertence á rexión bioxeográfica boreal.
Nos bosques de Letonia rexistráronse 1.304 especies de plantas diferentes, moitas delas endémicas.
Entre os mamíferos máis comúns están o corzo (Capreolus capreolus), o xabaril (Sus scrofa), o raposo común (Vulpes vulpes), o cervo común (Cervus elaphus), a lebre común (Lepus europaeus), o lobo (Canis lupus) e a londra (Lutra lutra), (cunha das maiores poboacións europeas). O oso pardo, noutrora abondoso atópase actualmente reducido a unha poboación estábel duns 10 individuos.
A fauna avícola letoa é moi rica. No país aniñan 223 especies, algunhas delas moi raras como a aguia de cola branca ou pigargo europeo (Haliaeetus albicilla), a aguia albela (Circaetus gallicus) ou a cegoña negra (Ciconia nigra), que é un dos símbolos nacionais.
En canto aos invertebrados, no país están catalogadas 17.500 especies, aínda que podería haber 12.000 máis por descubrir.
Un total de 148.718 hectáreas do país están protexidas como zonas húmidas de importancia internacional ao abeiro da Convención de Ramsar. En total, conta con 6 sitios Ramsar: lago Engure, o lago Kanieris, o complexo de zonas húmidas de Lubana, as turbeiras do Norte (Ziemelu purvi), o complexo de zonas húmidas de Pape e as turbeiras de Teici e Pelecares.
Ten tres parques nacionais: o Parque Nacional Gauja (1973), o Parque Nacional Kemeri (1997) e o Parque Nacional Slitere (1999), e 43 parques naturais distribuídos ao longo de todo o territorio nacional. máis dunha vintena de parques nacionais e conta cunha reserva da biosfera, Vidzeme norte (1997).
Demografía
Letonia é un país onde conviven diversas etnias de linguas e relixións diferentes. Ao longo do século XX o país sufriu importantes cambios demográficos acontecidos debido ás guerras mundiais, a emigración dos alemáns do báltico, o Holocausto e á ocupación da Unión Soviética.
Os letóns e livonios, os grupos étnicos nativos de Letonia, forman na actualidade ao redor do 62% da poboación, mentres que o 27% dos habitantes do país son rusos. Aproximadamente o 56% dos rusos que viven en Letonia posúe a nacionalidade letoa. As persoas que viñeron ao país mentres estaba ocupado pola URSS, e os seus descendentes nacidos antes de 1991, deben seren naturalizados para recibir a nacionalidade letoa. miniatura|250px|esquerda|Evolución da poboación de Letonia. Nalgunhas cidades como Daugavpils e Rēzekne os rusos e outras minorías como os belarusos, ucraínos, polacos, lituanos superan aos letóns. A porcentaxe de letóns diminuíu do 77% (1 467 035) en 1935 ao 52% (1 387 757) en 1989. No ano 2005 había incluso menos letóns que no ano 1989, aínda que a súa porcentaxe é maior — 1 357 099 (58,8%). miniatura|Organización territorial de Letonia, vixente desde o 1 de xullo de 2009.
Segundo estimacións de The World Factbook, Letonia tiña unha poboación de 3 555 179 habitantes en xullo de 2009. A densidade de poboación alcanzaba, por tanto, os 36 habitantes por quilómetro cadrado.
A capital é Riga. Cidades importantes son Daugavpils e o porto de Liepaja.
Segundo a Reforma Territorial Administrativa de Letonia, vixente desde o 1 de xullo de 2009, o país divídese en 109 municipalidades (en letón: novadi) e 9 cidades republicanas (en letón: republikas pilsētas), cada unha coa súa propia administración.
A rexión de Abrene foi un condado de Letonia, e parte do seu territorio foi anexionado na época soviética por Rusia, e actualmente forma parte da Federación Rusa.
Linguas
Tamén se falan as linguas ucraína, belarusa e polaca.
Relixión
miniatura|Catedral de Riga. En Letonia hai liberdade de culto. A crenza máis estendida é o cristianismo, repartida entre as seguintes confesións:
Outras comunidades relixiosas son:
O restante 15% non ten ningunha crenza relixiosa.
Xeografía económica
A economía letoa baséase principalmente na agricultura e na industria téxtil e siderometalúrxica. Actualmente, o turismo perfílase como unha importante fonte de ingresos grazas ao patrimonio histórico do país. A súa transición a unha economía de mercado está provocando certas perturbacións (10% de paro e déficit orzamentario) e sacrificios nas políticas sociais.
A moeda nacional foi até o 31 de decembro de 2013 o lats letón (dividido en 100 santami, "céntimos" ), que foi substituído polo euro no 2014, cando Letonia se uniu á Eurozona. A economía letoa é unha das máis dinámicas dos novos socios da Unión Europea. Nos últimos anos o país báltico liderou o crecemento da UE con incrementos do 11,9% no 2006 e do 8% no 2007. Para o 2008 agardábase un crecemento do 8,5%. Desde o ano 2000 Letonia tivo uns índices de crecemento do PIB máis altos de Europa. Porén, o crecemento da economía de Lituania a unha media do 8% por ano nos catro anos anteriores a 2008 baseábase nas exportacións e a demanda interna.
O desemprego alcanzou o 15% en 2009, cando fora do 4,8% en 2008. O PIB caeu cerca dun 17% en 2009. As tres antigas repúblicas soviéticas do Báltico tiveron a peor caída nese ano, na crise económica mundial.
Recursos naturais
O principais recursos naturais son:
Os principais ingresos do PIB proveñen do sector servizos: 61,5% (est. do 2009), despois están os que se obteñen do sector secundario ou industrial (33,2%) e finalmente un 5,3% corresponde ao sector primario.
Os principais produtos da agricultura son os cereais como a cebada ou o centeo, o liño, a remolacha azucreira e as patacas, entre outros.
Do gando (bovinos, porcinos e polos e galiñas) obtense carne, leite e ovos.
Así mesmo, ten certa importancia a pesca e as súas industrias derivadas (conservas).
Maximino Rodríguez Fornos
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade Central. Licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi co-descubridor do manancial da Fonte do Val en 1892, e médico do Balneario de Mondariz. Foi alcalde de Mondariz entre 1909 e 1923.
En 1925 inaugurouse un monumento á súa memoria en Mondariz obra de Francisco Asorey.
Seble, Visantoña, Mesía
Seble é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 27 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 15 eran homes e 11 eran mulleres.
Egon Schiele – Exzesse
Egon Schiele – Exzesse é un filme austríaco de 1981 dirixido por Herbert Vesely.
O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sarigan
A illa foi descuberta en 1669 polo español Diego Luis de San Vitores, que tamén iniciou a súa colonización. Desde 1900 ata 1945, houbo en Sarigan unha poboación Chamorra que traballou na produción de copra. A illa é unha reserva natural, esta deshabitada desde principios de 1990, cando se iniciou un proxecto para librar Sarigan das especies introducidas polos humanos, só quedan uns poucos gatos. A illa é o lugar proposto para o traslado de aves en perigo de Guam e Saipan.
A aterraxe en Sarigan é difícil debido aos cantís que rodean a illa. Ten moitos barrancos e vales con densa vexetación tropical.
Alfredo Llano García
Alfredo Llano García, nado na Fonsagrada o 9 de marzo de 1955, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É profesor de Secundaria. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG á alcaldía de Burela e foi elixido alcalde co apoio do BNG. Foi deputado provincial como respresentante do PSdeG-PSOE polo partido xudicial de Mondoñedo. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do PSdeG á alcaldía de Burela e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Cromosoma 14
dereita O cromosoma 14 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Nas células diploides humanas hai normalmente dúas copias (un par) deste cromosoma, e nas haploides unha. O cromosoma 14 comprende uns 109 millóns de pares de bases (nucleótidos) e supón entre o 3 e o 3,5% do total de ADN da célula.
Para a identificación do número de xenes nun cromosoma poden utilizarse distintos enfoques, e as cifras totais varían algo segundo o método utilizado, mais o número de xenes estimado que hai no cromosoma 14 é de entre 700 e 1.300 xenes.
Pola posición do seu centrómero, o cromosoma 14 humano é un cromosoma acrocéntrico. O cromosoma 14 humano é un dos que ten organizador nucleolar (NOR), zona onde se encontran xenes repetidos en tándem dos ARNr. Arredor dos organizadores nucleolares orixínanse os nucléolos. Os organizadores nucleolares están na zona da constrición secundaria do cromosoma. A porción situada despois da constrición secundaria denomínase satélite, polo que o 14 é un cromosoma satélite ou cromosoma SAT.
Xenes
Algúns dos xenes situados no cromosoma 14 son:
Enfermidades asociadas
Algunhas das enfermidades e trastornos asociados ao cromosoma 14 son:
Raponcio
Descrición
Herba bienal, coa raíz napiforme. Talos erectos, simples, glabros ou lixeiramente hirsutos, de até 100 cm de altura. Follas basais obovadas, pecioladas, as superiores linear-lanceoladas. Flores agrupadas nunha inflorescencia racemosa; dentes do cáliz erectos, setiformes; corola en forma de campá ou en forma de funil, de cor azul clara, algo máis longa que os dentes do cáliz; ovario situado en posición inferior respecto do resto das piezas florais. Froito en cápsula en forma de cono invertido, que se abre por pequenos buratos. Florece na primavera e no verán.
Hábitat
Prados, bosques, en carballeiras de cerquiño e piñeirais. Medra en forestas, pasteiros, ribadas, noiros, rochedos etc. desde o nivel do mar ata os 2.100 m.
Requirimentos ecolóxicos
Medra no piso colino a plena luz aínda que soporta a sombra; prefire calor. Non require de humidade edáfica, polo que é unha indicadora de sequidade moderada. Crece en pH de 5.5 a 8, polo que é indicadora de alcalinidade. Non necesita nitróxeno no solo.
Distribución
Gran parte de Europa, agás Islandia, Irlanda e Noruega. Introducido en Dinamarca, Suecia e Gran Bretaña.
Usos
O raponcio usouse como cicatrizante de feridas e como adstrinxente. A súa raíz é comestíbel e emprégase coma aperitivo na preparación de ensaladas.
As follas desta planta son un dos ingredientes do preboggion, mestura de herbas típica da cociña de Liguria.
Taxonomía
rapunculus: epíteto
Arquivos (música)
dereita|miniatura|222x222px|Imaxe dunha [[partitura.]] Por arquivos enténdese, na música, o conxunto de partituras e documentos arquivados e conservados relacionados con esta, por exemplo cronoloxías, gravacións, biografías e todo aquel documento relacionado coa evolución desta arte no tempo.
Música histórica
Grazas aos arquivos, é posible coñecer as obras que os compositores legaron, así como os seus estilos e formas de crear as melodías. Xeralmente, os arquivos atópanse almacenados en conventos, catedrais e bibliotecas, pero fóronse perdendo co tempo debido aos máis diversos factores, entre eles incendios, guerras ou descoidos, por citar exemplos.
Toda a música antiga, pertencente á Idade Media, o clasicismo, o barroco ou o romanticismo, en fin, toda a música histórica atópase escrita en partituras, por tanto, as referencias históricas que se posúen destes períodos atópanse alí. Como era habitual nas capelas, o mestre de cerimonias de alí non necesitaba partituras, senón que se limitaba a outorgarlle a cada instrumentista unha folla soa, onde se detallaba a melodía a interpretar. Por iso actualmente non se distingue moi ben que follas pertencen a cada melodía ou que instrumentos na súa totalidade se usaban para interpretalas.
Actualmente, en Europa está a levarse a cabo un procedemento cuxo obxectivo é restauralas. En América está a se tentar o mesmo, aínda que se di que a situación é peor, xa que os manuscritos atópanse en peores condicións de conservación.
Estación de Elx Alta Velocidade
Elx Alta Velocidade (en valenciano: Elx Alta Velocitat, en castelán: Elche Alta Velocidad) é unha estación de ferrocarril situada no concello de Elx, na provincia de Alacant. Atópase na partida rural de Matola, a 6 km da cidade de Elx e a 4 km da veciña localidade de Crevillent.
Entrou en servizo o 1 de febreiro de 2021 e ofrece servizos de alta velocidade.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 482,2 do ramal de Murcia da Liña de alta velocidade Madrid-Levante e no Corredor Mediterráneo de alta velocidade, liñas ferroviarias que actualmente se atopan en servizo ata Orihuela.
Servizos ferroviarios
Dende o 1 de febreiro de 2021 efectúan parada trens AVE do servizo entre as estacións de Madrid-Puerta de Atocha e Orihuela-Miguel Hernández, con paradas dirección Madrid en Albacete-Los Llanos e Cuenca-Fernando Zóbel, cun tempo de viaxe aproximado de 2:10 horas con Madrid e no futuro de 20-25 minutos con Murcia.
Cardinal
Cardinal pode referirse a:
Véxase tamén
cardeal
Barxa, Barxa, A Gudiña
Barxa é un lugar da parroquia de Barxa no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Segundo o IGE en 2019 tiña 23 habitantes (catorce homes e nove mulleres), 18 menos ca en 2009 (25 homes e 16 mulleres).
Sundsvall
Sundsvall (saami meridional Sjädtavallie) é unha cidade sueca capital do municipio de Sundsvall, no condado de Västernorrland. Con 58 955 habitantes no ano 2019, Sundsvall é a vixésimo primeira cidade máis grande de Suecia, a terceira máis grande de Norrland (tras Umeå e Gävle) e a principal cidade de Västernorrland.
Etimoloxía
Sundsvall recibiu o seu nome na carta de privilexio de 1621 polo previo pasto aberto (vall) que se atopaba ao sur do río Selångersån, que pertencía ao pobo de Sund, unha poboación con catro granxeiros ao noroeste de Åkroken onde no presente se atopa a Mittuniversitetet. Nese lugar o río estreitábase formando un estreito (sund en sueco) xusto antes de desembocar na ría de Sundsvall.
The Vamps
The Vamps é un grupo musical británico formado por Brad Simpson (voz e guitarra), James McVey (guitarra e voz), Connor Ball (baixo e voz) e Tristan Evans (batería e voz). Acadaron a fama a finais de 2012 con versións de cancións que subían a YouTube, o que lles valeu comparacións con One Direction e que sexan considerados unha "boy band". Asinaron con Mercury Records en novembro de 2012.
Jordan Bell
Jordan Trennie Bell, nado o 7 de xaneiro de 1995 nos Ánxeles, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Guangzhou Loong Lions da Chinese Basketball Association (CBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Bell foi seleccionado na 38ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Chicago Bulls, e foi traspasado ós Golden State Warriors a cambio de 3.5 millóns de dólares. Nas súas dúas tempadas nos Warriors, chegou a dúas Finais da NBA, conseguindo o anel na primeira delas, na tempad 2017-18.
O 28 de xuño de 2019, os Warriors fixeron axente libre restrinxido a Bell. O 11 de xullo de 2019, asinou cos Minnesota Timberwolves.
O 5 de febreiro de 2020, Bell e Robert Covington foron traspasados ós Houston Rockets nun traspaso entre catro equipos. O día seguinte, Bell foi traspasado de novo, desta vez ós Memphis Grizzlies a cambio de Bruno Caboclo e un intercambio de eleccións da segunda rolda do Draft de 2023. O 2 de marzo de 2020, foi cortado polos Grizzlies.
O 29 de xuño de 2020, Bell asinou cos Cleveland Cavaliers un contrato por dous anos. O 22 de novembro 2020, Bell foi traspasado xunto a Alfonzo McKinnie ós Los Angeles Lakers a cambio de JaVale McGee, pero foi cortado o día seguinte.
San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
San Tomé de Lourenzá é unha parroquia do concello de Lourenzá na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. Tiña 386 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 178 homes e 208 mulleres. O que supón unha diminución de 91 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 477 habitantes (242 homes e 245 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial data do século XVI e conta cun retablo barroco do século XVIII, de influencia colonial, e o Monumento de Semana Santa, do mesmo século.
O pazo de Tovar do século XV, de estilo isabelino, é un monumento civil que se levanta sobre o que antano foi o Real Couto de Canedo.
Triángulo das Bermudas
miniatura|Mapa cunha das versións da extensión do Triángulo das Bermudas O Triángulo das Bermudas é unha zona xeográfica de extensión non ben definida, nin delimitada como área xeográfica por ningunha institución, situada no oeste do océano Atlántico. Nesa zona supostamente desapareceron unha serie de aeronaves e navíos baixo circunstancias misteriosas. A cultura popular atribuíu varias desaparicións a actividades paranormais ou extraterrestres. pero a evidencia documental indica que cando menos unha boa porcentaxe dos incidentes estaban baseados en informacións erróneas, mal interpretadas ou modificadas por autores posteriores. Nun estudo de 2013, o Fondo Mundial para a Natureza identificou as 10 augas máis perigosas para a navegación, e o Triángulo das Bermudas non estaba entre elas.
Extensión
A primeira referencia escrita aos límites da superficie do triángulo é un artigo de Vincent Gaddis nún número de 1964 da revista pulp Argosy,, onde os tres vértices do triángulo están en Miami, na península de Florida, San Xoán de Porto Rico e a illa das Bermudas. . Pero autores posteriores que trataron do tema non seguiron esta delimitación. , dando diferentes fronteiras e vértices ao triángulo, cunha área total que varía entre 1.300.000 e 3.900.000 km 2. Como consecuencia, a determinación de que accidentes ocorreron dentro do triángulo depende do autor. O United States Board on Geographic Names non recoñece este nome, e a área non está delimitada en mapa ningún realizado por axencias gobernamentais dos Estados Unidos.
Orixe
miniatura|Mapa do plan de voo e a posición final o 5 de decembro de 1945 dos TBM Avenger nunha misión de adestramento, coñecidos coa designación de Voo 19 O 17 de setembro de 1950 nun artigo publicado no Miami Herald por Edward Van Winkle Jones. Dous anos despois a revista Fate, dedicada a fenómenos paranormais, publicou "Sea Mystery at Our Back Door",, un artigo curto de George X. Sand sobre a desaparción de varios avións e barcos, entre eles do Voo 19, un grupo de cinco bombardeiros TBM Avenger da Armada dos Estados Unidos de América que estaban a realizar unha misión de adestramento, foi o primeiro artigo en situar a área triangular onde aconteceran as desaparicións. En abril de 1962 na revista American Legion apareceu un artigo de Allan W. Eckert dedicado ao Voo 19 no que se suxería por vez primeira elementos sobrenaturais no incidente No número de febreiro de 1964 da revista Argosy, Vincent Gaddis escribiu o artigo "The Deadly Bermuda Triangle" no que ademais de cuñar a expresión "Triángulo das Bermudas" sostiña que o Voo 19 e outras desaparicións eran parte dun patrón de estraños sucesos na rexión. Ao ano seguinte, Gaddis seguindo o que publicara no artigo publicou o libro Invisible Horizons.
Outros autores seguiron o seu ronsel, elaborando as ideas de Gaddis, entre os que salientan John Wallace Spencer (Limbo of the Lost, 1969), Charles Berlitz |(The Bermuda Triangle, 1974), Richard Winer (The Devil's Triangle, 1974), todos eles mantendo a teoría dos elementos sobrenaturais.
Casos notables
right|miniatura|A [[goleta Carroll A. Deering, un buque faro, vista desde o Cabo Lookout o 29 de xaneiro de 1921, dous días antes de que se atopase baleiro de tripulación]]
USS Cyclops
O USS Cyclops era un buque carboeiro da Armada dos Estados Unidos cunha tripulación de 309 homes que desapareceu sen traza tras deixar a illa de Barbados o 4 de marzo de 1918. Foi a meirande perda de vidas nun único incidente rexistrada na Armada estadounidense fóra de accións de combate. Existen teorías relacionadas coa súa desaparición, ningunha concluínte, e segundo o Naval History & Heritage Command o barco probablemente adundiuse debido a unha tormenta inesperada. Posteriormente dous dos seus buques xemelgos, o USS Proteus e o USS Nereus, perdéronse no Atlántico Norte durante a segunda guerra mundial, considerándose un fallo estrutural por mor de sobrecarga a causa máis probable do seu afundimento.
Carroll A. Deering
A goleta de cinco mastros Carroll A. Deering botada en 1919 atopouse preto do Cabo Hatteras (Carolina do Norte) sobordado na praia e abandonado o 31 de xaneiro de 1921. Existen teorías relacionadas coa piratería, por mor do contrabando de ron durante a Prohibición, poñéndose en relación con outro barco, o SS Hewitt que desaparecera uns días antes.
Voo 19
upright|miniatura|Avengers da Armada estadounidense, similares aos do Voo 19. O Voo 19 era unha escuadrilla de cinco avións torpedeiros TBM Avenger con 14 tripulantes que realizaban unha práctica de adestramento e que desapareceron o 5 de decembro de 1945, mentres sobrevoaban o Atlántico. Segundo o plan de voo da escuadrilla habían voar 141 millas ao leste de Fort Lauderdale e logo 73 millas ao norte para virar e voar un tramo final de 140 millas para completar o exercicio pero os avións nunca volveron á base. Unha das teorías fala da desorientación das aeronaves que caeron ao mar tras esgotar o combustible.
Unha das aeronaves de rescate, o hidroavión PBM Mariner cunha tripulación de 13 homes, tamén desapareceu. Un petroleiro navegando preto de Florida informou dunha explosión e observou unha ampla mancha de aceite ao procurar infrutuosamente por sobreviventes.
Star Tiger e Star Ariel
O Star Tiger era un avión de pasaxeiros Avro Tudor IV que desapareceu o 30 de xaneiro de 1948 durante un voo entre os Azores e as Bermudas e o Star Ariel, un avión de pasaxeiros Avro Tudor Mark IVB, desapareceu o 17 de xaneiro de 1949 nun voo entre as Bermudas e Kingston. Os dous ademais de ser modelos semellantes estaban operados pola British South American Airways. Ámbalas dúas aeronaves operaban no límite do seu alcance de voo e calquera erro ou fallo no equipo podía impedirlles chegar ao seu destino.
Douglas DC-3
O 28 de decembro de 1948 un Douglas DC-3, número NC16002, desapareceu mentres realizaba un voo entre San Xoán de Porto Rico e Miami, sen atoparse trazas do avión nin se atopou a ningunha das 32 persoas a bordo. Non se puido determinar a causa da súa desaparición pola escasa información existente, aínda que atopou que as baterías tiñan un nivel de carga baixo e non se recargaron en San Xoán.
Explicacións sobrenaturais
Os autores que indagaron no Triángulo utilizaron variados conceptos sobrenaturais para explicar estes e outros sucesos. Unha explicación refírese á existencia de restos de tecnoloxía da Atlántida, ás veces en conexión con esta está a formación de rocha mergullada coñecida como Camiño de Bimini nas proximidades da illa de Bimini nas Bahamas, que segundo algunhas versións está no Triángulo. Os seguidores do vidente Edgar Cayce tomaron a súa predición que a evidencia da Atlántica se ía descubrir en 1968 como referida ao descubrimento do Camiño de Bimini a pesar que os xeólogos consideran esa formación de orixe natural. Outros escritores atribúen os incidentes a ovnis. , idea que utilizou Steven Spielberg no filme Close Encounters of the Third Kind, que describe a perda do Voo 19 como consecuencia dunha abdución alineníxena. Charles Berlitz, autor de varios libros sobre fenómenos anómalos, lista múltiples teorías atribuíndo as desaparicións no Triángulo a forzas anómalas ou inexpllicables.
Rebatemento
Larry Kusche, bibliotecario na época da Universidade Estatal de Arizona publicou en 1975 The Bermuda Triangle Mystery: Solved (1975) no que afirma que moitas dos feitos relatados por Gaddis e autores posteriores estaban contados dun xeito esaxerado, dubidoso ou sen verificar. A investigación realizada por Kusche revelou abondas imprecisións e datos erróneos entre a información que fornecía Berlitz e a das testemuñas presenciais. Kusche atopou casos onde non se dera a información pertinente como na desaparición de Donald Crowhurst, que Berlitz presentara como un misterio, non obstante haber claras evidencias do contrario. Kuscher tamén constatou que unha gran porcentaxe de incitentes que presuntamente aconteceran dentro da misteriosa influencia do Triángulo realmente sucederan ben lonxe da área. As conclusións finais de Kusche foron que o número de navíos e aeronaves desaparecidas na área non eran significativamente meirandes, proporcionalmente, que en calquera outra parte do océano, ademais tendo en conta que é unha área onde son frecuentes as tormentas tropicais, feito que Berlitz e outros autores tenden a omitir, mesmo presentando as desaparicións en codicións de mar calmo cando os partes meterolóxicos contradicen ese feito. O número de desaparicións é esaxerado por investigacións indiscriminadas, mencionándose desaparicións de barcos pero non a súa eventual volta a porto; mesmo algunhas desaparicións nunca sucederon, así algúns autores falaron dun accidente dun avión en 1937 en Daytona fronte a centos de testemuñas pero non existe noticia ningunha dese incidente nos xornais locais e para Kursche a lenda do Triángulo das Bermudas é un misterio prefabricado por escritores que a posta ou por descoñecemento fixeron uso de falsidades, razoamentos defectuosos e sensacionalismo.
Carlos Castro
Carlos Castro Roig, nado na Coruña o 24 de maio de 1961, é un músico galego especializado en instrumentos de percusión.
Traxectoria
Comezou os estudos de percusión na súa cidade natal con Fernando Santos, rematando no Real Conservatorio Superior de Madrid cos profesores Martín Porrás, Enrique Llácer, Joan Iborra e Javier Benet. Vinculado co ensino en Vigo dende o ano 1986, é profesor de percusión do Conservatorio Superior de Música de Vigo.
Colaborou no mundo da música sinfónica coa ONE, RTVE, Xove Orquestra de Galicia, Orquestra de Cámara de Pontevedra, O. Clásica de Vigo, Banda do Rosal, Coro do Liceo de Vilagarcía; tamén co Grupo de percusión de Madrid, Grupo de metais Santa Cecilia, con Marcos Valcárcel G., Tomás Camacho e co dúo Arabel Moráguez/Rasa Jakutite.
Como percusionista e vibrafonista dentro do jazz colaborou, entre outros, con Madera Jazz, Big Band del foro, Filloa Express, Baio Ensemble, María João, Baldo Martínez Gran Ensemble, Fernando Llorca Atlantic band, Big Band do festival Imaxinasons de Vigo, orquestra Omega (improvisación libre), Orquestra de Jazz de Galicia e a Orquestra Metamovida, de improvisación libre.
Na música folk forma parte do grupo Fía na Roca, pero tamén colaborou con Cumbre (gañadores do concurso Gente Joven), DOA, Emilio Cao, Uxía Senlle, Mercedes Peón, Urbano Cabrera, Fuxan os ventos, A Quenlla, Na Lúa, Cristina Pato, Susana Seivane, Rodrigo Romaní, Xosé Manuel Budiño, Cuchús Pimentel, Emilio Rúa, Óscar Ibáñez, Banda Crebinsky, Vai trío, Xoán Curiel etc.
Tamén coa Orquestra da TVG (hoxe "Son da Televisión"), Meteoro, Ana Kiro, Claudina e Alberto Gambino, Suburbano, Rocío Dúrcal, Siniestro Total, Nacho Cano e co produtor e percusionista Tino di Geraldo para Miguel Campello (Elbicho).
Participou na banda sonora da película O camiño das estrelas de Chano Piñeiro, así como nas producións do Centro Dramático Galego Almas Perdidas, Yerma e A costa dos afogados, na música do espectáculo "Bicharada" da compañía Berrobambán, "Nuncabunga" (premio María Casares 2013), "Aurora" e "Danza da choiva" (premio María Casares 2017) da compañía Elefante Elegante, e na do longametraxe Crebinsky de Enrique Otero.
Pertence ao grupo de música antiga Martín Códax, Resonet e Meendinho (dúo con Paulina Ceremuzinska), participa nas sesions HALO con Castromilf, Comando Radar e con SPIL (seminario permanente de improvisación libre).
Publicacións
Froito da súa traxectoria, ten participado en más de setenta gravacións.
Ten publicado, xunto coa pianista Sol Bordas, "O centro integrado de música", editado polo Relatorio de Música do Consello da Cultura Galega. Tamén o libro "Catro cancións para instrumentos de láminas" publicado por Mayeusis, "Caldeirada para 6" publicado por Periferiamusic, o método de iniciación "Esto é percusión!" da editorial Dos acordes (catro libros para alumnos e outro para o profesor), tamén "Maruxiña" e "Pasodobre de Eirís" para cuarteto de percusión e "Nas Ondas" e "Carballesa" para dúo de percusión, todos con Dos Acordes.
A Valga, Visantoña, Mesía
A Valga é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Neru
Francisco Borja Enrique Ayesa, coñecido como Neru, nado en Santander o 20 de xaneiro de 1974, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Entre 1991 e 1994 xogou nas categorías inferiores da SD Laredo. En 1994 pasou ao filial do Racing de Santander, e debutou co primeiro equipo en primeira división na tempada 1998–99, con 24 anos. Nas seguintes tempadas, incluído o paso por segunda división na tempada 2001–02, xogou varios encontros como defensa.
Na tempada 2004–05 foi cedido ao Sporting de Gijón, volvendo ao Racing na tempada seguinte. Despois de ser novamente cedido ao Cádiz CF durante 6 meses, regresou a Santander e cedido doutra volta ao Sporting, na tempada do regreso do equipo a primeira.
En agosto de 2009, xa con 35 anos, fichou polo Deportivo Alavés de segunda B. En xaneiro de 2010 fichou pola SD Huesca de segunda división, e en verán de 2010 fichou polo Pontevedra CF.
Persoal
Nas eleccións municipais de 2011 presentouse como número 11 na lista do Partido Popular no concello de Laredo.
Walker Percy
Walker Percy, nado en Birmingham (Alabama) o 28 de maio de 1916 e finado en Covington (Louisiana) o 10 de maio de 1990, foi un novelista estadounidense.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Mississippi. Tras licenciarse na Universidade de Carolina do Norte en 1937, ingresou na Universidade de Columbia onde, en 1941, obtivo o título de doutor en Medicina. Cando traballou como patólogo contraeu tise e mentres se recuperaba da enfermidade leu a Kierkegaard e Dostoievski, autores que influirían na súa obra posterior, decidiu converterse ao catolicismo e comezar a súa carreira como escritor.
Percy publicou o bestseller A conxura dos necios de John Kennedy Toole, pois foi empeño seu que se editase un libro que tiña sido rexeitado por moitas editoriais, e que finalmente acadaría ao número un da listas de vendas de gran cantidade de países.
Autor de nove libros, a súa primeira gran novela foi The Moviegoer de 1961, onde introduciu o seu concepto de indisposición, que mereceu o National Book Award. Despois escribiu Love in the Ruins: The Adventures of a Bad Catholic at a Time Near the End of the World en 1971, The Second Coming en 1980 e The Thanatos Syndrome en 1987.
Provincia de Caltanissetta
Caltanissetta (en lingua siciliana, Nissa) é unha provincia da rexión de Sicilia, en Italia. A súa capital é a cidade de Caltanissetta.
Ten unha área de 2.125 km2, e unha poboación de 273.597 habitantes (2001). Hai 22 municipios na provincia.
Fai fronteira a norte coa provincia de Palermo, a nordeste coa provincia de Enna, a leste coa provincia de Catania, a sueste coa provincia de Ragusa, a sur co Canal de Sicilia e a oeste coa provincia de Agrigento.
miniatura|200px|dereita|Mapa da provincia cos límites comunais. Pertencen á provincia de Caltanissetta as seguintes 22 comunas:
Posúe un enclave na provincia de Palermo, a comuna de Resuttano. Por outra lado, Caltanissetta ten un enclave da provincia de Enna, aínda que sen localidades.
Apoiatura
miniatura|200x200px|Figura 1. Apoiatura.  . A apoiatura en música é un signo que se coñece como Ornamento musical. Tamén é denominada apoiatura longa en contraposición á apoiatura. Unha apoiatura musical, conforme a Souriau, supón o feito de esquivar a nota que viría esixida pola estrutura melódico-harmónica e no canto de interpretala inmediatamente, chégase a ela de forma indirecta, aínda a risco de producir unha disonancia.
Representación gráfica
miniatura|275x275px|Figura 2. Notación da apoiatura. Nas partituras e partichelas, do mesmo xeito que a acciaccatura, aparece representada mediante unha ou varias notas de tamaño reducido que se debuxan diante ou detrás da nota principal presentada en tamaño convencional (ver Figura 1). Polo xeral, a apoiatura adoptará a forma dunha pequena corchea. Pode ser anotada seguindo o procedemento que acabamos de comentar, é dicir, como ornamento ou ben escribindo a súa execución en notación normal.
Usos e efectos
Trátase dunha nota que non pertence á melodía ou ao acorde. Normalmente dá lugar a unha disonancia con respecto á harmonía predominante que inmediatamente despois se resolve por graos conxuntos no seguinte tempo débil. Adoita implicar que a nota de adorno está un ton ou semitón por riba ou por baixo da nota principal. A miúdo emprégase a nota natural que segue á nota principal na escala diatónica, aínda que non hai regras estritas respecto diso. Igualmente existen as apoiaturas de varias notas que se poden colocar de maneira máis libre.
A apoiatura, a diferenza da acciaccatura, forma parte da melodía e toma a súa duración da nota á que precede ou nota principal. Aínda que este valor pode variar en función do contexto en que se atope: