Georgii_Chicherin
Brest-Litovsk, a guerra civil e a relación cos países veciños
Ao principio da intervención aliada na guerra civil rusa —aprobada polos mandatarios aliados o 2 de xullo—, aceptou o argumento dos Aliados da necesidade de manter unha fronte oriental contra Alemaña, pero pronto percibiuna como unha mera competición entre dous bloques capitalistas pola explotación semicolonial dos recursos rusos. Esta rivalidade entre as alianzas enfrontadas na guerra mundial serviu a Chicherin para tratar de neutralizar ás potencias e evitar que esmagasen ao Goberno soviético, aínda moi débil no militar. Durante o verán, tratou en van de mellorar as relacións cos Estados Unidos, a potencia menos disposta en aparencia a participar na intervención militar en Rusia. O 2 de agosto e por orde de Lenin, chegou a solicitar a axuda militar alemá para desbaratar o que parecía unha grande invasión aliada que comenzaba cun novo desembarco en Arkhangelsk, que Berlín non outorgou. A finais do verán, a ruptura de relacións coa Entente era total a pesar dos esforzos de Chicherin e a hostilidade crecente levou a que tivese que interceder para evitar execucións de súbditos británicos e franceses pola cheka. O final da guerra mundial coa firma do armisticio con Alemaña revelou, en opinión de Chicherin, a verdadeira natureza da intervención aliada, que xa non se podía xustificar pola necesidade de combater aos Imperios Centrais. Criticou con dureza o apoio dos Aliados ao Movemento Branco e tratou de facerlles abandonar os planes militares ofrecéndolles a cambio vantaxes comerciais. Esfumada a perspectiva dunha revolución inmediata en Europa occidental —situación que Chicherin cría pasaxeira—, tratou de protexer e consolidar o sistema soviético forxando relaciones políticas e económicas estables e duradeiras coas potencias capitalistas. Para Chicherin, a salvagarda do Goberno soviético ruso era crucial para facilitar un posterior avance cara ao establecemento mundial do comunismo, que consideraba como único sistema que podía permitir a supervivencia da humanidade. A diplomacia era un instrumento para lograr este fin. Chicherin aplicou a táctica deseñada por Lenin de tratar de dividir ás potencias capitalistas. Chicherin, terceiro pola dereita, con bigote e perilla, na firma do [[Tratado de Moscova (1921)|Tratado de Moscova coa Turquía kemalista.|miniatura|dereita|upright=1.6]] A mediados de 1919, porén, a situación diplomática rusa era moi grave: as conversacións con Polonia fracasaran durante a primavera; os Estados Unidos, tras certos contactos que parecían prometedores, romperon as negociacións, asustados pola extensión do comunismo en Hungría e esperando o triunfo de Kolchak; o Goberno republicano de Berlín negouse a repregar ao Exército —que apenas controlaba— do antigo territorio ruso e a Entente tampouco mantiña representante algún en Moscova. Temporalmente, Chicherin, privado de contactos coa diplomacia estranxeira, retomou a propaganda revolucionaria. A situación mellorou coas vitorias militares soviéticas do verán, que disuadiron parcialmente ás potencias de continuar a intervención na guerra civil e favoreceron os contactos con Moscova. Os resultados foron desiguais: mentres Londres aveuse a comezar a negociar, París mantivo a súa negativa a tratar con Chicherin.