cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Icelandair
Desenvolvemento dende 2010
miniatura|250px|Boeing 757 Hekla Aurora pintado cunha librea especial representando a [[aurora polar|auropa boreal]] Como a meirande parte das compañías islandesas, Icelandair foi golpeada duramente pola crise financeira de 2008 no país, pero estaba recuperándose cando outra crise de tipo moi diferente chegou en 2010. As restricións de tráfico aéreo que seguiron á erupción do volcán Eyjafjallajökull fixeron que se pechase gran parte do espazo aéreo europeo. A interrupción de voos coincidiu o inicio da importante campaña de verán para a compañía. O organización interna encargada da xestión da crise comezou a avaliar a situación unha vez que a escala do problema deuse a coñecer. Icelandair procurou operar o maior número de voos de pasaxeiros posible, mantendo o seu centro de conexións en Keflavík aberto e desviando os voos europeos a aeroportos que aínda estaban operativos, como o Aeroporto Internacional de Glasgow e o Aeroporto de Trondheim. O peche final de Keflavík debido á cinza volcánica coincidiu cunha mellora da situación en Europa, o que lle permitiu a Icelandair trasladar a súa sede con 200 traballadores a Glasgow e operar voos dende alí durante dez días, con voos lanzadeira cara o aeroporto islandés de Akureyri e autobuses cara Reiquiavik.
Como consecuencia da erupción, o goberno islandés lanzou a exitosa campaña "Inspire by Iceland" para recuperar a confianza de turistas e xente de negocios en viaxar a Islandia, na cal Icelandair tivo un importante papel como iniciadora e participante.
Cando o volcán Grímsvötn entrou en erupción en 2011, Icelandair tivo que enfrontarse novamente aos peches no espazo aéreo europeo, aínda que desta vez en menor medida debido a un maior nivel de preparación política.
As súas operacións duplicáronse nun período de cinco anos. Os novos destinos da aeroliña en 2014 foron Edmonton, Vancouver e Xenebra. O 5 de febreiro Birmingham converteuse na quinta porta de entrada de Icelandair ao Reino Unido, e no seu destino número 39. O 19 de maio de 2015 Icelandair comezou a voar regularmnte cara Portland, Oregon, sendo o seu 14º destino en Norteamérica.
Frota histórica
Ao longo dos anos a aeroliña operou os seguintes modelos de avións:
Voo 1492 de Aeroflot
Accidente
O voo 1492 engalou do aeroporto de Moscova-Sheremetyevo cara o aeroporto de Murmansk ás 18:02 hora local (15:02 UTC). Deixou de subir ao nivel de voo 090 (uns 2,7 km) e regresou, realizando unha aterraxe de emerxencia 30 minutos despois da engalaxe, onde se saíu da pista e se incendiou. O avión ardeu quedando só a parte dianteira da fuselaxe intacta. Os informes dos pasaxeiros que sobreviviron suxiren que un raio puido golpear o aparello pouco despois da engalaxe, e os tripulantes dixeron que este puido ser o responsable da perda de comunicación co control de tráfico aéreo. Debido á perda de comunicación os pilotos decidiron que era demasiado perigoso soltar combustible sobre Moscova antes da aterraxe de emerxencia.
O comité de investigación ruso anunciou que, dos 5 tripulantes e 73 pasaxeiros, 37 persoas sobreviviran ao accidente e as 41 restantes, incluído un tripulante, morreron.
Jeff Bezos
miniatura|dereita|Jeff Bezos. Jeffrey Preston Bezos, nado en Albuquerque o 12 de xaneiro de 1964, é un empresario estadounidense, coñecido por ser o fundador e director executivo de Amazon. A revista Forbes lístao como o individuo máis rico do planeta.
Rita Indiana
Rita Indiana Hernández Sánchez, nada en Santo Domingo o 11 de xuño de 1977, é unha escritora, compositora e cantante dominicana.
Traxectoria
É sobriña neta da soprano Ivonne Haza do Castelo e descendente do poeta e prócer da Guerra da Restauración Manuel Rodríguez Objío, tamén é curmá segunda do xornalista Óscar Haza e do político Víctor Bisonó Haza; ela foi bautizada en honra á súa bisavoa Rita Indiana del Castillo y Rodríguez-Objío.
Iniciou a súa carreira publicando poesía na revista "Vetas", para logo pasar ao campo da narrativa. O seu primeiro libro foi Rumiantes, un revelador conxunto de relatos con aprestos posmodernos sobre o cotián nunha illa. O seu lanzamento como escritora, con todo, produciuse coas súas novelas. Publicou La estrategia de Chochueca (2000) e Papi, onde a creación literaria nútrese dos xiros coloquiais da linguaxe marxinal e popular dominicano.
Anos despois, decidiu explorar a música popular dominicana, mediante unha reinvención do merengue na súa forma dance, a través das súas composicións e interpretacións coa súa agrupación “Los misterios”. Coa súa banda, Rita presentouse no coñecido local SOBS da cidade de Nova York. As súas cancións abarcan desde temas de interese social até a heterodoxia sexual. Manifestou publicamente a súa homosexualidade. Algunhas das súas cancións foron recreadas por importantes intérpretes da canción latinoamericana como Julieta Venegas e Calle 13.
Rececendes
O topónimo galego Rececendes pódese referir a:
Comunidade virtual
Denomínase comunidade virtual ou comunidade dixital a aquela comunidade cuxos vínculos, interaccións e relacións teñen lugar, non nun espazo físico senón nun espazo virtual como Internet. As comunidades virtuais fórmanse a partir de intereses similares entre un grupo de persoas. Organízanse e levan a cabo a partir de obxectivos en específico. Pode ser de calquera tema, non hai restricións. As comunidades saben que son redes, evolucionan deste xeito, ampliando os membros, diversificándose entre si, nacen no ciberespazo.
O termo de comunidade virtual foi utilizado por primeira vez por Howard Rheinhold, no seu libro The Virtual Community: Homesteading on the Electronic Frontier, escrito en 1994.
Obxectivos
Os obxectivos principais da comunidade virtual son os seguintes:
Beneficios que achegan e outros varios
Os principais beneficios que achegan as comunidades virtuais nos negocios son os seguintes:
Bustabade, Seixas, As Somozas
Bustabade é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Last Building Burning
Last Building Burning é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Cloud Nothings, publicado o 19 de outubro de 2018 a través do selo Carpark Records.
Listaxe de cancións
Toda a música e letras por Dylan Baldi.
Bulgaria
Bulgaria (en búlgaro: България/Balgariya), oficialmente República de Bulgaria  (en búlgaro: Република България/Republika Balgariya) é un país situado ao sueste de Europa, na península dos Balcáns. Limita ao norte con Romanía, estando a maior parte da fronteira entre estes dous países conformada polo río Danubio, ao sur con Turquía e Grecia, o oeste con Macedonia do Norte e Serbia e está bañada ao leste polo Mar Negro. Foi aceptada na OTAN no ano 2004 e é membro da Unión Europea dende o 1 de xaneiro de 2007.
Condado de Liepāja
Liepāja é un condado de Letonia localizado na rexión de Kurzeme. A súa capital é a cidade autónoma de Liepāja.
Bulgaria
A actual Bulgaria inclúe partes das provincias romanas de Mesia, Tracia e Macedonia. A súa forma de goberno funciona como unha democracia parlamentaria dentro dunha república unitaria constitucional.
Etimoloxía
Unha das teorías di que a etimoloxía do nome da tribo dos búlgaros, chegados á rexión no século VII, deriva de burg, palabra xermánica que significaría "castelo", mais outros din que deriva de bulgars, cuxo significado é descoñecido, sendo os burgarii ou burgarioi son os que gardan as fortalezas. Unha terceira teoría deriva o etnónimo do nome da cidade de Balkh, actualmente ao norte de Afganistán, capital do antigo estado de Balkhara, do cal procederían os antigos búlgaros.
Con todo, tradicionalmente veuse aceptando unha orixe non indoeuropea das primitivas tribos búlgaras, cuxa etnoxénese produciríase pola mestura de elementos ugrofineses con outros altaicos, que tralo seu asentamento nos Balcáns prevalecería o elemento humano de orixe eslavo, poboación maioritaria nesta zona. Así, a moderna lingua búlgara pertence ás familia eslava meridional.
Idade Antiga
miniatura|esquerda|Restos romanos de Augusta Traiana, hoxe Stara Zagora No territorio da actual Bulgaria desenvolvéronse durante o Neolítico, os milenios VI e III a.C., culturas como a de Hamangia e a Vinča, durante o Eneolítico a cultura de Varna e durante a Idade de Bronce a cultura de Ezero. Porén, o primeiro pobo historicamente documentado que se instalou no territorio da actual Bulgaria foron os tracios, un pobo indoeuropeo, procedente das estepas de Eurasia, que chegou á zona posiblemente en torno ao ano 3500 a.C.
Doutra banda, dende o século VII a.C. comezou a producirse a colonización grega da costa do Mar Negro, fundándose numerosas cidades, moitas das cales continúan existindo na actualidade, como Odessos (Varna), Mesembria (Nesebar), Anchialon (Pomorie), Apolonia (Sozopol) ou Agathopolis (Akhtopol). A mediados do século V a.C. fundouse o primeiro Estado tracio que se coñece, o reino Odrisio, que se desintegraría no seguinte século en varios estados máis pequenos. Pouco despois Filipo II, rei de Macedonia (entre 359 e o 336 a.C.), tras vencer ao rei Cersobleptes, anexionouse os territorios dos tracios e fundou a cidade de Filipópolis (Plovdiv). No século seguinte, o territorio de Bulgaria foi invadido polos celtas, quen mantiveron un estado por espazo dun setenta anos, fundando asentamentos como Bononia (Vidin).
Durante o século I, o territorio de Bulgaria foi incorporado ao Imperio Romano, quedando dividido nas provincias de Tracia e Mesia. Os romanos fundaron numerosas cidades, entre as que destacan Serdica (a actual capital Sofía), Nicopolis (Nikopol) e Durostorum (Silistra). Cando o Imperio Romano se divide á morte de Teodosio, as provincias de Mesia e de Tracia pasaron a formar parte do Imperio Romano de Oriente. Dende o século III estes territorios sufriron invasións de pobos bárbaros: primeiro foron os godos, hunos; máis adiante, os ávaros, eslavos, que atravesaron o Danubio a principios do século VII cando se abandonaron as guarnicións de fronteira bizantinas, e os búlgaros. Estes últimos formarían, xunto cos eslavos, o primeiro estado búlgaro, no final do século VII. O nome de Bulgaria procede deste pobo.
Primeiro Imperio Búlgaro
miniatura|esquerda|O Khan Krum festexa a vitoria no paso de Varbitsa Unha das teorías é que os búlgaros eran un pobo nómade e belicoso procedente de Asia Central, emparentado cos hunos. De feito, os primeiros khans búlgaros facían remontar as súas orixes ao huno Atila. Xa na primeira metade do século VII, baixo o seu rei khan Kubrat, formaran un reino ao norte do Mar Negro, que os bizantinos denominaban Magna Bulgaria. Despois da morte de Kubrat o imperio dividiuse entre os seus tres fillos máis vellos, a consecuencia do cal unha parte dos búlgaros desprazouse ao leste, á confluencia dos ríos Volga e Kama, chegando a formar o estado da Bulgaria do Volga, en tanto que outro grupo se establecía no delta do Danubio, ao mando de khan Asparukh, terceiro fillo de Kubrat, quedándose unha terceira parte da poboación búlgara.
Tras a morte de Simeón, a decadencia da autoridade real, as loitas dinásticas e os ataques exteriores de pobos como os maxiares e pechenegos foron minando ao estado búlgaro que foi conquistado polo emperador Basilio II, chamado Bulgaróctonos ("matador de búlgaros") e incorporado ao Imperio Bizantino. Bulgaria permanecería baixo a autoridade de Constantinopla durante case dous séculos, entre 1018 e 1185.
Segundo Imperio Búlgaro
miniatura|Tarnovo, capital de Bulgaria durante este época Aínda que os búlgaros se rebelaron en varias ocasións contra o dominio de Bizancio durante o século XI, ningunha destas rebelións alcanzou o seu obxectivo. Durante o século XII, con todo, aproveitando que o Imperio Bizantino atopábase debilitado polas súas loitas contra serbios e húngaros, estalou unha rebelión dirixida polos irmáns Petar e Asen. Petar foi proclamado tsar "dos búlgaros, os gregos e os valaquios", co que naceu o Segundo Imperio Búlgaro (1185-1396), cuxo dominio se estendeu por todos os territorios entre o Danubio, o Mar Negro e a cordilleira de Stara Planina, incluíndo parte de Macedonia oriental e o val do Morava. Con Ivan Asen II como tsar, o Imperio ocupou Albania e Belgrado. Bulgaria rompeu coa Igrexa de Roma, creando o Patriarcado Ortodoxo de Bulgaria, ao que se adheriron os distintos patriarcados dos Balcáns, con todo, foi un monarca honesto e humano, que a pesar da ruptura con Roma abriu canles de colaboración, sobre todo comercial, con Venecia e Xénova.
Durante o século XIV, a debilitada Bulgaria, que atravesaba un período de desmembración feudal, foi presa fácil para uns novos invasores, os turcos otománs, que cruzaran a Europa en 1354. En 1362 conquistaron Plovdiv, e en 1382 Sofía. Finalmente en 1396 os otománs puxeron fin ao Segundo Imperio Búlgaro controlando por completo o país.
Dominación otomá e espertar
miniatura|[[Vasil Levski, un dos artífices do espertar búlgaro]] Dende o final do século XIV até final do século XVIII, Bulgaria non existiu como estado soberano. En 1393, por vontade do sultán dos turcos, o patriarcado da Igrexa de Bulgaria foi suprimido e sometido directamente ao Patriarca de Constantinopla, o que provocou que a Igrexa búlgara se helenizase e abandonase o eslavón nos seus ritos. Os otománs converteron a Bulgaria no beyerlik de Rumili, que era rexido por un beylerbey residente en Sofía.
A partir da segunda metade do século XVIII Rusia interveu activamente nos Balcáns, premendo o Imperio Otomán nas súas fronteiras, rompendo o illamento dos búlgaros. Durante a guerra de 1768 os rusos atravesaron Moldavia e Valaquia e irromperon en Bulgaria, onde conseguiron a vitoria militar de Chumla, obrigando aos turcos a asinar a paz. O tratado de Küçük-Kaynarca concedeu a Rusia a protección dos cristiáns ortodoxos do Imperio Otomán, o que terminou converténdose nunha escusa para posteriores intervencións rusas nos Balcáns. En 1829, a rebelión dos gregos levou os rusos a ocupar gran parte de Bulgaria e conquistar Adrianópolis. O tratado de paz permitiu aos rusos establecer un protectorado sobre Moldavia e Valaquia. Con todo, os búlgaros permaneceron baixo dominio otomán, aínda que a invasión rusa fomentou o espertar nacionalista nos Balcáns.
Baixo a influencia de ideas como o liberalismo e o nacionalismo, a comezos do século XIX comezou a espertar o nacionalismo búlgaro. Tivo unha grande influencia na difusión destas novas ideas entre os medios cultivados de Bulgaria a rebelión grega contra os otománs, en 1821. Con todo, existía tamén un forte resentimento polo control grego da Igrexa Búlgara; de feito, os primeiros sentimentos nacionalistas búlgaros estiveron orientados á creación dunha igrexa búlgara independente. En abril de 1876, o Comité Revolucionario Segredo Búlgaro, con sede en Bucarest, organizou un levantamento, coñecido como Sublevación de Abril. A revolta foi reprimida con crueldade polas autoridades otomás, innumerables aldeas foron saqueadas e as vítimas da represión contáronse por decenas de miles. Os masacres provocaron a reacción da opinión pública e a diplomacia europeas e causa da intervención de Rusia, que aproveitou as matanzas de eslavos como pretexto para declarar a Guerra Ruso-Turca en abril de 1877, onde interviñeron tamén o exército romanés e tropas de voluntarios búlgaros. A guerra terminou coa completa derrota de Turquía.
Época moderna
miniatura|O Parlamento coas bandeiras de tódolos países da OTAN Durante 1912 e 1913 Bulgaria estivo involucrada nas Guerras Balcánicas, unha serie de conflitos cos países veciños, durante os cales o territorio búlgaro variou a súa extensión, adquirindo acceso á costa do Mar Exeo, ao oeste da Turquía europea. Durante a primeira e segunda guerras mundiais, Bulgaria aliouse cos bandos que resultaron vencidos, as Potencias Centrais primeiro e o Eixo Roma-Berlín-Toquio despois.
A historia de Bulgaria durante a segunda guerra mundial cobre o período entre 1939 e 1945. Até o 1 de marzo de 1941, Bulgaria mantense neutral. Na devandita data, convértese en aliada das forzas do Eixo até o 9 de setembro de 1944, cando cambia de bando para integrarse no dos Aliados até o final da guerra. A diferenza doutros países como Hungría ou Romanía que son, do mesmo xeito que a propia Bulgaria, uns estados satélites da Alemaña Nazi, Bulgaria mantivo relacións diplomáticas coa Unión Soviética todo o tempo. Ao termo da guerra Bulgaria caeu dentro da esfera de influencia da Unión Soviética e converteuse nunha república popular. O dominio comunista do país concluíu en 1990, ano no que se celebraron novamente eleccións multipartitas e en 1991 abandonou o Consello de Axuda Mutua Económica do que formara parte dende 1949. Bulgaria adheriuse á OTAN o 29 de marzo de 2004 e á Unión Europea o 1 de xaneiro de 2007.
Raimundo Viejo
Raimundo Viejo Viñas, nado en Vigo en 1969, é un politicólogo e político galego radicado en Cataluña.
Bulgaria
Xeografía
miniatura|Pico Malyovitsa miniatura|Lago Belmeken Bulgaria atópase no sueste de Europa, limita con Romanía, Serbia, Macedonia do Norte, Turquía, Grecia e o Mar Negro. A fronteira norte con Romanía segue o curso do Danubio ata Silistra. O seu territorio ocupa 110.912 km². A xeografía política de Bulgaria modificouse notablemente dende a restauración do estado en 1878. Rusia, cuxas vitorias conduciron á súa creación, premeu para crear unha "Gran Bulgaria" que incluíse unha gran parte de Macedonia. No Congreso de Berlín de 1878 as demais potencias déronlle un territorio moito máis reducido, dividido ata 1885 entre os principados de Bulgaria Rumelia Oriental. Foi reino independente dende 1908 ata 1946 e despois república. Bulgaria quixo expandir o seu territorio durante as guerras dos Balcáns de 1912 e 1913 e durante as dúas guerras mundiais. A derrota militar levou á perda de territorios en 1913 e 1919, aínda que en 1940 recuperou o sur de Dobruxa, o que foi confirmado no Tratado de París de 1947.
Raimundo Viejo
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela inicialmente e despois doutorouse na mesma e na Universidade Humboldt de Berlín. Como docente universitario, deu clase en Santiago, mais tamén na Chicago, na Pompeu Fabra e na de Lausana.
Bulgaria
Xeografía
Bulgaria conta con partes das rexións coñecidas na época clásica como Mesia, Tracia e Macedonia. O suroeste montañoso do país ten dúas cadeas principais, o Rila e o Pirin, e máis ao leste, as máis baixas pero máis extensas montañas Ródope. A cadea de Rila inclúe o pico máis alto da Península dos Balcáns, o Musala, con 2.925 metros de altitude. O país ten unha densa rede de aproximadamente 540 ríos, a maioría deles, coa notable excepción do Danubio, curtos e con baixos caudais. A maioría dos ríos flúen a través das zonas montañosas, sendo o río máis longo situado exclusivamente no territorio búlgaro o Iskar, que ten unha lonxitude de 368 km. Outros ríos importantes son o Struma e o río Maritsa no sur. Nas cadeas de montañas de Rila e Pirin atópanse ao redor de 260 lagos de orixe glaciar, ademais hai tamén varios lagos grandes na costa do Mar Negro e máis de 2.200 lagos de presas. Existen numerosos mananciais minerais, situados principalmente no sur-occidente e centro do país ao longo das fallas entre as montañas.
Raimundo Viejo
Traxectoria
Nos primeiros anos do século militou na agrupación Compostelá de Esquerda Unida, federación galega de Izquierda Unida. Nas eleccións municipais de 2015, preséntase como candidato na lista de Barcelona en Común, unha plataforma de esquerdas e cidadá encabezada por Ada Colau. A candidatura gaña as eleccións, Colau convértese en alcaldesa e Viejo pasa a ser concelleiro de Educación e Universidades no concello de Barcelona. Tamén foi concelleiro de distrito no barrio de Gràcia. Poucos meses despois, Viejo figurou nas listas de En Comú Podem pola provincia de Barcelona nas Eleccións Xerais de 2015, e resultou elixido deputado. A candidatura era de novo unha confluencia de forzas de esquerda e cidadáns de ámbito catalán. Como consecuencia de saír de deputado abandonou o seu posto como concelleiro.
Bulgaria
Demografía
miniatura|Catedral de San Alexandre Nevski en Sofía. miniatura|Letreiro en búlgaro, tanto en [[alfabeto cirílico como en latino.]]
Raimundo Viejo
Obra
Tamén ten colaborado en volumes colectivos, entre eles A praza é nosa, de Marcos Pérez Pena (2011) ou 15-M: O pobo indignado, de Alfredo Iglesias (2011).
Bulgaria
Demografía
No ano 2009 Bulgaria tiña unha poboación de 7 606 551 habitantes, sendo a esperanza de vida de 72,5 anos. A media de fillos por muller é de tan só 1,39, o cal está a provocar que a súa poboación se reduza un 0,83% cada ano, o que supón unhas 45.000 persoas ao ano. O nivel de alfabetización, persoas maiores de quince anos que saben ler e escribir, do 98,2%. Os principais grupos étnicos que se atopan no país son os búlgaros (83,9%), os turcos (9,4%), xitanos (4,7%), así como pequenos grupos de armenios, xudeus (maioritariamente sefardís), rusos ou macedonios.
Raimundo Viejo
Vida persoal
É irmán do historiador do cinema e escritor Breixo Viejo.
Bulgaria
Demografía
En canto a relixión, a que máis seguidores ten é a igrexa ortodoxa cun 82,6%, seguido polo islam cun 12,2%, o catolicismo cun 0,6% e o protestantismo cun 0,5%. O restante 4,1% son outras relixións, ateos e non declarados. Dende o ano 865 Bulgaria foi tradicionalmente unha nación cristiá, cunha gran maioría de búlgaros pertencentes á Igrexa Ortodoxa Búlgara. Durante o período otomán o islam estableceuse no país. En canto ao catolicismo, está presente dende tempos medievais e o protestantismo chegou no século XIX. Tamén existe unha minoría xudía no país.
A diferenza de varios dos seus veciños, en Bulgaria as relixións coexisten de forma pacífica. Sofía, a capital do país, ten reputación de ser moi tolerante e de feito, a igrexa de Santa Nedelya, a mesquita Banya Bashi e a sinagoga de Sofía están a tan só uns metros de distancia entre elas.
Linguas
O búlgaro é a lingua oficial de Bulgaria, sendo tamén un dos idiomas oficiais da Unión Europea. Está intimamente relacionado co macedonio polo seu desenvolvemento socio-cultural e histórico. Na súa diversidade conseguiu enriquecerse con palabras arcaicas e internacionais, así como con palabras típicas de cada rexión próxima ás súas fronteiras. Unha tendencia a internacionalizar o fondo verbal e mellorar a compenetración e o entendemento das diversas culturas da Península Balcánica conseguiu homoxeneidade nas formas de expresión. As outras linguas minoritarias que se poden atopar no territorio corresponden aos distintos grupos étnicos.
Goberno e política
miniatura|Gardas vixiando a entrada da Presidencia Dende 1991 Bulgaria é unha democracia, cunha constitución de república parlamentar unitaria. O Presidente de Bulgaria é elixido mediante votación para un período de cinco anos con dereito a unha reelección. O Presidente ostenta o cargo de Xefe de Estado e Comandante en Xefe das Forzas Armadas. É ademais o xefe de Seguridade Nacional e pode devolver unha iniciativa ao parlamento para un debate. O parlamento pode sobreser ese veto coa aprobación de máis da metade dos membros da Asemblea Nacional. O actual presidente búlgaro, dende o 22 de xaneiro de 2002 é Georgi Parvanov.
O 27 de xullo de 2009 Boyko Borisov, exalcalde de Sofía, pasou a ocupar o cargo de Primeiro Ministro ao obter o 39.71% dos votos, o que supuxo 116 dos 240 escanos do Parlamento. O seu principal opositor Sergei Stanishev debeu contentarse co 17,70% dos sufraxios e 40 escanos, mentres que o Movemento para Dereitos e Liberdades, terceiro partido en número de votos, obtivo o 14,45% e 38 escanos.
Bulgaria converteuse en membro das Nacións Unidas en 1955, e foi membro fundador da OSCE en 1995. Como unha das Partes Consultivas do Tratado Antártico, o país participa na administración dos territorios situados ao sur dos 60° de latitude sur. O país ingresou na OTAN o 29 de marzo de 2004 e asinou o Tratado de adhesión á Unión Europea o 25 de abril de 2005. Converteuse en membro de pleno dereito da Unión Europea o 1 de xaneiro de 2007, e elixe a dezasete membros do Parlamento Europeo.
Divisións administrativas
Cada oblast recibe o nome da súa capital, no caso da Provincia de Sofia e a Cidade de Sofía, Sofía é a capital de ambas as provincias, mais o seu territorio está só incluído dentro de Sofía Cidade. As provincias á súa vez están divididas en 260 concellos (община/obshtina).
miniatura|Sofía miniatura|Plovdiv miniatura|Varna
Historia
En 1987, os vinte e oito okrugs existentes foron transformados en nove grandes oblasts. En 1999 os vellos okrugs foron restaurados, mais o nome "oblast" quedou. Os nove grandes oblasts foron:
Economía
miniatura|Parque de negocios de Sofía miniatura|Campo de xirasoles en Dobrudja
Bulgaria foi un dos países que máis problemas económicos tivo á hora de desligar a súa economía da antiga Unión Soviética, o que minguou as súas posibilidades en relación con outros países da área da Europa central. Por sectores dentro da agricultura, destaca o cultivo de cereais, estando dúas terceiras partes do solo do país están adicadas ao cultivo destes, fundamentalmente trigo, maínzo, cebada, centeo e arroz. Os cultivos industriais de tabaco, algodón e xirasol representan unha parte máis rendíbel da organización agrícola. No proceso de privatización da terra, sufriuse un gran parcelamento que non beneficiou as explotacións.
Os avances tecnolóxicos da década dos oitenta nos países occidentais fixeron que a industria búlgara ficase obsoleta. As reformas no seu momento foron tímidas e incrementouse a débeda externa dun xeito notable. Mais, segundo o seu estudo anual o Banco Mundial incluíu a Bulgaria dentro dos dez principais países que maior cantidade de reformas realizaron en 2006.
Como membro da Unión Europea desde 2007, Bulgaria fixo un significativo traballo para loitar contra a corrupción e acelerar o proceso de privatización que favorece un programa de actuación até 2009. Os propios reinvestimentos dos empresarios búlgaros e mais os estranxeiros acadaron os cinco mil millóns de euros en 2006. O Tratado europeo de Lisboa subscrito no 2007 acordou con Bulgaria o dereito de chamar "evro" (евро) ao euro para adaptalo ao alfabeto cirílico.
Cultura
miniatura|Pintura de Kostantin Velichkov Bulgaria a miúdo é descrita como un país na encrucillada que une o Leste e o Oeste. Sempre funcionou como o centro de Europa eslava durante gran parte da Idade Media, exercendo considerable influencia literaria e cultural sobre o mundo eslavo por medio das escolas literarias de Preslav e Ohrid. Bulgaria tamén deu orixe ao alfabeto cirílico, o segundo máis amplamente utilizado do mundo, que tivo a súa orixe nestas dúas escolas no século X. Unha serie de antigas civilizacións, sobre todo os tracios, gregos, romanos, eslavos e búlgaros, deixaron a súa pegada na cultura, a historia e o patrimonio de Bulgaria. O país ten nove lugares declarados como Patrimonio da Humanidade:
Tamén a Necrópole de Varna, 3500-3200 a.C. contén os exemplos de ourivaría máis antigos do mundo. En canto á música búlgara destácase por numerosos artistas entre os que destacan o compositor Pancho Vladigerov e os cantantes de ópera Nicolai Ghiaurov, Boris Christoff, Raina Kabaivanska ou Ghena Dimitrova, tamén Anna Veleva e a mundialmente famosa arpista Anna-Maria Ravnopolska-Dean e artistas de éxito como Christo Yavashev, Jules Pascin, Vladimir Dimitrov ou Nikolay Dimitrov, que popularizaron a cultura do país en todo o mundo.
Cali
Cali, oficialmente, Santiago de Cali, é a capital do departamento de Valle del Cauca, e a terceira cidade máis poboada de Colombia. Está situada na rexión Sur del Valle del Cauca, entre a cordilleira occidental e a cordilleira central dos Andes. A cidade forma parte da Área Metropolitana de Cali, xunto cos concellos achegados a esta. Foi fundada o 25 de xullo de 1536 por Sebastián de Belalcázar, o que a converte nunha das cidades máis antigas de América.
Anne das tellas verdes 2
Anne das tellas verdes 2 (en Anne of Green Gables: The Sequel) é un telefilme canadense dirixido por Kevin Sullivan que foi estreado en 1987. É a secuela de Anne das tellas verdes, e o segundo da tetraloxía. A miniserie dramatiza material de diversos libros da serie "Anne" escrita por Lucy Maud Montgomery; os libros son Anne of Avonlea (libros dous), Anne of the Island (libro tres) e Anne of Windy Poplars (libro catro).
Cali
A cidade é un dos principais centros económicos e industriais de Colombia, ademais de ser o principal centro urbano, cultural, económico, industrial e agrario do suroccidente do país e o terceiro a nivel nacional. Como capital departamental, acolle as sedes da Gobernación del Valle del Cauca, a Asemblea Departamental, o Tribunal Departamental, a Fiscalía Xeral, Institucións e Organismos do Estado, tamén é a sede de empresas oficiais como a municipal EMCALI.
É o principal centro deportivo de Colombia, salientando a organización de importantes eventos deportivos como os Xogos Panamericanos de 1971 e os Xogos Mundiais de 2013. É coñecida como «a capital mundial da salsa».
Eleccións municipais en Taboadela
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Taboadela desde a aprobación da Constitución de 1978.
Cali
Etimoloxía
A cidade ten un nome composto como case todas as fundacións españolas en América. Santiago (un dos nomes máis difundidos no continente grazas ás devocións de Santiago de Compostela en España), fai honra ó Apóstolo Santiago. Cali fundouse o 25 de xullo, día no que se celebra a data do Apóstolo Santiago. Por iso se lle deu este nome á cidade. O nome de Cali, en troques, ten varias lecturas: pode provir da lingua paez Caly (tecido sen agullas) ou se cadra fai alusión a un dos pobos amerindios ou ó nome que daba á rexión e a un río ó sur da cidade, Lili (en paez, "húmido"). Tamén se cavilou sobre que foron indíxenas aztecas ó servizo dos conquistadores quen deron o nome a Cali, do náhuatl calli ("casa") ou posiblemente sexa unha verba de orixe quechua introducida polos indios Yanaconas que foron traídos polo fundador Sebastián de Belalcázar dende Ecuador, interpretación respaldada pola existencia dunha poboación indíxena de nome "Cali Cali" nas proximidades de Quito. A etimoloxía máis probable é a paez, xa que varios nomes de Valle del Cauca teñen o seu significado nesa lingua, especialmente se se segue o antigo dicionario de Eugenio del Castillo y Orozco.
Xeografía
miniatura|esquerda|600px|Panorámica [[Farallóns de Cali.]]
Localización
A cidade atópase no departamento de Valle del Cauca. Xeograficamente, Cali está no val do río Cauca, o segundo en importancia do país. Á altura de Cali, este val ten 35 quilómetros de ancho e a zona urbana está sobre a beira occidental do río. A parte occidental da cidade atópase custodiada polos Farallóns de Cali, que forman parte da cordilleira occidental dos Andes colombianos.
Clima
O clima é de sabana tropical. A cordilleira Occidental bloquea as frontes de aire húmido provenientes do océano Pacífico, aínda que é notable que a airexa mariña chega até a cidade. A cordilleira occidental ten 2 000 m de altitude no norte da cidade e acada os 4 000 m no sur. Isto fai que a rexión suroccidental sexa máis chuviosa que a noroccidental. As precipitacións anuais van dende os 900 mm nas zonas máis secas até os 1.800 mm nas zonas máis chuviosas, con 1.000 mm sobre a maior parte da área Metropolitana de Cali. A temperatura media é de 23.1 °C (73.6 °F) cunhas mínimas de 15 °C (66 °F) e unhas máximas de 32 °C (86 °F), cun máximo absoluto de 36 °C e mínimo absoluto de 13 °C. As estacións secas van de decembro a febreiro e de xullo a agosto, e a estación de chuvias de marzo a maio e de setembro a novembro.
A temperatura máis alta rexistrada en Cali foi de 39 °C o día 16 de agosto de 1979, e a máis baixa foi de 4 °C o 18 de xuño dese mesmo ano. Cali só rexistrou dúas veces acumulación de neve, nos anos 1979 e 1983.
Florida, Uruguai
miniatura|250px|Estancia histórica en Florida. Florida é unha cidade uruguaia capital do departamento homónimo. Achantada sobre as ribeiras do Río Santa Lucía Chico, posúe unha poboación de aproximadamente 32.128 habitantes.
Historia e características
Destaca porque alí se atopa a Pedra Alta da Florida, lugar escolleito o 25 de agosto de 1825 para realizar o Congreso de Florida, e tamén pola Capela de San Cono, santo que congrega multitudes o 3 de xuño.
Na súa praza principal encóntrase a catedral da cidade, que se empezou a construír en 1894. É unha das igrexas máis coñecidas do país, pois contén a Virxe dos Trinta e Tres, patroa do Uruguai, representada por unha pequena figura de madeira, localizada orixinalmente nunha localidade denominada Villa Vieja (antes, Villa del Pintado), e que a ela se encomendaron os Trinta e Tres Orientais tras o seu desembarco en 1825, xurando liberar a patria ou morrer no intento.
Na mesma praza, un monumento obra do escultor Juan Manuel Ferrari, conmemora a Declaratoria da Independencia. O día da inauguración do mesmo, o 19 de maio de 1879, o poeta Juan Zorrilla de San Martín declamou a Leyenda Patria, en honra da xesta dos Trinta e Tres.
A Vacariza
O topónimo A Vacariza pódese referir a varios lugares de Galicia:
Atmosfera (unidade)
A atmosfera como unidade é a presión que exerce a atmosfera da Terra no nivel do mar, que é de 101 325 Pa. Emprégase para medir presións elevadas como a dos gases comprimidos. Esta unidade non pertence ao Sistema Internacional de Unidades e abréviase como atm. Este termo refírese ao valor da presión definida como presión normal.
Actualmente a IUPAC recomenda que o uso da presión de 101 325 Pa sexa abandonado, recomendando desde 1982, o uso da actual presión padrón, definida como unha presión de 105 Pa (100 000 Pa exactamente).
Places Like This
Places Like This é o terceiro álbum de estudio da banda australiana de indie pop Architecture in Helsinki, editado o 18 de xullo do 2007 no Xapón, o 27 en Australia o 8 de agosto en Europa e o 21 nos Estados Unidos. Estreouse no número 21 das ARIA Charts (as listas de vendas australianas).
A Lagoíña
O topónimo galego A Lagoíña pode referirse a:
San Martiño, San Martiño de Ferreiros, Pol
San Martiño é un lugar da parroquia de San Martiño de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Earth A.D./Wolfs Blood
Earth A.D./Wolfs Blood é o segundo álbum da banda estadounidense de horror punk Misfits, publicado en decembro de 1983 a través do selo Plan 9 Records. É o seu derradeiro álbum en contar co membro fundador e vocalista principal Glenn Danzig. Danzig realizou o seu último concerto co grupo dous meses despois do lanzamento do álbum. É notablemente máis duro e rápido que os seus anteriores lanzamentos, amosando un son máis hardcore punk.
San Martiño, San Martiño de Ferreiros, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Earth A.D./Wolfs Blood
Orixinalmente editado como un LP de nove cancións, posteriormente foi lanzado cos tres temas do sinxelo "Die, Die My Darling": "Die, Die My Darling", "Mommy, Can I Go Out and Kill Tonight?" e "We Bite".
Metallica versionou "Die, Die My Darling" para o seu álbum de versións de 1998 Garage Inc., así como "Green Hell", que versionaron orixinalmente para o seu álbum de 1987, The $5.98 EP: Garage Days Re-Revisited, como parte dun medley con "Last Caress". A banda británica de metal extremo Cradle of Filth versionou "Death Comes Ripping" para o seu disco de 1999 From the Cradle to Enslave. O grupo sueco de black metal Marduk fixo unha versión de "Earth A.D." no seu EP Obedience.
En xullo de 2015, Misfits tocou todo o álbum no festival This Is Hardcore.
Voltaj
Voltaj (que significa voltaxe en romanés) é un grupo de pop romanés. Eles gañaron o Mellor Actuación Romanesa nos MTV European Music Awards 2005. Representarán á Romanía no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "De la capăt (All over again)".
Cartel, Martul, Outeiro de Rei
Cartel é un lugar da parroquia de Martul no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Praia das Combouzas
A praia das Combouzas é unha praia situada na parroquia de Barrañán do concello de Arteixo. É unha das poucas praias nudistas da provincia da Coruña.
Está situada entre a punta do Compás e a punta do Trei, que a separa da praia de Barrañán, á que está unida durante a baixamar. É unha praia rectilínea de forte ondada, apta para a práctica do surf. Ten un ondeo forte que a fai propicia para a práctica do surf. Recibiu a bandeira azul os anos 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021 e 2022.
Guerra civil etíope
miniatura|dereita|Tanques en Addis Adeba en 1991 Dáse o nome de guerra civil etíope ao período comprendido entre o derrocamento de Haile Selassie en 1974 e a caída do réxime comunista de Mengistu en 1991. Caracterízase por unha sucesión de diferentes conflitos armados, entre diversas guerrillas ou movementos secesionistas e o Estado etíope, que rematou por derrocar o goberno, poñendo fin á República Democrática Popular de Etiopía.
Viola Davis
Viola Davis, nada en St. Matthews (Carolina do Sur) o 11 de agosto de 1965, é unha actriz estadounidense de cinema, televisión e teatro.
Geminiano Montanari
miniatura|260px|Prostasi fisicomatematica, de [[Geminiano Montanari|Ottavio Finetti. 1669]] Geminiano Montanari, nado o 1 de xuño de 1633 en Módena e finado o 13 de outubro de 1687 en Padua, foi un astrónomo italiano.
Ademais de astrónomo, foi fabricante de lentes, e defensor da aplicación do método experimental á ciencia.
Foi o primeiro astrónomo en deixar constancia do brillo variábel da estrela Algol.
Traxectoria
Montanari naceu en Módena. Estudou dereito na Universidade de Florencia, e se graduouse na de Salzburgo. En 1662 ou 1663 trasladouse a Boloña, onde debuxou un detallado mapa da Lúa, para o que utilizou un micrómetro ocular da súa propia invención. Tamén realizou observacións sobre a capilaridade, sobre cuestións de estática, e suxeriu que a viscosidade dun líquido dependía da forma das súas moléculas.
En 1669 sucedeu a Giovanni Cassini como profesor de astronomía na Universidade de Boloña. Traballou no observatorio de Panzano, cerca de Módena, onde unha das súas obrigas era recompilar un almanaque astrolóxico. Na edición de 1665, deliberadamente, escribiu os prognósticos do almanaque enteiramente ao chou, para demostrar que estas predicións ás toas tiñan tantas posibilidades de cumprirse como as baseadas na astroloxía. Pouco tiempo despois, Galileo Galilei (partidario da experimentación como Montanari), e este, sumáronse á batalla contra os puntos de vista máis místicos de científicos como Donato Rossetti.
O 21 de marzo de 1676 Montanari informou do avistamiento dun cometa a Edmund Halley.
As observacións de Montanari do Gran Cometa de 1680 foron citadas dúas veces nos Principia de Isaac Newton.
En 1679 Montanari aceptou un oesto de profesor en Padua, pero case todos os rexistros deste período da súa vida perdéronse. Só quedou unha carta de 1682 rexistrando un avistamento do Cometa Halley.
Tamén escribiu sobre economía, observando que a demanda para unha mercadoría particular é fixa, e fixo comentarios sobre a acuñación de moeda e o valor do diñeiro (1683).
A estrela Algol
Os nomes desta estrela en árabe, hebreo e outras linguas, fan referencia ao concepto de ghoul ou "demo", o que podería implicar que o seu comportamento tan pouco usual xa fora coñecido desde a antigüidade.
Xordano Catalani
Xordano Catalani, tamén coñecido como Xordano de Séverac (fl. 1302-1330) foi un explorador de Asia e misioneiro dominico catalán coñecido por escribir as Mirabilia descripta ("Marabillas descritas") onde explica as marabillas de Oriente. Foi o primeiro ibérico que pisou a India, un dos primeiros europeos que foron alí como misioneiros e o primeiro bispo católico do subcontinente indio, nomeado polo papa Xoán XXII.
Misioneiro
O freire Xordano, misioneiro en Oriente, foi considerado ao longo dos séculos, consecutivamente, portugués, italiano, catalán e francés. Porén, a bula papal que o nomea bispo menciónao como Iordanus Catalani, o que non deixa dúbidas sobre a súa nacionalidade (era común na época que os monxes –e tamén os bispos baixo o mesmo papado– fosen mencionados polo nome relixioso –de ordenación– e o xentilicio, como por exemplo, outro misioneiro, Hieronymus Catalani ou Xerome de Cataluña, bispo de Cafa). Con todo, un encabezamento probablemente apócrifo dunha copia latina posterior de Mirabilia descripta, agocha a súa condición de "catalanus" e o fai nativo ou oriúndo de "Severaco", quizais Severac del Castèl, ao nordeste de Tolosa, en Occitania. Xordano xa estivera en Persia algúns ans antes de unirse a un grupo de franciscanos que, cos xenoveses, foron enviados como misioneiros á China en 1320. Despois de partir de Ormuz, rumbo á China os freires arribaron ao porto de Tana (hoxe Thane), situado na illa de Salsete, preto de Bombai, que naquel momento era un dos portos principais da India. Xordano sepárase do resto para ir a visitar a comunidade cristiá de Supara, preto de Bassaim (hoxe Vasai), a poucos quilómetros de Bombai e Tana. Cando descubriu que os franciscanos foran detidos en Thane, marchou a buscalos pero xa era demasiado tarde, xa que foran martirizados entre o 9 e o 11 de abril de 1321.
O 21 de outubro de 1321 manifestou nunha carta o seu desexo de establecerse en Etiopía, pero no canto diso permaneceu nos territorios onde morreran os seus compañeiros para batear a poboación. En 1324 aínda vivía en Thane, onde confiou os restos dos mártires a Odorico de Pordenone, quen probablemente os enterraría na China. Nesta época describiu as actividades comerciais entre a India e Exipto e suxeriu unha presenza naval do Papa no Océno Índico para debilitar o sultán de Alexandría e facilitar a recuperación de Terra Santa.
Bispo
miniatura| Xoán XXII ([[1316 - 1334).]] Non se sabe nada máis del ata que, en Aviñón, o papa Xoán XXII o nomeou bispo de Columbo (despois Coulão, Quilon e hoxe Kollam), en abril de 1329. O papa deulle información dos nestorianos establecidos en Columbo (denominación no Atlas Catalán de 1375) nunha carta escrita en latín que demostra que o papa tiña un coñecemento detallado da situación na zona. Xordano afirmaba que enviando dous ou tres centenares de misioneiros á India sería fácil converter máis de 10.000 cismáticos. Foi durante estes anos en Aviñón cando escribiu a súa principal obra, as Mirabilia descripta.
Xordano non marchou de Aviñón antes de setembro de 1330, e fíxoo con cartas de recomendación para os gobernantes indios e o emperador de Etiopía, que eran zonas que formaban parte do seu bispado. Xordano coñecía ben os gobernantes etíopes grazas aos mercadores cristiáns, de feito, foi o primeiro en escribir, en 1328, que o Preste Xoán era o emperador de Etiopía. Se ben xa houbera varios contactos a través doutros bispados de Persia e algúns misioneiros latíns xa chegaran alí, confiouse a Xordano a misión concreta de establecer relación directa cos gobernantes etíopes, pero non o fixo xamais. Non se sabe nada do final da súa vida.
Obra
miniatura | Dos seus escrito consérvanse algunhas epístolas do bispo Xordano coma a que debía chegar a Marino Sanuto (1306-1321), quizais a través do bispo Xerome de Cataluña, para que unha frota cristiá chegase aos mares da India. Cartas como esta serviron de borrado para a Paixón dos franciscanos de Tana, un escrito que refundiu Francisco de Pisa. A súa obra máis coñecida, malia que durante a Idade Media tivo unha circulación limitada, é as Mirabilia.
Mirabilia descripta
Antes de saír para Malabar como bispo, Xordano ditou ou escribiu as súas Mirabilia descripta, que a partir da evidencia interna só pódese datar dentro do período de 1327 a 1330; neste informe proporcionou a mellor descrición do seu tempo sobre as rexións da India, os produtos, o clima, os costumes, a fauna e flora, etc., que porén non tivo nin preto a difusión que na Idade Media tivo por toda Europa o Libro das Marabillas de Marco Polo, nin sequera a do Itinerarium do freire Odorico de Pordenone, que ademais o ignora completamente por motivos descoñecidos. No que concirne á navegación, os seus escritos permitiron coñecer tecnoloxías que se incorporarían máis tarde en occidente, como a cabinas nos barcos para os comerciantes.
Na súa tripla división da India, a India Maior abrangue desde as Costas de Malabar ata a Cochinchina; mentres que a India Menor se estende desde Sind (ou quizais de Beluchistán) ás Costas de Malabar; e a India Media inclúe unha ampla rexión costeira sen definir ao oeste de Beluchistán, chegando ata Etiopía e os dominios do Preste Xoán.
Refírese á residencia do autor na India Maior e especialmente en Kollam, así como as súas viaxes por Armenia, o noroeste de Persia, a rexión do Lago Van, e Caldea; e subministra excelentes descricións das doutrinas dos parsis, dos costumes funerarios, do culto hindú ao boi, de ídolos e rituais, do sati ou suicidio das viúvas na pira funeraria do marido, así como das froitas da India, as súas aves, os seus animais en xeral e os seus insectos. Finalmente a súa pista pérdese e despois do 8 de abril de 1330 non se teñen máis noticias do bispo Xordano.
Lista de gañadores dos Premios Nobel
miniatura|300px|Os premiados de 2012 [[Alvin E. Roth, Brian Kobilka, Robert J. Lefkowitz, David J. Wineland e Serge Haroche durante a cerimonnia dese ano]] Os Premios Nobel (Nobelpriset, Nobelprisen) son premios outorgados anualmente pola Academia Sueca Real de Ciencias, a Academia Sueca, o Instituto Real Sueco de Medicina e Cirurxía de Karolinska e o Comité Noruegués do Nobel, a aqueles individuos e organizacións que fan contribucións destacadas nos campos da química, física, literatura, paz e fisioloxía ou medicina. Establecéronse no ano 1895 seguindo o testamento de Alfred Nobel, quen indicou que os premios debían estar administrados pola Fundación Nobel. O Premio Nobel de Economía estableceuno no ano 1968 o Sveriges Riksbank, o banco central de Suecia, para premiar as contribucións no campo da economía. Cada un dos premiados recibe unha medalla de ouro, un diploma e unha determinada cantidade de cartos seguindo os criterios que a Fundación Nobel establece cada ano.
Cada un dos comités encárgase de outorgar un ou máis premios. A Academia Real Sueca das Ciencias outorga os premios de Física, Química e Economía. O Instituto Karolinska encárgase de outorgar o premio en Fisioloxía ou Medicna, e o Comité Noruegués do Nobel outorga o da Paz. A cantidade en metálico recibida por cada un dos premiados foi variando cós anos. No ano 1901, os primeiros premiados recibiron 150 782 SEK, o que equivale a 7 731 004 SEK de decembro do 2007. No ano 2008, os premiados recibiron unha cantidade de 10 000 000 SEK. Os premios preséntanse en Estocolmo nunha cerimonia anual que ten lugar o 10 de decembro, coincidindo co aniversario do falecemento de Alfred Nobel.
Nos anos nos que o Premio Nobel non se outorgou debido a eventos externos ou falta de nomeamentos, o premio en metálico retornouse ós fondos delegados a cada un dos premios relevantes. O premio non se outorgou entre os anos 1940 e 1942 debido os acontecementos da segunda guerra mundial.