cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda República Española
Fronte Popular
A pesar da rapidez do goberno en poñerse "mans á obra", ós obreiros e campesiños non lles era abondo. Pedíronse aumentos salariais, realizáronse folgas e medrou o desemprego. O valor da peseta caeu. O investimento privado decrecía, todo o contrario que o investimento público. Parte deste investimento privado (como o do multimillonario mallorquín Juan March) empregouse en financiar as forzas que levaban conspirando contra a república dende 1932. A inestabilidade e tensión social provocou que algúns partidos políticos comezasen a formar as súas milicias. A Falange Española, decidida a botar abaixo o réxime democrático, comezou a provocar a maior desorde e terror posibles (a dialéctica dos puños e das pistolas). Polas rúas da capital a xente comezou a ir armada para defenderse dos ataques dos adversarios. A Falange Española, que até entón nunca tivera representación institucional e non pasaba duns poucos miles de afiliados, comezou a aumentar a súa afiliación. O partido estaba financiado por Renovación Española, o Banco Vizcaya, Juan March e a Italia fascista.
O día 7 de abril Niceto Alcalá-Zamora é destituído coma presidente da República. A proposición redactada por Indalecio Prieto e Manuel Azaña e presentada no Congreso dos deputados o 3 de abril, sinala que non foi necesaria a disolución das Cortes o 7 de xaneiro de 1936, e que, seguindo a Constitución, un presidente non pode disolver as Cortes dúas veces se non é coa aprobación da Cámara (aínda que a verdadeira razón estivera, posiblemente, no fracaso electoral de Alcalá-Zamora á fronte dun partido político, perdendo así a súa autoridade como xefe de estado). A pesar de ter os apoios destes dous políticos no momento da disolución Alcalá-Zamora foi pintado coma demasiado "conservador" e "moderado" para os obxectivos reformistas da República. Como substituto seu foi elixido Manuel Azaña. Indalecio Prieto aspiraba a ser o novo presidente do goberno, pero nunha votación do seu partido a maioría decidiron que o PSOE non entrase no goberno. Manuel Azaña nomeou presidente do goberno a Santiago Casares Quiroga.
Sublevación
Mais os plans conspiradores xa existían dende o inicio do goberno da Fronte Popular. Despois das eleccións de febreiro de 1936, Francisco Franco foi desprazado a Canarias, Goded a Baleares e Emilio Mola a Pamplona (feudo dos requetés). Emilio Mola, xa en Pamplona, preparouse para organizar o levantamento. Entre o 5 e o 12 de marzo reuniuse coa maioría dos militares golpistas. Alí Mola comentou que estaba preparando un levantamento que podería suceder o 19 de abril, mais a conspiración foi descuberta polo PCE, que forzou ó goberno a tomar medidas. Pese a todo seguiuse adiante coa trama golpista. Á cabeza da trama organizada por Emilio Mola tería de estar José Sanjurjo Sacanell.
A esquerda tentou aproximarse ós militares, sobre todo mediante a Unión Militar Republicana Antifascista (UMRA). Un grupo de aproximadamente 200 militares desta organización desprazouse a África coa intención de secuestrar ós xefes golpistas, pero esta operación foi descuberta por Casares Quiroga e desmontada de seguido. Os dirixentes do UMRA reuníronse con Casares Quiroga para avisalo do alzamento previsto para o 16 de xullo e déronlle os nomes dos militares golpistas: Franco, Mola, Goded, Varela, Aranda, Fanjul, Yagüe, García Valiño e Alonso Vega. O presidente do goberno non deu creto a estas afirmacións respondendo que non existía perigo ningún de insurrección.
Finalmente as ordes definitivas de Mola foron que o exército de África se sublevase ás 5 da mañá do día 18 de xullo e 24 horas máis tarde en toda a península. O exército de África tería que controlar o Marrocos español, e despois ser transportado vía marítima a Andalucía, polo que a frota tamén tiña que se sublevar. Este plan foi descuberto o 17 de xullo en Melilla, pero o comandante xeneral de Melilla non se decidiu a arrestar os oficiais, sendo finalmente el o arrestado, pese ó risco de que os demais conspiradores non estiveran preparados. Así e todo, na noite do 18 de xullo, xa se eliminara a resistencia no Marrocos español.
Para pasar as tropas regulares á península necesitou pedir apoio ás forzas nazis e fascistas, xa que o estreito de Xibraltar estaba controlado polas tripulacións da escuadra republicana, que se amotinaran contra os oficiais rebeldes. Hitler envioulle a Franco unha partida de 20 Junker e 6 cazas Heinkel. O obxectivo de Hitler era que co triunfo dun golpe militar dereitista, Francia perdera un posible aliado. Pola súa banda Mussolini enviou unha escuadrilla de 12 bombardeiros Savoia-Marchetti S.M.81 e 2 buques mercantes con cazas FIAT CR.32.
Pese a todo o apoio á sublevación non foi maioritario entre o exército. Dos 18 xenerais con mando de división, incluídos da Garda Civil e de Carabineros, é dicir, os que controlaban as unidades de intervención máis importantes, unicamente se sublevaron 4: Cabanellas, Queipo de Llano, Goded e Franco e só Cabanellas mandaba tropas na península. Outros dous xenerais de división en situación de dispoñibles que interviñeron na sublevación foron Fanjul e Saliquet. Entre os xenerais de brigada só 14 de 56 apoiaron o golpe de Estado. Os sublevados contaban inicialmente cuns 120.000 homes armados, dos 254.000 que había nese intre na península, nas Illas e en África.
Mais varios factores confluíron para daren superioridade ós alzados e diminuír a eficacio de quen permaneceron leais. Un foi a orde xeral do goberno de desmobilizar os soldados, para minguar forza ós militares rebeldes, que así e todo conseguiu o efecto contrario, xa que moitos deses soldados, naquelas zonas onde fracasou a sublevación se negaron despois a volver ás súas unidades e, baixo o amparo da mobilización revolucionaria e popular, ingresaron nas milicias. Os anarquistas e socialistas, os primeiros en organizar milicias, desconfiaban en gran parte destes xefes e oficiais. Truncábase así dende o comezo o que puido ser o exército republicano.
Para os sublevados era todo diferente xa que, a pesar de o exército peninsular non estar tampouco moi preparado para a guerra, contaban con forzas disciplinadas e organizadas. Sobre todo dispuxeron dende o comezo co exército de África, coa case totalidade dos seus 1.600 xefes e oficiais e dos 40.000 homes baixo seu mando. A súa tropa máis coñecida era a Legión, composta de prófugos, delicuentes e marxinados que eran introducidos no culto á violencia e á virilidade. Ó carón da Legión estaban tamén as Forzas Regulares Indíxenas, composta por mercenarios marroquís e algúns españois.
A sublevación na península non triunfou, mais tampouco foi sufucada debido á ineficacia do goberno. Deuse paso así á Guerra civil española.
Fronte Popular durante a guerra civil
miniatura|[[Peseta de 1937, cuñada nas instalacións da FNMT trasladadas durante a guerra civil a Castelló de la Plana.]] Unha vez iniciada a insurrección, algunhas comunidades van ser conquistadas polo bando nacional e van dar apoio ós insurrectos, e vai haber outras que se manteñen en poder da República. España estaba baixo o mando de dous gobernos.
O 4 de setembro de 1936, a presidencia do goberno, pasa ás mans do socialista Largo Caballero, que será sucedido ó ano seguinte por Juan Negrín. Este era tamén socialista e vai continuar ó mando de forma “estable” até a fin da guerra civil no ano 1939, e durante o exilio até o ano 1945. A caída do goberno de Largo Caballero precipitouse tralos enfrontamentos entre os bandos formados principalmente pola CNT e o POUM contra o PSUC. O POUM foi ilegalizado, detidos os seus dirixentes e fusilado o seu líder, Andreu Nin.
A guerra vai ser un conflito que vai estar marcado polo internacionalismo que vai adquirir co intervencionismo dos dous futuros bloques da Segunda guerra mundial.
Entre os feitos da República durante a guerra civil, cabe destacar que o 1 de outubro de 1936, vai ser concedida a autonomía ó País Vasco. O 4 de novembro, un mes despois, a CNT, decide unirse ó goberno de Largo Caballero, a pesar das notables diferenzas que existían entre sindicalistas e socialistas. Estando Madrid baixo asedio o goberno vai trasladarse a Valencia, mentres se forman as Xuntas de Defensa de Madrid encabezadas polo Xeneral Miaja que encarga a organización do Estado Maior a Vicente Rojo.
O 8 de novembro de 1936, é a data da chegada das Brigadas Internacionais, que non abandonarán ata que a guerra estea definitivamente decantada, o 21 de setembro de 1938. O 28 de outubro de 1937, o goberno republicano trasladado a Valencia, mudouse desta vez a Barcelona. O 23 de xaneiro de 1939 a República proclama oficialmente o estado de guerra, tras dous anos e medio de loita. O 28 de febreiro de 1939, o Presidente da República, Manuel Azaña, vai dimitir, mentres que Francia e o Reino Unido xa recoñecían a España de Franco, como xa fixeran anos anteriores os fascistas e nazis.
O goberno republicano tivo que se exiliar definitivamente a Francia entre o 4 e o 12 de marzo, no momento no que o Coronel Segismundo Casado, co apoio entre outros de Julián Besteiro, deu un golpe de Estado contra a República, mentres se albiscaba xa a fin da guerra, que chegou oficialmente o 1 de abril de 1939.
A República no exilio
A República Española continuou no exilio coas súas institucións que seguían a representar a legalidade da Constitución de 1931 despois da vitoria dos nacionais na guerra civil española. Estas institucións teñen a súa vixencia entre 1939 e 1977. A sede do goberno no exilio sitúase primeiro en Cidade de México para trasladarse o 8 de febreiro de 1946 a París, Francia.
Por iniciativa da delegación de México na Conferencia de San Francisco das Nacións Unidas, apóiase unha moción de repulsa ó goberno de Franco e recoñécese o goberno no exilio como representante de España. Medida recoñecida pola Conferencia de Potsdam. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas confirma dita moción en febreiro de 1946 e vota en decembro do mesmo ano excluír o seu ingreso ó organismo internacional. En 1950 o goberno de Franco consegue revogar a prohibición de establecer delegacións diplomáticas para posteriormente ingresar na ONU como país membro.
México foi o primeiro país en recoñecer o goberno da República en 1939, tal decisión mantívose até 1977 cando se restablecen relacións diplomáticas con España. Outro estado que recoñeceu até 1977 a II República foi Iugoslavia.
Disolución da II República española no exilio
Despois das eleccións do 15 de xuño de 1977, o Presidente da República José Maldonado e Fernando Valera, Presidente do Consello de Ministros, emiten a Declaración de la Presidencia y del Gobierno de la República Española en el Exilio o 21 de xuño de 1977, en París. En dito texto, despois de reafirmar a legalidade institucional emanada da Constitución de 1931 e dos procesos electorais de 1931, 1933 e 1936, declararon: ''As Institucións da República no exilio poñen así remate á misión histórica que se impuxeran. E quen as mantivo ata hoxe, síntense satisfeitos porque teñen a convición de ter cumprido co seu deber.''
Púxose así termo á segunda experiencia republicana na historia do estado español.
José Miguel Beñaran
José Miguel Beñaran Ordeñana, coñecido co sobrenome de Argala, nado en 1949 en Arrigorriaga (Biscaia) e finado o 21 de decembro de 1978 en Anglet, Francia, foi un dirixente de ETA.
Traxectoria
De extracción obreira enriquecida, na súa mocidade ingresou na Lexión de María, interesado polos máis desfavorecidos entrou en contacto co marxismo e acabou entrando en ETA. Argala accionou a bomba que matou a Luis Carrero Blanco presidente do goberno con Franco en 1973, refuxiado en Iparralde como membro da dirección etarra participou na reestruturación de ETA, dunha parte analizando as consecuencias da caída do franquismo e pola outra desdobrando a organización para abranguer todos as frontes, formándose en novembro de 1974 ETA (militar) e cinco anos despois foi el mesmo asasinado por un coche bomba no sur de Francia, onde estaba refuxiado, polo Batallón Vasco Español.
Manuel Varela Rey
Manuel Varela Rey, nado en Artes (Carballo) o 30 de decembro de 1953, é un profesor e político galego que foi alcalde de Carballo entre 1991 e 2003, primeiro por Independentes por Carballo e as dúas últimas candidaturas polo PPdeG.
Traxectoria
Manuel Varela comezou a súa carreira política en 1987 como cabeza de lista do AP en Carballo, se ben non conseguiu a alcaldía fronte á CPG de José Sánchez Vilas. A pesar de que o Partido Popular sempre foi o seu partido de referencia, no ano 1991 fundou o partido Independentes por Carballo, trala fichaxe de Sánchez Vilas por parte do seu partido, e así conseguiu chegar á alcaldía ao acadar a maioría absoluta. Este feito de encabezar a candidatura de protesta fixo que se gañara algúns inimigos dentro das filas populares mesmo despois de ter exercido entre 1989 e 1991 como deputado no Parlamento de Galicia, cargo ao que renunciou para presentarse á alcaldía de Carballo.
Trala disputa chegou a reconciliación e Manuel Varela volveu ser o líder que daría ao PPdeG outras dúas maiorías absolutas en Carballo. Dende 1995 compaxinou a alcaldía co seu escano na Deputación da Coruña, na que, no último mandato, exerceu como voceiro.
Con todo, unha serie de problemas dentro do grupo popular durante os catro últimos anos de mandato que culminou co cesamento de dous concelleiros e co goberno en minoría desembocou na perda do poder nas seguintes eleccións. No ano 2005 dimite como edil logo de 18 anos na corporación carballesa.
La Trinitat Nova
250px|miniatura|Situación do barrio. La Trinitat Nova é un dos trece barrios do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Non debe confundirse co barrio de Trinitat Vella, separado da Trinitat Nova pola Avenida Meridiana. La Trinitat Nova sempre foi un barrio marxinal, pero nos últimos anos o Concello de Barcelona traballou para evitalo. O barrio está delimitado polas rúas de Aiguablava, Via Favència e Garbí e pola Avenida Meridiana.
La Trinitat Nova, nos seus inicios, era unha zona axardinada con poucas edificacións. Na zona da Meridiana (a parte baixa do barrio), na década de 1950, comezáronse a construír pisos de protección oficial. Con pouco diñeiro para a construción e coa presión da época franquista, na década de 1990 diagnosticouse que tiñan aluminose. En 1997 apróbase un plan de reforma do barrio e os bloques vellos desaparecen, ao mesmo tempo que se crean zonas verdes.
A innovación máis grande do barrio foi a chegada do Metro de Barcelona. En 1999 chegou a liña 4 aproveitando o túnel dos talleres para facer a nova estación de Trinitat Nova e así prolongar a liña desde a estación de Via Júlia (anteriormente chamada Roquetes). Posteriormente, en 2003, inaugurouse a liña 11 (esta liña é en realidade unha prolongación da L4 en metro lixeiro). Finalmente, en 2008 chegou a liña 3, despois da súa prolongación desde a estación de Canyelles desta mesma liña.
Illa de Sant'Antioco
Xeografia
miniatura|left|Arrecife nido dei passeri (niño de gorrións)
Territorio
Sant'Antioco é a cuarta illa por superficie da República de Italia (108´9 km²), tras Elba, ( Sant'Antioco ten case a metade da superficie de Elba), e antes de Pantelleria (83 km²) en sexto lugar atopamos a illa "irmá" de Sant'Antioco, a illa de San Pietro.
A illa ten gran parte de orixe volcánica, é un vulcanismo antigo e leva inactivo durante polo menos 15-20 millóns de anos. A costa da illa é principalmente rochosa.
Na parte occidental (cara ao mar aberto), a costa caracterízase por muroas verticais ou moi escarpadas cantís, con covas intercaladas e algunhas entradas, con poucas pero grandes praias.
A costa leste, fronte a Sardeña ten unha costa baixa e areosa no istmo que a conecta a Sardeña, asume progresivamente o aspecto dunha lagoa. O golfo meridional, ao sur do istmo, contén grandes praias de area, limitadas por tombolos e dunas.
A illa está xeograficamente dividido en dous municipios, a parte sur é administrado pola cidade de Sant'Antioco, a parte norte da cidade de Calasetta.
O interior da illa é montañoso con altitudes limitadas, sen cursos de auga significativos. Na costa sur, hai algúns illotes deshabitados e difíciles de acceder a illotes rochosos, o maior dos cales é a illa Toro.
A illa está salpicada por áreas abrigadas compostas por pequenos xardíns e viñedos familiares, especialmente na parte máis protexida (oriental). Os froitos máis cultivados son a vide (Vitis vinifera) con diferentes variedades, figos e figos da India.
Algúns endemismos raros están presentes na illa.
Premio Literario Illa Nova de Narrativa
dereita|miniatura|Entrega da edición de 2018.
Illa de Sant'Antioco
Historia
Foi habitada na época prehistórica polos pobos nativos da época nuraga. Na parte nordés os fenicios fundaron, preto do século IX aC, un asentamento urbano chamado Sulki. Máis tarde, a illa foi conquistada por Cartago en torno ao século VI aC, e a continuación, sometida polo Imperio Romano despois das Guerras Púnicas co nome de Sulcis, que tamén deu o nome actual á rexión circundante.
Premio Literario Illa Nova de Narrativa
O Premio Literario Illa Nova de Narrativa é un galardón literario xestionado pola Editorial Galaxia cuxa primeira edición se celebrou en 2017. Está remunerado con 3.000 euros amais da publicación da obra gañadora. Está destinado a obras de narrativa en lingua galega para autores menores de 35 anos.
Illa de Sant'Antioco
Historia
Durante o dominio romano, a illa tamén coñeceuse como Insula Plumbaria ou Insula Plumbea. A orixe do nome é discutido, podería ser debido á presenza de antigas minas de chumbo e prata na illa ou, aínda que máis probablemente, Sulcis era o centro onde vendían os metais extraídos na rexión de Sulcis.
Tras o Imperio Romano foi anexada ao Imperio Romano de Oriente e gozou dunha relativa autonomía baixo o Giudicato di Cagliari. Sufriu ataques sarracenos, o dominio Pisano é aragonés ata o Tratado de Utrecht (1713), cando foi anexionada con toda Sardeña ao Reino de Sardeña dos Savoia.
Durante moito tempo foi base permanente dos piratas, especialmente en calas deshabitada, a situación detívose coa supresión do fenómeno en todo o Mediterráneo, ao redor de 1830.
miniatura|esquerda | A ponte que une desde 1981 a illa de Sant'Antioco a Sardeña (tamén a través dun istmo artificial).
Sant'Antioco é o único caso en Europa dunha pequena illa onde hai poboacións historicamente diferentes en lingua, tradicións e costumes. Na parte norte, que pertence ao municipio de Calasetta, está habitada por unha poboación de orixe, cultura, e de fala Ligur, esta poboación chámase "tabarquina". O termo "Tabarquino" vén da colonia da Liguria, de Pegli e arredores, preto de Xénova, que se estableceu ao redor de 1540 en Tunisia que tiña a concesión do illote de Tabarca e logo mudouse, en parte, en 1738, á illa de San Pietro, onde fundaron Carlisle, e, en parte, en 1770, a Sant'Antioco, onde fundaron Calasetta. No centro de Sant'Antioco falan unha variedade da lingua sarda. .
Economía de Chile
miniatura|Modernos edificios en [[Santiago de Chile.]] A economía de Chile está orientada ó mercado, co elevado nivel de comercio exterior. Ostenta índices notables en canto a competitividade, liberdade económica,, desenvolvemento financeiro, crecemento económico, e conságrase como a economía máis dinámica de América Latina e a segunda a nivel mundial. Ademais, ten a cualificación da débeda externa máis favorable do continente.
Durante o comezo da década de 1990, a reputación de Chile como un modelo de reforma económica fortaleceuse cando o goberno democrático de Patricio Aylwin, que asumiu despois do réxime militar, en 1990, profundou a reforma económica iniciada no goberno Pinochet.
Composición musical
miniatura|100px|Clave de Sol.
A composición musical é o proceso de creación dunha obra musical, tanto na tradición occidental da música clásica, como tamén na música de cinema, de videoxogos ou calquera outra.
Gaiteiro galego
miniatura|Gaiteiro na cantiga 350 do códice E das [[Cantigas de Santa María. |201x201px]] O gaiteiro galego é o músico que emprega como instrumento a gaita galega. Asociado desde a Idade Media á celebración de todo tipo de eventos sociais, no século XIX foi adoptado polo movemento galeguista como un símbolo do país. Viviu unha época de recoñecemento até a década de 1940, cando caeu no desprestixio, volvendo a recuperar popularidade na de 1970. Desde finais do século XX produciuse un importante aumento no seu número, chegando algúns a comercializar internacionalmente as súas obras musicais.
Primeiras representacións
As máis antigas mostras da existencia de músicos tocando a gaita aparecen en Galiza na Idade Media, representados entre a iconografía das igrexas románicas e nas ilustracións contidas nos códices das Cantigas de Santa María. Do ano 1374, data a primeira referencia manuscrita sobre un gaiteiro, ao asinar Johan Gonçalves de Monfero como testemuña nunha escritura de venda.
Na Idade Moderna, os gaiteiros figuran na documentación histórica "institucionalizados", isto é, con contratos por varios anos ou vitalicios, a servizo de gremios, concellos, confrarías e grandes señores. Estes documentos reflicten a importancia social dos gaiteiros, que exercían o seu oficio non só en actividades festivas, senón tamén nas oficiais e litúrxicas. Dous exemplos son o do gaiteiro Gomes Mouro quen foi contratado no 14 de decembro do 1458 como gaiteiro oficial do concello de Ourense "por todo tempo da súa vida", e o de Xoán Rivas do Mar, contratado o 27 de maio do 1517 pola confraría de San Nicolas de Noia para tocar na festa do patrón "nos días de vida do gaiteiro". miniatura|265x265px|[[Manuel Rilo Pardo|O vello Rilo, gaiteiro das mariñas.]]
O gaiteiro tradicional
Das pegadas iconográficas deixadas polos gaiteiros ao longo da historia dedúcese que até o século XVIII tocaban maiormente en solitario, pois non é até aquel entón que comezan a ser representados en compañía dos tamborileiros. Este dúo de gaita e tambor ocupábase en Galiza da animación de todo tipo de acontecementos sociais: seráns, romarías, entroidos, magostos, vodas, danzas gremiais, etc. Cada bisbarra tiña un, ou varios, destes músicos non profesionais, que exercían o oficio como complemento para os seus traballos dentro da economía rural, eran labregos, ferreiros, carpinteiros, etc. e non eran infrecuentes as ocasións nas que se vían forzados a emigrar. Entre a diáspora galega existiron,e existen, notábeis gaiteiros como Manuel Dopazo, quen se fixo moi popular na Arxentina.
Evolución
esquerda|miniatura|180x180px|Cuarteto de gaita e clarinete de Xoán Míguez, "O Ventosela". Este foi o papel do gaiteiro na sociedade galega até mediados do século XIX, e máis aló nas zonas rurais, cando comezou a verse desprazado pola aparición das bandas de música. Estas novas formacións musicais comezaron a ocupar daquela os terreiros das festas, introducindo música e instrumentación máis moderna. Con elas chegaron os bailes agarrados (mazurcas, pasodobres, valses) cuxo inmediato éxito comezou a substituír os tradicionais soltos tocados a ritmo da gaita (muiñeiras, xotas).
Forzado a adaptárense ás circunstancias, o gaiteiro evolucionou unindo o seu instrumento aos achegados pola bandas. Un dos primeiros en ser adoptado foi o bombo, que deseguida formou trío con gaita e tambor. Do mesmo xeito naceron outras agrupacións instrumentais, como o cuarteto de gaita e clarinete ou, máis tardiamente, a charanga, na que a gaita convivía con instrumentos de vento como o saxofón.
A primeira formación que xuntou a gaita co clarinete e á percusión das bandas de música foi a creada polo gaiteiro de Ribadavia Xoán Míguez, "O Ventosela". Foi precisamente nesta vila onde se formou a primeira banda popular galega: A Lira, e con músicos procedentes da banda formou o Ventosela o seu cuarteto musical "mestizo". Con el atreveuse a ampliar o repertorio tradicional dos gaiteiros cos novos bailes agarrados, atrevéndose mesmo con outras pezas como arias, zarzuelas ou foxtrots para escándalo dos puristas. Este músico innovador chegou a modificar a súa gaita con chaves para poderen alcanzar as notas do clarinete, e mesmo a mesturar a vestimenta de estilo militar das bandas co traxe habitual do gaiteiro. O éxito do seu conxunto fixo que nacesen axiña grupos similares por todo o pais, como Os Trintas de Trives ou os Montes de Viveiro. A mestizaxe permitiu que os gaiteiros continuasen a ocupar o seu lugar nas festas das vilas, pois ademais da súa función de costume podían agora interpretar tamén os bailes de moda, e cunhas esixencias económicas inferiores as das bandas. miniatura|180x180px|Coro Aires da Terra de Perfecto Feijoo Porén, este cruzamento da tradición coas influencias foráneas xerou certa controversia, pois daquela xurdía por toda Europa unha tendencia "tradicionalista" interesada na conservación do folclore que non vía cons bos ollos esta "contaminación". Ao igual que o galeguismo, que desde moi cedo fixo da gaita e do gaiteiro tradicionais un dos seus símbolos. Estas correntes de pensamento, expresáronse en Galiza en obras literarias, sociedades de estudo e, sobre todo, na aparición dos primeiros coros galegos. Neste sentido, cóntase unha anécdota sobre o gaiteiro Perfecto Feijoo, fundador de Aires da Terra, quen chegou a abandonar indignado unha romaría na vila de Marcón ao ver á xente bailar unha mazurca.
Este interese da intelectualidade "urbanita" fixo que os gaiteiros vivisen un época de gran recoñecemento na que proliferaron nas principais vilas e cidades as competencias entre gaiteiros. Nestes certames os músicos loitaban pola sona acadada e por importantes premios económicos. Un primeiro premio nun destes concursos equivalía a unhas cinco actuacións en festas. O máis importante certame era o celebrado nas festas patronais de Compostela. Alí, no 24 de xullo de 1924, o gaiteiro Avelino Cachafeiro foi nomeado, diante das personalidades máis importantes do galeguismo da época, como o mellor gaiteiro de Galiza. E foi o seu grupo, os gaiteiros de Soutelo, os que popularizaron na década de 1920, unha nova agrupación de gaiteiros, o cuarteto tradicional, no que as gaitas (dúas, ás veces tres) tocaban por primeira vez a varias voces.
Período franquista
Coa sublevación fascista de xullo de 1936, os gaiteiros entraron nunha etapa escura. Por causas derivadas do conflito militar: recrutamentos, mortes, exilios, etc, gran parte dos grupos foron desfeitos. Na posguerra, a situación política foilles desfavorábel pois o franquismo, nun intento de fortalecer a unidade de España, tratou de homoxeneizar o folclore dos distintos pobos do estado. Así, a través da sección feminina da falange, as expresións da cultura popular foron sendo reducidas a un produto folclorístico valido para a súa utilización política. Ao mesmo tempo as festas populares espontáneas foron prohibidas e, para poderen tocar libremente, os gaiteiros tiñan que solicitar autorizacións específicas e estaren afiliados no sindicato vertical do réxime. Por este motivo moitos deixaron de tocar, até o punto de que entre os anos 1940-60 a formación de novos gaiteiros reduciuse ostensibelmente.
Malia isto, os grupos de gaiteiros, antes adorados e agora obxecto de burla e desprezo, continuaron presentes nas zonas rurais, alí onde non se entendían as festas sen eles. Algúns dos grupos do período formáranse antes da guerra, como os Campaneiros de Vilagarcía ou os Morenos de lavadores, outros creáronse despois, como Airiños do Parque de Castrelos ou Os Rosales de Asados. Desde a década de 1950, exercían as súas funcións compartido os palcos das verbenas cunha nova agrupación musical competidora, as orquestras de baile. Algúns destes grupos chegarían nos anos setenta a pasar polo estudio de gravación.
Auxe e recoñecemento dos gaiteiros.
miniatura|Banda de gaitas Ximiela.|esquerda No ano 1971 creouse por vez primeira unha cátedra de gaita no conservatorio de Vigo, impartida por Henrique Otero, o gaiteiro de Fragoso, quen, con tal motivo, publicou o libro Leccións de gaita, o primeiro método de ensinanza para o instrumento. A gaita comezaba a ter recoñecemento oficial e os gaiteiros a mesturarse con músicos "académicos" abandonando o seu rol exclusivamente tradicional.
A comezos da década de 1980, o artesán Antón Corral fíxose cargo do obradoiro-escola de instrumentos da Universidade Popular de Vigo. Neste obradoiro acadáronse importantes avances na organoloxía das gaitas: mellora dos punteiros, da afinación, novas tonalidades; e alí formouse unha nova xeración de gaiteiros que protagonizou na década seguinte a internacionalización do seu instrumento: Carlos Núñez, Xosé Manuel Budiño, Anxo Lorenzo, Anxo Pintos, etc, formáronse neste obradoiro. A aparición destas escolas de gaiteiros motivou naturalmente o nacemento dunha nova agrupación musical: as bandas de gaitas. Nestes grupos, alleos até o momento á tradición galega, os novos gaiteiros podían tocar e formarse xuntos.
Tamén nesta década, os músicos galegos comezaron a ser convidados ao Festival Intercéltico de Lorient. Alí entraron en contacto cos seus homólogos escoceses, irlandeses e bretóns, chegando a crearse un trofeo específico para as gaitas galegas e asturianas: o trofeo MacCrimmon. A fascinación por este novo mundo celta do director dunha das bandas galegas convidadas nestes anos, Xosé Lois Foxo, fixo que na década de 1990 se atrevese a introducir na súa formación modificacións copiadas das bandas militares escocesas. Estas mudanzas, financiadas e promovidas a cargo do erario público, deron inicio a unha intensa polémica entre gaiteiros, á chamada guerra das gaitas, que coincidiu no tempo coa chegada á presidencia da Xunta de Galiza de Manuel Fraga. Un político de pasado franquista, que empregou aos novamente prestixiados gaiteiros para presentarse diante do electorado coa vendíbel etiqueta do galeguismo. Nas catro ocasións nas que foi investido presidente da Xunta, tomou posesión do cargo nunha cerimonia na que se enchía a compostelá Praza do Obradoiro de gaiteiros, moitos deles procedentes das bandas de gaitas seguidoras do estilo introducido por Foxo.
Os Lousedos, Reigosa, A Pastoriza
Os Lousedos é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Enterobacter
Enterobacter é un xénero de bacterias gramnegativas, anaerobias facultativas, con forma de bacilo da familia Enterobacteriaceae. Varias cepas desta bacteria son patóxenas e causan infeccións oportunistas en individuos inmunodeprimidos (xeralmente hospitalizados) e nos que requiren ventilación mecánica. Os tractos urinario e respiratorio son os sitios de infección máis comúns.
As dúas especies máis importantes clinicamente son E. aerogenes e E. cloacae.
A especie Enterobacter sakazakii agora recibe o nome de Cronobacter sakazakii. É unha causa rara de septicemias neonatais e dunha forma de meninxite de evolución grave. Informouse de infeccións asociadas ao consumo de alimentos por bebés.
Testemuña ocular
Na súa acepción máis ampla, testemuña é aquela persoa que é capaz de dar fe dun acontecemento por ter coñecemento do mesmo.
Testemuña no dereito procesual
En dereito, a testemuña é unha figura procesual. É a persoa que declara ante un tribunal sobre feitos que coñece e que son considerados relevantes por algún dos litigantes para a resolución do asunto obxecto de controversia. Dita declaración recibe o nome de testemuño. Este medio de proba existe tanto en materia civil como en materia penal, aínda que a respectiva regulamentación adoita ser diferente.
A testemuña pode ser presencial ou non presencial (aquel que declara sobre algo que ouviu ou lle contaron).
O testemuño é unha das distintas probas que poden proporse nun xuízo. A súa validez depende da credibilidade da testemuña, que á súa vez depende dunha serie de factores como a afinidade ou inimizade que poida ter con algunha das partes.
Un caso especial é o do perito, que nalgúns réximes (e en especial nos sistemas baseados no common law anglosaxón) considérase unha testemuña de categoría particular. Noutros ordenamentos o perito non se considera unha testemuña, senón que é unha figura distinta e con outro tratamento. Entre outras diferenzas, o traballo do perito adoita ser remunerado.
Xuramento e responsabilidade
Normalmente a testemuña é sometida a xuramento ou promesa de dicir a verdade. Nalgúns réximes (sobre todo do common law) isto dá orixe a responsabilidade criminal baseada en que a declaración falsa se tipifica como delito de perxurio. Noutros réximes (como en España e a maioría dos países latinoamericanos), existe como figura autónoma o delito de falso testemuño. Polo xeral, esta responsabilidade penal depende da "falsidade subxectiva": o criterio que a determina é a incongruencia entre o que a testemuña declara e o que sabe ou lle consta, e non unha incongruencia entre o declarado e a verdade obxectiva.
O testemuño adoita ser obrigatorio, salvo cando median certas relacións de parentesco e cando existen prohibicións ou dispensas estabelecidas pola lei (por exemplo, o segredo profesional).
As partes nun xuízo poden ter un réxime especial en canto á obrigación de prestar testemuño. Por exemplo, en moitos ordenamentos xurídicos as partes (e o acusado no proceso penal) non están obrigadas a prestar testemuño, ou a facelo baixo xuramento, ou ben a súa declaración considérase un medio de proba diferente.
Requisitos
Non existen uns requisitos específicos que permitan ser ou non ser testemuña nun xuízo. Pola contra, cada ordenamento xurídico regula no seu dereito procesual as características que debe de ter a persoa para ser testemuña en xuízo.
Por iso existen países onde calquera persoa con capacidade de contar o visto ou oído pode ser testemuña, mentres que noutros se limita dita posibilidade, principalmente aos menores de idade e aos incapaces, con idea de buscar a súa protección, e tendo en conta que polas súas características son testemuñas obxectivamente menos fiables.
O Souto, Andavao, Boimorto
O Souto é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Reino de Sicilia
miniatura|190px|Roxerio II de Sicilia.
O Reino de Sicilia (en latín, Regnum Siciliae; en italiano, Regno di Sicilia) foi un estado que existiu desde o principio da Baixa Idade Media até o Congreso de Viena, despois da caída do emperador Napoleón Bonaparte.
A súa orixe remóntanse ao ano 1130, en que foi creado, para Roxerio II, polo antipapa Anacleto II, un reino que comprendía, ademais da illa de Sicilia, os territorios da península Itálica de Calabria, Puglia e Campania, onde se encontraba a cidade de Nápoles (que foi capital do reino durante vinte anos, entre 1266 e 1282).
Xeofísica
A xeofísica é unha ciencia centrada na comprensión da estrutura, composición e dinámica do planeta Terra. Consiste basicamente na aplicación de coñecementos e medidas da física ao estudo da Terra, especialmente pola reflexión sísmica, refracción, gravidade, magnetismo, electricidade, electromagnetismo e métodos radioactivos.
Reino de Sicilia
O Condado de Sicilia, precursor do Reino
Contra o ano 1071, Roxerio, o irmán de Roberto Guiscardo, conquistou a totalidade da illa. En 1072, tras a conquista de Palermo, Roberto invistiu ao seu irmán Roxerio como conde de Sicilia, coñecido como o Gran Conde. Con Roxerio I iniciouse a dinastía Hauteville en Sicilia.
Os inicios do Reino
Roxerio II creou unha poderosa frota no Mediterráneo central.
En 1135 conquistou as costas de Tunisia, creando o Reino de África (un protectorado do seu Reino de Sicilia).
Os descendentes de Roxerio II, Guillerme I, Guillerme II, Tancredo (fillo ilexítimo de Roxerio II) e Guillerme III (fillo de Tancredo), reinaron en Sicilia desde a morte de Roxerio II, en 1154, até 1189.
Guillerme II non tivo descendencia, polo que nomeou herdeira lexítima á súa tía, Constanza I de Sicilia (irmá de Roxerio II).
Esta casou co emperador do Sacro Imperio Romano-Xermánico Henrique VI, o que permitiu a chegada ao poder da dinastía Hohenstaufen.
Clemente insta ao emperador a renderlle xuramento de vasalaxe, pero o emperador négase. O papa decide entón dar o seu apoio a Tancredo de Sicilia, fillo bastardo de Roxerio II, que morre en 1194.
Dominación Hohenstaufen (1194-1266)
miniatura|190px|Henrique VI e Constanza. miniatura|190px|Frederico II de Sicilia.
Henrique VI proclámase rei de Sicilia o 25 de decembro de 1194, en Palermo, xunto coa súa esposa Constanza I de Sicilia.
O seu reinado sería moi curto, xa que morreu en 1197. Entre esta data e 1220, o papa intenta frear o poder dos Hohenstaufen en Sicilia.
Departamento de M'bour
O departamento de M'bour é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Thiès, no oeste do Senegal. Segundo o censo do ano 2002 a súa poboación era de 461.097 habitantes. No ano 2005, esta estimábase en 513.278 persoas.
Reino de Sicilia
Dominación Hohenstaufen (1194-1266)
En 1220 Frederico II, o fillo de Henrique VI, proclámase emperador. No mes de decembro, en Capua, derroga a lei normanda e cancela as concesións que se fixeran en 1189, para castigar así aos que aproveitaron o baleiro de poder para facerse fortes.
Departamento de M'bour
A súa capital é a poboación de M'bour.
Os seus tres arrondissements son:
Reino de Sicilia
Dominación Hohenstaufen (1194-1266)
O Reino de Sicilia porén non tiña ningún poder central como nas demais monarquías, e os baróns e os bispos usurpaban as prerrogativas reais.
Para poñer fin a esta desorde, Frederico II que, ademais de Rei de Sicilia era emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e rei de Chipre e de Xerusalén, promulgou, o 1 de setembro de 1231, no castelo de Melfi (hoxe na provincia de Potenza, Basilicata), as chamadas Constitucións de Melfi (tamén coñecidas como Constitución de Melfi e como Liber augustalis) que constitúen unha, pero tamén das máis rendíbeis, das realizacións de Frederico II Hohenstaufen.
Trátase dunha serie de leis e normas que rexen a convivencia. Admirador de Augusto, Frederico II, coa axuda do seu chanceler Pierre des Vines, redactou un conxunto de leis chamado Liber augustalis. (Cómpre dicir, anecdoticamente, que este Liber Augustalis considérase tamén como a primeira colección de leis e regulamentos relacionados coa fabricación de medicamentos).
As Constitucións de Melfi son unha reforma dos Assises de Capua (Sesións de Capua) de 1220, que á súa vez reformaban as Assises de Ariano (Sesións de Ariano), dadas polo seu avó Roxerio II de Sicilia en 1140. Suponse que o emperador Frederico II foi el mesmo o autor das Constitucións, aínda que a influencia do arcebispo de Capua Giacommo Amalfitano foi notábel.
Inmediatamente foron reprobadas polo papa Gregorio IX porque supoñían unha lexislación exterior e contraria á Igrexa.
Estas Constitucións, inspiradas no dereito romano e no dereito canónico foron feitas para racionalizaren o funcionamento do Estado. Para iso, Frederico instaurou unha centralización do Estado e unha simplificación dos procedementos xudiciais. Por último, para fomentar o comercio, reduciu os impostos. Con elas, Frederico II reorganizou o Reino de Sicilia como unha Monarquía autoritaria cun goberno centralizado, afastado do feudalismo. Estas leis continuaron sendo, cunhas mínimas reformas, as leis básicas de Sicilia até 1819.
Dominación anxevina (1266-1282) e divisón do Reino
miniatura|160px|Carlos de Anjou. Ao subir ao trono Manfredo de Sicilia o papa Clemente IV excomungouno por ser fillo ilexítimo do seu pai Frederico II, devolvendo o Reino de Sicilia ao papado.
Pero en 1262, Constanza II de Sicilia, filla do anterior rei, Manferdo, casa con Pedro III o Grande, rei de Aragón, de Valencia e conde de Barcelona.
Demografía de Corea do Norte
A poboación de Corea do Norte é unha das máis homoxéneas do mundo, étnica e lingüisticamente, incluíndo apenas pequenas comunidades chinesas e xaponesas, así como vietnamitas.
Reino de Sicilia
Dominación anxevina (1266-1282) e divisón do Reino
As tropas de Carlos de Anjou entraron na illa e loitaron con Manfredo I Hohenstaufen na batalla de Benevento, na que o venceron, e Carlos foi coroado rei de Sicilia en Roma en 1266, como Calos I de Sicilia, inaugurando así a dinastía Anxevina.
Sing Star
miniatura|dereita|200 px|O xogo leva incorporados dous micrófonos [[USB.]]
Reino de Sicilia
Dominación anxevina (1266-1282) e divisón do Reino
Baixo o reinado de Carlos de Anjou e, posteriormente, o do seu fillo Carlos II, o norte do territorio foi moi favorecido en detrimento do sur, e así, entre outras cousas, a capital do Reino foi trasladada de Palermo a Nápoles. Esta situación de dominación anxevina concluiría coas chamadas Vésperas sicilianas, que conducen á división do Reino de Sicilia, en 1282, no Reino da Sicilia peninsular (coñecido como reino de Nápoles), baixo dominio anxevino, e o reino de Sicilia insular, o Reino de Trinacria, baixo dominio aragonés.
Demografía de Corea do Norte
A lingua coreana non forma parte de ningunha familia lingüística maior, aínda que se investigan posibles relacións co xaponés e outras linguas altaicas. O sistema de escritura do coreano, chamado hangul, foi inventado no século XV polo rei Sejong o Grande para substituír o sistema de caracteres chineses, coñecidos en Corea como hanja, que xa non se usan de forma oficial. Corea do Norte continúa co sistema de romanización McCune-Reischauer do coreano, contrastando con Corea do Sur que revisou a romanización no ano 2000.
Reino de Sicilia
Dominación aragonesa (1282-1442)
miniatura|210px|[[Pedro III de Aragón|Pedro III chega a Trapani.]] miniatura|210px|Pedro III. Miniatura de ca. 1315. Co matrimonio da herdeira legal de Manfredo I, Constanza II de Sicilia, con Pedro III o Grande, o Reino de Sicilia convértese nun dos principais intereses do rei aragonés, debido a que alegaba os dereitos da súa esposa ao trono do reino insular.
Sing Star
Durante as cancións, na pantalla sae de fondo o videoclip da canción e no medio unha barras horizontais que representan o ton no que se ha de cantar a canción, e que serve para guiar aos concursantes. Segundo o nivel de dificultade, as barras son máis ou menos estreitas para esixir un nivel máis alto de afinación. A letra aparece na zona inferior da pantalla.
Reino de Sicilia
Dominación aragonesa (1282-1442)
Cando Pedro III se dispoñía a facer valer o poder da súa frota no Mediterráneo, os sicilianos rebeláronse contra os Anjou (entre outras causas debido ás cargas impositivas que soportaban). A nobreza de Sicilia desexaba un certo grao de autonomía política e conseguiu expulsar á dinastía anxevina. Non se fixo esperar o contraataque de Carlos de Anjou pero, para poder facer fronte aos anxevinos, os sicilianos invitaron a Pedro o Grande a que reivindicara os dereitos da súa esposa e, segregándose de Nápoles, entregáronlle a Pedro III o Reino.
Demografía de Corea do Norte
Corea ten unha herdanza budista e confucionista, con comunidades cristiás e de chondogyo tradicional. Pyongyang, a capital de Corea do Norte, era o centro de actividade cristiá antes da Guerra de Corea. Segundo estimacións de 2009, Corea do Norte ten unha poboación de 24 051 218 habitantes, cunha idade media de 32 anos. A mortalidade infantil é de 21,86 por mil e a esperanza de vida de 63,81 anos. O 99% da poboación por encima dos 15 anos pode ler e escribir en coreano.
Sing Star
A compatibilidade coa cámara Eye Toy fai que sexa posíbel, en troques de ver o videoclip da canción, verse a un mesmo mentres canta. Hai diversas categorías en base ás puntuacións obtidas. A máis baixa é "Sen oído" mentres que a máis alta é "Singstar". As puntuacións van de 0 a 10.000.
Reino de Sicilia
Dominación aragonesa (1282-1442)
Tras o falecemento de Carlos I en xaneiro de 1285 e de Pedro III de Aragón en novembro dese mesmo ano, o Reino de Sicilia dividiuse en dúas partes de forma permanente (Regnum Siciliae ultra farum, Sicilia, e Regnum Siciliae citra farum, Nápoles). Pero como ambos os reis e os seus sucesores intitulábanse como rei de Sicilia, para distinguilos na historiografía emprégase rei de Nápoles para o da parte continental, e rei de Sicilia para o da parte insular, tamén coñecido como rei de Trinacria.
Sing Star
Na actualidade existen 6 xogos sing star diferentes. O último é o "SingStar Latino.
Reino de Sicilia
Dominación aragonesa (1282-1442)
Os conflitos entre os Reinos de Sicilia e de Nápoles foron constantes até que foi elixido papa Benedito XII en 1334, que tiña relacións de amizade con Frederico II de Sicilia, e lle prometeu respecto na Santa Sé en Trinacria.
Demografía de Corea do Norte
Evolución demográfica
No actual territorio de Corea do Norte.
Reino de Sicilia
Dominación aragonesa (1282-1442)
En ningún momento os nobres sicilianos aceptaron a vinculación da illa co resto dos dominios da coroa de Aragón, fóra da unión persoal co soberano. Para corresponder a estas exixencias, creouse a figura do vigairo (vicerrei), un alter-ego do propio rei que permitía desdobrar a súa personalidade, sendo o primeiro deles o infante Xoán II de Aragón, duque de Peñafiel, nomeado en 1415. Pero esta medida non acabou de convencer ao Parlamento, que resolveu en 1416 aclamar a Xoán como rei, pero este rexeitou o posto. Para evitar un conflito maior, Afonso V chantou a súa corte en Sicilia, convocou novamente o Parlamento e recibiu o xuramento dos sicilianos: quedaba así establecida a desexada unión persoal de Sicilia ao rei, non á coroa de Aragón. De feito, Sicilia nunca se sentiu integrada na coroa de Aragón, sendo bastantes as revoltas que se orixinaron pola nunca aceptada presenza de nobres da coroa aragonesa na illa.
Demografía de Corea do Norte
Poboación
24 051 218 (2009 est.)
0–14 anos: 21.3% (home 2,440,439/muller 2,376,557) 15–64 anos: 69.4% (home 7,776,889/muller 7,945,399) máis de 65 anos: 9.4% (home 820,504/muller 1,305,557) (2009 est.)
Taxa de crecemento
1,02% (1991 est.) 0,31% (1996 est.) 0,87% (2006 est.) 0,42% (2009 est.)