cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesús Bea
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas categorías inferiores do Portonovo SD. Sendo xuvenil, compaxinaba as súas actuacións no equipo coa súa profesión de patrón de baixura. En marzo de 1969, despois dun partido coa selección galega xuvenil no que se enfrontou ao Atlético Pontevedrés, filial do Pontevedra CF, fichou polo club granate.
Comezou a tempada 1969/70 no filial pontevedrés e en marzo foi cedido ao CD Ourense, da Segunda División, a petición do adestrador Francisco Campos (que substituíra a Fernando Bouso no banco). Foi titular no equipo ourensán dende o seu debut na xornada 29, na visita a El Sadar que rematou cunha derrota (1-0) contra Osasuna. No verán regresou ao Pontevedra, acabado de descender dende Primeira División, e onde xogou dúas tempadas.
Despois de non entrar nos plans do adestrador do Sevilla Roque Olsen na 1ª División, Bea fichou polo Deportivo Alavés, de Segunda, onde xogou as seguintes 5 tempadas. Marcou o seu primeiro gol na categoría contra o Levante UD nunha derrota por 2-1. Deixou Mendizorroza no verán de 1980, fichando de novo polo Pontevedra, que estaba naquel momento en Segunda B. Xogou 31 partidos naquela campaña e anotou tres goles, dous deles nun encontro fronte ao Deportivo da Coruña, pero o equipo acabou por descender a Terceira.
Fichou entón polo CF Lorca Deportiva, de Terceira División, sendo a primeira tempada onde se disputaba o Grupo XIII, tras separarse os equipos adscritos á Federación de Fútbol da Comunidade Valenciana e a Federación de Fútbol da Rexión de Murcia. Na tempada 1982/83 tivo un breve paso pola AD Ceuta, de Segunda B, onde conseguiu ser o máximo goleador do equipo a pesar de ser defensa central, con 12 tantos en 43 partidos. Volveu logo ao Lorca, xogando no equipo murciano até a súa retirada na tempada 1988/89, e vivindo un ascenso a 2ª (83-84), dous ascensos a 2ªB (80-81 e 86-87), un descenso a 2ªB (84-85) e dous descensos a 3ª (85-86 e 88-89).
República das Dúas Nacións
A República das Dúas Nacións ou Mancomunidade Polaco-Lituana, coñecida formalmente como Reino de Polonia e Gran Ducado de Lituania, e, despois de 1791, Mancomunidade de Polonia, foi un estado e federación de Polonia e Lituania gobernadas por un monarca común en unión real, que era tanto rei de Polonia como gran duque de Lituania. Foi un dos países máis grandes e máis poboados da Europa dos séculos XVI ao XVII. Na súa maior extensión territorial, a principios do século XVII, a Mancomunidade cubría case un millón de quilómetros cadrados e a partir de 1618 tiña unha poboación multiétnica de case doce millóns de persoas. O polaco e o latín eran as dúas linguas cooficiais.
A Mancomunidade estableceuse mediante a Unión de Lublin en xullo de 1569, mais a Coroa do Reino de Polonia e o Gran Ducado de Lituania estiveron nunha unión persoal de facto desde 1386 co matrimonio da raíña polaca Eduvixes e o Gran Duque de Lituania Ladislau, que foi coroado rei iure uxoris Ladislau II Jagiełło de Polonia. A Primeira Partición en 1772 e a Segunda Partición en 1793 reduciron moito o tamaño do estado e a Mancomunidade foi separada coa Terceira Partición en 1795.
A Unión posuía moitas características únicas entre os estados contemporáneos. O seu sistema político caracterizábase por estritos controis ao poder monárquico. Estes controis foron promulgados por unha lexislatura (sejm) controlada pola nobreza (szlachta). Este sistema idiosincrático foi un precursor dos conceptos modernos de democracia, a partir de 1791 de monarquía constitucional  e de federación. Aínda que os dous estados compoñentes da Mancomunidade eran formalmente iguais, Polonia era o socio dominante na unión.
A República das Dúas Nacións estivo marcada por altos niveis de diversidade étnica e pola relativa tolerancia relixiosa, garantida pola Lei da Confederación de Varsovia de 1573; con todo, o grao de liberdade relixiosa variou co paso do tempo. A Constitución de 1791 recoñeceu o catolicismo como a "relixión dominante", a diferenza da Confederación de Varsovia, mais a liberdade de relixión aínda se concedeu con ela.
Despois de varias décadas de prosperidade, entrou nun período prolongado de declive político, militar e económico.. A súa crecente debilidade levouna á súa repartición entre os seus veciños (Austria, Prusia e Rusia) a finais do século XVIII. Pouco antes da súa desaparición, a Mancomunidade adoptou un esforzo de reforma masivo e promulgou a Constitución do 3 de maio, que foi a primeira constitución codificada na historia moderna de Europa e a segunda na historia do mundo moderno despois da Constitución dos Estados Unidos.
Oasiseu
Oasiseu (en 오아시스) é un filme surcoreano de 2002 dirixido por Lee Chang-dong. O filme foi un éxito da crítica, gañando varios premios en numerosos festivais. Entre os máis importantes están o León de Prata á mellor dirección e o premio especial ó director para Lee Chang-dong na 59ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e o Premio Marcello Mastroianni ó actor emerxente para Moon So-ri no mesmo festival. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Cachopa, Trabada, Trabada
A Cachopa é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Cleonice Berardinelli
Traxectoria
Graduada en Letras Neolatinas pola Universidade de São Paulo (1938), foi profesora na Universidade Federal de Río de Janeiro (1959), cunha tese titulada Poesia e Poética de Fernando Pessoa.
Especialista en Camões e Fernando Pessoa, foi profesora emérita da Universidade Federal de Río de Janeiro e da Pontificia Universidade Católica de Río de Janeiro, investigadora 1-C do Consello Nacional de Desenvolvemento Científico e Tecnolóxico, consultora ad hoc da Coordenação de Aperfeiçoamento de Pessoal de Nivel Superior (CAPES) e consultora ad hoc da Fundação Carlos Chagas Filho de Amparo á Pesquisa do Estado do Río de Janeiro.
Honras
O 21 de setembro de 1966 foi nomeada comandante da Ordem do Infante D. Henrique, de Portugal. O 8 de xuño de 2016 foi elevado á Gran Cruz da mesma Orde.
Foi a correspondente académica brasileira da Academia das Ciências de Lisboa, Classe de Letras, desde o 27 de novembro de 1975.
O 26 de novembro de 1987 foi nomeada comandante da Orde Militar de Sant'Iago da Espada, Portugal. O 21 de xullo de 2006 foi elevado á Gran Cruz da mesma Orde.
O 16 de decembro de 2009 foi elixida para ocupar a cadeira número 8 da Academia Brasileira de Letras.
Foi nomeada doutora honoris causa por diversas universidades.
O Chao do Sevil, Trabada, Trabada
O Chao do Sevil é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Carballo, Trabada, Trabada
O Carballo é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Canle, Trabada, Trabada
Canle é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Parda, Pontevedra
A Parda é un barrio da cidade de Pontevedra na súa zona leste. Ten unha función sobre todo residencial e ten tamén importantes instalacións xudiciais, educativas e sanitarias.
Localización
O barrio da Parda está situado ao leste da cidade de Pontevedra. Limita ao norte coa rúa Estrada e a PO-532, ao sur coa PO-542 e O Marco, ao leste coa Rolda Leste e ao oeste coas vías férreas e a estación do ferrocarril. Ao leste do barrio atópase o cemiterio municipal de Santo Amaro, proxectado en 1879 polo arquitecto Alejandro Sesmero e inaugurado en setembro de 1882.
Historia
O topónimo Parda vén de "parta" que significa terreo cheo de auga, pantano ou zona húmida e fai referencia á zona húmida ou Xunqueira da Parda que está situada no barrio ao leste da estación de Pontevedra, do outro lado das vías do ferrocarril e que ten 8.000 metros cadrados.
O pazo da Parda, situado ao sur do barrio, preto da estrada PO-542, procede da liñaxe dos Acuña. Data de 1620 e foi fundado polos irmáns Malvar, deáns da catedral de Santiago de Compostela. O pazo foi construído principalmente nos séculos XVIII e XIX. O pazo acolleu importantes reunións políticas a principios do século XX, cando o seu propietario, Gabino Bugallal Araújo, II Conde de Bugallal e varias veces Ministro da Coroa e Presidente das Cortes Españolas, converteuno na súa residencia de verán.
O inicio do desenvolvemento do barrio da Parda produciuse coa demolición do antigo cárcere provincial da Parda grazas a un convenio conseguido polo alcalde Juan Luis Pedrosa en 1995 e á construción no seu soar do primeiro dos edificios xudiciais da Cidade da Xustiza de Pontevedra, cuxas obras empezaron a principios de 1996 e que se inaugurou en 1998.
En 1999 acabáronse de urbanizar os terreos e construíuse a avenida transversal de 22 metros de ancho Xoán Carlos I (actual avenida Virxinia Pereira Renda) de catro carrís de circulación, entre as rúas da Estrada e Pintor Laxeiro.
En xullo de 2001 aprobouse a construción na avenida Xoán Carlos I do novo edificio do Conservatorio Profesional de Música de Pontevedra, que foi inaugurado en setembro de 2004. A partir de 2002, a expansión do barrio acelerouse.
En 2006 comezaron as obras de construción do novo Centro de Saúde da Parda na rúa Gaiteiro Ricardo Portela. O centro de saúde, incluíndo nos seus servizos un Punto de Atención Continuada (PAC), foi inaugurado en outubro de 2009.
En 2008 empezouse a construír o complexo deportivo da Parda. Os traballos quedaron a medio facer ao entrar a concesionaria en quebra en 2009.
O 9 de setembro de 2009 inaugurouse no barrio da Parda o parque das Camelias, con entrada pola rúa Gaiteiro Ricardo Portela.
En 2010 finalizou a reurbanización da rúa Pintor Laxeiro, que pasou a contar con catro carrís de circulación. En 2011 completouse a urbanización das rúas perimetrais e ampliáronse as zonas verdes en 4220 metros cadrados.
En xaneiro de 2011 entrou en funcionamento a escola infantil da Parda na rúa Diego Sarmiento de Acuña, que pasou a formar parte da rede de garderías da Xunta de Galicia A galiña azul. Foi proxectada polo arquitecto José Ramón Garitaonaindía de Vera.
O 1 de agosto de 2016 empezou a construción do segundo edificio dos Xulgados. O novo edificio foi inaugurado o 3 de setembro de 2019. A partir deste intre Pontevedra contou cunha Cidade da Xustiza conformada por estes dous edificios xudiciais no barrio da Parda.
Urbanismo
A Parda é o principal barrio da zona leste de Pontevedra e articúlase a partir dunha avenida principal de catro carrís, a avenida Virxinia Pereira Renda e dunha rúa de catro carrís que a cruza, a rúa Pintor Laxeiro. As rúas Estrada e Hortas comunican o barrio polo oeste co centro da cidade e a rúa Hortas tamén o comunica coas estacións de ferrocarril e autobuses.
O barrio ten como parques principais o parque das Camelias e o parque Martín Balea. O parque das Camelias ten 8.000 metros cadrados e conta cunha área de xogos infantís. Ten unha fonte ornamental formando bancada en semicírculo e especies arbóreas como camelias e magnolios. O parque Martín Balea entre as rúas Pintor Laxeiro e Bacelar contará en 2023 cun parque infantil de preto de 1000 metros cadrados de superficie e que será o maior do barrio da Parda. O barrio ten ademais o parque da rúa dos Soutos, que dispón tamén dun parque infantil.
Carabus galicianus
Carabus galicianus é unha especie de insecto coleóptero da familia dos carábidos, endémico do noroeste da península Ibérica (Galicia e o norte de Portugal).
A Parda, Pontevedra
Centros escolares
O barrio da Parda conta con distintos centros escolares:
Carabus galicianus
Descrición
A erspecie foi descrita en 1839 polo entomólogo francés Hippolyte Louis Gory.
A Parda, Pontevedra
Organismos gobernamentais
No barrio atópase a Cidade da Xustiza de Pontevedra, composta por dous edificios de oito e seis andares, que foron inaugurados respectivamente en 1998 e 2019.
Carabus galicianus
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Carabus
A Parda, Pontevedra
Centros sanitarios
No barrio atópase o Centro de Saúde A Parda, que dispón dun Punto de Atención Continuada (PAC).
301, 302
301, 302 ou 301/302 (en 삼공일, 삼공이; Samgongil, Samgonge) é un filme surcoreano de 1995 dirixido por Park Chul-soo.
Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carabus galicianus
Etimoloxía
O epíteto específico, galicianus, refírese a que foi descrito a partir dun espécime capturado en Galicia.
Sinónimos
Ademais de polo protónimo cuñado por Gory, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat e distribución
É unha especie estenotópica (que ten un rango estreito de adaptabilidade aos cambios nas condicións ambientais) e moi higrófila (que precisa un ambiente húmido para o seu desenvolvemento.
Bioloxía
miniatura|300px|[[Hábitat típico de Carabus galicianus]] A súa bioloxía está detalladamentre descrira no traballo de Andrade (1980). A especie encóntrase sempre ligada a aungas límpidas, de corrente rápida, que discorran sobre leitos pedregosos, con bordos con boa cobertura arbórea que cree condicións de forte umbría. Ademais, debe haber zonas no curso do río semisecas, a modo de praias, para que o insecto poida deenvolver a súa actividade. En xeral, encóntrase dentro do leito fluvial, baixo pedras parcialmente mergulladas, xa que é parcialmente subacuática.
Polo día atópase agochado nas pedras das beiras dos ríos, mantendo a súa actividade pola noite. A alimentación consiste en lesmas e miñocas. Andrade, principal coñecedor desta especie, calcula que presenta tres ou catro xeracións por ano. Este número de xeracións débese a unha temperá actividade desde principios de marzo, prologándose até outubro, mes no que entrarían en hibernación, tanto como adultos como en fase larvaria.
Porén, segundo Andrade, nun hábitat de clima benigno a especie non chaga a hibernar, ou ten unha diapausa moi curta. Para hibernar elixe, en xeral, noiros máis ou menos próximos ao curso da auga.
Cómpre sinalar que as larvas desta especie foron identificadas e estudadas por Andrade, que recolleu convivindo con adultos, nas provincias da Coruña e de Pontevedra, chegando coa su descrición a corroborar a súa priximidade coa subespecie Carabus (Rhabdotocarabus) melancholicus costatus Germar, 1824.
Andrade sinala que é unha especie moi sensíbel á contaminación da auga e á deforestación das marxes, debido a que é moi umbrófila. Por iso é unha excelente indicadora do grao de contaminación das augas.
Ameazas
A contaminación dos ríos, por tanto, implica a súa desaparición, sendo substituído por Carabus melancholicus. O coleccionismo indiscriminado podería provocar algunha extinción local, aínda que a súa capacidade reprodutiva puidera solventar esta cuestión de non coincidir con outros factores. O descoñecemento da súa capacidade de desprazamento e potenciais inimigos naturais, unido á crecente degradación biolóxica dos ríos e as minicentrais, permitelle considerar á SGHN a esta especie como vulnerábel.
Johnathan Motley
Traxectoria profesional
Tras non ser seleccionado no Draft da NBA de 2017, Motley asinou cos Dallas Mavericks, repartindo os seus partidos entre os Mavs e o seu afiliado na NBA G League, os Texas Legends. Motley debutou na NBA o 14 de decembro de 2017, facendo 4 puntos en dous minutos de xogo na derrota por 112–97 contra os Golden State Warriors.
O 23 de xullo de 2018, Motley foi traspasado xunto os dereitos do Draft de Renaldas Seibutis ós Los Angeles Clippers, a cambio dos dereitos do Draft de Maarty Leunen.
O 3 de agosto de 2021, Motley asinou co PBC Lokomotiv Kuban ruso. Deixou o equipo tras a invasión rusa de Ucraína de 2022.
O 20 de xuño de 2022, Motley asinou co Fenerbahçe SK turco.
O Chao dos Nabais, Trabada, Trabada
O Chao dos Nabais é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Cima de Vila, Trabada, Trabada
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Chunhyangjeon
Chunhyangjeon (en 춘향뎐 é un filme surcoreano de 2000 dirixido por Im Kwon-taek, cun guión de Kang Hye-yeon e Kim Myung-gon. Foi distribuído por CJ Entertainment, estreándose nos cinemas de Corea do Sur o 29 de xaneir de 2000. Lee Hyo-jeong e Cho Seung-woo interpretan a Chunhyang e Mongryong, respectively.
Aristide Guarneri
Aristide Guarneri, nado en Cremona o 7 de marzo de 1938, é un exfutbolista italiano, que xogaba como defensa. Formou con Armando Picchi a parella de centrais do Inter de Milán de Helenio Herrera, co que conquistou tres títulos da Serie A, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Foi internacional coa selección italiana, coa que gañou a Eurocopa de 1968.
Como xogador
Comezou a xogar na Juventina (equipo xuvenil de Cremona) e no Codogno (na Promozione), pasando en 1957 ao Como, da Serie B. Gañou a titularidade debido á exclusión dun compañeiro por motivos disciplinarios, e o técnico arxentino Hugo Lamanna colocouno como lateral esquerdo.
En 1958 fichou polo Inter, onde foi utilizado por primeira vez como defensa central polo adestrador Giulio Cappelli debido ás decepcionantes actuacións do titular Cardarelli, e a proposta de Gianni Invernizzi, designado inicialmente para o posto. Debutou cos nerazzurri o 10 de outubro no triunfo por 8-0 ante o SPAL, e pronto se converteu nun titular indiscutible. A partir de 1962 formou con Armando Picchi a parella defensiva de centrais do Grande Inter adestrado por Helenio Herrera. Gañou tres títulos da Serie A, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais.
Deixou o Inter en 1967 para xogar unha tempada no Bologna e outra no Napoli, onde ofreceu un rendemento por baixo das expectativas. En 1969 volveu unha última tempada ao Inter, onde Heriberto Herrera substituíra a Helenio no banco, pero non atopou espazo co técnico paraguaio, disputando só dous partidos da Copa de Feiras e tres ao final do campionato.
En xaneiro de 1971, a pesar de ser solicitado polo Palermo, pasou a xogar no Cremonese, da Serie D, deixando o Inter tras 335 partidos e catro goles. Co equipo da súa terra obtivo o ascenso á Serie C, xogando outros dous anos como capitán na terceira categoría antes de retirarse en 1973, aos 35 anos.
Selección italiana
esquerda|miniatura| Guarneri (de pé, segundo pola dereita) coa [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana na final da Eurocopa de 1968.]] Debutou coa selección italiana o 12 de maio de 1963 nunha vitoria por 3-0 contra o Brasil campión do mundo. Xogou un total de 21 partidos coa azzurra, coa que participou no Mundial de 1966 e na Eurocopa de 1968, logrando o título nesta última. Disputou a final contra Iugoslavia, que precisou dun partido de desempate. Anotou o seu único gol internacional en 1966, nun amigable contra a URSS, onde lle marcou ao histórico gardameta Lev Iashin.
Como adestrador
Trala súa retirada pasou a ser adestrador do equipo xuvenil do Cremonese, co que gañou o campionato de Serie C xuvenil en 1974. Máis tarde foi segundo adestrador de Giancarlo Danova no Sant'Angelo e no Parma e adestrou a Fiorenzuola, na Interregionale, e a Viadana e a Soresinese en competicións de afeccionados. Na tempada 1991/92 foi segundo adestrador do coruñés Luis Suárez no banco do Inter, trala destitución de Corrado Orrico.
Trala súa experiencia como adestrador, realizou diversas funcións no Inter de Milán, entre elas a de observador na procura de novos talentos para o club.
Mario Corso
Mario Corso, nado en San Michele Extra, Verona, o 25 de agosto de 1941 e finado en Milán o 20 de xuño de 2020, foi un futbolista e adestrador italiano, que xogaba como centrocampista.
Odón II do Condado de Borgoña
Odón I de Andechs e Merania (e Odón II de Borgoña), nado en 1180 e finado en 1234, foi conde de Andechs, duque de Merania (ou Andechs-Merania e conde de Borgoña por matrimonio coa condesa Beatriz II de Borgoña. O seu irmán Henrique recibiu o goberno das marcas de Istria e de Carniola, que formaban parte do ducado de Merania e polo tanto suxeitas feudalmente a Odón, pero á súa morte en 1228, estes territorios pasaron tamén a seren administrados directamente por Odón.
Mario Corso
Considerado como un dos xogadores italianos máis inventivos e imaxinativos da historia, o seu nome está vencellado ao Inter do Milán, no que xogou de 1958 a 1973, antes de fichar polo Genoa, onde rematou a súa carreira en 1975. Disputou 502 partidos coa camiseta nerazzurra, coa que marcou 94 goles e gañou catro campionatos da Serie A, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Tamén foi adestrador de varios equipos, entre eles o propio Inter, ao que dirixiu na tempada 1985/86.
Odón II do Condado de Borgoña
Traxectoria
Odón naceu en 1180, fillo do conde de Andechs e duque de Merania Bertoldo IV de Diessen e de Inés da Baixa Lusacia. Á morte do seu pai en 1204, sucedeuno como conde de Andechs e duque de Andechs-Merania aos 24 anos. En 1208 converteuse en conde de Borgoña por matrimonio coa condesa Beatriz II de Borgoña coa que tivo como fillos a:
Mario Corso
Foi 23 veces internacional coa selección italiana, coa que marcou 4 goles. Candidato tres veces ao Balón de Ouro, quedou na sétima posto na edición de 1964.
Odón II do Condado de Borgoña
Traxectoria
En 1208 o emperador xermánico Filipe de Suabia foi asasinado en Bamberg (a 250 km ao norte de Andechs) polo seu rival, o emperador xermánico Odón IV. Membros da Casa dos Andechs (o seu irmán Henrique II de Istria e I de Carniola e o príncipe bispo de Bamberg, Egnert) estiveron implicados no crime. O castelo de Andechs foi entón completamente destruído e a casa de Andechs perdeu todos os seus títulos e bens por decisión do emperador Odón IV, en 1209 (aínda que parece que conservou o dominio polo menos en parte), e tamén confiscaron as súas terras bávaras, que pasaron aos Wittelsbach. Odón II de Borgoña intentou reconciliarse coa autoridade imperial para recuperar as posesións da familia, cousa que parece ter conseguido, e os Andech foron rehabilitados e Henrique volveu gobernar ata a súa morte sen fillos en 1228, cando Odón II o sucedeu en Istria e Carniola.
En 1231 morreu aos 38 anos a súa muller, a condesa Beatriz II de Borgoña. Odón quedou como conde co nome de Odón II de Borgoña. Morreu en Besançon en 1234 aos 54 anos. Sucedeuno o seu fillo Odón II de Andechs e Merania, que no condado de Borgoña foi Odón III de Borgoña.
Mario Corso
Como xogador
En 1973, tralo regreso de Herrera ao banco interista, foi finalmente traspasado, sendo o seu destino o Genoa. A súa primeira tempada no club lígur rematou co descenso á Serie B. A comezos do ano seguinte sufriu unha grave lesión, fracturando unha tibia, Non chegou a recuperarse totalmente, fracturándose de novo durante un adestramento e poñendo fin á súa carreira.
Selección nacional
Foi 23 veces internacional coa selección italiana entre 1961 e 1971, marcando 4 goles. Coa camiseta azzurra, porén, non puido igualar os resultados obtidos nos seus clubs. Debutou internacionalmente en 1961, nun partido amigable perdido ante Inglaterra por 2-3. O 15 de outubro do mesmo ano marcou os seus primeiros goles ante Israel, nun partido correspondente á clasificación para o Mundial.
Trala chegada ao banco da selección da terna Giovanni Ferrari - Helenio Herrera - Paolo Mazza, foi excluído desta e non foi convocado para o Mundial de 1962 en Chile, indo no seu lugar Gianni Rivera, con 18 anos. O Mundial rematou sen gloria para a selección italiana, eliminada na primeira fase e rodeada da polémica, motivada en gran parte pola exclusión de Corso.
Tampouco foi convocado para o Mundial de 1966, por un conflito persoal co adestrador Edmondo Fabbri, e tamén co segundo adestrador, Ferruccio Valcareggi, máis tarde sucesor de Fabbri, que tamén o excluíu da Eurocopa de 1968, gañada por Italia. O 9 de outubro de 1971 xogou o seu último partido coa selección nacional, nun Italia-Suecia (3-0).
Como adestrador
De volta ao Inter, adestrou o equipo xuvenil, ata que en novembro de 1985 o presidente Ernesto Pellegrini confioulle o primeiro equipo para substituír a Ilario Castagner. Debutou o 24 de novembro, cun empate 1-1 ante a Juventus de Trapattoni. O 6 de abril de 1986 gañou o derbi contra o Milan por 1-0, no que foi o primeiro derbi de Silvio Berlusconi ao mando dos milaneses. O Inter acabou o campionato na sexta posición, por diante do Milan, clasificándose para a Copa da UEFA. Non continuou no banco do Inter na seguinte tempada, ocupando o seu lugar Trapattoni.
Na tempada 1987/88 dirixiu o Mantova, ao que levou a gañar o campionato da Serie C2 ese ano a un sexto posto ao ano seguinte na C1. Posteriormente pasou polos bancos do Barletta e o Verona, antes de regresar ao Inter como observador.
Vida persoal
Casou con Enrica. Faleceu o 20 de xuño de 2020 aos 78 anos, tras unha breve hospitalización.
Manuel Fernández Rey
O nome Manuel Fernández Rey pode referirse a:
Cotarelo, Trabada, Trabada
Cotarelo é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Xoana III de Borgoña
miniatura| Escudo dos condes de Borgoña a partir de [[1280]] Xoana III de Borgoña, nada en 1308 e finada en 1347, foi condesa de Borgoña e Artois (1330 - 1347) e duquesa consorte de Borgoña (1318 - 1347).
Matrimonios e descendentes
Casou co duque Odón IV de Borgoña o 18 de xuño de 1318 en Nogent-sur-Seine. Desta unión naceron:
Condado de Borgoña
En 1330 á morte da súa nai Xoana II de Borgoña herdou o condado de Borgoña, ao mesmo tempo que o seu marido foi nomeado, uníndose así os dous títulos da rexión de Borgoña.
Xoana III de Borgoña morreu o 13 de agosto de 1347, sendo sepultada na abadía de Fontenay.
Frank Bainimarama
Josaia Voreqe Bainimarama, coñecido como Frank Bainimarama, nado en Kiuva, Colonia de Fidxi, o 27 de abril de 1954, é un militar e político fidxiano, que foi primeiro ministro de Fidxi desde o 7 de xaneiro de 2007 ata o 24 de decembro de 2022.
Tras unha carreira militar de varias décadas foi ascendido a comodoro en 1998 e nomeado comandante en xefe das Forzas Armadas de Fidxi en 1999. Tomou o poder dúas veces na historia de Fidxi, a primeira vez como xefe do goberno militar interino do 29 de maio ao 13 de xullo de 2000, despois de organizar un contragolpe para neutralizar o golpe de Estado étnico dirixido por George Speight. Entregou o poder a Josefa Iloilo, nomeado presidente pouco antes.
Foi fundamental no ascenso ao poder do goberno do primeiro ministro, Laisenia Qarase, pero a súa intensa crítica á política do goberno de amosar clemencia cara ás persoas implicadas no golpe estirou máis tarde as súas relacións co réxime e o 5 de decembro de 2006, derrubou o goberno de Qarase e anunciou que asumía "de mala gana" os poderes da presidencia. Restableceu a Josefa Iloilo na presidencia o 4 de xaneiro de 2007, e foi nomeado primeiro ministro interino por Iloilo ao día seguinte. O nomeamento foi declarado lícito polo Tribunal Supremo de Fidxi en outubro de 2008. Bainimarama dimitiu o 10 de abril de 2009 como primeiro ministro interino, despois de que a corte de apelación do país fallase que a eliminación do goberno democrático durante o golpe militar do 2006 fora ilegal. O presidente Josefa Iloilo anunciou entón que abolía a Constitución, que asumía todo o poder de goberno e que revogaba todos os nomeamentos xudiciais, volvendo nomear a Bainimarama como primeiro ministro.
Ocupou este cargo ata as eleccións de 2014, onde gañou o seu partido, FijiFirst, e xurou o cargo como primeiro ministro de Fidxi ante o presidente Epeli Nailatikau. Nas eleccións xerais de Fidxi de 2018, o FijiFirst obtivo de novo unha maioría absoluta e Bainimarama tomou posesión como primeiro ministro de Fidxi para un novo mandato o 20 de novembro de 2018.
Inicios
Asistiu á Escola de Secundaria dos Irmáns Maristas en Suva, ao Instituto Asiático de Tecnoloxía preto de Bangkok e á Universidade de Dalhousie en Halifax, Nova Escocia. Ingresou na Mariña de Fidxi en 1975 ascendeu a través dos rangos ata chegar a capitán en 1991. En 1997 foi nomeado Xefe de Persoal e en 1998 foi ascendido a comodoro converténdose en Comandante das Forzas Armadas en 1999.
Golpe de Estado en Fidxi do 2000
Un grupo liderado por George Speight, un empresario que fora declarado en bancarrota tras a cancelación de varios contratos por parte do goberno, entrou nos edificios do Parlamento o 19 de maio de 2000. Durante 56 días o primeiro ministro Mahendra Chaudhry e a maior parte do seu goberno, xunto con moitos parlamentarios e o seu persoal, estiveron secuestrados mentres que Speight intentaba negociar co presidente, Kamisese Mara, quen denunciou o golpe de Estado e declarou o estado de emerxencia.
Crendo que o presidente Kamisese Mara non estaba a tratar con eficacia a situación, Bainimarama obrigou a Mara a dimitir o 29 de maio de 2000, no que algúns políticos chamaron "un golpe dentro do golpe" e formou un goberno militar interino, que negociou un acordo en virtude do cal os rebeldes liberarían a todos os reféns, incluído o deposto primeiro ministro Mahendra Chaudhry, e se renderían sen seren castigados. O goberno renunciou posteriormente á última parte do acordo e arrestou a Speight o 27 de xullo de 2000, con Bainimarama dicindo que asinara esa parte do acordo "baixo coacción".
Despois do golpe
Asistiu entre 2002 e 2003 a diversos cursos de formación e conferencias en Fidxi, Australia, Corea do Sur e Filipinas, ademais do Programa para Executivos Superiores en Seguridade Nacional e Internacional na Universidade Harvard nos Estados Unidos. En novembro de 2002 foi ascendido a contraalmirante, pero esta promoción foi revertida de novo a comodoro o 1 de febreiro de 2003.
A pesar da deterioración da súa relación co goberno, foi nomeado comandante das Forzas Armadas da República de Fidxi o 5 de febreiro de 2004.
Destitución e golpe de estado de 2006
O 31 de outubro de 2006, mentres Bainimarama estaba en Exipto visitando as forzas de mantemento da paz no Oriente Medio, o presidente Iloilo destituíu a Bainimarama, nomeando no seu lugar ao tenente coronel Meli Saubulinayau que rexeitou o cargo. Os altos cargos militares de Fidxi apoiaron a Bainimarama, que pediu rapidamente a dimisión do Goberno. Os gobernos de Australia, Nova Zelandia, Estados Unidos e outros chamaron á calma e pediron garantías de que os militares de Fidxi non se levantarían contra o goberno.
A finais de novembro de 2006, Bainimarama envioulle a Qarase unha lista de demandas, unha das cales era a retirada de tres polémicos proxectos de lei, incluído o Proxecto de Lei Qoliqoli (que transferiría a propiedade dos recursos marítimos ao pobo fidxiano ) e o Proxecto de Lei Reconciliación, Tolerancia, e Unidade, que tería ofrecido indultos condicionais ás persoas condenadas por participar no golpe de 2000. A pesar de novas conversacións en Suva e en Wellington, Nova Zelandia, Bainimarama deu ao primeiro ministro Qarase un ultimato para o 4 de decembro para que aceptase as súas demandas ou dimitise. Nun discurso televisado, Qarase acordou poñer en espera as tres polémicas leis, revisar o nomeamento de Andrew Hughes como comisario de policía (Bainimarama esixira a súa destitución) e dar á policía a opción de suspender as investigacións sobre os supostos actos de sedición do comandante. Rexeitou máis concesións e dixo que concedera todo o posible dentro da lei.
Desde o 9 de decembro, detívose a persoal de medios de comunicación e coñecidos disidentes, e producíronse incidentes de intimidación e violencia cometidos contra figuras políticas. Informouse de que foi agredido Stuart Huggett, presidente da Comisión da Función Pública.
O 6 de setembro de 2007, Bainimarama impuxo un renovado estado de emerxencia durante un mes, alegando que Qarase e o seu portavoz estendían mentiras e intentaban provocar desestabilización, tras o regreso de Qarase a Suva despois de estar confinado na illa de Vanua Balavu desde a súa expulsión do cargo. Bainimarama dixo que Qarase e o seu portavoz deberían volver a Vanua balavu e que poderían "falar dende alí".
Bainimarama converteuse en ministro de Economía interino o 18 de agosto de 2008 despois de que Chaudhry e os demais ministros do Partido Laborista se retirasen do goberno provisional.
Explicando o golpe
En setembro de 2011, o goberno de Bainimarama introduciu un decreto que restrinxía duramente os dereitos laborais, co fin de "garantir a viabilidade e sostibilidade actuais das industrias nacionais esenciais". En concreto, o decreto prohibía todas folgas excepto en circunstancias excepcionais, someténdoas ademais á autorización do goberno caso por caso. Tamén restrinxiu o dereito dos traballadores a levar as súas queixas ante os tribunais de xustiza. O Congreso da Unión de Sindicatos de Fidxi dixo que o decreto "ofrecía importanes armas aos empresarios para seren usadas contra os sindicatos [. . . ] expulsa aos sindicalistas profesionais, elimina os convenios colectivos existentes, promove un sistema interesado de axentes non profesionais para representar aos traballadores, restrinxe severamente a acción industrial, reforza as sancións contra os traballadores que se manifestan legalmente e prohibe os pagos de horas extras e outras bonificacións para os traballadores en operacións de 24 horas". Attar Singh, secretario xeral do Consello de Sindicatos das Illas Fidxi, dixo: "Nunca vimos nada peor que este decreto. Sen dúbida está deseñado para decimar os sindicatos [...] dándolle aos empresarios unha vantaxe inxusta sobre os traballadores e os sindicatos". Amnistía Internacional dixo que o decreto ameazaba "os dereitos humanos fundamentais [...], incluído o dereito á liberdade de asociación e reunión e o dereito a organizarse".
Crise constitucional de 2009
En abril de 2009, a Corte de Apelación declarou ilegal a eliminación do goberno democrático durante o golpe militar do 2006. Bainimarama dimitiu o 10 de abril de 2009 como primeiro ministro interino.
O presidente Josefa Iloilo anunciou entón que abolía a Constitución, asumía todo o poder gobernante e revogaba todos os nomeamentos xudiciais.
Despois de abolir a Constitución e ignorar o poder xudicial, o presidente Iloilo nomeou de novo ao comandante Frank Bainimarama como primeiro ministro só 24 horas despois da súa marcha. O 24 de abril, o presidente nomeouno Compañeiro da Orde de Fidxi en recoñecemento polos seus "logros e méritos do máis alto grao e servizo a Fdxi e á humanidade en xeral".
O 3 de novembro de 2009, Bainimarama expulsou aos enviados de Australia e Nova Zelandia dándolle 24 horas para saír do país.
Maarty Leunen
Maarten Arthur "Maarty" Leunen, nado o 3 de setembro de 1985 en Vancouver, Washington, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Frank Bainimarama
Crise constitucional de 2009
A polémica derivou da decisión de Bainimarama de nomear xuíces de Sri Lanka para substituír o poder xudicial do país, que foi expulsado en abril de 2009.
O Coto, Trabada, Trabada
O Coto é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Covacho, Trabada, Trabada
Covacho é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Maarty Leunen
Traxectoria profesional
Leunen foi elixido na 54ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Houston Rockets, pero non chegou a xogar con eles e asinou co Darüşşafaka SK turco. En xullo de 2009, asinou co Pallacanestro Cantù da Lega Basket Serie A. En xullo de 2014, Leunen asinou un contrato dun ano co Ratiopharm Ulm da Basketball Bundesliga.
O 11 de setembro de 2015, Leunen asinou co Sidigas Avellino da Lega Basket Serie A. En 2018, Leunen continuou a súa carreira na liga italiana tras asinar co Fortitudo Bologna, e o 15 de xullo de 2020, volveu ó Pallacanestro Cantù.
O 27 de outubro de 2021, Leunen anunciou a súa retirada coma xogador profesional de baloncesto.
Frank Bainimarama
Crise constitucional de 2009
Ocupou o cargo de primeiro ministro ata as eleccións de 2014, onde gañou o seu partido, FijiFirst, e xurou o cargo como primeiro ministro de Fidxi ante o presidente Epeli Nailatikau. Nas eleccións xerais de Fidxi de 2018, o FijiFirst obtivo de novo unha maioría absoluta e Bainimarama tomou posesión como primeiro ministro de Fidxi por un segundo mandato o 20 de novembro de 2018.
Monarquismo
Bainimarama ten colocados enriba do seu escritorio os retratos de Isabel II, antiga raíña de Fidxi e do seu marido, o príncipe Filipe, duque de Edimburgo. Díxo de si mesmo: "Sigo sendo leal á raíña. Moita xente o é en Fidxi. Unha das cousas que me gustaría facer é vela restaurada como a nosa monarca, para ser de novo a raíña de Fidxi". Con todo, en 2012 o goberno de Bainimarama aboliu o festivo do aniversario oficial da raíña en Fidxi e substituíu a imaxe da raíña nos billetes e as moedas polo escudo de Fidxi.
Vida persoal
Bainimarama procede da aldea de Kiuva na península de Kaba, na provincia de Tailevu. É irmán de Meli Bainimarama e Timoci Bainimarama, ambos os dous altos funcionarios. Foi educado no catolicismo romano. Está casado con Maria Makitalena e teñen seis fillos e varios netos. É un entusiasta do deporte, cunha particular paixón polo rugby e o atletismo. O 31 de maio de 2014 converteuse en presidente da Unión de Rugbi de Fixi.
Fastos
Na Roma antiga, os fastos (en latín: fasti) eran listas cronolóxicas en forma de calendario ou outros rexistros diacrónicos ou plans de eventos relixiosos oficiais e que, xeralmente, estaban gravados en pedra. Despois do declive do Imperio Romano, a palabra fastos seguiu usándose para rexistros similares na Europa cristiá e, despois, en todo Occidente.
Os asuntos públicos, incluídos os asuntos oficiais do estado romano, tiñan que levarse a cabo os días de festa (latín: dies fasti; en galego: días permitidos) e as festas convertéronse nos rexistros destes asuntos. Ademais deste sentido máis amplo da palabra, tamén estaban os fastos que rexistraban tipos específicos de acontecementos, como os fastos triunfales (fasti triumphales), listas de triunfos celebrados polos xenerais romanos. As divisións temporais utilizadas baseáronse todas no calendario romano.
Etimoloxía
A palabra fastos pasou despois a designar propiamente as listas organizadas cronoloxicamente. Esta estrutura temporal era a que distinguía os fastos da regesta, unha simple relación de propiedades ou bens (como terras), ou documentos, ou mesmo as transaccións de transferencia de propiedade.
Calendario
O calendario romano dividíase en dies fasti (os días axeitados para que o pretor administrase xustiza) e dies nefasti (aqueles nos que se prohibían os actos xudiciais e se dedicaban a divindades superiores ou infernais). Como a poboación romana, que precisaba moito este tipo de información, era basicamente analfabeta, a información, despois da súa elaboración, facíase pública léndoa no foro a principios de cada mes e pegándoa nos muros de diversos edificios como a Regia (sede do Colexio de Pontífices) ou na Rostra do Foro Romano. Este acontecemento pasou a chamarse calendae (“chamada”). Os calendaria eran competencia exclusiva do Colexio de Pontífices, un colexio de maxistrados sacerdotais. Deste xeito puxeron en coñecemento dos populares os días dispoñibles para negocios, reunións electorais, festas, malos agoiros e festas móbiles. Os días do mes calculábanse a partir de tres referencias: calendas, nonas e idus e sempre retrocedendo destas datas: «3 días antes dos idus de abril», «4 días antes dos nones de maio», etc.
Os Fastos Diúrnos (Fasti Diurni), forma para se refeir ao calendario común, estaban divididos en urbanos e rurais (urbani et rustici), eran unha especie de anuario, con datas e instrucións para as cerimonias relixiosas, días de mercado, divisións de meses e temas similares. No 304 a. C., Cneo Flavio, secretario pontificio, foi quen rematou co monopolio patricio do seu uso e introduciu o costume de publicar táboas gravadas en pedra, tipicamente nas catro caras dun monumento rectangular, coa información necesaria e breves referencias a acontecementos importantes como vitorias, triunfos. e prodixios.
Xa se descubriron un número considerable de calendarios, pero ningún parece ser máis antigo que a época de Augusto (reinado 27 a. C - 14 d. C.). O Calendario Prenestino, descuberto en 1770, organizado polo famoso gramático Marco Verrio Flaco, contén os meses de xaneiro, marzo, abril e decembro, ademais dunha parte de febreiro. As táboas relatan as festas e os triunfos de Augusto e Tiberio (reinado 14–37). Aínda existen dous calendarios completos: unha lista oficial de Filócalo (354) e unha versión cristiá dun calendario oficial de Polemio Silvio (448).
Fasti magistrales
Os fastos maxistrais (en latín: fasti magistrales), tamén chamados "anales" (annales) ou "historias" (historici), estaban relacionadas coas diversas festas, prácticas relixiosas, deuses e maxistrados. Ademais, trataron asuntos relacionados cos emperadores, os seus aniversarios, cargos, días consagrados a eles, con festas e cerimonias creadas para homenaxealos ou na súa memoria. Chegaron a chamarse magni ("grandes"), como forma de distinguilos do calendario común (os fastos diúrnos, fasti diurni en latín).
Fasti consulares
Os fastos consulares (fasti consulares) eran as crónicas oficiais nas que os anos estaban marcados polos seus respectivos cónsules e outros maxistrados, normalmente co acontecemento principal dos seus mandatos, pero non sempre. Os cónsules estaban obrigados a manter estas escrituras e a presentalas ano con ano so Senado.
Un exemplo famoso son os Fastos Capitolinos. Esta é unha denominación actual porque foron depositados en 1547 no patio do Palazzo dei Conservatori no Outeiro Capitolino por orde do cardeal Alessandro Farnese, quen os gardou temporalmente na súa vila trala súa escavación no foro romano en 1545-1546 (financiada por el). Miguel Anxo, quen deseñou o conxunto de tres pazos no outeiro, tamén restaurou as táboas dos fasti. O Palazzo é hoxe un dos Museos Capitolinos, que teñen unha dobre función como museos e edificios do goberno italiano. Os fastos capitolinos están situados na Sala della Lupa, xunto coa famosa famosa Loba Capitolina (Lupa). Tamén se colocaron alí máis fragmentos descubertos durante o Renacemento.
Descubrimento
miniatura|Sala da [[Luperca|Loba Capitolina no Palazzo dei Conservatori en Campidoglio (Roma).]] Os fastos consulares foron descubertos como 30 fragmentos de mármore no foro. Con eles estaban 26 fragmentos de Acta Triumpharum, chamados fasti triumphales. Ámbalas dúas listas foron restauradas como rexistros distintos. A restauración baseouse case na súa totalidade nas observacións de Onofrio Panvinio e Pirro Ligorio, que os atoparan na parte superior dun foxo no que se vía unha partedun muro no que se percibían inscricións que estaban entre pilastras. Os dous falara con Miguel Anxo para evitar romper os materiais pois o papa Paulo III autorizara a extracción de pedra para a basílica de san Pedro en 1540 e, Miguel Anxo que estaba a traballar no deseño da basílica, tamén protestou. No entanto, o papa seguira o criterio xeneralizado que imperaba no Renacemento de arrinca-las estruturas do pasado para reutilizalas en construcións que consideraban aínda máis magníficas. Por iso, aínda que os estudosos tentaron para salvar o que poidesen, os canteiros non se detiveron o máis mínimo e seguiron esnaquizando edificios.
Entre o 15 de agosto e o 14 de setembro de 1546, desapareceu todo rastro de estruturas nesa parte do foro. A pedra foi vendida a cortadores para a súa reutilización ou a caleiros para a creación de cemento mentres o cardeal Farnese encargou aos estudosos vixiar as escavacións e, estes, movéronse con rapidez para rescatar o que puidesen, mesmo afundindo túneles ao lado para buscar fragmentos. Posteriormente, apareceron máis fragmentos incrustados nos edificios que estaban en uso, mostrando que a zona fora explotada pouco intensamente, e poñendo en dúbida a localización da fonte orixinal dos fragmentos.
Estímase que as listas consulares estaban en catro entaboamentos de varios metros de altura: I cubrindo AUC 1-364; II, 365-461; III, 462-600; IV, 601-745, correndo ata 766 na marxe. Non se publicaron, porén, como dúas listas; en cambio, Marliani en 1549 (primeira publicación, Roma), Sigonius en 1550 (Módena), Robortelli en 1555 (Venecia) e outros optaron por combinar a información nunha lista unificada, que se levou adiante baixo o nome de fasti capitolini. Os editores colleron certas liberdades, como cubrir os maxistrados desaparecidos doutros rexistros como lles pareceu mellor e cubrir as datas desaparecidas AUC para dar a aparencia dunha crónica continua anual, ao tempo que ocultaron os problemas. Normalmente as representacións baixo o nome capitolini non son iso. De feito, había dúas listas orixinais diferentes colocadas baixo ese nome ás que se engadiron fragmentos atopados en 1816-1818, 1872-1878 e unha final do río Tíber en 1888, sen restaurar. Todos os fragmentos pasaron a ser CIL, en dúas subdivisión: I baixo Fragmenta Quae Dicuntur Capitolini (Fragmentos chamados Capitolinos) e II: Cetera Quae Supersunt Fragmenta (Outros fragmentos restantes).
Contido
Os fasti establecen unha lista de reis seguida dos cónsules republicanos para cada ano, cos magistri equitum e os tribunos militares durante anos nos que estes maxistrados eran homónimos en lugar de cónsules; é dicir, unha vez comezada a práctica de nomear o ano dos xefes de Estado, tiña que haber un xefe de Estado xa fose rei, ditador, cónsul, mestre ou tribuno, independentemente do órgano que ocupase o poder.
A lista presenta varios esquemas de citas. Á dereita están anos desde o inicio da República precedidos por an. ou ann. para anno ("no ano"). Á esquerda, cada dez anos hai un número que indica o ano da AUC que comeza por CCXC (os editores normalmente enchen estes esquemas; a lista raramente se cita tal e como está). A duración do reinado dáse para os reis (a suma non coincide coa primeira AUC republicana). Ademais, indícanse lustra, períodos de 5 anos, ("purgación", unha cerimonia que limpa a cidade do pecado) e os censores que as realizan polo que a lista, ás veces, é chamada fasti censorii polos estudosos modernos e declarada como unha terceira fasti capitolini.