cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warcraft
Produtos de Warcraft
As novelas e outros textos son Warcraft: Day of the Dragon, Warcraft: Lord of the Clans, Warcraft: The Last Guardian, Warcraft: War of the Ancients Trilogy, WarCraft: Of Blood and Honra (libro electrónico), The Warcraft Arquive, Warcraft: The Sunwell Trilogy (manga), The Art of Warcraft e varias guías de estratexia dos seus xogos de vídeo.
Os accesorios e outras mercadorías oficiais inclúen as de praia de Warcraft III (en catro versións diferentes) e a súa expansión, unha gorra de elástico de Warcraft III, a banda sonora Warcraft III: Reign of Chaos Soundtrack, catro litografías de Warcraft III, un DVD de Warcraft III: Reign of Chaos e dúas series de figuras de acción (que conforman os personaxes de Arthas, Shandris, Tichondrius, Medivh, Grom e un fusileiro anano).
San Vitoiro da Mezquita, A Merca
San Vitoiro da Mezquita é unha parroquia que se localiza no leste do concello da Merca. Segundo o IGE en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres) establecidos nunha única entidade de poboación, o lugar de Celeiros. Este lugar xunto cos sete lugares da parroquia de San Vitoiro da Mezquita do concello de Allariz, forman a parroquia eclesiástica de San Vitoiro da Mezquita do arciprestado de Allariz da diocese de Ourense.
L'Olivereta
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia. miniatura|300px|O [[Xardín do Turia. Tramo de Ricard Bofill no distrito do Eixample.]]
Poboación
L'Olivereta tiña 50.177 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
Shangzhi
miniatura|dereita|Provincia de Heilongjiang. Shangzhi é unha cidade do sueste da provincia de Heilongjiang, China. A cidade ten 228.273 habitantes e localízase a 124 km da capital provincial, Harbin Ata 1946 chamábase Zhuhe (珠河), orixinouse durante os anos do emperador Guangxu a fins da dinastía Qing, e mudou de nome para lembrar ao heroe da loita contra dos xaponeses, Zhao Shangzhi.
Sassui Punhun (filme de 1958)
Sassui Punhun (en سَسُئيِ پُنهوُن) é un filme paquistaní de 1958 dirixido por Akbar Ali. É unha adaptación dun conto popular sindhi e foi producido por Syed A. Haroon. Estreouse o 30 de maio de 1958 e está protagonizado por Nighat Sultana, Sayani e Rakhshi. Foi rodado en branco e negro e en lingua sindhi.
Jiutai
miniatura|Provincia de Jilin Jiutai (九台) é unha cidade de máis de 100.000 habitantes da provincia de Jilin, na República Popular da China, localízase ao oeste de Changchun. Arredor do 6,8% da súa poboación é cristiá.
A Bidueda, Naraío, San Sadurniño
A Bidueda é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
A Igrexa, Distriz, Vilalba
A Igrexa é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Museo Real do Exército dos Países Baixos
O Koninklijk Nederlands Legermuseum (en galego: "Museo Real do Exército dos Países Baixos), máis coñecido pola súa forma abreviada Legermuseum, foi o museo nacional das Forzas Armadas dos Países Baixos, con sede no edificio coñecido como Armamentarium, ao pé da canle Oude Delft, na vila surholandesa de Delft, desde 1986 ata 2013. O edificio recibiu a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument) en 1967.
Prolegómenos en Arnhem e Leiden
O museo orixinouse a partir da colección privada de Federic Adolph Hoefer, quen adquiriu o castelo de Doorwerth, próximo á vila de Arnhem, na provincia de Güeldres, para o amosar ao público. O 5 de agosto de 1913 inaugurouse alí o Museo de Artillaría dos Países Baixos (Nederlandsch Artillerie Museum), que o Goberno rebautizou posteriormente como Fundación Museo do Exército dos Países Baixos
Pouco despois do estoupido da segunda guerra mundial decidiuse trasladar o museo desde o castelo de Doorwerth ao Pesthuis (un grande edificio de 1661 cualificado como monumento nacional), na localidade de Leiden, mais a guerra demorou os traballos de restauración e o traslado non chegou a producirse ata 1956.
En 1959 a Fundación pasou a xestionar tamén o edifificio coñecido como Armamentarium (construído entre 1601 e 1692 e que recibira a condición de "real" en 1973), en Delft, onde se levou a cabo unha exhibición temporal, xa en 1986, inaugurada polo Príncipe Bernardo, marido da Raíña Xuliana.
O Legermuseum de Delft
miniatura|Escudo nunha das fachadas do Armamentarium, colocado en 1692, cando concluíron as ampliacións do edificioO museo quedou entón aberto nas súas novas instalacións de Delft, que foron inauguradas oficialmente en 1989 pola Raíña Beatriz.
O novo complexo pasou a albergar o chamado Real Museo Histórico Militar (Koninklijk Militair Historisch Museum), co propósito de proporcionar aos visitantes unha visión completa das guerras nas que participaron os Países Baixos. Mentres o museo permaneceu en Delft tivo unha media de 61.000 visitantes anuais.
Logo da fusión
A partir da fusión co Museo da Aviación Militar en Soestermberg e do traslado das exposicións en 2013, buscouse un novo uso para o edificio do Armamentarium.
Unha parte das instalacións é utilizada desde 2014 temporalmente pola Universidade de Tecnoloxía de Delft.
En 2015 o edificio vendeuse a unha sociedade de investimentos que proxecta destinar as instalacións nos próximos anos a un hotel e un restaurante.
As Paredes, Distriz, Vilalba
As Paredes é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Nasalis larvatus
O Nasalis larvatus é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae. É herbívoro e endémico da illa de Borneo, no sueste asiático. É a única especie do xénero Nasalis.
Aliméntase de brotes e follas. Normalmente desprázase rubindo polas árbores, pero tamén é bo nadador, capaz de cruzar profundas canles para conseguir comida ou escapar dalgún perigo.
A perda do seu hábitat natural, así como a caza provocaron que esta especie se atope en perigo de extinción, e só se sabe da existencia de 7000 exemplares.
Distribución e hábitat
É unha especie territorial, que unicamente se atopa na illa de Borneo. Habitan nos bosques mixtos, mangleiros pantanosos, bosques preto de ríos e selvas tropicais. Evitan as zonas deforestadas e os asentamentos humanos.
Boeli van Leeuwen
Willem Cornelis Jacobus van Leeuwen, nado en Curaçao o 10 de outubro de 1922 e finado na mesma illa o 10 de outubro de 2007, foi un escritor en lingua holandesa das Antillas Holandesas máis coñecido como Boeli van Leeuwen.
Traxectoria
Fillo dun alto funcionario holandés, estudou dereito na Universidade de Leiden, licenciándose finalmente pola Universidade de Ámsterdan, de volta a Curaçao ocupou diversos postos públicos, en 1947 publicou os seus primeiros libros de poesía e en 1959 apareceu a súa primeira novela, De rots der struikeling, que trata do conflito entre o individuo e a súa responsabilidade social, editada nos Países Baixos ao ano seguinte levou o Vijverbergprijs en 1961.
Campisábalos
Campisábalos é un concello da provincia de Guadalaxara, en Castela-A Mancha, España. Segundo o censo de 2016 (INE), o concello tiña unha poboación de 68 habitantes.
Sisán Grande, Sisán, Ribadumia
Sisán Grande é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 47 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 23 eran mulleres e 24 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 44 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 52.
Gillo Pontecorvo
Traxectoria
Os seus filmes máis coñecidos son Queimada (1969) e La Battaglia di Algeri (1965). No primeiro actúa Marlon Brando, que interpreta o axente inglés Walker, un personaxe enviado ao Novo Mundo para pregar a revolución nas colonias da España e Portugal, ofrecendo aos nativos o apoio financeiro de Inglaterra. No segundo, cóntase o episodio da revolta da Alxeria contra a dominación francesa, isto xa nos finais dos anos 50 do século XX.
Foi candidato dúas veces nos Premios Óscar, en 1961, na categoría de mellor película estranxeira, por Kapò, na que abordaba os campos de concentración nazis, mediante a historia dun gardián alemán que axuda a unha muller xudía; e en 1966 por A batalla de Alxer na categoría de mellor director.
Foi o director do filme Operación Ogro, no que se relata o atentado contra o Presidente do Goberno de España Luis Carrero Blanco en 1973.
Anidos, Santa Cristina, Cospeito
Anidos é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Departamento de Canelones
dereita|250px|miniatura|Localización do departamento no Uruguai Canelones é un departamento do Uruguai cuxa capital é a cidade homónima. Áchase na zona sur do país, rodea ao departamento de Montevideo e limita ao oeste con San José, ao norte con Florida e ao leste con Lavalleja e Maldonado. Na zona oeste e norte, o límite cos demais departamentos fórmao o río Santa Lucía, mentres que na parte leste a fronteira fórmaa a Cuchilla Grande e o Arroio Solís Grande.
Ten unha superficie de 4.536 km² e no 2008 tiña medio millón de habitantes. A maior cidade do departamento é Ciudad de la Costa, seguida por Las Piedras.
Parati
Parati é unha cidade brasileira no litoral suroeste do estado do Río de Xaneiro, xunto á divisa co estado de São Paulo.
Moi antiga para os padróns da América do Sur, a cidade foi poboada entre os anos 1533 e 1560. En 1667 tornouse vila por un decreto do rei de Portugal. Serviu de porto para a exportación do ouro producido en Minas Xerais ata ser substituída nesa función pola cidade do Río de Xaneiro.
As construcións preservadas do período colonial no seu centro histórico, ademais das súas praias e illas, atraen hoxe turistas do Brasil e do exterior, facendo do turismo unha das máis importantes actividades económicas da cidade. Outras actividades económicas son a agricultura (cana de azucre, mandioca e banana) e a produción de augardente de cana.
Gran parte da exuberante vexetación de mata atlántica da cidade está protexida no Parque Nacional da Serra da Bocaina, que se estende ata a cidade de Cunha, no estado de Sao Paulo, a cal se liga por unha estrada precaria. Parati ligase coas cidades litorais do estado de São Paulo e coas cidades de Angra dos Reis e Río de Xaneiro pola estrada BR-101 (coñecida como Rio-Santos), asfaltada dende 1973.
esquerda|miniatura|Igrexa de Santa Rita ([[1722) na cidade de Parati.]]
As Cabanas, Naraío, San Sadurniño
As Cabanas é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Aréola (botánica)
miniatura|200px|Detalle da aréola de [[Echinocactus grusonii.]]
En botánica denomínase aréola a unha xema axilar altamente especializada. As aréolas constitúen unha característica distintiva da familia das cactáceas, que serve para identificala como unha familia separada doutras plantas suculentas semellantes.
Características
thumb|200px|[[Opuntia microdasys unha das especies con gloquidios.]] miniatura|200px|Espiña e gloquidios dunha [[Opuntia sp.]]
Trátase de zonas meristemáticas. As areolas son claramente visíbeis e xeralmente aparecen como pequenas protuberancias de cores claras ou escuras, de onde xorden os grupos de espiñas.
O meristema que se encontra na aréola dá orixe a espiñas e, na subfamilia das opuntioideas, tamén a gloquidios, os cales son pequenas espiñas desprendíbeis que constitúen unha forma de protección extra. Outra estrutura que se produce no meristema areolar é o tricoma, que, dependendo do seu aspecto e consistencia, adoita describirse como lá, feltro ou serda. Por último, aínda que non menos importante, o meristema da aréola tamén dá orixe as flores na maioría das especies de cactáceas, con algunhas excepcións notábeis.
Algúns cactos carecen de espiñas nas súas aréolas pero, no seu lugar, teñen gloquidios, que semellan pequenos almofadiñas con vilosidas afiadas e curtas, moi difíciles de quitar cando se pinchan na pel dunha persoa. Outros carecen tanto de espiñas como de gloquidios, e na súa vez posúen lá exclusivamente, tal como no caso das especies do xénero Lophophora.
Posíbel orixe
Crese que as aréolas evolucionaron para adaptarse ao clima árido dos desertos, quedando reducidas a xemas de onde xurdían follas rudimentarias que, co tempo, pasaron a se converter en espiñas para protexer ás plantas da depredación e da calor, así como para reducir a perda de auga.
Importancia
As aréolas representan unha importante modificación evolutiva para estas plantas. Dan orixe ás espiñas, que son o seu principal medio de defensa e, ademais, o feito de que as espiñas xordan delas en lugar de xurdir directamente do caule, subministra un recubrimento moito máis efectivo que noutras plantas.
Por outra parte, as aréolas producen espiñas de moi diversos tamaños, números e tipos para adaptarse ás necesidades específicas de cada especie. Unha aréola típica pode ter unha ou máis espiñas centrais longas e afiadas, que serven como defensa. Ao redor delas hai, a miúdo, numerosas espiñas radiais (10 ou máis) máis pequenas, que xorden dos bordos da aréola e serven para dar sombra á planta e reter algo de aire fresco entre elas e o caule.
Nas fabáceas
Na familia das fabáceas a aréola da semente á a área circundada pola "liña fisural" ou pleurograma. As diferenzas existentes entre a aréola e o resto da superficie poden consistir en variacións lixeira de cor, de textura da superficie ou das liñas de fractura.
David Carradine
Primeiros anos
Carradine naceu en Hollywood (California), fillo de Ardanelle Abigail (nacida McCool; 1911-1989) e do destacable actor estadounidense John Carradine. Era o medio irmán de Bruce, Keith e Robert Carradine, así como o tío de Ever Carradine e mais Martha Plimpton. Carradine tiña devanceiros irlandeses, ingleses, escoceses, Galeses, alemáns, españois, Italianos, ucraínos e cherokees. Carradine acudiu á escola de primaria de Oakland (California) e máis adiante estudou drama na Universidade do estado de San Francisco antes de traballar como actor en teatro, televisión e cinema. Cambiou o seu nome a David tras comezar a súa carreira.
Carreira
Actuou na serie de televisión, Shane, pero sobre todo se fixo coñecido polo seu papel de Kwai Chang Caine na serie Kung Fu. Tamén interpretou numerosos papeis en filmes, destacando o seu de Bill nos volumes das películas Kill Bill, de Quentin Tarantino.
Lamas, Noceda, Lalín
Lamas é un lugar da parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Noceda de Abaixo, Noceda, Lalín
Noceda de Abaixo é un lugar da parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Sant Joan Despí
miniatura|dereita|250px|Torre de la Creu, coñecida coma a Casa dels Ous, obra de [[Josep Maria Jujol.]] Sant Joan Despí é un municipio e cidade española situado na comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona, en Cataluña.
Xeografía
O termo municipal, de 6,39 km², sitúase na beira esquerda do río Llobregat, ao sueste do Baix Llobregat. Limita cos concellos de Cornellà de Llobregat, Esplugues de Llobregat, Sant Just Desvern (municipios cos que forma a zona coñecida como a Fontsanta), Sant Feliu de Llobregat, Sant Boi de Llobregat e Santa Coloma de Cervelló (estes dous últimos municipios, na beira dereita do Llobregat).
Historia
A súa historia remóntase á éra romana en que recibía o nome de Vicomiciano. posteriormente o municipio tivo varios nomes, destacando Sant Joan del Llobregat e Sant Joan Despí, pero sempre cargados de relixiosidade ao referirse a un santo. Durante a guerra civil o nome da poboación pasou a ser Pi de Llobregat, e desde 1939 ata a publicación da lei de normalización lingüística, Sant Joan Despí foi o topónimo oficial.
As Pedreiras, Distriz, Vilalba
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 10 eran homes e 11 eran mulleres.
Jon Aurtenetxe
Jon Aurtenetxe Borde, nado en Amorebieta (Biscaia), o 3 de xaneiro de 1992, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o CD Tenerife, cedido polo Athletic Club.
Traxectoria
Aos 17 anos debutou co primeiro equipo o 17 de decembro de 2009 na Europa League contra o Werder Bremen en San Mamés, cando aínda pertencía ao xuvenil. Esa mesma tempada, proclamouse campión da Copa do Rei xuvenil ao vencer ao Real Madrid por 2-0, o 26 de xuño de 2010. Tras facer a pretemporada 2010/11 co primeiro equipo, o adestrador, Caparrós, decidiu contar con el e así, o 29 de agosto de 2010, debutou en liga co primeiro equipo fronte ao Hércules. A partir de entón fíxose coa titularidade do lateral esquerdo, a pesar de que a súa posición natural era a de central, e continuou xogando no primeiro equipo desbancando aos seus tres competidores no posto; Xabi Castillo, Mikel Balenziaga e Koikili. A pesar de ter ficha do Bilbao Athletic, Aurtenetxe non debutou con devandito equipo, habendo saltado directamente do xuvenil ao primeiro equipo.
A súa progresión viuse freada de golpe en decembro de 2010, cando sufriu unha grave lesión que lle fixo perderse o resto da tempada. Unha grave luxación no ombreiro foi a causante, da cal foi operado o 28 de decembro de 2010. Ao final da tempada 2010/11, xogou algúns partidos co Bilbao Athletic para recuperar o estado de forma tras a súa lesión.
En xullo de 2011 o Athletic decidiu darlle ficha do primeiro equipo. No verán de 2013 foi cedido ao Celta de Vigo.
Selección nacional
Xogou coa selección española Sub-17 quedando terceiro no mundial de Nixeria 2009 da categoría e en agosto de 2010 subíronlle á sub-19.
Sisenla, Sisán, Ribadumia
Sisenla é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Freezer
Freezer (フリーザ) é un personaxe do universo de Dragon Ball creado por Akira Toriyama, que aparece primeiro no manga e despois na súa adaptación ó anime en Dragon Ball Z. Freezer tamén aparece no especial de televisión O pai de Goku, en dous filmes de Dragon Ball Z, en The Plan to Eradicate the Saiyans e en Dragon Ball GT.
Xosé Fontenla Leal
Traxectoria
Emigrou a Cuba xunto aos seus pais. Na Habana traballou na industria litográfica. Foi un auténtico bibliófilo, pois chegou a reunir unha biblioteca de máis de tres mil volumes sobre historia, xeografía, lingua, artes e tradicións de Galicia.
En 1886 fundou, xunto con Secundino Cora García, a Revista de Galicia, publicación mensual bilingüe de curta duración. Tamén foi colaborador do Diario de la Marina. En xaneiro de 1903 afiliouse ao Centro Gallego de La Habana e durante varios anos foi bibliotecario da sección de instrución. En 1917 foi comisionado polo Centro Gallego para acompañar a Galicia os restos mortais do músico José Castro "Chané". Foi presidente da sociedade Unión Redencionista Gallega, encargada de apoiar o movemento agrarista en Galicia.
Contribuíu decisivamente á fundación en 1905 da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega canda o poeta Manuel Curros Enríquez. Nesta sociedade, xénese da futura Real Academia Galega, Fontenla ocupou os postos de vogal, vicepresidente e presidente. Posteriormente foi académico non numerario da RAG.
Morreu no hospital Calixto García en 1919. As dificultades económicas privárono da condición de socio do Centro Gallego e, polo tanto, de poder ingresar no sanatorio La Benéfica. Rematou soterrado nunha foxa común do cemiterio Colón da Habana.
Boa parte da súa extensa biblioteca consérvase no Centro Gallego de La Habana. Trala súa morte, o seu fillo doou o resto á Academia Galega.
Himno Galego
Dende Cuba interveu na fixación dun dos símbolos nacionais de Galicia. Fontenla Leal promoveu a elaboración do himno galego, pois escribiu en varias ocasións a Eduardo Pondal e Pascual Veiga instándoos a que lle enviasen a letra e a música. A composición estreouse finalmente na Habana o 20 de decembro de 1907.
Freezer
Freezer é membro dunha raza descoñecida que se pode transformar en formas con menor poder (que son as que empregan acotío para manter o seu poder oculto e controlar a súa forza). Outra das súas características é que pode vivir flotando no espazo exterior, sen necesidade de respirar. O seu nome provén dunha deformación do inglés freezer (フリーザー furiizaa, conxelador), que tería relación co nome do seu pai, do seu irmán e o do seu fillo.
Curiosamente, mentres que os seus homes viaxan voando, el prefire facelo nunha máquina, aínda que tamén ten a habilidade de facelo. Freezer é un guerreiro que conxuntamente con seu pai e irmán, quere conquistar todo o universo. Por este motivo, coa súa impresionante forza e poder, reuniu un devastador exército para conquistalo. Non lle importa matar e torturar á xente de todo o universo para poder conseguir os seus malvados desexos de conquista. É considerado como o primeiro grande inimigo de Son Goku, seguido de Célula e o Majin Boo.
A Bouza, Santa Cristina, Cospeito
A Bouza é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Yorkshire Norte
miniatura|Malham Cove Yorkshire Norte ou North Yorkshire é un condado repartido entre as rexións de Yorkshire e Humber e North East England, Inglaterra, Reino Unido. Divídese nos distritos de Craven, Hambleton, Harrogate, Richmondshire, Ryedale, Scarborough e Selby. O condado formouse en 1974 e cobre 8,038 km², nos que viven 1.037.285 persoas.
Gran Premio de Francia de 2019
O Gran Premio de Francia de 2019 (oficialmente Formula 1 Pirelli Grand Prix de France 2019 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 23 de xuño de 2019 no Circuíto Paul Ricard en Le Castellet, Francia. A carreira foi a oitava rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019. Foi a octoxésima oitava vez que se disputou o Gran Premio de Francia e a 59ª vez desde que o evento incluíuse como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula Un desde o inicio da serie en.
Clasificación do campionato antes da carreira
No inicio da carreira Lewis Hamilton tiña 162 puntos e unha vantaxe de 29 puntos sobre o seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas con Sebastian Vettel terceiro con 100 puntos seguido por Max Verstappen con 88 é o compañeiro de Vettel Charles Leclerc que se sitúa en quinto lugar con 72 puntos.
Na clasificación de construtores Mercedes lideraba sobre  Ferrari con 295 puntos e tiña unha vantaxe de 123 puntos logo de gañar todas as carreiras anteriores da tempada ata o momento. Red Bull era terceiro con 124 puntos e McLaren cuarto con 30 puntos, só 2 puntos por diante de Renault que tiña 28 puntos.
Sancións
Daniil Kvyat e George Russell estiveron obrigados a comezar desde a parte traseira da grella, logo de cambiar as unidades de potencia.
Cambios no circuíto
As regras non se aplicarán estritamente nás sesións de prácticas libres e cada caso será tratado e analizado de forma diferente segundo a circunstancia.
Práctica libre
Lewis Hamilton fixo o mellor tempo na FP1 seguido de Valtteri Bottas. Os pilotos de Ferrari foron terceiro e cuarto, con Charles Leclerc por diante de Sebastian Vettel.
Na FP2 foi de novo Mercedes quen liderou con Bottas diante de Hamilton, Leclerc e Vettel. No inicio da sesión, Hamilton saíuse da pista e forzou a Max Verstappen a saír da pista cando volveu ao circuíto. Hamilton foi convocado máis tarde polos comisarios onde saíu sen penalización.
Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Francia de 2019.
Lingua lígur (románica)
A lingua lígur (en lígur: Lìgure) é unha lingua románica galoitálica con aproximadamente 2 millóns de falantes nas rexións italianas de Liguria, Piemonte e Sardeña; no Principado de Mónaco (oficial na variedade monegasca); na costa sur da Francia continental; na illa francesa de Córsega; e tamén en Buenos Aires, Chile e parte dos Estados Unidos, o Canadá e Australia, onde houbo inmigración de lígures.
miniatura|Un home falando lígur, gravado en [[Italia.]]
Características
Pertence ó grupo occidental das linguas romances como o catalán, o castelán e o portugués e atópase xeograficamente preto das linguas rexionais do norte de Italia. Posúe diferentes variantes como o dialecto xenovés (da cidade de Xénova, o máis estendido por razóns históricas), o savonés (de Savona), o monegasco etc. A máis alta expresión artística desta lingua é probablemente o álbum Crêuza de mä polo cantante e compositor xenovés Fabrizio De Andrè. Todo o álbum está escrito e cantado en lígur, e foi considerado un dos mellores da música mundial durante os anos oitenta.
Extensión xeográfica
Ademais de en Liguria, onde o idioma é falado tradicionalmente na costa, fálase no norte da Toscana, no sur do Piemonte (provincia de Alessandria), o extremo occidental da Emilia-Romaña (provincia de Piacenza), no norte de Sardeña, Alpes Marítimos de Francia (principalmente na Côte d'Azur) na zona da fronteira italiana, incluíndo Mónaco, e partes de Córsega. Foi adoptado oficialmente en Mónaco como nome de lingua monegasca, ou localmente, Munegascu.
O dialecto Mentonasc, falado no leste do condado de Niza, é considerado como un dialecto occitano de transición cara o lígur, e á inversa o Roiasc e o Pignasc falados máis ao norte na marxe oriental do condado da Liguria son dialectos que mostran as influencias occitanas.
Relacións
miniatura|Letreiro bilingüe en Mónaco O lígur presenta características distintas do italiano, aínda que tamén ten características doutras linguas románicas. Non hai relación entre a lingua romance actual da Liguria e a antiga lingua lígur dos antigos pobos que habitaban a rexión. Existen, con todo derivacións toponomásticas da antiga Liguria.
Alfabeto
O alfabeto lígur ten seis vogais (a, e, i, o, u, y), dezaoito consoantes (b, c, ç, d, f, g, h, l, m, n, p, q, r, s, t, v, x, z). Ademais utiliza a diérese (¨), acento circunflexo (^), acento agudo (´) e grave (`) na maioría das vogais tónicas, cando se utiliza a grafía oficial con todos os acentos para aclarar a pronuncia.
Na grafía oficial, que toma os usos máis xeneralizados historicamente polos poetas xenoveses, o son do U galego escríbese O, para o de U francesa úsase o U, e para o noso O, acentúase Ò ou ben Ö segundo sexa a vogal curta ou longa.
Vocabulario
miniatura|Camisola coa inscrición Eu son Xenovés (Na grafía oficial)
Corpo de Berkeley
O corpo de Berkeley é un orgánulo exclusivo dos lévedos Saccharomyces cerevisiae que teñen unha mutación nos xenes sec7 e sec14. A función deste orgánulo ten que ver coa chamada vía Cvt (cytoplasm to vacuole targeting, destinación do citoplasma a vacúolos), a cal é unha vía de transporte de substancias para a degradación. O corpo de Berkeley actúa como un medio de transporte desde o citoplasma aos vacúolos dentro desta vía. Os corpos de Berkeley comparten semellanzas estruturais cos autofagosomas, os cales están implicados na autofaxia. O mecanismo de funcionamento da vía Cvt é secuestrar un cargamento biosintético nunha vesícula de dobre membrana, que despois se fusiona cun vacúolo liberando a vesícula interna no lume do orgánulo co que se fusionou, onde é degradada por hidrolases e solta o seu cargamento. O orgánulo consta de dúas membranas que forman un lume interno, o cal contén citoplasma e ás veces inclúe ribosomas. Fórmase a partir de vesículas que se evaxinan do aparato de Golgi ou o retículo endoplasmático. Foron descubertos en 1980 por Novick e Schekman, na Universidade de California, Berkeley. Os corpos de Berkeley acumúlanse nos mutantes en certas condicións.
Cidadáns-Partido da Cidadanía
Traxectoria
Tivo a súa orixe nunha plataforma de 15 intelectuais e profesionais residentes en Cataluña que tiraron o 7 de xuño de 2005 un manifesto para a creación dun novo partido político en Cataluña na que se comprometían a impulsar a constitución dunha nova forza política de ámbito catalán que superase o nacionalismo que ó seu xuízo caracterizaba a todos os partidos cataláns e que asinaban Félix de Azúa, Albert Boadella, Francesc de Carreras, Arcadi Espada, Teresa Giménez Barbat, Ana Nuño, Félix Ovejero, Félix Pérez Romera, Xavier Pericay, Ponç Puigdevall, José Vicente Rodríguez Mora, Ferran Toutain, Carlos Trías, Iván Tubau e Horacio Vázquez-Rial.
220px|miniatura|esquerda|Albert Rivera (2015)
Expansión estatal
En 2015, o comité executivo de Cidadáns avogou por participar nas eleccións andaluzas do 22 de marzo para que os andaluces puidesen «votar polo cambio», segundo indicou o presidente do partido, Albert Rivera, no seu perfil de Twitter.​ Obtivo catro escanos máis dos que prevía a enquisa do Centro de Investigacións Sociolóxicas, cun total de 9 de 109 deputados.
Nas seguintes eleccións autonómicas, celebradas o 24 de maio de 2015, obtivo 1.259.524 votos nas 13 comunidades e dúas cidades autónomas onde houbo eleccións. Tras as eleccións, Cidadáns apoiou a investidura dos candidatos dos partidos máis votados, pero que non tiñan maioría suficiente: o PSOE en Andalucía e o PP na Comunidade de Madrid, A Rioxa, a Rexión de Murcia e Castela e León.
Simultaneamente ás eleccións autonómicas celebráronse as eleccións municipais, onde xa con implantación en toda España achegouse ao millón e medio de votos, co 6,55% dos votos e 1.527 concelleiros, ocupando o espazo de UPyD que practicamente desapareceu do panorama político. Ese mesmo 24 de maio tamén se celebraron eleccións ás Xuntas Xerais dos tres territorios históricos do País Vasco. Cidadáns presentou candidaturas nas tres provincias, pero soamente conseguiu 1 representante nas Xuntas Xerais de Áraba pola circunscrición de Vitoria.
O 27 de setembro de 2015 celebráronse eleccións anticipadas ao Parlamento de Cataluña, onde obtivo 25 escanos, converténdose na segunda forza política da comunidade e en primeira forza en 29 municipios, entre eles L'Hospitalet de Llobregat, segunda cidade catalá máis poboada tras Barcelona.
Nas eleccións xerais celebradas o 20 de decembro de 2015, obtivo máis de 3,5 millóns de votos e conseguiu converterse na cuarta forza política de España con 40 dos 350 deputados que compoñen o Congreso dos Deputados. Das 52 circunscricións electorais, Cidadáns obtivo representación en 25. A pesar de ser tamén cuarta forza en número de votos, a formación non obtivo representación no Senado máis aló da designada polos parlamentos autonómicos.​
De cara ao comezo da XI lexislatura, Cidadáns asinou un pacto co Partido Socialista Obreiro Español para apoiar a investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno,​ con todo non logrou ser investido e realizáronse novas eleccións en 2016. Nesas eleccións, Cidadáns obtivo pouco máis de 3 millóns de votos, quedándose en 32 deputados no Congreso. Tampouco obtivo representación no Senado.
O desafío independentista
Co desafío independentista de outubro de 2017 e a declaración unilateral de independencia tras o referendo ilegal do 1 de outubro, o Goberno de España, co apoio de PSOE e Cidadáns, aplicou o artigo 155 da Constitución Española. Con esta medida cesaron nos seus cargos todos os membros do Govern da Generalitat de Cataluña, asumindo as competencias o gabinete de Mariano Rajoy, co obxectivo de restaurar a legalidade en Cataluña mediante a convocatoria de eleccións ao Parlamento de Cataluña.
Por primeira vez en democracia, un partido non nacionalista, Cidadáns, gañou as eleccións, aínda que foi insuficiente alcanzar unha maioría de partidos constitucionalistas para formar goberno.
Autodefinición do partido
No seu segundo congreso, en xuño de 2007, o partido definiuse como de centroesquerda,​ quedando aliñado xa dentro do eixo esquerda-dereita, no que nun principio o partido eludira posicionarse. Desta forma, o ideario do partido, a data de 2015, afirmaba que a formación naceu «para facer fronte ao afogo que para o conxunto da sociedade catalá supoñen as políticas nacionalistas identitarias» e «polo baleiro de representación que existía no espazo electoral de centroesquerda non nacionalista», ​ posición tomada —a de centroesquerda— por algunhas fontes como a autodefinición do partido no espectro político,​ aínda que algúns membros seguen rexeitando o espectro político clásico que define aos partidos nun eixo esquerda-dereita.
Á marxe do clásico espectro esquerda-dereita, Cidadáns autodefínese como un partido constitucionalista, postnacionalista, liberal e progresista.
No congreso celebrado en 2017, eliminou a socialdemocracia do seu ideario político e adoptou o liberalismo progresista.
En 2017, Cidadáns tamén deixou de ser un partido laico e pasou a definirse como un partido aconfesional, xustificando que se aliñaba coa Constitución, a cal define España como un país aconfesional.
Percepción cidadá
O barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) de xaneiro de 2016 cuestionou á cidadanía sobre a posición ideolóxica dos partidos políticos españois cunha pregunta na que o enquisado debía situar ao partido nunha escala do 1 ao 10, onde o un facía referencia á esquerda política e o dez, á dereita, sendo o 5,5 o centro da escala. De media, os enquisados situaron a Cidadáns no 6,65, no centro-dereita. Un 19,3% situábaos en posicións de esquerda (entre o 1 e o 5), e un 57,6% en posicións de dereita (entre o 6 e o 10). O 23,2% non sabía onde situalos ou non contestaba.
Na autonomía de orixe do partido, Cataluña, en 2013, o 75 % dos cataláns situaba o partido entre o centrodereita e a dereita e nunha escala do 1 (esquerda) ao 10 (dereita), nun 7,5 (case un punto máis por encima de Convergència i Unió, que obtivo un 6,6). Os votantes de esquerda nacionalista ou independentista situárono na extrema dereita. Segundo enquisas do CIS, os seus propios simpatizantes na comunidade cualificábano na súa maioría como un partido de dereitas (47 %), seguido de quen o sitúa no centro (34 %) e esquerda (19 %).
O Pendello, Distriz, Vilalba
O Pendello é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 10 eran homes e 7 eran mulleres.
O derradeiro emperador
O derradeiro emperador (en The Last Emperor) é un filme dirixido por Bernardo Bertolucci que foi estreado no ano 1987. O filme narra a vida de Puyi, o derradeiro emperador da China, cuxa autobiografía foi a base para o guión escrito por Mark Peploe e Bernardo Bertolucci.
Sinopse
É a historia de Puyi, o último emperador da China, que subiu ó trono ós tres anos e foi adorado por 500 millóns de persoas como un deus. Gobernou na Cidade Prohibida, ata que as forzas republicanas, que querían abolir a corte imperial, o encerraron entre as súas murallas. Finalmente abdicou e converteuse durante un tempo nun monicreque das forzas de ocupación xaponesas en Manchuria. Despois chegou a revolución comunista e foi encarcerado para "limpar" a súa mente de todo pensamento capitalista. Nos derradeiros anos da súa vida foi xardineiro no parque botánico de Pequín e levou unha vida como un home normal no seu país, sendo testemuña do culto a Mao Tse Tung e da Revolución Cultural.
Bilurico pintado
O bilurico pintado ou bilurico bastardo (Tringa glareola) é un pequeno limícola da familia dos escolopácidos. Esta especie euroasiática é a menor de todos os biluricos do xénero Tringa. O nome do xénero Tringa é o nome neoatino dado por Aldrovandus en 1599 ao bilurico alinegro, baseándose na palabra grega trungas usada para describir unha ave por Aristóteles. O nome específico  glareola vén do latín glarea, 'grava'.
Descrición e sistemática
Parécese un bilurico alinegro (T. ochropus) máis delicado e de patas máis longas ou a un Tringa solitaria cun bico curto e fino, dorso marrón e patas amareladas máis longas. Diferénciase da primeira desas especies por ter unha mancha na rabadilla branca máis pequena e menos contrastada, mentres que o T. solitaria non ten dita mancha branca en absoluto.
Porén, non está moi estreitamente emparentado con estas dúas especies, senón que o seu parente máis próximo é o bilurico común (T. totanus), e ambos forman un taxon irmán xunto co bilurico fino (T. stagnatilis). Estas tres especies constitúen un grupo de biluricos máis ben pequenos con patas vermellas ou amareladas, unha plumaxe reprodutora que ten xeralmente un ton marrón claro pola parte superior con algunhas manchas máis escuras e cun padrón algo difuso de pequenos puntos amarronados no peito e pescozo.
Ecoloxía
O bilurico pintado reprodúcese nas zonas húmidas subárticas desde as Terra Altas escocesas e cara ao leste a través de Europa e Asia. Migran a África, sur de Asia, especialmente á India e Australia. En Galicia é unha ave de paso escasa. Observáronse aves errantes que chegaron polo Pacífico ata as illas Hawai. En Micronesia é un visitante regular das illas Marianas (onde se informou de bandadas de ata 32 exemplares) e as Palau; foi rexistrado en Kwajalein nas illas Marshall pero só unha vez por década. Esta especie encóntrase na rexión do Pacífico oeste entre a metade de outubro e a metade de maio. Unha lixeira expansión cara ao oeste causou o establecemento dunha pequena pero permanente poboación reprodutora en Escocia desde a década de 1950.
Esta ave encóntrase normalmente en zonas con abundante auga doce durante a súa migración e invernación. Aliméntanse sondando co bico en augas pouco profundas ou no barro húmido e comen principalmente insectos e presas pequenas similares. T. glareola nidifica no chan ou usa un niño abandonado nunha árbore feito por outra árbore, como o Turdus pilaris. Poñen catro ovos verdes claros entre marzo e maio.
Os biluricos pintados adultos mudan todas as súas plumas primarias entre agosto e decembro, mentres que as aves inmaturas mudan unha cantidade variable de plumas primarias entre decembro e abril, moi preto da súa partida para a África. Os inmaturos son tamén moito máis flexibles que os adultos no momento e o grao da súa muda e repostaxe. Os adultos e os inmaturos que acumulan cargas de reservas (graxas) do 50% da súa masa corporal delgada poderían cruzar distancias de 2 397 a 4 490 km nun voo sen parar.
O bilurico pintado é unha especie á que se lle aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africa-euroasiáticas (AEWA).
Está moi estendido e é considerado unha especie en situación "pouco preocupante" segundo a IUCN.
Aminoácido
dereita|miniatura|Estrutura xeral dun alfa-aminoácido Un aminoácido é unha molécula orgánica difuncional, contén simultaneamente grupos funcionais amino (-NH2) e ácido carboxílico (-COOH), e diferéncianse entre si grazas á cadea lateral (R) específica para cada aminoácido. Os elementos básicos que os conforman son carbono (C), hidróxeno (H), osíxeno (O) e nitróxeno (N), mais pódense atopar outros elementos como o xofre (S) nas cadeas lateriais. Os aminoácidos clasifícanse en grandes grupos en función das posicións relativas entre os grupos amino e ácido, sendo alpha- (α-), beta- (β-), gamma- (γ-) ou delta- (δ-), mais dado que os α-aminoácidos son os proteinoxénicos, en bioquímica, o termo aminoácido úsase como termo curto e xeral para referirnos a estes.
Estrutura
miniatura|514x514px|Táboa con información estrutura e química dos alfa-aminoácidos. Os aminoácidos recadrados en lila son chamados aminoácidos esenciais e o ser humano non é quen de os sintetizar. No caso da prolina represéntase a estrutura enteira. Na estrutura amosada ao inicio da páxina, R representa unha cadea lateral específica a cada aminoácido, a cal que lle confire certas propiedades químicas. O carbono inmediatamente seguinte ao grupo carboxílico, recibe o nome de carbono alpha e os aminoácidos que teñen o grupo amino nese mesmo carbono reciben o nome de alpha-aminoácidos.
Propiedades ópticas
Os aminoácidos máis comúns na natureza son os α-aminoácidos e á súa vez os isómeros L. Nestes compostos, o carbono alpha é quiral (salvo se o grupo R é un H coma no caso da glicina), o que implica a coexistencia de dous isómeros ópticos (enantiómeros), L e D aminoácidos, as cales son imaxes especulares unha da outra. Nos aminoácidos proteinoxénicos, a configuración óptica maioritaria é a S, mais a cisteína sitúase como excepción, posuíndo a contraria, a R.
Nos aminoácidos con cadea ramificada, a propia cadea pode presentar á súa vez rotación óptica, como no caso da Treonina e da Isoleucina.
Cadea lateral
Nos α-aminoácidos, as cadeas laterais sitúanse no carbono alpha.
As cadeas axudan á súa clasificación pois confírenlles propiedades físico-químicas que permiten establecer subgrupos. A cadea lateral pode converter un aminoácido nun ácido ou base débil, se presenta grupos de ácido carboxílico ou amino respectivamente; ou en hidrófobo se a cadea é apolar (cadeas hidrocarbonadas e aromáticas) ou hidrófilo se é polar (cadeas con grupos polares como un tiol, alcol, ácido ou amino).
Punto isoeléctrico
O punto isoeléctrico dun aminoácido é o pH no cal a suma de cargas dun aminoácido é neutra, ou doutra forma, é o pH no cal a especie maioritaria é a forma zwitteriónica. En estado sólido, a forma na que se presentar é en forma de sal interna (zwitterión), presentando altos puntos de fusión e ebulición e insolubilidade en auga.
Presenza e organización
Os aminoácidos alfa (preto de vinte) son constituíntes de todas as proteínas e péptidos e, polo tanto, de toda a materia viva. Estes son monómenos e como monómeros pódense unir mediante enlaces peptídicos formando unidades variantes en tamaño: dímeros (dipéptido, dous péptidos), trímeros e así sucesivamente. Cada aminoácido que forma un polímero é denominado residuo. Para que unha agrupación de aminoácidos sexa considerada unha proteína, algúns autores apuntan a que deben de haber mínimo 70 aminoácidos unidos.
Síntese de α-aminoácidos
Os aminoácidos son sintetizados naturalmente por animais e plantas mediante enzimas especializados. No sistemas vivos, en función da capacidade, ou non, de sintetizar os aminoácidos de forma natural, podémolos englobar en dous grandes grupos:
Bandcamp
Modelo
Artistas e selos discográficos soben música a Bandcamp e controlan como queren vendela, poñendo os seus propios prezos, ofrecendo aos fans a opción de poder pagar máis e vendendo mercadotecnia.
Os fans poden descargar as súas compras ou escoitalas a través da páxina ou da aplicación de Bandcamp. Tamén poden enviar música mercada como regalo, ver as letras, e engadir cancións individuais ou álbums a unha lista de desexos. Subir música a Bandcamp e gratis, e a compañía faise cunha porcentaxe das vendas feitas dende a súa páxina (15% en música e 10% en mercadotecnia), porcentaxe que baixa ao 10% cando as vendas dun artista superan os 5 000 dólares.
Aminoácido
Obtención
A parte da síntese dos mesmos, pódense obter mediante a fragmentación das proteínas, moléculas formadas por ata millares de aminoácidos unidos por enlaces peptídicos (entre o grupo carboxilo dun aminoácido e o grupo amino doutro). Esas ligazóns poden ser quebradas por hidrólise producindo unha mestura complexa de aminoácidos. Este proceso actualmente lévase a cabo de forma automatizada mais existen métodos químicos manuais como pode ser o método de Edmann.
Bandcamp
Modelo
As descargas ofrécense tanto en formatos con perdas como MP3 (320k ou V0), AAC e Ogg Vorbis así como en formatos sen perdas como FLAC, ALAC, WAV e AIFF. Ademais das descargas dixitais os artistas poden ofrecer a compra da súa música en formatos físicos como CDs ou vinilos.
A páxina de Bandcamp ofrece aos usuarios acceso a unha páxina de artista con información, ligazóns a redes sociais, ligazóns a mercadotecnia e listando a súa música dispoñible. Os artistas poden cambiar o aspecto da súa páxina e personalizar as súas características.
Taboeiros, Sisán, Ribadumia
Taboeiros é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 88 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 37 eran mulleres e 51 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 92 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 82.
Illa Grande do Gurupá
Illa Grande do Gurupá é a segunda illa máis grande do delta do río Amazonas, localizada próxima á confluencia dos ríos Amazonas e Xingu, a oeste da illa do Marajó, no estado do Pará, Brasil. A illa ten unha superficie de 4.864 km², sendo a 119ª maior illa do mundo e a 4ª maior do Brasil. É parte integrante do municipio de Gurupá, no Estado do Pará.
Historia
Segundo o libro O grande Amazonas: mítologia, história e sociologia, o termo “gurupá” vén da unión do tupí guru (boca) e pa (larga), en razón das canles do Amazonas que circundan a illa. Antes de chamarse illa Grande de Gurupá, chamábase “ilha de Tucujus” en virtude da tribo indíxena que a habitaba.
Na Revista do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro, de 1845, hai a seguinte descrición do aspecto salvaxe da illa a mediados do século XIX:
Xeografía
Gurupá está cortada por unha gran cantidade de ríos e paranás, canles das augas do río Amazonas que os leva a un certo "vaivén", conforme a forza das mareas. Na illa e as súas adxacentes, onde afloran os sedimentos recentes, o terreo preséntase alagado en case a súa totalidade no período entre os meses de decembro a setembro
Nela se sitúa a "Reserva de Desenvolvimento Sustentável Itatupã–Baquiá", con 64.441,29 hectáreas, creada o 14 de xuño de 2005.
Notas
<references group=Notas />
Pioneer 8
Pioneer 8, tamén coñecida como Pioneer C, foi unha sonda espacial lanzada o 13 de decembro de 1967 mediante un foguete Delta E1 xunto co satélite TTS 1 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario.