cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faro da Cultura
Faro da Cultura é o suplemento cultural do xornal Faro de Vigo. Foi editado por vez primeira o 17 de maio de 2002, e aparece os xoves con periodicidade semanal, agás na segunda quincena de xullo e o mes de agosto, na semana de Nadal e aninovo. O coordinador do suplemento, desde a súa fundación, é o escritor e profesor Xosé Ramón Pena.
Ten oito páxinas, e fai mención de temáticas de actualidade cultural galega e internacional, como exposicións, mostras artísticas, debates, estreas teatrais ou novidades no eido audiovisual e musical. Tamén ofrece recensións das novidades bibliográficas que se publican en Galicia e/ou referidas ao país galego. Asemade, Faro da Cultura ofrece en cada entrega unha entrevista con algún personaxe de especial actualidade nos diversos campos da cultura.
Entre os seus colaboradores están: Carlos L. Bernárdez, Montse Dopico, Paula Fernández, Alfredo Iglesias Diéguez, Francisco Martínez Bouzas, Héitor Mera, María Navarro, Pilar Ponte Patiño, Dolores Martínez Torres, Román Raña, Armando Requeixo, Marcela Santorum, Lourdes Varela, Joaquim Ventura e  Manuel Vieites.
Lamasgalán de Arriba, Aciveiro, Forcarei
Lamasgalán de Arriba é un lugar na parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 44 habitantes, 21 deles eran homes e 23 mulleres; o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2006.
O Cibrao, Outeiro, Castro de Rei
O Cibrao é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Lingua tojolabʼal
O tojolabʼal é unha lingua maia falada no sueste do estado de Chiapas, México. Está relacionada coa lingua chuj falada en Guatemala. O tojolabʼal é falado principalmente nos departamentos de Chiapanecan Colonia en Las Margaritas.
O nome da lingua deriva da expresión [tohol aˈbal], que quere dicir "boa lingua". Os documentos do século XIX refírense ás veces a ela como "chaneabal" (que significa "catro linguas", posiblemente como unha referencia ás catro linguas maias faladas nas terras altas de Chiapas: o tzotzil, o tzeltal, o tojolabʼal e o chuj.
Bencina
O éter de petróleo, tamén coñecido como bencina, nafta VM & P, nafta de petróleo, nafta ASTM ou ligroína, é unha mestura líquida de diversos compostos volatiles, moi inflamables, do grupo funcional dos hidrocarburos saturados ou alcanos, e non á serie dos éteres como erroneamente indica o seu nome. Emprégase principalmente como disolvente non polar.
O éter de petróleo obtense nas refinerías de petróleo como unha parte do destilado, intermedia entre a nafta lixeira e a máis pesada do queroseno. Ten unha densidade relativa comprendida entre 0,6 e 0,8, en función da súa composición. As seguintes fraccións de destilación do éter de petróleo están comunmente dispoñibles como produtos comerciais, en función da súa temperatura de ebulición: 30 a 40 °C, 40 a 60 °C, 60 a 80 °C, de 80 a 100 °C, de 80 a 120 °C e, ás veces, 100 a 120 °C. A fracción 60 a 80 °C emprégase a miúdo como substituto do hexano. O éter de petróleo é empregado principalmente polas compañías farmacéuticas no proceso de fabricación de fármacos. O éter de petróleo componse principalmente de pentano e utilízase ás veces no seu lugar, debido ao seu menor custo. O éter de petróleo non é tecnicamente un éter senón un alcano.
A bencina non debe confundirse co benceno. A bencina é unha mestura de alcanos, como pentano, hexano e heptano, mentres o benceno é un hidrocarburo aromático cíclico, de fórmula C6H6. Así mesmo, o éter de petróleo non debe confundirse coa clase de compostos orgánicos chamados éteres, que conteñen o grupo funcional R-O-R'. Tampouco debe confundirse coa gasolina.
Durante a segunda guerra mundial, nalgúns campos de exterminio nazis fixéronse experimentos para matar os prisioneiros con inxeccións de bencina.
Éter de petróleo 30º-40º
Esta fracción está composta principalmente por pentano e isopentano, e presenta o aspecto dun líquido incoloro. O seu número CAS é 64742-49-0 e algunhas das súas propiedades son as seguintes : Emprégrase como disolvente para diferentes usos de laboratorio, análise, investigación e química fina.
Éter de petróleo 40º-60º
Esta fracción está composta principalmente por pentano e 2-metilpentano. Presenta o aspecto dun líquido incoloro. O seu número CAS é 64742-49-0. É miscible con triclorometano.
Éter de petróleo 50º-70º
Esta fracción está composta principalmente por 2-metilpentano, 3-metilpentano e hexano. Presenta o aspecto dun líquido incoloro. O seu número CAS é 64742-49-0.
Éter de petróleo 60º-80º
Esta fracción está composta principalmente por 3-metilpentano e hexano, e presenta o aspecto dun líquido incoloro. O seu número CAS é 64742-49-0.
Éter de petróleo 65º-95º
Esta fracción está composta por unha mestura de hidrocarburos e presenta o aspecto dun líquido incoloro. O seu número CAS é 64742-49-0.
Exemplo de composición
Dunha análise cromatográfica mediante unha cromatografía GC-MS para obter o espectro de masas de cada un dos compoñentes principais, obtívose a seguinte táboa.
Magic!
Magic! (estilizado como MAGIC!) é un grupo musical canadense de reggae fusión composto por Nasri, Mark Pellizzer, Alex Tanas e Ben Spivak. No 2014, lanzaron o seu primeiro sinxelo "Rude".
Campionato do Mundo de Motociclismo de 350 cc
O Campionato do Mundo de Motociclismo de 350cc foi unha das categorías do Campionato do Mundo de Motociclismo de velocidade, regulado pola FIM. Disputouse entre 1949 e 1982, cando desapareceu.
Ligazóns externas
es:Anexo:Campeones del Mundial de Motociclismo de Velocidad
Covela, Meaño, Meaño
Covela é un lugar da parroquia de Meaño no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 21 eran mulleres e 23 homes, o que representa un notable descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 62 veciños, e 2005, cando eran 60.
1305
Mortes
Historia ano a ano
Oxén, Olás de Vilariño, A Merca
Oxén é un lugar da parroquia de Olás de Vilariño no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 25 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 10 mulleres.
José Planas
José Planas Artés, nado en Barcelona o 14 de abril de 1901 e finado o 9 de abril de 1977, foi un futbolista e adestrador de fútbol catalán.
Traxectoria
De cara á tempada 1933–34 foi contratado polo Deportivo da Coruña en Segunda División, club ao que adestrou até o 15 de xaneiro de 1934, sendo subtituído por Fernando Fariña.
Aaron Donald
Aaron Charles Donald, nado o 23 de maio de 1991 en Pittsburgh, Pensilvania, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de defensive tackle para Los Angeles Rams da National Football League (NFL). Xogou a nivel universitario en Pittsburgh, onde foi recoñecido como All-American por unanimidade. En 2014 foi seleccionado no Draft da NFL polos Rams, tendo gañado numerosos recoñecementos como varios nomeamentos á Pro Bowl, mellor Rookie Defensivo do Ano (2014) ou Mellor Xogador Defensivo da NFL (2017, 2018). Donald é coñecido pola súa sobresaliente forza física, e está recoñecido como un dos mellores defensas da competición e incluso como un dos mellores xogadores en global.
Transparencia (óptica)
miniatura|150px|Vaso de [[vidro transparente.]] Un material presenta transparencia cando deixa pasar facilmente a luz ao seu través, e por iso dise de el que é transparente.
A transparencia é unha propiedade óptica da materia que ten diversos graos e características. Dise, pola contra, que un material é translúcido cando deixa pasar a luz de maneira que as formas se fan irrecoñecíbeis (non se observan nididamente os obxectos), e que é opaco cando non deixa pasar a luz.
Xeralmente dise que un material é transparente cando é transparente á luz visíbel. Para aplicacións técnicas estídase a transparencia ou a opacidade tamén para a radiación infravermella, a luz ultravioleta, aos raios X, aos raios gamma ou outros tipos de radiación electromgnética.
Segundo a mecánica cuántica, un material será transparente a certa lonxitude de onda cando no seu esquema de niveis de enerxía non haxa ningunha diferenza de enerxía que corresponda con esa lonxitude de onda. Así, o aire e o vidro son transparentes porque nos seus esquemas de niveis de enerxía (ou bandas de enerxía, respectivamente) non cabe ningunha diferenza de enerxía da orde da luz visíbel. Porén, si que poden absorber, por exemplo, parte da radiación infravermella (as moléculas de auga e de dióxido de carbono absorben no infravermello) ou do ultravioleta (o vidro bloquea parte do espectro ultravioleta).
Aeroporto de Sevilla
O Aeroporto Internacional de Sevilla, (IATA: SVQ, OACI: LEZL) tamén coñecido como Aeroporto Internacional de Sevilla-San Pablo, é un aeroporto español xestionado por AENA e situado a dez quilómetros ao nordeste de Sevilla. A súa última reforma afrontouna en 1992 con motivo da Exposición Universal, construíndose un novo edificio terminal deseñado polo arquitecto Rafael Moneo, ampliándose a plataforma de estacionamento de aeronaves e executándose un novo acceso desde a estrada nacional N-IV; ao sur da pista edifícase unha nova torre de control.
Historia
En 1914, aterriza no improvisado aeródromo de Tablada, habilitado o ano anterior para un festival aéreo, o primeiro avión que une a península e Marrocos, tralo que o Concello de Sevilla cede alí unha parcela de 240 000 metros cadrados ao Servizo de Aeronáutica Militar para a construción dun aeródromo. As obras de acondicionamento inícianse en 1915 e, ese mesmo ano, empeza a ser utilizado para a formación de pilotos e observadores.
En 1919, lévanse a cabo os primeiros voos comerciais que unen Sevilla e Madrid. Ao ano seguinte, establécese a liña aérea postal entre Sevilla e Larache e, en 1921, a primeira comercial española Sevilla-Larache. En 1923, inaugúranse diversas instalacións: hangares, talleres e locais e apróbase a construción en Tablada dun aeroporto municipal nun extremo do campo de voos do aeródromo militar, cunhas dimensións de 750 por 500 metros.
En abril de 1927, a compañía Unión Aérea Española establece a liña aérea Madrid-Sevilla-Lisboa. En febreiro de 1929, apróbase o proxecto do aeroporto de Sevilla e, en marzo, o aeródromo de Tablada ábrese á navegación e ao tráfico aéreo, determinándose que habería de deixar de prestar devandito servizo axiña que estivese construído o aeroporto proxectado.
En 1929, realízase o primeiro voo Madrid-Sevilla e, en 1930, prolóngase ata Canarias. En febreiro de 1931, a liña Berlín-Barcelona chega ata Sevilla. En decembro de 1933, a compañía LAPE inaugura a liña Sevilla-Canarias.
Durante a Guerra Civil, Sevilla é punto de chegada das tropas africanas, mentres que Iberia presta servizos de transporte aéreo coas liñas Tetuán-Sevilla-Vitoria, Sevilla-Salamanca e Sevilla-Larache-Las Palmas.
En setembro de 1945, inícianse as obras do aeroporto transoceánico de Sevilla, construíndose as pistas 05-23, 02-20, e 09-27. Un ano despois, clasifícase como aduaneiro e se asfaltan as pistas 05-23 e 02-20. En 1948, instálase un gonio e complétase o balizamento, pasando a denominarse as pistas 04-22, 18-36 e 09-27. En 1956, amplíase a pista 09-27, pasando a 18-36 a ser unha rúa de rodaxe.
En 1957, realízanse as obras do edificio terminal, así como as da torre de control. O aeroporto de Sevilla inclúese no Acordo Hispano Americano para instalar nel unha base de aprovisionamento. As instalacións desenvólvense nas proximidades do limiar 04, polo que esta pista queda fóra de servizo.
En 1989, con vistas á Exposición Universal de 1992, amplíase a plataforma, constrúese un novo acceso desde a estrada nacional N-IV, así como un novo edificio terminal e unha nova torre de control ao sur da pista. O 31 de xullo inaugúranse as novas instalacións.
Tras 1992, co tren de alta velocidade AVE entre Madrid e Sevilla funcionando a pleno rendemento, o aeroporto sufriu unha lixeira crise, cun estancamento no número de pasaxeiros e un crecemento moi inferior ao resto de aeroportos andaluces.
Actualmente xa superou a crise coa liberalización do mercado aéreo e a incursión das aerolíneas de baixo custo e van superándose ano tras ano o número de voos, destinos e pasaxeiros.
Características
miniatura|Zona de saídas no aeroporto de Sevilla miniatura|Finger nº2 do aeroporto Deseñouse un edificio enraizado na cultura sevillana e, para iso, serviuse de tres compoñentes tradicionais: a Mesquita, o Palacio e as laranxeiras. Unha horta de laranxeiras recibe ao viaxeiro no aeroporto, para logo entrar nunha estancia de cor azul por efecto de tézalas vidriadas e coroada por unha arquería sustentada polas bóvedas.
O aeroporto de Sevilla conta con:
O aeroporto de Sevilla serve a un tráfico maioritariamente nacional, aínda que ano tras ano o internacional vai adquirindo relevancia, actualmente a balanza está 70% nacional-30% internacional.
A principal ruta do aeroporto de Sevilla é a que une a cidade con Barcelona. 4 compañías e unha media de 15 voos diarios nunha ruta na que se transportaron 1,2 millóns de pasaxeiros en 2007. Séguelle Madrid-Barajas con preto de 500 000 pasaxeiros transportados en 2007 e unha media de 7 voos diarios, sendo Iberia a única compañía que realiza este voo.
Sevilla é unha das bases da compañía aérea Vueling, xunto a Barcelona, Madrid e París-Charles de Gaulle.
Pasaxeiros dos últimos 3 anos:
O Aeroporto de San Pablo é o único que existe actualmente na cidade, trala pechadura da Base Aérea de Tablada tras quedar impedidos os voos desde ela pola construción do Ponte do V centenario.
Azotobacteráceas
A familia das bacterias azotobacteráceas (Azotobacteraceae) comprende dous xéneros de bacterias aerobioas diazótrofas chamados Azomonas e Azotobacter, que se caracterizan pola súa capacidade de formar quistes. A familia tamén se caracteriza pola súa forma variable; a forma típica é ovoide, pero moitas son pleomórficas. Se dispoñen de suficiente cantidade de molibdeno (Mo), as Azotobacteraceae poden fixar polo menos 10 mg de nitróxeno molecular por gramo de carbohidrato consumido baixo condicións aerobias. Igual que a maioría das Pseudomonadaceae, as Azotobacteraceae poden utilizar unha ampla variedade de fontes de carbono, incluíndo a sacarosa.
Cuestionamento da familia
Unhas análises recentes do xenoma non anotado de Azotobacter vinelandii indicaron que é máis apropiado agrupar esta bacteria na familia das Pseudomonadaceae. A distinción orixinal entre as dúas familias, Pseudomonadaceae e Azotobacteraceae, estaba baseada na capacidade de fixar o nitróxeno típica das Azotobacteraceae, pero agora sábese que algunhas Pseudomonadaceae tamén poden fixar o nitróxeno. A relación entre estas familias non é sorprendente dada a capacidade de moitas Azotobacteraceae de fluorescer debido á produción de pioverdina, un péptido non ribosómico sideróforo típico de moitas Pseudomonadaceae. Con estes descubrimentos a posición das Azotobacteraceae en taxonomía é controvertida.
En 2004, un estudo filoxenético indicou que Azotobacter vinelandii pertencía ao mesmo clado que a bacteria Pseudomonas aeruginosa, e pouco despois mesmo se suxeriu que os xéneros Azotobacter, Azomonas e Pseudomonas están relacionados e poderían ser sinónimos.
Dp
Dp pódese referir a:
Gato negro◆Dragón rojo
Gato negro◆Dragón rojo é o quinto álbum de estudio do grupo de pop-rock español Amaral, publicado o 27 de maio do 2008.
Trátase dun dobre disco que conta con 19 temas, entre os que se atopan "Biarritz", composto por Juan Aguirre para o seu anterior grupo, Días de Vino y Rosas, "El artista del alambre", que Eva e Juan escribiron para a película Fuera de carta, e "Doce palabras", na que Peter Buck, guitarrista de R.E.M., participou coa súa guitarra de doce cordas.
A Uz, Oleiros, Carballedo
A Uz é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura esta entidade de poboación, aínda que figura no Nomenclator de Galicia.
Toponimia
O topónimo é un fitónimo que deriva do latín.
Montenegro no Festival de Eurovisión
Serbia e Montenegro participaron por primeira vez no 2004 cun participante serbio. No 2005, un participante montenegrino (No Name) gañou a selección nacional, o acto quedou en 7º lugar e deulles o seu boleto á final do 2006. Durante a preselección do 2006 descubriuse corrupción por parte do país para enviar de novo a No Name e polo tanto Serbia refusou envialos, resultado en que ambos países retirásense da competencia.
En 2007, como un estado independente, Montenegro seleccionou ao seu primeiro representante durante unha rolda final, MontenegroSong, antes unha das dúas semifinais (a outra sendo a de Serbia). O debut do país non foi totalmente exitoso xa que o seu representante, Stevan Faddy e a canción "Ajde, Kroči" terminaron no 23º lugar durante a semifinal. participaron tanto en 2008 como en 2009, non logrando pasar ningunha vez á final. Montenegro realizou a súa volta ao Festival en 2012, quedando eliminado na 1º Semifinal que tivo lugar en Bakú o 22 de maio.
Participacións independentes
miniatura|dereita|250px|Stevan Faddy en [[Helsinqui (2007).]] miniatura|dereita|250px|[[Stefan Filipović en Belgrado (2008)]] miniatura|dereita|250px|[[Sergej Ćetković en Copenhague (2014)]]
Puntos outorgados
Montenegro deu máis puntos a:
Puntos recibidos
Montenegro recibiu máis puntos de:
Josep Señé
Josep Señé Escudero nado o 10 de decembro de 1991 en Sant Cugat del Vallès é un futbolista catalán que xoga na demarcación de dianteiro. O seu club actual é o CD Lugo da Liga 1|2|3.
Fearless (filme de 2006)
Fearless tamén coñecido como Huo Yuanjia, é un filme de acción dirixido por Ronny Yu que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Jet Li, que interpreta o lendario loitador Huo Yuanjia. A historia está vagamente baseada na vida do artista marcial chinés que se enfrontou a loitadores estranxeiros en combates de moita sona, co cal restaurou o orgullo da China nun tempo no que o imperialismo occidental e a presión xaponesa estaban a desgastar ó país nos derradeiros anos da Dinastía Qing.
Sinopse
China durante a primeira década do século XX. O país padece de corrupción e da invasión estranxeira. Huo Yuanjia é un lendario mestre de artes marciais. Fondamente humillado pola morte do seu pai por mor dun duelo público, o mozo decide converterse no mellor loitador de Tianjin. Con motivo dunha disputa con outro mestre, perde a dous dos seus seres máis queridos que son asasinados por vinganza. Tolo de dor e de vergoña, Huo Yuanjia foxe sen importarlle a morte nin a vida.
A Noveliza, Aciveiro, Forcarei
A Noveliza é un lugar na parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 10 habitantes, 5 deles eran homes e 5 mulleres; o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano 2006.
Corchetes
Os corchetes son signos ortográficos auxiliares, semellantes ás parénteses, coas que comparten moitos usos, pero formados por liñas rectas.
As Fontes, Outeiro, Castro de Rei
As Fontes é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Luvianos
Luvianos é un concello do Estado de México, en México. Limita ao norte con Otzoloapan, Zacazonapan e o estado de Michoacán, ao sur con Tejupilco e co estado de Michoacán, ao leste con Tejupilco e ao oeste con Michoacán. A súa área é de 703 km² e a súa poboación era de 27 781 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Villa Luvianos.
Pereiró
O topónimo Pereiró pode referirse a varios lugares de Galicia:
Rieiro, Arantón, Santa Comba
Rieiro é un lugar da parroquia de Arantón no concello coruñés de Santa Comba na Comarca do Xallas. A súa poboación no ano 2018, segundo o Instituto Nacional de Estadística, era de 37 habitantes, dos cales 21 eran mulleres e 16 homes. Atópase a escasos seis quilómetros da vila de Santa Comba, capital do concello homónimo.
Descrición do lugar
Rieiro é unha pequena aldea da comarca do Xallas que aínda conserva algún vestixio do rural galego anterior á guerra civil. Pequenas casas de pouco máis de dous metros de altura, hórreos cheos de cereal e gando pastando ao carón das eiras privadas son algunhas mostras.
Any Other City
Any Other City é o primeiro e único álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Life Without Buildings, publicado o 26 de febreiro de 2001 no Reino Unido a través do selo Tugboat Records, e no ano seguinte nos Estados Unidos a través de DC/Baltimore 2012.
Jerónimo Díaz
Osvaldo Gerónimo "Oso" Díaz, nado o 13 de outubro de 1905 en Barrancas (Provincia de Santa Fe) foi un adestrador de fútbol arxentino.
Traxectoria
De cara á tempada 1950–51 foi contratado polo Deportivo da Coruña, co que se mantivo en Primeira División ao quedar no 12.º posto.
Na tempada 1951–52 adestrou o Racing de Santander.
O Outeiro, Meaño, Meaño
O Outeiro é un lugar da parroquia de Meaño no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 33 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 17 eran mulleres e 16 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 30 veciños, para alcanzar a poboación que tiña en 2005, cando eran 34.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Universidade Aberta
A Universidade Aberta (UAb) é unha institución pública portuguesa de ensino superior a distancia fundada en 1988 e con sede central en Lisboa. Desde 2011 conta cunha sede para Galiza localizada na vila de Rianxo, sendo a primeira que a Universidade abre fóra de Portugal. Ata esa data a UAb apenas tiña un local de exames non permanente nas dependencias do Instituto Camões de Vigo.
A Grandela, Outeiro, Castro de Rei
A Grandela é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Pardellas, Aciveiro, Forcarei
Pardellas é un lugar na parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 11 habitantes, 6 deles eran homes e 5 mulleres; o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano 2006.
ProTexta
ProTexta ou Protexta 3 é unha revista de crítica literaria que se publica con carácter bimensual a modo de suplemento de Tempos Novos. Inicialmente publicábase en papel, e máis tarde só en formato electrónico. En 2017 o seu coordinador era Manuel Forcadela e o consello editorial estaba formado por Rexina Vega, Camiño Noia e Anxo Angueira.
Voo 451 de Japan Air System
O voo 451 de Japan Air System era un servizo dede o aeroporto de Nagoia e o novo aeroporto de Chitose en Sapporo, cunha escala no aeroporto de Hanamaki. O día 18 de abril de 1993 o Douglas DC-9-41 que operaba a ruta esnafrouse mentres aterraba en Hanamaki. O avión perdeu de súpeto unha cantidade significativa de velocidade cando cruzou unha fornte fría mentres estaba na aproximación final, preto da pista. O algo inexperto primeiro oficial non foi capaz de realizar unha aproximación frustrada o suficientemente rápido como para evitar unha aterraxe dura. O avión entón saíuse da pista.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2014
O Trofeo Teresa Herrera feminino de 2014 foi a segunda edición do torneo. Disputouse o 9 de agosto de 2014 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Victoria CF, que derrotou ao Boavista FC portugués, logrando o seu segundo título.
Voo 451 de Japan Air System
Os 72 pasaxeiros e 5 tripulantes sobreviviron, resultando 19 persoas feridas. O avión incendiuose cando os pasaxeiros o evacuaban. O aparello foi dado de baixa.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2014
As xogadoras portuguesas tiveron que xogar cuns antigos equipamentos do Deportivo da Coruña, pois sufriron o roubo dos seus.
Mecánica de fluídos
A mecánica de fluídos é a rama da mecánica de medios continuos que estuda o movemento de fluídos (gases é líquidos), sen ter en conta as causas que o provocan (cinemática) ou téndoas en conta (dinámica). Tamén estuda as interaccións entre o fluído e o contorno que o limita. Para iso presuponse a similitude da estrutura dos fluídos á dun medio continuo a través do concepto de partícula fluída (hipótese de continuidade).
Hipótese de continuidade (A partícula fluída)
Considéranse tanto os gases como os líquidos xa non moléculas, senón masas fluídas. Deste xeito asegúrase que as propiedades varíen suavemente (sen descontinuidades).
O xeito de distinguir cando a hipótese de continuidade é válida consiste en comparar o camiño percorrido libre medio das moléculas coa lonxitude característica do sistema físico. Ó cociente entre estas lonxitudes denomínaselle número de Knudsen. Cando este número adimensional é moito menor á unidade, o material en cuestión pode considerarse un fluído (medio continuo). No caso contrario os efectos debidos á natureza molecular da materia non poden ser desprezados e debe utilizarse a mecánica estatística para predicir o comportamento da materia.
Outras aplicacións
Unha derivación alternativa dos principios da mecánica de fluídos mediante a mecánica estatística xustifica o uso de modelos de mecánica de fluídos e a súa terminoloxía na enxeñaría do tránsito.
Pazos de Olás, Olás de Vilariño, A Merca
Pazos de Olás é un lugar da parroquia de Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 41 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 22 mulleres.
Makedonikos B.C.
O Makedonikos BC (en grego: Μακεδονικός K.A.E.) é un equipo profesional de baloncesto grego con sede no barrio de Neapoli, en Tesalónica, Grecia. Fundado en 1928 en 1995 conseguiu chegar á final da ULEB Cup, con todo o club entrou en bancarrota e viuse obrigado a descender dende a A1 Ethniki, máxima competición do baloncesto grego á Gamma Ethniki, cuarto nivel, onde compite actualmente.
Alfonselle, Lalín, Lalín
Alfonselle é un lugar da parroquia de Lalín, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Río da Vila
Os topónimos Río da Vila e O Río da Vila poden referirse a:
Editar Adhiambo Ochieng
En 2020, converteuse na primeira gañadora do Premio Wangari Maathai en Kenya pola súa contribución para frear a expansión da pandemia de COVID-19 nos barrios marxinais de Kibera.
Traxectoria
Ochieng naceu e medrou en Kibera, un dos barrios marxinais máis grandes de Nairobi. Foi violada ós 6 anos, e violada en grupo ós 16, após o cal os seus atacantes fachendearon do seu delito. Ela sinala estas experiencias persoais como exemplos da violencia sexual normalizada contra as mulleres, así como a forza das mulleres para vivir, e o impulso do seu activismo.
Ochieng dirixe o Centro Feminista para a Paz, os Dereitos Humanos e a Xustiza en Kibera, que fundou ela. É unha feminista interseccional, e o seu obxectivo é unha sociedade que "permita o pleno desenvolvemento, a seguridade, o acceso á igualdade de dereitos, unha xustiza xusta e a autorrealización das mulleres novas". O seu centro ten como obxectivo desenvolver o liderado entre as mulleres novas, servindo como unha plataforma multixeracional de organización e de creación de redes. Anima ás mulleres a falar sobre as súas historias, creando conciencia e apoio ó dar a coñecer os puntos en común destas experiencias. O centro que dirixe serve como unha rede de apoio para mulleres vulnerábeis, como as que abandonan relacións abusivas. Segundo o goberno de Kenya, o 45% das mulleres e as mozas entre 15–49 anos sufriron algún tipo de violencia. Moitos casos non se denuncian, e poucos reciben atención médica ou xustiza.
Editar tamén proporciona produtos sanitarios a mulleres vulnerábeis, apoia a aplicación da Resolución 1325 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas como unha forma de incluír ás mulleres nos plans de paz e seguridade, e educa ás mulleres sobre os seus dereitos constitucionais. É tamén organizadora de ferramentas con Peace Brigades International Kenya, colaborando con outras defensoras dos dereitos humanos de Nairobi (WHRD). Ela estaba entre as máis de 56 persoas arrestadas durante unha marcha o 7 de xullo de 2020 contra a brutalidade policial, xa que a policía de Kenya matara a máis de 100 persoas ata ese momento en 2020.
Recoñecementos
Gañou o premio Wangari Maathai en 2020 polos seus servizos comunitarios en Kibera durante a pandemia de COVID-19, converténdose na primeira gañadora do premio.
Javier Fernández
Javier Fernández pódese referir a:
Xibiriz, Oleiros, Carballedo
Xibiriz é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación, que está ao lado da Touza.
Toponimia
O topónimo é un antropónimo, tal xenitivo de ou de. Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Burgos Club de Fútbol
O Burgos Club de Fútbol é un club de fútbol da cidade de Burgos, en Castela e León. Fundado en 1922, foi refundado en 1994 e xoga no grupo II da Segunda División B Española.
Conta con doce equipos de categorías inferiores e unha sección de fútbol sala que milita na Primeira Nacional A.
Historia
En 1922 fundouse o Burgos Club de Fútbol. Durante un tempo denominouse Gimnástica Burgalesa pero en 1949 cambio novamente á súa denominación orixinal. Os primeiros éxitos do club viñeron durante a presidencia de José Luís Prezados, cando ascendeu varias categorías ata chegar á Primeira División Española. Nos anos 40 xogou no Burgos un dos mellores futbolistas españois. Trátase de Pasieguito, que defendeu as cores dos equipos máis importantes de Primeira División.
Na tempada 1971-72 o Burgos Club de Fútbol estreouse en Primeira División. Desta época cabe destacar a presenza de Rufino Requejo, dianteiro que ata logrou vestir a camiseta da selección Olímpica nacional. A finais dos anos 70 conseguiu os seus mellores resultados, destacando por encima de todos a figura de Juanito, quen ficharía posteriormente polo Real Madrid. Ademais del, nesta época destacaron o gardameta Manzanedo, que xogou no Valencia CF; o mediocampista Miguel Ángel Portugal ou o defensa Antonio García Navallas, que tamén fichou polo Real Madrid.
A principios dos anos 1980, o club sufriu unha grave crise económica que se consumou coa súa desaparición en 1983, xerando así o cambio de denominación do seu equipo filial, o Burgos Promesas, Real Burgos Club de Fútbol para facer de club ponte. Baixo esta denominación subiu desde Terceira División a Primeira en cinco anos.
En 1994, José María Quintano refundou o club. Nesa tempada o club saíu a competir na antiga Rexional Ordinaria e Félix Arnáiz Lucas sería o seu adestrador. Lucas conseguiu ascender ao equipo ata a Terceira División e en 1996 foi substituído por Martínez Lobato quen se encargaría de levar ao equipo ata a Segunda B en xuño de 1997. Deste xeito, o club conseguiu tres ascensos consecutivos entre 1994 e 1997. En 2001, o equipo chegou á Segunda División tras disputar 3 fases de ascenso grazas a un tanto de Dani Pendín nun partido contra o CD Ourense disputado en El Plantío.
Durante a tempada 2001-02, o Burgos CF mantivo a categoría en Segunda baixo a batuta de Enrique Martín pero a obrigatoriedade de converterse en Sociedade Anónima Deportiva e a resistencia do presidente Quintano a realizar a conversión levou ao equipo a descender novamente á Segunda División B, aproveitándose da situación o Levante. Tras o descenso administrativo o Burgos CF buscou de novo o ascenso en catro ocasións máis. Na tempada 2007-2008 o club descendeu á Terceira División na última xornada.
O filial blanquinegro, o Burgos B que militou durante as tempadas 2006-07 e 2007-08 na Terceira División, desaparece nesta última tempada logo de descender a Rexional Preferente e o club non poder manterlle nesa categoría. O Burgos CF podía considerarse nunha situación privilexiada que era ter competindo ao equipo filial na categoría anterior como era a Terceira División.
Na actualidade o Burgos CF é un club que aposta pola canteira, e pese ao mal momento económico ten competindo a doce conxuntos de categorías inferiores, desde Prebenxamís ata os Xuvenís.
Tras intentar saír de 3ª División, foi eliminado polo Sporting Mahonés, na segunda rolda do play-off, logo de apear ao conxunto vasco do Elgoibar na primeira fase da mesma. Na tempada 2009-10 o Burgos gañou o seu sexto título de campión de Terceira División, pero non conseguiu o ascenso. Na tempada 2010-11 ascende a Segunda División B, pero non consegue manter a categoría. O paso por Terceira dura só un ano e o equipo, campión do seu grupo, consegue un novo ascenso.
Estadio
O Burgos Club de Fútbol xoga de local no Estadio Municipal de El Plantío, propiedade do Concello de Burgos. Inaugurado o mércores 2 de setembro de 1964 para un adestramento e oficialmente o 13 de setembro de 1964, en partido de liga ante o Indautxu, sendo o resultado de 2-0 para o equipo burgalés. Ten unha capacidade de 12.200 espectadores todos sentados.
Datos do club
(Desde a refundación)
Cadro actual
Actualizado a 6 de febreiro de 2015.
Palmarés
(Desde a refundación)
Bilar
250px|miniatura|Bilar Bilar (en castelán: Elvillar e oficialmente Elvillar/Bilar) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 353 habitantes.
O seu nome deriva do éuscaro Elbi-oyar ('bosque de moscas') ou Erbi-oyar ('bosque de lebres').
Provincia de Çanakkale
miniatura|Localización da provincia de Çanakkale en Turquía Çanakkale é unha das provincias de Turquía, sitúase no noroeste do país na rexión de Mármara. A capital é a cidade de Çanakkale. Conta cunha parte europea (Tracia) e outra asiática (Anatolia) separadas polo estreito dos Dardanelos que conecta o Mar de Mármara co Exeo. A parte europea está por formada pola península de Gallípoli mentres a asiática coincide en gran parte coa rexión histórica de Tróade. A súa superficie é de 9737 km² e a poboación de 490.397 habitantes (2010). Na provincia atópase o sitio arqueolóxico de Troia.
miniatura|Distritos da provincia de Çanakkale
A Reigosa, Aciveiro, Forcarei
A Reigosa é un lugar na parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Illas Medes
As illas Medes (en catalán: Illes Medes) son un arquipélago da Costa Brava, a pouco máis dun quilómetro do litoral de l'Estartit, situado no mar Mediterráneo formado por unhas sete illas e algúns illotes fronte á costa de Cataluña (nordés de España). Ten unha superficie aproximada de 21,5 ha. Posúe un fondo mariño, favorecido pola súa proximidade á desembocadura do río Ter, que atrae a numerosos investigadores que o estudan cada ano facendo desta reserva marítima unha das máis importantes do Mediterráneo e a máis grande en extensión de Cataluña. A illa con máis lonxitude do grupo é a Meda Gran.
As sete illas son de maior a menor extensión: la Meda Gran, la Meda Xica, el Carall Bernat, els Tascons Grossos, el Medellot, els Tascons Petits e les Ferrenelles. O arquipélago é, de feito, a continuación do macizo do Montgrí.
É un dos espazos de interese natural máis importante do Mediterráneo e unha gran reserva de fauna e flora.
Fauna terrestre
Con respecto á fauna terrestre, o freo que separa o arquipélago da superficie terrestre foi unha barreira infranqueable para as especies desprovistas de ás.
Hai tres especies de réptiles: a osga (Tarentola mauritanica), o lagarto (Podarcis hispanica) e a lagarta rabuda oriental (Psammodromus jeanneae, antes Psammodromus algirus); e unha de mamíferos: o rato doméstico (Mus musculus) que, en certo xeito, son animais que o ser humano introduciu.
Respecto dos alados, hai 146 especies de insectos e 60 de aves, a maioría aves mariñas. Destacan a gaivota arxéntea (Larus cachinnans), cunhas 8.000 parellas que crían desde marzo ata maio, o corvo mariño real (Phalacrocorax carbo), o corvo mariño grande (Ph. aristotelis), a garzota común (Egretta garzetta), a garza denoiteira (Nycticorax nycticorax), a garza real (Ardea cinerea) etc.
O Río da Vila, Meaño, Meaño
O Río da Vila é un lugar da parroquia de Meaño no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 24 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 40 veciños, e 2005, cando eran 32.
Malachi Shabazz
Malachi Shabazz foi o alcume empregado polo líder nacionalista negro Malcom X. O apelido "Shabazz" tamén aparece no nome El-Hajj Malik El-Shabazz, outro dos que empregou, e tamén foi o apelido que pasou á súa muller Betty Sanders e ás seis fillas que tivo con ela. A orixe de hai que buscala na alusión a unha tribo lendaria africana, a tribo dos Shabazz da que se tivo coñecemento polas lendas e relatos orais dos escravos en Norteamérica.
Gato manx
250px|miniatura|dereita|Gato manx 250px|miniatura|dereita|Orixe da raza O gato manx (en kayt Manninagh) é unha raza de gato doméstico (Felis catus) orixinaria da Illa de Man, coa particularidade de ter de forma natural unha mutación que lle acurta o rabo. Moitos gatos Manx teñen un pequeno cacho de rabo, pero os gatos Manx son mellor coñecidos por non ter nada del; esta é a característica máis distintiva da raza, xunto coas patas traseiras alongadas e unha cabeza redondeada. Os gatos manx teñen toda clase de cores e patróns, malia que os espécimes todo brancos son raros, e a variedade de patróns era máis limitada orixinalmente. As variedades de pelaxe longa son consideradas a miúdo unha raza diferente, a cymric. Os manx son gatos prezados polas súas habilidades como cazadores, e por ese motivo, eran adoitos nas granxas con problemas de ratos e foi a raza favorita polos mariñeiros.
Illa do Corvo
A illa do Corvo (en portugués, Ilha do Corvo) é a menor das illas do Arquipélago dos Azores, localizándose no Grupo Occidental, sobre a placa norteamericana, ao norte da Illa das Flores. Corresponde territorialmente ao municipio de Vila do Corvo, o único dos concellos da República Portuguesa que non ten freguesías, xa que, nos termos do artigo 136.º do Estatuto Político-Administrativo da Rexión Autónoma dos Azores, este nivel de división territorial non existe na illa. As funcións dos órganos da freguesía son asumidos polos correspondentes órganos municipais.
Xeografía
A illa ocupa unha superficie total de 17´13 km², con 6´5 km de largo por 4 km de longo. Considérase parte da América insular, debido ao feito de situarse sobre a placa norteamericana, co que sería un dos puntos máis aolLeste do continente americano.
Dista da illa das Flores, de Santa Cruz das Flores 21 quilómetros. Está formada por unha única montaña volcánica extinguida - o Monte Gordo, coroado cun amplo cráter chamado localmente Caldeirão, con 3´7 km de perímetro e 300 metros de profundidade e onde se atopa a Lagoa do Caldeirão. Nela pódense observar varias lagoas, turbeiras e pequenas "illotas", dúas longas e cinco redondas. O punto máis alto da illa é o Estreitinho no rebordo sur do Caldeirão, con 770 metros de altura por enriba do nivel medio do mar. Alén desta elevación destácanse aínda: o Morro dos Homes, a Lomba Redonda, a Coroa do Pico, o Morro da Fonte, o Espigãozinho e o Serrão Alto.
Todo o litoral é alto e escarpado, constituíndo o cono central do volcán, coa excepción da parte Sur, onde nunha faxa lávica estabeleceuse a Vila do Corvo, a única vila da illa. O cantil oeste case vertical ten cerca de 700 m de altura sobre o océano, é unha das maiores elevacións costeiras existentes no Atlântico.
As terras inmediatamente arredor da única vila da illa e unha pequena zona abrigada na costa leste (as Quintas e Fojo) son as únicas zonas en que é posíbel practicar a agricultura e manter algunhas árbores froiteiras. Os mellores pastos para o gando fican máis para norte, nas chamadas Terras Altas.
Na enseada sur, denominada Enseada de Nossa Senhora do Rosário, existen tres espigóns de desembarque, o Porto Novo (non usado), o Porto do Boqueirão e o Porto da Casa, o maior e o único utilizado no tráfico comercial. O Portinho da Areia, no extremo oeste da pista do aeroporto, é o único areal da illa e a súa principal zona balnearia.
O clima é húmido, con 915,7 mm de precipitación media anual, pero suave, aínda que ventoso, cunha temperatura media anual de 17,6 °C na Vila, con temperaturas medias mensuais que varían entre os 14 °C en febreiro e 20 °C en agosto. Nas zonas altas os neboeiros son case permanentes. A axitación marítima, particularmente do quadrante oeste, é moi elevada, resultando nunha elevada erosión costeira.
A humidade relativa do ar oscila entre o 74% en outubro e 85% en xuño, o mes en que os neboeiros son máis frecuentes ("neboeiros do San João").
Historia
Nos mapas xenoveses do século XIV menciónase a Insula Corvi Marini (a illa dos corvos marinhos ou corvos mariños), aínda que é pouco probable que esta designación se referise especificamente a esta illa, este nome é a orixe do nome da illa. Nun principio parece que foi unha designación para as dúas illas do Grupo Oriental do arquipélago (Flores e Corvo). Ambas as dúas foron descubertas por Diogo de Teive no regreso da súa segunda viaxe de exploración (1452), estando moi próximas. En tempos de Henrique o Navegante foi illa de Santa Iria. Tamén se coñeceu como "Illote das Flores" (Iléu das Flores) e tamén "Illa do Marco" (Ilha do Marco), porque o monte do Caldeirão servía como referencia xeográfica aos mariñeiros.
O 12 de novembro de 1548, Gonçalo de Sousa, 2º Capitán donatario das illas de Flores e de Corvo, foi autorizado para enviar á illa escravos (mulatos probablemente orixinarios da Illa de San Antonio, Cabo Verde) como agricultores e gandeiros. O poboamento inicial da illa comezou co envío dunha expedición de 30 persoas, dirixidas por Antão Vaz de Azevedo, orixinario de Illa Terceira. Cara a 1580 establecéronse na illa colonos de Flores.
Gata
Como topónimo pode referirse a:
Illa do Corvo
Historia
En 1587, Corvo foi saqueada e as casas queimadas por corsarios ingleses que tamén atacaron Lajes das Flores. No ano 1632 a illa sufriu dúas tentativas de desembarco de piratas alxerianos pero foron rexeitados pola poboación local.
No século XIX comezou a emigración cara aos Estados Unidos e o Canadá.
Os habitantes viviron nun grande illamento durante moitos séculos, sendo a vila de Corvo o municipio máis illado de Portugal. Durante o inverno non existen conexións marítimas regulares con Flores, aínda que no verán chega a haber varias conexións ao día que tardan uns 45 minutos entre Santa Cruz das Flores e Vila de Corvo. Co inicio do tráfico aéreo o 27 de abril de 1972 os habitantes empezaron a sentirse menos illados do mundo. Na actualidade hai conexións con Santa Cruz das Flores, Horta e Lajes (Illa Terceira) tres veces por semana.
Galería
miniatura|centro|800px|Vila do Corvo, a única vila da illa do Corvo, vista desde o miradouro. No horizonte avistase a [[illa das Flores.]] miniatura|centro|800px|Vista panorámica do famoso Caldeirão da illa do Corvo, coas súas lagoas e [[turbeiras.]]
Desoxiguanosina trifosfato
A desoxiguanosina trifosfato ou trifosfato de desoxiguanosina, abreviado como dGTP, é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxiguanosina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada guanina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificado no carbono 5' cos fosfatos unidos entre si por enlace anhidro.
A dGTP intervén na síntese do ADN. O dGTP chega á zona onde se está producindo a replicación do ADN, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, e únese á cadea de ADN en formación como dGMP.
O dGTP é un competidor do comezo da inhibición por aciclovir no tratamento do virus Herpes simplex.
Dioptría
A dioptría é a unidade que expresa, con valores positivos ou negativos, o poder de refracción dunha lente ou potencia da lente e que equivale ao valor recíproco ou inverso da súa lonxitude focal (distancia focal) expresada en metros. O seu símbolo é Dp.
O signo + (positivo) corresponde ás lentes converxentes, e o signo - (negativo) ás diverxentes. Así, unha lente cuxa lonxitude focal sexa de +1 metro, terá unha potencia de 1 dioptría, e unha lente de +2 dioptrías é unha lente converxente de distancia focal igual a 0,5 metros. [P(Dp)= 1/F ; +2Dp(m)= 1/F ; F= 1/2m ; F= 0,5m]
Para unha lente delgada, con dous radis de curvatura, a potencia en dioptrías pode calcularse a partir da seguinte fórmula:
Onde,
P representa a potencia da lente en dioptrías (m).
f a distancia focal, en metros.
Apeadoiro de Ourense-San Francisco
Ourense-San Francisco foi unha estación de tren, actualmente convertida en apeadoiro, de Adif situada no barrio de San Francisco da cidade de Ourense. É a segunda estación da cidade por detrás de Ourense-Empalme. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Dioptría
Esta fórmula dedúcese facilmente a partir da ecuación dun dioptro esférico, unha superficie esférica refractora, aplicada sobre dous superficies e na aproximación paraxial de ángulos pequenos.
Apeadoiro de Ourense-San Francisco
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 246,2 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 161 metros de altitude, entre as estacións de Taboadela e Ourense-Empalme. O tramo é de vía única e está en proceso de electrificación.
Dioptría
Ténense tres materiais con índices de refracción na, nb, nc separados por superficies esféricas. Tomamos na=1 ao haber aire nun extremo da lente e nc=1 ao haber tamén aire no outro extremo. A superficie da lente ten un raio exterior R1 e un raio interior R2, onde o raio interior é maior que o exterior. Logo:
Aplicando na=1, nc=1 e que s1=-S2 entón:
Apeadoiro de Ourense-San Francisco
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Dioptría
Sumando estas dúas ecuacións queda:
Apeadoiro de Ourense-San Francisco
A estación
O edificio de viaxeiros realizado en granito ten planta rectangular e consta de dous pisos. Para a súa decoración empregáronse pináculos e un frontón inspirados no barroco galego, o que dá ao edificio unha estrutura de pazo urbano. Como moitas estacións do tramo posúe unha galería na planta baixa formada por diversos arcos. Os xardíns laterais contaban con dúas esculturas un afiador e un paraugueiro realizadas por Faílde que foron movidas posteriormente.