cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guy Ligier
Vida post-Fórmula 1
O nome de Ligier regresou aos focos de carreiras de motor en 2014 cando Onroak Automotive de Jacques Nicolet comezou a construír autos. Algúns foron pilotados pola propio Nicolet con OAK Racing, que presentou un prototipo Ligier JS P2 correndo no FIA World Endurance Championship e nas 24 Horas de Le Mans con Nicolet e Jean-Marc Merlin pilotando.
O fillo de Ligier tamén se converteuse en construtor de coches de Fórmula 3.
Tras a súa morte o 23 de agosto de 2015 en Nevers, o seu funeral tivo lugar na igrexa de St. Blaise de Vichy o 28 de agosto de 2015.
Ligier deixou a súa esposa e os seus dous fillos, o fillo Philippe e a filla Pascale.
José Vázquez Liz
José Vázquez Liz, nado no Corgo cara a 1885 e finado en Lugo o 12 de maio de 1937, foi un político galego.
Caraveleira
A caraveleira (Dianthus caryophyllus), é unha planta herbácea pertencente á familia Caryophyllaceae de 1 m de altura con follas angostas, opostas e envaíñadoras. Cultívase profesionalmente en invernadoiros para obtención de flor cortada e coma planta ornamental en xardíns particulares polas súas flores vistosas: os caraveis. Tamén recibe o nome de caravel da onza ou caravel rebentón. É unha das flores ornamentais máis cultivadas en Galiza, normalmente de cor vermella. Tamén se lle chama caraveleira á parte do xardín onde se plantaban os caraveis, se ben nalgunhas zonas de Galiza chámanlle caraveleira á roseira, ao ser o termo "caravel" moi amplo en lingua galega.
Etimoloxía
O termo galego caraveleira (craveiro en portugués), vén de caravel, á súa vez do latín: clavum (cravo).
Usos
É unha planta ornamental empregada en xardinaxe. Adóitase plantar en vasos como decoración de xanelas, corredores e incluso sepulturas. As follas tanto secas como frescas combinan moi ben en coroas de flores e en aneis florais, en especial cando se trata de delicadas flores de verán.
A maioría das especies de formigas domésticas son altamente repulsivas á caraveleira, sendo esta un bo axente para combater pragas.
Como especie aromática, dedúcese que na súa composición se ache unha esencia moi recendente, e en efecto pódense atopar pequenas cantidades. Tamén atopamos saponinas e algúns principios activos de menor importancia. Non é unha planta con propiedades medicinais, o seu principal emprego encádrase no eido da perfumaría. Con todo, usouse noutra época a auga de caravel coma colirio para o lavado de ollos cansos ou danados.
Historia
Ao longo da historia, esta flor ten asumido varios significados como o de fidelidade matrimonial no Renacemento ou o de amor polos pais en Corea.
PSV Eindhoven
O PSV Eindhoven, que ten por nome oficial Philips Sport Vereniging, é un club de fútbol da cidade de Eindhoven, nos Países Baixos.
Foi fundado en 1913 e xoga na Eredivisie da liga neerlandesa de fútbol. É un dos tres "grandes" do fútbol neerlandés, xunto ao Ajax Ámsterdan e o Feyenoord Rotterdam.
Caraveleira
Historia
Un catálogo inglés de 1702 enumera 360 especies de caraveleiras. O caravel foi moito máis apreciado cando o seu cultivo e selección permitiulle producir flores máis vistosas e rechamantes. Este cultivo sobre todo, levouse a último extremo en Flandres, Brabante e Henao. Deuse tal importancia a esa flor que se escribiron até 1820 centenares de libros sobre os caraveis. Entre outros distinguise o Gran Condé, quen en 1660, publicou varios preceptos para o cultivo dos máis fermosos caraveis. Establecéronse sistemas formais sobre as súas cores, o seu deseño e as súas formas.
O gosto polos caraveis espallouse axiña e con máis forza que outras flores principalmente por ser a primeira flor do verán e a que persiste máis tempo. Ademais a caraveleira pode cultivarse en vaso ou testo. Mais, cando a consecuencia das viaxes botánicas a destinos exóticos amentou o número de flores novas, a paixón polos caraveis foi diminuíndo e, xa dende 1820 a 1830 as boas coleccións eran raras. En Galiza, porén comezaba a sona e os caraveis, especialmente encarnados, comezaban a encher corredores e soleiras.
En Portugal o caravel vermello é o símbolo da Revolución dos Caraveis (25 de abril de 1974). Anna Jarvis escolleu os caraveis brancos como símbolo cerimonial para honrar ás nais falecidas, xesto que posteriormente se popularizou e complementou co uso de caraveis vermellos como representación das nais en vida.
PSV Eindhoven
Historia
Na actualidade demostra o seu poder tanto nas competicións locais que nas internacionais, aínda que na Liga de Campións da UEFA, o club mostrou unha boa cara, chegando ás semifinais en 2005, caendo por diferenza de goles ante o AC Milan. miniatura|225px|Primeiro equipo do PSV gañador da liga en [[1929.]] Nos últimos anos, PSV Eindhoven demostrou ser o mellor equipo da Liga Holandesa, xa que neste período foi o que gañou máis títulos, incluídas 4 ligas consecutivas. Ademais, marcou un fito dentro do fútbol holandés: é o único club en gañar 4 títulos consecutivos de liga en dúas ocasións.
Caraveleira
Historia
Mentres a flor nacional de Galiza é a chorima, o caravel é a flor nacional de España, Eslovenia, Mónaco e das Illas Baleares; o caravel vermello é tamén a flor do estado de Ohio nos EUA. Foi escollida en 1901 en memoria do presidente asasinado William McKinley, que portaba un caravel vermello no ollo da lapela.
PSV Eindhoven
Estadio
O estadio de PSV chámase en neerlandés Philips Stadion e ten capacidade para 35.000 espectadores. Foi inaugurado o mesmo día de fundación do club (31 de agosto de 1913).
Caraveleira
Descrición
A partir da forma típica obtivéronse híbridos e variedades con flores duplas, provistas de grandes corolas de diferentes cores e tons. As cores máis usuais son a vermella, a rosa, a branca, a salmón, a amarela e as bicolores.
Cultivo
En principio, a caraveleira brava florea durante a primavera e o verán. Porén, o usual é atopar a caraveleira cultivada, pois se pode facer florear de xeito artificial cando se quere, incluso en pleno inverno. O único que require para o seu desenvolvemento é un bo solo e abundante rega. É importante asollar a planta; é un factor clave, tanto para o crecemento como para a floración. Por iso cómpre ter unha boa orientación se se cultiva en invernadoiro. Resulta favorábel unha iluminación de 40.000 lux. A luz tamén determina a rixidez do tallo e o tamaño e número de flores.
A temperatura óptima de día oscila entre os 22 e 24 °C e de noite, entre os 10 e 12 °C. As xeadas son fatais, pois se poden formar manchas e deformacións nos pétalos. O solo deber ser poroso e ter unha elevada capacidade de drenaxe para evitar asolagamentos e asfixias. O pH axeitado é entre 6,5 e 7,5. A rega debe ser constante.
Co pinzamento conséguese que a planta ramifique e que as primeiras flores sexan máis longas. Canto máis alto se efectúa o pinzamento máis flores se obterán, mais a calidade pode non ser moi boa por ser demasiadas para a planta.
A multiplicación realízase por sementes en primavera, mais tamén por espeque ou por división das matas. As sementes tardarán en agromar de 2 a 3 semanas en ambiente cálido. Os espeques son conservados en frío (entre os 0,5 e 1 °C). A duración da almacenaxe é de 15 días para espeques enraizados e 2 meses para os non enraizados. Cóllense espeques procedentes de plantas nai de 10 cm de lonxitude e colócanse en invernadoiros de multiplicación con instalación de fog-system (neboeiro) e sobre un substrato composto por: 25% de turba e 75% de perlita; cunha temperatura arredor de 20 °C. Nestas condicións o enraizado ten lugar ás tres semanas.
Conservación das flores cortadas
As condicións óptimas de conservación das flores do caravel xa cortadas son:
Os tratamentos con 1-metilciclopropeno ou tiosulfalto de prata realizados antes da almacenaxe en cámara fría melloran a conservación de xeito substantivo. As flores abertas pódense almacenar por 2-4 semanas, mentres que os botóns florais poden acadar as 4-5 semanas de vida.
Comercio
Chipiona (Cádiz) é o maior produtor de caravel cortado de Europa. Tamén teñen grande importancia Ecuador e Kenya.
Etnografía galega
Caravel/ carvaleira é un termo moi amplo en galego: nalgunhas zonas de Galiza chámaselle caraveleira á roseira. É unha das flores ornamentais máis cultivadas en Galiza dende a antigüidade; emprégase acotío para o enfeite de sepulturas. Adoitábase reservar unha parte do eido ao cultivo dos caraveis; a esta zona coñecíase coma caraveleira.
Eligio Rivas Quintas no seu Frampas, contribución al diccionario gallego (1978), dicía que caravel é a flor da caraveleira, mais tamén da roseira e de calquera planta en xeral. Afirmaba que o termo se usa con gran frecuencia para designar a flor da pataca: "Xa ten o caravel as patacas; xa están encaravelando" (Frampas).
Eladio Rodríguez describía no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo (1959), a entrada caravel do seguinte modo:"En Galiza coñécense diversas clases de caraveis: como plantas ornamentais, de floración duradeira, cultívanse moitísimo nas hortas e xardíns e nas mesmas vivendas campesiñas, cuxas fiestras, balcóns e corredores enféitanse profusamente con eses vistosos vexetais de recendo aromático e de cores variadísimas. Entre eses caraveis cómpre citar o caravel da onza, que así chaman nalgunhas comarcas ao caravel reventón; o caravel mariño ('Armeria maritima' (Miller) Willd.), que máis comunmente se denomina herba de namorar; o caravel prolífero ('Petrorhagia prolifera' (L.) P. W. Ball e Heywood), que é espontáneo nas marxes do Ulla e abunda tamén nas ribeiras doutros río; e o caravel rebentón, o que máis se cultiva en moitas das nosas aldeas, e que tamén se chama caravel da onza, con pétalos dun vermello vivo, que antigamente se usaron como flores cordiais, sudoríferas e diaforéticas. Nos montes e leiras medra ademais unha planta espontánea de talos herbáceos, flores en pequenos feixes e talos floríferos, de 3 a 5 cms. de alto, coñecida vulgarmente por caravel dos campos ou 'herba caraveleira' ('Geum urbanum' L.)."Manuel Leiras Pulpeiro falaba das caraveleiras na súa obra Cantares gallegos (1911):"Os caraveles que eu teño, na miña caraveleira, sonche toxos, todos toxos, que o toxo é o que a min me leva."Juan Sobreira Salgado, na súa obra Vegetables de Galicia (1970) recollía varios ditos populares que os mencionan:"Demañan é día santo, día de San Grabiel: Heime de pó-lo vestido; da color do caravèl.""Na miña 'ventana' teño / un caravel mui aberto; Aprovéitate das falas / que o cariño non é certo."" Ti es caravel e rosa; Tes, pois, dous nomes a un tempo: Coa túa fermosura / Eu vivira mui contento."Tamén hai referencias aos caraveis nas cantigas ("Cando arrola ao seu meniño: Meu caravel! Miña rosa! Meu bico de paxariño!" ).
Independence Hall
Independence Hall é un monumento nacional (National landmark) dos Estados Unidos de América situado en Filadelfia (Pensilvania), en Chestnut Street, entre as rúas Quinta e Sexta. É coñecido fundamentalmente como o lugar no que se debateu e adoptou a Declaración de Independencia dos Estados Unidos. O edificio forma parte do Parque Nacional Histórico da Independencia, e foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979.
Descrición
Independence Hall é un edificio de ladrillo vermello, construído entre 1732 e 1753 en estilo xeorxiano por Edmund Woolley como sede do goberno colonial de Pensilvania. No mesmo quinteiro (Independence Square) atópanse o antigo concello (Old City Hall), ao leste, e o congreso (Congress Hall), ao oeste, así como Philosophical Hall, a sede orixinal da Sociedade Filosófica Americana.
No campanario do Independence Hall estivo orixinalmente a Campá da Liberdade (Liberty Bell); desde a Exposición Internacional do Centenario de 1876 alberga unha Campá do Centenario (Centennial Bell).
Historia
200px|miniatura|esquerda|O campanario do Independence Hall En Independence Hall reuníronse os delegados das Trece Colonias no Segundo Congreso Continental durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos, entre 1775 e 1783, e asináronse a Declaración de Independencia (4 de xullo de 1776) e, máis tarde, os Artigos da Confederación e a Constitución dos Estados Unidos de América.
O 7 de xuño de 1776, Richard Henry Lee, delegado de Virxinia, propuxo ao congreso continental unha resolución para a redacción dunha Declaración de Independencia. A versión definitiva do documento terminouse o 2 de xullo e, finalmente, coa súa ratificación o 4 de xullo de 1776, os Estados Unidos declararon a súa independencia do Imperio Británico.
En setembro de 1777, o Exército Británico ocupou Filadelfia, e o Congreso Continental tivo que fuxir a York (Pensilvania); non regresou ata o 2 de xullo de 1778.
Entre 1790 e 1800, Filadelfia foi a sede do goberno federal dos Estados Unidos; Independence Hall serviu de sede executiva (Capitol Building).
O 18 de outubro de 1918, Tomás Masaryk proclamou a independencia de Checoslovaquia nas escaleiras do Independence Hall.
En 1948, o interior do edificio foi restaurado e recuperou o seu aspecto orixinal. Ese mesmo ano creouse o Parque Nacional Histórico da Independencia para protexer os monumentos asociados coa Guerra da Independencia.
Logo dos atentados do 11 de setembro de 2001, o acceso ó Independence Square está limitado por barreiras e vixilantes; desde xaneiro de 2007, revisouse o plan de seguridade para substituír a barreira por bolardos e cadeas móbiles.
Independence Hall aparece no reverso dos billetes de 100 dólares e na moeda de medio dólar conmemorativa do bicentenario. No reverso dos billetes de 2 dólares aparece unha reprodución do cadro Declaración de Independencia, do pintor John Trumbull.
Billetes da coroa checoslovaca (1945)
240px|right|miniatura|Billete 1.000 Kčs, 1945 En 1945, foron introducidos catro tipos distintos de billetes da coroa checoslovaca. Os primeiros foron as emisións de Bohemia e Moravia, e Eslovaquia, os cales foron reselados con selos adhesivos. Os valores faciais foron de 100, 500 e 1.000 korun. Os segundos (datados de 1944) foron impresos na Unión Soviética e foron emitidos en valores de 1, 5, 20, 100, 500 e 1.000 korun. Os terceiros foron billetes impresos localmente polo goberno con valores de 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1.000 e 2.000 Korun. Os cuartos foron emisións do Banco Nacional Checoslovaco, con valores faciais de 1.000 e 5.000 Korun. O Banco Nacional emitiu billetes de 500 korun dende 1946, mentres que o goberno continuou emitindo billetes de entre 5 a 100 korun, o billete de 1 korun foi substituído por unha moeda en 1946.
A Riba, A Baña
San Xoán da Riba é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o IGE de 2016 tiña 266 habitantes (141 mulleres e 125 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 445 habitantes.
Historia
Nesta parroquia atopamos a pegada dos antigos poboadores da nosa terra. Exemplos desta son o petróglifo da Teixoeira, na aldea da Carballeira; o petróglifo da Pena de Miñato, na aldea de Ferreiros, xacemento este formado por catro grupos de gravados no superior; e o conxunto de mámoas no lugar coñecido como As Brañas de Ferreiros. A tradición oral fala dun poboamento que se localizaba na proximidade da lagoa das Brañas de Ferreiros, e que por motivos descoñecidos, afundiuse nas augas da lagoas. Atopouse restos de cerámica nesa zona.
Tamén temos dous grupos de mámoas que están no lugar de Carballeira e no sitio chamado as Teixoeiras ou Campo das Minas. Segundo a tradición oral o nome do sitio viña de que por alí había ferro. Está o grupo do Campo da Feira cun total de cinco túmulos e o de Barreiros con catro. Próximo ao lugar da Bafadoira atopánse a de Costolla e un grupo de tres mámoas chamadas de Ventureira, e cerca do Campelo atopamos a Mámoa das Brañas e a do Campo da Tilla. En Vigobó tamén está a mámoa do Castelo e a mámoa da Mina dos Mouros, este último nun bo estado de conservación.
Igrexa
A igrexa de San Xoán da Riba é orixinaria de estilo románico, sufrindo varias remodelacións entre os séculos XVII e XVIII. A día de hoxe é un conxunto de estilos entre os que se pode apreciar en diferentes partes da súa estrutura o barroco e o neoclásico.
No lugar da Riba existiu unha capela, pero a día de hoxe non queda nada dela.
Arquidiocese católica latina de Tánxer
A arquidiocese de Tánxer (en latín: Archidioecesis Tingitana) é unha arquidiocese da Igrexa Latina inmediantamente suxeta á Santa Sé. En 2010 tiña 2.019 bautizados sobre unha poboación total de 4 000 000 persoas. O seu ordinario actual é o arcebispo Santiago Agrelo Martínez, O.F.M.
Territorio
A arquidiocese abrangue o norte de Marrocos antigamente baixo protectorado español. A sé arcebispal é a cidade de Tánxer, onde está a catedral da Nosa Señora de Lourdes. O territorio está subdividido en 8 parroquias.
Historia
A cidade de Tánxer foi ocupada permanentemente polos portugueses en 1471. A sé foi erixida canonicamente polo papa Sisto IV o 21 de agosto de 1472 pola bula papal Clara devotionis, en territorios da diocese de Ceuta (agora diocese de Cádiz e Ceuta). Foi orixinalmente sufragánea da arquidiocese de Lisboa (agora patriarcado).
O 12 de xaneiro de 1514 cedeu unha parte do seu territorio para erixir a diocese de Funchal. O 29 de setembro de 1540 pasou a formar parte da provincia eclesiástica da arquidiocese de Évora. O 9 de xuño de 1570 foi unida novamente á diocese de Ceuta.
Debido a conflitos entre a Santa Sé e os portugueses, a diocese estivo vacante durante varias décadas do século XVII, até que Roma aboliu a unión entre as dúas sés o 16 de decembro de 1675, restabelecendo a diocese de Ceuta, e suprimindo ó mesmo tempo a de Tánxer. En Tánxer foi erixida o 28 de novembro de 1630 a prefectura apostólica de Marrocos, confiada ós franciscanos españois da Provincia de San Diego de Alcalá, en Andalucía.
O 13 de xullo de 1693 a prefectura foi elevada a vigairía apostólica, nomeando como primeiro vigairo apostólico ó franciscano Diego de Ortega Escacena; mais a morte deste último en 1696 e a oposición do Goberno español á erección da vigairía apostólica fixo fracasar a iniciativa da Santa Sé.
O 14 de abril de 1908 co breve Romani Pontifices de Pío X a prefectura apostólica foi finalmente elevada a vigairía apostólica con dignidade episcopal.
O 5 de xullo de 1954 cedeu parte do seu territorio (Ifni) para a erección da prefectura apostólica do Sáhara Español e Ifni (agora a prefectura apostólica do Sáhara Occidental).
O 14 de novembro de 1956, coa bula Qui Deo disponente, Pío XII elevou a vigairía á categoría de arquidiocese, tomando a sé o nome actual.
Episcopoloxio
En 1468 foi estabelecida a sé como diocese de Marrocos, en territorios da diocese de Ceuta:
En 1570 a sé foi unida á de Ceuta, co nome de diocese de Ceuta e Tánxer:
O 28 de novembro de 1630 foi restaurada como prefectura apostólica de Marrocos:
O 13 de xullo de 1693 foi elevada a vigairía apostólica de Marrocos:
En 1956 ,foi elevada a arquidiocese de Tánxer:
Antonio Rukavina
Antonio Rukavina (en cirílico serbio: Антонио Рукавина), nado en Belgrado o 26 de xaneiro de 1984, é un futbolista serbio. Xoga de defensa lateral dereito e o seu club actual é o FC Astana.
Infección oportunista
Unha infección oportunista é unha infección causada por organismos patóxenos (virus, bacterias, protozoos, fungos) que se aproveitan de certas situacións de debilidade para causar infeccións, pero que normalmente non as causan no individuo san, co sistema inmunitario funcionando normalmente. Un sistema inmunitario comprometido por unha inmunodeficiencia dálle unha "oportunidade" ao patóxeno para infectar.
Causas
A causa xeralmente é unha inmunodeficiencia en maior ou menor grao ou a inmunosupresión, que se poden orixinar por:
Tipos de infeccións
Entre as infeccións oportunistas máis comúns están principalmente as producidas polos seguintes organismos:
Enfermidades oportunistas en persoas con SIDA
A SIDA é unha inmunodeficiencia que causa doenzas características como as seguintes:
Tratamento
Depende do tipo de infección oportunista, pero xeralmente consiste no uso de antibióticos.
Tratamento veterinario
As infeccións oportunistas causadas polas infeccións retrovirais polo virus da leucemia felina e o virus da inmunodeficiencia felina poden ser tratadas co inmunomodulador celular do linfocito T.
Os Beos, Fanoi, Abadín
Os Beos é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
AK Press
miniatura|AK Press (2015).
AK Press é unha editoriaa independente, de propiedade colectiva especializada en literatura radical e anarquista. As obras publicadas por AK Press inclúen reedicións de clásicos do radicalismo e outras obras de autores novos. Opera dende Londres, Edimburgo e Oakland (California).
La Voz del Condado
La Voz del Condado foi un semanario editado en Salvaterra de Miño entre 1913 e 1919.
Historia e características
Subtitulado Semanario agrícola independiente, apareceu o 10 de xaneiro de 1913. De tendencia católica, tiña como lema "Moralidad, trabajo y progreso". Promovido por José Vázquez Estévez, estaba dirixido por Cesáreo García Álvarez. Entre os seus colaboradores figuraban Francisco Rodríguez, José Vázquez Estévez e Mariano Piñeiro Groba. Cesou a súa publicación a principios de 1919. Foi continuado por El Condado.
Pode ter unha segunda etapa editado nas Neves en 1919.
Francisco de Ulloa
Francisco de Ulloa, desaparecido na costa do Pacífico de Norteamérica en 1540, foi un navegante español que explorou a costa occidental do actual México por mandato de Hernán Cortés.
Ignórase a data e o lugar do seu nacemento, aínda que é seguro que era español. Sábese que acompañou a Cortés na terceira viaxe de exploración do mar do Sur (océano Pacífico), viaxe na cal Cortés tratou de establecer unha colonia na baía de La Paz, que nomeou como baía da Santa Cruz. Ao retirarse Cortés cara á Nova España, deixouno a cargo do asentamento, cargo que ostentou até que o vicerrei Antonio de Mendoza y Pacheco ordenou que se abandonase a colonia e regresasen os colonos á Nova España.
Exploración do golfo de California
miniatura|260px|right|Ruta da viaxe de Francisco de Ulloa en 1539 pola costa occidental de México, desde [[Acapulco de Juárez|Acapulco.]] Ulloa Foi o primeiro europeo que explorou todo o golfo de California e percorreu ambos os litorais do golfo en 1539.
Hernán Cortés, que xa patrocinara tres viaxes fracasadas de exploración do mar do Sur, decidiu enviar nunha cuarta viaxe de exploración ao mando de Francisco de Ulloa en 1539. Partiu a expedición do porto de Acapulco o 8 de xullo do citado ano a bordo dos barcos Santo Tomás, Santa Águeda e Trinidad. Á altura das illas Marías víronse obrigados a abandonar o navío Santo Tomás, continuando a viaxe de exploración nos dous buques restantes.
Chegaron o golfo de California e visitaron na viaxe de ida e volta a abandonada poboación da Santa Cruz, coñecida actualmente como La Paz. Acadaron o extremo norte do golfo o 28 de setembro, ao que se coñece actualmente como desembocadura do Río Colorado e chamaron á boca do río Ancón de San Andrés, levantándose unha breve acta cuxo texto se transcribe:
O seu legado
Francisco de Ulloa foi o primeiro europeo que percorreu as costas dos hoxe estados mexicanos de Baixa California e Sonora, así como o Alto Golfo de California até chegar á desembocadura do río Colorado, á cal nomeou como Ancón de San Andrés, dobrou o cabo San Lucas e percorreu o litoral do océano Pacífico até chegar á illa de Cedros no actual estado de Baixa California, sendo o primeiro europeo en chegar alí.
Foi Ulloa quen, ao percorrer o Alto Golfo de California, estableceu correctamente que a península de California non era unha illa, como crían equivocamente desde o primeiro descubrimento desas tierras por Fortún Jiménez Juan de Fuca e o propio Hernán Cortés. Ulloa chegou á conclusión de que o golfo de California era o punto máis austral dun estreito que supostamente conectaría o Pacífico co golfo de San Lourenzo. A súa viaxe, porén, consolidou a noción da illa de California e supuxo o comezo da busxa dese suposto estreito de Anián. O estreito probabelmente tomou este nome de Ania, ou Anián, unha provincia chinesa mencionada nunha tradución de 1559 do libro de Marco Polo Le Divisament dou monde, e que aparece por primeira vez nun mapa publicado polo cartógrafo italiano Giacomo Gastaldi contra 1562. Cinco anos máis tarde, Bolognini Zaltieri publicou un mapa que mostraba un angosto e tortuoso estreito de Anián que unía Asia con América. Este estreito creceu na imaxinación europea como unha vía marítima fácil que uniría Europa coa residencia de Jaghan (o Gran Khan) en Catay (China norte). Orixinariamente foi situado aproximadamente na latitude da actual San Diego (California).
Aínda que os seus descubrimentos demostraran que Baixa California é unha península, as lendas e os mapas que representan a California como unha illa (a chamada illa de California) persistiron intermitentemente até o século XVIII.
Segundo Bernal Díaz del Castillo, Ulloa foi acoitelado a morte en 1540. Segundo outras fontes, o seu barco perdeuse sen rastro durante a viaxe de regreso desde a Baixa California. Supostamente o seu barco foi arrastrado cara ao interior por un tsunami, e máis tarde pasou a ser coñecido como «o barco perdido do deserto».
Foi Ulloa o descubridor da Alta California?
Na páxina web do historiador Carlos López Urrutia hai un ensaio titulado El Real Ejército de California no que se pode ler o seguinte:
Caboxo de Abaixo, Fanoi, Abadín
Caboxo de Abaixo é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
McDonnell Douglas MD-80
A McDonnell Douglas MD-80 é unha familia de avións de pasaxeiros bimotores de alcance medio fabricada por McDonnell Douglas. A serie MD-80 desenvolveuse a partir do McDonnell Douglas DC-9, e ten unha capacidade de entre 130 e 172 pasaxeiros, dependendo do modelo e a configuración.
O primeiro avión da serie MD-80 entrou en servizo comercial o 10 de outubro de 1980 coa aeroliña Swissair. A familia inclúe os modelos MD-81, MD-82, MD-83, MD-87 e MD-88. Todos eles teñen a mesma fuselaxe, agás o máis curto MD-87. Á familia MD-80 seguiulle o modificado MD-90 en 1995 e o MD-95/Boeing 717 en 1999.
Antecedentes
Douglas Aircraft desenvolveu o DC-9 nos anos 60 como un compañeiro de curto alcance do maior DC-8. O DC-9 foi un deseño completamente novo, que usaba dous motores turboventilador montados na parte traseira da fuselaxe, e tiña unha cola en T. O DC-9 tiña un deseño de fuselaxe estreita con cinco filas de asentos e unha capacidade de entre 80 e 135 pasaxeiros, dependendo da configuración e da versión do aparello.
A serie MD-80 foi a segunda xeración do DC-9. Orixinalmente foi chamada serie DC-9-80 e DC-9 Super 80 e entrou en servizo en 1980. A serie MD-80 desenvolveuse cara o MD-90 que entrou en servizo en 1995. A derradeira variante da familia foi o MD-95, que foi rebautizado como Boeing 717-200 despois de que McDonnell Douglas se fusionase con Boeing en 1997.
A familia DC-9 é unha das máis exitosas dentro da aviación de pasaxeiros, con ao redor de 2.400 unidades fabricadas; ocupa o terciro lugar tras a familia do Airbus A320 cuns 4.000 avións producidos, e o Boeing 737 cuns 7.000.
A serie MD-80
miniatura|250px|MD-83 de [[Swiftair no aeroporto de Vigo]] Os MD-80 son avións de tamaño e alcance medio que foron introducidos no ano 1980. O deseño é a segunda xeración do DC-9, con motores na parte traseira da fuselaxe, pequenas e altamente eficientes ás e unha cola en T. Trátase dun DC-9-50 alongado con máis peso na engalaxe e máis capacidade de combustible. Deseñouse para voos de curto alcance frecuentes cunha capacidade de entre 130 e 172 pasaxeiros.
O desenvolvemento da serie MD-80 comezou nos anos 70 como unha versión máis grande do DC-9 Series 50. A dispoñibilidade dos novos motores Pratt & Whitney JT8D con máis relación de derivación inpulsou os primeiros estudos que incluían deseños coñecidos como Series 55, Series 50, e Series 60. Os esforzos de deseño centráronse nas Series 55 en agosto de 1977. Cunha entrada en servizo prevista para 1980, o avión foi comercializado como o DC-9 Series 80. Swissair lanzou o modelo en outubro de 1977 cun pedido de 15 unidades con opcións para 5 máis.
A serie 80 contaba cunha fuselaxe 4,34 m máis longa que o DC-9-50. As ás do DC-9 foron redeseñadas engadíndolle seccións nas súas raíces e puntas resultando nunha á un 28% máis grande. O primeiro voo da serie 80 foi o 19 de outubro de 1979.
Entrou en servizo en 1980. Orixinalmente foi certificado como unha versión do DC-9, pero cambiouse para o MD-80 en xullo de 1983 como un movemento de mercadotecnia. As novas versións da serie foron inicialmente os MD-81/82/83 e o acurtado MD-87, a pesar de que a súa certificación formal era DC-9-81/82 etc. Só o MD-88 recibiu unha certificación coa designación "MD", ao igual que o posterior MD-90. miniatura|250px|MD-83 de [[Spanair]] As versións MD-80 teñen cabina, aviónica e aerodinámica melloradas, ademais de motores da serie JT8D-200 máis potentes, eficientes e silenciosos, que significan unha considerable mellora con respecto aos máis pequenos das series JT8D-15, -17, -11, e -9. Os MD-80 teñen tamén fuselaxes mais longas que os seus anteriores homólogos DC-9, ademais de máis alcance. Algúns clientes, como American Airlines, aínda se refiren a eles na súa documentación de frota como "Super 80". A día de hoxe este modelo está operativo en grandes cantidades con aeroliñas como American Airlines e Delta Air Lines. Avións semelantes á serie MD-80 son o Boeing 737-400 e o Airbus A320.
No ano 2012 creouse unha versión de carga ao converter avisóns de pasaxeiros sobrantes.
Probas de voo e certificacións
O primeiro MD-80, o 909 DC-9, realizou o seu voo de estrea o 19 de outubro de 1979. As probas de voo, a pesar de que dous avións resultaron considerablemente danados en accidentes, completáronse o 25 de agosto de 1980, cando a primeira variante do MD-80, o MD-81 equipado cos motores JT8D-209 (ou DC-9-81), certificouse baixo unha modificación da certificación da FAA para o DC-9. Nestas probas de voo participaron tres avións que acumularon un total de 1.085 horas en 795 voos. A primeira entrega a Swissair, o seu cliente de lanzamento, tivo lugar o 13 de setembro de 1980.
Designación do modelo
miniatura|250px|MD-81 de [[Japan Airlines]] Xa que o MD-80 non era de feito un avión novo, continúa sendo operado baixo unha modificación do certificado da FAA do orixinal DC-9 (un caso semellante ocorreu cos posteriores MD-90 e Boeing 717). O certificado emitido ao fabricante do avión leva as designacións do modelo exactamente tal e como aparecen na solicitude do mesmo, incluíndo o uso de guións ou puntos decimais, e debe coincidir co que está gravado nos datos ou na placa de identificación do avión. Como un fabricante decide chamar a un avión por motivos promocionais é irrelevante para as autoridades aeronáuticas. A primeira modificación do certificado do DC-9 para o novo MD-80 foi solicitada como DC-9-81, e aprobada o 26 de agosto de 1980. Todos os modelos do MD-80 dende entón foron aprobados con modificacións adicionais ao certificado do DC-9. En 1983 McDonnell Douglas decidiu que o DC-9-80 (Super 80) sería designado MD-80. En vez de usar sinxelamente o prefixo MD- como un símbolo de mercadotecnia, solicitouse novamente emendar o certificado para incluír o MD-81, MD-82 e MD-83. Este cambio produciuse o 10 de marzo de 1986, e a certificación declarou que aínda que podía usarse a designación MD entre paréntese, este debía estar acompañada pola oficial, por exemplo: DC-9-81 (MD-81). Dende entón todos os avións da serie MD-80 levaban estampados MD-81, MD-82 ou MD-83 na súa placa de identificación.
Óscar Lomba
Óscar Lomba Álvarez, nado en Vigo en 1966, é un avogado e político galego.
McDonnell Douglas MD-80
Designación do modelo
Aínda que non foi certificado ata o 21 de outubro de 1987, McDonnell Douglas xa tiña solicitada a certificación para os modelos DC-9-87 e DC-9-87F o 14 de febreiro de 1985. O terceiro derivado foi designad oficialmente de forma semellante como DC-9-87 (MD-87), aínda que non se estamparon placas con ese nome. Para o MD-88 a solicitude para a modificación da certificación realizouse tras os primeiros cambios, polo que nunca houbo un DC-9-88, só o MD-88, que foi certificado o 8 de decembro de 1987.
Produción
miniatura|Cabina de mando dun MD-83 O MD-80 foi producido nunha liña de montaxe común co DC-9, co que compartía secuencia cos seus números de serie. Tras a entrega de 976 DC-9 e 108 MD-80, McDonnell Douglas parou a fabricación do primeiro. Polo tanto, a partir da entrega 1.085 do DC-9/MD-80, un MD-82 para VIASA en decembro de 1982, todos os DC-9 producidos eran Serie 80/MD-80.
Ademais da liña de Long Beach (California), foi instalada unha segunda en Shanghai, onde os avións eran fabricados baixo licenza.
Óscar Lomba
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela e licenciado en Dereito Económico pola Universidade de Vigo.
Traballa como Persoal de Servizos Xerais (P.S.X.) na Estrutura Organizativa de Xestión Integrada (E.O.X.I) do Servizo Galego de Saúde no departamento de Formación Continuada e Docencia en Vigo.
McDonnell Douglas MD-80
Produción
Durante 1991, a fabricación dos MD-80 alcanzou un pico de 12 unidades por mes, despois de estar producindo avións a un ritmo de 10 mensuais dende 1987, e agardábase mantelo a curto prazo (en 1991 entregáronse 140 MD-80). Como resultado do declive no tráfico aéreo e da lenta resposta do mercado ao MD-90, reduciuse a produción do MD-80 e entregáronse 84 unidades durante 1992. En 1993 baixou aínda máis o ritmo de fabricación, con só 42 avións entregados (3,5 por mes). A fabricación do MD-80 remataría en 1999.
Deseños derivados
O MD-90 desenvolveuse a partir da serie MD-80, como unha versión mellorada do MD-88 cun sistema electrónico de instrumentos de voo semellante e motores IAE V2500 mellorados e máis silenciosos. O programa MD-90 comezou en 1989, o seu primeiro voo foi en 1993 e entrou en servizo en 1995.
Óscar Lomba
Traxectoria
Membro da directiva de Esculca. Tamén é activista da Plataforma de Afectados pola Hipoteca e membro de ProLingua e AGAL. Afiliado á Confederación Intersindical Galega. Colaborador habitual en prensa escrita, ten publicado artigos de opinión en Diario 16 de Galicia, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo Gallego, A Trabe de Ouro, Tempos Novos, A Nosa Terra, Xornal de Galicia, Galicia Hoxe e A Peneira. Militante do sector crítico do PSdeG-PSOE de Vigo, deuse de baixa a principios de 2012 para integrarse en Unidade da Esquerda Galega. O 21 de xuño de 2012 incorporouse a Compromiso por Galicia, pero un mes máis tarde abandonou CxG para integrarse en Anova - Irmandade Nacionalista, da que foi membro da Coordinadora Nacional. Foi dirixente de Nova Esquerda Galega, e desde fins de 2014 milita en Cerna. Ao longo dos anos 2015 e 2016 partícipou como candidato en diversos procesos internos de Podemos.
McDonnell Douglas MD-80
Deseños derivados
Houbo outras variantes propostas que nunca chegarían a fabricarse. Unha foi o MD-94X, equipado con motores propfán. Anteriormente, un MD-81 foi usado como banco de probas para este tipo de motores, como o General Electric GE36 e o Pratt & Whitney/Allison 578-DX.
O MD-95 desenvolveuse para substituír os primeiros modelos DC-9, que a esas alturas tiñan xa 30 anos. O proxecto revisou por completo o DC-9 orixinal para producir un avión de pasaxeiros moderno. É lixeiramente máis longo que o DC-9-30 e está equipado cos novos motores Rolls-Royce BR715. O MD-95 foi rebautizado como Boeing 717 despois de que McDonnell Douglas e Boeing se fusionasen en 1997.
O Eirixado, Xermar, Cospeito
O Eirixado é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
McDonnell Douglas MD-80
Historia operacional
miniatura|250px|MD-82 de [[Alaska Airlines]] A serie MD-80 ten sido usada por aeroliñas de todo o mundo. Os eus principais clientes foron Aerolíneas Argentinas, Aeroméxico, Aeropostal Aerorepublica, Alaska Airlines, Alitalia, Allegiant Air, American Airlines, Aserca, Austral Líneas Aéreas, Austrian Airlines, Avianca, China Eastern Airlines, China Northern Airlines, Delta Air Lines, Finnair, Iberia, Japan Air System (JAS), Korean Air, Lion Air, Martinair Holland, Pacific Southwest Airlines (PSA), Reno Air, Scandinavian Airlines System (SAS), Spanair, Insel Air, Swissair e Trans World Airlines.
Debido ao uso dos vellos motores JT8D, o MD-80 non é tan eficiente en termos de consumo de combustible como o Airbus A320 ou os novos Boeing 737; queima uns 4.000 l por hora nun voo normal, mentres que o máis grande Boeing 737-800 queima ao redor de 3,200 l (un 19% menos). A principios dos anos 2000 moitas aeroliñas comezaron a retirar o modelo. O punto de inflexión para que Alaska Airlines comezase a usar o 737-800 foi o prezo de 4 dólares por galón de queroseno que a aeroliña pagaba no verán de 2008; a compañía afirmaba que un típico voo entre Os Ánxeles e Seattle custaríalle 2.000 dólares menos usando un Boeing 737-800 en vez dos MD-80. American Airlines anunciou plans para retirar polo menos 20 MD-80, e acelerouse a entrega de novos 737-800, mentres que Midwest Airlines annunciou o 14 de xullo de 2008 que retiraría os seus 12 MD-80 (usados principalmente en rutas da costa oeste) cara o outono. Os menores custos de mantemento dos motores JT8D debido ao seu deseño sinxelo axudaron a reducir a brecha dos custos de consumo de combustible.
MD-81
O MD-81 (que foi coñecido orixinalmente como DC-9 Super 81 ou DC-9-81) foi o primeiro modelo de produción do MD-80 e, á parte do MD-87, as diferenzas entre as distintas variantes de corpo longo do MD-80 son relativamente menores. Os catro modelos longos (MD-81, MD-82, MD-83 e MD-88) só se diferencian entre eles en que teñen distintos motores, capacidades de combustible e pesos. O MD-88 e as posteriores versións teñen tamén cabinas de voo máis actualizadas.
MD-82
Anunciado o 16 de abril de 1979, o MD-82 (DC-9-82) foi unha nova variante do MD-80 con dimensións semellantes ás do MD-81 pero equipada con motores máis potentes. O MD-82 foi creado para operar en aeroportos "quentes e altos" pero tamén ofrecía un maior algance e carga útil cando era operado en aeroportos normais. American Airlines é o principal operador do MD-82, chegando a ter ao redor de 300 na súa frota.
MD-83
O MD-83 (DC-9-83) é unha versión de maior alcance do MD-81/82 básico, con máis peso, motores máis potentes e un incremento da capacidade de combustible.
MD-87
En xaneiro de 1985 McDonnell Douglas anunciou que produciría unha variante do MD-80 coa fuselaxe máis curta, designada MD-87 (DC-9-87), que podería levar entre 109 e 130 pasaxeiros dependendo da configuración. A súa designación pretendía indicar o ano no que se quería poñer en servizo, 1987.
K.K. Downing
'''Kenneth "K.K." Downing Jr.''', nado en West Bromwich o 27 de outubro de 1951, é un guitarrista inglés, membro fundador do grupo de heavy metal Judas Priest.
Termas de Caracalla
miniatura|Ruínas das Termas de Caracalla.
As Termas de Caracalla foron uns baños públicos construídos en Roma entre o ano 212 e o 216 durante o reinado do emperador Caracalla. Eran as termas máis grandes de Roma, con máis de 9 hectáreas, con capacidade para 1600 persoas, con 64 cisternas de 80 000 litros cada unha. As ruínas das termas constitúen unha popular atracción turística.
Santalla do Bierzo
Santalla do Bierzo é unha localidade da comarca do Bierzo na provincia de León, situada no noroeste da provincia. Forma parte do concello de Priaranza do Bierzo. Un 23 % das súas persoas falan galego. O seu alcalde é Xosé Manuel Blanco Gómez (PP) dende 2007.
O seu xentilicio é santallego.
Fiona Apple
Fiona Apple McAfee Maggart, nada o 13 de setembro de 1977, é unha vocalista, compositora e pianista estadounidense. Apple conseguiu aclamación internacional en 1996 co seu álbum de estrea, Tidal, que foi todo un éxito comercial e de crítica. Gañou un premio Grammy á mellor interpretación vocal de rock feminina polo sinxelo "Criminal" en 1998. Despois de Tidal, Apple publicou os aclamados, aínda que con menos éxito comercial When the Pawn... (1999), Extraordinary Machine (2005) e The Idler Wheel... (2012). O estilo musical de Apple contén elementos do jazz e do rock alternativo.
Phaethornis ruber
Phaethornis ruber é unha especie de ave da familia trochilidae. Habita en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Perú, Venezuela e Güiana. Con 7,5 cm e un peso de 3 gramos, está entre os colibrís máis pequenos que existen. O seu hábitat natural son os bosques húmidos.
Amenhotep fillo de Hapu
miniatura|275px|Amenhotep fillo de Hapu, Museo de Luxor
Amenhotep fillo de Hapu, en exipcio Amenhotep sa Hapu, nado contra o 1440 a.C. e finado contra o 1360 a.C., foi un arquitecto exipcio que estivo ao servizo do faraón Amenofis III.
Biografía
Naceu en Athribis. Seu pai, Hapu ou Habu, era escribán e sacerdote, e a súa nai chamábase Ity.
Entrou ao servizo do faraón, chegando a obter numerosos títulos, algúns militares, outros relixiosos e outros civís; entre os derradeiros o principal foi o de Xefe de todos os traballos do rei o que viña a equivaler ás funcións de arquitecto real.
Deseñou un templo en Tebas do que só fican os coñecidos colosos de Memnón. Outras edificacións foron templos en Luxor, Karnak ou Soleb e aínda o Pazo de Malkata en Tebas.
Puido alzar a súa tumba próxima a do faraón, nun templete funerario que foi autorizado polo mesmo Amenofis III.
Amenhotep morreu á idade duns 80 anos, arredor do 1360 ou 1350 a.C., durante o tricésimoprimeiro ano do reinado de Amenofis III. Certas hipóteses, que recollera o sacerdote exipcio Manetón, suxiren que foi asasinado ou obrigado a se suicidar por instigación de seguidores do deus Atón (pois foi un afervoado seguidor de Amón).
Culto
miniatura|un dos colosos de Memnón, obra de Amenhotep fillo de Hapu No período tolemaico foi adorado como un deus curador, ao igual que o seu predecesor Imhotep, gozando en Tebas dalgunhas capelas dedicadas.
Iconografía
Consérvanse varias representacións do arquitecto na que aparece como un escribán sentado, ben na súa xuventude ou ben na ancianidade.
Blood Filloas
Blood Filloas foi un grupo de indie rock de Ferrol. Foi dos poucos grupos na escena penínsular en cultivar dito estilo. Aínda que cantaban a maioría dos seus tema en inglés, a raíz das súas aparicións en diversas escenas da vida cultural e artística galega, como o Xabarín Club, estiveron ligados ó denominado movemento bravú. Entre as súas influencias estaban grupos como The Clash, Redd Kross, Hüsker Dü, Nirvana, The Posies, Undertones, Fuzztones, The Sonics, Wreckless Eric, Buzzcocks, Blondie ou Parasites.
Historia
O xermolo do grupo ten lugar no salón de actos do colexo público A Xunqueira de San Valentín (Fene), onde actúan Los Hijos Espurios de Riveira Arnoso (antigo alcalde de Fene -BNG-). Os compoñentes eran Daniel Alonso (voz), Fernando Cabalo (guitarra), Carlos Reina (baixo) e Alberto Alonso (batería).
O 19 de febreiro de 1993 tocan no concurso A Mocidade coa Lingua, cun premio de 7500 pesetas, xa como Blood Filloas. O cambio de nome debeuse á entrada dun novo compoñente, Toni á batería. Ante unhas 200 persoas interpretaron o seu repertorio habitual, máis algún tema novo, pero cunha característica peculiar, todo en galego; así, "The Sunshinne of your Love" convertíase en "Corta o pelo Landrú". Gañaron o premio e quedaron clasificados para Ferrol.
O 8 de maio tocan na Praza Vermella de Cedeira xunto a Slot, Amadeus e Os Maruxa. O 11 de xuño é a final do concurso promovido dende os Institutos de Bacharelato da comarca, A Mocidade coa Lingua, na Praza de Amboage de Ferrol. Tocaron os temas "Corta o pelo Landrú" e "You Know" (¡Mais o que ben quixo un día!) adaptando un poema de Rosalía de Castro. Gañaron o premio, 30.000 pesetas, e deixaron o instituto.
O 8 de outubro tocan na discopub Bristol de Ferrol, tendo como abreconcertos a El álamo. Tres temas marcan aquela actuación e seu estilo posterior como banda: "I need you" de The Kinks, "Psycho" de The Sonics, e "Corre corre" de Los Salvajes. Repiten nesa sala o 21 de novembro, desta volta con Escuadrón diabólico, Torniquete menstrual, Blind river e Tender Trap.
O día 10 de xaneiro editan a súaa primeira maqueta, Blood Filloas. Gravada no local de ensaio da Carricoa, en San Xoán de Filgueira (Ferrol). Incluía os temas "I´m calling you ", "Are you crazy", "Asian girl", "Harvey Captain Theme", She´s cool", "Targets!" e "Gorevision". Nesa época Txiki Calvo (presentador do programa musical Gorevisión) convértese en representante da banda.
Son incluídos coa primeira maqueta na lista do programa Disco Grande, de Radio 3.
O 28 de xaneiro de 1995 Anxo García "Pulpo" entra como batería, xa definitivo. O 20 de abril chegan á final do concurso do Bar "Nirvana" de Madrid, entre 400 grupos. O 29 de abril gravan o seu primeiro sinxelo, Blandi-Blood, nos Estudios Fussion (Vigo), para Toxic Records, selo propiedade de Billy King, membro de Killer Barbies.