cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Webb Space Telescope
Misión
Os 18 segmentos hexagonais do espello primario de 6,5 metros deben estar aliñados para formar unha única imaxe coherente. O proceso de aliñamento leva uns tres meses.. O 13 de xaneiro comezou o proceso de aliñamento e os 18 segmentos do espello primario comezaron a moverse da posición de lanzamento á posición de observación (a uns 12,5 milímetros de distancia). .
Instrumentos
Os tres principais módulos de instrumentos do telescopio son:
ISIM é un sistema totalmente distribuído que consiste nun módulo crioxénico que está integrado co OTE e co software, circuítos de procesadores e outros instrumentos electrónicos, situados na parte quente do SSM.
ISIM proporciona estrutura, ambiente e transporte para os datos que sexan recolectados polos tres módulos científicos: NIRCam, NIRSpec e MIRI.
Ademais do sensor de axuste fino (Fine Guidance Sensor - FGS):
Northrop Grumman Space Technology é o principal contratista responsábel do desenvolvemento e integración do Observatorio. Súa é a responsabilidade do desenvolvemento e construción da nave, que inclúe ambos; o corpo principal e o escudo solar. Ball Aerospace foi subcontratada para desenvolver e construír o elemento do telescopio óptico Optical Telescope Element (OTE). Goddard Space Flight Center é o responsábel de fornecer o módulo de instrumentos científicos integrados (ISIM).
Divulgación e exposicións
En maio de 2007, montouse un modelo a grande escala do telescopio para exhibilo no Museo Nacional do Aire e do Espazo da Smithsonian Institution no National Mall, Washington DC. O modelo pretendía mostrar ao público unha mellor comprensión do tamaño, a escala e a complexidade do satélite, así como espertar o interese dos espectadores pola ciencia e a astronomía en xeral. O modelo é significativamente diferente do telescopio porque debe resistir a gravidade e a intemperie, polo que está construído principalmente en aluminio e aceiro aproximadamente 24 × 12 × 12 metros (79 × 39 × 39 pés) e pesa 5, 5 toneladas (12.000) lb).
O modelo exhibiuse en Battery Park (Nova York) durante o World Science Festival 2010, onde serviu de pano de fondo para unha mesa de debate co Premio Nobel John C. Mather, o astronauta John M. Grunsfeld e o astrónomo Heidi Hammel. En marzo de 2013, mudaron o modelo a Austin, Texas, para a SXSW 2013.
Resultados científicos
miniatura|Primeira imaxe a toda cor do telescopio espacial James Webb O lanzamento das primeiras imaxes a toda cor e datos espectroscópicos foron previstos para seren publicados o 12 de xullo de 2022, o que tamén marca o inicio oficial das operacións científicas xerais de Webb. O presidente Joe Biden revelou a primeira imaxe do telescopio Webb o 11 de xullo de 2022. A NASA anunciou a lista de observacións dirixidas á publicación:
O 6 de xullo de 2022, a NASA publicou unha imaxe de proba do sensor de orientación fina do JWST.
En 2023 MIRI proporcionou datos de temperatura e atmosfera sobre Trappist-1b.
O mesmo ano, os datos recollidos por NIRSpec do Cometa Read permitiron constatar que o Cinto de asteroides pode manter auga do primitivo sistema solar en forma de xeo.
Lingua muellama
A lingua muellama (ou muellamués) é unha lingua morta da familia barbacoana que se falou outrora en Colombia. O muellama pode ter sido un dos últimos dialectos supervivientes do pasto, e coñécese por unha breve lista de vocabulario recollida durante o século XIX, a cal revela que era semellante ó moderno awá pit.
Moeketsi Majoro
Moeketsi Majoro, nado o 3 de novembro de 1961, é un economista e político sotho, actual primeiro ministro de Lesoto dende maio de 2020.
Membro do partido Convención de Todos os Basotos (ABC), anteriormente foi senador e ministro de Planificación do Desenvolvemento de 2013 a 2015 e logo ministro de Facenda no goberno de Tom Thabane entre 2017 e 2020. Representou a circunscrición número 33 de Thetsane na Asemblea Nacional desde a súa elección en 2017.
Traxectoria
Naceu o 3 de novembro de 1961 en Tsikoane, no distrito de Leribe, daquela parte da colonia inglesa de Basutolandia. Licenciouse en Economía pola Universidade Nacional de Lesoto e obtivo un doutoramento en Economía dos Recursos Naturais e un mestrado en Economía Agrícola pola Universidade Estatal de Washington. esquerda|miniatura|226x226px| Reunión de Majoro con altos funcionarios da OIEA en setembro de 2013 Majoro foi profesor de economía na Universidade Nacional de Lesoto entre 1991 e 2000. Ingresou no ministerio de Economía como analista fiscal en 2000 e traballou neste cargo antes de ser ascendido a secretario principal en 2004. Foi subdirector executivo e logo director executivo da Constitución do Grupo África 1 do Fondo Monetario Internacional (FMI) entre 2008 e 2012.
En 2020 Thabane viuse obrigado a dimitir ao perder o apoio dos seus socios de coalición, debido á súa suposta implicación no asasinato da súa exmuller. O 22 de marzo de 2020, Majoro foi elixido polo grupo da Convención de todos os Basotos na Asemblea Nacional como o sucesor de Thabane con 26 de 46 votos. Ademais da maioría do ABC e do Congreso Democrático, outros partidos comprometéronse a apoiar un goberno con Majoro como líder. O 12 de maio, Majoro foi anunciado como o seguinte primeiro ministro. Thabane anunciou a súa dimisión o 18 de maio. Majoro xurou o cargo como novo primeiro ministro o 20 de maio.
Vida persoal
Majoro está casado e ten dous fillos.
Chéng nán Jiùshì
Chéng nán Jiùshì (en 城南舊事) é un filme chinés de 1983 dirixido por Wu Yigong. Está baseado na novela homónima escrita por Lin Haiyin, publicada orixinalmente en 1960. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 56ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Macadam Tribu
Macadam Tribu é un filme congolés de 1996 producido por José Zeka Laplaine. O filme foi escollido como candidato da República Democrática do Congo para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Limatula subauriculata
Limatula subauriculata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1808.
O Pinal, Oca, A Estrada
O Pinal é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sauli Niinistö
Sauli Väinämö Niinistö, nado en Salo o 24 de agosto de 1948, é un político finlandés, 12º e actual presidente de Finlandia dende 2012.
Avogado de profesión, Niinistö foi presidente do Partido Coalición Nacional (KOK) de 1994 a 2001, ministro de Xustiza de 1995 a 1996, ministro de Facenda de 1996 a 2003, viceprimeiro ministro de 1995 a 2001 e candidato do KOK nas eleccións presidenciais de 2006. Exerceu como presidente do parlamento de Finlandia entre 2007 e 2011 e é presidente honorífico do Partido Popular Europeo desde 2002.
Niinistö foi o candidato do KOK nas eleccións presidenciais de 2012, ao derrotar a Pekka Haavisto da Liga Verde co 62,6% dos votos na decisiva segunda volta. Niinistö asumiu o cargo o 1 de marzo de 2012, e é o primeiro presidente conservador dende Juho Kusti Paasikivi, que deixou o cargo en 1956. En maio de 2017, Niinistö anunciou que buscaría a reelección nas eleccións presidenciais de 2018, como candidato independente. O KOK e os Demócrata Cristiáns apoiaron a súa candidatura. Conseguiu a reelección na primeira rolda o 28 de xaneiro de 2018 ao obter o 62,7% dos votos e o seu segundo mandato comezou o 1 de febreiro de 2018.
Traxectoria
Niinistö naceu en Salo en 1948. Seus pais foron o director de circulación do xornal Salon Seudun Sanomat, Väinö Niinistö (1911–1991) e a enfermeira Hilkka Niinistö, apelido de solteira Heimo (1916-2014). Dirixiu alí o seu propio bufete de avogados antes de entrar na política nacional.
Niinistö foi concelleiro municipal de Salo de 1977 a 1992 e foi elixido membro do Parlamento de Finlandia polo distrito de Varsinais-Suomi en 1987. En 1994 foi elixido para dirixir o KOK como presidente do partido e posteriormente converteuse en ministro de Xustiza no primeiro gabinete do primeiro ministro Paavo Lipponen.
En 1996 cambiou de maletín pasando a ser ministro de Economía, cargo no que continuou tamén no segundo goberno de Lipponen desde 1999 ata 2003. Ademais en ambas as administracións, Niinistö foi vice-primeiro ministro. Como ministro de Economía, foi coñecido pola súa estrita política fiscal. Foi o primeiro finlandés que comprou con euros o 1 de xaneiro de 2002. O seu partido instouno a presentarse como candidato nas eleccións presidenciais de 2000, pero negouse. Anunciou a súa retirada gradual da política en 2001, e foi sucedido por Ville Itälä como líder do partido. Despois de rematar o seu mandato como ministro en 2003, Niinistö converteuse en vicepresidente do consello de administración do Banco Europeo de Investimento.
En 2006 Niinistö anunciou que se presentaría de novo ás eleccións parlamentarias de 2007. Dixo, con todo, que non tiña plans para asumir un alto cargo político como o de primeiro ministro nun futuro. Recibiu 60.563 votos nas eleccións de 2007, un récord nas eleccións parlamentarias finlandesas, un 21% máis que o récord de 1948 de Hertta Kuusinen. Despois das eleccións de 2007, Niinistö decidiu aceptar o cargo de presidente do parlamento. Negociou a fusión da Unión Demócrata Europea (EDU) co Partido Popular Europeo en 2002 e converteuse no seu presidente honorífico.
Foi elixido presidente da Asociación de Fútbol de Finlandia o 8 de novembro de 2009, substituíndo a Pekka Hämäläinen.
Presidencia
Niinistö foi o candidato do NCP por segunda vez nas eleccións presidenciais de 2012. Co 37% dos votos, gañou a primeira rolda das eleccións e enfrontouse contra Pekka Haavisto da Liga Verde na segunda rolda. Gañou a segunda volta con preto do 62,6% dos votos fronte ao 37,4% de Haavisto. A marxe de vitoria de Niinistö foi maior de calquera presidente anterior elixido directamente. Gañou en 14 dos 15 distritos electorais.
Despois de converterse en presidente, Niinistö comprometeuse a establecer un grupo de traballo especial co obxectivo de evitar a alienación entre a mocidade do país e manifestou a súa preocupación polos problemas das zonas rurais pouco poboadas. Subliñou a importancia do entendemento mutuo co goberno e o parlamento. No seu discurso de aceptación agradeceu aos que o apoiaron na campaña e aos que non estaban de acordo con el.
En maio de 2017, Niinistö anunciou que buscaría a reelección nas eleccións presidenciais de 2018, como candidato independente. A súa candidatura foi pronto apoiada polo Partido Coalición Nacional e polos Demócratas. O día das eleccións, Niinistö recibiu o 62,7% dos votos, converténdose no primeiro presidente en Finlandia en ser elixido na primeira rolda.
Castelo de Windsor
O castelo de Windsor é unha residencia real en Windsor, no condado inglés de Berkshire. Está fortemente asociado á familia real inglesa e á súa sucesora británica e encarna case mil anos da historia da arquitectura.
Sauli Niinistö
Política exterior
esquerda|miniatura| Niinistö co exsecretario de defensa estadounidense [[James Mattis en novembro de 2017 en Helsinqui ]] miniatura|Niinistö co presidente ruso Vladimir Putin en agosto de 2019 miniatura| Niinistö reuniuse co [[presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, en agosto de 2017 ]] Como presidente, Niinistö visitou Rusia e reuniuse co presidente ruso, Vladimir Putin, en febreiro de 2013 para promover o comercio bilateral.
Ao mesmo tempo que se lle impoñían sancións a Rusia, causadas principalmente polo Euromaidán e a resposta rusa en Crimea e o leste de Ucraína, Niinistö dixo que o foco se debía poñer en aliviar as tensións e aumentar o entendemento entre Europa e Rusia. Afirmou que Finlandia debería servir de intermediario entre Rusia e Europa. Tamén afirmou que "Rusia entende que o conflito en Ucraína xerou debate en Finlandia sobre a propia política de seguridade deste país. É importante que o presidente Putin comprenda a posición de Finlandia sobre a adhesión á OTAN neste debate. Finlandia acepta que Rusia está traballando para atopar unha solución ao conflito agudo en Ucraína, pero ten que facer máis".
Castelo de Windsor
O castelo orixinal foi construído no século XI despois da invasión normanda de Inglaterra por Guillerme o Conquistador. Dende a época de Henrique I, foi empregado polo monarca reinante e é o palacio europeo ocupado durante máis tempo continuado. Os luxosos apartamentos estatais do comezo do século XIX do castelo foron descritos polo historiador de arte de principios do século XX Hugh Roberts como "unha magnífica e inigualable secuencia de cuartos considerada como a mellor e máis completa expresión do gusto xeorxiano posterior". Dentro das murallas do castelo atópase a capela de San Xurxo do século XV, definida polo historiador John Martin Robinson como "un dos logros supremos do deseño do gótico perpendicular inglés".
Sauli Niinistö
Política exterior
No seu discurso de aninovo de 2015, Niinistö afirmou: "Condenamos a anexión ilegal rusa de Crimea en canto sucedeu e condenamos as accións de Rusia no leste de Ucraína. Isto fixémolo no contexto da UE pero tamén o deixamos claro nos nosos contactos directos con Rusia. Condenamos calquera ocupación ilegal, uso ilegal da forza ou intentos de limitar a soberanía de nacións independentes. Tales accións nunca conseguen nada máis que perigo e aumento da tensión. Aínda que no pasado o poder podía crecer no canón dunha pistola, na actualidade isto só nos leva ao caos".
Castelo de Windsor
Orixinalmente deseñado para protexer o dominio normando arredor das aforas de Londres e supervisar unha parte estratexicamente importante do río Támese, foi construído como un castelo de mota, con tres salas que arrodeaban un montículo central. Substituído gradualmente por fortificacións de pedra, o castelo resistiu un prolongado asedio durante a Primeira Guerra dos Baróns a principios do século XIII. Henrique III construíu un luxoso palacio real dentro do castelo durante mediados do século, e Eduardo III foi máis alá, reconstruíndo o palacio para facer un conxunto aínda máis grande de edificios no que se convertería "no proxecto de construción secular máis caro de toda a Idade Media en Inglaterra". O deseño central de Eduardo durou durante o período Tudor, durante o cal Henrique VIII e Isabel I fixeron un uso crecente do castelo como corte real e centro de entretemento diplomático.
Sauli Niinistö
Política exterior
Niinistö reuniuse co xefe de Estado de Irán Ali Khamenei o 26 de outubro de 2016 en Teherán.
Castelo de Windsor
O castelo de Windsor sobreviviu ao tumultuoso período da guerra civil inglesa, cando foi usado como sede militar polas forzas parlamentarias e prisión para Carlos I. Na Restauración da monarquía en 1660, Carlos II reconstruíu gran parte do castelo de Windsor coa axuda do arquitecto Hugh May, creando un conxunto de interiores barrocos extravagantes. Despois dun período de abandono durante o século XVIII, Xurxo III e Xurxo IV renovaron e reconstruíron o palacio de Carlos II cun gasto colosal, producindo o deseño actual dos apartamentos do estado, cheos de mobiliario rococó, gótico e barroco. A raíña Vitoria fixo algúns pequenos cambios no castelo, que se converteu no centro de entretemento real durante gran parte do seu reinado. O castelo de Windsor foi utilizado como refuxio pola familia real durante as campañas de bombardeo da Luftwaffe durante a segunda guerra mundial e sobreviviu a un incendio en 1992. É unha popular atracción turística, un lugar para acoller visitas estatais e o fogar preferido da fin de semana da raíña Isabel II.
Sauli Niinistö
Política exterior
En abril de 2017, Niinistö apoiou a política dunha soa China. Segundo China, isto significa que Finlandia non pode ter relacións con Taiwán. O 16 de xullo de 2018, Niinistö acolleu oficialmente ao presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, e ao presidente ruso, Putin, para o cumio EEUU-Rusia en Helsinqui. Participou na 73ª Asemblea Xeral das Nacións Unidas en Nova York o 25 de setembro de 2018, onde falou sobre Rusia e a súa relación cos países bálticos.
Castelo de Windsor
Arquitectura
thumb|upright=1.5|A: Torre Redonda B: Ala superior C: Apartamentos de Estado D: Apartamentos privados E: Ala sur F: Ala inferior G: Capela de San Xurxo H: Claustro da Ferradura K: Porta de Henrique VIII L: Paseo longo M: Porta normanda N: Terraza norte O: Torre de Eduardo III T: Torre de Recoller O castelo de Windsor ocupa un terreo de cinco hectáreas e combina os elementos dunha fortificación, un palacio e unha pequena cidade. O castelo actual foi creado por unha sucesión de edificacións por fases que culminaron no traballo de reconstrución tralo incendio de 1992. En esencia é un deseño xeorxiano e vitoriano baseado nunha estrutura medieval, con elementos góticos reinventados en estilo moderno. Dende o século XIV, a arquitectura do castelo intentou producir unha reinterpretación contemporánea das antigas modas e tradicións, imitando repetidamente estilos anticuados ou pasados de moda. Como resultado, o arquitecto William Whitfield apuntou a arquitectura do castelo como cunha "cerat calidade ficticia", cos deseños pintorescos e góticos xerando "unha sensación de que se está a realizar unha representación teatral", a pesar dos esforzos do século XX de expoñer máis as estruturas máis antigas para incrementar a sensación de autenticidade. A pesar das críticas, a arquitectura e a historia do castelo proporciónalle un "lugar entre os grandes palacios europeos".
Sauli Niinistö
Política exterior
Como presidente de Finlandia, Niinistö ostenta o poder do perdón por sentenzas penais individuais e sancións relacionadas. Respecto diso, foi excepcionalmente "sen piedade": en 2019 non perdoou a ninguén, e perdoou de media só tres persoas ao ano. En comparación, a súa predecesora Tarja Halonen alcanzou unha media de 20 indultos ao ano de media. Niinistö explicou que está de acordo coa política do Tribunal Supremo de Finlandia, que sempre tramitou o caso antes de que o presidente o vexa. Niinistö apoiou a abolición do perdón presidencial nas súas campañas presidenciais, chamando á institución unha antiga "tradición real".
Vida persoal
miniatura| Niinistö e a súa esposa [[ Jenni Haukio |Jenni Haukio ]] Niinistö casou coa súa primeira muller, Marja-Leena (apelido de solteira Alanko), en 1974 e tiveron dous fillos. Marja-Leena morreu nun accidente de coche en xaneiro de 1995. Niinistö escribiu un libro sobre a etapa posterior á morte desta no seu libro Viiden vuoden yksinäisyys ("Cinco anos de soidade").
Tras a morte da súa primeira muller, e sendo ministro, mantivo unha relación coa deputada Tanja Karpela, antiga raíña de beleza e máis tarde ministra de Cultura. Karpela formaba parte do Partido do Centro, de oposición, mentres que Niinistö estaba considerado o segundo home máis influente do goberno. En 2003, Karpela e Niinistö anunciaron o seu noivado, que rematou en 2004.
En 2005 coñeceu a Jenni Haukio, que naquel tempo traballaba para o Partido Coalición Nacional e que entrevistou a Niinistö para a revista Nykypäivä. Máis tarde iniciaron unha relación que mantiveron en segredo ata a súa voda o 3 de xaneiro de 2009. En outubro de 2017, a parella anunciou que esperaba un fillo.
É tío de Ville Niinistö, deputado da Liga Verde por Turku, ex líder da Liga Verde e exministro de Medio Ambiente. Niinistö sobreviviu ao terremoto do Océano Índico de 2004. Salvouse do posterior tsunami gabeando por un poste telefónico co seu fillo en Khao Lak, Tailandia.
Opinións
Opúxose ao dereito do presidente a indultar aos presos e só perdoou a un preso durante o seu primeiro ano como presidente. Opúxose ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo, aínda que opinou que as parellas do mesmo sexo deberían ter dereito á adopción e a un apelido común. Apoiou a eutanasia en determinadas circunstancias.
Linguas barbacoanas
As linguas barbacoanas son unha familia de linguas faladas en Colombia e Ecuador. As linguas barbacoanas ocupan unha área relativamente grande e fragmentada do sur de Colombia e das provincias costeiras de Ecuador. Existen cinco linguas vivas: cha’palaa (ou cayapa), tsafiki (ou colorado), awá pit (ou cuaiquer), guambiano (ou wam) e totoró:
Linguas
As linguas barbacoanas constan de 5 linguas vivas, xa que o pasto, o muellama, o coconuco e o caranqui están hoxe extintas.
Rendo, Oca, A Estrada
Rendo é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Disfaxia
A disfaxia (do grego antigo δυσ dys e φαγία fagia, que significa literalmente "dificultade para comer") é o termo técnico para describir o síntoma de dificultade para tragar (dificultade para tragar). Esta dificultade adoita ir acompañada de dor, ás veces lancinante (disfaxia ou odinofaxia dolorosa), coa conseguinte afectación á calidade de vida.
Adoita ser un sinal de enfermidade subxacente do esófago ou dos órganos veciños do esófago, que pode deberse ao refluxo gastroesofáxico.
O problema é diagnosticado coa historia clínica, onde a dificultade para iniciar a deglución suxire unha patoloxía neurolóxica similar ao ictus, mentres que a disfaxia nos últimos estadios da deglución suxire ERGE (enfermidade de refluxo gastro-esofáxico). A rápida aparición da disfaxia ou o seu empeoramento progresivo, e signos como a súa aparición só para sólidos ou tamén para líquidos, guían a súa patoxénese. A esofagogastroduodenoscopia úsase habitualmente como parte da avaliación da disfaxia, así como a radioloxía con inxestión de contraste de bario e os estudos de presión do músculo esofáxico (manometría esofágica).
Causas
A disfaxia xeralmente ocorre secundaria a outra condición e, nalgúns casos, a condición de fondo define o nivel no que se produce a lesión. Algunhas das causas son:
Síntomas de disfaxia
Existen diferentes tipos de disfaxia: a disfaxia neurogénica e a disfaxia mecánica.
Doenzas relacionadas
== Tratamentos == A deglución ten diferentes etapas, etapa preoral, oral, farínxea e esofáxica.
O tratamento é realizado por logopedas ou logopedas (Latinoamérica).
Uso de espesantes e augas en xel
Para os tratamentos de disfaxia, é importante que o paciente poida ter a mellor calidade de vida posible. Para conseguilo, existen varias solucións como espesantes e augas en xel.
Os espesantes poden cambiar a consistencia dos alimentos. Entre as características destes atopamos que:
Por outra banda, as augas xelificadas adoitan ter unha textura de pudim. Tamén conteñen fibra, que axudan a regular o tránsito intestinal e garanten un adecuado nivel de hidratación. Outra característica é que facilita a produción de saliva, moi útil para as persoas con esta patoloxía.
Agarrados
Introdución en Galiza
O agarrados introducíronse en Galiza mediante os movementos poboacionais (segas en Castela, servizo militar, emigración), e pola imitación dos estamentos sociais máis elevados das tendencias europeas. Paralelamente a súa chegada, produciuse tamén a de novos instrumentos musicais (saxofóns, clarinetes, acordeón s) e novas agrupacións de músicos (charangas, bandas de música). Estas influencias foráneas modificaron definitivamente as festas populares galegas, onde foron substituíndo progresivamente aos bailes soltos e á tradicional figura do gaiteiro acompañado polo tambor.
A Valiña, Oca, A Estrada
A Valiña é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Agarrados
Tipos
miniatura|Baile agarrado a comezos do século XX. Os agarrados galegos poden ser clasificados en dous grupos :
Importados:
Evolucións galegas:
Indian National Satellite System
miniatura|200px|Insat-1B antes do lanzamento. Indian National Satellite System ou INSAT é o nome dunha serie de satélites indios multipropósito. En especial os satélites adoitan ir dirixidos a dar servizos educativos, de comunicacións, meteorolóxicos e de emerxencias. O sistema deu comezo en 1982, co lanzamento do primeiro satélite, o Insat 1A. Entre os participantes do sistema están o Departamento Indio do Espazo (DOS), o Departamento de Telecomunicacións, o Departamento Meteorolóxico Indio, All India Radio e Doordashan.
Insat 1A, 1B, 1C e 1D
Os catro primeiros satélites Insat estaban adicados a proporcionar servizos de telecomunicacións e meteorolóxicos. Foron construídos por Ford Aerospace e lanzados entre 1982 e 1990. Insat 1A foi lanzado en abril de 1982 pero foi dado por perdido en setembro de 1983. Con Insat 1B pasou case o mesmo, pero conseguiuse recuperar e chegar á súa órbita xeoestacionaria. Insat 1C tivo varios problemas cos seus transpondedores, e foi finalmente dado por perdido case un ano despois de ser lanzado. Insat 1D tivo problemas antes do lanzamento, cando unha grúa lle caeu enriba durante as preparacións para o lanzamento. Finalmente puido ser reparado e lanzado.
Insat 2A e 2B
Insat 2A e 2B tamén son satélites de comunicacións e meteorolóxicos. Cunha masa duns 1900 kg, foron fabricados pola axencia espacial india ISRO e levaban a bordo 18 transpondedores en banda C e dous en banda S. Para as observacións meterolóxicas levaban un radiómetro de alta resolución en banda visible e na banda do vapor de auga. Tamén levaba unha cámara CCD cunha resolución de 1 km. Foron lanzados en 1992 e 1993.
Insat 2C e 2D
Os Insat 2C e 2D tiñan unha masa de algo máis de 2000 kg e os seus paneis solares proporcionaban ata 1,6 kW de potencia. Levaban transpondedores en banda C, banda S e banda Ku e non levaban instrumentación meteorolóxica. Foron lanzados en 1995 e 1997 mediante foguetes Ariane 4.
Insat 2E (Intelsat APR-2)
Insat 2E ofrecía servizos de comunicacións, mediante 17 transpondedores en banda C, e meteorolóxicos, mediante un radiómetro de alta resolución e unha cámara CCD. Tiña unha masa de 2550 kg e foi lanzado o 2 de abril de 1999 mediante un Ariane 4.
Insat 3B
O Insat 3B foi lanzado o 21 de marzo de 2000 (antes que Insat 3A) mediante un Ariane 5. Tiña unha masa de 2070 kg e levaba 12 transpondedores en banda C, 3 en banda Ku e un en banda S. Non tiña instrumentación meteorolóxicas. Usaba por primeira vez un tanque de propelente de titanio fabricado integramente na India. O satélite tiña forma aproximada de cubo de 1,93 x 1,70 x 1,65 m e dous paneis solares que lle daban unha envergadura de 14,7 m e proporcionaban ata 1,7 kW de potencia.
Insat 3C
Insat 3C foi lanzado o 23 de xaneiro de 2002 usando un Ariane 4. Tiña unha masa de 2750 kg e ofrecía so servizos de comunicacións mediante transpondedores en banda C e S e MSS para servizos móbiles.
Insat 3A
Insat 3A proporcionaba servizos de telecomunicacións, meteorolóxicos e de rescate. Levaba 18 transpondedores en banda C, 6 en banda Ku e un en banda S, así como un radiómetro de alta resolución e unha cámara CCD. Un transpondedor en UHF recollía datos hidrolóxicos en tempo real de estacións situadas en terra. O Insat 3A foi lanzado o 9 de abril de 2003 mediante un foguete Ariane 5.
Insat 3E
Insat 3E tiña unha masa de 2750 kg e foi lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un Ariane 5. Estaba adicado so a comunicacións e levaba a bordo 36 transpondedores en banda C. Fallou e quedou fóra de servizo en marzo de 2014.
Insat 3D
Insat 3D é un satélite exclusivamente meteorolóxico. Cunha masa de 2061 kg, foi lanzado o 25 de xullo de 2013 mediante un Ariane 5. Leva a bordo un sondador de 19 canais, unha cámara de seis canais e un radar de apertura sintética. Despois de ser lanzado sufriu unha serie de anomalías, aínda que puido finalmente ser recuperado.
Insat 4A e 4B
Ambos satélites estaban adicados ás comunicacións unicamente. Tiñan unha masa duns 3000 kg e foron lanzados o 21 de decembro de 2005 e o 11 de marzo de 2007 respectivamente foguetes Ariane 5. Cada un levaba a bordo doce transpondedores en banda Ku e doce en banda C.
Insat 4C e 4CR
Insat 4C era un satélite puramente de comunicacións que non chegou a órbita debido a un fallo no seu foguete lanzador, un foguete GSLV, o 10 de xullo de 2006. O seu substituto, Insat 4CR, tivo problemas para chegar á súa órbita operativa debido tamén a un problema co seu lanzador GSLV, o 2 de setembro de 2007, acortándose a súa vida útil.
Insat 4E (GSat 6)
Insat 4E, coñecido tamén como GSat 6, é un satélite de comunicacións deseñado para ofrecer servizos móbiles. Ten unha masa de 2117 kg e leva a bordo dez transpondedores. Foi lanzado o 27 de agosto de 2015 mediante un foguete GSLV.
Insat 4F (GSat 7, Rukmini)
Insat 4F, coñecido tamén como GSat 7 e Rukmini, é un satélite de comunicacións con transpondedores en banda S, banda C, banda Ku e UHF para ser usado pola Forza Naval da India. Foi lanzado o 29 de agosto de 2013 mediante un foguete Ariane 5.
Insat 4G (GSat 8)
Insat 4G, ou GSat 8, é un satélite de comunicacións con 18 transpondedores en banda Ku a bordo. Ten unha masa de 3150 kg e foi lanzado o 20 de maio de 2011 mediante un foguete Ariane 5.
GSat 12 e 12R
GSat 12 e 12R son satélites de comunicacións, o primeiro lanzado como substituto de Insat 3B con 12 transpondedores en banda C a bordo. Ambos usan o bus I-1K e teñen unha masa duns 1400 kg. O primeiro foi lanzado o 15 de xullo de 2011 e o segundo o 17 de decembro de 2020, ambos a bordo de foguetes PSLV XL.
Limea crassa
Limea crassa é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Forbes en 1844.
Vinland Saga (manga)
Vinland Saga (ヴィンランド・サガ) é un manga xaponés histórico escrito e ilustrado por Makoto Yukimura. A serie é publicado por Kodansha, e foi serializado en Weekly Shōnen Magazine antes de trasladarse a Monthly Afternoon. En maio de 2022, os seus capítulos foron recompilados en vinte e seis volumes tankōbon. Vinland Saga foi autorizado para a publicación en inglés por Kodansha USA.
O título, Vinland Saga, asóciase a Vinland segundo se describe en dúas sagas nórdicas. Porén, Vinland Saga comeza na Inglaterra controlada polos dinamarqueses a comezos do século XI, e presenta os invasores dinamarqueses de Inglaterra, comunmente coñecidos como viquingos. A historia combina unha dramatización do alzamento do rei Canuto o Grande cunha historia de vinganza centrada na figura do explorador Thorfinn, o fillo dun ex guerreiro asasinado que serve baixo un grupo de mercenarios responsables do feito; a historia avanza a través de varios arcos narrativos máis aló destes, que finalmente culmina cunha expedición a Vinland.
Unha serie de televisión anime de 24 episodios foi animada por Wit Studio, e estreouse en NHK General TV dende xullo a decembro de 2019. Unha segunda tempada, animada por MAPPA, estreouse a través de Tokyo MX e BS11 en xaneiro de 2023.
Ambientación
Vinland Saga está ambientada principalmente en 1013 en Inglaterra, que foi case toda conquistada polo rei dinamarqués Sweyn Forkbeard. Cando o rei Sweyn se achega á morte, os seus fillos, o príncipe Harald e o príncipe Canuto, loitan pola súa sucesión. A historia toma elementos de relatos históricos da época como Flateyjarbók, a Saga dos groenlandeses e a Saga de Erik o Roxo.
República Popular de Donetsk
A República Popular de Donetsk (en Донецкая Народная Республика; Donetskaya Narodnaya Respublika) foi un quasi-estado semiproclamado no óblast oriental ucraíno de Donetsk. Só a república parcialmente recoñecida de Osetia do Sur e o outro quasi-estado ruso semiproclamado da República Popular de Luhansk recoñeceron a República Popular de Donetsk. A cidade capital, e meirande urbe da república, era Donetsk e Denis Pushilin exerceu como xefe de estado dende 2018.
Russian Doll
A primeira tempada recibiu catro nomeamentos aos Premios Primetime Emmy. En xuño de 2019,a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se estreou o 20 de abril de 2022.
Carolyn S. Griner
Carolyn S. Griner, nada en Granite City (Illinois) en 1945, é unha enxeñeira aeroespacial Foi Directora Suplente do Centro de Voo Espacial Marshall da NASA  desde o 3 de xaneiro de 1998 até o 11 de setembro de 1998. Antes e despois do seu mandato como Directora en funcións, foi Directora Adxunta do Centro Marshall. Xubilouse da NASA o 11 de decembro de 2000.
Traxectoria
Licenciouse en enxeñería astronáutica na Universidade Estatal de Florida, en  Tallahassee, en 1967. Realizou estudos de posgrao en enxeñería industrial e de sistemas na Universidade de Alabama en Huntsville.
Griner incorporouse ao persoal de Marshall en 1964. Recibiu numerosos premios ao longo da súa carreira, entre eles a Medalla ao Servizo Excepcional da NASA en 1986, o Rango Presidencial de Executivo Meritorio en 1992 e o Rango Presidencial de Executivo Distinguido en 1995.
O 30 de xuño de 1999, Griner recibiu o máis alta honra da axencia espacial, a Medalla ao Servizo Distinguido, pola súa extraordinaria contribución ás misións da NASA. esquerda|miniatura|200x200px|Fotografías de Carolyn  Griner, .  Mary  Helen  Johnston e Ann  Whitaker (no sentido das agullas do reloxo desde a parte dianteira) co equipo de mergullo  en 1976.
Limopsis aurita
Limopsis aurita é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Paul Brocchi en 1814.
Xosé Antón Cando Rancaño
Traxectoria
Empezou a escribir moi novo. Realizou estudos de informática e de artes aplicadas. En 1999 fundou e edita o xornal A Muralla, e no ano 2003 o seu homónimo Don Anuncio.
Verán violento
Verán violento (en Estate violenta) é un filme italo-francés de 1961 dirixido por Valerio Zurlini. Representa unha relación amorosa entre o mozo fillo dun destacado fascista, interpretado por Jean-Louis Trintignant, e a viúva dun oficial naval, maior ca el, interpretada por Eleonora Rossi Drago. Está situado na localidade costeira italiana de Riccione en xullo de 1943, arredor da época da destitución de Benito Mussolini, durante a invasión aliada de Sicilia na segunda guerra mundial. Estate violenta é a segunda longametraxe de Zurlini..
O filme estreouse en galego o 8 de abril de 2022 a través da TVG.
Sito Mariño
Sito Mariño, nado en Arzúa en 1948, é un cantante e empresario galego con ampla traxectoria na música como solista e recoñecido pola súa dedicación ao sector galego.
Vista Alegre, Oca, A Estrada
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lin-Manuel Miranda
Lin-Manuel Miranda, nacido o 16 de xaneiro de 1980 é un compositor, letrista, dramaturgo e actor estadounidense. Naceu en Nova York de pais portorriqueños. É coñecido por crear e protagonizar os musicais de Broadway In the Heights e Hamilton. Coescribiu as cancións das películas de animación de Disney Moana e Encanto. Dirixiu a súa primeira película en 2021 con Tick, Tick... Boom!. Protagonizou a película baseada na súa obra en 2020.
Os seus premios inclúen un Pulitzer, tres Grammy, un Emmy, unha bolsa MacArthur Fellowship e tres Tony.
Cambio antixénico
miniatura|300px|Ilustración do [[NIAID de potenciais redistribucións xenéticas no virus da gripe.]] O cambio antixénico é o proceso por medio do cal dúas ou máis cepas dun mesmo virus ou cepas de dous ou máis virus diferentes se combinan para formar un novo subtipo que ten unha mestura de antíxenos de superficie das cepas orixinais implicadas. O termo adoita aplicarse correntemente ao virus da gripe, xa que é o exemplo mellor coñecido, mais o proceso tamén se sabe que ocorre noutros virus, como o virus visna das ovellas. O cambio antixénico é un caso específico de redistribución, rearranxo ou cambio viral que confire un cambio fenotípico.
Lin-Manuel Miranda
Actuación
Interpretou o papel protagonista de Alexander Hamilton no musical de Broadway Hamilton. Interpretou un pequeno papel de Piragüero na película In the Heights. Tamén interpretou a Jack en Mary Poppins Returns.
Cambio antixénico
O cambio antixénico contrasta coa deriva antixénica, que é a mutación natural que sofren co tempo cepas coñecidas de virus como o da gripe, que pode conducir a unha perda de inmunidade ou a unha inadecuación das vacinas. Na deriva antixénica só intervén unha cepa do virus. A deriva antixénica ocorre en todos os tipos de virus da gripe, como os causantes da gripe A, gripe B e C. Porén, o cambio antixénico ocorre só na gripe A porque este non só infecta humanos, senón tamén outras especies. As especies afectadas inclúen tanto outros mamíferos coma aves, o que lle dá ao virus da gripe A a oportunidade de realizar unha reorganización importante dos seus antíxenos de superficie. Os virus da gripe B e C afectan principalmente a humanos, o que minimiza a posibilidade de que se produza unha redistribución xenética que cambie o seu fenotipo drasticamente.
Papel na transmisión de virus da gripe de animais non humanos a persoas
Encóntranse virus da gripe A en oitos animais diferentes, incluíndo patos, polos, porcos, humanos, baleas, cabalos e focas. Os virus da gripe B circulan principalmente entre humanos, pero recentemente atopáronse tamén en focas. As cepas da gripe noméanse polos seus tipos de proteínas superficiais hemaglutinina e neuraminidase (das cales hai 18 e 9 distintas, respectivamente); por exemplo denomínase H3N2 se ten o tipo 3 de hemaglutinina e o tipo 2 de neuraminidase. Algunhas cepas de gripe aviaria (das cales se cre que derivaron outros tipos de cepas de gripe A ) poden infectar porcos ou outros mamíferos. Cando dúas cepas diferentes de virus da gripe infectan a mesma célula simultaneamente, as súas cápsidas proteicas e envolturas lipídicas son eliminadas, expoñendo o seu ARN, que se transcribe despois a ARNm. A célula hóspede forma entón novos virus que combinan os seus antíxenos; por exemplo, o H3N2 e o H5N1 poden formar o H5N2 deste modo. Como o sistema inmunitario humano terá dificultades para recoñecer a nova cepa de virus da gripe, pode ser moi perigosa e orixinar unha nova pandemia.
Os virus da gripe que sufriron un cambio antixénico causaron a pandemia de gripe asiática de 1957, a pandemia de gripe de Hong Kong de 1968 e a da gripe porcina de 1976. Ata hai pouco críase que tales combinacións causaran o gromo de gripe española de 1918, que matou 40~100 millóns de pesoas no mundo. Porén, investigacións máis recentes indican que a pandemia de 1918 foi causada por deriva antixénica dun virus totalmente aviario que mutou a unha forma que podía infectar humanos eficientemente. O gromo de H1N1 máis recente de 2009 foi o resultado de cambio antixénico e redistribución de material xenético entre virus humanos, aviarios e porcinos.
Papel dos porcos no cambio antixénico na gripe
Os porcos son especialmente importantes no cambio antixénico dos virus da gripe. Como os porcos poden infectarse con cepas do virus da gripe que infectan outras especies de animais, actúan como 'potas de mestura' para o virus. Cando varias cepas do virus, como as de pato e humanas, infectan porcos, é probable que se produza un cambio antixénico. Aínda que a maioría das cepas de virus resultantes disto son cepas sen posibilidades de infectar humanos, unhas poucas teñen o potencial de converterse en virus pandémicos humanos.
Euryomma muisca
Euryomma muisca é unha especie de mosca do xénero Euryomma. Foi descrita por vez primeira por Grisales et al. en 2012.
Etimoloxía
Euryomma muisca recibe o seu nome polos muiscas, que habitaron nas terras altas da actual Colombia (Altiplano Cundiboyacense), lugar onde a mosca foi descuberta.
Descrición
A mosca ten un vitta frontal marrón escuro, a lonxitude do postpedicelo é 1,5 veces a lonxitude do pedicelo. As ás miden aproximadamente 3 milímetros (0,12 polgadas) de longo.
Café de Colombia
miniatura|Grans de [[café torrados.]] miniatura|Grans de café secando ao sol despois de pasar polo proceso de lavado, logo serán torrados e moídos. O café de Colombia é unha indicación xeográfica protexida, que foi recoñecida en forma oficial pola Unión Europea o 27 de setembro de 2007. Dita denominación outórgaselle ao café 100 % arábigo (coffea arabica) producido nas rexións cafeteiras de Colombia, delimitadas entre a latitude norte 1° a 11°15', lonxitude oeste 72° a 78° e rangos específicos de altitude que poden superar os 2000 metros sobre o nivel do mar. O termo café de Colombia tamén é unha marca de certificación rexistrada nos Estados Unidos o 7 de xullo de 1981, e no Canadá o 6 de xullo de 1990. Así mesmo, está recoñecido como Denominación de Orixe Protexida noutros países do mundo, como Ecuador, Bolivia e o Perú.
Kohei Saito
Kohei Saito (en 斎藤 幸平, Saitō Kōhei ), nado o 31 de xaneiro de 1987, é un filósofo xaponés e profesor asociado da Universidade de Toquio. Desde unha perspectiva marxista, traballa sobre os temas de ecoloxía e economía política.
Café de Colombia
Colombia é o terceiro país produtor de café e o maior produtor de café suave no mundo. Os principais países importadores do café de Colombia son os Estados Unidos, Alemaña, o Xapón, os Países Baixos e Suecia.
Kohei Saito
Publicou o libro "Natureza versus Capital en 2016. A ecoloxía de Marx na súa crítica inacabada do capitalismo", con traducións do xaponés orixinal ao inglés, alemán ou castelán, que se remonta ao seu doutoramento. Aquí reconstrúe a crítica ecolóxica de Karl Marx ao capitalismo, empregando amplos manuscritos e fragmentos do seu legado.
Café de Colombia
O café foi o produto primordial dentro das actividades comerciais colombianas, rexistrando exportacións de até 2560 sacos. Dende os anos vinte, Colombia ocupou o primeiro lugar como produtor mundial de café suave. A asociación que contribúe a promover o cultivo de café en Colombia e a súa exportación a mercados internacionais, coa misión de procurar o benestar dos caficultores colombianos é a Federación Nacional de Cafeteiros de Colombia. Os principais departamentos produtores do café en Colombia son: Nariño, Norte de Santander, Antioquia, Valle del Cauca, Cundinamarca, Huila, Cauca, Tolima, Caldas, Quindío e Risaralda, coñecidos os catro últimos como o Eixo Cafeteiro.
Kohei Saito
Saito foi coeditor do Volume 18 da Marx-Engels Gesamtausgabe (edicións completas), publicado en 2019. O traballo neste libro tamén chegou á súa tese, que completou na Universidade Humboldt de Berlín. Andreas Arndt foi o seu supervisor de doutoramento. A versión en inglés do seu libro publicouse en 2017 e en 2020 foi galardoado co Premio JSPS da Sociedade Xaponesa para a Promoción da Ciencia. Tamén gañou o "Deutscher Memorial Award for Marxist Research", que leva o nome de Isaac Deutscher, en 2018.
Saito foi académico visitante na Universidade de California, Santa Bárbara, e de 2017 a 2022 foi profesor asociado na Universidade da cidade de Osaka. En abril trasladouse á Universidade de Tokio.
O seu volume de 2020 人新世のマルクス：脱 のコミュニズムへの道 ("O Capital no Antropoceno. Cara á idea do comunismo do decrecemento") converteuse nun inesperado best-seller no Xapón en maio de 2021, vendendo máis de 450.000 copias a mediados de 2022.
Vista Alegre, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Día Internacional da Lembranza do Holocausto
O Día de Conmemoración Anual en Memoria das Vítimas do Holocausto (oficialmente, no Parlamento Galego ), Día Internacional da Lembranza do Holocausto ou Día Internacional da Memoria das Vítimas do Holocausto  é un día internacional de lembranza das vítimas do Holocausto, o xenocidio cometido polos nazis e os seus seguidores que se cobrou a vida de millóns de xudeus, xitanos, Polacos, homosexuais, persoas con discapacidade, comunistas e outros durante a segunda guerra mundial.
Designación da ONU
Foi designado o 27 de xaneiro, mediante a resolución 60/7 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas do 1 de novembro de 2005, durante o 42º pleno desta organización.
A resolución chegou despois da sesión extraordinaria celebrada o 24 de xaneiro de 2005, na que a Asemblea Xeral conmemorou o 60 aniversario da liberación dos campos de concentración e o fin do Holocausto. O 27 de xaneiro é a data de 1945 que marca a liberación do maior campo de exterminio nazi, Auschwitz-Birkenau, polas tropas soviéticas.
Cancroídeos
Os cancroídeos (Cancroidea) son unha superfamilia de cangrexos que contén as familias Atelyciclidae e Cancridae. Outras catro familias foron trasladadas a novas superfamilias: Cheiragonidae a Cheiragonoidea, Corystidae a Corystoidea, e Pirimelidae e Thiidae a Portunoidea.
Día Internacional da Lembranza do Holocausto
Resolucións previas e outros días de lembranza
Antes da resolución 60/7, houbo varios días nacionais de conmemoración, como o Día da Memoria das Vítimas do Nacionalsocialismo en Alemaña, creado a través dun decreto do presidente Roman Herzog o 3 de xaneiro de 1996 e o do Holocausto do Reino Unido, celebrado desde 2001 no 27 de xaneiro. O Día da Memoria do Holocausto tamén é unha data celebrada a nivel nacional en Italia.
En Galiza
Desde a resolución da ONU en 2005, o Parlamento Galego conmemora a través dunha declaración institucional o Día Internacional da Lembranza do Holocausto, no que condena o Holocausto e a súa orixe no intento de eliminación da disidencia política e ideolóxica que derivou nun xenocidio que contou coa colaboración da ditadura franquista e que perseguiu miles de homes e mulleres que fuxiron do Estado español despois da derrota da República en 1939 e tras a instauración dun réxime fascista. Desde entón, o Parlamento condeou por unanimidade (estando representados nas distintas lexislaturas os partidos do Partido Popular de Galicia, Bloque Nacionalista Galego, Partido dos Socialistas de Galicia e En Marea-Galicia en Común), a deportación de máis de 10.000 republicanos españois coa colaboración do ditador Francisco Franco co nazismo alemán e o fascismo italiano. Segundo algunhas fontes historiográficas, preto de 200 deles eran orixinarios de Galiza e morreron alí ou foron liberados pero nunca puideron regresar porque a ditadura franquista, que lles retirara previamente a nacionalidade, lles negou o dereito a regresaren ao seu país de orixe.
O día tamén é conmemorado por outras institución como concellos, en particular os de Tui, Monforte de Lemos e Ribadavia, cidades membro da Rede de Xuderías de España e institucións educativas como colexios e institutos. miniatura|esquerda|Un sobrevivente do Holocausto mostra a marca no brazo da tatuaxe do campo de concentración
Limopsis minuta
Limopsis minuta é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1836.
Xosé María Pin Millares
Xosé María Pin Millares, nado en Martín (Baleira) no século XX, foi crego, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Tamén foi secretario da Editorial SEPT.
Lingua coconuco
A lingua coconuco (tamén coñecida como kokonuko, cauca, wanaka) é unha lingua morta da familia barbacoana.
Martín Palermo
Martín Palermo, nado en La Plata o 7 de novembro de 1973, é un exfutbolista e adestrador arxentino que xogaba como dianteiro.