cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muda (bioloxía)
Muda en aves
A plumaxe característica dunha ave que mudou trala reprodución coñécese como plumaxe posreprodutiva, ou na terminoloxía de Humphrey-Parkes plumaxe básica. As plumaxes reprodutivas ou as variacións da plumaxe básica coñécense no sistema Humphrey-Parkes como plumaxes alternativas. A muda é anual na maioría das especies, aínda que algunhas poden ter dúas mudas ao ano, e as grandes aves de presa poden mudar só unha vez cada poucos anos. Os patróns de muda varían entre especies. Nos paseriformes, as plumas de voo son substituídas unha por unha iniciando o ciclo coa pluma rémixe primaria máis interna. Cando se muda a quinta das seis plumas primarias, a pluma terciaria máis externa comeza a se desprender. Despois de que se muden as terciarias máis internas, as secundarias comezan a mudarse empezando desde a máis interna e isto prosegue ata as plumas máis externas (muda centrífuga). As tectrices primarias maiores múdanse ao mesmo tempo que as primarias coas que se superpoñen. Xeralmente, as plumas da cola múdanse e substitúense empezando polo par máis interno; porén, obsérvanse mudas centrípetas de plumas da cola en phasianidae. A muda centrífuga é diferente nas plumas da cola dos petos e os cértidos nos que comeza polo segundo par de plumas máis internas e remata co par central, de modo que a ave mantén a capacidade de axudarse da súa cola para gabear. O patrón xeral que se observa nas ás de Cuculiformes, concretamerne na sección primaria teñen a seguinte transición: as plumas con números impares substitúense primeiro, e logo as plumas pares, nesta orde a caída das plumas da cola realízase por completo para logo substituírense por novas plumas.
Muda forzada
Nalgúns países, na avicultura de galiñas poñedoras de ovos estes animais son forzados a mudar para potenciar a posta de ovos. Isto xeralmente se fai retirándolles completamente o alimento e ás veces a auga durante de 7 a 14 días ou en ocasións ata 28 días en condicións experimentais. Isto causa unha perda de peso corporal do 25 ao 35%, o cal estimula a galiña a perder as plumas, mais tamén revitaliza a produción de ovos. Ás veces son obrigadas a mudar varias veces. Por exemplo, en 2003, en EUA, en máis do 75% de todas as granxas destas aves estas foron forzadas a mudar. Outros métodos de inducir a muda son as dietas de baixa densidade (por exemplo de pel de uva, comida de semente de algodón, de alfalfa) ou a manipulación das dietas para crear un desequilibrio dun determinado nutriente. O máis importante deles é a manipulación de minerais como o sodio (Na), calcio (Ca), iodo (I) e cinc (Zn), con dietas completas ou parcialmente reducidas.
Muda en mamíferos
Tamén en mamíferos se produce unha muda equivalente do pelo. Prodúcese pouco a pouco, de maneira distribuída. Nos que habitan en climas estacionais de latitudes medias e altas, adoitan a alternar pelames diferenciados para a estación cálida e a fría. A muda de pelo nos cánidos e en xeral en todos os mamíferos débese a flutuacións na cantidade de hormona melatonina segregada pola glándula pineal en resposta fundamentalmente ás variacións estacionais da cantidade de luz e non tanto aos cambios de temperatura.
Los Deportes
Los Deportes foi unha revista editada en Vigo en 1927.
Historia e características
Revista semanal deportiva, apareceu o 31 de outubro de 1927. Estaba dirixida por Ramón Fernández Mato. Entre os seus colaboradores figuraron Rienzi, José Vidal, Allatnas, Arturo, Peña Novo, Olímpico, A. C. Lema e Zas‐Bun. Semanario ilustrado ideado por El Pueblo Gallego como o seu órgano deportivo. Foi tomada por referencia nos anos seguintes. Mostra a unión entre cultura, deporte e alta clase social naquel tempo. Publicou artigos pseudocientíficos sobre os beneficios do deporte, e tiña unha páxina destinada á high-life, nunha mestura de prensa de corazón e xornal deportivo. A súa vida foi curta, o último número apareceu o 26 de decembro dese ano.
Garfián, Beariz, Beariz
Garfián é un lugar da parroquia de Beariz, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 16 habitantes, 9 homes e 7 mulleres; o que supón unha diminución no número de efectivos.
My Generation
My Generation é o álbum de estrea da banda británica de rock The Who, gravado e publicado 1965. En Estados Unidos, o álbum foi titulado The Who Sings My Generation, cunha portada e unha lista de cancións distintas. Foi considerado por moitos críticos como un dos mellores álbums da historia do rock en diversas listas.
Francesco Bartolozzi
miniatura|dereita|Francesco Bartolozzi
My Generation
O álbum foi realizado de forma inmediata tras o éxito dos primeiros singles do grupo. Segundo as notas incluídas na edición deluxe do álbum, The Who Sings My Generation foi denominado posteriormente polos compoñentes do grupo como un traballo rudo que non representaba as súas interpretacións da época. Por outra banda, moitos críticos musicais denominaron o álbum como un dos mellores traballos de rock en diversas listas. En 2006, My Generation era incluído no posto 49 da lista dos 100 mellores álbums británicos, elaborada por NME. Así mesmo, o álbum foi incluído no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
A canción que dá título ao álbum foi inducida no Grammy Hall of Fame en 1999 e supón unha das cancións máis coñecidas do grupo, así como un himno da historia do rock'n'roll.
Francesco Bartolozzi
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de ourives, aprendeu as técnicas do gravado dende neno, perfeccionou os seus coñecementos na Academia florentina, ao tempo que aprendía pintura. Estivo en Venecia para estudar con Joseph Wagner, e alí executou algúns traballos de importancia. En Roma realizou unha serie de gravados que representaban escenas da vida de Sant Nilus. En 1764 trasladouse a Londres a petición do bibliotecario real e converteuse no gravador real, en 1768 foi un dos membros fundadores da Real Academia das Artes, dende 1802 foi director da Academia de Lisboa.
Entre os seus máis de 2000 gravados destacan as reproducións das obras mestras da pintura.
Grace Paley
Grace Paley, nada co nome de Grace Goodside no Bronx (Nova York) o 11 de decembro de 1922 e finada en Thetford (Vermont) o 22 de agosto de 2007, foi unha narradora, poeta e activista política norteamericana.
Traxectoria
Era filla de pais xudeus procedentes de Ucraína, Isaac e Manya Ridnyik Goodside, que anglicanizaran o apelido familiar, convertendo Gutseit en Goodside ao emigraren aos EUA. A familia falaba ruso e yiddish, ademais de inglés. Era a máis nova de tres irmáns (dezaseis e catorce menor que Victor e Jeanne, respectivamente).
En 1938 e 1939, Paley estudou no Hunter College; máis tarde, e brevemente na Universidade de Nova York, pero non chegou a graduarse. A comezos da década de 1940 estudou con W. H. Auden na New School for Social Research. A preocupación de Auden polo eido social e o seu uso da ironía son citados a miúdo coma unha influencia importante nos seus primeiros traballos, particularmente nos seus poemas. O 20 de xuño de 1942 casou co cineasta Jess Paley, e tivo dous fillos, Nora (1949-) e Danny (1951-). Máis tarde divorciáronse. En 1972 casou co tamén poeta (e autor da serie Nghsi-Altai) Robert Nichols.
Paley foi coñecida polo seu pacifismo e o seu activismo político. Escribiu sobre a complexidade da vida das mulleres e os homes e defendeu a mellora das condicións de vida para todos. Impartiu docencia no Sarah Lawrence College. En 1980 foi elixida para a Academia Nacional das Artes e das Letras e en 1989, o gobernador Mario Cuomo converteuna oficialmente na primeira Escritora do Estado de Nova York. Foi Poeta Laureada do Estado de Vermont dende o 5 de marzo de 2003 ata o 25 de xullo de 2007. Morreu por mor dun cancro de mama. Nunha entrevista publicada en maio de 2007 no periódico Vermont Woman – unha das últimas – Paley falou dos soños que tiña para os netos: "Un mundo sen militarismo nin racismo nin cobiza - e onde as mulleres non teñan que loitar polo seu lugar non mundo."
Actividade política
Na década de 1950 Paley protestou contra a proliferación nuclear e a militarización do seu país. Tamén colaborou co American Friends Service Committee para formar grupos de pacifistas nos barrios; unha actividade durante a cal coñeceu a Robert Nichols.
Coa escalada da guerra de Vietnam, Paley ingresou na War Resisters League e converteuse nunha figura de importancia nacional ao acompañar en 1969 unha misión de paz a Hanoi para negociar as liberacións de prisoneiros de guerra. Foi delegada na Conferencia de Paz Mundial en 1974 en Moscova e en 1978, foi arrestada coma unha dos "The White House Eleven" por ter despregado unha bandeira anti-nuclear (coas palabras "No Nuclear Weapons—No Nuclear Power—USA and USSR") no céspede diante da Casa Branca.
Obra
Paley volveu a escribir a mediados da década de 1950. Despois de ser rexeitada varias veces, puido publicar a súa primeira colección de historia curtas, The Little Disturbances of Man (1959) coa editorial Doubleday, que inclúe once pezas referidas á vida en Nova York, das que varias teñen aparecido en moitas antoloxías, especialmente "Goodbye and Good Luck" e "The Used-Boy Raisers". A colección presenta o personaxe semi-autobiográfico Faith Darwin (en "The Used-Boy Raisers" e "A Subject of Childhood"), que máis tarde aparece en seis historias de Enormous Changes at the Last Minute e dez de Later the Same Day. Aínda que non tivo moita repercusión, os que o leron e destacaron (incluído Philip Roth e The New Yorker) apreciaron favorablemente o traballo. A pesar de non ser inicialmente publicitado, The Little Disturbances of Man conseguiu lectores abondo para ser reeditada por Viking Press en 1968.
Goodbye and Good Luck foi adaptada coma un musical por Mabel Thomas (libreto), Muriel Robinson (letras) e David Friedman (música) en 1989.
Logo do éxito de Little Disturbances of Man, o seu editor animouna a escribir unha novela, pero despois de varios anos de traballo abandonou o proxecto e volveu ás historias curtas. Coa axuda de Donald Barthelme, Paley conformou unha segunda colección de ficción en 1974, Enormous Changes at the Last Minute, con dezasete pezas nas que aparecen personaxes de Little Disturbances of Man (sobre todo a narradora "Faith," pero tamén Johnny Raferty e súa nai), e que continúan a exploración que a autora fai de temas coma a clasificación racial dos seres humanos, o xénero, e as clases sociais. "Faith in a Tree", unha peza máis longa e aproximadamente no centro da colección, reúne varios personaxes e temas un sábado pola tarde no parque. Faith, a narradora, sobe a unha árbore para ter unha perspectiva máis ampla da súa veciñanza e do "man-wide world", e logo de atoparse con varios manifestantes contra a guerra, expresa o seu novo compromiso social e político. Certas características da colección, coma a cambiante voz narrativa, autorreferencias, ou argumentos incompletos e fragmentados fixeron que a crítica a clasifiquen coma unha obra posmodernista.
Paley continúa as historia de Faith e a súa veciñanza na colección Later the Same Day (1985).
Os tres volumes apareceron reunidos en Collected Stories (1994), finalista tanto para o Premio Pulitzer coma o National Book Award.
Jošt Zakrajšek
Jošt Zakrajšek, nado en Kranj o 26 de xuño de 1983, é un deportista esloveno que competiu en piragüismo na modalidade de slálom. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Europeo de Piragüismo en Slálom de 2004, na proba de C1 por equipos.
The Rugby Championship
O The Rugby Championship (en galego O Campionato de Rugby) é un torneo internacional de rugby que se disputa cada ano entre as catro seleccións que compoñen o SANZAAR, e dicir, Arxentina, Australia, Nova Zelandia e Suráfrica. Este torneo é continuador do Tri Nations que disputaron a seleccións de Nova Zelandia, Suráfrica e Australia entre 1996 e 2011. No ano 2012 incorporouse Arxentina. A edición 2020 recuperou a antiga denominación Tri Nations debido á renuncia obrigada dun dos catro equipos, Suráfrica, por mor da pandemia de COVID-19. A edición 2021 volveu a contar cos seus catro participantes.
O torneo lévase a cabo durante os meses do inverno austral, polo xeral entre xullo e setembro, malia que pode adiantarse ou retrasarse un mes cando no mesmo ano se disputan eventos cuadrienais da máxima categoría como Copas do Mundo ou Xiras dos Lions.
Trátase dun torneo de gran prestixio, con menos historia que o Torneo das Seis Nacións pero con seleccións que son consideradas as máis potentes do planeta. Das nove edicións da Copa do Mundo de Rugby disputadas entre 1987 e 2019 Nova Zelandia gañou tres, Suráfrica gañou outras tres e Australia gañou dúas.
= Participantes =
= Historia = = Estatísticas =
Anotadores
= Véxase tamén =
Isadora Duncan
Traxectoria
Filla dunha profesora de música, aos dez anos xa daba clases particulares de danza, posteriormente realizou xiras polos Estados Unidos ata que a familia se estableceu en Nova York. En 1899 a familia trasládase a Europa, primeiro residen en Londres e dende 1900 en París, onde obtén grande éxito.
Considerada a nai da danza moderna, morreu no apoxeo da súa carreira como danzarina, afogada co fular collido pola roda dun coche e estirado ata afogala.
Mos (homónimos)
Como acrónimo tamén pode referirse a:
Fra Bartolommeo
miniatura|María cos santos e Jean Carondelet Fra Bartolommeo, nado en Florencia en 1472 e finado en Fiesole en 1517, foi un pintor renacentista florentino.
Traxectoria
Foi aprendiz de Cosimo Rosselli e axudante de Girolamo Savonarola. En 1500 entrou na Orde dos Predicadores|orde dos dominicos]] e no convento de San Marcos, pero seguiu a pintar. Foi amigo de Rafael do que aprendeu as regras da perspectiva, quen á súa vez recibiu del leccións sobre a cor, e por volta de 1500 o retorno a Florencia de Leonardo da Vinci e Michelangelo influenciárono fondamente tanto na composición como na presentación das figuras.
Richard J. Roberts
Richard J. Roberts, nado en Derby en 1943, é un químico inglés.
Traxectoria
Estudou inicialmente Química, posteriormente trasládase a Estados Unidos, onde desenvolve actividade docente en Harvard e no Cold Spring Harbor Laboratory de Nova York. Desde 1992 dirixe os traballos de investigación do Biolabs Institute, de Beverly (Massachusetts).
Obtivo o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicamento en 1993, compartido con Phillip A. Sharp, polo seu traballo sobre os intróns, fragmentos de ácido desoxirribonucleico que non ten nada que ver coa información xenética. Puideron describir que a información depositada nun xene non estaba disposta de forma continua, senón que se atopaba fraccionada.
Os primeiros experimentos realizáronos sobre material xenético de virus, particularmente de adenovirus. Ambos os dous chegaron á conclusión de que o ARN tivo que preceder na evolución ao ADN.
Diario de Operaciones del Sexto Cuerpo del Ejército
O Diario de Operaciones del Sexto Cuerpo del Ejército foi unha publicación editada na cidade de Lugo entre maio de 1811 e polo menos 1813. Está considerado polos historiadores como o primeiro periódico da cidade e da provincia de Lugo. Deste xeito, a capital provincial converteuse na terceira cidade de Galicia que viu saír un periódico, despois de Santiago de Compostela e A Coruña.
Historia
As información castrenses eran o principal elemento da publicación, pero non o único. Así, mentres se daba conta da evolución da campaña, tamén se inserían outras noticias. Publicábanse, por exemplo, bandos, destinados á poboación en xeral. E as informacións bélicas non se referían só á actividade do sexto corpo, senón á doutras compañías.
Publicábase en idioma castelán e contiña habitualmente catro páxinas, aínda que non son raros os números con follas soltas. Aínda que se denominaba diario, non saía todos os días, e houbo etapas nas que se editou sen periodicidade regular.
Cesou de publicarse cando o sexto corpo do exército abandonou Lugo.
Cuestións a debate
As referencias ao Diario de Operaciones... baséanse en documentación de terceiros. A diferenza dos seus predecesores de Santiago e A Coruña, non parece que queden exemplares da publicación en Galicia. Este aspecto dificulta que os historiadores poidan datalo de xeito preciso. Sábese que o primeiro número é de maio de 1811, aínda que non o día exacto. O número nove é do 21 de xullo dese ano, o que desmente a teoría de Manuel Soto Freire de que apareceu en 1812.
A inclusión de noticias non castrenses fai que o Diario de Operaciones... sexa considerado un periódico ao uso e non un boletín oficial máis. Haberá que agardar ata 1857 para atopar o primeiro periódico xeneralista de Lugo, La Aurora del Miño. Entre 1813 e 1857 saíron na cidade o descoñecido Diario Constitucional (1820), o Boletín Oficial de la Provincia (1834, que aínda se segue a editar) e o Boletín Oficial del Obispado de Mondoñedo (1856).
O nome de Diario de Operaciones del Sexto Cuerpo del Ejército é o asumido pola meirande parte dos historiadores, aínda que hai outros que dan outros nomes: Boletín del Sexto Cuerpo del Ejército, ''Estado Mayor. Sexto Ejército. Resultado de las Operaciones de este Ejército ou Cuerpo de Operaciones''. Con todo, semella que estes outros títulos son ou partes da publicación ou nomes que levou nalgún número solto.
Manuel García Golmar
Juan Manuel García Golmar, nado en Ponteareas o 15 de xullo de 1855 e finado nas Neves o 14 de agosto de 1930, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante asentado na parroquia de Setados. Seguidor de Gabino Bugallal. Foi alcalde das Neves de 1892 a 1911. Trasladou a capital do concello ás Neves en 1904. Foi deputado provincial polo distrito de Ponteareas-A Cañiza de 1911 a 1923. Foi nomeado deputado provincial polo gobernador civil en febreiro de 1930. Finou nas Neves o 14 de agosto de 1930.
Vida persoal
Casou con Manuela Durán Méndez en 1877, e foi pai de Herminia, Alejandro, Manuel e Leopoldo García Durán.
El Correo de Galicia
El Correo de Galicia foi o nome de varios xornais:
Tewolde-Medhin Gebre-Medhin
Tewolde-Medhin Gebre-Medhin, nado en Adi Tekelezan en 1860 e finado en 1930 foi un pastor luterano, educador e tradutor eritreo.
Traxectoria
Ordenado diácono da Igrexa Etíope en 1872. Viña dunha familia de catro xeracións de sacerdotes. Pero por mor do contacto coa misión sueca, Tewolde-Medhin, seu pai e seu tío comezaron a cuestionar a situación da súa fe. A partir de 1874 educouse en Gaab nunha escola da Misión Evanxélica Sueca e alí, el e Dawit Amanuel (1862–1944) traballaron xuntos para traducir o Novo Testamento á lingua tigré, non obstante antes de rematar viaxou a Suecia en 1883 para perfeccionar a súa formación na Biblia e nas linguas bíblicas. Volveu a Eritrea en 1887 e continuou a tradución con Amanuel adeamais preparou un libro de ortografía e outro de lectura tigré que se publicaron en 1889. Nese ano a imprenta da Misión publicou o primeiro froito da tradución de Tewolde-Medhin, o Evanxeo de Marcos. A tradución do Novo Testamento finalizou en 1890 e publicouse en 1892. Ordenouno en Asmara en 1909 Adolf Kolmodin converténdose no primeiro evanxélico eritreo en ordenarse no continente. Máis tarde traballou con Karl Winqvist na tradución do Novo Testamento ao tigriña, que se publicou en 1909.
Igrexa de Santa María de Baiona
A Ex-Colexiata de Santa María é un templo relixioso de estilo románico e de aspecto fortificado do século XIII situado na vila de Baiona. Foi instituída colexiata polo bispo Diego de Muros I en 1482, ata 1840, ano en que volveu ser igrexa parroquial.
Descrición
miniatura|[[Gravado en La Ilustración Gallega y Asturiana, 1880. Nel aparece a cuberta da porta, que foi retirada en 1901.]] Está dividida en tres naves coa súa ábsida rectangular. A nave principal lembra o estilo cisterciense do mosteiro de Santa María de Oia. As fiestras son románicas e ten na fachada un rosetón románico.
No ano 1659 fíxose a sancristía engadíndoa polo exterior á absidiola norte e en 1695 construíronse as capelas laterais.
O retablo barroco foi construído en 1726 por Antonio del Villar.
En 1841, trasladáronse ó adro varios cruceiros de distintos estilos que estaban espallados polas rúas da vila.
Véxase tamén
<div class="noprint" style="clear: right; border: solid #aaa 1px; margin: 0 0 1em 1em; font-size: 90%; background: #f9f9f9; width: 250px; padding: 4px; spacing: 0px; text-align: left; float: right;"> 50px|none|Wikisource Wikisource posúe escritos orixinais acerca da: Igrexa de Baiona
Orella (homónimos)
O termo orella pode referise a:
Maximiliano Pérez Prego
Maximiliano Pérez Prego, nado en Pontevedra cara a 1883 e finado na mesma cidade o 31 de xaneiro de 1937, foi un procurador, xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi vocal do Centro Republicano de Pontevedra (1930), logo da dimisión de Osorio-Tafall pasou a vicesecretario do Centro. Foi membro da ORGA de Pontevedra en 1931, presidente de Acción Republicana en 1933, presidente do Comité Provincial da Autonomía (Pontevedra). O 1 de decembro de 1932 fundou o xornal El País, do que foi director. Foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra o 26 de marzo de 1936. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado en Pontevedra pero suspendeuse o seu xuízo xa que enfermou no cárcere. A causa diso morreu no Hospital Provincial de Pontevedra. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado ao pago de 1 000 pesetas en 1940.
Vida persoal
Casou con Agripina Poza Cobas, filla de Laureano Poza Estévez, en 1907.
Thrymr (lúa)
Thrymr ou Saturno XXX, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Brett J. Gladman, e o seu equipo no ano 2000, e recibiu a designación temporal de S/2000 S 7.
Thrymr ten uns 5,6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 20,810 millóns de kms en 1120,809 días, cunha inclinación orbital de 175° respecto da eclíptica (151° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,453. Thrymr podería estar formado a partir dos cascallos expulsados dos grandes impactos recibidos pola lúa Febe.
Recibiu o seu nome oficial a partir da mitoloxía nórdica, onde Thrymr era un Jotun ou xigante, coñecido por rouba-lo Mjolnir a Thor. O principio o nome oficial anunciado foi Thrym tal coma se pode ver na IAU Circular 8177, pero a UAI decidiría máis tarde engadirlle o -r final para darlle o caso nominativo á palabra base Thrym.
Overlord (filme de 2018)
Overlord é un filme estadounidense de terror e acción  de 2018 dirixido por Julius Avery e escrito por Billy Ray e Mark L. Smith. Está protagonizado por Jovan Adepo, Wyatt Russell, Mathilde Ollivier, John Magaro, Gianny Taufer, Pilou Asbæk, Bokeem Woodbine e Iain De Caestecker. Foi producido por J. J. Abrams a través da compañía Bad Robot Productions, e Lindsey Weber. Conta a historia de varios soldados estadounidenses que son lanzados detrás das liñas inimigas o día antes do desembarco de Normandía e descobren experimentos nazis secretos.
Fractura umeral
Unha fractura umeral é unha fractura que afecta ao óso do mesmo nome, o úmero. Segundo a súa localización podemos falar de:
Magros, Beariz, Beariz
Magros é un lugar da parroquia de Beariz, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 140 habitantes, 60 homes e 80 mulleres; o que supón unha diminución no número de efectivos.
Mercedes Oliveira
Mercedes Oliveira Malvar, tamén coñecida como Chis Oliveira, nada en Pontevedra o 25 de maio de 1957, é unha filósofa, profesora e escritora galega.
Traxectoria
Viviu de nena en Tui. Estudou Filosofía e Pedagoxía na Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse coa tese ''A educación afectivo-sexual na adolescencia. Epistemoloxía e didáctica dunha proposta'' (1997). Exerceu a docencia no IES Saturnino Montojo de Ferrol, no Val Miñor de Nigrán e no María Soliña de Cangas. Foi Catedrática de Filosofía no Instituto Alexandre Bóveda de Vigo ata a súa xubilación.
Foi tamén profesora no Diploma Superior de Saúde Sexual e Reprodutiva da Escola Nacional de Sanidade en Madrid e en Estremadura, no Mestrado de Xénero e Políticas de Igualdade da UViGO e no Mestrado de Xénero da UdC. Colaborou coa Universidade de Córdoba. Nos Centros de Formación do Profesorado foi coordinadora de Seminarios permanentes en Vigo e impartiu moitos cursos de filosofía, didáctica, coeducación, feminismo, sexualidade, transversalidade, multiculturalidade, prevención da violencia, bullying etc…. Na IPPF (International Planned Parenthood Federation) foi representante voluntaria do Estado Español en temas de Dereitos Sexuais en IPPF European Network Regional Council Meeting celebradas en Praga, Oslo, Dublín, Roma, Talín e Luxemburgo.
Formou parte do grupo Enxergo de Didáctica da Filosofía. Foi presidenta da ONG de Dereitos Sexuais Federación de Planificación Familiar de España (1998-2003), da que foi representante internacional. Redactou o “II Plano Municipal para a Igualdade de Oportunidades e de Trato das Mulleres de Vigo”. miniatura|[[Antón Sobral, Amada Traba, Chis Oliveira e Lola Varela na presentación de am@me no Espazo Nemonon de Pontevedra o 03/01/2019.]] En 2018, Chis Oliveira e Amada Traba publicaron ''am@me. Pensar o amor no século XXI an Editorial Galaxia, un libro "que aborda da man de dúas das expertas que máis e mellor teñen traballado en Galicia as cuestións da sexualidade e a educación emocional na mocidade no noso país, a necesidade de reflexionar arredor das relacións amorosas e a aprendizaxe do amor''". En 2021 publicou con Priscila Retamozo o libro «Comando igualdade. A mocidade facendo a revolución feminista nas aulas!» un manual de feminismo na que abordan, ademais de conceptos básicos da teoría feminista, a historia do Comando Igualdade, un proxecto coeducativo que traballa a igualdade de xénero coa mocidade.
É filla do escultor Juan Oliveira Viéitez.
Publicacións colectivas
No Grupo ENXERGO de Didáctica da Filosofía:
Muradás, Beariz, Beariz
Muradás é un lugar da parroquia de Beariz, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 98 habitantes, 51 homes e 47 mulleres; o que supón un aumento no número de efectivos.
División de Honra B de Rugby 2002-2003
A tempada 2002-2003 da División de Honra B foi a quinta edición da segunda división do rugby en España creada catro anos atrás pola Federación Española de Rugby.
Formato de competición
A liga contou con 18 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival, unha vez como local e outra como visitante, sumando dous puntos por vitoria e un por empate.
Clasificación
Posicións de ascenso directo (1º e 2º). Posicións de descenso directo (9º e 10º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra
O campión da categoría foi o Getxo Rugby Taldea.
Hashim Thaçi
miniatura|dereita|250px
Hashim Thaçi, nado en Burojë (Skënderaj) o 24 de abril de 1968, é un político e ex-guerrilleiro kosovar, que foi primeiro ministro de Kosovo entre 2008 e 2014 e presidente de Kosovo entre 2016 e 2020.
Foi presidente do Partido Democrático de Kosovo (PDK) dende a súa creación en 1999 ata 2016.
Traxectoria
Despois de graduarse, Thaçi cursou estudos de posgrao sobre Historia de Europa Sudoriental no Departamento de Relacións Internacionais da Universidade de Zúrich. Durante a súa etapa universitaria, foi un dos líderes estudantís albaneses, e o primeiro estudante presidente da Universidade de Pristina paralela, creada en 1989 como ruptura coa Universidade de Pristina por mor do boicot dos albaneses de Kosovo ao novo estatuto imposto por Slobodan Milošević a Kosovo e Metohija.
UÇK e guerra de Kosovo
A principios da década de 1990 foi membro da resistencia pasiva contra Belgrado. Ante a falta de resultados, fundou canda a outros membros o Exército de Liberación de Kosovo (UÇK). A pesar da fundación do Partido Democrático de Kosovo, o UÇK seguiu utilizando a violencia e a intimidación a rivais políticos para manter o control da rexión. Condenado por un tribunal serbio a 22 anos de cárcere por actos de terrorismo, refuxiouse en Suíza, onde rematou estudos de Ciencias Políticas. Trala Guerra de Kosovo apareceu na conferencia de Rambouillet (1999), postulándose como líder dos negociadores albanokosovares, co apoio dos EUA.
miniatura|Hashim Thaçi xunto a [[George W. Bush e Fatmir Sejdiu (anterior presidente de Kosovo) na Casa Branca o 21 de xullo de 2008, despois da declaración unilateral de independencia.|250px]]
Eleccións de 2007
Nas eleccións kosovares do 17 de novembro de 2007 o PDK venceu co 34 % dos votos, pactando coa Liga Democrática de Kosovo (do Presidente Fatmir Sejdiu). A participación nos comicios foi especialmente baixa por mor do boicot da minoría serbia. Hashim Thaçi garantiu a súa intención de declarar a independencia de Kosovo o 10 de decembro, día fixado pola ONU para a fin das negociacións con Serbia. Foi proclamado Primeiro Ministro o 9 de xaneiro de 2008.
Malia que o 19 de novembro de 2007 a Unión Europea advertira a Thaçi e os seus aliados albaneses que non levasen a cabo a declaración de independencia sen realizar antes unha consulta, o 17 de febreiro de 2008 declarou unilateramente a independencia da República de Kosovo, co recoñecemento inmediato dos Estados Unidos, a condena por parte de Rusia e división na UE.
As Antas, Lebozán, Beariz
As Antas é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Paul Tortelier
Paul Tortelier, nado o 21 de marzo de 1914 e finado o 18 de decembro de 1990, foi un compositor e violoncellista francés.
Traxectoria
Tortelier naceu en París. Seus pais animárono na aprendizaxe do violoncello, e aos 12 anos entrou no Conservatorio de París. Gañou o primeiro premio de violoncello no Conservatorio cando tiña 16 anos, e comezou a dar clases de harmonía con Jean Gallon.
En 1935, entrou na Orquestra Filharmónica de Monte Carlo, na que estivo ata 1937. Deu concertos baixo a batuta de Bruno Walter e Arturo Toscanini, e tocou tamén a parte de solista en Don Quixote de Richard Strauss. Esta obra asociouse dende aquela a Tortelier, quen a tocou en numerosos concertos e a gravou.
24 de xaneiro
O 24 de xaneiro é o 24º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 341 días para finalizar o ano, 342 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|ETA Hoffmann.
Mortes
miniatura|100px|Winston Churchill.
Outros
Os 366 días do ano
Tempada 1997-98 da NBA
A tempada 1997-98 da NBA foi a 52ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 31 de outubro de 1997, e rematou o 19 de abril de 1998. Os Playoffs comezaron o 23 de abril de 1998 e remataron o 14 de xuño de 1998 coa disputa do sexto partido das Finais da NBA entre os Chicago Bulls e os Utah Jazz, que tiveron coma campión ós Bulls de Michael Jordan por 4-2.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs
y- Campión de división
c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia
Castro de Rañobre
O Castro de Rañobre é un castro situado en Oseiro (Arteixo). Ten forma elíptica coas defensas moi suavizadas polos labores agrícolas. Só están visibles o terraplén, un foxo e un parapeto.
Tempada 1997-98 da NBA
Por conferencia
z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Castro de Rañobre
Descrición
miniatura|esquerda|Vista dentro do Castro. O castro mide uns 350 metros de SW-NE e uns 250 metros de NW-SE. A parte alta do castro está mellor conservada véndose parte das defensas. No lado máis baixo do castro as labouras agrícolas desfixeron esa parte. O castro ten internamente socalcos a varios niveis polos desniveis do chan e por traballos agrícolas. Dentro do castro hai varias vivendas, unha empresa e pasa unha estrada. O castro está aproveitado para leiras e horta. Pódense ver as pedras nas lindes e como marcos.
Eternity
Eternity é o terceiro álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 15 de marzo do ano 2000 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon.
Castro de Rañobre
Descrición
O castro está catalogado e ten unha área de protección delimitada.
José María Odriozola
Traxectoria
Prosegue os seus estudos e consegue doutorarse na mesma Complutense e en 1974 traballa como investigador asociado na Universidade Harvard. En 1983 consegue a praza de catedrático de bioquímica na Complutense e comeza a especializarse en nutrición deportiva, o que lle abrirá as portas da Federación Española de Atletismo, onde se integra no equipo de Juan Manuel de Hoz. En 1989, logo da retirada deste, gaña as súas primeiras eleccións para presidente da Federación, vitorias que repetiría en 1993, 1997, 2001, 2005 e 2008, nestas tres últimas ocasións ao ser o único candidato presentado. En 2012 foi elixido de novo para outros catro anos, logo de gañar fronte á candidatura do que fora o seu vicepresidente, Vicente Añó.
É ademais vicepresidente e membro do Comité Executivo do Comité Olímpico Español, e membro do Consello Directivo da Federación Internacional de Atletismo (IAAF) dende 1999. É tamén membro da Comisión Nacional Antidopaxe de España.
Survivor (filme)
Survivor é un filme británico-estadounidense de suspense dirixido por James McTeigue que foi estreado no 2015. Estreouse en galego na TVG o 13 de abril de 2023.
Nippon Professional Baseball
A Nippon Professional Baseball ou NPB (do inglés: Béisbol Profesional Xaponés, en xaponés: 日本野球機構, Nippon Yakyū Kikō), é o campionato de liga de béisbol profesional do Xapón. Chamada de forma coloquial no Xapón Puro Yakyū, é a máxima categoría do béisbol nipón. Xogadores, analistas e diferentes traballadores da Major League Baseball (MLB) consideran a esta competición como "AAAA", é dicir, menos competitiva que a MLB mais por riba das máis potentes Ligas Menores "AAA" norteamericanas.
Segregación racial
A Segregación racial consiste na separación de grupos de poboación considerados "racialmente diferentes" de forma institucionalizada, o que implica a miúdo unha presunción de inferioridade biolóxica ou cultural. O apartheid é a forma máis coñecida de segregación racial, pero non é a única, houbo e hai segregación racial en múltiplas épocas e en diversos países do mundo, dende a colocación dos xudeus en guetos en Europa, os palestinos en campos de refuxiados en Israel, os indíxenas nos países latinoamericanos, empuxados ás terras estériles ou inhóspitas, e especialmente en Estados Unidos, onde os negros e outros grupos raciais vense obrigados a vivir en determinados lugares.
Nippon Professional Baseball
Fundación
miniatura|Matsutarō Shōriki, considerado pai do béisbol xaponés. Desde a súa introdución en 1872, o béisbol é un dos deportes máis practicados no Xapón. A raíz do éxito dos campionatos xuvenís e rexionais, na década de 1920 houbo unha primeira tentativa de crear unha competición profesional. Considérase que o primeiro equipo profesional do país foi o "Club de Béisbol Imperio do Xapón de Toquio" (大日本東京野球倶楽部), fundado en 1934 polo magnate dos medios de comunicación Matsutarō Shōriki para enfrontarse a un combinado de estrelas estadounidenses que incluía a Babe Ruth, Jimmie Foxx, Lou Gehrig e Charlie Gehringer. Ao ano seguinte, o mesmo elenco de xogadores fixo unha xira polos Estados Unidos. Alí gañaron 93 de 102 xogos ante equipos semi-profesionais e da Pacific Coast League. De acordo co historiador Joseph Reaves: "Os únicos pequenos inconvenientes para a popularidade do equipo nos Estados Unidos foron os carácteres kanji e o engorroso nome xaponés. Ambos detalles foron solucionados adoptando o nome de Tokyo Kyojin (do xaponés: Xigantes de Toquio) e utilizando uniformes idénticos aos dos New York Giants...".
Desde 1936 até 1950, o béisbol profesional xaponés estivo organizado baixo o nome de "Liga de Béisbol do Xapón" (JBL). O equipo que dominou a competición durante este período foron os Tokyo Kyojin, que gañaron nove campionatos, seis deles consecutivos entre 1938 e 1943. Cómpre destacar que en 1947 os Kyojin mudaron o seu nome a Yomiuri Giants, o cal aínda mantañen. Despois da temporada de 1949, os propietarios dos equipos da liga fundaron o Nippon Professional Baseball (NPB). O dono dos Daiei Stars Masaichi Nagata propuxo un sistema de competición dividido en dúas ligas, as cales se converteron na Pacific League, orixinalmente chamada Taiheiyō Yakyū Renmei (太平洋野球連盟) co propio Nagata de presidente, e a Central League.
Catro antigos equipos da JBL formaron a base da nova Liga Central: os Chunichi Dragons, os Hanshin Tigers, os Yomiuri Giants e os Shochiku Robins, aos que se uniron os Hiroshima Carp, os Kokutetsu Swallows, os Nishinippon Pirates e os Taiyō Whales. Por outra banda, outros catro antigos equipos da JBL formaron a base da Liga do Pacífico: os Hankyu Braves, os Nankai Hawks, os Daiei Stars e os Tokyu Flyers, aos que se uniron os Kintetsu Pearls, os Mainichi Orions e os Nishitetsu Clippers. O dono dos Giants, Matsutarō Shōriki, actuou como o primeiro Comisionado (non oficial) e supervisou as primeiras Series do Xapón. Nelas enfrontáronse o campión da Liga Central, os Shochiku Robins, contra o campión da Liga do Pacífico, os Mainichi Orions, sendo estes últimos os campións tras vencer por catro xogos a dous.
Expansión e contracción
Os Nishinippon Pirates da Liga Central, que finalizaron en sexto lugar na primeira temporada, desapareceron ao final da mesma e fusionáronse cos Nishitetsu Clippers (tamén de Fukuoka) para formar os Nishitetsu Lions. Isto provocou que o número de equipos da Central descendesen a uns incómodos sete equipos. Así, en 1952, decidiuse que o equipo da Liga que acabase cunha porcentaxe de vitorias inferior ao 30% sería obrigado a disolverse ou fusionarse con outros equipos. Finalmente, serían os Shochiku Robins os que caerían nesta circunstancia, decidindo fusionarse cos Taiyō Whales para converterse nos Taiyō Shochiku Robins en xaneiro de 1953. Esta manobra permitiu á Liga Central ter de novo un número par de equipos.
Por outra banda, en 1954 uniuse un novo equipo á Liga do Pacífico, os Takahashi Unions, o que permitiu aumentar o número de equipos da mesma a oito. Aínda que o equipo estaba formado por xogadores doutros equipos da Liga do Pacífico, os Unions non foron nunca un equipo competitivo, acabando en último lugar en 1955 e 1956. Para a temporada de 1957, os Unions fusionáronse cos Daiei Stars para formar os Daiei Unions, o que levou á Liga do Pacífico a regresar a un número impar de equipos con sete. Os novos Unions tan só duraron unha temporada, na que acabaron de novo en último lugar a 43,5 vitorias de diferenza co primeiro. Para 1958 os unións volvéronse fusionar, esta vez cos Mainichi Orions para formar os Daimai Orions. Así, a Liga do Pacífico conseguía ter de novo un número par de equipos con seis, os mesmos que a Liga Central. Debido a isto, para finais da década de 1950, a NPB pasou de ter quince equipos aos actuais doce.
Formato
A NPB está composta por dúas ligas, a Liga Central e a Liga do Pacífico, con seis equipos en cada unha. Hai tamén outras dúas ligas profesionais de segundo nivel dedicadas á formación de novos xogadores, a Liga Occidental e a Liga Oriental. O campionato comeza a finais de marzo ou comezos de abril e finaliza en outubro. A maiores, en xullo, xóganse dous ou tres xogos do All-Star, os cales enfrontan aos mellores xogadores de cada liga. Antes de 2007, cada equipo das dúas ligas xogaba entre 130 e 140 xogos por temporada, sendo a única excepción das temporadas 2005 e 2006 da Liga Central con 146 encontros. Porén, desde ese ano, ambas ligas adoptaron un calendario de 146 xogos, con 73 xogados en casa e 73 como visitante. O máis habitual é que cada equipo xogue seis días á semana, descansando os luns, salvo excepcións. Usualmente, cando a dous equipos lles toca xogar entre si, fano en tres días seguidos, para despois xogar outros tres encontros fronte outro rival e a continuación descansar un día.
Após a finalización da temporada regular, os mellores equipos de cada liga disputan un torneo por eliminatorias para decidir cales competirán nas Series do Xapón. Estas series seguen a estela das Series Mundiais da Major League Baseball, enfrontando polo título ao campión da Liga Central contra o campión da Liga do Pacífico, do memo xeito que na MLB onde xogan os campións da Liga Americana e a Liga Nacional. Nas eliminatorias, coñecidas como Climax Series, primeiro xogan o segundo contra o terceiro clasificado de cada liga ao mellor de tres encontros. O vencedor desta eliminatoria xoga a final da liga fronte o primeiro clasificado. O vencedor deste encontro gaña entón o dereito a xogar as Series do Xapón onde se termina o campión nacional. Entre os anos 2005 e 2013 o campión xaponés disputaba as Series de Asia contra os campións de Australia, China, Corea do Sur e Taiwán (coa excepción de 2013 onde tamén participou o Fortitudo Bologna italiano). Os equipos xaponeses venceron en cinco das sete edicións.
Comparación coa MLB
miniatura|As MLB Japan All-Star Series no [[Tokyo Dome (2014).]] As regras da NPB son esencialmente as mesmas que as da Major League Baseball (MLB) norteamericana. Porén, certos elementos técnicos son lixeiramente diferentes: a liga xaponesa utiliza unha pelota, unha zona de strike e un terreo de xogo máis pequenos. Pódese dicir que o béisbol xaponés é máis compacto. Cinco equipos da liga teñen campos cuxas pequenas dimensións violarían as Regras Oficiais do Béisbol Americano. La nota que se encontra ao final da Regra 1.04 especifica que as dimensións mínimas para os estadios de béisbol estadounidenses construídos ou renovados despois de 1958 teñen que ser de 325 pés (99 m) por cada liña de foul e 400 pés (120 m) ao xardín central.
Os xogadores, técnicos e especialistas en sabermetrics (estatística avanzada) conseideran á NPB como unha liga "AAAA", é dicir, menos competitiva que a MBL mais superior ás ligas Triplo A (AAA) de desenvolvemento. Ao igual que a MLB, a NPB está composta por dúas ligas a Central e a Pacífico. Xogar na Liga do Pacífico é parecido a facelo na Liga Americana debido ao uso da norma do bateador designado. O mesmo sucedía coa Liga Central e a Liga Nacional, até que en 2022 esta última abandonou a regra. Cando un equipo dunha liga xoga fronte a un equipo da outra, a norma que se usa é a que segue equipo local.
A última diferenza salientábel entre ambas competicións é que a maioría dos equipos xaponeses dispón dunha rotación de pitchers de seis xogadores, ao contrario que na MBL onde son catro. O elenco de xogadores dispoñíbeis no Xapón é de 28, máis hai un máximo de 25 que poden ir convocados a cada xogo. Debido a isto, os técnicos deben descartar tres xogadores por encontro, usualmente os pitchers titulares que veñen de xogar os anteriores partidos.
Series do Xapón
O equipo mais dominador da historia da Liga Xaponesa de Béisbol son os Yomiuri Giants da Liga Central, 22 veces campións das Series do Xapón, seguido dos Seibu Lions da Liga Pacífico, 13 veces campión. dereita|450px|miniatura|Tokyo Dome, fogar dos Yomiuri Giants. dereita|450px|miniatura|Seibu Dome, fogar dos Seibu Lions. dereita|450px|miniatura|Estadio Koshien, fogar dos Hanshin Tigers. 450px|miniatura|Sapporo Dome, fogar dos Hokkaido Nippon-Ham Fighters.
Festival Internacional do Mundo Celta 2008
A edición do ano 2008 do Festival Internacional do Mundo Celta transcorreu entre os días 10 e 13 de xullo na vila de Ortigueira.
12 de xullo
Escenario Estrella Galicia
Escenario Runas
13 de xullo
''Escenario Estrella Galicia
Escenario Runas
Ligazóns externas
Recensión da presentación da edición de 2008 do Festival
Xiraz
Xiraz (en, Širâz), é a quinta cidade máis poboada de Irán e é a capital da provincia de Fars. No 2009, a poboación da cidade era de 1.455.073. Xiraz está localizado no suroeste de Irán, a carón do río estacional Roodkhaneye Khoshk. Ten un clima moderado, e durante un máis dun milenio foi o centro comercial da rexión. Está considerada unha das cidades máis antigas de Persia.
A referencia máis antiga da cidade, como Tiraziš, aparece nunha táboas elamitas do -2000. No século XIII, Xiraz converteuse nun centro das artes e das letras, debido ó apoio do seu gobernante e á presenza de estudosos e artistas persas. Foi a capital de Persia durante a dinastía Zand dende o 1750 ata 1781, así como no breve período saffarí. Dous famosos poetas de Irán, Hafez e Saadi, son de Xiraz.
Pál Kovács
Pál Kovács (en húngaro: Kovács Pál), nado en Debrecen o 17 de xullo de 1912 e finado en Budapest o 8 de xullo de 1995, foi un tirador de esgrima húngaro, gañador de sete medallas olímpicas. Foi o pai dos tamén tiradores de esgrima Attila e Tamás Kovács.
Traxectoria
Principiou a estudar Universidade Corvinus de Budapest e logo pasou á Academia Militar Ludovica graduándose en 1935 como tenente do exército. Discípulo do mestre de armas László Borsody, pertenceu ao Club de Esgrima de Oficiais (1935-1945), Ganz Vasas (1945-1954) e Vasas SC (a partir de 1954)Participou, aos 24 anos, nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados en Berlín, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de sabre. Despois da fin da segunda guerra mundial estivo dous anos como prisioneiro de guerra. Nos Xogos Olímpicos de 1948 de Londres revalidou o seu título por equipos, tañando tamén unha medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui volve gañar o ouro por equipos, así como tamén ese metal na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne non é quen de revalidar o seu título individual, rematando sexto, pero si revalida o título por equipos, conseguindo así a súa cuarta vitoria nesta proba. Nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma gañou unha nova medalla de ouro na proba por equipos, o seu quinto título consecutivo.
Ao longo da súa carreira gañou dezaseis títulos nacionais húngaros, doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, dez delas de ouro. Foi vicepresidente da Federación Húngara de Esgrima (1963-1968), a partir de 1968 foi membro do Comité Olímpico Húngaro, e tamén foi membro do Comité Executivo da Federación Internacional de Esgrima e entre 1980 e 1988 o seu vicepresidente. Pouco antes da súa morte foi ascendido ao rango de xeneral.
Emilio Durán Corsanego
Emilio Durán Corsanego, nado na Coruña o 14 de febreiro de 1923, é un xurista e político galego.