cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benito Canal
Traxectoria
En abril de 1963, e tamén en Bilbao, volveron enfrontarse polo título Canal e Echeverría, e volveu vencer o da Merca aos puntos. Entre 1963 e 1965 defendeu de novo o título en dúas ocasións. Unha delas, en 1964, foi na praza de touros da Coruña, onde derrotou o valenciano José González Sales.
En abril de 1965, fíxoo de novo contra Echeverría, a quen derrotou por KO técnico. En novembro dese ano volvéronse enfrontar de novo Canal e Echeverría, de novo coa vitoria e o título para o galego aos puntos. Mais no seu conxunto ese ano 1965 tivo tamén aspectos negativos para Canal, pois perdeu por KO tres combates co italiano Giorgio Masteghin en Bilbao, co tamén italiano Dante Cané en Roma e contra o inglés Jack Bodell en Derby (Inglaterra) o 9 de decembro.
Como consecuencia deses tres KOs en espazo tan curto de tempo foi apartado pola Federación española de boxeo, perdeu o título e retiróuselle a súa ficha profesional. Devolvéronlla en febreiro de 1967 e ese verán volveu enfrontarse a Echeverría (Palacio dos Deportes de Bilbao), neste caso con derrota aos puntos. Ao ano seguinte (1968), desta volta en Donostia, volveu enfrontarse a Mariano Echeverría, pero o combate parouse con vantaxe para Canal ao abrirlle Echeverría o sobrancello a Canal. Como consecuencia, o vasco retivo o título.
En 1969 volveu enfrontarse, xa por última vez, a Echeverría. En Bilbao gañoulle finalmente, aos puntos, pero non conseguiu o título, que naquela altura xa posuía Juan Manuel Urtain, quen acabaría sendo unha das principais figuras dese deporte en España e que iniciaba a súa carreira. O reto estaba feito, pero como Urtain foi disputar o título europeo contra Henry Cooper, o combate non tivo lugar ata maio de 1971. Nese último combate Urtain derrotou a Canal por KO.
Ao retirarse do boxeo logo desta pelexa, montou un restaurante en Bilbao. Mantivo o negocio ata que en 2008 se xubilou e se trasladou á casa familiar de Fontao, aínda que pasaba longas tempadas en Soria, onde faleceu.
Universidade Estatal de Feira de Santana
miniatura|Entrada da Universidade Estatal de Feira de Santana. A Universidade Estatal de Feira de Santana é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Baía.
A universidade sitúase en Feira de Santana, Baía.
Reino Unido nos Xogos Europeos de 2015
Reino Unido participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 160 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o British Olympic Association, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico do Reino Unido obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Gran Premio da India de 2012
O Gran Premio da India de 2012 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 28 de outubro de 2012 no Circuíto Internacional de Buddh en Greater Noida, Uttar Pradesh, India. Foi a carreira número dezasete da tempada de Fórmula Un de
The Killing Fields
Foi un éxito de recadación e da crítica. Na 57ª edición dos Óscar recibiu sete nomeamentos ós premios, incluíndo mellor filme; gañou tres galardóns, salientando o de mellor actor secundario para Haing S. Ngor, que non tiña experiencia previa en interpretación. Nos BAFTA, gañou oito premios, incluíndo mellor filme e mellor actor protagonista para Ngor.
Ramón Barros Luco
Ramón Barros Luco, nado en 1835 e finado en 1919 foi un político, presidente de Chile entre 1910 e 1915.
Biblioteca Nacional de Grecia
miniatura|300px|Edificio da biblioteca. A Biblioteca Nacional de Grecia (en grego: Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος) foi fundada en 1832 e sitúase en Atenas. O edificio desta institución, de estilo neoclásico, foi deseñado polo arquitecto danés Theophil von Hansen, como parte dunha triloxía que tamén incluíu a Academia e a antiga Universidade de Atenas. É pública e o seu director é Aikateríni Kordoúli.
Asiana Airlines
Asiana Airlines Inc. (hangul: 아시아나 항공; RR: Asiana Hanggong; antigamente Seoul Airlines) é unha das dúas maiores aeroliñas de Corea do Sur, xunto con Korean Air. Asiana ten a súa sede no Asiana Town en Osoe-dong, Gangseo-gu, Seúl. A compañía ten o seu centro de operacións doméstico no aeroporto internacional de Gimpo, e o centro de operacións internacional no aeroporto internacional de Incheon, a 70 quilómetros do centro de Seúl.
Asiana é membro da alianza Star Alliance e ofrece 516 voos diarios a Asia, Europa, Norteamérica e Oceanía, operando 14 rutas domésticas e 85 internacionais de pasaxeiros e 20 de carga.
Actual
En decembro de 2020 a frota de Asiana Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais
miniatura|Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais.
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais (Cefet-MG) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Minas Gerais.
A universidade sitúase en Belo Horizonte, Minas Gerais.
Assemblage
A assemblage é un proceso artístico que consiste dar tridimensionalidade a unha composición mediante a combinación de diferentes obxectos, naturais ou fabricados pero coa característica común que non foran creados especificamente como materiais artísticos.
A orixe do termo está na obra de Jean Dubuffet que a comenzos dos anos 50 do século XX creou unha serie de collages de ás de bolboreta á que lle deu por título assemblages d'empreintes. Non obstante anteriormente artistas como Marcel Duchamp e Pablo Picasso traballaran con obxectos non artísticos, así como tamén Elsa von Freytag-Loringhoven e Louise Nevelson.
En 1961 o Museo de Arte Moderna de Nova York organizou a mostra "The Art of Assemblage" coa participación de artistas norteamericanos e europeos, o que lle deu carta de natureza dentro do mundo da arte.
58ª edición dos Óscar
A 58.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 24 de marzo de 1986 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Alan Alda, Jane Fonda e Robin Williams.
Premios
miniatura|150px|[[Sydney Pollack, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[William Hurt, mellor actor]] miniatura|150px|[[Geraldine Page, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Don Ameche, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Anjelica Huston, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[John Barry, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Lionel Richie, mellor canción]] miniatura|150px|[[Ralph McQuarrie, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Rogelio Estévez Cambra
Rogelio Estévez Cambra, nado en Fornelos (Salvaterra de Miño) en 1866 e finado en Bahía Blanca o 5 de xullo de 1939, foi un xurista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou moi novo coa familia a Arxentina. Estudou Dereito e foi notario de Bahía Blanca onde dirixiu a revista Foro y Notariado. Colaborou en Vida Gallega, El Tea e El Eco del Condado e asinou algunhas colaboracións co pseudónimo Hidalgo de Casco. Foi protector da Escola "La Antorcha". Visitou Galicia en 1929.
Acanthurus lineatus
Acanthurus lineatus é unha especie de peixe da familia Acanthuridae, os peixes cirurxiáns.
Distribución
A especie atópase no oeste do Océano Pacífico, no leste de África ata a Gran Barreira de Coral e o Xapón, e numerosas illas do Pacífico. É coñecido en Hawai, mais non é nativo da zona.
Hábitat
Este peixe vive nos arrecifes, en augas mariñas de poucos metros de profundidade. É un peixe demersal.
Usos humanos
A especie ten valor comercial e ornamental. É especialmente importante entre os peixes de arrecife da Samoa Americana. Nalgunhas áreas sufriu de explotacón, mais tamén vive en numerosas zonas protexidas e en xeral é unha especie e numerosa e común.
Esenia
Esenia foi unha banda viguesa de gothic-metal, nacida no verán de 2004. Formada por membros doutras bandas da cidade, xuntáronse coa pretensión de facer un grupo serio.
Traxectoria
Comezan facendo versións de grupos como Him, Entwine ou The 69 eyes, e axiña comezan a dar concertos con temas propios. En xaneiro de 2005 participan no primeiro festival Planeta Musical, para o que editan editan Creo, un sinxelo con 3 temas, un propio ("Creo") e dúas versións de Him. En outubro de 2005 sae ó mercado Amnio, un EP autoproducido que recibe moi boas críticas en medios especializados. Coa distribución deste EP comezan a ser coñecidos, o que lles permite saír a tocar a lugares como Oporto ou Madrid.
En marzo de 2006 hai cambios na formación. É expulsado Javier, membro orixinal da banda, sendo substituído por Andrés, membro tamén da banda de rock'n'roll High Sierras. Tamén no 2006 Cristina deixa a banda por motivos persoais, pasando a formación a ser un sexteto.
Ese ano editan o sinxelo Fragmentos, adianto do seu primeiro CD, que ten previsto ser editado no 2007.
No 2007 aparecen no recompilatorio Gallaecian metal compilation, editado por Falcatruada. O seu tema "Creo" aparece no segundo cd (Fusco). Ese mesmo ano participan na Rede Galega de Música ao Vivo, dando concertos nas catro provincias.
Escola de dama
As escolas de dama eran escolas privadas baratas que comezaron a funcionar en Gran Bretaña dende o século XVII. En moitos casos eran simples habitacións nas que unha señora daba educación a nenos e nenas de 2 a 15 anos. A aprendizaxe era mínima e consistía en rudimentos de escritura, no coñecemento da Biblia e nos labores domésticos.
As educadoras eran persoas con escasa educación que destacaban na súa comunidade, máis polas súas características persoais e morais, que polos seus coñecementos científicos e pedagóxicos.
Este modelo de educación escolar, moi anterior ao ensino obrigatorio, tivo unha importante expansión nas colonias inglesas en América e, xunto coas escolas de amiga estendéronse por Suramérica. As escolas de dama tiveron moita importancia en Norteamérica.
Heart of a Coward
Heart of a Coward é unha banda inglesa de metal progresivo procedente da cidade de Milton Keynes e formada no ano 2007.
Formación
Heart of a Coward formouse en 2007 na cidade de Milton Keynes, Gran Bretaña. A formación orixinal era así: Tom Webb (batería), James Timphy (guitarra, coros), Ben Marvin (voz), Ross Conor (baixo) e Carl Ayers (guitarra).
Demos e EP'S (2008-2010)
Inmediatamente despois da formación de Heart of a Coward lanzou o primeiro demo Demo 2008, que tiña tres pistas. No mesmo ano, lanzou o EP Collisions, que contén cinco pistas (dúas das cales foron reeditadas). En 2009 chegou o segundo EP Dead Sea, no que se reeditaron tres pistas. O batería Tom Webb deixou a banda. No seu lugar chegou Chris Mansbridge, batería da banda Fellsilent.
Hope and Hindrance (2011-2012)
A principios de 2011, anunciouse que se retiraria do grupo o vocalista Ben Marvin. Supúxose que o novo vocalista sería o cantante da banda de thrash metal Sylosis, Jamie Graham. Co novo vocalista, Heart of a Coward foi ao estudio para gravar o seu álbum debut Hope and Hindrance, que foi lanzado en 2012. O djent sumouse ao estilo do grupo. O álbum contiña a canción "Shade", que lle deu popularidade á banda.
Severance (2012-2015)
En 2012, despois do lanzamento de Hope and Hindrance o guitarrista da banda, James Thimphy, deixou a banda. No seu lugar veu Steve Haycock. Despois da renovación, a banda firmou un contrato co selo Century Media Records e comezou a gravar o segundo álbum titulado Severance, que foi lanzado en novembro de 2013. As cancións "Deadweight", "Psyhophant", "Nauseam", "Distance" lanzáronse en videoclips.
Deliverance (2015-2017)
O 21 de febreiro de 2015, a banda anunciou que remataran de gravar o seu terceiro álbum. O 9 de xuño, lanzaron un vídeo para a canción «Hollow», que entrou no seu terceiro álbum de larga duración «Deliverance», que foi lanzado o 2 de outubro.
O 8 de marzo de 2017, o grupo na súa páxina de Facebook anunciou a saida do vocalista Jamie Graham, explicándoo desta maneira: "Preciso pasar máis tempo coa miña familia."
Historia do Sáhara Occidental
O Sáhara Occidental nunca formou un estado no sentido moderno da palabra. Aínda que hai achados prehistóricos e houbo colonias fenicias no territorio arredor do século VI a.C., os primeiros habitantes coñecidos do territorio foron tribos bérberes. Coa chegada do islam no século VIII, chegan tamén os árabes e en especial os Beni Hassan, no século XV, que van acabar mesturados coas tribos bérberes locais para dar orixe á actual poboación saharauí.
A poboación saharauí, ata a chegada dos europeos, organizábase en grupos de familias (fahed) que se agrupaban en cabilas ou tribos, que constituían a unidade social básica dos saharauís, e que ligaba a un grupo unido por un lazo de parentesco patrilineal, que con frecuencia entraban en conflito entre si e que deu orixe a numerosas guerras tribais ata o século XX. A tribo máis importante era a dos Erguibat. Fóra da división tribal quedaban os maalemin (artesáns), iggaugen (trobadores), abid (escravos ) e haratin (libertos).
Colonia española
En 1904 coa chegada de Francisco Bens, gobernador político-militar, reactívase a colonización do territorio, tenta atraerse á poboación nativa e en 1907 pasou a Aargub, ao outro lado da baía de Villacisneros, en 1910 realizou unha expedición ata Atar, xa en Mauritania. En 1916 os españois ocuparon Cabo Juby e en 1920 La Güera. Ata 1934 España só controla tres zonas costeiras, mentres o interior permanece baixo o control das diferentes tribos saharaius. En 1934 os españois ocupan Daora e Smara. Durante a guerra civil española o territorio adquire interese político-militar e foméntase o control efectivo do interior. En 1938 fundouse O Aaiún.
A medida que avanza a colonización a sociedade saharauí sofre unha profunda transformación, desaparecen as distincións entre as tribos guerreiras e as tributarias, todas pasan a depender da autoridade colonial, foméntase a incorporación ao exército español entre a poboación nativa, as organizacións políticas tradicionais como a yemaa e os chiuj perden as súas atribucións orixinais. A colonización española transformou tamén a economía local cos chegada de españois ás cidades e como parte das forzas armadas e polo comezo da industrialización logo do descubrimento das minas de fósfato de Bu Cra en 1963 que levará a sedentarización da poboación e que en 1974 só o 17% da poboación fora nómade.
En 1966 a Asemblea Xeral da ONU, coa oposición de España, aprobou a resolución 2.229 na que demandaba a realización dun referendo no Sáhara Occidental para permitir o dereito á autodeterminación á poboación local. Idénticas resolucións sucédense en anos seguintes. A partir de 1967 xorde a primeira organización nacionalista, liderada por Mohamed Bassir, que foi desmantelada polas autoridades españolas en 1970.
En 1973 formouse a Fronte Polisario, que mediante unha loita de guerrillas persegue a independencia do territorio. As autoridades españolas organizaron o Partido da Unión Nacional Saharauí (PUNS) para contrarrestar a actividade da Polisario con escaso éxito entre a poboación nativa.
En 1975 a ONU envía ao Sáhara Occidental unha misión de visita que debía informar á Corte Internacional de Xustiza. A misión estaba presidida por Simeon Aké, embaixador de Costa do Marfil na ONU, e a Fronte Polisario amosou a súa forza nas rúas cando a misión chegou ao Sáhara o 12 de maio. No informe que a a misión deu a coñecer o 15 de outubro manifesta que a maioría da poboación está a favor da independencia e recoñeceu á Fronte Polisario como a forza política dominante no territorio.
Logo de coñecerse o informe o rei Hassán II de Marrocos anunciou a realización dunha marcha civil, Marcha Verde, para a incorporación do Sáhara a Marrocos, na marcha participaron 350.000 persoas, que o 5 de novembro chegan a Agadir, dispostos a cruzar a fronteira e o día seguinte as primeiras columnas cruzan a fronteira, que se deteñen nas inmediacións dos primeiros postos de militares españois, a 10 km da fronteira. O 9 de novembro tras conversas coas autoridades españolas, Hassán II ordena o repregamento da marcha, deixando o territorio español o día 10. Tras os acordos de Madrid, que dividían o Sáhara español entre Marrocos e Mauritania, España retirou as súas forzas do Sáhara o 14 de novembro de 1975, estableceuse unha administración tripartita na que formaban parte Marrocos e Mauritania, por medio de dous gobernadores que auxiliaban ao gobernador xeral, nomeado por España. As tropas marroquís entran en Smara o 28 de novembro e no Aaiún o 11 de decembro, as forzas mauritanas ocupan La Güera e Tichla despois de fortes enfrontamentos coa Fronte Polisario. En xaneiro os marroquís bombardean os refuxiados saharauís en Guelta e Tifariti, Um Dreiga. O 26 de febreiro de 1976 finalizou formalmente o mandato de España sobre o territorio e a Fronte Polisario proclamou a República Árabe Saharauí Democrática ao día seguinte ao non recoñecer a entrega a Marrocos e Mauritania.
Coa marcha española aproximadamente 20.000 militares e 17.500 civís marcharon do Sáhara cara España, arredor de 25.000 marroquís entraron nun primeiro momento no Sáhara e 6.000 militares mauritanos, ao tempo que miles de saharauís marchan cara as zonas controladas pola Fronte Polisario.
División entre Marrocos e Mauritania
Marrocos incorporou o territorio do norte do Sáhara e Mauritania o sur co nome de Tiris al-Gharbiyya. A Fronte Polisario controlaba unha parte do territorio e Tinduf pasa de 5.000 refuxiados saharauís antes da marcha dos españois do Sáhara pasou a 45.000 en marzo de 1976 e en torno dos 100.000 a fins de ano.
En abril de 1976 había 30.000 militares marroquís no territorio, que controlaban as cidades pero non o deserto, ao igual que Mauritania.
Ali Lee
Ali Lee Kai-sum, nada en Hong Kong o 27 de novembro de 1982, é unha actriz e presentadora de televisión de Hong Kong.
Traxectoria
Estudou artes visuais na Universidade da Cidade de Hong Kong, e tras lograr o grao de asociado traballou durante algún tempo como modelo para unha revista e protagonizou algúns anuncios para a televisión. En 2008 Lee entrou a traballar na Cable TV Hong Kong e presentou diveros programas nesa canle, desde deportivos ata de entretemento. En 2011 debutou como actriz na miniseri ICAC Investigators 2011, interpretando á axente do ICAC "Ashley." Logo de expirar o seu contrato, asinou coa TVB a finais de 2012 e apareceu no programa ''Confederations Cup 2013 - Kick-Off Carnival. centro Carnival. A súa primeira actuación na TVB foi como "Sue" na comedia dramática romántica de 2014 Outbound Love'' e logo sa actuou en sete series máis da TVB nese ano con papeis menores.
Pero o que lle deu notoriedade foi a súa actuación como vilá na serie tamén de 2014, Overachievers. A continuación as súas interpretacións en Raising the Bar, My "Spiritual" Ex-Lover e Rear Mirror consolidaron a súa carreira. A finais de 2015 apareceu en Law dis-Order como a protagonista feminina compartindo elenco con Alex Fong e Liu Kai-chi. En 2016 protagonizou con Gallen Lo o serial The Conspirators.
Quilo-
Quilo (símbolo: k) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que equivale a 1.000 unidades ou 103. Por exemplo:
Adoptado en 1795, vén do grego χίλιοι, que significa mil.
Coloquialmente úsase con frecuencia o termo apocopado "quilo", como abreviatura de "quilogramo".
En informática, quilo non é sempre exactamente 1.000, senón que equivale a 1.024 (210), en especial, cando se refire a almacenamento. Por exemplo, un quilobyte son 1.024 bytes, non 1.000.
Así a todo, quilo- e mega- teñen o seu significado tradicional procedente do Sistema Internacional cando se refiren a velocidades ou transferencias de datos. Por exemplo, 56 quilobits por segundo son 56.000 bits por segundo, non 57.344.
Unha convención común consiste en utilizar k (en minúsculas) para 1000 e K (en maiúsculas) para 1.024.
Outros artigos
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Julián Besteiro
Alumno da Institución Libre de Enseñanza, estudou Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid e iniciouse na política no partido da Unión Republicana, pasando máis tarde a formar parte do Partido Republicano Radical. En 1912, ano no que tamén obtivo a súa cátedra na Universidade Central, ingresou no PSOE. Tivo un papel protagonista na folga xeral de 1917, polo que foi encarcerado en Cartaxena. Foi elixido deputado 1918 e liberado de prisión, comezando entón a súa actividade parlamentaria.
Sucesor de Pablo Iglesias como líder do PSOE e da UGT trala morte deste último, apoiou unha postura colaboracionista coa ditadura de Miguel Primo de Rivera. Trala proclamación da Segunda República, en 1931 converteuse no presidente das Cortes Constituíntes e en 1934 opúxose á deriva revolucionaria do seu partido durante a folga de outubro.
Tralo comezo da guerra civil opúxose á influencia comunista no goberno republicano e participou no golpe de estado contra o goberno de Juan Negrín levado a cabo polo coronel Segismundo Casado, formando parte do Consello de Defensa de Madrid en calidade de ministro de Exteriores. Foi o único membro deste consello que permaneceu en Madrid cando as forzas do bando sublevado entraron na cidade durante a ofensiva final da guerra o 28 de marzo de 1939. Sometido a un consello de guerra e acusado de promover un socialismo moderado, foi condenado a trinta anos de prisión. Faleceu en 1940 vítima dunha infección no cárcere de Carmona, nunhas condicións de presidio deficientes.
Primeiros anos e formación
Nado en Madrid o 21 de setembro de 1870, era fillo dun comerciante de ultramarinos de orixe galega. Ingresou en 1879 na Institución Libre de Enseñanza, creada tres anos antes por Francisco Giner de los Ríos, ó que Besteiro profesou unha grande admiración, adicándolle numerosos eloxios na prensa en anos posteriores. Entre 1887 e 1890 realizou estudos de Filosofía e Letras na Universidade de Madrid, tendo como docentes entre outros a Nicolás Salmerón —quen fora presidente da Primeira República Española— e Luis Simarro.
No curso 1895-1896 trasladouse ata París para ampliar os seus estudos na Sorbona. Á súa volta a España en 1897 gañou por oposición a cátedra de profesor de instituto en Ourense, trasladándose posteriormente a un instituto de Toledo onde exerceu a docencia desde 1899 ata 1908, ano no que obtivo licenza para estudar no estranxeiro, malia que o seu cesamento administrativo non se produciu ata o ano 1912.
Comezos na política
miniatura|esquerda|150px|Fotografía de Besteiro publicada en outubro de 1912 en Vida Socialista. A primeira formación política na que militou foi a Unión Republicana, fundada en 1903 por Nicolás Salmerón e Alejandro Lerroux. En novembro dese ano foi elixido concelleiro en Toledo. Tras producirse en 1908 unha crise no seo da Unión Republicana, Lerroux fundou o Partido Republicano Radical no que Besteiro ingresou ese mesmo ano.
En 1909 viaxou a Alemaña e visitou as universidades de Berlín, Múnic e Leipzig, onde tomou contacto coas teses marxistas. De volta en España e antes do seu ingreso no PSOE no ano 1912, ingresou brevemente na Prisión Modelo en 1911 por mor dunha conferencia na Casa del Pueblo de Madrid, na que se manifestou en contra da guerra en África. Durante esta estancia en prisión confraternizou con Andrés Saborit e Daniel Anguiano. En 1912 obtivo a cátedra de Lóxica da Universidade Central.
En 1913 casou coa profesora de Ciencias Físicas Dolores Cebrián Fernández de Villegas, que impartía clases na Escola Normal de Mestres de Toledo. Ese mesmo ano converteuse en conselleiro do concello de Madrid polo distrito de Chamberí. Posteriormente foi elixido concelleiro de novo nos anos 1917 e 1931. Antes de chegar á vicepresidencia da Unión Xeral de Traballadores ocupou os cargos de vogal e vicesecretario do sindicato.
O 8 de xuño de 1916 liderou o comité da UGT que visitou ó Conde de Romanones, presidente do Consello de Ministros, para transmitirlle as demandas da clase obreira. A negativa por parte do executivo á hora de satisfacer estas demandas, entre as que se incluía o fin da guerra de Marrocos, foi o preludio da folga de decembro dese ano. Foi tamén un dos asinantes, xunto a Largo Caballero e Vicente Barrio, do acordo de colaboración coa CNT, representada por Salvador Seguí e Ángel Pestaña, en Zaragoza o 17 de xullo de 1916, que facilitou a folga xeral do 18 de decembro.
A actividade parlamentaria de Besteiro entre 1918 e 1923 comezou cunha explicación e xustificación da folga de 1917. Tamén lle prestou interese a temas como a sanidade e a educación, lamentándose nesta última cuestión do analfabetismo e o desfase entre a fin da educación primaria e a idade mínima para traballar. En febreiro de 1919 asistiu á Conferencia de Berna en representación do PSOE. Durante os últimos anos de vida de Pablo Iglesias, debilitado por unha enfermidade, Besteiro foi o líder de facto do PSOE desde a vicepresidencia do partido. No congreso do PSOE de 1920 Besteiro mantivo, ó igual que Largo Caballero, unha posición ambivalente e contemporizadora fronte ós discursos terceiristas que buscaban a adhesión incondicional ó Comintern.
Ditadura de Primo de Rivera
dereita|miniatura|Besteiro, [[Daniel Anguiano, Andrés Saborit e Francisco Largo Caballero no cárcere de Cartaxena, por Campúa (1918).]] Trala instauración da ditadura de Primo de Rivera Besteiro adoptou, como gran parte do sindicato e do partido, unha postura de colaboración co novo réxime, sendo frecuentes as súas declaracións favorables á nova situación institucional. Argumentaba que a posta en funcionamento dun sistema democrático era responsabilidade da burguesía e que se trataba de algo no que non lle correspondía involucrarse de forma activa á clase traballadora. Consecuentemente, e ata que a burguesía cumprise a súa misión histórica, a Unión Xeral de Traballadores debía aproveitar as oportunidades ofrecidas polo réxime para mellorar a posición da clase traballadora organizada ó redor do sindicato socialista. Esta postura de colaboración tivo a oposición dentro do PSOE de Indalecio Prieto e Fernando de los Ríos, que propoñían un modelo de estado de sistema bicameral.
En 1925 Besteiro sucedeu Pablo Iglesias á fronte do PSOE. Nos últimos tempos da ditadura a posición de Besteiro tivo un cariz segundo Preston "en certo modo pasivo". Nunha reunión da UGT en agosto de 1929, a ruptura da á obreira de Largo Caballero coa vía colaboracionista co réxime e a distensión de Besteiro, que mantivo a súa postura de 1924, provocou unha liña de fractura no partido, que volveu a reproducirse co rexeitamento de Besteiro á colaboración socialista coas forzas republicanas no chamado Pacto de San Sebastián. En 1930 bloqueou a celebración da folga xeral prevista para o 15 de decembro dese ano. Co triunfo das teses contrarias ás súas, na reunión do 22 de febreiro de 1931 dimitiu dos seus cargos tanto no PSOE coma na UGT, secundado por varios socialistas achegados como Saborit, Trifón Gómez e Lucio Martínez.
Porén, Besteiro formou parte en representación do PSOE da candidatura por Madrid da Conjunción Republicano-Socialista para as eleccións municipais fixadas para o 12 de abril de 1931. O triunfo desta coalición fronte ós monárquicos foi considerable e Besteiro foi un dos trinta concelleiros desta conxunción que resultaron elixidos, no seu caso polo distrito de La Latina.
Segunda República Española
miniatura|130px|esquerda|Besteiro, c. 1931 En 1931, trala instauración da Segunda República Española, Besteiro, que se presentou como candidato nas eleccións constituíntes foi elixido case por unanimidade presidente das Cortes republicanas constituídas o 14 de xullo, cargo que ocupou ata o 9 de outubro de 1933. Porén, chegou a afirmar que os socialistas non debían colaborar coas forzas republicanas á hora de conformar gobernos burgueses para, nas súas palabras, "conservar a nosa (a do partido) independencia e a nosa autonomía". Experimentou non obstante neste período unha "republicanización", cunhas formulacións previas ás eleccións constituíntes de 1931 que, segundo Emilio Lamo de Espinosa, podía subscribilos "calquera republicano burgués".
En 1933 replicoulle a Amaro del Rosal que "facer un movemento para poñer en funcionamento o Socialismo mediante a ditadura do proletariado" considerábao "un absurdo imposible nas circunstancias actuais, e o anuncio destes propósitos, que non se realizarán e se se intentan realizar resultarán nun fracaso enorme, non servirá máis que para estimular a reacción".
Besteiro, que experimentou durante este período unha deriva cara a posicións máis conservadoras, viuse obrigado a dimitir en xaneiro de 1934 da presidencia da UGT que recuperara no congreso da mesma en outubro de 1932, e mantívose á marxe da faceta revolucionaria do PSOE que deu lugar á Revolución de outubro, á que se opuxo. Chegou a afirmar que o perigo fascista estaba mellor representando por Largo Caballero e os seus seguidores que pola CEDA, e advertiu que "España non era Rusia" e que a insurrección requiriría aínda máis violencia e desembocaría probablemente nun fracaso. O 28 de abril de 1935 ingresou como membro da Academia de Ciencias Morales y Políticas cun discurso titulado Marxismo y Antimarxismo, interpretado coma un episodio máis do conflito coa liña "caballerista" do partido.
miniatura|Besteiro no centro xunto a [[Édouard Herriot durante unha visita deste último a España en 1932.]] Para as eleccións de febreiro de 1936 o PSOE integrouse na Fronte Popular. O partido achegaba sete candidatos á candidatura frontepopulista pola cidade de Madrid. Como en anteriores procesos electorais da etapa republicana, a Agrupación Socialista Madrileña elixiu ós seus candidatos mediante antevotacións. Nestas quedou rexistrado un predominio da facción revolucionaria caballerista, que superou amplamente á candidatura encabezada por Besteiro. Largo Caballero obtivo o 92 % dos votos. Besteiro foi elixido candidato nunha segunda volta. O seu cada vez menor apoio nas filas socialistas contrastou cos resultados obtidos nas eleccións nas que foi elixido deputado, sendo o segundo candidato máis votado tras Manuel Azaña e o primeiro socialista con 224 540 votos.
Guerra Civil
Tralo comezo da guerra civil volveu ó concello de Madrid como presidente do denominado Comité de Reforma, Reconstrución e Saneamento. Besteiro, que se opuxo frontalmente ó conflito, caracterizouse durante o mesmo polo seu anticomunismo e pola súa aposta por unha paz negociada. Desde moi cedo deu por perdida a guerra, mais rexeitou repetidamente abandonar a capital malia as presións dos seus achegados. A comezos de 1937 rexeitou trasladarse ata Buenos Aires como embaixador malia atoparse enfermo. Durante anos controlara unha tuberculose latente, mais o traballo, a mala alimentación e o frío empeoraron a súa saúde.
En maio de 1937 Manuel Azaña, presidente da República, designouno como representante do goberno republicano na coroación de Xurxo VI de Inglaterra coa misión de procurar unha intervención internacional no conflito. Para isto entrevistouse con Anthony Eden, ministro de Exteriores británico, nunha reunión organizada polo embaixador Pablo de Azcárate na que non obtivo ningún resultado concreto. Entrevistouse tamén co primeiro ministro francés Léon Blum. Dende entón Besteiro desenvolveu unha animadversión cara a Juan Negrín, novo xefe do goberno trala saída de Largo Caballero, xa que este non quixo escoitar o seu informe sobre estes encontros.
A partir de 1938 mostrouse propicio a aceptar unha serie de responsabilidades políticas que axudaran a conseguir a fin da guerra. Chegou a manter reunións con membros da Falanxe clandestina e con axentes franquistas e quintacolumnistas, que tentaron convencelo de que asumira a xefatura do goberno coa fin de facilitar o camiño cara a unhas negociacións de paz. Ese mesmo ano viaxou ata Barcelona invitado por Azaña a unha reunión para configurar un novo goberno, cita que resultou infrutuosa. Durante esta visita, un empeoramento da súa enfermidade obrigouno a gardar cama no hotel durante un tempo. Pesimista con respecto á causa republicana —opinaba que de gañar a guerra a República converteríase nun estado comunista—, Besteiro chegou a pensar, segundo Helen Graham, que unha ditadura liderada por Franco sería semellante á ditadura de Primo de Rivera e permitiría a colaboración socialista. A retórica de Besteiro, que chegou a acusar a Julio Álvarez del Vayo, a Luis Araquistáin e a Juan Negrín de "entregados" ós comunistas, era a finais de 1938 segundo Paul Preston "indistinguible da proveniente do bando rebelde".
En febreiro de 1939 produciuse a súa depuración como catedrático por parte do bando franquista xunto a outros docentes, mediante a Orde Ministerial do 4 de febreiro de 1939 publicada no BOE o 17 de febreiro dese mesmo ano.
Besteiro, que creu na boa vontade de Franco ata o final do conflito, sumouse á controvertida iniciativa do coronel Segismundo Casado e formou parte do Consello Nacional de Defensa —do que, tras rexeitar o cargo de presidente por crer que debía ocupalo un militar, foi nomeado ministro de Exteriores— que o 5 de marzo de 1939 deu un golpe de estado contra a República representada polo doutor Juan Negrín. Esta conspiración perseguía a consecución dun armisticio con Franco que nunca se chegou a materializar.
miniatura|right|Fachada da [[Real Casa de la Aduana|sede do ministerio de Facenda da rúa Alcalá de Madrid.]] En 1939 presentou un proxecto de Plan Rexional de Madrid (titulado Esquema y Bases para el desarrollo del Plan Regional, tamén coñecido como "Plan Besteiro") no que apuntaba a necesidade de incorporar ó termo municipal de Madrid os municipios limítrofes. O prólogo do proxecto, escrito por Besteiro, introducía como principal referencia para a cidade a experiencia do Plan de Londres.
O 29 de marzo Besteiro, enfermo, foi detido nos sotos da sede do ministerio de Facenda, lugar no que tiña o seu despacho e vivía dende o 5 de marzo, e desde onde se dirixía frecuentemente por radio ós madrileños, e foi enviado ó cárcere de Porlier. Esta prisión era un antigo colexio salesiano reconvertido en cárcere nunhas condicións deplorables. Segundo Aurora Alcojor, a súa detención incomodou ó goberno de Franco, que prefería non ter que sometelo a un xuízo.
Consello de guerra
O mesmo 29 de marzo comezou o proceso contra Besteiro instruído polo xuíz militar Carlos de Sabater. O 12 de xuño foi trasladado á prisión Del Cisne a petición do seu avogado. Esta era un antigo convento reconvertido apresuradamente en establecemento penitenciario, mais as condicións hixiénicas eran mellores que en Porlier. O 8 de xullo Besteiro foi sometido a un consello de guerra baixo a acusación de "delito de adhesión á rebelión militar". O fiscal foi Felipe Acedo Colunga, levando a acusación como un intento de "condena da revolución" personificada en Besteiro. Acedo fora alumno del, e describiuno como un "home honesto e inocente de calquera delito de sangue", "persoa honrada" e "simpático á multitude e a nós mesmos desde o punto de vista persoal". Porén, solicitou a pena de morte para el polo "crime de promover un socialismo aceptable mediante a moderación", e por ter sido "nefasto, terriblemente nefasto, na política española".
O seu avogado defensor foi o tradicionalista Ignacio Arenillas, quen só aceptou o cargo cando Besteiro conseguiu convencelo de que nunca pertencera á masonaría. Arenillas, ademais de resaltar as virtudes persoais de Besteiro, negou que existira causa para xulgalo e engadiu que non se lle estaba axuizando polos seus actos, senón polas súas ideas. O xuízo oral durou case cinco horas, e ó final do mesmo Besteiro empregou o seu dereito á último quenda de palabra para reafirmar as súas conviccións políticas, recalcando o seu tempo como militante e a súa participación na folga xeral de 1917. Estas palabras ían en contra da estratexia do seu avogado e prexudicaron a súa defensa.
O tribunal, presidido polo xeneral Manuel Nieves Coso e integrado por sete xenerais e xefes, condenouno a cadea perpetua por un delito de "rebelión militar", pena que foi conmutada por unha condena de 30 anos de prisión, quedando Besteiro incluído no sistema de revisións e indultos.
Presidio e morte
miniatura|esquerda|Tumba de Julián Besteiro no cemiterio civil de Madrid. Besteiro foi trasladado, previo paso pola prisión do paseo del Cisne de Madrid, ó mosteiro trapista de San Isidro de Dueñas, na provincia de Palencia. O mosteiro reconvertérase parcialmente en prisión destinada a un grupo de sacerdotes vascos e para o propio Besteiro. Nas decenas de cartas que lle escribiu a súa esposa, nas que nunca manifestou rancor nin arrepentimento, explicaba que lle trataban ben e que "destináronme a unha habitación nunha parte nova, sinxela, limpa, chea de sol". Porén, ó pouco tempo os propios monxes do mosteiro alegaron que non podían atender a súa estancia. As autoridades decidiron trasladalo e algúns madrileños puideron contemplar o último paso pola capital de Besteiro nun camión aberto cargado de sacerdotes que lle rodeaban. Un dos seus acompañantes, o padre Ugarte, afirmou:
O 30 de agosto de 1939 Besteiro chegou ó cárcere de Carmona (Sevilla), dende onde continuou a súa relación cos sacerdotes nacionalistas vascos presos e seguiulle escribindo a súa muller. As xestións para conseguir o seu traslado ou liberación non tiveron éxito. Os seus achegados tentaron que se lle aplicara unha norma legal que permitía a excarceración de presos de setenta anos ou próximos a esa idade, mais a decisión tiña que tomala o ministro do Exército, o xeneral José Enrique Varela. Existen indicios de que este e outros xenerais asinaron unha petición dirixida a Franco, mais o ditador non aceptou a liberación de Besteiro.
Os sacerdotes vascos foron liberados pouco a pouco ó longo do ano 1940, o que complicou a situación de Besteiro. A súa alimentación empeorou e viuse obrigado a realizar labores de limpeza nas que antes lle axudaban os cregos. O 19 de setembro comunicáronlle á súa muller que Besteiro padecía unha enterocolite, algo que xa sufrira no pasado. Porén, tanto os síntomas como o tratamento eran diferentes ós doutras ocasións, o que preocupou a Dolores Cebrián. A súa solicitude de trasladalo a un hospital foi rexeitada polo médico da prisión. Tamén rexeitou que fose atendido por outros tres médicos da localidade. Finalmente Dolores conseguiu por medio dunhas amizades que fose un especialista de oídos a atendelo, mais este pouco puido facer para salvarlle a vida a Besteiro.
Besteiro, xa moi enfermo, expresou a súa última vontade nun momento de lucidez, recollida por Saborit:
Finou o 27 de setembro de 1940 nunhas condicións de presidio deficientes: "Espantosas" segundo o profesor Juan Marichal, "angustiosas" para Eusebio Fernández García e de "dramática agonía" segundo Enrique Sánchez Lubián, quen tamén indicou que o persoal médico non fixo nada para curar a septicemia que padecía. Jaume Claret Miranda cualificou esta prisión de "campo de concentración", mentres que Antonio Jiménez-Landi sostivo que nin a personalidade nin as condicións físicas de Besteiro conmoveron ó alcaide de Carmona, que non permitiu que se lle fixera ningunha consideración. As fontes son ambivalentes no que se refire á causa do seu falecemento, que unhas atribúen a unha infección, que segundo Preston tería collido nas latrinas, e outras á tuberculose.
A súa morte pasou desapercibida naquel momento para os españois por mor do silencio da prensa do país. Si se tivo coñecemento no exilio. O xornal comunista España Democrática, editado en Montevideo, adicoulle o artigo titulado Ha muerto Besteiro, uno de los responsables del golpe de Casado, no que o acusaban de non ter participado na guerra "non por repulsión á violencia senón por ausencia de identificación desa gran epopea". Serrano Súñer admitiu con posterioridade nas súas memorias publicadas en 1977 que a condena e morte en prisión de Besteiro "constituíu un acto torpe".
Influencias e ideoloxía
miniatura|Monumento a Julián Besteiro, de José Noja, en [[Madrid]] Marxista revisionista, Besteiro era admirador de Karl Kautsky e era contrario á idea da ditadura do proletariado, chegando a pensar que os intentos de instaurala demostrarían ser unha "inútil ilusión infantil". Non obstante defendeu este concepto na Conferencia de Berna de febreiro de 1919 no caso ruso, posición aparentemente contraditoria que Besteiro xustificou posteriormente argumentando que en Rusia tratábase dun caso de elección entre "ditadura socialista ou anarquía". Neste sentido, Juan Avilés Farré indicou que para Iglesias e Besteiro neses momentos primaba un intento por manter a unidade socialista.
Durante a ditadura de Primo de Rivera propuxo a representación parlamentaria de intereses socioeconómicos sindicais mediante unha segunda cámara de carácter corporativo —o Senado— nun principio equiparable en poder ó Congreso, aínda que máis tarde indicou que debería ser de carácter simplemente consultivo.
Vinculado á facción dereitista do PSOE, Stanley G. Payne cualificouno como posiblemente o "único teórico marxista" de importancia no partido. Malia o seu status no panorama socialista previo á guerra civil, Paul Preston afirmou que, lastrado por certa "rixidez moral", as contribucións efectivas de Besteiro ó pensamento marxista foron moi escasas. Pola súa banda, Gerald H. Meaker describiuno como un "menxevique español". Na configuración do seu pensamento confluíron influencias positivistas, neokantianas, marxistas e krausistas.
Emilio Lamo de Espinosa sinalou a existencia nas posicións políticas de Besteiro de tres períodos marcados por unhas datas específicas: 1912, 1919 e 1924, sendo plenamente reformista a partir desta última. Besteiro, que para Ricardo de la Cierva nunca foi un "verdadeiro marxista" senón "un doutrinario aberto ás evolucións da socialdemocracia europea", acentuou o seu anticomunismo co transcurso da Guerra Civil.
Vía Crucis de Robledo de Chavela
O Vía Crucis de Robledo de Chavela é un monumento, construído en 1770, que está formado por un conxunto de catorce cruces de granito, de 2,15 m de altura, aliñadas ao longo dunha lonxitude de 140 m, nos arredores da vila e que representan as distintas estacións de penitencia.
Acción Agraria (Buenos Aires)
Acción Agraria foi un periódico publicado en Buenos Aires entre 1927 e 1928.
Vía Crucis de Robledo de Chavela
O monumento finaliza nun calvario, de 3,30 m de altura, cuxas tres cruces se alzan sobre unhas bancadas en forma de pirámide, de 45 cm de altura. As cruces laterais (as que representan aos ladróns), teñen forma de tau (letra t), mentres que a central, que representa a de Xesucristo, é latina.
Acción Agraria (Buenos Aires)
Historia e características
Subtitulado Periódico de información y fomento del agrarismo de los distritos de Puenteareas y Salvatierra (Galicia), apareceu a principios de 1927. De tendencia agrarista de esquerdas, foi denunciada e prohibida a súa venda en Galicia.
Vía Crucis de Robledo de Chavela
Atópase situado ao sur do municipio na estrada en dirección ás Navas del Rey.
Sobre o mesmo consta a lenda dos subterráneos do Vía Crucis: segundo a antiga lenda cóntase que baixo Robledo de Chavela se estende unha rede de misteriosos túneles escavados desde os tempos nos que, no lugar que ocupa a actual Igrexa da Asunción da Nosa Señora, se elevaba o castelo do Señor de Robledo de Chavela, desde cuxa torre oito soldados permanecían vixiantes durante toda a noite, en vela (de aí a denominación de Chavela). Dito Señor mandara construír unha longa rede de túneles con alxubes, que chegarían até o actual Vía Crucis da vila.
Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff
miniatura|Fachada sur do Palacio Sanssouci, en [[Postdam.]] miniatura|[[Ópera Estatal de Berlín, deseño orixinal 1745.]] Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff, nado o 17 de febreiro de 1699 en Crossen an der Oder (actual Krosno Odrzańskie) e morto o 16 de setembro de 1753 en Berlín, foi un arquitecto e pintor prusiano.
Traxectoria
miniatura|Parque de Sanssouci.
Knobelsdorff era un oficial do exército prusiano e ao deixar o exército en 1729 dedicouse aos seus intereses artísticos. Como arquitecto estivo ao servizo de Frederico II de Prusia, realizou numerosos deseños de palacios, casas, parques influenciados polo clasicismo francés e a obra de Andrea Palladio. Xa os seus primeiros traballos en Rheinsberg, a residencia do monarca na época, estableceron os alicerces do estilo coñecido como rococó federiciano do que Knobelsdorff foi o máximo expoñente.
The Story of the Weeping Camel
The Story of the Weeping Camel (en Ингэн нулимс, Ingen nulims, "Bágoas de Camelo") é un filme xermano-mongol de 2003 dirixido e escrito por Byambasuren Davaa e Luigi Falorni. Conta a historia dunha familia de pastores nómades do deserto de Gobi que tentan salvar a vida dunha cría de camelo bactriano (Camelus bactrianus) que é rexeitada pola súa nai.
O filme foi nomeado ós Oscar na categoría de mellor documental da 77ª edición dos Oscar.
República Checa nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico da República Checa obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Universidade Federal de Minas Gerais
miniatura|UFMG miniatura
A Universidade Federal de Minas Gerais (en portugués: Universidade Federal de Minas Gerais) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Minas Gerais.
Composto meso
miniatura|dereita|Plano de simetría nun composto meso, o ácido mesotartárico. Un composto meso, isómero meso ou forma meso é unha molécula non activa opticamente que forma parte dun conxunto de estereoisómeros, entre os cales polo menos dous son opticamente activos. Isto significa que a pesar de ter dous ou máis estereocentros (centros quirais) non é un isómero óptico. Un composto meso pode superpoñerse sobre a súa imaxe especular, pero non produce unha lectura "(+)" ou "(-)" cando se analiza cun polarímetro. Un composto meso nin sequera necesita ter un centro quiral.
Por exemplo, existen tres isómeros do ácido tartárico (representados máis abaixo): Hai un composto meso (o 2R,3S e o 2S,3R son isómeros equivalentes) e o par opticamente activo formado polo ácido dextrotartárico (ácido L-(R,R)-(+)-tartárico) e o ácido levotartárico (ácido D-(S,S)-(-)-tartárico). Nos compostos meso existe un plano de simetría interno, que divide a molécula en dúas partes iguais, que non aparece nos compostos que non son meso. Iso quere dicir que rotando o composto meso 180° nun plano perpendicular á pantalla, obtense a mesma estereoquímica, o cal tampouco se observa nos compostos que non son meso do ácido tartárico. (ver proxección de Fischer).
800 px