cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdul Hamid
Carreira
Comezou a súa carreira política mentres era estudante en Kishoreganj, como o Vicepresidente da Universidade de Gurudayal. Máis tarde converteuse en avogado na corte do xuíz de Kishoreganj. Foi nomeado varias veces presidente do Colexio de avogados de Kishoreganj. Foi elixido sete veces como membro do Parlamento dende 1970 a 2009.
Política
Hamid foi o voceiro adxunto do Parlamento nacional de Bangladesh cando a liga Awami formou o goberno en 1996. En 2001, foi nomeado como o líder adxunto do partido de oposición na Asemblea Nacional. O 25 de xaneiro de 2009, converteuse no Presidente do Parlamento nacional de Bangladesh.
Presidencia
Hamid foi nomeado presidente interino de Bangladesh o 14 de marzo de 2013 mentres o presidente, Zillur Rahman, estaba nun hospital de Singapur. Rahman morreu seis días despois.
Rickettsiales
A orde Rickettsiales, que comprende as rickettsias, é unha pequena orde de proteobacterias. A maioría das especies descritas deste grupo só poden vivir como endosimbiontes doutras células. Algunhas especies son patóxenos importantes, como Rickettsia, que causa diversas enfermidades nos humanos. Son importantes tamén porque os estudos xenéticos realizados apoian a teoría endosimbiótica, que di que as mitocondrias e outros orgánulos relacionados (hidroxenosoma, mitosoma) se orixinaron a partir de membros deste grupo bacteriano. Algúns tamén especularon que os virus se puideron desenvolver a partir de organismos como estes, aínda que as probas non son suficientes.
As Rickettsiales son un dos grupos de proteobacterias máis enigmático, debido principalmente ás dificultades para cultivalos e estudalos. Inicialmente o grupo incluía todas as bacterias endosimbiontes obrigadas. Porén, varias especies foron pasadas a outros grupos, como Coxiella burnetii, causante da febre Q. En mostras tomadas en ecosistemas acuáticos detectáronse a presenza de varios xenes que pertencen a este grupo, o que indica que debe de haber un certo número de especies de Rickettsiales planctónicas de vida libre. Entre estas está a chamada SAR11, que posteriormente foi cultivada e recibiu o nome de Pelagibacter ubique, que se considera que é unha das bacterias máis comúns do mundo.
A composición exacta e clasificación do grupo está lonxe de ser ben establecida. Xeralmente admítense as familias Rickettsiaceae e Anaplasmataceae.
Filoxenia
A seguinte filoxenia das Rickettsiales foi elaborada por Williams et al (2007).
Aethelstan de Sussex
Æðelstan (floruit 717x724) foi un rei, presumibelmente de Sussex, que reinou conxuntamente con Nothhelm.
Foi testemuña no derradeiro documento que chegou ata nós de Nothhelm, o cal está datado erroneamente en 714 por 717, como Athelstan rex. Non hai ningunha indicación do seu reino. O mesmo documento presenta tamén como testemuña á raíña Æðelðryð, como Edeldrið regina, presumibelmente a muller de Æðelstan. Barker (1947) especulaba "ben poden ser os pais do Æðelberht de vinte anos máis tarde".
Cinque Terre
As Cinque Terre (Çinque Tære, que significa "cinco terras") é unha zona costeira dentro da Liguria, no noroeste de Italia. Atópase a oeste de La Spezia, e comprende cinco aldeas: Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola, e Riomaggiore. A liña costeira, as cinco aldeas e as ladeiras que o rodean forman parte do Parque Nacional das Cinque Terre, un Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
A zona das Cinque Terre é un popular destino turístico. Ao longo dos séculos, a xente construíu socalcos nas paisaxes escarpadas e empinadas ata os cantís que dan ao mar. Camiños, trens e barcos conectan as vilas e os coches non poden chegar desde o exterior.
Historia
Cinque Terre é mencionado en documentos que datan do século XI. Monterosso e Vernazza establecéronse primeiro e as outras aldeas creceron máis tarde, dentro do territorio da República de Xénova. No século XVI os habitantes reforzaron as fortalezas existentes e construíron novas torres de defensa para defender a zona dos ataques dos turcos. Cinque Terre experimentou un declive económico desde o século XVII ao XIX, recuperándose cando se construíu un arsenal en La Spezia e conseguiu unha conexión ferroviaria con Xénova. O ferrocarril provocou a migración da zona e un descenso nas industrias tradicionais ata que o crecemento do turismo a partir dos anos setenta trouxo certa prosperidade.
As colleitas predominantes na zona foron as uvas e as olivas. Algúns pescadores tiñan a súa sede en Monterosso, pero as casas de pescadores pintadas alegremente da zona foron concibidas a finais dos anos setenta como unha atracción turística.
O 25 de outubro de 2011 as choivas torrenciais provocaron inundacións e desprendementos de terra en Cinque Terre. Nove persoas morreron e as aldeas quedaron severamente danadas, en especial Vernazza e Monterosso al Mare.
Monterosso
Monterosso al Mare é a vila máis occidental e máis poboada das Cinco Terras. Nela atópanse as praias máis extensas da rexión. Monterosso está situada no centro dun pequeno golfo natural, protexida por un modesto espigón artificial.
Vernazza
Crese que o nome de Vernazza deriva do adxectivo latino verna, ou sexa, "local, indíxena", pero tamén é posible que o nome proveña do produto máis coñecido da cidade, o vernaccia, unha modalidade de viño local.
O seu pequeno porto garante un ancoradoiro seguro, nunha enseada natural que permite ancorar barcos pequenos e medianos.
200 px|miniatura| Panorama da vila de Corniglia.
Corniglia
Corniglia está situada no centro das Cinque Terre e é a máis pequena das cinco. Diferénciase do resto das vilas da rexión xa que é a única que non se conecta directamente co mar, pero está situada nun promontorio duns cen metros, rodeada de viñedos distribuídos nos característicos socalcos no lado cara o mar
Para acceder a Corniglia hai que subir unha longa escaleira coñecida como Lardarina, composta por 33 tramos e un total de 382 chanzos, ou seguir a estrada que o conecta á estación de tren. Ademais, Corniglia está unida a Vernazza por un suxestivo sendeiro a medio camiño entre o mar e a montaña.
left|150px |miniatura| Panorama da cidade de Manarola.
Manarola
Manarola, como as outras vilas das Cinque Terre, está situada entre o mar da Liguria e o cordal que se separa dos Apeninos e descende cara ao sueste, os Alpes Apuanos. Situada nun outeiro, a vila de Manarola esténdese polo val, encerrada entre dous estribos rochosos e descende cara ao mar para albergar un pequeno porto. Manarola é a segunda cidade máis pequena das Cinque Terre, logo de Corniglia.
Esta vila está situada no último tramom do río Groppo. As casas agrúpanse unha xunto a outra ao longo da estrada principal, a "Via di Mezzo", que á súa vez segue o curso da auga.
right|150px |miniatura| Panorama da vila de Riomaggiore.
Fanatismo
A psicoloxía afirma que a orixe do fanatismo xorde da necesidade de seguridade que experimentan algunhas persoas ou algúns grupos sociais. Trataríase dun mecanismo de compensación fronte ao sentimento de inferioridade.
Cinque Terre
Riomaggiore
Riomaggiore é a máis oriental das Cinco Terras. O centro histórico, cuxo núcleo orixinal data do século XIII, está situada no val do Río Maggiore, o antigo Rivus Major, do que ven o nome da vila.
Fanatismo
Unha das causas das que deriva o fanatismo é o integrismo relixioso, defendido por faccións relixiosas partidarias de manter as normas e os costumes tradicionais, sen introducir cambios. Isto supón un gran perigo para o desenvolvemento das sociedades, pois se todas as comunidades se encerrasen nas súas particulares verdades, tan só lles quedaría a alternativa da destrución dos grupos que as descoñecen ou non as secundan. O fanatismo é unha actitude emocional vinculada a calquera tipo de totalitarismo.
Entre os distintos tipos de fanatismo, o relixioso é un dos tipos que máis controversia xerou ao longo da Historia provocando conflitos bélicos, holocaustos, asasinatos e actos terroristas. Un exemplo recente serían os disturbios rexistrados tras a publicación de caricaturas de Mahoma en revistas europeas.
Cinque Terre
Riomaggiore
As casas distribúense en distintos niveis paralelos que seguen a abrupta ruta do río. O novo barrio da Stazione, nomeado despois de ser desenvolvido no século XIX logo da chegada da liña ferroviaria, está situado no val formado polo río Finale (Rufinàu), chamado así por sinalar nunha época, os límites das terras de Riomaggiore e as de Manarola.
Transporte e turismo
miniatura|left|O persoal controla o intenso fluxo de turistas nas plataformas da estación de tren La Spezia Centrale durante a [[Festa dos maios.]] O acceso a Cinque Terre en coche é limitado. a estrada cara a Vernazza é moi estreita e remata un quilómetro antes da cidade.
Os trens circulan desde La Spezia ata as cinco cidades de Cinque Terre, así como aos principais destinos rexionais e nacionais.
Un transbordador de pasaxeiros discorre entre as aldeas, agás Corniglia. O transbordador tamén chega ao antigo porto de Xénova, La Spezia, Lerici e Porto Venere.
Un sendeiro, coñecido como Sentiero Azzurro ("Camiño Azul"), úsase para conectar as cinco vilas pero a sección de Riomaggiore a Manarola chamada Via dell'Amore ("vía do amor") está pechado. Aínda se pode camiñar entre estas aldeas, aínda que o camiño é máis empinado e máis longo que o camiño (pechado) ao longo da liña costeira.
Comida e viño
Dada a súa situación no Mediterráneo, o marisco é abundante na cociña local. As anchoas de Monterosso son unha especialidade local designada cun status de Denominación de Orixe Protexida da Unión Europea. As ladeiras das Cinque Terre son en gran medida cocalcos e son usadas para cultivar uvas e olivas. Esta área, e a rexión da Liguria, no seu conxunto, é coñecida polo pesto, unha salsa feita a base de follas de alfábega, allo, sal, aceite de oliva, piñóns e queixo pecorino. A focaccia é un produto de pan enfornado particularmente común. A Farinata, un típico bocadillo que se pode atopar nas panaderías e pizzerías, é unha panqueca salgada e cruxiente feita a partir dunha base de fariña de garavanzos. A cidade de Corniglia é particularmente popular para un gelato feito de mel local (miele di Corniglia).
As uvas das Cinque Terre utilízanse para producir dous viños elaborados localmente. Os Cinque Terre e os Sciachetrà están feitos usando uvas Bosco, Albarola, e Vermentino. Os dous viños son producidos pola Cooperativa Agricoltura di Cinque Terre, situada entre Manarola e Volastra. Outros produtores da DOC son Forlini-Capellini, Walter de Batté, Buranco, Arrigoni.
Ademais dos viños, outras bebidas locais populares inclúen a grappa, un brandy feito coa bagazo deixado da elaboración do viño, e limoncello, un licor doce aromatizado con limóns.
Preservación
En 1998, o Ministerio de Medio Ambiente italiano creou a área mariña natural protexida Cinque Terre para protexer o medio natural e promover o desenvolvemento socioeconómico compatible coa paisaxe natural da zona. Hoxe, millóns de visitantes a visitan cada ano. En 1999 creouse o Parco Nazionale delle Cinque Terre para conservar o equilibrio ecolóxico, protexer a paisaxe e salvagardar os valores antropolóxicos do lugar. Non obstante, a diminución do interese no cultivo e no mantemento dos socalco supuxo unha ameaza a longo prazo para o sitio, polo que creouse un plan de xestión do sitio.
The Clan of the Cave Bear (filme)
The Clan of the Cave Bear é un filme estadounidense dirixido por Michael Chapman que foi estreado en 1986. Está baseado na novela de Jean M. Auel O clan do oso das cavernas.
Sinopse
Ayla, unha nena Cro-Magnon de 5 anos, queda illada da súa tribo por mor dun tremor de terra e é acollida por un grupo Neanderthal. A diferenza dela, basean os seus razoamentos e comportamentos nas experiencias dos seus antergos. Ayla, que pertence a unha especie humana mentalmente máis desenvolvida, introduce na tribo adiantos e innovacións. Pero as súas cualidades provocan o rexeitamento dos Neanderthais, que acaban expulsándoa da tribo.
Produción
Foi filmado nas Rochosas canadenses e a banda sonora foi composta por Alan Silvestri. O filme foi tamén un dos primeiros onde aparece o oso actor Bart.
Alexandre Severo
Alexandre Severo, nado en Arca Cesarae, Fenicia, o 1 de outubro do 208 e finado en Moguntiacum (Maguncia), Xermania, o 18 de marzo do ano 235, foi un emperador romano.
Traxectoria
Era fillo de Gessius Marcianus e Xulia Mamae e neto entón do fundador da dinastía severa, Septimio Severo, sobriño de Caracalla e primo e posteriormente fillo adoptivo de Heliogábalo. Foi o emperador máis xove da historia de Roma, xa que só tiña 13 anos cando foi nomeado emperador.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
miniatura|Retrato de Valentí Almirall, o redactor do Memorial. A Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña, tamén coñecido popularmente como Memorial de Greuges (en catalán; en galego, Memorial de agravios), foi un documento dirixido a Afonso XIII en 1885 imitando o xeito das queixas ou agravios (greuges, en catalán) que se presentaban nas antigas Cortes do Principado de Cataluña.
A reunión
O 11 de xaneiro de 1885 por inciativa do Centre Catalá celebrouse, na Lonxa de Barcelona, unha reunión que xuntou os representantes dun feixe de organizacións, fundamentalmente do empresariado e a industria catalá, entre as que estaban a Academia da Lingua Catalá, a Sociedade Económica Barcelonesa de Amigos do País, Fomento da Produción Española, Centro Industrial de Cataluña, Asociación de Católicos, Asociación de Navieiros, Círculo da Unión Mercantil e a Asociación Excursionista Catalá, xunto con varias figuras recoñecidas das ciencias e as letras. Na reunión tratáronse temas que preocupaban en Cataluña pero, especialmente, ás súas clases dirixentes, como por exemplo: a vindeira sinatura dun tratado comercial con Gran Bretaña de tal xeito que a produción téxtil británica competiría coa catalá e, tamén, o novo Código Civil que se estaba a debater nas Cortes de Madrid que podería anular o dereito civil catalán; feito que xa ocasionara a protesta do deputado e xurista conservador Manuel Duran i Bas, que fora apoiado por uns 4.000 propietarios que remitiran unha carta ás Cortes.
Alexandre Severo
Nomeamento
Pouco despois de comezar a gobernar, a súa avoa Xulia Maesa faleceu, xa anciá, no 223, e recoñécenselle honores imperiais e foi deificada. Foi a verdadeira gobernante do imperio dende a morte do seu esposo Septimio Severo.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
A reunión
Ao concluí-la reunión, acordouse formar dúas comisións; unha encargada de redactar un memorial dirixido ao rei Afonso XII, e outra de xestiona-la viaxe e a estancia en Madrid das persoas que o presentaran na Corte. A comisión encargada de redactar o Memorial estaba formada por nove persoas entre elas o industrial de Sabadell, Antoni de Paula Capmany e Valentí Almirall -promotor do Primeiro Congreso catalán celebrado en 1880 e do que xurdiría o Centre Català-, a quen se lle atribúe a redacción da maior parte, xa que aparece, reflectida a idea, á que Almirall volvería nos escritos posteriores, de que a incomprensión entre Cataluña e o Estado debíase ao conflito do elemento étnico castelán, ao que o seu patrimonio árabe contribuíu "ao seu desexo de xeneralización, á súa paixón polas ideas abstracto e o seu cariño pola magnificencia das formas, e o catalán, "individualista e amigo do positivo". A continuación, reivindicouse a lingua catalá -que ten "obras de peón en case todas as ramas"- e lamentouse a decadencia de Cataluña dende os Reis Católicos e especialmente despois da "catástrofe temporal de Filipe V".
Alexandre Severo
Nomeamento
A primeira preocupación da súa nai foi a de diferenciar claramente o seu fillo do xeito de gobernar de Heliogábalo e Caracalla, e trocou o nome de emperador por Severus Alexandrus, para identificalo mellor co fundador da dinastía. A súa educación foi esmerada e moi coidada, xa que recibiu clases de gramática, retórica, arte e leis polos mellores mestres e xuristas da súa época.
O seu Reinado
miniatura|esquerda|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana dun denario a nome de Alexandre Severo]] Dende a súa chegada ó poder, unha das preocupacions de Xulia Mamae e Alexandre Severo foi a de eliminar e retirar da vida publica, tanto no Senado coma no Pazo Imperial a todos aqueles que ocupaban postos oficiais nomeados caprichosamente por Heliogábalo. Despediu a orde ecuestre dos seus cargos e os supernumerarios do pazo, eliminando de paso unha forte carga o Estado, finanzas que estaban moi danadas despois de dous emperadores que non se preocuparan das mesmas. Unha das medidas máis impopulares que tomou nesta liña, foi o baixar a soldada dos lexionarios.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
A entrega
O Memorial foi presentado en Barcelona nun acto durante o cal Joaquim Rubió i Ors pronunciou un discurso e logo foi levado a Madrid por unha numerosa comisión que foi recibida polo rei Afonso XII o 10 de marzo de 1885. O ex deputado conservador Marià Maspons i Labrós actuou como voceiro e falou do "sistema xa seguido en España nos días da nosa grandeza" e propuxo unha relación especial entre o rei e Cataluña fóra do marco da Constitución, seguindo o modelo do Imperio Austrohúngaro. De feito, dixo no seu discurso que, no Memorial, non había intencións de romper a legalidade constitucional nin a unidade territorial:
Alexandre Severo
O seu Reinado
Tivo bo coidado de evitar a ostentación e fixo retirar todo o ouro e xoias da súa vestimenta e incluso chegou a regular o uso das mesmas as mulleres de Roma. Tratou de eliminar a prostitución das rúas, expulsando da cidade a quen a exercía. As mulleres de mala sona non podían acudir ás recepcións do pazo nin estar na presenza da súa nai e esposa. Os eunucos, chamados por el como o terceiro sexo, foron expulsados do pazo, o seu labor estaba limitado ós baños das mulleres, e totalmente prohibido para os homes. Nos baños públicos tamén se separaron homes e mulleres, cousa permitida por Heliogábalo.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
A entrega
Tamén se defendeu o proteccionismo fronte ao proxecto de acordo comercial entre España e Gran Bretaña e o dereito catalán,
Alexandre Severo
O seu Reinado
No 225, casou con Salustia Barbia Orbiana, que tiña 16 anos e era filla do senador L.Salustio Vario, pero o matrimonio durou pouco, xa que dous anos despois foi desterrada ó Líbano, ó parecer polas malas relacións coa súa sogra Xulia Mamae, que levaba moi mal o de ter outra emperatriz na corte. O pai de Orbiana foi condenado a morte no 227, xa que non soportaba as humillacións cara á súa filla, a pesar de ter sido nomeado César por Alexandre.
Ó parecer Xulia Mamae tivo declarada simpatía polos cristiáns, crenzas que lle pasou ó seu fillo, xa que non quixo ser adorado, non daba prebendas e doazóns ós templos, devolveu a pedra do Sol a Siria, os templos trocados por Heliogábalo foron devoltos a súa orixe primaria, permitiu os cimeterios cristiáns, foi tolerante con tódalas relixións e mantivo os privilexios dos xudeus. Fixo de seu o lema dos cristiáns de "non fagas ó teu próximo o que non desexas para ti" e fíxoo gravar no pazo imperial e nalgúns edificios públicos. Ó parecer tivo a idea de facer algún templo para os seguidores de Cristo e tentou de converter a este nun dos deuses do Panteón Romano, pero non foi capaz de conseguilo como lle pasara a Hadriano.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
A entrega
Para concluír dicindo:
Actualidade
En outubro de 2013, o goberno de Cataluña decidiu actualizar a Memoria de 1885. A actualización enviouse ás autoridades españolas e á comunidade internacional. Os tres temas principais do informe foron a lingua e a cultura, os conflitos de intereses e a débeda.
Alexandre Severo
O Final
O emperador e súa nai desprazáronse deica Moguntiacum (Maguncia), onde os xenerais fixeran unha ponte de barcas e tiñan todo preparado para unha grande ofensiva e rematar co problema xermano dunha vez, pero Alexandre Severo tomou a decisión de negociar cos bárbaros. O exército considerou isto como unha grande humillación, prodúcese unha rebelión e Alexandre Severo e a súa nai Xulia Mamae son asasinados. Alexandre Severo tiña 26 anos e a metade da súa vida fora emperador,
O Senado deificouno e concedeulle unha tumba grandiosa en Roma, dándolle un día festivo co seu nome e outro en honor da súa nai. Conseguira, guiado pola súa nai, devolver a dignidade á casa imperial e ó estado. Con el remata tamén a Dinastía Severa.
Fungo das febras
thumb|Agaricus silvaticus Agaricus silvaticus é unha especie de fungo comestible, basidiomiceto da familia Agaricaceae, chamado fungo das febras.
Características
A forma do chapeu (píleo (micoloxía)) é acampanado de novo e convexo de maduro, A superficie é seca, escamosa e a súa cor é marrón clara, de carne branca, mide até 10 centímetros de diámetro. O talo é de cor branca.
Comestibilidade
É comestible e o seu sabor é suave, a carne é branca e cando se corta toma tons rubios. Atópanse en grupos en montes de coníferas a primeiros de verán.
Illa de San Borondón
A illa de San Borondón é unha suposta illa atlántica cuxa existencia se afirma nunha lenda popular das Illas Canarias (España), que trata sobre unha illa que aparece e desaparece desde hai varios séculos, con orixe no periplo lendario de San Brandán de Clonfert («San Borondón»). Este mito ten orixe nos autores da Grecia clásica, e coñécese en Europa como «illa de San Brandán» desde a súa plasmación polos cartógrafos medievais, pero nas Canarias a tradición foi adoptada con entusiasmo, e adaptada, até no nome, á idiosincrasia nacional propia. Debido ás súas características e comportamentos estraños, como o aparecer e desaparecer ou esconderse tras unha espesa capa de néboa ou nubes, foi chamada «a Inaccesible», «a Non Trubada», «a Encuberta», «a Perdida», «a Encantada» e algún apelativo máis.
Posición e configuración
Esta illa loca lizaríase ao oeste do arquipélago, a 550 km en dirección oeste-noroeste do Hierro e a 220 km en dirección oeste-suroeste da Palma, aínda que segundo outras «testemuñas» que din tela visto, sitúase directamente entre as illas da Palma, A Gomera e O Hierro.
Cartografía na que aparece representada
Abundan as representacións cartográficas nas que, a través do discorrer dos séculos, aparece San Borondón. Sen ser exhaustivos, poden citarse:
A procura de San Borondón
Hai relatos desde hai séculos que narran a aparición da illa, a súa visión por moitas testemuñas e a súa posterior desaparición, mentres que outras persoas atribúen a estraña aparición a algunha acumulación de nubes no horizonte ou a un fenómeno de espellismo.
Expedicións navais
A lenda de San Borondón chegou a adquirir tal forza nas Canarias que durante os séculos XVI, XVII e XVIII se organizaron expedicións de exploración para descubrila e conquistala. Entre elas poden enumerarse:
Avistamentos recentes
En 1953, o diario ABC titulaba: «Foi vista outra vez a misteriosa “Illa Sirena”, ao noroeste da do Hierro (Canarias)», e en 1958, no mesmo diario: «A Illa errante de San Borondón foi fotografada por primeira vez». Non obstante, ningún mapamundi actual nin foto de satélite avala a existencia real desta illa.
Reacción en cadea da polimerase
miniatura|dereita|Colocación de viais de PCR nun termociclador. miniatura|Xel de [[agarosa tinguido con bromuro de etidio que mostra varios produtos de PCR obtidos mediante distintos cebadores, cun baixo nivel de especificidade.]]
A reacción en cadea da polimerase, coñecida como PCR (do inglés polymerase chain reaction), é unha técnica de bioloxía molecular desenvolvida en 1987 por Kary Mullis, que ten como obxectivo obter un gran número de copias dun fragmento de ADN particular, partindo dunha cantidade mínima. En teoría abondaría partir dunha única copia dese fragmento orixinal, ou molde.
Esta técnica serve para amplificar un fragmento de ADN. A súa utilidade é que trala amplificación é moito máis fácil identificar cunha moi alta probabilidade, virus ou bacterias causantes dunha enfermidade, identificar persoas (cadáveres) ou facer investigacións científicas sobre o ADN amplificado. Estes usos derivados da amplificación fixeron que se convertise nunha técnica moi utilizada, o que supuxo o abaratamento do equipo necesario para levala a cabo.
Fundamento e importancia
Esta técnica fundaméntase na propiedade natural das ADN polimerases de replicar fibras de ADN, para o cal se empregan ciclos de altas e baixas temperaturas alternadas para separar as dúas cadeas do ADN acabado de formar tras cada fase de replicación e, seguidamente, deixar que as fibras de ADN volvan a unirse para poder duplicalas novamente. A reacción en cadea da polimerase foi perfeccionada por Kary Mullis cando traballaba na Cetus Corporation en California, na década de 1980.
Inicialmente a técnica era lenta, xa que as polimerases se desnaturalizaban ao realizar os cambios de temperatura e era necesario engadir novas polimerases en cada ciclo. Como as temperaturas ás que funcionaba o ciclo (95 °C nas fases de desnaturalización do ADN) supoñen a inmediata desnaturalización das proteínas, empréganse ADN polimerases termoestables, extraídas de microorganismos adaptados a vivir a esas temperaturas, restritivas para a maioría dos seres vivos. Ditos microorganismos, xeralmente arqueas, son: Thermus aquaticus (Taq polimerase), Pyrococcus furiosus (Pfu polimerase), Thermococcus litoralis (Vent) e Thermus thermophilus (Tth). Xeralmente empréganse mesturas de polimerases moi procesivas (Taq) con outras con capacidade de realizar corrección de erros (Pfu, Vent).
miniatura|Termociclador: aparello no que se efectúa a PCR convencional. Hoxe, todo o proceso da PCR está automatizado nun aparello chamado termociclador, que permite quentar e arrefriar os tubos de reacción para controlar a temperatura necesaria para cada fase da reacción. Moitos termocicladores modernos usan o efecto Peltier, que permite tanto quentar coma arrefriar os tubos simplemente invertendo a corrente eléctrica. Os tubos usados para PCR teñen unha parede moi fina, o que favorece unha boa condutividade térmica, permitindo que se acade rapidamente o equilibrio térmico. Case todos os termocicladores teñen un sistema que quenta a tapa de peche coa finalidade de evitar a condensación sobre os tubos de reacción. Os termocicladores máis antigos carecían deste sistema e solucionaban o problema da condensación cunha capa de aceite na parte superior da mestura de reacción ou cun pouco de cera dentro dos tubos.
En xeral, a PCR é unha técnica común e normalmente indispensable en laboratorios de investigación médica e biolóxica para unha gran variedade de aplicacións. Entre elas inclúense a clonación de ADN para a secuenciación, a filoxenia baseada en ADN, a análise funcional de xenes, o diagnóstico de trastornos hereditarios, a identificación de pegadas xenéticas (usada en técnicas forenses e nas probas de paternidade) e a detección e diagnóstico de enfermidades infecciosas.
Reactivos
miniatura|Tubos de PCR que conteñen a mestura nun volume total de 100 [[microlitro|μL.]] Para realizar a técnica cómpre o seguinte:
Ciclo de amplificación
miniatura|300px|Esquema xeral da PCR. miniatura|300px|Grao de amplificación segundo o número de ciclos empregados. A: xel de agarosa (1: ladder (escada), 2: produto específico, 3: produto inespecífico); B concentración de ADN con respecto ao tempo; C logaritmo da concentración de ADN con respecto ao tempo. O proceso da PCR polo xeral consiste en realizar unha serie de 20 a 35 cambios repetidos de temperatura chamados ciclos; cada ciclo adoita constar de 2-3 pasos a diferentes temperaturas. A PCR común realízase con ciclos que teñen tres pasos de temperatura. Os pasos de ciclo a miúdo están precedidos por un choque térmico (chamado "hold") a alta temperatura (> 90 °C), e seguido por outro ao final do proceso para a extensión do produto final ou o breve almacenamento. As temperaturas usadas e o tempo aplicado en cada ciclo dependen de moitos factores. Estes inclúen o encima usado para a síntese de ADN, a concentración de ións divalentes e dos dNTP na reacción, e a temperatura de unión dos cebadores, e a lonxitude do ADN que se desexa amplificar.
Actualmente, case todos os termocicladores dan a opción de realizar a reacción da PCR coa chamada " tapa quente". Isto consiste en que o sistema do termociclador aplicará calor á parte de arriba do vial que contén a mestura de PCR. Ao comezo, os laboratorios que empezaron a usar os primeiros aparellos que se comercializaron e que non incluían este sistema tiñan que poñer unhas pingas de aceite dentro do vial. O obxectivo deste procedemento, igual que o da tapa quente, é evitar a condensación da mostra, xa que no tubo Eppendorf encóntranse dúas fases: líquido e gas. Ao condensar a mostra, pérdese volume da mestura. Porén, quentando a tapa ou poñendo as pingas de aceite evítase este proceso físico, conservando case intacto o volume da mostra.
Inicio
Este paso consiste en levar a reacción ata unha temperatura de 94-96 °C (ou 98 °C se se está usando unha polimerase termoestable extrema), que se mantén durante 1-9 minutos. Isto só é necesario para ADN polimerases que requiran activación por calor.
Desnaturalización
En primeiro lugar, desnaturalízase o ADN (sepáranse as dúas cadeas das que está formado). Este paso pode realizarse de diferentes xeitos, pero o máis habitual é o quentamento (a 94-95 °C) da mostra. A temperatura á cal se decide realizar a desnaturalización depende, por exemplo, da proporción de G+C que teña a cadea, e tamén da lonxitude da mesma. Outros métodos, raramente empregados na técnica da PCR, serían a adición de sales ou axentes químicos capaces de realizar a desnaturalización.
Aliñamento ou unión do cebador
A continuación prodúcese a hibridación do cebador, é dicir, o cebador únese á súa secuencia complementaria no ADN molde. Isto chámase annealing. Para que se produza cómpre baixar a temperatura a 40-68 °C durante 20-40 segundos (dependendo do caso). As pontes de hidróxeno estables entre as cadeas de ADN (unión ADN-ADN) só se forman cando a secuencia do cebador é moi similar á secuencia do ADN molde. A polimerase únese ao híbrido entre a cadea molde e o cebador, e empeza a sintetizar ADN. Os cebadores actuarán como límites da rexión da molécula que vai ser amplificada.
Extensión ou elongación da cadea
Actúa agora a ADN polimerase, tomando o ADN molde para sintetizar a cadea complementaria e partindo do cebador como soporte inicial necesario para a síntese de novo ADN. A polimerase sintetiza unha nova fibra de ADN complementaria á fibra molde engadindo os dNTP complementarios en dirección 5'→ 3', unindo o grupo 5'-fosfato dos dNTP co grupo 3'-hidroxilo do final da fibra de ADN en crecemento (a cal se estende). A temperatura para este paso depende da ADN polimerase que usemos. Para a Taq polimerase, a temperatura de máxima actividade está en 75-80 °C (normalmente 72 °C). O tempo de extensión depende tanto da ADN polimerase usada coma da lonxitude do fragmento de ADN que se vai amplificar. Hai unha regra comunmente usada: na súa temperatura óptima, a polimerase de ADN polimerizará mil bases por minuto.
Elongación final
Fase única que se leva a cabo a unha temperatura de 70-74 °C durante 5-15 minutos tralo último ciclo de PCR. Con ela asegúrase que calquera ADN de cadea simple restante sexa totalmente ampliado.
Conservación
Este é un paso que se realiza a 4-15 °C durante un tempo indefinido para conservar a reacción a curto prazo.
A PCR realízase normalmente cun volume de reacción de 15-100 μL, en pequenos tubos de 0,2-0,5 mL que se colocan no termociclador.
Optimización da PCR
Na práctica, a PCR pode fallar por varias razóns, entre elas están:
Á parte de aspectos como a contaminación e algún fallo na hibridación de cebadores, pode haber outras complicacións que afecten á PCR, como son:
PCR aniñada
Técnica moi sensible de PCR na que o produto dunha amplificación utilízase como molde para realizar unha segunda amplificación con cebadores que se sitúan dentro (están aniñados) da primeira secuencia amplificada, é dicir, cando se ten o primeiro amplicón poden unirse os cebadores e faise de novo unha amplificación dentro do amplicón inicial. Este tipo de PCR ten a vantaxe de ofrecer alta sensibilidade e especificidade. A especificidade aumenta porque como se trata da amplificación dun amplicón obtido previamente, os cebadores só van hibridar nun sitio dentro da molécula e o resultado será unha única banda. Así, evítanse posibles hibridacións inespecíficas dos cebadores. A desvantaxe desta técnica é que non permite cuantificar a mostra.
PCR de extensión solapada (mutaxénese)
Introdúcense cambios de secuencia dentro de fragmentos (clonados) de ADN. Requírense dous cebadores mutaxénicos e outros dous. Amplifícase un fragmento 5' e un fragmento 3' que se solapan e levan ambos os dous a mutación. Úsanse os produtos noutra reacción para producir o ADN mutado de lonxitude completa.
PCR in situ
A PCR in situ consiste nunha reacción de PCR en cortes histolóxicos ou células, onde os produtos xerados poden visualizarse no sitio de amplificación. Realízase sobre preparacións fixas nun portaobxectos. Na técnica da PCR in situ hai que realizar unha primeira amplificación do ADN diana e logo a detección mediante hibridación in situ convencional con sondas de ADN/ARN. Desta maneira poden detectarse cantidades pequenísimas de xenoma. Esta tecnoloxía é de gran capacidade para amplificar especificamente unha poboación de secuencias de menor representación.
PCR múltiple
É unha PCR na cal se amplifica simultaneamente máis dunha secuencia.Para facelo hai que combinar dous ou máis pares de cebadores nun mesmo tubo, xunto co resto dos reactivos da reacción en cantidades suficientes, para amplificar simultaneamente varios segmentos de ADN. Vantaxes: información sobre varios locus nunha soa reacción, menor cantidade de molde para a análise, menor cantidade de reactivos, rápida construción de bases de datos. Desvantaxes: para levala a cabo axeitadamente e sen erros requírese unha coidadosa optimización do proceso.
PCR con transcriptase inversa (RT-PCR)
É unha variante da PCR na que se usa ARN como molde inicial en vez de ADN, e emprega unha transcriptase inversa (como Tth) para realizar a síntese dun ADN complementario do ARN (ADNc). Deste xeito, o desenvolvemento inicial dunha RT-PCR sería:
PCR en tempo real ou PCR cuantitativa (qPCR)
Reacción de PCR que se caracteriza principalmente porque permite cuantificar a cantidade de ADN ou ARN presente na mostra orixinal, ou para identificar cunha moi alta probabilidade, mostras de ADN específicas a partir da súa temperatura de fusión (Tm).
Pódese dividir nas técnicas baseadas en fluorocromos non específicos e nas baseadas en sondas específicas.
Nas técnicas baseadas en fluorocromos o ADN, que multiplica a súa cantidade con cada ciclo, únese ao fluorocromo (xeralmente SYBR Green) producindo fluorescencia que se mide polo termociclador apto para PCR en tempo real. Permite cuantificar só unha secuencia por reacción pero ten a vantaxe de utilizar cebadores normais para a súa realización. É moito máis económica que a que usa sondas específicas.
As técnicas baseadas en sondas específicas utilizan unha sonda unida a dous fluorocromos que hibrida na zona intermedia entre o cebador directo (forward) e o inverso (reverse); cando a sonda está intacta, presenta unha transferencia enerxética de fluorescencia por resonancia (FRET). Dita FRET non se produce cando a sonda está danada e os dous fluorocromos están afastados, produto da actividade exonuclease 5'-3' da ADN polimerase. Isto permite monitorizar o cambio do patrón de fluorescencia e deducir o nivel de amplificación do xene.
center|Técnica TaqMan.
Outras variacións da PCR básica
Ademais das técnicas de PCR básicas mencionadas existen tamén determinadas variacións, que son útiles para conseguir certos obxectivos. Son as seguintes:
Aplicacións
A técnica da PCR ten multitude de aplicacións en ciencia básica como ferramenta de detección e/ou xeración de conxuntos de fragmentos de ADN de interese, e en ciencia aplicada, por exemplo en diagnóstico clínico.
Investigación
A PCR convencional, emprégase como base para multitude de técnicas no laboratorio debido á súa robustez e rapidez. Deste modo, a PCR de punto final permite controlar e detectar os fragmentos de ADN de interese. miniatura|Clonación dun segmento de ADN mediante amplificación con cebadores que conteñen unha secuencia apta para a recombinación dirixida cun plásmido. Unha aplicación da PCR de grande importancia é a clonación de secuencias de ADN en vectores, como poden ser os plásmidos. Para iso, empréganse cebadores que conteñen no seu extremo 5' unha curta secuencia que permite a interacción posterior con outra complementaria situada no vector de clonación a empregar. Por exemplo, pódese incluír unha diana de restrición en ditos cebadores, de modo que, e se esta non existía previamente no fragmento e é única no vector, poida efectuarse unha ligazón mediante a ADN ligase do fago T4 trala dixestión co encima de restrición apropiado de ambos os elementos. Outro método asimilable a esta vía é o emprego da recombinación dirixida; isto é, adáptase ao 5' dos cebadores unha secuencia que faculta a unha recombinase a recombinación dirixida cun vector dado.
Medicina
En medicina, a PCR utilízase fundamentalmente como ferramenta de diagnóstico:
Paleontoloxía, antropoloxía biolóxica, e ciencias forenses
Os eidos da paleontoloxía, antropoloxía biolóxica e a medicina e antropoloxía forense víronse enormemente beneficiados por esta técnica, xa que todas elas obteñen moitos datos dos restos ou pegadas dos seres vivos. Un dos materiais biolóxicos que máis información pode proporcionar é o ADN. A relativa estabilidade deste permite que, aínda estando fragmentado, se conserve durante longos períodos se as condiciones son axeitadas. En certas ocasións as mostras intactas coas que se pode contar son extraordinariamente pequenas ou están deterioradas. A PCR soluciona ambos os problemas e fornece cantidades útiles para posteriores pasos de análise. En primeiro lugar aumenta a cantidade de material recuperado a partir de mostras escasas. Tamén debido á natureza da técnica e o seu propósito de amplificación de fragmentos pequenos, esta fragmentación non impide que este ADN poida ser empregado como molde para unha reacción de PCR.
Agronomía e diversidade
Igual a como se obteñen pegadas xenéticas de individuos concretos por PCR múltiplex no marco da xenética forense, existen métodos baseados na PCR que permiten distinguir entre grupos infraespecíficos de cultivos de interese agronómico; por exemplo, de cultivares. Para iso, empréganse oligonucleótidos dun tamaño o suficientemente pequeno como para que ceben de forma relativamente inespecífica, aínda que sempre de tal forma que produzan un patrón de bandas discreto e interpretable. Así, a pauta obtida trala electroforese dos fragmentos tende a agrupar os individuos de maior semellanza, que posúen un comportamento similar.
Historia
miniatura|Electroforese de proteínas [[SDS-PAGE resolvendo a Taq polimerase.]] En 1971, un artigo publicado por Kleppe et al. en Journal of Molecular Biology describiu por primeira vez un método que usaba encimas para replicar unha secuencia pequena de ADN con cebadores in vitro. Porén, este temperán exemplo do principio básico da PCR non recibiu moita atención, e a invención da reacción en cadea da polimerase en 1983 é xeralmente atribuída a Kary Mullis. Mullis gañou o Premio Nobel polo seu traballo na PCR.
Algo moi importante na técnica da PCR é que a ADN polimerase que se use poida soportar as altas temperaturas de >90 °C necesarias para a separación das dúas fibras de ADN da dobre hélice tras cada ciclo de replicación. As ADN polimerases que se utilizaron orixinariamente (ver fragmento de Klenow) para os experimentos in vitro previos á PCR non podían aguantar esas altas temperaturas sen desnaturalizarse, polo que os primeiros procedementos para replicar o ADN eran moi ineficaces, longos e requirían grandes cantidades de ADN polimerase (había que engadir máis en cada ciclo).
O descubrimento en 1976 da Taq polimerase, unha ADN polimerase extraída da bacteria termófila Thermus aquaticus que habita en medios de moi alta temperatura (50-80 °C), eliminou os grandes inconvenientes do método da PCR. Esta ADN polimerase é estable a altas temperaturas, e permanece activa despois da desnaturalización do ADN, eliminando a necesidade de engadir á reacción nova polimerase tras cada ciclo. Este descubrimento permitiu automatizar o proceso, antes tan traballoso, acoplándoo ao uso do termociclador.
Ao mesmo tempo que se desenvolvía a PCR en 1983, Mullis traballaba en Emeryville, California (EE UU), para unha das primeiras empresas biotecnolóxicas, Cetus Corporation, onde era responsable de sintetizar cadeas curtas de ADN.
Guerras de patentes
A técnica da PCR patentouna Cetus Corporation, onde Mullis traballaba cando a inventou en 1983. O encima Taq polimerase foi tamén patentado. Tiveron lugar varios preitos relacionados coa técnica, entre eles un preito fracasado iniciado por DuPont. A compañía farmacéutica Hoffmann-La Roche adquiriu os dereitos das patentes en 1992 e actualmente mantén as que aínda están protexidas.
Walter Cronkite
Walter Leland Cronkite, Jr., nado o 4 de novembro de 1916 en St. Joseph, Missouri, e finado o 17 de xullo de 2009 en Nova York, foi un xornalista e presentador de radio e televisión estadounidense principalmente coñecido por presentar o telexornal serán da CBS (CBS Evening News) durante dezanove anos (entre 1962 e 1981).
Sheikh Hasina
Sheikh Hasina Wazed (en bengalí: শেখ হাসিনা ওয়াজেদ Shekh Hasina Oajed; nada o 28 de setembro de 1947, é unha política de Bangladesh e actual Primeira ministra do país, estando no cargo dende o ano 2009. É a primeira ministra máis duradeira da historia de Bangladesh.
Dende 1981, é a presidenta do importante partido político Liga Awami de Bangladesh. É a maior dos cinco fillos do Sheikh Mujibur Rahman, o primeiro presidente e pai fundador de Bangladesh. A súa carreira política abrangue catro décadas. O partido de Sheikh Hasina venceu á alianza de catro partidos encabezada polo BNP nas eleccións parlamentarias do ano 2008, co que se asegurou o seu cargo de primeira ministra. Anteriormente entre os anos 1996 e 2001 Sheikh Hasina xa fora primeira ministra de Bangladesh.
Koga, Ibaraki
Koga (古河市, こがし, Koga-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ao extremo oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 123,58 km² e a poboación de 143.962 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.160 h/km².
O concello de Koga limita cos concellos de Goka, Sakai, Bandō, Yachiyo, Yūki (son da prefectura de Ibaraki); Oyama, Nogi, Fujioka (son da prefectura de Tochigi); Kitakawabe, Ōtone e Kurihashi (son da prefectura de Saitama).
Enrico Platé
Enrico Platé, nado en Milán o 28 de xaneiro de 1909 e finado en Buenos Aires (Arxentina) o 2 de febreiro de 1954, foi un piloto de automobilismo e director de equipo suízo. co seu equipo de carreiras Scuderia Enrico Platé.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como mecánico, pero rapidamente pasou a pilotar coches de carreiras, ademais de reparalos. O seu mellor resultado como piloto foi o cuarto lugar (aínda que tamén o último lugar) no Circuíto di Modena en 1938. Malia que non logrou ningún éxito notable na clase voiturette antes da segunda guerra mundial, Enrico Platé converteuse nunha figura importante e influente nos Gran Premio da posguerra e principios das carreiras de Fórmula Un como propietario dun equipo. Durante a súa breve carreira neste papel, Platé correu con Maseratis para pilotos notables como Príncipe Bira, Harry Schell e o seu colega suízo Emmanuel de Graffenried.
Co dominio dos equipos Alfa Romeo oficial e Ferrari, os vehículos de Platé nunca foron pilotos de cabeza nos primeiros anos do Campionato Mundial de Fórmula Un. Con todo a Scuderia Enrico Platé logrou outras cinco vitorias en carreiras de menor importancia e en grandes premios fóra de Campionato entre 1950 e 1953. Sempre fiel á marca Maserati, o equipo de Platé reconstruíu un Maserati 4CLT de Fórmula Un da compañía italiana nun coche coas especificacións da Fórmula Dúas para as tempadas de e, que se disputaron coa normativa da F2. As revisións e alteracións eran suficientemente significativas para que Maserati permitira á Scuderia Platé para presentar o coche como Maserati-Platé, facendo de Platé o único fabricante de motores de Fórmula Un de orixe suíza.
Na primeira parte de 1953 Platé comezou a ter dificultades financeiras. Malia que mantivo presenza nas carreiras, polo xeral mediante a preparación de coches para de Graffenried en lugar de para se mesmo como participante. Enrico Platé tivo un final prematuro cando morreu nun accidente durante un breve regreso á pista, participando nunha carreira menor de Fórmula Libre en Buenos Aires en 1954.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida, † indica unidade compartida.
Historia de Londres
A Historia urbana de Londres é unha historia vella de máis de 2000 anos. Durante este período, a cidade coñece varias epidemias de peste, ten incendios, soporta guerras civís, experimenta bombardeos aéreos e ataques terroristas. A pesar diso, continuou desenvolvéndose para devir nunha das capitais financeiras e culturais máis importantes do mundo.
Londinium romana
Ata o ano 43 da nosa era, ano en que os romanos invaden a Gran Bretaña, os asentamentos dos bretóns no curso inferior do río Támese eran pouco máis ca aldeas ou granxas. No seu avance cara ao norte, os romanos atópanse co primeiro obstáculo no río. Elixen o sitio para vadealo antes do seu ancheamento cara a desembocadura.