cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinagoga Maisel
Características
A sinagoga Maisel foi proxectada por Josef Wahl e Juda Goldsmied de Herz e construída entre os anos 1590 e 1592 co financiamento do daquela alcalde de Josefov, Mordecai Maisel, quen ademais financiou a extensa reconstrución do gueto en estilo renacentista.
O edificio orixinal sufriu un incendio en 1689 e restaurouse en estilo barroco. Finalmente, foi anovada en estilo neogótico segundo o proxecto de A. Grotte entre 1893 e 1905. Todo o que quedou da antiga disposición renacentista foron as tres naves da sala central coa galería para as mulleres no andar superior.
No presente, a sinagoga Maisel emprégase como sala de exposición e depósito do Museo xudeu de Praga.
José Bouchet
José Bouchet Blanco, nado en Xanza, Valga, o 19 de marzo ou 19 de abril de 1848 ou 1852  (segundo as fontes) e finado en Buenos Aires o 6 de marzo  ou 16 de marzo ou 6 de abril de 1919, foi un pintor galego.
Traxectoria
Fillo dunha galega e un francés que caera prisioneiro na Batalla de Ponte Sampaio (1809), José emigrou cos pais á Arxentina sendo neno e alí foi discípulo do uruguaio Juan Manuel Blanes.
En 1875 nacionalizouse arxentino, para optar a unha bolsa do goberno, que lle permitiu estudar en Florencia, Italia, con Antonio Ciseri. Viaxou a Francia, España, Cuba, México, Porto Rico, Estados Unidos de América e Chile. De volta na Arxentina, foi membro da sociedade de artistas La colmena e do Centro Gallego de Buenos Aires. Moitas das súas obras apareceron publicadas en varias edicións do Almanaque Gallego, dende o ano 1897 ata 1917.
Johnny Lewis
Jonathan Kendrick "Johnny" Lewis, nado nos Ánxeles o 29 de outubro de 1983 e finado no barrio de Los Feliz da mesma cidade o 26 de setembro de 2012, foi un actor estadounidense de cine e televisión. Lewis era coñecido por interpretar a Kip "Half-Sack" Epps nas dúas primeiras temporadas de Sons of Anarchy. Tamén fixo papeis secundarios en Underclassman (2005), Aliens vs. Predator: Requiem (2007) e The Runaways (2010).
José Bouchet
Traxectoria
Entre as súas obras destacan: La llegada de las caravelas a San Salvador, Tropas en el Chaco, La primera misa-fundación de Buenos Aires por D. Juan de Garay, El ejército de los Andes saliendo del Plumerillo, El fusilamiento de Liniers, La batalla de Salta, Un gaucho, Un amateur e varios retratos, como o do xeneral Belgrano, Juárez Celman, Capdevilla, a señora Lavalle, Campos, Uriquiza e, especialmente, o de Rosalía Castro de Murguía, feito para os actos que se celebraron na súa honra en Buenos Aires en 1897.
Teñen pinturas de Bouchet, entre outras institucións, a Deputación da Coruña, o Museo Histórico Nacional da Arxentina, o Museo Nacional de Bellas Artes da Argentina ou o Museo Municipal de Bellas Artes Juan B. Castagnino de Rosario, e tamén diversas coleccións privadas.
Antonio Presas
Antonio Presas García, nado en Soutolongo (Lalín) o 3 de xuño de 1950, é un xeógrafo e escritor galego.
Traxectoria
Mestre e licenciado en Xeografía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor no IES Laxeiro de Lalín.
Formou parte da candidatura da Coordinadora Alternativa de Lalín nas eleccións municipais de 1987 e foi concelleiro en xullo de 1988, logo da dimisión de Manuel Igrexas. Nas eleccións municipais de 1995 foi o número 2 da candidatura do BNG e foi elixido concelleiro.
Recoñecementos
En 2016 recibiu a "Folla de Carballo na modalidade de Ouro" do Concello de Lalín.
Arteria radial palmar superficial
miniatura|200px|Arterias do membro superior A arteria radial palmar superficial é unha arteria do membro superior, póla da arteria radial, que discorre pola parte externa do pulso, para estenderse e abastecer de sangue a eminencia tenar. Ao longo do seu traxecto adoita emitir unha póla cara a parte máis distal da arteria cubital, formando o arco palmar arterial superficial da man.
Luis Simarro
Luis Simarro Lacabra, nado en Roma en 1851 e finado en Madrid en 1921, foi un neurólogo español. Foi Gran Maestre do Gran Oriente Español desde 1917 a 1921. Seguidor, nos seus primeiros anos, do darwinismo, a través da obra de Ernst Haeckel, ocupouse, desde o evolucionismo, de temas de anatomía comparada, embrioloxía e histoloxía do sistema nervioso sobre todo.
Biografía
Fillo do pintor valenciano Ramón Simarro Oltra, naceu en Italia porque o seu pai estaba pensionado na capital. Quedou orfo aos tres anos, tras morrer o pai por tuberculose pulmonar e suicidarse a nai pouco despois. Luis quedou ao cargo dun tío materno.
Tras estudar no Instituto Provincial de Segundo Ensino de Valencia (onde empezou a influír nel o catedrático e liberal-progresista Vicente Boix Ricarte) e obter o título de bacharel en 1867, comezou a dar clases de historia natural no Colexio de San Rafael, á vez que iniciaba os seus estudos de medicina na Universidade de Valencia en 1868. Do colexio foi expulsado por ler e, quizais, difundir a Charles Darwin entre os alumnos. Terminou a carreira en Madrid en 1873, onde se viu obrigado a trasladarse por mor das súas ideas liberais. miniatura|Investigación de Sorolla (1897). No centro aparece o doutor Simarro. Ademais de doutorarse en 1875 (especializándose en Neuropsiquiatría, aínda que tamén se interesou en Neurohistoria e Psicoloxía experimental), mantivo durante eses anos contactos con Pedro González de Velasco e Aureliano Maestre de San Juan, e deu clases de divulgación científica e fisioloxía do sistema nervioso na recentemente creada Institución Libre de Enseñanza e na Escola Libre de Medicina e Cirurxía, sendo redactor da revista O Anfiteatro Anatómico Español, editada por devandita institución. Traballou no Museo Antropolóxico e, tras conseguir praza no Hospital de La Princesa, ao ano seguinte obtivo a praza de director do manicomio de Santa Isabel de Leganés (Provincia de Madrid). Por discordar coas autoridades eclesiásticas, foi obrigado a dimitir en 1879. En 1880 emigra a París volvendo máis tarde a Madrid, onde dispón dun laboratorio privado. Nese laboratorio Simarro ensina o método de Camillo Golgi a Santiago Ramón y Cajal.
Foi Catedrático de Psicoloxía experimental da Universidade de Madrid no ano 1902, sendo a Primeira Cátedra de Psicoloxía en España. Por iso é considerado Pai Fundador da Psicoloxía para os psicólogos. Simarro tamén se interesou polas relacións entre a psiquiatría e o dereito penal, participando na fundación da Escola de Criminoloxía de Madrid no ano 1903.
Morreu en Madrid (España) no ano 1921.
As horas roubadas
As horas roubadas é unha novela de María Solar, publicada por Edicións Xerais en maio de 2016.
Trama
A novela conta a historia en paralelo de dúas familias. Roberto atopa o seu avó Anselmo morto cunha nota na man. Logo de enterralo, os pais de Roberto (Antonio e Lola, que traballan de avogados) explícanlles a el e á súa irmá Ana que se van separar, porque xa non se queren como parella.
Roberto é mozo de Nuria, e o mellor amigo de Ramón. Ramón vive cos seus irmáns Ricardo e Rita, coa súa nai Rosa, co seu pai Damián e coa avoa paterna, Carme. A situación familiar de Roberto e Ramón é ben distinta, pois na casa deste só traballa Damián, mentres que Rosa é ama de casa. Amais, mentres que Antonio e Lola teñen actitudes progresistas, Damián é un home machista e que bate no seu fillo. Rosa, Lola e Antonio eran amigos, pero cando Rosa comezou a andar con Damián, este evitou que saíse con outra xente.
Roberto vai visitar a Ramón, e este explícalle o da carta. Ao pouco, Roberto marcha a Arxentina coa súa nai para solucionar uns papeis do seu avó. Ramón vai falar co sacerdote para que lle explique a relación entre Carme e Anselmo, mais o cura alega segredo de confesión e non lle conta nada.
Para recuperar o aprecio do seu fillo, Damián merca unha nova televisión en cor, a pesar de que na casa Rosa levaba tempo pedindo mercar unha lavadora. Porén, Ramón está preocupado por outra cousa, pois perdeu a virxindade con Nuria, a moza do seu amigo Roberto, na cabana do grupo. Porén, a ledicia desaparece cando Carme desaparece da casa, e aparece morta logo de que batese coa cabeza contra unha balaustrada.
Sendo Damián pequeno, Carme explicáralle como coñecera a Anselmo, quen lle dera traballo logo de que un amo a violase de nena traballando en Montevideo. A pesar de que Anselmo estaba casado e de que Carme deixara mozo en Galiza, iniciaron unha relación de amor, mais ao cabo de dez anos ela decidiu regresar á súa terra.
Logo de quedar viúvo Anselmo regresou tamén a Galiza, e retomou o contacto con Carme. Cando ela comezou a ter demencia, intercambiaban papeis nos que ela lle prometía que xamais o ía esquecer.
Ramón quere estar con Nuria, mais ela asume que os pais dela prefiren que estea con Roberto, por ser de mellor familia. Porén, Ramón decátase de que lle gusta a Ana, a irmá de Roberto. Pola súa banda, Rosa comeza a traballar, abrindo as portas a unha maior independencia persoal.
Narración
miniatura|dereita|A autora coa novela.
A novela, dividida en 25 capítulos, está narrada en terceira persoa. Está ambientada na primavera de 1979, na periferia dunha cidade galega. Hai diversas analepses: a 1941 (cando Carme lle escribe a carta a Anselmo), e a cando Damián le a carta de Anselmo á nai e lle pide explicacións ao cura.
Edicións e recoñecementos
A novela foi traducida ao castelán pola propia autora como Las horas robadas (Grijalbo, 2016) e ao polaco por Ewa Morycińska-Dzius como Skradzione godziny (Kobiece, 2017). En decembro de 2016 publicouse a segunda edición en galego.
835
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Freixal
O topónimo galego O Freixal pode referirse a:
Juan Fernando López Aguilar
Juan Fernando López Aguilar, nado o 10 de xuño de 1961 en Las Palmas de Gran Canaria, é un político e xurista español do PSOE. Deputado pola provincia das Palmas desde a VII lexislatura. Desde o 18 de abril de 2004 ata o 12 de febreiro de 2007 foi Ministro de Xustiza do goberno de José Luis Rodríguez Zapatero.
Traxectoria
Afeccionado ó debuxo, comezou publicando caricaturas no diario canario La Provincia. Foi autor dunha serie de cómic chamada Gaudeamus, realizada conxuntamente con Andrés Sopeña Monsalve, profesor de Dereito da Universidade de Granada, e durante a súa estancia nesta Universidade. Apareceu regularmente no periódico Sur de Málaga. En 1981 editouse unha recompilación destas tiras, baseadas nas andanzas e desventuras dun PNN (Profesor Non Numerario).
Licenciado en Dereito pola Universidade de Granada con Premio Extraordinario e Premio Nacional Fin de Carreira (1984). Licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Mestrado en Dereito e Diplomacia pola Fletcher School of Law and Diplomacy (Tufts University). Doutor en Dereito pola Universidade de Boloña, con premio extraordinario. Desde 1993 ocupa a Cátedra de Dereito Constitucional da Universidade das Palmas de Gran Canaria. Catedrático Jean Monnet de Dereito e Integración Europea desde 1999.
Ingreso no PSOE
Está afiliado ó Partido Socialista desde o ano 1983. En 1990, foi nomeado asesor executivo do Gabinete do Ministro de Xustiza Enrique Múgica e posteriormente desempeñou o cargo de Xefe de Gabinete dos Ministerios de Administracións Públicas (1993) e Educación e Ciencia. En 1999 coordinou a candidatura socialista á presidencia do Goberno das Canarias. No 35 Congreso Federal do PSOE foi elixido Secretario de Liberdades Públicas e Desenvolvemento autonómico. Desde 1996 é deputado da cámara baixa española.
Candidatura á presidencia das Canarias
O 18 de abril de 2007 viuse obrigado a pedir desculpas publicamente tras saír á luz que un dos documentos electorais presentados polo PSOE nas Canarias ("125 medidas do primeiro ano de goberno") fora plaxiado dos que incluíron Cidadáns - Partido da Cidadanía no seu programa nas eleccións ó parlamento catalán o ano anterior.
Resultados
A súa candidatura nas eleccións foi a máis votada e a que obtivo o maior número de deputados no Parlamento das Canarias (26 de 60), pero un pacto entre Coalición Canaria (19 deputados) e o Partido Popular (15 deputados), desbancouno da presidencia rexional.
Torrelos, Dexo, Oleiros
Torrelos é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Doenza infecciosa
250px|miniatura|[[Micrografía electrónica de transmisión|Micrografía electrónica de cor falsa que amosa un esporozoito de malaria] migrando polo epitelio do intestino medio dunha rata.]] Unha doenza infecciosa ou contaxiosa pode ser a manifestación clínica dunha infección provocada por un microorganismo, principalmente por bacterias e virus. No caso dos axentes biolóxicos patóxenos de tamaño macroscópico, como os vermes, non se fala de infección senón de infestación.
Cando a infección ou a infestación é causada por protozoos, vermes ou artrópodos fálase de doenza parasitaria porque os devanditos grupos foron estudados tradicionalmente pola parasitoloxía.
Transmisibilidade
As doenzas infecciosas transmisibles (ou contaxiosas) pódense propagar directamente dende o individuo infectado, a través das súas secrecións, a súa pel ou as súas mucosas ou, indirectamente, a partir da contaminación do aire, dun obxecto inanimado ou dun alimento pola persoa infectada, como adoita ocorrer coa gripe.
Nas doenzas infecciosas non transmisibles o microorganismo non se transmite dun individuo a outro senón que require circunstancias especiais, sexan ambientais, accidentais ou outras, para a súa transmisión. Nestes casos, nos que as persoas infectadas non transmiten a doenza, os microorganismos precisan especies de vectores intermediarios (como o mosquito que causa a malaria) ou transferencia de líquidos corporais (como o sangue das transfusións, as xiringa s de uso compartido ou o contacto sexual) para provocar a infección.
A fronteira entre as doenzas contaxiosas transmisibles e non transmisibles non está perfectamente debuxada, como o ilustra o caso clásico da tuberculose, que é claramente transmisible de persoa a persoa pero polo xeral non é considerada unha enfermidade contaxiosa. No presente, a maioría das doenzas de transmisión sexual considéranse contaxiosas pero só algunhas delas esixen illamento médico.
Polo xeral, as epidemias só son causadas por doenzas transmisibles, pero tamén se producen excepcións ocasionais, como a da peste negra. Isto débese a que as epidemias tamén poden considerarse en termos da proporción de persoas infectadas cunha enfermidade transmisible.
Por mor da natureza das doenzas non contaxiosas transmisibles, como a febre amarela ou a filariase, a súa propagación vese pouco afectada polo illamento non médico (das persoas enfermas) ou a corentena (das persoas expostas). Polo tanto, unha «doenza contaxiosa» ás veces defínese en termos prácticos por se o illamento ou a corentena se utiliza como resposta de saúde pública.
Patrick Gaillard
Patrick Gaillard, nado en París o 12 de febreiro de 1952, é un expiloto de carreiras francés. Participou en 5 Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 1 de xullo de 1979. Non logrou puntos de campionato.
Traxectoria
En 1980 Gaillard regresou a Ensign para o Gran Premio de España de 1980 e terminou nun sexto lugar de pago de puntos, o último dos seis coches que terminaron a carreira, cinco voltas por detrás. Con todo, o resultado non contou porque esta carreira foi posteriormente eliminada do campionato debido á guerra FISA-FOCA (o organismo deportivo da F1 contra os fabricantes da F1), facendo que o único punto de Gaillard fose anulado.
Posteriormente pilotou na Fórmula 2, CanAm, e automóbiles deportivos, incluíndo as 24 Horas de Le Mans antes de retirarse. Máis tarde converteuse en instrutor de carreiras.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Webmin
Webmin é unha aplicación web pensada para a administración de servidores dende calquera navegador licenciada baixo licenza BSD. Este software fai que os servidores poidan ser manexados de xeito remoto e cunha interface amigable, tendo cada servidor o seu propio panel de control en modo GUI, sen necesidade de usar unha terminal en liña de comandos.
Características
miniatura|Inserindo credenciais en Webmin. Desenvolvido na versión 5.002 da linguaxe Perl, Webmin permite o control de moitos dos principais servidores utilizados hoxe en día (BIND, ProFTPD, Apache, Samba, MySQL, PostgreSQL, SSH, etc). O seu porto por defecto é o 10000
Está optimizado principalmente para sistemas Unix sendo Linux onde é máis corrente atopalo, inda que pode ser usado en sistemas Windows cunha funcionalidade algo limitada.
Unha característica deste xestor é a sinxeleza coa que se manexa a paquetería de software para a instalación de novos programas ou a actualización dos mesmos, xa que as dependencias son resoltas de xeito automático por Webmin. A parte negativa deste proceso é que o administrador dos sistemas terá que confiar nos repositorios de Webmin. Por outra banda, a interface gráfica non é tan potente ou flexible como a liña de comandos.
Existen moreas de plugins para o programa cos que pode ser personalizado para conseguiren certas características coas que non conta a aplicación cando se instala, sendo este un programa de xestión modular
The Homens
Traxectoria
Tivo os seus inicios sobre o ano 2004 na Casa Xurásica de Compostela, no mesmo ambiente doutras bandas como Samesugas ou Fame Neghra. Os seus compoñentes tiñan experiencia en grupos como os propios Fame Neghra, Street Fighter ou Stay Pretty, en liñas próximas ao garage ou ao hardcore. Porén, a formación da banda supón a adopción dun estilo moito máis próximo ao powerpop, con puntuais influencias de post-core e britpop. A súa aposta musical toca dous vértices: a posibilidade de facer música pop sen complexos en lingua galega, e o compromiso coa libre difusión da cultura. Neste último sentido, a inmensa maioría dos seus traballos pode ser descargado de balde da súa propia páxina web, baixo licenzas Creative Commons.
O seu primeiro traballo, o EP The Homens sae á luz no verán de 2005, en formato mp3. En menos dun ano, seguirá outro EP, The Homens #2. A edición deste segundo disco será en formato físico, nun CD de sete pistas. Edítanse seis novos temas e inclúese "Desaparece", do anterior traballo. Deses seis novos temas, cinco serán disponibilizados para a libre descarga na web do grupo. O ano 2006, co lanzamento do novo traballo, supón un aumento da popularidade e da actividade do grupo, que chega a dar uns 30 concertos pola Galiza, visitando tamén varios festivais en Portugal. A súa canción "Sandra Dee" quedará entre as dez primeiras do concurso A polo ghit e o EP será escollido polos lectores da Sono-tone como un dos cinco mellores traballos do ano.
A principios de 2007 o grupo participa do disco homenaxe a Andrés do Barro Manifesto Dobarrista, coa canción "Con máis amor".
No ano 2007, sacan á luz o seu primeiro traballo longo Tres, sen dúbida o disco máis ambicioso da banda, gravado nos estudios Ultramarinos Costa Brava, e coa asistencia na produción de Santi García. O disco será editado por Falcatruada baixo dúas formas: unha edición en CD e outra limitada que inclúe un vinilo, e o CD no que figura unha pista de datos coas cancións en mp3. Ademais diso, disponibilízanse nove dos seus once temas para a libre descarga dende a propia web do grupo. O disco será escollido como o segundo mellor traballo de 2007 polos lectores da Sono-tone. O grupo continuou o seu traballo con multitude de concertos por todo país, así como en Portugal, Alemaña, Euskadi ou Cataluña.
A comezos do 2008, e xunto con Samesugas, unha banda coa que comparten comezos e boas relacións, sacan en vinilo o EP conxunto The Homens Vs. Samesugas, no que ambos grupos intercambian versións e inclúen temas novos. Finalmente no Nadal do 2009 presentan o seu último disco, na Sala Nasa de Santiago de Compostela xunto con Novedades Carminha, que leva por título Cuarta potencia novamente gravado nos estudios Ultramarinos Costa Brava no verán do 2009.
Nacións celtas
dereita|miniatura|200px|As sete nacións celtas, acorde ao celtismo galego histórico: {{legend|#0072C6|[[Escocia}} {{legend|#009E60|Irlanda (máis Irlanda do Norte)}} {{legend|#D3B04A|Illa de Man}} {{legend|#820782|Galiza }} {{legend|red|País de Gales}} {{legend|#FFD700|Cornualla}} {{legend|black|Bretaña}} ]] O termo nacións celtas fai referencia a uns territorios (nacións a maior parte das veces sen estado propio) do oeste da Europa Occidental que comparten o uso de linguas celtas e/ou trazos culturais atribuibles á devandita cultura. Neste contexto, o termo "nacións" cobra significado entendendo este como un colectivo étnico de persoas asociado historicamente a un territorio raíz e que comparten unha identidade común propia, manifestada ben na lingua, ben na cultura ou na mentalidade propia común.
Historia e características
Este concepto político-cultural derivou nos séculos XIX e XX, nun movemento reivindicativo e que ten a súa maior expresión naqueles pobos (conformados ou non como estados) que de xeito maioritario se autoproclaman celtas ou de identidade celta e que finalmente se recoñecen a si mesmos como nacións celtas, aludindo a que a súa filiación étnica-cultural repousa especialmente neste pobo/cultura, e que recibe o nome de "celticidade".
esquerda|miniatura|Bandeira intercéltica. Os países considerados como "celtas" modernos, varían dependendo do punto de vista e do momento histórico. Así, nos inicios das primeiras reivindicacións celtas, no século XIX, eran cinco as nacións que de xeito maioritario se proclaman como celtas, sendo: Irlanda, País de Gales, Escocia, Bretaña e Illa de Man. A partir de 1920, o Celtic congress tamén aceptará a entrada de Cornualla, e deste xeito quedarían configuradas seis nacións. En Galiza, desde o século XX, e de xeito paralelo ao que se desenvolvía nas Illas británicas, tamén comeza un celtismo de base histórica, arqueolóxica, cultural despois e finalmente política. Con todo, a pesar dos esforzos de achegamento e das incipientes pontes que importantes galeguistas de comezos do século XX van tender cos homónimos irlandeses, bretóns e escoceses, o golpe de estado de 1936, e a imposición dunha ditadura de base fascista, acabará por rachar os contactos entre Galiza e os tradicionais países celtas, non chegando Galiza a pertencer formalmente ás recoñecidas sociedades celtistas do momento. Porén, Galiza atópase incluída en numerosos actos de expresión e reivindicación da cultura celta (como por exemplo o Festival intercéltico de Lorient), igual que Asturias, o que unido a consideracións de carácter histórico e cultural , así como lingüístico xa que en Gallaecia se falou unha lingua celta que desapareceu coa chegada dos romanos, fan que se tome Galiza e Asturias en ocasións como nacións celtas.
Terminoloxía
esquerda|miniatura|200px|George Buchanan. Retratado por [[Arnold Bronckorst, 1581. National Gallery of Scotland.]] O termo nacións celtas deriva dos estudos filolóxicos que durante o século XVI levou a cabo o erudito escocés George Buchanan, e que máis tarde tamén empregaría o humanista galés Edward Lhuyd. Como arquiveiro e despois director do Museo Ashmolean, en Oxford (1691-1709), Lhuyd viaxou intensivamente por Gran Bretaña, Irlanda e Bretaña a finais do século XVII e comezos do XVIII, observando a semellanza entre as lingua bretoa, a córnica e o galés, e que faría descender dunha única póla lingüística que el había chamar "celta-P" ou britónica, oposto ás linguas gaélicas de Irlanda, a Illa de Mann e Escocia, que chamou de "celta-Q", ou simplemente Goidélico. Todo isto levou a Lhuyd a publicar no ano 1707 a súa obra Arqueoloxía de Britania un relato das linguas, historias e costumes de Gran Bretaña, a través de estancias no País de Gales, Cornualla, a Bretaña, Irlanda e Escocia. Na súa Archaeologia Britannia concluíu que todas aquelas seis linguas derivaban dunha mesma raíz. Lhuyd teorizou que sobre a linguaxe raíz e a relacións destas, coas linguas faladas polas tribos da Idade de Ferro da Galia, e que escritores gregos e romanos chamaron Celtas. Tendo definido as linguas destas áreas como Celtas, as persoas que viven neles e falan estas anteditas linguas, poden recibir tamén a denominación de "Célticos". Aínda que existen controversias arredor da teoría de Lhuyd, o termo "celta" para describir as linguas e os pobos da Bretaña, de Cornualla e do País de Gales, Irlanda, a Illa de Man e Escocia é totalmente aceptada desde o século XVIII, sendo amplamente utilizada hoxe.
O Romanticismo cultural
miniatura|280px|Os delegados do Congreso Pan-Celta, Caernarfon, 1904. Fila de atrás: Maggie Jones (harpista de Arfon); deputada Gruffydd Richards (harpista principal de Gwent), David Roberts (harpista cego do Mawddwy), Gwyneth Vaughan. Fila de diante: James Pedwr, Hamonic Émile, Lena Botrel, Théodore Botrel e o profesor Paul Barbier. Acorde ao romanticismo cultural (dado en Europa arredor do século XVIII, e XIX) que buscaba afondar nas orixes diferenciais dos pobos fronte aos estados imperialistas da época, é nos países máis occidentais, eminentemente rurais e cunha cultura moi similar, onde o termo "Celta" vai ser adoptado como unha etiqueta de auto-identificación na que, por unha banda, reinvindícase unha diferenciación cultural histórica, e por outra banda ponse de manifesto un interese mutuo por aqueles outros pobos que comparten tal sentimento ou cultura.
Paradoxalmente, a exaltación da celticidade en termos políticos, nace no século XIX, da man dos nacionalistas franceses, que trataron de exaltar a heroicidade dos galos contra o Imperio Romano, como primeira manifestación do pobo francés unido ante un inimigo. As loitas de Vercingetorix foron descritas como un predecesor nacional das batallas en defensa do nacionalismo francés, incluíndo as guerras dos dous Napoleóns (Napoleón I e Napoleón III) durante o século XIX. Os libros de historia franceses enfatizaron as formas nas que os galos poderían ser vistos como un exemplo de asimilación cultural, no entanto, a noción que os libros de historia franceses comunmente dan, comezan coa célebre frase "Nos Ancêtres les Gaulois ..." ("Os nosos devanceiros os galos ...") non podendo ser sostida de todo, pois como tal o propio nome de "Francia" significa de feito "terra de francos".
O uso similar de celticidade para o nacionalismo do século XIX foi feita en Suíza, cando os suízos foron vistos como orixinarios da tribo celta dos helvecios, un enlace que aínda se pode atopar na designación latina oficial de Suíza, "Confœderatio Helvetica", a fonte do código CH é o nome usado en selos postais (Helvética).
As linguas celtas actuais
dereita|miniatura|200px|As nacións celtas que conservan na actualidade linguas celtas, e recoñecidas pola Celtic League: {{legend|#0072C6|[[Escocia}} {{legend|#009E60|Irlanda}} {{legend|#D3B04A|Illa de Man}} {{legend|red|País de Gales}} {{legend|#FFD700|Cornualla}} {{legend|black|Bretaña}} ]]
Spine of God
Spine of God é o álbum de estrea da banda estadounidense de stoner rock Monster Magnet, publicado no ano 1991 en Europa e o ano seguinte nos Estados Unidos. É o primeiro álbum oficial do grupo e un dos primeiros exemplos do xénero stoner rock. O álbum mestura elementos de punk rock, heavy metal, rock psicodélico e space rock e conta coa versión de Grand Funk Railroad "Sin's a Good Man's Brother".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Dave Wyndorf agás onde se indique.
Spine of God foi re-editado en marzo do ano 2006 a través do selo Stoner rock Records cunha nova portada, un novo libreto e unha versión demo de "Ozium" como canción extra.
Vasili Vereshchagin
miniatura|dereita|Vasili Vereshchagin miniatura|dereita|Vasili Vereshchagin Vasili Vasilievich Vereshchagin (en ruso Василий Василиевич Верещагин), naceu o 26 de outubro de 1842 en Cherepowez, na gobernación de Novgorod; morreu o 13 de abril de 1904 en Port Arthur, foi un famoso pintor ruso de temas militares e bélicos. Foi un dos primeiros pintores rusos que colleu sona no exterior. A natureza realística das súas pinturas fixo que, con frecuencia, non fosen reproducidas.
Os anos primeiros
Fillo dun grande latifundista, con oito anos de idade foi enviado a Tsarskoe Selo para ingresar no corpo de cadetes, e con once anos entrou na Escola Naval de San Petersburgo, onde se graduou como primeiro da súa promoción, porén deixou a armada para comezar a estudar debuxo. Dous anos despois, en 1863, gañou a medalla da Academia Imperial das Artes de San Petersburgo. No ano seguinte marchou para París, onde estudou con Gerome.
Viaxe a Asia Central
En 1867 acompañou a Xeneral K. P. Kauffmann nunha expedición ao Turquestán. O seu comportamento militar no asedio de Samarcanda valeulle a cruz de San Xurxo. Viaxou nos anos seguintes polo Turquestán, en 1869, o Himalaia, a India e o Tíbet en 1873, volvendo de novo á India en 1884.
Logo dun período de duro traballo en París e Múnic, exhibiu algunhas das súas pinturas en San Petersburgo no ano 1874, entre elas dúas que causaron sorpresa pola súas formas de representar os soldados rusos: Apoteose da Guerra, unha pirámide de caveiras dedicada "a todos os conquistadores, pasados, presentes e futuros", e Deixado atrás, a pintura dun soldado sedento abandonado polos seus compañeiros.
Guerra Ruso-Turca e exilio
Vereshchagin estivo co exército ruso na campaña turca de 1877. Asistíu á Batalla do Paso Shipka e ao Asedio de Pleven, onde morreu seu irmán. Foi ferido perigosamente durante os preparativos para cruzar o río Danubio, preto de Rustchuk. Á conclusión da guerra foi asignado como secretario do war he acted as secretary to Xeneral Skobelev en San Stefano.
Logo da guerra asentouse en Múnic, onde realizou as súas pinturas de guerra tan rapidamente que foi acusado de usar axudantes. O sensacionalismo dos seus asuntos pictóricos e a súa didáctica apelación en pro da paz, ao representaren os horrores bélicos, atreu a unha boa porción de público, que non se interesaba habitualmente na arte, nunha serie de exposicións das súas obras, primeiro en París en 1881, e a continuación en Londres, Berlín, Dresden, Viena e outras cidades.
Pintou tamén varias escenas de actos do goberno británico na India, como O cortexo estatal do Príncipe de Gales en Jaipur en 1876, cadro reputado como o terceiro maior do mundo.
Unha serie de pinturas súas xerou unha forte controversia. "Disparando os canóns na India británica", que representa execucións de vítimas atadas a canóns, foi criticada co argumento de que tales feitos ocorreran durante a rebelión de 1857, porén Vereshchagin representabaa en 1880, implicando que era algo normal. Ademais defendeuse argüíndo que era a execución máis humana que existía e, que en caso de producirse outra rebelión, os británicos actuarían do mesmo xeito.
Unha viaxe por Siria e Palestina en 1884, forneceulle material para pinturas sobre temas do Novo Testamento. Unha Crucifixión, abriu de novo controversias. A figura de Cristo era dun realismo insólito, e os riscos de Xesús coidouse que eran vulgares en demasía, ademais de que destacaban a súa etnicidade semítica.
En 1892, estando en Moscova, pintou unha serie, 1812, sobre as campañas rusas de Napoleón, para as que parece que se inspirou en Guerra e Paz de León Tolstoi.
Últimos anos
Vereshchagin estivo no Afastado Oriente durante a Primeira guerra Sino-Xaponesa, coas tropas invasoras norteamericanas en Filipinas, e co exército ruso en Manchuria. Estivo vinte anos exiliado antes de ser convidado polo almirante Stepan Makarov no seu buque "Petropavlovsk" durante a Guerra Ruso-Xaponesa. O 13 de abril de 1904, o buque chocou con dúas minas saíndo ao Mar Amarelo desde Port Arthur. Tanto o almirante como Vereshchagin pereceron no afundimento do buque. A súa última obra, unha representación do estado maior, presidido polo almirante Makarov, foi recobrado case sen danos.
Inadaptados
Inadaptados é o primeiro álbum que publicou o grupo vasco de punk-rock Cicatriz. Gravado e mesturado nos estudios Elkar de Donostia por Jean Phocas, mostrando un son próximo ao punk.
Na reedición en CD incluíronse dúas cancións que Cicatriz gravara para o chamado Disco dos catro (1985), que fixeran canda Kortatu, Jotakie e Kontuz-Hi!: "Escupe" e "Enemigo público" (que no disco dos catro aparece como "Aprieta el gatillo").
836
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tomás de Torquemada
Tomás de Torquemada nado en Torquemada ou Valladolid en 1420 e finado en Ávila o 16 de setembro de 1498 foi un presbítero dominico castelán, confesor da raíña Isabel a Católica e primeiro inquisidor xeneral de Castela e Aragón no século XV.
Torquemada iniciou o maior período de persecución a xudeoconversos, entre 1480 a 1530.
Traxectoria
Non se coñece a localidade natal de frei Tomás de Torquemada, aínda que os historiadores propuxeron dúas: a vila de Torquemada e Valladolid. Con seguridade, creceu na cidade de Valladolid e, do mesmo xeito que o seu tío Juan de Torquemada, ordenouse frade dominico no Convento de San Paulo de Valladolid. É comunmente aceptado que tiña ascendentes xudeus. Fernando del Pulgar, o escribir acerca de Juan de Torquemada no seu libro Claros varones de Castilla, recorda que:
Parece ser que realizou algún tipo de estudos superiores na Universidade de Salamanca, onde coincidiu con Lope de Barrientos. Era aínda novo cando en 1452 foi destinado como prior ao convento de Santa Cruz la Real de Segovia, onde comezou a destacar polo seu celo organizativo. Coroada raíña Isabel I de Castela en 1474, Torquemada foi nomeado un dos tres confesores persoais que atendían as necesidades espirituais dos Reis Católicos, en premio polos seus destacados servizos como monxe e erudito.
Creación da Inquisición
Durante a estancia da raíña Isabel I de Castela en Sevilla entre 1477 e 1478, o dominico sevillano Alonso de Ojeda, prior do convento de San Paulo, convenceuna da existencia de prácticas xudaizantes entre os conversos andaluces. Un informe, remitido a instancias dos soberanos polo cardeal Mendoza, arcebispo de Sevilla, e por Tomás de Torquemada, veu corroborar as sospeitas. Para descubrir e acabar con todos os falsos conversos, en 1478, os reis solicitaron unha bula papal para a creación do Tribunal da Inquisición do Santo Oficio, como dependencia directa da Coroa. O 1 de novembro de 1478 o papa Sisto IV promulgou a bula Exigit sincerae devotionis affectus, pola cal quedaba constituída a Inquisición para a Coroa de Castela.
Nun principio, a actividade inquisitorial limitouse ás dioceses de Sevilla e Córdoba, onde se sospeitaba que se detectaría o foco de conversos xudaizantes. O primeiro auto de fe celebrouse en Sevilla o 6 de febreiro de 1481, onde foron queimados vivos seis detidos acusados de xudeoconversos. O sermón pronunciouno o propio Alonso de Ojeda, baixo cuxos atentos desvelos rexurdira a Inquisición. Tras diversos problemas na organización e aplicación dos novos poderes inquisitoriais, o papa Sixto IV nomeou a Tomás de Torquemada para o cargo de inquisidor xeneral en 1483 a instancias da raíña Isabel.
Ao pouco tempo, o 17 de outubro de 1483, Torquemada foi nomeado polo papa Inocencio VIII "Inquisidor xeneral do Principado de Cataluña, da cidade e do bispado de Barcelona". Pero atopou unha gran repulsa entre a poboación, negándose os concellers a prestar o xuramento que lles pedía o inquisidor. En 1484 Torquemada redactou o regulamento común que debía guiar as accións dos inquisidores. A posterior extensión do seu poder efectivo sobre a Coroa de Aragón foi facilitada polo asasinato do inquisidor Pedro de Arbués en 1485 en Zaragoza, atribuído polas autoridades a unha comunidade de herexes e xudeus. Trala gran repercusión social deste asasinato, a poboación comezou a colaborar co papado.
Accused (filme de 1936)
Accused é un filme británico de 1936 dirixido por Thornton Freeland. Está protagonizado por Douglas Fairbanks, Jr., Dolores del Río e Florence Desmond. Rodouse en Isleworth Studios de Criterion Films, do cal Fairbanks era copropietario. Os escenarios do filme foron deseñados por Edward Carrick.
Tomás de Torquemada
Creación da Inquisición
Poucos anos despois, o suposto asasinato ritual do chamado Santo Neno de La Guardia en 1491, igualmente atribuído sen probas a un colectivo de xudeus, puido influír na proclamación do Edicto de Granada, que ordenou a proscrición de todos os xudeus de España para o 2 de agosto de 1492, e do que se considera, a Tomás de Torquemada, o máis que probable autor.
En 1493 retirouse ao convento de Santo Tomás de Ávila, onde en 1498, á idade de 77 ou 78 anos, acaeceu a súa morte.
Valoracións
thumb|Fachada gótica do [[convento de Santa Cruz a Real de Segovia.]] Existe moi pouca información sobre a vida persoal de Torquemada, razón pola cal foi obxecto de diversas apreciacións. Destacou nas súas dotes de eficiente administrador, así como na súa integridade, na súa capacidade de traballo e na súa insobornabilidade. Por unha banda, dise que era piadoso e austero: non quixo ser arcebispo de Sevilla, non comía carne, vestía con sinxeleza, non usaba liño como roupa de cama e axudou á súa irmá para ingresar nun convento de beatas dominicas en lugar de concederlle dote para o matrimonio. Por outra banda, vivía en luxosos palacios atendido por numerosos criados, viaxaba protexido por un séquito de cincuenta cabaleiros e douscentos cincuenta infantes, e acumulou unha gran fortuna, procedente en parte de bens confiscados aos herexes perseguidos, que gastou en ampliar o mosteiro de Santa Cruz de Segovia e en erixir en Ávila o magnífico mosteiro de santo Tomé de Aquino.
Ao mesmo tempo, o nome de Torquemada, como parte da lenda negra da Inquisición española, converteuse nun alcume para a crueldade e o fanatismo ao servizo do Catolicismo. O cronista coetáneo Sebastián de Olmedo describiuno como:
A Inquisición vixiou a vida de cada individuo en España cunha minuciosidade de cando en cando igualada con anterioridade ao século XX. Calquera persoa maior de 12 anos (no caso das nenas) ou de 14 (no caso dos nenos) era considerada completamente responsable pola Inquisición. Os herexes (calquera persoa sospeitosa de non someterse ao autoritarismo do clero católico) e conversos (antigos xudeus ou musulmáns convertidos ao catolicismo e os seus descendentes) foron os seus principais obxectivos, pero todo aquel que ousase falar en contra da Inquisición era considerado sospeitoso. Para evitar a propagación das herexías, Torquemada, do mesmo xeito que se facía en toda Europa, promoveu a queima de literatura non católica, en particular bibliotecas xudías e árabes.
Vigo, Dexo, Oleiros
Vigo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Vilariño, Val do Dubra
San Pedro de Vilariño é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Val do Dubra. Segundo o IGE en 2013 tiña 95 habitantes (49 homes e 46 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 146 habitantes.
Bressolles, Ain
Bressolles é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Voces inocentes
Voces inocentes é un filme mexicano dirixido por Luis Mandoki que foi estreado no 2004. O argumento está ambientado na Guerra Civil Salvadoreña, e baséase na historia real do escritor Óscar Torres. O filme é unha denuncia do uso de nenos nos conflitos militares.
Sinopse
O filme conta a historia de Chava, un neno que vive en circunstancias difíciles por mor dunha guerra no seu país, O Salvador. Chava vive coa preocupación de ser recrutado, xa que os nenos maiores de 12 anos son levados para preparalos para a guerra. O seu pai deixou a súa familia para ir ós Estados Unidos, polo que Chava quedou como o home responsable da casa. A nai de Chava traballaba para manter á familia, ata que un día tivo que traballar ata tarde, Chava seguiu agardando a que volvese a súa nai.
Papicha
Sinopse
Na década de 1990, unha estudante de deseño e moda resiste o conservadorismo durante a guerra civil alxeriana.
Boán
O topónimo galego Boán pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a :
Arteria colateral interna do dedo polgar da man
miniatura|200px|Arterias do membro superior A arteria colateral interna do polgar ou arteria principal do polgar é unha arteria do membro superior, que abastece de sangue o dedo polgar. Deriva da arteria radial, cando esta vira cara a parte fonda e interna da man. Discorre entre os músculos interóseos dorsais da man e o músculo adutor do polgar, pasando pola superficie interna do primeiro óso metacarpiano e pola base da falanxe proximal do dedo polgar. Neste punto, xunto ao músculo flexor longo do polgar, divídese en dous, que á altura da falanxe distal, forma un pequeno arco, que abastece de sangue os tecidos da área.
Ansan Mugunghwa FC
O Ansan Mugunghwa FC (안산 무궁화, tamén coñecido como Ansan policía FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Ansan. Fundouse en 1996 e compite na K League Challenge.
Campionato Mancomunado Galaico-Ástur 1935/36
O Campionato Mancomunado Galaico-Ástur 1935/36 foi a segunda e derradeira edición do Campionato Mancomunado Galaico-Ástur de fútbol. Comezou en setembro de 1935 e rematou en novembro do mesmo ano. Partiparon o Oviedo, o Stadium Avilesino, o Sporting de Xixón, o Deportivo da Coruña, o Unión Sporting Club e o Celta de Vigo. Proclamouse campión o Oviedo e subcampión o Unión Sporting Club.
Faneca (homónimos)
O termo faneca pódese referir a diferentes especies de peixes:
Campionato Mancomunado Galaico-Ástur 1935/36
Os seis equipos participantes clasificábanse para a Copa de España. Os dous primeiros postos outorgaban a clasificación directa para os oitavos de final, sempre que fosen ocupados por equipos da Primeira División ou por equipos que acadasen a fase final da Segunda División. En caso de que isto non se cumprise, o dereito pasaría ós seguintes clubs que cumprisen as devanditas condicións, feito polo cal o Celta de Vigo obtivo a clasificación directa malia finalizar en cuarta posición, xa que o Unión Sporting e o Sporting de Xixón non se deron clasificado para a fase final da Segunda División e o cadro celtista si que o conseguiu.
Táboa de descenso
Nesta tempada, o descenso foi calculado mediante a suma dos puntos acadados na competición de liga da Segunda División e mais no Campionato Superrexional, descendendo o equipo co menor número de puntos trala realización da suma, o cal pasaría a xoga-lo campionato territorial de primeira categoría correspondente, deixando de participar no Campionato Superrexional e na Segunda División. O equipo que rematou na última posición despois de face-la suma foi o Unión Sporting, o cal non puido evita-lo descenso a pesar de rematar subcampión do torneo superrexional. O Oviedo non entrou neste cómputo por ser integrante da Primeira División.
Bioinformática
A bioinformática, segundo unha das súas definicións máis sinxelas, é a aplicación de tecnoloxía de computadores á xestión e análise de datos biolóxicos. Os termos bioinformática, bioloxía computacional e, ás veces, biocomputación, utilízanse en moitas situacións practicamente como sinónimos, e fan referencia a campos de estudo interdisciplinares moi vinculados que requiren o uso ou o desenvolvemento de diferentes técnicas estudadas na Universidade na Enxeñaría Informática como ciencia aplicada da disciplina informática. Entre estas poden salientarse as seguintes: matemática aplicada, estatística, ciencias da computación, intelixencia artificial, química e bioquímica coas que o enxeñeiro informático soluciona problemas ao analizar datos, ou simular sistemas ou mecanismos, todos eles de tipo biolóxico, e usualmente (pero non de forma exclusiva) no nivel molecular. O núcleo principal destas técnicas está na utilización de recursos computacionais para solucionar ou investigar problemas sobre escalas dunha magnitude que superan a comprensión humana. A investigación en bioloxía computacional solápase a miúdo coa bioloxía de sistemas.
Os principais esforzos de investigación nestes campos inclúen o aliñamento de secuencias, a predición de xenes, montaxe do xenoma, aliñamento estrutural de proteínas, predición da estrutura de proteínas, predición da expresión xénica, interaccións proteína-proteína, e modelización da evolución biolóxica.
Unha constante en proxectos de bioinformática e bioloxía computacional é o uso de ferramentas matemáticas para extraer información útil de datos producidos por técnicas biolóxicas de alta produtividade, como a secuenciación do xenoma. En especial, a montaxe ou ensamblaxe de secuencias xenómicas de alta calidade a partir de fragmentos obtidos trala secuenciación do ADN a grande escala é unha área de grande interese. Outros obxectivos son o estudo da regulación xenética para interpretar perfís de expresión xénica utilizando datos de chips de ADN ou espectrometría de masas.
miniatura|450px|Aliñamento de diferentes [[proteínas hemoglobina, realizado co servizo web para ClustalΩ do Instituto Europeo de Bioinformática. O aliñamento de secuencias biolóxicas é unha das ferramentas básicas da bioinformática.]]
Conceptos e alcance
Os termos bioinformática, bioloxía computacional e biocomputación son utilizados a miúdo como sinónimos, e aparecen con frecuencia na literatura básica de forma indiferenciada nos seus usos comúns. Con todo, hai áreas de aplicación propias para cada termo. Os NIH (National Institutes of Health, Institutos Nacionais da Saúde dos Estados Unidos), por exemplo, aínda recoñecendo previamente que ningunha definición podería eliminar completamente o solapamento entre actividades das diferentes técnicas, define explicitamente os termos bioinformática e bioloxía computacional:
Deste xeito, a bioinformática tería máis que ver coa información, mentres que a bioloxía computacional o faría coas hipóteses. Por outra parte, o termo biocomputación adoita enmarcarse nas actuais investigacións con biocomputadoras e, por exemplo, T. Kaminuma defínea da seguinte forma:
Á parte das definicións formais de organismos ou institucións de referencia, os manuais desta materia achegan as súas propias definicións operativas, loxicamente vinculadas en maior ou menor medida coas xa vistas. Como exemplo, David W. Mount, no seu difundido texto sobre bioinformática, precisa que:
Por outra parte, e segundo o mesmo autor:
Por último, encóntrase en ocasións unha categorización explícita destes conceptos segundo a cal a bioinformática é unha subcategoría da bioloxía computacional. Por exemplo, a bióloga Cynthia Gibas anota que:
Porén, e refiríndose ao seu propio texto (Developing Bioinformatics Computer Skills, Desenvolvemento de habilidades computacionais para bioinformática), axiña aclara que:
Ponta Delgada
220px|miniatura|dereita|Casa do concello de Ponta Delgada.