cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sharon den Adel
Traxectoria
Xunto á súa parella, Robert Westerholt, Sharon é unha das fundadoras da banda holandesa de Power Symphonic Metal, Within Temptation. Ela definiu o seu traballo como épico e cinemático. A súa voz de mezzosoprano xoga un mellor rol no son da banda pero nunca tivo un adestramento profesional.
Participacións noutras bandas
Sharon participou coa súa voz en numerosas cancións de grupos de orixe holandesa e estranxeiros, tales como no álbum Lucidity, do grupo Delain, na canción "Non Compliance", grupo de Holanda que recentemente saltou á fama este ano, Sharon canta na canción "Farewell" e "Into The Unknown" dos discos "Avantasia" The Metal Opera Parte I e Parte II; proxecto alterno de Tobias Sammet vocalista de Edguy. Do mesmo xeito que con After Forever en cancións dos seus diferentes discos, é a voz feminina en "are you the one" de Timo Tolkki, "Time" de Aemen, unha banda de progressive e "In and Out of Love" do álbum Imaxine de Armin Van Buuren.
Voz
A voz de Sharon den Adel corresponde á dunha mezzosoprano lixeira. Caracterízase por ser moi melódica, cun timbre moi brillante e agudos moi acentuados. A súa potencia vocal está entre 2.5 e 3 oitavas, en cancións como Angels, Jillian de The Silent Force e The Promise de Mother Earth son exemplos da súa expresión vocal. Está considerada actualmente como unha das mellores voces do Gothic e Symphonic Metal xunto a Simone Simons, Floor Jansen, Tarja Turunen, e outras. Cando canta en vivo a súa voz é case idéntica á da gravación do estudo, por tanto é unha das mellores cantando en vivo. O timbre natural da súa voz é algo agudo por tanto iso axúdaa moito. Rango vocal: de La2 a Mi6
O Portamedos, Antas, A Lama
O Portamedos é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Daniel Ricciardo
Daniel Joseph Ricciardo, nado en Perth, Australia Occidental, o 1 de xullo de 1989 é un piloto de carreiras australiano que actualmente compite na Fórmula 1 como terceiro pilotode Red Bull Racing. Gañou o Campionato británico de Fórmula Tres de 2009. Logo de que Mark Webber anunciara a súa retirada da Fórmula Un, Ricciardo foi confirmado como o seu substituto en Infiniti Red Bull Racing para 2014. Na súa primeira tempada con Red Bull, Ricciardo terminou terceiro no campionato logrando as súas tres primeiras vitorias na Fórmula Un, no Canadá, Hungría, e Bélxica.
Despois de dous anos sen vitorias, Ricciardo regresou ao máis alto do podio no Gran Premio de Malaisia de 2016, acabando por acadar o terceiro posto no campionato por segunda vez en tres anos no Gran Premio de México de 2016. Desde entón sumou vitorias no Gran Premio de Acerbaixán en 2017 e nos grandes premios de  China e  Mónacoen 2018. Despois de 2018, Ricciardo asinou con Renault e competiu con eles nas tempadas e. Asinou con McLaren para as tempadas e  de Fórmula Un xunto a Lando Norris. Obtivo a súa primeira vitoria con McLaren no Gran Premio de Italia de 2021. Logo da tempada 2021, Ricciardo foi nomeado Membro da Orde de Australia nos Honors do Día de Australia de 2022.
En Daniel Ricciardo volveu á estrutura de Red Bull. O de Perth chega no papel de terceiro piloto.
Comezos
Ricciardo comezou no karting á idade de nove anos. En 2005, participou no campionato de Fórmula Ford de Australia Occidental cun coche Van Diemen, terminando oitavo na clasificación. Ao final da tempada Ricciardo participou nunha carreira en Sandown Raceway do campionato nacional da Fórmula Ford, pero obtendo resultados pouco interesantes debido a antigüidade do coche. Ao ano seguinte gañou a oportunidade de participar na Fórmula BMW Asia con Eurasia Motorsport. Obtén dúas vitorias, ámbalas dúas no circuíto Bira, e tamén marca a pole position no circuíto de Zhuhai. Rematou terceiro na clasificación final con 231 puntos, 59 menos que o primeiro, Earl Bamber.
En agosto dese ano tomou parte, grazas a Motaworld Racing, nunha carreira do Campionato de Fórmula BMW. Na primeira carreira retírase, mentres que na segunda carreira chegou oitavo. Ao final da tempada participará nas Finais da Formúla BMW World con Fortec Motorsport onde termina quinto a 14 segundos do gañador Christian Vietoris.
Fórmula Renault
No 2007 o Australiano pasa á Fórmula Renault con RP Motorsport que participa tanto no Campionato de Europa como no campionato italiano. Terminou sexto no campionato italiano con 196 puntos e conseguiu un podio na carreira de Valencia, pero non sumou puntos en catro carreiras da tempada do campionato europeo.
Continuou na fórmula Renault en 2008, competindo tanto na serie europea como na do oeste de Europa. A final de ano, o novo piloto conseguiu o seu primeiro título europeo na Copa de Europa occidental e terminou segundo na Eurocup tras o finlandés Valtteri Bottas.
Fórmula 3
A mediados de 2008 Ricciardo debuta na Fórmula 3 nunha carreira celebrada en Nürburgring, co equipo SG Formula Fórmula 3 Euroseries, conseguindo un oitavo posto na cualificación e un sexto posto na carreira logo de problemas técnicos de James Jakes e Vietoris. Ricciardo pasa ao Campionato británico de Fórmula 3 de 2009 con Carlin Motorsport. Gaña o campionato, o último australiano que o gañara foi David Brabham en 1989. Do mesmo xeito que o seu predecesor, pilotou un automóbil propulsado por Volkswagen. Gañou con 87 puntos de marxe sobre Walter Grubmüller.
Ángel de la Calle
Juan Ángel de la Calle Hernández, nado en Molinillo de la Sierra (Salamanca) en 1958, é un ilustrador, autor e crítico de cómic español. É así mesmo colaborador na organización da Semana Negra de Xixón e mais das Xornadas do Cómic de Avilés.
Daniel Ricciardo
Fórmula 3
Ricciardo, sempre co equipo Carlin, participou no Gran Premio de Macau. Ricciardo é segundo máis rápido (e o novato máis rápido) por detrás de Marcus Ericsson na primeira cualificación, a continuación, é quinto na segunda rolda para determinar a grella da clasificación. Logo dun sexto lugar na carreira de cualificación Ricciardo viuse obrigado a retirarse logo de chocar contra o muro na curva San Francisco. Continua cunha picada antes de golpear a curva Esses Solitarias, causando un grande accidente ao bloquear o circuíto o que eliminou outros sete competidores.
World Series by Renault
Debuta nas World Series by Renault en 2009 con Charles Pic como compañeiro no Tech 1 Racing na carreira celebrada no Autódromo Internacional do Algarve. Retirouse na primeira carreira e chegou 15º na 2ª carreira.
O 30 de outubro de 2009 firma co equipo Tech 1 para competir na World Series by Renault de 2010. O seu compañeiro de equipo é Brendon Hartley ata que é substituído despois da carreira de Hungaroring. Esa tempada logra terminar subcampión a 2 puntos do campionato absoluto. Para a tempada seguinte repite na competición, alternándo o seu asento na F1, no entanto logra terminar 5º no campionato a pesar de non disputar 4 carreiras polo motivo anterior.
Fórmula 1
Ricciardo fai o seu debut cun monopraza de F1 logo de ser seleccionado para o programa de novos pilotos de Red Bull Racing nun test que se celebrou en Xerez do 1 ao 3 de decembro de 2009. No último día marcou o mellor tempo, foi o único que rodou nun 1:17.
Posteriormente, Ricciardo (xunto con Hartley) é designado como piloto de probas do equipo austríaco e da Scuderia Toro Rosso para a tempada de, participando nos adestramentos libres do venres.
HRT (2011)
O 30 de xuño de 2011, confírmase a súa fichaxe como piloto oficial de Hispania polo resto da tempada, substituíndo a Narain Karthikeyan.
Toro Rosso (2012-2013)
O 14 de decembro de 2011, confirmouse que Ricciardo podería pilotar un Scuderia Touro Rosso para a tempada, xunto co francés Jean-Eric Vergne.
miniatura|Ricciardo no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2012]]
No Gran Premio de Australia de 2012 o 18 de marzo de 2012, Ricciardo logrou superar ao seu compañeiro de equipo Vergne na última volta para chegar á meta no noveno lugar, acadando os seus dous primeiros puntos no Campionato do Mundo.
En condicións de mollado en Malaisia terminou 12º, logo de ser dos primeiros en cambiar a pneumáticos lisos. En Bahrain clasificouse sexto, pero deixouse caer durante a carreira e terminou 15º. No Gran Premio de Mónaco de 2012 sufriu a súa única retirada da tempada, logo de saír desde a 15ª posición.
Viana, A Grade, Chantada
Viana é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 10 habitantes, 6 mulleres e 4 homes.
Daniel Ricciardo
Toro Rosso (2012-2013)
O 31 de outubro de 2012, Toro Rosso anunciou a renovación do contrato de Ricciardo para a tempada.
Red Bull (2014 - 2018)
O 2 de setembro de 2013 Ricciardo revelouse como o substituto de Mark Webber en Red Bull, será o compañeiro de Sebastian Vettel, que é o actual campión do mundo.
Viana, A Grade, Chantada
O lugar de Viana en conxunto pertence a tres parroquias: A Grade, Santa Cruz e San Pedro.
Daniel Ricciardo
McLaren (2021–2022)
O 14 de maio de 2020, McLaren anunciou que Ricciardo competiría polo equipo a partir da tempada, xunto a Lando Norris. Ricciardo asinou un contrato de tres anos co equipo británico.
Viana, A Grade, Chantada
Toponimia
O topónimo ten unha orixe incerta. Pode ser un nome precelta co significado de monte. Tamén unha.
Daniel Ricciardo
McLaren (2021–2022)
O 12 de setembro de 2021, Ricciardo volveu gañar na Fórmula 1 no Gran Premio de Italia e puxo fin á racha de McLaren de non gañar na Fórmula 1 desde o Gran Premio do Brasil de 2012 e taménlogrou o dobrete do equipo con Lando Norris, en segundo lugar, algo que non acontecera dende o Gran Premio do Canadá de 2010.
O 24 de agosto de 2022, McLaren anunciou que Ricciardo deixaría o equipo ao final da tempada, despois de que o seu contrato se rescinda de común acordo.
2023
Despois de non poder conseguir un asento de Fórmula Un para a tempada, Ricciardo volveu unirse á Red Bull Racing como terceiro piloto.
Cedido a AlphaTauri (2023–)
Nyck de Vries foi substituído do seu asento en AlphaTauri despois do Gran Premio do reino Unido de 2023. O mesmo día que Ricciardo pilotaba o Red Bull RB19 nas probas de pneumáticos de Pirelli, anunciouse que ocuparía o asento vacante, facendo o seu regreso ao equipo AlphaTauri e á Fórmula Un para o Gran Premio de Hungría de 2023. Está preparado para correr xunto a Yuki Tsunoda.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tempada en curso
Son Redondela
Son Redondela é unha coalición política galega de ámbito localista, cuxo ámbito de acción é o concello pontevedrés de Redondela. A coalición, nada en 2015 co obxectivo de se presentar á alcaldía do concello, está formada por candidatos de Anova, Esquerda Unida e Podemos, así coma outros candidatos independentes.
Efecto Haas
O efecto Haas, tamén coñecido como efecto de precedencia ou efecto de prioridade, afecta á percepción humana do son, e describe como, a nivel de percepción, se varios sons independentes chegan ao noso cerebro nun intervalo inferior a 50 ms (milisegundos), este fusiónaos e interprétaos como un só. Isto débese a que o cerebro deixa de percibir a dirección e entende os sons posteriores como un eco ou reverberación do primeiro. Para que o o noso cerebro non interprete a dirección do son, o sinal atrasado debe ter máis volume que o primeiro.
Emprégase a chamada curva Haas para indicar a intensidade (expresada en dB) necesaria para lograr unha equivalencia en canto ao retardo en milisegundos entre dous sinais. Esta curva de Haas emprégase en acústica, entre outras cousas, para controlar o son estéreo en recintos.
Este fenómeno foi descrito polo médico alemán Helmut Haas, a quen se lle debe o nome pola súa tese doutoral en 1949.
Gilbert Keith Chesterton
Gilbert Keith Chesterton, nado en Londres o 29 de maio de 1874 e finado en Beaconsfield o 14 de xuño de 1936, foi un escritor inglés de inicios do século XX. Cultivou, entre outros xéneros, o ensaio, a novela, a biografía, a poesía, o xornalismo e o libro de viaxes. O seu personaxe máis famoso é o Padre Brown, un sacerdote católico de aparencia inxenua que exerce de detective e que aparece en máis de 50 historias reunidas en cinco volumes, publicados entre 1911 e 1935.
Traxectoria
Gilbert Keith naceu nunha familia de clase media, e foi bautizado nunha pequena igrexa anglicana, chamada St. George. Ao pouco de nacer Chesterton o seu pai xubilouse por un problema cardíaco, pero seguiu obtendo unha renda do seu negocio familiar de topografía. Chesterton tivo dous irmáns, unha maior, chamada Beatrice, que faleceu sendo aínda nena, e un máis novo, Cecil, co que compartiría aventuras xornalísticas.
A súa educación iniciaríase na escola de Colet Court, en 1881, onde permaneceu ata 1886. En xaneiro de 1887 ingresou nun colexio privado de nome St. Paul, en Hammersmith Road. Logo estudaría debuxo e pintura na Slade School of Art" (1893-1896), onde aprendeu a debuxar, algo que máis adiante lle permitiría ilustrar tanto para as súas obras, como libros do seu amigo Hilaire Belloc.
Durante esta época interesouse polo ocultismo. Na súa Autobiografía sinala que dentro do grupo dos que realizaban espiritismo, ocultismo ou xogos co demo?, el era o único dos presentes que realmente cría no demo. Retirouse da universidade sen alcanzar un título, e comezou a traballar en diferentes xornais, onde traballou como editor de literatura espiritista e teosofía.
As colaboracións cos xornais fixérono rapidamente famoso. Opúxose á guerra dos Bóers de 1889, pola súa ideoloxía antiimperialista, pero denostaba o pacifismo, e apoiou a participación británica na I Guerra Mundial (1914-1918). Porén, non participou en ningunha das dúas: medía 1'93 centímetros e pesaba ao redor de 134 quilos.
Asociado primeiro aos liberais británicos, comezou a escribir en The Speaker e a gañar sona como autor de ensaio e de novelas, como coa novela O Napoleón de Notting Hill (1904), ou con Heretics, un ensaio de 1905 onde se dedica á crítica literaria de Lev Tolstoi ou Bernard Shaw. Continuou as súas simpatías liberais escribindo no Daily News, pero a partir de 1910, grazas á súa amizade co escritor anglofrancés Hilaire Belloc, deu unha fonda viraxe relixiosa e ideolóxica. Dende o punto de vista relixioso, Chesterton, que na súa mocidade virara agnóstico e que a raíz de que en 1901 contraera matrimonio con Frances Blogg, anglicana practicante, se achegara de novo ao cristianismo, comezou a achegarse ao catolicismo. Con todo, non se convertería, logo dun amplo tempo de reflexión, ata 1922.
Por outra parte, Belloc compartiu con el a teoría política que os faría famosos, o distributismo, unha especie de reforma agraria que lle concedería a cada británico unha pequena propiedade de terra para a súa explotación. O distributismo afastouno do liberalismo e achegouno ao conservadorismo, se ben mantivo unha ampla independencia partidaria. Foron os tempos dos tres xornais que fundaron entre el, Belloc e máis seu irmán Cecil: o Eye Witness (1911), o New Witness (1912), e posteriormente, logo de problemas económicos e de que Cecil falecese na guerra en 1916, o G.K.'s Weekly (1925).
Ronald Syme
Ronald Syme, nado en Eltham, Nova Zelandia, o 11 de marzo de 1903 e finado o 4 de setembro de 1989, foi un historiador da Roma antiga, un dos máis eminentes do século XX.
Traxectoria
Syme estudou francés e literatura nas Universidades de Auckland e Wellington. En 1925 partiu para Inglaterra, estudou no Oriel College de Oxford entre 1925 e 1927. En 1929 convértese en titor do Trinity College, ata 1949. Publicou The Roman Revolution, centrado no ascenso de Octaviano e a instauración como Augusto, en 1939, que o converteu nunha autoridade mundial recoñecida. Durante a segunda guerra mundial, Syme foi catedrático de filoloxía clásica en Istambul, entre 1942 e 1945. En 1949 foi nomeado profesor de Historia Antiga no Brasenose College, de Oxford, cargo que ocupou ata 1970. Desde 1976 ata 1989 foi catedrático de Historia Antiga na Royal Academy of Arts.
Obras
Unha das súas primeiras obras foi The Spanish War of Augustus (26-25 B. C.) publicada en 1934 en The American Journal of Philology sobre a campaña de Augusto no noroeste da Península Ibérica. A obra pola que se lle recorda, The Roman Revolution (1939), foi unha análise, maxistral e controvertida ao tempo, da vida política romana no período que seguiu ao asasinato de Xulio César. Inspirado no ascenso dos réximes fascista e nazi en Italia e Alemaña e seguindo o estilo e o pesimismo de Tácito, Syme devolvía a historia ás fontes antigas, mostrándonos un Augusto feroz, astuto, demagogo e hábil que restaurou a orde pública restaurando a República como pretexto para compoñer unha monarquía baseada nas relacións persoais e na ambición das familias políticas romanas, todo isto por medio dunha historia narrativa baseada nun fondo coñecemento das fontes antigas.
En 1958 saíu do prelo a súa biografía sobre Tácito, Tacitus, en dous volumes, constituíu un fito historiográfico, aínda o máis completo estudo desta figura, cun exhaustivo tratamento do contexto histórico e político. En 1964 seguiulle a biografía de Salustio, Sallust. Dedicou catro libros á Historia Augusta, unha colección de biografías dos emperadores desde Adrián ata Carino.
Prokip Khmelovskyi
Prokip Khmelovskyi (en Прокіп Хмельовський; en Prokop Chmielowski, Prokop Chmielewski, Prokop Chmielecki), nado en 1600 ou 1603 en Mazovia e finado o 22 de febreiro de 1664 en Derman (hoxe no distrito de Zdolbuniv, Ucraína), foi un relixioso grecocatólico ucraíno, bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok dende 1652 até o seu pasamento.
Traxectoria
Prokip Khmelovskyi naceu en Mazovia nunha familia da nobreza católica latina, arredor do ano 1600. Quedou orfo a temperá idade, pasou ao rito bizantino, e entrou nos basilianos. En 1620 comezou os seus estudos no colexio xesuíta de Braunsberg, e entre 1627 e 1631 estudou no colexio xesuíta de Praga. Logo de ser ordenado sacerdote predicou en Minsk e en Žyrovicy. Posteriormente foi reitor do colexio de Volodymyr dende 1639.
O 24 de agosto de 1639 Kasiian Sakovych renunciou ao cargo de arquimandrita do mosteiro da Exaltación da Santa Cruz de Dubno, e Khmelovskyi pasou a ser o abade do mosteiro.
En 1662 tomou como coadxutor a Antin Terletskyi. Enfermo e agotado, retirouse da vida activa e estabeleceuse en Derman, onde finou o 22 de febreiro de 1664.
Pobo macuna
Os macuna son un pobo indíxena do grupo lingüístico tucano que habita na conca do Amazonas, na confluencia dos ríos Pira Paraná e Apaporis, no departamento colombiano de Vaupés e no estado brasileiro do Amazonas. A súa poboación estimouse en 600 individuos en 1991 (comparado con 400 en 1973), dos cales 450 vivían en Colombia.
Pierre-Thomas-Nicolas Hurtaut
Pierre-Thomas-Nicolas Hurtaut, nado en 1719 e finado en París o 5 de maio de 1791, foi un escritor francés.
CB Peñas Huesca
O Club Baloncesto Peñas Huesca, tamén coñecido como Levitec Huesca por motivos de patrocinio, é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Huesca, Aragón. Fundado inicialmente como Club Deportivo Peñas Recreativas de Huesca en 1977, non se constituíu legalmente até 1981. Competiu na liga ACB un total de 12 tempadas co obxectivo de eludir o descenso. Actualmente participa na Liga LEB Prata, onde xoga os seus partidos como local no Palacio Municipal, pavillón con capacidade para 4 906 espectadores.
Historia
O club foi fundado como Club Deportivo Peñas Recreativas de Huesca no verán do ano 1977 (aínda que constituído legalmente o 24 de agosto de 1981), cando as "peñas" da cidade se adheriron ao proxecto de crear un equipo profesional de baloncesto. Esta entidade oscense comezou a súa andaina na tempada 1977-1978 na Terceira División e, aos poucos, foi ascendendo até chegar á Liga ACB na tempada 1983-1984.
O debut na ACB saldouse cun descenso pero no curso baloncestístico 1985-1986, tras un ano afastado da elite, o Peñas consolidouse como equipo ACB, iso si, sempre co obxectivo anual de salvar a categoría. Tras conseguir a permanencia nunha eliminatoria contra o Festina Andorra en 1996, os directivos do club víronse obrigados a vender a praza de ACB ao Baloncesto Fuenlabrada, xa que a situación económica era insustentable.
Ese ano o club é refundado Club Baloncesto Peñas Recreativas de Huesca, e dese xeito, a seguinte tempada disputou a primeira edición da LEB, contando cun orzamento baixo. A tempada non foi boa, aínda que logrou manterse na categoría. No entanto, o Peñas abandonou a LEB trala salvación, mantendo unicamente en competición os seus equipos de canteira na tempada 1997-1998. Na seguinte tempada, o equipo sénior inscribiuse na Liga EBA e obtivo bos resultados durante o tempo que permaneceu nesta categoría. Nos anos 2003 e 2004, o club oscense xogou a fase de ascenso á LEB 2 aínda que non logrou subir de categoría, feito que finalmente se produciu en 2005 ao saír vitorioso da fase final do campionato disputada en Palencia. Tras varios anos en EBA e LEB Prata, no ano 2010 o club ascende á segunda categoría, a LEB Ouro, na cal compite actualmente.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
S/PDIF
S/PDIF é unha versión do protocolo estándar AES/EBU adaptada para aplicacións comerciais, presentando pequenas diferenzas que o fan máis económico de o construír.
Roy Jones, Jr.
miniatura|Roy Jones, Jr. en 2007 Roy Jones, Jr., nado en Pensacola o 16 de xaneiro de 1969, é un boxeador, cantante e actor estadounidense, que conta tamén coa nacionalidade rusa desde o 12 de setembro de 2012
Spała
Spała é unha aldea no distrito administrativo de Gmina Inowłódz, dentro do Condado de Tomaszów Mazowiecki, na Polonia central. Situada ás beiras do Río Pilica, aproximadamente 6 quilómetros ao oeste de Inowłódz, 9 km  km ao leste de Tomaszów Mazowiecki, e 54 km do sur-leste da capital rexional Łódź. A aldea ten unha poboación de 400 habitantes.
Residencia dos tsares
miniatura|dereita|O desaparecido Palacio de madeira que mandou edificar [[Alexandre III de Rusia.]] A importancia do asentamento aumentou no século XIX cando os tsar de Rusia Alexandre III mandou construír unha residencia de caza na aldea. En 1885 edificouse un palacio de madeira que serviría de aloxamento aos tsares nas súas visitas a Spala ata a 1912. En 1912 a familia de Nicolao II estaba pasando uns días no palacio de madeira, cando o tsarévich Alexei sufriu un ataque de hemofilia que case lle custa a vida. Este suceso provocou que a tsarina Alexandra Feodorovna se negase a volver ao palacio de Spała.
Guerras Mundiais
Durante a primeira guerra mundial Spała situábase dentro da zona de ocupación alemá, servindo como base de operacións militares ata a retirada das tropas alemás en 1918.
No período de entreguerras e, acadada a independencia de Polonia, Spała viviu uns anos de prosperidade como centro de caza ao que acudían toda clase de autoridades civís, recibindo en varias ocasións a visita do Presidente Ignacy Moscicki. En 1935 celebrouse o rally dos Boy Scouts para conmemorar o seu 35 aniversario.
Co estoupido da segunda guerra mundial e a ocupación de Polonia por parte do exército do Terceiro Reich, estableceuse en Spała o Alto Mando Militar alemán.
Retranca Editora
Retranca Editora é unha editorial galega de banda deseñada con sede na cidade de Pontevedra. O seu director é Kiko da Silva. Fundouse en 2007 e ten unha produción estimada de entre 3 e 4 títulos por ano, tanto de autores galegos como de fóra. É a empresa responsable da publicación da revista homónima.
Entre os títulos do seu catálogo figuran obras como Pinturas de guerra de Ángel de la Calle ou Amani de Miguelanxo Prado.
Alaska y los Pegamoides
Historia
Alaska y los Pegamoides formouse en 1979 tras a separación do grupo Kaka de Luxe, do que catro dos seus compoñentes formaban parte (Alaska, Nacho Canut, Manuel Campoamor e Carlos Berlanga). O grupo Kaka de Luxe non se separou, senón que os catro compoñentes que posteriormente fundaron Alaska y los Pegamoides déronse conta de que a afinidade entre eles era maior e os seus intereses comúns eran completamente diferentes ao do resto de compoñentes (Fernando Márquez "El Zurdo", Enrique Sierra e Pablo Martínez), polo que decidiron comunicarlles a súa decisión de seguir por camiños diferentes. A eles uníronse dúas persoas, Ana Curra, á que coñeceron no Pentagrama (bar de Madrid), e Eduardo Benavente, ao que aceptaron tras unha proba, motivada pola saída do grupo de Álvaro de Torres. Esta saída produciuse polo desencontro ideolóxico entre Álvaro e o resto do grupo, que non quería introducir a caixa de ritmos para as súas cancións, entre outros desencontros. Outra saída do grupo foi a de Manolo Campoamor, que comezou sendo o vocalista. O seu posto foi ocupado por Alaska tras a súa marcha.
O grupo gravou o seu primeiro single "Horror en el Hipermercado", producido por Julián Ruíz, en 1980. Esta canción converteuse nun grande éxito grazas á súa emisión por radio, o que facilitou a gravación do seu segundo single dous anos despois, "Otra dimensión". Ese mesmo ano o grupo sacou ao mercado o seu único álbum: Alaska y los Pegamoides.
A estética do grupo variou durante a súa vida do pop, os colorines e á estética gótica, o pesimismo e o negro (ver a famosa sesión de fotos nun cemiterio).
Algunhas das máis coñecidas cancións do grupo son Bailando (todo un himno xeracional), Horror en el Hipermercado, Bote de Colón, La rebelión de los electrodomésticos e La tribo de las chochoni.
Membros
Olvido Gara - Ana Curra - <órgano e caixa de ritmos>
Eduardo Benavente - <batería> Carlos Berlanga -
Nacho Canut -
Álvaro de Torres - <batería> (desde 1979 ata 1980)
Manuel de Campoamor - (desde a súa formación ata finais de 1979)
Discografía
Álbums
vendeu 50.000 copias
Sinxelos
Recompilacións
Autonoe (lúa)
Autonoe (ou en grego Αυτονόη), tamén coñecida coma Xúpiter XXVIII, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2001, e recibiu a designación temporal S/2001 J 1.
Autonoe ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 24,264 millóns de kms, tarda 772,168 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 151° con respecto á eclíptica (150° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,369. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Recibiu oficialmente o seu nome en agosto do ano 2003, Autonoe na mitoloxía grega era unha das 'conquistas' de Zeus (Xúpiter), nai das Cárites ou Gracias segundo algúns autores.
O Pacio, Bexán, Cospeito
O Pacio é un lugar da parroquia de Bexán no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Río Erdre
260px|miniatura|dereita|A fonte do Erdre no departamento do [[Maine e Loira.]] O río Erdre, nome que ven do celta erdam (pequeno río) ten a fonte en La Pouëze a vinte quilómetros ao noroeste de Angers (Francia), no departamento do Maine e Loira, é un río francés, afluente do Loira e bótase nel en Nantes (Loira Atlántico, 44).
Biblioteca Provincial da Deputación da Coruña
A Biblioteca Provincial da Deputación da Coruña está situada nunha das zonas máis céntricas da cidade da Coruña. Esta biblioteca da Deputación da Coruña facilita o acceso a diferentes materiais, tanto bibliográficos coma audiovisuais.
Historia
miniatura|200px|Estantes de novidades. Fundada o 23 de decembro de 1845, a biblioteca nace a partir dos fondos procedentes da desamortización de diversos conventos da provincia da Coruña, durante a Primeira República. Nun primeiro momento instálase no edificio do Teatro Rosalía de Castro. En 1983 cambia a súa localización xunto co Arquivo, a un edificio na rúa Archer Milton Huntington, volvendo á súa localización orixinal en 1994, quedando así separada do Arquivo Provincial. Nesa data, a biblioteca contaba aproximadamente con 74.000 exemplares; na actualidade, hai preto de 200.000. miniatura|Bebeteca|196x196px Ademais da Biblioteca da Deputación Provincial, a cidade da Coruña conta coas: miniatura|200px|Sala César Antonio Molina e Mercedes Monmany. Así mesmo, a provincia ten numerosas bibliotecas de diferentes municipios. A súa localización e principais características poden ser consultadas no Directorio de Bibliotecas Públicas de Galicia. miniatura|200px|Sala de lectura Luis Seoane.
Coleccións de especial interese
Ademais das coleccións de Manuel López, César Antonio Molina e Mercedes Monmany, a Biblioteca Provincial tamén conserva:
Tribunal Europeo de Dereitos Humanos
O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH; tamén denominado Tribunal de Estrasburgo e Corte Europea de Dereitos Humanos) é a máxima autoridade xudicial para a garantía dos dereitos humanos e liberdades fundamentais do Consello de Europa.
Este convenio é un tratado polo que os 47 estados membros do Consello de Europa (todos os Estados europeos salvo Belarús e a Cidade do Vaticano) acordaron comprometerse a protexer os dereitos humanos e as liberdades fundamentais, tipificalos, establecer o Tribunal e someterse á súa xurisdición, é dicir, acatar e executar as súas sentenzas.
A execución das sentenzas do Tribunal polos Estados membros que foron condenados está supervisada polo Comité de Ministros, órgano decisorio do Consello de Europa composto por un representante de cada Estado membro. É importante resaltar que o TEDH non é unha institución da Unión Europea, non está relacionado con ela nin por tanto co Tribunal de Xustiza da Unión Europea. O TEDH é un órgano xudicial que se crea en virtude do CEDH. Para evitar confusións co Tribunal de Xustiza da Unión Europea é preferible denominar ao Tribunal de Dereitos Humanos como Tribunal de Estrasburgo, pois ten a súa sede na cidade de Estrasburgo (Francia).
Os dereitos humanos e liberdades fundamentais tipificados no Convenio, na Declaración Universal dos Dereitos Humanos de Nacións Unidas, na Convención Europea de Dereitos Humanos e na Carta da Unión Europea, son, en substancia, os mesmos.
Historia
O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos foi establecido o 21 de xaneiro de 1959 e renovado o 1 de novembro de 1998, coa entrada en vigor do Protocolo 11 ao Convenio para a Protección dos Dereitos Humanos e as Liberdades Fundamentais.
Un sistema mixto (un Tribunal e unha Comisión) existía xa anteriormente con base no Convenio. O 31 de outubro de 1998 o antigo Tribunal deixou de existir. Con todo, de acordo co Protocolo 11, a Comisión continuou en funcións durante un ano máis (até o 31 de outubro de 1999) para instruír os casos declarados admisibles por ela antes da entrada en vigor do protocolo.
Organización interna
miniatura|Unha Sala do Tribunal.
Nomeamento e cesamento
Os xuíces do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos son elixidos pola Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa, por maioría, de entre unha terna de candidatos que presenta cada Estado membro do Consello de Europa. Os candidatos deben ser xuristas da máis alta consideración moral e reunir as condicións requiridas para o exercicio de altas funcións xudiciais ou ser xurisconsultos de recoñecida competencia (artigo 39.3 do Convenio).
Xuramento
Antes de tomar posesión do seu cargo, os xuíces deberán prestar o seguinte xuramento ou declaración solemne, na primeira sesión na que o Tribunal se reúna en Pleno e o xuíz estea presente, ou en caso de necesidade, ante o Presidente do Tribunal:
Competencia
O TEDH non pode xulgar calquera presunta violación de dereitos humanos, senón que deberán cumprirse os seguintes requisitos:
Requisitos de admisibilidade
O TEDH desestimará a demanda se non concorren os seguintes requisitos:
Xermeade
O topónimo Xermeade pode referirse a:
Río Fluvià
260px|miniatura|O río Fluvià en Olot O Fluvià é un río de Cataluña de orientación leste-oeste, que logo dun curso de 70 km desauga no mar Mediterráneo.
Percorrido
O Fluvià nace na serra de Collsacabra e desemboca no Mediterráneo, nos pantanos do Empordà, preto de Sant Pere Pescador, despois de percorrer 70 quilómetros. Recolle as augas dos contrafortes máis nororientais da serra Transversal pola súa beira dereita e das serras da Alta Garrotxa pola orela esquerda. O val que forma o seu curso medio foi, historicamente, o principal paso para penetrar nas terras pirenaicas desde o nordeste de Cataluña.
O seu curso alto forma parte do Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa.
Poboacións no curso
miniatura|O Fluvià ao paso por [[Besalú.]]
Kevin Love
Kevin Wesley Love, nado o 7 de setembro de 1988 en Santa Monica (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actualmente xoga para os Miami Heat da National Basketball Association (NBA). Tres veces All-Star, posúe o récord de maior serie de partidos conseguindo dobres figuras en puntos e rebotes desde a fusión da NBA coa American Basketball Association (ABA). A nivel internacional, Love foi membro do equipo estadounidense que consegui as medallas de ouro no Mundial de Baloncesto de 2010 de Turquía e nos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres. É fillo do tamén ex xogador da NBA Stan Love.
Inicios
Kevin Love é sobriño por parte de pai de Mike Love, cantante do grupo The Beach Boys, e sobriño segundo doutros tres membros do grupo, os irmáns Wilson: Brian Wilson, Carl Wilson e Dennis Wilson. Kevin ten un irmán máis vello, Collin, e unha irmá máis nova, Emily. Por parte de nai a súa tía é a triatleta Kathleen McCartney Hearst, quen gañou en 1982 a prestixiosa proba Ironman de Hawai.
Aos poucos anos de nacer, el e a súa familia trasladáronse a Oregón, onde estudou no Instituto Lake Oswego. Alí bateu un récord que duraba 50 anos no estado, o de máxima anotación nunha carreira con 2.628 puntos, a pesar de perderse máis de media tempada sophomore por mor dunha lesión. En 2005 chegaron á final estatal, onde perderon ante Jesuit High School por 57-53. En 2006 volveron chegar á final, gañando por fin o campionato ante South Medford, equipo que lles derrotaría ao ano seguinte de novo na final, por 58-54. Nese partido, Love conseguiu 37 puntos e 15 rebotes. Foi elixido os seus catro anos de instituto no mellor quinteto do estado. Nun partido xa no seu último ano de high school rompeu un taboleiro tras realizar un mate nun contraataque.
Universidade
En xullo de 2006 Love comprometeuse verbalmente para xogar cos UCLA Bruins. Sempre levara o número 42 ás costas, e recibiu permiso de Walt Hazzard, en cuxo honra se retirou devandito número en 1996, para usalo durante a súa estancia na universidade. Desde a súa chegada, recibiu consellos regularmente tanto do antigo adestrador dos Bruins John Wooden como do ex xogador Bill Walton. A presenza de Love en UCLA espertou a animadversión dos seguidores da Universidade de Oregón, a alma máter do seu pai, e onde se esperaba que xogase nos seus anos universitarios. Chegaron mesmo a conseguir o seu número de móbil enviándolle mensaxes obscenas e até ameazas de morte.
Tras finalizar a tempada 2007-2008, foi nomeado Mellor novato do ano e Mellor xogador da Pacific Ten Conference, ademais de ser elixido no primeiro equipo All-American. Axudou á súa universidade a gañar o título e a tempada regular da súa conferencia, chegando á fase final da NCAA, caendo nas semifinais da Final Four ante a Universidade de Memphis, partido no que anotou 12 puntos e puxo 3 tapóns. O 17 de abril de 2008, en rolda de prensa, anunciou que deixaba UCLA para entrar no Draft da NBA dese ano.
Profesional
thumb|240px|Love, coa camiseta dos Wolves. Foi elixido na quinta posición do Draft da NBA de 2008 por Memphis Grizzlies, pero viuse envolvido nun múltiple traspaso que afectou a 8 xogadores, no cal o propio Love, xunto con Mike Miller, Brian Cardinal e Jason Collins marchábanse a Minnesota Timberwolves a cambio de O.J. Mayo, número tres do mesmo draft, Marko Jarić, Antoine Walker e Greg Buckner. Nas súas primeiras Ligas de Verán da NBA, debutou fronte a Dallas Mavericks e asinou 18 puntos e 13 rebotes, mentres que no seu segundo encontro, ante Los Angeles Lakers, anotou 18 puntos e capturou 17 rebotes. O 25 de febreiro de 2009, Love realizou o seu mellor partido da tempada, con 24 puntos e 15 rebotes, ante Utah Jazz. Ao mes seguinte, achegou 17 puntos e 19 rebotes contra San Antonio Spurs. Finalizou a súa primeira campaña na liga liderando aos rookies con 29 dobres-dobres, e sendo incluído no Segundo mellor quinteto de rookies.
Nun partido en casa contra os New York Knicks o 12 de novembro de 2010, Love conseguiu 31 puntos e 31 rebotes. Os seus 31 rebotes estableceron unha marca de franquía dos Timberwolves e tamén a maior cantidade para un xogador na NBA desde que Charles Barkley colleu 33 nun partido en 1996. O último xogador en anotar polo menos 30 puntos e capturar polo menos 30 rebotes nun só encontro foi Moses Malone (38 puntos e 32 rebotes) en 1982. Love converteuse no 19º xogador na historia da NBA en ter un partido de 30-30. O 8 de marzo de 2011 contra os Utah Jazz anotou 24 puntos e capturou 12 rebotes, igualando así os 53 dobres-dobres consecutivos de Moses Malone, que é o segundo refacho máis longa de dobres-dobres consecutivos na historia da NBA. Só supéralle Elvin Hayes, que logrou 55 dobres-dobres consecutivos na tempada 1973-74. Ao seguinte partido contra Golden State Warriors capturou 12 rebotes pero só anotou 6 puntos, vendo rota o seu gran refacho.
Na tempada 2011-2012, é convocado para participar no seu segundo All-Star Game de forma consecutiva, conseguindo 17 puntos, 7 rebotes, 3 roubos e unha asistencia. Ademais participo no concurso de triplos de 2012 gañando a Kevin Durant na final. Tras conseguir coa Selección dos Estados Unidos o Ouro Olímpico nos Xogos Olímpicos de 2012 Londres, durante o Training Camp fracturouse a man dereita durante un adestramento a 15 días do comezo da competición, as primeiras noticias falan dunha baixa de entre 6 e 8 semanas. O 22 de febreiro de 2014, conseguiu o seu primeiro triplo-dobre na NBA, con 37 puntos, 12 rebotes e 10 asistencias, nunha vitoria ante Utah Jazz. Despois de seis tempada completas cos Timberwolves, Love foi traspasado aos Cleveland Cavaliers o 23 de agosto de 2014 nun acordo de tres equipos que involucrou aos Philadelphia 76ers e aos Timberwolves.
Aoede (lúa)
Aoede (ou en grego Αοιδή), coñecida tamén coma Xúpiter XLI, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003, e recibiu a designación temporal S/2003 J 7.
Recibiu oficialmente o seu nome en marzo do ano 2005, Aoede na mitoloxía grega era unha das tres Musas orixinais. Aoede era a musa das cancións e era filla de Zeus (Xúpiter) e Mnemosine.
Igrexa de Santa María de Gomariz
miniatura|200px|dereita|Fachada románica da Igrexa. miniatura|200px|dereita|Capiteis románicos da fachada. miniatura|dereita|200px|Capiteis románicos da fachada. miniatura|200px|dereita|Xanela románica da ábsida da Igrexa. miniatura|dereita|200px|Posible celeiro ou resto do mosteiro o que pertencía a Igrexa de Gomariz.
A igrexa de Santa María de Gomariz é un templo de orixe medieval (concretamente da segunda metade do século XII ), que conserva gran parte da súa fisonomía románica, o que fai que sexa un moi bo exemplo deste tipo de arquitectura rural de Galicia.
Situación
Está situada na parroquia de Gomariz, no concello de Leiro (comarca do Ribeiro). Sitúase nun alto no medio do lugar de Gomariz desde o que divisa de xeito privilexiado o río Avia.
Historia
Formou parte como priorado do Mosteiro de Toxos Outos de Lousame, por doazón do Emperador Afonso VII do 9 de maio de 1138 ''"A su vez el Monasterio de San Justo de Avellanedo (cerca de Noya, que se llamó después Tojos Outos (Tribulis altis), fundado en 1132 por D. Froilán Alonso y D. Pedro Muñiz, caballeros de la Corte del monarca, que allí se retiraron a hacer vida monástica, recibió de su liberalidad, entre otros grandes privilegios, el expedido en Carrión a 9 de Mayo de 1138, por el cual le hizo donación, aparte de otras heredades, del lugar de Gomariz, con su iglesia y derechuras. «..Videlicet, in terra Castella de Bubal, villam Gomariz cum ecclesia, et directuris suis in ripa fluminis, quod dicitur aviae». Este privilegio se halla incluido en otro de confirmación, que otorgó en Santiago don Fernando III, a 17 de febrero de 1232, y ambos en uno de Alfonso el Sabio, expedido en Santo Domingo de Silos, a 13 de Noviembre de 1255 (B.C.P.M.O., t. IV, p. 11-12). Dícenos el sr. Fernández Alonso, en El Pontificado Gallego, p. 247, que las tierras de Gomariz fueron cedidas al Obispo de Orense D. Alfonso I. En efecto, un Real Priv. firmado por Alonso VII en 1157, en que confirma los derechos y posesiones de la Iglesia de Orense, incluye a Gomariz (B.C.P.M.O. - Col. Dip., p. 37) como lo incluyen también, la confirmación de donaciones hechas a la misma iglesia, el documento pontificio de Alejandro III, que lleva la fecha de Abril de 1171 (ibid. p. 56), y el real Priv. de Fernando II, en mayo de 1180 (ibid. p. 60-61). No debe, sin embargo, pretenderse por esto asignar a la Iglesia de Orense, el territorio de Gomariz, sino alguna heredad del mismo, otorgada en ocasión que no conocemos, a semejanza de la que a la referida Iglesia hizo Alfonso IX en 11 de Septiembre de 1213 y confirmó en 22 de mayo de 1228, de todo lo que en Gomariz pertenecía a su propiedad (ibid. p. 128-29). Este lugar, con su jurisdicción civil y criminal fué, con ligeras alternativas, que oportunamente reseñaremos, del dominio de los monjes de San Justo, agregados al de Sobrado en el año 1504"'' en "Historia de Ribadavia y sus alrededores" do P.Samuel Eiján, 1920, edición facsímile. Alvarellos Editora Técnica. ISBN 84-85311-40-X (1981). Páxs. 101-103.
Foi causa de graves conflitos e moitos preitos o tomar posesión dela a familia dos Sarmiento de Ribadavia a partir de 1369 e o Cabido da Catedral de Ourense no 1492 volvendo ao Mosteiro de Sobrado no 1504.
A igrexa orixinal, moi antiga, puido ser feita polos templarios. Formaba parte do priorado de Sobrado dos Monxes hoxe desaparecido que tiña moita importancia para o mosteiro, xa que lle serviría como adega. Das posibles edificacións propiedade do mosteiro quedan algúns restos nun edificio que se distingue pola cantería do muro e os canzorros que terman do beirado. Se foi un celeiro, como supoñen algúns autores, sería unha das poucas obras civís románicas que se conservan.
Descrición
Orixinalmente estaba formada por tres naves, En 1499 aínda quedaba en pé a "Torre dos signos".
A cabeceira e a nave son rectangulares. A fachada é a parte máis interesante desta igrexa. Dous pares de columnas estriadas e lisas manteñen o voo das arquivoltas peraltadas da porta principal. Decóranse con capiteis zoomorfos de singular beleza. Unha ventá románica sobre o saínte enmarcada tamén con columnas e un arco de medio punto. Remátase cunha espadana que acolle as dúas campás da igrexa.
A ventá románica do testeiro é de grandes proporcións e ten unha curiosa decoración nos capiteis.
Ben Hogan
Hogan liderou a lista de ganancias do PGA Tour en cinco tempadas: 1940, 1941, 1942, 1946 e 1948. Obtivo 64 vitorias no circuíto estadounidense (13 delas en 1946 e 10 en 1948), o que o coloca cuarto na historia.
Traxectoria
Hogan naceu en Stephenville, Texas, terceiro e máis novo dos fillos de Chester e Clara (Williams) Hogan. O seu pai era ferreiro e a familia viviu dez millas ao suroeste en Dublin ata 1921, cando se mudaron 112 km ao nordés a Fort Worth. En 1922, cando Hogan tiña nove anos, o seu pai suicidouse cun disparo na casa da familia. Segundo algunhas fontes, Chester cometeu suicidio diante de Ben, o que algúns (como o seu biógrafo James Dodson) citaron como causa da súa personalidade introvertida nos anos posteriores.
Hogan abandonou o Central High School no semestre final do seu último ano. Converteuse en profesional do golf apenas seis meses antes de cumprir 18 anos no Texas Open de San Antonio, a finais de xaneiro de 1930. Hogan coñeceu a Valerie Fox na escola dominical a mediados da décad de 1920 en Fort Worth e volveron atoparse en 1932 cando el obtivo un traballo nun club de Cleburne, onde se mudara a súa familia. Casaron en abril de 1935 na casa dos pais dela.
Os primeiros anos de Hogan como profesional foron moi difíciles e acabou na creba máis dunha vez. Non gañou o seu primeiro torneo ata marzo de 1940, cando gañou tres campionatos consecutivos en Carolina do Norte. Aínda que tardou unha década para lograr a súa primeira vitoria, a súa esposa cría nel, o que o axudou durante os anos máis duros.
En 1949 sufriu un gravísimo accidente automobilístico, que provocou que os doutores dixesen que non volvería camiñar; porén, só dezasete meses despois gañou o US Open.
Hogan gañou tres torneos maiores profesionais en 1953: o Masters de Augusta, o Aberto dos Estados Unidos e o Aberto Británico. Foi o primeiro golfista en conseguilo, aínda que en 1930 Bobby Jones triunfara nos torneos abertos e de afeccionados estadoundenses e británicos.
En 1954 creou a súa propia marca de paus de golf de alta calidade, que leva o seu nome. Xugou por última vez en 1971.
Legado
En 1974 foi un dos primeiros golfistas en ser incluído no Salón da Fama do Golf Mundial.
Giro da Lombardía
miniatura|dereita|[[Moreno Argentin vencendo da edición de 1987.]] O Giro da Lombardía é unha carreira ciclista profesional dun so día disputada na rexión italiana da Lombardía, tradicionalmente no mes de outubro.
Comezou a correrse no 1905 e interrompeuse sódurante a primeira e a segunda guerra mundial. É unha das cinco clásicas da tempada consideradas monumentos do ciclismo e a que ten un perfil máis montañoso de todas elas, polo que o seu palmarñes está cheo de grandes escaladores. O corredor con máis vitorias na proba é o ciclista italiano Fausto Coppi, vencedor en cinco edicións. No ano 2012 cambiou o seu nome tradicional de Giro di Lombardía polo de Il Lombardía.
Percorrido
miniatura|Curva do Muro de Sormano A saída e a chegada de Il Lombardia cambia con frecuencia, sendo Milán, Como e Bérgamo, as cidades mais empregadas para o comezo e o fin. Dende 2017 Como é a cidade da liña de meta. Entre o 2004 e o 2006 a proba saíu de fóra de territorio italiano, tomando a saída en Mendrisio, Suíza.