cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igrexa de Santa María de Dodro
Descrición
Foi reconstruída en parte en 1918. Recentmente, a igrexa foi restaurada, no ano 1992, co arranxo da bóveda e do tellado e coa colocación dun novo piso de pedra. miniatura|170px|esquerda|[[Portada (arquitectura)|Portada presidida pola Virxe da Asunción.]]
Fachada
No exterior séguese co mesmo criterio de sinxeleza que no interior, a fachada de liñas elementais non se atén ás trazas orixinais de Simón Rodríguez. No centro da fachada ábrese a porta que presenta un marco de orelleiras de riqueza na modelaxe. As pilastras caixeadas flanquean a porta, coroada por un frontón triangular partido con fornela que resgarda a Virxe da Asunción. A torre do campanario é de tres corpos, coroada por unha cupuliña de planta octogonal con pináculo, configurando un todo harmónico e equilibrado.
Altar maior
No interior destaca sobre todo o retablo maior. A intensa decoración contrasta coa sinxeleza do propio recinto, a profusión de dourados imponse nun espazo reducido, o uso de diferentes planos provoca a sensación de movemento e de inestabilidade, xogos de luces e de sombras. Está considerado como o primeiro retablo deseñado por Simón Rodríguez, arredor de 1740, data do inicio das obras, sendo quizais o entallador Manuel de Leis.
Alejo Centeno Soto
Alejo Centeno Soto, finado en Corme (Ponteceso) o 5 de abril de 1966, foi un político galego.
Igrexa de Santa María de Dodro
Altar maior
Consta de baseamento e dous corpos. O inferior está formado por cinco rúas separadas por columnas con fuste moi decorado e capiteis corintios, presentando no alto os típicos cilindros do autor. O segundo corpo está dividido en tres rúas separadas por pilastras con pequenas columnas na base. No centro, a imaxe da Virxe e nos laterais, enormes volutas con anxos portadores de palmas. Remata o retablo a figura do Pai Eterno, tamén característica nas trazas do artista.
Alejo Centeno Soto
Traxectoria
Coa II República foi elixido concelleiro monárquico de Malpica de Bergantiños o 12 de abril de 1931. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe de milicias de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Malpica en febreiro de 1938. Cesou no cargo en outubro dese ano.
Igrexa de Santa María de Dodro
Altares laterais
Contratáronselle os catro altares colaterais a Francisco de Lens e Juan Domínguez de Estivada. Nos brazos do cruceiro figurarían un dedicado á Virxe das Neves, con Santa Lucía e Santa Bárbara ós lados, que se conserva completo, e outro a San Antonio de Padua, acompañado de Santiago peregrino e San Roque. Os outros dous estarían baixo a advocación da Dolorosa e do Nazareno. Son imaxes de vestir, a primeira de Antonio Fernández, a última semicompleta, con torso, o que non é usual, adornada cos atributos da Paixón e da Santa Face, obra da etapa final do grande escultor Xosé Gambino.
Alejo Centeno Soto
Vida persoal
Casou con Aurelia Centeno Chans.
A Devesa, Queiruga, Porto do Son
A Devesa é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Francisco García (baloncestista)
Francisco Alberto García, nado o 31 de decembro de 1981 en Santo Domingo, é un xogador dominicano de baloncesto profesional que é axente libre.
Traxectoria profesional
García foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Sacramento Kings. Na súa tempada coma rookie, García xogou 67 partidos, 11 deles coma titular, nos que fixo 5.6 puntos por encontro. En setembro de 2008, asinou cos Kings unha extensión de contrato por cinco anos.
O 20 de febreiro de 2013, García foi traspasado ós Houston Rockets xunto a Thomas Robinson e Tyler Honeycutt a cambio de Patrick Patterson, Toney Douglas e Cole Aldrich.
O 5 de agosto de 2013, García asinou un novo contrato cos Rockets. O 19 de decembro de 2014, foi cortado polos Rockets tras a adquisición de Corey Brewer e Alexey Shved nun traspaso.
Referendo de independencia de Cataluña de 2017
miniatura|250px|Papeleta do referendo. O referendo sobre a independencia de Cataluña é un referendo de carácter vinculante sobre a independencia e a creación dun Estado catalán. Celebrouse o 1 de outubro de 2017. Foi organizado polo goberno catalán, formado tras as eleccións nas que os defensores do referendo teñen maioría no Parlamento de Cataluña. Porén, o Goberno do Reino de España opúxose á súa celebración e non deu por válido o resultado da votación.
Maioría parlamentaria prorreferendo
miniatura|Foto oficial do Goberno de Puigdemont. O 27 de setembro de 2015 realizáronse as eleccións ó Parlamento de Cataluña. Estas eleccións deron unha maioría de forzas políticas prorreferendo (Junts pel Sí, Catalunya Sí que es Pot e Candidatura d'Unitat Popular - Crida Constituent) e fixo posible a creación dun goberno prorreferendo.
Anuncio da data e pregunta do referendo
O 9 de xuño de 2017, o Goberno de Cataluña, xunto con todos os membros independentistas do Parlamento de Cataluña, anunciou a data e pregunta para o referendo nunha cerimonia solemne no Pati dels Tarongers do Palau de la Generalitat. A pregunta será: "Quere que Cataluña sexa un Estado independente en forma de república?" e será feita nas tres linguas oficiais faladas en Cataluña (en catalán, español e aranés). A data fixada para o referendo, foi o 1 de outubro de 2017.
Un soño posible
Un soño posible (en The Blind Side) é un filme estadounidense dirixido por John Lee Hancock que foi estreado no 2009. Está baseado no libro de Michael Lewis The Blind Side: Evolution of a Game. Estreouse en galego na TVG o 21 de setembro de 2013.
Xenoturbélidos
Os xenoturbélidos (Xenoturbellida) son un filo de animais bilaterais vermiformes, mariños, de posición taxonómica incerta, que comprende unha soa familia, do mesmo nome vulgar galego (cientificamente, Xenoturbellidae), cun único xénero, Xenoturbella, con tan só dúas especies.
Un soño posible
Sinopse
Baseado en feitos reais. Michael Oher, un mozo negro sen fogar, é acollido por unha familia branca, disposta a darlle todo o seu apoio para que poida triunfar tanto coma xogador de fútbol americano coma na súa vida privada. Pola súa parte, Oher tamén influirá coa súa presenza na vida da familia Touhy.
Xenoturbélidos
Foron descubertos en 1949, ano en que foron clasificados como turbelarios primitivos e peculiares.
Estudos do seu ADN realizados en 2003 reclasificáronos como primitivos deuteróstomos fóra dos filos previamente coñecidos (Bourlat et al., 2003).
Previamente xa foran relacionados cos moluscos (Noren & Jondelius, 1997), pero obxetouse que o ADN fora contaminado co dos moluscos dos que se alimentaban. (Bourlat et al., 2003).
Estes primeiros resultados foron recentemente corroborados. O xénero considérase agora o único membro do seu propio filo, Xenoturbellida (Haszprunar et al., 1991; Bourlat et al. (2006): ).
Características
Xenoturbella ten un plan corporal moi simple. Carece de cerebro, de tubo dixestivo, de gónadas (pero si produce gametos; os ovos e os embrións prodúcense nos folículos), e de calquera outro órgano definido, a excepción dun estatocisto provisto de células flaxeladas. Ten cilios e un sistema nervioso difuso. A súa lonxitud alcanza os 4 cm. Encontráronse frote ás costas de Suecia, Escocia e Islandia.
Especies
O xénero Xenoturbella inclúe dúas especies:
O Incio
O Incio é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Sarria. Segundo o IGE no 2014 tiña 1797 habitantes (2236 no 2006, 2297 no 2005, 2358 no 2004, 2406 no 2003).
Xeografía
Ten unha superficie de 146,09 km². Limita ao norte con Sarria e Samos, ao sur con Bóveda e A Pobra do Brollón, ao leste con Samos e ao oeste con Paradela e Bóveda.
No concello do Incio está o encoro de Vilasouto, que subministra auga a toda a zona do Val de Lemos.
Demografía
{{Hab info|8137|7010|6253|4155|2358|2.087|1.956|1.875|1.822|1.797|1.777|1.740}|1.667|1.609|1.570|1.533|1.521}}
Toponimia
O Incio procede da forma medieval Onitio, rexistrada dende o século IX.
Patrimonio arqueolóxico
Da época do megalitismo consérvase a necrópole de Santa Mariña, un conxunto de corenta mámoas declarado Ben de Interese Cultural.
Hai petróglifos e castros en Goó, Santa Cristina do Viso, A Cruz do Incio, Trascastro e Vilasouto.
Deporte
O Incio conta cun equipo de fútbol, chamado O Incio Terra Brava Club de Fútbol, que milita na Segunda Galicia e que xoga os seus partidos como local no campo do Carboeiro. Anteriormente o concello xa contara con equipo de fútbol, o CD O Incio, que existiu entre 1995 e 2003 e que competiu tamén na tempada 2004-05.
Lugares do Incio
Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Incio vexa: Lugares do Incio.
Mikhail Tomskii
Mikhail Pavlovich Tomskii (en Михаил Павлович Томский), nado en Kolpino (Imperio Ruso) o 31 de outubro de 1880 e finado en Bolshevo (Unión Soviética) o 22 de agosto de 1936, foi un sindicalista e líder bolxevique.
Traxectoria
Naceu en Kolpino, preto de San Petersburgo. Trasladouse a Estonia (por aquel entón Imperio Ruso) e involucrouse na Revolución Rusa de 1905. Axudou a formar o Soviet de Revel de deputados e obreiros e o Sindicato de Traballadores Metalúrxicos. Arrestaron a Tomskii e deportárono a Siberia.
Conseguiu escapar e regresou a San Petersburgo onde se converteu no presidente do Sindicato de Gravadores e Cromolitográficos.
Volvérono deter en 1908 e tivo que exiliarse a Francia, pero volveu regresar a Rusia en 1909, onde o detiveron pola súa actividade política e o condenaron a 5 anos de traballos forzados. Liberouno o goberno provisional trala Revolución de Febreiro de 1917 e trasladouse a Moscova, onde participou na Revolución de Outubro. Nomeárono membro do Comité Central do Partido Bolxevique en 1919.
En 1920 nomeárono Secretario Xeral da Internacional Sindical Vermella, Tomski era un aliado de Nikolai Bukharin e Aleksei Rykov, que lideraban a parte moderada (o de dereita) do Partido Bolxevique durante os anos 20. Xuntos, foron aliados de Stalin, na súa loita interna polo poder contra Trotski trala morte de Lenin en 1924.
En 1928 Stalin volveuse contra os seus antigos aliados, derrotando a Bukharin, Rykov e Tomskii, na reunión plenaria do Comité Central celebrada en abril de 1929 e obrigando a Tomskii a dimitir como líder do movemento sindical, pasando entón a traballar na industria química da Unión Soviética, cargo que ocupou ata 1930. Non o reelexiron no buró tralo 16ª Congreso do Partido Comunista, en xullo de 1930, pero foi membro de pleno dereito do Comité Cental ata o seguinte Congreso, en xaneiro de 1934, cando o rebaixaron a membro sen dereito a voto.
Bastia
Bastia é unha comuna francesa, situada na parte nordeste da illa de Córsega a poucos quilómetros da illa de Elba, capital do departamento de Alta Córsega.
Sanjay e Craig
Sanjay e Craig (en inglés: Sanjay and Craig) é unha serie de televisión animada estadounidense producida por Nickelodeon. A estrea foi o 25 de maio de 2013. Os creadores son Jim Dirschberger, Andreas Trolf e Jay Howell.
Sinopse
A serie animada conta as aventuras de Sanjay, un rapaz americano de 12 anos con ascendencia hindú e o seu mellor amigo Craig, unha serpe que adora disfrazarse.
Luciana Aymar
Luciana Paula Aymar, nada en Rosario o 10 de agosto de 1977 é unha ex xogadora arxentina de hóckey sobre herba.
É a única xogadora da historia que recibiu oito veces o premio da FIH á mellor xogadora do ano, e está considerada a mellor xogadora de hóckey de todos os tempos.
Aymar é coñecida pola súa capacidade de superar as rivais empregando mediante cambios e releos. Por este motivo recibiu os alcumes de "La Maga" ("A maga") e "A Maradona do hóckey sobre herba". Foi a abandeirada da Arxentina nos Xogos Olímpicos de 2012, sendo a segunda xogadora deste deporte que o fai, despois de Marcelo Garraffo.
Traxectoria
Aymar comezou a xogar aos sete anos no Club Atlético Fisherton de Rosario. Seis anos despois cambiouse ao Jockey Club de Rosario. Gradualmente comezou a adestrar coa selección nacional júnior, para o que viaxaba todos os días a Buenos Aires. Na súa carreira internacional xogou no Rot Weiss Köln de Alemaña e no Real Club de Polo de España. No seu país, xogou no Quilmes Atlético Club e no GEBA, co que gañou a Liga Nacional e o Torneo Metropolitano. En 1997 formou parte da selección júnior da Arxentina que gañou o campionato júnior dos Xogos Panamericanos e a medalla de bronce na Copa do Mundo de Hóckey júnior. O ano seguinte debutou coa selección absoluta, acabando cuartas na Copa do Mundo.
Aymar pertence á xeración de xogadoras arxentinas que gañou varios torneos internacionais a partir dos Xogos Panamericanos de 1999, incluíndo catro medallas olímpicas e seis Trofeos de Campioas. Foi membro dos equipos que gañaron as Copas do Mundo de 2002 e 2010, a última delas na súa cidade natal de Rosario.
En 2008 foi declarada "Lenda do Hóckey" pola International Hockey Federation.
Xogou o seu último partido internacional coa Arxentina o 7 de decembro de 2014 en Mendoza, onde gañou o seu sexto Trofeo de Campioas.
Dodoma
Dodoma é a capital de Tanzania e da rexión homónima. Cunha superficie de 2.669 km² e unha poboación de 324.347 habitantes (2002), é a terceira cidade do país. Dodoma foi escollida como capital de Tanzania en 1973, pero o traslado non se efectuou até 1996. A anterior capital, Dar es Salaam, aínda acolle numerosos organismos administrativos.
Xeografía
Dodoma érguese no centro de Tanzania, a 486 km ao oeste de Dar es Salaam e a 441 km ao sur de Arusha, sede das institucións da Comunidade de África Oriental. Dos 2.699 km² da súa área total, só 625 están urbanizados. A cidade levántase a 1.135 metros de altura sobre o nivel do mar.
Infraestruturas
Dodoma está enlazada por importantes estradas vía automobilística ás outras grandes cidades de Tanzania. Para o leste comunícase con Dar es Salaam a través da rexión de Morogoro; polo oeste con Mwanza e Kigoma atravesando Tabora; a grande estrada do norte conduce até Arusha. Por Dodoma pasa o ferrocarril central, que tamén a une con Dar es Salaam. O aeroporto só pode recibir aeronaves de dimensións medias, polo que está en proxecto o seu ampliamento.
Universidade
Existen dúas universidades en Dodoma. Unha é a St. Johns University(católica e privada) e a outra a Universidade de Dodoma (The University Dodoma) ou 'UDOM'. A UDOM comezou as súas actividades en setembro de 2007 con 1.500 estudantes, mais poderá acoller, a uso completo, uns 40.000 nos próximos anos.
Paloma Otero
Pomba Otero Mosquera, nada na Coruña o 11 de outubro de 1987, é unha actriz e modelo galega, coñecida polo seu papel protagonista na serie O Faro, producida pola TVG e emitida tanto en territorio español como en países estranxeiros.
Traxectoria
Naceu na Coruña, sendo neta do histórico gardameta do Deportivo da Coruña, Otero. Licenciouse en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Vic (Barcelona). Comezou a súa formación como actriz no Estudo Nancy Tuñón, a que complementa con distintos cursos de interpretación e dobraxe, así como tamén esgrima, hípica e danza.
Traballou con Alejandro González Iñárritu no anuncio “Write the Future” de Nike con motivo do Mundial de Fútbol de 2010 que foi gañador no Grand Prix en Cannes Lions. Tamén colaborou con Pedro Almodóvar, quen a contrata para traballar na película La piel que habito.
Protagonizou curtametraxes como Hasta que la muerte nos separe, producida por Escándalo Films e escrita e dirixida pola mexicana Gaby Amione; Cuentos crueles de juventud de Santiago Mohar en México; e Inversos de Afasto Correa en Barcelona.
Taivassalo
Taivassalo (en sueco Tövsala) é un concello da rexión de Finlandia Propia, Finlandia. A súa poboación era de 1 654 habitantes en 2017.
A lingua predominante no concello é o finés, cun 94,92 % de falantes, mentres que o sueco é falado polo 0,72 % e o 4,35 % é falante doutras linguas.
Historia
A fundación da localidade é en gran parte mítica. En 1155, o bispo Henrique de Uppsala chegou á rexión á cabeza da primeira cruzada sueca, evanxelizando varios pobos, entre eles a actual Taivassalo. No 2005 a localidade celebrou o seu 850 aniversario a pesar da falta de evidencia histórica.
Algúns anos despois construíuse unha igrexa de madeira, mentres que a igrexa de pedra foi construída por etapas entre finais do século XIII e o século XV. Taivassalo converteuse entón nunha comunidade pacífica adicada á pesca e ao comercio no Báltico.
John Stith Pemberton
John Stith Pemberton, nado en Knoxville (Xeorxia) o 8 de xullo de 1831 e finado en Atlanta o 16 de agosto de 1888, foi un químico farmacéutico estadounidense, coñecido por ser o inventor da Coca-Cola.
Traxectoria
Era fillo de James Clifford Pemberton (nado en 1803 en Carolina do Norte) e Martha L. Worsham Gent (nada sobre o 1791 en Virxinia). James e Martha casaron o 20 de xullo de 1828 no Condado de Crawford (Xeorxia). Martha era filla de Archer Worsham (nada en Virxinia) e Nancy Clark Smith procedente de Condado de Baldwin. A familia Pemberton transladouse a Roma, e John acudiu á escola de medicina en Macon, recibindo o seu grao en Farmacia á idade de 19 anos.
Pemberton rexeitou algunhas das medallas médicas, popularizadas por Benjamin Rush, ao que intentou salvar da súa enfermindade mediante flebotomía.
Invención
Durante a súa época de investigación experimentou coa noz de cola e coa coca, coa intención de atopar un medicamento para frear as dores de cabeza e calmar os nervios.
O Dique, Queiruga, Porto do Son
O Dique é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Neste lugar está a praia do Dique.
Aeroporto de Belgrado-Nikola Tesla
O aeroporto de Belgrado-Nikola Tesla (IATA: BEG, ICAO: LYBE) é un aeroporto internacional que serve a Belgrado, Serbia. Anteriormente coñecido sinxelamente como aeroporto de Belgrado ou como aeroporto de Surčin, foi rebautizado no ano 2006 na honra do científico e inventor Nikola Tesla. É o aeroporto máis grande e concorrido de Serbia e atópase a 18 km ao oeste do centro de Belgrado, preto do suburbio de Surčin.
A aeroliña nacional do país, Air Serbia, usa o aeroporto como o seu centro de conexións. Tamén é unha base para a aeroliña de baixo custo Wizz Air. Ademais, os servizos de taxi aéreo Air Pink e Prince Aviation tamén usan o aeroporto como fogar.
Trieste
Trieste (en Trst) é unha cidade italiana, capital da rexión de Friúl-Venecia Xulia, na fronteira con Eslovenia. É capital da provincia homónima e no 2013 tiña 204 849 habitantes.
Economía
miniatura|Sede do consistorio municipal de Trieste. Trieste ten un porto de notables dimensións con diferentes terminais. Ten especial importancia o tráfico de contedores, sendo a principal porta europea dos produtos turcos, grazas ao sistema de tráfico Ro-Ro co país euroasiático. Tamén son relevantes os movementos de café (un terzo das importacións nacionais) e a terminal petrolífera, da que parte o oleoduto transalpino, que abastece Austria, Baviera e a República Checa. No tráfico de pasaxeiros está en aumento a actividade cruceirística.
En relación ás actividades económicas relacionadas co porto, en Trieste ten a súa sede central a empresa de construción naval de propiedade pública Fincantieri e tamén Italia Marítima, unha compañía de navegación do grupo Evergreen. No sector industrial, destaca o sector da mecánica industrial e naval, a metalurxia e a alimentación.
O 90% de todas as industrias e boa parte das artesanais encóntranse na zona industrial dos vales de Zaule e Noghere, a cabalo entre os concellos de Trieste, Muggia e Dolina, xa en San Dorligo della Valle, administrada pola EZIT (Ente para a Zona Industrial de Trieste).
É moi importante para Trieste a achega económica da investigación científica e o sector terciario. A cidade é sede de varias compañías de seguros.
Na zona de Trieste está en discusión a construción dunha ou dúas plantas regasificadoras: unha en terra, na zona de Zaule, e outra mar adentro, no Golfo de Trieste.
Trieste, cidade multiétnica
Trieste é un cruzamento de culturas e relixións, consecuencia da súa posición xeográfica de fronteira e das vicisitudes históricas que a fixeron punto de encontro de moitos pobos e culturas. Na cidade de Trieste actualmente están presentes xunto aos italianos e a minoría eslovena que goza de recoñecemento oficial numerosos grupos étnicos minoritarios (croatas, serbios, romaneses, gregos, alemáns e grupos de recente asentamento como os albaneses, chineses, africanos e suramericanos.
Vicente Goyanes Cedrón
Vicente Goyanes Cedrón, nado en Ourense en 1865 e finado en Santiago de Compostela o 30 de xaneiro de 1954, foi un médico, profesor e político galego.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1926 foi nomeado catedrático de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da USC. Foi director do manicomio de Conxo, do Gran Hospital e da leprosería de San Lázaro, médico da beneficencia provincial e director do laboratorio, autopsias e tratamento antirrábico do Hospital Clínico. Foi alcalde de Santiago de Compostela entre abril de 1922 e o 29 de agosto de 1923.
Mesotrione
miniatura O Mesotrione é un herbicida para o cultivo do maínzo, contra a xuncia e outras herbas cando estas son noviñas. Non debe empregarse cerca de cursos de auga.
Escala Douglas
A Escala Douglas é unha escala que clasifica os diferentes estados do mar en 10 graos tomando como referencia o tamaño das ondas. Foi creada polo vicealmirante inglés Henry Percy Douglas en 1917 en canto dirixía o Servizo Meteorolóxico da Armada Británica.
A escala ten dous códigos, un para estimar o estado do mar e o outro para describir a altura do mar. Esta escala adaptouse nos demais países recorrendo na maioría dos casos a nomes tradicionais que describían os diferentes estados do mar.
Descrición do estado do mar segundo o vento
O "mar de vento" é o movemento das ondas xerado polo vento a soprar directamente sobre a área de mar observado ou na súa proximidade inmediata.
Estado do mar
As ondas do "mar de fondo" xérannas os ventos cando sopran sobre unha área do mar lonxincua e viaxan rapidamente sobre a superficie cun período regular e cumios chans. Son chamadas tamén "lombos de mar".
Un feliz mundo novo
Un feliz mundo novo (en Brave New World), publicada en 1932, é unha novela do escritor inglés Aldous Huxley. Foi traducida ao galego por Anxo Romero e publicada por Edicións Xerais en decembro de 1996. Xunto a 1984 de George Orwell e Fahrenheit 451 de Ray Bradbury, considérase unha das tres grandes distopías literarias do século XX. Huxley complementou a novela co ensaio Brave New World revisited (1958) e coa súa derradeira novela, Island (1962). O título ten a súa orixe no acto V da obra A tempestade de William Shakespeare, cando Miranda pronuncia o seu discurso. En 2021, Faktoría k, un selo de Kalandraka, publicou unha nova versión intitulada Un espléndido mundo novo, en tradución de Alejandro Tobar.
En 1999, a Modern Library clasificou outorgoulle o número 5 na súa lista coas 100 mellores novelas en inglés do século XX. En 2003, Robert McCrum, nun artigo para The Observer, incluíu a obra de Huxley no posto 53 da súa lista das "100 mellores novelas de tódolos tempos"; así mesmo, a peza acadou o posto 87 na enquisa The Big Read feita pola BBC.
Trama
A acción transcorre en Londres no ano 2540. Trátase dunha visión irónica e ambigua dunha suposta utopía ambientada no futuro. Anticipa o desenvolvemento en tecnoloxía reprodutiva, cultivos humanos e hipnopedia que, combinadas, cambian radicalmente a sociedade humana. Presenta unha humanidade desenfadada, saudable e avanzada tecnoloxicamente; foron erradicadas a guerra e a pobreza e reina unha felicidade permanente. Porén, foron igualmente eliminados aspectos como a familia, o amor, a diversidade cultural, a arte, a ciencia, a relixión ou filosofía.
Bernard Marx (en referencia ao teórico Karl Marx) e Lenina Crowne (en referencia ao líder soviético Lenin) presentan puntos de vista opostos da sociedade. Lenina é a perfecta cidadá, feliz e cun corpo considerado moi atractivo ("pneumático"), conforme co seu comportamento, que cumpre a súa función na sociedade. Relaciónase con todos os homes que pode, e é incapaz de exercer a súa liberdade de pensamento; ten un conflito emocional co seu condicionamento, e é incapaz de recoñecer o seu amor por John. Bernard Marx considérase un individuo diferente dos da súa clase. Ten algún problema social, e é incapaz de relacionarse con mulleres como se espera del, amais de recibir faltas de respecto por parte dos membros de castas inferiores. Así, convértese nun inadaptado social, vergoñento, desinteresado polo deporte, que prefire ser miserable a tomar soma e mesmo expresa opinións inconformistas. Este comportamento inaceptable provócalle problemas co seu xefe. Porén, obtén permiso para visitar unha reserva salvaxe xunto a Lenina.
Chegados á reserva, contactan con John o Salvaxe, fillo de nai e pai do Mundo Feliz, concibido tras un erro accidental no método anticonceptivo. Descobren que é fillo do xefe de Bernard, que fora á reserva tempo atrás cunha compañeira que se perdeu alá, quedando soa e preñada. John medrou co estilo de vida da tribo zuñi, nativa de Novo México, cunha relixión que mestura elementos de crenzas zuñi e do cristianismo. Porén, tamén recibe a influencia da educación materna, que lle ensina a ler, co cal descobre a obra de William Shakespeare. John é levado ao Mundo Feliz por Bernard, e sofre un choque cultural.
Departamento de Suchitepéquez
Suchitepéquez é un dos 22 departamentos de Guatemala, país de América Central. A súa capital é a cidade de Mazatenango.
Un feliz mundo novo
Trama
O punto clave de carácter moral do libro xira arredor de dous problemas diametralmente opostos: a manipulación da sociedade e a redución da liberdade de elección e expresión para asegurar a felicidade continua e universal, así como a inhibición do exercicio intelectual e a expresión emocional. A cidadanía é feliz, pero John considera que é unha felicidade artificial e sen alma. Ten unha fonda discusión co Interventor Mundial de Europa Occidental, Mustafá Mond, sobre o feito de que a dor e a angustia son parte tan necesaria da vida como a ledicia, e que sen elas, poñéndoo en perspectiva, a alegría perde todo significado.
Departamento de Suchitepéquez
Limita polo norte con Quetzaltenango, Sololá e Chimaltenango, polo sur co Océano Pacífico, polo leste con Escuintla, e polo oeste con Retalhuleu.
Un feliz mundo novo
Trama
O segundo problema moral presentado, a través do personaxe de Bernard, é que a liberdade de elección, a inhibición da expresión emocional e a procura de ideas intelectuais deveñen na ausencia da felicidade. Isto acontécelle tamén a John na fase final da novela: incapaz de suprimir por completo o seu desexo cara a Lenina, que o considera inmoral, e preso do remordemento por non expresar a súa dor ante a morte da súa nai, busca illarse da sociedade.
Finalmente, Bernard Marx e o seu amigo Helmholtz Watson van ao exilio nas illas. Pola súa parte, John establécese nun vello faro na zona rural de Inglaterra. Intenta iniciar unha nova vida como ermitán, incluíndo a mortificación da carne e a autoflaxelación. Ao pouco tempo, comeza a ser acosado por reporteiros da prensa, e finalmente por multitude de visitantes. Estes, Lenina incluída, sucumben a unha orxía de sexo e soma. Á mañá seguinte, presionado pola dor, o remordemento e a desesperación, suicídase.
Personaxes
Lenina é a perfecta cidadá, feliz e cun corpo considerado moi atractivo ("pneumático"), conforme co seu comportamento, que cumpre a súa función na sociedade. Relaciónase con todos os homes que pode, e é incapaz de exercer a súa liberdade de pensamento; ten un conflito emocional co seu condicionamento, e é incapaz de recoñecer o seu amor por John.
Bernard Marx considérase un individuo diferente dos da súa clase. Ten algún problema social, e é incapaz de relacionarse con mulleres como se espera del, amais de recibir falta de respecto polos membros de castas inferiores. Así, convértese nun inadaptado social, vergoñento, desinteresado polo deporte, que prefire ser miserable a tomar soma e mesmo expresa opinións inconformistas. Este comportamento inaceptable provócalle problemas co seu xefe. Porén, obtén permiso para visitar unha reserva salvaxe xunto a Lenina.
Aparecen referencias a personaxes históricos reais, como William Shakespeare, os líderes do marxismo, Henry Ford, Sigmund Freud (apelido malentendido polos utópicos na novela coma un anagrama errado de "Ford"), e institucións británicas. Na vida cotiá presentada na obra, a palabra "Ford" é usada en lugar da palabra Señor (en inglés, Lord), como alusión a Deus. Por outra banda, o método anticonceptivo usado na novela debe o seu nome a Thomas Malthus, pai da demografía.
Os personaxes de Huxley reciben nomes tomados de individuos reais, moitos deles contemporáneos da época de publicación da obra: Bernard Marx refírese a Bernard Shaw (un dos poucos escritores sen censura da antigüidade) e Karl Marx. Debido a que o Estado Mundial representa valores procedentes de ideoloxías opostas dentro do espectro político, algúns destes nomes combinan o capitalismo e o comunismo, e o fascismo e o industrialismo, indicando que, para Huxley, "os extremos tócanse". Outros personaxes menores toman nome de científicos, líderes políticos e industriais.
Membros da sociedade Fordiana
No Servizo de solidariedade están:
Historia
O calendario do Estado Mundial comeza no 1908 da nosa era, ano de nacemento de Henry Ford, ao que se considera pai de toda a sociedade. No ano 141 (2049 da nosa era) ten lugar a guerra dos nove anos, que afecta á maior parte do planeta. Nace en Europa pero provoca grandes danos en todo o planeta por mor das armas químicas. Provoca un colapso da economía mundial, e os líderes mundiais deciden facer fronte ás catástrofes impoñendo as novas tecnoloxías en todos os territorios do planeta. Logo dunha gran resistencia, levan a cabo unha campaña pacífica, creando o Estado Mundial, no que se censura e líquida todo o que non lle convén ao estado: pechan os museos, acábase coa literatura e cos monumentos. Toda a cidadanía está baixo control absoluto.
Xeografía
O planeta está unificado cun único Estado Mundial, gobernado por dez controladores mundiais establecidos en diversas cidades clave. Porén, consérvanse algunhas áreas illadas como reservas salvaxes, en partes de Novo México, América do Sur, Samoa e un grupo de illas na costa de Nova Guinea. Estas zonas non interesan ao Estado Mundial pola súa falta de recursos naturais. Outras illas, como Islandia e as illas Malvinas, son usadas para enclaustrar a individuos que non desexan vivir dentro do Estado Mundial ou que non encaixan na vida social normal.
Tecnoloxía
A vida no Estado Mundial está dominada por unha tecnoloxía bastante avanzada, que marca todos os aspectos da vida cotiá. O deporte é un dos alicerces do estado, consistente en diversos xogos desenvolvidos usando artefactos de alta tecnoloxía para manter ocupadas as fábricas. Entretementos como o "tenis superficial" ou o "golf electromagnético" son as maiores distraccións a todos os niveis da sociedade. Está prohibido crear un novo xogo que non posúa polo menos un artefacto máis que algún xogo que xa estea creado.
Outro aspecto chave do entretemento son os "namoramentos", unha versión de alta tecnoloxía das películas. As persoas usuarias do cinema (denominado cinema sensible) colocan as súas mans nos pomos de metal no extremo dos brazos das cadeiras, permitíndolles sentir a sensacións físicas dos personaxes da pantalla, incluídas as sensacións de contido sexual. Outros artefactos de entretemento de alta tecnoloxía aparecen decote no libro, incluíndo caixas de música sintética, órganos de esencias (instrumentos musicais que combinan a música con aromas agradables), órganos de cor (combinan música con luz brillante) e televisión.
A tecnoloxía do transporte tamén está altamente avanzada. A forma principal de transporte urbano é o helicóptero, con variacións como o "taxicóptero" e o "deporticópteros", custosos e de gran categoría. As castas inferiores usan o monorraíl de alta velocidade para ir á zona rural. A nivel de mobilización global, manéxanse avións con forma de foguete, con diferentes cores segundo o destino.
Outros aspectos da vida reciben grande influencia da tecnoloxía avanzada. A maior parte da roupa faise con materiais finos e sintéticos, como acetato e viscosa. Os homes barbéanse con rasuradoras electrolíticas e consomen unha goma de mascar con hormonas sexuais. A cidadanía pode relaxarse con máquinas de masaxe e a omnipresente soma, que pode ser inxerida en cápsula ou ser vaporizada cunha nube anestésica.
Sátira da sociedade da década de 1930
Amais das referencias a personaxes contemporáneas, como un modo de subliñar símiles entre esta distropía ficticia e a súa propia cultura contemporánea Huxley incorpora referencias satíricas a entidades como a Igrexa Anglicana (á que se refire como un canto de comunidade), a BBC ou The Daily Mirror ("The Delta Mirror"). Na obra, o centro de propaganda de Londres está en Fleet Street, o berce tradicional da prensa británica, e o portavoz da comunidade pseudo-relixiosa está en Canterbury, onde está o clérigo líder da actual igrexa de Inglaterra.
O libro ataca a produción industrial en cadea como humillante, a liberación da moral sexual cualificándoa como unha afronta contra o amor e a familia, o uso de slogans, o concepto do goberno centralizado, e o uso da ciencia para controlar os pensamentos e accións da xente. Ao tempo que se ataca o auxe das actitudes socialistas e comunistas, tamén se opón á sociedade consumista e capitalista. Así, o fundador lendario da sociedade foi Henry Ford, que desenvolveu na industria do automóbil o sistema da liña de montaxe. A letra T (referencia ao Modelo T de Ford) substituíu a cruz latina do cristianismo.
A diversión acádase mediante a droga (soma), o consumismo e o sexo. O estado controla a vida dos individuos, e clasifícaos en diferentes pero ríxidas clases sociais, con funcións ben determinadas e pouca marxe para a liberdade.
Nun estado único onde todo está ordenado, non queda marxe para a liberdade e as ligazóns emocionais, aspectos que para o autor son os máis necesarios para acadar a felicidade. As prioridades desta sociedade falsamente utópica pasan polo hedonismo superficial, o consumo e a produtividade, deixando de lado os valores do humanismo.
Goltar, Queiruga, Porto do Son
Goltar é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 64 habitantes (32 homes e 32 mulleres).
Estados de Austria
miniatura|Mapa de Austria Austria divídese en nove Estados (Bundesländer), cadanseu estado ten o seu propio goberno central. A capital, Viena, constitúe un estado que abarca unicamente o municipio.
Olimpíadas do rap
As Olimpíadas do rap foi unha competición de freestyle rap que se desenvolveu nos Ánxeles en 1997 por iniciativa de Wendy Day. O gañador foi Otherwize que venceu a Eminem, que entón estaba dando os seus primeiros pasos no mundo da música. A segunda edición celebrouse en Miami en 2005.
Gran Premio de Mónaco de 1976
O Gran Premio de Mónaco de 1976 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 30 de maio de 1976 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de. Foi o 34º Gran Premio de Mónaco, xa que a primeira carreira celebrouse por primeira vez en 1929. A carreira foi gañada por Niki Lauda piloto de Ferrari que tamén lograra a pole position. Jody Scheckter terminou a carreira en segunda posición co equipo Tyrrell, mentres que o seu compañeiro de equipo, Patrick Depailler, completou o podio en terceira posición. Como consecuencia da carreira, Lauda ampliou a súa vantaxe no Campionato do Mundo de Pilotos a 33 puntos.
Ligazóns externas
''Unless otherwise indicated, all race results are taken from
Fe Bahá'í
A Fe bahá'í é unha relixión fundada en 1863 por Bahá'u'lláh e que actualmente é seguida por máis de 7 millóns de persoas en todo o mundo. Os bahá'ís cren que todas as relixións proveñen do mesmo Deus e que teñen aparecido coa Mensaxe de Deus para a humanidade a medida que esta tivo capacidade para recibila.
Algunhas das relixións anteriores que os bahá'ís afirman que proveñen do mesmo Deus, segundo a orde de aparición, son: hinduísmo, budismo, xudaísmo, cristianismo, islam, babismo.
O Báb (en árabe: a porta) proclamou ser o Enviado de Deus para a súa época no ano 1844 e que preparaba a humanidade sincera para a chegada dunha nova Manifestación de Deus: Bahá'u'lláh.
O Bab
En 1844 o profeta persa Siyyid `Alí-Muhammad, que tomou o título de "O Báb" (en árabe ‘a porta’), instituíu unha nova relixión. Esta era distinta do islam, aínda que xurdiu do seu seo, de igual modo que o cristianismo xurdiu do seo do xudaísmo e o budismo do hinduísmo. Os seguidores do Báb foron coñecidos como "babíes" e a súa relixión como babismo; tivo as súas propias escrituras e ensinanzas relixiosas, aínda que no entanto foi moi efémera. Segundo O Báb, a súa misión principal era preparar o camiño para "aquel ao que Deus ha de se manifestar", o que foi prometido nas escrituras sagradas de todas as grandes relixións do mundo.
O crecente número de persoas que se adherían a estas novas ensinanzas alarmou ás autoridades políticas e relixiosas de Persia. O Báb e os seus seguidores foron perseguidos, sendo encadeado e finalmente fusilado en Tabriz, Persia (actual Irán) o 9 de xullo de 1850. A súa misión durou seis anos.
Bahá'u'lláh
Mírzá Husayn-`Alí, a quen O Báb deu o título de Bahá'u'lláh (en árabe ‘gloria de Deus’), era un nobre e un dos primeiros seguidores importantes do Báb. Foi arrestado e encadeado en 1852 durante unha gran persecución contra os babíes. No seu confinamento nos alxubes do Síyah-Chál en Teherán, creu recibir os primeiros indicios de que el mesmo era quen fora profetizado polo Báb. Once anos despois, exiliado en Bagdad (entón parte do Imperio Otomán), anunciou de xeito formal a súa misión á súa familia e a un pequeno grupo de seguidores.
O outro lugar santo do bahaísmo en Israel é a tumba ou Santuario do Báb, nas abas do Monte Carmelo en Haifa. Os restos mortais do Báb foron trasladados en segredo desde Persia ata Terra Santa e soterrados no santuario construído e deseñado para ese propósito por Bahá'u'lláh.
Bahá'u'lláh escribiu o equivalente a máis de cen volumes de textos que os bahá'ís consideran inspirados por Deus, tanto en árabe como en persa. O principal repertorio das leis da revelación de Bahá'u'lláh é o Kítab-i-Aqdas (o libro máis sagrado). O segundo en importancia é o Kitab-i-Iqan, composto en Bagdad e que reúne os trazos elementais da teoloxía bahá'í.
`Abdu'l-Bahá
`Abbás Effendi era o fillo máis vello Bahá'u'lláh', coñecido polo título de `Abdu'l-Bahá (Servo de Bahá). `Abdu'l-Bahá ´foi designado como o “Centro da Alianza”, “Cabeza da Fe” e intérprete único das escrituras de Bahá'u'lláh.
`Abdu'l-Bahá compartira co seu pai o exilio e o cárcere. O seu confinamento durou ata que foi excarcerado con motivo da revolución dos Mozos Turcos en 1908. Pouco despois da súa liberación, `Abdu'l-Bahá viaxa a Europa e aos Estados Unidos para proclamar os ensinos do seu pai e impulsar o desenvolvemento das incipientes comunidades bahá'ís que xurdiran en varios sitios de Europa, os Estados Unidos e o Canadá. Moitas das súas conferencias e charlas foron gravadas e publicáronse en libros baixo os títulos de A sabedoría de `Abdu'l-Bahá e A promulgación da paz universal. Outra das obras de `Abdu'l-Bahá, que sentou as bases da expansión e consolidación da comunidade mundial bahá'í, é unha serie de documentos chamados Táboas do plan divino. Tamén mantivo unha copiosa correspondencia con persoas e comunidades bahá'ís durante moitos anos, e moitas desas epístolas ou Táboas traducíronse e foron publicadas en varias linguas.
`Abdu'l-Bahá faleceu en Haifa o 28 de novembro de 1921.
A Alianza de Bahá'u'lláh e a división
Desde os seus inicios no babismo, o bahaísmo non estivo exento de disputas internas. Xa baixo Baha'ou'llah tivo lugar unha diverxencia (finalmente escisión) entre el e o seu medio irmán máis novo, Subh-i-Azal, a quen O Báb nomeara vagamente como o seu sucesor, suxeito ao consentimento de Aquel ao que Deus ha de se manifestar Bahá'u'lláh. Os seguidores de Subh-i-Azal comezaron a coñecerse como azalíes, mentres que os seguidores de Baha'u'llah eran coñecidos como bahá'ís. Actualmente subsisten algúns milleiros de azalíes, principalmente en Irán.
A teoloxía bahá'í afirma que non son posibles os cismas permanentes dentro da Fe Bahá'í, aínda recoñecendo intentos con este propósito, do mesmo xeito que noutras relixións anteriores. Desde o inicio do bahaísmo, e co falecemento de cada figura central de autoridade, han ter lugar intentos de facerse co control do bahaísmo ou de disgrega-lo. Os bahá'ís pertencentes ao grupo maioritario leal á Casa Universal de Xustiza con sede en Haifa, Israel, creen que cada unha destas tentativas en contra dos bahaíes acabaron esvaecéndose nas tebras grazas á protección do Alianza, que consiste basicamente no testamento e última vontade escritos por cada un dos "centros da alianza". Nestas vontades escritas inclúense instrucións sobre como os bahá'ís deben resolver os conflitos de opinión, en caso de xurdir. A seguinte cita de 'Abdu'l-Bahá bota luz sobre isto inequivocamente:
No entanto, outros textos, incluídos algúns de 'Abdu'l-Bahá, deixan claro que existirían tales intentos:
Aqueles que negan e se rebelan publicamente contra a sucesión establecida de autoridade coa intención de facerse co liderado adoitan ser declarados "quebrantadores da Alianza" e expulsados da comunidade bahá'í. Segundo os ensinos relixiosos da Fe Bahá'í, o obxectivo da Alianza é salvagardar a unidade da comunidade bahá'ís e protexela fronte a posibles cismas. Algúns critican o uso da ameaza de declaración de quebrantador do convenio por parte das autoridades relixiosas bahá'ís como medio para coartar a liberdade de expresión.
Shere Hite
Shere Hite, nada en Saint Joseph (Missouri) o 2 de novembro de 1942 e finada en Tottenham (Londres) o 9 de setembro de 2020, foi unha sexóloga e feminista alemá nada nos Estados Unidos.
Fe Bahá'í
A Alianza de Bahá'u'lláh e a división
A tentativa cismática máis recente remóntase a 1960, cando Charles Mason Remey fixera un chamamento para que a comunidade bahá'í o recoñecese como "cabeza da fe". Un pequeno grupo aceptou a Remey namentres a maioría rexeitouno e seguiu fiel á Casa Universal de Xustiza de Haifa. O grupo de Remey escindiuse en varias faccións, a meirande fíxose chamar bahá'ís ortodoxos. Trala morte de Remey en 1974, o seu grupo sufriu máis escisións. Unha historia destes conflitos segundo a perspectiva da Casa Universal de Xustiza existe na web bahá'í.
Shere Hite
Os seus traballos sobre sexoloxía concentráronse principalmente na sexualidade feminina. Hite parte dos estudos biolóxicos sobre sexo feitos por Masters and Johnson e por Alfred Kinsey. Tamén fai referencia aos traballos teóricos, políticos e psicolóxicos asociados co movemento feminista da década de 1970, como o The Myth of the Vaginal Orgasm de Anne Koedt.
Despois de recibir ataques cara a ela e cara ao seu traballo, renunciou á súa nacionalidade estadounidense para adoptar a alemá.
Fe Bahá'í
Cronoloxía breve
(Esta data marca o final da "idade heroica da Fe Bahá'í" e o inicio da "idade formativa" segundo Shoghi Effendi)
Shere Hite
Traxectoria
Naceu como Shirley Diana Gregory, pero máis tarde tomou o apelido do seu padrasto, Raymond Hite. Graduouse na Seabreeze High School en Daytona Beach, Florida. Recibiu un mestrado en Historia na Universidade de Florida en 1967.
Fe Bahá'í
Síntese dos principios da Fe Bahá'í
Os principios nos que cren os bahá’ís e que constitúen a base da súa acción están resumidos nun texto de Shoghi Effendi, descendente de Bahá’u’lláh. Velaí o extracto do seu libro "Deus pasa preto de nós" :
Rebeca Baceiredo
Rebeca Baceiredo Pérez, nada en Ourense o 19 de decembro de 1979, é unha filósofa, profesora e escritora galega. Gañadora do Premio Ramón Piñeiro de Ensaio no 2005 por ''O suxeito Posmoderno. Entre a estética e o consumo, e o Premio Extraordinario de doutoramento no 2011 pola súa tese Achegas onto-éticas para a liberación do suxeito. Unha aproximación a partir da filosofía de Gilles Deleuze''.
Primeiros anos
Rebeca Baceiredo naceu o 19 de decembro de 1979 en Ourense. Viviu no barrio obreiro de San Francisco. Estudou EXB no Divino Maestro e continuou estudos de bacharelato no IES Ramón Otero Pedrayo. Nesta época, xa mostraba interese pola lectura, a escritura e o xornalismo.
Formación
Licenciouse en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela, en 2011 publica a súa tese de doutoramento en Filosofía sobre Deleuze onde desenvolve unha liña ontolóxica que posibilita desfacer o suxeito para propor outro tipo de subxectividades: ''Achegas onto-éticas para a liberación do suxeito. Unha aproximación a partir da filosofía de Gilles Deleuze,'' gañando o Premio Extraordinario de Doutoramento.
Simultaneamente, realizou un posgrao en Teoría e Práctica da Interpretación e o mestrado en Arte, museoloxía e crítica contemporáneas pola mesma universidade e en colaboración co Centro Galego de Arte Contemporáneas (CGAC).
Vida laboral
Durante os seus estudos de doutoramento e mestrado, traballou no Auditorio de Galicia. En 2007 iniciou a súa etapa como docente, aínda que non exerceu de forma estable ata 2015, profesión actual que compatibilizou co seu traballo como escritora. Durante uns anos encargouse da comunicación na Semana Galega de Filosofía, organizada pola Aula Castelao.
Influencias
A nivel persoal, a súa nai representa unha grande influencia, especialmente nos seus escritos máis poéticos e obras narrativas, nos cales consegue dar a un feito da vida cotiá unha expresión particular ou a unha rutina, unha lectura máis metafísica.
Fe Bahá'í
Síntese dos principios da Fe Bahá'í
''A Fe bahá’í recoñece a unidade de Deus e dos seus profetas, sostén o principio da busca sen trabas da verdade, condena todas as formas de prejuízo e de superstición, ensina que a fin da relixión é a de promover a amizade e a concordia, proclama que debe ir á par da ciencia, e afirma que é o principal factor de pacificación, de orde e de progreso da sociedade. Afirma sen equívocos o principio de igualdade de dereitos, de oportunidades e de privilexios para os homes e para as mulleres, recomenda a educación obrigatoria, elimina os extremos de riqueza e de pobreza, eleva ao rango de adoración o traballo cumprido con un espírito de servizo, recomenda a elección dunha lingua auxiliar internacional, e propón as institucións necesarias para estabelecer e perpetuar unha paz duradoura e universal''.