cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ursula K. Le Guin
Terramar
As historias de Terramar foron moi ben acollidas polo público, a pesar de que os premios foron escasos. Mais é certo que Tehanu: The Last Book of Earthsea lle supuxo un Nébula (o primeiro na historia dos galardóns outorgado a unha novela de fantasía non científica e o terceiro en toda a súa carreira, unha marca non igualada por ningún outro autor dende que se instaurou este galardón en 1965).
Outras novelas e contos
Tras rematar a, daquela, triloxía de Terramar, Le Guin regresou ós mundos Hainish; e fíxoo para volver a gañar de novo tanto o Hugo como o Nébula grazas a The Word for World Is Forest (1972), premio Hugo do ano 1973, e a que é considerada a súa outra obra mestra Os despoxados (1974), obra coa que en 1975 volveu ser considerada tanto pola Sociedade mundial de ciencia ficción como pola SFWA como a mellor escritora de ciencia ficción do ano. Ese mesmo ano, apareceu unha recompilación de contos: The Wind's Twelve Quarters, no que se recollen algunhas historias difíciles de atopar, a pesar de ser algunha, como é o caso de "The Day Before the Revolution " galardoada con varios premios (Nébula, Locus e Jupiter, no caso antes mencionado).
Le Guin tamén publicaba constantemente nas revistas de ciencia ficción da época. Daqueles contos saíron recompilacións como The Compass Rose (1982), A Fisherman of the Inland Sea (1994) e Four Ways to Forgiveness (1995). Máis recentemente regresou a este que asemella o seu universo favorito cunha nova recompilación de contos titulada The Birthday of the World and Other Stories (2002).
Naqueles anos tamén escribiu outras novelas de ciencia ficción que non ocorren no universo hainish. Tal é o caso de The Lathe of Heaven (1971), The Eye of the Heron (1984) e Always Coming Home (1985).
Antropoloxía-ficción
Gran parte da obra de ciencia ficción de Le Guin distínguese polo seu interese nas Ciencias Sociais, entre elas a socioloxía e a antropoloxía. As súas obras adoitan explorar aspectos infrecuentes das culturas alieníxenas que presentan mensaxes e reflexións sobre a nosa propia cultura. É neste sentido que algúns cualifican a súa obra de ciencia ficción como ciencia ficción branda fronte ás correntes moito máis materialistas e fisicistas que se adoitan cualificar como ciencia ficción dura.
Un exemplo desta reflexión é a exploración que se fai en The Left Hand of Darkness da nosa identidade sexual e os nosos tabús, mediante a presentación da raza nativa de Gueden, unha raza alieníxena que alterna a súa sexualidade de forma periódica no que asemellaría a un estado de celo (kemmer) e a súa reacción ante a existencia de persoas unisexuadas como o protagonista da historia.
A capacidade de Le Guin para crear mundos cribles poboados por personaxes fondamente humanos (con independencia de que poidan ser cualificados tecnicamente como tales) é ben coñecida.
Por outra parte, moitos expertos adoitan incluír na súa lista de calidades e intereses temas como o taoísmo, o anarquismo, o feminismo, a psicoloxía e a socioloxía. Todas estas cuestións tratounas cun estilo único.
Contos non fantásticos
Co tempo, algunhas das historias non relacionadas coa fantasía (aínda que situadas en países ficticios ou imaxinarios) tamén tomaron a forma de antoloxías e apareceron en publicacións como os Imaginary Countries (Orsinian Tales)", "Malafrena" e "Unlocking the Air".
Literatura infantil e xuvenil
Aínda que é moi discutible o tópico que existe sobre a idoneidade da ciencia ficción para o público adulto, as historias de ciencia ficción e de fantasía de Le Guin teñen, se cabe, moito menos de literatura xuvenil que o común da ciencia ficción. A literatura de ciencia ficción posiblemente nunca foi tan adulta e dirixida tanto ós adultos como no caso das súas obras mestras: "A man esquerda da escuridade" e "Os desposuídos". Así e todo, Ursula K. Le Guin si que escribiu libros infantís. Unha lista dos seus libros para nenos incluiría títulos como: The Catwings Collection (que inclúe Catwings, Catwings Return, Wonderful Alexander and the Catwings e Jane on her Own), ademais de títulos como Fish Soup, A Ride on the Rede Mare's Back, ''A Visit from Ir. Katz e Tom Mouse''. Por outro lado, e destinado a un público máis ben adolescente ou de "mozos adultos" tal e como o define a propia autora, achamos títulos exquisitos como Very Far Away from Anywhere Else.
Publicacións máis recentes
Recentemente foi traducida a súa penúltima contribución á literatura fantástica e de ciencia ficción: unha colección de contos publicada no ano 2003 titulada Changing Planes. Así a todo, aínda está por traducir unha obra de fantasía publicada no ano 2004 titulada Gifts, galardoada co premio premio PEN Center USA.
Jennifer Capriati
Jennifer Marie Capriati, nada en Wesley Chapel (Florida) o 29 de marzo de 1976 é unha ex xogadora de tenis estadounidense.
Traxectoria
Jennifer aprendeu a xogar ao tenis moi pequena, xa que o seu pai Stephano lle deu as primeiras clases. Cando era máis nova foi adestrada por Chris Evert. Converteuse en profesional o 5 de marzo de 1990, aos trece anos de idade, co seu debut no WTA Tour de Boca Raton. Converteuse na xogadora profesional máis nova que xogou unha final, con trece anos e once meses. No seu camiño derrotou catro xogadoras cabeza de serie, entre elas a número 10 do mundo, Helena Suková.
O 9 de abril de 1990 debutou na clasificación da WTA no posto vinte e cinco. Ese mesmo ano converteuse na sefinalista máis nova en Roland Garros, con 14 anos e 2 meses, perdendo ante Monica Seles. Isto colocouna entre as vinte primeiras da WTA.
No torneo de Wimbledon dese ano, converteuse na muller máis nova de todas as cabezas de serie, sendo a número 12. Capriati gañou o seu primeiro título en Porto Rico, derrotando a Zina Garrison na final e converténdose na cuarta xogadora máis nova que gañou un título. Isto permitiuna entrar no top 10 do mundo, a máis nova en logralo, con 14 anos e 235 días. Ese mesmo ano, xogou coa número un Steffi Graf un partido de tres sets e acabou a temporada como número 8 do mundo.
En 1991 alcanzou a súa segunda semifinal de Grand Slam de forma consecutiva con 15 anos e 95 días, converténdose na semifinalista máis nova de Wimbledon derrotando a Martina Navratilova nos cuartos de final. Venceu a número un do mundo Monica Seles ese ano e tamén defendeu o campionato contra Gabriela Sabatini no Aberto dos Estados Unidos. En 1992 chegou a tres cuartos de final do Grand Slam. Gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, derrotando a Steffi Graf no partido pola medalla de ouro.
Despois dalgunhas derrotas decepcionantes en 1993, Jennifer Capriati tomou un descanso das competicións para concentrarse na súa educación universitaria, e despois viuse envolta nunha serie de problemas personais e legais. Descuberta roubando nunha tenda en decembro de 1993, Capriati foi arrestada tamén por posesión de marihuana en maio de 1994. Volveu ás competicións de tenis en novembro dese ano, mais xogou só un partido, que perdeu para de novo deixar de xogar durante quince meses. Descendeu do top 10 en xaneiro de 1994 e non xogou no WTA tour en 1995.
Volveu ás competicións en 1996, e aínda que tivo un comezo dubitativo, gañou o título individual de Luxemburgo o 25 de setembro de 2000.
En 2001 comezou un regreso con éxito, gañando o Aberto de Australia e Roland Garros e defendeu con éxito o ano seguinte o título australiano. Perdeu o seu primeiro partido de defensa do Aberto de Australia. Non obstante, gañou o título individual en New Haven, Connecticut o 18 de agosto do mesmo ano, culminando o ano no top 10 a WTA por sexta vez.
En 2003 tiña 14 títulos individuais gañados e un dobre xunto a Monica Seles, obtido en 1991 no Aberto de Italia. Foi número un en varias ocasións en 2001 e 2002. En xaneiro de 2004 retirouse do Aberto de Australia debido a un problema no seu lombo. En agosto, viuse forzada a abandonar o equipo de tenis dos Estados Unidos para os Xogos Olímpicos por unha lesión nun tendón e foi substituída por Lisa Raymond. En setembro, no Aberto dos Estados Unidos, foi derrotada unha vez máis.
O 15 de abril de 2012, foi incluída no Salón da Fama do Tenis como recoñecemento á súa carreira deportiva.
Clasificación histórica nos Grand Slams
A = Ausente, non participou no torneo
Blas Cabrera Felipe
Traxectoria
Estudou en La Laguna e na Universidade Central de Madrid, e ocupou diversos cargos en España entre 1925 e 1936. Magnífico físico experimental, desenvolveu a súa meirande actividade no campo das propiedades magnéticas da materia, acadando un posto senlleiro na física do seu tempo. Foi anfitrión de Albert Einstein na súa visita a España no 1923. Tivo como discípulos a Julio Palacios Martínez e Arturo Duperier, con quen enunciou a Lei de Cabrera-Duperier.
Foi socio fundador da Sociedade Española de Física e Química, fundada en 1903 baixo a presidencia de Echegaray. En 1931, foi nomeado reitor da Universidade Central de Madrid. Ese mesmo ano, substituíu a Leonardo Torres Quevedo, que deixara o posto por problemas de saúde, na Oficina Internacional de Pesos e Medidas. O ano seguinte, xunto con científicos como Miguel Catalán Sañudo ou o seu discípulo, Julio Palacios, deulle pulo á creación do Instituto Nacional de Física e Química, tras recibir unha doazón da Fundación Rockefeller. A sede qeudou establecida no chamado edificio Rockefeller na rúa Serrano de Madrid (hoxe é a sede do Instituto de Química-Física Rocasolano, do CSIC).
En 1933 participou na creación da Universidade Internacional de Verán de Santander (actual Universidade Internacional Menéndez Pelayo), sendo nomeado o seu reitor o ano seguinte. Foi presidente da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais entre 1934 e 1938.
En 1936, atopábase en Santander, cando estourou a Guerra Civil. Pasou a Francia e dende alí a Madrid. En 1937, o presidente da Oficina Internacional de Pesos e Medidas, Pieter Zeeman, nomeouno secretario da Oficina, cargo que ostentaría entre 1937 e 1941, marchando a vivir a París.
Despois da guerra civil española foi depurado como catedrático polo réxime franquista. Non houbo proceso con posibilidade de contradición, aplicando só unha Orde Ministerial en febreiro de 1939, xunto a outros catedráticos :
Exilio
Exiliado en México, foi acollido pola Facultade de Ciencias da Universidad Nacional Autónoma de México, onde traballou como Profesor de Física Atómica e de Historia da Física. En 1944 comenzou a dirixir a revista Ciencia, editada polos científicos españois exiliados, tras a morte de Ignacio Bolívar. Ese mesmo ano, a Institución Cultural Española de Bos Aires publicou seu último libro, El magnetismo de la materia. Morreu no exilio mexicano en 1945.
O 21 de decembro de 2018 foi rehabilitado, xunto a outros seis científicos, polo goberno español. o que se fixo efectifo o 30 de xaneiro de 2019.
Cargos
alt=Busto de Blas Cabrera no Instituto Cabrera Pinto en San Cristóbal de La Laguna (Tenerife)|miniatura|Busto de Blas Cabrera no Instituto Cabrera Pinto en San Cristóbal de La Laguna (Tenerife) Membro e presidente da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais. Foi membro da Real Academia Española (onde ocupou a presidencia despois do seu amigo e profesor Santiago Ramón e Cajal), presidente da Sociedade Español de Física e Química, director do Laboratorio de Investigación Física (do Consello de Extensión de Estudos), director do Instituto Nacional de Física e Química, membro estranxeiro da Academia Francesa de Ciencias, membro do Comité Científico das Conferencias Solvay (Bruxelas ), reitor da Universidade Central de Madrid e da Universidade Internacional Menéndez Pelayo e secretario do Comité Internacional de Pesas e Medidas de París.
La Justicia (Rianxo)
La Justicia foi un semanario editado en Rianxo en 1914.
Historia e características
Apareceu en 1914 como continuador de El Barbero Municipal. Fundado por José Arcos Moldes, tiña proxección agraria e ideoloxía maurista. Destacou por ser un órgano de Acción Gallega. Cesou a súa publicación co sexto número.
Igrexa siríaca
O termo Igrexa siríaca referírese polo xeral a algunha das dúas igrexas que empregan o rito siríaco:
En menor medida, o termo pode aplicarse ás seguintes igrexas:
Richard Bach
Richard Bach, nado en Oak Park (Illinois) o 23 de xuño de 1936, é un escritor e piloto de aviación estadounidense. A súa obra máis coñecida é Jonathan Livingston Seagull (1970), que se converteu nun best-séller e que foi levada ao cine en 1973 por Hall Bartlett.
Traxectoria
É fillo de Roland Robert e Ruth Helen Shaw. Xa de neno marchou coa familia a Long Beach (California), e estudou no Long Beach State College. Graduouse na California State University como mecánico de fabricación de avións e de estacións xeradoras de enerxía.
Entre 1957 e 1962 foi piloto da USAF. Nesa época comezou a escribir artigos para revistas especializadas en aviación, converténdose en 1963 en editor da revista Flying, cargo que ocupou até 1964. Durante a súa carreira como piloto desempeñou diversos oficios asociados á aviación, como instrutor de voo, piloto de voos charter, mecánico de aviación en Iowa e piloto acrobático na Creature Enterprises Inc. En 1970 foi nomeado presidente da aeroliña Trans-creature. En 1974 actuou como piloto de espectáculos aéreos, e en 1975 foi profesor de Filosofía do Voo na Universidade de Embry Riddle.
Obra
Case todos os seus textos teñen relación co voo e os avións. O seu maior éxito foi Jonathan Livingston Seagull, que conta a historia dunha gaivota nova que aprende a sobrepoñerse á súas limitacións e consegue traspasar os límites naturais nunha alegoría que destaca a liberdade individual e o afán de superación. Nela é patente a paixón que o autor sente polo voo como sinónimo de liberdade e de afastamento dos problemas terreais. A novela obtivo o premio Nene.
Cando se realizou o guión para a adaptación cinematográfica, houbo cambios no argumento cos que Richard Bach non estaba de acordo, polo que demandou á produtora. Trala mediación de Leslie Parrish, con quen posteriormente casou, as dúas partes chegaron a un acordo e finalmente o proxecto saíu adiante.
Templo grego
dereita|miniatura|350px|[[Partenon, Atenas, Grecia]]
O templo grego é unha das tipoloxías arquitectónicas de maior relevo na Grecia antiga. Ten a súa orixe no mégaron, espazo existente nos anteriores palacios micénicos, exercendo unha forte influencia na posterior arquitectura da Roma antiga e no seu respectivo templo romano.
Segundo o espazo entre as columnas
Un módulo é o raio da base do fuste da columna.
Segundo as ordes arquitectónicas
e Columna
Exemplos
miniatura|300px|Templo de Hefesto, templo grego Dórico en [[Atenas (449 AC)]]
A maioría dos templos gregos clásicos eran hexástilos (fachada con seis columnas). Algúns exemplos coñecidos son:
A Pallota, Pedroso, Narón
A Pallota é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 3 habitantes.
Antonio Bonet Correa
Traxectoria
Era fillo do militar e pintor José Bonet Peñalver e da escritora Asunción Correa Calderón.
Formado na Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en Filosofía e Letras en 1948. Marchou a París para estudar no Institut d'Historie de l'Art da Universidade de París e diplómase en Museoloxía pola Escola do Louvre. Entre 1951 e 1957 traballou como lector e profesor de Historia da Arte na Universidade de París (Sorbona). Ese mesmo ano de 1957, conseguiu o doutoramento en Historia da Arte pola Universidade Complutense, e recibiu o Premio Nacional Menéndez Pelayo pola súa tese sobre a Arquitectura Barroca do século XVII.
Ten usado o pseudónimo de Andrés de Cernadas.
Traxectoria profesional
Regresou a España en 1958, sendo sucesivamente profesor adxunto na Universidade Complutense de Madrid até 1963; en 1964 conseguiu a cátedra de Historia da Arte na Universidade de Murcia onde estivo até 1967. A partir de 1968, ostentou a cátedra de Historia da Arte Hispanoamericana na de Sevilla e, posteriormente, en 1973, a de Historia da Arte Xeral e Historia da Arte Hispanoamericana na Complutense de Madrid.
En 1975, foi encarcerado, xunto con outras personalidades da cultura, pola súa pertenza á Junta Democrática, sendo liberado aos poucos días.
Desenvolveu o seu labor tamén como director do Museo de Belas Artes de Sevilla, e foi autor de numerosas obras e artigos científicos e crítica de arte nos diarios El Correo de Andalucía e ABC.
Dende 1986 foi membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, substituíndo en decembro de 2008 na presidencia desta institución a Ramón González de Amezúa. Permaneceu no cargo até 2015, en que foi nomeado director honorario.
Así mesmo, foi investido en xullo de 2013 doutor honoris causa na Universidade de Santiago de Compostela, sendo o padriño o catedrático de Historia da Arte Alfredo Vigo Trasancos.
Ten escritos máis de 40 libros e dirixido máis de 30 teses.
Outros cargos
Foi académico da Real Academia de Santa Isabel de Hungría de Sevilla, da de Belas Artes de San Jorge, da Academia Nacional de Belas Artes de Lisboa e da Academia Nacional da Arxentina. Membro do International Council of Museums (ICOM) e do Comité Internacional da Historia da Arte.
Foi membro Correspondiente da Real Academia Galega de Belas Artes dende 1998 e o 26 de xaneiro de 2002 foi nomeado Académico de Honra, cargo do que tomou posesión o 13 de maio de 2005.
Ademais, foi presidente da Asociación de Críticos de Arte de España e da Feira de Arte Contemporánea de Madrid (ARCO).
Vida persoal
En marzo de 1953 casou en París con Monique Planes Durand. Tiveron tres fillos, un dos cales é o poeta e, tamén, historiador da arte Juan Manuel Bonet.
Vicente Feixoo
Vicente María Feijoo-Montenegro y Arias, nado en Allariz o 19 de febreiro de 1813 e finado en Baiona o 14 de outubro de 1854, foi un médico e poeta galego, que Ricardo Carballo Calero sitúa entre os precursores de Rosalía.
Traxectoria
Vicente María Feijoo-Montenegro y Arias foi o cuarto neto do señor da Granxa do Mato, don Antonio Feixoo-Montenegro, pai de Frei Bieito Feixoo. Licenciouse en Medicina en 1837.
Foi amigo de Neira de Mosquera e tamén de Saco e Arce, quen o fixo figurar na pequena antoloxía da súa Gramática unha composición de Vicente Feijoo: Á boa memoria de Azara. Con motivo da publicación das obras completas de Azara (1771-1804) preparouse unha “corona poética” con poemas nas diferentes linguas do estado. A composición é un himno escrito en 1851 e composto en hendecasílabos formados por tres anapestos e unha sílaba final. Comeza e remata con serventesios, o resto consta de nove oitavas italianas, cos versos 1º e 5º non libres. O vocabulario é enxebre. Vicente Feijoo tamén é autor de lendas en verso e algunha novela histórica en castelán.
Morreu en Baiona, vítima do cólera
Bigato
miniatura|250x250px|Bigato coa cabeza de [[Marte (deus)|Marte no anverso e a Vitoria conducindo a biga no reverso]] Bigato (en latín: bigatus) é a denominación dun tipo específico de denario, moeda de prata da Antiga Roma, caracterizado por levar nos seus reversos unha biga ou carruaxe tirada por dous cabalos e conducida por unha divindade romana.
A tipoloxía dunha moeda de prata caracterizada pola imaxe dunha carruaxe pon o bigato en relación tipolóxica co cuadrigato, emitido tamén en tempos da República, que toma o seu nome pola presenza dunha cuadriga nos seus reversos.
Historia
miniatura|esquerda|Debuxo do reverso dun bigato Os bigatos comezaron a cuñarse na primeira década do século II a. C. como unha alternativa ao vitoriato, e algúns investigadores numismáticos consideran que non circulou máis alá do 190 a. C. Estas emisións foron tan numerosas que, nalgunhas fontes de época imperial, este termo chegou a utilizarse para designar, en xeral, a todos os denarios republicanos.
Os primeiros bigatos levaban unha representación da deusa Luna na súa carruaxe de dous cabalos, e mantivéronse en uso en paralelo aos cuadrigatos ata 170 a. C., cando os denarios foron temporalmente suprimidos. Unha segunda serie de bigatos representaba a Vitoria na súa biga, probabelmente para conmemorar o dominio de Roma logo da batalla de Pidna, en Tesalónica. Tácito e Plutarco mencionan unha estatua de Vitoria nunha biga. miniatura|Bigato serratus con [[Diana no anverso e a Vitoria guiando a biga no reverso]] O establecemento da data de cuñaxe dos primeiros bigatos é complicado por mor do uso impreciso da palabra bigatus (e o plurar bigati) por historiadores e literatos latinos como Tito Livio, quen ao escribir acerca dos acontecementos de 216 a. C. (antes de que se coñeza que estas moedas existisen), utiliza a palabra para se referir xenericamente ás moedas de prata expoliadas na Gallia Cisalpina e en Hispania. O termo bigati era utilizado adoito nos estudos desta época no sentido de denarii, e non referíndose ao tipo específico.
Na súa obra etnográfica Germania, Tácito (56 a. C. - 117 a. C.) sinala que, malia que a maioría dos pobos xermánicos dependesen aínda nese tempo do troco, os que se asentaban ao longo das fronteiras do Imperio mantiñan relacións comerciais e utilizaban a moeda, aínda que só confiaban no valor das "antigas e ben coñecidas" como os bigati e os serrati (como se denominaba aos denarios con bordos dentados) :
Batumi
Batumi (en ბათუმი, tamén coñecido como Batum) é unha cidade costeira e capital da República Autónoma de Axaria, no sur de Xeorxia. Cunha poboación de 152 839 habitantes (2014), é a terceira cidade máis grande e unha das cidades portuarias e comerciais máis importantes de Xeorxia. Está situada nunha zona subtropical, rica en agricultura, cultivos de froitas cítricas e té. Mentres que as principais industrias da cidade son a construción naval, procesamento de alimentos e electricidade, a maioría da súa economía xira en torno ao turismo.
Historia pre-rusa
Batumi atópase no lugar da antiga colonia grega da Cólquida, chamada Bathus ou Bathis - que deriva da expresión grega bathus limen ou limin bathis, topónimo que significa porto de profundidade ou porto de augas profundas.
Batumi, como Xeorxia, estivo historicamente nas marxes de grandes imperios (persas, romanos, bizantinos, árabes, mongois, turcos e rusos), tamén vinculada ao reino armenio, e viviu como parte dun Estado unificado so unha fracción da súa existencia como nación.
Os turcos otománs a ocuparon por primeira vez durante a rexencia de Kakhaber II Vardanize de Guria (1469-1483), pero as súas forzas non se radicaron. En 1536 a conquistaron os otománs por segunda vez. Rustam Gurieli (1534-1564) recuperouna en 1564, pero os otománs regresaron pouco despois.
En 1877 tiña 5,000 habitantes e un activo porto comercial de escravos.
Imperio Ruso e URSS
Con posterioridade, a cidade foi declarada porto libre ata 1886. Funcionou como un centro dun distrito militar especial ata que foi incorporada no Goberno de Kutaisi o 12 de xuño de 1883. Finalmente, o 1 de xuño de 1903, co Okrug de Artvin, estableceuse como a Rexión (óblast) de Batumi, baixo o control directo do Goberno Xeral de Xeorxia.
Ao final da primeira guerra mundial, co desmembramento do Imperio ruso con ocasión da Revolución Rusa, Batumi, como parte da República Democrática de Xeorxia, foi independente entre 1918 e 1921. O Exército Vermello ocupou o país, e a cidade caeu baixo dominio soviético.
Mediante o tratado entre Rusia e Turquía do 16 de marzo de 1921, as provincias de Kars e Ardahan volveron á nova República de Turquía, pero Batumi quedou totalmente baixo o control da nova Unión Soviética. Ao acceder ao poder os bolxeviques en Moscova, o 16 de xuño de 1921 converteuse na capital da República Socialista Soviética Autónoma de Axaria dentro da R.S.S. de Xeorxia.
O 9 de abril de 1991, pozo antes do colapso da Unión Soviética, Batumi -no marco da segunda República de Xeorxia- recuperou a independencia, como a república autónoma de Axaria, dentro de Xeorxia.
Razón
A razón é a facultade ou capacidade humana que permite resolver problemas, fixar os criterios da verdade e o erro, discernir entre o ben e o mal e poñer en marcha os medios en vista dunha fin dada. O pensamento racional permite a abstracción, a asociación de ideas, a autoconciencia e os símbolos, características propias do ser humano fronte aos animais. A razón tamén está ligada á capacidade para decidir entre diversas alternativas de conduta.
I Want You (sinxelo de Roxette)
"I Want You", escrita por Per Gessle, é unha canción que gravada a mediados do ano 1987, o redor dun mes despois da primeira xira de Roxette baixo o selo EMI e producido por Clarence Öfwerman.
A canción foi gravada por Roxette, Ratata e Eva Dahlgren para apoiar a súa xira conxunta "Rock runt riket" na que remataban todos os seus concertos interpretándoa tódolos artistas no escenario.
Meze
Etimoloxía
A palabra meze atópase en todas as cociñas do antigo Imperio Otomán, tomada do turco, que á súa vez a tomara prestada do persa mazzeh ou mazzah ( مَزّه ) "sabor".
Eleccións xerais de España de abril de 2019
O domingo 28 de abril de 2019 celebráronse eleccións xerais en España. Foron as décimo cuartas desde a transición á democracia e as terceiras con Filipe VI como Rei. O 4 de marzo, previa deliberación do Consello de Ministros, o rei firmou o decreto de disolución das Cortes e a convocatoria de eleccións baixo referendo do presidente do Goberno, quedando automaticamente disoltas as Cortes ás 00:00 horas do 5 de marzo.
Nacionalismo aragonés
miniatura|200px|A estrelada aragonesa O nacionalismo aragonés é unha ideoloxía política que defende que Aragón ten historia, lingua, leis e cultura propios como para ter unha maior autonomía ou incluso un estado independente. Un dos símbolos máis empregados é a estrelada aragonesa, formada polas catro barras de Aragón e unha estrela vermella ó centro.
Os principais partidos nacionalistas son Chunta Aragonesista, Puyalón (abertamente independentistas) e o Partido Aragonés (nacionalismo moderado), aínda que tamén houbo outros como Iniziatiba Aragonesa ou Estado Aragonés.
Historia
Non obstante, non será até o século XX, en 1919, cando o nacionalismo aragonés xorde a partir das primeiras formulacións dun grupo de inmigrantes aragoneses en Barcelona, os cales organizáronse arredor da Unión Aragonesista, a agrupación da Xuventude Aragonesista de Cataluña e a revista El Ebro. Esta última foi a principal referencia histórica onde se expuxo o primeiro discurso aragonesista, liderado por Gaspar Torrente e por Julio Calvo Alfaro.
Grímsvötn
En 1783 ocorreu a maior erupción efusiva rexistrada no último milenio. Causou un gran dano na flora da illa e a fame produciu a morte dunhas 10.000 persoas. Ademais, a erupción tivo repercusión no clima mundial. O 18 de decembro de 1998 ocorreu unha erupción que se estendeu por once días, expondo unha fisura de 1.300 metros de longo con cinco cráteres activos. En novembro de 2004 detectouse actividade eruptiva que guindou unha extensa columna eruptiva de cinza volcánica, causando unha breve interrupción do tráfico aéreo sobre Islandia. De novo, o 21 de maio de 2011 o volcán volveu erupcionar emitindo columnas eruptivas de ata 12.000 metros de altura, pechando durante ese día o tráfico aéreo da illa e o dalgúns aeroportos do norte de Europa os días seguintes.
Rafael Veloso
Rafael Henriques Vasquez Veloso, nado en Lourinhã (Lisboa) o 3 de novembro de 1993, é un futbolista portugués. Xoga de gardameta no Oriental, cedido polo Belenenses.
A Pedra, Pedroso, Narón
A Pedra é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 18 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 30 habitantes.
Rafael Veloso
Traxectoria
O 25 de agosto de 2014 anunciouse a súa incoporación no Deportivo da Coruña, para xogar no equipo filial, en calidade de cedido polo Belenenses.
Silabario
En xeral, nun silabario os caracteres foneticamente próximos (como «ka», «ke» ou «ko») non teñen un grafismo similar - a diferenza dun alfasilabario onde unha base consonántica común se modifica dependendo da vogal que se queira representar.
Os silabarios están particularmente adaptados ás linguas que empregan esencialmente sílabas de tipo consoante - vogal (o xaponés, por exemplo), o que limita o número de combinacións. Para linguas que utilizan estruturas silábicas máis complexas (como o francés, o inglés ou o galego), o uso dun silabario sería sen dúbida pouco práctico.
Lista de silabarios
Nota: a escritura coreana hangul é un alfabeto pleno, aínda que poida aparecer a primeira vista como un silabario (nel as letras combínanse por bloques dunha sílaba). As linguas da India e o amhárico utilizan alfasilabarios.
Linda Chapman
Linda Anne Chapman, nada en Liverpool o 15 de xaneiro de 1969 , é unha escritora inglesa, principalmente de series para o público infantil.
Alejandro Langtry
Alejandro Langtry Caínzos, nado en 1970 en Ferrol, é profesor de  ESO, avogado, empresario e político galego.
Linda Chapman
Traxectoria
É coñecida especialmente polas súas obras de fantasía sobre unicornios, sereas e maxia. Usou os pseudónimos de Amber Castle para a serie de Spell Sisters e o de Alex Cliff para a serie Superpowers. Tamén escribiu nas series de libros publicadas cos nomes de Lucy Daniels, Jenny Dale (Puppy Patrol), Katie Chase (Little Princesses), Daisy Meadows (Rainbow Magic), e Lauren Brooke, xa fose como parte dun pseudónimo colectivo ou como escritor pantasma.
Vive en Leicestershire co seu marido e os seus tres fillos.
Alejandro Langtry
Traxectoria
Foi presidente da Confederación de Empresarios de Ferrol ata 2008 ao se incorporar ao Partido Popular como coordinador xeral en Ferrol. Foi director do Plan de Desenvolvemento Integral de Ferrol, Eume e Ortegal (2010-2011) e entrou como concelleiro en Ferrol polo PPdeG, logo das eleccións municipais de 2011, e ata a súa renuncia en 2018 con críticas ao seu ata entón partido. Nas eleccións municipais de 2019 foi o candidato de Ciudadanos á alcaldía ferrolá.
Linda Chapman
Como Daisy Meadows
(con Sue Bentley, Narinder Dhami, e Sue Mongredien)
*shels
*shels é unha banda británico-estadounidense de rock progresivo formada en 2003. A banda ten sido descrita como un supergrupo da escena underground británica, xa que tivo en varias ocasións entre os seus compoñentes a membros de grupos como Mahumodo, Devil Sold His Soul, Eden Maine e Fireapple Red.
Historia
A banda formárona en 2003 o vocalista e compositor Mehdi Safa e o batería Tom Harriman despois da separación do seu anterior grupo, Mahumodo. *shels colleu o seu nome do EP de 1999 de Mahumodo chamado Shels. A banda publicou o EP Wingsfortheirsmiles en 2004 a través do selo Shelsmusic, unha discográfica fundada por Safa en 2002. *shels publicou o seu álbum de estrea, Sea of the Dying Dhow, o 18 de xuño de 2007 en colaboración con Undergroove Records. O disco recibiu críticas positivas e foi nomeado un dos mellores álbums de 2007 pola revista Rock Sound. A banda xirou polo Reino Unido en xuño e xullo dese ano para promocionar o álbum, actuando con varios grupos como Bossk e The Ghost of a Thousand. A xira incluíu unha actuación no GuilFest, onde a banda compartiu escenario con My Vitriol e Zico Chain.
O segundo EP da banda, Laurentian's Atoll, foi publicado en novembro de 2007. Este estaba formado por versións remasterizadas das tres cancións de Wingsfortheirsmiles, catro novas gravacións e unha versión estendida de "water", do álbum Sea of the Dying Dhow. A banda comezou unha segunda xira británica en novembro de 2008, que incluíu unha actuación no Damnation Festival, onde compartiu escenario con Cathedral e Devil Sold His Soul. O día 27 de xuño de 2011 *shels editou o seu segundo álbum de estudio, Plains of the Purple Buffalo.
Ióbates
thumb|300px|Ióbates, sentado, con Belerofonte e Pegaso (Aleksandr Andréyevich Ivánov, 1829)
Acolleu a Preto cando este foi expulsado de Argos polo seu irmán Acrisio, e casouno coa súa filla Estenebea (ou Antea, segundo Homero); logo organizou un ataque contra Acrisio e restituíu a Preto no trono, concedéndolle a cidade de Tirinto. Por outra banda, Belerofonte, fillo de Glauco, matara accidentalmente ó rei de Corinto, Delíades (quizais irmán de Belerofonte ), e tivo que fuxir da cidade. Foi a Tirinto, onde foi purificado por Preto.
Estenebea intentou manter relacións con Belerofonte pero este rexeitouna. Entón, ela acudiu ó seu home, Preto, dicíndolle que Belerofonte intentara seducila, e Preto creuna. Por respecto á lei de hospitalidade, Preto non podía matar a Belerofonte coas súas mans, polo que o mandou onda Ióbates a entregarlle unha carta na que lle pedía que o matara: "Prégoche que borres deste mundo ó portador desta carta. Intentou violar á miña esposa, a túa filla".
Íobates, no canto de cumprir directamente o encargo, mandoulle buscar e matar a Quimera, un ser monstruoso con cabeza de león, corpo de cabra (ou unha cabeza de cabra nas costas) e cuartos traseiros de serpe ou dragón. Ióbates daba por feito que Belerofonte nunca o podería conseguir e que morrería no intento, pero este a matou a frechazos desde a seguridade que lle daba volar sobre o seu cabalo alado Pegaso.
Vindo que Belerofonte sobrevivira a este traballo, mandouno a loitar contra os sólimos, un pobo próximo belicoso e moi feroz, e tamén os venceu. Mandoulle entón a loitar contra as Amazonas, e tamén resultou vitorioso. Así mesmo, acabou cunha banda de piratas ás ordes de Quimárroo. Entón, Ióbates decidiu acabar con el dunha vez e ordenou a un grupo escollido dos seus soldados que organizaran unha emboscada cando regresara, e que lle deran morte. Pero Belerofonte, que sabía da trampa que lle esperaba, pediu a Poseidón que o protexera e o deus mandou grandes ondas que foron asolagando tras el a chaira do palacio. Como ninguén podía conseguir que se retirase, as mulleres da cidade foron núas cara el para deixarse posuír e aplacar a súa cólera, pero Belerofonte rexeitounas e retirouse, e con el retiráronse as augas. Outras fontes din, simplemente, que venceu ós soldados e matou a todos eles.
Ante estes feitos, Ióbates quedou admirado e recoñeceu a orixe divina do heroe. Mostroulle a carta recibida de Preto, pois xa non cría que violara a Estenebea, e invitouno a quedar ó seu servizo, casándoo coa súa filla Filónoe (ou Anticlia, ou Casandra, ou Alcímene), coa que tivo dous fillos e unha filla, Laodamía, que se uniría a Zeus para enxendrar o heroe Sarpedón. Hixino conta que cando Estenebea o soubo, suicidouse.
Sófocles escribiu unha traxedia, baixo o título de Ióbates, que non se conserva.
Julia García-Valdecasas
Julia García-Valdecasas Salgado, nada en Barcelona o 29 de xaneiro de 1944 e finada na mesma cidade o 5 de febreiro de 2009, foi unha política española.
Traxectoria
Era filla de Francisco García-Valdecasas, quen fora reitor da Universidade de Barcelona durante o franquismo. Licenciada en Farmacia nesa universidade, traballou de boticaria dende 1969 ata 1979. Posteriormente ingresou no corpo de Interventores e Auditores do Estado por oposición en 1980, e a ese traballo dedicou o resto da súa vida. Chegou a ostentar a presidencia da Asociación Nacional de Interventores de España de 1990 a 1994.
Comezou a súa carreira política cando o presidente de goberno español José María Aznar a nomeou delegada do Goberno en Cataluña en maio de 1996. Afiliouse ao Partido Popular e ocupou o cargo de delegada ata agosto de 2003 cando foi promovida ao cargo de ministra de Administracións Públicas. Foi a primeira muller en ocupar ese ministerio.
O 14 de marzo de 2004 foi elixida Deputada pola circunscrición de Barcelona no Congreso dos Deputados, pero ao perder o PP o goberno tivo que abandonar o ministerio, onde foi substituída polo socialista Jordi Sevilla. O 1 de outubro de 2006 deixou o escano no Congreso por razóns de saúde, posto que lle diagnosticaron unha enfermidade dexenerativa chamada atrofia multisistema ou MSA. Faleceu dous anos máis tarde, en febreiro de 2009 dunha pneumonía.
A Pereiruga, Pedroso, Narón
A Pereiruga é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2015 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller), un menos que en 2003.
Turismofobia
miniatura|300px|Pintada contra o turismo en Vilagarcía de Arousa A turismofobia é un neoloxismo polémico (formado a partir de «turismo» e «-fobia» ) referido ao odio, animadversión ou rexeitamento cara ao turismo e, máis concretamente, aos efectos negativos que o turismo de masas trae a unha determinada poboación ou sociedade. A saturación turística, a sobreexplotación hoteleira e as consecuencias negativas do turismo son algúns dos xermes da turismofobia, coñecida noutros países coma overtourism. Diversos grupos sociais amosáronse en contra do turismo masivo, en ocasións de xeito violento.
Causas
350px|miniatura|[[Praia de Silgar, no concello pontevedrés de Sanxenxo, ateigada de bañistas. Ao fondo, inmobles a pé de praia destinados principalmente ao uso turístico.]]
A turismofobia e o rexeitamento teñen unha orixe complexa. Baséase principalmente na idea de que o impacto do turismo na economía e na sociedade do país ou rexión receptora posúa máis efectos negativos que positivos, ou ben que os efectos positivos non se reflicten na práctica na meirande parte da poboación.
Conversión de espazos públicos en privados
A explotación turística pode traer consigo o aproveitamento de espazos públicos por empresas privadas, previa licenza das autoridades pertinentes. Así pois, isto pode significar que espazos públicos, coma prazas, praias ou parques, pasen a ser utilizados por empresas ou particulares, privando aos residentes e á cidadanía en xeral do usufruto destes espazos.
Mención especial merecen os areais e praias. Estes espazos foron obxecto de uso privado, ben mediante a privación dos accesos, ben mediante a colocación de hamacas e parasoles.
Inflación e redución do poder adquisitivo
A recepción de turistas procedentes de países con maior poder adquisitivo pode levar a unha tendencia inflacionista e un aumento dos prezos que prexudicaría ós cidadáns residentes. O aumento dos prezos do alugueiro ou da compra por metro cadrado dos inmobles son algunhas das principais problemáticas que sinalan os colectivos anti-turismo.
Emprego precario
Diversos economistas sosteñen que a turismofobia pode ter tamén orixe na idea de que un modelo económico baseado no turismo non se reflicte en melloría económica para a sociedade receptora dos turistas. O turismo crearía empregos principalmente no sector servizos, sobre todo en hostalaría e ocio. Estes ámbitos adoitan fomentar o traballo temporal, estacionario e precario, o cal non beneficiaría a economía local.
Asasinato
miniatura|250px|[[Caín asasinando a Abel, políptico de Gante de Jan van Eyck]] O asasinato (tamén denominado homicidio cualificado) é un delito contra a vida humana independente, de carácter moi específico, que consiste en matar a unha persoa concorrendo certas circunstancias, tales como: aleivosía; prezo, recompensa ou promesa remuneratoria; asañamento. Co novo Código Penal de 1995 desapareceu a circunstacia de "premeditación", recollida no anterior CP de 1944/1973.
Diferenza entre asasinato e homicidio
Mentres que o homicidio é o delito que alguén comete por acabar coa vida dunha persoa, o asasinato require dun maior número de requisitos.
Aínda que o tema discutiuse moito, o asasinato non se trata dun simple homicidio agravado, senón dun delito distinto (de acordo coa maioría da doutrina e a xurisprudencia), no que as circunstancias sinaladas son elementos constitutivos do mesmo. No asasinato existe unha maior intensidade do propósito criminal que no homicidio, polos medios prexudiciais utilizados dun modo especial ou pola inconfundíbel malicia e perigo que se revela.
Queen of Rain
Queen of Rain foi o segundo single do álbum de 1992 do dúo de pop sueco Roxette, Tourism: Songs from Studios, Stages, Hotelrooms & Other Strange Places.
Orixinalmente foi escrito e gravado para o exitoso álbum Joyride. Inicialmente considerado como unha canción de peche, foi substituída por "Perfect Day". É unha das cancións favoritas de Per.
Asasinato
Diferenza entre asasinato e homicidio
Existe, con todo, materia xurisprudencial e doutrinal en contrario, o que reflicte as discusións que aínda hoxe este tema suscita.
Entre as razóns para consideralo un homicidio agravado, destacan dúas:
Por todos estes motivos é polo que non existe o asasinato imprudente, senón que leva sempre aparellada a intencionalidade.
España
A figura do asasinato atópase dentro do título do Código Penal: "Do homicidio e as súas formas", no artigo 139. Os seus requisitos son os seguintes:
Tamén se entende que se trata desta circunstancia cando o asasinato se realiza por medio de inundación, incendio, explosivo ou veleno, entendendo por este último calquera substancia que introducida no corpo humano por inxestión, inxección ou inhalación poida producir a morte. A comisión dun asasinato mediante inundación ou incendio supón que este é o medio utilizado, non que se comete este delito e, de forma imprudente, se provoca a morte dunha persoa; xa que neste caso o que se daría é un delito de incendio/danos/estragos en concuro ideal cun delito de homicidio imprudente.
Non é necesario que a contraprestación económica sexa previa á comisión do feito delituoso, nin que se verifique obxectivamente (caben casos de fraude). O importante é que o suxeito activo cometa o feito movido por esta intencionalidade económica.
O Código Penal non recolle como tal estes preceptos nos dous artigos que dedica ao asasinato, 139 e 140, pero todos eles poderían encadrarse nalgunha das circunstancias anteriormente expresadas e que son causa do agravamento do tipo delituoso.
Juan Montero Telinge
Traxectoria
Pertenceu á Milicia Nacional e acadou o grao de sarxento. Militou no Partido Liberal e estivo exiliado. Foi alcalde da Coruña no Bienio Progresista (1854-1855) e deputado a Cortes (1869-1871). Foi elixido senador pola provincia da Coruña (1872-1873) e senador vitalicio (1884-1885). Era comerciante na Coruña. Foi membro da loxa La Herculina nº 10.
Publicou en 1844 "Rosa y Pascual. Cuento gallego", transcrito como "Rosa e Pascual" por Uxío Carré Aldao en Literatura gallega (1911). É un conto en quintillas de literatura popular picaresca inspirada nos mandamentos referentes á libido.
A Frames
A Frames foi unha banda de post-punk e noise rock estadounidense formada en Seattle no ano 1999. O trío estaba composto por Erin Sullivan, Min Yee e Thomas Northcut. O grupo chamouse Bend Sinister dende 1996 ata 1999. A Frames cita a Cows, Scientists, Stick Men With Ray Guns, Scratch Acid, Joy Division, e o garage rock dos 60 entre as súas influencias. A Frames creou o seu propio selo, Dragnet Records, en xaneiro do ano 2000 para publicar a súa propia música, e posteriormente asinou con Sub Pop Records en 2004 para a edición de Black Forest. No ano 2006 o seu batería orixinal, Lars Finberg, deixou a banda para centrarse en The Intelligence, un grupo no cal tanto Min como Erin tocaran o baixo.
Coruña Moderna
Coruña Moderna foi unha revista editada na Coruña entre 1905 e 1906.
Central Park
miniatura|300x300px|Vista do Central Park dende o [[Rockefeller Center.]]
Cuns 37,5 millóns de visitantes ao ano, é o parque mais visitado dos Estados Unidos de América. Ademais, a súa aparición en numerosas películas e series de televisión convertérono nun dos parques urbanos mais famosos do mundo. Está dirixido pola Central Park Conservancy, unha empresa privada sen ánimo de lucro, que ten un contrato co Departamento de Parques e Ocio de Nova York.
Malia que gran parte do parque semella ser natural, contén varios lagos artificiais, dúas pistas de patinaxe sobre xeo e áreas de herba usadas para diversas actividades deportivas.
Vales
Central Park está formado por grandes espazos de céspede, nos cales os turistas e os cidadáns de Nova York adoitan pasar o seu tempo libre. Amais, o parque conta con varios xardíns. O val de céspede mais grande do parque é o chamado Great Lawn (literalmente gran céspede), situado no centro do parque, á altura do Museo Metropolitano de Arte e do Museo Americano de Historia Natural, dous dos museos mais famosos da cidade.
Dende 1916 existe o Shakespeare Garden, inaugurado tres séculos despois da morte do escritor e que acolle a diferentes especies de plantas.
Lagoas
A principal lagoa do parque é o Reservoir, que dende 1994 leva o nome de Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir. A súa construción estendeuse dende 1858 ata 1862. E ocupa o espazo comprendido entre a 86th Street e a 96th Street. Cunha superficie de 42,9 hectáreas, nalgúns puntos alcanza unha profundidade de 12 metros, e contén varios miles de millóns de litros de auga.​ O Reservoir é coñecido tamén pola pista para correr de 2,54 quilómetros á beira da lagoa, e que acolle cada día a miles de deportistas.
O outro gran lago do parque é The Pond (literalmente A Charca), dunha superficie de 1,4 hectáreas. The Pond, cuxa forma lembra á dunha coma, está situado na parte mais meridional do parque e baixo o nivel do mar, o que permite que nesta lagoa se amainen os ruídos propios da metrópole.
Monumentos
Varias construcións, mais ou menos importantes e célebres, están distribuídas polo Central Park:
Gran Premio de Italia de 1977
O Gran Premio de Italia de 1977 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 11 de setembro de 1977. Foi a décimo cuarta proba da tempada de, o 46º Gran Premio de Italia e o 43º que se celebrou en Monza.