cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacho González
Juan Ignacio González Brazeiro, coñecido como Nacho González, nado en Paysandú o 5 de novembro de 1993, é un futbolista uruguaio. Xoga de centrocampista no Central Español, da Segunda División do Uruguai.
Danubio FC
Formouse na canteira do Danubio FC, co que debutou en Primeira División o 10 de novembro de 2012 ante Central Español. En maio de 2013 marcou o seu primeiro gol no empate 1-1 fronte a River Plate. Permaneceu no club uruguaio durante un total de sete tempadas, marcando 15 goles en 173 partidos e gañando o título de liga na tempada 2013-14.
Defensa y Justicia
En xaneiro de 2019 asinou polo Defensa y Justicia da Primeira División arxentina. Alí sufriu unha rotura de ligamentos que o mantivo afastado dos terreos de xogo.
San Martín de Tucumán
En agosto deixou o equipo para fichar polo San Martín de Tucumán, da Primeira B Nacional, a segunda división arxentina. Debutou nun empate a dous goles contra o Chacarita Juniors o 18 de setembro de 2019, e disputou un total de seis partidos co club de Tucumán.
Plaza Colonia
En agosto de 2020 volveu ao fútbol uruguaio recalando no Plaza Colonia. Xogou sete partidos na Primeira División durante o mes seguinte, antes de marchar para Galicia para fichar polo Deportivo da Coruña.
Deportivo da Coruña
Debutou co Deportivo en Segunda División B na primeira xornada da tempada 2020/21, no partido fronte ao Salamanca. Comezou como titular con Fernando Vázquez no banco, pero desapareceu das aliñacións tras a chegada de Rubén de la Barrera. Disputou un total de 12 encontros co Deportivo, e en xuño o club prescindiu dos seus servizos, acolléndose a unha das cláusulas contidas no seu contrato.
Apollon Larissa
O 13 de xullo de 2021 foi anunciado como novo xogador do Apollon Larissa, da Segunda división de Grecia, onde asinou un contrato por dúas tempadas. Con todo, acabou deixando o club antes de debutar e tras uns meses sen equipo, asinou en 2022 co Central Español, regresando así ao fútbol uruguaio.
Selección nacional
En 2015 foi convocado pola selección sub-22 do Uruguai para os Xogos Panamericanos de Toronto. Participou nos cinco partidos do torneo, no que o seu país se proclamou campión ao derrotar na final a México.
Astérix e Cleopatra
Astérix e Cleopatra (en Astérix et Cléopatre) é o sexto volume da serie de banda deseñada Astérix, publicado en 1965 e creado por René Goscinny (guión) e Albert Uderzo (ilustracións). Foi publicada de forma serializada por vez primeira na revista Pilote, nos números 215-257, en 1963.
Sinopse
Nunha conversa entre Xulio César e Cleopatra no pazo da faraona, o emperador romano asegurou que os exipcios estaban en decadencia, Cleopatra indignada ante tal afirmación e para demostrarlle que os exipcios eran os mesmos que conseguiran construír as pirámides, faros e templos afirmou que nun prazo de tres meses erguería en Alexandría un pazo para o emperador romano. Se os exipcios conseguían superar o desafío, o César recoñecería que estaba enganado.
Cleopatra encargoulle a Numerobis, o mellor arquitecto de Alexandría, a construción do pazo, dicíndolle que se o lograba o cubriría de ouro, mais no caso de non conseguilo tiraríao aos crocodilos. Ante a dificultade para poder superar o desafío, Numerobis decide emprender a viaxe á Galia, onde vive o seu vello amigo Panorámix, a quen lle pide a axuda dos seus poderes máxicos para superar o desafío. Panorámix, acompañado de Astérix e Obélix (xunto co seu inseparable can Ideafix), parte con Numerobis a Exipto para axudarlle na construción do pazo, unha vez alí Panorámix prepara a súa poción máxica para darlla aos traballadores e aumentar o ritmo, mais o ritmo da construción se ve ameazado a causa das artimañas (tentativas de folga, falla de materiais, un intento de envelenamento a Cleopatra cun pastel supostamente regalado polos galos e mesmo un sitio ao pazo en construción resolto por Cleopatra logo de ser avisada por Ideafix) de Paletabis (arquitecto exipcio rival de Numerobis) e os romanos para que o pazo non se finalice no prazo acordado, secasí grazas á poción máxica e á axuda de Cleopatra (sabendo das malas artes dos romanos) o pazo é rematado no prazo previsto. Finalmente, Cleopatra cubriu a Numerobis ouro, Panorámix foi recompensado cuns manuscritos da biblioteca de Alexandría pola súa axuda, e cedeulles aos galos a súa galera para o seu retorno á Galia.
Unha vez na aldea foron recibidos como heroes e celebraron o habitual banquete.
Versións cinematográficas
O filme Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre (2002) do director francés Alain Chabat, con Christian Clavier no papel de Astérix, Gérard Depardieu como Obélix e Monica Bellucci interpretando a Cleopatra, é a adaptación cinematográfica desta historia.
Hai tamén unha versión de animación co mesmo título que o libro creada en 1968, emitida pola TVG en numerosas ocasións.
Isaac Cuenca
Joan Isaac Cuenca López, nado en Reus (Tarragona) o 27 de abril de 1991, é un futbolista español. Xoga de extremo e o seu equipo actual é o Hapoel Be'er Sheva F.C.
Traxectoria
Isaac Cuenca iniciouse nas divisións menores do Racing de Carballal, como porteiro, pasando despois ao filial do Barcelona. No 2010 foi unha das pezas fundamentais no CE Sabadell de 2ª División B. Debido ás súas grandes actuacións no equipo filial, Josep Guardiola citouno para algúns partidos co primeiro equipo, aínda que vendo finalmente todos os encontros desde o banco.
O 21 de outubro de 2011, Isaac debutou por primeira vez como titular no primeiro equipo. Foi no estadio Los Cármenes fronte ao Granada CF. Na seguinte xornada, fronte ao Mallorca e no Camp Nou marcou o seu primeiro gol en Primeira División, ao anotar o 4-0 parcial favorable aos blaugranas. O partido finalizou 5-0 con outros tres tantos de Lionel Messi e un de Daniel Alves.
O 1 de novembro de 2011 xoga o seu primeiro partido na Liga de Campións, ademais entrando de titular, fronte ao FC Viktoria Plzeň, deu unha asistencia a Cesc Fàbregas destacando a súa actuación neste encontro e é elixido "Mellor xogador do partido" polos telespectadores de TVE.
O 3 de novembro é a convocado por primeira vez por Luis Milla para un partido da selección española sub-21.
O 3 de decembro de 2011, queda de titular ante o Levante e mete un gol no 36', un tanto axustado e raso á cepa do poste. O 6 de decembro de 2011, xoga de titular en partido da Liga de Campións contra o BATE Borisov e é elixido mellor xogador do partido polos diarios deportivos españois.
O 31 de xaneiro do 2012, Isaac Cuenca asina contrato co FC Barcelona ata 2015 pasando así a formar parte do primeiro persoal, deixando definitivamente o filial blaugrana. A partir dese momento luciría o dorsal número "23".
Inhibidor encimático
miniatura|300px|dereita|Modelo estrutural da [[protease do VIH (virus da SIDA) unida a un inhibidor da protease, o ritonavir. A estrutura da protease móstrase por medio de fitas vermellas. azuis e amarelas, e o inhibidor represéntase por unha estrutura de esferas e variñas preto do centro da protease. Modelo creado a partir do PDB 1HXW.]]
Twilight Zone: The Movie
Twilight Zone: The Movie é un filme de 1983, producido por Steven Spielberg como unha versión para o cinema da serie dos anos 50 e 60 The Twilight Zone, creada por Rod Serling. Está protagonizada por Dan Aykroyd, Albert Brooks, Vic Morrow, Scatman Crothers, e John Lithgow.
Inhibidor encimático
Os inhibidores encimáticos son moléculas que se unen a encimas e diminúen a súa actividade. Como o bloqueo dun encima pode matar a un organismo patóxeno ou corrixir un desequilibrio metabólico, moitos medicamentos actúan como inhibidores encimáticos. Tamén se usan como herbicidas e pesticidas. Porén, non todas as moléculas que se unen a encimas son inhibidores; existen os activadores encimáticos, que se unen a encimas incrementando a súa actividade.
A unión dun inhibidor pode impedir a entrada do substrato ao sitio activo do encima e/ou empecer que o encima catalice a súa reacción correspondente. A unión do inhibidor pode ser reversible ou irreversible. Normalmente, os inhibidores irreversibles reaccionan co encima de forma covalente e modifican a súa estrutura química en residuos esenciais dos aminoácidos necesarios para a actividade encimática. Polo contrario, os inhibidores reversibles únense ao encima de forma non covalente, dando lugar a diferentes tipos de inhibicións, dependendo de se o inhibidor se une ao encima, ao complexo encima-substrato ou a ambos os dous.
Twilight Zone: The Movie
Prólogo
O filme comeza cun condutor —Albert Brooks— e o seu pasaxeiro —Dan Aykroyd— conducindo por unha estrada secundaria nun coche dos anos 70's no medio da noite, cantando xuntos a canción The Midnight Special de Creedence Clearwater Revival, e que á súa vez estana escoitando dunha vella cinta de casete, ata que a cinta finalmente estrágase. Entón para non aburrirse, propoñen facer un xogo entre eles, tratar de adiviñar os títulos de programas antigos de TV, simplemente tarareando as súas melodías. Máis tarde a conversación deriva en lembrar os seus episodios favoritos da serie The Twilight Zone e os que maior impresión lles causou. Albert Brooks fala sobre Burgess Meredith no episodio Time Enough at Last da serie. Burgess é o narrador do filme, aínda que non apareza nos créditos. Tamén apareceu noutros capítulos das series clásicas Mr. Dingle, the Strong, The Obsolete Man e Printer's Devil... O pasaxeiro finalmente pregúntalle ó condutor: "¿Queres ver algo realmente terrorífico?". O condutor expectante acepta, entón o amigo xira a súa testa cara outro lado para agochar a faciana ó condutor e despois dun instante con suspense, volvese xirar, revelando entón o súa verdadeira forma.¡Unha criatura monstruosa!, que ataca ó condutor matándoo.
Inhibidor encimático
Moitos medicamentos son inhibidores encimáticos, polo que o seu descubrimento e mellora é un eido de investigación moi activo en bioquímica e farmacoloxía. A validez dun inhibidor encimático medicinal adoita vir determinada pola súa especificidade (a súa incapacidade de unirse a outras proteínas) e a súa potencia (a súa constante de disociación, a cal indica a concentración necesaria para inhibir un encima). Unha alta especificidade e potencia asegura que o medicamento vai ter poucos efectos secundarios e, por tanto, unha baixa toxicidade.
Twilight Zone: The Movie
Prólogo
O personaxe de Aykroyd aparece outra vez ó final da película, facendo a mesma pregunta a outro home (John Lithgow), que ten a mesma situación.
Inhibidor encimático
Os inhibidores encimáticos tamén se usan na natureza e están implicados na regulación do metabolismo. Por exemplo, os encimas dunha ruta metabólica poden ser inhibidos polos produtos resultantes das súas respectivas rutas. Este tipo de retroalimentación negativa retarda o fluxo a través da ruta cando os produtos comezan a acumularse e é unha maneira importante de manter a homeostase nunha célula. Outros inhibidores encimáticos celulares son proteínas que se unen especificamente e inhiben unha diana encimática. Isto pode axudar a controlar encimas que poden ser daniños para a célula, como as proteases ou nucleases. Un bo exemplo é o inhibidor da ribonuclease, que se une a este encima nunha das interaccións proteína-proteína máis fortes coñecidas. Como inhibidores encimáticos naturais tamén hai que salientar os velenos, que son usados como defensa contra os depredadores ou como forma de matar a unha presa.
Twilight Zone: The Movie
Prólogo
A primeira escena córtase aparecendo o exterior do coche, poñendo o monólogo:
Inhibidor encimático
Inhibidores reversibles
Os inhibidores reversibles únense aos encimas por medio de interaccións non covalentes tales como as pontes de hidróxeno, as interaccións hidrofóbicas e os enlaces iónicos. Os enlaces febles múltiples entre o inhibidor e o sitio activo combínanse para producir unha unión forte e específica. Ao contrario do que ocorre co substrato e os inhibidores irreversibles, os inhibidores reversibles xeralmente non experimentan reaccións químicas cando se unen ao encima e poden ser eliminados doadamente por dilución ou por diálise.
Twilight Zone: The Movie
Primeiro episodio (Time Out)
Este foi o único episodio orixinal, dirixido por John Landis. Está vagamente baseado nos capítulos A Quality of Mercy e Death's Head Revisited da serie orixinal.
Inhibidor encimático
Tipos de inhibidores reversibles
miniatura|150px|dereita|Inhibición competitiva: o substrato (S) e o inhibidor (I) compiten polo sitio activo.
Twilight Zone: The Movie
Primeiro episodio (Time Out)
Vic Morrow interpreta a un home intolerante e directo, chamado Bill Connor, que vai ó bar despois do traballo a tomar algo cos seus amigos. Está anoxado porque non conseguiu un ascenso polo que levaba traballado moito. No seu lugar, ascenderon un home xudeu, entón comeza a a facer comentarios racistas contra os xudeus, os negros e os orientais. Fala con sorna sobre o xudeu que ascenderon varias veces, comentando o duro que é gañarse a vida por culpa dos xudeus, dos negros e dos asiáticos. Aínda que os seus amigos tratan de calmalo, el é inflexible nos seus comentarios cheos de xenreira. Atrae de xeito involuntario a atención dun fato de homes negros, sentados preto, que demostran con educación o seu rexeitamento ós seus comentarios racistas.
Bill sae do bar, anoxado. Pero cando sae fóra, no canto de atoparse no aparcadoiro, está en Francia de Vichy, durante a segunda guerra mundial. Este é visto como un xudeu por dous policías das SS que estaban vixiando as rúas. Despois dunha persecución por toda a cidade, viaxa no tempo, no cal atópase de novo nun lugar descoñecido, desta volta, nunha zona rural, no sur dos EEUU entre os anos 1950, onde membros do Ku Klux Klan o ven como un Afroamericano, ó cal deciden sacrificar. Asustado e confundido, Bill, dilles que é branco. Mentres trata de fuxir destes, viaxa polo tempo de novo, e aparece na Guerra de Vietnam, aí é un vietnamita, e case é asasinado por unha bomba do exército de E.U.A. Por último, é enviado outra vez a Francia de Vichy. Esta vez é capturado polos SS e enviado a un tren xuntos con moitos xudeus. Berrando, pide axuda inutilmente. O destino do tren é un campo de concentración.
Inhibidor encimático
Tipos de inhibidores reversibles
Existen tres tipos de inhibidores reversibles. Clasifícanse baseándose no efecto producido pola variación da concentración do substrato do encima no inhibidor.
Twilight Zone: The Movie
Segundo episodio
O segundo episodio está dirixido por Steven Spielberg e é un remake do capítulo da serie Kick the Can.
Inhibidor encimático
Descrición cuantitativa da inhibición reversible
A inhibición reversible pode ser descrita cuantitativamente en termos da unión do inhibidor ao encima e ao complexo encima-substrato, e os seus efectos nas constantes cinéticas do encima. No esquema clásico de Michaelis-Menten mostrado abaixo, un encima (E) únese ao seu substrato (S) para formar o complexo encima-substrato (ES). Na catálise, este complexo rompe para liberar o produto (P) e o encima (E). O inhibidor (I) pode unirse tanto a (E) coma a (ES) coas constantes de disociación Ki ou Ki', respectivamente. Cando un encima ten múltiples substratos, os inhibidores poden mostrar distintos tipos de inhibicións dependendo do substrato que se considere, xa que o sitio activo posúe dous diferentes lugares para a unión co substrato no mesmo sitio activo, un para cada substrato. Por exemplo, un inhibidor pode competir co substrato A polo primeiro sitio de unión, pero ser un inhibidor non competitivo con respecto ao substrato B no segundo sitio de unión.
Twilight Zone: The Movie
Segundo episodio
Scatman Crothers interpreta a un vello home chamado Bloom que acaba de trasladarse a Sunnyvale. Á súa chegada, amablemente senta e escoita as felices historias da xuventude dos outros vellos residentes. Explícalles que a vellez non é razón para non desfrutar a vida, e que sentirse xove e activo é unha cuestión de actitude, non de idade. Pero, un vello rosmón chamado Bill Conroy amósase bastante escéptico na súa perspectiva vital, non está de acordo e rifa con Bloom.
Inhibidor encimático
Medición das constantes de disociación nun inhibidor reversible
miniatura|200px|dereita|[[Diagrama de Lineweaver-Burke|Diagramas de Lineweaver-Burke dos diferentes tipos de inhibidores encimáticos reversibles. A frecha indica o efecto producido polo incremento das concentracións de inhibidor.]]
Ventosela
Co topónimo Ventosela podémonos referir a:
Twilight Zone: The Movie
Segundo episodio
Esa noite, o señor Bloom congrega ós anciáns fora para xogar a kick the can —patea a lata, xogo similar ás agachadas onde dando unha patada a unha lata céibase ós xogadores presos. Os residentes transfórmanse en versións infantís de eles mesmos. Aínda que están moi ledos de ser xoves outra vez e de desfrutar das actividades que tanto tempo facía que non realizaban, tamén se decatan de que ser xove non significa beneficiarse só dos bos momentos, senón tamén vivir os malos. Así que pídenlle volver a ser vellos, ó cal o señor Bloom accede. Bill Conroy observa a un residente aínda sendo neno e dille, antes de que saia correndo, que está preparado para ser coma el. Aínda que o neno dille que non pode ser, Conroy decátase de que non debe deixar de desfrutar a vida pola súa idade. O episodio remata con Bloom trasladándose a outra residencia mentres Conroy patea felizmente unha lata no patio do asilo, xa que aprendeu que ser xove de corazón é o que realmente importa.
Inhibidor encimático
Medición das constantes de disociación nun inhibidor reversible
Segundo o observado arriba, un inhibidor encimático está caracterizado polas súas dúas constantes de disociación, Ki e Ki', do encima e do complexo encima-substrato, respectivamente. A constante do complexo encima-inhibidor Ki pode ser medida directamente por varios métodos. Un método estremadamente exacto é a calorimetría isoterma de titulación, en onde o inhibidor é titulado nunha solución de encimas e mídese a calor liberada ou absorbida. Porén, a outra constante de disociación Ki' é difícil de medir directamente, xa que o complexo encima-substrato ten un período de vida moi curto e está dando lugar á reacción química para formar o produto. Polo tanto, Ki' adoita medirse de forma indirecta, observando a actividade encimática baixo varias concentracións de substrato e inhibidor, e axustando os datos a unha ecuación de Michaelis-Menten modificada:
onde os factores de modificación α e α' son definidos pola concentración do inhibidor e as súas dúas constantes de disociación
Así, en presenza do inhibidor, a efectividade do encima Km e Vmax é agora (α/α')Km e (1/α')Vmax, respectivamente. Porén, a ecuación de Michaelis-Menten modificada asume que a unión do inhibidor ao encima atingue o equilibrio, o cal pode ser un proceso moi lento para os inhibidores con constantes secundarias nanomolares de disociación. Nestes casos, é usualmente máis práctico tratar ao inhibidor de unión forte como un inhibidor irreversible (ver abaixo). Porén, aínda pode ser posible estimar Ki' cineticamente se Ki se mide independentemente.
Os efectos de diferentes tipos de inhibidores encimáticos reversibles na actividade encimática poden ser visualizados usando a representación gráfica da ecuación de Michaelis-Menten, por medio dos diagramas de Lineweaver-Burke ou de Eadie-Hofstee. Por exemplo, nos diagramas de Lineweaver-Burk á dereita, as liñas da inhibición competitiva cortan o eixe-y, o que indica que tales inhibidores non afectan á Vmax. De igual maneira, as liñas da inhibición non competitiva cortan o eixe-x, mostrando que estes inhibidores non afectan á Km. Porén, pode ser complicado estimar Ki e Ki' con precisión nestes diagramas, polo que é recomendable estimar estas constantes usando métodos máis fiables de regresión non liñal, segundo o descrito arriba.
Casos especiais
miniatura|dereita|Gráfica de Lineweaver-Burk da inhibición acompetitiva.
Exemplos de inhibidores reversibles
miniatura|170px|dereita|Estrutura molecular do [[ritonavir, un inhibidor de protease peptídico.]] Como os encimas evolucionaron para unirse aos seus substratos fortemente, e a maioría dos inhibidores reversibles se unen ao sitio activo dos encimas, é pouco sorprendente que algúns destes inhibidores sexan moi similares en estrutura aos substratos das súas dianas. Como exemplo destes imitadores de substratos salientaremos os inhibidores da protease, unha clase moi efectiva de fármacos antirretrovirais usados para tratar a infección por VIH. A estrutura do ritonavir (figura da dereita), un inhibidor da protease, consiste nun péptido con tres enlaces peptídicos. Dita estrutura aseméllase á proteína que é o substrato da protease do VIH, polo que ambos os dous compiten pola unión ao sitio activo do encima.
Os inhibidores encimáticos son a miúdo deseñados para imitaren o estado de transición ou intermedio dunha reacción catalizada por un encima. Isto asegura que o inhibidor cambie o estado de transición establecendo un efecto no encima, o que dá lugar a unha mellor afinidade na unión (baixa Ki) cós deseños baseados en substratos. Un exemplo dun inhibidor nese estado de transición é o fármaco antiviral oseltamivir, que imita a natureza plana do anel do ión oxonio na reacción da neuraminidase, un encima do virus.
miniatura|200px|esquerda|Estrutura molecular do [[tipranavir, un inhibidor de protease non peptídico.]]
Porén, non todos os inhibidores están baseados na estrutura do substrato. Por exemplo, a estrutura doutro inhibidor da protease do VIH, o tipranavir, (representada á dereita), non está baseada nun péptido e non ten similitudes estruturais evidentes coa proteína substrato. Estes inhibidores non peptídicos poden ser máis estables cós inhibidores que conteñen enlaces peptídicos porque estes non son substratos para as peptidases, co que son menos propensos á degradación na célula.
No deseño de fármacos é importante considerar as concentracións de substrato ás cales se expoñerá o encima en cuestión. Por exemplo, algúns inhibidores de proteín-quinases teñen estruturas químicas que son similares ao adenosín trifosfato, un dos substratos deste encima. Porén, certos fármacos que son simplemente inhibidores competitivos terán que competir con altas concentracións de ATP na célula. As proteín-quinases tamén poden ser inhibidas por competencia no sitio de unión onde a quinase interacciona coas súas proteínas substrato, e a maioría das proteínas presentes no interior dunha célula encóntranse a concentracións moito menores cás concentracións de ATP. En consecuencia, se dous inhibidores de proteín-quinases se unen nos seus sitios activos con afinidade similar, pero só un ten que competir co ATP, entón o inhibidor competitivo no sitio de unión da proteína inhibirá ao encima máis eficientemente.
Inhibidores irreversibles
miniatura|250px|Reacción do inhibidor irreversible diisopropilfluorofosfato (DFP) cunha serín-protease. Os inhibidores irreversibles normalmente modifican un encima covalentemente, co cal a inhibición non pode inverterse. Os inhibidores irreversibles adoitan conter grupos funcionais reactivos como mostazas nitroxenadas, aldehidos, haloalcanos ou alquenos. Estes grupos electrofílicos reaccionan coas cadeas de aminoácidos para formar unións covalentes. Os residuos modificados son aqueles que conteñen nas súas cadeas laterais nucleófilos como por exemplo un grupo hidroxilo ou un grupo sulfhidrilo. Isto inclúe aos aminoácidos serina (como no DFP, á dereita), cisteína, treonina ou tirosina.
Tipos de inhibiciones irreversibles
A inhibición irreversible é diferente da inactivación encimática reversible. Os inhibidores irreversibles son xeralmente específicos para un tipo de encima e non inactivan a todas as proteínas. Non funcionan destruíndo os enlaces peptídicos da estrutura proteínica, senón alterando especificamente a estrutura tridimensional do sitio activo inhabilitándoo. Por exemplo, o pH e as temperaturas estremas causan a desnaturalización de case todas as proteínas, pero este non é un efecto específico. De forma similar, algúns tratamentos químicos non específicos destrúen a estrutura de enlaces peptídicos da proteína: por exemplo, se son sometidas a unha elevada concentración de ácido clorhídrico, o cal hidrolizará os enlaces peptídicos que manteñen unidos os aminoácidos das proteínas.
Análise da inhibición irreversible
miniatura|250px|esquerda|Esquema da [[cinética encimática dos inhibidores irreversibles.]] Como se mostra na figura da esquerda, os inhibidores irreversibles forman inicialmente un complexo reversible e non covalente co encima (EI ou ESI), que reaccionará posteriormente para producir unha modificación covalente no que se denomina o "complexo do punto morto" EI*. A taxa á cal se forma EI* chámase taxa de inactivación ou kinact. Dado que a formación de EI pode competir con ES, a unión dos inhibidores irreversibles pode previrse por competencia tanto co substrato coma cun segundo inhibidor reversible. Este efecto de protección é unha boa evidencia dunha reacción específica do inhibidor irreversible co sitio activo.
Twilight Zone: The Movie
Terceiro episodio
O terceiro episodio, un remake do capítulo da serie It's a Good Life, foi dirixido por Joe Dante.
Inhibidor encimático
Análise da inhibición irreversible
Os pasos de unión e inactivación desta reacción analízanse incubando o encima co inhibidor e medindo a actividade que vai quedando ao longo do tempo. A actividade irá diminuíndo de forma paulatina co tempo, xeralmente seguindo unha dinámica de decaimento expoñencial. Axustando estes datos a unha ecuación de rango podemos obter a taxa de inactivación a esta concentración de inhibidor. Isto faise a diferentes concentracións de inhibidor. Se está implicado un complexo EI reversible o rango de inactivación será saturable, e ao axustala a esta curva obteremos os valores de kinact y Ki.
Twilight Zone: The Movie
Terceiro episodio
Kathleen Quinlan interpreta o papel dunha afable profesora de escola que vai de camiño do seu novo traballo. Mentres fai unha parada nun bar para tomar algo rápido, ve como un xove é acosado por un grupo de homes bébedos ó apagar accidentalmente o televisor mentres eles o vían. Ó pouco rato, Helen decide irse. Por non prestar atención, golpea co seu coche a bicicleta na que vai montado o rapaz e tírao. Ofrécelle as súas máis sinceras desculpas ofrécese a levalo á súa casa. Chegan alí e resulta ser unha enorme casa de campo. Alí coñece a varias persoas que, segundo o rapaz, Anthony, so a súa familia. O seu tío Walt, interpretado por Kevin McCarthy; a súa irmá Ethel, interpretada por Nancy Cartwright e os seus pais. Helen decátase de que a familia parece bastante rara, aínda que trata de esquecelo.
Inhibidor encimático
Análise da inhibición irreversible
Outro método que se utiliza moito nestas análises é a espectrometría de masas. Neste caso, a medida exacta da masa do encima nativo sen modificar e do encima inactivado, dános o aumento na masa causado pola reacción co inhibidor, co que obtemos a estequiometría da reacción. Para levar a cabo esta técnica adoita ser necesario o uso dun espectrómetro de masas MALDI-TOF. Unha técnica complementaria a esta é a pegada peptídica, que implica a dixestión de proteínas nativas ou modificadas cunha peptidase como a tripsina. Isto xera unha serie de péptidos que poden analizarse usando un espectrómetro de masas. O péptido que cambie a súa masa despois de levar a cabo a reacción co inhibidor será aquel que conteña o sitio da modificación.
Twilight Zone: The Movie
Terceiro episodio
Despois de levar ó rapaz a casa Helen trata de irse, pero descobre que Anthony non é un cativo normal. Ten uns poderes inexplicábeis que lle permiten facer practicamente calquera cousa que desexe, mesmo facer aparecer personaxes dos debuxos na vida real e facer desaparecer ós humanos. Eles informan a Helen de que non son os seus familiares e que chegaron á casa enganados, xusto igual ca ela. Tamén lle explican que non se poden ir de alí. Tras facer anoxar a Anthony ó dicirlle que estar alí con el era como un pesadelo, fainos desaparecer xunto coa casa, quedando só con Helen nun limbo rodeado do nada. Helen fala con Anthony e faino cavilar do erro do seu comportamento, ofrecéndolle a súa amizade se accede a non abusar máis dos seus poderes. Anthony decide converterse nunha boa persoa e vanse xuntos á nova casa dela montados nun coche moito mellor.
Inhibidor encimático
Casos especiais
miniatura|450px|dereita|Mecanismo químico para inhibición irreversible da ornitina descarboxilase por medio de DFMO. O [[foafato de piridoxal|piridoxal 5'-fosfato (Py) e o encima (E) non se mostran. (Adaptado do artigo da referencia). ]]
Twilight Zone: The Movie
Cuarto episodio
O cuarto episodio é un remake do capítulo Nightmare at 20,000 Feet da serie, foi dirixido por George Miller.
Con saias e a rachar
Con saias e a rachar (en Some Like It Hot) é unha comedia de 1959 de Billy Wilder protagonizada por Marilyn Monroe, Tony Curtis, Jack Lemmon, George Raft, Pat O'Brien, Joe E. Brown e Nehemiah Persoff. A película foi adaptada por Billy Wilder e I.A.L. Diamond partindo dunha historia de Robert Thoeren e Michael Logan. Logan escribira a historia (sen gánsteres) para unha película alemá, Fanfaren der Liebe (dirixida por Kurt Hoffmann en 1951), así que a película de Wilder é considerada por algúns como un remake. Foi lanzada o 29 de marzo de 1959, distribuída por United Artists (comprada en 1981 por MGM) e custou pouco máis de 2'8 millóns de dólares.
Sinopse
Dous músicos, Joe e Jerry, presencian o Masacre de San Valentín en Chicago en 1929, feito pola Mafia. Son perseguidos polos gánsteres, que queren desfacerse destas incómodas testemuñas e ao non ter diñeiro e para fuxir de Chicago, disfrázanse de mulleres e ingresan nunha banda de mozas, pasando a chamarse Josephine e Daphne. A banda diríxese a Florida. Joe e Jerry namóranse da cantante e intérprete de ukelele, Sugar, e compiten por chamar a súa atención, á vez que loitan por que non se descubra que son homes. En Florida, o millonario Osgood namórase de Daphne/Jerry, mentres Joe adopta unha dobre personalidade masculina/feminina e vístese imitando a Cary Grant, finxe ser millonario para conquistar a Sugar. A Mafia chega a Miami finalmente e descobre ás testemuñas.
Personaxes
miniatura|Tony Curtis e Marilyn Monroe en Con saias e a rachar
Twilight Zone: The Movie
Cuarto episodio
John Lithgow interpreta o señor John Valentine, un histérico pasaxeiro dunha liña aérea. O señor Valentine sae lentamente do baño despois de que a azafata lle preguntase repetidamente se se atopaba ben. Aínda que non se menciona no episodio, parece coma se o señor Valentine sufrise de ansiedade, claustrofobia e acrofobia. Varias veces as azafatas tentan restarlle preocupación asegurándolle que todo vai a ir ben e dicíndolle que non hai de que preocuparse. O seu comportamento atrae a atención doutros pasaxeiros, que comezan a manifestar o seu nerviosismo. Cando o señor Valentine ve dende a súa fiestra un espantoso diaño na á do avión, entra nunha espiral de pánico. Ve como esa pequena e malvada criatura, arranca cables e parafusos do motor do avión. Desafortunadamente ninguén da crédito a John Valentine. Ó ver como segue danando o avión arrebátalle a arma a un policía e rompe un cristal despresurizando a cabina e comeza a disparar á criatura. Esta agárralle a cara por un segundo, fai un xesto de negación cun dedo e marcha voando. O avión efectúa unha aterraxe de emerxencia. A policía, a tripulación e os pasaxeiros tómano por outro caso de tolemia provocada pola claustrofobia. Lévano nunha ambulancia ó psiquiátrico, inmobilizado mediante unha camisa de forza. Os técnicos descobren entón os danos que sufriu o motor do avión.
Inhibidor encimático
Casos especiais
Non todos os inhibidores irreversibles forman unións covalentes co encima que teñen como diana. Algúns inhibidores reversibles únense tan fortemente ao seu obxectivo que son practicamente irreversibles. Estes inhibidores de unión forte mostran xeralmente unha cinética similar á dos inhibidores irreversibles que forman enlaces covalentes. Nestes casos, algúns destes inhibidores únense rapidamente ao encima formando un complexo EI de baixa afinidade, que despois experimenta unha reacción máis lenta cara a un complexo EI* moi fortemente unido (ver a imaxe arriba). Este comportamento cinético denomínase unión lenta. Este lento reaxuste posterior normalmente implica un cambio conformacional cando o encima se prega arredor da molécula inhibidora. Son exemplos de inhibidores de unión lenta algún fármaco importante como o metotrexato, o alopurinol e a forma activada do aciclovir.
Con saias e a rachar
Premios
Gañou un Oscar por Mellor vestiario en branco e negro (Orry-Kelly) e foi nomeada para Mellor actor (Jack Lemmon), Mellor dirección de arte-set branco e negro, Mellor fotografía en branco e negro, Mellor director e mellor guión.
Antonio Vázquez Queipo
Antonio Vázquez-Queipo Coste, nado en Cuba o 8 de outubro de 1840 e finado en Madrid o 13 de marzo de 1900, foi un avogado e político galego.
Con saias e a rachar
Premios
A película foi aclamada mundialmente como unha das mellores comedias xamais feitas (n.º 1 na Lista das grandes comedias da American Filme Institute e 14.º na Lista das 100 mellores películas americanas). A película foi considerada de "significado cultural" pola Biblioteca do Congreso de Washington e seleccionada para a súa preservación na National Filme Registry.
Antonio Vázquez Queipo
Traxectoria
Fillo de Vicente Vázquez Queipo. Cursou a carreira de Dereito en Madrid ata o doutoramento. En 1864 regresou a Cuba, onde desempeñou os cargos de Tenente Fiscal da Audiencia da Habana, Asesor Letrado do Tribunal de Comercio de Cuba e Síndico Primeiro do Concello da Habana. Tamén foi conselleiro do Banco de España da Habana. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Quiroga nas eleccións de 1879, volveu ser elixido deputado a Cortes polo distrito da Habana nas eleccións de 1886. Foi senador pola provincia de Porto Rico de 1881 a 1884, senador pola provincia de Puerto Príncipe de 1884 a 1886 e senador vitalicio dende 1889. Foi condecorado coa Gran Cruz de Isabel A Católica.
Manuel Neira Martínez
Manuel Neira Martínez, nado na Coruña o 25 de maio de 1916, foi un futbolista e adestrador galego. Xogaba de defensa.
Twilight Zone: The Movie
Epílogo
Dirixido por George Miller. O final do cuarto episodio conecta co personaxe do prólogo. O personaxe interpretado por John Lithgow, é conducido ó psiquiátrico nunha ambulancia. O condutor apaga a sirena e fai soar a canción Midnight Special de Creedence Clearwater Revival. Xírase e resulta ser o pasaxeiro do prólogo interpretado por Dan Aykroyd, que lle di:
- Así que pasou medo alá arriba, ¿eh?
- Oh, si -resposta Valentine
- ¿Quere ver algo realmente terrorífico?
Inhibidor encimático
Exemplos de inhibidores irreversibles
miniatura|270px|esquerda|[[Tripanotión redutase na que se mostran dúas moléculas unidas ao centro activo: a inferior é un inhibidor unido de forma irreversible e a superior un inhibidor unido de forma reversible. Creado por medio de PDB 1GXF.]]
O diisopropilfluorofosfato (DFP) púxose como un exemplo de inhibidor irreversible da protease no apartado "Inhibidores irreversibles" arriba á dereita. O encima hidroliza o enlace entre o fósforo e o flúor, pero o residuo de fosfato mantense unido a unha serina no centro activo, inactivándoo. Ademais, o DFP tamén reacciona co centro activo da acetilcolinesterase na sinapse das neuronas, o que o converte nunha potente neurotoxina, cunha dose letal a partir de cantidades inferiores a 100 mg.
A chamada inhibición suicida é un tipo común de inhibición irreversible na que o encima converte ao inhibidor nunha substancia reactiva no seu centro activo. Un exemplo disto é o inhibidor de biosintetizadores de poliaminas α-difluorometilornitina ou DFMO, que é un análogo do aminoácido ornitina, e utilízase para tratar a tripanosomíase africana (enfermidade do sono). A ornitina descarboxilase pode catalizar a descarboxilación do DFMO substituíndo a ornitina, como se mostra na figura do apartado anterior. Porén, esta reacción de descarboxilación vai seguida da eliminación do átomo de flúor, o que converte a este intermediario nunha imina, unha especie altamente electrofílica. Esta forma reactiva do DFMO reacciona posteriormente cun residuo de cisteína ou lisina no centro activo para inactivar o encima irreversiblemente.
Como a inhibición irreversible implica con frecuencia a formación inicial dun complexo EI non covalente, ás veces é posible que un inhibidor poida unirse a un encima de diversas formas. Como exemplo serve o caso do encima tripanotión redutase do protozoo e parasito humano Trypanosoma cruzi, no que dúas moléculas dun inhibidor chamado mostaza quinacrina, presentan a capacidade de unirse ao seu centro activo. A molécula superior únese de forma reversible, pero a de abaixo únese de forma covalente ao reaccionar cun residuo de aminoácido a través do seu grupo de mostaza nitroxenada.
Descubrimento e deseño de inhibidores
A investigación e desenvolvemento de novos fármacos é un longo proceso no cal o primeiro paso case sempre é o descubrimento dun novo inhibidor encimático. No pasado, a única forma de descubrir estes novos inhibidores era por medio do sistema de proba e erro: probando un elevado número de compostos contra o encima ao cal se quere inhibir e esperando atopar algún que sexa efectivo. Esta aproximación, aínda que pouco refinada, segue obtendo actualmente un grande éxito grazas a novos sistemas de varrido, como a química combinatoria, que rapidamente producen un gran número de compostos novidosos, e á tecnoloxía baseada na investigación de procesamento de alto-rendemento, por medio da cal se poden revisar rapidamente estas enormes bibliotecas químicas de inhibidores útiles.
Aplicacións dos inhibidores
Os inhibidores encimáticos poden encontrarse na natureza, mais tamén son deseñados e producidos como parte da farmacoloxía e a bioquímica. Os velenos naturais son a miúdo inhibidores encimáticos que evolucionaron para defender a unha planta ou animal contra os seus depredadores. Estas toxinas naturais inclúen algúns dos compostos máis velenosos coñecidos ata hoxe. Os inhibidores artificiais son con frecuencia usados como medicamentos, pero tamén existen algúns utilizados como insecticidas (como o malatión), herbicidas (como o glifosato) ou desinfectantes, (como o triclosán).
Fármacos
Os inhibidores encimáticos utilízanse principalmente como fármacos no tratamento de diversas enfermidades. Moitos destes inhibidores poden actuar sobre encimas humanos e así corrixir determinadas patoloxías. Porén, non todos os fármacos inhibitorios son inhibidores encimáticos. Algúns deles, tales como os fármacos anti-epilépticos, alteran a actividade encimática de forma indirecta, aumentando ou diminuíndo a síntese de dito encima. Estes efectos denomínanse indución e inhibición encimática e consisten en alteracións no patrón de expresión xénica, o cal non está relacionado co tipo de inhibición encimática discutido aquí. Outras drogas interaccionan con outras dianas celulares que non son encimas, como os canais iónicos ou os receptores de membrana.
Un exemplo de inhibidor encimático terapéutico é o sildenafilo (Viagra), utilizado como tratamento da disfunción eréctil. Este composto é un potente inhibidor da fosfodiesterase tipo 5 específica de GMPc, un encima que degrada unha molécula de sinalización celular, o GMPc. Esta molécula de sinalización é a responsable da relaxación do músculo liso e permite o fluxo de sangue cara ao interior dos corpos cavernosos do pene, o cal causa a erección. O sildenafilo inhibe a actividade do encima que degrada o sinal, o GMPc, uníndose ao mesmo sitio ca este debido á súa semellanza estrutural. Isto permite que o GMPc non sexa degradado e poida permanecer activo durante períodos máis longos de tempo.
Outro exemplo de semellanza estrutural entre inhibidores e substratos encimáticos é que o que se mostra na figura da dereita, entre o metotrexato, un fármaco, e o ácido fólico, un coencima. O ácido fólico é a forma oxidada do substrato da dihidrofolato redutase, un encima implicado na biosíntese de timidina, purinas e aminoácidos. O metotrexato é un potente inhibidor deste encima que, ao estar relacionado coa síntese de nucleótidos, presenta unha toxicidade específica para as células cunha rápida taxa de crecemento. O metotrexato utilízase a miúdo como fármaco anticanceríxeno en quimioterapia.
Outro tipo de inhibidores encimáticos utilízanse coa fin de inhibir os encimas necesarios para a supervivencia de patóxenos. Por exemplo, as bacterias presentan unha grosa parede celular composta principalmente por un polímero denominado peptidoglicano. Certos antibióticos como a penicilina e a vancomicina inhiben ao encima responsable da produción e o entrecruzamento das fibras de peptidoglicano, o cal dá lugar a unha perda de forza da parede celular e á lise da célula, que xa non pode resistir a elevada presión osmótica. Na figura pódese apreciar unha molécula de penicilina unida á súa diana, a transpeptidase da bacteria Streptomyces R61 (a proteína móstrase no modelo de fitas e a penicilina nun modelo de esferas e barras). Tamén se utilizan outro tipo de toxicidades selectivas por medio de antibióticos que aproveitan as diferenzas presentes na estrutura dos ribosomas ou na síntese de ácidos graxos. O deseño de fármacos está moi facilitado nestes casos nos que o encima diana é esencial para a supervivencia do patóxeno e non está presente ou é moi diferente en humanos.
Control metabólico
Os inhibidores encimáticos son tamén importantes no control metabólico. Moitas das rutas metabólicas que teñen lugar na célula son inhibidas por metabolitos que controlan a actividade encimática por procesos de regulación alostérica ou inhibición por substrato. Como exemplo podemos mencionar a regulación alostérica da glicólise. Esta ruta catabólica consome glicosa e produce ATP, NADH e piruvato. Unha das fases chave na regulación da glicólise é a reacción catalizada pola fosfofructoquinase-1 (PFK1). Cando os niveis de ATP aumentan, o ATP únese a un sitio alostérico da PFK1, co que se reduce a actividade do encima, a glicólise inhíbese e os niveis de ATP redúcense de novo. Este control por retroalimentación negativa (feedback negativo) axuda a manter os niveis de ATP constantes na célula. Porén, as rutas metabólicas non están unicamente reguladas por medio da inhibición; a activación encimática é igualmente importante. O encima PFK1 presenta activadores alostéricos, como son a frutosa 2,6-bifosfato e o ADP.
A inhibición encimática fisiolóxica tamén pode producirse por inhibidores proteicos específicos. Este mecanismo pódese observar no páncreas, órgano onde se sintetizan multitude de precursores de encimas dixestivos denominados cimóxenos. Moitos deles son activados pola tripsina, unha protease, polo que é moi importante inhibir a actividade da tripsina no páncreas para previr fenómenos de autodixestión. Un dos mecanismos para manter a tripsina inactiva é a produción dun potente e específico inhibidor de tripsina no páncreas. Este inhibidor únese cunha alta afinidade á tripsina, previndo así a súa actividade. Aínda que o inhibidor de tripsina é unha proteína, non é hidrolizado pola propia tripsina, xa que elimina as moléculas de auga do seu centro activo e desestabiliza o estado de transición. Outros exemplos de inhibidores encimáticos fisiolóxicos son o inhibidor barstar, que ten a función de inhibir a actividade dunha ribonuclease bacteriana denominada barnase, e os inhibidores das proteín-fosfatases.
Inhibidores artificiais
miniatura|300px|dereita|Para disuadir aos herbívoros comedores de [[sementes, os legumes incorporan inhibidores de tripsina, que interfiren coa dixestión.]]
Inhibidores da acetilcolinesterase
A acetilcolinesterase (AChE) é un encima que se encontra nos animais, desde os insectos ata os humanos. É esencial na actividade que desenvolven as neuronas, xa que a súa función consiste en romper o neurotransmisor acetilcolina nos seus constituíntes, acetato e colina. É un caso único entre os neurotransmisores, xa que a maioría deles, como a serotonina, a dopamina ou a noradrenalina, son reabsorbidos na fenda sináptica. Existe un amplo número de inhibidores da AChE que son utilizados tanto no campo da medicina coma no campo da agricultura. Algúns destes inhibidores son reversibles, como o edrofonio, a fisostigmina, e a neostigmina, os cales son utilizados no tratamento da miastenia gravis e na aplicación de anestesia. Os pesticidas do tipo carbamato son outro exemplo de inhibidores reversibles da AChE. Como exemplo de inhibidores irreversibles da AChE están os insecticidas organofosforados, como o malathion, o paratión e o clorpirifós.
Herbicidas
O glifosato é un herbicida non selectivo de amplo espectro, desenvolvido para a eliminación de herbas e arbustos, en especial daqueles de natureza perenne. É absorbido polas follas e non polas raíces. Pódese aplicar ás follas, inxectarse a troncos e talos, ou regado sobre tocos de árbores como herbicida forestal. A aplicación de glifosato mata as plantas debido a que suprime a súa capacidade de xerar aminoácidos aromáticos. O seu modo de acción baséase na inhibición do encima 5-enolpiruvil-siquimato-3-fosfato sintetase (EPSPS), encima responsable da síntese dos aminoácidos aromáticos fenilalanina, tirosina e triptófano. Esta ruta bioquímica non está presente en animais, polo que non se ven afectados. Outros herbicidas, como as sulfonilureas inhiben o encima acetolactato sintase.
Desinfectantes
O triclosán é un potente axente antibacteriano e funxicida, actuando como biocida sobre diversas dianas no citoplasma e a membrana plasmática. Porén, a baixas concentracións, o triclosán actúa como axente bacteriostático principalmente inhibindo a síntese de ácidos graxos. O triclosán únese á proteína transportadora enoíl‐acil redutase (ENR), codificada polo xene FabI. Esta unión aumenta a afinidade do encima polo NAD+, o cal orixina a formación dun complexo ternario estable de ENR-NAD+-triclosán, que non pode participar na síntese de ácidos graxos (moléculas imprescindibles na construción e mantemento das membranas celulares). O ser humano non posúe o encima ENR, de modo que non se ve afectado polo triclosán.
Velenos naturais
Tanto algúns animais como algunhas plantas poden sintetizar unha ampla gama de substancias velenosas de diversa orixe: metabolitos secundarios, péptidos e proteínas, que poden actuar como inhibidores encimáticos. As toxinas naturais adoitan ser pequenas moléculas orgánicas con tanta diversidade que probablemente existan inhibidores para a maioría dos procesos metabólicos. Dita inhibición pode producirse a diferentes niveis na célula: inhibición de receptores de membrana, de canais iónicos ou de proteínas estruturais. Por exemplo, o paclitaxel (taxol), unha molécula orgánica producida polo teixo (Taxus), únese cunha elevada afinidade aos dímeros de tubulina, impedindo así o proceso de polimerización dos microtúbulos, fundamental, entre outras cousas, na división celular.