cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albaredo, Córneas, Baleira
Patrimonio
Consérvanse as ruínas dun pazo que pertenceu á familia dos Albaredo. Na zona alta da aldea hai unhas rochas elevadas chamadas "Penas dos mouros".
Richard Gere
Richard Tiffany Gere, nado en Filadelfia o 31 de agosto de 1949, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Participou en filmes tal que Pretty Woman, Chicago ou American Gigolo.
Gañou o Globo de Ouro, e foille concedido o Premio Donostia á súa carreira outorgado no Festival Internacional de Cine de Donostia.
Vida persoal
Estivo casado coa modelo Cindy Crawford.
Mandrás, Mourillós, Celanova
Mandrás é un lugar da parroquia de Mourillós no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 48 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 26 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 48 habitantes (21 homes e 25 mulleres).
Fondo Monetario Internacional
O Fondo Monetario Internacional (en International Monetary Fund, que acostuma abreviarse como FMI en galego e como IMF en inglés) é, xunto co Banco Mundial, unha das organizacións internacionais denominadas de Bretton Woods, así ditas pola sede da Conferencia que sancionou a súa creación. O Acordo Constitutivo adquiriu eficacia en 1945 e ambas organizacións naceron en maio de 1946. Actualmente os Estados membros son 184. O FMI configúrase como unha institución especializada das Nacións Unidas. A súa sede radica en Washington (Estados Unidos de América). En 2010, durante a 14ª revisión xeral de cotas os fondos financeiros dispoñibles do FMI situábanse en 755 700 millóns de U.S. dólares.
A condicións esixidas polo FMI para a concesión de empréstimos suscitaron unha serie de críticas nos últimos anos. O Fondo Monetario Internacional é, de feito, un dos piares da globalización económica e dos promotores do denominado Consenso de Washington. As principais críticas céntranse no papel dominante que teñen os países desenvolvidos dentro do organismo, o que causa que o FMI oriente as súas políticas globais ó fomento do capitalismo neoliberal, por mor de impor ós países en vías de desenvolvemento -e máis recentemente a algúns países europeos- os seus programas económicos. Os seus préstamos son realizados a cambio do cumprimento destes programas baseados no Consenso de Washington -redución do déficit e do gasto público-, as políticas monetaristas e o neoliberalismo, o que segundo os seus críticos provocou un aumento da fenda entre ricos e pobres e un empeoramento dos servizos públicos, como a sanidade. Tamén está acusada de apoiar e financiar ás ditaduras militares en Latinoamérica e África, e tamén se criticaron puntualmente as súas políticas sobre medio ambiente e alimentación.
Historia
miniatura|A segunda sede. O FMI foi creado en xullo de 1944 durante a conferencia de acordos de Bretton Woods a fin de garantir a estabilidade do Sistema Monetario Internacional despois da segunda guerra mundial. Comezou a existir oficialmente o 27 de decembro de 1945, cando os primeiros 29 países ratificaron o convenio correspondente. Entre os seus obxectivos estaba impedir que as grandes potencias económicas caesen de novo na situación dos anos 30, durante un período onde as desvalorizacións da moeda e as decisións sobre políticas económicas crearan enormes tensións internacionais.
A nova orde económica que propuña o representante estadounidense e, segundo se soubo máis tarde, comunista e espía da Unión Soviética, Harry Dexter White, baseábase en tres regras:
Por tanto, o papel do sistema monetario internacional é promover a ortodoxia monetaria para que se manteña un contexto favorable ao desenvolvemento do comercio mundial, tras conceder préstamos a algúns países en dificultades no contexto da reconstrución despois da segunda guerra mundial. Segundo os seus estatutos, os seus obxectivos son «fomentar a cooperación monetaria internacional; facilitar a expansión e o crecemento equilibrado do comercio internacional; fomentar a estabilidade cambiaria; contribuír a establecer un sistema multilateral de pagos para as transaccións correntes entre os países membros e eliminar as restricións cambiarias que dificulten a expansión do comercio mundial; dar confianza aos países membros poñendo á súa disposición temporalmente e coas garantías adecuadas os recursos do Fondo, dándolles así oportunidade de que corrixan os desequilibrios das súas balanzas de pagos sen recorrer a medidas prexudiciais para a prosperidade nacional ou internacional, para acurtar a duración e minorar o desequilibrio das súas balanzas de pagos».
O FMI é máis ou menos, complementario doutras grandes institucións económicas da época como o Banco Mundial, o BIRD (Banco Internacional de Reconstrución e Desenvolvemento), creados ao mesmo tempo, e o Acordo Xeral sobre Aranceis GATT asinado pouco tempo despois.
Durante as negociacións de Bretton Woods, o representante británico, o economista John Maynard Keynes, suxeriu a creación dunha institución máis importante, unha verdadeira Banca Central Mundial que emitise unha moeda internacional, o "Bancor". Esta proposición foi rexeitada porque significaría para os Estados Unidos, unha perda da súa influencia co dólar.
Estrutura organizativa do FMI
Os órganos principais do FMI son o Consello de Gobernadores (Board of Governors) de composición plenaria; o Consello Executivo ), composto de 24 Directores Executivos (Executive Directors) e o Director Operativo (Managing Director). O Consello de Gobernadores reúnese, por norma, unha vez ao ano e as súas funcións son en boa medida delegadas ao Consello Executivo, que é permanente.
Dos membros do Consello Executivo 5 son permanentes e pertencen aos 5 Estados que contribúen coa maior cota ao Fondo (Estados Unidos, Xapón, Alemaña, Francia e o Reino Unido), entanto os outros son elixidos polo Consello dos Gobernadores a partir dun sistema de reagrupamentos de países (non necesariamente sobre base rexional).
O Director Operativo é elixido polo Consello Executivo e presídeo.
O FMI dispón dun capital posto a disposición dos seus membros e o voto dentro dos seus órganos é ponderado, en razón da cota devengada ao Fondo. Isto fai que, para tomar as decisións máis importantes, son precisas maiorías moi altas (os 2/3 ou os 3/4 dos votos); os Estados Unidos de América e o grupo dos principais países da Unión Europea posúen de feito o poder de veto.
Diferenzas entre o FMI e o Banco Mundial
Hai certa confusión entre o FMI e o Banco Mundial. O FMI está encargado dos balances comerciais dos Estados membros con auditoría independente, ademais das funcións sinaladas arriba. O Banco Mundial, fai empréstimos a longo prazo, con propósitos xerais; como banco de investimento é un intermediario entre os solicitantes (gobernos ou países) e os prestatarios (corporacións ou individuos). O FMI só realiza empréstimos cando os seus países membros necesitan estabilizar as súas economías ou as taxas de cambio con certa rapidez, e estes empréstimos han ser pagados nun prazo de 5 anos.
Directores administrativos
Non é unha regra oficial, mais os directores administrativos do FMI acostuman ser europeos, e o presidente do Banco Mundial, norteamericano.
miniatura|[[Kristalina Gueorguieva, actual directora do Fondo Monetario Internacional]]
Rexurdimento
No cume do G20 de 2009, o Fondo Monetario Internacional cuadriplicaba a súa capacidade financeira a mil millóns de dólares. Ademais encargóuselle supervisar se os países estimulaban suficientemente as súas economías e se estaban a reformar os seus sistemas regulatorios, ademais de alertar sobre os problemas financeiros. Preto de 500.000 millóns de dólares serían destinados a rescatar as economías en problemas e o organismo dispón dunha liña de crédito que non esixe ós debedores levar a cabo reformas económicas impopulares, como a redución do gasto fiscal, aínda que só algúns países poden optar a este tipo de crédito. Para os outros países, o fondo obrigará a que se reduzan os gastos fiscais ou se eleven as taxas de interese aínda que tratará de protexer os programas para os máis pobres.
En marzo de 2008 as accións con dereito a voto dos países en desenvolvemento ó Fondo Monetario Internacional crecerían en 5,4 puntos porcentuais. Para Brasil, isto significa un 1,7%. A participación da China é de 3,8%. Estes aumentos marxinais aínda non se fixeron efectivos. Durante a reunión do Fondo Monetario Internacional en abril, os países encargáronlle a misión de combater a recesión global e impedir que se producisen novas recesións. Por iso último, levouse a cabo unha proba do sistema de advertencia temperá, dando advertencias e ditando políticas ós países de maneira privada.
Críticas á acción do FMI
Con todo, as súas políticas (especialmente, as condicións que impón ós países en vías de desenvolvemento para o pago da súa débeda ou en outorgar novos préstamos) foron severamente cuestionadas como causantes de regresións na distribución das rendas e prexuízos ás políticas sociais. Algunhas das críticas máis intensas partiron de Joseph Stiglitz, economista xefe do Banco Mundial de 1997 a 2000 e Premio Nobel de Economía 2001.
Algunhas das políticas criticadas son:
Estes puntos foron centrais nas negociacións do FMI en Latinoamérica como condicionantes ó acceso dos países da rexión ó crédito, nos anos oitenta. Arguméntase que provocaron unha desaceleración da industrialización, ou desindustrialización na maioría dos casos. As recesións en varios países latinoamericanos a finais dos anos noventa e crises financeiras como a da Arxentina a finais de 2001, son presentadas como exemplos do fracaso das "receitas" do Fondo Monetario Internacional, por canto eses países determinaron a súa política económica sobre a base de recomendacións do organismo.
Análise insuficiente e falta de métodos de supervisión
Un equipo de funcionarios do FMI reúnese, xeralmente tódolos anos, con autoridades do goberno e do banco central (sindicatos, asociacións de empresarios, catedráticos, órganos lexislativos e operadores financeiros) de cada un dos países membros a fin de examinar a evolución e a política económica do país. Para realizar a supervisión dos países, un equipo do FMI visita o país, obteñen información económica e financeira e analiza coas autoridades nacionais o acontecido recentemente no plano económico e as políticas monetaria e fiscal, así como as medidas estruturais. Normalmente, os funcionarios preparan unha declaración final que resume o discutido co país membro deixándoo en mans das autoridades quen teñen a opción de publicalo. No plano global, o Directorio Executivo parte en gran medida dos informes elaborados polos funcionarios técnicos sobre as perspectivas da economía mundial e os mercados financeiros. Con todo, un informe independente elaborado por un equipo da Oficina de Avaliación Independente do FMI '(OIE) para o período (2004-2007), que precedeu á crise económica de 2008 sinalou a incapacidade do FMI de prever a crise durante estes anos. O informe sinala que durante este período "a mensaxe repetida constantemente era o dun optimismo permanente" e o FMI compartía a idea estendida de que "unha crise grave dos principais países industrializados era pouco probable". Ata os primeiros momentos da crise e mesmo en abril de 2007, "a mensaxe do FMI ... presentaba unha contorna económica internacional favorable". O FMI prestara pouca atención á deterioración dos balances dos sectores financeiros, os posibles vínculos entre a política monetaria e os desequilibrios mundiais e a expansión do crédito. O FMI non vira os principais compoñentes subxacentes da crise en xestación. O presidente ruso Vladímir Putin tamén destacou este problema, pedindo unha reforma do FMI para que sexa máis rápido na toma de decisións efectivas nunha contorna financeira moi cambiante rapidamente.
Nos Estados Unidos, o FMI non analizou a degradación das regras para a concesión de hipotecas, nin o risco desta situación para as institucións financeiras e "mantívose optimista sobre a propensión á titulización para diluír os riscos". En febreiro de 2006, o "Programa de Avaliación do Sector Financeiro" (PESF) que trataba sobre o Reino Unido afirmaba que "as carteiras de préstamos hipotecarios dos bancos non parecen representar unha fonte importante de vulnerabilidade directa". En canto a Islandia, onde o crecemento do sector bancario aumentou do 100 % ao 1 000 % do PIB en 2003, a supervisión do FMI "fallou notoriamente ao non sinalar os perigos dun sistema bancario sobredimensionado". En 2007, os informes do FMI afirmaban que "as perspectivas a medio prazo de Islandia seguen sendo envexables". O FMI saudaba as "innovacións financeiras" e recomendaba a outros países avanzados o uso dos mesmos métodos que os Estados Unidos e o Reino Unido. Neste contexto, o FMI criticaba en 2006 a Alemaña e ao Canadá. Para este último país, declaraba que "as tímidas estratexias" do sistema bancario do Canadá ofrecían rendementos dos activos moito máis baixos que nos Estados Unidos". Os consellos do FMI a estes países centrábanse especificamente en contra das "barreiras estruturais, algunhas das cales axudaron a protexer a estes países dos factores que desencadearon a crise".
O informe da OIE explica a incapacidade do FMI para identificar os riscos e dar avisos mediante varios factores:
Crítica sobre as condicións chamadas de axuste estrutural
Os críticos do FMI pensan que as condicións negociadas co FMI, unha entidade internacional, en forma de plans de axuste estrutural limitan a soberanía das economías das nacións axudadas ao dirixir certos aspectos da política do Estado en cuestión.
Critican tamén o impacto destes plans sobre a economía. Desde o seu punto de vista, a redución de salarios diminúe o poder adquisitivo nominal, e a privatización das empresas públicas reduce a capacidade de intervención do Estado. Ademais, o aumento das importacións adoita pór en dificultades as economías locais dos sistemas de produción tradicionais.
A supresión de programas de saúde pública resulta tamén nun aumento de enfermidades como as infeccións por sida ou a tuberculose, o que resultou en maior número de mortos, e tamén aumentos dos custos da sanidade para facer fronte a estes novos enfermos e empeoramento da economía por estes custos adicionais, perda de man de obra e baixas laborais.
O FMI e Libia
O 18 de novembro de 2008, o director do FMI, Dominique Strauss-Kahn, resume a súa reunión con Muamar al-Qadafi: "os encontros que mantivemos son mostra do noso punto de vista común sobre as realizacións de Libia e sobre os principais desafíos aos que se enfronta. As reformas ambiciosas dos últimos anos produciron un forte crecemento […]. O reto principal é manter o ritmo das reformas en curso con vistas a reducir o tamaño do Estado".
Esta análise económica confirmouse seis días despois do comezo das revoltas en Bengasi que significaron o comezo da Guerra de Libia o 15 de febreiro de 2011. Un informe do FMI encomiaba a boa xestión económica de Libia do coronel Qadafi, animábao a "continuar mellorando a economía", mencionando o seu "ambicioso programa de reformas".
As Lamas, Zorelle, Maceda
As Lamas é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 14 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Mandrás
O topónimo galego Mandrás pode referirse a:
Cindy Crawford
Cynthia Ann Crawford, coñecida como Cindy Crawford, nada o 20 de febreiro de 1966 en DeKalb, Illinois, é unha modelo e actriz de cinema estadounidense. A semellanza de Claudia Schiffer, Naomi Campbell, Linda Evangelista ou Christy Turlington, forma parte da gran vaga de modelos de prestixio acontecida ao longo dos anos 80.
Señor, A Baña, A Baña
Señor é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Atópase na ladeira dun monte de pendente suave descendente en dirección noroeste. É o núcleo máis ao sur da parroquia.
== Demografía == Tiña 60 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 28 eran homes e 32 eran mulleres. No 2009 eran 66 habitantes: 33 homes e 33 mulleres.
Paisaxe
Distínguense dúas zonas edificadas, unha concentrada tradicional e outra dispersa non tradicional. Na zona concentrada predomina a casa rural de pedra mais debido ao seu estado a maioría viven en casas novas ou tipo chalé. Na zona dispersa predominan estas últimas.
Existen 14 hórreos catalogados, algúns nun mal estado de conservación.
Nas zonas máis próximas ás vivendas encontranse pequenas hortas, árbores froiteiras e vides, ademais de milleirais e pastos. A maior distancia pódense atopar piñeiros, carballos, castaños e eucaliptos.
Our Days
"Our Days" é o oitavo single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 29 de setembro do ano 1999 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. A canción foi un grande éxito no momento do seu lanzamento, debutando como número un nas listas de Oricon, e sendo tamén un dos singles máis vendidos da cantante. A canción, "Our Days" foi o segundo single de Ami escrito por Mitsuko Komuro, e tamén foi usada como tema principal de "Professional Style", un produto caseiro de Kanebo. O maxi-single incluía un vídeo de "Rain of Tears", unha canción de Suzuki que apareceu no comercial de televisión de Kodak chamado "Snap Kids".
Astafersa
Astafersa (Astilleros Ferrolanos SA) foi unha empresa naval dedicada á construción de buques en aceiro e fibra de vidro. Estaba situada na Graña, Ferrol. As instalacións son empregadas por Blascar.
Lingua adzera
O adzera (atzera) é unha lingua malaio-polinesia falada en Papúa-Nova Guinea.
Astafersa
Historia
O estaleiro, situado en Punta Pescadoira, ten a súa orixe antes de 1855. Tras a Lei de Desamortización de Mendizábal mercouno Ramón Rodríguez Tubín, quen o vendeu xunto cos seus herdeiros en 1883 a Toribio Gil y Gabilondo, pasando a chamarse Talleres Gil. En 1884 Toribio Gil e José Joaquín Otero asociáronse creando a compañía Otero - Gil. Máis tarde pasou a chamarse Talleres Gil e Compañía. En 1885 Talleres Gil e Compañía reúne tódalas instalacións na zona e forman un estaleiro que pasa a chamarse Industria Española.
Lingua adzera
Distribución xeográfica
Fálase nas beiras do río Leron e no val de Merkham, no distrito de Kaiapit da provincia de Morobe
Astafersa
Historia
O 5 de setembro de 1931 o Xulgado de Primeira instancia adxudicoullo a Gumersindo Paz Abilleira. O 20 de xuño de 1962 pasou a mans dos seus fillos e herdeiros co nome de Astilleros y Varaderos Gumersindo Paz (GUPAZ). En 1982 e 1983 a Sociedade Anómina Astilleros Ferrolanos SA compra o estaleiro e pasa a chamarse Astafersa.
Lingua adzera
Falantes
20.675 (1988)
Astafersa
Historia
Astafersa dedicouse á fabricación de buques en aceiro, aluminio e fibra de vidro. Desde 1986 a 1990 estivo dirixido por Juan Fernández. En 2007 tras varios ERE e despedimentos as instalacións se venderon a Áridos Pantín por 500 euros e o compromiso de facerse cargo dos tres millóns de débeda.
Lingua adzera
Escrita
Publicouse unha gramática e en 1976 a tradución do Novo Testamento.
Astafersa
Historia
En 2009 a empresa Freinaval comezou a traballar nas instalacións. Os estaleiros da Graña e A Cabana foron mercados por Manuel Caamaño pasando a chamarse Blascar e dedicándose dende entón principalmente ás reparacións navais.
Lingua adzera
Ligazóns externas
O adzera no Ethnologue
Astafersa
Instalacións
O estaleiro ten dúas gradas de 70 metros.
Buques construídos
miniatura|Acceso a Blascar na Graña. Dende a súa fundación Astafersa construíu buques de diverso tipo: pesqueiros en aceiro e aluminio, embarcacións auxiliares en fibra de vidro e catamaráns.
Tratado de París (1947)
O chamado Tratado de París de 1947 é un tratado internacional que foi asinado na cidade do devandito nome o día 10 de febreiro de 1947, por representantes das seguintes nacións:
O Tratado pretendía resolver parte dos conflitos territoriais existentes en Europa, á vez que desfacer as mudanzas fronteirizas creadas pola Alemaña nazi durante a guerra.
Por parte francesa, o diplomático e político Maurice Couve de Murville xogou un papel destacado nas negociacións.
Transferencias territoriais
Bulgaria:
Francia:
Grecia:
Romanía
Orgasmo
miniatura|dereita|La Folie (O éxtase), 1894. Wladislaw Podkowinski. O orgasmo é o clímax do pracer sexual.
Mercyful Fate
Despois de varios cambios de formación e demos autoeditadas, Mercyful Fate publicou o seu EP Merciful Fate en 1982, cunha formación composta por King Diamond (voces), Hank Shermann (guitarra), Michael Denner (guitarra), Timi Hansen (baixo) e Kim Ruzz (batería). Con esta formación o grupo gravou os seus primeiros dous álbums de estudio, Melissa (1983) e Don't Break the Oath (1984), e durou ata 1985, cando a banda separouse debido a diferenzas musicais. En 1993 catro dos cinco membros de Mercyful Fate reuníronse para gravar o álbum In the Shadows, que foi editado ese mesmo ano. Durante os anos 90 a banda lanzou catro álbums de estudio máis e pasou por varios cambios na formación. Dende 1999 Mercyful Fate está en hiato, aínda que se ten reunido varias veces na década dos 2000.
Orgasmo
Proceso e reaccións
Antes do orgasmo, sobe a concentración do sangue nos xenitais até un máximo, e durante o clímax danse contraccións dos músculos desta zona do corpo, intre no que se descarga a tensión sexual. Despois ten lugar unha relaxación da rexión xenital e, en moitos casos, de todo o corpo. No caso do home, polo xeral, a exaculación acontece canda o orgasmo.
Á parte das reaccións corporais, o orgasmo faise notar por unha sensación de delirio que case sempre é sentida como pracenteira. Algunhas culturas dividen os orgasmos en niveis que chegan até un estado de éxtase que perdura por un longo lapso de tempo e pode ser acadado por certas prácticas sexuais e prácticas de meditación.
Naked Giants
Naked Giants é unha banda estadounidense de rock fundada no ano 2014 en Seattle, Washington. O grupo está composto polo vocalista e guitarista Grant Mullen, o baixista e vocalista Gianni Aiello e o batería Henry LaVallee. Despois de publicar o seu EP lo-fi R.I.P. en 2016 asinaron un contrato co selo New West Records. A banda editou o seu álbum de estrea, SLUFF, o día 30 de marzo de 2018 con críticas positivas. Naked Giants xirou continuamente en 2018 e 2019 coa banda de indie rock Car Seat Headrest.
Brawn GP
Brawn GP Formula One Team, formalmente Brawn GP Limited, foi unha escudería británica de Fórmula 1 que gañou o Campionato Mundial de Construtores de Fórmula 1 en.
Formouse o 6 de marzo de 2009, despois de que se confirmase que Ross Brawn, ata entón director técnico de Honda F1, comprara o equipo de F1 de Honda. Previamente, os enxeñeiros de Super Aguri incorporáronse a este equipo, por mor da retirada da marca xaponesa da Fórmula 1 en maio de 2008.
Brawn GP fixo o seu debut no Gran Premio de Australia de 2009 co inglés Jenson Button e o brasileiro Rubens Barrichello como pilotos. Naquela carreira os seus pilotos conseguiron as dúas primeiras posicións de clasificación e de carreira. miniatura|300px O equipo utilizou motores de Mercedes. A pesar das dificultades iniciais, o equipo conseguiu varios patrocinadores conforme avanzaba a tempada, incluíndo Virgin, MIG Investments, Henri Lloyd e PerkinElmer.
Ao finalizar a tempada, Brawn GP converteuse no primeiro equipo da historia desta categoría en conseguir o Campionato Mundial de Construtores e o Campionato Mundial de Pilotos no mesmo ano do seu debut. Jenson Button acabou primeiro da clasificación de pilotos e Rubens Barrichello, terceiro.
O 16 de novembro do 2009 a empresa alemá Mercedes-Benz, en colaboración con Aabar Investimentos, anunciou a compra do 75,1% do equipo Brawn GP, polo cal pasou a chamarse Mercedes GP, e convertendo a Brawn GP na escuadra con mellores estatísticas da historia da Fórmula 1.
Orixe
Brawn GP tivo a súa orixe na Tyrrell Racing Organisation, un equipo fundado para os deportes de motor por Ken Tyrrell en 1958 que participou con coches monoprazas en diferentes campionatos. Logo de entrar na Fórmula Un en, o equipo Tyrrell gañou o Campionato de construtores e tres campionatos de pilotos durante a década de 1970 con Jackie Stewart. O equipo seguiu competindo na F1 ata, cando a diminución de resultados levaron a Tyrrell vender o equipo a British American Tobacco. Se ben BAT comprou a participación na Fórmula Un, estableceron o equipo de British American Racing nunha nova fábrica en Brackley. BAR competiu durante seis anos, logrando a súa mellor posición no campionato en cando terminaron segundos. As crecentes restricións sobre a publicidade do tabaco permitiu a Honda, fornecedor de motores de BAR, tomar o control total do equipo ao final de, o equipo pasaría a denominarse Honda Racing F1.
Coa perda dos motores de Honda, Brawn dixo que varios fabricantes ofreceranse a fornecer motores ao equipo, pero foi Mercedes-Benz quen equipou o coche con Jenson Button e Rubens Barrichello como pilotos. Tamén se rumoreou que o equipo contaría na tempada 2009 co apoio de Bruno Senna, que traería os seus patrocinadores persoais para o equipo.
Aínda que pénsase que Honda foi o primeiro equipo en correr con KERS en 2008, Brawn declarou nunha entrevista que debido ás circunstancias do cambio na propiedade do equipo non tivera tempo para desenvolver o sistema. O 20 de marzo confirmouse que Brawn GP tería un posto no pitlane final, con Force India ascender un posto. Bernie Ecclestone suxeriu que isto era debido á toma de control que implicaba o cambio de nome, dicindo que "Si [...] se chamaba Honda. O que [Brawn GP] conseguiría se debeu a Honda." Por esta razón a Brawn GP asignaronselle inicialmente os números 20 e 21 logo de que a Force India asignaranselle os antigos números de Honda 18 e 19. Con todo, isto foi cambiado a petición de Force India porque o seu material promocional xa fora impreso cos números 20 e 21. Brawn non puxo ningunha obxeción e reasignaronlle os números 22 e 23, os número 18 e 19 non foron asignados a ninguen.
La Razón (Vigo)
La Razón foi un semanario editado en Vigo entre 1889 e 1896.
Historia e características
Creado e dirixido por Amador Montenegro. Defensor do catolicismo, dedicou atención ás cuestións agrarias e aos problemas do campesiño galego. Publicou folletíns de Fernán Caballero e Matilde Bourdon. Cesou a súa publicación en 1894. Volveu aparecer a principios de abril de 1896.
Socialdemocracia
A socialdemocracia é unha ideoloxía política que xurdiu a finais do século XIX e principios do XX do seo do marxismo, crían que a transición a unha sociedade socialista podería lograrse mellor mediante unha evolución dentro da democracia representativa que mitigara os efectos do capitalismo antes que por algún outro método. Os socialdemócratas pretenden reformar o capitalismo democráticamente mediante a regulación estatal e a creación de programas e organizacións patrocinados polo Estado para aliviar ou quitar as inxustizas que eles pensan son inflixidas polo sistema capitalista de mercado.
Con anterioridade, describirase aos socialdemócratas como socialistas reformistas (dado que avogaban polo desenvolvemento do socialismo a través de reformas parlamentarias graduais) en contraste cos socialistas revolucionarios, que pretendían acadar o socialismo mediante unha revolución obreira ou caso contrario por medio dunha evolución extraparlamentaria non estatal. A socialdemocracia tamén aborda os temas valóricos desde un prisma progresista. É o sector da esquerda partidista máis importante do mundo contemporáneo.
Con frecuencia, utilízanse os termos "socialismo" ou "socialista" en referencia á socialdemocracia e aos socialdemócratas, aínda que o concepto "socialismo" é máis amplo, xa que en diferentes países poden incluír a socialistas democráticos, marxistas, comunistas e anarquistas. Mentres algúns consideran á socialdemocracia unha forma moderada do socialismo, outros, definindo o socialismo no significado tradicional ou marxista, rexeitan esta designación
Happy New Millennium
"Happy New Millennium" (ハッピー・ニュー・ミレニアム) é o noveno sinxelo da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 22 de decembro do ano 1999 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. O single inclúe dúas caras B.
Miguel I de Romanía
Miguel I de Romanía (Mihai I en romanés), nado en Sinaia o 25 de outubro de 1921 e finado en Aubonne (Suíza) o 5 de decembro de 2017, chamado Príncipe de Hohenzollern, foi un aristócrata romanés e rei e xefe de estado de Romanía en dúas ocasións da primeira metade do século XX. Reinou coma rei dos romaneses (en romanés Maiestatea Sa Mihai I Regele Românilor) do 20 de xullo de 1927 ao 8 de xuño de 1930, e outra vez do 6 de setembro de 1940 até o 30 de decembro de 1947 cando foi deposto; dende entón viviu no exilio ata que en 1997 se lle permitiu volver a Romanía. miniatura|200px|Miguel I de Romanía.
Primeiros anos
Miguel era fillo do príncipe herdeiro Carlos de Romanía (Carol ao României) e da Princesa Helena de Grecia, e neto do Rei Fernando I de Romanía (Ferdinand ao României), que reinaba para ese entón.
É tataraneto da raíña Vitoria I e primo en terceiro grado da raíña Isabel II, do Rei de España Xoán Carlos I, do rei Carlos XVI Gustavo de Suecia, da raíña Margarida II de Dinamarca, e do rei Haroldo V de Noruega.
Primeiro período de reinado
Cando Carlos foxe coa súa amante Helena Magdalena Lupescu (de ascendencia xudía, máis tarde esposa) é obrigado polo seu pai Fernando I de Romanía a renunciar ao trono do país en xaneiro de 1926 e as autoridades designan como herdeiro a Miguel.
Á morte do seu avó, o e con tan só 6 anos foi proclamado Rei de Romanía, aínda que á fronte do país quedaba un consello de rexencia que o seu avó proclamou no seu testamento póstumo encabezado polo seu tío, o príncipe Nicolao de Romanía e integrado ademais polo Patriarca Miron Cristea e Jorge Buzdugan, Presidente do Tribunal Supremo.
Anaptixe
A anaptixe é un trazo fonético-fonolóxico consistente en engadir unha vogal de apoio entre dúas consoantes.
Exemplo: "birisca" (o estándar é brisca). Neste exemplo o "i" é unha vogal anaptítica.
Miguel I de Romanía
Regreso de Carlos II
En 1930 o seu pai regresou repentinamente ao país na invitación de políticos descontentos coa rexencia, e aproveitando a situación de minoría de idade do seu fillo e a complicada situación política en Europa recuperou o trono o 8 de xuño de 1930 como Carlos II, designando a Miguel como o Príncipe herdeiro.
Nos dez anos que durou o reinado do seu pai (1930 - 1940), Miguel I, de novo príncipe, aproveitou para recibir unha educación adecuada á súa futura responsabilidade. No ámbito internacional Carlos II non puido evitar a caída de Romanía no área de influencia xermano italiana. Dise que como resultado do pacto xermano soviético Ribbentrop - Molotov, Romanía, segundo unha cláusula secreta que ninguén atopou aínda e que parece inventada polos occidentais, perdeu ante a URSS Besarabia (actual República de Moldavia) e Bucovina, que Rusia gañara na guerra contra Turquía e que lle foron arrebatados aproveitando o descontrol da Revolución. No ámbito interno a aparición da Garda de Ferro e a violencia que esta desencadeou entúrbeo a vida social e política romanesa ante a impotencia do rei Carlos II. Ante todo isto o rei abdicou no seu fillo o 5 de setembro de 1940 e fuxiu do país deixando a Miguel I á fronte da monarquía romanesa nun momento moi delicado. Miguel foi coroado rei o 6 de setembro de 1940.
Segundo período de reinado
Con só 19 anos Miguel I accedía ao trono de novo, xusto nun dos momentos de máxima debilidade de Romanía. Este feito foi aproveitado por Hitler e Mussolini para obrigar aos romaneses a ceder o norte de Transilvania ao réxime pro-alemán de Hungría (30 de agosto de 1940).
Ante a necesidade de poñer á fronte do país un goberno forte que acabará coas desordes internas e evitase máis disgregaciones territoriales, en setembro de 1940 Miguel I deu a dirección do goberno ao Xeneral Ion Antonescu. O goberno de leste creu conveniente participar na segunda guerra mundial á beira da Alemaña de Hitler. Cedeuse o sur de Dobrudja a Bulgaria baixo a promesa de que se devolvería o norte de Transilvania.
Antonescu se erixiu como conducator e proclamou o "Estado lexionario". Romanía foi ocupada polo exército alemán en outubro de 1940. En xaneiro de 1941 o goberno Antonescu decretou a ilegalidade de todos os partidos políticos, mentres a Garda de Ferro eliminaba a numerosos políticos. En xuño de 1941 Romanía declaraba a guerra á URSS ocupando os territorios de Bucovina e Besarabia arrebatados polos soviéticos un ano antes, ademais de participar activamente na campaña do leste da segunda guerra mundial á beira do exército alemán.
Aínda que ao comezo os éxitos acompañaron aos exércitos romaneses que ocuparon Odesa e se anexionaron Transnistria. En 1942 os alemáns empezaron a ser derrotados na fronte do leste e a opinión pública romanesa e o propio Miguel I empezaron a ver a conveniencia de deixar o Eixo ante a derrota final deste.
Seguindo indicacións de Miguel I, o ministro de Asuntos Exteriores Mihail Antonescu iniciou contactos co Reino Unido e os Estados Unidos para asinar un armisticio cos aliados. Ante a caída da fronte do Leste e a ofensiva soviética, o Miguel I ordenou deter ao Goberno Antonescu e formou un goberno de concertación que pediu oficialmente o armisticio aos aliados ese mesmo día. Ao día seguinte, Romanía retirouse do Pacto Tripartito.
Despois do bombardeo alemán de Bucarest, o goberno romanés declarou a guerra ao Eixo o 25 de agosto. O asinou o armisticio de Moscova polo que Romanía renunciaba a Basarabia e o norte de Bucovina (que os recuperou a URSS), o sur de Dobrudja (cedida a Bulgaria), pero recuperaba o norte de Transilvania, ocupada por Hungría tralo Segundo arbitraxe de Viena. Tamén se aceptou pagar en concepto de reparación de danos de guerra aos aliados a cantidade de 300 millóns de dólares.
Caída de Miguel I
O 6 de marzo de 1945, Petru Groza, seguindo ordes da URSS, excluíu do goberno aos membros do PTCD e do PNL, deu aos comunistas diversos ministerios clave e promulgou a reforma agraria o 25 de marzo do mesmo ano. Ante todo isto Miguel I intentou en balde a intervención do Reino Unido e os Estados Unidos para evitar a caída de Romanía na órbita soviética.
Finalmente o goberno de Petru Groza amañou as eleccións xerais do 19 de marzo de 1946 que deron unha abafadora maioría á fronte Nacional Democrático que encadraba ao PCR e outros partidos minoritarios. Tralas eleccións e ante as denuncias de fraude electoral o PNL e o PTCD foron declarados ilegais (agosto de 1947) e a Asemblea Xeral, constituída na súa totalidade polos comunistas, obrigou ao rei Miguel I a abdicar e foi expulsado de Romanía e desposuído da cidadanía romanesa. Refuxiouse en Londres, ata que se trasladou a Suíza.
Matrimonio e fillos
Casou o 10 de xuño de 1948 coa Princesa Ana de Borbón-Parma, con quen tivo cinco fillas:
Actualmente reside en Romanía, onde ten fixado o seu domicilio no Palacio Elisabeta, en Bucarest. En 1997 devolvéuselle a cidadanía romanés e as súas antigas posesións como o Castelo Peleş de Sinaia, dentro do proceso de reconciliación que propiciou o presidente Ion Iliescu (ex militante do PCR) no ano 2000. En Romanía mantén o padroado a diversas obras sociais de beneficencia.
Miguel de Romanía pronunciou o 25 de outubro de 2011 o seu primeiro discurso ante o Parlamento do seu país desde 1947, cando foi derrocado polo réxime que impuxo a Unión Soviética trala Segunda Guerra Mundial.
Colder (banda deseñada)
Colder é unha serie de banda deseñada de terror creada por Paul Tobin e ilustrada por Juan Ferreyra. É unha triloxía cuxo tema central é a tolemia.
Sinopse
O corpo de Declan Thomas arrefría un pouco cada día dende que o manicomio no que estaba recluído fose arrasado polo lume. Ademais, Declan posúe unha habilidade: é quen de entrar na tolemia doutras persoas e curala. A súa esperanza é chegar a curar a súa algún día, pero ten pouco tempo, porque un demo anda detrás del.
Proteína de Rieske
As proteínas de Rieske son proteínas ferro-xofre que forman parte dos complexos citocromo bc1 e citocromo b6f. Tamén son responsables da transferencia de electróns nalgúns sistemas biolóxicos. John S. Rieske e os seus colaboradores descubriron e illaron a proteína en 1964. Posúe un grupo único [2Fe-2S] no que un dos dous átomos de Fe está coordinado con dous residuos de histidina no lugar de dous residuos de cisteína. Desde o seu descubrimento, atopáronse en plantas, animais e bacterias, con rangos de potencial de redución que varían entre -150 e +400 mV.
Función biolóxica (en sistemas de fosforilación oxidativa)
A Ubiquinol-citocromo-c reductase (tamén coñecido como complexo bc1 ou complexo III) é un complexo encimático de bacterias e dos sistemas de fosforilación oxidativa mitocondrial. Cataliza a oxidación-redución dos compoñentes móbiles ubiquinol e citocromo c, contribuíndo a xerar un gradiente de potencial electroquímico ao longo da membrana mitocondrial interna ou da membrana bacterial, que está ligado á síntese de ATP.
O complexo consiste en tres subunidades na maioría das bacterias, e nove subunidades nas mitocondrias: en ambos sitemas existen as subunidades citocromo b e citocromo c1, e unha subunidade 'Rieske' ferro-xofre, que contén un grupo 2Fe-2S de alto potencial. Nas mitocondrias existen outras seis subunidades que non posúen centros redox. En cianobacterias e cloroplastos de plantas, o complexo plastoquinona-plastocianina reductasa (compexo bf6) cataliza a oxidoredución do plastoquinol e do citocromo f. Este complexo, funcionalmente similar ao ubiquinol-citocromo c reductasa, está composto polas subunidades citocromo b6, citocromo f e unha subunidade Rieske.
A subinidade Rieske actúa unindo tanto anións de ubiquinol coma de plastoquinol, transferindo un electrón ao grupo 2Fe-2S, e despois pasando ese electrón ao átomo de ferro do grupo hemo dun citocromoc ou un citocromo f. A redución do centro Rieske aumenta a afinidade da subunidade en varias ordes de magnitude, estabilizando a o radical semiquinona no sitio Q(P). O dominio Rieske posúe un centro [2Fe-2S]. un átomo de ferro está coordinado con dúas cisteínas conservadas, mentres que o outro átomo de ferro está coordinado por dúas histidinas conervadas. O grupo 2Fe-2S está unido á rexión C-terminal da subunidade Rieske, altamente conservada.
Familia de proteínas Rieske
Os homólogs das proteínas Rieske inclúen proteínas con grupos ferro-xofre tales como o complexo citocromo b6f, diosixenasas que hidroxilan aneis aromáticos (ftalato diosixenasa, benceno, naftaleno e
tolueno 1,2-diosixenasas) e arsenita oxidasas. A comparación das secuencias de aminoácidos revelou a seguinte secuencia consenso:
Estrutura 3D
Coñécese a estrutura cristalina dalgunhas proteínas Rieske. O pregamento global, que comprende tamén dous subdominios, é maioritariamente de lámina-β antiparalela, e contén tamén un número variable de hélices α. Os subdominios de unión aos centros ferro-xofre nas mitocondrias e cloroplastos son virtualmente idénticas, mentres que oas subunidades máis grandes son substancialmente diferentes na súa topoloxía. Os subdominios de unión a [2Fe-2S] teñen a topoloxía dun barril-β antiparalelo incompleto. un átomo de ferro do grupo Rieske está coordinado con dous residuos de cisteína e o outro está coordinado con dous residuos de histidina polos seus átomos Nδ. Os ligandos que coordinan o grupo xorden de dous bucles, cada bucle contribúe cunha Cys e unha His.
Igrexa católica bizantina rusa
A Igrexa católica bizantina rusa (en Российская греко-католическая церковь, Rossiiskaia greko-katolicheskaia tserkov) é unha igrexa particular autónoma católica de tradición bizantina. Ten a súa orixe na volta á comuñón coa Igrexa católica de grupos de ortodoxos rusos, e está suxeita á autoridade papal segundo o disposto no dereito canónico oriental.
O Gran Cisma e a Igrexa rusa
O actual territorio de Rusia e o resto de territorios que formaban a Rus de Kíiv foron evanxelizados no século IX por misioneiros da Igrexa de Constantinopla. A mediados de século os santos Cirilo e Metodio traduciron partes da Biblia ao antigo eslavo, abrindo camiño para a cristianización dos eslavos. No Gran Cisma os territorios da Rus de Kíiv ficaron baixo influencia da Igrexa oriental, mais o cisma non causou unha ruptura inmediata entre a Igrexa rusa e Roma, senón que os contactos se mantiveron en maior ou menor medida ao longo dos anos: por exemplo, o metropolita Efrén II instituiu a festa do traslado das reliquias de san Nicolao a Bari seguindo a bula de Urbano II; o metropolita de Kíiv Petro Akerovych participou no Primeiro Concilio de Lión (1245), onde tería aceptado a unión;  os bispos das eparquías máis meridionais en ocasións foran consagrados por arcebispos latinos; e os residentes latinos de Novgorod mantiñan a comuñón cos ortodoxos.
O Concilio de Florencia
A Igrexa rusa estivo representada no Concilio de Florencia polo metropolita Isidoro e por outros xerarcas rusos, e os bispos da Igrexa rusa asinaron a Acta de Unión o 5 de xullo de 1439. Á súa chegada a Moscova o 19 de marzo de 1441, Isidoro celebrou a divina liturxia na igrexa da Dormición de Moscova e promulgou a unión ante o tsar Basilio II e a súa corte. Catro días máis tarde foi arrestado e encerrado por orde do tsar, mais ao tempo conseguiu escapar e finou en Roma anos despois; a unión foi rexeitada polas autoridades moscovitas por motivos políticos, xa que desexaban ter controlada á Igrexa para a súa política expansionista. En 1448 foi elixido metropolita Xonás, contrario á unión, sen aprobación patriarcal, co que se consumou na práctica a autocefalia da Igrexa ortodoxa rusa. En 1458 o patriarca Gregorio III consagrou a Gregorio II metropolita en Kíiv, en comuñón coa Igrexa católica, separando os territorios baixo dominio ruso dos do Gran Ducado de Lituania. Poucos anos máis tarde, en 1470, o bispo de Novgorod apoiou a unión coa Igrexa católica, mais a súa iniciativa foi frustrada polo metropolita Filipe I.
Malia o rexeitamento oficial da unión polos tsares e polo sínodo, a partir deste momento houbo ao longo do tempo rusos en comuñón coa Igrexa católica, aínda que poucos e non organizados. Algúns exemplos deles foron o patriarca de Moscova Ignacio, converso ao catolicismo c. 1610; o diácono Petr Artemev, quen finou en 1700 encerrado no mosteiro das Solovki; o nobre Aleksei Ladyzhenskii, xesuíta finado en 1756; ou o príncipe Mikhail Alekseevich Golitsyn, finado en 1775, e obrigado a exercer de bufón na corte.
Os greco-católicos no Imperio ruso
miniatura|250px|Eparquías greco-católicas en Polonia-Lituania en [[1772.]] As diferentes particións de Polonia-Lituania supuxeron a incorporación de varios territorios nos que se estendera a Unión de Brest ao Imperio Ruso: no século XVII os territorios arredor de Smolensk, Riga e Kíiv foran incorporados ao Imperio, e coa primeira partición o territorio da actual Belarús oriental, arredor das cidades de Mscislaŭ, Viciebsk e Polack, así como arredor da actual Daugavpils, foron tamén anexionados por Rusia. Na segunda e terceira particións sucedeu o mesmo cos territorios arredor de Minsk, Sluck, Zhitómir e Bratslav, e de Vilnius, Navahrudak, Brest e Lutsk, respectivamente.
A incorporación destes territorios supuxo a incorporación de numerosa poboación greco-católica ao dominio imperial, estimada en arredor de 2,5 millóns de persoas (ademais de 1,6 millóns de católicos latinos); logo das sucesivas particións quedaron baixo dominio ruso as eparquías de Smolensk, Polack, Kíiv, Lutsk-Ostroh, Volodymyr-Brest e Pinsk-Turaŭ. En conxunto, máis do 60% dos edificios greco-católicos pasaron a estar en territorio ruso logo das particións.
A primeira eparquía en desaparecer foi a de Smolensk, cidade incorporada ao Tsarato de Rusia co tratado de Andrusovo de 1667. Logo da captura do territorio polas tropas rusas en 1654, o arcebispo Andrzej Kwaśniński-Złoty se trasladou a territorio polaco-lituano, e foi nomeado administrador de Pinsk-Turaŭ polo metropolita Antin Seliava. O arcebispo ortodoxo de Smolensk Filaret suprimiu a xurisdición greco-católica, que pasou a ser entón unha sé titular. Kwaśniński-Złoty tentou negociar coa Igrexa ortodoxa rusa, mais sen éxito.
Con Catarina II a presión contra os greco-católicos aumentou, de tal xeito que ao finalizar o seu reinado máis dun millón de greco-católicos foran forzados a se converter á ortodoxia. Durante o seu reinado foron suprimidas en 1795 as eparquías de Lutsk-Ostroh, Volodymyr-Brest, Pinsk-Turaŭ e Kíiv (con sé en Vilnius). Coa chegada ao trono do seu fillo Paulo a situación mellorou, e foron restabelecidas as eparquías de Lutsk e Brest. A melloría durou só até o reinado de Nicolao I: en 1827 Iosif Semashko preparou un memorial con propostas para integrar de xeito gradual aos greco-católicos na Igrexa ortodoxa, e ditas medidas foron aprobadas polo emperador. O 23 de agosto de 1827 finou o bispo de Lutsk-Ostroh Ivan Krasovskyi, e o 22 de abril de 1828 o tsar Nicolao I emitiu un decreto de supresión da eparquía e da unión do seu territorio ao da arquieparquía de Polack.
Vladimir Soloviev e os novos intentos de unión
A meirande influencia no nacemento da Igrexa católica rusa actual foi a do poeta e filósofo Vladimir Soloviev. Soloviev pensaba que o cisma se podía solventar sen ter que renunciar á fe ortodoxa, e explicou as súas ideas en L'Idée russe ("A idea rusa"), publicado en París en 1888. Soloviev apoiou a necesidade do papado para a Igrexa como centro xerárquico da mesma.
Seguindo as súas ensinanzas, o sacerdote Nikolai Tolstoi entrou en comuñón coa Igrexa católica a través do patriarcado de Antioquía dos melquitas; anos despois, Tolstoi sería executado en 1938.