cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bogotá
Educación
Tamén se destacan outras universidades como a Universidade EAN, a Universidade Libre, a Universidade La Gran Colombia, a Universidade Militar Nova Granada, a Universidade Católica de Colombia, a Escola Colombiana de Enxeñería, a Universidade de Ciencias Aplicadas e Ambientais, a Universidade de San Buenaventura, a Universidade Autónoma de Colombia, a Universidade Antonio Nariño, a Universidade Central, a Universidade Sergio Arboleda, a Universidade de Bogotá Jorge Tadeo Lozano, a Universidade Piloto de Colombia, a Universidade ECCI (Escola Colombiana de Carreiras Industriais), a Corporación Universitaria Minuto de Deus (UNIMINUTO), Universidade Cooperativa de Colombia e a Universidade Pedagóxica Nacional.
As Abelares, San Pedro das Viñas, Betanzos
O fitónimo As Abelares fai referencia á abelá, o froito da abeleira.
Bogotá
Educación
Na cidade atópanse as institucións de formación militar para futuros oficiais do Exército Nacional de Colombia (Escola Militar de Cadetes Xeral José María Córdova) e da Policía Nacional de Colombia (Escola de Cadetes de Policía Xeral Santander), así como a institución que brinda formación aos oficiais superiores de todas as Forzas Militares de Colombia (Escola Superior de Guerra).
24 Horas de Le Mans
1994-1999
Tras a desaparición da World Sportscar Championship, Le Mans, viu un rexurdimento da produción baseada en coches de gran turismo. Grazas a unha lagoa nas normas, Porsche conseguiu convencer aa ACO que un Dauer 962 Le Mans superdeportivo era un coche de produción, permitindo a Porsche correr co seu Porsche 962 por unha última vez, dominando a pista. A pesar de que a ACO intentou pechar a lagoa legal para o ano 1995, o recentemente chegado supercoche McLaren ía gañar a carreira na súa primeira aparición grazas a súa fiabilidade, derrotando a prototipos máis propensos a avarías. A tendencia manterase a través da década de 1990, así se construíron supercoches máis exótico co fin de eludir as normas da ACO en relación cos coches de carreiras baseados nos de produción, o que leva a Porsche, Mercedes-Benz, Toyota, Nissan, Panoz e Lotus a entrar na categoría GT. Isto culminou na carreira de 1999, no que estes coches GT enfrontáronse cos Le Mans Prototype de BMW, Audi, e Ferrari. BMW conseguiría a vitoria, por primeira vez.
A forte presión dos fabricantes levou á ACO a prestar o nome de Le Mans a unha serie de coches deportivos nos Estados Unidos en 1999, coñecida como as American Le Mans Series, que compiten a día de hoxe e serven para cualificar os equipos para entrar en Le Mans.
2000-2005
miniatura| left | 225px | O [[Audi R10 TDI diésel ]] Moitos fabricantes de automóbiles retiráronse logo da carreira de 1999, debido aos custos. Só Cadillac e Audi mantivéronse, Audi dominou facilmente a carreira co seu R8. Cadillac retirouse da serie logo de tres anos, e aínda que Panoz, Chrysler e MG trataron de gañar ao Audi, non puideron igualar o rendemento do R8. Logo de tres vitorias consecutivas, Audi proveeu de motor, equipo, e pilotos ao seu socio corporativo Bentley, que regresara en 2001, e o Bentley Speed 8 foi capaz de gañar por diante dun Audi privado en 2003.
2006 - 2013
A finais de 2005, logo de cinco vitorias absolutas do R8, e seis do seu motor turbo V8, Audi emprendeu un novo reto coa introdución dun motor diésel, un prototipo coñecido como R10 TDI. Aínda que non era o primeiro diésel na carreira, foi o primeiro en gañar en Le Mans. Esta época viu a utilización doutras fontes alternativas de combustible, incluíndo bioetanol, mentres que Peugeot decidiu seguir o exemplo de Audi e tamén incorporan un motor diésel no 2007 co seu 908 HDi FAP.
As 24 Horas de Le Mans de 2008 foi unha gran carreira entre o Audi R10 TDI e o Peugeot 908 HDi FAP. Logo de 24 horas de carreira, o Audi logrou gañar a carreira por unha marxe de menos de 10 minutos. Para as 24 Horas de Le Mans de 2009, Peugeot introduciu un novo sistema de recuperación de enerxía similar ao KERS utilizado en Fórmula Un. Aston Martin entrou na categoría LMP1, pero aínda así correu en GT1 cos equipos privados. Audi volveu co novo R15 TDI, pero esta vez gañou Peugeot, tendo o seu triunfo global por primeira vez desde 1993.
A carreira de 2010 reafirmou a carreira como proba de resistencia e fiabilidade. Ao axustar os seus coches e motores para adherirse ás regulacións de 2010, Peugeot elixiu a velocidade mentres que Audi elixiu a fiabilidade. Ao final da carreira, os catro Peugeots se retiraron, tres por fallas do motor, mentres que Audi terminou 1-2-3.
As carreiras de 2011 e 2012 estiveron marcadas por unha serie de accidentes. En 2011, na primeira hora, o Audi pilotado por Allan McNish estrelouse fortemente. Á noite, o Audi vencedor de carreiras pilotado por Mike Rockenfeller chocou de xeito similar entre as curvas de Mulsanne e Indianápolis. Ningún dos pilotos resultou ferido, nin tampouco ningún espectador. O terceiro coche de Audi pilotado por Marcel Fässler, André Lotterer e Benoît Tréluyer, gañou a carreira. A carreira de 2012 viu dous Toyotas de fábrica substituíndo a Peugeot, que se retirou antes, pero un deles envorcou na curva Mulsanne. O piloto Anthony Davidson sufriu dúas vértebras rotas pero puido saír do coche. O outro Toyota retirouse con dificultades mecánicas pouco despois do atardecer, dando a Audi outra vitoria.
En 2011, a carreira foi a primeira rolda da Intercontinental Le Mans Cup, un intento de facer un campionato mundial de carreiras de resistencia novamente. En 2012, a carreira converteuse na peza central do Campionato Mundial de Resistencia da FIA, o sucesor da ILMC. O evento de 2012 foi a primeira vez que a carreira gañouna un vehículo eléctrico híbrido, que era o Audi R18 e-tron quattro.
Logo do dominio de Audi no evento a principios dos anos 2000, Toyota presentou coches competitivos desde o ano 2012, Porsche volveu a Le Mans en 2014 cun novo programa LMP1 de fábrica e Nissan volveu executar un programa LMP1 en 2015.
2014-2020
thumb|[[Porsche 919 Hybrid na parte dianteira do Audi R18 en 2015|alt=]]
Cambiouse a normativa para o 2014, en particular coa esixencia de que todos os coches LMP1 deben ser de cabina pechada, algúns cambios no sistema híbrido e a introdución do sistema de zona lenta.
Porsche volveu a Le Mans en 2014 cun novo programa LMP1 de fábrica, e Nissan volveu executar un programa LMP1 en 2015. Audi retirouse das carreiras nas 24 Horas de Le Mans en 2016 e Nissan tras só un intento en 2015.
Porsche gañou a carreira en 2015, 2016 e 2017 co seu híbrido 919, e segue sendo o fabricante máis exitoso en Le Mans, con 19 vitorias na xeral.
En 2017 realizáronse cambios na normativa LMP2 sobre cabina e chasis, polo que todos os prototipos de coches deben ser de cabina pechada.
En 2020 tamén se celebrou a carreira a porta pechada por primeira vez debido á pandemia de COVID-19.
Bogotá
Cultura
Bogotá foi chamada "A Atenas suramericana", alcume que se fortaleceu a finais do século XIX e principios do século XX, por iniciativa do escritor español Marcelino Menéndez Pelayo, debido á grande admiración que tiña polos filósofos colombianos, entre eles Rufino José Cuervo e Miguel Antonio Caro. A cidade dispón dunha ampla oferta cultural que se incrementou considerablemente nas últimas décadas, ademais de ser a sede de importantes festivais de ampla traxectoria e recoñecemento nacional e internacional.
24 Horas de Le Mans
Accidentes
Le Mans é tamén coñecida polo peor accidente na historia do automobilismo, a chamada traxedia de Le Mans de 1955, no cal morreron ao redor de 80 persoas. Tan desgraciado suceso tivo como consecuencia a suspensión dun gran número de carreiras en 1955, incluíndo os grandes premios de Alemaña e Suíza.
Transit Research and Attitude Control
Características
A misión de TRAAC foi investiga-lo uso da técnica de gradente gravitatorio como método para orientar e estabilizar unha nave espacial. Ademais levaba un experimento relación con células solares e un detector de neutróns.
Caluga
En galego recibe tamén os nomes de: brouca, cerviz, cocote, coliga, couquizo, e noca  (este último do  latín científico nucha, e á súa vez do árabe clásico nuẖā‘, medula).
24 Horas de Le Mans
Accidentes
Ao finalizar a tempada, tras gañar os campionatos mundiais de Fórmula 1 e de Coches de competición, Mercedes retirouse do mundo da competición como fabricante de motores, e non regresou ata 1987. A día de hoxe Mercedes-Benz, propietaria da marca Mercedes, aínda se sensibiliza co incidente, volvendo tentar a retirada da competición, en 1988 cando un Sauber-Mercedes sufriu un choque a alta velocidade por fallos nos pneumáticos, e en 1999 despois de que dous prototipos CLR elevásense polo aire e desen varias voltas de campá en Le Mans.
Accidentes similares involucrando un Porsche 911 GT1 e un BMW V12 LMR ocorreron en Road Atlanta durante a disputa das competicións franquiadas Petit Le Mans de 1998 e 2000, respectivamente.
Pilotos e marcas famosas
miniatura|Con 8 vitorias, [[Tom Kristensen é o piloto máis laureado da proba.]] A marca máis famosa na historia das 24 horas é Porsche, a cal atesoura un total de 16 vitorias totais (incluíndo 7 triunfos seguidos, entre 1981 e 1987), seguida por Ferrari e Audi con 9. Os primeiros anos foron dominados por Bentley e Alfa Romeo, con catro triunfos consecutivos entre 1927 e 1930 e de 1931 a 1934, respectivamente. Os anos 1950 foron de grande éxito para Jaguar cos seus modelos C e D, gañando as edicións de 1951, 1953, 1955, 1956 e 1957, ano este último no que os Jaguar D coparon as catro primeiras posicións da clasificación. Ferrari triunfou seis veces seguidas desde 1960 ata 1965. O cambio de século viu a chegada dunha nova potencia, o Grupo Volkswagen cos modelos Audi R8 LMP (con triunfos en 2000, 2001, 2002, 2004 e 2005), Bentley Speed 8 (2003) (coa carrocería ao estilo Bentley pero con mecánica e tecnoloxía derivada do Audi R8), Audi R10 TDI (2006, 2007 e 2008; primeira vez en gañar un automóbil con motor diésel) e Audi R15 TDI plus (2010).
Nun duelo persoal entre os propietarios de ambas as compañías, Ford gañou a carreira entre 1966 e 1969 co modelo GT40, construído expresamente para derrotar a Ferrari, despois de que o seu fundador, Enzo Ferrari botásese atrás nun acordo de vender a súa compañía a Ford.
A única compañía xaponesa que gañou a proba foi Mazda, que o fixo en 1991 co prototipo de motor rotativo (motor Wankel) 787B. Toyota case venceu en 1999, pero problemas mecánicos na última hora relegárono á segunda praza.
Graham Hill é o único piloto en contar no seu palmarés coas 24 Horas de Le Mans, as 500 Millas de Indianápolis e o Gran Premio de Mónaco de Fórmula 1 (consideradas como as máis importantes carreiras de automobilismo a nivel mundial).
En 2008, Tom Kristensen impuxo unha marca absoluta de oito vitorias (seis delas consecutivas), destronando a Jacky Ickx, quen posúe un total de seis triunfos.
Por piloto
thumb|right|upright|alt=Jacky Ickx looking to the right of the camera in formal clothing|[[Jacky Ickx gañador das 24 Horas de Le Mans seis veces]]
Cultura popular
As 24 horas de Le Mans foron o escenario da película de 1971, titulada Le Mans, producida e protagonizada por Steve McQueen. A película é considerada un clásico aínda apreciado por moitos afeccionados ao motor. Foi rodada no circuíto durante a carreira de 1970 utilizando vehículos reais que competiron o mesmo día, como o Porsche 917, o Ferrari 512 e o Lola T70.
Homayoun Ershadi
Homayoun Ershadi, (ás veces escrito Homayon Ershadi e en persa: همایون ارشادی), nado o 25 de marzo de 1947 en Isfahán, é un actor iraniano.
Bogotá
Cultura
Nela residen persoas provenientes de todo o país, quen contribuirón ás antigas tradicións culturais típicas da cidade. É de destacar que a Unesco outorgou á cidade o título de capital mundial do libro no ano 2007. Ademais foi declarada a capital iberoamericana da cultura ese mesmo ano. En maio de 2012 a Unesco designouna como "Cidade Creativa da Música", como parte da Rede de Cidades Creativas da organización. miniatura|esquerda|Palacio Echeverry, sede do [[Ministerio de Cultura (Colombia)|Ministerio de Cultura.]] O Centro de Feiras e Exposicións de Corferias é sede de eventos de tipo cultural. Aquí levase a cabo a Feira Internacional do Libro de Bogotá, Expoartesanías, e ArtBo (Feira Internacional de Arte de Bogotá). Ademais, en 2008 Corferias foi centro importante no Festival Iberoamericano de Teatro e sede do Campus Party. O recinto tamén acolle eventos doutro carácter como a Feira Internacional de Bogotá (industria e comercio) que se realiza durante os anos pares, e no 2009 tamén foi sede dos Premios MTV para Latinoamérica.
Os Festivales al Parque son un conxunto de nove eventos realizados ao longo de cada ano. Entre estes os máis renombrados son: o Festival de Rock al Parque (recibe máis de 500.000 asistentes nos tres días de celebración, un dos maiores eventos gratuítos de rock no mundo.), o Festival de Jazz al Parque e o Festival de Salsa al Parque, ambos realizados no Parque Metropolitano Simón Bolívar. Este parque acolle ademais a inauguración e as actividades máis importantes do Festival de Verán que se celebra en varios puntos da capital durante o mes de agosto.
Outros eventos destacados son o Festival de la chicha, la vida y la dicha (declarado evento de interese cultural de Bogotá), o Entroido de Bogotá, que se celebra coincidindo cos aniversarios da cidade, e o Festival de Cinema Europeo, mostra cinematográfica anual. Con todo un dos eventos culturais máis importantes da capital é o Festival Iberoamericano de Teatro que se realiza cada dous anos e é catalogado como un dos máis prestixiosos de América Latina.
Arquitectura e Infraestrutura
miniatura|esquerda|[[Arquitectura vitoriana en Bogotá.]] miniatura|Centro internacional de Bogotá visto desde o [[Edificio Avianca.]] miniatura|esquerda| Bogotá caracterízase polos seus contrastes arquitectónicos entre os estilos [[Arquitectura colonial española|colonial, moderno e republicano.]] miniatura|alt=Seminario Maior de Bogotá.|Seminario Maior de Bogotá. miniatura|[[Torres do Parque, ícona da arquitectura bogotana.]] Na cidade atópase unha infraestrutura moi variada que vai desde os chamados asentamentos informais, pasando pola arquitectura colonial e chegando ata as construcións contemporáneas. A morfoloxía urbana e a tipoloxía das construcións coloniais de Bogotá mantivéronse ata, mesmo, finais do século XIX, moito tempo despois da Independencia de Colombia (1810).
O trazado urbano correspondía co Plan hipodámico implantado polas Leis de Indias desde mediados do século XVI. Esta persistencia da configuración colonial é visible, actualmente, en parte de La Candelaria, o Centro Histórico de Bogotá.
Tamén ata finais do século XIX, mantivéronse as casas coloniais de máximo dous pisos, con patio central, teito a dúas augas, tella de barro e balcóns voados. Nalgúns casos, estes balcóns foron pechados con cristais durante o período Republicano, característica que distingue de forma particular a arquitectura do sector (por exemplo, a Casa de Rafael Pombo etc.).
A arquitectura republicana foi o estilo que prevaleceu entre 1830 e 1930. Aínda que houbo intentos por consolidar unha linguaxe moderna, só ata a construción da Cidade Universitaria ou Cidade Branca para a Universidade Nacional de Colombia (1936 - 1939), logrouse este propósito. O trazado desta obra foi desenvolvido polo arquitecto alemán Leopoldo Rother, aínda que no deseño dos edificios do campus, participaron outros arquitectos de tendencia racionalista.
Ademais desta vertente, tamén se desenvolveron obras de estilo art déco, expresionista e de arquitectura orgánica. Está última tendencia foi acollida por arquitectos bogotanos da segunda metade do século  XX como Rogelio Salmona.
En 2006 Bogotá recibio The Golden Lion Award na Décima Exhibición Internacional de Arquitectura de La Biennale de Venezia, en recoñecemento a "os seus esforzos cara á inclusión social, a educación, a vivenda e o espazo público especialmente a través de innovacións en transporte".
Actividade literaria, bibliotecas e arquivos
miniatura|[[Biblioteca Virgilio Barco.]] A Unesco proclamou a Bogotá como Capital mundial do libro 2007, en recoñecemento á actividade literaria da cidade. Resaltábanse programas como Libro ao Vento, a rede de bibliotecas e a presenza de organizacións que, de maneira articulada, traballan pola promoción do libro e a lectura na cidade. Tamén varias iniciativas específicas para o programa Capital Mundial do Libro e o compromiso dos grupos, tanto públicos como privados, involucrados no sector do libro.
A Biblioteca Nacional de Colombia, dependente do Ministerio de Cultura, e a Biblioteca Luis Ángel Arango, dependente do Banco da República, son as dúas maiores bibliotecas públicas da cidade. A primeira conta con máis de dous millóns de exemplares, cun importante fondo de libros antigos. A segunda conta con case dous millóns de exemplares. Con 45 mil metros cadrados e 10 mil visitantes diarios, constitúe un dos centros culturais máis dinámicos do continente. Do Banco da República depende tamén a Biblioteca Alfonso Palacio Rudas, ao norte da cidade, con preto de 50 mil exemplares. Outras grandes bibliotecas públicas son: a Biblioteca del Congreso de Colombia (con 100 mil exemplares), a do Instituto Caro y Cuervo (con case 200 mil exemplares, a máis importante biblioteca latinoamericana en Filoloxía e Lingüística), a Biblioteca de la Academia de Historia, a Biblioteca de la Academia de la Lengua, a Biblioteca del Instituto Colombiano de Antropología e Historia ICANH e numerosas bibliotecas universitarias.
Treboada
Fases dunha treboada
Disipación: as nubes comézanse a espallar para os lados, en camadas. E as correntes frías descendentes tórnanse predominantes. O ar frío substitúe o ar mais quente da superficie, desligando os movementos ascendentes dentro da treboada. Nesta fase xa só hai correntes descendentes fracas e fraca precipitación. Sobran apenas moitos altostratos e cirrostratos que poden até contribuír, coa súa sombra, para diminuír o quecemento da superficie.
Bogotá
Actividade literaria, bibliotecas e arquivos
A cidade conta tamén coa Biblored, institución que administra 16 bibliotecas pequenas e 4 grandes bibliotecas públicas (Biblioteca Virgilio Barco, Biblioteca El Tintal, Biblioteca El Tunal y Biblioteca Julio Mario Santodomingo). Tamén conta coas seis sedes da Rede de Bibliotecas da Caixa de Compensación Familiar Colsubsidio e, coas bibliotecas e centros de documentación adscritos a institucións como o Museo Nacional de Colombia (especializado en libros antigos, catálogos e arte), o Museo da Arte Moderna de Bogotá, a Alianza Francesa, o Centro Colombo Americano etc. Outro conxunto de bibliotecas de Bogotá constitúeno as novas iniciativas colaborativas entre o Estado, a cidade e organismos internacionais. Este é o caso do Centro Cultural Gabriel García Márquez, deseñado por encargo do Fondo de Cultura Económica de México, e o Centro Cultural Español, que empezará a construírse con fondos públicos bogotanos e do Goberno Español na Carreira Terceira con Avenida 19, no Centro de Bogotá.
Treboada
Como saber a distancia da treboada?
Unha vez que o son e a luz se desprazan a través da atmosfera a velocidades moi diferentes, pode estimarse a distancia da treboada pola diferenza de tempo entre o lóstrego (luz) e o trono (son). A velocidade do son é de aproximadamente 332 m/s (depende das condicións do tempo). A velocidade da luz é tan elevada (~ 300.000 km/s) que o tempo que tarda en chegar pode ser ignorado nesta aproximación. Polo tanto, a treboada estará a 1 km de distancia por cada 3 segundos que pasen entre o lóstrego e o trono.
Bogotá
Actividade literaria, bibliotecas e arquivos
Ademais das bibliotecas, Bogotá conta cun conxunto de arquivos históricos entre os que se destaca o Arquivo Xeral da Nación que alberga preto de 60 millóns de documentos, sendo un dos depositarios de fontes históricas primarias máis grande de América Latina. Preto da súa sede está o Arquivo de Bogotá, inaugurado en 2003. Adicionalmente, existen arquivos de consulta restrinxida debido á súa importancia específica: o Arquivo Musical da Catedral Primada de Bogotá (con miles de libros de coro e cancioneiros do período colonial), o Arquivo  Arquidiocesano, o Arquivo do Seminario Conciliar de  Bogotá, o Arquivo Histórico da Universidade Nacional de Colombia e o Arquivo da Casa da Moeda de  Bogotá, dependente do Banco da República.
Museos e galerías
A cidade ofrece 90 museos e preto de 70 galerías de arte, entre os que sobresaen o Museo Nacional de Colombia, cuxo acervo se divide en catro colecciones: arte, historia, arqueoloxía e etnografía; e o Museo do Ouro, con 35.000 pezas de ouro e  tumbaga, ademais de 30 mil obxectos cerámicos,  líticos e téxtiles, representa a maior colección de ourivaría  prehispánica do mundo.
Tamén destacan o museo Botero, onde poden atoparse, ademais de 123 obras de Fernando Botero, 87 obras de artistas internacionais; o Museo de Arte Moderna de Bogotá que ten unha colección de artes gráficas, deseño industrial e fotografía; o Museo de Arte Colonial que reúne a máis importante colección de arte colonial de Colombia; e a Fundación Gilberto Alzate Avendaño, que ademais de realizar actividades relacionadas coas artes escénicas, presenta de forma temporal nas súas salas exposicións de arte.
Entre os museos de carácter científico están o Museo Arqueolóxico - Casa do Marqués de San Jorge que conta con preto de 30.000 pezas de arte precolombiana; o Instituto de Ciencias Naturais (UN) (que rexe o Museo de Historia Natural da Universidade Nacional de Colombia, un dos catro maiores museos de ciencias naturais de América Latina); e o Museo Xeolóxico de Ingeominas ten unha colección especializada en Xeoloxía e Paleontoloxía.
Parques
Bogotá ten un amplo sistema de parques que se integran entre si por un conxunto de corredores peonís e ciclorutas. Estes conxúganse coas plazoletas, prazas, zonas húmidas e alamedas. O goberno da cidade ten contabilizados máis de mil parques urbanos. Bogotá ten un conxunto de zonas verdes, parques urbanos, áreas protexidas e áreas de manexo especial.
O Parque Metropolitano Simón Bolívar é o máis importante da cidade xa que é o de maior extensión con preto de 400 hectáreas constituíndose no "pulmón da cidade".Inclúense lugares de tipo deportivo como o Palacio dos Deportes, recreativos como o Museo dos Nenos, pedagóxico como a Biblioteca Virgilio Barco, ambiental como o constitúe o Xardín Botánico José Celestino Mutis e turísticos como o é a Praza dos Artesáns coas súas feiras artesanais.
Primeira División da Arxentina 2012/13
Cambios no formato
O campión do Torneo Inicial e do Torneo Final enfrontaranse ao final da tempada para determinar o súper campión. O formato de cada torneo seguirá sendo o mesmo que en tempadas anteriores.
O descenso tamén se modificou para esta temporada. En lugar dos dous equipos que descendían á Primeira B Nacional, tres equipos serán descendidos directamente. As eliminatorias de promoción/descenso foron eliminadas.
Torneo Inicial
O Torneo Inicial é o primeiro torneo da tempada. Iniciouse o 3 de agosto de 2012 e finalizou o 13 de febreiro de 2013.
Torneo Final
O Torneo Final é o segundo torneo da tempada. Iniciouse o 8 de febreiro e finalizou o 23 de xuño de 2013.
Descenso
Actualizado aos partidos xogados o 15 de xuño de 2013. Fonte:
Liga Galega de Wáter-polo 2015/16
Participantes
Na tempada 2015-2016 participaron na competición seis equipos:
Francos, Francos, Outeiro de Rei
Francos é un lugar da parroquia de Francos no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Iowa Wolves
Os Iowa Wolves son un equipo da NBA G League con base en Des Moines, Iowa. Están afiliados aos Minnesota Timberwolves da National Basketball Association (NBA). Teñen un campionatos da G League, conseguidos na temporada 2011.
Historia
O equipo fixo un concurso para elixir o nome do equipo, onde as opcións eran Corncobs, Maize, River Rats, Scarecrows, e Thoroughbreds. Con todo, o equipo anunciou máis tarde, que debido ao descontento xeral dos afeccionados, ningún deses nomes ía ser o do equipo. O nome do equipo, Iowa Energy, e o logo foron anunciados o 29 de xuño de 2007.
O 23 de novembro gañaron o seu primeiro partido da historia, ao derrotar por 101-99 a Dakota. Gañaron aos Albuquerque Thunderbirds por 101-98 no seu primeiro partido na casa, diante de 8.842 afeccionados, récord na liga. Máis tarde pasarían esa marca no 2º partido das Finais da D-League da tempada 2010-11 con 14.036 afeccionados.
Na súa segunda tempada, deixaron de estar afiliados aos Miami Heat, substituíndo estes polos Phoenix Suns.
Gañaron o seu primeiro campionato na historia da franquía na tempada 2010-11 ao gañar aos Rio Grande Valley Vipers en 3 partidos.
Xosé Luís Allué Andrade
Obra
A correspondencia de Ramón Piñeiro con el foi publicada nun volume pola editorial Galaxia en 2005.
906
Mortes
Historia ano a ano
Epítopo linear
Importancia
Por exemplo, se fervemos unha mostra de proteínas, tratámola con beta-mercaptoetanol e facemos unha SDS-PAGE para western blot, as proteínas quedan esencialmente desnaturalizadas e, por tanto, non poden adoptar as súas conformacións tridimensionais naturais. Por tanto, para inmunodetección elíxensde anticorpos que recoñecen epítopos lineares en vez de epítopos conformacionais. En contraste, en inmunohistoquímica, na que se conserva a estrutura da proteína, prefírese que os anticorpos recoñezan epítopos conformacionais.
Astún
Astún é unha estación de esquí situada no Pireneo Aragonés, no concello de Jaca, na provincia de Huesca. Está situada a 32 km de Jaca, 100 km de Huesca e 140 km de Pamplona.
Descrición
A estación de esquí de Astún, veciña de Candanchú e preto da fronteira con Francia, dispón de 42 km en pistas esquiables. O seu pico máis alto é La Raca, de 2.300 metros de altitude e un desnivel de 300 metros. Ao seu ao redor creouse unha cidade para atender aos clientes, con hoteis, restaurantes ou tendas de equipo especializado, entre outros.
A estación púxose en marcha o 18 de decembro de 1976, con só dous telecadeiras, un a La Raca e outro a Sarrios. Desde aquel momento foise ampliando tanto en pistas e instalacións de esquí como en servizos. Actualmente a estación ocupa dous vales de alta montaña: La Raca-Sarrios e Truchas, cada un dos cales é accesible desde a base mediante un telecadeira.
Desde o ano 2009 é posible comprar un abono conxunto entre esta e a estación de Candanchú, conectadas por autobús e que poñen a disposición do esquiador 80 km de pistas.
Servizos
No inverno ofrece todos os servizos das estacións de esquí: remontes, enfermaría, restauración e escola de esquí. Pero no verán tamén se manteñen abertos varios telecadeiras como o de "Los Lagos" que accede ata a zona de Truchas. Na zona ofrécense excursións e actividades como sendeirismo, descenso de barrancos, ráfting, BTT, escalada etc.
Condado de Bauskas
O condado de Bauska (Letón: Bauskas rajons) é un condado da rexión de Zemgale. A súa cidade principal é Bauska.
Andrzej Sapkowski
Traxectoria
A saga de Geralt foi levada ao cine (Wiedźmin, dirixida por Marek Brodzki, 2001), á televisión en forma de serie e foi tamén reescrita coma banda deseñada. Tamén ten unha adaptación ao mundo dos videoxogos (The Witcher, 2007) e outra coma xogo de rol de mesa.
Sapkowski ten gañado cinco premios Zajdel por diversas historias: O mal menor (Mniejsze zło) (1990), A espada do destino (Miecz przeznaczenia) (1992) e as novelas No cráter da bomba (W leju po bombie) (1993), O sangue dos elfos (Krew elfów) (1994) e Narrenturm (2002). Esta última constitúe o inicio dunha serie de novelas de ambientadas nas guerras husitas do século XV.
Obra
Contos, historias curtas e coleccións:
Ciclo Husita:
Outros:
Paradoxos de Zenón
O lanzamento dunha pedra contra unha árbore
Para sumar todos os números desde 1 a infinito
Agora, para expoñer o paradoxo da pedra un fai unha serie que sume a metade, logo a metade da metade, logo a metade da metade da metade e así, ata o infinito
Como a serie que se plantea para o paradoxo da pedra é unha serie xeométrica, a súa suma pode ser calculada coa seguinte fórmula:
Suma =
Na sumatoria do paradoxo de Zenón, "a" é 1 \over 2 e r, é a razón de incremento incremento (produto), que é 1 \over 2. Substituíndo eses valores na fórmula de suma tense:
Entón vese que a suma da metade de "algo" máis a metade da metade de "algo" e así sucesivamente dá 1, "algo" completo. Para o paradoxo é o mesmo, a metade da distancia, máis a metade da metade da distancia e así sucesivamente dá a distancia enteira. Xa que logo, pódese concluír que, percorrendo infinitas metades se pode percorrer toda a distancia.
O paradoxo da frecha
Neste paradoxo, lánzase unha frecha. En cada momento no tempo, a frecha está nunha posición específica, e se ese momento é pequeno abondo, a frecha non ten tempo para se mover, polo que está en repouso durante ese intre. Ora ben, durante os seguintes períodos de tempo, a frecha tamén estará en repouso polo mesmo motivo. De xeito que a frecha está sempre en repouso: o movemento é imposíbel.
Un xeito de resolvelo é observar que, a pesar de que en cada instante a frecha se percibe como en repouso, estar en repouso é un termo relativo. Non se pode xulgar, observando só un instante calquera, se un obxecto está en repouso. No canto diso, é necesario comparalo con outros instantes adxacentes. Así, se o comparamos con outros instantes, a frecha está en distinta posición da que estaba antes e na que estará despois. Polo tanto, a frecha estase movendo.
Wikivoyage
Organización
A diferenza de Wikitravel que é manexado por unha empresa con fins comerciais, o dono de Wikivoyage é unha asociación sen fins de lucro, Wikivoyage e. V., cuxa sede é a cidade alemá de Ache. A asociación toma soamente as decisións sobre as políticas básicas do sitio, o resto é regulado pola comunidade dos autores.
O software utilizado é MediaWiki.
Idiomas
Orixinalmente Wikivoyage existiu soamente en idioma alemán, pero pronto se decidiu contemplar a posibilidade de crear versións noutros idiomas. Para tal fin, deben existir polo menos tres persoas con coñecementos profundos nun idioma que estarán de acordo en ocupar un cargo de administrador; ademais debe haber un grupo estable de polo menos cinco usuarios activos que apoien a creación dunha nova versión.
En decembro de 2007 creouse a versión en italiano, a segunda en alcanzar os requisitos. Até o mes de novembro de 2012 existen sete versións de Wikivoyages como en inglés, ruso, alemán, francés, holandés, italiano e sueco.
As Aceñas, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
As Aceñas é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 112 habitantes, dos cales 60 eran homes e 52 mulleres. O que supón un aumento de 1 habitante en relación ao ano 2006.
Cerámica de Sargadelos
Resumo histórico
Como consecuencia da guerra da Independencia e os seus sucesos revolucionarios, Antonio Raimundo Ibáñez foi asasinado o ano 1808, sucedéndolle no cargo da fábrica o seu cuñado Francisco Acevedo, quen contratou para a dirección da mesma ao portugués Antonio Correa de Saa.
A partir desta nova dirección a fábrica produciu un tipo de cerámica decorada con filetes en vermello e azul e escudos en ouro. Correa decidiu en 1829 montar a súa propia fábrica polo que a dirección de Sargadelos recaeu nesa data en Hilario Marcos. As vaixelas dese tempo eran realizadas en branco, sen ser posible a competencia coas pezas inglesas, desexo do seu fundador. Ao pasar a propiedade da fábrica a José Ibáñez pola morte do seu pai en 1832, formouse unha sociedade co sevillano Antonio de Tapia co fin de emprender de novo «a fabricación de louza fina», contratándose como director ao inglés Richard, cargo que exerceu ata 1842. Durante este tempo morreu prematuramente Xosé Ibáñez e a súa viúva debeu poñerse á fronte xa que o seu fillo era menor; debido á débil situación económica da empresa tivo que arrendala en 1845.
A fábrica de cerámica pasou por catro etapas, cada unha coas súas características, pechándose definitivamente en 1875. No último terzo do século XX rexurdiu a manufactura de cerámica en Sargadelos, ocupando edificios novos e respectando as ruínas antigas como conxunto Histórico–Artístico, nomeamento que lle foi dado en 1972.
Comezos
Ibáñez contou en primeiro lugar coa materia prima necesaria que se atopaba ademais moi próxima: arxilas, caolines, leña, cursos de auga. Tiña ademais moi próximo o porto de San Cibrao para enviar desde alí os produtos a lugares afastados, imitando así a iniciativa inglesa.
A creación da fábrica de cerámica en 1806 supuxo un novo sistema de producir, introducindo o proceso mecánico que viría substituír a peza feita a man, co que se tentaba ademais abaratar os prezos. O director contaba con sona de afrancesado e o 2 de febreiro de 1809, baixo o mando de cregos e fidalgos da zona os veciños amotináronse contra a industria, destruíndo as instalacións e ocasionando varios mortos. A pintura a man foi substituída igualmente polo moderno sistema de estampaxe, importado de Bristol (Inglaterra). Os obxectos fixéronse en louza fina, un produto intermedio entre a louza e a porcelana, un material duro e lixeiro á vez, de paredes delgadas con cocción entre 1.100 °C e 1.200 °C. Trá-la cocción a cor resulta branco e é entón cando se lle aplica un verniz de chumbo. Este sistema diferénciase da louza en que en lugar de engadir area á pasta engádese sílice, feldespato, caolín e calcio, obtendo resultados diferentes segundo as cantidades engadidas. Sobre esta pasta superponse o estampado cuxa técnica perfeccionaran en 1761 John Sadler e Guy Green, na fábrica de Liverpool.
Primeira época (1806-1832)
En 1806 Antonio Raimundo Ibáñez conseguiu do Goberno un privilexio exclusivo para a explotación das minas de cuarzo descubertas ata a data e para as que estivesen aínda sen descubrir. Deste xeito tivo asegurada a materia prima para a fábrica de louza, que comezara a súa andaina ese mesmo ano, paralela á xa existente de fundición. O complexo fabril constaba de dous patios, varios fornos, oficinas, máquinas para romper as rocas e un muíño para os vernices.
O primeiro director, Juan Antonio Pérez estivo á fronte da fábrica un ano. Despois, en 1807, substituíulle o portugués José Antonio Correa de Saa, coa experiencia de dirixir a fábrica de Vale da Piedade. Correa de Saa mantívose á fronte ata 1829; neste ano pasou a ser o director Hilario Marco cuxa xestión durou ata 1832, cando foi necesario pechar a empresa.
En 1809 morrera Antonio Raimundo Ibáñez e a dirección administrativa pasara ao seu cuñado Francisco Azevedo. Foron anos difíciles e de apuros económicos, cun almacén de pezas sen vender, aínda que houbo un certo movemento grazas aos encargos recibidos desde A Coruña, Ferrol, as Rías Baixas, Biscaia e Castela. Nesta época aínda non se estampaba a coroa real nas marcas, aínda que a fábrica se empeza a chamar Real Fábrica. Crese que o título o autorizou Fernando VII desde o exilio. A Francisco Azevedo substituíulle en 1832 o fillo do fundador José Ibáñez que se viu obrigado a pechar, dadas as circunstancias.
As pezas e a súa elaboración
O proceso de fabricación foi de louza común, algo máis fina para as vaixelas en branco cunha lixeira tinguidura azulada e un cuarteado característico que é o resultado da diferenza entre o punto de cocción da pasta e o esmalte. Para a forma utilizáronse moldes de xeso. Unha das pezas máis características foi o floreiro de dedos, sendo tamén moi apreciados os outros floreiros de peces e árbores cuxos exemplares sobreviventes atópanse en coleccións particulares de Galicia e nos museos da Coruña, Lugo e Pontevedra. Tamén se fabricou o vaso de xardín con pedestal inspirado na cerámica da fábrica de Wedgwood así como as xerras de peregrino. Os botes de farmacia estaban decorados con relevos e tiñan un pequeno estreitamento no centro. Tamén corresponde a esta época o relevo que representa a defensa do parque de Monleón en Madrid, que o propio Ibáñez dedicou a Fernando VII e que se conserva no Museo Arqueolóxico Nacional, así como a serie do Apostolado, mais os relevos que representan heroes da Independencia e bustos de homes famosos da Antigüidade que adornan o pazo de Antonio Raimundo Ibáñez.
Comminges
Situación
Este antigo país da Francia meridional, sita na Alta Gascoña (Haute-Gascogne), está actualmente dividida entre os departamentos de Alta Garona, Ariège e de Gers. Polo sur Comminges linda con España.
As pequenas comarcas
Comminges esta subdivídida aínda en pequenas comarcas que xorden, principalmente, en torno ao alto val do río Garona e os dos seu tributario Pique: Larboust, Paíss de Luchon, Ballongue, Oueil, Bavartès, Layrines, Frontignès, País de Aspe, País de Rivière, País de Dodon.
O termo Nébouzan aplícase especificamente á rexión de Saint-Gaudens.
O asentamento galo-romano de Lugdunum Convenarum, preto de Saint-Bertrand-de-Comminges, foi a capital da Convenae, o antigo nome da rexión.
Abdi İpekçi Arena
O polideportivo acolle os partidos como local do Anadolu Efes S.K., do Galatasaray Liv Hospital, do Beşiktaş e do Galatasaray Odeabank; todos equipos de baloncesto.
Javier García-Verdugo
Traxectoria
En 1981 baixou á Terceira División para adestrar durante unha campaña o Deportivo Aragón, filial do Real Zaragoza, ao tempo que exercía as funcións de segundo adestrador de Leo Beenhakker no primeiro equipo. En 1984 converteuse no segundo adestrador da historia do Real Burgos, club fundado un ano antes e ao que conseguiu ascender ata a Segunda División B. Pechou a súa carreira no mesmo club no que a comezara, o Talavera, ao que adestrou na Terceira División.
Esquerda Nacionalista-Mocidade
Esquerda Nacionalista-Mocidade foi unha organización xuvenil, orixinalmente vencellada a Esquerda Nacionalista (partido integrado no Bloque Nacionalista Galego) pero que non recoñece á executiva saída da VI Asemblea celebrada o 30 de marzo de 2008, motivo polo cal pasou a se involucrar activamente na conformación do chamado "Espazo Aberto". Disolveuse para afrontar o proceso Espazo Aberto en Galiza Nova, que finalmente constituiría a Mocidade Socialista Galega.
Torres de Quart
Arquitectura
A disposición das torres respecte á antiga muralla é lixeiramente oblicua para adaptarse ao trazado da rúa de Quart que non obstaculiza perpendicular á muralla senón en diagonal.
Paradoxo de Jevons
miniatura|Factorías funcionando con carbón no [[Cottonopolis|Mánchester do século XIX, Inglaterra. As melloras tecnolóxicas permitiron ó carbón avivar a Revolución Industrial, aumentando enormemente o seu consumo.]]
O paradoxo de Jevons, denominado así polo seu descubridor, William Stanley Jevons, afirma que á medida que o perfeccionamento tecnolóxico aumenta a eficiencia coa que se usa un recurso, o máis probábel é que aumente o consumo dese recurso, no canto de diminuír. Concretamente, o paradoxo de Jevons implica que a introdución de tecnoloxías con maior eficiencia enerxética poden, finalmente, aumentar o consumo total de enerxía.
Na súa obra de 1865 titulada The Coal Question (a cuestión do carbón) Jevons observou que o consumo do carbón subiu en Inglaterra despois de que James Watt introducise a máquina de vapor alimentada con carbón, que melloraba en gran maneira a eficiencia do primeiro deseño de Thomas Newcomen. As innovacións de Watt converteron o carbón nun recurso con maior eficiencia en relación co custo, facendo que se incrementase o uso da súa máquina de vapor nunha ampla gama de industrias. Iso, á súa vez, fixo que aumentase o consumo total de carbón, aínda que a cantidade de carbón necesaria para cada aplicación concreta caese.
A observación de Jevons non é un paradoxo lóxico, mais segue a considerarse como un paradoxo pois oponse á intuición común de que a mellora da eficiencia implica unha redución no consumo dun recurso.
Paniza
Xeografía
Está situado ao pé da serra de Algairén, sendo a súa altitude media de 699 m.A área do concello ocupa 47,34 km², o que lle confería en 2004 unha densidade de poboación de 15,40 hab/km². Dista 53 km da cidade de Zaragoza.
STS-49
Características
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 16 de maio de 1992, tras extenderse a súa misión dous días. Foi a primeira vez que un transbordador usou un paracaídas na súa aterraxe para reducir a súa velocidade.
Illobre, San Pedro das Viñas, Betanzos
Illobre é un lugar da parroquia de San Pedro das Viñas no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 8 eran mulleres.
Eladio Vaz Gallego
Traxectoria
Foi oficial da Prisión do partido de Santiago de Compostela nos anos vinte e trinta. O 6 de xullo de 1936 ingresou no Partido Galeguista. Escribiu poemas en galego e castelán entre 1937 e 1947, dos que só se conservan medio centenar en castelán, pois a súa produción en galego extraviouna Luís Emilio Batallán logo de que a familia lla prestase para musicar poemas.
En 1939 era director da prisión de Toledo, cando foi ocupada polas topas franquistas. Librou da condena grazas a unha carta que os presos enviaron a Franco pedindo clemencia para o que fora o seu carcereiro. En 1949 era xefe de prisións de Cangas de Onís, e despois foi Administrador da Prisión Provincial de Pontevedra.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Concepción Pintos Conde en febreiro de 1925. Foi pai de María del Carmen Vaz Pintos, que casou co médico Miguel Domínguez Rodríguez.
Stylo G
Jason McDermott, nado en Spanish Town o 15 de setembro de 1985 é un artista británico Stylo G de reggae coñecido polos seus éxito "My Yout", "Call Mi a Leader" e "Soundbwoy". "Soundbwoy" acadou o número 18 nas listas musicais do Reino Unido. Tamén colabora na canción "Come Over" do grupo de música electrónica Clean Bandit.
Alelí (filme)
Alelí é un filme uruguaio de 2019 dirixido por Leticia Jorge. Foi escollido como candidato do Uruguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Logo da morte do seu pai, os fillos comezan a discutir sobre a venda da casa familiar.
Vickers Wellington
Historia operacional
Na batalla de Helgoland púxose de manifesto a vulnerabilidade dos avións á hora de atacar cazas, ao non ter os tanques de combustible selados nin suficiente armamento defensivo. Particularmente, mentres as torretas do morro e a cola do avión protexíano dos ataques frontais ou traseiros, o Wellington non tiña defensas contra os ataques que viñan dende arriba e abaixo, xa que non se cria que estes ataques fosen posibles debido á alta velocidade dos aparellos involucrados. Como consecuencia disto, os Wellingtons foron trasladados a operacións nocturnas ou atacando obxectivos industriais e de comunicacións alemáns.
Os Wellington participaron no primeiro ataque nocturno a Berlín, o 25 de agosto de 1940. No primeiro ataque de 1 000 avións a Colonia, o 30 de maio de 1942, 599 das 1 046 aeronaves da RAF participantes eran Wellingtons (101 deles voados por tripulacións polacas). Co Mando de Bombardeo, os Wellingtons realizaron 47 409 operacións, lanzando 41 823 toneladas de bombas e perdendo 1 332 avións en acción.
O Wellington tamén foi adoptado polo Mando Costeiro, no cal loitou na batalla do Atlántico. Usouse para realizar tarefas antisubmarinas; o 6 de xullo de 1942 un Wellington afundiu o seu primeiro buque inimigo. Unha variante especializada DWI (Instalación Sen Fíos Direccional), equipada cun aro metálico de 14,63 m de diámetro, usouse para estoupar minas inimigas xerando un potente campo magnético ao pasar sobre elas. En 1944, Wellingtons do Mando Costeiro despregáronse en Grecia e realizaron labores de apoio durante a intervención británica na guerra civil grega. Un feixe de Wellington foron operados pola Forza Aérea de Grecia.
A finais de 1944, un Wellington XIV equipado con rádar do escuadrón 407 da RCAF modificouse para ser usado pola Unidade de Interceptación de Cazas da RAF como o que no presente se describiría como un avión de alerta temperá e control aerotransportado. Operaba a unha altura de 1 200 metros sobre o mar do Norte para controlar un de Havilland Mosquito e un caza Bristol Beaufighter interceptando bombardeiros Heinkel He 111 que voaban dende bases nos Países Baixos e realizaban lanzamentos aerotranportados de bombas voantes V-1. Os operadores no Wellington buscaban os He 111 trepando para lanzar as V-1 á altura axeitada, e despois dirixían ao Beaufighter cara o bombardeiro, mentres que o Mosquito intentaba interceptar a V-1 se era lanzada.
Presidente de Serbia
Presidentes de Serbia
miniatura|[[Tomislav Nikolić, Presidente de Serbia]]
Gran Premio de Rusia de 2016
Cualificación
A cualificación consta de tres quendas de 18, 15 e 12 minutos de duración, respectivamente, con cinco pilotos eliminados da competición despois de cada unha das dúas primeiras quendas. Durante a primeira quenda da cualificación (Q1), Lewis Hamilton logrou o tempo máis rápido, cunha nova volta rápida do circuíto 1:36.006. Con todo, tamén foi obxecto de investigación polos comisarios da carreira, xa que saltouse as normas na 2ª quenda, reincorporarse á pista antes do permitido logo de sairse. Logo de ser chamado polos comisarios no final da cualificación, saíu cunha reprimenda, pero non foi penalizado. Detrás de Rosberg no segundo lugar, os dous Ferrari de Sebastian Vettel e Kimi Räikkönen foron terceiro e cuarto respectivamente. Ao final da cola elimináronse tres pares de coches, ambos Sauber, Manor e Renault quedaron fora da Q2.
Na segunda quenda, Nico Rosberg foi o máis rápido, medio segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo de Hamilton, e 1,7 segundos por diante do tempo da pole position do ano anterior. Ambos McLarens mostraran un ritmo prometedor, pero con todo, quedaron fóra 12º e 14º, aos que se uniron Carlos Sainz 11º ambos Haas e o piloto de force India Nico Hülkenberg 13º.