cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eduardo Vilariño Pintos
Legado
En realidade, a doazón de Eduardo Vilariño Pintos comezara hai xa anos cunha primeira entrega á antiga biblioteca da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de exemplares do século XIX da Gaceta de Madrid, entre outros. Máis recentemente, en 2005, continuou coa achega da Jurisprudencia Civil, o que posibilitou cubrir bastantes lagoas na colección que xa tiña a Biblioteca Concepción Arenal e, sobre todo, a Jurisprudencia Criminal, da que a biblioteca tiña unha colección moi cativa, que foi  substituída por esta, ao estar completa desde o Tomo 1 (1871) ao Tomo 135 (1935). Este segundo legado quedou aceptado formalmente no Consello de Goberno da USC do 22 de xuño de 2004, no que se acordou por asentimento propoñer ao Consello Social da Universidade «a   aceptación da doazón de 334 volumes de xurisprudencia civil e criminal editada pola Revista de Legislación y Jurisprudencia, doados por don Eduardo Vilariño Pintos de conformidade co contrato que se anexa. O secretario xeral, no nome da USC, agradeceulle ao profesor Vilariño a súa doazón, que pasa a formar parte da Biblioteca Concepción Arenal». Aínda que o legado doado en 2010 comprende fundamentalmente obras dos séculos XIX e XX, hai que destacar outras como o Corpus Iuris Canonici emendatum et notis illustratum, en tres volumes, publicado en Lión en 1591 e en moi bo estado, ou os volumes da Novísima Recopilación de las leyes de España, ou El Fuero Viejo de Castilla, en preciosa edición da imprenta de Joachin Ibarra. Figuran nos volumes algúns ex libris que quizais merecesen un estudo pormenorizado e que nos falan das súas amizades, compañeiros e relacións. Como académico que foi, de Eduardo Vilariño Magdalena consérvanse algúns discursos ou contestacións súas. Algúns exemplares son manuais de autores italianos ou franceses, e non faltan obras de autores españois dunha época importante do dereito español.
Obra
Ademais de numerosos artigos en revistas especializadas, como a Revista Española de Relaciones Internacionales, a Revista de Instituciones Europeas, o Anuario Hispano-Luso-Americano de derecho internacional, e varios capítulos en obras colectivas, destacan sobre todo as súas monumentais obras:
Carmen Caramés
María Carmen Caramés Gorgal, nada en Santa Comba en 1966, é unha escritora galega.
Traxectoria
Residente na cidade de Santiago de Compostela desde os 14 anos de idade. Estudou Filosofía e Ciencias da Educación na Universidade de Santiago de Compostela e traballa como profesora.
Sena e Marne
Sena e Marne (77) (en Seine-et-Marne) é un departamento francés que pertence á rexión da Illa de Francia. O seu nome procede do río Sena e do seu principal afluente, o Marne.
Villanueva de Carazo
Villanueva de Carazo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012).
Evelio Boal
Evelio Boal López, nado en Valladolid o 11 de maio de 1884 e finado en Barcelona o 18 de xullo de 1921, foi un dirixente anarcosindicalista.
Traxectoria
Foi secretario do Comité da CNT ata marzo de 1921, cando foi detido e feito preso na Modelo de Barcelona. Logo de deixalo libre a mañá do 17 de xuño do mesmo ano (algunhas fontes citan o día 15), foi asasinado na porta da prisión xunto a Antoni Feliu, tesoureiro da CNT.
Halóxeno
miniatura|Tubo con flúor nun baño crioxénico. A serie química dos halóxenos é o grupo 17 (7A) da táboa periódica dos elementos, formado polos seguintes elementos: flúor, cloro, bromo, iodo, ástato e ténnesso (este último, radioactivo e pouco común). Ese grupo, xuntamente co grupo 18 (8A), dos gases nobres, son as únicas familias formadas unicamente por non-metais.
Estádio Municipal de Aveiro
O Estádio Municipal de Aveiro é un estadio de fútbol portugués localizado en Aveiro, con capacidade para 30.127 espectadores. Serve de localía ao Sport Clube Beira-Mar.
Partidos
O Estádio Municipal de Braga albergou durante o campionato dous encontros da fase de grupos, os dous correspondentes ó grupo D. Os partidos foron os seguintes:
Distribución de Pareto
En estatística a distribución Pareto, formulada polo sociólogo Vilfredo Pareto, é unha distribución de probabilidade continua con dous parámetros, que ten aplicación en disciplinas como a socioloxía, a xeofísica e a economía. Nalgunhas disciplinas refírense ás veces como a lei de Bradford. O equivalente discreto da distribución Pareto é a distribución zeta (a lei de Zipf).
Compañía da Baía de Hudson
miniatura|dereita|220px|Logo da Compañía. A Compañía da Baía de Hudson (Hudson's Bay Company, en inglés ou HBC) é a máis antiga corporación comercial de América do Norte e unha das mais antigas do mundo aínda en actividade, actualmente ten a súa sede en Toronto. Fundouse en 1670 e controlou o comercio de peles nas colonias británicas de América do Norte por varios séculos.
Distribución de Pareto
Probabilidade acumulada
onde xm é o valor mínimo posible (positivo) de X, e α é un parámetro. A familia das distribucións de Pareto parametrízanse con dúas cantidades, xm e α. Cando esta distribución se emprega nun modelo sobre a distribución de riqueza, o parámetro α é coñecido como índice de Pareto.
Compañía da Baía de Hudson
A rexión onde actualmente se atopan as provincias canadenses de Alberta, Manitoba, Saskatchewan, Nunavut e os Territorios do Noroeste foron gobernadas pola Compañía da Baía de Hudson. Co declive do comercio de peles, a compañía cedeu os seus territorios ao Canadá, e pasou a ser vendedora de alimentos aos colonos do oeste do Canadá. Actualmente, a compañía é unha das maiores redes comerciais do país, con tendas por todo o país, que venden unha gran variedade de produtos.
Distribución de Pareto
Función de densidade
A partir da probabilidade acumulada, pode deducirse mediante unha derivada que a función de densidade de probabilidade é:
Caso dexenerado
A función da delta de Dirac é un caso límite da densidade de Pareto:
Compañía da Baía de Hudson
Os ingresos estimados da compañía para 2005 son de 7 mil millóns de dólares canadenses. A sede da compañía encóntrase en Toronto, Ontario.
Distribución de Pareto
Distribución simétrica
Pode definirse unha Distribución de Pareto simétrica segundo:
Compañía da Baía de Hudson
Goberno corporativo
Os membros actuais da xunta directiva da Compañía da Baía de Hudson son:
Distribución de Pareto
Distribución xeneralizada de Pareto
A familia de distribucións xeneralizadas de Pareto (GPD) teñen tres parámetros e \xi \,.
A función de probabilidade acumulada é
Para, con , e   con \xi < 0 \,, onde  é o parámetro localización, \sigma>0 \, é o parámetro escala e  é o parámetro forma. Algunhas referencias toman o parámetro forma como.
A función de densidade de probabilidade es:
ou
The Rescuers
The Rescuers é un filme de animación do ano 1977. Foi o vixésimo terceiro filme producido por Walt Disney Pictures. Foi estreado o 22 de xuño de 1977 e distribuído por Buena Vista Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos.
Abelleira, Ramil, Xunqueira de Espadanedo
Abelleira é un lugar da parroquia de Ramil no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres.
The Rescuers
O filme foi inspirado por unha serie de libros infantís escritos por Margery Sharp, en especial "The Rescuers" e "Miss Bianca". Estivo catro anos en produción, combinando os talentos de máis de 250 persoas, incluíndo 40 animadores que produciron aproximadamente 330.000 debuxos; houbo 14 secuencias con 1.039 escenas separadas e 750 decorados.
Sinopse
O filme é sobre unha sociedade de ratos, chamada Rescue Aid Society, localizada en Nova York no soto do edificio das Nacións Unidas, que fan o ben no mundo real. Dous destes ratos, un conserxe chamado Bernard e a elegante delegada de Hungría, chamada Miss Bianca, acoden ao rescate de Penny, unha pícara orfa que foi secuestrada, coa axuda do cómico albatros Orville e unha variedade de animais habitantes do pantano na illa na que Penny está sendo cativa.
Josep Maria Palau i Camps
Josep Maria Palau i Camps, nado en Barcelona en 1914 e finado en xullo de 1995, foi un entomólogo e escritor catalán.
Traxectoria
Residiu desde novo en Palma de Mallorca. Foi vicepresidente da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana nas illas Baleares, así como da Obra Cultural Balear.
Asistiu ás reunións de Galeusca.
A Tragallía, San Vicente de Fervenzas, Aranga
A Tragallía é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 30 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 14 eran  mulleres.
Ana Rodríguez Montero
Ana Rodríguez Montero, nada en Cedeira en 1945, é unha mestra e política galega do PPdeG. Actualmente está xubilada.
Traxectoria
Licenciada en Maxisterio. Concelleira e primeira tenente de alcalde de Cerdido, foi elixida alcaldesa logo da dimisión de Bernardino Breijo en abril de 2006. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cerdido e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixida alcaldesa tamén con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 perde a alcaldía en favor do candidato do PSdeG-PSOE.
Xa xubilada, reside en Cerdido. Está casada co pintor Antonio García Candales.
Nártice
miniatura|Plano dunha igrexa que indica a localización do nártice.
O nártice nas basílicas románicas, é o adro separado do resto das naves por divisións fixas, destinado aos penitentes e aos catecúmenos (non bautizados). Cando se atopa no exterior das fachadas, como pórtico aberto, chámase exonártex
Matāʻutu
Matāʻutu é a capital de Wallis e Futuna, unha colectividade no estranxeiro de Francia. Atópase situada na illa de Uvéa ('Uvea), no distrito de Hahake, da que tamén é a capital. A súa poboación (censo de 2003) é de 1.191 É un dos dous portos de Wallis e Futuna, o outro está en Leava na illa de Futuna. O Aeroporto de Hihifo, é o principal acceso á illa e a cidade, está a 5'6 km ao noroeste.
Os lugares máis emblemáticos da cidade son a Catedral de Matāʻutu, o palacio á beira de el e o pano de fondo do Monte Lulu Fakahega onde hai unha antiga capela.
Historia
Na época medieval, invasores Tuʻi Tonga fixeron a guerra contra os insulares e tomaron o control. Nomearon o seu primeiro xefe e chamáronlle o Uveas que se converteu na dinastía gobernante das dúas illas, é a base de Matāʻutu ata hoxe en día. Fortificacións construídas polos tonganos nese momento descubríronse nas próximas Talierumu e Malama Tagata, durante as últimas escavacións arqueolóxicas da zona.
Os misioneiros católicos que chegaron á illa en 1837 aseguraron que toda a poboación das illas converterase ao cristianismo nun curto período de 5 anos. Durante este período construíron varias igrexas non só en Matāʻutu, senón tamén en Mu'a e nas illas Vaitupu.
Xeografía
Matāʻutu é o centro urbano máis grande da illa de Wallis, que se atopa entre Tahití e Nouméa. Uvea ou illa Wallis con Mata'utu como a súa capital ten unha superficie de 60 km² é pertence ao maior arquipélago de Wallis. Está rodeada de arrecifes de coral. Mata'utu é a sede administrativa e de capital económica das illas Wallis. Atópase na costa leste, ao longo da principal estrada da costa, a RT1. A estrada de norte a sur RT1 e a RT3, que ven desde o oeste, crúzanse no centro da localidade Matāʻutu é un dos dous portos de Wallis e Futuna, o outro é Leava. Hai varios pequenos illotes na lagoa en mar a fóra máis aló de Matāʻutu Bay (Baie de Mata'utu), incluíndo Luaniva, Fugalei, Nukuhione e Nukuhifala, os illotes son un bo lugar para ancorar os barcos xa que a ribeira de Matāʻutu Bay non é adecuada para este propósito. Mata Utu Bay atópase 5 km. ao nordeste de Mua Bay.
Paisaxe urbana
O centro de Matāʻutu está dominado pola Catedral de Mata'utu, un monumento nacional francés, que leva a insignia real de Wallis, unha cruz de Malta entre as súas torres. A catedral tamén se coñece como a "Catedral da nosa Señora da Boa Esperanza", con vistas á lagoa. Nas súas proximidades existen, varios restaurantes, o Au Bon Marche e o mercado de Oceanía, hoteis e a oficina de correos, e o sinxelo Palacio do Rei de Uvéa, que ten dous pisos de galerías adxacentes á igrexa.
Tamén hai unha plataforma coñecida localmente como Fale Fono no lado oposto do peirao que foi utilizado polo xefe das tribos locais para facer fronte á xente. O outeiro coñecido como o Monte Lulu Fakahega, que se eleva a unha altura de 145 m, forma o pano de fondo da aldea. Ten existe unha antiga capela na parte superior. A este lugar accédese por un camiño curto e estreito e a vista desde a cima do outeiro é particularmente pintoresca. miniatura|150px|right|Trono na [[Catedral de Matâ'Utu]] A cidade conta cos estadios de rugby Stade Laione Rugby, Stade Lomipeau, Stade de Kafika nos suburbios occidentais e o Hospital Sia. As rúas de Matāʻutu non teñen nome. Na cidade están dispoñibles instalacións telefónicas, servizos bancarios e outros servizos esenciais.
Servizos
O Xulgado de Instrución de Wallis e Futuna atópase en Matāʻutu Radio Wallis et Futuna emite desde Matāʻutu A pouca distancia da cidade atópanse a comisaría e o centro comercial. Tamén hai unha sucursal do Indosuez Bank en Matāʻutu, e unha central térmica A tenda Uvéa vende casetes de música do cantante e compositor de Wallis Palisio Tuauli da banda Talamohe. A cidade carece dun centro de información turística.
Un servizo de transporte de carga conecta a Mata'utu en Wallis e Singawe en Futuna con Nuemea. O aeroporto de Mata'utu e illa Walli está a 6 km. Ao noroeste da localidade
Cultura
right|miniatura|Bailaríns de Wallis e Futuna realizando o 'Plantation' O Día da Asunción celébrase en Matāʻutu o 15 de agosto. Preto de Matāʻutu atópanse dous sitios arqueolóxicos importantes, Talietumu e Tonga Toto. A identidade cultural dos insulares de Wallis como dos Wallineses, é unha rama da cultura polinesia. A "lingua Uvean, un derivado da lingua polinesia occidental é a lingua falada na cidade e na illa con estreita afinidade coa lingua de Tonga. Na illa de Wallis, os wallisianos utilizan o Uvean como lingua cotiá, mentres que o francés é a lingua da administración.
ARN pequeno específico dos corpos de Cajal
miniatura|scaRNA1 Os ARN pequenos específicos dos corpos de Cajal (scaRNA polas súas síglas en inglés) son unha clase de ARN nucleolar pequeno que está localizado especificamente nos corpos de Cajal, uns suborgánulos do núcleo celular implicados na bioxénese de ribonucleoproteínas nucleares pequenas. Os scaRNA serven de guía para a modificación (metilación e pseudouridilación) dos ARN espliceosómicos U1, U2, U4, U5 e U12 transcritos pola ARN polimerase II.
O primeiro scaRNA que se identificou foi o U85. Difire dos ARN nucleolares pequenos típicos en que está composto por unha mestura de snoRNA de caixa C/D e de caixa H/ACA e pode guiar tanto a pseudouridilación coma a 2'-O-metilación. Non todos os scaRNA están compostos por mesturas de ARN nucleolares pequenos de caixas C/D e H/ACA e, de feito, a maioría dos scaRNA son indistinguibles estrutural e funcionalmente dos ARN nucleolares pequenos, e dirixen a modificación do ARN ribosómico no nucléolo.
ARN específico do corpo de Cajal 1
O ARN específico dos corpos de Cajal 1 (tamén coñecido como SCARNA1 ou ACA35) é un ARN nucleolar pequeno que se encontra nos corpos de Cajal e crese que está implicado na pseudouridilación do ARN espliceosómico U2 no residuo U89.
O scaRNA1 é un ARN non codificante, os cales son produtos funcionais de xenes que non se traducen a proteínas. Ditas moléculas de ARN xeralmente conteñen importantes motivos de estrutura secundaria ou motivos para a unión a ligandos e interveñen en moitos procesos biolóxicos importantes da célula.
O scaRNA1 pertence aos ARN nucleolares pequenos da clase de caixa H/ACA, xa que ten a estrutura predita de forquita-bisagra-forquita-cola, motivos de caixa H/ACA conservados e está asociado coa proteína GAR1.
América-Galicia
Historia e características
Subtitulada Revista Comercial Ilustrada Hispanoamericana, apareceu en 1921 como continuadora do Boletín de Casa América-Galicia de 1920. Revista mensual órgano da asociación rexional hispanoamericana Casa América-Galicia. Constaba de vinte páxinas nas trataba asuntos de interese para Galicia e para América. Entre os seus colaboradores figuraron Luís Peña Novo e Ramón del Cueto. A partir do número 21, de setembro de 1922, pasou a denominarse Revista de Casa América-Galicia.
Testamento de Afonso II de Portugal
O Testamento de Afonso II é un texto medieval datado en 1214, o documento oficial máis antigo escrito en galego. É o testamento político de Afonso II de Portugal, finado en 1223. O manuscrito consérvase na Torre do Tombo.
Marcelle, Ramil, Xunqueira de Espadanedo
Marcelle é un lugar da parroquia de Ramil no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 8 mulleres.
Arganzuela
dereita|miniatura|Localización do distrito de Arganzuela en [[Madrid.]] Arganzuela é un distrito da cidade española de Madrid que comprende o territorio ao leste do río Manzanares e integramente dentro do perímetro da M-30.
Limita, ao norte e nordés cos distritos de Centro e Retiro; ao leste e sueste co de Puente de Vallecas; ao sur co de Usera e ao oeste cos de Latina e Carabanchel. Ten unha superficie de aproximadamente 6,55 km² e contaba en 2015 con 151.808 habitantes.
Barrios
Este distrito está dividido en sete barrios:
Inscricións de Bir El Qutt
As inscricións de Bir El Qutt (ბირ ელ ყუტის წარწერები) son inscricións en lingua xeorxiana utilizando a escrita Asomtavruli que se descubriron ao escavar un mosteiro xeorxiano en 1952 o equipo do arqueólogo italiano Virgilio Canio Corbo nas proximidades de Bir El Qutt, a 6 km ao sueste de Xerusalén e 2 km ao norte de Belén. Estaban localizadas nun piso de mosaico. Dúas das inscricións datan do 430 d.C. e a terceira do 532 d.C.
O mosteiro onde se atopan as inscricións fundouno, ou reconstruíuno, o príncipe real e filósofo Pedro de Iberia, unha das inscricións menciónano con seu pai. A outra inscrición cita a Bacurio de Iberia que podería ser o avó de Pedro.
As inscricións 1 e 2 están consideradas as máis antigas en xeorxiano e consérvanse no museo do Studium Biblicum Franciscanum en Xerusalén, así e todo a inscrición mencionando a Pedro perdeuse.
Inscrición 3
miniatura|Inscrición 3
Parapenaeus
Parapenaeus é un xénero de crustáceos decápodos carideos da familia dos peneidos que comprende diversas especies de gambas, algunhas de grande importancia económica.
American Film Institute
O American Film Institute (AFI) é unha entidade cinematográfica estadounidense independente sen ánimo de lucro, cuxo fin é educar cineastas e rendir homenaxe ó patrimonio das artes cinematográficas nos Estados Unidos. Foi creado polo National Endowment for the Arts, o cal foi establecido en 1967 cando o presidente dos Estados Unidos Lyndon B. Johnson firmou un tratado coñecido como National Foundation on the Arts and the Humanities Act.
É coñecida mundialmente por dous motivos principais: as listas que dende 1998 publican cada ano sobre o mellor do cine, e os premios honoríficos que concede aos personaxes máis destacados do mundo do cine estadounidense. En 2008 publicou o AFI's 10 Top 10, os 10 mellores filmes norteamericanos en dez xéneros diferentes.
Historia
miniatura|Silver Theater O American Film Institute foi fundado por un mandato presidencial anunciado en 1965 no Rose Garden da Casa Branca polo entón presidente os Estados Unidos de América Lyndon B. Johnson, para establecer unha organización nacional das artes e preservar o legado do patrimonio do cine estadounidense, educar as seguintes xeracións de cineastas e render tributo aos artistas e o seu traballo. Dous anos máis tarde, en 1967, o AFI foi establecido, apoiado polo National Endowment for the Arts, a Asociación Cinematográfica de América e a Fundación Ford.
Nos seus primeiros anos creou un programa de exhibición de cine no Centro Kennedy para as Artes Escénicas (máis tarde trasladouse ao AFI Silver Theater and Cultural Center), e o catálogo de películas do AFI.
Programas
O AFI ofrece varios programas educativos e culturais, que inclúen:
Parapenaeus
Taxonomía
O xénero foi establacido en 1885 polo zoólogo estadounidense de orixe norueguesa Sidney Irving Smith (1843-1926).
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Revista Contemporánea
Revista Contemporánea foi unha revista cultural publicada en Madrid entre 1875 e 1907, fundada por José del Perojo e valorada por algúns autores como a máis importante do derradeiro cuarto do século XIX.
Traxectoria
Editada en Madrid, o seu primeiro número apareceu o 15 de decembro de 1875; publicouse até o 15 de xuño de 1907 e mantivo unha periodicidade quincenal e mensual. Contou con seccións como: "Crónica política", "Revista Extranjera" ou "Boletín Bibliográfico". Nas súas páxinas presentáronse artigos referidos a Rosalía de Castro ou o rexionalismo galego.
Inspirada polo seu fundador, José del Perojo, nos seus inicios adoptou un enfoque europerísta e liberal e serviu como vehículo introdutor de ideas neokantianas e positivistas en España e, nela, sostivo duras polémicas cos neocatólicos como Menéndez Pelayo sobre a ciencia española.
Con todo, tras dificultades económicas, a revista foi traspasada en 1879 a un novo propietario, José de Cárdenas Uriarte, que modificou a liña editorial notablemente cara a posturas próximas ao canovismo conservador. Foron directores da publicación, ademais de Del Perojo e Cárdenas, Rafael Álvarez Sereix e Francisco de Asís Pacheco.
Hrútar
Hrútar é un filme islandés de 2015 escrito e dirixido por Grímur Hákonarson. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015 onde gañou o Prix Un Certain Regard. Estreouse na sección Cinema Contemporáneo do Mundo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. Foi escollido como candidato islandés ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais non foi nomeado. En 2016, o xornal dixital Kjarninn considerouno como o segundo mellor filme islandés de tódolos tempos.
Sinopse
Dous irmáns gandeiros de ovellas hai corenta anos que non falan entre eles debido ás diferenzas nas súas personalidades, complicado polo mal humor e o alcoholismo dun deles (Kiddi) e o resentimento e os celos de Gummi polo carneiro premiado de Kiddi. Viven en casas adxacentes na granxa familiar, propiedade legal do irmán sobrio. Ambos son solteiros e apegados aos seus rabaños. Un carneiro premiado pertencente a Kiddi ten o mal das ovellas tolas e despois de que Gummi informase dos seus síntomas, que logo se atopan noutras dúas granxas, cómpre sacrificar todas as ovellas do val. Os labregos deben queimar o feno e desinfectar os pendellos.
Pastoriza, Bruicedo, A Fonsagrada
Pastoriza é un lugar da parroquia de Bruicedo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Crocodilo americano
O crocodilo americano (Crocodylus acutus) é unha das catro especies de crocodilos do Novo Mundo, habita na área comprendida entre as costas atlántica e pacífica do sur de México, América Central, norte do Perú e Venezuela, oeste de Colombia, Ecuador, Cuba, Xamaica, República Dominicana, Haití e no sur de Florida, descoñécese o número exacto pero calcúlase entre 10.000 e 20.000 os exemplares que viven en liberdade.
A lonxitude total nos adultos chega sos seis metros, constituíndo os maiores crocodilos de América. A súa testa é estreita e longa, cos fociños lixeiramente curvados, sobresaíndo os dentes cando a boca permanece pechada. As escamas son de cor clara e sobresaen máis ca no aligátor, mentres as patas son máis curtas e o rabo está moi desenvolvido. As pálpebras abren e pechan lateralmente e segregan o exceso de sal mediante glándulas. Debido ao seu metabolismo ectotermo poden pasar longos períodos de tempo sen comer e ata dúas horas sen respirar. Poden vivir tanto en augas doces como salgadas. miniatura|esquerda|Testa do crocodilo americano
A femia chega á madurez sexual cando acada 2.5 m aproximadamente, escaravella o niño na area ou amorea vexetación e outros materiais formando un pequeno outeiro. O período reprodutivo concéntranse na estación seca, cando non hai perigo de asulagamento do niño. A femia pode poñer entre 20 e 60 ovos e un mesmo niño pode conter ovos de dúas femias diferentes. A eclosión chega despois de 90 días e coincide co comenzo da estación das chuvias, ao naceren miden 25 cm e despois de poucos días deixan o niño.
Villanueva de Gumiel
Villanueva de Gumiel é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 298 habitantes (INE 2012).
Ramil, Ramil, Xunqueira de Espadanedo
Ramil é un lugar da parroquia de Ramil no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 55 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 31 eran homes e 24 mulleres.
Deambulatorio
miniatura|200px|Deambulatorio O deambulatorio é un espazo que rodea o altar maior dos templos por onde poden transitar os fieis.
É un elemento característico da arquitectura románica que logo se fixo extensivo á gótica. A súa utilidade xurdiu coa peregrinación masiva aos lugares de devoción popular, cando unha multitude de fieis concorría nunha igrexa e se aprestaba a venerar as reliquias que nela se atesouraban. Este corredor proporcionaba a necesaria fluidez de circulación para que todos alcanzasen a reverenciar as sacras reliquias e para non interromper a cerimonia relixiosa que se puidese estar oficiando na capela maior.
O normal é que na cabeceira da nave central se sitúe o presbiterio e a continuación a capela principal contendo o altar maior e formando unha ábsida de planta semicircular ou poligonal. En tal caso, o deambulatorio adóitase formar pola prolongación das naves laterais que envolven a ábsida polo seu exterior. En ocasións, ábsida e deambulatorio non están separados por un muro cego, senón por unha arquería que ofrece permeabilidade ao conxunto. É así mesmo habitual que ao redor del se dispoñan unha serie de absidiolas radiais, cada unha das cales alberga unha pequena capela.
Manuel Castro Gil
Manuel Castro Gil, nado en Lugo o 20 de xaneiro de 1891 e finado en Madrid o 3 de abril de 1963, foi un gravador e pintor galego.
Razón (homónimos)
Razón pode referirse a:
Edvard Grieg
Edvard Hagerup Grieg, nado en Bergen o 15 de xuño de 1843 e finado na mesma cidade o 4 de setembro de 1907, foi un pianista e compositor noruegués. Son especialmente destacábeis o seu Concerto para piano en A menor e a música incidental que, encargada polo escritor Henrik Ibsen, escribiu para o seu drama Peer Gynt ou as máis intimistas Pezas líricas, para piano. Ademais de Ibsen, tamén tivo contacto con outro intelectual noruegués Bjørnstjerne Bjørnson. Compositor de profundos sentimentos patrióticos, inspirouse na música folclórica norueguesa.
Chanceler de Austria
O Chanceler Federal de Austria (Bundeskanzler) é o xefe de goberno da República de Austria.
Austria Hitleriana (13 de marzo de 1938 - 27 de abril de 1945)
Arthur Seyß-Inquart, un colaborador de Hitler, e afiliado ó NSDAP, vai unir Austria á Alemaña Nazi, o 13 de marzo de 1938, ata o 27 de abril de 1945 cando se proclama a independencia de Austria, o Chanceler de Austria, é o mesmo que o de Alemaña.
Vexa:Chanceler de Alemaña
Homeward Bound: The Incredible Journey
Homeward Bound: The Incredible Journey é un filme estadounidense dirixido por Duwayne Dunham que foi estreado en 1993. Está baseado no libro The Incredible Journey de Sheila Burnford.
Sinopse
Tres animais amigos, un can perdiguero, un de Bulldog e unha gata do Himalaia, vense separados da familia coa que viven. Os tres emprenden unha incrible viaxe de volta a casa a través da natureza virxe. Os tres amigos deben reunir todo o seu valor e confiar nos seus compañeiros coa fin de sobrevivir ós animais salvaxes e á dureza da contorna.
I Now Pronounce You Chuck and Larry
I Now Pronounce You Chuck and Larry é un filme estadounidense do xénero comedia, protagonizado por Adam Sandler. O filme fai unha crítica sutil á actual situación dos homosexuais nos Estados Unidos, aínda que con moitos tópicos. A Conferencia Católica de Bispos dos Estados Unidos categorizouno de "Moralmente Ofensivo"."
Sinopse
Chuck Levine (Adam Sandler) e Larry Valentine (Kevin James) son dous membros do Corpo de Bombeiros do Brooklyn, sendo tamén bos amigos. Chuck promételle calquera cousa a Larry por terlle salvado a vida un día no traballo, e Larry, viúvo, preocupado polos problemas legais de non dar feito que os seus fillos aparezan como beneficiarios do seu seguro de vida, decide pedirlle matrimonio a Chuck. Este, a pesar de ser moi mullereiro, acepta, mais despois, tense que ir vivir con Larry e aparentar que son homosexuais pois a súa unión está sendo investigada e poden acabar na cadea.
Carbamato
miniatura|Estrutura química dos carbamatos. Os carbamatos son compostos orgánicos derivados do ácido carbámico (NH2COOH). Tanto os carbamatos, coma os ésteres de carbamato, e os ácidos carbámicos son grupos funcionais que se encontran interrelacionados estruturalmente e poden ser interconvertidos quimicamente. Os ésteres de carbamato tamén se chaman uretanos.
Síntese
Os ácidos carbámicos son derivados de aminas:
O ácido carbámico é case tan ácido coma o ácido acético. A ionización dun protón xera o anión carbamato, que é a base conxugada do ácido carbámico:
Tamén poden obterse por medio dun rearranxo de Curtius, no cal se fai reaccionar un isocianato cun alcohol.
Aplicacións
Este artigo trata principalmente dos carbamatos orgánicos, pero tamén hai sales inorgánicos importantes que son carbamatos, como o carbamato de amonio é producido en grande escala como intermediario químico na produción do produto agroquímico urea a partir do amoníaco e do dióxido de carbono.
Os carbamatos en bioquímica
Os grupos ε-amino dos residuos de lisina na urease e fosfotriesterase tamén se presentan como carbamatos. O carbamato derivado do aminoimidazol é un intermediario na biosíntese da inosina. A partir da degradación metanoxénica do carboxifosfato xérase carbamil fosfato en vez de CO2.
Captura do CO2 por medio da ribulosa 1,5-bisfosfato carboxilase
O carbamato máis importante na natureza é quizais o que está implicado na captación (fixación) do CO2 durante a fotosíntese, xa que este proceso é o inicio de case todas as cadeas tróficas na natureza e resulta entre outras cousas relevante para o quecemento global. O encima RuBisCO (Ribulosa 1,5-bisfosfato carboxilase/oxixenase) fixa unha molécula de dióxido de carbono en forma de carbamato ao comezo do ciclo de Calvin. No sitio activo do encima, atópase un ión Mg2+ unido a uns residuos dos aminoácidos ácido glutámico, ácido aspártico e lisina, esta última en forma de carbamato. O carbamato fórmase cando a cadea lateral de lisina non cargada próxima ao ión reacciona cunha molécula de dióxido de carbono procedente do aire, o que causa que esta adquira carga e por conseguinte se poida unir ao ión Mg2+.
Insecticidas de tipo carbamato
miniatura|100 px|O insecticida carbamato [[carbaril.]]
Os chamados insecticidas carbamato presentan un grupo funcional formado por un éster carbamato. Incluídos neste grupo se encontran por exemplo o aldicarb, carbofurano (Furadan), fenoxicarb, carbaril (Sevin), ethienocarb, e fenobucarb. Estes insecticidas matan insectos causando a inactivacion reversible do encima acetilcolinesterase. Os insecticidas organofosforados tamén inhiben este encima, aínda que o fan de maneira irreversible, e, polo tanto, causan un envelenamento e unha síndrome colinérxica moito máis graves.
O repelente para insectos icaridin é un carbamato substituído.
Poliuretanos
Os poliuretanos conteñen múltiples grupos carbamato (uretanos) como parte da súa estrutura, pero, malia o seu nome, o composto uretano (etil carbamato) non é compoñente dos poliuretanos nin se usa na súa produción. Estes compostos poliméricos presentan un amplo rango de propiedades e encóntranse dispoñibles comercialmente en forma de escumas, elastómeros e sólidos. Obtéñense facendo reaccionar diferentes tipos de alcohois con isocianato:
Os polímeros obtéñense ao combinar diferentes diisocianatos, por exemplo, diisocianato de tolueno e dioles, como pode ser o bisfenol-A.
Aditivos
O iodopropinil butilcarbamato é un aditivo utilizado coa madeira, pinturas e cosméticos.
Utilizados en medicina humana
O uretano ou etil carbamato foi utilizado hai tempo nos Estados Unidos como axente antineoplásico e para outros propósitos medicinais. Pero finalmente se concluíu que resultaba demasiado tóxico e a longo prazo ineficaz. Tamén foi utilizado ocasionalmente en medicina veterinaria.
Algúns outros carbamatos son utilizados habitualmente en farmacoterapia, como por exemplo os inhibidores da colinesterase neostigmina e rivastigmina, que teñen estruturas químicas baseadas no alcaloide natural fisostigmina. Outros exemplos son o meprobamato e os seus derivados tales como o carisoprodol, felbamato, e tibamato. Todos eles son un grupo de ansiolíticos e relaxantes musculares moi utilizados na década de 1960, antes da aparición das benzodiacepinas, e que aínda se utilizan nalgúns casos hoxe.
Análogos sulfurados
Existen dous tipos de isómeros estruturais do tiocarbamato:
Os O-tiocarbamatos poden isomerizarse a S-tiocarbamatos, por exemplo no rearranxo de Newman-Kwart.
700px|center
Acción contaminante, persistencia e degradación
A principal fonte de carbamatos son os insecticidas. A maioría dos carbamatos teñen unha toxicidade baixa pola reversibilidade da súa reacción coa acetilcolinesterase e a súa rápida degradación. As abellas son unha excepción, xa que son moi sensibles á presenza de carbamatos. Poden bioacumularse en peixes, se a súa metabolización é lenta, a pesar de seren inestables na auga debido á súa degradación por medio de hidrólise. A súa toxicidade é baixa en mamíferos. A maior parte dos seus metabolitos son menos tóxicos e son biodegradados rapidamente.
A súa baixa presión de vapor fai que se encontren principalmente absorbidos no solo ou na auga. Poden ser metabolizados polos microorganismos do solo por hidrólise ou oxidación. A rápida adaptación dos microorganismos á degradación dos carbamatos pode afectar á súa persistencia. Os carbamatos absorben luz ultravioleta e os presentes en augas superficiais poden ser degradados pola radiación solar. A hidrólise dos carbamatos produce liberación do alcohol e formación de ácido carbámico, este ácido carbámico descomponse posteriormente na amina e dióxido de carbono.
Usera
dereita|miniatura|Localización en Madrid.
Usera é un distrito pertencente á cidade de Madrid (España).
Localización
O distrito está delimitado polo río Manzanares, a ponte de Praga, o paseo de Santa María de la Cabeza, a praza de Fernández Ladreda, a estrada A-42 (Madrid - Toledo) e a M-40. Limita co distrito de Carabanchel polo oeste e noroeste, co distrito de Arganzuela e o río Manzanares polo nordés, co distrito de Puente de Vallecas polo leste e co distrito de Villaverde polo sur.
Barrios
Este distrito está dividido en sete barrios:
Pin, Bruicedo, A Fonsagrada
Pin é un lugar da parroquia de Bruicedo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2015 tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Steve Bacic
Steve Bacic, nado o 13 de marzo de 1965 en Lisičić, Croacia, é un actor e director canadense.
Ángeles Maestro
Ángeles Maestro Martín, máis coñecida como Nines Maestro, nada o 6 de febreiro de 1952 en Medina del Campo, Valladolid, é unha política española.
Traxectoria
Comezou a súa militancia no Partido Comunista de España en 1971, e en 1979 foi escollida concelleira de Talavera de la Reina. Anos despois, en 1989, foi elixida deputada no Congreso dos Deputados, cargo que repetiría por dúas lexislaturas máis, en 1993 e 1996.
Foi unha das fundadoras de IU, sendo dende o primeiro momento membro do Consello Político Federal e da Presidencia Executiva. Pertenceu á sección máis esquerdista do partido, e foi dirixente de tendencias como Plataforma de Izquierdas ou Corriente Roja. No PCE, fixo parte da súa Secretaría de Relacións Internacionais, do Comité Federal e do Comité Executivo.
En novembro de 1996 foi membro do Tribunal Internacional por Crímenes Contra a Humanidade Cometidos polo Consello de Seguridade de Nacións Unidas en Iraq, iniciativa cívica de intelectuais, políticos e profesionais do Dereito contrarios ás consecuencias do embargo sobre a poboación civil do país mesopotámico.
Abandonou IU cando Corriente Roja deixou a coalición en xuño de 2004, reincorporándose ao seu posto como médico no Servizo Madrileño de Saúde. Abandonou o PCE logo do XVII Congreso (xuño de 2005), logo de rexeitar este a proposta de Corriente Roja de que o PCE abandonase IU. Hoxe en día é a principal dirixente de CR. Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 acode nas listas de Iniciativa Internacionalista.
Seis cordas e un corazón
Trama
Lucas (Luki) é un xornalista que perde a súa guitarra a mans dun traficante de droga porque Miki, un amigo seu, non lle paga. A partir deste punto busca recuperar o instrumento, pero vai afrontando situacións de todo tipo. Tras ser despedido como xornalista debe aceptar outros traballos, como seguir persoas para unha axencia de investigación privada ou facer de mensaxeiro na empresa do seu irmán. Vese metido nunha trama de corrupción, con tráfico de armas por parte de políticos e policías a militantes da loita armada.
Narración
Foi editada nun inicio na serie Negra de Edicións Xerais, e reeditada posteriormente na serie Narrativa.
Villamiel
miniatura|320px|Bandeira de Villamiel Villamiel é un concello da provincia de Cáceres, na comunidade autónoma de Estremadura. Ten 696 habitantes (2008). Sitúase a 115 km da capital da provincia Cáceres. Abarca unha superficie total de 73 km² que se sitúan a unha altura media de 744 metros sobre o nivel do mar.
Encadrado dentro da Serra de Gata, posúe un territorio municipal moi grande, con terreos labrados, terras para animais (porcos, ovellas, cabras e vacas), abundante riqueza en canto a verduras e froitas cultivadas, bo viñedo e abundantes pés de oliveira.
Spinosauroidea
Spinosauroidea é unha superfamilia de dinosauros terópodos Tetanurae que viviron durante desde o Xurásico medio ata o Cretáceo superior no que hoxe é Europa, América, Asia e África. miniatura|Reconstrución da testa dun Eustreptospondylus
Maikel Naujoks
Maikel Hermann Naujoks García, nado en Iserlohn (daquela Alemaña do Oeste) o 18 de marzo de 1976, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Pontevedra CF.
Bernie Sanders
Bernard Sanders, coñecido como Bernie Sanders, nado o 8 de setembro de 1941, é un destacado político estadounidense afiliado ao Partido Demócrata dese país. Nas eleccións do ano 2007, presentouse como candidato "independente" para poder conservar a súa banca. É por iso que está catalogado como Independente demócrata, sen deixar a súa afiliación ao partido.
Maikel Naujoks
Traxectoria
Xogador xuvenil do Arousa e despois do Deportivo xuvenil e do Fabril, en 1995 pasou ao equipo absoluto, co que xogou 17 encontros en Primeira División ata 1998. Nese verán ficha polo CD Toledo. A partir de aí percorrerá diversos equipos da Segunda División, entre eles o Xerez CD, o Getafe CF, a SD Compostela, o Terrassa FC, o CD Tenerife e o Lorca (06/07).
Bernie Sanders
Traxectoria
Despois de postularse como candidato á Casa Branca no 2016, postulouse de novo no 2019 como candidato á Casa Branca en 2020, cun discurso igualitarista, ecoloxista e contra o poder do diñeiro. Comezou recadando máis de 10 millóns de dólares para a campaña en menos dunha semana, en xeral, microdoazóns, se ben desistiu en medio da pandemia global da COVID-19.
Maikel Naujoks
Traxectoria
Desde 2007, Maikel xogou en equipos de Segunda B e Terceira, co Benidorm CD, Ciudad de Santiago ou CD Lugo. Na actualidade xoga no Montañeros CF.
Estación de Barcelona-Sants
Barcelona–Sants é a principal estación de ferrocarril de Barcelona e Cataluña. Foi inaugurada en 1979 e é a primeira estación de España en percorridos internacionais. É a segunda estación de España, tras a de Madrid-Atocha cun volume de viaxeiros próximo aos 30 millóns anuais dos cales algo máis de 18 millóns correspóndense co tráfico de proximidades.
Os seus traxectos de Longa e Media Distancia, usando tanto a rede convencional como a rede de alta velocidade conectan Barcelona con destinos nacionais e internacionais. Concentra o maior tráfico de proximidades da cidade ao confluír nela as liñas R1, R2, R3 e R4 da rede de Rodalies.
A estación, propiedade de Adif, atópase no distrito de Sants-Montjuïc, con entrada pola praza dos Països Catalans (ao sur) e a praza Joan Peiró (ao norte). Conta con dúas plantas, unha baixa e outra subterránea. Sobre a estación hai construído un hotel da cadea Barceló, e xunto á praza Joan Peiró hai dársenas de autobuses.
Vías
A estación conta con 14 vías, 6 de largo internacional (1 a 6) e 8 en largo ibérico. Dende setembro de 2007 prestan servizo as vías de largo ibérico e as de largo internacional dende o 20 de febreiro de 2008.
Longa distancia
Ata a finalización da construción do túnel da rúa Mallorca e da estación da Sagrera, Sants será o inicio de todas as liñas de alta velocidade que circulen dende Barcelona ata o resto de España, así como de servizos en largo internacional. Finalizada a construción da estación da Sagrera será esta a terminal das circulacións que teñan orixe e final en calquera lugar de España e veñan ata Barcelona, mentres que a estación de Sants será cabeceira das liñas que veñan de calquera cidade de Europa a Barcelona.
Metro
220px|miniatura|Acceso á estación de metro desde a estación de [[Administrador de Infraestruturas Ferroviarias|Adif]] Sants Estació é unha estación das liñas 3 e 5 do Metro de Barcelona que se sitúa baixo a estación de ferrocarril. Inaugurouse anos despois de existi-la estación de ferrocarril a medida que creceu o metro de Barcelona. Concretamente, en 1969, inaugurouse a estación da liña 5, máis próxima á estación de ferrocarril, co nome de Roma Estación Renfe. En 1975 inaugurouse a estación da liña 3 que está algo máis lonxe da estación de ferrocarril. Finalmente, en 1982, reordenáronse as denominacións das liñas de Metro de Barcelona e cambiouse o nome polo actual de Sants Estació.
Pódese acceder á estación de metro dende a de ferrocarril ou ben a través do acceso que hai na rúa Numancia.
Filaria (homónimos)
O nome Filaria pode referirse a:
Álvaro Gago
Álvaro Gago Díaz, nado en Vigo o 21 de xuño de 1986, é un cineasta galego.
Traxectoria
En 2008 licenciouse en Comunicación Audiovisual na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra, da Universidade de Vigo. No 2009 trasladouse a Chicago a estudar teatro. Un ano máis tarde mudou a súa residencia a Londres para proseguir os seus estudos de cinema na London Film School.
En xaneiro de 2018 acadou o premio do xurado no Festival de Cinema de Sundance coa súa curtametraxe Matria. E en maio do mesmo ano recibiu o premio do xurado á mellor curtametraxe de ficción no Festival de Cans. Neste festival tamén conseguiu o premio do público á mellor curtametraxe e o premio especial do xurado dos veciños á mellor curtametraxe.
Ben falado!
Ben falado! é un microespazo divulgativo de cinco minutos diarios dedicados á lingua galega patrocinado pola Secretaría Xeral de Política Lingüística, dirixido e presentado polo académico e secretario do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, Xesús Ferro Ruibal. Emítese na Televisión de Galicia. A primeira entrega constou de 250 programas durante 2008-2009 e despois emitiunos Correo TV, e a segunda entrega consta de 230 programas que comezaron a emitirse o 7 de xuño de 2010. Tamén se editou un DVD con 82 capítulos da primeira entrega.
Obxectivos
O programa Ben falado! permite ao telespectador acceder a diversas cuestións lingüísticas:
San Miguel, Ramil, Xunqueira de Espadanedo
San Miguel é un lugar da parroquia de Ramil no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres.
Ácido litocólico
O ácido litocólico é un ácido biliar secundario, que se orixina a partir das secrecións biliares. Deriva do ácido quenodesoxicólico da bile. Os conxugados do ácido quenodesoxicólico vertidos na bile, cando chegan ao colon, son procesados por acción bacteriana producindo ácido litocólico por redución do grupo hidroxilo do carbono 7. O ácido litocólico ten unha estrutura esteroide, cun só OH en posición 3 e unha cadea lateral rematada nun grupo carboxilo. No colon o ácido litocólico é absorbido, pasa ao sangue e regresa ao fígado polo circuíto da chamada circulación enterohepática. No fígado o ácido litocólico será conxugado con glicina ou taurina e volto a segregar ao duodeno.
O ácido litocólico ten toxicidade para as células e foi implicado na carcinoxénese humana e animal experimental de colon. Investigacións preliminares in vitro suxiren que o ácido litocólico mata selectivamente células de neuroblastoma, pero non afecta ás neuronas normais, e é citotóxico para moitos outros tipos de células malignas a concentracións fisioloxicamente relevantes.
A fibra vexetal da dieta pode unirse ao ácido litocólico e axudar a que sexa excretado nas feces; polo que esa é unha das razóns polas que a fibra pode protexer contra o cancro de colon.
O ácido litocólico (e o ácido litocólico acetato e ácido litocólico propionato) poden activar o receptor da vitamina D sen elevar os niveis de calcio igual ca a propia vitamina D.
Algunhas investigacións con lévedos mostran que pode aumentar a vida deses organismos.
Villanueva de Teba
Villanueva de Teba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012).
Atlantic City
Atlantic City pódese referir a:
Ladeiro
O topónimo galego Ladeiro pode referirse a:
Rieiro
O topónimo Pastoriza pode referirse a: