cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morte (personificación)
Formas e funcións
Un manto peculiar ("Idra" de acordo con Levy, "Wörterb Neuhebr.." I. 32, unha espada) pertence ao equipamento do Anxo da Morte (Eclesiastés R. iv. 7). O Anxo da Morte asume a forma particular que mellor servir aos seus propósitos, por exemplo, pode aparecer para un estudante na forma dun mendigo que suplica piedade (O mendigo debe recibir Tzedaká.) (M. Ḳ 28.). "Cando a peste se enfurece na cidade, non ande no medio da rúa, porque o Anxo da Morte [isto é, a peste] pasará por alí; se reina a paz na cidade, non ande nos bordos da estrada. Cando a peste se enfurece na cidade, non vaia só para a sinagoga, porque o Anxo da Morte almacena as súas ferramentas. Se os cans ouvearen, o Anxo da Morte entra na cidade; se eles fan deporte, o profeta Elías chegou" (B. Ḳ. 60b). O "destrutor" (Satanás ha-mashḥit) na oración diaria é o Anxo da Morte (Ber. 16b). Midr. Ma'ase Torah (compárese Jellinek, "BH" ii 98) di: "Hai seis Anxos da Morte: Gabriel para os reis; Ḳapẓiel para os máis novos; Mashbir para os animais; Mashḥit para os nenos; Af e Ḥemah para o home e os animais".
No catolicismo
No catolicismo romano, o arcanxo Miguel vese como o bo Anxo da Morte en oposición a Samael, o malvado Anxo da Morte, e leva as almas dos falecidos ao Ceo; hai unha invocación na oración de ofrenda tradicional da misa de réquiem. A morte tamén é un dos Catro Cabaleiros da Apocalipse retratados no Libro da Revelación.
Parque de Cervantes
miniatura|250px|[[Rosa (flor)|Roseiras no parque.]] O parque de Cervantes (en Parc de Cervantes) atópase no barrio de Pedralbes, pertencente ó distrito de Les Corts, en Barcelona. Atópase entre a avenida Diagonal e a avenida de Esplugues (nun tramo que se corresponde coa Ronda de Dalt), xusto no límite co termo municipal de Esplugues de Llobregat.
Inaugurado en 1965, está especializado en roseiras. Ten unha extensión de 87 665 m2.
Localización
Parque de Cervantes, Av. Diagonal 708-716, Pedralbes, distrito de Les Corts, Barcelona, 08038 Cataluña. A entrada é de balde todos os días da semana ó longo de todo o ano.
Historia e descrición
O parque está situado na zona onde antes se atopaba o torrente Estela, que transportaba a auga que descendía desde o cumio de Sant Pere Màrtir.
Foi deseñado por Lluís Riudor i Carol, director entón do Servizo Municipal de Parques e Xardíns de Barcelona. Inaugurado en 1965, destaca pola gran variedade de roseiras, planta á que está dedicado este parque de xeito especial, cun conxunto dunhas 11 000 roseiras dunhas 245 variedades distintas.
Pola climatoloxía mediterránea de Barcelona estas roseiras están en floración practicamente dende abril até novembro, aínda que entre maio e xuño alcanzan o cénit na súa floración, que outorga a este parque dunha singular beleza.
Cada ano celébrase neste parque un concurso de rosas novas, que son bautizadas con diversos nomes polos seus creadores.
Ademais das roseiras, no parque hai varias zonas de céspede e pequenas arboredas, así como unha zona de xogos infantís, mesas de tenis de mesa e zona de picnic. Tamén hai varias pérgolas que xeran zonas de sombra.
Variedade lingüística
A expresión variedade lingüística é unha forma neutral de referirse ás diferenzas lingüísticas entre os falantes dun mesmo idioma.
Co uso do termo variedade preténdese evitar a ambigüidade e falta de univocidade de termos como lingua ou dialecto, xa que non existen criterios unívocos para decidir cando dúas variedades deben ser consideradas como a mesma lingua ou dialecto, ou como linguas ou dialectos diferentes.
Variedades xeográficas
As diferenzas ou mudanzas deste tipo pertencen á variación diatópica e consisten en que existen variantes na forma de falar unha mesma lingua debidas á distancia xeográfica que separa aos falantes. Así, por exemplo, no galego occidental dise pantalóns mentres que no central dise pantalós e no oriental pantalois.
Os dialectos son, daquela, formas senlleiras coas que as diferentes comunidades falan unha determinada lingua. Dende este punto de vista adóitase falar do inglés británico, do inglés australiano etc. Con todo, hai que ter presente que os dialectos non presentan límites xeográficos precisos, senón que, ao contrario, estes son borrosos e graduais. Por iso é polo que se considera que os dialectos que constitúen unha lingua forman un continuum sen límites precisos. Moitos adoitan dicir que unha lingua é un conxunto de dialectos cuxos falantes poden entenderse entre si. Con todo, isto non parece selo para o alemán, xa que hai dialectos desta lingua que son inintelixibles entre si. Doutra banda, está o caso das linguas escandinavas, linguas consideradas independentes, mais comprensibles entre si.
Variedades sociais
Este tipo de variacións recibe tamén o nome de variacións diastráticas e comprenden tódalas mudanzas da linguaxe producidas polo ambiente no que se desenvolve o falante. Dentro deste eido, interesa sobre todo o estudo dos sociolectos, os cales débense a factores como a clase social, a educación, a profesión, a idade, a procedencia étnica etc. En certos países onde existe unha xerarquía social moi clara, o sociolecto da persoa é un marcador da clase social pertence, o cal pode supoñer unha barreira para a integración social.
Variedades situacionais
Coñecidas tamén como variedades diafásicas, implican a existencia de rexistros ou estilos constituídos a partir de diferenzas lingüísticas definidas pola situación na que se atopa o falante ou a circunstancia en que unha lingua dada se vai usar. Como se sabe, non se fala igual nunha festa de amigos que nunha actividade relixiosa. Dende este punto de vista, o que provoca o cambio é o grao de formalidade que se supón adecuada para o uso ou evento lingüístico. O grao de formalidade enténdese como a estrita observancia das regras, normas e costumes na comunicación lingüística.
Tomando en consideración este factor, os especialistas falan da existencia de diversos rexistros ou estilos. Deste xeito, no intre de se expresaren, os falantes deben elixir un rexistro axeitado á circunstancia na que se atopa.
Non existe acordo respecto de cantos e que tipos de rexistros existen. Polo xeral, distínguense os seguintes: solemne, culto ou formal, estándar, profesional, coloquial, frío, vulgar e xergal.
As variedades poden ser distinguidas, ademais de polo seu vocabulario, por diferenzas na súa gramática, fonoloxía e prosodia. Por exemplo, a adaptación das palabras estranxeiras. Cronolecto: fai referencia á idade, (cativo, adolescente, adulto, vello) Sociolecto: fai referencia á clase social á que o falante pertence (alta, media, baixa). Dialecto: fai referencia segundo o país ou a rexión á cal pertence. Os vulgarismos e idiotismos son ás veces considerados como formas de estilo, ao estaren limitados a variacións de léxico, mentres que os argots poden ser incluídos tanto no concepto de variedade como de estilo.
As variacións lingüísticas no galego
miniatura|300px|Áreas lingüísticas do galego
Atendendo á distribución xeográfica e á maneira de se combinaren os fenómenos diferenciadores das falas galegas, poden delimitarse tres grandes complexos lingüísticos ou bloques: occidental, central, e oriental. No interior destes bloques hai varias áreas, zonas lingüísticas de desigual extensión e unidade, delimitables coa isoglosa dun ou dous fenómenos caracterizadores. Esta división baséase fundamentalmente na fonética e mais na morfoloxía.
Outras variedades lingüísticas
Na sociolingüística emprégase ademais, e entre outros, os seguintes termos, para designar, dentro de variedade lingüística, formas da fala que non son compartidas polo conxunto dos falantes dun idioma ou dialecto:
Swansea City A.F.C.
O Swansea City Association Football Club (Clwb Pêl-droed Dinas Abertawe) é un club de fútbol galés da cidade de Swansea. Foi fundado en 1912 e compite na Premier League. O seu campo é o Liberty Stadium, con capacidade para 20.750 espectadores. Fundado en 1912 como Swansea Town AFC, adoptou en 1969 a súa denominación actual tras obter Swansea o status de cidade. Uniuse á Football League en 1921 e é membro dende entón. Entre 1981 e 1983 xogou na First Division, máxima categoría do fútbol inglés, acabando sexto na súa primeira tempada. Na tempada 2010/11 conseguiu o ascenso á Premier League, sendo o primeiro club de Gales que disputa esta competición dende a súa fundación en 1992.
O Swansea City é un dos 6 equipos galeses que participan na liga inglesa. Ata o ano 1992, a FAW non organizaba ningún torneo ligueiro, coa posta en marcha da Welsh Premier League, o Swansea rexeitou a invitación para participar nela. En 1996 deixou de participar na Welsh Cup.
Na tempada 2012/13, acada unha gran campaña con Michael Laudrup como DT, conseguindo conquistar a Copa da Liga de Inglaterra ó vencer na final 5-0 ó Bradford City, que militaba na Football League Two, cuarta división de Inglaterra. Isto representou o primeiro título do Swansea e o segundo dun club galés en competicións inglesas, xa que o Cardiff City gañara a FA Cup en 1927. Ademais, grazas a este logro, o Swansea logrou clasificar por vez primeira na súa historia nunha competición internacional, a UEFA Europa League 2013-14, competición na que debutou triunfando e eliminando primeiro ó Malmö FF de Suecia e logo ó Petrolul romanés en fases previas, para chegar a fase de grupos e debutar ante o Valencia CF, en Mestalla, goleando a domicilio por 0-3, con goles de Wilfried Bony, Michu e Jonathan de Guzmán.
Primeiro equipo
Datos do 18 de agosto de 2017
Sub 23
Datos do 22 de maio de 2017
Baptisterio de San Xoán
miniatura|250px|O baptisterio de San Xoán. O baptisterio de San Xoán (en italiano battistero di San Giovanni) é un edificio relixioso situado en Florencia, Toscana (Italia). É particularmente famoso polos seus tres conxuntos de portas de bronce, de considerábel valor artístico.
Atópase na Piazza del Duomo, ao oeste da catedral de Santa María del Fiore. Até o século XIX, todos os cidadáns católicos de Florencia eran bautizados neste baptisterio. Está incluída na categoría de basílicas menores.
Historia
Durante moito tempo, creuse que o baptisterio foi orixinariamente un templo romano dedicado ao deus Marte, o deus tutelar da vella Florencia.
Adoito acredítase a Dante coma o creador desta lenda, mais isto non é correcto. O seu creador foi Giovanni Villani no século XIV. Porén, escavacións realizadas no século XX demostraron que había un muro romano do primeiro século atravesando a praza do baptisterio. Probabelmente foi construído sobre os restos dunha torre de garda romana nunha esquina deste muro, ou outro edificio romados. De todos os xeitos, sábese con certeza que un primeiro baptisterio octogonal foi construído aquí no século IV ou V da nosa era e foi posteriormente substituído por outro baptisterio cristiano no século VI d. C.
A súa construción atribúese a Teodelinda, raíña dos longobardos (570-628) para conmemorar a conversión do seu marido, o rei Autario. Foi a segunda basílica da cidade despois da de San Lourenzo, fóra do muro da cidade, e precedeu á igrexa de Santa Reparata. Foi inaugurada o 4 de marzo de 897, cando un enviado do Sacro Imperio Romano Xermánico asentouse por primeira vez alí para impartir xustiza. Probabelmente, as pilastras de granito foron tomadas do foro romano de Florencia, onde se atopa actualmente a Piazza della Repubblica. Durante ese tempo, o baptisterio atopábase arrodeado por un cemiterio de sartegos romanos, empregados coma tumbas por importantes familias florentinas (agora no Museo dell'Opera del Duomo).
Grafiose
miniatura|Exemplar morto de [[umeiro da especie Ulmus minor por mor da grafiose.]] A grafiose é unha doenza fúnxica que afecta os umeiros (Ulmus sp.). Parece ser que a súa orixe se atopa no leste de Asia, onde as especies de umeiros son máis resistentes e non se ven tan afectadas. A doenza espallouse por Asia, Europa, Estados Unidos, Canadá e Nova Zelandia, e provócaa un fungo do xénero Ophiostoma. Este organismo ocupa os vasos do xilema e esténdese provocando que as follas murchen e que a árbore morra. O vector epidemiolóxico da grafiose son normalmente os escaravellos do xénero Scolytus, que transportan no seu corpo esporas do fungo desde exemplares de umeiro doentes a exemplares sans.
Téñense utilizado varias estratexias para combater a praga: eliminar exemplares mortos de umeiro ou partes afectadas da árbore, uso de insecticidas para impedir a proliferación de exemplares de Scolytus, eliminación de raíces-ponte entre exemplares achegados, uso de funxicidas e plantacións de umeiros resistentes ao fungo. Esta enfermidade causou a morte de millóns de umeiros en Europa e América do Norte. Contra o ano 1996 a grafiose devastara máis da metade dos umeiros do norte dos Estados Unidos; nalgúns países europeos estas árbores atópanse case extintas. No ano 1986 o 82% das forestas de umeiros españolas estaban afectadas. .
A grafiose en Galicia
Os umeiros son moi raros hoxe en día en Galicia; só atopamos exemplares illados nas serras orientais de Lugo e Ourense ou nas Fragas do Eume; o máis probábel é que a especie sufrise unha redución drástica da poboación por causa da súa utilización na costrución naval da Mariña española, e máis recentemente pola grafiose, de aí a rareza actual da mesma nas fragas e bosques e galegos.
Os umeiros tamén son comúns árbores ornamentais en Galicia, plantadas en xardíns, parques, arboredos e carballeiras (Vilalba, Lourizán..). Na Praza Maior de Lugo plantáronse noutrora umeiros que morreron por mor da grafiose. Hoxe existe no lugar un tronco morto de umeiro cunha placa lembrando este feito.
Especies vulnerábeis
miniatura|right|[[Ulmus laevis, especie de umeiro pouco resistente á grafiose.]] As especies de umeiros máis vulnerábeis son:
Historia
Disque a doenza orixinouse no oeste asiático, onde as especies de umeiros presentes (Ulmus pumila, Ulmus parvifolia e Ulmus wilsoniana) son resistentes á peste, o que probabelmente indique que estas especies e Ophiostoma conviviron durante milleiros de anos. Téñense identificado dúas pandemias: unha producida por Ophiostoma ulmi a principios do século XX e outra orixinada por Ophiostoma novo-ulmi na década de 1960.
En 1919 comezaron a notarse os seus efectos nos Países Baixos, cando empezaron a declinar poboacións de Ulmus × hollandica, estendéndose posteriormente esta mortandade a Francia e Bélxica. Foi a botanista neerlandesa Marie Beatrice Schwarz a que identificou como axente da enfermidade o fungo Ophiostoma ulmi e máis tarde achouse que o vector deste patóxeno eran os escolítidos do xénero Scolytus. Na década de 1920 a doenza acadou o Reino Unido e en 1931 os Estados Unidos a través de toros procedentes de Francia. Na década de 1940 a grafiose eliminara entre un 10% e un 40% dos exemplares de umeiros de Europa, porén a epidemia semellaba estar controlada.
Na década de 1960 reapareceu unha grafiose máis agresiva orixinada por outra especie do xénero Ophiostoma, Ophiostoma novo-ulmi. Distinguíronse dúas cepas: a cepa EAN (Eastern European) cuxa orixe era Ucraína e Moldavia e maila cepa NAN (North American), localizada na Rexión dos Grandes Lagos. Desde eses focos espallouse por Asia, oeste de Europa e por todos os Estados Unidos. A cepa EAN atópase presente en países do centro de Europa, Italia, os Balcáns e Irlanda, mentres que a cepa NAN tense espallado a Inglaterra, Italia, a antiga Iugoslavia, os países nórdicos e na década dos 80 á Península Ibérica.
Vector epidemiolóxico
miniatura|Galerías produto da acción de [[escaravellos no toro dun umeiro.]] O patóxeno causante da grafiose chega aos umeiros normalmente a través dos escaravellos do xénero Scolytus. As especies máis importantes que actúan como vector en Europa son Scolytus scolytus, que acada unha lonxitude de 7 mm, e Scolytus multistriatus, cunha lonxitude de 3,5 mm. Ademais destas dúa especies, na Península Ibérica tamén actúa como vector da doenza Scolytus kirchi, e noutras rexións europeas fano Scolytus sulcifrons, Scolytus ensifer e Scolytus pygmaeus. Scolytus multistriatus é o maior responsábel da propagación da grafiose en América do Norte, ademais de Hylurgopinus rufipes e Scolytus schevyrewi. miniatura|left|150px|[[Scolytus multistriatus, vector da grafiose.]] Estes escaravellos transportan nos seus corpos as esporas de Ophiostoma. Normalmente elixen exemplares de umeiros febles ou mortos, atraídos por compostos volátiles xerados por estas árbores, diferentes aos que emiten os umeiros sans, e furando galerías que atinxen o cámbium e en cuxo interior macho e femia aparéanse. Posteriormente a femia fura outra galería paralela ao eixo lonxitudinal do umeiro, depositando alí os seus ovos e desenvolvéndose as larvas dentro da árbore. Estas larvas constrúen galerías que se dispoñen perpendicularmente á galería creada pola súa nai, até chegaren ao estado adulto, cando abandonan a árbore para procurar umeiros sans, dos que precisan alimentarse para madureceren sexualmente, transportando novamente no seu corpo as esporas do fungo, que enferman e matan a árbore creando un espazo axeitado para a reprodución e posta do escolítido.
Ophiostoma
Os organismos que provocan a grafiose, Ophiostoma ulmi e Ophiostoma novo-ulmi, pertencen á división Ascomycota, e posúen unha morfoloxía propicia para se adherir ao corpo de distintos artrópodos. O ciclo biolóxico do fungo presenta dúas etapas reprodutivas, asexual ou imperfecta e sexual. A partir das esporas transportadas polos escaravellos comeza a etapa asexual, onde se xera o micelio que á súa vez está formado por hifas. Este micelio dá lugar a conidios incoloros. Estes conidios ascenden á parte alta da árbore a través do zume. Nesta etapa tamén se forman sinemas que conteñen sinemiosporas (así se denominan as esporas producidas no sinema), que van dar lugar cando xermolen a hifas sexuadas, que cando se encontran con outras hifas dan lugar á fase sexual. Nesta fase Ophiostoma xera peritecios que dan lugar a oito ascosporas.
As diferenzas morfolóxicas entre Ophiostoma ulmi e Ophiostoma novo-ulmi son:
En 1995 describiuse no Himalaia unha nova especie do xénero Ophiostoma, Ophiostoma himal-ulmi, porén non se detectaron síntomas de grafiose nos umeiros da zona. O fungo illouse a partir de mostras recollidas en exemplares de Ulmus wallichiana.
Evolución da grafiose
Unha volta que Ophiostoma se instala no umeiro espállase polo xilema. Esta propagación é máis efectiva cando a árbore forma os vasos de primavera, xa que aovestar estes formados por células maiores o fungo desprázase máis rapidamente. O patóxeno ceiba toxinas que acaban producindo a obstrución dos vasos do xilema, provocando un déficit hídrico nas pólas altas da árbore e, por conseguinte, o seu murchamento. Despois o fungo aliméntase do floema da árbore morta, alcanzando as galerías horadadas polos escolítidos, fruificando nelas e producindo esporas que se adhieren ao corpo dos escaravellos, para cando estes emerxan poidan ser novamente transportadas.
Os umeiros reaccionan ante o patóxeno xerando barreiras de parénquima co obxectivo de illar o fungo, evitando así que Ophiostoma acade o cámbium vascular. A árbore tamén é quen de bloquear os vasos mediante xeles e tilosas (espesantes), evitando a propagación vertical da doenza. Tense tamén descrito en exemplares afectados a acumulación no xilema de mansononas, que son substancias funxicidas.
Como actuar
Un das medidas a tomar cando se detecta a grafiose á o chamado saneamento, que consiste na destrución das pólas afectadas ou, cando un exemplar de umeiro está seriamente afectado e é irrecuperábel, a eliminación do exemplar enteiro. Ademais tense que procurar que non se produzan traslados de leña dende lugares onde a grafiose está presente a zonas libres dela. Por iso é frecuente queimar as pólas ou exemplares cortados, aínda que tamén se poden tratar con insecticidas, mergullar en auga durante un tempo, introducir a madeira en recipientes estancos ou soterrala.
Outra actuación para evitar a transmisión da doenza consiste en illar mediante gabias as raíces de individuos sans e individuos afectados, asperxindo ditos buracos cun herbicida, normalmente metam sodio. Cómpre termos en conta a posíbel presenza de cabos eléctricos ou gasodutos soterrados. Para se asegurar completamente de que a enfermidade non se vai transmitir a profundidade da gabia ten que ser duns 1,20 m.
Tamén é efectiva, aínda que como medida complementaria ao saneamento, a utilización de praguicidas, como o metoxicloro, que se ben non produce unha alta mortalidade de escolítidos si funciona como repelente. É máis efectivo e barato usar DDT, mais por mor da súa prohibición non se utiliza.
Outro xeito de combatermos a doenza é pór trampas de feromonas artificiais onde fican atrapados os escolítidos, aínda que normalmente soamente se logra atrapar a un 20% destes. Este método non debe empregarse en olmeirais libres da doenza, xa que se poderían atraer desde outras zonas insectos portadores de Ophiostoma. miniatura|left|Exemplar de [[Ulmus pumila. Estanse a hibridar exemplares desta especie con exemplares de Ulmus minor para conseguir un umeiro resistente á grafiose.]] O uso de funxicidas, como o tiabendazol (TBZ), o benomilo ou a carbendazima (MBC). adóitanse utilizar cando a árbore se atopa doente e para a súa aplicación cómpre realizar varios furos ao exemplar e inxectar o funxicida, para así conseguir que este se distribúa ben. Este método posúe varios inconvenientes: as feridas que se lle fan ao umeiro cos trades, a toxicidade para a árbore dos compostos empregados, a duración dos efectos do funxicida ou o custo do tratamento. Tamén se inxectan produtos como Lignasan ou Arbotect en exemplares sans para previr a aparición da grafiose.
As tentativas de realizar un control biolóxico da praga centráronse na procura de organismos que ataquen tanto o fungo coma o escolítido.
Tamén se están a realizar investigacións para conseguir umeiros resistentes á grafiose, normalmente mediante a hibridación de exemplares da especie Ulmus minor e Ulmus pumila, e se teñen clonado árbores que presentaron resistencia á peste en zonas afectadas por ela. Un exemplo é un olmeiral sito na localidade española de Rivas-Vaciamadrid, onde conviven Ulmus minor var. minor e Ulmus minor var. vulgaris, que non se viu maiormente afectada pola grafiose, por mor probabelmente a factores ecolóxicos e xenéticos. Cando se decide substituír as árbores autóctonas por outros umeiros que sexan resistentes á praga adóitanse empregar normalmente especies de orixe asiática, como Ulmus pumila ou Ulmus parvifolia.
Decadencia dos umeiros do Holoceno
No noroeste de Europa durante o Holoceno medio produciuse un declive na cantidade de umeiros. Este episodio tivo unha duración duns 1066 anos, entre os anos 6347-5281 AP e seica causado por un conxunto de factores: un cambio no clima, a deterioración do solo, a competencia con outras especies de árbores que migraron, a actividade humana e unha doenza. Considerouse a posibilidade de que a enfermidade que puido producir esa mortalidade se trate da grafiose ou dunha doenza semellante. Esta hipótese baséase en distintas evidencias: por unha banda téñense realizado estudos palinolóxicos dos sedimentos do Holoceno medio e se compararon con outros estudos de áreas que foron devastadas pola grafiose, presentando resultados moi semellantes. Por outra banda, atopáronse subfósiles dun dos vectores da doenza, Scolytus scolytus. Ademais acháronse restos de galerías furadas por Scolytus scolytus e Scolytus laevis en toros de umeiros do Mesolítico e do Neolítico. Tamén se acharon no sitio de Præstelyngen (Dinamarca) subfósiles de madeira de umeiro no que se aprecian uns tecidos de parénquima semellantes aos que xeran os umeiros para se protexer da invasión de Ophiostoma.
Nantes
O topónimo Nantes pode referirse a:
Thy Neighbour's Wife
Thy Neighbour's Wife é a primeira novela obra do escritor irlandés Liam O'Flaherty, publicada no ano 1923.
-540
Outros
Historia ano a ano
La Alberca
O topónimo La Alberca pode referirse a:
Pruzos
O topónimo Pruzos pode referirse a:
Mondragón Corporación Cooperativa
A Corporación Mondragón está composta por 264 empresas e entidades que se dividen principalmente en tres sectores: financeiro, industrial e distribución, ademais de abranguer tamén as áreas de investigación e formación. A súa marca máis coñecida é Fagor.
Cooperativas
300px|miniatura|Primeira cooperativa Ulgor, no barrio de San Andrés de Arrasate.
Área industrial
É o máis importante do grupo. Está organizado internamente en varias divisións:
Mondragón Automatización Industrial: empresas de MCC dedicadas á automatización de procesos industriais.
Mondragón Automoción. Agrupa ás empresas de MCC que pertencen ao sector de compoñentes da automoción:
Mondragón Compoñentes. É un grupo industrial da corporación que agrupa as cooperativas que se adican a fabricar compoñentes, principalmente, para o sector dos electrodomésticos.
Construción. É o grupo industrial que agrupa as cooperativas da corporación relacionadas co sector da construción.
Mario Caneiro
Mario Caneiro Ameneiros, nado en Narón en 1969, é un escritor galego.
Mondragón Corporación Cooperativa
Área industrial
Equipamento. Agrupa as cooperativas que fabrican certo tipo de bens de consumo, así como compoñentes eléctricos non asimilábeis aos sectores de automoción ou electrodomésticos.
200px|dereita Fogar. Agrupa as cooperativas que fabrican bens de consumo destinados ao fogar (electrodomésticos e mobles). Inclúe Fagor Electrodoméstricos, a cooperativa en torno á cal se creou MCC.
Mario Caneiro
Traxectoria
Traballa como funcionario. Ten publicado obra súa na revista Infoxove.
Mondragón Corporación Cooperativa
Área industrial
Mondragón Enxeñaría e Servizos. Como o seu nome indica agrupa as cooperativas que realizan actividades de enxeñaría e servizos de consultoría, formación etc...
Máquinas Ferramenta. Agrupa as empresas da corporación que pertencen ao sector da máquina-ferramenta. A principal cooperativa deste grupo é Danobat de Elgoibar e a maior parte delas están agrupadas dentro do Grupo Danobat.
Mondragón Utillaxe (útiles para a industria) e Sistemas.
Área distribución
Dentro deste sector destaca como empresa principal a cooperativa Eroski. Esta é a principal empresa da corporación MCC, tanto en número de empregados como en facturación. É un dos líderes da distribución alimentaria en España coa súa rede de hipermercados, supermercados, axencias de viaxes, perfumarías, ...
O resto de empresas desta área relaciónanse co sector alimenticio principalmente.
Centros de formación
Mondragón Corporación Cooperativa ten os seguintes centros de ensinanza e formación; entre eles unha universidade privada.
La Alberca, Salamanca
250px|thumb|Praza Maior de La Alberca
La Alberca é un concello español da provincia de Salamanca, en Castela e León. Pertence á comarca da Sierra de Francia, ao partido xudicial de Ciudad Rodrigo e á Mancomunidade Sierra de Francia.
Tiña en 2015 unha poboación de 1.121 habitantes. O seu termo municipal está formado polas localidades de La Alberca, Las Batuecas e Prado Carreras.
Danzig (homónimos)
A palabra Danzig pode referirse a:
-45
Outros
Historia ano a ano
Cayetano Aldrey Salvado
Cayetano Antonio Aldrey Salvado, nado en Lobio (Santiago de Compostela) o 3 de maio de 1851 e finado en Buenos Aires o 11 de maio de 1922, foi un mestre e filólogo galego.
Traxectoria
Estudou no seminario compostelán no que fixo amizade con Bernardo Rodríguez Ribeira e do que saíu antes de ordenarse. En 1874 emigrou á Arxentina e instalouse en Buenos Aires ata a súa morte. Dedicouse ao ensino privado e ao estudo de temas lingüísticos e filolóxicos. En 1896 propúxolle ao Goberno arxentino a elaboración dun texto oficial o solucionase o conflito da docencia e que servira de base para a aprendizaxe de cada materia. A súa proposta foi aceptada dous anos máis tarde mediante a apertura dun concurso para escoller os textos. Tamén se ocupou do estudo de cuestións filolóxicas do idioma galego, sobre as que polemizou con Julio Dávila e Bernardo Rodríguez. Colaborou en El Correo Español, El Eco de Galicia e Almanaque Gallego. Integrouse na Xunta Protectora da Academia Galega na súa fundación (1906) e defendeu a creación dun idioma universal.
Cea, León
Cea é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 515 habitantes (INE 2011).
Os Muíños, O Allo, Zas
Os Muíños é un lugar da parroquia do Allo no concello coruñés de Zas na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 66 habitantes (36 homes e 30 mulleres).
A Madroa, Cesuris, Manzaneda
A Madroa é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. No ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, tiña só habitante, sendo este un home.
UL Bohemian R.F.C.
O seu símbolo é o paporroibo (red robin). O xogador máis representativo do club no Munster Rugby é Barry Murphy.
Xoga os seus partidos en Annacotty e o University's Sports Arena, ademais de Thomond Park.
History
O club resulta da fusión en 1999 do Bohemian RFC (fundado en 1922) e o University of Limerick (fundado en 1972).
Eancé
Eancé (en Aentieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Tinteira, Insua, Ortigueira
A Tinteira é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Harry Potter e a Orde do Fénix
O libro saíu á venda o 21 de xuño de 2003 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no mes de decembro de 2008 en Galicia pola Editorial Galaxia coa tradución de Laura Sáez. O libro gañou varios premios, entre os que destaca o mellor libro para xente nova segundo a American Library Association concedido en 2003. Durante as 24 primeiras horas da posta á venda, a novela vendeu cinco millóns de copias. A versión cinematográfica do libro estreouse en 2007.
Introdución
Durante as catro novelas anteriores, o personaxe principal, Harry Potter, fixo fronte ás dificultades de medrar co reto engadido de ser un meigo famoso. Cando Harry era un bebé, Voldemort, o meigo escuro máis poderoso da historia, matara os pais de Harry pero desapareceu misteriosamente despois de intentar asasinar o cativo. Isto foi o que fixo a Harry gañar a súa fama. O neno púxose ao coidado dos seus tíos muggles, Vernon e Petunia.
Harry entra no mundo máxico con once anos, e ingresa na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. Fai amizade con Ron Weasley e Hermione Granger e ten unha confrontación con Lord Voldemort, que intenta recuperar o seu poder. Coa volta ao colexio despois das vacacións de verán, algúns estudantes de Hogwarts sofren ataques despois de que a lendaria Cámara dos Segredos sexa aberta. Harry pon fin aos ataques matando ao basilisco agochado nesta gorida e frustrando outro intento de Lord Voldemort de gañar os seus poderes completos. Ao outro ano, Harry oe que é o obxectivo de Sirius Black, un asasino que escapou do cárcere de Azkaban. Malia as rigorosas medidas de seguridade presentes en Hogwarts, Black consegue dar con Harry ao final do ano, e Harry descobre que Black fora incriminado e era seu padriño. No cuarto ano, Harry participa nunha competición máxica chamada Torneo Tres Meigos. Á fin do Torneo, Harry é testemuña do regreso ao poder de Lord Voldemort.
Resumo
A novela comeza cando Harry e seu curmán, Dudley Dursley, son atacados por dementores. Harry emprega a maxia para loitar contra eles, de modo que debe asistir a unha vista disciplinaria por utilizar a maxia sendo menor de idade. En resposta á reaparición de Voldemort, Dumbledore volve activar a Orde do Fénix, unha sociedade secreta que traballa para derrotar a Voldemort e os seus aliados, así como protexer os seus obxectivos. Malia as descricións de Harry das actividades recentes de Voldemort, o Ministerio de Maxia e moita xente do mundo máxico que rexeita crer que Voldemort regresou.
Nun intento de impor a súa versión do plan de estudos escolar, o Ministerio designa a Dolores Umbridge como a nova profesora de Defensa contra a Maxia Negra de Hogwarts. Umbridge impón na escola un réxime case ditatorial e rexeita ensinar aos estudantes a se defenderen contra a maxia negra por si mesmos. Finalmente, consegue facerse co posto de directora tras a marcha forzada de Dumbledore. Ron e Hermione persuaden a Harry para que cree un grupo de estudos secreto e ensinar ao alumnado as habilidades máis avanzadas que el aprendeu. Harry tamén descobre que el e mais Voldemort posúen unha conexión telepática, que permite a Harry ollar algunhas das accións de Voldemort.
No clímax da novela, Voldemort leva a Harry mediante un cebo ata o Ministerio de Maxia para que lle axude roubar o rexistro dunha profecía que os involucra aos dous. Harry e os seus amigos entran nunha batalla cos Devoradores da Morte de Voldemort e no transcurso a profecía esnaquízase ao caer contra o chan. A chegada a tempo dos membros da Orde do Fénix salva as vidas dos mozos, pero Sirius Black morre na batalla a mans de Bellatrix Lestrange. No vestíbulo do Ministerio, Harry enfróntase a Voldemort unha vez máis, pero aparece Dumbledore e entra nun feroz combate co Señor Escuro. Ao final, a meirande parte dos Devoradores da Morte son capturados, e o mundo máxico acepta a volta de Voldemort.
Tras a batalla, Dumbledore explica a Harry que antes do seu nacemento se fixera unha profecía que dicía que nacería un neno co poder de derrotar a Voldemort. A profecía podía referirse a Harry ou a Neville Longbottom, pero foi Harry ao que Voldemort pensou que aludía. Desde o seu regreso, Voldemort intentara descubrir o contido da profecía ao completo. Esta indica que o Señor Escuro sinalarao como o seu igual e ningún poderá vivir mentres o outro aínda viva; é dicir, ou ben Harry ou ben Voldemort terá que matar ao outro.
Desenvolvemento
Nunha entrevista para a BBC News, Rowling indicou que a morte dun personaxe principal fixéraa entristecer. Engadiu que aínda que o seu esposo suxerira que non matara o personaxe para evitar a súa tristeza, ela necesitaba ser "unha asasina desapiadada". Porén, Rowling revelou noutra entrevista en 2007 que inicialmente tiña en mente matar a Arthur Weasley neste libro, pero finalmente non o puido aturar. Nunha nova entrevista, á pregunta de se cambiaría algo das sete novelas se puidese volver ao pasado, Rowling respondeu que quitaría algunhas cousas d’a Orde do Fénix, porque é longo de máis para ela.
Filme
A versión cinematográfica estreouse en 2007. O filme foi dirixido por David Yates e escrito por Michael Goldenberg.
Arechis II de Benevento
Arechis II (? - 26 de agosto de 787) foi duque de Benevento do 758 ao 774, e despois príncipe da mesma cidade do 774 ata a súa morte. Desde 774 afincouse en Salerno no pazo que construíu, creando o que se había de converter no 839 no Principado de Salerno.
Traxectoria
Nobre longobardo, de orixe probabelmente beneventana, Arechis casou con Adelperga, filla do rei Desiderio e foi nomeado polo seu sogro duque de Benevento no 758, no lugar do rebelde Liutprando. Tras a vitoria de Carlomagno no 774 e o fin da "Longobardia Maior", Arechis tomou o título de "princeps" converténdose en herdeiro das tradicións, da cultura e da identidade nacional do propio pobo.
O refinamento de inspiración grega da corte beneventana testemuña un florecemento económico do principado, mentres o códice lexislativo emanado de Arechis II testemuña a súa preparación xurídica. Morreu o 26 agosto de 787, poucos días antes do desembarco en Lucania de embaixadores bizantinos encargados polo imperio de establecer co príncipe unha alianza formal.
Natalia Carou
Natalia Carou Figueira, nada en Bealo (Boiro) o 14 de outubro 1974, é unha escritora galega.
Traxectoria
Cursou estudos de Graduado Social na Universidade da Coruña exercendo como asesora empresarial fiscal. O alento nas costas, ao igual que A cova da Moura, conta duras historias de adolescentes que se combinan con lendas da Galicia medieval, alternando liñas temporais. O mal querer relata o caso dun rapaz maltratado que comete un delito e debe ingresar nun centro de menores.
Ramón Chao
Ramón Luís Chao Rego, nado en Vilalba o 21 de xullo de 1935 e finado en Barcelona o 20 de maio de 2018, foi un xornalista, escritor e músico galego.
Traxectoria e recoñecementos
Tras recibir o Premio de Virtuosismo de piano en 1955, emigrou a Francia en 1956, onde ampliou estudos musicais. Foi responsable en París das emisións radiofónicas en galego, correspondente da revista Triunfo e redactor xefe do servizo para América Latina de Radio Francia Internacional. En 1960 colaboraba no Servizo de Linguas Ibéricas da RTF, do que sería xefe dez anos despois.
Autor de numerosas obras e traballos xornalísticos sobre os máis diversos temas (sociais, políticos, históricos, culturais...), o francés foi a súa lingua de instalación e de traballo ademais do castelán, pero mantivo sempre o compromiso co galego natal como lingua literaria.
Irmán do teólogo Xosé Chao Rego e pai dos cantantes Antoine Chao e Manu Chao, tivo especial repercusión a súa viaxe en tren pola Colombia dos anos noventa para realizar unha reportaxe xunto a Mano Negra, grupo musical que o seu fillo lideraba naquela altura. En 1985 creou o Premio de Novela Curta Juan Rulfo.
Colaborador histórico na televisión francesa e na prensa —especialmente nos periódicos Le Monde e Le Monde diplomatique— o seu prestixio neses ámbitos valeulle ser nomeado Cabaleiro das Artes e das Letras polo goberno de Francia en 1991.
Obtivo ademais o Premio Galicia de Comunicación (1997) e en 2001 o Liberpress, outorgado en Girona “pela seva coherència humana i solidaritat periodística”.
Aurelio López Fernández
Aurelio López Fernández, nado en Nogueiró (O Mundil, Cartelle) o 23 de decembro de 1932, e finado en Outomuro o 8 de outubro de 2018, foi un veterinario e político galego.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no actual IES Otero Pedrayo de Ourense e a licenciatura de Veterinaria na facultade de Veterinaria de León, pertencente na altura á Universidade de Oviedo que rematou en 1956. Posteriormente, na década dos 60 foi fundador da Cooperativa de Productores de Huevos, encadrada en UTECO.
Foi alcalde de Cartelle pola UCD nas primeiras eleccións municipais de 1979 e por Coalición Galega en 1983 e 1987.
San Paio, Cesuris, Manzaneda
San Paio é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 4 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Roberto Mera
Roberto Mera Covas, nado en Ponteareas en setembro de 1971, é un avogado, político e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito e en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce como avogado e politicólogo en Ponteareas e é concelleiro (BNG) do goberno municipal desta localidade.
En 1990 iniciou a súa traxectoria social e política como cofundador do Grupo Ecoloxista Adenco (Asociación para a Defensa da Natureza do Condado) do que foi máximo responsábel até 1995. En 1991 formou parte da candidatura do BNG, encabezándoa en 1995, ano no que logra tres concelleiros, sendo designado portavoz do BNG. Nese mesmo ano querelouse contra o alcalde José Castro Álvarez (PP) e sete membros do seu goberno, que resultaron inhabilitados en 2001. Nas eleccións municipais de 1999 e 2003 repetiu como cabeza de lista do BNG. No 2003, após obter o BNG cinco concelleiros, asumiu a responsabilidade de primeiro tenente de alcalde, logo de apoiar para a alcaldía a Francisco de Asís Candeira Mosquera, o candidato do PSOE e forza menos votada (dous concelleiros), quen acadou tamén o apoio do PP, pero foi desbancado cunha moción de censura en 2004. Nas eleccións municipais de 2007 foi o candidato á alcaldía máis votado, obtendo seis edís, pero un pacto in extremis entre o PP de Salvador González Solla e a UCPA de Nava Castro impediulle ser o alcalde de Ponteareas.
En paralelo coa política local, entre 1995 e 2009 ocupou diversas responsabilidades no BNG: responsábel comarcal no Condado, membro do Consello Nacional e da Executiva Nacional como Secretario de Política Municipal.
En 2009 abandonou a política activa aínda que continuou figurando nas candidaturas do BNG nas eleccións municipais de 2011 e 2015, neste ano como independente. O alcalde de Ponteareas, Xosé Represas (BNG), incorporouno ao terceiro posto da candidatura das eleccións municipais de 2019. Tras eses comicios, nos que o BNG revalidou a alcaldía con nove concelleiros, asumiu a terceira tenencia de alcaldía e as concellarías de Bo Goberno, Transparencia e Participación Cidadá; Tráfico e Mobilidade; e Medio Rural. En maio de 2021, tras o falecemento do alcalde Xosé Represas e a toma de posesión da alcaldesa Cristina Fernández Davila, asumiu a primeira tenencia de alcaldía.
Realizou a investigación biográfica do seu tío-bisavó, o político e industrial Alejandro Viana Esperón, de quen publicou varios traballos e o libro ''Alejandro Viana. Un galego á fronte do rescate dos refuxiados republicanos''. Coautor do estudo ''Os nomes de Arcos. Inventario e estudo da toponimia e microtoponimia de San Breixo de Arcos (Ponteareas) (2019) e do Estudo sociolingüístico sobre a situación da lingua galega na parroquia de Arcos (Ponteareas)'' (2020).
Dende hai décadas participa no movemento social da parroquia de Arcos (Ponteareas) con responsabilidades directivas na súa comunidade de montes veciñal en man común e na casa cultural. É directivo da asociación cultural ponteareán Ronco&Fol formando parte do seu grupo de música tradicional.
O Carboeiral, Insua, Ortigueira
O Carboeiral é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
The Men Who Stare at Goats (filme)
The Men Who Stare at Goats é un filme británico-estadounidense dirixido por Grant Heslov que foi estreado no 2009. É unha versión ficcionada do libro homónimo de Jon Ronson, unha investigación de Ronson e John Sergeant sobre os intentos do exército dos Estados Unidos en empregar os poderes psíquicos como arma. Está protagonizado por George Clooney, Ewan McGregor, Jeff Bridges e Kevin Spacey, e foi producido pola compañía de Clooney e Heslov, Smokehouse Pictures.
Personaxes
miniatura|350px|De esquerda a dereita: os membros do elenco [[Ewan McGregor, Jeff Bridges, George Clooney e o director Grant Heslov na estrea do Festival de Cine de Toronto de 2009.]]
William Paley
William Paley (xullo de 1743 – 25 de maio de 1805) foi un crego inglés, apoloxista cristián, filósofo e utilitarista. É coñecido hoxe sobre todo pola súa exposición de teoloxía natural sobre o argumento teleolóxico da existencia de Deus que fixo no seu libro Natural Theology or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity (Teoloxía natural ou as probas da existencia e atributos da deidade), na que utilizou a analoxía do reloxeiro.
La Alberca, Murcia
miniatura|Situación de La Alberca no concello de [[Murcia.]]
La Alberca, tamén coñecida como Alberca de las Torres, é unha pedanía do concello de Murcia, na Rexión de Murcia. Atópase a 5 km da cidade.
William Paley
Vida
Paley naceu en Peterborough, Inglaterra, e foi educado na Escola de Giggleswick, da cal o seu pai era director, e no Christ's College, Cambridge. Graduouse en 1763 como senior wrangler (distinción honorífica en matemáticas), e converteuse en membro en 1766, e en 1768 en titor do seu college.
Deu clases sobre Samuel Clarke, Joseph Butler e John Locke no seu curso sistemático de filosofía moral, que posteriormente serviría de base para os seus Principles of Moral and Political Philosophy (Principios de filosofía moral e política); e sobre o Novo Testamento, cuxa propia copia se conserva na Biblioteca Británica. A controversia da subscrición de artigos de fe da Igrexa de Inglaterra estaba entón axitando a universidade, e Paley fixo unha defensa anónima dun panfleto no cal o Mestre de Peterhouse e o bispo de Carlisle Edmund Law avogaban polo recorte e simplificación dos Trinta e nove artigos (doutrinas da Igrexa de Inglaterra ante a Reforma); aínda que el non apoiaba isto, asinou unha petición (chamada petición de "Feathers Tavern", polo lugar onde foi acordada) para a flexibilización dos termos para subscribir ou xurar eses artigos. Tamén foi un férreo partidario das colonias americanas durante a guerra revolucionaria americana, en parte porque pensaba que iso conduciría á destrución da escravitude. Estudou filosofía.
Behbud Mustafayev
Behbud Mustafayev, nado o 13 de marzo de 1982 en Bakú (RSS de Acerbaixán) é o primeiro sacerdote católico de etnia azarí do que se ten constancia na historia da Igrexa católica.
William Paley
Vida
En 1776 Paley foi presentado ao reitorado de Musgrave en Westmorland, que foi intercambiado pouco despois por Appleby. Posteriormente foi vicario de Dalston en 1780, preto do pazo do bispo en Rose Castle. En 1782 converteuse no archidiácono de Carlisle. Paley intimou coa familia Law durante a súa vida, e o bispo e o seu fillo John Law (que chegaría despois a ser bispo en Irlanda) foron instrumentais durante a década posterior a que deixara Cambridge para presionalo para que publicase as súas leccións revisadas e en negociar co editor. En 1782 Edmund Law, que era un home moi tranquilo, era moi esixente sobre que Paley debería engadir un libro de filosofía política ao de filosofía moral, o cal Paley era reticente a escribir. O libro foi publicado en 1785 co título The Principles of Moral and Political Philosophy (Principios da filosofía moral e política), cuxos contidos pasaron a formar parte dos exames nas Universidade de Cambridge o seguinte ano. Publicáronse quince edicións durante a vida do autor. Paley apoiaba firmemente a abolición do tráfico de escravos, e os seus ataques á escravitude feitos no seu libro influíron en conseguir atraer a atención da xente a esta práctica. En 1789, publicouse un discurso que pronunciou sobre o asunto en Carlisle.