cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oligofrenia
Oligrofenia leve
Ten capacidade para a aprendizaxe mais é lento para coñecer as cousas e distinguir as persoas. Ten un xuízo pobre e dificultades de lectoescritura e cálculo. Fállanlle a memoria, a atención e a compresión. Apenas utiliza os conceptos aprendidos e carece de creatividade para progresar a partir do xa aprendido.
É consciente do seu atraso e ten conciencia da súa persoa e das persoas máis próximas. Mostra unha afectividade superficial e "pegañenta", con tendencia ao egocentrismo. Interésase polas cousas que pode conseguir de forma inmediata. Pode realizar traballos simples.
.lb
.lb é o dominio de primeiro nivel xeográfico para Líbano.
-129
Véxase tamén
Historia ano a ano
Karlos Arguiñano
miniatura|Restaurante de Arguiñano. Karlos Arguiñano Urkiola, nado en Beasain o 6 de decembro de 1948, é un cociñeiro vasco, aínda que tamén desenvolveu actividades interpretativas e empresariais. É moi popular en España dende que apareceu en TVE nun programa de cociña.
Traxectoria
Aínda que naceu en Beasain (Guipúscoa), residiu dende mozo e reside actualmente en Zarautz (tamén en Guipúscoa), onde ten o seu hotel restaurante. Cursou estudos primarios nos Agustinos de Lazcano (Guipúscoa), posteriormente estudos de mestría industrial, traballou na fábrica de trens de Beasáin como chapista. Xa con 17 anos decidiu apuntarse á Escola de Hostalaría de Hotel Euromar en Zarautz dirixido por Luis Irizar.
En 1978 crea un Hotel Restaurante en Zarauz, sito nun castelo construído en pedra rústica que constitúe unha auténtica xoia arquitectónica. En 1996 inaugurou tamén en Zarauz a Academia de Cocina Aiala.
Dende 2005 realiza un programa de cociña en Telecinco xunto a Juan María Arzak. Escribiu varios libros orientados á cociña fácil. A súa empresa, Bainet, é responsable tanto do seu programa de televisión como dos seus libros de cociña. Publica tamén libros de Arzak, Eva Arguiñano (irmá de Karlos) e Mikel Corcuera, entre outros. Bainet é ademais socio do GAMP (Grupo Audiovisual de Medios de Producción), consorcio propietario de laSexta. Nesta cadea produce Hoy cocinas tú, presentado por Eva Arguiñano, e Un país de chiste, con Óscar Terol.
Karlos Arguiñano promocionou a cociña en xeral e a española en particular por diferentes países: Estados Unidos, Arxentina, México, Suecia, Italia, Suíza, Alemaña, Francia... Impartiu clases de cociña, cursos, participou en Xurados Gastronómicos, conferencias, mesas redondas ou charlas.
Participou en varios filmes como Airbag de Juanma Bajo Ulloa (1997), Año mariano de Karra Elejalde e Fernando Guillén Cuervo (2000) e El rey de la granja de Carlos Zabala e Gregorio Muro (2002).
-130
Véxase tamén
Historia ano a ano
Luis Martínez Montero
Luis Martínez Montero, coñecido como "Manín", nado na Coruña o 6 de xuño de 1934, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa e centrocampista, e militou case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña, co que logrou dous ascensos á Primeira División.
Traxectoria
Tras iniciarse no Victoria, fichou en 1953 polo Deportivo da Coruña. Nas súas dúas primeiras tempadas no club, foi cedido ao Xuvenil, logrando na primeira delas o ascenso á Segunda División, e debutando na categoría de prata na seguinte (1954/55). Esa mesma tempada disputou o seu primeiro partido oficial co Deportivo, nun enfrontamento de Copa contra o FC Barcelona de Luis Suárez.
Na tempada 1955–56 debutou co Deportivo en Primeira División. Nesta campaña participou en 6 partidos, nun ano no que o equipo coruñés tivo 3 adestradores: Rodrigo García Vizoso, Pahiño e Ángel Zubieta. En 1956 fichou polo Burgos xunto a outros tres coruñeses: Losada, Regueira e Lexo. Despois dunha tempada no club burgalés, regresou ao Deportivo, onde acabou por facerse coa titularidade, principalmente a partir da tempada 1958/59. Formou parte do equipo branquiazul até a campaña 1963–64, logrando novamente o ascenso a Primeira División. Aínda que xogaba como defensa ou centrocampista conseguiu boas cifras anotadoras, con 30 goles oficiais no seu paso polo Deportivo.
Antes de retirarse xogou a tempada 1964/65 no Compostela.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Lugares de Vilar de Barrio
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilar de Barrio
Murguía (revista)
miniatura|Esta fotografía de [[Castelao aparece na portada de Murguía n.º 35-36, 2017.]] 'Murguía. Revista Galega de Historia', chamada así en referencia á Manuel Murguía, un dos historiadores máis sobranceiros de e sobre Galicia, é unha publicación semestral editada en Santiago de Compostela inicialmente baixo os auspicios da Asociación Galega de Historiadores e do grupo Colectivo Murguía, e na actualidade polo Instituto Galego de Historia. Está dirixida polo doutor en Historia Contemporánea Uxío-Breogán Diéguez Cequiel e coordenada pola doutora en Historia Medieval Alexandra Cabana Outeiro, fundadores da publicación.
Comezou a súa andaina no ano 2003, tendo publicados 36 volumes até finais de 2018. O seu ISSN é 1696-9197 e o seu depósito legal é C-1640-2003. Inicialmente cunha periodicidade cuadrimestral, desde 2012 edítase cada seis meses.
Félix Fénéon
miniatura|Félix Fénéon
Félix Fénéon, nado en 1861 e finado en 1944, foi un anarquista e crítico de arte francés en París durante finais do século XIX. El creou o termo do "Neoimpresionismo" en 1886 para identificar a un grupo de artistas encabezados por Georges Seurat, ó que tanto apoiou.
Copa da UEFA Amateur
A Copa da UEFA Amateur foi unha competición de fútbol de seleccións nacionais europeas non profesionais (afeccionados), organizada pola UEFA. Disputáronse catro edicións entre 1967 e 1978.
Historia
En febreiro de 1965, a UEFA exponse a creación dun torneo para seleccións de afeccionados, é dicir, non profesionais. Este torneo iniciaríase o mesmo ano no que comezou a disputarse a Copa da UEFA. O principal problema era definir cal era a diferenza entre o que era un xogador profesional e o que non, xa que entón non era moi habitual que un xogador fose profesional. É por isto que das 33 federacións adscritas á UEFA, tan só 12 se inscribiron para o torneo.
Ademais, unicamente podían participar federacións que contasen con categoría profesional, para diferenciar o fútbol profesional do afeccionado. Por esta razón, moitos países do leste e escandinavos quedaron fóra da competición xa que non contaban con liga profesional, polo que as súas estrelas quedaron sen disputar o torneo.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 2012
Medalleiro por países
miniatura|Competición masculina por equipos de florete.
Copa da UEFA Amateur
Historia
O formato de competición foi o seguinte. Doce seleccións divididas en catro grupos de tres equipos xogaron partidos a ida e volta. Os campións de grupo clasificáronse para a fase final disputada nunha única sede e con partidos a eliminatoria única, a semifinais, terceiro e cuarto posto e final.
Cabe destacar a anecdótica edición de 1974, na que Alemaña Federal e Iugoslavia acordaron compartir o título e non xogar unha final.
Tras a última edición de 1978, abandonaranse as competicións europeas para o fútbol afeccionado ata que en 1996 créase a actual Copa das Rexións da UEFA.
Boogie Woogie 66
"Boogie Woogie 66" (ブギウギ66) é o single número 20 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 6 de setembro do ano 2006 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Volvo Ocean Race
miniatura|300px|dereita|O "Pirates of the Caribbean" entrando no porto de Goteborg. A Volvo Ocean Race é unha regata de embarcacións a vela que dá a volta completa ao mundo. Está organizada polo fabricante sueco de automóbiles Volvo e ata a edición de 2005 sempre fixera a saída inaugural de portos británicos: o 12 de novembro dese ano, saíu de Vigo apadriñada por el-Rei Xoán Carlos I, aínda que os veleiros estivesen previamente atracados no porto de Sanxenxo. A organización da regata foi subvencionada con 15.000.000 euros por parte de Xunta de Galicia.
As embarcacións que participan na proba pertencen todas ao mesmo modelo, o Volvo Open 70, con pequenas variacións nos materiais e en aspectos mínimos do deseño dependendo dos fabricantes.
A proba desenvólvese por tiradas, que van combinando percorridos en mar aberto, que poden durar entre unha semana e mes e medio de navegación, con regatas en porto ou nas súas proximidades, que duran media xornada.
Participación galega
Na edición de 2005-06 houbo unha dobre participación galega. Dunha banda o coruñés Chuny Bermúdez navegou embarcado na tripulación brasileira do Brasil 1. A súa embarcación quedou na terceira posición no final.
Edición 2008-09
A edición de 2008 saíu do porto de Alacant. Tamén foi inaugurada polo rei de España.
Ruta
miniatura|350px|Mapa da ruta da Volvo Ocean Race 2008-2009. A ruta tamén inclúe sete "metas voantes" (en Fernando de Noronha, Mauricio, Pulau We Indonesia, Latitude 36S, Cabo de Fornos, Fernando de Noronha e St Johns de Terra Nova). Os barcos obteñen a metade da puntuación nestas metas voantes o igual que nas InPort Races.
-131
Véxase tamén
Historia ano a ano
Belier
Belier é o nome dunha familia de foguetes sonda franceses de propelente sólido fabricados por Sud Aviation para o CNET.
Características
O nome de Belier comprende toda unha familia de foguetes sonda estabilizados por xiro mediante foguetes nas aletas que comparten unha primeira etapa Belier propulsada por un motor foguete Jericho desenvolvido inicialmente para o programa de mísiles terra-aire francés. O foguete converteuse na base da foguetería da India e Paquistán trala adquisición de licenzas de fabricación por parte deses países.
O primeiro Belier foi lanzado o 24 de maio de 1961. Os voos finalizaron o 7 de marzo de 1986, tras 318 lanzamentos das diferentes versións.
Belier I
O primeiro membro da familia de foguetes Belier, cunha soa etapa, un motor foguete Jericho e 208 kg de propelente Epictete.
Belier II
É unha versión merollada do Belier I, tramén dunha soa etapa, e cargado con Plastolite como propelente en lugar de Epictete.
Belier III
Unha terceira versión á súa vez mellorada dos Belier I e II, dunha soa etapa, cun motor foguete Vega e 230,5 kg de propelente Isolane.
Lugares de Vilar de Santos
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilar de Santos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilar de Santos
Hanamuke
"Hanamuke" (ハナムケ) é o single número 21 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 17 de xaneiro do ano 2007 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Fritz the Cat
Fritz the Cat é unha tira cómica creada por Robert Crumb. Ambientada nunha cidade de animais antropomorfos, a tira céntrase en Fitz, un gato artista que frecuentemente anda en aventuras salvaxes moitas veces envolto en asuntos sexuais. Crumb empezou a debuxar este personaxe de novo na súa casa, e tornouse na súa máis famosa creación.
A tira apareceu nas revistas Help! e Cavalier. Logo gañaría fama en publicación asociadas coa escena do cómic underground entre 1965 e 1972, sendo un dos seus máximos expoñentes.
A tira obtivo aínda máis fama cando se fixo unha película, no debut como director do animador Ralph Bakshi. Foi o primeiro filme de animación en recibir a clasificación X nos Estados Unidos, e o maior éxito do cine independente animado até a data.
Crumb deixou a tira en 1972 tras discrepancias cos realizadores. Publicou unha historia onde Fritz era asasinado por unha ex-moza. Un segundo filme, The Nine Lives of Fritz the Cat, foi feito en 1974, pero sen a implicación nin de Bakshi nin de Crumb.
Foyer Alsacien Mulhouse
O Foyer Alsacien Mulhouse foi un club de baloncesto da cidade de Mulhouse, Francia. O club é principalmente coñecido polos seus bos resultados no Campionato de Francia a partir dos anos '20, así como polos seus moitos grandes xogadores. A súa rivalidade co CA Mulhouse foi a primeira grande rivalidade do campionato de elite.
Historia
O club desapareceu en 1949 ao fusionarse con l'Espérance de Mulhouse para fundar o Mulhouse Basket Club.
Eddie Izzard
Edward John "Eddie" Izzard, nado o 7 de febreiro de 1962 en Adén, é un actor, humorista e escritor inglés.
Planta
miniatura|[[Rebento|Gromo de roseira.]]
As plantas (tamén chamadas nalgunhas clasificacións Viridiplantae ou plantas verdes) son organismos multicelulares eucariotas do reino Plantae. Forman un clado que inclúe as plantas con flor (anxiospermas), as coníferas e outras ximnospermas, fentos, licopodios, antocerotas, hepáticas, musgos e, nas clasificacións recentes, as algas verdes. Están excluídos das plantas as algas vermellas e pardas, os fungos, os animais, as arqueas e as bacterias.
As plantas verdes teñen paredes de celulosa e obteñen caracteristicamente a maioría da súa enerxía da luz por medio da fotosíntese, realizada en cloroplastos primarios, derivados da endosimbiose con cianobacterias. Os seus cloroplastos conteñen clorofilas a e b, o que lles dá a súa cor. Algunhas plantas parasitas perderon a súa capacidade de producir cantidades normais de clorofila ou de fotosintetizar. Son seres tipicamente autótrofos, xa que só necesitan absorber do seu medio substancias inorgánicas. As plantas tamén se caracterizan pola súa reprodución sexual, crecemento indeterminado modular, e pola alternancia de xeracións, aínda que a reprodución asexual é tamén común nelas.
O seu número preciso é difícil de determinar, pero unha estimación de 2010 falaba da existencia de entre 300.000 e 315.000 especies de plantas, das cales a gran maioría, unhas 260–290 mil, son plantas con sementes. As plantas verdes proporcionan a maior parte do oxíxeno molecular atmosférico e son a base da maioría dos ecosistemas da Terra, especialmente nos ambientes terrestres. As plantas que producen cereais, froitas e verduras constitúen o alimento básico da humanidade, e moitas especies foron domesticadas para uso agrícola durante milenios. As plantas utilízanse como ornamento e como fonte de medicinas, e as árbores proporcionaron a súa madeira, e outras plantas fibras téxtiles (algodón, liño).
Do estudo científico das plantas encárgase a botánica. Os nomes científicos da plantas seguen as normas do Código Internacional de Nomenclatura de algas, fungos e plantas e o Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas.
Definición
As plantas son un dos dous grupos nos cales se clasificaron tradicionalmente todos os seres vivos; o outro é o dos animais. Esta división xa se remonta a Aristóteles (384 a. de C. – 322 a. de C.), que distinguiu entre as plantas, que xeralmente non se moven, e os animais, que normalmente son móbiles para coller a súa comida. Moito máis tarde, cando Linné (1707–1778) creou as bases do moderno sistema de clasificación científica, estes dous grupos convertéronse nos reinos Vegetabilia (despois Metaphyta ou Plantae) e Animalia (tamén chamado Metazoa). Inicialmente, no reino das plantas estaban incluídos as algas, e os fungos e máis tarde incluíronse nel as bacterias, pero despois quedou claro que estes grupos non estaban relacionados coas plantas, polo que os fungos, as bacterias e varios grupos de algas foron pasados a outros novos reinos. As algas houbo épocas en que foron clasificadas como plantas e outras como protistas, e actualmente algunhas algas, só as algas verdes, son incluídas no reino Plantae. Aínda hoxe, en contextos non científicos, grupos como os fungos e todas algas son considerados ás veces vexetais.
Fóra dos contextos científicos formais, o termo "planta" implica unha asociación con certas características, como a de ser multicelulares, posuír celulosa, e ter a capacidade de realizar a fotosíntese.
Definición actual de Plantae
Os sucesivos cambios taxonómicos crearon certa confusión no concepto de planta. Cando se aplica o nome Plantae ou planta a un grupo específico de organismos ou taxon, normalmente se fai referencia a catro posibles conceptos. Desde o menos ao máis inclusivo, estas catro agrupacións son:
Outro modo de ver as relacións entre os diferentes grupos, que se recibiron o nome de "plantas" é por medio dun cladograma, que mostra as súas relacións evolutivas. A historia evolutiva das plantas aínda non está completamente establecida, pero unha relación aceptada entre os tres grupos descritos arriba móstrase a continuación. Os grupos que foron considerados tradicionalmente "algas" son todos os que non son plantas terrestres, e os que foron chamados "plantas" están en letra grosa.
O modo no cal se combinan e denominan os grupos de algas verdes varían considerablemente entre os autores.
Diversidade
A táboa que segue mostra algunhas estimacións do número de especies que se cre que existen nos diferentes grupos de plantas verdes (Viridiplantae). Crese que hai unhas 300.000 especies de Viridiplantae vivas, das cales o 85–90% son plantas anxiospermas. (Nota: como os datos proceden de diferentes fontes non son totalmente comparables, e como en toda estimación sempre están suxeitos a un grao de incerteza).
Evolución
A evolución das plantas deu lugar a crecentes niveis de complexidade, desde as primeiras alfombras de algas, a través das briófitas, licopodios, fentos ata chegar ás máis complexas ximnospermas e anxiospermas actuais. Os grupos que apareceron antes continuaron prosperando, especialmente nos ambientes nos cales evolucionaron.
As probas indican que se formaban escumas de algas en terra hai 1200 Ma, pero non foi ata o período Ordovícico, hai arredor de 450 Ma, cando apareceron as plantas terrestres. Porén, novas evidencias procedentes do estudo das proporcións de isótopos do carbono en rochas precámbricas sinalan que as plantas fotosintéticas complexas se desenvolveron na Terra hai uns 1000 millóns de anos. Estas empezaron a diversificarse a finais do período Silúrico, hai arredor de 420 Ma, e os froitos da súa diversificación estaban xa presentes en moito detalle no conxunto fósil de inicios do Devoniano da formación de sílex de Rhynie, en Escocia (Rhynie chert). Neste sílex preserváronse as primeiras plantas mesmo con detalles celulares, ao quedaren petrificadas en fontes termais volcánicas. A mediados do Devoniano a maioría das características recoñecidas nas plantas actuais estaban xa presentes, incluíndo as raíces, follas e crecemento secundario, e ao final do Devoniano xa evolucionaran as sementes. As plantas do final do Devoniano xa alcanzaran, pois, un grao de sofisticación que lles permitiu formar bosques de árbores altas. A innovación evolutiva continuou despois do Devoniano. A maioría dos grupos de plantas saíron relativamente indemnes do evento de extinción permo-triásico, aínda que a estrutura das comunidades cambiou. Isto puido favorecer a evolución das plantas con flor no Triásico (hai ~200 Ma), que explotou no Cretáceo e Terciario. O último grupo importante de plantas que evolucionou foi o das herbas, que se fixeron moi importantes a mediados do Terciario, hai arredor de 40 Ma. Nas herbas, igual que noutros grupos, evolucionaron mecanismos novos no seu metabolismo para sobrevivir ás condicións baixas en CO2 cálidas e secas dos trópicos nos últimos 10 Ma.
Evolución das embriófitas
miniatura|[[Dicksonia antarctica, unha especie de fento arbóreo.]] As plantas que nos son máis familiares son as plantas terrestres multicelulares, chamadas embriófitas. As embriófitas comprenden as plantas vasculares, como os fentos, coníferas e plantas anxiospermas con flores típicas, pero tamén comprenden as briófitas, das cales os musgos e as hapáticas son as máis comúns.
Hermann Bondi
Sir Hermann Bondi, nado o 1 de novembro de 1919 e finado o 10 de setembro de 2005, foi un matemático e cosmólogo británico de orixe austríaca. É coñecido por desenvolver a teoría do estado estacionario do universo con Fred Hoyle e Thomas Gold como unha alternativa á teoría do Big Bang, pero o seu legado máis duradeiro probablemente será as súas importantes contribucións á teoría da relatividade xeral.
Planta
Evolución das embriófitas
Todas estas plantas teñen células eucariotas con parede celular composta de celulosa, e a maioría obteñen a súa enerxía por medio da fotosíntese, usando a luz, auga e dióxido de carbono para sintetizar moléculas alimenticias, e absorbendo sales minerais. Existen unhas 300 especies que non fotosinteízan porque se adaptaron a unha vida parasitaria, vivindo a costa doutras especies fotosintetizadoras. As plantas terrestres distínguíronse das algas verdes, que teñen unha forma de vida fotosintética similar e a partir das cales evolucionaron as plantas terrestres, ao adquiriren órganos reprodutivos especializados e protexerse con tecidos non reprodutivos, no que supuxo unha diferenciación do seu corpo en tecidos de diferentes clases, superando a organización talofítica (sen tecidos) das algas.
Hermann Bondi
Traxectoria
Xunto co astrónomo estadounidense Thomas Gold e o británico Fred Hoyle, propuxo en 1948 a teoría do estado estacionario do universo, alternativa á teoría do Big Bang, segundo a cal o Universo mantense uniforme no espazo e no tempo. Entre os seus traballos máis importantes destacan as súas contribucións sobre a teoría da relatividade xeral.
Planta
Evolución das embriófitas
As briófitas apareceron a inicios do Paleozoico. Poden soamente sobrevivir onde haxa suficiente humidade durante períodos significativos, aínda que algunhas especies son tolerantes ao desecamento. A maioría das especies de briófitas son de pequeno tamaño en todo o seu ciclo vital. Presentan unha alternancia entre dúas xeracións: un estado haploide, chamado gametófito, e un estado diploide, chamado esporófito. Nos briófitos, o esporófito nunca é ramificado e depende nutricionalmente do seu gametófito. Os briófitos teñen a capacidade de segregar unha cutícula na súa superficie externa, que é unha capa cerosa que os fai resistentes ao desecamento ata certo punto. Nos musgos e antocerotas a cutícula só se produce no esporófito. Os estomas están ausentes nas hepáticas, pero existen nos esporanxios dos musgos e antocerotas, o que lles permite intercambiar gases e controlar a perda de auga. As briófitas teñen unha estrutura aínda moi sinxela e carecen de verdadeiros órganos (raíces, talo e follas).
As plantas vasculares apareceron durante o Silúrico, e xa se diversificaran no Devoniano, estendéndose en moitos ambientes terrestres. Desenvolveron varias adaptacións que lles permitiron vivir en sitios cada vez máis áridos, principalmente os tecidos vasculares xilema e floema, que transportan a auga e os alimentos polo organismo. Os sistemas de raíces que podían obter auga e nutrientes minerais do solo tamén evolucionaron durante o Devoniano. Nas plantas vasculares modernas, o esporófito é normalmente grande, ramificado e nutricionalmente independente e de longa vida, pero hai evidencias crecentes de que os gametófitos paleozoicos eran tan complexos coma os esporófitos. Os gametófitos de todos os grupos de plantas vasculares evolucionaron facéndose de tamaño máis reducido e con menos preponderancia no ciclo vital da planta.
Á parte do antecedente incipiente das pteridospermas, as primeiras plantas con sementes foron as ximnospermass, na cales os óvulos e as sementes non están encerradas nunha estrutura protectora (carpelos e froitos), senón que están espidos, xeralmente sobre escamas de conos (como os das piñas dos piñeiros). O pole cae directamente sobre o óvulo levado polo vento. Hai catro grupos superviventes, algúns moi estendidos hoxe, especialmente as coníferas, que son as árbores dominantes en varios biomas.
Fósiles
miniatura|Un tronco petrificado no [[Parque Nacional do Bosque Petrificado en EUA.]]
Os fósiles máis antigos que claramente se poden asignar ao reino das Plantas son algas verdes fósiles do Cámbrico. Estes fósiles semellan membros multicelulares calcificados das Dasycladales. Hai fósiles aínda máis antigos, do Precámbrico, que lembran a algas verdes unicelulares, pero a súa definitiva identidade como algas verdes non está clara.
Os fósiles máis antigos coñecidos de embriófitas datan do Ordovícico, aínda que ditos fósiles son fragmentarios. Durtantre o Silúrico, preserváronse fósiles de plantas completas, entre as que había licófitas como Baragwanathia longifolia. Do Devoniano, atopáronse os fósiles moi detallados das rhyniófitass. Os primeiros fósiles destas antigas plantas mostran as marcas das células nos tecidos fosilizados da planta. O período Devoniano tamén viu a evolución do que moitos autores cren que é a primeira árbore moderna, Archaeopteris (non confundir co réptil/ave Archaeopteryx). Esta árbore de tipo fento combinaba un tronco de madeira coas frondes dun fento, pero non producía sementes.
A formación Coal measures do Carbonífero de Gran Bretaña é a maior fonte de plantas fósiles do Paleozoico, que mostra a existencia daquela de moitos tipos de plantas. As escombreiras das minas de carbón son bos sitios para procurar estes fósiles; o propio carbón é un resto transformado de plantas fosilizadas, aínda que os detalles estruturais das plantas fósiles non sempre se poden obsevar ben no carbón. No Bosque Fósil do Parque Victoria en Glasgow, Escocia, os tocos dos Lepidodendron arbóreos aínda se atopan na súa posición de crecemento orixinal.
Os restos fosilizados de raíces, talos e pólas de coníferas e anxiospermas poden ser localmente abondosos en rochas sedimentarias lacustres e costeiras desde o Mesozoico e o Cenozoico. Atópanse a miúdo restos de sequoias e de magnolias, carballos, e palmeiras.
A madeira petrificada é común nalgunhas partes do mundo, e atópase con máis frecuencia en áreas áridas ou desérticas, onde son máis rapidamente expostas pola erosión. A madeira petrificada está a miúdo moi silicificada (a materia orgánica é substituída por dióxido de silicio), e o tecido impregnado a miúdo queda preservado con grande detalle. Eses espécimes poden ser cortados e puídos utilizando o equipo axeitado. Atopáronse bosques fósiles de madeira petrificada en todos os continentes.
Os fósiles de fentos con sementes como Glossopteris están amplamente distribuídos en varios cantinentes do hemisferio sur, un feito que deu apoio á teoría de Alfred Wegener sobre a Deriva continental, antecedente da Tectónica de placas.
Os fósiles máis antigos atribuídos a algas verdes datan do Precámbrico (ca. 1200 millóns de anos). As resistentes paredes extrernas dos quistes de prasinófitas (coñecidos como phycomata) están ben preservados nos depósitos fósiles do Paleozoico (ca. 250-540 millóns de anos). Un fósil filamentoso (Proterocladus) de depósitos de mediados do Neoproterozoico (ca. 750 millóns de anos) foi atribuído ás Cladophorales, mentres que os rexistros fiables máis antigos das Bryopsidales, Dasycladales e Charales son do Paleozoico
Charles Blanc
miniatura|dereita|Charles Blanc. miniatura|De Paris a Venise, 1857 Charles Blanc, nado en Castres (Tarn), o 4 de novembro de 1813 e finado en París o 17 de xaneiro de 1882, foi un crítico de arte Francés, irmán de Louis Blanc.
Despois da Revolución de febreiro de 1848, foi o director do departamento de artes visuais no ministerio do interior. Publicou a Histoire des peintres de toutes les écoles (Par. 1849-69, 14 Vols.), que foi traducido ó inglés e ó alemán.
Lista de concellos de Huesca
Concellos da provincia de Huesca:
300px|dereita|miniatura|Localización da provincia de Huesca en España300px|miniatura|Mapa dos límites municipais dos concellos oscenses|dereita
Lucio Serxio Catilina
Lucio Serxio Catilina (en latín Lucius Sergius Catilina), nado no ano 108 a. C. e finado no ano 62 a. C., máis coñecido como Catilina, foi un destacado político romano da era tardorrepublicana, pertencente á facción dos populares. Catilina pasou á historia por ser o protagonista da chamada conxuración de Catilina, unha conspiración que, segundo as acusacións formuladas por Marco Tulio Cicerón, consistiría en destruír a república romana. Tal acusación, nos termos que foi planteada, é segundo diversos autores esaxerada e baleira de significado.
Catilina é unha das figuras máis enigmáticas da historia de Roma, envilecida e desdebuxada polos cronistas e historiadores clásicos. As dúas fontes principais de información sobre Catilina son precisamente as máis hostís ao personaxe. Marco Tulio Cicerón, o seu maior inimigo político, non aforrou ningunha denuncia contra el, especialmente nos seus discursos chamados Catilinarias, mentres Caio Salustio Crispo atribuíulle algúns dos máis viles crimes na súa monografía moralista Bellum Catilinae. Aínda así, moitas das peores acusacións contra el, como a de que facía sacrificios humanos, eran con moita probabilidade meras invencións. A pesar diso, a «Conxuración de Catilina» segue sendo un dos máis famosos e turbulentos feitos das últimas décadas da república romana.
Contorno familiar
Catilina naceu no ano 108 a. C. (ou posiblemente pouco antes), último representante da gens Sergia, familia da máis nobre orixe patricia, aínda que de pouca fortuna social e económica. A pesar da herdanza consular da súa familia, o último Serxio que chegou a cónsul foi Cneo Serxio Fidenas, no 380 a. C.
De seu pai non sabemos moito, aínda que, a xulgar pola expresión de Cicerón (in patris egestate), debeu de ter escasos medios económicos e permanecer apartado da política. Seu bisavó, Marco Serxio Silo, pola contra, distinguiuse por participar en case todas as batallas da segunda guerra púnica.
Catilina trataría de restaurar a herdanza política da súa familia, como tamén da súa antiga situación económica.
Carreira militar
miniatura|300px|Cicerón pronuncia o seu discurso contra Catilina, de [[Cesare Maccari.]] Comandante capaz, Catilina tivo unha meritoria carreira militar. Comezou desempeñando o cargo de tribuno ou prefecto das tropas auxiliares durante a Guerra Social xunto a Pompeio e Quinto Tulio Cicerón, ás ordes do cónsul Cneo Pompeio Estrabón no 89 a. C.
Tamén apoiou a Lucio Cornelio Sila na guerra civil entre os anos 84 e 81 a. C. Durante o goberno de Cinna, Catilina non desempeñou un papel fundamental, aínda que ficou nunha segura situación política. Cando Sila retornou a Italia, Catilina abrazou a súa causa, servindo no seu exército co cargo de cuestor; de igual modo, foi un destacado membro da oligarquía durante a ditadura silana, beneficiándose das proscricións. Plutarco atribúelle o asasinato de varios nobres, así como a morte do seu propio irmán e a do seu cuñado, o cabaleiro Quinto Cecilio. Outra acción que se lle atribúe igualmente foi a morte de Marco Mario Gratidiano, sobriño de Caio Mario, cuxa cabeza pasearía polas rúas de Roma e levada a un agradecido Sila.
A principios da década do 70 a. C. serviu no estranxeiro, posiblemente con Publio Servilio Vatia, en Cilicia. No ano 73 a. C. foi levado a xuízo por adulterio coa virxe vestal Fabia, aínda que Quinto Lutacio Catulo, principal líder dos optimates, testificou no seu favor e Catilina foi exculpado.
No 68 a. C. foi pretor, obtendo o goberno da provincia de África como propretor durante os dous anos seguintes. Unha vez de volta, no 66 a. C., presentouse como candidato para as eleccións consulares, último chanzo do cursus honorum. Non obstante, o cónsul Lucio Volcacio Tulo impediulle ser candidato por motivos de forma. Pouco máis tarde chegou unha delegación da provincia de África que denunciou a Catilina no senado por abuso de poder cando exerceu o seu cargo de gobernador. Catilina foi levado de novo a xuízo no 65 a. C., momento no que recibiu o apoio de moitos dos homes máis distinguidos de Roma, incluíndo moitos dos consulares. Incluso un dos cónsules daquel ano, Lucio Manlio Torcuato, amosou o seu apoio a Catilina. Cicerón considerou tamén exercer a defensa de Catilina ante o tribunal. De novo, Catilina sería exculpado, mais a súa absolución non sería suficiente para que os electores borraran del toda sospeita dos seus supostos crimes.
A primeira conxuración de Catilina
Con toda probabilidade, Catilina non estivo involucrado na que se daría en chamar Primeira Conxuración de Catilina, aínda que moitas fontes históricas implícano na mesma. Ademais, non parece suceder só nunha fonte, senón que esta implicación preséntase en todas as fontes, aínda que a pesar de todo, estímase que non é senón a reprodución dunha serie de ruxe-ruxes. Moita desta información pertence aos discursos de Cicerón In Toga Candida, discursos que efectuou durante a súa campaña electoral do 64 a. C.
A oligarquía decidiu retirar o seu apoio a Catilina para ulteriores candidaturas, véndose así obrigado a pasar á oposición, sendo protexido por Craso. Os candidatos a cónsules Publio Antonio Paeto e Publio Cornelio Sila (sobriño do ditador) tiveron que renunciar ao consulado acusados de suborno masivo. Deste xeito, os outros dous principais candidatos, Lucio Manlio Torcuato e Lucio Aurelio Cota serían os cónsules do ano 65 a. C. Supostamente Catilina, ofendido por non permitírselle o acceso ao consulado, conspirou con Cneo Calpurnio Pisón e os anteriores candidatos a cónsules para organizar a matanza de moitos dos senadores e dos novos cónsules o mesmo día que estes tomaban posesión dos seus cargos. Logo, eles mesmos erixiríanse como cónsules e Pisón sería enviado a Hispania para organizar as súas provincias.
Non está claro quen participou nesta conxuración, que fracasou (como un segundo intento un mes máis tarde). Catilina actuou, segundo todos os indicios, como axente de Craso a fin de que este, de ter triunfado o complot, fose nomeado ditador, con Xulio César como lugartenente.
Máis tarde, no 62 a. C., Marco Tulio Cicerón defendería a Sila ante o tribunal tras ser acusado de pertencer á recente conspiración. Finalmente, Sila foi exculpado e Cicerón recibiu un importante crédito, que investiu nunha nova vivenda.
Anos de transición
Durante o ano 64 a. C., Catilina foi aceptado de forma oficial como candidato ás eleccións consulares do ano 63 a. C. Presentouse xunto a Caio Antonio Hibrida, do que se sospeitaba que fora un dos conspiradores. A pesar diso, Catilina foi derrotado por Marco Tulio Cicerón e Caio Antonio Hibrida nas eleccións, principalmente porque a aristocracia romana temía a Catilina e aos seus plans económicos. Catilina promovía as reivindicacións da plebe xunto á súa política económica das tabulae novae, a cancelación completa das débedas.
Ese mesmo ano, Catilina fora levado de novo a xuízo, aínda que nesta ocasión, polo seu papel na represión de Sila. A instancias do cuestor Marco Porcio Catón, todos os homes que se aproveitaran da represión foron levados a xuízo. Catilina foi acusado de asasinar a Marco Mario Gratidiano, e por pasear a cabeza deste polas rúas de Roma. Outros acusábano de ter asasinado a moitos outros homes notables da cidade. A máis indignante das acusacións aseguraba que asasinara ao seu propio cuñado, e ter pedido a súa proscrición posteriormente a Sila para facer da súa morte un acto lexítimo. A pesar de todo isto, Catilina foi de novo exculpado, aínda que algúns conxecturan que esta exculpación debeuse á influencia de César, quen presidía o tribunal.
Catilina elixiu de novo optar polo consulado. Nas eleccións do ano 62 a. C., Catilina foi derrotado novamente, esta vez por Décimo Xunio Silano e Lucio Licinio Murena, o que quebrou definitivamente as súas ambicións políticas. A única posibilidade de obter o consulado era xa a través de medios ilexítimos: a conspiración ou a revolución.
A segunda conxuración de Catilina
Privado dos seus apoios políticos, Catilina derivou cara ao populismo máis exacerbado, e comezou a recrutar un nutrido grupo de homes das clases senatoriais e ecuestres, descontentos tanto coa política do Senado e de Pompeio como coa situación económica existente no momento. Publio Cornelio Léntulo Sura, o conspirador máis influente tras Catilina, obtivera o rango de cónsul no ano 71 a. C., pero foi expulsado do senado polos censores durante as purgas políticas do ano seguinte. Autronio tamén foi cómplice da conspiración, tras ter sido expulsado do goberno romano.
Promovendo a súa política de condonación de débedas, Catilina reuniu a moitos pobres baixo a súa bandeira, xunto con moitos dos veteranos de Sila. Enviou a Caio Manlio, un centurión do antigo exército de Sila, para liderar a conspiración en Etruria, onde este conseguiu reunir un exército. Enviou tamén a outros homes a tomar posicións importantes por toda a Península Itálica, e iniciou unha pequena revolta de escravos en Capua. Mentres o malestar da poboación se deixaba sentir polos campos romanos, Catilina fixo os preparativos finais para a conxura en Roma. A acción debía de iniciarse simultaneamente en varios puntos de Italia, especialmente en Etruria, onde, como puxo ao descuberto a rebelión de Lépido, existía un particular descontento entre a poboación e os veteranos. Os seus plans incluían os incendios e a matanza de senadores, tras os cales uniríase ao exército reunido por Manlio. A revolución -sempre segundo os plans iniciais- alcanzaría finalmente a cidade de Roma, onde a promesa dun programa social sostería a Catilina como ditador ou como cónsul. Para levar estes plans a cabo, Caio Vornelio e Lucio Vargunteio deberían asasinar a Cicerón no amencer do 7 de novembro do 63 a. C.
Aínda que os políticos populares como Craso e César estiveron ao corrente da conxuración, parece o máis probable que permaneceron afastados dela, por considerar os planes demasiados radicais ou difíciles de levar a cabo. Cicerón tivo, non obstante, coñecemento do que se tramaba cando Quinto Curio, un dos senadores, o alertou do perigo a través do seu amante Fulvia, o que o converteu nun dos seus informadores. Desta forma, Cicerón puido escapar dunha morte segura.
Pouco despois, Cicerón denunciaría a Catilina ante o senado no primeiro dos discursos das Catilinarias. Dese momento é unha das súas máis famosas frases: «Quousque tandem, Catilina, abutere patientia nostra?» (Até cando abusarás da nosa paciencia, Catilina?). Dise que Catilina reaccionou de forma violenta asegurando que, se el se queimaba, o faría no medio da destrución xeral. Inmediatamente despois disto, saíu en dirección á súa casa, mentres o Senado autorizaba a Cicerón facer uso do senatus consultum ultimum. Era o 22 de outubro do 63 a. C. Aquela noite, Catilina fuxiu de Roma baixo o pretexto de que se dirixía a un exilio voluntario en Masilia, mais dirixiuse cara ao campamento de Manlio en Etruria.
Mentres Catilina preparaba o seu exército, os conspiradores continuaban cos seus plans. Xustamente por entón encontrábanse en Roma dous embaixadores pertencentes á tribo gala dos alóbroges. Así que a Léntulo ocorréuselle intentar atraelos á súa causa. A idea era que, ao estalar a revolución, cruzasen os Alpes coa súa cabalería e se uniran aos sublevados. Para conquistar o seu favor, Léntulo valeuse dos servizos de Publio Umbreno, personaxe coñecido dos galos por ter feito asiduamente negocios nas súas terras, e de Publio Gabinio Capito, un líder conspirador de clase ecuestre. Umbreno, expúxolle aos embaixadores dos alóbroges toda a conxura, incluíndo nomes, datas, plans e lugares. A fin de convencelos narroulles a consabida historia, segundo a cal, os augurios indicaban que Publio Cornelio Léntulo Sura, ía ser o terceiro Cornelio que gobernase Roma. Desta maneira a conxura foi revelada.
A delegación tomou rapidamente vantaxe desta oportunidade, e informou a Cicerón, quen instruíu aos delegados para obter un proveito tanxible da conspiración. Cinco dos líderes conspiradores escribiron cartas aos alobroges para que os delegados mostraran ao seu pobo que existía unha esperanza nesta conspiración, pero estas cartas foron interceptadas no seu camiño cara á Galia na ponte Milvio. Entón Cicerón leu estas cartas incriminatorias no Senado. A sesión senatorial do 5 de decembro foi decisiva: nela Catón solicitou a pena de morte para os conxurados, que Cicerón aplicaría inmediatamente pese á brillante defensa realizada por Xulio César. Os cinco conspiradores foron executados sen xuízo na prisión do Tuliano. Desta forma púxoselle fin á conxura en Roma.
Tras ter sido informado da nova sobre o desastre en Roma, Catilina (declarado hostis desde o 15 de novembro) e o seu pouco equipado exército iniciaron a marcha cara á Galia, para logo volver para Roma en multitude de ocasións, nun van intento de evitar o combate. Inevitablemente, Catilina viuse forzado a loitar, polo que escolleu enfrontarse ao exército de Antonio preto de Pistoria (a actual Pistoia), coa esperanza de que Antonio perdera a batalla e desanimara ao resto dos exércitos. O mesmo Catilina loitou con bravura na batalla, e unha vez constatado que non existía esperanza de vitoria, lanzouse contra o groso do inimigo. No reconto dos cadáveres, todos os soldados de Catilina atopáronse con feridas frontais, e o cadáver do mesmo Catilina encontrouse adiantado respectos das súas propias liñas. Cortóuselle a cabeza e esta foi levada a Roma, como proba pública de que o conspirador estaba morto.
Descricións sobre Catilina
Segundo o totalmente parcial e tendencioso Salustio:
Irurtzun
Irurtzun (en castelán: Irurzun) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra de La Barranca, no val de Arakil e a 20 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 2.300 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 3,5 km² e a súa densidade de poboación é de 657,14 hab/km².
Atópase na confluencia das autovías A-10, que comunica Iruñea con Vitoria e A-15, que comunica Iruñea con Donostia.
Topónimo
A documentación máis antiga que nomea esta poboación data do século XIII. Nela é mencionada baixo os nomes Yrurçun, Hirurçu, Irusun, Irurçun ou Içurçun''.
Xeografía
Irurtzun atópase no extremo oriental do corredor da Barranca, ó pé dos montes Erga (1088 msnm) e Gaztelu (996 msnm). Devanditos montes conectan coa Serra de Aralar e Andia respectivamente.
Barrios
Dos Hermanas, Ardubil, Aralar, San Martín, Ardanzeta, Urbasa, Aldapa...
Localidades limítrofes
O concello limita polo norte con Latasa e Aguinaga, polo sur con Izurdiaga, polo leste con Aizcorbe e polo oeste con Etxeberri.
Iván Pérez
Iván Pérez Maceira, nado o 11 de novembro de 1985 en Santiago de Compostela, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista no Somozas da Segunda División B.
Traxectoria
Procedente do filial branquiazul, no verán de 2009 Iván Pérez ascende ao primeiro equipo e firma o seu primeiro contrato profesional. Durante a tempada 2010–11 xogou cedido na SD Ponferradina en Segunda División. Iniciada a tempada 2011–12 fichou polo Montañeros CF, despois de facer a pretempada co Deportivo e quedar sen ficha. Na temporada 2012-13 comezaría a adestrar co CD Lugo, aínda que sen contar con ficha no equipo. Tras probar sorte na Superliga danesa, no Randers, finalmente pasaría a formar parte do cadro de xogadores albivermello o 12 de decembro. Tras finalizar contrato en 2014 o Lugo decide non renovalo. Tras estar todo o ano restante sen equipo, asina no mercado de inverno de 2015 polo Compostela.
NX Zero
NX Zero é unha banda brasileira de música rock, formada en São Paulo en 2001. Está formada por Di Ferrero (vocalista), Gee Rocha (vocalista e guitarrista), Fi Ricardo (guitarrista), Caco Grandino (baixista) e Daniel Weksler (batería).
Historia
A banda comezou en 2001 formada polo guitarrista e vocalista Yuri Nishida. Nesa época, era un trío poderoso, con só un guitarrista, un baixista-vocalista (Philip) e un batería (Daniel Weksler), e tivo como influencia bandas como Face to Face, Foo Fighters e Millecolin. En 2003 Philip (vocalista e baixista) deixou a banda para cumprir o seu soño de ser aviador, e un ano despois fundou a banda Dossiê. Filipe (Fi) entrou na banda no último show que Philip fixo con NX Zero e foi nesa época de que eles coñeceron a Gee (Leandro Rocha), que tocaba nunha banda chamada (Enjoy). Mais antes de que este entrara a NX Zero, quen tocaba o baixo era Bruno (Gago), quen chegou a gravar o primeiro demo. Gee chegou na época da gravación da demo verde (Meu coração desconfía que ainda há mais de que meus olhos possam ver) e esa demo estaba composta por 3 cancións: “Tarde Demais”, “Gritos do Silêncio” e “Razão de ser assim”.
En 2004, Yuri quería compartir a voz da banda e quixo facelo con Gee, mais el non quixo: con tantos problemas internos eles incluso chegaron a anunciar o fin da banda. Houbo un show en Hangar 110 (São Paulo) que ía ser o show de despedida de Gee e Yuri, no que Di Ferrero ía facer unha participación especial nas últimas dúas cancións, pero Yuri e Gee desistiron de saír da banda. Sendo así, a banda quedou cos integrantes: Yuri (vocalista e guitarrista), Fi (guitarrista), Gee (baixista), Dani (batería) e Di (vocalista).
Diego entrou na banda cando estaban gravando o CD Diálogo? e faltaban apenas unhas cancións para rematar a gravación. Cando o CD foi lanzado, ao final de 2004, Yuri xa non participaba en NX Zero, o motivo da súa saída foi por mor das “loitas internas”. Por ese motivo que hai dúas versións do CD Diálogo?: no CD da capa branca as dúas últimas cancións “Tarde Demais” e “Gritos do Silêncio” son cantadas por Yuri Nishida, e no da capa negra son cantadas por Diego Ferrero. As demais cancións do CD non foron modificadas e son cantadas polos dous. Gee non participou nas cancións “Ilusao” e “Promessa” por mor de que nesa época de gravación el decidira deixar a banda, aínda que ao final el regresara a NX Zero.
Formación da banda
A banda quedou con catro integrantes oficiais durante case un ano. Nese tempo Gee continuou sendo o baixista mais non lle gustaba tocar o baixo e mentres non conseguían un baixista para a banda, nalgúns concertos (bando Dossiê) asumía o posto de baixo e Gee de guitarra. En xuño de 2005, Caco Grandino, que nesta época tocaba nunha banda chamada Rancore, fixo o primeiro show como baixista de NX Zero e Gee converteuse no guitarrista da banda. Dende entón, a banda continua coa formación actual: Di Ferrero (vocalista), Gee Rocha (guitarrista), Fi Ricardo (guitarrista), Daniel Weksler (batería) e Caco Grandino (baixista).
Galería de imaxes de Esteiro, Muros
Santa Mariña de Esteiro é unha parroquia do concello de Muros.
Michael Greyeyes
Michael Joseph Charles Greyeyes, nado o 4 de xuño de 1967 en Qu'Appelle Valley, Saskatchewan, é un actor canadense de cinema e televisión.
Traxectoria
É nativo da tribo cree (Primeiras Nacións) do Lago Muskeg en Saskatchewan. O seu pai é tamén cree (Primeiras Nacións) do Lago Muskeg e súa nai Sweetgrass (Primeiras Nacións).
Ós dez anos, entrou na Escola Nacional de Ballet e se formou en 1984, sendo aceptado como aprendiz no Ballet Nacional do Canadá e en 1987 ingresou como membro pleno no Corpo de Ballet. Despois de tres anos, deixou o Ballet Nacional e marchou coa compañía do coreógrafo Eliot Feld, en Nova York. No ano 2003 completou o seu mestrado en Belas Artes na Escola de Teatro e Danza da Universidade Estatal de Kent como o mellor da súa clase.