cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xenxis Kan
O seu nacemento está rodeado de lendas xamánicas sobre a chegada dun lobo cincento que devoraría toda a terra. Aínda novo, enfrontouse á repulsa da súa familia polo seu propio clan, mais volvería para conquistar o seu liderado, vencer os seus rivais de clans distintos e unificar os pobos mongois baixo o seu mando. Estratego brillante, con hábiles arqueiros montados á súa disposición, vencería a Gran Muralla da China e conquistaría o norte daquel país e estendería o seu imperio cara ao oeste. Xenxis morrería antes de ver o seu imperio alcanzar a súa extensión máxima, mais comezaría unha dinastía de conquistadores que chegou a construír un imperio de trinta e tres millóns de quilómetros cadrados, do océano Pacífico ao mediterráneo ou Índico.
Temujin
Segundo A historia secreta dos mongoles, o nome de nacemento de Xenxis Kan era Temüjin (en mogol) 鐵木真 ; que procedía do xefe tatar Temüjin-üge, a quen o seu pai acababa de capturar.
17 de setembro
Nacementos
miniatura|100px| Francisco de Quevedo. miniatura|100px| Bernhard Riemann. miniatura|100px| Anne Bancroft.
Xenxis Kan
Temujin
O nome Temüjin tamén se equipara co turco-mongol temürči(n), "ferreiro", e existía unha tradición que consideraba a Xenxis Kan como un ferreiro, segundo Paul Pelliot, que, aínda que infundada, estaba ben establecida a mediados do século XIII.
Xenxis Kan
Xenxis Kan é un título honorífico que significa "gobernante universal" e que representa unha ampliación do título preexistente de Khan, utilizado para designar a un xefe de clan en mongol. Crese que o apelativo de "Xenxis" ao termo deriva da palabra túrquicas "tengiz", que significa mar, o que fai que o título honorífico sexa literalmente "gobernante oceánico", pero entendido de forma máis ampla como unha metáfora da universalidade ou totalidade do goberno de Temüjin desde unha perspectiva mongol.
17 de setembro
Mortes
miniatura|100px| Hildegard von Bingen.
Notas
Os 366 días do ano
Xenxis Kan
Xenxis Kan
Non existe un sistema normalizado de transliteración dos nomes orixinais en mongol ao galego; hoxe en día séguense utilizando moitos sistemas diferentes, o que dá lugar a grafías modernas que a miúdo difiren considerablemente da pronuncia orixinal. En última instancia, o honorífico máis comunmente deletreado Xenxis Kan deriva do mongol autóctono . Desta orixe derivou o chinese 成吉思汗 e o ; Čəngīz H̱ān. Como o árabe carece dun son similar a "Č", os escritores que utilizan este idioma transliteran o nome a Şıñğıs xan or Cənġīz H̱ān. En inglés moderno, as grafías máis comúns son Chinggis, Chingis, Jinghis, e Jengiz, ademais da dominante Genghis.
Templo e nomes póstumos
Cando o neto de Xenxis, Khublai Khan, estableceu a dinastía Yuan en 1271, outorgou ao seu avó o nome de templo Taizu (太祖, que significa "Proxenitor Supremo") e o nome póstumo Shengwu huangdi (chinés: 聖武皇帝, que significa "Emperador Sacro-Marcial"). Máis tarde, Külüg Khan ampliou este título a Fatian Qiyun Shengwu Huangdi (法天啟運聖武皇帝, que significa "Intérprete da Lei Celestial, Iniciador da Boa Fortuna, Emperador Sacro-Marcial").
Fontes
Aos historiadores resultoulles difícil recompilar e comprender completamente as primeiras fontes que describen a vida de Xenxis Kan, debido á súa gran dispersión xeográfica e lingüística. Todos os relatos sobre a súa adolescencia e subida ao poder co nome de Temüjin proceden de dúas fontes mongolas: A historia secreta dos mongois e o Altan Debter ("Libro de ouro"). Este último, hoxe perdido, serviu de inspiración para dúas crónicas chinesas: a Yuán Shǐ (元史) e a Shengwu qinzheng lu 聖武親征錄) (. O Yuán Shǐ aínda que mal editado proporciona unha gran cantidade de detalles extra sobre campañas e biografías individuais; o Shengwu é máis disciplinado en termos de cronoloxía pero non critica a Xenxis Kan polo que ocasionalmente deteriora a súa calidade.
A Historia secreta sobreviviu grazas á tradución á escritura chinesa nos séculos XIV e XV. A fiabilidade da Historia secreta como fonte histórica foi discutida: mentres que o sinólogo Arthur Waley a consideraba case inútil dende o punto de vista histórico e a valorou só como unha obra literaria, historiadores recentes usárona cada vez máis para explorar os primeiros anos de vida de Xenxhis Kan. Aínda que está claro que a cronoloxía da obra é sospeitosa e que algunhas pasaxes foron eliminadas ou modificadas para unha mellor narración, a Historia secreta é máis valorada porque o autor adoita ser crítico con Genghis Khan. Ademais de presentalo como indeciso e cinofóbico, a Historia secreta tamén relata acontecementos como o asasinato do seu medio irmán Behter e o secuestro. da súa muller Börte.
Hai moitas outras historias contemporáneas que inclúen máis información sobre os mongois, aínda que a súa neutralidade e fiabilidade son moitas veces sospeitosas. Fontes chinesas adicionais inclúen a Jin Shi e a Song shi, crónicas das dúas principais dinastías chinesas conquistadas polos mongois. . As fontes persas inclúen o Al-Kamil fi al-Tarikh de Ibn al-Athir, e unha biografía de Jalal al-Din do seu compañeiro al-Nasawi. Tamén hai varias crónicas cristiáns, incluíndo as Crónicas xeorxianas, a Crónica de Nikon, unha compilación do século XVI de textos anteriores, e obras de europeos como Carpini.
Primeiros anos
miniatura|upright|O [[río Onon (aquí fotografado na provincia de Khentii, Mongolia), preto de onde naceu Temüjin.]] O ano de nacemento de Temüjin é controvertido, xa que os historiadores inclínanse por datas diferentes: 1155, 1162 ou 1167. Algunhas tradicións sitúan o seu nacemento no ano do porco, que foi 1155 ou 1167. Aínda que os escritos de Rashid al-Din e do diplomático chinés Zhao Hong apoian a datación en 1155, outras fontes importantes, como o Yuán Shǐ e o Shengwu, inclínanse polo ano 1162. A datación de 1167, recomendada por Paul Pelliot, deríva dunha fonte menor -un texto do artista yuan Yang Weizhen-, pero é moito máis compatible cos acontecementos da vida de Xenxis Kan. Por exemplo, unha localización de 1155 implica que non tivo fillos ata despois dos trinta anos e que continuou facendo campaña activamente ata a súa sétima década. Con todo, Pelliot non estaba seguro da exactitude da súa teoría, que segue sendo controvertida; o historiador Paul Ratchnevsky sinala que é posible que o propio Temüjin non soubese a verdade. O lugar de nacemento de Temüjin tamén é obxecto de debate: a Historia Secreta rexistra o seu lugar de nacemento no val Delüün Boldog do río Onon, pero tamén se situou en Dadal na provincia de Khentii ou no sur de Agin-Buryat Okrug, Rusia.
Temüjin era fillo de Yesügei, un xefe do clan borjigin descendente do venerado caudillo Bodonchar Munkhag, e da súa esposa principal Hoelun, orixinaria do clan olkhonud, a quen Yesügei raptara do seu noivo Chiledu da tribo merkit. A orixe do seu nome de nacemento é controvertido: as primeiras tradicións sosteñen que o seu pai acababa de regresar dunha exitosa expedición contra os tártaros cun preso chamado Temüchin-uge, en honra ao cal bautizou ao recentemente nado para celebrar a súa vitoria, mentres que as tradicións posteriores destacan a raíz temür (que significa ferro), tamén presente nos nomes de dous dos seus irmáns, e conectan coas teorías de que Temüjin significa "ferreiro". Varias lendas rodean o nacemento de Temüjin. A máis destacada é a dun coágulo de sangue que apertou na súa man ao nacer, un motivo do folclore asiático que indicaba que o neno sería un guerreiro. Outros afirmaban que Hoelun foi impregnado por un raio de luz que anunciaba o destino do neno, unha lenda que se facía eco da do antepasado mítico Alan Gua. Yesügei e Hoelun tiveron tres fillos menores despois de Temüjin: Qasar, Hachiun e Temüge, así como unha filla, Temülen. Temüjin tamén tivo dous medio irmáns, Behter e Belgutei, da segunda esposa de Yesügei, Sochigel, cuxa identidade é incerta. Os irmáns creceron no campamento principal de Yesugei, a beiras do Onon, onde aprenderon a montar dacabalo e a disparar cun arco.
Mentres, na época do nacemento de Temüjin, os mongois estaban divididos en diversas tribos e clans, cada unha gobernada por un Khan, ou "Señor", que se impuña máis pola forza que pola descendencia nobre. Con Temüjin non sería diferente. miniatura|upright|esquerda|alt=Pintura dunha anciá con vestido dourado e pano branco nun balcón xunto a un ancián con túnica verde e turbante branco|Representación do século XVI de [[Börte e Xenxis Kan na idade adulta]]. Cando Temüjin tiña oito anos, Yesügei decidiu desposalo cunha rapariga adecuada; levou ao seu herdeiro aos pastos da prestixiosa tribo onggirat, na que había nado Hoelun, e acordou un matrimonio entre Temüjin e Börte, a filla dun cacique onggirat chamado Dei Sechen (Дэй-Сечен). Como o compromiso significaba que Yesügei gañaría un aliado poderoso, e como Börte tiña un alto prezo de noiva, Dei Sechen mantivo a posición de negociación máis forte e esixiu que Temüjin permanecese na súa casa para pagar o dote da súa futura noiva. Aceptando esta condición, Yesügei pediu unha comida a un grupo de tártaros que atopou mentres cabalgaba só de regreso a casa, confiando na tradición esteparia de hospitalidade cos estraños. Con todo, os tártaros recoñeceron ao seu antigo inimigo e introduciron veleno na súa comida. Yesügei enfermou gradualmente, pero conseguiu regresar a casa; a piques de morrer, pediu a un criado de confianza chamado Münglig que rescatase a Temüjin dos onggirat. Yesügei morreu pouco despois. O resto da familia foi abandonada polo seu propio clan e forzada a sobrevivir nas estepas sen gando nin cabalos.
Aparentemente, a familia de Temüjin recuperou a súa fortuna a través de doazóns de clans solidarios.
Ascenso
Temüjin probabelmente fora adestrado como arqueiro montado aínda moi novo, como era común entre os cativos dos mongois. Ao asegurar unha posición de caudel entre clans amigábeis, emprendeu unha campaña contra da tribo Merkit, que raptara a súa noiva Bortei. Temüjin atacou ós guerreiros Merkit un a un ata derrotar a todo o clan. Levou a Bortei de volta, e ao carón dela viviría ata a súa fin.
Neste intre, Temüjin xa era coñecido e respectado, e, como de praxe entre os nómades mongois, foi nomeado caudel de diversas tribos distintas polo seu valor coma guerreiro. Cun exército respectable á disposición, Temüjin consolidou o seu dominio sobre tribos rivais conquistándoas e eliminando os seus inimigos, moitas veces con crueldade. No 1206, unha asemblea entre os xefes de todas as tribos das estepas proclamou a Temüjin, con 45 anos, como Xenxis Kan, o Khan dos Khans.
Xenxis estableceu un sistema de goberno e leis para impor orde aos nómades, ata entón independentes e belicosos entre si. Na práctica, a lealdade á figura de Xenxis Kan era o punto de equilibrio de toda a nación. Creouse unha xerarquía administrativa e militar, e un exército foi adestrado e organizado.
Conquistas
No 1207, os mongois foron forzados a expandir o seu territorio de pasto debido a problemas climáticos nas estepas, e conquistaron o reino tangut de Hsi Hsia. De seguido, atravesaron a Grande Muralla e chegaron á China, reino que estaba dividido entre as dinastías Xin, ao norte, e Song ao sur. As vastas plantacións de arroz e a riqueza da cidade atraeron a atención de Xenxis en canto á posibilidade de se tornar señor da China. Na conquista do reino Xin, Xenxis Kan recrutou un rapaz chinés chamado Yeh-lu Ch'u-ts'-ai como conselleiro persoal. A súa influencia tornou a Xenxis máis tolerante e menos agresivo na batalla, estimulándoo a evitar esforzos esaxerados na guerra e a conserva-las terras cultivadas en canto de transformalas en pastos.
Xenxis, despois do ataque inicial aos Xin, retirouse á Mongolia, namentres os seus xenerais se encargaban de establece-lo seu dominio na China Xin. No 1218, un accidente diplomático provocou a xenteira de Xenxis sobre o reino turco de Khwarizm, no norte da Persia. O Khan cabalgou á fronte de máis de 200 mil homes e preto de 10 mil máquinas de asedio adquiridas dos chineses. Houbo poucas batallas campais, e os mongois emprenderon guerras de cerco ás cidades fortificadas da Persia, que capitularon unha a unha. Algunhas, coma Bukhara e Samarkanda tornaríanse, no futuro, espellos afastados da presenza mongol no suroeste da Asia. A vella cidade de Nishapur foi arrasada, e mesmo nin os animais alí sobreviviron ao ataque mongol.
As perdas humanas en Khwarizm contábanse por milleiros. Xenxis e mailos seus xenerais impuñan castigos brutais aos inimigos. A proximidade da Persia coa Europa xerou a fama de salvaxismo dos mongois, que asolaría o continente nas décadas seguintes.
No 1227, mentres os xenerais de Xenxis conquistaban os territorios ó sur da Rusia e na Ucraína, o Gran Khan foi forzado a volver ás estepas para conter unha revolta de Hsi Hsia, que recusara a convocatoria á campaña contra Khwarizm. Despois de vencer os tangutes, Xenxis Kan morreu dunha febre alta.
Legado
Denantes da súa morte, Xenxis estableceu o seu fillo, Ogodei, coma o seu sucesor. Ogodei encargouse de expandir o territorio mongol ao máximo, da Siria á Indochina, da Persia á Siberia, da Hungría á China. Posteriormente, o grande imperio sería dividido en catro partes, entre fillos e netos de Xenxis, porén ningún destes novos reinos, ou khanatos, tería unha existencia longa.
No inicio do Século XIV, Timur, o Coxo, alegando ser descendente de Xenxis Kan, tornaríase o Khan dun breve imperio mongol que abarcaría toda a Mesopotamia, a Persia, o Afganistán, o Paquistán e o norte da India. Aínda nese século, os tártaros rexurdirían, inspirados polas conquistas de Xenxis, para toma-lo territorio do disolto Khanato da Horda Dourada, na Rusia. Varias rebelións mongois máis, de menor importancia, terían lugar nos séculos seguintes, mais o medio de vida nómade e a incapacidade de establecer unha industria de armamento axiña tornaría ós hábiles cabaleiros montados en obsoletos perante ás novas artillarías dos países veciños.
Na Mongolia actual, Xenxis Khan é considerado o heroe máximo e o pai daquela nación, cuxo culto á imaxe xamais se deixou borrar, mesmo durante o réxime comunista.
Zabludivshiysya
Zabludivshiysya (en Заблудившийся) é un filme casaco de 2009 dirixido por Akan Satayev. O filme foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Riobó, Meirás, Valdoviño
Riobó é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 124 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 57 homes e 67 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 130 habitantes.
Salvinia
Salvinia é un xénero de pteridófitas (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, un dos dous comprendidos na familia das salviniáceas.
Descrición
O xénero foi descrito en1783 polo botánico, astrónomo e epigrafista francés Jean-François Séguier, nun traballo publicado en    Fl. Veron. 3: 52.
Etimoloxía
O nome científico Salivina está fomado polos elementos Salvin- e -ia. O primeiro deriva do apelido de Antonio M. Salvini, lingüista italiano falecido en 1729, a quen Séguier lle dedicou o xénero, e o segundo é un sufixo do latín científico indicando xénero gramatical feminino.
Especies
O xénero conta coas seguintes especies:
Moitos autores admiten, ademais:
Anti-Flag
Anti-Flag (en galego, Anti-bandeira) é unha banda estadounidense de punk rock formada en Pittsburgh (Pensilvania, Estados Unidos) en 1993. A banda é coñecida polas súas letras de contido político e o seu activismo, centrándose no activismo contra a guerra, o anti imperialismo, a loita de clases, os dereitos humanos e varios sentimentos sociopolíticos. O grupo está formado polo vocalista e guitarrista Justin Sane e o batería Pat Thetic, fundadores da banda; máis tarde uniranse o guitarrista Chris Head e o vocalista e baixista Chris Barker #2, que substitúe a Jamie "Cock" Towns, quen á súa vez substitúe ao baixista orixinal Andy Flag en 1997 logo da súa marcha un ano antes. Anti-Flag tamén é coñecida polo seu apoio a grupos de accións política como Greenpeace ou Amnistía Internacional. Recentemente, a banda declarou solidariedade co movemento global Occupy Together.
É coñecida polas súas letras políticas e idealistas, centrándose no activismo antibelicista ou na crítica ás políticas exteriores dos Estados Unidos. Anti-Flag tamén é coñecida pola súa defensa de grupos progresistas de acción política como Greenpeace e Amnistía Internacional.
Primeiros tres álbums (1996-1999)
En 1996, a banda lanzou o seu primeiro álbum, Die For the Government, con New Red Archives. Andy Flag deixou a banda no verán de 1996 debido a disputas persoais con Justin. Durante un breve período de tempo logo da marcha de Andy en 1996, Sean Wheland da banda Bad Genes de Pittsburgh uniuse no baixo. Foi durante este tempo cando Sean, que estaba tamén tocando noutra banda (57 Defective), presentou ao guitarrista Chris Head ao resto da banda.
A comezos de 1997, o guitarrista de Pittsburgh Chris Head comezou na banda como baixista. A finais do ano, Jamie Cock uniuse tamén como novo baixista, pasando Chris Head á segunda guitarra. A formación actual finalizou en 1999 cando Chris Barker, tamén coñecido como Chris No.2, substituíu a Jamie Cock no baixo.
En 1999, Anti-Flag lanzou o álbum A New Kind of Army con Go-Kart Records/A-F Records. O álbum trataba temas como o aborto, a corrupción política, o racismo, o fascismo, os problemas da mocidade, a brutalidade policial, e a unidade entre a xuventude americana. A portada contiña un póster coa frase "Demasiado listo para loitar. Demasiado listo para matar. Únete agora. Un novo tipo de exército." Ademais disto, a banda publicou unha exención de responsabilidade na contraportada do álbum dicindo, "Anti-Flag non significa anti-americano. Anti-Flag significa anti-guerra. Anti-Flag significa unidade."
Fat Wreck Chords (2000-2004)
En 2000, Anti-Flag foi invitado a participar no Vans Warped Tour. Durante este tempo, os membros da banda coñeceron a Fat Mike, de NOFX, propietario do selo discográfico Fat Wreck Chords. Isto levaría a unha amizade que daría lugar ao lanzamento de dous álbums na discografía por parte de Anti-Flag.
En 2001, Anti-Flag uniuse ao produtor de música punk Mass Giorgini para gravar o álbum Underground Network, estreado con Fat Wreck Chords.Pódese dicir que o lanzamento do álbum é a saída da banda do mundo do hardcore a un foco de atención máis comercial. O álbum seguía a tratar problemas como o fascismo (concretamente o neonazismo infiltrándose no "mundo do hardcore") ou a política exterior dos Estados Unidos. O álbum foi o primeiro en conter o agora común folleto cheo de ensaios de historiadores e comentaristas políticos, podendo destacar o Profesor Howard Zinn. En febreiro de 2002, Anti-Flag lanzou o álbum Mobilize con A-F Records, que contiña oito novas pistas de estudio, así como oito pistas en directo de cancións doutros álbums. Na véspera dos ataques terroristas do 11 de setembro nos Estados Unidos, Anti-Flag pronunciouse contra a presión cara a guerra con "911 for peace". Durante este período, moitas tendas de música sacaron os discos de Anti-Flag dos seus estantes, xa que a súa música foi catalogada como "anti-americana". En 2003, Anti-Flag lanzou o álbum The Terror State con Fat Wreck Chords. O álbum, nun primeiro lugar, centrábase en criticar o tratamento da guerra contra o terrorismo por parte da administración de Bush. De novo, o álbum contiña un folleto cheo de ensaios da banda, así como outros comentaristas políticos. Tamén contén unha canción cuxa letra foi orixinalmente escrita por Woody Guthrie, titulada "Post-War Breakout". A música da pista foi adaptada polos membros de Anti-Flag, xa que Guthrie nunca chegara a presentar os arranxos en papel.
Juan Carlos Valerón
Chegou á Coruña en principio como suplente de Djalminha, pero acabou por facerse coa titularidade e por converterse nun dos símbolos do equipo, que atravesaba unha das épocas máis gloriosas da súa historia. Gañou a Copa do Rei de 2002 no coñecido como Centenariazo, e disputou cinco anos a Liga de Campións, deixando destacadas actuacións polos estadios europeos.
Anti-Flag
Fat Wreck Chords (2000-2004)
O 8 de outubro de 2004, o representante dos EE.UU. Jim McDermott deu un discurso na Cámara de Representantes, louvando a Anti-Flag polo seu traballo animando as novas xeracións a rexistrarse e votar.
Juan Carlos Valerón
A súa progresión cortouse no momento álxido da súa carreira, cunha grave lesión de xeonllo a comezos de 2006. Tres operacións cirúrxicas e varias recaídas mantivérono practicamente afastado dos terreos de xogo durante dous anos e non volveu á normalidade ata a tempada 2008/09. Continuou no club coruñés ata o ano 2013, vivindo dous descensos e un ascenso. A continuación regresou ao Las Palmas, onde xogou tres tempadas, logrando na segunda delas o ascenso á Primeira División.
Anti-Flag
RCA (2005-2009)
En 2005, Anti-Flag asinou un contrato de gravación de dous álbums coa coñecida discográfica RCA. Nunha entrevista co xornal británico The Guardian, Justin Sane explicou o cambio da banda a un selo discográfico maior:
Juan Carlos Valerón
Internacional coa selección española en 46 ocasións, disputou con esta dúas Eurocopas (2000 e 2004) e o Mundial de 2002. De destacada calidade técnica, cunha ampla visión de xogo e moi habilidoso no pase, foi un dos xogadores máis admirados e respectados do fútbol español, debido á súa actitude dentro e fóra do campo, ao seu xogo limpo e á súa deportividade, motivos polos que era aplaudido nos estadios rivais.
Viladavil, Arzúa
Santa María de Viladavil é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 144 habitantes (73 homes e 71 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 211 habitantes.
Juan Carlos Valerón
Comezos
Naceu na localidade grancanaria de Arguineguín, no seo dunha familia con profundas crenzas evanxélicas, sendo o último dos seis fillos do matrimonio formado por Adán Valerón e Prudencia Santana. Quedou orfo de pai durante a súa adolescencia, vivindo dende entón a familia en precarias condicións económicas.
Anti-Flag
RCA (2005-2009)
O primeiro destes dous álbums, For Blood and Empire, foi lanzado o 21 de marzo de 2006. O principal tema do álbum é a crítica por parte da banda da mala xestión da guerra contra o terrorismo do goberno dos Estados Unidos. A canción "This is The End (For You My Friend)" do álbum For Blood and Empire aparece no videoxogo Madden NFL 07 e en NHL 07, e apártase do tema da guerra volvendo sobre a mocidade con problemas. Concluíron a súa gran xira "War Sucks, Let's Party" polos Estados Unidos en abril e traballaron nalgúns proxectos como a African Well Fund e Start to Finish MS.
Juan Carlos Valerón
Comezos
Empezou xogando ao fútbol no Arguineguín da súa vila natal, dende as categorías inferiores ata o primeiro equipo, que militaba na Terceira División e ao que subiu na tempada 1992/93. A pesar do seu pouco físico, que lle valeu o alcume de "El Flaco" ("O Fraco"), axiña comezou a destacar no equipo adestrado por Juan Manuel Rodríguez, grazas á súa habilidosa técnica e ao seu talento.
Anti-Flag
RCA (2005-2009)
Ao longo da carreira de Anti-Flag, moitas outras bandas se engadiron á lista do propio selo discográfico da banda, A-F Records. Entre elas podemos mencionar The Code, Pipedown, Much the Same, The Vacancy, The Unseen, Modey Lemon, Thought Riot, Tabula Rasa, e outras.
Juan Carlos Valerón
Las Palmas (1ª etapa)
O 28 de agosto de 1993, con 18 anos, ingresou na Unión Deportiva Las Palmas, seguindo o camiño de seu irmán Miguel Ángel, que levaba varios anos no club. Á súa chegada xogou no equipo xuvenil da División de Honra, no que coincidiu con futbolistas como Manuel Pablo, Lampón, Ojeda, Marcelino, Jero ou Pedro Cruz. Esa mesma tempada (1993/94) disputou os seus primeiros encontros co filial, o Las Palmas Atlético, que militaba na Terceira División. Co Las Palmas Atlético proclamouse na seguinte tempada campión da Copa Federación, despois de gañar na final ao Balaguer.
Emblema de Macedonia do Norte
miniatura|200px|dereita|Escudo de Macedonia do Norte. No escudo de Macedonia do Norte aparece representado o sol nacente sobre o país como símbolo da liberdade que se estende por todo o territorio. As figuras centrais representan a montaña de Shar e o lago Ohrid, rodeados polas plantas do trigo na parte superior e da papoula na parte inferior. Na base aparece unha cinta cun bordado tradicional que é usado como adorno nacional macedónico.
Juan Carlos Valerón
Las Palmas (1ª etapa)
O 21 de setembro de 1995, con 20 anos, debutou co primeiro equipo, nun partido da Copa do Rei ante o Mensajero no estadio Silvestre Carrillo de Santa Cruz de La Palma. O adestrador canario Pacuco Rosales deulle entrada nos minutos finais como substituto de Paquito Ortiz. A seguinte semana debutou na Segunda División B contra o Talavera, e poucas xornadas despois xa se afianzou no once titular, no que se mantivo durante durante a maior parte do resto da tempada, que culminou co equipo como campión e co ascenso á Segunda División. Marcou tres goles durante a campaña, os dous primeiros nun mesmo partido, a goleada por 6-0 fronte ao San Sebastián de los Reyes no estadio Insular. En varios dos encontros coincidiu no campo con seu irmán Miguel Ángel.
Emblema de Macedonia do Norte
O escudo de Macedonia foi aprobado o 27 de xullo de 1946 pola Asemblea do Pobo da República Popular de Macedonia. Tras producirse a independencia de República Federal Socialista de Iugoslavia en 1991, estudouse recuperar o antigo escudo, un león heráldico de ouro nun campo de goles, mais esta iniciativa non prosperou porque o antigo escudo actualmente se usa como símbolo dalgúns partidos políticos nacionalistas, a etnia albanesa de Macedonia rexéitao como emblema nacional e os compoñentes do antigo brasón figuran na heráldica búlgara.
Anti-Flag
SideOneDummy (2009-2014)
A partir do 30 de setembro de 2008, Chris #2 comezou a publicar no seu blog, en nowarwithoutwarriors.blogspot.com, que a banda comezara a traballar no seu sétimo álbum de estudio. O 2 de decembro, Anti-Flag iniciou a gravación do seu disco, comezando con "The Economy is Suffering... Let it Die".
O 31 de marzo de 2009, Anti-Flag anunciou que o seu próximo CD, The People or the Gun, sería estreado en SideOneDummy o 9 de xuño de 2009. A banda gravou o álbum nun estudio que eles mesmos construíron. En Anti-Flag.com pódese escoitar a primeira pista do álbum "Sodom, Gomorrah, and Washington DC (Sheep in Shepherd's Clothing)". O 1 de maio de 2009, a banda realizou unha actuación completa de covers de The Clash en Hoodwink en East Rutherford, New Jersey.
En setembro de 2009, Anti-Flag foi preseleccionado para tocar durante unha protesta do G-20 que tiña lugar na súa cidade de orixe, Pittsburgh, pero o promotor cancelou o espectáculo debido a restriccións de estacionamento e presenza policial nas inmediacións do lugar. Porén, a banda seguiu a tomar parte nas protestas persoalmente.
Juan Carlos Valerón
Las Palmas (1ª etapa)
No verán de 1997 o club canario enfrontouse ao Lanús arxentino nun partido amigable no estadio Insular. A actuación de Valerón abraiou ao adestrador visitante, Héctor Cúper, que pouco despois se converteu no adestrador do Mallorca, e alí pediu a fichaxe do xogador. O Mallorca realizoulle unha oferta a Valerón, e o futbolista, que tiña un dos salarios máis baixos do equipo, accedeu a continuar no Las Palmas se o club melloraba as súas condicións contractuais. A dirección do club non creu que existise realmente dita oferta do Mallorca e negouse a unha subida salarial. Así pois, o centrocampista decidiu aceptar o ofrecemento do club balear, que pagou os 300 millóns de pesetas da súa cláusula de rescisión.
Mallorca
Debutou na Primeira División na primeira xornada da tempada 1997/98, na vitoria por 2-1 sobre o Valencia no estadio Lluís Sitjar, substituíndo no treito final do encontro a Vicente Engonga. Asentouse no once titular a partir da terceira xornada e sumou un total de 47 partidos ao longo da tempada, 41 deles saíndo dende o once inicial. O seu primeiro gol na máxima categoría anotouno na vitoria por 4-0 ante o Athletic Club, despois de canear a Alkorta, Roberto Ríos e ao gardameta Imanol Etxeberria, e pasou á historia como un dos mellores goles marcados por un xogador do Mallorca.
Anti-Flag
SideOneDummy (2009-2014)
En xaneiro de 2010, Anti-Flag completou unha xira completa por EE.UU. co apoio de Aiden e Cancer Bats con varias bandas enchendo outros postos vacantes e bandas locais abrindo a maioría de espectáculos posibles. A xira foi patrocinada por Amnistía Internacional, Peta 2, Greenpeace e Innes Clothing (que apoiaba unha campaña de roupa para indixentes locais e refuxios para a xuventude). A xira polos EE.UU. foi seguida dunha xira australiana, tocando no Soundwave Festival en febreiro de 2010, con bandas como AFI, Paramore, Escape the Fate, A Day to Remember, HIM e outras, así como tocando en dúas datas co apoio de Alexisonfire e Comeback Kid.
Juan Carlos Valerón
Mallorca
Foi unha peza clave dun histórico equipo que acadou o quinto posto en liga e que logrou a clasificación para a final da Copa do Rei. Foi titular na final de Mestalla ante o Barcelona de Louis van Gaal, formando medio do campo xunto a Mena, Engonga e Stanković. O Mallorca adiantouse nos primeiros minutos grazas a un gol de Stanković pero Rivaldo puxo o empate na segunda parte. O club balear conseguiu manter o empate no resto do partido e na prórroga, a pesar de sufrir dúas expulsións e de que o equipo catalán estaba formado por destacados xogadores internacionais como Figo, Luis Enrique ou Giovanni. O encontro rematou na quenda de penaltis, onde finalmente se impuxo o Barça por 5-4.
Anti-Flag
SideOneDummy (2009-2014)
Ao longo do verán de 2010, a banda tocou en varios festivais como Ruisrock e Woodstock en Beauce, así como nas últimas datas do Vans Warped Tour en agosto. En setembro de 2010, encabezan a xira polo Canadá co apoio de The Menzingers, seguido do European Vans Off the Wall Music Tour en outubro, con espectáculos secundarios como The Swellers e Pulled Apart by Horses.
O 21 de xuño de 2011, Justin Sane anunciou que Anti-Flag estaba traballando en material para un novo álbum, que esperaban que fose lanzado ese outono, co nome provisional de Magnum. Sane tamén anunciou que planeaba gravar un novo álbum en solitario no futuro próximo, xa que estivera traballando nalgún material orientado ao folk.
A banda estreou o seu álbum, The General Strike, o 20 de marzo de 2012. The General Stike foi gravado e producido no estudio de Anti-Flag. A banda participaría no The General Stike Record Release Tour con The Flatliners e The Have Nots. Tamén estrearon un vídeo para a canción "1915", sobre Joe Hill.
En xuño de 2014 anunciouse que Anti-Flag estaba a punto de lanzar o seu novo álbum, titulado A Document Of Dissent: 1993-2013 . O álbum, unha recompilación dos seus lanzamentos dende 1993 a 2013, sería estreado con Fat Wreck Chords, sendo o primeiro lanzamento da banda con este selo discográfico dende The Terror State en 2003. O álbum foi lanzado o 21 de xullo de 2014.
American Spring e American Fall (2015-presente)
O 16 de xaneiro de 2015, a banda anunciou que estrearían o seu noveno álbum de estudio titulado American Spring, a través de Spinefarm Records. O álbum foi lanzado o 26 de maio de 2015. Máis tarde en 2015, Anti-Flag lanzou unha álbum recompilación chamado Cease Fires, que contén dúas cancións inéditas das sesións de gravación de American Spring e doce cancións tomadas do seu 20 Years of Hell. Foi estreado o 18 de decembro de 2015. O 14 de agosto de 2017, fronte aos acontecementos do Unite the Right Rally, a banda lanzou unha canción titulada "Racists" na canle de Youtube de Spinefarm Records. O 18 de agosto de 2017, a banda anunciou que un novo álbum titulado American Fall sería lanzado en Spinefarm Records o 3 de novembro de 2017 estreando unha canción, "American Attraction" do álbum na canle de Youtube do grupo.
Juan Carlos Valerón
Atlético de Madrid
Na 1999/00 o equipo madrileño completou unha mala campaña en liga e acabou descendendo á Segunda División. As cousas foron mellor na Copa do Rei, na que o Atlético volveu acadar a final. Enfrontouse ao Espanyol en Mestalla, na que foi a terceira final consecutiva para Valerón, que xogou os 90 minutos. A vitoria foi para o equipo catalán por 2-1. Valerón pechou entón o seu paso polo club cun total de 87 partidos (70 deles como titular) e 7 goles.
Chegada e primeiros anos
miniatura|240x240px|Equipo do [[Deportivo da Coruña antes dun partido da Copa da UEFA ante o CSKA Moscova en 2008. Valerón de pé, cuarto pola esquerda.]] Tralo descenso do Atlético foi traspasado ao Deportivo da Coruña, vixente campión de liga, que pagou por el ao club madrileño uns 11 millóns de euros, converténdose na fichaxe máis cara da historia do club ata aquel entón. Foi unha petición expresa do adestrador Javier Irureta, que o quería como recambio para Djalminha, e o Deportivo fíxose cos seus servizos contra a opinión do equipo médico do club, que desaconsellou a súa fichaxe debido aos seus problemas físicos. Xunto a Valerón chegaron á Coruña outros dous futbolistas atléticos, Molina e Capdevila, e na cidade herculina reencontrouse cos seus excompañeiros na UD Las Palmas Manuel Pablo e o Turu Flores. Nada máis aterrar no equipo coruñés gañou a Supercopa de España, aínda que non a chegou a disputar, ao sufrir unha lesión na pube. Debutou co Deportivo na primeira xornada da liga 2000/01, unha vitoria por 2-0 contra o Athletic en Riazor, substituíndo a Tristán na parte final do partido. Catro días despois participou no seu primeiro encontro na Liga de Campións, que foi tamén o primeiro da historia do club, contra o Panathinaikos no Estadio Spyros Louis de Atenas.
Centenariazo e esplendor
Na súa segunda campaña no club, disputou un total de 53 partidos, 45 deles saíndo dende o inicio, e marcou 6 goles, proclamándose de novo subcampión de liga. O equipo galego acadou a segunda final de Copa do Rei da súa historia e esta disputouse no estadio Santiago Bernabéu contra o Real Madrid, que celebraba ese día o seu centenario. Cunha sobresaínte actuación de Valerón, que incluíu unha asistencia a Tristán no segundo gol, o Deportivo impúxose por 1-2, nun encontro que pasou á historia co alcume de Centenariazo. O centrocampista canario facíase así coa súa única Copa do Rei, despois de disputar catro finais en cinco anos. Tamén tivo destacadas actuacións na Liga de Campións, e especialmente no partido contra o Arsenal en Highbury, onde el e Fran lideraron a vitoria branquiazul por 0-2, sendo o primeiro tanto obra do propio Valerón.
Comezou a tempada 2002/03 conquistando a Supercopa de España ante o Valencia, disputando de titular tanto a ida como a volta e marcando un dos tres goles do seu equipo en Riazor (3-0). O seu nivel no inicio de tempada foi altísimo e destacou especialmente a súa actuación na histórica vitoria por 2-3 sobre o Bayern de Múnic na Liga de Campións, onde a súa asociación con Makaay fixo posible o primeiro triunfo dun equipo español no estadio Olímpico de Múnic. Con todo, a súa progresión, que xa lle valía comparacións con Zidane e que lle supuxo o nomeamento ao Balón de Ouro, cortouse na terceira xornada de liga contra o Valladolid, cando unha dura entrada do boliviano Juan Manuel Peña lle provocou unha fractura no peroné esquerdo. Tras máis de dous meses de baixa volveu paulatinamente ao equipo e rematou a campaña de novo asentado no once titular.
Entre as tempadas 2003/04 e 2004/05 xogou preto dun centenar de partidos, case todos como titular, e participou nalgúns dos encontros máis importantes da historia europea do club, como as vitorias sobre a Juventus, a remontada contra o Milan de Ancelotti en Riazor (na que marcou un dos catro goles do Deportivo) ou as semifinais da Liga de Campións contra o Porto de Mourinho.
Lesión e últimos anos
Despois de máis dun ano fóra dos terreos de xogo, volveu xogar en partido oficial o 27 de xaneiro de 2008, substituíndo a Andrés Guardado nun encontro ante o Valladolid. O adestrador Miguel Ángel Lotina deulle minutos noutros catro partidos máis en dita tempada, mentres que na seguinte acabou volvendo á normalidade, disputando un total de 37 partidos, 21 deles como titular. A súa participación reduciuse lixeiramente nas seguintes dúas campañas, que culminaron co descenso ao remate da 2010/11. Xa en Segunda División, na tempada 2011/12 con José Luis Oltra no banco, Valerón foi indiscutible no once titular. Disputou 40 partidos, 37 deles saíndo dende o inicio, e marcou 5 goles, nunha tempada na que o Deportivo se proclamou campión da Segunda División con récord histórico de puntos.
De volta na máxima categoría, a tempada 2012/13 foi a última de Valerón como deportivista. No Ciutat de València contra o Levante marcou o seu último gol coa camisola branquiazul, e na derradeira xornada de liga en Riazor, na que o equipo descendeu de novo á Segunda División, despediuse do club galego, despois de 13 tempadas, 422 encontros oficiais e 32 goles. Deixou o Deportivo como o cuarto xogador con máis partidos da súa historia, só por detrás dos seus compañeiros Fran, Manuel Pablo e Mauro Silva.
Las Palmas (2ª etapa)
Para a tempada 2013/14 regresou á UD Las Palmas, 16 anos despois da súa saída do club. Disputou 46 partidos co club canario durante esa tempada, sendo o segundo xogador de campo con máis minutos, só por detrás de Deivid. O equipo rematou sexto na táboa final da Segunda División e clasificouse para a promoción de ascenso, derrotou ao Sporting de Gijón nas semifinais e finalmente foi eliminado cun gol na última xogada do partido de volta da final contra o Córdoba.
Na seguinte campaña, con Paco Herrera no banco, o equipo amarelo logrou o ascenso á máxima categoría e Valerón, aos seus 40 anos de idade, renovou co club por un ano máis. Durante a súa última tempada como profesional xogou 13 partidos de liga e 5 de Copa do Rei. O 8 de maio de 2016, na penúltima xornada de liga, disputou o seu derradeiro encontro, saíndo de titular ante o Athletic no estadio de Gran Canaria. Substituído no minuto 71 por Ángel, foi ovacionado por todo o estadio, e tralo encontro recibiu unha homenaxe do club.
Categorías inferiores
miniatura|Juan Carlos Valerón en [[2010.]] Foi internacional coa selección española sub-21, coa que se proclamou campión da Eurocopa sub-21 de 1998, coincidindo no equipo con xogadores como Aitor López Rekarte, Míchel Salgado, Angulo, Guti, Marcos Vales ou os seus futuros compañeiros no Deportivo Víctor e Iván Pérez. Foi titular en tódolos partidos do torneo, incluída a final contra Grecia no Stadionul Steaua de Bucarest, onde España se impuxo grazas a un gol de Iván Pérez.
Selección absoluta
Valerón foi internacional coa selección española absoluta en 46 ocasións, marcando 5 goles. O seu debut como internacional produciuse o 18 de novembro de 1998, nun partido amigable contra Italia no estadio Arechi de Salerno. O seleccionador José Antonio Camacho deulle entrada tralo descanso como substituto de Alkiza e a súa destacada actuación foi determinante para que España lograse o empate (2–2). No seguinte encontro da selección estreouse como titular, nunha histórica goleada por 9-0 contra Austria.
Convocado por Camacho para a Eurocopa de 2000, foi titular nos dous primeiros encontros, ante Noruega e Eslovenia, formando no centro do campo xunto a Guardiola, pero caeu da titularidade nos dous seguintes. No Mundial de 2002 estreouse nunha Copa do Mundo e no primeiro partido da fase de grupos marcou o seu primeiro gol como internacional, facendo o segundo dos tantos españois na vitoria por 3-1 sobre Eslovenia. Foi titular tamén na vitoria contra Paraguai do segundo partido, e coa clasificación no peto, Camacho deulle descanso na terceira xornada. Xa en oitavos de final disputou os 120 minutos contra Irlanda e fallou o seu lanzamento na quenda de penaltis, pero o equipo español logrou igualmente a vitoria. Saíu de inicio nos cuartos de final contra Corea do Sur, nun partido no que España quedou eliminada na quenda de penaltis despois de varias polémicas arbitrais.
Participou tamén na Eurocopa de 2004, convocado por Iñaki Sáez, e disputou os dous primeiros encontros, contra Rusia e Grecia, entrando en ambos na segunda parte como substituto de Fernando Morientes e marcando no primeiro deles o gol da vitoria (1-0). Con todo, España quedou eliminada na primeira fase. O 26 de marzo de 2005, no Helmántico e xa con Luis Aragonés como seleccionador, disputou o seu último encontro como internacional, nun amigable contra a China que rematou con vitoria por 3-0.
Adestrador
Trala súa retirada como futbolista continuou vencellado á UD Las Palmas, sendo nomeado capitán honorífico e embaixador do club. En 2017 iniciouse nos bancos, ao converterse no adestrador do equipo infantil B da entidade amarela e pasar a traballar tamén como asistente de Manolo Márquez no primeiro equipo. Trala dimisión do técnico catalán, centrouse no equipo infantil e no departamento de captación e formación ata que en xaneiro de 2018 se converteu en axudante de Juan Manuel Rodríguez no Las Palmas Atlético. En xuño do mesmo ano abandonou o club por motivos persoais, mais volveu a comezos de 2019 para exercer diversas funcións na canteira.
O 11 de agosto de 2020 regresou ao Deportivo da Coruña e foi presentado como novo adestrador do Fabril, en substitución de Luisito. Clasificou o equipo na quinta posición na primeira fase de 12 equipos, accedendo así aos play-offs polo ascenso á Segunda División RFEF, pero non conseguiu o obxectivo de subir de categoría. Ao remate da competición decidiu deixar o club por motivos persoais.
Características técnicas
Destacaba pola súa calidade técnica, a súa visión de xogo e o seu control do balón, e tiña un talento único para o dar o último pase. Considerado como un dos mellores pasadores da historia do fútbol español, era capaz de meter complicados pases aos dianteiros a través das liñas rivais, creando numerosas ocasións de gol. Así mesmo, era notable a súa súa xenerosidade co seu equipo, e incluso tendo en ocasións oportunidade de marcar gol, prefería pasarlle a pelota a un compañeiro para que o anotase ese outro.
De xogo pausado, compensaba a súa falta de velocidade e de físico cunha ampla gama de xiros, recortes e fintas, que impedían aos rivais roubarlle a pelota. A este respecto comentaba sobre el nunha entrevista o defensa internacional Albelda: "Ten a pelota, ves que se lle vai ir e intentas quitarlla, pero escóndecha e non lla quitas. Vólvelo intentar, el móvese lento, pero non lla quitas. Non lla quitas".
Legado
Disputou un total de 761 partidos durante a súa carreira, nos que marcou 57 goles. É o cuarto xogador con máis partidos na historia do Deportivo da Coruña (422), só por detrás de Fran, Manuel Pablo e Mauro Silva; e é, xunto a Joaquín, o futbolista con máis edicións disputadas na historia da Copa do Rei (20), competición da que disputou catro finais. Con 40 anos e 326 días, no momento da súa retirada era o cuarto futbolista de máis idade en disputar un partido na Primeira División, superado só por Harry Lowe, Ricardo e Carboni, sendo na actualidade o sexto en dita clasificación.
Amplamente considerado como un dos mellores futbolista da historia do Deportivo,  era un dos xogadores máis respectados do fútbol español. Ovacionado en tódolos estadios nos que xogaba, incluído Balaídos, feudo do Celta de Vigo, máximo rival do Deportivo, os seus compañeiros e rivais, así como os afeccionados, destacaban a súa calidade humana, humildade, honestidade, xenerosidade e xogo limpo. Expulsado dúas veces no inicio da súa carreira nas Palmas, non volveu recibir ningún cartón vermello ata a súa retirada dúas décadas despois, e entre 2005 e 2012 pasou 7 anos sen recibir ningún cartón amarelo, ata que foi amoestado erroneamente por Melero López por unha falta que realmente cometera o seu compañeiro Colotto.
Admirado por xogadores como Zinedine Zidane, Andrés Iniesta ou Pablo Aimar, os internacionais neerlandeses Hasselbaink e Roy Makaay dixeron del que era o mellor futbolista co que tiñan xogado.
Vida persoal
En 1998, ambos irmáns xunto a un terceiro, Pedro, fundaron en Arguineguín un club de fútbol, o Abrisajac, cuxo nome provén da mestura de tres personaxes bíblicos: Abraham, Isaac e Xacob. O club naceu con fins solidarios, para integrar a persoas en risco de exclusión social, e medrou ata ter equipos en todas as categorías inferiores e tamén un equipo sénior que acadou a Primeira Rexional.
Música celta
miniatura|200px|Arpa celta.
Os instrumentos musicais que a caracterizan son o acordeón, a concertina a arpa, a guitarra acústica, o bouzouki irlandés a frauta traveseira irlandesa o violino, o bodhrán os whistles a bombarda bretoa e especialmente a sempre protagonista gaita de fol.
Existen diversos sub-tipos de "música celta".
O termo "música celta" pode referirse ás composicións musicais baseadas en patróns medievais dos pobos da fachada atlántica europea (dentro da música folk galega destacaría neste sub-tipo o gaiteiro Carlos Núñez ou Luar na Lubre), tamén pode referirse á música popular e aos cánticos populares deses pobos (no caso galego a mellor representante é Mercedes Peón), ou pode referirse a música espiritual (a irlandesa Enya é a representante deste estilo que goza do máis recoñecemento internacional).
Ana Maria Teles Carreira
Ana Maria Teles Carreira é a embaixadora de Angola en Reino Unido. Ten unha licenciatura en Dereito, unha mestría en Estudos Diplomáticos da Academia Diplomática de Londres na Universidade de Westminster,e é diplomática de carreira no Servizo Exterior de Angola. Entre os cargos que ocupou no Ministerio de Relacións Exteriores atópanse o cargo de Directora de Asuntos Legais e Consulares e Directora para Asia e Oceanía. Traballou en Congo Brazzaville como conselleira e foi Embaixadora na India e Embaixadora non residente en Tailandia. Foi acreditada ante o Tribunal de St. James en novembro de 2005. Tamén é Embaixadora non residente en Irlanda.
Escultura
A escultura (do latín sculptūra) é unha das belas artes que representa imaxes plásticas de relevancia total ou parcial. Existen varias técnicas de traballar os materiais para a creación dun obxecto. A diferenza da pintura, a cal se crea nun plano -un espazo ficticio de dúas dimensións-, a escultura é unha forma de expresión artística en tres dimensións o vulto redondo, ou de relevo, altorrelevo ou baixorrelevo, todo empregando o espazo real. O escultor actúa sobre diferentes materiais que transforma mediante procesos de talla e modelaxe, que son os métodos tradicionais. O emprego de diferentes combinacións de materiais e medios orixinou un novo repertorio artístico que comprende procesos co construtivismo e ensamblado. As técnicas escultóricas consisten principalmente en retirar ou xuntar ou moldear materia ou ben dando forma a un obxecto, sexa cal for a súa dimensión ou material usado. Nun sentido xenérico, enténdese por escultura a obra de arte plástica feita polo escultor.