cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maquis (resistencia francesa)
Etimoloxía
A palabra orixinal deriva dun tipo de ecosistema mediterráneo presente no sueste de Francia, a maquia (en francés maquis), cuberto de matogueiras. Este foi, precisamente, o tipo de terreo no que a resistencia armada atopou asilo. Os membros do escuadrón recibían o nome de maquisards. Finalmente, o termo converteuse nun honorífico que significaba "combatente de resistencia armada". Os maquis pasaron a simbolizar a resistencia francesa.
Comité Olímpico Australiano
O Comité Olímpico Australiano (en Australian Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional responsábel de desenvolver, promover e protexer o Movemento Olímpico en Australia. O Comité Olímpico Australiano ten a responsabilidade exclusiva para a representación de Australia nos Xogos Olímpicos (Verán e Inverno). Foi fundado e recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1895.
Renée Zellweger
Renée Kathleen Zellweger, nada en Katy, Texas o 25 de abril de 1969, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Tralo instituto estudou na University of Texas en Austin, onde recibiu clases de arte dramática, inicialmente para conseguir créditos para graduarse, pero aí descubriu o seu interese pola interpretación. Os seus primeiros traballos foron na publicidade.
Desde 1991 apareceu en pequenos filmes. O seu primeiro papel protagonista foi no filme de terror de 1994 Texas Chainsaw Massacre: The Next Generation, con Matthew McConaughey. Porén, o papel que a fixo máis popular foi en Jerry Maguire.
En 2001 interpretou o papel de Bridget Jones en Bridget Jones’s Diary, baseada na novela de Helen Fielding.
En 2003, na súa terceira candidatura consecutiva ao premio, gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por Cold Mountain, de Anthony Minghella.
-59
Outros
Historia ano a ano
Laura Ingalls Wilder
Laura Elizabeth Ingalls, nada no condado de Pepin (Wisconsin) o 7 de febreiro de 1867 e finada en Mansfield (Missouri) o 10 de febreiro de 1957, foi unha novelista estadounidense. Na década de 1930, con 65 anos, Ingalls narrou en varios libros a súa infancia como pioneira, entre os que Little House on the Prairie foi o que acadou maior éxito. En 1973 adaptouse nunha serie de televisión que durou nove temporadas.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Caroline e Charles Ingalls Laura Elizabeth Ingalls naceu nos "Grandes Bosques" de Wisconsin. Foi a segunda filla do matrimonio formado por Charles Phillip Ingalls e Caroline Lake Quiner. Os Wilder descendían da antiga familia Delano, á que pertenceu o presidente Franklin Delano Roosevelt e outras ilustres personaxes. Trala súa vida inicial en Wisconsin, a familia Ingalls vaixou cara ao Oeste a través dos estados de Kansas, Minnesota e Dacota. Laura, alumna brillante e intelixente, tivo unha escolarización esporádica e irregular a causa da vida itinerante da súa familia.
Tiveron unha filla, Rose Wilder Lane, e despois un fillo que morreu aos doce días. Posteriormente as desgrazas encadeáronse: Almanzo enfermou de difteria e quedou parcialmente paralítico. Ao pouco, a súa casa e granxa foron consumidas polo lume, e moitos anos de seca deixáronos endebedados. Incapaces de gañar a vida, os Wilder quedaron un ano na casa dos pais de Almanzo en Spring Walley (Minnesota), ata que puideron restablecerse. En 1891 instaláronse brevemente en Westville (Florida), onde vivía un primo de Laura, coa fin de mellorar a saúde de Almanzo, mais como ela non aturaba a calor e a humidade tiveron que volver ás chairas de De Smet (Dacota do Sur), onde mercaron unha pequena casa. En 1894 asentáronse definitivamente en Mansfield, Missouri, onde compraron unha parcela de terra e construíron unha casa que chamaron Rocky Ridge Farm. Alí concluíron a súa existencia dedicados á cría de aves e ao cultivo de árbores froiteiras. Laura comezou a escribir artigos para o Missouri Ruralist e outras revistas e a súa filla convenceuna de que escribise as súas memorias, Pioneer Girl.
En 1932 comezou a escribir a serie de novelas autobiográficas que se converteron en Little House on the Prairie. Dise que as primeiras ideas de escribir viñeron da súa nai. O seu avó, trala morte da súa esposa, tamén escribira un libro.
Laura Ingalls morreu aos noventa anos, en 1957.
Serie Little House on the Prairie
miniatura|180px|Laura e Almanzo Wilder en 1885
Na ficción
Realizáronse múltiples adaptacións do libro Little House on the Prairie. Nelas Wilder foi interpretada por:
.so
.so é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Somalia.
Gran Enciclopedia Rialp
A Gran Enciclopedia Rialp é unha enciclopedia en lingua castelá de carácter xeral e universal, publicada por Ediciones Rialp, de Madrid.
Historia e características
A primeira edición publicose en 1971 e a 6ª e última en 1991. Trátase dunha enciclopedia alfabética, estruturada en 25 volumes, dos que os 23 primeiros conteñen o corpo de artigos, o 24 os índices e un suplemento de cartografía, e o 25 é un suplemento de actualización.
O nome da editorial alude a un episodio da vida de Josemaría Escrivá de Balaguer, fundador do Opus Dei, institución da Igrexa Católica con numerosas publicacións nesta editorial, entre outras as obras do fundador.
Os artigos da enciclopedia están asinados polos seus autores, especialistas na materia, a maior parte profesores de diversas universidades, entre elas a de Navarra, así como outros autores xeralmente católicos.
Gustav Borgen
Gustav Borgen, nado en Cristiania o 10 de xuño de 1865 e finado o 16 de agosto de 1926, foi un fotógrafo noruegués
Traxectoria
Borgen traballou entre 1891 e 1922 en Cristiania, asumindo o estudio de fotografía de Frederik Klem, converténdose nun dos principais fotógrafos noruegueses de do cambio de século, retratando aos máis prominentes personaxes da época, altos funcionarios, políticos, xenerais, escritores, artistas, empresarios e membros da familia real entre moitos outros. A súa colección de máis de 60.000 fotografías foi dixitalizadas polo Digitalt Museum
Discoverer Spirit
A Discoverer Spirit é unha plataforma petrolífera móbil, tipo FPSO (Floating Production Storage and Offloading vessel), con dobre casco e dinamicamente situada, construída no estaleiro ASTANO, na ría de Ferrol.
O Discoverer Spirit pertence a unha serie de tres construídos en Astano:
Jacques Ochs
Primeiros anos
De orixe xudía, a súa familia foi vivir a Bélxica en 1893, estudou na Académie Royale des Beaux-Arts de Liexa, graduándose en 1903, gañando o Premio Donnay dese ano e foi a París para continuar os seus estudos na Académie Julian en París deica 1905. Recoñecido esgrimista, foi o campión de Bélxica de 1912 e participou nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo gañando a medalla de ouro co equipo de espada, competindo tamén en tres probas individuais. En 1914 proclamouse campión mundial. Voluntario na primeira guerra mundial foi piloto e foi ferido de gravidade. En 1920 converteuse en profesor de pintura da Académie Royale des Beaux-Arts de Liexa, en 1934 era Director do Musée des Beaux Arts da cidade.
Ochs foi un caricaturista recoñecido, publicou en varios xornais como Le Figaro, pero sobre todo fíxose coñecido en todo o país por publicar as súas caricaturas na portada da revista satírica de dereitas Pourquoi Pas?.
Arresto e internamento
En abril de 1938, Ochs, publicou unha caricatura de Hitler na portada de Pourquoi Pas? cunha esvástica na cabeza e un espectro coa forma dun xudeu sen cabeza. Tras a invasión alemá, Ochs foi detido o 17 de novembro de 1940. Un mes máis tarde, o 17 de decembro, Ochs quedou internado no campo de Breendonk, ao sur de Antuerpen, onde se enviaban os prisioneiros políticos e xudeus estranxeiros antes de envialos a Alemaña. , as condicións eran moi duras, e abundaban as enfermidades e a tortura. Ochs documentou por medio de caricaturas a súa vida no campo, debuxando retratos dos seus compañeiros de infortunio. E mesmo o comandante do campo Philipp Schmitt ordenoulle realizar debuxos do campo e dos seus ocupantes, Ochs estaba obrigado a obedecer pero para realizalos facía os retratos en posición de sentado, para que as vítimas do campo puideran ter un momento de descanso mentres el os debuxaba. En 1942 polas xestións do gobernador militar de Bélxica Alexander von Falkenhausen, que entrara en contacto coa oposición que había no seo do exército alemán a Hitler, foi liberado do campo e Ochs grazas a SS flamengo que coñecía logrou sacar de alí algúns dos seus debuxos. Foi de novo arrestado en 1944 e internado, canda súa irmá, no Campo de Reagrupamento de Malinas, continuou alí a debuxar e puido evitar a deportación por mor dunha opinión "médica" que confirmaba que fora bautizado como protestante, polo que non podía ser xudeu. Cando as forzas británicas liberaron o campo quedou libre como resto dos prisioneiros. British forces.
Despois da guerra
Só un pequeno número dos seus debuxos sobreviviron á guerra pero Ochs usounos para reconstruír escenas do campo, publicándoo en forma de libro co título de Breendonck – Bagnards et Bourreaux en 1947. Ochs volveu dar clase en Liexa e continuou a pintar e debuxar. En 1948 entrou na Académie Royale des Sciences, des Lettres et des Arts de Belgique e foi membro da comisión de adquisicións dos Musées Royaux d'Art Moderne. Realizou numerosas exhibicións da súa obra, recibindo premios en recoñecemento da súa obra, entre elas a medalla de ouro na segunda Bienal de Menton en 1953 e a medalla de ouro [Médaille d'or das artes, ciencias e letras de París en 1959.
Gradón, As Negradas, Guitiriz
Gradón é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Gondar, Sanxenxo
Na división territorial eclesiástica, a parroquia de Gondar anexionouse á de San Pedro de Vilalonga. Por ese motivo, igual que acontece coa parroquia de Arra, non figura como parroquia na páxina web do concello de Sanxenxo.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Gondar deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor da vila.
.tp
.tp foi o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) de Timor Leste. Facía referencia a Timor Portugués, o ccTLD actúal é .tl
Lingua livvi
A lingua livvi (livvikovian, olonets; en ливвиковский язык) é unha lingua fino-báltica da familia urálica falada polos carelios de Olonets, que habitan tradicionalmente na área entre os lagos Ladoga e Onega, ó norte do río Svir.
miniatura|Tatiana Boiko falando o livvi en 2018.
Ophiusa
Ophiusa é un grupo de folk galego, creado en 1987.
Oposición política
Oposición é acto ou efecto de opor ou colocar contra de algo ou alguén.
En política refírese ao partido ou grupo de partidos que titúlanse contrarios ao goberno.
En réximes de goberno bipartidarios a posición de cada partido político fica sempre establecida entre o partido de goberno e partido de oposición. En réximes multipartidarios a cada elección os partidos divídense en partidos de goberno, oposición e independentes.
Hai varias formas de se facer oposición, sexa institucional (dentro das institucións democráticas, como os partidos e o parlamento) ou non-institucional, até formas máis radicais como a subversión e o terrorismo.
Buriz
O topónimo galego Buriz pode referirse a:
Shio Batmanishvili
Shio Batmanishvili (en შიო ბათმანიშვილი), nado en 1885 en Akhaltsikhe e executado o 1 de novembro de 1937 preto de Medvezhegorsk (RASS de Carelia, RSFS de Rusia), foi un sacerdote greco-católico xeorxiano.
Traxectoria
Batmanishvili naceu en 1885 en Akhaltsikhe, na gobernación de Tiflis do Imperio Ruso (hoxe en Xeorxia). Estudou no seminario de Constantinopla e posteriormente Teoloxía en Roma, sendo ordenado sacerdote en 1912. Inicialmente exerceu o seu ministerio en Kutaisi e en Akhaltsikhe, e a partir de 1922 foi superior do mosteiro dos Servitas da Inmaculada Concepción en Constantinopla. En 1925 foi recibido polo papa Pío XI xunto a un grupo de sacerdotes católicos orientais, e nomeado administrador apostólico (algunhas fontes indican que exarca) para os católicos xeorxianos de rito bizantino. thumb|right|250px|Tarxeta de visita de Shio Batmanishvili. O 16 de outubro de 1927 foi arrestado en Tbilisi e o 16 de xaneiro de 1928 sentenciado a dez anos de traballos forzados, sen posibilidade de amnistía, baixo os artigos 58-6 e 58-12 do código penal da RSFS de Rusia, e foi enviado ao campo de Solovki, a onde chegou o 12 de febreiro. En xullo de 1932 foi acusado de axitación antisoviética, celebrar liturxias e rituais relixiosos, e transmitir ao exterior información sobre a situación dos católicos na URSS; como resultado foi illado do resto de prisioneiros. En maio de 1935 foi trasladado a traballar no ferrocarril de Kirov, e en xuño de 1936 volveu a Solovki. O 14 de outubro de 1937 foi sentenciado a morte polo Directorado do NKVD e executado o 1 de novembro preto de Medvezhegorsk.
Porto Seixo, As Negradas, Guitiriz
Porto Seixo é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña un habitante (un home), un menos ca en 2007 e dous menos ca en 2000.
Cristóbal Colón (ópera)
Cristóbal Colón (en galego Cristovo Colón) é unha ópera en dous actos con música do compositor catalán Leonardo Balada e libreto en castelán de Antonio Gala. Esta ópera foi encargada polo goberno español para conmemorar o quinto aniversario do descubrimento de América, tendo un grande éxito de crítica, chegando a dicir da mesma que "é unha partitura pivotal no teatro lírico do noso tempo". Foi estreada no Gran Teatre del Liceu de Barcelona o 24 de setembro de 1989.
Wilfrid Laurier
Wilfrid Laurier, nado en Quebec o 20 de novembro de 1841 e finado en Otava o 17 de febreiro de 1919, foi un avogado e político, Primeiro Ministro do Canadá entre 1896 e 1911.
Cristóbal Colón (ópera)
Esta ópera mostra as características estilísticas propias do autor e nela se suceden os contrastes rítmicos, harmónicos e dinámicos. Na orquestración teñen un papel fundamental as cordas e a percusión, tendo esta última unha importancia vital. Os momentos máis destacados son as arias do tenor "Salve Reina del mundo" (1º acto) e "Converso me llamaste" (2º acto).
A acción da ópera ten lugar a bordo da Santa María, e mediante o emprego do flash-back nárrase a primeira viaxe de Colón ás Indias ata chegar ao momento do descubrimento.
Escudo de Groenlandia
dereita|140px|miniatura|Escudo de Groenlandia. O escudo de Groenlandia é un dos símbolos oficiais de Groenlandia, un territorio dependente de Dinamarca. Este símbolo foi introducido no escudo de Dinamarca en 1666 e aínda forma parte do escudo da familia real dinamarquesa.
Descrición
O seu deseño consiste nun escudo azul cun oso polar de prata. Este símbolo foi orixinalmente introducido no escudo de Dinamarca en 1666 e aínda é representado nas armas da familia real Danesa. No contexto dinamarqués, o oso aparecía desprazándose, mais en 1819 foi especificado cunha posición erecta. O London Roll de 1470 mostra un escudo coa lenda Le Roi de Greneland constituídas por un escudo cun oso polar rodeado por tres aves. Este título real non reflectía ningunha posición oficial, só pretendía mostrar que as armas podían ser usadas por quenquera que controlase Groenlandia.
A versión actualmente usada polo goberno foi concibida polo artista groenlandés Jens Rosing e adoptada a 1 de maio de 1989 polo parlamento de Groenlandia. O oso polar simboliza a fauna do país e a cor azul os Océanos Atlántico e Ártico que bañan a illa. En vez da versión Danesa das armas reais que seguen a tradición heráldica de levantar a pata dereita, o oso polar do escudo groenlandés levanta a pata esquerda, debido á crenza Inuit de que os osos polares son zurdos. Un escudo semellante é usado polo representante oficial do goberno danés en Groenlandia. Neste caso, o oso levanta a pata dereita e o escudo preséntase coroado coa coroa real. Dinamarca non especifica oficialmente cal pata é levantada, por iso, non hai conflito entre versións diverxentes. Os adeptos da total independencia de Groenlandia usan un fondo verde.
Historia
O oso polar foi primeiramente incluído como símbolo de Groenlandia no escudo de Dinamarca durante o reinado do Rei Frederico III, mais nunca foi amplamente utilizado até principios do século XX. En xullo de 1905 selos de encomendas postais co escudo entraron en circulación; os selos, emitidos en Dinamarca, tiñan como motivo central este emblema. En 1938, todo o servizo postal de Groenlandia foi substituído polo Servizo Postal Real Danés. Os primeiros selos contiñan o Rei Danés Cristián X en vez conter elementos suxeridos polos groenlandeses, como por exemplo elementos referentes á aurora boreal, a focas e osos polares.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Coat of arms of Greenland (Old version).svg|Escudo de armas de Groenlandia (versión antiga) Ficheiro:Coat of arms of the County of Greenland.svg|Escudo de armas do Condado de Groenlandia (abolido o 1 de maio de 1979) </Gallery>
Aiym Aiylchieva
Aiym Aiylchieva (en kirguiz: Айым Айылчиева) é unha cantante e actriz kirguiz. Comezou a súa carreira musical presentándose ao Икс Фактор (The X Factor da Ucraína) no ano 2014.
A principios do 2016 lanza o seu primeiro sinxelo Сүрөөн, facéndose a canción oficial da Selección de fútbol de Kirguizistán e da Federación de Fútbol de Kirguizistán (ФФКР). En xuño de 2016 gradúase da educación secundaria na escola AUVK n.6 de Bixkek.
Hispavox
Hispavox foi, durante os seus 30 anos de vida comercial, unha compañía discográfica española de gran proxección mundial. Actualmente (2010) converteuse en mero selo discográfico, dentro da Compañía EMI, aínda que mantén gran parte das súas importantes gravacións, que seguen saíndo ao mercado, actualmente baixo os dominios dunha financeira inglesa que comprou EMI. Foi fundada en 1953 por José Manuel Vidal Zapater, quen exerceu como presidente executivo até ser substituído polo seu irmán Luis Vidal en 1977.
.um
.um é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Ultramarinas Menores Estadounidenses, que son: Illa Wake, Atol Johnston, Atol Midway, Arrecife Kingman, Atol Palmira, Illa Jarvis, Illa Baker, Illa Howland e Illa Navaza.
Os Blancos, Bascoi, Mesía
Os Blancos é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Rebordiños, As Negradas, Guitiriz
Rebordiños é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 10 habitantes.
Gas nobre
Os gases nobres son elementos químicos situados no grupo VIII A da táboa periódica dos elementos. Concretamente os gases nobres son os seguintes:
Teñen oito electróns no seu último nivel de enerxía o que ás veces lles impide formar compostos facilmente; ás súas moléculas son moi estables. Todos teñen o seu último nivel de enerxía máis externo totalmente cheo (dous electróns no helio e oito nos demais).
Como curiosidade indicar que a discusión científica sobre a posibilidade de licuar estes gases deu lugar ao descubrimento da supercondutividade polo físico holandés Heike Kamerlingh Onnes.
Casa da Moeda de Finlandia
A Casa da Moeda de Finlandia (en finés: Suomen Rahapaja; en sueco: Myntverket i Finland) é a ceca nacional de Finlandia.
Historia
A Casa da Moeda foi establecida por decisión de Alexandre II de Rusia o 19 de abril de 1860 cando o marco (markka) se converteu na moeda oficial do Gran Ducado de Finlandia, e a produción das moedas do novo sistema comezou o 15 de outubro de 1864. A ceca situouse inicialmente no distrito Katajanokka, en Helsinqui, e en 1988 abríronse unhas novas instalacións en Vantaa.
esquerda|miniatura|190px|20 [[Marco finlandés|marcos de ouro de 1912 coa aguia imperial rusa]]
En 1918, ao acadar o país a súa independencia da Rusia bolxevique, substituíu a tradicional aguia bicéfala que caracterizaba as súas moedas pola figura dun león, símbolo do novo estado, e as follas de carballo deron paso ás espigas de millo e ás pólas de abeto, como representación da economía finlandesa.
Ademais das moedas de curso legal no seu país, a Casa da Moeda de Finlandia produce tamén moedas para diversos países como Estonia, Grecia, Luxemburgo, Eslovenia, Chipre, Irlanda, Nicaragua, Honduras e Colombia, así como todas as moedas suecas con valor facial en coroas a partir de 2008. De feito, as exportacións supoñen o 95 % da facturación da compañía en 2017.
.yu
.yu foi o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) de Iugoslavia.
O sabor das margaridas
O sabor das margaridas é unha serie de televisión galega do xénero de suspense policial que se estreou na TVG o 3 de outubro de 2018. Está dirixida por Miguel Conde, con guión de Ghaleb Jaber Martínez, Eligio Montero e Raquel Arias. Estreouse internacionalmente a través de Netflix o 29 de marzo de 2019, sendo a primeira serie en lingua galega distribuída pola plataforma. A serie tivo unha boa acollida no seu lanzamento en streaming, especialmente no Reino Unido e Irlanda, onde conseguiu situarse no sétimo posto das producións en lingua non inglesa máis vistas neses países. O seu éxito, motivou a confirmación dunha segunda tempada por parte de Netflix, cuxa rodaxe comezou en decembro de 2019 e que foi estreada na TVG en marzo de 2020.
Nos Premios Mestre Mateo 2018 gañou o galardón á mellor serie de televisión, estando nomeada a un total de oito categorías.
Sinopse
Ambientada no ano 2010, a historia desenvólvese na véspera da chegada do Papa Bieito XVI a Santiago de Compostela. A acción prodúcese nunha vila illada do interior de Galicia, onde unha moza conflitiva, Marta Labrada, é secuestrada. Rosa Vargas é a axente de policía encargada da investigación do caso, contando coa axuda de dous axentes locais. Porén, o caso non é tan sinxelo como semellaba nun principio e a investigación destapa toda unha serie de crimes que permaneceran ocultos na vila "onde nunca pasa nada".
Rodaxe
A rodaxe produciuse en maio de 2018, e rematou o 22 de xuño, con localizacións exteriores en Abegondo, A Estrada, Vedra e Santiago de Compostela, e nos estudios de CTV en Teo.
Estrea
A serie preestreouse o 1 de outubro de 2018 no Auditorio Abanca de Santiago de Compostela.
Libuše
miniatura|300px|Escultura de [[Přemysl e Libuše en Vyšehrad.]]
Libuše (en alemán: Libussa ou Libuscha) é un antepasado mítico da dinastía Pšemyslida e o pobo checo no seu conxunto. Segundo a lenda, fundou Praga no século VIII.
Historia
Libuše dise que foi a filla do igualmente mítico gobernante checo Krok, e a irmá máis nova de entre o resto das súas fillas, a curadora e maga Kazi Teta. Foi elixida o seu pai como a súa sucesora e, aínda que demostrou ser unha sabia dirixente, a parte masculina da tribo estaba desgustada de que o seu gobernante fose unha muller. Pediron a Libuše que elixise un príncipe para o pobo, e ela escolleu a Přemysl da aldea de Stadice e levárono ao palacio da princesa. Así Přemysl pasou de labrador a gobernane; casaron e Libuše converteuse na nai de Nezamysl. Este foi o comezo da dinastía Přemyslida na República Checa.
Jan Vertonghen
Jan Bert Lieve Vertonghen ( AFI : [ˈjɑn vərˈtɔŋə(n)]), nado en Sint-Niklaas, Flandres Oriental, o 24 de abril de 1987, é un futbolista belga que xoga como defensa central para o SL Benfica da Primeira Liga portuguesa e para a.
Ajax AFC
Despois de pasar algún tempo xogando nas inferiores do VK Tielrode e do Germinal Beerschot, Vertonghen trasladouse aos Países Baixos para fichar polo AFC Ajax, comezando desde as categorías. Inicialmente xogou de centrocampista, aínda que finalmente cambiou a súa posición á de defensa central, na cal se desempeña actualmente. Durante a súa instancia co equipo dos reservas, fíxose coñecido por un incidente nun partido de Copa ante o Cambuur, onde marcou un estraño gol: mentres un compañeiro seu estaba a recibir atención médica, deu un pase ao porteiro do Cambuur, pero este non atrapou o disparo, acaparando a atención dos xogadores e dos espectadores. O partido terminaría 3-1 a favor do filial ajacied.
O 23 de agosto de 2006 debutou nun partido da previa da Champions League 2006-07 ante o FC København danés, partido no que o equipo neerlandés quedou eliminado. Fixo ademais o seu debut na liga doméstica ante o Willem II, partido que se xogou no Amsterdam Arena e que se saldou con triunfo local por seis a cero. Até metade da tempada xogou outros dous encontros máis antes de irse cedido ao RKC Waalwijk, equipo onde a pesar de xogar 12 partidos e anotar 3 goles, non puido evitar o descenso de categoría. miniatura|left|180px|Vertonghen con [[Andriy Shevchenko.]] Vertonghen regresou ao Ajax para a tempada 2007-08 co fin de asentarse na titularidade, pero unha lesión deixouno apartado das canchas, sumado á consolidación de John Heitinga e de Thomas Vermaelen, que eran os defensas centrais fixos. Aínda así, puido xogar nesa campaña 31 partidos, con dous goles no seu favor, mais o Ajax só acabou na segunda posición, a tres puntos do PSV Eindhoven que se coroou campión.
Despois que Heitinga fichase polo Atlético de Madrid a mediados do 2008, Vertonghen pasou a ser indiscutible, xogando 26 partidos, 23 como titular, marcando catro goles. O 28 de setembro de 2008 anotou un dobrete no triunfo do seu club sobre o Vitesse Arnhem (3-0). En parte perdeuse varios partidos debido a lesións que complicaron o seu regreso aos terreos de xogo.
Na campaña 2010-11, disputou a maioría dos partidos de liga, sendo clave na consecución do título de liga, que non gañaban desde o ano 2004. Participou en 32 partidos, anotando seis goles. No campionato de copa, chegou a unha nova final, aínda que caeu na prórroga ante o FC Twente, mesmo rival na definición da liga.
Tottenham Hotspur
Despois de moitas especulacións sobre a súa posíbel fichaxe por algún club importante de Europa, o 8 de xullo de 2012 o Tottenham Hotspur da Premier League inglesa oficializou a súa fichaxe por catro tempadas. Vertonghen fixo o seu debut na Premier League o 25 de agosto de 2012, xogando o noventa minutos e recibindo un cartón amarelo no empate 1-1 do Tottenham ante o West Bromwich Albion en White Hart Lane.
Anotou o seu primeiro gol cos Spurs o 26 de setembro de 2012, no partido do Tottenham contra o Carlisle United pola terceira rolda da Football League Cup. Vertonghen volveu anotar tres días despois, convertendo o seu primeiro gol na Premier League e o primeiro de tres goles do Tottenham na histórica vitoria 3-2 sobre o Manchester United en Old Trafford.
-56
Outros
Historia ano a ano
Juan Rodríguez Aretio
Juan Rodríguez Aretio, nado en Ferrol o 10 de xullo de 1922 e finado o 24 de setembro de 1973, foi un futbolista e adestrador galego, que xogaba de centrocampista.
Bermui, Bascoi, Mesía
Bermui é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Juan Rodríguez Aretio
Traxectoria
Tras despuntar no fútbol rexional chegou ao Real Club Celta de Vigo na tempada 1943-1944 xunto con Pahiño co fin de suplir a baixa de dous mitos celestes, Nolete (retirado) e Del Pino (fichado polo Sabadell). No seu primeiro ano o Celta ascendeu a Primeira División Española e asentouse nesta categoría grazas a unha gran dianteira: Roig, Miguel Muñoz, Pahiño, Aretio e Vázquez. Mostrando o seu potencial chegando á final da Copa do Xeneralísimo o 4 de xullo de 1948 ante o Sevilla FC. Ao ano seguinte comezou a desfacerse o grupo de estrelas co traspaso de Pahiño e Miguel Muñoz ao Real Madrid uníndoselles máis tarde Gabriel Alonso, Sobrado e o porteiro Pazos e a retirada do fútbol de Roig. Aretio tamén deixou o Celta en outubro de 1949, para irse a Barcelona, previo pago de 500.000 pesetas.
John Napier Turner
John Napier Wyndham Turner, nado o 7 de xuño de 1929, é un avogado e político, foi o primeiro ministro do Canadá entre o 30 de xuño e o 17 de setembro de 1984.
Juan Rodríguez Aretio
Traxectoria
Tras xogar no FC Barcelona, Real Murcia e Sporting de Xixón, Aretio volta ao Celta en novembro de 1953, pero xa non era o xogador do pasado, e concedéuselle a baixa ao rematar esa tempada. O seu vencello co Celta non rematou daquela, pois chegou a ser o seu adestrador nas tempadas 1961-62 e 1972-73, tras substituír a Pedro Dellacha.
Pero o adestrador Aretio estaba enfermo. A súa permanente voz tomada levara a diagnosticar cancro de larinxe, sendo finalmente cancro de pulmón. En outubro de 1973, un mes despois da súa morte, xogouse un partido na súa homenaxe.
Miller Park
O Miller Park é un parque de béisbol situado en Milwaukee, Wisconsin (Estados Unidos). É o estadio local dos Milwaukee Brewers da Major League Baseball (MLB). Inaugurado en 2001, foi construído para substituír o vello Milwaukee County Stadium. Está situado xusto ao suroeste da intersección da Interestatal 94 coa Miller Park Way. O nome do estadio é debido ao patrocinio da empresa cervexeira Miller Brewing Company por 40 millóns de dólares até 2020. Unha vez finalizado o patrocinio, os dereitos de nomeamento do estadio pasarán á American Family Insurance. O Miller Park conta co único teito convertíbel con forma de abanico de América do Norte, pudendose abrir e fechar en manos de 10 minutos.
Gallaecian metal compilation
O Gallaecian metal compilation é un CD duplo lanzado no ano 2006 por Falcatruada. Reúne a 26 grupos do panorama musical galego de diversos estilos (Hard-Rock, Metal, Heavy, Gothic, Black...).
Características
A idea xordeu en foros de internet, onde membros de diversas bandas falaban das poucas posibilidades de promoción. Ademais dos cd's, fixéronse concertos e a creación dunha páxina web.
O libreto do disco, deseñado por Mikel Antúnez, vén cun texto de Donato Rouco e agradecementos por parte de Carlos Cotelo. Inclúe ademais fotografías, formación e discografía das bandas partcipantes.
Ostracismo
thumb|[[Ostrakon, ὄστρακον. As persoas nomeadas son de arriba abaixo Pericles, Cimón e Arístides. ]] O ostracismo (do grego ὀστρακισμός ostrakismós) foi unha institución xurídica da democracia ateniense utilizada para castigar cun exilio temporal de dez anos a todo o que puidese representar un perigo para a cidade. No uso corrente o ostracismo significa excluír a alguén da sociedade ou da comunidade impedíndolle a comunicación.
Segundo Aristóteles o ostracismo foi ideado por Clístenes o -510, pero segundo algúns se ten que datar a súa institución vinte anos despois, cando se aplicou a Hiparco de Colarxes, da familia dos Pisistrátidas.
O ostracismo consistía nunha votación, durante a oitava pritanía, cando o nome do individuo penado tiña que ser escrito nun anaco de terracota ou óstrakon.
Usábase o óstrakon porque o papiro era moi caro e importado de Exipto.
Para que a votación fose válida tiñan que participar polo menos 6.000 cidadáns. Moitos notábeis políticos democráticos sufriron ostracismo. Nalgúns casos aprobáronse leis especiais para recuperar a cidadáns exiliados, por exemplo, nas guerras contra os persas recuperouse a Arístides.
Segundo Aristóteles tamén en Argos se practicaba o ostracismo. Na obra de Aristófanes dise que en Mégara e en Mileto tamén había ostracismo.
O ostracismo na cultura
Actualmente, denomínase ostracismo, por extensión do significado orixinal, á sanción social consistente no illamento dunha persoa, e que é considerado un mecanismo de control social.
.zr
.zr foi o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) de Zaire, pero Zaire renomeouse República Democrática do Congo en 1997 e .zr pasou a ser .cd. No 2001, .zr foi eliminado.
François Rom
François Rom, nado en 1869 e finado en 1953, foi un tirador de esgrima belga, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres co equipo belga de espada, que quedou tras Francia e Gran Bretaña en terceiro lugar, logrando a medalla de bronce.
Bistixoán, As Negradas, Guitiriz
Bistixoán é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 4 eran homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Rocks
Rocks é o cuarto álbum da banda estadounidense de hard rock Aerosmith, editado o 3 de maio de 1976 a través do selo Columbia Records. O disco foi colocado no posto 176 da lista da revista Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos". Influíu enormemente a moita xente da comunidade do hard rock e o heavy metal, como Guns N' Roses e Metallica. O álbum tivo éxito comercialmente, entrando tres dos seus sinxelos na lista Billboard Hot 100, dous dos cales serían top 40 ("Back in the Saddle" e "Last Child").
IRAS
IRAS (acrónimo de Infrared Astronomical Satellite) foi un observatorio espacial conxunto entre a NASA, os Países Baixos e o Reino Unido, lanzado o 26 de xaneiro de 1983 mediante un foguete Delta 3910 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
IRAS levaba a bordo un telescopio de tipo Ritchey-Chretien refrixerado por helio a unha temperatura de 10 K e que contiña 62 detectores que en conxunto podían observar en bandas centradas en 12, 25, 60 e 100 micrómetros e cunha precisión na localización dos obxectos observados de 0,5 minutos de arco. Tamén levaba un espectrómetro de baixa resolución e un fotómetro para as lonxitudes de onda de 60 e 100 micrómetros.
IRAS deixou de funcionar o 21 de novembro de 1983.
Os seus datos fixeron posible a descuberta de Faetón.
Movemento Galego ao Socialismo
O Movemento Galego ao Socialismo (MGS) é un partido político comunista e independentista galego, integrado no Bloque Nacionalista Galego que ten como principais obxectivos a superación do capitalismo, a liberación nacional de Galiza, a democracia socialista e o comunismo. Como tal organización naceu en marzo de 2009, aínda que a súa I Asemblea Nacional foi celebrada en maio de 2012, onde aprobou os seus Estatutos e escolleu a súa primeira dirección, chamada Mesa Nacional. En decembro de 2014 celebrou a II Asemblea Nacional, na que aprobou o seu programa político.
Historia
O Movemento Galego ao Socialismo constituíuse formalmente o 20 de marzo de 2009 como agrupamento de militantes do BNG que aspiran a realizar un traballo de recuperación dos principios fundamentais do Bloque no seo do BNG, obrigando así a fronte a reconducir as políticas que consideraban afastadas do soberanismo e da esquerda política.
A orixe do MGS sitúase nun espazo político, o independentismo de esquerdas crítico coa praxe do BNG, no que previamente xa existían diversas experiencias, como a organización xuvenil Isca! — que naceu de forma autónoma en 2006 mais acabouse conformando como mocidades do MGS — e o Movemento pola Base (MpB) até a súa marcha da fronte e posterior desaparición.
O MpB, que se definía como organización independentista, socialista e de clase, nacera en 2006 dentro do BNG, e expresaba a oposición ao que consideraba un afastamento no que tocaba a algúns dos piares básicos da Fronte, especialmente o soberanismo e a esquerda, e á súa vez integraba tamén antigos militantes da UPG (partido integrante do BNG). Finalmente, unha facción do MpB abandonou definitivamente o BNG o 14 de marzo de 2009 e, tras unha breve controversia polas siglas, o sector maioritario do Movemento pola Base, que permaneceu no BNG, decidiu renunciar ao nome para evitar maior confrontamento e creou unha nova organización denominada Movemento Galego ao Socialismo, na que se incoporaron novos militantes.
Primeiro período
Ademais, neste período, o MGS mantén unha importante presenza na Confederación Intersindical Galega, onde participa da maioría sindical; así como no movemento xuvenil a través da organización Isca! e en diversos movementos sociais.
En febreiro de 2010 o MGS realiza a súa presentación formal durante o seu I Encontro Nacional, que se celebra no concello de Teo. Nese encontro, a militancia fixou oficialmente a posición do MGS ao avogar polo carácter asembleario, por unha estratexia de nacionalismo emancipador e polos postulados da esquerda transformadora. Ademais, escolleu unha Coordenadora Nacional encargada de dirixir a organización de xeito provisional até a celebración dunha asemblea.
En xaneiro de 2012 o BNG celebra a súa XIII Asemblea Nacional, onde o MGS presenta unha lista, encabezada de novo por Vilar. A votación do Consello Nacional deparou 248 votos para o MGS (5 %), fronte os 2.164 (48 %) que obtivo a Alternativa pola Unidade, iniciativa da UPG, e os 2.026 (45 %) que obtiveron Máis Galiza e o Encontro Irmandiño. Na Asemblea reelíxese a Guillerme Vázquez como Portavoz Nacional e escóllese a Francisco Jorquera como candidato á presidencia da Xunta, que contou co voto favorábel do MGS, que mantivo o seu posto na Executiva. Ademais, o MGS presentou unha emenda para o retorno do BNG ao asemblearismo, que foi aprobada, co que se modificou o funcionamento do máximo organismo de decisión da fronte, e un voto particular con propostas programáticas alternativas, que foi transaccionado.
Tras esta Asemblea abandonaron o BNG o Encontro Irmandiño e Máis Galiza, que fundarían outras forzas políticas. Fican no BNG a UPG, o MGS e un grupo de militantes de Máis Galiza que non aceptan o abandono e forman o colectivo Abrente-Esquerda Democrática Galega.
I Asemblea Nacional
En maio de 2012, o MGS convoca a súa I Asemblea Nacional, facendo un chamamento á incorporación de máis militantes nacionalistas e independentistas do interior e do exterior do BNG, e realizando unha valoración positiva da evolución da liña política desta fronte. A Asemblea aproba un documento político, outro organizativo e os Estatutos, e escolle unha Mesa Nacional. Acórdase tamén solicitar o recoñecemento oficial como colectivo integrado no BNG, o que conseguen en xullo.
Na XIV Asemblea Nacional do BNG, celebrada en marzo de 2013, preséntase unha única lista, encabezada por Xavier Vence, quen se converte no Portavoz Nacional. A candidatura obtén 95% dos apoios e por primeira vez o MGS non presenta lista propia. Ximena González incorpórase á executiva, onde se mantén Rafa Vilar.
II Asemblea Nacional
En decembro de 2014, o MGS celebra a súa II Asemblea Nacional co lema "Construír e Avanzar. Galiza independente e futuro socialista". Na Asemblea aprobouse a orientación política a seguir durante os seguintes anos, definiuse un programa político estratéxico, integrouse Isca! como organización xuvenil e adoptouse o modelo organizativo típico dos partidos comunistas.
Posicionamentos políticos
O Movemento Galego ao Socialismo defende a independencia de Galiza e o socialismo. O partido rexeita o modelo autónomico que considera esgotado e reclama unha República Galega na que o poder estea en mans da clase traballadora, ao sinalar "a estreita ligazón entre a alternativa anticapitalista e a loita pola soberanía política" ; promove a autoorganización do pobo galego en todos os ámbitos ; e defende unha alianza permanente cos "movementos de esquerda rupturista das nacións sen Estado". Tamén promove o afondamento de relacións coa lusofonía.
Desde o punto de vista do MGS, o BNG recuperou progresivamente o seu carácter de "alternativa real ao sistema" ao recuperar o seu discurso histórico, o que permitiu superar o "lastre" dun proceso previo de "desnaturalización ideolóxica e política". Para este partido, a forma de acadar os seus obxectivos é a implicación de todo o pobo nun proceso de "constitución dun Estado galego, a toma do poder pola mayoría social e a construción do socialismo".
O partido reclama a ruptura coa Unión Europea e a saída de Galiza dela, ao caracterizala como "un proxecto ao servizo do capital" de carácter antidemocrático, contraria aos intereses económicos e sociais galegos e irreformábel nos seus aspectos esenciais. Manifestou a súa oposición ao TTIP, o que definiu como un novo paso nunha ofensiva neoliberal internacional, e defende a disolución da OTAN.
Internacionalmente, o MGS apoia a Revolución Cubana, a revolución bolivariana de Venezuela , o proceso independentista catalán , o boicote internacional a Israel, o Partido Comunista de África do Sur, o proceso de paz en Euskal Herria e a liberdade de Arnaldo Otegi. Ademais, o MGS mantén relacións internacionais con outras organizacións independentistas e revolucionarias. Así, na súa II Asemblea Nacional o MGS contou con intervencións de representantes de Sortu, a CUP e Izquierda Castellana, e recibiu saúdos de Andalucía Comunista, Unidad del Pueblo, e a Fronte Popular para a Liberación de Palestina, así como do Consulado de Cuba en Galiza. Asinou en 2015 a Declaración de Valencia, xunto con organizacións revolucionarias galegas, catalás, vascas, palestinas, escocesas ou venezolanas. Neste mesmo ano manifestou o seu apoio ao Partido Comunista Grego e criticou o programa político de Syriza.
Actos propios
O MGS orienta a maior parte da súa actividade ás organizacións das que participa, de modo que non ten unha presenza pública continua. Non obstante, celebra desde a súa fundación unha homenaxe anual a Moncho Reboiras, no cemiterio de Imo, no mesmo día do seu asasinato. Ademais, tamén organiza un acto de conmemoración da Revolución de Outubro, conxuntamente co Colectivo Nacionalista de Marín e o Partido Comunista do Povo Galego. Ademais, ten organizado asembleas abertas en varias comarcas, diversos actos en favor da ruptura coa Unión Europea e actividade propagandística como a realización de murais.
Estrutura
Durante os primeiros anos, o MGS defínese como unha organización asemblearia baseada nas diferentes asembleas de zona (de ámbito comarcal). No Encontro de Teo foi creada a Coordinadora Nacional, responsábel pola coordinación do MGS até a celebración da I Asemblea Nacional, que aproba uns Estatutos nos que se reforma o modelo organizativo e se afirman como principios fundamentais "o asemblearismo, a dirección colectiva e unitaria, a disciplina militante, a crítica e a autocrítica". Na II Asemblea Nacional profundízase nesta dirección ao aprobarse o centralismo democrático como principio básico. Ademais das asembleas de zona, o MGS conta tamén cunha estrutura no exterior na que se encadra a militancia que se atopa fóra de Galiza.
Publicacións
O MGS edita dúas veces ao ano unha revista, chamada Arredista!, con diversos informes, análises e artigos de opinións sobre asuntos de política nacional e internacional. Ademais, conta cunha folla axitativa, Máis Alá, que trata temas monográficos e non ten periodicidade fixa.
Presenza noutras organizacións
O MGS continúa a análise realizada na primeira época do MpB que conduciu ao rexeitamento dunha estratexia marxinalista. O obxectivo é ter presenza social e presenza naqueles organismos vinculados co nacionalismo galego, especialmente no BNG e na CIG.
Canto á presenza no BNG, o MGS conta cun dos quince membros da Executiva Nacional en base ao apoio dado á candidatura da UPG Alternativa pola Unidade (APU) na Asemblea Nacional extraordinaria do BNG celebrada despois da queda do goberno bipartido. Grazas ao apoio da candidatura do MGS, Máis Alá, a APU liderada por Guillerme Vázquez conseguiu alcanzar os 8 representantes que lle daban a vitoria sobre os quintanistas de Máis BNG liderados por Carlos Aymerich (7 representantes).
O Campo, Bascoi, Mesía
O Campo é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Vigón, As Negradas, Guitiriz
Vigón é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
Redd Kross
Redd Kross é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Hawthorne (California). O grupo ten as súas raíces en 1978 nunha banda de punk rock chamada The Tourists, fundada polos irmáns Jeff e Steve McDonald mentres estaban no instituto. A estes uníronselles os seus amigos Greg Hetson e John Stielow e Redd Kross realizou o seu primeiro concerto abrindo para Black Flag.
-55
Outros
Historia ano a ano
Serra da Groba
miniatura|300px|Panorámica dende o Alto da Groba. A continuación da masa boscosa esténdese o concello de [[Nigrán, coa primeira península, máis pequena, Monte Lourido primeiro e despois, de maior extensión, a península de Monteferro, separadas pola Praia América. Detrás sitúase a boca da Ría de Vigo, coas Illas Cíes ao fondo á esquerda. Á dereita da foto sitúase o concello de Gondomar, en terras do Val Miñor. Tamén á dereita, ao fondo, albíscase o monte Galiñeiro.]] A serra da Groba é un sistema montañoso que atravesa os concellos pontevedreses de Baiona, Oia e O Rosal, en dirección norte - sur. A altura máxima acádaa no Alto da Groba, de 662 metros de altitude, en Belesar. Outros picos importantes son Corroubelo, en Pedornes, de 599 m e Campo do Couto, no Rosal, que alcanza os 553 metros. Acolle a máis importante concentración de cabalos de raza galega en liberdade.
Xeoloxía
Trátase dun macizo granítico duns 50 km², en contacto no leste coas rochas sedimentarias metamorfizadas que compoñen o Complexo Monteferro - O Rosal. O granito é alcalino, intruído na oroxenia herciniana, e presenta unha intensa foliación manifestada na disposición paralela das súas micas.
Flora e fauna
miniatura|300px|Cabalo na serra da Groba.
A masa arbórea autóctona da serra é a composta por carballos, castiñeiros, salgueiros, loureiros, acivros e sobreiras, maioritariamente. Porén, como noutras zonas de Galiza, predominan as especies de repoboación, basicamente piñeiro bravo e eucalipto azul. O mato componse de toxos e uces, aparecendo nas zonas húmidas a escasa e singular herba das malladas, Nardus stricta. Cómpre salientar a presenza do fento do cabeliño (fento arborescente de nome científico Culcita macrocarpa, con ata tres metros de longo nas follas), e de plantas carnívoras do xénero Drosera, estas últimas en zonas de brañas e lugares húmidos de augas acedas sobre musgos do xénero Sphagnum. En Prado (Viladesuso) medran as Sobreiras do Faro, un bosque de sobreiras único pola súa localización no extremo occidental de Europa e declaradas Espazo Privado de Interese Natural.