cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erik Lamela
Tottenham Hotspur
Na tempada 2016/17 sufriu unha lesión na cadeira que lle impediu sumar máis de 14 partidos. Despois de dúas operacións e máis dun ano de baixa, reapareceu o 28 de novembro de 2017 nun partido contra o Leicester no King Power Stadium. Deulle a asistencia a Harry Kane no único gol dos Spurs, pero o partido rematou en derrota por 2-1. Disputou 34 partidos oficiais durante a tempada e marcou catro goles.
Na seguinte tempada disputou 25 partidos de liga e foi foi titular nos oitavos de final da EFL Cup ante o Chelsea, onde marcou o único gol do seu equipo para empatar o partido (1-1). Na quenda de penaltis anotou o seu lanzamento, contribuíndo así á vitoria do Tottenham por 5-4. En xaneiro de 2021 foi multado e afastado do equipo durante varias xornadas por incumprir a normativa relativa á prevención do COVID-19 ao asistir a unha festa de Nadal. O 14 de marzo saíu dende o banco e anotou unha rabona para axudar aos Spurs a tomar a vantaxe no derbi do norte de Londres, pero posteriormente foi expulsado por unha dobre tarxeta amarela e os Spurs caeron por 2-1. O seu gol foi votado como o Gol da Tempada en Match of the Day e gañou tamén o Premio Puskás da FIFA ao mellor gol do ano no mundo.
Selección arxentina
Debutou como internacional absoluto coa selección arxentina o 25 de maio de 2011, nun partido amigable contra Paraguai. O 3 de setembro de 2014 marcou o seu primeiro gol coa selección, poñendo o 2-0 no marcador ante Alemaña, nun partido amigable que rematou con vitoria arxentina por 4-2.
En maio de 2015 foi un dos seleccionados polo adestrador Gerardo Martino para a Copa América 2015 celebrada en Chile, pero disputou só uns minutos no partido contra Xamaica. En 2016 foi convocado de novo polo "Tata" Martino para a Copa América Centenario. Participou en tódolos partidos, incluída a final que o seu equipo perdeu ante Chile na quenda de penaltis. Marcou dous goles durante o torneo, ante Bolivia, cun lanzamento de libre directo, e contra Venezuela.
Vida persoal
Ten dous fillos coa súa parella, Sofía Herrero: Tobias, nacido en 2017, e Thiago, nacido en 2020. É curmán do tamén futbolista Agustín Palavecino, xogador de River Plate.
Concello de Kiruna
Kiruna é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. A súa capital é a cidade de Kiruna. É o concello máis setentrional e o de maior superficie de Suecia.
Dende a fundación do municipio en 1971 a tendencia de poboación sempre foi negativa, coa excepción da primeira metade dos anos 70 e posteriormente anos soltos. Os socialdemócratas dominaron a vida política do concello ata as eleccións de 2018 e tamén foron parte da meirande parte das coalicións de goberno durante a década de 2000. No mandato de 2018 a 2022 o concello está gobernado por unha coalición integrada polos partidos Centerpartiet, Sjukvårdspartiet, Moderaterna e Kristdemokraterna.
Historia
Os restos arqueolóxicos mostran que as primeiras persoas chegaron á zona hai uns 6 000 anos, cando se retirou a capa de xeo da última glaciación.
No ano 1642 atopouse magnetita en Masugnsbyn, onde se abriu a primeira mina de ferro en 1647, e a onde chegaron os primeiros poboadores que non eran saami. A mena de Svappavaara atopouse a finais da década de 1640 ou a principios da de 1650. A primeira mostra de mineral coñecida de Malmberget data da década de 1660, e en 1696 menciónanse por vez primeira as montañas Kiirunavaara e Luossavaara.
A comunidade de Kiruna comezou a medrar a finais do século XIX. Kiruna está na parroquia de Jukkasjärvi, que dende tempos inmemoriais foi fogar dos saami. Durante os séculos XVI e XVII estes dividíronse nas aldeas saami (sameby) de Siggevaara e Tingevaara, pero durante o século XVIII estas dividíronse en catro novos: Siggevaara converteuse en Laevas (Kaalasvuoma) e Gabna (Rautusvuoma), mentres que Tingevaara pasou a ser as aldeas saami de Talma e Saarivuoma. A zona recibiu aos seus primeiros poboadores fino-suecos do Val de Torne (tornedalska) durante a primeira metade do século XVII.
A poboación do municipio era pequena ata que se iniciou a minería a grande escala nos últimos anos do século XIX. A mediados da década de 1880 comezaron as primeiras perforacións de proba en Kirunavaara.
Dende finais do século XVII sabíase que a zona era rica en menas de ferro, pero non sería ata a década de 1890 cando os métodos de minería perminiron a explotación a grande escala. Isto axudou á chegada de moita xente á comunidade. No ano 1902 completouse a liña ferroviaria de Malmbanan entre Kiruna e Narvik, o que facilitou enormemente a exportación de mineral. A liña Malmbanan foi inaugurada oficialmente polo rei Óscar II o 14 de xullo de 1903. A liña electrificouse en 1915.
As Augas Santas, Rúa, Cervo
As Augas Santas é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Martín Fernández Vizoso
Martín Fernández Vizoso, nado en Cangas, Foz, o 16 de abril de 1952, é un xornalista galego.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade Complutense de Madrid. É colaborador de La Voz de Galicia e director de comunicación da Deputación de Pontevedra. É tesoureiro da Asociación de Periodistas de Galicia.
Fiona Fullerton
Fiona Elizabeth Fullerton, nada en Kaduna, Nixeria, no 10 de outubro de 1956, é unha actriz británica de cine e televisión.
É coñecida polo seu papel da espía da KGB Pola Ivanova na película de James Bond Assassin's Sights (1985) e como Alicia no filme de 1972 Alice in Wonderland,
baseado na obra homónima de Lewis Carroll.
Vida persoal
É filla de Bernard e Pamela (de solteira Crook) Fullerton. Filla única, viviu cos seus pais en Singapur, Alemaña, Estados Unidos e Nixeria. Despois de clases semanais de ballet, aos 9 anos foi aceptada como alumna na Elmhurst Ballet School de Camberley, Surrey.
Fullerton casou co actor Simon MacCorkindale en 1976 á idade de dezanove anos, pero o matrimonio terminou nun divorcio en 1981. Despois pasou trece anos vivindo e traballando en Londres. Coñeceu a Neil Shackell e a parella casou pouco despois da súa reunión en 1994, mudándose para os Cotswolds co seu fillo James e a súa filla Lucy (nados en 1995).
Soiuz TMA-05M
Soiuz TMA-05M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de xullo de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-05M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Akihiko Hoshide, Iuri Malenchenko e Sunita Williams a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave regresou o 19 de novembro de 2012 ás 1:53 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-05M estaba formada por Chris Hadfield, Thomas Marshburn e Roman Romanenko.
As Cabanas, Rúa, Cervo
As Cabanas é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Cotswolds
Os Cotswolds son unha serie de outeiros no centro-suroeste de Inglaterra, ás veces chamado "Corazón de Inglaterra", unha zona montañosa con sitios que alcanzan máis de 300 m. A zona foi designada como Area of Outstanding Natural Beauty (Zona de Excelente Beleza Natural). O punto máis alto dos Cotswolds é Cleeve Hill en 330 m (1083 pés). Os Cotswolds atópanse dentro dos actuais condados cerimoniais de Oxfordshire, Gloucestershire, Wiltshire, Somerset, Warwickshire e Worcestershire. No condado de Gloucestershire está a maior área dos Cotswolds.dereita|miniatura|300x300px| A aldea de Bibury conta con casas de campo de pedra de Cotswold
Descrición
Na Idade Media, o comercio da la fixo prósperos os Cotswolds. Parte deste diñeiro foi destinado á construción de igrexas. A zona ten unha serie de grandes e fermosas "igrexas de lan" de pedra de Cotswold. A zona aínda é rica e atraeu persoas que posúen segundas residencias na zona ou optaron por retirarse aos Cotswolds.
As cidades típicas de Cotswold son Bourton-on-the-Water, Broadway, Burford, Chipping Norton, Cirencester, Moreton-in-Marsh, Stow-on-the-Wold e Winchcombe. A cidade de Chipping Campden é famosa por ser o fogar do movemento Arts and Crafts, que foi fundado por William Morris a finais do século XIX e principios do XX.
O Camiño de Cotswold é unha senda peonil de longa distancia a uns 103 millas de lonxitude (166 km) ao longo da AONB, principalmente no bordo da escarpa de Cotswold con boas vistas sobre o val de Severn e o val de Evesham.
Pedra de Cotswold
A zona ten pequenas cidades e aldeas atractivas construídas en pedra de Cotswold (unha pedra calcaria amarela). Esta pedra calcaria é rica en fósiles. A pedra é unha calcaria oolítica amarela do Xurásico. Naquel momento, este estaba colocado nun mar tropical cálido, hai uns 177 millóns de anos. A latitude de Gran Bretaña estaba onde se atopa hoxe o norte de África. A pedra está chea de fósiles como crinoides pedúnculos. Está en marcha un proxecto de recollida de exemplos para o Museo de Historia Natural de Londres.
As Curuxeiras, Rúa, Cervo
As Curuxeiras é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Katrina and the Waves
Katrina and the Waves foi unha banda inglesa formada en 1981, coñecida polo éxito de 1985 "Walking on Sunshine". A banda foi representate do Reino Unido no Festival de Eurovisión de 1997 con "Love Shine a Light". Coa súa participación, o Reino Unido acadou a súa 5ª vitoria no Festival de Eurovisión.
A Estibada, Rúa, Cervo
A Estibada é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Casmaio, Rúa, Cervo
Casmaio é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
O Freixo, Rúa, Cervo
O Freixo é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Venezolanismos históricos
Cando se di só nunha parte concreta do país, chámase rexionalismo venezolano. Este tipo de "-ismos " nacionais son fáciles de definir e moi difíciles de atopar, xa que os coñecen os cidadáns que residen nese lugar concreto. Pódense mencionar, entre outros, o mexicanismo histórico ou o arxentinismo histórico, que teñen cada un as súas particularidades e diferenzas; o máis significativo é a distribución de lexemas na oración.
Entre os venezolanismos históricos temos:
As palabras poden orixinarse a partir dos nomes de personaxes reais ou de ficción:
Granda, Rúa, Cervo
Granda é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord
Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord, nado en París o 2 de febreiro de 1754 e finado na mesma cidade o 17 de maio de 1838, foi un sacerdote, político, diplomático e estadista francés. Está considerado un dos políticos máis salientables e influentes de finais do século XVIII e principios do século XIX, especialmente como diplomático encargado do Ministerio de Asuntos Estranxeiros de Francia, cargo que ocupou en catro ocasións, antes do ascenso de Napoleón Bonaparte, durante o imperio napoleónico, inmediatamente despois da caída de Napoleón e durante a restauración borbónica.
Talleyrand polariza as opinións dos estudosos. Algúns considérano o diplomático máis versátil, habilidoso e influente da historia de Europa, mentres que outros o conideran un traidor, sucesivamente ao Antigo Réxime, á Revolución Francesa, a Napoleón e á Restauración.
Orixes
Talleyrand naceu en París, fillo do conde Charles Daniel Talleyrand, e herdou o seu dereito como primoxénito cando morreu o seu irmán máis vello. A súa familia era unha das liñaxes máis poderosas e influentes da Francia do seu tempo; os seus antepasados ​​ocuparan importantes cargos durante o reinado de Luís XV. A pesar de ser o herdeiro, tivo que renunciar aos títulos de primoxénito porque non podía realizar os exercicios militares dun aristócrata por mor dunha doenza, o síndrome de Marfan, que o fixo coxo o resto da súa vida.
Como segunda opción orientouse á carreira eclesiástica, coa esperanza de suceder o seu tío, Alexandre Angélique de Talleyrand-Périgord, entón arcebispo de Reims, unha das máis prestixiosas e ricas dioceses de Francia. Aos oito anos entrou no Collège d'Harcourt, baixo a dirección do seu tío, e despois no Seminario de San Sulpicio, e aos vinte e un anos entrou na abadía de Saint-Denis. Da súa educación aristocrática sempre conservou un refinamento e unha sutileza que lle resultaron moi útiles como diplomático.
En 1780 obtivo o cargo de axente xeral do clero, cargo en que tivo a oportunidade de distinguirse pola súa intelixencia e capacidade. En 1780 foi nomeado axente xeral do clero de Francia e en 1788 bispo de Autun. Como membro da Asemblea Nacional de 1789, contribuíu á introdución dun salario fixo para o clero, á abolición do décimo, ao alugamento dos bens eclesiásticos e á unificación de pesos e medidas en toda Francia, entre outros asuntos. O 13 de febreiro de 1790 foi elixido presidente da Asemblea Constituínte. A festa do 14 de xullo de 1790 celebrou a misa no altar da patria, no Campo de Marte, e foi un dos primeiros bispos que xurou a constitución civil do clero, recomendando tamén aos sacerdotes da a súa diocese que fixesen o mesmo.
Excomungado polo papa Pío VI, renunciou ao bispado de Autun e, o 24 de febreiro de 1791, consagrou os bispos elixidos de Aisne e de Finistère, negándose despois a optar ao bispado de París, vacante pola negativa a tomar o xuramento de monseñor de Suigne. Mentres tanto fixera grandes protestas de submisión filial á Santa Sé, aínda que, para dicir a verdade, non parecía preocuparse moito pola excomuñón da que fora obxecto.
Membro do Directorio do departamento de París, participou principalmente en discusións financeiras, especialidade en que chegara a adquirir unha gran competencia. Tamén presentou un proxecto de instrución pública que contiña as bases do ensino moderno. En 1792 foi enviado a Inglaterra para acadar a súa neutralidade, obxectivo que logrou, mais acusado sen grandes fundamentos de favorecer a causa realista, tivo que emigrar a Norteamérica, onde se dedicou á industria e aumentou considerablemente a súa fortuna.
Imperio francés
En 1804 Napoleón nomeouno gran camarlengo de Francia, en 1806, príncipe soberano de Benevento e en 1807, vice-grande elector do imperio. Non obstante, ao declararse contrario á guerra de conquista, caeu en desgraza e perdeu o seu posto de ministro, retirándose (1808) á súa propiedade en Valençay. Cando a catástrofe das armas napoleónicas no Imperio Ruso, mantivo negociacións secretas cos Borbóns e despois da entrada dos aliados en Francia animou á restauración francesa. Cando Luís XVIII subiu ao trono, Talleyrand foi nomeado príncipe, par e ministro de asuntos exteriores. Onde reuniu os seus máis brillantes logros diplomáticos foi no Congreso de Viena, que se converteu no centro de todas as negociacións co principio de lexitimidade introducido por el. Xa conseguira atraer Austria e Inglaterra a unha alianza secreta con Francia contra Rusia e Prusia (5 de xaneiro de 1815) cando o regreso de Napoleón puxo fin a todas estas combinacións.
Despois da Segunda Restauración, Talleyrand volveu estar á fronte da carteira de asuntos estranxeiros xunto coa presidencia do Consello, mais mesmo antes da Segunda Paz de París deixou o seu posto porque o tribunal reaccionario o odiaba e loitaba como revolucionario. Cando Carlos X chegou ao trono de Francia (1824), Talleyrand militou na oposición na Cámara dos Pares.
Durante a Monarquía de Xullo aceptou con reticencia o cargo de embaixador en Londres, onde negociou intelixencia sobre os asuntos grego e belga. O seu último acto diplomático foi a sinatura da Cuádrupla Alianza (1834), en virtude da cal o principio constitucional debía manterse en Europa Occidental.
Faleceu o 17 de maio de 1838 e foi enterrado na capela de Nosa Señora, pretou do seu castelo de Valençay. Á súa morte deixou unha fortuna de 18 millóns de francos, que pasou na súa maior parte á súa sobriña, a duquesa de Dino.
As súas memorias póstumas foron publicadas polo duque de Broglie (París, 1891-1892), mais foron mutiladas e ampliadas por Bacourt, executor testamentario de Talleyrand. Pallain publicou a correspondencia co rei Luís XVIII durante o Congreso de Viena (1881) e a súa correspondencia diplomática (París, 1889-91). As cartas inéditas de Talleyrand a Napoleón entre 1800 e 1809 foron publicadas por Bertran (París, 1889).
Concello de Bjurholm
Bjurholm é un municipio sueco (kommun) do condado de Västerbotten. A súa capital é Bjurholm.
O terreo quebrado consiste nunha vasta paisaxe forestal atravesado polo río Öreälven. A silvicultura e a agricultura son a columna vertebral da economía do concello, isto a pesar da racionalización da primeira e do feito de que máis de dous terzos das empresas agrícolas pecharon dende a década dos 50.
Dende a fundación do municipio en 1983 a tendencia de poboación ten sido fortemente negativa.
Soiuz TMA-06M
Soiuz TMA-06M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 23 de outubro de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-06M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Oleg Novitskii, Ievgeni Tarelkin e Kevin Ford a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 16 de marzo de 2013 ás 3:06 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-06M estaba formada por Christopher Cassidy, Alexander Misurkin e Pavel Vinogradov.
Ema
Ema é un filme estoniano de 2016 dirixido por Kadri Kõusaare. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Machuco, Rúa, Cervo
O Machuco é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Coira, Reis, Teo
Coira é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 40 habitantes (20 homes e 20 mulleres).
A Lama, Rúa, Cervo
A Lama é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Madanela, Rúa, Cervo
A Madanela é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
C3S
O Servizo de Cambio Climático Copernicus (Copernicus Climate Change Service abreviado como C3S) é un dos seis servizos temáticos que ofrece o Programa Copernicus da Unión Europea. O Programa Copernicus está xestionado pola Comisión Europea e o C3S está implementado polo Centro Europeo de Previsións Meteorolóxicas a Medio Prazo (European Centre for Medium-Range Weather Forecasts ECMWF) e esperábase que entrase en funcionamento en 2018.
Obxectivos
O obxectivo do C3S é construír unha base de coñecemento da UE en apoio das políticas de mitigación e adaptación ao cambio climático e ao quecemento global. O seu obxectivo é proporcionar información fiábel sobre o estado actual e pasado do clima, as previsións a escala temporal estacional e as proxeccións máis probábeis nas próximas décadas para varios escenarios de emisións de gases de efecto invernadoiro e outros contribuíntes ao cambio climático.
Implementación e colaboración
O C3S xoga un papel importante na provisión de variables climáticas esenciais (ECV), que son variables biolóxicas, químicas ou físicas que contribúen de maneira crucial á caracterización do clima da Terra. A iniciativa C3S desenvolveuse en colaboración coa Axencia Espacial Europea, EUMETSAT, ECMWF, axencias dentro da UE e Mercator Ocean, entre outros. Esta cooperación é fundamental para o desenvolvemento e implementación das ferramentas e estratexias necesarias para monitorizar, prognosticar e adaptarse ao cambio climático.
Datos e calidade
Os datos proporcionados polo C3S son abertos e gratuítos para todos os usuarios. A información está almacenada nun almacén de datos climáticos central, o cal proporciona puntos de acceso estandarizados ao conxunto de datos de C3S. Isto inclúe tanto os datos históricos como os novos que se van xerando. Ademais de almacenar estes datos, o C3S tamén establece e implementa procedementos de control de calidade para os seus datos, ofrece formación a usuarios e intermediarios de datos e mantén o soporte para a existencia de datos e produtos do C3S.
Contribucións e Impacto
Unha das realizacións máis notábeis do C3S é a substitución de ERA-Interim, unha compilación de reanálises atmosféricas globais do período 1979-2019, por ERA5, unha versión mellorada da reanálise baseada no Sistema Integrado de Previsión (IFS) do ECWMF. Esta mellora incrementou a resolución vertical e horizontal dos datos, permitiu un uso máis eficiente dos datos de satélite e mellorou a medición da incerteza analítica. == O C3S continúa a traballar para proporcionar información precisa e útil que permita unha mellor comprensión do cambio climático e as súas implicacións. A través da súa investigación e análise, o servizo busca proporcionar as ferramentas necesarias para axudar á Unión Europea e a todo o mundo a adaptarse e mitigar os efectos do cambio climático.
Bibliografía
Programa de traballo Copernicus de 2015 adoptado pola Decisión de execución da Comisión C(2015) 767 final de 17.02.2015
1944 (filme)
1944 é un filme estoniano de 2015 dirixido por Elmo Nüganen. O filme estreouse primeiro en febreiro de 2015 en Berlín, Alemaña, antes da súa estrea en Estonia e outros países do norte de Europa. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Murazós, Rúa, Cervo
Murazós é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Charles Oman
Charles William Chadwick Oman, máis coñecido como Charles Oman, nado en Muzaffarpur, na India Británica, o 12 de xaneiro de 1860 e finado en Oxford, Inglaterra, o 23 de xuño de 1946, foi un historiador militar, numismático e político británico, especializado na reconstrución de batallas medievais e da época napoleónica.
Traxectoria
En 1881 acadou unha bolsa de estudos no All Souls College, de Oxford, ao que se mantivo vinculado o resto da súa carreira académica.
En 1905 foi nomeado profesor de Historia Moderna na Universidade de Oxford e ese mesmo ano foi elixido membro da Academia Británica.
A súa carreira académica viuse interrompida por mor da primeira guerra mundial, cando serviu como empregado da Oficina de Prensa do Goberno e no Ministerio de Asuntos Exteriores. Recuperada a actividade docente, entre as materias impartidas por Oman en Oxford estivo a de Historia Militar, xunto a C. T. Atkinson, do Exeter College, centrada na Guerra da Independencia española.
Paralelamente á vida académica, Charles Oman foi membro do Parlamento Británico pertencente ao Partido Conservador, entre 1919 e 1935, pola circunscrición da Universidade de Oxford.
Como coleccionista, Oman conformou unha colección de moeda de prata da Antiga Grecia, así como de moeda romana e de moeda inglesa. A colección de moeda grega acabou finalmente no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e no Museo Ashmolean, logo da súa venda a estas institucións en 1947 por parte dos seus herdeiros.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Oman foi o presidente da Royal Historical Society (1917-1921), da Royal Numismatic Society (1919-1930) e do Royal Archaeological Institute.
Vida familiar
Dous dos fillos de Oman foron tamén escritores; a súa filla Carolina escribiu sobre historia, biografías e ficción para nenos e adultos, e o seu fillo Charles C. escribiu varios volumes acerca das dos xogos de cubertos británicos e outros artigos do fogar, e traballou como conservador de metalurxia no Victoria and Albert Museum.
O Pazo, Rúa, Cervo
O Pazo é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Charles Oman
Vida familiar
Oman faleceu o 26 de xuño de 1946 aos 86 anos.
Recoñecementos
Entre outras honras, Oman foi nomeado comendador da Orde do Imperio Británico, membro de honra do New College de Oxford (1936) e doutor honoris causa pola Universidade de Edimburgo (1911), pola de Oxford (1926) e pola de Cambridge (1927).
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Charles Oman ao longo da súa traxectoria:
Jack the Giant Killer (filme de 1962)
Jack the Giant Killer é unha película de aventuras fantástica estadounidense de 1962 dirixida por Nathan H. Juran para United Artists. O guión do director e Orville H. Hampton adapta ao cine unha historia do folclore inglés sobre o "asasino de xigantes". Con moitos efectos especiais coa técnica de animación coñecida como stop motion ou fotograma a fotograma, da autoría de Jim Danforth. A película foi posteriormente reeditada e reeditada como musical polo produtor Edward Small. O motivo deste cambio foi Columbia Pictures, que publicara A 7ª viaxe de Sinbad, e ameazou con demandar a Small debido ás semellanzas. A película orixinal sen as cancións foi redistribuída 30 anos despois sen ningunha protesta por parte dese estudo e United Artists continuou a posuír os dereitos da versión musical. O filme reuniu aos principais actores de '7th Voyage'.
Elenco
dereita|miniatura|200x200px| [[Torin Thatcher na escena do tráiler]]
Sinopse
miniatura|199x199px|Fotograma recortado da película. De esquerda a dereita: Kerwin Mathews, Roger Mobley e Barry Kelley No medieval Ducado de Cornualla, o malvado feiticeiro Pendragon, señor dos xigantes, meigas e todas as criaturas malvadas, é derrotado e exiliado polo poderoso mago Herla. Coa morte do mago, Pendragon tenta de novo facerse co trono do Reino de Inglaterra e para iso secuestra á princesa Elaine, enviando ao seu monstruoso xigante Cormorán. Despois de escapar do castelo e dirixirse cara ao barco do criado de Pendragon, Garna, o monstro que leva á princesa é visto polo granxeiro Jack, quen marcha inmediatamente para salvar a rapariga. O rescate é exitoso e Jack é nomeado cabaleiro polo seu heroísmo. Pero Pendragon non se rende e volve perseguir á princesa, que viaxaba en barco acompañada de Jack disfrazado de labrego, até un convento de Normandía para esconderse do vilán. Jack é lanzado pola borda xunto co fillo do capitán Peter, pero ambos son salvados polo solitario viquingo Sigurd. Jack di que necesitaba rescatar á princesa e acaba convencendo ao leprechaun Diaboltin atrapado nunha botella, en poder de Sigurd, para que o axude na súa misión coa súa maxia. Jack, levando a botella con Diaboltin, chega ao castelo de Pendragon, nunha illa remota, sen saber que a princesa foi enfeitizada polo bruxo e que o traizoará á primeira oportunidade.
A Nogueira, Rúa, Cervo
A Nogueira é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Jack the Giant Killer (filme de 1962)
Produción
miniatura|200x200px| A loita entre Jack e o xigante Cormoran é o máis destacado da primeira parte da película.
Edward Small anunciou a película en 1959, dicindo que desenvolvería os efectos especiais en dous anos. A primeira rodaxe comezou en setembro de 1959, no 70 mm e pantalla panorámica, pero foron borradas anos despois.
A rodaxe do filme tivo lugar na illa de Santa Catalina en California.
Versións en portugués e castelán
En portugués foi titulada Jack, o Matador de Gigantes e O Matador de Gigantes e en castelán Jack, y el gigante asesino. Na España franquista foi amplamente censurada, tanto en diálogos e xestos afectuosos entre Jack e a princesa, como en animacións stop motion introducidas na trama como efectos especiais de terror. En decembro de 2022 en TeleVigo foi emitida unha versión mixta, coa dobraxe en castelán do franquismo máis as escenas censuradas, na versión orixinal en inglés e subtitulado en castelán.
Outras versións
miniatura|Curtametraxe de [[1922 Jack the Giant Killer]] O conto de fadas foi adaptado previamente por Hollywood en 1917, 1924 (en curtametraxe), en 1931 (debuxos animados) e 1952. O 1 de marzo de 2013 estreouse unha película dirixida por Bryan Singer e protagonizada por Nicholas Hoult, titulada Jack the Giant Slayer. Primeiro foi anunciado como Jack the Giant Killer, pero non é un remake da de 1962. É unha nova versión da historia tradicional de Jack Xan o das fabas máxicas mesturada con elementos doutros contos, incluíndo o "Giant Killer" ou O matador de xigantes.
Laurel Blair Salton Clark
Laurel Clark, nada o 10 de marzo de 1961 en Ames (Iowa) e finada o 1 de febreiro de 2003, foi unha cirurxiá aeronáutica estadounidense, capitá da Mariña dos Estados Unidos, astronauta da NASA e especialista en misións de transbordador espacial. Clark morreu xunto cos seus seis compañeiros de tripulación no Accidente do transbordador espacial Columbia, e foi galardoada póstumamente coa Medalla de Honra Espacial do Congreso
Traxectoria
Clark obtivo unha licenciatura en zooloxía da Universidade de Wisconsin- Madison en 1983 e un doutoramento en medicina da mesma universidade no ano 1987. miniatura| Laurel Clark durante o adestramento na NASA.
Na escola de medicina adestrouse no Departamento de Medicina de Mergullo. Unha vez terminados os seus estudos, Clark seguiu cun posgrao en medicina con especialización en pediatría desde 1987-1988 no Hospital Naval de Bethesda,  Maryland. Despois de dous anos de experiencia operacional, Clark foi designada Oficial Médico Submarino da Mariña e Oficial Médico de Mergullo. No Instituto Médico Aeroespacial da Mariña, en Pensacola, Florida, Laurel Clark pasou seis meses de adestramento  aeromédico e foi designada como Cirurxián de Voo. O seu escuadrón gañou o premio  Escuadrón Mariño de Ataque do Ano polo seu exitoso desempeño. Neste momento foi asignada como Cirurxián de Voo do Grupo para o Grupo Aéreo da Mariña ( MAG 13). Antes da súa selección como candidata a astronauta, serviu como Cirurxián de Voo para un escuadrón de adestramento da Mariña en  Pensacola, Florida.
Experiencia na NASA
A doutora Clark voou a bordo da misión STS-107 e rexistrou 15 días, 22 horas e 20 minutos no espazo. Esta misión de 16 días de duración estivo dedicada á investigación científica á cal se lle destinou as 24 horas do días en dúas quendas alternantes. A tripulación levou a cabo e de maneira exitosa preto de 80 experimentos. A misión terminou en traxedia cando o Transbordador Espacial Columbia se desintegró durante a  reentrada sobre o ceo do suroeste dos Estados Unidos cando só faltaban 16 minutos para a aterraxe. A causa desta traxedia tivo orixe o día do lanzamento cando un anaco de escuma illante do Tanque Externo desprendeuse e danou a parte inferior do á esquerda do Orbitador arrincando algunhas lousas de protección térmica. No día da reentrada a ausencia destas lousas ocasionaron o  recalentamiento da estrutura interna provocando a desestabilización e consecuentemente desintegración da nave matando aos seus 7 tripulantes.
Recoñecementos
O asteroide 51827 recibiu o seu nome.
Ocupación da Araucania
miniatura|300px|Reconstrución moderna do [[Purén|Forte de Purén, construído durante a ocupación.]] A Ocupación da Araucania, territorio que se atopa entre os ríos Biobío polo norte e Toltén polo sur, foi unha invasión militar, colonización e anexión dos territorios dos indíxenas mapuches que iniciou Chile en 1861, durante a presidencia de José Joaquín Pérez, e que se prolongou até 1883, baixo o control de Domingo Santa María.
Antecedentes
Nas terras da Araucania habitaban máis de 100 000 indíxenas dos pobos pehuenche e mapuche. Devandito territorio mantívose autónomo a partir dos parlamentos alcanzados durante a denominada guerra de Arauco contra a Monarquía Hispánica.
Logo da independencia de Chile, xa no período republicano, celebrouse un parlamento xeral cos mapuches que habitaban ao sur do río Biobío coa finalidade de acordar o estatuto que regularía as relacións entre a nacente república e o pobo mapuche; realizándose así o Parlamento de Tapihue en xaneiro de 1825, que por non ser ratificado polo Congreso, tal como esixía a Constitución de 1823, nunca tivo validez xurídica. Porén, posteriormente sucederon diversos feitos que obrigaron ao estado chileno a destinar recursos á zona da fronteira.
Durante a Revolución de 1851, o xeneral José María de la Cruz, líder do movemento golpista, recrutou a varios loncos mapuches e os seus clans para alzarse en armas contra o goberno, isto púidoo lograr grazas á relación de amizade que mantiña o xeneral cos caciques, entre eles Maguin. Cando a súa insurrección foi esmagada polo xeneral Manuel Bulnes, os caciques no canto de renderse xunto a De la Cruz replegáronse á fronteira xunto con varios membros descolgados do antigo exército, dedicándose á pillaxe e ao roubo de gando polos seguintes 4 anos. Isto motivou ao goberno a mobilizar ao segundo batallón do segundo de liña, até xaneiro de 1856. Ademais os indíxenas apoiaron aos liberais rebeldes na Revolución de 1859 o que aumento o resentimento contra eles de parte do goberno central. miniatura|436x436px|[[Cornelio Saavedra Rodríguez.]] A mediados do século XIX a posición da poboación chilena, fronte aos aínda independentes mapuches non era favorable. Na prensa da época vertíanse opinións como a seguinte:
Porén, aínda houbo quen se opuxeron á ocupación e sometemento dos nativos, considerando barbárica a idea de desposuílos das súas terras pola forza:
Poboación da Araucania previa á invasión
A comezos de dita centuria as principais agrupacións indíxenas eran:
Ademais había outros grupos menores baixo soberanía chilena dende a independencia ou uns anos despois: os lafquenches ou costinos da provincia de Arauco, os huilliches de Valdivia, Llanquihue e San Juan de la Costa (preto de Osorno) e os da Illa Grande de Chiloé. Os primeiros participaron da guerra a matar e da rebelión de 1881; aínda que de forma menor. Esta menor participación no caso dos huilliches do continente, foi a consecuencia da adquisición de parte das súas terras ancestrais no período colonial previo á independencia de Chile; que foi produto do estabelecemento da propiedade de facendas na zona, a que marcou o inicio da diferenza na historia da propiedade no territorio huilliche respecto do acontecido na zona da Araucania. Por iso, logo de estabelecerse a República de Chile, sería a colonización de Llanquihue, e o proceso de crecemento e expansión das cidades e pobos asentados no ancestral territorio huilliche, os feitos que levarían á actual distribución das comunidades huilliches na zona; e que significaron finalmente a diminución dos territorios das comunidades huilliches e o acantoamento da súa poboación cara aos sectores da costa e a cordilleira.
Respecto ao número de habitantes da poboación indíxena desa época en territorio autónomo, a poboación segundo o informe publicado polo Anuario Estatístico de Chile realizado entre 1868 e 1869:
Pacificación
O goberno de Chile tomou a decisión de ocupar a Araucania despois de que o francés Orélie Antoine de Tounens aparecese na zona en 1861. Tounens creou o Reino da Araucania e a Patagonia e foi elixido rexente por importantes loncos da zona, tomando o nome de Orélie Antoine I. dereita|miniatura|300x300px|[[Cornelio Saavedra Rodríguez negociando con loncos mapuches en 1869, durante as primeiras fases da Ocupación da Araucania.]] Desta forma, as autoridades decidiron aplicar o plan proposto polo xeneral de Exército Cornelio Saavedra Rodríguez. Devandito plan incluíu non só accións militares, senón ademais a penetración aos territorios mediante o traspaso da cultura chilena alén da fronteira. Buscábase fundar cidades, construír obras públicas tales como camiños, telégrafos e crear escolas e hospitais. As terras conquistadas serían traspasadas a colonos chilenos e europeos sen ningún custo para fomentar o cambio demográfico na zona e desenvolver a produción de trigo.
En pouco tempo, Cornelio Saavedra Rodríguez puido ocupar a zona até o río Malleco, lugar onde refundou a cidade de Angol e o forte de Negrete. Mulchén e Lebu, en 1862. Polo territorio costeiro, alcanzou a avanzar até o río Toltén. Esta primeira ocupación levouse a cabo con relativamente pouca resistencia, pero logo produciuse unha sublevación dos mapuches que habitaban as proximidades do río Malleco, baixo o mando do lonco Quilapán. No ano seguinte máis de 1500 soldados estaban concentrados en Angol para operacións no interior araucano.
esquerda|miniatura|262x262px|[[Lonco Quilapán, circa 1870.]] En decembro de 1867 reuníronse 4000 a 5000 guerreiros mapuches na zona montañosa de Chihuaihue, provenientes de Moquehua, Boroa e La Imperial. Os arribanos de Quilapán lograron coordinar unha rebelión cos abajinos costeiros ao mando de Catrileo, Coñoepán, Marileo e Painemal, con 3000 lanzas cruzando a cordilleira de Nahuelbuta ao poñente de Angol e foron saír ao norte do río Malleco onde uniron as súas forzas e lograron vitorias en Traiguén, Curaco e Perasco grazas á súa combinación do malón con tácticas de guerrilla. Porén, outras fontes, como Saavedra, consideraban que os abajinos e arribanos aínda cos continxentes vindos das pampas non superaban as 4000 lanzas.
En xaneiro de 1869, 1500 mapuches son derrotados en Chihuaihue polo xeneral José Manuel Pinto. Os araucanos reorganizáronse e atacaron Angol, ante esta situación o ministro de Guerra, Francisco Echaurren, marchou con reforzos a Cautín. Na costa o coronel Saavedra ocupou Cañete e Tucapel, sufocando a rebelión de 1500 guerreiros en Purén. O 25 de setembro os mapuches e o exército chegaron a un acordo en Angol. Pouco durou o acordo xa que Quilapán volveu rebelarse con 3000 lanzas sendo derrotados o 25 de xaneiro de 1871 por un exército de 2500 soldados en Collipulli. Se en 1869 a guerra ofensiva de Saavedra -consistente en atacar vilas, roubar gando e queimar rucas e provisións- fora un éxito ao tomar por sorpresa aos araucanos, para o verán de 1870-1871 foi un fracaso debido a que os indios se adaptaron e optaron usualmente por retirarse e evitar o combate frontal. As críticas ao método usado polos militares levaron á diminución das operacións ofensivas e a optar por consolidar as conquistas logradas, edificáronse un gran número de fortes e vilas na costa de Arauco e no val do río Malleco-Traiguén. Isto trouxo unha relativa calma na rexión polo seguintes dez anos.
Saavedra organizou tamén varios parlamentos para impedirlle ao seu principal inimigo, Quilapán, reunir forzas con outras etnias. Así, por exemplo, cando o cacique tentou unha alianza cos abajinos e os huilliches do sur do Cautín para poder reunir máis de 8000 lanzas, Saavedra impediullo grazas aos parlamentos do Toltén (24 de decembro de 1869) cos huilliches e de Ipinco (19 de xaneiro de 1870) cos abajinos.. Ao final, Quilapán quedou só coas 2500 lanzas que puideron reunir os arribanos pola súa conta.
dereita|miniatura|300x300px|Tropas do [[Exército de Chile durante a Ocupación da Araucania.]] A guerra do Pacífico, que enfrontou a Chile contra o Perú e Bolivia no norte do país, significou que as forzas do exército de Chile se concentrasen neste conflito en particular, situación que foi aproveitada polos mapuches para lanzar novos ataques aos postos situados nas zonas fronteirizas. Segundo o historiador e antropólogo chileno José Bengoa esa foi a primeira vez en toda a súa historia que os moi descentralizados mapuches se uniron nunha soa insurrección. Esta nova sublevación ocorrida en 1880 materializouse en perdas para ambos os bandos. Pero, unha vez finalizada a guerra que enfrontou a Chile contra Bolivia e o Perú, o exército instruído polo goberno de Domingo Santa María retomou en forma vigorosa a campaña de invasión da Araucania. O coronel Gregorio Urrutia estivo a cargo da anexión do restante territorio.
O 27 de xaneiro de 1881, 3000 indíxenas atacaron Traiguén arrasando coas facendas e o gando. Tras ser rexeitadas as súas incursións en Traiguén e o forte de Lebuelmán os mapuches encamiñáronse, sumando cada vez máis lanzas a atacar o forte de Los Sauces, entón tiñan unhas 1500. O seu asalto fracasou e cando atacaron a liña do Malleco que crían desprotexida foron masacrados, con isto as tropas chilenas puideron seguir o seu avance, cruzaron o Cautín, e o 24 de febreiro fundaron o forte de Temuco. Os mapuches responderon atacando dúas caravanas matando 100 persoas, nos cerros de Ñielol, ese mesmo mes. esquerda|miniatura|300x300px|Tropas chilenas na fase final de campaña durante a ocupación e reconstrución de Villarrica en 1883. Durante o comezo do mes de novembro produciuse o último alzamento indíxena: uns 6000 a 7000 conas participaron nos combates, resultando mortos ou feridos máis de mil. Segundo Horacio Lara as tribos araucanas naqueles momentos, xa minguadas nos seus números pola guerra constante, podían mobilizar soamente 8000 lanzas: 2.000 dos arribanos, 2.000 dos abajinos, 1000 dos costinos e o resto huilliches. Porén, grazas á hábil diplomacia chilena as tribos xamais actuaron como un só grupo.
No caso de Lumaco os ataques iniciáronse o día 5 ao mando de Luís Marileo Colipí con 300 a 1000 lanzas. O forte foi defendido por 45 gardas nacionais e 20 soldados dirixidos polo capitán Juan Barra. O día 15 a batalla xa rematara. Os fortes de Budi e Toltén quedaron pechados mentres que Nueva Imperial foi destruída o día 7 e os habitantes sobreviventes tiveron que fuxir aos outeiros. Ao mesmo tempo, Tirúa foi atacada sen éxito e dende aí lanzáronse varias expedicións punitivas. O forte de Ñielol foi asaltado o 9 de novembro, os mapuches estiveron preto de tomalo pero tiveron que retirarse tras sufrir centos de baixas.
Porén, o maior enfrontamento produciuse na batalla de Temuco, entre o 3 e o 10 de novembro. O forte, dirixido polo maior Bonifacio Burgos, resistiu o embate de 4000 guerreiros (algúns elevan a cifra ao dobre) ao mando do cacique Esteban Romero. Os mapuches retiráronse tras sufrir máis de 400 baixas.
A mediados do mes os combates cesaron e as tropas chilenas levaron varias operacións de castigo para asegurar a rexión. No verán do ano seguinte os pehuenches foron definitivamente sometidos.
Consecuencias
dereita|miniatura|336x336px|Familia [[Pobo mapuche|mapuche (1908).]] O fin da guerra de Arauco implicou a ocupación total da Araucania á efectiva soberanía do territorio de Chile. Dese xeito, o goberno chileno levou finalmente a cabo un dos seus principais proxectos de estado, anhelado mesmo dende a época dos españois, quen no período colonial non lograron instalarse na Araucania debido á resistencia levada a cabo polos mapuches. Con iso, o goberno chileno logrou conquistar o territorio mapuche e así unir o territorio ao norte do Biobío cos territorios ao sur de Valdivia que lograra conquistar ou colonizar tras o proceso de independencia.
Tras a súa derrota, os mapuches foron concentrados en «reducións», pequenas reservas xeralmente separadas unhas doutras por áreas ocupadas por colonos chilenos e europeos. En 1929, existían 3078 reservas comprendidas en 525 000 hectáreas que eran consideradas unha concesión do estado chileno e de propiedade comunal para os indíxenas e que recibían o nome de «títulos de mercé». Usualmente, a terra asignada, que representaba o 6,18 % do territorio ancestral mapuche, era de clima severo e infértil o que unido ao antigo estilo de vida seminómade dos mapuches e á súa organización social de clans e familias xeraron conflitos internos entre eles. Porén, os mapuches demostraron unha gran capacidade para adaptarse a esta nova situación.
Posteriormente nos territorios ocupados, de forma similar ao realizado na zona de Llanquihue, procedeuse tamén a realizar unha colonización na cal se lles entregaron terras a colonos chilenos e europeos, principalmente españois, alemáns, franceses, ingleses, italianos e suízos. En total, até 1901 chegaran 36 000 europeos, 24 000 contratados pola axencia de colonización e 12 000 chegados polos seus propios medios.
Porén, malia que a «pacificación» foi realizada na rexión, os feitos acontecidos neste proceso propiciarían posteriormente o actual conflito mapuche na zona entre o goberno chileno e algunhas comunidades mapuches. alt=Comunas agrupadas por fechas en las cuales fueron fundadas, las comunas del siglo XIX fueron fundadas como fuertes. Y las de Curarrehue y Teodoro Schmidt fueron organizadas de poblaciones previas ya en 1981.|miniatura|As distintas ondas de colonización chilena na Rexión da Araucania quedan mostradas a partir das datas nas cales foron fundadas as cidades e poboados. Así como tamén a integración dos espazos limítrofes e interiores como comunas xa na segunda metade do século XIX.
Chao do Río, Reis, Teo
Chao do Río é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (12 homes e 17 mulleres).
O Pereiro, Rúa, Cervo
O Pereiro é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Manio Acilio Balbo (cónsul 150 a. C.)
Traxectoria
Cicerón e Plinio o Vello, menciónano exercendo o consulado no 150 a. C. con Tito Quito Flaminio como colega. Durante o seu consulado erixiuse un templo dedicado á deusa Pietas nun lugar do Foro Olitorio onde había unha prisión. Anos máis tarde o templo foi arrasado para permitir a construción do Teatro de Marcelo.
José Ingenieros
José Ingenieros, nado en Palermo (Italia) o 24 de abril de 1877 e finado en Buenos Aires o 31 de outubro de 1925, foi un médico, psiquiatra, psicólogo, criminólogo, farmacéutico, sociólogo, filósofo, masón, teósofo, escritor e docente ítaloarxentino. O seu libro Evolución de las ideas argentinas foi decisivo para a comprensión do descarrilamento histórico da Arxentina como nación. Ingenieros destacou pola súa influencia entre os estudantes que protagonizaron a Reforma Universitaria de 1918, un movemento liderado pola mocidade para democratizar a universidade.
Os seus ensaios sobre a sociedade da época axudaron a abrir o diálogo sobre un gran número de aspectos morais e éticos da Arxentina de principios do século XX. Orixinaron discusións en diversas correntes de opinión política da época como o socialismo, a masonaría, o comunismo ou o anarquismo e derivaron na inclusión deses principios en movementos sociais como o radicalismo e o peronismo.