cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monte Storr
Descrición
dereita|miniatura|Vista do Vello de Storr; no fondo, o lago Leathan e a illa de Raasay. O punto máis alto do Storr sitúase a 719 m de altura. É, polo tanto, un graham (montes escoceses de alturas comprendidas entre os 2.000 e os 3.000 pés). A área de cantís coñécese co nome do Santuario, e está composta por unha parede rugosa duns 300 metros de largo e unha ducia de pequenos farallóns de orixe volcánica, de entre os que destaca un, o Vello de Storr (Old Man of Storr), pola súa peculiar forma de menhir e o seu aparente equilibrio inestábel. Ata o cumio do Storr accédese por un camiño coidado e preparado, cunha ascensión intensa pero sinxela de 1.500 metros, por entre bosques de coníferas (primeiro) e prado (despois). Ao Vello de Storr, de 50 metros de altura, foi escalado por primeira vez en 1955 polos montañeiros Don Whillan e James Barber.
Françoise Collin
Françoise Collin, nada en Braine-el-Comte o 8 de abril de 1928 e finada en Saint-Sauveur o 1 de setembro de 2012,  foi unha novelista, filósofa e feminista belga que creou a primeira revista feminista en lingua francesa en 1973 chamada Les Cahiers du Grif.
Traxectoria
Collin debutou na literatura con poemas publicados polo poeta francés Jean Cayrol na sexta selección da revista Écrire, coa editorial Les éditions du Seuil onde publicou despois dúas novelas e colaborou coa primeira serie da revista Luna-Park. Tras un amplo e profundo traballo en torno ao intelectual Maurice Blanchot, Collin manifestou unha grande curiosidade cara a numerosas escritoras como Ingeborg Bachmann, Gertrude Stein e Marieluise Fleisser.
En 1973, creou a primeira revista feminista de lingua francesa Les Cahiers du Grif que axudou ao nacemento da Universidade das mulleres. Dirixiu a colección 'Grif' da editorial Les Éditions de Minuit e a colección 'Littérales' de Éditions Tierce. Foi unha das primeiras filósofas en introducir a obra de Hannah Arendt no campo filosófico francés e no campo feminista. Contribuíu á fundación da publicación Revue des femmes-philosophes de l'Unesco en 2010.
El Progreso (Redondela)
El Progreso foi un semanario publicado en Redondela en 1898.
Historia e características
Apareceu en febreiro de 1898. Defínese como Periódico de intereses locais. Estaba dirixido por Ramón Otero Milleiro, que tamén era o seu administrador.
Mariano Abalo
Mariano Abalo Costa, nado en Cangas en abril de 1951, é un político galego. Funcionario do Servizo de Correos, foi concelleiro en Cangas, deputado provincial en Pontevedra e Presidente da Xestora Municipal de Cangas.
Traxectoria
En 1983 foi elixido Secretario Xeral da Unión do Povo Galego até que dimitiu do seu posto cando en 1986 a UPG aceptou a participación do BNG no Parlamento Galego. Xunto con 13 membros do seu Comité Central, liderados por el mesmo e por Xan Carballo, secretario xeral da INTG, deixaron o partido, constituíndo o Colectivo Comunista 22 de marzo, que o 25 de xullo de 1986 se transformou no Partido Comunista de Liberación Nacional. A III Asemblea Nacional do BNG expulsou o PCLN porque pedían o voto para Herri Batasuna nas eleccións europeas.
En 1987 o PCLN e Galiza Ceive-OLN xunto con outras organizacións menores de carácter local como os Colectivos Nacionalistas de Trasancos e Vigo, Grupos Independentistas Galegos de Compostela e o colectivo Iskeiro de Ferrol, formaron a FPG que celebrou a súa asemblea constituínte en xuño de 1988. A presentación pública da Fronte prodúcese o 10 de marzo de 1988, da que se converteu no seu Portavoz Nacional dende aquela até hoxe.
Encabezou a lista da Alternativa Canguesa de Esquerdas nas municipais do ano 2007 e 2011 acadando, en ambas as dúas o posto de concelleiro.
Tralo pacto de goberno do ano 2007 da Alternativa Canguesa de Esquerdas co BNG e PSOE desempeñou o cargo de Concelleiro de Urbanismo, condición para asinar o pacto, polo interese da FPG na loita contra o porto deportivo de Massó. A ruptura do pacto en 2009 colocouno na oposición no concello de Cangas.
Nas municipais de 2015 formou parte da lista de Alternativa Canguesa de Esquerda, encabezada por Xosé Manuel Pazos, acadando 4 concelleiros e ocupando o posto de concelleiro de urbanismo, patrimonio e facenda.
Castelo de Melfi
O castelo de Melfi, na Basilicata, é un monumento propiedade de Estado italiano e un dos castelos medievais máis importantes do sur de Italia.
A súa construción, como mínimo os elementos aínda visíbeis, remóntanse á Alta Idade Media (século XI), na época normanda, e experimentou cambios significativos no tempo, especialmente na época do dominio dos anxevinos e os aragoneses.
Período normando
A orixe do castelo de Melfi data do século XI, construído polos normandos nun lugar estratéxico que servía como porta de ligazón entre a Campania e a Puglia. A súa situación era esencial para defenderse dos ataques externos e de refuxio para os aliados. A estrutura foi un lugar de históricos acontecimientos durante o período normando.
En Melfi, sede do Condado de Puglia, houbo cinco Concilios ecuménicos, organizados por cinco papas diferentes, entre 1059 e 1137. No verán de 1059, o papa Nicolao II viviu na fortaleza, que foi centro de acontecementos importantes: en xuño concluíuse o tratado de Melfi e, do 3 de agosto ao 25 de agosto, celebrouse o primeiro Concilio de Melfi e, finalmente, recoñeceuse que as terras conquistadas polos normandos no sur de Italia eran da súa propoedade (Concordato de Melfi).
No castelo organizáronse outros sínodos: o papa Alexandre II, a partir de agosto de 1067 presidiu o segundo Concilio de Melfi, e recibiu ao príncipe lombardo de Salerno, Gisulf II, e aos seus irmanás Roberto Guiscardo e Roxerio I de Sicilia. Durante o terceiro Concilio de Melfi, en 1089, o papa Urbano II convocou a Primeira Cruzada. Pascual II, en 1101 convocou o cuarto Concilio de Melf. Finalmente, Inocencio II, en 1137 convocou o quinto Concilio de Melfi, o último da serie. Houbo tamén un Concilio de Melfi en 1130, pero non foi recoñecido pola Igrexa porque foi organizado polo antipapa Anacleto II. Neste concilio Anacleto II estableceu o Reino de Sicilia.
Período suabo
Coa chegada dos suabos, Frederico II Hohenstaufen deu grande importancia ao castelo de Melfi, e fixo algunhas modificacións. En 1231 o castelo foi onde se promulgaron as Constitucións de Melfi, un código de leis para o Reino de Sicilia, Frederico II tomou parte persoalmente na súa redacción, xunto con outros persoeiros, como o seu chanceler Pier della Vigna e o filósofo e matemático Miguel Scot.
No edificio estaba tamén a oficina de recadación dos impostos da Basilicata e un cárcere onde estiveron presos como o sarraceno Othman Lucera, que máis tarde foi liberado mediante o pago de 50 onzas de ouro.
En 1232, Frederico II organizou no castelo a voda do marqués de Monferrato e a súa sobriña Bianca Lancia, coa quen tivo un fillo chamado Manfredo. En 1241 o rei suavo (que tamén era emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e rei de Chipre e de Xerusalén) encarcerou no castelo a dous cardeais e varios bispos franceses e alemáns, que conspiraron co papa Gregorio IX para a súa deposición porque, segundo o Sumo Pontífice, as Constituciómns de Malfi supoñían unha lexislación exterior e contraria á Igrexa.
O período anxevino e períodos posteriores
Coa decadencia de Suabia e a chegada de novos gobernantes anxevinos, o castelo de Melfi foi restaurado e grandemente ampliado. Foi elixido por Carlos II de Anjou como residencia oficial da súa esposa, María de Hungría, en 1284. Aínda foi obxecto a cambios no século XVI, baixo o goberno da coroa de Aragón. O castelo sufriu dous violentos terremotos en 1851 e 1930 pero, a diferenza dos outros monumentos de Melfi que foron danados severamente, o castelo resultou case ileso. Foi propiedade dos Acciaiuoli primeiro, despois dos Marzano e dos Caracciolo e, finalmente, os Doria, familia á que pertenceu até 1950. Hoxe en día, o edificio alberga o Museo archeologico nazionale del Melfese "Massimo Pallottino", inaugurado en 1976.
Estrutura
miniatura|270px|Vista do Interior. miniatura|270px|O castelo de Melfi. Litografía do século XIX.
O castelo de Melfi ten catro entradas, das cales só unha é aínda utilizábel. A primeira, situada ao nordeste, cerca da Torrita Parvula, estaba conectada directamente co campo e agora está tapiada; a segunda, tamén amurallada e situada cerca da Torre da Igrexa, ábrese ao patio, e a terceira, ao suroeste, cerca do Baluarte do León, era a entrada principal durante a época anxevina e permitía chegar ao foso e á cidade. A cuarta, a única activa, foi inaugurada pola familia Doria e serve de acceso ao campo a través dunha ponte, que era unha ponte levadiza na antigüidade. O interior, aínda que transformado polos Doria entre os séculos XVI e XVIII nun palacio señorial, aínda conserva algunhas das características estruturais do estilo normando-suabo.
Despois de pasar a ponte pódese ver unha porta que ten unha inscrición do século XVIII que honra os feitos de Carlos V e Andrea Doria. Despois de entrar no patio, pódese acceder ás cortes dos cabalos e aos patios traseiros "dello Stallaggio" e "del Mortorio", todos eles obras anxevinas creadas entre 1278 e 1281 por orde de Carlos II de Anjou. Sempre de estilo anxevino son o "Salón do Trono" (que alberga o museo), construído no lado norte, por debaixo do Salón "degli Armigeri". Paga a pena mencionar tamén o Salón "delle Scodelle" (das cuncas), onde foron proclamadas as Constitucións de Melfi.
Castelo de Dublín
O Castelo de Dublín é unha fortaleza datada no século XVIII situada en Dame Street, na capital de Irlanda. Hoxe en día acolle diversas oficinas gobernamentais, un centro de conferencias e é unha das principais atraccións turísticas de toda a illa.
Historia
No lugar onde hoxe se ergue o castelo actual xa existía unha fortaleza medieval dende os días do rei Xoán I de Inglaterra, o primeiro Señor de Irlanda. Serviu de sede aos posteriores Señores (dende 1171 ata 1541), aos monarcas do Reino de Irlanda (1541 - 1800) e aos gobernadores do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda (1800 - 1922). Con motivo da creación do Estado Libre Irlandés deixou de ser sede dos gobernos da illa.
Tord Tamerlan Teodor Thorell
Traxectoria
Thorell estudou na Universidade de Uppsala desde 1848 e 1855, graduándose neste último ano coa defensa sa súa tese Recensio crítica Aranearum suecicarum, quas descripserunt Clerckius, Linnæus, De Geerus.
Comezou a súa carreira docente en 1856 impartindo clases de zooloxía nesta Universidade. En 1859 foi profesor adxunto e, en 1864 obtivo a cátedra de zooloxía, sempre na Universidade de Uppsala.
En 1877 problemas de saúde obrigárono a abandonar Suecia e instalarse no sur de Europa.
Permaneceu durante moito tempo na casa do marqués Giacomo Doria, fundador do Museo Cívico de Historia Natural de Xénova. Thorell estudou daquela as coleccións aracnolóxicas deste Museo.
Políglota, a súa gran reputación en aracnoloxía propiciou frutíferos intercambios con especialistas da súa época, como o británico Octavius Pickard-Cambridge (1828-1917) ou o francés Eugène Simon (1848-1924).
Publicou dúas obras importantes: en 1869, On European Spiders, e en 1870-1873, Synonym of European Spiders, así como ''Studi sui Ragni Malesi e Papuani. I. Ragni di Selebes raccolti nel 1874 dal Dott. Odoardo Beccari'' en 1874.
Descubriu e describiu numerosas novas especies de arácnidos (unhas 1 000, desde 1850 a 1900), e describiu varias novas clases destes animais.
Abreviatura
A abreviatura Thorell emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Honras
Os xéneros Thorellina e Thorelliola foron denominados na súa honra, así como 30 especies de arácnidos:
Articulación atlanto-occipital
Membrana atlanto-occipital anterior e ligamento atlantoaxial.|miniatura Membrana atlantoccipital posterior e ligamento atalntoaxial.|miniatura A articulación atlanto-occipital é a articulación entre o óso occipital do cranio e a primeira vértebra cervical ou atlas, que consiste en dúas articulacións condiloides. Os cóndilos occipitais articúlanse coas caras articulares superiores do atlas. Esta articulación é unha articulación sinovial.
Alba de Tormes
Alba de Tormes é un municipio na provincia de Salamanca, na Comunidade Autónoma de Castela e León, España. Alba de Tormes é tamén o nome do seu principal núcleo de poboación. En 2012 tiña 5382 habitantes.
Articulación atlanto-occipital
Ligamentos
Os ligamentos que conectan os ósos son:
Movementos
Os movementos permitidos nesta articulación son:
Non existe rotación entre o occipital e o atlas senón un pequeno deslizamento dos cóndilos occipitais sobre as caras articulares do atlas.
Os rectos laterais son responsables do movemento lateral, axudados polo trapecio, esplenio da cabeza, semiespiñoso da cabeza e esternocleidomastoideo do mesmo lado, que actúan todos conxuntamente.
Alba de Tormes
Limita: ao norte co municipio de Garcihernández, ao leste co municipio de Aldeaseca de Alba, ao sueste con Navales, ao sur con Encinas de Arriba, ao suroeste co municipio de Martinamor, e ao oeste con Terradillos.
Articulación atlanto-occipital
Notas
Gray's Anatomy (1918) 20ª edición. Texto en dominio público incorporado ao artigo.
Alba de Tormes
A súa economía baséase en cereais, remolacha azucreira, garavanzos e patacas. Cultivo de regadío e de secaño.
Historia
Alba de Tormes é un municipio histórico. Contén a vila do mesmo nome, que conforma o Ducado de Alba de Tormes, antigo condado e señorío. Ademais neste concello está o sepulcro de Santa Tareixa de Xesús, onde se conserva o seu corpo incorrupto.
Segunda Guerra Civil de Costa do Marfil
A Segunda Guerra Civil en Costa do Marfil iniciouse o 25 de febreiro de 2011 cando empezaron os combates entre as forzas leais ao presidente electo e o de facto no oeste do país.
O conflito armado debeuse á escalada de violencia que vivía o país pola crise política producida polo descoñecemento da vitoria do líder opositor Alassane Ouattara por unha estreita marxe de votos na segunda volta das eleccións presidenciais do 28 de novembro de 2010 que derrotara o presidente Laurent Gbagbo, quen contaba coa lealdade das forzas armadas para perpetuarse no poder pero cun gran rexeitamento por parte do pobo e a comunidade internacional.
Tras teren quedado claras as posturas de ambos bandos, a comunidade internacional ao completo (cabe destacar a Unión Europea, Estados Unidos, a Organización das Nacións Unidas, a Unión Africana ou a Comunidade Económica de Estados de África Occidental) posicionouse a favor dos resultados proclamados pola comisión electoral que daban a Outtara como vencedor nas eleccións.
Despois de meses de negociacións infrutuosas e a violencia esporádica entre os partidarios dos dous lados, protestas reprimidas polo exército e a policía e ataques a opositores políticos entre os distintos bandos, a crise converteuse nunha guerra civil cando as milicias de Ouattara tomaron o control do norte do país durante o marzal de 2011, atrincheirándose Gbagbo na ex-capital e cidade máis grande do país, Abidjan.
As organizacións internacionais informaron de numerosos casos de violacións de dereitos humanos por ambas partes, en particular, na cidade de Duékoué, onde o 29 de marzo polo menos 800 persoas foron masacradas por milicianos de ambos bandos. Mentres as tropas rebeldes avanzaban cara ao sur, tomando a capital, Yamoussoukro, o 30 de marzo, sen resistencia, as forzas da ONU e Francia deron apoio militar ás forzas do goberno electo.
Ao día seguinte (31 de marzo) as milicias de Ouattara entraron en Abixán producíndose unha gran batalla pola cidade. Uns 2.000 a 3.000 rebeldes entraron nela mentres o presidente electo declaraba un toque de queda de tres días. Cando as tropas internacionais interviron especialmente na loita pola cidade, a Gbagbo quedáballe só unha pequena fracción das súas forzas, na súa maioría da súa garda persoal ou mozos milicianos. Moitos dos seus oficiais desertaran pasándose ao outro bando ou escapado do país.
A batalla de Abidjan deuse por finalizada coa captura de Gbagbo na súa residencia o 11 de abril dándose por acabada oficialmente tamén a guerra civil.
Circuíto Rouen-Les-Essarts
Rouen-Les Essarts foi un circuíto de 6,542 quilómetros en Grand-Couronne e Orival, preto de Ruán, Francia.
Historia
Desde a súa apertura en 1950, Rouen-Les Essarts- foi recoñecido como un dos mellores circuítos de Europa, con modernas piscinas, unha ampla pista, e tribunas para os espectadores. Rouen acolleu cinco carreiras do Gran Premio de Francia de Fórmula 1, a última delas en 1968 como resultado da tráxica morte quéimado de Jo Schlesser. O circuíto seguiu acollendo importantes eventos de Fórmula 2 ata 1978, despois de que fora utilizado para diversos Campionatos de Francia.
O circuíto pechouse en 1994 por motivos económicos e razóns de seguridade, xa que é moi difícil organizar unha carreira na vía pública polas modernas normas de seguridade que deben cumprirse. En 1999, tras o peche do circuíto para todas as probas de carreiras foi demolido, incluíndo tribunas, piscinas, pista de Armco e signos.
O nome "Les Essarts" provén dun pobo, que se incluíu na comuna de Grand-Couronne en 1874.
Monte Damavand
miniatura|dereita|285px|O Damavand localízase no norte de Irán
O monte Damavand (en escrita árabe: دماوند), tamén dito Donbavand, é un estratovolcán de 5.610 m. de altura que constitúe a maior elevación do Irán. E tamén o volcán de maior altitude de toda Asia.
Situación
O Damavand érguese lixeiramente ao sur do mar Caspio, no centro da cadea montañosa dos Montes Elburz, preto das aldeas de Vararu, Sesang, Gol-e Zard e Mianrud, no departamento de Amol, na provincia de Mazandaran, a 66 km ao nordeste da capital do país, Teherán. Os principais centros urbanos da área son a cidade de Rineh e a de Larijan, famosa pola súas fontes termais.
Actividade volcánica
A montaña está cualificado como dormente, porén mostra indicios de certa actividade, pois existen fumarolas preto do cráter da cima que depositan sulfuros, e que teñen sido particularmente activas o 6 de xullo de 2007.
Montañismo
Existen seis itinerarios de subida recoñecidos. O máis popular é o do sur, que dispón dun campamento a unha altura de arredor de 4.000 m. A ruta máis longa é a de nordeste. Precísanse dous días para atinxir a cima, partindo desde a aldea de Nāndal, pasando unha noite no refuxio Takht-e Fereydun (4.300 m). A vía oeste ten sona polas fermosas vistas que se contemplan no solpor. Esta vía ofrece tamén un refuxio de dous andares que foi construído recentemente, e que se coñece como Simorgh.
O Damavand na cultura iraniana
O Damavand ocupa un lugar particular na mitoloxía iraniana. Non textos e na mitoloxía zoroástrica, o dragón tricéfalo Aži Dahāka estaba encadeado ao monte Damāvand, condenado a ficar así até a fin do mundo. Nunha versión máis tardía da mesma lenda, o tirano Zahhāk estaba encadeado, de xeito semellante, nunha gruta do monte Damāvand, logo de ser vencido por Kāveh e Fereydūn.
No Šahnâmeh, a montaña estaba dotada de poderes máxicos.
Na literatura irania, o Damavand é o símbolo da resistencia contra os soberanos estranxeiros. Mohammad Taqī Bahār, por exemplo, compuxo unha célebre casida, titulada Damāvand.
Roucos, A Pena, Cenlle
Na antigüidade a xurisdición de Roucos pertencía ao conde de Ribadavia.
1977
Outros
Historia ano a ano
Werk ohne Autor
Werk ohne Autor é un filme alemán de 2018 escrito e dirixido por Florian Henckel von Donnersmarck. Foi nomeado ó León de Ouro da 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e a un Globo de Ouro pola Hollywood Foreign Press Association. Foi nomeado ós Premios Óscar na 91ª edición dos premios nas categorías de mellor filme internacional e mellor fotografía.
Duékoué
Duékoué é un poboación do departamento homónimo, na rexión de Moyen-Cavally, Costa do Marfil. Polo menos 800 persoas foron matadas en Duékoué o 29 de marzo de 2011 durante os combates encadrados no que se coñece como a segunda guerra civil de Costa do Marfil.
O Vieiro, Lousada, Xermade
O Vieiro é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Santiago Auserón
Santiago Auserón, nado en Zaragoza o 25 de xullo de 1954, é un cantante aragonés. Coñecido artisticamente como Juan Perro, é ex vocalista de Radio Futura.
Estudou filosofía na Universidad Complutense de Madrid (1972-1977) e no Centre universitaire de Vincennes, Université Paris VIII (1977-1978). Foi vocalista e músico de Radio Futura dende 1980 a 1992.
Aegaeon
Aegaeon pode referirse a:
As Pedridas, Breamo, Pontedeume
As Pedridas é un lugar da parroquia de Breamo no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 41 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 20 eran mulleres.
Cernadas, Penarrubia, Baralla
Cernadas é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Porto da Veiga, Campo, O Irixo
Porto da Veiga é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 10 mulleres.
Domingo Blanco Pérez
Domingo Blanco Pérez, nado en Cariño en 1947, doutor en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é un especialista en poesía popular galega.
Traxectoria
Doutorouse coa tese "Contribución ó estudio da literatura popular en Galicia; o papel das clases letradas na valoración e transmisión da literatura popular en verso en Galicia entre 1746 e 1886".
Foi profesor en Zürich e despois profesor no IES República Oriental do Uruguai, no Barrio das Flores, en Teis, Vigo.
Obra
Publicou, entre outros medios, en Grial; EDUGA, Revista Galega do Ensino; Verba e no Boletín Galego de Literatura e participou en varias obras colectivas. Porén, entre a súa obra principal pódese destacar:
Recoñecementos
Foi Premio á Investigación da Deputación de Pontevedra, 1990, por: "Xosé Casal Lois e a súa aportación á literatura popular galega"
Cruz de termo
miniatura|180px|Cruz de termo de [[Forès (Conca de Barberà, Tarragona)]] miniatura|180px|Cruz de termo do antigo camiño [[Elx-Alacant.]]
Unha cruz de termo (en lingua catalá: Creu de terme, pedró ou peiró; en lingua aragonesa: cruz de suelo ou cruz de sól) é un tipo de cruz monumental, un fito ou marco chantado noutrora á entrada das vilas e cidades coma mostra de piedade do pobo e para o seu fomento entre os viaxantes. Atópase nalgunhas vilas de Cataluña, Aragón e Comunidade Valenciana.
Porto de Alacant
A declaración da cidade de Alacant como Porto Público do Mediterráneo remóntase a 1271, segundo o privilexio outorgado por Afonso X o Sabio. O porto como obra de enxeñaría, un espigón de pedra que se interna no mar, non empezará a construírse ata 1476, durante o reinado de Xoán II de Castela.
Cruz de termo
Consiste nunha cruz monumental, habitualmente de pedra, moi semellante aos cruceiros galegos sobre uns chanzos de planta circular ou poligonal sobre as que se ergue o fuste rematado en nó, broche ou chapitel, que sustenta a cruz de pedra labrada en cantaría. Pode ter por unha das caras da cruz a imaxe de Xesús Cristo crucificado e polo outro a da Virxe María ou santo algún.
Malia seren moi semellantes aos cruceiros galegos e bretóns, as cruces de termo erguíanse con outra finalidade, ás entradas das vilas e non para protexer as encrucilladas de demos e forzas escuras coma no caso dos galegos e portugueses. Foi antigo costume no Reino de Aragón erguer estas cruces en conmemoración de datas ou acontecementos, ou como simples testemuñas de piedade cristiá, xeralmente á beira dos camiños para fomentar a piedade dos viaxeiros, e ás veces fronte a mosteiros e ermidas coma no Mosteiro de Poblet, ou o de Montserrat etc. En principio foron sinxelos monumentos da Reconquista, mais remataron por seren verdadeiras obras de arte gótica e renacentista que inmortalizaron os nomes de mestres canteiros.
De entre as cruces de termo máis antigas que se poden admirar hoxe en día salientan a Creu Verda de Montblanc (que data do século XII) ou as cruces de Sant Guim de Freixenet (s. XII - XII), de Bellver d'Ossó (do s. XIII), de Begues (s. XIV), ou a do Mosteiro de Sant Cugat, de Sant Cugat del Vallès entre moitas outras. Con todo non son tan numerosas coma os cruceiros galegos e portugueses.
Cruces cubertas
A partir do século XV, comezouse a abeirar as cruces de termo cunha especie de alpendre, normalmente a catro augas, sostido por catro piares e chamado de creu coberta. Trátase de pezas maiormente góticas e renacentistas, aínda que tamén atopamos exemplos barrocos.
Construídas ao longo do século XV, consta a existencia de cruces cubertas en Valencia, Vic, Gandesa, a Selva del Camp, Vallfogona de Ripollès, Torà de Riubregós, Corbera de Llobregat, Sorita (Creu de la Balma), Barcelona e Xàtiva, algunhas das cales aínda existen hoxe en día.
Tamén existen exemplos en Galicia e Norte de Portugal de cruceiros cubertos.
Wayside crosses
Wayside cross é o termo empregado en inglés para se referir ás cruces de pedra nas encrucilladas, como os cruceiros galegos, portugueses e bretóns, as cruces de termo aragonesas e os cruceiros alemáns e dos Alpes. Defínenos coma cruces nas interseccións de camiños, carreiros ou estradas (pero que tamén aparecen en campos e bosques) quepoden estar feitos en madeira, pedra ou metal e que adoitan ter a finalidade de protexer aos camiñantes e peregrinos de lugares perigosos (coma os cruceiros galegos). Tamén inclúe as cruces de conciliación ou (stone crosses), chantadas onde ocorreu unha desgraza, comúns de Centroeuropa, en Alemaña, Polonia e a República Checa.
High crosses
É o termo inglés para definir os cruceiros das Illas Británicas. Son cruces cristiás feitas de pedra e normalmente moi decoradas que se chantaban en encrucilladas ou leiras. Moitas delas teñen forma de cruz celta cos típicos nós.
A Costa, Lousada, Xermade
A Costa é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitantes (1 muller).
Campaña de intriga
miniatura|341x341px|Este cartel forma parte dunha campaña da Universidade Algoma, co obxectivo de ilustrar as virtudes administrativas e académicas dunha universidade con relativamente poucos estudantes. A campaña de intriga (coñecida en inglés como teaser), tamén coñecida como campaña de prelanzamento, é un formato publicitario que funciona como anticipo dunha campaña, ofrecendo só un anaco de información. É unha técnica adoita no lanzamento dun produto ou servizo e pode adoptar diversos formatos como páxinas web en desenvolvemento ou anuncios enigmáticos nos que nunca se chega a desvelar a identidade do anunciante responsable nin cal é o produto ou servizo promocionado. Deste xeito, a mensaxe publicitaria exponse como un enigma, co obxectivo de xerar curiosidade e expectación nos usuarios e, aproveitando a viralidade propia de Internet, asegurarse repercusión nos medios unha vez que se resolva a historia ou se complete a mensaxe en anuncios posteriores.
Concepto
Os avances de intriga, diferentes dos típicos «avances de filmes», son usualmente moi curtos en duración (entre 30-60 segundos) e adoitan conter pouco material real do filme. Os avances de intriga son frecuentes e feitos para filmes moi populares e de alto orzamento. O seu propósito non é tanto dicirlle á audiencia sobre o contido dun filme, senón facerlle saber que o filme se achega no futuro próximo, e engadir publicidade ó vindeiro lanzamento. Os avances de intriga son a miúdo feitos mentres o filme está en produción ou sendo editado e como resultado pódese presentar escenas ou versións alternativas de escenas que non están no filme acabado. Outros (notablemente os filmes de Pixar) teñen escenas feitas soamente para usalas nos avances. Os avances de intriga de hoxe en día son frecuentemente o foco de atención en Internet e son descargables.
Peg Entwistle
Peg Entwistle, nada en Port Talbot o 5 de febreiro de 1908 e finada en Hollywood o 16 de setembro de 1932, foi unha actriz de teatro galesa e, por un curto período de tempo, actriz de Hollywood, que alcanzou notoriedade tras o seu suicidio, que fixo saltando do letreiro de Hollywood.
Defunción
No día 16 de setembro de 1932 Peg Entwistle chimpou da letra "H" do famoso sinal de Hollywood (naquela época era aínda "Hollywoodland"). O seu corpo rolou metros e metros no barranco, até ser encontrado dous días despois. Un detective e dous oficiais encontraron o corpo dunha muller nova loira, ollos azuis, que estaba moderadamente ben vestida. Non foi identificada até seu tío relacionar a descrición dada do corpo coas iniciais "P.E." na nota de suicidio. A causa da súa morte foi listada polo médico forense como "múltiples fracturas de pelve".
A nota de suicidio de Peg Entwistle di:
O seu funeral celebrouse en Hollywood e o corpo foi cremado. As súas cinzas foron enviadas despois para Glendale, Ohio, para ser enterrado preto de seu pai, no "Cemiterio Oak Hill". As súas cinzas foron enterradas no día 5 de xaneiro de 1933.
Ramón Otero Milleiro
Ramón Otero Milleiro, nado en Redondela en 1868, foi un xornalista e político galego.
Historia e características
Fillo de José Otero Martínez e irmán de José Manuel e Pedro Otero Milleiro. Estivo emigrado en América. Foi director e administrador do periódico El Progreso. Foi secretario da Sociedade de mariñeiros de Redondela (1901). Tivo en vida unha rúa dedicada en Redondela.
Midnight in Paris
Midnight in Paris é unha comedia romántica hispano-americana, escrita e dirixida por Woody Allen e producida polo grupo Mediapro e Allen's Gravier Productions. Presentouse no Festival de Cannes de 2011.
Sinopse
Midnight in Paris é unha comedia romántica ambientada en París que narra a historia dunha familia americana que viaxa á capital francesa por motivos de traballo, incluída unha parella de prometidos forzada a enfrontarse á ilusión de que unha vida diferente á súa puido ser mellor.
Gil e a súa prometida Inez están en París de vacacións coa súa familia, e por casualidade, atópanse cuns amigos. Gil é un exitoso pero insatisfeito guionista de Hollywood que agora traballa na súa primeira novela. Inez e os demais son moi escépticos coa idea. Unha noite, mentres paseaba só, Gil entra no coche duns agradables estraños. Gil decátase axiña de que foi transportado a 1920, unha época que admira e idolatra na súa novela. Mentres está alí, atópase e interactúa con coñecidos escritores e artistas da época que o axudan coa súa novela e coa súa vida. Ao final decátase de que a saudade dunha "época dourada" é un tema recorrente en calquera período de tempo, e que algúns prefiren ser nostálxicos dun pasado romántico no canto de aceptar o presente e o incerto futuro.
Estrea
A estrea mundial do filme foi o 11 de maio de 2011, como película de apertura do 64º Festival de Cannes. Sony Pictures Classic lanzou o filme nos Estados Unidos o 20 de maio de 2011.
Reguega, Campo, O Irixo
Reguega é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Astigmatismo
O astigmatismo (do grego ἀ-, 'sen', e στιγμή, 'punto'), en oftalmoloxía, é unha ametropia que xeralmente provén dun problema na curvatura da córnea, o que impide o enfoque claro dos obxectos que se atopan próximos ou afastados.
A córnea, que é redonda, sofre un achatamento nos seus polos, o cal produce distintos radios de curvatura no eixe do ollo, polo tanto cando a luz chega ao ollo, especificamente na córnea, a imaxe que se obtén é pouco nítida e distorsionada. No astigmatismo, a magnitude do erro de enfoque é diferente segundo o eixe do meridiano de fixación, isto fai que os obxectos se vexan distorsionados.
Astigmatizmus (optika)
Moyen-Cavally
right|175px Moyen-Cavally é unha das 19 rexións que compoñen Costa do Marfil. A capital é Guiglo. Ocupando 14.150 km², a súa poboación é de (estimación de 2002) 443.200 habitantes.
A rexión está dividida en tres departamentos: Duékoué, Guiglo e Toulépleu.
Elvira Souto
Elvira Souto Presedo, nada na Coruña en 1947, é unha escritora e política galega.
Traxectoria
Filla de emigrantes, militaba no Movemento Comunista e incorporouse a ERGA. Pasou a militar na UPG e era a compañeira de Moncho Reboiras. Foi nomeada Secretaria xeral da Unión do Pobo Galego (UPG) en marzo de 1977, pouco despois da legalización do partido. Dimitiu en xullo de 1978.
Foi profesora de Didáctica da Lingua e a Literatura na Universidade da Coruña até o seu retiro. É membro da comisión lingüística da Associaçom Galega da Língua e dirixente de Esculca.
Fonte dos Poios, Penarrubia, Baralla
Fonte dos Poios é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Ril
Os riles son dous órganos con forma de feixón que filtran o sangue do aparato circulatorio e permiten a excreción a través da urina de diversos residuos metabólicos do organismo por medio dun sistema complexo que inclúe mecanismos de filtración, absorción e excreción.
Localización e características
No ser humano cada un ten, aproximadamente, o tamaño do seu puño pechado. Están localizados no retroperitoneo, xusto debaixo das costelas, á altura das primeiras vértebras lumbares.
Cada día os riles procesan uns 200 litros de sangue para producir, aproximadamente, 2 litros de urina, unha solución líquida composta de auga e diversas substancias en cantidade variábel que se eliminan do organismo, procedentes do metabolismo corporal. A urina baixa continuamente á vexiga urinaria a través duns condutos chamados uréteres. A vexiga almacena a urina ata o intre de ouriñar.
Funcións do ril
Os residuos eliminados na urina proceden da actividade metabólica de todo o organismo. Se os riles non eliminaran estes residuos, acumularíanse no sangue e serían nocivos para o organismo. Ademais de eliminar os produtos de rexeitamento, as células renais producen substancias que controlan diversas funcións no organismo. Os riles producen renina, que regula a tensión arterial mediante o sistema renina-anxiotensina-aldosterona; producen eritropoetina que regula a síntese de glóbulos vermellos e actúa na formación da vitamina D, esencial para a síntese de tecido óseo.
Filtrado
dereita|miniatura|Na nefrona (lado esquerdo da gráfica), pequenos vasos sanguíneos entrelázanse con tubos colectores de urina. Cada ril contén arredor de 1 millón de nefronas. miniatura|Riles de año A filtración ocorre en pequenas unidades colocadas dentro dos riles chamadas nefronas. Cada ril ten arredor dun millón de nefronas. Na nefrona, un glomérulo -que é un pequeno vaso sanguíneo ou capilar- entrelázase cun pequeno tubo colector de urina chamado túbulo. Prodúcese un complicado intercambio de substancias químicas a medida que os rexeitos e a auga saen do sangue e entran no sistema urinario.
Ao principio, os túbulos reciben unha mestura de refugallos e substancias químicas que o corpo aínda pode usar. Os riles recuperan algunha das substancias químicas, tales como o sodio, o fósforo e o potasio, e envíannas de regreso ao sangue, que as devolve ao corpo. Dese xeito, os riles regulan a concentración desas substancias no corpo. Fai falla un equilibrio correcto para manter a vida, mais as concentracións excesivas poden ser prexudiciais.
Ademais de retirar os refugallos, os riles liberan tres hormonas importantes:
Doenzas que afectan os riles
Os desperdicios filtrados do sangue pasan á vexiga.|centro Case todas as doenzas dos riles atacan as nefronas e fanlles perder a súa capacidade de filtración. A lesión ás nefronas pode ocorrer axiña, a miúdo como resultado de lesión ou intoxicación, mais case todas as doenzas dos riles destrúen as nefronas lenta e silenciosamente. Talvez pasen moitos anos ou aínda decenios antes de que se manifeste o dano.
As dúas causas de doenza dos riles máis comúns son a diabetes e a tensión arterial alta (hipertensión).
Gran Premio de Alemaña de 2000
O Gran Premio de Alemaña de 2000 (oficialmente o LXII Großer Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 30 de xullo de 2000 en Hockenheimring, Hockenheim, Baden-Württemberg, Alemaña. Foi a undécima carreira da tempada de de Fórmula Un e o 62ª Gran Premio de Alemaña. A carreira de 45 voltas gañouna o piloto de Ferrari Rubens Barrichello despois de comezar na 18ª posición. Mika Häkkinen terminou segundo no McLaren co seu compañeiro de equipo David Coulthard terceiro.
Coulthard partiu da pole position xunto a Michael Schumacher. O compañeiro de equipo de Coulthard, Häkkinen, comezou terceiro. Na primeira curva, Michael Schumacher moveuse cara á esquerda e Giancarlo Fisichella chocou contra el e ambos pilotos retiráronse. Häkkinen fíxose co liderado da carreira que mantivo ata que un ex-traballador de Mercedes saltou á pista na volta 25 en protesta polo seu despido, facendo que os pilotos parasen en condicións de coche de seguridade. Pola súa banda, Barrichello gañara trece postos para colocarse quinto ata o primeiro período de coche de seguridade. Häkkinen retomou o liderado despois de que Coulthard entrase na volta 27. Barrichello mantívose cos pneumáticos secos, tomando o liderado que mantivo para conseguir a primeira vitoria da súa carreira na Fórmula Un. Foi tamén a primeira vitoria para un piloto brasileiro na F1 desde que Ayrton Senna gañou en Adelaida no Gran Premio de Australia de 1993.
A vitoria de Barrichello foi ben recibida no paddock de Fórmula Un xa que se produciu tras un contratempo durante a súa carreira. O resultado da carreira significou que Häkkinen e Coulthard quedaron empatados para o segundo posto, pero a vantaxe de Michael Schumacher reduciuse a dous puntos. Barrichello quedou oito puntos por detrás dos pilotos de McLaren. No Campionato de Construtores, McLaren quedou catro puntos por detrás de Ferrari, que estaba 80 puntos por diante de Williams a seis carreiras do fin da tempada. O intruso da pista, o francés Robert Sehli, de 47 anos, pediu desculpas pola súa acción e foi multado pola dirección da pista.
Cualificación
A sesión de cualificación da tarde do sábado durou unha hora. Cada piloto limitouse a doce voltas, sendo a orde de inicio a que decidiron as voltas máis rápidas dos pilotos. Durante esta sesión estivo en vigor a regra do 107%, o que precisou que cada piloto fixase un tempo dentro do 107% da volta máis rápida para cualificarse para a carreira. A sesión tivo lugar en condicións meteorolóxicas de mollado con choiva intermitente. Coulthard acadou a súa segunda pole position da tempada, a súa primeira en Hockenheimring, cun tempo de 1:45.697. Uniuse ná primeira fila da grella a Michael Schumacher, que foi 1,3 segundos máis lento que Coulthard. Fisichella clasificouse terceiro, aínda que estaba feliz co seu rendemento a pesar de usar o coche muleto do seu equipo despois de sufrir un trompo na súa primeira carreira. Máis tarde foi multado con 5.000 dólares por non pasar co seu coche polo pesaxe en boxes. Häkkinen cualificou o cuarto, tres centésimas de segundo máis lento que Fisichella. Häkkinen recoñeceu despois que foi prudente ao saír á pista debido ás condicións meteorolóxicas. de la Rosa clasificouse en quinto lugar, dándolle a Arrows a súa mellor cualificación da tempada. Trulli e Wurz quedaron satisfeitos co seu sexto e sétimo posto clasificatorios. Herbert o máis rápido dos dous Jaguars quedou oitavo. Villeneuve conseguiu o noveno empregando o coche muleto* do seu equipo despois de trompear na pista interrompendo a cualificación de Frentzen. Irvine completou os dez primeiros. Verstappen tivo problemas para arrincar o seu motor, resultando ter menos voltas de cualificación pero conseguiu alcanzar o undécimo posto. Zonta cualificou duodécimo empregando un novo motor e non puido establecer a volta rápida despois de ser bloqueado por Jean Alesi. Estaba por diante do compañeiro de equipo de Alesi Nick Heidfeld. Ralf Schumacher clasificouse no décimo cuarto posto, máis rápido que o seu compañeiro de equipo Button en 16º. Estaban separados por Salo. Frentzen pasou a maioría da cualificación fora do 107% do tempo de cualificación pero finalmente logrou o 17º lugar. O seu primeiro tempo rápido anulouse despois de cortar a chicane para fixar unha volta rápida e correr con aire limpo. Barrichello usou o coche do seu compañeiro de equipo tras ter problemas de fuga de aceite e cualificou 18º. O Sauber de Pedro Diniz quedou 19º, diante de Alesi 20º. Os pilotos de Minardi cualificáronse na parte traseira da grella, Gastón Mazzacane 21º e Marc Gené 22º.
Quecemento
Os pilotos saíron á pista ás 09:30 Tempo central europeo de verán ( GMT + 2) para unha sesión de quecemento de 30 minutos. David Coulthard mantivo o seu bo rendemento desde a clasificación marcando o tempo máis rápido, 1:44.065; Häkkinen foi segundo no outro McLaren. de la Rosa e Michael Schumacher completaron os catro primeiros. A sesión viuse afectada por incidentes cando Coulthard e de la Rosa golpearon as barreiras ... ambos incidentes requirían dos que os comisarios recolleran os restos, mentres Villeneuve e Verstappen chocaron ao entrar na primeira chicane do circuíto.
Carreira
thumb | vertical | alt =Cabeza e ombreiros dun home nos corenta anos co pelo rubio e os ollos grises. El leva unha camisa branca que leva os logotipos de Mercedes-Benz e AMG e ten un micrófono nas dúas mans. | [[Mika Häkkinen (foto en 2009) tomou o liderado no inicio da carreira, pero caeu á segunda posición despois da súa segunda parada.]]
A carreira comezou ás 14:00 hora local. As condicións para o inicio da carreira eran secas, pero empezou a chover a medida que avanzaba a carreira. A temperatura do ar era de 21 °C e a temperatura da pista oscilou entre 21º e 25 °C. Durante a volta de quecemento o motor de Button non arrincou e viuse obrigado a partir da parte traseira da grella. Häkkinen acelerou máis rápido que o seu compañeiro de equipo Coulthard e Michael Schumacher, adiantándose aos dous pilotos na primeira curva. Michael Schumacher moveuse á súa esquerda con Fisichella golpeándoo por detrás e os dous pilotos saíronse na primeira curva. Barrichello comezou como o mellor na pista, pasando do 18 ao 10º lugar ao final da primeira volta. Ao finalizar a primeira volta, Häkkinen lideraba diante de Coulthard, Trulli, de la Rosa, Irvine, Herbert, Verstappen, Villeneuve, Zonta, Barrichello, Ralf Schumacher, Wurz, Heidfeld, Salo, Diniz, Frentzen, Gené, Alesi, Button e Mazzacane.
Häkkinen comezou a manter a vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo Coulthard. Na volta dous Herbert acadou á quinta posición despois de que Irvine caese ao sétimo lugar cando Verstappen o superou. Por detrás, Barrichello continuou gañando posicións cando pasou os dous pilotos de BAR polo oitavo posto. Os pilotos de McLaren conseguiron manter un oco con Trulli que estableceu a volta rápida da proba, 1:46.321. Irvine perdeu unha posición máis ante Barrichello na volta tres, xa que Frentzen acadou o décimo cuarto posto de Diniz. Na cuarta volta, Frentzen subiu outra posición ao pasar a Heidfeld no 13º lugar. Na mesma volta, Verstappen bloqueou os seus pneumáticos para evitar unha colisión con Herbert. Isto permitiulle a Barrichello pasar a Verstappen para a sexta posición na subida á chicane de Clark na volta cinco. Herbert perdeu a quinta posición ante Barrichello na volta seis con Frentzen continuando mellorando logo de adiantar a Ralf Schumacher e Wurz polo undécimo posto. Barrichello comezou a establecer voltas rápidas consecutivas pechando a brecha con de la Rosa. Zonta perdeu a 10ª posición cando pasouno Frentzen na sétima volta. Na seguinte volta, Verstappen sufriu un momento preocupante cando a metade da cuberta do seu motor se desprendeu do seu chasis. Frentzen logrou adiantar outras catro posicións máis nas seguintes catro voltas.
Máis abaixo, Ralf Schumacher colleu a Zonta para o undécimo lugar e Diniz pasou ao seu compañeiro de equipo Salo pola 14ª posición. Barrichello colleu a de la Rosa na volta doce e pasoulle para ocupar a cuarta posición e comezou a meter presión a Frentzen. Herbert detívose ao carón da pista con problemas na caixa de cambios na volta 13. Barrichello pasou a Trulli pola terceira posición na segunda curva dúas voltas despois. Barrichello converteuse no primeiro piloto en facer unha parada en boxes ao entrar na volta 17. Frentzen fixo a súa parada unha volta despois e volveu no sexto lugar. Na volta 20, Häkkinen tiña unha vantaxe de 1,4 segundos sobre Coulthard, que á súa vez estaba case 22 segundos por diante de Trulli. de la Rosa estaba 2,1 segundos por detrás de Trulli, e Barrichello atrapouno no quinto posto marcando unha volta rápida, 1:44.300. Villeneuve superou a Irvine para reclamar o oitavo lugar na volta 22.
thumb|left|upright|alt=Cabeza, brazos e torso dun home nos seus trinta anos co brazo dereito lixeiramente dobrado. El leva un salopete de carreiras vermello escarlata que mostra os logotipos Vodaphone, Shell, Bridgestone e Ferrari na parte dianteira cun fondo branco encarnado na parte superior inferior.| [[Rubens Barrichello (foto en 2002) logrou a primeira vitoria da súa andaina na Fórmula Un.]]
Na volta 25, un home apareceu ao carón das barreiras do circuíto en dirección recta cara á curva 2. Correu pola pista para evitar ser atrapado polos comisarios. O incidente provocou a saída do coche de seguridade. Os equipos inmediatamente mandaron entrar aos seus pilotos a bxes para aproveitar a situación, Trulli e de la Rosa foron os primeiros en facer paradas. McLaren chamou a Häkkinen ao pit lane na volta 27 e Coulthard quedou sen pneumáticos. O escocés entrou na volta seguinte e saíu no sexto lugar. Na mesma volta, o home foi atrapado e escoltado fóra do circuíto. A carreira reiniciouse na volta 29 cando o coche de seguridade retirouse. Trulli viuse inmediatamente baixo a presión de Barrichello e resistiu os intentos do brasileiro de pasalo. Ralf Schumacher trompeou na curva 3 na volta trinta e Verstappen viuse forzado a esquivalo. Máis tarde, Alesi chocou contra Diniz e golpeou as barreiras, perdendo as dúas rodas esquerdas do seu coche. O coche de seguridade volveu a saír cando a fibra de carbono quedou espallada pola pista.