cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anatolii Karpov
Traxectoria
Nesta época considérase o seu maior éxito a súa actuación no Torneo de Linares 1994, o torneo máis forte da historia ata ese momento, e onde se impuxo cunha marxe de 2.5 puntos sobre os segundos (Kasparov e Xírov). O seu resultado de 11/13 nun torneo de media ELO 2685 é o máis forte rexistrado na historia (se se exceptúa o 11/11 de Fischer no campionato dos Estados Unidos 1963-1964 que cualifica como "infinito", pero contra unha oposición de nivel moitísimo menor).
Logo das actuacións referidas de 1994 e 1998, que se consideran dignas da súa calibre aínda, o ex-campión mundial segue xogando activamente, pero non no altísimo nivel que antes mantiña. Finalmente ata se negou a defender o seu título da FIDE por incompatibilidade de opinións, e pouco a pouco afastouse dos primeiros postos da clasificación oficial. Pero mantén un alto nivel, e segue participando especialmente en torneos de xadrez rápido, nos cales non amosa declive.
Para finalizar, Karpov tamén realizou outro tipo de actividades importantes, como poden ser: Deputado do Congreso de Rusia, Presidente do Fondo Internacional para a Paz e Presidente da Comisión para os damnificados de Chernóbil.
Dominique Jones
Dominique O'Neal Jones, nado o 15 de outubro de 1988 en Lake Wales, Florida, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Jilin Northeast Tigers da Chinese Basketball Association (CBA).
Universidade
Jones entrou na USF e xogou de inicio en todos os partidos na primeira tempada. Fixo 17,1 puntos por partido, con 4,6 rebotes e 2,8 asistencias. Na súa segunda tempada, mellorou a súa media de anotación (18.1), de rebotes (5.6) e de asistencias (3.9). No seu ano júnior liderou a Big East Conference en anotación con 21,4 puntos, e tamén capturou 6,1 rebotes e repartiu 3,6 asistencias. Anotou o seu maior rexistro da tempada con 46 puntos na vitoria por 109-105 sobre os Providence Friars. USF tivo unha marca de 20–13 e Jones foi escollido no primeiro equipo do All-Big East.
Profesional
Foi seleccionado na 25ª posición do draft da NBA de 2010 polos Memphis Grizzlies. Os Grizzlies traspasaron os seus dereitos aos Dallas Mavericks a cambio de preto de 3 millóns de dólares. O 30 de novembro de 2010, os Mavericks mandaron a Jones aos Texas Legends da NBA D-League, e foi chamado de volta en xaneiro de 2011 despois da lesión de Caron Butler. Anotou 9 puntos no seu regreso, na vitoria de Dallas por 104-95 sobre os Cleveland Cavaliers. Unha lesión no pé apartouno por bastante tempo na tempada tras facer 2.3 puntos en 18 partidos.
Cello, O Cello, Lalín
Cello é un lugar da parroquia do Cello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 36 habitantes (16 homes e 20 mulleres), dous menos ca no ano 2000.
Ostrava
miniatura|290px|dereita Ostrava é unha cidade do nordeste da República Checa, capital da rexión de Moravia-Silesia (Moravskoslezský kraj). En 2010 tiña 313.286 habitantes, uns 13.000 menos ca no 1994.
Características
Sitúase preto da unión dos ríos Oder e Ostravice. Foi fundada a finais do século XIII polo bispo de Olomouc para defender a zona do ataque dos invasores procedentes do norte.
Está localizada na conca carbonífera de Ostrava-Karviná, e na actualidade é un importante punto do transporte de mercancías e o principal centro metalúrxico do país. Ten establecementos adicados á transformación do ferro e o aceiro e á manufactura de aliaxes de aluminio. Ten centrais eléctricas e talleres para a reparación de locomotoras, alén de factorías de produtos químicos, medicinas, gases sintéticos, plásticos, derivados do petróleo, materiais de construción, roupa, cerámica, mobles e produtos alimenticios. É a sede da escola estatal de minas e metalurxia, fundada en 1716.
Andoa escura
A andoa escura Boletus badius, ou Xerocomus badius é un fungo basidiomiceto (tipo boleto) da familia Boletaceae, que medra en bosques de coníferas, e menos frecuentemente en bosques de follosas, das rexións temperadas de Europa e América do Norte, preferentemente en solos acedos. O corpo frutífero abrolla dende finais do verán até finais do outono. É comestíbel, aínda que menos apreciado ca outras especies do xénero, pola súa carne menos firme e compacta. O epíteto específico "badius" significa "marrón bonito".
Morfoloxía
O cogomelo do Boletus badius ten un chapeu de entre 6 e 10 centímetros de diámetro, puidiendo chegar a acadar os 15 centímetros, carnoso, regular e hemisférico ou convexo ao principio e case achatado en exemplares máis maduros. A súa cutícula é algo viscosa en lugares con alta humidade relativa, glabro e de cor parda acastañada, ás veces case negra. Os tubos son regulares, amarelentos ou averdados e collen unha cor azulada ao tocalos. O pé do corpo frutífero mide de 5 a 12 cm de longo e de 1 a 5 cm de largo, é robusto fibroso e máis claro ca o chapeu, aínda que toma unha cor un chisco máis escura na base. A carne é branca ou amarelenta, de cor parda xusto por baixo da cutícula e toma unha cor lixeiramente azul ao cortala. O seu sabor é doce e ten un recendo moi feble. A esporada é marrón oliva.
Posibilidades de confusión
É posíbel confundilo coa andoa moura (Boletus aereus), cuxa carne é inmutábel, ou co Gyroporus castaneus, tamén comestíbel, cuxo pé é cavernoso (característico dos fungos do xénero Gyroporus, ten poros brancos e non toma cor azulada a o cortar.
Peto real
O peto real (Dendrocopos major) é unha ave da familia dos petos (Picidae). É o peto máis común en Europa.
Descrición
O peto real mide uns 23 cm. de longo e as súas alas acadan os entre 34 e 39 cm. de envergadura. Pesan entre 60 e 90 g. A plumaxe é negra na parte superior do corpo, con dúas grandes manchas brancas nas alas. A parte inferior do corpo e gris amarelada, co ventre de cor vermella. Os machos teñen unha mancha vermella na caluga. As meixelas son de cor branca, e están separadas da gorxa por unha lista negra. As plumas inferiores da cola son vermellas brillantes, que é negra, agás as dúas plumas exteriores de cada lado, que son negras e brancas. O peteiro é da cor do xisto, e as patas son grises averdesadas.
Teñen unllas moi afiadas e curvas nos dedos agatuñadores, ó casqueiro das árbores.coas que se suxeitan ó cortizo das árbores. Dúas unllas están dirixidas cara adiante e dúas cara atrás.. A súa pel e moi grosa para protexe-lo das picaduras dos insectos. Unha ligazón flexible entre a ampla base do peteiro e o cranio, absorbe as vibracións producidas cando fai furados na madeira co bico. Os fortes músculos que controlan a cola, facilítanlle a estabilidade e a posición vertical mentres esta a perforar as árbores. Para evitar que poida respirar o po de madeira producido cando fai os buratos, os orificios nasais están cubertos por plumas finas.
Distribución xeográfica
O peto real aniña en toda Europa, agás en Grecia, en Irlanda, en Islandia, no norte da Escandinavia e no norte e no sur de Rusia. Tamén aniña no norte e leste de Asia. Aparece tamén nos montes Atlas no noroeste de África, en Anatolia, o Cáucaso e o norte de Irán. As poboacións das zonas máis ó norte son polo menos parcialmente migratorias. O resto son sedentarias. Na Península Ibérica é bastante abondoso, aínda que é máis común no interior que na beiramar.
Poboación en Galicia
O peto real é bastante común en Galicia, aniña dende a beiramar ata os 1400m de altura, sendo máis común no interior que nas zonas costeiras. Está clasificado como ave de interese especial.
Hábitat
É un dos petos menos especializados, o que lle permite acceder a biótopos máis variados: vive tanto en bosques de folla caduca como perenne, pero ás veces aparecen mesmo en parques e en terras de cultivo, se dispoñen de árbores as beiras dos camiños, vexetación plantada como cortaventos ou pequenos grupos de árbores. Habita mesmo en zonas verdes dalgunhas cidades. O seu hábitat óptimo son os bosques con árbores vellos e mortos.
Alimentación
Aliméntase basicamente de insectos adultos e larvas que captura na casca das árbores, atrapándoos coa súa lingua longa e pegañenta.. No inverno, perante a escaseza de insectos comen froitos secos, bagas e sementes. Despois de arrincar das árbores pinas e outros froitos de casca dura lévanos a un burato axeitado nunha pola que utilizan para suxeitalos e abrilos. Estes mesmas "ingres" utilízanas para rompela casca dura de escaravellos grandes. Ocasionalmente tradean caixas de facer niños e comen os ovos ou as crías doutros paxaros.
Sons e chamadas
O son que mellor permite localizar ós petos e o que fan cando furan na madeira co seu bico, mentres procuran alimento. Unha serie rápida, duns dous segundos de duración, de entre 10 e 15 golpes serve tamén para atraer a atención das femias. Estas series poden escoitarse xa durante o inverno. Os machos comezan o seu repique axiña que teñen acabado o furado para face-lo niño, e aproveitan calquera corpo que lles faga de caixa de resonancia, coma troncos ou polas ocos, para amplificalo. O bater do bico do macho contra a madeira que, o longo do ano, está composto de series de entre 10 e 20 golpes, faise durante a época de aparellamento máis frecuente e componse de series máis longas.. Tamén se deixan escoitar as femias, para se facer notar cando se atopan no territorio dun macho. As cerimonias de cortexo serven, coma noutras especies de animais solitarios para evitar agresións, aínda que nela se inclúen xestos de ameaza como amosar o peteiro aberto e ourizar as plumas.
A chamada do peto real e un "kick" ou "kiks".áspero que poden repetir ata 120 veces por minuto para marca-lo seu territorio.
Liga de Campións da UEFA 2013-14
A Liga de Campións da UEFA 2013-14 foi a 59ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
Roldas previas
Un total de 76 equipos participan nesta edición procedentes dun total de 52 federacións afiliadas á UEFA sen incluír a de Liechtenstein, a cal non ten unha competición de liga propia. Destes 76 equipos, 22 clasificáronse de forma directa. Os outros 54 disputarán diversas roldas previas ata chegar á fase de grupos.
Primeira rolda
Participaron os campións das 4 ligas co coeficiente UEFA máis baixo do ano 2013. O sorteo tivo lugar xunto co das dúas primeiras roldas previas da UEFA Europa League o 24 de xuño de 2013; a ida das eliminatorias disputouse o 2 de xullo, mentres que a volta xogouse o 9 de xullo de 2013.
Segunda rolda
A ida disputouse o 16 e o 17 de xullo de 2013, mentres que a volta xogouse o 23 e o 24 de xullo de 2013.
Terceira rolda
O sorteo da terceira rolda de clasificación levouse a cabo o 19 de xullo de 2013. Os partidos de ida disputáronse o 30 e o 31 de xullo, e os de volta tiveron lugar o 6 e o 7 de agosto de 2013. Os perdedores desta rolda xogaron a rolda de play-off da UEFA Europa League.
Cuarta rolda
Os partidos de ida disputáronse o 20 e o 21 de agosto, os de volta o 27 e o 28 de agosto de 2013. Os perdedores desta rolda xogaron a fase de grupos da UEFA Europa League.
Play-off de campións
Participaron os 10 vencedores da rolda anterior de campións de liga.
Participantes
Na fase de grupos competiron os 22 equipos clasificados directamente dende os seus campionatos xunto cos outros 10 equipos clasificados dende as roldas previas. Os 22 equipos clasificados directamente foron os seguintes:
Fase de grupos
Unha vez rematadas as roldas previas, o sorteo da fase de grupos levouse a cabo o 29 de agosto de 2013 en Mónaco. Os grupos quedaron do seguinte xeito:
Eliminatorias
Unha vez disputadas as 6 xornadas da fase de liguilla nos 8 grupos, 16 equipos acadaron o seu pase para a seguinte fase, a fase de eliminatorias. O 16 de decembro de 2013 tivo lugar o sorteo de oitavos de final, cun bombo no que estaban os equipos que remataron a fase de grupos en primeira posición, e outro bombo cos equipos que remataron en segunda posición. No sorteo decidiuse que equipo do primeiro bombo se emparellaba con cada equipo do segundo bombo.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 18, 19, 25 e 26 de febreiro, e os de volta o 11, 12, 18 e 19 de marzo de 2014.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 1 e 2 de abril, e os volta o 8 e 9 de abril de 2014.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 22 e 23 de abril, e os de volta o 29 e 30 de abril de 2014.
Romarís
O topónimo galego Romarís pode referirse a:
O Fuluxento, Augas Mestas, Quiroga
O Fuluxento é un lugar da parroquia de Augas Mestas, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. En 2012 figuraba despoboado.
Monte Parnaso
miniatura|O monte Parnaso.
O monte Parnaso (ou simplemente Parnaso, do grego antigo Παρνασσός Parnassós) é unha montaña do centro de Grecia, situada sobre o santuario de Delfos. Particularmente venerada durante a antigüidade, estaba consagrada á vez ao deus Apolo e ás nove Musas, das que era unha das súas dúas residencias. É un dos dez parques nacionais de Grecia.
O nome
A orixe do seu nome é probabelmente prehelénica. Así nos arquivos hititas consta un nome anatolio comparábel: Parnašša que parece derivado do hitita e do luvita parna que significa casa ou morada. Parecera que primitivamente o curuto do Parnaso, como o do monte Olimpo, estivese considerado como un alto lugar de culto da hierogamia do Ceo (Zeus, asociado a Urano, divindade primeira do ceo) e da Terra (Gaia), posto que se sabe que o santuario de Delfos estivo primeiro consagrado a Gaia, andes de estalo a Apolo.
Floyd Lounsbury
Floyd Glenn Lounsbury, nado o 25 de abril de 1914 e finado o 14 de maio de 1998, foi un epigrafista e antropólogo estadounidense coñecido como maianista e polos seus traballos de lingüistíca nunha serie de linguas de América do Norte e mesoamericanas precolombianas, particularmente a lingua maia e a interpretación dos seus glifos.
Traxectoria
Lounsbury naceu en Stevens Point, Wisconsin. Graduouse na Universidade de Wisconsin en 1941, especializándose en matemáticas. Alí coñeceu a Morris Swadesh conferencista sobre temas de lingüística indíxena norteamericana. Lounsbury que asistiu ós cursos de Swadesh volveuse o seu axudante e continuou coas súas conferencias cando este partiu para México. Así, afondou no seu coñecemento da lingua oneida para a cal desenvolveu un sistema ortográfico. Continuaría con este proxecto durante o desenvolvemento da súa mestría concentrándose na fonoloxía da lingua.
Obtivo o seu grao de mestría en 1946. Logrou unha bolsa da Fundación Rockefeller para traballar na Universidade Yale sobre a lingua oneida. Máis tarde concluíu os seus estudos do doutoramento en 1949, facendo a súa tese sobre linguas iroquesas.
Achegas científicos
Os seus estudos permitiron estabelecer vínculos históricos entre as linguas iroquesas. Traballou xunto con outros, na determinación de nomes asignados a lugares na conca do lago Champlain e desenvolveu unha versión do mito da creación dos oneida en Ontario, que despois se convertería nun libro publicado polo seu alumno Bryan Gick de maneira póstuma, que incluíu varias análises lingüísticas sobre devandita etnia e aspectos de vellas lendas iroquesas.
Lounsbury foi un colaborador da teoría fonética de Yuri Knorozov sobre os xeróglifos maias no senso de que estes representaban sílabas máis que idiogramas e nese aspecto contribuíu á metodoloxía que finalmente conduciu ó desciframento de tales glifos mesoamericanos. Foi parte do trío, con Linda Schele e Peter Mathews que en 1973, traballou para presentar a cronoloxía de douscentos anos da familia do señor de Palenque, durante a Primeira Mesa Redonda sobre a Cultura Maia celebrada en tal sitio arqueolóxico en Chiapas, México.
Lounsbury tamén desenvolveu unha correlación entre o calendario longo maia e o calendario xuliano que vincula a data do 1 de xaneiro do ano 4713 a. de C. co principio da conta longa maia no 13.0.0.0.0 (4 Ahau, 8 Kum'kú).
A Nogueira, Eixón, A Pobra do Brollón
A Nogueira é un lugar da parroquia de Eixón, no concello lugués da Pobra do Brollón. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), 2 menos que no ano anterior.
Pazo da Braña
O pazo da Braña é un pazo situado no lugar da Braña, na parroquia de Carballedo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Características
Foi construído cara a 1730 por Gregorio Senra, párroco de Carballedo e arcipreste de Cotobade, como residencia propia e soar dunha capelanía. En 1856 foi vendido ao veterinario de San Xusto, Francisco Javier Garrido Cerviño, posiblemente no marco da desamortización de Mendizábal. En 1885 foi mercado polo maxistrado José María Vidal González. Na actualidade pertence aos herdeiros do médico Antonio Fernández-Barja.
A construción ten planta rectangular con baixo e piso. En cada fachada hai unha longa solaina con balaustrada de pedra e piares que sosteñen o teito, ás que se accede por medio de patíns. Baixo a solaina fórmase un soportal alintelado sostido por piares. Na esquina sueste hai un reloxo de sol.
O pazo sitúase nunha terra lindante co río Almofrei e co rego de Chan das Latas. A propiedade rústica ten un hórreo e unha corte, así como diversas froiteiras (maceiras, abeleiras) e outras árbores. Tamén conta cun cruceiro e unha piscina. O recinto está pechado por balaustrada de pedra nalgúns tramos.
Cornado, O Cello, Lalín
Cornado é un lugar da parroquia do Cello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña trece habitantes (sete homes e seis mulleres), catro menos ca en 2000.
Parada, Augas Mestas, Quiroga
Parada é un lugar da parroquia de Augas Mestas, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
A Vila, Eixón, A Pobra do Brollón
A Vila é un lugar da parroquia de Eixón, no concello lugués da Pobra do Brollón. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), o mesmo número que no ano anterior.
Está situado na parte superior da parroquia.
Maite Veiga
María Teresa Veiga Díaz, coñecida como Maite Veiga, é unha profesora, tradutora e cantante galega.
Traxectoria
Graduouse e doutorouse en Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo, dedicouse de forma profesional á tradución dende 1997 ata o 2011, en especial á tradución de textos científicos e dende o 2003 imparte clases na universidade na cal se graduou.
Ademais de ser docente tamén forma parte do grupo de música Milesios. Co cal sacou o segundo álbum de grupo titulado Indoevindo en febreiro de 2017.
Felipe Arias
Felipe Arias Vilas, nado en Lugo o 5 de xullo de 1949, é un arqueólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras (sección Xeografía e Historia) pola Universidade de Santiago de Compostela (1971). Foi Premio Extraordinario de Licenciatura coa Tese sobre a Muralla Romana de Lugo. Foi profesor de Historia e Arqueoloxía e bolseiro de investigación na USC (1971-1974). Participou e dirixiu proxectos relacionados coa Prehistoria e a romanización en Galicia, centrando a súa investigación no Castro de Viladonga e no Lugo romano. Foi membro fundador do Museo do Pobo Galego, é xefe da sección de Arqueoloxía e Prehistoria do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos (CSIC), e promotor do Consello Galego de Museos. Funcionario do Corpo Facultativo de Conservadores de Museos desde 1974, é director do Museo do Castro de Viladonga. Foi Director xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia.
O mariachi
O mariachi (en El Mariachi) é un filme estadounidense de western e acción dirixido por Robert Rodriguez que foi estreado en 1992. Este filme foi o seu debut como guionista e director de longametraxes. Foi rodado en lingua castelá cun elenco de actores afeccionados na cidade fronteiriza mexicana Ciudad Acuña. Tivo un orzamento de só $7 000 e estaba prevista para ser distribuída no mercado de vídeo en México, pero ós executivos de Columbia Pictures gustoulles tanto o filme que mercaron os dereitos de distribución nos Estados Unidos. Columbia chegou a investir varias veces máis o orzamento inicial do filme de 16 mm nas transferencias a 35 mm, na súa promoción e distribución.
O éxito do debut de Rodriguez como director levouno a continuar a historia con outros dous filmes, Desperado (1995) e O mexicano (2003). Nas dúas secuelas, Antonio Banderas interpretou o papel de Carlos Gallardo como El Mariachi. Gallardo co-produciu ámbolos dous filmes e tivo un papel menor en Desperado.
No ano 2011, El Mariachi foi engadido no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América para ser preservado por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo". Tamén ten o récord Guinness por ser o filme con menor orzamento en conseguir máis dun millón de dólares de recadación.
Estreouse en galego o 8 de maio de 1996 a través da TVG.
Piccolo
O pícolo (do italiano flauto piccolo: ‘frauta pequena’), tamén chamado frautín ou oitavino é un instrumento de vento madeira. O seu tamaño é aproximadamente a metade do da frauta traveseira e soa unha oitava máis agudo. Normalmente está feito de madeira de ébano, aínda que tamén se fan metálicos.
Proba
A palabra proba pode referirse a:
Érico Veríssimo
Erico Lopes Verissimo, nado en Cruz Alta o 17 de decembro de 1905 e finado en Porto Alegre o 28 de novembro de 1975, foi un dos escritores brasileiros máis populares do século XX.
Familia e xuventude
esquerda|miniatura|200x200px|A casa da familia de Érico en Cruz Alta (Río Grande do Sur), hoxe un [[museo da Fundación Érico Verissimo.]] De familia acomodada que se arruinou, Érico Verissimo era fillo do farmacéutico Sebastião Verissimo da Fonseca (1880-1935) e da dona de casa Abegahy Lopes (dita "dona Bega"). Tiña un irmán máis novo, Ênio (1907), e unha irmá adoptiva, Maria. Cando tiña catro anos de idade, Érico ficou gravemente doente e, tras ser levado a varios médicos, foi finalmente diagnosticado con meninxite complicada con broncopneumonía polo médico Olinto de Oliveira, cuxo tratamento salvou a súa vida. Durante a súa infancia, estudou no Colexio Venâncio Aires, en Cruz Alta, onde foi un alumno educado e tranquilo, frecuentaba o cinema e observaba o pai traballando. Ao redor de 1914, con case dez anos, Érico creou unha "revista", Caricatura, na cal facía deseños e escribía pequenas notas.
Aos trece anos, Érico xa lía autores brasileiros, como Aluísio Azevedo e Joaquim Manuel de Macedo, e estranxeiros, como Walter Scott, Émile Zola e Fiódor Dostoiévski. En 1920, foi matriculado no extinguido Colexio Cruceiro do Sur (hoxe Colexio IPA), un internado de orientación protestante de Porto Alegre, deixando a súa noiva Vânia en Cruz Alta. No novo colexio, Verissimo foi por moito tempo o primeiro alumno da súa clase, aínda que tivese aversión á matemática. .O seu último ano lectivo, o mozo Érico chegou a sufrir de claustrofobia e de pesadelos. En decembro de 1922, terminados os estudos do fillo, os seus pais separáronse; as diferenzas da parella eran notábeis: Sebastião era un home gastador e mullreiro e dona Bega, unha muller económica e reclusa. Érico, a súa nai e seus irmáns pasaron entón a morar na casa dos avoas maternos. Endebedado, o pai perdeu a propiedade da farmacia. O ano seguinte, Érico empregouse como no almacén do tío Américo Lopes e, despois, no Banco Nacional do Comercio. Durante ese tempo, transcribía obras de Euclides da Cunha e de Machado de Assis, de entre outros escritores, e tomou gusto pola música lírica. Tamén afondou máis aínda na lectura de escritores nacionais e estranxeiros. En 1924, para que o irmán Ênio puidese estudar no ginásio, a familia mudouse para a capital gaúcha, mais, tras un ano de extremas dificultades financeiras, retornou a Cruz Alta. En 1926, Érico fíxose socio da Farmacia Central, xunto cun amigo de seu pai, mais o novo emprendemento fallou en 1930, deixando unha débeda que só conseguiría liquidar dezasete anos despois. Alén de farmacéutico, Érico tamén traballou como profesor de literatura e lingua inglesa na época.
En 1927, Verissimo coñeceu a súa futura esposa, Mafalda Halfen Volpe, entón con quince anos, e os dous ficaron noivos en 1929. Ese mesmo ano, Érico publicou o seu primeiro texto: Chico: um Conto de Natal, na revista mensual "Cruz Alta en Revista". Axiña, o eu amigo Manuelito de Ornelas enviou os contos Ladrão de Gado e A Tragédia dum Homem Gordo á Revista do Globo. E o xornal Correio do Povo publicou o conto A Lâmpada Mágica.
Década de 1930
dereita|miniatura|260x260px|Libraría e Editora Globo en Porto Alegre, onde Érico traballou e publicou as súas obras. Nunha mañá de outubro de 1930, Érico despediuse de seu pai Sebastião, que comprometido na Revolución de 1930, resolveu mudarse para Santa Catarina. Foi a última vez que se viran.
Desempregado tras a quebra da súa farmacia, en decembro de 1930, Érico mudouse novamente para Porto Alegre, disposto a vivir dos seus escritos. Mafalda, a súa noiva, permaneceu en Cruz Alta. Verissimo entón foi contratado como secretario de redacción da Revista do Globo e, no seu tempo libre, encontrábase con intelectuais da época, como Mário Quintana e Augusto Meyer, no bar Antonello, no centro da capital.
En 1931, Érico regresa a Cruz Alta para casar con Mafalda, e os dous pasan a morar en Porto Alegre, onde Érico obtivera certa estabilidade financeira. Tiveron dous fillos: Clarissa Verissimo (1935) e o tamén escritor Luis Fernando Verissimo (1936). O casamento deles foi duradeiro, e Érico escribiu máis tarde que, sen a paciencia e o bo senso da esposa, a súa carreira de escritor sería imposíbel.
Para complementar o orzamento da Revista do Globo, Verissimo comezou a traducir libros do inglés para o portugués. A primeira tradución foi da obra O Sineiro (The Ringer), de Edgar Wallace. Alén de traducir, pasou a colaborar para as edicións dominicais dos xornais Diário de Notícias e Correio do Povo. Promovido a director da Revista do Globo en 1932, Érico comezou a indicar máis libros estranxeiros para tradución e publicación. O mesmo ano, el publica a súa obra de estrea, Fantoches, unha colectánea de contos, na súa maioría na forma de pequenas pezas de teatro. Con todo, as vendas do libro non foron boas, e un incendio destruíu o local onde estaban almacenados os exemplares restantes.
En 1933, Érico Verissimo traduciu o célebre libro Contraponto (Point Counter Point), de Aldous Huxley, e publicou a súa primeira novela: Clarissa, cuxos sete mil exemplares foron vendidos en cinco anos. A súa segunda novela, Caminhos Cruzados, publicado en 1935, chegou a ser considerado subversivo pola Igrexa Católica e polo Departamento de Orde Pública e Social, levando o seu autor a ser interrogado pola policía respecto á súa orientación política.
En 1938, Érico Verissimo publicou súa primeira obra de repercusión nacional e internacional, Ollai os Lírios do Campo, que foi traducido do inglés ao indonesio. Érico entón asumiu a función de conselleiro literario da Editora Globo, seleccionando, ao lado de Henrique Bertaso, máis escritores estranxeiros, como Thomas Mann, Virginia Woolf, Balzac, entre outros, para seren traducidos e participando da creación das coleccións Nobel e Biblioteca dos Séculos, que tiveron grande éxito.
Década de 1940
En 1940, despois do éxito de Ollai os Lírios do Campo, Érico Verissimo publicou Saga, considerado polo propio autor como a súa peor novela.
En 1941, Érico Verissimo morou por tres meses nos Estados Unidos para proferir conferencias, nunha estadía financiada polo Departamento de Estado como parte da Política da Boa Veciñanza, do goberno de Franklin Roosevelt. De volta ao Brasil, presenciou un incidente real que o inspirou a escribir o seu libro seguinte: nun paseo pola Rúa da Praia con seu irmán, Érico testemuñou a caída dunha muller do alto dun edificio. Dous anos despois, publicou a novela O Resto É Silêncio, cuxo punto de partida é o suicidio dunha muller que se lanza dun edificio. O libro recibiu fortes críticas do clero.
Foi a partir 1947 que Érico Verissimo comezou a escribir súa obra prima, a triloxía O Tempo e o Vento. A idea inicial do escritor era reunir douscentos anos da historia do Río Grande do Sur (1745 a 1945) nun único volume; porén, ao final, escribiu tres volumes,en total 2,2 mil páxinas. O primeiro volume, O Continente, foi publicado en 1949 e marca o momento máis importante da carreira de Veríssimo. Do Continente saíron algúns personaxes primordiais e bastante populares entre os seus lectores, como Ana Terra e o Capitão Rodrigo Cambará.
Encóntrase colaboración da súa autoría na revista luso-brasileira Atlántico.
Década de 1950
miniatura|O 5 de outubro de 1956. En 1950, na praia de Torres, Érico Verissimo comezou a escribir o segundo volume de O Tempo e o Vento, titulado O Retrato, publicado o ano seguinte. Foi descrito por Érico como literariamente inferior a O Continente. En 1952, novamente en Torres, Érico tentou escribir o terceiro e último volume da triloxía, mais acabou publicando Noite en 1954, o cal tivo máis éxito no exterior. O mesmo ano, foi agraciado co premio Machado de Assis, pola Academia Brasileira de Letras.
Entre 1953 e 1956, Érico volveu a residir nos Estados Unidos, para asumir a dirección do Departamento de Asuntos Culturais da Organización dos Estados Americanos, en Washington. Neste cargo, sucedeu a Alceu Amoroso Lima. Nesa época, tentou de novo escribir a última parte de O Tempo e o Vento, sen éxito. Antes de embarcar de volta ao Brasil, Érico recibiu a noticia de que a súa filla era noiva dun americano, David Jaffe. Clarissa e David deron tres netos a Verissimo.
En 1965, Érico publicou a novela O Senhor Embaixador, no cal reflectía sobre os descamiños da América Latina. Gañou entón o Premio Jabuti, na categoría novela, da Cámara Brasileira de Libros. Publica a súa autobiografía en 1966, O Escritor diante do Espelho, que é ampliada máis tarde.
Na novela Incidente en Antares, de 1971, Érico trazou un mostrario da historia do Brasil desde os primeiros tempos e decidiuse polo fantástico, cunha rebelión de cadáveres durante unha folga de coveiros na ficticia cidade de Antares. En 1972, na conmemoración dos corenta anos de lanzamento de seu primeiro libro, Érico relanzou Fantoches, con deseños e notas da súa autoría.
En 1973, publica o primeiro volume de Solo de Clarineta, a súa segunda e ampliada autobiografía. O 28 de novembro de 1975, morre vítima dun infarto. A morte impediuno de completar o segundo volume da súa autobiografía, programada para ser unha triloxía, alén dunha novela que se chamaría A Hora do Sétimo Anjo. O ano seguinte, foi publicado postumamente o segundo volume de Solo de Clarineta, organizado por Flávio Loureiro Chaves.
Por ocasión do falecemento de Érico, Carlos Drummond de Andrade publicou o poema A falta de Érico Verissimo. Está sepultado no Cemiterio San Miguel e Almas.
Obra
Os principais libros de Érico Verissimo foron traducidos para o alemán, español, finlandés, francés, holandés, húngaro, indonesio, inglés, italiano, xaponés, norueguês, polaco, romanés, ruso, sueco e checo.
Contrafagot
miniatura|Contrafagot O contrafagot é un instrumento musical de vento. Soa unha oitava máis grave con respecto ó fagot. É un instrumento de son amplo e profundo que se usa para reforzar as liñas graves da orquestra e a miúdo úsase para fundilo con trombóns. É o instrumento de son máis grave da orquestra, e escríbese para el en clave de fa.
Essonne
Essonne (91) é un departamento de Francia que pertence á rexión da Illa de Francia. Debe o seu nome ao río Essonne, afluente do Sena.
Hibridoma
300px|miniatura|Representación xeral do método dos hibridomas usado para producir anticorpos monoclonais.
Un hibridoma é unha liña celular híbrida resultante da fusión de células B illadas normais e células B cancerosas inmortais de mieloma, de modo que as células do hibridoma combinan a capacidade de producir anticorpos da célula B e a extremada lonxevidade e reproductividade do mieloma. A tecnoloxía do hibridoma é un método no que se producen hibridomas, utilizado para producir grandes cantidades de anticorpos idénticos (chamados anticorpos monoclonais). Este proceso empeza inxectando a un rato (ou outro mamífero) un antíxeno que provoca nel unha resposta inmune. Extráese do rato un tipo de glóbulo branco, unha determinada liña de célula B, que é a que produce os anticorpos que se unen a ese antíxeno. Despois fusiónase esa célula B cunha célula cancerosa de mieloma, creando o hidridoma. Os hibridomas poden crecer en cultivo, cada cultivo empeza cunha soa célula de hibridoma viable, orixinando cultivos cada un dos cales consta de células de hibridoma xeneticamente idénticas, que producen un só tipo de anticorpo por cultivo (monoclonal) en vez de mesturas de diferentes anticorpos (policlonais). A liña celular de mieloma que se usa para ser fusionada neste proceso é seleccionada pola súa capacidade de crecer en cultivo de tecidos e pola ausencia de síntese de anticorpos. En contraste cos anticorpos policlonais, que son mesturas de moitos anticorpos diferentes, os anticorpos monoclonais producidos por cada liña de hibridoma son quimicamente idénticos, todos coa mesma especificidade antixénica.
A produción de anticorpos monoclonais foi inventada por César Milstein e Georges J. F. Köhler en 1975, os cales compartiron o Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía de 1984 con Niels Kaj Jerne, que fixo outras importantes contribucións á inmunoloxía. O termo hibridoma foi acuñado por Leonard Herzenberg durante o seu ano sabático no laboratorio de César Milstein en 1976–1977.
Método
miniatura|250px|(1) [[Inmunización dun rato (2) Illamento de células B do bazo (3) Cultivo de células de mieloma (4) Fusión das células B e de mieloma (5) Separación das liñas celulares (6) Exame e escolla das liñas celulares adecuadas (7) Multiplicación in vitro (a) ou in vivo (b) (8) Recollida]]
250px|miniatura|Sistema de electroporación in vivo de pulsoáxil para facilitar a entrada de vacinas fabricado por BTX Harvard Apparatus, Holliston MA USA 250px|miniatura|Xerador de electrofusión BTX ECM 2001 para a produción de hibridomas miniatura|250px|As células de hibridoma crecen en cultivo de tecidos. A imaxe mostra un só clon de células cada un dos cales produce grandes cantidades dun anticorpo monoclonal específico, que as células segregan e que pode ser doadamente purificado do medio de cultivo.
O seguinte paso é un rápido proceso de exame primario, no que se identifican e seleccionan só aqueles hibridomas que producen anticorpos dunha especificidade apropiada. A primeira técnica de exme utilizada é a ELISA. Incúbanse o sobrenadante do cultivo de hibridoma, un conxugado etiquetado cun encima secundario e un substrato cromoxénico, e a formación dun produto coloreado indicará un hibridoma positivo. Alternativamente, pode utilizarse un screening inmunocitoquímico.
Dornbirn
miniatura|esquerda|200px|Marktplatz (Praza do mercado). miniatura|esquerda|200px|Vista da praza do mercado coa vella casa do concello.
Hibridoma
Método
As placas multipozo utilízanse inicialmente para que crezan os hibridomas, e despois da selección estes son traspasados a frascos de cultivo de tecidos. Isto mantén en boas condicións os hibridomas e proporciona células dabondo para a criopreservación e sobrenadante para subseguintes investigacións. O sobrenadante do cultivo pode render de 1 a 60 µg/mL de anticorpos monoclonais, e consérvase a -20 °C ou menos ata que sexa necesario utilizalo.
Dornbirn
Dornbirn é a maior cidade de Vorarlberg e un importante centro comercial. O centro rexional da ORF (Radio Television Austríaca), a escola de ciencias aplicadas (Fachhochschule) de Vorarlberg e outras institucións atópanse aquí. A cidade foi un centro importante da industria téxtil, ata que este comercio comezou a declinar na década de 1980. Destaca tamén como centro de deportes de inverno.
Hibridoma
Método
Usando o sobrenadante do cultivo ou unha preparación de inmunoglobulina purificada, poden realizarse ulteriores análises dun hibridoma que produce un potencial anticorpo monoclonal en canto á súa reactividade, especificidade e reactividade cruzada.
Pazos, O Cello, Lalín
Pazos é un lugar da parroquia do Cello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Hibridoma
Aplicacións
Os anticorpos monoclonais obtidos de hibridomas teñen múltiples usos en prevención, diagnóstico e tratamento de enfermidades,  ademais do seu uso en diversas técnicas biotecnolóxicas e investigación, marcadores para os grupos de diferenciación da superficie celular ou en selección de células activada por fluorescencia. Un estudo informou do illamento dunha liña celular de hibridoma (clon 1E10), que produce un anticorpo monoclonal (IgM, isotipo k), que tingue inmunocitoquimicamente especificamente o nucléolo.
Dornbirn
Ademais da cidade homónima, o distrito de Dornbirn (un dos catro nos que se divide Vorarlberg), inclúe a cidade de Hohenems e a vila de Lustenau.
Buzz Factory
Buzz Factory é o cuarto álbum da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado no ano 1989 a través do selo SST Records, sendo o seu derradeiro traballo de estudio lanzado por esta discográfica.
Ribeiro, Valonga, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Linguas galoibéricas
miniatura|300px|thumb|Clasificación das linguas románicas de acordo con Koryakov Y.B., o grupo occidental de Koryakov é semellante ao grupo galoibérico de Ethnologue. As linguas galoibéricas constitúen unha das agrupacións en que Ethnologue clasifica as linguas románicas, aínda que outros autores discrepan de que constitúan unha unidade filoxenética válida. En particular, as linguas galorrománicas parecen máis distantemente relacionadas con outras linguas galoibéricas doutras linguas non galoibéricas excluídas do grupo. En lingüística histórica é notoriamente coñecido que a clasificación dos grupos de alto nivel dunha familia lingüística é máis complicada que a identificación dos grupos de máis baixo nivel (cuxo parentesco é máis evidente). Por esa razón a agrupación galoibérica debe contemplarse como unha conxectura ou proposta de clasificación, dentro das linguas románicas. Porén, algúns dos grupos que conforman este conxunto son claramente unidades filoxenéticas entre elas, as linguas iberorrománicas, as linguas occitanorrománicas, as linguas galorrománicas, as linguas galoitalianas e as linguas retorrománicas.
Joseph Labitzky
Joseph Labitzky, nado o 4 de xullo de 1802 e finado o 18 de agosto de 1881, foi un mestre de capela e compositor austríaco.
Traxectoria
A morte dos seus pais cando el era un neno fíxoo traballar duro e de xeito autodidacta para se converter nun músico, atopou emprego nunha orquestra de Marienbad, profesor da orquestra de Karlsbad desde 1835 e o seu director desde 1842, Labitzky fíxose coñecido en toda Europa e moi popular en Viena.
Lafcadio Hearn
Patrick Lafcadio Hearn, nado en Lefkada, no mar Xónico, o 27 de xuño de 1850 e finado en Tokio o 26 de setembro de 1904, foi un xornalista, tradutor, orientalista e escritor británico, de nai grega e pai irlandés. Tras un tempo radicado no Xapón, adoptou o nome de Yakumo Koizumi (小泉八雲) e obtivo a nacionalidade daquel país.
Foi un dos primeiros europeos en dar a coñecer a cultura xaponesa en Occidente a través da súa literatura oral.
Unha das súas obras máis célebres é a compilación de relatos Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things.
Lingua adiguea
O adigueo (адыгабзэ, adygabze, adəgăbză) é unha lingua pertencente á familia das linguas caucásicas noroccidentais. Emprégase en Rusia, Turquía, Iraq e Xordania.
Unlla
A unlla ou uña é unha estrutura anexa da pel localizada na parte máis distal dos dedos da maioría dos vertebrados terrestres. Está composta por queratina, a cal é segregada por unhas glándulas situadas na base da uña, coñecida como matriz ungueal.
Nos animais coñécese co nome de pezuño.
Estrutura
As unllas das mans e dos pés están compostas de:
Trastornos das unllas
As principais doenzas que poden afectar á unlla son:
Barrio de Arriba, Eixón, A Pobra do Brollón
Barrio de Arriba é un lugar da parroquia de Eixón, no concello lugués da Pobra do Brollón. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña 24 habitantes (9 homes e 15 mulleres), o mesmo número que no ano anterior.
Está situado no norte da parroquia.
Diamantes para a eternidade
Diamantes para a eternidade (en Diamonds Are Forever) é un filme británico e o sétimo da franquía de James Bond en ser producido por Eon Productions. É o sexto e derradeiro filme de Eon en ser protagonizado por Sean Connery, que interpreta o axente secreto do MI6.
Está baseado na novela homónima de Ian Fleming publicada en 1956, e é o segundo dos catro filmes de James Bond dirixidos por Guy Hamilton.
Armiñón
250px|miniatura|Armiñón Armiñón (en éuscaro: Armiñon) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña unha poboación de 250 habitantes en 2014.
O municipio está formado por tres localidades, que a súa vez forman concejos: Armiñón, capital do municipio e principal localidade, Estavillo e Lacorzana, que pola súa escasa poboación extinguiuse como concejo e actualmente é administrada directamente polo municipio.
Xoán I de Aragón
Xoán I de Aragón, chamado o Cazador e o Amador de toda xentileza, nado en Perpiñán o 27 de decembro de 1350 e finado en Torroella de Montgrí, Xirona, o 19 de maio de 1396, foi rei de Aragón, Valencia, Mallorca, Sardeña e Córsega, e conde de Barcelona, Rosellón e Cerdaña desde 1387 a 1396.
Foi o fillo e sucesor de Pedro IV de Aragón e da súa esposa Leonor de Trinacria.
Antes da súa entronización ostentou por primeira vez o título de duque de Xirona, instituído polo seu pai para identificar ao príncipe herdeiro da Coroa de Aragón, e que segue sendo utilizado pola monarquía española (como príncipe de Xirona.
Orixe familiar
Xoán naceu na cidade de Perpiñán o 27 de decembro de 1350. Foi o primeiro fillo do rei Pedro III de Araggón, o Cerimonioso, e da súa esposa, e prima segunda, Leonor de Trinacria. O seu nacemento deu a solución ao problema sucesorio da Coroa de Aragón, que se presentara uns anos antes e que provocara a chamada Guerra da Unión.
Aspecto e actitudes
Fisicamente Xoán I era un home de mala saúde, delicado, que caeu enfermo varias veces ao longo da súa vida e sufriu dous graves ataques debido a algunhas enfermidades, o primeiro produciuse no inicio do seu reinado, en 1387; o segundo, que puxo fin á súa vida, en 1396.
Foi unha persoa moi culta. Cando había bos ingresos, a súa Corte sempre estaba chea de luxo e refinamento. Tiña unha grande afección polas belas artes, a música, a literatura e a astroloxía. Por esta razón, os historiadores chamárono "o Amador da xentileza". Tamén mostrou un grande interese pola actividade da caza, polo cal tamén foi chamado "o Cazador". Porén, desatendeu case totalmente o goberno dos seus reinos, feito que lle valeu o alcume de "o Descoidado" polos seus contemporáneos, porque antepoñía o goce e o divertimento ás tarefas de goberno. Tampouco foi un rei particularmente belicoso, senón que era pacífico e repousado, moi diferente ao carácter do seu pai. De feito, foi un monarca débil e moi influenciábel nas mans das camarillas cortesás e, despois, principalmente pola súa segunda esposa, Violante de Bar.
Primeiros anos
En 1351 seu pai creou para el o título de duque de Xirona, e o ano seguinte foi nomeado primoxénito do reino (sucesor ao trono). En 1363 foi nomeado lugartenente xeral do reino (vicerrei), e comandou as tropas que fixeron fronte á invasión de Cataluña, que intentou de Xaime IV de Mallorca.
Política interior
En 1387 encarcerou á raíña Sibila, viúva nese ano, pero polas presións do cardeal Pedro de Luna liberouna. Ese mesmo ano devolveu o Condado de Empúries ao seu cuñado Xoán I de Empúries, condado que lle sustraera o rei Cerimonioso.
miniatura|esquerda|200px|Retrato imaxinario de Xoán I de Aragón, por [[Manuel Aguirre y Monsalbe (1885). Deputación de Zaragoza.]]
Xoán I tivo tamén certas diferenzas co seu sogro, Xoán III de Armañac, conde de Armañac. As tropas do conde, baixo as ordes do seu irmán Bernardo, invadiron o Empordán e a Costa Brava, e chegaron até Xirona (1389-1390).
As tropas de Armañac foron desaloxadas polo exército que dirixía o infante Martiño, irmán e futuro sucesor do rei, que aínda era un neno.
Xoán tamén tivo que sufocar unha rebelión do Xulgado de Arborea, un dos catro en que se dividía a illa de Sardeña naquela época.
O seu reinado estivo marcado pola desorde administrativa e financeira; aínda que o rei mesmo tiña unha importante formación intelectual e foi un decidido promotor das artes e as letras, cedeu a responsabilidade das tarefas de goberno a súa primeira esposa, Iolanda ou Violante de Bar, mentres que el se dedicaba ás súas afeccións favoritas, especialmente á caza. Promoveu, coa axuda da súa favorita Carroza de Vilaragut, a música e a literatura; neste ámbito instituíu os Xogos florais de Barcelona, a imitación dos de Tolosa, en 1393, nos que participaban poetas de toda a Coroa de Aragón.
As revoltas en Sardeña exixían continuos gastos, que Xoán de Aragón non satisfacía como debera, ao dedicar cuantiosos recursos ao mecenado nunha refinada Corte. A corrupción dos conselleiros e cortesáns, que desviaban partidas que estaban destinadas a sufocar os disturbios sardos, e incluso os que debían sufragar a preceptiva coroación do rei na Catedral de Zaragoza que, por ese motivo non chegou a celebrarse, dilapidaron a facenda rexia. O rei Cazador chegou ao extremo de ter que vender os castelos de renguengo situados no Rosellón como medio de mitigar a penuria administrativa. As Cortes de Aragón, ás que o rei tiña que solicitar financiamento, acabaron rexeitando pagar os emolumentos destinados a espectáculos e festas cortesás, alegando a inmoralidade que supoñía desbaldir nestes fastos cando a realidade social do pobo sufría escaseza e a economía atravesaba unha crise. Xoán I, ante a negativa das Cortes a sufragar a monarquía, comezou a pedir préstamos aos banqueiros de Florencia, o cal orixinou a decadencia da economía de Cataluña e o auxe económico e comercial de Aragón e Valencia.
En 1391 a pobreza prendeu a mecha da onda antisemita, que percorrera xa o Reino de Castela e comezaron, no verán dese ano, as persecucións aos xudeus de Cataluña (Xirona, Barcelona, Lleida, Perpiñán), Baleares (Palma de Mallorca) e Valencia, entre outras cidades, que provocaron a morte de moitos xudeus e a conversión forzada de moitos outros. Os responsábeis destes actos foron condenados á pena capital.