cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar de 1804
Teorías sobre os anos de produción
En 1867, o numismático W. Elliot Woodward recoñeceu que algúns dólares de 1804 foran cuñados como agasallos diplomáticos en 1834, aínda que mantiña que outros foran emitidos realmente en 1804. Lyman H. Low e William T. R. Marvin, escribindo para o American Journal of Numismatics en 1899, expuxeron que se podía afirmar "con confianza que non había ningún dólar con data de 1804 cuñado nese ano na Casa da Moeda dos Estados Unidos". En 1891, o numismático John A. Nexsen escribiu que os dólares de clase I foran cuñados "sen dúbida en 1804". Porén, en 1905 retractouse expondo: "ninguén cre agora que foran cuñados en 1804".
Segundo Newman e Bressett, o xeito en que se produciron os dólares de 1804 é proba de que ningún se cuñou nese ano. Sinalan no seu traballo que a pesar de que os cuños dos cantos da prensa de cuñaxe utilizaron na lenda un "H" que era demasiado pequeno en relación coas demais letras, do mesmo xeito que ocorría nas emisións regulares para a circulación dos draped dollars feitas ata 1803, as inscricións dos cantos de todos os dólares de 1804 de clase I están algo deformadas e parcialmente borradas, o que implica que non foron cuñadas con colar aberto (como o que se usaba en 1804), senón cun de aceiro, que non foi introducido na casa da moeda ata 1833. A devandita deformación das letras do canto foi causada pola presión que empuxaba o metal contra o colar no proceso de cuñaxe. Ademais diso, varios dólares de 1804 foron cuñados cun acabamento especial coñecido como "cuñaxe de proba" (proof), unha técnica que se empezou a utilizar na US Mint en 1817.
Prezos no mercado numismático
miniatura|350px|"Exemplar Watters" do dólar de 1804, que foi propiedade do [[sultán de Mascate. En 2016 acadou o prezo de 10.575.000 dólares.]]
Desde que se coñeceu no ámbito numismático a existencias do dólar de 1804, os prezos dos escasos exemplares que chegaron ao mercado foron moi elevados. Xa en 1859, algúns comerciantes empezaron a ofrecer dólares da clase II por 75 dólares, en tanto que Theodore Eckfeldt, segundo os arquivos conservados, lle ofreceu a un comerciante de moeda da Filadelfia tres moedas por 70 dólares cada unha.
Polo que se coñece, Edward Cohen, un banqueiro de Richmond, Virxinia, comprou un dólar de 1804 de venda libre cara a 1865. Segundo David Bowers, Cohen vendeulle posteriormente a súa moeda ao seu tío, Mendes I. Cohen, de Baltimore, Maryland, un coleccionista de arte, moedas e obxectos antigos. Este conservou a moeda ata 1875, cando a súa colección foi vendida por Edward Cogan. A descrición que Cogan fixo do estado de conservación do dólar de 1804 no catálogo da venda do 25 ao 29 de outubro de 1875 foi a seguinte:
"Circulou máis que calquera dos outros dous vendidos anteriormente nunha poxa, e parece que foi golpeado na data, e garántese a súa autenticidade."
"Todos os coleccionistas estadounidenses consideran esta peza como a xoia da colección Mickley. Estivo en circulación, mais aínda se acha nas mellores condicións, conserva o brillo da súa superficie e non sufriu daño ningún. Obtívose hai moitos anos no Banco de Pensilvania e non hai dúbidas de que é xenuína e orixinal. Dos dous espécimes coñecidos, dous, é certo, foron cuñados nun momento posterior a 1804, e ata que o Coronel Cohen, de Richmond, obtivo un recentemente, supúñase que este era o único orixinal; escaso."
En 1883, un exemplar da clase III foi vendido en Viena por 740 dólares, e outro exemplar da clase I foi adxudicado en 1.000 dólares nunha poxa de 1885 por Henry e Samuel H. Chapman.
Xa entrado século XX, en 1903, unha destas moedas alcanzou o valor de 1.800 dólares, e o mesmo exemplar foi revendido en 1941 por 4.250 dólares. En 1960, un espécime da clase III chegou aos 28.000 dólares nunha poxa dirixida pola compañía de comercio numismático Stack, e o mesmo exemplar alcanzou os 36.000 dólares nunha segunda venda levada a cabo pola mesma casa en 1963. Nunha poxa de 1970, novamente Stack pechou en 77.500 dólares un dólar de 1804 de clase I, e en 1980, nunha época de aumento xeral dos prezos das moedas escasas, a compañía Bowers and Ruddy Galleries vendeu un exemplar da clase III por 400.000 dólares.
Os prezos continuaron en ascenso na década seguinte: un novo exemplar da clase I alcanzou os 990.000 dólares nunha poxa de Superior Galleries en 1990, e un espécime que anteriormente fora propiedade do coleccionista Louis E. Eliasberg converteuse no primeiro dólar de 1804 en superar o prezo dun millón de dólares, nunha poxa organizada por Bowers and Merena en 1997, cun prezo de remate de 1.815.000.
Falsificacións e reproducións
miniatura|350x350px|Comparación entre un dólar de 1804 xenuíno e un exemplar coa data alterada, extraída dun libro sobre moedas raras publicado en [[1910]]
Desde que os numismáticos se decataron do alto valor destas moedas comezaron a xurdir as falsificacións e as alteracións para se facer pasar por xenuínas. James A. Bolen, un medallista e coleccionista de moedas que creou copias de moedas valiosas entre 1862 e 1869, fabricou un dólar de 1804 alterando o derradeiro díxito da data dun exemplar bo de 1803. A pesar de que Bolen engadiu o seu nome no bordo da moeda, para evitar as confusións, o certo é que outros medallistas fixeron a mesma operación con ánimo de engano. O actor teatral do século XIX John T. Raymond adquiriu un exemplar do dólar de 1804 que logo se demostrou que era falso por 300 dólares. Aínda que hai pezas con datas alteradas sobre orixinais correspondentes a todos os anos de emisión dos dólares do tipo draped bust entre 1800 e 1803, a data de 1801 é a máis aproveitada polos falsificadores para este propósito, dado que o "1" e o "4" son os números que máis se aproximan na súa forma.
Ademais das alteracións das datas de moedas xenuínas, elaboráronse tamén copias do dólar de 1804 mediante técnicas galvanoplásticas, non sempre con ánimo de fraude senón tamén, en ocasións de estudo. Na colección da ceca de San Francisco figuraba un dólar de 1804 que foi considerado verdadeiro desde 1887 a 1927, aínda que logo se demostrou que se trataba dunha destas copias. Os propios empregados da ceca tamén crearon electrotipos, e un deles foi utilizado como base para as reproducións en pantógrafo que se publicaron na obra de Eckeldt e DuBois, de 1842, A Manual of Gold and Silver Coins of All Nations.
Á parte destas réplicas "clásicas" hai outras máis recentes coñecidas como "copias de Saigón", que os nativos lles ofrecían como xenuínas a prezos baixos aos soldados estadounidenses durante a Guerra de Vietnam, asegurando que se trataba de reliquias familiares.
En 2012, David Hall, fundador do Professional Coin Grading Service, asegurou que a falsificación de dólares de 1804 en Hong Kong fora habitual durante décadas.
Cemiterio de Montjuïc
miniatura|Camposanto de Montjuïc O cemiterio de Montjuïc (en Cementiri de Montjuïc) é o maior do termo municipal de Barcelona, e ocupa a práctica totalidade da ladeira sur da montaña de Montjuïc. Ten unha superficie duns 567 934 metros cadrados e unhas 152 774 sepulturas. Abrangue practicamente toda a parte sur da montaña. Xa durante a Idade Media, na montaña había un cemiterio exclusivo para xudeus.
Historia
miniatura|Vista desde o cumio. O camposanto foi inaugurado en marzo de 1883. Esta obra foi posible debido á expansión demográfica unida á forza económica da burguesía barcelonesa. Este grande espazo viu suplir o problema que se suscitaba na cidade coa falta do mesmo nos pequenos camposantos de barrio repartidos pola cidade, que por unha parte xa non podían crecer debido á presión urbanística dos seus arredores, e que ademais agotaran xa a súa capacidade de inhumación. Camposantos históricos como os de Poblenou, Horta, Sant Gervasi, Les Corts, Sant Andreu, foran quedándose pequenos para a cidade, e Montjuïc era a solución momentánea a este problema. Posteriormente pasaría o mesmo co novo camposanto, pois a cidade seguía crecendo demograficamente e o espazo libre íase acabando. Houbo que abrir un novo camposanto fóra do termo municipal de Barcelona, que tivese un uso como camposanto metropolitano. Así naceu o Camposanto de Collserola, no termo de Cerdanyola del Vallès.
José Fondevila
Co nome de José Fondevila podemos referirnos a:
Macau
Macau (chinés tradicional: 澳門, chinés simplificado: 澳门, cantonés: Oumún, portugués: Macau), é unha zona administrativa especial da República Popular da China. Estivo baixo a soberanía de Portugal ata o 20 de decembro de 1999. Está constituída por unha península e dúas illas (Taipa e Coloane), cunha superficie total de 28,2 km². Ten preto de 647.700 habitantes. Aínda que a soberanía lle pertenza á República Popular da China, Portugal segue administrando o territorio, seguindo a política de "Un país dous sistemas", ideada por Deng Xiaoping. Esta forma de goberno vai estar en vigor ata, como mínimo o ano 2049, 50 anos despois da transferencia de soberanía, data na que se producirá a transferencia de administración, pola que Macau pasará a ser administrada pola China. Non obstante, a lei básica de Macau garante que a transferencia da administración poderá demorarse a partir de 2049 tanto tempo coma os habitantes de Macau queiran seguir baixo a RAEM, e dicir, administrados por Portugal.
Historia
esquerda|miniatura|As Ruínas de San Paulo. En 1550, baixo o pretexto de secar a súa carga, os portugueses construíron uns predios en Macau. A colonia permanente foi fundada en 1557, e tiña un valor inmenso, especialmente cando as autoridades da China prohibiron o comercio directo co Xapón perante mais de cen anos, ao mesmo tempo os portugueses gañaron o monopolio nese comercio. Naturalmente, Macau era un porto importante no comercio entre Europa, a China e o Xapón, tamén.
Portugal pagaba polo alugamento de Macau á China entre 1573 e 1845. A importancia do porto de Macau reduciuse na primeira guerra do opio en 1841 cando Hong Kong se tornou no porto occidental máis importante na China. A illa de Taipa foi ocupada polos portugueses no 1851, mais o goberno da China só recoñeceu a ocupación de Macau no 1887. A pataca, a moeda local de Macau, foi lanzada polo Banco Nacional Ultramarino no 1905. A súa cuotación equivale á cuotación do dólar de Hong Kong. A poboación de Macau aumentou moito durante a segunda guerra mundial porque moitas persoas fuxiron da ocupación xaponesa de Cantón e de Hong Kong a Macau, visto que o Xapón respectaba a neutralidade de Portugal na guerra, a pesar disto o porto foi bombardeado aínda que aducindo que fora un erro por parte xaponesa.
Despois da Revolución dos Caraveis en 1974, Portugal alterou o estatuto de Macau para “un territorio chinés baixo administración portuguesa”. Propuxeron neste tempo a devolución de Macau a China, pero os chineses querían resolver a situación de Hong Kong antes de Macau. O contrato da devolución de Macau á China foi afirmado no ano 1987, e o 20 de decembro de 1999 foi fundada a rexión administrativa especial de Macau, co sistema chinés de “un país, dous sistemas”. Este sistema garante que Macau pode continuar co seu sistema de goberno con moita autonomía, só as relacións exteriores e a defensa son controladas polos chineses.
Xeografía
miniatura|dereita|200px| Mapa de Macau Macau está situado no sueste da China, na provincia de Cantón, na desembocadura do Río das Perlas. Fica só a 65 quilómetros de Hong Kong doutro lado da desembocadura, habendo barcos de enlace frecuentes entre as cidades. En aerobarco a viaxe só leva unha hora. As outras cidades importantes da área son Cantón, a capital da provincia homónima con 7 millóns de persoas e Shenzhen, unha cidade nova e enérxica. Shenzhen é unha rexión económica especial e unha das cidades máis ricas da China, agora cuns 4 millóns de habitantes.
O clima de Macau é subtropical. A temperatura media anual é de 22 °C, no verán mais de 30 °C e en Inverno 15 °C. A choiva é mais frecuente entre xullo e setembro. Os monzóns causan mudanzas no clima.
Macau consta dunha península e das illas de Taipa e Coloane. A área total é de 23´5 quilómetros cadrados, a península é de 9 km². A península é o centro político, económico, cultural e de transporte de Macau. O 94% da poboación e case toda a industria fican na península. A península ten topografía variable con moitos outeiros.
División administrativa
Despois da asunción da soberanía pola China os concellos quedaron abolidos, creouse o Instituto para os Asuntos Cívicos e Municipais, subordinado á Secretaría de Administración e Xustiza. Permaneceron as freguesías, pero ao non ter calquera poder administrativo, son simples divisións rexionais.
Demografía
Os portugueses sempre foron unha minoría en Macau. No ano 1563 Macau tiña cinco mil habitantes, dos que 4100 eran chineses e 900 portugueses. Agora, os números son moito máis altos, e a porcentaxe dos portugueses é aínda mais baixa. Dos 450 mil habitantes de Macau, uns 96% son chineses, a maioría dos outros son de orixe portuguesa.
Cultura
As linguas oficiais son o portugués e mailo cantonés, aínda que só unha porcentaxe moi reducida fala portugués. Os de orixe portuguesa (na maioría dos casos teñen antepasados chineses tamén) que viven en Macau chámanse Macaenses ou "fillos da terra". En Macau desenvolveuse unha lingua crioula, o patuá ou macaense, baseada no portugués, con influencias de cantonés, malaio e moitas outras linguas, mais que actualmente só fala un pequeno feixe de xente maior. miniatura|dereita|200px| Matteo Ricci Macau ten varias relixións. A metade da poboación é budista, 15% católica. Os portugueses expediron moitos misioneiros a Macau, entre outras, a persoa occidental mais famosa na China, Matteo Ricci. Mais tamén a arte, a literatura clásica, a medicina e filosofía chinesa viñan á Europa vía Macau.
A comida de Macau tamén é unha mestura de culturas. Unha das delicias da gastronomía do Sur da China é o din sum (点心 (diǎnxīn en Mandarín)) que é unha mestura riquísima de pequenos pratos diferentes. A culinaria dos macaenses naceu cando as esposas orientais dos portugueses tentaban facer comidas portuguesas cos ingredientes locais. Evidentemente, as súas propias tradicións culinarias influíron nestas comidas. Lacasá, de tallaríns e porco afumado, arroz gordo, pato cabidela, sopa de aleta de quenlla, carne de porco doce e pito frito son comidas populares.
Economía
A moeda usada en Macau é a Pataca. A economía está en gran parte baseada no turismo (en 2000, máis de 8 millóns de turistas chegaron a Macau) e na produción de téxtiles e de fogos de artificio. Despois de Hong Kong ter substituído Macau como porto de comercio occidental na China, a economía de Macau ten dependido de catro piares: turismo e dos xogos de azar nos casinos, procesamento de téxtiles, transaccións bancarias e construción.
Aïcha Fofana
Aïcha Aminata Laïla Fofana, nada en Bamaco en 1957 e finada na mesma cidade o 10 de agosto de 2003, foi unha tradutora e escritora maliana. Con Mariage: on copie (1994), converteuse na primeira muller do seu país en publicar unha novela. Activista polos dereitos da muller, a súa obra procura mellorar as condicións sociais da muller no seu país.
Becacina real
A becacina real (Gallinago media) é unha pequena ave limícola robusta do xénero Gallinago. O hábitat reprodutor desta ave son marismas e pradeiras húmidas con vexetación curta do nodeste de Europa, incluíndo o noroeste de Rusia ; en Galicia é unha ave accidental rara. Son aves migratorias, que paan o inverno en África. A poboación reprodutora europea está en forte declive.
Taxonomía
A especie foi descrita polo naturalista inglés John Latham en 1787 co nome Scolopax media. O nome do xénero actual Gallinago é unha palabra neolatina que significa arcea ou becada, do latín gallina, 'galiña' e o sufixo -ago, 'que lembra a'. O nome específico media significa en latín 'intermedia', porque esta especie é intermedia en tamaño entre a arcea (Scolopax rusticola) e a becacina cabra (Gallinago gallinago).
Descrición
esquerda|miniatura|En voo. Os adultos cos seus 26 a 30 cm de lonxitude e 42 a 50 cm de envergadura alar son só lixeiramente máis grandes, pero moito máis voluminosos, que a becacina cabra e teñen un bico máis curto. O corpo ten manchas marróns pola parte superior e está barrado pola inferior. Teñen unha liña negra que cruza o ollo. As ás son anchas e en voo pode verse unha barra clara na á.
Á voz desta ave descríbese como un feble ie. As chamadas durante as exhibicións de apareamento que fan os grupos poden sentirse a longas distancias (a máis de 300 m) e inclúen unha serie de chíos que se elevan e baixan e ruídos de clics que aceleran.
Comportamento e ecoloxía
miniatura|esquerda|Gravado de Naumann, 1905
estas aves son coñecidas pola súa gran capacidade de voar rápido e sen parar a grandes distancias. Poden voar a unha velocidade de 97 km/h, con pouca axuda das correntes de vento. Rexistráronse casos de individuos que voaron sen parar durante 84 horas cubrindo unha distancia de 6 760 km. Porén, as súas ás non son especialmente aerodinámicas; carecen de extremos agudos. Normalmente non paran para comer aínda tendo boas oportunidades, senón que se alimentan da súa graxa almacenada.
Aïcha Fofana
Traxectoria
A súa primeira novela Mariage: on copie achega a visión convencional das mulleres de Malí. Conta a historia de catro delas, que teñen diferentes problemas debido aos seus status e as súas procedencias étnicas. A través das descricións de como as mulleres resolven os problemas de vida marital, a novela mostra como a sociedade maliana está mudando no bo camiño. A súa segunda novela, La fourmilière, foi editada de forma póstuma en 2006. A obra amosa as dificultades da sociedade maliana, representada pola vida dunha gran familia. O título está inspirado polas estruturas sociais, que poden ser comparadas cunha colonia de formigas.
Becacina real
Comportamento e ecoloxía
Buscan alimento no barro mol, sondando ou apañando co bico os alimentos que ven. Comen principalmente insectos e miñocas e ocasionalmente materia vexetal. Son difíciles de ver, porque están ben camuflados no seu hábitat. Cando escapan para agocharse, voan en liña recta durane unha considerable distancia antes de baixar e meterse entre a vexetación. miniatura|upright|Ovo de  Gallinago media - ([[MHNT)]]
Aïcha Fofana
Traxectoria
Frustrada polo tempo que leva a publicación dos libros, Fofana decidiu pasar a escribir teatro, onde podía levar ao público as súas ideas de modo máis rápido. En abril de 1997 estreouse no Centro Cultural de Bamaco a súa primeira obra, Excellence on fait le ménage. Como a obra criticaba a corrupción política, causou unha grande axitación tanto nos actores como no público. A súa segunda obra de teatro, L'Africaine de Paris no 2, presentada en 1998, conta a historia dun home maliano que casa cunha muller. Pouco despois a súa primeira esposa, unha africana coa que casara en París, chega para reclamalo como o seu marido, e enturba o ambiente familiar.
En 1998 Fofana foi unha dos membros fundadores da Association Malienne des Droits de l'Homme.
Becacina real
Status
En 2012, estimouse unha poboación de 15 000 a 40 000 indiiduos en Escandinavia e entre 450 000 e 1 000 000 no oeste de Siberia e noroeste de Europa. A especie está experimentando un declive, debido principalmente á perda de hábitat, e tamén pola caza que sofre no leste de Europa e nas súas zonas de invernada africanas. A especie está clasificada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) como "case ameazada". É unha das especies ás que se lle aplica o Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-euroasiático (AEWA).
Samoa Airways
Samoa Airways, anteriormente Polynesian Airlines, é a aeroliña nacional de Samoa. A compañía fundouse no ano 1959 co nome de Polynesian Airlines, proporrcionando voos domésticos e internacionais a través do Pacífico Sur. As operación internacional suspendéronse temporalmente en 2005 e comezaron a ser operados pola nova aeroliña Polynesian Blue (posteriormente Virgin Samoa), antes de ser reanudadas baixo o novo nome da compañía, Samoa Airways, a finais de 2017.
Samoa Airways é na súa totalidade propiedade do goberno de Samoa e está baseada na súa capital, Apia. A súa sede está no edificio Samoa National Provident Fund en Beach Road e o seu principal centro de conexións é o aeroporto de Faleolo. A día de hoxe a compañía opera voos de curto alcance dentro de Samoa e da Samoa Americana, e voos de longo alcance cara Australia e Nova Zelandia.
Frota
En agosto de 2007 a frota de Samoa Airways estaba formada polos seguintes avións:
Zivar bay Ahmadbayov
Zivar bay Ahmadbayov (en azarí: Zivər bəy Əhmədbəyov), nado en Şamaxı (Acerbaixán, Imperio Ruso) en 1873 e finado en Bakú (RSS de Acerbaixán, Unión Soviética) en 1925, foi un arquitecto azarí.
Traxectoria
Zivar bay Ahmadbayov foi o primeiro arquitecto azarí cunha educación superior. En 1902, Ahmadbayov graduouse pola Universidade do Estado de San Petersburgo de Arquitectura e Enxeñaría Civil en San Petersburgo. A partir deste ano 1917, Ahmadbayov traballou como arquitecto do Governorato de Bakú, a continuación, para o Concello de Bakú. Tras o establecemento da República Democrática de Acerbaixán, Ahmadbayov tornouse o arquitecto-xefe de Bakú e ocupou este cargo ata 1922.
Unha rúa en Bakú é nomeada despois Zivar bay Ahmadbayov, e unha estatua nun parque que leva o seu nome, foi inaugurada en Bakú polo presidente de Acerbaixán Ilham Aliyev o 26 de maio de 2011.
Carlos IV de Francia
Traxectoria
Carlos foi o terceiro fillo de Filipe IV. Desde 1323 tivo que facer fronte á revolta campesiña en Flandres e, en 1324, foi sen éxito candidato á monarquía electiva xermánica. Como duque de Aquitania, Eduardo II de Inglaterra foi vasalo de Carlos, pero este se negou a render homenaxe a outro rei, e como consecuencia estoupou a coñecida como Guerra de San Sardos (1324) durante a que Carlos conquistou o ducado pero no tratado de paz, Eduardo II aceptou xurar lealdade e pagar un tributo, como consecuencia, Carlos devolveulle o ducado pero cun territorio máis reducido.
Á morte de Carlos IV sen herdeiro masculino, quedou extinguida a liña directa da dinastía dos Capetos, sucedéndolle o seu primo Filipe de Valois, pero a súa lexitimidade cuestionada foi unha das causas que conduciron á Guerra dos Cen Anos.
Igrexa de Santa Mariña de Fragas
A igrexa de Santa Mariña de Fragas é a igrexa parroquial de Fragas do concello pontevedrés de Campo Lameiro. Trátase dunha igrexa de orixe medieval que conserva parte da súa fábrica románica.
Historia
Segundo Bango Torviso trátase dunha igrexa pouco coñecida que xa debuxou Enrique Campo no ano 1908, debuxos conservados na actualidade no Museo Provincial de Pontevedra. Anos despois, 1972, Ángel del Castillo tamén a recollerá no seu Inventario monumental y artístico de Galicia.
Descrición
Consérvase pouco do que debeu ser un importante templo románico, a xulgar polos restos, principalmente a fachada occidental, a portada. A igrexa dátase na segunda metade do século XII.
Exterior
Fachada occidental. A fachada románica foi moi modificada na súa parte superior. Divídese en tres rúas, a central moito máis ancha que as laterais, por medio de dúas columnas entregas, das que só se conservan as bases áticas e dezanove tambores que conforman o fuste. Non están situadas simetricamente, a columna meridional está desprazada 10 centímetros, quizais por causa dunha torre moderna levantada ao seu carón. A rúa central divídese en tres corpos por medio de dúas impostas lisas, unha que sae dos ábacos dos capiteis da porta e paralela a esta outra que une os dous fustes das columnas.
A porta é de arco de medio punto decorado con dúas arquivoltas formadas por un toro entre dúas medias canas decoradas con estrelas de seis e sete puntas moi deterioradas. A chambrana tamén moi deteriorada, así como as dovelas coa súa decoración completamente borrada.
As arquivoltas apóianse en parellas de columnas de capiteis e bases entregas e fustes monolíticos e exentos.
miniatura|250px|Capiteis da dereita O capitel máis exterior da esquerda decórase cun lobo coas patas traseiras lixeiramente levantadas e coa cabeza cara abaixo atacando unha posible serpente. O capitel que o acompaña presenta decoración vexetal con dous tipos de follas rematadas en espiral a modo de volutas nas puntas. A decoración dos ábacos irrecoñecible polo seu desgaste.
Os capiteis da dereita representan un home agochado cos brazos estendidos e os antebrazos flexionados representando a acción de saltar, nunha esquina unha flor con botón central e sete pétalos. No outro capitel un animal semellante o do capitel do externo da esquerda que devora a un home que coa súa man esquerda tenta agarrar a cabeza da besta tentando fuxir das súas fauces.
As bases son de perfil ático con zoupas, os plintos lisos, agás o do interior da esquerda que se decora cun rectángulo cunha liña no centro.
O tímpano
miniatura|250px|Tímpano da igrexa O tímpano curiosamente apoiase sobre xambas, e non sobre mochetas como adoita ser máis común. O tímpano adórnase con mediacanas paralelas.
Represéntase no seu centro tres curiosos personaxes moi desgastados o que dificulta a percepción dos detalles. O personaxe central é máis alto, vestido con roupas ata os pes e unha especie de capa para a chuvia, levanta a man dereita en actitude de bendicir co dedo maimiño e o anular dobrados ao tempo que sostén na man esquerda sostén un báculo. Semella non ter barba. A súa dereita outro personaxe con vestido ata os pes e mangas longas co brazo dereito dobrado cara o peito portando na man unha cruz latina. a esquerda da figura central outro personaxe con vestimenta similar á do personaxe da dereita apoia sobre o peito coa man dereita un libro pechado a vez que a súa man esquerda descansa apoiada no corpo lixeiramente flexionada.
E unha obra tecnicamente moi basta ademais da forte erosión que presenta o conxunto impide apreciar máis detalles. Semella representar a un bispo acompañado por dous acólitos que portan os instrumentos necesarios para unha bendición.
Outras imaxes da igrexa
<Gallery> Ficheiro:Fragas cemiterio 1.jpg|Unha lápida do cemiterio da igrexa. Ficheiro:Fragas cemiterio 2.jpg|Detalle doutra lápida Ficheiro:Fragas cemiterio 3.jpg|Lápidas arrombadas preto do cemiterio da igrexa. Ficheiro:Fragas 01-2.jpg|vista da fachada Ficheiro:Santa Mariña de Fragas.jpg|Imaxe de Santa Mariña sobre a porta lateral </Gallery>
Tempada 2008-09 da KHL
miniatura|300px|Os xogadores do [[Ak Bars Kazan celebrando o campionato.]] A tempada 2008-2009 da Kontinental Hockey League foi a tempada inaugural desta competición euroasiática de hóckey sobre xeo. A competición comezou o 2 de setembro de 2008 e rematou o 26 de febreiro de 2009. Estivo formada por 24 equipos, e cada un disputou 56 partidos.
Chegada de xogadores da NHL
Os equipos da KHL ficharon algúns xogadores procedentes da NHL norteamericana. Xogadores como Jaromír Jágr, Alexander Radulov, Ray Emery, Sergei Brylin, Ladislav Nagy, Jozef Stumpel, Marcel Hossa, Ben Clymer, Alexei Zhitnik, Bryan Berard e Chris Simon chegaron á KHL na súa segunda edición.
Controversia
A disputa entre as dúas ligas debida a algunhas destas fichaxes supostamente foi resolvida nun acordo asinado o 10 de xullo polo cal cada liga pode pagar os contratos da outra; porén a fichaxe de Alexander Radulov fíxose pública un día despois de asinarse o acordo (aínda que a fichaxe tivera lugar dous días antes de que entrara en vigor o acordo), o que conduciu a unha investigación por parte da Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo.
Propiedade
Nun acordo do 30 de outubro, Magnitogorsk Iron and Steel Works mercou o 11.76% da KHL.
Queroseno
dereita|miniatura|Queroseno no seu envase, que normalmente é azul ou se etiqueta en cor azul. O queroseno é un hidrocarburo líquido, inflamable e incoloro, empregado principalmente como combustible para avións de reacción, que foi descuberto polo farmacéutico polaco Ignacy Łukasiewicz.
Tempada 2008-09 da KHL
Límite salarial
A liga aumentou o límite salarial.
Queroseno
Obtense a partir da destilación fraccionada do petróleo a 150 °C e a 275 °C (nun rango de cadeas de carbono de C12 a C15).
Tempada 2008-09 da KHL
Problemas económicos
O Metallurg Novokuznetsk ata o momento experimentou dificultades financeiras, en parte a causa da crise económica global. Rumoreouse que o patrocinador Evraz Group finalizaría o financiamento. Tamén se especulou con que o equipo cesase as súas operacións co cambio de ano.
Queroseno
O queroseno que se destila directamente do cru de petróleo require algún tipo de tratamento para reducir o seu contido de xofre e a súa corrosión. O queroseno tamén pode obterse por medio dun proceso de rotura molecular, convertendo as moléculas orgánicas complexas dos hidrocarburos pesados noutras máis simples para conseguir hidrocarburos lixeiros, como o propio queroseno.
Historia
Arredor do ano 850 no califato abbásida empregábase unha lámpada de aceite refinado, ou queroseno, fabricado por destilación a partir do petróleo. No seu Kitab al-Asrar (Libro dos segredos), o médico e químico Al-Razí describe dous métodos para a produción de queroseno. O primeiro implica o uso de arxila como absorbente, mentres que o segundo usaba cloruro de amonio (sal de amoníaco). O proceso de destilación repetíase ata que o produto final era moi claro e seguro de acender, é dicir, que as fraccións de hidrocarburos volátiles xa foran eliminadas. Tamén se produciu queroseno nesa mesma época a partir de lousas bituminosas e asfalto quentando a rocha e destilando a seguir o extracto que se obtiña.
Tempada 2008-09 da KHL
Problemas económicos
Polo que respecta á liga, esta creou un "paquete anticrise" para facer fronte á crise financeira. Os recortes realizaranse en gastos non salariais, como actividades previas ao partido, campos de adestramento, e eliminación das xiras de pretempada. Os salarios dos xogadores de nivel medio tamén se poden desfacer. O realiñamento en divisións terá lugar na tempada 2009-10 para reducir os gastos en viaxes.
General Dynamics
General Dynamics Corporation (GD) é unha corporación aeroespacial e de defensa estadounidense. En 2019 era o quinto contratista de defensa máis grande dos Estados Unidos e o sexto do mundo en número de vendas. A compañía ocupou o posto 92 na lista Fortune 500 de 2019 das maiores empresas dos Estados Unidos por ingresos totais. A súa sede atópase en Reston, Virxinia.
Tempada 2008-09 da KHL
Lenda
Fonte: khl.ru
General Dynamics
Formada en 1954 coa fusión do fabricante de submarinos Electric Boat e o fabricante de avións Canadair, evolucionou a través de múltiples fusións e desinvestimentos e stitures and changed markedly in the post–Cold War era of defense consolidation. A antiga Fort Worth Division de General Dynamics, que fabricou o F-16 Fighting Falcon, foi vendida á Lockheed Corporation in 1993, pero GD volveu a entrar no negocio da produción de aeronaves en 1999 ao mercar ao fabricante de avións executivos Gulfstream Aerospace.
Tempada 2008-09 da KHL
Lenda
Os puntos repártense do seguinte xeito:
Clasificación das Divisións
Conferencia Oeste
Líderes da liga
Goaltenders: mínimo de 15 partidos xogados
Máximos anotadores
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Play-offs
O campión da edición 2008-2009 da KHL foi o Ak Bars Kazan.
Líderes do playoff
Source: khl.ru
Porteiros: mínimo 5 partidos xogados
Máximos anotadores
Source: khl.ru PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
Source: khl.ru
Isabel a Católica ditando o seu testamento
Dona Isabel a Católica ditando o seu testamento é posiblemente o cadro máis coñecido do pintor purista español Eduardo Rosales. Data do ano 1864, está executado ó óleo sobre lenzo e mide 400 centímetros de ancho por 290 cm de alto. Pertence ó Museo do Prado de Madrid, onde chegou tras ser adquirido polo Estado en 1865, para o Museo Nacional (Museo da Trindade), pero tras a disolución deste en 1872 pasou, xunto co resto dos seus fondos, ó Prado. Tras ser traspasado ó Museo de Arte Moderna (MAM), reincorporouse ó Prado en 1971 ó recibir as obras do século XIX que posuía o MAM tras a súa disolución. Está exposto ó público na sala 61B.
Pilro patimouro
O pilro patimouro  ou pilro pequeno (Calidris minuta) é unha ave limícola moi pequena que cría nas zonas árticas de Europa e Asia.
Descrición
Mide de 12 a 14 cm de lonxitude cunha envergadura de alas de entre 28 e 31 cm. o peso vai dos 20 ós 30 gramos. A plumaxe da época de cría é vermelle rosada na parte superior do corpo, cun raiado fino na cabeza e no peito. A parte inferior é branca. As patas son negras, detalle que o diferencia da especie Calidris temminckii, moi semellante. A plumaxe invernal é uniformemente gris.
Jacque Vaughn
Jacque Vaughn, nado nos Ánxeles (California) o 11 de febreiro de 1975, é un ex xogador americano de baloncesto profesional, e actual adestrador dos Orlando Magic da National Basketball Association (NBA).
Queroseno
Historia
En 1846, o xeólogo canadense Abraham Gesner fixo en Charlottetown, capital da Illa do Príncipe Eduardo, unha demostración pública dun novo proceso que acababa de descubrir. Quentábase o carbón nunha retorta e obtíñase como destilado un líquido claro e lixeiro que resultaba ser un excelente combustible para as lámpadas. Abraham púxolle ao produto o nome de "Kerosene", unha contracción de keroselaion (cera de petróleo). Por desgraza, o custo de extraer o queroseno a partir do carbón era elevado, pero Gesner recordou, grazas ao seu amplo coñecemento da xeoloxía de Novo Brunswick, que existía un asfalto natural chamado albertita e que podería empregar. No entanto, o seu emprego foi bloqueado pola compañía New Brunswick Coal Conglomerate, que tiña os dereitos de extracción de carbón para toda a provincia, e contra a que perdeu unha demanda nos tribunais ao alegaren os peritos do Conglomerate que a albertita era en realidade unha forma de carbón. En 1854, Gesner trasladouse a Newton Creek, Long Island (EE. UU), onde acadou o apoio dun grupo de empresarios, que formaron a North American Gas Light Company, e á que lle cedeu as súas patentes.A pesar da súa evidente prioridade no descubrimento, Gesner non obtivo a súa primeira patente para o queroseno ata 1854, dous anos despois da patente norteamericana de James Young. O método Gesner de purificación destilación de produtos parece que era superior ao de Young, o que producía un combustible máis limpo e de mellor olor. A fabricación de queroseno segundo as patentes Gesner comezou en Nova York en 1854, e seguiu en Boston, onde se destilaba a partir de hulla e de lousas bituminosas.
Jacque Vaughn
Traxectoria
Vaughn foi elixido na 27ª posición do Draft da NBA de 1997 polos Utah Jazz. Ademais de xogar catro tempadas en Utah, xogou para os Orlando Magic, Atlanta Hawks (en dúas etapas diferentes), New Jersey Nets, e San Antonio Spurs. Xogou en 64 partidos para os Spurs na tempada 2006-07, onde se proclamou campión da NBA, e rematou a súa carreira profesional, na tempada 2008-09. Durante a súa carreira, fixo 4.5 puntos e repartiu 2.5 asistencias por partido. Tras 12 tempadas coma xogador na NBA, Vaughn volveu aos San Antonio Spurs en setembro de 2010 coma adestrador asistente.
Isabel a Católica ditando o seu testamento
Esta pintura de historia representa o momento no que a raíña Isabel dita o seu testamento. Enmarcado dentro da pintura de historia academicista do período romántico, o certo é que é dun estilo máis realista que obras precedentes de Rosales. Investiu nela ano e medio de traballo e presentouna á Exposición Universal de París de 1867. Despois volveu a Roma, onde lle chegou un telegrama dos seus amigos, o paisaxista Martín Rico e Raimundo de Madrazo, dándolle a nova do éxito acadado polo seu cadro: primeira medalla de ouro para estranxeiros. Concedéronlle a Lexión de honra.
Como recoñecemento simbólico da súa relevancia, cabe dicir que foi a primeira obra que se colgou, en presenza do Ministro de Cultura, o director do Museo e o presidente do Real Padroado, da exposición Mestres modernos. As coleccións do século XIX do Museo do Prado, coa que en 2007 se inaugurou a ampliación de Moneo.
Queroseno
Historia
Ignacy Lukasiewicz, un farmacéutico polaco residente en Lviv, estivera experimentando o proceso de destilación do queroseno con diferentes técnicas, tratando de mellorar o proceso de Gesner e aproveitando filtracións locais de petróleo. Moita xente coñecía o seu traballo pero non lle prestaban moita atención. A noite do 31 de xullo de 1853, os médicos do hospital local precisaban realizar unha operación de emerxencia, algo case imposible só coa luz das candeas. Por iso enviouse un mensaxeiro para buscar a Lukasiewicz e as súas novas lámpadas. A lámpada ardía cunha luz tan brillante e limpa que o hospital encargou varias unidades ademais dunha gran cantidade de combustible. Lukasiewicz decatouse do potencial do seu traballo e deixou a farmacia para atopar un socio industrial, e viaxou a Viena para rexistrar a súa técnica diante do Goberno. En 1854 trasladouse á rexión de Gorlice (Polonia), mandou cavar varios pozos de petróleo no sur de Polonia, e en 1859 creou unha refinaría preto de Jasło.
Usos
No pasado, o queroseno usábase comunmente como combustible para a iluminación en lámpadas de uso doméstico. Actualmente, o seu uso principal é como para avións de reacción, en concreto as variantes Avtur, Jet-A, Jet-A1, Jet-B, JP-4, JP-5 ou JP-8. A forma de queroseno RP-1, activado con osíxeno líquido, úsase como combustible para foguetes.
Tamén se emprega como disolvente orgánico, e para eliminar algúns parasitos do cabelo, aínda que isto pode ser prexudicial para a pel.
Tempada 2008-09 da KHL
Mellores porteiros
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Media de goles en contra
Queroseno
Datos económicos
Como derivado do petróleo que é, o seu prezo vai depender de factores diversos, como o custo do barril de cru, os custos de destilación e de distribución ou os impostos con que se grave en cada momento.
Tempada 2008-09 da KHL
Xogadores do mes
Mellores xogadores da KHL por mes.
Queroseno
Datos económicos
Na Unión Europea establécese un imposto especial que grava o uso de todos os hidrocarburos (entre eles a gasolina, o gasóleo, o fuel, o metano e o propio queroseno).
Tempada 2008-09 da KHL
Recoñecementos da KHL
O 15 de maio de 2009, a KHL celebrou a súa primeira cerimonia de recoñecementos. Concedéronse un total de 23 recoñecementos distintos aos equipos, xogadores, árbitros e medios de comunicación. A continuación os recoñecementos máis importantes e os seus gañadores:
Pixie, Dixie and Mr. Jinks
Pixie, Dixie and Mr. Jinks (coñecidos normalmente en Galiza coma Pixie e Dixie'') é unha serie de animación editada para televisión e producida polos Estudios de Animación de Hanna-Barbera (debuxos dirixidos e producidos por William Hanna e Joseph Barbera). As súas aventuras foron emitidas polas televisións sindicadas estadounidenses en 1958 conxuntamente cos episodios de Huckleberry Hound e mais do Oso Yogi. As tres series formaban O Show de Huckleberry Hound. Show que se siguiu emitindo até 1962. Tralo abandono de Yogi en 1960 do show, Pixie, Dixie e Jinks, contaron cun novo compañeiro o Lobo Hokey.
Circunvalación de Zagreb
A Circunvalación de Zagreb (en lingua croata Zaobilaznica Zagreba) é unha autoestrada en forma de U que circunda parcialmente ao arredor de Zagreb, Croacia. miniatura|Mapa da nova planificación da autoestrada de circunvalación. A parte máis lonxe fica no intercambiador viario de Jankomir e o intercambiador viario de Ivanja Reka que foi construído entre 1977 e 1979, mentres que a sección Ivanja Reka - Sveta Helena foi construída entre 1996 e 1999. miniatura|300px|Intercambiador de vía [[Lučko, ao termo norte da estrada A1.]] A circunvalación conta de 48.9 quilómetros de longo no trazado en torno á cidade do suburbio do noroeste de Zaprešić a Sveta Helena no nordeste. A circunvalación cruza o río Sava dúas veces, e está composto por unha ponte sobre a canle de Sava-Odra. A sección da autoestrada que conta con máis tránsito é a das seccións de Jankomir e Buzin.
Pixie, Dixie and Mr. Jinks
Non se traduciron ao galego, de feito en Galiza só se emitiu en TVE coa simpática dobraxe hispana. Cada episodio dura uns sete minutos por episodio. Contou con tres tempadas e un total de 56 capítulos.
Circunvalación de Zagreb
No intercambiador viario contabilízase un volume de tráfico viario de preto de 45.000 vehículos.
Pixie, Dixie and Mr. Jinks
Argumento
A trama de Pixie, Dixie e o gato Jinks garda certa semellanza coa da serie de Tom e Jerry; pero cun nivel de violencia menor. Os ratos fartos de ser perseguidos polo gato cunha vasoira mollada, sempre están a argallar come se vingar do micho e poder conseguir o queixo que tanto arelan. Por outra banda Pixie, Dixie e Jinks si poden falar, mentres que Tom e Jerry non. De feito a serie acouga máis nos diálogos que na acción, por mor ao reducido do orzamento. Un elemento importante da trama consiste nas explicacións dadas aos televidentes por Jinks sobre os seus plans para apañar a Pixie e mais a Dixie. Porén os seus intentos por apañalos son semepre anulados pola intelixencia dos roedores.
Circunvalación de Zagreb
É a autoestrada máis utilizada en Croacia.
Listaxe de saídas
{| class="wikitable" !scope="col"|Condado !scope="col"|Quilómetro !scope="col"|Saída !scope="col"|Nome !scope="col"|Destino !scope="col"|Anotacións Tráfico no sentido oeste segue ao longo do límite norte A2 autoestrada para Krapina and Maribor, en Eslovenia. A estrada D1 non ten fisicamente placas de sinalización ao longo da circunvalación de Zagreb. A circunvalación de Zagreb alterna entre a A2 (oeste) e A3 (ao leste) neste momento. O extremo leste da estrada D1 co termo occidental da estrada D3; as estradas estatais non son sinalizadas co paso do desvío de Zagreb Para o tráfico no sentido oeste, a saída á A4 está sinalizada co número 12, e para o tráfico no sentido leste á A3 a saída está sinalizada co número 6.
Pixie, Dixie and Mr. Jinks
Dobraxe
Non se dobrou ao galego. Característica notábel na dobraxe mexicana da serie son os acentos dos personaxes.
Caricatura Museum für Komische Kunst
miniatura|Vista xeral do museo. miniatura|Escultura de [[alce de Hans Traxler no exterior do museo.]] miniatura|Entrada. O Caricatura Museum für Komische Kunst é un museo de arte que se atopa na cidade alemá de Frankfurt. Exhibe obras de banda deseñada, así como textos, debuxos e esculturas de artistas da Escola Nova de Frankfurt.
Ramón Montes de Oca
Ramón Montes de Oca, nado o 11 de outubro de 1953 na Cidade de México e finado o 10 de novembro de 2006, foi un músico e compositor mexicano. Foi profesor da Escuela de Musica de la Universidad de Guanajuato (EMUG), fundador do Ciclo de Musica Contemporanea que era exposto no FIC (Festival Internacional Cervantino) na cidade de Guanajuato. Faleceu en novembro do 2006 cando ía de camiño á Cidade de México.
Carnéades
miniatura|180px|Carnéades, copia romana da estatua sentada exhibida na [[Ágora de Atenas, de aprox. 150 a. C., Gliptoteca de Múnic.]] Carnéades (en grego Καρνεάδης οu Κυρηναίος) (ca. 214 a. C. – ca. 129 a. C.) filósofo e orador da Antiga Grecia. Naceu na colonia grega de Cirene, converténdose máis tarde en cidadán de Atenas. Foi director da Academia desde ca. 160 a. C. até ca. 137 a. C., fundando a terceira Academia despois de ter oído as leccións de Hexésimo.
As súas doutrinas filosóficas foron difundidas polo seu discípulo Clitómaco, dado que el non as publicou. Carnéades era contrario a todo dogmatismo, sostendo tanto a imposibilidade da certeza total como da incerteza completa, así como a de chegar ao coñecemento da divindade, de igual modo negaba a posibilidade do coñecemento certo e o carácter científico das leis naturais. As súas ideas foron rebatidas con enxeño por Santo Agostiño na súa obra Contra os académicos, xa que estes académicos negaban a posibilidade de coñecer a verdade, pero afirmaban que se podían coñecer as cousas por probabilidade ou verosimilitude (é dicir, por semellanza á verdade); por iso, na obra mencionada, a un discípulo seu que defende os académicos respóndelle: «...son dignos de risa os teus académicos, que na vida queren seguir o verosímil, o semellante á verdade, ignorando esta» (II, 7, 19). Aínda que finalmente Santo Agostiño sostén que é «o segredo de Arquesilao» o que lles fai aparentar a dúbida universal ou relativa.
Traxectoria
Formou parte dunha embaixada ateniense a Roma no ano 155 a. C. co propósito de intentar minorar a multa de cincocentos talentos, imposta polos romanos aos atenienses en castigo pola destrución e saqueo da cidade de Oropo. Cóntase que, grazas á súa habilidade como orador conseguiu a redución da multa, circunstancia pola cal Filóstrato o inclúe no Libro I da súa obra «Vidas dos Sofistas» como exemplo deste tipo de filósofos.
Obra
En contraposición á doutrina dun coñecemento certo e verdadeiro da realidade, Carnéades propuxo a noción de probabilismo. Segundo o enfoque probabilista, a representación, o pathos ou estado da alma que un fenómeno produce, só pode ser considerada probable ou verosímil (a partir de tres condicións: non debe ser vaga ou confusa, non debe ser contradita, debe ter sido examinada en todos os seus detalles), pero non verdadeira. Esta formulación foi cuestionada en moitas ocasións ao longo da historia da filosofía afirmando que para que exista algo verosímil debe existir algunha verdade que sirva como modelo desa verosimilitude. Con todo, estas críticas non contemplaron dous aspectos do asunto. En primeiro lugar, que cando o probabilismo fala dunha representación verosímil refírese a unha representación que se asemellaría á idea de representación verdadeira dos dogmáticos aínda que sen ser exactamente equivalente a ela a causa do alto grao de incerteza que aínda entrañaría (a definición de verdade dos dogmáticos sería unha sorte de modelo ideal ao que aspira o verosímil). En segundo lugar, que o probabilismo non nega o acaecer dos fenómenos, o feito de que haxan cousas que nos afectan dalgún xeito e que serven tamén como modelo para xulgar a verosimilitude. Isto último podería resumirse dicindo: nada é certo, agás o fenómeno. Pero a certeza en relación a este fenómeno non supoñería necesariamente unha verdade (unha posesión directa da realidade por parte do espírito), senón unha simple adhesión sen reservas.
Hans Krása
Hans Krása, nado o 30 de novembro de 1899 en Praga e finado o 17 de outubro de 1944 nunha cámara de gas en Auschwitz, Polonia, foi un compositor musical checo.
Xunto con outros compositores xudeus, como Viktor Ullmann e Pavel Haas, contribuíu a dinamizar a vida cultural do campo de concentración de Theresienstadt, antes de ser trasladado a Auschwitz.