cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pele (volcán)
A Galileo e as sondas posteriores
dereita|miniatura|Imaxe no infravermello feita de noite, na cal se pode observa-la emisión termal do lago de lava de Pele. A sonda Galileo chegou ó sistema de Xúpiter en 1995, e dende o ano 1996 ó ano 2001, monitorizou con regularidade a actividade volcánica de Ío a través da observación da emisión termal do volcán en lonxitudes de onda próximas ó infravermello, fotografando Ío cando estaba baixo a sombra de Xúpiter para así poder apreciar mellor os puntos quentes en lonxitudes de onda visibles preto do infravermello, e fotografando Ío durante a meirande parte da súa órbita para detecta-los posibles cambios na aparencia dos depósitos de materiais difusos e nos regueiros de lava na superficie da lúa. A emisión termal de Pele foi detectada case cada vez có hemisferio de cola de Ío era fotografado cando este estaba baixo a sombra de Xúpiter. A pluma volcánica de Pele era vista de xeito intermitente e cando era vista, estaba principalmente composta de gas con ocasionais estoupidos que incrementaban o contido de po da mesma. Foi detectada só dúas veces pola Galileo en decembro do ano 1996 e en decembro do ano 2000. Nesas dúas deteccións a pluma pasou de ter 300 km de altitude a ter 426 km. A pluma foi detectada tamén polo Telescopio Espacial Hubble en outubro do ano 1999, cando a Galileo foi conducida a sobrevoa-la lúa. As observación do Hubble permitiron a detección de xofre diatómico (S2) por primeira vez na pluma do volcán Pele.
esquerda|miniatura|Comparación entre dúas imaxes do anel do volcán Pele, antes da erupción de [[Pillan Patera e despois da erupción deste patera próximo a Pele.]] Detectáronse lixeiros cambios na forma e na intensidade do gran anel vermello que rodea a Pele, observados estes cambios en imaxes diúrnas do volcán; o cambio máis notable produciuse en setembro de 1997 cando material piroclástico escuro procedente da erupción de Pillan Patera cubriu unha porción do anel vermello de Pele.
Durante os encontros da Galileo con Ío entre outubro de 1999 e outubro do 2001, a sonda observou Pele en tres ocasións usando a súa cámara e os seus espectrómetros infravermellos cando era de noite en Pele. As cámaras revelaron unha liña curva de brillantes manchas ó longo da marxe do patera de Pele (termo usado para defini-los cráteres ou depresións volcánicas en Ío, semellantes ás caldeiras). Dentro da banda escura vista de leste para oeste que esta ó longo da parte sueste do patera, foi vista unha gran emisión termal, con temperaturas e cunha distribución coincidentes cun gran lago de lava de basalto.
A emisión termal de Pele tamén sería vista en decembro do 2000 pola sonda Cassini, en decembro do 2001 polo Telescopio Keck de Hawai, e pola sonda New Horizons en febreiro do 2007.
O lago de lava
miniatura|dereita|A imaxe de máis resolución do volcán Pele, tomada pola sonda Voyager 1 en marzo do ano 1979. O volcán de Pele consiste nun cráter volcánico, tamén coñecido coma patera, cunhas dimensións de 30 por 20 km. Pele está situado no extremo norte da base da montaña coñecida coma Danubio Planum. Este patera ten múltiples niveis ou socalcos, onde a sección nordeste é a máis alta e a sección máis baixa consiste nun graben de dirección leste-oeste na parte sur do patera. A actividade volcánica en Pele, vista en imaxes tomadas pola sonda Galileo en outubro do ano 2001 cando Pele estaba inmerso na noite de Ío, semella estar limitada a uns pequenos puntos quentes térmicos ó longo das marxes do patera e esta emisión termal volvese máis intensa no graben de dirección leste-oeste na parte sur do patera. Esta distribución da actividade, combinada coa estabilidade de Pele coma punto quente en termos de temperatura e enerxía emitida, suxiren que Pele ten un gran lago de lava activo ó longo do tempo, a combinación do estilo eruptivo e a intensidade da actividade de Pele non pode ser vista noutro volcán de Ío. Os pequenos puntos quentes vistos pola Galileo representan áreas onde a codia do lago de lava rachou, ó longo das marxes do patera, permitindo así que a lava fresca quede exposta na superficie. A sección sueste do patera, unha área de terreo escuro que cobre o lago de lava que se pode ver nas imaxes da Voyager 1, é a rexión máis activa do volcán Pele, e tamén a rexión máis extensa de lava quente de Pele. Pénsase que esta área é un lugar onde ocorren vigorosos volcados da codia que cobre o patera, suxírese unha combinación dun gran fluxo de lava cara o lago dende as grandes reservas de magma das profundidades e que unha boa porción da masa de lava ascendente leva disoltos no seu interior volátiles coma o dióxido de xofre e o xofre diatómico. Dándolle a Pele ese gran brillo en lonxitudes de onda próximas ó infravermello, a actividade nesta área do patera pode se-lo resultado do fenómeno volcánico chamado fonte de lava.
As medicións da temperatura da lava dos puntos quentes térmicos observados en Pele usando o espectro de emisión próximo ó infravermello son coincidentes con lava basaltica. As medicións obtidas a través da imaxes tomadas pola sonda Galileo e a sonda Cassini de Pele suxiren unhas temperaturas máximas de coma mínimo 1250-1350 °C, pero a través do espectrómetro próximo ó infravermello da Galileo acháronse temperaturas máximas de 1250-1280 °C. Cando a emisión de enerxía e a temperatura de Pele permaneceron estables en escalas de tempo que van dos meses a anos e o longo da meirande parte das misións da Galileo, foron as medicións do brillo de Pele usando os datos obtidos pola sonda Cassini durante unha eclipse de Ío feito por Xúpiter, as que atoparon considerables variacións en escalas de tempo de minutos. Estas variacións coinciden coas variacións na distribución e tamaño das fontes de lava en Pele para os mesmos espazos de tempo.
Penas, Galegos, Lalín
Penas é un lugar da parroquia de Galegos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 18 persoas (11 homes e 7 mulleres).
Gŵyl Fair y Canhwyllau
Gŵyl Fair y Canhwyllau (en galés, "Festa das candeas de Mary") é o nome dunha festividade galesa celebrada o 2 de febreiro. É o equivalente galés da festividade goidélica do Imbolc. É unha variación da cerimonia pre-protestante das candeas levadas nunha procesión. A cerimonia cristiá está inspirada nos festivais pagáns da chegada da primavera, e algúns dos vellos ritos que continuaron en partes de Gales suxiren un ritual mesmo máis antigo.
Os límites do crecemento
Os límites do crecemento (en inglés The Limits to Growth) é un informe encargado ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) polo Club de Roma que foi publicado en 1972, pouco antes da primeira crise do petróleo. A autora principal do informe, no cal colaboraron 17 profesionais, foi Donella Meadows, biofísica e científica ambiental, especializada en dinámica de sistemas.
Descrición
A conclusión do informe de 1972 foi a seguinte: se o actual incremento da poboación mundial, a industrialización, a contaminación, a produción de alimentos e a explotación dos recursos naturais se mantén sen variación, alcanzará os límites absolutos de crecemento na Terra durante os próximos cen anos.
O informe baséase na simulación informática do programa World3, creado polos autores do informe co obxectivo de recrear o crecemento da poboación, o crecemento económico e o incremento da pegada ecolóxica da poboación sobre a terra nos próximos 100 anos, segundo os datos dispoñíbeis até a data. A tese principal do libro é que «nun planeta limitado, as dinámicas de crecemento exponencial (poboación e produto per cápita) non son sostíbeis». Así, o planeta pon límites ao crecemento, como os recursos naturais non renovábeis, a terra cultivábel finita, e a capacidade do ecosistema para absorber a polución causada polos seres humanos, entre outros.
Gundivós, Sober
Santiago de Gundivós é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 186 habitantes, 86 eran homes e 100 eran mulleres.
Valdemora
Valdemora é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 88 habitantes (INE 2011).
Dobra
O termo dobra pode referirse ás seguintes moedas:
Amais, como topónimo pode referirse a:
En xeoloxía dobra é un pregamento dos estratos.
Jaume Matas
Jaume Matas i Palou, nado en Palma o 5 de outubro de 1956, é un político balear vinculado ao Partido Popular. Foi ministro de Medio Ambiente de España e presidente do Partido Popular de Baleares e presidente do Goberno Balear en dúas ocasións, entre 1996 e 1999 e desde 2003 até as eleccións autonómicas do 27 de maio de 2007. Atópase imputado por doce delitos presuntamente cometidos durante a súa etapa no goberno balear: prevaricación, suborno, malversación, apropiación indebida, falsidade documental, tráfico de influencias, branqueo de capitais, delito fiscal e delito electoral, especialmente no contexto do caso Palma Arena.
Traxectoria
Estudou economía e empresariais (especialidade en Facenda Pública) na Universidade de Valencia. Tras ingresar no corpo de inspectores de Facenda e traballar en negocios familiares, entrou en política en 1989, cando foi nomeado director xeral de orzamentos do Goberno Balear. Desta maneira gañou a confianza do daquela presidente, Gabriel Cañellas (PP).
En 1976 afiliouse a Alianza Popular de Baleares. En 1978 accedeu á candidatura a Alcalde de Palma, cargo que ocupou un mes despois de que AP gañase as eleccións municipais en Palma no ano seguinte. Nas eleccións de 1983 volveu gañar e foi reelixido alcalde desa cidade. O cargo renovouno nas eleccións de 1987 xa como membro do Partido Popular de Baleares. Un mes despois das eleccións dese ano, o Presidente das Illas Baleares, Gabriel Cañellas nomeouno Conselleiro de Economía e Facenda, cargo que compaxinou até o final da súa alcaldía e o final da hexemonía de Gabriel Cañellas no Goberno Balear.
Vilar, Vilalonga, Sanxenxo
Vilar é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 298 habitantes en 2016 (160 mulleres e 138 homes), o que representa un aumento continuado respecto ós anos 2009, cando tiña 267 veciños, e 2004, cando eran 255.
Jaume Matas
Traxectoria
En setembro de 1991 foi nomeado Presidente do PP de Mallorca, así quedou automaticamente situado como candidato á Presidencia do Consello Insular de Mallorca nas eleccións de 1995. En 1992 Matas pasou a ser Vicepresidente do PP Balear. Nas eleccións de 1995, o PP gañou, o que permitiu a Matas formar un pacto de apoio parlamentario con Unió Mallorquina no Consello Inular de Mallorca e ser investido Presidente do mesmo. En 1996 foi nomeado Presidente das Illas Baleares por primeira vez. Ao suceder isto, puxo a Presidencia do Consello Insular de Mallorca en mans da até agora Vicepresidenta, Maria Antonia Munar (UM). Por último foi nomeado Presidente do PP Balear e deixou a Presidencia do PP de Mallorca en mans de Rosa Estaràs que foi a Vicepresidenta do Goberno Balear. Nas eleccións de 1999, gañou as eleccións pero o PSOE, UM e PSM-Entesa formaron un Pacto de Progreso que nomeou a Francesc Antich (PSOE) Presidente das Illas Baleares.
En 2003 volveuse a presentar ás eleccións autonómicas ao Parlamento Balear, obtendo a maioría absoluta e recuperando a presidencia do Goberno Balear. Durante o seu mandato (2003-2007) derrogouse a "ecotaxa" e suprimiuse o Imposto de Sucesións, entre outras políticas. Así mesmo impulsáronse autoestradas e autovías en Mallorca e Eivissa abrindo a polémica polo impacto ambiental. Durante a súa presidencia reformouse o Estatuto de Autonomía que amplía a capacidade de autogoberno coa incorporación de novas competencias.
Nas eleccións do 27 de maio de 2007 obtivo a maioría de votos pero non conseguiu formar goberno. O 21 de xuño de 2007 deixou a política. En setembro incorporouse ao Grupo Barceló, onde exerceu de comercial internacional da multinacional nos Estados Unidos, cargo que abandonou a finais de xaneiro de 2009.
Rosa Estaràs, candidata do PP ao Consello Insular de Mallorca asumiu a dirección do partido até o Congreso Rexional en 2008 e substituíu a Matas como xefa da oposición no Parlamento Balear. O 7 de setembro de 2007, Jaume Matas abandonou o cargo de Presidente de Partido Popular de Baleares, sendo elixida en substitución Rosa Estarás.
Pilar Allegue
Pilar Allegue Aguete, nada na Coruña en 1946, é unha filósofa, escritora e política galega.
Traxectoria
Estudou dous anos de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, pero trasladouse a Madrid onde se licenciou en Filosofía e Letras, sección Filosofía, na Universidade Complutense de Madrid en 1968. Foi profesora nunha filial do Instituto Isabel la Católica de Madrid.
En 1973 instalouse en Pontevedra, onde foi concelleira logo das eleccións municipais de 1979 polo Bloque Nacional Popular Galego. Impartiu clases na UNED. En 1983 obtivo unha praza na Universidade de Vigo na que é profesora de Filosofía do dereito. É doutora en Filosofía pola Facultade de Filosofía e Ciencias da Educación da Universidade Complutense de Madrid (1990). Colaborou en Festa da Palabra Silenciada e Política Gallega.
Pío XI, papa
Pío XI, nado en Desio o 31 de maio de 1857 e finado en Roma o 10 de febreiro de 1939, foi o 259º papa da Igrexa católica entre 1922 e 1939, bispo de Roma e soberano da Cidade do Vaticano desde 1922 ata a súa morte.
Primeiros anos e estudos
Nado como Achille Damiano Ambrogio Ratti en (Desio, naquela altura Reino da Lombardía-Venecia), cuarto fillo de Francesco Rati, director dunha fábrica téxtil, e de Teresa Galli. Comezou os seus estudos na escola elemental de Desio, e aos dez anos ingreso no Seminario Menor de Seveso, posteriormente estuda no Seminario de Monza e no Colexio de San Carlos de Milán, onde remata os seus estudos secundarios.
Comeza os seus estudos de teoloxía no Seminario da mesma cidade de Milán, que continúa en Roma, no Seminario Lombardo. O 20 de decembro de 1879 é ordenado sacerdote na basílica de San Xoán de Latrán.
Era un home dotado para o estudo e dunha grande erudición, tanto que os seus estudos de Filosofía chamaron a atención do papa León XIII. O ano 1882 será o da súa tripla licenciatura. O 13 de marzo na Pontificia Facultade della Sapienza consegue a titulación en teoloxía; o 9 de xuño, na Universidade Gregoriana, licenciase en dereito canónico e o 23 de xuño, sempre no mesmo ano, na Pontificia Academia de San Tomé, a licenciatura en filosofía.
Milán
Comezou como profesor de oratoria sagrada e teoloxía dogmática no seminario de Milán. Máis tarde entrará a traballar como investigador na prestixiosa Biblioteca Ambrosiana da mesma cidade, onde chegou ó máis alto grao. Chamado por San Pío X a Roma, en 1914 convértese en Viceprefecto da Biblioteca Vaticana.
Tras a primeira guerra mundial, en 1918 o Papa Bieito XV nomeouno Visitador apostólico en Polonia, cargo que se converteu en Nuncio en 1919. Pero era un home de carácter enérxico e escasas dotes diplomáticas, e pola súa actitude sobre os plebiscitos na Alta Silesia e en Prusia Occidental, que provocou o descontento de tódalas partes, o goberno polaco solicita ao Vaticano a súa marcha.
En 1921, foi creado cardeal e nomeado arcebispo de Milán. Volveu á súa cidade de orixe e destacou pola súa capacidade de traballo, a pesar do pouco tempo que exerceu este posto deixou obras como a Universidade Pontificia do Sacro Cuore, que no seu pensamento, era a continuación case natural da longa e prestixiosa tradición da Biblioteca Ambrosiana.
Papado
O 6 de febreiro de 1922, á morte de Bieito XV, foi electo papa polo Sacro Colexio Cardenalicio en Conclave. Foi un candidato de compromiso, escolleito tamén pola súa ampla formación e cultura e polo seu dominio de idiomas.
O seu papado caracterizouse polo recoñecemento do Estado italiano por parte da Igrexa, cuestión pendente dende a ocupación dos Estados Pontificios polo reino de Italia en 1870. Pío XI asinou co goberno italiano de Benito Mussolini e o rei Vítor Manuel III o Tratado de Letrán (febreiro de 1929), que deu nacemento ó estado Vaticano independente.
Este acordo, que poñía fin ó estado de cousas vixente dende 1870, fora procurado por ambas partes, e a ambas conviña. Para Mussolini, que buscaba un achegamento ós católicos, cuxa posición ante o Fascismo fora bastante fría. Para a Igrexa, o obte-lo recoñecemento de dereito do seu estado, que aínda que reducido a unha mínima expresión territorial, colocaba a este dentro do concerto das nacións do mundo, con capacidade de establecer relacións diplomáticas.
A pesar do seu intransixente anticomunismo, que compartía con quen era un dos seus colaboradores máis próximos, Uxío Pacelli, o futuro Pío XII, cara o final do seu pontificado, en marzo de 1937, Pío XI emitiu unha encíclica coñecida como Con candente preocupación (en alemán: Mit brennender sorge), en onde se condenaba nunha forma moi tépeda ó réxime nazi. A pesar do ton moi vago das afirmacións deste documento, Adolf Hitler ordenou a Reinhard Heydrich, xefe da Gestapo, que incautase e destruíse as copia do mesmo, e as relacións entre a Alemaña nazi e o Vaticano enturbáronse por un tempo.
Días despois, outra encíclica, coñecida como Divino Redentor (en latín: Divini Redemptoris), condenaba, en termos esta vez máis explícitos, ó comunismo.
Afirmouse que cara fins de 1938 Pío XI preparaba un documento similar no que se aprestaba a denuncia-lo antisemitismo do réxime nazi, pero esta encíclica, cuxos borradores foron descubertos non hai moito, nunca foi publicada debido á súa enfermidade e morte.
Outra encíclica importante do seu reinado é a denominada Quadragessimo anno que conmemorou os corenta anos da publicación da Rerum Novarum de León XIII de 1891 e na que a Igrexa católica tomaba posición por vez primeira fronte ó movemento obreiro.
Fulleda
Fulleda é un concello da Provincia de Lleida en Cataluña. Pertence á comarca de Les Garrigues.
Pío XI, papa
Papado
Pio XI morre o 10 de febreiro de 1939, cando só faltaban uns poucos meses para que estalase a segunda guerra mundial. Durante o seu pontificado, a Igrexa católica fortaleceuse como institución e comezou a ser un referente importante a nivel mundial non soamente nos aspectos relixiosos senón tamén políticos.
Fulleda
Poboación en 2004: 114 persoas segundo o Idescat.
Limita cos concellos de: Tarrés, L'Espluga Calba, Vinaixa, Senan, Vimbodí e L'Espluga de Francolí.
Xentilicio: fulledenc/a
dereita|300px|miniatura|Igrexa de Santa Maria de Fulleda
Liñarán, Sober
San Martiño de Liñarán é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 10 habitantes, 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Ciruelos de Cervera
Ciruelos de Cervera é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 117 habitantes (INE 2012).
A Areosa, Vilaño, A Laracha
A Areosa é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 92 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 39 homes e 53 mulleres.
Valdefuentes del Páramo
Valdefuentes del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 365 habitantes (INE 2011).
Physignathus cocincinus
Descrición
Os machos poden acadar até 1 m de lonxitude, e as femias até 80–90 cm. A súa cor varía dende verde brillante a pardo escura, de acordo a factores tales como o estrés ou a etapa de muda de pel na que se atope. Nas inguas teñen glándulas que distinguen a machos adultos de femias, os machos téñennas moi marcadas mentres que só se insinúan nas femias (os machos úsanas para marcar o seu territorio). A cola, que mide arredor de dous terzos do longo total do réptil, é empregada para defensa, balance e para nadar.
Especie invasora
A especie estabeleceuse en Hong Kong, probablemente por mor da liberación de exemplares mascotas.
Takatsuki
Takatsuki (高槻市, たかつきし, Takatsuki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó norte da prefectura, na parte Hokusetsu (signífica a parte norte de Settsu), no centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 105,31 km² de superficie, unha poboación de 354.020 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.360 hab./km².
O concello de Takatsuki limita cos concellos de Ibaraki, Settsu, Neyagawa, Hirakata, Shimamoto (da prefectura de Osaca);Kameoka e Quioto (da prefectura de Quioto).
Unió Mallorquina
Unió Mallorquina foi un partido político cuxo ámbito de actuación era a illa balear de Mallorca. A súa ideoloxía era liberal e definíase como nacionalista. Pertencía á Internacional Liberal e ao Partido Europeo Liberal Demócrata Reformista. O 28 de febreiro de 2011 anunciou a súa disolución debido aos numerosos casos de corrupción e a súa transformación en Convergència per les Illes.
A Aguieira, As Grañas do Sor, Mañón
A Aguieira é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2011 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres), cinco menos ca en 1999.
Masacre de Cannstatt
miniatura|400px|Expansión do [[Imperio carolinxio]] O masacre de Cannstatt (en alemán, Blutgericht zu Cannstatt), que tivo lugar no ano 746, fai referencia ao asasinato da case totalidade dos nobres do pobo xermánico dos alamáns.
Contexto histórico
Despois dunha nova incursión dos alamáns en territorio franco, o carolinxio Carlomán, Mordomo de palacio de Austrasia, convocou en Cannstatt un placitum, é dicir, unha asemblea xudicial pública. Estas asembleas eran reunións solemnes onde todos os homes libres tiñan que ir para homenaxear ao seu líder e onde se trataban os asuntos públicos baixo o poder real. A asemblea celebrouse en Cannstatt, porque era entón un dos principais bastións do ducado de Alamania.
Desenvolvemento dos eventos
Durante a asemblea, Carlomán puxo en dúbida a lealdade dos príncipes alamáns, acusando á nobreza alamana de ter participado nos levantamentos dos duques Teodebaldo, duque de Alamania, e Odilón, duque de Baviera. Todebaldo, fillo de Lanfrid, que era feudatario de Carlos Martel, pretendeu recuperar a súa independencia e renovar o ducado e sublevouse no 741 e porque se vía, como Odilón, ao mesmo nivel que os carolinxios.
Durante a asemblea, Carlomán puxo en dúbida a lealdade dos príncipes alamáns, acusando á nobreza alamana de ter participado nos levantamentos dos duques Teudebaldo de Alamania e Odilón de Baviera. Despois do xuízo, mandou executar a gran parte da nobreza e desposuíu a outra parte dos seus privilecios en circunstancias bastante problemáticas. Non se sabe se a nobreza alamana foi derrotada por enganos, ou xulgada por traizón en público e logo executada.
Consecuencias
As consecuencias desta sanguenta asemblea foron políticas e territoriais. Por unha banda, o xuízo de Cannstatt puxo fin á rebelión dos alamáns contra os francos e, de xeito máis xeral, puxo fin ás recorrentes incursións destes en territorio franco. Por outra banda, as posesións de fala alemá pasaron ao control dos francos, que así ampliaron o seu dominio. Este reino Alamán, que incluía a maior parte de Alsacia, a Suíza de fala alemá, Baden-Württemberg en Alemaña e Vorarlberg en Austria, pasarían a formar parte do Imperio carolinxio.
O territorio alamán foi dividido en dous condados que se ofreceron a dous condes francos: Warin e Ruthard. Con Ruthard, a familia dos Welfen, que máis adinate será famosa, estableceuse en Alamania.
Club Deportivo Xuvenil
O Club Deportivo Xuvenil (en castelán: Club Deportivo Juvenil), coñecido como Deportivo Xuvenil ou simplemente Xuvenil, foi un club de fútbol galego da cidade da Coruña. Foi fundado en 1940 co nome de Club Deportivo Aprendices de la Fábrica de Armas por Rodrigo García Vizoso, ex xogador do Deportivo da Coruña. Foi un club asociado ó Deportivo, con funcións de filial, mais manténdose como club independente. En 1963, fusionouse co Fabril, filial do Deportivo da Coruña. Pasou a meirande parte da súa existencia na Terceira División, xogando unha única tempada na Segunda División, sendo un dos 12 equipos galegos que participou na categoría e o único da cidade herculina xunto ó Deportivo en facelo.
Historia
Ó termo da Guerra Civil, o ex xogador do Deportivo da Coruña Rodrigo García Vizoso entrou a traballar na Fábrica de Armas da Coruña. No seo da fábrica, fundou un equipo formado por aprendices chamado Club Deportivo Aprendices de la Fábrica de Armas, no que el mesmo exercía de adestrador. O club comezou a competir nas divisións de modestos da cidade, proclamándose campión da Liga e da Copa da Coruña.
En 1944, o nome do club mudou polo de Club Deportivo Juvenil. O seu rendemento foi tan superior ó resto dos equipos integrantes da división de modestos da cidade herculina que decidiu pasar a competir nas divisións rexionais. Coa fichaxe do internacional Chacho, conseguiu o ascenso á Terceira División. O Xuvenil converteuse entón nun equipo asociado ó Real Club Deportivo da Coruña, coa función de filial, mais mantendo a súa estrutura independente.
Na tempada 1953-54 conseguiu ascender á Segunda División, despois de proclamarse campión do Grupo I tras vencer 3-0 ao Lemos na antepenúltima xornada. O Xuvenil aliñou naquel histórico encontro a Leal, Antelo, Manín, Nano, Ríos, Juananco, Vegazo, Calvo, Rilo, Rábade e Arias. Rodrigo renunciou ao seu posto de adestrador despois de 15 anos, sendo contratado no seu lugar Eduardo Viso. O equipo comezou a súa andaina na categoría de prata cun empate a dous goles contra o Sporting de Gijón no Molinón, sendo Rilo o autor do primeiro gol. Nas seguintes 20 xornadas, conseguiu só tres vitorias, e tras unha derrota por 7-1 contra Osasuna que deixou o equipo ao bordo dos postos de descenso, Viso presentou a súa dimisión, sendo substituído por Waldo Botana, xogador do club. Finalmente o equpo acabou último e regresou á Terceira División.
A finais dos anos cincuenta, o Real Club Deportivo da Coruña —que tamén tiña un convenio de filiación co Fabril—, ante os problemas económicos que atravesaban tanto o Xuvenil coma o Fabril, propuxo a fusión de ámbolos dous clubs, a cal non se chegou a producir porque o Xuvenil quería que o seu nome prevalecese e o Fabril non estaba disposto a aceptalo. Naquela altura, os dous equipos militaban na Terceira e mantiñan unha gran rivalidade. Na tempada 1959/60, o Fabril gañou 0-2 ó Xuvenil na penúltima xornada, condenándoo a descender á Serie A Rexional. O club deixou de competir no remate da tempada 1960/61 e en 1963 aceptou a proposta de fusión co Fabril SD, club que ese mesmo ano se converteu en filial do Deportivo da Coruña e mudou o seu nome polo de Fabril Deportivo.
Uniforme
Camisola con raias verticais estreitas brancas e azuis e pantalón azul. Durante un tempo o club recibía as camisolas branquiazuis a través de Mariano Veloy, ex xogador do Xuvenil e xogador naquela altura do Espanyol, que vestía un uniforme coas mesmas cores.
Escudo
Esta composto por unha bandeirola triangular con raias branquiazuis verticais coas siglas CDJ (Club Deportivo Juvenil) no seu interior. Enriba da bandeirola hai un balón de fútbol de estilo clásico (con paneis alongados) e detrás atópase unha bandeira con raias branquiazuis horizontais a ondear.
Dobra (San Tomé e Príncipe)
A dobra é a moeda de curso legal de San Tomé e Príncipe. Abréviase Db e está dividida en 100 céntimos.
A primeira dobra (STD) foi introducida en 1977, substituíndo ao escudo santomense. Debido á inflación, en 2018 a dobra foi reconvertida (STN) cunha taxa de conversión de 1000 a 1.
Primeira dobra
En 1977 introducíronse as moedas de 50 céntimos, 1, 2, 5, 10, e 20 dobras. Agás as de 50 céntimos e 1 dobra, de latón, todas estaban feitas dunha aliaxe de níquel e cobre, así como a de 50 dobras introducida en 1990. Nestas moedas estaba representada unha combinación de produtos alimenticios e flora e fauna local. Aínda que hoxe en día apenas se ven en circulación debido á grande inflación do país, estas moedas nunca foron retiradas e aínda se poden usar.
En 1997 introduciuse unha serie nova de moedas con valores máis grandes, de 100, 250, 500, 1.000 e 2.000 dobras. As dúas primeiras son redondas e as outras teñen forma de heptágono con curvas de largura constante. Feitas de aliaxe de aceiro e níquel, representan temas de vida salvaxe.
Todas as moedas levan inscrito o escudo de armas do país na parte dianteira, e a frase "Aumentemos a Produção" e o valor no reverso.
Segunda dobra
Coa reconversión da dobra en 2018, introducíronse novas moedas cos valores de 10, 20 e 50 céntimos, así como 1 e 2 dobras.
Primeira dobra
O 30 de setembro de 1977, o Banco Nacional de San Tomé e Príncipe introduciu os billetes de 50, 100, 500 e 1.000 dobras. En 1996, introducíronse billetes de 5.000, 10.000, 20.000 e 50.000 dobras, mentres que os antigos billetes foron substituídos por moedas en 1997. No 2006, emitiuse unha nova serie con melloras de seguridade.
Todos os billetes levan impreso o retrato do rei Amador, excepto o de 100.000, que leva o retrato de Francisco José Tenreiro.
Segunda dobra
Coa reconversión da dobra en 2018 (1 nova dobra equivale a 1.000 dobras antigas), introducíronse os billetes de 5, 10, 20, 50, 100 e 200 dobras. Os billetes de 5 e 10 dobras, están feitos de polímero, e todos eles levan imaxes de diversas bolboretas por diante, e imaxes de vida salvaxe local por atrás.
Acordo con Portugal en 2009
En xullo de 2009, o goberno de San Tomé e Príncipe asinou un acordo de empréstito con Portugal, país do que foi colonia. Con este acordo pretendíase ligar a dobra co euro. Portugal proporcionaría un máximo de 25 millóns de euros nun movemento aprobado pola Comisión Europea. San Tomé e Príncipe afirmaba que esta ligazón entre a dobra e o euro garantiría estabilidade ao país. Tardaron un ano en negociar o acordo que se fixo efectivo en xaneiro de 2010. O acordo era similar a outro que Portugal asinara dez anos antes con Cabo Verde.
Reconversión da dobra
O 25 de agosto de 2017, o Banco Central de San Tomé e Príncipe anunciou a reconversión da dobra, en conmemoración do 25 aniversario do banco. A nova dobra equivale a 1.000 das antigas dobras.
Lobios, Sober
San Xillao de Lobios é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 102 habitantes, 52 eran homes e 50 eran mulleres.
Calan Mai
Calan Mai ou Calan Haf é unha festividade celebrada en Gales o 1 de maio que festexa o primeiro día de verán. As celebracións comezan antes do solpor, coñecido como May Eve, con fogueiras; e coma no Calan Gaeaf, a noite anterior (Nos Galan Mai) é unha Ysbrydnos, ou "noite dos espíritos", momento no cal andan fóra e é posible practicar a arte da adiviñación. A tradición do acendido das fogueiras faise anualmente no sur de Gales dende mediados do século XIX. É o equivalente galés da festa goidélica da Beltane.
Cita
Dafydd ap Gwilym (1340-1380) escribiu sobre esta tradición:
Harold Abrahams
Harold Maurice Abrahams, nado en Benford o 15 de decembro de 1899 e finado en Enfield o 14 de xaneiro de 1978, foi un atleta británico valedor da Orde do Imperio Británico. Foi campión nos Xogos Olímpicos de verán de 1924 en 100 metros lisos, feito no que se inspirou a película Chariots of Fire de 1981.
Biografía
O pai de Abrahams, Isaac, emigrou a Inglaterra desde a antiga Polonia (que formaba parte do Imperio Ruso) dunha zona que actualmente é Lituania. Traballou nas finanzas e asentouse en Bedford coa súa muller galesa, Ester. Abrahams foi o irmán máis novo doutro atleta británico, o saltador de lonxitude sir Sidney Abrahams. Estudou en Bedford no Repton School e no Gonville e Caius College da Universidade de Cambridge, despois preparouse para ser avogado. Antes de ir a Cambridge foi tenente primeiro do exército británico.
Sprínter foi saltador de lonxitude desde a súa nenez, continuou competindo mentres estivo a estudar en Cambridge. Conseguiu praza no equipo británico dos Xogos Olímpicos de verán de 1920. Estes xogos non foron moi exitosos para Abrahams que foi eliminado en cuartos de final de 100 e 200 m. lisos, e rematou vixésimo en salto de lonxitude. Tamén competiu en relevos 4 x 100.
Despois de dominar os torneos nacionais de carreiras de sprint e de salto de lonxitude, Abrahams preparouse por libre para conseguir as medallas dos Xogos Olímpicos de verán de 1924, en París, Francia. Eric Liddell presentoulle ao adestrador Sam Mussabini, e Abrahams, apoiado polo seu irmán, contratouno.
Durante seis meses Sam Mussabini adestrou a Abrahams nos 100 metros lisos, cos 200 metros lisos como obxectivo secundario. Cun vigoroso adestramento Abrahams perfeccionou a súa saída, zancada e estilo. Un mes antes dos Xogos de 1924, Abrahams fixou o récord de salto de lonxitude en 7,3787 metros, un récord que se mantería durante os próximos 32 anos. Ese mesmo día correu as 100 iardas en 9,6 segundos, pero o récord non se recoñeceu porque a pista tiña unha lixeira inclinación cara abaixo.
Abrahams gañou os 100 m. lisos, batendo a todos os favoritos estadounidenses (incluído o gañador da medalla de ouro de 1920 Charlie Paddock). En terceiro lugar quedaría Arthur Porritt, máis tarde gobernador xeral de Nova Zelandia. A carreira de 100 m. lisos da Olimpíada de París de 1924 tivo lugar o 7 de xullo ás 7,00 PM, desde ese día, todos os anos, o 7 de xullo ás 7,00 PM Porritt e Abrahams cearon xuntos, ata a morte de Abrahams. Na carreira de 200 m. chegou á final, rematou no sexto e derradeiro posto, (Eric Liddell tamén correu os 200 m. e rematou terceiro). Como corredor de apertura no equipo de relevos 4x100, Abrahams gañou unha segunda medalla olímpica, unha de prata. Abrahams non competiu en salto de lonxitude.
En maio de 1925, Abrahams racha unha perna mentres posaba para os fotógrafos e a súa carreira atlética rematou. Volve á avogacía. En 1928, foi capitán do equipo olímpico británico en Ámsterdam e editor do Official British Olympic Report para eses Xogos. A raíz deste feito traballou como xornalista deportivo durante corenta anos, comezando como comentarista radiofónico de deportes na BBC. En 1936, retransmitiu para a BBC a Olimpíada no Berlín nazi. Posteriormente, foi presidente da Asociación Atlética Xudía. Máis adiante foi presidente da Asociación Atlética de Afeccionados. Abrahams converteuse ao catolicismo en 1934.
En 1935 Abrahams casou coa soprano Sybil Evers (mal chamada Sybil Gordon na película Chariots of Fire). Escribiu numerosos libros, entre outros “The Olympic Games, 1896-1952” e “The Rome Olympiad, 1960”. Foi cronometrador para a milla de 4 minutos de Roger Bannister.
Harold Abrahams morreu en Enfield o 14 de xaneiro de 1978, aos 79 anos. Foi soterrado no cemiterio de San Xoán o Batista en Great Amwell, Hertfordshire.
Harold Abrahams foi homenaxeado polo English Heritage cunha placa azul na súa antiga casa en Golders Green, noroeste de Londres. A placa foi descuberta pola súa filla Sue Pottle e o seu sobriño Tony Abrahams. Viviu en Hodford Lodge, nº 2 de Hodford Road, de 1923 a 1930, anos durante os que acadou grandes éxitos, incluída a súa famosa vitoria en París nos 100 metros lisos.
Abrahams foi inmortalizado na película de 1981 Chariots of Fire, que gañou catro Óscar incluíndo o da mellor película. A homenaxe no seu funeral serve como argumento da película, que conta a súa historia, así como a de Eric Liddell. Foi incorporado ao International Jewish Sports Hall of Fame (Sala da Fama do Deporte Xudeu Internacional) en 1981.
Abrahams foi moi respectado. O defunto Norris McWhirter, fundador do Libro Guinness dos Récords Mundiais, comentou unha vez que Abrahams “guiado pola súa pura forza de vontade e con moi poucos apoios ergueu o atletismo dun deporte minoritario a un importante deporte nacional”.
Iowa Cubs
Os Iowa Cubs son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Des Moines, Iowa. O club, de clase Triple-A, compite na Midwest Division da International League. Anteriormente competiron na American Association (1969–1997) e na Pacific Coast League (1998–2020). Desde o ano 1981 están afiliados aos Chicago Cubs da Major League Baseball, estando anteriormente afiliados aos Oakland Athletics, aos Chicago White Sox e aos Houston Astros. O equipo disputa os seus xogos como local no Principal Park, un estadio inaugurado en 1992 con capacidade para 11.500 espectadores.
Neoimpresionismo
miniatura|350px|[[Tarde de domingo na illa da Grande Jatte, de Georges Pierre Seurat. Exponse no Art Institute of Chicago.]]
Neoimpresionismo foi un termo creado polo crítico de arte francés Félix Fénéon no ano 1887 para caracteriza-lo movemento que se estaba a dar na arte de finais do século XIX liderado por Georges Seurat e Paul Signac, que primeiro exibiron as súas obras en 1884 na mostra da Société des Artistes Indépendants en París. O termo de Fénéon sinalaba que as raíces destes desenvolvementos situábanse nas artes visuais do Impresionismo, mais ofrecíase, á súa vez, unha nova lectura da cor e a liña na práctica de Seurat e Signac, e o contexto teórico dos escritos de Chevreul e Charles Blanc.
Natxo González
José Ignacio "Natxo" González Sáenz, nado en Vitoria o 29 de xullo de 1966, é un ex futbolista e actual adestrador de fútbol español.
Traxectoria
O 11 de xuño de 2017 firmou polo Real Zaragoza, en Segunda División, un contrato por dúas temporadas.
O 15 de xuño de 2018 anunciouse un acordo entre o adestrador (daquela técnico do Real Zaragoza) e o Deportivo da Coruña, para facerse cargo do equipo durante a tempada 2018–19, con opción a outra. Foi presentado o 20 de xuño. O 7 de abril de 2019 foi destituído, logo dunha derrota en Riazor fronte o Rayo Majadahonda (0–2). A súa bagaxe foi de 13 vitorias, 15 empates e 5 derrotas. O seu substituto foi José Luis Martí.
O 13 de decembro de 2020 converteuse no novo técnico do Club Bolívar boliviano. O 23 de maio de 2021 foi destituído, tras a eliminación do equipo da Copa Suramericana.
Cogollos
Cogollos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 498 habitantes (INE 2012).
Galería de imaxes de Xermade
Galería de imaxes do concello de Xermade na provincia de Lugo.
Michel Martelly
Michel Joseph Martelly, nado o 12 de febreiro de 1961 en Port-au-Prince, máis coñecido como Sweet Micky, é un músico e político haitiano.
Carreira musical
Fillo dun capataz dunha industria petrolífera, Martelly aprendeu a tocar o piano de maneira autodidacta. Despois de tentar estudar Medicina sen éxito, comezou a estudar Ciencias, pero deixou a universidade sen rematar a carreira, e alistouse na Academia Militar de Haití, de onde tivo que liscar logo de deixar embarazada a filla dun xeneral. Emigrou aos Estados Unidos logo de casar cunha cidadá dese país, e seis meses despois regresou a Haití divorciado, en 1986. Volveu emigrar aos Estados Unidos cunha moza, coa que tivo o seu primeiro fillo en Miami, pero aos poucos meses regresa a Port-au-Prince, onde comeza a tocar os teclados en locais nocturnos.
Foi un dos primeiros en tocar kompa, un estilo de música de baile caribeño, cantado en crioulo haitiano. Nesas é cando lanza a súa banda, Sweet Micky, e comeza a labrar unha sona como performer, dando concertos provocadores e empregando letras satíricas inzadas de comentarios sociopolíticos. En 1988 gravou o seu primeiro álbum en solitario, Ooo La La, que foi un grande éxito, e ao ano seguinte Konpas Foret des Pins. Dende entón Martelly gravou catorce álbums, ata que anunciou a súa retirada en 2006. Porén, en 2008 regresaba aos escenarios.
Política
Situado á dereita do espectro político, ten vencellos cos partidarios do golpe de estado de 1991, que derrubou o presidente Jean-Bertrand Aristide De feito, o club que rexentaba era o centro de actividade nocturna de boa parte dos militares golpistas.
En xullo de 2010 anunciou a súa candidatura ás eleccións lexislativas e presidenciais de Haití pola formación Repons Peyizan. Despois de quedar terceiro por unha presada de votos (co 21.84%), pasou á segunda rolda logo de que o segundo clasificado, Jude Célestin tivera que retirarse logo de acusacións de fraude masiva. Na segunda volta enfrontouse a Mirlande Manigat o 20 de marzo de 2011, e resultou elixido presidente de Haití por unha ampla diferenza.
A Igrexa, As Grañas do Sor, Mañón
A Igrexa é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 17 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Yom Kippur
O Yom Kippur (en יום כיפור, "Día do Perdón") é unha das datas máis importantes do xudaísmo, celebrada unha vez por ano. Coñécese como o día da expiación, do perdón e do arrepentimento de corazón ou dun arrepentimento sincero. É, ademais, o último dos dez días de arrepentimento.
No calendario xudaico comeza no crepúsculo que inicia o décimo día do mes hebreo de Tishrei (que coincide con setembro, outubro ou novembro), continuando ata o seguinte solpor. Os xudeus tradicionalmente observan este festivo cun período de xaxún de 25 horas e oración intensa.
Observancia
O Levítico ordena o establecemento dun día santo o décimo día do sétimo mes como día de expiación dos pecados. Chámao Sabbath de Sabbaths. Tamén decreta o día do Yom Kippur como día estrito de descanso. Existen cinco prohibicións adicionais que se observan tradicionalmente, detalladas na tradición xudía oral (Mishnah tratado Yoma 8:1):
A esencia destas prohibicións é causar aflición ao corpo, dando, entón, prioridade á alma. Segundo a perspectiva xudaica, o ser humano está constituído polo yetzer hatóv (o desexo de facer as cousas correctamente, que se identifica coa alma) e o yetzer hará (o desexo de seguir os propios instintos, que corresponde ao corpo). O desafío da vida é "sincronizar" o corpo co yetzer hatóv. No Talmud faise unha analoxía entre un cabalo (o corpo) e un cabaleiro (a alma): É sempre mellor que o cabaleiro estea enriba do cabalo.
Para lograr a expiación, débese:
Oracións
Durante as oracións fálase o Vidui, unha confesión, e Al Chet, unha listaxe de transgresións entre o home e Deus e o home e os seus semellantes. Cómpre notar dúas cousas: primeiro, as transgresións están en orde alfabética (en hebreo). Isto torna a listaxe bastante abranguente, alén de permitir a inclusión de calquera transgresión que se queira na letra apropiada.
En segundo lugar, o Vidui e Al Chet están en plural, o que pretende transmitir a idea de que o pobo xudeu é un pobo "entrelazado", onde todos deben ser responsábeis polos outros. Mesmo non cometendo unha determinada ofensa, preténdese transmitir unha carga de responsabilidade por aqueles que a cometeron, especialmente se a transgresión puidese ser evitada por aqueles que non cargaron coas culpas.
Día do Perdón
Ao longo de todo o ano a persoa comete toda sorte de erros e pecados, voluntarios e involuntarios. O proceso da teshuvá (arrepentimento, retorno ao ben) non poderá realizarse maxicamente nun día. A tradición xudaica coloca ao mes de Elul, sexto mes do ano, como prefacio para ir preparando o home para a reflexión profunda, ata o gran camiño interior. Cedo, nas mañás de Elul óuvese o son do shofar.
A expiación, Kippur, na raíz hebraica, refírese ao "que cobre", ou sexa, o castigo que envolve o acto perverso. Todo o que se pode anular, deter ou parar é o castigo; mais non o acto cometido; ese acto está aí e a única maneira de superalo é a través dunha modificación transcendental da conduta persoal posterior. Os actos son do home, seguirán sendo del, e a consecuencia, a súa responsabilidade. Deus pode apagar o castigo, non o acto. O xaxún que acompaña todo o día do perdón pola súa parte non fai milagre. O xaxún do día non sacrifica nada a favor de Deus, sendo que tal idea sería eminentemente pagá. O que fai é reconcentrar o home no seu espírito, afastalo, por algunhas horas, da servidume do home ao corpo e ás súas necesidades.
Obsérvase tamén que as máis das accións ou transgresións teñen dúas polaridades: unha do home en relación ao home e a outra, do home en relación a Deus. A primeira é a da vida diaria, exterior, social e inter-humana. A outra, do ámbito da alma, é o segredo da consciencia. A primeira é cousa de homes, e os homes teñen que resolvela: "as transgresións que van de home a home, non son expiadas polo Yom Kippur, se antes non foren perdoadas polo próximo".
Por iso adoita pedirse previamente o perdón dos semellantes: se eles non perdoan, Deus non poderá intervir.
Xaxún no Yom Kippur
É o día do perdón, cando Deus perdoa a todo Israel. Durante ese día, nada pode ser comido ou bebido, mesmo auga. Non se permite lavar a boca, cepillar os dentes ou bañar o corpo. Soamente o rostro e as mans poden ser lavados pola mañá, antes das oracións. Non se pode cargar nada, acender lume, fumar, nin usar electricidade. O xaxún non está permitido para nenos menores de oito anos, persoas gravemente enfermas, mulleres embarazadas e aquelas que deron á luz hai menos de trinta días.
Se unha persoa, mentres estiver xaxuando en Yom Kippur, pasar mal, a punto de case esvaecer, débeselle dar comida ata que se recupere. Se houber perigo dunha epidemia, e os médicos da cidade aconsellaren que é necesario comer a fin de resistir a molestia, esíxese que todos coman.
Existen outras prohibicións, alén daquelas contra traballar, comer ou beber. As relacións sexuais están prohibidas, ben como o uso de perfumes e unturas, excepto para fins médicos. Alén diso, os zapatos e outras pezas da indumentaria feitas de coiro non se poden empregar no Yom Kippur, pois non se pode usar ningún material para o cal fose necesario matar un animal.
Tralo Yom Kippur, espérase que haxa festa e alegría, non perdendo de vista o feito de que o festivo é un día santo de xúbilo.
Os pazos de Ulloa
Os pazos de Ulloa é unha novela de Emilia Pardo Bazán publicada por primeira vez en 1886 co título orixinal en castelán de Los pazos de Ulloa. Foi traducida ao galego por Olga Patiño Nogueira e publicado en 2001 por Toxosoutos.
Historia e características
Trátase, dentro do realismo literario español, da novela que mellor exemplifica a corrente naturalista, ao reflectir a aceptación das teorías positivistas aplicadas á literatura polo escritor francés e pai do naturalismo Émile Zola. En 1887 publicouse a continuación da obra, La madre naturaleza.