cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fender Jazz Bass
miniatura|250px|Fender Standard Jazz Bass do 2003 O Fender Jazz Bass (Jazz Bass ou J-Bass) foi o segundo modelo oficial de baixo presentado por Fender. Apareceu en 1960 como unha especie de versión Deluxe do Precision Bass. O modelo debe o seu nome a que foi presentado como a versión "en baixo" da guitarra Jazzmaster de Fender, que á súa vez pertencía á gama alta do catálogo de Fender, dirixida a músicos avanzados da técnica de jazz.
Características técnicas
O instrumento presenta un corpo lixeiramente diferente ao do do Precision, asimétrico e contornado, e conta cun mastro notablemente máis estreito que o do Precision, co obxectivo final de facilitar máis a execución aos baixistas e guitarristas que adoptaban o novo instrumento. Para a construción do modelo recorreuse desde o principio ás mesmas madeiras que se empregaban para o Precision: ameneiro para o corpo e pradairo para o mastro
O Jazz Bass presenta dúas pastillas de bobinado simple con oito polos magnéticos cada unha, e tres rotores de control situados sobre unha placa metálica na parte inferior dereita do corpo do instrumento: dous controlan o volume individual de cada pastilla e o outro controla o ton de ambas. A pastilla máis próxima á ponte entrega un son brillante, compacto e definido, mentres que a do mastro dá un son máis grave e redondo. A posibilidade de mesturar os volumes de ámbalas dúas pastillas outorga ao J-bass unha maior versatilidade sonora respecto ao P-bass, e o feito de que estean conectadas en paralelo e presenten unha polaridade inversa, contribúe a reducir o ruído de masa e permite un son máis rico en frecuencias medias e menos agresivo que o do Precision bass.
Valoración
O Fender Jazz Bass é un instrumento clásico e, pola súa versatilidade, foi un dos instrumentos máis usados por músicos de todos os xéneros. Paradoxicamente, foi precisamente no jazz onde tivo que esperar máis para lograr a súa total aceptación: o primeiro músico de relevancia en usar un J-bass foi, neste campo, Jaco Pastorius. Sentou cátedra na fabricación de baixos eléctricos e aínda hoxe, é un modelo co que se comparan os novos deseños.
O modelo orixinal Jazz Bass foi deseñado e continua sendo producido por Fender, mais o termo úsase hoxe en día para facer referencia a calquera instrumento fabricado seguindo o deseño básico de construción e electrónica. De feito, existen innumerables marcas e luthieres que, inspirados no modelo orixinal, construíron instrumentos que, respectando a estética, melloran, nalgúns casos, as súas prestacións sonoras. Como exemplos podemos citar os instrumentos fabricados por Roger Sadowsky ou Mike Lull
Versións do Jazz Bass
A continuación hai unha lista exhaustiva das diferentes versións que se coñecen do J-bass, segundo ano e orixe de fabricación. A non ser que se mencione o contrario, as características de cada versión corresponden coas do modelo base, isto é:
Modelos estadounidenses de reedición
esquerda|miniatura
Brays Efe
Brays Fernández Vidal, nado nas Palmas de Gran Canaria o 30 de setembro de 1988, é un actor galego máis coñecido como Brays Efe, que acadou sona polo seu papel na serie web Paquita Salas.
Traxectoria
miniatura|Brays Efe nos Premios Goya 2018. Naceu nas Palmas de Gran Canaria, aínda que se criou nunha granxa en Vilariño (Nigrán). Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade Complutense de Madrid e traballou como xornalista, axudante de casting e locutor de radio. Asemade, escribiu e dirixiu tres curtametraxes e dúas obras para microteatro.
Como actor, tivo o seu primeiro papel protagonista no filme Cómo sobrevivir a una despedida, dirixido por Manuela Burló Moreno, e onde compartiu cartel con Natalia de Molina, María Hervás, Úrsula Corberó e Celia de Molina. Pouco despois acadou popularidade encarnando a Paquita Salas na serie web Paquita Salas, que lle valeu o premio Feroz ó mellor actor protagonista dunha serie en 2017. Representou esa personaxe durante as tres tempadas da serie e tamén na gala dos Premios Goya 2018, onde realizou un monólogo.
Robert Mugabe
Traxectoria
Malia ser reelixido para o cargo en varias ocasións, a oposición ten denunciado a existencia dunha violenta represión e múltiples fraudes electorais, as mais recentes en 2002 e 2008. Moitos medios de comunicación internacionais consideran a Mugabe un ditador no sentido contemporáneo do termo, e o principal responsable da profunda crise económica e humanitaria que padece Cimbabue, así como do masacre étnico que tivo lugar nos anos 80 sobre o pobo matabele e na que perderon a vida mais de 20.000 persoas.
En novembro de 2017 destituíu o seu vicepresidente, Emmerson Mnangagwa, que fuxiu a Suráfrica. Pouco despois, o xeneral Constantino Chiwenga, apoiado por elementos das Forzas de Defensa de Cimbabue e membros da facción de Mnangagwa, coñecida como Lacoste, deu un golpe. Despois de perder o apoio do ZANU-PF, Mugabe dimitiu, e Mnangagwa regresou a Cimbabue para asumir a presidencia.
Ana María Penas
Ana María Penas Balchada, nada en Pontevedra o 21 de decembro de 1971, é unha deportista galega que competiu en piragüismo na modalidade de augas tranquilas, gañadora de catro medallas no Campionato Mundial de Piragüismo entre os anos 1997 e 2001 e sete medallas no Campionato Europeo de piragüismo entre os anos 1997 e 2001.
Participou en tres Xogos Olímpicos de Verán, entre 1992 e 2000, a súa mellor actuación foi un sexto posto logrado en Atlanta 1996, na proba de K4 500 m.
José Carlos Pace
José Carlos Pace, nado o 6 de outubro de 1944, en São Paulo e finado o 18 de marzo de 1977 en Mairiporã, San Paulo, foi un piloto do Brasil. Participou en 73 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 4 de marzo de 1972. Gañou unha carreira, logrou seis podios e anotou un total de 58 puntos no campionato. Tamén fixo unha pole position.
Andaina
miniatura|left|Pace pilotando un [[Ferrari 312PB en Nürburgring en 1973.]]
Pace foi contemporáneo dos irmáns Fittipaldi, Wilson e Emerson, e comezou a correr no Brasil a finais de 1960. Viaxou a Europa en 1970 e competiu na Fórmula Tres británica, gañando o campionato Forward Trust nun coche Lotus. En 1971 pasou á Fórmula 2 con Frank Williams, pero non anotou ningún punto en seis carreiras. Aínda así, pasou a Fórmula 1 en, competindo cun March do equipo Williams. Anotou puntos en dúas ocasións e terminou décimo oitavo no campionato de pilotos. O seu mellor resultado chegou na carreira fóra de campionato Victory Race, na que terminou na segunda posición. Tamén competiu noutras carreiras de F2 e Can-Am.
En, Pace pasou ó equipo Surtees e mellorou o undécimo lugar no campionato logo de anotar un cuarto lugar en Alemaña e o seu primeiro podio do campionato cun terceiro en Austria. Tamén estableceu a volta rápida nestas dúas carreiras. Tamén competiu en tres carreiras de F2 con Surtees, pero as súas principais actividades de carreiras fóra da F1 estaban no Campionato Mundial de Sportscar, na que pilotou para o equipo de fábrica de Ferrari. Compartiu un 312PB con Arturo Merzario, o dúo terminou segundo en Nürburgring e en Le Mans (despois a partir da pole position no último caso), e foron terceiros en Watkins Glen.
Permaneceu con Surtees en e anotou un cuarto posto en Brasil, pero foi despedido do equipo a metade de tempada logo de caer o fundador, John Surtees. Pilotou un Brabham do equipo privado Goldie Hexagon Racing no Gran Premio de Francia, pero non se clasificou, antes de pasar ao equipo oficial xunto a Carlos Reutemann na seguinte carreira. Logo de comezar a loitar coa nova máquina, terminou quinto e marcou a volta rápida en Monza, e repetiu a fazaña quedando segundo, por detrás de Reutemann, en Watkins Glen, asegurando un dobrete para Brabham.
left|miniatura|Pace en [[Nürburgring en 1973.]]
Os chasis BT44B do equipo Brabham foron competitivos en toda a tempada, permitindo a Pace e Reutemann estar presentes na parte dianteira da grella. Pace logrou a súa primeira e única vitoria na Fórmula Un diante do seu público no Gran Premio do Brasil, logrou a súa primeira pole position na seguinte carreira en Suráfrica, e tamén terminou no podio en Mónaco e Silverstone, terminando a tempada sexto na xeral no campionato de pilotos e axudando a Brabham a acadar o segundo lugar no Campionato de Construtores, detrás de Ferrari.
Permaneceu con Brabham en, pero o coche era moito menos competitivo debido ao cambio de motor, de Ford-Cosworth a Alfa Romeo. Os motores V12 italianos eran máis grandes, máis pesados, menos fiables e menos económicos que os seus predecesores V8, relegando a Pace ao décimo cuarto lugar no campionato, mentres que Reutemann deixou o equipo antes do final da tempada.
Morte e honores
Pace morreu nun accidente de avioneta a principios de 1977, que se produciu días despois da morte do piloto de F1 Tom Pryce e o comisario Jansen Van Vuuren no Gran Premio de Suráfrica de 1977. O circuíto de Interlagos, escenario da súa única vitoria en F1 en, foi renomeado como Autódromo José Carlos Pace na súa honra. Pace está enterrado no Cemiterio do Araça en San Paulo.
Na película de automobilismo de 1977 Bobby Deerfield, o personaxe principal do mesmo nome está representado por Pace nas escenas de carreiras.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Témpera
thumb|150px|[[Madonna (arte)|Madonna e o seu fillo, cadro pintado coa técnica da témpera.]]
A témpera é unha técnica pictórica que utiliza cores diluídas en auga mesturadas con aglutinantes, por exemplo auga con cola forte ou con xema de ovo batida, o ovo enteiro ou soamente a clara, usada para esluír as cores da pintura ao témpero e fixalas.
Por extensión chámase témpera á preparación pictórica que utiliza esta técnica ou á obra realizada con esta técnica. Referida na obra de Cennino Cennini, Il Libro dell´Arte, do final do século XIV, a técnica de pintura a témpera foi largamente utilizada na arte italiana nos séculos XIV e XV, tanto en frescos como en paneis de madeira preparados con xeso ou xiz. Dadas as limitacións da técnica na gradación das tonalidades dunha cor, esta sería substituída, por pintores e artesáns, pola pintura ao óleo.
thumb|[[O nacemento de Venus, pintada por Boticelli coa técnica da témpera]]
Dende o punto de vista tecnolóxico, a gradación de tonalidades e a fusión de cores son difíciles por mor do secado rápido. De aí, a técnica utilizada para esa fin é a sobreposición de pinceladas coa pintura seca, con puntos ou liñas claras ou escuras, e con cruzamento de riscos. Pódese tamén traballar co verniz resinoso ou cunha goma sobre a tinta, realzando o brillo e os matices. En canto ao resultado final, as cores da témpera son brillantes e translúcidas, no entanto é posíbel crear cores opacas e fortes, sempre que o pigmento sexa menos diluído no aglutinante.
Veneranda Manzano
Veneranda García-Blanco Manzano, coñecida tamén como Veneranda Manzano, nada en Beloncio o 27 de abril de 1893 e finada en Oviedo o 10 de febreiro de 1992, foi unha mestra e política española, deputada durante a Segunda República.
Traxectoria
Naceu na parroquia asturiana de Beloncio, pertencente ó concello de Piloña, o 27 de abril de 1893. Mestra de profesión, residiu en Cuba durante a década de 1920. Militante socialista, foi elixida deputada por Oviedo das Cortes republicanas nas eleccións de 1933.
Ó remate da guerra civil española pasou a Francia, alí perdería a visión e máis tarde asentaríase exiliada en México. Veneranda, á que se lle retirou o carné do PSOE xunto a Negrín e o resto dos seus seguidores en 1946, converteríase en membro do PCE en 1947. Retornou a España en 1976.
Faleceu en Oviedo o 10 de febreiro de 1992.
Departamento de El Petén
Limita polo norte e oeste con México, polo sur cos departamentos de Izabal e Alta Verapaz e polo leste con Belize.
A Casanova, Dordaño, Oza-Cesuras
A Casanova é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Dayo Okeniyi
''' Oladayo. A. Okeniyi''', nado en Lagos o 14 de xuño de 1988, é un actor nixeriano radicado nos Estados Unidos. É principalmente coñecido por interpretar a Thresh no filme Os xogos da fame.
Primeira división española 1984/85
A tempada 1984/85 da Primeira división española de fútbol, que foi a 54ª edición do campionato, comezou o 1 de setembro de 1984 e rematou o 21 de abril de 1985. O FC Barcelona proclamouse campión, once anos despois, sumando o seu décimo título. Os azulgrana igualaron a marca de puntuación establecido cinco anos antes polo Real Madrid con 53 puntos.
A tempada estivo marcada por unha folga de futbolistas, convocada pola AFE (Asociación de Futbolistas Españois), que obrigou os equipos a aliñaren xogadores non profesionais -xuvenís e afeccionados- na segunda xornada, mentres que a terceira foi adiada.
Participantes
Tomaron parte na competición 18 equipos.
Filmoloxía feminista
Historia
O desenvolvemento da filmoloxía feminista foi influenciado pola segunda onda do feminismo e o desenvolvemento de estudos sobre as mulleres nos anos 60 e 70. Estudosas feministas comezaron a tomar recoller as novas teorías decorrentes destes movementos para a análise do cinema. Tentativas iniciais nos Estados Unidos no inicio da década de 1970 estaban, en xeral, baseadas na teoría sociolóxica e incidiron sobre a función das personaxes femininas, en particular, as narrativas e xéneros dos filmes, e estereotipos como un reflexo da visión da sociedade sobre as mulleres. Obras como a de Marjorie Rosen, Popcorn Venus: Women, Movies, and the American Dream (1973) e From Reverence to Rape: The Treatment of Women in Movies de Molly Haskell (1974) analizan como as mulleres son retratadas nos filmes, relacionando co contexto histórico máis longo, os estereotipos representados, na medida en que as mulleres eran presentados como activas ou pasivas, e a cantidade tempo de roupa que levaban.
Primeira división española 1984/85
Trofeo Pichichi
Hugo Sánchez logrou esta tempada o primeiro dos seus cinco Trofeos Pichichi como máximo goleador do campionato. O macho foi o terceiro xogador atlético, tras Gárate e Luis, en lograr o premio do Diario Marca e o primeiro mexicano -e ata a data o único- en conseguilo.
miniatura|180px|Hugo Sánchez, no seu último ano co [[Atlético de Madrid, logrou o seu primeiro Pichichi.]]
Trofeo Zamora
Juan Carlos Ablanedo, na súa primeira tempada como porteiro titular do Sporting, logrou o Trofeo Zamora ao gardameta menos goleado do campionato, sendo o primeiro xogador do club xixonés en recibir este premio. O trofeo decidiuse na última xornada entre o porteiro do Sporting e o do Athletic Club, Andoni Zubizarreta, nun enfrontamento directo entre os seus dous equipos. Para asegurarse o Zamora, Ablanedo non terminou o encontro e foi substituído, entre os apupos do público de San Mamés, no minuto 61, co partido con 2-0 para os bilbaínos, que cun gol máis lograsen o premio para o seu porteiro.
Para optar ao premio foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Sindicación
Na radio e na televisión, a sindicación é a venda de programas e series a múltiples canles para a súa difusión en directo ou gravada, é un sistema común en países onde a televisión está composta por cadeas con canles locais afiliadas, como é o caso dos Estados Unidos. Nos países con cadeas nacionais sen afiliados locais é pouco común.
Clases
Na televisión dos Estados Unidos existen tres clases de programas e series sindicadas:
Syndicator
Nos Estados Unidos as produtoras ou distribuidoras que se dedican á venda de programas coñécense como syndicator, na radio as grandes compañías teñen paquetes con gran variedade de formatos, aínda que algunhas están especializadas nun ou dous formatos. En televisión o syndicator busca vender en exclusiva os seus programas sindicados a unha canle local de cada área. Aínda que o habitual é que o syndicator venda os dereitos do programa por diñeiro, existe o que se coñece como Barter Syndication que se desenvolveu a partir de comezos da década de 1980, consiste en distribuír programas de balde ou por un prezo reducido ás canles locais que veñen con todos ou varios dos segmentos publicitarios engadidos de orixe. Para o ano 2010 os syndicators nacionais dos Estados Unidos ofrecen ás canles locais 136 programas semanais
Verán
miniatura|dereita|222px|Alegoría do verán no pazo de Lóngora. miniatura|dereita|222px|Barraña, [[Boiro]] O verán (normalmente pronunciado v'ran ou v'rao) ou estío é unha das catro estacións do ano das zonas temperadas. Astronomicamente, comeza co solsticio de verán (arredor do 21 de decembro no hemisferio sur e o 21 de xuño no hemisferio norte), e remata co equinoccio de outono (arredor do 21 de marzo no hemisferio sur e o 21 de setembro no hemisferio norte). Aínda que ás veces é considerado como os meses enteiros de decembro, xaneiro e febreiro no hemisferio sur e xuño, xullo e agosto no hemisferio norte. Climaticamente, caracterízase por temperaturas máis elevadas, ó incidir o Sol durante máis tempo e máis perpendicularmente á superficie terrestre.
Thomas Cromwell
Thomas Cromwell, nado en 1485 en Putney e finado o 28 de xullo de 1540 en Londres, foi un avogado e político inglés que serviu como ministro principal do rei Henrique VIII de 1532 a 1540.
Traxectoria
Cromwell foi un dos máis fortes e poderosos avogados da Reforma anglicana, axudou en procurar a anulación do matrimonio do rei con Catarina de Aragón para permitirlle casar con Ana Bolena. Tras o fracaso en 1534 das xestións para obter a aprobación do papa Clemente VII, papa, o Parlamento converteu ao rei en cabeza da rupturista Igrexa de Inglaterra, dándolle a Henrique a autoridade para anular o seu propio matrimonio. Cromwell logo teceu un rumbo evanxelista e reformista para a embrionaria igrexa como vicexerente real e vigairo xeral.
Enfrontado con Ana Bolena, xogou un papel importante na súa caída. Cromwell caeu en desgraza tras arranxar o matrimonio do rei coa princesa alemá Ana de Cleves, que se anulou logo de seis meses. Arrestouse a Cromwell durante unha xuntanza do Consello Privado o 10 de xuño de 1540 e foi executado o 28 de xullo por traizón e herexía.
Nicolás Vázquez de Parga de la Riva
Nicolás Vázquez de Parga de la Riva, nado en Lugo e finado en Madrid o 23 de febreiro de 1914, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Vázquez de Parga, foi elixido deputado polo distrito de Lugo en 1896. Continuou sendo elixido deputado polo distrito de Lugo até a súa morte en 1914. No momento da súa morte era director xeral de Propiedades e Dereitos.
Vida familiar
Casou con María Valenzuela, e tivo cinco fillos.
Mercury-Atlas 8
Mercury-Atlas 8 ou MA-8, e tamén coñecida como Sigma 7 polo nome da cápsula, foi a terceira misión orbital tripulada do proxecto Mercury co astronauta Walter M. Schirra Jr. a bordo.
Samos
Samos é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Sarria. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.458 habitantes (1.820 no 2006, 1.897 no 2005, 1.923 no 2004, 1.999 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é samanense.
Mercury-Atlas 8
Desenvolvemento da misión
O lanzamento da misión estaba planeado para principios de setembro, pero foi posposta dúas veces para dar máis tempo para as preparacións previas. O da Mercury-Atlas 8 foi o primeiro lanzamento retransmitido en directo á audiencia de Europa occidental, usando para iso o satélite Telstar.
Samos
Localización
Limita ao norte co concello de Láncara; ao sur cos do Folgoso do Courel e A Pobra do Brollón; ao leste cos de Triacastela, Pedrafita do Cebreiro e Folgoso do Courel e ao oeste cos de Sarria e O Incio. Pertence ao partido xudicial de Sarria e á diocese de Lugo.
Samos atópase nos contrafortes das serras orientais de Galiza, montes de Lóuzara, Serra do Oribio e Montes da Albola. O relevo é moi accidentado; a altitude media é superior aos 700 m. e máxima está no Oribio, a 1.443 m. O río Sarria, afluente do Miño, drena a vertente occidental e polo leste baixa o río Lóuzara cara o Lor e posteriormente o Sil. Poden apreciarse tres zonas ben diferenciadas: a central, zona de asentamento das poboacións máis importantes; a zona norte, máis aberta e con terras en pendente e suaves lombas, e Lóuzara, a zona sur, cunha paisaxe bravía chea de montañas e vales.
Mercury-Atlas 8
Desenvolvemento da misión
Nesta terceira misión a cápsula foi modificada para mitigar os problemas atopados nos primeiros voos: por un lado modificouse o sistema de control a reacción para desactivar os propulsores de alta potencia e poder usar os de menor potencia en modo manual e aforrar propelente; e por outro, montáronse dúas antenas adicionais para alta frecuenciaa (montadas no bloque dos retropropulsores) para axudar a manter as comunicacións ó longo do voo. Schirra describiu a súa misión como "de manual", co único problema de acomodar a temperatura correcta no seu traxe. O plan da misión incluía extensos períodos de tempo nos que a cápsula iba á deriva, sen control de actitude, para aforrar propepelente, co resultado de que ao final da misión a cápsula conservaba o 78% da provisión inicial, permitíntolle a Schirra usar o modo automático para a reentrada.
Samos
Localización
A oscilación térmica é grande, uns 13 °C: o clima é frío no inverno e xea con frecuencia. As precipitacións van desde os 900 aos 1.500 mm.
Mercury-Atlas 8
Desenvolvemento da misión
A bordo da cápsula había catro experimentos: un experimento de visibilidade por luz, un experimento de radiación nuclear no que se usaron emulsións fotográficas para detectar raios cósmicos, un experimento de exposición de materiais ablativos á reentrada atmosférica e un experimento de fotografía da superficie terrestre.
Sigma 7 orbitou a unha altura duns 281 km e reentrou tras seis órbitas, caendo no océano Pacífico, a 440 km ó nordeste da illa de Midway e a uns 8,2 km do portaavións de recuperación, o USS Kearsarge.
Samos
Historia
Da época do megalitismo consérvase a necrópole de Santa Mariña, un conxunto de corenta mámoas declarado Ben de Interese Cultural.
En época sueva Martiño de Dumio fundou o mosteiro, ao que está ligada toda a historia de Samos. O nome provén de Samanos, que posibelmente fai referencia a un lugar habitado por unha comunidade relixiosa. O mosteiro abandonouse brevemente arredor do ano 714 até que Froila I llo asignou ao abade Arxerico. Nel pasou a súa adolescencia o futuro rei Afonso II o Casto após o asasinato do seu pai, Froila I, no ano 768.
Os dominios do mosteiro fóronse ampliando, especialmente desde que o papa Alexandre III lle concedeu unha bula no ano 1175 outorgándolle dereitos e rendas sobre 105 igrexas de todo o reino. Nos séculos XVII e XVIII leváronse a cabo numerosas obras nel, dándolle a súa arquitectura actual.
Economía
Desde comezos do século XX, Samos perdeu o 70% da súa poboación, especialmente entre 1940 e 1980. O 85% dedícase á agricultura, fundamentalmente a gandería, con vacas e tamén porcos e ovellas.
Patrimonio histórico e artístico
Desde hai tempo, moitos peregrinos desvíanse do camiño de Santiago entre Triacastela e Sarria para visitar o Mosteiro de San Xulián de Samos.
Próxima a este está a capela do Salvador, construída a finais do século IX con influencia mozárabe.
Lugares de Samos
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Samos vexa: Lugares de Samos.
Christian Pulisic
Christian Mate Pulisic, nado o 18 de setembro de 1998 en Hershey, Pensilvania, é un futbolista estadounidense que xoga como mediapunta ou extremo para o Chelsea FC da Premier League inglesa.
Biografía
Pulisic creceu en Hershey, Pensilvania. O seu pai, Mark Pulisic, xogou fútbol sala profesional para o Harrisburg Heat nos anos 1990. Pulisic creceu xogando para o equipo xuvenil PA Classics, do mesmo xeito que adestrando en ocasións co equipo profesional local dos Harrisburg City Islanders na súa adolescencia. Alí pescoulle o Borussia Dortmund, con só 16 anos de idade. Antes estivo en Detroit, onde o seu pai foi manager xeral dos Detroit Ignition. Curiosamente, á idade de sete anos, viviu en Inglaterra e durante unha tempada xogou nos equipos infantís do Brackley Town Football Club.
Tempada 2015-16
Pulisic fichou co Borussia Dortmund alemán o 4 de xaneiro de 2015 aos seus 16 anos, e o equipo asignouno de inmediato ao seu equipo xuvenil sub-19. Logo de anotar 10 goles e entregar 8 asistencias en tan só 15 partidos cos equipos xuvenís do club, Pulisic foi incorporado ao primeiro equipo durante o inverno a finais de 2015. Anotou un gol e asistiu noutro en dous partidos de preparación para a segunda parte da tempada 2015-16. Fixo o seu debut profesional na 1. Bundesliga poucos días despois, ingresando no segundo tempo nunha partida fronte ao FC Ingolstadt 04 o 30 de xaneiro de 2016, en substitución de Adrián Ramos. Semanas máis tarde faría o seu debut como titular na Bundesliga na vitoria 1-0 do Dortmund sobre o Bayer Leverkusen nun partido da 1. Bundesliga. Anotou o seu primeiro gol como profesional o 17 de abril de 2016 na vitoria 3-0 sobre o Hamburgo SV pola 1. Bundesliga. Tras a súa boa actuación nese partido, Pulisic foi incluído no equipo estelar da semana 30 da 1. Bundesliga.
Tempada 2016-17
Pulisic iniciou a tempada 2016/17 anotando un gol nun partido ante o Manchester City a finais de xullo de 2016.
Seleccións inferiores
Pulisic representou aos Estados Unidos nas categorías sub-15 e sub-17. Pulisic foi o capitán da selección sub-17 na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2015 en Chile, onde anotou un gol e obtivo unha asistencia en tres partidos. En total, Pulisic anotou 20 goles en 34 partidos nesta categoría.
Selección absoluta
En marzo de 2016, o Borussia Dortmund anunciou que Pulisic fora convocado por primeira vez á selección maior dos Estados Unidos con miras a dous partidos de eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 2018 ante Guatemala. No entanto, non se puido unir de inmediato ao equipo debido a un arrefrío. O adestrador da selección norteamericana fixo oficial a súa convocatoria cando o incluíu no equipo para o segundo partido fronte a o 27 de marzo. Debutou nese partido, ingresando no segundo tempo e converténdose no futbolista estadounidense máis novo en disputar un partido clasificatorio á Copa Mundial de Fútbol para ese país.
Pulisic volveu facer historia meses despois, ao converterse no futbolista máis novo en anotar un gol a súa selección o 28 de maio de 2016 nun amigable fronte a Pouco despois, en xuño de 2016, foi confirmado entre os 23 xogadores que disputaron a Copa América Centenario cos Estados Unidos nese ano.
Estatísticas
Actualizado o 13 de maio de 2017.20x20px
St John's Town of Dalry
St. John's Town of Dalry (en gaélico escocés: Clachan Eòin) coñecida habitualmente como Dalry, é unha localidade de Dumfries and Galloway, en Escocia.
Situación
Está situada a 26 km da vila de Castle Douglas na intersección das estradas A713 e A702, no río Water of Ken, a 5 km da ribeira norte de Loch Ken, nunha antiga ruta de peregrinación a Whithorn e St Ninian's Cave recibindo o seu nome pola Orde de San Xoán.
Clima
En común co resto do país, Dalry benefíciase dun clima clasificado como Oceánico (Köppen Cfb), que abarca veráns frescos e invernos suaves con precipitacións durante todo o ano. As temperaturas extremas en Glenlee, a menos dunha milla (~1'5 km) ao suroeste, foron de 31 °C durante xullo de 2005 e -18 °C en xaneiro de 1940 e decembro de 1995. miniatura|A fonte, Clachan Inn, a casa do concello e a intersección A702/A713 en St John's Town of Dalry|esquerda
Zebre
O Zebre é un equipo de rugby italiano con sede na cidade de Parma, Emilia-Romaña. O club, fundado en 2012, é propiedade da Federación Italiana de Rugby (FIR). Desde a súa fundación, o club compite no Pro14, unha competición profesional que agrupa equipos de Gales, Escocia, Irlanda, Italia e Suráfrica, e na que entrou en substitución do Aironi Rugby. Ademais, tamén participa en diferentes competicións a nivel europeo como a Champions e a Challenge Cup. O seu estadio como local é o Sergio Lanfranchi, recinto con capacidade para 5.000 espectadores.
O Zebre, a miúdo denominado como o "XV do noroeste" (en XV del Nord-Ovest), representa ás federacións das rexións do noroeste do país, como Emilia-Romaña, a Liguria, a Lombardía e o Piemonte, así como doutras zonas coma os Abruzos, Campania, As Marcas, o Lacio, a Toscana, a Umbría e Sicilia, o que inclúe a decenas de miles de afiliados e múltiples clubs.
O Zebre orixinal
O Zebre (do Cebras) orixinal naceu no ano 1973 da man do capitán da Marco Bollesan. Este equipo de 1973 era invitacional e xuntaba a xogadores da Italia noroccidental, do mesmo xeito que os Dogi das Tres Venecias e os Lupi de Roma e Italia meridional. Entre 1973 e 1997 os Zebre orixinais disputaron 25 encontros contra equipo internacionais, en xeral con resultados positivos. O seu primeiro xogo foi un amigábel xogado en Milán contra o Randwick Sydney australiano, os cales gañaron por 21−50. Entre os maiores éxitos do antigo club destaca a vitoria por 48–38 ante os Barbarians en xuño de 1997 en Brescia. Curiosamente, a primeira camisola que levou o club, no partido de Milán, era a faixas brancas e negras do estilo da dos Barbarians.
Italia entra na Celtic League
Despois da súa fundación en 2001, durante moitos anos propúxose a entrada de equipos italianos na Celtic League. Após varias tentativas erradas, na temporada 2010−11 había esperanzas de que se acadase un acordo sobre a entrada de equipos transalpinos. Porén, a federación escocesa negou o seu apoio até que se fixesen cambios na estrutura administrativa da competición. Así, en febreiro de 2010 anunciouse a detención da expansión planeada. As razóns foron a insistencia dos membros preexistentes de que os equipos italianos puidesen ser expulsados pasados tres anos. Ademais, parecía que os equipos italianos non podían cumprir as esixencias financeiras da liga. Con todo, ao final conseguiuse chegar a un acordo a comezos de marzo de 2010 para permitir a entrada de equipos italianos na liga a tempo para a seguinte temporada. O acordo incluía que os dous clubs italianos que entrasen na Celtic League terían garantido un lugar na Heineken Cup, o que previamente era concedido aos dous primeiros do Campionato Nazionale di Eccellenza, a máxima categoría do rugby italiano.
Despois das solicitudes iniciais en 2010, propúxose que os novos equipos serían o Aironi, da liga italiana, e un equipo de nova fundación, os Praetorians de Roma. Outro equipo que entrou na poxa por entar na competición foi o Benetton Treviso, o cal tentara sen éxito para apoiar a súa candidatura chegara un acordo co Duchi Nord-Ovest para formar un club para representar á rexión do Véneto. Porén, perdeu na primeira rolda de poxas a pesar de que a rexión era o lar tradicional do rugby italiano. Con todo, os Pretorians non conseguiron satisfacer aos avaliadores da súa potencia financeira e o Benetton Treviso foi escollido no seu lugar.
O novo Zebre
O Aironi loitou na súa primeira temporada; unha vitoria por sorpresa na Heineken Cup sobre Biarritz (28−27) foi o único momento de fulgor dunha campaña na que só conseguiron unha vitoria no Pro12 (25–13 a Connacht). A segunda temporada non foi mellor e o Aironi sucumbiu ás dificultades financeiras. Debido a sito, a súa licenza de xogar tanto na Heineken Cup como no Pro12 foi revogada pola Federación de Rugby de Italia (FIR), a cal decidiu outorgar a lincenza a outro club. En xuño de 2012, anunciouse que a nova franquía sería coñecida como Zebre e tería a súa sede en Parma.
Zebre non tivo moito éxito na súa primeira tempada, a 2012−13, acabando o último despois de non conseguir nin unha soa vitoria nin no Pro12 nin na Heineken Cup. Na seguinte temporada volveron ficar en último lugar, aínda que desta volta conseguiron as súas primeiras vitorias. A primeira foi na terceira xornada contra os Cardiff Blues no Arms Park, para finalmente acabar con cinco vitorias, sendo as outras catro na casa ante Ospreys, Edinburgh, Blues e Treviso, os seus rivais italianos que acabaron a temporada tan só un punto por diante de Zebre. Nos anos seguintes o Zebre acabou sempre nos últimos lugares, sendo a súa temporada até o momento con máis vitorias a 2017–18. Neste temporada conseguiron 7, quedando a tan só tres puntos de Connacht.
Elenco
Os seguintes son os xogadores do Zebre para o Pro14 de 2019−20.
Internacionais
Os seguintes xogadores xogaron co Zebre e conseguiron ser internacionais coas súas respectivas seleccións.
Toni Branca
Antonio Branca nado en Sion, Suíza o 15 de setembro de 1916, e finado en Sierre, Suíza o 10 de maio de 1985 foi un piloto de carreiras de Suíza, competiu en tres carreiras do campionato do mundo. A súa andaina nas carreiras de motor foi financiada supostamente por unha admiradora Condesa belga, a Vizcondesa de Walkiers. Branca competiu nun Maserati 4CLT.
Andaina nas carreiras
Branca fixo o seu debut na Fórmula 1 no Gran Premio de Suíza de 1950, acabando o undécimo, e liderou brevemente a carreira de Fórmula 1 fóra de campionato no Circuíto das Nacións en Xenebra nun Simca-Gordini. Anotou unha serie de posicións no top seis noutras carreiras menores, o seu mellor final foi un cuarto posto nunha carreira da fórmula dúas no Aix les Bains Circuit du Lac, antes de participar no Gran Premio de Bélxica de 1950 e terminar en 10º lugar. Branca seguiu competindo en, retirándose no Gran Premio de Alemaña de 1951 1 e terminando sexto na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Pescara, pero terminou de competir en Grandes Premios a finais de ano.
Branca competiu nun nivel máis baixo ata mediados dos anos 50, competindo en subidas de montaña e participou dúas veces na carreira das 24 horas de Le Mans. Correu cun Moretti 750cc, en 1955 o coche non estaba listo e non puido ser levado á liña de saída no momento do inicio, e en 1956 o coche rompeuse antes da súa quenda detrás do volante.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Vértice xeodésico
miniatura|dereita|200px|Vértice xeodésico no monte do Castro ([[Mourente, Pontevedra|Mourente, Pontevedra).]]
Glomerulonefrite membranoproliferativa
A glomerulonefrite membranoproliferativa (GMP), tamén coñecida coma glomerulonefrite mesanxiocapilar é unha glomerulonefrite (inflamación do glomérulo renal) caracterizada por depósitos na membrana basal glomerular e no mesanxio do ril.
Vértice xeodésico
Un vértice xeodésico é un sinal que indica unha posición cartográfica exacta, e que forma parte dunha rede de triángulos xunto a outros vértices xeodésicos. A súa localización adoita situarse en lugares altos e illados, con liña de visión directa cara a outros vértices.
Glomerulonefrite membranoproliferativa
Esta glomerulonefrite é a responsábel dun 4% dos casos de síndrome nefrítica en nenos, e dun 7% destas en adultos.
Vértice xeodésico
Rede de vértices española
En España a rede xeodésica está dividida en tres categorías. Todos os vértices dunha rede son á súa vez vértices das máis pequenas. A rede de primeira orde está formada por triángulos de entre 30 e 70 km. Na de segunda orde os lados dos triángulos teñen entre 10 e 25 km. A rede de terceira orde ten lados de 5 a 10 km.
Glomerulonefrite membranoproliferativa
Non ha de ser confundida coa glomerulonefrite membranosa, onde a membrana basal glomerular está afecta, mais non o mesanxio.
Vértice xeodésico
Rede de vértices española
miniatura|dereita|200px|Placa nun vértice. Son de formigón e están pintados de branco. Están formados por un cilindro branco de 120 cm de altura e 30 de diámetro, sustentado nunha base cúbica. Desde 1975 están protexidos pola Lei sobre sinais xeodésicos e xeofísicos.
Glomerulonefrite membranoproliferativa
Patoloxía
miniatura|Glomérulo renal. GMP afecta ao mesanxio (#5a) e mais á membrana basal glomerular (#1). Na glomerulonefrite membranoproliferativa prodúcense depósitos intraglomerulares no mesanxio e na membrana basal glomerular.
É tamén a nefropatía que máis adoita estar asociada á hepatite C.
Clasificación
Existen tres tipos de GMP.
Tipo I
Crese que está asociado á [[vía clásica do complemento.
Tipo II
A tipo II (ás veces chamada tamén "doenza de depósitos densos" ) é semellante á tipo I. Porén, crese asociada á vía alternativa do complemento.
A remision espontánea neste tipo é infrecuente. De feito, o 50% dos doentes evolucionarán a insuficiencia renal crónica terminal nun prazo de 10 anos.
Tipo III
A tipo III é moi infrecuente, e é caracterizada por unha mestura entre os dous tipos anteriores.
Petrer
miniatura|290px|Castelo de Petrer Nevado. Petrer é un concello do País Valenciano situado no centro interior da provincia de Alacant, na comarca do Vinalopó Mitjà. O núcleo urbano de Petrer atópase completamente fusionado co de Elda, formando a conurbación Elda-Petrer.
Petrer ten 33.486 habitantes (INE 2007), poboación que aumentou moito grazas ao seu desenvolvemento industrial. A súa economía está baseada na fabricación de todo tipo de calzado, así como nunha puxante industria da marroquinaría.
Xeografía
Petrer atópase situado na cunca media do Vinalopó, río que discorre pola zona oeste do seu termo municipal.
Cunha superficie de 104,2 km², limita ao norte cos municipios de Castalla e Sax, ao sur cos de Novelda e Monforte del Cid; ao leste con Agost e ao oeste con Elda, poboación coa cal forma unha conurbación de 88.845 habitantes.
O relevo de Petrer, eminentemente montañoso, está constituído por un corredor estreito existente entre as terras baixas de Elx e a meseta de Villena, situado ao fondo dunha cubeta entre importantes somontes, destacando as serras do Cid, do Caball e o Maigmó. O clima, sendo mediterráneo, caracterízase pola escaseza e irregularidade das choivas, e unhas temperaturas agradables, con invernos curtos e pouco fríos e unha estación estival longa.
Economía
A industria do calzado e a marroquinaría convertéronse, ao longo dos anos, no tecido produtivo básico. O tamaño da empresas (pequeno e mediano), así como a súa organización, permiten unha ampla flexibilidade e adaptación á demanda de distintos volumes de pedido de zapatos, bolsos e outros complementos.
Na actualidade existen preto de 220 empresas de calzado, o que representa preto do 45% do total. O resto de actividades industriais son, por orde de importancia, as empresas de construción, marroquinería e a industria agroalimentaria que, malia o seu escaso número, están plenamente introducidos no mercado internacional.
Demografía
Petrer ten 33.486 habitantes (INE 2007), o que representa o 37,72% da poboación da conurbación Elda-Petrer. Dende os anos 70 do século XX, Petrer absorbeu gran parte do crecemento demográfico de Elda, grazas a ter o municipio petrerí unha maior superficie edificábel, especialmente no barrio de la Frontera entre os dous termos.
A porcentaxe de inmigrantes censados en Petrer é do 3,34% (INE 2006), o máis baixo de tódolos municipios de máis de 2.000 habitantes da provincia de Alacant. A meirande parte dos inmigrantes do municipio proceden de Iberoamérica.
Baliksi
Baliksi (en Балыкчы ou Balıkçı) é unha cidade de 42.380 habitantes no censo de 2009. Está situada no oeste do Lago Issyk-Kul en Kirguizistán. Era un importante centro industrial e centro de transporte durante a Unión Soviética, perdeu a maior parte da súa economía despois do afundimento da Unión Soviética.
Historia
A historia de Baliksi comeza cunha oficina de correos e unha granxa, establecido por M.I.Bachin, un soldado retirado do Forte Naryn, na área Kyzyl Tokoy en 1884. De 1909 ata 1993 o nome da cidade era Rybachye (lugar de pesca en ruso). A principios dos 1990, seguindo a desintegración da Unión Soviética, a cidade foi chamada como Issyk-Kul, collendo o nome do lago. Pouco despois da independencia de Kirguizistán, a cidade foi renomeada como Baliksi que significa pescador en kirguiz.
Demografía
Evolución demográfica de Baliksi dende 1939
Dragan Đokanović
Dragan Đokanović (Драган Ђокановић), nado en Saraxevo (Bosnia e Hercegovina), o 20 de abril de 1958, é un político serbio. Dragan Đokanović é o presidente do Partido demócrata: Demokratska stranka federalista. De profesión é doutor en medicina.
Balneario
Historia
Posiblemente a hidroterapia xa existise durante a Prehistoria, pois nos arredores dalgúns mananciais foron atopados restos de sílex do Megalítico. As relixións máis antigas consideraban a auga como un elemento esencial, e os gregos e romanos comezaron a facer construcións dedicadas a ese fin, como o templo de Epidaura ou as termas que tiñan a maioría das cidades do Imperio. No noroeste peninsular existían as saunas castrexas, e tras a chegada dos romanos persistiu o culto a divindades indíxenas relacionadas coa auga.
Mannequin Pussy
Mannequin Pussy é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Filadelfia, Pensilvania. Ata a data o grupo leva publicados tres álbums, os dous primeiro a través do selo Tiny Engines e o último a través de Epitaph Records. O seu traballo máis recente, Patience, foi editado no ano 2019 con críticas favorables.
Balneario
Historia
Na Idade Media tiveron prestixio os hammas ou baños turcos. O islam promoveu a hixiene, mentres que nas zonas cristiás moitas fontes foron rebautizadas ou mesmo destruídas durante as invasións bárbaras. Na Idade Moderna en Europa a hidroterapia recupera o seu pulo, e no século XVIII, coa aplicación da Ilustración á medicina, nace o termalismo moderno, e os balnearios pasan a ser tamén lugar de socialización. En Galicia durante a Idade Media boa parte dos mananciais eran propiedade da nobreza ou das ordes relixiosas, e foron ficando en desuso. En 1697 o médico Alfonso Limón Montero cita seis baños galegos na súa obra Espejo cristalino de las aguas de España: os de Ourense, Lugo, Prexigueiro, Cuntis, Caldas de Reis e Baños de Molgas.
O termalismo moderno xurdiu en Galicia logo da Desamortización. Algúns balnearios propiedade de mosteiros pasaron ao Estado, que os transferiu aos Concellos, e estes á súa vez a mans privadas a través de concesións públicas co compromiso da mellora das instalacións. Ao tempo, outras fontes foron reclamadas co precepto de res nullius. A iniciativa privada levou á creación do balneario de Mondariz, da man de Enrique Peinador Vela, así como os da Toxa, Cabreiroá, O Carballiño ou Guitiriz.
Durante a guerra civil española algúns balnearios galegos funcionaron como hospitais, e o desleixo foi facendo que esmorecesen. Na década de 1980 comezou a recuperación do termalismo galego.
Técnicas e tratamentos
Algunhas das técnicas que se utilizan nos balnearios ademais das piscinas termais son baños con algas, baños con lama, baños de pel de pomelo, inhalación de vapores, hidromasaxe, chorros de auga, circuítos ao contraxeito etc. No caso dos balnearios mariños, o conxunto de técnicas hidrosaudábeis utilizadas coñécese como talasoterapia. En canto aos balnearios e centros spa que empregan o método ayurvédico, os tratamentos aplicados nestes centros teñen como fonte principal o āyurveda, un dos máis antigos e completos sistemas médicos. As instalacións complétanse con outros servizos para o coidado da saúde como masaxes diversas, saunas (turca, finlandesa, vaporarium etc.), raios UVA, solario, ximnasio, camas de auga, tratamentos de beleza etc.
Pódese denominar balneario a lugares de descanso e esparexemento non necesariamente próximos ao mar.
Adro Vello
A necrópole de Adro Vello é un sitio arqueolóxico localizado na costa norte da península do Grove, a carón da praia do Carreiro, que acolle restos dunha vila romana, con elementos que evidencian a práctica da salga de peixe, dunha igrexa de orixe visigótica e dunha necrópole de inhumación que se prolongaron entre os séculos VI e XVIII. Toda a construción está bordeada cara ó mar por unha serie de muros superpostos que intentaron protexer as construcións dos embates do mar.
O nome da necrópole, Adro Vello, fai alusión á devandita igrexa. Xa no século XVIII tivo que ser trasladada cara ó interior, ó lugar no que hoxe se levanta a actual igrexa de San Vicente do Grove, traslado que explica que a necrópole quedase abandonada nese tempo para ser cuberta pola area e desaparecer da memoria popular, ata o seu descubrimento na segunda metade do século XX.
Xeografía
Como xa se dixo, o xacemento está situado na costa norte da península do Grove, fronte á praia do Carreiro, na parroquia de San Vicente do Grove. Está levantado sobre unha plataforma litoral estreita que se abre, ó norte, á praia, e limita ó sur por un destacado outeiro rochoso, ó oeste pola Punta do Castriño e ó leste pola Punta Barcela e illas Barceliñas; inmediatamente ó leste do xacemento baixa un pequeno rego -hoxe estacional- que desemboca na mesma praia e que formaba un esteiro onde os habitantes do asentamento podían atracar e onde, probablemente, houbo salinas (imprescindibles para a actividade produtiva de salgado de peixe). A fronte costeira está protexida por unha serie de rochas que asoman sobre a superficie do mar e que proporcionan certa protección ante a ondada. En conxunto, constitúe unha localización prototípica doutros asentamentos romanos costeiros: costa baixa, unha pequena enseada protexida por puntas mariñas e un curso fluvial inmediato que proporciona auga doce.
A zona utilizada como vila romana e posterior necrópole conforma unha elevación areosa duns 170 m de lonxitude e 19-20 m de anchura.
Historia
Os restos máis antigos de ocupación humana deste lugar corresponden a un molde de arxila para fundir machados de bronce, que indican que o contorno xa fora habitado na Idade de Bronce. miniatura|160px|Indicador no lugar onde se atopou un molde para fundir machados de bronce As primeiras edificacións pódense datar nos séculos III e IV d.C. A igrexa dátase no século VII. E a necrópole foi utilizada reiteradamente desde o século V-VII ata o XVIII. Tamén forma parte do complexo unha torre medieval, posterior ó século XII, e algunhas estruturas defensivas.
Foi a partir da construción dunha estrada de acceso a unha urbanización proxectada ó oeste do lugar (e que nunca chegou a levantarse) cando se detectou a presenza de muros e ósos humanos, descubrimento que motivou as primeiras escavacións. O caso foi que a estrada atravesa o xacemento e baixo ela, así como baixo unha vivenda levantada ó outro lado da estrada, quedou soterrada unha superficie que se estima na metade da área ocupada polas construcións.
As escavacións comezaron nos anos 70 do pasado século, se ben con longas interrupcións ata finais dos anos 80. Segundo explicaba ó profesor Carro Otero, as primeiras prospeccións se realizaron cando, en 1968, os temporais puxeron ó descuberto tellas e ósos humanos na praia do Carreiro. Foron estes achados ocasionais os que espertaron o interese dos expertos.