cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sindicato Andaluz de Trabajadores
A "expropiación forzosa" de alimentos
O 8 de agosto de 2012, o Ministro de Interior ordenou deter aos sindicalistas que realizaron os actos, entre eles Sánchez Gordillo, aínda que, ao ser deputado, non foi posible detelo. O dirixente do sindicato, Diego Cañamero foi liberado horas despois, así como a maioría dos detidos, que foron recibidos polos afiliados na comisaría de Blas Infante. Tras a posta en liberdade dos detidos, Sánchez Gordillo lanzou un comunicado no que explica que o obxetcivo da "expropiación forzosa" foi, ademais da repartición dos alimentos, dar un toque de atención ao goberno sobre a situación do sector máis afectado da sociedade española en xeral e andaluza en particular. Gordillo lamentou ademais que "volvese o franquismo e o terrorismo estatal a España coa chegada do PP” e asegurou non entender “por qué non se detén a Botín e a outros banqueiros que rouban miles de millóns, ou moitos xerifaltes dos partidos que roubaron a mans cheas”.
Os feitos foron apoiados por sectores andalucistas e por parte de IU, sendo o máis visible Gaspar Llamazares, mentres que foi duramente criticado tanto polo Partido Popular como polo PSOE, así como polos principais sindicatos.
Marchas Obreiras por Andalucía
O SAT retomou o xoves 16 de agosto de 2012 en Xaén as súas mobilizacións despois de estar en todas as portadas de xornais e canles de televisión estatais e mundiais pola expropiación de alimentos, formulando unha serie de marchas obreiras que partiron de distintos pobos de todas as provincias de Andalucía cara a cadansúa capital.
Daler Mehndi
Daler Singh, máis coñecido como Daler Mehndi, nado 18 de agosto de 1967 en Patna, Bihar, é un cantante, compositor e produtor musical indio. Axudou a popularizar a música bhangra a nivel mundial, así como o pop indio. É principalmente coñecido pola súa música bailábel, a súa voz, o seu turbante e as súas túnicas longas.
Provincia de Ōsumi
300px|miniatura|Antiga provincia de Ōsumi Ōsumi (大隅国, おおすみのくに, Ōsumi-no-kuni ou 大隅, おおすみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Kagoshima da illa de Kyūshū e illas de Amami, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū.
Ōsumi limitaba coas provincias de Satsuma (薩摩) e de Hyūga (日向).
Seiyo
Seiyo (西予市, せいよし, Seiyo-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situada ao centro-sur da prefectura e ao oeste da rexión de Shikoku, na illa de Shikoku. Ten 514,79 km² de superficie e unha poboación de 42.840 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 83,2 h/km².
O concello de Seiyo limita cos concellos de Yawatahama, de Ōzu, de Uchiko, de Kumakōgen, de Kihoku, de Uwajima (son da prefectura de Ehime); e de Yusuhara (da prefectura de Kōchi).
Lo que la vida me robó
Lo que la vida me robó, é unha telenovela mexicana producida por Angelli Nesma Medina para Televisa. é unha adaptación do Bodas de odio telenovela producida por Ernesto Alonso en 1983, que á súa vez é unha versión de Amor real, producido por Carla Estrada.
É estrela por Daniela Castro, Angelique Boyer, Sebastián Rulli e Luís Roberto Guzmán.
Edward Atterton
Edward Atterton, nado o 24 de xaneiro de 1962 en Birmingham, é un actor inglés de cinema e televisión.
A Grixa, Bardullas, Muxía
Bardullas é un lugar da parroquia do Bardullas no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 19 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 11 eran mulleres.
Provincia de Satsuma
300px|miniatura|Antiga provincia de Satsuma Satsuma (薩摩国, さつまのくに, Satsuma-no-kuni ou 薩摩, さつま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Kagoshima, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Satsuma limitaba coas provincias de Higo (肥後), de Hyūga (日向) e de Ōsumi (大隅).
Caso Naseiro
O caso Naseiro foi o termo xornalístico co que se coñeceu un caso xudicial de corrupción política que se coñeceu en España en 1990. Débelle o seu nome ao político de Vilalba Rosendo Naseiro, imputado no caso.
Antecedentes
Entre 1989 e 1990, no marco dunha investigación por narcotráfico de cocaína en Valencia onde estaba afectado o irmán do concelleiro do Partido Popular e exsecretario xeral desa formación en Valencia, Salvador Palop, a policía gravou unhas conversas que indicaban a existencia dun posible delito de financiamento ilegal do Partido Popular a nivel estatal. Nesa trama estarían presuntamente implicados o daquela tesoureiro do Partido Popular, o galego Rosendo Naseiro; Arturo Moreno, subssecretario xeral do PP para Asuntos Electorais; Eduardo Zaplana, daquela presidente do PP de Alacant (despois President da Generalitat e Ministro) ; José Luis Olivas , tamén concelleiro do PP na cidade de Valencia (e despois foi Concelleiro da xunta valenciana con Zaplana e máis tarde substituíuno como Presidente da Generalitat) ; Luis Janini, delegado en Valencia da empresa Dragados y Construcciones; José Balaguer, director-xerente da firma ETRA; Carlos Bonet, delegado en Valencia de Horta i Cia; e Francisco Javier Domínguez, arquitecto municipal de Cullera. Posteriormente sumaríase á lista o deputado popular por Valencia, Ángel Sanchis, que tamén fora tesoureiro da formación a nivel de Madrid e antecesor de Naseiro.
Trámite xudicial
Os principais acusados, Rosendo Naseiro e Salvador Palop, así como Javier Domínguez, Luis Janini, José Balaguer e Carlos Bonet, foron detidos o 9 de abril abril de 1990 e postos en liberdade poucos días despois baixo fianza, por orde do xuíz valenciano Luis Manglano.
Despois dos interrogatorios, o xuíz decidiu inhibirse e enviar o expediente chegou ao Tribunal Supremo, debido á condición de deputado de Ángel Sanchis, ao que Manglano cre que se debe procesar a teor dos interrogatorios. O fiscal do Supremo considerou os feitos constitutivos dun delito de suborno en grao de conspiración, e solicitou 3 meses de prisión e 9 anos de inhabilitación para Palop e Sanchis, e 3 meses de prisión e 4 anos de inhabilitación para Naseiro.
O Supremo arquivou a causa por mor das irregularidades na instrución do sumario: as escoitas telefónicas ordenáranse para investigar unicamente o caso de narcotráfico e, xa que logo, a súa utilización no presunto delito de financiamento ilegal non gozaba de supervisión xudicial. O tribunal ordenou a posterior destrución das cintas inculpatorias coas conversacións dos implicados que, no entanto, pódense ler nas hemerotecas, pero sen valor probatorio.
Trámite político
O caso Naseiro afectou o primeiro ano do mandato (1996-2004) de José María Aznar como presidente do Partido Popular, quen solicitou el mesmo a apertura dunha comisión de investigación no Congreso dos Deputados, que foi rexeitada pola maioría parlamentaria socialista, aínda que parte da súa información se recuperou en 1994 para unha comisión de investigación sobre financiamento dos partidos políticos.
Como consecuencia do proceso, diversos altos cargos do Partido Popular foron expulsados da formación, entre eles os imputados Ángel Sanchis e Rosendo Naseiro, e o concelleiro Salvador Palop deixou o seu posto. Sanchis volveu logo da absolución á vida política, actuando como asesor económico do Partido Popular.
Gumball
Gumball foi unha banda estadounidense de rock alternativo fundada en Nova York no ano 1990. A formación orixinal consistía en Don Fleming (voces e guitarra), Eric Vermillion (voces e baixo) e Jay Spiegel (batería). En 1992 engadiuse un cuarto membro, Malcolm Riviera (guitarra e teclados), que tocara anteriormente con Fleming e Spiegel en Velvet Monkeys.
Historia
Despois de que a banda de Fleming e Spiegel B.A.L.L. se desfixese en 1990, os dous uníronse brevemente a Dinosaur Jr. e editaron un sinxelo a través do selo Sub Pop. Deixaron o grupo pouco despois do lanzamento do seinxelo. Jay Spiegel convidou ao seu amigo Eric Vermillion, membro de The Stump Wizards, para que tocase con eles. Vemillion accedeu e finalmente deixou The Stump Wizards. Despois de menos dunha semana de ensaios, o novo trío realizou o seu primeiro concerto.
Lucky Number Slevin
Lucky Number Slevin é un filme dirixido por Paul McGuigan que foi estreado no 2006.
Gumball
Historia
No outono de 1990 Gumball entrou no estudio, e o seu primeiro lanzamento saíu pouco despois a través de Paperhouse/Sire en Inglaterra. A edición era un EP de 12" cos temas "All the Time"/"Yellow Pants"/"Gettysburg".
Ao pouco tempo Gumball asinou un contrato co selo Caroline Records. Gravaron e editaron o álbum Special Kiss e iniciaron unha xira ao lado de Mudhoney, Sonic Youth e outras bandas indie estadounidenses a principios dos 90.
Lucky Number Slevin
Sinopse
A Slevin a vida non lle vai moi ben: despois de que a súa casa fose declarada en ruínas, atopa á súa moza con outro na cama. Decide saír dos Ánxeles unha tempada e aloxarse no apartamento dun amigo en Nova York. Pero o pesadelo de Slevin empezará realmente cando se vexa mesturado no escuro mundo da mafia neoiorquina. Os dous gángsters máis respectados e temidos da cidade, o Rabino e o Xefe, outrora socios e agora inimigos declarados, viven atrincheirados nas súas fortalezas e levan 20 anos sen saír delas. Para vingar o asasinato do seu fillo, o Xefe ordena matar ó fillo do Rabino, pero sen deixar pegadas, pois, en caso contrario, comezaría unha sanguenta guerra entre os dous clans. O plan consiste en buscar un xogador que lle deba moitos cartos ó Xefe e encargarlle o asunto.
Gumball
Historia
Añinda que Gumball gravou Super Tasty como trío, un cuarto membro, Malcolm Riviera, uniuse ao grupo pouco despois da edición do álbum. Os catro comezaron a ensaiar e a principios de 1993 fixeron unha xira de promoción.
Despois de xirar polos Estados Unidos, Europa e o Xapón, Gumball regresou ao estudio no outono de 1993 para gravar Revolution on Ice. O traballo foi lanzado por Columbia/Sony en 1994 e a banda realizou unha xira de promoción durante ese ano.
Columbia exerceu a súa opción de despedir á banda despois das decepcionantes vendas de Revolution on Ice. O grupo publicou un CD ao vivo polo seu propio selo a finais de 1994 chamado Tokyo Encore, pweo a principios de 1995 Gumball decidiu deixalo antes de buscar outra discográfica.
Ivy League
miniatura|Mapa das universidades da Ivy League miniatura|right|Bandeiras dos membros da Ivy League no Wien Stadium de Columbia A Ivy League ("Liga da Hedra"), tamén coñecida como The Ancient Eight ("As Oito Antigas")  é unha conferencia deportiva universitaria estadounidense que comprente oito universidades privadas do nordés do país. A expresión Ivy League adoita empregarse tamén fóra do contexto deportivo para referirse ás oito universidades de elite con connotacións de excelencia académica, selección nas admisións e elitismo social. Os seus membros por orde alfabética son Universidade Brown, Universidade de Columbia, Universidade Cornell, Dartmouth College, Universidade Harvard, Universidade de Pensilvania, Universidade Princeton e Universidade Yale.
Sant Gervasi-Galvany
250px|miniatura|Mercado de Galvany, acabado polo arquitecto [[Antoni de Falguera en 1912.]] Sant Gervasi-Galvany é un barrio do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona. O nome do barrio fai referencia a Sant Gervasi de Cassoles, posto que era a parte baixa deste municipio ao que pertenceu ata a anexión deste a Barcelona, e ao Camp d'en Galvany, a urbanización da cal empezou en 1866 o seu propietario, Josep Castelló e Galvany, que co seu outro apelido deu nome tamén á praza de Castelló. O nome de Galvany popularizouse cando os adoptou o mercado de Galvany, situado ao centro do barrio entre as rúas Santaló, Calaf, Amigó e Madrazo.
Ivy League
Aínda que a expresión xa se empregaba en 1933, só se fixo oficial despois da formación da NCAA Division I en 1954. Todos os membros agás Cornell fundáronse durante a época colonial, polo que están incluídas sete das nove universidades fundadas antes da Revolución Americana. As outras dúas, a Universidade Rutgers e o College of William & Mary, son institucións públicas.
Sant Gervasi-Galvany
Ocupa a superficie delimitada polas rúas Calvet, Vía Augusta, Aribau e Diagonal ata a confluencia con Travessera de Gràcia e Calvet. Esta zona, na división en barrios aprobada polo concello de Sant Gervasi en 1879, corresponde aproximadamente co barrio de Lledó, que toma o nome do antigo Mas Lledó.
A poboación do barrio é maioritariamente de extracción social burguesa e de clase alta e o núcleo máis antigo atópase ao redor das rúas Sagués e Amigó. A partir da década dos cincuenta do século pasado levantáronse numerosos edificacións, das cales as máis luxosas atópanse á rúa Muntaner. Hoxe é un barrio cunha gran vida nocturna pola gran cantidade de bares, restaurantes e locais nocturnos que hai especialmente ao redor da rúa Santaló e adxacentes.
Sant Gervasi-la Bonanova
O barrio está dividido principalmente en dous sectores diferenciados: o sector de Sant Gervasi, onde se atopa o núcleo máis antigo do municipio de Sant Gervasi de Cassoles, e outro sector, o de La Bonanova, nacido cando se construíu a vía que comunicou Sant Gervasi con Sarrià cara á década de 1890. Este último sector, o da Bonanova, configurouse co pretexto que ao redor do paseo homónimo empezaríanse a edificar casas benestantes de señores que volveran de América con grandes fortunas. Edificáronse torres e chalés, por esta razón pódese ver bastante diferenza arquitectónica entre o sector da Bonanova e Sant Gervasi.
Nos anos 70 e 80 derrocáronse cerca do 40% das torres que había entón, pero actualmente aínda quedan algunhas. Así mesmo pasa co barrio de Sant Gervasi, posto que hai casas que en limiar das portas teñen indicado o ano de construción -ou máis probablemente o de remodelación-, como son a casa do montón de Sant Gervasi de Cassoles nº 119 onde no limiar da porta leva o ano 1845. Isto fai pensar que como mínimo na década do 1840 remodeláronse moitas casas.
O sector da Bonanova toma o nome da Virxe María da Bonanova, que é o nome popular da Virxe María dos Afortunados, á cal dedicouse un altar o século XVIII á antiga igrexa dos santos Gervasi e Protasi situada onde agora hai a igrexa da Bonanova, e que acabou espertando máis fervor que os patróns orixinais. O nome de La Bonanova é de orixe bíblica e significa «a boa noticia», do mesmo xeito que o é o barrio veciño do Tibidabo, que en latino significa «eu dareiche».
Vilariño, Castroverde
Santiago de Vilariño é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 383 habitantes (198 homes e 185 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 428 habitantes.
Xamba
dereita|230px|miniatura|Porta dunha igrexa en [[Coles, Cambeo. A pedra que atravesa a porta por riba é o lintel, as pedras dos lados da porta forman as xambas.]]
Denomínase xamba (do francés jambe 'perna', tomado da forma camba do latín vulgar) ou macheta a cada unha das dúas pezas labradas que, postas verticalmente nos dous lados das portas o fiestras, sosteñen o lintel ou o arco que os cobre. Tanto se o muro da casa é de cachotería coma de cantaría as xambas adoitan ser pezas de perpiaño.
Outros sinónimos en galego son: agulla, pé dereito, mocheta, tranqueiro e ucheira.
A Toxeira, Bardullas, Muxía
A Toxeira é un lugar da parroquia do Bardullas no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Cantiga de refrán
A cantiga de refrán, dentro da lírica medieval galego-portuguesa, é aquela que na súa composición inclúe un retrouso. Neste tipo de cantiga repítese un conxunto de versos de autonomía ritmática ao final de cada estrofa.
Definición
O refrán, segundo Ângela Correia, pódese definir en termos xerais “como um conjunto de versos com autonomia rimática que se repete integralmente no fim de cada estrofe, com um número de versos inferior ao do corpo da estrofe e cuja medida silábica é igual à dos restantes versos da cobla” (Correia, 2000: 570).
As cantigas de refrán están elaboradas maiormente en versos octosílabos ou decasílabos e con rima asonante. O normal é que a cantiga presente tres ou catro estrofas. Este tipo de cantiga aparece sobre todo dentro das de amigo e parte das de amor (orixe popular ou autóctona).
A partir de aí o retrouso ou refrán propagouse aos xéneros de amor e escarnio, onde a porcentaxe xa diminúe notabelmente.
Estrutura
As cantigas de refrán seguen a base estrutural propia da cantiga galego-portuguesa, coa particularidade da presenza de refrán na cobra. Trátase dun ou varios versos que se repiten ao final de cada unha das estrofas que conforman a cantiga. Normalmente, presentan unha rima diferente das outras empregadas na cobra. O refrán condensa o tema principal da composición. Podía estar composto por unha frase de carácter conclusivo como dun elemento propio da cantiga. A presenza do refrán indícase con letras maiúsculas. A peza de Afons’Eanes do Coton é un exemplo de a7’b7’a7’b7’C7’C7’ “Quando se foi meu amigo…”. Este tipo de cantiga adoita estar formada por catro estrofas co seguinte esquema métrico: abbacca, abbaccb, ababcca, ababccb, mais os trobadores galego-portugueses empregaban a modalidade de dous versos monorrimos seguidos dun verso de refrán de rima independente: aaB.
A fiinda consta dun número de versos menor que o resto das cobras. Podía rimar tanto con refrán como coa estrofa precedente.
A conclusión final é que o 62,5% dos textos están formados seguindo apenas tres regras estróficas, con variantes mínimas. A poesía medieval é o resultado dunha determinada sociedade conservadora, escasamente evolucionada neste período e que rexe os seus patróns de “ben trobar, do ben facer” no máximo respecto aos deseños estabelecidos.
Para explicar as motivacións da tendencia de fórmulas únicas, pódese afirmar que a concepción da arte poética como algo oral obriga necesariamente á utilización de recursos que fixen na memoria dos ouvintes aquilo que se pretende comunicar: de aí o refrán e o paralelismo como elementos que marcan o carácter da composición.
Cantiga de amor
En gran coita, senhor, que peior que mort’é, vivo, per bõa fe, e polo voss’amor esta coita sofr’eu por vós, senhor, que eu
vi polo meu gran mal; e melhor mi será de morrer por vós ja, e, por me Deus non val, esta [coita sofr’eu por vós, senhor, que eu]
polo meu gran mal vi; e máis mi val morrer ca tal coita sofrer, pois por meu mal assi esta [coita sofr’eu por vós, senhor, que eu]
vi por gran mal de min, pois tan coitad’and’eu.
Repertorios: Tavani 25, 36; D’Heur 504
Métrica: Consta de tres estrofas singulars de catro hexasílabos agudos, metro realmente atípico no xénero de amor.
Artificios: Presenza de rimas derivadas (I, v.2: é, e II, v.2: será), así como a repetición da palabra rimante nos dous versos do refrán e no segundo verso da fiinda (eu).
Rítmica:
Cantiga de amigo
Amig’e fals’e desleal, que prol á de vos trabalhar de na mia mercee cobrar? Ca tanto o trouxestes mal que non ei, de vos ben fazer, pero m’eu quisesse, poder. Vós trouxestes o preit’assi come quen non é sabedor de ben nen de prez nen d’amor; e por én creede per min que non ei, de vos ben fazer, [pero m’eu quisesse, poder]. Caestes en [a]tal cajon que sol conselho non vos sei, ca ja vos eu desemparei en guisa, se Deus mi perdon, que non [ei, de vos ben fazer, pero m’eu quisesse, poder].
Repertorios: Tavani 25,11; Don Denis 600
Métrica: Esquema métrico 3 x 8a 8b 8b 8a 8C 8C (= Tav 160:327)
Artificios:
Rítmica: O refrán da cantiga presenta un notábel hipérbato; isto é: que non ei poder de vos ben fazer, pero m’eu quisesse.
Cantiga de escarnio e maldizer
Achei Sanch[a] An[e]s encavalgada e dix’eu por ela cousa guisada, ca nunca vi dona peior talhada, e quige jurar que era mostea; e vi-a cavalgar per ũa aldeia e quige jurar que era mostea. Vi-a cavalgar en ũu seendeiro, e non ia mig’or’ũu cavaleiro; santiguei-m’e disse: «Gran foi o palheiro onde carregaran tan gran mostea». Vi-a cavalgar per ũa aldeia e quige jurar que era mostea». Vi-a cavalgar indo pela rua, mui ben vistida en cima da mua; e dix’eu: «Ai velha fududancua, que me semelhades ora mostea!». Vi-a cavalgar per ũa aldeia e quige jurar que era mostea».
Repertorio: Tavani 18,1; Afonso X 453
Métrica: 3 x 10’a 10’a 10’a 10’b 10’B 10’B (= Tav 19:23)
Refrán exocéntrico
Nas Cantigas de Santa María, por exemplo, pódese apreciar con regularidade o refrán mais, a diferenza da poesía profana, posúe unha independencia musical moi grande. Por ende, son incontábeis as ocasións en que o retrouso rompe a sintaxe. Pola contra, isto non sucede nas cantigas profanas, onde o refrán pode ser independente desde o punto de vista do contido (refrán exocéntrico) pero non da sintaxe.
Refrán intercalar
Cando a totalidade ou parte dos versos que compoñen o retrouso están dentro do corpo da cobra, ou noutras palabras, o refrán non pecha a cobra, estamos perante un refrán intercalar. As variantes que ofrece son múltiples: desde un monóstico (25,9) ou un dístico (25,58) situado no interior da estrofa, até unha disposición propiamente "intercalada" no corpo da cobra (por exemplo, co esquema moi frecuente de aaaBB, onde B representa os versos do refrán). Consérvanse 59 cantigas con este tipo de refrán na lírica profana galego-portuguesa. Atopamos, ademais, unha certa tendencia a combinar esta última estrutura intercalar co fenómeno da repetición literal (17,2; 116,11), o que a conecta tamén co xénero, determinado pola forma, da bailada.
Refrán inicial
Os versos correspondentes ao retrouso da cantiga aparecen ao comezo da composición, facendo en algunhas ocasións de exordio. Consérvanse 13 cantigas con refrán inicial.
Corpus
O número de cantigas de refrán pódese estabelecer ao redor de novecentas sesenta, aínda que non resulta doado determinar a cifra exacta por dúas razóns. En primeiro lugar, existen certas composicións incompletas nas que o fragmento conservado coincide cunha soa estrofa, o que dificulta estabelecer se son de mestría ou de refrán. Como exemplo cabe citar as cantigas: 7,2; 7,9; 7,11; 7,12 e 7,13, de Afonso Mendez de Besteiros. Sobre cada unha das cales Carolina Michaëlis (1904) ( CA 439-443) escribe en nota: "Fragmento de uma cantiga de meestria", pero que polos esquemas métricos e polo contido do verso ou versos finais poderían ser de refrán. Por outra banda, a noción de refrán produce moitas indecisións entre os estudosos á hora de considerar aqueles retrousos dun só verso que non posúen unha coincidencia literal perfecta.
Existe a conservación de cantigas de refrán dentro das antoloxías do Cancioneiro da Ajuda (CA), gardado na Biblioteca do Palácio da Ajuda (Lisboa). No Cancioneiro da Biblioteca Nacional (CBN), coñecido tamén como Cancioneiro Colocci-Brancuti, conservado na Biblioteca Nacional de Lisboa e o Cancioneiro da Vaticana (CV) que é preservado en Italia.
Tamén cabe nomear o Pergamiño Vindel (PV) —que contén as sete cantigas de amigo compostas por Martín Codax—, o Cancioneiro de Berkeley, a Tavola Colocciana e os Cinco Lais de Bretaña.
A Baiuca, Vilela, Rodeiro
A Baiuca é un lugar da parroquia de Vilela, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Reino do Congreso
O Reino do Congreso ou Reino de Polonia é unha entidade política, creada no Congreso de Viena en 1815 a partir do Ducado de Varsovia, cando as grandes potencias europeas se reorganizaron logo das guerras napoleónicas.
Nacemento do reino
O nacemento do Reino do Congreso débese en gran medida ós esforzos de Adam Jerzy Czartoryski, polaco e ministro de asuntos exteriores ruso, que quería resucitar Polonia como un aliado de Rusia. Obtén unha constitución liberal para o novo reino, que é moi parecida á do Ducado de Varsovia. Ademais, o Reino do Congreso, tiña unha armada e o seu propio goberno. Oficialmente, foi unha monarquía constitucional co tsar de Rusia levando o título de Rei de Polonia. A Dieta podía votar as leis e era responsable do vicerrei representante do tsar. O 9 de decembro de 1815, o cargo de gobernador foi designado na persoa do príncipe Józef Zajaczek, que ocupou o cargo ata a súa morte en 1826.
A fin das Ilusións
O Reino do Congreso non durou máis de quince anos. Os problemas comezaron cando Nicolao I foi coroado tsar. Nicolao I, non tolerou ningunha restrición ós seus poderes en Polonia. Nomea o gran duque Constantino Romanov vicerrei de Polonia. Este quixo impoñer unha disciplina rusa no seo da armada do reino e os militares comezaron a conspirar contra el. Mentres que os rusos prevían utilizar o exército do reino para intervir contra os movementos revolucionarios en Francia e Bélxica, o subtenente Piotr Wysocki e o seu grupo trataron de asasinar o gran duque Constantino, desencadeando unha insurrección contra Rusia. En xaneiro de 1831, o tsar foi deposto pola Dieta por transgredir en numerosas ocasións a constitución. A resposta do tsar non foi outra que a de enviar as tropas para acabar coa revolta polaca.
A rusificación
Tras once meses de guerra, Rusia controlou a situación. A constitución foi abolida, e establecéronse tarifas aduaneiras con Rusia para frear o desenvolvemento da economía do reino. As autoridades rusas pecharon as universidades e escolas superiores. O papa Gregorio XVI outorga a bendición a Nicolao I por liquidar do Reino do Congreso toda a tolerancia que Alexandre I permitira. No 1832, a administración recaeu nun goberno militar, a cargo do xeneral Iván Paskievich, quen levou a cabo unha política de rusificación. No 1856, Mikhaïl Gortchakov sucédeo como gobernador do Reino de Polonia ata o 30 de maio de 1861.
O país do Vístula
No ano 1915, a armada rusa abandona o Reino a mans dos alemáns e austrohúngaros.
Cristhian Stuani
Cristhian Ricardo Stuani Curbelo, nado o 12 de outubro de 1986 en Tala (Canelones), é un futbolista uruguaio. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Girona FC da Liga Santander.
Lingua saami de Kemi
A lingua saami de Kemi é unha lingua saami extinta que se falaba na zona máis meridional da rexión finesa de Laponia, arredor da zona de Kuusamo. Pola riqueza de variantes locais, tiña identidade propia como lingua saami de seu, pero tamén formaba un contiuum lingüístico entre o saami de Inari e o saami de Skolt. Algúns grupos Kemi falaban dun xeito máis semellante aos Inari e outros aos Skolt, dependendo da proximidade xeográfica.
Historia
Desapareceu arredor do 1900 e consérvanse poucos escritos de saami de Kemi. O libro de Johannes Schefferus titulado Lapponia (1673) contén dous poemas joik de Olaus Sirma, pertencente ao pobo Kemi. Os poemas son "Guldnasas" e "Moarsi favrrot". En 1829, o sacerdote finés Jacob Fellman escribiu un pequeno vocabulario logo de visitar as vilas de Salla (Kuolajärvi até 1936) e Sompio (Sodankylä na actualidade).
Poemas
Este é o primeiro poema de Sirma, titulado "Guldnasas". Trátase dunha historia de amor que Sirma cantaba para facer que o seu reno fose máis axiña:
Este é o segundo poema de Sirma "Moarsi favrrot"; que cantaba cando estaba lonxe do seu amor e admirar así a súa beleza.
Penguin Books
Ten a súa sede na Cidade de Westminster, en Londres.
No ano 1961 creou a colección Penguin Modern Classics, co obxectivo de dar aos grandes escritores modernos unha categoría semellante á de Homero ou Charles Dickens. Entre os autores desta colección atópanse Federico García Lorca, Gabriel García Márquez ou Pablo Neruda.
Giuseppe Lepori
Giuseppe Lepori, nado o 2 de xuño de 1902 e finado o 6 de setembro de 1968, foi un político suízo, natural da comuna de Lopagno no cantón de Ticino, membro do Partido Popular Conservador
Carreira
Giuseppe estudou nun liceo de Lugano. Logo cursou dereito na Universidade de Friburgo, licenciándose en 1925.
Deputado no Gran Consello ticinés de 1927 a 1940 e conselleiro municipal de Massagno de 1928 a 1929. Foi vicealcalde da cidade de Bellinzona de 1936 a 1940.
En febreiro de 1940, Giuseppe entrou no Consello de Estado do cantón de Ticino, ocupando a vacante que deixara Enrico Celio, elixido para o Consello Federal. Foi director dos departamentos de Policía e Educación ata 1947, cando logo da alianza cos radicais e socialistas, asumiu os departamentos de Xustiza e Interior.
Presidente do Partido Conservador Democrático Ticinés de 1945 a 1954.
Consello Federal
Elixido para o Consello Federal o 16 de decembro de 1954, deixou o posto o 31 de decembro de 1959. Durante o seu mandato, dirixiu do Departamento Federal de Correos e Ferrocarrís, actualmente coñecido como Departamento Federal do medio ambiente, transportes, enerxía e comunicacións, no que se ocupou principalmente da regulamentación da televisión e da lei de ferrocarrís de 1957.
En 1959 ocupou a vicepresidencia da Confederación Suíza. O 24 de novembro dese ano, por mor dunha grave enfermidade, Lepori presentou a súa renuncia efectiva desde o 31 de decembro.
Waldrada
Waldrada foi o nome de dúas damas francas:
Universidade de Barcelona
A Universidade de Barcelona (en catalán e oficialmente: Universitat de Barcelona) é unha institución académica pública con sede en Barcelona, Cataluña. As súas facultades están distribuídas entre varios campus repartidos pola cidade e arredores: os campus de praza Universitat, el Raval, Diagonal, Bellvitge, Torribera, Mundet, Sants e Hospital Clínic.
Historia
As orixes da UB remóntanse á época de Martiño I o Humano, que quixo outorgar a Barcelona O estudo do medicamento. Con todo, o Consell de Cent de Barcelona (consello municipal) negouse.
Durante o reinado de Afonso o Magnánimo, en 1450, e previa bula outorgada polo Papa, inaugurouse finalmente a Universidade de Barcelona. Tres séculos máis tarde, no século XVIII, a sede da universidade foi trasladada a Cervera (Lleida) en agradecemento aos habitantes por dar apoio a Filipe de Anjou durante a Guerra de Sucesión Española.
En 1842 a sede volveu a Barcelona ocupando uns antigos palacios da rúa do Carme e máis tarde un edificio novo en l'Eixample construído por Elies Rogent. Noventa anos máis tarde, o goberno da Segunda República outorgou á Universidade autonomía propia, pasándose a chamar Universidade Autónoma de Barcelona (non confundirse coa actual UAB). Pero coa chegada da ditadura de Franco, a autonomía foi derrogada en 1939, entrando nunha época de decadencia: gran parte do profesorado foi substituído por docentes acordes ao novo réxime que terminou cun período de crise intelectual.
A UB foi a única universidade de Cataluña e as Illas Baleares existente ata 1968, cando se iniciou un proceso que durou ata a década dos 90 que orixinou o resto de universidades catalás e a Universidade das Illas Baleares. Paralelamente, a propia UB iniciou un proxecto de expansión, creando diferentes facultades por todo o territorio barcelonés: o campus de Pedralbes, de Sants, de Bellvitge e Mundet.
Divisións administrativas
Existen na Universidade de Barcelona, 19 centros, 18 facultades, 1 escola universitaria, 106 departamentos e diversos centros adscritos. Tanto os departamentos como as facultades, teñen unha autonomía interna e órganos propios de autogoberno.
Randy Noll
Randy Noll, nado o 5 de decembro de 1949 en Villa Hills, Kentucky, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Haryana
miniatura|Localización de Haryana. Haryana (hindi: हरियाणा) é un estado do norte da India con capital en Chandigarh. Ten 44.212 km² e 21 082 989 habitantes. O hindi é a lingua oficial.
Pródico de Ceos
Pródico de Ceos (en grego Πρόδικος "Pródikos", aprox. 465 - 415 AEC) foi un filósofo grego do primeiro período do movemento  sofista, coñecido como o "precursor de Sócrates".
Pouco se sabe da súa orixe, excepto que parece que naceu en Iulis, na illa exea de Ceos (unha das Cícladas, entre o 460 e o 470 AEC. Foi a Atenas como embaixador de Ceos, e deuse a coñecer como orador e profesor. Do mesmo modo que Protágoras, intentaba treinar os seus pupilos para asuntos domésticos  e civís; mais mentres Protágoras focalizaba o seu ensino principalmente en disciplinas como retórica e estilo, Pródico facía da ética a disciplina preeminente no seu currículo xunto coa lingüística. Daba especial énfase (coincidindo con Confucio) na corrección dos nomes ou orthoepeia (en grego ὀρϑοέπεια). Parece que era unha brincadeira común na época a referencia aos prezos das súas ensinanzas e á diferenza entre o curso dun dracma e o de cincuenta dracmas. No Cratilo, Sócrates di que se se puidese ter permitido o curso de cincuenta dracmas sería un experto na "corrección dos nomes". Pese a este comentario, Sócrates foi moi influenciado por Pródico e pola súa teoría da corrección. E en ética era un pesimista, que dispensaba os seus deberes civís a despeito dun físico fráxil, enfatizaba as dores da vida e avogaba, con todo, non por unha resignación sen esperanza, senón, antes diso, pola cura encontrada no traballo, tomando como modelo a Heracles - a incorporación da actividade viril.
Aristófanes, na obra de teatro As nubes, considérao un experto en astronomía, e en As aves conta que compuxo unha Cosmogonía. Segundo Sexto Empírico (Mat. 9, 18), Pródico ensinaba que:
Esta visión a respecto da orixe da crenza nos deuses era notabelmente moderna, após este estadio inicial, defendía que os homes que tiñan realizado proezas e servizos para a humanidade eran deificados. Estabeleceu así a base para unha teoría naturista da relixión da interpretación dos mitos segundo o evemerismo; tamén afirmaba que a alma humana é resultado da organización. O punto de vista de Prodico, como o dos seus compañeiros sofistas, era humanístico, e interpretou a relixión no marco do naturalismo. Tanto el como Diágoras de Melos e algúns outros foron considerados ateos.
Da súa filosofía natural sábese apenas o título dos seus tratados Da Natureza e Da Natureza do Home. O seu interese principal era buscar a precisión no uso das palabras. Dise que Theramenes, Eurípedes e Isócrates foran discípulos de Pródico. Polos seus sucesores inmediatos foi estimado de modos variados: Platón, por exemplo, satirizao nos seus primeiros diálogos. Parte do contido, se non as propias palabras, dun dos seus discursos retóricos conservase. O discurso era aparentemente unha fábula relatandoa educación de Heracles pola virtude. O texto encóntrase na "Memorabilia" de Xenofonte.
Manuel Saco Rivera
Manuel Saco Rivera, nado en Sarria en 1906 e finado na mesma vila o 28 de agosto de 1938, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Saco Pradeda, avogado, xuíz municipal e representante de Pepe Benito en Sarria nas primeiras décadas do século XX. Licenciado en dereito, autor dalgunhas pezas teatrais e deportista, participou de xeito moi activo en diferentes campañas políticas. Nas eleccións xerais de 1933 foi elixido deputado pola provincia de Lugo como republicano independente, pero formou parte do Grupo Parlamentario Agrarista cos seus paisanos Luis Rodríguez de Viguri e Felipe Lazcano Morales de Setién. Abandonou o grupo a finais de 1934 e non se integrou no Partido Agrario Español. Foi candidato pola CEDA nas eleccións de febreiro de 1936, pero non resultou elixido. Amigo de Nicolás Franco, traballou na preparación do golpe de estado desde Portugal, efectuando varias viaxes a Galicia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e o nomeamento de Franco como xefe do Estado, trasladouse a Salamanca onde traballou na Secretaría Xeral do Estado con Pedro José Carrión ás ordes de Nicolás Franco. Asociouse co falanxista Mario González Zaera nunha comunidade de intereses políticos e económicos. Logo da chegada de Ramón Serrano Suñer en febreiro de 1937, deixou o seu posto na Secretaría Xeral e volveu a Galicia. Foi asasinado a finais de agosto de 1938 en atentado político de escuras motivacións, ao ser abatido a tiros ao saír do Casino de Sarria. Os autores do asasinato foron Manuel Díaz López "Chaquetón" e Manuel Castro Castro "Eirexalba", que foron detidos rapidamente xunto co indutor, o xefe local de Falange, Eduardo Gómez Requejo. Os detidos ingresaron no cárcere de Lugo xunto co xefe provincial de Falange Ramón Martínez Losada. Foron procesados e xulgados en consello de guerra, sendo executados os autores no patio do cárcere de Lugo o 30 de agosto de 1938. Ao indutor do crime, Eduardo Gómez Requejo, Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940.
Gilberto Suárez Méndez
Gilberto Suárez Méndez, nado en Ribadeo o 31 de xullo de 1936 e finado na mesma vila o 11 de xuño de 2012, foi un dinamizador cultural galego.
Traxectoria
Durante moito tempo participou activamente e dirixiu diversas sociedades, como Amigos da Gaita, Sociedade Filantrópico-Dramática, La Concordia, Ribadeo F.C., Amadores da Música, Asociación de Ex-alumnos Menesianos, Peña Madridista (da que tiña o carné nº 1) ou Cáritas. 250px|miniatura|Portada do libro adicado a Gilberto con motivo do antroido 2013 en Ribadeo
No eido literario, foi correspondente de El Progreso durante nove anos, pasando logo a escribir en A Mariña, o suplemento comarcal do xornal. No semanario local La Comarca del Eo mantivo durante máis dunha década unha presenza semanal, dando información, comentado deportes ou pedindo melloras.
Animou e encargouse das festas de Ribadeo e do entroido ribadense dende as comisións correspondentes dúas ducias de veces, dende os anos oitenta ata o seu falecemento.
Participou asemade na política local, sendo concelleiro polo PSdeG-PSOE un mandato.
As súas actividades en pro de Ribadeo abrangueron os máis diversos campos, sendo representante da agrupación Follas Novas na súa xira arxentina (1985).
Fóille adicado o libro do antroido 2013 en Ribadeo, no que aparece na portada nunha reprodución a carboncillo.
Ligazóns externas
Os cocos de Ribadeo, José Antonio González Iglesias, Benjamín Méndez Lombardero e Gilberto Suárez Méndez. Excmo. concello de Ribadeo e Excma. Deputación Provincial de Lugo, 2010
Manga (homónimos)
O termo manga pode referirse a:
Isabel de Gloucester
Isabel de Gloucester, nada cara o 1173 e finada o 14 de outubro de 1217, foi unha nobre inglesa que casou co príncipe Xoán de Inglaterra antes do seu ascenso ao trono.
Liñaxe
Isabel era filla de William Fitz Robert, e a súa esposa Hawise. O seu avó paterno, Robert, 1º Conde de Gloucester, era o fillo ilexítimo do rei Henrique I. O seu pai morreu en 1183, momento en que ela se tornou Condesa de Gloucester suo jure.
The Hand That Feeds
"The Hand That Feeds" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 28 de marzo do 2005 como sinxelo principal do seu álbum With Teeth. É a canción de NIN que acadou mellores postos nas listas, excepto na U.S. Modern Rock Tracks, estando cinco semanas nas mesmas, xa que o segunte sinxelo da banda, "Only", permaneceu na primeira posición da mesma durante tres semanas.
Isabel de Gloucester
Matrimonio e anulación
O 28 de setembro de 1176, o rei Henrique II noiva a Isabel co seu fillo máis novo, Xoán sen Terra. Xoán e Isabel eran medio curmáns segundos por ser bisnetos de Henrique I, e por tanto a súa unión estaba prohibida por mor dos graos de consanguinidade. No acordo da voda, o rei accedeu a atopar o mellor home posible para Isabel se o papa se negaba a conceder unha dispensa para o matrimonio. Henrique tamén declarou a Isabel a único herdeira de Gloucester, desherdando as súas dúas irmás.
O 29 de agosto de 1189, Xoán e Isabel casaron no castelo de Marlborough, en Wiltshire, e Xoán asumiu o título de Xoán de Gloucester de pleno dereito. Balduíno o arcebispo de Canterbury, declarou o matrimonio nulo por razón de consanguinidade e puxo as súas terras baixo interdito. O interdito quedou levantado polo papa Clemente III, quen concedeu á parella unha dispensa para casar, pero prohibiulles manter relacións sexuais.
Expresionismo abstracto
O expresionismo abstracto foi un movemento artístico estadounidense que xurdiu despois da segunda guerra mundial, centrado sobre todo en Nova York.
Isabel de Gloucester
Matrimonio e anulación
Pouco despois de que Xoán subira ao trono en 1199, e antes de finais de agosto, obtivo unha anulación do matrimonio. A anulación foi concedida en razón do consanguinidade, polos bispos de Lisieux, Bayeux, e Avranches, sentado en Normandía. Xoán, con todo mantivo as súas terras, e Isabel non contestou á anulación.
Expresionismo abstracto
Empréganse tamén os termos Action Painting (Pintura de Acción), acuñado polo crítico Harold Rosemberg no artigo Os Pintores de acción Americanos, publicado na revista Art News en 1952, e American Type Painting (Pintura de tipo americano), utilizado por Clement Greenberg, para distinguila da pintura europea, ademais da denominación de Escola de Nova York para un grupo de pintores cuxa actividade se desenvolve nesa cidade entre 1940 e 1950. O grupo fórmano William Baziotes, Willem de Kooning, Arshile Gorky, Adolph Gottlieb, Philip Guston, Hans Hofmann, Franz Kline, Robert Motherwell, Barnett Newman, Jackson Pollock, Pousette-Dart, Ad Reinhardt, Mark Rothko e Clyfford Still. Así e todo, a crítica coincide na dificultade que supón agrupar a artistas tan diversos baixo unha mesma etiqueta, mentres que se establece como o período máis tipicamente expresionista abstracto ós anos que van entre 1942 e 1947.
Isabel de Gloucester
Condado de Gloucester
Trala anulación, Xoán concedeu o título de conde de Gloucester ao sobriño de Isabel, Amaury. Isto compensou a Amaury pola perda dos seus títulos franceses, que perdeu polo Tratado de Le Goulet. Trala súa morte sen descendentes en 1213, Isabel, recuperou o título de Condesa de Gloucester.
Outros matrimonios
Isabel casou con Geoffrey FitzGeoffrey de Mandeville, o 20 de xaneiro de 1214. El morreu en 1216. Un ano despois Isabel casou Hubert de Burgh, máis tarde nomeado justiciar de Inglaterra, en setembro de 1217.
Expresionismo abstracto
Precedentes e xénese
En 1941, co estoupido da guerra en Europa, chegan moitos artistas refuxiados a Nova York, onde dende había tempo vivían Marcel Duchamp, Amédée Ozenfant, Yves Tanguy e Matta Echauren. Entre os acabados de chegar está André Masson, cuxa influencia sobre a pintura da Escola de Nova York foi decisiva, debido á súa linguaxe altamente desenvolvida cara a 1940 sobre unha total mitoloxía do inconsciente. O chileno Roberto Matta, que levou a Nova York, dende París, o dinamismo do surrealismo e é considerado un dos que máis influíu en estilo característico da Pintura de Acción.
Musa I de Malí
Musa I de Malí, nado c. 1280 e finado en 1337, foi o décimo Mansa, que se traduce como "sultán" (rei) ou "emperador",    do rico Imperio de Malí de África occidental. No momento que Musa ascendeu ó trono, o Imperio de Malí consistía no territorio antigamente composto polo Imperio de Ghana, nos actuais sur de Mauritania e en Melle (Malí) e as áreas limítrofes. Musa tivo moitos títulos, incluíndo Emir de Melle, Señor das minas de Wangara, Conquistador de Ghanata, e polos menos outra ducia. Crese que Mansa Musa conquistou 24 cidades, cadansúa cos distritos dos arredores que contiñan vilas e estados, durante o seu reinado. Foi o gobernante máis rico do seu tempo e a persoa máis rica de tódolos tempos se se axusta o seu patrimonio pola inflación.
José Luis Pérez Estévez
José Luis Pérez Estévez, nado en Marcón o 26 de outubro de 1952, é un político galego do PPdeG.
Expresionismo abstracto
Seguidores
As influencias de Masson, Miró e Picasso son evidentes na obra de Pollock; tamén se sentiu influído polos muralistas mexicanos, en especial por José Clemente Orozco. Cara a 1943 aplica dunha forma persoal os métodos surrealistas, así como algúns fragmentos da iconografía picassiana para utilizalos exclusivamente pola súa forza plástica, e o seu único interese é a inmediatez dalgunhas sensacións pictóricas. O seu método de pintura fíxose lendario, así como a súa atormentada personalidade. Dispuña o lenzo no chan para poder integrarse nel, ser parte física da tea, camiñando arredor e traballándoo en tódalas direccións. O modo de aplicar a pintura (dripping), deixándoa caer directamente do bote e o uso de area (tomado dos rituais dos indios americanos) e cristais poden ser interpretados como un automatismo levado ó límite. "Cando estou pintando non son consciente do que fago. É só despois dun período de reconto cando vexo o que fixen. Non teño medo de facer cambios, de destruír a imaxe, porque o cadro ten unha vida propia" (Pollock). Nesta afirmación, Pollock define a Pintura de Acción como unha mestura entre vitalidade e busca automática da harmonía e a beleza nunha linguaxe que pasa pola destrución da imaxe e a súa asociación simbólica.
José Luis Pérez Estévez
Traxectoria
Delineante de profesión. Foi tenente de alcalde do concello de Meis polo PPdeG entre 1995 e 1999. Presentouse ás eleccións municipais de 1999 encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Expresionismo abstracto
Seguidores
Pola súa parte, Ashley Gorky e Hans Hoffman proporcionaron un punto de unión clave entre a obra dos europeos e a dos americanos. Gorky chegou a América dende Armenia en 1920 e Hoffman en 1933, dende Múnic. Gorky admiraba e coñecía antes cós outros ós mestres europeos; tal era a profundidade do seu coñecemento e influencia das vangardas europeas, que tardou moito tempo en elaborar un estilo independente; isto foi en 1947, un ano antes da súa morte. Algúns críticos considérano como un pintor de transición. Foi un dos primeiros en recibir a influencia do surrealismo nos anos trinta; os seus contactos co chileno Matta foron cruciais para o seu desenvolvemento. André Breton chegou a consideralo un surrealista. Hoffman foi o máis idóneo para transmitir á xeración máis nova todo o coñecemento das vangardas europeas nas que el se formara. En 1934 abriu en Nova York unha Escola de Belas Artes. A ensinanza de Hoffman e a súa preocupación por conseguir a unidade entre a cor e a forma desembocaría no movemento denominado Color Field Painting. Inda que expuxo ocasionalmente cos expresionistas abstractos, non se lle pode considerar como integrado con eles e a súa obra foi sempre europea.
José Luis Pérez Estévez
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a alcaldía en favor de Marta Giráldez Barral do PSdeG.
Expresionismo abstracto
Seguidores
Robert Motherwell foi o que máis se interesou polo surrealismo europeo; afirmou que foi el quen explicou esta tendencia a Pollock, Gorky e Rothko. Era un home moi culto e refinado e xa en 1941 se introducira no círculo dos surrealistas europeos (Tanguy, Mason, Ersnt, Breton e Duchamp).