cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alameda da praza de Compostela
Historia e deseño
A configuración actual comeza a se consolidar a partir de 1928; está formada por un gran corredor central con parterres laterais e unha gran fonte central, con xogos de auga e luces, así como diferentes esculturas distribuídas ao longo do parque.
Hoxe a alameda é un pulmón no corazón da vila, unha zona parcialmente peonil con importantes edificios históricos e ateigada de cafetarías, hoteis e locais de lecer nocturno. É tamén unha das zonas inmobiliarias máis caras da cidade olívica.
Patrimonio natural
Os xardíns da alameda non contan actualmente con lamigueiros (álamos). Cómpre salientar porén a riqueza e valor botánico dalgunhas árbores, moitas delas centenarias. Abundan as árbores caducifolias, coma os castiñeiros das bruxas, tamén hai numerosas camelias, magnolias, teixos, araucarias e piñeiros. As sebes dos parterre son de buxo e evónimo. Abundan as flores de tempada como tulipáns, cáncaros e pensamentos.
É polo xeral un xardín sombrizo.
O piñeiro de Australia (Casuarina equisetifolia) que se atopa cara a zona final da alameda, preto do Areal, figura no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia pola súa monumentalidade.
Outros xardíns achegados
A seguir da Alameda están os xardíns de Eijo Garay, no mesmo Areal, con pérgolas de roseiras rubideiras e palmeiras. dereita|miniatura|200px|Despedida, estatua á muller do mariñeiro, de [[Camilo Nogueira Martínez|Camilo Nogueira.]]
Escultura
As esculturas do parque son obra de Camilo Nogueira Martínez e José Luis Medina
As esculturas de Camilo Nogueira son, entre outras:
No centro dos xardíns atópase a estatua de Casto Méndez Núñez, obra do escultor Agustí Querol, construída en bronce. Méndez Núñez foi un mariño vigués que tivo baixo o seu mando a fragata Numancia, o primeiro acoirazado que deu a volta ao mundo.
Arquitectura
Entre as edificacións senlleiras que teñen fachada á praza de Compostela están a Casa de Prudencio Nandín (1892 e 1900) de Jenaro de la Fuente Domínguez, a Casa Yáñez (1900) de Michel Pacewicz, a Casa de Correos e Telégrafos (1920-1929) de Manuel Gómez Román ou o Edificio Iglesias Curty (1940) de Jenaro de la Fuente Álvarez.
Eventos
Na Alameda da praza de Compostela celébranse periodicamente as feiras do libro novo e do libro usado.
Subrexión de Mariehamn
miniatura|200px|Localización de Mariehamn. A subrexión de Mariehamn (en finés Maarianhaminan kaupunki e en sueco Mariehamns stad, literalmente cidade de Mariehamn) é unha das tres subrexións da rexión de Åland. A subrexión inclúe só a cidade de Mariehamn. En 2017 tiña unha poboación de 11 685 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Estación de Hendaia
A estación de Hendaia (en francés: gare d'Hendaye) é a principal estación ferroviaria da localidade de Hendaia, en Francia. É unha estación internacional situada moi preto da fronteira francoespañola e por ela circulan trens operados por SNCF e Renfe.
Situación ferroviaria
A estación de Hendaia forma unha parella xunto coa estación de Irún, situada a 500 metros e separada polo río Bidasoa. A rede de ancho europeo (1.435 mm) chega a Hendaia e continúa para finalizar en Irún, mentres que a rede de ancho español (1.668 mm) chega a Irún e continúa para finalizar en Hendaia. O tramo entre ambas as estacións dispón de vías nos dous anchos.
Pola rede francesa, a estación atópase no punto quilométrico 232,797 da liña Bordeos-Irún mentres que na rede española é o pk 641,6 da liña Madrid-Hendaia.
A SNCF e Renfe Operadora teñen un acordo mediante o cal os trens de cada compañía atravesan a fronteira ata a seguinte estación para deixar viaxeiros, pero non para recollelos. Así, os trens en dirección Francia inician e finalizan percorrido en Hendaia, e os trens dirección España inician e finalizan percorrido en Irún. Os trens que cruzan a fronteira para deixar viaxeiros volven sen carga á estación situada alén. Os trens rexionais non chegan a atravesar a fronteira, polo que non existe posibilidade de ligazón entre os rexionais de ambas as redes.
O último tren de pasaxeiros que realizaba un percorrido pasante foi o Trenhotel «Francisco de Goya», tren nocturno entre Madrid-Chamartín e París-Austerlitz suprimido en 2013. Compoñíase dunha rama tipo Talgo, cuxos rodais desprazábanse nun cambiador de ancho para pasar da rede española á francesa e viceversa. No pasado tamén se utilizou para trens de pasaxeiros o cambio de eixos, que actualmente só se emprega para trens de mercadorías. Así mesmo existen instalacións para a manipulación de mercadorías e a súa transbordo entre trens españois e franceses.
Operados por Renfe
Actualizado a 26 de xullo de 2016.
Voo 266 de Bangkok Airways
O voo 266 de Bangkok Airways era un servizo regular doméstico de pasaxeiros dende o aeroporto de Krabi ata o aeroporto de Samui, en Tailandia. O día 4 de agosto de 2009 o ATR 72-212A que operaba a ruta saíuse da pista na aterraxe e esnafrouse contra unha vella torre de control baleira. Un dos pilotos morreu e 41 persoas resultaron feridas.
Avión
O aparello implicado era un ATR 72-212A, con rexistro HS-PGL e número de serie 670. O avión voara por primeiro vez o 6 de xuño de 2001 co rexistro francés F-WWER. Entrou en servizo con Bangkok Airways o 16 de xullo dese ano. O 29 de maio de 2006 entrou en servizo con Siem Reap Airways International, volvendo a Bangkok Airways o 7 de xaneiro de 2009, despois de que Siem Reap Airways International cesasra as súas operacións. O avión fora bautizado co nome Pha Ngan e tiña unhas 20 000 horas de voo.
Accidente
O avión esvarou fóra da pista e chocou contra unha vella torre de control que era usada como estación de bombeiros. O accidente ocorreu ao redor das 14:15 hora local (07:15 UTC). O piloto morreu, mentres que o copiloto, que estivo atrapado no avión durante máis de dúas horas, estivo entre os últimos en ser evacuado do avión. Catro pasaxeiros sufriron traumatismos graves: dous británicos, un italiano e un suízo. Un total de 34 persoas resultaron feridas.
A fuselaxe do avión pasou varios anos en estradas en distintas partes de Samui antes de ser afundido en outubro de 2013 como parte do Proxecto de arrecife artificial Majcha Air Samui.
Bonobo
Os bonobos (Pan paniscus), tamén chamados chimpancés pigmeos ou ananos, son unha das dúas especies de primates do xénero Pan, sendo a outra especie do xénero o Pan troglodytes ou chimpancé común. Malia que moitas veces chimpancé se emprega para denominar a ámbalas dúas especies, adóitase entender que chimpancé só se refire a P troglodytes e que para referirse a Pan paniscus se precisa chamarlle bonobo.
Distínguese por unhas relativamente longas pernas, bicos arrosadiños, cara escura e un rabo peludo e pelo longo na cabeza na súa madurez. Os bonobos atópanse nunha área de 500.000 km2 da cunca do río Congo na República Democrática do Congo, na África central. É unha especie omnívora que habita bosques primarios e secundarios, incluso as masas forestais de varcias, empozadas en temporadas.
Coñécense ben polos seus comportamentos sexuais. O sexo nas comunidades da especie resolven conflitos de estado social, afecto, excitación e con fins de redución de estrés. Dáse en case todas as combinacións de parella e diferentes posicións. Os bonobos apréciase que son matriarciais e con rangos de machos na xerarquia social da comunidade, habitualmente determinada polos vencellos maternais de cada individuo.
Xunto cos chimpancés comúns, o bonobo é a especie actual máis próxima aos humanos. Xa que calquera das dúas especies de Pan non son nadadores habituais, considérase que o río do Congo hai 1,5-2 millóns de anos foi un factor determinante na especiación dos bonobos. Os bonobos viven no sur do río, mentres que os chimanpés comúns están no norte.
Grafeno
miniatura|300px|Representación artística do grafeno. O grafeno é unha substancia formada por carbono puro, con átomos dispostos nun patrón regular hexagonal similar ó grafito, pero nunha folla dun átomo de espesor. É moi lixeiro, unha lámina de 1 metro cadrado pesa tan só 0,77 miligramos.
Bonobo
Non hai datos actualizados das poboacións actuais da especie, mais as estimacións están nun rango de 29 mil a 50 mil individuos. A especie está catalogada como unha especie en perigo de extinción por mor da destrución do seu hábitat, os movementos poboacionais humanos e o crecemento desa poboación e pola comercialización da súa caza.
Chega a vivir en catividade ata 40 anos mais descoñécese o seu rango de vida no seu hábitat natural.
Grafeno
Mediante a hibridación sp2 explícanse mellor os ángulos de ligazón, a 120°, da estrutura hexagonal do grafeno. Como cada un dos carbonos contén catro electróns de valencia no estado hibridado, tres deses electróns alóxanse nos híbridos sp2, e forman o esqueleto de ligazóns covalentes simples da estrutura.
O nome provén de intercambio -no vocábulo grafito- de sufixos: «ito» por «eno»: propio dos carbonos con ligazóns dobres. En realidade, a estrutura do grafito pode considerarse unha pila de gran cantidade de láminas de grafeno superpostas. As ligazóns entre as distintas capas de grafeno apiladas débense a forzas de Van der Waals e interaccións dos orbitais π dos átomos de carbono.
No grafeno, a lonxitude das ligazóns carbono-carbono é de aproximadamente 1,42 Å (Ångströms). É o compoñente estrutural básico de todos os demais elementos grafíticos, incluídos o propio grafito, os nanotubos de carbono e os fullerenos.
A esta estrutura tamén se lle pode considerar unha molécula aromática extremadamente extensa nas dúas direccións espaciais. É dicir, sería o caso límite dunha familia de moléculas planas de hidrocarburos aromáticos policíclicos denominada grafenos.
Descrición
O grafeno perfecto está constituído exclusivamente por celas hexagonais. Celas pentagonais ou heptagonais corresponden a defectos. Ante unha cela pentagonal illada, o plano engúrrase en forma cónica. A presenza de 12 pentágonos crearía un fullereno. A inserción dun heptágono achegaríalle forma de cadeira. Os nanotubos de carbono de parede única son cilindros de grafeno.
No compendio tecnolóxico da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) establécese:
Neste sentido, ó grafeno definíuselle como hidrocarburo aromático policíclico infinitamente alternante de aneis de só seis átomos de carbono. A molécula máis grande deste tipo contén 222 átomos de carbono ou 37 «unidades de benceno» separadas.
As cifras da oración anterior son as contidas no resumo da cita. Debería ser: 111 átomos de carbono e 111 átomos de hidróxeno ou, máis simple, 222 átomos, o cal resulta de 37 x 6 (átomos de carbono -ou de hidróxeno- do benceno, de fórmula C6H6) = 222, ou ben: 18.5 aneis de benceno: 18.5 x 12 (átomos do benceno) = 222.
A opción de «unidades» foi para obter unha cifra «redonda» (37), e por conseguinte evitar a expresión fraccionaria (18,5).
A ilustración anterior, relativa á estrutura molecular de dúas mesómeros de benceno, permite mellor comprensión do enunciado previamente.
Propiedades destacadas
Entre as propiedades destacadas deste material inclúense:
Tomé, Chile
200px|miniatura|O escudo da comuna. miniatura|A localización da comuna no mapa da rexión. Tomé é unha comuna e un municipio chileno da provincia de Concepción na rexión de Biobío. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 52.440 habitantes, unha área é de 494,5 km2 e unha densidade de poboación de 106,05 hab/km². Sitúase na altitude de 12 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é tomecino/a.
Arquidiocese católica latina de Moscova
A arquidiocese da Nai de Deus en Moscova (en Archidioecesis Moscoviensis Matris Dei; en Архиепархия Божией Матери в Москве) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2004 tiña arredor de 200.000 bautizados sobre unha poboación total de 58 820 000 habitantes. Dende 2007, o seu arcebispo é Paolo Pezzi.
Territorio
A arquidiocese abrangue un amplo territorio, correspondente á parte setentrional e central da Rusia europea. A sé arcebispal é a cidade de Moscova, onde está a catedral da Nai de Deus. O territorio está organizado en 63 parroquias.
Historia
O 13 de abril de 1991 foi erixida a administración apostólica da Rusia europea, en territorios até entón pertencentes á diocese de Vladivostok.
O 30 de decembro de 1993 cedeu parte do seu territorio para erixir a administración apostólica do Cáucaso.
O 23 de novembro de 1999 mudou o seu nome polo de administración apostólica da Rusia europea setentrional, e cedeu parte do seu territorio para erixir a administración apostólica da Rusia europea meridional.
O 11 de febreiro de 2002 foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana, e mudou o seu nome polo de Nai de Deus en Moscova.
Benito Rial Fungueiriño
Traxectoria
Foi o primeiro conselleiro do grupo galeguista de Rianxo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse en México. Retornou a Galicia e publicou colaboracións nalgúns xornais.
Vida persoal
Casou con Josefina Rodríguez Romero.
Couñago
O topónimo galego Couñago pode referirse a:
Segundo o censo do ano 2000 o apelido Couñago tiña 1476 ocorrencias en Galicia, destacando no concello de Redondela (1,72 % da poboación), Pazos de Borbén e Fornelos de Montes. Pode referirse a:
Oshin
Oshin é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock DIIV, publicado o 26 de xuño de 2012 a través do selo Captured Tracks. O disco foi producido polo seu líder, Zachary Cole Smith.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos e producidos por Zachary Cole Smith.
Gerald P. Carr
Gerald Paul 'Jerry' Carr foi un astronauta estadounidense que formou parte da tripulación da misión Skylab 4. Pasou un total de 84,05 días no espazo.
Traxectoria
Carr naceu o 22 de agosto de 1932 en Denver, Colorado. É graduado en enxeñería mecánica pola Universidade do Sur de California en 1954 e en enxeñería aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1961, e ten un máster en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Princeton de 1962. Está casado e ten tres fillas e tres fillos. Entre as súas afeccións atópanse o mergullo, a natación, a caza, a pesca e a carpintería.
Foi seleccionado pola NASA en abril de 1966, xunto con outros 18 candidatos. Formou parte da tripulación de soporte e exerceu de CAPCOM (encargado das comunicacións) nas misións Apollo 8 e Apollo 12. En 1973 comandou a misión Skylab 4, durante a cal unha tripulación de tres homes ocupou a estación espacial Skylab e pasou no espazo un total de 84 días, 1 hora e 15 minutos.
Voo 301 de Lao Airlines
O voo 301 de Lao Airlines era un servizo regular doméstico de pasaxeiros dende Vientiane ata Pakse, en Laos. O día 16 de outubro de 2013 o ATR 72-600 que operaba a ruta esnafrouse no río Mekong preto de Pakse, matando ás 49 persoas a bordo. Foi o primeiro accidente dun ATR 72-600 e o peor no chan de Laos.
O informe da investigación concluíu que a causa probable do accidente foi o fallo da tripulación en executar axeitadamente o procedemento de aproximación infrutuosa tras abortar a aterraxe no aeroporto de Pakse.
Marcelino Menéndez Pelayo
Marcelino Menéndez Pelayo, nado en Santander o 3 de novembro de 1856 e finado na mesma cidade o 19 de maio de 1912, foi un escritor, político e erudito español, consagrado fundamentalmente á historia das ideas, a crítica e historia da literatura española e hispanoamericana e a filoloxía hispánica en xeral, aínda que tamén cultivou a poesía, a tradución e a filosofía, irmán do escritor Enrique Menéndez Pelayo.
Traxectoria
Marcelino Menéndez Pelayo naceu o 3 de novembro de 1856 na cidade cántabra de Santander; fillo de Marcelino Menéndez Pintado, catedrático de Matemáticas no Instituto de Santander e alcalde da cidade durante o bienio progresista, e de María Jesús Pelayo e España. Tivo tres irmáns: Enrique, Jesusa e Agustín.
Estudou o bacharelato no Instituto Cantábrico da súa cidade natal, onde destacou pola súa boa memoria. Posteriormente, completou a súa formación na Universidade de Barcelona (1871-1873) con Manuel Milà i Fontanals, na de Madrid (1873), onde unha arbitrariedade académica do catedrático Nicolás Salmerón, que fixo repetir curso aos seus alumnos sen nin sequera habelos examinado, haberíalle de enemistar a matar co krausismo postkantiano e os hegelianos en xeral, e en Valladolid (1874), onde intimou co que sería o seu gran amigo, o conservador Gumersindo Laverde, que lle apartou do seu inicial liberalismo e orientoulle cara ao partido máis conservador, o dos chamados neocatólicos. Fixo unha viaxe de estudos a bibliotecas de Portugal, Italia, Francia, Bélxica e Holanda (1876-1877) e exerceu de catedrático da Universidade de Madrid (1878) tras pasar por un tribunal no que estaba outro gran culto e crítico, Juan Valera, a cuxo faladoiro nocturno, na súa casa, acudiría posteriormente.
Foi elixido membro da Real Academia Española (1880), deputado a Cortes (1884?1892), proposto para o Premio Nobel en 1905, membro da Real Academia da Historia en 1882, co discurso La historia considerada como obra poética. Nesta institución foi bibliotecario desde 1892 e director desde 1910. Entrou na Real Academia de Ciencias Morais e Políticas en 1889 e na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en 1892. Finalmente, entre 1898 e ata a súa morte en 1912, foi director da Biblioteca Nacional de España, sucedendo no cargo a Manuel Tamayo e Baus.
Antes de morrer volveu ao liberalismo, aínda que ancorado en puntos de vista sólidamente cristiáns, e corrixiu moitos dos seus primitivos xuízos desfavorables sobre Gaspar Núñez de Arce ou Benito Pérez Galdós, que terminou por ser o seu amigo e ao que apoiou no seu acceso á Real Academia Española da Lingua.
Morreu na súa cidade natal, a cuxo municipio legou a súa rica biblioteca particular de corenta mil volumes. O seu paisano o cardeal Ángel Herrera Oria, quen se consideraba en certa medida o seu discípulo, resumiu o seu labor: «''Consagrou a súa vida á súa patria. Quixo poñer á súa patria ao servizo de Deus''».
Slipknot (álbum)
Slipknot é o primeiro álbum de estudio do grupo homónimo Slipknot. Foi publicado o 29 de xuño de 1999 baixo o selo Roadrunner Records e producido por Ross Robinson.
Chegou ao posto 51 da lista Billboard 200 e está certificado coma dobre platino nos Estados Unidos, sendo o álbum máis vendido do grupo. Tamén foi votado coma o mellor álbum de debut polos lectores da revista Metal Hammer.
Voo 222 de TransAsia Airways
O voo 222 de TransAsia Airways era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre Kaohsiung e Magong, en Taiwán. O día 3 de xullo de 2014 o ATR 72-500 que operaba a ruta esnafrouse contra varios edificios durante a aproximación ao aeroporto de Magong con mal tempo. Das 58 persoas a bordo só sobreviviron 10.
Unha investigación do Consello de Seguridade Aeronáutica de Taiwán atopou que os pilotos descenderon intencionadamente por debaixo da altura mínima de descenso e que o capitán tivo un exceso de confianza, resultando nun erro dos pilotos.
Bifobia
Bifobia é a discriminación ou o odio cara a persoas bisexuais. Non inclúe necesariamente a homofobia nin a heterofobia, porque hai estereotipos específicos para os bisexuais.
Estereotipos bifóbicos
Os estereotipos bifóbicos inclúen, entre outros, a promiscuidade, poligamia, intercambio de parellas, estar confundido ou ser libidinoso. Nalgúns casos, acúsase ás persoas bisexuais de ter espallado enfermidades de trasmisión sexual á comunidade heterosexual ou incluso á comunidad LGTB. Deste estereotipo deriva aquel segundo o cal unha persoa bisexual podería ter sexo con calquera. Por iso os homes bisexuais adoitan ser vistos como portadores do virus da SIDA.
A miúdo, as persoas heterosexuais engaden máis estereotipos baseados na homofobia. As persoas homófobas poden pensar que a bisexualidade implica non están a gusto co propio sexo biolóxico. Ás veces dende a homosexualidade considérase que as persoas bisexuais conservan a súa reputación e colaboran coa homofobia mentres disfrutan simultaneamente da vida LGTB. Hai quen considera bifóbica a crenza de que a xente se divide entre heterosexuais e homosexuais, xa que negan a existencia da bisexualidade.
La Horde
La Horde é un filme de terror francés coescrito e dirixido por Benjamin Rocher e Yannick Dahan que foi estreado no 2009. Está protagonizado por Claude Perron, Jean-Pierre Martins, Eriq Ebouaney e Aurélien Recoing.
Sinopse
"La Horde" conta unha gran batalla entre policías, gánsteres e zombis que podería acabar co mundo. Ó norte de París, un grupo de policías corruptos intenta vingar a morte dun dos seus nun edificio que serve de agocho para o criminal culpable. En medio do enfrontamento entre ambos, algo inimaxinable sucede, unha horda de criaturas sanguinarias e caníbales invade o edificio atacando salvaxemente a todos. Inesperadas alianzas nacerán cando vexan a súa vida en perigo.
Rick James
James Ambrose Johnson, Jr., nado en Buffalo (Estado de Nova York) o 1 de febreiro de 1948 e finado nos Ánxeles (California) o 6 de agosto de 2004, máis coñecido como Rick James foi un músico de disco, funk e soul estadounidense.
Traxectoria
O seu primeiro grupo foi The Mynah Birds, xunto a Neil Young e Bruce Palmer. Tras ser arrestado por evadir a conscripción, viviu un tempo no Reino Unido, onde liderou o grupo Main Line. Ao seu regreso, reiniciou a súa carreira como cantautor e produtor, coa súa banda de soporte The Stone City Band.
O seu primeiro éxito foi a canción de oito minutos "You and I" do seu primeiro álbum Come Get It (1978). A súa canción máis famosa é "Super Freak" (do álbum Street Songs (1981)), que foi a base para "Ou can't touch this" de MC Hammer.
Adicto á cocaína, desde 1993 até 1995 cumpriu condena por dous ataques a mulleres. James tentou regresar ao mundo musical cun novo disco e unha xira en 1997, pero un ataque cardíaco leve durante un concerto puxo fin na práctica á súa carreira.
Xesús Conde González
Xesús Conde González, nado en Castrelos (Vigo) en 1906 ou 1909 e finado na mesma cidade, foi un carniceiro, escritor e debuxante galego.
Traxectoria
miniatura|[[Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo.]] Carniceiro de profesión, estudou debuxo na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo e foi socio fundador da Sociedad Amigos del Arte de Vigo.
Ilustrou Geografía del Reino de Galicia. Colaborou en Galicia, revista do Centro Gallego de Bos Aires e Hispano-Brasileira de São Paulo; nos semanarios La Ráfaga e Galicia Social e nos xornais El Pueblo Gallego e Faro de Vigo. En radio, traballou nas emisoras La Voz de Vigo, Radio Vigo e Radio Popular de Vigo.
Como debuxante foi seguidor da escola de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Fradique de Menezes
Fradique de Menezes, nado en San Tomé o 21 de marzo de 1942, é un político de San Tomé e Príncipe.
Sérgio Godinho
Sérgio Godinho é un poeta, compositor e intérprete de cancións portugués.
Biografía
Nado en 1945 no Porto, e con máis de 30 anos de carreira, Sérgio Godinho é un dos grandes nomes da música portuguesa, caracterizado tamén pola súa figura polifacética que o fixo participar tamén en series de televisión, cinema, e mesmo teatro, tanto como dramaturgo, músico e realizador.
Aos 20 anos sae de Portugal, para fuxir do recrutamento forzoso para a guerra colonial na África. Permanece 9 anos afastado do país. A súa estadía máis demorada será en París, onde integra durante dous anos o elenco do musical “Hair” e comeza a facer as súas primeiras músicas, tomando contacto con outros músicos portugueses no exilio, como José Mário Branco, José Afonso e Luís Cília. Pasou parte do exilio tamén en Ámsterdam, Brasil e Vancouver.
En 1971 colabora no primeiro álbum en solitario de José Mário Branco, Mudam-se os tempos mudam-se as vontades, e gravando nese mesmo ano en Francia o seu propio primeiro LP en solitario Os sobreviventes. Aíndo do exilio data a gravación Pré-histórias (1972). Aínda que constantemente censurados, estes álbums conseguiron alcanzar a popularidade entre o público portugués no ano seguinte, chegando a ser mesmo premiado pola prensa como “Autor do ano” e Os Sobreviventes como “Disco do ano”.
Xa no Canadá, casou con Shila, compañeira na compañía de teatro The Living Theatre, estabelecéndose nunha comunidade hippie en Vancouver. Alí recibirá a nova da revolución do 25 de abril, que o leva a regresar a Portugal. Xa en terras lusitanas, edita o álbum À queima-roupa (1974) cun enorme éxito, e percorre o país actuando en manifestacións populares.
Desde entón até hoxe a súa carreira continúa, sendo autor dalgunhas das cancións máis aclamadas da historia da música portuguesa, como "É terça-feira" e "Com um brilhozinho nos olhos".
Trevor Blokdyk
John Trevor Blokdyk, nado en Krugersdorp (Transvaal) o 30 de novembro de 1935 e finado en Hekpoort, preto de Krugersdorp o 19 de marzo de 1995, foi un piloto de motociclismo e automobilismo surafricano.
Traxectoria
Pilotou un Fórmula Un en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo, aínda que só se clasificou nun.
Blokdyk competiu na Fórmula Un por primeira vez nunha carreira fóra de campionato no Rand Grand Prix en Kyalami en 1961, nun Cooper, pero trompeou no inicio. tivo máis éxito na súa seguinte carreira, o Gran Premio de Natal en Westmead, onde terminou oitavo.
A finais de 1962, Blokdyk marchou a Europa para exercer unha carreira na Fórmula Júnior e pronto foi un dos favoritos. En 1963, disputou a súa única carreira no Campionato Mundial no East London, pilotando un Cooper - Maserati preparado pola Scuderia Lupini no que chegou 12º. Continuou na Fórmula Júnior en 1964 e despois pasou á Fórmula 3 e logrou bos resultados, incluíndo unha vitoria en Magny-Cours e Nogaro. Volveu a Suráfrica para o Gran Premio de Rand de 1964, onde retirou o seu Cooper - Alfa Romeo con problemas de motor e non conseguiu clasificarse para o Gran Premio de Suráfrica de 1965.
Máis tarde, en 1965, correu na Fórmula 3 europea e sufriu feridas graves nun accidente en Albi que finalizou a súa tempada. Na súa volta en 1966, terminou 6º en Rouen, e continuou a súa carreira en Europa a finais dos 60 antes de regresar a Suráfrica. Logo da súa retirada converteuse en labrego, pero morreu tras un infarto de miocardio con só 59 anos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Reanimation (álbum)
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Christoffer Franzén.
Şalom
Şalom (en hebreo: שלום, "Paz") é un xornal semanal de noticias xudeu-turcas, fundado o 29 de outubro de 1947 e sito en Istambul. É publicado en turco xunto cunha páxina publicada en ladino (xudeu-español). Está orientado para o público xudeu da grande área metropolitana.
Traxectoria e características
Fundado polo xornalista xudeu-turco Avram Leyon, propietario da empresa de medios, Gözlem Gazetecilik Basın ve Yayın A.Ş.. A tirada semanal do xornal non excede os 5.000 exemplares (2005), incluíndo un suplemento denominado El Amaneser enteramente en ladino dende 2005.
O director é İvo Molinas e o redactor xefe é Yakup Barokas. A súa redacción e oficina gráfica están en Teşvikiye en Istambul e tamén mantén unha páxina de Internet en turco e en ladino.
Diocese católica latina de Saratov
A diocese de San Clemente en Saratov (en Dioecesis Saratoviensis Sancti Clementis; en Епархия Святого Климента в Саратове) é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese da Nai de Deus en Moscova. En 2004 tiña arredor de 35.000 bautizados sobre unha poboación total de 47 000 000 habitantes. Dende 2002, o seu bispo é Clemens Pickel.
Territorio
A diocesde abrangue un amplo territorio na parte meridional da Rusia europea. Estende a súa xurisdición sobre os fieis católicos latinos das seguintes unidades administrativas de Rusia:
A sé episcopal é a cidade de Saratov, onde está a catedral de San Clemente.
Historia
O 23 de novembro de 1999 foi erixida a administración apostólica da Rusia europea meridional, en territorios até entón pertencentes á administración apostólica da Rusia europea.
O 11 de febreiro de 2002 foi elevada ao rango de diocese, e tomou o nome de San Clemente en Saratov; ao mesmo tempo ampliou a súa xurisdición coa incorporación de territorios pertencentes á suprimida diocese de Tiraspol.
Lipase hepática
miniatura|327x327px|Lipase pancreática de cabalo, que se cre ten unha estrutura similar á lipase hepática humana, xa que ambas as dúas presentan secuencias de aminoácidos similares.
A lipase hepática (HL), tamén chamada triglicérido lipase hepática (HTGL) ou lipase C de tipo hepático (LIPC), é unha forma de lipase que cataliza a hidrólise de triacilglicéridos. A lipase hepática está codificada no xene HTGL (tamén chamado LIPC) do cromosoma 15. A lipase hepática exprésase principalmente en células do fígado, chamadas hepatocitos, e células endoteliais hepáticas. Este encima pode permanecer unido ás células do fígado ou pode desligarse das células endoteliais hepáticas e quedar libre e entrar na circulación sistémica corporal. Cando a lipase hepática está unida ás células endoteliais do fígado, adoita estar ligada a proteoglicanos de heparán sulfato, o que a mantén inactiva e impide a súa unión coa HDL (lipoproteína de alta densidade) ou coa IDL (lipoproteína de densidade intermedia). Porén, cando está libre no torrente sanguíneo está asociada coa HDL o que tamén a mantén inactiva. Isto débese a que se ben os triglicéridos da HDL serven como substrato, pero esta lipoproteína contén proteínas que rodean os triglicéridos que poden impedir que os triglicéridos sexan procesados pola lipase hepática.
Unha das funcións principais da lipase hepática é converter as lipoproteínas de densidade intermedia (IDL) en lipoproteínas de baixa densidade (LDL). A lipase hepática xoga así un papel importante na regulación dos niveis de triglicéridos no sangue para manter niveis estables de IDL, HDL e LDL.
Función
A lipase hepática pertence a unha clase de encimas chamados hidrolases. A súa función é catalizar o paso de triacilglicerol a diacilglicerol e carboxilato (ácidos graxos libres) coa adicion de auga. O substrato, triacilglicerol, procede da IDL (lipoproteína de densidade intermedia) e a liberación dela de ácidos graxos libres converte a IDL en LDL (lipoproteína de baixa densidade). Estes restos que quedan de LDL poden ser enviados de volta ao fígado, onde poden almacenarse para o seu uso posterior ou son degradados para proporcionar enerxía. Poden tamén enviarse ás células periféricas para que se use o seu colesterol e se utilice nas vías anabólicas para construír moléculas que a célula necesita, como hormonas que teñen un esqueleto de colesterol (hormonas esteroides).
Para impedir a acumulación de placas lipídicas nas arterias (tamén denominadas pozas lipídicas), as moléclas de HDL nacentes que teñen un nivel baixo de triglicéridos, extraen ácidos graxos libres das placas coa axuda das proteínas ABCL1. Este proceso crea HDL3 (lipoproteína de alta densidade 3), que é unha molécula de HDL madura que foi esterificada por outro encima coñecido como LCAT. Poden captarse máis ácidos graxos libres das placas pola acción dos receptores SR-B1, que converten a HDL3 en HDL2, a cal contén concentracións máis altas de ácidos graxos libres. A HDL2 pode despois interaccionar con LDL e IDL ao transferirlles os ácidos graxos que se acumularon na placa. A lipase hepática pode despois catalizar a conversión de IDL a LDL ao degradar os triglicéridos das IDL e liberar ácidos graxos libres para que as usen outras células con baixas concentracións de colesterol ou sexan almacenados no fígado para o seu uso posterior.
center|miniatura|503x503px|A función da lipase hepática na regulación da formación e degradación de placas nas arterias dun organismo. Nótese que a proteína ABCL1, ao transferir ácidos graxos da placa á HDL, crea a HDL3. Realiza o mesmo proceso o SRB1, convertendo a HDL3 en HDL2.
Regulación da lipase hepática
O corpo humano contén dúas formas inactivas de lipase hepática. Unha destas formas encóntrase no fígado unida a proteoglicanos de heparán sulfato (HSPG) e a segunda destas formas encóntrase no sangue unida a HDL e inactivada polas proteínas da superficie das lipoproteínas. A activación da lipase hepática ocorre en dous pasos. Primeiro, a HDL que vai de camiño ao fígado, únese á lipase hepática eliminando así os proteoglicanos de heparán sulfato e liberando a lipase hepática no torrente sanguíneo, mais a lipase hepática é aínda inactiva debido ao efecto das proteínas da superficie da lipoproteína. En segundo lugar, a HDL deslígase da lipase hepática o que activa a lipase hepática no sangue.
A HDL tamén se regula por interaccións electrostáticas con lipoproteínas como a HDL. Cando a HDL capta ácidos graxos libres das células para impedir a acumlación de placa, empeza a incrementar a súa carga negativa global e estimula a lipase hepática para catalizar o procesamento dos triglicéridos de dentro da VLDL (lipoproteína de moi baixa densidade). Isto débese a que a acumulación de cargas negativas na HDL inhibe a unión co encima, pero permite que a lipase hepática catalice outras lipoproteínas distintas da HDL. Outras lipoproteinas, como a ApoE, funcionan de xeito similar inhibindo a unión de lipase hepática e HDL, pero permiten igualmente que a lipase hepática catalice outras lipoproteínas.
Outros factores que contribúen á regulación da lipase hepática débense ás diferenzas de sexo entre mulleres e homes. As mulleres conteñen baixos niveis de ApoE xunto cunha cantidade incrementada de lipase hepática libre no seu sistema circulatorio cando se comparan cos homes. A produción de estróxenos polas mulleres tamén se cre que reduce a actividade de lipase hepática servindo como inhibidor da transcrición xénica.
A secreción de HDL polo fígado ao sistema circulatorio regula a liberación de lipase hepática no torrente sanguíneo. Isto débese a factores que incrementan a liberación de HDL (como o xexún, o que orixina baixos niveis de HDL) e incrementan a cantidade de lipase hepática unida a HDL e liberada ao torrente sanguíneo. Outras lipoproteínas, como a ApoA-I, que incrementa a liberación de HDL teñen efectos similares se se fai mutar o xene que as codifica. A proteína ApoA-I mutada causaba unha diminución na liberación da lipase hepática e así diminuía a cantidade de lipase hepática unida a HDL e liberada na circulación sanguínea.
Importancia clínica
A deficiencia en lipase hepática é un trastorno recesivo autosómico raro que ten como resultado un nivel elevado de colesterol HDL debido a unha mutación no xene da lipase hepática. As características clínicas non son ben coñecidas e non hai xantomas característicos. Hai unha asociación cun atraso na aparición de aterosclerose nun modelo animal.
En moitos estudos realizados, a lipase hepática está tamén estreitamente relacionada coa obesidade. Nun experimento creáronse células de rato cunha lipase hepática mutada que perdera a súa funcionalidade. Atopouse que unha acumulación de niveis de triglicéridos conducía ao desenvolvemento dunha enfermidade do fígado graxo non alcohólica. Isto debíase á incapacidade da lipase hepática de converter os triglicéridos de IDL, e así crear LDL. Deste modo, a incapacidade das células endoteliais de captaren ácidos graxos libres facíase maior e almacenábanse máis IDL no fígado. Esta deficiencia en lipase hepática tamén orixina a inflamación do fígado e problemas de obesidade. Porén, no experimento, a lipase hepática de rato non se encontraba unida a proteoglicanos de heparán sulfato, mentres que a lipase hepática humana está unida a ditos proteoglicanos, o que desactiva a lipase hepática ata que se una á IDL. Deben realizarse máis experimentos para determinar os efectos potenciais en humanos.
Manuel Batanero Flórez
Manuel Batanero Flórez, finado en San Clodio en decembro de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Batanero Montenegro e María Pastoriza Flórez de Losada Quiroga. Estudou Dereito na Universidade Central e licenciouse en Dereito Civil e Canónico. Construíu o Pazo de Batanero en San Clodio (Ribas de Sil).
Musicoterapia
Obxectivos e recoñecementos
Os seus obxectivos inclúen restaurar, potenciar ou manter a saúde das persoas. Para iso utilízanse técnicas e procedementos específicos da disciplina. Dentro desta pódense atopar distintas correntes de pensamento e diversas influencias doutras disciplinas como a psicoloxía, a pedagoxía musical, o medicamento, a filosofía, a musicoloxía etc.
Pode ser un tipo de terapia en si mesma, aínda que o seu carácter interdisciplinario favorece a súa integración con outras modalidades terapéuticas.
A musicoterapia contempla aconteceres musicais e estéticos que promoven o desenvolvemento e recoñecemento de distintos aspectos da comunicación emocional das persoas. O musicoterapeuta debe comprender e non xulgar como de maior ou menor calidade as producións dos seus pacientes en tanto calidades técnicas dos mesmos
Entre as diversas técnicas usadas pódese distinguir primeiramente entre técnicas pasivas e activas segundo a música sexa escoitada ou executada en vivo. A musicoterapia aplícase tanto na práctica clínica como na social ou a educativa.
Inicios da musicoterapia
Na Biblia, no primeiro libro de Samuel atopamos un exemplo de musicoterapia. Neste caso, o paciente é o rei Xaúl e o terapeuta o futuro rei David, polo contexto, podeos entender que se trata dalgunha enfermidade psicolóxica:
Moitas civilizacións, ao longo da historia, recoñeceron a influencia que ten a música nas persoas e utilizaron os sons do tambor para efectuar terapias de grupo. O uso terapéutico dos sons, na actualidade segue unhas pautas definidas que, segundo os expertos, permiten atopar ritmos vitais e realizar interaccións creativas en grupo (para moitos terapeutas, a ferramenta sonora máis poderosa é o canto humano).
Neste sentido, os sentimentos humanos poden reflectirse na escala musical. Por exemplo: O bemol é o signo musical que expresa a dor e o sostido representa a alegría. Tendo en conta algunhas teorías, a escala de dó maior é nobre e franca, a de re maior, brillante; a de sol, guerreira; a de do menor, patética, e máis tristes aínda, as de fa e sol menor. Dise que a marcha fúnebre de Beethoven diminúe as pulsaciones do corazón, e os clásicos máis curativos son Mozart, Bach, Vivaldi, os clásicos da India, e a música Taoísta.
Corrección de probas (bioloxía)
O termo corrección de probas ou revisión de probas (do inglés proofreading) utilízase en bioloxía molecular para referirse aos procesos de corrección de erros, propostos orixinalmente por John Hopfield e Jacques Ninio, que se producen na replicación do ADN, especificidade do sistema inmunitario, recoñecemento encima-substrato e outros procesos, que requiren unha gran especificidade pero nos que se poden cometer inicialmente erros. Os mecanismos de corrección de probas de Hopfield e Ninio son procesos activos de non equilibrio que consomen ATP para mellorar a especificidade de varias reaccións bioquímicas.
Nas bacterias, as súas tres ADN polimerases (a I, II e III) teñen capacidade de corrección de probas, para o cal utilizan unha actividade exonuclease 3’ → 5’. Cando a ADN polimerase recoñece que se colocou un par de bases incorrecto (non complementario co seu molde), a ADN polimerase inverte a súa dirección recuando un par de bases no ADN e escinde a base mal apareada. Despois da escisión da base, a polimerase pode reinserir a base correcta e a replicación continúa.
En eucariotas só ten capacidade e corrección de probas (actividade exonuclease 3’ → 5’) a polimerase que realiza a elongación (delta e epsilon).
A corrección de probas ocorre tamén na tradución do ARNm para a síntese de proteínas. Neste caso, un mecanismo é a liberación de calquera aminoacil-ARNt incorrecto antes da formación do enlace peptídico.
A extensión da corrección de probas na replicación do ADN determina a taxa de mutación, e é diferente en distintas especies. Por exemplo, a perda da corrección de probas debido a mutacións no xene da ADN polimerase epsilon ten como resultado un xenotipo hipermutado con >100 mutacións por Mbase de ADN nos cancros colorrectais humanos.
A extensión da corrección de probas noutros procesos moleculares pode depender do tamaño efectivo de poboación das especies e do número de xenes afectados polo mesmo mecanismo de corrección de probas.
Abel Gance
Traxectoria
Fillo ilexítimo do próspero médico Abel Flamant e de Françoise Péréthon, muller de clase obreira, criouse ata os oito anos cos seus avós na vila mineira de Commentry. Entón volveu a París coa súa nai, que casara co mecánico Adolphe Gance que o adoptou.
Abondonou a escola aos catorce anos, aínda que sempre mantivo un grande amor pola literatura e a arte. O seu primeiro traballo artístico foi como actor teatral, conseguindo un contrato aos dezaoito anos no Théâtre Royal du Parc de Bruxelas. Nesta cidade escribiu o seu primeiro guión, que vendeu a Léonce Perret. Este director fixo debutar a Gance como actor de cinema en París en 1909.
Nesta época diagnosticáronlle tuberculose, enfermidade que finalmente superou. Cuns amigos fundou unha compañía de produción de filmes, Le Film Français, e comezou a dirixir.
Tras rexeitado para loitar na primeira guerra mundial por motivos de saúde, comezou a traballar para outra nova compañía, Film d'Art, causando controversia con La Folie du docteur Tube, fantasía cómica con novidosos efectos visuais.
En 1920 comezou a desenvolver o seu proxecto La Roue en Niza mentres se recuperaba da gripe española. O filme tiña inicialmente unha duración de nove horas, recortada logo para a súa exhibición comercial. En 1921 mentres estaba nos Estados Unidos promovendo o seu filme J’accuse coñeceu o seu admirado D.W. Griffith. Durante esta viaxe rexeitou un contrato coa Metro-Goldwyn-Mayer.
Pouco despois Gance embarcouse no seu maior proxecto, rodar a vida de Napoleón en seis partes. A primeira foi a única en ser completada, sendo un filme épico con minuciosas recreacións históricas e técnicas experimentais. A versión orixinal duraba seis horas.
Coa chegada dos filmes sonoros continuou dirixindo, volvendo en repetidas ocasións ao seu filme Napoléon. Unha nova versión de cinco horas, máis completa cás vistas na década de 1920, reconstruída polo historiador Kevin Brownlow foi presentada en 1979 coa presenza de Gance.
La Concordia
La Concordia foi o nome de varias publicacións:
Jacobo Domínguez Iglesias
Jacobo Domínguez Iglesias, foi un político galego.
Traxectoria
Formado en Oxford. Foi nomeado alcalde de Vigo en xullo de 1881, e permaneceu no cargo até finais de abril de 1884.
Supercopa de España de hóckey a patíns 2018-2019
A Supercopa de España de hóckey a patíns 2018-2019 é a 16ª edición da Supercopa de España. A competición disputouse os días 15 e 16 de setembro de 2018 na localidade catalá de Sant Sadurní d'Anoia e foi organizada pola Real Federación Española de Patinaxe, a Asociación de Clubes de Hóckey a Patíns (ACHP) e o Club Esportiu Noia. Coincidindo coa disputa da Supercopa de España, o 14 de setembro presentouse na sede de Cavas Freixenet en Sant Sadurní d'Anoia a tempada 2018-19 da OK Liga e a OK Liga Feminina con representantes de todos os cadros de xogadores de ambas competicións e as máximas autoridades do hóckey a patíns español.
Ao finalizar a competición o Hockey Club Liceo da Coruña alzouse co título logo de derrotar na final ao Barça Lassa por 3-2 cun gol a falta de 10 segundos para a conclusión do partido. Esta foi a segunda vez na súa historia que o equipo coruñés gañou o título, dous anos despois do primeiro título conseguido en Reus fronte ao Reus Deportiu.
Pau Bargalló do Barça Lassa, Carlo Di Benedetto e Eduard Lamas, ambos do H.C. Liceo, foron os tres máximos goleadores do torneo, con dous goles cada un, se ben Di Benedetto e Lamas foron os únicos que marcaron nos dous partidos. Todos os partidos da edición finalizaron con idéntico resultado (3-2).
Sede
A competición disputouse no Pavelló Olímpic de l'Ateneu Agrícola de Sant Sadurní d'Anoia, un pavillón deseñado polo arquitecto Joan Rovira inaugurado en 1981 e con capacidade para máis de 1 000 persoas. Ten unha superficie de terrazo de 40 x 20 metros.
Esta foi a segunda vez que o pavillón acolleu a Supercopa de España, logo de ter organizado a competición en 2011, así como as fases finais da Copa do Rei e a Copa da Raíña en 2001 e 2008 respectivamente, e foi sede da rolda preliminar da competición de hóckey a patíns dos Xogos Olímpicos de 1992. Ademais acolle os partidos disputados polo Club Esportiu Noia, tanto na OK Liga como nas competicións europeas dende a súa inauguración, substituíndo a pista descuberta na que o equipo xogaba ata a súa inauguración.
Participantes e sistema de competición
O torneo disputouse en formato de final a catro, con eliminatorias directas de dúas semifinais e final. O xoves 26 de xullo de 2018 celebrouse o sorteo dos calendarios da tempada 2018-19 da OK Liga, OK Liga Feminina, OK Liga Prata, e a Supercopa de España. O acto tivo lugar no auditorio do Museu Olímpic i de l’Esport Joan Antoni Samaranch, en Barcelona, e contou coa presenza de Carmelo Paniagua, presidente da Real Federación Española de Patinaxe, e o Comité Nacional de Hóckey a Patíns, Josep Ribas. O sorteo das semifinais foi o terceiro que se realizou no acto, logo dos da OK Liga Feminina e a OK Liga Prata.
Nesta edición participaron un total de catro equipos, os tres primeiros clasificados da OK Liga 2017-18 e o Club Esportiu Noia como anfitrión. Os catro equipos participantes foron os seguintes:
Cadros de xogadores
Os xogadores que integraron os equipos participantes nesta edición da Supercopa de España foron os seguintes: