cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serie de animación
Televisión
Os anos 1980 e 1990 foron un renacemento das series de televisión de debuxos animados para nenos e adultos. Varias cadeas de televisión e empresas de medios de comunicación comezaron a crear canles de televisión e formatos deseñados especificamente para emitir series de debuxos animados. Por outra banda, as empresas que xa tiñan este tipo de formatos comenzaron a anovar os seus modelos existentes durante ese tempo. Exemplos disto son:
Durante a década de 1990, comenzaron a aparecer series de contido máis maduro respecto dos debuxos animados tradicionais, elevando a idade do seu público principal. Estas series de debuxos animados inclúen: The Simpsons, Beavis and Butt-Head, King of the Hill, Duckman, South Park e Family Guy. ReBoot, que comezou como unha presentación amigable para os nenos, desprazou o seu grupo de idade para maiores de 12 anos (South Park é a partir dos 18 anos), resultando nunha historia máis escura e máis madura.
Jordi Villacampa
Jordi Villacampa Amorós, nado o 11 de outubro de 1963 en Reus, Tarragona, é un ex-xogador profesional internacional de baloncesto catalán. É un dos xogadores máis importantes da historia do Joventut Badalona, club onde tamén exerceu o cargo de presidente 1999 e 2017. Internacional coa selección española 158 veces, xogaba na pocisión de ala cunha altura de 1,96 m.
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
miniatura|343x343px|Diversos [[Valor facial|valores faciais de billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos.]] Os billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos son os billetes emitidos nese país, co seu valor facial en dólares, desde 1914 ata a actualidade, baixo a autoridade outorgada pola Lei da Reserva Federal de 1913.
Este papel moeda emítese a discreción da Xunta de Gobernadores do Sistema da Reserva Federal e o organismo encargado da súa produción é a Oficina de Gravado e Impresión dos Estados Unidos. Os Bancos da Reserva Federal son os que poñen en circulación os billetes; nese momento, convértense en pasivos dos Bancos da Reserva e obrigas dos Estados Unidos.
Os billetes da Reserva Federal son de curso legal e nos máis recentes aparece impresa a lenda THIS NOTE IS LEGAL TENDER FOR ALL DEBTS, PUBLIC AND PRIVATE ("Este billete é de curso legal para todas as débedas públicas e privadas"). Este papel moeda xurdiu en substitución dos billetes do Banco Nacional, que se emitiron desde 1863 a 1935 baixo a autoridade do Tesouro dos Estados Unidos. Os billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos están sustentados por activos financeiros que os Bancos da Reserva Federal peñoran como garantía, que son principalmente valores do Tesouro e valores de axencias hipotecarias que adquiren no mercado aberto mediante diñeiro fiduciario.
Historia
miniatura|260x260px|[[Papel moeda|Billete de 5 dólares emitido en 1853 por un banco privado]] Con anterioridade ao sistema de banca centralizada, cada banco comercial emitía o seu propio papel moeda. A primeira institución que asumiu as responsabilidades dun banco central nos Estados Unidos foi o First Bank of the United States, constituído en 1791 por Alexander Hamilton e vixente ata 1811. En 1816 constituíuse o Second Bank of the United States, ao que non se lle renovou a súa concesión en 1836, logo dunha forte campaña do presidente Andrew Jackson, que acabou coa súa liquidación en 1841. Entre 1837 e 1862, en pleno "período da banca libre", non houbo ningunha institución que actuase formalmente como banco central, e cada banco volveu emitir os seus propios billetes. De 1863 a 1913 instituíuse un sistema de bancos nacionais a partir da Lei bancaria nacional de 1863.
Ana Ortiz Álvarez
Ana María Ortiz Álvarez, nada en Ourense en 1963 e residente en Vigo, é unha funcionaria e política galega do PPdG, delegada territorial da Xunta de Galicia na cidade de Vigo dende o ano 2023.
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
Historia
Finalmente, a partir de 1914 comezaron a emitirse os billetes da Reserva Federal, en formato grande, e a partir da serie de 1928 no actual formato reducido. Estas últimas dimensións teñen a súa orixe no tamaño dos "certificados de prata" emitidos en pesos filipinos en 1903, cando William Howard Taft era o gobernador xeral de Filipinas baixo a Administración colonial dos Estados Unidos. En vista do seu grande éxito, o presidente Taft nomeou posteriormente un comité que informou favorablemente acerca do aforro e outras vantaxes que suporía adoptar as dimensións dos billetes filipinos para o uso nos Estados Unidos.
Valor
miniatura|Recorte de [[Periódico|prensa (24 de decembro de 1913) que recolle a sinatura de Woodrow Wilson para crear a Reserva Federal. ]] A autoridade dos bancos da Reserva Federal para a emisión de papel moeda provén da Lei da Reserva Federal de 1913. Legalmente, os billetes son pasivos destes bancos e obrigas do Goberno dos EEUU. Malia non ser emitidos polo Departamento do Tesouro, os billetes da Reserva Federal levan gravada a sinatura do tesoureiro dos Estados Unidos e do secretario do Tesouro.
Ana Ortiz Álvarez
Traxectoria
É licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira do Concello de Ourense de 1994 a 1998. Foi Subdelegada do Goberno en Pontevedra de 2017 a 2018. En 2023 sucedeu a Marta Fernández-Tapias como Delegada da Xunta de Galicia en Vigo.
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
Valor
No momento da creación da Reserva Federal, a lei prevía que os billetes se reembolsasen ao Tesouro en ouro ou en "diñeiro legal". Esta última categoría non estaba definida explicitamente, mais abranguía os billetes dos Estados Unidos, o papel moeda dos bancos nacionais e algúns outros billetes en poder dos bancos para cumprir cos requisitos de reserva, como é o caso dos certificados de compensación.
Saltos nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico dos saltos. Os saltos son un deporte que debutou nos Xogos Olímpicos de verán en 1904, edición celebrada en Saint Louis (nos Estados Unidos de América). Esta disciplina acuática, xunto con natación, natación sincronizada e o wáter-polo son supervisadas pola Federación Internacional de Natación (FINA).
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
Valor
A Lei Bancaria de Emerxencia de 1933 eliminou a obriga do ouro e autorizou o Tesouro a satisfacer estas demandas de reembolso con billetes correntes de igual valor nominal —facendo efectivamente o cambio—. Baixo o sistema de Bretton Woods, aínda que os cidadáns non podían posuír ouro legalmente —coa excepción de moedas raras ou xoias, ou para fins industriais ou similares—, o Goberno federal seguiu mantendo un prezo internacional estable do ouro. Este sistema acabou co paquete de medidas económicas adoptado en 1971 polo presidente Richard Nixon, coñecido como Nixon Shock. Os actuais billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos non están apoiados pola convertibilidade a ningunha materia prima específica, senón unicamente polos activos de garantía que os bancos da Reserva Federal depositan para os obter.
Saltos nos Xogos Olímpicos
Historia
Na edición de 1904, a competición comezou con dúas probas masculinas, e en 1908 cambiouse a categoría de salto de lonxitude pola de plataforma. A competición feminina debutou na edición de 1912 cunha única competición en plataforma, introducíndose a competición en trampolín na edición de 1920.
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
Tamaños
Os billetes emitidos pola Reserva Fedaral dos Estados Unidos ata 1928 —incluído— tiñan unha dimensións de 7+7/16 × 3+9/64 polgadas (18,74 x 7,95 cm). Consonte o proxecto de lei de Asignación do Departamento do Tesouro para 1929, as dimensións das emisións posteriores a esa data serían de 6+5/16 × 2+11/16 polgadas (15,59 x 6,62 cm), o cal lle permitiu ao Departamento do Tesouro producir 12 billetes por cada folla de papel de 16+1/4 × 13+1/4 polgadas, no canto dos oito billetes que se producían co tamaño anterior. Estas medidas son as mesmas para todos os billetes, independentemente do seu valor facial.
Saltos nos Xogos Olímpicos
Historia
Na edición de 2000 en Sydney introduciuse a competición en saltos sincronizados.
Os grandes dominadores ao longo da historia neste deporte son os Estados Unidos de América e a China (que iniciou a súa competición no ano 1984).
Billetes da Reserva Federal dos Estados Unidos
Serie de 1914
Selos dos distritos do Banco da Reserva Federal (serie de 1914)
Series de 1996 a 2003
Os billetes de un e de dous dólares seguen a ser os mesmos da serie anterior.
Series posteriores a 2004
A partir de 2003, a Reserva Federal introduciu unha nova serie de billetes, que representan imaxes dos símbolos nacionais da liberdade. Cada un dos valores ten unha cor predominante: verde azulada (100 dólares), rosada (50 dólares), verde (20 dólares), alaranxada (10 dólares) e violeta (5 dólares). Os billetes de un e de dous dólares seguen sendo os das series anteriores, sen cambio ningún.
Produción e distribución
Un banco comercial que manteña unha conta de reserva na Reserva Federal poderá obter billetes do Banco da reserva Federal do seu distrito cando o desexar. O banco deberá, daquela, pagar o valor nominal dos billetes retirando a súa conta de reserva. Os bancos máis pequenos, que carecen de conta de reserva na Reserva Federal, poden manter as súas correspondentes contas de reserva en "bancos correspondentes" máis grandes, que si que dispoñen delas.
Os billetes da Reserva Federal imprímense na Oficina de Gravado e Impresión (Bureau of Engraving and Printing –BEP–), un organismo dependente do Departamento do Tesouro. Cando os bancos da Reserva Federal precisan máis billetes para a súa posta en circulación, deben achegar unha garantía en forma de obrigas federais directas, obrigas de bancos privados ou activos adquiridos mediante operacións do mercado aberto. Se os billetes se imprimen de novo, tamén deberan aboarlle á Oficina de Gravado e Impresión os custos de impresión, que ascenden a aproximadamente catro centavos de dólar por billete. Este proceso difire da emisión de moeda metálica, que se compra polo seu valor nominal.
Un banco da Reserva Federal pode retirar os billetes que volven estar en circulación, o que lle dá dereito de recuperar as garantías que depositou para unha emisión anterior. Os billetes retirados que estean en bo estado gárdanse na cámara acoirazada do banco para futuras emisións; pola súa banda, os que estean máis deteriorados destrúense e, en substitución deles, encárganselles outros á Oficina de Gravado e Impresión. A Reserva Federal destrúe anualmente 7.000 toneladas de billetes desgastados polo uso.
A partir de 2018, os billetes da Reserva Federal permanecen en circulación, como termo medio, os seguintes períodos de tempo:
A Reserva Federal non fai pública a vida media dos billetes co valor facial do dous dólares, probablemente debido a que, ao seren de facto un artigo de colección por parte da poboación, non están suxeitos ás condicións de desgaste dos billetes cunha circulación ordinaria.
A partir do billete de 100 dólares da serie de 1996, os billetes cun valor facial de cinco dólares ou superior dispoñen dunha letra especial a maiores da letra do prefixo que van do A ao P. Esta primeira letra é o A para a serie de 1996, o B para a de 1999, o C para a de 2001, o D para 2003, o F para a 2003A, o H para a de 2006 e o K para a 2006A. Pola súa banda, o L correspóndelle ao billete de 100 dólares de 2009, o M para a serie de 2013, o N para a de 2017 e o P para a 2017A. A serie de 2021 ten asignada a letra R.
Os billetes da reserva Federal están fabricados cun 75 % de algodón e un 25 % de fibras de liño, proporcionados pola compañía Crane & Co,. de Dalton, Massachusetts.
Elementos de seguridade
Estas medidas suplementarias do billete de 100 dólares consisten nunha banda de seguridade en 3D entretecida no papel e a coñecida como "campá do tinteiro", que pasa da cor cobreada ao verde cando se inclina.
Como norma xeral, as series de billetes impresas a partir de 2004 están dotadas con elementos de seguridade mellorados en relación coas series precedentes:
Consonte os bancos centrais, a proporción de billetes falsos incautados anualmente é de 10 por millón no caso do franco suízo, 50 por millón para o euro, 100 por millón para o dólar estadounidense e 300 por millón no caso da libra esterlina (modelo vello).
Ponte das Correntes
A Ponte das Correntes, é unha ponte en arco atirantado ou bow-string que cruza o río Lérez na cidade de Pontevedra. Foi inaugurada en 2012 e conecta a avenida de Uruguai co paseo de Domingo Fontán.
Historia
O lugar da ponte coñécese como As Correntes, por ser o punto de encontro das augas do río Rons coas do río Lérez e a ría de Pontevedra. Desde 1989 estaba prevista a construción dunha nova ponte neste lugar das Correntes para conectar as dúas beiras do río Lérez. Con todo, non foi ata principios do século XXI cando se retomou esta idea para ofrecer outra saída do centro da cidade cara ao norte e as praias da ría de Pontevedra e un acceso directo á autoestrada AP-9.
En 2008, o concello organizou un concurso de ideas para decidir o deseño da nova ponte. Finalmente, elixiuse unha das propostas de ponte de arco tensado porque combinaba modernidade e integración na contorna urbana, xa que a altura de 10 metros dos seus dous arcos metálicos non se consideraba excesiva para non obstaculizar a vista da Basílica de Santa María a Maior. A construción da ponte comezou o 23 de decembro de 2008. Inaugurouse o 28 de xuño de 2012 coa súa apertura ao tráfico rodado.
Descrición
A ponte ten unha lonxitude total entre estribos (luz) de 116 metros. A súa estrutura principal consta de dous arcos paralelos formados por tubos de aceiro branco de 10,5 metros de altura dos que colgan 17 tirantes de aceiro para soportar o taboleiro da ponte. Os arcos de aceiro apóianse en cimentos de formigón armado. A súa estrutura é lixeira, elegante e diáfana.
Ten dous carrís para tráfico rodado en cada dirección e dous carrís para bicicletas. A ambos os dous lados da ponte hai unha pasarela peonil cuberta. O tráfico peonil e ciclista está separado do tráfico motorizado. A funcionalidade da ponte deseñouse cun paso subterráneo peonil con luz natural a través da rotonda superior da avenida de Uruguai. Este paso subterráneo peonil, que discorre baixo a ponte, está protexido no lado da ría por paneis de cristal, de maneira que se pode ver a auga durante as mareas altas cando o nivel do mar sobe.
Anni Albers
Annieliese Fleischmann, nada en Berlín o 12 de xuño de 1899 e finada en Orange, Connecticut, o 9 de maio de 1994, foi unha deseñadora, tecedora, pintora e deseñadora de téxtiles alemá, profesora da Escola de Bauhaus, coñecida como Anni Albers. miniatura|Deseño para un tecido Jacquard Weaving, 1926. Tinta negra, acuarela transparente e opaca e grafito sobre papel sobre tecido crema. Museo de Arte de [[Universidade Harvard|Harvard]] miniatura| A Bauhaus de Dessau
Julio Casas Regueiro
Julio Casas Regueiro, nado en Mayarí Arriba, Segundo Frente, Santiago de Cuba, o 16 de febreiro de 1936 e finado na Habana o 3 de setembro de 2011, foi un militar cubano, con rango de Xeneral de corpo do exército. Foi membro do Movemento do 26 de xullo durante a Revolución cubana e logo formou parte do Buró Político do Partido Comunista de Cuba. Ocupou o cargo de Ministro das Forzas Armadas Revolucionarias de Cuba dende 2008 ata a súa morte en 2011.
Anni Albers
Primeiros anos
Naceu en Berlín nunha familia acomodada de orixe xudía convertida ao protestantismo. A súa nai, Toni Fleischmann-Ullstein, procedía dunha coñecida familia de editores xudeus alemáns, os Ullstein, e o seu pai, Siegfried Fleischmann, era un importante fabricante de mobles.
Julio Casas Regueiro
Era irmán de Senén Casas Regueiro, tamén xeneral e ministro cubano.
Anni Albers
Primeiros anos
Durante os seus días escolares, Anni recibiu clases particulares de arte. No libro Ullsteinroman ("A novela dos Ullstein") Sten Nadolny di que Anni era o máis perigoso para a familia Fleischmann, no sentido do máis revolucionario, que tamén era o máis fermoso e quería ser unha artista bohemia.
Julio Casas Regueiro
Actividade revolucionaria
Naceu en Bombí, Mayarí Arriba, o 16 de febreiro de 1936, nunha familia de orixe galega. Estudou na Escola Profesional de Comercio de Santiago de Cuba e uniuse ao movemento revolucionario despois do golpe de Estado de 1952, sendo arrestado dúas veces.
En xuño de 1957 abandonou o seu traballo como contable privado nun banco de Santiago de Cuba por mor da persecución que sufría por parte das forzas de Fulgencio Batista, regresando aos terreos de seus pais, onde coñeceu a integrantes do Movemento do 26 de xullo e colaborou co desenvolvemento das súas actividades.
Anni Albers
Na Bauhaus
En 1922 ingresou na escola Bauhaus de Weimar como estudante, onde tomou o curso preliminar con Georg Muche e Johannes Itten. As mulleres non podían acceder a algunhas disciplinas, polo que Anni non puido entrar no taller de vidro no segundo ano e tivo que optar polo taller de teceduría dirixido por Gunta Stölzl. O deseño téxtil Bauhaus centrouse máis no campo da práctica profesional durante esta década e cando completou os seus estudos no curso 1929/30, Annie xa demostrara sobradamente a súa competencia nesta área. Por exemplo, creou un exitoso tecido insonorizado, reflectante e lavable (feito principalmente de algodón e celofán) especificamente para un auditorio de música.
En 1925 casou co artista e pedagogo Josef Albers, que ese mesmo ano, co cambio de sede a Dessau, foi nomeado director dos cursos de iniciación do centro e de quen tomou o apelido de casada. Anni desenvolveu tecidos innovadores que combinaban propiedades de reflexión da luz, absorción de son e durabilidade; publicáronse varios dos seus deseños e encargáronselle varios tapices. Durante un tempo foi alumna de Paul Klee e logo da marcha de Gropius da Bauhaus, a parella Albers mudouse aos aloxamentos do profesorado xunto a Klee e Wassily Kandinsky.
Julio Casas Regueiro
Militar
Co triunfo da Revolución cubana comandou a Xefatura da Policía Nacional Revolucionaria, con cuxos efectivos participou na defensa de Praia Girón durante o intento de invasión de Cuba por parte dos Estados Unidos.
Anni Albers
Na Bauhaus
En 1931 foi nomeada directora da área e fábrica de tecidos da escola, como substituta de Gunta Stölzl, e foi unha das profesoras da sede central de Dessau e das poucas mulleres encargadas dun taller na Bauhaus.
Nos Estados Unidos
Despois de que Hitler chegase ao poder en 1933 e do peche da Bauhaus baixo a presión do partido nazi, Anni e o seu marido exiliáronse nos Estados Unidos invitados por Philip Johnson a ensinar en Carolina do Norte durante dez anos (de 1939 a 1949). Durante estes anos Anni participou en exposicións e escribiu artigos sobre deseño. En 1949 converteuse na primeira deseñadora en realizar unha exposición monográfica no MOMA (Nova York).
Julio Casas Regueiro
Militar
Desempeñou os cargos de Xefe do Exército Oriental, Xefe das Tropas da Defensa Aérea e Antiaérea e Forza Aérea Revolucionaria (DAAFAR), e substituto do Ministro para a actividade económica. En febreiro de 2008 a Asemblea Nacional elixiu a Raúl Castro como presidente do Consello de Estado, pasando Casas Regueiro a ocupar o posto de Ministro das Forzas Armadas Revolucionarias.
Anni Albers
Nos Estados Unidos
A partir de 1936 viaxou numerosas veces a México e América do Sur, case sempre co seu marido, onde estudou e recolleu materiais e técnicas de traballo, especialmente a arte precolombiana, que tivo unha grande influencia no seu traballo e deseños.
Julio Casas Regueiro
Militar
Recibiu diversas condecoracións nacionais e internacionais, entre as que destacan o título de Heroe da República de Cuba e a Orde Playa Girón que lle foi concedida o 16 de abril de 2001, en ocasión do 40 aniversario da batalla.
Anni Albers
Nos Estados Unidos
Despois de deixar a docencia, en 1949 a parella mudouse a Connecticut e Anni traballou por libre, dedicándose aos seus propios deseños de fabricación e téxtiles, aínda que tamén o faría en determinados momentos para varias firmas como Florence Knoll, e outras. Durante a década de 1950 traballou en deseños téxtiles producidos en serie, creando a maioría dos seus tecidos pictóricos e publicou artigos e unha colección cos seus escritos.
Julio Casas Regueiro
Política
Foi un dos fundadores do Partido Comunista de Cuba en 1965 e delegado e membro do Comité Central desde o Primeiro Congreso até o seu falecemento. No IV Congreso foi elixido membro do Buró Político, condición ratificada polo V e o VI congresos. Desde 1981 foi Deputado á Asemblea Nacional do Poder Popular de Cuba, membro do Consello de Estado desde 1986 e no ano 2008 foi elixido Vicepresidente do Consello de Estado.
Anni Albers
Nos Estados Unidos
En 1963 no Taller de Litografía do Tamarind Institute dos Ánxeles foi invitada a experimentar coas técnicas de impresión, interesándose pola litografía e a serigrafía.
Julio Casas Regueiro
Morte
Faleceu na Habana, o 3 de setembro de 2011 como consecuencia dun paro cardiorrespiratorio. Os seus restos mortais foron cremados e depositáronse na Sala Granma do MINFAR até o seu traslado ao Mausoleo da II Fronte Oriental Frank País, onde recibiu as honras militares correspondentes. O luns 5 de setembro, entre as 8 a.m. e as 8 p.m. foi decretado Duelo Oficial.
Hardy Krüger
Franz Eberhard August Krüger, nado en Wedding, Berlín o 12 de abril de 1928 e finado en Palm Springs o 19 de xaneiro de 2022, foi un actor e escritor alemán, que apareceu en máis de sesenta filmes dende 1944. Tras converterse nunha estrela en Alemaña na década de 1950, Krüger tivo cada vez máis papeis en filmes internacionais como Hatari!, O voo do Fénix ou Barry Lyndon.
Traxectoria
Hardy Krüger naceu en Wedding, Berlín, en 1928. Os pais de Krüger eran nazis ferventes e afirmou nunha entrevista de 2016 que fora "criado para amar a Hitler". A partir de 1941 foi a unha escola Adolf Hitler de elite en Ordensburg Sonthofen. Aos quinte anos, Hardy debutou no cinema no filme alemán Junge Adler de Alfred Weidenmann, mais a súa carreira como actor interrompeuse cando foi recrutado pola Wehrmacht alemá en 1944 con dezaseis anos.
En marzo de 1945, Krüger foi recrutado na 38.ª División SS Nibelungen coa que foi lanzado a fortes combates. Krüger, de 16 anos, recibiu a orde de matar un grupo de soldados estadounidenses. Cando se negou, foi condenado a morte por covardía, mais outro oficial das SS detivo a orde. Krüger describiu esta experiencia como a súa ruptura co nazismo. Despois serviu de mensaxeiro para as SS, pero máis tarde escapou e escondeuse no Tirol ata o final da guerra. Foi membro da Fundación Amadeu Antonio e falou con frecuencia contra o extremismo e a favor da democracia, citando tamén as súas propias experiencias. miniatura|Hardy Krüger durante unha charla en 2009 Krüger continuou a súa carreira como actor despois da segunda guerra mundial con pequenos papeis no teatro porque non podía permitirse unha escola de interpretación. Afirmouse como unha estrela de cine alemá durante os anos cincuenta. Apareceu na versión alemá de Die Jungfrau auf dem Dach (1953), dirixida por Otto Preminger. Krüger buscou papeis internacionais porque atopaba o Heimatfilm dos anos 50 pouco profundo. Primeiro chamou a atención do público en inglés no filme británico de guerra de 1957 The One That Got Away, a historia de Franz von Werra, o único alemán prisioneiro de guerra que escapou con éxito da custodia dos aliados e regresou a Alemaña.
En 1960, Krüger comprou unha granxa en Ngorongoro, entón en Tanganica, que mantivo durante 13 anos. Ngorongoro e a súa contorna serviron de escenario para o filme de 1962 Hatari!, de Howard Hawks, en que Krüger apareceu con John Wayne.
Fala con fluidez alemán, inglés e francés, e traballou en numerosos filmes europeos e estadounidenses, incluídos o gañador do Óscar Les Dimanches de Ville d'Avray (1962) e a versión de 1965 de O voo do Fénix (1965). Debido ao seu aspecto teutónico estereotipado (cabelos louros e ollos azuis), Krüger adoitou realizar papeis retratando soldados alemáns. miniatura|Krüger e a súa esposa Anita en 2013 Krüger retirouse da interpretación a finais dos anos oitenta e dedicouse a escribir. Publicou 16 libros desde 1970, dos cales catro foron traducidos ao inglés. Tamén dirixiu algúns documentais para a televisión, amosando as súas viaxes polo mundo.
Vida persoal
Krüger tivo o seu primeiro fillo Christiane Krüger (nado en 1945) coa súa futura esposa Renate Densow (1918-2006) cando só tiña 17 anos. Krüger e Densow estiveron casados entre 1950 e 1964. O seu segundo matrimonio foi coa pintora italiana Francesca Marazzi entre 1964 e 1977. Deste matrimonio tivo os fillos Malaika Krüger (nada en 1967) e Hardy Krüger Jr. (nado en 1968). Krüger casou coa súa terceira esposa Anita Park en 1978, coa que viviu entre California e Hamburgo. Nos anos 60 e 70, Krüger viviu no rancho "Hatari Lodge" (onde se rodou o filme Hatari!) ao pé do monte Kilimanjaro.
Chicho Sibilio
Cándido Antonio Sibilio Hughes, máis coñecido como Chicho Sibilio, nado o 3 de outubro de 1958 en San Cristóbal (República Dominicana) e finado o 10 de agosto de 2019, foi un xogador profesional de baloncesto dominicano con pasarporte español. Internacional en 82 ocasión con España, foi un dos xogadores máis destacados do FC Barcelona da década de 1980. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,00 m.
Termita
miniatura| Unha mestura de termitas usando óxido de ferro (III). A termita é un tipo de composición pirotécnica de aluminio mesturada cun óxido metálico, que produce unha reacción aluminotérmica coñecida como proceso de Goldschmidt ou reacción da termita.
Reaccións químicas
O aluminio é oxidado polo óxido doutro metal, xeralmente óxido de ferro (ferruxe). Os produtos da reacción química son o óxido de aluminio e o ferro elemental libre, que tamén liberan unha gran cantidade de calor. Os reactivos adoitan pulverizarse e mesturarse cun aglomerante para manter o material sólido e evitar a súa separación.
A reacción utilízase para a soldadura aluminotérmica, frecuentemente utilizada para unir railes de ferrocarril. Algúns outros óxidos metálicos, como os óxidos de cromo, pódense usar para xerar metal elemental. A termita cúprica prodúcese usando óxido de cobre (II) e úsase para crear enlaces eléctricos nun proceso chamado en inglés "cadwelding".
Algunhas mesturas de tipo termita empréganse como iniciadores pirotécnicos en fogos artificiais ou aplicacións similares.
A termita pódese facer caseira dun xeito moi sinxelo:
Historia
A termita foi descuberta en 1893 e patentada en 1895 por un químico alemán, o doutor Hans Goldschmidt. En consecuencia, a reacción chámase "reacción de Goldschmidt" ou "proceso de Goldschmidt". O doutor Goldschmidt estaba inicialmente interesado en producir metais moi puros evitando o uso de carbón no proceso de fundición, pero pronto se decatou da súa utilidade na soldadura.
A primeira aplicación comercial foi soldar tramos de ferrocarril en Essen, en 1899
Tipos
miniatura| Termita reaccionando nun crisol de ferro fundido. O Fe3O4, óxido de ferro (III), producido pola oxidación do ferro nunha atmosfera rica en osíxeno e a altas temperaturas, é o máis común e empregado dos axentes oxidantes porque é barato e fácil de producir. A magnetita tamén funciona. No seu lugar tamén se pode usar hematita (ferruxe) ou Fe2O3. En ocasións utilízanse outros óxidos como o dióxido de manganeso (MnO2) na termita de manganeso, o Cr2O3 na termita de cromo ou o óxido de cobre na termita cúprica, pero só con fins moi especializados. En todos os exemplos úsase o aluminio como metal reactivo. Os fluoropolímeros pódense usar en formulacións especiais, sendo o teflón con magnesio ou aluminio un composto común. O magnesio/teflón é deste tipo.
As combinacións de xeo seco (dióxido de carbono conxelado) e axentes reductores como magnesio, aluminio e boro, seguen a mesma reacción química que coas mesturas tradicionais de termitas, producindo óxidos metálicos e carbono. A pesar da temperatura moi fría dunha mestura térmica de xeo seco, este sistema é capaz de acenderse cunha chama. Cando os ingredientes están finamente divididos, confinados nun tubo e armados como un explosivo tradicional, esta criotermita está a detonar e parte do carbono liberado na reacción emerxe en forma de diamante.
En principio, pódese usar calquera metal reactivo en lugar do aluminio. Non obstante, isto ocorre raramente debido ás propiedades do aluminio que son adecuadas para esta reacción. É con diferenza o máis barato dos metais altamente reactivos e forma unha capa de pasivación que o fai máis seguro de manexar que moitos outros metais reactivos. Os puntos de fusión e ebulición do aluminio tamén o fan ideal para reaccións térmicas: o seu punto de fusión relativamente baixo (660 °C, 1221 °F) significa que o metal é fácil de fundir, polo que a reacción pode ocorrer principalmente en fase líquida, polo que avanzando rapidamente. Ao mesmo tempo, o seu alto punto de ebulición (2519 °C, 4566 °F) permite a reacción a temperaturas moi elevadas xa que algúns procesos tenden a limitar a temperatura máxima xusto por debaixo do punto de ebulición. Un punto de ebulición tan alto é común entre os metais de transición (por exemplo, en ferro e cobre son 2887 °C e 2582 °C respectivamente), pero é infrecuente entre metais altamente reactivos (como o magnesio e o sodio, fervendo a 1090 °C e 883 °C respectivamente).
Usos civís
miniatura| Termita que reacciona para soldar un carril. Despois diso, o ferro líquido flúe dentro do molde ao redor do perfil da pista. A reacción termita pode ter varios usos. Empregouse orixinalmente para reparar e soldar in situ rodas de ferrocarril sen retirar a peza da súa localización orixinal. Pódese usar para cortes rápidos ou soldadura de carril sen necesidade de equipos pesados.
A reacción termita, cando se usa para a purificación do mineral, coñécese como proceso de termita ou reacción aluminotérmica. Unha adaptación da reacción, utilizada para obter uranio puro, desenvolveuse como parte do Proxecto Manhattan no Laboratorio Ames baixo a dirección de Frank Spedding. Ás veces chámase Proceso Ames.
Cando a termita se produce mediante óxido de ferro (III), para unha maior eficiencia debe ter en masa 25,3 % aluminio e 74,7 % de óxido de ferro. (Esta mestura véndese baixo o nome comercial "Thermit" como fonte de calor para soldar). A fórmula completa para a reacción usando óxido de ferro (III) é a seguinte:
ΔH = -851,5 kJ/mol
Cando a termita se produce con magnetita, para a máxima eficiencia debe conter en masa 23 % de aluminio e 76,3 % de óxido de ferro. A fórmula da reacción usando magnetita é:
ΔH = -3347,6 kJ/mol
Unha versión modificada deste proceso (realizado nunha atmosfera inerte ) pódese usar para producir varias aliaxes ; normalmente a mestura encéndese eléctricamente neste caso. Entre outros usos, úsase para preparar aliaxes de níquel-aluminio.
A termita de cobre, baixo o nome comercial CAWeld, úsase para unir cables de cobre para formar conexións eléctricas.
Gauteng
miniatura|200px|Localización de Gauteng na [[Suráfrica|República de Suráfrica]]
Gauteng é unha das nove provincias que forman a República de Suráfrica. A súa capital é Johannesburgo.
Está situada ao noroeste do país, limitando ao norte con Limpopo, ao leste con Mpumalanga, ao sur co Estado Libre e ao oeste con Noroeste.
Antigamente formaba parte da provincia de Transvaal, até as eleccións multirraciais do 27 de abril de 1994. Ao principio chamouse Pretoria-Witwatersrand-Vereeniging (PWV) pero en decembro dese ano recibiu o nome actual.
Situada no corazón do Highveld (Alto Veld), Gauteng é a provincia máis pequena do país, con só un 1,4 % da súa superficie, pero está altamente urbanizada.
O nome Gauteng provén da lingua sesotho, e significa "Terra do ouro", en referencia á minaría deste metal precioso que se instalou na zona tras o descubrimento de 1886 en Johannesburgo. A frase en sesotho deriva do vocábulo en lingua afrikaans "goud" (ouro) máis o sufixo de lugar "-ng".
Xeografía
Situada a unha altitude media de 1 652 msnm, a superficie da provincia é de 18 176 km2.
Segundo o censo de 2011, a súa poboación era de 12 272 263 habitantes. , polo que a súa densidade de poboción nese ano era de 680 hab./km2 (a maior de Suráfrica), estimándose que en 2022 sexa de  16 100 000.
Linguas
miniatura|200px|Densidade de poboación Segundo o censo de 2011, en Gauteng as linguas máis faladas eran:
Louis de la Saussaye
Primeiros anos
Louis de la Saussaye naceu na vila de Blois, departamento de Loir e Cher, o 15 ventoso do ano IX do calendario republicano francés, equivalente ao 6 de marzo de 1801. Procedía dunha antiga familia de Orleáns, fillo de Anne Louise e de François de Paule de La Saussaye. Ao morrer o seu pai cara a 1815, foi acollido polo seu tío, M. de Réméon, e pasou a residir no castelo de Troussay, en Cheverny.
Carreira erudita
Logo de estudar o bacharelato de letras no Collège de Blois, iniciouse na carreira militar e logo ocupou diversos postos ao servizo do rei, entre eles o de recadador de impostos en Blois e bibliotecario na mesma cidade. Posteriormente dedicouse aos estudos históricos e participou en diversas escavacións arqueolóxicas nos castelos do Val do Loira e na rexión de Blésois, onde realizou debuxos dos achados que se sucedían. En 1835, acadou unha medalla no concurso nacional de antigüidades, pola publicación dunha memoria sobre a historia da zona de Sologne, na rexión de Centro-Val de Loira.
esquerda|miniatura|260x260px|O castelo de Troussay, onde residiu e finou Louis de La Saussaye
Foi un erudito autodidacta. Como numismático, foi o fundador e primeiro director da revista Revue de la numismatique française, entre 1835 e 1855, xunto con Étienne Cartier. Esta revista, cuxo primeiro número apareceu en 1836, simplificou posteriormente o seu nome a Revue numismatique e tivo unha grande influencia no coñecemento das moedas celtas da Galia, asunto no que de la Saussaye centrou algunhas das súas publicacións.
Durante o Segundo Imperio foi nomeado conselleiro xeral de Loira e Cher, polo cantón de Blois oeste, cargo que exerceu entre 1842 e 1869. O 22 de agosto de 1854 recibiu o nomeamento como reitor da Academia de Poitiers, e en setembro 1856 da de Lión. Xubilouse do ámbito académico o 1 de setembro de 1874, despois de 20 anos de servizo, por causa da súa deficiente saúde.
De la Saussaye participou tamén, como benfeitor, no acrecentamento dos fondos da biblioteca de Blois, entre 1832 e 1855. En 1863, parte da súa colección numismática, sinaladamente composta por moedas galas, foi adquirida para o Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión.
Foi recoñecido coa pertenza a varias institucións eruditas, entre elas a Société nationale des antiquaires de France (desde 1833), a Académie des inscriptions et belles-lettres (desde o 17 de xaneiro de 1845), a Académie des sciences, belles-lettres et arts de Lyon (desde o 9 de xuño de 1857) ou o Comité des travaux historiques et scientifiques (de 1838 a 1870). Ademais, en 1855 concedéuselle o título de Oficial da Lexión de Honra, e en 1869 foi nomeado a comendador.
En 1828, Louis de la Saussaye casou con Amélie Petit-Parreau, con quen tivo varios fillos. Amélie era filla do de Blois, quen lle cedeu o seu cargo a Louis.
Faleceu no castelo de Troussay o 24 de febreiro de 1878,   e foi soterrado no cemiterio de Blois.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Louis de la Saussaye ao longo da súa traxectoria académica:
Grupo musical
miniatura|[[The Beatles foi un grupo musical de rock con catro membros, orixinario de Liverpool, Inglaterra.]] Un grupo musical ou unha banda musical é un pequeno conxunto musical que interpreta música rock, música pop ou un xénero relacionado. Os grupos de catro membros son a configuración máis común no rock e na música pop.
Etimoloxía
O uso da banda como "grupo de músicos" orixinouse a partir de 1660 para describir os músicos adscritos a un rexemento do exército e tocando instrumentos que se poden usar mentres marchan. Esta palabra tamén se utilizou en 1931 para describir ao "home banda", ou ben unha persoa que toca el só varios instrumentos musicais á vez.
César Campuzano
Teodoro César Campuzano Sanz, nado en Redondela en 1905 e finado en Buenos Aires en xullo de 1970, foi un boxeador galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam, na categoría de peso medio.
Traxectoria
Naceu en Redondela, onde seu pai, Nicolás Campuzano, rexentaba o cine Cinema Artístico. Sendo neno, emigrou con súa nai á Arxentina, onde comezou a practicar boxeo. Tras retornar a Galicia, en 1928 proclamouse campión de España afeccionado e debutou como profesional contra Recio, campión de Valencia e Andalucía.
Acudiu aos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam, onde particopu na categoría de peso medio, perdendo aos puntos no seu primeiro combate contra o estadounidense Harry Henderson. Disputou varios combates en Galicia, enfrontándose entre outros ao campión de Castela, Emilio Martínez. En 1929 foi proclamado campión galego do peso medio e en 1930 enfrontouse ao valenciano Vicente Lorenzo polo título nacional dos pesos medios, caendo derrotado.
En novembro de 1930 regresou á Arxentina, onde continuou a súa carreira como boxeador e onde rexentou unha fábrica de camisas. Faleceu aos 64 anos de idade, sendo soterrado no cemiterio Chacarita de Buenos Aires.
Bernardo Miño Abelenda
Bernardo Miño Abelenda, nado en Betanzos cara a 1866 e finado en Betanzos o 28 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Dirixente agrarista de Betanzos, foi director de El Pueblo. En 1917 logo da visita de Pablo Iglesias a Betanzos, fundou a Agrupación Socialista de Betanzos, da que foi presidente en 1931. Foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril de 1936 e nomeado terceiro tenente-alcalde. Foi candidato do PSOE pola Coruña nas eleccións de 1933, pero non foi elixido. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Ponte Sampaio con Antonio Lagares Gómez, Camilo Naveira Ferreño e Manuel Fernández Pérez e Francisco Moreno (que sobreviviu á execución), o 28 de outubro de 1936.
Vida persoal
Casou con Antonia Santamarina e foi pai de Carmen Miño Santamarina.
Unión Deportiva Santa Mariña
A Unión Deportiva Santa Mariña é un club de fútbol galego con sede na parroquia de Cabral, en Vigo.
Historia
A UD Santa Mariña fundouse en 1942 como CD Cabral, cambiando o seu nome cinco anos despois polo de Unión Deportiva Santa Mariña de Cabral. Ao longo dos anos, o club centrouse no fútbol base e durante anos non tivo un equipo sénior como tal, senón varios equipos xuvenís competindo en divisións separadas segundo os seus grupos de idade. Actualmente conta cun equipo sénior afeccionado que compite na Primeira Galicia.
Pola canteira do club pasaron xogadores como Santiago Formoso, Jonathan Pereira, Iago Aspas, Brais Méndez, Rubén Blanco, Yelko Pino, Diego Mariño ou Gabri Veiga.
Antonio Lagares Gómez
Antonio Lagares Gómez, nado en Betanzos cara a 1883 e finado en Betanzos o 28 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Vida persoal
Casou con Josefa García Pandelo e foi pai de José, Ricardo e Manuel Lagares García. É avó de Manuel Lagares Pérez.
Gastón Pereiro
Gastón Rodrigo Pereiro López, nado en Montevideo o 11 de xuño de 1995, é un futbolista uruguaio, de orixe galega. Xoga como centrocampista no Cagliari Calcio da Serie A italiana.
Traxectoria
Naceu na capital uruguaia e ten raíces galegas, pois seu avó paterno é da parroquia cercedense de Rodís.
Formouse na canteira de Nacional e debutou oficialmente co primeiro equipo o 28 de xaneiro de 2014 na cidade boliviana de Santa Cruz de la Sierra, na derrota por 1-0 contra o Oriente Petrolero, na Copa Libertadores. O adestrador Gerardo Pelusso deulle entrada no minuto 63 para substituír a Carlos de Pena. Catro días despois, marcou o seu primeiro gol, na vitoria por 2-0 sobre Racing no Estadio Centenario.
O 2 de xullo de 2015 fíxose oficial a súa chegada ao PSV Eindhoven por 7 millóns de euros. O club neerlandés comprou o 80% do seu pase e foi presentado oficialmente o 15 de xullo. O seu debut oficial tivo lugar na Supercopa dos Países Baixos contra o FC Groningen, un partido no que o PSV gañou o trofeo tras unha vitoria por 3-0. Na Eredivisie debutou contra o ADO Den Haag, entrando aos 80 minutos de xogo. Xogou por primeira vez como titular ante o Ajax, partido no que o PSV venceu por 2-1 con dous goles de Pereiro. Marcou o seu primeiro triplete na Copa dos Países Baixos, no que o seu equipo derrotou por 6-0 ao SC Genemuiden.
Nas súas catro tempadas e media no equipo neerlandés, conquistou dúas ligas e dúas Supercopas, e disputou tres edicións da Liga de Campións, na que debutou o 30 de setembro de 2015, nun encontro fronte ao CSKA de Moscova no Arena Khimki.
O 1 de marzo de 2020 marcou o seu primeiro gol no club italiano, nunha derrota por 3-4 contra a Roma.
Categorías inferiores
O 3 de xaneiro de 2015 foi seleccionado para defender ao Uruguai no Campionato Suramericano Sub-20, no que o equipo rematou na terceira posición. Pereiro foi o segundo máximo goleador do torneo e o máximo goleador do Uruguai con cinco goles en oito partidos.
O 14 de maio foi incluído na lista de 21 futbolistas uruguaios que participarían no Mundial sub-20 de Nova Celandia. Anotou o gol da vitoria no primeiro partido contra Serbia, que rematou 1-0.
Selección absoluta
O 23 de agosto de 2017 foi convocado pola selección uruguaia absoluta para dous encontros de clasificación de cara ao Mundial de Rusia 2018, contra as seleccións da Arxentina e Paraguai. Debutou nun amigable contra Polonia en Varsovia o 10 de novembro de 2017.
Wáter-polo nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do wáter-polo. O wáter-polo é un deporte que forma parte do programa oficial dende a segunda edición dos Xogos Olímpicos, os Xogos Olímpicos de 1900 realizados na cidade de París (Francia), se ben soamente na categoría masculina. O wáter-polo feminino foi introducido no ano 2000, nos Xogos Olímpicos de 2000 realizados en Sydney (Australia).
Hungría, Italia, o Reino Unido e Iugoslavia foron os grandes dominadores deste deporte ao longo dos anos.
Josep Maria Miró
Josep Maria Miró i Coromina, nado en Prats de Lluçanès, Barcelona, o 29 de xullo de 1977, é un autor e director de teatro catalán, coñecido, entre outras obras, polos seus textos O Principio de Arquímedes, Nerium Park, Gang Bang ou O corpo máis bonito que se atopou nunca neste lugar. Escribe as súas obras en catalán.
En 2022 foi Premio Rosalía de Castro do PEN Club.
Traxectoria
Licenciado en dirección e dramaturxia no Instituto do Teatro de Barcelona e en xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona (UAB). Desde a tempada 2013-14 é membro do Comité de lectura do Teatro Nacional de Cataluña (TNC).
Comezou a escribir teatro en 2005. Os seus textos traducíronse a máis dunha vintena de idiomas e, á parte de no Estado español, fixéronse producións e lecturas en numerosos países, entre eles Arxentina, México, Reino Unido, Francia, Italia, Estados Unidos, Canadá, Chipre, Grecia, Alemaña, Rusia, Croacia, Bulgaria, Brasil, Uruguai, Cuba, Perú, Ecuador, Paraguai ou Porto Rico.
En cine foi coguionista da versión cinematográfica da súa obra O principio de Arquimedes, dirixida por Ventura Pons co título O virus da por. En televisión traballou no equipo de guionistas das series Mar de fons e Zoo de Diagonal TV para TV3, ambas as dúas ideadas por Josep Maria Benet i Jornet.
No ámbito xornalístico colaborou como tertuliano en Els matins de Catalunya Ràdio e Matins de la Xarxa e traballou como xornalista en Radio Nacional de España, Com Ràdio e El 9 Nou, entre outros.
Como docente é coordinador do ámbito de dramaturxia do Grao de Artes Escénicas da Universidade de Xirona (ERAM, a partir do curso 2015-16) e impartiu clases na Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña (ESCAC), no programa de teatro para adolescentes Projecte Escola, e para a axencia de comunicación Kvlar Fotoperiodistes na UAB.
En 2022 recibiu o Premio Nacional de Literatura Dramática pola súa obra El cuerpo más bonito que se habrá encontrado nunca en este lugar.
Adaptacións cinematográficas
A súa obra  El principio de Arquímedes, foi adaptada ao cine en dúas ocasións.
O director de cine Ventura Pons asina a versión cinematográfica titulada El virus de la por/El virus del miedo (Films a Rambla, coa colaboración de TV3), estreada en setembro de 2015, con guión coescrito por Ventura Pons e o propio autor, Josep Maria Mirou.
En 2017 estréase unha nova adaptación ao cine, producida no Brasil, co título de Aos teus olhos (ou Liquid True en inglés) (Conspiração e Globo Filmes), con dirección de Carolina Jabor e guión de Lucas Paraizo. A repartición está composta por Daniel de Oliveira, Marco Ricca, Malu Galli, Stella Rabello e Luiz Felipe Mello. A película foi gañadora de catro premios no Festival Internacional de Cine de Río de Janeiro 2017: mellor guión, mellor actor protagonista, mellor actor de repartición, e mellor película por votación do público. Tamén en 2017 resultou gañadora do Premio Petrobrás na 41º Mostra Internacional de Cine de São Paulo. En 2018 foi galardoado co premio SIGNIS  no 39º Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana.
Senén Casas Regueiro
Senén Casas Regueiro, nado en Bombí, Segundo Frente, Santiago de Cuba, o 30 de xullo de 1934 e finado o 6 de agosto de 1996, foi un militar e político cubano. Foi Ministro de Transportes de Cuba desde 1989 ata a súa morte. Foi tamén viceministro de Defensa e xefe de gabinete do exército cubano.
Era irmán do xeneral e tamén ministro Julio Casas Regueiro.
Traxectoria
Naceu en Bombí, Mayarí Arriba, o 30 de xullo de 1934, nunha familia de orixe galega. Estudante de Dereito na Universidade da Habana, entrou en contacto con mozos de ideas progresistas e revolucionarias, especialmente tralo golpe de Estado de Fulgencio Batista en 1952. Uniuse xunto ao seu irmán Julio aos revolucionarios do Movemento do 26 de xullo, liderados por Fidel Castro, e no momento do triunfo da Revolución Cubana, ostentaba o grao de capitán.