cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Saja
Xeografía
O seu curso debuxa un grande arco, primeiro cara ao norte e logo cara ao nordeste, até a confluencia co Besaya na localidade de Torrelavega. A partir da unión co Besaya, volve a tomar dirección norte atravesando o municipio de Polanco para finar no mar Cantábrico tras percorrer un total de 72 km. Na desembocadura forma un grande estuario de 10 km de lonxitude que ocupa unha superficie de 3,9 km².
Curso
Nacendo a 1870 metros de altitude, o río Saja discorre lizgairo por unha cunca en forma de uve durante os seus primeiros quilómetros. Ao chegar á altura de Fresneda, o val comeza a abrirse e desenvolve unha ampla chaira aluvial. Esta, salvo casos como a foz de Santa Lucía, a de Virxe de La Peña e gran parte do tramo que discorre polo municipio de Reocín, cada vez é máis grande a medida que avanza cara á desembocadura. Finalmente, as súas augas fúndense coas do mar nun amplo estuario.
Curso alto
No seu camiño atravesa prados de Sejos, zona de pendente non moi pronunciada, para ir aumentando progresivamente a súa inclinación e formar un angosto val de pedra calcaria con abundantes rápidos e saltos de auga. A vexetación, escasa na parte alta, tórnase moi espesa conforme o río se vai avanzando, confundíndose o bosque de ribeira co característico bosque caducifolio da zona cunha clara predominancia de faias.
Curso medio
Tras a incorporación pola marxe dereita do río Argoza, o río continúa varios quilómetros encaixado nun val de pendente máis ou menos pronunciada até abrirse á altura do pobo de Fresneda. Neste punto, a pendente descende e o val ábrese dando lugar a unha chaira de inundación, ocupadas por numerosos pobos e praderías. Posteriormente, choca coa serra de El Escudo na súa marxe esquerda, dando lugar a ladeiras algo máis escarpadas que conservan abundante vexetación de ribeira.
Neste tramo únense ao leito principal os afluentes: canal de Valfría, río Viaña, arroio Rubial, río Barcenillas, río Monte Aa, a Fuentona de Ruente e o río Bayones, río Pulero, río Rey, arroio da Fuente del Ojo, río Ceceja.
Curso baixo e desembocadura
Neste tramo, a única incorporación importante ao río Saja é o río Besaya, que se lle une na localidade de Torrelavega.
Finalmente o Saja desemboca na ría de San Martín de la Arena, un estuario de 10 km de lonxitude, navegable case na súa totalidade, que ocupa unha superficie de 3,9 km² entre os municipios de Suances, Polanco e Miengo.
O tramo máis interior do estuario, de carácter case completamente fluvial, comeza entre Viveda e Barreda e soporta unha gran presión industrial. Esta vaise atenuando no seguinte tramo coñecido como Vuelta Ostrera, onde existe unha depuradora de augas residuais. A medida que se avanza cara ao mar intensifícase a vexetación e encóntrase a zona denominada La Riberuca, onde existen escolleras abertas en distintos puntos, que se suceden até a fin da ría. O tramo final do estuario contén e é entrada ao porto de Suances.
Hidrografía
O río ten unha lonxitude de 72 km e un caudal medio na desembocadura de 24,65 m³/s, do cal aproximadamente a metade (12,1 m³/s) corresponde ao río Besaya.
Cunca
O río Saja xunto ao Besaya forman a Cunca Hidrográfica Saja-Besaya que cunha extensión de 1025,5 km², é a maior cunca que existe en Cantabria, ocupando case o 20% da rexión. Esta cunca recibe unha precipitación anual de 1214,3 hm3 e rexistra unha achega de 777,5 hm3, o que representa na desembocadura, un caudal bruto de 24,65 m³/s.
Die Traumdeutung
Die Traumdeutung (que cabería traducir como "A interpretación dos soños") é unha obra de Sigmund Freud. A primeira edición foi publicada inicialmente en alemán en novembro de 1899, aínda que datada posteriormente en 1900 polo editor. A publicación inaugurou a teoría freudiana da análise dos soños cuxa actividade describiu Freud como a vía rexia cara ao coñecemento do inconsciente dentro da vida anímica.
Río Saja
Cunca
Os seus límites occidental e oriental están definidos polas divisorias coas cuncas dos ríos Nansa e Pas, respectivamente. Polo sur o límite márcao a divisoria coa cunca do río Ebro e polo norte, limita cun conxunto de pequenas cuncas que verten as súas augas directamente ao mar Cantábrico e co mar Cantábrico.
Die Traumdeutung
Contido
Ao comezo do primeiro capítulo, Freud describe o seu traballo do seguinte xeito:
Río Saja
Cunca
Sen ter en conta a cunca do río Besaya, a subcunca do Saja presenta unha extensión de 558 km², englobando os termos municipais de Los Tojos, Cabuérniga, Ruente, Mazcuerras, Cabezón de la Sal, Reocín, Torrelavega, Polanco e Suances. Os principais núcleos de poboación que atravesa son Cabezón de la Sal (8234 hab. en 2012) e Torrelavega (2ª cidade máis poboada de Cantabria con 55.297 hab. en 2012).
Die Traumdeutung
Contido
A obra introduce o concepto de Eu, e describe a teoría de Freud do inconsciente no que concirne á interpretación dos soños. Os soños, dende o punto de vista freudiano, constitúen formas de "cumprimento do desexo" - tentativas do inconsciente para resolver un conflito dalgunha clase, xa sexa algo recente ou algo procedente en grao sumo fondo do pasado (máis tarde en Máis aló do Principio de Pracer Freud falaría dos soños que non parecían constituírse en cumprimento de desexo). Con todo, debido a que a información no inconsciente se atopa nunha indomable e a miúdo perturbadora forma, un "censor" no preconsciente non permitirá que pase inalterada á consciencia. Durante os soños, o preconsciente é máis laxo neste deber que en horas de vixilia, pero aínda está atento: como tal, o inconsciente debe falsear e deformar o sentido da súa información para que poida pasar a través da censura. Así, as imaxes nos soños a miúdo non son o que parecen ser, segundo Freud, e necesitan dunha profunda interpretación para que poidan informarnos sobre as estruturas do inconsciente.
Río Saja
Principais afluentes
Os afluentes do Saja, ao igual que sucede coa maior parte dos ríos de Cantabria, teñen un percorrido bastante curto, debido á orografía da rexión e vense afectados por unha forte estiaxe, chegando incluso a secarse durante o verán. A maioría dos afluentes do Saja desembocan nel pola súa marxe dereita.
Die Traumdeutung
Contido
Freud basea a súa argumentación na revisión inicial de traballos científicos previos de análises dos soños, que atopa interesantes mais inaxeitados. A continuación describe unha serie de soños que ilustran a súa teoría. Moitos dos seus soños máis importantes son propios -o seu método é inaugurado cunha análise do seu soño "A inxección de Irma"- pero moitos tamén proceden de estudos de casos de pacientes. A maior parte das fontes de Freud para a análise están na literatura, e o libro é tanto un autoconsciente intento de análise literaria como un estudo psicolóxico. Freud aquí tamén examina en primeiro lugar o que máis tarde se convertería na teoría do complexo de Edipo.
Río Saja
Estado de conservación
A conservación ecolóxica do río, é moi boa desde a cabeceira até a localidade de Cabezón de la Sal, punto a partir do cal presenta xa lixeiras alteracións catalogándose o seu estado de conservación como bo. Augas abaixo da confluencia co río Besaya as alteracións son xa graves ou moi graves sendo catalogado o tramo como mal conservado. Isto é debido a que a cunca aloxa unha zona altamente industrializada na que aos vertidos legais hai que sumar numerosos vertidos ilegais que se veñen realizando historicamente.
Presións e impactos no río Saja
Aínda que as alteracións no río non son moi numerosas, algunhas delas posúen unha importante magnitude, especialmente as que se concentran no tramo medio e baixo do río.
O río Saja é un dos que máis encauzamentos rexistra en toda Cantabria, ademais de posuír 11 captacións e 20 encoros, que xunto ás numerosas pontes (31) alteran significativamente o réxime hídrico, a continuidade do sistema e as condicións hidromorfolóxicas do leito.
Os numerosos e importantes vertidos de augas residuais industriais e urbanas son os principais responsables da deterioración xeneralizada da calidade das augas especialmente a partir de Puente San Miguel e Torrelavega. Cabe resaltar que, ademais de recibir as augas residuais sen depurar do segundo núcleo de poboación de Cantabria, nas marxes do río encóntranse diversas industrias contaminantes (Textil Santanderina, Azsa, Firestone, Sniace), a maioría incluídas no rexistro EPER.
Die Traumdeutung
Contido
Amplamente considerada como o seu máis importante contribución á psicoloxía, Freud dixo da súa obra: "Un descubrimento como este correspóndese a un de entre moitos, pero só albíscase unha vez na vida".
Río Saja
Presións e impactos no río Saja
Finalmente, na cunca baixa atópanse extensas poboacións de plumeiro e polígono xaponés, plantas invasoras que representa unha ameaza para as especies nativas propias da ribeira, debido á súa elevada capacidade de propagación e difícil erradicación.
A pesar desta situación, o tramo alto do río até Renedo de Cabuérniga, está pouco alterado e ten elevado interese ambiental, mantendo amplas áreas en moi bo estado de conservación.
Espazos protexidos
LIC Río Saja: Comprende o curso principal do Saja augas arriba da ponte de Santa Lucía, e os seus principais afluentes como o río Argoza. Foi incluído en 2006 dentro da rede de espazos naturais de Cantabria como lugar de importancia comunitaria río Saja.
Entre as especies máis representativas encontramos o cangrexo de río (Austropotamobius pallipes), a lontra paleártica (Lutra lutra) ou a toupa de río (Galemys pyrenaicus).
Parque natural Saja-Besaya: Gran parte da cunca alta intégrase dentro deste parque declarado parque natural en 1988 e que se ocupa 24.500 ha. entre as cuncas do río Saja e o Besaya.
Reserva rexional de caza Saja: A cunca alta do río Saja e parte da cunca media encóntrase dentro desta reserva que con 180.186 ha é a máis grande de España, estendéndose desde os Picos de Europa até o límite oriental do río Besaya.
Parque natural de Oyambre: A ría de San Martín, xunto á próxima illa de La Conejera e illotes contiguos e outra serie de espazos costeiros cántabros, forman este parque que ten especial importancia para diversos grupos de aves que pasan alí o inverno.
O enclave foi declarado Parque natural en 1988, como fin dun proceso de presión do movemento ecoloxista e popular que desde os anos setenta loitaba contra os proxectos urbanizadores que poñían en perigo as dunas e a praia de Oyambre.
ZEPA Serra do Cordel e fontes do Nansa e Saja: A cabeceira do Saja xunto á da do Nansa está incluída nas Zonas de Especial Protección para as aves (ZEPAS) ademais de ser parte do Plan de Recuperación do Oso Pardo en Cantabria.
Fauna e flora
Os numerosos espazos de protección que atravesa o río Saja amosan o seu importante valor ecolóxico, tanto de fauna como de flora.
Fauna
Na contorna fluvial do río Saja detectáronse máis de 30 especies diferentes de fauna vertebrada entre peixes, anfibios, réptiles, aves e mamíferos.
Peixes como a anguía, o foxino, a troita común ou a troita arco da vella, son comúns no leito do río, ao igual que anfibios como a píntega, os tritóns alpino, palmado e xaspeado, os sapos común e parteiro común ou as ras vermella e común, e algúns crustáceos como o cangrexo sinal ou o cangrexo de río americano.
Tamén se poden encontrar réptiles como a cobra de colar ou a cobra viperina e pequenos mamíferos como a lontra, o morcego das ribeiras, a marta, a musaraña, o tourón, a garduña ou a escasísima toupa de río.
En canto á avifauna o picapeixe, a andoriña das rochas, a lavandeira cinsenta e a branca, o merlo acuático, o corvo mariño, a garza real e a garzota, o lavanco, o falcón pequeno, a galiña de auga e o bilurico das rochas son as especies máis comúns.
Fóra da marxe do río na fonte do Saja a fauna é a propia da cordilleira Cantábrica, sendo moi abundantes os cervos, corzos e porcos bravos. Tamén destacan o lobo e os rebezos nos cumios próximos ao nacemento do río, así como numerosos micromamíferos.
Ten especial importancia o caso do oso pardo, en perigo de extinción, cunha presenza esporádica, pero regular, no sector suroeste. Outras especies protexidas que se encontran na cunca son o leirón rabudo, o tourón e o gato montés.
Flora
miniatura|300px|Instantánea dun faial no [[Parque natural do Saja-Besaya.]] A vexetación varía ao longo do percorrido do río onde as condicións máis suaves da costa contrastan coas dos vales altos e os cumios.
A faia é predominante na franxa entre os 600 e os 1200 metros de altitude,e formando amplos bosques como o do Monte de Saja cunha extensión de máis de 6500 hectáreas. O carballo, rebolo (Quercus pyrenaica) ou albariño (Q. petraea), prefire as altitudes entre os 300 e os 700 metros. As mellores carballeiras están no termo municipal de Ruente nos montes de Ucieda e monte Aa, sendo este último unha das mellores carballeiras de Cantabria, grazas ao clima local do que goza por estar ao sur da serra do Escudo.
Acompañando estas especies principais atópanse outras como o bidueiro, o mostajo, o olmo, o cancereixo, a abeleira, a abruñeira, o acivro, o freixo ou o salgueiro. No monte de Barcena Mayor quedan algúns pés illados de teixo. O mato de substitución dos bosques descritos intégrano fundamentalmente breixos nas partes altas e toxos e silvas nas medias e baixas. Os fieitos están ben representados con dúas especies diferentes, Pteridium aquilina nas zonas máis soleadas e Polistichum fillixmas nos vales umbrosos e húmidos.
Case a totalidade das zonas chairegas e os cotos e outeiros son ocupados por pastos, de grande importancia para a gandaría extensiva e as especies de interese cinexético.
No val de Cabuérniga as marxes do río caracterízanse polos bosques de ribeira de amieiros, salgueiros e abelairas, ocasionalmente acompañados de plantacións de chopos.
A partir da foz de Santa Lucía, a vexetación cambia considerablemente desaparecendo case por completo as mostras de arboredo autóctono, que se ven substituídas por plantacións de eucalipto e piñeiro. De igual maneira, a predominancia dos pastos comunais e prados sobre o terreo urbano invértese.
Aproveitamento hidráulico
O aproveitamento hidráulico do río foi intenso na antigüidade con multitude de batáns e muíños. Mostra diso é que só no val de Cabuérniga contabilizábanse no século XVIII vinte e catro muíños e dous batáns. Actualmente redúcese ao aproveitamento industrial existindo dous encoros no curso do río.
O de maior relevancia é o chamado encoro de Sniace, que se atopa augas arriba da confluencia co río Besaya.
Se continuamos augas arriba encontrarémonos coa presa de Santa Lucía, que se atopa na foz do mesmo nome que cerra o Val de Cabuérniga. Trátase dun encoro construído no punto no que se une ao Saja o río Bayones, que ten a finalidade de producir enerxía eléctrica por parte da empresa Textil Santanderina.
Lingua tsonga
A lingua tsonga é unha lingua bantú falada polo pobo tsonga. A miúdo é chamada shangaan pero segundo os tsongas é un nome incorrecto, xa que se emprega para denominar ós shangaans que viven en Mozambique. A maioría de tsongas viven en Giyani, unha zona da provincia de Limpopo, en Suráfrica.
Sisalde, Barrañán, Arteixo
Sisalde é un lugar da parroquia de Barrañán no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña un habitante (unha muller).
Vilarín do Monte, Hospital, Pedrafita do Cebreiro
Vilarín do Monte é un lugar da parroquia do Hospital no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Ty Lawson
Tywon "Ty" Ronell Lawson, nado o 3 de novembro de 1987 en Clinton, Maryland, é un xogador profesional americano de baloncesto que xoga no Kolossos Rodou B.C. da A1 Ethniki.
NBA
Tras o traspaso que mandou a Billups aos New York Knicks o 22 de febreiro de 2011, o mesmo que mandou a Carmelo Anthony aos Knicks, Lawson converteuse no base titular dos Nuggets. O 9 de abril de 2011, Lawson converteuse no primeiro xogador da historia da NBA en anotar os seus primeiros 10 intentos de tres puntos.
Europa
O 15 de agosto de 2011, asinou un contrato dun ano co BC Žalgiris. O acordo incluía unha cláusula que lle permitía volver aos Denver Nuggets unha vez rematara o lockout de 2011.
-237
Acontecementos
Amílcar Barca desembarca en Gadir (Península Ibérica), iniciando a invasión púnica do país.
Aviño, Valdoviño, Valdoviño
Aviño é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2007 tiña 51 habitantes (28 homes e 23 mulleres), 2 menos que no ano 2000.
Haldir
Haldir (cuxo nome en sindarin quere dicir "heroe oculto") un personaxe ficticio da novela O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien; un elfo gris do bosque de Lórien (galadhrim) quen xunto ós seus irmáns Rúmil e Orophim custodiaba a entrada ó bosque.
Acolleu á Irmandade do Anel despois de que esta abandonase Moria e conduciunos ata Celeborn e Galadriel. O feito de protexer a Aragorn e ós seus compañeiros evitoulles un enfrontamento cos orcos que dominaron Moria trala morte de Balin, e que os perseguiron ata a entrada mesma de Lothlorien. Tamén evitou que Gollum sorprendese a Frodo mentres este durmía no bosque cos elfos. Conduciu á Irmandade a Cerim Amroth, e na despedida de Galadriel regaloulle a Samsagaz Gamllí unha soga élfica, que o axudaría nas súas aventuras futuras.
Adaptacións
Na serie de radio de 1981, o actor Haydn Wood pon a voz de Haldir.
Na triloxía de Peter Jackson, Haldir é interpretado por Craig Parker. Curiosamente, no filme The Lord of the Rings: The Two Towers, Peter Jackson decidiu amosar unha escuadra de elfos galadhrim lideradas por Haldir de Lórien, en axuda ás xentes de Rohan no Abismo de Helmo, para demostrar a preocupación do pobo élfico cos homes. Este exército, así como a conseguinte morte de Haldir, son invencións do cineasta e non existen no libro de Tolkien.
Lingua mentawai
A lingua mentawai é unha lingua austronesia, falada polos mentawai que habitan nas illas Mentawai, na provincia de Sumatra Occidental, en Indonesia.
NFC East
A NFC East é a División Leste da National Football Conference (NFC) da National Football League (NFL) de fútbol americano. Actualmente está composta por catro equipos: Dallas Cowboys, New York Giants, Philadelphia Eagles e Washington Redskins. A NFC East poder ser considerada como a división economicamente máis valiosa da NFL, xa que os catro equipos están entre os as dez franquías con maior valor (Cowboys 1º; Giants 3ª; Redskins 5ª; Eagles 10ª). A seguinte división máis próxima é a AFC North, na cal o seu equipo menos valioso ocupa o vixésimo sexto posto (Cincinnati Bengals).
Historia
A división foi creada en 1967 co nome de National Football League Capitol Division, a cal tamén foi coñecida como a Capitol Division ou División Capitol despois da fusión da AFL-NFL en 1970. Esta división tamén incluía aos St. Louis Cardinals. Os Cardinals seguiron xogando nesta división até 2002, ano no que foron trasladados á NFC West. Aínda que outros equipos está xeograficamente máis ao leste que Dallas, os Cowboys permaneceron na NFC Leste debido á intención da NFL de manter as rivalidades clásicas dos Cowboys cos outros tres equipos da división (particularmente cos Redskins).
Taboleiro de madeira
miniatura|Mostra de taboleiros de conglomerado. O taboleiro de madeira é un derivado da madeira, xeralmente troncos que foron reducidas a láminas, labras ou fibra e posteriormente reconstituídos para formar un material estábel e homoxéneo. Fabrícanse en distinta densidade en función da presión aplicada e do aglutinante empregado na súa fabricación. Polo xeral son un input para a industria madeireira e será transformado por industriais pasando a ser un compoñente dalgún produto final antes da súa chegada, xa transformado, ó cliente final.
Comparación coa madeira natural (taboleiros ou troncos de madeira)
miniatura|Prensa de produción en continuo de taboleiro. Ofrece algunhas vantaxes sobre a madeira natural coma a maior estabilidade dimensional, propiedades físicas e mecánicas uniformes, ausencia de fendas e nos, espesor uniforme, perfecto lixado da superficie, boas características de illamento térmico-acústico e corte en calquera dirección. Ten unha superficie extrafina, xeralmente lixada, que o converte en apto para ser recuberto con pintura, lacas, pvc, papeis, finish-foil, chapa de madeira, laminados de alta e media presión.
Fabrícanse diferentes tipos en función do tamaño das partículas chapas ou listóns cos que se fabrican, da súa distribución por todo o taboleiro así como polo adhesivo empregado para a súa fabricación. Polo xeral empréganse madeiras brandas máis que duras pola facilidade de traballar con elas xa que é máis doado prensar en brando que en duro.
Os diferentes tipos de taboleiros de madeira son materiais estables e de consistencia uniforme, teñen superficies totalmente lisas e resultan aptos como base para ser cubertos con chapa de madeira (enchapado), papel ou material sintético (melamina) ou ser directamente pintados.
Clasificación segundo propiedades
Son taboleiros que se ven afectados polo exceso de humidade, presentando dilatacións no seu grosor, dilatacións que non se recupera co secado. Porén fabrícanse modelos con algunha resistencia especial á humidade (aglomerado hidrófugo). Isto conséguese engadíndolle un compoñente químico, que xeralmente se tinta de verde para ser diferenciado do resto. Do mesmo xeito, tamén hai taboleiros cunha especial resistencia ó lume (taboleiros ignífugos), que neste caso adoitan a ser tintados de vermello.
Alternativas de taboleiros de partículas
Segundo a densidade dos taboleiros de partículas distínguense 3 tipos de taboleiro, ordenados de maior a menor densidade están os taboleiros MDF, os taboleiros aglomerados e os taboleiros OSB. O taboleiro aglomerado é o mesmo tipo de produto que o MDF ou o OSB, coa diferenza da maior densidade dos taboleiros de MDF e a menor do OSB por empregar estes últimos labras moito máis grandes e moito máis pequenas os taboleiros MDF. Na actualidade, o aglomerado é unha alternativa económica ó MDF, que xorde coma unha evolución do aglomerado. O MDF, aínda que ten un proceso produtivo semellante ó aglomerado require dunha tecnoloxía máis avanzada dado o tamaño moi inferior das labras empregadas e a dificultade de conseguir labras tan pequenas.
Medidas
Hai taboleiros aglomerados en múltiples medidas (longo, ancho e calibre), pero tradicionalmente ofrécese en medidas estándar. Estas medidas estándar dependen do mercado no que se ofertan e do mercado ó que van ofertadas, pero case sempre proveñen de medidas imperiais, por exemplo a máis común é o 4’x8’ pés, (que en milímetros é 2440 x 1220). De todos xeitos, hai numerosas medidas nas que se ofrecen frecuentemente: 1830 x 1220; 3600 x 1200; 4880 x 2440; 3600 x 1830; 2500 x 1250; etc.
Lugares de produción
Tradicionalmente, Europa foi un gran produtor de taboleiro aglomerado con grandes compañías no sector. Actualmente o peso específico de Europa na produción está perdendo peso con respecto a outras áreas xeográficas (Malaisia, Vietnam, Turquía e a China).
O sector do taboleiro en Galicia
miniatura|Aserpal, fábrica de Losán en [[Vilasantar.]] Galicia é unha gran fabricante de taboleiro de madeira, tanto polas fábricas que se sitúan en Galicia como polas empresas galegas que o fabrican, tanto dentro coma fóra de Galicia. Os maiores produtores de aglomerado galegos son FINSA, Grupo Losán, Intasa e Tablicia. A cadea da madeira é unha das principais actividades económicas do sector secundario en Galicia. As actividades da cadea con maior presenza son as de primeira transformación. A especialización nas transformacións con menor valor engadido xerado non teñen impedido que teñan xurdido un pequeno grupo de empresas con forte implantación internacional na fabricación de taboleiros. Este sector tivo un crecemento continuo durante os últimos 40 anos pero comezou a baixar a súa actividade no ano 2009 cando a crise económica internacional afectou ó sector en Galicia. No sector da transformación da madeira en Galicia, ademais da produción de taboleiros de madeira tamén hai outros procesos posteriores como a fabricación de portas, mobles ou carpinterías industriais, pero non teñen o peso internacional que o sector do taboleiro de madeira.
Aglomerado
O taboleiro aglomerado obtense a partir de pequenas labras ou serraduras de madeira aglutinados con resina sintética termoendurecida a presión. A base de madeira pode ser de calquera especie, pero é habitual que se empreguen as especies máis común e económicas (en Galicia piñeiro e eucalipto) dado que non hai unha necesidade especial de que as árbores teñan un mínimo de anos antes de ser empregadas para a produción do aglomerado. Ten unha proporción máis ou menos paritaria de madeira e cola aínda que tamén é habitual que se empregue un porcentaxe de material reciclado, que non sempre é madeira.
Usos
O taboleiro aglomerado emprégase con numerosos aplicacións, sendo as máis habituais o mobiliario de cociña, oficina e fogar, portas, tabiques, biombos, chans, postformados (elementos machembrados), a construción e a carpintería en xeral.
Taboleiro de fibra de madeira ou MDF
thumb|MDF Medium Density Fiberboard (MDF) é a denominación inglesa dos taboleiros de fibra de madeira de densidade media. Aínda que o termo axeitado sexa simplemente MDF (en menor medida emprégase “fibra de madeira” ou simplemente “fibra”), a importación do aglicismo derivou na súa popularización en practicamente tódalas linguas do mundo. Os taboleiros de fibra constrúense a partir de madeiras que foron reducidas ós seus elementos fibrosos básicos e posteriormente reconstituídos para formar un material estábel e homoxéneo. Fabrícanse de distinta densidade en función da presión aplicada e do aglutinante empregado na súa fabricación.
Clasificación
Os termos HDF, MDF, LDF e ULDF fan referencia a produtos distintos que se diferencian na densidade de cada un deles, indo de maior a menor densidade. Isto fai que a ampliación e uso que se fai deles sexa en ocasións distinta. Aínda que o termo fibra de madeira fai referencia a calquera dos 4 produtos mencionados, o feito que o MDF estea moitísimo máis estendido que calquera dos outros 3 no uso cotiá, o termo fibra de madeira sobreenténdese como MDF e en caso de querer facer referencia a calquera dos outros 3 termos, menciónanse expresamente as iniciais en inglés. O MDF é un produto máis normalizado e estendido en todo o mundo e os outros tres son produtos especiais ós que hai que mencionar expresamente.
OSB
miniatura|Taboleiro OSB en fabricación. miniatura|Taboleiro OSB. Oriented strand board (OSB) é a denominación inglesa dos taboleiros de labras orientadas. Aínda que o termo axeitado sexa simplemente OSB, a importancia do anglicismo derivou nunha popularización –gramaticalmente redundante- do termo “taboleiro OSB”. É un panel formado con labras de madeira que se unen entre si cun aglomerante mediante a aplicación de calor e presión. As labras das capas exteriores están aliñadas e dispostas paralelamente á lonxitude do taboleiro, mentres que a/as da/das capa/s interior/es poden estar orientadas aleatoriamente ou aliñadas perpendicularmente á dirección das labras das capas exteriores. É un panel estrutural de labras de madeira, orientado en forma de capas cruzadas para aumentar a súa fortaleza e rixidez, unidas entre si con resina fenólica aplicable baixo alta presión e temperatura
Uso
miniatura|Casa construída con taboleiro OSB. O taboleiro OSB ten unha ampla ampliación no sector da construción, en tódolos tipos existentes, dentro dos cales destacan:
Contrachapado
miniatura|Taboleiro contrachapado. O contrachapado elabórase a partir de chapas de madeira superpostas, alternando o sentido da fibra e pegadas entre si con colas normal ou cola fenólica, sendo o resultado final un panel de grande estabilidade dimensional, boa resistencia e ausencia ó alabeo. As láminas de madeira son relativamente inestables e experimentan movementos de contracción e dilatación, en maior medida no sentido das fibras da madeira, por esa razón é habitual que sufran distorsións. Para contrarrestar este efecto, os taboleiros contrachapados constrúense pegando as capas con fibras transversalmente unha sobre a outra, alternamente. A maioría dos contrachapados están formados por un número impar de capas para formar unha construción equilibrada. As capas exteriores dun taboleiro denomínanse caras e a calidade destas cualifícase por un código de letras que emprega a A como a de mellor calidade, a B como a de calidade intermedia e a C como a de menor calidade. A cara de mellor calidade dun taboleiro coñécese como cara anterior e a de menor como cara posterior ou reverso. Por outra parte a capa central denomínase alma. Isto faise para aumentar a resistencia do taboleiro ou da peza que se estea facendo.
Uso
As calidades varían moito segundo a especie empregada e a calidade do proceso produtivo. Xeralmente son resistentes e habitualmente son empregados en exteriores, estruturas de obras e ámbitos náuticos. No mercado americano tamén teñen unha difusión popular no mundo do moble, o que non é tan habitual no resto dos mercados.
Alistonado
O taboleiro alistonado está formado por listóns de madeira maciza de igual sección e unidos entre si por adhesivos homologados. Desta maneira obtéñense paneis de gran formato con boa estabilidade ante calquera tipo de mecanización: corte, fresado, tallado, taladrado etc.
Recobrimentos
Os taboleiros de madeira xeralmente chegan ó consumidor con algún tipo de recubrimento decorativo:
Madera
Margarida, Chamín, Arteixo
Margarida é un lugar da parroquia de Chamín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
A Rebordela, Carballido, A Fonsagrada
A Rebordela é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Ourense Club de Fútbol
dereita|miniatura|Ourense CF 2022-23.
O Ourense Club de Fútbol, S.A.D. é un club de fútbol galego da cidade de Ourense, que na tempada 2022/23 militará na Segunda División RFEF.
Historia
En xullo de 2014 cambiou o seu nome de Ponte Ourense Club de Fútbol polo de Ourense Club de Fútbol, para participar no campionato de Primeira Autonómica,.
Escítala
199px|miniatura|Unha escítala. Unha escítala (grego antigo: σκυτάλη, skytálē, que significa "bastón") ou bastón de Licurgo é un sistema de criptografía utilizado polos éforos espartanos para envío de mensaxes secretas. A escítala está formada por dúas varas de espesor variábel, pero ambas de espesor semellante) e unha tira de coiro ou papiro, que tamén se poden denominar escítalas.
Podemos encontrar unha descrición do procedemento na obra de Plutarco, Vida de Lisandro.
Brimbeira, Liñares, Pedrafita do Cebreiro
Brimbeira é un lugar da parroquia de Liñares no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (2 homes e ningunha mulleres).
Escítala
Os gregos antigos, e en particular os espartanos, utilizaron este sistema de cifrado de transposición para se comunicar nas campañas militares.
Munguía Industrial S.A.
Munguía Industrial S.A. foi un fabricante español de automóbiles con sede en Bilbao de 1962 ata 1966.
Historia da Compañía
A compañía 'Munguía Industrial S.A. (Munisa)' comezou a produción de automóbiles en Bilbao en 1962, rematando a súa produción en 1966 logo de preto de 8.000 exemplares construídos.
Vehículos
Fíxose coa licenza do Goggomobil, un pequeno e exitoso vehículo alemán. Os vehículos tiñan un motor de dous cilindros de dous tempos na parte traseira. Ademais dos sedán fabricaban outros estilos de carrozaría como un sedán estendido, un sedán simple equipado sen fiestras laterais traseiras para uso comercial, unha furgoneta e un familiar.
Varios vehículos desta marca están dispoñibles en varios museos de coches de España para visitar.
Centro Histórico de Guimarães
O centro histórico de Guimarães atópase asociado ao nacemento da identidade nacional portuguesa do século XII. Constitúe un exemplo excepcionalmente ben conservado da evolución dunha localidade medieval cara a unha cidade moderna. A variada tipoloxía de edificacións mostra o desenvolvemento da arquitectura portuguesa entre os séculos XV e XIX, co uso continuo de técnicas e materiais de construción tradicionais. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 2001.
Técnicas de construción
As técnicas constructivas dominantes son coñecidas como taipa de rodízio e taipa de fasquio. A colocación do xeso constitúe o revestimento final, sobre o cal se aplican pinturas e decoración artesanais. Estas técnicas constructivas, con raíces medievais, continuarán a utilizarse ata os nosos días por ser un proceso constructivo de fácil execución.
“A taipa de rodízio”
miniatura|280x280px|Vivendas tradicionais na Praça de S. Tiago. A taipa de rodízio constitúe unha técnica de construción de paredes exteriores e interiores, soamente utilizada para os andares superiores, xa que o primeiro andar está case sempre construído con granito.
“A taipa de fasquio”
A taipa de fasquio é tamén unha técnica de construción de paredes exteriores e interiores, soamente utilizada para os andares superiores ao primeiro. Estas paredes compóñense dunha estrutura de táboas de madeira, ligada con cravos a un segundo plano de táboas, dispostas diagonalmente.
Pedro Alonso
Pedro González Alonso, máis coñecido como Pedro Alonso, nado en Vigo o 21 de xuño de 1971, é un actor galego. É licenciado pola Real Escola Superior de Arte Dramática e realizou estudos tamén de teatro e danza.
Traxectoria
Conseguiu popularidade en famosas teleseries autonómicas Así, fixo o papel de Pedro en Rías Baixas e protagonizou Padre Casares, unha das series do prime time da Televisión de Galicia con maior audiencia. Participou tamén noutras producións televisivas menos populares como Maridos e Mulleres ou O espello.
No ámbito nacional traballou en "A las once en casa", "Todos los hombres sois iguales", "Condenadas a entenderse", "Mediterráneo" "Gran Hotel" ou "Código fuego", esta última xunto a Maribel Verdú e José Coronado.
Conta con experiencia en teatro independente e institucional, con compañías como La Fura dels Baus e o Teatro Clásico Nacional, así como coa súa propia, Grupo Dom.
Fíxose recoñecido a nivel mundial grazas ao éxito da serie La casa de papel, finalizada en 2021, e na que interpreta o papel de Andrés de Fonollosa Gonzalvez «Berlín». Coincidindo co final de dita serie, Netflix anunciou o lanzamento dun spin-off en 2023 baseado na vida do seu personaxe.
Cantón de Schwyz
O Cantón de Schwyz (en alemán: Schwyz, francés: Schwytz, en italiano: Svitto, en romanche: Sviz) é un cantón da confederación Suíza. É unha das tres comunidades rurais, xunto con Uri e Unterwalden, que fundaron a confederación. O cantón está cercado polo Lago dos Catro Cantóns (Lago de Lucerna) ao sur e o Lago de Zúric ao norte.
No 2007 a poboación era de 140.965. Cun territorio de 908 km², a densidade de poboación é de 153 hab/km².
Entre os residentes atópase o extenista Boris Becker.
Historia do topónimo
O nome Schwyz recóllese por primeira vez en 972 como Suittes, o que a conecta cun líder lendario dos alamáns chamado Suito, que se dixo que se estableceu na área no século VII. O nome estendeuse á zona controlada por Schwyz, (o Ccantón de Schwyz) e máis tarde á Antiga Confederación Suíza: aínda que que outros cantóns tendían a estar en desacordo con esta denominación no século XV, o termo Schywzer adoptouse como autodenominación despois do 1499, e empregouse para designar abusos na Guerra Suaba e Eidgenossenschaft e Schwytzerland usáronse de forma intercambiable no século XVI.
Na capital consérvanse os arquivos nacionais da confederación, no Museo Nacional de Letras (Bundesbriefmuseum), no que se mostra o estatuto de 1291 polo cal os cantóns de Schwyz, Uri e Unterwalden declaráronse independentes do Imperio.
Xeografía
O cantón de Schwyz está situado na Suíza central. As tres cuartas partes do territorio están cubertas por outeiros, o que permite que estas terras sexan aptas para a agricultura. Da terra produtiva preto de 240 km² están cubertos de fragas. Os lagos ocupan 65 km². Esta área está composta por parte do Lago de Lucerna e do Lago de Zúric. Só unha pequena parte do Lago de Zug está dentro do cantón. Outros lagos máis pequenos son o Lago de Lauerz (Lauerzersee) e o Lago do Sihl (Sihlsee), que están completamente ao interior do cantón.
O territorio cantonal limita cos cantóns de: Zug, Zúric e Sankt Gallen ao norte, con Glarus ao leste, con Uri e Nidwalden ao sur, e con Lucerna ao leste.
O punto máis alto é o Ortstock con 2.716 msnm, aínda que a montaña máis famosa do cantón é o Rigi (Kulm, 1.798 msnm, e Scheidegg, 1.665 msnm). A superficie total do cantón é de 908 km².
Historia
No norte do cantón, preto do lago de Zúric, atopáronse indicios dun poboamento da zona dende fai 5.000 anos. Acháronse vestixios que datan da idade da Pedra e da Idade de Bronce.
Hai uns 1.400 anos, as tribos xermánicas asentáronse no territorio do cantón; isto influenciou a agricultura e a forma de vida dos locais. O cristianismo só chegou no século VII.
O 1 de agosto de 1291, o cantón de Schwyz fundou a Confederación Helvética xunto cos cantóns de Uri e Unterwalden. O cantón de Schwyz foi quen guiou á Confederación, de forma que en 1320 o nome do cantón era aplicado para toda a confederación, ata que en 1803 o nome de Suíza (Schweiz) converteuse no nome oficial da nación. O nome da nación (Schweiz) derívase xustamente do nome de Schwyz, como o é igualmente a bandeira da Confederación.
miniatura|180px|[[Tálero de tiro|Moeda conmemorativa do Festival Federal de Tiro de Schwyz de 1867]]
Entre 1798 e 1803 o cantón de Schwyz formou parte da República Helvética. Enseguida recuperou a súa independencia e moitos dos cambios introducidos por Napoleón foron anulados. Isto causou a división do cantón; en 1830 creouse o cantón Schwyz externo, pero este reunificouse en 1833. En 1845 o cantón uniuse á liga separatista católica romana (Sonderbund). Isto permitiu que o cantón volvese ser un membro de pleno dereito da Confederación.
A constitución de 1848 puxo fin á asemblea pública (Landsgemeinde: os habitantes do cantón reuníanse e decidían as leis). A constitución foi revisada no 1876 e 1898.
Demografía
O cantón de Schwyz conta con preto de 131.400 habitantes (2002). A lingua oficial é o alemán, aínda que a xente fala o dialecto da Suíza central. A relixión principal é o catolicismo.
Municipalidades
As cidades máis grandes son Schwyz e Einsiedeln. O cantón esta dividido en seis distritos e 30 municipalidades.
María Rodríguez
O nome María Rodríguez pode referirse a:
Distrito de Chuquibamba (Arequipa)
Poboación
O distrito ten unha poboación aproximada de 5 000 persoas, na súa maioría adicada á actividade agrícola como fonte principal de ingresos económicos.
Economía
A actividade básica de Chuquibamba é a agricultura como o cultivo do millo, papas, orxo, quinua e cabaza (chamada localmente 'zapallo') que son empregados para o consumo interno. A cabaza é o produto máis cotizado nas zonas de Arequipa, Camaná e Majes. O manexo de rega é por gravidade con auga que chegan do nevado Coropuna e a través do Río Blanco e xurdimentos de augas subterráneas ou mananciais.
Unha pequena parte da poboación adícase á gandaría, empregando a alfalfa como alimento para o gando vacún e ovino que se comercializa nas cidades de Arequipa e Lima. Tamén conta con micro industrias de plantas queixeiras de onde se obteñen produtos lácteos: Manteigas, iogur e o o famoso queixo chuquibambino apreciado nas grandes cidades do Perú.
Cultura
En Chuquibamba o idioma predominante na poboación é o castelán. Tamén é e foi unha terra prodixiosa en artistas como 'Los Errantes', 'Los Trovas' e outros que destacan na música especialmente 'El Huayco' que aflora coas tradicionais serenatas chuquibambinas, mediante as cales declárase o amor á súa amada.
Etnografía
Dentro dos costumes chuquibambinas temos os entroidos, onde participan toda a poboación dividida en barrios (Belén, Copacabana, Arequipa Barrios, Vallecito) e sectores como os (Tres errantes, Papachacra, Carmenalto, Chiringay, Siguan, Cuyay, Buena Vista) que participan con caravanas de cantantes interpretando famosos cánticos do entroido, así mesmo preséntanse cunha fermosa raíña que engalana o seu carro alegórico. Estes entroidos teñen unha semana de duración, até finalizar coa queima do 'ñocarnavalón', lectura do testamento e o 'corta monte' o domingo despacho de entroidos.
Baladás, Valdoviño, Valdoviño
Baladás é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 25 habitantes.
Tribo (bioloxía)
A tribo é, en bioloxía, unha clasificación taxonómica optativa intermedia entre a familia e o xénero (ou os sub ou super correspondentes que existan) empregada para organizar as familias que conteñen moitos membros.
Movemento punk
Historia
A subcultura punk apareceu nos Estados Unidos, o Reino Unido e Australia a mediados dos anos 70, aínda que a orixe exacta foi obxecto dunha gran controversia dentro do movemento.
Os primeiros punks contaban cun bo feixe de antecedentes e influencias, e o xornalista musical Jon Savage describiu a subcultura coma unha "bricolaxe" de case todas as subculturas da mocidade previas que existiron en occidente dende a segunda guerra mundial "enganchadas con imperdibles". Varios movementos filosóficos, políticos e artísticos influenciaron á subcultura. Particularmente o punk debúxase dende diversas correntes da arte moderna. Varios escritores, libros e movementos literarios foron importantes na formación da estética punk. O punk rock tamén ten gran variedade de influencias, tanto dentro do rock coma fóra.
A primeira forma do punk rock, bautizada retrospectivamente protopunk, comezou coma un rexurdimento do garaxe rock no nordeste dos Estados Unidos a finais dos anos 60. A primeira escena musical á que se lle colgou a etiqueta punk apareceu en Nova York entre 1974 e 1976. Máis ou menos ao mesmo tempo ou pouco despois desenvolveuse unha escena punk en Londres e a esta seguiríalle Os Ánxeles. Esas tres cidades formaron a columna vertebral do florecente movemento, aínda que tamén existiron outras escenas menores en cidades coma Brisbane e Boston.
Ao redor de 1977 a subcultura comezou a diversificarse coa proliferación de faccións coma o 2 Tone, Oi!, pop punk, New Wave e No Wave. Nos Estados Unidos, durante os primeiros anos dos 80, o punk viviu un renacemento na forma do hardcore punk, que pretendía rematar coas frivolidades introducidas nos últimos anos do movemento orixinal, mentres que no Reino Unido apareceu un movemento paralelo chamado streetpunk. Ámbolos dous estenderíanse a outras rexións ao igual que o fixera o punk rock. De mediados dos 80 a principios dos 90 nos Estados Unidos varias escenas underground evolucionaron do punk ou aplicaron a súa actitude aos novos estilos, aparecendo así o rock alternativo e o indie rock. Un novo movemento fíxose visible nos Estados Unidos a comezos da década dos 90 tratando de revivir o movemento punk, deixando atrás toda a parefernalia do hardcore.
Música
A subcultura punk está centrada na escoita de gravacións ou concertos dun agresivo xénero do rock chamado punk rock. Mentres que a meirande parte do punk rock usa guitarras distorsionadas e baterías ruidosas que derivan do garage rock dos anos 60 e do pub rock dos 70, algunhas bandas de punk incorporaron elementos doutros xéneros como o metal ou o folk. Diferentes subculturas punk adoitan a distinguirse polo seu estilo de punk rock característico, aínda que non todos os estilos están asociados a unha subcultaura concreta. A meirande parte das cancións punk rock son curtas, teñen arranxos moi básicos e sinxelos e usan relativamente poucos acordes. As súas letras expresan valores da cultura punk e a súa carga ideolóxiva vai dende o nihilismo do "No Future" dos Sex Pistols, ata a mensaxe antivicio de "Straight Edge" de Minor Threat. O punk rock adoita ser tocado en pequenas bandas e non por artistas en solitario, e estas normalmente están formadas por un vocalista, unha ou dúas guitarras eléctricas, un baixo eléctrico e un batería.
Kanchenjunga
miniatura|dereita|300px|O Kanchenjunga desde Gangtok na alba. O Kanchenjunga é a terceira montaña máis elevada da Terra con 8.586 msnm. Está situado na fronteira entre Nepal e o estado indio de Sikkim. Durante a primeira metade do século XIX, foi considerado como a cima máis elevada da Terra, pero en 1849, os servizos topográficos británicos comprobaron que o Everest e o K2 tiñan maior altura. O Kanchenjunga é o máis oriental dos "oitomil" do Himalaia.
Área circunstante
A zona que contorna o Kangchenjunga é unha área que presenta tres diferentes ecorrexións: os bosques de frondosas do Himalaia oriental e os bosques de coníferas, os prados alpinos do Himalaia oriental e as sabanas e praderías de Terai-Duar e que está baixo a soberanía de varios países, Bután, a China, a India e Nepal abranguendo 14 áreas protexidas cunha superficie total de 6032 km2 Nesas áreas protexidas danse especies de plantas como os rododendros e orquídeas e habitan moitas especies en perigo como a Pantera uncia, Ursus thibetanus, Ailurus fulgens, Moschus leucogaster, Ithaginis cruentus e a Arborophila mandellii. miniatura|Cara leste do Kanchenjunga
Ascensións
O Kanchenjunga foi escalado por vez primeira o 25 de maio de 1955, por George Band e Joe Brown, nun equipo dirixido por Charles Evans. Os primeiros intentos datan de 1902, e na expedición morreran catro membros do equipo por causa dunha avalancha.
Celeiró, Liñares, Pedrafita do Cebreiro
Celeiró é un lugar da parroquia de Liñares no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 31 habitantes (19 homes e 12 mulleres).
José Rodríguez Cruz
Traxectoria
Nas súas investigacións ten recadado información sobre toponimia, refráns, cantigas, crenzas, lendas, ditos e adiviñas, contos, así como sobre o Entroido e o traxe galego, desenvolvendo esta labor na súa comarca natal e na contorna do sueste da provincia de Ourense, Tras os Montes en Portugal e Seabra na provincia de Zamora.
En 2011 era membro da Asociación de Amigos do Couto Mixto.