cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Bela Dormente
A versión máis coñecida é a dos Irmáns Grimm, publicada en 1812, na obra Contos de Grimm, co título A Bela Dormente (título orixinal Dornröschen ). Considérase que esta se basea tanto na versión Sol, Lúa e Talía de Giambattista Basile, extraído de Pentamerone, a primeira versión en ser publicada data de 1634, como na versión do escritor francés Charles Perrault publicada en 1697, no libro Contos da Nai Ganso co título de A Bela Dormente no Bosque , que á súa vez tamén se inspirou no conto de Basile.
O conto foi adaptado ao ballet en 1890. A estrea realizouse en San Petersburgo por Chaikovski, que se inspirou no conto de Charles Perrault (A Bela Dormente, por Chaikovski), e máis tarde ao cinema pola Disney, en 1959 (Sleeping Beauty). Este filme de animación é unha adaptación tanto da versión de ballet de Petr Ilich Chaikovskii, como da de Charles Perrault. En 2014 tivo inicio unha nova produción sobre o conto, desta vez revelando a perspectiva da bruxa má, Malévola, titulada Maleficient. Nesta produción a vilá será interpretada por Angelina Jolie, e Elle Fanning fará o papel da Bela Dormente. As gravacións comezaron en xuño, e a estrea está fixada para o 14 de marzo de 2014. O filme será dirixido por Robert Stromberg.
Sinopse
Segundo o conto dos Irmáns Grimm, a versión máis popular.
Na festa do bautismo da tan desexada princesa, foron convidadas 12 fadas e como madriñas desta ofrecéronlle presentes como: a beleza, o talento musical, a intelixencia, entre outras beizóns apreciadas. Porén, unha vella fada que non fora convidada, porque o rei só tiña doce pratos de ouro, interrompeu a festa e botoulle como vinganza un meigallo cuxo resultado sería, a morte ao picar o dedo cun fuso cando a princesa atinxise a idade adulta. Porén, restaba o presente da 12ª fada. Así, esta suavizou a morte, transformando o maldición da fada malvada nun sono profundo de cen anos, até ao día no que sería espertada polo bico dun amor verdadeiro.
O rei de súpeto prohibiu calquera tipo de fiación en todo o reino, mais en van. Cando a princesa cumpriu 16 anos, descubriu unha sala agochada nunha torre do castelo onde atopou unha vella a fiar. Curiosa co fuso pediulle para a deixar fiar, picándose nese mesmo intre. Sentiu entón o grande sono que lle foi destinado e, ao adormecer, todas as criaturas presentes no castelo adormeceron tamén, co novo feitizo da 12ª fada que volvera. Co pasar do tempo, medrou un bosque de urces e silvas en torno do castelo, illándoo do mundo exterior e dando unha morte fatal e dolorosa por unha picada de espiños, a quen tentase entrar. Así, moitos príncipes morreron na procura de tal Bela Dormente cuxa beleza era tan falada na contorna.
Logo de pasados cen anos, un bravo príncipe enfrontouse ao bosque de silveiras, mesmo sabendo da morte doutros tantos, e conseguiu entrar no castelo. Cando atopou a torre onde a princesa durmía, achou tan grande a súa beleza que ficou apaixonado e non resistindo á tentación deulle un bico que a espertou á vida seguíndose ao dela, o despertar de todos os habitantes do reino que continuaron cos seus labores onde pararan hai cen anos. O príncipe e a Bela casaron secretamente e tiveron dous fillos: Aurora e Día. Cando a nai do príncipe (descendente de ogros) soubo disto quixo comelos, e ordenou a un cazador que os matase e os trouxese, mais o cazador puxo animais no lugar onde debería ter as raparigas. A raíña, cando se decatou diso, incomodada, mandou botar as netas a un pozo cheo de serpes, cobras e víboras durante a ausencia do príncipe, seu fillo, que fora cazar paspallás. Mais o príncipe chegou antes do tempo previsto, e a raíña, que xa non podía executar o seu plan, chea de odio e medo ao fillo, desequilibrouse caendo dentro do pozo onde morreu. A partir de aí, a princesa Bela e o príncipe "viviron felices para sempre"!
Os nomes da princesa
Cada versión do conto ten un nome diferente desta personaxe. En Sol, Lúa e Talía, ten o nome de Talía, que provén da palabra grega Thaleia, que significa "o florecemento".
Perrault, pola súa banda, non lle deu nome. É simplemente "a princesa", mentres que Aurora é o nome da filla da princesa. Porén Tchaikovski transferiu o nome da nai á filla, sendo entón Aurora o nome da princesa no filme A Bela Dormente, da Disney.
Os Irmáns Grimm chaman á princesa a Bela Dormente. No idioma orixinal é chamada, tal como no título, Dornröschen, cuxa tradución de dorn é espiña e de röschen é florciña, diminutivo de flor. Algunhas versión do conto traducen logo o nome da princesa como Rosa do Espiñeiro, Flor do Espiñeiro ou Rosa da Silveira, xa que orixinalmente o reino no cal a princesa dorme está arrodeado por un extenso espiñeiro ou silveira.
As diferentes versións
No conto de Basile, a princesa Talía cae nun sono profundo cando fica cun anaco de liño cravado debaixo da unlla. O rei, que xa está casado, cando a descobre no castelo abandonado fica de tal maneira apaixonado que lle tira os froitos do amor mentres ela dorme. Só nove meses despois desta visita na que Talía esperta, dá á luz dous meniños, o Sol e a Lúa. Cando a raíña, dona do rei, sabe da existencia de Talía e dos seus dous bastardos, ordena inmediatamente que os maten, porén esta acaba por morrer no propro lume que preparaba para a princesa, deixando todos os restantes felices para sempre.
No relato de Perrault, a princesa acorda cando un príncipe a descobre e, apaixonados, casan e crean un amor que ten como froitos unha filla chamada Aurora e mais un fillo co nome Día. Porén, o amado sae nunha cazaría, deixando a princesa e os seus fillos ao coidado da súa nai celosa, que até entón non sabía da existencia do casamento do fillo. Esta é descendente de ogros e as súas tendencias caníbales provocarían a morte destes tres, se non fose pola compaixón dun cociñeiro, que engana a súa maxestade con carnes de animais. Por fin, cando o seu fillo chega e descobre as tentativas de destruír a súa familia, a raíña suicídase ao saltar a un tanque repleto de sapos, serpes e víboras que tiña preparado para a princesa.
As segundas partes destas dúas versións son consideradas por algúns folcloristas como contos distintos que foron unidos inicialmente por Basile.
A versión dos Irmáns Grimm termina logo despois do encontro do príncipe. Así foi creada unha integridade superior á dos contos anteriores que a tornou, en consecuencia, máis popular.
O filme da Disney conta unha historia máis parecida coa versión dos Irmáns Grimm, malia posuír unha serie de adaptacións na historia: Non son doce fadas as que visitan no bautizo da princesa, senón tres: Flora, Fauna e Primavera. No canto dunha fada envexosa, retrata unha bruxa sombriza chamada Malévola, que posúe un castelo arrodeado de tebras co seu propio exército de monstros. Tanto as fadas coma a bruxa permanecen presentes durante todo o filme. Alén diso, o príncipe coñece a princesa dende que nace, xa que seus pais eran amigos dos pais dela e decidiran o casamento entre seus fillos anteriormente. Outra mudanza é que as tres fadas querendo protexer a princesa acabada de nacer, secuéstrana e lévana ao bosque, onde a crían coma tres campesiñas tías dela. A princesa soña co príncipe e só descobre que é filla do rei e da raíña cando fai 15 anos de idade, que é cando Malévola a atrae a un cuarto do castelo e a princesa fura o dedo no fuso dunha roca. Coa axuda das fadas, o príncipe derrota mesmo á propia Malévola transformada en dragón (que sería equivalente á nai ogro das outras versións) e despois de bicar a princesa, o conto acaba coa parella a bailar no casamento e as tres fadas indecisas sobre a cor do vestido da protagonista. Ademais, no filme a princesa chámase Aurora (como na versión de Basile) e o príncipe Filipe.
En 2014 estréase un filme centrado na bruxa do conto co nome de Maleficient, producido pola Disney e protagonizado por Angelina Jolie.
Emilio Salgari
Emilio Salgari, nado en Verona o 21 de agosto de 1862 e finado en Turín o 25 de abril de 1911, foi un escritor e xornalista italiano. Escribiu principalmente novelas de aventuras, ambientadas en lugares variados como Malaisia, o mar Caribe, a selva india, o deserto e a selva africana, o oeste dos Estados Unidos, as selvas de Australia ou os mares árticos. Entre os personaxes creados por este autor destaca o pirata Sandokán.
Traxectoria
Emilio Salgari naceu nunha familia de pequenos comerciantes. En 1878 comezou os estudos no Real Instituto Técnico Naval Paolo Sarpi de Venecia, pero non chegou a obter o título de capitán de gran cabotaxe. A súa formación como mariño foron unhas viaxes de aprendizaxe nun navío escola e unha travesía no mercante Italia Una durante tres meses polo mar Adriático, atracando no peirao de Brindisi.
A súa primeira publicación foi o relato breve I selvaggi della Papuasia, que apareceu por entregas no periódico de Milán La Valigia desde xullo de 1883. Nese mesmo ano o periódico veronés La Nuova Arena iniciou a publicación da súa primeira novela, Tay-See. En outubro do mesmo ano comezou a publicarse La Tigre della Malesia, primeira versión da novela inaugural do ciclo de Sandokán. A súa primeira novela publicada de forma independente foi La favorita del Mahdi, en 1887.
Grazas ao éxito das súas obras foi contratado como redactor fixo en La Nuova Arena, permanecendo até 1893. Nesa época tivo un conflito co xornalista Giuseppe Biasioli: logo de que este lle chamase «mozo» nun artigo, Salgari desafiouno a un duelo, tralo cal Biasioli foi hospitalizado e Salgari pasou seis meses no cárcere.
En 1889 suicidouse o seu pai. O propio escritor faleceu do mesmo modo 22 anos despois, ao igual que os seus fillos Romero (en 1931) e Omar (1963). En xaneiro de 1892 o autor casou coa actriz de teatro Ida Peruzzi. Nese mesmo ano naceu a primeira filla do matrimonio, Fatima, á que seguiron Nadir (1894), Romero (1898) e Omar (1900). Tamén en 1892 Salgari marchou vivir a Turín, onde traballou para a editorial Speirani, especializada en novelas xuvenís.
En 1898 o editor Donath convenceu a Salgari para que se mudase a Genova, onde coñeceu ao que sería o máis destacado ilustrador da súa obra, Giuseppe «Pipein» Gamba. En 1900 regresou a Turín. En 1907 cesou o seu contrato con Donath e pasou a traballar para a editorial Bemporad, para a cal escribiu 19 novelas. O seu éxito entre o público xuvenil foi medrando, chegando algunhas das súas novelas a acadar tiradas de 100.000 exemplares.
As circunstancias económicas da familia foron facéndose cada vez máis difíciles, malia o traballo incansable de Salgari para manter un respectable decoro burgués. O seu desequilibrio psíquico e a loucura da súa esposa, internada no psiquiátrico de Collegno, levárono ao suicidio. Logo dun intento errado en 1909, matouse abríndose o ventre cun coitelo seguindo o rito xaponés do seppuku. Deixou escritas tres cartas: aos fillos, aos editores e aos directores da prensa de Turín.
Obra
Segundo o seu biógrafo Felice Pozzo, Salgari escribiu 84 novelas e un gran número de relatos curtos. A maior parte son novelas de aventuras ambientadas en lugares exóticos, aínda que cultivou tamén a ciencia ficción, coa atípica novela Le meraviglie del Duemila (1907). Algunhas das súas obras están relacionadas entre si, constituíndo extensos ciclos narrativos protagonizados polos mesmos personaxes.
Ciclo Piratas de Malaisia
O protagonista deste ciclo de 11 novelas, o máis extenso de Salgari, é o pirata Sandokán, alcumado «o tigre de Malaisia», un príncipe de Borneo desposuído do trono polo colonialismo británico. Os seus principais inimigos son os británicos (especialmente o «raxá branco» de Sarawak, James Brooke, personaxe que existiu realmente). Destaca esta visión nunha época en que a narrativa occidental glorificaba o colonialismo, como por exemplo a obra de H. Rider Haggard.
Ciclo Piratas das Antillas
Este ciclo está constituído por cinco novelas. A acción desenvólvese no mar Caribe durante o século XVII, época de esplendor da piratería. O protagonista principal é o Corsario Negro, Emilio di Roccabruna, señor de Ventimiglia, un nobre italiano que adopta a piratería como método de vinganza contra o flamengo Wan Guld, gobernador de Maracaibo, que asasinara a un dos seus irmáns. Inicialmente o Corsario Negro loita xunto aos seus outros dous irmáns, o Corsario Verde e o Corsario Vermello, que terminan sendo aforcados polo seu adversario.
O Corsario Negro, como ocorre con frecuencia nas novelas de Salgari, namora da filla do seu inimigo, Honorata de Wan Guld, coa que ten un breve idilio. Froito do seu matrimonio nace Iolanda, protagonista da terceira novela xunto co antigo lugartenente do corsario, Morgan. Nos dous últimos títulos toma o relevo como protagonista Enrico di Ventimiglia, fillo do Corsario Vermello.
Ciclos menores
miniatura|150px|Il tesoro del presidente del Paraguay
O Reguengo, Mourentán, Arbo
O Reguengo é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Lista de bandeiras de Austria
Esta é unha lista de bandeiras utilizadas en Austria. Para máis información sobor a bandeira nacional, vexa o artigo Bandeira de Austria.
Folgoso de Abaixo, Senra, Ortigueira
Folgoso de Abaixo é un lugar da parroquia de Senra no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Shelvin Mack
Shelvin Bernard Mack, Jr., nado o 22 de abril de 1990 en Lexington, Kentucky, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2011, Mack foi elixido na 34ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Washington Wizards. O 28 de outubro de 2012, os Wizards cortaron a Mack. Asinou de novo cos Wizards o 25 de decembro de 2012, pero foi cortado o 7 de xaneiro de 2013.
O 17 de xaneiro de 2013, asinou un contrato de dez días cos Philadelphia 76ers. Asinou un segundo contrato de dez días o 28 de xaneiro de 2013.
O 6 de marzo de 2013, asinou un contrato de dez días cos Atlanta Hawks. Asinou un segundo contrato de dez días o 16 de marzo de 2013. O 26 de marzo de 2013, asinou cos Hawks un contrato por dúas tempadas.
O 18 de febreiro de 2016, Mack foi traspasado ós Utah Jazz nun traspaso entre os Hawks, os Jazz e os Chicago Bulls.
O 9 de xullo de 2017, Mack asinou cos Orlando Magic. O 25 de xuño de 2018, foi cortado polos Magic.
O 7 de agosto de 2018, Mack asinou cos Memphis Grizzlies.
O 10 de febreiro de 2019, Mack asinou cos Charlotte Hornets.
O 25 de xullo de 2019, Mack asinou un contrato de dous anos co Olimpia Milano.
Gran Premio de Suráfrica de 1970
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 7 de marzo de 1970. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de. Tamén foi a última vitoria na Fórmula Un para o triplo campión do mundo Jack Brabham.
Menadier
O apelido Menadier pode estar referido a:
Cancelo
O termo cancelo pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Arcos, Cuntis
San Breixo de Arcos de Furcos é unha parroquia que se localiza no concello de Cuntis. Limita coas parroquias de Cuntis, Couselo, Piñeiro e Portela, e co concello da Estrada no nordeste do concello de Cuntis na comarca de Caldas. En 1836 tiña unha poboación de feito de 725 persoas. Nos anos que van de 1986 a 2009 a poboación pasou de 799 a 662, o cal significou unha perda do 17,1 %. Segundo o IGE en 2011 tiña 642 habitantes (336 mulleres e 306 homes).
Está formado polos seguintes lugares ou aldeas: A Casiña, Anllada, Arcos de Arriba, Casa da Cruz, Cornado, Ducío, Ferreiros, Furco, O Caeiro, Piñeiro e Piso.
Situación
A parroquia, situada nas abas do monte Arca e Castroloureiro, limita ao norte e leste co concello da Estrada, coas parroquias de Matalobos, A Estrada, Ouzande e A Somoza. Ao sur e oeste coas parroquias de Baños de Cuntis, Piñeiro, Couselo e Portela, todas elas do concello de Cuntis. Arcos de Furcos sitúase na vertente leste do val do río Gallo, ao pé do Castro de Arcos e do monte da Hermida. Nesta zona está a parte habitada da parroquia. Detrás destes montes, a parroquia esténdese por unha zona deshabitada, de formas onduladas, coñecida co nome de Chan da Quenlla. Aquí atópase o coñecido Mar dos Moros, pequena lagoa que nos últimos anos se veu moi deteriorada e desecada pola plantación extensiva de eucalipto. Nesta parroquia nace o río Gallo, afluente do Umia, así como múltiples regatos afluentes deste, como son o Lavandeira.
Patrimonio histórico
No adro da igrexa pola parte leste, atópanse tres relevos procedentes do baldaquino de San Breixo de Arcos de Furco, que hoxe están incrustados no muro perimetral, rodeando un altar que aínda conserva restos de pinturas de representación vexetal. As tres pezas representan o nacemento de Xesús, a adoración dos Reis e o desencravo trala crucifixión. Á esquerda e un pouco separada, outra pedra cunha inscrición en latín.
Arcos estivo habitado en tempos prerromanos. Mostra disto é o Castro de Arcos, situado no cumio do monte do mesmo nome. Detrás esténdese o coñecido Campo das Tombas, ampla zona poboada por mámoas, que datan de arredor de 3000 a.C., das que polo de agora non se desenterrou ningunha. Existiu na Idade Media un Mosteiro no lugar da Manguela, fundado polo bispo Sisnando II de Iria no século IX. As pedras deste mosteiro serviron máis tarde para construír a igrexa parroquial, que se veu moi modificada ao longo dos séculos, acaecendo a última modificación na primeira metade do século XX, coa incorporación das capelas laterais. Pero o verdadeiramente valioso desta igrexa son o cruceiro e un baldaquino que se atopa no valado exterior. Ambos son góticos e datan do século XV. O baldaquino está formado por tres pezas, que representan o nacemento, a adoración dos Reis e o descenso da cruz. Crese que se perdeu unha cuarta peza na cal se representaba a crucifixión. O baldaquino ten un altar de pedra que conserva aínda algunhas pinturas de representación vexetal. Ao lado existe unha inscrición en latín.
Castros: Castro Loureiro e Castro da Aurela (ou Ourela)
Notas etnográficas
En Arcos crese que cando morre un cura nado na parroquia, doce veciños máis morrerán antes de cumprir un ano.
A Viña de Millán, O Grove, O Grove
A Viña de Millán é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 21 eran mulleres e 23 homes, o que representa un aumento en relación ós anos 2010, cando tiña 41 veciños, e 2004, cando eran 40.
Hipódromo de Constantinopla
Praza de Sultanahmet (Sultanahmet Meydanı) ou Hipódromo de Constantinopla (Ἱππόδρομος τῆς Κωνσταντινουπόλεως; Circus Maximus Constantinopolitanus; Hipodrom) é unha praza de Istambul, Turquía. Anteriormente, era un circo romano que era o centro deportivo e social de Constantinopla, capital do Imperio bizantino. Apenas quedan algúns fragmentos da estrutura orixinal, sendo un dos monumentos da zona histórica de Istambul.
A palabra hipódromo provén do grego hippos cabalo e dromos (δρόμος), camiño. Por este motivo, ás veces tamén se lle chama Atmeydanı ("Praza dos Cabalos") en turco. As carreiras de cabalos e de carros eran pasatempos populares no mundo antigo e os hipódromos eran características comúns das cidades gregas nas épocas helenística, romana e bizantina.
Construción
thumb|Localización do Hipódromo en Constantinopla Aínda que o Hipódromo adoita asociarse cos tempos de gloria de Constantinopla como capital imperial, en realidade é anterior a esa época. O primeiro Hipódromo construíuse cando a cidade chamábase Bizancio, e era unha cidade provincial de moderada importancia. No ano 203 d.C. o emperador Septimio Severo reconstruíu a cidade e ampliou as súas murallas, dotándoa dun hipódromo, un escenario para carreiras de carros e outros entretementos.
No ano 324 d.C., o emperador Constantino I o Grande decidiu refundar Bizancio tras a súa vitoria na batalla de Crisópole, cambioulle o nome a "Nova Roma". Este nome non triunfou e a cidade pronto pasou a ser coñecida como Constantinopla, a Cidade de Constantino. Constantino ampliou moito a cidade, e unha das súas principais empresas foi a renovación do Hipódromo. Estímase que o Hipódromo de Constantino tiña uns 450 m. de longo e 130 m. de ancho. Os carceres (portas de saída) situáronse no extremo norte, e a sphendone (tribuna curva da estrutura en forma de U, cuxa parte inferior aínda sobrevive) situouse no extremo sur. A espiña (a barreira media do hipódromo) estaba adornada con varios monumentos, incluíndo o obelisco monolítico, cuxa erección está representada en tallas en relevo na súa base.
As bancadas eran capaces de albergar 100.000 espectadores. A pista de carreiras do Hipódromo tiña forma de U, e a Kathisma (Loxa do Emperador) estaba situada no extremo leste da pista. Ao Kathisma podíase acceder directamente desde o Gran Palacio a través dun pasadizo que só podían utilizar o emperador ou outros membros da familia imperial.
Decoración
thumb|left|As ruínas do Hipódromo, a partir dun gravado de [[Onofrio Panvinio na súa obra De Ludis Circensibus (Venecia, 1600). O gravado, datado en 1580, pode estar baseado nun debuxo de finais do século XV. A espiña que estaba no centro do circuíto de carreiras de carros aínda era visible entón, na moderna Istambul quedan tres dos monumentos antigos. ]]
O hipódromo estaba cheo de estatuas de deuses, emperadores, animais e heroes, entre elas algunhas obras famosas, como un Heracles do século IV a.C. de Lisipo, Rómulo e Remo coa loba Lupa, e a Columna das serpes do século V a.C. Os carceres tiñan enriba catro estatuas de cabalos construídas en bronce que representaban unha cuadriga. Estes catro cabalos de bronce, hoxe chamados Cabalos de San Marcos, foron saqueados durante a Cuarta Cruzada en 1204 e colocados na fachada da Basílica de San Marcos en Venecia. A pista estaba revestida con outras estatuas de bronce de famosos cabalos e condutores de carros, das cales ningunha sobrevive. No seu libro De Ceremoniis (libro II,15, 589), o emperador Constantino VII Porfiroxéneta describiu as decoracións do hipódromo con motivo da visita de saracenos ou visitantes árabes, mencionando os tapices roxos e os tapices raros. Segundo Hesiquio de Mileto, houbo unha vez unha estatua de Hécate no lugar.
Funcións
Durante todo o período bizantino, o Hipódromo foi o centro da vida social da cidade. Apostábanse grandes cantidades en carreiras de carros, e inicialmente nestas carreiras participaban catro equipos, cada un patrocinado e apoiado economicamente por un partido político diferente (Deme) dentro do Senado bizantino: Os Azuis (Venetoi), os Verdes ( Prasinoi), os vermellos (Rousioi) e os brancos (Leukoi). Os vermellos (Rousioi) e os brancos (Leukoi) debilitáronse aos poucos e foron absorbidos polas outras dúas grandes faccións (azuis e verdes).
Un total de ata oito carros (dous carros por equipo), tirados por catro cabalos cada un, competían na pista de carreiras do Hipódromo. Estas carreiras non eran simples eventos deportivos, senón que tamén proporcionaban algunhas das raras ocasións nas que o Emperador e os cidadáns comúns podían reunirse nun só lugar. As discusións políticas facíanse a miúdo no Hipódromo, ao que o emperador podía acceder directamente a través dun pasadizo que conectaba o Kathisma co Gran Palacio de Constantinopla.
A rivalidade entre azuis e verdes adoitaba mesturarse con rivalidades políticas ou relixiosas, e ás veces con disturbios, que equivalían a guerras civís que estalaban na cidade entre eles. O máis grave deles foron os disturbios de Nika no 532, nos que se estima que morreron 30.000 persoas e moitos edificios importantes foron destruídos, como a próxima segunda Santa Sofía, a Catedral bizantina. A actual (terceira) Hagia Sophia construíuna Xustiniano I tras os disturbios de Nika.
Declive
Constantinopla nunca se recuperou do seu saqueo durante a Cuarta Cruzada e aínda que o Imperio Bizantino sobreviviu ata 1453, nese momento, o Hipódromo caera na ruína, saqueado polos venecianos que probablemente tomaron os catro cabalos agora en San Marcos dun monumento de alí. Os otománs, cuxo sultán Mehmed o Conquistador capturou a cidade en 1453 e converteuna na capital do Imperio Otomán, non estaban interesados nas carreiras de carros e o Hipódromo foi gradualmente esquecido, aínda que o sitio nunca volveuse a construír. Non obstante, o hipódromo utilizouse como fonte de pedra de construción.
Obelisco de Tutmosis III
thumb|[[Obelisco de Teodosio no Hipódromo]] Outro emperador para adornar o Hipódromo foi Teodosio o Grande, que en 390 trouxo un obelisco de Exipto e erixiuno dentro da pista de carreiras. Esculpido en granito rosa, erixiuse orixinalmente no Templo de Karnak en Luxor durante o reinado de Tutmosis III cara ao ano 1490 a.C. Teodosio fixo cortar o obelisco en tres anacos e levárono a Constantinopla. A parte superior sobrevive, e hoxe está onde Teodosio o colocou, sobre un pedestal de mármore. O obelisco de granito sobreviviu case 3.500 anos en bo estado.
Obelisco amurallado
thumb|O [[Obelisco amurallado]] No século X o emperador Constantino Porphyrogenitus construíu outro obelisco no outro extremo do Hipódromo. Orixinalmente estaba cuberto con placas de bronce dourado, pero foron saqueadas polas tropas latinas na Cuarta Cruzada. Tamén sobrevive o núcleo de pedra deste monumento, coñecido como Obelisco amurallado.
Estatuas de Porfirio
Erixíronse sete estatuas na Spina do Hipódromo en honra a Porfirio o Auriga, un lendario auriga de principios do século VI que no seu tempo correu para as dúas facións que se chamaban "Verdes" e "Azuis". Ningunha destas estatuas sobreviviu. As bases de dúas delas sobreviviron e están expostas no Museo Arqueolóxico de Istambul.
Alcione (estrela)
Alcione (η Tau, η Tauri, Eta Tauri) é un sistema estelar da constelación de Taurus. É a estrela máis brillente do cúmulo aberto das Pléiades, o cal é un cúmulo novo, que se estima que ten menos de 50 millóns de anos. Alcione está a aproximadamente a 400 anos luz da Terra. O seu nome fai referencia á figura mitolóxica de Alcione, unha das Pléiades da mitoloxía grega. Tamén é coñecida coma 昴宿六 (a sexta estrela da cabeleira) en chinés.
Resumo
A estrela principal, coñecida coma Alcyone A, é unha xigante branquiazul do tipo B semellante a moitas das outras estrelas do tipo B das Plêiades. Ten unha magnitude aparente de 2,87 (magnitude absoluta = −2,39), e un raio de case 10 veces o do Sol A súa temperatura é de aproximadamente 13.000 K dándolle unha luminosidade total que é 2.400 veces a do Sol. O seu tipo espectral é B7IIIe que indica as liñas de emisión que están presentes no seu espectro. Coma moitas estrelas Be, Alcyone A ten unha velocidade alta de rotación, de 215 km/s,, o cal creou un disco gasoso que está en órbita ó redor do ecuador da estrela.
Sistema Estelar
Alcione é unha binaria eclípsante, e as súas dúas compoñentes teñen unha separación de 0,031 arcosegundos, ou máis ou menos, a distancia que hai dende o Sol a Xúpiter.
A estrela binaria é orbitada por outras tres compañeiras. Alcione B e Alcione C son ananas brancas tipo-A de oitava magnitude e están separadas de A por 117 e 181 arcosegundos, respectivamente. Alcione D é unha anana branco-amarela do tipo-F, e está separada da súa primaria por unha distancia de 191 arcosegundos. Ten unha magnitude aparente de 8,7. Alcione C está clasificada coma unha variable Delta Scuti e o seu brillo varía da magnitude 8,25 a 8,30 en 1,13 horas.
Gran Premio do Canadá de 1983
O Gran Premio do Canadá de 1983 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 12 de xuño de 1983. A carreira, foi a 8ª carreira da tempada de, o 22º Gran Premio do Canadá e o sexto, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Burreiros
O topónimo galego Burreiros pode referirse a:
Folgoso de Arriba, Senra, Ortigueira
Folgoso de Arriba é un lugar da parroquia de Senra no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
Ardilleiros, Sarandós, Abegondo
Ardilleiros é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Cequeril, Cuntis
Santa María de Cequeril é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cuntis. Segundo o IGE en 2011 tiña 195 habitantes (115 mulleres e 80 homes), 52 menos ca en 1999. Ten dez entidades de poboación.
Patrimonio
No termo parroquial atópanse cinco estacións arqueolóxicas con distintos petróglifos, descritos por Ramón Sobrino Buhigas na década de 1920:
Os arqueólogos dubidan do carácter prehistórico dos petróglifos das estacións 1, 2 e 5, non só polos motivos debuxados, que non se corresponden coa iconografía propia dos petróglifos, senón pola sección en V das liñas, o que fai pensar nun instrumento metálico e aguzado, no canto da sección en U característica dos orixinais. Igualmente, os deseños cruciformes da estación nº 3 semellan ser da Idade Media, labrados nun intento de cristianizar antigos espazos pagáns, á vez que se profundaron e modificaron algunhas das liñas orixinais. En calquera caso, parece seguro que estas modificacións aproveitaran insculturas prehistóricas.
Riás, Mourentán, Arbo
Riás é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Paula Vázquez (homónimos)
O nome Paula Vázquez pode referirse a:
Oenach Atlántico de Sedes
O Oenach Atlántico de Sedes é un evento organizado por veciños de Sedes dende 1998 como un proxecto de divulgación do patrimonio cultural galego. A festa inclúe mostras de traballos tradicionais e demostracións de mestres artesáns.
Ayu-mi-x II Version Jpn
Ayu-mi-x II Version Jpn, leva ese título debido a que inclúe remixes realizados unicamente por DJs xaponeses. Esta versión contén 12 remixes producidos por, por exemplo, GTS, Yukihiro Fukutomi, Fantastic Plastic Machine, Izumi Miyazaki, e moitos outros. Este álbum foi lanzado o 8 de marzo do ano 2000.
Barreiros, Sarandós, Abegondo
Barreiros é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Club de Rugby La Vila
O Club de Rugby La Vila é un equipo de rugby da localidade de La Vila Joiosa, na provincia de Alacant, que compite na máxima categoría do rugby español, a División de Honra. As cores do club son o azul e o branco.
Fundado en 1983 por ex xogadores do Rugby Club Valencia, en 2008 culminou un ascenso meteórico dende a terceira categoría nacional á División de Honra, que tivo a súa continuidade co título de campións de liga na tempada 2010-11. A realidade económica do club non estaba ó mesmo nivel que os éxitos deportivos, e en 2013 o equipo perdeu a máxima categoría, que tardou catro anos en recuperar.
En 2009 o club foi a base da franquía La Vila Mariners que participou na primeira e única edición da Liga Superibérica, o primeiro intento serio por crear unha liga profesional de rugby en España. En 2018 La Vila converteuse nun dos socios fundadores da nova Liga Nacional de Rugby que pretende dirixir e administrar profesionalmente a máxima competición do rugby nacional a partir do ano 2019.
O club posúe unha das mellores instalacións de rugby do país, o Estadio de Rugby de Villajoyosa, coñecido popularmente como Campo del Pantano pola súa proximidade ó Encoro de Amadorio. Nel tivo lugar a final da Copa do Rei 2011 e un encontro da selección española en 2017 fronte a Brasil, entre outros eventos.
Historia
O Club de Rugby La Vila fúndase en 1983 grazas á unión duns afeccionados ao rugby da localidade. Dende a tempada 2006-07, sufriu un crecemento espectacular conseguindo ascender dúas categorías ata acadar a máxima categoría do rugby español, a División de Honor tras un paso meteórico polas dúas categorías inmediatamente inferiores: División de Honra B e Primeira Nacional.
Tamén é destacable que varios xogadores formados neste club foron internacionais por España ao longo da súa historia.
Na tempada 2009-10, CR La Vila acadou o subcampionato nacional de liga, o cal foi tan só o comezo, xa que na tempada 2010-11, o equipo se proclamou por vez primeira campión, ó rematar 1º na clasificación final da liga.
O club acadou o título de liga na tempada 2010-11, converténdose no 16º club que saía campión na historia da máxima categoría do rugby nacional.
Na seguinte tempada o club participou por vez primeira en competicións europeas, xogando 6 encontros dentro da European Challenge Cup, caendo en todos eles. Na liga acadou o 4º posto, caendo ás primeiras na fase final de eliminatorias polo título.
Lista de bandeiras de Barbados
Esta é unha lista das bandeiras utilizadas en Barbados. Para máis información sobre a bandeira nacional, vexa Bandeira de Barbados.
A Rocha, Mourentán, Arbo
A Rocha é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Couselo, Cuntis
San Miguel de Couselo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cuntis na comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2011 tiña 189 habitantes (102 mulleres e 87 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes.
Chandler Parsons
Chandler Evan Parsons, nado o 25 de outubro de 1988 en Casselberry, Florida, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Tras a tempada 2013-14, Parsons converteuse en axente libre restrinxido. O 10 de xullo de 2014, recibiu unha oferta de tres anos e 46 millóns de dólares dos Dallas Mavericks. Os Rockets decidiron non igualar a oferta, e Parsons asinou cos Mavericks o 15 de xullo.
O 7 de xullo de 2016, Parsons asinou un contrato de catro anos e 94 millóns de dólares cos Memphis Grizzlies.
O 7 de xullo de 2019, Parsona foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio de Solomon Hill e Miles Plumlee.
-819
Outros
Historia ano a ano
Parque Rexional do Neris
miniatura|100px|O río Dūkšta O Parque Rexional do Neris localízase ao leste de Vilnius, nas dúas beiras do río Neris no territorio do concello de Vilnius, Elektrėnai e Trakai cubrindo unha área de 100 km² cuberta nun 96% por bosques.
Riqueza natural
O eixo do parque é o bosque Dūkštų-Šilėnų, no que predomina o piñeiro, que se estende polo val do río Neris entre a localidades de Sviliškės e o río Dūkšta. No parque abunda o leirón rabudo, o escornabois e o ergates faber.
miniatura|centro|800px|Vista do Parque Rexional do Neris
Cruz de Beira, Sarandós, Abegondo
A Cruz de Beira é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Iudaea Capta
Iudaea Capta (ou Iudea Capta) é a denominación dunha serie de moedas do Imperio Romano emitidas orixinariamente polo emperador Vespasiano (69-79) con carácter conmemorativo, para celebrar a captura de Xudea e a destrución do Segundo Templo dos xudeus polo seu fillo, Tito (79-81) no ano 70 d. de C., durante a primeira guerra xudeu-romana.
Lendas e iconografía
A tipoloxía máis xeral dos reversos destas moedas é unha figura feminina (que podería representar a Xerusalén) ollando cara á dereita e con actitude lutuosa, sentada na base dunha palmeira. Á súa esquerda é frecuente a figura dun home barbado cativo en pé (quizais representando a Xudea), coas súas mans atadas nas costas, aínda que tamén pode aparecer o emperador vitorioso en pé ou a deusa Vitoria, cun trofeo de armas, escudos e cascos.
A lenda pode aparecer en diferentes versións: IUDAEA CAPTA ("Xudea [foi] conquistada"), nalgúns casos a máis explícita IUDAEA DEVICTA ou DEVICTA IUDAEA ("Xudea [foi] derrotada"), ou mesmo DE IUDAEIS ("[o botín] dos xudeus") e unicamente IUDAEA ("Xudea"). Nalgunhas ocasións a lenda aparece en grego, IOYΔAIAΣ EAΛΩKYIAΣ, a tradución do latín IUDAEA CAPTA , e tamén pode estar ausente, en cuxo caso a atribución a esta serie se basea soamente na iconografía da moeda.
Beni Deus
Venancio Deus Mejuto, coñecido como Beni Deus, nado na Coruña o 12 de decembro de 1919, e finado en Madrid o 16 de marzo de 1989, foi un actor galego.
Traxectoria
Deus comezou como xornalista e pasouse ao cine a finais da década de 1940, onde interpretou durante a súa longa carreira, aproximadamente 125 papeis. Traballou cos máis importantes directores do cine español como José Luis Sáenz de Heredia, Juan Antonio Bardem, Edgar Neville, Fernando Fernán Gómez ou Rafael Gil, así como en numerosos filmes do chamado spaguetti western e nalgunhas producións televisivas.
Iudaea Capta
Lendas e iconografía
A palmeira pódese amosar en combinación coa muller lutuosa ou sen esta última. En opinión de Andrea Moresino-Zipper, no primeiro caso é a muller a que representa a Xudea derrotada, en tanto que a palmeira impoñente e dominante simboliza a Roma vitoriosa, en tanto que no segundo caso a palmeira representaría a Xudea.
Historia
A cuñaxe das moedas da serie Iudaea Capta estendeuse durante 25 anos baixo o imperio de Vespasiano e dos seus dous fillos que o sucederon no cargo: Tito e Domiciano (81-96). Estas moedas conmemorativas foron cuñadas en bronce, en prata e en ouro na ceca de Roma, noutras cecas imperiais romanas e tamén na propia Xudea. Emitíronse con valores moi diversos e coñécense arredor de 48 tipos diferentes.
esquerda|miniatura| [[Moeda de bronce da serie IUDAEA CAPTA emitida por Agripa II, coa deusa Niké no reverso. ]]
De todas elas, só as de bronce foron cuñadas en Cesarea, na provincia romana de Xudea. Estas moedas teñen un aspecto menos refinado que as da capital do imperio e as súas lendas son en grego, no canto do latín. O motivos máis habituais dos seus deseños son a deusa Niké escribindo sobre un escudo, ou Minerva cunha lanza, un escudo, un trofeo e unha palmeira, etc. A maioría destas moedas foron cuñadas durante o período do emperador Domiciano (81-96 d. de C.).
Mesmo o monarca xudeu Agripa II, bisneto de Herodes o Grande, cuñou moedas da serie Iudaea Capta. Criado en Roma, na corte de Claudio (41-54 d. de C.), Agrippa estaba totalmente romanizado e tiña grande amizade con Tito, a quen apoiou durante a primeira revolta xudía. A súa moeda de bronce desta serie foi cuñada en Tiberíades e amosa un retrato de Tito no anverso xunto coa inscrición en grego ΚΑΙΣΑΡ ΣΕΒΑΣ ΑΥΤΟΚΡ ΤΙΤΟΣ ("César Augusto Emperador Tito"), en tanto que no reverso se representa a deusa Niké andando e sostendo unha coroa e unha póla de palma no seu ombreiro, cunha estrela no campo dereito e a inscrición ETO - KS BA AGRI-PPA.
Aeroporto de Trollhättan-Vänersborg
O aeroporto de Trollhättan-Vänersborg (IATA: THN, ICAO: ESGT) é un pequeno aeroporto rexional sueco situado ás afóras de Trollhättan. Braathens Regional Airlines (BRA) ten a súa sede corporativa nas súas instalacións. No ano 2016 pasaron polo aeroporto un total de 43 740 pasaxeiros.
Desabanda, Sarandós, Abegondo
Desabanda é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
The Fabulous Sounds of the Pacific Northwest
The Fabulous Sounds of the Pacific Northwest é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Young Fresh Fellows, publicado no ano 1984 a través do selo PopLlama Records. O disco foi posteriormente reeditado en CD conxuntamente co seu segundo traballo Topsy Turvy.
AIS Airlines
A compañía tamén é propietaria da escola de voo AIS Flight Academy, que existe dende antes da fundación da aeroliña. A escola opera oito Socata TB-9, tres Socata TB-10, unha Socata TB-20 e unha Cessna T303. Tamén opera o único simulador de Jetstream 32 certificado do mundo. Na entrada do aeroporto de Lelystad pode verse a parte da cabina de mando dun Fokker 70 pintado coas cores da aeroliña, aínda que AIS nunca operou este modelo. Aínda que Lelystad é a súa base principal a compañía non opera ningún voo dende ese aeroporto.
Virxe das Mareas, O Grove, O Grove
A Virxe das Mareas é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 213 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 102 eran mulleres e 111 homes, o que representa un continuo descenso en relación ós anos 2010, cando tiña 243 veciños, e 2004, cando tiña 273 veciños.
AIS Airlines
A aeroliña iniciou unha rápida expansión de rutas regulares principalmente dentro de Alemaña no ano 2014, facéndose con voos operados pola defunta OLT Express Germany. Cara xaneiro de 2015 AIS Airlines fíxose co control dalgunhas rutas domésticas en Suecia operadas anteriormente para Direktflyg.
Virxe das Mareas, O Grove, O Grove
Historia
O barrio da Virxe das Mareas naceu en 1947, cando se proxectou a construción dun bloque de 68 vivendas sociais para mariñeiros do Grove, aínda que as obras no remataron ata 1961, ano no que chegaron os primeiros veciños. Como aí non había comercios ni traballo, e aínda non había estrada que comunicara o barrio co casco urbano, a uns 4 km de distancia, houbo quen pronto abandonou o lugar pero tamén quen o ocupou como segunda residencia, ata que nos anos setenta obrigaron a estes últimos a deixar as casas (construídas como vivendas sociais).
AIS Airlines
Frota
En setembro de 2017 a frota de AIS Airlines estaba formada polos seguintes aparellos:
Virxe das Mareas, O Grove, O Grove
Historia
Esta decisión provocou diferentes enfrontamentos entre veciños e policía, e como fose que estes feitos coincidisen coa estrea no Grove da película El último tren a Katanga, sobre a descolonización de África, o barrio pasou a ser coñecido, por mal nome, como Katanga.
Dieu et mon droit
Dieu et mon droit (en galego: Deus e o meu dereito) vai ser utilizado xeralmente como o lema da monarquía británica dende que o adoptara Henrique VI a principios do século XV. Atópase tamén no escudo de armas real.
O feito de escoller o lema en lingua francesa e non en lingua inglesa débese a que a primeira desprazara ao latín como lingua estendida entre a clase alta da época (Henrique VI falaba francés e foi coroado Rei de Francia e mais de Inglaterra).
A frase supostamente foi utilizada como un contrasinal polo rei Ricardo I no 1198 na Batalla de Girors, cando derrotou aos franceses. O seu significado dábaselle a que Ricardo debeu a súa realeza ao poder de Deus e á súa propia herdanza, non quedando suxeito a poder terreal ningún.
Cuntis, Cuntis
Santa María de Cuntis é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Cuntis. Limita coas parroquias de Arcos, Piñeiro, Estacas, Troáns e Cequeril, e cos concellos de Caldas de Reis e A Estrada. No ano 2009 tiña 2.390 habitantes, 245 menos que en 1986. En 1836 tiña unha poboación de feito de 1.316 persoas.
Patrimonio
Ten os petróglifos de Cartas e Cartas da Fóra (Cardecide), Outeiro do Forno de tella, Outeiro de Vales, Costa de Vales, Outeiro Grande, Outeiro do Moucho e Outeiro da Campá (no polígono industrial).
Conta cos castros de Castrolandín (escavado), Meira, O Castriño (Xinzo) e Laxos.
A Rotea, Mourentán, Arbo
A Rotea é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Ducado longobardo de Parma
O ducado de Parma foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas, e é incerta a data de institución do ducado; é posíbel que proveña tanto das fases da primeira penetración longobarda da área, nos anos setenta/oitenta do século VI, como á época da conquista definitiva da cidade por parte dos longobardos, dirixida polo rei Axilulfo no 593.
Historia
Coa conquista longobarda, a Regio VIII Aemilia instituída polos romanos atopouse dividida en dúas: por unha parte Piacenza, Parma, Reggio Emilia e Módena (todos ducados longobardos), e pola outra, de Rávena a Boloña, cidades bizantinas (esta última perdérona no 728 xunto con Imola).
En Parma, a finais do século VI, residía unha filla do rei Axilulfo, esposa do nobre local Gudescalco (se cadra xa duque ). no 590 unha incursión bizantina, forte con novos exércitos inviados polo Imperio e guiada polo patricio Galicino, volveu poñer as cidades de Módena e Mantua so o control do Exarcado de Italia, obtendo contemporaneamente a submisión dos duques de Parma, Reggio e Piacenza. A esta época se remonta unha tentativa de defección contra o Imperio bizantino dos duques de Parma, Piacenza e Reggio, que pasaron ao servizo do exarca Romano a cambio dunha recompensa.
Probabelmente no 599 os longobardos deron reconquistado Parma pero no 601 outra incursión bizantina guiada por Galicino dá capturado a princesa e Gudescalco, que foron conducidos como prisioneiros a Rávena. No 603, Axilulfo deu pasado ao contraataque e reconquistou definitivamente Parma, a onde a filla puido retornar para morrer, pouco despois, de parto. A partir desta data non se transmitiron testemuños seguros sobre a supervivencia da institución ducal en Parma, e algúns historiadores teñen a hipótese de que a cidade xa non volveu a ter duques senón que foi gobernada por un gastaldo nomeado polo rei, ou sexa, un simple administrador, volvéndose dependente territorialmente do rei ; porén, a falta doutras confirmacións, por moito que sexa plausíbel, non deixa de ser unha conxectura.
No 773 Carlomagno, rei dos francos, ocupou Parma, descendendo cara Roma. A cidade convértese nun condado carolinxio. Coa derrota dos longobardos a mans dos francos, os ducados longobardos foron substituídos por condados francos, sobre os cales exerceron o poder primeiro os condes e despois, entre os séculos IX e X, os bispos; de feito concedéuselles inmunidade e privilexios aos bispos de Parma, Piacenza e Reggio.
O Seixo, Senra, Ortigueira
O Seixo é un lugar da parroquia de Senra no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Ratatouille (videoxogo)
Ratatouille é un videoxogo baseado no filme de Pixar, Ratatouille. O xogo foi desenvolvido pola Heavy Iron Studios e publicado por THQ, Nintendo (Gamecube) e SCEA (PS2 e PS3) o 26 de xuño de 2007, dous días antes da primeira exhibición do filme en Rusia (primeiro país a estrealo). Ratatouille foi inicialmente lanzado en doce plataformas - Wii, Nintendo DS, PlayStation 3, PlayStation 2, PSP, Xbox 360, Xbox, Nintendo GameCube, Game Boy Advance, Windows, Mac OS X, e móbil - facendo do xogo o maior lanzamento multiplataforma da historia da THQ.
O xogo é do estilo plataforma para todas as versións, con excepción dos celulares, PSP, DS e GBA que posúen interfaces gráficas diferenciadas.