cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Wayland Bartlett
Traxectoria
Naceu en New Haven, Connecticut fillo dun crítico de arte e tamén escultor neoclásico. Aos quince anos marcha a París e estuda na École des Beaux-Arts con Emmanuel Frémiet, e dedícase a facer esculturas de animais co que gaña unha medalla de prata no Salón de París de 1887, posteriormente decántase por estatuas ecuestres e por esculturas de figuras históricas Entre as súas principais obras están The Bear Tamer no Metropolitan Museum of Art, Nova York; a estatua ecuestre de Lafayette, na Place du Carrousel, París; Columbus and Michelangelo, na Biblioteca do Congreso, Washington, D.C.; The Ghost Dancer na Pennsylvania Academy, Filadelfia.
Orto
dereita|miniatura|Imaxe final do orto solar en Cua Lo, [[Vietnam.]] Orto significa levantamento ou saída dun astro dende o plano horizontal leste. É resultado da rotación terrestre de oeste a leste, que fai que para o observador terrestre pareza que a estrela sae polo leste e se pon polo oeste. Polo tanto, o orto do Sol equivale ao amencer terrestre (existindo amenceres en cada corpo celeste que orbita unha estrela). No seu uso cotián amencer fai referencia ao período de tempo entre o clarear do día e a saída total do sol polo leste. Tecnicamente o orto prodúcese cando o limbo superior da esfera helíaca aparece tanxente ao horizonte leste local, e remata cando o limbo inferior da esfera helíaca aparece tanxente ao horizonte leste local.
Efectos da refracción atmosférica
sendo λ a latitude do lugar, e δ a declinación solar. No ocaso acontece nun ángulo horario Φ.
Os termos alba (albor, alborada, pola cor branca da atmosfera) e aurora (do latín aurum 'ouro'; e hora,do latín horae = 'horas', a hora dourada); son fases do crepúsculo matutino (primeiro clarea, e despois dourase o ceo), e son tamén descricións verbais tradicionais do mesmo fenómeno físico xusto antes da saída do sol. Do mesmo xeito á fin do día, a refracción atmosférica alonga a duración do día ou o crepúsculo vespertino despois do solpor.
Orto helíaco
framed|350px|dereita|Orto helíaco de [[Alfa Canis Majoris|Sirio]] En astronomía o termo orto helíaco fai referencia ao orto de calquera estrela xusto antes do orto do propio sol e despois de ter desaparecido a estrela polo horizonte occidental uns seis meses antes, o que servía nas culturas antigas coma sistema de datación do ano sideral.
Renzo Piano
Traxectoria
Foi alumno e posteriormente mestre na Escola Politécnica de Milán. Dende 1965 ata 1970 traballou con Louis Kahn e con Makowsky. Tamén traballou xunto a Richard Rogers dende 1971 ata 1977, sendo o seu proxecto máis famoso o Centro Georges Pompidou en París no ano 1977. Mantén a súa casa e oficina de traballo na súa cidade natal.
Deseñou o Menil Collection Museum en Houston no 1986, un dos proxectos de enxeñería máis extraordinarios do século vinte no Aeroporto Internacional de Kansai, en Osaca (1988), e a reconstrución da Daimler-Benz en Berlín, Alemaña. No ano 2002 rematou o Auditorio de Música estado-da-arte en Roma. No 2003 remátase a Igrexa do Pai Pio Pelegrino en San Giovanni Rotondo. Deseñou tamén un museo en Berna dedicado ao pintor suízo Paul Klee. Piano ten deseñado tamén estadios, pontes e automóbiles. Un dos deus proxectos máis novos é o rañaceos Torre da Ponte de Londres.
Eleccións xerais de España de 2015
O domingo 20 de decembro de 2015 celebráronse eleccións a Cortes Xerais en España. Foron as duodécimas desde a transición á democracia e as primeiras con Filipe VI como Rei de España.
Renzo Piano
Traxectoria
Gañou o Premio Pritzker no ano 1998 e foi nomeado Embaixador de Boa Vontade pola UNESCO.
Eleccións xerais de España de 2015
Os 36.510.952 cidadáns con dereito a voto, 34.635.680 residentes no país e 1.875.272 no estranxeiro, decidiron a renovación de 558 dos 616 escanos que conforman as Cortes Xerais: os 350 do Congreso dos Deputados e os 208 de elección directa do Senado. Tras estas eleccións comenzará a XI lexislatura das Cortes Xerais.
Foron convocadas polo Rei, a proposta do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, e previa deliberación do Consello de Ministros, mediante a expedición do real decreto de disolución das Cortes Xerais e convocatoria de eleccións, que entrou en vigor un día despois mediante a súa publicación no Boletín Oficial del Estado, en cumprimento do artigo 115 da Constitución e do 42, apartado primeiro, da Lei Orgánica 5/1985, de 19 de xuño, do Réxime Electoral Xeral.
Ese mesmo día celebráronse eleccións locais parciais en 30 municipios e en 113 entidades de ámbito territorial inferior ó municipio que tralas eleccións do 24 de maio tiveron que ser repetidas pola falta de candidatos.
O vencedor das eleccións foi o Partido Popular, presidido e liderado polo presidente Mariano Rajoy, que obtivo no Congreso dos Deputados unha maioría simple de 123 escanos (63 menos que en 2011) e un 28,72 % dos sufraxios, seguido do Partido Socialista Obrero Español de Pedro Sánchez, que obtivo o 22,01 % dos votos, o que se traduciu en 90 deputados (20 menos que nos anteriores comicios, o seu peor resultado na actual democracia). O partido liderado por Pablo Iglesias, Podemos, presentouse por primeira vez a unhas xerais e obtivo 42 deputados (un 12,76% dos votos), que sumado ás coalicións electorais autonómicas En Comú Podem (12 parlamentarios, 3,72 % dos votos), Compromís-Podemos-És el moment (9, 2,69 %) e En Marea (6, 1,64 %), todas elas vinculadas a Podemos e outras formacións de esquerda, deron un total de 69 deputados e o 20,66 % dos votos. O outro partido emerxente, Cidadáns - Partido da Cidadanía, con Albert Rivera á fronte, obtivo 40 deputados (un 13,93 % dos votos). O resto do arco parlamentario quedou configurado por Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí (9, 2,39 %), Democràcia i Llibertat (8, 2,25 %), o Partido Nacionalista Vasco (6, 1,20 %), Unidad Popular: Izquierda Unida, Unidad Popular en Común (2, 3,67 %), Euskal Herria Bildu (2, 0,87 %) e Coalición Canaria-Partido Nacionalista Canario (1, 0,33 %). Unión Progreso y Democracia, Unión Democrática de Cataluña, o Bloque Nacionalista Galego —que se presentaba na candidatura Nós— e a coalición Geroa Bai, que tiveron representación na x lexislatura, non obtiveron ningún escano.
No Senado, o Partido Popular mantivo a maioría absoluta, con 124 escanos dos 208 de designación libre en xogo, aínda que perdeu 12. O Partido Socialista Obrero Español perdeu un, obtendo 47, seguido de Podemos (9), Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí (6, seis máis que en 2011), Democràcia i Llibertat (6), o Partido Nacionalista Vasco (6), En Comú Podem (4), En Marea (2) e Compromís-Podemos-És el moment, Cambio-Aldaketa, Coalición Canaria-Partido Nacionalista Canario e a Agrupación Socialista Gomera (todos eles cun representante).
Convocatoria
En outubro de 2015 o presidente de goberno de España, Mariano Rajoy anunciou nunha entrevista televisada que esgotaría os prazos legais para a convocatoria das eleccións, e que estas se celebrarían o 20 de decembro de 2015, catro anos e un mes despois das anteriores. O decreto de disolución das Cortes publicouse o 27 de outubro de 2015, co que os cargos parlamentarios pasaron a estar en funcións. Desde 1920 non se celebraban unhas eleccións xerais en España no mes de decembro. Na historia da democracia española, só se celebraran eleccións en decembro nas autonómicas galegas de 1989.
Nestas eleccións anováronse 350 escanos do Congreso dos Deputados e 208 do Senado. As eleccións Xerais non coincidiron con ningún outro comicio. Con respecto ás anteriores eleccións, a circunscrición de Cádiz gaña un deputado que perdera nas eleccións anteriores, ao igual ca Málaga, mentres que Jaén e circunscrición de Valencia perden cadanseu deputado. En Galicia escóllense 23 deputados: oito pola circunscrición electoral da Coruña, 7 pola de Pontevedra, e catro polas de Lugo e Ourense, respectivamente.
Sistema electoral
A lexislación que no 2015 regula os procesos electorais en España consiste nas seguintes normas:
Congreso dos Deputados
A Constitución establece que o Congreso dos Deputados, elixido cada cada anos, componse dun mínimo de 300 e dun máximo de 400 deputados, elixidos por sufraxio universal, libre, igual, directo e secreto. A circunscrición electoral do Congreso é a provincia –Ceuta e Melilla son consideradas circunscricións para todos os efectos–. O número total de deputados está fixado pola LOREG –350 deputados–, asignando unha representación mínima inicial a cada circunscrición –2 deputados; 1 no caso de Ceuta e Melilla– e distribuíndo os 248 restantes en función da poboación de dereito. A elección verificarase en cada circunscrición atendendo a criterios de representación proporcional.
Non se teñen en conta aquelas candidaturas que non houberan obtido, polo menos, o 3% dos votos válidos emitidos na circunscrición. Os representantes asígnanse segundo o sistema d'Hondt. Considérase voto válido todo aquel dado a unha candidatura ou emitido en branco, pero non o voto nulo.
Acúsase á división en circunscrición provincial de prexudicar seriamente aos partidos pequenos e aos medianos cuxa distribución no estea concentrada territorialmente. A porcentaxe mínima de votos do 3 % para considerar unha candidatura só ten implicacións prácticas nas circunscricións grandes nas que se elixen un gran número de deputados. no resto ese mínimo non inflúe na adxudicación de escanos.
A distribución e número de deputados para as eleccións de 2015 quedaron fixados do seguinte xeito:
Senado
De acordo coa Constitución, o Senado de España é unha Cámara de representación territorial. Ademais dos 206 senadores que son elixidos por sufraxio universal, libre, igual, directo e secreto, os órganos lexislativos das comunidades autónomas designan un senador e outro por cada millón de habitantes, conformando así un total de 261 senadores. A distribución e número de senadores para as eleccións de 2015 quedaron fixados do seguinte xeito:
Preparación das candidaturas e candidatos
Os partidos políticos foron anunciando os seus respectivos candidatos electorais en outono de 2015. Os cambios políticos sucedidos nos catro anos anteriores provocaron un gran número de trocos tamén nos nomes e composición das principais candidaturas, especialmente no espazo da esquerda e das formacións nacionalistas. Algúns destes pactos seláronse unicamente días antes de que rematase o prazo para presentárense candidaturas.
Principais coalicións
Tamén o Partido Popular se presentou en coalición co Foro Asturias nesa provincia, onde para o partido asturiano lle corresponderían o número 2 do Congreso e o número 3 do Senado. Nas anteriores eleccións, o PP obtivera 3 deputados e Foro 1, mentres que o PP obtivera tamén 3 senadores por ningún do Foro.
En Aragón o PP e o PAR tamén se presentaron en coalición ás eleccións, reeditando o pacto que acadaran nos comicios de 2011. Polo acordo de 2011, o PAR non obtivera inicialmente ningún deputado, aínda que conseguiu acceder ao Congreso dos Deputados cunha deputada que ía de segunda suplente nas listas de Teruel. En 2015, o PAR tampouco aspirou a postos de saída ao Congreso (6º por Zaragoza, 3º por Teruel e suplente por Huesca), mais colocou dous candidatos en teóricos postos de saída para o Senado por Huesca e Zaragoza.
O Partido Socialista Obrero Español presentouse en coalición con Nueva Canarias nas dúas circunscricións canarias. Deste xeito, Nueva Canarias terá o candidato número 2 das Palmas e o 4 de Tenerife. O PSOE obtivera nos pasados comicios dous deputados por cadansúa provincia.
Podemos coaligouse en xeral, en toda España, con Equo, que achegou dous cabezas de lista, en Huesca e en Araba (Juantxo López de Uralde). Territorialmente figurou en coalición con Barcelona en Comú, con Iniciativa per Catalunya e con Esquerra Unida i Alternativa en Cataluña, coalición que se denominou En Comú Podem, e con Compromís na Comunidade Valenciana. Ademais, tamén foi integrante, a canda outras forzas, da coalición En Marea en Galicia.
A marca Unidad Popular é o nome co que concorrerá Izquierda Unida en moitas das circunscricións españolas, acompañada de organizacións como Chunta Aragonesista, Izquierda Asturiana, Batzarre, Construyendo la Izquierda - Alternativa Socialista, Izquierda Castellana, Segoviemos ou Entre Tod@s sí se Puede Córdoba. Así, en función das circunscricións, irán candidatos das distintas formacións (p.ex. en Zaragoza o segundo de lista foi da Chunta Aragonesista). Tamén concorrerá como integrante da coalición En Marea a canda Podemos, ANOVA e outras formacións galegas, e en Cataluña como En Comú Podem.
Democracia e Liberdade integrou a CDC, Demócratas de Cataluña e Regrupament.
Bildu é unha coalición electoral que integra a Eusko Alkartasuna, Aralar, Alternatiba, Sortu e outros independentes do movemento abertzale. Preséntase nas tres provincias vascas e mais Navarra. Antigamente chamábanse Amiaur.
Esquerra Republicana de Catalunya presentouse en coalición con Cataluña Si.
O BNG formou a coalición Nós - Candidatura Galega, onde estaban integrados tamén o Partido Galeguista, Coalición Galega, o Partido Comunista do Pobo Galego e a Fronte Obreira Galega.
Geroa Bai é a coalición sucesora de Nafarroa Bai, pero sen a participación de Aralar, que concorreu en Amaiur, nin de Batzarre, que o fixo con Izquierda Unida. Ao Senado, preséntanse coaligados nunha única lista Podemos, Geroa Bai, Bildu e Izquierda Unida, nesta circunscrición.
Todas as candidaturas
Preséntanse en todas as circunscricións de España ou en case todas elas, as seguintes formacións:
Ademais, concorren tamén unha serie de formacións que aínda que teñen carácter estatal, só se presentan nunhas poucas provincias.
Pola súa banda, hai formacións que só se presentan nas súas demarcacións de orixe, e que teñen un carácter autonómico.
E finalmente algunhas formacións máis que teñen perfil local:
Candidaturas rexeitadas
Un grupo de partidos non chegaron a presentar candidaturas, dado que foron rexeitados pola Xunta Electoral por non cumpriren os requisitos necesarios. Noutros casos o rexeitamento foi parcial, e concorreron en menos provincias das que querían.
Candidatos en Galicia
Os cabezas de lista presentados ao Congreso polas distintas provincias galegas foron: Ademais destas formacións, tamén se presentaron en Galicia:
Asemade, tamén hai que considerar as candidaturas ao Senado, un máximo de 3 por partido e provincia, conforme ós tres postos a atribuír por provincia.
A campaña electoral
A campaña electoral iniciouse oficialmente o 4 de decembro de 2015. Tanto durante a campaña como a precampaña, os líderes dos principais partidos políticos participaron en debates televisivos. Na última semana antes de comezar a campaña, El País celebrou un debate no que participaron Pedro Sánchez, Albert Rivera e Pablo Iglesias Turrión, e ao que decidiu non acudir Mariano Rajoy.
Sondaxes
Recóllense nesta táboa algunhas das sondaxes publicadas nas datas inmediatamente anteriores ao proceso electoral
Os resultados marcados con (*) son aqueles onde non se presenta diferenciado Podemos das coalicións onde participan Podemos e outros partidos en Galicia, Cataluña e Comunidade Valenciana.
Resultados ao Senado
Os senadores designados polo Parlamento de Cataluña están en funcións, pendentes da nova escolla por parte da cámara autonómica. Corresponderanlle 4 a repartir entre CDC e ERC, 1 a Ciudadanos, 1 ao PSOE, 1 a Sí que es Pot e 1 ao PP. No momento de convocárense as eleccións, CDC tiña 3, PSC 1, PP 1, Unió 1, ERC 1 e Iniciativa per Catalunya 1, que son os que figuran na táboa.
Resultados en Galicia
97,08% escrutado
Obxecto transneptuniano resoante
En astronomía un obxecto transneptuniano resoante é un obxecto transneptuniano (TNO) en resonancia orbital con Neptuno. Os períodos orbitais dos obxectos resoantes están en relación simple enteira co período deste planeta, como 1:2, 2:3 etc. Os TNO resoantes poden formar parte do cinto de Kuiper ou do disco disperso.
Distribución
dereita|miniatura|750px|Distribución dos obxectos transneptunianos. Os obxectos que ocupan as resonancias máis fortes aparecen en cor vermella. O diagrama ilustra a distribución dos TNO coñecidos. Os obxectos resoantes aparecen en vermello. As resonancias con Neptuno aparecen sinaladas con barras verticais; 1:1 sinala a posición da órbita de Neptuno e os seus troianos, 2:3 sinala a órbita de Plutón e os plutinos e 1:2, 2:5 etc. Sinalan familias máis pequenas.
As designacións 2:3 ou 3:2 refírense á mesma resonancia. Non hai ambigüidade porque por definición os obxectos transneptunianos teñen períodos máis longos que Neptuno.
Orixe
As análises detalladas e os estudos numéricos das resonancias de Neptuno indican que os obxectos deben ter un rango preciso de enerxías. Se o semiexe maior do obxecto está fóra dese rango a órbita vólvese caótica.
Entre os obxectos transneptunianos descubertos, máis do 10% están en resonancia 2:3, máis do que se esperaría dunha distribución aleatoria. Crese que os obxectos foron atrapados de distancias maiores durante a migración de Neptuno.
Resonancia 2:3 ("plutinos", período ~250 anos)
miniatura|dereita|150px|Movemento de [[90482 Orcus|Orcus, cun período igual ao de Neptuno.]] miniatura|dereita|150px|Plutón e os seus satélites comparados en tamaño, [[albedo e cor con Orcus e Ixion.]] A resonancia 2:3 a 39.4 UA é a categoría dominante dos obxectos resoantes, con 92 confirmados e 104 posibles. Os obxectos que seguen estas órbitas denomínanse plutinos por Plutón, primeiro corpo descuberto con esta característica. Os maiores inclúen:
Resonancia 3:5 (período ~275 anos)
En outubro de 2008 coñecíanse 10 obxectos a 42.3 UA, incluíndo:
Resonancia 4:7 (período ~290 anos)
En outubro de 2008 coñecíanse 20 obxectos a 43.7 UA. Os obxectos son bastante pequenos e a maioría segue órbitas próximas á eclíptica. Entre eles están:
Resonancia 1:2 ("twotinos", período ~330 anos)
Esta resonancia a 47.8 UA adoita considerarse fóra do cinto de Kuiper e ocasionalmente chámase a estes obxectos twotinos. Teñen inclinacións menores de 15 graos e excentricidades moderadas (0.1 < e < 0.3). En outubro de 2008 coñecíanse catorce, máis considérase que orixinariamente a súa poboación era tan numerosa coma a dos plutinos.
Entre estes obxectos están: dereita|miniatura|500px|En vermello, algúns obxectos resoantes.
Resonancia 2:5 (período ~410 anos)
Entre os once obxectos a 55.4 UA clasificados nesta categoría en outubro de 2008 están:
Outras resonancias
As resonancias maiores teñen un número limitado de obxectos coñecidos, por exemplo:
Coñécense tamén outros obxectos distantes con resonancias simples:
E tamén hai algunhas resonancias sen probar, que poderían ser coincidencias:
Resonancia 1:1 (troianos de Neptuno, período ~165 anos)
Algúns obxectos descubertos seguen órbitas cun semieixe maior semellante ao de Neptuno, preto dos puntos de Lagrange Sol-Neptuno. Son os troianos de Neptuno, termo análogo aos troianos de Xúpiter, que están en resonancia 1:1 con Neptuno, e dos que en outubro de 2012 se coñecían nove, tres na área L5 e o resto na rexión L4.
Fårikål
miniatura|300px|Un prato de fårikål, cos seus cachelos.
O fårikål é unha receita tradicional norueguesa, que consiste basicamente nun cocido de año e repolo.
Preparación
O fårikål é un cocido de pezas de año con óso, normalmente o lombo, con repolo, pementa negra e un pouco de fariña triga, que se fai durante varias horas nunha pota. A pementa non se bota directamente sobre o año, senón dentro dunha bolsiña, como se fose té. Sérvese con cachelos, cocidos á parte coas súas paras.
O nome
Fårikål significa literalmente "ovella no repolo". "Får" porén non é o termo máis usual en noruegués nin tampouco en nynorsk para chamarlles aos años ou ás ovellas, senón un termo dinamarqués, que se usa habitualmente en Noruega para as comidas e para frases feitas, como "sort får" (ovella negra).
Costumes
O fårikål era na súa orixe unha comida do Vestlandet, a zona máis occidental de Noruega, pero na actualidade pódese xantar por todo o país. En 1970 foi escollido como prato nacional noruegués por un programa de radio. O último martes de setembro está considerado como o día nacional do fårikål en Noruega.
Ligazón externa
Vídeo da súa preparación, en inglés
Francesc Homs
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade Autónoma de Barcelona, estivo na Federació Nacional d'Estudiants de Catalunya (FNEC) e foi membro da xunta de goberno e do claustro da UAB. Militante de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) desde 1993, pertence á súa Executiva Nacional é á Permanente. Tamén foi membro do Consello Executivo Nacional de CiU e o coordinador do programa electoral de Convergència i Unió (CiU) nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003 e 2010 mais relator do Estatut de 2006. Entre 1996 e 2003 foi director xeral de Asuntos Interdepartamentais do Departamento da Presidencia e membro da Comisión Executiva do Consello Económico e Social de Cataluña (CTESC). Deputado electo no Parlamento de Cataluña nas eleccións de 2003, 2006 e 2010.
Foi secretario xeral da Presidencia e voceiro da Generalitat de Cataluña desde o 29 de decembro de 2010 ata o 27 de decembro de 2012, ao nomealo o presidente Artur Mas conselleiro da Presidencia e voceiro do seu goberno.
Publibou dous libros: Catalunya a judici (Ara Llibres, 2008) e ''Dret a decidir. Estació concert'' (Editorial Base, 2010). Foi tamén membro do consell asesor da Fundació Centre d'Estudis Jordi Pujol.
Linguas de Israel
dereita|miniatura|250x250px|Un sinal de tráfico trilingüe en [[Lingua hebrea|hebreo, árabe e inglés.]] miniatura|dereita|200px|Un cartel en [[Lingua hebrea|hebreo, árabe, inglés e ruso.]] Os idiomas oficiais de Israel son o hebreo e o árabe. Estes tamén son os idiomas máis falados (O 72% da poboación fala hebreo e o 21% fala árabe). O árabe é falado polos árabes israelís e por moitos dos xudeus de orixe mizrají. A outra lingua máis falada é o ruso, lingua nai de máis dun millón de inmigrantes procedentes dos territorios da antiga Unión Soviética. O inglés é unha lingua de central importancia nos asuntos diplomáticos, comerciais, turísticos e académicos. Ademais é a lingua nai de decenas de miles de inmigrantes dos países de fala inglesa.
O idioma español é falado polos máis de 100.000 membros das comunidades sefardís que conservan unha variedade, o xudeoespañol, con trazos do século XVI. Tamén falan español os máis de 100.000 inmigrantes de orixe española ou hispanoamericano. Actualmente moitos israelís novos aprenden español a través das telenovelas suramericanas e outros o aprenden nas súas viaxes a Suramérica (un destino de viaxes moi popular entre os mozos israelís). O español converteuse nunha lingua que goza unha alta popularidade. Outros idiomas moi comúns son o francés, falado polos inmigrantes de Francia e as súas antigas colonias, e o amárico, o principal dos idiomas dos xudeus inmigrantes de Etiopía.
REC 2
Argumento
Pasaron tan só uns minutos dende que as autoridades perderon o contacto coas persoas encerradas no edificio en corentena. Ninguén sabe exactamente que ocorre no seu interior e fóra reina o caos. Unha unidade de GEOS introdúcese no interior da casa para controlar a situación e determinar que está ocorrendo nunha misión aparentemente doada.
Calmodulina
miniatura|200px|Estrutura tridimensional da calmodulina. A calmodulina (CaM) é unha proteína intracelular, de baixo peso molecular que expresan todas as células eucariotas. Únese ao ión calcio, para o que ten catro sitios de unión, e é un dos reguladores na transdución de sinais por calcio na célula, de onde lle vén o seu nome (CALcio MODULada proteÍNA). O calcio participa no sistema de transdución de sinais intracelulares actuando como un segundo mensaxeiro difusible do estímulo inicial, e a calmodulina funciona como receptor reversible para o Ca+2. A calmodulina asóciase a multitude de proteínas diferentes regulando a súa actividade, polo que funciona como un mensaxeiro intermediario regulador.
Funcións
A calmodulina media procesos inflamatorios, metabólicos, a apoptose, a contracción do músculo liso (vasoconstrición das arterias), o movemento intracelular, a memoria a curto e a longo prazo, o crecemento de células nerviosas e as respostas inmunes.
A calmodulina exprésase en moitos tipos celulares e pode ter diferentes localizacións na célula, como no citoplasma, dentro dos orgánulos, ou asociada coa membrana plasmática ou as membranas dos orgánulos. Moitas das proteínas ás que se une a calmodulina non poden unirse ao calcio por si mesmas, e utilizan a calmodulina como sensor do calcio e transdutor de sinais. A calmodulina pode tamén utilizar o calcio almacenado no retículo endoplasmático, e o retículo sarcoplásmico. A calmodulina pode sufrir modificacións postraducionais, como fosforilación, acetilación, metilación e corte proteolítico, que modulan as súas accións.
Ademais, para exercer a súa función reguladora a calmodulina interacciona cun amplo rango de encimas e compoñentes do citoesqueleto disparando respostas bioquímicas moi específicas, que se exercen a través das proteínas ás cales se une e que se coñecen co nome de proteínas de unión á calmodulina (PUCaMs).
Outra das funcións recentemente descubertas é a relacionada coa motilidade espermática. Localizouse esta proteína na cabeza dos espermatozoides o cal suxire a súa participación na capacitación e na reacción acrosómica. A fosforilación de proteínas é un proceso implicado na regulación da motilidade espermática e diferentes fosfoproteínas foron asociadas co inicio e mantemento da mesma.
A calmodulina realiza un papel moi importante no metabolismo enerxético porque, ao ligarse á fosforilase quinase, activa a glicólise. Presenta unha estrutura similar á da troponina C (70% de semellanza) o cal lle permite sincronizar a contracción muscular.
Modo de acción
Cando a concentración de ión Ca+2 aumenta a 1 µM, a unión do Ca+2 á calmodulina provoca un cambio de conformación na proteína. Pode unirse a catro ións calcio e a súa unión inducirá distintos cambios alostéricos na proteína, principalmente a rotación dos dous dominios globulares. Como consecuencia deste cambio conformacional despois da unión do calcio quedan expostos grupos metilo hidrófobos pertencentes a residuos de metionina. Isto implica que se formen certas superficies hidrófobas que poidan unirse a hélices alfa anfipáticas da proteína diana, xa que estas hélices conteñen algunhas rexións hidrófobas complementarias. A flexibilidade da molécula permítelle á calmodulina unirse a moi diversas proteínas e desta maneira controla a súa actividade.
Outras proteínas de unión ao calcio
A calmodulina pertence a un dos dous grupos principais de proteínas de unión ao calcio, chamadas proteínas de man EF (dominio estrutural hélice-bucle-hélice). O outro grupo son as chamadas anexinas, que se unen ao calcio e a fosfolípidos (por exemplo, a lipocortina). Moitas outras proteínas pode unirse ao calcio, pero a unión ao calcio non é a súa función principal.
O Campo da Ran, Erboedo, A Laracha
O Campo da Ran é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Francesco Masala
Francesco Masala, nado en Nughedu San Nicolò o 17 de setembro de 1916 e finado en Cagliari o 23 de xaneiro de 2007 foi un poeta e ensaísta sardo en lingua italiana e sarda.
Traxectoria
Estudou en Ozieri e Sassari. Gradouse en filosofía e letras na Universidade La Sapienza de Roma coa tese Il Teatro di Luigi Pirandello con Natalino Sapegno como relator.
Como poeta, en 1951 recibiu o Premio Grazia Deledda, e en 1956 o Premio Chianciano por Pane nero. En 1962 publicou Quelli dalle labbra bianche, co editor Giangiacomo Feltrinelli, e en 1981 a antoloxía bilingüe Poesias in duas limbas con Vanni Scheiwiller.
A súa obra máis coñecida é Quelli dalle labbra bianche, que en 1999 tivo unha adptación cinematográfica dirixida por Piero Livi. Foi presidente da comisión do Premio literario en sardo Città di Ozieri, e en 1978 do Comitadu prol sa limba, que foi promotor da Proposta de Lei de Iniciativa Popular polo Bilingüismo Perfecto en Sardeña, a partir da cal xurdiu a Lei da Rexión Autónoma de Sardeña o 17 de outubro de 1997.
Nos eidos cultural e político mantivo importantes vínculos con persoeiros do talle de Emilio Lussu, Aldo Capitini, Giuseppe Dessì ou Salvatore Cambosu.
Laredo
O topónimo Laredo pode referirse a:
ARDÁN (Servizo de Información Empresarial)
ARDÁN (Servizo de Información Empresarial) é un servizo de información empresarial que leva a cabo o Departamento de Servizos Avanzados do Consorcio da Zona Franca de Vigo dende 1993.
En 2017, ARDÁN daba información de 20 000 empresas galegas.
Cáliz
O termo cáliz (do latín calix, -icis, 'copa') pode referirse a:
Take That & Party
Take That & Party é o álbum de estrea do quinteto británico de pop Take That. Alcanzou o segundo posto nas listas británicas, e conseguiu 3 álbums de platino no Reino Unido.
Martin Linnes
Martin Linnes, nado en Sør-Odal o 20 de setembro de 1991, é un futbolista noruegués que xoga como defensa no Galatasaray.
Primeiros anos
Comezou a súa carreira no club a súa aldea natal, o Sander, e despois pasou polo Kongsvinger. En 2010 debutou na máxima categoría norueguesa.
Molde
Linnes fichou polo Molde en 2012, ao caducar o seu contrato co Kongsvinger. O 9 de abril de 2012, fixo a súa primeira asistencia contra o Brann nunha vitoria para o Molde 2–1, e o 4 de agosto de 2012, marcou por primeira volta, contra o Sogndal, nunha vitoria 2–1. O 17 de setembro de 2015, Linnes anotou o terceiro gol contra o;Fenerbahçe na UEFA Europa League 2015-16 nunha vitoria 1-3. Logo de catro anos co Molde marchou ao Galatasaray. Co Molde xogou 152 partidos, marcou 14 goles e realizou 26 asistencias.
Galatasaray
En xaneiro de 2016, Linnes firmou por tres anos e medio co Galatasaray. Debutou contra o Akhisar Belediyespor na Copa de Turquía que acabou nun empate 1 a 1. No partido do 26 de xaneiro de 2016 comezou como centrocampista con José Rodríguez contra o Kastamonuspor na Copa de Turquía, e fixo unha asistencia a Sinan Gümüş, que acabou no terceiro gol do seu equipo. Na segunda metade regresou á súa posición principal, defensa, e o Galatasaray gañou por 4 a 1. O 6 de febreiro de 2016, xogou por primeira volta na Süper Lig, contra o Konyaspor que acabou nun empate a 0.
Home (álbum de The Corrs)
Home é o último disco de The Corrs. Editouse honrando a un familiar falecido, e recolle o folclore irlandés, incluíndo dúas cancións (Buachaill On Eirne e Brid Og Ni Mhaille)en gaélico irlandés, a lingua tradicional de Irlanda. Outras dúas cancións (Old Hag e Haste to the Wedding'') son instrumentais.
El Boletín Socialista
El Boletín Socialista foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1931 e 1934.
RMS Republic (1903)
Construción e carreira
O Republic foi construído en Belfast, Irlanda do Norte, para a Dominion Line (unha empresa irmá da White Star Line, ambas pertencentes á International Mercantil Marine Co.) e foi entón nomeado Columbus. Despois de dúas viaxes para a Dominion Line, o barco foi vendido á White Star Line, e renomeado Republic. A súa primeira viaxe baixo este nome tivo lugar o <time class="nowrap date-lien" datetime="1903-12-17">17 de decembro de 1903 <time class="nowrap date-lien" datetime="1903-12-17"> entre Liverpool e Nova York. Pouco despois, foi trasladado a ruta entre os Estados Unidos e o Mediterráneo.
Naufraxio
esquerda|miniatura|O afundimento do Republic No inicio da mañá do <time class="nowrap date-lien" datetime="1909-01-23">23 de xaneiro de 1909 <time class="nowrap date-lien" datetime="1909-01-23">, mentres navegan entre Nova York e Xibraltar, o Republic entrou nun banco de espesa néboa fóra da illa de Nantucket. Reduciu a súa velocidade e marcou a súa presenza cun asubío. De entre a néboa xurdiu o SS Florida que colidiu co Republic no medio, formando un ángulo recto. A sala de máquinas e caldeiras do RMS Republic comezaron a inundarse de inmediato e o barco a afundir. O capitán Sealby ordenou a tripulación subir á ponte para a evacuación.
O buque estaba equipado co novo sistema de telégrafo sen fíos Marconi, e foi o primeiro barco da historia en emitir un sinal de socorro CQD enviado por Jack R. Binns. A garda costeira dos Estados Unidos respondeu á petición de socorro. Tras isto, os pasaxeiros foron divididos entre os dous buques, o SS Florida, levou a bordo a maioría deles. O RMS Baltic (1904), comandado polo capitán J. B. Ranson, tamén respondeu á chamada CQD, pero por mor da néboa, non puido atopar ao Republic na escuridade da noite. Unha vez que logrou achegarse, os pasaxeiros de ambos transatlánticos foron trasladados ao Baltic.
Cando todos os pasaxeiros estaban xa a bordo do Baltic, este volveu a Nova York. A pesar dun intento de remolque polo Nova York e o Campania, o Republic afundiuse. Todos os membros da tripulación restantes foron rescatados antes de que o barco afundise. Houbo cinco vítimas: dous a bordo do Republic, e tres no Florida, todo por mor da colisión.
O tesouro do Republic
Hai unha serie de rumores dicindo que o Republic levaba un cargamento de ouro e outros obxectos de valor cando se afundiu. Segundo estes rumores o valor do cargamento equivalía a entre 250 000 e 265 000 dólares da época. Hoxe, o valor deste tesouro podería ter un valor de centos de millóns de dólares e algúns expertos estiman que a recuperación (coa mercadotecnia necesaria para tratar con pezas recuperadas) podería traer case $ 5 millóns, ou máis, facendo o RMS Republic o naufraxio con máis valor no mundo.
O naufraxio do Republic foi atopado polo capitán Martin Bayerle en 1981. Está situado na vertical para preto de 50 millas ( 80 km ) ao sur da illa de Nantucket, preto de 82 m baixo a auga. Dous intentos de recuperación tiveron lugar na década de 1980 para tentar recuperar o ouro, pero en balde. Con todo, o buque contén moitos outros tesouros. Ata a data, con todo, ningunha parte do tesouro foi atopado. En 2005, un tribunal de xustiza estadounidense deu ó capitán Bayerle exclusiva de dereitos para a explotación do naufraxio.
El Boletín Socialista
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Agrupación Socialista de Mondoñedo, apareceu o 1 de xullo de 1931. Saía a primeira e segunda quincenas de cada mes. O administrador e propietario era Ignacio Picaza Rodríguez e estaba dirixido por Manuel Rivas Seivane.
Rianxeira (conserveira)
O grupo Jealsa Rianxeira engloba un total de 14 sociedades que abarcan tres liñas de actividade: conservas de peixe, pesca e servizos, e medio ambiente e enerxía. Dende a súa sede central sita en Boiro (A Coruña), a sociedade goza dunha situación predominante no sector europeo e afronta nos últimos anos un proxecto de expansión a outros mercados.
Historia
En 1958, Jesús Alonso Fernández creou a conserveira que levaba o seu nome, pasando a constituírse no ano 1974 a sociedade anónima co seu nome Jesús Alonso, S.A. (Jealsa).
No ano 1991 a sociedade adquiriu unha segunda planta de proceso. Na planta principal atópase centralizado o proceso de elaboración de conservas de atún, cunha capacidade de produción de 400 Tm. por día, sendo considerada polos expertos coma unha das máis modernas do mundo. A segunda planta produce os demais produtos da súa ampla gama.
En 1987, Jealsa foi a primeira conserveira española en introducir a sinxela apertura nas latas, iniciativa da que se contaxiou o mundo das conservas español.
En 1998, Jealsa introduce en toda a súa gama de produtos o aceite de oliva.
Outra vantaxe engadida é a incorporación do envase de aluminio en tódolos seus produtos, agás no atún, ofrecendo unha maior seguridade e facilidade no manexo e apertura de ditos envases.
Estas iniciativas, fan de Jealsa Rianxeira un punto de referencia obrigado no seu sector, e un exemplo de éxito no mundo da conserva a nivel europeo.
Instalacións
Conta cunha planta depuradora que combina dous procesos biolóxicos, cun dixestor anaeróbico e un reactor aeróbico, que non leva consigo ningún proceso químico. Ten unha capacidade de depuración de 850 m³/día.
Teñen en funcionamento unha planta de coxeración con sete motores de 5.000 CV. cada un, e que en conxunto xeran 24,9 MW e proporciona electricidade a 8.000 vivendas. Esta planta proporciona enerxía térmica e eléctrica á planta conserveira. Todo iso co compromiso coa contorna avalado polo Certificado de Calidade Medioambiental UNE EN-ISO14001:96.
As súas instalacións compleméntanse cunha planta frigorífica cunha superficie de 6.000 m2 e un almacén cunha capacidade para 10.000 palets.
Frota propia
A través da súa filial Sant Yago, teñen en funcionamento un buque atuneiro e un buque auxiliar. Tamén participan na compañía atuneira española Albaroca, S.A. Con este sistema asegúranse o aprovisionamento da materia prima.
Mercados internacionais
En Portugal comercializan ca marca Rianxeira, contando cunha cota de mercado do 8%, sendo a terceira do mercado. A súa distribución ponderada en hipermercados é do 100% e en supermercados do 64%. En Francia comercializan cas marcas Soluco la Mer, Chancerelle Frères e Rianxeira. Nos últimos anos acadaron un crecemento sostible do 40%.
Dende o ano 1996 manteñen relacións estables para a comercialización de marcas privadas no Reino Unido, Alemaña, Austria, Bélxica e Países Baixos.
No ano 2000 formalizouse unha joint venture con Star, creando a sociedade Mare Aperto, o que supuxo unha forte implantación no mercado italiano, acadando unha cota do 10%.
Cabe destacar que é provedor único de Mercadona para a súa marca Hacendado.
Par cranial
Os pares craniais ou nervios craniais son un conxunto de doce pares de nervios pertencentes ó sistema nervioso central.
Características
Diferenciánse doutros nervios en que non saen da medula espiñal. Estes nervios dirixen a información en dous sentidos: do sistema nervioso central a músculos ou glándulas, e dos diversos territorios cara ó sistema nervioso central. Certos autores falan dun décimo terceiro par cranial, pero é moi discutida a súa existencia.
Son os principais responsables das diferentes vías de sensibilidade.
Século XVI
século XV < século XVI > século XVII
Cendón, Erboedo, A Laracha
Cendón é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 11 mulleres.
Século XVI
Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1501 e o 31 de decembro de 1600.
Acontecementos importantes
Colonización de América
Batalla de Pavía
Armada Invencible
Merluccius
Merluccius é un xénero de peixes osteíctios mariños da orde dos gadiformes, o tipo da familia dos merluccíidos, que inclúe ás pescadas, especies de grande importancia comercial que se distribúen polo norte do océano Atlántico e o sur e leste do Pacífico.
Acatalepsia
A acatalepsia é un concepto filosófico, referido á incapacidade ou imposibilidade da mente para comprender ou concibir unha cousa.
Merluccius
Etimoloxía
O nome do xénero tipo deriva do latín medieval merlutius ou merluccius, do latín clásico merulis, -us ou merula, -ae, "merlo" (e tamén o nome de certo peixe), e lutius, -us, "lucio".
Acatalepsia
Os filósofos pirronistas, escépticos e mesmo a Academia de Platón afirmaban a existencia dunha acatalepsia absoluta: toda ciencia humana ou coñecemento non ía máis alá da aparencia e da verosimilitude. Filón de Lárisa pola contra negou nos seus últimos libros a existencia desa acaptalesia absoluta o que implicaba unha revisión radical da filosofía académica.
Merluccius
Descrición
Teñen dúas aletas dorsais cos primeiros raios espiñentos. A segunda aleta dorsal e a aleta anal cunha fendedura posterior. Carecen de barbelas no mento. A boca é grande, situada en posición terminal. Teñen dentes na parte dianteira do óso vómer, e a maioría das especies teñen os dentes longos e afiados. As escamas son pequenas, e de tipo cicloide.
Hábitat e forma de vida
As especies do xénero Merluccius son voraces depredadores que habitan na plataforma continental e na parte superior do noiro continental.
Hiperpaxinación
Nos sistemas operativos, denomínase hiperpaxinación (thrashing en inglés) á situación na que se utilizan unha cantidade crecente de recursos para facer unha cantidade de traballo cada vez menor.
Descrición
Usualmente, refírese a cando se cargan e descargan sucesiva e constantemente partes da imaxe dun proceso dende e cara á memoria principal e a memoria virtual ou espazo de intercambio. Nun estado normal, isto permite que un proceso bloqueado e non listo para traballar deixe lugar na memoria principal a outro proceso listo. Cando se produce a hiperpaxinación, os ciclos do procesador utilízanse en levar e traer páxinas (ou segmentos, segundo sexa o caso) e o rendemento xeral do sistema degrádase notablemente.
Orixe
O termo foi utilizado por primeira vez durante a época na que os sistemas operativos funcionaban sobre fitas magnéticas para describir o son que as fitas facían cando se lían e escribían datos a alta velocidade. Gran cantidade de computadores persoais de baixa gama non posúen memoria RAM abondo para os patróns de uso actuais.
Prevención
As formas de evitar a hiperpaxinación foron unha área importante de investigación nos anos 70 e desenvolvéronse varios algoritmos complexos pero efectivos. Estes baséanse na idea de intentar adiviñar as páxinas que van ser utilizadas proximamente, baseados na súa historia recente e utilizando como hipótese o principio de proximidade de referencias. Estes son os denominados Algoritmos de substitución de páxinas.
Dende un punto de vista máis práctico, pódese evitar a hiperpaxinación:
Agustín López Peña
Agustín López Peña, é un político galego.
Traxectoria
Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía do Irixo e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde por Coalición Galega nas municipais de 1983 con maioría absoluta.
Lena (homónimos)
Co nome de Lena podemos facer referencia a:
Adolfo de Abel Vilela
Traxectoria
A súa formación académica é polifacética. Fixo estudos técnicos e humanísticos en Lugo, Santiago e Madrid. É Oficial Industrial en Electrónica, Mestre Industrial na rama de Electricidade, Técnico de Radiodifusión en Programación, Enxeñeiro Técnico Agrícola en Explotacións Agropecuarias, graduado en Artes Aplicadas na especialidade de Cerámica, licenciado en Xeografía e Historia na especialidade de Arte Moderna e Contemporánea e doutor en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela.
Na súa faceta artística dedicouse especialmente á gravación e á estampación. A súa primeira exposición foi en 1966 na súa cidade natal, e ten presentado as súas obras en diversas galerías de Lugo, Madrid, Porto Rico, Montevideo e Nova York, entre outras.
Desde 1973 até a súa xubilación (en 2006) exerceu como profesor de Ciencias da natureza no Instituto Politécnico de Lugo.
En 1968 publicou o seu primeiro artigo en El Progreso, xornal no que, a partir daquela, colabora con asiduiade. Durante varios anos mantivo un programa de divulgación agrícola semanal e outro diario de historia da cidade Lugo, Siglo XIX, en Radio Popular de Lugo, así como outro semanal, Os galegos na historia, na Televisión de Galicia. Tamén foi un dos fundadores da revista técnica e de humanidades Fronte e Cocote.
En 1977 inicia a súa actividade política no seo de Alianza Popular, partido no que foi membro do Comité Rexional de Galicia e da Xunta Nacional. Nas primeiras eleccións autonómicas (1981) encabezou a lista da provincia de Lugo, desempeñando o cargo de presidente da comisión de Educación e Cultura. Tamén foi delegado da consellería de Cultura en Lugo (1986). En 1987 abandona AP e ingresa en Coalición Galega, partido do que foi secretario xeral (1991-1993) Tras a conversión de CG nunha forza testemuñal organizou a súa propia formación política, a Converxencia Nacionalista Galega da que foi secretario xeral (1993-1995), abandonando definitivamente a política neste último ano. Tamén foi director xeral de Política Lingüística (1987-1989).
Publicacións
Ten publicados 43 artigos de temas de historia da arte, 644 sobre historia da cidade de Lugo, e autor de 35 libros e colaborou en 22 máis con outros autores. Son numerosos os artigos e conferencias sobre temas artísticos, históricos e antropolóxicos publicados na prensa e en revistas especializadas, así como en Grial. Os temas tratados na maioría destas publicacións son a muralla de Lugo, e aspectos históricos, artísticos e urbanísticos desta cidade desde o medievo ata a actualidade. O 16 de decembro de 1994, a Real Academia da Historia elixiuno académico Correspondente.
Jaime Sousa
Traxectoria
Concelleiro en Cartelle dende 1987. En 2014 foi elixido presidente do PP de Cartelle. Logo da dimisión da alcaldesa Carmen Leyte en 2017, foi elixido alcalde de Cartelle. Nas eleccións municipais de 2019, revalidou a maioría absoluta.
El Doctor Garrido
Historia e características
Bisemanario literario en clave humorística, apareceu en outubro de 1876. Fundado e dirixido por Faustino de Orantes, editábase na imprenta de El Telegrama. Aínda se publicaba en decembro de 1876.