cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuns, Coristanco
San Vicenzo de Cuns é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 243 habitantes, sendo 120 homes e 123 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 379 habitantes (192 mulleres e 187 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 412 habitantes.
Na parroquia existe unha lagoa que segue mantendo o seu encanto a pesar de que parte da súa contorna está nun estado de abandono.
Toponimia
Non dispoñemos de información para os topónimos de Cuns, Albres, Moucos e Sordíns. Para os demais lugares séguense as ideas propostas, basicamente, por Fernando Cabeza Quiles. A Balsa: este nome ten unha orixe prerromana cun primeiro significado de sitio ou valgada encharcada e máis tarde relacionado co de caixa, dorna embarcación. Tamén propón a idea de que estea relacionada cun oco de terreo que se enche de auga. Desde logo que a auga alí non escasea. A Gandriña tería certa relación cun terreo inculto e pedregoso. O diminutivo -iña fai alusión a un pequeno tamaño. O Igrexario alude aos predios dependentes ou propiedade da Igrexa. O Pazo da Trabe: Pazo viría do termo latino palatius, relacionado con casas ou mansións señoriais; o segundo termo, na actualidade, ten o significado de elemento sustentador da teitume dunha casa. O Pazo Vello: a explicación iría no senso do topónimo anterior e faría alusión a un pazo máis antigo. Rial: o máis probable é que proceda da voz regale, derivada de rego, e faría referencia a pequenas correntes de auga. O Rueiro podería estar relacionado cunha rúa estreita e de pouca importancia.
Anthony Burgess
John Anthony Burgess Wilson, nado en Manchester o 25 de febreiro de 1917 e finado o 25 de novembro de 1993, foi un escritor británico do século XX. Alén das súas dotes como novelista, tamén destacou por ser compositor, lingüista, profesor e periodista.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia católica de clase media. O seu pai era pianista e a súa nai morreu cando Burgess tiña apenas 2 anos de vida. Na década dos corenta fixo o servizo militar inglés en Xibraltar, en plena segunda guerra mundial. Despois da guerra, Burgess traballou para o Servizo Colonial británico na illa de Borneo e en Malaisia como responsábel educativo. Neses anos foille diagnosticado un tumor cerebral, que o afastou un pouco do que estaba a facer e acercouno á literatura.
Dentro da súa produción literaria podemos destacar a novela A Clockwork Orange (A Laranxa Mecánica) do 1962, que foi levada ao cinema polo director Stanley Kubrick no ano 1971. Esta obra destaca pola sátira social que fai o propio autor, e pola introdución dunha xerga xuvenil inventada polo propio Burgess (o nadsat), que toma gran parte dos termos de linguas eslavas, das que Burgess era coñecedor.
No ano 1993 Anthony Burgess morreu dun cancro de pulmón.
Atol Lae
Lae é un atol de 20 illas, forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall, Océano Pacífico. A superficie total é de 1´4 km² e a lagoa interior abarca 17´7 km². Atópase aproximadamente a converter 47 km. ao leste de Ujae. A poboación do atol ascende a 319 persoas aproximadamente.
Historia
Lae foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, Lae quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. Forma parte da República independente das Illas Marshall desde 1986.
Erbecedo, Coristanco
San Salvador de Erbecedo é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 665 habitantes (312 mulleres e 353 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 889 habitantes. Segundo o IGE, en 2004 a súa poboación era de 829 habitantes (426 mulleres e 403 homes).
Patrimonio
Esta parroquia conta cun total de tres igrexas, das cales dúas seguen en uso. A primeira delas está situada no lugar do Campo, e úsase para facer a misa pola Virxe da Saleta. Case ao lado desta está unha que é máis antiga e que está en desuso dende practicamente a fin da guerra civil española. A pouco menos de 200 metros desta última encóntrase a máis nova e a que se usa para a misa de todos os domingos, e xeralmente para enterros e defuncións.
Xeralmente nos días de festa adórnase o cruceiro situado no lugar do Campo, ao igual que a primeira igrexa.
Partido Comunista Francés
O Partido Comunista de Francia (Parti Communiste Français, PCF) é un partido político francés de esquerdas, membro do Partido da Esquerda Europea.
Historia
O PCF foi fundado no Congreso de Tours, no ano 1920, como consecuencia da escisión no seo da Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO) entre os partidarios da II Internacional (da cal formaba parte a SFIO) e os partidarios da III Internacional (maioritarios e favorábeis á Revolución Rusa e ó bolxevismo). Estes últimos fundaron a Sección Francesa da Internacional Comunista (SFIC), que se convertería posteriormente no actual Partido Comunista Francés.
O PCF presentou candidatos as eleccións para presidente da república francesa:
Situación a principios do século XXI
A secretaria xeral do PCF ocupa a deputada Marie-George Buffet dende o ano 2001. Foi elixida para este cargo despois da marcha do antigo secretario xeral Robert Hue e logo reelixida no 33º congreso nacional do partido o 26 de marzo de 2006.
O Partido Comunista Francés atópase na oposición, aínda que durante a cuarta e a quinta repúblicas participou en varios gobernos.
Despois das eleccións de marzo do 2008 o PCF goberna dous departamentos, o Val do Marne na Illa de Francia e o Allier na rexión de Auvernia, perdendo o goberno "histórico" do departamento da Sena-San Denis. Trátase dos departamentos de Sena-San Denis e Val do Marne, os dous na rexión de Illa de Francia. O PCF ocupa a presidencia destes dous departamentos grazas ó apoio recibido por parte dos outros partidos políticos de esquerda presentes nos Consellos Xerais, xa que en ningún caso dispón da maioría absoluta.
Petr Kouba
Petr Kouba, nado en Praga o 28 de xaneiro de 1969, é un exfutbolista checo. Xogaba de porteiro e foi internacional coas seleccións de Checoslovaquia e República Checa.
Traxectoria
Na tempada 1996–97 fichou polo Deportivo da Coruña, sendo o porteiro suplente de Jacques Songo'o. Nese ano xogou 4 partidos, debutando na Liga o 19 de xaneiro de 1997, na xornada 19, no empate contra o Real Valladolid (1–1) no Estadio José Zorrilla.
Na tempada 1999–00 foi contratado novamente polo Deportivo, campaña na que o equipo coruñés acadou o título de Liga e no que Kouba participou en 2 partidos.
Selección nacional
Xogou con Checoslovaquia e despois coa República Checa, xogando entre ambos un total de 40 partidos entre 1991 e 1998.
Parada, Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Parada é un lugar da parroquia de Seoane do Courel, no concello lugués de Folgoso do Courel, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, no 2008 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 14 habitantes con respecto ao ano 1999.
Neste lugar está a casa museo de Uxío Novoneyra.
Olivier Besancenot
miniatura|dereita|Besancenot en 2005 Olivier Besancenot, nado o 18 de abril de 1974 en Levallois-Perret (Altos do Sena), é un persoeiro da política francesa, enmarcado nos grupos de ideoloxía de extrema esquerda. Carteiro de profesión, foi candidato da Liga Comunista Revolucionaria (LCR) para as eleccións presidenciais de 2002 e 2007, onde recolleu respectivamente 1.210.562 e 1.498.581 votos.
Dende a súa creación, é un dos dirixentes do Novo Partido Anticapitalista (NPA).
Wendy Carlos
Wendy Carlos, nada como Walter Carlos o 14 de novembro de 1939 en Pawtucket (Rhode Island) é unha compositora de música electrónica estadounidense. Carlos foi unha das primeiras intérpretes famosas de música electrónica que usaron sintetizadores. Gañou gran popularidade a nivel internacional tras o seu traballo con Kubrick, coa música feita para A Clockwork Orange ou The Shining.
Tuy
Tuy é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Houndé.
Cova Les Trois-Frères
A gruta de Les Trois-Frères é unha cova decorada do Paleolítico Superior na que foron descubertas numerosas figuracións parietais que datan do período Magdaleniano. Forma parte da rede de cavernas decoradas da rexión pirenaico-cantábrica.
miniatura|Reprodución dun dos saltóns representados na cova.
Situación
Está situada en Francia, na rexión de Mediodía-Pireneos, no departamento de Ariège, no concello de Montesquieu-Avantès. Localizada a unha altitude de 465 m, é veciña da cova de Tuc d'Audoubert, gruta prehistórica da mesma época na que apareceron numerosos obxectos de arte moble, e coa cal forma un complexo cavernario, debido en parte ao río Volp.
Historia arqueolóxica
A gruta debe o seu nome aos tres irmáns (o francés trois frères equivale ao galego tres irmáns) Max, Jacques e Louis, fillos do conde Henri Bégouën, que descubriron a entrada da cova o 20 ou 21 de xullo de 1914.
Tapoa
Departamentos
miniatura|esquerda|Departamentos de Tapoa. A provincia divídese en oito departamentos:
Cova Les Trois-Frères
Representacións humanoides
Les Trois-Frères é célebre entre outros detalles pola representación parietal de tres seres semihumanos semianimais, moi raros na arte rupestre, pero dos que existen exemplos noutros sitios arqueolóxicos, pero quizais non tan vigorosos.
O "Pequeno Bruxo"
O primeiro presenta simultaneamente as características dun humano e dun bisonte. Ten sido denominado o "pequeno bruxo con arco musical" (petit sorcier avec l'arc musical), interpreta que é un instrumento tubular de vento, pois semella tocar ese instrumento. A figura humanoide, duns 30 cm de altura, ten cabeza de bisonte, pernas humanas e brazos terioformes con mans coma pezuños. Semella avanzar bailando, por tras de animais híbridos: un cervo de patas talvez de palmípedo e un bisonte con cuartos traseiros de cérvido femia, e que vira a cabeza cara atrás tal se mirase o bruxo.
O bisonte-humanoide
Trátase dunha representación moi próxima ao "Pequeno Bruxo", apenas a 1 m de distancia. A figura mostra cabeza (virada para o lombo) de bisonte aínda que a testa é humana, cuartos traseiros e xeonllo humanos, pezuños outra vez de bisonte e sexo humano.
O "Gran Bruxo"
miniatura|Reprodución da imaxe do "Gran Bruxo". Para o segundo, as interpretacións sucesivas téñeno identificado como un bruxo a practicar un rito máxico e ten sido alcuñado como o "Gran Bruxo", ou, alternativamente, un deus dos animais, polo que foi denominado o «deus cornudo» (le dieu cornu) , ou mesmo foi visto como un xamán en transe.
O Gran Bruxo está situado no máis fondo da gruta, nun paso estreito e disimulado, pero sobre unha altura dominante da bóveda de 4 m. Mide uns 75 cm de altura, realizado con técnica de gravado e pintura negra. Figura con cabeza de cérvido con poderosa cornamenta, cara como de moucho, orellas de lobo e barba de rebezo. Os brazos, en actitude semierguida, son de oso, mentres ao tempo porta un rabo de cabalo ou de raposo. Só as pernas, o órgano sexual e a disposición o identifican como humano. Para Giedion, que o chama "o feiticeiro", está a executar unha danza ritual de encantamento, e polo seu disfrace multianimalístico o compara co debuxo dun xamán tungús siberiano, realizado en 1705, que reproduce, que vai vestido con toucado de hastas de cervo, pés e mans con poutas de oso e cuberto o corpo cunha pel indeterminada, ao tempo que danza e toca un tambor. A Giedion chámalle atención a barba incipiente do xamán tungús, e acaba por se preguntar se estamos ante as orixes do xamanismo, aínda que asegura que faltan os elos intermedios na cadea do tempo entre unha e outra época.
Gomeru
Gomeru é un grupo musical asturiano xurdido en Oviedo no ano 2004. O seu estilo musical achégase ó punk rock, mais tamén teñen influencias doutros estilos como o rock, o ska, o hardcore ou o funk. Caracterízanse por cantar en asturiano e por incluír a gaita asturiana como instrumento tradicional nas súas cancións. É un dos principais grupos musicais impulsores da lingua asturiana na escena musical alternativa asturiana.
Illa de Santa Cruz
Illa de Santa Cruz (Illa do Castelo) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada fronte á vila do Porto de Santa Cruz (na parroquia de Liáns, concello de Oleiros). Ten 1,9 hectáreas de superficie. É redonda e lixeiramente montuosa, cuberta de arboredo e xardíns, é unha illa de marea aínda que agora está unida á terra por unha ponte de madeira.
Historia e características
Na illa levántase un castelo, o Castelo de Santa Cruz, mandado construír polo capitán xeneral Diego das Mariñas no ano 1594. O porto coruñés estaba ben defendido polos de Santo Antón e San Diego, pero no ano 1589 a Armada inglesa, mandada por Francis Drake, puido chegar tranquilamente ata o fondo da baía e desembarcar en Oza para iniciar o asalto da Coruña. Isto puxo en claro a necesidade de completar a defensa da baía e de construír unha nova fortaleza na illa de Santa Cruz.
En 1640 termináronse as defensas do castelo, que foi dotado con boas pezas de artillería. Unha delas, chamada o canón Barranco, alcanzaba os 10 quilómetros (a distancia en liña recta do castelo de Santa Cruz ao de Santo Antón é de catro quilómetros). No século XIX, perdido o seu valor estratéxico, foi adquirido polo xeneral Cavalcanti, quen estaba casado cunha filla de Emilia Pardo Bazán. Levantou no corpo central un pazo para vivenda, pero, ao non ter descendencia, legou a fortaleza en 1938 á Arma de Cabalería, que o utilizou como residencia estival de orfos de militares.
Hoxe está dedicado á investigación e divulgación científica: é sede do Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia (CEIDA).
Mikel Erentxun
Mikel Erentxun Acosta, nado en Caracas (Venezuela) o 23 de febreiro de 1965, é un cantautor vasco, máis coñecido como Mikel Erentxun. Residente en Donostia dende 1973, foi o vocalista de Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo (e anteriormente Juan Ramón Viles) antes de comezar a súa carreira en solitario.
Traxectoria
Mikel Erenchun foi o vocalista do grupo Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo e anteriormente con Juan Ramón Viles. Editaron o seu primeiro álbum titulado Por tierras escocesas en 1985, e estiveron en activo até o ano 2001, no que publicaron Crepúsculo, conformando un dos grandes grupos dos anos oitenta. Fixeron varias recompilacións dos seus grandes éxitos, e tamén lles fixeron o disco tributo Cien gaviotas donde irán… un tributo a Duncan Dhu, no que colaboraron, entre outros, Los Secretos, La Cabra Mecánica, Carlos Goñi, Amaia Montero, Leiva, Andrés Calamaro, Hombres G e Álex Ubago.
En 2013, Duncan Dhu volveron á escena co álbum de estudio El duelo e o álbum recompilatorio 1, facendo unha nova xira por España e o estranxeiro.
Ponte da ría de Betanzos
A ponte da ría de Betanzos é un viaduto da AP-9 que une os concellos de Bergondo e Paderne sobre a ría de Betanzos.
Descrición
A ponte foi construída para o aceso da autoestrada AP-9 Guísamo-Ferrol. A ponte é de peaxe.
Ocre
miniatura|280x280px|Ocres naturais de diversas cores no «carreiro dos ocres» de Rousillon, [[Francia. Este lugar é unha antiga canteira de ocres.]] miniatura|350x350px|Colección de ocres de varios tons. miniatura|280x280px|Pigmento ocre, ocre dourado e ocre avermellado. Ocre (do latín ojra, e este do grego ὤχρα, ojra, de ὠχρός, ojros, ‘amarelo’) é o nome da cor amarela escura ou amarela tirando a vermella típica da arxila da cor do óxido de ferro e de distintas tonalidades que adoita adoita ser amarelada, alaranxada ou avermellada.
«Ocre» é tamén a denominación da cor dos minerais terrosos amarelados produto da oxidación de menas metalíferas onde non intervén o ferro, como o ocre de antimonio, de bismuto ou de níquel.
Composición e características
esquerda|miniatura|250x250px|Pequeno regato portador de ocre, en [[Polonia.]] Xeoloxicamente, os ocres son depósitos secundarios que poden aparecer constituíndo o solo, ou como camadas superficiais e altamente oxidadas de menas dalgún mineral impregnadas cunha substancia pigmentada daquel; polo xeral esas substancias son óxidos ou hidróxidos de ferro. O miúdo tamaño das partículas pigmentadas do ocre permite pulverizalo até un grao moi fino sen que perda a súa cor.
Dentro dos ocres naturais, os vermellos conteñen hematita, mentres que os amarelos ou «limonitas» conteñen goethita ou minerais do grupo da xarosita. Polo común preséntanse mesturados con cuarzo, arxilas, xeso, micas, feldespatos etc., aínda que tamén os hai sumamente puros.
O óxido e o hidróxido de ferro están presentes na maioría dos ocres asociados a menas de ferro e de cobre, que constitúen depósitos primarios. Os depósitos secundarios, que son os solos ricos en óxido e hidróxido de ferro, poden cubrir grandes extensións, pero o ocre que conteñen adoita ser menos puro. Tamén as augas subterráneas ricas en ferro poden dar lugar á formación de ocre ao se filtraren cara a zonas húmidas, brañas, lagos e cursos de auga efémeros. Nun sentido amplo, os solos ricos en óxidos de ferro son tamén ocres, e poden ser utilizados como fonte do pigmento.
Ocres non ferrosos
Desde o punto de vista da clasificación dos pigmentos, os ocres son xeralmente os de óxidos de ferro, pois os de óxido de manganeso considéranse parte do grupo das terras de Siena e sombras naturais. Os ocres que resultan da oxidación doutras menas metalíferas tamén son tecnicamente ocres, pero teñen pouca aplicación como pigmento e son menos frecuentes.
Propiedades
Os ocres teñen excelentes propiedades como pigmentos: son estábeis e resistentes á luz, á humidade e á lixivia, aínda que vulnerábeis aos ácidos. Non son tóxicos.
Kénédougou
Kénédougou é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Orodara.
Valpaços
miniatura|300px|Igrexa parroquial de Valpaços. Valpaços é unha cidade portuguesa do distrito de Vila Real, rexión Norte, subrexión do Alto Tras os Montes, comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, e da antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro, que contaba con 4 539 habitantes segundo o censo de 2011.
Xeografía
É sede dun municipio que abarca 548,74 km² de superficie, e cunha poboación de 16 882 habitantes en 2012. subdividido en 25 freguesías.
O municipio limita ao noroeste con Chaves, ao leste por Vinhais e Mirandela, ao sur por Murça e ao oeste con Vila Pouca de Aguiar.
Foi creado en 1836 por desmembramento do municipio de Chaves.
Freguesías
miniatura|400px|Freguesías do concello de Valpaços. Desde a reorganización administrativa de 2012/2013, o concello de Valpaços está dividido nas seguintes 25 freguesías:
Orixe
A actual cidade de Valpaços remóntase ao primeiro período da nacionalidade (séculos XII-XIII).
Topónimo
Os primeiros documentos escritos que citan a Valpaços datan do século XII. O topónimo ten orixe anterior. A freguesía comezaría por ser un pequeno reduto habitado por nobres e familias señoriais, atraídas por un conxunto de privilexios tendentes a poboar aquela rexión, tan próxima ao Reino de León e Castela.
Antigamente, "Vale de Paço" (e despois "Vale de Paços" até o século XIX) teñen raíces talvez mesmo na prenacionalidade, o que non é de estrañar nun territorio como o deste concello en que a arqueoloxía é notábel desde a época do Imperio romano, e a toponimia, especialmente a antroponímica de filiación xermánica, tan exuberante, constitúe o mellor documento do poboamento prenacional do territorio.
Guerra da Patuleia
miniatura|280px|Tropas aplican vergalladas a un popular ("setembrista") durante a [[Patuleia.]] O acontecemento máis importante da historia de Valpaços deuse seguramente a mediados do século XIX.
O 16 de novembro de 1846, durante a Guerra da Patuleia, enfrontáronse en Valpaços as tropas rivais ("cartistas" e "setembristas"). O movemento, que comezara de forma espontánea e que nun principio tiña características eminentemente populares, pasou nese momento a tomar implicacións políticas. Cerca de dúas decenas de mortos marcaron o paso por Valpaços dunha batalla, que despois proseguíu por terras de Murça.
Akureyri
Akureyri é unha cidade situada no norte de Islandia, ao fondo do fiorde de Eyjafjörður arrodeada de montañas, Súlur a 1 213 metros sobre o nivel do mar, e Hlíðarfjall a 1.116 metros, é o segundo centro urbano despois da área de Reiquiavik; segundo o censo de 2021 tiña 19 219 habitantes.
Historia
Helgi Magri Eyvindarson, procedente de Noruega asentouse na área no século IX, aínda que a primeira mención de Akureyri data do ano 1562 cando unha muller foi condenada aquí por adulterio. No ano 1602 os daneses estableceron un posto comercial, aproveitando o porto natural e por ser a rexión circundante boa para a agricultura.
O asentamento permanente comezou no ano 1778 e o rei de Dinamarca concedeulle a Akureyri o status de cidade en 1786. Á cidade foille concedido un foro municipal para favorecer a consolidación dos asentamentos permanentes en Islandia, en 1836 perdeu a súa licenza como posto comercial pero foille de novo concedido en 1862, co que comezaron a aparecer numerosas pequenas industrias derivadas dos produtos agrícolas, aumentando no século XX co éxodo do campo á cidade. Dende 1990 as industrias pesqueiras veñen desprazando ás manufacturadas e os ingresos procedentes do turismo aumentan ano a ano.
A Universidade de Akureyri fundouse en 1987.
Yūki Yamada
Yūki Yamada (en xaponés 山田 裕貴), nado en Nagoia o 18 de setembro de 1990, é un actor xaponés.
Traxectoria
Logo de rematar o instituto, entrou na academia da Watanabe Entertainment para se converter nun actor. En 2010 presentouse á audición para elixir os compoñentes da banda pop D-Date, malia non saír elixido, polos seus resultados puido pasar á categoría D-Boys, formada por actores e para alén pasou a formar parte da axencia de talentos Watanabe. Finalista na audición dos D-Boys, integrouse en decembro de 2010 no grupo de actores D2. En 2011 debutou como actor encarnando a Joe Gibken na serie Kaizoku Sentai Gokaiger e en xuño de 2012 actuou na serie D×TOWN. En outubro de 2013 entrou a formar parte de pleno dereito dos D-Boys ao se integrar neste grupo D2. En 2014 protagonizou o seu primeiro filme, Raivu, unha fita de terror dirixida por Noboru Iguchi. En 2016 pola súa actuación na obra teatral Miyamoto Musashi de Shiro Maeda foi candidato aos premios de teatro Yomiuri. En 2017 encarnou a Okita na serie de Netflix Itou-kun A to E. En 2019 deulle vida a Yukijirō Obata na serie matinal (asadora) Natsuzora.
Random Forest
Random Forest é un metaalgoritmo de aprendizaxe automática (Machine Learning) deseñado como unha modificación substancial da idea de empaquetado (bagging) que constrúe unha gran colección de árbores sen correlación para posteriormente calcular a súa media. Para a súa aplicación na maioría de problemas, a resolutividade do Random Forest é similar á do algoritmo de empaquetado, coa suma de que son máis sinxelos de adestrar e parametrizar. Como consecuencia, a súa popularidade é alta e desenvólvense en multitude de módulos de aprendizaxe automática.
Definición de Random Forest
A idea principal no metaalgoritmo de empaquetado é o cálculo da media sobre moitos modelos de ruído non distorsionados ou simplificados. As árbores, en informática, son candidatas ideais para emular a idea de empaquetado, posto que capturan complexas interaccións nas estruturas de calquera conxunto de datos dado. Así mesmo medra con suficiente profundidade para evitar calquera distorsión ou simplificación (bias). Sumado a que as árbores adoitan asociarse a grandes cantidades de ruído, benefícianse enormemente da limpeza a través do cálculo da media. Así mesmo, dado que cada árbore xerada por empaquetado ten idéntica distribución, espérase que a media de varios deles B achegue os mesmos resultados que a media individual.
A media de B variábeis aleatorias, cada unha cunha varianza de σ2 aporta unha varianza total de 1/Bxσ2.
Random Forest introduciuse baixo está definición por Leo Breiman en 2001, aínda que a maioría das ideas presentábanse dispersas na literatura con anterioridade. Notabelmente Tin Kam Ho en 1995 introduciu o termo, e usouno parcialmente sobre subconxuntos aleatorios de características atopadas en común nun conxunto de datos.
Jerome H. Friedman en 2007 probou que incrementando e calculando a media de mostras de tamaño N/2 aproxímase (en consideracións de bias e varianza) á idea de empaquetado, así como usar mostras menores que N reduce a varianza aínda máis (a través do proceso de decorrelación).
Fórum Universal das Culturas 2004
miniatura|300px|Vista aérea do Fórum O Fórum Universal das Culturas 2004 ou Fórum de Barcelona 2004 foi a primeira edición do Fórum Universal das Culturas, que se organizou entre o 9 de maio e o 26 de setembro de 2004 en Barcelona (España). A idea de organizar este evento xurdiu en 1996, cando o entón alcalde de Barcelona, Pasqual Maragall propuxo a celebración dun grande acontecemento cultural durante o ano 2004. En novembro do ano 1997 a 29ª Conferencia Xeral da Unesco aprobou o proxecto do Fórum Barcelona 2004 por unanimidade. Durante este período traballouse na definición do acontecemento e do recinto onde este debía celebrarse. O orzamento foi de 324 millóns de euros.
Ao longo dos 141 días que durou dito evento, o recinto do Fórum recibiu a visita de 3 323 123 persoas. A pesar de que durante as últimas semanas, tivo que pechar portas algúns días pola excesiva afluencia de público, o cómputo final de visitas estivo por baixo das estimacións iniciais, que calculaban cinco millóns de visitantes. No conxunto de actividades do Fórum, tanto dentro como fóra do recinto, participaron máis de seis millóns de persoas.
As actividades celebradas fóra do recinto e que máis persoas mobilizaron foron o Entroido de Carlinhos Brown e o Festival do Mar, unha gran concentración de veleiros que foi acompañada de actividades diversas.
Conferencias e participantes
miniatura|300px|Espectáculo "Mover el mundo" Contou coa participación de 246 ONGs, entre as que destacan Save the Children, Manos Unidas e Oxfam Intermón, así como tamén de axencias da ONU e organismos internacionais, como a UNESCO, ACNUR, UN-HABITAT e o Comité Internacional da Cruz Vermella. Estas organizacións colaboraron na instalación dalgunhas exposicións e de tendas de comercio xusto.
Os congresos e conferencias contaron con máis de 2.400 relatoras, todos eles personalidades do mundo político, cultural, espiritual e científico, destacando a presenza de varios premios Nobel. Algúns dos participantes máis coñecidos foron Mikhail Gorbachev, Luiz Inácio Lula da Silva, Angelina Jolie, Rigoberta Menchú, Carlos Fuentes, José Saramago, Salman Rushdie, Pedro Duque, Lionel Jospin, Romano Prodi, Valéry Giscard d'Estaing, Frank Gehry ou Felipe González. Os principais congresos que se celebraron foron o Parlamento Mundial das Relixións e o Festival Mundial da Mocidade. Tras finalizar o Fórum elaborouse unha carta onde se recolleron as principais ideas xurdidas destas conferencias, que se deu a coñecer como Declaración de Barcelona, así como tamén todas as propostas xurdidas nunha listaxe de compromisos e acordos.
No que refire aos discursos de inauguración e clausura do Fórum Barcelona 2004, interviñeron o rei de España, Xoán Carlos I; o Presidente do Goberno de España, José Luis Rodríguez Zapatero; o director xeral da Unesco, Koichiro Matsuura; o Presidente da Generalitat de Cataluña, Pasqual Maragall; o alcalde de Barcelona, Joan Clos; e o alcalde de Sant Adrià de Besòs, Jesús María Canga. A cerimonia de clausura contou coa participación de altos representantes da política mexicana, que tomaron a substitución do Fórum, para a celebración no ano 2007 da segunda edición na cidade de Monterrey.
As Rozas, O Pereiro, Alfoz
As Rozas é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres).
José Luis Sánchez Bravo
José Luis Sánchez-Bravo Solla nado en Vigo en 1954 e finado en Hoyo de Manzanares o 27 de setembro de 1975, foi un dos últimos membros de grupos armados antifranquistas aos que se lles aplicou a pena de morte, foi fusilado.
Traxectoria
Residente en Madrid, estudaba Física e militaba tamén na Oposición Sindical Obrera. Conñeceu nun restaurante de Cuatro Caminos, de maneira casual, ao soldador Ramón García Sanz. Detido, foi acusado de estar implicado no atentado que custou a vida ao tenente da Garda Civil Antonio Pose Rodríguez o 16 de agosto de 1975. En setembro de 1975 ditáronse once penas de morte. O Consello de ministros do venres 26 de setembro indultou seis das penas de morte e denegou o indulto doutras cinco, entre elas a de José Luis Sánchez-Bravo Solla. Houbo varias protestas de avogados no Colexio de Avogados de Barcelona e realizáronse xestións coa Santa Sé.
O 27 de setembro de 1975 foron executados José Luis Sánchez Bravo, José Humberto Baena Alonso e Ramón García Sanz, militantes do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) e os militantes de ETA Jon Paredes Manot (Txiki) e Angel Otaegi. Foron as últimas execucións do réxime franquista, pouco antes da morte do dictador. Estas mortes levantaron unha onda de protestas e condenas contra o goberno de España dentro e fóra do país, tanto a nivel oficial como popular.
Fórum Universal das Culturas 2004
Recinto
Sobre os edificios esténdese unha inmensa praza de 16 hectáreas, a segunda máis grande do mundo, que ocupaba a maior parte do recinto do Fórum. Alí desenvolvéronse as principais actividades do acontecemento. A praza esconde no seu subsolo unha estación depuradora e dispón de tomas de servizos e dunha rede de fibra óptica que permite a celebración de grandes actos. Tras a celebración do evento foi construída unha estrutura con paneis de captación solar, que se suman a outra gran placa solar fotovoltaica, xa construída, situada nun dos extremos da chaira. Ademais, este espazo levántase parcialmente sobre terreo gañado ao mar. Por estes motivos, esta praza foi galardoada co premio ao mellor Hiper-Proxecto na Bienal de arquitectura de Venecia.
O recinto do Fórum ocupaba tamén un gran porto deportivo que acolleu diversas exposicións, zonas de xogo, carpas de circo, un cabaret e zonas de restauración. Neste espazo atopábase a exposición estrela do Fórum, "Os Guerreiros de Xi'an" e o espectáculo inaugural, que se repetiu cada noite.
José Luis Sánchez Bravo
Reclamacións legais
A súa muller, Silvia Carretero, tiña 21 anos e estaba embarazada cando foi detida e torturada pola Garda Civil en Badaxoz pola súa militancia na Federación Universitaria Democrática Española (FUDE), a sección universitaria do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP). Foi ingresada na cadea de Yeserías de Madrid sen xuízo, ata que, grazas a un informe médico e debido ao seu embarazo, quedou en liberdade provisional. Carretero refuxiouse en París, onde tivo unha filla. Non regresou a España ata 1976. Trinta e cinco anos despois, decidiu denunciar o caso de Sánchez Bravo e o seu para esixir que se declarase ilegal ao tribunal que condenou a morte ao seu home. A demanda fora desestimada anteriormente.
Fórum Universal das Culturas 2004
Recinto
Finalmente, constituíano dous parques e unha zona de baños, formada por diversas piscinas de auga do mar. Un dos parques, deseñado polo prestixioso arquitecto español Alejandro Zaera Polo, aproveita o desnivel que hai entre a praza e o mar para xerar un sistema de dunas artificiais onde se integran dous auditorios ao aire libre, que acollían dous dos principais espectáculos do Fórum.
Actualmente o recinto do Fórum pretende compaxinar a súa actividade congresual e de negocios, coas actividades lúdicas e turísticas. A miúdo, cualificouse este espazo de frío pola gran magnitude deste e pola imposibilidade de plantar vexetación na chaira, debido á presenza dunha estación depuradora no subsolo. Con todo, varios dos seus espazos e edificacións recibiron diversos premios de arquitectura e deseño, e o conxunto da operación urbanística está valorada de forma moi positiva polos expertos.
Sōsa
Sōsa (匝瑳市, そうさし, Sōsa-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 101,78 km² e a poboación de 40.685 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 400 h/km².
O concello de Sōsa limita cos concellos de Yokoshibahikari, de Tako, de Katori e de Asahi.
Historia
A cidade de Sōsa foi fundada pola fusión do concello de cidade de Yōkaichiba e o concello de vila de Nosaka do distrito de Sōsa en 23 de xaneiro de 2006.
1.5KS35000
1.5KS35000 ou Recruit XM19 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado como acelerador no foguete experimental Recruit e derivados, como o Astrobee 1500.
Características
Os motores 1.5KS35000 eran fabricados por Thiokol e funcionaban alimentados con propelente sólido. Tiñan un pulo de 156,0 kN.
Club Firrete
miniatura|Monumento en [[Pontedeume aos piragüistas do Eume]]
O Club Firrete é un club de piragüismo da vila de Pontedeume. O nome de Firrete fai referencia á andoriña de mar, de pescozo negro, coñecida de entre outros nomes como Carrán, Pirrín, e que só na ría de Ares recibe o nome de Firrete.
O club ten equipos masculinos e femininos en tódalas categorías e é, sen ningunha dúbida, o club deportivo eumés que máis éxitos acadou. En 1993 e como recoñecemento á súa traxectoria, o concello de Pontedeume dálle o nome do club a unha rúa e eríxelle á entrada da ponte do Eume un monumento conmemorativo.
Historia
O nacemento do Club Firrete ten moito que ver coa Baixada do Eume, cuxa primeira edición se remonta ao ano 1967. En 1968, con motivo da celebración da segunda edición, unha embarcación K-2 que lle rompe a un dos equipos participantes, é abandonada nos baixos da Casa do Concello de Pontedeume. Un grupo de rapaces eumeses conseguen que o alcalde da vila lles ceda a K-2. A reparación lévana a cabo no baixo do local da OJE (actual Casa da Xuventude), e na primavera de 1969 xa están dando as primeiras paladas. Deste xeito nace o Club Breamo OJE, sendo o seu primeiro presidente Jesús Fornos Ríos. A 3ª Baixada do Eume celebrada ese ano xa conta con representación do club, que consegue financiar xa a 5ª edición. A partir dese momento pasa a organizar a Baixada. O nome de club Breamo OJE mantense ata 1972, segundo os datos que constan na Federación Galega de Piragüismo.
En 1973, ao desligarse da OJE, pasa a chamarse Club Firrete continuando Jesús Fornos como presidente. Xa nese mesmo ano os piragüistas Gómez e Couce formaron parte da Selección Galega de Pista dese ano na K-4 Júnior do Campionato de España por Federacións, confirmando a gran progresión do piragüismo eumés neses primeiros anos de andaina.
O nome xa non sufrirá máis variacións agás as derivadas de patrocinios de empresas (tal é o caso do nome Autopistas del Atlántico-Firrete que tivo durante algúns anos) ou a ampliación do nome, que na actualidade é Club Náutico Firrete.
Onde si houbo moitos cambios foi na sede. Mesmo estivo durante algún tempo no veciño concello de Cabanas. Actualmente estase a construír unha nova sede no porto de Pontedeume.
Padexeiros
miniatura|Padexeiros do Firrete adestrando no [[río Eume]] Varios piragüistas foron campións de Galicia e de España individuais e de embarcacións de equipo, tamén estes e moitos outros teñen formado parte das Seleccións Galega e Española e contribuído ás vitorias das mesmas nos distintos campionatos nas que participan.
Sirva como exemplo que no campionato de España de 2011 acadou cinco títulos de campión de España e un total de l7 medallas, que lle serviron para proclamarse subcampión de España, igualando en número de preseas aos campións, o club Tudense de Tui.
Música country de Australia
dereita|miniatura|[[Slim Dusty, o artista country australiano máis vendido.]] A música country de Australia forma parte da música de Australia. Existe un amplo abano de estilos, dende o bluegrass, o iodelei ou o folk até os máis populares. O xénero foi influenciado pola música folk celta e inglesa, a tradición de bush ballad australiana, así como a música country estadounidense. Entre os seus principais temas están: a vida no outback, a vida dos vaqueiros, camioneiros e bandoleiros australianos, cancións de romance e prostesta política; e cancións sobre a beleza e o terror da paisaxe australiana. Entre os seus pioneiros atópanse Slim Dusty, Smoky Dawson (MBE), (OAM), Tex Morton e Buddy Williams, todos eles membros de Australasian Roll Of Renown.
Lamar Odom
Lamar Joseph Odom, nado en South Jamaica (Queens, Nova York) o 6 de novembro de 1979, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Instituto e universidade
En 1997, Odom ocupou o primeiro posto na clasificación de todas as escolas de Estados Unidos, gañándose unha boa reputación polo seu bo control do balón e a súa habilidade nos pases, así como pola súa grande altura (2,08 m). Foi recrutado pola Universidade de Nevada Las Vegas, pero viuse envolvido nun escándalo de retribucións económicas, polo que foi expulsado da mesma. Foi transferido á Universidade de Rhode Island, pero tivo que permanecer un ano sen xogar. Na súa única tempada cos Rams tivo unha media 17,6 puntos por partido, levando ao seu equipo a lograr o seu único título da Atlantic 10 Conference, anotando unha canastra sobre a bucina de tres puntos ante Amorne na final.
Profesional
Odom foi declarado elixible para o Draft da NBA de 1999 procedente da Universidade de Rhode Island nese mesmo ano, sendo seleccionado por Los Angeles Clippers en terceira orde do Draft. Na súa primeira tempada cos Clippers, Odom tivo unha media de 16,6 puntos, 4,2 asistencias e 7,8 rebotes por xogo, sendo incluído no ano 2000 no equipo dos mellores principiante da NBA. Desafortunadamente para Odom, a súa carreira retrocedeu por algunhas lesións e suspensións polo abuso no uso de drogas.
Odom xogou catro tempadas para os Clippers antes de firnar un contrato por $65 millóns de dólares americanos cos Miami Heat. Odom promedió 17,1 puntos, 4,1 asistencias e 9,7 rebotes durante a tempada 2003-2004, axudando aos Heat a xogar os playoffs. Ao final da tempada 2004, foi enviado a xogar a Los Angeles Lakers como parte dun trato que trouxo a Shaquille O'Neal a Miami. No seu primeiro ano nos Angeles Lakers, entre el e Kobe Bryant nunca se estableceu a química que os analistas agardaban que se construíra entre eles. Os Lakers finalizaron fóra dos playoffs por cuarta vez na historia da franquía. Terminada a tempada seguido da decepción de perderse os playoffs, os Lakers volveron contratar ao adestrador Phil Jackson, coa esperanza de que Odom se puidese moldear, como fixera Scottie Pippen, ao triángulo ofensivo.
Lamar Odom comezou a confiar no seu xogo novamente e, xunto a Kobe e Phil Jackson, logrou chegar aos playoffs en 2006. A pesar do gran xogo demostrado polo conxunto anxelino, os Phoenix Suns elimináronos 4 a 3 na primeira rolda. Un ano despois repetiuse o patron; os Angeles de Odom foron derrotados novamente polas dúas veces MVP Steve Nash e os seus Phoenix Suns, esta vez cun contundente 4 a 1. Dende a chegada de Pau Gasol aos Lakers o xogo de Odom e o dos Angeles cambiou a radicalmente, chegando á final da NBA en 2008 e logrando o mellor rexistro do oeste para os playoffs do 2009, para posteriormente gañar a liga.
O 11 de decembro 2011 foi traspasado aos Dallas Mavericks a cambio dunha elección de Draft da primeira rolda.
O 29 de xuño de 2012, Odom foi traspasados aos Los Angeles Clippers como parte dun acordo entre catro equipos.
Houet
Houet é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Bobo-Dioulasso.
Hipertensión portal
A hipertensión portal é un termo médico empregado para referir unha presión venosa sistólica elevada no sistema venoso portal do fígado. O sistema venoso portal está formado pola vea porta e as veas mesentérica inferior, mesentérica superior e esplénica. Médicamente defínise hipertensión portal coma unha presion na vea porta de máis de 10 mmHg ou un gradiente de presión venosa hepática de máis de 5 mmHg. Dito gradiente constitúe a diferenza entre as presións existentes na vea porta con respecto ás das veas suprahepáticas. Así, o aumento de presión venosa na circulación do fígado pode dar lugar a un refluxo hepatofugo, isto é, unha circulación retrógrada do sangue venoso que chega ao fígado. Deste xeito favorécese a formación de varices esofáxicas ou gástricas.
As causas que máis adoitan dar lugar a esta patoloxía son a cirrose hepática e, en segundo lugar, a trombose da vea porta, sobre todo en países de Europa e América do Norte. Porén, en países en vías de desenvolvemento, a esquistosomiase, unha parasitose que afecta ao fígado e que está provocada polo parasito Schistosoma, é moitas veces a causa principal. A hipertensión portal dá lugar a unha resistencia hepática ao fluxo de sangue, polo que pode dar numerosas complicacións neste órgano. Unha elevada presión portal non controlada pode dar lugar a complicacións tales como a ascite ou as varices esofáxicas, estas últimas cun alto risco de sangrado que pode comprometer a vida do doente. O termo hipertensión portal foi acuñado por Gilbert no ano 1900.
Etioloxía
As causas da hipertensión máis frecuentes son a cirrose e a trombose da vea porta. Porén, hai moitas outras causas que poden dar lugar a este cadro. Na práctica médica, adóitanse clasificar segundo sexan prehepáticas, intrahepáticas ou ben posthepáticas.
As causas prehepáticas de hipertensión portal son aquelas que afectan ao traxecto da circulación portal (vea porta, vea esplénica ou veas mesentéricas) antes de chegar ao fígado. Dentro das causas prehepáticas destacan a trombose da vea porta, a trombose da vea esplénica, ou a síndrome de Banti, que cursa cunha esplenomegalia xeneralizada e masiva. As causas posthepáticas comprenden toda patoloxía das veas hepáticas que saen do fígado, e de todas as veas que acaban drenando o corazón. As patoloxías máis importantes dentro deste tipo son a síndrome de Budd-Chiari, a patoloxía da vea cava inferior e outras causas cardíacas, sobre todo do lado dereito do corazón, como poden ser a miocardiopatía restritiva, a insuficiencia cardíaca ou a pericardite contritiva.
As causas intrahepáticas, ou hepáticas propiamente ditas, son aquelas producidas por patoloxía dentro do fígado. Son o tipo máis frecuente de todas as causas de hipertensión portal, sendo a causa de máis do 90% dos casos. Dentro das causas intrahepáticas, podemos dividilas en presinusoidais, sinusoidais, ou postsinusoidais, dependendo do lugar do fígado na que se atope a anomalía. Así e todo, a cirrose hepática e a causa máis importante de hipertensión portal, podendo aparecer esta entidade en case tres de cada cinco doentes de cirrose.
Clínica
Outros síntomas típicos son a dor abdominal e a esplenomegalia (bazo aumentado de tamaño) ou hiperesplenismo, tanto agudo coma crónico. Esta situación adoita desencadear unha trombopenia (baixada do número de plaquetas), polo que poden existir problemas de coagulación. Esta situación de trombopenia vese agravada, ademais, polo feito de que os pacientes con cirrose presentan xa de por si déficits de plaquetas e outras enzimas.
Nos casos nos que a hipertensión estea asociada a cirrose hepática, o paciente pode manifestar unha acumulación de líquido na cavidade abdominal, o que se coñece coma ascite.
Diagnóstico
Para detectar as varices esofáxicas a proba máis empregada e fiábel é a fibrogastroscopia ou gastroscopia. Está técnica permite visualizar as varices e, máis aínda, determinar o risco de que estas cheguen a sangrar e producir hemorraxias nun futuro.
Outras técnicas como a tomografía computadorizada (TAC), a resonancia magnénica nuclear (RMN) ou a ecografía, son moi útiles de cara a determinar se hai ou non circulación hepatofuga, un signo indirecto de hipertensión portal. Cos novos sistemas de reconstrución tridimensional que proporcionan os TAC pódese incluso chegar a medir o tamaño e a dilatación da vea porta.
Tratamento
400px|left|miniatura|Esquema dunha intervención percutánea TIPS A. A hipertensión portal provoca unha dilatación as veas prehepáticas e circulación colateral (frechas brancas). B. Introdución dun catéter que vai dende a [[vea hepática até a vea porta. C. A canle aberta dilátase mediante un balón. D. Tras a implantación do shunt, a circulación portal normalízase.]]
Tratamento médico
A administración de nitratos, como pode ser o mononitrato de isosorbido, intensifica a acción vasodilatadora e pode ser o procedemento de escolla en persoas con hipertensión portal que xa tiveran casos anteriores de hemorraxia por varices.
Cando o tratamento médico con betabloqueantes ou nitratos non funciona, ou as complicacións da doenza son graves, pódese iniciar un tratamento con octreótidos (un análogo da somatostatina) ou terlipresina (un análogo da hormona antidiurética), ámbolos dous de adminsitración intravenosa.
Tratamento percutáneo (TIPS)
Este tratamento considérase que oferta mellores resultados que o tratamento cirúrxico, xa que o número de complicacións é considerabelmente menor. Aínda así, até un 20% dos pacientes sometidos a unha intervención percutánea deste tipo poden desenvolver unha encefalopatía hepática.
Tratamento cirúrxico
A cirurxía como tratamento da hipertensión portal está a caer en desuso por mor da cantidade de complicacións que leva implícita. Un alto porcentaxe de pacientes desenvolven encefalopatía hepática, e ademais esta técnica non demostrou aumentar a supervivencia destes pacientes.
Cando a enfermidade se atopa nun estado moi avanzado, a única alternativa de tratamento é o transplante de fígado.
Ferreira, Coristanco
Santa María de Ferreira é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. En 2018 contaba con 162 habitantes dos cales 69 eran homes e 93 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 192 habitantes (104 mulleres e 88 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 209 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 174 habitantes, sendo 77 homes e 97 mulleres.