cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chimamanda Ngozi Adichie
Chimamanda Ngozi Adichie, nada en Abba (Enugu) o 15 de setembro de 1977, é unha escritora, novelista e dramaturga feminista nixeriana. . Adichie é o seu apelido, mentres que Chimamanda Ngozi son os seus dous nomes, que significan "o meu deus non caerá" e "bendición", respectivamente, en lingua igbo.
Traxectoria
É a quinta filla do matrimonio de etnia igbo formado por Grace Ifeoma e James Nwoye Adichie. Pasou a súa infancia na cidade de Nsukka, sede da Universidade de Nixeria, nunha casa que anteriormente fora habitada polo escritor Chinua Achebe. A súa nai foi a primeira secretaria de admisións da Universidade de Nixeria, onde o seu pai era profesor de estatística. Aos 19 trasladouse aos Estados Unidos cunha bolsa por dous anos para estudar comunicación e ciencias políticas na Universidade Drexel, Filadelfia. Posteriormente continuou os seus estudos na Universidade Estatal do Leste de Connecticut, na que se graduou en 2001. Realizou así mesmo estudos de escritura creativa na Universidade Johns Hopkins, Baltimore, e un mestrado de estudos africanos en Yale.
Traxectoria literaria
esquerda|miniatura|Bandeira de [[Biafra, co seu medio sol amarelo no centro.]] Os temas que trata Adichie na súa obra están relacionados co feminismo, a inmigración e os problemas raciais. A súa obra Todos teriamos que ser feministas, vendeu máis de medio millón de exemplares e en 2017, foi traducida a galego.
En 2003, mentres se atopaba estudando en Connecticut, publicou a súa primeira novela, Purple Hibiscus, con boa acollida da crítica e pola que recibiu o Commonwealth Writer's Prize for Best First Book en 2005. A acción da súa segunda novela, Half of a Yellow Sun (2006, así titulada en referencia ao deseño da bandeira da efémera nación de Biafra), desenvólvese durante a guerra civil nixeriana. A obra, encomiada, entre outros, por Achebe, obtivo o Orange Prize for Fiction en 2007.
En 2009 publicou unha colección de relatos breves, titulada The Thing Around Your Neck. Catro anos máis tarde publicou Americanah, Premio do Círculo de Críticos Nacional do Libro. We Should All Be Feminist é o seu primeiro ensaio. En 2020, informouse que a obra sería convertida en miniserie, coproducida por Lupita Nyong'o e Danai Gurira.
Actualmente vive en Nixeria, onde imparte talleres de escritura creativa, e nos Estados Unidos.
Mucosa
miniatura|dereita|Mucosa gástrica. Unha mucosa ou membrana mucosa é un tipo de tecido epitelial que tapiza varias cavidades do corpo e rodea os órganos internos. Consta dunha ou máis capas de células epiteliais que cobren unha capa de tecido conectivo laxo. É de orixe ectodérmica e continúase coa pel en varias aberturas corporais como os ollos (pálpebras), oídos, nariz e boca (beizos), a abertura da uretra e o ano. Algunhas membranas mucosas segregan mucus, un fluído mesto protector con moita mucina. A función das mucosas é deter os patóxenos (aínda que son máis penetrables que a pel, a cal ten unha grosa epiderme queratinizada) e lixo para que non entren no corpo e impedir que os tecidos corporais se deshidraten.
Estrutura
Consta dun epitelio de varias capas de células de orixe ectodérmica situada sobre unha lámina propria de tecido conxuntivo laxo. Os detalles varían segundo a rexión do corpo. Na mucosa da cavidade bucal a capa superior é un epitelio estratificado plano, pero que, a diferenza do da pel, non está completamente queratinizado. Debaixo está a lámina propia e nalgunhas zonas da boca hai unha submucosa laxa. No tubo dixestivo debaixo da lámina propia hai unha capa con fibras de músculo liso, chamada muscularis mucosae, e o epitelio superficial presenta diversas especializacións rexionais. No intestino a capa externa está especializada con células con microvilosidades, que axudan a absorber os alimentos, chamadas enterocitos.
Exemplos
Reviste varias cavidades corporais que están expostas externamente ao ambiente ou no interior dos órganos, e aseguran que os tecidos subxacentes permanezan húmidos. En varios sitios continúanse coa pel: como nas fosas nasais, os beizos, as pálpebras, os oídos. Hai mucosas por exemplo na farinxe, na traquea, no estómago e nos intestinos, na área xenital e no ano. Na muller, a vaxina, o útero e o clítoris teñen membranas mucosas. No home, o pene (na glande e no prepucio) ten membranas mucosas. A uretra está tamén tapizada por unha mucosa.
Algúns exemplos son:
Función
A mucosa impide que os patóxenos e o lixo entren no corpo e impide que os tecidos perdan humidade. As membranas mucosas son bastante delicadas; son capaces de absorber varias substancias e toxinas pero son vulnerables á dor. Se o recubrimento se rompe ou desgarra, non pode facer estas misións protectoras. Algunhas membranas mucosas están implicadas na dixestión e na absorción dos almentos e na secreción de substancias. O fluído espeso que segregan algunhas mucosas (e as glándulas asociadas) é o mucus ou moco, con función protectora. Albergan tecido inmunolóxico (ver, por exemplo, tecido linfoide asociado ás mucosas).
Frank Miller
miniatura|dereita|Miller en 2008. Frank Miller, nado en Olney (Maryland) o 27 de xaneiro de 1957, é un debuxante de novelas gráficas e guionista de cinema estadounidense. Estivo casado até o ano 2005 coa colorista e ilustradora de historieta Lynn Varley.
Praia da Insuela
A praia da Insuela é un areal situada no lugar de Panchés, na parroquia de San Mamede de Carnota (Carnota).
É unha praia de area grosa de pequenas dimensións. As súas características fan que sexa axeitada para a pesca submarina e a de superficie.
1224
Mortes
Historia ano a ano
Concello de Dąbrowa Białostocka
miniatura|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Sokółka.]] Dąbrowa Białostocka (en polaco; en Dambrava; en Дуброва Беластоцкая, "Dubrova Belastockaja") é un concello rural-urbano (mixto) do condado de Sokółka, no nordeste de Polonia e pertencente ao voivodato de Podlaquia. Ten unha superficie de 263,95 km², no que viven 12.755 persoas.
Ligazóns externas
Web oficial de Dąbrowa Białostocka (en polaco)
Gran Premio do Canadá de 2013
O Gran Premio do Canadá de 2013 (formalmente o 2013 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 9 de xuño de 2013 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. Foi a sétima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013, e marcou a edición número 50 do Gran Premio do Canadá.
Logo de lograr a pole position, Sebastian Vettel logrou no seu Red Bull a súa primeira vitoria no Gran Premio do Canadá, sacando 14 segundos de vantaxe sobre o segundo clasificado, Fernando Alonso.
A carreira estivo marcadoa pola morte do comisario de pista Mark Robinson, que foi atropelado por un vehículo de rescate. O accidente ocorreu mentres os comisarios estaban quitando o Sauber de Esteban Gutiérrez despois de que o mexicano trompeara nas últimas voltas da carreira. O comisario morreu despois no hospital. Foi a primeira morte nun circuíto de Fórmula Un desde a do comisario Graham Beveridge no Gran Premio de Australia de 2001.
Resumo
As tres sesións de cualificación celebráronse o 8 de xuño. A Q1 resultou afectada pola choiva.
Q1
O Force India de Paul di Resta, o Caterham de Charles Pic, o Lotus F1 de Romain Grosjean os Marussia de Jules Bianchi e Max Chilton e o Caterham de Giedo van der Garde foron todos eliminados na Q1.
Q2
O Sauber de Nico Hülkenberg, o McLaren de Sergio Pérez, o Williams de Pastor Maldonado, o McLaren de Jenson Button, o Sauber de Esteban Gutiérrez, e o Ferrari de Felipe Massa foron todos eliminados na Q2. Massa provocou unha bandeira vermella logo de chocar contra as barreiras na curva 3. Valtteri Bottas no Williams converteuse no primeiro piloto novato en 2013 para entrar na Q3.
Cimbros
Os cimbros (en latín, Cimbri) foron un pobo xermánico-céltico da Idade Antiga que xunto cos teutóns e os ambróns, emprenderon unha emigración a finais do século II a. C. dende a súa rexión de orixe na península de Xutlandia cara a Galia e Hispania, entrando en conflito coa República Romana.
Historia
miniatura|300px|right|Representación da derrota dos cimbros por [[Caio Mario na batalla de Vercellae. Obra de Alexandre-Gabriel Decamps, museo do Louvre.]]
No ano 113 a. C. invadiron Nórico. Enfrontáronse frecuentemente cos romanos, causándolles varias derrotas. Na batalla de Arausio, os cimbros exterminaron dous exércitos consulares romanos completos. No 104 a.C. entraron en Hispania, pero tiveron que volver de novo polos Pireneos cara a Aquitania tras ser derrotados por unha coalición de celtiberos. No ano 102 a. C., despois de ter intentado instalarse en territorio romano, pactaron cos teutóns a invasión de península de Italia. Mais, finalmente, no ano 101 a. C. foron vencidos e exterminados por Caio Mario na batalla de Vercellae, na Galia Cisalpina.
Área Central
280px|miniatura|dereita|Interior de Área Central.
Área Central é un complexo cívico comercial de Santiago de Compostela, sito no barrio de Fontiñas. Inaugurado o 20 de outubro de 1993, foi o primeiro centro comercial da capital de Galicia.
Descrición
A superficie comercial de Área Central é de 30.500 m², en dous andares e un semisoto. O edificio ten planta cadrada, e nel hai unha rúa comercial de 658 metros de longo co teito acristalado, 656 vivendas, 50 oficinas, 160 tendas, un hotel, garderías, bares, e diversos locais de xogo. No centro do edificio hai unha praza central descuberta de 10.000 m².
Algúns dos locais que se poden atopar no centro comercial son Alcampo, McDonald's, Pizza Móvil, Gasthof, Cervecería Internacional, Novagalicia Banco, Central Bolera, Ermasa, The Phone House, Movistar, Orange, Yoigo, Alfonso Joyeros, Atempo, Óptica Val, Blu:sens, Game, Don Vaquero, La Caja de Pandora, Purificación García, Roberto Verino, Dayaday, Richard, Seijas, Toxo, Pepe Nieto, Centro Deportivo, Garrote, Fiuncho Floristerías, Clean & Clean, Hiperxel, Foto Sistema, Loterías etc.
AC-14
A AC-14 ou Autovía de acceso á Coruña, é unha autovía urbana da cidade da Coruña. Cunha lonxitude de preto de 10 quilómetros conecta a autovía A-6 á altura da parroquia de Sésamo en Culleredo coa avenida de Enrique Salgado Torres na zona das Lonzas, na Coruña.
A finalidade da súa construción foi a de descargar de tráfico a entrada e saída da cidade pola Avenida Alfonso Molina, proporcionando xunto coa autoestrada V-1.4 (tamén chamada Ronda do Deportivo da Coruña) a posibilidade de acceder e saír da cidade a través doutras avenidas. A dous quilómetros do seu fin en Lonzas, a AC-14 bifúrcase coa Ronda do Deportivo da Coruña coa que se pode entrar na cidade pola rúa Manuel Murguía ou pola Avenida de Arteixo. A AC-14 tamén ofrece a posibilidade de chegar á Avenida Alfonso Molina (AC-11) a través da súa última saída cara á Ronda de San Cristovo ou AC-10.
A autovía AC-14 permite ademais acceder ao aeroporto xa que conta no treito Ledoño-A Zapateira cun ramal de case 3 quilómetros, denominado AC-14AL que conduce directamente á terminal do Aeroporto de Alvedro, e permite posteriormente conectar coa estrada nacional N-550.
Sinaptobrevina
As sinaptobrevinas (isotipos de sinaptobrevina 1-2) son pequenas proteínas integrais de membrana de vesículas con pesos moleculares de 18 kDa, que forman parte da familia da proteína de membrana asociada a vesículas (VAMP). As VAMP1 e VAMP2 son sinaptobrevinas.
Bacteroidia
Bacteroidia é unha clase de bacterias que comprende un só orde, Bacteroidales . É o grupo mellor estudado do filo Bacteroidetes. Algúns membros do xénero Bacteroides son patóxenos oportunistas. Antes da aparición do 4º volume do manual de Bergey, esta clase denominábase Bacteroidetes, igual que o filo.
AC-14
Construción e inauguración
O proxecto de construción da AC-14 ten a súa orixe nun acordo subscrito no ano 2000 entre os que daquela eran alcalde da Coruña Francisco Vázquez e Conselleiro de Ordenación do Territorio e Obras Públicas Xosé Cuíña. Habitualmente a obra foi coñecida no seu conxunto polo nome de Terceira Ronda, e finalmente se materializou na construción por parte do Ministerio de Fomento dunha autovía (AC-14) de acceso á cidade dende a A-6 até Lonzas, xunto coa construción por parte da Xunta de Galicia doutra autovía de circunvalación entre a AC-14 e a rotonda do Pavo Real, no cruzamento da rolda de Outeiro e a rúa de Manuel Murguía.
Sinaptobrevina
A sinaptobrevina é unha das proteínas SNARE implicadas na formación de complexos SNARE.
AC-14
Construción e inauguración
A primeira pedra dos dous treitos que conforman a AC-14 foi posta no ano 2006, sendo alcalde da Coruña Javier Losada. O primeiro treito inaugurado foi o que vai dende a A-6 ata A Zapateira, que se puxo en servizo en abril do ano 2011. Daquela agardábase que estivese totalmente operativa a finais de 2013, máis finalmente o tramo Lonzas-A Zapateira foi inaugurado en marzo de 2015 , a falta de rematar un par de conexións, e sendo alcalde Carlos Negreira. O custo total conxunto da AC-14 e a V-1.4 foi de máis de 250 millóns de euros.
Sinaptobrevina
Das catro hélices α do complexo central SNARE unha pertence á sinaptobrevina, outra á sintaxina, e dúas a SNAP-25 (en neuronas).
Función
As proteínas SNARE son os compoñentes clave da maquinaria molecular que impulsa a fusión de membranas na exocitose. Porén, a súa función está suxeita a unha fina modulación por varias proteínas reguladoras denominadas mestres SNARE.
Clasificación
Na nomenclatura Q/R das proteínas SNARE, os membros da familia VAMP/sinaptobrevina son clasificados como R-SNAREs, denominados así pola presenza dunha arxinina nunha localización específica na secuencia primaria da proteína (e contrapóñense ás SNAREs da membrana diana, que conteñen unha glutamina e denomínanse Q-SNAREs). A sinaptobrevina clasifícase como V-SNARE na nomenclatura V/T, un esquema de clasificación alternativo no cal os SNAREs se clasifican como V-SNAREs e T-SNAREs segundo a súa localización nas vesículas (V) ou nas membranas diana (target, T), respectivamente.
Proteínas humanas que conteñen ese dominio
SEC22A; SEC22B; SYBL1; VAMP1; VAMP2; VAMP3; VAMP4; VAMP5; VAMP8; YKT6;
A Parrocha, San Salvador de Camba, Rodeiro
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Movemento Republicano Popular
O Movemento Republicano Popular (en francés: Mouvement Républicain Populaire, MRP) foi un partido político francés que actuou entre 1944 e 1967. Era un partido demócrata cristián xurdido na resistencia francesa ao réxime de Vichy e a ocupación alemá, tras a guerra participou no goberno provisorio da República francesa. Nas eleccións de 1945 conseguiu 140 escanos e nas eleccións de 1946 logrou 169 deputados co 28.1% dos votos converténdose no primeiro partido francés. Nas seguintes eleccións o MRP baixou electoralmente e en 1962 tiña 62 escanos, absorbidos boa parte dos seus votantes polo gaullismo. O MRP era partidario da integración de Francia en Europa e na OTAN e do mantemento das colonias.
Ciclismo en pista
miniatura|right|350px|Competición de ciclismo en pista en [[Cali.]] O ciclismo en pista é unha modalidade ciclista caracterizada porque se disputa en velódromos con bicicletas especiais. As bicis de pista son especialmente deseñadas para esprintar que teñen un eixe pedalier situado a máis altura que as bicicletas de estrada para que non golpeen o chan. Ademais estas bicicletas non teñen freos nin cambios, son de piñón fixo. A primeira carreira de pista está considerado que son as Seis Días de Londres, que se crearon en 1878.
Quilómetro contra o reloxo
Esta carreira percorre 1000 m (500 en competicións femininas) na cal o ciclista comeza quedo dende unha máquina que non permite saír antes de que o reloxo comece a contar. Aquí vence o corredor que conclúe os metros correspondentes no menor tempo posíbel.
Persecución individual
Nesta modalidade dous corredores enfróntanse saíndo dende dúas contrametas (puntos opostos) nunha distancia de 4 km os homes e 3 as mulleres. A primeira é unha fase clasificatoria onde os 4 mellores tempos pasan ás finais. Nas finais gaña o velocista que se acerca máis ao outro e por conseguinte, o que fai menos tempo.
Persecución por equipos
miniatura|right|270px|Unha persecución por equipos feminina en [[Londres 2012.]] Nesta proba dous equipos de 4 ciclistas (3 en mulleres) enfróntanse saíndo cada conxunto dende dúas contrametas coma na persecución individual. Os ciclistas tamén inician a carreira dende unha posición estática e percorren 4 quilómetros. Gaña o equipo que fai o menor tempo. O cronómetro párase cando a quinta roda do equipo pasa pola meta.
Carreira por puntos
Esta carreira cobre unha distancia de 25 a 40 km (160 voltas) dependendo das medidas do velódromo. A clasificación final establécese polos puntos sumados por cada ciclista nos sprints celebrados cada 10 voltas onde unha campada avisa a disputa dos puntos. As puntuacións son: o 1º en cada sprint lévase 5 puntos, o 2º 3 puntos, o 3º 2 e o 4º 1 punto, ademais, se un ciclista que vai en cabeza chega de novo ao grupo logra 20 puntos. Ao rematar a carreira o gañador é o que consegue máis puntos.
Keirin
miniatura|right|270px|Un keirin nos [[Estados Unidos.]] Modalidade na que varios corredores (de 6 a 8) disputan un sprint despois de percorrer un número de voltas determinado detrás dun lanzador que vai en ciclomotor ou motocicleta ata alcanzar os 40 km/h, nese momento o lanzador abandona a pista e comeza un sprint que normalmente dura 2'5 voltas, pero que pode variar dependendo da lonxitude do velódromo. O Keirin (競輪) creouse no Xapón en 1948 e fíxose olímpico nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney.
Scratch
Esta é unha proba en liña na cal un pelotón duns 25 ciclistas compiten sabendo as voltas que teñen que dar. En categoría masculina a carreira é de 15 km e en categoría feminina 10 km. Gaña a persoa que chega antes á meta.
Proba de eliminación
Trátase dunha proba na que normalmente corren de 20 a 30 ciclistas. Realízase unha volta lanzada e xusto despois comeza a carreira. Cada dúas voltas soa unha campá que ordena un sprint. En cada sprint, o ciclista que pase último coa roda traseira queda eliminado. A carreira continúa ata que só quedan dous ciclistas. O vencedor dese último sprint entre dous é o gañador da carreira.
Ómnium
A ómnium é unha competición múltiple na que os ciclistas compiten en 6 modalidades distintas. Os ciclistas teñen que ser capaces de combinar e ser competitivos en todas as disciplinas para gañar, xa que o ómnium conta con probas de velocidade de resistencia como: a velocidade individual, a carreira por puntos, a persecución individual, a proba de eliminación, o scratch... Os puntos repártense ao final de cada proba, pero en orde inversa, ou sexa, o primeiro leva 1 punto, o segundo 2 e así sucesivamente. O ómnium vénceo o ciclista que logre menos puntos. En caso de empate a puntos, o que teña menos tempo entre a combinación das tres probas por tempo gaña.
Probas da categoría masculina:
Probas de categoría feminina:
Riudoms
Riudoms é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Ciclismo en pista
Carreiras de Seis Días
miniatura|right|270px|Proba de Madison. Entre novembro e marzo, os mellores ciclistas europeos gañan a vida correndo estas carreiras. Os Seis Días modernos non son de tanta dureza como as primitivas, que se celebraron dende 1896, nas que os participantes botaban os seis días correndo e facendo distancias duns 3.300 km con só breves paradas para descansar e recibir mensaxes.. Os Seis Días actuais son máis normais e duran oito horas por día.
Madison ou americana
Esta proba é o acontecemento central das carreiras de Seis Días. É unha variación da carreira por puntos na cal participan ata 19 equipos de tres corredores, chegando a haber até 57 corredores en pista. Caracterízase pola maneira en que se dan os relevos, agarrándose do brazo do compañeiro e aproveitando para aumentar a aceleración co impulso. A máxima lonxitude a percorrer é de 70 km con sprints cada 21 km e puntuando os catro primeiros da mesma maneira que na carreira por puntos. Se se dobra ao segundo gáñase por distancia. miniatura|right|270px|[[Bradley Wiggins batendo o actual Récord da Hora.]]
A Hora
Esta é unha proba individual que busca contabilizar a maior cantidade de voltas e quilómetros percorridos, onde o ciclista corre só no velódromo sen máis competidores para intentar bater o récord de máis distancia percorrida nunha hora.
1225
Mortes
Historia ano a ano
O Barrio, Felmil, Begonte
O Barrio é un lugar da parroquia de Felmil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Concello de Janów, voivodato de Podlaquia
miniatura|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Sokółka.]] Janów (en polaco; en Januvas; en Янаў, "Janaŭ") é un concello rural do condado de Sokółka, no nordeste de Polonia e pertencente ao voivodato de Podlaquia. Ten unha superficie de 207,84 km², no que viven 4.427 persoas.
Mosteiro de Santa María de Monfero
O Mosteiro de Santa María de Monfero é un mosteiro medieval situado na contorna das Fragas do Eume e do que se conserva en bo estado a súa igrexa mentres que as dependencias monacais están en estado ruinoso. Está situado na parroquia de San Fiz de Monfero, no concello coruñés de Monfero.
Historia
miniatura|dereita|Claustro procesional coa fonte barroca no central
A comunidade naquel entón acollíase a regra de San Bieito xa que a comunidade conformárase con monxes desa orde procedentes do Mosteiro de Santa María de Valverde do Bierzo (hoxe de Santa María de Carracedo).
No 1147 acóllese á reforma cisterciense a través do Mosteiro de Sobrado dos Monxes, vivindo a partir de entón anos de esplendor económico e cultural, ata o punto de ter que recorrer ó rei para defenderse das agresións dos nobles da comarca.
En 1492 os colonos negáronse a pagar os impostos establecidos polo mosteiro e mesmo chegaron a matar o abade. Esta situación, xunto ó declive espiritual pola deixadez dos abades comendatarios, levou ó mosteiro a unha situación crítica, que provocou a anexión á Congregación de Castela en 1506, da que dependeu ata a exclaustración de 1835.
A mediados do século XVI a comunidade monástica iniciou obras de renovación que continuarían ata a seguinte centuria, obras caracterizadas polo seu estilo clásico. No ano 1620 encárgase das obras Simón de Monasterio. A partir de entón imponse o estilo barroco e derrúbase a vella igrexa. A morte no ano 1624 de Simón de Monasterio, ao que se lle atribúen as trazas da planta e o alzado, fai que outros mestres de obra teñan que seguir co seu proxecto.
As obras continuaron e no ano 1639 xa estaba rematado o ciborio. No ano 1645 traballábase na fachada e no ano 1655 consagrouse o templo. A capela da Virxe da Cela remátase cara o ano 1666, obra á que lle seguirán outras como a sancristía, coñecida como Chirola.
En 1803 un raio derrubou o ciblorio e causou importantes danos no edificio e, aínda que se comezou a restaurar en 1807, a invasión francesa interrompeu as obras de restauración. En 1820 produciuse a primeira exclaustración e, cando regresaron os monxes en 1823, o templo estaba baleiro e arruinado. Aínda que comezaron a restauralo, foron de novo expulsados en 1835, definitivamente, baixo a desamortización de Mendizábal.
En 1882 hai un intento efémero de reintroducir a vida monacal no mosteiro ao se establecer unha comunidade cisterciense da que era abade Manuel Antonio Díez, que fora monxe da Congregación de Castela. A ruína do mosteiro e unha epidemia de varíola fixeron fracasar a tentativa.
No ano 1931 foi declarado Monumento Nacional. En 2004 se desenvolveu un proxecto de reconversión do mosteiro nun hotel de luxo, pero a crise económica detivo as obras de rehabilitación. En 2019, o mosteiro seguía abandonado e invadido pola vexetación.
Descrición
miniatura|dereita|150px|Escudo do concello miniatura|dereita|275px|Galería do claustro procesional coas súas bóvedas estreladas do século XVI
A igrexa é a parte que mellor se conserva. A igrexa románica probabelmente constaba de tres naves (a nave actual correspondería coa antiga nave central) e tres ábsidas. Só se conserva dela o muro meridional, notabelmente alombado, cunha porta de acceso de arco apuntado no seu extremo occidental que actualmente está tapiada.
Destaca a súa fachada barroca, única en Galicia polo xadrezado dos perpiaños, alternando granito con xisto, con catro enormes columnas e dúas pilastras rematadas con capiteis corintios, que combina, seguindo a Bonet, unha estrutura clásica cun dinamismo barroco. A fachada do mosteiro ilustra o emblema do escudo do concello de Monfero.
A planta é de cruz latina cunha gran cúpula no cruceiro.
No interior atópanse os sepulcros de Nuno Freire de Andrade, Fernán Pérez de Andrade, O Mozo e Diego de Andrade.
O inacabado Claustro da Hospedería mandado facer polo abade Ruperto Martínez (1803-1807) sobre outro renacentista do que aínda se conserva o tránsito ao Claustro das procesións e catro columnas correspondentes aos recantos do lenzo meridional. A súa construción foi interrompida pola Guerra da Independencia e as obras nunca se retomaron. Só se fixo un dos catro lenzos e pouco máis.
O Claustro procesional, proxectado por Juan de Herrera, é de estilo renacentista con reminiscencias góticas nos 24 tramos abovedados do andar baixo, e barrocos no tapiado realizado en 1786 deixando óculos elípticos e fiestras rectangulares. Durante o mandato do abade Alonso de Gorbalán (1683-1685) erixiuse unha fonte barroca. O Claustro dormitorio é o de maior extensión. A diferenza dos outros claustros, é o único que medrou sen unha planificación previa ao longo dun dilatado espazo de tempo.
Contemplando o mosteiro obsérvase o tránsito harmónico desde un clasicismo herreriano a un barroquismo interpretado cunha aberta naturalidade.
Sherwood Foresters
Os Sherwood Foresters (Nottinghamshire and Derbyshire Regiment) foron un reximento de infantería de liña do Exército Británico que existiu durante pouco menos de 90 anos, de 1881 a 1970. En 1970, o rexemento fusionouse co Rexemento de Worcestershire para formar o Rexemento de Foresteiros de Worcestershire e Sherwood, que en 2007 fusionouse co Rexemento de Cheshire e o Rexemento de Staffordshire (do Príncipe de Gales) para formar o actual Rexemento Merciano. A liñaxe dos Sherwood Foresters é agora continuada polo Rexemento Mercian.
Historia anterior a 1914
45th Regiment of Foot (creado en 1741) e o 95th (Derbyshire) Regiment of Foot (creado en 1823) foron redesignados como o 1º e 2º batallóns do  'Sherwood Foresters (Derbyshire Regiment)'. Os rexementos Milicia de Derbyshire e Royal Sherwood Foresters convertéronse no 3º (Reserva) e no 4º (Extra batallóns de reserva respectivamente. A eles uníronse o 1º e 2º (Derbyshire) e o 3º (Robin Hood) e 4º (Nottinghamshire) batallóns de voluntarios. miniatura|Memorial para G Collins dos Sherwood Foresters, que dá o título completo do rexemento Despois da fusión, o 1.o Batallón de Foresteiros de Sherwood viu acción en Exipto durante a Guerra Anglo-Exipcia, e estivo estacionado en Malta a partir de setembro de 1898. Despois do estalido da Segunda Guerra Bóer en En outubro de 1899, o batallón foi enviado a Sudáfrica onde chegaron en decembro. Estaban estacionados no Estado Libre de Laranxa e participaron nos combates ao mando do xeneral Sir William Gatacre. Desde abril de 1900 formaron parte da 21a brigada de infantería ao mando do xeneral Bruce Hamilton. O batallón permaneceu en Sudáfrica ata o final da guerra, logo transferido na SS Wakool a un novo destino en Hong Kong en setembro de 1902.
O 2.º Batallón serviu na India desde 1882 ata 1898, e participou na Expedición Sikkim de 1888 e na campaña da Fronteira do Noroeste de 1897-1898, despise de que se trasladaron a Adén. Estiveron estacionados en Malta desde febreiro de 1900 ata que regresaron a casa en maio de 1902.
En outubro de 1902, a asociación de Nottinghamshire fíxose explícita, o nome cambiou a Sherwood Foresters (Nottinghamshire and Derbyshire Regiment). En 1908, os Voluntarios e a Milicia foron reorganizados a nivel nacional, converténdose os primeiros na Forza Territorial e os segundos na Forza Territorial. Reserva Especial; o rexemento tiña agora dous batallóns de Reserva e catro batallóns territoriais.
Exército Regular
O 1o batallón aterrou en Le Havre como parte da 24a Brigada na 8a División en Novembro de 1914 para o servizo na Fronte Occidental.
Batallóns de reserva
O 3o (Reserva) e o 4o (Extra Reserva) Batallóns eran unidades de depósito/adestramento. Trasladáronse a Plymouth (3o Batallón) e Sunderland (4o Batallón) en agosto de 1914. En maio de 1915, o 3º Batallón uniuse ao 4º en Sunderland, onde ambos permaneceron como parte do Tyne Garrison, como retén e unidades de reforzo.
Novos exércitos
O 9º Batallón (Servizo) aterrou en Baía de Suvla como parte da 33a Brigada na 11a División (Norte) en agosto de 1915; foi evacuado de Gallipoli a Exipto en decembro de 1915 e despois trasladouse a Francia en xullo de 1916 para prestar servizo na fronte occidental. sur-Mer como parte da 51a Brigada na 17a División (Norte) en xullo de 1915 tamén para o servizo na Fronte Occidental. O O 11o Batallón (Servizo) aterrou en Boulogne-sur-Mer como parte da 70a Brigada na 23a División en agosto de 1915 antes de transferirse a Italia en novembro de 1917 e despois a Francia en setembro de 1918. O 12º Batallón (Servizo) (Pioneers) desembarcou en Francia como batallón pioneiro da 24ª División en Agosto de 1915 para o servizo na Fronte Occidental. O 15o Batallón (Servizo) (Nottingham) desembarcou en Francia como parte da 105a Brigada na 35ª División en febreiro de 1916 tamén para o servizo na fronte occidental. O 16º Batallón (Servizo) (Chatsworth Rifles), que fora formado polo Duque de Devonshire, e o 17o Batallón (Servizo) (Welbeck Rangers), que fora formado polo Lord Mayor of Nottingham, ambos desembarcaron en Le Havre como parte do 117a Brigada na 39a División en marzo de 1916 tamén para o servizo na Fronte Occidental. Houbo outros tres batallóns do novo exército de curta duración do rexemento: o 18.º Batallón (Servizo) (unha unidade Bantam), o 19.º Batallón (Reserva) e o 20.º Batallón (Traballo).
Segunda Guerra Mundial
Despois do servizo de guarnición nos anos de entreguerras, os Sherwood Foresters participaron en acción na Segunda Guerra Mundial. O rexemento serviu na Campaña de Noruega, na Batalla de Francia, en Dunkerque, no Norte de África e nas campañas italianas e no Extremo Oriente. Case 27.000 homes serviron nos 17 batallóns do rexemento, sufrindo 1.500 baixas entre oficiais e homes mortos en combate. O rexemento gañou 10 honras de batalla e 400 condecoracións, incluíndo unha Cruz de Vitoria. Outros batallóns estiveron en servizo en Italia e no norte de África.
Cruces de Vitoria
Os seguintes membros do rexemento recibiron a Cruz da Vitoria:
Coroneis reximentais
Os coroneis do rexemento foron:
Alianzas
En 1931, os Sherwood Foresters aliáronse oficialmente cos Simcoe Foresters (35º Rexemento de Infantería), a milicia canadense. En 1936, os Simcoe Foresters fusionáronse co Grey Regiment (31º Regiment of Infantry) para converterse no actual The Grey and Simcoe Foresters (G&SF), exército canadense. A insignia de Sherwood Foresters foi adecuadamente modificada ("canadianizada") e adoptada como insignia de G&SF. En 1970, coa fusión de Sherwood e Worcestershire, a súa maxestade a raíña concedeu amablemente a continuación desta alianza, e de novo en 2007 coa fusión WFR/Stafford/Chester. A cor do rexemento G&SF ten un revestimento verde de Sherwood Foresters Lincoln, o verde Lincoln sobre escarlata de caza (granate) son as súas cores e a corbata do rexemento de Sherwood Foresters é a do G&SF (comprada á asociación). en 1977, a súa maxestade a raíña nomeou á súa alteza real a princesa real coronel en xefe dos Grey & Simcoe Foresters.
Corpo de Formación de Oficiais das Universidades de East Midlands
O cinto estable dos Sherwood Foresters segue a ser usado polo Corpo de Adestramento de Oficiais das Universidades de East Midlands.
Uniformes
Como 45.º Rexemento de Infantería, o rexemento tiña inicialmente faces de cor verde intenso nas solapas, puños e forro dos abrigo vermello do século XVIII. Lincoln green foi adoptado posteriormente en recoñecemento ao seu título único. Cando se fusionaron co 95º Rexemento en 1881, os Sherwood Foresters adoptaron os revestimentos brancos estándar dos rexementos de infantería de liña non reais ingleses. O histórico Lincoln Green foi restaurado en 1913. Noutros aspectos, o rexemento seguiu a progresión normal da infantería británica desde abrigos vermellos, ata túnicas escarlata, ata vestido de servizo caqui e vestido de batalla. Os oficiais tiñan encaixes de prata nos seus abrigos ata 1830, despois de que se adoptou o trenzado de ouro.
Amadou-Mahtar M'Bow
Amadou-Mahtar M'Bow, nado en Dakar en 1921, é un profesor e político senegalés. Foi Director Xeral da UNESCO entre 1974 e 1987.
Realizou os seus estudos en París, volvendo a Senegal para exercer como profesor de Xeografía e Historia. Ocupou o cargo de director do Departamento de Educación Básica do seu país entre 1952 e 1957. Ministro de Educación e Cultura entre 1957 e 1958 e de Educación Nacional trala independencia (1966-1968) así como de Xuventude e Cultura (1968-1970).
Dereito mercantil
O Dereito mercantil é aquela rama do Dereito Privado que regula o conxunto de normas relativas aos comerciantes no exercicio da súa profesión, aos actos de comercio legalmente cualificados como tales e ás relacións xurídicas derivadas da realización destes actos.
Diferenciación co Dereito civil
Para poder facer unha distinción entre Dereito civil e Dereito mercantil, pódese facer unha diferenciación relativa ás obrigacións e contratos. No Dereito español existen numerosas obrigacións e contratos que contan cunha dobre regulación civil e mercantil. Para diferencialas podemos atender a dous criterios: No Dereito español optouse polo segundo criterio.
O artigo 2 do Código de Comercio de 1885 limita a materia mercantil aos actos de comercio. Porén, non se queda aquí e no se queda aquí e vai máis aló utilizando dous criterios suplementarios como o da inclusión e o da analoxía. O primeiro deles aparece no propio artigo 2 e di que será mercantil todo aquel contrato que estea incluído no Código de Comercio. O segundo criterio determina que aqueles contratos ou obrigacións que reúnan as características similares ás dun contrato regulado polo Código de Comercio, podería ser tamén considerado como mercantil.
Laut Bercermin
Laut Bercermin é un filme indonesio de 2011 dirixido por Kamila Andini e coproducido polo pai de Andini, Garin Nugroho, e a antiga Miss Indonesia Nadine Chandrawinata. Está protagonizado por Gita Novalista, Atiqah Hasiholan e Reza Rahadian, e conta a historia dunha moza bajaw chamada Pakis que perde ó seu pai no mar e emprega espellos para tentar atopalo. O filme ten múltiples interpretacións, como o dunha historia de maduración ou unha obra de contido ambientalista.
Condestable de Castela
miniatura|270px|Detalle da tumba do condestable [[Pedro Fernández III de Velasco|Pedro Fernández de Velasco na Catedral de Burgos.]] Condestable de Castela foi un título de condestable creado polo rei Xoán I de Castela para substituír o de Alférez maior do Reino. Nel recaía o mando supremo do exército e tiña o dereito de levar pendón, mazas e rei de armas. O condestable era o máximo representante do Rei en ausencia do mesmo.
O 6 de xullo de 1382 Xoán I concedeu o título a Afonso de Aragón e Foix, tendo carácter vitalicio pero non hereditario. Este tipo de transmisión levaríase a cabo ata 1473, cando Henrique IV nomea condestable a Pedro Fernández de Velasco, a partir do cal o título faríase hereditario. José Fernández de Velasco y Tovar foi o último condestable de Castela, con motivo da Guerra de Sucesión Española.
José Piñeiro González
Traxectoria
Estudou para maquinista mercante e despois instalouse en Sanxenxo onde montou unha fábrica de gasosas. En 1911 asistiu a unha exhibición de aviación nas festas da Peregrina en Pontevedra e decidiu vender a fábrica para marchar a Francia e formarse como piloto. Realizou as primeiras acrobacias en Ferrol o 6 de maio de 1913 durante a botadura do acoirazado Afonso XIII. Convidado pola colectividade galega da Arxentina e Cuba, realizou voos acrobáticos nos que incluíu o salto da morte. En decembro de 1914 realizou o primeiro voo invertido (looping the loop) en Cuba. De volta en España, tomou parte en varios concursos ata a súa retirada en 1921. Chegou a ser alcalde de Sanxenxo.
Realizou os seus voos acrobáticos cun avión de só 50 CV de potencia. Foi famosa a súa acrobacia denominada "O voo da gaivota", consistente en tocar cunha á o mar e volver levantar o voo.
Con el voou Elisa Patiño Meléndez, considerada a primeira galega piloto.
A Ponte, San Salvador de Camba, Rodeiro
A Ponte é un lugar da parroquia de San Salvador de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Emirates
Pasaxeiros
En novembro de 2016 a frota de Emirates estaba formada polos seguintes avións:
Grilo ceboleiro
O grilo ceboleiro, Gryllotalpa gryllotalpa, é unha especie de insecto ortóptero da familia Gryllotalpidae nativo de Europa Occidental e norte de África, aínda que foi exportado ao leste de Asia, a América do Sur e ao leste dos Estados Unidos.
En galego tamén é coñecido como alacrán ceboleiro, carriola, corta, cortón, osa, ralo ou relo. Marcial Valladares chámao grilo-toupa. Eladio Rodríguez distingue entre o grilo ceboleiro ou grilo real e o grilo toupa.
Descrición
miniatura|esquerda|Detalle da pata dianteira. É un dos insectos máis infrecuentes. O nome científico deriva do latín gryllus, que significa 'grilo' e talpa, que significa 'toupa' e refírese á similitude que ten este insecto coas toupas, polos seus hábitos subterráneos. As femias cavan cámaras onde coidan os seus ovos. Os machos, máis pequenos, cávanas para facer o seu canto máis forte e atraer ás femias, as súas patas tamén serven para defender os seus territorios. Aínda que poden manifestar condutas agresivas e o seu aspecto parece ameazador, son inofensivos para o home.
O corpo é de cor marrón e cuberto por unha fina capa de pelo, e as súas patas dianteiras son grandes e preparadas para cavar. Só na etapa adulta teñen ás e voan dunha maneira torpe e en raras ocasións pola noite. A lonxitude do corpo dos machos é de aproximadamente 35 a 41 mm e o das femias de 40 a 46 mm.
Hábitat e distribución xeográfica
O hábitat ideal é de céspede curto en zonas areosas ou turbosas de Europa (excepto Noruega e Finlandia), o oeste de Asia e o norte de África. Tamén foi introducido accidentalmente nos Estados Unidos, onde se segue difundindo, en América do Sur, e tamén en Menorca e Eivisa (casos puntuais).
Bioloxía
Os ovos son postos en cámaras subterráneas sobre finais de xullo. Nacen de dez a vinte días despois e a femia gárdaos durante outras dúas ou tres semanas. As ninfas comezan a madurar a partir da primavera seguinte aínda que algunhas non maduran até o terceiro ano desde a posta. Os adultos e as ninfas poden ser atopados durante o ano en túneles que poden alcanzar unha profundidade de até un metro. Son omnívoros. Poden chegar a ser unha ameaza para os cultivos. esquerda|miniatura|Grilo ceboleiro.
Triacilglicérido
miniatura|300 px|Exemplo de triacilglicérido. Á esquerda o [[glicerol, á dereita os ácidos graxos. Arriba o ácido palmítico (saturado), no centro o ácido oleico (insaturado), e debaixo o ácido alfa-linolénico (poliinsaturado).]] miniatura|Modelo tridimensional de [[trimiristina, un triacilglicérido formado por tres moléculas de ácido mirístico e glicerol.]]
Os triacilglicéridos, triglicéridos ou triacilglicerois son acilglicerois, un tipo de lípidos, formados por unha molécula de glicerol (tamén chamado glicerina), que ten os seus grupos hidroxilo (-OH) esterificados por tres ácidos graxos. Os triacilglicéridos son o principal compoñente das graxas do tecido adiposo, e dos aceites vexetais ou de peixe. Son lípidos moi hidrófobos e insolubles en auga. Son lípidos saponificables, xa que conteñen ácidos graxos.
O termo triacilglicérido é máis claro quimicamente, porque indica que teñen tres ácidos graxos (tri acil), mentres que o termo triglicérido, máis usado, parece indicar que teñen tres moléculas de glicerol, o cal non é certo. Non obstante, a IUPAC usa triglicérido xunto con tri-O-acil-glicerol.
O glicerol é un polialcohol de tres carbonos con tres grupos -OH, tamén chamado glicerina ou propanotriol. Os ácidos graxos están unidos ao glicerol por enlace éster:
CH2COOR-CHCOOR'-CH2-COOR"
onde R, R', e R" son ácidos graxos. Os tres ácidos graxos poden ser diferentes, todos iguais, ou dous iguais e o outro distinto. Poden ser saturados ou insaturados. Cando son saturados o triglicérido tende a ser unha graxa sólida a temperatura ambiente moderada, pero se conteñen ácidos graxos saturados tenden a ser aceites (líquidos) a esas temperaturas. A lonxitude das cadeas dos ácidos graxos dos triacilglicéridos varía entre os 16 e 22 átomos de carbono.
R1-COOH + R2-OH ←→ R-COO-R2 + H2O
ácido carboxílico (= ácido graxo) + alcohol (= glicerol) ←→ triacilglicérido + auga.
Biosíntese
A síntese de triacilglicéridos ten lugar no retículo endoplasmático de case todas as células do organismo, pero é nas células parenquimatosas do fígado, os hepatocitos, e nos adipocitos do tecido adiposo onde este proceso é máis activo e de maior importancia metabólica. No fígado, a síntese de triacilglicéridos está normalmente conectada á secreción de lipoproteínas de moi baixa densidade (VLDL, polas súas siglas en inglés). O fígado non se considera un sitio de almacenamento fisiolóxico de lípidos, e, por tanto, toda acumulación de triglicéridos nese órgano é patolóxica, e denomínase indistintamente esteatose hepática ou fígado graxo. Polo contrario, o tecido adiposo ten por principal función a acumulación de enerxía en forma de triacilglicéridos. Porén, a acumulación patolóxica de triacilglicéridos no tecido adiposo (obesidade) asóciase, aparentemente de forma causal, cunha serie de anormalidades endócrino-metabólicas, cuxas causas son actualmente motivo de intensa investigación, dada a súa influencia na mortalidade global da poboación. Unha mínima cantidade de triacilglicéridos é normalmente almacenada no músculo esquelético e cardíaco, aínda que soamente para consumo local.
A biosíntese de triacilglicéridos comprende varias reaccións:
R–CO–OH + CoASH + ATP → R–CO–SCoA + AMP + PPi + H2O
600px
As mutacións no xene que codifica o encima AGPAT (acil-glicerol-fosfato-acil transferase) isoforma 2 (AGPAT2), a principal isoforma de AGPAT expresada no tecido adiposo e fígado, causan formas conxénitas de lipodistrofia (ausencia xeneralizada de tecido adiposo) en seres humanos. Isto, xunto con evidencias derivadas de cultivos celulares e animais de experimentación, indica que existe unha relación estreita entre a bioxénese do tecido adiposo e a síntese de triacilglicéridos. Os mecanismos causais da lipodistrofia asociada a mutacións de AGPAT2 están aínda en investigación.
Transporte dos triacilglicéridos
As graxas hidrolízanse no intestino delgado formando ácidos graxos e glicerina, que poden atravesar a parede intestinal, illados ou en forma de xabóns ao se combinaren cos zumes pancreáticos e intestinais. Logo son reconstruídos de novo ao outro lado da parede intestinal; pero como os lípidos son insolubles en auga, deben combinarse con proteínas, sintetizadas polo intestino, para ser transportadas e distribuídas a través do sangue a todo o organismo. O transporte de triacilglícéridos está estreitamente integrado co transporte doutros lípidos, como o colesterol, e está directamente relacionado con enfermidades como a arteriosclerose.
O corpo humano utiliza tres xeitos de transportar lípidos:
Saúde
O aumento de triacilglicéridos en sangue chámase hipertrigliceridemia e é un factor de risco para a aterosclerose, enfermidades cardiovasculares e accidentes cerebrovasculares. Porén, o impacto relativamente negativo dos niveis altos de triacilglicéridos comparados co da proporción alta LDL:HDL aínda non se comprende ben. O risco pode deberse en parte pola forte relación inversa entre o nivel de triglicéridos e o nivel de colesterol-HDL.
miniatura|450px|Valores normais nas análises de sangue, que mostran os niveis normais de triglicéridos (que se incrementan coa idade) en laranxa á dereita.
Táboa dos niveis de triacilglicéridos considerados normais e excesivos:
Os niveis de triacilglicéridos indicados medíronse despois de 8 a 12 horas de xexún. Os niveis de triglicéridos permanecen temporalmente altos durante un certo tempo despois de comer.
Redución dos niveis de triglicéridos
Dietas ricas en carbohidratos nas que os carbohidratos supoñen máis do 60% da enerxía total inxerida, poden incrementar os niveis de triglicéridos. A correlación é máis forte entre os que teñen un índice de masa corporal alto (28+) e son resistentes á insulina (máis común entre xente con sobrepeso ou obesa), polo que se cre que estes factores son a causa principal do fenómeno da hipertrigliceridemia inducida por carbohidratos.
Hai probas de que o consumo de carbohidratos causa un alto índice glicémico, o que pode orixinar unha sobreprodución de insulina e un incremento dos niveis de triglicéridos na muller.
Cambios asociados coa inxestión de carbohidratos, como os niveis incrementados de triacilglicéridos, son factores de risco de enfermidades cardíacas máis importantes nas mulleres ca nos homes.
Os niveis de triacilglicéridos tamén se reducen co exercicio, a inxesta de ácidos graxos omega-3 procedentes do peixe, aceite de sementes de liño e outras fontes. En Europa, as recomendacións son de consumir ata 2 gramos destes ácidos graxos. Pero o consumo dos omega-3 debe estar equilibrada coa de ácidos graxos omega-6, nunha proporción ω-6/ω-3 entre 1:1 e 4:1 (por tanto, non debe exceder de catro veces máis de omega-6 ca de omega-3).