cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basílica da Natividade
Conservación e problemas relacionados
A basílica foi incluída na Lista de vixilancia dos 100 lugares máis ameazados en 2008 polo World Monuments Fund: O estado presente da igrexa es preocupante. Moitoas trabes do teito están a podrecer e non foron cambiadas dende o século XIX. A auga de chuvia que se filtra no edificio non só acelera o apodrecemento da maderia e debilita a integridade estrutural da construción senón que afecta os mosaicos e pinturas do século XII. A presenza da auga tamén implica a presenza do risco de incendio eléctrico. Se houber outro sismo da escala do de1834, o resultado sería, probabelmente, catastrófico... Esprérase que a inclusión na listaxe animará a súa conservación, e incluso se consiga que os custodios das tres confesións relixiosas -a igrexa ortodoxa grega, a igrexa ortodoxa armenia e a orde franciscana- traballan unidos, o que non sucedeu en centos de anos antes. o goberno israelí e a autoridade palestina tamén terían que traballar xuntos na súa protección. En 2010, a Autoridade palestina anunciou que era inminente a consecución dun programa multimillonario de restauración no que o propio presidente Mahmoud Abbas se implicou. A fase inicial do traballo de restauración completouse a principios de 2016. O proxecto foi parcialmente financiado polos palestinos e levado a cabo por un equipo de expertos palestinos e internacionais baixo a dirección de Ziad al-Bandak. Os traballos consistiron na instalación de novas fiestras, completar reparacións estruturais na teitume e a limpeza e restauración dos mosaicos.
Aínda que maioritariamente son musulmáns, os palestinos consideran a igrexa coma un tesouro nacional e, tradicionalmente, é un dos lugares da zona máis visitados polos turistas e recibiu en 2010 máis de 2 millóns de turistas.
Patrimonio mundial
En 2012, todo o complexo eclesiástico converteuse no primeiro sitio palestino que entrou na Lista de Patrimonio da Humanidade polo Comité de Patrimonio Mundial na súa 36.ª sesión do 29 xuño. Foi aprobado por un voto secreto de 13–6 no comité de 21 membros, segundo a voceira da UNESCO Sue Williams, seguindo unha procedemento de candidatura de emerxencia que eludiu o proceso de 18 meses para a maioría de sitios, a pesar da oposición dos Estados Unidos e Israel. O sitio foi aprobado baixo os criterios catro e seis. A decisión foi polémica tanto en termos técnicos coma políticos. Tamén foi incluída na Lista de Patrimonio Mundial en Perigo por mor das fitracións de auga que padece.
Gran Premio da China de 2019
Clasificación do campionato antes da carreira
Antes da carreira, Valtteri Bottas lideraba o campionato de pilotos por un punto sobre Lewis Hamilton. O equipo Mercedes lideraba o campionato de construtores por 39 puntos sobre Ferrari.
Práctica libre
Sebastian Vettel foi o máis rápido na primeira sesión de adestramentos e Valtteri Bottas o máis rápido na segunda práctica. Bottas volveu ser o máis rápido na FP3 o sábado, pero a sesión tivo un final prematuro cando Alexander Albon perdeu o control e golpeou omuro na saída da última curva, chocando co muro por primeira vea cun impacto de 49g.
Cualificación
Alexander Albon non puido competir na clasificación tras un accidente na práctica libre 3 no inicio do día.
A primeira sesión de cualificación rematou sen incidentes con Valtteri Bottas marcando a volta rápida da sesión por diante de Charles Leclerc e de Lewis Hamilton. Os pilotos eliminados na cualificación foron Lance Stroll, George Russell, Robert Kubica e Antonio Giovinazzi que non puido marcar un tempo na sesión.
.vu
.vu é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Vanuatu.
Gran Premio da China de 2019
Cualificación
A segunda sesión de cualificación rematou sen incidentes con Lewis Hamilton que facendo a volta rápida co composto de pneumáticos medo. Valtteri Bottas, Sebastian Vettel, Charles Leclerc e Max Verstappen tamén fixeron voltas co pneumático de composto medio. Daniil Kvyat, Sergio Perez, Kimi Räikkönen, Carlos Sainz e Lando Norris quedamos eliminados da cualificación.
A terceira sesión de cualificación terminou sen incidentes coa maioría dos pilotos tendo dúas posibilidades de marcar a volta rápida. Despois das primeiras voltas, Valtteri Bottas foi o máis rápido con Lewis Hamilton e Sebastian Vettel completando o top 3. Ao configurar a súa segunda volta, Max Verstappen foi superado na curva 14 por Sebastian Vettel e ambos coches Renault, isto impedíalle cruzar a liña antes da bandeira a cadros. Pierre Gasly tampouco puido comezar a volta antes da bandeira a cadros. Despois da segunda volta e ao final da sesión, Valtteri Bottas logrou a pole position 0,023 segundos por diante de Lewis Hamilton, segundo. Sebastian Vettel clasificouse terceiro. O resto dos dez primeiros foron Charles Leclerc, Max Verstappen, Pierre Gasly, Daniel Ricciardo, Nico Hülkenberg, Kevin Magnussen e Romain Grosjean.
Carreira
Lewis Hamilton gañou a carreira por diante do seu compañeiro Valtteri Bottas e Sebastian Vettel da Scuderia Ferrari. No inicio da carreira Bottas tivo un mal comezo permitindo a Hamilton liderar na primeira curva. Na cuarta curva Daniil Kvyat, Carlos Sainz e Lando Norris colidiron o que faría que Norris e Kvyat retiráranse máis tarde na carreira. Na volta 11, Ferrari ordenoulle a Charles Leclerc que deixase pasar ao seu compañeiro Vettel. Nico Hülkenberg retirouse na volta 17 cun problema de MGU-K. Daniel Ricciardo conseguiu os seus primeiros puntos da tempada e os seus primeiros puntos para o equipo Renault. Pierre Gasly obtivo a súa primeira volta rápida na Fórmula 1. Foi tamén o terceiro dobrete de Mercedes na tempada de. Esta é a primeira vez que un equipo conseguiu un dobrete nas tres primeiras carreiras dunha tempada desde que Nigel Mansell e Riccardo Patrese o fixeron para Williams en.
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP da China de 2019.
Campionato tras a carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Galería de imaxes da Ponte de Rande
Imaxes da ponte de Rande.
Música de Nova Zelandia
A música popular de Nova Zelandia ten sido influenciada polo blues, jazz, country, rock and roll e hip hop, e moitos destes xéneros recibiron unha interpretación única no país oceánico. Un bo número de músicos populares acadaron éxito internacional, entre eles: Split Enz, Crowded House, OMC, Bic Runga, Ladyhawke, The Naked and Famous, Fat Freddy's Drop, Flight of the Conchords, e Lorde.
A música maorí precolonial estaba baseada en torno a unha forma de canto microtonal, e instrumentos chamados taonga pūoro: unha variedade de soprado, golpeo e instrumentos feitos de madeira baleirada, pedra, marfil de balea, ósos de albatros, e ósos humáns. No século XIX, os colonos europeos levaron formas e agrupacións musicais a Nova Zelandia, entre elas as brass bands e a música coral, e os músicos comezaron a viaxar a Nova Zelandia na década de 1860. As bandas de gaitas estendéronse durante os primeiros anos do século XX.
Nova Zelandia ten unha orquestra nacional, a New Zealand Symphony Orchestra, e varias orquestras rexionais. Varios compositores neozelandeses adquiriron reputación internacional, destacando Douglas Lilburn, John Psathas, Jack Body, Gillian Whitehead, Jenny McLeod, Gareth Farr, Ross Harris, e Martin Lodge.
Música maorí
miniatura|250px|Grupo de [[cultura maorí no festival de Nambassa de 1981.]] O canto maorí anterior á chegada dos europeos era microtonal, cunha liña melódica repetida que non se movía moi lonxe respecto dunha nota central. O canto grupal era ao unísono ou dobrado á oitava. Con orixes nas antigas culturas do sueste asiático, o son destes cantos era descrito polos primeiros colonos europecos como "monótonos" e "tristes".
Taonga pūoro
A música instrumental anterior á chegada dos europeos era interpretada nos instrumentos tradicionais (taonga pūoro), unha variedade de soprado, golpeo e instrumentos feitos de madeira baleirada, pedra, marfil de balea, ósos de albatros, e ósos humáns. O pūkāea (trompeta de madeira), hue (cabaza), e pūtātara (trompeta de cuncha) tiñan moitas funcións entre a sociedade maorí precolonial, entre elas a chamada ao combate, o mencer dun novo día, comunicacións cos deuses e o plantar as colleitas. O taonga pūoro ten sido revitalizado ao longo dos últimos trinta anos polo Doutor Richard Nunns, Hirini Melbourne, e Brian Flintoff.
Música maorí contemporánea
Os colonos europeos levaron as súas harmonías e instrumentos, que foron adoptados de xeito gradual polos músicos maorís. A canción de acción (waiata-ā-ringa) desenvolveuse en gran medida a principios do século XX.
Pop
A primeira canción pop neozelandesa foi "Blue Smoke", escrita a mediados dos anos 1940 por Ruru Karatiana. Pixie Williams gravou a canción en 1949 e, a pesar de que conseguiu o triplo platino en Nova Zelandia, o premio pola venda de 50.000 copias da canción non lle foi entregado a Pixie Williams ata o 13 de xullo de 2011. A chegada da televisión musical conduciu nos anos '60 ao ascenso de Sandy Edmonds, unha das primeiras estrelas do pop neozelandés.
Formado a principios da década de 1970 e principalmente representado por Phil Judd e os irmáns Tim e Neil Finn, Split Enz logrou éxitos nas listas de Nova Zelandia, Australia, e o Canadá ‒ o máis destacado co seu single de 1980 I Got You - e convertéronse nun grupo de culto noutros lugares. Os vídeos dalgunhas cancións da banda dos anos 1980 estiveron entre os primeiros emitidos na MTV. En 1985, Neil Finn formou a banda de pop rock Crowded House en Melbourne, Australia. Os outros membros fundadores foron os australianos Paul Hester e Nick Seymour. Outros membros posteriores da banda foron o irmán de Neil, Tim Finn, e os americanos Mark Hart e Matt Sherrod. Orixinalmente activa entre 1985 e 1996, a banda tivo un éxito comercial e de crítica en Australia e Nova Zelandia,  e nas listas internacionais en dúas fases, bomezando co seu álbum homónimo de debut, Crowded House, que acadou o 12º posto na Lista de Álbums dos Estados Unidos en 1987 e o "Top Ten hits", Don't Dream It's Over e Something So Strong. Ademais os éxitos internacionais chegaron no Reino Unido e Europa co seu terceiro e cuarto álbum, Woodface e Together Alone e o álbum recompilatorio Recurring Dream, que incluíu os hits Fall at Your Feet, Weather with You, Distant Sun, Locked Out, Instinct e Not the Girl You Think You Are. A Raíña Isabel II concedeulles a Orde do Imperio Británico a Neil e Tim Finn, en xuño de 1993, pola súa contribución á música de Nova Zelandia.
Álbums e Singles máis vendidos
En 2008, o dúo cómico folk Flight of the Conchords alcanzou éxito internacional co seu álbum homónimo. O álbum debutou no terceiro posto do Billboard 200 estadounidense, vendendo en torno a 52.000 copias na súa primeira semana.
En 2011, a cantante neozelandesa Kimbra colaborou coa cantante belga-australiana Gotye na súa canción Somebody That I Used To Know. A canción liderou as listas nacionais dos Estados Unidos, Reino Unido, Australia, e outros 23 países máis, chegando ao Top 10 en máis de 30 países de todo o mundo. A canción vendeu máis de 13 millóns de copias en todo o mundo, converténdose nun dos singles dixitais máis vendidos de todos os tempos.
En setembro de 2013, a cantante de 16 anos Lorde chegou ao Top 5 nos Estados Unidos e o Canadá co seu single "Royals", tornándose a muller neozelandesa máis vendida nos Estados Unidos na historia. Na 56 edición dos Premios Grammy, Lorde recibiu catro nomeamentos e gañou o premio á Canción do Ano e á Mellor Interpretación Pop Solista.
Radio airplay
A industria discográfica de Nova Zelandia comezou a desenvolverse a partir de 1940. A Recording Industry Association of New Zealand (RIANZ) publica lista de éxitos musicais semanal de Nova Zelandia. A Asociación tamén organiza anualmente os New Zealand Music Awards, que se celebraron por primeira vez en 1965 baixo o nome de Loxene Golden Disc.
A pesar da vitalidade das bandas neozelandesa na escena pub, durante moitos anos a radio comercial mostrouse remisa a emitir música local e contra o ano 1995 tan só o 1.6% de todas as cancións que soaban nas emisoras de radio comercial eran neozelandesas. A música neozelandesa foi, no entanto, emitida frecuentemente en emisoras de radio estudantís, que chegaron a estar presentes na maior parte das universidades do país nos anos 1980. En 1997 creouse o Kiwi Music Action Group para obrigar ás emisoras de radio a difundir a música de Nova Zelandia. O grupo iniciou a New Zealand Music Week en 2000 medrou ata o New Zealand Music Month. Contra o ano 2005 o contido de música neozelandesa promediou entre un 19 e un 20%.
Rock, alternativa, e indie
O primeiro hit de rock'n'roll dun neozelandés foi Lawdy Miss Clawdy de Johnny Devlin, que vendeu 100.000 copias en 1959-60. O Rock desenvolveuse en Nova Zelandia na década de 1960. Entre as bandas máis destacadas do rock neozelandés cómpre sinalar a The La De Das, Ray Columbus & The Invaders, e The Fourmyula.
A finais dos anos 1970, algunhas bandas de rock de Nova Zelandia estaban a atopar o éxito nacional, incluíndo a Th' Dudes (cuxo guitarrista Dave Dobbyn formou DD Smash na década de 1980), Dragon, Hello Sailor e Split Enz, liderada por Tim Finn, e posteriormente, seu irmán Neil Finn,que pasou a formar Crowded House. A música independente de Nova Zelandia comezou a segunda metade da década de 1970, co desenvolvemento dunha escena local punk. Na década de 1980 varios selos independentes como Propeller Records en Auckland e Flying Nun Records en Christchurch foron creados e convertéronse nunha influencia no desenvolvemento do rock neozelandés. The Clean, de Dunedin, foi a primeira gran banda que saíu da lista de Flying Nun. As cidades da Illa Sur de Dunedin e Christchurch produciron a maior parte dos artistas da primeira onda de Flying Nun que desenvolveron o Dunedin Sound. A principios da década de 1980 o son jangle-pop distintivo do selo foi creado por bandas como The Chills, The Verlaines, The Dead C, Sneaky Feelings, The Bats e The Jean-Paul Sartre Experience.
Na década de 1990 creáronse novos selos independentes, e desenvolveuse un son pop alternativo, caracterizado por bandas e artistas como The Brunettes, Goldenhorse, The Phoenix Foundation, e Lawrence Arabia.
Hip hop
A xénese do hip hop neozelandés comezou co auxe da cultura hip hop nos Estados Unidos.
Moitos dos pioneiros dos hip hop de Nova Zelandia, como Dalvanius Prime, cuxo Poi E foi un grande éxito, eran maorís. Poi E non tiña rapeo, pero marcou un cambio dende o reggae e o funk favorecido polos músicos maorís.
O primeiro álbum completo de hip hop de produción local foi o EP de Upper Hutt Posse E Tu, en 1988. E Tu estaba parcialmente en lingua maorí e parcialmente en lingua inglesa, e as súas letras tiñan carga política.
Na década de 1990, a escena hip hop neozelandesa medrou coa entrada de músicos doutras illas do Pacífico, creando unha variante estilística local coñecida como Urban Pasifika, un termo cuñado polo produtor Alan Jansson para a colección influente Proud en 1994. Esta compilación, con Sisters Underground e OMC, axudou a preparar a escena para o hip hop neozelandés da seguinte década. Protest aínda estaba presente, mais a énfase das letras e da música evolucionara en gran medida cara a un son máis amigable.
En 2005, Savage, un artista neozelandés-samoano de hip hop, tiña un número un back-to-back con Swing e Moonshine, o último co artista estadounidense Akon. Swing foi empregada no filme de 2007 Knocked Up e vendeu máis de 1,8 millóns de copias nos Estados Unidos, converténdose en dobre pratino. A canción tamén apareceu na compilación estadounidense ''Now That's What I Call Music! 29''.
Roots, reggae, e dub
Formado en 1979, Herbs son un grupo vocal neozelandés de reggae, e o 11º en ingresar no New Zealand Music Hall of Fame. En 1986, a canción Slice of Heaven con Dave Dobbyn chegou ao número un nas listas de Nova Zelandia e Australia. en 1989, Tim Finn uniuse a eles para o festival Parihaka e, en 1992, Annie Crummer lanzou o single See What Love Can Do. Herbs son considerados os pioneiros do reggae no Pacífico, tendo aberto o camiño para grupos de reggae contemporáneos de Nova Zelandia como Breaks Co-op, Fat Freddy's Drop, Katchafire, Kora, The Black Seeds, e Trinity Roots.
Electrónica
Un dos primeiro exemplos de música electrónica é unha pista titulada Pulsing de The Body Electric que foi lanzada en 1982. En 1988 Propeller Records lanzou a primeira gravación House neozelandesa, Jam This Record. Durante os seguintes anos houbo gravacións esporádicas, especialmente os traballos de Joost Langeveld, Angus McNaughton, e DLT. A escena do Future Jazz (o termo foi cuñado por primeira vez en Auckland a principios dos anos 1990) desenvolveuse en Auckland en torno ao club Cause Celebre e a obra de Nathan Haines, con dous lanzamentos iniciais destacados, incluíndo Freebass Live At Cause Celebre e Shift Left de Haines.
A finais da década de 1990 un grupo de selos independentes comezaron a publicar música electrónica, incluíndo Kog Transmissions de Chris Chetland, Nurture Records de Simon Flower, Loop Recordings, e, especialmente, Reliable Records de Joost Langeveld.
A finais da década e durante os anos 2000 ata hoxe, co xurdimento do Drum 'n' Bass e Breaks, artistas como Concord Dawn, State of Mind, Antiform, Timmy Schumacher, Minuit, Bulletproof e Shapeshifter realizaron lanzamentos mundiais e son destacados artistas/bandas nos escenarios de concertos e festivais de Nova Zelandia.
Heavy metal
Nova Zelandia ten algunhas bandas de heavy metal ben coñecidas como Blindspott, 8 Foot Sativa, e The Datsuns.
Darkwave, gothic, e industrial
Nova Zelandia ten mantido unha pequena escena de dark music que se remonta ás décadas de 1970 e 1980. Nos últimos anos Creative New Zealand (Consello das Artes de Nova Zelandia) proporcionou financiamento a algúns artistas de darkwave/experimental como Jordan Reyne. A maior parte das bandas e músicos do xénero continúan apoiándose nos vendas por internet no estranxeiro.
Brass bands
miniatura|250px|right|Grupo de gaitas en [[Napier (Nova Zelandia)|Napier.]] Nova Zelandia conta cunha longa historia de brass bands, con frecuentes concursos a nivel provincial.
Bandas de gaitas
Dise que Nova Zelandia conta con máis bandas de gaitas por persoa que Escocia; os lazos históricos mantéñense polas Caledonian Societies por todo o país.
Música clásica
As tradicións formais da música clásica tardaron moito tempo en desenvolverse en Nova Zelandia debido ao illamento xeográfico do país. Compositores como Alfred Hill foron educados en Europa e levaron as últimas tradicións música romántica a Nova Zelandia. Tentou inxertalos na tradición temática neozelandesa cun notable éxito, o popular "Waiata Poi". Con todo, antes de 1960 Nova Zelandia non tiña un estilo clásico distintivo de seu, tendo "unha tendencia a criticar os bens de produción nacional".
Douglas Lilburn, traballando sobre todo no terceiro cuarto do século XX, é frecuentemente considerado como o primeiro compositor que compuxo cunha voz verdadeiramente neozelandesa e conseguiu recoñecemento internacional. A Segunda Sonatina para Piano de Lilburn foi descrita como "unha obra que parece inspirarse no mellor do pasado de Lilburn... especialmente adaptado a Nova Zelandia". El foi pioneiro na música electrónica neozelandesa.
En 2004, o compositor de Wellington John Psathas conseguiu a maior audiencia da música composta en Nova Zelandia cando as súas fanfarrias e outras composicións foron escoitadas por miles de millóns de persoas durante as cerimonias de apertura e clausura dos Xogos Olímpicos de 2004 celebrados en Atenas.
Hai varios postos dispoñibles de compositores residentes os doce meses do ano en Nova Zelandia, en especial coa Auckland Philharmonia Orchestra e a University of Otago (Mozart Fellowship).
Orquestras e música de cámara
A New Zealand Symphony Orchestra é a orquestra nacional de Nova Zelandia, fundada en 1946 polo Ministerio de Cultura e Patrimonio. A Auckland Philharmonia Orchestra é a segunda orquestra profesional de Nova Zelandia. Tamén hai numerosas orquestras semiprofesionais nas distintas rexións que teñen as súas propias tempadas de concerto cada ano. Entre estas están a Hamilton, a Vector Wellington Orchestra, a Christchurch Symphony Orchestra (CSO) e a Southern Sinfonia de Dunedin.
O New Zealand String Quartet e o NZTrio dan concertos no país e no estranxeiro. O NZTrio está especializado en música contemporánea.
Coros
Nova Zelandia ten unha gran tradición coral. As catedrais anglicanas de Auckland, Wellington e Christchurch contan con coros de alto nivel e tamén hai numerosos coros seculares entre os que destacan New Zealand Youth Choir, Voices New Zealand Chamber Choir, City of Dunedin Choir, Auckland Choral Society e o Christchurch City Choir. Moitos destes coros actúan por toda Nova Zelandia e compiten internacionalmente con outros coros.
Ópera
Nova Zelandia ten producido importantes cantantes de ópera recoñecidos internacionalmente, entre os que destacan Dame Kiri Te Kanawa, Sir Donald McIntyre, Simon O'Neill, Jonathan Lemalu, Teddy Tahu Rhodes, Anna Leese, ou Dame Malvina Major. Frances Alda e Joan Hammond foron tamén coñecidas cantantes de ópera nadas en Nova Zelandia.
A New Zealand Opera, con sede en Auckland é a única compañía de ópera profesional do país, poñendo en escena tres óperas cada ano en Auckland e Wellington, e que conta con solistas internacionais e nacionais.
Solistas
Entre os músicos neozelandeses máis destacados que actúan a nivel internacional destacan os pianistas Michael Houstoun, Jeffrey Grice, John Chen, e a cantante Hayley Westenra.
Alba FSU
Alba FSU é unha plataforma tipo FSU construída por Astano para Chevron.
En 2016 Alba leva producida unha media diaria de 15.300 barrís de petróleo. Dende o inicio da produción en 1994 leva extraídos 419 millóns de barrís de petróleo.
Earth Radiation Budget Satellite
Earth Radiation Budget Satellite, coñecido tamén polo seu acrónimo ERBS, é un satélite artificial da NASA lanzado o 5 de outubro de 1984 desde Cabo Cañaveral na bodega de carga do transbordador espacial Challenger na misión STS-41-G.
Características
ERBS adicouse a medi-lo balance de radiación terrestre e recoller datos sobre aerosois e ozono atmosféricos. Foi deseñado para funcionar polo menos durante dous anos.
O satélite estaba composto por tres módulos: o módulo quilla, que proporciona soporte estrutural, o módulo base, que proporciona a interfase co transbordador, e o módulo instrumental.
Experimentos
ERBS leva dous experimentos a bordo:
Arra, Sanxenxo
San Amaro de Arra é unha parroquia civil do concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 417 habitantes (207 mulleres e 210 homes), 39 máis ca en 2009 e 82 máis ca en 2000. Ten dúas entidades de poboación.
Como parroquia eclesiástica está incluída na de Santa María de Adina, da mesma maneira que Gondar o está na parroquia de Vilalonga. Por esta razón nin Arra nin Gondar aparecen na listaxe de parroquias da páxina web do concello de Sanxenxo. miniatura|Arra no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] Linda ó norte e ó oeste coa parroquia de Noalla, ó sur co océano Atlántico e ó leste coa parroquia da Adina.
.wf
.wf é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Wallis e Futuna.
Quique Estebaranz
Juan Enrique 'Quique' Estebaranz López, nado o 6 de outubro de 1965 en Madrid, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Julia Becerra Malvar
Julia Becerra Malvar, nada en Salcedo (Pontevedra) o 9 de abril de 1892 e finada en Madrid o 27 de abril de 1974, foi unha nobre galega.
Traxectoria
Foi filla de Manuel Becerra Armesto, alcalde de Pontevedra e un dos nobres que agasallara a Afonso XIII de España a illa de Cortegada. Foi neta e sobriña de ministros da primeira e a segunda república española. Por parte materna foi filla de Josefa Malvar de la Maza Quiroga, enlazada co relixioso Sebastián Malvar Pinto e coa escritora Emilia Pardo Bazán. Tivo catro irmáns e irmás: Mercedes, Teresa, Josefina (casada con Eugenio Montero Villegas) e Joaquín.
Creceu no pazo da Carballeira de Gandarón e no pazo de Barrantes. Viviu en París entre os doce e os dezaoito anos, e alí estudou deseño de moda, piano e canto. En 1910 estaba previsto o seu debut no teatro della Scala de Milán, pero o seu pai fixo que regresase a Galicia porque non quería que fose cantante. En vinganza, ela casou co avogado valenciano Vicente Sagarriga Martínez de Pisón, catro anos maior ca ela, tres meses despois de coñecelo en Madrid.
O 9 de xuño de 1911 foi nai de Julia Sagarriga Becerra, e o 6 de setembro de 1920 naceu a súa filla Cristina. Logo de que nacese a súa primeira filla foron vivir a Santiago de Compostela porque Julia Becerra quería que esta fose galega. Julia Becerra foi defensora da lingua e a cultura galegas. Adoitaban vivir en Madrid e pasar os veráns en Barrantes, e en 1930 acolleu no seu pazo o pacto de Barrantes. A parella estableceuse alí en 1933 logo de que o seu marido enfermase de tuberculose. Enviuvou o 11 de maio de 1935.
Hippoglossoides
miniatura|250px|Cabeza de [[Hippoglossoides platessoides.]] Hippoglossoides é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos. propios das costas do norte dos océanos Atlántico e Pacífico.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1835 polo botánico alemán Carl Moritz Gottsche.
Etimoloxía
O nome Hippoglossoides deriva do xénero] Hippoglossus ao que se engade a desinencia do latín científico -oides, derivado do grego antigo είδοσ eídos, "aspecto", paea indicar a súa semellamza coas especies daquel xénero, os halibuts.
Sinónimo
Ademais de polo nome que lle impuxo Gottsche, o xénero coñécese tamén polo sinónimo Drepanopsetta Gill, 1861.
Especies
Na actualidade recoñécense dentro do xénero as seguintes catro especies:
Pet Sounds
Pet Sounds é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de surf rock The Beach Boys, publicado o 16 de maio de 1966 a través do selo Capitol Records. Dende entón foi recoñecido como un dos discos máis influentes na historia da música popular e un dos mellores álbums dos 60, incluíndo cancións como "Wouldn't It Be Nice" e "God Only Knows". Pet Sounds foi creado varios meses despois de que Brian Wilson deixase de xirar coa banda para centrarse na composición e na gravación. No disco Wilson tece elaboradas harmonías vocais, xunto con efectos de son e instruments pouco convencionais como timbres de bicicletas, órganos zunantes, clavicémbalos, frautas, electro-theremins, asubíos para cans, trens, instrumentos de corda hawaianos, latas de Coca-Cola e ladridos de cans, xunto cos máis normais teclados e guitarras.
Aínda que Pet Sounds ten sido acreditado como un dos álbums máis importantes de todos os tempos, tras a súa publicación inicial fracasou no intento de acadar o status de disco de ouro, chegando só ao número 10 da lista Billboard 200. Trátase dun disco que anunciaba o emerxente estilo do rock psicodélico, abogando e emulando unha dramática e revolucionaria instrumentación barroca. Fou elixído número 1 de varias listas de melores álbums de revistas musicais, como New Musical Express, The Times e Mojo Magazine. Foi colocado no número 2 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores ábums de todos os tempos".
Listaxe de cancións
Pet Sounds foi reeditado varias veces dende a súa aparición en 1966, tanto en versións mono como estéreo. O primeiro lanzamento do álbum en CD foi en 1990, coa adición de tres novas cancións. No ano 2001, Pet Sounds foi reeditado con "Hang on to Your Ego" como cancións extra.
MGS
As siglas MGS poden referirse a:
Río Mogent
O Mogent é un río catalán que transcorre pola provincia de Barcelona cun curso de 31,4 km. Nace na comarca do Vallès Oriental, na Serra do Corredor, da unión dos torrentes de L'Illa e de Ca l'Arenes. Únese na súa desembocadura co río Congost para formar o Besòs entre os termos municipais de Montmeló e Montornès del Vallès.
O Mogent atravesa os municipios de Llinars del Vallès, Cardedeu, la Roca del Vallès, Vilanova del Vallès e Montornès del Vallès.
Os seus afluentes son torrentes e rieras que nacen no macizo do Montseny ou nas serras do Corredor e de Marina. Pola vertente norte (Montseny) os principais son as rieras de Cànoves, Giola e Vilamajor e o torrente de Valldoriolf. Pola vertente sur (Marina-Corredor) destacan as rieras de Vallromanes e Ardenya e os torrentes de Séllecs, Sant Bartomeu e Can Mora.
Beddoes
Beddoes é un apelido de orixe galesa que se pode referir a:
.ws
.ws é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Samoa.
Evento de Tunguska
300px|dereita|miniatura|Árbores calcinadas e derribadas no típico patrón circular dos eventos de alta enerxía (fotografía da 2ª expedición de Kulik, 1927). dereita|miniatura|300px|Evento de Tunguska.
O fenómeno de Tunguska alentou máis de trinta hipóteses e teorías do ocorrido. A detonación, similar á dunha arma termonuclear de elevada potencia, foi atribuída a un obxecto celeste. Debido a que non se recuperou ningún fragmento, manéxase a teoría de que foi un cometa que estaría formado de xeo. Ao non alcanzar a superficie, non se produciu cráter ou astroblema. Case un século despois produciríase non moi lonxe o evento de Vitim, menos espectacular pero aínda máis estraño.
Historia do suceso
O bólido, duns 80 m de diámetro e probablemente rochoso, detonou no aire. A explosión foi detectada por numerosas estacións sismográficas e ata por unha estación barográfica no Reino Unido debido ás flutuacións na presión atmosférica que produciu. Incendiou e derrubou árbores nunha área de 2.150 km², rompendo fiestras e facendo caer á xente ao chan a 400 km de distancia. Durante varios días, as noites eran tan brillantes en partes de Rusia e Europa que se podía ler sen luz artificial. Nos EUA os observatorios do Monte Wilson e o Astrofísico do Smithsonian observaron unha redución na transparencia atmosférica de varios meses de duración, no que se considera o primeiro indicio deste tipo asociado a explosións de alta potencia. A enerxía liberada estableceuse, mediante o estudo da área de aniquilación, en aproximadamente 10 ou 15 megatóns. Se explotase sobre zona habitada, produciríase un masacre de enormes dimensións. Segundo testemuños da poboación Tungus, a etnia local nómade de orixe mongol dedicada ao pastoreo de renos, que o viu caer, «brillaba como o Sol». Informes do distrito de Kansk (a 600 km do impacto), describiron sucesos tales como barqueiros precipitados á auga e cabalos derrubados pola onda de choque, mentres as casas tremían e nos estantes os obxectos de louza rompían. O condutor do ferrocarril Transiberiano detivo o seu tren temendo un descarrilamento, ao notar que vibraban tanto os vagóns como os raíles.
Estudo do suceso
O estudo do suceso de Tunguska foi serodio e confuso. O goberno tsarista non o considerou prioritario, e algunhas fontes indican que tiñan moito interese en facelo pasar por unha "advertencia divina" contra a axitación revolucionaria en curso. Non sería ata 1921, xa durante o goberno de Lenin, cando a Academia Soviética de Ciencias enviou unha expedición á zona dirixida polo minerólogo Leonid Kulik.
O clima da zona permitiu que a alteración das pegadas do impacto fose moi pouca. Acharía unha área de devastación de 50 km de diámetro, pero ningún indicio de cráter, o que lle resultou sorprendente. Nos anos seguintes houbo varias expedicións máis. En 1938 Kulik realizou fotografías aéreas da zona, o que puxo en evidencia unha estrutura da área de devastación en forma de "ás de bolboreta". Isto indicaría que se produciron dúas explosións sucesivas en liña recta. Nas décadas de 1950 e 1960 outras expedicións acharon micrólitos cristalinos moi ricos en níquel e iridio enterrados por toda a zona, o que reforza a teoría de que puido tratarse dun obxecto natural de orixe extraterrestre. Tamén se atoparon pequenas partículas de magnetita.
Unha expedición italiana que viaxou á zona en 1999 anunciou en 2007 que atopou un cráter (o lago Cheko) asociado ao suceso. Trataríase dun cráter duns 50 metros de profundidade e 450 de diámetro localizado a 5 km do epicentro da explosión. Os científicos afirman que estudaron anomalías gravitatorias e mostras do fondo do lago que revelan esta orixe. Ademais, non hai testemuños nin mapas que avalen a existencia deste lago con anterioridade a 1928. Cren que se trataría nun fragmento menor do corpo impactante (cometa ou asteroide) e que chocou a velocidade reducida. No entanto os resultados desta expedición non son definitivos, posto que habería que obter mostras máis profundas. Algúns científicos puxeron en dúbida esta hipótese, xa que consideran estraño que se xerase só un cráter menor, no canto dun gran cráter (como o cráter do meteorito Barringer, en Arizona) ou un rosario de pequenos cráteres (como o meteorito de Sikhote-Alin, en Rusia, ou Campo do Ceo na Arxentina). Ademais existen árbores no lago que aparentan ter máis de cen anos.
Crónicas dos sobreviventes
Os sobreviventes da zona afectada pola explosión describírono como un fungo xigante que se elevaba polo aire. Moitos deses sobreviventes morreron aos poucos días por causa de estrañas enfermidades. Durante anos pensouse que a poboación quedara afectada por radiación nuclear, sendo descritas mutacións nos fillos dos nativos e nos animais. Suscítase a posibilidade de que o que afectaba aos nativos da zona era unha enfermidade que lles cubría de pústulas e mataba a familias enteiras, o que levou aos médicos da expedición liderada por Genadi Plejánov chegar á conclusión de que unha epidemia de varíola afectara aos nativos tras a explosión.
Cometa
É a teoría máis aceptada actualmente polos científicos. Un corpo celeste (un cometa pequeno ou quizais só un pequeno fragmento) composto de xeo e po que estalou e posteriormente quedou completamente vaporizado polo rozamento coa atmosfera terrestre, permitindo que todo o xeo sublimara directamente a gas, que se dispersou pola atmosfera eliminando todo rastro da explosión.
Ao comparar os sismogramas do fenómeno de Tunguska, estes corresponden a unha explosión cunha potencia de 12 megatóns a 8 km de altura ao ser comparados cos de explosións nucleares aéreas. Segundo unha hipótese formulada na década de 1930 polo astrónomo I. Astapovich e o meteorólogo F.J. Whipple, tratouse do impacto dun pequeno cometa cuxo núcleo, dada a masa estimada, debería ter un diámetro de varios centenares de metros. A cohesión do conglomerado que constitúe o núcleo dun cometa é moi débil como para permitir a súa desintegración rápida na atmosfera, ocasionando unha grande explosión de gran magnitude ao impactarse contra o chan e vaporizándose. As destrucións deberíanse, fundamentalmente, á onda de choque atmosférica e, secundariamente, á onda térmica. Contra esta teoría, algúns científicos non logran explicar a presenza de metais tales como o níquel, que supostamente non se atopan en cometas comúns no sitio do impacto, e que é improbable que un cometa pase inadvertido ante os astrónomos en días e noites anteriores do suceso. Pero a traxectoria de caída indica que o cometa procedía dunha dirección moi próxima á do Sol, dificultando a súa observación (como cando ocorren os tránsitos de planetas interiores) e menos se esgotase as súas substancias volátiles que producen a súa cabeleira ou cola, reducíndose a un agregado inerte tal como un minúsculo asteroide.
O día da explosión a Terra estivo cerca do paso do cometa 7P/Pons-Winnecke, polo que non se descarta a posibilidade de que un fragmento do corpo celeste sexa o responsable do fenómeno.
Bomba de hidróxeno natural
En 1989, os astrónomos suxeriron que parte do deuterio dun cometa que penetrou na Terra podería fusionarse nuclearmente, deixando unha "firma" distinguible en forma de Carbono-14 na atmosfera. Concluíron que a cantidade de enerxía nuclear liberada sería case desprezable.
Independentemente, en 1990, César Sirvent propuxo que un cometa de deuterio, é dicir, un cometa cunha concentración de deuterio anormalmente alta na súa composición, podería estoupar como unha bomba de hidróxeno natural, xerando a maior parte da enerxía liberada na explosión. A secuencia sería, primeiro unha explosión mecánica ou cinética, e instantes despois unha explosión termonuclear xerada pola primeira explosión.
Antimateria
A antimateria desintégrase ao chocar coa materia. Así pois, teríase un raio de enerxía durante todo o percorrido ata o punto onde toda a antimateria se desintegrase.
A única posibilidade de que se dese unha formación similar sería que a antimateria caese en vertical, cara ao centro da Terra e se desintegrase por completo antes de chegar ao chan. Non se coñece ningún proceso polo cal se poida formar antimateria no medio do espazo. O espazo do sistema estelar non está por completo baleiro (ten unha mínima densidade de hidróxeno), así que tería que haber unha gran cantidade de antimateria para aguantar a súa viaxe ata a Terra. É difícil que existisen obxectos así xa que o seu choque co hidróxeno espacial, aínda na súa pequena proporción, emitiría cantidades de enerxía significativamente perceptibles.
Stolen Notes
Stolen Notes é un grupo musical de folk andaluz, formado en Sevilla en 2009.
Traxectoria
En 2011 gañaron o Proxecto Runas do Festival de Ortigueira para grupos noveis, confirmando a súa participación no festival de 2012.
Diego Perotti
Diego Perotti, nado en Moreno (Buenos Aires) o 26 de xullo de 1988, é un xogador profesional de fútbol arxentino que xoga no club italiano Genoa CFC. Adoita xogar como extremo esquerdo ou mesmo como medio-atacante, e pode xogar cos dous pés.
Pasou a maior parte da súa carreira co Sevilla FC, onde xogou 159 partidos oficiais ao longo de seis tempadas, nas que anotou 16 goles e venceu dous títulos importantes.
Ángel Martínez Ortega
Ángel Martínez Ortega, nado en Barcelona o 17 de maio de 1991, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o CD Guijuelo.
Traxectoria
Iniciouse nas categorías inferiores do RCD Espanyol e marchou cedido na tempada 2010–11 ao Real Jaén, de Segunda División B.
O 11 de xullo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Deportivo B por dúas tempadas, con opción a tres máis.
O Torguedo, As Negradas, Guitiriz
O Torguedo é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Vladimir Bexterev
Vladimir Mihailovitch Bexterev, en ruso Владимир Михайлович Бехтерев, nado o 1 de febreiro de 1857 en Sorali (preto de Kirov) e finado o 24 de decembro de 1927 en Moscova, foi un neurólogo, neurofisiologo e psiquiatra ruso.
Traxectoria
Realizou os seus estudos na Academia Médica de San Petersburgo, onde obtivo o doutoramento en 1881 cunha tese consagrada ás posibles relacións entre a temperatura corporal e certas enfermidades mentais. Cunha bolsa de estudos para ir ó estranxeiro marcha a Leipzig, alí colabora con Wilhelm Wundt, o fundador da psicoloxía experimental e co neurólogo Paul Flechsig. Visita a Theodor Meynert en Viena e traballa en Berlín xunto a Carl Westphal e Emil du Bois-Reymond e recibe en París as ensinanzas de Charcot.
Despois de catro anos no estranxeiro, volve a Rusia como profesor de psiquiatría da Universidade de Kazán e máis tarde obtén praza na Academia Médica de San Petersburgo, onde desde 1908 foi o director do Instituto de Psiconeuroloxía.
Vladimir Bexterev morreu en prisión en 1927, non se sabe se por orde de Stalin por diagnosticarlle paranoa severa dous días antes. Anos despois, o fiscal xefe de Stalin Andrei Vishinski, ordena a morte dos seus fillos e o envío da súa familia a un campo.
Rexión paleártica
A rexión Paleártica ten a súa orixe no período Paleóxeno (antes chamado período Terciario), cando se desenvolveron na zona novas formacións de plantas e novas especies de animais.
Receptor de células T
En bioloxía celular e molecular, un receptor de linfocitos T ou TCR é un receptor celular asociado a unha vía de sinalización intracelular caracterizado por pertencer á familia dos receptores con actividade enzimática intrínseca e por posuír como ligandos a péptidos pequenos asociados con proteínas do MHC na membrana plasmática de macrófagos e outras células presentadoras de antíxenos. As características moleculares de devandito receptor comprenden a posesión dunha hélice alfa transmembrana individual, aínda que existen diversas proteín kinasas asociadas a dominios citosólicos (presentes só en linfocitos T), e a súa vía de transdución do sinal implica a activación de proteínas tirosín kinasas citosólicas, vía PI-3 kinasa, vía IP3/DAG e vía Nivel/MAPK. Deste xeito, a súa activación mediante un estímulo externo provoca unha fervenza de reaccións enzimáticas interna que facilita a adaptación da célula á contorna, por mediación de segundos mensaxeiros.
Rexión paleártica
Co Neártico (a biozona constituída por Groenlandia e Norteamérica ata ó norte de México forma a rexión Holártica. Os límites exactos destas rexións son discutidos: Groenlandia pode ser incluída tanto no Paleártico como no Neártico e os límites exactos do Paleártico no Himalaia, na súa fronteira coa rexión oriental son pouco definidos como amosan os cambios nas formacións vexetais que se atopan nas zonas fronteirizas.
Receptor de células T
Estrutura
O TCR está conformado por dúas cadeas similares ás inmunoglobulinas, só que os TCR nunca son secretadas: sempre están asociadas á membrana celular. Por iso, constan dunha porción en ambas as cadeas que atravesa a membrana bilipídica incluíndo un pequeno segmento que é intracelular. As dúas cadeas denomínanse TCRα e TCRβ, disponse unha á beira da outra unidas por enlaces de disulfuro. Certas moléculas da superficie das células T estabilizan tanto ás interaccións mediadas pola TCR así como a comunicación intracelular, entre elas: CD3, CD4 e CD8.
Vladimir Bexterev
Traballos
As súas investigacións en neurobioloxía céntranse principalmente na anatomía do cerebro e nos reflexos condicionados.
Receptor de células T
Rexión variable
Como as cadeas son moi semellantes ás Inmunoglobinas, teñen, do mesmo xeito que estas, un dominio constante e un dominio variable, o cal se atopa na rexión apical da porción extracelular. O dominio variable, do mesmo xeito que o das Inmunoglobinas, ten 3 pequenas rexións hipervariables (CDR) que son as encargadas directas da interacción co complexo Antíxeno-HLA, dunha forma altamente complementaria. A máis específica é CDR3. Porén, a unión entre o Antíxeno-HLA e o TCR ten unha constante de disociación moi alta.
CD3
As cadeas α e β (e en raros casos a alternativa combinación de cadeas γ:δ) están asociadas sobre a membrana celular cun grupo de moléculas sen variabilidade morfolóxica denominadas en conxunto CD3. Ese complexo de membrana TCR:CD3 é requirida para a estable interacción das células T con células presentadora de antíxenos e son responsables de gran parte da comunicación intracelular mediada polo TCR.
Vladimir Bexterev
Traballos
Foi un dos principais partidarios da teoría do comportamento. Con independencia de Pavlov desenvolveu unha teoría do reflexo condicionado. Tamén describiu unha gran cantidade de estruturas do tronco cerebral incluída a formación reticular.
Receptor de células T
CD3
O complexo CD3 está composto por tres monómeros denominados γ, δ e ε unidos espacial mais non covalentemente. CD3γ e CD3δ son ambas glicoproteínas, mentres que CD3ε é unha proteína non glucosilada. Teñen unha importante porción intracelular chamada ζζ que é a responsable de transmitir os sinais resultantes da unión TCR:MCH-antígeno. As cadeas ζζ presentan unha serie de rexións chamadas ITAMs (motivos de activación do inmunoreceptor vía tirosín-kinasa). Presentan tres ITAMs por cada cadea ζ. As outras cadeas presentan un ITAM cada unha.
Vladimir Bexterev
Traballos
Bexterev foi un dos primeiros en describir a spondylarthrite ankylosante, unha afección reumatolóxica inflamatoria da columna vertebral.
Receptor de células T
Función
A resposta inmunitaria está fundamentada no recoñecemento de antíxenos que non son propios do organismo. As células T cumpren esa función de recoñecemento antixénico por medio do seu receptor de membrana TCR. Os antíxenos en cuestión poden ser de orixe endóxeno ou ben esóxeno e son procesados por células presentadora de antíxenos (APC). Os determinantes antixénicos así procesados son expostos na superficie da célula APC unidos a unha molécula do complexo maior de histocompatibilidade (MHC). Os TCR son unicamente capaces de recoñecer antíxenos foráneos que sexan presentado nunha célula APC en estrita combinación cunha molécula de MHC (ben sexa de clase I ou II).
A unión do complexo MHC:péptido é traducida ao interior da célula por medio dun sinal transmitido do CD3 e amplificada por co-receptores denominados CD4 e CD8 próximos ao TCR e recoñecedoras do MHC. Neste proceso colaborarán os ITAMs antes descritos.
Notas
Abbas, Inmunología celular y molecular
Resurrection Fest
O Resurrection Fest é un festival musical que se celebra anualmente na vila lucense de Viveiro dende o ano 2006. O festival céntrase na música metal, hardcore e punk. Dende o seu nacemento converteuse nun dos festivais máis importantes de España debido á súa especialización na música extrema. No ano 2013 estableceu o seu récord de asistencia con 33 000 persoas, sendo o seu impacto económico na zona de 3,3 millóns de euros. No 2015 foron máis de 54 500 as persoas que acudiron ao evento e o impacto incrementouse a 6.15 millóns de euros.
Ao longo de toda a súa historia, nos seus escenarios actuaron máis de 300 bandas, entre elas grupos de renome internacional como Korn, Motörhead, Kiss, Scorpions, Rammstein, In Flames, Black Label Society, Megadeth, Anthrax, Slayer, Cannibal Corpse, NOFX, Lamb of God, Refused, Testament, Five Finger Death Punch, Trivium, Down, Sick of It All, Bad Religion, Bullet for My Valentine, Heaven Shall Burn, Pennywise, Hatebreed, At the Gates, Dead Kennedys, Exodus ou Black Flag entre outros.
Carteis
Bandas confirmadas nas diferentes edicións do festival:
2006
Datas: 18 de novembro
2007
Datas: 17 e 18 de agosto
2008
Datas: 1 e 2 de agosto
2009
Datas: 31 de xullo e 1 de agosto
2010
Datas: 29, 30 e 31 de xullo