cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dallas Mavericks
Converténdose nunha potencia
A tempada 1984-85 terminou con mellor marca que a campaña pasada; 44-38. Aguirre volveu liderar ao equipo en anotación con 25,7 puntos por noite, Perkins foi incluído no mellor quinteto de rookies da tempada e Blackman representou aos Mavs no All-Star Game de 1985. Dallas regresou un ano máis a playoffs, pero non tivo a mesma sorte que a campaña anterior. Gañaron a Portland Trail Blazers o primeiro encontro da primeira rolda nunha dobre prórroga, pero os tres seguintes da serie foron para os Blazers, dando por finalizada a serie e o concurso dos Mavericks na postempada.
Potencia do Oeste
miniatura|[[James Donaldson (1985–1992).]] Debido ao traspaso cos Cavaliers no pasado, os Mavs tiñan a oitava posición do Draft de 1985, e utilizárona para seleccionar ao alemán Detlef Schrempf, procedente da Universidade de Washington. Mostraría escintileos de brillantez nas súas tres tempadas no equipo, mais non foi até o seu traspaso a Indiana Pacers cando desenvolveu todo o seu enorme potencial. Os Mavericks tamén traspasaron ao pivote Kurt Nimphius a Los Angeles Clippers por James Donaldson, quen xogaría no equipo até mediados da tempada 1991-92. Blackman volveu disputar o All-Star Game en 1986, celebrado en Dallas. Na tempada 1985-86, os Mavericks eran un equipo sumamente anotador, con medias por encima dos 115 puntos por partido. Dallas fixo a súa terceira aparición consecutiva en playoffs, e derrotou a Utah Jazz en primeira rolda. En Semifinais de Conferencia, os Lakers volvéronse a cruzar no seu camiño. Pero en catro deses encontros decidiuse por unha marxe de catro puntos ou menos de diferenza, cos Mavs gañando a metade deses partidos.
Os Mavericks elixirían no draft en 1986 ao pivote Roy Tarpley, un xogador tan talentoso como problemático. Na campaña 1986-87, o equipo realizou a mellor tempada na súa historia, cun positivo balance de 55-27, gañando o seu primeiro título de división. Pero a pesar das grandes expectativas que rodeaban ao equipo, estes derrubáronse en playoffs. Tras gañar aos Sonics o primeiro partido da primeira rolda por 22 puntos, perderon o tres seguintes e caeron eliminados. Despois do fracaso de postempada, Dick Motta, que dirixira ao equipo dende os seus inicios, deixou os Mavericks. John MacLeod, que levara a playoffs a Phoenix Suns nove veces en once anos, incluídas unhas Finais en 1976, fíxose cargo das rendas do equipo.
A tempada 1987-88 foi outro éxito para a franquía, finalizando 53-29. Mark Aguirre e James Donaldson xogaron o All-Star Game de 1988, o equipo logrou a por entón mellor serie da súa historia con 11 vitorias consecutivas, e Blackman anotou o punto 10.000 na súa carreira. Aguirre liderou por sexto ano consecutivo ao equipo en anotación, con 25.1, e Roy Tarpley gañou o Mellor Sexto Home con 13,5 puntos e 11,8 rebotes de media. Aqueles playoffs foron os mellores do equipo desde a súa existencia. Venceron a Houston Rockets en catro partidos e a Denver Nuggets en seis, interpóndose tan só os Lakers no seu camiño cara ás Finais en sete encontros.
A tempada 1988-89 dos Mavericks estivo prexudicada polas lesións, sancións e traspasos de dous dos mellores xogadores da franquía. Dallas comezou o curso 9-3, pero tras estes problemas comezou a baixar rapidamente. Roy Tarpley violou a política anti-drogas da liga e foi sancionado indefinidamente. A mediados de febreiro, Aguirre foi traspasado a Detroit Pistons a cambio de Adrian Dantley. Nun principio, Dantley negouse a xogar cos Mavs, resistindo durante oito días. Durante este tempo, Schremppf foi enviado a Indiana por Herb Williams. O 10 de marzo de 1989, Donaldson lesionouse para toda a tempada. Uns desanimados e desmoralizados Mavericks terminaron a tempada cun balance de 38-44, non tan negativo dado os problemas que lle axexaron durante toda a campaña. Esta foi a súa primeira tempada con máis derrotas que vitorias dende a de 1982-83.
Os Mavericks regresaron aos playoffs na tempada 1989-90 cunha marca de 47-35, mais tratouse doutro caos de campaña fóra das canchas. O 15 de novembro, tras só seis encontros dos Mavs na tempada, Tarpley foi detido por conducir borracho, opoñéndose á detención. O equipo comezou 5-6 e MacLeod foi despedido, sendo substituído polo seu asistente Richie Adubato. Tras clasificarse para os playoffs tras gañar o catro últimos partidos, foron eliminados en primeira rolda polos Blazers en tres encontros. Esta sería a súa última aparición en playoffs até 2001.
Os Mavs afúndense
miniatura|[[Brad Davis (1980-1992).]] O equipo tivo que afrontar numerosos cambios en 1990, perdendo a Perkins vía axente libre aos Lakers e sufrindo lesións practicamente o quinteto titular do equipo. Os xogadores que lograron fichar (Rodney McCray, Fat Lever e Alex English) estaban todos eles no crepúsculo da súa carreira. O 9 de novembro anunciouse que Lever perdíase toda a tempada por lesión, e esa mesma noite, Tarpley sufriu unha lesión no seu xeonllo que tamén acabou coa tempada para el. A partir disto, a tempada para os Mavericks comezou a empeorar, finalizando cun 28-54, o peor rexistro da liga, quedando mesmo por detrás dos equipos de segundo ano Minnesota Timberwolves e Orlando Magic. En marzo de 1991, Tarpley foi de novo detido por conducir borracho e suspendido pola NBA unha vez máis.
Pero as cousas foron aínda peor na tempada 1991-92. Antes de que comezase, Tarpley violou a política anti-drogas da liga por terceira vez e foi suspendido para sempre. Os poucos xogadores talentosos que tiña Dallas caeron lesionados. Os problemas de costas de Brad Davis forzaron a súa retirada a mediados de xaneiro, e Fat Lever lesionouse o xeonllo de novo o 29 de xaneiro, perdéndose o resto de tempada. O equipo finalizou 20-62. A tempada 1992-93 comezou cunha seria reconstrución, co traspaso de Blackman (que por entón superara a Aguirre como o máximo anotador da franquía) a New York por unha primeira rolda de draft. Blackman fixo catro aparicións no All-Star Game na súa etapa en Dallas. Herb Williams asinou cos Knicks como axente libre. Lever volveu ser operado e perdeuse toda a tempada de novo. Derek Harper foi a única causa de optimismo do equipo, liderando en anotación con 18,3 puntos por partido.
Os "Three Js"
esquerda|miniatura|[[Jason Kidd (1994–1996 e 2008–2012).]] A adquisición de Jason Kidd mellorou ao equipo na campaña 1994-95, facendo 11,7 puntos, 5,4 rebotes e 7,7 asistencias na súa primeira tempada na liga, e mesmo liderou a NBA en triplos-dobres ese ano. Roy Tarpley volveu á liga tras tres anos, axudando con 12,6 puntos e 8.2 rebotes. O tándem Jim Jackson-Jamal Mashburn foi o dúo máis anotador da liga, facendo o primeiro 25,7 puntos (aínda que sufriu unha escordadura de nocello en febreiro que lle fixo perderse o resto de tempada) por 24,1 de J-Mash. O aleiro de segundo ano Popeye Jones tamén callou unha gran campaña, achegando 10,6 rebotes por noite e liderando a liga en rebotes ofensivos.
A mellora dos Mavs foi palpable, escalando até a décima posición do Oeste e cun rexistro notable de 36-46, só cinco partidos por baixo de Denver Nuggets para clasificarse a playoffs. Esta foi a mellora máis grande dunha tempada a outra da franquía, e a maior da liga. Moitos esperaron a que este positivo cambio no rumbo do equipo lles servise para acadar unha praza en playoffs, algo que non lograban desde 1990, pero a pesar dun comezo de 4-0 na tempada 1995-96, esta foi unha decepción. Por segunda vez na súa carreira, Tarpley foi sancionado para sempre por violar a política anti-droga da liga, e non volvería xogar xamais na NBA, e debido a lesións de xeonllo, Mashburn tan só puido disputar 18 partidos esa campaña.
As outras dúas estrelas do equipo, Kidd e Jackson, tiveron problemas entre eles durante toda a tempada, aínda que iso non entorpecese a súa fama individual. Jackson liderou ao equipo en anotación con 19,6 puntos por noite, acertou 121 triplos e foi o único maverick en xogar os 82 partidos de liga. Kidd converteuse no primeiro xogador na historia do equipo en disputar de titular o All-Star Game, terminou segundo en asistencias na liga e cuarto en roubos, mentres fixo 16,6 puntos por encontro. George McCloud, quen fixo unha media 9,6 puntos a tempada anterior, progresou até os 18.9 puntos por noite, grazas en parte ao seu acerto desde o perímetro, o que lle convertía nunha ameaza constante na cancha. En total, anotou 257 triplos ese ano. En xeral, os Mavericks converteron 735 dos 2.039 tiros de tres que tentaron, ambas as novas marcas. Os Mavericks finalizaron cun rexistro de 26-56, en quinto lugar da División Medio Oeste e a 33 partidos do primeiro lugar. Motta foi despedido e substituído por Jim Cleamons, asistente dos Bulls. Pola súa banda, Don Carter, primeiro e único propietario da franquía até entón, vendeu os Mavericks a un grupo de investidores liderado por H. Ross Perot, Jr.
Comezando de novo
A tempada 1996-97 foi de transición para os Mavericks, na que basicamente remodelaron o seu persoal completo; 27 caras novas víronse no vestiario do equipo, batendo unha marca na NBA. Cando a tempada chegou ao seu fin, soamente o novato Samaki Walker continuou no equipo. O primeiro movemento notable chegou en decembro, traspasando a Jason Kidd, Loren Meyer e Tony Dumas a Phoenix Suns por Michael Finley, Sam Cassell e A.C. Green. Finley foi o xogador que máis rapidamente brillou, facendo ao redor de 20 puntos por noite nass seguinte sete campañas en Dallas, ademais de dúas aparicións no All-Star Game e de non perderse ningún partido até a tempada 2001-02. Don Nelson foi fichado como "general manager" o 7 de febreiro, e tomouse pouco tempo para deixar o seu sinal no equipo. Unha semana despois da súa fichaxe, os Mavs cortaron a Fred Roberts e Oliver Miller e traspasaron a Jamal Mashburn a Miami Heat por Kurt Thomas, Martin Müürsepp e o bosníaco Sasha Danilović.
Na tempada do peche patronal, a tempada 1998-99, os Mavericks terminaron cun decente 19-31, pero Michael Finley e Gary Trent presentaron uns sólidos números e conduciron ao equipo ao seu primeiro rexistro positivo en casa (15-10). Notables foron as adquisicións do alemán Dirk Nowitzki e do base canadense Steve Nash, dous movementos aparentemente malos que terían un grande impacto no futuro. Na tempada seguinte o equipo por fin espertou e comezou a gañar nunha base constante. Liderado por Finley, os Mavericks realizaron a primeira tempada de máis de 40 vitorias desde 1990. Nowitzki foi de grande axuda, establecéndose na liga como unha potente ameaza ofensiva.
O 14 de xaneiro de 2000, o grupo de Perot vendeu a franquía ao empresario de Internet Mark Cuban por 285 millóns de dólares. Cuban inmediatamente tenta revitalizar ao equipo e aumentar a popularidade do mesmo en Dallas e a nivel nacional. Os seus polémicos movementos (permitiu a Dennis Rodman vivir na súa casa durante unha semana antes de que o xogador asinase polos Mavs) e a súa aberta personalidade fixéronlle converterse rapidamente nun ídolo para a afección do equipo. Tamén gastou millóns de dólares debido a multas por violacións de regras da NBA.
Na campaña 2000-01, os Mavericks melloraron aínda máis e lograron un balance de 53-29, abastecido de combustible por un impresionante triángulo ofensivo formado por Nowitzki, Finley e Nash. Minutos antes do final do prazo para realizar traspasos, os Mavericks enviaron a Hubert Davis, Christian Laettner, Courtney Alexander e Etan Thomas a Washington Wizards por Juwan Howard, Calvin Booth e Obinna Ekezie. En playoffs, por primeira vez en once anos, eliminaron pola mínima a Utah Jazz en primeira rolda, avanzando a segunda rolda por segunda vez desde 1988. Finalmente serían eliminados por San Antonio Spurs en cinco partidos. Esta sería tamén a última campaña do equipo no Reunion Area antes de mudarse ao moderno American Airlines Center.
O mellor ataque da NBA
Mais foi na seguinte campaña cando os Mavericks se abriron camiño definitivamente. Comezaron o ano cun balance de 14-0, a piques de superar a marca de mellor comezo nunha tempada que posúe Houston Rockets cun 15-0 na tempada 1993-94. Dallas terminou a tempada regular cun 60-22, asombrando a admiradores e críticos co seu brillante ataque. Liderados polo "Big Three" Nowitzki-Finley-Nash, os Mavericks chegaron ás Finais de Conferencia e víronse as caras con San Antonio Spurs. Con todo, coa serie empatada a 1, Dirk Nowitzki, o máximo anotador do equipo, lesionouse o xeonllo no terceiro partido e tivo que perderse o resto da serie. Ao final, a eliminatoria decidiuse en seis partidos para os Spurs.
Na tempada 2003-04 chegaron moitas caras novas ao vestiario dos Mavs; Antawn Jamison, Danny Fortson, Jiri Welsch e Chris Mills chegaron dende Golden State Warriors a cambio de Nick Van Exel, Evan Eschmeyer, Popeye Jones, Avery Johnson e Antoine Rigaudeau. Outro gran movemento enviou a Raef LaFrentz, Chris Mills e Jiri Welsch a Boston por Antoine Walker e Tony Delk. Aínda que non había moita química no equipo, clasificáronse sen problemas para a postemporada. Co trío Nowitzki-Finley-Nash e Jamison, o Mellor Sexto Home da NBA, os Mavericks continuaron coa súa reputación do mellor equipo ofensivo da liga. Unha das sorpresas máis agradables foron os rookies Josh Howard e Marquis Daniels, que impactaron inmediatamente. Con todo, o equipo foi unha decepción en playoffs e en primeira rolda caeu ante Sacramento Kings.
Camiño ás Finais
Na tempada 2004-05, chegaron ao equipo o pivote Erick Dampier, a base Jason Terry, o veloz rookie Devin Harris, o anotador Jerry Stackhouse e o defensor Alan Henderson. A pesar de perder a Steve Nash vía axente libre (marchou a Phoenix Suns), as novas adquisicións reforzaron defensivamente ao equipo. O clásico estilo do run-and-gun cambiou por un estilo máis equilibrado do xogo. No parón do All-Star, os Mavs conseguiron a Keith Van Horn por Calvin Booth e Henderson. O 19 de marzo, o veterano adestrador Don Nelson dimitiu e o seu asistente Avery Johnson encargouse de substituírlle. Baixo a tutela de Johnson, o equipo fíxose máis forte defensivamente e lograron un balance de 58-24. Os Mavericks eliminaron a Houston Rockets en sete duros partidos, pero en Semifinais de Conferencia perderon contra Phoenix Suns, liderados precisamente pola base Steve Nash.
miniatura|[[Dirk Nowitzki.]] Antes do Draft de 2005, os Mavericks traspasaron todas as súas posicións no mesmo e quedaron cunha man chea de nada e outra cousa de ningunha. O 15 de agosto de 2005, o veterano Michael Finley foi cortado baixo a nova "Allan Houston Rule". Conforme esta regra, Orlando Magic fixo o mesmo con Doug Christie, quen posteriormente fichou polos Mavs. Outras caras novas como DeSagana Diop, Rawle Marshall e Josh Powell chegaron ao equipo.
Até o final de tempada, os Mavericks estiveron en continua batalla cos Spurs polo título de división e polo primeiro posto de conferencia. Con todo, non alcanzaron o título e tiveron que conformarse coa cuarta praza, cun balance de 60-22 e con Avery Johnson nomeado o Mellor Adestrador do Ano. En playoffs, varreron a Memphis Grizzlies en primeira rolda e en semifinais viviron unha serie agónica ante os Spurs. Cinco do seu sete partidos decidíronse no último minuto, incluído o último, que chegou á prórroga. Baixo a dirección de Nowitzki e un banco moi profundo, os Mavs avanzaron até Finais de Conferencia onde se enfrontarían de novo ante os Suns. A serie decidiuse en seis partidos a favor dos texanos, en parte grazas ao seu gran defensa. Con iso, chegaban ás Finais da NBA por primeira vez na súa historia.
Wade levou aos Heat ao triunfo, anotando 42 puntos e recollendo 13 rebotes no axustado terceiro partido (98-96). No cuarto, a vantaxe foi de 24 puntos de diferenza (74-98), cun Wade inmenso de novo con 36 puntos. Xa no quinto e o que ao cabo sería o último en Miami, tan só un punto de diferenza separou no marcador a ambos os equipos. Wade unha vez máis se erixiu como heroe anotando a canastra que mandaba o partido á prórroga, e xa nela, uns tiros libres que lle daban a vitoria. Wade finalizou con 43 puntos. De volta a Dallas, no sexto encontro Wade volveu a martirizar aos Mavericks con 36 puntos, axudados polo cinco tapones de Alonzo Mourning. Os Mavericks convertíanse no terceiro equipo na historia da NBA (primeiro desde 1977) en desaproveitar unha vantaxe de 2-0. No terceiro encontro os Mavs chegaron a ter unha vantaxe de 13 puntos no marcador a falta de sete minutos para o final do encontro, pero un parcial de 22-7 para os Heat cambiou totalmente o panorama, finalmente terminando 98-96 para os de Florida. Tratouse da maior remontada en playoffs da historia da franquía.
Do éxito ao fracaso
miniatura|[[Josh Howard (2003–2010).]] Tras un frouxo comezo (0-4), os Mavericks remontaron e conseguiron un histórico 52-5 nos seguintes 57 partidos. Finalizaron a tempada cun balance de 67-15, primeiros na liga e sexto mellor marca da historia da NBA. Nowitzki tivo unha campaña dominante, gañando o premio MVP da tempada (primeiro europeo en conseguilo) e liderando aos Mavericks á mellor tempada regular da súa historia. Fixo media de 24,6 puntos, 8,9 rebotes e 3,4 asistencias en 36,2 minutos por noite. Xunto con Josh Howard, o alemán disputou unha vez máis o All-Star Game. Con todo, rapidamente terminou a euforia para os de Texas. En playoffs atopáronse con Golden State Warriors, oitavos no Oeste, equipo que lles gañou o tres partidos en tempada regular.
Primeiro título
Os de Florida eran considerados desde o comezo da temporada como os grandes favoritos para o triunfo, xa que contaban no seu cadro de xogadores con Lebron James, o MVP da NBA nas dúas camapañas anteriores, Dwyane Wade, MVP das Finais de 2006 e Chris Bosh. Cumprindo co previsto, o primeiro partido foi para os Heat, que gañaron por 92-84 cunha grande actuación das súas estrelas, especialmente de Wade. Con todo, no segundo partido liderados por Dirk Nowitzki e coa axuda dos seus compañeiros especialmente Jason Terry e Shawn Marion empataron a serie cun marcador de 95-93. Entón a serie trasladouse a Dallas, mais os Heat novamente tomaron vantaxe no terceiro partido por marcador de 88-86. Coa serie en contra 2 a 1 os MAvericks sabían que debía gañar sexa como for, e así o fixo no cuarto partido empatando a serie 2-2.
Pavillón
miniatura|275px|O [[American Airlines Center.]] Cando os Dallas Mavericks comezaron a súa andanza na NBA, en 1980, xogaban os seus partidos coma local no Reunion Arena, un pavillón cuberto situado no distrito de Reunion, no centro de Dallas. A cancha podía chegar a acoller a uns 17.300 espectadores para os partidos de baloncesto, chegando a acoller o NBA All-Star Game e a Final Four da NCAA en 1986. Este pavillón foi finalmente demolido o 17 de novembro de 2009.
Con todo, os Mavericks, xa trocaran de pavillón en 2001, trasladándose ao American Airlines Center. Esta cancha, ás veces chamada sinxelamente AAC, está localizada no barrio de Victory Park, tamén preto do centro de Dallas. Conta cunha capacidade para 21.041 espectadores nos encontros de baloncesto, case 4.000 máis que o vello pavillón. Moitos confunden o nome do recinto co American Airlines Arena, pavillón de Miami Heat. Ironicamente, en 2006, os dous equipos chegaron ás Finais nunha serie ao mellor de sete, que terminou con catro vitorias dos de Florida. As series acabaron sendo coñecidas como as "American Airlines Series".
Uniformes
miniatura|Uniforme visitante desde 2010. Durante a primeira tempada dos Mavs na NBA, 1980, as cores dos uniformes de fóra do equipo eran o azul mariño con tramas brancas e verdes, inverténdose o azul co verde unha tempada máis tarde, sendo o verde a cor dominante até os primeiros anos da década de 1990. Así, na tempada 1993-94, volveuse de novo ás cores orixinais da primeira tempada, con algunha alteracións na tipografía de "Dallas", até o ano 2001. En canto ao uniformes dos partidos como locais, dende 1980 até 2001, foron brancos coa palabra "Mavericks" escrita en azul coas beiras das letras en verde, tan só habendo algúns retoques na tipografía de menor importancia durante a década de 1990.
Na tempada, os Mavericks actualizaron drasticamente os seus logotipos e uniformes, cunha nova combinación de cores con "azul media noite", "azul mariño" e prata. Estes novos uniformes tiñan e escrita a palabra "Dallas" tanto no da casa como no de fóra. Na camiseta local "Dallas" estaba escrito en cor "azul media noite" e os números en "azul real" con axustes en prata, mentres que na camiseta de visitante, "Dallas" estaba en branco, cos números en cor prata con beiras brancas. Na tempada 2003-04, os Mavericks comezaron a utilizar uns uniformes alternativos en cor prata, coa palabra "Mavericks" escrita no peito en cores branca e "azul real" e os números en azul. Con todo, demostrou ser impopular entre os seareiros, e foi refugada despois de ser utilizada en tan só un xogo, o 28 de outubro de 2003 fronte os Lakers.
Na tempada, os Mavericks presentaron unha nova camiseta alternativa de cor verde, semellante aos uniformes de visitante dos anos 1980. Foron deseñadas polo rapeiro Sean "P. Diddy" Combs (antes coñecido coma Puff Daddy), tiñan a palabra "Mavs" escrita en branco na parte frontal da camiseta cos beiras azuladas e os números en cor prata con beiras brancas por riba da tipografía na parte esquerda do peito. O 21 de setembro de 2009, os Mavericks deron a coñecer unha nova camiseta alternativa de cor azul mariño coa mesma tipografía de "Mavs" substituíndo o uniforme verde. O devandito uniforme utilizouse tamén para a "Noite latina da NBA", substituíndo as habituais letras pola palabra "Los Mavs".
En, o equipo presentou outro cambio no deseño do seu uniforme, mudando o ton de azul do uniforme visitante a un máis claro e engadindo a lenda "Dallas" en azul mariño co número en prata. Así, foi retirado o anterior uniforme alternativo, pasando a ocupar o seu posto a anterior equipación visitante. En 2014 presentouse un novo uniforme alternativo azul mariño, esta vez cun bordado no que aparece a silueta da cidade. O uniforme foi seleccionado de entre os miles que se presentaron a un concurso popular de deseña un uniforme. Esta equipación comezou a utilizarse durante a temporada.
Tempadas
Nota: As estatísticas están actualizadas até a temporada .
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Basketball Hall of Fame
Os seguintes xogadores dos Mavericks foron incluídos no Basketball Hall of Fame.
Galardóns individuais
Premio MVP
MVP das Finais
Rookie do Ano
Mellor Sexto Home
Xogador máis deportivo
Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Primeiro Equipo All-Rookie NBA
Segundo Equipo All-Rookie NBA
Participacións no All-Star
Os seguintes xogadores dos Mavericks foron seleccionados para xogar o All-Star Game da NBA.
Adestradores
miniatura|[[Rick Carlisle.]]
Dinastía merínida
Historia
A dinastía tivo as súas orixes nos bérberes Zenatas, aliados tradicionais dos Omíadas de Córdoba. En 1248 o xefe da tribo, Abu Yahya, conquistou a cidade de Fez e nos dez anos que seguiron conquistou todo o Marrocos, con excepción de Marraquex, tomada en 1269 polo seu irmán e sucesor, Abu Yusuf (Abu Iúçufe).
miniatura|esquerda|A [[madrasa Bou Inania en Fez foi mandada construír polos Merínidas]] Despois de teren derrotado os Almohades, tentaron apoderarse dos dominios que estes posuían no Magreb e na Península Ibérica, mais as súas tentativas fracasaron. Enviaron varios continxentes de tropas para o reino de Granada, tendo desa forma contribuído para a supervivencia dese reino fronte ás agresións cristiás. En 1340 os cristiáns, nun exército conxunto castelán-portugués, derrotan os merínidas na batalla do Salado, nunha batalla decisiva no proceso da Reconquista.
Os Merínidas destacaron como grandes construtores, tendo fundado a nova cidade de Fez, que funcionou como capital da dinastía.
Teixo
O teixo (Taxus baccata), tamén chamado xardón, torobisco, freixo e arteixo, é unha árbore conífera do xénero Taxus, que correntemente acada entre 12 a 15 metros de altura, da familia das taxáceas. Moi lonxevo, de medra lenta, posúe unha madeira que se presta ben para entalladura. Ten partes tóxicas: o latín taxus vén do grego taxon, que significa 'frecha envelenada'. A maioría das partes da planta son velenosas e o consumo da follaxe pode provocar a morte. É unha especie moi escasa e ameazada no territorio galego.
Descrición
O teixo é unha árbore baixa, se ben excepcionalmente pode atinxir ata 28 metros de altura. O seu perfil é variado cunha cima irregular e un tronco groso, curto e con nós, do que nacen pólas a só uns centímetros do chan. As formas arbustivas son tamén frecuentes.
A cortiza da árbore ten unha cor que oscila entre o castaño vermello, ás veces moi escuro, ata o púrpura. Esta cortiza é bastante fina e desescama con certa facilidade. As follas son agullas febles, planas e de cor entre o verde escuro por enriba e verde máis claro por embaixo, de base foliar decorrente. Miden polo xeral entre 1 e 4 cm. Estas agullas están inseridas en espiral arredor das pólas e gallas.
O teixo é unha especie dioica: os exemplares femias producen uns arilos carnosos ou bagas, de cor vermella moi viva, que envolven parcialmente ás sementes. Non son tóxicos, sendo consumidos polas aves, porén as sementes si son tóxicas, como todo o resto da planta. As flores dos exemplares machos producen un pole, amarelo, en primavera. O arilo madura nese mesmo verán.
Toxicidade
miniatura|100px|esquerda|Imaxe das follas e das sementes, algunhas xa recubertas polo arilo. thumb Esta toxicidade da planta débese a unha mistura de alcaloides: taxoides, diterpenos cíclico esterificados por ácidos comúns e por ácidos aminados ou por compostos semellantes a estes mesmos aminados: taxina A, B, C, paclitaxel, 10-desacetilbaccatina III, taxifilina, cefalomanina etc. Só foi illado un glicósido: a taxicatina. O zume contén un aceite irritante para o tubo dixestivo. En total, un centenar de compostos foron illados. A taxina, que é a substancia illada dende hai máis tempo, é, polo xeral, considerada a responsábel da toxicidade, pero o resto das outras substancias tamén o é en maior ou menor grao. O taxol é un antitumoral importante para distintos tipos de cancro. A pesar da súa toxicidade emprégase considerablemente en xardinaría para facer sebes.
As intoxicacións por teixo son relativamente comúns tanto en animais domésticos como en animais salvaxes que consomen a planta accidentalmente,  provocando "innumerables mortes entre o gando". Os alcaloides de taxina son absorvidos rapidamente no intestino e en cantidades suficientemente altas pode causar a morte debido a un paro cardíaco ou insuficiencia respiratoria. As taxinas tamén se poden absorber eficazmente a través da pel, polo que as especies de Taxus deben manipularse con coidado e preferiblemente con luvas. As follas de Taxus baccata conteñen arredor de 5 mg de taxinas por 1 g de follas.
Distribución
O teixo esténdese dende o noroeste de África a Europa, Asia Menor, e aínda ata o Cáucaso e norte de Irán. Atura temperaturas moi baixas. Pódese atopar nos Alpes bávaros ata os 1.350 m de altitude e ata os 1.600 m no cantón suízo do Valais. Os seus límites setentrionais atinxen os 62º 30' de latitude norte en Noruega e os 61º N en Suecia, dentro da isoterma do mes de xaneiro de -5 °C. En Galicia é unha planta rara que aparece illada en lugares coma O Courel, os Ancares ou o Xurés, agás nun caso, o teixadal de Trevinca, onde se formou un pequeno bosque, cousa pouco habitual nesta especie. O abondoso de topónimos do tipo Teixeiro, Teixeira ou Teixido, mais a presenza doutros como Teixoeira e Teixidón suxire que antigamente era unha especie moito máis presente en Galicia.
Árbores senlleiras en Galiza
Os teixos, abundantes noutrora en Galiza, e moitas veces ligados ás igrexas, medraron durante séculos chegando a se converter en árbores monumentais.
Sete individuos de teixo aparecen recollidos no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia:
Laverca
Descrición
Son paxaros de plumaxe pouco vistosa, duns 18 cm de lonxitude. Por riba son da cor da terra con listas negras. A parte inferior é abrancazada con debuxos negros no peito. A cola non é moi longa e ten as beiras brancas, coma as puntas das ás, que son curtas e anchas (máis nos machos que nas femias). Teñen unha crista pequena de plumas na cabeza que poden subir e baixar. As patas son fortes, adaptadas para andar polo chan, onde pasan a maior parte do tempo, procurando graos e insectos. No chan, desprázanse preto da terra, contra a que se agochan en caso de perigo.
O canto e un "trrlit" moi claro, que realiza voando alto en espirais sobre o seu territorio. Pode durar moitos minutos. Cando remata a demostración sonora baixa o chan coas ás pregadas, primeiro amodo e despois bruscamente.
Hábitat e distribución xeográfica
Habita en campo aberto, sobre todo na estepa cultivada, campos de labranza, e prados de herba curta. Precisamente os cambios nos sistemas de cultivo dos cereais parecen estar afectando ás poboacións desta ave en moitas zonas da súa distribución e causando unha forte redución. Crían en toda Europa agás Islandia e no norte de África. No leste e norte de Europa é estacional, emigrando ó sur no inverno, que pasan na cunca do Mediterráneo e en Oriente Próximo
Reprodución
miniatura| Alauda arvensis Fai un niño de herbas no chan, ben agochado entre a vexetación e difícil de atopar. Pon entre 3 e 6 ovos. En Europa adoitan poñer ovos en abril e en xuño. Poden criar máis dunha niñada en cada época reprodutiva, mesmo chegando ás tres. Os ovos son de cor branca amarelada con marcas castañas. Incuban uns 11 días, e os dous pais alimentan os polos, que deixan o niño ós 7 ou 9 días, uns dez días antes de poder voar. Son mantidos polos pais ata o mes de vida.
Amfikleia-Elateia
A sede do concello está na cidade de Kato Titorea. A raíz da reforma administrativa do programa Kallikratis en vigor desde xaneiro de 2011, que aboliu a prefectura, formouse o concello de Amfikleia-Elateia pola fusión dos concellos de Amfikleia, Elateia e Titorea, que se converteron en unidades municipais.
Gran Premio de Mónaco de 1975
A carreira foi gañada polo piloto austríaco Niki Lauda dando ó novo Ferrari 312T a súa primeira vitoria. A vitoria rompeu unha seca de vitorias de 20 anos de Ferrari no Circuíto de Mónaco. Lauda dominou a carreira, só perdeu o liderado durante unha parada en boxes. Gañou por dous segundos sobre o McLaren M23 de Emerson Fittipaldi. Carlos Pace terminou terceiro no seu Brabham BT44B.
Resumo
O futuro dos Grandes Premios estaba baixo sospeita logo do desastroso gran premio español celebrado tres semanas antes. As medidas foron tomadas rapidamente: foron erixidos gardaraís adicionais e vallas protectoras, foron modificados os bordos e as chicanes. Introducíronse novas medidas: a grella escalonouse e, ademais, limitouse a só 18 coches. Este último cambio afectou a oportunidade de Graham Hill para cualificar: o cinco veces gañador de Mónaco, tivo todo tipo de problemas na práctica e non puido clasificarse por 0´377 segundos. John Watson e Clay Regazzoni chocaron na práctica, mentres que o equipo Surtees recibiu a orde de eliminar os adhesivos a favor dunha política pro-Europea dos seus coches.
Niki Lauda, nun Ferrari, conseguiu a pole position, compartiu a primeira fila con Tom Pryce, que pilotaba un Shadow, e que tan só 12 meses antes fora considerado "demasiado inexperto" para competir. Jean-Pierre Jarier e Ronnie Peterson ocuparon a segunda fila.
A carreira iniciouse baixo condicións de choiva, polo que todos montaron pneumáticos de choiva. Lauda foi o máis rápido na saída, mentres que Pryce tivo un comezo lento, e foi adiantado por Jarier, o francés pronto intentou pasar a Lauda nunha manobra de adiantamento imprudente, e golpeouse contra as barreiras en Mirabeau, o seu coche resultou danado na colisión o que lle levou a golpear de novo o muro na chicane e logo retirarse. Peterson quedou no segundo lugar, con Vittorio Brambilla terceiro, ata que Pryce golpeou a roda do italiano. Regazzoni detívose a cambiar unha roda e o morro do seu coche, e James Hunt detívose para cambiar aos pneumáticos lisos, anticipándose ao secado da superficie da pista. Con todo, o lento traballo do seu equipo de boxes custoulle unha cantidade considerable de tempo.
As posibilidades de vitoria de Ronnie Peterson foron danadas na súa parada en boxes, cando unha porca da roda perdeuse baixo o coche. Tom Pryce entrou a substituír o morro roto, e nese momento Niki Lauda aventaxaba en 15 segundos a Emerson Fittipaldi e Carlos Pace. Moitos accidentes ocorreron durante a carreira: Jochen Mass e James Hunt chocaron en Mirabeau, e Patrick Depailler viuse envolto no accidente; Clay Regazzoni golpeou a chicane e sufriu danos; John Watson trompeou e detívose o motor do seu coche; Pryce bateu cas barreiras e tivo que retirarse; Mario Andretti entrou nos boxes co seu coche en chamas, Mark Donohue golpeou á barreira, mentres que Alan Jones rompeu unha roda.
Nas últimas voltas o coche de Lauda foi perdendo presión de aceite e Fittipaldi foi gañando terreo. A tres voltas do final a diferenza era de 2´75 segundos, con todo, chegouse ao límite de dúas horas de tempo e a carreira detívose, con Lauda gañador. Ferrari gañou o seu primeiro Gran Premio de Mónaco en 20 anos, a traxedia do Gran Premio español desvaneceuse e as carreiras do campionato seguiron. A segunda posición de Fittipaldi reforzou a vantaxe do líder desde principio de tempada sobre Carlos Pace.
Vedanta
thumb|O símbolo "Om", concepto chave do Vedanta, mencionado en todas as Upanishads.
O Vedanta (Devanagari: वेदान्त, Vedānta) é unha das seis grandes correntes filosóficas indias. A palabra era utilizada en orixe nesta tradición para referirse as ensinanzas que trataban co grupo de Vedas coñecidos como Upanishads.
O nome significa literalmente "O Remate dos Vedas", pois pretende ser compendio e esencia da ensinanza destes. Tamén se utiliza Vedanta para referírse a aquela persoa que acadou un coñecemento profundo dos catro Vedas.
Ao redor do século VIII a palabra comezou a referirse máis especificamente a aquelas filosofías de liberación que apuntaban á realidade última (Brahman).
Só ante o perigo
Gañou catro premios Oscar de sete candidaturas e catro premios Globo de Ouro de oito candidaturas. Recibiu o posto 33 na lista de mellores filmes estadounidenses do American Film Institute.
Vedanta
Adi Shankara, tamén chamado Shankaracharya, foi o primeiro filósofo que consolidou a doutrina Advaita Vedanta e, por extensión, do Vedanta en xeral. Hoxe en día segue a ser unha das principais referencias desta corrente.
Só ante o perigo
Foi emitido na TVG o 3 de novembro de 2007.
Vedanta
O Vedanta non se cinge ou restrinxe a unhas determinadas escrituras nin ten unha fonte de referencia exclusiva.
Só ante o perigo
Argumento
Will Kane, o shériff de Hadleyville, casou coa cuáquera Amy e prepárase para cambiar de cidade. Durante os preparativos da mudanza, óuvese que Frank Miller, un home que Kane arrestara, saíra da prisión e chegaría no tren do mediodía para vingarse del. A banda de Miller agárdao na estación para axudalo a cumprir o seu desexo.
Vedanta
Vedanta e Mimamsa
Dende o xiro que se produciu (século VIII), no Avaita cara a unha visión máis en liña coas coñecidas como "filosofías de liberación", esta tamén é coñecida como Uttarā Mīmāṃsā: "A Última Indagación", ou a "Indagación Superior" e equipárase, en ocasións coa Pūrva Mimamsa, ou "Indagación Antiga". A Pūrva Mimamsa, habitualmente coñecida simplemente como Mimamsa, trata coa parte dos mantras védicos que se ocupa dunha parte máis ritual, mentres que o Vedanta trata de dar explicación ás ensinanzas esotéricas dos Āraṇyakas, e das Upanishads.
Só ante o perigo
Argumento
Kane e a súa dona deixan a cidade, mais logo el decide volver, perturbado pola súa conciencia. Kane conta con que os seus amigos e veciños o axuden contra a banda de catro homes, mais para a súa sorpresa ninguén quere verse envolveito na rifa e mesmo o seu mellor amigo e axudante, Harvey Pell, o deixa só e a súa esposa ameaza con marchar sen el. Só a súa ex-namorada Helen Ramirez intenta axudalo.
Polimerase
miniatura|Estrutura da [[Taq polimerase|Taq ADN polimerase.]] Unha polimerase é un encima (EC 2.7.7.6/7/19/48/49) que sintetiza longas cadeas de polímeros de ácidos nucleicos. Xeralmente, as ADN polimerases producen cadeas de ADN a partir dun molde de ADN (nas transcriptases inversas a partir do ARN), e as ARN polimerases producen cadeas de ARN, copiadas (transcritas) xeralmente de moldes de ADN e nalgúns casos de moldes de ARN (en certos virus). A molécula copiada é complementaria do molde.
Os encimas que interveñen na polimeración doutros biopolímeros non se chaman polimerases por razóns históricas.
Unha polimerase da bacteria termófila Thermus aquaticus (Taq) utilízase na reacción en cadea da polimerase, unha técnica importante en bioloxía molecular.
Outras polimerases especiais son:
Forza Aérea Imperial Rusa
A Forza Aérea Imperial Rusa estableceuse en 1910 ao mercar o exército ruso unha serie de aeroplanos franceses e adestrar os primeiros pilotos militares na escola de pilotos establecida en Sebastopol por Alexandre Mikhailovich de Rusia quen foi o seu primeiro responsable.
Igor Sikorski contribuíu á mellora da aviación militar rusa coa construción en 1913 do Ilia Muromets, o primeiro bombardeiro estratéxico de catro motores. Ao comezo da primeira guerra mundial, Rusia tiña a segunda forza aérea militar por tras de Francia pero nunha gran parte estaba composta por vellos avións franceses e durante os primeiros meses do conflito as autoridades militares rusas só usaron os avións para misións de recoñecemento e coordinación da artillería. En decembro de 1914 formouse o primeiro escuadrón de combate, formado por Ilia Muromets e que loitou contra os exércitos de Alemaña e Austria-Hungría. Entre os pilotos salientaron Piotr Nesterov, o primeiro piloto en destruír un avión inimigo en voo na historia da aviación militar, e Aleksandr Kazakov que destruíu 32 avións inimigos.
Distrito de Lugano
O distrito de Lugano (antigamente en alemán Landvogtei Lauis) é un dos oito distritos do cantón do Tesino, ademais de ser o máis poboado do cantón, con máis de 140.000 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte co distrito de Bellinzona, ao leste coa provincia de Como (IT-25), ao sur co distrito de Mendrisio, ao oeste coa provincia de Varese (IT-25), e ao noroeste co distrito de Locarno.
A capital do distrito é Lugano.
Pecilopsetinos
A dos pecilopsetinos (Poecilopsettinae) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos.
As especies desta subfamilia son tipicamente demersais que viven nos fondos mariños a profundidades de entre os 60 e os 500 m, no Atlántico noroccidental e na rexión Indo-Pacífica.
Aliméntanse de organismos zoobentónicos.
Taxonomía
A subfamilia foi descrita en 1934 polo ictiólogo británico John Roxborough Norman.
Xéneros
A subfamilia comprende tres xéneros, cun total de 15 especies.
Filicudi
Filicudi é unha das oito illas que compoñen as Illas Eolias, situada a 20-30 quilómetros ao nordés da illa de Sicilia. Trátase dunha fracción da comuna de Lipari.
Xeografía
A súa superficie total é de 9´5 quilómetros cadrados. Hai varias pequenas aldeas na illa, que inclúen Pecorini Mare e Valdichiesa. As terras de Filicudi son capaces de produciren viño, aceite de oliva, grans e hortalizas. En 1997, tres cuartas partes (7 km²) de Filicudi converteronse nunha Reserva Natural.
O punto máis alto é Monte Fossa Felci (774 m). Outros puntos inclúen Monte Montagnola (349 m) e Monte Terrione (278 m). En Capo Graziano atópanse restos dunha vila da Idade de Bronce que data do século VIII a. C. Fronte á costa, unha roca volcánica en forma de dedo La Canna de (74 m.) elévase desde o mar.
Historia
miniatura|left|250px|Vista de Alicudi e Filicudi O nome moderno de "Filicudi" é unha corrupción do antigo nome grego da illa, Phoenicusa   (Illa fenicia). A illa, como as outras Illas Eolias, foi habitada desde o Neolítico, ao redor de 3.000 antes de Cristo. Como o demostran os achados arqueolóxicos, a illa foi ocupada por un novo pobo na Idade de Bronce. A illa estivo deshabitada durante moitos séculos ata a súa ocupación polos gregos. Restos Romanos e bizantinos tamén se poden atopar na illa.
Enrique Bunbury
Enrique Ortiz de Landázuri Izarduy, máis coñecido como Enrique Bunbury, nado en Zaragoza o 11 de agosto de 1967, é un artista aragonés, coñecido por ser o vocalista da banda de rock & roll Héroes del Silencio e pola súa carreira en solitario.
O nome artístico Bunbury está sacado da obra de teatro Ernest. Comedia frívola para xente seria de Oscar Wilde.
Inicios
A súa andadura musical comezou con doce anos, ao mercar a súa primeira guitarra eléctrica con cinco mil pesetas que aforrara, e empezou a tocala en 1980 nun grupo do colexio, chamado Apocalipsis. Entre 1981 e 1983 tocou a batería, foi cantante dunha banda chamada Rebel Waltz e tocou o baixo en Proceso Entrópico.
Héroes del Silencio
Tras deixar Proceso Entrópico, Bunbury pasou a ser o vocalista dun grupo chamado Zumo de Vidrio, que se converteu no xermolo de Héroes del Silencio. Nesa formación estaban Juan e Pedro Valdivia, que xunto con Enrique crearon os primeiros Héroes del Silencio en 1984.
Co apoio de "Cachi", un dj zaragozano, e do xornalista Matías Uribe, Héroes del Silencio comezou a darse a coñecer. Nos seus comezos, conseguen o segundo posto no concurso de Pop-Rock de Huesca, por detrás duns máis experimentados Proscritos de Binéfar. Un concerto ofrecido en 1987 na sala En Bruto -no que conseguiron vender tódalas entradas e deixar a centos de seguidores fóra-, pon ó cuarteto no punto de mira. Gustavo Montesano (ex Olé Olé) fixouse neles, logrando que asinaran o seu primeiro contrato coa multinacional EMI.
Entón, publicouse Héroe de leyenda en 1987, do que se venderon máis de 30.000 copias. Meses despois publicaron o seu primeiro LP, El mar no cesa, que se converteu de inmediato en disco de platino. "Mar adentro" ou "Flor venenosa" pasaron a ser cancións de referencia para mozos de finais dos 80 e principios dos 90. Porén, o grupo quedou descontento coa produción deste primeiro álbum, que consideraban "fresco, pero falto de enerxía".
En Calatayud (Zaragoza) viunos o ex-compoñente de Roxy Music Phil Manzanera, que quedou prendando coa banda e decidiu apostar por eles. Manzanera produciulles Senderos de traición (1990). Pertencen a ese disco éxitos como "Entre dos tierras" ou "Maldito duende", que lles permitiron abrirse mercado fóra de España.
Un concerto contra o racismo en Alemaña, onde Héroes del Silencio amosou a súa personalidade e carácter sobre o escenario, fíxolles dar un salto enorme na súa carreira. Os seus compoñentes déronse a coñecer internacionalmente cantando as súas cancións en español. En Alemaña e Italia conseguiron o disco de ouro. Tocaron en escenarios de Austria, Suíza, Bélxica ou Escandinavia.
Fragmento de Klenow
dereita|miniatura|450px|Dominios funcionais do fragmento de Klenow (esquerda) e da ADN polimerase I (PDB). O fragmento de Klenow é un gran fragmento proteico con actividade encimática da ADN polimerase I da bacteria E. coli. Orixínase cando esta ADN polimerase I é clivada pola protease subtilisina, que elimina unha porción, e o que queda é o fragmento de Klenow. Obtívose en 1970 por H. Klenow et al. Con respecto ao encima completo, o fragmento de Klenow mantén a actividade de polimerase 5' → 3' e a de exonuclease 3’ → 5’ para eliminar nucleótidos precodificados e a corrección de probas, pero perdeu a actividade de exonuclease 5' → 3' que ademais tiña o encima completo.
Enrique Bunbury
Héroes del Silencio
En España, Bunbury protagonizou algunhas polémicas. Nunha delas, o príncipe Filipe recibiunos en audiencia e Bunbury declarouse, á saída, contrario á institución monárquica.
Fragmento de Klenow
O outro pequeno fragmento orixinado na clivaxe desta polimerase mantén a actividade de exonuclease 5' → 3', pero non ten as outras dúas actividades que presenta o fragmento de Klenow.
Enrique Bunbury
Héroes del Silencio
Avalancha (1995) foi o último disco de estudo de Héroes del Silencio.
Carlos
Carlos é un nome de home. O seu feminino é Carolina, Carola, Carlota ou Carla. O nome é de procedencia xermana, e significa "home libre". O nome traducido ás linguas escandinavas Karl significa home. Trátase dun nome moi popular debido ao seu uso habitual nas tradicións das casas reais, polo que hai moitas personalidades chamadas Carlos. Tamén existe en xaponés (Karurosu), en chinés (Ka-lou-se), en árabe (Karlus) e noutras linguas.
Fragmento de Klenow
Investigación
Como a actividade exonuclease 5' → 3' da ADN polimerase I de E. coli fai que este encima sexa pouco axeitado para moitas aplicacións, o fragmento de Klenow, que non ten esa actividade, ten moitas aplicacións en investigación. O fragmento de Klenow é moi útil en tarefas de investigación que impliquen o seguinte:
Enrique Bunbury
Héroes del Silencio
A continuación realizaron outra xira mundial que pasou por Estados Unidos, México, Arxentina, Guatemala e numerosos países americanos e europeos. Trala publicación de Parasiempre (1996), un dobre CD en directo, anunciaron a súa separación e un descanso indefinido para iniciar proxectos en solitario.
Durante a xira de 1996 (que incluía concertos de marzo a setembro) Bunbury, para quen o tour se estaba convertendo nun suplicio, decidiu ir gravando maquetas en diferentes estudos americanos coa intención de facer eses meses máis levadíos. No tramo español da xira a banda levou como abreconcertos ao grupo colombiano Aterciopelados, cos que Bunbury colaboraría posteriormente gravando coros no álbum La pipa de la paz (1997). Nesta época considerou mesmo a posibilidade de deixar a música. Sentíase incomprendido: "Necesito un público que me faga medrar como músico, non que me faga tocar toda a vida "Entre dos tierras" e enriba como o facía con Héroes".
Fragmento de Klenow
Investigación
O fragmento de Klenow foi tamén o encima utilizado inicialmente para a amplificación de segmentos de ADN na reacción en cadea da polimerase (PCR), pero despois foi substituído nesta técnica por encimas termoestables como a Taq polimerase, que daban mellor resultado.