cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transdución xenética
Ciclos líticos e lisoxénicos
Algúns bacteriófagos como o fago lambda poden orixinar ciclos líticos de replicación, nos que orixinan inmediatamente virus fillos que lisan a célula, ou ciclos lisoxénicos, nos que o virus se integra no cromosoma e permanece latente (temperado en forma de profago) moito tempo, ata que chegado un momento se separa do cromosoma e volve orixinar un ciclo lítico. A transdución pode ocorrer tanto nos ciclos líticos coma nos lisoxénicos. Durante o ciclo lítico o fago pode incorporar xenes da bacteria cando se están a formar os virus fillos. No ciclo lisoxénico o virus pode separarse do cromosoma bacteriano levando algúns xenes bacterianos adxacentes.
Tipos de transdución
O empaquetamento do ADN no bacteriófago durante a formación dos virus fillos non ten unha alta fidelidade, polo que poden empaquetarse pequenos fragmentos do ADN bacteriano (xunto co material xenético do virus ou sen ADN viral). Ao mesmo tempo, algúns xenes do fago poden quedar no cromosoma bacteriano.
Onde viven os monstros (filme)
Onde viven os monstros (en Where the Wild Things Are) é un filme fantástico dirixido por Spike Jonze que foi estreado no 2009. É unha adaptación do libro infantil de 1963 de Maurice Sendak do mesmo nome. Combina acción en vivo, acuacións con disfraces, animatrónica, e imaxe xerada por computador (CGI). Está protagonizado por Max Records, e polas voces de James Gandolfini, Paul Dano, Lauren Ambrose, Forest Whitaker, Catherine O'Hara e Chris Cooper. A historia céntrase nun neno solitario de nove anos chamado Max que navega cara a unha illa habitada por monstros ("Wild Things") que declaran rei a Max.
Transdución xenética
Transdución xeneralizada
Na transdución xeneralizada o virus pode transferir calquera xene bacteriano a outra bacteria, e xeralmente o virus leva só ADN bacteriano e nada de ADN viral. En esencia é un empaquetamento de ADN bacteriano na cápside do virus. Se o bacteriófago realiza o ciclo lítico, o virus replicará dentro da bacteria a súa cápside e o seu ADN, e destruirá o ADN bacteriano. Se durante o empaquetamento do ADN na cápside viral por casualidade entra ADN bacteriano pode producirse a transdución xeneralizada. Isto pode ocorrer por dous procesos: empaquetamento "de cápside chea" (headful packaging) na primeira bacteria e recombinación na segunda.
Onde viven os monstros (filme)
O filme estreouse o 16 de outubro de 2009 nos Estados Unidos, o 3 de decembro en Australia, e o 17 de decembro en Alemaña. A súa acollida foi boa por parte da crítica e o seu lanzamento en DVD e Blu-ray fíxose o 2 de marzo de 2010. Foi estreado o 15 de abril do 2014 na TVG.
Transdución xenética
Transdución xeneralizada
No mecanismo de empaquetamento de "cápside chea" o virus intenta encher a cápside con material xenético e se ten capacidade dabondo incorpora ADN bacteriano. Despois ese virus infecta a unha segunda bacteria e pode recombinar o ADN que transporta co ADN da segunda bacteria.
Onde viven os monstros (filme)
Sinopse
Max é un neno desobediente que é enviado á cama sen cear e que crea o seu propio mundo imaxinario: un lugar poboado por feroces monstros que o teñen a el como o seu xefe.
Transdución xenética
Transdución xeneralizada
Cando se insire o novo ADN traído polo virus na célula receptora poden ocorren tres cousas:
Transdución especializada
miniatura|dereita|400px|Transdución especializada. Na transdución especializada o virus transfire dunha bacteria a outra xenes que están próximos á zona onde se inseriu o xenoma vírico durante un ciclo lisoxénico na primeira bacteria. Os xenes que se transfiren dependen da zona onde se inseriu o fago, que xeralmente é sempre a mesma zona concreta do cromosoma; por exemplo, o fago lambda insírese na zona entre os xenes gal e bio. Cando o fago abandona o ciclo lisoxénico e pasa ao ciclo lítico, ten que separar o seu ADN do cromosoma onde se inseriu, pero poden producirse erros e non se corta exactamente polos límites do ADN viral senón que se corta algo máis alá e leva tamén xenes bacterianos adxacentes (por exemplo, o fago lambda pode levar o xene gal ou o bio), que serán empaquetados na cápside vírica xunto co xenoma vírico. Pero ao levar este material extra o xenoma do virus queda máis curto do normal (é defectivo), porque lle faltan xenes víricos no outro extremo.
A transdución especializada ten tres posibles resultados:
Esther Lederberg, Larry Morse, Herman Kalckar, Michael Yarmolinsky, e Yukinori Hirota fixeron estudos detallados sobre a galactosemia nos que usaron a transdución especial para facer mapas xenéticos. Ao mesmo tempo, Esther Lederberg, Julius Adler e Enrico Calef realizaron estudos similares sobre a maltofilia.
Un exemplo famoso de transdución especializada é a que fai o fago λ na bacteria Escherichia coli, descuberta por Esther Lederberg, a cal tamén descubriu o plásmido F ou factor de fertilidade F.
Descubrimento
A transdución descubrírona Norton Zinder e Joshua Lederberg na Universidade de Wisconsin–Madison en 1951 traballando con bacterias. Porén, o mecanismo da transdución xeral e especializada non se descubriu ata anos máis tarde grazas aos traballos de Esther Lederberg, Larry Morse, E. Lively, Allan Campbell e Joshua Lederberg. Pode verse unha lista detallada das publicacións en:
Galería de imaxes de Triacastela
Galería de imaxes do concello de Triacastela na provincia de Lugo.
Miracles from Heaven (filme)
Miracles from Heaven é un filme estadounidense de drama cristián dirixido por Patricia Riggen que foi estreado no 2016. Escrito por Randy Brown, está baseado no libro homónimo de Christy Beam, no cal conta a historia real da súa filla, que tivo unha experiencia achegada á morte e que despois puido recuperarse dunha doenza incurable. O filme está protagonizado por Jennifer Garner, Kylie Rogers, Martin Henderson, John Carroll Lynch, Eugenio Derbez e Queen Latifah. A rodaxe principal realizouse en Atlanta, Xeorxia en xullo de 2015. Foi estreado o 16 de marzo de 2016 por Columbia Pictures.
Matera
Matera (Materano: Matàrë) é unha cidade na provincia de Matera na rexión de Basilicata, na Italia Meridional. É a capital da provincia de Matera e foi a capital de Basilicata entre 1663 e 1806. A cidade está situada nun pequeno canón esculpido polo río Gravina. Tiña 60.023 habitantes en 2012. Esténdese por unha área de 387,40 km2, tendo unha densidade de poboación de 150 hab/km2.
Coñecida como la Città Sotterranea ("a cidade subterránea"), Matera é unha das cidades máis antigas habitadas de seguido do mundo, leva habitada desde o 10º milenio a.C. O seu centro histórico Sassi", xunto co conxunto das igrexas rupestres, recibiu o status de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO desde 1993.
O 17 de outubro de 2014, Matera foi declarada anfitrioa italiana da Capital Europea da Cultura para 2019 xunto coa cidade búlgara de Plovdiv.
Only in Dreams (álbum)
Only in Dreams é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Dum Dum Girls, publicado o 27 de setembro de 2011 a través do selo Sub Pop.
Lanzáronse dous sinxelos do traballo. "Coming Down" foi editado en streaming o día 19 de xullo de 2011, e posteriormente regalouse nun 7" coas reservas e primeiras impresións do álbum o 27 de setembro. "Bedroom Eyes" lanzouse en streaming o 30 de agosto, seguido dun sinxelo promocional distribuído o 26 de setembro.
Salomó
Salomó é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
VIII Rexión Militar
200px|miniatura|A Capitanía Xeneral da Coruña. A Capitanía Xeneral de Galicia coñecida tamén como VIII Rexión Militar ten a súa orixe no reinado dos Reis Católicos, cando foi creada para substituír o cargo de Adiantado Maior do Reino da Baixa Idade Media e os condes da Alta Idade Media.
Orixes
O primeiro en ostentar o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia foi Fernando de Acuña y de Herrera, nomeado polos Reis Católicos en 1480 co obxectivo de pacificar un reino conflitivo e permanentemente en pé de guerra. Por Real Cédula do 3 de agosto de 1480, os Reis nomean a Fernando de Acuña e a Garci López de Chinchilla «nuestros jueces en todo el dicho reyno de Galicia, en quanto nuestra merced e voluntad fuere», con atribucións amplas esencialmente xudiciais, pero tamén de goberno por canto tiña a autoridade propia dun período de excepción. O cabido de Santiago, nun acordo do 12 de marzo de 1481, cualifica a Fernando de Acuña de visorey.
O primeiro Gobernador do Reino de Galicia que levou explicitamente o título de Capitán Xeneral foi Pedro López de Ayala en 1521, aínda que non lle reportou máis poderes dos que xa tiña.
Funcións
O Capitán Xeneral e Gobernador de Galicia tiña a función de coñecer e sentenciar as causas civís ou criminais. Tamén tiña o poder para desterrar calquera persoa que crese necesario, nomear xuíces e corrixidores, o levantamento en armas dunha ou máis comarcas e a esixencia do concurso de toda a xente de guerra. Tamén tiña o cargo de Presidente da Real Audiencia de Galicia, o que provocou disputas entre A Coruña e Santiago de Compostela por quedar coa residencia do Gobernador. Finalmente, o rei Filipe II decidiu, mediante Real cédula de 14 de agosto de 1564 que a Capitanía Xeneral fose trasladada á cidade da Coruña.
Os Capitáns Xenerais tiveron pois ocasión de, actuando en nome do Real Servizo que era o seu cometido principal, combater en numerosas ocasións xunto ao pobo galego na defensa de cidades, pobos e do territorio de Galicia e promover investimentos de todo tipo en obras militares e civís, tanto para modernizar defensas de portos e fronteiras de Galicia e dotar a este territorio dunha máis adecuada infraestrutura castrense, como para mellorar comunicacións e contribuír a racionalizar urbanismos nalgunhas cidades.
VIII Rexión Militar
A división de España en Capitanías Xenerais data de 1705, cando se axustaron aos antigos reinos que constituían a Monarquía Hispánica. Tratábanse de trece rexións: Andalucía, Aragón, Burgos, Canarias, Castela a Vella, Cataluña, Estremadura, Galicia, Costa de Granada, Guipúscoa, Mallorca, Navarra e Valencia.
Trala proclamación da Segunda República, un decreto gobernamental disolveu as rexións militares que foron substituídas polas Divisións Orgánicas. En xullo de 1936, desempeñaba a xefatura da VIII División Orgánica o xeneral Enrique Salcedo Molinuevo. En xullo de 1939, tras finalizar a Guerra Civil Española quedan restablecidas as rexións militares. Á VIII Rexión asígnase o VIII Corpo de Exército con dúas divisións: a 81.ª (A Coruña) e a 82.ª (Lugo).
Territorio
A Rexión Militar responde xa a un modelo de defensa territorial histórico posto que desde 2002 as Forzas Armadas españolas organízanse en unidades tácticas en función dos cometidos e misións asignados.
Lago Poyang
O lago Poyang é un lago da provincia de Jiangxi, o maior lago de auga doce da China.
O lago está alimentado polos ríos Gan, Xin e Xiu, que o conectan co Yangtzé mediante unha canle.
A superficie do lago Poyang flutúa enormemente entre as estacións seca e húmida, mais nos últimos anos o seu tamaño decreceu totalmente. Nun ano normal a superficie media é de 3500 km2. A principios de 2012, debido á seca, a extracción de area e a almacenaxe de auga no encoro das Tres Gargantas, a superficie do lago chegou a un mínimo de 200 km2. O lago é o hábitat de medio millón de aves migratorias.
Durante o inverno, o lago é o fogar de moitas grúas siberianas, das que o 90% pasan alí o inverno.
Perda da vida salvaxe
Dende 2002 existe unha prohibición da pesca no lugar.
Jordi González
Jordi González Belart, nado en Barcelona o 26 de setembro de 1962, é un xornalista e presentador de radio e televisión catalán.
Lago Poyang
Perda da vida salvaxe
A drenaxe de area converteuse nun piar do desenvolvemento da economía local e unha importante fonte de ingresos na rexión circundante do lago. A gran densidade de proxectos de drenaxe foron a principal causa da morte da fauna. Ademais, espérase que a construción do encoro do lago Poyang, cause efectos devastadores nos focénidos que aínda existen.
Jordi González
Traxectoria
Traballou en Cadena SER, TVE, Antena 3 ou Telecinco, canle esta última na que seguía en 2011.
Lago Poyang
Redución
Debido ao encoro das Tres Gargantas, o lago Poyang pode diminuír estacionalmente e secar. En 2016, o lago secou case completamente. Ademais do encoro, que almacena auga para que sexa empregada no inverno, culpouse a seca da redución.
O goberno local de Jiangxi propuxo construír o encoro do lago Poyang para manter o nivel de auga no lago, construíndo unha esclusa arredor da conexión entre o lago e o Yangtzé, mais está pendente o estudo de impacto. Os científicos e os grupos ecoloxistas como o World Wide Fund for Nature, criticaron a proposta indicando que a obra afectaría adversamente a diversidade salvaxe.
Paquistán nos Xogos Olímpicos
Paquistán participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1980, cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos.
Batiscafo Trieste
miniatura|dereita|Batiscafo Trieste Trieste foi un batiscafo de investigación oceanográfica de deseño suízo cunha tripulación de dous ocupantes. O 23 de xaneiro de 1960 o batiscafo Trieste descendeu no Abismo Challenger, o punto máis fondo coñecido da Foxa das Marianas (na costa oriental das Illas Marianas), a 10 911 metros de profundidade, marca até hoxe non superada. O batiscafo foi deseñado por Auguste Piccard e foi posto en actividade en agosto de 1953 no Mar Mediterráneo, preto de Nápoles, Italia. Posteriormente foi mercado pola mariña dos Estados Unidos de América en 1958, por 250 000 dólares estadounidenses.
Río Fowydh
O Río Fowydh (en inglés Fowey) é un río de Cornualla, Gran Bretaña.
Nace no oeste de Liskeard, pasa Lanhydrock House, Restormel Castle e Lostwithiel para desembocar na Canle da Mancha por Fowey. Tan só é navegábel nos seus últimos 11 km, existindo un transbordador entre Fowey e Bodinnick.
Parigné
Parigné (en Parinieg, e en galó: Parinyaè) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Huddersfield Town A.F.C.
O Huddersfield Town Association Football Club é un equipo de fútbol profesional de Huddersfield, West Yorkshire, Inglaterra. Co alcume de the Terriers, o equipo foi fundado o 15 de agosto de 1908. Xoga os seus partidos como local no Kirklees Stadium, e actualmente compite no Football League Championship.
Callitris pancheri
miniatura|250px|Callitris pancheri nas Chutes de la Madeleine, [[Nova Caledonia.]]
Callitris pancheri é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae).
En numerosos textos de botánica aparece denominada co seu antigo sinónimo Neocallitropsis pancheri (que era a única especie do xénero Neocallitropsis).
Características
As principais características de Callitris pancheri son:
Distribución
miniatura|250px|Callitris pancheri, ramas e follaxe. Ao fondo, a fervenza de la Madeleine. miniatura|250px|Callitris pancheri (en primeiro plano), no seu [[ambiente|ambiente natural.]]
Trátase dunha especie endémica de Nova Caledonia, que se encontra en pequenas poboacións, confinada nunhas poucas localidades no sur da Grand Terre, cunha soa subpoboación moi pequena no cumio do monte Paéoua, 180 km ao norte. Encóntrase desde os 30 até os 1 140 msnm.
Poboación
A poboación total de Callitris pancheri, que está decrecendo, estímase na actualidade (2018) entre os 2 500 e os 10 000 espécimes. As diferentes subpoboacóns varían moito en tamaño, desde uns poucos a varios centos de individuos (Plateau des Callitropsis). No monte Paéoua só se encontraron 45 árbores maduros.
Descrición
O xénero Neocallitropsis foi descrito en 1944 polo botánico sueco Carl Rudolf Florin, nun traballo publicado na ''Palaeontographica, Abt. B, Paläophytol'' 590.
É un xénero monotípico, xa que conta cunha soa especie, Neocallitropsis araucarioides (Compton) Florin, descrita por Florin no mesmo ano e no mesmo traballo, renomeando á especie Callitropsis araucarioides Compton, 1858
A especie fora descrita por primeira vez en 1858 polo botánico francés Élie-Abel Carrière, co nome de Eutacta pancheri, na segunda edición da súa obra Traité général des conifères.
Moito máis tarde, en 1972, foi reclasificada dentro do xénero Neocallitropsis, como Neocallitropsis pancheri, polo botánico estadounidense David John de Laubenfels, nun traballo publicado en Fl. Nouv.-Calédonie & Dépend. 4: 161.
Durante anos apareceu citada dentro do seu propio xénero Neocallitropsis. Porén, recentes análises filoxenéticas moleculares aconsellaron que fora situada dentro do xénero Callitris, como Callitris pancheri.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñécese tamén polos sinónimos:
Xénero Neocallitropsis
O nome científico Neocallitropsis está formado pola unión dos elementos do latín científico neo-, calco do grego antigo νεο- neo-, elemento de feomación de palabras derivado de νέosς néos, "novo", e Callitropsis, nome de xénero (refírese a Callitropsis Compton, 1922, e non a Callitropsis Oerst., 1864) ; literalmente: "o novo Callitropsis".
Xénero Calli
Callis é un derivado irregular do elemento latino calli-, calco do grego antigo καλλί- kallí-, que deriva de κάλλοσ kállos, "beleza", "fermosura".
Nome específico
O epíteto específico, pancheri, que significa "de Pancher", é unha homenaxe ao xardineiro e botánico francés Jean Armand Isidore Pancher, que traballou como botánico do goberno en Nova Caledonia.
Estado de conservación
A día de hoxe (2018), a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status da espeie como en perigo de extinción, debido a que houbo unha redución do tamaño da súa poboación estimada en máis do 50 % durante as últimas tres xeracións, dando como resultado unha diminución da área de dispersión, así como da calidade do seu hábitat. Isto debeuse, sobre todo, a que a especie foi sometida anteriormente á sobreexplotación, así como aos efectos das inundacións nos anos da década de 1960. A actual área de ocupación estímase en 32 km2, distribuídos en só tres lugares (Paéoua, Montagne des Sources, Plaine des Lacs/Chute de Madelaine). As diferentes subpoboacións están moi fragmentadas xeográfica e ecoloxicamente. Así mesmo, prevese unha diminución continua na área de dispersión e na calidade do hábitat debido á crecente frecuencia dos incendios e aos efectos da minaría.
Proteína de membrana asociada a vesículas
As proteínas de membrana asociadas a vesículas (VAMP) son unha familia de proteínas SNARE de estrutura similar, que están principalmente implicadas na fusión de vesículas.
Membros desta familia son:
Bangued
Bangued é a municipalidade capital da provincia de Abra na Rexión Administrativa de Cordilleira de Filipinas. De acordo co censo 2015, ten unha poboación de 48 163.
División administrativa
Bangued, administrativamente, divídese en 31 barangays e 77 sitios.
Uxío Carré Alvarellos
Uxío Carré Alvarellos, nado na Coruña o 5 de setembro de 1885 e finado o 18 de setembro de 1967 na mesma cidade, foi un escritor galego.
Traxectoria
Escribiu co seu irmán Leandro unha biografía de Galo Salinas premiada polo Centro Galego de Madrid en 1954, e deixou inéditas varias novelas (O milagre, Volverá, Un episodio en la retaguardia), ademais dunha serie de diálogos reunidos baixo o título común Críticas e pasatempos.
Casou en novembro de 1914 con Margarida Naya Silva. O seu fillo máis vello, Uxío Carré Naya, foi asasinado durante a represión que seguiu á sublevación do 18 de xullo de 1936.
Obra
miniatura|A tentación, 1921.
Don Teófilo
Don Teófilo foi un periódico editado en Leiro en 1893.
Historia e características
Revista literaria humorística que apareceu o 4 de abril de 1893. Fundado e dirixido por José Guntín González. Aparecía os días 4, 12, 20 e 27 de cada mes.
O camelo Xian-si
O camelo Xian-si (en chinés tradicional 駱駝祥子, en chinés simplificado 骆驼祥子 e en pinxín Luòtuo Xiángzi) é a máis coñecida das obras do escritor chinés do século XX Lao Xe.
Características
A obra foi publicada en 1936 e describe os dramas cotiáns dun rapaz que emigra do campo para a cidade, onde vive de guiar unha 'carriña', medio de transporte tradicional do extremo oriente que consiste nunha pequena cabina de pasaxeiros levada por un ser humano a correr diante, como se fose un cabalo. A obra, como moitas desta época de Lao Xe, está ambientada no Beixín dos anos vinte.
Como declarara Lao Xe no seu día, este non é un libro sobre camelos, e si sobre Xian-si, que é o nome do rapaz, e que significa 'afortunado'. Xian-si ten por todo obxectivo posuír unha carriña de seu. Porén, malia a boa vontade e a laboriosidade do mozo, a guerra e unha sociedade onde o diñeiro é rei acabarán por arrastralo.
O camelo Xian-si considérase fito fundamental na literatura chinesa do século XX. Interpretada como unha acusación do antigo réxime, foi incluída nos manuais escolares e na listaxe de lecturas obrigatorias de distintas rexións chinesas para a boa educación das masas proletarias.
Traducións
En galego nunca foi traducido, nin total nin parcialmente.
A primeira versión en inglés foi publicada en 1945 e incorpora algunhas mudanzas importantes non autorizadas polo propio Lao Xe. Entre estas modificacións destaca o final, que coa tradución acabou sendo feliz. O libro, que xa fora un éxito na China, acadou a categoría de bestseller nos Estados Unidos e no Reino Unido nesta tradución libre.
Río Termes
O río Termes é un río galego que transcorre polo concello pontevedrés das Neves. Afluente do río Miño pola súa marxe dereita, forma parte do zona especial de conservación (ZEC) do Baixo Miño.
Nace nos montes da Paradanta, na parroquia nevesa de Cerdeira, a unha altitude aproximada de 803 metros. Ao longo dos seus 9 quilómetros de lonxitude percorre, ademais de Cerdeira, as parroquias de San Xosé de Ribarteme, San Cibrán de Ribarteme e Santiago de Ribarteme, desembocando no río Miño a xeito de fronteira entre Vide e Setados.
Cutícula (artrópodos)
Nos artrópodos, a cutícula é a capa máis exterior do tegumento, inmediatamente por encima da epiderme e segregada por esta (concretamente, pola hipoderme). É unha formación ríxida, acelular (sen células), de estrutura complexa e endurecida por quitina, entre outras substancias. A súa función é dupla; por un lado é unha capa ríxida protectora e impermeábel; en segundo lugar, é el punto de ancoraxe dos músculos do animal, de maneira que actúa como esqueleto externo (exoesqueleto). Periodicamente despréndese do corpo do animal e fórmase de novo para permitir o crecemento deste mediante a écdise ou muda.
Nos moluscos, é a capa máis externa da parede do corpo, situada sobre a epiderme, e composta por aminoácidos e proteínas endurecidas (conchina). Non adoita ter, salvo talvez nos caudofoveados, quitina.
Nos nematodos, é unha cuberta inerte, grosa e elástica, que reviste a epiderme destes aniamis, coa superficie lisa, estriada ou anelada, e composta por dúas ou tres capas de proteínas e coláxeno, das que a inferior é, nas especies parasitas e terrestres, moi grosa e fiobrosa.
Nos tardígrados e máis nos endoproctos, é unha fina capa ou película acelular, de material endurecido, que está encima da epiderme e que pode ser periodicamente mudada.
Germinal Esgleas Jaume
Germinal Esgleas Jaume (pseudónimo de Josep Esgleas i Jaume, nado en Malgrat de Mar o 5 de outubro de 1903 e finado en Tolosa (Francia) o 21 de outubro de 1981, foi un anarcosindicalista e militante da FAI.
Traxectoria
Ó rematar a guerra exiliouse en Francia, e en 1945 foi elixido secretario do Comité Nacional do Movemento Libertario Español-CNT, e entre 1958 e 1963 foi secretario xeral da AIT.
Casaquistán
Casaquistán ou Kazhakhstán é un país fundamentalmente asiático, aínda que tamén inclúa unha rexión relativamente pequena que, xeograficamente, pertence á Europa: a área entre o río Ural e a fronteira rusa, o punto máis oriental do continente europeo. Limita ao norte e oeste con Rusia (6.846 quilómetros de fronteira), ao leste coa China (1.533 km), a sur co Kirguizistán (1.051 km), o Uzbekistán (2.203 km) e Turkmenistán (379 km) e a oeste co Mar Caspio. É o noveno país máis grande do mundo por superficie, mais ten unha densidade de 6 hab./km².
Historia
Coa abolición da servidume polo imperio, no 1861, millóns de labregos rusos e ucraínos instálanse nas terras casacas doadas polo goberno central, provocando resentimentos entre os nativos. O exército tzarista reprime unha rebelión contra o poder ruso no 1916, matando 150.000 persoas.
Cambio de presidente, e do nome da capital
Nursultan Nazarbayev, veterano ex-comunista, o único dirixente da antiga URSS no poder sen interrupcións desde a disolución do país en 1991, o político que máis tempo permaneceu no poder en todo o espazo post-soviético, anunciou por sorpresa, o 19 de marzo de 2019 a súa dimisión tras practicamente 30 anos á fronte de Casacastán. Nazarbáyev, de 78 anos de idade, fixo pública a súa decisión a través dunha alocución televisada polos principais canais do país. «Este ano cumpriranse 30 anos desde que ocupo o cargo más alto. O pobo outorgoume a posibilidade de ser o primeiro presidente do Casaquistán independente», dixo diante as cámaras despois de dar a coñecer a súa renuncia.
Porén, o líder casaco non se apartará demasiado dos centros de poder. Segundo as súas palabras, manterse á fronte do Consello de Seguridade da república, do Consello Constitucional e do seu partido Nur Otan, o maioritario no Parlamento. Até que se celebren unhas novas eleccións, o presidente é Kassym-Jomart Tokayev, que ocupaba o cargo de presidente do Senado no momento da renuncia do xefe de Estado.
A primeira medida adoptada polo Parlamento casaco, tras renunciar Nursultan Nazarbayev ao seu cargo de Xefe do Estado e tras tomar posesión o novo presidente interino, Kassym-Jomart Tokayev, non caeu ben entre algúns cidadáns de Astana, a capital do país, cuxo nome foi cambiado ao do pai da Nación, Nur-Sultan. Con todo, só tres anos despois, a cidade volveu cambiar de nome, recuperando a denominación de Astana.
Xeografía
A maior parte do territorio está cuberta por deserto, semi-deserto e estepa, aínda que ao norte o país atinxa a zona da taiga. O clima é continental, con veráns quentes e invernos fríos.
Organización político-administrativa
dereita|400px
Casaquistán está formado por 14 provincias (oblystar; en singular: oblys) e tres cidades (qala; en singular: qalasy). Á súa vez, as provincias divídense en distritos.
Notas:
Gran Premio da Arxentina de 1956
O Gran Premio da Arxentina de 1956 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 22 de xaneiro de 1956 no Autódromo 17 de Octubre de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Coa retirada de Mercedes da Fórmula Un, Fangio e Moss comezaron a tempada con novos equipos. Fangio uniríase a Ferrari, mentres que Moss marcharía ao equipo Maserati. A grella na Arxentina estaba composta completamente de coches italianos. Ferrari e Maserati presentaronse con cinco coches cada un. Os outros tres coches foron Maserati: dous equipos privados e Hawthorn co equipo BRM.
Ferrari dominou a práctica e ocupou as tres primeiras posicións da grella con Fangio na pole cun tempo 2´2 segundos máis rápido que o segundo. Con todo, Maserati dominou a carreira desde o inicio con Menditeguy e Moss líderando na pista. Fangio coa bomba de combustible defectuosa, fíxose cargo do coche de Musso coche na volta 29 e volveu entrar no quinto lugar. Fangio pasou rapidamente a Behra pero perdeu a súa posición tras facer un trompo. Das voltas 40 á 43 o desastre chegou aos líderes. A caixa de cambios de Castellotti, terceiro, rompeu, Menditguy deixou o liderado cun eixo de transmisión roto, e o motor do novo líder, Moss púxose a fumegar. Fangio, que superara a Behra, pasou ao renqueante Moss na volta 66 e terminou sen rivaís logo dun trompo de Behra. A carreira non estivo exenta de polémica cando o director deportivo de Maserati presentou unha protesta porque Fangio foara empuxado. Con todo, a protesta foi rexeitada polos comisarios e a FIA.
1239
Mortes
Historia ano a ano
HC Karlovy Vary
O HC Energie Karlovy Vary é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Karlovy Vary, República Checa. O club foi fundado en 1932 e actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, a Extraliga Checa, competición que gañou nunha ocasión (tempada 2008-09). Xoga os seus partidos como local no KV Arena, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.
Nerio (revista)
Nerio foi unha revista quincenal editada en Corcubión entre 1920 e 1921.
Historia e características
Subtitulada ''Revista quincenal independente. Órgano defensor de los intereses de la comarca de Corcubión'', apareceu o 1 de xullo de 1920. Posteriormente, na campaña pro-ferrocarril A Coruña-Carballo-Corcubión cambiou o seu subtítulo por ''Órgano de defensa. Corcubión-Muros'', converténdose nunha publicación comarcal. Promovida por José Miñones Bernárdez, estaba dirixida por Segundo Rey Fernández. Entre os seus colaboradores figurou Roberto Blanco Torres. Tiña correspondentes en toda a comarca, Arxentina e Cuba. Incluíu actualidade comarcal, agrícola, marítima, traballos históricos e literatura. Cesou a súa publicación co número 17 en setembro de 1921. Recibe o seu nome da tribo dos nerios, que poboaban a zona antigamente.
HC Karlovy Vary
Historia
O club foi fundado en 1932 baixo o nome de SK Slavia Karlovy Vary. En 1951 o equipo ascendeu á máxima categoría do hóckey sobre xeo de Checoslovaquia, Mistrovství republiky.
En 1955, o club adoptou a denominación de Dynamo Karlovy Vary e descendeu á segunda categoría checoslovaca, a 2.liga. Non foi ata a tempada 1997-98 cando o equipo retornou á máxima categoría, ao debutar na Extraliga, o novo campionato da República Checa, tras ascender en 1993 dende a 1.liga. Posteriormente o club tomou a praza do HC Olomouc. Dende aquela, o club non abandonou nunca a Extraliga.
Ata o 2009, o club xogaba os seus partidos como local no Zimní Stadion Karlovy Vary (4.680 espectadores). Posteriormente, o equipo trasladouse a un novo pavillón, o KV Arena (6.000 espectadores).
Expansión da KHL
O club considerou a posibilidade de crear un club independente para a expansión da KHL na Tempada 2009-10 da KHL. Este club trataría de operar como equipo nacional da República Checa na competición euroasiática, atraendo aos mellores xogadores da Extraliga, do mesmo xeito que o Dinamo Minsk e o Dinamo Riga fixeran nos seus respectivos países. Este equipo non xogou na KHL e non está claro se algún día o fará. O seu equipo júnior xoga na MHL, a liga júnior da KHL, dende a tempada 2012–13.
Campionato Portugués de Rugby 1993-1994
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Segunda Fase
Nesta segunda fase ningún equipo partía de cero puntos. Tódolos equipos partían coa metade dos puntos acadados na primeira fase, ós que se lle sumaron os acadados na segunda fase para ter a puntuación definitiva que determinaría a clasificación final no torneo.
Misfits
Misfits é unha banda estadounidense de horror punk procedente de Lodi, New Jersey e formada en 1977. Adoita ser recoñecida como a proxenitora do subxénero horror punk, que mestura punk rock e outras influncias musicais cunha estética de películas de terror. O grupo tivo unha formación flutuante durante os seus primeiros seis anos de vida, co seu creador Glenn Danzig e o baixista Jerry Only como únicos membros constantes. Durante ese tempo editaron varios EP's e sinxelos e, co irmán de Only, Doyle, como guitarrista, os álbums Walk Among Us (1982) e Earth A.D./Wolfs Blood (1983), ámbolos dous considerados pedras angulares do movemento hardcore punk de comezos dos anos 80. The Misfits separaríase en 1983 e Danzig formaría Samhain e posteriormente Danzig. Publicáronse varios discos de material inédito e reedicións tras a disolución da banda, e a súa música foi moi influente no punk rock, o heavy metal e o rock alternativo de finais dos 90 e principios dos anos 2000.
Dolores Bouzón
Dolores Bouzón, finada en Santiago de Compostela o 13 de xaneiro de 2005, foi unha presentadora de televisión galega.
Misfits
Despois dunha serie de batallas legais con Danzig, Only e Doyle recuperaron os dereitos para gravar e actuar como The Misfits. Os dous formaron unha nova versión da banda en 1995 co vocalista Michale Graves e o batería Dr. Chud. Esta encarnación do grupo está máis enraizada no heavy metal, e publicou os álbums American Psycho (1997) e Famous Monsters (1999) antes de disolverse no ano 2000. Jerry Only pasouse entón ás voces e recrutou ao antigo guitarrista de Black Flag Dez Cadena e ao antigo batería dos Ramones Marky Ramone para unha xira de 25 aniversario da banda. Esta formación editou un álbum de versións titulado Project 1950 e xirou durante varios anos. No 2005 foi substituído por Robo, que tocara en Black Flag a comezos dos 80 e tamén estivera nos Misfits entre 1982 e 1983. A banda editou entón o sinxelo "Land of the Dead" no 2009. A actual formación do grupo, composta por Only, Cadena e o batería Eric "Chupacabra" Arce, publicou o álbum The Devil's Rain en outubro do ano 2011.
Dolores Bouzón
Traxectoria
Bouzón traballou en Ondas Galicia e posteriormente foi a primeira persoa que apareceu na Televisión de Galicia. Nesa canle tamén presentou galas e foi reporteira de informativos. Presentou o programa Esto é noticia e De todo corazón. Para este programa creou a personaxe de Lola Corazón, que chegou a ter un programa propio.
Antena 3 (homónimos)
Antena 3 pode referirse a:
Arnica
Arnica é un xénero de plantas perennes e herbáceas da familia Asteraceae. O nome do xénero, Arnica pode derivar do grego arni, "año", en referencia ás súas follas suave e peludas.
Esta planta circumboreal e de montaña é común nas rexións temperadas de América do Norte occidental, con alugunhas especies nativas na rexión ártica de Eurasia e América do Norte.
Praza de Vigo (A Coruña)
miniatura A praza de Vigo é un espazo público do Ensanche da cidade da Coruña, situado entre as rúas de Menéndez y Pelayo, Marcial del Adalid, Federico Tapia e Emilia Pardo Bazán.
Historia
Como outras prazas do Ensanche coruñés recibiu o nome dunha cidade galega. Foi bautizada o 5 de novembro de 1929.
A praza mantivo xardíns ata a década de 1970, cando se construíu un aparcadoiro.
Arquitectura
Os edificios catalogados na praza de Vigo son:
Na esquina da rúa de Federico Tapia coa rúa de Marcial del Adalid sitúase a casa Barrié.
Negocios
Entre 1949 e 2006 estivo na praza o cine Equitativa. No seu local situouse o rexistro civil.
Paola Suhonen
Paola Anneli Ivana Suhonen (Paula Anneli Suhonen), coñecida como Paola Suhonen, nada o 19 de xuño de 1974 en Helsinqui, é unha deseñadora, artista, cineasta e empresaria finlandesa.
Graduada na Universidade de Helsinqui, é coñecida pola marca Ivana Helsinki-vaatemerkistään (Ivana Helsinqui-moda), que fundou coa súa irmá Pirjo Suhonen en 1998. e por ser a deseñadora da Xeadaría Valio, no Centro Comercial do complexo de servizos de Kamppi en Helsinqui.
1240
Mortes
Historia ano a ano
Gran Premio de Hungría de 2011
O Gran Premio de Hungría de 2011, oficialmente o XXVII Eni Magyar Nagydij, foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 31 de xullo de 2011, en Hungaroring. Foi a undécima carreira da tempada de 2011. A carreira, disputada sobre 70 voltas, foi gañada polo McLaren de Jenson Button, na súa carreira número 200 na Fórmula 1, despois de partir de terceiro na grella. O líder do campionato Sebastian Vettel, quen iniciou a carreira de pole position, terminou en segundo lugar con Red Bull e Fernando Alonso completou o podio en terceira posición con Ferrari.
Como consecuencia, Vettel ampliou a súa vantaxe no Campionato Mundial de Pilotos 85 puntos por encima de Mark Webber, quen terminou a carreira en quinta posición. Lewis Hamilton, cuarto na carreira, mantívose no terceiro lugar do campionato, tres puntos por detrás de Webber, e un por diante de Alonso. No Campionato Mundial de Construtores, a ventaxe de Red Bull no campionato reduciuse a 103 puntos sobre McLaren, e Ferrari, con outros 65 puntos por detrás en terceira posición.
Antecedentes
Logo de ser substituído por Karun Chandhok en Alemaña, o piloto Jarno Trulli do Equipo Lotus volveu ao seu asento xunto a Heikki Kovalainen. Bruno Senna tamén fixo a súa primeira aparición nun Gran Premio esta tempada, en substitución de Nick Heidfeld na sesión dos primeiros adestramentos libres para Renault. Éric Boullier director do equipo Renault admitiu que o equipo está avaliando as súas probas e aos pilotos de reserva -en particular, a Senna e a Romain Grosjean líder do campionato GP2-. como substitutos potenciais para Heidfeld.
Sébastien Buemi recibiu unha penalización de cinco posicións por causar un accidente evitable con Nick Heidfeld en Nürburgring.
Esta carreira foi o Gran Premio nº 200 para Jenson Button, e tamén o Gran Premio nº 100 do motor de 2´4 litros V8, que se fixo obrigatorio na F1 en. Tamén foi o 100º Gran Premio de Nico Rosberg.
Carreira
Ao comezo da carreira Jenson Button describiu a pista como "non moi mollada, pero esvaradía", isto significaba que era moito máis difícil quentar os pneumáticos no inicio da carreira. Polo que tamén provocou dilemas para os enxeñeiros dos equipos, os pneumáticos de auga presumíase que se desintegrarian moi rapidamente e os pneumáticos de seco presumíase que non ian dar suficiente agarre, polo que todos os pilotos comezaron cos intermedios.
Cualificación
miniatura|800px|centro|Grella de saída.
Joomla!
Joomla! é un sistema de administración de contidos código aberto baixo PHP que é utilizado para publicar en Internet e en intranets. Este sistema utilízase cunha base de datos MySQL. Joomla! contén utilidades como feed RSS, blogs e foros, entre outras.
A primeira versión do Joomla! (Joomla! 1.0.0) foi publicada no 16 de setembro do 2005. Tratábase dunha versión mellorada do Mambo 4.5.2.3 mesturada con outras modificacións de seguridade e anti-bugs. Posteriormente, os programadores publicaron Joomla! 2.0 baixo un código completamente reescrito e construído baixo PHP 5.
Joomla! esta publicado baixo unha licenza GNU GPL.
Joomla! en galego
O galego é unha das traducións oficiais de Joomla! desde a versión 1.5.11 (2009-06-05). A tradución de dita versión oficial está a ser mantida por Proxecto Trasno.
Meira
Meira é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Meira. Segundo o padrón municipal, en 2018 tiña 1.711 habitantes (1.794 no 2007,1.774 no 2006, 1.780 no 2005, 1.789 no 2004, 1.806 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «», «» ou «».
Xeografía
O concello, composto polas parroquias de Meira (Santa María) e Seixosmil (Santo Isidro), está situado ó noroeste da provincia, entre a Terra Chá e as Serras Orientais, ó oeste da serra de Meira. O relevo é algo accidentado. No alto da serra de Meira está o Pedregal de Irimia, onde nace o río Miño. Climatoloxicamente isto tradúcese nun clima oceánico de montaña, con precipitacións durante todo o ano, con excepción dos meses de xullo e agosto. No inverno, e nun curto período de días, o normal é ter algo de neve.
Demografía
A poboación de Meira diminuíu coa perda de superficie que supuxo a constitución en 1935 dun novo concello, Ribeira de Piquín, e pasou de ser un dos municipios máis grandes da provincia, neses tempos, a ser un dos máis pequenos. Dende principios do século XX e ata 1950 a demografía apenas experimentou cambios e a partir de 1970 comeza unha etapa de estancamento, que en 1991 alcanzou unha evolución negativa.
No verán a poboación de Meira vese incrementada polas numerosas familias, turistas ou nativos que viven fóra, que veñen pasar un tempo de desfrute estival.
Historia
A historia desta vila está directamente relacionada coa fundación dunha comunidade monástica cisterciense, que algúns estudosos datan no ano 1143. En 1154, o rei Afonso VII outorgou aos Condes de Sarria, Álvaro Rodríguez e Sancha Fernández, a vila e o couto de Meira, que por aquel entón era un lugar totalmente virxe. En 1159, o fillo de Afonso VII, Fernando II, concedeulle a Meira a exención do pagamento da peaxe e o portádego en todo o reino.
Os bens do mosteiro cisterciense, chamado mosteiro de Santa María de Meira, foron medrando, grazas ás doazóns da monarquía. Paralelamente, tamén medraba a cobiza dos poderosos, que se levantaron contra os monxes. Fernando II tivo que redactar un decreto real convidando aos bispos de Oviedo e Lugo a apoiar a comunidade monacal de Meira. Non obstante os saqueos non proviñan só da sociedade civil, senón tamén da propia igrexa. Pero no ano 1515, e grazas á unión do mosteiro coa Congregación de Castelá, este viviu os seus anos de maior esplendor coa fundación da Facultade de filosofía.
A escola funcionou como centro cultural de primeira orde, ata a invasión napoleónica. O mosteiro sufriu as consecuencias de ter instalado un hospital ó servizo das tropas. Despois da invasión, os monxes volveron e repararon o mosteiro en ruínas, maila nunca máis recuperou o seu esplendor. Hoxe en día só queda a igrexa de Santa María de Meira e o edificio no que se sitúa a Casa do Concello.
Sólido arquimediano
Os sólidos arquimedianos son un grupo de poliedros convexos con caras que son polígonos regulares de dous ou máis tipos. Todos os sólidos de Arquímedes son de vértices uniformes. A maioría deles obtense truncando os sólidos platónicos. Arquímedes describiu amplamente estes corpos en traballos que foron desaparecendo, e non foi ata o Renacemento cando artistas e matemáticos os redescubriron.
Meira
Historia
O escudo de Meira compóñeno, sobre o fondo azul, no lado sinistro, de branco, o brazo de maije empuñando o báculo abacial de ouro, e sobre del, unha flor de lis, e no lado destro a mitra abacial e outra flor de lis. Sobre o todo, en banda, unha tira axadrezada de prata e goles. Sobre o escudo a coroa real cerrada.
Patrimonio artístico
Da cultura megalítica consérvase o dolmen do Cortello da Vella, as medorras de Paredes e as medorras de San Martín de Lúa.
Sólido arquimediano
Construción
Sete sólidos arquimedianos poden obterse truncando sólidos platónicos: o tetraedro truncado, o cuboctaedro, o cubo truncado, o octaedro truncado, o icosidodecaedro, o dodecaedro truncado e o icosaedro truncado.
Meira
Patrimonio artístico
A igrexa de Santa María de Meira, é un templo románico, declarado Monumento Histórico Artístico Nacional en 1931. Orixinalmente pertenceu a un mosteiro, xa desaparecido. Esta igrexa ten influencia da arquitectónica borgoñoa (importada de Francia) e está exenta totalmente da influencia compostelá. O templo ten planta de cruz latina, con tres naves no brazo maior e unha de cruceiro. Ten tamén cinco capelas na cabeceira, todas elas cubertas por bóvedas de canón apuntado. No interior consérvanse sepulcros con relevos e o escudo dos Bolaño, unha lápida abacial e varios retablos, entre os que destaca o maior, de estilo neoclásico, e o cruceiro, ámbolos dous do século XVII. Tamén se conserva unha colección de ourivaría sacra.
Sólido arquimediano
Construción
Os dous rombicuboctaedros poden obterse a partir do cuboctaedro mediante sucesivas operacións de truncamento e desprazamento radial das caras.
Meira
Patrimonio artístico
Outros monumentos relixiosos son a capela de Paredes, de planta rectangular, e a ermida de San Pedro, en Vilar de Mouros.
Sólido arquimediano
Construción
De forma similar, os dous rombicosidodecaedros poden obterse a partir do icosidodecaedro mediante sucesivas operacións de truncamento e desprazamento radial das caras.
Meira
Patrimonio artístico
Dentro da arquitectura civil destaca a Casa da Xesteira, cunha pedra de armas decorada cunha inscrición alusiva ós Vélez e Mendoza, de 1731, e tamén a casa do Mosteiro.
Sólido arquimediano
Construción
As dúas formas isomórficas do cuboctaedro romo poden obterse a partir do rombicuboctaedro menor mediante unha transformación máis complexa que inclúe unha rotación coordinada dos cadrados paralelos aos orixinais do cubo, dous triángulos que os conectan polos seus vértices e, simultaneamente, a conversión de cada un dos cadrados que os conectan polas arestas en dous triángulos equiláteros. O sentido da rotación dos cadrados determina o isomorfismo do sólido resultante.
Meira
Patrimonio natural
Meira pode presumir dunha paisaxe espectacular e virxe. Está rodeada por bosques e montes e bañada polo río Miño. Tamén é posible desfrutar da Ruta Miño-Eo. Na parte oriental do municipio está a fervenza da Mexadoira, no chamado rego de Murias. Na beira do río Eo atópase a área recreativa da Treita. As árbores máis habituais destes bosques son os carballos, bidueiros e castiñeiros. A flora autóctona, a parte das árbores mencionadas, compóñena toxos, xestas e uz.
Sólido arquimediano
Construción
De forma similar, as dúas formas isomórficas do icosidodecaedro romo poden obterse a partir do rombicosidodecaedro menor mediante unha rotación coordinada dos pentágonos paralelos aos orixinais do dodecaedro, dos triángulos que os conectan polos seus vértices e, simultaneamente, a conversión de cada un dos cadrados que os conectan polas arestas en dous triángulos equiláteros. O sentido da rotación dos pentágonos determina o isomorfismo do sólido resultante.
Meira
Patrimonio natural
A fauna da comarca é moi numerosa: perdices, paspallás, pombos, lobos, raposos, corzos, xabarís... Nos ríos, as troitas e as anguías son as protagonistas e xa no río Eo hai tamén salmóns.
Sólido arquimediano
Construción
O cuboctaedro é o caso límite coincidente do truncamento do cubo e do octaedro. De forma similar, o icosidodecaedro é o caso límite coincidente do truncamento do dodecaedro e do icosaedro. Ambos son os únicos sólidos arquimedianos con arestas uniformes, polo que se consideran sólidos semirregulares.
Meira
Patrimonio natural
Mención a parte merece o Pedregal de Irimia, nacemento do río Miño. É aquí onde manan as primeiras fontes do río Miño, augas que van a dar á lagoa da Fonmiñá, na Pastoriza.
Sólido arquimediano
Clasificación
A configuración dos vértices refírese ao tipo de polígonos regulares que concorren nun vértice dado. Por exemplo, se a configuración (4,6,8) significa que nun vértice se atopan un cadrado, un hexágono e un octógono coa orde en sentido das agullas do reloxo. Este sistema aplícase tamén para as demais familias de poliedros.
Meira
Patrimonio etnográfico
Dentro do patrimonio etnográfico do concello atópase a festa da malla, unha festa na que se rememora este labor do campo e que foi declarada no ano 2004 de interese turístico de Galicia.
Sólido arquimediano
Clasificación
Algunhas definicións de poliedros semirregulares inclúen unha ou máis destas figuras, como a xirobicópula cadrada elongada ou o pseudo-rombicuboctaedro".
Meira
Refráns de Meira
"Xente de Meira, tropa lixeira"
"Xente de Meira, tropa festeira"