Reino_de_Essex
Século VII. Paganismo e Cristianismo
No 616 tras a morte de Aethelberht prodúcese unha volta ao paganismo en Britania, Eadbald, o seu sucesor, abxura do cristianismo, igualmente os fillos de Saeberht fan o mesmo, aínda que a sede de Canterbury permanece, os bispos de Londres (Melito) e Rochester (Xusto) son expulsados das súas respectivas sedes. En Essex reinaban conxuntamente os tres fillos de Saeberht segundo Beda, posibelmente sendo Seaxred rei principal e os seus irmáns Saeweard e Sexbald sub-reis en Middlesex e Suth-ge. Precisamente este último territorio é atacado por Cynegils de Wessex, na batalla por defendelo os tres irmáns morren no 623, segundo Beda son derrotados por abandonar o Cristianismo, o que fixo que as súas xentes volvesen á "fe en Cristo". O texto de Beda é contraditorio pois el mesmo di que os saxóns de Essex non volveron ser cristiáns até o ano 653 cando o rei Sigeberht II por mediación de Oswiu de Northumbria se converteu ao cristianismo, foi bautizado e restaurou a cátedra de Londres. No mesmo texto, Beda fala de Sigeberht I: ...Sigebert, who reigned next to Sigebert surnamed The Little, was then king of that nation... (Sigeberht, o cal reinou despois de Sigeberht alcumado o pequeno, era rei desa nación...), pero del tan só temos esta referencia. A historiadora Barbara Yorke cre que ambos os Sigeberht son a mesma persoa, chamado primeiro "o pequeno" pois accedeu ao trono moi novo, xa que o seu pai Saeweard morreu tamén moi novo, e chamado posteriormente "o bo ou o Santo" pola súa conversión ao cristianismo. Sexan un ou dous Sigeberht non hai datos históricos sobre Essex durante os 30 anos que van desde a derrota dos fillos de Saeberht no 623, até a volta ao cristianismo de Sigeberht no 653 ou 654. De Sigeberht II tampouco non se teñen moitas referencias á parte de Beda, os historiadores do século XII, William de Malmesbury e John de Worcester tamén falan do seu reinado. Oswiu de Northumbria (nese momento Rei de Bernicia) e de Peada de Mercia (nese momento sub-rei dos Anglos Centrais) eran bos amigos de Sigeberht, os tres fixeron unha alianza para se enfrontaren ao pai de Peada, Penda de Mercia. Tratábase dun enfrontamento entre o partido cristián liderado por Oswiu e o partido pagán liderado por Penda e os seus aliados Cadafael ap Cynfeddw de Gwynedd (en Gales), Aethelwald de Deira e Aethelhere de Anglia Oriental. Os seguidores de Oswiu foron inducidos a converterse antes da Batalla de Winwaed (lugar descoñecido actualmente ao norte de Inglaterra) e así Finan bispo de Lindisfarne bautizou a ámbolos dous (Sigeberht e Peada) no 653. A vitoria de Oswiu acabou case definitivamente co partido pagán, o rei de Northumbria (unificaba Bernicia e Deria) mandou a Cedd en misión para evanxelizar Essex, Sigeberht restaurou a cátedra londiniense e nomeouno bispo en substitución de Melito, que era xa bispo de Canterbury. Cedd refundou o mosteiro de Tillincgeham (Tilligham, Essex) e fundou un novo en Ythanceaster (Brandwell-on-Sexa). Sigeberht foi asasinado no 660, "por dous irmáns" segundo Beda, algúns historiadores pensan que o máis probaábel é que fosen os seus sucesores Swithelm e Swithfrith (fillos de Seaxbald). O rei principal, Swithelm, era pagán e foi bautizado por Cedd baixo o padroado de Aethelwald, rei de Anglia Oriental, Swithelm durou pouco xa que foi unha das vítimas da gran peste do 664.