cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Confederación de Agrupacións Políticas Independentes
A CAPI oponse á reforma electoral, que propón o Partido Popular para as eleccións municipais. Ademais expresou a súa intención de crear un grupo de traballo xunto con Ciutadans, UPyD e outros partidos independentes para crearen unha estratexia común de cara ás próximas eleccións autonómicas e municipais.
Membros
300px|miniatura|Presentación de CAPI, de esquerda a dereita: Miguel Ángel Mateos (ADEIZA), Carlos Delgado(ULEG), Luis Fuentes(Unión del Pueblo Salmantino) e Jesús Fraile (Independientes por Aragón).
Hominini
Os Hominini (homininos) son unha tribo taxonómica da subfamilia Homininae. Comprende tres subtribos: Hominina, co único xénero Homo; Australopithecina, que comprende varios xéneros extintos; e Panina, co único xénero Pan, os chimpancés (ver a árbore evolutiva máis abaixo). Os membros do clado humano, é dicir, os Hominini, inclúen Homo, e as especies de australopitecinos que se orixinaron despois da separación dos chimpancés (compárense tamén os termos "homínidos" e homininos). Non todos os homininos están directamente relacionados co xurdimento dos primeiros Homo.
A subtribo Hominina é a rama "humana"; é dicir, contén o xénero Homo exclusivamente. Os investigadores propuxeron o taxon Hominini baseándose en que as especies menos similares dunha tricotomía deberían estar separadas das outras dúas. O chimpancé común e o bonobo do xénero Pan son os parentes vivos evolutivamente máis próximos aos humanos, que comparten co home un antepasado común que viviu hai enre catro e sete millóns de anos. Investigacións feitas por Mary-Claire King en 1973 encontraron un 99% de identidade no ADN entre os humanos e os chimpancés; posteriores investigacións modificaron esta cifra ata o 94%, e algunhas das diferenzas aparecían no ADN non codificante.
miniatura|esquerda|350px|[[Árbore evolutiva na que se ve como a tribo Hominini comprende a Homo (humanos) e a Pan (chimpancés). A subfamilia Homininae comprende ademais dos anteriores a Gorilla (gorilas). A familia Hominidae comprende aos anteriores e ademais a subfamilia dos orangutáns (Pongo). Actualmente, a tribo Hominini comprende as subtribos Hominina (humanos); Panina (chimpancés e bonobos); e os extinguidos Australopithecina (australopitecos e parántropos, fundamentalmente), que non están indicados neste diagrama.]]
Taxonomía
Todos os xéneros extintos dos Hominini son ancestrais ou ramas do xénero Homo. Da liña do xénero Pan (chimpancés) atopáronse poucos espécimes fósiles (o primeiro descubrimento dun chimpancé fósil publicouse en 2005; en Kenya e datado entre 545.000 e 284.000 mil anos radiométricamente por datación argon-argon). Porén, crese que tanto Orrorin coma Sahelanthropus existían xa antes da separación estimada entre as liñas humana e dos chimpancés, polo que poderían ser ancestrais tanto de Pan coma de Homo.
Na proposta de Mann e Weiss (1996), a tribo Hominini inclúe tamén a Pan xunto con Homo, pero en subtribos separadas. Homo e (por inferencia) todos os simios bípedes considéranse dentro da subtribo Hominina, mentres que Pan é asignado á subtribo Panina. Wood (2010) discutiu os diferentes puntos de vista desta taxonomía.
Unha fonte de confusión para determinar a idade exacta da separación entre Pan e Homo é a evidencia de que houbo un complexo proceso de especiación en vez dunha clara separación entre as dúas liñaxes. Parece que distintos cromosomas se separaron en diferentes momentos, posiblemente nun período de 4 millóns de anos, o que indica un longo e extenso proceso de especiación con eventos de hibridación a longa escala entre as dúas liñaxes emerxentes entre hai 6,3 e 5,4 millóns de anos segundo Patterson et al. (2006).
A suposición dunha hibridación tardía está en concreto baseada na semellanza do cromosoma X de humanos e chimpancés, o que suxire unha diverxencia hai uns 4 millóns de anos. Esta conclusión foi rexeitada por insegura por Wakeley (2008), quen propuxo explicacións alternativas, como a presión de selección sobre o cromosoma X nas poboacións ancestrais do último antepasado común chimpancé–humano (CHLCA).
Sahelanthropus tchadensis é unha especie de homínido extinta que viviu hai uns 7 millóns de anos, moi preto do tempo da diverxencia entre chimpancés e humanos. Non está claro se debe ser clasificado como hominino, é dicir, se se orixinou despois da separación dos chimpancés (nese caso sería hominino) ou non (non o sería).
ARNr 28S
miniatura|400px|[[Filoxenias dos ADN ribosómico 28S nuclear e do 16S mitocondrial de tres especies de moluscos pertencentes o xénero Waldo.]]
O ARNr 28S (ou 28S rRNA) é un tipo de ARN ribosómico cun coeficiente de sedimentación de 28 uniddes svedberg (28S) que é un compoñente estrutural da subunidade maior do ribosoma citosólico eucariota, polo que está presente en todas as células eucariotas. É o homólogo eucariota nuclear do ARNr 23S procariota.
Uso en filoxenia
Os xenes que codifican o ARNr 28S denomínanse ADNr 28S (ou 28S rDNA). A comparación das secuencias destes xenes utilízase ás veces en análises moleculares para construír árbores filoxenéticas, por exemplo en protistas, fungos, insectos, tardígrados, e vertebrados.
David de Gea
David de Gea Quintana, nado en Madrid o 7 de novembro de 1990, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual club é o Manchester United F.C.
Traxectoria
Naceu circunstancialmente en Madrid o 7 de novembro de 1990 e criouse en Illescas (Toledo). Empezou a xogar ao fútbol con 8 anos na escola da localidade de Casarrubuelos (Madrid), posteriormente estivo xogando no Colexio Castilla (Torrejón de la Calzada) cando tiña 12 anos, e con 14 anos chamárono do Atlético de Madrid. Con 16 foi convocado para xogar coa Selección Española sub-16 e aos 19 xogou o seu primeiro partido en Primeira División.
Atlético de Madrid
O 30 de setembro de 2009 debutou, debido á lesión do porteiro titular do equipo, Roberto, nun partido oficial co primeiro equipo do Atlético de Madrid, nun encontro de Liga de Campións que enfrontaba ao Atlético contra o FC Porto no Estádio do Dragão. O 3 de outubro debuta no Estadio Vicente Calderón e detén un penalti; o seu equipo vence por 2-1 ao Zaragoza e sae ovacionado pola afección colchoneira. O 24 de outubro de 2009 xoga o seu segundo partido na Liga contra o Mallorca, o resultado é de 1-1.
No partido pertencente á ida dos dezaseisavos de final da UEFA Europa League, que o seu club disputou o 18 de febreiro de 2010 no Estadio Vicente Calderón, lesionouse tendo que ser substituído por Asenjo no minuto 25 da segunda parte, cando o equipo gañaba 1 a 0 (gol de Reyes) ao Galatasaray turco. Poucos minutos logo de ser substituído os turcos empataban o encontro, nunha desafortunada saída do meta Asenjo, sendo este o resultado final.
O 12 de maio de 2010, De Gea xoga como porteiro titular do Atlético de Madrid na final da UEFA Europa League, gañándolla ao Fulham por 2-1, con ambos os goles do dianteiro uruguaio Diego Forlán. En dita final, David de Gea realiza varias paradas de mérito cando o marcador reflectía o 1-1, evitando así a derrota do seu equipo.
O 19 de maio de 2010, tan só unha semana logo da primeira final, disputa a segunda consecutiva, esta vez da Copa do Rei. O Atlético perde contra o Sevilla FC por dous goles a cero. Dita final disputouse no Camp Nou de Barcelona.
O 27 de agosto de 2010, o Atlético xoga a final da Supercopa de Europa contra o Inter de Milán. O porteiro madrileño detén un penalti a Diego Milito nos últimos minutos de partido e proclámase campión, sendo o resultado final do partido dous a cero.
Foi galardoado como Xogador Revelación da tempada 2009–10.
Selección nacional
De Gea formou parte da selección española que se foi campioa do Europeo sub-17 e subcampioa no Mundial Sub-17 de 2007.
O 10 de maio de 2010, foi incluído por Vicente del Bosque na preselección de 30 xogadores que poderían representar a España na Copa Mundial de Suráfrica de 2010. Con todo finalmente foi descartado na lista definitiva de 23 xogadores que deu o 20 de maio.
O 25 de xuño de 2011 proclamouse campión da Eurocopa sub-21.
Estatísticas
''A columna goles refírese a goles encaixados. Actualizado a 26 de xaneiro de 2011.''
Rasdorf
Rasdorf é un municipio alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 1 625 habitantes.
Atópase ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.
250px|miniatura|Rasdorf.
Castelos, Muniferral, Aranga
Castelos é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 5 eran  mulleres.
Mundial de Fútbol de 1934
O campión foi que se impuxo a  na final por 2 a 1. Como protesta ao boicot do torneo anterior, Uruguai negouse a participar e converteuse no único equipo campión que non defendeu o seu título. Nesta edición o torneo sufriría un cambio de formato, substituíuse a fase de grupos por dúas fases de eliminación directa. Os partidos definiríanse en 90 minutos, cunha prórroga en caso de empate. Se o partido continuaba empatado logo dos 120 minutos, xogábase un partido desquite en lugar dunha rolda de penaltis. O torneo foi utilizado por Benito Mussolini como propaganda fascista, do mesmo xeito que o faría Adolf Hitler cos Xogos Olímpicos de 1936.
Antecedentes
Tralo retiro das candidaturas para a realización do torneo de 1930 e o boicot realizado polos países europeos a este mesmo evento, Italia abocouse á obtención da sede da II Copa Mundial. Benito Mussolini encargouse persoalmente de que Italia fose elixida sede. Suecia retirou misteriosamente a súa candidatura en 1932 polo que o reino itálico obtivo a organización do torneo unanimemente. Un total de 34 países solicitaron a súa participación ao evento, polo que debeu realizarse a primeira eliminatoria de clasificación.
O Mato, Ouces, Bergondo
O Mato é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Mundial de Fútbol de 1934
Antecedentes
Con todo, como forma de protesta polo boicot liderado por case todos os países europeos en 1930, o Uruguai renunciou a participar. A Arxentina, do mesmo xeito que o Brasil, fixo o mesmo. Non querían participar nas eliminatorias e igual xogar o Mundial. A Arxentina debeu xogar a eliminación con Chile, e o Brasil co Perú. Estes partidos nunca se xogaron pois as dúas seleccións importantes negáronse. Finalmente a FIFA decidiu que Chile e Perú abandonaran xa que non presentaran equipo. Aínda que foi todo o contrario, Chile e Perú estaban listos para xogar. Mais a presión dos grandes foi maior.
Anfisbena
Existe unha suborde de réptiles, semellantes a pequenas serpes, que recibe o nome de anfisbenas (Amphisbaenia) ou cobras cegas. Carecen de extremidades (excepto o xénero Bipes, que conserva as patas anteriores) e están adaptadas á vida baixo terra. Coñécense unhas 190 especies, case todas propias de África e Suramérica.
Mundial de Fútbol de 1934
Sedes
O número de seguidores que chegaron de todo o mundo para ver esta Copa do Mundo foi superior ao da anterior edición, incluíndo 7.000 procedentes dos Países Baixos e 10.000 tanto de Austria como de Suíza.
Países participantes
Nesta edición da Copa do Mundo participaron 16 países, 10 dos cales participaban no campionato por primeira vez: 9 dos 12 equipos europeos (Alemaña, Austria, Checoslovaquia, España, Hungría, Italia, os Países Baixos, Suecia, e Suíza) e Exipto. Este último foi o primeiro equipo do continente africano en disputar a competición. Con todo, non volverían a disputar outra até a seguinte vez que o torneo volveu a Italia:.
Anfisbena
Non se diferencia a cabeza da cola e, de feito, son quen de desprazarse cara adiante ou cara atrás coa mesma facilidade, característica á que deben o nome científico.
Mundial de Fútbol de 1934
Eliminatorias
Por primeira vez na historia da Copa Mundial de Fútbol, o torneo desenvolveuse por completo nun sistema de partidos eliminatorios simples e non cunha primeira rolda de grupos. Este sistema soamente foi utilizado neste evento e no seguinte.
Clasificación retrospectiva
thumb|[[Oldřich Nejedlý, máximo goleador do torneo.]] En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1934 foi a seguinte:
Potencial de redución
O potencial de redución, potencial redox ou potencial de oxidorredución (pE, ε, ou Eh) é unha medida da tendencia dunha especie química a adquirir electróns e, por tanto, a reducirse, medida en voltios (V) ou milivoltios (mV). Cada especie química ten o seu propio potencial de redución intrínseco; canto máis positivo sexa ese potencial, maior será a afinidade da especie polos electróns e a tendencia a ser reducida.
O potencial estándar de redución (E0) mídese nunhas condicións estándar: 25 °C, concentración 1 M de cada ión participante na reacción, unha presión parcial de 1 atm para cada gas que participe na reacción, e cos metais no seu estado puro. O potencial estándar de redución defínese en relación a un eléctrodo de referencia que é o eléctrodo de hidróxeno estándar, ao que se lle dá arbitrariamente un potencial de 0,00 voltios. Nos sistemas biolóxicos o potencial estándar mídese a pH 7,0 (E'0).
Medida e interpretción
En solucións acuosas, o potencial de redución é unha medida da tendencia da solución a gañar ou perder electróns cando está sometida a un cambio pola introdución dunha nova especie química. Unha solución cun potencial de redución máis alto (máis positivo ou menos negativo) que a nova especie terá tendencia a gañar electróns procedentes da nova especie (é dicir, a ser reducido ao oxidar a nova especie) e unha solución cun potencial de redución máis baixo (máis negativa ou menos positivo) terá a tendencia a perder electróns captados pola nova especie (é dicir, a oxidarse ao reducir a nova especie). Como os potenciais absolutos son difíciles de medir con exactitude, os potenciais de redución defínense en relación a un eléctrodo de referencia. Os potenciais de redución das solucións acuosas son determinados medindo a diferenza de potencial entre un eléctrodo sensor inerte en contacto coa solución e un eléctrodo de referencia estable conectado coa solución por unha ponte salina.
O eléctrodo sensor actúa como unha plataforma para a transferencia de electróns a ou desde a semicela de referencia. É normalmente de platino, aínda que poden usarse de ouro e grafito. A semicela de referencia consta dun estándar redox de potencial coñecido. O eléctrodo de hidróxeno estándar é a referencia a partir da cal se determinan todos os potenciais redox estándar e asignóuselle un potencial de semicela arbitrario de 0,0 mV. Porén, é fráxil e pouco práctico para o uso rotineiro de laboratorio. Por tanto, outros eléctrodos de referencia máis estables como o eléctrodo de cloruro de prata e o de calomelano saturado son os que se usan comunmente pola súa maior fiabilidade de funcionamento.
Aínda que a medida do potencial de redución en solucións acuosas é relativamente directa, hai moitos factores que limitan a súa interpretación, como os efectos da temperatua e pH da solución, reaccións irreversibles, cinética do eléctrodo lenta, non equilibrio, presenza de moitas parellas redox, envelenamento do eléctrodo, correntes de inercambio pequenas e parellas redox inertes. En consecuencia, as medicións prácticas a miúdo correlaciónanse con valores calculados. Non obstante, a medida do potencial de redución é útil como ferramenta analítica para monitorizar os cambios nun sistema en vez de determinar os seus valores absolutos (por exemplo, control de procesos e titulacións).
Primeiro ministro das Illas Salomón
right|miniatura|230px|Brasón das Illas Salomón. O primeiro ministro das Illas Salomón é o xefe de goberno das Illas Salomón. Esta é unha lista dos primeiros ministros do país dende a súa independencia, acadada do Reino Unido o 7 de xullo de 1978.
Alvin Gentry
Alvin Gentry, nado o 5 de novembro de 1954 en Shelby, Carolina do Norte, é un adestrador americano de baloncesto profesional. Actualmente é o adestrador principal dos New Orleans Pelicans.
Anteriormente foi adestrador dos Miami Heat, a finais da tempada 1994-95, e máis tarde dos Detroit Pistons, Los Angeles Clippers e Phoenix Suns. O 18 de xaneiro de 2013, Gentry foi despedido coma adestrador dos Phoenix Suns, equipo ó que chegou na metade da tempada 2008-09. Con Gentry, os Suns conseguiron chegar ás finais de conferencia en 2010, e conseguiu un récord de 158-144 coma adestrador en Phoenix.
A Proba de Navia, Navia de Suarna
Santa María Madanela da Proba de Navia é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 273 habitantes (146 homes e 127 mulleres), o que supón unha diminución de 42 habitantes en relación co ano 2011.
Planta (arquitectura)
miniatura|300px|right|Planta do Centro Municipal de [[Dallas de 1946.]] Planta é a figura que forma a base dun edificio ou a sección horizontal de cada un dos pisos. Tamén se denomina así a representación do plano horizontal dunha figura, a proxección dun obxecto ou dun espazo arquitectónico, que foi cortado por un plano secante, a fin de amosar o seu interior. A planta é unha consecuencia do sistema proxectivo monxeano.
Baloncesto Málaga
O Baloncesto Málaga S.A.D., coñecido por motivos de patrocinio como Unicaja Málaga, é un equipo profesional de baloncesto español con sede na cidade de Málaga. Actualmente compite na Liga ACB, disputando os seus encontros como local no Palacio de Deportes José María Martín Carpena, recinto con capacidade para 11 300 espectadores. Entre os maiores éxitos do club están a consecución dunha Liga ACB, conseguida na temporada 2005−06, unha Copa do Rei, conseguida en 2005, e ser o segundo equipo español en derrotar a un equipo da NBA.
Historia
O Unicaja foi fundado orixinalmente en 1977 como Club Baloncesto Caja de Ronda. Pouco despois da súa fundación, en 1981, o club consegue ascender á Primeira División, despois Liga ACB, naquela altura máxima categoría do baloncesto español. Desde aquela o equipo só abandoaría a elite nas temporadas 1985−86 e 1986−87. Porén, o Caja de Ronda non era o único equipo de Málaga na ACB. O Club Baloncesto Maristas Málaga, máis coñecido por motivos de patrocinio como Mayoral Maristas, era un club fundado en 1953 que conseguira chegar á ACB en 1988. No ano 1992, pouco despois de que a Caja de Ronda pasase formar parte de Unicaja, ambos clubs fusionáronse formando o actual Baloncesto Málaga. A fusión dos dous clubs tiña como obxectivo a creación dun único equipo forte na cidade que unise a todos os seareiros do baloncesto na cidade. A nivel histórico e estatístico o Unicaja é o continuador do Caja de Ronda.
A temporada 1994−95 foi a que supuxo a engalaxe do equipo. Con Javier Imbroda no banco e con xogadores como Nacho Rodríguez, Sergei Babkov, Mike Ansley ou Kenny Miller, o equipo acabou subcampión da ACB perdendo na final ante o FC Barcelona. Cómpre destacar que o Unicaja puido ter gañado de anotar Ansley unha canastra tripla de Ansley nos intres finais do cuarto partido da final. Con todo, o salto definitivo á elite chegou en 1999 coa chegada de Božidar Maljković ao banco. Con el o equipo foi subcampión da Copa Korać no ano 2000, campión en 2001 e de novo subcampión da Liga ACB en 2002.
No ano 2003 chega como adestrador ao club Sergio Scariolo. Con el ao mando, o club consegue gañar a Copa do Rei en 2005. Destacaban no equipo gañador Jorge Garbajosa, Carlos Cabezas, Berni Rodríguez, Stéphane Risacher, Pepe Sánchez, Fran Vázquez, Walter Herrmann e J.R. Bremer. Porén, o grande éxito do equipo chegaría na seguinte temporada, xa que en 2006 o equipo é quen de gañar a Liga ACB. Xunto con Garbajosa, xusto antes de irse á NBA e sendo nomeado mellor xogador da final, os xogadores máis destacados do equipo desa temporada foron Marcus Brown, Pepe Sánchez, Carlos Cabezas, Berni Rodríguez, Sandro Nicević, Walter Herrmann, Florent Piétrus e Daniel Santiago.
Na temporada 2006−07, o Unicaja acadou outro fito dentro da súa historia ao clasificarse por vez primeira á Final Four da Euroliga. O pase a fase final da competición chegou despois de vencer ao FC Barcelona por 67−64 no terceiro e definitov xogo dos cuartos de final. Porén, o club non é quen de chegar a final ao perder no primeiro encontro ante o CSKA Mosvoca. No partido polo terceiro posto o club consegue gañar ao TAU Vitoria. Outro fito destacábel do club foi a vitoria dos malagueños no ano 2007 aos Memphis Grizzlies da NBA. O equipo estadounidense, con Pau Gasol e Juan Carlos Navarro no elenco, perdeu por 102−99 ante 10 000 espectadores no Palacio de Deportes José María Martín Carpena. Esta vitoria converteunos no segundo equipo español en vencer a un equipo da NBA. O último grande éxito do club chegou na temporada 2016−17 coa consecución da EuroCup Basketball.
Pavillón
thumb|O [[Palacio de Deportes José María Martín Carpena|Martín Carperna.]]
Tanto o Baloncesto Málaga como o Mayoral pasaron por diferentes recintos deportivos da cidade. Antes da fusión, o Caja de Ronda disputaba os seus partidos no Pavillón de Tiro Pichón até que en 1981 se trasladou ao Pavillón de Ciudad Jardín. Por outro lado, o Maristas facíao no Pavillón do Colexio Maristas e posteriormente no Pavillón de Carranque. Tras a fusión, o novo club xogou os seus encontros en Ciudad Jardín. Despois de alzarse co subcampionato de liga en 1995, a demanda de entradas para ver os xogos disparouse, estando o aforamento do pavillón estaba vendido para os socios. Por iso, o Concello de Málaga aprobou a construción dun novo palacio de deportes. Este pavillón, o actualmente chamado Martín Carpena, foi inaugurado en setembro de 1999.
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Caja Ronda e do Unicaja desde 1977.
Palmarés
thumb|Berni Rodríguez. EuroCup Copa Korać Liga ACB Copa do Rei Copa Andalucía
Historial
thumb|Carlos Cabezas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1977
O Gran Premio dos Países Baixos de 1977 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 28 de agosto de 1977 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 26º Gran Premio dos Países Baixos.
Resumo da carreira
Na cualificación, Mario Andretti logrou a súa quinta pole da tempada por diante de Jacques Laffite, e James Hunt terceiro. Ao principio, Hunt pasou a ambos para liderar a carreira, pero antes do final da primeira volta, Andretti intentou adiantalo, pero a agresiva defensa da Hunt obrigoulle a levantar o pé, e Laffite aproveitou para conseguir o segundo posto. Cinco voltas máis tarde, Andretti conseguiu volver pasar a Laffite e atacou a Hunt de novo, quen volveu defenderse agresivamente pero esta vez Andretti non levantou o pé e chocou. Hunt saíuse da pista, mentres que Andretti trompeou e incorporouse no cuarto lugar.
Isto deixou a Laffite liderando por diante dos Ferraris de Niki Lauda e Carlos Reutemann. Este último tiña unha forte batalla con Andretti para terceira praza, intercambiando lugares en repetidas ocasións, ata que o motor do piloto do Lotus estalou. Pouco despois, Lauda pasou Laffite para tomar o liderado, e distanciouse o suficiente para gañar comodamente. Laffite terminou segundo. Logo da retirada de Andretti, Reutemann quedou terceiro ata que o segundo Lotus de Gunnar Nilsson atacouno, os dous chocaron Nilsson quedou fora e Reutemann reincorporouse na parte posterior da carreira. Isto deixou a Patrick Tambay no Ensign terceiro, pero quedou sen combustible na última volta, deixándolle así o terceiro lugar para Scheckter.
Isto significou que Lauda logrou unha vantaxe de 21 puntos sobre Scheckter a falta de catro carreiras para rematar o campionato.
Mesoiro, Ouces, Bergondo
Mesoiro é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 64 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 28 eran homes e 36 eran mulleres.
Queizán, Navia de Suarna
Santiago de Queizán é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 35 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Universidade das Illas Baleares
A Universidade das Illas Baleares, abreviado UIB (en catalán: Universitat de les Illes Balears), é unha universidade pública das Illas Baleares con sede en Palma de Mallorca. Conta ademais con campus en Alaior e Eivisa.
S/2004 S 4
S/2004 S 4 é a designación provisional dun obxecto aínda sen confirmar que foi visto orbitando Saturno dentro da parte máis interior do anel F o 21 de xuño do 2004. Foi detectado cando J. N. Spitale estaba tratando de confirmar outro obxecto provisional, S/2004 S 3 que fóra detectado 5 horas antes, xusto na parte exterior do anel F. O anuncio foi feito o 9 de setembro do 2004.
A pesar das tentativas por 'recuperalo', non se puido volvelo ver. E máis, unha secuencia de 'recuperación' dun período orbital completo feita o 15 de novembro do 2004 cunha resolución de 4 kms, non foi capaz de 'recuperar' este obxecto. Isto suxire que puido ser unha compactación temporal de material que xa se disipara cando se fixo a secuencia de recuperación.
Un interpretación suxire a posibilidade de que S3 e S4 son ou foron un único obxecto que cruzaría o anel F. Este obxecto tamén podería estar orbitando cunha inclinación lixeiramente diferente respecto do anel F, co cal non atravesaría o anel de material, a pesar de que foi visto tanto no interior coma no exterior deste anel.
Despois de todo, se S/2004 S 4 é un obxecto sólido, podería ter un diámetro (baseándose no seu brillo) de 3−5 kms.
Mike Dirnt
Michael Ryan Pritchard, nado o 4 de maio de 1972 en Berkeley (California), é un músico estadounidense cñecido por ser o baixista, corista e co-fundador da banda de punk rock Green Day. Mike tamén tocou noutros grupos, como The Frustrators. Durante o instituto adoitaba a tocar "air-bass", e mentres finxía pulsar as cordas facía o ruído "dirnt, dirnt, dirnt". Como resultado os seus compañeiros comezaron a chamalo "Mike Dirnt".
Capitanía Xeneral de Chile
miniatura|right|Capitanía Xeneral de Chile, 1775 A Capitanía Xeneral de Chile foi unha entidade territorial integrante do Imperio español entre 1541 e 1818, establecida pola Coroa española durante o seu período de dominio americano, que abarcaba un territorio similar do actual país. Culmina coa independencia da República de Chile.
A Capitanía Xeneral foi situada no bordo suroeste de América do Sur xunto ao Océano Pacífico, e tamén incluíu todo o territorio da Patagonia oriental ata o Océano Atlántico. O seu límite norte foi o deserto de Atacama e o sur era o Polo Sur; porén, só foron realmente ocupados os territorios na zona occidental da Cordilleira dos Andes entre o deserto de Atacama e o Río Biobío, sector coñecido como La Frontera, ademais da cidade-forte de Valdivia e a Illa Grande de Chiloé. A capital da Capitanía era a cidade de Santiago de Nueva Extremadura.
Bonifacio VII, antipapa
Bonifacio VII foi un antipapa que ocupou o trono pontificio de forma ilegal en dúas ocasións, en 974 e entre 984 e 985. Foi considerado polos seus coetáneos como un «monstro».
Primeiro antipapado
No ano 974, durante o pontificado de Bieito VI, aproveitando a morte do protector deste, o emperador Otón I, o patricio romano Xoán Crescencio nomea papa ao cardeal diácono Francone Ferruchi que adopta o nome de Bonifacio VII.
Nesta primeira etapa só gobernou a Igrexa durante seis semanas, o tempo que tardou o conde Sicco de Spoleto en chegar a Roma en calidade de representante do novo emperador Otón II e obrigar a Bonifacio a fuxir da cidade e refuxiarse en Constantinopla, onde levou consigo parte do tesouro da Igrexa. No entanto nese breve período fixo estrangular ao papa lexítimo, Bieito VI. Tras a súa fuxida é elixido novo Papa Bieito VI, quen excomunga ao antipapa Bonifacio como unha das súas primeiras medidas.
Segundo antipapado
Bonifacio permanecerá en Constantinopla durante dez anos ata que, en 984, aproveitando a morte de Otón II e que o seu sucesor, Otón III, ten apenas tres anos de idade, regresa a Roma e coa complicidade de Crescencio II, fillo do citado Xoán Crescencio, encarcera ao papa que entón rexía os destinos da Igrexa, Xoán XIV, e volve ocupar o solio pontificio case durante un ano.
O papa lexítimo, Xoán XIV, faleceu de fame durante o seu encarceramento, polo que Bonifacio VII está considerado como o asasino de dous papas.
Bonifacio VII faleceu asasinado o 20 de xullo de 985, sendo o seu cadáver mutilado e arrastrado polas rúas romanas até terminar exposto aos pés da estatua de Constantino.
Zum ewigen Frieden
Zum ewigen Frieden (Sobre a paz perpetua) é unha obra filosófica de Immanuel Kant publicada en 1795.
Se existe un deber e ó mesmo tempo unha esperanza fundada de que fagamos realidade o Estado dun dereito público, aínda que soamente sexa unha aproximación. A paz perpetua, que se deriva dos ata agora mal chamados tratados de paz, non é unha idea baleira senón unha tarefa que se irá resolvendo pouco a pouco ata acadar o seu fin.
Estrutura
Sobre a paz perpetua preséntase como un tratado estruturado en dúas seccións: A primeira contén seis artigos preliminares e a segunda tres artigos definitivos para a paz perpetua entre os Estados.
Consta tamén de dous anexos ou apéndices:
Resumo
Kant considera que para conseguir a paz perpetua é necesario abolir ao exército así como crear unha Constitución republicana en cada Estado. Pretende que todos os Estados busquen a paz honestamente.
Primeiro artigo para a paz perpetua: A Constitución de todo Estado debe ser republicana
O estado de paz entre os homes que viven xuntos non é un estado de natureza senón que é un estado de guerra no que as hostilidades están presentes en calquera momento. Para Kant a Constitución republicana é a encargada de buscar a paz perpetua. Esta Constitución establece os seguintes principios:
Pero aínda así esta Constitución precisará o consentimento de todos os cidadáns para decidir se haberá guerra ou non.
Polo contrario, nunha Constitución na cal o súbdito non é cidadán, é dicir, nunha Constitución non republicana, a guerra é sinxela, xa que o xefe do Estado non é membro do Estado senón o seu dono, polo que a guerra non lle causará ningunha perda.
Segundo artigo para a paz perpetua: O dereito de xentes debe fundarse nunha federación de Estados libres
Os pobos poden considerarse segundo a súa natureza individuos que se prexudican uns a outros para manter a súa seguridade. Cada pobo debe esixir ao outro que entre nunha Constitución semellante á civil para garantir os dereitos de cada un. Isto sería unha confederación de pobos. Porén, habería unha serie de contradicións porque nun Estado necesítase a relación entre un superior (lexislador) e un inferior (o pobo). Polo que moitos pobos nun mesmo Estado pasarían a formar un único pobo e isto non debe ocorrer. De maneira que a única forma que teñen os Estados para conseguir o seu dereito só pode ser a través da guerra. Pero, o dereito non pode ser decidido a través dunha guerra nin sequera a través dunha vitoria e un tratado de paz unicamente acabaría coa guerra pero non coa situación de guerra. Ademais o estado de paz non pode establecerse sen un pacto entre os pobos. Así a federación da paz buscará acabar coa guerra mentres que o estado de paz acabaría con todas as guerras para sempre.
A federación mantén a liberdade dun Estado e tamén dos Estados federados para que non se sometan a leis públicas nin a coaccións. Esta idea débena adoptar os outros Estados para acadar a paz perpetua.
Terceiro artigo para a paz perpetua: Hospitalidade universal
A hospitalidade é o dereito de propiedade que teñen todos os homes da superficie da terra. Os homes teñen que soportarse uns a outros e ningún posúe un maior dereito que o outro para estar nun determinado lugar da terra. Polo que ninguén deberá combater cun estranxeiro que chega a un territorio alleo.
Garantía da paz perpetua
Esta garantía é subministrada pola natureza que persegue unha finalidade: que os homes consigan a harmonía a través do antagonismo. Isto coñécese co nome de destino ou providencia. O termo natureza, como unha teoría é apropiado para os límites da razón humana que debe manterse dentro dos límites da experiencia. Para garantir a paz hai que examinar o modo no que se subministra esa garantía. A organización provisional da natureza consiste no seguinte:
Artigo secreto para a paz perpetua
O Estado deixará falar libre e publicamente ós filósofos sobre os principios da guerra e da paz.
Pero, non terá porque conceder prioridade ós filósofos fronte ós xuristas se non que unicamente deberá escoitalos.
Anexo I: Sobre a discrepancia entre a moral e a política respecto á paz perpetua
A moral é unha práctica no sentido obxectivo, un conxunto de leis obrigatorias que debemos obedecer e sobre as que debemos actuar. Non debe existir ningunha disputa entre a moral e a política polo que non hai ningún conflito obxectivamente entre ambas. Porén, esta disputa está presente subxectivamente na inclinación egoísta dos homes e sempre o haberá porque serve de estímulo á virtude. Esta pretenderá vencer a astucia do mal.
O moralista político comete unha inxustiza ó non respectar o concepto de dereito que sería o único que podería conseguir a paz para sempre.
Anexo II: Harmonía da política coa moral segundo o concepto do dereito moral
A incompatibilidade das máximas do dereito de xentes coa publicidade dá lugar ó desacordo entre a política e a moral. Este acordo só sería posible coa unión federativa (que é necesaria e está dada a priori conforme o principio dos dereitos). A prudencia política ten como fundamento xurídico a instauración desa federación na súa maior amplitude, sen esta finalidade, a habilidade política é ignorancia e inxustiza. Esta política ten:
A política empregará para os seus propósitos unha ou outra rama da moral.
A política coincide coa moral no primeiro sentido, é dicir, sacrificar o dereito dos homes ao superior; pero, no segundo sentido da moral, a política non está de acordo e prefire negarlle toda realidade á moral e entender todos os deberes como actos de benevolencia.
A filosofía faría fracasar a unha política tenebrosa mediante a publicidade das súas máximas (dereito político, dereito de xentes, dereito cosmopolita).
The Rescuers Down Under
The Rescuers Down Under é un filme de animación de producido por Walt Disney Feature Animation e lanzado por Walt Disney Pictures o 16 de novembro de 1990. Ambientado en Australia, o filme ten as voces de Bob Newhart, Eva Gabor e John Candy. O argumento céntrase en Bernard e Bianca que viaxan a Australia para salvar un rapaz chamado Cody dun desapiadado cazador que persegue unha ave de presa.
É o número 29 dos clásicos Disney, e a secuela de The Rescuers (1977), que está baseado nas novelas de Margery Sharp. O seu filme foi o segundo do "Renacemento de Disney" (1989–1999), que comezara o ano anterior con The Little Mermaid.
Sinopse
Os ratos axentes secretos atópanse no corazón da indomable selva australiana cando teñen que acudir en axuda de Cody, un rapaz que loita por salvar unha aguia dun desapiadado cazador furtivo.
Trigueirón
O trigueirón (Emberiza calandra) é unha ave da familia das Emberizidae.
Morfoloxía e hábitos
Lonxitude aproximada de 18 cm e un peso de 50 gramos (é o maior do seu xénero). Corpo compacto e pico forte, de cor parda por todo o corpo con pintas brancas. A especie presenta monomorfismo sexual.
Aliméntase de sementes, brotes tenros e insectos que busca no chan. Habitualmente canta dende lugares altos e prominentes. O seu hábitat predilecto son as zonas de cultivos e praderías con árbores e matogueiras dispersas.
Reprodución
miniatura| Emberiza calandra As postas, que se realizan entre maio e xullo, consta de 4-5 ovos. O niño está no chan. O tempo de incubación é de 12-14 días e a permanencia no niño e de 9 a 12 días. Fai 1-2 postas ó ano.
Canedo
O topónimo galego Canedo, ao igual que Canaval, fai referencia a un lugar poboado de canas. Pode referirse a:
Tann, Rhön
Flieden é un municipio alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 4 442 habitantes.
Atópase situado ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.
250px|miniatura|Tann.
Harpías
As dúas harpías orixinais eran Aelo (vento tempestuoso) e Ocípete (voo rápido), os romanos engadiron a Celeno (a escura). As tres, violentas e crueis, representaban ós ventos e ás tempestades. A súa fame era insaciable, e eran moi temidas polos navegantes.
Trala súa unión con Céfiro, deron a luz ós cabalos dos heroes Aquiles, Castor e Pólux.
A lenda conta que Fineo, rei da Tracia, revela mediante profecía certos segredos dos deuses, e Zeus, alporizado, condenouno ás illas Estrófades, cun manxar diario ó que nunca podía inca-lo dente, xa que as Harpías sempre lle roubaban a comida. Este castigo prolongouse ata a chegada de Xasón e os Argonautas, que conseguiron apresa-las Harpías. En recompensa, Fineo revelou ós guerreiros como segui-lo camiño que lles conduciría ó vélaro de ouro.
Chamaeleo chamaeleon
miniatura|220px|Chamaeleo chamaeleon recticrista, en terra. Chamaeleo chamaeleon, coñecido vulgarmente como camaleón común, é unha especie de réptil da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos iguanios, familia dos camaleónidos e subfamilia dos camaleoninos. É a especie tipo da familia e a subfamilia citadas.
Xunto co camaleón africano, C. africanus, é unha das dúas únicas especies existentes de camaleónidos cunha área de dispersión que se estende a Europa.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linnaeus, na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Lacerta chamaeleon.
Variacións taxonómicas
En 1768 o médico​ e naturalista austríaco Josephus Nicolaus Laurenti incluíuna dentro do xénero Chamaeleo, descrito por este autor nese mesmo ano, co nome de Chamaeleo parisiensium. Máis tarde, polo principio de antigüidade das leis de nomenclatura zoolóxica, foi reclasificado co nome actual.
Etimoloxía
Tanto o nome xenérico como o específico derivan do latín chămaelĕōn, tirado do grego antigo χαμαιλέων chamailéōn, voz formada polos elementos χαμαί chamaí, "en terra", "polo chan", e λέων léōv, "león". Literalmente: "león da terra".
Sinónimos
Ademaais do nome actualmente válido, a especie coñceuse, entre outros, polo sinónimos seguintes: miniatura|220px|Primeiro plano de Chamaeleo chamaeleon chamaeleon coa boca abrta disposto a proxectar a súa lingua.
Subespecies
Na actualidade recoñécense, dentro da especie, as catro seguintes subespecies:
Características
miniatura|220px|Camaleóm común subindo por unha poliña. Nótese a distribución dos dedos dos seus pés. miniatura|220px|Camaleóm común, asustado, coa coloración negra. O camaleón común, como outros membros da súa familia, vive en hábitats arbóreos movéndose nas árbores e nos arbustos cos seus pés, provistos de cinco dedos, unidos en grupos de dous ou tres a cada lado, para agarrarse ás pólas; tamén utiliza a súa cola prénsil para manter o equilibrio e a estabilidade.
Os camaleóns comúns, como todas as especie do seu xénro, distínguense polos seus pés zigodáctilos, as súas longas linguas, moi modificadas, rapidamente protráctiles (que poden proxectarse moito cara a fóra da boca) e a súa marcha balanceándose, e unha cola prénsil. Os ollos poden moverse independentemente o un do outro, pero para apuntar a unha presa, céntranse cara a adiante en coordinación, permitindo unha visión estereoscópica ao animal.
miniatura|esquerda|260px|Vídeo dun camaleón común gabeando polo tronco dun piñeiro para subir á copa.
Os seus movementos adoitan seren pausados, a miúdo cun lixeiro movemento de balanceo para evitar ser detectado polos seus depredadores. Porén, o animal pode moverse máis rapidamente cando está involucrado nunha disputa territorial. Polo xeral, son animais solitarios que manteñen un territorio e só toleran membros do sexo oposto durante a temporada de apareamento.
A lonxitud media do camaleón común macho é de 20 a 40 cm; as femias adoitan seren notabelmente máis grandes. A súa coloración é variábel, entre amarela/marrón, verde e marrón escura. Calquera que sexa a cor de fondo, presenta dúas liñas de cor clara ao longo dos flancos. Presentan unha pequena barba de escamas e algunhas outras pequenas escamas duras na parte superior das costas.
Moitos supoñen que os cambios de cor experimentados polo camaleón son o resultado do seu intento de camuflarse, cando en realidade cambia a súa cor como resposta aos estímulos de luz e temperatura, e como unha expresión das súas emocións. A miúdo, cando o atrapan para a súa análise, pode volverse de cor máis escuro. A súa coloración tamén é importantes para a comunicación entre especies, especialmente durante a temporada de apareamento.
Alimentación
O camaleón común é basicamente insectívoro, capturando insectos sixilosamente coa rápida proxección da súa longa lingua protráctil, que ten unha expansión terminal pegañenta que agarra e se adhire á súa presa. Sábese que os adultos comen camaleóns xoves e se observou que tamén comen froitos (probalelmente como fonte de auga).
Reprodución
O camaleón común é sexualmente maduro cando teñen un ano de idade. As femias fan unha niñada cada ano. As femias máis grandes poñen máis ovos, e son máis atractivas para os machos, que pelearán entre eles por unha destas femias. A temporada de apareamento vai desde mediados de xullo até mediados de setembro. Para reproduciese os animais descenden a niveis máis baixos de vexetación, ou mesmo ao solo, para buscaren parella. Os ovos póñense no solo e tardan de 10 a 12 meses en incubarse. Os animais adultos, especialmente os machos, comerán as crías que encontren cerca.
Distribución
Esta especie é autóctona do norte de África (Marrocos, Alxeria, Tunisia, Libia e Exipto), no Oriente Medio (Israel, Líbano, Siria, sur de Turquía, Iraq, Irán, Xordania, Arabia Saudita e o Iemen) e nalgúns países do sur de Europa (sur de Portugal e de España), Grecia (Creta, Samos) e Chipre.
Na península Itálica está presente no sur da Calabria, onde é alóctona.
O seu status en Sicilia é algo incerto: aínda que este camaleón citouse durante moito tempo na fauna siciliana, onde se introduciu e rexistrou na illa desde 1832, parece non ter durado, e só informes esporádicos citárona contra o final do século XX.
Introduciduse con éxito noutras illas gregas, Canarias e Malta.
Hábitat
Os seus hábitats naturais son os bosques temperados e as zonas de vexetación arbustiva de tipo mediterráneo, plantacións e xardíns rurais.
Cómpre destacar que o camaleón común é o único réptil europeo con hábitos arborícolas.
Na península Ibérica
A diferenza do que ocorre no norte de África, a maior parte da área ocupada por C. chamaeleon na península Ibérica coincide con áreas sometidas a un forte impacto humano. Nalgúns casos, as maiores densidades desta especie encóntranse en hortos e pequenos cultivos, onde os campesiños consideran beneficiosa a súa presenza e trasladan activamente exemplares dun sitio a outro no seu proveito. Este, por exemplo, foi a orixe das poboacións que existiron no sur de Doñana onde, a mediados do século XX, os poboadores das cabanas das Marismillas traían regularmente camaleóns desde a outra beira do río Guadalquivir para liberalos nos seus hortos, nun intento de controlar posíbeis pragas de insectos. Noutros casos, as poboacións de C. chameleon concéntranse en zonas urbanizadas asociadas ao turismo de praia, onde con frecuencia son capturados e mantidos en catividade, non sendo raro que cando os veraneantes volven ás súas localidades de residencia habitual leven consigo algún exemplar, converténdose entón nun vector efectivo de dispersión.
Ameazas
Chamaeleo chamaeleon está ameazado localmente pola perda de hábitat debido á urbanización e o desenvolvemento de instalaciónes turísticas, a intensificación das actividades agrícolads, a depredación por animais domésticos, as mortes accidentais nas estradas e a recolección ilegal de animais. Poden usarse para remedios ou como talismáns no norte de África (non en Exipto). Captúranse animais ilegalmente para o mercado internacional de mascotas, que se ofrecen aos turistas nos mercados locais. En Turquía, os incendios forestais tamén son unha ameaza.
Accións para a súa protección
O camalón común está incluído no Anexo II do Convenio de Berna para aconservación da vida silvestre e do medio natural de Europa (1979), e no Apéndice II da CITES. A súa área de dispersión inclúe moitas zonas protegidas, especialmente en Marrocos. En España creáronse barreiras nun intento de previr a mortalidade nas estradas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que a área de distribución desta especie é moi ampla, que tolera relativamente ben a modificación do seu hábitat, que se presume que a súa poboación é grande, e que é pouco probábel que diminúa o suficientemente rápido como para situala nunha categoría ameazada, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Teresa Viejo
Teresa Viejo, nada en Madrid o 3 de setembro de 1963, é unha xornalista española e Embaixadora de Boa Vontade de UNICEF.