cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
André Simon
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pazos, Loira, Valdoviño
Pazos é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
A Pesqueira
Co topónimo A Pesqueira podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Colosas
miniatura|200px
No ano -396, no transcurso das Guerras Médicas, o sátrapa persa Tisafernes foi atraído a Colosas mediante un engado e asasinado por un axente do seu rival Ciro o Mozo. Plinio o Vello afirmou que a la de Colosas daba o seu nome á flor da violeta persa. Durante o período helenístico, a cidade foi un importante centro de comercio, con todo, no século primeiro o seu tamaño e importancia reduciuse considerabelmente.
Ao parecer, Paulo non visitara a cidade antes de escribir a súa epístola aos colosenses, xa que expresa a Filemón na súa epístola o desexo de visitar a cidade nada máis sexa liberado de prisión. Parece ser que foi Epafrás o fundador da comunidade cristiá da cidade.
miniatura|200px|O Milagre de San Miguel en Chonæ, [[icona (arte)|icona do norte de Rusia, século XV.]]
A poboación entrou en decadencia, posibelmente debido a un terremoto, e as súas ruínas foron ocupadas pola cidade bizantina de Chonai ou Konia, a actual Honaz (Turquía). Chonai foi o lugar de nacemento dos escritores medievais Nicetas Coniates e o seu irmán Miguel.
Torrelles de Llobregat
Torrelles de Llobregat é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Atópase a uns 20 km ao oeste da cidade de Barcelona.
O centro urbano atópase no medio de vales de piñeiros e cerdeiras. Tiña en 2017 unha poboación de 5.950 habitantes agrupados no núcleo histórico e en tres grandes urbanizacións: Can Güell, Can Guey e Cesalpina.
Fran Cárdenas
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB. Na súa primeira tempada na máxima categoría foi o terceiro base do equipo, e acadou 2.0 puntos e 1.2 asistencias en 23 partidos nos que participou. O 18 de xuño de 2015, renovou o seu contrato co Obradoiro por unha tempada máis.
Barbara Strozzi
Barbara Strozzi, nada en Venecia o 6 de agosto de 1619 e finada en Padua o 11 de novembro de 1677, foi unha cantante e compositora italiana do Barroco.
Obra
A meirande parte dos seus traballos foron cantatas para soprano solista e baixo continuo, polo que é posíbel pensar que foron escritas para ser interpretadas por ela mesma.
A súa música está profundamente arraigada na técnica denominada "segunda práctica", cuxo principal exemplo é a obra de Claudio Monteverdi. Con todo, os seus traballos presentan maior énfase na lírica, baseados posibelmente na extensión da súa propia voz. Moitas das letras das súas pezas foron escritas polo seu pai Giulio Strozzi. Barbara Strozzi escribiu arias, cantatas dramáticas, madrigais e duetos. Publicou oito volumes de obras, incluíndo máis cantatas que calquera outro compositor do século XVII.
Trascastro, Carracedo, Láncara
Trascastro é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Albiorix (lúa)
Albiorix é un satélite irregular de movemento directo de Saturno. Foi descuberto por Holman, e o seu equipo no ano 2000, e déuselle a designación temporal de S/2000 S 11.
Albiorix é o membro máis grande do grupo de satélites irregulares Gallic.
Recibiu o seu nome oficial en agosto do 2003 con base a un nome da mitoloxía celta, Albiorix era o nome dun deus tribal, aínda que é máis coñecido por Toutatis.
miniatura|esquerda|300px|Os grupos de lúas irregulares de movemento directo de Saturno: Gallic (vermello) e Inuit (azul) Albiorix orbita Saturno a unha distancia do redor de 16 Gm é o seu diámetro está estimado en 32 km, asumindo un albedo do 0,04.
O diagrama ilustra a súa órbita en relación a outras lúas de movemento directo de Saturno. A excentricidade da órbita está representada polos segmentos amarelo que se estenden dende o pericentro ó apocentro.
Dadas a semellanzas dos elementos orbitais e a homoxeneidade das características físicas cós outros membros do grupo Gallic, suxeriuse que estes satélites poderían ter unha orixe común a partir da destrución dunha lúa nai máis grande.
A variación de cores revelada recentemente suxire a posibilidade da existencia un gran cráter, dando coma hipótese alternativa que Erriapus e Tarvos fosen posibles fragmentos de Albiorix, despois de que este recibise o impacto doutro corpo que case o esnaquiza.
A Rañoa, Loira, Valdoviño
A Rañoa é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Portunoideos
miniatura|180px|[[Liocarcinus depurator (portúnidos)]] miniatura|180px|[[Geryon longipes (xeriónidos)]] miniatura|180px|[[Cangrexo real (xeriónidos)]] miniatura|180px|[[Necora puber. (portúnidos)]]
A dos portunoideos (Portunoidea) é unha superfamilia de crustáceos decápodos brauiúros que agrupa once familias, das cales catro só albergan formas fósiles.
As máis coñecidas son as dos xeriónidos (cangrexos de mar aberto), portúnidos (cangrexos nadadores) e tricodactílidos (cangrexos de auga doce).
Foi creada en 1815 polo naturalista estadounidense Constantine Samuel Rafinesque (1783-1840).
Descrición
A casca, algo plana e lisa, é xeralmente máis ancha que longa, e de forma hexagonal, subhexagonal, rectangular ou transversalmente ovalada. É xeralmente máis ancha entre as espiñas dorsais detrás do bordo dianteiro; pode ter até 9 pares destas espiñas dorsais, con algunhas máis pequenas á dereita sobre o rostro, pero faltan nalgunhas especies.
En varias especies, o primeiro pleópodo do endopodio é lobulado e forma o característico lóbulo portúnido. As quelas (pinzas) son robustas e, ás veces, o último par de pleópodos presenta unha pinza ovalada.
As suturas do esterno entre os segmentos 4 e 8 son xeralmente incompletas e, na familia dos portúnidos, as oito partes do esterno son usualmente visíbeis se se observan desde abaixo, e presentan un suco penial.
Nos machos, os somitos abdominais están todos libres ou do terceiro ao quinto están fundidos, pero conservando a miúdo as suturas. O primeiro gonopodio é moi curvado, en forma de gancho, e coa base inchada.
Familias
Algún autores considera tamén a:
A elas hai que engadir as extintas:
Carcineretidae, unha familia fósil do cretáceo, adoita ser clasificada nesta superfamilia. Se iso é correcto, outra familia extinta, a dos Torynommidae, tamén debería ser incluída en Portunoidea.
A controversia sobre as familias que deben inluírse, ou non, nesta superfamilia deberá revisarse tras as oportunas análises filoxenéticos moleculares.
Piragüismo en maratón
miniatura|250x250px|Proba do [[Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón de 2018]] O piragüismo en maratón é un deporte no que os piragüistas vogan un kaiak ou unha canoa sobre unha longa distancia.
Se ben a Federación Internacional de Piragüismo establece que as distancias estándar son ata 30 km, moitas carreiras son máis longas. Moitas probas inclúen seccións de ríos con correntes e portaxes para superar obstáculos. Non é unha modalidade olímpica e a máxima competición deste deporte é o Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón.
Clases
As probas de piragüismo en maratón divídense xeralmente en diferentes clases. As máis comúns son:
K refírese a un kaiak e C a canoa. O número fai referencia ao número de padexeiros por embarcación.
Distancias
As distancias varían dependendo da clase, o sexo ou a idade. As distancias acostuman a ser as seguintes:
Portaxes
Unha portaxe é aquela fase da competición na que o participante debe baixar da embarcación e cargar con ela a pé unha distancia de entre 100 e 300 metros en dirección ao punto no que debe continuar a súa carreira na auga.
Galería de imaxes da Serra dos Ancares
A Serra dos Ancares é unha cordilleira administrativamente dividida entre Galicia e Castela e León, no extremo suroeste da Cordilleira Cantábrica.
Snatam Kaur
Snatam Kaur Khalsa (ਸਨਾਤਮ ਕੌਰ ਖ਼ਾਲਸਾ), nada en Trinidad (Colorado) o 19 de xuño de 1972, é unha cantante americanaestadounidense.
A música de Snatam Kaur
Snatam Kaur é cantante e música, con influencias da música hindú e en especial do  Shabad Kirtan (tradición musical Sikh).
Tras pertencer durante algúns anos ao grupo Peace Family, comezou unha carreira musical en solitario. O seu estilo musical mestura de maneira agradábel melodías occidentais e sonoridades da India, mantras tirados do Kundalinî Yoga, letras das cancións de Yogi Bhajan e tamén compostas por ela mesma. Canta cunha voz moi clara.
Álbums
Os álbums de Snatam Kaur editounos a casa Spirit Voyage Music:
Os álbums Prem, Grace e Shanti están dispoñíbeis na casa Le Souffle d'Or.
Vaso Old Fashioned
miniatura|Un vaso Old Fashioned, tradicionalmente usado para servir cócteles O vaso Old Fashioned, vaso baixo, ou vaso on the rocks é un vaso curto utilizado para servir bebidas con alcohol, como whisky con cubiños de xeo ("on the rocks"). Tamén se utiliza normalmente para servir certos cócteles, tal como o Old Fashioned, do cal recibe o seu nome.
Os vasos Old Fashioned típicos adoitan ter un bordo ancho, liberando así os sabores da bebida. Tamén adoitan ter unha base grosa, de modo que os ingredientes non líquidos dun cóctel poidan ser machucados antes de que se engadan os principais ingredientes líquidos.
Os vasos Old Fashioned típicos normalmente conteñen entre 180 e 300 mililitros. Un vaso old fashion dobre contén entre 350 e 470 mililitros.
Fuxón, Carracedo, Láncara
Fuxón é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 2 habitantes (2 homes), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Larisa (lúa)
Larisa ( ou en grego Λάρισα), tamén coñecida coma Neptuno VII, é o quinto satélite máis interior de Neptuno. Foi bautizado co nome de Larisa, unha amante de Poseidón (Neptuno) na mitoloxía grega.
Descubrimento
Foi descuberto por Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky e David J. Tholen baseándose en observacións fortuítas das ocultacións feitas por Larisa das estrelas de "fondo" que tiveron lugar o 24 de maio do 1981, dáselle a designación temporal de S/1981 N 1 e faise público o 29 de maio do 1981. A lúa foi "recuperada" e confirmada coma un "único obxecto" dentro da órbita descrita previamente no ano 1981, esta confirmación obtívose tralo sobrevoo de Neptuno por parte da Voyager 2 no ano 1989, recibiría pouco despois a designación adicional de S/1989 N 2, concretamente o 2 de agosto do 1989. O anuncio de Stephen P. Synnott falaba de “10 fotogramas tomados en 5 días”, o cal ofrece unha data da "recuperación" algúns días antes do 28 de xullo. O nome oficial foi outorgado o 16 de setembro de 1991.
Características
miniatura|esquerda|Mapa de Larisa Larisa é de forma irregular (non esférica) e aparece cheo de cráteres de impacto, e sen signos aparentes de cambios xeolóxicos. Pouco se coñece desta lúa, e coma no caso doutros satélites situados entre Tritón e Neptuno, esta lúa semella ser unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.
A órbita de Larisa é case circular e por riba está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando un anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.
Notas
miniatura|dereita|220px|Unha simulación de Larisa orbitando [[Neptuno (planeta)|Neptuno. Os detalles da superficie son ficticios.]]
Diana Ross
Diane Ernestine Earle Ross, nada en Detroit (Míchigan) o 26 de marzo de 1944, é unha cantante estadounidense de soul, máis coñecida como Diana Ross. Está considerada unha das artistas femininas de máis éxito, primeiro con The Supremes e despois en solitario. O seu estilo, a súa voz sexy, que flúe de forma natural, e a súa beleza física foron factores que conquistaron tanto a públicos brancos como negros.
Traxectoria
Comezou no mundo da música en 1959 co grupo pero non foi ata 1961, ó asinar coa discográfica Motown o seu grupo cando se fixo coñecido, o grupo mudou o seu nome para The Supremes en 1963 e desde 1967 foi coñecido como Diana Ross and The Supremes, proba da primacía absoluta da cantante no seo do grupo. A partir de 1970 a súa carreira marchou en solitario.
Durante a súa carreira conseguiu 18 números un nas listas de éxitos.
Melisma
Historia e características
A música cantada neste estilo recibe o nome de melismática, que é o contrario de silábica, cando cada sílaba de texto corresponde a unha única nota. A música das culturas antigas usaban técnicas melismáticas para acadar un estado hipnótico no ouvinte, útil para ritos místicos de iniciación (Misterios Eleusinianos) e cultos relixiosos. Esta calidade aínda é encontrada na música contemporánea hindú e musulmá. Na música occidental, o termo refírese máis comumente ao Canto gregoriano, mais pode ser usado para describir a música de calquera xénero, incluíndo o canto barroco e máis tarde o gospel.
Tratado de Zamora
O Tratado de Zamora foi un diploma resultante da conferencia de paz entre Afonso Henriques e seu curmán, Afonso VII de León e Castela. Celebrado en Zamora o 5 de outubro de 1143, esta é considerada como a data da independencia de Portugal e o inicio da dinastía afonsina.
Contexto histórico
Vitorioso na batalla de Ourique en 1139, Afonso Henriques beneficiouse da acción desenvolvida, en favor da constitución do novo Reino de Portugal, polo arcebispo de Braga, João Peculiar. Este procurara conciliar os dous reis e fixo que se encontrasen en Zamora nos días 4 e 5 de outubro de 1143 na presenza do cardeal Guido de Vico.
A soberanía portuguesa, recoñecida por Afonso VII en Zamora, só veu ser confirmada polo papa Alexandre III en 1179, mais o título de rex, que Afonso Henriques usaba desde 1140, foi confirmado en Zamora, comprometéndose entón o monarca portugués, ante o cardeal, a considerarse vasalo da Santa Sé, obrigándose, por si e polos seus descendentes, ao pagamento dun censo anual.
En Zamora revogouse o anterior tratado de Tui datado en 1137.
A partir de 1143 D. Afonso Henriques vai enviar ao Papa remisorias declarándose seu vasalo lixio e comprometéndose a enviar anualmente unha determinada contía en ouro. As negociacións van durar varios anos, de 1143 a 1179. En 1179 Alexandre III envía a Afonso Henriques a Bula Manifestis probatum, na que o Papa acepta que Afonso Henriques lle preste vasalaxe directa, recoñécese definitivamente a independencia do Reino de Portugal sen vasalaxe en relación a Afonso VII de León e Castela (pois ningún vasalo podía ter dous señores directos) e Afonso Henriques como primeiro rei de Portugal, ou sexa, Afonso I de Portugal.
Gran Premio de Mónaco de 1979
O Gran Premio de Mónaco de 1979 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 27 de maio de 1979 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a setima carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Ermanno Arslan
Ermanno Alesio Arslan, nado o 15 de agosto de 1940 en Verona, é un historiador, arqueólogo e numismático italiano.
Traxectoria
Logo de finalizar a súa educación secundaria no instituto Manzoni de Milán en 1959 fixo os seus estudos superiores na Universidade de Pavía, onde tivo como profesor a Guido A. Mansuelli. Nesa universidade graduouse no curso 1962-1963 coa tese titulada ''Le terme romane. I problemi della distribuzione degli ambienti e della strutturazione degli spazi''.
Nos anos seguintes foi axudante voluntario na cátedra de Arqueoloxía da Universidade de Padua e obtivo varias bolsas para perfeccionar a súa formación en Padua e en Milán ata 1973.
Traballou no Museo Romano de Brescia entre 1969 e 1973 e neste último ano foi nomeado conservador das coleccións numismáticas do Museo Arqueolóxico de Milán. Entre 1975 e 2003 foi o director das coleccións numismáticas do Castello Sforzesco, en Milán. Nesta cidade ocupou diversos postos en institucións museísticas e foi tamén director das coleccións municipais a partir de 2003.
Logo do seu retiro en 2005, tamén en Milán, exerceu como profesor na Universidade Libre de Lingua e Comunicación ata 2012, e foi o director do Museo Bagtti Valsecchi entre 2010 e 2011.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Ermanno Alesio Arslan:
Corveira, Carracedo, Láncara
Corveira é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 1 habitantes (1 home), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Hispania Racing F1 Team
Hispania Racing F1 Team, antigamente coñecido como Campos Meta e Hispania Racing, é unha escudería de Fórmula 1 que corre baixo bandeira española. Fundada polo expiloto Adrián Campos de Campos Racing e Enrique Rodríguez de Meta Image. Vendeuse a José Ramón Carabante, dono do Grupo Hispania antes do seu debut en, e logo ao grupo de investimento Thesan Capital en xullo de 2011, unha compañía de investimento con sede en Madrid adquiriu unha participación maioritaria do equipo de José Ramón Carabante. Thesan Capital anunciou que o equipo continuaría como antes da compra, e que non tiña plans de cambiar o nome do equipo ou alterar a súa estrutura operativa. Nun comunicado enviado aos medios de comunicación, Thesan Capital describiu as súas intencións como facer o equipo "máis español" e buscar a solución do equipo dentro de España. Con base en Madrid, os seus pilotos son o español Pedro Martínez de la Rosa e o indio Narain Karthikeyan, sendo o xefe de equipo Luis Pérez-Sala e o director técnico Jean-Claude Martens.
HRT participa na categoría desde, e aínda que é o terceiro intento español de montar unha escudería en F1, logo das infrutuosas Pegaso España en e Bravo F1 en , foi o primeiro que conseguiu tomar a saída nun Gran Premio.
Formación
O equipo comezou como unha colaboración entre Adrián Campos, de Campos Racing e Enrique Rodríguez de Meta Image, baixo o nome de Campos Meta. Campos Racing na actualidade dirixe un equipo no European F3 Open Championship e participa na GP2 Series O equipo coñécese agora como Addax Team. Campos corre na Fórmula Un operando xunto a Meta Image, unha axencia de deportes radicada en Madrid, que xestionou a un dos condutores de Campos F3 Open, Bruno Méndez. Campos e Rodríguez pensaron na posibilidade de crear o primeiro equipo de España de Fórmula Un en febreiro de 2009. En marzo, o equipo conseguiu accionistas como empresario español José Ramón Carabante e os xogadores de baloncesto Pau Gasol e Jorge Garbajosa.
O 12 de xuño, Campos Meta, foi nomeado pola FIA como un dos tres novos equipos autorizado para entrar na tempada, xunto con US F1 Team e Manor Grand Prix.
A fin de semana do Gran Premio de Abu Dhabi de 2009, Campos confirmou que Bruno Senna, o sobriño do ex campión mundial Ayrton Senna, sería un dos seus pilotos para o.
Resultados completos en Fórmula 1
* Tempada en progreso.
Negra – Pole Cursiva – Volta rápida
Ligazóns externas
Páxina oficial de HRT F1 Team
Xestor de comunidade
No ámbito empresarial, o xestor de comunidade encárgase de xestionar as relacións dunha empresa coa súa clientela dentro do mundo dixital, grazas aos coñecementos das necesidades, das estratexias de organización e os intereses desta. Un xestor de comunidade ten de se perfilar como un estratego en comunicación en liña, con coñecementos de mercadotecnia, publicidade e relacións públicas con finalidade comercial.
O ou a xestora de comunidade ten de desenvolver unha estratexia capaz de construír relacións arredor dunha marca e manter interaccións persoais cos membros da marca que representa. A xestión do responsábel de comunidade céntrase en coñecer a necesidade das persoas usuarias e plasmala na comunidade. No caso de empresas, estas necesidades transmítense internamente para que o empresariado as valore e modifique en consecuencia no seu produto ou no seu servizo. O obxectivo final é conseguir que estas mudanzas incrementen a cohesión e a cantidade de persoas usuarias da rede así como a mellora da calidade do servizo.
O perfil dun ou dunha xestora de comunidade ten de contar con certas características para realizar o seu traballo. Son importantes capacidades sociais para fomentar a interacción entre os membros dunha comunidade e unha sólida experiencia tanto a nivel de usuario e como membro dun equipo web.
Colo uterino
miniatura|dereita|Partes do colo uterino. miniatura|O cérvix co [[moco cervical.‎]] miniatura|O orificio cervical. miniatura|right| Orificio cervical externo e canle endocervical vistos por [[colposcopia.]]
O colo uterino ou colo do útero, tamén chamado cérvix uterino (ou, abreviadamente, cérvix), é unha parte do aparato reprodutor feminino formada pola porción inferior máis estreita do útero por onde este se comunica coa vaxina. Ten forma cilíndrica e cónica e fai protrusión na parede vaxinal superior. Aproximadamente a metade da súa lonxitude pode verse desde a vaxina co equipamento médico axeitado. O colo uterino ten unha abertura que permite que os espermatozoides e o fluído menstrual pasen a través del para entrar e saír do útero. O cérvix produce a secreción dun moco espeso en determinados momentos do ciclo menstrual e no embarazo, que funciona como un tapón. O cancro de colo uterino é un dos cancros máis importantes na muller.
Exocérvix ou ectocérvix
É a parte do colo uterino que se ve máis facilmente desde a vaxina nunha colposcopia. Está rodeado polos fondos da vaxina. Está cuberto por un epitelio escamoso estratificado rosa, de múltiples capas celulares. As capas celulares intermedia e superficial do epitelio escamoso conteñen glicóxeno, pero este epitelio non produce mucus.
Endocérvix
Non é visible en gran parte desde a vaxina, porque se encontra no centro do cérvix formando a canle endocervical que une o orificio cervical externo coa cavidade uterina. Está cuberto por un epitelio columnar ou cilíndrico avermellado dunha soa capa celular. Como media ten 3 cm de lonxitude e 2,5 cm de largura.
Orificio cervical externo
É o orificio que comunica a canle cervical do colo uterino co orificio cervical interno. Varía segundo o número de partos, e na muller que nunca pariu (nulípara) ten a forma dunha abertura circular de pouco diámetro, pero na muller multípara o aspecto cambia a causa dos desgarros do parto, adquirindo o aspecto de fenda transversal e estrelada en casos de desgarros oblicuos, que deforman a arquitectura do cérvix tendo como consecuencia a eversión do epitelio endocervical.
Canle endocervical
Esténdese desde o orificio cervical externo ata o orificio cervical interno, está revestido en todo o seu traxecto de epitelio endocervical columnar simple secretor de mucus, con células con núcleo basal e citoplasma cheo de moco e numerosas glándulas grandes mucosas. Esta abundante secreción fai que a súa luz estea ocluída totalmente polo moco cervical, constituíndo o chamado tapón mucoso endocervical, que impide que os xermes procedentes da vulva, vaxina e exocérvix ascendan aos xenitais internos; este tapón expúlsase ao comezo do parto ou pouco antes en forma de flegmas ou flegmas con sangue. A lonxitude da canle endocervical é variable, pero adoita medir de 7 a 8 mm de diámetro na zona máis larga nas mulleres en idade reprodutiva.
Orificio cervical interno
É o orificio que comunica a canle cervical co interior do útero. Non se observa a simple vista; cómpre facer unha ecografía transvaxinal para velo. Adoita medir non máis de 10 mm, delimita a canle endocervical co útero, a nivel dunha estrutura coñecida como istmo, durante o embarazo normal actúa como un esfínter, que ao fallar ocasiona unha incompetencia cervical con borramento e dilatación subseguinte do cérvix, provocando aborto tardío e nacemento prematuro.
Unión escamosa-columnar
Tamén chamada unión escamo-cilíndrica ou cilindro-epidermoide. É a unión do epitelio columnar co escamoso e xeralmente está localizada no orificio cervical externo, pero varía segundo a idade, o momento do ciclo menstrual e outros factores como o embarazo e o uso de anticonceptivos orais. Esta é a chamada "zona de transición" ou "de transformación" dun epitelio a outro, que é o lugar de asentamento de frecuentes enfermidades como o cancro de colo uterino ou cancro cervical.
Histoloxía
O epitelio do cérvix é variado. O ectocérvix (parte máis distal que dá á vaxina) está composto por un epitelio escamoso estratificado non queratinizado. O endocérvix (máis proximal) está composto por un epitelio columnar simple produtor de mucus. En certos momentos da vida, o epitelio columnar é substituído por un epitelio escamoso metaplásico, e é cando se chama zona de transformación.
A área adxacente ao bordo do endocérvix e ectocérvix coñécese como zona de transformación. A zona de transformación sofre metaplasia numerosas veces ao longo da vida normal. Cando o endocérvix se expón ao ambiente ácido da vaxina sofre metaplasia a un epitelio escamoso, que é máis axeitado para resistir as condicións vaxinais. De xeito similar, cando o ectocérvix pasa á zona menos hostil do interior do útero o epitelio faise columnar.
Os momentos da vida en que ocorre esta metaplasia da zona de transformación son:
Todos estes cambios son normais e a súa aparición dise que é fisiolóxica.
Porén, a metaplasia incrementa o risco de cancro nesta zona. A zona de transformación é a área máis común onde pode orixinarse o cancro cervical.
Os quistes de Naboth, de ata 5–6 mm de diámetro, fórmanse con frecuencia no cérvix como resultado da obliteración dos condutos dalgunhas glándulas produtoras de mucus.
Moco cervical
miniatura|Tapón de moco. miniatura|dereita|200px|Moco cervical.
O colo uterino produce unha secreción mucosa máis ou menos espesa segundo o momento do ciclo menstrual ou durante o embarazo. O moco cervical é nun 90% auga. Dependendo do seu contido de auga, que varía durante o ciclo menstrual, o mucus funciona como unha barreira ou como un medio de transporte para os espermatozoides. O moco cervical contén tamén electrólitos (calcio, sodio e potasio), compoñentes orgánicos como a glicosa, aminoácidos e proteínas solubles.
O moco cervical contén trazas de elementos metálicos, como o cinc, cobre, ferro, manganeso e selenio, cuxos niveis varían dependendo da variación cíclica hormonal durante as diferentes fases do ciclo menstrual Identificáronse varios encimas no moco cervical humano. Outro ingrediente orgánico do moco cervical é o glicerol. Diversos estudos indicaron que a cantidade de glicerol no fluído cervical se incrementa durante a excitación sexual. Este incremento de glicerol suxeriuse que é responsable das propiedades lubricantes do fluído cervical fértil e pode ser bioloxicamente relevante durante as primeiras fases da reprodución.
Despois de que remata un ciclo menstrual, o orificio externo do cérvix está bloqueado por un moco mesto e ácido. Este moco espeso denomínase moco "infértil" e bloquea o paso de espermatozoides en dirección ao útero. Durante un período de varios días arredor do momento da ovulación, prodúcese moco de tipo "fértil", que ten un contido de auga maior, é máis fluído, menos ácido e con maior contido en electrólitos. Estes electrólitos causan un patrón en "folla de fento" que pode observarse no moco seco visto a poucos aumentos no microscopio, xa que conforme o moco vai secando, os sales cristalizan, e forman un debuxo que semella a folla dun fento.
Nalgúns métodos de control da natalidade estímase o período de fertilidade feminina examinando os cambios nas propiedades do moco cervical (método Billings), entre outros cambios corporais: a súa sensación na vulva, sensación de humidade, a súa elasticidade (fibrosidade), transparencia, e a proba da "folla de fento" (un debuxo que forma o moco seco parecido ás follas desa planta visto ao microscopio). Na fase folicular do ciclo o moco é escaso, pouco espeso, case transparente, pegañento e máis alcalino, pero durante o ciclo irá aumentando a súa elasticidade. Nos días previos á ovulación é moi elástico (forma fíos que se estiran sen romper) e ten unha consistencia parecida á clara de ovo, e denomínase "moco fértil", que facilita o paso dos espermatozoides e prodúcelle á muller unha sensación de humidade; coincide con niveis altos de estróxenos. Na fase lútea do ciclo o moco é branquecho, mesto, máis ácido e cremoso; coincide con niveis altos de proxesterona.
A maioría dos métodos de contracepción hormonal funcionan principalmente impedindo a ovulación, pero tamén impiden a formación de moco cervical de tipo "fértil", o que incrementa a súa efectividade. Inversamente, os métodos que rebaixan o espesor do moco poden axudar a conseguir un embarazo cando isto é o que se procura. Un dos métodos suxeridos é tomar guaifenesina poucos días antes da ovulación.
Ademais dos cambios durante o ciclo menstrual, durante a xestación, o cérvix está bloqueado por un tapón de moco cervical especialmente espeso antibacteriano, que impide a infección. Na xestación fanse máis grandes as glándulas cervicais, que proliferan e producen gran cantidade de moco, e o tecido conxuntivo entre elas adelgaza moito. O tapón de moco despréndese cando o cérvix se dilata durante o parto ou pouco antes.
Posición cervical
Despois da menstruación e baixo a influencia directa dos estróxenos, o cérvix sofre unha serie de cambios de posición e textura. Durante a maior parte do ciclo menstrual, o cérvix permanece firme, dunha dureza similar á da punta do nariz, e está en posición baixa e pechada. Porén, cando unha muller se aproxima ao momento da ovulación, o cérvix faise máis suave, similar aos beizos, e elévase e ábrese en resposta aos niveis elevados de estróxenos presentes na ovulación. Estes cambios, acompañados da produción de moco cerrvical de tipo fértil, favorecen a supervivencia e o desprazamento dos espermatozoides.
Función
Durante a menstruación o colo uterino estírase abríndose lixeiramente para permitir que o endometrio se desescame e saia a regra. Este estiramento crese que é responsable de parte das dores ou cambras que moitas mulleres experimentan nese momento. Unha proba disto é que as cambras dalgunhas mulleres diminúen ou desaparecen despois do seu primeiro parto vaxinal, porque a abertura cervical se amplía. Durante o parto, as contraccións do útero dilatan o cérvix ata os 10 cm en diámetro para permitir que o neno pase a través del.
Durante o orgasmo, pénsase que o cérvix ten convulsións e o orificio externo do cérvix dilátase. Robin Baker e Mark A. Bellis, da Universidade de Manchester, foron os primeiros en propoñer que este comportamento do cérvix tende a dirixir o seme que está na vaxina ao interior do útero, incrementando a probabilidade de que se produza a concepción. Pero non todos están de acordo, e a historiadora da Ciencia Elisabeth Lloyd cuestiona a lóxica desta teoría e a calidade dos datos experimentais utilizados para apoiala.
Os cérvix curtos son o mellor signo para predicir un parto prematuro. Algúns tratamentos para previr o cancro cervical, poden acurtar o cérvix.
Cancro cervical
A infección por papilomavirus humano (VPH ou HPV) é un factor necesario no desenvolvemento de case todos os casos de cáncer cervical ou de colo uterino. A vacina contra o papilomavirus pode reducir a probabilidade de desenvolver cancro cervical, se é administrada antes do inico da actividade sexual. Cambios potencialmente precancerosos no cérvix poden detectarse pola citoloxía vaxinal (frotis de Papanicolau), no cal as células epiteliais son raspadas da superficie do colo uterino e examinadas ao microscopio. Co tratamento apropiado das anormalidades que poidan ser detectadas, pode previrse o cancro cervical.
En todo o mundo, o cancro cervical é o quinto cancro con maior mortalidade nas mulleres. Cada ano afecta a unhas 16 de cada 100.000 mulleres e mata a 9 de cada 100.000. O frotis de Papanicolau reduciu moito a incidencia do cancro cervical e da súa mortalidade nas nacións que fan programas de prevención que inclúen esta proba. Tamén existen probas de ADN para detectar o papilomavirus.
Tumores benignos
Principalmente pólipos endocervicais de tecido conxuntivo que infiltra as glándulas próximas ao endometrio.
Cervicite
A cervicite é unha inflamación do colo uterino aguda ou crónica, na maioría dos casos debida a infeccións microbianas patóxenas de gonococos, clamidias, Trichomonas vaginalis, Candida ou micoplasmas ; o ben por organismos saprófitos vaxinais como os estreptococos, enterococos e estafilococos. A cervicite aguda é común no puerperio.
Ligue 2 2010/11
A tempada 2010–11 da Ligue 2 (coñecida como Ligue 2 Orange por razóns de patrocinio) foi a 72ª edición deste torneo. Comezou o 7 de agosto de 2010 e rematou o 27 de maio de 2011. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Évian, Ajaccio e Dijon ascenderon á Ligue 1, mentres que Vannes, Nîmes e Grenoble descenderon ao Championnat National.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Asiria (provincia romana)
Asiria foi unha provincia romana que durou só dous anos (116–118 d.C.).
Historia
A pesar da vitoria militar de Roma, a conquista de Traxano do 116 estivo chea de dificultades. Dende o principio, un príncipe de Partia chamado Santruces organizou unha revolta armada dos pobos nativos, durante a cal as guarnicións romanas foron expulsadas dos seus postos e un xeneral romano foi asasinado cando as súas tropas intentaron deter a rebelión. Traxano venceu a revolta, capturando e queimando Seleucia e Edesa, e ata estableceu un rei monicreque partio. Pero despois, durante a súa viaxe de regreso a casa, caeu doente e morreu o 8 de agosto do 117.
O sucesor de Traxano, Adriano, aplicou unha nova política con respecto aos territorios recentemente conquistados no leste. Crendo que se sobre extendía o imperio romano, retirouse a fronteiras máis doadamente defendibles. Deixou inacabado o traballo de vencer aos partos, porque viu que esixiría un aumento excesivo do gasto militar. Enviou ao monarca monicreque a outro lugar e restaurou ao antigo gobernante as terras ao leste do Éufrates, xunto coa súa filla que fora capturada, preferindo vivir con el en paz e amizade.
Localización
Theodor Mommsen escribiu que estaba situada ao norte da provincia romana de Mesopotamia, na Mesopotamia Superior, estendéndose cara ao oeste de Persia (nunha zona chamada Media Atropatene) no que agora é o noroeste de Irán.
Pero algúns eruditos modernos argumentan que a Provincia de Asiria estaba situada entre os ríos Tigris e Éufrates, no actual Iraq central, un lugar que é corroborado polo texto do século IV do historiador romano Festo. Con todo, outras fontes afirman que a provincia estaba situada preto de Armenia e ao leste do Tigris, nunha rexión anteriormente coñecida como Adiabene, que era un reino neo-asirio.
Máis actividade romana en Mesopotamia
A retirada de Adriano no 118 non marcou o fin do dominio romano en Mesopotamia. Unha segunda campaña Partia lanzouse desde o 161 ao 165 baixo o mando de Lucio Vero, co exército romano unha vez máis conquistando o territorio ao leste do Éufrates. Roma seguiu unha acción militar contra os partos de novo no 197-8 baixo o mando do emperador Septimio Severo.
A pesar da continua actividade romana na rexión, non se fai ningunha referencia a unha provincia romana de Asiria tras a evacuación de Adriano np 118 Cando Septimio Severo creou as provincias de Osroene e Mesopotamia a finais do século II, non se fai ningunha mención dunha provincia romana de Asiria.
Así, parece que a provincia de Asiria só existiu durante o reinado de Traxano. A área xeral coincidiu coa antiga Asiria; con todo, os Medos, os persas aqueménidas, os gregos seléucidas, os sasánidas e os partos tiñan nomes semellantes para a área (Ashur, Athura, Assuristan).
O pobo asirio da rexión xa comezara a adoptar o cristianismo na época de Traxano, e aínda conservou o acadio fundido co arameo oriental como lingua falada e literaria, como o fan hoxe.
Camila Bossa
Camila Bossa Pereira, nada en Bogotá (Colombia) en 1973, é unha actriz galega de cinema, teatro e televisión.
Robert Metcalfe
Robert Melancton Metcalfe, nado Brooklyn (Nova York) o 7 de abril de 1946, é un enxeñeiro eléctrico e empresario estadounidense, pioneiro na creación de internet en 1970. Coinventou Ethernet, cofundou 3Com e formulou a lei de Metcalfe, que describe o efecto dunha rede de telecomunicacións. En xaneiro de 2011 foi nomeado profesor de innovación e emprendemento na Universidade de Texas en Austin.
Camila Bossa
Traxectoria
É filla da actriz Pilar Pereira. Comezou actuando en 1994 no teatro universitario en Santiago de Compostela. En 1996 apareceu no programa da TVG Luar e en Pratos combinados, mais o seu éxito definitivo foi no papel de Belinda en Mareas vivas, que interpretou durante case catro anos entre 1999 e 2002.
Ao longo da súa traxectoria participou en numerosas series da TVG, tales como Hospital Real, Serramoura, Escoba!, As leis de Celavella ou Matalobos, que lle valeu o Premio Mestre Mateo 2009 á mellor interpretación feminina secundaria. Recentemente participou na exitosa serie de Netflix El desorden que dejas (2020).
Robert Metcalfe
Traxectoria
Dende pequeno tivo un grande interese pola tecnoloxía, que logo o desenvolveu o estándar de rede máis popular do mundo, Ethernet, é á invención da wifi. Tamén fundou a empresa 3Com e formulou a lei de Metcalfe.
Metcalfe fixo os seus estudos de grao no MIT, onde se graduou en 1969 cos títulos de bacharel en enxeñaría eléctrica e de administración de negocios, este último pola Sloan School of Management do MIT. Só un ano despois, obtivo o mestrado en matemáticas aplicadas na Universidade Harvard, para rematar os seus estudos en 1978 cun doutoramento en ciencias da computación cunha tese sobre conmutación de paquetes escrita mentres traballaba no proxecto MAC do MIT.
Mentres finalizaba o doutoramento, en 1972, Metcalfe comezou a traballar para Xerox no centro de desenvolvemento de Palo Alto (Xerox PARC), onde coñeceu a D. R. Boggs. Metcalfe e Boggs inventaron o que se coñeceu como Ethernet, a tecnoloxía de área local que se emprega para conectar millóns de computadoras en todo o mundo. Metcalfe identificou o 22 de maio de 1973 como o día do nacemento de Ethernet, mentres que Broggs identifica o 11 de novembro do mesmo ano como o día en que o sistema realmente funcionou.
Seselle, Bretoña, A Pastoriza
Seselle é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 55 habitantes (30 homes e 25 mulleres).
Robert Metcalfe
Traxectoria
En 1979, Metcalfe abandonou Xerox para fundar 3Com en Santa Clara (California). Dende 3Com, Metcalfe traballou para promover a conectividade entre computadores persoais empregando a tecnoloxía Ethernet. A pesar de non lograr a participación de IBM, Metcalfe logrou o apoio de DEC, Xerox e Intel, e logrou impor Ethernet como o estándar máis popular en conectividade de redes LAN.
En 1980 recibiu o Premio Grace Murray Hopper da Association for Computing Machinery polo seu traballo no desenvolvemento de redes locais, especificamente Ethernet.
En 1990 abandonou 3Com tras unha disputa coa xunta directiva. Nese tempo logrou que a súa empresa se convertese nunha das que aparece na listaxe de Fortune 500 e un referente na área de conectividade. Metcalfe continúa ligado ao mercado informático, tanto cose seus artigos como coas súas charlas, sobre todo para Pop!Tech, unha conferencia executiva de tecnoloxía cofundada por el en 1997.
Eleccións xerais de España de 1891
miniatura|200px|A raíña rexente [[María Cristina de Habsburgo-Lorena|María Cristina co seu fillo o rei Afonso XIII.]] As Eleccións Xerais de 1 de febreiro de 1891 en España foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
En base ao Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.
O 12 de xullo de 1887 o goberno Sagasta promulgou a Lei de Asociacións, que desenvolvía este dereito constitucional, un dos obxectivos do programa liberal-fusionista.
O 23 de maio de 1889 deron comezo, no medio dun grande escándalo parlamentario, as discusións sobre o proxecto de sufraxio universal. Por fin o 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral.
O 3 de xullo cae o goberno liberal-fusionista. O 5 de xullo fórmase o gabinete conservador presidido por Cánovas del Castillo. O 29 de decembro quedan disoltas as Cortes convocándose eleccións.
Características
O 29 de decembro de 1890 seguindo o proceso de normalización conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.
O número de votantes para estas eleccións era de 4 805 000 varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 399 deputados o día 1 de febreiro de 1891.
Lugo
150px|miniatura|Guillermo de Osma y Scull
Ourense
150px|miniatura|Estatua de Gabino Bugallal en [[Ponteareas.]]
Pontevedra
miniatura|150px|Alfonso Osorio de Moscoso
Toni Kuivasto
Toni Kuivasto, nado en Tampere o 31 de decembro de 1975, é un futbolista finlandés que actualmente xoga no Djurgårdens IF da Allsvenskan sueca.
Blanca Inés Durán
Blanca Inés Durán Hernández, nada en Bogotá o 16 de xuño de 1971, é unha enxeñeira industrial, activista polos dereitos LGTB e política colombiana. Até outubro do 2014 traballou como directora do Departamento Administrativo da Defensoría do Espazo Público de Colombia (DADEP).
Toni Kuivasto
Traxectoria
Kuivasto, un defensa central, principiou a súa carreira no club da súa cidade, o FC Ilves, facendo o debut na Veikkausliiga en 1992. Do Ilves pasou ó MyPa en 1997 e de alí ó principal club finlandés, o HJK Helsinki en 1999, antes de xogar fóra para entrar no Viking F.K. da Tippeligaen norueguesa no 2001. Despois duns anos en Noruega buscaba novos horizontes e marchou ó Djurgården no verán do 2003. Kuivasto axudou a conseguir dous campionatos suecos e dúas Copas de Suecia ó seu novo club.
Blanca Inés Durán
Traxectoria
Realizou os seus estudos superiores na Universidade dos Andes, graduándose en enxeñaría industrial. Estudou unha Mestría en Gobernanza e Comunicación Política na Universidade George Washington nos Estados Unidos e realizou diferentes cursos en formulación e avaliación de proxectos.
Toni Kuivasto
Traxectoria
A súa primeira participación coa Selección de fútbol de Finlandia foi en 1997.
Blanca Inés Durán
Traxectoria
O 19 de abril de 2008 asumiu como Alcaldesa Local de Chapinero, cargo que exerceu até o 20 de xaneiro de 2012, converténdose na primeira política abertamente lesbiana en ostentar devandito cargo en Bogotá e no país.
En outubro de 2010 foi a primeira muller lesbiana en contraer matrimonio, grazas á aprobación da Corte Constitucional. Fíxoo en Notaría 28 de Bogotá xerando gran polémica, especialmente co Procurador Nacional quen cualificou o feito como vergoñoso.
Dentro das súas actividades salienta a súa labor como activista a prol dos dereitos do colectivo LGTB e dos dereitos humanos en Colombia, foi unha das fundadoras de Polo de Rosa, a organización LGTB do partido Polo Democrático Alternativo. Exerceu como consultora e asesora en diversas institucións para o desenvolvemento social e comunitario.
Como Directora da Defensoría do Espazo Público, lanzou o primeiro corredor ecourbanístico da cidade, coa instalación de paradoiros con teitos verdes ou teitos con material vexetal, que prestan servizos ambientais como a descontaminación de material particulado e a absorción do excedente de auga de choiva.
Subachoque
Subachoque é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 45 km de Bogotá. Limita polo leste con Zipaquirá, Tabio e Tenjo, polo norte con Pacho e Zipaquirá, polo sur con El Rosal e Madrid, e polo oeste con Supatá e San Francisco de Sales. Fundouno Jacinto Roque Salgado o 16 de marzo de 1774. En 1861 foi o escenario da batalla de Subachoque, no que o exército de Tomás Cipriano de Mosquera derrotou ó de Mariano Ospina Rodríguez. Tradicionalmente, a rexión forneceu de produtos alimenticios a Bogotá e a outras poboacións da sabana. Nas últimas décadas do século XX desenvolveuse a sementeira intensiva de flores para a exportación.
Toponimia
O topónimo «Subachoque» en muysc cubun (lingua muisca) significa «fronte de traballo». Outro posible significado é «Traballo do Sol».
Atol Poivre
O Atol Poivre pertence ao grupo de illas de do Almirante nas Seychelles no Océano Índico. O atol atópase a uns 38 quilómetros ao suroeste do atol Desroches. Poivre consta de dúas illas e un pequeno illote:
A illa Poivre é a única habitada. Unha barra de area que está baixo a auga durante a marea alta, conecta as dúas illas máis grandes.