cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Green Bay, Wisconsin
Green Bay é unha cidade que se atopa no estado de Wisconsin, Estados Unidos. No censo de 2010 tiña unha poboación de 104.057 habitantes, o que supón unha densidade de 718,06 persoas por km². É famosa por ser a sede dos Green Bay Packers, equipo da liga de fútbol americano NFL. Green Bay é, de lonxe, a cidade máis pequena dos Estados Unidos en contar cun equipo profesional dentro das tres grandes ligas despotivas estadounidenses: a NFL, a MLB e a NBA. A pesar disto, os Packers posúen 13 títulos de liga, gañando para a cidade o alcume de "Titletown" (cidade de títulos deportivos). Green Bay é ademais a sede do condado de Brown.
Mislata
Mislata é un municipio da Comunidade Valenciana. Está situado na área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 43.740 habitantes (INE 2008).
Xeografía
Mislata está situado na marxe dereita do río Turia. O relevo do chan non presenta ningún accidente xeográfico que destaque sobre o terreo chan, formado por aluvións cuaternarios de natureza arxilosa. Tampouco o leito do río Turia é moi fondo. A poboación está situada en terreo chan. O seu núcleo antigo constitúeo un acervo de estreitas e tortuosos canellas, principalmente na parte que foi mouraría, poboado que quedou incorporado plenamente no século XVIII.
Limita cos municipios de Quart de Poblet, Xirivella e Valencia.
Demografía
Nos últimos anos, lonxe de parecerse a aquela vila da horta valenciana que foi nun pasado non moi afastado, Mislata foi evolucionando ata o punto de converterse nun dos municipios con máis densidade de poboación de Europa. Cando se execute o vixente Plan Xeral de Ordenación Urbana, Mislata terá urbanizado todo o termo municipal, aínda que as perspectivas actuais son que isto aínda tardará uns anos. O exceso de urbanización transformou a Mislata nunha cidade pouco habitábel.
A data de 2007, conta cunha poboación de 43.336 habitantes. Con 21.050 habitantes por quilómetro cadrado a densidade de poboación de Mislata desborda a do resto das poboacións españolas e pode asemellarse á de París (24.783), acrecentando a que Shanghai ou Toquio acadaron. Nin que dicir ten que é netamente superior á das principais cidades do País Valenciano, por exemplo Valencia chega aproximadamente aos 6.000 habitantes por quilómetro cadrado.
miniatura|Cruz Cuberta de Mislata, situado na beira entre os termos de Mislata e Valencia miniatura|Casino Centro Instructivo Musical de Mislata A poboación mislateira que naceu fóra do municipio supera amplamente o 70 %, ademais dos nacidos noutras comarcas de Valencia hai unha numerosa presenza de andaluces, castelán-manchegos e aragoneses. Lonxe están os 724 habitantes citados no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz en 1848. Ultimamente multiplicouse a presenza de mislateiros de orixe comunitaria e extracomunitaria. Son especialmente significativas a comunidades de colombianos, armenios e paquistanís. Estes datos están postos en cuestión pois, segundo outras fontes en Mislata, existen máis de 50.000 cartillas sanitarias o que evidencia o desfase entre a estatística oficial e a realidade. . Porén, xa se observa o esgotamento do incremento de poboación, a pesar das novas construcións. A falta de espazo nas rúas e a saturación dos servizos públicos fai que moitos habitantes consideren a posibilidade de fixar a súa residencia notras localidades próximas, sen este gran problema de superpoboación.
Economía
Nos seus campos, regados con auga do Turia a través da Quenlla de Mislata e a Quenlla de Favara, producíanse unha gran variedade de hortalizas destinadas ao consumo diario, tales como patacas, chícharos, tomates etc. que eran absorbidas polos mercados próximos. Hoxe en día a actividade agrícola é residual debido ao gran crecemento demográfico que privou a esta localidade da práctica totalidade dos seus campos de cultivo.
O sector terciario é o que predomina na actividade económica, fundamentalmente comercios e servizos destinados a unha gran poboación que maioritariamente traballa fóra do municipio, na capital ou no cinto industrial de Valencia.
miniatura|esquerda|150px|Papeleira Payá. O sector secundario desapareceu practicamente do pobo, xa que trasladáronse as industrias cara ao polígono industrial situado nos arredores do cemiterio, aínda que cabe destacar a presenza da importante papeleira da S.A. Payá Miralles no C/ Sant Antoni, pertencente ao grupo catalán Miquel e Costas & Miquel S.A. A súa actividade principal é a produción de papel de fumar, cuxa presenza dentro do casco urbano da cidade foi denunciada repetidamente por numerosas organizacións sociais e políticas da localidade, aínda que a fábrica continúa a súa actividade normal e na actualidade está remodelando as súas instalacións.
A construción, sector de grande actividade económica nas últimas décadas, perdeu o vigor dado o esgotamento do termo municipal. Quedan pendentes de construír só o PAI do Quint (sobre as últimas hortas desa partida) e as proxectadas torres de 25 plantas na marxinal do Plan Sur.
Moedas da coroa austrohúngara
miniatura|Postal que reproduce a serie austríaca de moedas da coroa austrohúngara
Emisións austríacas
miniatura|Postal que reproduce a serie húngara de moedas da coroa austrohúngara As moedas da coroa austrohúngara correspondentes á parte austríaca cuñáronse en Viena a partir de 1892, coas denominacións de 1, 2, 10 e 20 heller, en metais non nobres; de 1, 2 e 5 coroas, en prata; e de 10, 20 e 100 coroas, en ouro. A forma utilizada para a súa impresión nas moedas foi a latina corona. A moeda de 100 coroas segue a cuñarse hoxe en día con data inmobilizada de 1915 como moeda de investimento.
Emisións húngaras
Pola súa banda, as moedas da parte húngara cuñáronse na ceca de Körmöcbánya (actual Kremnica, en Eslovaquia), tamén a partir de 1892. Os valores son os mesmos, coa única excepción da denominación fillér para a moeda divisionaria e korona para a unidade.
Fisioterapia
A fisioterapia é unha disciplina das ciencias da saúde que ofrece unha alternativa terapéutica non farmacolóxica para diagnosticar, previr e tratar síntomas de múltiplas doencias, tanto agudas como crónicas, por medio do exercicio terapéutico mediante a calor, o frío, a luz, a auga, a electricidade e técnicas manuais.
O 6 de setembro de 1951 fundouse a organización World Physiotherapy, e en 1996 proclamouse esa data como o Día Mundial da Fisioterapia. O obxectivo para o ano 2022 foi destacar o problema da artrose e o papel dos fisioterapeutas na prevención e terapéutica da enfermidade.
Etimoloxía
O termo fisioterapia é a adaptación ao galego do latín científico physiotherapia, voz derivada dos vocábulos do grego antigo φύσις phýsis, "natureza", e θεραπεία therapéia, "tratamento".
Fisioterapeuta
O fisioterapeuta é un profesional sanitario con formación universitaria e estudos terapéuticos. As súas competencias están recollidas na Lei de Ordenación de Profesións Sanitarias. Deben ter o título de Grao en Fisioterapia (obtido despois de superar catro anos de estudo).
Definicións da OMS e da WCPT
Ademais, a fisioterapia inclúe a execución de probas eléctricas e manuais para determinar o valor da afectación e forza muscular, probas para determinar as capacidades funcionais, a amplitude do movemento articular e medidas da capacidade vital, así como axudas diagnósticas para o control da evolución.
Pola súa parte, a Confederación Mundial para a Fisioterapia (WCPT), en 1967, definiu a fisioterapia desde dous puntos de vista:
Catacterísticas da fisioterapia
Segundo a Confederación Mundial para a Fisioterapia, esta ten como obxectivo facilitar o desenvolvemento, mantemento e recuperación da máxima funcionalidade e mobilidade do individuo ou grupo de persoas a través da súa vida.
Intervén, mediante o emprego de técnicas cientificamente demostradas, cando o ser humano perdeu ou se encontra en risco de perder, ou alterar de forma temporal ou permanente, o adecuado movemento, e con iso as funcións físicas. Sen esquecer o papel fundamental que ten a fisioterapia no ámbito da prevención para o óptimo estado xeral de saúde.
En conclusión, a fisioterapia non se pode limitar a un conxunto de procedementos ou técnicas. Debe ser un coñecemento profundo do ser humano. Para iso é fundamental tratar ás persoas na súa globalidade bio-psico-social pola estreita interrelación entre estes tres ámbitos diferentes.
Marco profesional
O plan de estudos do fisioterapeuta inclúe os coñecementos e experiencias de aprendizaze nas ciencias clínicas (por exemplo, o contido sobre os sistemas cardiovascular, endócrino, pulmonar, metabólico, gastrointestinal, xenitourinario, musculoesquelético e neuromuscular, e das condicións médicas e cirúrxicas vistas con máis frecuencia polo fisioterapeuta).
Os plans de estudos para o Grao de Fisioterapia ademais inclúen:
A fisioterapia é unha profesión libre, independente e autónoma.
Campo laboral
Tamén se encontran fisioterapeutas docentes en universidades o en centros de formación continuada.
O mercado mostrou un rápido crecemento nos últimos anos, pero as taxas de emprego e os salarios medios poden variar significativamente entre os diferentes países, estados, provincias ou rexións.
Sapo
miniatura|Canción do sapo común. Os verdadeiros sapos, e os máis coñecidos polo común da xente, son os membros da familia dos bufónidos (Bufonidae) da clase dos anfibios, orde dos anuros (Anura), de distribución cosmopolita, con dúas especies ibéricas presentes en Galicia, e caracterizadas por teren o corpo repoludo, a pel moi verrugosa, a pupila horizontal e grandes glándulas parótides.
En realidade, son varias as familias de sapos que habitan en Galicia (e algunhas máis que viven noutras partes do mundo). Á parte da familia dos bufónidos, dos que temos dous representantes, o sapo común (Bufo bufo) e o sapo corredor ou corriqueiro (Bufo calamita), hai en Galicia outros dous representantes da familia dos discoglósidos (Discoglossidae), o sapo raxado ou pinto (Dioscoglossus galganoi) e o sapo parteiro (Alytes ostetricans), un da dos pelobátidos (Pelobatidae), o sapo de esporóns (Pelobates cultripes) e outro da dos pelodítidos (Pelodytidae), o sapiño patilongo ou de patas longas (Pelodytes punctatus).
Características
A maioría deles vive dentro ou próximos a unha fonte de auga, aínda que existen sapos que viven en ambientes húmidos mais que non son considerados ambientes acuáticos. A necesidade de auga é mais urxente para os ovos e as crías do sapo, a pesar de que algunhas especies utilicen pozas temporalmente e agua recollida nos ramos de plantas. Os anfibios dependen da auga para a posta de ovos —pois estes non teñen casca— e para manter a pel húmida que resulta necesaria para a realización da respiración cutánea, onde o intercambio de gases faise na pel. A respiración cutánea élles necesaria pois a respiración pulmonar non é completamente eficiente.
Desenvolvemento e metamorfose
Os sapos producen unha transformación na súa etapa de desenvolvemento. Comezan a súa vida como cágados co corpo semellante a un peixe, sen patas, con aletas e respirando a través das branquias. Durante a metamorfose, as aletas transfórmanse en patas, desaparecerá a cola e a respiración pasará a ser pulmonar.
Distribución
Existen no mundo cerca de 4.800 especies de sapos.
Son capaces de habitaren en multitude de biótopos e atópanse en calquera parte do mundo, excepto nas rexións árticas como gran parte de Siberia, norte do Canadá e Groenlandia e nas zonas desérticas máis áridas coma o deserto do Sáhara; tampouco se atopan en Australia, Nova Zelandia, Madagascar, e parte do Océano Índico.
Diferenza entre os sapos e as ras
Os sapos distínguense das ras polo porte: son de maior tamaño, mais voluminosos e repoludos, coas patas posteriores máis ben curtas, movementos torpes e cores discretas e a pel seca, áspera e verrugosa; xeralmente viven en ambientes máis secos e teñen as membranas interdixitais pouco desenvolvidas. As ras, pola contra, son máis esveltas, teñen a pel máis lisa, as patas traseiras máis longas, polo que poden dar grandes saltos, e as membranas interdixitais máis desenvolvidas, o que indica os seus hábitos máis acuáticos.
Clasificación
A familia dos bufónidos foi creada por John Edward Gray (1800-1875) en 1825. Segundo Amphibian Species of the World (ASW) os seus xéneros son os seguintes:
Economía de Ruanda
miniatura|left|230px|Cultivo de [[café en Ruanda.]] Ruanda é un país pobre con 90% da poboación traballando na agricultura (principalmente de subsistencia). É o país máis densamente poboado de África, con poucos recursos naturais e minerais de importancia, ademais de sufrir de secas e un pobre desenvolvemento tecnolóxico. Todo isto fai que teña unha dependencia económica significativa con Bélxica. As principais exportacións son o café e o té. A minería é a segunda actividade do país, destacando a casiterita, de onde se extrae estaño, ademais de pequenas cantidades de berilio.
O xenocidio de 1994 destruíu a fráxil economía do país e empobreceu severamente a poboación, especialmente as mulleres, ademais de diminuír a capacidade do país en atraer investimentos estranxeiros. A pesar diso, o país fixo progresos significativos en estabilización e na rehabilitación da súa economía a niveis anteriores a 1994. Con todo, o nivel de pobreza actual é máis alto que antes da guerra.
José Manuel Lorenzo Salgado
José Manuel Lorenzo Salgado, nado en Vigo o 2 de agosto de 1950, é un xurista e catedrático galego.
Traxectoria
Catedrático de Dereito Penal da Universidade de Santiago de Compostela, onde se titulou co Premio Extraordinario da Licenciatura e con Sobresaliente cum laude e Premio Extraordinario de Doutoramento. A súa tese foi dirixida por Agustín Fernández Albor.
Foi Director do Instituto de Criminoloxía da USC dende 1984 ata 1986, Director do Departamento de Dereito Público Especial entre 1986 e 1988, Decano da Facultade de Dereito (1988-1994) e Vicerreitor da Universidade de Santiago de Compostela (1994-1995).
Mato, Luaña, Brión
Mato é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 20 eran homes e 24 eran mulleres.
Zanfoga
O topónimo Zanfoga pode referirse a:
Estación de Ferrol
A estación de Ferrol é unha estación de ferrocarril terminal situada na cidade coruñesa de Ferrol, final das liñas que a unen con Betanzos e Xixón. Está situada no centro da cidade, na Avenida de Compostela, ao lado da estación de autobuses. Conta con servizos de longa distancia, rexionais e proximidades, tanto de ancho ibérico como de vía estreita. Ten tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 42,8 da liña férrea de ancho ibérico que une Betanzos con Ferrol a 31 metros de altitude. O tramo é de vía única e non está electrificado. Desta liña derívase un ramal cara ao Porto Interior de Ferrol, que nun futuro conectará tamén co Porto Exterior de Ferrol. O 3 de xaneiro de 2014, o BOE publicou o anuncio de adxudicación da redacción do proxecto construtivo deste último enlace, tras ser seleccionada a alternativa "Sur".
Ademais, é o punto de partida da liña férrea de ancho métrico Ferrol-Xixón. Trátase dunha vía única non electrificada.
Historia
miniatura|250px|Tren de mercadorías de Takargo no porto interior de Ferrol. miniatura|250px|O antigo [[Estrella, Renfe|Estrella Atlántico, estacionado na vía 2 da estación de Ferrol en 2007.]] miniatura|250px|[[Trenhotel Atlántico estacionado na vía 4 da estación de Ferrol en 2015.]] O ferrocarril chegou á cidade o 5 de maio de 1913 coa apertura da liña Betanzos-Ferrol por parte do Estado que tivo que encargarse da construción desta ao quedar desertos as diferentes poxas que se foron celebrando para outorgar o devandito ferrocarril a algunha empresa privada. Por iso foi a Primeira División Técnica e Administrativa de Ferrocarrís a que se encargou de xestionar a liña nun primeiro momento ata a súa cesión en 1928 á Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste, logo de pasar por MZOV. En 1941, coa nacionalización ferrocarril en España, a estación empezou a ser xestionada por RENFE.
Na década de 1960 a rede ferroviaria ferrolá completouse coa chegada doutra liña que buscaba conectar a cidade con Xixón bordeando o Cantábrico. A diferenza da anterior este novo trazado, xestionado por Feve, era de ancho métrico e deu lugar a unha nova estación que puidese absorber un maior número de viaxeiros.
O 31 de decembro de 2004, Adif pasou a ser o titular das instalacións ferroviarias a excepción da parte utilizada por Feve que mantivo a súa independencia ata o 1 de xaneiro de 2013 momento no cal toda a estación pasou a depender de Adif.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Proximidades
Forma parte da liña F-1 de proximidade que une Ferrol con Ortigueira. Historicamente en mans de Feve este servizo préstase por parte de Renfe Operadora desde 2013 sen cambios significativos.
Trens turísticos
A estación de Ferrol constitúe o punto de partida e termo da ruta do tren Transcantábrico de Renfe. Aínda que a ruta parte ou termina en Santiago de Compostela, o traxecto entre esta cidade e Ferrol e viceversa realízase por estrada. Os dous convois que prestan o servizo Transcantábrico chegan e parten da estación ferrolá os sábados, normalmente en tempada de primavera e verán, así como en datas especiais ou cando se requira o tren para un servizo chárter.
Depor Sport
O DEPOR Sport foi un xornal de prensa deportiva, de pago, e distribución matinal, editado na Coruña. O xornal centrábase na actualidade do Deportivo da Coruña, así como no fútbol de toda a provincia da Coruña.
Casa de Borbón
A casa de Borbón (en 'Bourbon', en 'Borbone') é unha casa real de orixe francesa (aínda que a primeira coroa á que accedeu foi a do Reino de Navarra), actual casa reinante en España e no Gran Ducado de Luxemburgo. Gobernaron primeiro en Navarra e Francia, pero para o século XVIII os membros da casa de Borbón chegaron aos tronos de España e sur de Italia, destacando o Reino das Dúas Sicilias, ademais de varios pequenos ducados e condados.
Depor Sport
Historia
Fundouse en 2005. En xullo de 2013 a súa edición pasou a ser online, deixando o formato papel. Posteriormente deixaría de publicarse.
Casa de Borbón
Orixes
A Casa de Borbón é unha rama da Dinastía dos Capetos, a máis antiga dinastía real de Europa, que inclúe a todos os descendentes de Hugo Capeto. A rama de Borbón procede do sexto fillo do rei Luís IX de Francia: o señor de Clermont, Roberto de Francia, que se casaría con Beatriz de Borgoña, señora de Borbón. O primeiro duque de Borbón en 1319 foi o fillo de ambos, Luís I de Borbón.
Esta casa real gobernou a Baixa Navarra (desde 1555), e Francia (desde 1589) de xeito conxunto ata 1789 (estalido da Revolución francesa), cando o Reino de Navarra (Baixa Navarra) foi abolido e o seu territorio integrado ao reino francés. A monarquía (constitucional desde 1791) francesa quedou abolida en 1792, e o rei Luís XVI de Francia (e V de Navarra) foi executado en xaneiro de 1793. Posteriormente houbo unha restauración, trala caída do Primeiro Imperio Francés en 1815; pero a Revolución de Xullo depúxoos outra vez e a rama Borbón-Orleáns tomou o poder entre 1830 e 1848, cando a monarquía foi abolida definitivamente.
O primeiro membro da casa de Borbón en España foi Filipe de Anjou, neto de Luís XIV de Francia, que reinou durante 45 anos co nome de Filipe V, quen sucedeu aos Austrias. É neste período onde se substitúe o orixinal francés Bourbon pola súa castelanización, Borbón. En España, os gobernos sucedéronse desde 1700 a 1808 (Guerra da Independencia), 1813 a 1868 (Sexenio Democrático, incluíndo a Primeira República), desde 1875 a 1931, incluíndo a ditadura de Primo de Rivera), (Segunda República), (Ditadura de Francisco Franco) e desde 1975 ata a actualidade.
É da liña española desde onde se desprende, por exemplo, a liña dos gobernantes das Dúas Sicilias (Borbón-Dúas Sicilias), de Parma e Albacete. Os emperadores pretendentes do Brasil, do mesmo xeito que os pretendentes orleanistas do reino de Francia, que descenden dos Borbóns franceses.
Xunto á liña francesa atópanse outras extintas, como a dos Príncipes de Condé (Borbón-Condé) e a dos Príncipes de Conti (Borbón-Conti), e tamén liñas ilexítimas que viven ata hoxe como Bourbon-Busset. miniatura|400px|As relacións de parentesco.
Reis de Francia e de Navarra
miniatura|170px|Versión simplificada do escudo de armas combinado de Francia e Navarra.
Pretendentes
miniatura|180px|Versión simplificada das armas de Francia durante a [[Restauración francesa|Restauración, máis tarde usada polos pretendentes lexitimistas ao trono de Francia.]]
Pretendentes (lexitimistas Blancs d'Espagne)
miniatura|180px|Escusón da dinastía de Borbón-Anjou, presente no [[escudo de España desde o reinado de Carlos III.]]
Ramas bastardas de Francia
Á casa francesa de Borbón están vinculadas tres ramas bastardas: a rama de Vendôme, vén de César de Borbón, maior dos fillos naturais de Henrique IV e de Gabrielle de Estrées; a rama de Maine, vén de Luís Augusto de Borbón, maior dos fillos naturais de Luís XIV e de Mme de Montespan; a rama de Penthièvre, vén de Luís Alexandre, conde de Tolosa e duque de Penthièvre, irmán máis novo do precedente.
Reis de España
Nacida de Philippe, duque de Anjou (Filipe de Anxou, en galego ), primeiro Borbón de España baixo o titulo de Filipe V, neto de Luís XIV e de María Tareixa. Herdou do seu tio-avó Carlos II en 1700, o trono español, dando lugar á casa de Borbón española que segue reinando despois de máis de tres séculos dende o ano 1700, onde foron sucedéndose, aínda que de forma interrompida, 10 monarcas:
Pretendentes carlistas
miniatura|180px|Pavillón español desde o [[século XVI ao XVIII e bandeira militar do Imperio español, usada máis tarde como insignia representativa do carlismo.]]
Duques de Parma
miniatura|150px|Bandeira do Ducado de Parma.
Pretendientes
miniatura|150px|Escudo do Reino das Dúas Sicilias.
Reis das Dúas Sicilias
miniatura|150px|Escudo de armas do Imperio do Brasil.
Lorenzo Lamas
Lorenzo Lamas, nado o 20 de xaneiro de 1958 en Santa Monica (California), é un actor de cinema e televisión de nacionalidade estadounidense e ascendencia arxentina. É fillo do actor arxentino Fernando Lamas e a actriz Arlene Dahl. Acadou sona a partir da súa participación na serie de televisión Falcon Crest.
Inmunofluorescencia
miniatura|200px|Fotomicrografía dunha preparación histolóxica de [[pel humana preparada para inmunofluorescencia directa usando un anticorpo anti-IgA. A pel era dun paciente con púrpura de Henoch–Schönlein: encóntranse depósitos de IgA nas paredes de pequenos capilares superficiais (frechas amarelas). A área ondulada verde clara de arriba é a epiderme, a área fibrosa de abaixo é o derma.]] miniatura|Estas figuras mostran os mecanismos básicos da inmunofluorescencia. A inmunofluorescencia primaria ilústrase á esquerda, e mostra un anticorpo cun grupo [[fluoróforo ligado a el unido directamente ao epítopo dun antíxeno para o cal é específico. Unha vez que o anticorpo se uniu ao epítopo, a mostra pode verse no microscopio de fluorescencia para confirmar a presenza do antíxeno na mostra. Inversamente, a inmunofluorescencia secundaria que se mostra á dereita, vese primeiro como un anticorpo primario non etiquetado se une ao epítopo do antíxeno por un mecanismo similar ao descrito arriba. Porén, despois de que os anticorpos primarios se uniron ás súas dianas, aparece un anticorpo secundario (etiquetado cun fluoróforo). Estes sitios específicos de unión do anticorpo secundario son específicos para o anticorpo primario que xa está unido ao antíxeno, e, por tanto, o anticorpo secundario únese ao anticorpo primario. Este método permite que máis anticorpos etiquetados con fluoróforo se unan á diana, o que incrementa o sinal fluorescente durante a micoscopía.]] A inmunofluorescencia é unha técnica usada en microscopía óptica con microscopio de fluorescencia, que se aplica principalmente a mostras microbiolóxicas. Esta técnica usa a especificidade dos anticorpos co seu antíxeno para dirixir tinguiduras fluorescentes a biomoléculas diana específicas que se encontran dentro da célula, o que permite a visualización da distribución da molécula diana pola mostra. A rexión específica que recoñece un anticorpo sobre un antíxeno denomínase epítopo. Houbo que facer grandes esforzos para poñer a punto o mapado de epítopos, xa que moitos anticorpos poden unirse ao mesmo epítopo e o grao de unión entre anticorpos que recoñecen o mesmo epítopo pode variar. Adicionalmente, a unión dun fluoróforo ao anticorpo non pode interferir coa especificidade inmunolóxica do anticorpo ou a capacidade de unión ao seu antíxeno. A inmunofluorescencia é un exemplo moi utilizado de inmunotinguidura (uso de anticorpos para marcar proteínas) e é un exemplo específico de inmunohistoquímica (uso da relación anticorpo-antíxeno nos tecidos). Esta técnica fai uso principalmente de fluoróforos para visualizar a localización dos anticorpos.
Nikola Lončar
Nikola Lončar Arsenijević, nado o 31 de maio de 1972 en Kragujevac, Serbia (Iugoslavia), é un ex xogador de baloncesto profesional hispano-serbio, que con 2,00 metros de altura ocupaba a posición de escolta. Agora traballa como comentarista de baloncesto da NBA para Cuatro e Digital+.
Inmunofluorescencia
A inmunofluorescencia pode utilizarse en cortes de tecidos, liñas celulares cultivadas ou células individuais, e pode servir para analizar a distribución de proteínas, glicanos e pequenas moléculas biolóxicas e non bioloxicas. Esta técnica pode incluso utilizarse para visualizar estruturas como os filamentos intermedios do citoesqueleto. Se aínda non se determinou a topoloxía dunha membrana plasmática, pode utilizarse a inserción de epítopos nas proteínas en conxunción coa inmunofluorescencia para determinar estruturas. A inmunofluorescencia pode usarse tamén como método "semicuantitativo" para estudar os niveis e padróns de localización da metilación do ADN, pero é un método que require máis tempo que os métodos verdadeiramente cuantitativos e hai certa subxectividade na análise dos niveis de metilación. A inmunofluorescencia pode aplicarse en combinación con outros métodos de marcaxe fluorescente que non usan anticorpos, por exemplo, o DAPI para etiquetar o ADN. Para a análise de mostras de inmunofluorescencia poden utilizarse varios deseños de microscopios; o máis simple son o microscopio de epifluorescencia e o microscopio confocal. Disponse tamén de varios deseños de microscopio de super-resolución igualmente útiles nos estudos de inmunofluorescencia.
Tipos
miniatura|200px|Fotomicrografía dun corte [[histoloxía|histolóxico da pel humana preparada para a inmunofluorescencia directa usando un anticorpo anti-IgG. A pel é dun paciente de lupus eritematoso sistémico e mostra depósitos de IgG en dous lugares: o primeiro é un depósito con forma de banda que discorre ao longo da membrana basal epidérmica (polo que a "proba da banda de lupus" é positiva); a segunda está dentro dos núcleos das células epidérmicas (anticorpos antinucleares).]]
Preparación da fluorescencia
Para producir anticorpos etiquetados con fluorocromo, debe conxugarse ("etiquetaxe ou marcaxe") un fluorocromo co anticorpo. Igualmente, un antíxeno pode conxugarse tamén co anticorpo cunha sonda fluorescente nunha técnica chamada técnica do antíxeno fluorescente. Os procedementos de marcaxe fluorescente poden aplicarse tanto a antíxenos fixados no citoplasma coma a antíxenos da superficie celular de células vivas, o que se chama "inmunofluorescencia de membrana". Tamén é posible etiquetar o complemento do complexo antíxeno-anticorpo cunha sonda de fluorescencia. Ademais dos elementos aos cales están unidos as sondas de fluorescencia, hai dúas clases xerais de técnicas de inmunofluorescencia: primaria (ou directa) e secundaria (ou indirecta). As seguintes descricións céntranse principalmente nesas clases en termos de anticorpos conxugados.
Distinguiremos, pois, dúas clases de técnicas de inmunofluorescencia: directa (ou primaria) e indirecta (ou secundaria).
Directa ou primaria
A inmunofluorescencia directa ou primaria usa un só anticorpo, primario, quimicamente ligado a un fluoróforo. O anticorpo primario recoñece a molécula diana (antíxeno) e únese a unha rexión específica chamada epítopo. O fluoróforo unido pode ser detectado por microscopía fluorescente, a cal, dependendo do mensaxeiro usado, emitirá ao ser excitado unha luz de lonxitude de onda específica. A inmunofluorescencia directa, aínda que algo menos común, ten notables vantaxes sobre o procedemento indirecto ou secundario. A unión directa do mensaxeiro ao anticorpo reduce o número de pasos no procedemento, aforrando tempo e reducindo o sinal de fondo non específico. Isto tamén limita a posibilidade de reactividade cruzada do anticorpo e posibles erros durante o proceso.
Porén, hai algunhas desvantaxes neste método. Como o número de moléculas fluorescentes que pode estar unido a un anticorpo primario é limitado, a inmunofluorescencia directa é substancialmente menos sensible que a indirecta e pode orixinar falsos negativos. A inmunoflorescencia directa tamén require o uso de moita máis cantidade de anticorpo primario, o cal é extremadamente caro.
Indirecta ou secundaria
miniatura|Tinguidura fluorescente para a proteína [[actina no músculo liso da pel.]]
A inmunofluorescencia indirecta ou secundaria utiliza dous anticorpos; o primeiro anticorpo non etiquetado (primario) únese especificamente á molécula diana, e o anticorpo secundario, que leva o fluoróforo, recoñece o anticorpo primario e únese a el. Poden unirse múltiples anticorpos secundarios a un só anticorpo primario. Isto proporciona unha amplificación do sinal ao incrementar o número de moléculas de fluoróforos por antíxeno. Este protocolo é máis complexo e leva moito máis tempo que o protocolo directo ou primario explicado antes, pero permite máis flexibilidade porque pode utilizarse unha variedade de distintos anticorpos secundarios e as técnicas de detección para un determinado anticorpo primario.
Este protocolo é posible porque un anticorpo consta de dúas partes, unha rexión variable (que recoñece o antíxeno) e unha rexión constante (que determina a estrutura da molécula do anticorpo). En realidade a molécula de anticorpo ten catro cadeas polipeptídicas: dúas cadeas pesadas e dúas lixeiras. Un investigador pode xerar varios anticorpos primarios que recoñecen varios antíxenos (teñen diferentes rexións variables), pero que todos comparten a mesma rexión constante. Todos estes anticorpos poden, por tanto, ser recoñecidos por un só anticorpo secundario. Isto aforra o custo de modificar os anticorpos primarios para que porten directamente o fluoróforo.
Xéranse diferentes anticorpos primarios con diferentes rexións constantes tipicamente estimulando a produción do anticorpo en diferentes especies. Por exemplo, poderíase crear anticorpos primarios nunha cabra que recoñecen varios antíxenos, e despois empregar anticorpos secundarios de coello acoplados á tinguidura, que recoñecen a rexión constante do anticorpo de cabra (anticorpos de "coello anti-cabra"). Pódese despois crear un segundo conxunto de anticorpos primarios nun rato que poderían ser recoñecidos por un anticorpo secundario separado de "burro anti-rato". Isto permite a reutilización en múltiples experimentos dos difíciles de producir anticorpos acoplados a tinguidura.
Limitacións
Como ocorre coa maioría das técnicas florescentes, un problema significativo na inmunofluorescencia é o fotoblanqueo (photobleaching). A perda de actividade causada polo fotoblanqueo pode ser controlada reducindo ou limitando a intensidade ou a duración temporal da exposición á luz, incrementando a concentración dos fluoróforos ou empregando fluoróforos máis robustos que teñen menor tendencia a blanquearse (por exemplo, Alexa Fluors, Seta Fluors ou DyLight Fluors). Algúns problemas que poden xurdir nesta técnica son a autofluorescencia, a fluorescencia específica non desexada superflua e a fluorescencia non específica. A autofluorescencia inclúe a fluorescencia emitida desde o propio tecido ou célula mostra. A fluorescencia específica non desexada superflua aparece cando un antíxeno diana é impuro e contén contaminantes antixénicos (superfluos ou estraños). A fluorescencia non específica implica a perda da especificidade dunha sonda debido ao fluoróforo, a partir da fixación impropia ou a partir dun espécime desecado.
A inmunofluorescencia só está limitada a células fixadas (é dicir, mortas) cando estruturas do interior da célula teñen que ser visualizadas porque os anticorpos non penetran a través da membrana plasmática cando reaccionan coas etiquetas florescentes. O material antixénico debe ser fixado firmemente no sitio da súa localización natural dentro da célula. Os anticorpos intactos poden tamén ser demasiado grandes para tinguir células cancerosas in vivo. O seu tamaño ten como resultado unha lenta penetración no tumor e vida media circulante longa. Investigouse no uso dos chamados diacorpos (diabodies) para sortear esta limitación. Como as proteínas do sobrenadante ou do exterior da membrana plasmática poden unirse aos anticorpos, isto permite tinguir células vivas. Dependendo do fixador que se use, as proteínas de interese poderían establecer enlaces cruzados entre elas e isto podería ter como resultado sinais de falso positivo ou falso negativo debido a unións non específicas.
Unha estratexia alternativa é utilizar proteínas recombinantes que conteñen dominios de proteína fluorescente, por exemplo, a proteína fluorescente verde (GFP). O uso de ditas proteínas "etiquetadas" serve para a determinación das súas localizacións dentro da célula viva. Aínda que isto parece ser unha alternativa elegante á inmunofluorescencia, as células teñen que se transfectadas ou transducidas coa etiqueta GFP, e como consecuencia convértense en organismos con risco de seguridade biolóxica 1 ou S1 (ou incluso un nivel superior), que requiren aplicar máis estritos estándares de seguridade no laboratorio. Esta técnica implica a alteración da información xenética das células.
Avances
Moitas dos avances neste método dependen das melloras nos microscopios de fluorescencia e os fluoróforos. Os métodos de super-resolución dependen da capacidade dun microscopio de producir unha resolución por debaixo do límite de Abbe (un límite que ten a luz debido á súa lonxitude de onda). Este límite de difracción é duns 200-300 nm na dirección lateral e de 500-700 nm na dirección axial. Este límite é comparable ou maior que algunhas estruturas da célula, e en consecuencia, este límite impide determinar detalles da súa estrutura. A super-resolución en fluorescencia, máis especificamente, refírese á capacidade dun microscopio de impedir a fluorescencia simultánea de fluoróforos adxacentes espectralmente idénticos. Exemplos de métodos de microscopía de fluorescencia de super-resolución desenvolvidos recentemente son a microscopía de depleción de emisión estimulada (STED), a microscopía de iluminación estruturada saturada (SSIM), a microscopía de localización de fotoactivación de fluorescencia (FPALM), e a microscopía de reconstrución óptica estocástica (STORM).
The 100 (serie de televisión)
The 100 (en galego: Os 100) é unha serie de televisión estadounidense de ciencia ficción e drama creada por Jason Rothenberg e baseada na novela homónima escrita por Kass Morgan. Está protagonizada por Eliza Taylor, Paige Turco, Bob Morley, Marie Avgeropoulos e Henry Ian Cusick e foi estreada o 19 de marzo de 2014.
O 8 de maio de 2014, The CW anunciou a renovación da serie para unha segunda tempada, que foi estreada o 22 de outubro de 2014 e consta de 16 episodios.
O 11 de xaneiro de 2015, a serie foi renovada para unha terceira tempada, que foi estreada o 21 de xaneiro de 2016.
O 11 de marzo de 2016, The CW renovou a serie para unha cuarta tempada.
Primeira tempada
Noventa e sete anos atrás, a Terra foi destruída por unha guerra nuclear. Só catrocentas persoas lograron salvarse en doce naves que foron enviadas ao espazo. No presente, as doce naves están conectadas como unha soa chamada A Arca, que viu incrementar a súa poboación a case catro mil acodes, o que derivou na escaseza de alimentos. As autoridades da Arca tomaron medidas como o control de natalidade e a pena de morte para garantir a súa supervivencia. En segredo, enviaron a un grupo de cen novos delincuentes á Terra para pescudar se o planeta é habitable novamente. Para os mozos é un planeta totalmente descoñecido e deben deixar ó lado as súas diferenzas para enfrontarse ós perigos e asegurar a supervivencia da especie humana e a deles mesmos.
Segunda tempada
Clarke, Finn, Raven e Bellamy loitan por rescatar aos corenta e sete mozos que continúan en Monte Weather antes de que sexan drenados para tratar as enfermidades dos habitantes da montaña. Abby, Kane e Jaha tentan manter á súa xente unida e atopar máis sobreviventes do resto das naves. Ambos os grupos deben enfrontarse aos homes da montaña, quen interfiren as súas comunicacións e atácanos con perigosas e tóxicas armas; así como aos terrícolas, cuxa líder clama vinganza polo masacre dos habitantes dunha tribo a mans de Finn, polo que Clarke debe tomar unha dolorosa decisión.
Terceira tempada
Os habitantes de Arcadia, dirixidos por Abby, mantéñense en paz cos terrestres do pobo Arbóreo dirixido por Indra mentres buscan a outros sobreviventes da Arca. Mentres tanto, o equilibrio de forzas dos clans terrestres pende dun fío desde que a comandante Lexa fixese un trato co Monte Weather, que é tachado de mostra de debilidade e fíxolle perder a confianza do clan da Nación do Xeo.
Elenco principal
150px|miniatura|Kelly Hu. miniatura|150px|Henry Ian Cusick.
Desenvolvemento
En xaneiro de 2013, The CW anunciou que ordenou a realización dun piloto baseado no libro de Kass Morgan, The 100. O 9 de maio, foi anunciado que a cadea recollería o piloto para desenvolver unha serie para a tempada 2013-2014. Finalmente, o 12 de xuño foi revelado que a estrea da serie sería relegado para a metade da tempada.
Casting
O 28 de febreiro de 2013, foron anunciados Eliza Taylor como Clarke, a líder do grupo que é enviado á Terra; Marie Avgeropoulos como Octavia, unha filla nada ilegalmente que vive cativa; Henry Ian Cusick como o concelleiro Kane, Bob Morley como Bellamy, o irmán de Octavia e Eli Goree como Wells Jaha. En marzo de 2013, foron anunciadas as incorporacións de Paige Turco como Abbie, a nai de Clarke; Isaiah Washington, como Jaha, o líder dos sobreviventes; Christopher Larkin como Monty, quen usa a súa intelixencia e sentido do humor para axudar a Clarke e Kelly Hu como "Cece" Cartwig, a xefa de comunicacións na estación espacial. Thomas McDonell como Finn e Devon Bostick como Jasper foron anunciados poucos días despois.
Vlissingen
Vlissingen é un concello e unha cidade no suroeste dos Países Baixos, na antiga illa de Walcheren. Coa súa estratéxica situación entre o río Escalda e o Mar do Norte, Vlissingen foi un importante porto durante séculos, séndolle concedidos os dereitos de cidade en 1315. No século XVII a cidade foi un dos portos principais para os buques da Compañía Holandesa das Indias Orientais. Tamén é coñecida como o berce do almirante Michiel de Ruyter.
Vlissingen é principalmente coñecida polos peiraos do Escalda onde a maioría dos buques da Mariña Real dos Países Baixos (Koninklijke Marine) se constrúen.
Historia
miniatura|esquerda|210px|Igrexa de Sint Jacob. Unha aldea de pescadores no estuario do río Escalda, no ano 620 a.C. medrou ao longo de 1.400 anos até converterse nunha importante atracción turística e no terceiro porto máis importante dos Países Baixos. Debido a súa favorábel situación xeográfica, os Condes de Holanda e Zelandia construíron na vila os primeiros portos, chegando a hoxe en día aos 50.000 buques que atravesan o estuario de Escalda.
Nos séculos do seu crecemento, Vlissingen foi centro da pesca, o comercio e a trata de escravos. A historia da cidade caracterízase pola opresión, os bombardeos e as inundacións, como consecuencia da súa posición estratéxica no río Escalda, o máis importante paso aos peiraos de Antuerpen. Por esta razón os ollos de varias potencias estranxeiras caeron en Vlissingen: os británicos, franceses, alemáns e españois adentáronse dentro dos límites da cidade moito antes da chegada de turistas.
O apoxeo da Idade de Ouro neerlandesa, na que os buques de Vlissingen navegaban por tódolos mares, contribuíu a converter en potencia mundial ás "De Zeven Provincien", foi seguida por unha recesión no século XVIII, sendo especialmente desastroso os efectos das guerras napoleónicas. Despois de 1870, produciuse un período de reactivación como consecuencia da construción de novos peiraos, a canle a través de Walcheren, o ferrocarril e o estabelecemento do estaleiro Scheldt. A segunda guerra mundial interrompeu este crecemento. De novo os bombardeos e as inundacións produciron graves danos nas cidades.
A reconstrución da cidade trala posguerra comezou con moita enerxía, florecendo de novo nos anos 1960 o seu porto e zona industrial de Vlissingen-Oost, o que agora é o motor económico de Zelandia, ofrecendo moitos miles de postos de traballo.
Historia do nome Vlissingen
miniatura|290px|Vista de Vlissingen. A orixe do nome Vlissingen non está de todo clara, aínda que a maioría dos estudosos pensa que o procede dun modo ou outro da palabra fles (bote).
De acordo coa historia, cando aterrou San Willibrord en Vlissingen cunha botella no século VII, compartiu o seu contido cos esmoleiros que atopou alí tratando de convertelos, e un milagre ocorreu xa que cando o contido da botella non diminuíu. Cando o Bispo veu que os esmoleiros non querían escoitar as súas palabras, deulles a súa botella e, despois diso, supostamente chamou Flessinghe á cidade.
Outra fonte afirma que o nome ten a súa orixe nunha antiga casa de servizos de transbordadores, na que a botella era unha especie de símbolo. O monxe Jacob van Dreischor, quen visitou a cidade en 967, parece ser que chamou a esta casa Aan het veer de Flesse (o transbordador na botella). Máis tarde ao igual que moitas cidades da rexión recibiu o apéndice -inge, evolucionando o nome, de acordo con esta etimoloxía, a Vles-inge. Segundo outra fonte, o nome derívase da palabra dinamarquesa Vles, que significa mareas.
Transporte
A cidade consta de dúas estacións de ferrocarrís, Vlissingen e Vlissingen Souburg. Ademais hai conexións por medio de transbordadores a Breskens, xa que o tunel Western Scheldt foi aberto en marzo de 2003, mais so para peóns e ciclistas. No pasado había tamén servizos de transbordador a Sheerness, mais o pecharon en 1994.
Illa Akpatok
A illa Akpatok é unha das illas illas do Ártico canadense deshabitadas na Rexión de Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá. É a illa máis grande na baía de Ungava na costa norte do Quebec. A illa noméase polo Akpat (arao de pico ancho), que viven nos bordos ao longo dos cantís de pedra calcaria que rodean a illa.
Xeografía
Cunha superficie de 903 km², a illa de Akpatok é predominantemente pedra calcaria, rodeada de escarpados cantís que se elevan de 150 a 250 m. sobre o nivel do mar. Os cantís están partidos en moitos lugares por barrancos profundos permitindo o acceso á meseta plana de 23 km de largo por 45 km de longo.
Historia
No extremo sur da illa existen restos dun asentamento Dorset. A illa é coñecida polo canibalismo, que terminou ao redor de 1900, cando os habitantes trasladáronse á península. Reportáronse cranios e restos humanos na illa, pero a exactitude destes informes é cuestionada xa que hai un gran misterio e lenda rodeando os detalles da illa. En xullo de 1971 perforouse un pozo exploratorio de petróleo na illa, pero todo o que queda son uns cantos refuxios destartalados e equipos oxidados.
Jorge Manrique
Jorge Manrique, nado en Paredes de Nava, Palencia, cara ao ano 1440 e finado en Castillo de Garcimuñoz, Cuenca, no 1479, foi un poeta español. Debe a súa sona ao poema Coplas por la muerte de su padre.
Traxectoria
Membro dunha das familias nobres máis vellas de Castela, foi fillo de Rodrigo Manrique, mestre da orde de Santiago, e sobriño do tamén poeta Gómez Manrique. Compaxinou a súa actividade poética coa bélica, seguindo a tradición familiar. Combateu activamente nas guerras libradas polos partidarios de Xoana a Beltranexa e os de Isabel a Católica pola sucesión ao trono de Castela, tomando partido pola última. Precisamente nesta contenda, no transcurso dunha acción militar na batalla de Uclés (concretamente a toma do castelo de Garcimuñoz), foi ferido mortalmente, falecendo pouco despois.
Poesía
A súa produción poética menor, reunida nun Cancionero, está composta por unhas 50 cancións nas que cultiva a arte real, poemas amorosos orixinarios da Provenza, xunto con outras composicións de mofa e algunhas doutrinais.
Pero, sen dúbida, foron as Coplas por la muerte de su padre, de temática ben distinta, as que consagraron a Jorge Manrique como un dos principais poetas medievais en lingua castelá. Escritas en coplas de pé quebrado (doce versos, dos cales, 1º e 2º, 4º e 5º, 7º e 8º, son octosílabos, e 3º, 6º, 9º e 12º, tetrasílabos), constitúen unha elexía na cal se poden distinguir dúas partes fundamentais. Na primeira realiza unha reflexión sobre a morte en sentido universal, para logo facer o eloxio fúnebre do seu pai. En total, son 43 coplas nas que o autor condensa os principios fundamentais da filosofía cristiá, cun estilo que, apartándose dos tópicos macabros habituais na época, acada unha intensa fondura emotiva. Foxe ademais de todo exceso erudito ou retórico; pola contra, a sobriedade expresiva e a linguaxe sinxela que emprega fan deste poema unha obra doada de comprender, o que acentúa o seu carácter universal.
Carracedo, Láncara
San Vicente de Carracedo é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 68 habitantes, deles 31 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 74 habitantes.
Tito Blanco
Antonio Blanco Núñez, coñecido como Tito Blanco, nado na Coruña o 12 de febreiro de 1926 e finado o 27 de novembro de 1993, foi un futbolista galego. A súa posición natural era a de centrocampista, pero xogou tamén noutras posicións, dende a defensa ata a dianteira. Militou en varios equipos, destacando o Murcia e o Deportivo da Coruña, cos que xogou varias temapadas na Primeira División. Era irmán do tamén futbolista Jaime Blanco.