cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
División de Honra de Rugby 1978-1979
A tempada 1978-1979 da Liga Nacional de rugby foi a décimo segunda edición da máxima categoría do rugby en España, a primeira cun formato composto por 4 grupos. A liga contou con XX equipos. O calendario da competición estivo formado por 14 xornadas mais tres pertencentes á fase final. Na primeira fase enfrontáronse entre si dúas veces tódolos equipos de cada grupo, denominados "Levante", "Centro", "Sur" e "Norte". A segunda fase nunca chegou a disputarse, quedando 4 equipos pendentes da decisión da federación, que proclamou campións de liga ós 4: Club Atlético San Sebastián, CAU Madrid, Rugby Club Cornellà e Club Amigos del Rugby.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Galego exterior
Utilízase a expresión galego exterior para referirse ás falas galegas de zonas do Estado español que non fan parte da comunidade autónoma de Galiza. Estas áreas de lingua e cultura galegas non foron incluídas nas catro provincias galegas na reforma de Javier de Burgos en 1833, aínda que algunhas xa levaban tempo separadas do reino de Galiza e non están incluídas no territorio da comunidade autónoma. As falas destes lugares pertencen na súa maioría ao grupo do galego oriental, malia que a Fala de Estremadura é, segundo algúns estudos, unha póla separada do tronco galego-portugués.
Estas falas, situadas ao oriente da Galiza administrativa, tamén reciben outros nomes como galego estremeiro ou galego da faixa exterior.
Organízanse xeograficamente en:
Economía de Mongolia
thumb|left|230px|[[Ulan Bator.]] A economía de Mongolia está baseada na produción agro-pastoril, cun 90% das exportacións constituídas por animais e derivados, pero moi limitada pola distancia de Mongolia ao mar, e polas precarias estradas sen infraestruturas.
A gran dependencia de axuda estranxeira levou ao país a unha preparación inadecuada para os rigorosos invernos, e houbo grandes perdas de animais, o que empobreceu a moitos. A axuda soviética, que chegaba a case 1/3 do PIB desapareceu case do día para a noite en 1990 e 1991, ano do fin da URSS. A mudanza da economía planificada e dependente da URSS cara a unha economía de mercado foi traumática. Na década seguinte o país afrontou unha profunda recesión debido á inactividade económica e aos desastres naturais, e posteriormente un crecemento económico debido ás amplas reformas económicas, con adopción do libre mercado e privatizacións. A pesar diso, case un terzo da poboación vive en extrema pobreza, e a economía continúa atrasada.
Medio ambiente
Como resultado da rápida urbanización, e as políticas de crecemento industrial baixo o réxime socialista, a deterioración do medio ambiente converteuse nunha das principais preocupacións. A queima de carbón xunto coas miles de fábricas en Ulan Bator tiveron como resultado unha severa polución do aire. A deforestación, o exceso de pastos e os esforzos para incrementar a produción de cereais e pasto mediante o arado de máis terra virxe, incrementou os efectos da erosión do vento e a choiva.
Odontoloxía
miniatura|dereita|Odontólogo traballando. A odontoloxía é unha rama da medicina que se encarga do diagnóstico, tratamento e prevención das enfermidades do aparello estomatognático, o cal inclúe os dentes, as enxivas, a lingua, o padal, a mucosa oral, as glándulas salivares e outras estruturas anatómicas implicadas, coma os beizos, as amígdalas, a orofarinxe e a articulación temporomandibular.
Sociedade de María
Sociedade de María pode referir a:
Odontoloxía
Historia
miniatura|Administración de oxido nitroso como anestésico en 1894 As enfermidades afectaron a humanidade dende os seus mesmos inicios, en especial a aguda dor de dentes producida por unha carie profunda ou un absceso periapical. Moitos médicos ao longo da historia practicaron técnicas de curación e rehabilitación: o rexistro máis antigo que existe sobre unha práctica primitiva exipcia da odontoloxía data de hai 5000 anos. Hessie-Re é considerado o primeiro dentista coñecido da historia, unha inscrición exipcia en madeira móstrao como xefe de médicos da corte. Aristóteles (384 a. C.- 322 a. C.) tratou sobre algúns aspectos odontolóxicos, por exemplo procedementos de esterilización empregando un arame quente para tratar as enfermidades dos dentes e dos tecidos orais, tamén disertou sobre a extracción dental e o uso de arames para estabilizar fracturas maxilares e ligar dentes perdidos.
Durante a Idade Media, a profesión foi asumida polos barbeiros quen ademais doutros servizos, realizaban as sangrías e as extraccións dentais dos clientes con dor. O doutor francés Pierre Fauchard (1678-1761) é considerado o pai da odontoloxía moderna, polas súas achegas a esta ciencia, particularmente pola profesionalización da práctica dental e a publicación en 1728 da súa obra "Le chirugien dentiste; o, traité des dents” (o cirurxián dentista; ou tratado sobre os dentes). Pierre Faucharde foi dentista persoal de Luís XIV e ten un museo dedicado en París. En decembro de 1844, Horance Wells, dentista de Hartforde, Connecticut, utilizou por primeira vez o óxido nitroso, como anestésico para a extracción de pezas dentais.
A Federación Dental Internacional proclamou o 20 de marzo como o Día Mundial da Saúde Bucodenta (ou da Saúde Oral).
Educación
miniatura|Antiga cadeira de dentista no [[Pioneer West Museum de Shamrock, Texas]] O doutor John M. Harris inaugurou a primeira escola dental en Bainbridge, Ohio, e axudou a establecer a odontoloxía como profesión sanitaria. Abriu o 21 de febreiro de 1828, e na actualidade é un museo dental. A primeira facultade, Baltimore College of Dental Surgery, abriu en Baltimore en 1840 e a segunda dos Estados Unidos foi a Philadelphia College of Dental Surgery, fundada en 1852. En 1907, a Universidade Temple aceptou a incorporación da escola.
Os estudos mostran que dentistas que se gradúan en diferentes países, ou mesmo de diferentes escolas dun país, poden facer decisións clínicas diferentes das mesmas condicións clínicas. Por exemplo, os dentistas graduados en escolas dentais de Israel adoitan recomendar a extracción da moa do xuízo sen síntomas máis habitualmente cós graduados de Latinoamérica ou Europa oriental.
No Reino Unido, a acta de dentistas británicos de 1878 e o rexistro de dentistas de 1879 limitou o título de "dentista" e "cirurxián dental" a practicantes cualificados e rexistrados. Porén, outras persoas podían describirse legalmente como "expertos dentais" ou "consultores dentais". A práctica da odontoloxía no Reino Unido foi regulada completamente pola acta dos dentistas de 1921, que requiría o rexistro de calquera persoa que practicase a odontoloxía. A British Dental Association, creada en 1880 con Sir John Tomes de presidente, interpretou un importante papel perseguindo dentistas que practicaban ilegalmente.
Especialidades
A odontoloxía ten establecidas varias especialidades:
Metalinguaxe
Unha metalinguaxe é unha linguaxe que serve para definir á súa vez unha linguaxe (ou mesmo outra metalinguaxe).
Iago García
Iago García Pérez, nado en Ferrol en 1979, é un actor galego.
Traxectoria
Aos 18 anos marchou a Londres para reflexionar sobre o seu futuro, e durante a súa estancia na capital inglesa decidiu dedicarse á interpretación. Regresou a Madrid para ingresar na Real Escola de Arte Dramática, e alí traballou como camareiro, comercial e figurante no parque Warner Bros. En televisión participou en diversas campañas publicitarias relacionadas coas eleccións así como intervencións en series como Aída, Sete vidas ou Memoria de España, onde deu vida a Henrique II, o primeiro monarca da dinastía dos Trastámara. Deuse a coñecer ao gran público grazas ao seu traballo na serie de TVE, Amar en tiempos revueltos, onde encarnou o papel de Ernesto Expósito, un home disposto a calquera cousa con tal de alcanzar os seus obxectivos.
As Augas, As Ribeiras do Sor, Mañón
As Augas é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Les Iffs
Les Iffs (en An Ivineg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Duancos, Castro de Rei
Santa María de Duancos é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 90 habitantes (50 homes e 40 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 80 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 75 habitantes, sendo 40 homes e 35 mulleres.
Podengo galego
O Podengo galego é unha raza de cans de orixe galega. É un can de caza de coello principalmente, aínda que tamén de lebre e raposo.
Orixe
Comparte unha orixe común con tódolos podengos ibéricos (eivisenco, andaluz e portugués) e pertence ó mesmo tronco dos podengos da área mediterránea como o pharaoh hound maltés, o cirneco do Etna siciliano, o podengo da illa Lampedusa tunesino, o podengo Charnigue ou Charnègre do Rosellón e a Provenza (Francia), e mailo podengo canario.
Distribución xeográfica
Comprende toda a zona noroccidental da Península Ibérica, emparentado co podengo portugués mediano (orixinario da zona norte), con montañas de 600 m a 800 m sobre o nivel do mar, con zonas de serra e monte arborado con abundante vexetación arbustiva, onde se atopan os coellos, lebres, raposos e a caza de pluma.
Atópase espallado por toda Galicia, pero principalmente polas provincias de Pontevedra e Ourense, aínda que tamén se localizan exemplares nas outras dúas provincias galegas.
Morfoloxía
É un animal de tipo primitivo, de tamaño mediano e lixeiro. É moi áxil, con gran capacidade olfactiva, auditiva e visual. Son animais moi uniformes, de tamaño mediano e lixeiro, de capa canela en todos os seus gradientes, dende a cor area aos vermellos. Teñen o ventre recollido, aínda que sen a finura de liñas do corpo, así como da cabeza, de moitos galgos. As femias son lixeiramente máis liviás e esveltas cós machos.
Serra das Penas Libres
A serra das Penas Libres é unhas das serras do sur de Galiza, está orientada con sentido NO-SO, na comarca de Vilardevós, e limita con Portugal ao sur. Nesta cadea nacen polo sur afluentes do río Mente, e polo oeste afluentes do río Támega.
Está conformada por pedra de gra e granitos ao norte, lousas e cuarcitas ao leste, e materiais varios como xistos cara ao sur.
O punto de maior altura é o Mairos, con 1.083 metros sobre o nivel do mar, así como tamén o Salto do Cabalo, con 1.061 m.
Duarría, Castro de Rei
Santiago de Duarría é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.063 habitantes (550 mulleres e 513 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.054 habitantes.
XML
A linguaxe de etiquetaxe estendíbel (en inglés, Extensible Markup Language) ou XML é un subconxunto simplificado da SGML. Ten a capacidade de describir información de tipo documental mais tamén información baseada en datos puros.
XML é unha linguaxe de etiquetaxe que ten por obxecto crear linguaxes ou dialectos XML. É, polo tanto, un metaformato que se emprega basicamente para o intercambio de datos.
Estrutura
Un arquivo XML ten unha estrutura variable, mais que segue unha norma estándarizada para considerarse dito arquivo coma válido. Así é frecuente, mais non obrigatorio que cada arquivo, comece pola sentenza:
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
Indicando a versión e a codificación dos caracteres dentro do propio arquivo.
Cada arquivo conta con diversos elementos e atributos, cunha declaración que comeza co carácter < e finaliza con >. Se algunha destas etiquetas non está presente, o arquivo considérase erróneo.
Tratamento
Os arquivos XML teñen que ser tratados por unha interface, para poder ser procesados pola aplicación informática receptora. Este proceso trata a estrutura en forma de árbore e o traduce nunha secuencia de variables e datos entendible pola devandita aplicación. Este proceso coñécese co vocable inglés parsing. O proceso contrario, a partir dunha secuencia de variables e datos obtemos un arquivo XML correcto e ben estruturado, chámase serialización. Dependendo da plataforma e tecnoloxías empregadas, estes procesos poden ser moi custosos en consumo de memoria ou rendemento. Noutros casos con mellor rendemento, porén penalízase a compresión do código, sendo este de maior complexidade. Para tentar solventar estes problemas téñense desenrolado interfaces específicas para cada linguaxe de programación.
República dos Chuvaxos
A República dos Chuvaxos (en Чува́шская Респу́блика — Чува́шия; en Чăваш Республики — Чăваш Ен), ou Chuvaquia (Чува́шия), é unha república rusa. É a patria do pobo chuvaxo. A súa capital é a cidade de Cheboksary. Segundo o censo de 2010 ten unha poboación de 1 251 619.
Españistán
'Españistán. Este país se va a la mierda' é un libro de banda deseñada creado polo catalán Aleix Saló sobre a crise económica española tralo estoupido da burbulla inmobiliaria. Foi publicado por Edicións Glénat en abril de 2011.
Traxectoria editorial
Para promocionalo, Aleix Saló colgou o 25 de maio unha curtametraxe de animación titulada Españistán, da burbulla inmobiliaria á crise, que explica de forma satírica o devir da economía española entre 1996 e 2007, converténdose nun grande éxito en Internet.
En xaneiro de 2012, esgotáronse seis edicións da obra e lanzouse unha edición en rústica para quioscos.
Pluma
miniatura|200px|Pluma de ave As plumas son as estruturas de orixe queratinosa que compoñen a cobertura externa (plumaxe) do corpo das aves, e que as distinguen de tódolos outros organismos vivos. As plumas teñen, ademais da función de permitir o voo, misións de protección contra o frío e a auga. A súa coloración cumpre obxectivos miméticos e de comunicación visual. Malia a lixeireza dunha pluma illada, o peso total da plumaxe pode ser do dobre ou o triplo do peso do esqueleto da ave. A disciplina científica que estuda as plumas é a plumoloxía.
Tipos de plumas
miniatura|200px|Pluma de [[peto real]] Xeneralizando, podemos distinguir dous tipos básicos de plumas, que se diferencian pola súa estrutura: as externas ou de contorno, que cobren a parte exterior do corpo das aves, e as internas ou penuxe, que forman unha capa de protección térmica.
As plumas non están uniformemente repartidas polo corpo, inseríndose segundo áreas específicas. As zonas con plumas (Pterylae) están separadas por outras sen elas (Apteriae).
As plumas externas divídense, dende un punto de vista funcional en: As plumas internas, non están presentes nalgunhas aves, coma as avestruces. As plumas curtas dos polos das aves non son, malia o seu aspecto, plumas internas auténticas, senón plumas de contorno modificadas.
A carón destes dous tipos básicos, hai varias clases de plumas especializadas:
Estrutura das plumas
miniatura|dereita|200px|Partes dunha pluma: 1. Vexilo 2. Raque 3. Barbas 4. Hiporraque 5. Cálamo As plumas externas están compostas dun cano central longo e ríxido, (Scapus) e un abanico de barbas inseridas neste, o vexilo. (Vexillum). O eixo central divídese en dúas partes: o raque, onde se insiren as barbas e o cálamo, que se inserta nun folículo na pel. O cálamo está dividido por tabiques transversais e ten dúas aberturas ou embigos, o embigo superior (Umbilicus superior), situado na zona de unión co raque, e o embigo inferior (Umbilicus inferior), na base. Do raque, que esta cheo na súa parte interior dunha mola de tecido queratinizado, saen cara atrás e adiante de xeito paralelo as  barbas, que forman o vexilo ou estandarte. A barbas están á súa vez ramificadas en barbiñas (barbulae). Estas bárbulas teñen ganchos minúsculos ou barbicelos, que se enganchan coas barbas veciñas para conseguir a rixidez e solidez necesarias do conxunto. Ós lados do embigo superior hai un segundo estandarte (hiporraque), semellante pola estruturalmente á penuxe.
A penuxe ten un talo curto, formado por un raque e un cálamo reducidos, ó que están unidas unhas barbas longas e flexibles, carentes de barbicelos, o que fai que cada unha das barbas estea libre, facilitando a acumulación de aire entre elas e con isto mellorando a súa capacidade illante.
As filoplumas, que están espalladas en grupos polo corpo teñen un raque longo con barbas ou barbiñas no extremo. miniatura|esquerda|Microestrutura dunha pluma amosando o tecido entre as barbas As plumas produtoras de po, (Pulviplumae), son de crecemento continuo. A po que producen ten a súa orixe en partículas que se desprenden regularmente das puntas das bárbulas. Estas plumas evolucionaron separadamente en diversas familias de aves e poden estar situadas na penuxe ou nas plumas propiamente ditas. Poden estar espalladas pola plumaxe coma no caso das columbiformes ou localizadas en determinadas áreas do peito, a barriga ou os flancos, coma nas garzas. As garzas usan o bico para rompe-las plumas e estralas, outras aves usan a cabeza para reparti-lo po polo corpo. As aves mudan as plumas periodicamente, formándose as plumas novas a partir dos mesmos folículos das vellas.
Desenvolvemento das plumas
A función orixinaria das plumas puido ter que ver máis coa atracción da parella que co voo. As plumas tiveron probablemente a súa orixe en invaxinacións tubulares na pel, das que naceron talos de células epiteliais osificadas ou queratocitos. Eses talos, abertos por riba, contiñan no seu interior, nese momento da evolución, as barbas. A vaina do talo constituíu o futuro bagullo da pluma, que contiña a parte inferior do raque coas barbas As plumas desenvolvéronse ata á súa forma típica, por crecemento espiral das barbas rente á zona de inserción.
O control xenético do crecemento das plumas é levado a cabo por dous xenes, que, nos vertebrados, serven tamén para desata-lo crecemento doutros apéndices, dedos e estruturas epiteliais: os xenes Shh e Bmp2, coas proteínas asociadas correspondentes. Shh regula a división celular dos queratocitos, e Bmp2 a diferenciación das células e a regulación do crecemento
Evolución das plumas
Pensouse que a as plumas se orixinaran das escamas dos réptiles, pero estudos recentes amosarían que, malia a evidente relación entre ámbalas dúas estruturas, o proceso evolutivo exacto non está claro. ( Quarterly Review of Biology 77:3 (setembro de 2002): 261-95) e algúns experimentos parecen amosar que as escamas dos réptiles non son á orixe das plumas, Que, coma os pelos dos mamíferos, serían o resultado dunha evolución específica.
Esta evolución tivo, probablemente, diversos estadios. Os fósiles non dan moita información sobre estes, o tratarse, en xeral, de mostras de plumas xa evolucionadas. As plumas da proto-ave Archaeopteryx son xa semellantes ás das aves de hoxe. A complexidade da estrutura fai lóxico pensar, porén, que dificilmente puideron ser froito dun só cambio evolutivo, como parecen testemuñar os fósiles de dinosauros emplumados coma o Caudipteryx ou o Sinornithosaurus.
A Falcoeira, As Ribeiras do Sor, Mañón
A Falcoeira é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Darrell Arthur
Universidade
Xogou durante dúas tempadas cos Jayhawks da Universidade de Kansas. Na súa primeira tempada, xogando ao carón do que sería primeira rolda do Draft da NBA de 2007 Julian Wright, fixo 9,8 puntos e 4,7 rebotes en 19,0 minutos de xogo, sendo ademais o líder do equipo en tapóns, conseguindo 1,5 por partido. Foi elixido no mellor quinteto freshman da Big 12 Conference.
Na súa segunda e derradeira tempada foi o segundo máximo anotador do equipo (12,8 puntos por partido) e o segundo máximo reboteador (6,3), rematando na cuarta posición da Big-12 en porcentaxe de tiros de campo (54,3%). Chegou co seu equipo á final da NCAA, na cal erixiuse coma líder dos Jayhawks ante a Universidade de Memphis, conseguindo 20 puntos e 10 rebotes, anotando 9 de 13 en tiros de campo. Foi elixido no mellor quinteto da Big 12. Durante a súa traxectoria en Kansas levou na camiseta o número 00 (dobre 0), que non levara ninguén dende Greg Ostertag. No total da súa traxectoria coma universitario fixo 11,3 puntos e 5,5 rebotes por partido, cunha porcentaxe de tiro do 54,1%.
Profesional
Arthur foi elixido na 27ª posición do Draft da NBA de 2008 por New Orleans Hornets, pero foi inmediatamente traspasado aos Portland Trail Blazers a cambio de diñeiro, os cales o traspasaron á súa vez aos Houston Rockets a cambio dos dereitos do francés Nicolas Batum, elixido no posto 25. Pouco despois, os Rockets o traspasaron de novo, desta vez aos Memphis Grizzlies a cambio de Donte' Greene, elixido no mesmo draft no posto 28. O 8 de xullo dese mesmo ano asinou un contrato polos Grizzlies.
O 27 de xuño de 2013, Arthur foi traspasado xunto a Joffrey Lauvergne ós Denver Nuggets a cambio de Kosta Koufos.
O 13 de xullo de 2018, Arthur foi traspasado xunto a Kenneth Faried e dúas futuras eleccións do Draft ós Brooklyn Nets, a cambio de Isaiah Whitehead. Sete días máis tarde foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio de Jared Dudley e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021. O 15 de outubro de 2018, foi cortado polos Suns.
Couto de Lampai
miniatura|dereita|200px|Marco I do Couto de Lampai.
O Couto de Lampai foi un terreo doado en 1156 polo rei Afonso VII ao plebeo Sancho Eanes. A doazón está confirmada nun documento conservado no Arquivo-Biblioteca da Catedral de Santiago de Compostela (tombo B, folio 222), redactado o 29 de outubro dese mesmo ano.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Localización
Está situado na parroquia de Cruces (Padrón), preto de Iria Flavia e da parroquia de Lampai (Teo). O terreo ten 22 hectáreas, e abrangue varias entidades de poboación. Está atravesado pola vía portuguesa do camiño de Santiago e pola autoestrada AP-9.
Limitaría ao norte cos montes das Penises e Figueira Labrada, ao sur cos montes de Pastoriza, ao leste co lugar de Lampai, e ao oeste cos lugares de Queiruga e Pazos.
Marcos
O couto está definido con catro marcos como lindes do terreoa.
O marco I está a carón do rego de Tarrío (entre O Pedroso do Norte e Lampai), no actual límite entre os concellos de Padrón e Teo. Inclúe o texto ("ano 1156 no primeiro día das calendas de setembro coa autoridade do Emperador e de tódolos asistentes poño este padrón").
O marco III (entre O Pedroso do Vendaval e Pazos -¿Reis?- en Padrón) ten unha inscrición no lado oeste, que remata coa fórmula.
O cuarto marco descubriuse en 2002.
NMEA 0183
miniatura|250px|dereita|Memoria de posicións NMEA 0183
Couto de Lampai
Notas
a Téñase en conta que orde de presentación dos marcos en de culturagalega.org non coincide coa numeración na publicación orixinal de Guitián e nas fotos.
NMEA 0183
A norma NMEA 0183 é un estándar internacional que define a interface e o protocolo de transmisión de datos entre dispositivos electrónicos de navegación. Foi editada pola NMEA, acrónimo en inglés para National Marine Electronics Association, organización de comercio electrónico.
Creación
A NMEA crea en 1983 a única interface estándar para a comunicación dixital en electrónica marítima. Dr. Robert Freeman, enxeñeiro de sistemas de autoguiado, foi o responsábel do primeiro borrador do estándar. Hoxe o NMEA 0183 é comunmente aceptado entre os fabricantes de electrónica de navegación, non só na industria marítima senón tamén na automoción, aeronáutica ou servizos de ecolocalización. A NMEA traballou ata conseguir o selo de aprobación da Comisión Electrotécnica Internacional da Unión Europea. A industria progresa cara a unha transición cara o novo NMEA 2000.
Descrición dos sinais
Os sinais recollidos no estándar aceptan as seguintes mensaxes,
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014 é o campionato anual número 65 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Os equipos e pilotos disputaron dezanove Grandes Premios para o Mundial de pilotos e o Campionato do Mundo de Construtores. A tempada comezou en Australia o 16 de marzo e concluíu en Abu Dabi o 23 de novembro.
En 2014, o campionato viu a presentación dun novo motor de fórmula, no que os motores V8 de 2´4 litros utilizados entre e  reemprazaronse por unha nova fórmula de motores V6 de 1´6 litros turboalimentados que incorporan un sistema de recuperación de enerxía na súa estrutura. Na tempada 2014 incorporarase o Gran Premio de Rusia no calendario, a carreira se celebra no Circuíto urbano de Sochi en Sochi e volvera disputarse o Gran Premio de Austria, a carreira se celebra no Red Bull Ring en Spielberg. O Gran Premio da India suspenderase por un ano antes de mudarse a unha data no inicio de tempada no, mentres que o Gran Premio de Corea foi retirado do calendario definitivamente.
Sebastian Vettel comezou a tempada defendendo o Campionato de Pilotos, logo de conseguir o seu cuarto título consecutivo no Gran Premio da India de 2013. O seu equipo, Red Bull Racing, comezou a tempada defendendo o Campionato de Construtores, que tamén gañou o seu cuarto campionato consecutivo na India.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton logrou o campionato do mundo de pilotos de 2.014 con 384 puntos, por diante do seu compañeiro de equipo, Nico Rosberg que sufriu problemas técnicos durante a carreira final en Abu Dabi e finalizou 14º, pero gañou o Trofeo Pole 2014. Mercedes lograra o seu primeiro Campionato de Construtores en Rusia, acadando unha vantaxe inalcanzable de 278 puntos de vantaxe sobre Red Bull Racing.
Durante esta tempada por primeira vez desde a tempada de Ferrari non gañou ningunha carreira, así como, por primeira vez na historia desde a tempada inaugural en  nin Ferrari nin ningún construtor británico gañaron ningunha carreira do campionato.
Escuderías e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos participarán na tempada de 2014.
* Para o resto da súa carreira, Vettel escollerá o nº 5.
Lista de carreiras previstas
Os seguintes dazanove Grandes Premios están programados para levarse a cabo en 2014.
Cambios no calendario
miniatura| right | A Fórmula 1 viaxará a [[Rusia por primeira vez en 2014, co Gran Premio de Rusia que se celebrará no Circuíto de Sochi.]]
Cambios de regras
Os regulamentos técnicos;
Cambios na regulamentación
Logo da reunión celebrada en París o luns 9 de decembro entre o Grupo de Estratexia e a Comisión da F1, aprobáronse de forma unánime os seguintes puntos:
Pneumáticos
Desde 2011, Pirelli e o fornecedor de pneumáticos do campionato oficial de F1.
* Pirelli designa 2 tipos de pneumáticos secos para cada Gran Premio. O máis brando é chamado "option" e o máis duro "prime". ** Os pneumáticos de composto duro eran da cor cinza na Tempada de e.
{|
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Trofeo Pole da FIA
O Trofeo Pole da FIA gañouno o piloto que se clasificou na pole position máis veces durante a tempada, Nico Rosberg.
Vega de Pas
Vega de Pas é unha localidade e concello da comunidade autónoma de Cantabria, na comarca do Pas-Miera, na cabeceira do río Pas.
Localidades
Os seus 909 habitantes (INE, 2006) distribúense por:
Municipios limítrofes
Limita polo norte con Selaya, Villacarriedo e Santiurde de Toranzo, polo oeste con Luena e San Pedro de Romeral, polo leste con San Roque de Riomiera e polo sur con Espinosa de los Monteros da Provincia de Burgos (Castela e León).
Economía
Predomina o sector primario, cun 44,9 % da poboación empregada na agricultura e a gandería. Un 14,6 % da poboación emprégase na construción, un 10,8 % na industria e, por último, un 30,4 % no sector servizos. 700px|miniatura|centro|Panorámica de Vega de Pas desde o Porto da Braguía.
Patrimonio
miniatura|centro|250px|Vega de Pas. Os Edificios na leira do doutor Madrazo son Bens incluídos dentro do Inventario Xeral de Cantabria, segundo resolución publicada no Boletín oficial de Cantabria de 17 de febreiro de 2003.
Gustavo López
Gustavo Adrián López Pablo, nado en Valentín Alsina (Lanús, provincia de Buenos Aires) o 13 de abril de 1973, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina.
Traxectoria
Nos seus comenzos no Independente reunía tres elementos claves para ser adorado pola afección: grandes calidades técnicas, ter xurdido das divisións inferiores e ser afeccionado do club. Por iso, no pouco tempo que estivo no club converteuse nun referente histórico. E tamén polas grandes alegrías que proporcionou. Antes de partir para España, gañou catro títulos co equipo de Avellaneda.
No mercado de fichaxes de inverno da temporada 1995/1996 recaeu no Real Zaragoza para xogar na liga española. O equipo aragonés pagou por el uns 420 millóns de pesetas, polo que se converteu na fichaxe máis cara do club ata ese momento. O traspaso estivo a piques de truncarse, xa que a Gustavo López detectóuselle alto risco de lesión no xeonllo esquerdo no recoñecemento médico. Finalmente, a operación realizouse ó aceptar Independente facer unha póliza de seguro que cubrise calquera posible lesión irreversible.
Para a temporada 1999/2000 foi transferido ó Real Club Celta de Vigo a cambio de 400 millóns de pesetas. Co equipo galego consagrouse como futbolista de gran nivel en Europa, chegando a ser pretendido por outros clubs máis poderosos.
Ata a temporada 2006/2007 seguiu como xogador do Real Club Celta de Vigo, sendo un dos capitáns e un futbolista moi querido pola afección. Trala fin da devandita campaña, que rematou co descenso do Celta á segunda división, o club e Gustavo non acadaron un acordo para a renovación, malia a que o xogador expresara o seu desexo de rematar a súa carreira deportiva en Vigo.
Tras coñecerse que o club descartara toda posibilidade de renovación do xogador, a afección mobilizouse e recolléronse arredor de mil sinaturas para presentar á directiva do Celta esixíndolle a continuidade de Gustavo no equipo vigués.
Selección nacional
Debutou coa Selección de fútbol da Arxentina contra Iugoslavia (1-0) a finais de 1994. Xogou un total de 37 partidos coa 'albiceleste'.
Ademais, disputou os Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, a Copa América 1999 e o Mundial 2002.
Escudo de Malta
dereita|200px|miniatura|Escudo de Maltaminiatura|200px|Escudo de armas do Estado Maltés Independente (1964-1975) O escudo de Malta é un campo partido de prata e de goles. No cuartel da prata, no xefe, ten unha cruz grega do mesmo metal coa figura de San Xurxo matando un dragón representada na súa parte central e rodeada por un listón no que figura o lema en inglés For Gallantry (ó heroísmo). Na cruz aparecen tamén as iniciais en inglés do rei Xurxo VI do Reino Unido (G-VI). Esta cruz é a representación dunha condecoración británica, a Cruz de San Xurxo, outorgada de forma colectiva a todo o pobo maltés polo seu comportamento durante a segunda guerra mundial e que quedou incorporada tanto no escudo como na bandeira de Malta.
Galería de imaxes de San Cristovo de Cea
Galería de imaxes do concello de San Cristovo de Cea na provincia de Ourense.
Galego oriental
Agrúpanse no galego oriental as falas do galego situadas xeograficamente máis ao leste e que teñen como características os seguintes fenómenos lingüísticos:
Extensión
O galego oriental é falado en:
División
Divídese en cinco áreas que, á súa vez, divídinse en subáreas:
Conde de Northumbria
miniatura|225px|Guillerme de Escocia foi conde de Northumbria, desposuído dese título por Henrique II de Inglaterra realizou grandes esforzos por reconquistalo sen éxito Conde de Northumbria foi un título nobiliario dos períodos anglodanés, anglosaxón e do comezo do período anglonormando. O título formouse no ano 954 ao unir o conde de Bernicia, Osulf, o seu territorio co condado de Deira, a súa dinastía retivo o título ata o 1016. Tras a invasión de Inglaterra por Canuto II de Dinamarca e a morte en batalla do conde de Northumbria este dálle o título a Eiríkr Hákonarson.
Condes
Vacante durante a Devastación do Norte de Inglaterra
Vacante ata que David I de Escocia presionou a Estevo pra concederllo a
Festival de jazz de Montreux
O Festival de Jazz de Montreux é un festival anual de jazz creado en 1967, que leva a cabo en Montreux, Suíza fronte ao Lago Léman. É internacionalmente o máis coñecido dos festivais de música de Suíza. Orixinalmente o festival concentrábase unicamente en música de jazz, pero a partir da década de 1970 abriuse a outros estilos de música, aínda que o jazz é a parte máis importante do festival. A asistencia ao festival pode chegar a acadar unhas 200.000 persoas.
Actuacións
Entre os artistas que se presentaron no Festival de Montreux atópanse Ray Charles, Gary Moore,Camarón da Illa ,Charles Mingus, Marvin Gaye, Fito Páez, Lito Vitale, Hermeto Pascoal, Jamiroquai, entre outros.
Gravacións en DVD
Hai varios DVD que mostran unha serie de grandes artistas de diversos xéneros actuando no festival. A serie, titulada 'Live at Montreux', inclúe actuacións de artistas como:
Somatostatina
miniatura|dereita|Somatostatina (forma de 14 aminoácidos). A somatostatina, tamén chamada hormona inhibidora da hormona do crecemento (GHIH) ou factor inhibidor da liberación de somatotropina (SRIF), é unha hormona peptídica, que regula o sistema endócrino e afecta á neurotransmisión e á proliferación celular por medio da súa interacción con receptores da somatostatina acoplados á proteína G e a inhibición da liberación de moitas hormonas secundarias.
A somatostatina ten dúas formas activas producidas pola rotura en sitios alternativos dunha preproteína. Unha destas formas ten 14 aminoácidos, e a outra ten 28.
No conxunto dos vertebrados, existen seis xenes da somatostatina, denominados SS1, SS2, SS3, SS4, SS5, e SS6. Os tetrápodos posúen só os xenes SS1 e SS2, que no home están situados no cromosoma 3, e os peixes teleósteos posúen os seis. Estes seis xenes, xunto cos cinco receptores da somatostatina diferentes que hai, permiten que a somatostatina teña numerosas funcións.
No aparato dixestivo
A somatostatina secrétase en varias localizacións no aparato dixestivo:
No cerebro
A somatostatina prodúcese polas neuronas neuroendócrinas do núcleo periventricular do hipotálamo. Estas neuronas envían proxeccións á eminencia media, onde a somatostatina se libera polas terminacións nerviosas neurosecretoras no sistema portal sanguíneo hipotalámico-hipofisario. A somatostatina é despois levada á adenohipófise (ou pituitaria anterior), onde inhibe a secreción da hormona do crecemento (GH) polas células somatotropas. As neuronas da somatostatina do núcleo periventricular median o efecto de retroalimentación negativa da hormona do crecemento sobre a súa propia liberación; as neuronas da somatostatina responden ás concentracións altas de hormona do crecemento circulante e de somatomedinas incrementando a liberación de somatostatina, para reducir así a secreción de hormona do crecemento.
Accións
miniatura|350px|[[Célula D visible na parte superior dereita, e somatostatinas representados pola frecha que apunta á esquerda.]]
A somatostatina clasifícase como unha hormona inhibitoria, que exerce efectos en diferentes partes do corpo:
Adenohipófise
Na adenohipófise (pituitaria anterior), os efectos da somatostatina son:
Historia evolutiva
Nos vertebrados descubríronse seis xenes da somatostatina. A explicación actual da historia de como apareceron estes seis xenes baséase na existencia de tres eventos de duplicación de todo o xenoma que tiveron lugar na evolución dos vertebrados xunto con duplicacións locais nos peixes teleósteos. Un xene ancestral da somatostatina duplicaríase durante o primeiro evento de duplicación de todo o xenoma (1R), creando os xenes SS1 e SS2. Estes dous xenes duplicáronse outra vez durante o segundo evento de duplicación de todo o xenoma (2R) creando catro novos xenes de somatostatina: SS1, SS2, SS3, e un xene que se perdeu durante a evolución dos vertebrados. Os tetrápodos mantiveron o SS1 (tamén coñecido como SS-14 e SS-28) e o SS2 (tamén coñecido como cortistatina) despois de separarse en sarcopterixios e actinopterixios. Nos peixes teleósteos, duplicáronse SS1, SS2, e SS3 durante o terceiro evento de duplicación de todo o xenoma (3R), creando os xenes SS1, SS2, SS4, SS5, e dous xenes que se perderon durante a evolución dos teleósteos. SS1 e SS2 sufriron duplicacións locais dando lugar a SS6 e SS3.
Uso clínico
A vida media da somatostatina é de só uns minutos, o que a fai pouco axeitada para o seu uso clínico. No seu lugar empréganse "análogos da somatostatina", como o octreótido e lanreótido, que posúen unha vida media de horas. Son especialmente útiles no tratamento do VIPoma e a acromegalia.
Outeiro de Abaixo, Figueiroa, Arzúa
Outeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres).
Ons Heemecht
Ons Hémécht (A Nosa Terra) é o himno nacional de Luxemburgo. Jean-Antoine Zinnen compuxo a música e Michel Lentz é o autor da letra. Foi adoptado como himno nacional en 1895.
Outeiro de Abaixo, Figueiroa, Arzúa
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Ons Heemecht
Letra en luxemburgués
(1) Wou d'Uelzécht durech d'Wisen zéit, Duerch d'Fielsen d'Sauer brécht, Wou d'Rief laanscht d'Musel dofteg bléit, Den Himmel Wäin ons mécht: Dat ass onst Land, fir dat mer géif Hei nidden alles won, Ons Heemechtsland dat mir so déif An onsen Hierzer dron. Ons Heemechtsland dat mir so déif An onsen Hierzer dron
(2) An sengem donkle Bëscherkranz, Vum Fridde stëll bewaacht, Sou ouni Pronk an deire Glanz Gemittlech léif et laacht; Säi Vollek frou sech soë kann, An 't si keng eidel Dreem: Wéi wunnt et sech sou heemlech dran, Wéi as 't sou gutt doheem!
(3) Gesank, Gesank vu Bierg an Dall Der Äärd, déi äis gedron; D'Léift huet en treie Widderhall A jidder Broscht gedon; Fir, d'Hemecht ass keng Weis ze schéin; All Wuert, dat vun er klénkt, Gräift äis an d' Séil wéi Himmelstéin An d'A wéi Feier blénkt
(4) O Du do uewen, deen seng Hand Duerch d'Welt d'Natioune leet, Behitt Du d'Lëtzebuerger Land Vru friemem Joch a Leed; Du hues ons all als Kanner schon De fräie Geescht jo ginn, Looss viru blénken d'Fräiheetssonn, Déi mir so laang gesinn! Looss viru blénken d'Fräiheetssonn, Déi mir sou laang gesinn!
Letra en francés
Tradución de Jean-Claude Muller
(1)
Où l'Alzette arrose champs et prés
La Sûre baigne les rochers;
Où la Moselle, riante et belle
Nous fait cadeau du vin
C'est notre pays pour lequel
Nous risquons tout sur terre;
Notr'chère et adorable patrie
Dont notr'âme est remplie.
(2)
Dans sa couronne bois sombre
toujours gardée par la paix,
Donc, sans faste et la splendeur cher,
Confortable à l'amour en riant.
Son peuple puisse dire est heureux
Trofeo Cidade de Vigo 1973
A III edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 17 e o 19 de agosto de 1973 en forma de torneo triangular. O campión foi o Celta de Vigo.
Víctor Basanta Varela
Víctor Manuel Basanta Varela, nado en Lugo o 22 de abril de 1935 e finado na mesma cidade en 1998, foi un avogado, empresario e político galego.
Ons Heemecht
Letra en francés
Et il n'ya pas de rêves vides:
Comment est agréable mais voici la vie,
dans quelle mesure est-il de la maison.
Víctor Basanta Varela
Traxectoria
Foi Alcalde do concello de Lugo entre 1975 e 1976. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Lugo.
Ons Heemecht
Letra en francés
Chant, chant, de la montagne et la vallée
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 43ª edición dos Óscar
Os seguintes 13 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 43ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Francia, Italia, España e Suíza. Italia acabou gañando o premio co drama Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto.
Ons Heemecht
Letra en francés
La terre, qui nous portait,
Les «amoureux a un écho fidèle
effectué dans chaque sein.
Pour le pays quelque façon que ce soit trop beau
Chaque mot qui sonne hors de lui,
Prendre l'âme comme Himmelstön
Et nos yeux brillants comme le feu.
(4)
Ô Toi aux cieux qui nuit et jour
Diriges les nations du monde;
Écarte du pays de Luxembourg
L'oppression étrangère
Enfants nous avons reçu de Toi
L'esprit de la liberté;
De luire à tout jamais.
Permets au soleil de liberté
Letra en alemán
Tradución de Joseph Groben
(1)
Wo die Alzette durch die Wiesen zieht,
Durch die Felsen die Sauer bricht,
Die Rebe längs der Mosel blüht,
Der Himmel Wein verspricht:
Dort ist das Land, für dessen Ehr
Kein Opfer uns zu schwer,
Die Heimat, die als teures Gut
In unseren Herzen ruht.
(2)
In seinem dunklen Wälderkranz,
vom Frieden still bewacht,
So ohne Prunk und teuren Glanz,
Gemütlich lieb es lacht.
Sein Volk sich glücklich sagen kann,
Und es sind keine leeren Träume:
Wie heimelig sich’s doch hier wohnt,
wie gut ist’s doch daheim.
(3)
Gesang, Gesang, von Berg und Tal
Die Erd’, die uns getragen,
Die Lieb’ hat einen treuen Widerhall
In jeder Brust getan.
Für die Heimat ist keine Weise zu schön,
Jedes Wort, das aus ihr klingt,
Und unser Auge wie Feuer blinkt.
(4)
O Du dort droben, dessen Hand
Den Völkern gibt Geleit,
Behüt das Luxemburger Land
Vor fremdem Joch, vor Leid!
Als Kind empfingen wir von Dir
Den freiheitlichen Sinn,
Die Freiheitssonne, unsre Zier,
Lass leuchten fernerhin!
Elencos da ACB
A seguinte é unha lista dos diferentes elencos dos equipos da Liga ACB para a temporada 2022−23.
Irodouër
Irodouër (en Irodouer, e en galó: Irodoèrr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Valiño, Bastavales, Brión
Valiño é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 16 eran mulleres.
Dumpín, Castro de Rei
Santalla de Dumpín é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 69 habitantes (37 homes e 32 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 59 habitantes.
Patrimonio
Conta cun castro co característico anel amurallado e aínda sen escavar. Está situado no lugar das Casas Novas.
Polibotes
miniatura|300px|right|Poseidón loitando contra Polibotes (kílix ático, c. 475-470 a. C., procedente de Vulci, Etruria)
Polibotes foi un dos Xigantes que, instigados pola deusa Xea, se levantaron contra Zeus e o resto dos deuses olímpicos no transcurso dunha guerra coñecida como Xigantomaquia.
Mantivo un combate singular co deus Poseidón. Segundo Estrabón (X, 5, 16), Poseidón perseguiuno ata a illa de Cos, da que arrincou unha enorme rocha co seu tridente, e lanzouna sobre el, formando así o illote de Nísiros, baixo o cal está enterrado o xigante.
Serra da Raíña Loba
A serra da Raíña Loba é unha das serras do sur de Galiza e está localizada entre A Limia e a serra de Larouco. Está conformada pola serra de Gomariz e os montes do Cebreiro. A súa composición é principalmente granítica.
Conserva importantes áreas de bosque de rebolos con bidueiros, pereiras bravas e carballos. Outra parte está repoboada con piñeiros e o resto son arbustos e penedos.
Os puntos de maior altura son o Penedo da Raíña Loba (na serra de Gomariz) con 1.161 metros sobre o nivel do mar, e o pico Cebreiro, con 1.265 (nos montes do Cebreiro, onde tamén destaca con 1.258 o chamado Penedo das Fatigas).
Serra do Larouco
dereita|miniatura|Lume forestal na serra do Larouco desde Lucenza (Cualedro). A serra do Larouco é unha das serras do sur de Galiza. Ten orientación NE-SO e fai de límite entre A Limia e Portugal. Prolóngase cara ao norte até tocar a serra de San Mamede, entre as depresións da Limia e Monterrei. É unha serra de cumios suaves que van gañando altura cara ao sur. Está formada principalmente por granito e por algunhas rochas metamórficas. Boa parte está cuberta de mato e piñeiro de repoboación. Consérvanse zonas de bosque de cerquiño, e destaca o bosque da Rousía, en Baltar.
O punto máximo de altitude é o Coto Farelo, con 1398 metros sobre o nivel do mar.
Goberno, Castro de Rei
San Martiño de Goberno é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 105 habitantes (60 mulleres e 45 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 123 habitantes.
José Echegaray
En 1904 foille concedido o premio Nobel de literatura, e introduciu en España a xeometría de Chasles, a teoría de Galois e as funcións elípticas. Era irmán do comediógrafo Miguel Echegaray.