cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estética evolutiva
Paisaxe e outras preferencias de artes visuais
miniatura|371x371px|San Rafael [[Gran Sabana, Venezuela.]] Unha opción importante para un organismo móbil é seleccionar un bo hábitat para vivir. Arguméntase que os humanos teñen fortes preferencias estéticas por paisaxes que eran bos hábitats no ambiente ancestral. Cando se lles pide aos nenos pequenos de diferentes nacións que seleccionen a paisaxe que prefiren dunha selección de fotografías de paisaxes estandarizadas, hai unha forte preferencia polas sabanas con árbores. A sabana do Leste de África é o antigo ambiente no que se argumenta que se produciu gran parte da evolución humana. Tamén hai preferencia por paisaxes con auga, con zonas abertas e boscosas, con árbores con pólas a unha altura adecuada para subir e tomar comida, con características que fomentan a exploración, como un camiño ou un río que está fóra de vista, con vistas ou implícitas, animais de xogo e con algunhas nubes.
Estas son todas as características que adoitan aparecer na arte do calendario e no deseño de parques públicos. As paisaxes adoitan estar transformadas pola acción humana. Unha paisaxe cultural é o resultado da transformación da paisaxe natural.
unha enquisa de preferencias artísticas en moitas nacións diferentes atopou que se prefería a pintura realista. As características favoritas foron a auga, as árbores e outras plantas, os seres humanos (en particular as mulleres fermosas, os nenos e as figuras históricas ben coñecidas) e os animais (en particular os animais grandes, tanto salvaxes como domésticos). O azul, seguido de verde, era a cor favorita. Utilizando a enquisa, os autores do estudo construíron unha pintura que mostra as preferencias de cada nación. A pesar das moitas culturas diferentes, todas as pinturas mostraron unha gran similitude coa arte de calendario paisaxístico. Os autores argumentaron que esta similitude se debía, de feito, á influencia da industria do calendario occidental. Outra explicación é que estas características son aquelas predicións da psicoloxía evolutiva que deberían ser populares por razóns evolutivas. miniatura|452x452px|As tres Grazas, de Peter Paul Rubens, no Prado.
Atractivo físico
Argumentouse que varias tendencias evolutivas inflúen no que se percibe como fisicamente atractivo.
Estas preferencias baseadas na evolución non son necesariamente estáticas, senón que poden variar segundo os sinais ambientais. Por tanto, a dispoñibilidade de alimentos inflúe en que tamaño corporal feminino sexa atractivo e pode ter razóns evolutivas. As sociedades con escaseza de alimentos prefiren o tamaño do corpo feminino máis grande que as sociedades que teñen moita comida. Na sociedade occidental, os homes que teñen fame prefiren un tamaño de corpo feminino máis grande que cando non teñen fame.
Musicoloxía evolutiva
A musicoloxía evolutiva é un subcampo da biomusicoloxía que fundamenta os mecanismos psicolóxicos da percepción e produción da música na teoría evolutiva. Cobre a comunicación vocal en especies animais non humanas, as teorías da evolución da música humana e da capacidade e o procesamiento musical. Tamén inclúe explicacións evolutivas do que se considera esteticamente agradábel ou non.
Estudos literarios darwinianos
Os estudos literarios darwinianos (tamén coñecidos como darwinismo literario) son unha rama da crítica literaria que estuda a literatura, incluídos os aspectos estéticos, no contexto da evolución.
Evolución da emoción
A estética está ligada ás emocións. Hai varias explicacións sobre a evolución da emoción.
Un exemplo é o desgusto emocional que se argumentou que evolucionou para evitar varias accións daniñas, como enfermidades infecciosas debido ao contacto con alimentos en mal estado, feces e corpos en descomposición.
Hipótese do fillo sexy, principio do hándicap e as artes
alt=|miniatura|372x372px| Un pavón macho mostra o seu xeito de cortexar a unha femia, bailar e amosar a súa extravagante plumaxe. A hipótese do fillo sexy suxire que unha opción feminina óptima entre as posibles compañeiras é un macho cuxos xenes producirán descendencia masculina con mellores posibilidades de éxito reprodutivo ao ter trazos atractivos para outras femias. Ás veces, o trazo pode non ter ningún beneficio reprodutivo por si só, máis que atraer ás femias, debido ao modelo de selección sexual de Fisher. A cola do pavón pode ser un exemplo. Tamén se viu como un exemplo do principio do hándicap.
Argumentouse que a capacidade do cerebro humano supera con creces a necesaria para sobrevivir na sabana. Unha explicación podería ser que o cerebro humano e os trazos asociados (como a capacidade artística e a creatividade) son equivalentes á cola do pavón para os humanos. Segundo esta teoría, o rendemento superior da arte era importante porque atraía potenciais parellas.
O Cope, Carracedo, Caldas de Reis
O Cope é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
O Campo, Carracedo, Caldas de Reis
O Campo é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Escola de Ulm
miniatura|200x200px|Edificio da HfG de Ulm deseñado por [[Max Bill e terminado en 1955.]] miniatura|200x200px|Foto da escola en 1955 miniatura|267x267px|Maqueta para o estudo da forma continua do taller de Tomás Maldonado. A Hochschule für Gestaltung (polas siglas en alemán HfG, coñecida en inglés como School of Ulm) foi unha escola universitaria de deseño con sede en Ulm, Alemaña (Escola de Ulm, Escola de Proxectos de Ulm, Escola de Proxectación ou Escola de Deseño de Ulm).
O edificio HfG foi deseñado por Max Bill e segue sendo un edificio importante e funcional no campus da Universidade de Ulm. HfG foi unha das institucións de ensino de deseño e deseño ambiental máis progresistas dos anos 50 e 60, pioneira nos estudos e no perfil profesional do deseñador actual.
A historia da HfG formouse por medio da innovación e o cambio, en consonancia coa propia imaxe de si mesma de escola como unha institución experimental. Isto deu lugar a innumerables modificacións no contido, a organización das clases, e aos continuos conflitos internos que influíron na decisión final do peche da HfG en 1968.
Contexto histórico político e primeiros anos
Os anos de posguerra, entre 1945 e 1952 en Alemaña Occidental estiveron caracterizados por fortes plans de reestruturación e financiamiento, como o Plan Marshall. esquerda|miniatura|267x267px|Póster da HfG deseñado por Margarete Kögler na clase de Otl Aicher.
En 1946, Inge Scholl, xunto con Otl Aicher e un grupo de mozos intelectuais, expón crear unha institución de ensino e investigación que vinculase a actividade creativa coa vida cotiá e que tivese como obxectivo colaborar na reconstrución cultural dunha sociedade moralmente destruída polo nazismo e a segunda guerra mundial. O proxecto financiouse cun millón de marcos achegados por John McCloy, que Scholl conseguira para a fundación a través dos contactos que posuía con Max Bill, Walter Gropius e os Estados Unidos; ademais recibiu o apoio financeiro por parte do Goberno Federal, local, de contribucións privadas e das industrias. miniatura|Reloxo deseñado por Max Bill durante o seu paso pola HfG. O 1 de abril de 1953 comezou a funcionar a nova institución universitaria con Max Bill, exalumno da Bauhaus, como reitor. O 3 de agosto dese mesmo ano comezou a funcionar no edificio da escola secundaria pública de Ulm cun corpo docente integrado por Hans Gugelot, Otl Aicher, Tomás Maldonado, Friedrich Vordemberge-Gildewart e Walter Zeischegg. Entre os profesores atopábanse Walter Peterhans, Johannes Itten, e Helene Nonné-Schmidt.
O ensino estaba baseado nun plan de estudos de catro anos. O primeiro estaba dedicado ao curso básico e logo elixíase unha especialidade entre Deseño de produto, Comunicación visual, Construción, Información (que durou até 1962) e Cinematografía, que até 1961 pertenceu ao departamento de Comunicación visual e desde 1962 independizouse.
En 1953 comezou a construírse o edificio, deseñado por Max Bill, cuxa inauguración se produciu o 2 de outubro de 1955. O edificio da HfG foi un dos primeiros en Alemaña, construídos en formigón con estrutura reforzada, con talleres espazosos, dormitorios para estudantes e unha cafetaría. Os interiores e o mobiliario podíanse adaptar aos distintos usos da universidade. Hoxe, as instalacións seguen sendo parte da facultade de Medicina da Universidade de Ulm.
Conflitos internos
miniatura|Banqueta deseñada por Max Bill. Este versátil mobiliario de deseño funcional foi usado para múltiples propósitos nos talleres da HfG de Ulm. En 1955 Max Bill dimitiu como reitor debido a cambios no seu corpo de desenvolvemento académico e diverxencias na concepción didáctica da escola. Finalmente en 1957 abandonou a escola e Tomás Maldonado ocupou o seu lugar. Max Bill favoreceu unha ensinanza baseada na continuación do modelo da Bauhaus, baseado á súa vez no modelo de Arts and Crafts, no que o artista-deseñador tomaba un papel importante no desenvolvemento do produto como dador de forma (literamente en alemán Gestaltung, de Gestalt). Outros profesores, especialmente os dos cursos teóricos, trataron de salientar a tecnoloxía dos materiais, a teoría e os métodos de produción.
Entre estes atopábase Tomás Maldonado, quen consideraba o deseño como un proceso que se pode sistematizar de maneira científica e non intuitiva. Consideraba que o deseño non é unha arte e o deseñador non é necesariamente un artista. As consideracións estéticas xa non eran a base conceptual do deseño. O profesional deseñador sería entón un "Coordinador", coa responsabilidade de coordinar cun gran número de especialistas, os requirimentos máis variados de fabricación e do uso de produtos. Baixo a condución de Maldonado, a escola abandonou as directrices de Max Bill e propuxo unha nova filosofía da educación a partir dos fundamentos dun "operacionalismo científico". esquerda|miniatura|200x200px| Deseño da identidade corporativa para Lufthansa. esquerda|miniatura|200x200px|Tren elevado en Hamburgo A marcha de Max Bill anunciou unha nova fase: a creación de "grupos de desenvolvemento" que foron creados especificamente para crear vínculos coa industria. Moitos dos deseños resultantes entraron en produción de inmediato, entre os máis exitosos estaban os equipos de son para a compañía Braun, a identidade corporativa da compañía aérea Lufthansa e os trens elevados para o ferrocarril de Hamburgo. Estas comisións industriais trouxeron unha grande experiencia docente e influíron decisivamente na escola e na súa reputación.
No outono de 1958 celebrouse unha grande exposición na HfG. Cinco anos despois da súa inauguración, a HfG presentouse ao público en xeral, por primeira vez, mostrando tanto as creacións realizadas nos talleres como o labor dos profesores. Ese mesmo ano tamén se publicou o primeiro número da revista "ulm" da HfG, publicada en alemán e inglés, até o peche da escola.
Peche da HfG
As disputas internas sobre a dirección dos currículos levaron a unha operación de prensa en 1963 para atacar a HfG. O parlamento de Baden-Wurtemberg debateu varias veces se a escola merecía as subvencións. Os problemas eran cada vez máis frecuentes. Tras a afiliación do HfG á escola de enxeñaría, precursora da universidade, abolíronse as subvencións federais e a situación financeira volveuse insostíbel.
Ao cesar as subvencións, a fundación Irmáns Scholl comezou a endebedarse. Durante 1968 algúns profesores foron despedidos debido á difícil situación financeira e o número de clases viuse reducido. En novembro, o parlamento rexional votou a favor de retirar todo o financiamento, en consecuencia, a escola foi pechada no medio de protestas a finais dese mesmo ano.
Plan de estudos
miniatura|200x200px| Vehículo deseñado por Klaus Krippendorff para o proxecto final de graduación en Deseño de Produto. O currículo durou 4 anos. O primeiro dos anos dedicouse ao curso básico ( Vorkurs ) destinado a compensar o déficit de educación primaria e secundaria en termos de actividades de proxecto e creatividade.
Os 2 anos seguintes destinábanse á especialización electiva: Deseño industrial (Produktform e máis tarde Produktgestaltung), Industrialización construtiva (chamada Architektur ao principio), Comunicación visual e Información, e máis tarde agregouse Cinematografía.
O último ano estaba destinado á tese de grao. O plan estaba suxeito ás investigacións que se facían en canto ás novas aproximacións ao deseño e que logo eran postas en práctica en cada departamento das especialidades. O plan contiña materias de carácter científico: Análise matemática, análise vectorial, análise de matrices, programación lineal, topología, cibernética, teoría dos algoritmos, antropoloxía, psicoloxía experimental etc.
Curso básico
Estudantes de todas as especialidades compartiron o mesmo curso básico, que durou un ano. Este curso era obrigatorio antes de pasar a unha das catro especialidades que ofrece a institución. Durante a súa existencia, o curso básico experimentou unha evolución non só no seu enfoque pedagóxico, senón tamén na súa contribución aos obxectivos sociais da escola. As ensinanzas pasaron por procesos máis intuitivos nos seus inicios até momentos nos que o enfoque dominante estaba rexido estritamente pola metodoloxía. Os contidos do curso foron os seguintes:
Departamento de Deseño de Produto
miniatura|200x200px|Proxecto Scooter-Furgoneta do segundo ano de Deseño de Produto. miniatura|200x200px|Deseño de carrozaría "autonova-fam" Michael Conrad, Pio Manzù (ambos os egresados da escola HfG de Ulm) e Fritz Busch (crítico de automóbiles). O departamento de Deseño de Produto foi o que obtivo maiores logros e o que cambiou radicalmente a visión do deseño industrial. O desenvolvemento de novos métodos de produción durante a segunda posguerra fixo que o problema do deseñador deixase de centrarse no punto de vista artístico da profesión. Polo tanto, o ensino puxo máis énfase nas disciplinas científicas e tecnolóxicas, máis acordes co tempo, para operar nos procesos de produción industrial que determinan a calidade final do produto.
Departamento de Comunicación Visual
Ao comezo o departamento denominouse Deseño Visual, pero rapidamente quedou claro que o seu obxectivo era resolver problemas de deseño na área de comunicación de masas, polo que no ano académico 1956/56 o nome cambiou polo de Departamento de Comunicación Visual.
No programa estaban o desenvolvemento e aplicación de informes visuais, sistemas de noticias e a súa transmisión. Dedicouse ao campo da planificación e análise dos medios modernos de comunicación, cunha clara distinción das artes ilustrativas. Este departamento traballou estreitamente co Departamento de Información. Aínda que o HfG distanciouse dunha posible afiliación á publicidade, os publicistas foron adestrados para traballar nos medios de comunicación de masas, impresos, radio, televisión e cine.
A HfG traballou primordialmente na área da comunicación non persuasiva, en campos como os sistemas de signos de tráfico, planos para aparellos técnicos, ou a tradución visual dun contido científico.
Colaboración coa Braun
miniatura|200x200px|Tocadiscos Braun SK4 deseñado por Hans Gugelot en colaboración con Dieter Rams. A mediados dos anos 50, HfG e Braun comezaron unha fase de colaboración. Braun necesitaba destacarse da competición polo que recorreu a Otl Aicher, Hans Gugelot e os seus estudantes para traballar en novos deseños para fabricar pola empresa. Con esta colaboración desenvolveuse o estilo Braun que, segundo Tomás Maldonado, "difería do estilo Olivetti, porque buscaba a unidade na variedade, mentres que o estilo Braun buscaba a unidade no produto e a súa coherencia con outros produtos. E precisamente por este motivo, o estilo Braun constitúe un formidable banco de probas para a concepción da Boa Forma ( Gute Form ), como alternativa ao Styling. "
Legado
Até a fundación da HfG de Ulm, non había ningunha sistematización do deseño. A escola foi pioneira na integración da ciencia e o deseño, e dunha pedagoxía científica do deseño: a reflexión sobre os problemas, os métodos de análises e de sínteses, a elección e fundamentación de alternativas proyectuales, o acento nas disciplinas científicas e técnicas e unha estreita relación coa industria. Moitos dos criterios desenvolvidos en Ulm son aínda válidos, sobre todo na área de deseño tecnolóxico. Outros foron pouco prácticos e foron superados.
From Scratch (serie de televisión)
From Scratch é unha miniserie de televisión estadounidense creada por Attica Locke e Tembi Locke para Netflix. Inspirada nas memorias homónimas de Tembi Locke, está protagonizada por Zoe Saldaña e Eugenio Mastrandrea. Os seus oito episodios estreáronse o 21 de outubro de 2022 en Netflix, onde conta con versión subtitulada en galego.
A Barreira, Boal, Boal
A Barreira é un lugar da parroquia de Boal no concello de Boal que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 635 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 0,5 km da vila, e capital do concello, da Boal e en 2021 contaba con 15 habitantes.
Oriol Comas
O nome Oriol Comas pode referirse a:
O Cruceiro, Carracedo, Caldas de Reis
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Pedra de Scone
A Pedra do Destino, tamén coñecida como Pedra de Scone ou Pedra da Coroación (en gaélico escocés clach-na-cinneamhain, clach Sgàin ou tamén Lia(th) Fàil), é un bloque de pedra arenisca, gardado historicamente na Abadía de Scone (hoxe derrubada e substituída polo Scone Palace), que foi usado nas cerimonias de coroación dos reis escoceses durante a Idade Media. No século XIII, a Pedra foi capturada polo rei Eduardo I de Inglaterra e levada á abadía de Westminster en Londres, para ser utilizada na coroación dos reis ingleses. En 1996, o Goberno británico decidiu devolver a Pedra a Escocia, coa condición de que fose devolta a Londres para o seu uso en futuras coroacións, polo que agora pode verse no Castelo de Edimburgo, xunto coas xoias da coroa escocesa.
Orixes míticas e históricas
A lenda nos reinos de Escocia e Inglaterra afirma que Xacob utilizou a Pedra para apoiar a súa cabeza no paso do Xénese no que soña coa chamada Escaleira de Xacob (Xénese 28: 10-18 ). Segundo estas, di que esta rocha foi roubada ao herdeiro da pedra, Moisés, despois de que a deixase no Mar Vermello na guerra contra Exipto e que fose levada a Escocia pola filla dun faraón, chamada Scota ou Scot, apóstolo dos pictos, durante a súa tarefa de evanxelización. Scota casou con Catelo e converteuse no fundador dos pobos escoceses e galos.miniatura|300x300px|esquerdaOutra variación da historia é a do escritor Trincado Mateo no Nosce te ipsum, que coincide en gran parte coa lenda escocesa pero introduce a interpretación do soño de Xacobe ao pé desta pedra, a través da cal, incesantemente, os seres que vía subían e baixaban e gardaban a pedra para lembrar a visión que consideraba un perigo de adormecer e que na antiga lingua hebrea se pronunciaba "Cristo" segundo este autor, polo que este versión da historia di que esta pedra é o Cristo orixinal e dela procede a orixe filolóxica desa palabra, xa que así a chamaban os israelitas. Despois varía con respecto á lenda escocesa no seu traslado: Goidel Glas (outro nome de Catelo), xefe do exército do faraón, convencido de que esta pedra era o deus que facía poderoso a Moisés, convértese en peregrino para atopar un reino para a nova pedra divina, chega preto de Fisterra e fan dela un trono, fundando así a relixión cristiá na cidade de Brigantium, en Gallaecia, até que séculos despois en tempos do apóstolo Santiago a pedra é levada a Irlanda por cristiáns orixinarios.
As orixes históricas da Pedra como elemento dos rituais de coroación tampouco están claras. Probabelmente o antigo asento de coroación de Dalriada, instalado orixinalmente en Dunadd, trouxo primeiro a Antrim, despois a Argyll e finalmente a Scone ao norte de Perth, a súa localización final durante polo menos catro séculos. Todos os reis escoceses foron coroados nesta pedra, polo menos desde Kenneth I de Escocia (847) até John Balliol (1296).
Durante a Idade Media, a Pedra do Destino apenas sufriu traslados ou modificacións. Unha lenda tradicional afirma que Roberto I de Escocia (Robert the Bruce) deu un anaco aos irlandeses en agradecemento pola súa axuda na batalla de Bannockburn. O fragmento de pedra, entregado a Cormac McCarthy, rei de Munster, instalouse na súa fortaleza no castelo de Blarney, polo que pasou a chamarse Pedra de Blarney.
Posesión inglesa
miniatura|344x344px| PCoronation [[Cadeira de San Eduardo|Chair ou St Edward 's Chair da Abadía de Westminster, coa Pedra do Destino debaixo do asento.]] En 1296, nun intento de desposuír a Escocia dos seus símbolos básicos de identidade, o rei Eduardo I de Inglaterra saqueou a Abadía de Scone e apropiouse da Pedra do Destino como botín de guerra, instalándoa na Abadía de Westminster para o seu propio uso nas cerimonias de coroación. Para iso, fixo construír unha cadeira especialmente deseñada (coñecida por iso como St Edward's Chair), na que desde entón foron coroados todos os reis británicos, excepto María II de Inglaterra. Non obstante, hai lendas que afirman que Eduardo I non conseguiu levar a verdadeira pedra, xa que os monxes da abadía de Scone a agocharon e entregaron ao rei inglés unha copia ou falsificación.
En 1328, durante as conversacións de paz entre os reinos de Escocia e Inglaterra, o rei Eduardo III parece que prometeu devolver a Pedra a Escocia. Porén, esta condición non formaba parte do Tratado de Edimburgo-Northampton, polo que a pedra se mantivo na Abadía de Westminster sen interrupción durante máis de seis séculos. Coa unificación das coroas de Escocia e Inglaterra baixo a dinastía dos Estuardo, os reis de Escocia foron novamente coroados na Pedra do Destino, aínda que non se moveu do seu lugar en ningún momento.
Roubo e regreso a Escocia
Durante o século XX, a Pedra do Destino fixo dúas viaxes moi diferentes a Escocia: unha furtiva e temporal, e outra oficial e definitiva.
Dado que o goberno británico organizara unha extensa busca e a opinión pública non era tan favorable ao roubo como esperaban os seus autores, a pedra foi abandonada na abadía de Arbroath o 11 de abril de 1951. É imposible saber se os secuestradores pretendían devolver a pedra ou se esperaban que a Igrexa de Escocia a protexese dos ingleses. O certo é que cando a policía soubo da súa localización, reclamouna e foi devolta ao seu lugar en Westminster, a tempo da coroación de Isabel II en 1953. De novo, circularon lendas de que a pedra devolta era unha copia, repetindo os rumores da entrega no século XIII.
O retorno real e definitivo da Pedra a Escocia produciuse en 1996, por iniciativa do goberno conservador do primeiro ministro John Major. A Pedra fixo o seu camiño desde Londres, custodiada polo exército, até situarse no Castelo de Edimburgo, onde hoxe se pode ver xunto co resto das Xoias da Coroa Escocesa.
A pedra en Galiza
Segundo a lenda, a Pedra foi levada desde terras ártabras a Irlanda. Ese feito conmemórase simbolicamente no Parque Celta da península da Torre de Hércules e nun dos baixorrelevos do salón de plenos do Concello da Coruña. En 2006, Mark Guscin, encargado de relacións institucionais da cidade herculina, publicou un libro sobre a Pedra, no que trata de discernir as partes históricas das lendarias.
Francisco Aramburu
Francisco Aramburu, máis coñecido como Chico, nado en Uruguaiana, Río Grande do Sur, o 7 de xaneiro de 1922 e finado no Río de Xaneiro o 1 de outubro de 1997, foi un futbolista brasileiro que xogaba de dianteiro. Militou durante case toda a súa carreira no Vasco da Gama e foi internacional coa selección brasileira, coa que se proclamou subcampión do mundo en 1950, tras perder ante o Uruguai no coñecido como Maracanazo.
Traxectoria
Coñecido como Chico, hipocorístico de Francisco, comezou a súa carreira como futbolista en 1939, aos 17 anos, no EC Ferro Carril, da súa vila natal. Un ano máis tarde trasladouse á capital do estado, Porto Alegre, onde defendeu a camiseta do Grêmio. En 1942 foi fichado polo Vasco da Gama, na entón capital do país, Río de Xaneiro.
Chegou ao club carioca ao mesmo tempo que o adestrador uruguaio Ondino Viera e alí formou parte do equipo coñecido como o Expresso da Vitrória, xunto a futbolistas como Barbosa, Augusto, Friaça, Ademir de Menezes, Lelé, Isaias ou Jair da Rosa Pinto. Militou durante 12 anos no Vasco, marcando 127 goles en 289 partidos, e protagonizou destacados duelos ante Biguá, centrocampista do Flamengo. Gañou co club cinco Campionatos Cariocas e o Campionato Suramericano de Campións de 1948, considerado o precursor da Copa Libertadores.
Pechou a súa carreira no Flamengo, co que só chegou a disputar partidos amigables.
Selección brasileira
Debutou coa selección brasileira en decembro de 1945 en São Paulo, na serie de partidos da Copa Roca ante a Arxentina. O equipo brasileiro perdeu 3–4 no partido inicial, pero uns días despois resarciuse goleando por 6–2 no Estádio São Januário, o estadio do Vasco. Chico contribuíu cun gol nesa contundente vitoria, que foi a maior goleada do equipo brasileiro ante o seu máximo rival en toda a historia. Finalmente o Brasil conseguiu o trofeo ao gañar por 3-1 no partido decisivo. Participou no Campionato Suramericano de 1946, onde quedou subcampión. Gañou coa selección as Copas Rio Branco de 1947 e 1950.
Foi parte do cadro de xogadores brasileiros que disputou o Mundial de 1950, o primeiro celebrado no seu propio país, torneo no que xogou catro partidos, marcando catro goles. Foi titular no famoso partido final contra o Uruguai no Maracanã, no que o Brasil perdeu inesperadamente, pasando aquel encontro á historia co nome de "Maracanazo". Foi o terceiro máximo goleador do torneo, só por detrás do seu compañeiro Ademir e do uruguaio Óscar Míguez.
Trala súa retirada traballou como taxista. Faleceu no Río de Xaneiro o 1 de outubro de 1997.
Narcissus bulbocodium
Narcissus bulbocodium é unha especie botánica da familia das amarilidáceas. miniatura|250x250px|Narcissus bulbocodium subsp. graellsii no [[Val de Amblés.]] miniatura|259x259px|N.Bulbocodium entre as follas de Cyclamen.
Descrición
É unha planta pequena con flores grandes e solitarias. Follas de cor verde escura de 1,5 a 4 mm de ancho, ascendentes. Talo cilíndrico de cor verdosa, de 10 a 25 cm de altura. Raíz bulbácea. Flores de cor amarela clara, espata visible e papirácea. Corola obcónica de 8 a 25 mm de longo, tépalos pequenos puntiagudos, estames longos cos filamentos curvados que non sobresaen do bordo e estilo longo. Froito en cápsula con 3 valvas.
Hábitat
En prados e pastos de outeiros e montañas, areais en alta montaña. Distribúese por Francia, Portugal e norte de África. En España na Cordilleira Cantábrica e no Sistema Central.
Taxonomía
Narcissus bulbocodium foi descrita por Carl von Linné e publicada en Sp. Pl.: 289 (1753).
Número de cromosomas de Narcissus bulbocodium (Fam. Amaryllidaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=22 2n=35, 42
Narcissus nome xenérico que fai referencia ao mozo narcisista da mitoloxía grega Νάρκισσος (Narkissos) fillo do deus río Cephissus e da ninfa Leiriope; que se distinguía pola súa beleza.
O nome deriva da palabra grega: ναρκὰο, narkào (= narcótico) e refírese ao cheiro penetrante e embriagante das flores dalgunhas especies (algúns sosteñen que a palabra deriva da palabra persa نرگس e que se pronuncia Nargis, que indica que esta planta é embriagadora).
bulbocodium: epíteto latino que significa "bulbo lanoso".
Parque Nacional de Lorentz
O Parque Nacional de Lorentz é un parque nacional que se atopa na provincia de Papúa, en Indonesia, no suroeste de Nova Guinea Occidental. Cunha área de 25 056 km2, é o meirande parque nacional do sueste asiático. En 1999, Lorentz foi declarado un Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Un exemplo destacado da biodiversidade de Nova Guinea, Lorentz é un dos parques nacionais con máis diversidade ecolóxica do mundo. É a única reserva natural da rexión de Asia-Pacífico que contén unha gama altitudinal completa de ecosistemas que se estenden por áreas mariñas, de mangleiral, de mareas e selva inundable, selva tropical de terra baixa e montaña, tundra alpina e glaciares ecuatoriais. Con 4884 metros, Puncak Jaya (anteriormente coñecida como Carstensz Pyramid) é a montaña máis alta entre o Himalaia e os Andes.
Birdlife International considerou o Parque de Lorentz como “probablemente a máis importante reserva en Nova Guinea”. Contén cinco ecorrexións das "Global 200" do Fondo Mundial para a Natureza: bosques de terras baixas do sur de Nova Guinea; bosques montañosos de Nova Guinea; pasteiros subalpinos da cordilleira central de Nova Guinea; mangleirais de Nova Guinea; e ríos e regatos de Nova Guinea.
O parque de Lorentz contén moitas áreas sen cartografar e inexploradas, e seguramente contén moitas especies de plantas e animais aínda descoñecidos para a ciencia occidental. O coñecemento etnobotánico e etnozoolóxico das comunidades locais sobre a biota de Lorentz tamén está moi pouco documentado.
Olalla Castro Alvaredo
Olalla Castro Alvaredo, nada en Novelín (Rendar, O Incio) o 3 de xuño de 1975, é unha científica galega profesora na City, Universidade de Londres.
Traxectoria
Licenciouse en Física na Universidade de Santiago de Compostela (1993-1997) especializándose en Física de Partículas. Obtivo unha bolsa de investigación do Ministerio de Educación por catro anos no departamento de Física de Partículas da mesma universidade. En 1999 presentou a súa Tese de licenciatura baixo a dirección do profesor José Luis Miramontes Antas. Fixo parte do doutoramento como visitante na Freie Universität Berlin baixo a supervisión de Andreas Fring. Despois de doutorarse en 2001, seguiu nesa universidade cunha bolsa durante tres anos. Continuou con outra bolsa de investigación na Escola Superior de Lión (Francia) traballando no grupo do profesor Jean-Michel Maillet. En marzo de 2005 foi nomeada profesora na City Universidade de Londres, na que segue a traballar en 2021.
Como profesora Olalla desenvolve traballo docente, administrativo e de investigación. A súa docencia concéntrase principalmente nas matemáticas e as súas aplicacións xa que traballa no Departamento de Matemáticas da Universidade. Ten dado cursos de cálculo, programación, ecuacións diferenciais, sistemas dinámicos, teoría dos números etc. Ten tamén dirixido un gran número de proxectos de fin de carreira, dúas tesiñas e tres teses doutorais.
A súa área de investigación especializase no estudo de sistemas cuánticos unidimensionais coñecidos como sistemas integrables. Tales sistemas son de grande interese matemático porque posúen un elevado número de simetrías. Estas implican que moitas cantidades de relevancia física se poden calcular matematicamente de forma exacta, utilizando métodos altamente especializados tales como o Bethe Ansatz termodinámico. Dende o 2007 Olalla dedica os seus esforzos principalmente ao estudo de dous problemas sempre no contexto dos sistemas integrables: o primeiro é o estudo da chamada entropía de entrelazamento cuántico, unha medida da cantidade de entrelazamento que se pode almacenar nun estado cuántico. O entrelazamento cuántico é unha das propiedades máis fascinantes e misteriosas dos sistemas cuánticos que ó mesmo tempo ten moitas aplicacións prácticas, por exemplo no deseño de ordenadores e outras tecnoloxías cuánticas. O segundo problema é o estudo dos sistemas cuánticos fóra de equilibrio, unha area que viu unha grande expansión nos últimos 15 anos. O problema neste caso é o estudo da evolución temporal de certas cantidades físicas nun sistema cuántico despois de que tal sistema teña sido sometido a un cambio abrupto na súa contorna ou nas súas propiedades fundamentais. A idea é que se se agarda un tempo suficientemente longo o sistema acadará un novo estado de equilibrio. O foco de interese de Olalla e moitos outros investigadores é a descrición deste novo estado. É autora de bastantes traballos científicos sobre a materia.
No plano de administración do Departamento e Universidade, Olalla ten desenvolto varios cargos, tanto no recrutamento de novos estudantes como no deseño e xestión do grao de Matemáticas impartido polo seu departamento. Tamén é membro do comité de Igualdade, Diversidade e Inclusión da súa facultade e membro do comité Athena Swan que traballa na eliminación da discriminación de xénero no mundo académico, particularmente nas carreiras científicas. Esta científica, que usa a linguaxe matemática para crear teorías que expliquen a interacción das partículas elementais da materia, declaraba no 2015 a Faro de Vigo que "hai que desmitificar as matemáticas como algo que só entenden os xenios".
Vida familiar
A súa parella é o físico teórico Benjamin Doyon. É irmá de Francisco Castro Alvaredo.
Robert Wetzel
Robert Wetzel nado o 30 de setembro de 1898 en Tübingen; e finado íbidem o 3 de abril de 1962, foi un alemán anatomista, paleontólogo, historiador e prehistoriador, e profesor universitario.
Familia
Robert Wetzel era fillo dun avogado, irmán do arquitecto e urbanista Heinz Wetzel e emparentado co hixienista de Würzburg Karl Bernhard Lehmann.
Formación
Obtivo o bacharelato (o título preuniversitario, Abitur no sistema docente alemán) entre 1916 e 1918 durante a primeira guerra mundial. Despois da guerra, completou estudos de Medicina na Universidade de Heidelberg e na Universidade Ludwig-Maximilians de Múnic. Após completar os seus estudos, doutorouse en 1923 co histólogo muniqués Friedrich Wassermann.
Desde 1924 foi axudante en Würzburg dos anatomistas Hermann Braus (1868-1924) e Hans Petersen na Universidade de Würzburg, onde se habilitou e despois foi prosector. Debido a unha enfermidade grave, en maio de 1928 (paraplexia e cegueira), Wetzel foi incapacitado para traballar durante medio ano, até a súa completa recuperación. En febreiro de 1932 foi nomeado außerplanmäßigen Professor (profesor extraordinario ou eventual) da Universidade de Würzburg.
Carreira docente e vínculo co nazismo
No transcurso da transferencia de poder aos nazis, Wetzel uniuse ao Partido Nazi (NSDAP) en 1933. Converteuse en confidente da SD e integrouse nas SS en 1937, onde ascendeu ao rango de SS-Sturmbannfuhrer en 1943.
Despois de seis meses de substitución da cátedra de Anatomía da Universidade de Giessen el seguiu o 'nomeamento' (Berufung, en Austria e Alemaña é un paso previo á obtención da cátedra) para a Universidade de Tübingen, onde acadou a cátedra de Anatomía en outubro de 1936 e converteuse en director no Instituto anatómico atendendo as áreas da prehistoria e a paleontoloxía. O seu nomeamento en Tübingen non foi por razóns políticas, senón por mor dos seus logros científicos e publicacións. Con todo, alí foi asumindo influentes posicións de liderado en política de educación superior.
Nos anos da II guerra mundial
De 1937 a 1940 foi Vice-reitor da Universidade de Tübingen (con interrupcións). A partir de novembro de 1938 até 1944, serviu como xefe local do NS-Dozentenbund creado por Rudolf Hess. A partir de 1940, na súa función de dirixente local da asociación de profesores, tivo litixios co Ministerio de Educación do Reich. En 1940 tamén chegou a ser editor da revista Deutschlands Erneuerung.
Durante a segunda guerra mundial liderou a compañía de estudantes (Studentenkompanie). Cara ao final da guerra, levou a cabo exercicios de tiro cos seus asistentes no soto do instituto. Desde decembro de 1944 pertenceu á Volkssturm, onde pasou a ser xefe de compañía pouco despois. Durante este tempo só asistiu a cursos esporadicamente, pero estivo representado polo profesor eventual (Extraordinarius) Walther Jacobj.
Despois da guerra
Despois do fin da guerra, Wetzel foi suspendido da cátedra en Tubinga, en 1945, e estivo en centros de internamento aliados. A súa readmisión como profesor fallou debido á resistencia da Facultade de Medicina.
En febreiro de 1952, o antigo nacionalsocialista escribiu a Hans Rothfels, un rico historiador de dereitas que emigrara aos Estados Unidos e fora próximo ao partido nazi durante os anos 30 (e quen posibelmente tería votado a Hitler ). Rothfels fora apartado da docencia pola súa ascendencia xudía, e Wetzel contactouno con motivo dos seus escritos sobre a 'oposición alemá' (german opposition) e presentando o seu "caso individual como exemplo", desvinculando o conxunto do nacionalismo alemán e o movemento Völkisch do nazismo, "que unha oposición alemá, certamente inadecuada, existía moi dentro do partido, SS, SD, e que falaba en nome dun nacionalsocialismo (propio) que aprobaba, pero non para o partido".
Desde 1953 ocupou cargos docentes na Universidade Técnica de Stuttgart e na Facultade de Medicina da Universidade de Tübingen (anatomía tomográfica).
Obra
miniatura|Robert Wetzel e o seu equipo non tiñan idea durante as escavacións na cova de Stadel (Stadel-Hölhle) de que estes restos atopados en [[1939 serían montados 74 anos máis tarde deste xeito: como Löwenmensch (Home-León)]] esquerda|miniatura|No Hohlensteinstadel, Robert Wetzel traballou durante décadas como xestor dunha escavación arqueolóxica En Würzburg, Robert Wetzel, animado por Braus, que traballou no campo da embrioloxía experimental, desde 1924 como asistente até 1936 como profesor asociado, investigou o desenvolvemento primitivo (desenvolvemento embrionario) dos pitos e dos ventrículos cerebrais. En Würzburg e Tubinga, diseccionou corpos completos en seccións conxeladas de dous centímetros de espesor, algo totalmemte novo naquela altura. Tiña esas diseccións mostradas nos gráficos, pero non foron publicados como estaba previsto.
Ademais, o interese da investigación de Wetzel estaba na prehistoria. Dirixiu escavacións no Lonetal no Xura suábico (Alpes Suábicos) na década de 1930 e, despois dunha interrupción debido á guerra, até 1962. Tamén fixo publicacións sobre iso. Durante estas escavacións, o xeólogo Otto Völzing atopou os fragmentos de marfil de mamut en 1939 na cova de Stadel no macizo rochoso de Hohlenstein. No seu testamento, Robert Wetzel doou todos os seus achados da escavación do Lonetal ao Museo de Ulm.
Con todo, a súa alta importancia non foi só despois dunha primeira composición en 1969 por Joachim Hahn do Home-León. O Löwenmensch (home-león) foi a peza central da exposición permanente en Ulm desde a súa primeira composición e máis aínda despois da súa fundamental recomposición en 2013.
Maior Dundee
Maior Dundee (en Major Dundee) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Sam Peckinpah e protagonizado por Charlton Heston, Richard Harris, Jim Hutton e James Coburn. Escrito por Harry Julian Fink, conta a historia dun oficial de cabalaría da Unión que liderada un grupo de regulares do exército, prisioneiros confederados e exploradores indíxenas nunha expedición en México durante a guerra civil estadounidense para destruír unha banda de apaches que estiveron asaltando bases e asentamentos dos Estados Unidos no territorio de Novo México. Maior Dundee foi rodado en varias localizacións de México. O filme foi rodado en Eastman Color por Pathécolor, de Technicolor.
Estreouse co título O maior Dundee o 1 de setembro de 2000 a través da TVG. Estreouse de novo en galego baixo o título Maior Dundee o 2 de xuño de 2021 a través da tvG2.
Dronavalli Harika
dereita|miniatura|Dronavalli Harika
Dronavalli Harika, nada o 12 de xaneiro de 1991 en Guntur (Andhra Pradesh, A India), é unha xadrecista india, Gran Mestra Feminina dende xullo de 2011. Comezou a ser coñecida tras gañar o Campionato Mundial de Xadrez da Mocidade nas categorías femininas sub-14 e sub-18. En 2011 gañou o Campionato de Xadrez Asiático Individual de Mulleres. Vladimir Kramnik, Judit Polgár e Viswanathan Anand son os seus heroes no xadrez.
Traxectoria
Harika naceu o 12 de xaneiro de 1991 na cidade de Guntur, filla de Ramesh e Swarna Dronavalli. Estudou no colexio Sri Venkateswara Bala Kuteer da súa cidade natal. Comezou a xogar ao xadrez sendo moi nova e logrou unha medalla no campionato nacional Sub-9. A este trofeo seguiuno unha medalla de prata no campionato mundial xuvenil feminino Sub-10. Comezou entón os seus adestramentos con NVS Ramaraju, quen refinou as súas técnicas de xogo. Harika converteuse na segunda muller da India en obter o título de Gran Mestra Feminina, despois de Humpy Koneru.
Völkisch
Völkisch (do alemán: volk, 'aldea' ou 'pobo') é unha palabra difícil de traducir e que ten as connotacións de "folclórico" e "populista". Segundo o historiador James Webb, o termo está asociado ou ten connotacións de "nación", "tribo" e "raza", posibelmente nun sentido de etnia, semellante á palabra inglesa folk. Denota unha asociación ou interese -con orixe no romanticismo- co "que é popular" e "o que é natural".
Esencialmente, o movemento völkisch é a interpretación alemá dunha especie de romanticismo conservador, asociado ao populismo político, cunha visión romántica do pobo. A idea ou motivo central do movemento völkisch corresponde ao chamado volkstum (folkdom, en inglés), que se pode traducir como "cultura da nación", "folclore étnico" ou "esencia cultural nacional", en oposición a volkstümlich, que é o que é puramente "populista".
O movemento non se constituíu unificado, senón que foi "unha tormenta de crenzas, medos e esperanzas" que moitas veces se "expresaban dun xeito sentimental". Como sentimento ou sensibilidade, probabelmente foi a maior influencia no movemento revolucionario conservador en Alemaña, expresión do conservadorismo nacionalista nese país despois da primeira guerra mundial. Porén, é un termo complexo. En sentido estrito, só debería utilizarse para designar grupos que consideran que os seres humanos están esencialmente "preformados" por lazos de sangue.
Orixes no século XIX
O movemento völkisch remonta as súas orixes ao nacionalismo romántico, tal e como expresaron os primeiros románticos como o filósofo Johann Gottlieb Fichte nos seus Discursos á nación alemá, publicado a partir de 1808, durante as guerras napoleónicas, especialmente no oitavo discurso: "Que é un Volk, no sentido máis alto do termo, e cal é o amor á patria?", a súa resposta á pregunta sobre "que podería apoiar os esforzos do nobre individuo e a súa crenza na eternidade e na inmortalidade da súa obra", é que só pode ser 'a natureza espiritual especial do medio humano, da que el mesmo, con todo o seu pensamento e acción, xurdiu; é dicir, o pobo de quen descendeu e entre os que se formou e chegou a ser o que é”.
O movemento combinou o interese sentimental e patriótico polo folclore alemán, a historia local e a idea de "volver á terra". Este populismo antiurbano tiña moito en común coa obra de William Morris. O soño era unha vida autosuficiente vivida nunha relación mística coa terra. Estas ideas foron unha reacción á alienación cultural da Revolución Industrial. Sentimentos semellantes foron expresados nos Estados Unidos durante a década de 1930 por escritores agrupados como Agrarios do Sur.
Richard Wagner, na súa ' Obra de arte do futuro' ( Das Kunstwerk der Zukunft, Leipzig, 1849), tivo certa influencia na orixe destas ideas, anticipándose a algúns dos conceptos e desenvolvementos que posteriormente a caracterizaron.
Wagner propón que "así como o home se atopa coa natureza, así a arte se presenta ante o home". O home, ou máis concretamente, o Volk (a comunidade dos "homes que senten un desexo común e colectivo") crea arte para satisfacer ese desexo. Os que non o senten son alleos ao Volk e só anhelan un luxo inútil; para Wagner, a verdadeira arte é a que provén das necesidades atávicas do Volk. Só cando ese "luxo" (no que Wagner o "baixo entretemento" pasando por verdadeira arte, é dicir, Grand Opéra e similares) sexa abolido polo Volk, poderán unirse para crear as "obras de arte do futuro".
En consecuencia, o Darsteller (pode traducirse como "intérprete", ou máis ben "provedor") da Obra será un colectivo, unha "comunión de todos os artistas". Neste aspecto comunitario da Obra do Futuro, Newman ve unha anticipación do concepto formativo do Festival de Bayreuth. Obviamente tamén se pode ver como anticipando as comunidades artísticas que xurdiron despois.
Ademais, o desenvolvemento do movemento völkisch ás veces combinou os aspectos espirituais e esotéricos do ocultismo popular coa "idolatría étnica" e o nacionalismo racial, que nalgúns círculos estaba vinculado ao antisemitismo. As ideas dos movementos völkisch tamén incluíron principios de anticomunismo, antiinmigración, anticapitalismo e rexeitamento do parlamentarismo.
Non todas as sociedades populares con conexións co nacionalismo romántico eran de orixe xermánica: comunidades similares desenvolvéronse tanto en Italia como en Suíza, como a de Monte Verità en Ascona, que abrazou unha mestura de anarquismo, comunismo libertario e diversas formas de arte bohemio e neopaganismo e no que participaron ou visitaron con frecuencia figuras como Hermann Hesse, Carl Jung, Erich Maria Remarque, Isadora Duncan, Paul Klee ou Rudolf Steiner.
Antes e despois da primeira guerra mundial
Unha serie de movementos populistas völkisch que se desenvolveran dende finais do século XIX no Imperio Alemán baixo a influencia do Romanticismo Nacional, foron reorganizados segundo a liña propagandística tras a derrota alemá na primeira guerra mundial. O termo "o pobo" (das Volk) foi cada vez máis politizado e finalmente foi usado como bandeira para novas formas de nacionalismo étnico. Esta interpretación do movemento fíxose común tamén en Austria.
Porén, e ao mesmo tempo, o termo Volk tamén foi empregado polos partidos socialistas alemáns de raíces internacionalistas como sinónimo de proletariado. A prensa política de esquerda popularizou a idea de "cultura popular" como a música folk etc.