cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bagdad
Orixe etimolóxica do nome
Aínda que non se discute a súa orixe persa, hai varias teorías en cuanto á súa etimoloxía. A máis aceptada entre elas é que o nome procede do persa Medio, e está composto de Bag "deus" + dād "doado", traducíndose como "doado por Deus" ou "o agasallo de Deus", no persa moderno Baɣdād. Outra proposta é que o nome proveña do persa Medio Bāgh-dād "O xardín Doado". O nome é pre-islámico e as orixes non son claras, pero relaciónase con asentamentos anteriores, que non teñen ningunha importancia política ou comercial, polo que é, na práctica, unha fundación en tempos do Califato Abasí. Mansur chama á cidade "Madinah al-Salam", ou "Cidade da Paz", como unha referencia ó paraíso. Este foi o nome oficial nas moedas, pesos e outras cosas.
Xeografía
A cidade está situada nunha vasta chaira divida polo río Tigris. Este divide a Bagdad en dous, a metade leste, coñecida tamén como "Rusafa", e a metade oeste, a "Karkh". O terreo onde se sitúa a propia cidade é chan e de baixa altura, produto dun aluvión orixinal debido ás longas e periódicas inundacións provocadas polo río.
Clima
miniatura|200px|Diagrama do clima de Bagdad. Bagdad posúe un clima moi caloroso e árido (BWh, segundo a táboa de Köppen), sendo unha das cidades máis calorosas do mundo. Durante o período estival, de xuño a agosto, a temperatura media é de 34,8 °C, acompañada de sol constante. A chuvia é practicamente descoñecida na zona nesa estación. Durante o día, os termómetros poden dispararse ata os 50 °C á sombra e pola noite baixar ata os 25 °C. A humidade é tamén moi baixa debido á distancia que separa a cidade do Golfo Pérsico, o que axuda a que se formen frecuentemente tormentas de po que se orixinan no deserto.
Durante o inverno, de decembro a febreiro, as temperaturas suavízanse notablemente. As máximas varían entre os 25 e 26 °C e as mínimas habitualmente nos -6 °C, aínda que non é estraño en Bagdad experimentar temperaturas en inverno por baixo dos -10 °C. A presenza do Tigris, atenúa o efecto do clima continental.
A chuvia anual limítase ó período que vai de novembro a marzo, sendo de media uns 140 milímetros con rexistros máximos de 215 e mínimos de 0 mm. O 11 de xaneiro de 2008 produciuse unha estampa insólita en Bagdad, xa que a cidade amenceu cuberta dunha fina capa de xeo, a primeira en 100 anos.
Historia
miniatura|250px|Fotografía de satélite de Bagdad. Bagdad fundouse no século VIII e é a capital de Iraq dende 1920, cando aínda era un reino.
Precedentes
A rexión de Mesopotamia, onde os ríos Éufrates e Tigris se aproximan ata apenas trinta quilómetros, foi de sempre o lugar dalgún centro urbano de importancia. Así Babilonia, dende o terceiro milenio antes da nosa era, e Dur Kurigalzu no segundo. Nos tempos de Nabucodonosor, no século VI a.C., seica houbo un asentamento acondicionado para o comercio fluvial, significativo pero modesto, xa co nome de Bagdad, mencionado no Talmud ) no lugar da actual cidade. Ás aforas, xa na época helenística, localizábase Seleucia e a súa continuación Ctesifonte, capital sasánida, ámbalas dúas entre as maiores do mundo nos seis primeiros séculos da nosa era.
Fundación da nova capital
miniatura|250px|Situación de Bagdad nas rutas rexionais. O segundo califa abásida, Al-Mansur, decidindo o lugar para a fundación dunha nova capital do novo califato acabado de constituír do islam oriental, elixiu a beira oeste do Tigris, augas arriba de Ctesifonte, que xa fora conquistada polos árabes no 637, e que ao cabo ficou deserta ao trasladarse a súa poboación á nova capital.
O 31 de xullo do 762 foi así fundada, de acordo con coidados cálculos astrolóxicos, a cidade de Bagdad co nome de Medinat al-Salam (Cidade da Paz). A súa planta circular de máis de dous quilómetros de diámetro tiña precedentes na Persia sasánidas. Posuía unha dobre banda perimetral de aloxamentos dividida en cuadrantes xunto á muralla, a cal tiña catro grandes portas orientadas segundo o mundo musulmán e non polos eixos cardinais. O espazo central era un gran baleiro arredor do pazo califal, a mesquita e os cuarteis.
Esplendor e ruína
Case decontado, e por dous séculos, converteuse na meirande cidade do mundo, acadando, posiblemente por primeira vez na historia, o millón de habitantes. Xa no tempo do califa Harun al-Raschid (786-809) era unha metrópole cosmopolita (árabes, persas, xudeus, indios), centro do saber e as artes (álxebra e poesía; unha gran biblioteca, a Casa da Sabedoría). Foi, en definitiva, a urbe das "Mil e unha noites".
Moi pronto a cidade circular viuse superada con primeiras extensións cara ao norte (barrio Kadhimiyya arredor do santuario homónimo, 799), e cara ao sur e á ribeira do Tigris (barrio Karkh, rúa Haifa). Unha rede de canais irrigaba a urbe e comunicábaa a través do río co interior do imperio e os mares no porto de Basora. Xunto coas rutas terrestres entre Persia e o mar Mediterráneo, Bagdad era o centro do comercio entre oriente e occidente. Porén, contra a metade do século IX os primeiros síntomas de debilidade do califato fixéronse notar. Xa a partir do 813 o pazo califal non volveu ser usado coma consecuencia das destrucións habidas en asedios e loitas fratricidas entre os fillos de Harun al-Raschid. No 836 a corte trasladouse a Samarra. Inda que de volta en 892, xa o fixo a beira leste do Tigris onde, dende o 862-866, o califa Al-Musta'in tiña construído unha primeira muralla semicircular que protexía os distritos orientais, completada no oeste con outro semicírculo. A fundacional cidade circular foi progresivamente abandonada á ruína.
A invasión mongol do ano 1258 levaría á cidade á case total destrución co masacre da maioría da poboación, inutilizando para sempre o sistema de canais e diques de irrigación. Significou o fin do califato abásida e o da súa capital coma metrópole medieval. Cando comezaba unha certa recuperación, Timur saqueouna novamente en 1401. Durante os seguintes cinco séculos Bagdad sería só a capital provincial de diferentes poderes rexionais, e do Imperio Otomán a partir de 1534.
Época contemporánea
miniatura|250px|Planta de Bagdad no ano [[2003.]] No último terzo do século XIX Bagdad acadou a súa modernización: as murallas medievais foron derrubadas, o concello foi constituído, erguéronse escolas, hospitais e demais infraestruturas e servizos. En 1920 volveu ser capital, desta vez do recentemente instaurado reino de Iraq.
A partir dos anos setenta, cos ingresos do petróleo, Bagdad experimentou unha forte expansión ata se converter nunha metrópole. Especialmente problemáticas foron a guerra con Irán e as dúas campañas posteriores en que se converteu en obxectivo do exército estadounidense.
A cidade afrontou graves danos nas infraestruturas debido á guerra de Iraq, que comezou coa invasión de Iraq de 2003 liderada polos Estados Unidos e durou ata 2011, e a subsecuente insurxencia e a reanudación da guerra que se prolongou ata 2017, o que provocou unha perda substancial do patrimonio cultural e monumentos históricos. Durante este período, Bagdad tivo unha das taxas máis altas de ataques terroristas do mundo. Non obstante, os ataques terroristas son pouco frecuentes e foron diminuíndo desde a derrota territorial do grupo militante Estado Islámico en Iraq en 2017.
Goberno
220px|miniatura|Palacio Presidencial de Bagdad. A cidade de Bagdad ten 89 barrios oficiais dentro de 11 distritos. Estas subdivisións da cidade serviron como centros administrativos para o repartimento dos servizos municipais pero ata 2003 non tiñan unha función política específica. A comezos de abril de 2003, os Estados Unidos controlaron a Autoridade Provisional da Coalición (CPA) dando comezo á creación de novas funcións para eles. O proceso inicialmente enfocouse na elección dos consellos dos barrios nos propios barrios oficiais, elixidos polos caucus locais. O CPA convocou unha serie de reunións en cada barrio para explicar o goberno local, describir o proceso de elección de caucus e fomentar a participación do pobo. Cada proceso nos barrios finaliza cunha reunión local onde os candidatos para os consellos locais fan propaganda e campaña electoral. Cada consello dos barrios elixe ós representantes entre os seus membros para servir nun dos consellos dos once distritos da cidade. O número de representantes dos barrios nun consello de distrito está baseado na poboación de cada barrio. O seguinte paso consiste en que cada un dos consellos dos once distritos nomee ós seus representantes electos, para formar o Concello de Bagdad con 37 membros. 220px|miniatura|Edificio do Goberno. Emprégase o mesmo proceso para nomear ós concelleiros representativos para as demais comunidades na Provincia de Bagdad, fóra da propia cidade. Alí, elíxense os consellos locais de 20 barrios (Nahia) e eses consellos elixen representantes entre os seus membros para actuar nos seis consellos de distrito (Qada). Do mesmo xeito que dentro da cidade, os consellos de distrito elixen representantes entre os seus membros para nomear os 35 membros do Consello Rexional de Bagdad.
O paso final no establecemento do sistema de goberno local para a Provincia de Bagdad é a elección do Consello Provincial de Bagdad. Os representantes do Consello Provincial son elixidos en proporción ó nivel de poboación dos distritos que representan. Os 41 membros do Consello Provincial obtiveron o cargo en febreiro de 2004 e serviron ata as eleccións nacionais celebradas en xaneiro de 2005, cando foi elixido o novo Consello Provincial.
Os once distritos administrativos son:
Economía
miniatura|Centro de telecomunicacións Al-Ma'mun en Baghdad. Bagdad acolle o 22,2% da poboación total de Iraq e supón o 40% do Produto interior bruto do país.
Turismo
Bagdad foi un destino turístico importante no país e na rexión cunha gran cantidade de atractivos culturais. O turismo diminuíu por mor da Guerra entre Irán e Iraq e a invasión de Irak de 2003, mais nos últimos anos Bagdad converteuse nun principal destino turístico aínda que aínda ten retos por superar.
Hai numerosos museos históricos, científicos e artísticos en Bagdad, entre os que se inclúen o Museo Nacional de Iraq, o Museo Bagdadí e o Museo de Historia Natural, entre outros.
Bagdad é coñecida pola súa famosa rúa Al-Mutanabbi, especializada na venda de libros e que moitas veces se lle fai referencia como o corazón e a alma da comunidade literaria e intelectual de Bagdad. A Feira Internacional do Libro de Bagdad é coñecida polo mundo editorial internacional como un prometedor evento editorial na rexión despois de anos de inestabilidade política.
Niqqud
Houbo numerosa versións diferentes, pero a máis empregada hoxe foi inventada polos Masoretas (ba'alei masorah).
Os niqqud son pequenos signos, comparados coas consoantes que completan, e teñen así a vantaxe de poder seren engadidos directamente sobre un texto que non os levaba.
Os estudantes de hebreo, que non o falan aínda ou non normalmente, prestan unha especial atención a estes diacríticos, especialmente no que atinxe á controversia do tetragrama - escrito יְהוָה en hebreo. A interpretación permitiría atopar a antiga pronunciación (auténtica din algúns) de Xehová ou Yahweh.
Os signos do niqqud
Esta táboa agrupa as consoantes ב, ח e ש para amosar a posición e a forma dos niqqud. Compre sinalar que ás veces hai, en función do dialecto ou da tradición, diferenzas de pronunciación. Esta táboa dá a transcrición máis común, a empregada en Israel, que é, por exemplo, diferente da pronunciación ashkenazí.
O Caxigal, Nete, Vilalba
O Caxigal é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres).
Xeneral Sherman (árbore)
miniatura|dereita|200px|Vista xeral do Xeneral Sherman. O Xeneral Sherman é unha sequoia xigante situada dentro do Parque Nacional da Sequoia en California, nos Estados Unidos de América. É a meirande árbore do mundo e tamén o organismo vivo máis grande que existe. A súa idade está estimada en 2200 anos.
Historia
Foi no ano 1879 cando o naturalista James Wolverton a bautizou como Xeneral Sherman na honra ó xeneral William Tecumseh Sherman. miniatura|esquerda|Base do tronco do Xeneral Sherman. Máis tarde, a asociación socialista Kawea Colony, estableceuse preto da árbore en 1880 e renomeouna como Karl Marx. Non foi até o ano 1931 que a árbore foi recoñecida como a máis grande do mundo despois dunha controversia con outra sequoia veciña coñecida como Xeneral Grant. Porén, a controversia volveu co descubrimento en 2006 de Hyperion, outra sequoia cunha altitude de 115,61 metros e polo tanto de maior altura que o Xeneral Sherman. Aínda así, o Xeneral Sherman segue a ser a maior árbore en canto a volume, que se considera como o criterio máis importante.
Dream Chaser
miniatura|256px|A Dream Chaser nunha das probas.
Dream Chaser é o nome dunha nave espacial reusable proposta pola empresa SpaceDev, subsidiaria de Sierra Nevada Corp.. A nave é un corpo sustentador pensado para ser lanzado verticalmente mediante un Atlas 5 e para aterrar horizontalmente, como un avión. Foi anunciada en 2006 e está baseada no proxecto de nave HL-20 desenvolvido nos anos 1980 pola NASA.
Características
A versión orixinal da Dream Chaser concibiuse para estar tripulada e levar a entre 2 e 7 astronautas á Estación Espacial Internacional (ISS polas súas siglas en inglés) ou para facer turismo espacial. Ten unha masa de 9000 kg, unha altura de 9 m, unha envergadura de 7 m e un volume habitable de 16 m3. Para acoplarse coa ISS usaría un adaptador APAS no seu extremo posterior. Sierra Nevada recibiu 20 millóns de dólares baixo o programa CCDev e 80 millóns máis baixo CCDev2 para madurar o deseño do Dream Chaser.
En 2012 leváronse a cabo probas de solta dun prototipo desde un helicóptero a grande altura para probar o comportamento da nave na atmosfera. A Dream Chaser non foi elixida en 2014 para o programa comercial tripulado da NASA. Para unha competición posterior a empresa modificou o deseño para ser capaz de transportar unicamente carga.
Munakata
O concello de Munakata limita cos concellos de Fukutsu, de Miyawaka, de Kurate, de Onga e de Okagaki.
Lobeto
Características
Mutante, Lobeto cura rapidamente, posúe sentidos e reflexos semellantes ós dos animais e tres garras retráctiles duns 30 cm en cada brazo. Todo o seu esqueleto está cuberto por unha aliaxe virtualmente irrompíbel chamada adamantium.
A súa fereza natural axudou a forxar o estereotipo do antiheroe do cómic. A súa predisposición a empregar a forza mortal, os seus esforzos por reconciliarse co seu cuestionábel pasado e os seus angustiosos conflitos internos convertéronse nun estándar para os antiheroes. É un mestre da loita que non dubida en empregar técnicas mortais en ningún momento.
Lobeto foi creado por Len Wein e John Romita Sr., con algunhas influencias de Herb Trimpe. A súa personalidade foi amplamente desenvolvida polo célebre dúo creativo formado por Chris Claremont e John Byrne, popularmente coñecidos polo seu traballo nos X-Men. Frank Miller, coñecido principalmente pola súa revitalización de Daredevil e pola redefinición de Batman, merece tamén crédito por estabelecer importantes matices na serie limitada que coguionizou xunto a Claremont na que Lobeto pasou de ser un asasino psicópata sen escrúpulos a ser un home atormentado que errou no seu intento de converterse nun bo samurai ademais de estabelecer a famosa frase "I'm the best there is at what I do, but what I do best isn't very nice" (Son o mellor no que fago, pero o que fago mellor non é moi agradábel).
Logan uniuse ós X-Men en 1975, na chamada Segunda Xénese (Giant Size X-Men #1), e obtivo a súa propia serie (que se continúa publicando hoxe en día) en 1988. Foi un personaxe principal nas series animadas e filmes adicados ós X-Men.
Actualmente, Lobeto é un protagonista activo nas tres principais series mutantes (Uncanny X-Men, X-Men e Astonishing X-Men). En 2005 pasou a formar parte dos Novos Vingadores.
Evolución das súas publicacións
Lobeto apareceu por primeira vez na última viñeta (oculto nas tebras) de The Incredible Hulk #180 (outubro de 1974), un episodio guionizado por Len Wein e debuxado por Herb Trimpe. A súa presentación completa produciuse no seguinte episodio, o #181 (novembro de 1974), no que levaba un disfrace deseñado por John Romita, Sr.: spandex amarelo e azul, bigotes felinos nunha máscara que lle cubría case toda a cara e ostentando garras de metal duns 30 cm. A súa presentación produciu unha impresión ambigua, revelando simplemente que era un axente do goberno canadense con poderes superhumanos. As características básicas do personaxe aínda non estaban estabelecidas.
A súa seguinte aparición foi no Giant-Size X-Men #1 (marzo de 1975), no que se uniu ós X-Men. Guionizado por Wein e debuxado por Dave Cockrum (que alterou a máscara eliminando os bigotes), o episodio intentaba revitalizar unha colección (The X-Men) da que só se publicaban reedicións dende o número #67 (outubro de 1970). Conseguiu o seu obxectivo e a serie comezou a publicar historias do novo grupo dende o número #94 (agosto de 1975), debuxado por Cockrum e guionizado por Chris Claremont. Lobeto viuse inicialmente eclipsado polos demais personaxes (os lectores odiábano porque era un psicópata), e Claremont incluso considerou desfacerse del.
A substitución de Cockrum por John Byrne levou a unha maior importancia de Lobeto dentro da serie. Sendo el mesmo canadense, Byrne non estaba de acordo coa idea de desfacerse do "vello canadense". Unha das súas ideas foi crear Alpha Flight, un grupo de superheroes canadenses, que intentaron capturar a Logan debido á gran suma que o goberno canadense investiu en adestralo. O lóbrego pasado de Lobeto foi gradualmente estabelecido. Logan viuse enfrontado en numerosas ocasións a Ciclope polo interese de ambos en Jean Grey (moza de Ciclope). Byrne deseñou un novo traxe marrón e amarelo tostado para Lobeto, mantendo a distintiva máscara deseñada por Cockrum. O novo aspecto funcionou e os lectores comezaron a interesarse polo personaxe.
Tras a partida de Byrne, Claremont púxose novamente ó cargo do guión da serie, que agora se chamaba Uncanny X-Men (Os Sobrenaturais Homes-X). Neste punto Logan estábase convertendo nun personaxe moi popular e por iso entre setembro e decembro de 1982 apareceu, da man de Claremont e Frank Miller, a súa propia mini-serie de 4 números (coñecida coma Wolverine Vol 1 para diferenciala da serie regular que apareceu anos despois). A mini-serie tivo como punto de partida as páxinas de Uncanny X-Men: Os X-Men viaxaron ó Xapón e atoparon a cidade de Toquio completamente baleira. Lobeto colleu un xornal local e informou ós demais de que evacuaran a tódolos cidadáns debido a un terremoto. Ciclope díxolle que non sabía que falase xaponés e Logan respondeulle "Nunca o preguntaches". Claremont e Miller empregaron este pequeno gag coma escusa para transformaren a Logan nun samurai que fracasara no seu intento de seguir o camiño do guerreiro, convertendo a Logan, a partir de entón e ata os nosos días, nun loitador cun férreo sentido do honor.
Anos despois (entre novembro de 1984 e abril de 1985) Lobeto apareceu noutra mini-serie (de 6 números esta vez) guionizada por Claremont e debuxada por Al Milgrom chamada Kitty Pryde and Wolverine, na que o mestre de Logan, Ogun, secuestraba á nova Kitty, coñecida coma Shadowcat (Gatasombra), para adestrala e convertela nunha asasina.
Lobeto conseguiu finalmente a súa propia serie regular (Wolverine Vol 2) en novembro de 1988, novamente con guións de Claremont acompañado polos lapis de John Buscema. A serie durou ata o número #189 (abril de 2003), momento no que Joe Quesada (editor xefe de Marvel dende o ano 2000) decidiu que as series longas (excepto as clásicas Uncanny X-Men, Fantastic Four e  The Avengers) debían comezar nun novo número #1 para atraeren novo público. Así en maio de 2003 publicouse o #1 de Wolverine Vol 3 do que actualmente xa se levan publicados uns 40 números.
Ademais de aparecer na súa propia serie e, puntualmente, en multitude de series do Universo Marvel, Lobeto protagonizou numerosas historias. As máis destacadas serían:
En xaneiro de 2006 anunciouse a próxima publicación dunha segunda serie dedicada a Lobeto, Wolverine: Origins.
Xuventude
A infancia e xuventude de Lobeto foron reveladas gradualmente co paso do tempo. A historia da infancia de Logan foi narrada na serie limitada Wolverine: Origin: Naceu como James Howlett no século XIX en Alberta, no seo dunha rica familia canadense e froito do matrimonio de John e Elizabeth Howlett. Foi un neno enfermizo, polo que o seu pai contratou unha rapaza chamada Rose para que o coidase. Ambos os dous compartían xogos con Dog Logan, que máis tarde se convertería no inimigo de James.
O fillo de Thomas Logan, Dog, atacaría a Rose, levando a que John Howlett reprendese a Thomas Logan. Despois de que Dog asasinase o can de James, Callie, Thomas foi despedido, pero xunto ó seu fillo coouse na leira dos Howlett para raptar a súa amada, Elizabeth. Thomas Logan matou a John Howlett. Os poderes mutantes de James, en particular as súas garras, xurdiron cando descubriu o asasino onda o cadáver do seu pai. Cos seus novos poderes, James matou a Thomas Logan e feriu a Dog. Tras perder o seu marido e o seu amante e descubrir que o seu segundo fillo tamén era un mutante, Elizabeth suicidouse.
O avó de James culpouno polo acontecido e enviou a James e a Rose ó exilio. Chegaron ata unha colonia mineira na Columbia Británica, onde James medrou ata converterse nun forte e feroz traballador. Alí adoptou o nome de Logan (cando chegaron, Rose deu ese nome para tentar agochar a verdadeira identidade de James) e déronlle o sobrenome de Wolverine (debido á súa ferocidade).
Tres anos despois, Dog, agora enormemente semellante ó adversario de Lobeto, Dentes de Sabre, atopouno. Obrigado a recordar a súa angustiosa mocidade, Logan loitou salvaxemente con Dog. Logan levaba vantaxe, pero cando Rose tentou evitar que matase a Dog, foi empalada polas garras de Logan. Esnaquizado pola dor da morte do seu verdadeiro amor, Logan fuxiu cara ós bosques canda unha manda de lobos.
Primeiras aparicións
Inicialmente, Lobeto foi presentado coma un superheroe e un axente do goberno canadense que loitaba contra Hulk e Wendigo para deter a destrución que estaban a causar ó enfrontárense entre eles. Coa súa velocidade e axilidade demostrou ser un rival digno de ambos os dous superhumanos e foi quen de loitar coas dúas criaturas.
O Profesor X ofreceulle unirse ós seus novos X-Men, así que dimitiu do seu posto no Canadá, desatendendo as obxeccións dos seus superiores. Durante o seguinte ano, revelouse que Logan era un mutante que pasara por unha operación na que cubriron de adamantium todo o seu esqueleto. Misántropo e solitario, enfrontouse a miúdo ó líder dos X-Men, Ciclope. Con tendencia a sufrir ataques de rabia entolecida en combate, aprendeu de paseniño a controlar os seus instintos ferais. A pesar do seu temperamento, é a miúdo descrito coma un poeta guerreiro cunha vontade de ferro.
Varios escritores imaxinaron e revisaron o seu misterioso pasado. Revelouse que canda Nick Furia, o Capitán América e a Viúva Negra loitou contra os nazis en Madripoor durante a segunda guerra mundial e tras iso alistouse no exército canadense e participou no Día-D e na liberación dos Países Baixos. É posíbel que tamén actuase como espía para os aliados e que fose capturado e feito prisioneiro no campo de concentración de Sobibor. Durante a década dos 60, formou parte do Team-X, un equipo encuberto do goberno, xunto a Dentes de Sabre, Maverick, Kestrel, Mastodonte e Silver Fox. A tódolos membros do equipo lles foron implantados falsos recordos para garantir a súa fidelidade, e creouse o Proxecto Shiva para evitar que abandonasen o equipo. Logan tiña fortes lembranzas verbo do seu amor por Silver Fox e a súa vida con ela nunha cabana das montañas canadenses antes de seren recrutados polo Team-X, pero as dúbidas sobre se eses recordos eran reais ou non atormentaríano durante moito tempo. Aperentemente o Team-X foi disolto tras unha chapuceira misión relacionada con Omega Red.
O que se sabe seguro sobre o seu pasado é que foi capturado para formar parte dun proxecto chamado Weapon X (Arma X), e que foi neste proxecto onde o dotaron do seu esqueleto de adamantium. Tras fuxir de Arma X foi atopado nas montañas canadenses por James e Heather Hudson, cos cales tiña previsto unirse ó recentemente creado grupo de superheroes canadenses Alpha Flight. Logan debía converterse no líder deste grupo, pero a súa marcha ós X-Men fixo que James Hudson adoptase a identidade de Vindicador (máis tarde Gardián) e liderase o grupo. En varias ocasións Lobeto viuse atacado polos seus amigos de Alpha Flight que tiñan ordes de levalo de volta ó Canadá. Tras varios intentos de captura o goberno canadense desistiu no seu empeño e Lobeto retomou a súa amizade cos membros de Alpha Flight, a pesar de continuar sendo membro dos X-Men.
Redonda
O termo redonda fai referencia a algo de forma circular. Pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
O Curro, Nete, Vilalba
O Curro é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 42 habitantes (24 homes e 18 mulleres).
Diacríticos dos silabarios xaponeses
Modificacións dos hiragana
Só se cita o ataque silábico.
Modificacións dos katakana
As modificacións dos katakana son as mesmas cás dos hiragana. Transcríbese so a maiores o son [v] (nos préstamos) por:
Pobo wurundjeri
miniatura|300px|Aborixes en [[Merri Creek de Charles Troedel.]] Os wurundjeri son un pobo aborixe australiano que fala a lingua woiwurrung, e pertence á alianza kulin. Historicamente ocupaban a rexión Birrarung (río Yarra), os seus tributarios e a actual rexión de Melbourne. Antes da chegada dos europeos, vivían como o resto dos pobos da alianza kulin, predominantemente da caza e da recolección. Os cambios de clima por mor das estacións, a dispoñibilidade de comida e outros factores determinaban onde se ubicaban os seus campamentos, moitos deles preto do Birrarung e os seus tributarios.
Zatch Bell!
Zatch Bell! (金色のガッシュ!!) é unha serie manga creada por Makoto Raiku, máis tarde levada ó anime (co nome de Konjiki no Gash Bell!! (金色のガッシュベル!!)), que trata sobre as aventuras dunha criatura doutro mundo con aparencia de neno chamado Zatch Bell. O manga foi publicado pola revista semanal Shogakukan’s Shōnen Sunday, entre xaneiro de 2001 e decembro do 2007 cun total de 33 volumes. Existen outras novelas gráficas de Zatch Bell! que teñen historietas curtas baixo o título de Zatch & Suzy (Gash & Suzume na versión orixinal).
No 2003, a historia de Raiku gañou o premio Shōgakukan na categoría Shōnen.
Doade, Nete, Vilalba
Doade é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Adrián Barbón
Adrián Barbón Rodríguez, nado en Llaviana o 4 de xaneiro de 1979, é un avogado e político asturiano, presidente do Principado de Asturias dende o 20 de xullo de 2019, e dende o 17 de setembro de 2017, secretario xeral da Federación Socialista Asturiana (FSA-PSOE). Anteriormente foi alcalde de Llaviana e presidente da Asociación de Comarcas Mineiras de España (ACOM).
Traxectoria
Naceu na localidade de La Pola Llaviana, no corazón das Concas Mineiras asturianas. Realizou os estudos de primaria en Sotrondio e de secundaria en Llaviana. Cursou dereito na Universidade de Oviedo, licenciándose en 2002.
Política
A súa actividade política principiou con dezasete anos nas Xuventudes Socialistas de España, foi secretario xeral desa organización en Llaviana e no Val do Nalón. Posteriormente afiliouse tamén ao PSOE.
Concelleiro da súa localidade natal dende 2003, foi asemade tenente de alcalde. Posteriormente, o 30 de setembro de 2008, asumiu a alcaldía logo da renuncia de Marciano Barreñada por motivos persoais, converténdose no seu momento no alcalde máis novo de Asturias. Revalidou o posto nas eleccións de 2011 e mais nas de 2015. Dimitiu o 9 de outubro de 2017.
Formou parte da Comisión Executiva Autonómica da Federación Socialista Asturiana dirixida por Javier Fernández entre 2008 e 2012. Ademais foi membro do Comité Federal do PSOE e xecretario xeral da Agrupación Socialista de Llaviana dende 2012 ata novembro de 2017.
Durante a crise do PSOE de 2016 foi, xunto coa exalcaldesa de Llangreu, María Fernández, e Delia Losa, un dos membros asturianos do Comité Federal que defendeu o Non como posición do Grupo Parlamentario Socialista na sesión de investidura do popular Mariano Rajoy.
Deputado no Congreso
En setembro de 2015 e en substitución de María Luisa Carcedo, tomou posesión como deputado no Congreso, ocupando un escano nos últimos meses da X Lexislatura, cargo que compaxinou coa alcaldía durante ese breve período de tempo.
XXXIX Congreso do PSOE
Apoiou e participou publicamente na campaña da candidatura de Pedro Sánchez á secretaría xeral do PSOE no seu XXXIX Congreso, defendendo un cambio no modelo de partido, no que a militancia tomase a palabra e que permanecese atento ao sentir da cidadanía e do electorado. Barbón rescatou durante a campaña interna lemas históricos como «Socialismo é liberdade». Finalmente, este período de crise interna no PSOE finalizou coa vitoria de Sánchez cun 50,21 % dos votos fronte a Susana Díaz e Patxi López o 21 de maio de 2017.
Secretario xeral da FSA
Despois de celebrarse o XXXIX Congreso do PSOE os días 16, 17 e 18 de xuño de 2017, no que Pedro Sánchez saíu elixido secretario seral dos socialistas españois, abriuse o proceso congresual na Federación Socialista Asturiana e Adrián Barbón presentou a súa candidatura a secretario xeral o 6 de xullo de 2017 na Casa do Pobo de Xixón. Contou co aval de 3215 militantes, 1200 máis que o outro precandidato.
Finalmente gañou as primarias celebradas o 17 de setembro de 2017, con 3315 votos, o que significou o 60,6 % dos votos dos militantes.
Presidente do Principado de Asturias
O 30 de maio de 2018 foi elixido, mediante o proceso de primarias na Federación Socialista Asturiana, candidato a presidente do Principado de Asturias.
Nas eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2019, celebradas o domingo 26 de maio, o PSOE encabezado por Adrián Barbón, obtivo o 35,25 % dos votos e un total de 20 deputados, duplicando así ao Partido Popular de Asturias, que quedou en 10 escanos. Respecto ás eleccións autonómicas de 2015, con Javier Fernández como candidato, o PSOE incrementou os seus apoios en máis de 43 000 votos, chegando a obter seis deputados máis.
Barbón foi investido presidente do Principado de Asturias polo pleno da Xunta Xeral en minoría o 15 de xullo de 2019, cos 20 votos a favor de FSA-PSOE e os dous votos de IU-IAS, quedando a un só escano da maioría absoluta.
Bisectriz
Graficamente calcúlase cun compás, determinándose a mediatriz entre dous puntos M e N das rectas que estean á mesma distancia do vértice A (en realidade a mediatriz pode calcularse só cun punto auxiliar, xa que o vértice A tamén determina a bisectriz).
Circuíto do Jarama
O Circuíto do Jarama é un autódromo de 3.404 km de lonxitude situado en San Sebastián de los Reyes, nos arredores de Madrid, España.
Historia
Deseñado por John Hugenholtz (que tamén deseñou os circuítos de Zandvoort e Suzuka), o circuíto foi construído por Alessandro Rocci en 1967 ao norte de Madrid nunha zona árida de matogueiras.
En 1967 empeza a albergar o Gran Premio de España de Fórmula 1, aínda que nesta ocasión o GP non foi puntuable para o Campionato do Mundo, se o foi o GP de España do ano seguinte (1968). Esta sede alternouse co Circuíto de Montjuïc ata que logo dunha accidentadísima carreira en Montjuïc, o Jarama quedou como sede única do GP de España de Fórmula 1.
Jarama acolleu a súa última carreira de fórmula 1 en 1981, dirixida por Alessandro Rocci cando se considerou demasiado limitada para as carreiras modernas.
Aínda se celebran algunhas carreiras de automóbiles e motocicletas neste circuíto. Dispón dalgunhas pistas auxiliares que o RACE utiliza para realizar cursos de condución.
Rocío Igarzábal
Rocío Igarzábal, nada en San Isidro (Bos Aires) o 24 de agosto de 1989, é unha actriz, modelo e cantante arxentina. Tamén é coñecida polo seu papel de Vale Gutiérrez na telenovela xuvenil arxentina Casi Ángeles e pola súa etapa de cantante no grupo de música pop derivado chamado Teen Angels.
Aulo Cornelio Celso
Aulo Cornelio Celso (en Aulus Cornelius Celsus) nado no ano -25 e finado no ano 50, foi un enciclopedista romano e posibelmente un médico. É coñecido pola súa obra De Medicina, que se cre que é a única sección sobrevivente dunha enciclopedia meirande. De Medicina trata sobre dieta, farmacia, cirurxía e outros eidos relacionados, e é un dos mellores exemplos no que se refire a coñecemento médico na Roma antiga. As partes perdidas da enciclopedia probabelmente incluían volumes sobre agricultura, dereito, retórica e tácticas militares. Tamén contribuíu á clasificación de doenzas dermatolóxicas humanas.
Rocío Igarzábal
Traxectoria
No 2011, Rocío concreta unha participación especial na serie Super torpe como "Lucía". A produción de Disney Channel era protagonizada pola súa amiga Candela Vetrano e o seu ex-mozoPablo Martínez. Coa banda dos Teen Angels, Rocío volveu ao teatro, onde fixo varios espectáculos musicais xunto cos integrantes Lali Espósito, Peter Lanzani, Nicolás Riera e Gastón Dalmau durante os anos 2011 e 2012.
Aulo Cornelio Celso
Traxectoria
Non se coñece nada da súa vida. O seu propio nome é motivo de debate, xa que foi chamado tanto Aurelio como Aulo, sendo o segundo o máis plausíbel. Algunhas expresións que emprega en De Medicina suxiren que viviu durante o mandato de Octavio Augusto e Tiberio. Non se sabe con certeza onde viviu.
esquerda|miniatura|De Medicina
Rocío Igarzábal
Traxectoria
Co fin da banda, Rocío adopta unha nova vida de actriz. Despois da serie Casi Ángeles, nos anos 2012 e 2013, Rocío interpretou unha personaxe chamada Brenda Bandi en Dulce amor. No seu último capítulo, a novela foi exhibida no teatro Gran Rex. Aínda en 2013, Rocío protagonizou Taxxi Amores Cruzados como Tania Shelley, compartindo escenario con Gabriel Corrado, Catherine Fulop e Nicolas Riera, que tamén integrou a banda dos Teen Angels. Tamén en 2013, Rocío debutou no cinema, no seu primeiro documental versión 3D da serie dos Teen Angels.
Escairón, Vilasante, O Saviñao
Escairón é unha vila da parroquia de Vilasante, capital do concello lugués do Saviñao. No ano 2021 tiña 849 habitantes, deles 425 eran homes e 424 eran mulleres, sendo o núcleo máis poboado do concello. Isto supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 835 habitantes.
Festas
Carreira de burros (Escairón 2006).|dereita|miniatura Na primeira semana de agosto celébranse as festas patronais na honra da Nosa Señora das Dores. Na mañá do último día de festa celébrase unha carreira de burros, seguida da competición do tiro de corda por parroquias.
Xeógrafos gregos menores
Desígnase usualmente co nome de Xeógrafos gregos menores (Geographi Graeci Minores) aos xeógrafos gregos que non fixeron máis que periplos ou monografías, dos cales non nos quedan senón fragmentos pouco extensos; tales son: Hannón de Cartago, Escílax de Carianda, Isidoro de Cárax, Artemidoro, Agatemero, Arriano, Marciano de Heraclea, etc. A colección das súas obras foi publicada por David Hoeschel (Augsburgo 1600, en 8ª); J. Gronovio, (Leida 1697, en 4ª); J. Hudson (1698-1712, 4 tomos en 8ª); Mr. Gail emprendeu unha nova edición que non chegou a concluírse; en 1839, Mr. Millar engadiu a elas un suplemento (París).
Chámase por oposición grandes xeógrafos a Estrabón, Pausanias, Ptolomeo e Estevo de Bizancio.
Tal é a definición no Volume 3 do Dicionario universal de Historia e de Xeografía, que data de 1853. O concepto xeral non variou até o momento.
«Geographi Graeci Minores» de Karl Müller
A obra máis importante, que compilou textos de 26 autores gregos e bizantinos, traducidos ao latín e cunha rigorosa crítica textual, é a de Karl Müller (Carolus Mullerus): «Geographi Graeci Minores». O prefacio escribiuno Müller en abril de 1853 (p. I a VII). No prolegómeno (p. IX a CXXXVII), describe os códices, os seus estema e as fontes de cada un dos escritos traducidos. Logo vén unha sección “Addenda et corrigenda” (Agregados e correccións) (p. CXXXVII a CXLV). As tres seccións mencionadas están escritas por Müller en latín. A partir de alí, cando o orixinal está en grego, comeza a tradución a dúas columnas, á esquerda a transcrición do orixinal grego, e á dereita a tradución ao latín. Os autores cuxos escritos foron transcritos por Müller son os seguintes:
Hai unha 2ª e 3ª reimpresión: G. Olms, 1965 e 1990.
Hibaika Arraun Elkartea
300px|miniatura|Traiñeira de Hibaika en [[2011.]] O Hibaika Arraun Elkartea é un club de remo da localidade de Errenteria, Gipúscoa (Euskadi). O club foi fundado en 1987.
En 1989, o concello de Errenteria cedeu o edificio do matadoiro vello de Ondartxo ao club de remo, e ese mesmo ano inaugurouse a escola de remo.
As súas cores son o vermello e o negro. A traiñeira é negra e chámase Madalen.
Actualmente, compite na Liga ARC-2.
Charlie
Charlie é o terceiro álbum de estudio da banda xaponesa de noise rock Melt-Banana, publicado o 27 de outubro de 1998 a través do seu propio selo, A-Zap. Charlie conta coa aparición de Mike Patton e Mr. Bungle na canción "Area 877 [Phoenix Mix]". O disco foi chamado así pola película do mesmo nome, baseada na novela Flowers for Algernon de Daniel Keyes.
Barduck
Barduck (バーダック) é un personaxe ficticio do universo de Dragon Ball. Aparece por primeira vez no especial de televisión O pai de Goku, aínda que logo aparece en varios recordos no manga e no anime. É un membro dos Guerreiros do espazo de rango menor e pai de Son Goku e Raditz. O seu poder de pelexa é de 10 000 (cada vez que loitaba ó máximo, o seu poder aumentaba). A pesar de ser un guerreiro de clase baixa, o seu poder é superior ó da maioría de guerreiros de clase alta. Na transformación Ōzaru, o seu poder multiplícase por 10, xa que consegue un dominio perfecto desta transformación. Contiña ó igual que o seu neto, Son Gohanda un elevado poder oculto no seu interior. O seu nome provén da palabra en inglés para Arctium lappa, Burdock.
Biografía
Barduck era o líder dun equipo de catro saiyans (Panpukin, Selypar, Tooma e Toteppo) que conquistaban planetas para Freezer. Pai de Kakarotto, quen no futuro sería coñecido como Goku, dende que este nacera os seus sentimentos debatéronse entre o amor que espertaba espontaneamente o seu fillo nel e a vergonza social que representaba ser o pai do guerreiro do espazo máis débil que existira nunca.
Coence
O topónimo galego Coence pódese referir a:
Mediatriz
En xeometría, a mediatriz dun segmento é o lugar xeométrico dos puntos que equidistan dos seus extremos: tódolos puntos da mediatriz teñen a mesma distancia ata calquera dos dous extremos. Deste xeito, o trazado da mediatriz determina o punto medio do segmento.
Vilasante
O topónimo Vilasante pode referirse a:
Letras suplementarias
As letras suplementarias enriquecen un alfabeto:
Mediatriz
Construción gráfica
miniatura|Construción gráfica da mediatriz.
Body War
Body War é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Show Me the Body, publicado o 8 de xullo de 2016 a través do selo Loma Vista Recordings.
Habano
Habano é todo aquel cigarro puro no cal o 100% do tabaco empregado na súa composición é cultivado e manufacturado en Cuba, tras múltiples e severos controis tanto a nivel do proceso agrícola de cultivo e secado.
Mediatriz
Construción gráfica
Graficamente calcúlase coa axuda dun compás, determinándose coa intersección de dous arcos que teñan cadanseu centro nun extremo do segmento, e o mesmo raio (superior á metade do segmento para chegaren a cortar).
Habano
Historia
miniatura|200px|Bitola dun puro habanominiatura|200px|Bitola de puro habano O tabaco é unha planta orixinaria de América do Sur, dise que chega a Cuba entre os dous mil ou tres mil anos antes da nosa era. O aborixe cubano era fiel consumidor de tabaco, para eles era como unha especie de medicina e imprescindible para acompañar cerimonias sociais, políticas e relixiosas, formando parte así dos seus principais cultivos.
Mediatriz
Construción gráfica
Así, os dous arcos intersectan en dous puntos que definen a recta que é a mediatriz.
Habano
Historia
Despois estenderíase a outras partes de Europa, onde se estableceron as máis serias sancións para con o tabaco, mais curiosamente mentres máis o prohibían máis expandía o seu terreo de emprego con fins medicinais.
O rei Filipe V impuxo o 11 de abril de 1717 un monopolio real do tabaco que se cultivaba en Cuba, decisión que pasou á historia co nome de "Estanco do tabaco".
Era cultivado exclusivamente por homes ceibes, cousa que foi posible grazas aos inmigrantes españois que deron orixe ao campesiñado cubano.
O século XIX reafirmou nas Antillas a produción do tabaco, xa para 1859 había preto de 10.000 veigas e unhas 1.300 fábricas na capital.
En 1966 nace a marca de habanos Cohiba orixinalmente feita para uso pribado de Fidel Castro e a altos cargos do goberno cubano e oficiais do partido comunista. A miúdo ofrecidos como regalo diplomático, a marca Cohiba desenvolveu un status de "culto". Foi lanzada comercialmente para a venda ao público en 1982.
Actualmente, a comercialización dos produtos habanos gózaa en exclusiva a empresa mixta Habanos S.A., pertencente a partes iguais a Cubatabaco, empresa do Estado cubano, e Altadis, froito da fusión de Tabacalera e Seita.
Cultivo
Cuba está situada moi próxima ao Trópico de Cáncer, cunha humidade relativa do 79% e unha temperatura media de 25 graos centígrados, recibe un réxime de chuvias que favorecen principalmente á rexión occidental do país, onde se sitúan as maiores veigas de tabaco de Cuba.
Se a este clima sumamos as características do solo de Cuba, é dicir, a composición química e propiedades agrícolas que distinguen ás zonas tabacaleiras e a experiencia e coidado que os torcedores poñen ao facer o produto cubano podemos facilmente entender o porqué do éxito do habano.
O cultivo comeza no sementeiro, área onde se depositan as sementes coas condicións óptimas para a súa xerminación e desenvolvemento antes de trasladalas ao campo. Permanecen neste lugar arredor de 40 días. No mes de outubro realízase a posterior sementeira por etapas. Para ser colleitada a folla agárdase un período de 45 a 80 días desde que foi plantada.
Logo de pasar por estes pasos, o tabaco é levado aos lugares de ensarte para o posterior proceso de desecamento e fermentación. Nas escollidas é traballado por hábiles mans xeralmente femininas, buscando con isto a suavidade e delicadeza na selección e clasificación para beneficiar cada folla recolleita.
Calidade
Considérase que a calidade do habano radica na unión de 4 factores:
A pesar dos intentos xa feitos de acadar a calidade dun auténtico habano noutras rexións do planeta a partir dunha semente de orixe cubana, considérase o de mellor calidade ao tabaco feito en Cuba, debido á combinación de factores climáticos coas características do territorio.
Ligazóns externas
Cigar
Patricia de Lille
Patricia de Lille, nada en Beaufort West o 17 de febreiro de 1951, é unha política surafricana, alcaldesa de Cidade do Cabo desde 2011.
Traxectoria
Levou a cabo unha campaña para investigar o tráfico de armas en Suráfrica.
Lourixe, Nete, Vilalba
Lourixe é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
A Regueira de Abaixo, Berdillo, Carballo
A Regueira de Abaixo é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 10 homes e 8 mulleres.
Rothschild
miniatura|dereita|Casa dos Rothschild en [[Frankfurt, Alemaña]] Os Rothschild, tamén citados como Casa dos Rothschild, son unha dinastía de financeiros e banqueiros internacionais de orixe xudía-alemá. Foron declarados nobres polos gobernos de Austria e Inglaterra. A familia Rothschild é dende o século XIX unha das máis influentes liñaxes de banqueiros e financeiros de Europa. Así mesmo, están na mira das afirmacións que promulgan a existencia dun deseño oculto do mundo para instalar unha Nova Orde Mundial.
Diacríticos do alfabeto árabe
Tal e como se escribe normalmente, o alfabeto árabe pódese dicir que non emprega diacríticos, fóra dos puntos subscritos ou sobrescritos obrigatorios para distinguir as letras ambiguas.
Para facilitar a lectura, porén, e nun marco didáctico ou relixioso, aparecen numerosos signos auxiliares para volver o texto menos ambiguo: ao non notar o árabe as vogais, por exemplo, nin as xeminacións ou mesmo as asimilacións, non lle é posíbel a un lector novel ler en voz alta un texto sen a axuda destes signos, ou sen un bo coñecemento da lingua.
''Nota: as palabras árabes están transcritas segundo as convencións habituais. ''
Punto
<font size="+4">ثجخ Aconséllase consultar tamén Historia do alfabeto árabe para comprender esta parte.
Sábese que os primeiros modelos do alfabeto árabe abundan en ambigüidades, cousa que amosa a imaxe inferior.
Ficheiro:Arabe_arch.png
Vese que nove fonemas (os signos inferiores nas celas en cor violeta, verde ou amarela) son de trazado idéntico ou pouco menos. No século VII, por imitación do modelo nabateo ou siríaco, as letras ambiguas ou ambivalentes distinguíronse cun, dous ou tres (segundo fose o número de ambigüidades a desfacer) puntos subscritos, inscritos ou sobrescritos, nos casos en que máis de dúas letras posuísen un trazado demasiado próximo ou para inventar novas letras a partir de letras simples. Así, o punto funciona dobremente:
Hoxe en día, dezaseis letras non se distinguen máis que pola presenza ou non de puntos, así como pola súa posición ou o seu número, chegado o caso:
En grafía ligada, o número de ambigüidades desfeitas é aínda meirande, ao neutralizarse algunhas diferenzas de trazado; a forma fundamental ﯩ, en efecto, pode recibir cinco combinacións de puntos:
As mesmas letras, en grafía illada, xa non son tan semellantes (na mesma orde):
Igualmente, malia non ser idéntica a súa posición sobre a liña en grafía, ف f e ق q distínguense tamén polos puntos en grafía ligada: