cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joe Biden
Campaña vicepresidencial de 2008
Pouco despois de que Biden se retirase da carreira presidencial, Obama díxolle en privado que estaba interesado en lle ofrecer un posto importante na súa dministración. Inicialmente, Biden rexeitou a primeira solicitude de Obama na que lle propuxo a vicepresidencia, pois temía que ese posto tan relevante implicase perder-lo status e ter opinión propia no seu posto de senador mais, pouco despois, rematou por aceptar. Daquela, a comezos de agosto, Obama e mais Biden reuníronse en segredo para discutir a posibilidade e acabraon por desenvolver unha forte relación persoal. A seguir, o 22 de agosto de 2008, Obama anunciou que Biden sería o seu compañeiro na carreira presidencial. O New York Times informou de que a estratexia detrás da elección reflectía máis o desexo de buscar un compañeiro con experiencia en política exterior e seguridade nacional que en conseguir o apoio de alguén para os estados indecisos ou para apoiar a mensaxe de cambio que representaba Obama. Tamén houbo que afirmaba da atracción de Biden sobre os votantes de clase media e executivos, así como a súa disposición a desafiar ao candidato republicano John McCain cunha agresividade que, por veces, incomodaba a Obama.
Ao aceptar a oferta de Obama, Biden descartou concorrer á presidencia de novo en 2016, pero os seus comentarios en anos posteriores semellaron reconsiderar esa opción, pois non quería que diminuíse o seu peso político ao parecer desinteresado no avance. Biden foi nomeado oficialmente como vicepresidente o 27 de agosto por aclamación na Convención Nacional Democrática de 2008 en Denver.
A campaña vicepresidental de Biden gañou pouca visibilidade nos medios, xa que a atención da prensa foi moito maior para a candidata á vicepresidencia republicana, a gobernadora de Alasca, Sarah Palin. Durante unha semana de setembro de 2008, por exemplo, o Proxecto de Excelencia en Xornalismo do Pew Research Center descubriu que Biden só tiña unha cobertura dos medios do cinco por cento, moito menos que os outros tres candidatos. Non obstante, Biden centrouse en facer campaña en áreas economicamente complicadas dos estados indecisos e intentar conquistar aos obreiros manuais demócratas que apoiaran a Hillary Clinton. Tamén, Biden atacou a McCain duramente a pesar dunha longa amizade persoal. Biden admiraba a McCain tanto política como persoalmente até o punto que, en maio de 2004, instara a McCain a presentarse como vicepresidente co candidato á presidencia demócrata John Kerry, afirmando que o billete multipartito axudaría a curar a "fenda viciosa" na política dos Estados Unidos. Posteriormente, McCain afirmou: "Ese mozo que coñecía xa non se atopou. Literalmente, entristéceme".
Pouco despois, a crise de liquidez de setembro de 2008 e a proposta de rescate do sistema financeiro dos Estados Unidos se converteu nun dos principais temas da campaña e Biden votou a prol da Lei de estabilización económica de emerxencia de 700.000 millóns de dólares, que se aprobou no Senado por 74– 25.
O 2 de outubro de 2008, Biden participou no debate da vicepresidencia con Palin na Universidade Washington en St. Louis. As enquisas posteriores ao debate descubriron que, aínda que Palin superou as expectativas de moitos votantes, Biden gañara o debate en xeral. Durante os últimos días da campaña, centrouse en áreas menos poboadas, máis vellas e menos acomodadas dos estados de campo de batalla, especialmente Florida, Ohio e Pensilvania, onde as votacións indicaron que era popular e onde Obama non fixera campaña nin tivera un bo desempeño nas primarias demócratas. Tamén fixo campañas nalgúns estados normalmente republicanos, así como en zonas con gran poboación católica.
Atendendo ás instrucións de campaña, Biden pronunciou discursos moi sucintos e intentou evitar comentarios ofensivos, como un que fixera sobre que Obama conseguira a aprobación dunha potencia estranxeira pouco despois de asumir o cargo, o que provocou atención negativa. En privado, as declaracións de Biden frustraron a Obama que chegou a dicir: "Cantas veces vai dicir Biden algo estúpido?" e, tamén, os empregados da campaña de Obama referíanse aos erros de Biden como "as bombas de Joe" e mantiveron a Biden desinformado sobre as discusións de estratexia o que, igualmente, provocaba a irritación de Biden. As relacións entre as dúas campañas tensáronse durante un mes, ata que Biden pediu desculpas cunha chamada a Obama e os dous construíron unha asociación máis forte. Publicamente, o estratego de Obama, David Axelrod, afirmou que os altos índices de popularidade de Biden superaran calquera comentario inesperado. Mesmo, nunha enquisa realizada polo Pew Research Center, a nivel estatal, reflectía que Biden conseguira unha popularidade do 60% fronte ao 44% de Palin.
O 4 de novembro de 2008, Obama e Biden foron elixidos co 53% dos votos populares e 365 votos electorais fronte os 173 de McCain – Palin. Ao mesmo tempo, Biden optou á vicepresidencia e tamén se presentou á reelección ao Senado, como permitía a lei de Delaware, e foi reelixido derrotando á republicana Christine O'Donnell. Tras gaña-las dúas eleccións, Biden esperou para dimitir do Senado até que xurou o seu sétimo mandato, o 6 de xaneiro de 2009, e se converteu no senador máis novo en comezar un sétimo mandato completo e declarou: "En toda a miña vida, o maior honor que se me concedeu foi servir ao pobo de Delaware como senador dos Estados Unidos". Neste derradeiro mandato, o 15 de xaneiro, votou apoiando a aplicación dun segundo paquete de 350.000 millóns de dólares para o Troubled Asset Relief Program (en galego, Programa de Alivio para Activos en Problemas), e renunciou ao Senado ese día pouco máis tarde. Nunha emotiva despedida, Biden díxolle ao Senado: ""Todo o bo que vin acontecer aquí, cada paso audaz dado nos máis de 36 anos que levo aquí, non veu da presión dos grupos de interese, senón da maduración das relacións persoais". Daquela, a gobernadora demócrata de Delaware, Ruth Ann Minner, anunciara, o 24 de novembro de 2008, que nomearía ao asesor principal de Biden, Ted Kaufman, para suceder a Biden no Senado. Kaufman afirmou que só serviría durante dous anos, até as eleccións especiais para o Senado de Delaware en 2010. Igualmente, o fillo de Biden, Beau, excluírase do proceso de selección de 2008 debido á súa inminente xira por Iraq coa Garda Nacional do Exército de Delaware e, aínda que, tamén era un posible candidato para as eleccións especiais de 2010, a principios de 2010 renunciou a presenta-la súa candidatura para o escano.
Primeiro mandato, 2009-2013
Ao comezar a vicepresidencia, Biden, declarou que pretendía eliminar algunhas das funcións asumidas polo vicepresidente de George W. Bush, Dick Cheney, e non pretendía emular ningunha vicepresidencia anterior. Presidiu o equipo de transición de Obama e dirixiu unha iniciativa para mellorar o benestar económico da clase media A principios de xaneiro de 2009, no seu último acto como presidente do Comité de Relacións Exteriores, visitou os líderes de Iraq, Afganistán e Paquistán e, o 20 de xaneiro, xurou como vicepresidente número 47 dos Estados Unidos, converténdose no primeiro vicepresidente orixinario de Delaware e o primeiro vicepresidente católico.
Obama pronto comparou a Biden cun xogador de baloncesto "que fai un montón de cousas que non aparecen na folla de estatísticas". A finais de abril de 2009, durante o inicio do brote de gripe porcina, respostando a unha pregunta que se lle fixera, chegou a indicar que el aconsellaba aos seus familiares que non viaxesen en avións ou metro, o que provoou unha rápida corrección pola Casa Branca. O comentario reavivou a reputación de Biden como propicio a ter meteduras de pata. Confrontado co aumento do desemprego ata xullo de 2009, Biden recoñeceu que a administración "malinterpretara o mal momento no que estaba a economía" pero mantivo a confianza de que o paquete de estímulo crearía moitos máis postos de traballo unha vez se acelerase o ritmo do gasto.
En maio, Biden visitou Kosovo e afirmou a posición dos Estados Unidos de que a súa "independencia é irreversible". Biden perdeu un debate interno ante a secretaria de Estado Hillary Clinton sobre o envío de 21.000 novos soldados a Afganistán, pero valorouse o seu escepticismo e, en 2009, as opinións de Biden foron gañando máis influencia cando Obama reconsiderou a súa estratexia en Afganistán. Biden visitou Iraq aproximadamente cada dous meses, converténdose no responsable da administración na entrega de mensaxes ao liderado iraquí sobre o progreso previsto alí. De xeito máis xeral, a supervisión da política de Iraq converteuse na responsabilidade de Biden e comentouse que Obama lle dixera: "Joe, ocúpate de Iraq"; así, Biden chegou a afirmar que Iraq "podería ser un dos grandes logros desta administración".
2010
A súa visita a Iraq, en xaneiro de 2010, no medio das turbulencias polos candidatos prohibidos das próximas eleccións parlamentarias iraquís deu lugar a que dos varios centos de candidatos eliminados polo goberno iraquí, por presuntos vencellos co réxime de Saddam Hussein, 59 fosen reincorporados poucos días despois. En 2012, Biden fixo outras oito viaxes alí, pero a súa supervisión da política estadounidense en Iraq retrocedeu coa saída das tropas estadounidenses en 2011.
Malia as súas diferentes personalidades, Obama e Biden crearon unha forte amizade, baseada en parte na filla de Obama, Sasha, e a neta de Biden, Maisy, que asistían xuntas á Sidwell Friends School. Mentres membros da administración Obama afirmaban que o papel de Biden na Casa Branca era o de levar a contraira e obrigar aos demais a defender as súas posicións, Rahm Emanuel, xefe de gabinete da Casa Branca, tamén afirmou que Biden axudaba a contrarrestar a unanimidade de pensamento dos asesores. E, noutra ocasión, o propio Obama declarou: "O mellor de Joe é que cando reunimos a todos, realmente obriga á xente a pensar e defender as súas posicións, a mirar as cousas dende tódolos ángulos, e iso é moi valioso para min". Porén, ao mesmo tempo, os Biden, mantiñan un ambiente relaxado na súa residencia oficial en Washington, a miúdo entretindo aos seus netos, e volvían regularmente á súa casa en Delaware
Nas eleccións de medio mandato de 2010, Biden fixo unha gran campaña para os demócratas mantendo unha actitude de optimismo ante as previsións dunha gran perda de deputados para o partido. Tralos grandes avances republicanos nas eleccións e a saída do xefe de gabinete da Casa Branca, Rahm Emanuel, as anteriores relacións de Biden cos republicanos no Congreso fixéronse moi importantes e conseguiu un importante éxito no esforzo do goberno para conseguir a aprobación do Senado para o novo tratado START. Igualmente, en decembro de 2010, a defensa de Biden dun punto de equilibrio, xunto coas súas negociacións para conseguir un acordo co líder da minoría do Senado, Mitch McConnell, foron fundamentais na elaboración do paquete de impostos comprometidos pola administración que, tamén, incluían unha extensión temporal dos recortes fiscais de Bush. O paquete aprobouse como Lei de Desgravación Fiscal, Reautorización do Seguro por Desemprego e Creación de Emprego de 2010.
2011
En marzo de 2011, Obama delegou en Biden para que se encargase das negociacións co Congreso para resolver os niveis de gasto federal durante o resto do ano e evitar un peche do goberno. A crise do teito da débeda dos Estados Unidos desenvolveuse nos próximos meses, pero a relación de Biden con McConnell volveu resultar clave para romper un punto morto e lograr un acordo para resolvelo, na forma da Lei de control orzamentario de 2011, asinada o 2 de agosto de 2011, o mesmo día que se producira un incumprimento sen precedentes nos Estados Unidos.
Por esas datas, tamén apareceran algúns informes que suxiriran que Biden se opoñía a continuar coa misión dos Estados Unidos de maio de 2011 para matar a Osama bin Laden, por temer que un fracaso puidese afectar negativamente ás posibilidades de reelección de Obama.
En outubro de 2010, Biden declarara que Obama lle pedira que permanecese como o seu compañeiro para as eleccións presidenciais de 2012, mais coa popularidade de Obama en declive, o xefe de gabinete da Casa Branca, William M. Daley, a finais de 2011, realizou unhas enquisas secretas e unha investigación de grupos específicos contemplando a idea de substituír a Biden no por Hillary Clinton. A idea abandonouse cando os resultados non mostraron melloras apreciables para Obama, e os funcionarios da Casa Branca dixeron máis tarde que, en realidade, o propio Obama nunca considerara a idea.
2012 - Reelección
Un dos temas máis candentes deste ano fora a declaración de Biden, en maio, de que estaba "absolutamente cómodo" co matrimonio entre persoas do mesmo sexo, que conseguira unha considerable atención pública en comparación coa posición de Obama, que fora descrita como "en evolución". Biden fixo a súa declaración sen o consentimento da administración, e Obama e os seus axudantes estaban bastante irritados, pois Obama tiña planeado cambiar de posición varios meses despois, na preparación da convención do partido. Os defensores dos dereitos dos homosexuais aproveitaron a declaración de Biden, e aos poucos días, Obama tivo que anunciar que el tamén apoiaba o matrimonio entre persoas do mesmo sexo; declaración, en parte, forzada polos comentarios de Biden. Biden pediu desculpas a Obama en privado por tela realizado e Obama recoñeceu publicamente que se fixera dende o corazón.
A campaña de Obama valoroba a Biden como un político de nivel popular, e mantivo unha gran axenda de aparicións en estados cambiantes xa que a campaña de reelección comezou en serio na primavera de 2012. Un comentario de agosto de 2012 ante unha audiencia de raza mixta de que as propostas republicanas para relaxar as regulacións de Wall Street "porían a todos en cadea" unha vez máis chamou a atención sobre a propensión de Biden a facer comentarios coloridos. No debate da vicepresidencia do 11 de outubro co candidato republicano Paul Ryan, Biden defendeu o historial da administración Obama. O 6 de novembro, Obama e Biden gañaron a reelección fronte a Mitt Romney e Paul Ryan con 332 dos 538 votos do Colexio Electoral e o 51% dos votos populares.
En decembro de 2012, Obama nomeou a Biden para dirixir o Gun Violence Task Force, creado para abordar as causas dos tiroteos escolares e considerar o posible control de armas para implementar despois do tiroteo na escola primaria Sandy Hook. Máis tarde ese mes, durante os últimos días antes de que Estados Unidos caese do "precipicio fiscal", a relación de Biden con McConnell volveu resultar importante xa que ambos negociaron un acordo que levou á aprobación da American Taxpayer Relief Act de 2012 a principios de 2013. Fixo que moitos dos recortes fiscais de Bush foron permanentes, pero aumentou as taxas nos niveis de ingresos máis altos.
Vinseiro, A Estrada
Santa Cristina de Vinseiro é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña 321 habitantes (171 mulleres e 150 homes), o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 411 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 405 persoas.
Presidentes do Perú
miniatura|120px|Escudo Nacional do Perú. O presidente é o Xefe de Estado do Perú. Esta é unha lista dos presidentes do Perú dende a independencia o 1821 ata o presente.
Raymond Sommer
Raymond Sommer nado o 31 de agosto de 1906, en Mouzon, departamento de Francia das Ardenas e finado o 10 de setembro de 1950, foi un piloto de carreiras de Gran Premio.
Biografía
Sommer naceu nunha rica familia fabricante de alfombras de Sedán, Francia. O seu pai, Roger, rompeu a marca dos irmáns Wright do voo máis longo en 1909. Non foi ata 1931 que Raymond comezou a exhibir as súas propias tendencias temerarias, participando en carreiras de motor nun Chrysler imperial. Ao ano seguinte, gañou as 24 Horas de Le Mans, malia ter que manexar máis de 20 horas en solitario despois de que o seu compañeiro de equipo Luigi Chinetti retirouse doente. Durante os anos 30, Sommer dominou as carreiras clásicas francesas de resistencia, gañando outra vez en Le Mans en 1933 pilotando un Alfa Romeo xunto a Tazio Nuvolari. Tamén liderou toda a carreira de 1938, só para sufrir un fallo mecánico, cando levaba 12 voltas de vantaxe. Sommer viaxou a Long Island (Nova York) para competir na Vanderbilt Cup de 1936 onde terminou cuarto, o gañador foi Tazio Nuvolari.
Con todo, a súa tendencia a correr en automóbiles privados non lle fixo ningún favor na escena dos Grandes Premios, gañando só unha carreira internacional importante, o Gran Premio de Francia de 1936. Na época, os fabricantes alemáns Mercedes-Benz e Auto Union eran a forza dominante nascarreiras de GP, xunto co equipo francés Bugatti. Sommer volveu aos coches deportivos unha vez máis, gañando a carreira de resistencia das 24 Horas de Spa co copiloto Francesco Severi. Chegaron máis vitorias incluíndo as "Tres Horas de Marsella" en Miramas, o Gran Premio de Tunicia e a subida a La Turbie en 1938 e 1939 cun Alfa Romeo 308 ata o estalido da segunda guerra mundial, onde xogou un papel activo no movemento da Resistencia francesa.
Logo da guerra, Sommer rapidamente volveu aos camiños da vitoria, logrando a vitoria na carreira René Le Bègue Cup de 1946 en Saint-Cloud. No Grand Prix de Turín de 1947 en Valentino Park gañou o primeiro Gran Premio para Enzo Ferrari como construtor independente. A tempada seguinte, Sommer cambiou o equipo Ferrari, outra vez para correr nun coche privado, esta vez un Talbot-Lago. En, comezou o Campionato Mundial de F1 e Sommer pilotou cinco carreiras de Gran Premio con Talbot e BRM, retirándose en todas menos unha.
En xullo de 1950 gañou o Grand Prix de Aix les Bains Circuit du Lac cun Ferrari 166.
En setembro de 1950, entrou no Gran Premio de Haute-Garonne en Cadours, Francia onde falloulle a dirección do seu Cooper 1100 ccr e o coche envorcou nunha curva. Sommer, co seu tradicional casco de lona, morreu instantaneamente.
Resultados completos no Campionato de Europa
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na Fórmula 1 fora do campionato
(key) (Careiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Niet
Niet, creado en 1983 é un grupo musical de Punk rock de Ljubljana (Eslovenia), antiga República Federal Socialista de Iugoslavia. Estivo en activo entre 1983 e 1988, deixando os escenarios durante uns anos para volver os anos 1993 e 1994 para volver descansar ata a volta en activo en 2008. Foi un dos principais grupos punk de Iugoslavia.
Ymir
Na mitoloxía escandinava Ymir é o pai dos xigantes, o primeiro ser vivente que existiu. Os xigantes naceron da súa suor. Ao principio dos tempos, cando repousaba, dous seres vivos, home e muller, formáranse na suor da súa axila esquerda; asemade, os seus pés xuntos formaran un neno. Esta foi a primeira xeración dos xigantes. Os xigantes, ao seren anteriores aos deuses, non deixan nunca de ameazaren o seu imperio. A Ymir déronlle morte os fillos de Bor (Odín, Vili e Ve), nacidos da auga e da vaca Audhumla. Do seu corpo brotou un inmenso río de sangue, o bastante abundante como para encher o que quedaba do abismo orixinario. No océano de sangue pereceu toda a descendencia do xigante. Porén, un dos fillos escapou á morte, aferrado coa súa muller a unha débil barca. Esta parella bastou para xerar unha nova xeración, e a raza dos xigantes renaceu do desastre.
Poesía iámbica
miniatura|Busto que adoita atribuírse a [[Arquíloco, o máis importante dos yambógrafos gregos.]] A poesía iámbica en Grecia naceu na esfera pública da festa e rituais relixiosos. Chámase así por utilizar o pé métrico denominado iambo (Ίαμβος), composto dunha sílaba breve e outra longa (U_) e agrupado polo xeral en trímetros; o seu contido é fundamentalmente o propio da sátira ou satírico; podería dicirse que a poesía iámbica foi o precedente directo da sátira latina.
Etimoloxía
A súa relación con Iambe (a escrava do rei Celeo que fai rir a Deméter, deprimida por non poder atopar á súa filla Core ou Perséfone; ou a vella coa que ten o seu encontro o primeiro poeta iambógrafo, Hiponacte, é indiscutíbel. Así mesmo algúns admiten a relación cos (non menos escuros) termos thriambos, dithyrambos e íthymbos.
Orixes
As súas orixes están asociados ás festas da deusa Deméter e especialmente ás festas do deus Dioniso, aínda que pronto vemos a este tipo de poesía incorporada a un ámbito colectivo máis privado, o do simposio ou banquete, ao que estará despois ligada a súa existencia, moi difuminada posteriormente cando entraron moitos máis distintos xéneros e metros derivados dos polimétricos espectáculos teatrais, para rexurdir máis tarde co epigrama do Helenismo, aínda que o metro iámbico xa se empregaba noutros labores.
Os rituais en que se dan a linguaxe e os xestos obscenos (aischrología, skémmata) pertencen sobre todo a Deméter, deusa triste á que tenta facer sorrir o seu servente Iambe, mentres que a invectiva (oneidismós, psógos) e o elemento fálico ou abertamente sexual son constituíntes máis abundantes nos de Dioniso, sobre todo a través da forma do ditirambo, pero todos estes elementos están mesturados ás veces en ambos os grupos de ritos e noutras cerimonias en que se practicaba a imprecación (misterios eleusinos, stenia, tesmoforias, haloa etc.)
Aristóteles afirmaba que os poetas "antigos" serían ou épicos ou iámbicos. Estes últimos canalizarían a través do iambo a burla e o escarnio (psógos), para o que achega unha relación etimolóxica (errónea na súa derivación) entre o termo iambo (iambeîon) e o verbo que expresa ese ataque verbal (iambizo). Así mesmo Aristóteles subliña a adecuación do iambo para o diálogo (Poética 1449a26).
Características
A poesía iámbica é coñecida desde o século -VII. Era orixinariamente cantado, pero a súa música reduciuse despois a un simple acompañamento que servía de apoio á recitación. Usaba verso estíquico, isto é, unha secuencia construída pola repetición de versos metricamente iguais. O seu verso máis común era o trímetro iámbico: X_U_/X_U_/X_UX. Tamén podía empregar o tetrámetro trocaico cataléctico, -é dicir, falto da última sílaba-, o coliambo, -trímetro cuxo último pé é un espondeo no canto dun iambo-), e pequenas estrofas de dous versos como os épodos iámbicos. Á beira da gran poesía cultivada por poetas cun alto dominio da técnica, o iambo era moito máis simple e, por tanto máis popular. O iambo desde o século VI atópase nos epigramas sepulcrais e na traxedia; desde o V, na comedia, logo na poesía didáctica e fabulística.
O seu contido temático é sobre todo crítico, satírico, burlón ou amargado, raramente con intención correctora. Só florece entre os xonios, aínda que en Atenas vaino a cultivar tamén Solón. O seu dialecto é o xónico e escríbese sempre nel. A temática sexual e satírica, a liberdade de palabra de atmosfera case carnavalesca, eran características do xénero, exactamente o mesmo ambiente en que naceu a comedia, tan próxima en moitos aspectos, ao iambo.
A Elexía e o iambo presentan semellanzas; ambos nos son coñecidos desde o século -VII e, ás veces, son cultivados polos mesmos autores, como Arquíloco ou Solón. Logo continúan escribíndose e recitándose até o fin da Antigüidade. Outro elemento común é que ambos eran acompañados pola frauta; mentres o poeta ou intérprete cantaba, alguén tocaba o aulos ou frauta dobre, un instrumento fundamentalmente popular fronte ao máis aristocrático da lira. O iambo era orixinariamente cantado, pero a súa música reduciuse despois a un simple acompañamento que servía de apoio á recitación. Esta é unha diferenza notábel respecto da épica e a poesía mélica, acompañadas por instrumentos de cordas (liras manuais) tocados, en principio, polo propio cantor. Doutra banda, que a lira fose considerada como instrumento aristocrático por excelencia fronte ao carácter ruidoso e máis popular da frauta implica xa o carácter da poesía iámbica.
Iambógrafos gregos
Os poetas iámbicos arcaicos teñen numerosos trazos comúns, de forma e contido, que permiten falar de homoxeneidade xenérica. O uso dos mesmos metros (incluíndo variantes como o coliambo ou iambo coxo) e a presenza da invectiva ou, polo menos, da censura (aínda que revista tamén particularidades) en todos eles sustenta esa homoxeneidade. Desde logo é necesaria moita prudencia na valoración comparativa de poetas cuxa obra se conservou en forma tan fragmentaria e sometida a vicisitudes moi diversas. Unha lista dos principais poetas iambógrafos gregos ha de incluír a Arquíloco, Semónides de Amorgos, Hiponacte e Ananio.
Fermín Martínez Cobo
Fermín Martínez Cobo, nado en Santa María de Cayón (Cantabria) o 7 de xullo de 1936, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Na tempada 1961–62 debutou en Primeira División co Real Oviedo, participando en 9 partidos.
Na tempada 1962–63 formou parte do equipo do Real Madrid CF, conquerindo o título de Liga desa campaña. Fermín era o terceiro porteiro, despois de José Vicente Train e José Araquistain Arrieta. Non participou en ningún partido.
Na tempada 1963–64 fichou polo Pontevedra CF, recentemente ascendido, participando en 13 partidos (un menos que Javier Gato), comezando sendo o porteiro titular nas primeiras xornadas. Esa campaña o club galego descendeu a Segunda División.
Provincia de Nan
Nan é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Nan.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da provincia cos distritos A provincia subdivídese en 15 distrtos (amphoe), os cales se debullan logo en 99 comunas (tambon) e 848 poboados (muban).
Hamura
O concello de Hamura limita cos concellos de Ōme, de Akiruno, de Fussa e de Mizuho.
Republic
Republic é o sexto álbum de estudio da banda inglesa New Order, editado o 3 de maio de 1993 a través do selo London Records. Foi o seu primeiro traballo publicado despois da desaparición de Factory Records.
O álbum acadou o número 1 no Reino Unido, sendo o último traballo da banda en acadar esa posición. O disco recibiu unha nomeación ao Mercury Music Prize. Seu principal sinxelo, "Regret", é tamén o último en acadar o top 5 no seu país.
A banda entrou en hiato despois nun concerto no Reading Festival promocionando o disco en agosto de 1993. É sabido que ao vocalista Bernard Sumner non lle gusta viaxar a Norteamérica, e os reportaxes de prensa suxiren que a presión da parte da xira que se ía a realizar nesa parte do planeta contribuíu á separación temporal da banda, que volvería a reunirse en 1998.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Gillian Gilbert, Peter Hook, Stephen Morris, Bernard Sumner e Stephen Hague.
Jusuf Habibie
Bacharuddin Jusuf Habibie, coñecido como B.J. Habibie, nado o 25 de xuño de 1936 en Pare-Pare (Sulawesi do Sur) e finado en 2019, foi un enxeñeiro, militar e político, presidente de Indonesia entre 1998 e 1999.
Traxectoria
Graduado como Enxeñeiro Aeronáutico na Universidade de Aquisgrán, Alemaña, en 1960; recibiu título de doutoramento en 1965. En 1974 o Presidente Suharto convéncelle de regresar a Indonesia e noméao asesor tecnolóxico da presidencia. En 1978 foi designado Ministro de Tecnoloxía e Investigación, cargo que exerceu durante 20 anos e que o converteu nun dos máis influentes membros do réxime de Suharto.
En marzo de 1998 foi elixido Vicepresidente polo Parlamento, e apenas dous meses despois, tras a renuncia de Suharto converteuse en Presidente, mantendo a mesma liña do réxime. A principios de 1999 emprendeu unha forte reforma política, promovendo o pluralismo e a descentralización do país. Convocado un novo parlamento en outubro de 1999, Habibie perdeu a posibilidade de continuar o seu mandato ante o líder islamita Abdurrahman Wahid.
Candás, Candás, Rairiz de Veiga
Candás é un lugar da parroquia de Candás, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE en 2008 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres), menos cós que tiña en 2007.
Gran Premio de Italia de 1962
Resultadodo Gran Premio de Italia de Fórmula 1 de 1962 celebrado en Monza o 16 de setembro de 1962.
Auðumbla
Na mitoloxía escandinava Auðumbla (tamén Audhumbla, Auðhumbla ou Audumbla) é a vaca primixenia. A diferenza doutros nomes escandinavos, o nome Audhumla non está descifrado, e as fontes tampouco proporcionan datos sobre a súa orixe, pero asúmese que iniciou a súa existencia durante os inicios do tempo por medio do xeo derretido de Niflheim en Ginnungagap, do mesmo xeito que Ymir. Viviu do xeo do Niflheim, lambendo anacos de sal e lazada mentres o xeo derretíase ao contacto co aire quente de Muspelheim. O xigante de xeo Ymir viviu do leite de Audhumla.
Ao lamber o xeo, revelouse a forma dun home baixo o mesmo, ao que finalmente liberou. Este foi o deus Buri que despois enxendrou a Bor, pai de Odín, Vili e Ve.
Nosa Terra
Nosa Terra ou Nosa Terra 21 é un grupo empresarial navieiro galego, con sede en Vigo, presidida por Xosé Silveira.
Fundado en 1974 co nome da empresa Remolcanosa, a firma conta cunha vintena de buques mercantes e unha trintena de remolcadores, que constitúen a maior empresa do sector en España e que controla a cuarta parte da tonelaxe total dos buques cargueiros do estado. O grupo está composto fundamentalmente polos remolcadores de Remolcanosa, e polos máis de vinte cargueiros da Empresa Naviera Elcano, antigos cargueiros de titularidade pública, que lle foron adquiridos polo empresario Xosé Silveira en 1997 á SEPI. Tamén pertence ao grupo a empresa Naviera Ría de Arosa, que opera no tráfico interior dos portos de Vilagarcía, Ribeira ou A Pobra do Caramiñal. Este conxunto de buques dedícase ao transporte de petróleo, derivados a granel e gas licuado.
Ademais, o grupo, que emprega a 4.500 traballadores en todo o planeta, ten empresas satélite no Brasil e na Arxentina.
Fontefría, Candás, Rairiz de Veiga
Fontefría (do latín fontem frigidam 'fonte de auga fría'; hidrotopónimo) é un lugar da parroquia de Candás, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 6 habitantes deles 2 homes e 4 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Consello Consultivo de Galicia
O Consello Consultivo de Galicia, creado pola Lei 9/1995, do 10 de novembro, e regulado na actualidade pola Lei 3/2014, do 24 de abril, é o supremo órgano consultivo de Galicia, e actúa de xeito independente. Ten a súa sede no pazo de Amarante na rúa da Algalia de Abaixo en Santiago de Compostela.
Funcións
O Consello Consultivo de Galicia emite ditame en cantos asuntos, relativos ás materias sexan sometidos á súa consulta pola Presidencia da Xunta de Galicia, o Consello da Xunta ou calquera das persoas que forman parte del, as administracións do sector público autonómico, as entidades locais e as universidades públicas de Galicia.
No desempeño da súa función ditaminadora exerce o control previo do rigor técnico xurídico das actuacións do órgano consultante, velando do ordenamento xurídico, sen estenderse en valoracións de oportunidade ou conveniencia, agás que así o solicite expresamente o órgano consultante. A consulta ao Consello Consultivo de Galicia é preceptiva en determinados casos, porén os seus ditames non serán vinculantes. Por outra banda, o Consello da Xunta poderá encomendar ao Consello Consultivo a redacción de anteproxectos lexislativos e a elaboración de propostas lexislativas ou de reforma estatutaria. A súa realización deberá axustarse estritamente ao ámbito delimitado polos criterios expresados polo Consello da Xunta. Poderá tamén a Presidencia da Xunta de Galicia solicitar do Consello Consultivo a emisión de informes sobre calquera cuestión concreta cando sexan de transcendencia para a Comunidade Autónoma de Galicia. Así mesmo, os alcaldes e presidentes de deputacións provinciais poden solicitar do Consello Consultivo a emisión de informes sobre cuestións concretas de especial transcendencia.
Composición
Existen dúas categorías de conselleiros os electivos e os natos, teñen carácter nato os expresidentes da Xunta de Galicia.
O seu actual presidente é José Luis Costa Pillado
Dende o 2017 non hai membros natos no consello. Previamente serviran coma tales os expresidentes Xerardo Fernández Albor (2007-2017), Emilio Pérez Touriño (2010-2016) e Fernando González Laxe (2008-2009 e 2012-2017)
Galo das rochas
miniatura|Un galo das rochas. O galo das rochas ou tunqui (en quechua tunki) é a ave nacional do Perú. O seu nome científico é Rupicola peruviana ("ave das rochas peruanas").
A súa plumaxe é considerada unha das máis exóticas de todo o mundo e mora nos bosques da selva alta do Perú e Bolivia.
Esteban Navarro
Esteban Navarro Soriano, nado en Moratalla (Murcia) en 1965, é un escritor español de novela negra e novela policíaca. Considerado por Random House como un dos grandes nomes da novela negra española. Foi axente de policía desde o ano 1994 até o 2018.
Traxectoria
Navarro impartiu clases de literatura na Escola Canaria de Creación Literaria desde o ano 2011 até o 2013. Fundou e organizou o Concurso literario policía e cultura (España). Colabora na organización do Festival Aragón Negro nas actividades convocadas na cidade de Huesca. Amazon recoñeceuno como un dos autores pioneiros do libro electrónico e considerado o creador do termo Xeración Kindle. En xaneiro do ano 2013, a súa novela La noche de los peones, quedou entre o seis finalistas elixidos que optaban ao Premio Nadal. Ese mesmo ano foi distinguido pola Xefatura Superior de Aragón por prestixiar o Corpo Nacional de Policía.
José Bermúdez Montero
José Bermúdez Montero, finado en Huelva o 4 de abril de 1900, foi un avogado, funcionario e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Alejando Bermúdez. Oficial da Administración de Facenda destinado en Lugo dende 1893, trasladouse a Pontevedra en 1894. Foi redactor de Gaceta de Galicia e La Revista Popular, colaborou en Café con Gotas e dirixiu en Pontevedra Café con Tostada. En 1897 trasladouse a Huelva, onde dirixiu o semanario Sancho Panza, órgano do Partido Conservador, e o periódico La Opinión. Utilizou o pseudónimo Jo Ber y Mon.
Vida persoal
Casou en Vedra con Teresa Seijas en 1892.
Fran P. Lorenzo
Francisco Pérez Lorenzo, nado en Vigo en 1973, é un xornalista e novelista galego, máis coñecido como Fran P. Lorenzo.
Traxectoria
É licenciado en xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela dende 1995. Traballou entre outras cabeceiras en Galicia Hoxe e O Correo Galego. Así mesmo, foi un dos fundadores do xornal dixital Dioivo. Mantén o blog Un país en lata. Dende setembro de 2016 traballa no equipo de prensa de Unidos Podemos no Congreso dos Deputados do Estado español.
En 2014 gañou o Premio Blanco Amor coa novela Cabalos e lobos.
Provincia de Narathiwat
Narathiwat é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Narathiwat.
Gran Premio de Portugal de 1991
O Gran Premio de Portugal de 1991 foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 22 de setembro de 1991 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 20º Gran Premio de Portugal e o oitavo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Foi gañada polo piloto de Williams Riccardo Patrese despois de comezar na pole position. Ayrton Senna terminou en segundo lugar para o equipo McLaren co piloto de Ferrari Jean Alesi en terceiro lugar.
Provincia de Narathiwat
Distritos
esquerda|150px|Mapa da provincia cos distritos Narathiwat subdivídese en 13 ditritos (amphoe), os cales se debullan logo en 77 comunas (tambon) e 551 poboados (muban).
Gran Premio de Portugal de 1991
Informe
O único cambio na aliñación de pilotos foi que Johnny Herbert regresou a Lotus e logrou clasificarse, algo que Michael Bartels non lograra nas súas tres saídas no equipo. A asollada Estoril era un lugar popular entre os pilotos e a cualificación viu un cambio de roles cos segundos pilotos dos mellores equipos superando aos contendentes do campionato con Riccardo Patrese na pole xunto a Gerhard Berger, con Ayrton Senna e Nigel Mansell terceiros e cuartos respectivamente. O top ten foi completado por Alain Prost, Jean Alesi, Maurício Gugelmin, Pierluigi Martini, Ivan Capelli, e Michael Schumacher, o equipo Benetton estaba un pouco fóra do seu ritmo habitual.
O domingo pola mañá, o Ferrari de Prost tivo unha explosión bastante espectacular no quecemento, e o francés tivo que comezar a carreira no auto de reposto. O inicio foi moi axitado: Patrese escapouse e Mansell cortou agresivamente diante de Senna. Sen impresionarse, intentou volver pasar a Mansell ao entrar na primeira curva, pero Nigel mantivo a súa liña e logo procedeu a pasar a Berger para tomar o segundo lugar na segunda curva. Logo da 1ª volta, a orde era Patrese, Mansell, Berger, Senna e Alesi. Mansell pareceu contentarse con seguir a Patrese ata a volta 18 cando pasou ao seu compañeiro de equipo na recta principal e procedeu a afastarse. As cousas víanse ben para Williams ata que Mansell entrou para a súa parada na volta 29 e as cousas saíron terriblemente mal. Os homes do pneumático traseiro dereito confundíronse e un mecánico levantou a súa man cando o outro non conseguira encaixar a roda perfectamente. Mansell foise polo pitlane pero o seu pneumático non quería cumprir, perdeu o pneumático e o frustrado inglés quedou varado no medio do pit lane con tres rodas. O equipo correu pola pista e puxo unha cuarta roda no auto, rompendo moitas regras no proceso.
Mansell saíu no posto 17 e comezou un furioso ataque pola pista. Estaba no sexto posto cando inevitablemente mostráronlle a bandeira negra na volta 51, con esta descualificación, as súas esperanzas de campionato colgaron dun fío. Todo o incidente deixou a Patrese comodamente á cabeza diante de Berger e Senna, e Senna quedou en segundo lugar cando o motor de Berger explotou na volta 37, foi seguido polo Ferrari de Prost, que tamén decidiu que tiña suficiente. Na volta 40 a orde era Patrese, Senna, Alesi, Martini e Capelli, e os últimos tres participaban nunha emocionante batalla polo terceiro posto. Alesi non cometeu erros malia estar baixo a presión do Minardi, polo que a orde mantívose sen cambios ata as últimas voltas, cando o Capelli, no quinto lugar sufriu un problema no alerón dianteiro e terminou nas barreiras. Patrese chegou a meta para a súa segunda vitoria da tempada e a quinta da súa carreira. Senna foi segundo e apertou deu un gran paso para lograr o seu terceiro título de pilotos. Alesi, Martini, Piquet e Schumacher completaron os seis primeiros. Con tres carreiras por diante, Senna lideraba diante de Mansell por 24 puntos.
Midgard
350px|dereita|miniatura|As runas a:miþkarþi do [[antigo nórdico à Miðgarði significa "en Midgard" - "na Terra Media", na Pedra de Fyrby (Sö 56) en Södermanland, Suecia.]] Na mitoloxía nórdica Midgard foi unha das construcións efectuadas polos deuses (Odín e os seus irmáns: Vili e Ve) trala guerra contra os xigantes do xeo.
Lenda
Trala batalla, Odín e os seus irmáns tomaron o cadáver do xigante Ymir e levárono ao grande abismo para comezaren a creación dun mundo habitable. Así, coa súa pel crearon a terra, co seu sangue e suor os océanos, cos seus osos as rochas e as montañas, co seu vello a vexetación, cos seus dentes os acantilados, onde tamén colocaron as cellas do xigante para faceren de fronteira co mar. Para concluíren a obra os deuses pensaron pechar este mundo coa bóveda cranial do derrotado encargando a catro ananos a súa subxección. Estes chamábanse Nordri, Sudri, Austri e Westri, e simbolizaban os catro puntos cardinais. Ao colocaren a bóveda do ceo co cranio do vencido, os seus miolos espalláronse polo ar dando lugar ás nubes.
Porén, aínda este novo territorio estaba escuro, así que os deuses decidiron ir a Muspells para roubaren as faíscas da espada de Surtr. Coas dúas máis grandes crearon o Sol e a Lúa, e co resto as estrelas. O Sol e a Lúa foron colocadas sobre dous carros que xirarían sen pararen sobre Midgard, alternándose no firmamento para crearen o día e a noite. Para manteren vivo o xiro perpetuo das carrozas fixeron que os lobos Skoll e Hati as perseguisen, tratando de alcanzalas sen conseguilo, salvo en ocasións excepcionais, cando se producen as eclipses. Os dous lobos simbolizaban a "repulsión" e o "odio" respectivamente. A carroza do sol era tirada polo branco corcel Skin, que co seu trotar producía a brillante luz do día, mentres que a outra carruaxe era tirada por Hrim, cabalo negro que ao seu paso producía o orballo e máis o carazo.
Unha vez que os deuses contemplaron a súa obra, tan só engadiron as estacións de inverno e verán e pensaron que estaba lista para recibir os primeiros humanos.
Tamén é coñecida co nome de Xardín Central e é a terra onde habitan os humanos.
Venezuela nos Xogos Olímpicos
Venezuela participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. Venezuela tamén participa nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1998. Os deportistas venezolanos gañaron un total de dezanove medallas, sendo boxeo o deporte que máis medallas lles reportou.
O Comité Olímpico Venezolano foi creado en 1935.
Esteatopixia
A esteatopixia é un alto grao de acumulación de graxa nas nádegas e arredor delas, que é característica dalgunhas razas humanas. A graxa pode estenderse tamén ás coxas, ata os xeonllos, se ben a parte principal estará sempre nas nádegas.
miniatura|esquerda|Muller e home de [[khoikhoi nun debuxo de 1900]]
A esteatopixia é unha das características xenéticas dos khoisan, unha raza negra do sur de África, pero tamén dos pigmeos do centro do continente. Afecta particularmente as mulleres, se ben tamén, aínda que en menor medida, se ten observado nos homes. Ademais, de forma xeral en calquera das razas humanas, as mulleres teñen maior propensión á acumulación de graxa nas nádegas.
Entre os khoisan, a esteatopixia enténdese como un sinal de beleza, que comeza na infancia pero que se desenvolve sobre todo a raíz do primeiro embarazo. Adoita ir acompañada do denominado frontal hotentote, é dicir, duns labios vaxinais estremadamente longos, que se poden estender uns catro centímetros por fóra da vulva.
Historicamente, semella que a esteatopixia foi nun tempo unha característica dun amplo grupo de poboacións humanas que se estendían dende o golfo de Adén ata o Cabo de Boa Esperanza, das que os khoisan e os pigmeos son os últimos sobreviventes. Ademais destes dous pobos, tamén pode aparecer entre os básteres e entre as mulleres dos negritos das Andamán
Pero os restos atopados das primeiras poboacións humanas poderían indicar que a esteatopixía era unha característica moito máis común e que estaba amplamente distribuída. Así, algunhas figuras de marfil atopadas en covas do sur de Francia presentan un gran desenvolvemento das coxas e tamén unha peculiar prolongación dos labios vulvares. Porén o tipo común de venus, é dicir, das esculturiñas con forma de muller que se teñen interpretado como invocacións á maternidade, presentan grandes nádegas, pero en ángulos maiores cós habituais das nádegas con esteatopixoa (120º, mentres que non se considera esteatopixia con ángulos maiores de 90º entre o cu e o lombo).
As vantaxes de adaptación da esteatopixia son dispoñer dunha maior superficie para radiar calor, co que é máis sinxelo manter a homeostase conforme o principio de Allen. Ademais, as acumulacións de graxas son moi importantes para poder manter unha vida reprodutiva constante en todos os meses, mesmo en zonas, como é o caso, onde a estación seca pode facer minguar drasticamente a posibilidade de inxirir alimentos.
Rodinso, Bolaño, Castroverde
Rodinso é un lugar da parroquia de Bolaño no concello de Castroverde, aínda que a súa igrexa correspondente é a de Santa María de Vilabade. No ano 2012 tiña 5 habitantes (3 mulleres e 2 homes).
Por Rodinso discorre a ruta dos muíños, e na aldea está o muíño de Lamela.
Club de Remo Cabo da Cruz
O Club de Remo Cabo da Cruz é un club de remo do lugar de Cabo de Cruz, na parroquia de Castro, no concello coruñés de Boiro. Actualmente no ano 2023, o equipo masculino A compite na Liga ACT Euskolabel, o equipo feminino compite na Liga ACT Euskotren, e o seu equipo masculino B compite na Liga LGT-A. A súa traiñeira recibe o nome de Cabo de Cruz.
Historia
miniatura|Cabo na [[Bandeira da Concha 2016.]] O club fundóuse o 9 de setembro de 1979, iniciándose nese mesmo ano a construción da que sería a súa sede social. Na tempada 1979-80 o club iniciouse na competición, sendo durante dez anos o referente do remo galego tanto na Galiza como no Estado español, a través dos Campionatos de España nos que participa.
Durante os seus primeiros anos de vida a traiñeira é a embarcación por excelencia á que o club dedica tódolos seus esforzos. O club asiste ao nacemento de moitas das actuais probas do calendario oficial de remo, tales como: a bandeira Conde de Fenosa, a bandeira Deputación da Coruña, a Bandeira de El Corte Inglés, a bandeira Xunta de Galiza ou a Bandeira Teresa Herrera, nalgunha das cales consegue inscribir o seu nome entre os gañadores.
DIIV
DIIV é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Brooklyn e formada no ano 2011. O grupo está composto por Zachary Cole Smith (voces, guitarra), Andrew Bailey (guitarra), Devin Ruben Perez (baixo), Colin Caulfield (teclados, guitarra) e Ben Newman (batería).
Inicialmente chamada Dive, a banda comezou como un proxecto en solitario de Smith. Tras publicar tres sinxelos, "Sometime", "Human" e "Geist", a través do selo Captured Tracks, DIIV editou o seu álbum de estrea, Oshin, o 26 de xuño de 2012.
Club de Remo Cabo da Cruz
Historia
A finais de 1993 produciuse un troco na directiva da entidade, logo de que a directiva dimitira e de que os remeiros de maior antigüidade se puxeran á fronte do club, facendo por primeira vez na historia do Cabo da Cruz un prantexamento serio do fomento da canteira coa creación da Escola Municipal de Remo logo da sinatura dun convenio co concello de Boiro. Preparouse un proxecto de mellora e acondicionamento das instalacións, programouse unha renovación das embarcacións para adaptarse ás necesidades da competición e traballouse para diversificar as actividades do club coa intención de ofertar aos rapaces outro tipo de actividades complementarias ao remo.
DIIV
En febreiro de 2016 o grupo lanzou o seu segundo disco, Is the Is Are, despois dun logo e problemático período de xestación.
Club de Remo Cabo da Cruz
Historia
O 2003 pasou á historia do CR Cabo da Cruz e á historia do remo de banco fixo ao constituírse a Liga ACT, da cal o club formou parte dende a súa creación ata a tempada 2008, tempada trala cal o club viuse obrigado a descender á Liga Noroeste de Traiñeiras por motivos económicos ao non poder pagar os desprazamentos, impedindo a súa continuidade na máxima competición que se gañara ao longo de toda a tempada e ao longo de tódalas tempadas nas que competiu na mesma.