cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Electroforese en xel de proteínas
Electroforese en xel de proteínas en gradiente de SDS
A medida que se aplica a voltaxe, os anións (e moléculas da mostra cargadas negativamente) migran cara ao eléctrodo positivo (ánodo) na cámara inferior, o ión en cabeza é o Cl− (alta mobilidade e alta concentración); o glicinato é o ión de cola (baixa mobilidade e baixa concentración). As partículas SDS-proteína non migran libremente no límite entre o Cl− do tampón do xel e a Gly− do tampón do cátodo. Friedrich Kohlrausch atopou que a lei de Ohm tamén se aplicaba a electrólitos disoltos. A causa da caída de voltaxe entre os tampóns Cl− e glicina, as proteínas son comprimidas (amontoadas) en capas delgadas dun micrómetro. A fronteira móvese a través dun gradiente de poros e a proteína amontoada dispérsase gradualmente debido a un incremento da resistencia friccional da matriz do xel. O amontoamento e desamontoamento ocorre continuamente no xel de gradiente, para cada proteína nunha posición diferente. Para un completo desamontoamento das proteínas a concentración do xel de poliacrilamida debe exceder o 16% T. O sistema de dous xeles de "Laemmli" é un xel de gradiente simple. A descontinidade de pH dos tampóns non é significativa para a calidade da separación, e non é necesario un "xel de amontoamento" cun pH diferente.
Visualización
A tinguidura para proteínas máis usada é o azul brillante Coomassie. É unha tinguidura aniónica, que se une non especificamente a proteínas. As proteínas do xel son fixadas con ácido acético e simultaneamete tinguidas. O exceso de tinguidura incorpórase ao xel e pode ser retirado facendo unha destinguidura lavando coa mesma solución pero sen a tinguidura. As proteínas detéctanse como bandas azuis sobre un fondo claro.
Cando cómpre utilizar un método de tinguidura máis sensible que o Coomassie utilízase normalmente unha tinguidura de prata. A tinguidura de prata é un procedemento sensible para detectar cantidades traza de proteína nos xeles, pero pode tamén servir para visualizar ácidos nucleicos ou polisacáridos.
No mercado existen métodos de visualización que non usan unha tinguidura como o Coomassie ou a prata. Por exemplo Bio-Rad Laboratories vende xeles ”sen tinguidura” para a SDS-PAGE.
Igual que na electroforese en xel de ácidos nucleicos, úsase normalmente unha tinguidura de rastreo. As tinguiduras aniónicas dunha mobilidade electroforética coñecida inclúense normalmente no tampón da mostra. Unha tinguidura de rastreo común é o azul de bromofenol. Esta tinguidura está coloreada a pH de álcali ou neutro e é unha molécula pequena cargada negativamente que se move cara ao ánodo. Como é unha molécula moi móbil, móvese por diante da maioría das proteínas.
Aplicacións médicas
miniatura|Representación esquemática dun xel de electroforese de proteínas. miniatura|Electroforese de proteínas séricas que mostra unha paraproteína (pico na zona gamma) nun paciente con [[mieloma múltiple.]]
En medicina, a electroforese de proteínas é un método utilizado para analizar proteínas principalmente do soro sanguíneo. Antes do uso xeneralizado da electroforese en xel, a electroforese de proteínas realizábase por medio de electroforese de fluxo libre (en papel) ou por inmunoelectroforese.
Tradicionalmente, considérase que hai dúas clases de proteínas sanguíneas: albuminas séricas e globulinas. Xeralmente aparecen en igual proporción, pero as albuminas son moléculas moito máis pequenas e lixeiras, cargadas negativamente, polo que se acumulan albuminas nos xeles electroforéticos. Unha pequena banda situada antes da albumina representa a transtiretina (tamén chamada prealbumina). Algúns medicamentos ou compostos químicos corporais poden orixinar as súas propias bandas, pero xeralmente son pequenas. Obsérvanse bandas anormais (picos) na gammopatía monoclonal de importancia indeterminada e no mieloma múltiple, e son útiles para a diagnose destas condicións.
As globulinas clasificadas polo seu padrón de bandas (cos seus principais representantes):
Os procedementos médicos actuais normais inclúen a determinación de numerosas proteínas do plasma sanguíneo como hormonas e encimas, algúns deles tamén determinados por electroforese. Porén, a electroforese en xel é principalmente unha ferramenta de investigación, incluso cando o obxectivo a estudar son as proteínas sanguíneas.
Tú no eres especial
Tú no eres especial é unha serie de televisión española de comedia e fantasía creada por Estíbaliz Burgaleta para Netflix. Protagonizada por Dèlia Brufau e producida por Oria Films, estreouse na plataforma o 2 de setembro de 2022.
Produción
O 21 de decembro de 2020 Netflix anunciou que estaba a preparar unha nova serie española de comedia adolescente, Tú no eres especial. A serie foi creada por Estíbaliz Burgaleta, coñecida polo seu traballo como coordinadora de guion en Skam España, e producida por Oria Films. A rodaxe da serie, que comezou en xullo de 2021, desenvolveuse integramente en Navarra, particularmente nas vilas de Lekunberri e Leitza, así como nos seus arredores.
O 26 de xullo de 2022, Netflix anunciou que Tú no eres especial se estrearía na plataforma o 2 de setembro de 2022.
Robledo de Son, Son, Navia de Suarna
Robledo de Son é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Laghouat
Laghouat (en الأغواط; en lingua bérber: ⵍⴰⵖⵡⴰⵟ) é a capital da provincia (vilaia) homónima, en Alxeria, situada nas montañas do Atlas a 400 km ao sur de Alxer, nun oasis no bordo norte do deserto do Sáhara.
Historia
A cidade foi fundada no século XI. O territorio entregou vasalaxe a Marrocos no século XVII e foi ocupado polos turcos en 1786. Foi ocupada polos franceses en 1852. É unha provincia de Alxeria dende 1974.
En 2005, a poboación era de 126.291 habitantes. É un importante centro administrativo e militar. O seu mercado é coñecido polo seu traballo téxtil, tapicería e alfombras. A cidade ten unha estación meteorolóxica. Hai encoros e preto, en Hassi R'Mel, atópase a maior reserva de gas natural de África.
Alcumes
O conxunto da cidade e da rexión foron nomeados por varios títulos, entre eles: a capital da estepa, portal do Sáhara ou a cidade das catro estacións.
Poboación
miniatura|esquerda|250px|Laghouat no Sáhara (1879). Os residentes na provincia de Laghouat, Laghouat, que rodea o val Mazi, remontan a súa orixe ata árabes e os bérberes. Laghouat estivo suxeita a Marrocos ás veces e, noutras, ao Imperio otomán ata que Francia se fixo cargo dela no 1852 e a súa unidade entón | recuperado por Alxeria ano 1962. Os seus residentes traballan no comercio e na agricultura.
Entre os monumentos máis importantes da cidade de Laghouat están a antiga mesquita, a fortaleza Sidi El Hajj Issa, o seu santuario, a cidade vella e as palmeiras, e houbo un tempo do colonialismo francés catedral e sede da episcopal  deserto. Esta cidade conta con máis de cen mil cidadáns, cunha poboación de 170.693 persoas, segundo estimacións 2012. E esta táboa mostra os resultados das estatísticas da cidade de Laghouat durante a era independente de Alxeria:
Localización astronómica
miniatura|dereita|Britannica Figura da Terra. Segundo a Enciclopedia Británica, a cidade de Laghouat é a primeira cidade que se coordina astronómicamente segundo a Greenwich Line. De feito, cando se creou a Liña Greenwich, Laghouat xunto Londres foron os dous puntos nos que se basearon.
Barbara Askins
Barbara S. Askins, (apelido de nacemento Scott), nada en Belfast (Tennessee) en 1939, é unha química estadounidense. É coñecida por inventar un método para mellorar negativos fotográficos subexpuestos. Este método foi utilizado pola NASA e a industria médica, e valeulle o título de National Inventor of the Year en 1978.
Traxectoria
Barbara Askins foi mestra, pero regresou aos estudos para desenvolver unha carreira científica logo de ter un fillo e unha filla. Obtivo un título de Bachelor of Science e unha Mestría na Universidade de Alabama en Huntsville.
Carreira como investigadora
Askins é unha química que traballou para o Centro Marshall de voos espaciais da NASA, e é coñecida por inventar un proceso no que "imaxes nunha emulsión fotográfica revelada poden facerse significativamente máis intensas sometendo a imaxe a radioactividade e expondo unha segunda emulsión a esta radiación ." A impresión resultante, coñecida como autoradiofotografía, reproduce a imaxe cun incremento significativo en densidade e contraste. O seu innovador método mellora emulsións subexpostas e incrementa os límites da detección fotográfica. En resumo, fai visible o invisible en fotografías que doutra maneira serían inútiles. Isto é moi útil para numerosas aplicacións, incluíndo a interpretación de información en imaxes subexpostas do espazo exterior, como as que tentan resaltar a xeoloxía de corpos celestes no noso sistema solar.
O invento de Askins tamén implicou avances significativos no campo da tecnoloxía médica. En particular, o método de Askins promoveu melloras no revelado de imaxes obtidas por raios X. Imaxes médicas que estaban un 96% subexpostas tornáronse lexibles, isto significou que os doutores puideron baixar dramaticamente o nivel de exposición a raios X ao que sometían aos seus pacientes. Este proceso tamén foi utilizado máis tarde na restauración de fotografías antigas. Askins patentou o seu invento en (Número de patente nos Estados Unidos 4,101,780), e a NASA empregouno cumpridamente en investigación e desenvolvemento.
Premios e recoñecementos
En 1978, a Asociación para o Avance dos Inventos e Innovacións nomeou a Askins a Inventora Nacional do Ano. Foi a primeira muller en obter esta distinción de forma individual.
Askins é membro da American Chemical Society, de Sigma Xi, da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia e da World Future Society.
A Balsa, A Ribeira, Navia de Suarna
A Balsa é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
A Ribeira, A Ribeira, Navia de Suarna
A Ribeira é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Mytilaster minimus
Mytilaster minimus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1795.
Nathalie Poza
Nathalie Poza Maupain, nada en Madrid o 7 de marzo de 1972, é unha actriz española.
Traxectoria
miniatura|Nathalie Poza nos [[XXXIII edición dos Premios Goya|Premios Goya 2019]] Poza naceu en Madrid, filla de nai francesa e pai español. Estudou en St. Anne's School, un colexio británico de Madrid, e desde pequena aprendeu a tocar o piano e practicou ballet.
A súa carreira estivo moi ligada ao teatro como compoñente do grupo Animalario, co que participou en diversas montaxes xuunto con actores como Andrés Lima, Javier Gutiérrez Álvarez, Guillermo Toledo, Alberto San Juan ou a súa exparella Gonzalo de Castro.
Na televisión colaborou con papeis secundarios en multitude de series desde mediados da década de 1990, incluíndo participacións en Hermanas, Éste es mi barrio, Más que amigos, Periodistas, Señor alcalde, El comisario e Hospital Central. Tivo o seu primeiro papel fixo en 2001, o de Nerea en Policías, en el corazón de la calle e posteriormente en Un lugar en el mundo (2003) e Maneras de sobrevivir (2005).
Os seus primeiros traballos cinematográficos foron as curtametraxes Abierto (El eco del tiempo) (1997) de Jaime Marques, No sé, no sé (1998) de Aitor Gaizka e Ruth está bien (1999) de Pablo Valiente.
En 2002 rodou o telefilme Entre cien fuegos ás ordes de Iñaki Eizmendi e ese mesmo ano estreou El otro lado de la cama, de Emilio Martínez-Lázaro, un dos filmes de máis éxito do cinema español nese tempo. En 2003 Maria Ripoll dirixiuna en Utopía. Participou tamén en Días de fútbol de David Serrano de la Peña e La flaqueza del bolchevique, de Manuel Martín Cuenca. Con estes dous últimos directores rodou posteriormente Malas temporadas (2005) e Días de cine (2007).
En 2013 estreou o filme Todas las mujeres, dirixido por Mariano Barroso e en 2015 uniuse á serie Carlos, Rey Emperador onde deu vida a Xermana de Foix.
Ribón, Ribón, Navia de Suarna
Ribón é un lugar da parroquia de Ribón no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Santa Mariña, Ribón, Navia de Suarna
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Ribón no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Oscillococcinum
miniatura|250px|Tubo aberto de tabletas de Oscillococcinum Oscillococcinum (ou Oscillo ) é unha preparación homeopática que se vende para aliviar os síntomas da gripe, aínda que non está demostrado que proporcione ningún beneficio máis alá do placebo. É unha preparación bastante popular nalgúns países, especialmente en Francia e Rusia.
Oscillococcinum promociónase segundo o principio homeopático non probado de que "o similar cura o similar" e que unha doenza pode curarse con pequenas cantidades da substancia que causa síntomas similares. A empresa francesa Boiron é o seu único fabricante. Oscillococcinum utilízase en máis de 50 países e leva producíndose desde hai uns 65 anos.
Oscillococcinum foi proposto orixinalmente como remedio polo médico francés Joseph Roy, que se baseou nunha identificación errada que el fixera dunha suposta bacteria oscilante que el nomeou oscillococcus que atopara en vítimas da epidemia de gripe española de 1917–1918. J. Roy dixo que detectara a mesma bacteria tamén en pacientes de cancro e en fígado de pato e propuxo unha preparación homeopática como remedio para a gripe española. Dito microbio que J. Roy dixo que vira non foi nunca observado independentemente por ningún outro investigador. Ademais, sábese perfectamente que a gripe é causada por un virus e non por unha bacteria.
Orixe e historia
Roy seguidamednte afirmou ter observado o microbio no sangue de pacientes que tiñan enfermidades virais como o herpes, varicela e herpes zóster. Pensaba que era o axente causante de enfermidades tan variadas como eccema, reumatismo, tuberculose, sarampelo e cancro. Roy buscou a presenza da bacteria en varios animais ata que creu que a atopara no fígado dun pato branco Pekín (Anas platyrhynchos). Como tamén cría que o detectara en sangue de pacientes de cancro, probou unha terapia similar ás vacinas con eles, pero non tivo éxito.
O microbio nunca foi observado independentemente por ningún outro investigador, e non está claro que foi o que Roy realmente viu, se viu algo. Ademais, a ciencia médica desbotou hai tempo a teoría do "xerme universal" de Roy, e, por exemplo, o reumatismo non está causado por unha bacteria e o sarampelo é causado por un virus moito máis pequeno do que é posible observar cun microscopio óptico como os usados por Roy.
As preparacións modernas que se venden adoitan prepararse a partir do corazón e fígado do pato Cairina moschata (ver a sección Preparación para máis detalles).
En Francia, a venda de todos os produtos fabricados segundo o principio de dilución korsakoviano estivo prohibida ata 1992, coa excepción de Oscillo, grazas a unha medida especial que se adoptou sobre el. En 2000, Oscillococcinum era unha das medicinas que estaba entre as 10 primeiras vendidas en Francia, era publicitada nos medios de comunicación e era prescrita para a gripe e o arrefriado común. En 2008 vendíase en case toda Europa e as vendas deste produto nos Estados Unidos eran de 15 millóns de dólares ao ano.
Preparación
Os ingredientes dun tubo dun gramo de Oscillococcinum son os seguintes:
A dilución 200CK indica que a preparación se fixo realizando unha serie de 200 dilucións en serie do ingrediente de partida, que é un extracto de corazón e fígado de pato. Cada paso de dilución implica realizar unha dilución 1:100, onde a primeira mestura contén un 1% do extracto, a segunda contén o 1% da primeira mestura, e así sucesivamente ata realizar 200 dilucións. O K indica que se prepara polo método korsakoviano (de Semen Korsakov), no cal se mide o 1% da preparación en cada etapa e despois é diluída, baléirase un só recipiente repetidamente, vólvese a encher e sacódese vigorosamente (en terminoloxía homeopática estas sacudidas chámanse sucusión), e asúmese así que o 1% permanece no recipiente cada vez. Coa disolución final imprégnase a pílula de azucre e déixase que se evapore. A dilución 200C é tan extrema que a pílula final non contén nada do material orixinal.
Oscillococcinum considérase xeralmente un produto inofensivo. Cando lle preguntaron a Gina Casey, portavoz da empresa Boiron (a empresa que fabrica oscillococcinum), se un deses produtos feitos de corazón e fígado de pato era seguro, respondeu así: "Por suposto que é seguro. Non contén nada" ("Of course it is safe. There's nothing in it.").
Eficacia
Unha revisión de 2005 dos tratamentos da gripe (vacina, medicina, homeopatía) concluíu que a popularidade do Oscillococcinum en Francia non podía ser sostida por ningunha evidencia da súa eficacia.
Nunha revisión de 2007, a eficacia de remedios non convencionais contra a gripe estacional non puido ser establecida máis alá da dúbida razoable, e as evidencias que se atoparon e examinaron eran escasas e limitadas a estudos con "tamaños de mostra pequenos, baixa calidade metodolóxica ou tamaños de efectos clinicamente irrelevantes", e que os resultados se reforzan usando as estratexias convencionais de tratar a gripe.
Unha revisión Cochrane publicada en decembro de 2015 atopou que debido á pobre calidade dos estudos revisados non había evidencias suficientes para chegar a unha conclusión sobre se Oscillococcinum é útil para tratar a gripe.
Demandas legais e críticas
Presentouse unha demanda colectiva contra Boiron en nome de "todos os residentes de California que mercaron Oscillo en calquera momento durante os pasados catro anos". A demanda acusaba a Boiron de "anunciar falsamente que Oscillo ten a capacidade de curar a gripe porque contén un ingrediente activo que afirma que está probado que elimina os síntomas da gripe en 48 horas". A demanda tamén sinalaba que o ingrediente activo indicado no produto Oscillococcinum (Oscillo) "é en realidade fígado e corazón do pato Carina moschata ... e que non ten ningunha cualidade medicinal coñecida". Chegouse a un acordo, no que Boiron negaba calquera actuación incorrecta, pero estaba de acordo en facer varios cambios na súa comercialización do produto. Estes cambios incluían engadir no seu empaquetado notas como "Estes 'Usos' non foron avaliados pola Administración de Alimentos e Medicinas" (FDA) e "C, K, CK e X son dilucións homeopáticas".
Desde 2011, presentáronse nos Estados Unidos polo menos dúas demandas colectivas en nome dos consumidores que mercaron Oscillococcinum contra Boiron, alegando que Boiron anuncia falsamente que Oscillo ten a capacidade de curar a gripe. Chegouse a unha proposta de acordo en agosto de 2012. Aínda que este acordo foi apelado no Tribunal de Apelacións dos Estados Unidos da sala 9ª (circuit) por un dos demandantes que se opoñia ao acordo, o 24 de febreiro de 2015 a sala 9ª tomou a decisión de ratificar a aprobación do acordo da demanda colectiva.
As ameazas legais de Boiron contra Samuele Riva por escribir críticas contra ela na súa páxina web foron rexeitadas pola empresa que alberga a súa páxina web, e díxose que este fracaso produciu un efecto publicitario contrario contra Boiron (ver efecto Streisand).
Edgar Vicedo
Edgar Vicedo Ayala, nado o 24 de agosto de 1994 en Madrid, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Lenovo Tenerife da Liga ACB. Mide 2,01 metros de altura, e xoga na posición de ala.
Traxectoria profesional
O 2 de decembro de 2021, anunciouse a fichaxe de Vicedo por dous meses polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 18 de xullo de 2022, Vicedo e o Obradoiro acordaron un novo contrato por unha tempada máis.
Marshall Space Flight Center
miniatura|300x300px|Vista aérea da área de probas do Marshall Space Flight Center. O Centro Marshall de voos espaciais (George C. Marshall Space Flight Center, MSFC, en inglés) a sede orixinal da NASA, é un centro para dirixir a propulsión do transbordador espacial, o combustible do tanque externo do transbordador espacial, o adestramento de astronautas e as cargas, o deseño e construción da Estación Espacial Internacional (ISS), ademais do control das computadoras, as redes, e a información. Localizado en Redstone Arsenal en Huntsville, Alabama, o MSFC foi nomeado en honra do xeral George Marshall.
O centro tamén contén o Huntsville Operations Support Center (HOSC) que é unha instalación que apoia os lanzamentos do transbordador, as cargas e as actividades experimentais no Kennedy Space Center en Florida, os lanzamentos cara a ISS e operacións de experimentación. O HOSC ademais monitoriza os lanzamentos de foguetes desde a estación da Forza Aérea de Cabo Cañaveral cando unha carga do Marshall Center vai a bordo.
Neolepton sulcatulum
Neolepton sulcatulum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por John Gwyn Jeffreys en 1859.
As Casas do Río, Son, Navia de Suarna
As Casas do Río é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Arcón, Son, Navia de Suarna
Arcón é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Libre, Son, Navia de Suarna
Libre é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Cerredo, Son, Navia de Suarna
Cerredo é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Espertador
thumb|Espertador analóxico. thumb|Espertador dixital. Un espertador é un dispositivo que se utiliza para espertar mediante un son (que pode ser un ruído, música ou emisora de radio) ou unha luz, a unha hora determinada. Para deter o son, é necesario premer un botón ou apertar unha manivela. Algúns detéñense automaticamente despois dalgúns minutos.
Un reloxo espertador analóxico clásico ten unha manivela adicional que se usa para especificar o horario no cal se debe activar a alarma. Os reloxos espertadores mecánicos tradicionais posúen unha campaíña na parte superior que produce o son, pero os espertadores analóxicos poden facer outros ruídos. Algúns posúen radio, que comeza a funcionar a unha hora especificada. O nome máis específico para este artefacto é radio reloxo.
Un teléfono móbil pode conter unha función de espertador ou incluír unha axenda (que diferencia entre mañás, tardes ou días da semana) con alarma e por tanto funcionar como tal. Nos dous casos denomínanse "teléfono móbil con espertador".
Tāne
Na mitoloxía maorí, Tāne (tamén coñecido como Tāne-mahuta, Tāne-nui-a-Rangi, e moitos outros nomes) é o deus dos bosques e dos paxaros, e o fillo de Ranginui e Papatūānuku, o pai do ceo e a nai da Terra, os cales adoitaban deitarse nun forte abrazo onde os seus moitos fillos vivían na escuridade entre eles (Grey 1956:2).
En Tahití, Tane é o deus da paz e da beleza.
Fenoscandia
miniatura|250px|Fenoscandia Fenoscandia ou Fenoescandinavia son termos xeográficos e xeolóxicos utilizados para describir a península composta polo conxunto da península Escandinava, a península de Kola, Carelia e Finlandia no norte de Europa.
Xeoloxicamente, o termo tamén alude ao escudo Báltico, que comprende Noruega, Suecia, Finlandia e parte de Rusia (óblast de Murmansk, parte da República de Carelia e o norte do óblast de San Petersburgo), que é a porción exposta da antiga placa Báltica.
O termo foi usado por primeira vez polo xeólogo finés Wilhelm Ramsay en 1898. O escudo Báltico ten máis de 3 100 millóns de anos de antigüidade.
Nun sentido cultural, Fenoscandia representa historicamente o estreito contacto entre os pobos e as culturas saami, finesa, sueca e norueguesa. A diferenza da expresión «Países nórdicos», Fenoscandia non inclúe Dinamarca, Islandia, Groenlandia, os países bálticos ou outras zonas de ultramar xeograficamente desconectadas.
A xeografía de Fenoscandia caracterízase por unha gran cantidade de lagos, fiordes e unha cordilleira erosionada que corre paralela ao mar de Noruega. O nome Fenoscandia á unha mestura dos nomes Finlandia e Escandinavia.
As Salgueiras, Son, Navia de Suarna
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Trabado, Son, Navia de Suarna
Trabado é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
A Veiga de Son, Son, Navia de Suarna
Robledo de Son é un lugar da parroquia de Son no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Eleccións lexislativas de Colombia de 2022
As eleccións lexislativas de Colombia de 2022 realizáronse o domingo 13 de marzo de 2022. Nelas elixíronse os membros de ambas as cámaras do Congreso de Colombia.
No Senado da República elixíronse 108 senadores, dos cales 100 son de circunscrición nacional, dúas de circunscrición especial indíxena, cinco que representan ao partido Comúns (tralo acordado no proceso de paz da Habana), e un senador restante quen será o candidato á Presidencia da República que ocupe o segundo lugar das eleccións para elixir presidente.
Na Cámara de Representantes elixísense 188 parlamentarios, dos cales 161 corresponden aos 32 departamentos e ao Distrito Capital, dous pola circunscrición das comunidades afrodescendentes, un pola circunscrición das comunidades indíxenas, un para os raizais de San Andrés e Providencia, e un pola circunscrición internacional. O número de representantes completarase con dezaseis representantes das vítimas do conflito, cinco do partido Comúns, e un último que se outorga á fórmula vicepresidencial que ocupe o segundo lugar nas eleccións presidenciais.
Cámara de Representantes
Este é unha listaxe das candidaturas que se presentaron ao Congreso, xa sexa por medio de partidos políticos con personaría xurídica, ou grupos significativos de cidadáns (G.S.C) que se sumarán ao proceso de recolección de sinaturas. Están organizados de acordo coa súa posición na tarxeta electoral.
Sen personaría
Moitos partidos e movementos políticos que fan parte das coalicións que se presentarán en listas ao Congreso en 2022 non teñen personaría xurídica, é dicir, o Consello Nacional Electoral non os recoñece oficialmente. Este é o caso do Partido del Trabajo de Colombia, Compromiso Ciudadano, En Marcha, ou Solidaridad, entre outros.
Penedo, Vallo, Navia de Suarna
Penedo é un lugar da parroquia de Vallo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Joaquín Fugarolas Marbán
Joaquín Fugarolas Marbán, nado en Lugo o 30 de novembro de 1896 e finado en Cidade de México o 5 de xullo de 1967, foi un gandeiro e político galego.
Traxectoria
Gandeiro, exportador de gando vacún. Membro da Sociedad de Oficios Varios da UGT dende novembro de 1930 e afiliado á Agrupación Socialista de Lugo. Foi elixido concelleiro de Lugo na repetición das eleccións municipais o 31 de maio de 1931. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Lugo de onde puido fuxir embarcando á Habana desde onde se trasladou a Valencia e despois a Barcelona. Prestou servizo no Ministerio de Agricultura e na Subsecretaría de Armamento. Finalizada a guerra exiliouse en Francia cruzando a fronteira por Le Perthus o 9 de febreiro de 1939. Estivo internado no campo de concentración de Saint Cyprien ata o 13 de xullo que embarcó no Mexique no porto de Pauillac (Gironde) rumbo a México, chegando a Veracruz o 27 de xullo. Residiu en Cidade de México onde foi conserxe do Instituto Hispano-Mexicano Ruiz de Alarcón. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1943.
Vida persoal
Casou en Lugo con Mercedes Soilán Carreirá.
Patrimonio da Humanidade nos Estados Federados de Micronesia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade nos Estados Federados de Micronesia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Os Estados Federados de Micronesia ratificaron a convención o 22 de xullo de 2002, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Nan Madol foi o primeiro lugar dos Estados Federados de Micronesia incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 40ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Istambul (Turquía) en 2016. É o único sitio dos Estados Federados de Micronesia declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación cultural.
Vallo, Vallo, Navia de Suarna
Vallo é un lugar da parroquia de Vallo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Maria Caccamo Caltabiano
Maria Caccamo Caltabiano, nada en Giarre, Catania, o 9 de setembro de 1946, é unha numismática italiana especialista na iconografía da moeda da antiga Grecia e da Antiga Roma.
Traxectoria
Maria Caccamo Caltabiano é profesora titular de Numismática Grega e Romana na Universidade de Messina desde 1994, e nesta institución dirixiu o departamento de Estudos Clásicos, entre 1998 e 2004.
Entre os centros de interese máis salientables das súas investigacións está a iconografía da moeda da Antigüidade, sinaladamente na de Sicilia e a Magna Grecia, na republicana e na provincial romana e nas emisións tolemaicas, entre outras. A este respecto, é a fundadora e directora da serie editorial ''Semata e Signa. Studi di Iconografia monetale. ''
Para o estudo da iconografía monetaria, Maria cáccamo encabezou a creación do Lexicon Iconographicum Numismaticae Classicae et Mediae Aetatis (LIN), en colaboración coas universidades de Boloña, Xénova e Milán, e baixo o patrocinio do Consello Internacional de Numismática e a Accademia dei Lincei.
Entre outros proxectos, foi a promotora e a coordinadora do proxecto internacional de Difusión e Investigación da Moeda Antiga da Área Mediterránea (DRACMA), en colaboración co Museo Numismático de Atenas e co Museo Arqueolóxico de Chipre, e apoiado financeiramente pola Comisión Europea.
Caccamo é vicepresidenta do Consello Internacional de Numismática, no seo do cal presidiu o comité organizador do XV Congreso Internacional de Numismática, celebrado en Taormina en 2015. Así mesmo, entre outras entidades é membro da Academia Italiana de Estudos Numismáticos e da Sociedade Numismática Italiana, e forma parte do comité científico do seu órgano de expresión, a ''Rivista Italiana di Numismatica. ''
Vida persoal
Maria Caccamo Caltabiano está casada co profesor universitario de Física Carlo Caccamo —do que tomou o apelido—, con quen tivo tres fillas e un fillo.
Publicacións
Caccamo Caltabiano é autora de máis de 200 artigos e colaboracións en obras conxuntas, e tamén dalgúns traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seguintes:
Vilarín, Vallo, Navia de Suarna
Vilarín é un lugar da parroquia de Vallo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Ridhima Pandey
Ridhima Pandey, nada en 2009, é unha activista da India que fai campaña para a acción contra o cambio climático. Foi comparada con Greta Thunberg.
Biografía
Pandey vive en Uttarakhand, un estado no norte da India. O seu pai, Dinesh Pandey, tamén é un activista climático que traballou en Uttarkhand nesta tarefa durante 16 anos.
A casa de Pandey en Uttarakhand viuse afectada por un clima severo nos últimos dez anos. En 2013, máis de 1000 persoas morreron en inundacións e deslizamentos de terra. Case 100.000 persoas tiveron que ser evacuadas da rexión.
Segundo o Banco Mundial, é probable que o cambio climático aumente a presión sobre a subministración de auga na India.
Acción xudicial contra o Goberno indio
Ós nove anos, Pandey presentou unha demanda contra o goberno da India sobre a base de que non tomaran as medidas necesarias contra o cambio climático que acordaran no Acordo de París. Este caso xudicial foi presentado no Tribunal Verde Nacional (NGT), un tribunal que se estableceu en 2010 que se ocupa unicamente de casos ambientais. Pandey tamén pediu ao Goberno que prepare un plan para reducir as emisións de carbono e un plan nacional para frear o impacto do cambio climático, incluída a redución do uso de combustibles fósiles na India.
Nunha entrevista con The Independent Pandey dixo:"“O meu Goberno non tomou medidas para regular e reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro, que están a provocar condicións climáticas extremas. Isto afectarame tanto a min como ás xeracións futuras. O meu país ten un enorme potencial para reducir o uso de combustibles fósiles e, debido á inacción do goberno, achegueime ao Tribunal Verde Nacional.”"A NGT desestimou a súa petición, afirmando que estaba "cuberta pola avaliación do pacto ambiental".
Queixa ás Nacións Unidas
O 23 de setembro de 2019 Pandey presentou xunto con outros 15 nenos, entre eles Greta Thunberg, Ayakha Melithafa e Alexandria Villaseñor, unha denuncia ante o Comité dos Dereitos do Neno das Nacións Unidas, na que acusaba a Arxentina, Brasil, Alemaña, Francia e Turquía de violar a Convención sobre os Dereitos do Neno ao non abordar adecuadamente a crise climática.
Recoñecementos
Pandey estaba na lista das 100 mulleres da BBC anunciada o 23 de novembro de 2020.
Máis activismo
Pandey pediu unha prohibición completa do plástico, argumentando que a súa produción continua é o resultado da demanda dos consumidores. Tamén pediu ao goberno indio e ás autoridades locais que fagan máis para limpar o río Ganges.
Pandey é citada na súa biografía sobre Nenos vs Cambio Climático afirmando o seu obxectivo:"“ Quero salvar o noso futuro. Quero salvar o futuro de todos os nenos e todas as persoas das xeracións futuras.”"
Patrimonio da Humanidade en Kiribati
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Kiribati, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Kiribati ratificou a convención o 12 de maio de 2000, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Área protexida das Illas Fénix foi o primeiro lugar de Kiribati incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 34ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Brasilia (o Brasil) en 2010. É o único sitio de Kiribati declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación natural.
Vilor, Vallo, Navia de Suarna
Vilor é un lugar da parroquia de Vallo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Vilarpandín, Vilarpandín, Navia de Suarna
Vilarpandín é un lugar da parroquia de Vilarpandín no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Nucifraga multipunctata
miniatura|240px|Nucifraga multipunctata en [[Paquistán]] Nucifraga multipunctata é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das tres integradas no xénero Nucifraga, coñecida popularmente na bibliografía internacional como crebanoces do Himalaia, xa que habita no Himalaia e zonas próximas.
As outras dúas especies do xénero son Nucifraga caryocatactes, distribuída por Eurasia, e Nucifraga columbiana, propia do oeste de América do Norte.
Antigamente considerouse como unha subespecie de Nucifraga caryocatactes (Nucifraga caryocatactes multipunctata).
Sinónimo
Como quedou dito, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Distribución
É unha especie endémica do Himalaia occidental e os seus contrafortes.
Historia taxonómica e características
Nucifraga multipunctata está estreitamente relacionada con Nucifraga caryocatactes, da que só se separou recentemente. Algunhas autoridades aínda tratan estas formas como conespecíficas.
As dúas especies son similares en aparencia, aínda que N. multipunctata distínguese de N. caryocatactes por un aspecto xeral máis abrancazado, xunto cunha coroa amorurada, contrastante, nas ás e na base da cola. Tamén ten manchas brancas na base da cola, que é relativamente máis delgada e máis longa.
É unha especie monotípica.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que esta especie ten unha área de distribución extraordinariamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de "vulnerábel" segundo o criterio do tamaño do rango (extensión de presenza <20 000 km2 ), e a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse aos limiares de vulnerábel. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel segundo este criterio. Por todo isto, a UICN avalía o status desta especie como LC (puco preocupante).
Teolindo Soto Barro
Teolindo Soto Barro, nado nas Grañas do Sor (Mañón) en 1848 e finado en Ortigueira o 13 de setembro de 1906, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz municipal de Ortigueira en 1876. Gañou as oposicións a notario en 1878 e exerceu en Lugo e despois en Madrid. Foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1886 e volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1893. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1905. Foi fundador e presidente do Círculo das Artes de Lugo nos anos 1881 e 1885.
Vida persoal
Casou con Leonor Reguera Hernández e foi pai de José e Leonor Soto Reguera, e avó actor cómico francés Louis de Funès.
Segundo Pardo-Ciorraga Santos
Traxectoria
Desde os tres anos viviu en Palas de Rei onde o seu pai, Carlos Pardo Ciorraga, que participara na creación do Partido Galeguista, foi desterrado. Estudou o bacharelato en Lugo e A Coruña e trasladouse a Barcelona en 1958 onde obtivo o título de Técnico en Organización e Administración Empresarial e fixo estudos de procurador nos tribunales e técnico en seguros privados e administración de terreos. En Barcelona formou parte do Movemento Socialista Universitario de Cataluña. Regresou a Galicia en 1965 e incorporouse ao Partido Socialista Galego (PSG). Creou unha Asesoría Xurídico-Fiscal e traballou como procurador en Carballo e foi o encargado da implantación do partido nas comarcas de Bergantiños, Muros e Noia. En 1975 formou parte da Xunta Democrática de Bergantiños, que foi a que organizou a primiera gran manifestación en Ponteceso contra a planta de celulosa. Desempeñou cargos directivos no PSG ata decembro de 1977 cando participou na fundación do Colectivo Socialista Galego que abogou pola unificación co PSOE que se logrou en maio de 1978 coa creación do PSdeG-PSOE. Fue elixido concelleiro da Coruña nas primeiras eleccións democráticas, exercendo como responsable de Urbanismo, e de 1983 a 1991 como tenente de alcalde responsable de Obras Públicas e Patrimonio con Francisco Vázquez como alcalde. Desempeñou cargos directivos nas executivas locais, provinciais e rexionais do PSdeG-PSOE. En 1989 diagnosticáronlle unha grave enfermidade que o apartó da política activa. En 1996 participou na fundación e foi presidente da Asociación de Enfermos e Trasplantados Hepáticos de Galicia (ATHEGA) e do Club Asociación Deportiva de Trasplantados de Galicia (CADET) e dende 2001 participou no movemento de apoio á declaración da Torre de Hércules como Patrimonio Mundial da Humanidade da Unesco, presidindo posteriormente o Instituto de Estudos Torre de Hércules. Finou na Coruña o 5 de agosto de 2018.
Vida persoal
Casou con María Asunción Montero Carré e foi pai de Nuria, Noelia e Carolina.
Nucifraga columbiana
Nucifraga columbiana é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das tres integradas no xénero Nucifraga,
As outras dúas especies do xénero son Nucifraga multipunctata, antigamente considerada como unha subespecie de Nucifraga caryocatactes (N. c. multipunctata), do Himalaia, e Nucifraga caryocatactes, propia de Eurasia.
Descrición
A especie foi descrita en 1811 polo poeta, naturalista, ornitólogo e ilustrador estadounidense de orixe escocesa Alexander Wilson, baixo o nome de Corvus columbiana.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Nucifraga.
O epíteto específico, columbiana, debese a que o seu espécime tipo foi un exemplar encontrado na Columbia Británica.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido (2021), a especie coñeceuse como:
Hábitat e distribución
Nucifraga columbiana, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional como crebanoces americano, ou de Clark, é o representante Norteamericano do xénero Nucifraga, ten o seu hábitat nos piñeiris de altura (de 900 a 3 900 m).
Distribúese polo oeste do subcontinente, desde o Canadá até o norte de México.
Características
O crebanoces de Clark é un pouco máis pequeno que o seu parente euroasiático, Nucifraga caryocatactes. A maior parte do seu corpo está cuberto por plumas de cor gris cinza. As ás e a cola son brancas e negras; as centrais da cola son negras e as exteriores brancas. O bico, as patas (incluídos os dedos) tamén son negros. O bico é longo, robusto e de forma cónica.
Nutrición
As fonte máis importante de alimentación desta especie son os piñóns, é dicir, as sementes dos piñeiros, principalmente das dúas especies de clima frío (por habitaren a grandes altitudes) de piñeiros brancos (Pinus subxénero Strobus) con grandes sementes (P. albicaulis e P. flexilis), pero tamén usa outras especies de grande altitude, como o P. balfouriana, o P. longaeva e o P. monticola.
Durante as súas obrigadas migracións a altitudes menores, cando o alimento escasea, tamén usa amplamente as sementes de piñeiros piñoneiros. A poboación illada de Cerro Potosí asóciase estreitamente cun endemismo local, Pinus culminicola.
Todos os crebanoces americanos teñen un saco sublingual capaz de gardar de 50 a 150 sementes, dependiendo do tamaño destas. Esta bolsa acrecenta grandemente a capacidade destes paxaros de transportar e almacenar sementes.
Reprodución
Esta especie adoita aniñar en piñeiros ou outras coníferas a principios da primavera. As femias poñen de dous a catro ovos. A incubación, a cargo das femias e dos machos, dura de 16 a 18 días.
Tanto os machos como as femias coidan das crías. Os polos adoitan emplumar ao rededor dos 22 días de vida. Os polos cando poden voaren acompañan aos seus pais durante varios meses, posibelmente para aprender o complexo comportamento da obtención e o almacenamento das sementes.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que esta especie ten unha área de distribución extraordinariamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de "vulnerábel" segundo o criterio do tamaño do rango (extensión de presenza <20 000 km2 ), e a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse aos limiares de vulnerábel. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel segundo este criterio. Por todo isto, a UICN avalía o status desta especie como LC (puco preocupante).
Nisreen Elsaim
Nisreen Elsaim é unha activista climática e negociadora climática xuvenil sudanesa. Ela está no Grupo Asesor de Mozos sobre Cambio Climático da ONU despois dun nomeamento pola Alianza Panafricana de Xustiza Climática. Elsaim é presidenta da Mocidade do Sudán polo Cambio Climático. Foi unha das organizadoras do Cume Xuvenil sobre o Clima de 2019.
Elsaim ten un título en Física e Enerxías Renovables da Universidade de Xartum. Participou activamente no activismo climático xuvenil desde 2012.
Pietà (filme)
Pietà (en 피에타) é un filme surcoreano de 2012 escrito e dirixido por Kim Ki-duk. Conta a historia dunha misteriosa relación entre un home brutal que traballa nos préstamos e unha muller de mediana idade que di ser a súa nai, mesturando simbolismo cristián e alto contido sexual.
Tivo a súa estrea internacional na competición principal da 69ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o León de Ouro. Foi o primeiro filme coreano en gañar un maior premio nun dos tres grandes festivais internacionais de cinema—Venecia, Cannes e Berlín.
A Alence, A Alence, As Nogais
A Alence é un lugar da parroquia da Alence no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
As Cruces, A Alence, As Nogais
As Cruces é un lugar da parroquia da Alence no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
O Pando, A Alence, As Nogais
O Pando é un lugar da parroquia da Alence no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.