cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato de España de ciclismo en ruta de 1993
O Campionato de España de ciclismo en ruta de 1993 foi a XCII edición do Campionato de España de ciclismo en ruta, que se disputou en Vigo o 27 de xuño de 1993, cun percorrido de 259 quilómetros. Dos 105 corredores que iniciaron a carreira, só 56 lograron rematala. Tratábase dun circuíto bastante selectivo, con varias dificultades, a última delas a dez quilómetros de meta.
Selena Gomez
Música
Gravou "Everything is Not What it Seems" ("Nada é o que parece"), canción principal da serie Wizards of Waverly Place. En 2008 gravou unha versión do clásico de Disney "Cruella De Vil" para o DVD platino de 101 dálmatas e "Fly to your heart" da película de Disney Tinker Bell. Tamén gravou cancións da banda sonora de Another Cinderella Story.
Campionato de España de ciclismo en ruta de 1993
Percorrido
A carreira presentábase como un duelo entre o gran favorito e anterior campión Miguel Indurain e os bloques do CLAS e do Amaya. A proba rompeu a metade de camiño cunha escapada de 26 corredores, con homes importantes do pelotón como Pedro Delgado, Fernando Escartín ou Eduardo Chozas. O equipo Banesto deixou demasiada vantaxe á fuga, que chegou a contar con máis de cinco minutos que quedarían nun e medio na base da última ascensión. Naquel momento a fuga era un rosario de corredores, comandados por un sorprendente Ignacio García Camacho, que resistía na cabeza. Indurain lanzouse en persecución e foi superando a todos os fuxidos, excepto a García Camacho.
Selena Gomez
Música
Gomez rematou o contrato con Hollywood Records tras publicar unha recompilación das súas mellores cancións en For You (2014). Posteriormente asinou un contrato con Interscope Records para continuar o traballo no seu segundo álbum de estudio.
Campionato de España de ciclismo en ruta de 1993
Percorrido
Finalmente na mesma liña de meta, García Camacho tivo escasos segundos de vantaxe sobre Miguel Indurain, ao que lle faltaron poucos segundos e un pouco de estratexia de equipo para revalidar a súa camisola de campión de España. Terceiro en meta foi Fernando Escartín.
Selena Gomez
Música
Dende o comezo da súa carreira artística, Gomez vendeu 2,8 millóns de álbums e 18,1 millóns de cancións.
Outras actividades
En paralelo coa súa vida pública de celebridade, Gomez traballou en varias ocasións con múltiples organizacións de caridade, entre elas UNICEF, da que é a embaixadora máis nova. Formou a súa propia compañía, July Moon Productions en 2008. Dous anos máis tarde lanzou a súa primeira liña de moda a través de Kmart. Todas as súas pezas de roupa conteñen materiais feitos con elementos ecolóxicos. En 2011 saíu á venda o seu perfume Selena Gomez Eau de Parfum.
Nymphaeaceae
Nymphaeaceae, as ninfeáceas, é unha familia que comprende 75 especies de ninfeas ou nenúfares agrupadas en oito xéneros. Son plantas acuáticas perennes, rizomatosas con follas e flores boiantes, das cales a maior é a vitoria rexia presente no río Amazonas.
Xéneros
Nota: o xénero Nelumbo, que inclúe o loto sagrado (Nymphaea lotus), cambiose a unha familia da orde Proteales.
Pobanza
O topónimo galego Pobanza pode referirse a:
Cándido Abellás Vázquez
Cándido Abellás Vázquez, nado en Señorín (O Carballiño) o 23 de febreiro de 1871 e finado en Vigo o 18 de maio de 1951, foi un relixioso e escritor galego.
Traxectoria
Sendo diácono, o 16 de maio de 1895 tomou o hábito da orde dos Freires Menores no Convento de San Francisco do Val de Deus, sendo nomeado frade un ano despois. O 27 de setembro de 1896 foi ordenado sacerdote. Foi vicedirector da publicación El Eco Franciscano. Pasou os seus últimos anos no convento de San Diego de Canedo (Ponteareas), e morreu na residencia franciscana de Vigo.
Foi irmán de Ramón e César Abellás Vázquez.
Obra
As súas obras son de literatura piadosa e de estudos da doutrina mística. Publicou tamén numerosos artigos de temas espirituais.
Autoritat del Transport Metropolità
A Autoritat del Transport Metropolità ou ATM (Autoridade do Transporte Metropolitano) é un consorcio encargado de coordinar e planificar o transporte público da rexión urbana de Barcelona.
A ATM regula as tarifas e zonas tarifarias dos distntos transportes públicos existentes na rexión (Autobús, Metro, Renfe, TMB, Tram, FGC) unificándoas nun só billete.
Zonificación
A rede de ATM está subdividida en 6 zonas, da 1 á 6 de menos a máis periférica.
miniatura|centro|500px|Esquema da zonificación.
Tarxetas e abonos
Todos os cartóns do ATM poden ser usados en calquera transporte. Son os seguintes:
Federación Galega de Deportes de Inverno
A Federación Galega de Deportes de Inverno é o órgano oficial galego de control e organización dos deportes de inverno, como o esquí alpino, de fondo e artístico; o snowboard, o telemark, a zorra con cans ou o bíatlon. A súa sede está en Ourense e o seu actual presidente é Sabino Senra Abadín.
Arik Armstead
Arik Armstead, nado o 15 de novembro de 1993 en Sacramento, California, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de defensive end para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Univerisidade de Oregon, foi elixido na primeira rolda do Draft da NFL de 2015 polo equipo californiano.
Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Santa Mariña do Monte é unha parroquia que se localiza no norte do concello de San Sadurniño. Segundo o IGE en 2013 tiña 346 habitantes (186 homes e 160 mulleres) distribuídos en 24 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 429 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Praia de Arealonga, Barreiros
A praia de Arealonga é un areal galego do mar Cantábrico, situado entre as parroquias de Santiago de Reinante ao leste e San Miguel de Reinante ao oeste, no concello de Barreiros.
É unha das maiores e máis concorridas da Mariña de Lugo. Nela é tradicional a celebración dun concurso de esculturas na area o día de Santiago, 25 de xullo.
BRENDA
BRENDA (BRaunschweig ENzyme DAtabase) é unha base de datos que contén un sistema de información que é un dos repositorios máis completos de datos sobre encimas.
Introdución
BRENDA é unha fonte de información electrónica que comprende información molecular e bioquímica sobre encimas que foron clasificados pola IUBMB. Cada encima clasificado é caracterizado con respecto á reacción bioquímica que cataliza. Descríbense en detalle as propiedades cinéticas dos reactivos correspondentes, é dicir, substratos e produtos. BRENDA proporciona unha inteface de usuario baseada en páxina web que permite un acceso conveniente e sofisticado aos datos. BRENDA foi fundada en 1987 no anteriormente chamado Centro de Investigación Nacional de Biotecnoloxía alemán (agora chamado Centro Helmholtz para a Investigación de Infeccións) con sede en Braunschweig, e foi publicado inicialmente como unha serie de libros. Desde 1996 a 2007, BRENDA tivo a súa sede na Universidade de Colonia. Alí, BRENDA desenvolveuse nun sistema de información de encimas accesible ao público. En 2007, BRENDA volveu a Braunschweig. Actualmente, BRENDA é mantido e desenvolvido no Departmento de Bioinformática e Bioquímica da Universidade de Tecnoloxía de Braunschweig.
BRENDA contén datos específicos de encimas extraídos manualmente da literatura científica primaria e datos adicionais derivados de métodos de recuperación de información automática como o minado de textos.
Dúas veces ao ano realízase unha actualización principal dos datos de BRENDA. Ademais da actualización do seu contido, incorpóranse tamén á base de datos BRENDA melloras da interface de usuario.
Base de datos
A base de datos contén máis de 40 campos de datos con información específica de encimas de máis de 4.800 números EC que son clasificados segundo o indicado pola IUBMB. Os difeentes campos de datos comprenden información sobre a nomenclatura de encimas, reacción e especificidade, estrutura de encimas, illamento e preparación, estabilidade de encimas, parámetros cinéticos como o valor KM e o número de recambio, aparición e localización, mutantes e encimas de enxeñaría, aplicación de encimas e datos relacionados con ligandos. Actualmente, BRENDA contén datos anotados manualmente duns 130.000 artigos científicos distintos. Cada entrada de encima está claramente ligada a polo menos unha referencia na literatura, ao organismo do que procede, e, cando está dispoñible, á secuencia proteica do encima. Unha parte importante de BRENDA representa os máis de 107.000 ligandos de encimas, que están dispoñibles cos seus nomes, sinónimos ou por medio da súa estrutura química. O termo "ligando" úsase neste contexto para referirse a todos os compostos de baixo peso molecular que interaccionan cos encimas. Entre estes están non só os metabolitos do metabolismo primario, co-substratos ou cofactores senón tamén inhibidores de encimas ou ións metálicos. A orixe destas moléculas vai desde os que son antibióticos naturais aos que son compostos sintéticos que foron sintetizados para o desenvolvemento de fármacos ou pesticidas. Ademais, proporciónanse referencias cruzadas con fontes de información externas como bases de datos de secuencias e estruturas en 3D, e ontoloxías biomédicas.
Extensións
Desde 2006, os datos de BRENDA son suplementados con información extraída da literatura científica por medio dun método de coaparición baseado en minado de textos biomédicos. Para este propósito, introducíronse catro repositorios de minado de textos chamados FRENDA (Full Reference ENzyme DAta, Datos de Encimas de Referencias Completas), AMENDA (Automatic Mining of ENzyme DAta, Minado Automático de Datos de Encimas), DRENDA (Disease-Related ENzyme information DAtabase, Base de Datos de Información sobre Encimas Relacionada con Doenzas) e KENDA (Kinetic ENzyme DAta, Datos de Encimas Cinéticos). Estes resultados de minado de textos derívanse dos títulos e resumos de todos os artigos da base de datos de literatura científica PubMed.
Acceso aos datos
Hai varias ferramentas que serven para ter acceso aos datos contidos en BRENDA. Algunhas delas son as que se indican a continuación:
Dispoñibilidade
O uso de BRENDA é gratuíto. Ademais, FRENDA e AMENDA son tamén gratuítos para usuarios sen ánimo de lucro. Polo contrario, os usuarios comerciais precisan dunha licenza para usar estas bases de datos a través de BIOBASE.
Outras bases de datos
BRENDA proporciona ligazóns a outras bases de datos cun diferente enfoque sobre a temática dos encimas, por exemplo, función metabólica ou estrutura dos encimas. Outras ligazóns levan a consultar información ontolóxica sobre os xenes correspondentes ao encima en cuestión. As ligazóns á literatura científica establécense mediante PubMed. BRENDA liga coas seguintes bases de datos e repositorios:
Tsiklon-3
Tsiklon-3, código GRAU 11K68 e coñecido tamén como Tsyklon-3, foi un foguete espacial da Unión Soviética e posteriormente de Ucraína baseado no mísil R-36, do cal derivan as dúas primeiras etapas. Foi usado desde o cosmódromo de Plesetsk para lanzar inicialmente cargas militares e posteriormente satélites civís e científicos.
E. T. A. Hoffmann
Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, nado en Königsberg (Prusia Oriental; agora Kaliningrado, en Rusia) o 24 de xaneiro de 1776 e finado en Berlín o 25 de xuño de 1822, foi escritor e compositor alemán, que influíu no movemento romántico da literatura alemá.
Traxectoria
Fillo dun avogado aínda que despois da separación dos seus pais en 1778 foi criado pola familia da súa nai. O seu terceiro nome era orixinalmente Wilhelm, pero máis tarde tomou o de Amadeus en honor a Wolfgang Amadeus Mozart.
Hoffmann estudou dereito na Universidade de Königsberg pero soamente exerceu o seu cargo de avogado durante un curto período de tempo, antes de dedicarse á pintura. En 1814 regresou á administración civil prusiana en Berlín e exerceu como xuíz até a súa morte.
Obra
Hoffmann é moito máis coñecido como escritor. As súas obras de ficción, combinan o grotesco e o sobrenatural cun poderoso realismo psicolóxico, encóntranse entre as máis influentes do movemento romántico.
As máis famosas son os contos fantásticos nos que Jacques Offenbach baseou a ópera Os contos de Hoffmann (1880) e Léo Delibes o seu ballet Coppélia (1870).
Moitas das novelas curtas máis famosas de Hoffmann foron reunidas nas súas Pezas fantásticas de 2 volumes, (1814-1815), que tamén contén unha colección de crítica musical e as ilustracións propias. Hoffmann escribiu tamén a obra Os elixires do diaño (1816).
A Eirexe, Pousada, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Igrexa de María de Xesé (Delft)
A igrexa de María de Xesé (en neerlandés: Maria van Jessekerk) é unha igrexa parroquial católica de estilo neogótico sita na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, construída no período entre os anos 1875 e 1882, e deseñada en forma de cruz polo arquitecto Evert Margry, un discípulo de Pierre Cuypers.
Orixinariamente, a igrexa tiña a advocación de San Xosé; no entanto, desde 1971 cambiouse pola de María de Xesé, de gran tradición en Delft. A igrexa forma parte da parroquia de Santa Úrsula.
Esta igrexa foi a primeira de confesión católica en ser restablecida despois da Reforma. A igrexa Vella e a igrexa Nova foran tamén católicas antes da Reforma, pero reformáronse de camiño; as dúas torres da igrexa de María de Xesé fan referencia a esa etapas católicas de ambas, e inspíranse á súa vez nas súas torres.
Antecedentes
En 1572, o Consello da cidade de Delft optou polo protestantismo, en detrimento do catolicismo, do luteranismo e dos menonitas, relixións que foron prohibidas, aínda que na práctica eran toleradas. As igrexas de San Hipólito e de Santa Úrsula tornáronse, xa que logo, protestantes, e os católicos de Delft pasaron a xuntarse na pequena zona circunscrita entre Burgwal, Oude Langedijk e a rúa Jacob Gerritstraat. Inicialmente, as súas celebracións relixiosas tiñan lugar en residencias privadas, aínda que xa se coñece en 1677 un primeiro local dedicado a San Xosé e sostido polos xesuítas. Este foi o xerme do barrio Papenhoek, habitado unicamente por católicos, no que séculos máis tarde se erguería a igrexa de María de Xesé.
Construción da igrexa neogótica (1875-1882)
miniatura|esquerda|Interior da igrexa desde a entrada principal A nova Constitución do país de 1848 garantiu a liberdade relixiosa. Pero ata 1875 a construción de iogrexas seguiu a ser competencia do Goberno, de maneira que as institucións de xestión das augas (waterstaat) contribuían ecomicamente aos gastos. Logo de 1875 este réxime cambiou e cada comunidade pasou a ter liberdade para construír a súa igrexa, o que orixinou a construción de numerosas igrexas católicas por todo o país, case sempre de estilo neogótico, retomando o estilo imperante antes da Reforma.
Nese contexto, os franciscanos planeaban en Delft a construción dunha grande igrexa na zona católica de Papenhoek, para o que se fixeron cuns terreos en Burgwal, ao pé da igrexa de San Xosé. En 1875 púxose a primeira pedra desta nova igrexa, e o novo templo consagrouse e entrou en servizo en 1877. Finalmente, a nova igrexa foi inaugurada en 1882.
Denominación de María de Xesé
miniatura|A igrexa de María de Xesé vista desde a [[Igrexa nova de Delft|igrexa Nova]] Noutro lugar da cidade construírase tamén nesa época unha igrexa católica neogótica, dedicada a San Hipólito, que foi demolida nos anos 60 do século XX, por mor da escaseza de fieis. Aquela comunidade acabou fusionándose en 1971 coa da nova igrexa de San Xosé, e a súa advocación cambiouse finalmente a María de Xesé, que era venerada en Delft xa desde a Idade Media e cara á cal había un grande culto, a raíz dunha pequena estatua atopada nunha capela da igrexa Vella á que se lle atribuía o milagre da curación da cegueira dunha relixiosa. Aquela estatuiña perdeuse durante a Reforma protestante e xa no século XX esculpiuse unha reprodución que hoxe se expón nunha capela lateral da actual igrexa de María de Xesé, construída a modo de ampliación en 1939.
Desde comezos dos anos 90 acometeuse un importante labor de restauración do edificio, que concluíu en 2007. No entanto o seu interior, particularmente rico, permanece practicamente sen cambios desde os principios do século XX.
Doríforo
O Doríforo (en grego δορυφόρος, Doryphóros, "o portador de lanza") é unha das esculturas gregas da antigüidade clásicas máis coñecidas na que se representa a un guerreiro de pé, musculoso e, orixinalmente cunha lanza apoiada sobre o seu ombreiro esquerdo.
A obra constitúe un importante exemplo temperá do contrapposto e do realismo de época clásica e chegou a ser moi influínte noutras obras da arte antiga.
Descrición
Representa a un mozo de pé, a un atleta vencedor que porta unha lanza ou xavelina na man esquerda. Considérase que Policleto realizou esta obra como ilustración dun libro escrito por el titulado Canon (modelo en grego) no que se refería á simetría e as proporcións. O libro expresaba o arquetipo ou modelo perfecto, polo seu estudo matemático das proporcións ideais na representación do corpo humano: a altura do corpo era sete veces a da cabeza, a cal se dividía en tres partes iguais: fronte, nariz, e distancia entre nariz e queixo; o pé era tres veces a lonxitude da palma da man; a perna, do pé ao xeonllo, era seis veces a lonxitude da palma da man etc.
O corpo é concibido coma un conxunto de planos, moi separados, e molduras: podémolo observar no bordo dos peitorís e na rugosidade pelviana, por exemplo. Estes pregamentos musculares tan vigorosos suxiren volume. Outra achega importante do Doríforo é a posición da figura, pois Policleto acada o equilibrio cun ritmo cruzado e compensado, o contraposto, que lle dá efecto de profundidade. Presenta a cabeza lixeiramente ladeada, inclinación derivada da postura, xa que a figura gravita sobre a dereita. O lado esquerdo proxéctase para fóra co fin de soster a lanza apoiada no ombro, e responde á curvatura do lado oposto. Unha observación polo miúdo permítenos comprobar a diferente función de cada perna. Deste xeito, rompe co estatismo arcaico, pois a figura está en actitude de avanzar, pero hai unha contención do movemento: pódese dicir que posúe a estabilidade do movemento en potencia.
O realismo na obra é manifesto e consegue ofrecer a beleza ideal do corpo masculino. Non obstante, aínda non é posible apreciar a beleza na expresión, pois o seu rostro é inexpresivo e frío.
Influencia
O Doríforo creouse durante o alto período clásico. Durante este tempo, fíxose fincapé no home ideal que se amosaba nun espido heroico. O corpo sería o dun atleta novo que incluía músculos cicelados e unha pose naturalista. O rostro é xenérico, sen emocións coa característica "imperturbabilidade clásica". Algúns eruditos cren que o Doríforo representaba a un Aquiles mozo no seu camiño cara á batalla na guerra de Troia, mentres que outros cren que hai confusión sobre se a escultura estaba destinada a representar a un mortal ou un heroe. Tamén houbo discusións sobre onde se situarían estas esculturas durante o alto período clásico, dependendo de onde foron descubertas. Por exemplo, a copia en Nápoles atopouse no ximnasio municipal de Pompeia, o que leva a crer que se puido situar preto dos lugares de exercicio da mocidade. Porén as copias tamén adoitábanse colocar nas casas das persoas que as encargaban, tanto dentro como fóra,
As proporcións do torso masculino establecidas por Policleto, durante a época helenística e romana, osificáronse na coraza muscular, exemplificadas por Augusto de Prima Porta, que leva unha armadura cerimonial modelada en relevo sobre un torso muscular idealizado que aparentemente está inspirado no Doriforo. A mesma representación ten as pernas do emperador dispostas do mesmo xeito que a postura do Doriforo. Outro exemplo da influencia que Doriforo tivo na escultura moito máis tarde da súa concepción inicial pódese ver no David de Miguel Anxo, agora situado na Galleria dell'Accademia de Florencia. O uso do contrapposto, o espido masculino idealizado e a inspiración anticuada xeral amosan ecos do Doriforo de Policleto. Porén, hai posibilidades de que o David non se deseñase tanto co Doryphoros en mente, senón co estilo máis amplo de proporcionar contrapóstico que Policleto estendeu como resultado do seu traballo, como se ve na mencionada estatua de Prima Porta ou coa estatua do Apolo Belvedere.
Louza
miniatura|dereita|Artesanía en louza. Denomínase louza á terracota esmaltada ou vernizada, de pasta fina, porosa, absorbente e opaca. Esta pasta está composta de varias arxilas brancas mesturadas con terras silíceas calcinadas. Segundo sexa a clase de arxila así adquirirá a cor despois de cocida, que pode ser amarela, vermella, parda ou negra. Alcanza unha gran dureza e resistencia. O impermeabilizado da louza conséguese cun verniz fluído que contén sílice, minio, branco de chumbo e galena, todo isto moído en auga antes da súa cocción. É moi útil para os obxectos domésticos.
Naraío, San Sadurniño
Santa María de Naraío é unha parroquia que se localiza no sur do concello de San Sadurniño. Segundo o IGE en 2013 tiña 547 habitantes (261 homes e 283 mulleres) distribuídos en 35 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 670 habitantes. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Orixes
A primeira referencia histórica de Naraío é do 845, na que, en latín, se menciona un lugar “ao lado do río Naraío”. No ano 1152 tivo lugar unha doazón de Rodrigo de Froila ao Mosteiro de Xuvia. No documento establécense os bens que recibe dito mosteiro e entre eles: “...en tierra de Trasancos de todo lo perteneciente á la heredad de Narahyo con un hombre llamado Alvito, mujer e hijo...-”
Castelo de Naraío
Aínda que o Castelo de Naraío data do século XIV, crese que os restos que hoxe podemos ver son en realidade produto da remodelación dunha fortaleza moito máis antiga.
O castelo atópase na marxe dereita do río Castro, ergueito a uns 400 metros de altitude sobre un xigantesco penedo que nalgúns lugares mesmo forma parte dos muros, de planta irregular con forma de polígono de doce lados. Se se ascende pola rocha, atoparanse restos de ata tres murallas perimetrais que noutro tempo convertían o castelo nunha fortaleza inexpugnable e ben doada de gardar desde calquera punto. A parte alta do rochedo presídea a Torre da Homenaxe, á que se chega despois de cruzar dúas portas cun arco oxival nas que aínda se aprecia o escudo de armas dos Andrade. Arredor dela hai restos doutras dependencias que se repiten na seguinte liña de muro, onde se atoparon importantes restos arqueolóxicos, como moedas e anacos de cerámica.
A vista máis impresionante do conxunto obtense dende o outro lado do río. Subindo polo camiño do Saíme uns 150 metros pódense apreciar anacos dos antigos muros, das torres e dos contrafortes, formando, pola ladeira do montículo, unha estrutura en forma de estrela que dificultaba a circunvalación exterior.
Este exemplo da arquitectura defensiva medieval é hoxe un punto de atracción turística cun grande potencial que vai aumentando pouco a pouco grazas aos traballos de rehabilitación que se desenvolven na fortaleza.
Ponte da Ferrería
A Ponte da Ferrería, ao igual que o castelo, foi construída no século XIV e pertencía á familia Andrade. Esta ponte serviu de excelente vía de comunicación na época como fonte de recursos económicos para o señorío debido aos impostos que cobraba polo seu uso. Xunto á ponte consérvase un grande oso de pedra, máis coñecido entre os veciños como un porco de pedra debido á dificultade que houbo para identificalo. É un dos símbolos dos Andrade, que se sacou do río.
Igrexa de Santa María de Naraío
A igrexa de Santa María de Naraío foi fundada polo rei Ramiro I no ano 856, xunto ao río Naraío. Estaba formada por unha soa nave central con bóveda e unhas portas laterais. No século XII foi remodelada. Entre 1145 e 1150 o teito derrubouse e foi cuberto con madeira polos cabaleiros da orde San Xoán de Xerusalén. Foi tamén entre os séculos XI e XIII cando se colocaron as dúas capelas laterais.
Entre os séculos XIII e XVI converteuse en igrexa refuxio. Este privilexio dotábaa de poder para celebrar xuízos. Consérvanse os pequenos portelos para colocar os arcabuces e protexerse do ataque exterior no século XVI.
As remodelacións remataron no s.XVIII, cun estilo predominantemente barroco.
Na actualidade e debido ás modificacións sufridas ao longo do tempo apenas conserva vestixios do período románico. A súa planta é de cruz latina, con nave principal, dúas capelas laterais e sancristía.
Capela de Santa Mariña
É unha capela situada no lugar da Fraguela.
Fonte de San Roque
Na contorna da igrexa atópase a fonte de San Roque. Trátase dunha fonte de cantería composta por unha pía de pedra sobre a que se colocou unha furna coa figura de San Roque.
Central hidroeléctrica
A planta de produción é un salto formado por un pantano ao pé do castelo de Naraío, no leito do río Castro e a central hidroeléctrica situada augas abaixo. Ao final da guerra civil foi destruída en parte por unha bomba, procedendo despois á súa reconstrución.
Aínda que actualmente, por razóns legais, a produción e a distribución da enerxía eléctrica se atopen separadas na sociedade Hidroeléctrica Río Castro e Electra del Narahio, respectivamente, proceden do mesmo tronco de empresa familiar. A empresa matriz foi creada polo avó dos actuais propietarios, Manuel Orosa, en 1930. É unha das poucas pequenas hidroeléctricas que non foi absorbida polos grandes grupos do sector.
Festa de San Roque
Festa patronal celebrada habitualmente o 13 e 14 de agosto ou na fin de semana máis próxima ao 16 de agosto, día de San Roque.
Festa de Santa Mariña
Festa celebrada arredor da capela do mesmo nome no lugar da Fraguela, habitualmente na fin de semana máis próxima ao 18 de xullo.
Festival do Río Castro
Celébrase ás marxes do río Castro, no lugar da Bola (ao lado da ponte da Ferrería), o primeiro sábado do mes de xullo. Este festival organizado pola AVV O Castelo de Naraío, naceu no ano 1994 co desexo de promover e difundir a cultura galega; ademais de ser un xeito de reivindicar a preservación do río e do patrimonio histórico. Neste festival conflúen as actividades lúdicas e musicais coa gastronomía popular, mesturando a esencia dunha romaría campestre coa dun festival folk.
Lecer e deporte
Naraío conta cunha área recreativa situada nunha beira do río Castro a poucos metros do castelo. Está dotada con mesas e asadeiros para as merendas e un parque infantil.
Preto da igrexa sitúase o campo de fútbol en cuxas instalacións se atopa o local social. O campo antigo, que se atopa a carón do novo pero é máis pequeno, ten canastras, porterías e unha rede para practicar múltiples deportes.
O Grupo Scout Hércules 283 creou a mediados do mes de maio do 2010, coa colaboración do concello de San Sadurniño e dos veciños de Naraío, o primeiro centro scout de España con carácter ambiental denominado “Naraío: recuncho scout”. O campamento de verán repítese todos os anos dende aquela.
George Martin
Sir George Henry Martin, CBE, nado o 3 de xaneiro de 1926 en Highbury (Londres) e finado o 8 de marzo de 2016 en Londres, foi un produtor discográfico, arranxador, compositor, director de orquestra, enxeñeiro de son e músico inglés, coñecido principalmente por producir case a totalidade dos álbums dos Beatles, entre outros proxectos musicais. É considerado como un dos maiores produtores de discos de todos os tempos, con trinta sinxelos que chegaron a ser número un nas listas do Reino Unido e 23 nas listas do Billboard nos Estados Unidos.
Ademais de ser coñecido como o Quinto Beatle, é pai do tamén produtor Giles Martin, e do actor Gregory Paul Martin.
En recoñecemento dos seus servizos á industria musical e á cultura popular, foi nomeado Cabaleiro do Reino en 1996.
Traxectoria
Nos anos 1950 foi encomendado a dirixir unha pequena subdivisión da compañía discográfica EMI en Inglaterra, a Parlophone. Esta subdivisión encargábase da distribución de música clásica e gravacións cómicas (destacando sátiras a Mozart do actor Peter Ustinov) e estaba a piques de ser pechada cando Brian Epstein, representante dos Beatles, convenceu a Martin de que os gravase, logo de infrutuosos intentos por ser gravados entre 1961 e 1962 (a compañía discográfica Decca rexeitounos definitivamente). Tratábase da canción "Love Me Do", que foi un éxito local e xerou divisas para a permanencia de Parlophone, selo que a longo prazo distribuiría os sinxelos e longa duración dos Beatles.
O éxito da canción levou aos Beatles a gravar o seu primeiro disco de longa duración en 1963, Please Please Me. Este álbum comezou a relación dos Beatles con Martin como produtor, sendo este considerado parte esencial do éxito do cuarteto, chamado ata "o quinto Beatle".
Na década dos '90 foi nomeado Sir pola Raíña de Inglaterra.
En 1993 traballou con Yoshiki (X Japan) para gravar o álbum "Eternal Melody" xunto á Orquestra Filharmónica de Londres. O álbum contén temas da banda xaponesa en versións sinfónicas, como "Rose of Pain" ou "Endless Rain". Tamén foi introducido ao Salón da Fama do Rock en 1999.
Xuliana de Norwich
miniatura|432x432px|Xuliana de Norwich nunha pintura existente na Igrexa de Santo André e Santa María, en Langham, Norfolk, Inglaterra Xuliana de Norwich, nada en Norfolk cara ao 8 de novembro de 1342 e finada en Norwich cara ao ano 1430, foi unha anacoreta e mística inglesa. O seu libro Revelations of Divine Love (Revelacións do Amor Divino), escrito ao redor de 1395, foi o primeiro en lingua inglesa que se sabe que foi escrito por unha muller. Xuliana foi tamén unha autoridade espiritual dentro da súa comunidade, na que serviu como conselleira. É venerada na Igrexa católica, a pesar de non ser beatificada ou canonizada, e nas Igrexas anglicanas e luteranas.
Apócope
Unha apócope é un fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na eliminación ou perda dun fonema (ou son) na posición final dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou diacronicamente en diferentes variedades sintópicas.
Carta do papa Vixilio ao bispo Profuturo II de Braga
A carta do papa Vixilio ao bispo Profuturo II de Braga (en latín Epistula Vigilii papae ad Profuturum episcopum) é un documento escrito o 29 de xuño de 538 por Vixilio en resposta a outra carta previa de Profuturo II de Braga, que non se conserva. Nesa carta Profuturo pedía ao papa consellos sobre unha serie de cuestións do goberno da diocese de Braga, que se poden deducir do contido da resposta.
Contido da carta
Seguindo ao profesor Manuel Núñez Rodríguez, a carta toca cinco temas fundamentais: Ademais, antes da despedida, o papa promételle a Profuturo o envío de reliquias, aínda que non especifica cales. En opinión de Pablo Díaz Martínez, esta promesa debe tamén interpretarse dentro do conflito entre o arianismo e o catolicismo. As reliquias servirían de propaganda e de confirmación do poder da Igrexa católica.
Let Me Tell Ya 'Bout Root Beer
Let Me Tell Ya 'Bout Root Beer é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, editado en 1995. Trátase da primeira gravación profesional realizada polo grupo e contén dous únicos temas, "New Skin" e "Azwethinkweiz", que posteriormente aparecerían en S.C.I.E.N.C.E. e Enjoy Incubus respectivamente.
Federico Zamora
Federico Zamora Mosquera, nado o 7 de agosto de 1892 e finado na Coruña o 12 de agosto de 1975, foi un político e escritor galego.
Vida persoal
Casou con Pilar Castro Iglesias en 1917.
Unió Deportiva Atlètica Gramenet
A Unió Deportiva Atlètica Gramenet é un club de fútbol de España, da cidade de Santa Coloma de Gramenet, en Barcelona. Foi fundado en 1923 e actualmente xoga na Terceira División Española, logo de descender en 2011.
Historia
A fundación da Unión Deportiva Atlètica Gramenet remóntase a principios dos anos 20, como continuador histórico do FC Gramenet e a Unión Deportiva Colomense.
No campo de Santa Coloma, situado diante da Igrexa vella do pobo, foi onde xogou o FC Gramenet ata a súa desaparición, entre 1928 e 1929.
O FC Gramenet rexistrouse na Federación Catalá en 1924, e a súa equipaxe nesa primeira época era camiseta a raias verticais amarelas e azuis e pantalón azul.
En 1929, despois de que o FC Gramenet desaparecese polas débedas que arrastraba, algúns membros da última xunta fundaron a Unión Deportiva Colomense, que se mantería ata o ano 1942, data na que desapareceu sen que se coñezan os motivos. A primeira xunta da UC Colomense, presidida por Miguel Badosa, alugou os terreos de viñedos onde os socios e afeccionados construíron o Campo do Fondo, que foi a sede deste equipo e do seu sucesor, a Unió Deportiva Atlètica Gramenet ata 1994.
Tres anos máis tarde, en 1945, con Pere Casajust como presidente se crea a Unión Deportiva Atlético Gramenet, Unión Deportiva polo Colomense, Atlético polo Baleares e Gramenet polo FC Gramenet. 22 presidentes tivo o club. Algúns duraron escasas semanas, outros moitos anos, un en tres oportunidades diferentes da historia da entidade.
En 1994 inaugurouse o actual Nou Camp Municipal de Santa Coloma, a beiras do río Besòs, onde antes se atopaban os campos da UD Obreros, fusionada coa UDA Gramenet no ano 1995 e o CD Arrabal.
Aproveitando a marcha ao novo campo, a Gramenet anexionouse o CD Milan, que se converteu na Gramenet B. Na Copa do Rei 2004-05 eliminou o Futbol Club Barcelona por 1-0 chegando a cuartos de final tras eliminar a Barça, Levante, Lleida e sendo eliminado polo Betis aínda que con apuros 2-2 na ida e 4-3 na volta.
Tempada 1999-00 da NBA
A tempada 1999-00 da NBA foi a 54ª da historia da National Basketball Association. A tempada rematou cos Los Angeles Lakers gañando o campionato tras gañar aos Indiana Pacers por 4-2.
Playoffs
O campión da edición 1999-2000 da NBA foi o Los Angeles Lakers.
A Aloulada, Cabreiros, Xermade
A Aloulada é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Síncope (lingüística)
A síncope é un fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na elisión ou perda dun fonema (ou son) na posición media dunha palabra ou secuencia fónica. Prodúcese especialmente nas vogais e sílabas átonas. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua (como na pasaxe do latín calidus ao galego caldo ou de delicatus a delgado) ou sincronicamente, en diferentes variedades diatópicas ou diastráticas (como o paso de cereixa a zreixa ou de para a pra).
Clostridium acetobutylicum
A diferenza dos lévedos, que só poden dixerir azucre dando etanol e dióxido de carbono, C. acetobutylicum e outros Clostridia poden dixerir soro lácteo, azucre, amidón, celulosa e quizais certos tipos de lignina, rendendo butanol, ácido propiónico, éter e glicerina.
En enxeñaría xenética
En 2008, unha cepa de Escherichia coli foi sometida a enxeñaría xenética para que sintetizase butanol, e os xenes que se utilizaron procedían de Clostridium acetobutylicum. En 2013, informouse da primeira produción microbiana de alcanos de cadea curta, o cal foi un importante paso adiante pra a produción de gasolina. Un dos enzimas cruciais, unha acilo graxo-CoA redutase, procedía de Clostridium acetobutylicum.
Síncope (lingüística)
Na antroponimia
Varios nomes galegos son resultado de procesos de síncope. Por exemplo:
Bieito/Bento<Benedito<Benedictus
Breixo<Verissimum
Comba<Columba
(H)adrán/(H)adrao<(H)adrián/(H)adriano<Hadrianus
Paio<Pelaxio<Pelagius
Uxía<Ouxea/Euxea<Eugenia<εὐγενής
Xan<Xoán<Johan
Xián/Xiao/Xillán/Xillao<Xulián<Iulianus
Iñaki Alonso
José Iñaki Alonso Rodríguez, nado en Durango (Biscaia) o 7 de agosto de 1968, é un adestrador de fútbol español. Dende 2021 adestra o Deportivo Saprissa da Primeira División de Costa Rica.
María Paleóloga
María Paleóloga ou Paleoloxina pode facer referencia a:
Bravos
O topónimo Bravos pode referirse a:
Ángel Suances Piñeiro
Ángel Suances Piñeiro, nado en Ferrol en 1882 e finado na Coruñao 5 de decembro de 1949, foi un militar e escritor galego.
A Amosa, Cabreiros, Xermade
A Amosa é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Ángel Suances Piñeiro
Traxectoria
Capitán de fragata e Axudante Maior do Arsenal de Ferrol cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, participou como testemuña no proceso contra Antonio Azarola. Foi comandante de Mariña de Ferrol dende 1939. Foi o creador e primeiro director da Escola Náutica da Coruña. Foi nomeado contraalmirante en 1944, coincidindo co seu retiro. Colaborou na Revista General de la Marina e nos Cuadernos de Tiro Naval. Tamén colaborou en El Correo Gallego cunha columna diaria baixo o seudónimo Aspi. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
George Benson
George Benson, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 22 de marzo de 1943, é un guitarrista estadounidense de jazz. Fixo tamén algunhas achegas ao jazz vocal (a súa voz é grave e o seu canto similar ao de artistas como Stevie Wonder e Donny Hathaway). Trátase dun dos artistas de jazz máis populares das últimas décadas, sendo moi eloxiado por parte da crítica.
A Eirexe, Sergude, Boqueixón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
George Benson
Traxectoria
Virtuoso da guitarra dende neno, gravou o seu primeiro tema "It should have been me" á idade de 10 anos. A súa música abarcou tanto o swing e o bop como o hard bop, o quiet storm e a fusión do jazz co pop e o soul. En Benson pódense recoñecer as influencias de Charlie Christian e Wes Montgomery. É un guitarrista cun gran dominio da velocidade de execución e do swing.
Benson comezou a súa carreira artística como cantante, actuando en clubs nocturnos aos oito anos e gravando catro caras para o selo X de RCA en 1954. Formou tamén unha banda de rock aos 17 na que xa tocaba a guitarra. Ao escoitar gravacións de Christian, Montgomery e Charlie Parker comezou a interesarse no jazz e, cara o 1962, empezou a tocar na banda de Brother Jack McDuff. Tras formar o seu grupo en 1965, Benson gravou dous discos de soul jazz e hard bop para Columbia e colaborou noutros discos con artistas como Miles Davis, en Miles in the Sky. Asinou coa Verve Records en 1967 e, trala morte de Montgomery, o produtor Crede Taylor fíxolle gravar con grandes conxuntos en A&M (1968-1969) e CTI (1971-1976).
Estes discos convertérono nunha estrela dentro do mundo do jazz, empezando a adquirir popularidade tras prodigarse máis no vocal e asinar coa Warner Bros. en 1976. O seu primeiro disco para esta compañía, Breezin', converteuse nun éxito grazas ao seu só vocal na canción "This Masquerade" o que lle levou a frecuentar a fusión co pop, cuxa culminación foi o disco producido por Quincy Jones, Give Me the Night (1980). Durante os anos oitenta frecuentou material comercial deixando a súa guitarra unicamente como acompañamento. A finais dos oitenta, volveu ao jazz gravando o disco Tenderly, e outro coa banda de Basie, nos que a súa guitarra volveu ter protagonismo. A seu oscilación entre o jazz e o pop foi frecuente desde entón.
Depend on You
"Depend on you" é o quinto single da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado o 9 de decembro do ano 1998 baixo o selo avex trax.
Información
O single, ademais desta canción, contén outra chamada "Two of Us", que nunca sería incluída en ningún álbum de estudio da artista. Ambas canción foron utilizadas no videoxogo de rol xaponés "Thousand Arms" para a Playstation.
O single sería reeditado o 28 de febreiro de 2001, incluíndo cinco novas cancións. A principal razón para a reedición foi porque no seu primeiro lanzamento en 1999 unicamente lanzouse en CD con formato de 3 polgadas que sería remplazado polo novo estándar de CD formato “maxi”. Deste modo, reeditouse en formato “maxi” para unha maior compatibilidade.
Procesador de efectos
Os procesadores de efectos, tamén coñecidos como procesadores de sinal, son elementos do sistema que nos van permitir modifica-las características do noso sinal de son. A súa función é procesar o sinal que reciben e devolvelo ó sistema unha vez procesado. Este proceso será moi distinto segundo o efecto que se lle aplique ó sinal.
Podemos atopa-los procesadores de efectos de maneira individual, é dicir, un efecto único no sistema, en modelos preparados para incorporarse a un equipo de son, ou nos chamados pedais, habitualmente usados por músicos en directo. Tamén existen os mutiefectos, que conteñen un elevado número de efectos diferentes preprogramados dispostos para ser usados. O control dos pedais adoita exercelo cada músico porque afectan ós músicos individualmente, mentres que os multiefectos os manipulan de maneira máis habitual os técnicos, xa que se aplican a tódalas entradas ou a moitas delas á vez.
Conexión dos efectos
A conexión básica supón que o sinal entrante, tamén chamado directo ou plano, é enviado ó procesador; e da súa saída (sinal procesado) envíase ó amplificador ou á canle correspondente da mesa. Habemos de controlar en que proporción hai sinal plano e procesado nesta saída, xa que é o sinal que imos usar con posterioridade. Isto regulámolo co balance ou mestura (Mix) do sinal.
Outra posibilidade é aplicar o procesador sobre un grupo de sinais dunha mesa de mesturas enviadas a través das saídas auxiliares. Neste caso cada canle determina en que proporción envía sinal ó procesador, e a mesa dispón dun máster de envío, que determina o nivel do sinal resultante enviado. Esta saída conéctase ó procesador, e este devolve o sinal procesado polas entradas de retorno, que adoitan ser entradas estereofónicas, e inclúen unha panorámica se se presentan como dous conectores monofónicos. A conexión anterior pode supoñer o uso de varios procesadores, se dispoñemos de varias saídas auxiliares na mesa.
Podemos enviar cada canle individual a diferentes procesadores. Así, procesarémolo de diversa forma cada un, realizando o seu retorno por distintas entradas de retorno. Tamén podemos devolvela por dúas canles individuais (ou un se o retorno é monofónico) e tratala como un sinal máis de liña (en directos faise sempre así). Para efectos de tipo eco pódese desdobra-lo sinal, enviando o sinal plano á mesa directamente por unha canle e o sinal procesado por outro diferente.
Todo isto admite múltiples combinacións, que van a depender do uso que se lle vaia dar ó sinal en cada momento. Isto dará lugar a infinidade de posibilidades de conexión para os efectos.
Efectos de tempo
Distinguímo-los efectos de reverberación e os efectos de eco. O eco permitirá distinguir entre a onda orixinal e a repetida, mentres que a reverberación non. Esta dálle un certo corpo ó sinal. Se as reflexións chegan retardadas en máis de 50 milisegundos respecto ó son orixinal, o noso cerebro interprétao como un eco. En caso contrario é unha reverberación.
Teñamos presente que na construción dos estudios se empregan materiais absorbentes para que a sala sexa o máis morta posible. A reverberación ou eco que se precise engadirase de forma artificial.
Efectos de reverberación
A reverberación é o enriquecemento do son que se atopa nunha sala ou nun ambiente acústico determinado. Dependendo do tipo de sala na que nos atopemos a reverberación será diferente. Todo isto débese a que o son que ouvimos é unha mestura do son orixinal e as súas reflexións sobre o contorno. Estas reflexións chegan retardadas respecto do son que se emitiu, cunha distribución irregular, e ademais cunha intensidade sonora menor. Este tipo de efectos contrólanse con diferentes parámetros existentes en tódolos equipos de procesado de sinal. Segundo os valores que lle demos a estes parámetros variará o efecto ó que se someterá o sinal.
Torneo de San Ginés
O Torneo de San Ginés é unha competición futbolística de verán que se celebra en Arrecife, As Palmas. Ten lugar dende o ano 1953, sendo o decano dos torneos de verán que se disputan nas Illas Canarias. Organízase cada ano na Cidade Deportiva Lanzarote con motivo das festas de San Ginés (San Xenxo). Non se disputou o torneo entre os anos 1955 e 1969.
Procesador de efectos
Efectos de reverberación
O retardo inicial é o tempo que transcorre dende que chega o son directo ata que chegan as primeiras reflexións. A estas chámaselles reflexións primarias. Se o retardo e maior asemellarase a unha sala máis grande. Adoita dar idea da claridade coa que se transmitirá o son. A reverberación chega a continuación. Tamén pódese escoller o retardo de reverberación, que é o tempo que transcorre entre as reflexións primarias e o inicio da reverberación.
As reverberacións naturais clasifícanse en:
Garza imperial
A garza imperial ou garza vermella (Ardea purpurea) é unha ave da familia das garzas (Ardeidae). É nativa de África, Europa meridional e central e Asia. As poboacións europeas son migratorias e hibernan en África. As poboacións do norte de Asia tamén migran cara terras máis meridionais.
Procesador de efectos
Efectos de reverberación
Evidentemente, o son reaccionará de forma moi distinta nestes tres ambientes. Existen tamén efectos que conseguen ambientes mixtos coa adecuada selección dos distintos parámetros.
Garza imperial
Taxonomía
Segundo os autores, hai de tres a catro subespecies:
Procesador de efectos
Efectos de eco
O eco prodúcese cando as dimensións da sala permiten distinguir claramente entre o sinal inicial e o repetido. Emprégase en guitarras como apoio rítmico, e tamén en voces e teclados. Conséguese volvendo a enviar sobre a saída o mesmo sinal retardado un certo tempo.