cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tecido adiposo
miniatura|Imaxe microscópica dunha sección de tecido adiposo. O tecido adiposo é un tecido especial no cal están presentes unhas células especializadas en almacenar graxas, os adipocitos, que poden estar illados ou en pequenos grupos. Porén a maioría forman grandes aglomerados que constitúen o tecido adiposo que cumpre funcións estruturais como amortecedor, protexendo e mantendo no seu lugar os órganos internos así como outras estruturas máis externas do corpo.
Gone!
"Gone!" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Wild Mood Swings o 2 de decembro de 1996. O tema acadou o número 60 na lista británica de sinxelos.
Gravouse un vídeo para a canción nun concerto nos Ánxeles en agosto de 1996. O tema non tivo demasiado éxito comercial e rara vez foi tocada ao vivo, aínda que a banda interpretouna no programa Later with Jools Holland.
Eleccións municipais en Padrenda
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Padrenda dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Padrenda]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Padrenda desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mission: Impossible (serie de televisión de 1988)
Mission: Impossible é unha serie de televisión estadounidense que relata as misións do equipo secreto do goberno americano coñecido como Impossible Missions Force (IMF). A serie é unha versión da serie de 1966 do mesmo nome. O único actor que repetiu da serie orixinal foi Peter Graves, que interpreta a Jim Phelps, malia que outros dous actores da serie orixinal (Greg Morris e Lynda Day George) regresaron como estrelas convidadas.
Pro Tools
Pro Tools é unha Estación de Son Dixital (Digital Audio Workstation ou DAW en inglés) da compañía Avid (anteriormente Digidesign) para a produción musical e a edición dixital de son. É amplamente usado por profesionais de produción musical, post-produción, televisión e realización de bandas sonoras de películas.
O estigma de Pro Tools era que só podía usarse cun hardware específico, e non admitía outras marcas, mais desde a versión 7, abriuse o código do software para poder ser utilizado con interfaces de son da empresa M-Audio (anteriormente Midiman), e a nova versión 9 lanzada recentemente, admite hardware de calquera marca sempre e cando manexe o driver de tipo Asio para os ordenadores de Microsoft e o driver Core Audio para os Macintosh; así mesmo, o resto de compoñentes de ambos ordenadores tamén teñen que ser compatibles. Pódese encontrar unha lista de compatibilidades técnicas na mesma páxina web de Avid.
Historia
No ano 1989 lánzase "sound tools" para plataforma Apple Macintosh, a compañía refírese a este como o primeiro estudio de gravación "tapeless" (sen fita). Só gravaba dúas pistas con calidade de CD e funcionaba nun computador Macintosh. Pero non é até que Digidesign lanza Pro-Tools III (1994) que se establece como líder absoluto e se converte no sistema máis poderoso creado até hoxe dun sistema de gravación de son a disco duro.
En 1991 aparece o primeiro sistema "multi-track", marcando un gran avance no son dixital e que rapidamente se transforma na máis popular estación de traballo para produción de TV, música e películas polo seu deseño integrado entre o software e o hardware. Este podía gravar de 16 a 42 pistas e era posible conectar de 8 a 64 canles físicas, segundo o tipo de interface. Ademais, posuía un mesturador e procesaba o son mediante aplicacións chamadas Plug-Ins, nas cales encontramos: compresores e efectos como delays, limitadores, vocoders, emuladores de sintetizadores clásicos, samplers virtuais etc.
Para que funcione correctamente Pro-Tools III, necesitábase un computador Macintosh cunha rañura chamada "NuBus", que é a que ao cabo duns anos se transformou nos portos PCI, SCSI, e agora USB e Firewire. Así Pro-Tools III, no seu sistema máis sinxelo era o Software en si e ademais a tarxeta chamada Disk I/O, a cal era insertada no computador e se conectaba á súa vez á interface de son, que era a que permitía conectar as entradas e saídas de son para poder gravar e monitorear.
Estas interfaces de son eran as 888 e 882 de Digidesign e as súas diferenzas eran basicamente os seus tipos de conectores, a primeira posuía oito entradas e saídas con conectores balanceados XLR ou Canon, mentres que a 882 posuía oito entradas e oito saídas balanceadas con conectores 1/4 plug.
Os requisitos do ordenador para que funcionase Pro-Tools III, eran: Computador Macintosh, con Interfase ou rañura Nubus ou PCI, procesador de 120 Mhz, Memoria Ram mínimo de 16 MB, Sistema Operativo 7.1 ou superior, un Monitor, e ademais era recomendable un disco duro externo.
Confederación Deportiva Internacional do Traballo
Promove principalmente as seguintes disciplinas deportivas: xadrez, atletismo, básquetbol, fútbol, ximnasia, judo, karate, loita, natación, petanca, tenis de mesa, voleibol e vóley praia.
Funda en 1946, os seus antecedentes están nunha serie de organizacións das que é herdeira:
Pro Tools
Historia
A razón pola que Digidesign traballou só con Macintosh nos seus comezos foi porque a marca Apple sempre fabricou equipos como un todo, é dicir, para o modelo "Quadra 950" -por nomear algún- estaba todo integrado xa de fábrica: a súa tarxeta de son, o procesador, a memoria RAM, eran produtos desenvolvidos por Apple para os seus propios computadores. Ademais a grande estabilidade do seu sistema operativo con interface gráfica (GUI) desenvolvida pola mesma Apple (Mac OS), o cal non tiña tendencia a bloquearse. Desta forma non existían problemas de compatibilidade entre todos os compoñentes que conforman esta estación de traballo, debido a unha administración monolítica do deseño.
Lantarón
250px|miniatura|Salcedo
Pro Tools
Historia
Pódese destacar a versión Pro Tools 7.4, que ofrece numerosas funcións musicais e de posprodución novas, así como melloras no fluxo de traballo para os usuarios de Pro Tools|HD®, Pro Tools LE® e Pro Tools M-PoweredTM. A novidade máis destacada é unha nova e potente función de composición e produción musical chamada Elastic Time, a cal permite por exemplo cuantificar son case como se foran datos MIDI. O software tamén mellora a compatibilidade con redes de almacenamento compartido Avid Unity ISISTM e un novo soporte para fluxos de traballo con vídeo de alta definición.
Lantarón
Lantarón (en éuscaro: Lantaron) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña en 2015 unha poboación de 893 habitantes.
Pro Tools
Historia
Hai que ter en conta que Pro-Tools non é só o software, senón que ademais require dunha Interface (Hardware) para conectar entradas e saídas de son e conectores MIDI entre outros. Hai xente que se instala o Software de Pro-Tools anterior á versión 9 e ve que non o dá feito funcionar, debido a que se require algún tipo de Interface da casa Avid ou Digidesign compatible con dita versión.
Lantarón
Está formado por 12 localidades: Alcedo, Bergonda, Caicedo de Yuso, Komunioi (capital), Fontecha, Leziñana, Molinilla, Larrazubi, Saratsu, Sobrón, Turiso e Zubillaga.
Pro Tools
Historia
Cunha das últimas actualizacións (v.9), a cal contén unha gran colección de plug-ins incluídos (efectos para mesturar e masterizar, así como unha completa colección de instrumentos virtuais, incluíndo pianos, sintetizadores, caixas de ritmos, órganos electrónicos...), ademais o programa foi aberto para que se puidese traballar con tarxetas de son de calquera marca (incluso sen ter unha), dando así un gran paso para que non só os estudios profesionais e de proxectos, senón que tamén os usuarios afeccionados, poidan traballar con el.
Hardware
Pro Tools HD
Pro Tools LE
Pro Tools M-Powered 8 Interfaces Mackie Onix-i:
Captatio benevolentiae
A captatio benevolentiae (do latín "procura da benevolencia") é un recurso estilístico e retórico. É usado polo autor para captar a atención e boa predisposición do público (no caso dun discurso ou obra de teatro) ou lector. En moitos casos esta figura é usada para pedir a comprensión cara aos erros aducindo algunha escusa ou razón, se ben en moitos casos é, presumiblemente, falsa modestia.
Lingua ingria
A lingua ingria (ižoran keel) é unha lingua urálica case extinta falada polos ingrios de Ingria. Ten arredor de 120 falantes, a maioría dos cales de avanzada idade. Non debe ser confundida cos dialectos meridionais da lingua finesa que se converteron na lingua maioritaria de Ingria no século XVII, por mor do influxo de emigrantes fineses luteranos. A inmigración de fineses luteranos foi promovida polas autoridades suecas (que conquistaron a área a Rusia en 1617), xa que a poboación local era (e segue a ser) ortodoxa.
Ditiotreitol
O ditiotreitol (DTT) é o nome común dunha pequena molécula que actúa como axente redox tamén coñecida como reactivo de Cleland. A fórmula do DTT é C4H10O2S2 e a estrutura química dun dos seus enantiómeros na súa forma reducida móstrase á dereita; a súa forma oxidada é un anel de 6 membros cunha ponte disulfuro (que se mostra máis abaixo). O reactivo é utilizado comunmente na súa forma racémica, xa que ambos os enantiómeros son reactivos. O seu nome deriva do nome do azucre de catro carbonos treosa. O DTT ten un composto epímero chamado ditioeritritol (DTE).
Axente redutor
O DTT é un axente redutor. Unha vez oxidado, forma un anel estable de seis membros cunha ponte disulfuro interna. Ten un potencial redox de −0,33 V a pH 7. A redución dun enlace disulfuro típico realízase por medio de dúas reaccións de intercambio tiol-disulfuro secuenciais e ilústrase máis abaixo. A redución xeralmente non se detén na segunda especie de disulfuro porque o segundo tiol do DTT ten unha alta propensión a pechar o anel, formando o DTT oxidado e deixando unha ponte disulfuro reducida. O poder redutor do DTT está limitado a valores de pH por riba de 7, xa que só a forma tiolato cargada negativamente, -S−, é reactiva (a forma tiol protonada -SH non); o pKa dos grupos tiol é 9,2 e 10,1.
esquerda|miniatura|400px|Redución dunha ponte disulfuro típica polo DTT por medio de dúas reaccións de intercambio tiol-disulfuro secuenciais.
Aplicacións
O DTT utilízase como axente redutor ou "desprotector" para o ADN tiolado. Os átomos de xofre terminal de ADN tiolado teñen unha tendencia a formar dímeros en solución, especialmente en presenza de oxíxeno. O dímero xeralmente rebaixa moito a eficiencia de reaccións de acoplamento subseguintes como a inmobilización do ADN en ouro en biosensores. Normalmente o DTT é mesturado cunha solución de ADN e déixase que reaccione e despois é eliminado por filtración (para o caso do catalizador sólido) ou por cromatografía (para a forma líquida). O procedemento de eliminación do DTT adoita chamarse "desalgado". Xeralmente, o DTT é utilizado como axente protector que impide a oxidación de grupos tiol.
Transcitose
A transcitose é o proceso celular consistente no transporte de macromoléculas atravesando o interior da célula dun extremo a outro. As macromoléculas son capturadas nun lado da célula e introducidas en vesículas, arrastradas a través da célula, e exectadas no outro lado da célula. A propia membrana da vesícula pode transportar macromoléculas. A transcitose require unha combinación de endocitose e exocitose en distintos lados da célula. O proceso depende do citoesqueleto, como en xeral todos os procesos de tráfico vesicular intracelular, e os microfilamentos de actina teñen un papel motor e os microtúbulos indican simplemente a dirección que debe seguir a vesícula. Exemplos de macromoléculas transportadas así son a IgA, a transferrina, e a insulina. Aínda que a transcitose se dá principalmente nas células de epitelios, o proceso tamén se produce noutros tipos celulares. Os capilares sanguíneos son un sitio con activa transcitose, que tamén se observa, por exemplo, en neuronas, osteoclastos e células M intestinais.
Ditiotreitol
Aplicacións
O DTT é utilizado frecuentemente para reducir as pontes disulfuro de proteínas e, máis xeralmente, para impedir a formación de pontes disulfuro intramoleculares e intermoleculares entre os residuos de cisteína das proteínas. Porén, incluso o DTT non pode reducir as pontes disulfuro enterradas na parte máis interna da molécula (inaccesibles ao solvente), polo que a redución de pontes disulfuro é ás veces levada a cabo en condicións de desnaturalización (por exemplo, a altas temperaturas, ou en presenza dun forte desnaturalizante como o cloruro de guanidinio 6 M, a urea 8 M ou o dodecil sulfato sódico ao 1%). O DTT é usado algunhas veces xunto co dodecil sulfato sódico na SDS-PAGE para desnaturaliar máis as proteínas ao reducir as súas pontes disulfuro e permitir así unha mellor separación das proteínas durante a electroforese. Debido á súa capacidade de reducir as pontes disulfuro, o DTT pode usarse para desnaturalizar o CD38 nos glóbulos vermellos. Inversamente, a exposición ao solvente de diferentes pontes disulfuro pode ensaiarse tendo en conta a súa velocidade de redución en presena de DTT.
Transcitose
Vesículas na transcitose
A formación de vesículas para a transcitose pode darse pola intervención de dous tipos de moléculas: a clatrina, proteína moi importante no tráfico vesicular intracelular, e a caveolina, proteína presente nas caveolas (invaxinacións da membrana plasmática). En ocasión as caveolas teñen a capacidade de formar tubos intracelulares ou canais que atravesan toda a célula e así facilitan o transporte transcelular dun extremo a outro.
Papel na patoxénese
Debido a que a función de transcitose é un proceso que transporta macromoléculas a través do interior das células, pode ser un mecanismo conveniente que poden aproveitar os patóxenos para invadir os tecidos. A transcitose é esencial para a entrada da bacteria Cronobacter sakazakii a través do epitelio intestinal e a barreira hematoencefálica; esta especie do xénero Cronobacter pode producir diversas bacteremias e meninxite. A bacteria Listeria monocytogenes entra no lume intestinal por medio de transcitose a través das células caliciformes. A toxina de tipo Shiga segregada por Escherichia coli enterohemorráxica é transportada por transcitose ao lume intestinal. Estes exemplos indican que a transcitose é vital no proceso de patoxénese de varios axentes infecciosos.
Aplicacións clínicas da transcitose
Algunhas compañías farmacéuticas están explorando actualmente o uso da transcitose como un mecanismo para o transporte de drogas terapéuticas a través da barreira hematoencefálica humana. O aproveitamento deste mecanismo de transporte do corpo pode axudar a superar a alta selectividade da barreira hematoencefálica, que normalmente bloquea a captación da maioría dos anticorpos terapéuticos polo cerebro e sistema nervioso central en xeral. Nunha das posibles aplicacións, a compañía Genetech sintetizou un anticorpo terapéutico que inhibía efectivamente a función encimática de BACE1, pero que experimentou problemas á hora de transferir niveis eficientes adecuados de anticorpos no cerebro. BACE1 é o encima que procesa as proteínas precursoras amiloides dando péptidos β-amiloides, incluíndo as especies que se agregan para formar placas amiloides asociadas coa enfermidade de Alzheimer. Os investigadores de Genentech propuxeron a creación dun anticorpo biespecífico que podería unirse á membrana da barreira hematoencefálica, inducir unha transcitose mediada por receptor e liberarse no outro lado dentro do cerebro e sistema nervioso central en xeral. Utilizaron un anticorpo biespecífico de rato con dous sitios activos que realizaban diferentes funcións. Un brazo tiña un sitio de unión cunha afinidade baixa anti-receptor da transferrina que inducía a transcitose. Un sitio con afinidade alta faría que o anticorpo non fose capaz de liberarse da membrana da barreira hematoencefálica despois da transcitose. Deste modo a cantidade de anticorpo transportado está baseado na concentración de anticorpo en cada lado da barreira. O outro brazo tiña un sitio de unión previamente desenvolvido de alta afinidade anti-BACE1, que inhibiría a función de BACE1 e impediría a formación de placas amiloides. En modelos de rato demostrouse que este novo anticorpo biespecífico podía chegar a acadar niveis terapéuticos no cerebro. Este método de Genentech de disfrazar e transportar o anticorpo terapéutico uníndoo a un activador da transcitose mediada por receptor denominouse método do “cabalo de Troia”.
Ditiotreitol
Aplicacións
O DTT pode tamén utilizarse como axente oxidante, para o que ten certas vantaxes en comparación con outros axentes como o glutatión. En moi raros casos, pode formarse un aduto do DTT, é dicir, os dous átomos disulfuro do DTT poden formar pontes disulfuro en diferentes átomos de xofre; en tales casos, o DTT non pode ciclarse, xa que non queda ningún tiol libre.
Propiedades
A vida media do DTT é de 40 horas a pH 6,5 e 1,4 horas a pH 8,5 e 20 °C e diminúe máis co incremento de temperatura. A presenza de EDTA (ácido etilendiaminotetraacético) como quelador de ións metálicos divalentes (Fe2+, Cu2+ e outros) incrementa considerablemente a vida media do DTT en solución.
Calgary Herald
miniatura|240px|Logo do Calgary Herald. O Calgary Herald é un xornal canadense anglófono publicado en Calgary, Alberta. O seu maior competidor é o Calgary Sun.
Publicado por primeira vez o 31 de agosto de 1883 por Andrew Armour e Thomas Braden co nome de The Calgary Herald, Mining and Rance Advocate and Xeral Advertiser, empeza como un semanario de só catro páxinas que se imprimía a man. A distribución era pequena (unha tenda de campaña localizada na confluencia dos ríos Bow e Elbow facía de oficina). En 1885, o Herald converteuse nun xornal diario, pero non é até o outono de 1983 que empeza a publicarse os 7 días da semana. Hoxe sae pola mañá, pero até agosto de 1985 era un xornal vespertino. En novembro de 2000, adquíreo Southam Newspapers (hoxe a filial CanWest News Services de CanWest Global Communications).
O Herald tamén publica Neighbours, un xornal comunitario semanal que se distribúe xunto co Herald en certas partes de Calgary. Na primavera de 2005, o Herald uniuse con varias filiais da CanWest Global para lanzar Dose, un xornal de balde que está dirixido ós mozos de 18 a 35 anos que usan o transporte público a diario.
Baró de Viver
250px|thumb|Situación na cidade de [[Barcelona.]] 250px|thumb|Edificio da praza do Baró de Viver Baró de Viver é un dos sete barrios que compoñen o distrito barcelonés de Sant Andreu. Ten unha superficie de 0,22 km² e unha poboación de 2 393 habitantes (2010).
Historia
Foi construído nuns terreos que o Padroádego de Vivenda de Barcelona, a través do Fomento da Vivenda Popular, comprou á marquesa de Castellvell en 1928, na marxe dereita do río Besòs, en terreos que aínda pertencían a Santa Coloma de Gramenet. O barrio levou o nome de Baró de Viver debido a Darius Rumeu i Freixa, segundo barón de Viver e Alcalde de Barcelona entre 1924 e 1930, durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera. A Segunda República Española cambiou o nome polo de Pi i Margall, pero o réxime de Franco devolveu o antigo nome de Baró de Viver.
En 1941, o Concello de Barcelona quédase co patrimonio; do cal faise cargo o Instituto Municipal da Vivenda, despois Padroado Municipal da Vivenda, que construíu 334 fogares unifamiliares entre o río Besòs, os talleres de Renfe e o polígono industrial do Besòs. Pasou a formar parte da cidade de Barcelona, xunto co barrio veciño de Bon Pastor.
En 1958 e 1959 produciuse unha última onda de poboación inmigrante, que construíron os novos bloques, e en 1985 lévase a cabo unha reforma do barrio a raíz da aprobación do PERI. O illamento radical do barrio rompeuse coa construción das dúas roldas periféricas (Ronda de Dalt e Ronda Litoral) que o rodean, o soterramento das liñas de alta tensión que que ían polas marxes do Besòs e a súa transformación nun parque, así como a construción dunha estación de Metro.
Tormenta de po
As tormentas de po severas poden reducir a visibilidade a cero, imposibilitando a realización de viaxes, e levar voando a capa superior do chan, depositándoa noutros lugares. A seca e, por suposto, o vento contribúen á aparición de tormentas de po, que empobrecen a agricultura e a gandaría. O po recolleito nas tormentas pode trasladarse miles de quilómetros: as tormentas de area do Sáhara inflúen no crecemento do plancto no oeste do océano Atlántico e, segundo algúns científicos, son unha fonte importante de minerais escasos para as plantas da pluvisilva amazónica. As tormentas de po poden observarse a miúdo en fotografías tomadas dende satélites. Cando o po en suspensión é arrastrado por fortes correntes de aire cara a outros lugares e chove, dise que chove lama, porque todo énchese de pinguiñas de lama que se secan, e rematan emporcando todo.
Noutros planetas
Coñécense tormentas de po a grande escala no planeta Marte. As tormentas neste planeta duran máis e cobren áreas maiores cá na Terra: algunhas destas tormentas cobren o planeta completamente durante centos de días alterando o equilibrio térmico do planeta e producindo arrefriados intensos da superficie.
Ohio
Ohio (pronunciado []) é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, situado na zona dos Grandes Lagos, e un dos seus principais centros industriais. Localizado na Rexión Medio Oeste dos Estados Unidos —a rexión máis industrializada do país— Ohio ten á industria como a súa principal fonte de ingresos. Outras fontes de ingresos importantes son as finanzas, a minería do carbón —que axudou a facer de Ohio unha das principais potencias industriais do país— a agricultura e o turismo.
A palabra "Ohio" significa na lingua iroquesa "Gran Río", "Río Longo" ou "Río Belo", utilizada por este grupo de nativos americanos para describir o río Ohio. O alcume de Ohio é Buckeye State (o Buckeye é un castiñeiro do xénero Aesculus). Os bosques compostos por árbores deste xénero cubrían anteriormente todo Ohio, aínda que moitos destes bosques foron tallados para proporcionar materias primas a diversas industrias, así como para dar espazo á agricultura. Ohio tamén reivindica o alcume de Mother of Modern Presidents (Nai dos Presidentes Modernos), polo feito de que sete dos Presidentes dos Estados Unidos naceron e creceron en Ohio, aínda que este título pertence, de feito, a Virxinia, cun total de oito presidentes. Os presidentes estadounidenses nacidos en Ohio son Ulysses S. Grant, Rutherford B. Hayes, James A. Garfield, Benjamin Harrison, William McKinley, William Howard Taft e Warren G. Harding. Un oitavo Presidente, William Henry Harrison, vivía en Ohio cando foi nomeado Presidente.
Os primeiros exploradores europeos en explorar a rexión foron os franceses. Ata 1763, a rexión de Ohio formaba parte da colonia francesa de Nova Francia, pasando entón a control británico. Coa independencia dos Estados Unidos en 1783, estes pasaron a controlar a rexión. Ohio converteuse no primeiro territorio do Territorio do Noroeste en ser elevado á categoría de estado, e o 17º en entrar na Unión, o 1 de marzo de 1803. A expansión en dirección ao oeste e a construción de numerosas vías férreas no estado, o descubrimento de numerosos xacementos de carbón e unha sólida industria agropecuaria fixeron que Ohio convertésese a mediados do século XIX nunha gran potencia industrial. Ulysses S. Grant, nativo de Ohio, foi un dos principais líderes da Unión durante a Guerra de Secesión.
A rápida industrialización do estado fixo que diversas persoas nativas do estado destacasen polas súas invencións e ideas pioneiras. Thomas Edison naceu en Ohio, e os Irmáns Wright —coñecidos mundialmente por ser os primeiros en voar nun avión (non sen controversias)— tamén creceron aquí. Outro nativo de Ohio mundialmente famoso é Neil Armstrong, a primeira persoa en pisar a Lúa.
Segundo os datos do censo do 2000, residían en Ohio 11.353.140 habitantes, repartidos por unha área de 116.096 km².
Ata 1803
Os nativos americanos vivían na rexión onde actualmente se localiza o estado de Ohio preto de dous milenios antes da chegada dos primeiros exploradores europeos. Os primeiros nativos americanos en instalarse na rexión foron unha tribo prehistórica, chamada Mound Builders —"construtores de montes"— porque construían pequenos montículos de terra para as súas cerimonias culturais. Os mound builders, instaláronse na rexión en torno ao 600 adC, e migrarían, en torno ao 900 dC, en dirección ao sur dos actuais Estados Unidos. Existen actualmente preto de seis mil vestixios arqueolóxicos, entre tumbas, cemiterios e casas de rituais, dos mound builders, en Ohio. A rexión sería posteriormente ocupada por outros pobos e tribos nativas americanas, como os huróns, os Delaware, os ottawa, os Shawnee, e especialmente as tribos iroquesas. Os iroqueses dominaban a maior parte do actual Ohio durante os anos que precederon á chegada dos primeiros europeos á rexión. miniatura|dereita|250px|Mapa de Nova Francia, por Nicolas de Fer (1702). O primeiro explorador europeo en chegar á rexión que actualmente constitúe o estado de Ohio foi o francés René Robert Cavelier de La Salle, en 1669. Cavelier anexou toda a rexión á coroa francesa, e a rexión de Ohio pasou a formar parte da colonia de Nova Francia. Os franceses, con todo, interesáronse pouco en colonizar a rexión, e só se estableceron algúns poucos establecementos comerciais por varios mercantes franceses, para comerciar cos indíxenas locais.
En 1780, o estadounidense George Rogers Clark derrotou ás forzas shawnee, aliadas dos británicos. Un dos máis tráxicos incidentes da Guerra de Independencia, o masacre de Gnadenhütten de 1782, ocorreu en Ohio. Despois do final da guerra, baixo os termos do Tratado de París, os Estados Unidos asumiron o control de todas as colonias británicas ao leste do río Mississippi, ao sur dos Grandes Lagos. O goberno dos Estados Unidos creou o Territorio do Noroeste en 1787, do cal Ohio formaba parte. Aquel mesmo ano, unha compañía mercantil comprou ao goberno varias terras localizadas no actual Ohio, habendo fundado o 7 de abril de 1788 o primeiro asentamento permanente de Ohio, Marietta. Esta inmediatamente fíxose capital do Territorio do Noroeste, en xullo do mesmo ano. Rapidamente, serían fundados outros asentamentos na rexión. miniatura|200px|esquerda|Este cadro sobre o Tratado de Greenville parece ser pintado por un dos oficiais de Anthony Wayne. Os nativos americanos que se aliaron cos británicos durante a Guerra da Independencia continuaron atacando ás comunidades estadounidenses despois do fin da guerra, en 1783. En 1794, o xeneral Anthony Wayne derrotou a unha forza nativa americana, nunha rexión próxima á actual cidade de Toledo. En 1795, os nativos americanos aceptaron e ratificaron o Tratado de Greenville, onde acordaban en ceder preto dun 70% de todo o actual Ohio ao goberno dos Estados Unidos. Os nativos americanos fixérono así grazas á presión do Xefe Tarhe, un xefe wyandot. Grazas ao tratado, restableceuse a paz na rexión, e pasaron a instalarse na rexión máis estadounidenses. 250px|dereita|miniatura|Placa conmemorativa da Northwest Ordinance no exterior do Federal Hall, no baixo [[Manhattan (lugar do Capitolio dos Estados Unidos en 1787)]] En 1800, o goberno creou o Territorio de Indiana, a partir da porción occidental do Territorio do Noroeste. Ohio continuou a formar parte do Territorio do Noroeste, e cambiando a capital do Territorio a Chillicothe, localizada no actual Ohio. De acordo coa Northwest Ordinance, calquera territorio particular formado a partir de áreas disgregadas do Territorio do Noroeste sería admitido automaticamente como estado cando a súa poboación excedese de 60.000 habitantes. A pesar de que a poboación de Ohio era de só 45.000 en decembro de 1801, o Congreso determinou que a poboación da rexión estaba en rápido crecemento, e que Ohio podería iniciar o proceso de elevación á categoría de estado, asumindo que a súa poboación excedería os 60.000 habitantes cando fose elevada oficialmente á categoría de estado.
En novembro, iniciáronse as preparacións para a secesión da rexión de Ohio do resto do Territorio do Noroeste, e para a creación do estado de Ohio. Aquel mesmo mes, unha convención constitucional creou a primeira Constitución de Ohio. O 19 de febreiro de 1803, o presidente Thomas Jefferson subscribiu un acto no Congreso que recoñecía a Ohio como o 17º dos Estados Unidos. Naquela época, a declaración oficial do estatuto de estado aínda non era un costume do Congreso, costume que comezaría a ser frecuente coa elevación de Luisiana á categoría de estado. O 7 de agosto de 1953, o ano do 150º aniversario de Ohio como estado, o entón presidente Dwight D. Eisenhower subscribiu un acto que oficialmente declaraba ao 1 de marzo como data na que Ohio foi oficialmente elevado á categoría de estado, pasando a formar parte da Unión.
1803 - 1900
250px|esquerda|miniatura|Ohio participou activamente durante a Guerra de 1812. Aquí, o Comandante Oliver H. Perry comanda as tropas estadounidenses contra as forzas británicas no lago Erie, na Batalla de Lake Erie. A vitoria dos Estados Unidos nesta batalla evitou unha posible anexión de Ohio por parte do Reino Unido. A Compra de Luisiana, efectuada en 1803, fixo que a economía do estado pasase a crecer rapidamente, xa que os produtos producidos no estado podían ser transportados facilmente a través do río Mississippi e os seus afluentes ata o porto de Nova Orleáns. Anualmente, grandes cantidades de barcos navegaban entre Nova Orleáns e os pequenos centros portuarios en Ohio, transportando os produtos agropecuarios producidos naquel estado ata Nova Orleáns, desde onde levaban a outras rexións.
En 1812, iníciase a Guerra de 1812, entre os Estados Unidos e o Reino Unido. Ohio foi o escenario dunha das batallas máis importantes e famosas da guerra, a Batalla de Lago Erie, realizada o 10 de setembro de 1813. Nesta batalla, nove navíos estadounidenses, comandados polo Comandante Oliver H. Perry, enfrontáronse a seis navíos británicos, no lago Erie, batalla que resultou con vitoria por parte dos Estados Unidos. Os resultados desta vitoria foron o dominio americano das augas do lago Erie, así como o control estadounidense do Territorio do Noroeste, e aumentou drasticamente a moral da poboación e dos soldados estadounidenses, logo dunha serie de derrotas no desenvolvemento da guerra.
Despois do final da guerra, a continuación do desenvolvemento da economía de Ohio fixo que a poboación do estado disparásese. Miles de persoas pasaron a instalarse anualmente no estado, ademais doutras moitas persoas vindas doutros estados, e inmigrantes vindos de países europeos, especialmente alemáns e británicos. miniatura|250px|dereita|Localización da Franxa de Toledo. En 1835, case se inicia unha guerra entre Míchigan e Ohio, por mor da disputa dunha estreita franxa de terra no extremo noroeste de Ohio. Esta guerra, que foi chamada Guerra de Toledo, non chegou a ocorrer debido á intervención do goberno federal. En 1836, o goberno cedeu este anaco de terra a Ohio. Este sector de terra alberga a cidade de Toledo, que deu nome á "guerra". Foi entón cando as fronteiras de Ohio adquiriron os seus límites actuais.
O comercio fluvial entre Ohio e Nova Orleáns continuou, e a necesidade de barcos máis económicos e eficientes fixo que os barcos de vapor substituísen aos antigos barcos de vela. O primeiro barco de vapor en navegar polo Mississippi foi o New Orleans, en 1811, e o primeiro en navegar no lago Erie foi o Walk-in-the-Water, en 1818. En 1825, inaugurase a Canle de Erie e en 1832, remátase unha extensión deste, a Canle de Ohio, conectando Cleveland e Portsmouth. En 1845, inaugúrase outra extensión da Canle de Erie, a Canle de Miami, conectando Toledo e Cincinnati.
As numerosas canles fluviais de Ohio serviron de rutas comerciais durante máis de 25 anos. A partir da década de 1830, comezáronse a construír numerosas vías férreas. O extenso e moderno sistema ferroviario e fluvial de transportes fixo que a industria agropecuaria do estado desenvolvésese drasticamente durante a década de 1840, facendo de Ohio un líder da industria agropecuaria dos Estados Unidos. A economía do estado diversificaríase, coa crecente expansión do sistema de transportes do estado, e rapidamente a industria converteríase tamén nunha gran fonte de ingresos. En 1841, William Henry Harrison pasou a ser a primeira persoa nativa de Ohio en asumir a presidencia dos Estados Unidos. miniatura|250px|esquerda|Gravado sobre a entrada das tropas de John Hunt Morgan a Washington, Ohio. Ohio tivo un papel esencial na Guerra Civil Estadounidense. A maior parte da poboación do estado era abolicionista, é dicir, estaba en contra da escravitude. Moitos abolicionistas axudaron a miles de escravos a fuxir, tanto antes como durante a Guerra Civil, sendo transportados dos Estados abolicionistas cara a Ohio ou Canadá a través do río Mississippi e o río Ohio, ou ben a través de vías férreas. Diversas persoas clave das forzas da Unión eran nativos de Ohio, entre eles, os xenerais Ulysses S. Grant e William T. Sherman. Ademais diso, Ohio forneceu preto de 320.000 soldados, máis da cota pedida polo presidente Abraham Lincoln para aquel estado. O único conflito armado realizado en Ohio ocorreu en 1863, cando as tropas confederadas, lideradas polo xeneral John Hunt Morgan, realizaron unha incursión en dirección ao norte, destruíndo calquera infraestrutura estadounidense que se atopasen na fronte. Morgan sería capturado en Ohio, pero conseguiu fuxir e volver san e salvo á Confederación. miniatura|dereita|200px|O Xeneral Ulysses S. Grant. Tras o fin da Guerra Civil Estadounidense, o crecemento económico de Ohio volveu aumentar. Decenas de miles de persoas doutros estados dos Estados Unidos e doutros países foron a instalarse no estado. A industria de manufactura desenvolveuse rapidamente, e houbo superado na década de 1870 á agricultura e gandería como principal fonte de ingresos do estado. En 1869, os Cincinnati Rede Stockings —actuais Cincinnati Reds— convertéronse no primeiro equipo profesional de béisbol do país. O gran crecemento industrial de Ohio promovería tamén unha revolución tecnolóxica no estado, non en balde numerosos inventores de renome mundial son de Ohio, e realizarían as súas invencións no estado. Entre eles, destaca Thomas Edison. A presenza de recursos naturais tales como o carbón tamén axudou a Ohio a converterse nunha gran potencia industrial.
Durante o final do século XIX, catro persoas de Ohio asumiron a presidencia dos Estados Unidos. Estas persoas foron Ulysses S. Grant —o tenente xeneral da Unión durante a Guerra Civil— Rutherford B. Hayes, James A. Garfield e Benjamin Harrison. William McKinley, aínda que non era nativo de Ohio (naceu en Virxinia, aínda que pasou a maior parte da súa infancia en Ohio), asumiu a presidencia do país en 1897. Outra persoa nativa de Ohio, William Howard Taft, converteuse na sétima persoa aquel estado en asumir a presidencia estadounidense, en 1909.
1900 - Actualidade
miniatura|300px|esquerda|Orville Wright voando sobre Huffman Prairie (Ohio), 16 de novembro de 1904. Durante os anos finais da década de 1890, o goberno de Ohio foi salpicado gravemente por un escándalo de corrupción política, que involucraba a diversos oficiais do goberno de Ohio e das maiores cidades do estado. Por mor deste escándalo político, levaron a cabo grandes reformas no goberno durante a década de 1900. Nesta década, os Irmáns Wright -un deles, Orville, nativo de Ohio- realizarían numerosos voos pioneiros nos seus avións no estado.
En 1913, grandes inundacións (as peores da historia do estado) cebáronse con Ohio. Causaron preto de 350 mortes, e uns danos calculados en 100 millóns de dólares. Por mor disto, o Lexislativo do estado instituíu en 1914 un programa de conservación, para evitar que as futuras inundacións provocasen tantos estragos. Construíronse numerosos diques e encoros ao longo e ancho do estado durante a década de 1910 e de 1920. O goberno federal tamén construíu outros 20 diques e represas. Warren G. Harding converteuse no sétimo e último nativo de Ohio en asumir a presidencia dos Estados Unidos en 1921.
A primeira guerra mundial acelerou o crecemento da economía do estado, grazas á gran produción de material bélico. O crecemento continuou durante a década de 1920, aínda que de forma desigual -a industria auxiliar prosperaba, mentres que as granxas enfrontábanse a crecentes dificultades por mor da deflación e da crecente competencia doutros países no mercado internacional. Isto provocou un aumento da emigración das áreas rurais en dirección ás cidades, e a finais da década, vivían máis persoas nas cidades que nas áreas rurais.
David Letterman
Traxectoria
Estudou na Ball State University onde se diplomou no departamento de radio e televisión en 1969 e foi na radio desa universidade onde comezou a súa carreira como comunicador. Presentador do talk show nocturno, Late Show with David Letterman na CBS onde recibe a personalidades famosas do mundo do cinema, a música e os deportes. Letterman é unha figura da televisión nocturna norteamericana desde 1982 cando comezou a presentar Late Night with David Letterman na NBC cun humor irónico e un tanto absurdo, tan só o seu mentor e amigo Johnny Carson ten unha carreira máis longa como presentador desa clase de programas. Letterman é tamén produtor de televisión, a súa empresa Worldwide Pants produce o seu programa así como o programa que lle segue The Late Late Show with Craig Ferguson. Worldwide Pants ademais tamén produce varias comedias que se emiten no horario de máxima audiencia, a de máis éxito foi Everybody Loves Raymond, que desde que rematou en 2005 segue a se emitir nos Estados Unidos en sindicación.
Letterman é propietario do equipo do equipo de automobilismo Rahal Letterman Racing.
Ohio
1900 - Actualidade
A economía baseada na agropecuaria e en manufactúraa fixo que Ohio fose un dos estados máis afectados polos efectos da Gran Depresión. As taxas de desemprego aumentaron drasticamente, a máis do 35% entre traballadores urbanos, mentres que a drástica caída dos produtos en xeral fixo que numerosas granxas endebedásense gravemente, o que fixo que moitos perdesen as súas. O goberno federal e o goberno do estado instituiron pronto numerosos programas de asistencia social e económica. En 1934, por exemplo, iniciouse a construción dun proxecto de control de inundacións no val do río Muskingum, sendo inaugurado en 1938 -non sen antes ser probado involuntariamente nunha "proba de lume" (en 1937, este sistema, aínda non finalizado, impediu que grandes e súbitas inundacións no río Ohio causasen gran destrución nas cidades próximas. miniatura|200px|A [[Central nuclear Davis-Besse, inaugurada nos anos 70. ]] Os efectos da Gran Depresión terminaron coa entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial, cando o estado pasou a producir gran cantidade de material bélico para a guerra. Despois do fin da guerra, diversas axencias gobernamentais instalaron no estado centros de investigación e de probas, especialmente nos campos da enerxía nuclear e da industria aeroespacial. A apertura da Canle de San Lourenzo pasou a fornecer unha vía rápida eficiente entre o Océano Atlántico e os Grandes Lagos, e as cidades portuarias de Ohio beneficiáronse moito da inauguración desta canle. Diversos programas provinciais incentivaron o crecemento industrial, tales como recortes fiscais, o financiamento da construción de centros industriais, e a oferta de electricidade a baixo custo. A finais da década de 1960, Ohio era o cuarto maior exportador de produtos industrializados do país.
O crecemento industrial do estado continuou ata comezos da década de 1970. Ohio pasou por unha severa recesión económica durante as décadas de 1970 e de 1980, a causa do súbito aumento dos prezos do combustible, da crecente competencia dos produtos industrializados estranxeiros tanto no mercado internacional como no mercado doméstico, e a causa do traslado das fábricas de Ohio a estados do sur da nación, onde os custos son máis baixos, ou ata a outros países. Esta recesión fixo que o crecemento demográfico estancárase, e soamente terminou a finais da década de 1980, cando o abaratamento dos prezos do combustible, así como a súa maior abundancia, estimularon a industrialización do estado. O traslado das fábricas a outras rexións onde os custos son máis baixos, con todo, continúa. miniatura|200px|esquerda|George Voinovich, gobernador de Ohio de [[1991 a 1998.]] En 1971, o goberno de Ohio implementou un imposto sobre a renda, obtendo o estado 373 millóns de dólares ao ano seguinte a través do seu cobro. Por mor da crise financeira enfrontada por Ohio a partir da década de 1970, o goberno pasou gradualmente a aumentar devandito imposto. En 1995, o imposto sobre a renda cobrado no estado xerou máis de 4.500 millóns de dólares, o que supón un crecemento de máis de doce veces nun período de dúas décadas, período no cal o crecemento demográfico do estado estancouse e a poboación permaneceu estable. En 1990 foi elixido George V. Voinovich, que prometeu no seu programa diminuír os impostos e gastos públicos. Conseguiu reducir os gastos públicos, principalmente a través de recortes en servizos de axuda socio-económica aos necesitados. No seu lugar, Voinovich aumentou os gastos na educación. Coa mellora da economía do estado no inicio da década de 1990, Voinovich foi reelixido en 1994.
Xeografía
200px|esquerda|miniatura|A costa de Ohio do [[lago Erie.]] A situación xeográfica de Ohio resultou ser unha vantaxe para o seu crecemento económico e demográfico. Por mor de que Ohio relaciona o nordés co medio oeste do país, gran cantidade de tráfico de mercancías e de negocios pasa polas súas fronteiras a través da súa desenvolvida rede de autoestradas. Ohio conta coa décima maior rede de autoestradas da nación, e sitúase a unha distancia de menos dun día en coche do 50% da poboación de Norteamérica e do 70% da súa capacidade industrial. Ó norte, o lago Erie proporciona 502 km de costa a Ohio, o cal permite a existencia de numerosos portos marítimos. A fronteira sur do estado delimítaa o río Ohio, mentres que gran parte da fronteira setentrional está definida polo lago Erie. Limita ao norte con Míchigan e co Lago Erie, ao leste con Pensilvania, ao sur con Virxinia Occidental e Kentucky, e ao oeste con Indiana. Alén do lago Erie localízase a provincia canadense de Ontario. 250px|dereita|miniatura|Vista das Illas do lago Erie, localizadas no lago homónimo. O litoral de Ohio co lago Erie ten preto de 502 quilómetros de lonxitude, incluíndo 85 quilómetros da entrada formada pola Baía de Sandusky e 106 quilómetros de litoral formado polas numerosas illas do lago Erie. O estado posúe máis de 2.500 mil lagos e lagoas, ademais doutras 180 reservas artificiais. O maior lago do estado é o Grand Lake, con 5.140 hectáreas. Ohio posúe preto de 70.800 km de ríos e regatos. O principal río do estado é o Ohio —que actúa como fronteira entre Ohio, Virxinia Occidental e Kentucky. Outros ríos importantes son os ríos Cuyahoga, Maumee, Miami, Muskingum e Scioto. Preto dun 25% do estado está cuberto por bosques.
A maior parte do chan de Ohio, fóra dunha pequena rexión situada no centro-sur do estado e dunha área excepcionalmente chaira no noroeste, coñecida como o "Gran Pantano Negro", está formado por chairas glaciais. Estas rexións glaciais na antigüidade estiveron cubertas por unha espesa capa de xeo, en eras glaciais relativamente recentes (a última delas, ocorrida fai preto de 10.000 anos antes de Cristo). A maior parte do estado ten unha baixa altitude.
Rexións xeográficas
Podemos dividir a Ohio en catro rexións xeográficas:
Clima
miniatura|esquerda|250px|Día de choiva en Mansfield. O clima de Ohio é tépedo, no que se distinguen catro estacións distintas, con veráns cálidos, e invernos fríos. Con todo, o tempo atmosférico varía bastante de estación a estación. O tempo en Ohio é relativamente inestable, e pode cambiar repentinamente, especialmente no inverno. O principal motivo desta inestabilidade é a ausencia de obstáculos xeográficos no estado e nas súas proximidades, que permiten o rápido movemento de correntes de aire vindas de calquera dirección.
As temperaturas en Ohio descenden a medida en que aumenta a latitude. A temperatura media do estado no inverno é de -5C no norte do estado, -2 °C na rexión central e 2 °C no sur. A media das mínimas é de -6 °C no norte, -4 °C na rexión central e de -2 °C no sur, mentres que a media das máximas é de 2 °C no norte, 5 °C na rexión central e 8 °C no sur. As mínimas varían entre -40 °C e 5 °C, e as máximas, entre -30 °C e 15 °C. A temperatura máis baixa rexistrada en Ohio, -38 °C, foi medida en Milligan o 10 de febreiro de 1899.
miniatura|dereita|300px|Mapa de precipitacións en Ohio A temperatura media no verán no norte é de 21 °C (de 20 °C no extremo nordeste), e de 24 °C no sur. A media das mínimas é de 15 °C no norte, 16 °C na rexión central e de 18 °C no sur. A media das máximas é de 28 °C no norte e na rexión central e de 30 °C no sur. As mínimas varían entre 8 °C e 26 °C, mentres que as máximas varían entre 16 °C e 38 °C. A temperatura máis alta rexistrada en Ohio é de 45 °C, medida o 21 de xullo de 1934 en Gallipolis.
A taxa de precipitación media anual de Ohio é de 97 centímetros anuais. Estas taxas son maiores no sur e nas rexións montañosas do nordeste do estado —que poden recibir máis de 120 centímetros anuais— e menores ó longo do lago Erie e no noroeste do estado —que reciben menos de 85 centímetros anuais. Toledo recibe preto de 80 centímetros anuais de precipitación. A taxa de precipitación media anual de neve en Ohio é de 74 centímetros. Estas taxas aumentan a medida que se viaxa en dirección ao leste e ao norte. A montañosa rexión nordeste de Ohio recibe de media preto de 254 centímetros anuais de neve, e por isto, dispón de varias estacións de esquí.
Política e administración
250px|dereita|miniatura|O Statehouse de Ohio, en Columbus, acolle a sede da [[Asemblea Xeral de Ohio|Asemblea Xeral.]] A capital de Ohio é Columbus, localizada cerca do centro do estado. Desde 1999, o gobernador é Bob Taft. Ohio conta con 18 escanos na Cámara de Representantes dos Estados Unidos.
O principal oficial do Poder executivo de Ohio é o gobernador. Este é elixido polos electores do estado para un mandato de ata catro anos de duración. Unha persoa dada pode exercer o cargo de gobernador cantas veces queira, pero non máis de dúas veces consecutivas. Corre a cargo do gobernador a responsabilidade de indicar aos oficiais do Executivo e do Xudicial. Con todo, todas as súas indicacións necesitan ser aprobadas antes polo Senado do estado. Todos os oficiais do Executivo elixidos polo gobernador non poden exercer en dous mandatos consecutivos.