cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RNA-Seq
Empalme alternativo
O empalme de ARN é un proceso típico dos eucariotas e contribúe significativamente á regulación de proteínas e a súa diversidade, e ocorre en >90% dos xenes humanos. Hai múltiples modos de empalme alternativo: omisión de exón (o modo de empalme máis común en humanos e eucariotas superiores), exóns mutuamente excluíntes, doante alternativo ou sitios aceptores, retención de exóns (o modo de empalme máis común en plantas, fungos e protozoos), sitio alternativo de comezo da transcrición (promotor), e poliadenilación alternativa. Un obxectivo da RNA-Seq é identificar eventos de empalme alternativo e comprobar se difiren entre distintas condicións. A secuenciación de lecturas longas captura o transcrito completo e así minimiza moitos dos problemas que se presentan na estimación da abundancia de isoformas, como o mapado de lecturas ambiguas. Para a RNA-Seq de lecturas curtas, hai múltiples métodos para detectar o empalme alternativo que pode ser clasificado en tres grupos principais:
As ferramentas de expresión diferencial de xenes poden utilizarse tamén para a expresión diferencial de isoformas se as isoformas están cuantificadas con antelación con outras ferramentas como RSEM.
Descubrimento de variantes
A RNA-Seq captura a variación no ADN, incluíndo as variantes de nucleótido único, pequenas insercións/delecións, e as variacións estruturais. A Variant calling en RNA-Seq é similar ao callind de variantes de ADN e a miúdo emprega as mesmas ferramentas (como SAMtools mpileup e GATK HaplotypeCaller ) con axustes para te en conta o empalme. Unha dimensión única das variantes de ARN é expresión específica de alelo (ASE): asvariantes dun só haplotipo poderían expresarse preferencialmente debido a efectos reguladores como a impresión xenómica e a expresión de loci de trazos cuantitativos e as variantes raras non codificantes. Entre as limitacións na identificación de variantes de ARN está que só reflicte rexións expresadas (en humanos <5% do xenoma) e ten unha calidade peor cando a comparamos coa secuenciación de ADN directa.
Edición do ARN (alteracións post-transcricionais)
Ter as secuencias transcritómicas e xenómicas que se corresponden entre si dun individuo pode axudar a detectar edicións post-transcricionais (edición do ARN). Un evento de modificación post-transcricional é identificado se o transcito do xene ten un alelo/variante non observada nos datos xenómicos.
miniatura|Mapado de RNA-Seq de lecturas curtas sobre unións exón-exón, dependendo de onde se mape cada extremo, podería definirse un evento Trans ou Cis.
Detección de xenes de fusión
Os xenes de fusión, causados por diferentes modificacions estruturais no xenoma, están recibindo moita atención debido á súa relación co cancro. A capacidade da RNA-Seq de analizar o transcritoma completo dunha mostra de modo non nesgado faina unha ferramenta atractiva para buscar este tipo de eventos comúns no cancro.
Historia
miniatura|O número de artigos en PubMed sobre RNA-Seq segue medrando.
A RNA-Seq empezou a desenvolverse a metade da década de 2000 coa aparición da tecnoloxía de secuenciación de seguinte xeración. Os primeiros artigos que falaban da RNA-Seq aínda que sen usar aínda o termo trataban sobre liñas celulares do cancro de próstata (datadas en 2006), a planta Medicago truncatula (2006), o millo (2007), e Arabidopsis thaliana (2007), mentres que o termo "RNA-Seq" foi mencionado por primeira vez en 2008. O número de artigos que se refiren á RNA-Seq no título ou no resumo (na figura a liña azul) está incrementándose constantemente e en 2018 publicáranse 6754 artigos (ligazón á busca de PubMed).
Aplicacións á medicina
A RNA-Seq ten o potential de identificar nova bioloxía sobre doenzas, perfilar biomarcadores para indicacións clínicas, inferir vías tratables con fármacos e facer diagnósticos xenéticos. Estes resultados poderían despois ser personalizados para subgrupos de pacientes ou incluso individuos, o que serviría para facer unha prevención máis efectiva e mellores diagnósticos e terapias. A aplicabilidade destas estratexias está en parte determinada polo custo en diñeiro e tempo; unha limitación importante é o tempo que cómpre para que o equipo de especialistas (bioinformáticos, médicos, investigadores básicos e técnicos) interpreten completamente a enorme cantidade de datos xerados por estas análises.
Bougouriba
Bougouriba é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Diébougou.
Helene Hanff
Helene Hanff, nada en Filadelfia o 15 de abril de 1916 e finada en Nova York o 9 de abril de 1977, foi unha escritora en lingua inglesa.
Traxectoria
Naceu nunha familia inmigrante e con poucos recursos. A afección do seu pai ó teatro, mesmo na Gran Depresión, encarreira a vocación de Helene: ser guionista de teatro. Con pouca fortuna económica, vai intentando cultivarse con libros o que nunca puidera conseguir con estudos e comeza a pedir libros clásicos a unha librería de vello en Londres. É así como empeza unha relación de intereses compartidos con Frank e o resto dos libreiros, a quen lles escribe no seu enderezo de 84 Charing Cross Road. É este enderezo o que lle dará título a unha edición da relación epistolar entre eles, que coñecería un grande éxito editorial e varias versións, para o teatro e para o cinema.
Noumbiel
Noumbiel é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Batié.
Vilaboa, A Veiga
Santa Lucía de Vilaboa é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 14 habitantes (8 mulleres e 6 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 7 habitantes, sendo 3 homes e 4 mulleres.
Os Goonies
Os Goonies (en The Goonies) é un filme de aventuras dirixido por Richard Donner que foi estreado en 1985. O guión foi escrito por Chris Columbus a partir da historia orixinal do seu produtor executivo Steven Spielberg. O filme trata sobre unha banda de preadolescentes que vive no barrio de "Goon Docks" en Astoria, Oregón, que tratan de salvar os seus fogares de seren derrubados. Por casualidade atopan un antigo mapa español que os leva á iniciar a busca do tesouro de Willie o chosco, un lendario pirata do século XVII.
Sinopse
Mikey é un rapaz de trece anos que vive en Astoria (Oregón) na costa oeste dos Estados Unidos. O seu pai vive preocupado polo embargo do seu fogar para a construción dun campo de golf ó igual que o resto dos fogares do barrio. Mickey, xunto co seu irmán máis vello e os seus amigos, fanse chamar "Os Goonies", e un día de treboada soben a xogar ó faiado da casa, onde o seu pai garda obxectos antigos. Alí atopan un vello mapa do tesouro de "Willie o Chosco", un pirata que desapareceu xunto coa súa tripulación hai moito tempo. Os Goonies deciden saír na procura dese tesouro porque poderían resolver tódolos problemas económicos das súas familias. Para atopalo deberán sortear as trampas dos piratas e dos Fratelli, unha familia de ladróns que tamén anda tralo tesouro.
Ioba
Ioba é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Dano.
Xunta Suprema de Estado
miniatura|Retrato do conde de Floridablanca, impulsor da Xunta Suprema do Estado A Xunta Suprema de Estado foi unha alta instancia de goberno de España de breve duración (1787-1792). Foi creada por Carlos III a instancias do conde de Floridablanca por un Real Decreto o 8 de xullo de 1787 coa denominación oficial de Suprema Junta Ordinaria y Perpetua de Estado, e estaba composta por todos os secretarios de Estado e de Despacho Universal.
Funcionamento
No decreto, regulábase a súa periodicidade semanal e o seu funcionamento. Floridablanca acompañou o decreto cunha "Instrución reservada", redactada por el a instancias do rei, que recollía un detallado programa de 395 puntos susceptibles de ser tratados na Xunta: morgados, cuestións relixiosas (reorganización das dioceses, Inquisición...), cuestións de Indias en xeral, mellora da Facenda (impostos, renda do tabaco, renda do sal...), política exterior (con Venecia, Inglaterra, Portugal...), etc.
A Xunta, moi criticada durante a súa existencia, non sobreviviu ao seu inspirador. O día que este foi substituído polo conde de Aranda, foi suprimida (28 de marzo de 1792).
O Xestal
Co termo O Xestal podémonos referir a:
Especismo
miniatura|Aínda que os dous son animais, as vacas son consideradas gando e son sacrificadas para seren comidas, mentres que os cans teñen unha consideración especial e un tratamento como [[Animal de compaña|mascotas.]] O especismo é unha forma da discriminación. Implica tratar a membros dunha especie peor que a outros doutra especie mesmo cando os seus intereses son equivalentes.
Este termo é empregado a miúdo no campo da defensa dos animais, para afirmar que o especismo é un tipo de prexuízo de funcionamento similar a racismo ou o sexismo, pois sostén que o xeito no que se debe tratar a un individuo depende do grupo ao que pertence, non das súas características propias (en concreto, de que poida sentir), ou ben doutras características non relevantes. O especismo sería causa do uso de animais en prácticas crueis, no seu consumo como comida, roupa, para o lecer (como nas touradas) e para outros fins. Tamén implicaría a negativa para auxiliar a aqueles que están en situación de necesidade, en concreto no caso do sufrimento dos animais no mundo salvaxe.
Forraxe
É posible utilizar para alimentación animal outros produtos vexetais, normalmente subprodutos da agricultura ou da alimentación humana (como froitas ou patacas pequenas ou meradas, fariña ou farelo, tonas de pataca, os pendóns do millo, as follas dos nabos, ramallos de certas árbores etc.) así como, por suposto, o penso composto, pero estes produtos non se deben considerar forraxe.
Ademais da forma normativa forraxe, e as variantes ferraxa e ferraxe, tamén se denomina ferraña ou ferroia. Conceptos derivados son os de forraxear, segar herba para darlla ó gando, e o adxectivo forraxeiro, planta ou parte da planta utilizada con este fin.
Tipos de forraxes
300px|miniatura|esquerda|Pradeira artificial, xa segada en parte. As plantas utilizadas como forraxe poden proceder de prados naturais, espontáneos, ou de praderías artificiais, cultivadas polo ser humano. Os primeiros son comunidades de diferentes plantas herbáceas, especialmente gramíneas, que medran en condicións naturais en terreos achairados e húmidos. Poden ser permanentes ou temporais e, se son produtivos, o labrego adoita proporcionarlles distintos tratamentos para aumenta-la colleita ou para corrixir deficiencias na composición do chan, como poden se-lo estercado ou a rega. Estes prados aprovéitanse normalmente mediante o pastoreo directo, habitual ou rotatorio, pero tamén mediante a sega.
Usos da forraxe
miniatura|300px|Apañando herba para botala ó gando na corte A forraxe utilízase para suplementa-la ración alimenticia que o gando obtén mediante o pastoreo, cando o pasto é cativo ou cando o gando é de alta produción. Tamén se ten que recorrer á forraxe no inverno, cando as condicións climatolóxicas (neve, frío, choivas intensas) non deixan saca-lo gando a pastar, ou cando algún animal, enfermo ou tralo parto, non pode saír a pastar. En calquera caso, pode dárselle en verde, en seco ou, modernamente, en ensilado.
Na gandería moderna, de carácter intensivo e con animais de altas producións lácteas e cárnicas, a alimentación do gando está baseada fundamentalmente nos pensos compostos, estudados e formulados para cubir-las necesidades do gando. Neste caso, a forraxe achega alimento voluminoso como suplemento do penso, tendo en conta que, excepto aves e porcos, nos outros animais domésticos (vacún, ovino ou equino) resulta imprescindible unha ración de volume para o seu fisioloxismo normal.
Produción de forraxes
A superficie destinada en Galicia á produción de forraxe variou moito como consecuencia do abandono da agricultura e da reestruturación da gandería. A mecanización do campo e a maior riqueza nutritiva do millo sobre a herba tamén influíron neste cambio, pero en xeral obsérvase un progresivo aumento da superficie destinada a pastos e millo forraxeiro.
A carreira da morte
A carreira da morte (en Scream and Scream Again) é un filme de 1970 dirixido por Gordon Hessler. Está protagonizado por Vincent Price, Christopher Lee, Alfred Marks, Michael Gothard e Peter Cushing. A historia está baseada na novela The Disorientated Man de Peter Saxon, un alcume literario empregado por varios autores durante a década de 1960 e 1970.
Forraxe
Produción de forraxes
No caso dos prados permanentes, as cifras subiron desde as 175.000 hectáreas de 1955 ás máis de 550.000 ha en 2005. Tamén se aprecia un aumento considerable nas producións, que ascenderon, en 2008, a 2,2 millóns de toneladas de millo forraxeiro e 11,7 millóns de toneladas de herba, aínda que en 2009 a produción de herba se reduciu a menos da metade (5 millóns de t) mentres que a de millo forraxeiro seguiu subindo ata os 2,5 millóns t.
Como sexa que a práctica totalidade da produción de forraxes vai destinada á alimentación do gando vacún, a distribución xeográfica destes cultivos coincide coa distribución desta especie: as provincias de Coruña e Lugo producen o 92,78% do millo forraxeiro e o 93.58% da herba.
Protos F2
Protos foi un automóbil de carreiras de Fórmula 2 sen aleróns que apareceu en 1967. Alimentado polo entón motor estándar Ford-Cosworth 1600cc FVA, Foi notábel polo seu deseño aerodinámico de Frank Costin, cun parabrisas de "burbulla" case pechado sobre a carlinga e un chasis parcialmente feito da moi lixeira pero fráxil madeira contrachapada. A pesar de ser bastante rápido nas pistas rápidas, nunca se converteu en favorito e non conseguiu vitorias durante a tempada europea de F2. Os pilotos incluíron a Brian Hart e Pedro Rodríguez.
Fórmula 1
Participou nun único Gran Premio (na categoría F2) o que disputou no Gran Premio de Alemaña de 1967 pilotado polo alemán Kurt Ahrens Jr., retirouse na 4ª voltas debido a problemas mecánicos e non obtivo puntos para o campionato de pilotos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Novo Mundo
miniatura|300x300px|Un [[mapa de América do século XVIII]] Novo Mundo é un dos nomes dados ao hemisferio occidental, máis especificamente ao continente americano. O termo ten as súas orixes nos finais do século XV en razón do descubrimento de América por Cristovo Colón.
O descubrimento deste novo continente expandiu o horizonte xeográfico dos europeos que até entón consideraban a Europa, a África e a Asia como os únicos constituintes do Mundo. En contraste co Novo Mundo, os continentes europeo, africano e asiático formaban o Vello Mundo. Á súa vez, a Oceanía descuberta algúns séculos despois, ficou coñecida como Novísimo Mundo.
Orixe do nome
Pedro Mártir de Angleria creou o termo Novo Mundo (novi orbis) nunha carta de novembro de 1492, na cal se refería á primeira viaxe de Colombo a América. O ano seguinte de Angleria refírese novamente ao Novo Mundo (orbis novus). En 1516, de Angleria publica o libro De orbe novo ("Sobre o Novo Mundo").
O termo foi tamén utilizado por Giovanni da Verrazzano na descrición da viaxe que efectuou en 1524 ao longo da costa atlántica de América do Norte (as actuais costas Leste dos Estados Unidos e do Canadá).
Outros usos
Novo Mundo pódese referir a outras cousas máis específicas, como:
Vilanova, A Veiga
San Pedro de Vilanova é unha parroquia do concello da Veiga. Segundo o IGE, en 2014 tiña 19 habitantes (dez homes e nove mulleres), 16 menos ca en 2004 (18 mulleres e 19 homes), e cinco máis ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Na primeira metade do século XX houbo activas preto da aldea varias minas de volframio
Illa Jabat
Jabat (Jabwot ou Jabot) é unha illa no Océano Pacífico dentro da cadea Ralik nas Illas Marshall. Forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total é de só 0´6 km², e ten unha lonxitude de 1´2 km. Atópase a 12 km. do atol Ailinglaplap. A diferenza da maioría das outras illas das Illas Marshall, Jabat é unha illa rochosa en lugar dun atol de coral, aínda que rodeada dun areccife de coral e dunha franxa de augas pouco profundas que se estenden por varios quilómetros máis aló do arrecife cara ao norte e o sur. A poboación da illa Jabat era de 112 habitantes en 1998.
Historia
Jabat foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, e os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Vehículo anfibio
miniatura|250px|Vehículo anfibio de asalto anfibio [[AAV-7 da Armada Española desprazándose na praia de Santander (Cantabria, España).]] miniatura|250px|[[Drozd anfibio vehículo no Exército 2020 exposición.]]
Un vehículo anfibio (ou, simplemente, anfibio), é un vehículo que pode operar tanto en terra como na auga (mares, lagos, ríos) feito polo que recibe o cualificativo (o nome) de ''anfibio.
Estritamente, os vehículos militares anfibios foron desenvolvidos e perfeccionados especialmente durante e a partir da segunda guerra mundial, e máis en concreto polas potencias belixerantes implicadas na Guerra do Pacífico (1941-1945), como Xapón e os Estados Unidos.
Este foi un feito derivado da experiencia na Guerra anfibia da primeira guerra mundial, e da necesidade de perfeccionar esta arte. Tanto é así que as lanchas LCVP (da siglas en inglés de Landing Craft, Vehicle, Personnel) chegaron a seren consideradas como a arma máis importante da Segunda Guerra Mundial pola súa capacidade de manter un continuo abastecemento e refresco de tropas.
Delta 0100
Delta 0100 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo nas décadas de 1960 e 1970. A serie 0100 componse dos Delta 0300 e Delta 0900, ás veces referidos como Delta 300 e Delta 900.
Características
A diferenza entre as versións estriba no diferente número de foguetes aceleradores: 3 para o Delta 0300 e 9 para o Delta 0900. En total entre as dúas versións fixeron cinco lanzamentos: 3 o Delta 0300 e 2 o Delta 0900.
Dziga Vertov
David Abelevich Kaufman (ruso Дави́д А́белевич Ка́уфман), nado o 2 de xaneiro de 1886 en Białystok e finado o 12 de febreiro de 1954 en Moscova — mellor coñecido polo seu pseudónimo Dziga Vertov, ou Vertof (ruso Дзи́га Ве́ртов) — foi un director e teórico pioneiro do cine documental soviético. As súas teorías sobre a rodaxe influíron sobre o estilo de cinéma vérité de realización de documentais e sobre o Grupo Dziga Vertov, unha cooperativa de cinema que estivo activa nos anos 1960..
No 2012, nunha enquisa de Sight and Sound, os críticos votaron o filme de Vertov Man with a Movie Camera (1929) o oitavo mellor filme xamais feito.
Os irmáns de Vertov Boris Kaufman e Mikhail Kaufman foron tamén afamados cineastas, así como a súa muller, Elizaveta Svilova.
Filmografía
miniatura|[[Fotograma de Человек с киноаппаратом, en galego O home da cámara.]]
Zebrahead
Zebrahead é unha banda estadounidense de punk rock procedente de La Habra (California), que fusiona elementos do pop punk, funk, rock alternativo, metal alternativo, rapcore e rap rock.
Río Eume
O río Eume é un río galego. Nace na xunta dos regos do Lamoso e das Toxeiras, ó pé da Lomba Longa do Seixo Branco, na Serra do Xistral, a 759 m. O nacemento está localizado na parroquia de Montouto, no concello lugués de Abadín, aínda que as cabeceiras nacen na parroquia da Balsa, no concello veciño de Muras a 880 m. O seu percorrido de 80 km transcorre placidamente por terras de Lugo ata que pouco a pouco, pasada a vila das Pontes de García Rodríguez, vaise encaixando nun val profundo coñecido como canón do Eume, en parte asolagado polo encoro do Eume. A medida que se achega á desembocadura vaise abrindo o val ata formar un amplo esteiro que en marea baixa forma unha illa coñecida como As Croas, de gran valor marisqueiro e ecolóxico. Finalmente desemboca na Ría de Ares, no Golfo Ártabro, entre os concellos coruñeses de Pontedeume e Cabanas dos que é a súa fronteira natural.
Toponimia
O hidrónimo Eume segundo Isidoro Millán González-Pardo derivaría do termo paleuropeo Ume, relacionado co hidrónimo éuscaro Urumea, composto do substantivo vasco umea, "neno, cativo, pequeno", nome que ten sentido, pois o Eume recibe noutra zona do seu percorrido o nome de Río Pequeno. Sería pois un nome preindoeuropeo emparentado coas linguas éuscaras e que podería estar relacionado cos nomes dos ríos Umia (Pontevedra), Uma (afluente do Tea), Irimia (nacemento do río Miño en Lugo), Urumea (Navarra-País Vasco) e Umeälven (Suecia). Edelmiro Bascuas relaciónao co composto bitemático E-Ume, da mesma orixe.
A outra posibilidade é que veña dunha raíz hidronímica prelatina celto-galaica, xa indoeuropea *u̯h1-m (auga)̯̯ cfr. lat. ūmeō <*u̯h1-m-o, de recoñecida presenza na hidronimia galega (Río Umia, Río Mao, Acea de Ama etc).
A lenda dos tres ríos
Conta a lenda que Deus fixo nacer tres ríos na Serra do Xistral e os fixo fluír en tres direccións diferentes: o Eume cara ó poñente, o Landro cara ó norte e o Masma cara ó abrente. O mar prometeu entregar un home cada ano a aquel río que antes chegase ó mar. Os tres ríos empezaron a andar pero, pouco despois de naceren, acordaron descansar un pouco no camiño, coa condición de que o primeiro que acordase debería despertar ós outros. Un dos ríos despertou e, en vez de cumprir o acordado, marchou en silencio cara o mar. Ó pouco despertou o segundo río e, visto o que fixera o primeiro, decideu facer o mesmo e seguiu camiño cara o mar.
Cando o terceiro río, o Eume, despertou e viu que os outros dous non cumpriran o pacto, encolerizouse e acelerou a súa marcha por montes, vales e riscos e conseguiu chegar o primeiro ó mar, provocando no camiño o espectacular Canón do Eume. Cumprindo a súa promesa, cada ano o mar fai afogar a unha persoa nas súas augas. Outras versións da lenda falan de tres fontes ou mesmo de tres ninfas.
Características
Percorre os concellos de Abadín, Muras, Vilalba, Xermade, As Pontes de García Rodríguez, A Capela, Monfero, Cabanas e Pontedeume.
Unha morea de caudais de auga máis ou menos longos e caudalosos, verten as súas augas nel. Salientan na marxe dereita o rego de Montouto, preto da capitalidade do concello de Muras, e, xa na provincia da Coruña, o río Maciñeira, o máis longo de todos os afluentes (11 km) que verte a escasos metros do Parque de Carbóns da Central térmica das Pontes, o río do Pareiro, que desemboca no Encoro do Eume formando un profundo entrante, e o río Sesín, que na súa confluencia co Eume, e xunto con el, rodea o outeiro onde se ergue o Mosteiro de San Xoán de Caaveiro. Na marxe esquerda salientan o rego Felgado, que ten as súas fontes en terras de Xermade, o río Chamoselo, cunha ponte medieval preto da súa desembocadura no centro urbano das Pontes. Vertendo as súas augas no Encoro do Eume despois de 10 km de percorrido, está o río Frei Bermuz, o máis caudaloso de todos os afluentes e que forma unha fermosa paraxe natural no lugar da Feira do Dez. En pleno canón do Eume verte o río de San Bartolomé tamén de 10 km, cuxo caudal foi aproveitado ata non hai moitas décadas para a produción de enerxía hidroeléctrica na Central do Parrote. Xa no esteiro, desemboca o Río de Covés.
O 30 de xuño de 1997 creouse o Parque Natural das Fragas do Eume (Real Decreto 211/96 de 2 de maio) cunha superficie de 9126 ha. Abarca terras dos concellos de Cabanas, A Capela, Monfero e Pontedeume.
Escala de blues
Son moitas as escalas de blues, mais a escala por antonomasia, a máis utilizada, é a pentatónica menor co engadido dunha Blue note, a quinta diminuida (flatted fifth). Por exemplo, a común escala de blues en La: La-Dó-Re-Mib-Mi-Sol-La.
No blues moderno empréganse moitas escalas diferentes, o mesmo que nos blues tocados jazzisticamente.
Ar sistem pentatoneg Escala Pentatònica
Presidente de Liberia
Esta é unha lista dos presidentes de Liberia, composta polos 24 xefes de estado da historia do país.
Na fundación da república, o mandato presidencial era de 2 anos, que foi ampliado a 4 anos o 7 de maio de 1907. Esta lista inclúe soamente presidentes que tomaron posesión logo da declaración de independencia, o 26 de xullo de 1847.
Iguanodonte
O iguanodonte é un dinosauro herbívoro do xénero Iguanodon que viviu hai uns 120-110 millóns de anos, a comezos do Cretáceo (aínda que unha especie descoñecida era de finais do Xurásico) en Europa, Asia, norte de África e Norteamérica. Semella que prefería as chairas fértiles, entrecruzadas por ríos e correntes cunha flora composta de árbores xigantes, folgueiras, coníferas, equisetum e cicadáceas que formaban parte da súa dieta.
Étimo
miniatura|esquerda|Primeira reconstrución do iguanodonte, por [[Gideon Mantell, a partir dunha acumulación de ósos sen ordenar.]] O iguanodonte foi o segundo dinosauro en ser nomeado (os tres primeiros foron o megalosaurus, o iguanodonte e o hylaeosaurus. Foi bautizado por Gideon Mantell. O seu nome significa dentes de iguana.
Características
miniatura|esquerda|Estrutura ósea dun iguanodonte, 1890. O iguanodonte tiña un tamaño considerable: 10 metros de lonxitude e 5 de altura. O seu peso era tamén moi grande por termo medio, ata 4,5 toneladas, o que o obrigaba a desprazarse normalmente a catro patas. Movíase con moita soltura a dúas patas, pois a súa columna vertebral podía sosterse horizontalmente, achegando os brazos ó chan. A cola tamén estaba en posición horizontal afastada do corpo e por riba do chan. Os seus brazos eran longos e os seus dedos dobrábanse cara a atrás para soster o corpo ó camiñar en catro patas. A súa robusta cola axudáballe a manter o equilibrio cando se sostiña sobre as patas traseiras.
Normalmente optaba pola fuxida cando as mandas eran hostigadas por depredador, alcanzando velocidades próximas aos 35 Km/h. Cando era necesario recorría ó ataque, para o cal utilizaba un longo esporón que tiña no polgar das extremidades dianteiras, que medía 19 centímetros. As súas defensas fóronse desenvolvendo pouco a pouco. Ao principio, o polgar non podía tocar os outros dedos da man e mantíñase inclinado cara ao lado. Pero logo o extremo modificouse e converteuse nunha espiña cónica prolongada que utilizaba como arma.
A alimentación do iguanodonte era de talos e follas de plantas. Para esta alimentación posuía fileiras de dentes nos extremos da súa mandíbula para mastigar o alimento, e uns dedos longos e flexibles, para arrincalo das árbores, pois non contaba con dentes que puidesen cortar a vexetación. Desprazábase en mandas na procura de alimentos.
Descubrimento
esquerda|miniatura|180px|Esqueleto dun iguanodonte, anterior a 1923. O iguanodonte foi dos primeiros dinosauros en ser descubertos, incluso antes de que se soubera da existencia destes seres prehistóricos. En 1834 o científico Gideon Mantell recibiu un esqueleto deste animal, o cal estaba aínda pegado na rocha, xiscado de tal forma que Mantell tivo que utilizar o enxeño para reconstruílo. O resultado da reconstrución foi incorrecto, pois reconstruíu o esqueleto nun debuxo de tal forma que parece unha iguana xigante, colocando o esporón do polgar no fociño e cos ósos que "sobraban" fixo unha longuísima cola. Esta reconstrución levou aos científicos a pensar que o iguanodonte era torpe, coma un rinoceronte, ó camiñar en catro patas. Durante moito tempo esta reconstrución foi considerada a máis aproximada á realidade.
Porén, en 1878, nunha galería dunha mina de carbón da vila belga de Bernissart, uns mineiros, a unha profundidade de 322 metros, tropezaron cuns ósos. O Real Museo de Historia Natural de Bruxelas enviou a algúns paleontólogos ó lugar, os cales descubriron un total de 39 esqueletos de iguanodonte en moi boas condicións, gran parte deles completos, o cal permitiu coñecer a verdadeira forma do dinosauro.
José Luis Poceiro Martínez
José Luis Poceiro Martínez, nado en Lufiña (Santa Cristina de Cobres, Vilaboa) o 13 de maio de 1955, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Comezou a carreira de Ciencias Económicas na Universidade de Santiago de Compostela, mais abandonouna e comezou a traballar no sector naval. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Vilaboa e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións, sempre grazas ao apoio do BNG.
Marineda City
Marineda City ou Marineda City Ocio, Shopping & Business é un complexo comercial e de ocio da cidade da Coruña situado no polígono da Grela, preto do concello de Arteixo. O complexo debe o seu nome ao sobrenome co que a escritora Emilia Pardo Bazán se refería á cidade herculina nas súas novelas.
O centro comercial foi construído e xestionado por Invest Cos. Custou preto de 450 millóns de euros. Nos comezos Manuel Jove era propietario do 33,3%, José Collazo do 30%, José Antonio Souto do 20% e Modesto Rodríguez do 16,6%. O centro comercial foi mercado por Merlin Properties en 2014, pagou 260 millóns de euros.
Características
miniatura|esquerda|Praza Central CC Marineda City. thumb|180px|Vista interior de Marineda City. Foi proxectado en 2008 como Marineda Plaza nos terreos ocupados pola subestación eléctrica que Fenosa tiña na Grela. Trátase do complexo comercial máis grande de Galiza e España e o terceiro de Europa, con 500.000 m² de superficie construída, un aparcadoiro para 6.500 coches. Conta con máis de 190 tendas (entre as que salienta o primeiro IKEA de Galiza), así como establecementos de hostalaría, ocio, cines, un hotel Carrís de catro estrelas e 113 habitacións, e un centro de negocios.
O centro comercial dá a unha gran praza exterior peonil aberta á Estrada Baños de Arteixo e rodeada dos edificios de varias marcas comerciais. Abre tódolos días do ano, aínda que os establecementos comerciais teñen diferentes horarios.
Ten tres andares e por baixo outros tres niveis de aparcadoiro. O andar superior é unha rúa con establecementos de hostalaría e unha gran terraza cuberta cun teito de cristal.
Segundo as previsións dos seus promotores, visitarán o centro comercial 15 millóns de persoas ao ano. En 2013 chegou a 17 millóns de visitantes.
Marineda City foi obxecto dunha gran controversia no momento da súa inauguración por empregar unicamente a lingua castelá na campaña publicitaria. Actualmente a súa páxina web está dispoñible en galego e castelán.
Alicia do Reino Unido
Alicia do Reino Unido, nada en Londres o 25 de abril de 1843 e finada en Darmstadt o 14 de decembro de 1878, foi unha nobre británica, membro da familia real. Era a terceira filla da raíña Vitoria do Reino Unido. Así mesmo, foi esposa de Luís IV de Hesse-Darmstadt e converteuse por matrimonio na gran duquesa de Hesse-Darmstadt.
Marineda City
Características
En 2012, o centro comercial Marineda City foi recoñecido pola revista Actualidad Económica co Premio á Creación de Emprego. Marineda City emprega de xeito directo 4.000 persoas e indirectamente dá traballo a outras 4.500.
Alicia do Reino Unido
Alicia foi unha prolífica mecenas das causas das mulleres –principalmente das enfermeiras– e era admiradora de Florence Nightingale. Cando Hesse entrou na Guerra austro-prusiana e Darmstadt se encheu de feridos, Alicia, embarazada da súa filla Irene, dedicou gran parte do seu tempo a organizar os hospitais de campaña. Unha das súas organizacións, a Corporación de Mulleres da Princesa Alicia, estendeuse a nivel nacional e pasou a encargarse de todos os hospitais militares de Darmstadt. Tamén se fixo grande amiga de David Friedrich Strauss, un teólogo que lle ofreceu unha base intelectual para a súa fe máis aló do tradicional sentimentalismo relixioso da época vitoriana. En 1877 Alicia converteuse en gran duquesa de Hesse trala subida do seu marido ao trono, e os seus deberes empezaron a afectarlle cada vez máis á saúde. Ao ano seguinte fixo a súa última viaxe a Inglaterra, pasando unhas vacacións pagas pola raíña en Eastbourne. Nos últimos meses de 1878 a corte de Hesse sufriu unha epidemia de difteria e Alicia coidou de toda a súa familia durante máis dun mes antes de enfermar. Morreu 17 anos despois que o seu pai, con só 35 anos, o 14 de decembro de 1878, no novo palacio de Darmstadt.
Marineda City
Tendas
Marineda City ten 190 tendas.
Alicia do Reino Unido
A princesa Alicia foi a nai da tsarina Alexandra Feodorovna Romanova, así como bisavoa de Filipe de Edimburgo, marido da actual raíña Isabel II do Reino Unido.
Nacemento
Alicia Matilde María (Alice Maud Mary) naceu o 25 de abril de 1843 no palacio de Buckingham (Londres). Foi a terceira filla (a segunda muller) nada da unión da raíña Vitoria do Reino Unido e o seu marido, o príncipe Alberte. O nome de Alicia foille dado en honra ao primeiro ministro da raíña, Lord Melbourne, quen era un grande admirador da soberana e que confesou nunha ocasión que Alicia era o seu nome de muller favorito. Matilde foi elixido en honor a unha das madriñas de Alicia, a princesa Sofía Matilde de Gloucester, sobriña de Xurxo III, e María elixiuse porque Alicia naceu o mesmo día que a súa tía avoa, a princesa María.
Marineda City
IKEA
miniatura|esquerda|IKEA A Coruña. miniatura|150px|Nova tenda Bershka en Marineda City. Despois de anos buscando localización en Galiza IKEA decidiuse pola Coruña na Grela, xunto a Marineda City.
Alicia do Reino Unido
Infancia
miniatura|esquerda|Alicia (1ª esquerda) coas súas irmás: [[Vitoria do Reino Unido (1840-1901)|Vitoria, Luísa e Helena.]] O nacemento de Alicia fixo que os seus pais empezasen a buscar unha casa máis grande para a familia. O palacio de Buckingham non tiña os apousentos privados que a familia necesitaba nin os cuartos para os nenos nas condicións necesarias. Por iso, en 1844, Vitoria e Alberto compraron o castelo de Osborne na illa de Wight para as vacacións familiares.
Alicia foi educada polo seu pai e por Christian Friedrich Freiherr von Stockmar. En Osborne, Alicia e os seus irmáns aprenderon a realizar tarefas prácticas concernentes ao traballo doméstico, á cociña, á xardinería e á carpintería. Vitoria e Alberte promoveron unha monarquía cuxa base eran os valores familiares, polo que Alicia e os seus irmáns usaban roupa de clase media todos os días, durmían en cuartos modestamente amoblados e con pouca calefacción. Alicia estaba fascinada polo mundo de fóra da Casa Real e cando estaba no castelo de Balmoral, onde parecía ser máis feliz, adoitaba visitar as persoas que vivían e traballaban na súa propiedade. Unha vez, de feito, escapou da súa gobernanta na capela do castelo de Windsor e sentou nun banco público para poder comprender mellor as persoas que non seguían o protocolo real. En 1854, durante a guerra de Crimea, Alicia, con só 11 anos, visitou os hospitais de Londres para ver os soldados feridos xunto á súa nai e á súa irmá máis vella. Era máis sensible có resto dos seus irmáns e máis empática coa tristeza das persoas. Estas características da súa personalidade contrarrestaban cunha lingua afiada e un temperamento que se alteraba con facilidade.
Marineda City
IKEA
A licenza de obra e actividade foi recorrida nos tribunais polo Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) por intrusismo profesional xa que está asinada por unha enxeñeira industrial. Para 400 postos de traballo presentáronse case 46.000 candidatos, e a tenda foi inaugurada o 20 de xullo de 2010.
Alicia do Reino Unido
Infancia
Desde a súa infancia, Alicia tiña unha relación próxima co seu irmán Eduardo (príncipe de Gales) e, sobre todo, coa súa irmá Vitoria. Malia esa relación tan próxima coa súa irmá, enfadouse con ela cando esta casou co príncipe Frederico de Prusia en 1858. A partir de aí, empezou a sentirse máis unida ao príncipe de Gales.
A cariñosa da familia
A compaixón de Alicia cara ao sufrimento dos outros fixo que se convertese nunha figura popular. A súa avoa Vitoria, a nai da raíña Vitoria, faleceu en Frogmore House o 16 de marzo de 1861. Alicia pasou moito tempo á súa beira; ía tocar o piano na sala de visitas da súa casa e coidou dela nas últimas fases da súa enfermidade. A raíña sentiuse moi triste trala morte da súa nai e descargou boa parte da súa dor con Alicia, a quen o seu pai, Alberte, pediu que a consolase. Vitoria escribiulle ao seu tío Leopoldo, o rei de Bélxica, que: «Alicia foi moi cariñosa e afectuosa comigo e preocupouse moito por min».
Algúns meses despois, o 14 de decembro de 1861, Alberte morreu no castelo de Windsor. Nos seus últimos días, Alicia mantívose ao seu lado e avisou o príncipe de Gales por telegrama do empeoramento no estado do seu pai sen que o soubese a raíña, xa que a acusaba de ser a causa da enfermidade de Alberte. A raíña quedou apesarada trala morte do seu marido e a corte entrou nun período de loito profundo. Alicia converteuse na secretaria non oficial da súa nai, pois por ela pasaban os papeis oficiais da raíña antes de que chegasen aos ministros do goberno. Para realizar esta tarefa tivo a axuda da súa irmá máis nova, Luísa, pois aínda que nun primeiro momento escolleu a súa irmá Helena, o feito de que non puidese cumprir as súas obrigas sen chorar provocou que fose apartada deste traballo.
Marineda City
IKEA
En 2011 Ikea publicou o seu catálogo editado en 29 idiomas por primeira vez en galego cunha tiraxe de 33.000 exemplares dos 600.000 exemplares que distribuíu en Galiza.
Alicia do Reino Unido
Pretendentes
miniatura|dereita|[[Pedro V de Portugal foi un dos pretendentes de Alicia.]] Os plans de matrimonio para Alicia foron iniciados pola súa nai en 1860. A raíña dixera que quería ver os seus fillos casar por amor, aínda que iso non significaba que puidesen escoller alguén de fóra dos círculos das casas reais europeas. A cuestión de elevar un súbdito británico a membro da realeza, por moi alto que fose o título que ostentase, provocaba problemas políticos e, ademais, faría que se perdese unha oportunidade para formar unha alianza política cun país estranxeiro. A raíña pediulle á súa filla Vitoria, que casara recentemente co herdeiro ao trono alemán, que lle escribise unha lista cos príncipes dispoñibles en Europa. Na súa procura atopou só dous candidatos: Guillerme de Orange e o príncipe Alberte de Prusia. Guillerme foi descartado en canto se soubo que estaba namorado dunha arquiduquesa católica e que non mostraba ningún interese por Alicia, malia a presión da súa nai, a raíña Sofía dos Países Baixos, que era probritánica. Aínda así, viaxou ata o castelo de Windsor para que a raíña Vitoria puidese velo persoalmente, pero a Alicia non lle gustou. O príncipe Alberto tamén foi descartado logo de afirmar que Alicia non era o suficientemente boa para «alguén que merece o mellor do mellor». A raíña Vitoria era profundamente anticatólica e non elixiu o seu primo, o rei Pedro V de Portugal, só polas súas crenzas relixiosas.
Cos dous candidatos principais fóra de xogo, a princesa Vitoria fixouse no príncipe Luís de Hesse, un membro da realeza menor alemá, sobriño do gran duque Luís III de Hesse-Darmstadt. Vitoria foi ata a corte de Hesse para suxerir a irmá de Luís, Ana, como posible candidata para o matrimonio do seu irmán Eduardo, o príncipe de Gales. Malia non quedar moi impresionada con ela, si quedou con boa impresión dos seus irmáns Luís e Henrique. Ambos os dous foron invitados a visitar o castelo de Windsor en 1860 para que puidesen asistir ás carreiras de cabalos de Ascot coa familia, pero en realidade a visita era unha oportunidade para que a raíña puidese inspeccionar o seu xenro en potencia. Á raíña gustáronlle ambos os dous, pero deuse conta de que Luís e Alicia se caeran ben. Cando a familia se preparaba para marchar, Luís pediu unha fotografía de Alicia e ela deixoulle claro que se sentía atraída por el.
Marineda City
IKEA
En xaneiro de 2012 IKEA foi sancionada con 40.001 euros pola Axencia Española de Protección de Datos polas súas cámaras instaladas sen licenza e que gravaban a rúa. A sanción foi recorrida por IKEA fronte á Audiencia Nacional.
En marzo de 2012 IKEA reduciu o seu cadro de traballadores de 400 a 290.
Alicia do Reino Unido
Compromiso e voda
miniatura|esquerda|Alicia co seu marido Luis de Hesse en 1860. Alicia comprometeuse con Luís de Hesse o 30 de abril de 1861, tras obter o consentimento da raíña. A soberana conseguiu que o primeiro ministro Lord Palmerston levase ao parlamento unha proposta para crear un dote de 30 000 libras esterlinas para Alicia. Malia que a contía era bastante xenerosa para a época, o príncipe Alberto afirmou que «non se podía facer gran cousa con ela» no pequeno gran ducado, principalmente comparado cos bens que recibiu a súa irmá Vitoria como futura raíña de Prusia e emperatriz de Alemaña. Ademais, a futura residencia da parella en Darmstadt, o gran palacio ducal, non era moi ostentosa. Malia que a raíña Vitoria esperaba que se construíse un novo palacio, a poboación de Darmstadt non quería realizar tal gasto e a controversia causou moito resentimento, o que fixo que Alicia fose moi impopular ata antes de instalarse na súa nova casa.
Denny Hulme
Denis Clive "Denny" Hulme, OBE, nado o 18 de xuño de 1936 e finado o 4 de outubro de 1992, foi un piloto de Fórmula Un de Nova Zelandia, Campión do Mundo co equipo Brabham en.
Alicia do Reino Unido
Compromiso e voda
O pai de Alicia, o príncipe Alberte, morreu o 14 de decembro de 1861, entre o compromiso e a voda. Malia a tristeza da raíña, esta ordenou que a voda debía celebrarse tal e como se organizara. O 1 de xullo de 1862, Alicia e Luís casaron nunha cerimonia privada en Osborne House, onde se habilitou unha capela temporal. Alicia chegou ao altar do brazo do seu tío, Ernesto II de Saxonia-Coburgo e Gotha e tivo catro damas de compañía: as súas tres irmás máis novas e a irmá de Luís, Ana. Na cerimonia levou un vestido branco cun veo, pero tivo que usar roupa negra de loito antes e logo da cerimonia. A raíña, sentada na súa cadeira de brazos, fixo o posible para esconder as bágoas e estivo resgardada da vista dos demais invitados polo príncipe de Gales e o príncipe Alfredo, que estivo chorando durante toda a misa. O tempo en Osborne era sombrío, con ventos provenientes da canle. A raíña escribiulle á súa filla Vitoria dicíndolle que a cerimonia «parecía máis un funeral que unha voda» e que lle dixo a Alfred Tennyson que fora «o día máis triste que podía recordar». A cerimonia, descrita por Gerard Noel como «a voda real máis triste dos tempos modernos», acabou ás 4 da tarde e a parella partiu de lúa de mel a St. Claire in Ryde, a unha casa que lles prestou a familia Vernon Harcourt. A comitiva de Alicia estaba formada por lady Churchill, o xeneral Seymour e Herr Westerweller, un cortesán de Hesse.
Alicia tivo o coidado de non desagradar a raíña trala voda. Cando esta visitou a parella en St. Claire, fixo o posible por non parecer «demasiado feliz». Porén, a plenitude romántica de Alicia facía que a raíña tivese celos da súa felicidade.
Marineda City
PC City
Foi inaugurado o mesmo día que Marineda City e pechou a mesma semana da inauguración. Máis dun ano despois da inauguración do centro comercial aínda hai publicidade do establecemento en Marineda City.
Alicia do Reino Unido
Chegada a Darmstadt
Alicia e Luís chegaron a Bingen o 12 de xuño de 1862 e foron recibidos por entusiastas multitudes, malia a choiva torrencial que caía. Tras ser presentada aos políticos da cidade, a parella foi en tren ata Maguncia, onde almorzaron antes de montar no barco a vapor que os levou ao longo do río Rin ata Gustavsburgo. De aí, tomaron o tren para Darmstadt, onde foron recibidos con moito entusiasmo. Alicia escribiu á súa nai para dicirlle que «creo que nunca vin unha recepción tan sentida», mentres que a súa irmá Elena escribiulle «non pode ser recibida con tanto entusiasmo na súa entrada en Darmstadt». Alicia non se adaptou inmediatamente á súa nova vida. Botaba de menos a súa casa e aínda non aceptaba que, mentres estaba tan lonxe de Inglaterra, o seu pai xa non estaba vivo para reconfortar a súa nai. A raíña escribiu no seu diario:
A cuestión da residencia onde a parella ía vivir converteuse nun problema trala súa chegada, xa que o gran duque non estaba disposto a gastar os escasos fondos de Hesse nunha casa que fose o suficientemente boa para acomodar a unha filla da raíña Vitoria. Por iso, a parella recibiu unha casa na zona histórica de Darmstadt que tiña vistas á rúa. As súas paredes eran tan finas que se podían oír os carros pasar pola rúa. Con todo, Alicia adaptouse ben, xa que pasaba o maior tempo posible en Hesse para coñecer o seu novo fogar. En 1863 viaxou a Inglaterra para asistir á voda do seu irmán Eduardo, o príncipe de Gales coa princesa Alexandra de Dinamarca, e deu a luz a súa primeira filla, Vitoria, o 5 de abril dese mesmo ano, en presenza da raíña Vitoria. O capelán da corte de Darmstadt foi enviado a Inglaterra expresamente para o bautizo.
Tras regresar a Darmstadt en maio, Alicia e Luís recibiron unha nova residencia, Kranichstein, ao noroeste de Darmstadt. Alí deu a luz a súa segunda filla, Isabel, o 1 de novembro de 1864. Alicia decidiu aleitar a súa filla, o que enfureceu a raíña Vitoria, que era contraria a esa práctica. Ademais, o feito de que a raíña comprendese que a súa filla atopara a felicidade plena e, xa que logo, iría visitala menos a Inglaterra, fixo que se complicase a relación entre nai e filla, situación que se mantería ata a morte de Alicia.
Guerra austro-prusiana
miniatura|esquerda|Alicia e Luís coas súas fillas Vitoria e Isabel.
En 1866 Viena esixiulle a Berlín que entregase os territorios conxuntos dos Habsburgo-Hohenzollern á familia Augustenborg. Berlín negouse e Otto von Bismarck enviou tropas a Holstein, controlada por Austria. Isto fixo que o Imperio Austríaco e Prusia entrasen en guerra. Hesse estaba de parte dos austríacos co cal, tecnicamente, Alicia e a súa irmá Vitoria serían inimigas.
Alicia estaba nos últimos días do embarazo da súa terceira filla cando viu o seu marido partir para dirixir as tropas de Hesse contra os prusianos e enviou as súas dúas fillas a Inglaterra para que quedasen coa raíña Vitoria. Malia o seu embarazo, Alicia cumpriu cos seus deberes reais, facendo vendas para as tropas e preparando hospitais. O 11 de xullo, deu a luz a súa filla Irene e, cando as tropas prusianas estaban a piques de entrar en Damstadt, implorou ao seu marido que se rendese aos prusianos. Isto provocou a furia do príncipe Alexandre, fortemente antiprusiano, pero Alicia sabía que os estados alemáns conquistados por Prusia acabarían moi probablemente nunha unión formal que tanto ela como a súa irmá Vitoria apoiaban.