cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FK Nevėžis
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" | Nevėžis / Nevėžis B
U-18
Alfonso Rodrigo Méndez
Alfonso Dámaso Rodrigo Méndez, nado en Bande o 7 de abril de 1895 e finado en Pontevedra o 5 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi mestre en Meira e en 1928 foi trasladado a Porto (Salvaterra de Miño). Despois foi mestre de Padriñán. Organizou as Conferencias Pedagóxicas celebradas en Sanxenxo en 1932. Coordinou a vista das Misións Pedagóxicas a Vilalonga a finais de maio de 1934. Organizou coa mestra Bernarda Pereira a festa escolar do 14 de xullo de 1935. Fundador e secretario da Agrupación Socialista de Sanxenxo, estaba afiliado á UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi suspendido como de emprego e soldo a finais de agosto. A noite do 5 de setembro, coa desculpa dun traslado da prisión de Pontevedra á de Caldas de Reis, foi paseado ás aforas de Pontevedra en aplicación da "lei de fugas". O seu cadáver nunca foi atopado.
Alfred Bellinger
Alfred Raymond Bellinger, nado en Durham, Pensilvania, o 24 de xullo de 1893, e finado o 11 de febreiro de 1978, foi un numismático e arqueólogo estadounidense.
Traxectoria
Alfred Bellinger naceu en Durham o 24 de xullo de 1893, fillo de Hiram Paulding e de Elizabeth Dwight (Raymond) Bellinger.
Graduouse en artes en 1917 na Universidade Yale, onde tamén acadou o seu doutoramento en 1925, e ese mesmo ano marchou a Grecia para completar a súa formación durante un curso na Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas.
A vida profesional de Bellinger estivo vinculada á Universidade Yale, onde exerceu diversos postos docentes na década de 1920. Entre 1930 e 1962 foi profesor de Lingua Latina, e a partir de 1966 profesor emérito.
Ao longo da súa carreira académica participou tamén como docente na Biblioteca de Investigación Dumbarton Oaks (desde 1948) e no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton (1960-1961). Tamén ocupou diversos postos de responsabilidade, como membro da dirección do Consello de Sociedades Eruditas (1946-1949) ou presidente do consello da Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas (1960-1965).
Entre outras sociedades e entidades académicas, foi membro da Royal Numismatic Society (Londres), da American Philological Association e da American Numismatic Society. Así mesmo, foi membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán e membro honorario da Comisión Internacional de Numismática.
Vida persoal
Alfred Bellinger casou o 26 de xuño de 1920 con Charlotte Blake Brinsmade, con quen tivo cinco fillos.
Bellinger faleceu o 11 de febreiro de 1978.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Bellinger ao longo da súa carreira académica:
Vilarmirón, Vilarmide, A Pontenova
Vilarmirón é un lugar da parroquia de Vilarmide no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Beche, Xudán, A Pontenova
Beche é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Deus é muller e chámase Petrunya
Deus é muller e chámase Petrunya (en Господ постои, името ѝ е Петрунија; Gospod postoi, imeto ì e Petrunija) é un filme macedonio de 2019 dirixido por Teona Strugar Mitevska. Foi escollido como candidato do Oso de Ouro na 69ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e gañou o LUX Prize e diversos outros premios.
Estreouse subtitulado en galego o 24 de xaneiro de 2020 a través da NUMAX (Santiago de Compostela).
Folgueirúa, Xudán, A Pontenova
Folgueirúa é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Bugatti Type 28
O Bugatti Tipo 28 foi un prototipo con carrozaría tipo torpedo e un motor de 8 cilindros e 2991 cm³ construído polo fabricante de automóbiles francés Bugatti en 1921.
Características
O Tipo 28 foi o primeiro paso de Ettore Bugatti cara ao mercado dos coches de luxo e só construíuse como prototipo para probar a reacción do público ante a vontade da casa de Molsheim para achegarse definitivamente ao segmento dos coches de luxo despois dos primeiros anos dedicados case exclusivamente aos coches de gama media. O seu chasis presentouse en 1921 en París e Londres. Foi o primeiro Bugatti que presentaba un motor de 8 cilindros. O Tipo 28 ofrecía algunhas bondades particulares para a época, como o control dos faros, os freos hidráulicos nas catro rodas e o volante regulable. O motor tiña unha cilindrada de 2991 cm³ capaz de entregar 90 HP a 3400 rpm. Fíxose acoplando dous motores de catro cilindros de 1496 cm3 normalmente destinados a equipar o Tipo 13 "Brescia". Tamén quitóuselles a buxía de dobre encendido. Entre as diversas "xoias" dos motores hai que mencionar a distribución con 3 válvulas por cilindro, introducida por primeira vez no Tipo 16 e Tipo 18 antes da guerra e destinado a usarse en moitos dos Bugatti posteriores.
Inmediatamente despois da presentación do Tipo 28, Ettore Bugatti decatouse de que os tempos aínda non eran bos para o lanzamento dun modelo de luxo, ademais, o desexo do propietario da casa Molsheim era crear un coche capaz de competir cos coches de luxo máis famosos do mercado naquel momento, en primeiro lugar Rolls-Royce. Este desexo, que atopará a súa máxima realización no futuro Tipo 41 "Royale", certamente non podería lograrse facer realidade lanzando a produción dun modelo con motor de 3 litros e unha carrozaría de apenas 3,4 metros de lonxitude (basicamente como un Fiat Panda). Por estes motivos, o Tipo 28 quedou como un estudo por dereito propio, un prototipo que nunca tivo saída a produción, pero cuxo motor daría lugar a toda unha dinastía de motores de 8 cilindros montados nos Bugatti posteriores.
Non obstante, a arquitectura de 8 cilindros en liña atoparía a súa primeira aplicación primeiro no Type 29, un coche de carreiras cunha historia deportiva efémera, e máis tarde no Tipo 30, o primeiro Bugatti de produción cun motor de 8 cilindros. En ambos, porén, o desprazamento reducirase a 2 litros.
Bandeira do Estado Mon
A bandeira do Estado Mon é a bandeira étnica que representa ao pobo mon e ó Estado Mon, unha das divisións administrativas de Myanmar. Representa un hamsa, unha ave acuática empregada como símbolo espiritual, situada no centro sobre un fondo vermello. A bandeira actual foi aprobada oficialmente pola Cámara do Estado Mon o 8 de xuño de 2018.
Segundo unha lenda local, a cidade de Bago, a cal foi fundada polo pobo mon, estableceuse no lugar onde un hamsa buscou refuxio durante unha inundación masiva, de aí a adopción do paxaro na bandeira.
Bandeira anterior
miniatura|250px|Antiga bandeira do Estado Mon. A bandeira anterior do Estado Mon, empregada até a adoptación da actual, representa un hamsa sobre un fondo azul escuro e conta co texto "Estado Mon" (en မွန်ပြည်နယ်) escrito debaixo. A bandeira da Rexión de Bago é moi semellante á anterior bandeira do Estado Mon, mais o seu hamsa e texto teñen diferentes proporcións e deseños.
Bandeira de Mordovia
A bandeira de Mordovia (en Флаг Мордовии) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. É unha bandeira tricolor horizontal coas cores vermella, branca e azul. Ten un emblema do Sol de cor vermello no centro da franxa branca. O emblema está dividido en catro partes, o cal simboliza as catro tribos de mordvinos: erzya, moksha, teryukhan (que foron completamente rusificados ou turquificados durante os séculos XIX e XX) e tengushev.
A bandeira foi adoptada o 20 de maio de 2008. As súas proporcións son 1:2.
CD44
O CD44, grupo (cluster) de diferenciación 44 ou antíxeno 44, é unha glicoproteína da superficie celular implicada en interaccións célula-célula, a adhesión e a migración celulares. En humanos, o antíxeno CD44 está codificado no xene CD44 do cromosoma 11. O CD44 foi tamén denominado molécula de adhesión celular de homing (HCAM), Pgp-1 (glicoproteína fagocítica-1), antíxeno Hermes, receptor de homing do linfocito (LHR), ECM-III e HUTCH-1.
Distribución nos tecidos e isoformas
O CD44 exprésase nun gran número de tipos celulares de mamíferos. A isoforma estándar, designada como CD44s, comprende os exóns 1–5 e 16–20 e exprésase na maioría dos tipos celulares. As variantes de empalme do CD44 conteñen exóns variables e desígnanse CD44v. Algunhas células epiteliais tamén expresan unha isoforma máis grande (CD44E), que inclúe os exóns v8–10.
FC Hegelmann
O Futbolo klubas Hegelmann é un equipo de fútbol lituano da cidade de Kaunas. Foi fundado en 2009 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
CD44
Función
O CD44 participa nunha ampla variedade de funcións celulares, como a activación do linfocito, a recirculación e o homing, a hematopoese e a metástase tumoral.
O CD44 é un receptor para o ácido hialurónico e tamén pode interaccionar con outros ligandos, como a osteopontina, coláxenos e metaloproteinases de matriz (MMPs). A función do CD44 é controlada polas súas modificacións postraducionais. Unha modificación esencial consiste en sialofucosilacións discretas que orixinan a glicoforma que se une á selectina do CD44 chamada HCELL (ver máis abaixo).
FC Hegelmann
Historia
O club fundouse en 1991.
CD44
Función
Os transcritos deste xene sofren un complexo empalme alternativo que ten como resultado a formación de moitas isoformas funcionalmente distintas; porén, a natureza de lonxitude completa dalgunhas destas variantes non foi determinada. O empalme alternativo é no que se basea a diversidade estrutural e funcional desta proteína e pode estar relacionado coa metástase tumoral. As variantes de empalme do CD44 en células de cancro de colon presentan glicoformas HCELL sialofucosiladas que serven como ligandos das P-, L-, e E-selectinas e da fibrina, pero non do fibrinóxeno, receptores baixo condicións de fluxo hemodinámico importantes no proceso da metástase do cancro.
FC Hegelmann
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
CD44
Función
A transcrición do xene CD44 está polo menos en parte activada pola beta-catenina e a vía de sinalización Wnt (tamén ligada ao desenvolvemento de tumores).
HCELL
A glicoforma HCELL (do inglés Hematopoietic Cell E-selectin/L-selectin Ligand, ligando de E-selectina/L-selectina de célula hematopoética) foi descuberta orixinalmente en células nais hematopoéticas humanas e blastos leucémicos,   e foi posterioremnte identificada en células cancerosas. As funcións de HCELL son ser un a "receptor de homing óseo", que dirixe a migración de células nais hematopoéticas humanas e células nais mesenquimais á medula ósea. A enxeñaría de glicanos ex vivo da superficie de células vivas é un método que se utilizou para impoñer a expresión de HCELL en calquera célula que exprese o CD44. A glicosilación do CD44 tamén controla directamente a súa capacidade de unión á fibrina e ao fibrinóxeno inmobilizado.
Importancia clínica
Esta proteína é un determinante para o sistema do grupo sanguíneo indio.
Ademais, as variacións no CD44 son consideradas marcadores da superficie celular para algunhas células nai cancerosas de mama e próstata. Na investigación do cancro de mama a expresión de CD44+/CD24- utilízase habitualmente como marcador para as células nais cancerosas de mama e úsase para distinguir células de cancro de mama nunha poboación enriquecida con células con características similares a células nais e considerouse un indicador do incremento do tempo de supervivencia en pacientes de cancro de ovario epitelial.
As células endometriais en mulleres con endometriose mostran un aumento da expresión de variantes de empalme do CD44, e un aumento da adherencia de células peritoneais.
FC Hegelmann
Estadio
NFA stadionas:
CD44
Importancia clínica
As isoformas variantes do CD44 son tamén importantes na progresión do carcinoma de célula escamosa de cabeza e pescozo.
Entre os anticorpos monoclonais contra variantes de CD44 está o bivatuzumab para CD44v6.
CD44 no cancro
Son esenciais altos niveis da molécula de adhesión CD44 en células leucémicas para xerar leucemia. Ademais, como o empalme alternativo e as modificacións postraducionais xeran moitas secuencias diferentes do CD44, incluíndo, quizais, secuencias específicas de tumores, a produción de axentes anti-CD44 específicos de tumores pode ser unha estratexia terapéutica realista.
En moitos cancros (o cancro renal e o linfoma non de Hodgkin son excepcións), un alto nivel de expresión de CD44 non está sempre asociado cun resultado desfavorable. Ao contrario, nalgúns neoplasmas a regulación á alza de CD44 está asociada cun resultado favorable. Isto é certo no cancro de próstata, onde a variante de transcrición CD44v5 (que inclúe o quinto exón 'v5') está asociada cun mellor prognóstico (aumento do tempo de recorrencia despois da cirurxía). No cancro de próstata a exclusión do exón v5 por empalme alternativo está asociado coa presenza da proteína de unión ao ARN KHDRBS1, pero queda incluído en presenza dun aumento de YTHDC1 ou da expresión de metadherina.
Noutros casos, diferentes grupos de investigadores que analizaron a mesma doenza neoplástica chegaron a conclusións contaditorias sobre a correlación entre a expresión de CD44 e a prognose da doenza, posiblemente debido a diferenzas na metodoloxía. Estes problemas deben resolverse antes de aplicar terapias anti-CD44 en cancros humanos.
Interaccións
CD44 interacciona con:
Manuela Malasaña
Manuela Malasaña Oñoro, nada en Madrid o 10 de marzo de 1791 e finada na mesma cidade o 2 de maio de 1808, foi unha das vítimas do Levantamento do 2 de maio de 1808 reprimida polas tropas napoleónicas. A súa memoria é honrada como unha das heroínas populares daquela insurrección e da posterior Guerra da Independencia Española.
Traxectoria
Era filla do panadeiro francés Jean Malesange, españolizado "Malasaña", e de María Oñoro. De profesión bordadora, vivían na cuarta planta do número 18 da rúa de San Andrés, do Barrio de Maravillas (actual Barrio de Malasaña).
As circunstancias da súa morte, con só 17 anos, son discutidas, malia que son dúas as versións máis aceptadas. Segundo unha delas, sustentada polo escritor Ángel Fernández de los Ríos, Manuela incorporouse á defensa do Parque de Artillaría de Monteleón, na actual Plaza del Dos de Mayo, que encabezaban os oficiais Luis Daoiz e Pedro Velarde. Facilitáballe pólvora e municións ao seu pai, quen disparaba contra as tropas francesas, cando foi alcanzada por un disparo inimigo. Outra variante desta versión afirma que sería apresada e condenada a morte por atopárselle unha arma no seu poder. O historiador Carlos Cambronero nega que a moza morrese antes có seu pai, con base nun certificado de defunción deste anterior ao levantamento.
Segundo a outra versión, Manuela Malasaña ficaría allea á loita no obradoiro de bordado onde traballaba, por orde da dona, até cesasen os disparos. Porén, de regreso á casa cruzouse cunha patrulla de soldados franceses. Estes tentarían abusar dela mentres a rexistraban, e para defenderse usaría unhas tesoiras que nese momento portaba. Outras fontes din que as tesoiras simplemente foron descubertas no rexistro. Acusada de portar «armas» foi executada de inmediato. Segundo esta versión, Manuela morrería despois das 18 horas no sitio da actual Plaza del Dos de Mayo.
O seu corpo foi rexistrado co nº 74 na relación das 409 vítimas daquela xornada. Esta documentación consérvase nos Arquivos militares e municipais de Madrid, estudados en 1908.
Foi enterrada no Hospital de la Buena Dicha (actual Iglesia de la Buena Dicha), que fora fundado en 1594 na rúa de Silva para acoller xente pobre. Neste lugar atendéronse moitos feridos daquel 2 de maio e enterradas moitas vítimas.
Círculo cromático
Roda de cores tradicional
dereita|miniatura|300x300px|Rodas de 7 e 12 cores de 1708. As rodas de cores son antigas, Alberti na súa De Pictura (1436), usando a roda de cores, pero tamén o rectángulo e o rombo, representou o sistema de catro cores primarias da súa época: amarelo, verde, azul e vermello.
Manuela Malasaña
Traxectoria
O seu idealizado retrato atópase na Sala de Heroínas del Museo del Ejército, é obra do militar José Luis Villar y Rodríguez de Castro.
Círculo cromático
Roda de cores tradicional
Segundo o modelo tradicional, as cores pigmento opostas son:
Manuela Malasaña
Traxectoria
Manuela debía ser famosa no seu barrio pola súa mocidade e simpatía. O feito de morrer tan nova e entregando a súa vida á causa da liberdade fixo que se crease arredor da súa memoria unha gran lenda de heroína. Madrid dedicoulle unha rúa no seu antigo Barrio de Maravillas, que se cruza coa rúa de San Andrés preto de onde vivía. Na década de 1980 todo o barrio de Maravillas comezou a ser coñecido como Barrio de Malasaña. Móstoles tamén lle dedicou tempo despois un instituto de secundaria (cuxo nome foi elixido por votación entre o alumnado), unha rúa e unha estación de metro na Liña 12 MetroSur.
Círculo cromático
Roda de cores tradicional
As cores cálidas como o vermello, roxo, laranxa etc., adoitan situarse no lado dereito da roda de cores, mentres que as cores frías (azul, verde, verde azulado etc.) adoitan situarse no lado esquerdo do círculo.
Círculo cromático natural
miniatura|150x150px|Círculo cromático graduado de 6 cores. miniatura|170x170px|Círculo de 12 cores. miniatura|180x180px|Círculo de 24 cores. Denomínase círculo cromático natural ao resultante de distribuír ao redor dun círculo as cores que conforman o segmento da luz natural, polo que a maior parte dos seus compoñentes son cores espectrais. Un modelo máis exacto xurdiu tras a aparición da fotografía en cor e baseado nos estudos de Newton sobre a luz, que se utiliza na produción industrial de cor, con maior precisión na representación cromática, e do que se derivan os modelos RGB e CMYK, no que as cores son: amarelo, vermello, maxenta, azul, ciano e verde. A mestura máis común destas cores está representada nun círculo de 12 cores, pero pódese realizar calquera número de mesturas e crear un círculo cromático con miles de cores.
Segundo o modelo de cor aditivo, as cores luz opostas na roda de cores son as que enfrentadas, unha en fronte á outra:
Segundo o modelo moderno de mesturas de pigmentos (modelo subtractivo de cor) existe reciprocidade aproximada entre o modelo de cor RGB e o Modelo de cor CMY; por tanto, as cores opostas son:
O branco e o negro son cores opostas, pero do mesmo xeito que o gris non posúen colorido (son cores neutras) e por tanto non aparecen nun círculo cromático, o branco é a presenza de todas as cores e o negro é a súa ausencia total.
Esta tríada de cores é a xeradora da infinidade de todas as cores perceptibeis polo ollo ou que se poden usar nas artes gráficas, xa que permite unha infinita cantidade de subdivisións. Desta tríada, por exemplo, non poden obterse as cores chamadas "pasteis" que son as que teñen agregado de branco en diferentes proporcións.
Cores primarias e derivadas
As cores primarias dependen do tipo de círculo cromático. Nun tradicional ou RYB, serán vermello, amarelo e azul en tons relacionados con pigmentos naturais tradicionais, os cales poden estar estandarizados ou poden depender dos que escollan os autores.
Nunha roda de cores subtractiva CMYK, as cores primarias dependen dos pigmentos empregados; por exemplo, os que veñen nun cartucho de cor para imprimir, que están normalizados. Non obstante, hai variacións dependendo do tipo de pigmento, colorante, calidade, medio artístico etc. Estas primarias son ciano, maxenta e amarela.
No círculo cromático aditivo RGB, as cores primarias dependen por unha banda da sensibilidade do ollo humano á luz, xa que a nosa vista normal é tricromática, pero tamén dependen do tipo de luz. Estes primarios son vermello, verde e azul.
As cores secundarias son o produto da mestura de dous primarios. Esta mestura pode ser en partes exactamente iguais ou depender do matiz que busca un autor, polo que pode haber moitas variacións. As cores terciarias son a mestura dun primario cun secundario e móstranse nos círculos de 12 cores.
Para representar gráficamente as relacións entre as cores, Charles Blanc ideou en 1867 os dodecagramas ou estrelas de cores. As seguintes imaxes son dodecagramas cos que se pode facer unha comparación entre os principais modelos: As denominacións das cores primarias e os seus derivados son aproximadamente as seguintes:
Coloración tradicional (RYB)
Modelo subtractivo CMYK
Modelo aditivo RGB
Harmonías de cor
miniatura|180x180px|Hexaedro cromático, cara harmónica do cubo RGB. A roda de cores úsase moi a miúdo para montar ou determinar as harmonías de cor que se van empregar nunha determinada obra artística. Neste sentido, hai varios tipos de harmonías de cores, incluíndo os seguintes:
Harmonía de cores en tríada-equidistante
Ocorre cando se trata dunha composición de cores usando aqueles matices do círculo cromático que están dispostos en forma de triángulo equilátero, equidistantes entre si e con respecto ao centro do círculo como, por exemplo, Amarelo-Ciano-Maxenta ou a tríada Verde-Vermello-Azul.
Harmonía básico-terciaria
En primeiro lugar, escollemos tres cores básicas (primarias ou secundarias indistintamente) para a nosa paleta e despois engadímoslle dúas ou tres cores resultantes de mesturar de dúas en dúas, a primaria e a secundaria do círculo cromático non se escollen en primeiro lugar. En total obteremos cinco ou seis cores para pintar un cadro en perfecta harmonía cromática.
A pintura segundo Matisse
Como outros pintores da súa época, Matisse empregou a cor e as formas para expresar emocións e sentimentos. Neste extracto dunha entrevista radiofónica, realizada en 1942, expresou a súa opinión:
A cor pode utilizarse simbolicamente
Á cor, como ás palabras, pódeselle dar un significado simbólico. Moitas veces estes símbolos son típicos dunha cultura. Isto significa que poden ser interpretados por quen os coñece. Na cultura occidental, o loito está simbolizado pola cor negra. Nalgunhas culturas orientais, por outra banda, a cor do loito é branca. Para os hindús, a cor laranxa é a cor mística, mentres que en Occidente sorprendería ver un sacerdote que levase unha sotana laranxa.
A cor e a comunicación
Na vida diaria percibimos a realidade "en cor", é dicir, que a cor nos brinda información acerca dos obxectos e situacións que nos rodean. Compréndese entón que nos pareza, en principio, que nas imaxes a cor posúe unha descrición naturalista e documental. Pero a cor ten tamén unha dimensión estética: hai un alto grao de subxectivismo na súa utilización.
A cor posúe, ademais, valores simbólicos: significados culturalmente admitidos que amplían e modifican o valor da imaxe. Certas cores parécennos máis apropiadas que outras para alcanzar determinados fins comunicacionais. Por todo iso, o uso consciente da cor nas imaxes amplía e enriquece o abanico de recursos creadores.
Crear un círculo cromático
miniatura|Cores primarias e secundarias nun círculo cromatico. Pode estar composto por calquera número de cores, só hai que ter en conta que o número de cores ten que ser divisible por 6, de xeito que as cores secundarias estean sempre no medio de dúas cores primarias, de tal xeito que o número de cores (n) dividido por 3 (as cores primarias) dános as cores ou lugares que debe haber separación entre as cores primarias (x) e x dividido por 2 dános o punto medio entre dúas cores primarias que son secundarias, todas as outras son cores terciarias.
n/3=x ; Lugar das cores primarias
x/2= Punto medio
FC Džiugas
O Futbolo klubas Džiugas é un equipo de fútbol lituano da cidade de Telšiai. Foi fundado en 1923 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Historia
O club fundouse en 1991.
Estadio
Telšių stadionas:
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Steve Shirley
Stephanie “Steve” Shirley, nada Vera Buchthal en 1933, en Dortmund (Alemaña) é unha empresaria informática e filántropa británica.
Traxectoria
Shirley chegou ao Reino Unido en 1939 como parte do programa Kindertransport que evacuou a uns dez mil nenos xudeus de Alemaña e outros países baixo o seu control. Era filla dun matrimonio xudeu que se tivo que quedar en Alemaña, aínda que Shirley reuniuse cos seus pais ao terminar a guerra. En Gran Bretaña foi acollida por un matrimonio dos arredores de Birmingham. Aínda que os seus pais de acollida eran anglicanos, enviárona a estudar a un colexio católico, onde destacou en matemáticas.
Ao dezaoito anos empezou a traballar no centro de investigación do Royal Mail en Dollis Hill, onde estivo oito anos. Durante ese tempo asistiu a clase despois da súa xornada laboral e obtivo un Grao en Matemáticas. A mediados dos anos 50 tivo un primeiro coñecemento sobre computadores, o que lle levou a solicitar o seu traslado cara a esa vertente dentro do centro no que traballaba. Shirley acabaría deixando a Royal Mail por varios motivos, entre eles o que lle denegasen un ascenso por ser muller e que ía casar con outro empregado, o que obrigaba naquela época a que un dos dous deixase a empresa.
Tras deixar a Royal Mail, Shirley traballou en ICL durante un ano e medio. Ela e o seu equipo tiñan que probar o computador ICT 1301. ICL chamábase entón English Electric ICT, e o traballo realizábase nunha subsidiaria a partes iguais con General Electric Company, chamada Computer Developments Limited (CDL) e con sede en Kenton (norte de Londres). Dentro desta empresa tamén viu poucas oportunidades de ascender debido á súa condición de muller, o que lle levou a exporse crear a súa propia empresa.
En 1962 fundou a empresa de software F. I. Group PLC. No inicio da súa vida laboral, tomou o costume de usar Steve como o seu nome de pila, xa que normalmente é un nome masculino e o mundo dos negocios estaba naquel momento dominado polos homes. Ata que en 1975 a lei británica contra a discriminación sexual prohibiu ese tipo de práctica, Shirley só contrataba mulleres.
Shirley foi un dos membros fundadores da British Computer Society en 1957. Foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) e ascendida a Dama Comendadora no 2000. De maio de 2009 a maio de 2010, foi Embaixadora do Reino Unido para a Filantropía.
Filantropía
A Fundación Shirley, con sede no Reino Unido, foi creada por  Shirley en 1986 cunha importante doazón para establecer un fondo  fiduciario benéfico. A súa misión actual é facilitar e apoiar proxectos pioneiros con impacto estratéxico no campo dos trastornos do espectro autista, con especial énfase na investigación médica. O fondo apoiou moitos proxectos mediante subvencións e préstamos, entre eles Autism  at  Kingwood, que apoia ás persoas con trastornos do espectro autista para que gocen dunha vida plena e activa; Prior' s  Court, a maior obra benéfica da fundación, cunha escola residencial para 70 alumnos autistas e un Centro de Mozos Adultos para 20 estudantes autistas;  Autism99, a primeira conferencia en liña sobre autismo á que asistiron 165.000 persoas de 33 países. Participa en conferencias en todo o mundo (moitas delas a distancia) e está en contacto frecuente con pais, coidadores e persoas con trastornos do espectro autista. O seu fillo autista Giles morreu tras un ataque  epiléptico aos 35 anos. Desde maio do 2009 ata maio de 2010, Shirley foi Embaixadora da Filantropía do Reino Unido, un nomeamento gobernamental destinado a dar "voz" aos  filántropos. En 2012, Shirley doou a totalidade da súa colección de arte, incluídas obras de Elizabeth  Frink,  Maggi  Hambling, Thomas  Heatherwick,  Josef  Herman e John Piper, á escola Prior' s  Court e á organización benéfica  Paintings  in  Hospitals. En 2013, ao aparecer no programa Good  Morning  Sunday da BBC Radio 2 con  Clare  Balding,  Shirley falou de por que regalara máis de 67 millóns de libras do seu patrimonio persoal a diferentes proxectos. Nas súas memorias de 2012, Let  IT  Go, escribe: "Fágoo pola miña historia persoal; necesito xustificar o feito de salvar a miña vida".
Dòmhnall Ruadh Chorùna
Dòmhnall Ruadh Chorùna, nado en Chòruna, concello de Claddach Baleshare en North Uist, Escocia, o 9 de xullo de 1887 e finado o 13 de agosto de 1967 en Lochmaddy, legalmente Donald MacDonald / Dòmhnall MacDhòmhnaill, literalmente "Donald Roxo de Chorùna" ou "da Coruña", foi un canteiro, veterano da Primeira guerra mundial e bardo gaélico escocés; tamén un dos maiores poetas bélicos de Escocia. O historiador da literatura Ronald Black chamouno "A voz das trincheiras".
É coñecido pola canción An Eala Bhàn ("O cisne branco") á súa amada Magaidh NicLeòid de Lochmaddy, que compuxo despois de ser ferido durante a batalla do Somme.
Antecedentes familiares
miniatura|Tumba de Sir John Moore no xardín San Carlos na Coruña miniatura|Harris, Noth Uist Sendo novo, a miúdo contábanlle historias sobre os seus bisavós maternos nas guerras napoleónicas. Segundo a tradición oral familiar, a bisavoa do bardo, Mór Chaimbeu (Marion Campbell) de Skye, dera o último trago de auga a Sir John Moore momentos antes de ser ferido de morte na batalla de Elviña na Coruña en 1809. Nese intre, Mòr (Marion) suxeitaba o estribo do seu cabalo, foi lanzada ao ar e aterrou de costas. Segundo Ruadh, a súa bisavoa nunca se recuperou da lesión e fixo que morrese nova.
Mòr perdeu o seu primeiro marido, membro do clan MacLeod de Dunvegan, tamén en Elviña. Despois comezou a vivir con outro soldado que loitara na batalla chamado Domhnall mac Mhurchaidh ("Donald Ferguson") (1780–1845), trasladouse con el a North Uist e alí casaron.
Nos anos posteriores, unha rima gaélica sobre ela fíxose popular:
Segundo Bill Lawson, os Ferguson de North Uist din descender de Robert the Bruce, quen dirixiu o pobo escocés na primeira guerra de Independencia contra Eduardo I e finalmente foi rei de Escocia. Lawson di que esta afirmación sería tratada con escepticismo, pero hai unha brecha na vida de Bruce sobre o 1306, cando estaba fuxido dos ingleses e puido visitar as Hébridas Exteriores, onde os MacRuari eran uns dos seus principais partidarios. O nome 'Robert' tamén adoita aparecer entre os Ferguson de North Uist, polo que a afirmación non é de ningún xeito imposíbel.
Despois de chegaren a North Uist, o tacksman da illa, o xefe do clan MacDonald de Sleat, concedeulles a Donald e Mòr Ferguson un croft (leira) en Claddach Baleshare. Donald e Mòr só tiñan nenas, caeron en arrears (quedaron atrasados nos pagos) e foron desaloxados dese cultivo. Despois, o tacksman trasladounos a outro croft onde fixeron unha casa que segue en pé. Debido ás historias dos Ferguson sobre as súas experiencias, a súa casa converteuse nunha das cèilidh máis populares da illa.
Ruadh dixo máis tarde de D. Ferguson: "Foi o único soldado da illa, agás outro no camiño de Sollas, chamado Aonghas Moireasdan, e conseguiu este lugar onde estou hoxe. Moitos visitantes viñan polas noites para que lles contase contos da Coruña e da India, e os rapaces dicían entre eles: 'Imos esta noite á Coruña para escoitar as historias'. E o nome 'Chòruna' permaneceu até hoxe e continuará mentres o sol navegue cara ao oeste".
Comentando a historia familiar do bardo, R. Black escribiu: "Como sinala Fred Macauley, os antecedentes do poeta contiñan unha certa glorificación da guerra que ía caducar para sempre no barro de Francia".
Primeiros anos
A diferenza da poboación das illas de South Uist, Eriskay e Benbecula, a xente de North Uist converteuse ao calvinismo durante a Reforma Escocesa. Hoxe entre os insulares hai membros da Igrexa de Escocia e da Presbiteriana Libre de Escocia. En North Uist, o culto en ambas mantén a práctica do século XVI de cantar a salmodia exclusiva en gaélico a capella. Cara ao final da súa vida, Dòmhnall escribiu Smuaintean nam Shean Aois ("Pensamentos na vellez"). Lembrou que na súa mocidade fora moi irrelixioso e lamentou non ter sido máis practicante.
Dòmhnall asistiu brevemente a unha escola en Carinish, que contén as ruínas dun convento agustino do s. XIII e un colexio chamado Teampull na Trionaid. Debido á Lei de Educación de 1872, só se ensinaba e toleraba o inglés na escola escocesa. Dòmhnall describiu eses días en Òran Nan Sgoilearan ("A canción dos escolares") e como os estudantes estaban "famentos, privados, descalzos, descubertos", pero nunca dixo se experimentou o que Black chama a "familiar experiencia escocesa de ser golpeado por falar a lingua materna". O bardo nunca aprendería a ler ou escribir en gaélico escocés na escola; porén, comezou a compor poesía gaélica aos 13 anos. Segundo contan, a súa nai quedou impresionada e fíxolle prometer que non comporía versos escandalosos ou satíricos. Dòmhnall tiña un respecto moi profundo pola súa nai e foi unha promesa que sempre cumpriu. Isto, e a introspección provocada polas súas experiencias na primeira guerra mundial, diferénciao doutros poetas gaélicos.
Como despois lembrou no seu poema Che b' e Gunna mo Nàmhaid ("Non era a arma do meu inimigo"), o mozo Dòmhnall era afeccionado a vagar pola campiña de North Uist cun mosquete co que cazaba furtivamente aves e cervos, mentres trataba coidadosamente de evitar os factors (xestores da terra) da familia anglo-escocesa Campbell-Orde, os polémicos propietarios de North Uist desde que mercaron a illa en 1855.
No mesmo poema, con todo, Dòmhnall recordou:
Primeira guerra mundial
Como moitos mozos da súa época, Ruadh uniuse á milicia de Inverness-shire con dezasete anos. Ao estalar a guerra en 1914, uniuse aos Cameron Highlanders. Despois do adestramento en Norfolk, desembarcou en Boulogne-sur-Mer como parte da 15ª División (Escocesa) en xullo de 1915 e foi enviado ao servizo activo nas trincheiras da fronte occidental.
Servizo activo
A división de Dòmhnall Ruadh combateu por primeira vez en setembro de 1915, na Batalla de Loos, durante a cal capturaron a aldea de Loos-en-Gohelle. A diferenza de poetas bélicos máis famosos como Wilfred Owen, Siegfried Sassoon e Charles Sorley, que se tornaron anti-guerra, Ruadh cría que loitaba nunha guerra xusta contra un inimigo verdadeiramente terríbel.dereita|miniatura|Infantería británica avanzando a través de gas en Loos, 25 de setembro de 1915Durante a batalla de Loos, Dòmhnall experimentou o que sempre pensou que fora o uso de gas velenoso polo exército imperial alemán, como se describe no seu poema Òran a' Phuinnsein ("A canción do veleno"). Lembrou o horror dos efectos do gas e como el e os seus compañeiros non tiñan defensa contra el. Concluíu o poema dicindo que desexaba poder convocar o lume para que caese do ceo sobre o Imperio Alemán e o pobo alemán para derretelos sen piedade. En realidade, o ataque que Dòmhnall describía era fogo amigo. O primeiro uso de gas velenoso polo exército británico na fronte occidental tivo lugar o primeiro día da batalla de Loos. O cloro, co nome clave Red Star, foi o axente químico despregado (140 t dispostas en 5.100 bombonas). Non obstante, o vento resultou inconstante e o gas ficou en terra de ninguén ou volveu ás trincheiras británicas. Iso agravouse cando o gas non puido ser liberado de todos os botes. Durante un bombardeo de represalia, os proxectís alemáns golpearon os tubos non utilizados, liberando aínda máis gas velenoso entre os británicos. Agravaron a situación as primitivas máscaras antigás de flanela distribuídas aos británicos: quentáronse e os pequenos visores empañáronse. Algunhas tropas aliadas levantaron as máscaras para obter aire fresco, expóndose máis ao gas.
No seu poema Tha Mi Duilich, Cianail, Duilich ("Estoume a lamentar, cheo de tristeza") Dòmhnall expresa a dor polos amigos que caeron. Lembra os seus céilidhs e como cantaban xuntos. Engade que agora están esnaquizados, xacendo en terra de ninguén ou baixo cruces. Entón, Dòmhnall fala da resurrección de Xesús e de como algún día todos os homes que caeron na guerra se reunirán cos seus seres queridos. Dòmhnall concluíu, con todo, dicindo que mentres viva, as imaxes dos seus amigos caídos e os horrores da guerra ficarán gravados a fogo para sempre no seu corazón e na súa visión.
No poema Dh'fhalbh na Gillean Grinn ("Os bos rapaces marcharon"), Dòmhnall describe tanto a euforia como a rabia de ir a atacar as trincheiras alemás, o odio que sentía polo inimigo ao ver caer os seus amigos e a satisfacción que sentiría só momentos despois, ao invadir a trincheira do inimigo matando soldados alemáns en combate corpo a corpo. Os poemas rematan, con todo, con Dòmhnall e os seus compañeiros soldados espertando á dor cando os seus oficiais contan o enorme número de Cameron Highlanders que morreron no mesmo ataque.
No seu poema Aisling an t-Saighdeir ("O soño do soldado"), Dòmhnall recorda ver a un cervo roxo adulto nos valados cubertos de xuncos ao norte de Locheport e como se esforzaba por riba de rochas tratando de conseguir un tiro claro ao animal. Dòmhnall apuntou lentamente e acendeu a pólvora cunha faísca, só para descubrir que o cervo desaparecera: fora substituído polo capitán de Dòmhnall gritando en retirada, xa que os Stormtroopers alemáns varreran detrás dos Cameron e estaban a piques de cortar toda oportunidade de escapar. Dòmhnall lembrou que espertou nun momento e que apenas saíu "nadando" da "rede" antes de que os alemáns "a xuntasen". Porén, algúns membros da súa unidade non tiveron tanta sorte e foron levados a campos de prisioneiros de guerra en Alemaña.
En outono de 1916, no Somme, Ruadh recibiu ordes do seu capitán de ocupar unha posición en terra de ninguén, nun buraco de proxectil 50m por diante da trincheira. Alí atopouse no medio dun bombardeo; dúas bombas aterraron preto del, deixándoo inconsciente. Un amigo íntimo seu, R. MacLeòid de South Uist, ofreceuse para ir buscalo, pero regresou chorando dicindo que Ruadh morrera. Permaneceu inconsciente tres horas. Cando empezou a recuperar a vista, saíu arrastrándose do buraco. Nese momento, un francotirador alemán abriu fogo contra el dende preto. Dòmhnall esvarou ao buraco e deuse conta de que fora ferido no costado por metralla e que o francotirador lle disparara no brazo, que colgaba coxo. Esperou dentro do buraco do proxectil até estar seguro de que o francotirador deixara de observalo. Para entón, o sol saíra alto.
Máis tarde lembrou: "De todos os xeitos, puiden gatear, nadar polo chan con moita cautela durante todo o camiño até que descubrín os rapaces. E entón puxéronme a berrar que o tomase con calma e que me baixase; caín na trincheira onde estaban eles, e alí estiven até que colleron aos padiolos. O meu estado mellorou entón e estaba razoabelmente cómodo. Pasei quince días na base antes de que corresen o risco de enviarme de volta a Inglaterra".
Dòmhnall lembraría máis tarde que, pouco despois da súa eliminación da liña de tiro, o seu amigo MacLeòid fora morto en acción.
An Eala Bhàn
Mentres se recuperaba das feridas, Dòmhnall compuxo a canción de amor, ao estilo cianala, An Eala Bhàn ("O cisne branco"), a súa máis coñecida, que dirixiu a Magaidh NicLeòid (ou Magaidh Raghnaill Shaighdear) de Lochmaddy en North Uist, a muller con quen esperaba casar. Segundo Fred Macauley, "Como sucede con moitas outras cancións da tradición oral, poucas veces se canta tal e como a compuxo o Bardo. As palabras cambiaron co paso dos anos, o nome xa non é Maggie e até o ar non é orixinal. Foi estragada en Harris", adoitaba dicir. En resposta a como outros cantantes gaélicos interpretaron a súa canción, Dòmhnall comentou: "Arruinaron esa canción. Hai moi pouco nela hoxe do que compuxen. A rapaza da canción de hoxe chámase Màiri, pero a quen fixen a canción foi Magaidh - Magaidh NicLeòid de Lochmaddy."
Igual que outras poesías gaélicas e galesas escocesas da primeira guerra mundial, a canción expresa a futilidade e a destrución humana inherentes á guerra.
Volta ao deber
A pesar de recuperarse das súas feridas, Ruadh foi declarado non apto para volver ao servizo activo e pasou o resto da guerra no West Riding Field Regiment. En contra da normativa, continuou levando a súa insignia na gorra de Cameron. Mentres servía detrás das liñas durante a ofensiva de primavera de 1918, tivo un breve reencontro co seu antigo batallón, o que lle inspirou a compoñer o poema Na Camshronaich San Fhraing ("Os Cameron en Francia").
Días cambiados
Segundo John A. Macpherson, "despois da guerra, Ruadh volveu á súa casa a Chorùna, pero aínda que agradecido de estar vivo (...) estaba desilusionado. A terra que lles prometeran estaba tan en poder dos terratenentes como nunca". "Tomou o oficio de canteiro, xa que moitos campesiños estaban construíndo novas casas, e era un traballador dilixente e bo camiñante, a miúdo camiñando vinte millas ata o lugar dunha nova casa. Entre as dúas guerras mundiais construíu máis de trinta casas, e case non hai un concello en Uist sen probas das súas habilidades."
Os anos posteriores á guerra foron moi baleiros e houbo moi pouco traballo. Como resultado, a memoria dos que emigraron ao Canadá ou aos Estados Unidos segue moi presente en North Uist. Segundo B. Lawson, nalgunhas partes de North Uist tiveron lugar incursións terrestres, xa que os veteranos da guerra tentaban apoderarse violentamente dos mellores cultivos dos que quedaran na casa. En resposta, a familia Campbell-Orde optou por presentar cargos criminais completos contra os asaltantes.
Segundo Fred Macauley, "a pesar do amor, que Dòmhnall e Magaidh NicLeòid, se tiñan, nunca casaron. El nunca mencionou o que ocorreu entre eles, pero hai unha tradición de que o pai de Maggie desaprobou e en realidade prohibiu o matrimonio".
En 1922, Dòmhnall casou con Annie MacDonald (Anna Ruairidh 'ic Nèill, 1890–1971).
Máis tarde lembrou: "Fun tan feliz e nunca me arrepintei. Eu teño a Ann MacDonald no seu lugar. Levamos case 40 anos xuntos e estamos tan felices xuntos hoxe coma o primeiro día, nunha casa pequena e cálida, limpa e ordenada, que non necesitan máis que o que non podemos ter: saúde e xuventude". Dòmhnall e Annie tiveron dous fillos, Mary e Calum, que morreron en 1965. thumb|esquerda|Unha das moitas casas abandonadas en North Uist.
Moitos anos despois, Dòmhnall expresaría os seus sentimentos sobre eses anos no poema, Caochladh Suigheachadh na Duthcha ("Días cambiados"). Lembrou a pobreza da súa mocidade e como el e os seus compañeiros gaels foron á guerra e frustraron os obxectivos bélicos do Kaiser cun custo de vidas realmente inmenso. Mentres tanto, os terratenentes anglo-escoceses das Highlands e as Illas quedaron na casa e enriquecéronse. Lembrou como despois da guerra non había traballo e como os gaélicos emigraron de Escocia a todos os recunchos do mundo. Para os que ficaron, non había alimento agás o que se cultivaba e moía á man, que se complementaba con algún que outro desafío discreto ás prohibicións dos propietarios de cazar e pescar. Dòmhnall adoitaba dicir daqueles anos: "Se non fose polo que busquei, sería unha pobreza extrema".
No seu poema Dhan Gàidhlig ("Para o gaélico"), Dòmhnall instou aos seus compañeiros gaélicos a "esquecer o inglés", dicindo que non lle valeu nada. Instou aos seus oíntes a lembrar aos seus antepasados dos clans escoceses, que nunca cederon mentres aínda tiñan a cabeza sobre os seus ombreiros. Dòmhmnall comparou a lingua gaélica cunha árbore que perdera as súas pólas e follas. Pero dixo que se a xente rozase ao redor da súa base, a árbore volvería crecer e reverdecer. Expresou a esperanza de que os descendentes dos gaélicos desaloxados durante os Highland Clearances regresasen de todo o mundo para saber dos que quedaran, o desapiadado que foran os propietarios e como trataban aos seus antepasados. Dòmhnall expresou unha visión do gaeldom escocés próspero e cheo de nenos e de como as ovellas, coas que os terratenentes substituían aos que expulsaban, serían substituídas por gando das Highlands, e concluíu predicindo que as mulleres cantarían cancións gaélicas e recitarían poemas gaélicos ao traballar.
Segunda guerra mundial
thumb|Batallón dos Cameron Highlanders cavando unha trincheira en Francia, 1939. Tras o estalido da Segunda guerra mundial en setembro de 1939, Dòmhnall compuxo o poema Òran dhan Dara Chogaidh ("Unha canción para a segunda guerra mundial"). No poema, Dòmhnall instou aos mozos gaélicos escoceses que ían á guerra a non ter medo e que a vitoria sobre Adolf Hitler e a Alemaña nazi chegaría antes de outubro.
O 16 de novembro de 1939 o buque mercante británico SS Arlington Court foi torpedeado e afundido no Océano Atlántico pola tripulación do submarino alemán U-43. No poema Calum Moireasdan an Arlington Court ("Calum Morrison da Corte de Arlington "), Dòmhnall rendeu homenaxe á valentía mostrada por un dos superviventes, un mariño mercante de dezasete anos de Calbost, na illa de Lewis. Morrison fora o único supervivente do seu bote salvavidas que soubera navegar e conseguiu pilotar o bote salvavidas cara ao leste durante cinco días, ata que el e os seus compañeiros superviventes foron rescatados na desembocadura da Canle da Mancha.
Tamén durante a Segunda guerra mundial, Dòmhnall serviu na Garda Nacional, sobre a que compuxo a canción Òran a' Home Guard ("A canción da Garda Nacional"), na que se burla do exercicio dun pelotón de North Uist simulando a toma do aeródromo de Benbecula dos alemáns invasores.
Ao mesmo tempo, o fillo de Dòmhnall, Calum MacDonald, serviu na mariña mercante, e navegaba regularmente á vista de North Uist nas súas viaxes entre o porto de Glasgow e os Estados Unidos. Con isto en mente, o bardo compuxo o poema Am Fianais Uibhist ("Á vista de Uist").
Guerra fría
Segundo R. Black, "Experimentando un certo grao de prosperidade por primeira vez na súa vida despois da segunda guerra mundial, a 'Voz das Trincheiras' volveu ser un poeta prolífico, antes de sofrer varias doenzas".
O 1 de novembro de 1952 os EE.UU. detonaron con éxito "Ivy Mike", a primeira bomba de hidróxeno no atol Enewetak, nas Illas Marshall. O 22 de novembro de 1955 a URSS seguiu o exemplo coa exitosa detonación do RDS-37, desenvolvido por Andrei Sakharov, Vitaly Ginzburg e Yakov Zel'dovich, no nordeste de Casaquistán.