cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duel (filme de 1971)
Duel é un filme estadounidense de 1971 de acción e suspense escrito por Richard Matheson, que está baseado na historia curta de 1971 escrita por Richard Matheson, tamén titulada Duel. O filme marca a primeira longametraxe de Steven Spielberg e foi distribuída por Universal Pictures.
Dennis Weaver interpreta a David Mann, un viaxeiro de negocios de California con destino a Plymouth Valiant para reunirse cun cliente. Axiña se atopa perseguido polo condutor case invisible dun Peterbilt 281 enferruxado que aterroriza a Mann despois de que o alcanzase.
Estreado orixinalmente como un telefilme parte da serie ABC Movie of the Week o 13 de novembro de 1971, Duel estreouse internacionalmente nos cinemas cunha versión estendida con escenas filmadas despois da transmisión orixinal do filme. Recibiu a aclamación da crítica logo da súa estrea Spielberg e dende entón foi recoñecido como un influente clásico de culto.
José André Lôpez Gonçâlez
José André Lôpez Gonçâles, ou André da Ponte, nado en 5 de outubro de 1955 no lugar da Ponte, Os Vilares (Guitiriz) é un tradutor e escritor galego.
Traxectoria
No 31 de decembro de 2006 publicou no Portal Galego da Língua o artigo O Apalpador: Personagem mítico do Natal galego a regaste. Este traballo de investigación iniciou a recuperación da figura do Apalpador, unha personaxe lendaria do Nadal galego conservada só nas montañas orientais galegas. Posteriormente, no 2011 participou na obra colectiva editada pola A.C Gentalha do Pichel: “Teoría de inverno, Os presentes do Apalpador”.
Concello de Knivsta
Knivsta é un concello sueco (kommun) do condado de Uppsala. A súa capital é Knivsta. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 19 951 habitantes. O municipio ten unha poboación en forte crecemento.
O municipio pertence á área metropolitana de Estocolmo-Uppsala. Porén, a baixa densidade de poboación fixo que o concello sexa catalogado tamén como municipio rural, estando ademais cuberto en gran parte por terras de cultivo. A principios dos anos 2020 a economía local estaba dominada polo sector servizos. A agricultura, a construción e o comercio tamén son sectores importantes no concello.
Concello de Klippan
Klippan é un concello sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Klippan. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 17 820 habitantes.
No suroeste atópase o macizo tectónico de Söderåsen e ao sueste varios restos de volcáns. Os bosques caducifolios e de coníferas e os campos pequenos conforman a partes norte e leste do concello. A principios da década de 2020 a economía local estaba dominada por pequenas e medianas empresas.
Dende que se fundou o concello a súa poboación mantívose estable ao redor dos 16 000 habitantes. Apartir do ano 2015 a poboación medrou ata superar os 17 800 habitantes. Despois das eleccións da década de 2010 o municipio tivo gobernos de coalición cambiantes.
Celestino López López
Celestino López López, nado en Portomarín en 1907 e finado en Cidade de México en 1963, foi un político galego.
Traxectoria
Axente comercial en Vigo. Membro da directiva da Asociación Gallega de Comisionistas e Viaxantes en 1929, foi organizador en 1933 da Federación Nacional de Comisionistas, Viaxantes e representantes do comercio e a industria afecta á UGT. Membro do grupo republicano de Vigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e viviu durante máis dun ano protexido por amigos e familiares. Logrou embarcar furtivamente na Coruña e exiliouse en México. Traballou como distribuidor de películas mexicanas. Formou parte da Alianza Nazonal Galega. Publicou en 1943 Embrujo del Amazonas, un libro que relataba as súas experiencias e observacións nunha viaxe por barco a través do Amazonas, que tivo unha segunda edición en 1957 co título La vida en el Amazonas. Finou en Cidade de México en 1963.
Vida persoal
Casou na Estrada con Concepción Pazo Álvarez en 1935.
O nacemento de Venus
O nacemento de Venus é unha pintura a témpera sobre lenzo de liño (172,5 cm × 278,5 cm) de Sandro Botticelli. Feita para a Vila Castello dos Médici, a obra está conservada na Galería Uffizi de Florencia.
Obra emblemática do Renacemento italiano, a miúdo asumida como símbolo da propia Florencia e da súa arte, quizais antigamente estaba conectada coa famosa Primavera de Botticelli, coa que comparte procedencia, formato e algunhas referencias filosóficas. Representa unha das máis altas creacións da estética da pintura florentina, e un ideal universal de beleza feminina da época.
miniatura|izquierda|[[Sandro Botticelli, autorretrato na Adoración dos Magos (1475, Uffizi)]]
Historia
miniatura| Botticelli, Venus, Gemäldegalerie Berlin miniatura|Moeda italiana de 10 céntimos de [[euro, que representa a Venus.]]
A reconstrución histórica dos acontecementos relacionados co Nacemento de Venus, por Horne en 1908, ten moitas similitudes coa da Primavera. Vasari, en 1550, citou ambas as pinturas na vila de Castello, na altura propiedade de Giovanni e Popolano de Medici, curmáns de Lourenzo. Isto levou á suposición de que o cliente era "il Popolano", que tiña a Primavera, e que as dúas formaban parte do mesmo ciclo mitolóxico que incluiría a Pallas e o centauro, tamén nos Uffizi e Venus e Marte, hoxe na National Gallery de Londres. En realidade, ningunha obra na que se poida recoñecer o nacemento de Venus aparece nos inventarios da vila de 1498, 1503 e 1516, polo que foi levada alí máis tarde, antes da visita de Vasari. No momento da referencia, o edificio era propiedade de Cosimo de Médici, herdeiro da pintura, pero tamén pode ser que a mercase pola súa conta ou a roubase nunha desamortización do estado. A primeira mención nun inventario da vila remóntase a 1598.
Xeralmente considérase O nacemento anterior á Primavera. Segundo algúns, ambas se remontan a un período próximo, logo do regreso do pintor de Roma para pintar algunhas escenas da capela Sixtina ou xusto antes da viaxe. Segundo outros, a Primavera pintouse antes e o Nacemento despois da viaxe. Yashiro indicou 1487, Salvini 1484; a crítica moderna tende a 1486.
Hai varias réplicas de taller do tema, datadas a finais do século. Tres delas sobreviviron: unha está na Gemäldegalerie de Berlín, outra na Galleria Sabauda de Turín e a terceira nunha colección privada en Xenebra.
Co tempo, esta pintura converteuse nunha das iconas máis coñecidas da cultura italiana; por iso, un detalle do Nacemento (o rostro da deusa) úsase na moeda de euro italiana de dez céntimos.
Descrición
miniatura| Venus pudica, [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas|Museo Arqueolóxico Nacional, Atenas]] A fonte do mito foi case seguro unha das Stanze do Poliziano, á súa vez inspirada por Ovidio, á Teogonía de Hesíodo, no De rerum natura de Lucrecio e un himno homérico. Ao contrario do título co que se coñece, non representa o nacemento da deusa, senón o seu desembarco na illa de Chipre.
Venus avanza lixeiramente flotando sobre unha cuncha de vieira ao longo da superficie do mar ondulada, en toda a súa graza, espida e distante como unha estatua antiga. É empurrada e quentada polo alento de Céfiro, o vento fecundante, abrazado por un personaxe feminino co que simboliza a fisicidade do acto de amor, que move a Venus co vento da paixón. Quizais a figura feminina sexa a ninfa Cloros, quizais o vento Aura ou Bora. Na costa, unha rapariga, unha das horas que preside o cambio das estacións, en particular a Primavera, dálle á deusa un manto rosa bordado con flores para protexela (mirtos, prímulas e rosas). Representa a casta serva de Venus e ten un vestido sedoso ricamente decorado con flores e grilandas de rosas e acianos (flor de lis), as flores que a deusa Flora atopou preto do corpo do seu amado Ciano.
A pose da deusa, co equilibrio do "contrapposto", deriva do modelo clásico de Venus pudica (cubrindo os seos e o abdome inferior cos brazos) e Anadiomene (é dicir, "emerxente" ou subindo da escuma do mar), da que os Medici posuían unha estatua clásica desde 1375 citada por Benvenuto Rambaldi (con todo, non se trata da famosa Venus de Medici, que chegou á cidade só en 1677). O rostro parece estar inspirado nos trazos de Simonetta Vespucci, a muller de vida curta (morreu aos 23 anos) cunha beleza cantada por artistas e poetas florentinos, mentres o fondo parece ser inspirado no Golfo dei Poeti onde o pintor coñeceu á súa musa.
Interpretación
miniatura|Venus nacente nun fresco de Pompeia. A obra agocha unha alegoría neoplatónica baseada no concepto de amor como enerxía que dá vida, como forza da natureza.
Seguramente a nudez da deusa non representaba para os contemporáneos unha exaltación pagá da beleza feminina, senón o concepto de Humanitas, entendido como beleza espiritual representando a pureza, a sinxeleza e a nobreza da alma. Non é casualidade que se fixese un paralelismo entre Venus e a alma cristiá, que nace das augas do bautismo. Por tanto, sería unha alegoría do amor entendida como forza motriz da natureza e a figura da deusa e a pose de Venus pudica representaría a personificación da Venus celeste, símbolo de pureza, sinxeleza e beleza da alma. Outra interpretación asocia a pintura coa necesidade de representar o nacemento de Maria Margherita de Médici. Entre as diversas interpretacións recentes, unha vincula a representación a unha matriz xeográfica, á súa vez conectada coas preparatorias da próxima Era dos Descubrimentos.
Técnica
esquerda|miniatura| Detalles na vexetación Botticelli utilizou o soporte do lenzo para esta obra, extremadamente infrecuente na Florencia do século XV. Coséronse dúas láminas de liño e engadiuse unha imprimación a base de xeso tinguida cun pouco de azul. A pintura utiliza a técnica da témpera magra, é dicir, as cores disoltas en colas animais ou vexetais como aglutinantes, o que deu un brillo extraordinario achegándose á representación do fresco. Abunda o uso de ouro para os destaques, estendido esencialmente con dúas técnicas: un "pincel", como no pelo de Venus, e "misión", é dicir, coa adición de mordente, nos troncos e nas follas.
Estilo
Na obra pódense ler algunhas características estilísticas propias da arte de Botticelli, como a busca da beleza e a harmonía ideal que leva a unha representación imprecisa da anatomía de Venus; un exemplo obvio é o seu longo pescozo. Sacrificar a anatomía a cambio de beleza e harmonía será un concepto básico do Humanismo, porén, é tamén neste tempo que se recuperan e amplían os estudos sobre a precisión anatómica (evitando as prohibicións medievais que consideraban o corpo un tabú).
Composición
A composición é moi balanceada e tende á simetría: a respiración vital que ofrecen os dous ventos e a ninfa son os lados imaxinarios dun triángulo na parte superior do cal se coloca Venus que se converte así no elemento medio de toda a escena. Isto tamén pode implicar a necesidade de equilibrio na experiencia amorosa, entre paixón física e pureza espiritual, entre exaltación dos sentidos e elevación da alma. As figuras dos lados de Venus de feito realizan accións opostas, pero equilibradas no seu conxunto. Botticelli, probablemente seguindo as instrucións de De pictura de Leon Battista Alberti, limitou o número de figuras e fixo autónomos todos os elementos da composición, case coma se fosen simplemente xustapostos.
Debuxo e liñas
miniatura| Detalle O deseño é harmónico, as liñas son elegantes e crean, nas ondas, nas roupas, no fluxo dos cabelos e no perfil da propia praia, sinuosos xogos decorativos. As formas son claras, moi refinadas e atopan a súa sublimación no espido estatuario da deusa, no que as calidades morais e espirituais, segundo a doutrina neoplatónica, coinciden coa súa beleza física. Típico do artista é a vea lixeiramente melancólica, pero serena, que serpentea nos ollos. A espacialidade é substancialmente plana ou pouco insinuada.
Volume e cor
En calquera caso, a atención ao debuxo nunca se resolve en efectos puramente decorativos, senón que mantén o respecto polo volume e a representación veraz dos distintos materiais, especialmente nas pezas de vestir lixeiras. A cor clara e nítida, derivada da técnica particular, impregna ás luces das figuras de luz. A forte plasticidade dos corpos individuais equilibra o aplanamento do fondo e os xogos lineais, xerando tamén unha orixinal representación do movemento que xorde das liñas, mentres as figuras parecen máxicamente suspendidas.
Afonso Soarez Sarraça
Afonso Soarez Sarraça ou Sança foi trobador galego do século XIII.
Biografía
Foi un cabaleiro fillo de Soeyro Ayras de Fornelos e María Afonso (filla bastarda do rei Afonso IX). A súa familia estaba establecida en Cerdedo de Montes, cerca do mosteiro de Oseira co que se lle relaciona. Participou na reconquista de Sevilla xunto co seu irmán Pero Soarez. Casou con Teresa Anes de Deza e tivo dous fillos.
Obra
Tan só se conserva unha cantiga de escarnio e maldicir a Teresa López de Ulloa esposa do tamén trobador Fernan Paez de Talamancos.
Johan Garcia
Johan Garcia foi un trobador ou un xograr do século XIII compositor en lírica galego-portuguesa.
Biografía
Puido pertencer a unha familia da baixa nobreza galega. Na rúbrica figura como sobriño de Nuno Eanes. Jean Marie d’Heur propuxo en 1975 que se trataba do trobador Johan Garcia de Guilhade, con todo, esta hipótese foi rebatida por estudiosos como António Resende de Oliveira en base á colocación de ambos os dous autores nos cancioneros. Investigadores como o profesor Souto Cabo identifícano como sobriño do trobador Nuno Eanes Cerzeo, xa que un Johan García aparece como testamenteiro de Nuno Eanes Cerzeo nun documento de 1268 pertencente á catedral de Ourense. Por iso, a súa actividade poética pertencería ao terceiro cuarto do século XIII, podendo estar activo na corte de Afonso X e participar na reconquista xunto ao seu tío.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amigo: Donas, fezerom ir daqui e A meu amigo, que eu sempr'amei.
Ariamiro
miniatura|Miniatura medieval do [[Primeiro Concilio de Braga|primeiro concilio de Braga que mostra ao rei suevo Ariamiro (dereita) cos bispos Lucrecio, Andrés e Martín de Dumio. Século X Codex Vigilanus.]] Ariamiro (?-561) foi un rei suevo que ocupou o trono entre o 558-559 e o 561. Sucedeu ao rei Chariarico e durante o seu reinado celebrouse o primeiro concilio de Braga que reorganizou a Igrexa católica do reino tras a conversión dos suevos ao catolicismo, abandonando así o Arrianismo. Á súa morte sucedeulle Teodomiro.
Historia
A conversión ao catolicismo dos reis suevos, que se produciu probablemente ao redor do ano 550 —durante o reinado de Teodomiro—, foi obra de Martín de Braga e supuxo o paso definitivo para a integración entre os suevos e a aristocracia galaicorromana, consolidando así plenamente a monarquía.
Baixo a supervisión de Martín, que xa ocupaba a sede metropolitana de Braga, foi transformada a organización eclesiástica tradicional herdada do baixo Imperio Romano coa división do reino en 13 dioceses —algunhas delas novas—, á súa vez agrupadas en dous grandes distritos ou «provincias eclesiásticas»: unha meridional, cuxa sede metropolitana sería Braga, e outra setentrional, con Lugo como nova sede metropolitana.
Na consecución dos obxectivos de Martín de Braga foi fundamental o primeiro concilio de Braga celebrado en maio do 561 baixo os auspicios do rei Ariamiro no que se trataron a cuestión priscilianista e os problemas internos da Igrexa. A este seguiríalle un segundo concilio, celebrado tamén en Braga durante o reinado do rei Miro (570-583), fillo de Teodomiro (561-570), no que se completou a creación da Igrexa «nacional» sueva.
Matrícula de honra
A matrícula de honra é, nun sentido amplo, unha distinción especial que se lle engade á máxima cualificación. Así mesmo, é un recoñecemento outorgado en España que premia o rendemento académico dos alumnos que obteñen a máxima cualificación nunha determinada disciplina académica ou materia. No aspecto universitario, leva a un desconto ou anulación das taxas de matrícula do curso seguinte correspondente ao crédito académico nos que se conseguiu esta mención.
En Bacharelato
En Bacharelato, prémiase con matrícula de honra ao mellor expediente de toda a promoción, recoñecendo o rendemento académico do alumno premiado e levando un desconto nas taxas da universidade do ano posterior. A lexislación establece que cada centro pode conceder unha matrícula de honra por cada vinte estudantes, se un centro, nunha promoción, tivese 100 alumnos serían 5 as matrículas de honra a "repartir".
En Bacharelato, a Matrícula de Honra é regulada pola Orde ECD/334/2012, do 15 de febreiro, coa que se modifica a Orde ESD/3725/2008, de 12 de decembro, sobre avaliación en Bacharelato no ámbito de xestión do Departamento e establécese a distinción «Matrícula de Honra» no segundo curso de bacharelato.
Conseguir mencións de Matrícula de Honra ou outras altas cualificacións poderá supor, á finalización dos estudos, a obtención dos "Premios Extraordinarios" de titulación, o acceso ás "Bolsas de Excelencia Académica" do Goberno Autonómico e aos "Premios Nacionais de Excelencia" do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte Ministerio de Educación (previa solicitude da persoa interesada).
Os estudantes que acceden á universidade dende estudos de bacharelato terán gratuidade de taxas de matrícula o primeiro curso se obtiveron Matrícula de Honra global en 2º de Bacharelato ou se obtiveron "Premio Extraordinario de Bacharelato". Igualmente, terán dereito a exención de taxas de inscrición na proba de acceso (Selectividade). Esta gratuidade de matrícula non é incompatible coa obtención doutras axudas contempladas na convocatoria de bolsas do Ministerio de Educación.
Na universidade
A matrícula de honra na universidade concédese en cada materia matriculada do grao, ao alumno que obteña unha cualificación igual ou superior a 9 e ademais mereza esa cualificación, recoñecendo o rendemento académico do alumno premiado e isto leva un desconto nas taxas da universidade do ano posterior igual ao número de créditos nos que se obtivo dita distinción. A lexislación establece que cada centro pode conceder unha matrícula de honra por cada vinte estudantes.
Giant Bomb
Giant Bomb é un sitio web de videoxogos e unha wiki estadounidense que inclúe noticias sobre a industria, recensións, comentarios e vídeos. Foi creado polos ex-editores de GameSpot Jeff Gerstmann e Ryan Davis, en colaboración con Whiskey Media. O sitio web foi votado pola revista Time como uno dos 50 mellores sitios web do ano 2011. Actualmente é propiedade de CBS Interactive, quen comprou a Giant Bomb en marzo de 2012.
Matrícula de honra
Na universidade
As matrículas de honra universitarias regúlaas cada comunidade autónoma e cada universidade. Por exemplo, na UNED está regulada pola Orde ECD/1097/2016, de 5 de xullo, pola que se fixan os prezos públicos polos servizos académicos universitarios na Universidade Nacional de Educación a Distancia para o curso 2016-2017.
Giant Bomb
O núcleo do equipo editorial inclúe aos ex-editores de GameSpot Gerstmann, Alex Navarro, Brad Shoemaker e Vinny Caravella, ademais de Patrick Klepek, que anteriormente formaba parte da canle de televisión G4, Drew Scanlon, Dan Ryckert, Jason Oestreicher e Ryan Davis ata a súa morte en 2013. Giant Bomb foi lanzado o 6 de marzo do 2008 como un blog. O sitio completo foi feito público o 21 de xullo do 2008. Nun principio, as oficinas de Giant Bomb estaban situadas en Sausalito, California, pero o 26 de xuño de 2010 foron trasladadas a San Francisco.
Matrícula de honra
Na universidade
A obtención do premio extraordinario notifícaselle por escrito ao alumno ou alumna, supón unha mención no Expediente e título do alumno e dá dereito á devolución das taxas pagas pola expedición do título.
Giant Bomb
O contido en Giant Bomb está dividido entre o seu pequeno persoal que prové artigos escritos e vídeos como xornalistas especializados e a súa comunidade que expande sobre os mesmos expandindo e interactuando coas ferramentas e funcións socialmente progresivas, principalmente unha base de datos wiki de videoxogos, aberta para que calquera usuario rexistrado poida editar e crear contido. O equipo de Giant Bomb sobre noticias escribe recensións sobre novos lanzamentos.
O seu podcast semanal, o Giant Bombcast, é publicado os martes e cobre noticias recentes e lanzamentos na industria dos videoxogos, do mesmo xeito que historias da oficina. Giant Bomb produce un número de vídeos regulares, entre eles Quick Looks, 20-60 minutos de vídeo sen editar deles xogando xogos recentemente lanzados.
Recepción
Ao votar o sitio web nos seus 50 sitios web principais de 2011, Harry McCracken da revista Time describiu a Giant Bomb como "noticias, recensións e videos, todo máis suelto, máis divertido e máis obstinado que moitas das cousas en sitios de xogos propiedade de grandes compañías de medios". En xaneiro de 2012 se anunció que Vox Media había contratado varios nomes do periodismo de xogos para lanzar Polygon, incluídos os editores xefe de Joystiq e Kotaku, Chris Grant e Brian Crecente. Cando se le preguntó por qué pensaba que había espazo para outro sitio web de videoxogos, Grant dixo que "o único sitio que realmente miraría e diría que ten tecnoloxía envidiable é Giant Bomb; nada máis alá fora ten algo que sexa realmente atractivo".
Cadlina laevis
Cadlina laevis é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1767.
Lista de persoas que espertaron dun coma
Este artigo é unha lista de persoas que espertaron do coma despois dun longo período de tempo (máis dun ano).
Crnci
Crnci é un filme croata de 2009 dirixido por Goran Dević e Zvonimir Jurić. O filme foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Concello de Kramfors
Kramfors é un concello sueco (kommun) do condado de Västernorrland. A súa capital é Kramfors, que tamén é a área urbana máis grande do municipio. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 17 995 habitantes.
O leste do concello forma parte da Costa Alta (Höga kusten). A liña de costa caracterízase por fiordes profundos que poden penetrar varios quilómetros cara o interior. As illas teñen praias escarpadas que poden superar os 200 metros de altura. A través do municipio flúe o río Ångermanälven, e a zona que se atopa cara o oeste do río caracterízase por morenas boscosas. A industria forestal dominaba anteriormente a a economía local, pero co establecemento no concello da aseguradora Folksam o sector servizos vai gañando máis peso.
Viaxe a Sugarland
Viaxe a Sugarland (en The Sugarland Express) é un filme estadounidense de 1974 dirixido por Steven Spielberg, no seu debut no cinema como director de longametraxe. Está protagonizado por Goldie Hawn, Ben Johnson, William Atherton e Michael Sacks.
Estreouse en galego o 24 de xaneiro de 1990 a través da TVG.
Lola Membrives
Traxectoria
A súa nai e o seu pai eran inmigrantes españois. Iniciouse nos escenarios como tonadillera e debutou en Madrid en 1904 no Teatro Apolo. Acompañada no piano por Enrique Granados, o 26 de maio de 1913 estreou as Tonadillas en estilo antiguo de Granados e Fernando Periquet no Ateneo de Madrid. Logrou o éxito en América con obras de José Padilla. Grazas ao enorme éxito cultivado, comezou a interpretar papeis dramáticos e cómicos en obras coas que realizou exitosas xiras por España e Hispanoamérica. miniatura|Lola Membrives na portada da revista española Mundo Gráfico, [[1913]] Algúns dos máis destacados dramaturgos da primeira metade do século XX, escribiron papeis para ela. Algúns deles foron:
Amais, foi unha das máis importantes intérpretes, xunto a María Tereza Montoya e Margarida Xirgu, do teatro de Federico García Lorca. Coñeceuno en 1931 e con el realizou unha xira por Hispanoamérica. Representou Bodas de sangre en 1933 e, dous anos despois, La zapatera prodigiosa, que estreara Xirgu.
No segundo semestre de 1936 o esposo de Membrives e empresario español, Juan Reforzo, comezou a administrar o Teatro Cómico. Desde 1943 a actriz realizou alí coa súa compañía varias tempadas consecutivas. Alternou actuacións entre Arxentina e España interpretando obras de prestixiosos dramaturgos, entre eles, Bertolt Brecht, Calderón de la Barca, Jean Cocteau, Federico García Lorca, Arthur Miller e Jacinto Benavente. Era moi amiga deste último e estreou case todas as súas obras.
Tamén interpretou obras de autores doutros xéneros, actuando como tonadillera e tiple, ou en papeis de comedia. Entre 1943 e 1946 representou as obras de Benavente Y amargaba, Al fin mujer, La infanzona, El mal que nos hacen, La noche del sábado e Titania. Actuou noutras obras, como Volver a vivir, de Samuel Ros; Cancela, de José Antonio Ochaíta e Rafael De León; e Victoria, do seu fillo Juan Reforzo Membrives, quen a asinou co pseudónimo de Juan Albornoz.
Durante 1947 estivo en España. O ano seguinte retornou á Arxentina, onde representou Vendimia de amor e La casa, de José María Pemán; e Nosotros, ellas y el duende, unha comedia de Carlos Llopis que tivo moito éxito. En 1949 adquiriu xunto ao seu esposo o Teatro Cómico e interpretou El águila de dos cabezas, de Jean Cocteau; La rosa encendida, de Enrique Suárez de Deza; e Divorcio de almas, de Benavente.
En 1950 representou Mater Imperatrix, de Benavente; e Elena y los hijos de Eduardo, de Marc-Gilbert Sauvajon. En 1954 actuou na comedia La cigüeña dijo sí, de Llopis, con María Antonia Tejedor, Tomás Blanco, Vicente Vega e Juan Serrador. O ano seguinte interpretou La malquerida, de Benavente, que constituíu o seu maior éxito, e La casa de Bernarda Alba, de Lorca, na que tamén destacou Alejandra Boero.
Membrives mostrou abertamente o seu apoio ao goberno de Juan Domingo Perón, deposto polo golpe de estado do 16 de setembro de 1955. O 7 de outubro dese ano estreaba a obra Su amante esposa, de Benavente. Cando apareceu en escena partiu dun sector do público uns asubíos, xunto con insultos e agresións en alusión á súa posición política. Os esforzos de Membrives de falarlle ao público foron en balde, polo que a función tivo que ser suspendida. Ese mesmo mes un grupo antiperonista rompeu carteleiras e vidros no vestíbulo do teatro. Finalmente, o 8 de xaneiro de 1956 a actriz viaxou a Venezuela e despois a España.
A súa última función, no Teatro Odeón de Buenos Aires, foi unha representación de Los verdes campos del Edén, de Antonio Gala. Finou nesa cidade o 31 de outubro de 1969.
Filmografía
Participou nas seguintes películas:
Bonifaci Calvo
Biografía
Trobador de orixe xenovés que podería ter chegado a Sevilla co embaixador Nicolás Calvo, documentado no repartimiento de Sevilla e que logrou en 1251 que Fernando III permitise a continuidade dunha colonia xenovesa establecida en Sevilla na época de dominio musulmán. Catro das súas composicións provenzais conteñen referencias a feitos ocorridos entre 1252 e 1255, xa durante o reinado de Afonso X. Estas composicións e a dedicatoria ao monarca de parte das súas cantigas de amor provenzais, son indicios de que puido pasar bastantes anos na corte castelá. Cara o 1266 aparece documentado de novo en Xénova, polo menos até 1273, onde se perde o rastro documental.
Obra
Consérvanse 18 composicións en occitano e dúas cantigas de amor en galego-portugués, ademais dunha composición plurilingüe coñecida como Un nou sirventes ses tardar, sirventés composto en: occitano, galego-portugués e francés.
Andrés López Vázquez
Andrés López Vázquez, coñecido como Muiñeiro, nado en Vilamartín de Valdeorras cara a 1896, foi un político galego.
Traxectoria
Muiñeiro en Cernego. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por adhesión á rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1937; satisfeita a sanción, recobrou a libre disposición dos bens en 1941.
Concello de Kristianstad
Kristianstad é un concello sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Kristianstad que entre 1719 e 1996 foi a capital do desaparecido condado de Kristianstad. En xuño de 2022 o concillo tiña unha poboación de 86 755 habitantes.
O concello está situado no nordés do landskap de Skåne coa baía de Hanöbukten e o Báltico ao leste. Kristianstad limita ao sur cos municipios de Simrishamn e Tomelilla, ao suroeste co de Hörby, ao noroeste cos de Hässleholm, Östra Göinge Osby, ao nordés cos de Olofström e Bromölla. Ao leste o concello ten tamén unha fronteira marítima co muncicipio de Sölvesborg, no condado de Blekinge.
Etnocacerismo
miniatura|Simboloxía de devandita doutrina; a bandeira da dereita é a [[wiphala, e a da esquerda é a chakana utilizada por Antauro Humala no Andahuaylazo de 2005; a chakana etnocacerista ten semellanzas coa Nationalflagge do Terceiro Reich. ]] O etnocacerismo (ou etnonacionalismo peruano) é unha ideoloxía política peruana caracterizada polo etnonacionalismo que evoca tanto o poderío e a identidade do Imperio Inca ou Tahuantinsuyo, a proxección dun neo-Tahuantinsuyo, a admiración á figura de Andrés Avelino Cáceres, a exaltación da «raza cobriza» e as civilizacións andinas, así como o nacionalismo das Forzas Armadas do Perú durante o goberno de Juan Velasco Alvarado, o antichilenismo e o irredentismo.
Trazos ideolóxicos
O principal piar do etnocacerismo é a reivindicación da «raza cobriza» que, de acordo cos etnocaceristas, debe volver gobernar ao Perú, algo que non sucederá desde a chegada dos españois no século XVI.
Os etnocaceristas conciben que o motor da historia está constituído polo Factor Etnocultural (FEC) e o Factor Clasista (FC), sendo predominante o primeiro, e critican aos marxistas de desatender a cuestión racial nas súas análises. Para os etnocaceristas existen catro razas, sendo a principal en «Abya Yala» (América) a «raza cobriza».
O segundo piar do etnocacerismo é o nacionalismo, para o cal se evoca como símbolo ao heroe Andrés Avelino Cáceres, quen encabezou a resistencia durante a invasión chilena na guerra do Pacífico. Debido a isto, considérse a Chile como o meirande inimigo do Perú e proclámaseo irredentismo para a recuperación dos territorios perdidos na devandita guerra. Ademais, o etnocacerismo proclama a construción dun novo Tahuantinsuyo.
Sobre a base destes dous piares ideolóxicos, os obxectivos políticos do etnocacerismo inclúen:
Posición espectro político
miniatura|250px|Estandarte imperial do movemento etnocacerista. Os etnocaceristas son antifascistas, anticomunistas e anticapitalistas, proclamando que «o comunismo se apropiou do concepto-termo socialismo; mais no enfoque "etnocultural"… Antauro Humala arrebata o socialismo aos socialistas». Os membros etnocaceristas coidan que a súa ideoloxía está fóra do espectro político convencional (transversal), empregando o concepto de terceira posición para identificala. Para os etnocaceristas, a súa ideoloxía non está «nin na dereita, esquerda, nin centro, senón abaixo». Algúns medios de comunicación —e certos etnocaceristas— perciben o etnocacerismo como de esquerda ou extrema esquerda política.
Debido a que o etnocacerismo adoita evocar símbolos andinos estilizados para semellarse á simboloxía nazi alemá, a doutrina foi descrita por varios medios como unha forma de nazismo amerindio peruano. Especificamente, o primeiro sinal palpable e relevante dese sincretismo andino, deuno o propio Antauro no Andahuaylazo, ao empregar un emblema coa chacana e a bandeira da Alemaña nazi. Ademais, o uso do concepto de «raza», o irredentismo, o antichilenismo radical e a unidade baseada no sangue e a terra (semellante ao blut und boden nazi) levou a que o etnocacerismo sexa cualificado como «unha construción nacionalsocialista orixinal e auténtica dos Andes» e, por debido a isto, un movemento de extrema dereita.
O investigador Michael Iván Mendieta Pérez propón que se pode definir o etnocacerismo como "populismo radical" polas súas propostas nacionalistas e antiimperialistas que están vencelladas cos gobernos populistas dos anos setenta, en especial o de Juan Velasco Alvarado.
No ano 2005, Agencia Andina deu a coñecer que en febreiro, un mes despois do marrado intento de golpe de estado en Andahuaylas, fíxose unha incursión nun local do distrito limeño de El Agustino, onde a Policía Nacional do Perú atopou vestimenta da Armada, armamento policial, bandeiras coa fouce e martelo en homenaxe a Jorge del Prado, así como escritos referentes á relixión inca e información alusiva ao nazismo. En 2019, a revista oficial do etnocacerismo, Antauro, cualificou a renuncia de Evo Morales á presidencia de Bolivia como un "golpe de estado", cualificando aos líderes opositores como "fascistas" e "neocolonialistas".
Historia
miniatura|Militante etnocacerista co estandarte imperial e a súa bandeira respectiva.
Pacificación Nacional
O etnocacerismo foi fundado polos irmáns Antauro Humala e Ollanta Humala en 1987 como doutrina militar contrainsurxente durante a época de terrorismo no Perú. Este temperán etnocacerismo criticaba o manual de combate ME 41-7 que empregaban os xenerais das forzas armadas. O ME 41-7 aplicaba as tácticas dos aliados na segunda guerra mundial e dos Estados Unidos e Francia nas súas colonias ás provincias campesiñas onde predominaba o Partido Comunista do Perú-Sendero Luminoso. Os etnocaceristas opoñíanse a este modelo que era alleo á situación particular do Perú e colonizador cara a poboación campesiña capturada por Sendero Luminoso. Ollanta e Antauro propoñían o etnocacerismo como unha alternativa máis eficaz para que o goberno vencese a Sendero Luminoso coa axuda dos pobos indíxenas.
Fujimorato
Durante o goberno de Alberto Fujimori, Ollanta Humala serviu como capitán en Tingo María en 1991, mentres que o seu irmán Antauro foi pasado ao retiro ao descubrirse que adoutrinaba baixo as súas ideas etnocaceristas a outros militares do exército. Ollanta ascendeu a comandante e pasou a ser primeiro xefe de unidade do Grupo de Artillaría Antiaérea N.º 501 no Forte Arica, situado no distrito de Ite, sede da Sexta División Blindada. Con dito cargo e xunto ao seu irmán Antauro protagonizaron o 29 de outubro o Levantamento de Locumba, percorrendo con algúns soldados a serra do Perú, e finalmente entregáronse ao goberno transitorio de Valentín Paniagua, quen lles concedeu o armisticio e os liberou pouco despois.
Goberno de Alejandro Toledo
miniatura|Reservistas do etnocacerismo pedindo a liberación de Antauro en xuño de 2022 en [[Chimbote.]] Durante o goberno de Alejandro Toledo, Ollanta volveu ao servizo activo, mentres que Antauro fundou o Movemento Etnocacerista e dedicouse a realizar actividade política en Lima. Nesta época, os etnocaceristas caracterizáronse por ser fortes opositores ao goberno de Alejandro Toledo a quen cualificaban de "chilenizador e bébedo" e ata que o seu goberno era unha continuación do de Fujimori. Finalmente, o 1 de xaneiro de 2005, Antauro ao mando de 300 reservistas etnocaceristas protagonizaron o chamado Andahuaylazo, tomaron a comisaría de Andahuaylaz e mantivéronse rebeldes pedindo a renuncia de Toledo durante 4 días. O 3 de xaneiro Antauro foi capturado e o 4 todos os sublevados rendéronse.
Dende 2005
No presente, o Movemento Etnocacerista Peruano é liderado por Antauro Humala. A maioría dos seus integrantes son reservistas do exército do Perú e veteranos do conflito de Paquisha e da guerra de Cenepa contra Ecuador e da loita contra Sendero Luminoso e o Movemento Revolucionario Túpac Amaru.
Pola súa parte, Ollanta separouse dos principios etnocaceristas e fundou o seu propio partido chamado Partido Nacionalista Peruano, co cal foi presidente do Perú.
Fernando Tallón Cabana
Fernando Tallón Cabana, nado en Cariño en 1944, é un político e mestre galego do PPdeG.
Traxectoria
Mestre. Foi Patrón Maior da Confraría de Cariño entre 1990 e 1995. Encabezou a candidatura do PPdeG cariñés nas eleccións municipais de 1995 e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Foi reelixido en 1999 con maioría absoluta, se ben perdeu votos en favor dos grupos da oposición. Nas municipais de 2003 foi derrotado polo PSdeG-PSOE, polo que pasou á oposición. Retirouse da política en 2007.
Lénina (Cidade de Krasnodar)
Lénina (en Ленина) é un jútor do ókrug urbano de Krasnodar do krai de Krasnodar, no sur de Rusia. Está situado nas terras baixas de Kubán- Azov, na beira norte do encoro de  Krasnodar do río Kubán, 18 km ao leste do centro de Krasnodar. No 2010, contaba cunha poboación de 7395 habitantes.
Pertence ao municipio Páshkovski do distrito Karasunski.
Fabienne Courtiade
Fabienne Courtiade, nada en Villeneuve-Saint-Georges, Val do Marne, en 1970, é unha deseñadora francesa, autora do anverso das moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro.
Traxectoria
Fabienne Courtiade cursou estudos artísticos na Escola Superior de Artes e Industrias Gráficas Estienne (ESAIG), de París, e tamén acudiu á École Boulle, na mesma cidade. Acadou o certificado de aptitude profesional de Gravado Calcográfico en 1989 e posteriormente o diploma de oficios artísticos da École Etienne en 1991.
miniatura|140x140px|[[Moeda de 5 céntimos de euro francesa de 2008. ]]
En 1990, a Sociedade de Fomento das Artes Plásticas concedeulle o segundo premio de formación en oficios artísticos.
Courtiade desempeñou entre 1990 e 1995 diversos traballos como independente no ámbito da calcografía, ao tempo que se formaba en deseño asistido por computador. miniatura|140x140px|Moeda de 50 [[euros (2009) conmemorativa dos 20 anos da caída do Muro de Berlín. ]] En 1996 aprobou o curso de gravado da Monnaie de Paris e pasou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública francesa. Nesa condición, Courtiade foi a autora de catro moedas conmemorativas do sistema do franco francés entre 1998 e 2001, e a partir dese ano encomendóuselle o deseño do anverso nacional francés común ás novas moedas due un, de dous e de cinco céntimos de euro, que comezaron a cuñarse a partir de 2002.
A partir dese momento, Courtiade converteuse nunha prolífica creadora de moedas conmemorativas cuñadas pola Monnaie de Paris, con máis de 60 modelos da súa autoría.
Fernando Campos Castro
Fernando Campos Castro, nado en Moeche o 17 de setembro de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Hostaleiro e fotógrafo. Membro do PSdeG-PSOE, formou parte da súa candidatura en Moeche nas eleccións municipais de 1983. Porén, a posición do partido ante o Referendo sobre a permanencia de España na OTAN en 1986 supuxo que o abandoase e que nas municipais de 1987 encabezase a candidatura Agrupación Veciñal Independente Progresista, sendo elixido alcalde co apoio dos dous edís PSdeG-PSOE. Regresou ó PSdeG e encabezou a súa candidatura nas municipais de 1991, conseguindo a vitoria e sendo reelixido alcalde en coalición coa CNG. Optou por non presentarse á reelección en 1995 e retirouse da política.
Caldeiron (Xograr)
Caldeiron foi un xograr do século XIII, compositor de cantigas en galego-portugués.
Biografía
Identifícaselle cun xograr tamborilero documentado na corte de Sancho IV nos anos 1293 e 1294. Estudiosos como Carolina Michaelis propoñen que sería un xograr aragonés que chegou á corte de Don Dinís en 1282 ó 1297. Xabier Ron Fernández localizou este nome nunha repartición de Valencia en torno ao ano 1240, con todo, a súa posición nos cancioneros situaríano próximo ao final do século XIII. O apelido Calderón tamén pertence a unha familia nobre Navarra documentada na repartición de Úbeda e Baeza de 1238, no entanto, existe consenso en que era un xograr e non un trobador, por tanto descártase esta hipótese.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de escarnio e maldicir.
Vanessa Glemsel
Vanesa Ferreira, nada en Castrelos (Vigo) en 1987, é unha creadora, docente e editora galega, máis coñecida como Vanessa Glemsel.
Traxectoria
Graduada en Estudos de Galego e Español na Universidade de Vigo e posgraduada en Xestión e Planificación Editorial. Forma parte do proxecto de poesía escénica Dúas Gamberras e un Micro canda Nuria Vilán Prado. Participou na creación e representación da peza de intervención escénica Campo de Batalla do Grupo F, colaborou no espectáculo Por Xela! de A banda da Loba canda outras poetas (Estíbaliz Espinosa, Helena Salgueiro e Nuria Vilán), ademais de en múltiples festivais e eventos poéticos nacionais e internacionais. Realizou traducións para o escenario e o audiovisual. Colabora na organización e produción de eventos culturais e desenvolve proxectos de edición, fundadora e directora do selo Edicións e Producións Fetiche. Colaborou na organización e produción de distintos eventos culturais vencellados á arte e á cultura. Interveu como colaboradora na revista Tempos Novos. Imparte aulas lingua, cultura e literatura galega como lectora na Universidade de Estremadura, un curso de Escrita e Tradición literaria galega na escola de escrita creativa Aliteraclara, alén de diversos obradoiros de creación relacionados coa literatura e a escena.
Pero Viviaez
Pero Viviaez foi un trobador galego do século XIII, autor de composicións da lírica galego-portuguesa.
Biografía
Na documentación do século XIII, identificáronse a dúas persoas con ese nome: Un nobre chamado Pero Viviaez de Queirugás, procedente dun lugar próximo a Verín, e un burgués de Caldelas. Puido estar relacionado coa corte de Afonso X.
Obra
Consérvanse nove obras, catro cantigas de amor e cinco cantigas de escarnio e maldicir, das cales, tres son de dubidosa autoría. Nas cantigas de amor, pertence ao grupo de trobadores que anuncia que vai desvelar a personalidade da súa amada para, posteriormente, evitar facelo mediante o uso de tópicos e enigmas.
Faiza Al-Kharafi
Faiza Al-Kharafi nada en 1946, é unha química e académica kuwaití. Dirixiu a Universidade de Kuwait de 1993 a 2002. En 2011 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia polo seu traballo sobre a corrosión.
Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada. Obtivo unha licenciatura en ciencias na Universidade Ain Shams do Cairo en 1967. Despois fixo un máster en 1972 e un doutoramento en 1975. Traballou no departamento de Química da Universidade de Kuwait de 1975 a 1981. En 1984 foi elixida presidenta deste departamento. De 1986 a 1989,foi decana da facultade de ciencias. O 5 de xullo de 1993, foi nomeada reitora polo emir Xabir al-Ahmad al-Xabir al-Saba, converténdoa na primeira muller de Oriente Medio en dirixir unha universidade. Foi a súa directora ata 2002.
A súa investigación versa sobre o impacto da corrosión nos sistemas de refrixeración dos motores, nas unidades de destilación de petróleo e nas salmoiras xeotérmicas a altas temperaturas. Tamén estudou o comportamento electroquímico de aluminio, cobre, platino, niobio, vanadio, cadmio, latón, cobalto e aceiro baixo carbono. Xunto co seu equipo de investigación, descubriu unha nova clase de catalizadores a base de molibdeno, un elemento químico que permite mellorar o índice de octano da gasolina sen producir benceno. En 1998 formou parte do consello de administración da Universidade das Nacións Unidas e da Fundación Kuwait para o Avance das Ciencias.
Nuno Rodriguez de Candarei
Traxectoria
Crese que pertence a unha familia con posesións en Portugal e con relacións coa coroa de Castela. É fillo de Rodrigo Pais de Candrei, documentado entre 1214 e 1230, presente na corte de Fernando III. Así mesmo, é posible que a súa irmá fose Mor Rodriguez de Candarei, esposa do nobre portugués Gomez Viegas de Basto. Estivo activo entre 1225 e 1250.
Obra
Consérvanse 5 cantigas de amor, das cales dúas son de dubidosa autoría.
The BFG (filme de 2016)
The BFG é un filme estadounidense de 2016 dirixido e coproducido por Steven Spielberg, escrito por Melissa Mathison e baseado na novela homónima de 1982 escrita por Roald Dahl. O filme está protagonizado por Mark Rylance, Ruby Barnhill, Penelope Wilton, Jemaine Clement, Rebecca Hall, Rafe Spall e Bill Hader. Conta a historia dunha nena orfa de 10 anos chamada Sophie que se fai amiga dun bondadoso xigante coñecido como "Big Friendly Giant", que a leva ó país dos xigantes para tratar de deter ós xigantes devora homes que están a invadir o mundo humano.
Munio Páez
Munio Páez ou Muño Páez (floruit 1105 e morto quizais en 1149 ) foi o conde de Monterroso, membro do clan Banu Gómez, durante os reinados de Afonso VI, Urraca e Afonso VII.
Extremo Oriente ruso
dereita|miniatura|Distrito Federal do Extremo Oriente (en vermello). O Extremo Oriente ruso (en ruso: Дальний Восток России) refírese á parte rusa do Extremo Oriente, é dicir, aos territorios de Rusia entre Siberia e o océano Pacífico. O Distrito Federal do Extremo Oriente que abrangue esta área non debe ser confundido co Distrito Federal de Siberia, que non se estende até o Pacífico. Na época socialista era coñecido como o Extremo Oriente soviético.
Munio Páez
Traxectoria
En decembro de 1108 ostentaba o título de comes (conde), o máis alto do reino. Era fillo do conde Paio Gómez, neto de Gómez Díaz de Carrión e Tareixa Páez. A súa nai era Elvira Muñoz, media irmá do conde Rodrigo Muñoz, e filla de Munio Rodríguez e Ilduara Velázquez. Os devanceiros de Elvira fundaran o mosteiro de Santa María de Ferreira de Pantón. O 17 de setembro de 1111, Munio participou na coroación do aínda mozo Afonso VII en oposición á súa nai, Urraca, en Santiago de Compostela. No banquete posterior á coroación Munio actuou como regalis offertorius, o oficial encargado da comida. Entre maio de 1112 e novembro de 1116 Munio gobernou a tenencia galega de Monterroso, comarca ao sur de Lugo, ao oeste do río Miño e ao longo do Camiño de Santiago. No verán de 1114 fixo as paces coa raíña Urraca, o que cadra coa descrición que ofrece a Historia compostellana de que intentou seguir un rumbo moderado. Aínda estaba ao lado de Urraca en 1116. Na primavera de 1120 a raíña Urraca encarcerou a Muño, probablemente por desertar ao seu fillo, e privouno de todas as súas terras, pero ao ano seguinte foi restaurado e apoiaba á raíña contra arcebispo galego Diego Xelmírez. Munio estaba entre aqueles nobres obrigados en 1114 a prestar xuramento para "honrar" a Diego como parte da reconciliación do arcebispo coa raíña. Nalgún momento de 1121 Munio construíu un castelo "adulterino" (ilegal, ilexítimo) no río Iso preto de Compostela. A Historia compostellana chámao "guarida de ladróns e bandidos", pero Diego conseguiu arrasala ao pouco de construírse. Munio non tardou en interceder en nome de Diego co seu cuñado Vermudo Pérez de Traba, cuxo castelo en Faro reclamaba Diego.
Extremo Oriente ruso
Aínda que tradicionalmente considérase parte de Siberia, o Extremo Oriente ruso clasifícase separado de Siberia nos esquemas rexionais rusos e na URSS.
Munio Páez
Traxectoria
Afonso VII sucedeu á súa nai en 1126. Durante todo o seu reinado, Munio mantívose unha figura esencialmente galega. Non acudiu nin unha vez á corte entre 1127 e 1134, aínda que asistiu en 1135 e probablemente estivo presente na coroación imperial de Afonso en maio. Ingresou na corte nas súas xiras por Galicia en 1137 e 1141, e unha vez máis, probablemente pouco antes da súa morte, en 1142, cando a corte estaba en Burgos. Especúlase que algunha enfermidade física puido ter un papel para manter a Munio en Galicia.