cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jamie Salter
Carreira
Salter é natural de Toronto, Canadá e comezou a súa carreira na comercialización de artigos deportivos na década de 1980. En 1992, cofundou o fabricante de táboas de snowboard Ride Inc., que cotizou en bolsa no Nasdaq en 1994. Dimitiu como CEO da compañía en 1996. Traballou con outras empresas deportivas antes de se unir a Hilco Consumer Capital, unidade de capital privado de Hilco Trading LLC, que cofundou en decembro de 2006.
Deixou Hilco en 2010 para crear a empresa Authentic Brands Group. A compañía adquire dereitos de marcas e posúe os dereitos de iconas culturais como Marilyn Monroe, Michael Jackson, Muhammad Ali e Elvis Presley e do deporte como Julius Erving ou Sports Illustrated. En seis anos, converteuse nunha empresa de 1.500 millóns de dólares e gañou reputación como experta en marcas. O 12 de agosto de 2021, anunciouse que Authentic Brands Group adquiriría a marca Reebok de Adidas por polo menos 2.500 millóns de dólares, nun acordo que se espera que se peche no primeiro trimestre de 2022, por iniciativa de Shaquille O'Neil.
En 2018 foi galardoado pola ONG Delivery Goods pola súa axuda á infancia en familias desfavorecidas.
Spinvis
Spinvis é un proxecto musical neerlandés centrado no músico Erik de Jong, nado o 2 de febreiro de 1961 en Spijkenisse. Facendo música lo-fi experimental, Spinvis conseguiu dous discos de ouro nos Países Baixos, e realizou xiras con locais cheos tanto nos Países Baixo como en Bélxica.
Spinvis
En 2001, Erik de Jong, ou Spinvis, que entón tiña 40 anos, enviou unha demo de tres cancións ao selo independente neerlandés Excelsior Recordings. Dúas semanas máis tarde asinaron un contrato discográfico. O selo decidiu manter as cancións que Spinvis gravara co seu ordenador. Con algúns cambios menores de mestura eses temas formaron parte do seu primeiro álbum, Spinvis, editado nos Países Baixos o 1 de abril de 2002. A prensa musical respostou con recensións positivas e o álbum chegou ao número 3 na Moordlijst da revista Oor, unha lista alternativa nos Países Baixos.
De Jong comezou a xirar e tocou no Crossing Border Festival en Amsterdam con Toots Thielemans. A finais de 2002 a súa canción "Smalfilm" foi segunda no concurso da canle de televisión e radio VPRO "Canción do ano". Ademais disto De Jong recibiu un Essent Award, un premio para artistas novos.
Spinvis e o seu grupo completaron unha breve xira a principios de 2003. Cos seus compañeiros de selo Bauer, De Jong creou unha canción para o recompilatiorio dun webzine neerlandés. En agosto Spinvis tocou en Alemaña (Haldern Open Air) e Bélxica (Pukkelpop). O 1 de decembro editouse Nieuwegein aan Zee, cunha gravación ao vivo e varios temas inéditos. O 17 de decembro Spinvis actuou cunha orquestra en Vredenburg, Utrecht.
A principios de 2004 Spinvis gañou dous premios nos Países Baixos, o Zilveren Harp e o premio Annie M.G. Schmidt. Na honra da cuarta edición do festival Cross-Linx, De Jong compuxo unha peza musical formada por tres monólogos rítmicos. A actriz Roos Ouwehand, a cantante de ópera Lucia Meeuwsen e o actor Hans Dagelet interpretaron as pezas xuntos con Spinvis. Spinvis compuxo a sintonía para a serie de televisión Medea do director Theo van Gogh. A serie de seis capítulos sobre a política neerlandesa emitíuse no inverno de 2004. Neste ocupado ano Spinvis tamén colaborou na canción de Claudia de Breij "Nieuwbouwwijk".
Dagen van gras, dagen van stro
Durante o festival Noorderslag, a Ringtone Society presentou unha páxina web que promocionaba o desenvolvemento artístico dos tons de chamada. Spinvis participou neste proxecto. A canción "Idee Zeventien" apareceu no recompilatorio The Pet Series: Volume 4. Durante a primavera de 2005 Spinvis tocou en teatros neerlandeses na súa xira Lotus Europa, co grupo Solo como abreconcertos. En abril Spinvis creou un espectáculo teatral no cal mesturaba imaxes de arquivo con música e diálogos. Xunto con Hans Dagelet, Spinvis interpretou a peza. O 11 de setembro a actuación de Spinvis no Dutch Moroccan Music Experience foi cancelado porque os organizadores opuxéronse á letra da canción "Het Mes van God". A letra considerouse demasiado sensible xa que Spinvis fala do asasinato de Theo van Gogh en novembro de 2004. Spinvis fixo unha aparición como invitado no álbum Geluiden van Weleer da banda At the Close of Every Day. En novembro publicouse o seu álbum Dagen van gras, dagen van stro. O título do mesmo é a tradución de Days of Grass, Days of Straw, un libro de R.A. Lafferty. O primeiro sinxelo do álbum foi "Het Voordeel van Video". No mes de decembro Spinvis comezou unha xira para promocionar o álbum.
O segundo sinxelo foi "Ik wil alleen maar zwemmen". De Jong creou unha nova mestura para a canción e tamén engadiu unha versión dub na edición. O tema "Voor ik vergeet" formou parte de Strips in Stereo. Para este proxecto artistas visuais debuxaron cómics baseados en 14 cancións neerlandesas. Hanco Kolk debuxou os gráficos para a canción de Spinvis. Strips in Stereo foi presentado no Paradiso, Ámsterdam, no mes de marzo coincidindo coa Boekenweek 2006.
JA!
Xunto con Meindert Talma, De Kift, At the Close of Every Day, Andre Manuel, Mondo Leone e D’r Sjaak, Spinvis foi parte do NL Impressionisten. En grupos de dous, os artistas actuaron varios meses polos Países Baixos comezando o 18 de marzo de 2006. Dous días despois publicouse Ja!, o 100º lanzamento de Excelsior Recordings. Spinvis gravouno co poeta Simon Vinkenoog e Arjan Witte. A banda realizou varios concertos para promocionar o álbum, visitando Rotterdam, Antuerpen, Groninga e Drachten. Tras estes concertos Spinvis e Vinkenoog realizaron o espectáculo De Suikerklok. No verán, Spinvis tocou nos festivais de Lowlands, Waterpop e Folk Dranouter entre outros.
Pedro Nunes
Pedro Núñez, Pedro Nuñes, Pedro Núñes ou Pedro Nunes pode referirse a:
Yakovlev Yak-1
O Yakovlev Yak-1 (ruso: Яковлев Як-1) foi un caza soviético da segunda guerra mundial. O Yak-1 era un monoplano monopraza cunha estrutura de materiais compostos e ás de madeira. A súa produción comezou a principios de 1940.
O Yak-1 era un caza manobrable, rápido e competitivo. A estrutura de materiais compostos e madeira facíao doado de manter e o motor demostrou ser fiable. Foi a base de desenvolvementos posteriores da oficina de deseño Yakovlev. Foi o fundador dunha familia de avións da que se construíron unhas 43 000 unidades. Como recompensa, o deseñador Alexander Yakovlev foi premiado coa Orde de Lenin, the highest civilian decoration bestowed by the Soviet Union), 100 000 rublos, e un coche ZiL.
Deseño e desenvolvemento
Antes da guerra, Yakovlev era principalmente coñecida por construír avións deportivos lixeiros. O seu bombardeiro lixeiro Yak-4 impresionou ao goberno soviético o suficiente como para que lle pedise á oficina de deseño deseñar un novo caza cun motor Klimov VK-106 V-12 refrixerado por líquido. As especificacións formais, publicadas o 29 de xullo de 1939, solicitaban dous prototipos. O primeiro era o I-26-1, cunha velocidade máxima de 620 km/h a 6 000 m, un alcance de combate de 600 km, unha trepada de 10 000 m en 11 minutos, armado con 2 metralladoras ShKAS  de 7,62 mm e unha metralladora pesada de 12,7 mm Berezin BS. O segundo, o I-26-2, tiña un motor M-106 turboalimentado cunha velocidade máxima de 650 km/h a 10 000 m e un armamento de dúas metralladoras ShKAS de 7,62 mm. O deseño aproveitou ao máximo a experiencia de Yakovlev con avións deportivos e prometía axilidade e unha boa velocidade máxima. Como o motor M-106 atrasouse, o deseño cambiou para incorporar o Klimov M-105P V-12, cun canón ShVAK de 20 mm no "v" do motor.
O I-26-I voou o 13 de xaneiro de 1940 e sufría un sobrequecemento do aceite que nunca se resolveu completamente, resultando en 15 aterraxes de emerxencia durante as primeiras probas. O 27 de abril de 1940 o I-26-1 esnafrouse, matando ao piloto de probas Yu.I. Piontkovskiy. A investigación do accidente atopou que o piloto realizara dous toneis consecutivos a baixa altura, o que era unha violación do plan de probas de voo. Crese que durante o primeiro tonel, o tren de aterraxe principal desbloqueouse causando que golpease a á durante o segundo tonel. Especulouse que a desviación de Piontkovskiy do plan de voo debeuse á frustración de que o seu avión estaba sendo usado para probas do motor mentres que o I-26-2, construído coas leccións do I-26-1 en mente, xa estaba realizando acrobacias aéreas.
Problemas técnicos con subconxuntos proporcionados por diferentes provedores aumentaron o peso do I-26-2 400 kg por riba das especificacións proxectada, o cal restrinxiu a célula a só 4,4 G, mentres seguia tendo os problemas de sobrequecemento do aceite. Os moitos defectos causaron que o I-26-2 non pasase as probas do goberno en 1940. Afortunadamente para Yakovlev, os seus competidores, o I-200 (futuro Mikoyan-Gurevich MiG-3) e o I-301 (futuro LaGG-3), tamén fallaron as probas. As melloras solicitadas incorporáronse ao I-26-3, que foi entregado para probar o 13 de outubro de 1940. Aínda que foi aprobado o 9 de decembro de 1940, a aeronave aínda estaba incompleta, e cos problemas do seu motor aínda sen resolver.
A fabricación e probas simultáneas dun deseño que requiriu tantas melloras como a I-26 provocou moita interrupción da produción. En 1941 fixéronse case 8 000 con respecto aos planos, con 7 000 adicionais implementados o ano seguinte e 5 000 máis en 1942. A produción atrasouse aínda máis debido á escaseza de motores, hélices, radiadores, rodas e canóns. A escaseza de materiais de calidade provocou que a madeira contrachapada fose usada nas ás de varios avións. A factoría nº 292, a principal construtora de Yak-1, foi bombardeada o 23 de xuño de 1941 e quedou destruída; a fabricación reiniciouse o 29 de xuño entre as ruínas. Debido a estes problemas cada avión era único, cos traballadores na liña final de montaxe colocando os compoñentes que tiñan á súa disposición. O tren de aterraxe principal esquerdo e dereito podían ser de diferentes lonxitudes e con ángulos diferentes en relación ao avión, o que requiría axustar os seus acoplamentos para garantir unha posición uniforme para a aeronave, sendo as pezas moitas veces non eran intercambiables. A produción do Yak-1 rematou en 1944 tras fabricarse unhas 8 700 unidades.
Cities: Skylines II
Cities: Skylines II é un próximo xogo de simulación de construción de cidades producido por Colossal Order e publicado por Paradox Interactive, anunciado o 6 de marzo de 2023, cunha data de lanzamento do mesmo ano.
Unai Hualde
Unai Hualde Iglesias, nado en Altsasu o 25 de xullo de 1976, é un avogado e político navarro do Partido Nacionalista Vasco e Geroa Bai, deputado no Parlamento de Navarra e presidente do mesmo dende 2019.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade de Deusto e ten un máster en xestión de persoal. Traballou como avogado no sector privado como asesor legal na área de dereito público e administrativo.
Converteuse en membro do Partido Nacionalista Vasco en 1999, e dende 2015 é o presidente do Napar Buru Batzar, unha das cinco comisións executivas do Euskadi Buru Batzar do PNV.
Dende 2019, é o Presidente do Parlamento Foral de Navarra.
Estéreo (unidade)
miniatura|260px|Un estéreo cun metro cúbico de leña amoreada O estéreo (abreviado st) ou volume amoreado é unha unidade de volume do Sistema métrico decimal.
É unha unidade obsoleta, a pesar de que aínda siga a ser utilizada, pero é preferíbel utilizar o m³.
O estéro estima, por aproximación, a cantidade ou peso (de dito volume) de madeira (como leña, madeira serrada, ou carbón) a procesar, transportar, ou amorear; e exprésase obtendo o ancho, longo e alto medio dun metro cúbico (1 m³) en total.
Para un cálculo de material neto, aplícaselle un factor (marxe de erro) de corrección que "desconte" os espazos de entre o material, xeralízase (xa que depende de varios factores que modifican o índice en si mesmo) dicindo que tipicamente dado un estéreo obteníamos 0,66 m³ de madeira.
A unidade é utilizada amplamente na actividade forestal e a industria madeireira.
Correspondencia co metro cúbico
A correspondencia entre metro cúbico e estéreo de madeira amoreada é imprecisa porque depende da lonxitude dos troncos empregados e do irregular que sexan. O estéreo corresponde a 1 m3 de madeira, elaborado exclusivamente con troncos de 1 m de lonxitude, todos amoreados paralelamente e ben dispostos. Se a lonxitude dos troncos é inferior a 1 m3, o volume de madeira visíbel diminúe por mor dos ocos. Así o estéreo xa non corresponde a 1 m3, senón a 0,8 m3 para troncos de 50 cm, 0,7 m3 para troncos de 33 cm e 0,6 m3 para troncos de 25 cm.
O estéreo fóra da industria da madeira
O estéreo usado en contextos alleos á industria da madeira non está suxeito á mesma ambigüidade. En particular, o estéreo e o quiloestéreo (1000 m 3 ou megalitro, e equivalente a 35,315 pés cúbicos), úsanse ás veces en hidroloxía.
Mário Domingues
Mário José Domingues, nado na Illa do Príncipe (a máis pequena das dúas illas principais de San Tomé e Príncipe), o 3 de xullo de 1899, e finado na Costa da Caparica, Portugal, o 24 de marzo de 1977, foi un escritor, publicista, xornalista, tradutor e historiador, considerado un dos máis fecundos do panorama literario portugués. Colaborou en varias publicacións periódicas anarcosindicalistas. Con numerosos pseudónimos estranxeiros, algúns dos cales chegaron a ser moi populares, escribiu uns centos de novelas policiais, "rosas" e de aventuras, que en xeral foron vendidas con gran éxito. Foi pai do artista António Pimentel Domingues e amigo de Fernando Pessoa.
Traxectoria
Naceu na illa de Príncipe, na herdade Infante D. Henrique, propiedade da firma Casa Lima & Gama, con sede e oficinas en Lisboa, fillo dunha nai angolana, nacida en Malanje, chamada Kongola ou Munga, que marchara a Príncipe como contratada (pola forza) con quince anos de idade, e de António Alexandre José Domingues, oriundo de familias liberais lisboetas. Aos dezaoito meses de idade foi enviado para Lisboa, onde foi educado pola súa avoa paterna.
Aos dezanove anos adheriuse aos ideais do anarquismo e iniciuou a súa colaboración co diario anarcosindicalista A Batalha e, posteriormente, co xornal anarquista A Comuna, da cidade do Porto. Nese período, participou nas actividades dun grupo libertario que, entre outros, incluía a Cristiano Lima e David de Carvalho. Formou parte da redacción da revista Renovação (1925-1926) e colaborou na organización do congreso anarquista da Unión Anarquista Portuguesa (UAP).
Publicou varias obras de ficción, entre elas Hugo, o pintor (1922), Delicioso pecado (1923), A audácia de um tímido (1923), Entre Vinhedos e Pomares (1926) e O preto de Charleston (1930). Despois da Revolução do 28 de maio de 1926 dedicouse ao xornalismo e converteuse en escritor profesional, publicando máis dunha ducia de volumes de narrativa.
Tamén se dedicou ás novelas policiais, novelas de aventuras e literatura rosa, utilizando pseudónimos supostamente estranxeiros: as novelas policiais e de aventuras asinábaas cos nomes de Henry Dalton e Philip Gray (con este pseudónimo escribiu noventa e dous volumes), Marcel Durand, W. Joelson, Fernand d'Almiro, Fred Criswell, F. Hopkins, Henry Jackson, James Black, James W. Sleary, James Strong, JW Powell, Mackinson, Max Fergukay Water, JW. rion, William Brown, Thomas Birch, Guida de Montebelo, Marcelle de Sérizy, C. de La Touraine, Clau Weber, Repórter Mistério e André Chevalier, entre moitos outros.
O 10 de xullo de 1970 outórgaselle o grao de Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
Eleccións parlamentarias de Andorra de 2019
As eleccións parlamentarias de Andorra celebráronse o 7 de abril de 2019 para elixir os 28 escanos do Consello Xeral de Andorra.
Mário Domingues
Traxectoria
Malia terse distanciado do movemento anarquista, cando aparece Voz Anarquista en 1975, escribiu unha carta ao director, na que declaraba: Agora, máis que nunca, hai que proclamar ben alto que o anarquismo non é desorde, violencia e crime, como quixeron cualificalo as forzas reaccionarias. Urxe desfacer esta escura lenda e demostrar ao gran público, enganado por estas viles mentiras, que o anarquista ama e defende o ideal supremo de orde, exercido nunha Sociedade construída sobre a Liberdade, a Fraternidade e a Xustiza Social. A Voz Anarchista encádrase nesta tarefa sublime, lembrando o exemplo de homes superiormente lúcidos como Proudhon, Eliseu Reclus, Sébastien Faure, Bakunine, Kropotkine, Neno Vasco, Pinto Quartin, Campos Lima, Cristiano Lima, Aurélio Quintanilha e outros adrede esquecidos, que abriron aos homes da Liberdade esquecidos.
Eleccións parlamentarias de Andorra de 2019
Trasfondo
Os Demócratas por Andorra obtiveron a maioría absoluta nas eleccións de 2015 e Antoni Martí foi reelixido Primeiro Ministro de Andorra. En decembro de 2017, Josep Pintat, xunto cos dous membros da Unió Laurediana e dous membros de Ciudadanos Comprometidos, abandonou o grupo liberal.
Mário Domingues
Obra escrita
Entre outras obras, é autor de:
Eleccións parlamentarias de Andorra de 2019
Trasfondo
Antoni Martí non pode ser reelixido, xa que a Constitución limita o cargo a dous mandatos consecutivos completos.
Sistema electoral
As eleccións xerais ríxense por un principio de voto paralelo. Cada elector ten que emitir dous votos en dúas urnas diferenciadas:
Unha mesma persoa non pode aparecer como candidata a unha lista nacional e unha parroquial, nin tampouco en dúas parroquias diferentes.
Circunscrición nacional
Os partidos ou coalicións que se presentaron á circunscrición nacional, no que se elixen 14 conselleiros por representación proporcional, foron:
Circunscricións parroquiais
Os partidos ou coalicións que se presentaron ás circunscripcións parroquiais, onde se elixen os dous candidatos da lista mais votada de cada parroquia, son:
Resultados das circunscricións parroquiais
350px|center
Resultados da circunscrición nacional por parroquia
350px|center
Formación de goberno
Xavier Espot de Demócratas por Andorra foi escollido o 15 de maio de 2019 (38 días logo das eleccións) como presidente do Goberno de Andorra, o sétimo da historia do país e o sexto dende a aprobación da Constitución (1993). Espot foi elixido na primeira ronda de votacións por maioría absoluta, grazas ao voto dos 11 conselleiros do seu partido, mais os catro de Liberales de Andorra e os dous de Ciudadanos Comprometidos.
Así foi como Andorra obtivo un goberno tripartito entre DA, L'A e CC.
Condado de Cattaraugus
miniatura|250px|Casa do concello de Ellicottville. miniatura|250px|Localización do condado no [[Estado de Nova York.]]
O condado de Cattaraugus (en inglés: Cattaraugus County) é un condado do estado de Nova York, nos Estados Unidos de América, cun lado bordeando o estado de Pensilvania.
Xeografía
O condado ocupa unha superficie de 3 420 km² e, segundo o censo de 2020, a súa poboación era de 77 042 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 22,7 hab./km².
A capital do condado é Little Valley.
A poboación nativa americana está formada maioritariamente por iroqueses (2,9 % da poboación do condado).
Dentro dos seus límites atópanse a reserva india Allegany da nación Seneca de Nova York e o parque estatal Allegany. O río Allegheny atravesa o condado.
Unha divisoria continental entre as concas hidrográficas do río Mississippi e dos Grandes Lagos atravesa o condado de Cattaraugus.
Historia
En tempos antigos o territorio, en gran parte inestábel, era a patria tradicional dos agora extintos indios Wenrohronon. Máis tarde converteuse no territorio do pobo Seneca, unha das cinco Nacións dos indios da Confederación Iroquesa.
O condado foi fundado o 28 de marzo de 1817.
Elantris
Elantris é unha novela de fantasía escrita polo autor de fantasía e ciencia ficción estadounidense Brandon Sanderson. O libro foi publicado o 21 de abril de 2005 por Tor Books e foi o primeiro libro de Sanderson publicado. O libro recibiu críticas positivas en xeral e foi traducido a varias linguas. Dúas obras relacionadas, Hope of Elantris e The Emperor's Soul, foron lanzadas e dúas novelas adicionais da mesma serie foron anunciadas.
A historia segue tres personaxes principais: o príncipe Raoden de Arelon, a princesa Sarene de Teod e o sacerdote Hrathen de Fjordell. Ao comezo da historia, Raoden é maldecido cunha antiga transformación coñecida como a Shaod e é exiliado en segredo á cidade de Elantris días antes de que a súa prometida, a princesa Sarene de Teod, chegue para a súa voda. Mentres Raoden intenta evitar as bandas, manter a súa cordura e unir a xente de Elantris, Sarene debe lidar coa perda do seu futuro esposo e tratar de salvar Arelon de Hrathen, un sacerdote enviado para converter toda Arelon á relixión de Fjordell ou condenala á destrución.
Sinopse
Elantris foi unha vez un lugar de maxia e os inmortais elantrinos eran deuses aos ollos da xente, coa habilidade divina de crear e curar cun simple xesto da man. Calquera persoa en Arelon tiña o potencial de se converter nun elantrino a través dunha transformación máxica coñecida como a Shaod. Porén, hai dez anos, un cataclismo coñecido como a Reod destruíu a maxia de Elantris dalgunha maneira, os habitantes da cidade comezaron a estaren "malditos" e esta foi illada da sociedade. Calquera persoa afectada pola Shaod agora é obrigada a entrar en Elantris para permanecer alí para sempre, inmortal, mais maldita con fame insaciábel e dor incurábel.
O libro céntrase en tres personaxes principais cuxas historias entrelázanse. Boa parte da obra ocorre en grupos de tres capítulos, un por cada un das tres personaxes principais. A maioría da historia ten lugar no país de Arelon.
Aons
Os aons son primordiais na trama do libro. Eles son o motivo polo cal os elantrinos podían realizar maxia. Moitos dos nomes das personaxes son variacións dos aons, como é costume neste mundo de fantasía; as imaxes dos aons poden ser encontradas ao final do libro. Raoden redescobre moitos dos aons na súa estadía en Elantris, preservados en rolos que non foron consumidos pola deterioración da cidade. Raoden aprende a invocar os aons, mais descobre que perderon o seu poder, motivo do colapso de Elantris. Preto do final do libro, Sarene axuda a Raoden a descubrir que as formas dos aons coinciden con puntos de referencia e patróns naturais localizados polo país. Unha enorme fenda na terra que corta o territorio alterou estas referencias, o cal provocou que os aons perderan o seu poder. Ao reconstruír os aons coa adición da greta no seu deseño, Raoden restaura o poder dos aons. Tras darse de conta de que Elantris e as cidades do redor son agora un grande aon, Raoden debuxa unha liña xigante para representar a fisura, o cal restaura Elantris e os elantrinos á súa gloria pasada.
O Cosmere
Como moitas outras novelas e coleccións de Sanderson, incluíndo Mistborn, The Stormlight Archive, Warbreaker e Arcanum Unbounded: The Cosmere Collection, Elantris ten lugar nun universo coñecido como o Cosmere. A pesar de que as distintas novelas, relatos e series dentro do Cosmere son narrativas separadas, todas están conectadas, e as referencias a outras obras do Cosmere son comúns. Unha figura misteriosa chamada Hoid aparece nalgún momento en todas as novelas e series de Sanderson, incluíndo o último capítulo de Elantris. A súa orixe e os seus obxectivos aínda son descoñecidos.
Lanzamentos
Elantris foi publicado por Tor Books en tapa dura o 21 de abril de 2005 e foi o primeiro libro de Sanderson publicado. Coincidindo co lanzamento xeral, o Science Fiction Book Club lanzou unha edición en tapa dura en maio de 2005. A edición en tapa branda de Tor foi publicada o 30 de maio de 2006, seguida da edición electrónica en abril de 2007. En outubro de 2015, unha edición definitiva do autor co gallo do décimo aniversario foi lanzada en tapa dura e branda, con dez mil palabras adicionais de contido adicional. En decembro de 2015, a Elantris Tenth Anniversary Dragonsteel Leather Edition foi publicada, a cal incluíu páxinas a cor de arte relacionada con Elantris, novos mapas e equipos de composición de dous tons.
Audiolibros
GraphicAudio lanzou Elantris como unha produción de son actuada o 1 de abril de 2009. Foi adaptado e producido con elenco completo, narrador, efectos sonoros e música. Recorded Books publicou un audiolibro dixital de Elantris: Tenth Anniversary Author's Definitive Edition o 7 de outubro de 2015, narrado por Jack Garrett.
Recepción
Elantris obtivo maiormente críticas positivas. O novelista, crítico, orador, ensaísta e columnista estadounidense Orson Scott Card comentou na súa páxina web que Elantris é a mellor novela de fantasía escrita en moitos anos. Brandon Sanderson creou un mundo verdadeiramente orixinal de maxia e intriga e, co rigor dos mellores escritores de ciencia ficción, fíxoo real a todos os niveis.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
A seguinte é unha lista de vehículos producidos por Daimler-Benz e os seus sucesores, ordenados por ano de presentación.
Elantris
Recepción
Kirkus Reviews gabou o libro porque non era o primeiro libro dunha serie: "Unha novela de fantasía épica que non é (sorprendentemente) o primeiro tomo dunha secuencia infinita... [con] un sistema de maxia inusualmente ben concibido... a historia ten sentido e é un tremendo alivio ter resolución no primeiro tomo... Por enriba do de sempre". Publishers Weekly eloxiou a estrea de Sanderson na fantasía como espectacular e libre dos clichés habituais do xénero, resaltando que ofrece algo a todo o mundo, incluído misterio, maxia, romance, política, conflito relixioso e personaxes robustas.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1920s
alt=|thumb|Mercedes-Benz 630K
Elantris
Secuelas
Sanderson confirmou unha secuela oficial de Elantris, aínda que non está seguro cando pode ser escrita. Anunciou que tería lugar dez anos despois dos eventos xa contados e estaría centrada arredor dalgunhas personaxes menores. Máis tarde anunciou plans para dous libros máis tras Elantris, sendo os fillos de Kiin os protagonistas de Elantris II.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1930s
thumb|Mercedes-Benz W23 thumb|Mercedes-Benz 260D
Elantris
The Hope of Elantris
Un relato curto en formato electrónico foi lanzado en 2007 titulado The Hope of Elantris. Inicialmente estaba á venda en Amazon, mais Sanderson publicouno na súa propia páxina cando o contrato con Amazon expirou.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1940s
A produción durante 1939-1945 interrompiuse pola segunda guerra mundial e reiniciouse en 1946.
Elantris
The Hope of Elantris
Sanderson describe na súa páxina web que os eventos acontecidos no relato ocorren simultaneamente con eventos de Elantris, de aí que suxira ler Elantris primeiro polo risco de destripar certos aspectos da historia. A inspiración vén a través dunha historia que lle contou a súa muller Emily cando estaban facendo as beiras en 2006.
The Emperor's Soul
En 2013, Sanderson escribiu a novela curta titulada The Emperor's Soul que ten lugar no mundo de Elantris, mais nunha rexión moi diferente. Shai é unha ladroa e practicante de falsificación máxica que foi arrestada e sentenciada a morte. Danlle cen días para falsificar unha nova alma para o emperador, quen está en coma após un intento de asasinato.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1970s
thumb|Mercedes-Benz W198 300SL, gran turismo
1980s
thumb|A década de 1980 marcou un período de crecente demanda en América, personificado por miles de coches importados no [[mercado gris, como este Mercedes-Benz 500 SE que se mostra aquí.]]
Elantris
The Emperor's Soul
Sanderson comenta que o lector non necesita ler Elantris para entender a trama.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1990s
thumb|Mercedes-Benz Clase A (W168)
2000s
alt=|thumb|Mercedes-Benz SLR McLarenalt=|thumb|Mercedes-Benz CLS-Class (W219)
2010s
alt=|thumb|Mercedes-Benz SLS alt=X470 X-Class|thumb|Mercedes-Benz Clase X (X470)
Concept cars
thumb|right|Mercedes-Benz C112 (1991) thumb|[[Mercedes-Benz Bionic inspired by the yellow boxfish resulting a high volume to low drag ratio (2005)]] thumb|F700 concept car (2007) alt=|thumb|G500 4×4² concept (2015)
Coches automobilismo
thumb|Mercedes-Benz CLR alt=|thumb|Mercedes F1 W05 Hybrid See Mercedes-Benz in motorsport
Coches
thumb|Maybach 62
Outros
thumb|Unimog U400
Cuartel de San Fernando de Pontevedra
O antigo Cuartel de San Fernando de Pontevedra, é un grande edificio neoclásico de principios do século XX situado no centro da cidade, diante dos xardíns do doutor Marescot e moi preto da Alameda de Pontevedra.
Historia
A Casa Real da Maestranza (antecedente do actual cuartel de San Fernando) foi mandada levantar no século XVII por Íñigo Melchor Fernández de Velasco, condestábel de Castela e León e Capitán Xeral de Galicia entre 1665 e 1668. Construíuse con pedra procedente da demolición de casas do barrio da Moureira, que quedaran abandonadas a finais do século anterior. Tratábase dun edificio dunha soa planta con catro ás e un gran patio central, cuxa función inicial era albergar aos soldados en tránsito durante a guerra con Portugal (1640-1668).
Durante a Guerra da Cuádrupla Alianza, tras o apoio da coroa aos Xacobitas, a invasión inglesa de 1719 dirixida polo xeneral Homobod arruinou o edificio, que naquela época utilizábase como almacén de armas antigas, granadas, bombas, pólvora e algunhas pezas de artillería fundidas. Tras a invasión, leváronse a cabo pequenas obras de consolidación, como a reparación dos tellados. O edificio quedou tan danado que os soldados tiveron que ser aloxados en diferentes cuarteis da cidade.
Nas diferentes versións inglesas dos feitos estes aparecen relatados da seguinte forma:
Na versión española dos feitos "Relación del sitio del puerto de Vigo ejecutado por los ingleses, el año de 1719" ​ Manuel de Villegas y Piñateli cita o seguinte da Maestranza:"En Pontevedra, que está en la Provincia de Santiago había una casa fuerte que llamaban Maestranza, la cual era uno como Almacén de Armas antiguas granadas Bombas, polvora y algunas piezas de Artillería fundidas siendo capitán General el Duque de Hijar. Una legua la ría abajo esta el fuerte de Marín, para defensa del puerto, que tenía 12 cañones de fierro. ...A los principios de Noviembre abandonaron los enemigos a Pontevedra, a cuya ría havían traydo cinco navios, para con sus lanchas embarcar la artillería, y otras cosas que sacaron de aquella Villa, y su Maestranza á la cual- antes de salir dejaron una mina (por ser casas del Rey) que la hechó por tierra la mayor parte, quemando lo que no pudieron llevar de ella. Tambien pegaron fuego á la casas o Palacio del Arzobispo que era de muy linda fábrica, y a la carcel que también era suya, como señor temporal que es de Pontevedra, y juntamente clavaron y quitaron los muñones a las doce piezas de hierro que tenía el fuerte del puerto de Marín."
O concello de Pontevedra solicitou á monarquía borbónica a reconstrución da Real Maestranza. Os trámites para a reconstrución do cuartel iniciáronse coa orde do intendente Francisco Salvador de Pineda, para aloxar na cidade un escuadrón de cabalería do rexemento de Montesa. O ministro da Guerra, o duque de Montemar, encargou ao enxeñeiro militar Antonio Federico Grondeau de Flobert a elaboración dos planos do novo edificio (conservados no Arquivo Xeral de Simancas, na provincia de Valladolid).
A Real Maestranza comezou a reconstruírse no ano 1738. A construción deseñada por Antonio Flobert aproveitou os muros do cuartel anterior e a heráldica. O cuartel recibiu o nome de cuartel de Santo Domingo e foi posteriormente reformado e ampliado. En 1790 o cuartel funcionou como Hospital de Inválidos do Exército. Desde finais do século XVIII, o Rexemento de Infantería da Princesa tivo a súa base neste cuartel. En 1807 estaba dirixido polo Conde de San Román. O cuartel utilizouse como fábrica de armas durante a Guerra da Independencia española. O 2 de maio de 1845 ordenouse que todas as armas pertencentes á Maestranza de Pontevedra fosen trasladadas á Maestranza da Coruña.
Ademais de Cuartel de Santo Domingo, o cuartel tivo tamén os nomes de Cuartel de Cabalería e Cuartel da Vila de Pontevedra ata que na segunda metade do século XIX recibiu o nome actual de cuartel de San Fernando.
Como "Casa Real de la Maestranza" en plano de 1739 conservado no Arquivo de Simancas pode verse a segunda reconstrución polo Enxeñeiro Antonio Federico Grondeau de Flobert. Figura o edificio rectangular con dúas alturas na súa fachada sueste.
En 1848 na obra "Descripción Geográfica, Estadística, Económica e Histórica de la Ciudad capital de Pontevedra" de Claudio González Zúñiga, o describe da seguinte forma: " En este mismo campo y en la parte opuesta de este convento, hay un famoso cuartel, que habiendo sido maestranza de marina, cuartel de caballería en diferentes épocas y también fábrica de fusiles en la guerra de la independencia, siendo propiedad de la ciudad, sin saberse con que derecho, el ayuntamiento del año de 1831 lo cedió á la Hacienda militar, la que redificándole su fachada, le tiene destinado á cuartel de infanteria. Por su localidad y estension puede decirse que es uno de los mejores de Galicia, pues que en su centro tiene un patio en el que maniobraba un escuadron de caballeria cuando estubo destinado para esta arma, y hoy lo hace un batallon de infantería. "No último terzo do século XIX, o cuartel estaba en estado bastante ruinoso e decidiuse demolelo para construír un novo edificio para albergar unha guarnición maior. En 1889 o concello solicitou unha subvención estatal de 200.000 pesetas para a construción dun terceiro cuartel pero non foi ata finais do século XIX cando por intermediación do Marqués de Riestra (que anticipou 15.000 pesetas) obtívose a aprobación do goberno. O edificio foi proxectado polo enxeñeiro militar Bonifacio Menéndez Conde que conservou unha estrutura similar ao cuartel anterior aínda que se ampliou a altura e aumentou o perímetro.
En setembro de 1903 anunciouse a construción do novo cuartel e a poxa das obras por 800.000 pesetas grazas ás xestións do ministro de Facenda Augusto González Besada. O vello cuartel quedou desaloxado en abril de 1904. O 1 de xullo de 1905 o Ministerio da Guerra publicou na Gaceta de Madrid a poxa pública para contratar a demolición, explanación e construción do cuartel de San Fernando, en Pontevedra, poxa fixada para o 10 de agosto. A principios de setembro de 1905 adxudicouse a obra ao contratista da cidade Manuel Vázquez Gil. O 14 de decembro dese ano acudiron á cidade os enxeñeiros militares responsables para realizar o trazado de planta do cuartel.
En febreiro de 1906 empezaron as obras de cantaría do novo cuartel. En outubro de 1908 encargouse a inspección das obras de construción ao enxeñeiro Bonifacio Menéndez-Conde Riego e en novembro foron supervisadas in situ por Menéndez Conde e o seu superior Félix Casuso Solano. thumb|left|230px|Entrada do antigo cuartel
As obras do cuartel de San Fernando duraron 3 anos e finalizaron en marzo de 1909. O cuartel custou máis de 600.000 pesetas e foi entregado ás autoridades militares nun acto celebrado o 14 de agosto de 1909. O 21 de agosto empezou o traslado de oficinas ao novo cuartel. En setembro aprobouse o proxecto para o abastecemento de auga, cuxa instalación foi inspeccionada por Daniel de la Sota e en outubro de 1909 asignouse o orzamento para tal fin.
Fronte á fachada do novo edificio, redeseñouse o Campo del Conde de la Peña del Moro, engadindo árbores e xardíns e unha rúa á entrada do cuartel. O canellón transversal da Maestranza tamén foi remodelado en 1911, co nome de rúa Xeral Martitegui, tras a derriba dalgunhas casas. No século XX, entre as súas funcións militares, o cuartel albergou a Compañía de Policía Militar nº 83 e a Unidade de Parques e Talleres.
Entre decembro de 1994 e xaneiro de 1995 concluíu a reforma do edificio destinado a albergar a Facultade de Belas Artes de Pontevedra. O 15 de decembro de 1994 empezou a instalarse nel a facultade.
Descrición
Trátase dun grande edificio rectangular de estilo neoclásico. Ten planta baixa e dous pisos, con fiestras rectangulares, antepeitos balconeiros e lumieiras formando orelleiras, típicas de finais do século XIX en Pontevedra. thumb|right|230px|Escudo de España na parte superior do antigo cuartel
Durante a renovación exterior da fachada en 1994, recuperouse o recebado dos muros nos que a cachotaría era visible e aplicóuselle a cor goiabeira. No marco desta reforma, o arquitecto César Portela tamén optou pola cor verde para as xanelas e portas.
Dentro do edificio, destaca o gran patio de armas central cunhas medidas orixinais de 84 metros de longo por 40 metros de ancho. Tras a remodelación de 1995, transformouse en claustro e xardín con chopos, tamarindos e vexetación baixa conservando o seu carácter de espazo central. Dotóuselle dun corpo ou anel perimetral de circulación, en forma de galería acristalada diáfana e lixeira, e introduciuse no seu interior un pavillón ou estancia cúbica de planta cadrada, tamén acristalada, que contén os grandes talleres modulares de escultura, debuxo e pintura. Tamén se creou unha nova planta baixo o tellado do edificio existente para albergar a biblioteca, un centro de documentación e información e outros talleres, todo con iluminación cenital.
Matilde Pérez Palacio
Matilde Pérez Palacio Carranza, nada en Lima o 8 de setembro de 1913 e finada o 16 de agosto de 1992, foi unha política acciopopulista, sufraxista, deputada peruana, historiadora, docente universitaria, xeógrafa e avogada. Estudou na Pontificia Universidade Católica do Perú (PCUP) da cal posteriormente foi catedrática. Pertence á primeira xeración de mulleres parlamentarias peruanas, sendo elixida no ano 1956. Na súa traxectoría como política defendeu activamente os dereitos dos nenos, dos anciáns e das mulleres. Así mesmo, conseguiu grandes logros no ámbito do xornalismo, como o recoñecemento oficial da carreira xornalística.
Traxectoria
Filla de Enrique Pérez Palacio e Matilde Carranza Valez. Estudou no Colexio Sacros Corazóns de Belén, onde coñeceu ao que consideraría o seu mentor no terreo espiritual e máis no académico, o sacerdote Jorge Dintilhac, que lle impartiría clase durante os 2 últimos anos de colexio e máis adiante na universidade. No ano 1933 obtivo o diploma de contadora mercantil. Graduouse de Bacharel en Filosofía, Historia e Letras no 1934 e doutorouse en Historia e Xeografía no 1936 na Pontificia Universidade Católica do Perú (PCUP). Así mesmo, obtivo o bacharel en Xurisprudencia no 1939, coa tese A delincuencia infantil e a asistencia xurídica debida ao menor. Tamén logrou o título de avogada no 1941 e o grao de doutora en Pedagoxía no 1942.
thumb|esquerda|Fachada do [[Colexio Sacros Corazóns de Belén en Lima onde estudou Matilde]] A súa vida laboral estivo principalmente orientada cara a docencia, a que lle outorgaba vital importancia, a súa maior preocupación foi aumentar o nivel cultural das mulleres. Foi profesora de Historia e Xeografía do Colexio de Belén no 1936 e do Colexio Nacional de Mulleres Rosa de Santa María. Ademais, alcanzou a posto de secretaria do Comité Organizador da Acción Católica da Mocidade Feminina e de directora do Instituto Feminino de Estudos Superiores entre o 1941 e o 1970. Así mesmo foi directora e fundadora da Escola de Xornalismo da Universidade Católica do Perú entre 1945 e 1972. Na mencionada universidade rexentou as cátedras de Historia do Perú, Dereito e Socioloxía.
No ano 1941, participou na III Asemblea Panamericana de Xeografía e Historia, onde defendeu unha síntese da obra realizada polo seu avó, o doutor Luís Carranza, quen foi Deputado (1868-1874) e Senador por Ayacucho (1886-1895), Un xeógrafo peruano e proxección da súa obra.
Do mesmo xeito acadou outros postos de gran relevancia como a vicepresidencia da Federación Internacional de Avogados, a presidencia do INABIF (Programa Integral Nacional para o Benestar Familiar), a presidencia da Unión Latinoamericana de Prensa Católica entre os anos 1959 e 1962 e integrou a representación da UNESCO no Perú. Tamén foi membro do Consello Directivo do Colexio de Periodistas do Perú.
Deputada
Foi elixida deputada por Lima pola Fronte Nacional de Mocidades Democráticas (FNMD) nas primeiras eleccións peruanas que permitiron a participación feminina (1956), obtendo un total de 90 592 votos. Co partido político Acción Popular, sucesor do FNMD, foi reelixida deputada en 1963. Así mesmo, logrou ser elixida senadora nas eleccións xerais de 1962 que foron anuladas polo goberno militar polo que nunca chegou a tomar posesión do devandito cargo. Impulsou proxectos para protección de nais solteiras e nenos desamparados, promovendo reformas lexislativas consecuentemente, como por exemplo o Código de Menores (Lei N° 15215). Tamén apoiou a Lei de Recoñecemento Legal da Carreira Xornalística (Lei N° 15630) do ano 1965, xestionou a primeira Lei de Dereitos de Autor (1961) e realizou o primeiro censo de anciáns desamparados no 1981.
Legado
Debido a gran labor que levou acabo polos nenos e nenas máis desfavorecidos e a súa etapa como directora do INABIF, esta institución, dependente do Ministerio da Muller e de Poboacións Vulnerables (MIMP), decidiu, no 2009, poñerlle o seu nome a un Centro de Atención Residencial (CAR) que acababan de construír. Este localízase no distrito de San Miguel en Lima e no 2019 prestaba servizos a un total de 88 rapaces con discapacidade moderada ou severa en situación de abandono e/ou risco social.
Mary Treat
Mary Lua Adelia Davis Treat, nada o 7 de setembro de 1830 en Trumansburg, Nova York e finada o 11 de abril de 1923 en Pembroke, Nova York, foi unha naturalista e correspondente de Charles Darwin. As contribucións de Treat tanto á botánica como á entomoloxía foron amplas: catro especies de plantas e animais levan o seu epónimo, incluíndo unha amaryllis, Zephyranthes treatae, e unha especie de formiga, Aphaenogaster treatae.
Traxectoria
Nada nunha familia de clase media, creceu principalmente en Ohio, onde asistiu a escolas públicas e privadas de nenas. Davis casou, en 1863, co doutor Joseph Burrell Treat, abolicionista e profesor; viviron en Iowa, e en 1868 mudáronse a Vineland, Nova Jersey.
Carreira e investigacións
miniatura|278x278px| Drosera anglica cunha presa. Despois de mudarse a Nova Jersey, Treat comezou estudos científicos; e colaborou co seu marido en artigos e investigacións sobre entomoloxía. O primeiro artigo científico de Treat publicouse en "The American Entomologist" cando tiña 39 anos. E, durante 28 anos, escribiu 76 artigos científicos e divulgativos, ademais de cinco libros. A súa investigación expandiuse rapidamente desde a entomoloxía ata a ornitoloxía e a botánica, detallando a vida de aves e plantas no sur de Nova Jersey. En 1874, despois da súa separación do seu marido, Treat mantívose publicando artigos de divulgación científica en revistas como Harpers and Queen. A partir de 1870, publicou artigos naturalistas populares en Garden and Forest, Hearth and Home, Harper's e Lippincott's.
O seu texto, Injurious Insects of the Farm and Field, publicado orixinalmente en 1882, foi reimpreso cinco veces. Coleccionou plantas e insectos para outros investigadores, un dos cales foi o eminente botánico de Harvard, Asa Gray. Foi Gray quen a presentou a Charles Darwin. Treat escribiu notas para conferencias botánicas e entomolóxicas, non só para Darwin e Gray, senón tamén para Auguste Forel e Gustav Mayr. Viaxou varias veces a Florida entre 1876 e 1878 para investigar máis plantas insectívoras. Nunha desas viaxes, descubriu o lirio Zephyranthes treatae (que recibiu o seu nome por Sereno Watson) e descubriu que outro lirio non estaba extinguido.
As Medas, Quiroga, Quiroga
As Medas é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Caspedro, Quiroga, Quiroga
Caspedro é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
A chave secreta
A chave secreta (en La chiave) é un filme erótico italiano de 1983 dirixido por Tinto Brass. Ambientado en Venecia durante o réxime fascista nos primeiros meses do ano 1940, narra a historia dunha muller duns corenta anos que non pode corresponder ao seu marido, mais experimenta un espertar sexual tardío co prometido da súa filla, o que lle permite por fin compracer ao seu marido. O filme causou escándalo nalgúns sectores porque contén varias tomas explícitas de espidos (considerados por certos críticos como "xinecolóxicos") e escenas de sexo coa recoñecida actriz Stefania Sandrelli. Porén, o filme obtivo un certo nivel de éxito comercial.
Estreouse subtitulado en galego o 5 de decembro de 2020 a través da TVG.
Os Escanos, Quiroga, Quiroga
Os Escanos é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Pacio Vello, Quiroga, Quiroga
Pacio Vello é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
THEMIS
miniatura|Representación dos satélites THEMIS en órbita. Time History of Events and Macroscale Interactions during Substorms ou THEMIS é unha serie de satélites artificiais lanzados para estudar fenómenos xeomagnéticos.
Características
THEMIS consta de cinco satélites idénticos coa misión de estudar a inestabilidade das subtormentas magnetosféricas en órbitas con alturas de varios radios terrestres. O uso de varios satélites permite obter datos simultáneos desde diferentes puntos da magnetosfera terrestre, o que permite comprobar a orixe das subtormentas e outros fenómenos en combinación con observacións feitas desde observatorios terrestres.
Despois da primeira fase da misión os satélites comezaron a fase denominada Artemis na que se adican a estudar subtormentas solares e os cintos de radiación terrestres. Os dous satélites denominados P1 e P2 foron enviados a unha órbita de Lissajous arredor dos puntos de Lagrange L1 e L2 da Lúa para estudar o vento solar, as ondas de choque e a contorna magnética lunar, para posteriormente ser enviados a órbitas elípticas arredor do noso satélite para continuar seus estudos.
A Casa de Outeiro, Quiroga, Quiroga
A Casa de Outeiro é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Presidente de Xeorxia
thumb|220px|Bandeira do presidente de Xeorxia.