cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giro da Lombardía
Percorrido
O lago Como e as montañas que o rodean son parte fundamental da proba. Destacan as ascensións á Madonna Ghisallo e o Muro di Sormano. Estas dúas dificultades montañosas fan que a chegada a liña de meta sexa en grupos pequenos ou en solitario, favorecendo ós escaladores e complicando moito que os velocistas poidan disputar a vitoria.
Asociación folklórica e cultural Orballo
A Asociación folklórica e cultural Orballo é unha asociación cultural de Pontedeume que centra as súas actividades na recuperación e espallamento de festas, danzas e tradicións de Pontedeume e comarca, con referencia ao patrimonio lingüístico, antropolóxico e cultural galego, e a súa difusión e defensa do idioma galego. É membro da Federación de Asociacións de Coros e Danzas de España, FACYDE.
Traxectoria
Foi fundada en 1979 e desde entón mantén unha escola de baile. En 1982 sumáronselle as escolas de gaita e pandeireta. Froito destas tres escolas son os grupos de baile, que xa teñen actuado en Galicia, no resto de España (Madrid, Zaragoza, Asturias) e Europa (Portugal, Francia, Suíza, Italia), o grupo de gaitas, e o grupo de pandeiretas chamado Ardora que busca a recompilación de cancións populares antigas e se recoñecen polo uso de antigos instrumentos coma son culleres e pandeiros, amais da pandeireta.
No repertorio dos distintos grupos inclúense todo tipo de danzas, música e cancións do folclore galego tradicional. Teñen un vestiario de gran vistosidade con algúns traxes elaborados con teares orixinais de principios do século XX e deseñados seguindo as tradicións máis antigas da comarca eumesa. No ano 1985, e tras dous anos de investigación, recuperan a Danza de Arcos ou do Biouteiro, que se bailaba ata principios do século pasado.
En febreiro de 2013 a asociación publicou un disco feito por membros da asociación.
Dawn
Dawn é unha sonda espacial da NASA pertencente ó programa Discovery e lanzada o 27 de setembro de 2007 mediante un foguete Delta II 7925H desde a rampla SLC-17B do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Asociación folklórica e cultural Orballo
Traxectoria
As compoñentes do grupo Faltriqueira formáronse en Orballo.
Dawn
Características
O obxectivo de Dawn era caracterizar a estrutura interna de Vesta e Ceres, así como as súas densidades, forma, tamaño, composición e masa, e obter datos sobre as súas morfoloxías supeficiais, os seus cráteres e magnetismo. A finalidade é determinar as súas historias térmicas, o tamaño dos seus núcleos, o papel da auga na evolución de ámbolos dous corpos e cales dos meteoritos atopados na Terra puideron ter a súa orixe neles, o cal axudará a entender as condicións e procesos que tiveron lugar no sistema solar primitivo e o papel da auga na evolución planetaria.
Groselleira vermella
A groselleira vermella (Ribes rubrum) é unha planta arbustiva da familia das grossulariaceas que pode chegar aos 1.5 metros de altura, o seu froito é unha baga comestible coñecida como grosella vermella, de pequeno tamaño, forma redonda, pelella lisa rubia e sabor agridoce, que madurece en agosto pero que pola súa acidez non se colleita ata que estea completamente madurecidos. Contén vitamina C e gran cantidade de azucres. O arbusto é orixinario de Europa occidental, na Península Ibérica atópase tan só nas zonas montañosas, en lugares próximos aos cursos de auga.
Dawn
Características
Dawn obtiña datos en forma de imaxes, de cartografía espectrométrica, de abundancia de elementos, de perfís topográficos, medicións dos campos gravitatorios e a medición de posibles restos de magnetismo nos dous corpos.
Nave
A nave ten forma aproximada de caixa cunhas medidas de 1,64 m x 1,27 m x 1,77 m. A estrutura está feita de aluminio e de composto de grafito cunha masa en baleiro de 747,1 kg e de 1217,7 kg con propelente. O núcleo da nave está formado por un cilindro de composto de grafito cos tanques de xenon (do que leva 425 kg) e hidracina (45,6 kg), feitos de titanio, no seu interior. Os paneis que compartimentan a estrutura básica son de aluminio.
A alimentación eléctrica era proporcionada por un par de paneis solares que, unha vez despregados, lle daban á nave unha lonxitude total de 19,7 metros. Os paneis están formados por células solares de tripla unión de indio-galio-fósforo e indio-galio-xermanio. Cada un ten forma rectangular de 2,3 m de alto por 8,3 m de longo e proporcionan 10,3 kW de potencia á distancia da Terra ao Sol e de 1,3 kW a unha distancia de 3 UA. Alimentaban o sistema eléctrico da nave, que usa voltaxes de entre 22 e 35 V, e o propulsor iónico, que funcionaba a entre 80 e 140 V. A enerxía eléctrica era almacenada nunha batería de níquel-hidróxeno cunha capacidade de 35 Ah.
miniatura|Rotación de Vesta obtida a partir de diferentes imaxes obtidas por Dawn.
As comunicacións tiñan lugar mediante unha antena parabólica fixa alta ganancia e 1,52 metros de diámetro situada no mesmo plano que os paneis solares e mediante tres antenas de baixa ganancia situadas en diversas partes da nave. O sistema de comunicacións usaba a banda X tanto no enlace de subida como no de baixada e consomía ata 100 W de potencia. As velocidades de subida iban de 7,8 a 2,0 bps e as de baixada variaban entre 10 bps e 124 Kbps. O sistema de datos e comandos usaba un procesador RAD6000 e un sistema de almacenamento de 8 Gb de capacidade.
Dawn estaba propulsada por tres motores iónicos baseados no motor da sonda Deep Space 1. Usaban xenon como propulsante, que era ionizado e acelerado por eléctrodos. O pulo máximo de cada motor, cando era alimentado por 2,6 kW de potencia, era de 92 mN, cun impulso específico de entre 1900 e 3200 s. Cada motor medía 30 cm de diámetro e iba sobre un cardán con dous eixos de movemento situado na base da nave. O control de actitude tiña lugar mediante volantes de inercia e mediante doce pequenos motores alimentados por hidracina e cun pulo de 0,9 N cada un.
A nave obtiña información sobre a súa propia orientación mediante seguidores de estrelas e xiroscopios. O control térmico usaba persianas e radiadores polos que corría amoníaco, e usaba 200 W a 3 UA de distancia do Sol.
Perfil da misión
Tralo lanzamento o día 27 de setembro de 2007 ás 11:43 GMT, Dawn foi inxectada nunha órbita cara o cinto de asteroides aproximadamente unha hora despois. Tras unha etapa de cruceiro duns catro anos que incluíu unha sobrevoo de Marte a 542 km de altura o día 18 de febreiro de 2009, Dawn chegou ás inmediacións de Vesta, entrando na súa órbita o día 14 de agosto de 2011. Tras varios cambios de órbita desde as cales fixo observacións do asteroide, partiu cara o planeta anano Ceres o 5 de setembro de 2012, chegando ao mesmo o 6 de marzo de 2015. Tras case tres anos de observar, medir e analizar Ceres, Dawn finalizou programadamente o contacto coa Terra o 31 de outubro de 2018. A órbita final da nave arredor de Ceres é estable, polo que pasarán varios séculos antes de que Dawn se estrele contra a superficie.
Asociación folklórica e cultural Orballo
Actividades
As principais actividades organizadas pola asociación son o Día da Muiñeira desde 1984 e o Festival Folklórico Internacional desde 1988. Neste festival participaron desde o seu inicio grupos folclóricos de tódolos continentes.
Outras actividades son a Festa da Cabaza, o Magosto, o Día da Árbore e a celebración do Día das Letras Galegas.
Deuterio
miniatura|esquerda|Tubo de descarga cheo de deuterio puro. Descuberto en 1932 por Harold C. Urey, O deuterio é un isótopo do hidróxeno cun neutrón no núcleo (ademais do protón). O isótopo deste elemento con dous neutróns denomínase tricio.
O osíxeno combinado con dous deuterios forma a molécula de auga pesada (óxido de deuterio), un dos líquidos máis caros e valiosos por ser bo moderador nos reactores nucleares denominados "de auga pesada". A auga pesada é moi eficiente pola súa baixa taxa de absorción de neutróns; acada a maior "economía neutrónica" de todos os sistemas reactores comerciais, o que permite empregar neles como combustible uranio natural (sen que compra enriquecelo).
A fusión do deuterio basease na fusión do núcleo deste isótopo cun protón para formar o isótopo helio-3, que é estable e non radioactivo.
Lhotse
O Lhotse, (en ल्होत्से, en ལྷོ་རྩེ) con 8516 metros (8501 na medición antiga) é a cuarta montaña máis alta da Terra. Sitúase na cadea do Himalaia, na fronteira entre Nepal e o Tíbet, moi preto do Everest. Esta proximidade ao Everest ten feito que fose ignorada por moitos montañeiros. O macizo conta con varias cimas secundarias que superan os oito mil metros, así: o Lhotse do medio (sito ao leste) con 8414 m e o Lhotse Shar, con 8383 m.
Nome
O Lhotse é o cume E-1 dos servizos cartográficos da India, xa que segundo se di, era unha montaña que carecía dun nome local, ora en tibetano, ora fose en nepalés. Durante o mes de agosto de 1921, nun recoñecemento no Everest, a cargo de Howard Bury, ao non atopar unha designación local, púxolle de nome: Lhotse, que en tibetano quere dicir pico sur, en referencia a que a cima se sitúa ao sur do Everest.
Ascensión
En 1956 a expedición suíza dirixida por Albert Eggler e formada por Wolfgang Diel, Hans Grimm, Hansrudolf Von Gunten, Eduard Leuthold, Fritz Luchsinher, Jürg Marmet, Fritz Müller, Ernest Reiss, Adolf Reist e Ernst Schmied, ademais de 22 sherpas, ás ordes de Pasang Dawa Lama achegáronse para tentar conquistar o cume do Lhotse. O 18 de maio Fritz Luchsinger e Ernst Reiss lograron o obxectivo.
Not for You
"Not for You" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 21 de marzo de 1995 coma segundo sinxelo do terceiro álbum da banda, Vitalogy. A pesar de estar acreditado a todos os membros de Pearl Jam, foi principalmente composta polo seu vocalista Eddie Vedder. A canción acadou o posto 12 da lista Billboard Mainstream Rock Tracks. O tema incluíuse no recompilatorio de grandes éxitos do ano 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991–2003).
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Dave Abbruzzese, Jeff Ament, Stone Gossard, Mike McCready e Eddie Vedder.
William Bateson
William Bateson, nado en Whitby o 8 de agosto de 1861 e finado en Merton o 8 de febreiro de 1926, foi un biólogo e xenetista inglés, un dos redescubridores do traballo de Mendel, razón pola que é considerado un dos fundadores da xenética humana. Porén, Bateson foi moi crítico coa concepción exclusivamente cromosómica da herdanza e defendeu unha teoría saltacionista da evolución.
Pedralba, Bexán, Cospeito
Pedralba é un lugar da parroquia de Bexán no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
A Bouza do Home, Caroi, Cerdedo-Cotobade
A Bouza do Home é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE no ano 2022 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Bouzas, Caroi, Cerdedo-Cotobade
Bouzas é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres), dous máis ca en 2006.
Neste lugar está o muíño das Bouzas, no río Almofrei.
Tumble in the Rough
"Tumble in the Rough" é un sinxelo promocional da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots editado en 1997 e sacado do seu álbum Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop. O tema nunca foi tan popular coma outros dos sinxelos da banda, pero conseguiu entrar nas listas Mainstream Rock Tracks e Modern Rock Tracks.
A Torre, Adina, Sanxenxo
A Torre é un lugar da parroquia da Adina do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 114 habitantes en 2016 (58 mulleres e 56 homes), o que representa un aumento respecto ós anos 2009, cando tiña 100 veciños, e 2008, cando eran 99.
Deus Sol
miniatura|200px|O [[Carro Solar de Trundholm representa unha parte importante da mitoloxía nórdica]] Un deus solar representa o Sol ou aspectos deste, como por exemplo as raiolas. Na mitoloxía de moitas culturas o Sol era un deus; foi venerado ao longo da Historia en moitas civilizacións, como a exipcia, a incaica, a chinesa, a grega ou en relixións como a hinduísta. Considérase que o culto ao Sol puido ser a orixe do henoteísmo e, despois, do monoteísmo.
Barca solar
miniatura|Ra na súa barca solar Unha barca solar ou bote solar é unha representación mitolóxica do sol conducindo unha barca.
Carro solar
O carro solar é outra representación mitolóxica, como a barca solar, pero algo máis recente xa que se estima que a súa orixe corresponde á expansión indo-europea, despois da invención do carro, no segundo milenio adC.
Exipto
miniatura|160px|Estatua de [[Hathor, no museo de Luxor, portando o disco solar.]]
En Exipto, o culto ao Sol prevaleceu durante séculos e asociouse o seu poder a moitos deuses, como Horus, Ra, Uadyet, Sejmet, Hathor, Nut, Bast, Bat, e Menhit. A partir da quinta dinastía os deuses locais fúndense con Ra para crear divindades sincréticas: Atum-Ra, Min-Ra ou Amón-Ra.
Eugenio Montale
Eugenio Montale, nado en Xénova o 12 de outubro de 1896 e finado en Milán o 12 de setembro de 1981, foi un poeta, ensaísta e crítico de música italiano. Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1975.
Traxectoria
Eugenio Montale era o sexto e último fillo dunha familia de prósperos comerciantes de produtos químicos de Xénova. Os seus pais eran provedores, entre outros da familia de Italo Svevo. Montale tivo dificultades de saúde durante a infancia, que o obrigaron a interromper os seus estudos. A súa irmá Mariana encargouse do seu coidado. Quería ser cantante e, ao retomar os seus estudos formais, tomou paralelamente clases de canto. A súa afección pola música reflectiríase en moitos dos seus poemas e levaríao finalmente, na súa madurez, a exercer a crítica musical. Obtivo o título de contador, carreira á que o orientou o seu pai. Leu avidamente, durante a súa mocidade e adolescencia, aos simbolistas franceses. Sen mestres, aprendeu francés e inglés.
En 1917, foi incorporado ao exército e participou na primeira guerra mundial, experiencia que tamén tería resonancia na súa poesía. En 1925, asina un famoso manifesto dos intelectuais contra o fascismo, documento inspirado polo filósofo Benedetto Croce. Trasládase a Florencia para traballar na editorial Bemporad. Coñece á muller coa que establecerá unha relación profunda, e que durará moitos anos, Drusilla Tanzi. Neste período moi importante é a colaboración co famoso café literario Giubbe Rosse. En 1929 é nomeado director do prestixioso Gabinete Vieusseux, unha das bibliotecas e arquivos máis interesantes do seu tempo, e que atrae a intelectuais do país e do estranxeiro. O poeta T. S. Eliot traduce os seus poemas ao inglés.
Logo de dez anos á fronte do Gabinete Vieusseux, o goberno fascista déixao cesante. Durante a segunda guerra mundial, hospeda na súa casa a escritores perseguidos, como Umberto Saba e Carlo Levi. Neses anos de guerra, adícase á tradución de autores como Miguel de Cervantes, Christopher Marlowe, Herman Melville, Mark Twain e William Faulkner. Logo da guerra, emprégase como crítico de música no diario Corriere de la Sera, de Milán.
Viaxa por Europa e aos Estados Unidos. Outórganlle o doutoramento honoris causa na Universidade de Milán. Recibe o importante premio Feltrinelli. casa con Drusilla Tanzi en 1962, ela morre ao ano seguinte. En 1966, é nomeado senador vitalicio polo presidente Giuseppe Saragat. Obtén o Nobel en 1975.
Obra literaria
A obra poética de Montale está integrada dentro da corrente do hermetismo, e caracterízase pola súa austeridade, brevidade, unha sintaxe sinuosa pero dunha grande inclinación nas cousas e feitos concretos.
A enumeración de lugares e a descrición de escenas e escenarios constitúe unha especie de neosimbolismo na cal obxectos e sucesos parecen funcionar como signos e analoxías dunha paisaxe interior. Os seus críticos sinalaron que moitas referencias nos seus poemas son claves íntimas que só poderían ser explicadas polo poeta, pero crean unha enorme suxestión no lector, que á súa vez atopa posibilidades de lectura que exceden o marco biográfico. O mundo circundante, tan presente na obra de Montale, é como o espello no cal este ser humano baleiro e illado intenta atoparse en si mesmo. Nunha entrevista imaxinaria, o autor sinalou:
O ano 1975 foi galardoado co Premio Nobel de Literatura «pola súa poesía distintiva que, con gran sensibilidade artística, interpretou valores humanos baixo o signo dunha perspectiva de vida sen ilusións».
Bad Cat (filme)
Bad Cat (Kötü Kedi Şerafettin) é un filme de animación turco dirixido por que foi estreado no 2016.
Abraham Olano
Abraham Olano Manzano, nado en Anoeta (Guipúscoa) o 22 de xaneiro de 1970, é un ex-ciclista vasco.
Groselleira alpina
miniatura|Groselleira alpina. A groselleira alpina (Ribes alpinum) é unha planta arbustiva da familia das grossulariaceas, de pequeno tamaño, chegan ata os 2 metros, esténdese desde Finlandia ata os Alpes e ó norte da Península Ibérica. Os seus froitos coñecidos como grosellas son unha baga vermella que se poden consumir frescos ou cociñados.
Esta especie non se atopa en Galiza.
Pena Grande de Férvedes
A Pena Grande de Férvedes é un penedo situado nos contrafortes da serra da Carba, na parroquia de Lousada (Xermade), no que hai unha cavidade natural entre rochas que serviron de morada e refuxio aos primeiros habitantes do lugar. .
Arqueoloxía
Nesta pena hai un conxunto arqueolóxico do paleolítico superior, ao aire libre, que foi descuberto no ano 1971 polo médico e arqueólogo vilalbés José Ramil Soneira. Neste sitio recuperáronse útiles de sílex, cuarzo e cristal de rocha. No sitio da Pena Grande denominado Férvedes II localizouse un colgante pétreo de forma ovoidal cun orificio de forma circular e en ambas as dúas caras un profundo suco horizontal datado en hai uns 17 000 anos, denominado colgante de pedra decorado de Férvedes, que foi a manifestación artística máis antiga coñecida até hoxe en Galicia. Tamén se atopou unha azagaia de óso decorada cunha inscrición horizontal. Pouco despois, en 1983, Ramil Soneira e Vázquez Varela deron a coñecer a primeira noticia de arte móbel en Galicia, unha peza de pedra de forma oval perforada e decorada con sucos que interpretan como un colgante.
Dong Feng 5
Dong Feng 5, tamén coñecido como DF-5, foi un mísil balístico intercontinental da República Popular da China comezado a ser desenvolvido nos anos 1960.
O obxectivo de desenvolver o DF-5 foi posuír un mísil capaz de chegar ata os Estados Unidos. Despregouse en cantidade moi limitada, pero foi a base da familia de foguetes espaciais Longa Marcha. thumb|75px|Representación dun DF-5. O mísil integraba o primeiro sistema de guía inercial desenvolvido pola China. Os primeiros voos do foguete tiveron lugar a principios dos anos 1970, pero non entrou en servizo ata 1981.
Pirámide de Meidum
A pirámide de Meidum, chamada polos árabes a Falsa pirámide (el-haram el-kaddab), atópase á entrada de El Fayum, a uns 100 km de O Cairo. Consérvanse restos da estrutura central, rodeada dun montículo formado polos cascallos do recubrimento. É unha do tres pirámides construídas durante o reinado de Snefru.
Mila Kunis
Milena Markovna Kunis (ucraíno: Мілена Марківна Куніс, ruso: Милена Марковна Кунис), nada en Chernivtsi - Чернівці (Ucraína) o 14 de agosto de 1983 é unha actriz estadounidense.
Pirámide de Meidum
Datada no século XXVI a. C., foi construída con pedra calcaria (os exiptólogos cren que durante o reinado de Huny, derradeiro faraón da terceira dinastía, aínda que ningunha inscrición o confirma). Tiña orixinariamente sete bancadas, ampliados posteriormente a oito e transformada finalmente por Seneferu nunha pirámide lisa. Actualmente só son visibles tres niveis.
Mila Kunis
Traxectoria
Kunis naceu na RSS de Ucraína nunha familia xudía asquenací na que é a primoxénita. A súa nai, Elvira, é profesora de física, e o seu pai, Mark, enxeñeiro mecánico. A súa familia mudouse aos Ánxeles en 1991 tras separárense a súa nai e o seu pai. Segundo ela mesma ten comentado, mellorou o seu inglés vendo o concurso de televisión The Price is Right. Nos Ánxeles estudou na Hubert Howe Bancroft Middle School. Recibiu clases particulares mentres traballaba na serie That 70's Show. Cando non estaba no plató, estudaba na Fairfax Senior High School.
Pirámide de Meidum
A pirámide sufriu un derrubamento na antigüidade, e soamente a parte central do seu núcleo interno segue hoxe en pé, dándolle un aspecto de torre, senlleiro entre as pirámides exipcias. O pequeno outeiro sobre a que semella asentarse está formado en realidade polos cascallos resultantes do seu derrube: o recubrimento da pirámide escorregou por falta de adherencia sobre as capas inferiores, deixando o núcleo central á vista. Existe unha segunda hipótese segundo a cal este deslizamiento da capa externa nunca tivo lugar, senón que a pirámide está sen rematar. Segundo esta teoría, os cascallos que a rodean aínda hoxe non serían máis que os resultantes do desmonte das ramplas necesarias para a construción. 291px|miniatura|Pirámide de [[Meidum]]
Mila Kunis
Carreira
Aos nove anos compaxinaba o colexio coas clases de interpretación na Beverly Hills Studios, onde coñeceu á súa representante Susan Curtis. Empezou aparecendo en carteis, catálogos e anuncios de televisión de produtos infantís da marca de Lisa Frank, bonecas Barbie e zapatos Payless Shoes. Tamén traballou coma modelo pra Guess?, Girls Clothing Campaign. O seu primeiro papel televisivo foi a moza Hope Williams nun episodio da popular Soap opera Days of Our Lives.
Pirámide de Meidum
Complexo funerario
miniatura|150px|Plano do complexo funerario de [[Meidum (punteado, os vestixios dunha calzada)]] miniatura|esquerda|250px|Templo funerario e ronseis O conxunto funerario de Meidum foi o primeiro composto por unha pirámide lisa, un templo funerario unido a ela mediante unha calzada, unha pirámide subsidiaria ou satélite, e unha necrópole adxacente con mastabas para os funcionarios. O templo de recepción desapareceu, mais o templo funerario, de tamaño modesto, aínda está intacto. As escavacións realizadas nos arredores do complexo permitiron detectar vestixios dunha rampla de ladrillo que, segundo o exiptólogo Jean-Philippe Lauer, serviría para o transporte dos bloques necesarios para a construción da pirámide. A anchura desta rampla, de menos de catro metros, implica que se destinaba ao transporte das pedras até o acceso ao monumento. A pirámide subsidiaria está situada no lado sur, entre a pirámide principal e o muro do recinto, e o templo conmemorativo está no seu lado leste.
Pirámide principal
miniatura|150px|esquerda|Suiperposición do tres fases de construción. Crese que a pirámide de Meidum foi construída para Huny, mais foi rematada e usurpada polo seu fillo e sucesor, Seneferu, que tamén a reformou transformándoa de pirámide graduada nunha de paredes lisas, completando as bancadas con pedra calcaria. Antes, fora construída en distintas etapas, primeiramente como unha pirámide graduada de sete bancadas á que se engadiu outra posteriormente. Hai indicios de que se derrubou durante o Imperio Novo. Coñecida como a pirámide derruida, as capas externas do revestimento comezaron a caer, deixando exposta a base, o que lle deu o nome de Falsa pirámide. Algúns exiptólogos pensan que este derrube aconteceu durante o reinado de Seneferu, impulsándolle a variar en 43º a pendente da pirámide abacelada. No século XV foi descrita por Al-Maqrizi como unha montaña de cinco niveis, en progresiva ruína, mantendo só tres niveis cando a investigou en 1799 a expedición de Napoleón.
Tony Gwynn
Anthony Keith Gwynn Sr., máis coñecido como Tony Gwynn e alcumado Mr. Padre, nado nos Ánxeles, California, o 9 de maio de 1960 e finado en 16 de xuño de 2014, foi un xogador profesional de béisbol estadounidense. Disputou un total de 20 temporadas na Major League Baseball, todas elas cos San Diego Padres, equipo que retirou o seu dorsal 19 na súa honra. Foi incluído no Salón da Fama do Béisbol en 2007.
Pirámide de Meidum
Pirámide principal
Foi escavada por Perring en 1837, Lepsius en 1843 e máis tarde por Flinders Petrie, que localizou o templo funerario na zona oriental. En 1920 Borchardt estudou a zona máis afastada, tarefa na que lle seguiu Alan Rowe en 1928 e Ali El-Joli na década de 1970.
Descrición
miniatura|100px|esquerda|Recubrimento da pirámide de Meidum A pirámide medía 147 metros de lado e 93,50 metros de altura, aínda que no seu estado actual de ruína, mide 65 m de altura. Coa entrada na cara norte, a 20 m sobre o actual nivel do chan. miniatura|150px|dereita|Primeira cámara funeraria miniatura|100px|esquerda|Corredor descendente Flinders Petrie penetrou por primeira vez na pirámide en 1881 e dirixiu as escavacións efectuadas entre 1888 e 1891. Descubriu que tras a entrada, a pasaxe descende 57 metros até un corredor horizontal, apenas baixo o nivel orixinal do chan, onde hai dúas pequenas salas que fan a función de antecámaras; esta pasaxe conduce a un tunel de dez metros polo que se sobe até a cámara funeraria. Non se sabe quen foi soterrado nela: aínda que a construción comezase durante o reinado de Huny non concluíu até tempos de Seneferu, mais non semella probable que fose a tumba deste faraón.
Mila Kunis
Carreira
Antes de actuar en That 70's Show, Kunis apareceu en películas coma Santa With Muscles, Honey, We Shrunk Ourselves coma personaxe secundaria e na película de Angelina Jolie, GIA. Tamén tivo un pequeno papel en 7th Heaven coma némese de Lucy.
En 1998 entrou a formar parte do elenco da serie That 70's Show como Jackie Burkhart. No cásting estableceuse que o papel de Jackie debería ser interpretado por unha rapaza maior de 18 anos. Kunis apuntouse ao cásting e alegou que "no seu aniversario" chegaría á idade marcada (aínda que nunca especificou a que aniversario se refería). Realmente a actriz tiña 14 anos no momento, dato que foi descuberto despois de conseguir o papel, a pesar do cal puido conservalo malia engañar aos directores. Foi considerada coma a persoa que mellor encaixaba co personaxe e valoraron a súa creatividade á hora de conseguir a audición a pesar da súa idade.
A súa participación na serie deuna a coñecer entre o gran público estadounidense. A súa interpretación recibiu sete candidaturas aos Teen Choice Award de Nickelodeon, pero nunca gañou. Kunis, pola súa parte, comentou en multitude de ocasións que non se parece en nada a Jackie na vida real.
Actualmente Kunis é a voz de Meg Griffin na serie de animación Family Guy, e no 2007 recibiu unha candidatura o Annie Award. Tamén pon voz a varios personaxes de Robot Chicken, un programa enmarcado dentro do bloque Adult Swing de Cartoon Network. Tamén entrou no mundo dos videoxogos coma dobradora de Tanya no Saints Row, do mesmo modo que repetiu coma Meg, esta vez na adaptación no videoxogo de Family Guy.
Por outro lado, apareceu en vídeos musicais, coma "Jaded" de Aerosmith, "The Itch" de Vitamine C, "The End Has No End" de The Strokes e "LA Girls" de Mam Taylor xunto a Joel Madden, no que tamén saíu Carmen Electra.
Kunis foi modelo para revistas coma Stuff e Maxim.
A súa aparición máis recentes na pantalla grande foi interpretando a Rachel Jansen na película de 2008 Forgetting Sarah Marshall, compartindo cartel xunto a Jason Segel, Kristen Bell, Russell Brand, Jonah Hill e Bill Hader. A súa interpretación recibiu outra nomeamento para os Teen Choice Award. No 2008 participou xunto a Mark Wahlberg e Ludacris na película Max Payne.
Pirámide de Meidum
Últimos descubrimentos
Os traballos dos arquitectos Gilles Dormion e Jean-Yves Verd'hurt, que estudaron as pirámides dende 1986, permitiron descubrir dúas novas cámaras funerarias na pirámide. Unha é unha pasaxe descuberta enriba do túnel de acceso á cámara funeraria inacabada; hai unha curta pasaxe seguida de dúas cámaras de descarga, construídas en bóveda graduada como a cámara funeraria, aínda que acabada con mellor factura. Non hai ningunha comunicación entre esta pasaxe e as cámaras. O segundo descubrimento foi o dunha pasaxe que ascende pola pirámide de maneira paralela ao corredor que comeza na entrada á pirámide. A pasaxe está bloqueada tras un longo treito. Este descubrimento permitiu volver preguntarse polo plan xeral da pirámide: os espazos recentemente descubertos son dunha amplitude case igual aos inicialmente coñecidos. miniatura|300px|centro|Distribución interna
A pirámide subsidiaria
miniatura|200px|dereita|Pirámide subsidiaria. Hai unha pequena pirámide subsidiaria ao sur da tumba real, pero toda a superestructura e unha parte da infraestrutura desapareceron. Os arquitectos Vito Maragioglio e Celeste Rinaldi propuxeron unha reconstrución baseada nos elementos aínda visibles in situ, demostrando que era unha pirámide graduada e que o plan dos seus cámaras funerarias era idéntico ao da súa veciña.
Necrópole adxunta
Aproximadamente, a cincocentos metros ao norte da pirámide hai unha necrópole da cuarta dinastía que agrupa tumbas de príncipes e outros personaxes importantes da Corte, entre elas, a mastaba de Nefermaat que contiña a famosa pintura dos Gansos de Meidum, exposta hoxe no museo do Cairo, onde se poden admirar tamén dúas famosas estatuas de Rahotep e Nefret, a súa muller, en calcaria policromada, atopadas na súa mastaba descuberta por Mariette en 1871.
Louis Jean Marie Daubenton
miniatura|260px|Gravado cun retrato de Louis Daubenton, de Adrien Feart. miniatura|260px|Monumento a Daubenton, no Parc Buffon de [[Montbard.]] Louis-Jean-Marie D’Aubenton (máis coñecido, simplemente, como Daubenton), nado en Montbard, ducado de Borgoña, o 29 de maio de 1716, e finado en París, o 31 de decembro de 1799, ou o 1 de xaneiro de 1800, foi un médico, anatomista, mineraloxista e naturalista francés.
Traxectoria
Daubenton foi enviado a polo seu pai a París para estudar teoloxía, pero seguiu en segredo cursos de medicina e anatomía.
En 1739, tres anos despois da morte de seu pai, Daubenton instalouse en Reims, en cuxa univesidade doutorouse en medicina en 1741. Despois de obter este grao, volveu á súa cidade natal para exercer a profesión de médico.
Na mesma época, Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon, tamén nacido en Montbard e amigo da infancia de Daubenton, chamouno para traballar con el no Xardín do Rei de París, para que o axudara nas tarefas de disección e estudos anatómicos. Daubenton e Buffon traballaron xuntos durante dez anos na Historia natural dos animais.
Daubenton describiu cerca de 200 especies de cuadrúpedes, cunha precisión sen precedentes. Este traballo foi considerado o punto de partida da moderna anatomía comparada.
Daubenton foi un dos primeiros naturalistas en aplicar a anatomía comparada ás especies fósiles, refutando así a suposta existencia de xigantes.
Baixa
miniatura|dereita|Na operación do [[Desembarco de Normandía producíronse numerosas baixas.]] Unha baixa é unha persoa vítima dun accidente, lesión ou trauma. A palabra baixas utilízase sobre todo nos medios de comunicación para describir as mortes e lesións provocadas por unha guerra ou desastre. O público xeral confunde ás veces o termo baixa co de vítima mortal (morto), pero as lesións non letais tamén son baixas.
Louis Jean Marie Daubenton
Traxectoria
En 1778 Daubenton pasou a ser profesor de historia natural no Colexio de Francia. En 1783, era profesor de economía rural no Colegio d'Alfort e, en 1795, impartiu clases na Escola Normal Superior de París.
Baixa
No seu uso militar, as baixas teñen ás veces un significado máis específico, e fan referencia a todas as persoas perdidas para o servizo militar, o que inclúe os mortos en combate, mortos por enfermidade, incapacitados por lesións físicas ou mentais, capturados, desertados e desaparecidos. As feridas menos serias que non impiden a unha persoa combater non se adoitan contar como baixas. A suma das baixas coñécese como conta de baixas.
Louis Jean Marie Daubenton
Traxectoria
Foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia, para a que redactou un gran número de memorias. Escribiu tamén diversos artigos para a Encyclopédie.
Baixa
Antes da segunda guerra mundial, as mortes por enfermidade adoitaban superar ás mortes en combate. Historicamente, o 20-30% dos alcanzados en combate morrían mentres que o resto sobrevivía. Isto é, a proporción de feridos e mortos era de 3 a 1.
Louis Jean Marie Daubenton
Traxectoria
Coa Revolución francesa o Gabinete do Rei converteuse no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, e Daubenton no seu primeiro director.
Atribúese a Dabubento a naturalización de ovellas españolas en Francia, e publicou varios libros sobre como criar estes animais.
Como médico, recomendou as pílulas de ipecacuaña, que se chamaron na época pílulas de Daubenton.
En decembro de 1799 Daubenton foi elixido membro do Senado, pero morreu pouco despois a causa dunha crise de apoplexía.
Filosofía natural
Ao igual que Buffon, Daubenton desconfiaba do carácter obxectivo da sistemática, especialmente da linneana, e defendía construíla a partir da organización completa dos animais e non de certos caracteres.
Pero a diferenza de Buffon, rexeitaba o gradualismo na escala dos seres e mantiña unha visión da xerarquía animal moito máis estática. O seu concepto de especie, fundamentado na constancia dos caracteres morfolóxicos, era tipolóxico.
De aí tamén que a anatomía comparada xogase na súa obra un papel moito máis fundamental que na de Buffon.
Antonio Guntín Dapena
Antonio Guntín Dapena, nado en Ferrol en 1907 e finado o 1 de xullo de 1935, foi un sindicalista galego.
Traxectoaria
Militante do Sindicato do Transporte da CNT de Ferrol, foi un dos creadores do Ateneo Cultural de Ferrol Viejo. Foi asasinado o 1 de xullo de 1935 por Nicasio Pérez Rodríguez, afiliado ás JONS.
Stepanakert
Stepanakert (armenio: Ստեփանակերտ Step'anakert) ou Khankendi (azarí: Xankəndi), orixinalmente chamado Vararakn (armenio: Վարարակն), é a Capital e a maior cidade da Artsakh, de feito unha república independente. A cidade ten unha poboación de ao redor de 53.000 habitantes, a maioría dos cales son de orixe armenio.
Febre do ouro de California
300px|dereita|miniatura|Prospecto da época da Carreira do Ouro. A Febre do ouro en California (1848–1855) comezou o 24 de xaneiro de 1848, cando se atopou ouro en Sutter's Mill. Cando as novas da descuberta se espallaron, cerca de 300.000 persoas, oriúndas do resto dos Estados Unidos e do exterior, marcharon para California.
Stepanakert
Fundación e era soviética
left|thumb | Abaixo a avenida principal de Stepanakert Segundo fontes armenias medievais, o asentamento foi mencionado por primeira vez como Vararakn (Վարարակն, que significa "primavera fugaz" en armenio), un nome que se mantivo en uso ata 1847, cando pasou a chamarse Khankendi. fontes de Acerbaixán din que o establecemento foi fundado a finais do século XVIII por un Can (Khan) de Karabaj, e polo tanto foi chamada Khankendi (en turco "vila do Can").
En 1923 Khankendi foi rebautizado Stepanakert polo goberno soviético para honrar a Stepan Shahumyan, líder étnico armenio da Comuna de Baku, e, logo de que o pogrom de Shusha dera lugar a unha gran destrución en Shusha, a antiga capital da rexión, Stepanakert converteuse na capital do Óblast Autónomo de Artsakh (NKAO). Co tempo, Stepanakert creceu ata converterse na cidade máis importante da rexión (un estado que recibiu en 1940). A súa poboación aumentou de 10.459 habitantes en 1939 a 33.000 en 1978.
Febre do ouro de California
A primeira descuberta
esquerda|miniatura|275px|Mina de ouro de California na [[Sierra Nevada, California|Sierra Nevada, norte de California.]]
Stepanakert
Fundación e era soviética
En 1926, as autoridades municipais adoptaron un novo deseño da cidade deseñado polo destacado arquitecto armenio Alexander Tamanian, dous deseños adicionais para a expansión aprobáronse máis tarde nos anos 1930 e 1960, os cales mantiveron o plan inicial de Tamanian. Establecéronse varias escolas e dous "policlínicos", e en 1932 foi fundado o teatro dramático armenio que leva o nome de Máximo Gorki. Stepanakert serviu como principal centro económico de Artsakh, e a mediados da década de 1980 había dezanove instalacións produtivas na cidade.
Febre do ouro de California
A primeira descuberta
A carreira do ouro comezou en Sutter's Mill, próximo de Coloma. O 24 de xaneiro de 1848, James W. Marshall, un home que traballaba en Sacramento, e o pioneiro John Sutter, atoparon pedazos dun mineral brillante nunha cal que viña dun muíño (pertencente a Marshall), que era de propiedade de Sutter, xunto ao American River. Marshall trouxo as pezas metálicas para a análise de Sutter, e os dous investigaron silenciosamente cal era o material das pezas. As probas mostraron que Marshall atopara ouro. Sutter ficou desanimado coa descuberta, e decidiu non contar a descuberta, temendo que iso podería arruinar os seus proxectos da construción dun imperio agrícola, sabendo que moitas persoas se dedicarían á minería con esa descuberta naquela rexión. Mais os rumores da descuberta acabaron por se espallar, e en marzo de 1848 anunciouse publicamente a descuberta nos xornais de San Francisco, publicados e comercializados por Samuel Brannan. O máis famoso relato sobre a carreira do ouro en California foi feito por Brannan; despois de tanto escavar nas minas para atopar e comercializar o ouro, el saíu polas rúas de San Francisco insanamente, termando dunha porción do mineral, berrando: "Gold! Gold! Gold from the American River!" (Ouro! Ouro! Ouro atopado no río American!)
Stepanakert
Guerra de Artsakh e independencia
miniatura|left | bulevar os Libertadores As reformas políticas e económicas que o secretario xeral Mikhail Gorbachev iniciara en 1985 deron unha marcada descentralización da autoridade soviética. Os armenios, tanto na propia Armenia como en Artsakh, atoparon no programa de reformas de Gorbachev unha oportunidade para unirse. O 20 de febreiro de 1988, decenas de miles de armenios manifestáronse na antiga praza Lenin de Stepanakert (agora Renacemento) para esixir que a rexión unírase a Armenia. O mesmo día, o Soviet Supremo de Artsakh votou a favor de unirse á RSS de Armenia, un movemento ao que se opoñían firmemente as autoridades da República Socialista Soviética de Acerbaixán. As relacións entre armenios e acerbaixanos de Stepanakert, que apoiaron a posición do goberno de Acerbaixán, deterioráronse nos anos seguintes e, como resultado, case todos os acerbaixanos fuxiron da cidade.
Febre do ouro de California
Os Forty-Niners
dereita|miniatura|250px|Buscador bateando no río Mokelumne Os primeiros que chegaron para a procura de ouro, xa desde a primavera de 1848, foron os propios residentes de California: europeos, cidadáns dos Estados Unidos, "californianos " e amerindios. Nun principio, as novas sobre a febre do ouro difundíanse lentamente. Os primeiros que chegaron en 1848 vivían preto de California ou tiñan tido coñecemento das noticias grazas aos navíos que cursaban as rutas máis rápidas que saían de California. Varios millares de cidadáns de Oregon formaban o primeiro grupo de estadounidenses que chegou a California, a través da rota de Siskiyou. Despois, chegou xente do Hawai, millares de latinoamericanos, do México, Peru e Chile, tanto por terra como por mar. A finais de 1848, máis de 6.000 estaban xa en California. Só uns poucos chegaran por terra. Algúns destes "Forty-eighters" puideron recoller grandes cantidades de ouro moi axiña, ás veces millares de dólares no mesmo día.
Stepanakert
Guerra de Artsakh e independencia
Logo de que Acerbaixán declarara a súa independencia da Unión Soviética en 1991, Stepanakert foi rebautizada polo goberno de Acerbaixán de novo a Khankendi como parte dunha campaña contra o comunismo e a azarificación. A guerra estalou polo control de Nagorno-Karabakh, que finalmente acabou co control de Armenia na rexión e un corredor que comunica a Armenia ao oeste. Antes do conflito, Stepanakert foi a cidade máis grande da Rexión Autónoma, cunha poboación de 70.000 habitantes dun total de 189.000 (no momento os armenios eran o 75% da poboación total da rexión). A principios de 1992, esa cifra reduciuse a 50.000. Durante a guerra, a cidade sufriu un dano inmenso como consecuencia do bombardeo azarí, sobre todo a principios de 1992, cando os acerbaixanos utilizaron a cidade de Shushi como base da artillería para disparar mísiles BM-21 Grad en contra dela. Tan grande foi o dano causado polo incesante bombardeo, que un xornalista de Time nun artigo de abril de 1992 comentou Apenas un único edificio escapou dos danos en Stepanakert. O exército de Acerbaixán organizou varios ataques terrestres contra a cidade, que foron repelidos con éxito polas forzas armenias. Non foi ata o 9 de maio de 1992, coa captura de Shusha, que o bombardeo planta cesou. A cidade, con todo, seguiu sufrindo bombardeos aéreos polo resto da guerra.
Febre do ouro de California
Os Forty-Niners
Ata os buscadores ordinarios conseguían obter en ouro de dez a quince veces o salario diario que obtería un traballador na Costa Leste. Unha persoa podía traballar durante seis meses nos campos de ouro, e obter o equivalente de seis anos de salario. miniatura|[[Anverso do medio dólar do 75 aniversario do Estado de California, coa imaxe dun buscador de ouro.]] No inicio de 1849, a noticia da febre do ouro xa era coñecida en todo o mundo, e unha enorme cantidade de buscadores de ouro e negociantes comezou a chegar desde practicamente todos os continentes. O maior grupo, en 1849, era de decenas de millares de estadounidenses, que chegaron por terra e nalgúns navíos. Os australianos e neozelandeses soubérono grazas aos barcos que levaban xornais hawaianos, e embarcaron a millares para California. Houbo Forty-niners que viñeron da América Latina, especialmente das rexións mineiras de Sonora e Sinaloa, en México. Os que viñan de Asia, especialmente da China, comezaron a chegar en 1849, a principio en pequeno número. En chinés, California era chamada "Montaña de ouro". Os primeiros inmigrantes provenientes da Europa, comezaron a chegar ata final de 1849, principalmente de Francia, acompañados dalgúns alemáns, italianos e británicos.
Stepanakert
Guerra de Artsakh e independencia
Houbo un alto o lume non oficial observado desde 1994.
Febre do ouro de California
Os Forty-Niners
Estímase que en 1849 chegaron a California arredor de 90.000 persoas, aproximadamente metade delas por mar, e a outra metade por terra. Este número inclúe aproximadamente entre trinta e corenta mil estranxeiros. Para 1855, os investigadores de ouro, comerciantes e outros inmigrantes sumaban aproximadamente 300.000 persoas. O maior grupo de inmigrantes era dos Estados Unidos, mais había millares de chineses, franceses, mexicanos e outros latinoamericanos, seguidos de pequenos grupos de filipinos e españois. Tamén había uns cantos mineiros de orixe africana, talvez menos de catro mil, que chegaron do Caribe, Brasil e do sur dos Estados Unidos.
Dereitos legais
Cando comezou a febre do ouro, California era, na práctica, un lugar sen lei. O día da descuberta en Sutter's Mill, California tecnicamente era aínda parte do México, aínda que baixo ocupación militar dos Estados Unidos, como resultado da guerra México-Estados Unidos de 1846. O Tratado de Guadalupe Hidalgo, que fixo terminar a guerra o 2 de febreiro de 1848, transferira o dominio de California aos Estados Unidos. A California non era un territorio formalmente organizado, e a súa incorporación na Unión Americana non foi inmediata.
Stepanakert
Clima
Stepanakert ten un clima semi árido (BS) de acordo co sistema de clasificación do clima Trewartha. No mes de xaneiro, a temperatura media redúcese a 0´5 °C. En agosto, a media é ao redor de 22´6 °C.
Febre do ouro de California
Dereitos legais
Temporalmente, California foi un territorio baixo control militar, sen que existisen poderes lexislativo, executivo ou xudicial para a rexión. Os residentes actuaban suxeitos a unha confusa mestura de regras mexicanas e dos Estados Unidos, e co xuízo persoal. miniatura|300px|dereita|Os mineiros escavan o leito dun río, despois de desviar a corrente para unha canle preparado para tal fin.
Stepanakert
Economía, educación e institucións culturais
miniatura|Unha calzada en Stepanakert coa [[Universidade de Artsakh no fondo]] Antes da guerra de Nagorno-Karabakh, a economía de Stepanakert xiraba principalmente en torno á elaboración de alimentos, os tecidos de seda, e viticultura. A economía da cidade foi danada gravemente durante a guerra, pero nos últimos anos, en gran parte debido aos investimentos da diáspora armenia, a actividade económica e o turismo sobre todo, incrementouse en Stepanakert e o resto da República de Nagorno-Karabakh. Varios hoteis abríronse polos armenios na diáspora, incluíndo o Hotel Nairi, que foi inaugurado por Jack Abolakian, un armenio australiano Iskenderian, e John Iskenderian en 2000.
Febre do ouro de California
Dereitos legais
O Tratado obrigaba os Estados Unidos a respectar as concesións territoriais feitas polo goberno mexicano, mais as zonas mineiras estaban lonxe desas concesións, polo que a febre do ouro non se viu afectada polos termos do tratado. Os campos de exploración eran tecnicamente propiedade do goberno dos Estados Unidos, mais na práctica eran terreos sen lexislación definida, e sen mecanismos para facer valer calquera lei sobre eles.
Stepanakert
Economía, educación e institucións culturais
Hai cinco institucións de educación superior en Stepanakert: a Universidade Estatal de Artsakh e catro universidades privadas. A estatal de Artsakh estableceuse orixinalmente en 1969 como unha rama do Instituto Pedagóxico de Bakú. En 1973, pasou a chamarse Instituto Pedagóxico Stepanakert e tralo fin da guerra, en 1995, recibiu o seu nome actual. A universidade ofrece cursos repartidos en sete departamentos e ten un nivel de asistencia de 4.500 alumnos.
O Gatopardo (filme)
O Gatopardo (en Il Gattopardo) é un filme italiano de 1963 de xénero histórico épico dirixido por Luchino Visconti e baseado na novela homónima de Giuseppe Tomasi di Lampedusa.
Stepanakert
Economía, educación e institucións culturais
En setembro de 2010, representantes da Fundación Armenia con sede nos Ánxeles e funcionarios de Armenia e a NKR presidiron a cerimonia de inauguración da nova escola Nº 11. A escola espera unha asistencia de 600 estudantes e consta de tres edificios, un parque infantil, ximnasio e outros servizos básicos como un laboratorio de computación e unha clínica de primeiros auxilios. A súa construción foi financiada polo diñeiro reunido pola diáspora armenia.
Febre do ouro de California
Dereitos legais
Para os Forty-niners, isto foi unha vantaxe, porque o ouro estaba "libre para tomarse". Non había propiedade privada, nin impostos a pagar polo mesmo. Os Forty-niners elaboraron os seus propios códigos, e as propias formas dos por en vigor. Entendíase que calquera buscador podía "reclamar" as terras, mais esa reclamación só tería efecto cando esas terras fosen efectivamente exploradas. Os mineiros adoitaban reclamar as terras, e comezaban a exploralas só o suficiente para determinar o seu potencial. Se a terra se consideraba de baixo valor, como ocorreu na maioría dos casos, os mineiros abandonábanma e proseguían a busca da súa fortuna noutro lugar. Outros mineiros podían entón chegar a reclamar para si a terra que xa tiña sido traballada e abandonada. Esta práctica designábase como "claim-jumping". As disputas eran manexadas persoalmente e ás veces de forma violenta; en moitas delas os propios buscadores asociábanse para actuar como árbitros.