cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arzawa
Os reinos da rexión de Arzawa
Urhi-Teshub chegou ao trono hitita baixo o nome de Mursilis III, e inmediatamente depuxo algúns das gobernadores dos antigos estados de Arzawa e estableceu o goberno directo, e foi á zona para consolidar o seu poder. Na súa ausencia produciuse unha rebelión, e así o centro e base do poder de Mursilis III foi Arzawa. Entón gobernaba o río Seha Manapa-Tarhunta II, Walmu en Wilusa, e Piyama-Radu tamén pola zona. A rexión foi un firme bastión hitita ata o ataque dos pobos de mar sobre o -1200, que atacaron a rexión, a cal despoboouse e foi abandonada polos hititas.
Francheleins
Francheleins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
-738
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ek Ladki Ko Dekha Toh Aisa Laga
Ek Ladki Ko Dekha Toh Aisa Laga (en एक लड़की को देखा तो ऐसा लगा) é un filme indio de 2019 dirixido por Shelly Chopra Dhar. O guión foi escrito por Dhar e Gazal Dhaliwal. Está protagonizado por Anil Kapoor, Juhi Chawla, Sonam Kapoor e Rajkummar Rao, e conta con Akshay Oberoi, Regina Cassandra, Brijendra Kala e Madhumalti Kapoor nos papeis secundarios. O filme conta a historia de Sweety Chaudhary, unha moza lesbiana, e os seus intentos de saír do armanio no seo dunha familia relixiosa e tradicional punjabi.
Joni Mitchell
Roberta Joan "Joni" Mitchell, (de solteira Anderson), nada en Fort Macleod o 7 de novembro de 1943 é unha cantante e compositora canadense. Rolling Stone considerouna "unha dos máis grandes compositores da historia". Movéndose entre o folk, o pop, o rock e o jazz, as cancións de Mitchell adoitan reflectir ideas socias e ambientais ademais dos seus sentimentos sobre o romance, a confusión, a desilusión e a ledicia. Recibiu múltiples premios, incluídos nove Grammy.
Mitchell comezou a cantar en pequenos clubs nocturnos da súa cidade, Saskatoon, Saskatchewan, e polo Canadá occidental antes de tocar en rúas e clubs de Toronto. En 1965 mudouse aos Estados Unidos e comezou a realizar xiras. Algunhas das súas cancións orixinais ("Urge for Going", "Chelsea Morning", "Both Sides, Now", "The Circle Game") foron versionadas por outros cantantes, permitíndolle asinar con Reprise Records e gravar o seu disco debut en 1968. Establecida no sur de California, Mitchell, con cancións populares como "Big Yellow Taxi" e "Woodstock", axudou a definir unha era e unha xeración. O seu álbum de 1971 Blue adoita citarse entre os mellores de todos os tempos; foi considerado o 30.º mellor na listaxe de Rolling Stone dos 500 mellores álbums do todos os tempos, a posición máis alta para unha artista feminina. En 2000, New York Times escolleu Blue como un dos 25 álbums que representaban "puntos de inflexión e cumios da música popular do século XX". En 2017, NPR colocou Blue no número un dunha listaxe de álbums realizados por mulleres.
O seu quinto disco, For the Roses, estreouse en 1972. Cambiou entón de etiquetas e comezou a explorar ideas melódicas influídas polo jazz, con exuberantes texturas pop en Court and Spark, de 1974, que inclúe os seus éxitos "Help Me" e "Free Man in Paris" e se converteu no seu disco máis vendido.
Arredor de 1975, o rango vocal de Mitchell comezou a desprazarse de mezzosoprano a contralto. As súas composicións de piano e guitarra tamén creceron harmónica e ritmicamente, explorando o jazz uníndoo con influencias de rock and roll, R&B, música clásica e música do mundo. A finais da década de 1970 comezou a traballar con músicos de jazz como Jaco Pastorius, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Pat Metheny ou Charles Mingus, que lle pediu que colaborase nas súas últimas gravacións. Máis adiante virou cara ao pop, abrazou a música electrónica e comprometeuse coa protesta política. En 2002 recibiu o premio á toda unha vida na 44.ª edición dos Grammy.
Mitchell é a única produtora acreditada na maioría dos seus discos, incluíndo todos os seus álbums da década de 1970. Crítica coa industria musical, deixou de facer xiras e publicou o seu disco número 17, e supostamente último con cancións orixinais en 2007. Con raíces na arte visual, Mitchell deseñou a maioría das carátulas dos seus álbums e descríbese como unha "pintora malograda polas circunstancias".
Châtelus
O topónimo francés Châtelus procede do latín (pequeno castelo, ou vila fortificada). Pode referise a:
Bronisław Malinowski
Bronisław Kasper Malinowski, nado en Cracovia (Polonia) o 7 de abril de 1884 e finado o 16 de maio de 1942, foi un antropólogo polaco.
Traxectoria
Naceu en Cracovia (Polonia) cando formaba parte da provincia austrohúngara Reino de Galicia e Lodomeria, nunha familia de clase media alta, o seu pai era profesor e a súa nai era filla dun terratenente.
Dende 1910, Malinowski estudou economía na London School of Economics, dándolle clases Seligman e Westermarck, analizando os patróns de cambio na Australia aborixe mediante documentos etnográficos. En 1914 déronlle a oportunidade de viaxar a Nova Guinea co antropólogo R.R. Marett, pero como estalou a primeira guerra mundial e Malinowski era austríaco, inimigo da Commonwealth británica, non puido realizar a súa viaxe de volta de Inglaterra. O goberno australiano, con todo, deulle permiso e fondos para realizar un traballo etnográfico nos seus territorios e Malinowski escolleu ir ás illas Trobriand (Melanesia) onde permaneceu varios anos, estudando a cultura indíxena. Tras o seu regreso a Inglaterra despois da guerra, publicou Argonauts of the Western Pacific (1922). Foi conferenciante e máis tarde comezou a dar clases de antropoloxía na London School of Economics, atraendo un gran número de estudantes e exercendo grande influencia sobre o desenvolvemento da British Social Anthropology. Entre os seus alumnos estaban antropólogos prominentes como Raymond Firth, E. E. Evans-Pritchard, Hortense Powdermaker, Edmund Leach, Audrey Richards e Meyer Fortes. Desde 1933, visitou varias universidades americanas e cando estalou a segunda guerra mundial, decidiu quedar en Yale. Alí permaneceu o resto da súa vida, influíndo a unha xeración de antropólogos americanos.
Pensamento
Malinowski está considerado un dos etnógrafos máis expertos da antropoloxía, especialmente polo seu metódico e ben teorizado estudo dos sistemas sociais. É o primeiro investigador en incorporar a antropoloxía "off terraza" (unha frase que é tamén o nome dun documental sobre o seu traballo), é dicir, experimentando a vida cotiá dos seus observados xunto con eles. Malinowski salientou a importancia da observación detallada participante e argumentou que os antropólogos deben ter contacto diario cos seus informantes se están facendo adecuadamente os "Imponderabilia da vida cotiá", que son tan importantes para a comprensión dunha cultura diferente.
Parada, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Parada é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 103 habitantes (50 homes e 53 mulleres), o que supón unha diminución de 5 persoas con respecto ó ano 2006.
Neste lugar, á beira do río Lérez, está o Coto das Rodelas, os restos dun poboado castrexo da idade de ferro.
Arthur Wynne
Arthur Wynne, nado en Liverpool en 1862 e finado en 1945, foi un editor británico e construtor de crebacabezas en Inglaterra e nos Estados Unidos. Foi o inventor do encrucillado en 1913.
Traxectoria
Mentres traballaba para o New York World pedíuselle que desenvolvese un novo xogo para o xornal. Wynne recordou un xogo da súa nenez denominado cadrados máxicos. O primeiro encrucillado foi publicado o 21 de decembro de 1913.
Nun primeiro momento denominóuselle palabra-cruz, sendo a súa estrutura en forma de diamante e sen os cadros negros característicos. Pouco tempos despois modificouse converténdose no encrucillado como o coñecemos hoxe, con cadrados negros.
No ano 1924 publicou o seu primeiro libro de encrucillados.
-736
Véxase tamén
Historia ano a ano
Aeroporto de Brno-Tuřany
O aeroporto de Brno-Tuřany é un aeroporto en Brno, República Checa. Atópase a uns 7,5 quilómetros do centro da cidade, no límite do historiico campo de batalla de Austerlitz. No ano 2016 usaron as súas instalacións un total de 417 725 pasaxeiros, sendo o segundo aeroporto máis concorrido do país.
O Castro, A Frairía, Castroverde
O Castro é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Macho
Un macho (do latín másculus) é un ser vivo (animal ou vexetal) que posúe órganos reprodutivos masculinos. O nome para o macho humano é home. O seu oposto é femia.
Do termo "macho" deriva "machismo", o cal é visto na teoría de xénero como unha conduta derivada do sistema patriarcal que ve as mulleres e aos homosexuais como suxeitos dignos de dominación ou humillación.
Frans, Ain
Frans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O ubre da vaca na cultura popular galega
miniatura|dereita|Ubre dunha vaca.
Non é pouca a presenza do ubre na cultura popular galega, maiormente o ubre da vaca, como era de esperar. Nomes populares que recibe en Galicia o ubre son os de cocho ou remollo. O xénero feminino, por influxo do castelán, tamén está moi estendido nos falantes. Os tetos tamén reciben o nome popular de tetas e, no léxico das adiviñas, os de correfontes, cichafontes, manafontes ou mexafontes.
O Souto, Busto, Lalín
O Souto é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante respecto ao ano 2000.
Ofelia (lúa)
Ofelia é unha lúa de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola sonda espacial Voyager 2 o 20 de xaneiro de 1986 e recibiu a designación temporal de S/1986 U 8. Non volveu ser vista ata que foi recuperada polo Telescopio Espacial Hubble no 2003. Ofelia recibiría máis tarde o nome da filla de Polonius, personaxe que aparece na obra de William Shakespeare, Hamlet. Tamén é coñecida coma Urano VII.
Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 21 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro. As imaxes da Voyager 2 amosan a Ofelia coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Ofelia é de 0,7 ± 0,3, o que lle outorga unha forma elipsoidal.
Ofelia actúa coma lúa pastor exterior do anel Epsilon. A órbita de Ofelia está dentro do raio das órbitas sincrónicas de Urano, polo cal está nun lento proceso de caída cara o planeta debido o efecto das mareas gravitatorias.
Jesús Veiga
Jesús Veiga Sabín, nado en Miño en 1959, é un político galego do PPdeG
Traxectoria
Foi concelleiro de Miño dende as municipais de 1983. Foi tenente de alcalde con Deogracias Romeu López e Juan Antonio Maceiras. Accedeu á alcaldía de Miño logo da renuncia de Juan Antonio Maceiras en xaneiro de 2013. En 2015 pasou á oposición, tras o pacto polo que os seis concelleiros do PP converteron en alcalde a Ricardo Sánchez Oroza. En xaneiro de 2016 pactou de novo co alcalde e pasou a ser tenente de alcalde ata 2019. En 2019 encabezou de novo a lista do Partido Popular, acadando catro concelleiros, pasando á oposición fronte á ampla maioría absoluta do PSdeG, con 9 concelleiros, sendo suplente da portavoz popular.
Rascadería, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar está o cruceiro da Rascadería.
Chevy Chase
Traxectoria
Comezou a súa carreira de humorista no grupo de humoristas Channel One dos que foi un dos cofundadores en 1967, actuou en The National Lampoon Radio Hour (1973-1974), un programa de radio creado pola revista National Lampoon, rapidamente converteuse nun membro fixo, como guionista e membro principal do equipo do Saturday Night Live, onde o seu espazo Weekend Update que comezou a emitirse en 1975 fíxose un dos puntos fortes do programa, aumentou a súa popularidade interpretando a Clark Griswold en cinco filmes da serie National Lampoon's Vacation (1983-2010) e outros papeis nas comedias Caddyshack (1980), Fletch (1985), e ¡Three Amigos! (1986). Presentou os Oscars dúas veces, en 1987 e 1988, e durante algún tempo tivo o seu propio talk show nocturno, The Chevy Chase Show. Dende 2009 interpretou a Pierce Hawthorne na serie da NBC Community.
A Besta, Maianca, Oleiros
A Besta é un lugar da parroquia de Maianca no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Pedro Sáez Pichel
Pedro Sáez Pichel, finado en Noia o 19 de agosto de 1966, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Noia. Membro da candidatura da Unión Monárquica Nacional nas eleccións de abril de 1931, durante a República foi concelleiro de Noia. Foi un dos asinantes do manifesto do Centro de Apoyo a la República en 1931. Participou na constitución de Acción Popular de Noia en 1933. No franquismo foi nomeado polo gobernador civil alcalde de Noia o 7 de marzo de 1944. Permaneceu no cargo até 1949. Finou en Noia o 19 de agosto de 1966.
Vida persoal
Casou con Obdulia Lestón Ferrer e foi pai de María del Socorro, Obdulia, Rafael, María de los Angeles, Pedro, María, Enriqueta, Josefina e María de la Concepción Sáez Lestón.
-735
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Bullo, Coirós, Coirós
O Bullo é un lugar da parroquia de Coirós no concello coruñés de Coirós da comarca de Betanzos. Tiña 23 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 14 eran homes e 9 eran mulleres.
Crebacabezas
miniatura|dereita|300px|Montaxe dun crebacabezas a cargo dun grupo de mozos de Virxinia, Estados Unidos Un crebacabezas (tamén denominado co termo inglés puzzle) é un xogo de mesa cuxo obxectivo é formar unha figura combinando correctamente as partes desta, que se atopan en distintos anacos ou pezas planas. Foi inventado en 1762 polo londiniense John Splisbury pero ao principio era demasiado caro. Un século máis tarde, Milton e McLaughlin Bradley comezaron a fabricalos en serie.
Primeira división española 1932/33
A tempada 1932/33 da Primeira división española foi a quinta edición do torneo. Celebrouse entre o 27 de novembro de 1932 e o 28 de marzo de 1933.
O campión foi o Madrid CF, que revalidou o título conseguido a tempada anterior.
Tomaron parte na competición dez clubs. Nesta tempada debutou o Betis Balompié. Ningún equipo galego disputou a categoría.
Salgueiro anano
O salgueiro anano ou salgueiro rastreiro Salix repens, é unha especie de salgueiro pertencente á familia das salicáceas. É un arbusto orixinario de Eurasia, estando presente en Galiza en brañas, lameiros e outras zonas húmidas. miniatura|240px|Detalle das [[amento|candeas (amentos)]]
Descrición
É un arbusto rastreiro que acada un tamaño de 1 m de altura. Os talos deitados, decumbentes, radicantes e con pólas ergueitas, ao principio tomentosas, despois glabrescentes ou glabras, as adultas glabras, castaño-avermelladas, pardo-cinsentas ou negras; a casca dos talos vellos ás veces se exfolia. Follas alternas e ás veces opostas na base das pólas, até 2 × 1(1,5) cm, oblongo-transovadas, elípticas, lanceoladas, transovado-lanceoladas, ápice agudo recurvado, raramente obtuso, base arredondada, marxe revoluta, con poucos dentes ou enteiro; glabras, glabrescentes ás veces pubescentes, de cor verde escura olivácea pola face, pubescentes con pelos adpresos e seríceos, mais ás veces glabrescentes ou até completamente glabras e glaucas polo envés; pecíolo de menos de 0,5 cm, viloso, coa base alargada; estípulas reducidas a glándulas ou poucas veces presentes, lanceoladas. Amentos (candeas) 3 × 1 cm, alternos, poucas veces opostos, coetáneos ou subcoetáneos, laterais, ás veces subterminais, por rareza sésiles, ou ben sobre pedúnculos curtos con brácteas foliáceas; brácteas florais transovadas, oblongas, lanceoladas, con ápice obtuso ou emarxinado, normalmente máis escuro, aínda que moitas veces toda ela uniformemente escura, con longos pelos. Flores masculinas con estames de filamentos ceibos, pilosos, ás veces glabros; as femininas con pistilo pubescente, glabrescente e até glabro, sobre un longo pedicelo, estilo curto e estigmas bífidos ou mazudos.
Hábitat
Atópase en zonas de areas soltas, nas dunas costeiras, prados de ribeira e na beira das brañas, lameiros e pantanos; a unha altitude entre os 0 e os 1500 metros no norte, oeste e centro de Europa, leste e centro de Asia. En Galiza é común nas zonas húmidas.
Taxonomía
Salix repens foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1020, no ano 1753. Ten un número de cromosomas de: 2n = 38.
Garnerans
Garnerans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.
Encrucillado
miniatura|Encrucillado Un encrucillado é un pasatempo escrito que consiste en escribir nun equipo unha serie de palabras en orde vertical e horizontal que se cruzan entre si. O primeiro encrucillado aparece no xornal New York World. O seu inventor foi Arthur Wynne.
Escultura gótica
miniatura|Escultura do altar da catedral de Amiens (século XV). A escultura gótica naceu coa arquitectura gótica, a elevación dos piares fixo que o capitel perdese a súa importancia como soporte de temas iconográficos esculpidos, a escultura atopou o seu lugar no exterior das catedrais e igrexas, coa excepción do altar e unha decoración vexetal e xeométrica en moitas partes do interior; evolucionando desde o naturalismo de cariz clasicista do século XIII a unhas figuras realistas e expresivas que parece que se moven e procuran un perfil en ese, chegando no século XV a un patetismo acentuado que se transluce no pregado agudo das roupas.
Rexión Andina de Colombia
miniatura|240px|Mapa da rexión natural andina en Colombia. A Rexión Andina de Colombia é unha rexión natural conformada polo territorio atravesado polos Andes que contén a maioría dos centros urbanos do país. Tamén foi a rexión cos asentamentos pre-colombinos máis significativos. Os Andes colombianos divídense en tres cordilleiras, a occidental, a central e a oriental.
O clima e vexetación da rexión varía considerablemente segundo a altitude, pero en xeral en terra quente, por debaixo dos 1 000m, a terra tépeda, entre os 1 000 e 2 000m e terra fría, entre os 2 000 e os 3 200m.
O Río Tenorio, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
O Río Tenorio é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de cinco persoas con respecto ó ano 2006.
O río Tenorio, afluente do río Lérez, dá nome ó lugar.
Fernando Arias Rodríguez
Fernando Arias Rodríguez, nado en Lugo en 1883 e finado en Aranga o 3 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Rábade, o 16 de maio de 1931 foi elixido presidente da Agrupación Socialista de Rábade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado no Monte da Reborica (Aranga). O seu cadáver foi soterrado na fosa común de Vilarraso.
Vida persoal
Casou con Celia Parga Pérez-Riaño e foi pai de Fernando e Elías Arias Parga.
KLM
KLM é o acrónimo de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij (literamente do holandés Compañía Real de Aviación) para a aeroliña nacional dos Países Baixos. É parte da empresa Air France-KLM dende maio do ano 2004 e está establecida no aeroporto de Schiphol, preto de Ámsterdam. KLM fai operacións nuns 90 destinos de todo o mundo, tanto de pasaxeiros coma de carga. Pertence á alianza de aeroliñas SkyTeam Alliance. Fundada no ano 1919, trátase da aeroliña máis antiga do mundo que aínda opera baixo o seu nome orixinal.
Primeiros anos
O primeiro voo intercontinental de KLM engalou o 1 de outubro de 1924. O destino final era Iacarta (entón chamada 'Batavia'), Xava, nas Indias Orientais Neerlandesas; o voo usou un Fokker F.VII con rexistro H-NACC e estaba pilotado por Van der Hoop. En setembro de 1929 comezaron os servizos regulares entre Ámsterdam e Batavia. Ata o estoupido da segunda guerra mundial en 1939, este foi o servizo regular en avión máis longo do mundo. En 1926 a compañía ofrecía voos a Ámsterdam, Rotterdam, Bruxelas, París, Londres, Bremen, Copenhague e Malmö, usando principalmente Fokker F.II e Fokker F.III.
En 1930 KLM transportou 15 143 pasaxeiros. O Douglas DC-2 foi introducido no servizo de Batavia en 1934. O primeiro voo transatlántico experimental de KLM foi entre Ámsterdam e Curaçao en decembro de 1934 usando o Fokker F.XVIII "Snip". O primeiro Douglas DC-3 da aeroliña foi entregado en 1936; estes substituíron aos DC-2 no servizo a Sydney vía Batavia. KLM foi a primeira aeroliña en servir ao novo aeroporto de Ringway de Manchester, comezando a voar en xuño de 1938. KLM foi a única aeroliña civil en recibir o Douglas DC-5; a compañía usou dous deles nas Indias Orientais e vendou dous ao seu goberno, sendo así a única aeroliña en usar todos os modelos DC de Douglas agás o DC-1.
Segunda guerra mundial
Cando Alemaña invadiu os Países Baixos o 10 de maio de 1940 varios avións de KLM, principalmente DC-3 e un feixe de DC-2, estaban en ruta cara ou dende Extremo Oriente, ou estaban operando servizos en Europa. Cinco DC-3 e un DC-2 foron levados a Inglaterra. Durante a guerra eses avión e tripulantes realizaron voos regulares de pasaxeiros entre Bristol e Lisboa con rexistro de BOAC.
O Douglas DC-3 PH-ALI "Ibis", entón rexistrado como G-AGBB, foi atacado pola Luftwaffe o 15 de novembro de 1942, o 19 de abril de 1943, e finalmente o 1 de xuño de 1943 cando realizaba o voo 777 de BOAC, matando a todos os pasaxeiros e tripulantes. Algúns avións e tripulantes de KLM acabaron na rexión de Australia-Indias Orientais Neerlandesas, onde axudaron a tranportar refuxiados da agresión xaponesa a esa área.
Posguerra
Despois do final da guerra en agosto de 1945 KLM comezou inmediatamente a reconstruír a súa rede. Como as Indias Orientais estaban en estado de revolta, a prioridade de Plesman era restablecer a ruta a Batavia. Este servizo volveu comezar cara finais de 1945. Os voos domésticos e europeos reiniciáronse en setembro de 1945, inicialmente cunha frota de Douglas DC-3 e Douglas DC-4. O 21 de maio de 1946 KLM foi a primeira aeroliña da Europa continental en comezar voos transatlánticos regulares entre Ámsterdam e Nova York usando Douglas DC-4. En 1948 KLM reestruturou a súa rede e servizos cara África, Norteamérica e Suramérica, e retomou os do Caribe.
A finais dos anos 40 uníronse á frora de KLM Lockheed Constellation e Douglas DC-6 presurizados de longo alcance; o Convair 240, bimotor presurizado de curto alcance, comezou a realizar voos europeos para a compañía a finais de 1948.
Durante o período de posguerra o goberno neerlandés expresou interese por obter a maioría das accións de KLM e así nacionalizala. Plesman quría que KLM permanecese como unha compañía privada baixo control privado; Plesman permitiu ao goberno mercar unha participación minoritaria na aeroliña. En 1950 KLM transportou 356 069 pasaxeiros. A expansión da rede continuou nos anos 50 engadindo varios destinos no oeste de Norteamérica. A frota de KLM aumentou coa chegada de novas versións do Lockheed Constellation e do Lockheed Electra, sendo a primeira aeroliña europea en voar este último.
O 31 de decembro de 1953, o fundador e presidente de KLM, Albert Plesman, morreu con 64 anos. Foi substituído como presidente por Fons Aler. Tras a morte de Plesman a compañía e outras aeroliñas entraron nun período de dificultades financeiras. A conversión a avións a reaccións representou unha carga financeira adicional para KLM. O goberno neerlandés aumentou a súa participación na compañía ata os dous terzos, nacionalizándoa. O consello de administración permaneceu baixo o control de accionistas privados.
Era dos reactores
miniatura|260x260px|[[Douglas DC-8]] O catrimotor turbohélice Vickers Viscount 800 foi introducido en rutas europeas en 1957. En setembro de 1959 KLM incorporou o tamén catrimotor turbohélice Lockheed L-188 Electra nalgunhas das súas rutas en Europa e Oriente Medio. En marzo de 1960 a aeroliña introduciu o primeiro reactor Douglas DC-8 na súa frota. En 1961 informou do seu primeiro ano de perdas. Ese ano o presidente da aeroliña Fons Aler foi substituído por Ernst van der Beugel. Porén, este troco non cambiou os problemas financeiros de KLM. Van der Beugel renunciou á presidencia en 1963 debido a razóns de saúde. Horatius Albarda foi nomeado para substituír a Ernst van der Beugel como presidente de KLM ese mesmo ano. Alberda iniciou unha reorganización da compañía que levou á redución do persoal e dos servizos aéreos. En 1965 Alberda morreu nun accidente aéreo e foi sucedido por Gerrit van der Wal. Van der Wal chegou a un acordo co goberno neerlandés para que KLM fose dirixido novamente como unha compañía privada. En 1966 a participación do goberno reducíuse ao 49,5%. Ese mesmo ano KLM introduciu o Douglas DC-9 nas rutas de Europa e Oriente Medio.
Os novos edificios das terminais no aeroporto de Ámsterdam-Schiphol inauguráronse en abril de 1967, e en 1968 entrou en servizo o alongado Douglas DC-8-63 ("Super DC-8"). Con 244 asentos, era o avión de pasaxeiros máis grande da época. KLM foi a primeira aeroliña en usar o Boeing 747-200B, impulsado por motores Pratt & Whitney JT9D, en febreiro de 1971; este modelo iniciou o uso de avións de fuselaxe ancha por parte de KLM. En marzo de 1971 KLM inaugurou a súa actual sede en Amstelveen. En 1972 a compañía mercou o primeiro de varios McDonnell Douglas DC-10, a resposta de McDonnell Douglas ao Boeing 747.
En 1973 Sergio Orlandini foi nomeado para suceder a Gerrit van der Wal como presidente de KLM. Na época, KLM, ao igual que outras aeroliñas, tivo que lidar co exceso de capacidade. Orlandini propuxo converter os 747 de KLM en "combis" que puidesen levar unha combinación de pasaxeiros e carga nunha configuración mixta na cuberta principal do avión. En novembro de 1975 o primeiro deses Boeing 747-200B Combi foi engadido á frota de KLM. A xa aeroliña operara anteriormente o DC-8 cunha configuración combinada para pasaxeiros e carga.
A crise do petróleo de 1973, que causou dificultades financeiras, levando a KLM a buscar axuda no goberno para organizar o financiamento da débeda. A compañía aérea emitiu accións adicionais de accións ao goberno a cambio dos seus cartos. A finais dos 70 a participación do goberno aumentou ata ter unha maioría do 78%, renacionalizanfo a aeroliña. A xestión da compañía permaneceu baixo o control de accionistas privados.
Anos 80 e 90
En 1980 KLM transportou 9 715 069 pasaxeiros. En 1983 chegou a un acordo con Boeing para converter dez dos seus 747-200 nunha configuración coa cuberta superior alongada. Os traballos comezaron en 1984 na fábrica de Boeing en Everett, Washington, e remataron en 1986. Os avións convertidos foron chamados Boeing 747-200SUD ou 747-300, operando a aeroliña ademais tres Boeing 747-300 de nova construción. En 1983 KLM recibiu o primeiro dos seus 10 Airbus A310. Sergio Orlandini retirouse en 1987 e foi substituído por Jan de Soet. En 1986 a participación do goberno neerlandés en KLM reducíuse ao 54,8%. Agardábase que esa porcentaxe baixase aínda máis durante a década. O Boeing 747-400 foi introducido na frota da compañía en xuño de 1989.
Coa liberalización do mercado europeo, KLM comezou a desenvolver o seu centro de conexións no aeroporto de Ámsterdam-Schiphol alimentando a súa rede con tráfico de aeroliñas afiliadas. Como parte do seu desenvolvementi dunha rede global, KLM mercou un 20% das accións de Northwest Airlines en xullo de 1989. En 1990 KLM transportou 16 000 000 pasaxeiros. Jan de Soet retirouse a finais dese ano e foi substituído en 1991 por Pieter Bouw. No mes de decembro KLM foi a primeira aeroliña europea en introducir un programa de fidelidade para pasaxeiros frecuentes, bautizado como Flying Dutchman.
Proxecto conxunto
miniatura|260x260px|MD-11 coa librea de KLM e Northwest Airlines En xaneiro de 1993 o Departamento de Transporte dos Estados Unidos concedeu a KLM e Northwest Airlines inmunidade antimonopolio, permitíndolles intensificar a súa asociación. En setembro de 1993 as aeroliñas operaban os seus voos entre os Estados Unidos e Europa como parte dun proxecto conxunto. En marzo de 1994 KLM e Northwest Airlines introduciron a World Business Class nas rutas intercontinentais. A participación de KLM en Northwest Airlines aumentou ata o 25% en 1994.
KLM introduciu o Boeing 767-300ER en xullo de 1995. En xaneiro de 1996 KLM mercou un 26% de participación en Kenya Airways, a aeroliña nacional de Kenya. En 1997 Pieter Bouw renunciou como presidente de KLM e foi sucedido por Leo van Wijk. En agosto de 1998 KLM comprou todas as accións regulares do goberno neerlandés para que KLM volvese a ser unha compañía privada. O 1 de novembro de 1999 KLM fundou AirCares, unha plataforma de comunicación e recadación de fondos que apoia causas centrándose nos nenos desfavorecidos.
Fusión Air France-KLM
O 30 de setembro de 2003 Air France e KLM acordaron un plan de fusión no cal as dúas aeroliñas se farían subsidiarias dunha compañía nai chamada Air France-KLM. Ámbalas dúas aeroliñas manterían as súas marcas, e tanto o aeroporto de París-Charles de Gaulle como o aeroporto de Ámsterdam-Schiphol serían centros de conexións claves. En febreiro de 2004 a Comisión Europea e o Departamento de Xustiza dos Estados Unidos aprobaron a proposición de fusión das aeroliñas. No mes de abril tivo lugar unha oferta de intercambio na que os accionistas de KLM intercambiaron as súas accións de KLM por accións de Air France. Dende o 5 de maio de 2004 Air France-KLM foi listada na bolsa Euronext en París, Ámsterdam e Nova York. En setembro completouse a fusión coa creación da compañía nai Air France-KLM. A operación deu como resultado o grupo de aeroliñas máis grande do mundo e debería aforrar entre 400 e 500 millóns anuais de custos.
Non semella que a longa asociación entre KLM e Northwest Airlines, que se fusionou con Delta Air Lines en 2008, se vise afectada pola fusión con Air France. KLM e Northwest uníronse á alianza SkyTeam en setembro de 2004. Tamén en 2004, a alta dirección recibiu críticas por outorgarse bonos controvertidos despois da fusión, mentres se perdían 4 500 postos de traballo en KLM. Tras presións externas a dirección renunciou a eses bonos.
En marzo de 2007 KLM comezou a usar o sistema de reservas Amadeus, xunto co seu socio Kenya Airways. Tras 10 anos como presidente da aeroliña Leo van Wijk renunciou á súa posición e foi sucedido por Peter Hartman.
Anos 2010
Comezando en 2010, KLM integrou a división de pasaxeiros de Martinair en KLM, transferindo todo o persoal e rutas. En novembro de 2011 Martinair só estaba formada pola división de carga e de mantemento. No mes de marzo de 201, KLM e InselAir chegaron a un acordo para cooperar nos destinos de InselAir, aumentando así os seus servizos de pasaxeiros. Comezando o 27 de marzo de 2011, os pasaxeiros de KLM poderían voar a todos os destinos de InselAir a través dos seus centros de conexión en Curaçao e Sint Maarten. Esta cooperacións ampliouse cun acordo de código compartido en 2012. A principios de 2018 a cooperación rematou despois de que InselAir comezase a ter problemas financeiros que forzaron á aeroliña a vender parte da súa frota e a cancelar algunhas rutas.
O 20 de febreiro de 2013 KLM anunciou que Peter Hartman renunciaría como presidente e CEO da compañía o 1 de xullo. Foi substituído por Camiel Eurlings. Hartman seguiu traballando para a aeroliña ata o seu retiro o 1 de xaneiro de 2014. O 15 de outubro de 2014 KLM anunciou que Eurlings, en consulta conxunta co consello de supervisión, decidiu dimitir inmediatamente como presidente e CEO. A partir desta data, foi sucedido por Pieter Elbers. O 19 de xuño de 2012 KLM realizou o primeiro voo transatlántico usando parcialmente biocombustible ata Río de Xaneiro. Este foi a maior distancia dun avión usando este tipo de combustible.
Frota
En novembro de 2020 a frota de KLM (excluíndo as súas filiais KLM Cityhopper, Transavia e Martinair) estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Ao longo da súa historia KLM operou os seguintes modelos:
A Casela, Coirós, Coirós
A Casela é un lugar da parroquia de Coirós no concello coruñés de Coirós da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 26 habitantes (10 homes e 16 mulleres).
-730
Véxase tamén
Historia ano a ano
Blackstar
Historia e características
A meirande parte do disco gravouse en segredo entre os estudios The Magic Shop e Human Worldwide Studios en Nova York, co produtor Tony Visconti e un grupo de músicos de jazz locais. O álbum contén moitos estilos musicais, como jazz e rock experimental entre outros. Dous días despois do seu lanzamento Bowie morreu dun cancro de fígado; a súa enfermidade non fora revelada ao público ata entón. O produtor Tony Visconti describiu o álbum como un regalo de despedida para os seus seguidores antes da súa morte. Varios temas ao longo do disco revelan esta temática.
Tras a súa edición, o álbum foi aclamado pola crítica e foi un éxito comercial, acadando a cima das listas de varios países a raíz da morte de Bowie, e converténdose no seu único disco en chegar ao número 1 da lista estadounidense Billboard 200. O disco estivo no número 1 das listas británicas durante tres semanas. Blackstar recibiu dúas nomeacións para os premios Grammy de 2017, sendo unha delas para o mellor álbum de música alternativa.
Chirimoio
O chirimoio ou chirimoia (Annona cherimola) é unha especie de arboriña pertencente á familia das annonáceas, nativa de América do Sur. Xa era cultivado nos Andes polo ano 200 polo seu froito comestíbel: a chirimoia. A froita pode atoparse hoxe en día nas froitarías galegas, aínda que o seu consumo aínda non é frecuente.
Etimoloxía
A palabra galega chirimoia (en portugués cherimólia) provén do quechua, onde ten o significado de sementes frías, facendo referencia ao feito de que a planta medraba en lugares elevados e fríos, onde outras plantas tropicais non se desenvolvían.
Orixe
É orixinario das grandes chairas do Perú e do Ecuador. En Ecuador, os chirimoios aparecen en áreas con temperaturas medias anuais, de 18 a 20 °C, unha temperatura mínima que varía de 10 a 12 °C e unha temperatura máxima que varía entre 26,5 e 30 °C. A precipitación anual varía entre 800 e 1.000 mm (concentrada en oito meses do ano) é o rango máis común nos lugares onde se produce a chirimoia salvaxe. Os valores de humidade son elevados e varían entre 75 e 85%.
Características
O chirimoio é unha árbore que pode acadar os dez metros de altura. As súas follas son oblongas, caedizas ou semicaedizas, moi grandes, podendo acadar os quince centímetros de longo, penduradas en disposición alterna. As flores, de dous ou tres centímetros, atópanse en pequenos grupiños con seis pétalos de cor pardo amarela. Os froitos teñen unha forma ovalada, coa tona cuberta do que poden parecer escamas, semellante a unha piña de piñeiro. Porén, a cor da pela vai do verde escuro a un morado morronoso escuro. O tamaño é semellante ao dunha mazá, aínda que pode acadar talles maiores, de até máis de quince centímetros de diámetro.
Froito
miniatura|250px|right|Froito in situ, maduro e cortado da Annona cherimola. O seu froito, a chirimoia, ten forma oval, mide de 10 cm a 20 cm de longo e de 7 cm a 10 cm de diámetro e ten a tona case lisa. A polpa é abrancazada con numerosas sementes grandes de cor negra que son tóxicas se se inxiren crebadas. O froito utilízase para alimentación humana.
Pódese conservar durante uns días cando se apaña duro. A medida que vai chegando, a tona tórnase elástica e mol. Cando se atopa completamente mol é o mellor intre para o consumo, mais a partir deste momento comeza a perder conservación. Algunhas persoas consómena partíndoa pola metada coa axuda dunha culler de sobremesa. As sementes non son comestíbeis. O sabor da polpa é semellante ao da banana, mais moito máis suave e macío; e a textura lembra á das peras.
En Europa cómense as exportandas dende o sur de España (Motril, Almuñécar etc.) ou dende países doutros continentes. Tamén son cultivados no arquipélago de Madeira.
Notas
Hannia Bridg (03-05-2001). "Micropropagation and Determination of the in vitro Stability of Annona cherimola Mill. and Annona muricata L.". Zertifizierter Dokumentenserver der Humboldt-Universität zu Berlin.
Benito Soto
miniatura|300 px|Ilustración da [[A Burla Negra|Burla Negra perseguindo o Morning Star.]] Benito Soto Aboal, nado en Pontevedra o 22 de marzo de 1805 e finado en Cádiz ou en Xibraltar o 25 de xaneiro de 1830, foi un pirata galego con sona de acadar grandes cotas de crueldade. Moitos datos da súa biografía son confusos e existen fontes contraditorias sobre eles. Segundo Philip Henry George Gosse, que lle concede unha epígrafe en The Pirates' Who's Who e aborda a súa figura en The History of Piracy :
O comezo da vida de pirata
Fillo dun mariñeiro pontevedrés do barrio da Moureira, fíxose ao mar moi novo, e suponse que cruzou o Atlántico xa sendo un neno. O 22 de novembro de 1827 sae do porto brasileiro do Río de Xaneiro como tripulante do bergantín escravista O Defensor de Pedro. Ás poucas xornadas de viaxe estourou un motín a bordo e a tripulación, dirixida por Benito Soto, asasinou o capitán. Outras fontes apuntan que non o asasinou, senón que o deixou en porto na costa da Guinea, e outras, que o motín tivo lugar en xaneiro de 1828, despois de deixar o capitán na colonia portuguesa de São Jorge de Mina (hoxe Elmina, en Ghana). O buque pasou a ser chamado A Burla Negra. O seu segundo no mando chamábase Víctor Barbazán.
As súas accións
miniatura|Bandeira pirata. Os datos sobre a súa vida dedicada á pirataría son confusos. As fontes coinciden en que o barco máis importante de todos os asaltados por Soto foi o británico Morning Star, que viña cargado de ouro e riquezas cubrindo a rota entre Sri Lanka e Inglaterra, pero as versións difiren sobre se foi co que iniciou a carreira de ouro e sangue ou se foi co que a rematou.
Barcheria
Barcheria é un xénero de fungos pertencente á familia Agaricaceae. O xénero é monotípico e consiste nunha única especie Barcheria willisiana, que se atopa no oeste de Australia.
Benito Soto
As súas accións
el 13 de febrero de 1828 avistó al Morning Star que volvia a Inglaterra procedente de Ceilán
Segundo as fontes que sitúan o asalto o 21 de febreiro de 1832 nas costas do occidente africano, ese sería probabelmente o derradeiro. Outros estudosos entenden que o asalto se produciu ao norte de Fisterra, o 13 de febreiro de 1828. Outros porén, sitúano ao comezo da súa traxectoria, contra 1824. Nesta segunda e terceira hipótese continuarían abordando a fragata norteamericana Topaz que proviña de Calcuta, onde saquearon, mataron a parte da pasaxe e incendiaron a nave. Daquela poría proa ás illas de Cabo Verde, onde abordaron un segundo bergantín inglés, que tamén afundiron e oito días despois, preto das Canarias asaltaron a fragata inglesa Sumbury, que viaxaba a Saint Thomas, e aniquilaron a tripulación. Nos Azores Soto abordou de maneira sanguenta un buque portugués procedente do Río de Xaneiro e despois o tamén portugués Cessnok e o bergantín inglés New Prospect. . Tamén se refire o ataque ao portugués Ermelinda o 23 de marzo.
Apresamento e morte
Independentemente de se viñan de asaltar o Morning Star ou outro barco, e independentemente de se atracaron na Coruña para vender mercadorías, se baixaron navegando pola costa galega e portuguesa ou se procedían das Canarias, a finais de 1829 ou en marzo de 1832 achegouse á entrada do mar Mediterráneo.
Alí confundiron o faro de Tarifa co faro do Castelo de San Sebastián ou co da Illa de León e comezaron a manobra de viraxe demasiado cedo. A Burla Negra naufragou así a dúas millas da baía de Cádiz, e perdeu a carga no accidente. A xustiza española prendeu entón gran parte da tripulación e condenouna á forca, pero Benito Soto escapou e refuxiouse en Xibraltar.
Aí, ben porque algún supervivente da tripulación do Morning Star o descubrise (bastante improbábel), ou por calquera outra razón, foi apreixado polas autoridades británicas. Unhas fontes apuntan a que foi xulgado e condenado en Xibraltar polos delitos de 10 asaltos e 75 asasinatos comprobados. Desta forma, sería axustizado na forca o 25 de xaneiro de 1830. Outras, porén, sinalan que o gobernador do penedo, sir George Don, o entregou ás autoridades españolas, e que foi xulgado e condenado á forca en Cádiz, e executado no porto, no que hoxe é a praza de San Juan de Dios.
O seu berro de despedida sería Adeus todos! Cortaronnlle posteriormente a cabeza e puxérona nun espeto para advertencia dos demais.
Recoñecementos
A Colección Benito Soto de poesía, fundada en Pontevedra no ano 1948 por Emilio Álvarez Negreira, Manuel Cuña Novás e Sabino Torres, bautizouse na súa honra.
Tamén leva o seu nome unha rúa do centro histórico de Pontevedra, onde se conserva a casa na que se cre que naceu.
Mencións e transcendencia na literatura
Alejandro Benisia y Fernández de la Somera publicou en 1855 El milano de los mares, unha novela rosa na que se narraban parte dos feitos.
O Capitán de Navío Joaquín Lazaga y Garay publicou en 1892 o ensaio Los piratas del Defensor de Pedro. Extracto de las causas y proceso formados contra los piratas del Bergantín brasileño El Defensor de Pedro, que fueron ahorcados en Cádiz en los días 11 y 12 de enero de 1830.
José María Castroviejo publicou en 1955 La Burla Negra, máis fidedigna cás anteriores, pero que non trata a Soto como protagonista da trama, senón a Victor Saint Cyr Barbazán, outro dos piratas.
Alberto Fortes publicou en 1992 Amargas han sido las horas, unha novela de ficción onde se xunta a vida de Edgar Allan Poe coa de Benito Soto.
Jorge Parada Mejuto publicou en 1994 O pirata da Moureira (Ed. Xerais).
Xosé Miranda publicou en 1998 Morning Star (premio Xerais), onde se tratan os feitos de Benito Soto.
Gerardo González de la Vega publicou en 1999 o ensaio Mar Brava, onde detalla e sintetiza as desventuras de Benito Soto entre outras historias de piratas.
Francisco Javier Castro Miranda e Enrique García Luque publicaron en 2008 a novela Los Diablos del Mar. La odisea de la Burla Negra, unha ficción histórica fiel aos datos reais.
Dise que a vida de Benito Soto puido servir de inspiración a José de Espronceda para escribir o poema "Canción del pirata", publicado en 1840, non moito despois da execución do pirata.
Pepy G. Clavijo, na monografía Pontevedra, de los nombres de las calles, apunta que Benito Soto foi tamén poeta.
O Castro, Castrelo de Miño
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado único de forma lixeiramente oval. Ten unhas medidas aproximadas de 140 metros no eixo noroeste-sueste e 100 metros no eixo norte-sur. Na superficie aparecen espallados restos de cerámica común romana ou castrexa, ademais dalgún anaco de tella romana.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Vicente Aranda
Vicente Aranda Ezquerra, nado en Barcelona o 9 de novembro de 1926 e finado en Madrid o 26 de maio de 2015 foi un director de cinema e guionista español.
Traxectoria
Aranda estaba ligado á chamada Escola de Barcelona, cuxa estética refinada supuxo unha novidade no cinema español. Fata Morgana (1966), unha das súas obras máis representativas está encadrada nesta corrente. Tras ela abordou xéneros máis comerciais de cinema fantástico e cinema erótico en Las crueles (1969), La novia ensangrentada (1972) e Clara es el precio (1974).
Tratou con máis rigor o tema da transexualidade en Cambio de sexo (1977) e levou á pantalla La muchacha de las bragas de oro (1980), adaptación da novela de Juan Marsé. Ambos os dous filmes contribuíron á engalaxe profesional de Victoria Abril.
En 1982 dirixiu Asesinato en el Comité Central (1982), baseada na novela de Manuel Vázquez Montalbán, filme policíaco ironicamente tinguido de política. Fanny Pelopaja (1983) é o retrato sen concesións dunha moza de suburbio e dun policía corrompido.
A finais da década de 1980 acadou os seus maiores éxitos comerciais. Entre 1987 e 1988 rodou dous filmes sobre a personaxe de El Lute que lanzaron á fama o seu protagonista, Imanol Arias, e conseguiron boa acollida entre a crítica e o público. Amantes (1991) foi o maior triunfo de Aranda: causou sensación polas súas audaces escenas sexuais, gañou os dous premios Goya principais (mellor filme e mellor director) e o Oso de Prata á mellor actriz no Festival de Berlín para Victoria Abril e contribuíu á consagración de Maribel Verdú e Jorge Sanz.
A principios da década de 1990 volveu rodar cun dos seus "actores fetiche", Imanol Arias, El amante bilingüe (con Ornella Muti) e Intruso (con Ángel Valero e Victoria Abril). Seguiunas en 1994 La pasión turca, con Ana Belén e Georges Corraface.
En 1996, Libertarias, sobre un grupo de mulleres anarquistas en plena guerra civil reuniu un dos maiores elencos do cinema español: Ana Belén, Victoria Abril, Ariadna Gil, Loles León, Jorge Sanz, José Sancho, Miguel Bosé...
En 2001 levou á fama a Pilar López de Ayala no papel principal de Juana La Loca, polo que gañou o Goya á mellor actriz. En 2003 dirixiu a Paz Vega en Carmen, baseado na novela Carmen, de Prosper Mérimée.
Insistindo no drama histórico, abordou a adaptación da narración medieval Tirant lo Blanc, cun elenco internacional e heteroxéneo, desde Victoria Abril e Rafael Amargo ata Giancarlo Giannini e Charlie Cox.
SOHLA 1
SOHLA 1, tamén coñecido como Maido 1, é un satélite artificial da asociación xaponesa SOHLA lanzado o 24 de xaneiro de 2009 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
SOHLA 1 é un pequeno satélite de 50 kg de masa construído pola asociación industrial xaponesa SOHLA e adicado a probar varias novas tecnoloxías, entre elas unha cámara de observación da cobertura nubosa e dos raios das tormentas.
Sheffield
Sheffield é unha cidade no condado de Yorkshire Sur, en Inglaterra. En 2011 tiña 551.800 habitantes. É ademais moi activa debido á súa numerosa comunidade de estudantes (ten varias universidades) e o seu comercio.
É unha das poucas cidades que conta cun parque nacional ás súas aforas, coñecido como Peak District (distrito de picos).
É tamén o fogar dalgúns dos clubs históricos do fútbol inglés, como son o Sheffield United e o Sheffield Wednesday, incluíndo ao club de fútbol máis antigo do mundo, o Sheffield FC. miniatura|700px|esquerda|Sheffield visto dende o parque Meersbrook.
Barrios da cidade de Sheffield
Sheffield componse por numerosos barrios e suburbios, moitos dos cales desenvolvéronse a partir de pobos ou aldeas que foron anexadas a Sheffield mentres crecía. Estas zonas históricas ignorados en gran parte polas administración modernas e as divisións políticas da cidade; en cambio está dividida en 28 distritos electorais, cada distrito xeralmente abarca de 4 a 6 zonas.