cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinope
Historia
A cidade permaneceu como cidade importante e praza forte destacada, pero o seu comercio comezou a decaer, con todo a pesca do atún aínda mantivo a súa prosperidade. O problema da falta de auga foi resolto por Traxano coa construción dun acueduto. Ficou no poder de Roma e de Bizancio, ata que o 1071 foi ocupada polos selxúcidas, pero os bizantinos recuperárona o 1098 e conservárona ata o 1204. Neste ano, foi ocupada por tropas da raíña Tamara de Xeorxia que entregaron o poder a David Comneno, que estableceu un efémero despotado. O 1214 o territorio foi repartido entre Nicea e Iconio (que ocupou a cidade); o 1243 a rexión pasou a soberanía do IlKhan de Persia e sobre o 1302 o emir de Kastamonu (da dinastía Djahandar Oghlu) ocupouna. Baixo os turcos pasou a chamouse Sinab.
Na segunda metade do século XIV as loitas civís levaron á división dos dominios dos Djandar Oghlu e algúns dos emires pretendentes residiu en Sinope; aquí residía Isfandiyar cando a cidade foi ocupada polos otománs o 1393. O 1402 Isfandiyar foi restaurado por Timur Lenk (Tamerlán) ata o 1458 en que foi outra vez ocupada polos otománs.
O 1853 librouse en Sinope unha batalla naval na que os rusos, baixo mando do almirante Nakhimov, destruíron a frota otomán.
Significant Other
Significant Other é o segundo álbum da banda estadounidense de nu metal Limp Bizkit, publicado o 22 de xuño de 1999 a través de Flip/Interscope Records. No disco o grupo expande o seu son con respecto ao seu primeiro traballo, Three Dollar Bill, Yall, incorporando máis influencias rock e hip hop. Significant Other foi coporoducido por Terry Date e Limp Bizkit. O disco tivo controversia debido á actuación do grupo en Woodstock 1999, no cal estoupou a violencia durante a canción "Break Stuff". Porén, a controversia non afectou ao éxito do álbum, xa que Significant Other tivo boas vendas, chegando ao número 1 da lista Billboard 200. A recepción da crítica foi favorable, destacando o son único do traballo e a interpretación da banda, factores que consideraron unha mellora con respecto ao seu disco de estrea.
Sinope
Historia
Naceron alí o filósofo Dióxenes, o cínico, Batón historiador de Persia, e Dífilo, poeta cómico.
Comisión Interuniversitaria de Galicia
Historia
Foi creada en 1991 tras a fundación da Universidade da Coruña (UDC) e a Universidade de Vigo (UVigo) para coordinar a realización das probas de acceso á universidade, así como para facilitar información e orientación aos novos matriculados. Antes de 1991 esta función tíñaa a Universidade de Santiago de Compostela (USC).
Ademais de ser un portal de preinscrición para as probas de acceso á Universidade, na súa páxina web hai acceso a exames de anos anteriores, información dos grupos de traballo e orientacións sobre as materias a examinar.
Ten a súa sede na Facultade de Dereito de Santiago de Compostela.
As Casas Vellas, Os Vilares, Guitiriz
As Casas Vellas é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Jens Weissflog
Jens Weissflog, nado o 21 de xullo de 1964, é un antigo saltador de esquí alemán.
Carreira
Weissflog naceu en Erlabrunn, na cordal de Erzgebirge. Con dezanove anos gañou o Torneo dos Catro Trampolíns co equipo da República Democrática Alemá na tempada 1983/84, nese inverno gañou a Copa do Mundo combinada e máis tarde o salto de trampolín normal nas Olimpiadas de Invierno de 1984 en Saraxevo. Durante doce anos estivo nos primeiros postos da competición internacional, nin a súa entrada no equipo da Alemaña unificada nin a mudanza das técnicas de salto da técnica paralela ó estilo V arredor de 1993 frearon os seus éxitos. En 1994 gañou dous ouros, en trampolín grande individual e por equipos nas Olimpiadas de 1994 en Lillehammer. En 1996 retirouse da competición tras ser o primeiro en gañar o Torneo dos Catro Trampolíns catro veces.
Nos campionatos do Mundo de Esquí Nórdico gañou dous ouros, 1985 e 1989 en trampolín individual, tres pratas, 1989 en trampolín grande individual e 1984 e 1995 en trampolín grande por equipos, e catro bronces en 1991 e 1993 en trampolín grande individual e en 1985 e 1991 en trampolín grande por equipos.
Weissflog gañou o Festival de esquí de Holmenkollen dúas veces (1989 e 1990) e recibiu a medalla Holmenkollen medal en 1991 (compartida con Vegard Ulvang, Trond Einar Elden e Ernst Vettori).
Tras finalizar a súa carreira deportiva rexenta un hotel en Oberwiesenthal e é comentarista deportivo da canle de televisión alemá ZDF.
Queixo quark
miniatura|dereita|200px|Sobremesa de Quark (Speisequark) miniatura|dereita|200px|Twaróg polaco/ творог ruso O quark trátase dun queixo branco fresco moi empregado na cociña alemá (Weißkäse en Baviera) e na cociña de Austria (Topfen). É un queixo batido, de textura untuosa e branca, de aroma fresco e sabor lixeiramente acedo, empregado na elaboración dalgunhas salsas. Elabórase con leite de vaca e ten un contido mediano de calorías (por exemplo 80 gramos achegan entre 38 e 91 calorías segundo a variedade).
Benetton Rugby
O Benetton Rugby é un equipo de rugby italiano con sede na cidade de Treviso (Véneto). O nome do club é, desde 1979, debido ao seu partrocinador, a compañía de moda Benetton. O equipo participa actualmente no Pro14, unha competición profesional que agrupa equipos de Gales, Escocia, Irlanda, Italia e Suráfrica. Até o ano 2010 o equipo competiu no Super 10, a máxima categoría do rugby transalpino. Nesta última competición, o Benetton conseguiu desde a súa fundación en 1932 quince títulos nacionais.
O equipo de Treviso ten achegado unha gran cantidade de xogadores á, como por exemplo Alessandro Zanni e Leonardo Ghiraldini. Por outra banda, o erquipo ten utilizado moitos xogadores estranxeiros, incluído os campións do mundo Craig Green, John Kirwan e Michael Lynagh. O club xoga os seus partidos como local no Stadio Comunale di Monigo, un recinto inaugurado en 1973 con capacidade para 6.700 espectadores.
Historia
O Treviso Rugby foi fundado en 1932. Gañou o seu primeiro título en 1956, cando gañou a liga italiana, este foi o primeiro dos moitos éxitos do club. Durante a década dos '70, o club gañou a súa primeira Copa en 1970, e outra liga en 1978. O ano anterior Benetton convertérase no principal espónsor, chamándose o club dende aquela Benetton Rugby Treviso. Gañou a competición doméstica dúas veces nos anos '80, unha no 83 e outra no 89, e dous anos despois se proclamaría novamente campión (1992).
En 1995 o rugby converteuse nun deporte profesional. O Benetton Treviso competiu na Heineken Cup 1995/96, a tempada inaugural das competicións europeas de rugby. O Benetton Treviso xogou dous partidos na competición, gañando un e perdendo o outro. A seguinte campaña xogaron catro partidos na Copa de Europa de rugby, gañando unicamente un partido. Volveron gañar a Liga Italiana en 1997. Na tempada 1998/99 da Heineken Cup o equipo conseguiu gañar tres partidos, todo un éxito para eles.
O Benetton Treviso dominou as ligas italianas en títulos. Gañaron a Copa de Italia en 1998, ao igual que a liga, que tamén gañaron en 1999, 2001, 2003, 2004, 2006, 2007 e 2009. O Benetton Treviso competiu na European Challenge Cup nas tempadas 2000-01 e 2002-03. Gañou a metade dos seus partidos na Copa de Europa de rugby 2004-2005, mais na Copa de Europa de rugby 2007-2008 unicamente puideron gañar un partido fronte aos Newport Gwent Dragons. Conseguiu a súa vitoria europea máis importante na tempada 2009–10 da Heineken Cup, ao derrotar ao campión do Top 14 francés, o Perpignan por 9–8 en Treviso.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Treviso para o Pro14 de 2019−20.
Condado de Olt
O condado de Olt (en romanés Judeţul Olt) é unha provincia de Romanía con capital en Slatina. Debe o seu nome ao río Olt.
A poboación desta provincia era de 489 274 habitantes en 2002, nunha superficie de 5 498 km², o que daba nese ano unha densidade de poboación de 89 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 6 cidades e 104 comunas.
Ferreiros, A Pobra do Brollón
San Salvador de Ferreiros é unha parroquia da Pobra de Brollón, na comarca da Terra de Lemos. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2011 tiña 65 habitantes (31 homes e 34 mulleres) agrupados en 7 entidades de poboación, cunha densidade de 7,49 hab./km². En 1991 tiña 106 habitantes.
Limita ao norte coas parroquias da Ferreirúa, San Pedro do Incio e Trascastro polo norte, Saa polo leste, Saa e Castrosante polo sur, e Veiga polo oeste.
Federación Anarquista Ibérica
miniatura|Bandeira da CNT-FAI A Federación Anarquista Ibérica (FAI) é unha organización fundada en 1927 en El Saler (Valencia) como continuación de dúas organizacións anarquistas, a portuguesa Unión Anarquista Portuguesa, e a española Federación Nacional de Grupos Anarquistas de España malia que foi fundamentalmente unha organización española. Na actualidade a organización forma parte da Internacional de Federacións Anarquistas.
Traxectoria
Desde a súa fundación ata a chegada da ditadura franquista desempeñou un papel importante no movemento obreiro español, sobre todo a través da denominada trabazón coa CNT, coa presenza de elementos faístas na organización anarcosindicalista. A intención era que o sindicato non se afastase dos postulados ácratas. Desta maneira, na década dos anos 30 o sector faísta da CNT opúxose ó sector trintista.
A súa organización estaba baseada sobre grupos pequenos de activistas autónomos. A FAI permaneceu como unha organización secreta, incluso despois do recoñecemento da súa existencia dous anos despois da súa formación. A súa natureza subrepticia fai difícil xulgar a extensión numérica dos seus membros. Estímase que xusto antes da revolución rondaba entre os 5.000 e 30.000, se ben esta cantidade aumentou drasticamente durante os primeiros meses da guerra civil.
A FAI edita un periódico mensual chamado Tierra y Libertad.
En Galicia
A Federación Anarquista Ibérica comezou a súa implantación en Galicia en abril de 1931 ao se constituír a agrupación local da Coruña, seguíalle o núcleo local de Santiago de Compostela. En 1933 constituíuse o Comité Regional Galaico da FAI con 16 grupos locais e aproximadamente 150 afiliados, ademais da Coruña eran numerosas as agrupacións de Ferrol e Vigo. Na súa maioría os militantes da FAI eran cadros da CNT que se encargaban da acción directa no seo da CNT a través a formación de Comités de Defensa o que causaba tensións co sector moderado da CNT.
Queixo de Cabrales
300px|miniatura|Queixo de Cabrales. O queixo de Cabrales é un queixo de tipo azul que se elabora no Principado de Asturias (España) a partir do leite de vaca, cabra e ovella. É característico do concello de Cabrales e algunhas localidades de Peñamellera Alta.
Elaboración
O queixo de Cabrales elabórase co leite de dúas muxiduras, a de pola mañá e a da noite. Cando o leite adquire a temperatura axeitada engádeselle o callo, que pode ser obtido tanto dun xeito artesanal como a partir de preparados industriais. Non se emprega unha gran cantidade de raíz a fin de que o proceso teña lugar lentamente. O leite é mantido na cociña para que se conserve a unha temperatura tépeda. Á mañá seguinte, cando se formou a callada, rómpese cun cullerón e déixase repousar durante unhas horas, para quitarlle o soro máis tarde. A pasta resultante pásase a uns moldes cilíndricos sen prensar. Estes moldes énchense por riba da súa cabida, coroándoos cun cono de callada. Os moldes mantéñense sobre táboas de madeira na cociña para que a calor axude a secar a callada durante varios días. Unha vez sacados do molde, sálgase o queixo por unha cara e pasados uns días pola contraria.
Terenciano Mauro
Terenciano Mauro, en latín Terentianus Maurus, foi un poeta romano que viviu a finais do século I e comezos do II, baixo Nerva e Traxano. Identifícase cun Terenciano que foi gobernador de Siene no Alto Exipto, encomiado por Marcial, e é considerado membro do grupo "novos poetas" (poetae neoterici ou novelli).
Queixo de Cabrales
Elaboración
O proceso de maduración lévase a cabo nas covas naturais que hai nos Picos de Europa. Nestas covas, a humidade relativa é do 90% e a temperatura oscila entre 8º e 12 °C. Nestas condicións desenvólvense no queixo mofos do tipo Penicillium, o que lle dá as súas características cores azul e verde. Este proceso adoita durar entre dous e catro meses, durante os cales o artesán cambia a posición das pezas co obxecto de que sazone cada unha das caras. Durante este tempo os queixos cubríanse con follas de pradairo humedecidas (por razóns de hixiene xa non se fai así). O produto final acada un peso que vai dende os dous aos cinco quilos.
Terenciano Mauro
Traxectoria
Era orixinario da provincia romana de África, segundo o seu alcume Maurus.
Queixo de Cabrales
Características
miniatura|250px|Queixo de Cabrales ao corte. O queixo apenas presenta codia, xa que ten unha superficie de forma untuosa e branda semellante á do interior. Cando está maduro ten unha cor verde-azulada e a masa é cremosa, cun forte cheiro. O queixo será máis ou menos amarelo canta maior sexa a cantidade de leite de vaca que se utilizou, aínda que polo xeral presenta un ton máis ben branco.
Casa do Comercio de Tampere
A Casa do Comercio (en finés Commercen talo) é un inmoble residencial e comerciial de estilo Art Nouveau temperán da cidade de Tampere, Finlandia. O edificio está situado no centro da cidade, na rúa Hämeenkatu e no bordo de Keskustori, na zona chamada Jugendtori. A súa construción fnializou en 1899 e foi obra do estudo Andersin, Jung ja Bomanson (aarquitectos Bertel Jung, Waldemar Andersin e Oscar Bomanson). O nome do edificio vén da palabra francesa para "comercio".
Queixo de Cabrales
Características
Dende 1981 os elaboradores do queixo están sometidos ao Regulamento da Denominación de Orixe do Queixo Cabrales, tendo que axustarse a uns procedementos como usar só leite autóctono ou seguir técnicas artesanais na elaboración.
Terenciano Mauro
Traxectoria
Consérvase incompleto un tratado seu en verso titulado De Litteris, Syllabis, Pedibus, Metris, que trata sobre a prosodia e os diferentes tipos de metros, escrito con elegancia e sabedoría. É seu o adaxio, a miúdo citado erroneamente, que di: Pro captu lectoris habet sua fata libelli (O destino dos escritos varía segundo a capacidade dos lectores). Normalmente, con todo, só se menciona a segunda parte da frase, Habent sua fata libelli, que se traduce como "cada libro ten o seu destino".
Queixo de Cabrales
Características
O derradeiro domingo de agosto celébrase en Arenas de Cabrales o Certame do queixo Cabrales.
Casa do Comercio de Tampere
Durante moito tempo o edificio acolleu o Hotelli Central, fundado en 1907. O nome do hotel cambiou posteriormente a Centrum. Ata 1983 operou na Casa do Comercio a Ensimmäinen apteekki (Primeira Farmacia) e posteriormente, o 14 de decembro de 1984, abriu o primeiro McDonald’s de Finlandia. Durante un curto espazo de tempo, entre 1983 e 1984, acolleu un Burger King. En maio de 2010 houbo un incendio provocado por unha freidora de McDonald's. Os traballos de reparación logo do incendo prolongáronse durante dous anos e McDonald’s reabriu de novo en 2012. A finas de 2015 McDonald’s pechou o seu restaurante e a principios de 2016 a cadea de hamburgueserías finlandesa Friends & Brgrs abriu un novo restaurante.
Terenciano Mauro
Traxectoria
O texto desta obra foi impreso por primeira vez en 1497. A reedición foi feita en 1531 polo editor parisiense Simon de Colines. Esta edición de 1531 foi composta cun tipo de letra Antiqua chamada "Terentianus", ás veces atribuído erroneamente a Claude Garamond.
Queixo de Cabrales
Produtores
Os produtores de Queixo de Cabrales son (en orde alfabética):
Terenciano Mauro
Traxectoria
Unha edición de Terenciano Mauro foi feita, en 1836, polo gran filólogo alemán Karl Lachmann, pioneiro da crítica textual moderna, que tomou o seu nome (método de Lachmann).
Apoloxía (Platón)
miniatura|dereita|250px|A morte de Sócrates de [[Jacques-Louis David.]] A Apoloxía de Sócrates é unha obra de Platón na que dá unha versión do discurso que pronunciou Sócrates como defensa ante o tribunal ateniense no xuízo no cal foi acusado de perverter os mozos e de non crer nos deuses da polis.
Argumento
Na obra narrase o xuízo no que tiña que estar presente Sócrates para mostrar a súa inocencia por graves acusacións. A obra estruturase en tres partes onde vai explicando cada acto e cada cousa que pasa ao longo do xuízo.
Primeira parte
Sócrates antes de que comece o tribunal advirte que non vai utilizar palabras para convencelos senón que dirá toda a verdade e non como farían outras persoas. Sócrates empeza por deixar claro que é mentira o que os seus acusadores dixeron del e que na súa defensa sempre dirá a verdade.
Durante o xuízo explica e relata como será o desenvolvemento dos interrogatorios na súa defensa: en primeiro lugar respondera ás primeiras acusacións falsas, a continuación aos seus primeiros acusadores, e por último respondera ás acusacións máis recentes.
Antes de que de comezo fai unha diferenza, porque explica que os seus acusadores o acusan dende moito tempo atrás e que aínda que non teñan dito nada, ten na súa contra aos que o critican dende sempre, senón que ademais deles tamén están decididos a poñer en contra as demais persoas contándolles que Sócrates non cre nin creu nos deuses. A continuación menta as principais persoas que o acusan: Melito, Anito e Licon eles representan os poetas artífices. Despois continua dicindo que é acusado por máis persoas pero neste caso non sabe quen son xa que non se deron a coñecer a excepción dun certo autor de comedias. Sócrates ponse a dialogar cos seus xuíces co motivo da súa acusación cando lle preguntan por que é acusado. A contestación a esta pregunta é que o acusan por ser odiado, porque é un home moi sabio e non existe outro máis sabio ca el no mundo, é dicir, non o saben valorar porque el só fala para dicir verdades nunca mentiras. Cando Sócrates se defende atacando os seus difamadores, acusa a Melito de mentireiro, de petulante e de insolente. Sócrates empeza a facer preguntas a Melito para poder demostrar que está mentindo e que o único propósito que ten é poñer en contra os outros insistíndolles en que non cre en ningunha clase de deuses. Segue dicindo que a acusación de que no cre nos deuses é falsa xa que fai que Melito acepte que el, é dicir Sócrates, cre nos Daimones (un tipo de relixión) polo tanto é falsa a acusación contra el. Sócrates segue dicindo que ten un montón de persoas que están en contra súa, e que os sustentan. E iso é o que motivara a súa condena. Logo de acabar demostrando o que pensa e acabar de explicar todo o que lle preguntan, diríxese ao xuíz dicíndolle que non ten pensado facer ningún numeriño chorando nin chamar a ningún dos seus fillos para que declaren a verdade, pois el non ten medo a morte e cumprirá todos os cargos que se lle imputen e confiará na súa sólida argumentación e na verdade para gañarse o veredicto, en cambio, o xuíz declárao culpable por 281 votos a 220.
Segunda parte
Sócrates acepta a súa condena pero parécelle estraño xa que esperaba ser condenado por máis votos na súa contra e non só por tan pouca diferenza como a de 30 votos.
Nesa época, cando un acusado era considerado culpable e o acusador pedía en contra del a pena da morte, a lei permitíalle ao acusado condenarse a si mesmo a unha destas tres penas: prisión perpetua, multa ou desterro. Segundo Xenofonte non se condenou el mesmo e tampouco deixou que os seus amigos o condenasen xa que recoñecía a culpa. Descarta o desterro e considera unha multa de 30 minas, que é o que os seus amigos poden pagar, pero o xurado non o aceptará por consideralo unha suma moi pequena comparada co castigo imposto. A pena de morte é imposta e ese é o seu castigo.
Terceira parte
Cando xa esta decidido todo o xuízo, Sócrates dirixísese aos que o condenaron e dilles que serán castigados, que terán un gran número de censores aos quen el contiña; tamén menciona que matando xente para que non lles censuren as súas malas vidas, non é unha forma honesta de desembarazarse dos censores. É mellor esforzarse en ser máis virtuoso.
Dirixísese despois aos que o absolveron e chámaos Xuíces, e dilles que non deben temer a morte, que a morte non é un mal, senón un ben. Logo despídese para sempre dos seus seres queridos e de toda a xente que o apoiou e sempre o intentaron axudar.
A Ferreirúa, A Pobra do Brollón
San Martiño da Ferreirúa é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2008 tiña 184 habitantes (93 homes e 91 mulleres) agrupados en 7 entidades de poboación, cunha densidade de 14,7 hab./km². En 1991 tiña 322 habitantes.
Limita coas parroquias de Canedo ao noroeste, Óutara ao norte, San Pedro do Incio ao nordés, Ferreiros ao leste e sur, e Freituxe, Piño e Veiga ao oeste.
Nela está o pico da Mioteira, de 871 m de altitude.
Historia
A parroquia da Ferreirúa parece configurarse ao redor dun primitivo castro. É coñecido o de Leboreiro (lugar de lebres). Existe tamén Castrobón (lugar bo). Asentamentos dunha primitiva comunidade indíxena, convivindo, posteriormente, coa invasión celta da cal hai testemuños; un lugar chamado A Mámoa, situado no centro da parroquia.
Sobre os séculos III ou IV establécese unha capela, do mesmo xeito que entre outros moitos lugares, por un gran propietario laico, probablemente como fundación de santuario propio. Conservando certos dereitos transformouse en igrexa, con persoas encargadas dela.
Pertenza ó Mosteiro de Samos
En agosto de 1074, a raíña Urraca, en cumprimento da vontade da súa irmá, Ximena, doa, "post mortem", ao mosteiro de Samos a metade da vila de Ferreirúa, sendo abade Fromarigo. Xunto ao "aula" San Martín, "subtus mons acuto".
Construción da casa Grande
Aparece fundada en 1466 a Casa Grande de Marcón por Juan Díaz e o seu fillo Pedro Díaz de Zuloaga. O primeiro edificou tamén as "ferrerías" de Loureiro e Valdomir situadas en Samos e Folgoso do Courel respectivamente. Sen dúbida ningunha, o ferro e o seu minería, extracción e fundición, sendo un metal indispensable, era obxecto de cobiza.
Respostas xerais da freguesía
O Catastro de Ensenada datado o 31 de decembro de 1752 contén as Respostas Xerais da freguesía de San Martín de Ferreirúa. Cítanse como fregueses: Alberto Pérez, como home bo, Caetano Carballo, como experto do común, José Matilla e Torrexón, párroco. Figura como xurisdición da Pobra do Brollón.
No antigo Réxime figuraba a Ferreirúa na xurisdición de Brollón e no Señorío do Conde de Lemos.
Incluída no concello
Pola división municipal do R.D. de 23 de xullo de 1835 queda inscrita no concello da Pobra do Brollón ata a actualidade, aínda que a través de sucesivas demarcacións municipais.
En 1905 conéctase por estrada coa capital do municipio, A Pobra do Brollón. En 1933 constrúese a estrada dirección Ferreiros ata o cemiterio, desde a anterior. Enlázase con Marcón e Monteagudo en 1967.
Maratón da Ferreirúa
Celébrase o primeiro domingo de maio.
Ángel Di María
Ángel Fabián Di María Hernández, coñecido como Di María, nado en Rosario o 14 de febreiro de 1988, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Juventus FC.
Traxectoria
miniatura|100px|esquerda|Di María no [[SL Benfica|Benfica.]] Di María comezou a súa carreira no Rosario Central en 2005 con 17 anos. No club rosarino xogou en total 35 partidos convertendo 6 goles ata xuño de 2007 cando foi transferido xunto ao seu compañeiro de equipo Andrés Díaz ao SL Benfica de Portugal por ao redor de 6 millóns de euros. Di María fora pretendido por Boca Juniors, que ofrecera pola súa fichaxe a cantidade de 6.500.000 $ USA.
En xuño de 2010 fichou polo español Real Madrid por unha cantidade de 25 millóns de €.
Na súa estrea co Real Madrid no Estadio Santiago Bernabéu marcou un gran gol de xogada individual contra Peñarol do Uruguai, nun partido amigable de pretemporada. Nunha enquisa realizada aos lectores do xornal deportivo Marca durante 2010, Di María foi elixido como a mellor incorporación do Real Madrid ese ano.
Selección nacional
O mediocampista xogou coa Selección de fútbol da Arxentina na categoría Sub-20 no Campionato Suramericano Sub-20 de 2007 (onde anotou 2 goles e o seu equipo foi subcampión) como na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007, onde tivo o seu mellor rendemento. Di María xogou de titular nos 3 partidos da primeira fase, e anotou un gol a Panamá na goleada de 6-0. Anotou nos oitavos de final ante Polonia na vitoria 3-1 da Arxentina, e nas semifinais anotou o seu mellor gol ante Chile na vitoria 3-0. En total anotou 3 goles e o seu equipo foi campión.
En 2008 volveu defender á súa selección onde participou nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008, obtendo a medalla de ouro nesta disciplina e marcando o gol do triunfo na final ante Nixeria. comezara o torneo como suplente e terminou sendo unha das figuras do equipo.
Logo do seu moi bo desempeño nos Xogos, o xogador foi convocado para as eliminatorias do Mundial de Suráfrica 2010. Fixo o seu debut o 6 de setembro ante Paraguai. O seu segundo partido coa albiceleste foi contra Venezuela entrando en substitución por Maxi Rodríguez aos 74 minutos do partido. No seu terceiro partido, fíxose expulsar irresponsablemente no encontro ante Bolivia por agresión. Arxentina terminou perdendo devandito encontro por unha histórica goleada de 6-1 e posteriormente o tribunal de disciplina da CONMEBOL deulle 4 datas de suspensión por aquela agresión.
Queixo manchego
300px|miniatura|Queixo manchego O queixo manchego é un queixo español elaborado con leite de ovella e protexido por unha denominación de orixe na zona histórica da Mancha. Ten recoñecida a DOP a nivel europeo polo Regulamento (CE) 1107/96 da Comisión Europea. En 2007 propúxose modificar o prego de condicións da denominación de orixe.
Zona xeográfica
A superficie amparada pola denominación de orixe «Queixo Manchego» é de 4.419.763 hectáreas, nunha serie de municipios que abarcan parte das provincias de Albacete (21,66% da comarca), Cidade Real (33,16%), Cuenca (22,13%) e Toledo (23,05%), que constitúen a comarca da Mancha.
Historia
Dende tempos moi remotos os habitantes de Mancha adicábanse ao pastoreo e á elaboración de queixo, tal como fixeron todas as poboacións primitivas. Proba diso son os restos de cuncas, vasillas perforadas, queixeiras e outros utensilios que se atopan nos museos das catro provincias manchegas.
O queixo manchego aparece nalgunhas citas de documentos históricos e literarios; así, no «Quixote» de Cervantes, vencéllase claramente o queixo coa Mancha. En 1878, na obra de Francisco Balaguer e Primo titulada «Explotación e fabricación dos leites, manteigas e queixos de diferentes clases», nun dos seus capítulos dedicado aos «principais queixos españois», fai referencia en primeiro lugar ao queixo manchego. En 1892, no «Dicionario Xeral da cociña», de Anxo Muro, relaciona os queixos españois de leite de ovella co manchego. O mesmo autor fala do queixo manchego en El Practicón, tratado completo de cociña, publicado no ano 1898. En 1909 o libro de Buenaventura Aragó denominado Fabricación de quesos y mantecas de todas las clases, cita nunha das súas páxinas o queixo manchego, aparecendo tamén na Guía del buen comer español, de Dionisio Pérez, publicado no ano 1929.
Esta denominación foi recoñecida con carácter provisional pola Orde de 2 de xullo de 1982 do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación. Foi recoñecida como DOP polo Regulamento (CE) n.º 1107/96 da Comisión Europea. Actualmente (2007-2008) está en fase de modificación dalgúns extremos do prego de condicións da denominación de orixe.
Elaboración
300px|miniatura|Prensadura artesanal do queixo O leite para a elaboración deste queixo debe proceder, exclusivamente, de ovella de raza manchega, ovella adaptada á explotación do pastoreo en zonas áridas. Esta raza explótase en pastoreo ao longo de todo o ano, aproveitando os recursos naturais; en curral é axudada con ración de concentrados, feos e subprodutos. O proceso de elaboración do queixo manchego componse das seguintes fases:
1. Muxidura e refrixeración do leite. Procédese a extraer o leite dos ubres das ovellas manchegas de forma manual ou mecánica e, logo de filtralo, deposítase en tanques de refrixeración para baixar a súa temperatura ata 4 °C.
2. Coagulación e corte da callada. O leite trasládase ás cubas de callar, onde se coagula utilizando callo natural. Para este proceso, o leite quéntase a 30 °C e mantense a esta temperatura durante 45 minutos. A callada obtida sométese a cortes sucesivos ata conseguir pequenos grans similares aos de arroz.
3. Extracción do soro. Axítase a masa e requéntase de forma paulatina ata alcanzar 37 °C, con obxecto de facilitar a eliminación da parte líquida ou soro.
5. Identificación da peza coa placa de caseína, numerada e seriada, que identifica cada peza individualmente.
6. Prensadura. Logo de estar a callada nos moldes, sométese a presadura para facilitar a eliminación do soro do interior da masa.
7. Volteadura. Tras un período de tempo en prensa extráese a callada do molde e, invertendo a posición das caras planas do cilindro, vólvese introducir nel para sometela a un novo proceso de prensadura.
8. Salgadura. O proceso seguinte é a salgadura por inmersión. Utilízase o cloruro sódico e a duración oscila entre 24 e 48 horas.
9. Secado e maduración. As pezas permanecen en lugares coa humidade adecuada para eliminar o exceso de auga. A continuación introdúcense en cámaras, con temperatura e humidade controlada, para facilitar a correcta maduración do queixo.
Características
É un queixo de pasta prensada elaborado con leite de ovella da raza manchega, cunha maduración mínima de 30 días, para queixos con peso igual ou inferior a 1,5 quilos e de 60 días, para o resto de formatos, e máxima de dous anos.
Ten forma de cilindro con caras sensiblemente planas, dunha altura máxima de 12 centímetros e diámetro máximo de 22 cm. Cada peza pesará como mínimo 400 gramos e como máximo 4 quilos. O extracto seco é mínimo de 55%, mentres que a materia graxa é dun mínimo do 50% sobre extracto seco, sendo a proteína total, novamente sobre extracto seco, dun mínimo de 30%.
En canto ás características organolépticas, cabe sinalar que a súa codia é dura, de cor amarela pálida ou verdosa-anegrada, e debe observarse a presenza das impresións dos moldes na superficie lateral e nas caras planas. A pasta que forma o queixo debe ter un aspecto homoxéneo, de cor variable desde o branco ata o marfil-amarelado. O corte debe presentar ollos pequenos e desigualmente repartidos por toda a superficie, e pode, en ocasións, carecer deles. A textura é de elasticidade baixa, con sensación manteigosa e algo fariñenta, que pode ser granulosa nos moi maduros. Desprende cheiro láctico, acidificado intenso e persistente, que evoluciona a matices picantes nos máis curados con persistencia global longa. En canto ao sabor, é lixeiramente ácido, forte e saboroso, que se transforma en picante en queixos moi curados. Gusto residual agradable e peculiar, que lle confire o leite de ovella manchega.
Nas etiquetas figurará obrigatoriamente a mención "Denominación de Orixe Queixo Manchego". No caso de que o queixo estea elaborado con leite cru (non pasteurizado) poderá facer constar esta circunstancia na etiquetaxe coa lenda «Artesán». O produto destinado ao consumo irá provisto de contraetiquetas numeradas e expedidas polo Consello Regulador, que serán colocadas na industria inscrita e sempre de forma que non permita unha nova utilización das mesmas. Ademais, cada peza de queixo manchego nunha das súas caras levará unha placa de caseína numerada e seriada, que se coloca na fase de moldeadmento e prensadura das pezas.
Gastronomía
O queixo manchego pode incluírse nunha táboa de queixos, formar parte de ensaladas, en tapas ou acompañado con marmelo ou froitos secos. O vello úsase para rellar ou cortado en cubos, cuberto de ovo batido e pan moído e despois frito. Casa ben con viño tinto ou un viño propio da mesma rexión, como o Denominación de Orixe A Mancha. É o queixo español máis famoso e comercializado fóra de España.
Pedrafigueira, Santa Comba de Carnota, Carnota
Pedrafigueira é un lugar da parroquia de Santa Comba de Carnota, no concello coruñés de Carnota. Segundo o IGE no ano 2018 tiña 215 habitantes (105 homes e 110 mulleres), o que supón unha diminución en comparación co ano 2007 cando tiña 249 habitantes.
Orde sacerdotal
miniatura|250px A Orde sacerdotal, na Igrexa ortodoxa, na Igrexa católica e na Comuñón Anglicana é un sacramento mediante o cal un varón recibe a través da Igrexa un don do Espírito Santo ao servizo da comunidade eclesial e de todos os homes consistente na función de ensino, a entrega da vida aos demais en plenitude e, moi particularmente, a consagración da Eucaristía e a administración do sacramento da reconciliación ou penitencia mediante o cal Deus perdoa o pecado a través da asemblea (ecclesia) de crentes.
Este sacramento é un don e un servizo que implica un cargo e unha función: o sacerdocio especial fronte ao sacerdocio xeral de todo bautizado. Como tal don, o sacerdocio non actúa en virtude dun poder propio do sacerdote ou da súa perfección moral ou virtude persoal, senón como servidor a través do cal, dun xeito singular, se transmite o poder curador e transformador de Cristo. O sacerdote non é un mediador, pois só Cristo o é, pero representa a Cristo nas celebracións litúrxicas, facendo patente a presenza deste no medio da asemblea. Segundo Tomé de Aquino só Cristo é o verdadeiro sacerdote, os demais son ministros seus.
Pedrafigueira, Santa Comba de Carnota, Carnota
Servizos
Neste lugar sitúase o IES Lamas de Castelo, e instalacións deportivas.
Carmela Porteiro Lago
Biografía e traxectoria
Criouse nunha familia concienciada coa igualdade na educación para mulleres e homes. A súa infancia e mocidade transcorreron nun ambiente con moita relación co científico Tomás Batuecas, quen foi unha grande influencia para ela.
Orde sacerdotal
Diaconado
O Diácono está ao servizo da Palabra, da caritas (amor) e da liturxia. É unha vocación independente para célibes e casados.
Jesús Muñoz Calonge
Jesús Muñoz Calonge, nado en Mota del Cuervo (Cuenca) o 1 de xaneiro de 1976]], é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Orde sacerdotal
Presbiterado
O Presbiterado fai ao sacerdote colaborador especial do Bispo anunciando a Boa Nova do amor curador de Deus (Evanxeo), administrando os sacramentos e especialmente os sacramentos que só pode ser celebrados por un presbítero: a Eucaristía e a penitencia ou reconciliación. Na Igrexa católica de rito latino, só pode ser presbítero un ceibe (célibe). A maioría das igrexas católicas orientais, as igrexas ortodoxas, as igrexas anglicanas e o luteranismo admiten ao presbiterado tamén a varóns casados.
Episcopado
É a plasmación da sucesión apostólica. Recíbese doutros bispos en canto que sucesores dos apóstolos mediante a imposición das mans continuando unha cadea ininterrompida. Nel un presbítero constitúese en principio visible e fundamento dunha Igrexa Local. Nas Igrexas Ortodoxas, por riba dun bispo só está un Patriarca, na Igrexa Católica só está o Bispo de Roma en canto que sucesor de San Pedro Apóstolo, que preside o colexio episcopal.
Carmela Porteiro Lago
Biografía e traxectoria
Porteiro gustaba da natureza dende moi nova e decidiu estudar Bioloxía. Licenciouse na Universidade de Santiago de Compostela e marchou a Vigo a facer un curso de oceanografía, na Ría de Arousa. Deseguido entrou como alumna libre no Centro Oceanográfico de Vigo onde obtivo varias bolsas e contratos ata acadar a súa praza de funcionaria no Instituto Español de Oceanografía (IEO). Especializouse na avaliación e xestión de recursos mariños vivos e dedicouse a investigación no IEO. Tamén é experta en especies peláxicas de vida curta.
Dirixiu expedicións a bordo dos buques Cornide Saavedra e Thalassa, onde os patróns pesqueiros participaban e aportaban experiencia e coñecemento en canto a o lugar e os costumes das pesqueiras a estudar.
No ano 1979 participou na campaña chamada Cigala 79, que resultou a raíz da crise coa xestión do lagostino en España e Portugal. Percorreron o litoral no Cornide Saavedra desde Fisterra ata Huelva e houbo moitos patróns especializados da zona norte e sur que foron a bordo para prestar a súa colaboración.
Orde sacerdotal
A muller e o sacerdocio
A muller, en virtude do bautismo é sacerdote pois, ao igual que o varón, participa no sacerdocio universal dos fieis. Porén, agás na Igrexa Anglicana, onde avanza con polémica a súa incorporación ao sacerdocio singular, nas demais igrexas onde existe este sacramento é marxinada e se lle nega o recoñecemento deste carisma. Arguméntase que, entre os apóstolos escollidos por Xesús de Nazaret, só había varóns e que o sacerdocio non é un poder senón un servizo, polo que non existe discriminación. Tal posición suscita debates teolóxicos, particularmente na Igrexa Católica, cuxa xerarquía é acusada de perpetuar unha estrutura machista e patriarcal contraria á relación aberta que Xesús tivo coas mulleres segundo os Evanxeos.
Carmela Porteiro Lago
Biografía e traxectoria
Anos despois centrouse máis na avaliación e xestión de pesqueiras, actividades na que se especializou e a que dedicou a meirande parte da súa carreira profesional. Comezou a súa vinculación co ICES no ano 1983, formando parte do grupo de traballo da sardiña e despois continuou cos demais peixes peláxicos. O ICES-CIEM (Consello Internacional para a Exploración do Mar) é un organismo con máis dun século de historia e que conta coa colaboración de máis de dous millares de científicos dos dezanove países membros. Durante 10 anos foi a delegada española do Comité Asesor para a Xestión das Pesqueiras. Alí decidíase a formación dos consellos científicos de cada país, baseándose nos informes dos diferentes grupos. En 2004 foi nomeada delegada de España en ICES e no 2005 ocupou a vicepresidencia, que tras cumprir os 3 anos de mandato renovou por outros 3 ano máis. Co seu nomeamento, España accedeu xunto con Canadá, Francia, Rusia e Suecia a un posto clave nesta institución dedicada a coordinación e promoción da investigación no Atlántico Norte.
A mellora do coñecemento e a chegada da tecnoloxía supuxo un avance importante na recollida e almacenaxe dos datos, aínda que segundo explicou Porteiro, a base da investigación é a mesma. Na súa experiencia, os debates entre os equipos científicos e o sector pesqueiro sempre tiveron un ton dialogante, con transparencia e de xeito construtivo. Neste contexto, desenvolveu un papel esencial no asesoramento internacional para a xestión pública dos recursos mariños e pesqueiros, unha aplicación da ciencia oceanográfica a través da recollida de datos estatísticos a miúdo descoñecida pero imprescindible para que a explotación e o consumo dos recursos dos mares se faga de maneira sustentable.
Entre outros organismos internacionais, foi representante de España na FAO (Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura), STCEF (Comité Científico, Técnico e Económico para a Pesca da Comisión Europea) e a NOAA (Administración Nacional Oceánica e Atmosférica) estadounidense. En 2016 pasou a formar parte do Comité Asesor Científico Técnico (CACT) da Cooperativa de Armadores de Vigo (ARVI).
Ao longo da súa traxectoria, Porteiro recoñece que por ser muller non foi fácil. Había poucas mulleres dedicadas a investigación non só en España, se non a nivel internacional. Viviu o receo da tripulación masculina, cando ela era a única muller a bordo e sobre toda cando dirixía campañas. Tivo momentos moi tensos, porque os homes non aceptaban as súas decisións, querendo impoñer as súas. Custoulle chegar a postos de mando, pasando primeiro por postos máis técnicos, logo de asesoramento e despois de xestión pesqueira. No ano 2004 foi cando se nomeou a primeira directora do IEO, Concha Soto e a Pilar Pereda como Xefa da Área de Pesca, coincidindo a vicepresidencia de Carmela Porteiro naqueles anos.
Premios e recoñecementos
O Consello da Cultura Galega en 2019 organizou unha homenaxe, en recoñecemento a súa labor de muller científica pioneira no campo da investigación mariña. Ademais, a profesión destacou o difícil percorrido das mulleres científicas da súa xeración, nun eido como a oceanografía e os recursos mariños, no que tiveron que abrirse camiño e onde nada estaba adaptado a súa presenza.
Os Ares, Os Vilares, Guitiriz
Os Ares é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Sergei Makarov
Sergei Mikhailovich Makarov (en Серге́й Михайлович Макаров), nado en Cheliabinsk o 19 de xuño de 1958, é un xogador de hóckey sobre xeo ruso, dúas veces campión olímpico, que xogaba como winger dereito. Foi votado como un dos seis xogadores do equipo do centenario pola International Ice Hockey Federation (IIHF) nunha enquisa dirixida a un grupo de 56 expertos de dezaseis países.
Traxectoria
Makarov foi adestrado totalmente na Unión Soviética. Gañou dous campionatos do mundo júnior, e na segunda vitoria (1978) foi nomeado mellor xogador. Makarov tamén gañou o ouro nos campionatos do mundo de 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1986, 1989 e 1990 e na Copa Canadá de 1981. Nos Xogos Olímpicos de Inverno, gañou a medalla de ouro en 1984 e 1988 e a de prata en 1980 como membro do equipo soviético. Na Unión Soviética xogou once temporadas co CSKA Moscova (Exército Vermello), gañando o premio ao xogador soviético do ano en tres ocasións, sendo nomeado membro do equipo das estrelas en dez ocasións e liderando a liga nove veces en puntos e tres en goles. Xunto con Igor Larionov e Vladimir Krutov, formou a liña KLM, unha das liñas de máis talento e máis temidas na historia do hóckey. Recibiu a Orde da Bandeira Vermella do Traballo en 1984.
En 1989, Markarov recibiu o permiso por parte da Unión Soviética para unirse á National Hockey League cos Calgary Flames. Gañou o Calder Memorial Trophy como novato do ano con 31 anos. A súa porcentaxe de tiro de 25.9 foi a maior de todos os xogadores da NHL. Makarov tamén xogou cos San Jose Sharks entre 1993 e 1995. Na temporada 1995-96 saíu do cadro dos Shark e non xogou, converténdose en axudante do adestrador da selección rusa durante a copa do mundo.
Na temporada 1996–97, Makarov fixo dous intentos de regreso, primeiro cos Dallas Stars, para os que xogou catro partidos entre o 15 e o 29 de novembro, ao que seguiu a participación no HC Fribourg-Gottéron na Nationalliga A suíza cos seus antigos compañeiros Vyacheslav Bykov e Andrei Khomutov.
En 2001 Makarov foi incluído no IIHF Hall of Fame durante o Ice Hockey World Championship de Alemaña. O 27 de xuño de 2016, anunciouse que sería incluído no Hockey Hall of Fame o 14 de novembro de 2016, xunto con Eric Lindros, Rogie Vachon e Pat Quinn (posthumously).
Vida persoal
Despois de separarse da súa primeira esposa Vera en Calgary, coñeceu a Mary, que traballara vendendo entradas para os San Jose Sharks. Casaron e tiveron dous fillos, Nikolai e Katerina. Makarov divorciouse posteriormente e marchou vivir a Rusia. A súa ex esposa e fillos viven en California.
Makarov traballa como axente certificado de xogadores con xogadores rusos que queren xogar en Norteamérica.
Loricíferos
Os loricíferos (Loricifera, do latín lorica, "coiraza", "cota de malla", e ferre, "levar", literalmente "os que levan cota") son un pequeno filo de animais pseudocelomados, composto tan só por vinte e dúas especies de tamaño microscópico (oscila entre as 100 µm e 1 mm), que habitan nos intersticios dos sedimentos mariños, unidos ás partículas de grava ou area, e que se caracterizan por estaren protexidos por unha caixa ou loriga, á que deben o seu nome.
Á parte destas pouco máis de vinte especies descritas, hai aproximadamente 100 máis que foron recollidos pero que aínda non se describiron. Os loricíferos encóntranse a todas as profundidades, en sedimentos de diferentes tipos, e en todas as latitudes.),
O primeiro espécime foi recollido nos anos 1970, e descrito en 1983, cando o zoólogo danés Reinhardt Kristensen fudou o filo, polo que se encontran entre os grupos de metazoos máis recentemente descubertos.
Características
Estes animais teñen unha cabeza, na que se sitúa a boca, onde comeza o aparello dixestivo; a cavidade corporal comprende un pseudoceloma que remata no ano.
Todo o corpo está envolto por unha armadura denominada loriga, especie de casca externa protectora. Non teñen sistema circulatorio nin sistema endócrino. A súa reprodución é sexual, con sexos separados, e probabelmente son ovíparos. Moitas das larvas son acelomadas, e a maioría dos adultos son pseudocelomados, aínda que algunhas especies son acelomadas.
O desenvolvemento é xeralmente directo, aínda que se coñecen larvas, denominadas larvas de Higgins, que difiren dos adultos en varios aspectos. Os seus ciclos vitais son moi complexos, e comprenden etapas pedoxenéticas con diferentes formas de reprodución partenoxenética. miniatura|200px|Imaxe ao microscopio óptico da especie Spinoloricus, aínda non descrita, coloreada con rosa Bengala.
No existen rexistros fósiles.
Afinidades taxonómicas
Estudos morfolóxicos situáronos no clado Vinctiplicata, dos Scalidophora, que reuniría aos loricíferos cos priapúlidos e sería clado irmán dos quinorroincos. Os tres filos teñen catro caracteres en común: cutícula quitinosa, aneis escamosos, flósculos e dos aneis que se poden retraer cara ao interior do corpo.
Pero a monofilia deste clado está apoiada só por razóns morfolóxicas, e estudos moleculares recentes indican que os loricíferos poden estar máis estreitamente relacionados cos nematomorfos.
Historia evolutiva
Pénsase que os loricíferos son descendentes en miniatura dun organismo máis grande, talvez similar aos Sirilorica, fósiles do cámbrico. Porén, o rexistro fósil dun grupo de organismos microscópiocs non mineralizados é quizais (como era de esperar) escaso, polo que é difícil rastrexar a historia evolutiva do filo.
Clasificación
O filo dos loricíferos comprende unha soa clase, cunha única orde que comprende dúas familias con tres xéneros cada unha.