cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neglixencia (neuroloxía)
Síntomas
Adoita ir acompañado dunha falta de conciencia primaria sobre a enfermidade (véxase anosognosia). A neglixencia maniféstase en forma de varios síntomas, que poden ser de diversos graos de gravidade e non todos teñen que ocorrer xuntos.
Na maioría dos pacientes con neglixencia, o lado dereito do cerebro está afectado e o lado esquerdo está deteriorado na percepción. O desprezo característico pode relacionarse con estímulos de todos os sentidos. Adoitan estar afectados máis dun ou os cinco sentidos.
Ao mesmo tempo, non se ten en conta as habilidades motoras do lado afectado: as extremidades móvense significativamente menos, aínda que non haxa parálise. A neglixencia ocorre con frecuencia despois de grandes infartos do hemisferio dereito ou hemorraxias da arteria cerebral media. En consecuencia, os estímulos no lado esquerdo son descoidados na súa maioría.
Diagnose
Os pacientes afectados adoitan non ser conscientes dos seus déficits e inicialmente perciben o seu comportamento como normal.
A neglixencia é ás veces mal diagnosticada en pacientes cun campo visual reducido. No caso dun campo de visión restrinxido, con todo, só se afecta a visión e a comprensión do paciente da perturbación adoita ser significativamente mellor.
Pirosecuenciación
A pirosecuenciación é un método de secuenciación do ADN (é dicir, determinar a orde dos nucleótidos nunha molécula de ADN) baseándose no principio de "secuenciar por síntese", no cal a secuenciación realízase detectando o nucleótido incorporado por unha ADN polimerase. A pirosecuenciación depende da detección pola luz baseándose nunha reacción en cadea orixinada cando se libera pirofosfato. Precisamente, de aí vén o nome pirosecuenciación.
O principio da pirosecuenciación describírono primeiramente en 1993 Bertil Pettersson, Mathias Uhlen e Pål Nyren ao combinaren o método de secuenciación en fase sólida usando boliñas magnéticas cubertas de estreptavidina cunha ADN polimerase recombinante que carecía de actividade exonuclease 3´a 5´ (a chamada corrección de probas) e a detección por luminescencia utilizando o encima luciferase de vagalume. Engádese unha mestura de tres encimas (ADN polimerase, ATP sulfurilase e a luciferase de vagalume) e un nucleótido (en forma de nucleósido trifosfato, dNTP) a unha molécula de ADN monocatenario para secuenciala, e a incorporación do nucleótido (como nucleósido monofosfato) é detectada medindo a luz emitida. A intensidade da luz determina se se incorporaron 0, 1 ou máis nucleótidos, mostrando así cantos nucleótidos complementarios están presentes na febra molde. A mestura de nucleótidos é eliminada antes de que se engada a seguinte mestura de nucleótidos. Este proceso repítese con cada un dos catro nucleótidos ata que se determina a secuencia de ADN do molde monocatenario.
En 1998 Mostafa Ronaghi, Mathias Uhlen e Pål Nyren describiron un segundo método baseado en disolucións para pirosecuenciación. Neste método alternativo, introdúcese un encima adicional, a apirase, para eliminar os nucleótidos que non son incorporados pola ADN polimerase. Isto permite que a mestura de encimas, que inclúe a ADN polimerase, a luciferase e a apirase, se engadan ao principio e se manteñan durante todo o procedemento, proporcionando así unha configuración simple axeitada para a automatización. Un instrumento automatizado baseado neste principio introduciuno no mercado ao ano seguinte a compañía Pyrosequencing.
Cousos, Santo André de Boimente, Viveiro
Cousos é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Pirosecuenciación
Unha terceira variante microfluída do método de pirosecuenciación foi descrita en 2005 por Jonathan Rothberg e colaboradores na compañía 454 Life Sciences. Esta estratexia alternativa de pirosecuenciación estaba baseada no principio orixinal de ligar o ADN que se vai secuenciar a un soporte sólido e así mostraron que a secuenciación podía realizarse de maneira paralela usando un microarray microfabricado. Isto permitiu unha secuenciación de ADN de alto rendemento e introduciuse un instrumento automatizado no mercado. Este converteuse no primeiro instrumento de secuenciación de seguinte xeración que deu comezo unha nova era na investigación xenómica, cunha rápida baixada dos prezos da secuenciación do ADN posibilitando realizar secuenciacións de xenoma completo a custos asequibles.
Procedemento
miniatura|679x679px|A imaxe mostra como funciona a pirosecuenciación. A "secuenciación por síntese" implica tomar un ADN monocatenario para secuencialo e despois sintetizar a súa cadea complementaria encimaticamente. O método de pirosecuenciación está baseado en detectar a actividade da ADN polimerase (un encima que sintetiza ADN) con outro encima quimioluminescente. Esencialmente, o método permite secuenciar un ADN monocatenario sintetizando a cadea complementaria sobre el, un par de bases á vez, e detectar que base é a que se está engadindo en cada paso. O ADN molde é inmóbil, e as solucións dos nucleótidos A, C, G e T vanse engadindo secuencialmente e son retiradas despois da reacción. Prodúcese luz soamente cando a solución de nucleótidos complementa a primeira base desapareada do molde. A secuencia de solucións que producen sinais de quimioluminescencia permite a determinación da secuencia do molde.
Para a versión baseada en disolucións da pirosecuenciación, o molde de ADN monocatenario (ssDNA polas súas siglas en inglés) hibrídase a un cebador ou primer de secuenciación e incúbase cos encimas ADN polimerase, ATP sulfurilase, luciferase e apirase, e cos substratos adenosín 5´ fosfosulfato (APS) e luciferina.
O proceso pode representarse coas seguintes ecuacións: onde:
Limitacións
Actualmente a limitación do método é que as lonxitudes de cada lectura individual da secuencia de ADN están arredor dos 300-500 nucleótidos, máis curta que os 800-1000 que se poden obter con métodos de terminación de cadea (por exemplo, a secuenciación de Sanger). Isto pode facer o proceso de ensamblaxe do xenoma máis difícil, especialmente para secuencias que conteñen unha gran cantidade de ADN repetitivo. A falta de actividade de corrección de probas limita a exactitude deste método.
Comercialización
A compañía Pyrosequencing AB de Uppsala, Suecia fundouse con capital de risco proporcionado por HealthCap para comercializar máquinas e reactivos para secuenciar tramos curtos de ADN usando a técnica de pirosecuenciación. Pyrosequencing AB estaba na lista da Bolsa de Valores de Estocolmo en 1999. Foi renomeada como Biotage en 2003. A liña de negocio da pirosecuencación foi adquirida por Qiagen en 2008. A tecnoloxía de pirosecuenciación foille tamén autorizada a 454 Life Sciences, a cal desenvolveu unha tecnoloxía de pirosecuenciación baseada en arrays que xurdiu como unha plataforma para a secuenciación de ADN a grande escala, incluíndo secuenciación de xenomas e metaxenómica.
Condomiñas de Abaixo, Santo André de Boimente, Viveiro
Condomiñas de Abaixo é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Alcains
miniatura|dereita|180px|Escudo de Alcains miniatura|dereita|300px| Monumento ao Sagrado Corazón de María thumb|250px|right| Localização no Concello de Castelo Branco Alcains é unha vila freguesía portuguesa do concello de Castelo Branco, na rexión Centro, subrexión Beira Interior Sur, con 36.95 km² de área xeográfica e 4 615 habitantes (2021). A súa densidade de poboación é 124,9 hab/km².
Historia
O topónimo, segundo algúns historiadores, deriva da palabra árabe "al-Kanisa", en portugués "a igrexa", e pode ter a mesma orixe que Alcañiz, cidade da provincia española de Teruel.
Foi elevada á categoría de vila o 12 de novembro de 1971 polo Decreto nº 495/71, despois de ser considerada a vila máis grande de Portugal durante varias décadas.
O Espiño, Santo André de Boimente, Viveiro
O Espiño é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Gravitropismo
miniatura| Unha árbore endereitada cunha forte curvatura gravitrópica na base. miniatura|A presenza de [[Esporocarpo|esporocarpos na consola de Polypore amadouvier no volis e a candea dunha faia mostra que o último foi atacado por este fungo necrotrofo da madeira. O desenvolvemento continuado deste macromiceto sobre o volis provoca, en resposta a unha modificación do xeotropismo, un rápido cambio na orientación do "froito" en crecemento, para poder proxectar as esporas dos fungos en condicións óptimas. A diferente orientación destes esporóforos permite reconstruír a súa historia (desenvolvemento antes ou despois da rotura da árbore).]] thumb|[[Amiloplastos en células de pataca.]] En fisioloxía vexetal, o gravitropismo é a forma na que as plantas se desenvolven e se orientan en relación á gravidade.
A noción case equivalente de xeotropismo enfatiza a importancia do solo como substrato, por exemplo para describir a tendencia das raíces pivotantes a ancorarse profunda e verticalmente no chan, a diferenza doutras raíces que poden desenvolverse horizontalmente. O termo xeotropismo foi acuñado polo botánico alemán Albert Bernhard Frank en 1868, que combinou o prefixo grego geō- (terra), o substantivo -tropos (dirixido) e o sufixo -ismo (acción ou movemento), pero este termo tende ao desuso porque a reorientación se debe á aceleración gravitatoria.
O gravitropismo é o movemento das estruturas vexetais no seu desenvolvemento con respecto ao chan, que pode ser positivo ou negativo. No primeiro caso, a estrutura tende a desenvolverse na dirección do chan, mentres que cando é negativa, a estrutura crece na dirección oposta á terra. Xeralmente as raíces mostran un gravitropismo positivo e as tallas un gravitropismo negativo.
Unha planta ou rama ten un eixe de crecemento ortoxeotrópico ou ortotrópico se isto se fai verticalmente. Dise que o eixe de crecemento é plaxioxeotrópico ou plaxiotrópico se o crecemento ten lugar horizontalmente, axeotrópico se o crecemento non ten unha orientación privilexiada. .
En destaque
Os experimentos sinxelos permítennos agora evidenciar este fenómeno.
Mecanismo
Nas raíces, as células, chamadas estatocitos, están situadas no centro da caliptra nunha zona chamada columela (ou estatánquima). Esta cofia cobre o meristema primario situado ao final da raíz. Dentro destes estatocitos, temos orgánulos (que almacenan amidón: os amiloplastos ) especializados na percepción do sinal da gravidade: estes son os estatólitos. Estes receptores de gravidade desempeñan o papel de " peso ", e movidos pola gravidade, póñense en contacto co retículo endoplasmático ao" fondo" da célula. A presión que exercen contra este retículo endoplasmático envía un sinal transducido ao meristema que pode modificar ou non o seu desenvolvemento en consecuencia. Suponse que este mecanismo permite redirixir o fluxo de substancias, en particular as fitohormonas, e en particular a auxina.
Nos talos, os estatolitos están presentes ao longo da zona de crecemento do endodermo. Polo tanto, a redistribución da auxina pódese facer a nivel local. No casquete da raíz ou do talo cun parénquima amífero desenvolvido, os estatocistos forman un verdadeiro tecido, o estaténquima.
Esta teoría do estatocisto por si soa non explica a gravipercepción: os rizoides de Chara non teñen amiloplastos senón concrecións de sulfato de bario.
Reacción de compensación
miniatura| A reacción de compensación do pé coprinus (C : rexión apical). A curvatura gravitrópica de certos cogomelos ou árbores mostra un fenómeno de compensación: despois dunha fase de curvatura, estas plantas presentan unha fase de curvatura (chamada autotropismo).
Cuíña, Santo André de Boimente, Viveiro
Cuíña é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Fondaía, Santo André de Boimente, Viveiro
Fondaía é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Cullereiro, Santo André de Boimente, Viveiro
O Cullereiro é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Galiñeiro, Santo André de Boimente, Viveiro
O Galiñeiro é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Percy Jackson (personaxe)
Percy Jackson é o nome do personaxe principal da saga de libros Percy Jackson & the Olympians (Percy Jackson e os deuses do olímpo) e un dos personaxes principais da serie secuela The Heroes of Olympus (Os heroes do Olimpo). Ámbalas dúas serie foron escritas por Rick Riordan.
O personaxe tamén aparece nos libros extra: Magos e semideuses, Os expedientes do semideus, Diarios dun semideus, Magnus Chase e os deuses de Asgard e en As probas de Apolo.
É o protagonista á súa vez nas adaptacións cinematográficas feitas por Chris Columbus: Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief (Percy Jackson e os deuses do Olimpo: O ladrón do raio) e Percy Jackson and The Sea of Monsters (Percy Jackson e os deuses do Olimpo: O mar dos monstros). O actor que interpreta a Percy é Logan Lerman.
Traxectoria
Percy, ou Perseus, se non utilizamos o alcume, Jackson naceu o 18 de agosto de 1993 en Long Island, Nova York. A súa nai Sally Jackson, foi quen lle puso ese nome facendo referencia a Perseo, un dos poucos heroes gregos que tivo un final feliz. Cando Percy fai a súa primeira aparición no libro The Lightning Thief (O ladrón do raio), ten doce anos. Durante catro anos vive moitas aventuras xunto cos seus mellores amigos, Annabeth Chase, a filla de Atenea e Grover Underwood, un sátiro ao que se lle encargou atopalo para levalo ao Campamento Mestizo. Percy remata a primeira saga Percy Jackson & the Olympians salvando o Olimpo. Nos seus primeiros anos de vida, Poseidón abandonouno coa súa nai para protexelo da ira de Zeus por incumprir as leis antigas (os tres grandes, Zeus, Poseidón e Hades coincidiron en non ter máis fillos con mortais, pola súa grande infuencia e xuraron, tras a segunda guerra mundial, na lagoa Estixia). Non obstante, seguiu visitándoo en ocasións e Percy recordou ter vagos recordos da súa cara, cando aínda estaba no berce. A medida que medraba, sucedíanlle cousas estrañas ao seu redor. Non puido pasar máis dun ano no mesmo colexio sen ser expulsado por supostos feitos perigosos que cometeu, mesmo cando non foi culpa súa. De feito, foi expulsado de seis escolas diferentes nun período de seis anos.
Descrición
Percy Jackson é un mozo sarcástico, divertido e extremadamente leal, ó cal define como o seu defecto fatídico. Diagnosticáronlle un trastorno por déficit de atención e hiperactividade (TDAH) e dislexia, o que lle dificultou o estudo en todas as escolas. Tamén se describe como un rapaz relaxado e impulsivo con problemas para controlar a ira cando se atopa cunha inxustiza. É perceptivo e intelixente, aínda que moitas veces é incapaz de ver o obvio, cun gran apego aos seus seres queridos e un gran sentido do sacrificio: sería capaz de dar todo para salvar a calquera ser vivo.
Os Leás, Santo André de Boimente, Viveiro
Os Leás é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Percy Jackson (personaxe)
Descrición
Fisicamente, Percy é descrito como un neno de pelo negro, pel clara e ollos verdes herdados do seu pai, Poseidón. Ademais, a miúdo engádese que ten unha mirada melancólica, por iso Medusa quixo conservalo como estatua. Co avance da liña do tempo en todas as sagas, Percy faise aínda máis poderoso e leal. Nos libros, algúns personaxes describen que cheira a mar.
Respecto á súa relación cos deuses, é un dos poucos que consegue levarse ben coa maioría deles, incluso Dioniso, que se presenta como alguén que odia a todos os heroes, Artemisa, que detesta aos homes e a Hades, que odia ás propias persoas. Percy tamén é o maior heroe do Olimpo e incluso se afirma que sería capaz de derrocar a Hércules, o fillo máis poderoso de Zeus, o rei dos deuses.
A Fonte, Santo André de Boimente, Viveiro
A Fonte é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Os Loureiros, Santo André de Boimente, Viveiro
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Lei da Moeda de 1873 (Estados Unidos)
A Lei da Moeda de 1873 dos Estados Unidos (en inglés: Coinage Act of 1873) foi unha lei que supuxo unha revisión xeral das leis anteriores relativas á moeda e ás casas de moeda dos Estados Unidos.
Esta lei estableceu un padrón ouro de facto, ao pór fin ao dereito que tiñan os posuidores de prata de convertela en dólares de prata na Casa da Moeda, ao tempo que permitía aos posuidores de ouro seguir a converter o seu metal en diñeiro. Outras das novidades da lei foron a creación do dólar de comercio, cun curso legal moi limitado e destinado ao seu uso no Extremo Oriente, así como a supresión de tres moedas de escaso valor facial.
A controversia xerada pola Lei da Moeda de 1873 fixo que os seus detractores a coñecesen como o Crime de 1873.
Síntese
En 1869 considerouse que estaba obsoleta a Lei da Moeda de 1837, promulgada antes de que tanto a febre do ouro de California como a guerra civil estadounidense desestabilizasen tanto o sistema monetario do país. O secretario do Tesouro, George Boutwell, encargoulle ao daquela controlador de moeda adxunto, John Jay Knox, que redactase unha lei, posteriormente presentada ao Congreso polo senador de Ohio John Sherman. O prezo de mercado da prata superaba entón o prezo ao que a Casa da Moeda podería comprar ese metal, polo que se suprimiu a demanda de prata á poboación para a converter en moedas dun dólar. No entanto, Knox e outros prognosticaron correctamente que o desenvolvemento de diversas minas, entre outras a de Comstock Lode, reduciría o prezo da prata e volvería facer atractiva para a poboación a súa amoedación. O Congreso tomou en consideración o proxecto de lei e tramitouno durante case tres anos antes da súa aprobación, que traería consigo a implantación do padrón ouro ao pór fin ao bimetalismo. Logo de aprobado, o proxecto de lei converteuse en lei o 12 de febreiro de 1873, mediante a súa sinatura por parte do presidente Ulysses S. Grant, e entrou en vigor o 1 de abril dese mesmo ano.
En 1876, cando o prezo de mercado da prata caeu como efectivamente estaba previsto, os produtores comezaron a levar o seu metal á Casa da Moeda, aínda que alí se informaban de que a súa cuñaxe xa non estaba autorizada. Este asunto converteuse nunha longa controversia que durou o resto do século, enfrontando os que valoraban o padrón ouro deflacionario cos que crían que a cuñaxe libre da prata, unha política inflacionista, era necesaria para a prosperidade económica. Malia as acusacións vertidas naquel momento, non houbo probas de que a Lei de Moeda 1873 tivese un fundamento corrupto. A disputa política resolveuse cando o padrón ouro foi promulgado explicitamente como lei en 1900.
Antecedentes
En 1834, o Congreso determinou que o valor do dólar fose algo inferior e rebaixou, por tanto, o contido en metal nobre das moedas, o que motivou que xa non resultase rendible exportalas e que, en consecuencia, entrasen máis en circulación nos Estados Unidos. Dada esta situación, o Congreso reexaminou a lexislación relativa á Casa da Moeda e achou que moitas disposicións estaban xa obsoletas, polo que promulgou a Lei da Moeda en 1837, que, entre outras cousas, dispuña a creación dun fondo de metais preciosos que permitise pagar aos depositantes sen esperar a que o seu metal pasase polo proceso de cuñaxe. A relación de valor entre os pesos equivalentes do ouro e a prata axustouse lixeiramente, o que permitiu que as moedas de ambos os metais circulasen dentro dos Estados Unidos.
miniatura|300x300px|En virtude dunha lei de [[1853, os depositantes xa non podían converter a súa prata en moedas de medio dólar e inferiores. ]]
Cando os prezos da prata subiron en relación aos do ouro a partir da febre do ouro de California, as moedas de prata pasaron a valer máis que o seu valor nominal e fluíron axiña cara ao estranxeiro para seren fundidas. Malia a forte oposición encabezada polo representante de Tennessee e futuro presidente Andrew Johnson, en 1853 reduciuse o contido de prata das moedas dos valores inferiores á dun dólar, o que permitiu a súa continuación na circulación. Ata daquela, os depositantes de prata podían elixir que o seu metal se cuñase en calquera valor facial dos existentes, desde os cinco centavos ata o dólar, mais a Lei da Moeda de 1853 eliminou a posibilidade de facelo en moedas inferiores ao dólar. Neste contexto, tendo en conta que o valor da prata da moeda dun dólar excedía o seu valor facial, aos depositantes resultáballes máis rendible vender o seu metal a xoieiros e outros fabricantes. En tanto que os prezos da prata seguiron altos, nos Estados Unidos continuaba imperando o padrón ouro.
Aínda que raras veces a Casa da Moeda recibiu depósitos de prata para a súa cuñaxe despois de 1853, si que adquiriu prata coas novas moedas lixeiras a prezos superiores aos de mercado, algo que era ilegal, xa que o Congreso ordenara que as novas moedas lixeiras só se poderían comprar con ouro, unha disposición encamiñada a limitar as cantidades vendidas á demanda real. Como as pezas de prata tiñan un límite para o seu curso legal de cinco exemplares, se circulaba un número excesivo delas poderían chegar a afogar o comercio. De feito, isto foi o que ocorreu, e os comerciantes e os banqueiros queixáronse de que con ese límite legal se vían obrigados a vender as acumulacións de moedas con descontos a corredores comerciais.
Como había xa varias décadas que non se depositaban grandes cantidades de prata con regularidade para a súa cuñaxe, esquecíase adoito o feito de que os Estados Unidos estaba no padrón bimetálico desde 1792. Considerábase que o padrón ouro era a única opción posible e moita xente admitía que os Estados Unidos asumiran xa, de facto, ese padrón, algo que xa ocorrera formalmente en países como o Reino Unido, en 1816, e no Imperio Alemán, en 1871.
Redacción do proxecto de lei
miniatura|298x298px|John Jay Knox, Controlador da Moeda, [[Fotografía|fotografado por Mathew Brady (ca. 1870-1880). ]]
As perdas de case 250.000 dólares na Casa da Moeda de San Francisco preocupaban o Tesouro e, en 1866, o seu secretario, McCullough, encargoulle a John Jay Knox, un dos seus empregados, unha misión especial de investigación. Knox descubriu que as faltas de rigor nas transferencias de ouro entre varios funcionarios da ceca deran lugar a resultados carentes de coherencia nas contas da institución, pero ao non gardarse os recibos, non foi posible determinar responsabilidades. En 1869, Knox, que daquela ocupaba o cargo de controlador auxiliar da moeda, foi enviado polo sucesor de McCullough, George Boutwell, a investigar outras cecas sucursais da Casa da Moeda dos Estados Unidos, nas que descubriu grandes irregularidades, así como grandes perdas para o Goberno na Oficina de Ensaios de Nova York. Knox puxo de manifesto novamente a falta de procedementos contables axeitados.
Knox completou un proxecto de lei destinado a derrogar numerosas disposicións legais anticuadas e a reescribir outras. Propuxo eliminar o dólar de prata común e substituílo por outro alixeirado, cun límite baixo de curso legal. Tamén propuxo trasladara a oficina do director da Casa da Moeda de Filadelfia a Washington, eliminar a prima da Casa da Moeda pola cuñaxe de ouro, que daquela era do 5 %, así como abolir o cargo de tesoureiro nas casas de moeda e nas oficinas de ensaio, e transferir as súas funcións ao superintendente. Ao redactar o proxecto de lei, Knox consultou con varios antigos funcionarios da Casa da Moeda, ademais de Linderman, como é o caso dos exdirectores James Ross Snowden e Robert M. Patterson, así como o que fora cuñador xefe da Ceca de Filadelfia, Franklin Peale. O daquela director da Casa da Moeda James Pollard enviou o proxecto de lei ao Congreso o 25 de abril de 1870.
Tramitación polas cámaras e aprobación
miniatura|251x251px|O [[Senado dos Estados Unidos de América|senador John Sherman conduciu o proxecto de lei ao Congreso. ]]
Sherman presentou o proxecto de lei no Congreso o 28 de abril de 1870 e foi remitido á Comisión de Finanzas do Senado, que el presidía. El non procurou a súa aprobación nesa sesión, xa que os lexisladores estaban ocupados con outra lexislación financeira.
O proxecto de lei non atraeu apenas a atención da prensa durante os case tres anos que durou a súa tramitación, aínda que os expertos monetarios e outras persoas seguiron de preto a súa evolución.
O 9 de xaneiro de 1871, Sherman levou o proxecto de lei ao pleno do Senado para o seu debate. O feito de que pretendese abolir o dólar de prata e, xa que logo, o bimetalismo, non se discutiu daquela, xa que os senadores se concentraron na omisión da prima por cuñaxe, é dicir, ma tarifa polos servizos da Casa da Moeda por converter o metal precioso en moeda, o cal era unha cuestión salientable para o Senado —sinaladamente para os senadores do Vello Oeste—, porque afectaba ao que as empresas mineiras e as refinarías poderían obter polo seu produto. Sherman ofreceu unha emenda para manter esa prima de cuñaxe, mais foi rexeitada polos senadores do Oeste como un imposto inxusto sobre os mineiros e os refinadores de ouro, e a emenda foi derrotada. O 10 de xaneiro, o proxecto de lei foi aprobado polo Senado, co voto de Sherman en contra do seu propio proxecto.
O paso seguinte foi envialo á Cámara de Representantes, onde recaeu na Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, da que foi retirada brevemente o 25 de febreiro por William D. Kelley, de Pensilvania, o daquela presidente, aínda que finalmente volveu a esa comisión. O proxecto de lei non foi tomado en consideración pola Cámara de Representantes durante o resto do 41º Congreso, que expirou o 3 de marzo de 1871.
Kelley reintroduciu o proxecto de lei na Cámara cando o Congreso se volveu reunir en decembro de 1871. O presidente Kelley era de Filadelfia e estaba influído por Joseph Wharton, propietario dunha refinaría de níquel próxima a Camden, Nova Jersey, á que a Casa da Moeda lle compraba, sen licitación, gran parte do metal para a cuñaxe das moedas de tres e de cinco céntimos de metal básico. O proxecto de lei propuña naquel momento que o centavo, que era de bronce, se fixese tamén cunha aliaxe de níquel cando se debateu o 9 de xaneiro de 1872; o interese de Wharton resultaba evidente. Kelley foi interrogado polo representante de Nova York Clarkson Potter, quen cualificou o proxecto como "ese artificio de Pensilvania", que lle daría "o monopolio ao cabaleiro de Pensilvania [Wharton]". Outro representante de Nova York, Dwight Townsend, presentou unha moción para rexeitar o proxecto de lei, desgustado polo tempo que estaba a tardar en aprobarse; a súa moción, en votación de viva voz tería prosperado, mais como non había quórum fracasou na votación nominal. O 10 de xaneiro, o congresista por Missouri James R. McCormick, que representaba os produtores de níquel no seu Estado, introduciu unha emenda para que a Casa da Moeda realizase unha licitación para a compra dese metal. No canto de acceder á emenda de McCormick, Kelley enviou novamente o proxecto de lei á Comisión.
Cando o proxecto de lei volveu á Cámara de Representantes o 9 de abril de 1872, foi xestionado polo representante de Massachusetts Samuel Hooper, presidente da Comisión de Banca e Moeda da Cámara. Repasou o proxecto artigo por artigo e acabou por afirmar que este colocaría os Estados Unidos no padrón ouro. No debate posterior, outros representantes, entre eles Potter e Kelley, amosaron a súa anuencia ao respecto. O proxecto de lei prevía nese momento a licitación competitiva para a adquisición do níquel, pero foi retirada por Hooper, logo de que Kelly o acusara de intentar beneficiar os comerciantes de metais preciosos de Nova York. Este altercado fixo que outros representantes de Nova York se opuxesen ao proxecto de lei. O 27 de maio, Hooper presentou un proxecto de lei alternativo e conseguiu que se aprobase sen que nin sequera fose lido. Entre os cambios que a Cámara introduciu no proxecto de lei de Knox figuraba un lixeiro aumento do peso das moedas de prata divisionarias —10 centavos, cuarto de dólar e medio dólar—, facendo que un dólar composto por estas moedas pesase 25 gramos.
O proxecto de lei ficou á espera de que o Congreso se reunise novamente en decembro. A principios dese mes, o secretario Boutwell emitiu o seu informe anual pedindo a aprobación do proxecto. O día 16 o proxecto foi remitido á comisión de Sherman e saíu sen o plan de emitir o centavo de cuproníquel, e co dólar de prata alixeirado substituído por un dólar de comercio destinado aos negocios co Extremo Oriente, cun status de moeda de curso legal limitado dentro dos Estados Unidos. O proxecto de lei foi reenviado ao Senado o 7 de xaneiro de 1873, e alí foi debatido o día 17 de xaneiro.
Un dos temas de debate foi a esixencia do proxecto de lei de que aparecese unha aguia nas moedas estadounidenses de maior tamaño, como viña sendo habitual. Linderman propuxera unha emenda para esixir que as moedas de ouro e de prata amosasen unha indicación do seu peso e da súa lei, o que implicaría sacrificar a aguia, por cuestións de espazo. O californiano Eugene Casserly opúxose a esta emenda, patrocinada por Sherman, e afirmaba que "dificilmente se poderá pensar que un medio dólar ou un cuarto de dólar sexa unha moeda se non leva unha aguia". A presenza da aguia quedou garantida no momento en que a emenda fracasou, por 24 votos a favor e 26 en contra. Casserly tivo menos éxito cunha emenda para eliminar por completo a taxa reducida en concepto de cuñaxe do 0,2 % que tampouco prosperou. Sherman fixo avanzar a tramitación do proxecto de lei o máximo que puido e quedou aprobada sen que se rexistrase a súa votación. A Cámara de Representantes negouse inicialmente a aceptar o dólar de comercio, mais os representantes de ambas as cámaras, encabezados por Sherman e Potter, mantiveron unha serie de reunións e a Cámara accedeu finalmente á emenda do Senado para a creación dese dólar comercial.
O proxecto de lei foi aprobado por ambas as cámaras sen debate posterior e logo foi asinado polo presidente Ulysses S. Grant o 12 de febreiro de 1873, acto polo que quedou convertido en lei. En ningún momento do seu lento percorrido de case tres anos polo proceso lexislativo o proxecto de lei previra o mantemento do dólar de prata estándar, no que os depositantes puidesen cuñar o seu metal achegado á Casa da Moeda.
Intención dos seus autores
miniatura|340x340px|O [[Dólar da Liberdade sentada|dólar de prata "Liberdade sentada" foi abolido pola Lei da Moeda de 1873. ]]
Cando, varios anos despois da súa aprobación, a Lei da Moeda de 1873 se converteu nunha cuestión de orde política, algúns dos que participaron na súa promulgación, entre eles Sherman e Linderman, declararon que non houbera intención ningunha de acabar co bimetalismo ao eliminar a facultade da cidadanía de facer cuñar a súa prata en moedas dun dólar. Argumentaban para iso que a Lei de 1853 xa puxera fin á posibilidade de cuñar moedas de prata de valores inferiores e a de 1873 simplemente rectificaba unha omisión e eliminaba unha moeda de baixa produción, que xa non circulaba realmente. Mais non sempre mantiveron a coherencia nas súas manifestacións: Boutwell escribiu nas súas memorias: "en 1873 eu chegara a crer que era prudente que cada nación recoñecese, establecese e mantivese o padrón ouro [...] de aí que decidise abandonar a idea dun padrón dobre.
En poucos anos, a idea de que a omisión do dólar de prata na Lei da Moeda de 1873 non fora coa intención de colocar os Estados Unidos no padrón ouro converteuse na postura defendida polo establishment. En parte tratábase dunha reacción contra as teorías conspirativas que circulaban sobre o "Crime do 73", como chamaban a lei os defensores do padrón bimetálico. Isto foi aceptado por moitos historiadores ata ben entrado o século XX.
Neil Carothers, no seu traballo de 1930 sobre as moedas estadounidenses divisionarias, escribiu:
O economista Milton Friedman escribiu, "o que non se pode cuestionar é que o dólar de prata estándar se omitiu da listaxe de moedas que se cuñaban intencionadamente, con pleno coñecemento das consecuencias probables e na crenza de que esas consecuencias eran desexables". Friedmen cita o libro de Walter T. K. Nugent, de 1968, Money and American Society, 1865-1880:
Knox e Linderman coñecían persoalmente as condicións da minaría do Vello Oeste. sabían que a cantidade de metal precioso producido non faría máis que aumentar e que probablemente houbese que baixar o prezo da prata por baixo do nivel —1,2929 dólares a onza troy— no que o metal da moeda dun dólar de prata valería máis que o valor facial da moeda. Na exposición de motivos que acompañaba o seu proxecto de lei, Knox explicaba que a supresión do dólar de prata significaría que os Estados Unidos deixarían de ser unha nación bimetalista.
Boutwell, no seu Informe Anual de 1872, instou o Congreso a pór fin á cuñaxe da prata a partir de depósitos privados, para que o Goberno non tivese perdas por pagar ouro a cambio dos dólares de prata, e finalmente ter que os fundir cando non podían circular.
Nugent preguntouse:
Casa da Moeda: obrigas dos funcionarios (artigos 1-12)
Fixéronse poucos cambios no resto do cadro de persoal da Casa da Moeda, ademais de agregar o superintendente para a Ceca de Filadelfia —James Pollock foi o primeiro titular— e de abolir o posto de tesoureiro de cada ceca auxiliar. Consonte a Lei da Moeda de 1873, ademais do superintendente, cada unha das cecas que compuña a US Mint dispuña dun ensaiador, un cuñador e un refinador, cada un dos cales estaba obrigado a depositar unha fianza para indemnizar o Goberno polas perdas que se puideren dar durante o seu período, e cada un era responsable da súa parte do proceso de cuñaxe. Ademais, a Casa da Moeda de Filadelfia tiña tamén a figura do gravador xefe, que era o responsable de preparar os deseños e os cuños para a cuñaxe en todas as cecas, aínda que o director da US Mint tiña a facultade, co acordo do secretario do Tesouro, de contratar artistas externos para o deseño das moedas. A disposición pola que se permitía esta contratación de artistas externos inseriuse pola suxestión do exdirector Robert M. Patterson.
A Lei da Moeda de 1873 establecía tamén os salarios asignados a cada cargo e requiría que o persoal que os ocupase fose nomeado polo presidente do país e posteriormente confirmado polo Senado, como xa ocorría nas anteriores leis de 1792 e de 1837. Do mesmo xeito, establecíase o procedemento para a designación dun funcionario interino para suplir o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos en caso de ausencia temporal deste.
Moedas e depósitos de metais preciosos (artigos 13-39)
A lei tamén eliminou a moeda de dous centavos de bronce, a de tres centavos de prata e a de 5 centavos de prata. Aínda que as dúas primeiras circularan pouco, a Casa da Moeda de San Francisco aínda estaba a producir grandes cantidades da moeda de cinco centavos para a súa circulación no Vello Oeste, onde o papel moeda non era ben aceptado. As moedas autorizadas pola nova lei foron, xa que logo, o centavo de bronce; os tres centavos e os cinco centavos de níquel; os dez centavos, o cuarto dólar, o medio dólar e o dólar de comercio en prata; e o dólar, os 2,5 dólares, os cinco dólares, os dez dólares e os vinte dólares en ouro. Tamén establecía a aliaxe da moeda de ouro nun 90 % de ouro e un 10 % de cobre.
A Lei da Moeda de 1873 prescribía, así mesmo, as especificacións de cada moeda. Non se levou a cabo cambio ningún na composición do bronce do centavo. A moeda de dez centavos, así como o cuarto de dólar e o medio dólar fixéronse un pouco máis pesadas, de maneira que un dólar formado, pola suma destas moedas pesase 25 gramos, nun xesto de aproximación ao sistema métrico decimal, sumado a que o peso dos cinco centavos de níquel era de cinco gramos.
Canto aos motivos e as lendas das moedas, a lei prevía para os seus anversos unha representación emblemática da Liberdade, en tanto que nos reversos debería aparecer unha aguia, excepto para as de inferior tamaño: o centavo, os tres centavos, os cinco centavos, os dez centavos, o dólar de ouro e os tres dólares. Nestes casos, non se obrigaba a reproducir a figura da aguia. Ademais, obrigábase a incluír nas moedas o nome do país no anverso e o lema E Pluribus Unum nalgún lugar. Tamén autorizaba a inclusión do lema In God We Trust nas moedas, o cal supuña unha continuación da autorización outorgada pola Lei da Moeda de 1865.
A Lei de 1873 permitiu tamén que o Tesouro o troco das moedas de metal común vixentes ou obsoletas cando se presentasen en cantidades que sumasen 20 dólares ou máis, continuando cunha disposición promulgada en 1871.
Outras disposicións desta parte da lei permitían aos depositantes de metal de prata recibiren o seu metal de volta en forma de barras ou de dólares de comercio. Tamén se prohibía o depósito de prata para a súa cuñaxe noutras moedas, aínda que se lle permitía á Casa da Moeda, durante dous anos, comprar prata con medas de prata en Filadelfia e na Oficina de Ensaios de Nova York. Esta práctica, aínda que ilegal consonte a lei de 1853, fora permitida durante moito tempo polos directores da Casa da Moeda.
A Comisión de Ensaios (artigos 40-50)
miniatura|340x340px|[[Medalla cuñada pola US Mint en 1873 para a Comisión de Ensaios. O cadaleito do reverso rende homenaxe ao ensaiador Jacob Eckfeldt, falecido pouco antes (gravador: William Barber). ]]
A Comisión de Ensaios dos Estados Unidos reuniuse con periodicidade anual na Casa da Moeda de Filadelfia desde 1797 ata 1980, cando foi abolida. Estaba formada por funcionarios gobernamentais e persoas privadas e tiña a encomenda de examinar as moedas de prata e de ouro para se asegurar de que cumprisen coas súas especificacións legais.
A Lei da Moeda de 1837 nomeara como membros ex officio da Comisión de Ensaios o xuíz do Tribunal do Distrito Leste de Pensilvania, o Fiscal dos EEUU para ese distrito e o Recadador do Porto de Filadelfia. Pola súa banda, a Lei da Moeda de 1873 mantivo o xuíz como membro mais omitiu os outros dous, que foron substituídos polo Controlador da Moeda e o ensaiador da Oficina de Ensaios de Nova York. Consonte a Lei de 1837, o presidente podería nomear cada ano os membros da poboación membros da Comisión, e isto mantívose na Lei de 1873. Na nova lei tamén se prescribía un procedemento detallado para a toma de mostras de cada entrega por parte do cuñador da ceca, que debía selalas en sobres e transferilas a Filadelfia, onde a Comisión de Ensaios se reunía cada mes de febreiro.
Outras disposicións (artigos 51-67)
Os artigos 51 a 53 regulaban cuestións que resultaran controvertidas en décadas anteriores. No primeiro deles esixíase que todos os cuños do anverso, nos que a maioría das moedas estadounidenses amosan a data, se destruísen ao finalizar cada ano, xa que durante o período do director Snowden, na década de 1850, a Casa da Moeda volvera cuñar moedas raras de anos anteriores para as vender ou as intercambiar con coleccionistas.
As medallas de carácter nacional podían cuñarse tamén na Ceca de Filadelfia en virtude do artigo 52, aínda que a produción de medallas privadas ficaba prohibida. Ata 1854, ano en que fora despedido polo presidente Franklin Pierce, Peale dirixira un controvertido negocio de medallas nas instalacións da Casa da Moeda de Filadelfia.
No artigo 53 esixíase que os beneficios da Casa da Moeda procedentes da señoreaxe se depositasen no Tesouro, e prohibíaselle á Casa da Moeda o pagamento de gastos ou salarios con ese diñeiro. No período da dirección de Patterson (retirado en 1851), a ceca pública retivera tales ganancias e logo gastáraas sen a supervisión do Congreso.
As oficinas de ensaio, que quedaban baixo o control do Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, regulábanse nos artigos 54 a 60. Cada unha destas oficinas rexíase de xeito similar ás cecas que conformaban a US Mint, cun superintendente a cargo e dous funcionarios subordinados a el: un ensaiador, e un fundidor e afinador.
Os artigos 61 a 64 prohibían a falsificación da moeda, así como o seu alixeiramento intencionado, e determinaban os castigos para as condutas contrarias a esta norma. O artigo 65 era unha disposición de transición que establecía a data de entrada en vigor da lei o 1 de abril de 1873 e tamén dispuña que o daquela director da US Mint, Pollock, se convertese en superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia, e que as persoas que ocupasen os cargos de tesoureiro —abolido pola propia lei— en cada unha das cecas e das oficinas de ensaio, pasasen a ser tesoureiros adxuntos da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
No artigo 66 detallábanse todas as cecas públicas e as oficinas de ensaio operativas nos Estados Unidos".
Consecuencias inmediatas
A abolición da moeda de prata de cinco centavos (half dime), que seguía en uso no Vello Oeste, provocou alí unha escaseza de moeda miúda. O Congreso tratou de arranxar este desaxuste cunha impopular peza de vinte centavos que só se cuñou en 1875 e en 1876 e que foi rexeitada pola poboación pola súa similitude coa de cuarto dólar, xa moi asentada no uso. O Oeste dos Estados Unidos non chegou a estar ben abastecido de moeda miúda ata que a Casa da Moeda comezou a cuñar moedas dun centavo en 1908 e de cinco centavos en 1912.
Pola súa banda, o dólar comercial, cuñado inicialmente para competir cos pesos mexicanos e os reais de oito españois no comercio co Extremo Oriente, non acadou a súa implantación total naqueles territorios. Moitos destes dólares foron devoltos aos Estados Unidos —ou mesmo non chegaron a saír de alí— e, como podían adquirirse cun desconto dentro dos EEUU, fixéronse moi populares entre os empresarios, para aboaren con eles as nóminas dos seus traballadores. En 1875, o Congreso revogou o status que tiñan de moedas cun curso legal limitado a cantidades de ata cinco dólares, e en 1878 Casa da Moeda deixou de cuñalos excepto para os coleccionistas, e mesmo esas emisións limitadas cesaron en 1885. En 1887, o Congreso permitiu un prazo de seis meses durante o cal poderían trocarse os dólares comerciais por outras moedas, sempre que non resultaran alterados polos comerciantes orientais, que adoitaban gravar neles as súas marcas persoais.
miniatura|340x340px|O [[Dólar de comercio (Estados Unidos)|dólar de comercio, concibido para o seu uso no Extremo Oriente, xerou controversia ao entrar en circulación tamén nos Estados Unidos. ]]
Como sinalou Friedman, se o prezo da prata se mantivese alto, a exclusión do dólar de prata estándar da Lei da Moeda de 1873 resultaría irrelevante. En 1874, o efecto das novas minas do Vello Oeste e a venda de prata en Alemaña logo da súa desmonetización nese país combináronse para forzaren o prezo da prata á baixa. Os produtores de prata non estaban ao tanto do cambio da normativa e só chegaron a ter coñecemento del cando quixeron presentar a súa prata na Casa da Moeda para a súa cuñaxe e viron que xa non era posible. Para o historiador numismático Don Taxay, "produciuse unha axitación, durante a cal varios congresistas piadosos finxiron ignorar a derrogación e sostiñan que se introducira subrepticiamente no proxecto de lei da moeda". Un industrial de Delaware escribiulle ao seu senador, Thomas F. Bayard, en 1878, "ao principio eu ignoraba todo o relacionado coa cuestión da prata, tanto que [...] non sabía que a prata fora desmonetizada".
O mesmo ano da aprobación da lei comezou unha depresión económica severa, coñecida como o Pánico de 1873, que persistiu durante gran parte da década. Moita xente nos Estados Unidos chegou a pensar que o padrón ouro era demasiado ríxido como para facer fronte a uns tempos económicos tan difíciles coma aqueles, e trataron de restaurar o bimetalismo. A inflación causada por esta política permitiríalles aos debedores dvolveren o que debían con maior facilidade. O prezo da prata seguiu a caer: a prata dun dólar nas novas moedas de prata subsidiarias valía só 0,75 dólares a mediados de 1876, aínda que o prezo se recuperou pouco despois.
A principios de 1875, o Congreso aprobou un proxecto de lei para recuperar os pagamentos en especie —é dicir, en moedas de prata e de ouro—, que entrou en vigor en 1879. Friedman afirmou que de non ser pola Lei da Moeda de 1873, esta recuperación se produciría sobre a base efectiva dun padrón de prata, o que consideraba positivo, xa que permitiría unha maior estabilidade económica e "case seguro que podería ter evitado" a recesión de principios da década de 1890, coñecida como o Pánico de 1893.
miniatura|256x256px|[[Ilustración (deseño gráfico)|Ilustración da portada da revista Puck (1900), na que se representa o padrón ouro como vencedor sobre o padrón prata, nunha loita entre gladiadores. ]]