cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revisión por expertos
Recrutamento de árbitros
Un problema que se presenta para que un editor logre unha arbitraxe adecuada é a pouca dispoñibilidade de árbitros realmente cualificados nalgunhas áreas. Nestes casos é difícil manter o anonimato dos árbitros, e tamén dificulta o evitar conflitos de interese. Tamén aumenta as posibilidades de que un editor non logre recrutar verdadeiros expertos nesa materia, xente que realizara traballos de nivel e do tema do avaliado, e que poida ler entre liñas.
Outra dificultade é o anonimato dos árbitros. Nos medios científicos resulta importante dar crédito aos traballos realizados, e aínda que se considera honorífico servir de árbitro para unha publicación prestixiosa, non é posíbel acreditarse na arbitraxe dunha publicación en particular.
Afortunadamente, é a publicación de traballos o medio máis importante de obter reputación nos medios científicos.
Estilos de arbitraxe
Aínda cando a revisión por pares pode ser moi rigorosa en termos das calidades dun traballo, a decisión de publicar ou de financiar un traballo recae á final sobre o editor, e está sometida a algunhas restricións. Por exemplo, se o espazo para publicar os traballos é limitado (como, por exemplo, ocorre nos congresos e simposios científicos) ou se hai moitas solicitudes de financiamento, pode ocorrer que traballos coa calidade necesaria non sexan aceptados ou que proxectos ben fundamentados non sexan financiados. Inversamente, pode ocorrer que unha publicación non recibira suficientes traballos claramente publicábeis e decida aceptar un maior número de traballos con aceptación condicionada.
Algunhas publicacións como Science e Nature teñen un sistema de arbitraxe moi restritivo (de aí o seu prestixio), de maneira que ás veces ocorre que rexeiten traballos de boa calidade científica cando senten que non representan un avance significativo na área á que pertencen. Outras, como o Astrophysical Journal e a Physical Review utilizan a revisión por pares para eliminar traballos con erros obvios ou sen sentido. A taxa de artigos aceptados reflicten este tipo de criterios. Por exemplo, Nature acepta só o 5 % dos artigos que recibe, mentres que Astrophysical Journal publica cerca do 70 % dos traballos recibidos. As diferentes taxas de aceptación tamén se reflicten no número de páxinas da publicación.
Co fin de preservar a integridade do proceso de revisión por pares, nalgunhas publicacións a identidade dos autores non se coñece polos árbitros. Espérase que desta forma o prestixio dos autores non interveña na decisión. Nesta forma de revisión, a versión enviada a arbitraxe non debe conter referencias que revelen aos árbitros a identidade dos autores. A razón pola cal non todas as publicacións utilizan este estilo de arbitraxe é que existen moitos indicios que poden revelar de todas formas a identidade dos autores, tales como o uso dunha notación particular, estilo de escritura, aplicación de métodos particulares etc.
Críticas ao proceso de revisión por pares
Unha das maiores críticas ao proceso de revisión por pares á súa lentitude. Polo xeral, pasan varios meses e, nalgunhas áreas, varios anos entre a recepción do artigo e a súa publicación. Na práctica, boa parte da comunicación de novos resultados nalgunhas áreas (como na astronomía) xa non se realiza por artigos revisados por pares senón por prepublicacións enviadas a servidores electrónicos tales como ArXiv.org. Outro grave erro da revisión por pares foi a contraditoria e pseudocientífica explicación de Eliyahu Rips sobre a existencia de códigos na Biblia.
Adicionalmente, algúns estudos en Socioloxía da Ciencia e a Tecnoloxía argumentan que a revisión por pares pode exercer control sobre o que se publica ás elites e, ademais, poden estaren influídas por intereses persoais.
Drummond Rennie, redactor xefe adxunto do Journal of the American Medical Association e organizador do Congreso internacional sobre a avaliación por pares e a publicación biomédica (International Congress on Peer Review and Biomedical Publication), que ten lugar cada catro anos desde 1986 declara, a propósito do control do proceso editorial do que se publica:
Pola súa parte, Richard Horton, redactor xefe da revista médica británica The Lancet, declarou que:
Non obstante, outros sinalan que o número de publicacións científicas é suficientemente amplo como para dificultar que unha elite poida ter o control sobre o que se publica nunha área do coñecemento. Ademais, o proceso de toma de decisión, fundamentado na revisión por pares, no que cada árbitro dá a súa opinión sen coñecer aos outros, axuda a evitar estes problemas.
Un autor non revisado: Albert Einstein
A revisión por pares é parte integral do proceso de publicación de traballos científicos só desde mediados do século XX. Anteriormente a súa aplicación era opcional. Por exemplo, o artigos revolucionario de Albert Einstein "Annus Mirabilis" no número de 1905 de Annalen der Physik non foi arbitrado. Max Planck, xefe do consello editorial da publicación (e pai da teoría cuántica), recoñeceu a importancia do manuscrito recibido e individualmente mandouno publicar. A decisión de publicalo tomouna directamente el ou seu co-editor Wilhelm Wien, ambos os dous certamente ‘pares’ (que posteriormente gañaron o Premio Nobel de Física). Non obstante, este proceso abreviado non corresponde co método de revisión por pares actualmente en vigor. Naquela época existían políticas máis abertas cara a autores que xa publicaran traballos. Nun editorial recente na revista Nature, dise que nas revistas actuais o peso da proba lévano os opoñentes, en lugar dos propoñentes, de novas ideas.
Artigos famosos que non foron arbitrados
Dado que a revisión por pares é de recente adopción, moitos dos máis importantes traballos científicos non pasaron polo proceso de revisión por pares, como vimos no caso antecitado. Non obstante, tamén existen traballos moi importantes e máis recentes que non pasaron por este proceso.
Entre eles están a publicación en Nature do famosísimo artigo de Watson e Crick de 1951 sobre a estrutura do ADN. Este traballo non foi arbitrado. Os editores aceptaron o artigo ao recibir unha carta de presentación suxerindo que se publicara de parte do influente físico William Lawrence Bragg.
Revisión por pares e fraude
O proceso de arbitraxe das publicacións científicas asume que o artigo en revisión foi escrito honestamente, de maneira que o proceso non está deseñado para detectar fraudes. Os árbitros usualmente non teñen acceso completo aos datos a partir dos cales se obtiveron os resultados do traballo e deben aceptar como certos algúns resultados (salvo quizais nalgúns temas como as matemáticas).
Non se coñece o número nin a proporción de artigos fraudulentos que chegaron a ser publicados. Nalgúns casos as fraudes só se descubriron cando outros grupos de investigadores con iguais medios non lograron reproducir os resultados de traballos publicados.
Un exemplo disto é o caso de Jan Hendrik Schön no cal un total de quince artigos foron aceptados para a súa publicación nas prestixiosas revistas Nature e Science seguindo o proceso de arbitraxe. Os quince artigos resultaron ser fraudulentos e foron posteriormente retirados. A fraude descubriuse despois de seren publicados, cando outros grupos de investigadores non lograron reproducir os resultados.
Un exemplo do que pode ocorrer cando unha revista non posúe un proceso de arbitraxe adecuado é o caso da publicación do traballo titulado Transgressing the Boundaries: Toward a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity, do profesor de física Alan Sokal da Universidade de Nova York na revista Social Text. O artigo resultou ser unha broma agora coñecida como o Escándalo Sokal.
Acheuliano
miniatura|Biface acheuliano. miniatura|Mapa da distribución dos achados de [[Fenda|fendas do Pleistoceno Medio (acheuliano).]] O acheuliano ou acheulense, do francés acheuléen nomeado como o xacemento de Saint-Acheul, é un tipo de industria lítica de fabricación de ferramentas de pedra caracterizada polos distintivos bifaces ovalados e en forma de pera asociados ao Homo erectus e especies derivadas como o Homo heidelbergensis.
As ferramentas acheulenses producíronse durante o Paleolítico Inferior en África e en gran parte de Asia Occidental, Asia Meridional, Asia Oriental e Europa, e normalmente atópanse con restos de Homo erectus. Pénsase que as tecnoloxías acheulenses desenvolvéronse inicialmente hai uns 1,76 millóns de anos, derivadas da tecnoloxía Oldovaiense máis primitiva asociada ao Homo habilis. O acheuliano inclúe polo menos a primeira parte do Paleolítico Medio. O seu final non está ben definido, dependendo de se inclúe a tecnoloxía Sangoense, pódese considerar que dura ata hai 130.000 anos. En Europa e Asia Occidental, os primeiros neandertais adoptaron a tecnoloxía acheulense, facendo unha transición ao Musteriano hai uns 160.000 anos.
Gran Premio de Bélxica de 2015
Esta carreira marcou a 900º participación da Scuderia Ferrari nun Gran Premio, mentres que McLaren marcou unha nova marca na Fórmula Un con 105 postos de penalización logo dunha multitude de cambios na unidade de potencia dos seus Honda.
A Nico Hulkenberg parouselle o coche antes da saída polo que se abortou e acortouse 1 volta a carreira. Logo tamén parouselle o coche a Carlos Sainz e saíu desde boxes cunha volta perdida.
Cambios no Regulamento
Nun intento de limitar a influencia dos enxeñeiros sobre os seus pilotos durante as saídas de carreira, foron introducidas novos regulamentos para o procedemento de arranque a partir do Gran Premio de Bélxica. Os pilotos son agora os únicos que poden axustar o nivel de embrague logo de saír do box, na grella de saída. A resposta dos pilotos foi variada, Nico Rosberg comentou que o novo procedemento de arranque sería difícil, mentres Fernando Alonso opinou que os cambios non serán significativos, e Daniel Ricciardo esperaba que o novo procedemento podería axudar ao seu equipo.
Lotus problemas legais
O equipo Lotus tivo dificultades legais no fin de semana en Spa, a causa dunha batalla legal co expiloto de probas Charles Pic, en relación co tempo que o equipo outorgara a Pic ao volante do seu coche en. Co caso ante o tribunal de arbitraxe, Lotus enfrontouse á ameaza da incautación dos coches e a non poder participar na celebración do Gran Premio.
Práctica libre
Na primeira sesión de adestramentos libres do venres pola mañá, Nico Rosberg foi o máis rápido logo de problemas iniciais coa súa unidade de potencia, por diante do seu compañeiro en Mercedes Lewis Hamilton. Daniel Ricciardo (Red Bull) foi terceiro, só cinco centésimas de segundo máis lento que Hamilton, con Kimi Räikkönen outra décima detrás no cuarto. Na sesión de cincuenta minutos, sacouse unha bandeira vermella cando Pastor Maldonado perdeu a parte traseira do seu Lotus E23 híbrido á saída da curva Les Combes, danando a parte dianteira dereita do seu coche. A sesión interrompeuse durante dez minutos co fin de reparar as barreiras de pneumáticos Ao falar do seu accidente, Maldonado dixo: "Foi moi mala sorte porque case salvei o coche. Pero de todos os xeitos, sucedeu. Esta pista é sempre moi difícil cando tes un momento ou o que sexa, sobre todo nese punto no segundo sector é bastante estreito, pero isto pode suceder... . Xa non podemos cambiar iso. Temos que mirar cara a adiante" No segundo Lotus. Romain Grosjean foi substituído novamente por Jolyon Palmer, quen terminou a práctica 17º.
Outro accidente alterou a segunda sesión de adestramentos o sábado pola tarde, cando o pneumático traseiro do Mercedes de Nico Rosberg explotou, o que lle fixo trompear na zona previa á curva Blanchimont. O alemán foi capaz de evitar chocar contra a barreira de pneumáticos, pero a sesión foi interrompida por unha bandeira vermella co fin de despexar a pista dos restos do coche. Antes deste incidente, Rosberg marcou o mellor tempo da sesión con 1m 49.687s, tres décimas de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo. Ricciardo foi de novo terceiro, outros 0,4 segundos por detrás, por diante do seu compañeiro de Red Bull, o piloto Daniil Kvyat, un segundo por detrás de Rosberg. O Williams de Valtteri Bottas e Felipe Massa foron 14º e 16º, respectivamente, por diante dos dous McLaren, que soamente foron máis rápidos que os dous Manor Marussia. O fallo do pneumático de Rosberg considerouse máis tarde o resultado dun "corte externo", excluíndo a posibilidade de "todas as cuestións de integridade estrutural" O piloto de Mercedes con todo mantívose preocupado pola fiabilidade dos pneumáticos para a carreira do domingo, dicindo: "O problema é que realmente non entendo que pasou. Hai teorías, pero non hai evidencia real, así que é un pouco preocupante para a seguridade".
O campión do mundo Lewis Hamilton recuperouse na terceira sesión da mañá do sábado, sendo o máis rápido, case medio segundo máis rápido que Rosberg. En "unha sesión sen incidentes", os dous Ferrari foron terceiro e cuarto, con Vettel diante de Räikkönen. Mentres tanto, os pilotos de Force India Sergio Pérez Mendoza e Nico Hülkenberg terminaron a sesión no quinto e oitavo posto, respectivamente, separados polos Red Bull. O único contratempo na terceira práctica ocorreu cando Romain Grosjean case trompeou cando tivo que pasar a Kimi Räikkönen, queixándose ao seu equipo acerca dunha manobra "moi, moi perigosa".
Cualificación
As eliminatorias constaron de tres quendas de, 18, 15 e 12 minutos de duración, respectivamente, con cinco pilotos eliminados da competición logo de cada unha das dúas primeiras quendas. Na primeira parte da cualificación (Q1), quedaron excluídos os dous Manor Marussias, os dous McLaren e o Sauber de Felipe Nasr. Max Verstappen logrou pasar á Q2 malia queixarse dunha perda de potencia no seu coche.
A segunda quenda da cualificación viu o abandono de Kimi Räikkönen debido a unha perda de presión de aceite. A sesión viu unha bandeira vermella brevemente, os dous pilotos de Mercedes decidiron non saír de novo, xa que os seus primeiros tempos eran suficiente para pasar á Q3. Max Verstappen non participou na Q2 debido aos problemas no seu coche, quedando 14º na provisional e Räikkönen en décimo quinta posición da grella. Os outros tres pilotos eliminados foron Marcus Ericsson de Sauber, Daniil Kvyat e Nico Hülkenberg. O tempo do alemán foi tan só tres décimas de segundo máis lento que o de Sebastian Vettel na décima posición e converteuse no único piloto cun coche con motor Mercedes que non competiu pola pole position.
Lewis Hamilton foi o primeiro piloto de Mercedes en establecer unha volta rápida na Q3, sendo case medio segundo máis rápido que Rosberg na Q2. Aínda que Rosberg logrou mellorar os seus tempos, con todo, terminou 0´458 sg. detrás do seu compañeiro e segundo na grella. Lewis Hamilton logrou a súa décima pole da tempada en só once carreiras, o que significa que se asegurou o Trofeo Pole Position da FIA na primeira parte da tempada. O seguinte coche máis rápido foi o de Valtteri Bottas con Williams a 1´3 segundos do tempo de Hamilton de 1m 47´197 sg. O cuarto máis rápido foi Grosjean, que declarou na BBC que fora unha volta "incriblemente impresionante". Sergio Pérez tamén foi unha sorpresa, terminando quinto no Force India. Mentres tanto Sebastian Vettel, que gañara a carreira anterior en Hungría, só logrou o noveno posto logo dun erro na chicana final.
Sancións
McLaren, que esperaba beneficiarse dos cambios na saída, comezaron a carreira desde o fondo da grella. Despois de que foran autorizados a utilizar unha unidade de potencia adicional na tempada, o equipo utilizara a súa sexta unidade de potencia no Gran Premio de Hungría, e agora equipou os dous coches cunha sétima, unha versión revisada da súa unidade de potencia para Bélxica. McLaren fixo outro cambio da unidade de enerxía o sábado, xa que o cambio a metade de tempada nos regulamentos significa que as sancións xa non poderían afectar as seguintes carreiras, o que significa que o equipo tería dúas unidades de enerxía dispoñibles para o resto da tempada, sen temor a máis repercusións.
Max Verstappen recibiu unha penalización de dez posicións despois de utilizar a súa sexta unidade de enerxía o venres. Logo de que Lotus cambiara a caixa de cambios no coche de Romain Grosjean o sábado, o francés recibiu unha penalización de cinco posicións, pasando da cuarta á novena posición da grella.
Edith Sohlström
Edith Sohlström, nada en Pori (Finlandia) o 23 de xullo de 1870 e finada na mesma cidade o 24 de agosto de 1930 foi unha compositora e escritora que exerceu como mestra de ximnasia.
Traxectoria
Edith Sohlström naceu o 23 de xullo de 1870 en Pori, daquela pertencente ao Gran Ducado de Finlandia, era filla de Maria Wilhelmina Lindeqvist e dun conselleiro comercial chamado Gustaf Adolf Sohlström. Tiña un irmán máis vello, Gösta Sohlström (1849–1925), foi director de coro e licenciado en dereito.
Durante case trinta anos Sohlström traballou como mestra de ximnasia na súa cidade natal, tanto en escolas finesas como suecas, e converteuse nunha figura respectada na cidade, impulsora da música, os deportes e a vida cultural. A súa faceta musical fíxoa moi popular, cantando e acompañándose cunha guitarra tanto nas principais celebracións deportivas como nas noites locais.
En 1893 fundou o primeiro club de ximnasia feminina de Pori, ao que seguirían outros moitos clubs de ximnasia.
Morreu o 24 de agosto de 1934 e está enterrada no cemiterio de Käppärä en Pori.
Obra
Edith Sohlström foi practicamente esquecida na historia da música finlandesa, se ben o seu nome permaneceu na lembranza grazas á súa Elegia, a súa composición máis coñecida, cunha sonoridade romántica, na que fala no seu ensoñamento, e da que se fixeron numerosos arranxos.
Produción literaria
Edith Sohlström escribiu tamén varios libros en lingua sueca baixo o pseudónimo de Vivian Holme:
Antonio Martínez Sánchez
Antonio Martínez Sánchez, nado en Barbate (Cádiz) o 15 de decembro de 1951, é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar no Atlético Malagueño, filial do CD Málaga, debutando co primeiro equipo na tempada 1970/71 en Primeira División. En 1972 fichou polo CD San Fernando e un ano despois polo Cádiz CF.
No verán de 1975 fichou polo Cacereño, porén antes de que rematara a tempada 1975/76 fichouno o Celta de Vigo para xogar en Segunda División. Esa tempada do seu debut significaría o ascenso do club galego a Primeira División. Militou no Celta nove tempadas, nas que xogou en tres categorías diferentes, Primeira, Segunda e Segunda B durante a tempada 1980/81, pero foi un fixo no equipo titular durante todos eses anos e para tódolos técnicos.
Durante a súa carreira foi internacional coa Selección de fútbol de España en categoría xuvenil, sub-21 e olímpica.
Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia
O Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia é unha asociación deportiva sen ánimo de lucro, adicada basicamente aos deportes de montaña e escalada e a actividades ao aire libre. Ten a súa sede na cidade de Vigo e mantén unha cifra aproximada ao redor dos 800 socios. Este club, pioneiro en Galicia, foi fundado en 1944 e dende aquela mantense activo con constantes actividades dentro e fóra da comunidade galega, tendo visitado, ademais de todos os macizos a nivel nacional, os grandes macizos europeos. Os seus socios realizaron grandes conquistas nos Alpes, Andes, África, Alasca así como no Himalaia.
O club, dadas as distintas modalidades que fomenta e practica, está adscrito á Federación Galega de Montañismo, á Federación Galega de Deportes de Inverno e á Federación Galega de Espeleoloxía. Ten asinado un convenio de colaboración coa Universidade de Vigo, desenvolvendo e organizando distintas actividades no campus vigués. A implicación nos ámbitos federativo e formativo dos seus socios fai que nos últimos anos figure na cabeza de Galicia no número de licenzas de montañismo e na participación nos cursos da Escola Galega de Alta Montaña (EGAM).
Desde o ano 2022, en torno ao 26 de marzo, Día Mundial do Clima, o club organiza o Ciclo de Montaña, Medio Ambiente e Cambio Climático Cidade de Vigo. Este ciclo consta de proxeccións e conferencias ao longo de tres xornadas e conta co apoio do Concello de Vigo, a Universidade de Vigo e a FEDME.
Así mesmo, a Vogalía de Medio Ambiente publica mensualmente artigos de divulgación científica nas redes sociais do club, na sección de Medio Ambiente.
O presidente desde novembro de 2022 é José Luis Faro Fortes.
Obxectivos
As finalidades do club, recollidas no capítulo III dos seus estatutos, son as seguintes:
É, polo tanto, unha entidade de carácter xeral onde se organizan e se fan actividades deportivas, culturais, de animación social, divulgación, protección e defensa da natureza, ademais de educativas.
Historia
dereita|miniatura|Primeiro escudo do club en 1944. Gonzalo Gurriarán, médico represaliado logo da sublevación de 1936, confinado no Barco de Valdeorras en que nacera, tratou de resolver a minguada área de relación dos bando perdedor da guerra coa creación dun club de montañismo. Estaba inspirado polo ambiente institucionista no que se educara na Residencia de Estudiantes de Madrid entre 1923 e 1928, época dourada deste organismo educativo. Así, xunto con outros afeccionados ao esquí e á montaña, Antonio Villaverde e Natalio Abad entre eles, procedentes de Vigo, fundaron en marzo de 1944 o Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia, primeiro club independente de ámbito galego.
O club, que no seu inicio destacaba pola dedicación ao esquí, mantivo no seu abrollar relacións co Centro Galego de Buenos Aires e da Habana. En 1945 tiña funcionando oito delegacións en Galicia e unha en Madrid. Nos inicios do club eran socios deste institucións educativas e filocientíficas como o Instituto Padre Sarmiento, o Instituto Masculino de Santiago, a Facultade de Filosofía e Letras, o Instituto Rosalía de Castro e personalidades galeguistas como Amalia Álvarez Gallego (viúva de Alexandre Bóveda) o doutor Obella ou Ramón Otero Pedrayo, que foi nomeado Socio de Honra tras dar unha conferencia no Pazo de Fonseca en xaneiro de 1951 co gallo do “Día de Peña Trevinca” en Santiago. Isto dá idea do carácter de difusión da cultura galega, como o feito de que os carnés do club levaban, dende o número un, impresa a bandeira galega.
No eido deportivo, destaca a organización do 1º Campionato Galego de Esquí en 1946 con máis de cen esquiadores. Así mesmo tamén se organizou en 1948 o 1º Campionato Social Feminino de Esquí (La Noche, Meta e Pueblo, de Madrid, marzo do 48), fito nos deportes da muller en Galicia. Ricardo Gurriarán Rodríguez, historiador e fillo do fundador do club, recolleu nun dos seus libros, Gonzalo Gurriarán Gurriarán (1904-1975), a fundación do Club Peña Trevinca.
Nate Mendel
Nathan Gregor Mendel, nado en Richland (Washington) o 2 de decembro de 1968, é o baixista da banda de rock alternativo Foo Fighters.
Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia
Recoñecementos
miniatura|Mellor club galego tempada 97-98 miniatura|Título de Vigués Distinguido 2020 Dende a década dos noventa o club recibiu en repetidas ocasións o Galardón da FGM como o mellor club de montañismo de Galicia.
Nate Mendel
Traxectoria
Foi membro de Sunny Day Real Estate antes de unirse a Foo Fighters en 1995 despois de que Sunny Day Real Estate se separase. Aínda que Sunny Day Real Estate se reuniu para dous novos discos (How It Feels To Be Something On e The Rising Tide), seguiu con Foo Fighters. Nate uniuse con outros dous membros de Sunny Day Real Estate, Jeremy Enigk e William Goldsmith, para formar The Fire Theft, que editou un álbum do mesmo nome en 2003.
Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia
Recoñecementos
En outubro de 2020, o Concello de Vigo outórgalle ao club o título de Vigués Distinguido.
En outubro de 2021 a Asociación Galega de Xestores Deportivos (AGAXEDE) premia ao  Club Peña Trevinca M. G. co Premio Galicia pola Xestión Sostible no Deporte do ano 2020. ningún|miniatura|Trofeo Agaxede ao Club Peña Trevinca Montañeiros de Galicia
Jan Brueghel o Novo
miniatura|dereita|A Sagrada Familia con San Xoán Jan Brueghel o Novo, nado en 1601 e finado en 1678, foi un pintor flamengo.
Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia
Instalacións
A entidade conta cun local social propio no que se realizan cursos, conferencias e mais exposicións, ademais de ter tamén unha biblioteca e un boulder. Así mesmo, os seus socios gozan do préstamo de material deportivo e de escalada de xeito gratuíto. O club dispón tamén do refuxio do montaña Abel Alonso na Escola de Escalada de Faro Budiño.
Jan Brueghel o Novo
Traxectoria
Era fillo de Jan Brueghel o Vello, neto de Pieter Brueghel o Vello e sobriño de Pieter Brueghel o Novo. O seu segundo fillo foi o pintor Abraham Bruegel (1631-1690).
Formado con seu pai, Jan trasladouse aínda novo a Milán para encontrarse con Federico Borromeo, mecenas do proxenitor. Logo dunha viaxe por Italia que o levou a Roma, Nápoles e Palermo (en Sicilia estivo en compaña do seu amigo Anton van Dyck), Jan retornou a Antuerpen en 1625, onde traballou para numerosos comitentes prestixiosos, como a Casa Real francesa. Viaxou tamén por Francia, en data imprecisa do sexto decenio do século XVII.
As súas pinturas lembran abondo o estilo miniaturístico do seu pai; como el, traballou con frecuencia con outros artistas como o célebre mestre barroco celebre Peter Paul Rubens.
ASK Riga
O Armijas Sporta Klubs Rīga, coñecido popularmente como ASK Riga, é un club profesional de baloncesto letón con sede na cidade de Riga, capital do país. Actualmente xoga na Latvijas Basketbola līga, a máxima categoría do baloncesto letón. O ASK foi o primeiro campión da Copa de Europa (actual Euroliga), torneo que conseguiu en tres ocasións consecutivas, sendo o único equipo en logralo xunto a Jugoplastika.
Os Penedos, Taboada, Monfero
Os Penedos é un lugar da parroquia de Taboada no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 6 eran mulleres.
Joan Capdevila
Joan Capdevila Méndez, nado en Tàrrega (Lleida) o 3 de febreiro de 1978, é un futbolista español. Xoga de lateral esquerdo e o seu actual equipo é o FC Santa Coloma.
En 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española.
Traxectoria
Produto da canteira do RCD Espanyol, debutou co RCD Espanyol B na tempada 1997–98. Ao ano seguinte debutou co Espanyol en Primeira División nun partido contra o Athletic Club (2–2). Na tempada 1999–00 foi contratado polo Atlético de Madrid.
Tras o descenso do Atlético de Madrid a Segunda División, Capdevila firmou co Deportivo da Coruña no verán de 2000. No club galego, ademais de ter un xogo regular e perfilarse como unha peza clave no equipo, gañou unha Copa do Rei e dúas Supercopas de España.
Na tempada 2007–08 firmou por tres anos co Villarreal CF, xogando practicamente tódolos partidos.
Selección nacional
Capdevila debutou coa selección española o 16 de outubro de 2002, nun partido no que España empatou ante Paraguai (0–0), nun partido amigable disputado en Logroño (A Rioxa). O 17 de novembro de 2007 marcou o seu primeiro gol como internacional absoluto fronte a Suecia no Estadio Santiago Bernabéu.
Foi seleccionado polo técnico Luis Aragonés para disputar a Eurocopa 2008 de Austria e Suíza. O 29 de xuño de 2008, Capdevila proclamouse xunto ao seu equipo, campión da Eurocopa 2008 ante a Selección de fútbol de Alemaña. Capdevila disputou os 90 minutos da final. En xuño de 2009 disputou a Copa Confederacións en Suráfrica.
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica. Joan Capdevila, Iker Casillas e Gerard Piqué foron os únicos xogadores da selección española que disputaron todos os minutos do Mundial de Suráfrica 2010.
Tamén xogou oito partidos internacionais amigables coa selección de Cataluña.
Eleccións presidenciais de Polonia de 2010
As eleccións presidenciais de Polonia 2010 determinaron quen ía exercer a presidencia polaca de 2010 a 2015. A primeira rolda ocorreu o 20 de xuño, mais, como ningún candidato tivo maioría absoluta de votos, realizouse unha segunda volta o 4 de xullo, sendo finalmente elixido Bronislaw Komorowski. No momento das eleccións, Komorowski xa exercía o cargo de Presidente interino de Polonia, substituíndo a Lech Kaczyński, morto en abril de 2010, nun accidente aéreo cerca da base aérea de Smolensk. O irmán de Lech Kaczyński, Jarosław Kaczyński, foi o outro candidato que acompañou a Komorowski na segunda volta.
Contexto
As eleccións adiantáronse cerca de tres meses debido á morte do Presidente Lech Kaczynski, que ademais aspiraba concorrer á reelección. O senador Jerzy Szmajdzinski, pre-candidato presidencial para a Alianza da Esquerda Democrática, tamén morreu no accidente aéreo.
Despois de falecer o Presidente o 10 de abril de 2010, a Constitución determinaba que o voceiro do Sejm, Bronislaw Komorowski, anunciara nun prazo de dúas semanas a convocatoria de eleccións no prazo de 60 días.
22 candidatos presentáronse ante a Comisión Nacional Electoral co requisito de mil sinaturas de apoio, pero despois a maioría dos candidatos foron marxinados das eleccións por non cumprir o requisito final para recoller cen mil sinaturas antes do 26 de maio.
Primeira volta
miniatura|esquerda|300px|Resultados da primeira volta por [[Voivodías]] miniatura|centro|300px|Resultados da primeira volta por [[Powiats ]]
Segunda volta
miniatura|esquerda|300px|Resultados da segunda volta por [[Voivodías ]] miniatura|centro|300px|Resultados da segunda volta por [[Powiats ]]
Zapato deportivo
dereita|250px|miniatura|Zapatillas deportivas de [[Nike, Inc.|Nike]] Os zapatos deportivos, deportivas, zapatillas ou tenis son un tipo de calzado, fabricado xeralmente en pel e con sola de goma, que poden atarse mediante cordóns ou con velcro.
Foron deseñadas orixinalmente para facer deporte, aínda que hoxe en día moitas persoas, especialmente novas, úsanos como calzado habitual.
Historia
En 1893 aparecen os primeiros zapatos deportivos. Estaban fabricadas en lona e servían para que os barqueiros non camiñasen con zapatos polo peirao. miniatura|dereita|Calzado deportivo usado.
Marcas populares
Entre as marcas máis populares atópanse Dolphito, Adidas, Nike, Reebok, Wilson, Pony, Umbro, New Balance, Converse, K-Kwiss, Puma, Lacoste, Shaq, Asics, Etnies, Brooks, C1rca, Emerica, Adio, DVS, DC Shoes, éS, Ipath, Osiris Shoes, Fallen, Lakai, Keen Footwear, Vans, ALIFE, Skechers, Power and British Knights, Quiksilver, Roxy, Bape, IceCream, FILA, HEAD, Geox, Yumas, Bambas ou Vitoria.
Rebordáns, Tui
Patrimonio
A igrexa de San Bartolomeu de Rebordáns foi construída sobre unha antiga necrópole romano-sueva, situada a carón da vía XIX do itinerario de Antonino. O templo actual é do século XII, pero conserva vestixios anteriores. En 1071 foi elixida como sé episcopal do bispado de Tui polo rei García, logo de ser saqueada Tui nos ataques normandos. Estivo ligada a un mosteiro beneditino até o 30 de novembro de 1225.
Ten planta basilical de tres naves con tres ábsidas, de forma rectangular os laterais e semicircular o central, cubertos con bóvedas de canón, e rematada en cascarón a bóveda da ábsida central. O teito das naves é de madeira.
A fachada orixinal foi substituída na Idade Moderna pola neoclásica actual. Ten capiteis historiados e pinturas murais do século XVII, descubertas na ábsida. No altar maior consérvase unha escultura de pedra policromada de San Bartolomeu de estilo románico, atopada baixo o pavimento da capela maior.
O bispo Diego Xelmírez levou do templo as reliquias de San Froitoso á catedral de Santiago de Compostela, xunto coas doutros santos veneradas na diocese de Braga.
Xunto á igrexa hai un cruceiro de 1770.
Cabernet sauvignon
miniatura|Cabernet sauvignon gaillac
A variedade é bastante homoxénea, con algunhas diferenzas na forma do bacelo e nas características típicas do viño.
Peking Spring
Peking Spring é un EP da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, publicado orixinalmente en casete no ano 1985 e reeditado en CD en 1993 a través do selo Taang! Records. O disco é unha colección de dez cancións gravadas entre 1979 e 1982 non editadas anteriormente. Seis dos temas, do corte 3 ao 8, graváronse en 1986 para ser incluídos no terceiro álbum do grupo, pero este separaríase antes debido a un acúfeno de Roger Miller. As cancións "This Is Not A Photograph" e "Peking Spring" graváronse en 1979, "Nu Disco" en 1980 e "Foreign Country" en 1981.
O xardín dos deuses
Trama
Como nos dous primeiros volumes da triloxía de Corfú, o libro está cheo de descricións das exploracións pola illa na procura de fauna local, e as aventuras e peripecias vividas pola familia xunto con outros personaxes secundarios como Spiro (o taxista e amigo grego), Teo Stephanides (amigo da familia, médico, poeta e naturalista) e o señor Kralefsky (titor de Gerald). Amais, aparecen novos personaxes como Lumis Bean, Harry Bunny, o príncipe Jeejeebuoy e a condesa Rossignol.
Vicente Carnota Pérez
Traxectoria
Foi redactor de El Clamor de Galicia e redactor xefe de El Diario de Galicia (1895). Fundou o xornal El Noroeste, foi director do xornal conservador La Monarquía de Ferrol (1896) e redactor de Fray Prudencio e La Voz de Galicia (até 1910). Ordenouse sacerdote en 1912 en Jaca, onde exerceu como profesor no seminario. Despois foi capelán do cárcere de Santiago. Interesouse pola literatura e pola poesía galega.
Afonso VIII de Castela
miniatura|Afonso VII no centro, e a raíña Leonor á esquerda.
Afonso VIII de Castela, nado en Soria o 11 de novembro de 1155 e finado en Gutierre-Muñoz (Ávila) o 5 de outubro de 1214, foi un nobre castelán, rei de Castela dende 1158. Chamado tamén Afonso VIII de Borgoña, Afonso o das Navas e Afonso o Nobre.
Minoría de idade
Era o único fillo de Sancho III e Branca de Navarra. Ó morrer o seu pai, o 31 de agosto de 1158, só tiña tres anos de idade, polo que se lle asignou como titor a Gutiérrez Fernando de Castro. Este nomeamento, que levaba implícita a rexencia do reino, orixinou unha sanguenta rivalidade entre dúas poderosas familias nobiliarias, a galega dos Castro, á que pertencía o titor do rei, e a castelá dos Lara que pretendían dita tutela. Lograron facerse co xove rei, ó que trasladaron a Haza, dentro da súa zona de influencia.
Esta rivalidade derivou case nunha guerra civil, e nun período de desgoberno que foi aproveitado polos reinos veciños. En 1159 o rei navarro Sancho IV apoderouse de Logroño e de amplas zonas de A Rioxa, mentres que o tío do xove Afonso, o rei leonés Fernando II, fíxose con Burgos.
A proximidade de Fernando II, aliado dos Castro, ó lugar onde os Lara custodiaban a Afonso VIII, fixo que estes o trasladasen a Soria onde permaneceu ata 1162, cando os Lara, acosados por Fernando, que conquistara as cidades de Segovia e Toledo, decidiron entregarllo ó seu tío, aínda que o impediu a intervención dun fidalgo, que sacou ó pequeno do pazo real, poñéndoo baixo a custodia das vilas leais do norte de Castela, primeiro no castelo de San Esteban de Gormaz, e despois en Atienza e Ávila, cidade que desde entón recibe o título honorífico de "Ávila del Rey" ou "Ávila de los Leales", pola defensa que fixo do xove monarca.
Reinado
Ó cumprir quince anos en 1170, acadando a maioría de idade, Afonso VIII foi proclamado rei de Castela nas Cortes que se convocaron en Burgos. Tras isto casou con Leonor de Plantagenet, filla de Henrique II de Inglaterra e de Leonor de Aquitania, que achegou como dote o condado de Gascuña.
O seu primeiro obxectivo como monarca foi a recuperación dos territorios que lle foran arrebatados ó reino durante a súa minoría de idade. Aliouse co rei aragonés Afonso II o Casto, logrando arrebatar en 1173 a Sancho IV as comarcas que usurpara.
Esta alianza con Aragón quedou reforzada ó casar Afonso II coa súa tía Sancha.
En 1174 cedeu á Orde de Santiago a vila de Uclés (na actual provincia de Cuenca), sendo desde entón a casa principal da orde. Desde esta praza iniciou unha ofensiva contra os musulmáns, que culminou coa reconquista de Cuenca en 1177. A cidade rendeuse o 21 de setembro, festividade de San Mateu, celebrada desde entón polos conquenses.
No inverno de 1180 firmou en Carrión de los Condes o Fuero de Villasila y Villamelendro, trala petición efectuada polos responsables das citadas vilas.
Tras fundar Plasencia en 1186, e coa intención de unificar á nobreza castelá, relanzou a reconquista, recuperando parte da Rioxa que estaba en mans navarras. Estableceu unha alianza con tódolos reinos peninsulares cristiáns (Portugal, León, Navarra e Aragón) para proseguir ordenadamente conquistando as terras ocupadas polos almohades.
En 1188 reuniuse en Carrión de los Condes co seu sobriño Afonso IX que acababa de suceder ó seu pai, Fernando II, como rei de León. Os dous monarcas firmaron un pacto de boa vontade, que Afonso VIII axiña rompeu para, aproveitando a debilidade do novo rei leonés no seu propio reino, invadir León e facerse con varias poboacións, entre elas Valencia de Don Juan e Valderas, e que iniciou un período de hostilidades que durou ata o 20 de abril de 1194, coa firma do tratado de Tordehumos. Nel o rei castelán comprometíase a devolver os territorios conquistados, e o leonés comprometíase a casar coa filla de Afonso VIII, Berenguela e, de morrer sen descendencia o reino de León pasaría a ser anexionado por Castela.
Batalla de Alarcos
O acordo co reino de León permitiulle romper a tregua que mantiña cos almohades desde 1190, e iniciou incursións xunto ó arcebispo de Toledo, Martín López de Pisuerga, chegando ata Sevilla.
O califa almohade Abu Yaqub Yusuf al-Mansur, que se encontraba no norte de África, cruzou o estreito de Xibraltar e desembarcou en Tarifa á fronte dun poderoso exército, co que se dirixiu cara terras castelás. Afonso VIII recibiu a noticia e reuniu ó seu exército en Toledo, e aínda que conseguiu o apoio dos reis de León, Navarra e Aragón para facer fronte á ameaza almohade, non esperou a chegada das tropas e dirixiuse cara Alarcos, unha cidade-fortaleza en construción situada na actual provincia de Cidade Real, xunto ó río Guadiana. O 19 de xullo sufriu unha forte derrota, que supuxo unha importante perda de territorio e a fixación da nova fronteira entre Castela e o Imperio almohade nos montes de Toledo.
Batalla das Navas de Tolosa
Trala batalla de Alarcos, Afonso VIII encontrouse nunha perigosa situación, que en 1212 levou á posible perda de Toledo e de todo o val do Texo, polo que o rei solicitou ó papa Inocencio III a predicación dunha cruzada, á que non só responderon os seus súbditos casteláns, senón tamén os aragoneses co seu rei, Pedro II o Católico, os navarros dirixidos por Sancho VII o Forte, e ordes militares como as de Calatrava, do Temple, de Santiago e de Malta.
Con todos eles, e trala recuperación dos enclaves do val do Guadiana (Calatrava, Alarcos, Benavente...) alcanzou a esperada vitoria sobre o califa almohade Miramamolín na batalla das Navas de Tolosa, producida o 16 de xullo nas inmediacións de Santa Elena (Xaén).
Afonso VIII morreu en 1214, sendo sepultado xunto á súa esposa no Mosteiro de Las Huelgas de Burgos, panteón dos reis de Castela que el mesmo fundara.
Afonso VIII foi o fundador do primeiro estudo xeral español, o studium generale, en Palencia, que decaeu trala súa morte. Ademais, a súa corte foi un importante instrumento cultural, coa acollida de trobadores e sabios, especialmente pola influencia da súa esposa gascoa dona Leonor (irmá de Ricardo Corazón de León).
Nupcias e descendencia
O rei casou en setembro de 1170 en Burgos con Leonor de Plantagenet, filla de Henrique II de Inglaterra e de Leonor de Aquitania. A influencia política e cultural da reina foi notable, e profesáronse amor sincero. Da súa unión naceron catorce fillos:
A tradición popular conta que mantivo relacións amorosas cunha xudía chamada Raquel. Dita lenda deu lugar a varias obras literarias.
Amadeu
Amadeu é un nome propio galego de home, documentado desde o século X deriva do latín qui amat Deum ("o que ama a deus"). A forma feminina é Amadea. No ano 2010 levaban o nome Amadeo 720 residentes en Galicia e 15 máis a forma Amadeu.
Frederico VI de Dinamarca
Frederico VI, nado en Christiansborg o 28 de xaneiro de 1768 e finado en Copenhague o 3 de decembro de 1839, foi rei de Dinamarca de 1808 a 1839 e de Noruega de 1808 a 1814. Era fillo de Cristián VII de Dinamarca e Carolina Matilde de Hannover.
Anteriormente fora rexente de Dinamarca e Noruega (1784-1808) debido aos problemas psicolóxicos de seu pai.
Durante a súa rexencia, Frederico levou a efecto reformas liberais co apoio do seu ministro principal Andreas Peter Bernstorff, incluíndo a abolición da servidume en 1788 pero tivo problemas con Gran Bretaña que se traduciron en dous ataques navais británicos en 1801 e 1807. Nese ano o rei aliouse con Napoleón e tras da súa derrota tivo que ceder Noruega a Suecia de conforme ao Tratado de Kiel. Afeccionado á astronomía chegou a descubrir un cometa en 1832. Morreu o 3 de decembro de 1839.
Sociedade Deportiva Outeiro de Rei
A Sociedade Deportiva Outeiro de Rei é un equipo galego de fútbol que se fundou en 2000 no concello de Outeiro de Rei. Actualmente compite no Grupo 3 da Primeira Autonómica de Galicia.
Pantalón
miniatura|240px|Un pantalón O pantalón é unha peza de vestir utilizada na parte baixa do corpo e a cal cobre ambas pernas por separado (a diferenza das saias).
Desde o 2002, no Metro de Nova York celébrase o 12 de xaneiro o Día sen Pantalóns. O acto, sen outra intención que facer rir, foi irganizado por un grupo de actores. Co paso dos anos, a iniciativa foi estendéndose a outras cidades de todo o mundo.
Características
Esta confección de tea de distintos materiais (algodón, vaqueiro, poliéster, pana etc.) ten 3 aberturas; unha dela axústase á cintura, e as outras dúas en cada unha das pernas. Os pantalóns poden ser longos, nese caso as bocas das pernas chegan á altura dos nocellos ou ata máis abaixo, ou pode ser curtos en distintas graduacións que van desde a canela (piratas) ata o xeonllo ou a ingua (mini-curtos). Cando o longo chega a media canela denomínanse pantalóns Capri.
Esta vestimenta é usada tanto por homes como por mulleres, e adoitan ter tamén accesorios tales como petos para gardar elementos persoais, cremalleira, para poder vestir máis facilmente aqueles de materiais menos flexibles, e pasacintos, para poder soster aqueles que sexan frouxos de cintura.
Historia
O pantalón tal como se coñece actualmente apareceu en 1930. O seu nome deriva de Pantalone, un personaxe da Commedia dell’arte de Venecia. Nos seus inicios o pantalón estaba destinado ao uso exclusivo dos homes, máis tarde e especialmente durante épocas bélicas, as mulleres adoptaron esta peza como parte da súa indumentaria. Hoxe é unha peza común, sen dúbidas protagonista do gardarroupa.
Hai máis de catro mil anos os nómades de Centroeuropa levaban bombachos atados á cintura. Pouco antes da Segunda Guerra Mundial o pantalón era utilizado só por homes, as primeiras mulleres que utilizaron esta peza eran moi mal vistas pola sociedade. Os movementos feministas reclamaron o dereito da muller a vestir pantalóns na súa loita pola igualdade co home, co paso do tempo a sociedade foise afacendo e na década dos 60 era normal ver mulleres utilizando pantalóns, agora é máis común velas levando pantalóns que saias.
Longos, curtos, a media perna, os pantalóns teñen infinidade de formas e están elaborados en diferentes texturas, unha das máis aproveitadas é o *dénim, peza que levaron desde as grandes estrelas de Hollywood ata o máis sinxelo dos terrícolas.
A aparición desta lendaria peza ocorreu grazas a un vendedor de 23 anos que se atopaba vendendo teas recias para a confección de carpas e toldos para as carretas nas zonas mineiras dos Estados Unidos. A moza vendedora determinou que aqueles traballadores necesitaban pantalóns suficientemente fortes para aguantar o rigor do seu extremo labor, así naceron os vaqueiros.
O nome provén da palabra Génova, de alí traían a tea, unha dura loneta marrón coa que se fabricaron os primeiros pantalóns. A loneta foi substituída por un tecido de sarga en algodón, hoxe coñecida como dénim. Para os anos sesenta e setenta a peza convértese nunha arma máis no proceso de igualdade.
Na década dos oitenta o jean sufriu un traspé pois ensaiábase con novas teas e os jeans foron eliminados de moitos armarios, logo saíron ao mercado numerosas formas de acabado como o nevado que lle deu un novo estilo a esta xa famosa peza. De aí en diante os pantalóns, especialmente os de jean renováronse constantemente, permanecendo como favoritos do armario.
Sabela
Sabela pode referirse a:
Cabaleiros
O topónimo galego Cabaleiros pode referirse a:
Prefectura de Gifu
A Prefectura de Gifu (岐阜県, ぎふけん, Gifu-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōkai na rexión de Chūbu, na zona centro da illa de Honshu. A súa capital é Gifu-shi. A prefectura cobre 10.621,17 km² de superficie e habítana 2.095.825 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Mie, a prefectura de Shiga, a prefectura de Fukui, a prefectura de Ishikawa, a prefectura de Toyama, a prefectura de Nagano e a prefectura de Aichi. Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Mino (美濃国) e Hida (飛騨国).
Bertil Malmberg
Bertil Frans Harald Malmberg, nado en Härnösand o 13 de agosto de 1889 e finado en Estocolmo o 11 de febreiro de 1958, foi un escritor e actor sueco. Foi membro da Academia Sueca.