cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Åbo Akademi
A Åbo Akademi é unha institución universitaria con sede en Turku, Finlandia. Foi fundada en 1918 e é a Universidade máis antiga da cidade. A Åbo Akademi é a única Universidade exclusivamente en lingua sueca que existe en Finlandia (Åbo é o topónimo sueco da cidade de Turku), aínda que a súa actividade non se limita á cidade de Turku, senón que conta con sedes en Vaasa, Jakobstad, Helsinqui e en Åland. A Åbo Akademi foi institución privada ata 1981, cando pasou a ser unha institución pública.
A Åbo Akademi non debe confundirse coa Kungliga Akademin i Åbo, que foi fundada en 1640 en Turku pero trasladada a Helsinqui tralo lume que arrasou boa parte da cidade de Turku en 1827 e que actualmente é coñecida como Helsingin yliopisto.
Ligazóns externas
Sitio web oficial SV undefined
Calculadoras de Harvard
miniatura|220px|Pickering e as Calculadoras diante do edificio C no [[Harvard College Observatory, 13 de maio de 1913]] O observatorio da Universidade Harvard, baixo a dirección de Edward Charles Pickering (1877-1919) e trala súa morte en 1919, con Annie Jump Cannon tivo numerosas mulleres traballando como traballadoras cualificadas para procesar os datos das estrelas. Destacaron Williamina Fleming, Annie Jump Cannon, Henrietta Swan Leavitt e Antonia Maury. Estas mulleres tomaron o nome despectivo de Harén de Pickering na comunidade científica.
A decisión de contratar mulleres no lugar de homes veu motivada polo feito de que as mulleres gañaban moito menos (de 25 a 50 centavos por hora) que eles, polo que podía contratar máis que procesarían a gran cantidade de datos dos que dispoñían.
Elas traballaban en pares, unha observaba e a outra escribía. Posteriormente aplicaban as ecuacións matemáticas para coñecer, entre outros, a posición das estrelas. Pickering publicou o primeiro Catálogo Henry Draper con máis de 10 mil estrelas clasificadas por elas acorde ao espectro.
Plasmaférese
thumb|Máquina de plasmaférese.
A plasmaférese é a doazón por parte dun individuo de parte dos 2-3 litros de plasma que ten no sangue. O plasma é a parte líquida do sangue que contén proteínas plasmáticas (necesarias para o tratamento de queimados, enfermidades infecciosas ou hemorráxicas). O grupo sanguíneo do sistema AB0 máis demandado para a plasmaférese é o doador universal de plasma, o AB, debido a que é o que non posúe ningún anticorpo (debido a que o seu corpo prevén a autoinmunización).
Polo momento, o plasma é o hemoderivado máis deficitario no sistema galego de hematoloxía.
Jarabe de Palo
Jarabe de Palo é un grupo de rock latino liderado por Pau Donés, solista e compositor. O resto da banda fórmano Álex Tenas, Jordi Mena, Carmen Niño, Quino Béjar e Jorge Rebenaque. Outros dos seus membros foron Luis Dulzaides, Maria Roch, Daniel Forcada e Toni Saigi.
Historia
Pau Donés, catalán de Barcelona, traballou en varios grupos antes de poder levar a cabo o seu proxecto actual, Jarabe de Palo. Comezou ós 15 anos xunto co seu irmán Marc, co que formou un grupo chamado J.& Co.Band e posteriormente outro co nome de Dentaduras Postizas. Durante este período combinaba as súas actuacións musicais en locais de Barcelona cun traballo nunha axencia de publicidade.
O éxito chegaría tras unha viaxe a Cuba, onde apareceu a inspiración que o levaría a escribir "La Flaca" canción que deu título ao seu primeiro disco do mesmo nome en 1996 e que se converteu en todo un éxito. Un ano máis tarde o tema vendera millóns de discos en varios países, converténdose nunha das cancións do verán de 1997.
Tras este éxito do primeiro disco Pau buscaba demostrar que o grupo non era dun só tema, e con esta idea lanzou Depende (1999), producido por Joe Dworniak (coñecido en España polo seu traballo con Radio Futura) nos estudos Moody de Londres durante dous meses. Este traballo contou con colaboracións como Ketama (no dúa entre Antonio Carmona e Pau Donés, "Te miro y tiemblo") e continuou counha lírica irónica que conseguiu conectar con parte do público hispano e mesmo abrirse oco entre o italiano.
En 2001 publicaron De vuelta y vuelta, o seu disco máis conceptual. Mostra un cambio na banda co primeiro videoclip do albúm, no que Pau aparece afeitándose a cabeza, desprendéndose da súa característica melena. Para este disco contouse con colaboracións de Antonio Vega, Jovanotti, Vico C e Celia Cruz.
En 2003 a banda pretende mostrar unha volta a cancións máis vitalistas e positivas con Bonito, con participacións como a de Los Mártires del Compás, a cantaora Elena Andújar e o amigo italiano Jovanotti.
Xa en outono de 2004 anúnciase a xira de presentación da súa nova obra 1 m² coa participación de amigos como Jorge Drexler, Lucrecia ou Chrissie Hynde, de The Pretenders. Nese mesmo ano colabora con Alanis Morissette no videoclip de "Everything", primeiro tema do seu quinto disco, So called caos.
Premios e colaboracións
O grupo recibido galardóns como dous premios da Música, Ondas, nomeamentos ós Grammy.
Tamén colaborou con La Vieja Trova Santiaguera, Antonio Vega, Vico C ou Celia Cruz (Banda sonora de El milagro de P. Tinto). Pau reivindicou a Peret nun disco homenaxe, compuxo para Ricky Martin e protagonizou un videoclip xunto á estrela canadense Alanis Morissette. Tamén cantou con Joaquín Sabina unha versión de "La Flaca".
Ismael Miranda
Ismael Miranda, nado o 20 de febreiro de 1950 en Aguada, Porto Rico é un músico latino de salsa.
Primeiros pasos
Aos 11 anos fixo parte de grupos de vogalización chamados "The 4 J's" e "Little Jr. and the Class Mates". Participou con eles en diversas actividades, incluíndo unha das primeiras edicións do espectáculo celebradas a cargo do norteamericano Jerry Lewis. Interesouse xa dende os comezos polo xénero afro-antillano. Fixo parte do "Sexteto Pipo y su Combo" e do grupo "Andy Harlow y su Sexteto". Neste cantou e tocou conga. En 1967, fixo a súa primeira gravación discográfica con Joey Pastrana titulada "Let's Ball". Foi aquel o seu primeiro éxito radiofónico, con "Rumbón melón".
Canda Larry Harlow
Tras o éxito das actuacións canda Andy Harlow, o irmán deste, Larry, decidiu recrutalo para a súa orquestra. Ismael Miranda iniciou o seu ciclo de gravacións co chamado "Judío maravilloso", do álbum "El Exigente". En 1968, Larry lanzou unha nova produción titulada "Orquesta Harlow presenta a Ismael Miranda". Os acertos repetíronse coas gravacións "Electric Harlow, "Tribute to Arsenio Rodríguez", "Harlow's Harem", "Abran paso" e "Oportunidad". Con Larry Harlow, Ismael adentrouse tamén no campo da composición, compartindo créditos con este nos temas "La Revolución", "Guasasa", "Arsenio", "El dique" e "Lamento cubano", entre outros.
A época con Fania All Stars
Con 19 anos intégrase no grupo Fania All Stars, converténdose no cantante máis novo dos que compoñían este grupo, gañando o alcume de "El Niño bonito da Salsa". Era a época de apoxeo da música salsa e Ismael irrompeu con forza nas ondas en 1973, ao lanzar ao mercado a produción "Así se compone un son". Este disco, editado polo selo Fania, marcou o inicio do cantante coa súa propia agrupación, a Orquestra Revelación. Triunfaron na conca do Caribe e mais nos mercados latinos dos Estados Unidos e Europa. Posteriormente, triunfou con temas como "La cama vacía", "La copa rota", "Borinquen tiene montuno", "Como mi pueblo", "No me digan que es muy tarde" e "las cuarentas ", todas elas difundidos a esgalla nas emisoras radiofónicas.
Como compositor, destacar os éxitos "Señor sereno", "Abran paso", "Así se compone un son", "Lupe, Lupe" e "Pa' bravo yo", esta última popularizada polo cubano Justo Betancourt.
Década dos oitenta e comezos dos noventa
Na década de 1980 gravou varias producións co seu selo discográfico independente. En 1986 a súa gravación "Versos de nuestra cultura", xunto ao cantautor José Nogueras, foi un dos grandes acertos da tempada do Nadal dese ano. En 1988 anunciou a súa intención de retirarse dos medios artísticos, malia que a idea non collería forma. Na década de 1990, Ismael gravou co seu propio selo discográfico, IM Records, e coa compañía RMM, en compaña de Andy Montáñez. Xuntos abordaron un proxecto discográfico de boleros de sona, que lle reportou certo éxito dentro de Porto Rico. Así mesmp, tamén gravou unha recompilación de versión salseiras das rancheras do mexicano José Alfredo Jiménez.
Paul Samuelson
FPaul Anthony Samuelson, nado o 15 de maio de 1915 e finado o 13 de decembro de 2009, foi un economista norteamericano que recibiu o Premio Nobel de Economía en 1970.
Traxectoria
Paul Anthony Samuelson naceu en Gary, Indiana, o 15 de maio de 1915, no seo dunha familia xudía, aínda que non practicante. Estudou economía na Universidade de Chicago na que se graduou en 1935. Doutorouse na Universidade Harvard en 1941 so a supervisión de Joseph Schumpeter e Wassily Leontief. Foi profesor no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e membro da Econometric Society, da American Economic Association e da International Economic Association.
A súa obra máis importante é Foundations of Economic Analysis (Fundamentos de Análise Económica, 1947), que se considera coma unha das obras fundamentais das ciencias económicas modernas, que desenvolve en termos matemáticos. É tamén autor dun manual de economía moi coñecido, Economics: An Introductory Analysis (Economía: unha análise introdutoria, 1948). O seu traballo ten sido cualificado como a "grande síntese neoclásica" de John Maynard Keynes e os seus antecesores.
Samuelso estudou tamén o dominio da teoría dos xogos e a programación lineal (Linear Programming and Economic Analysis, 1958, en colaboración con Robert Dorfman e Robert Solow); a economía do benestar e a análise da dinámica económica. Foi un dos un dos economistas que desenvolveu as curvas de indiferenza, que permiten o estudo da utilidade marxinal. Ocupouse aínda dos problemas da economía real.
La Macorina
María Calvo Nodarse, coñecida como La Macorina, nada en Guanajay en 1892 e finada na Habana o 15 de xuño de 1977, foi a primeira muller chofer da capital cubana, así como a primeira muller que tivo licenza para conducir a principios do século XX.
Freja
Freja é un satélite artificial sueco e con colaboración alemá lanzado o 6 de outubro de 1992 mediante un foguete chinés CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Jiuquan.
La Macorina
O nacemento de La Macorina
A audacia e beleza que posuía esta muller fixérona penetrarse nos círculos máis selectos da sociedade cubana da época; non foi unha prostituta no sentido indiscriminado que leva esta profesión, nin tampouco traballou nun bordel, senón que se prostituía selectivamente. E comezou a súa carreira rápida cara á opulencia, segundo declarou nunha entrevista que lle fixo Guillermo Villarronda para a revista Bohemia o 26 de outubro de 1958:
Freja
Características
A misión de Freja foi estudar a ionosfera e a magnetosfera terrestres, incluíndo o óvalo auroral, as cavidades de plasma, a aceleración de electróns e ións e as interaccións onda-partícula.
La Macorina
O nacemento de La Macorina
Foi amiga de ricos habaneiros dedicados á política e os negocios, entre eles José Miguel Gómez (coñecido popularmente como "Tiburón").
Freja
Características
O satélite estabilizábase mediante xiro, co eixo de rotación inclinado uns 10 graos en dirección contraria ó Sol.
La Macorina
Decadencia e morte
Aos poucas, como resultado dunha época económica mala para ela e para o país en xeral, foi vendendo todas as súas pertenzas, dende xoias até casas e coches. La Macorina acabou na máis absoluta pobreza, vivindo nun cuarto alugado nunha casa familiar habanera. Morreu case na miseria.
Freja
Instrumentos
Freja levaba oito instrumentos a bordo:
La Macorina
Personaxe de Lenda
Foi tan popular La Macorina que non só ten na súa honra dúas composicións musicais e unha pintura de Cundo Bermúdez, senón que foi inmortalizada nas charangas de Bejucal. Sobre ela escribiu o asturiano Alfonso Camín o seu soado poema "Macorina" que a cantante mexicana Chavela Vargas transformou nunha das cancións máis coñecidas da súa carreira.
Xosé Luís Baltar
Xosé Luís Baltar Pumar, nado en Esgos o 10 de outubro de 1940, é un político galego.
Traxectoria
Mestre, foi alcalde de Nogueira de Ramuín (1976-1995), presidente da deputación provincial de Ourense dende 1990, senador (1993-2000). Foi secretario xeral de Centristas de Galicia ata que ese partido se integrou no PPdeG, do que é presidente provincial.
En xaneiro de 2003 impulsou unha rebelión de deputados ourensáns contra o que entendía era unha deriva de "desgaleguización" do PPdG a raíz da destitución de Xosé Cuíña co gallo da crise do Prestige, ameazando con deixar a Fraga en minoría no Parlamento de Galicia. Como continuación desta liña política, o 20 de setembro de 2004 comunicou a Fraga a súa intención de formar un Partido nacionalista de centro dereita sucesor de Centristas de Galicia, se non se lle daba total liberdade para formar a lista de Ourense para as eleccións autonómicas de 2005 e non se incluía ao defenestrado Cuíña nun posto digno na de Pontevedra. O 4 de outubro Fraga chegou a un acordo con el aceptando estas condicións. En xaneiro de 2010 o seu fillo, José Manuel Baltar Blanco gañaba o XV Congreso provincial do Partido nunha pretendida reafirmación de autonomía e identidade galega e ourensá.
O 24 de xaneiro de 2012, con 71 anos de idade, anunciou publicamente a dimisión dos cargos públicos que mantiña: presidente da Deputación de Ourense, deputado provincial nesa mesma provincia e concelleiro no concello de Ourense, quedando exclusivamente como militante de base do PPdeG. Foi substituído por José Manuel Baltar Blanco.
Brigi Rafini
Birgi Rafini é un político de Níxer nado o 7 de abril de 1953 en Iferouane, na actualidade (2011), primeiro ministro de Níxer.
Traxectoria
Alcade de Iférouane, en 2004 foi ademais elixido deputado pola rexión de Agadez en representación do Reagrupamento pola Democracia e o Progreso. En 2007, viviu na fronte a segunda revolta tuareg cando guerrilleiros tuareg e o exército regular do país se enfrontaron na zona norte do país, rica en xacementos de uranio. Foi reelixido nas eleccións presidenciais e lexislativas en 2011 como deputado de Agadez polo PNDS, o partido vencedor.
En 2011 foi escollido polo recentemente elixido presidente de Níxer Mahamadou Issoufou (tamén do PNDS) para presidir o goberno democrático de Níxer.
Preferente Galicia
A Preferente Galicia é a sexta categoría de fútbol de Galicia. É a división inmediatamente inferior á Terceira División e por encima da Primeira Galicia. É unha categoría non profesional e a súa organización corre a cargo da Federación Galega de Fútbol. Anteriormente coñeceuse como Serie A Rexional e despois como Rexional Preferente e Preferente Autonómica.
In God We Trust
miniatura| IN GOD WE TRUST no [[Reverso (moedas)|reverso dun billete estadounidense de 20 dólares.]] "In God We Trust" é o lema dos Estados Unidos de América, e foi adoptado oficialmente en 1956 para substituír o non oficial E pluribus unum, que fora adoptado cando se creou o Gran Selo dos Estados Unidos en 1782. miniatura| IN GOD WE TRUST no [[Reverso (moedas)|reverso dun dólar Morgan]] "In God we trust" apareceu por vez primeira nunha moeda estadounidense en 1864 e nos billetes dende 1957. Algúns secularistas opóñense ó seu uso.
Preferente Galicia
Historia
Inicialmente, a Serie A era a máxima categoría do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol, ata que, en 1940, a Real Federación Española de Fútbol ordenou cun decreto a supresión de facto de tódolos campionatos rexionais, incluído o Campionato de Galicia, excluíndo da participación nos mesmos aos clubs que xa militasen simultaneamente en categorías estatais e modificando o sistema de clasificación para a Copa de España, que a partir de entón sería outorgada segundo a posición final acadada nas ligas estatais e non mediante os campionatos rexionais. A decisión da RFEF transformou a Serie A na primeira categoría territorial de Galicia dentro do sistema de divisións estatal, facendo que os equipos galegos que militaban en divisións estatais xa non tomasen parte da Serie A. Denantes de 1940, os clubs galegos que xogaban en categorías estatais tamén participaban na Serie A do Campionato de Galicia ao mesmo tempo.
A pesar dos cambios, mantívose a denominación Serie A durante varias décadas ata que a competición trocou o seu nome polo de Preferente.
In God We Trust
É tamén o lema do estado de Florida. O seu equivalente en castelán, En Dios Confiamos, é o lema da República de Nicaragua.
Preferente Galicia
Sistema de competición
miniatura|dereita|250px|Distribución xeográfica dos equipos que xogan na Preferente Galega, tempada 2010-11 A categoría está formada por 50 equipos repartidos en dous grupos: Anteriormente a competición estaba formada por 40 equipos, divididos en dous grupos (Norte e Sur). Aínda que esta era a norma xeral, na tempada 2010–11 a Preferente Norte contou con 21 equipos logo do descenso administrativo da SD Compostela e dado que os equipos con opcións de ascender no seu sitio, o CD Dorneda e o CD Choco, non puideron aboar a cantidade que lles esixía a Federación Galega de Fútbol para a compra da praza.
Ao finalizar a tempada, os primeiros e os segundos de cada grupo ascendían directamente ao grupo 1 da Terceira División. Os terceiros de cada grupo xogaban unha promoción de ascenso entre si, pero o cambio de categoría dependían do que sucedía cos ascensos e descensos entre a Segunda B e a Terceira. Os tres últimos equipos descendían á Primeira Autonómica de Galicia.
Debido á situación sanitaria provocada pola pandemia de COVID-19, o sistema de competición cambiou a partir da tempada 2020/21. Os cinco primeiros de cada subgrupo acceden á fase de ascenso a Terceira, mentres que os clasificados do 6º ao 12º ou 13º posto pasan á fase de permanencia para evitar o descenso á Primeira Galicia.
Preferente Sur
miniatura|Centro Deportivo Municipal de Pardellas.
-510
Arte e cultura
miniatura|esquerda|175px|Templo de Ceres, Paestum, foto ca. 1860
Autólico (homónimos)
O nome de Autólico pode designar a:
Trofeo Teresa Herrera 1987
O Trofeo Teresa Herrera de 1987 foi a 42ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 7 e o 9 de agosto de 1987. O campión foi o Benfica portugués, que derrotou na final ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro e único título.
O arxentino Héctor Arzubialde, do Deportivo da Coruña, foi elixido mellor xogador do torneo. A final entre o Deportivo e o Benfica foi o derradeiro partido xogado polo deportivista Javier Sagarzazu, que faleceu subitamente uns días despois.
Ame Ato
"Ame Ato" (アメあと) é o single número 24 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 23 de abril do ano 2008 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Tridimita
A tridimita (do grego Trydimos (tripleto) debido á formación frecuente de maclas con tres cristais) é un mineral silicatado e un polimorfo de alta temperatura do cuarzo. Áchase apenas en rochas magmáticas efusivas ácidas de alta temperatura (riolitas, obsidianas, traquitas, andesitas e dacitas). Tamén pode ser encontrado en meteoritos. Xeralmente está asociada á cristobalita.
A tridimita foi descrita por primeira vez en 1868. A tridimita tipo sitúase en Hidalgo, México.
Plaquetoaférese
A plaquetoaférese é a extracción selectiva das plaquetas do sangue dun doador. O corpo humano ten unha media de entre 150.000 e 400.000 plaquetas por milímetro cadrado de sangue, pero baixo certas circunstancias (leucemia, cancro, transplantes) a cifra pode baixar ata 5.000, polo que os doentes precisan moitas transfusións de plaquetas para recuperar o seu nivel normal. A cantidade eficaz dunha doazón específica de plaquetas coma a plaquetoaférese equivale á que se obtén en seis doazóns de sangue convencionais. Os bancos de sangue públicos precisan de tódolos grupos sanguíneos.
Dragan Kanatlarovski
Dragan Kanatlarovski (Драган Канатларовски, en macedonio), nado en Bitola o 8 de novembro de 1960, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol iugoslavo e macedonio. Xogaba de centrocampista e foi internacional coas seleccións de Iugoslavia e Macedonia.
Traxectoria
Na tempada 1990–91 fichou polo Deportivo da Coruña, co quedou segundo na Liga de Segunda División, conseguindo o ascenso á Primeira. Permaneceu no Deportivo até 1992.
Nancho Novo
Traxectoria
Estudou Medicina na Santiago de Compostela, pero na metade da carreira deixouno. En 1980 desprazouse a Madrid para incorporarse á Escola de Arte Dramática e Danza. En 1993 conseguiu o seu primeiro protagonista en La ardilla roja, de Julio Medem.
Combina a súa carreira de actor e dramaturgo coa de cantante, compositor e guitarrista de Rock no grupo Los castigados sin postre. Tamén realizou varios sketch como humorista en El Club de la Comedia.
Volcán Galeras
miniatura|250px|esquerda|Volcán Galeras.
Galeras é un volcán do sur de Colombia. Está situado a 9 km. da cidade de Pasto, capital do departamento de Nariño. No seu contorno encóntrase o santuario de Flora e Fauna do seu mesmo nome. A súa denominación dada polos conquistadores españois débese a que o seu deseño lles pareceu semellante ao dos condenados a traballos forzados na España desa época. Os aborixes chamábanlle no seu dialecto Urcunina, que significa montaña de lume. Uns trazos fisiográficos característico do volcán Galeras é que posúe outros cráteres próximos máis pequenos, non ten glaciares e o seu volume está sen calcular.
É un dos volcáns de maior actividade en Colombia e o que conta con maiores informes históricos, con noticias de erupcións importantes desde o século XVI. A súa actividade fíxose maior a inicios de 1988. O 14 de xaneiro de 1993, mentres un grupo de xeólogos recollía mostras como parte das actividades dun congreso de Vulcanoloxía, o volcán presentou un evento eruptivo no cal pereceron seis persoas. O 24 de novembro de 2005 unha erupción menor provocou a evacuación das aldeas próximas e que a cidade de Pasto quedara cuberta de cinza, ao longo de 2009 producíronse varias erupcións.
Trasbarcala, Broño, Negreira
Trasbarcala é un lugar da parroquia de Broño no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 23 eran homes e 20 eran mulleres.
Ziritza
Ziritza (en castelán e tamén oficial: Ciriza) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na Cuenca de Pamplona e a 16 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 124 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 4,36 km² e a súa densidade de poboación é de 28,44 hab/km².
Situación
A localidade de Ciriza atópase no centro de Navarra, dentro da Conca de Pamplona. O seu termo municipal ten unha superficie de 3,688 km² e limita polo norte e leste con Etxauri, polo sur con Zabalza e Etxarri e polo oeste con Gesalatz. Ten dous núcleos de poboación, Ziritza e Elio.
Evolución da poboación
Cantidade de habitantes segundo os censos municipais de 1897 a 2001 do Instituto Nacional de Estadística (INE). A poboación referida entre 1897 e 1991 é a de dereito]]; a de 2001, a residente; e a poboación de 2014 é a correspondente ó padrón municipal.
Administración municipal
A administración política realízase a través dun concello de xestión democrática cuxos compoñentes elíxense cada catro anos por sufraxio universal dende as primeiras eleccións municipais trala reinstauración da democracia en España, en 1979. O censo electoral está composto polos residentes maiores de 18 anos empadroados no concello, xa sexan de nacionalidade española ou de calquera país membro da Unión Europea. Segundo o disposto na Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral, que estabelece o número de concelleiros elixibles en función da poboación do concello, a corporación municipal está formada por 5 concelleiros. A sede do concello de Ziritza atópase na rúa San Miguel, 7 da localidade.
Estes son os últimos alcaldes de Ciriza:
As Aceas, San Fiz de Monfero, Monfero
As Aceas é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo "As Aceas" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
Savo Milošević
Savo Milosevic, nado en Bijelijina (Bosnia e Hercegovina) o 2 de setembro de 1973 foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro centro.
Traxectoria
Miniatura|dereita Comezou a súa traxectoria no fútbol profesional no Partizan de Belgrado emigrando a Inglaterra cas impresionantes cifras de 98 encontros e 74 goles. Na Premier League militou tres anos no Aston Villa cunha cifras moi dignas antes de recalar na Liga Española.
En España xogaría no Real Zaragoza e, cunha breve experiencia sen demasiado éxito no fútbol italiano no Parma FC, RCD Espanyol, Celta de Vigo e Osasuna.
Deixaría a liga española despois de máis de 90 goles en catro equipos diferentes.
A súa última parada futbolística foi o ruso FC Rubín Kazán no ano 2008 onde participaría na consecución do titulo ligueiro. Tras este título retiraríase con 35 anos de idade.
En decembro de 2009 presentouse ás elección presidenciais do Partizan de Belgrado sendo derrotado por 43 votos a 1 por Dragan Djuric.
Andrea del Verrocchio
Andrea di Michele di Francesco de Cioni, máis coñecido como Andrea del Verrocchio, nado en Florencia entre 1434 e 1437 e finado en Venecia no ano 1488, foi un escultor e pintor italiano. Foi un artista polifacético, porque ademais da escultura e a pintura, practicou a ourivaría e a música e mesmo estivo interesado nas matemáticas. O seu traballo foi influenciado polas últimas obras escultóricas de Donatello. O seu obradoiro era xa plenamente renacentista.
Traxectoria
Naceu en Florencia entre 1434 e 1437, na parroquia de Sant'Ambrogio (a súa casa natal sitúase hoxe entre a Vía dell'Agnolo e a Vía de' Macci). A súa mai, Gemma, tivo oito fillos, dos que Andrea era o quinto. O pai, Michele di Cione, era fabricante de tellas, e máis recadador de impostos. Andrea non casou nunca, mais axudou a algúns dos seus irmáns e irmás. O seu irmán Simone foi monxe en Vallombrosa e chegou a ser abade de igrexa de San Salvi. Outro irmán foi obreiro téxtil e unha das irmás casou cun barbeiro.
A fama de Andrea medrou cando foi acollido na corte dos Medici, para a cal traballou até poucos nos antes de morrer, cando decidiu marchar para Venecia, aínda que mantivo o seu obradoiro florentino. Comezou o seu traballo como ourives no taller de Giuliano Verrocchi, do que seguramente Andrea colleu o sobrenome polo que é aínda hoxe coñecido. O seu primeiro contacto coñecido coa pintura remonta ao ano 1460, cando traballou en Prato, con Fra Filippo Lippi, no coro do Duomo desa cidade. O primeiro documento que o cita procede do ano 1452, é involúcrao nunha rifa na que resultara ferido un home polo mesmo artista.
Pintura
Das súas pinturas apenas ha algunha na que non se vexa a man doutros artistas que traballaran no seu taller, como Il Perugino, Lorenzo de Credi, Leonardo da Vinci,...
Agudeiro, San Fiz de Monfero, Monfero
Agudeiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 17 eran homes e 14 eran mulleres.
Esvástica
miniatura|dereita miniatura|dereita|300px|Esvástica [[levoxira nunha estela funeraria romana, exposta no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra]] A esvástica é un símbolo místico encontrado en moitas culturas en tempos distintos, dos indios hopi aos aztecas, dos celtas aos budistas, dos gregos aos hindús. Algúns autores cren que a esvástica ten un valor especial por ser encontrada en moitas culturas sen contactos unhas coas outras. A considerada a máis antiga representación dunha esvástica que se coñece apareceu nunha figuriña dunha ave realizada en almafí de mamut que se atopou en Ucraína e que data do ano 10.000 a.C aínda que publicacións detalladas desa escavación arqueolóxica non mencionan a aparición da esvástica
Características
Os símbolos a que chamamos así posúen detalles gráficos bastante distinguidos. Varios deseños usan figuras con tres liñas. A nazi ten os brazos apuntando para o sentido horario, ou sexa, indo para a dereita e roda a figura de modo a un dos brazos estar no cumio. Outras non teñen brazos e consisten de cruces con liñas curvas. Os símbolos islámicos e malteses parecen máis hélices do que propiamente esvásticas.
Na China hai un símbolo de orientación cuádrupla, que segue os puntos cardeais; desde o ano 700 ela asume alí o significado de número dez mil. No Xapón, é usada para representar templos e santuarios en mapas, ben como noutros países do extremo oriente.
Arnold Vosloo
Traxectoria
Logo de estudar interpretación na Performing Arts Council de Transvaal, Vosloo comezou a súa carreira no teatro, gañando varios premios Dalro polas súas interpretacións en obras como Don Juan, Hamlet e Môre is 'n Lang Dag. Ó pouco tempo converteuse nun actor regular do State Theatre de Pretoria.
En 1984, pasouse ó cine onde seguiu logrando distincións pola súa actuación en filmes como Boetie gaan Border toe. Vosloo tamén participou en Morenga (1985), Skeleton Coast (1987) e The Rutanga Tapes (1990).
O seu debut nun filme estadounidense ocorreu en 1492: Conquest of Paradise (1992). Despois apareceu nas dúas secuelas de Darkman (Darkman II: The Return of Durant de 1994 e Darkman III: Die Darkman Die de 1996), tomando o lugar de Liam Neeson como o personaxe do filme.
En 1999 Vosloo apareceu en The Mummy (protagonizada por Brendan Fraser) e máis tarde na súa secuela de 2001, The Mummy Returns; en ambos filmes interpretou a Imhotep, un sacerdote do Antigo Exipto.
Apareceu como o coronel mercenario Coetzee no filme Diamante de sangue (2006), que foi filmada en parte en Suráfrica.
En 2009 interpretou o mercenario Zartan en G.I. Joe: The rise of Cobra.
Kosmos 152
Características
Kosmos 152 foi o sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 152 foi inxectado nunha órbita inicial de 512 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de agosto de 1967.
Illán, Begonte
Santiago de Illán é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 133 habitantes (67 mulleres e 66 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 114 habitantes, sendo 56 homes e 58 mulleres.
Xeografía
A parroquia de Illán está situado á beira oeste do río Ladra, nunha zona con relevo irregular de monte, regatos e lagoas naturais pertencente ó espazo natural das zonas húmidas da Terra Chá (Parga-Ladra-Támoga), cunha superficie de 5.000 hectáreas. Neste espazo hai especies comúns da fauna galega como pequenos roedores ou corzos, así como aves fluviais migratorias (garzas, parrulos, lavercas) nas lagoas de Riocaldo e no curso do río Ladra.
Patrimonio
Na contorna destas zonas húmidas atópanse vestixios da cultura megalítica, como os dolmens ou medorras ao pé das masas rochosas do Peno Castelo e Peno Maior. A igrexa parroquial, renovada no seu interior, conserva un singular artesoado de madeira de máis de mediados do século XX realizado polos artesáns carpinteiros da aldea. A estrutura e exterior son típicas nestas construcións relixiosas de finais do século XIX.
Consérvase unha mina de principios do século XX.
Economía
A base económica está cambiando dunha economía agrícola e gandeira a outra de servizos, emigración e emprego por fóra, aínda que sen deixar os labores tradicionais do campo. Como en case todas partes estes cambios socioeconómicos melloran moitos aspectos como o emprego, pero infelizmente os servizos públicos se desenvolven mais amodiño.
Algunhas das novas industrias na zona provocan riscos medioambientais, como unha explotación de transformación de pedra, unha canteira de seixo a carón das Lagoas de Riocaldo e unha fábrica de biodiesel no polígono industrial de Begonte. Este polígono, que ocupa algúns terreos da parroquia, ten acceso directo á autovía A-6, permitindo chegar en 15 minutos a Lugo.
Kim Ki-duk
Kim Ki-duk (en hangul 김기덕), nado en Boghwa (Corea do Sur) o 20 de decembro de 1960 e finado en Riga (Letonia) o 11 de decembro de 2020, foi un director de cine. Foi un dos máis coñecidos representantes da vangarda cinematográfica coreana. Proviña dunha familia de clase obreira e non recibira formación técnica como cineasta, comezando a súa carreira á relativamente tardía idade de 33 anos como guionista e director.
Autor dunha ducia de obras ás veces altamente experimentais, é distintivo o ritmo pausado do seu cine, o forte contido visual moitas veces cruento, o parsimonioso uso do diálogo e a énfase en elementos criminais ou marxinais da sociedade. Isto último reflicte a posición de Kim dentro da sociedade surcoreana en xeral, e o ámbito fílmico en particular.
Traxectoria
Kim naceu en Bonghwa, na provincia de Gyengsang do Norte, no seo dunha familia rural. Trasladados a Seúl cando tiña 9 anos, educouse para traballar na agricultura, pero abandonou a súa formación para traballar como obreiro fabril ós 17 anos. Alistouse na infantería de mariña do exército surcoreano con 20 anos, e prestou servizo como suboficial ata os 25. Despois dedicouse á pintura —unha afección que tiña desde cativo—, gañándose a vida como acólito nun templo budista.
Foi en París onde acudiu por primeira vez ó cine. Entre as primeiras películas que viu estaban O silencio dos cordeiros, de Jonathan Demme, e Les Amants du Pont-Neuf, de Leos Carax, que lle causaron unha grande impresión. De regreso ó seu país, a súa recentemente descuberta afección levouno a presentarse a varios concursos de guións. En 1993 obtivo o premio maior do Instituto Nacional do Guión de Corea do Sur por Un pintor e un criminal condenado a morte. En 1994 logrou a terceira praza do concurso organizado polo Consello Coreano de Cine (KOFIC) con Dobre exposición, e ó ano seguinte o premio maior do KOFIC por Cruzamento imprudente. Aínda que ningún destes guións se chegou a rodar, o seu éxito permitiulle obter un contrato con Joyoung Films para rodar Ag-o (악어), a brutal historia dun grupo de persoas sen fogar que viven baixo unha ponte sobrevivindo a forza de astucia e violencia. Ag-o anticipou a conxunción de fotografía delicada e trama brutal que caracterizaría á obra subseguinte de Kim. Obtivo pouco éxito coa prensa local, pero conseguiu unha praza no Festival Internacional de Cine de Pusan, onde se proxectou na sección Panorama Coreano.
O festival de Pusan foi un dos principais puntos de exhibición de Kim nos anos seguintes. O seu primeiro guión transformouse en Yasaeng dongmul bohoguyeog (야생동물 보호구역), rodada en 1996 nas rúas de París, que se exhibiu no Festival Internacional de Vancouver. En 1998 Paran daemun (파란대문) elaborouse sobre outro guión premiado por KOFIC e tivo máis exposición internacional, proxectándose na Berlinale e no Festival de Cinema de Karlovy Vary; un cambio rotundo no estilo fílmico do autor, un híbrido entre melodrama adolescente e denuncia social, ambientado nunha pequena cidade portuaria onde unha moza prostituta é o único sustento da familia que mantén o pequeno hostal onde leva ós seus clientes. A relación agridoce entre a filla da familia empobrecida e a prostituta é un dos puntos centrais do filme, evocado logo noutras obras do autor.
A súa seguinte película, Haeanseon (해안선) contou coa presenza dunha estrela local, Jang Dong-kun, pero resultou menos efectiva que as anteriores. No 2003 Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom (봄여름가을겨울그리고봄) atraeu novamente a atención masiva, sobre todo pola maior accesibilidade dunha película desprovista por completo de violencia. Coa primeira presenza de Kim fronte ás cámaras no papel dun ancián monxe budista, as súas obsesións coa violencia, a crueldade e a futilidade cíclica da vida, desprázanse agora ó comentario das diversas paixóns que atravesan a vida dunha persoa. Foi tamén a primeira das súas películas en acadar distribución a grande escala fóra dos festivais, e fixou as bases para que as posteriores Samaria (사마리아, que obtivo o Oso de Prata ó mellor director en Berlín no 2004, e Bin-jip (빈집), gañadora do premio equivalente en Venecia, aparecesen no circuíto comercial.
Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra
A Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra é unha orquestra filharmónica da cidade de Pontevedra, fundada en 2007. O seu presidente é Francisco Javier Morgade Dobarro, e está dirixida por Javier Viceiro e coordinada por Luís Costa, o director do Conservatorio Profesional de Música Manuel Quiroga.
Historia
No seu inicio contou con 43 membros entre profesionais e alumnos de cursos superiores, a maior parte da comarca de Pontevedra. Deu o seu concerto de presentación o 6 de xuño de 2007. Está patrocinada pola Xunta de Galiza, a Deputación de Pontevedra e o Concello de Pontevedra.
Pedro Martínez Arévalo
Pedro Martínez Arévalo, nado o 20 de abril de 1937 en Cortegada, é un enxeñeiro e político asturiano natural de Galicia.
Traxectoria
Estudou enxeñería de minas en Madrid, ligado á industria siderúrxica Hunosa en Asturias, traballou tamén na sección exterior do Instituto Nacional de Industria, foi deputado no Congreso dos Deputados por Asturias representando ao Partido Popular (1989-1993). Desde 2004 é presidente do Consello de Enxeñeiros de Minas de España.
Estado de sitio
O estado de sitio é un réxime de excepción que pode declarar o goberno dun país en situacións excepcionais.
Tamén se refire á medida que adopta o poder público para reforzar as facultades do poder executivo en detrimento das garantías individuais, a fin -e ás veces co pretexto- de manter a orde interior en casos de revolta dentro da nación ou dunha parte dela ou de agresión exterior.
A declaración do 'estado de sitio' representa, no Dereito Político, unha institución moi discutida, non porque se descoñeza a necesidade da súa implementación en momentos determinados, se non polos abusos a que se presta por parte do poder executivo.
Este estado dítase, xeralmente, en caso de invasión, guerra exterior, guerra civil ou perigo inminente de que se produzan.
En España
En España é un dos tres réximes de emerxencia contemplados no artigo 116 da Constitución Española de 1978. En concreto, o estado de sitio detállase no punto 4 do devandito artigo. Así mesmo, os seus efectos foron desenvolvidos no artigo 32-36 da Lei Orgánica 4/1981, dos estados de alarma, excepción e sitio.
O estado de sitio pode declararse de se produciren actos violentos contra a soberanía española, a súa integridade territorial ou a Constitución. O órgano capacitado para declaralo e estabelecer as súas condicións é a maioría absoluta do Congreso dos Deputados. Con todo debe mediar unha proposta do Goberno.
O estado de sitio é o máis restritivo dos tres estados de emerxencia que contempla a Constitución española. Sería o equivalente ao que noutros ordenamentos xurídicos é a declaración de estado de guerra ou a lei marcial. Os seus efectos supoñen a suspensión da práctica totalidade das liberdades recoñecidas na Constitución. Esta suspensión pode atinxir mesmo ás garantías xurídicas que se deben ofrecer ás persoas detidas: nese caso a suspensión farase explícita na declaración. Así mesmo, o estado de sitio contempla a posibilidade de que o Goberno delegue boa parte dos seus poderes na autoridade militar da súa designación.
Saavedra, Begonte
Santa María de Saavedra é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 460 habitantes (230 mulleres e 230 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 473 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 411 habitantes, sendo 208 homes e 203 mulleres.
Xentilicio
O seu xentilicio, de orixe castelanizante, é saavedreño.
Economía de Nauru
A economía de Nauru depende das exportacións de fosfato, cuxas reservas están bastante reducidas. O 2005 unha compañía australiana entrou en acordo para explorar as últimas reservas. Os outros bens de consumo ten de ser importados, principalmente de Australia.
A Armada do Cando, San Fiz de Monfero, Monfero
A Armada do Cando é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 1 habitante home no ano 2010 segundo datos do INE.
Everyday/Can't Get Back
"Everyday/Can't Get Back" é o single número 25 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 26 de novembro do ano 2008 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master. Tivo tres edicións: CD + DVD (Versión A e B) e CD só.
Galiza Black Towers
O Galiza Black Towers foi un equipo galego de fútbol americano, que xogaba os seus partidos como local no campo de fútbol de Cacheiras, en Teo.
O equipo naceu en xullo de 2009 como resultado da unión de dous equipos anteriores, o Coruña Towers e Teo Black Thunder. O obxectivo desta fusión foi xuntar un equipo forte para participar na primeira edición da Liga Portuguesa de Fútbol Americano acabada de crear. Os xogadores coruñeses e teenses adestraban por separado durante a semana, e os sábados uníanse para adestrar en Cacheiras.
Durante 3 anos competiu na LPFA. No seu primeiro ano rematou 3º (entre 5 equipos) con 4 vitorias e 3 derrotas. No segundo ano rematou 4º (entre 6 equipos) con 3 vitorias e 3 derrotas. No terceiro ano rematou 6º (entre 7 equipos) con 1 vitoria e 5 derrotas.
A unión chegou o seu fin en 2012, ano no que varios dos ex xogadores do club fundaron o Santiago Black Ravens co obxectivo de poder seguir competindo na liga portuguesa en 2013. Outros optaron por continuar nos proxectos orixinais, Coruña Towers e Teo Black Thunder (como sección do Club San Francisco de Teo).
Eight Arms to Hold You
Eight Arms to Hold You é o segundo álbum da banda de rock alternativo Veruca Salt. O álbum foi editado a través da Geffen Records o 11 de febreiro de 1997.
Eladio Oviedo Arce
Eladio Oviedo Arce, nado en Noia o 20 de marzo de 1864 e finado na mesma vila o 19 de xaneiro de 1918, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Fixo a carreira sacerdotal, doutorouse en Teoloxía e licenciouse en Filosofía e Letras. Foi socio fundador da Real Academia Galega, profesor de Historia Eclesiástica e de Arqueoloxía Sagrada no seminario de Santiago de Compostela e ingresou no corpo facultativo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos do Estado e foi xefe do Arquivo Rexional de Galicia. Foi un dos partícipes da Exposición Rexional de 1909.
Como historiador foi discípulo de Antonio López Ferreiro, ao que substituíu dende 1889 nas súas clases no seminario. Escribiu monografías sobre a época medieval en Galicia, editou fragmentos en galego das Partidas de Afonso X o Sabio e colaborou na revista Galicia Histórica. Consideraba que a historia debía de achegar e lexitimar unha ideoloxía de corte tradicional e católica. Colaborou no Boletín de la Real Academia Gallega e El Eco Popular. miniatura|300px|
Ocho apellidos vascos
Ocho apellidos vascos é un filme español dirixido por Emilio Martínez-Lázaro, con guión de Borja Cobeaga e Diego San José, protagonizada por Clara Lago, Dani Rovira, Carmen Machi e Karra Elejalde. Estreouse en España o 14 de marzo de 2014.
Sinopse
Rafa (Dani Rovira), un sevillano que nunca saíu de Andalucía, decide abandonar a súa terra natal para seguir a Amaia (Clara Lago), unha moza vasca que a diferenza doutras mulleres que coñeceu se resiste ás súas técnicas de sedución. Para conseguilo, e en contra dos consellos dos seus amigos, decide viaxar á vila da súa pretendida, no corazón abertzale do País Vasco. Unha serie de malentendidos levarán ao mozo sevillano a ter que facerse pasar por un auténtico vasco con oito apelidos, e ir enredándose cada vez máis no personaxe que creou para lograr os seus propósitos.
Recepción
Na súa primeira fin de semana a produción reuniu 404.020 espectadores xerando 2,72 millóns de euros de recadación. Eses datos sitúana entre as mellores quince estreas da historia do cine español. Na súa segunda fin de semana a produción aumenta a recadación case un 56% respecto á fin de semana anterior só superado por dúas superproducións: O Imposible e Avatar con 4,4 millóns en só 10 días.
Donald O. Hebb
Donald Olging Hebb, nado en Chester (Nova Escocia) o 22 de xullo de 1904 e finado na mesma cidade o 20 de agosto de 1985, foi un psicólogo canadense que influíu na área da neuropsicoloxía, en que tratou de entender como contribuía o funcionamento das neuronas nos procesos psicolóxicos, como a aprendizaxe. É coñecido pola súa teoría da aprendizaxe hebbiana, que presentou na súa obra The Organization of Behavior. Foi descrito como o pai da neuropsicoloxía e das redes neuronais. Un estudo de Review of General Psychology publicado en 2002, situou a Hebb como o décimo noveno psicólogo máis citado do século XX. Os seus puntos de vista sobre a aprendizaxe describiron o comportamento e o pensamento en termos de funcións cerebrais, explicando os procesos cognitivos en función das conexións entre ensamblamentos de neuronas.
Traxectoria
Hebb naceu en Nova Escocia. Aspiraba a escribir novelas mais escolleu o campo da educación e converteuse nun director escolar na provincia do Quebec. Os escritos de James, Freud e Watson estimularon o seu interese pola psicoloxía. Estando como estudante graduado de tempo parcial na Universidade McGill, coñeceu os traballos de Pavlov.
Foi traballar con Karl Lashley e en 1936 obtivo un doutoramento en Harvard estudando os efectos que se producen nas ratas na percepción do tamaño e o brillo. Posteriormente, estudou o impacto da cirurxía e o dano cerebral, probas de intelixencia animal ou procesos emocionais en chimpancés, entre outros. Volveu ao Canadá desenvolvendo a súa actividade na Universidade McGill.
Hebb e a biopsicoloxía
O estudo da bioloxía do comportamento dos animais, ten unha longa historia, mais a biopsicoloxía non se converteu nunha disciplina neurocientífica importante ata o século XX. Aínda que non sexa posible determinar a data exacta do nacemento desta ciencia, a publicación de The Organization of Behavior en 1949 desempeñou un papel fundamental na súa aparición.
Miguel Anxo Fernández Fernández
Miguel Anxo Fernández Fernández, nado no Carballiño o 20 de setembro de 1955, é un escritor, ensaísta e investigador cinematográfico galego.