cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Relixión
Definición académica ou científica
Os sociólogos e antropólogos ven a relixión como un conxunto abstracto de ideas, valores ou experiencias desenvolvidas a partir dunha matriz cultural. Por exemplo, na Natureza da Doutrina, de Lindbeck, a relixión non se refire á crenza en "Deus" ou nun Absoluto transcendental: Lindbeck defínea como "unha estrutura ou medio cultural e/ou lingüístico que estrutura completamente a vida e o pensamento e que, coma se fose un idioma, permite a descrición das realidades, a formulación das crenzas e a experimentación de sensacións e sentimentos íntimos." Segundo esta definición, a relixión é unha visión esencial que se ten do mundo que rexe os pensamentos e mailas accións persoais.
Mariano Barroso
Mariano Barroso, nado o 26 de decembro de 1959 en Sant Just Desvern, é un director de cinema e teatro catalán. Os seus filmes foron recoñecidos con varios Premios Goya.
Relixión
Definición académica ou científica
Outros estudosos propoñen unha definición que evita o reducionismo das diversas disciplinas sociolóxicas e psicolóxicas, que reducen a relixión aos seus factores integrantes. A relixión pode ser definida como a crenza naquilo que se recoñece como sacro ou santo. Por exemplo, no libro The Idea of the Holy ("A idea da Santidade") de Rudolf Otto, escrito en 1917, defínese a esencia da conciencia relixiosa como unha combinación específica entre medo e fascinación ante o divino. Friedrich Shleiermacher, no final do século XIX, definiu a relixión como un "sentimento de dependencia absoluta".
Do punto de vista científico, definir a relixión é aínda máis complicado, posto que os procesos psicolóxicos non sempre corresponden coa realidade observable; ou sexa, o científico ten que entender o comportamento relixioso non como mito máis ben ten que estudar por que os seres humanos fan e pensan dunha maneira determinada. Dende o punto de vista económico, a relixión é un comportamento racional -malia relacionarse o home con actores e/ou procesos non observables- posto que se experimenta recompensas sociais e materiais na súa participación das actividades relixiosas. Dende o punto de vista psicolóxico, a relixión explícase como unha maneira de resolver a necesidade de prover consolo, unha figura paternal e de explicar as cousas difíciles de entender, entre elas a morte.
Definición en clave antropolóxica
Segundo Anthony F. C. Wallace e Olivier Herrenschmidt, a relixión é unha actividade social que pon en evidencia a existencia de crenzas en seres ou realidades sobrenaturais, esta actividade declárase mediante prácticas rituais que teñen como obxectivo establecer relacións entre os participantes e aquelas forzas sacras. As crenzas teñen como obxecto da súa fe potencias ou seres divinos e transcendentes, e as prácticas rituais que substantiven esta relación son radicalmente diferentes outros comportamentos sociais: son estritamente formais (estilizadas, repetitivas e estereotipadas), e a diferenza dunha representación, os participantes tómano coa plena seriedade de ter a crenza de estar a facer algo representativo.
Bronislaw Malinowski advirte que fai falla non confundir a relixión coa maxia. Dende a cultura do home primitivo, relixión e maxia xa tiñan funcións diferentes: a maxia é práctica, técnica, de crenza sinxela, primordial, medio por un fin, nas mans de especialistas con escuras iniciacións e con resultados inmediatos, mentres que a relixión non amosa unha utilidade directa nin se aprehende con esconxuros, o mundo sobrenatural a que fai referencia é complexo e integra a vida futura nunha cosmogonía teleolóxica, é un fin moral en si, é un asunto de todos e se concelebra en comunidade e a súa función última apunta a establecer, fixar e intensificar actitudes que cohesionen á sociedade. Igualmente propoñen de fuxir de certas trampas que unha visión euro ou cristián-céntrica pode parar, rexeitando asignar á relixión ideas por exemplo: só os homes, e non os animais, teñen alma; existe unha separación absoluta entre aquilo profano e aquilo sacro; o monoteísmo é o modelo ou meta, sendo o politeísmo residual; e afastarse, finalmente, de certa fenomenoloxía da relixión, que pretende que as relixións non son senón o fenómeno dunha esencia incognoscible.
Cada unha destas funcións vén enmarcada nun discurso relixioso; un discurso que establece unha relación entre o coñecemento incorporado ao discurso e o poder da súa posesión. Este discurso ten unha dependencia coa organización social onde se desenvolve, de tal maneira que determinados tipo de sociedade tenderán a xerar un tipo de relixión, o discurso da cal, no seu sentido axiolóxico e pedagóxico, quererá instaurar intencionadamente un determinado sentido da existencia e da realidade.
Finalmente tense que ter en conta a existencia de dúas formas de entender a relación relixiosa co obxecto de culto: a mediata e a inmediata. A relación inmediata, menos atractiva polo antropólogo, está baseada na unión mística do crente coa divindade. A relación mediata, que é a base da práctica colectiva e ordinaria, está baseada na existencia dun intermediario.
Definicións das relixións mesmas
As definicións sobre relixión que proveñen das relixións mesmas tamén son variadas. O cristianismo, no Novo Testamento define a relixión como actividade: "ter cura dos orfos e das viúvas nas súas necesidades, e gardarse da contaminación mundana." Segundo o Corán, a relixión é o islam mesmo, ou sexa, a submisión do individuo a Deus (Alá).
Clasificación
As relixións adóitanse clasificar nestes catro grupos principais,
Conceptual e historicamente, a primeira relixión é o animismo, que é a noción consubstancial coa alma humana, segundo a cal todo o resto dos obxectos da natureza teñen igualmente unha alma homologable a esta. A crenza nas "forzas da natureza", propia do animismo, cristaliza na divinización destas, ou sexa, no teísmo, que emprega o concepto de Deus, quer en plural politeísmo ou en singular monoteísmo. Doutra banda, o conxunto de teoría e práctica do animismo evolucionou até dar lugar a crenzas moito máis estruturadas, como é o caso do xintoísmo xaponés, ou ás relixións-filosofías, das cales destacan o hinduísmo e mailo budismo. Finalmente, outro pensamento relixioso, presente dende a antigüidade grega, é xustamente a negación da posibilidade de amosar tanto a existencia dunha realidade sobrenatural como a súa inexistencia: o agnosticismo; ou ben a súa negación absoluta: o ateísmo.
Demografía
Dende o final do século XIX e en especial dende a segunda metade do século XX, o papel da relixión, así como o seu número relativo de adherentes, alterouse profundamente. Algúns países, a tradición relixiosa dos cales estaba vencellada co cristianismo, en especial os países de Europa, experimentaron un declive significativo no sentimento e na práctica relixiosa, así como no número de persoas que escollen levar unha vida monástica ou sacerdotal.
Pola contra, nos Estados Unidos, a América Latina e na África subsahariana, a relixión aínda ten un papel importante na vida social, malia medrar o número de persoas sen relixión ningunha. Na América Latina observouse que se ben o catolicismo aínda é a relixión maioritaria, o protestantismo ten un crecemento acelerado, mentres que os católicos crecen a taxas inferiores ás do crecemento da poboación.
Relixións por número de adherentes
miniatura|450px|Porcentaxe da poboación mundial segundo a súa relixión As tradicións relixiosas pódense clasificar segundo a relixión comparativa de acordo coa súa orixe histórica e a súa influencia mutua:
Distribución xeográfica das relixións
De maneira xeral, o cristianismo é a relixión maioritaria dos Estados europeos e americanos -o protestantismo nas rexións setentrionais de ambos os continentes, e o catolicismo nas rexións meridionais, salvo a Europa oriental, onde o cristianismo ortodoxo é maioritario, e de Suriname, onde as relixións indias son maioritarias. Na África do Norte, o Oriente Próximo e Indonesia, a islam é a relixión maioritaria e frecuentemente a relixión de Estado, agás no caso de Israel, onde o xudaísmo é a relixión de Estado e maioritaria. Na África subsahariana o cristianismo é maioritario, malia a presenza de relixións tribais ser considerable. O budismo, o xintoísmo, o confucianismo, así como outras relixións chinesas, son maioritarias nos diversos estados do leste de Asia, mentres que na India, hai numerosas relixións autóctonas.
Posturas relixiosas
miniatura|165px|Relevo na Praza da Quintana (Catedral de [[Santiago de Compostela)]] Nalgunhas ocasións é importante distinguir entre "relixión" e "postura relixiosa". Sendo a relixión un sistema de crenzas, preceptos, prácticas e rituais, unha postura relixiosa refírese á forma en que un individuo se identifica fronte a unha ou varias relixións. As principais posturas relixiosas inclúen os crentes, os panteístas, os universalistas, os ateos, os agnósticos e os indiferentes.
Relixións
miniatura|esquerda|200px|O bautismo de [[Cristo, polo Greco]] miniatura|dereita|Cruceiro en Pontevea Tendo en conta o número de deuses, as relixións e crenzas divídense primariamente en monoteístas e politeístas. A clasificación falla ao considerar moitos casos, xa que existen relixións non teístas e a diferenza entre deidades menores de certos politeísmos e os intercedentes dalgúns monoteísmos (p.ex. os santos do catolicismo) é nalgunhas ocasións difusa.
Outra división que se utiliza consiste en falar de relixións "reveladas", "místicas" e "naturistas":
Pseudorrelixións
Unha pseudorrelixión é un conxunto de ritos e preceptos similares a unha relixión pero no cal os seus mesmos seguidores non cren realmente.
As relixións en Europa
500px|centro|As relixións en Europa
A visión oriental
miniatura|dereita|200px|Torii - Shinto dereita|miniatura|200px|Yin e Yang
No Oriente, a partir dos séculos VII e VI a. de C., empézanse a rexistrar sistemas filosóficos (budismo, taoísmo, confucianismo) que substituían a Deus (ou aos deuses) por conceptos non teísticos, os cales chegaron aos nosos días, con centenas de millóns de adeptos espallados por varios países dos mundo.
Colmea Smith
A Colmea Smith foi deseñada por W. Smith, un apicultor de orixe escocesa, moi célebre en Escocia. É unha colmea de estilo norteamericano, cunha cámara de cría de 463 mm por 416 mm, que emprega cadros estándares ingleses, de saíntes curtas, polo xeral con separación Hoffman. A piqueira atópase no lado longo da colmea, os cadros colócanse en perpendicular á piqueira, no que se coñece como exposición en frío. No norte do país, para lograr unha exposición en quente, adóitase modificar o chan para que teña a entrada no lado máis curto.
Anfitrite
O deus do mar pretendía á súa irmá, Tetis, pero un oráculo anunciou que un futuro fillo de Teti e Poseidón, en conxunción cun outro deus, destronaría ao pai, polo que Poseidón escolleu a Anfitrite como dona. Outras fontes afirman que Poseidón namorouse dela despois de a ver bailar. Pero Anfitrite quería permanecer virxe e fuxiu del, Poseidón envioulle o seu golfiño para a convencer. Agradecido, transportouno ao ceo coa súa propia constelación.
Arco de ferradura
dereita|miniatura|230px|Arco de ferradura no [[Arco visigótico de Panxón (Nigrán). Declarado Monumento Nacional en 1964, data de finais do século VII.]] O arco de ferradura é un tipo de arco que ten unha abertura que supera a media circunferencia co centro situado por riba da liña de impostas (a curva é máis ampla que a dun semicírculo) e que ten forma de ferradura. É moi característico da arquitectura árabe mais aparece en abundantes exemplos anteriores á ocupación árabe. En Galicia temos poucos exemplos pola feble influencia musulmá, mais si aparece nalgunhas construcións de orixe xermánica como a Igrexa de Santa Comba de Bande en Bande (Ourense), ou nos restos da Igrexa visigótica de Panxón, en Nigrán (Pontevedra), ambos os dous do século VII, en estilo prerrománico. Tamén aparece un arco de ferradura no Templo de Santalla de Bóveda, en Lugo, construído en épocas da invasión romana de Lucus, entre os séculos II e IV.
É probábel que o arco de ferradura sexa unha creación dos antigos pobos prerromanos da península Ibérica, e que de aí pasara, a través dos romanos, á arte visigoda (século VII), os cales foron os que lle deron o seu primeiro pulo importante. Dos visigodos pasou á arte hispanomusulmá e, de aí, pasou á arte mozárabe e ao mudéxar. Con todo, o arco visigodo é menos fechado que o musulmán e, ademais, este ten moitas veces a rosca excéntrica.
Na arte musulmá hai numerosas variantes de arcos, case todas derivadas do arco de ferradura: arcos apuntados de ferradura (ou túmidos), arcos lobulados (do século X en diante), arcos entrelazados, arcos mixtilíneos, arcos cortina (que aparecen no século XI) e angrelados-acampanados (dende o século XIV). En todo caso, estes arcos enmárcanse cun alfiz e as súas doelas adoitan posuír os motivos decorativos (esta alternancia no conxunto de doelas tamén se toma da arte hispano-visigoda ou, incluso, da arte hispano romana).
Merlo rubio
O merlo rubio (Monticola saxatilis) é un túrdido que vive nas montañas. O macho é moi rechamante, sobre todo no verán: cabeza e dorso de cor gris azulado, ventre e cola vermello. Tanto as femias como os exemplares xoves son moito máis apagados.
O canto é afrautado, pero tamén emite reclamos máis secos: tak, chak-chak. Habita en zonas rochosas con matogueiras preto.
Na península ibérica atópase en verán, na franxa norte, Teruel, Serra Nevada, Madrid, ao leste de Galicia e en parte de Valencia.
Ánxela Merici
Santa Ánxela Merici, nada en Desenzano del Garda (Brescia) en 1474 e finada en Brescia en 1540, foi unha relixiosa italiana.
Fundou a Orde das Ursulinas en 1535 en Brescia, para a educación das nenas pobres. Quedou cega durante unha viaxe a Xerusalén pero curou milagrosamente.
Foi beatificada en 1768 por Clemente XII e canonizada en 1807 por Pío VII. O santoral católico celebra o seu día o 27 de xaneiro.
Lei de Ohm
A lei de Ohm, que recibe o nome do físico alemán Georg Simon Ohm, establece a proporcionalidade, a temperatura constante, entre a caída de potencial (V) entre os extremos dun condutor e a corrente eléctrica (I) que circula ao seu través, isto é
R é unha constante de proporcionalidade que vai depender da temperatura, e das características do condutor (material e dimensións). Recibe o nome de resistencia, e para comprender o seu significado pódese dicir que dá conta da dificultade que opón un condutor determinado ao paso das cargas (a corrente) para unha diferenza de potencial dada.
Descrición
Esta lei cúmprese nas denominadas resistencias óhmicas, ou tamén resistencias ideais. A maior parte dos materiais condutores en condicións non extremas exhiben un comportamento aproximadamente óhmico que permite o emprego desta lei sen maiores problemas. Un exemplo de que non se cumpre a lei atópase na deterioración do material que pode provocar un paso de corrente, repercutindo nunha variación da resistencia que rompe esta proporcionalidade.
Sela turca
A sela turca, tamén coñecida como sella turca ou cadeira turca, é unha pequena fosa situada na parte endocraneal do óso esfenoide, no cranio humano, que aloxe á hipófise ou glándula pituitaria.
Tharsis (Marte)
miniatura|300px|A rexión de Tharsis, onde se pode apreciar: 1-[[Olympus Mons; 2-Tharsis Tholus; 3-Ascraeus Mons; 4-Pavonis Mons; 5-Arsia Mons; e 6-Valles Marineris ]]
Tharsis é unha rexión de Marte, consistente nun enorme altiplano volcánico localizada na zona ecuatorial do planeta, na beira occidental de Valles Marineris.
Características
A rexión engloba o denominado avultamento de Tharsis, resultado dunha descomunal acumulación de lava ó redor a un radio superior ós 1.000 km, e onde se atopan os denominados Tharsis Montes, un grupo de volcáns que inclúen algúns dos máis grandes dentro do Sistema Solar. Olympus Mons está situado arriba á esquerda; no centro, diagonalmente de arriba a abaixo, están Ascraeus Mons, Pavonis Mons e Arsia Mons, (coñecidos colectivamente coma Tharsis Montes, os Montes de Tharsis). O avultamento de Tharsis elevase 10 km sobre as terras circundantes, e abarca uns 30 millóns de km², unha quinta parte da superficie do planeta. Pensase que Tharsis estivo en estado de formación durante un período do redor de 100 millóns de anos, durante a era Noeica.
Outros elementos volcánicos destacables son Tharsis Tholus e Alba Patera, o único volcán existente ó norte da rexión de Tharsis.
O gran tamaño do avultamento de Tharsis tivo un grande impacto na xeoloxía de Marte. Tharsis ten polas beiras unha depresión topográfica con forma de anel, chamada o Paso (o Desfiladeiro) de Tharsis, mentres que no lado oposto do planeta existe unha protuberancia menor, chamada Arabia Terra, a cal puido formarse coma resultado do avultamento de Tharsis. Este feito foi a principal causa na formación dos vales de drenaxe de Marte, a maior parte formados na última fase da era Noeica. As grandes cantidades de dióxido de carbono e vapor de auga que puideron ser emitidas polo magma de Tharsis tamén puideron xogar un importante papel no período húmido de Marte. Roger J. Phillips calculou no 2001 que puidera formase unha atmosfera de dióxido de carbono de 1,5 bares, e unha capa de auga de 120 metros de profundidade media.
Inestabilidade xenómica
A inestabilidade xenómica (tamén chamada inestabilidade xenética) refírese á alta frecuencia de mutacións no xenoma dunha liñaxe celular. Estas mutacións poden introducir cambios na secuencias de ácidos nucleicos, rearranxos cromosómicos ou aneuploidías. A inestabilidade xenómica ocorre en bacterias, e en organismos multicelulares, onde é fundamental na carcinoxénese, e en humanos é tamén un factor nalgunhas doenzas neuroderexenerativas como a esclerose amiotrófica lateral ou a enfermidade neuromuscular distrofia miotónica.
As fontes de inestabilidade do xenoma empezaron a esclarecerse recentemente. Unha alta frecuencia de danos no ADN causados por factores externos pode ser unha fonte de inestabilidade do xenoma porque os danos no ADN poden causar unha síntese translesión incorrecta despois da zona de danos ou erros en reparación, que orixina unha mutación. Outra fonte de inestabilidade do xenoma pode ser epixenética ou as reducións mutacionais na expresión dos xenes de reparación do ADN. Como os danos no ADN endóxenos (causados metabolicamente) son moi frecuentes, e ocorren cunha media de máis de 60.000 veces ao día no xenoma das células humanas, calquera redución na reparación do ADN é probablemente unha importante fonte de inestabilidade no xenoma.
Situación normal do xenoma
Xeralmente todas as células dun individuo dunha determinada especie teñen un número constante de cromosomas, o cal constitúe o cariotipo característico da especie, aínda que algunhas especies presentan unha variabilidade cariotípica alta. En humanos, as mutacións que cambian un aminoácido na rexión codificante dunha proteína ocorren como media só coa frecuencia de 0,35 por xeración (menos dunha proteína mutada por xeración).
Ás veces, nunha especie cun cariotipo estable, poden observarse variacións aleatorias que modifican o número normal de cromosomas. Noutros casos hai alteracións estruturais (translocacións cromosómicas, delecións ...) que modifican o complemento cromosómico estándar. Nestes casos, dise que o organismo afectado presenta inestabilidade xenómica, xenética ou cromosómica. A inestabilidade xenómica con frecuencia produce aneuploidía, na cal as células presentan un número de cromosomas que é maior ou menor que o complemento normal nesa especie.
Inestabilidade do xenoma en doenzas neuronais e neuromusculares
De entre os aproximadamente 200 trastornos nuerolóxicos ou neuromusculares, 15 teñen unha clara ligazón cun defecto herdado ou adquirido nunha das vías de reparación do ADN ou estrés oxidativo xenotóxico excesivo. Cinco delas (xeroderma pigmentoso, síndrome de Cockayne, tricotiodistrofía, síndrome de Down e síndrome triplo A) teñen un defecto na súa vía de reparación por escisión de nucleótidos do ADN. Seis delas (ataxia espiñocerebelar con neuropatía axonal 1, enfermidade de Huntington, enfermidade de Alzheimer, enfermidade de Parkinson, síndrome de Down e esclerose amiotrófica lateral) parecen ser o resultado dun incremento do estrés oxidativo, e a incapacidade da vía de reparación por escisión de bases de manexar os danos no ADN que isto causa. Catro delas (enfermidade de Huntington, varias ataxias espiñocerebelares, a ataxia de Friedreich e a distrofia miotónica tipos 1 e 2) a miúdo teñen unha expansión pouco común de secuencias repetidas no ADN, probablemente atribuíble a inestabilidade xenómica. Catro doenzas (ataxia-telanxiectasia, o trastorno similar á ataxia-telanxiectasia, a síndrome de rotura de Nijmegen e a enfermidade de Alzheimer) son defectivas en xenes que interveñen na reparación de roturas de dobre febra do ADN. En conxunto, parece que o estrés oxidativo é unha causa principal da inestabilidade xenómica no cerebro. Orixínase unha determinada doenza neurolóxica cando é deficiente unha vía que normalmente impide o estrés oxidativo ou unha vía de reparación do ADN que normalmente repara os danos causados polo estrés oxidativo.
Inestabilidade do xenoma no cancro
Acéptase actualmente que os tumores esporádicos (os non familiares ou sen compoñente hereditario) orixínanse pola acumulación de varios erros xenéticos. Un cancro prototípico de mama ou colon pode ter unhas 60 a 70 mutacións que alteran proteínas, das cales 3 ou 4 poden ser mutacións “condutoras”, e o resto poden ser mutacións “pasaxeiras” Calquera lesión xenética ou epixenética que incrementa a taxa de mutación terá como consecuencia un incremento na adquisición de novas mutacións, incrementando despois a probailidade de desenvolver un tumor. Durante o proceso da tumoroxénese as células diploides adquiren mutacións en xenes responsables de manter a integridade do xenoma (xenes coidadores ou de mantemento; caretaker genes) e tamén en xenes que controlan directamente a proliferación celular ([xenes porteiros ou gardiáns; gatekeeper genes). A inestabilidade xenética pode orixinarse debido a deficiencias na reparación do ADN ou debido á perda ou ganancia de cromosomas, ou tamén debido a reorganizacións cromosómicas a grande escala. A perda de estabilidade xenética favorecerá o desenvolvemento de tumores, porque favorece a xeración de mutantes que poden ser seleccionados polo ambiente.
O microambiente do tumor ten un efecto inhibitorio sobre as vías de reparación do ADN contribuíndo á inestabilidade xenómica, o cal promove a supervivencia de tumores, a proliferación e a transformación maligna.
Baixa freecuencia de mutacións sen cancro
As rexións codificantes de proteínas do xenoma humano, chamadas colectivamente o exoma, constitúen só o 1,5% do xenoma total. Como se indicou antes, normalmente hai só unha media de 0,35 mutacións no exoma por xeración en humanos. No xenoma completo (incluíndo as rexións non codificantes) só hai unhas 70 novas mutacións por xeración en humanos.
Causa das mutacións no cancro
A causa probablemente principal que subxace nas mutacións do cancro son os danos no ADN. Por exemplo, no caso do cancro de pulmón, os danos no ADN son causados por axentes no fume do tabaco xenotóxico exóxeno (por exemplo acroleína, formaldehido, acrilonitrilo, 1,3-butadieno, acetaldehido, óxido de etileno e isopreno). Os danos ao ADN endóxenos (causados metabolicamente) son tamén moi frecuentes, e ocorren como media máis de 60.000 veces ao día nos xenomas de células humanas. Os danos causados externamente ou endoxenamente poden converterse en mutacións por unha incorrecta síntese translesión ou incorrecta reparación do ADN (por exemplo, por unión de extremos non homólogos). Ademis, os danos no ADN poden tamén dar lugar a alteracións epixenéticas durante a reparación do ADN. Tanto as mutacións coma as alteracións epixenéticas (epimutacións) poden conribuír á progresión do cancro.
Mutacións moi frecuentes no cancro
Como se sinalou antes, ocorren unhas 3 ou 4 mutacións condutoras e 60 mutacións pasaxeiras no exoma (rexión codificante de proteínas) de células cancerosas. Porén, hai un número moito maior de mutacións nas rexións non codificantes de proteínas do ADN. O número medio de mutacións en secuencias de ADN no xenoma completo dunha mostra de tecido de cancro de mama é dunhas 20.000. Nunha mostra de tecido de melanoma media (na que os melanomas teñen unha maior frecuencia de mutación no exoma ) o número total de mutacións na secuencia de ADN é de aproximadamente 80.000.
Causa da alta frecuencia de mutacións no cancro
Unha deficiencia na reparación do ADN, por si soa, pode permitir que se acumule o ADN danado, e a síntese translesión tendente ao erro que se produce despois da zona cos danos pode dar lugar a mutacións. Ademais, a reparación defectuosa destes danos acumulados no ADN pode dar lugar a alteracións epixenéticas ou epimutacións. Aínda que unha mutación ou epimutación nun xene de reparación do ADN, de seu, non outorga ningunha vantaxe selectiva, ditos defectos de reparación poden ser portados como pasaxeiros nunha célula cando a célula adquire unha mutación/epimutación adicional, que si proporciona vantaxe selectiva. Tales células, con vantaxe proliferativa e un ou máis defectos na reparación do ADN (que causan unha taxa de mutación moi alta), probablemente dan lugar ás de 20.000 a 80.000 mutacións no xenoma total que se observan frecuentemente en cancros.
Reactor de grafito X-10
O reactor de grafito X-10 do Laboratorio Nacional Oak Ridge en Oak Ridge, Tennessee, anteriormente coñecido como Clinton Pile e X-10 Pile, foi o segundo reactor nuclear artificial construído na historia tralo Chicago Pile-1 de Enrico Fermi, e o primeiro deseñado e construído para unha operación continua. Foi construído durante a segunda guerra mundial como parte do Proxecto Manhattan.
Deserto do Pacífico
miniatura|dereita|220px|Foto satélite do [[deserto de Atacama, Chile.]] O deserto do Pacífico, tamén chamado deserto de Atacama-Sechura polo Fondo Mundial para a Natureza, é un extenso deserto costeiro de clima subtropical atravesado por ríos curtos de réxime estacional. Percorre o litoral occidental de América do Sur dende o océano Pacífico até a cordilleira dos Andes, entre as latitudes 6°S e 27°S, aproximadamente, en territorios que pertencen ao Perú e a Chile.
Ecosistema
Nesta ecorrexión atópanse incluídos tódolos desertos costeiros de Chile e do Perú, tales como o deserto de Atacama, o deserto de Sechura e moitos outros desertos pequenos separados por vales que conforman o deserto costeiro do Perú.
Reactor de grafito X-10
Mentres que o Chicago Pile-1 demostrou a viabilidade dos reactores nucleares, o obxectivo do Proxecto Manhattan de producir suficiente plutonio para o seu uso en bomas atómicas requiría reactores mil veces máis potentes, xunto a instalacións para separar quimicamente o plutonio producido nos reactores do uranio e outros produtos de fisión. Para isto os científicos do proxecto consideraron prudente un paso intermedio. O seguinte paso no seu proxecto para o plutonio, de nome en código X-10, foi a construción dunha instalación de traballo intermedio para desenvolver técnicas, procedementos e adestramentos. A peza central disto foi o reactor de grafito X-10, refrixerado por aire, usando grafito nuclear como moderador de neutróns e uranio natural puro en forma metálica como combustible.
Deserto do Pacífico
Ecosistema
Forma unha franxa de 30 a 100 km de ancho ao longo da costa e chega até os 600-1000 msnm cara ao norte e os 2000 msnm no sur.
Clima
Caracterízase por ter unhas condicións de aridez extrema. Nel atópase o clima máis árido do mundo, especialmente no deserto de Atacama.
Reactor de grafito X-10
DuPont comezou a construción da instalación de plutonio en Clinton Engineer Works en Oak Ridge o 2 de febreiro de 1943. O reactor acadou o seu punto crítico o 4 de novembro de 1943, e produciu o primeiro plutonio a comezos de 1944. Forneceu ó Laboratorio de Los Alamos coas primeiras cantidades significativas de plutonio. Os estudos destas mostras producidas foron de grande influencia para o deseño das bombas. O reactor e a planta de separación química forneceron unha experiencia de gran valor ós enxeñeiros, técnicos, operadores e oficiais de seguridade que se trasladarían posteriormente ás instalacións de Hanford Engineer Works. O reactor operou como unha planta de produción de plutonio ata xaneiro de 1945, cando pasou a utilizarse para actividades de investigación e para a produción de isótopos radioactivos para usos científicos, médicos, industriais e agriculturais. Pechouse en 1963 e foi designado Fito Histórico Nacional dos Estados Unidos en 1965.
Mr. T
Laurence Tureaud, máis coñecido como Mr. T, nado en Chicago, Illinois, Estados Unidos, o 21 de maio de 1952, é un actor estadounidense que acadou sona polo seu rol como o sarxento M.A. Baracus na serie televisiva The A-Team (O equipo A).
Parvo
Usos da palabra
Úsanse como sinónimos unha gran cantidade de termos. Cómpre destacar que algúns destes termos tómanse como pexorativos e algúns son considerados como bocaladas ou groserías.
Facerse "o parvo" é finxir enganosamente, non darse conta das cousas para lograr algún obxectivo. "Aparvar" é lograr que outra persoa actúe, convértase ou se comporte como un parvo.
Parvo é unha palabra que é cumpridamente "graduada". "Es medio parvo coas mulleres" podería aplicarse a un home intelixente, pero que por timidez comete erros coas mulleres. Así mesmo "es un completo parvo" usaríase para sinalar a quen toma sempre as opcións ou decisións incorrectas. "Pouco parvo" úsase para quen por medio de bobadas saese coa súa.
Cordelle de Abaixo, As Chás, Montederramo
Cordelle de Abaixo é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Sam Young
Samuel David Young, nado o 1 de xuño de 1985 en Washington, D.C., é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actualmente xoga nos Halcones de Xalapa da Liga Nacional de BAloncesto de Porto Rico. Na súa época de formación xogou para os Pittsburgh Panthers.
Traxectoria profesional
Young foi elixido na 36ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Memphis Grizzlies.
O 15 de marzo de 2012 foi traspasado aos Philadelphia 76ers a cambio dos dereitos do Draft de Ricky Sánchez.
O 6 de setembro de 2012, Young asinou cos Indiana Pacers. Foi cortado polos Pacers o 6 de xaneiro de 2013, pero fichou de novo o 28 de xaneiro de 2013.
O 30 de setembro de 2013, Young asinou cos San Antonio Spurs. Porén, foi cortado o 10 de outubro.
O 18 de novembro de 2013, asinou cos Sydney Kings para o resto da tempada 2013-14.
Torre Cepsa
220px|miniatura|Torre Cepsa en marzo de 2011 A Torre Cepsa (anteriormente coñecida como Torre Bankia, Torre Caja Madrid e Torre Repsol), é un rañaceos de Madrid (España), situado, xunto a outros tres, no complexo Cuatro Torres Business Area (CTBA), no distrito de Fuencarral-El Pardo. É propiedade da entidade financeira Bankia, e cun total de 250 metros de altura é o edificio máis alto de España, o cuarto da Unión Europea e o décimo de Europa. Inaugurouse o 5 de maio de 2009.
Historia
O edificio, destinado a ser a sede central da compañía petroleira Repsol, ía ser nun principio construído en parte dos terreos do Cuarto Depósito do Canal de Isabel II, na praza de Castilla, dedicándose o diñeiro que pagaría Repsol polo soar a edificar no resto da parcela un palacio de xustiza que aloxaría, entre outras, as dependencias do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid. Con todo, as reclamacións postas polos afectados polas expropiacións impediron a súa construción.
A petroleira buscou xa que logo unha nova localización, adquirindo en poxa unha das parcelas do futuro complexo financeiro e de oficinas CTBA, situado nos terreos onde anteriormente atopábase a Cidade Deportiva do Real Madrid. Os primeiros guindastres para a súa construción foron erixidos o 8 de outubro de 2004. Con todo, durante a mesma e coincidindo co cambio de accionariado e Presidente, Repsol decidiu cambiar a situación da súa futura sede, polo que puxo no mercado este grande espazo para oficinas. A entidade financeira Caja Madrid adquiriu este edificio por 815 millóns de euros co fin de convertelo na súa sede principal en 2009. Posteriormente Caja Madrid integrouse en Bankia. Como reminiscencia do seu comitente orixinal queda o espazo oco entre a última planta e o remate, no que estaba proxectado instalar unhas pequenas torres para xerar enerxía eólica, como símbolo do compromiso da compañía co respecto ao medio ambiente.
Características
A Torre Cepsa ten un total de 45 plantas, a máis baixa delas cunha altura de 3,85 metros. A estrutura de aceiro do edificio pesa 11.000 toneladas, a fachada está cuberta fundamentalmente por vidro nas oficinas e placas de aceiro inoxidable nos núcleos de formigón. A planta ten unha forma rectangular. O arquitecto principal é Norman Foster, en colaboración con outros socios. As instalacións foron desenvolvidas polo estudo Aguilera Ingenieros, S.A. A enxeñería de estruturas realizárona as empresas Halvorson and Partners (Chicago) e GMS (Nova York), con apoio en obra da empresa local Arquing. Algunhas empresas que colaboraron na construción foron Repsol YPF, Gerens Management, Dragados, FCC, Alatec, Inasus S.L. e Folcrá.
Por parte da propiedade, o responsable do proxecto de construción foi Jose Ramón Burgos Morcillo, cargo ocupado tras suceder a Fernando Cid, substituído tralo cambio de accionariado e Presidente de Repsol. A Dirección de Sistemas de Información de Repsol nomeou como responsable do proxecto a Pedro González Lejarriaga. Ambos son tamén os responsables da Torre que Repsol (Torre Repsol-YPF) construíu na cidade de Buenos Aires (Arxentina).
Saint-Sorlin-en-Bugey
Saint-Sorlin-en-Bugey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
San Lesmes
A San Lesmes era unha das carabelas da expedición de García Jofre de Loaísa capitaneada por Francisco de Hoces e posteriormente por Diego Alonso de Solís que se perdeu no Océano Pacífico, en 1526. No século XX atopáronse indicios dos seus restos en Amanu, unha das illas Tuamotu. Algunhas especulacións indican que a tripulación sobreviviu e que ou ben seguiron ata Australia, ou ben quedaron nas illas veciñas de Amanu deixando rastros culturais que chegarían ata Nova Zelandia.
San Lesmes é patrón de Burgos dende 1511. Alí fundouse en 1091 o mosteiro beneditino de San Juan Evanxelista, para atender os peregrinos do Camiño de Santiago.
A expedición de García Jofre de Loaísa
En xullo de 1525 partía da Coruña a segunda expedición ao Pacífico logo de Fernão de Magalhães. O obxectivo do rei Carlos I de Castela era disputar as illas Molucas aos portugueses. A frota estaba constituída por sete buques con García Jofre de Loaísa de capitán xeneral e acompañábano algúns veteranos da primeira circunnavegación co mesmo Juan Sebastián Elcano que era o segundo comandante e piloto maior. Tanto Loaísa como Elcano morrerían durante a viaxe. Só a nave capitá a Santa María de la Victoria conseguiría chegar ás Molucas. Tres dos barcos non logran pasar o estreito de Magalláns, e seis días logo de entrar no Pacífico perderon de vista a carabela San Lesmes o 1 de xuño de 1526.
A carabela era de 80 toneladas. O capitán entón era Diego Alonso de Solís que substituía a Francisco de Hoces. A tripulación estímase en entre cincuenta e sesenta homes, a metade galegos e algúns vascos e flamengos.
Hipótese de Roger Hervé
Roger Hervé era conservador do Departamento de Mapas da Biblioteca Nacional de París e escribiu, en 1982, Découverte fortuite de l'Australie et de la Nouvelle-Zélande par des navigateurs portugais et espagnols entre 1521 et 1528. Mantén que a San Lesmes seguiu a súa viaxe cara ao oeste, intentando chegar ás illas Molucas, e atopouse con Nova Zelandia e Tasmania. Desde aquí seguiron o litoral leste de Australia cara ao norte ata que foron capturados polos portugueses. Existen algúns indicios de nomes portugueses ou casteláns en mapas antigos de Australia, chamada "Java la Grande", e unha vaga referencia portuguesa a unha nave española perdida, da cal a súa tripulación foi executada debido a que os portugueses protexían os dereitos do seu dominio sobre as Molucas. Isto significaría que a costa oriental australiana foi descuberta por navegantes españois 245 anos antes que o navegante británico James Cook.
Hipótese de Robert Langdon
miniatura|dereita|Metrosidero, árbore de Nova Zelandia no cuartel da Policía Local da Coruña. En 1929, o administrador das Tuamotu François Hervé, que non ten ningunha relación con Roger Hervé, atopou catro canóns nos arrecifes de Amanu. Puido recuperar un que levou ao museo de Papeete pero anos despois desapareceu. En 1969, cando os franceses instalaron unha base militar en Hao, preto de Amanu, como apoio para as probas nucleares en Moruroa e Fangataufa, o capitán Hervé Le Goaziou recuperou dous canóns máis. A repetición dos nomes Hervé é pura casualidade. A análise dos canóns, duns 560 quilos, non leva a unha conclusión definitiva sobre a súa orixe e a súa antigüidade. Parece que poderían ser españois do século XVI. Segundo as tradicións orais recolleitas en Amanu, algunhas familias son descendentes dos superviventes dun naufraxio daquela época.
Robert Langdon (1924-2004) é un investigador australiano da Universidade de Canberra. Escribiu, en 1975, The Lost Caravel ("A carabela perdida»), que ampliou en 1988 con The Lost Caravel re-explored ("A carabela perdida explorada de novo"). Repasando todos os barcos desaparecidos e naufragados, no século XVI no Pacífico, chega á conclusión de que os canóns de Amanu só poden ser da San Lesmes. A base de observacións culturais e xenéticas constrúe a hipótese de que os tripulantes da San Lesmes sobreviviron e que, xunto cos seus descendentes, espalláronse por outras illas deixando unha marcada influencia.
Segundo Langdon, a San Lesmes desviouse do resto da expedición por culpa dunha tormenta que a levou ao noroeste. Encallou nos arrecifes de Amanu e tiraron pola borda os canóns e outro lastre para reflotar a carabela. Moi danada chega ata Anaa, onde desembarcaron algúns tripulantes. Seguen ata Raiatea onde se establecen durante un tempo para reparar o buque ou construír un novo. Anos despois outro grupo volveu a intentar a viaxe cara ao oeste ata chegar a Nova Zelandia.
miniatura|esquerda|Pataka, hórreo Maorí. Langdon afirma que os náufragos e os seus descendentes ocuparon unha posición preeminente nas illas onde se estableceron. A influencia xenética explicaría porque os primeiros exploradores europeos (Pedro Fernández de Quirós 80 anos máis tarde, e James Cook 240 anos máis tarde) atoparon mesturados cos indíxenas uns individuos de pel clara, ollos claros e pelo vermello ou louro. A similitude europea ata explicaría a atracción mítica cara ás mulleres dos Mares do Sur. A influencia espiritual notaríase a partir da relixión que xurdiu en Raiatea ao redor do deus Oro. Explicaría as similitudes da creación do mundo co Xénese e a existencia do concepto da Santa Trindade. Outra influencia sería a construción da piragua dobre con vela latina e a construción dunhas barcas con casco. A influencia cultural explicaría porque, nalgunhas illas, saudábanse encaixando as mans ou porque no século XVI comezan a aparecer en Nova Zelandia unhas construcións similares aos hórreos galegos denominadas pataka.
Eduard Fernández
Eduard Fernández Serrano, nado en Barcelona o 25 de agosto de 1964, é un actor catalán.
Traxectoria
Combina traballos en teatro, cinema e televisión. Destaca en teatro o seu papel con Els Joglars durante catro anos. En cinema foi moi encomiada a súa interpretación en Los lobos de Washington así como tamén en filmes como Alatriste, El método ou O misterio Galíndez.
Xeración do 36
A Xeración de 1936 estivo formada por escritores nados nas décadas de 1910 e 1920 e que comezaron a publicar as súas obras na década de 1950.
Ó comezo estes escritores consideráronse herdeiros da Xeración Nós de 1925, pero máis adiante foron desenvolvendo as súas propias liñas creativas. As súas principais liñas poéticas foron o clasicismo, o intimismo, o ruralismo e o hilozoísmo. A súa maior contribución á literatura galega foi a poesía socialrealista, poesía de carácter social cuxo maior representante foi Celso Emilio Ferreiro.
Aquilino Iglesia Alvariño
A obra remata cunha serie de odas onde fai unha homenaxe a tódolos grandes poetas (galegos ou non) do pasado.
Álvaro Cunqueiro
miniatura|300px|Díxenlle á rula: Pase, miña señora! E foise polo medio e medio do outono por entre as bidueiras, sobre o río. A pesar de que foi nos tempos da preguerra cando máis cultivou a súa poesía vangardista, foi na década dos anos 50 cando Álvaro Cunqueiro publicou Herba aquí ou acolá, obra cumio da súa carreira e da poesía galega do século XX. A obra estrutúrase en dúas partes: As Historias, onde recrea personaxes históricos e literarios, e Vellas sombras e novos cantos onde publica os seus versos máis melancólicos, xa cando presaxia a súa morte.
Celso Emilio Ferreiro
Celso Emilio Ferreiro é considerado un dos mellores poetas da xeración de 1936 e o maior representante da socialrealista. As súas obras máis importantes, encadradas na xeración son: O soño sulagado, Obra de crítica social e poesía intimista onde mostra a súa saudade polo paraíso perdido identificado coa súa nenez en Celanova; Longa noite de pedra, Obra de denuncia social contra a opresión franquista; Viaxe ao país dos ananos e Cantigas de escarnio e maldicir, obras onde fai un axuste de contas con determinados sectores da emigración galega en Caracas pola súa falta de interese pola cultura galega e o mal trato os seus compatriotas; e Onde o mundo se chama Celanova constitúe o seu último poemario publicado en vida, nel dedica os seus derradeiros poemas á súa muller Moraima.
Economía de México
O México ten unha forte economía de mercado que recentemente superou 1 millón de millóns de dólares, e que mestura industrias modernas e tanben antigas, e aínda agricultura. Administracións recentes aumentaron a competición empresarial nos portos, ferrocarrís, telecomunicacións, xeración de enerxía, distribución de gas natural e nos aeroportos.
A renda per capita mexicana é 1/4 da estadounidense, e a distribución da riqueza é moi desigual. O comercio cos Estados Unidos triplicou despois da entrada en vigor do NAFTA, o acordo de libre comercio entre os dous países e o Canadá. O país tamén ten 12 acordos de libre comercio con outros 40 países, incluíndose Guatemala, Honduras, O Salvador, a Asociación Europea de Libre Comercio e o Xapón.
Strong for Too Long
Strong for Too Long é o nome dunha canción da cantante portuguesa Leonor Andrade. É o segundo sinxelo do seu álbum debut, após a saída do sinxelo Já Conheci.
O seu lanzamento foi o 23 de outubro. A canción forma parte da banda sonora da telenovela portuguesa da TVI Santa Bárbara.
Cubismo
O cubismo foi un movemento artístico desenvolvido entre 1907 e 1914. Tómase 1907 como data de referencia porque neste ano se produciu o encontro entre Braque e Picasso. Os críticos contemporáneos foron unánimes á hora de proclamar a Picasso como líder do movemento, pero é curioso o feito de que as primeiras obras cubistas foran pintadas por Braque.
"As señoritas de Avignon", de 1907, considérase a pedra angular da arte do Século XX, unha obra mestra que marca un novo punto de partida.
Características
O cubismo caracterízase por:
Cubismo analítico
O cubismo analítico é o que, partindo dunha análise dos obxectos, os reconstrúe no cadro de acordo cos ritmos e estruturas compositivas determinados polo artista. Este período analítico transcorreu entre 1910 e 1912. Os lenzos desta época caracterizáronse pola análise da realidade e a descomposición en planos dos distintos volumes dun obxecto para que a mente capte a súa totalidade.
Dende o principio pretendíase unha arte máis conceptual que realista. Predominaban os ángulos e as liñas rectas e a iluminación non era real, xa que a luz procedía de distintos puntos. As gamas de cores simplificáronse notablemente, nunha radical tendencia ao monocromatismo: castaños, grises, cremas, verdes e azuis. Con todo isto tentábase combinar a tridimensionlidade do mundo real coa bidimensinalidade da obra artística. Nunha primeira etapa da fase analítica, todas estas formas apareceron xeralmente compactas e densas, para irse facendo cada vez máis amplas e fluídas ata difuminarse nas marxes do lenzo. Os cadros resultan de difícil comprensión, facéndose progresivamente herméticos. O fondo e a figura representada confúndense pois aquel parece avanzar ata o primeiro plano, e pola contra,a figura parece diluírse e difundirse dentro do espazo do cadro.
Conscientes deste hermetismo dos cadros, os artistas engaden moitos detalles reais ou fragmentos dos obxectos reproducidos para que o espectador comprenda os devanditos obxectos, por exemplo, pintan os eses, as chaves e o mastro dun violín, as clavixas dunha guitarra (que aparecen representadas de xeito realista e minucioso), ou tamén representan letras e cifras en caracteres de imprenta, feitas con modelos. O mesmo que os anteditos detalles realistas, tamén o titulo do cadro ten unha grande importancia, pois funciona coma unha pista para orientar ó espectador
Os pintores desta época aseguraban que, sen renunciar á aplicación das regras da perspectiva tradicional, na natureza todo podía ser reducido a formas xeométricas, tales como o cilindro, a esfera ou o cono.
Cubismo sintético
No cubismo sintético os obxectos reconstrúense a través da introdución da cor e de diferentes materias (anacos de madeira, recortes de periódico, tea, area...), a realidade recupérase pero non para imitala, se non para dar vida propia ó obxecto dentro do espazo real e libre do cadro (“Bodegón con silla de rejilla”, 1912, de Picasso). Do cubismo sintético considérase creador a Juan Gris quen dixo, “ De un cilindro hago una botella”. Este pintor, a través da xeometría consegue a imaxe total, obxectos novos a partir do abstracto, (“Naturaleza muerta con botella”-1912).