cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Comunista
Nome
Os convenios sobre o nome a utilizar polos partidos comunistas diversificouse, ao igual que o propio movemento comunista, que se fragmentou debido á ruptura Sino-Soviética na década de 1960. Aqueles partidos que apoiaban a China e/ou Albania nas súas críticas ao goberno soviético, normalmente engadían palabras como 'Revolucionario' ou 'Marxista-Leninista' ao seu nome para distinguirse dos partidos prosoviéticos.
Rebecca Solnit
Rebecca Solnit, nada en Bridgeport (Connecticut) o 24 de xuño de 1961, é unha escritora estadounidense. Escribiu sobre gran variedade de temas, incluíndo o medio, a política e a arte. Solnit é editora colaboradora de Harper's Magazine, onde bimensualmente escribe a columna "Easy Chair" da revista.
Mocidade e educación
Solnit é filla de pai xudeu e nai católica irlandesa. En 1966 a súa familia trasladouse a Novato, California, onde medrou. Evitou a escola secundaria por completo, matriculándose nunha secundaria alternativa dentro do sistema de escolas públicas, onde cursou até o décimo grao e aprobou o GED. Máis adiante matriculouse nun colexio menor onde finalizou os seus estudos secundarios. Con 17 anos trasladouse a París, Francia, onde continuou os seus estudos. Finalmente regresou a California e terminou a súa educación universitaria na Universidade Estatal de San Francisco. Recibiu unha mestría en xornalismo da Universidade de California, Berkeley en 1984 e foi unha escritora independente desde 1988.
Activismo
Solnit traballou en campañas en defensa do medio e dos dereitos humanos desde a década de 1980, especialmente co Western Shoshone Defense Project a principios dos 90, como se describe no seu libro Savage Dreams, e con activistas antiguerra ao longo da era Bush. Colaborou coas organizacións 350.org e o Sierra Club centradas no activismo ambiental. Tamén foi activista en favor dos dereitos das mulleres, centrada especialmente na violencia contra as mulleres.
Actividade como escritora
A súa escritura apareceu en numerosas publicacións impresas e en liña, incluíndo o xornal The Guardian e Harper's Magazine, onde é a primeira muller en escribir regularmente a columna Easy Chair fundada en 1851. Tamén é colaboradora habitual do blog político TomDispatch e de LitHub.
Solnit é autora de dezasete libros e ensaios, ademais de numerosos catálogos e antoloxías de museos. O seu libro de 2009 A Paradise Built in Hell: The Extraordinary Communities that Arise in Disaster comeza como un ensaio titulado "The Uses of Disaster: Notes on Bad Weather and Good Government" publicado pola revista Harper o día que o furacán Katrina golpeou a costa do Golfo de México. Foi parcialmente inspirado polo terremoto de 1989 Loma Prieta, que Solnit describiu como "a remarkable occasion...a moment when everyday life ground to a halt and people looked around and hunkered down". Nunha conversa co cineasta Astra Taylor para a revista BOMB, Solnit resumiu o tema de A Paradise Built in Hell: "What happens in disasters demonstrates everything an anarchist ever wanted to believe about the triumph of civil society and the failure of institutional authority."
Premios e recoñecemento
Por "River of Shadows", Solnit foi honrada co premio National Book Critics Circle no ano 2003 e o premio 2004 de Sally Hacker da Society for the History of Technology, que premia a investigación de calidade excepcional, que consiga alcanzar unha audiencia ampla máis aló da academia. Solnit tamén foi galardoada co premio de historia da universidade de Harvard Mark Lynton History Prize en 2004 por "River of Shadows". Tamén foi galardoada co Premio Corlis Benefideo Award for Imaginative Cartography 2015-16 pola North American Cartographic Information Society
Solnit, declarou que a súa obra foi influenciada por autores e autoras como Eduardo Galeano, Pablo Neruda, Ariel Dorfman, Elena Poniatowska, Gabriel García Márquez e Virginia Woolf.
18ª edición dos Premios Mestre Mateo
250px|miniatura|[[Palacio da Ópera da Coruña.]] A 18ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2019 e celebrouse o 7 de marzo de 2020. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Palacio da Ópera da Coruña e estivo presentada por Patricia Vázquez. Os nomeados foron anunciados o 10 de febreiro de 2020.
Rebecca Solnit
Recoñecemento informal
A Solnit atribúeselle o concepto mansplaining: un estilo de linguaxe condescendente baseado no xénero, que xurdiu como termo de uso habitual pouco despois da publicación no seu blog persoal de "Men Explain Things to Me", e a súa posterior publicación en forma de libro, en abril de 2008. Solnit non inventou a composición (Portmanteau) mais si contribuíu á súa utilización habitual.
Recepción no Estado Español
A partir das traducións da editorial Capitán Swing de Men Explain Things To Me, traducido ao galego como Os homes explícanme cousas, e Wanderlust: A History of Walking as ideas de Rebecca Solnit, especialmente o concepto de mansplaining, aumentaron a súa presenza na prensa escrita española.
18ª edición dos Premios Mestre Mateo
Hierro, a serie dirixida por Jorge Coira, contou con 16 nomeamentos, seguida das longametraxes Quen a ferro mata, dirixida por Paco Plaza con quince e O que arde de Óliver Laxe, con doce. Eroski Paraíso obtivo sete nomeamentos e a serie A estiba, seis. O que arde foi o máximo gañador da cerimonia, conseguindo seis premios, entre eles o de mellor filme, mellor director e mellor fotografía. Hierro conseguiu catro galardóns, os de mellor serie, dirección de produción e guión e música orixinal, Quen a ferro mata obtivo tres galardóns, mellor actor secundario, mellor actriz secundaria e mellor maquillaxe e peiteado.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Óliver Laxe, mellor director.]] miniatura|dereita|150px|[[Miguel de Lira, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Patricia de Lorenzo, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[María Vázquez, mellor actriz secundaria.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Rebecca Solnit
Recepción no Estado Español
Rebecca Solnit tamén foi mencionada polo coñecido escritor Manuel Rivas na súa columna de opinión Navegar el desvío no suplemento cultural Babelia.
Castelo, Donís, Cervantes
Castelo é un lugar da parroquia de Donís no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Péptido sinal
Un péptido sinal (tamén chamado secuencia sinal) é un curto péptido de 5-30 aminoácidos de longo, xeralmente hidrófobos, presente no extremo N-terminal da maioría das proteínas acabadas de sintetizar que están destinadas á vía secretora. Estas proteínas son as que residen dentro de certos orgánulos (o retículo endoplasmático, aparato de Golgi ou endosomas), ou son segregadas pola célula ao exterior, ou inseridas na maioría das membranas celulares. Debe terse en conta que aínda que a maioría das proteínas unidas ás membranas de tipo I teñen péptidos sinal, a maioría das proteínas transmembrana de tipo II e as proteínas unidas á membrana con dominios que abranguen varias veces a membrana son destinadas á vía secretora polo seu primeiro dominio transmembrana, o cal bioquimicamente lembra un péptido sinal, coa excepción de que non é clivado (cortado).
Translocación
En procariotas, os péptidos sinal dirixen as proteínas recentemente sintetizadas ao canal condutor de proteínas SecYEG, que está presente na membrana plasmática. Nos eucariotas existe un sistema homólogo, no cal o péptido sinal dirixe a proteína acabada de sintetizar ao canal Sec61, que comparte homoloxía estrutural e de secuencia co SecYEG, pero está presente no retículo endoplasmático. Tanto o canal SecYEG coma o Sec61 denomínanse xeralmente translocóns, e o tránsito de moléculas por eles denomínase translocación. As proteínas segregadas son introducidas polo canal, pero os dominios transmembrana poden difundir a través dunha porta lateral do translocón para repartirse na membrana que o rodea.
Estrutura do péptido sinal
O núcleo do péptido sinal contén unha longa extensión con aminoácidos hidrofóbicos que teñen a tendencia a formar unha soa hélice alfa. Ademais, moitos péptidos sinal empezan cun tramo curto de aminoácidos cargados positivamente, que pode axudar a forzar a que o polipéptido adopte a correcta topoloxía durante a translocación, polo que se coñece como o regra do "positivo dentro". Ao final do péptido sinal hai xeralmente un grupo de aminoácidos que é recoñecido e clivado (cortado) por unha sinal peptidase. Porén, este sitio de clivaxe está ausente nos dominios transmembrana que serven como péptidos sinal, os cales se denominan ás veces secuencias áncora sinal. O encima sinal peptidase pode clivar durante ou despois de que se complete a translocación para xerar un péptido sinal libre e a proteína madura. Os péptidos sinal cortados que quedan libres son dixeridos por proteases específicas.
Translocación cotraducional e postraducional
Tanto en procariotas coma en eucariotas os péptidos sinal poden actuar de xeito cotraducional ou postraducional.
A vía cotraducional iníciase cando o péptido sinal asoma do ribosoma e é recoñecido pola partícula de recoñecemento do sinal (SRP). A SRP despois detén a tradución nese estadio e dirixe o complexo secuencia sinal-ribosoma-ARNm ao receptor da SRP, o cal está presente na superficie da membrana plasmática (nos procariotas) ou do retículo endoplasmático (nos eucariotas). Unha vez que se completa a unión á membrana, a secuencia sinal insírese no translocón. Os ribosomas son despois acoplados fisicamente na cara citoplásmica do translocón e reanúdase a síntese proteica.
Características a nivel nucleotídico
Nos vertebrados, a rexión do ARNm que codifica o péptido sinal (é dicir, a rexión codificante da secuencia sinal, ou SSCR) pode funcionar como un elemento do ARN con actividades específicas. O SSCRs promove a exportación desde o núcleo celular do ARNm e a súa correcta localización na superficie do retículo endoplasmático. Ademais o SSCRs ten características específicas na súa secuencia: ten un baixo contido en adenina, está enriquecido en certos motivos, e tende a estar presente no primeiro exón nunha frecuencia maior do agardado.
Outras secuencias de sinalización
Ademais do péptido sinal que teñen as proteínas da vía secretora, as proteínas poden ter outras secuencias de sinalización distintas, con outras características, que as destinan a outras partes da célula. Todas estas secuencias reciben en conxunto ás veces o nome de sinais ou péptidos de destino (target peptides), e entre eles están, ademais do péptido sinal, o sinal de retención no retículo endoplasmático, o sinal de localización nuclear, o sinal de localización nucleolar, o sinal de destino mitocondrial, os sinais de destino peroxisómico ou o sinal de exportación nuclear.
Brión
Demografía
Segundo o padrón municipal (INE 2014) conta con 7.519 habitantes (3.643 homes e 3.876 mulleres) (7.205 en 2009; 7.087 en 2007; 6.972 en 2006, 6.849 en 2005). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Historia
Consérvanse restos da cultura megalítica, como o campo de mámoas de Raña Longa. Da cultura castrexa consérvase o sitio arqueolóxico de Santa Cecía, o castro Lupario, castros de Lamiño, Boullón, Forxán, Pousada, Vioxo e Ons. Logo da romanización, por estas terras pasaba a vía romana per loca maritima. Os romanos tamén construíron o hipocaustum de Cirro.
Durante o antigo réxime as terras de Brión estiveron baixo o dominio da familia dos Moscoso, que desde o castelo de Altamira dominaban boa parte do norte de Galiza. Trala batalla de Altamira, que tivo lugar en 1471 contra as tropas do arcebispo de Compostela Alonso II de Fonseca, Rui Sánchez de Moscoso deuse o título de I Conde de Altamira. Con todo, a fortaleza de Altamira foi quedando deshabitada por mor do progresivo traslado da nobreza galega á corte debido á política centralista levada a cabo polo reino de Castela desde os Reis Católicos, até o seu abandono total no século XIX.
O 28 de abril de 1979 a decisión tomada nun pleno do concello converteu a Brión no primeiro concello galego en facer as actas dos plenos en galego. Por previsión legal, mantívose tamén unha tradución en castelán ata mediados os anos 90 do século XX.
O concello ten seguido apoiando a lingua e cultura galega dende entón, sendo recoñecido por iso cun dos premios Lois Peña Novo en 2016.
Arquitectura relixiosa
A maioría dos templos relixiosos desta zona foron reformados na época barroca. A igrexa parroquial de San Xulián de Bastavales ten ao seu pé unha capela da Virxe do Carme. O templo neoclásico de Luaña, conserva a primitiva cabeceira románica e pinturas medievais. A igrexa de Ons ten un retablo pétreo presidido pola Virxe da Asunción.
O santuario de Santa Minia foi construído no século XIX para honrar os restos da mártir romana, traídos desde Cádiz por un devoto emigrante. Aínda sen rematar, ten trazas dunha gran basílica.
A capela da Nosa Señora de Guadalupe está situada no Tremo, ao pé da estrada Santiago-Noia, coa mesta arboreda do campo da feira.
Arquitectura civil
Consérvanse diversos pazos e casas grandes, como o pazo de Barbeira (en Trasouteiro, que fora dos condes de Altamira e ten unha magnífica fonte barroca), o pazo de Armesto (en Salaño Pequeno, Ons, recentemente restaurado xunto cunha capela), o pazo do Armental (nos Ánxeles), o pazo do Casal (en proceso de reconstrución, coa capela de San Xosé acaroada) e a casa de Pardo (en Ons, cun escudo de armas).
Arquitectura popular
A fonte do Tremo está coroada por un busto do filántropo local Vicente Ramos Rodríguez, esculpido por Francisco Asorey. A fonte da igrexa de Bastavales foi pagada polos emigrantes da parroquia na Habana. En Bastavales, sobre o río Tinto, consérvase unha ponte medieval.
Política
Xosé Luís García exerceu como alcalde de forma ininterrompida durante corenta anos. Desde as primeiras eleccións municipais, en 1979, e até o 2007 concorreu como independente, e desde as eleccións municipais de 2007 até a súa renuncia en 2020 encabezou a lista do PSdeG.
A actual corporación municipal, despois das eleccións de 2019, está composta por 13 concelleiros: 8 do PSdeG, 3 do PPdG e 2 do BNG. O alcalde desde setembro de 2020 é Pablo Lago Sanmartín.
Lugares de Brión
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Brión vexa: Lugares de Brión.
Operación Teardrop
A operación Teardrop foi unha operación militar levada a cabo pola Mariña dos Estados Unidos entre abril e maio de 1945 para afundir diversos submarinos alemáns que se achegaban á costa leste dos Estados Unidos e que se cría que transportaban bombas volantes V-1. Alemaña ameazara ós Estados Unidos de atacar Nova York con bombas V-1 e mísiles V-2, pero despois da guerra comprobouse que os submarinos non levaban artefactos desa clase.
A operación comezouse a preparar a finais de 1944 como unha resposta a informes de intelixencia que afirmaban que Alemaña estaba preparando un grupo de submarinos armados con mísiles. Preparáronse dous continxentes antisubmarinos. O plan executouse en abril de 1945 despois de que diversos U-Boot tipo IX saísen de Noruega en dirección ós Estados Unidos. Malia que as condicións meteorolóxicas adversas reduciron a efectividade dos catro portaavións de escolta implicados, a gran cantidade de destrutores despregados detectaron e capturaron a maioría de submarins alemáns. As forzas aéreas canadenses tamén participaron na operación.
Cinco dos sete submarinos do grupo en disposición de atacar ós EUA foron afundidos, dos cales catro con toda a súa tripulación. 33 tripulantes e especialistas do U-546 foron capturados e interrogados violentamente. Un destrutor de escolta foi afundido coa perda da maior parte da súa tripulación. A guerra rematou pouco despois e todos os superviventes alemáns rendéronse. O interrogatorio da tripulación revelou que os submarinos non dispoñían de equipo de lanzamento de mísiles.
Consecuencias
Diversos oficiais da mariña avaliaron as tácticas empregadas na Operación Teardrop despois da guerra. Os escoltas aéreos dos destrutores estaban decepcionados, xa que a súa habilidade para detectar os submarinos viuse moi limitada polo mal tempo. Malia isto, os avións tiveron éxito o facer que os U-boot tivesen que manterse somerxidos, reducindo a súa velocidade. Porén, o historiador e consultor militar Philip K. Lundeberg calificou a operación como "unha demostración clásica non só das tácticas coordinadas de caza, derivadas en parte da experiencia británica, senón tamén do profundo impacto da intelixencia nas comunicacións para impedir o tránsito de submarinos nas zonas de patrulla". Do mesmo xeito, os británicos aseveran que as súas actuacións de intelixencia no descifrado e intercepción das comunicacións alemás contribuíron en "virtualmente todos" os afundimentos de submarinos da Operación Teardrop.
A mariña empregou unha variante do V-1 para probar a posibilidade de lanzar mísiles de cruceiro dende submarinos nos anos posteriores á guerra. As naves USS-Cusk e USS-Carbonero lanzaron con éxito mísiles Loon nunhas manobras en febreiro de 1947. Despois destes, nos anos seguintes desenvolvéronse diversos prototipos de mísiles que podían ser disparados dende submarinos. Estes tests demostraron que era tecnicamente posible que os alemáns chegasen a desenvolver armas semellantes se a guerra tivese durado máis.
Xogos Europeos
thumbnail|Emblema dos [[Comités Olímpicos Europeos.]] Os Xogos Europeos constitúen unha competición multideportiva modelada nos Xogos Olímpicos na que participan atletas dos países europesos e que se celebrarán cada catro anos dende o 2015 regulamentados polos Comités Olímpicos Europeos. A primeira edición tivo lugar en Bacú, a capital de Acerbaixán.
Estes xogos serán unha versión con menos deportes dos Xogos Olímpicos pero serán semellantes aos que se disputan noutras rexións como os Xogos Asiáticos, os Xogos Panamericanos e os Xogos Panafricanos.
Encarna Amigo
María Encarnación Amigo Díaz, nada nas Nogais en 1957, é unha médica e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Estudou a carreira de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, anos máis tarde fixo a súa especialidade de reumatoloxía no Hospital Universitario de Buenos Aires. Aprobou as oposicións para o servizo publico de medicina e comezou a traballar no hospital Xeral Calde da cidade de Lugo, tras o peche deste hospital seguiu traballando no Hospital Universitario Lucus Augusti de Lugo. Foi presidenta da asociación galega de reumatoloxía, e segue sendo membro da sociedade española de reumatoloxía.
Traxectoria política
Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira da cidade de Lugo polo Partido Popular, estivo un mandato como concelleira até 2016, cando se presentou para deputada autonómica no parlamento de Galicia e foi elixida.
.gal
O dominio .gal é un dominio de internet de primeiro nivel que forma parte do sistema de dominios de internet patrocinados (sponsored TLD en inglés) para a lingua galega e a súa cultura. Foi aprobado oficialmente pola ICANN o 14 de xuño de 2013. O novo dominio é utilizado para webs en galego fundamentalmente, tal e como está determinado nas normas da ICANN. Entrou en funcionamento o 16 de maio de 2014 coa páxina www.dominio.gal.
O caso do dominio catalán
A aprobación do dominio catalán, o .cat. Para acadar este dominio foi fundamental a suma de todas as vontades da sociedade civil, empresarial, e política catalá. Unha cantidade de asociacións culturais, empresariais, e fundacións, así como persoas de tódalas condicións sumáronse a tal proxecto, que contou cun importante apoio institucional, contando co apoio do Estado español, ao ser consultado pola ICANN.
Asociación Puntogal
miniatura|Presentación en xullo de 2014 das primeiras 93 webs que empregarán o dominio .gal. Puntogal (de ".gal") é unha asociación sen ánimo de lucro cuxa finalidade é a creación dun dominio de internet patrocinado específico para a cultura galega. Constituíuse o 10 de xuño de 2006 e está formada por varias institucións e asociacións galegas; propón o uso do dominio de primeiro nivel .gal para as páxinas en galego. Está presidida por Manuel González González (exsecretario do Instituto da Lingua Galega e exsecretario e ex-tesoureito da RAG).
PuntoGal é ademais a entidade xestora do dominio galego. Como rexistro, ten entre as súas funcións manter operativos todos os nomes rexistrados baixo o paraugas de .GAL cumprindo as distintas normativas internacionais de funcionamento da rede.
O dominio ".gal" correspondería á comunidade galega, nun senso xeral, en función dun criterio de ser unha comunidade con fortes vencellos (lingüísticos, culturais, históricos, sociais), e independentemente de ningún criterio xeográfico. A proposta puntogal non está relacionada coa proposta dun dominio xeográfico de dúas letras (.gz, por exemplo), dominios para os que é necesario ser un estado recoñecido polas Nacións Unidas ou algunha das súas axencias.
En 2007 foi galardoada co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra.
Funcións de PuntoGal
PuntoGal xestiona o rexistro e fomenta a venda de dominios .GAL co obxectivo de crear e manter unha comunidade relevante arredor da lingua e a cultura galegas.
A ICANN (Axencia de Internet para a asignación de nomes e números) é a autoridade internacional que xestiona os dominios da rede, entre outras funcións de regulamentación de internet. Esta entidade non gobernamental, onde está representada toda a industria da rede, delega cada rexistro nunha entidade que cumpre todos os seus requisitos técnicos, operativos e económicos. Isto é necesario para que calquera rexistrador –as empresas que venden dominios ao público xeral- poidan solicitar ter o .GAL no seu catálogo con todas as garantías de funcionamento.
Como entidade sen ánimo de lucro, PuntoGal destina unha parte importante dos recursos económicos que obtén da venda de dominios, unha vez pagadas as partidas dedicadas ao funcionamento do rexistro, ao seu programa de acción corporativa con entidades da lingua, a cultura, a tecnoloxía ou calquera outro ámbito relacionado co país.
Como membro activo da comunidade de internet a nivel global, representa a Galicia ante organismos internacionais que deciden sobre o funcionamento da rede ou o seu futuro, como é o caso da ICANN.
Historia
miniatura|Anuncio da aprobación do novo dominio .gal o sábado 15 de xuño de 2013 en [[Santiago de Compostela.]] O dez de xuño de 2006 foron varias as entidades fundadoras da asociación que puxeron en marcha a candidatura. Naquel pequeno acto sentáronse as bases que mantiveron vivo o proxecto durante este sete anos. Entre elas, o propósito firme de que a entidade que xestionará o dominio se autofinancie e reinvista os beneficios obtidos en promover a lingua e a cultura galegas.
O .gal foi apoiado pola Real Academia Galega, o Consello da Cultura, as tres universidades galegas, os distintos gobernos da Xunta de Galicia, centros de investigación, asociacións de empresas de novas tecnoloxías, colexios profesionais, medios de comunicación e por ducias de colectivos de base, a candidatura do dominio sentiuse sempre apoiada pola sociedade con máis de 12 000 apoios. Dentro e fóra. Máis de vinte asociacións de galegos no exterior de países como Estados Unidos, Brasil, Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Bélxica, Arxentina ou Uruguai están tamén detrás do dominio. O 16 de maio de 2014 presentouse a primeira páxina web do dominio .gal, www.dominio.gal, co gallo do Día de Internet e na véspera do Día das letras galegas.
O 25 de xullo, Día Nacional de Galicia, entraron en funcionamentos as primeiras webs .gal, entre as que se atopan webs da Xunta de Galicia, múltiples concellos galegos, Compañía de Radio-Televisión de Galicia, partidos políticos, fundacións, equipos deportivos como o Real Club Celta e Deportivo da Coruña e outras varias webs, nun total de 93 dominios "pioneiros" seleccionados de entre unha multitude de peticións.
Magnolio
Para o xénero ver o artigo: Magnolia
O magnolio, (Magnolia grandiflora) tamén coñecido coma magnolia común ou magnolia branca é unha especie de fanerógama pertencente á familia Magnoliaceae, nativa do sueste dos Estados Unidos dende Carolina do Norte até Texas e a Florida. Adoita cultivarse coma árbore ornamental de folla perenne. En Galicia é moi común na xardinaxe urbana e palaciana.
Características
É unha árbore perennifolia que pode acadar os 27,5 m de altura. As follas son sinxelas ou amplamente ovadas de 12–20 cm de lonxitude e 6–12 cm de longo coas marxes dentadas, de cor verde escura e textura coriácea que se tornan pardas cando chega o inverno, manténdose até que as novas as substitúen na primavera. As flores son grandes, de cor branca, cun recendo característico agradábel, acadando os 30 cm con 6-12 pétalos e textura cerosa.
Usos
Emprégase popularmente coma árbore ornamental nas rexións onde os invernos non son demasiado severos, por mor á súa orixe subtropical. É moi popular en Galicia polas súas atractivas follas e flores, especialmente nas Rías Baixas, onde medra ben acadando tamaños impoñentes. As follas empréganse na fabricación de grilandas decorativas, especialmente polo Nadal.
Fóra de Galicia, a madeira emprégase na construción, porén o crecemento tan amodo encarece a produción a grande escala.
Lípido IVA 4-amino-4-desoxi-L-arabinosiltransferase
A lípido IVA 4-amino-4-desoxi-L-arabinosiltransferase, tamén chamada undecaprenil fosfato-alfa-L-Ara4N transferase, 4-amino-4-desoxi-L-arabinosa lípìdo A transferase, proteína de resistencia á polimixina PmrK, e arnT (xene), é un encima bacteriano co nome sistemático 4-amino-4-desoxi-alfa-L-arabinopiranosil ditrans,octacis-undecaprenil fosfato:lípido IVA 4-amino-4-desoxi-L-arabinopiranosiltransferase. Esrte encima cataliza as seguintes reaccións químicas.
Cernadela, Riofrío, Mondariz
Cernadela é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 228 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 113 homes e 115 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 250 habitantes.
Os Bolechas
Naceron no ano 2000 da man do ilustrador e debuxante galego Pepe Carreiro e ao longo destes anos asentáronse no eido editorial galego con máis de 550 títulos publicados e preto de millón e medio de exemplares distribuídos. No ano 2012 traspasaron as fronteiras literarias para chegaren a varios ámbitos culturais e de lecer relacionados coa infancia e coa lingua galega.
Personaxes
As aventuras dos Bolechas están protagonizadas por seis irmáns e mais o seu can.
Historia
Edicións A Nosa Terra foi a editorial encargada da edición da serie ata a súa desaparición no ano 2010. A serie publícase tamén en portugués, onde son coñecidos como Os Bochechas. Entre o 2010 e o 2011 publicáronse algúns títulos autoeditados por Pepe Carreiro. No ano 2011, Pepe Carreiro anunciou a continuidade da colección.
Edicións Bolanda foi a encargada de retomar o proxecto nesta nova andaina, na que se ampliaron as propostas arredor dos Bolechas, coa creación dunha serie de televisión, unha liña de xoiaría infantil, música ou diversos espectáculos, entre os que destacan as xiras de Nadal ofrecidas en 2012 e 2013.
Para os seus desprazamentos pola xeografía galega, Os Bolechas usaban un peculiar coche: un R4. En 2014 a familia incorporou un novo vehículo que estreou na Cabalgata dos Reis Magos de Santiago de Compostela : un autobús de dúas plantas destinado a realizar actividades para o público infantil.
Malia a apertura a novos campos, Os Bolechas seguen tendo a súa base nos contos para nenos. Por iso institucións, asociacións e entidades usan a esta familia para dar a coñecer as máis variadas iniciativas, desde guías de determinados lugares ou espazos galegos ata bos hábitos; así, unha das últimas publicacións. Os Bolechas educan a Pepiño Chispa forma parte dunha campaña da Consellería de Sanidade, o Foro Interalimentario e a Unión de Consumidores de Galicia para promover un estilo de vida saudable entre os máis pequenos.
A estas sumáronse nos últimos tempos Os Bolechas van ao Caan ou Sultán non ten microchip, destinados a concienciar dos coidados que require unha mascota, neste caso un can; Os Bolechas e a saúde, para fomentar hábitos de vida saudables ou a campaña sobre seguridade viaria  realizada para a Dirección Xeral de Tráfico, que incluíu diversos ámbitos de actuación, desde talleres na sede da DGT en Madrid con motivo da Semana Mundial da Seguridade Viaria na Infancia ata a elaboración de cinco guías, Los Bolechas van en autobús, Los Bolechas van en coche, Los Bolechas van a la escuela, Los Bolechas van por la calle e Los Bolechas van en bicicleta, así como un caderno de actividades relacionadas coa seguridade viaria. A eles sumáronse cinco audiovisuais sobre o mesmo tema que os técnicos da DGT utilizan nas súas sesións cos pequenos de todo o estado.
Formación
Outro dos seus produtos é a Biblioteca Básica Os Bolechas, composta por 18 tomos pedagóxicos e unha vaca-maleta (a muuulecha). A Biblioteca inclúe recursos sonoros accesibles desde dispositivos móbiles e ordenadores persoais; trátase da tecnoloxía "O libro fala", cuxa función é acompañar a lectura con recursos sonoros didácticos. Ademais, todos os libros incorporan pictogramas de fácil lectura, que resumen a información, melloran a atención e a motivación e axudan á comprensión dos nenos con dificultades de acceso á lectura.
Neste eido da formación tamén se inclúe o curso de inglés Os Bolechas one2three, o primeiro curso de galego-inglés para escolares de infantil e primaria que lles permite achegarse ó inglés directamente desde o galego. Elaborado por un equipo multidisciplinar de filólogos, lingüistas e pedagogos e avalado pola Universidade de Santiago de Compostela.
Campañas educativas
Os Bolechas teñen colaborado en múltiples iniciativas formativas e de divulgación de valores, así como en campañas institucionais. Entre elas están:
Televisión
En febreiro de 2012 deron o salto á televisión. A tvG2 emitiu un especial de entroido de media hora cos Bolechas en forma de monicreques. En setembro dese mesmo ano deu comezo a primeira tempada da serie, que se emite diariamente na tvG2 dentro do programa Xabarín Club. Na canle pública galega estase a emitir xa a quinta temporada. E en 2014 a serie salta fóra das fronteiras galegas, onde se emite en diversas televisións autonómicas de oito comunidades autónomas, entre elas Asturias, onde a serie se emite en asturiano. En xaneiro de 2015 empezaba a emisión para todo Portugal a través da televisión pública do país, a RTP, e para os países lusófonos de África a través de RTP-África. Desde entón emítese ininterrompidamente no espazo Zig Zag da canle portuguesa.
Novos proxectos
Paralelamente ven a luz outras iniciativas, como unha liña de xoias, elaborada pola firma de ourivaría compostelá Fink-orfebres e que conta co selo de garantía de Galicia Calidade, ou os libros-disco Os Bolechas fan unha banda, no que participan dez grupos e intérpretes galegos que representan diferentes estilos e que compuxeron un tema específico para este disco. A finais de 2016 publicaron un disco en directo titulado Chis Pum, creado xunto do grupo Monoulious DOP.
Paradise Hills (filme)
Paradise Hills é un filme español de 2019 que mestura ciencia ficción, fantasía e suspense. Dirixido por Alice Waddington, está protagonizado por Emma Roberts xunto con Danielle Macdonald, Awkwafina, Jeremy Irvine, Arnaud Valois, Eiza González e Milla Jovovich.
Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 26 de xaneiro de 2019. Estreouse en España o 11 de outubro de 2019 a través de Alfa Pictures, e nos Estados Unidos o 25 de outubro de 2019 a través de Samuel Goldwyn Films.
Aleixo V Ducas
Aleixo V Ducas Murtzouphlos ou Murzuflo, finado en 1205, foi proclamado emperador bizantino o 5 de febreiro de 1204, durante o asedio de Constantinopla polos latinos da Cuarta Cruzada. O seu sobrenome Murzuflo facía referencia ás súas poboadas cellas. Tiña relacións familiares coa liña imperial dos Anxo.
Traxectoria
Como nobre bizantino, ascendera na corte ata o cargo de protovestiarios na época da Cuarta Cruzada. En xaneiro de 1204, os emperadores Isaac II e Aleixo IV Anxo inspiraban xa pouca confianza á poboación de Constantinopla na súa defensa da cidade ante os latinos. Grazas ao seu cargo, Aleixo Ducas tiña fácil acceso á residencia imperial, e cando se desatou a revolta na cidade para destronar aos dous emperadores Anxo, Aleixo fixo uso de devandito acceso para capturalos. O xove Aleixo IV sería morto na refrega. A morte do seu pai, Isaac II, pouco despois, posibelmente foi "inducida de xeito artificial".
Tras a súa coroación, Aleixo V comezou a reforzar as defensas de Constantinopla e puxo fin ás negociacións cos latinos. Pero era demasiado tarde, xa non había tempo para o novo emperador: durante o combate que se produciu, defendeu a cidade con coraxe e tenacidade. Os cruzados demostraron ser demasiado fortes, e Aleixo tivo que fuxir a Tracia pouco despois de que a cidade caese.
A continuación, intentou aliarse co seu coemperador Aleixo III Anxo contra os latinos, pero Aleixo III cegouno e púxoo en mans dos cruzados, que o axustizaron como o asasino de Aleixo IV. Foi o último emperador bizantino antes do establecemento do Imperio Latino, que dominaría Constantinopla durante os seguintes 57 anos.
Victoria Donda
Victoria Donda Pérez, nada en Bos Aires en agosto de 1977, é unha activista de dereitos humanos arxentina elixida en 2007 como deputada nacional polo Frente para la Victoria. É a primeira filla de desaparecidos nacidos en cativerio e recuperados que é elixida como representante.
O seu secuestro
Victoria Donda naceu en agosto de 1977 na ESMA de Bos Aires, onde estaba cativerio a súa nai, María Hilda Pérez de Donda, logo de ser secuestrada polas Forzas Armadas no Gran Bos Aires durante a ditadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional. A nena foi chamada Victoria pola súa nai, quen lle perforou os lóbulos pasándolle unha cinta azul, na esperanza de que fose recoñecida. O seu pai, José María Laureano Donda, tamén foi secuestrado e ambos permanecen desaparecidos. A parella tiña outra filla máis vella, que quedou un ano coa avoa materna, Leontina Pérez, unha das doce mulleres fundadoras da Asociación Avoas de Praza de Maio.
Logo de que a súa nai fose asasinada clandestinamente, a nena foi apropiada por un dos militares que actuaban no centro clandestino de detención, quen a criou simulando que el e a súa esposa eran os seus verdadeiros pais.
O caso da nena é especialmente atroz, porque o seu tío, o tenente de navío Adolfo Miguel Donda Tigel (irmán do seu pai), foi un dos xefes represores da ESMA e partícipe no secuestro, tortura e asasinato dos seus pais e da súa posterior apropiación e subtracción de identidade, así como do da súa irmá Daniela, quen foi criada como filla do seu tío.
Recuperación da identidade
En 2003, cando contaba con 26 anos, Victoria Donda, dubidando da súa identidade comunicouse coa agrupación H.I.J.O.S. e as Avoas de Praza de Maio. Con todo, aínda sabendo que era filla dunha muller desaparecida na ESMA, durante un tempo tivo reticencias en realizarse os estudos de ADN e descubrir a totalidade da súa historia atroz. O 24 de marzo de 2004 cando a ESMA foi recuperada para establecer un centro de memoria, Victoria Donda estivo alí:
Unha semana despois fíxose o estudo xenético que estableceu a súa verdadeira identidade. Tratouse da primeira "irmá" recuperada por H.I.J.O.S. e a neta Nº 78 atopada polas Avoas. Pouco despois o apropiador foi detido e atópase sendo procesado, xunto a Alfredo Astiz e outros acusados, por 62 crimes contra a humanidade.
Activismo polos dereitos humanos
Desde antes de coñecer a súa identidade Victoria Donda comezou a actuar destacadamente no movemento de dereitos humanos e do Movimiento Libres del Sur. Traballou primeiro no comedor comunitario "Azucena Villaflor", nome da fundadora de Nais de Praza de Maio.
Concelleira de Avellaneda e deputada nacional
En 2006 Victoria Donda foi elixida concelleira na Municipalidade de Avellaneda.
En 2007 foi elixida deputada nacional polo Frente para la Victoria, comezando o seu mandato o 10 de decembro de 2007.
"Familia de sangre" (documental)
O documental Familia de sangre, dos cineastas Gustavo Bobbio e Daniel Ortiz, relata a historia de Victoria Donda.
O raposo na cultura popular galega
[[Raposo|Raposo común|miniatura]] A seguir recóllese a pegada do raposo na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Crenzas e supersticións
Disque a raposa, para librarse das pulgas, mergúllase na auga cun pau na boca deixando só o pau asomando por riba da auga. As pulgas, para non afogar, soben polo corpo ata o pau e cando están todas alí a raposa solta o pau e sae da auga.
Ver un raposo, macho, estando en xexún, é sinal de bo agoiro, pero se o que se ve é unha femia, é mal agoiro. Tamén anuncia a morte dun veciño escoita-lo seu oubeo pola noite.
Outra fórmula para que fuxa o raposo é berrarlle a grandes voces ¡Ah, Perico!.
Santo Antón de Padua ten o poder de salvar ovellas e galiñas das fauces do lobo ou do raposo, para o que existen varios responsos.
Entre os mariñeiros existe a cautela de evitar certos comportamentos a bordo para garantir unha boa pesca. Así, a bordo, nunca se debía falar de curas, de cobras nin de raposos; por veces, tampouco de xastres nin zapateiros.
Crese que a raposa é, en realidade, unha ánima en pena que, por ter realizada algunha boa acción, non caeu no inferno senón que permanece neste mundo facendo penitencia polos seus pecados. Pero outros din que é un náufrago que berra durante as noites de treboada; é posible calmar o seu dor dicíndolle Deus te leve a porto salvo.
Existen distintos tipos de raposas míticas, coñecidas por diversos nomes locais:
En Verín a raposa é invisible e o seu ouveo é unha mestura do ouveo dun can e do cacarexo dun galo.
En calquera caso, chama a atención a velocidade coa que vai dun lugar a outro, percorrendo casas, vilas, e cidades, polo que se supón que podería voar.
Albrecht Kossel
Traxectoria
Fillo de Albrecht Kossel, cónsul de Prusia e a súa esposa Clara. Estudou medicina na Universidade de Rostock e en 1872 continúa os seus estudos na Universidade de Estrasburgo, onde recibe leccións de Bary, Waldeyer, Kundt, Baeyer e Felix Hoppe-Seyler. Obtén a licenciatura en 1878.
Dirixiu o Instituto de Fisioloxía de Berlín. Máis tarde accede á Cátedra de Fisioloxía de Marburgo, sendo titular da mesma en Heidelberg, cidade onde falece en 1927.
Descubriu os acedos nucleicos. A este bioquímico alemán foille outorgado o Premio Nobel de Medicina en 1910 polas súas contribucións no desciframento da química de ácidos nucleicos e proteínas, descubrindo os ácidos nucleicos, bases na molécula de ADN, que constitúe a substancia xenética da célula.
A súa vocación investigadora introduciuno na área da fisioloxía celular e seguindo os descubrimentos de Miescher comezou a desenvolver unha serie de estudos que lle levaron a importantes conclusións sobre a síntese das proteínas, a destacar a importancia das encimas e a intuír o papel dos ácidos nucleicos na herdanza. Establece as bases da estrutura do ADN, ó estudar as nucleínas (nucleoproteínas) mostrando que consistían nunha porción proteica e outra non proteica (acedos nucleicos).
Posteriormente, describe os seus compoñentes, distinguindo entre adenina, citosina, guanina, timina e uracilo. Kossel estableceu as bases que conduciron a esclarecer a estrutura do ADN.
Primeiro ministro de Casaquistán
O Primeiro ministro de Casaquistán (en Қазақстан Республикасының Премьер-Министрі) é o xefe de goberno da República de Casaquistán segundo a Constitución de Casaquistán.
Nesta lista enuméranse os xefes de goberno ou autoridades executivas similares que exerceron a autoridade no territorio historicamente definido como o territorio nacional de Casaquistán, incluíndo entidades estatais en condicións de autonomía ou incluídas nun estado federal.
Alash Orda (1917-1920) como parte de Rusia
Alash Orda (Autonomía de Alash) (en Алаш аутономиясы) existiu durante a Guerra Civil rusa como un Estado casaco auto-proclamado, baixo o control do Consello Provisional do Pobo (goberno), co nome "Alash Orda" (Алашорда) e formado por 25 membros, dos cales 10 foron proporcionados polos rusos e representantes doutros pobos da rexión.
A autoridade estableceuse no Segundo Congreso Xeral, celebrado en Oremburgo entre o 5 e o 13 de decembro de 1917, e foi abolido polo Comité Revolucionario bolxevique da Gobernación da Rexión Kirguiz o 5 de marzo de 1920, pero en realidade deixara de existir xa no verán de 1919. A capital da autonomía foi a cidade de Semipalatinsk, chamada Alash-Kala (hxoe Semei). Considerábase a si mesma unha autonomía da República Rusa baixo a administración do goberno provisional, dende 1918 do Estado ruso baixo a administración do goberno provisional panruso e máis tarde do gobernante supremo de Rusia, líder do Movemento Branco.
O presidente de Alash Orda, Alikhan Bokeykhanov, está considerado o primeiro xefe de goberno de Casaquistán.
Rexión Kirguiz (1919-1920) dentro da RSFSR
O 19 de xullo de 1919, un decreto do Consello de Comisarios Populares da República Soviética Federativa Socialista de Rusia creou o Territorio Kirguiz, unha unidade administrativa no territorio da RSFSR co seu centro na cidade de Oremburgo. Nomeouse un Comité Revolucionario para a Xestión da Rexión Kirguiz para gobernar a rexión, realizando funcións militares e gobernamentais, cuxo presidente foi o polaco Stanisław Pestkowski. Os habitantes kirguices-casacos (como os rusos chamaban aos casacos) que habitaban os territorios do norte da actual Casaquistán foron trasladados aos Comité Revolucionarios.
República Autónoma Socialista Soviética de Kirguizistán (1920-1925) dentro da RSFSR
O 26 de agosto de 1920, despois da creación do poder soviético nesta área, por decreto do Comité Executivo Central de Todas As Rusias e do Consello dos Comisarios Populares da RSFSR, estableceuse unha República Autónoma Socialista Soviética de Kirguizistán na Rexión Kirguiz (en Қырғыз Автономиялы Социалистік Кеңес Республикасы)
Inicialmente, ata a formación das autoridades republicanas, o Comité Revolucionario da Gobernación da Rexión Kirguiz continuou cumprindo as súas funcións. O 12 de outubro de 1920 creouse o Consello dos Comisarios do Pobo da República Autónoma Socialista Soviética de Kirguizistán, e Viktor Radus-Zenkovich converteuse no primeiro presidente. Nos anos 1924-1925, durante a delimitación nacional territorial, o territorio da autonomía ampliouse de forma significativa debido á anexión das rexións do sur, principalmente poboadas por casacos.
República Autónoma Socialista Soviética de Casaquistán (1925–1936) dentro da RSFSR
O 15 de xuño de 1925, a República Autónoma Socialista Soviética de Kirguizistán foi rebautizada como República Autónoma Socialista Soviética de Casaquistán (en Қазақ Автономиялы Социалистік Кеңес Республикасы).
En 1925, cando se renomeou a autonomía, a capital foi trasladada de Oremburgo á cidade de Kyzyl-Orda e en 1927 á cidade de Alma-Ata. En xullo de 1925, a provincia de Oremburgo foi retirada da autonomía e foi directamente subordinada á RSFSR.
RSS de Casaquistán (1936-1991) dentro da URSS
O 5 de decembro de 1936, a República Autónoma Socialista Soviética de Casaquistán transformouse na República Socialista Soviética de Casaquistán. Coa transformación, o goberno republicano pasou a ser coñecido como o Consello de Comisarios do Pobo da RSS de Casaquistán (en Қазақ КСР Халық Комиссарлары Кеңесінің). O 15 de marzo de 1946, o goberno foi reorganizado no Consello de Ministros da República Socialista Soviética de Casaquistán (en Қазақ КСР министрлер кеңесінің). O 20 de novembro de 1990, o cargo de xefe do goberno da RSS de Casaquistán comezou a chamarse "primeiro ministro da RSS de Casaquistán" (Қазақ КСР Премьер-Министрі).
O 25 de outubro de 1990, o Soviet Supremo da RSS de Casaquistán aprobou a declaración de soberanía estatal da República. O 10 de decembro de 1991, o nome do estado cambiouse a República de Casaquistán. Non obstante, ata a aprobación da Constitución da República de Casaquistán o 28 de xaneiro de 1993 mantívose a antiga Constitución Soviética de 1978.
Período de independencia (dende 1991)
O 16 de decembro de 1991, Casaquistán foi a última das repúblicas da Unión Soviética en declarar a súa independencia. O 21 de decembro de 1991, o presidente Nursultan Nazarbayev asinou un protocolo para o Tratado de Belavezha sobre a liquidación da URSS. O 23 de decembro de 1991, o Consello Supremo da RSS de Casaquistán ratificou estes documentos. O 6 de xullo de 1994 foi aprobada polo Consello Supremo de Casaquistán a transferencia da capital de Almati a Akmola. O 10 de decembro de 1997, a decisión de transferir a capital foi apoiada polo presidente. Tras renomear a cidade a Astana ("a capital" en casaco) o 6 de maio de 1998, o 10 de xuño de 1998, tivo lugar a súa representación internacional no status da capital. Pouco despois da dimisión de Nazarbayev da presidencia, o 23 de marzo de 2019, a capital pasou a chamarse Nur-Sultan en honor a el.
Purosangue
miniatura|307x307px|Purosangue. O purosangue é unha raza de cabalos desenvolvida no século XVIII en Inglaterra, cando eguas nais inglesas foron cruzadas con sementais árabes, berberiscos e akhal teke importados, para crear corredores de distancia.
Historia
O primeiro purosangue nas colonias americanas foi Bulle Rock, importado por Samuel Gist do Condado de Hanover, Virxinia, en 1730.
No Reino Unido, o rexistro destes cabalos é mantido polo Jockey Club. Unha organización diferente pero co mesmo nome mantén os rexistros en Estados Unidos. Hai rexistros oficiais de Jockey Clubs en 65 países. O primeiro rexistro de purosangues, ou “Stud Book”, foi creado por un home en Inglaterra no século XVIII, e crese que foi esta a primeira invención do seu tipo.
Características
A pesar de que os purosangues son primariamente criados para correr, tamén poden ser utilizados para equitación e outros adestramentos combinados debido á súa condición atlética.