cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consenso científico
Politización da ciencia
A incerteza inherente á ciencia, na que as teorías non están nunca probadas senón que só poden ser refutadas (ver falsabilidade), presenta un problema para políticos, lexisladores, avogados e profesionais dos negocios. Mentres que as cuestións científicas ou filosóficas poden a miúdo languidecer na incerteza durante décadas dentro dos seus marcos disciplinarios, os lexisladores enfróntanse ao problema de tomar decisións sólidas baseadas nos datos dispoñibles actualemnte, mesmo se é probable que non teñan a forma final de "verdade". A parte delicada é distinguir que é o que está o suficientemente preto da "verdade final". Por exemplo, a acción social contra o hábito de fumar probablemente chegou moito tempo despois de que para a ciencia o asunto tivese 'bastante consenso'.
O Alto, Berdillo, Carballo
O Alto é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE.
Dopazo EP
Dopazo EP é un disco editado por Fanny & Alexander no ano 2023 que compilan nunha única obra as súas catro cancións baseadas en poemas de Lara Dopazo Ruibal: "Illa Pedra" (banda sonora da curta do mesmo nome), "Lipilape" (no compilatorio de apoio á Liga Nacional de Billarda), "Píntamas de escuro" (aparecida no compilatorio Vozes Novas editado polo Novas da Galiza) e "Mentres todos os meus libros arden" (versión alternativa da incluída en "A túa ausencia no teu ar").
Slothrust
Slothrust é unha banda estadounidense de rock alternativo formada no ano 2010 en Boston, Massachusetts. O grupo está composto pola vocalista e guitarrista Leah Wellbaum, o baixista Kyle Bann e o batería Will Gorin. Ata a data leva publicados catro álbums de estudio.
Vladimir Dzhanibekov
Vladimir Aleksandrovich Dzhanibekov (Владимир Александрович Джанибеков, en ruso), nado en Iskander (oblast de Tashkent) o 13 de maio de 1942, é un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz 27, Soiuz 39, Soiuz T-6, Soiuz T-12, Soiuz T-13 e Soiuz 26. Pasou un total de 145,66 días no espazo.
Traxectoria
Dzhanibekov graduouse na Escola Militar Superior de Pilotos de Combate, en Yeysk, en 1965. Foi o primeiro cosmonauta soviético en viaxar cinco veces ao espazo. Fixo dous paseos espaciais e foi directivo de TsPK entre 1984 e 1986. En 1999 foi contratado como consultor científico para a mesma axencia antes do seu retiro.
Epiponinos
miniatura|240px|Apoica pallens
A dos epiponinos (Epiponini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos e subfamilia dos polistinos.
É unha grande e diversa tribo de avespas eusociais que habitan na rexión neotropical, con áreas de distribución dalgunhas especies que se estenden até a rexión neártica.
Descrición
A tribo foi descrita en 1867 polo entomólogo francés Hippolyte Lucas.
Etimoloxía
O nome científico Epiponini está formado polos elementos Epipon e -ini. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Epipona, e o segundo é o sufixo do latín científico -ini, propio dos nomes das tribos de animais.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmete válido, a tribo coñecuese tamén polo sinónimo:
Xenocidio pipil do Salvador
Contexto
Ante a caída dos prezos internacionais do café e durante un período de recesión prologada, a economía salvadoreña atopábase en momentos febles. En decembro de 1931, un golpe militar substituíu o goberno laborista do presidente salvadoreño Arturo Araujo co ditador militar Maximiliano Hernández Martínez. Un mes despois, na noite do 22 de xaneiro de 1932, miles de campesiños indíxenas participaron no levantamento campesiño de 1932 encabezado por Agustín Farabundo Martí e apoiada polo Partido Comunista Salvadoreño.
Xenocidio
Hernández Martínez reprimiu facilmente a rebelión e autorizou a execución sumaria de arredor de 25.000 persoas. O levantamento e a súa brutal represión, á que se denomina "La Matanza", foron feitos transcendentais na historia do país. A revolta demostrou o valor da ditadura militar para a elite terratenente, que se convenceu da necesidade dunha vixilancia eterna contra a ameaza dunha revolución comunista.
A escala da represión do goberno por mor da rebelión errada non tivo precedentes na historia do Salvador. O exército, a policía, a Garda Nacional e as forzas privadas dos facendados participaron nunha serie de masacres que durou unha semana. Os líderes da insurrección, incluído Agustín Farabundo Martí, foron capturados e fusilados. miniatura|Camioneta chea de cadáveres en Juayua, 1932. Durante “La Matanza” calquera persoa que tivese aparencia indíxena, vestise roupa indíxena ou falase pipil, ou calquera persoa que simplemente se pensase que estaba asociada coa rebelión era fusilada. Nalgúns casos, pobos enteiros desapareceron. Nunca se coñeceron as cifras exactas, mais o número de mortos estímase entre 10.000 e 30.000 persoas. A ditadura insistiu en que só 2000 foron asasinados. Para a poboación indíxena do Salvador, os efectos do masacre foron moito máis alá do número inmediato de mortos. A medida que se fixo cada vez máis perigoso ser identificado como indíxena, a vestimenta, a lingua e os costumes tradicionais desapareceron en gran medida.
Para as elites salvadoreñas, a revolta combinaría os seus fortes temores á rebelión indíxena e a revolución comunista. Cando a violencia da Matanza minguou, unha combinación de racismo e anticomunismo converteuse na ideoloxía principal da elite. Esta ideoloxía serviu para bloquear o cambio social e xustificar a represión. Politicamente, O Salvador tería unha serie de xuntas militares até a guerra civil do Salvador na década de 1980.
Graeme Allwright
Graeme Allwright, nado o 7 de novembro de 1926 en Lyall Bay (Nova Zelandia) e finado o 16 de febreiro de 2020 en Couilly-Pont-aux-Dames (Sena e Marne), é un cantante, autor, compositor e intérprete franco-neozelandés.
De orixe neozelandesa, Graeme Allwright compuxo cancións como Il faut que je m'en aille (Téñome que ir) ou cunha mensaxe de amor universal como Le jour de clarté (O día de claridade). Adaptou, traduciu ao francés ou retomou cancións de Leonard Cohen (Suzanne, L'Étranger, Demain sera bien), Bob Dylan (Qui a tué Davy Moore?, Blowin 'in the Wind) e cancións tradicionais americanas, entre outras de Woody Guthrie, Pete Seeger ou Tom Paxton (Emmène-moi, Jusqu'à la ceinture, Sacrée bouteille, Comme un vrai gamin, J'm'envolerai). Tamén é o autor da tradución en francés da canción de Nadal Petit Garçon (Old Toy Trains en versión inglesa) e é o autor de baladas (Ballade de la desescalade, La Berceuse du clochard, La Chanson de l'adieu).
Infancia e adolescencia en Nova Zelandia, partida, teatro, pequenos traballos
Graeme Allwright naceu o 7 de novembro de 1926 en Lyall Bay, Wellington (Nova Zelandia) onde transcorreu a súa infancia coa súa familia. Cando era adolescente, era un apaixonado do teatro. Conseguiu unha bolsa para integrar a compañía do teatro Old Vic en Londres e decidiu deixar a súa familia para instalarse en Londres e aprender teatro alí. Fixo a travesía traballando de grumete nun barco, xa que non tiña cartos para pagar a viaxe. En Londres, coñece á actriz Catherine Dasté, dunha familia do teatro, xa que é neta de Jacques Copeau (fundador do teatro de Vieux-Colombier) e filla de Jean Dasté (director da Comédie de Saint-Étienne) e de Marie-Hélène Dasté. miniatura| Casa do concello da pequena vila de Pernand-Vergelesses En 1948, seguiu a Catherine Dasté, estableceuse en Francia e casou con ela en 1951 en Pernand-Vergelesses (Côte-d'Or), a vila de Jacques Copeau. Teñen tres fillos, Nicolas (nado en 1952), Christophe (nado en 1955) e Jacques (nado en 1958). Graeme Allwright traballou entón en moitos oficios, dende a escena ata a dirección. En 1952, xunto ao criado anónimo Jean-Louis Trintignant, Graeme Allwright interpretou o papel de Seyton na traxedia de Macbeth. Despois converteuse en apicultor, animador de nenos no hospital, monitor nun hospital psiquiátrico, profesor de inglés e profesor de teatro nun colexio.
As viaxes
Pronto, asustado polo éxito prefire afastarse da industria do espectáculo. Rexeitando a relación clásica artista / fan a pesar do seu éxito na década de 1970, dirixiu unha carreira á marxe dos medios de comunicación (censurado desde a súa participación na loita de Larzac e a dirección directa na súa canción Pacific blues en particular contra Valéry Giscard d'Estaing e as probas nucleares francesas. «Superado» polo seu éxito, temendo baixo a presión do «show-bizz» perder a súa liberdade, preferiu multiplicar estadías no estranxeiro (en particular en Etiopía), gravando álbums ao seu regreso. Fixo numerosas estadías na India, participou na década dos 70 na aventura da cidade utópica de Auroville, iniciada por La Mère, compañeira de Sri Aurobindo, traballando na reforestación desta zona deserta.
En 1975, descubre a illa de Reunión, onde vive durante ano e medio (o álbum Questions élle dedicado en gran parte). Alí coñeceu a excelentes artistas malgaxes, entre eles Erick Manana e Dina Rakotomanga, que dende entón a miúdo o acompañarían durante as súas xiras por Francia. Divórciase de Catherine Dasté de quen xa estaba separado e volve casar con Claire Bataille, a súa axente artística. Teñen unha filla, Jeanne (nada en 1975). Durante o mes de abril de 1978, participa na 2ª edición do Festival de primavera de Bourges.
Durante a década de 1980, produce varios álbums nos que atopamos unha combinación de títulos con consonancia folk e interpretacións de textos de amigos poetas ou pensadores, entre eles Maurice Cocagnac e Luis Porquet. En 1980 sobe ao escenario na 5ª edición do festival Printemps de Bourges e canta con Maxime Le Forestier no Palais des sports,. Os beneficios dos concertos e do dobre álbum son doados á asociación Partage para os nenos do terceiro mundo, fundada por Pierre Marchand, que Graeme Allwright apoiou nos seus primeiros tempos. Na súa 7ª edición en 1983, canta no festival Printemps de Bourges,. En 1985, Graeme Allwright interpreta adaptacións en inglés de cancións de Georges Brassens adaptadas por Andrew Kelly.
Varias das súas cancións convértense en clásicos da canción francesa: Les Retrouvailles (Il faut que je m'en aille), Petit Garçon (adaptación en francés da canción Old Toy Trains de Roger Miller), Jolie Bouteille, Jusqu'à la ceinture etc. Os seus clásicos son coñecidos por varias xeracións en Francia, aínda que a miúdo se ignora o nome do seu autor. miniatura| Graeme Allwright en concerto no 2007. miniatura| Graeme Allwright en concerto en 2012. Na década dos 2000, engadiu jazz, unha paixón de adolescencia, ao seu repertorio (álbum Tant de joies co cuarteto Glenn Ferris). Repite incansablemente en escena, xeralmente acompañado polos seus amigos músicos malagaxes Erik Manana e Dina Rakatomanga, continuando a ofrecer nas aldeas calorosos concertos nos que, con simplicidade e empatía intensa, comunica a súa procura «dunha estrela que nunca chegou a nomear realmente».
En 2005 regresa á terra da súa infancia cunha xira por Nova Zelandia, o seu país de orixe onde era totalmente descoñecido (a película Pacific Blues realizada en 2009 por Chantal Perrin e Arnaud Delplagne mostra esta viaxe e por primeira vez, o artista desvela á súa vida e á súa obra).
Fin da carreira e morte
En xaneiro de 2010, a Academia Charles-Cros concedeulle un «gran premio in honorem» por toda a súa carreira, e un «coup de cœur» polo seu álbum Des inédits... Pour le plaisir. É membro do comité de patrocinio da Coordinación francesa para a Década da Cultura de Paz e Non Violencia. En 2014, a súa adaptación francesa da canción Petit garçon (Old Toy Trains, de Roger Miller) converteuse no himno do Telethon. Mentres dixo que quería seguir cantando para traer felicidade sempre que a súa saúde o permitise, anunciou nos seus concertos de 2015, aos 89 anos, parar a escena. En 2017 co-asinou, coa artista Yanne Matis, a canción Leonard, en homenaxe ao seu «dobre», Leonard Cohen, falecido o ano anterior.
Morre Graeme Allwright aos 93 anos, o 16 de febreiro de 2020 na residencia dos artistas retirados en Pont-aux-Dames onde ingresara un ano antes. Está enterrado en Pernand-Vergelesses.
As fontes
Graeme Allwright está entre os primeiros introductores en Francia do folk americano, na rama canción de protesta. Reinvindícase cantante, escribe mais ben pouco, preferindo «deslizarse entre as palabras de outro» cando sente que a mensaxe é común. Está en liña con Woody Guthrie e Pete Seeger. Adaptou moitos textos de Guthrie, incluíndo a súa primeira canción Le Trimardeur (Hard Travelin'), Le clochard américain, La Femme du mineur, La Mouche bleue etc. Adaptou cancións de Tom Paxton (Sacrée bouteille), Pete Seeger (Jusqu'à la ceinture), Malvina Reynolds (Petites Boîtes). Tamén adaptou varias cancións de Bob Dylan: Qui a tué Davy Moore? (1966), Blowin 'in the wind (1973) e Soufflé par le vent (2008), L'homme donna des noms aux animaux (1992), Ring them bells ou Sonne les cloches. As súas palabras sinxelas e o seu acento encantador danlle aos seus textos unha proximidade inmediata e unha forza empática singular.
Tamén contribuíu, polas súas adaptacións moi fieis, a descubrir Leonard Cohen para o público francés. Desde o primeiro álbum de Leonard Cohen, Graeme Allwright sentiuse inmediatamente moi preto do universo deste. Leonard Cohen explicará que as adaptacións de Graeme Allwright axudáronlle a aceptar as súas propias cancións. Os dous cantantes eran amigos, e no momento do seu lanzamento, Leonard Cohen cedía as súas novas cancións a Graeme Allwright para que puidese adaptalas en francés (en xeral, Graeme Allwright adaptaba dúas cancións de Leonard Cohen por álbum). Estas son as cancións de Leonard Cohen que Graeme Allwright adaptou en francés: Suzanne (1968), L'Étranger (1968), Jeanne d'Arc (1972), Les sœurs de la miséricorde (1972), Demain sera bien (1973), L'homme de l'an passé (1973), Diamants dans la mine (1973), Vagabonde (1973), Avalanche (1973), De passage (1975), Lover, Lover, Lover (1975), Je voulais te quitter (1975), So Long, Marianne (1979), Danse-moi vers la fin de l'amour (1985), Si c'est ta volonté (1985), Tout le monde le sait (2008), Halleluiah.
Non obstante, os propios textos de Graeme Allwright tamén teñen moita potencia (Les Retrouvailles (Il faut que je m'en aille), Johnny, Joue joue joue etc.). Comprometido politicamente coa non violencia, contra as probas nucleares, contra a sociedade de consumo, escribe ou adapta moitos textos de canción de protesta (Le jour de clarté, la Ligne Holworth Line, Jusqu'à la ceinture etc.).
Filosofía
Graeme Allwright fai da súa canción unha arte de vivir, unha filosofía e un intercambio. As súas letras, onde a emoción, a denuncia con burla do conformismo ou das inxustizas e a chamada á liberdade combínanse con melodías «country» ou «blues», gañando o apoio dunha audiencia de todas as idades.
Graeme Allwright milita contra a inxustiza social, a supremacía dos «grandes» sobre os débiles e a favor da non violencia. A súa obra e o seu pensamento están fortemente impregnados da filosofía do pensador indio Sri Aurobindo (a canción Lumière é un exemplo desta influencia). Graeme Allwright avoga por un cambio do mundo por un traballo de conciencia de cada un, máis que por un movemento revolucionario. Pensa que este mundo materialista debe chegar ao seu fin en paralelo con mutacións evolutivas na conciencia humana antes de que se produza un gran cambio.
La Marseillaise - Para unha modificación da letra do himno nacional francés
En 2005, a lei Fillon impuxo a aprendizaxe das palabras de La Marseillaise en todas as escolas de Francia. Ao decatarse disto, xulgando as palabras do himno "belixerantes" e "racistas", Graeme Allwright está "impresionado" de que se pida ensinar estas «palabras espantosas» aos nenos da escola.
Reescribe unha nova letra para o himno nacional francés, e grava unha versión xunto con Sylvie Dien.
Fixo campaña para que se mudasen as palabras de La Marseillaise. Así, ao comezo de cada un dos seus concertos, onde varias xeracións se reunían con entusiasmo, propuña ao público cantar este himno coñecido por todos, pero con nova letra que levara unha mensaxe de amor e paz, engadindo:
O Lugar de Abaixo, Berdillo, Carballo
O Lugar de Abaixo é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños.
A Devesa, Marrube, O Saviñao
A Devesa é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Years and Years (serie de televisión)
Years and Years é unha serie de televisión británica producida conxuntamente entre a BBC e HBO. Comezou a emitirse no Reino Unido pola canle BBC One o 14 de maio de 2019 e en HBO o 24 de xuño de 2019.
A serie foi creada e escrita por Russell T Davies, e está protagonizada por Emma Thompson como Vivienne Rook, unha empresaria convertida en política que divide o país coas súas opinións controvertidas, xunto con Rory Kinnear, Russell Tovey, Jessica Hynes, Ruth Madeley e Anne Reid, como os membros da familia Lyons.
Sinopse
Os Lyons son unha familia británica que vive en Manchester. Daniel está casado con Ralph, Stephen e Celeste preocúpanse polas súas fillas, Rosie busca unha nova parella e Edith está comprometida cunha causa humanitaria detrás doutra. A matriarca da familia é Muriel, a súa avoa. As vidas de todos eles converxen nunha crucial noite de 2019, e a trama avanza no futuro, seguindo as vidas e os romances dos Lyons ao longo de 15 anos nos que o Reino Unido é sacudido por axitados cambios políticos, inestabilidade económica e grandes avances tecnolóxicos.
Hogwarts Legacy
Hogwarts Legacy é un videoxogo de acción e rol de 2023 desenvolvido por Avalanche Software e publicado por Warner Bros. Games baixo o selo Portkey Games. O xogo, que forma parte da franquía Wizarding World, está ambientado a finais do século XIX, un século antes dos eventos relatados nas novelas de Harry Potter. O xogador controla a un estudante inscrito na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería que aprende a manexar unha variedade de habilidades e obxectos máxicos. Coa axuda de compañeiros e profesores, o protagonista emprende unha viaxe para descubrir un antigo segredo do mundo máxico.
Modo de xogo
Hogwarts Legacy é un videoxogo de rol de acción con perspectiva en terceira persoa. Está ambientado na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería e as súas áreas circundantes, influenciado pola franquía Wizarding World.
Felón, Marrube, O Saviñao
Felón é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
José Mondelo
José Mondelo, nado en Peites (Ribas de Sil), é un escritor galego.
Traxectoria
Escritor atípico e iconoclasta, deuse a coñecer co libro Un pequeno favor e outras historias de humor perverso. Nos primeiro libros asinou como J.A.M. sen dar datos da súa biografía, o que si se facía co ilustrador Anxo L. Baranga.
Anxo Romero Louro
Anxo Ramón Romero Louro, nado o 18 de outubro de 1952 en Noia, é un mestre xubilado e tradutor galego.
A Devesa, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
A Devesa é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Boris (grupo musical)
Boris (ボリス, Borisu) é unha banda xaponesa de rock experimental formada no ano 1992 en Toquio e composta polo batería Atsuo Mizuno, o guitarrista e baixista Takeshi Ohtani, e a guitarrista e teclista Wata. Os tres membros comparten as tarefas vocais. Boris ten publicados máis de vinte álbums de estudio a través de varios delos de todo o mundo, ademais de lanzar unha ampla variedade de álbums do vivo, recompilatorios, EPs, sinxelos e traballos colaborativos.
Historia
Boris formouse orixinalmente como un cuarteto con Atsuo Mizuno nas voces, Wata na guitarra, Takeshi Ohtani no baixo e Nagata na batería. A banda chámase así pola canción do mesmo nome aparecida no álbum dos Melvins Bullhead. O álbum de estrea de Boris, Absolutego, foi editado no ano 1996 a través do selo propio selo, Fangs Anal Satan. Nagata marchou en 1996 e Atsuo pasouse á batería, mentres que Wata pasou a tocar os teclados e a guitarra e Takeshi o baixo e a guitarra rítmica cun instrumento de dobre mastro deseñado por el mesmo. Os tres tamén adoptaron roles como vocalistas e a banda permaneceu dende entón como un trío.
No Xapón Boris publica a meirande parte da súa música a través do selo independente Inoxia Records. Aínda que é relativamente descoñecida no seu propio país, unha serie de reedicións dos seus primeiros álbums realizadas polo selo estadounidense Southern Lord Records provocaron un aumento de popularidade en América do Norte. Boris tamén colabora regularmente con outros artistas, primeiro fíxoo no álbum de 1998 Black: Implication Flooding co músico experimental Keiji Haino. A banda editou sete álbums colaborativos co artista noise Merzbow, e tamén publicou traballos con artistas internacionais como Sunn O))) e Ian Astbury.
A súa popularidade internacional reforzouse co seu álbum de 2005 Pink, que foi loubado pola crítica e tivo unha resposta positiva dos fans cando foi reeditado nos Estados Unidos por Southern Lord. As revistas Blender e SPIN nomeárono un dos mellores álbums do ano 2006. O disco tamén chegou á cima da sección de metal na enquisa dos lectores de 2006 da revista canadense Exclaim, e estivo entre os 10 primeiros na lista de Pitchfork Media dos 50 mellores discos do ano. O grupo tamén apareceu na banda sonora da película de Jim Jarmusch The Limits of Control en 2009. Con respecto a Boris, Jarmusch dixo que "o que é realmente destacable é que cando tocan ao vivo están en modo, de certa maneira, de músicos de jazz, non estruturalmente ou musicalmente, senón do xeito no que escoitan o que os outros fan e constrúen sobre iso. Cada vez que tocan algo é obviamente diferente".
Boris pasa gran parte do seu tempo xirando. Nunha entrevista Atsuo dixo:"'Que xiremos tanto e publiquemos tantos álbums, penso que representa o que somos. A comunicación directa é algo que se perdeu nestes días. É unha vergoña - [incluso] as entrevistas son por teléfono. Penso que é importante ver á xente cara a cara - por iso é tan importante saír de xira. É algo moi básico para os humanos que perdimos ultimamente'."Boris recibiu exposición internacional cando foron abreconcertos de Nine Inch Nails en parte da súa xira Lights in the Sky en 2008. Dende 2011 ata 2017 a banda publicou varios álbums co selo Sargent House Records, e continuou reeditando discos anteriores en formatos novos. En 2017, no 25 aniversario da banda, os seus membros consideraron retirarse tras un último disco. Porén, un exitoso proceso de composición e gravación para ese traballo animounos a continuar. O álbum Dear foi editado internacionalmente en xullo de 2017 a través de Sargent House. Posteriormente Boris editaron dous álbums máis, LφVE & EVφL e 1985, os dous no ano 2019.
Mendreira, Marrube, O Saviñao
Mendreira é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Anxo Romero
O nome Anxo Romero pode referirse a:
One Hour Photo
One Hour Photo é un filme estadounidense de 2002 escrito e dirixido por Mark Romanek e protagonizado por Robin Williams, Connie Nielsen, Michael Vartan, Gary Cole e Eriq La Salle. Foi producido por Catch 23 Entertainment, Killer Films e John Wells Productions e estreouse a través de Fox Searchlight Pictures. O filme está protagonizada por Williams como un técnico fotográfico que desenvolve unha obsesión insalubre por unha familia á que presta servizos durante moito tempo.
Saa, Marrube, O Saviñao
Saa é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Baron Davis
Baron Walter Louis Davis, nado o 13 de abril de 1979 nos Ánxeles, California, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Actualmente é analista da National Basketball Association (NBA) na canle estadounidense TNT.
Traxectoria profesional
Davis foi seleccionado na 3ª posición do Draft da NBA de 1999 polos Charlotte Hornets, onde xogou durante tres tempadas ata que no verán de 2002 os Hornets trasladáronse de Charlotte, Carolina do Norte a Nova Orleáns. Nesta nova etapa Davis xogou para os Hornets durante tres tempadas máis, nas cales foi elixido para xogar o All-Star Game da NBA en dúas ocasións, nos anos 2002 e 2004.
O 24 de febreiro de 2005, Davis foi traspasado ós Golden State Warriors a cambio de Speedy Claxton e Dale Davis.
O 1 de xullo de 2008, Davis acordou cos Los Angeles Clippers un contrato por 5 anos e 65 millóns de dólares, que asinou oficialmente o 10 de xullo de 2008.
O 24 de febreiro de 2011, Davis foi traspasado xunto a unha elección da primeira rolda do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Mo Williams e Jamario Moon.
O 19 de decembro de 2011, Davis asinou un contrato dun ano cos New York Knicks.
Robert Wallace McLachlan
Robert Wallace McLachlan, nado en Montreal o 9 de marzo de 1845 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1926, foi un numismático canadense especializado na moeda e do Canadá anterior á confederación de 1867.
Traxectoria
McLachland naceu en Montreal, provincia do Quebec, o 9 de marzo de 1845, o quinto dos fillos de Ann Stephen e William McLahland, provenientes de Escocia. Educouse primeiro na Huntingdon Academy e posteriormente na McGill Model School, antes de realizar os seus estudos superiores na Universidade McGill, de Montreal.
Nesa cidade foi durante máis de 20 anos funcionario do departamento de arquivosdo Palacio de Xustiza, posto do que se retirou en 1924, e tamén exerceu como notario.
McLachlan comezou a súa colección de moedas aos doce anos, cando estudaba na McGill Model School, motivado polo director da escola. Cultivou esta afección durante moitos anos e en 1894, P. N. Breton asegurou que a colección de moedas de McLachlan era a máis nutrida do país, con arredor de 8.000 pezas, desde a época grega ata a Idade Contemporánea. En 1922 McLachlan vendeu a colección completa (daquela cunhas 20.000 pezas) á Sociedade Canadense de Anticuarios e Numismática, de Montreal. En 1974 foi finalmente adquirida polo Banco do Canadá para o seu museo. Pola súa banda, a súa biblioteca especializada en numismática canadense foi adquirida polo numismático estadounidense George Kolbe.
En 1883 realizou unha viaxe por Gran Bretaña e Francia na que visitou a Royal Mint e a Monnaie de Paris, así como o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e a colección de moedas da Universidade de Glasgow, entre outras.
Xunto coas doutros colegas numismáticos canadenses, como Alfred Sandham, P. N. Breton e Joseph Leroux, considérase que as súas publicacións sentaron as bases da investigación sobre a numismática do Canadá.
Entre outras entidades asociativas e académicas, en 1864 foi elixido membro da Sociedade Numismática de Montreal, onde ocupou diversos postos directivos. En 1866 ingresiou na Royal Numismatic Society, de Londres, que en 1926 lle concedeu a súa medalla de ouro. Así mesmo, foi membro da British Numismatic Society, da American Numismatic Society (1884), da American Numismatic Association (1899), da que foi vicepresidente, e da Real Asociación Numismática do Canadá, a cuxa presidencia accedeu en 1915. Ademais, foi membro asociado estranxeiro da Sociedade Suíza de Numismática e da Sociedade Real de Numismática de Bélxica (1887) e presentou un relatorio No Congreso Internacional de Numismática celebrado en Bruxelas en 1891.
McLachlan foi tamén membro do comité editorial de The Canadian Antiquarian and Numismatic Journal, en cuxo primeiro número, aparecido en 1872, publicou o seu primeiro artigo numismático, titulado "A Plea for an Artuistic Coinage".
Robert Wallace McLachlan faleceu o 10 de maio de 1926 aos 81 anos de idade na súa casa da avenida Westmount, de Montreal, e foi soterrado no cemiterio Mont-Royal, de Outremont, Quebec.
Publicacións
Esta é unha listaxe das publicacións máis sobranceiras de Robert Wallace McLachlan sobre numismática canacense. Nalgúns casos trátase de traballos monográficos e noutros de separatas de artigos previamente aparecidos en revistas e posteriormente publicados en forma de folleto:
Vigo, Marrube, O Saviñao
Vigo é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vicente Muñoz Puelles
Vicente Muñoz Puelles, nado en Valencia en 1948, é un escritor español. Ten publicada unha abondosa obra nos xéneros de novela erótica e histórica, e na narrativa infantil e xuvenil. Formou parte do Consell Valencià de Cultura desde 1999 até 2018.
Traxectoria
É fillo do tamén escritor Vicente Muñoz Suay e sobriño do cineasta Ricardo Muñoz Suay.
Escribiu numerosas novelas xuvenís como El tigre de Tasmania (1988), La isla de las sombras perdidas (1998), ¡Polizón a bordo! (El secreto de Colón) (2005), La guerra de Amaya (2010), El joven Gulliver (2011), El regreso de Peter Pan (2011), El rayo azul (Marie Curie, descubridora del radio) (2014), A la velocidad de la luz (El joven Einstein) (2015), El misterio del cisne (El joven Shakespeare) (2016), La amada inmortal (El joven Beethoven) (2017), El último manuscrito de Blasco Ibáñez (2017) e La isla de los libros andantes (2018).
Publicou antoloxías de contos xuvenís como Cuentos y leyendas del mar (2013), Cuentos y leyendas de la tierra (2016) e Cuentos y leyendas de las matemáticas (2017).
A súa novela Sombras paralelas (1990), que narra a historia de dous irmáns siameses, foi levada ao cine polo director Gerardo Gormezano en 1995, con Emma Suárez como protagonista.
Moitas das súas obras foron traducidas a outros idiomas, entre eles francés, inglés, italiano, portugués, grego moderno e coreano, e tamén ao alfabeto braille.
Traduciu novelas de James Fenimore Cooper, Joseph Conrad e Georges Simenon. Tamén traduciu contos de, entre outros, Daniel Defoe, E. T. A. Hoffmann, Washington Irving, Edgar Allan Poe, Charles Dickens, Wilkie Collins, Robert Louis Stevenson, Guy de Maupassant, Ambrose Bierce e G. K. Chesterton. Publicou tamén numerosos ensaios, en particular sobre literatura inglesa e norteamericana.
Como crítico e autor de ficción colaborou tanto en prensa especializada como xeralista. Algúns títulos son: Quimera, Academia, Aula, El País, Quadern, Posdata, Levante-EMV ou El Mundo.
Novela juvenil
Edición Juvenil
Carlos Iglesias Cores
Carlos Iglesias Cores, nado na Illa de Arousa en 1981, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É licenciado en Dereito. Nas municipais de 2011 foi o número 2 do PSdeG-PSOE na Illa de Arousa, sendo primeiro tenente de alcalde, concelleiro de urbanismo e portavoz do goberno. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura socialista, trala renuncia a presentarse á reelección do alcalde José Manuel Vázquez Vázquez, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta tralas municipais de 2019. En decembro de 2019 foi elixido vicepresidente da Mancomunidade do Salnés. Non se presentou á reelección nas municipais de 2023, sendo sucedido á fronte do PSdeG e finalmente da alcaldía polo seu compañeiro Luís Arosa.
Eduardo Monteiro Fraga
Eduardo Monteiro Fraga, finado en Vilouzás (Paderne) o 14 de maio de 1943, foi un político galego.
Traxectoria
Foi carteiro de Vilouzás até 1924. Foi nomeado alcalde de Paderne por Real Orde en abril de 1930. Na Segunda República foi elixido alcalde de Paderne como socialista agrario a principios de febreiro de 1931. Foi cesado a consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 en novembro. Afiliado ao PSOE, foi reposto como alcalde logo do triunfo da Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936.
Proximal
En anatomía, o termo proximal (T.A.: proximalis, do latín proximus, "próximo") é un adxectivo que indica proximidade cara ao punto de orixe ou inserción dun órgano, unha parte, ou calquera punto de referencia. Por exemplo, a coxa é máis proximal ao corpo que o pé, ou a perna é proximal ao pé.
En odontoloxía, refírese á superficie dun dente contigua á do dente adxacente.
É o termo oposto a distal.
Vilameá, Marrube, O Saviñao
Vilameá é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Vilar, Marrube, O Saviñao
Vilar é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Wilma Mankiller
Wilma Pearl Mankiller (en cherokee: ᎠᏥᎳᏍᎩ ᎠᏍᎦᏯᏗᎯ, transliterado: Atsilasgi Asgayadihi), nada en Tahlequah, Oklahoma, o 18 de novembro de 1945 e finada no condado de Adair, Oklahoma o 6 de abril de 2010, foi unha activista cherokee estadounidense, traballadora social e desenvolvedora da comunidade, a primeira muller que exerceu como xefa tribal cherokee.
Traxectoria
Nada en Tahlequah, Oklahoma, viviu na propiedade da súa familia no condado de Adair, Oklahoma ata os once anos, cando a súa familia se trasladou a San Francisco como parte dun programa do goberno federal para urbanizar os nativos americanos. Despois do bacharelato, casou con Héctor Hugo Olaya de Bardi, un ecuatoriano acomodado e tivo dúas fillas. Inspirada polos movementos sociais e políticos da década de 1960, Mankiller involucrouse na ocupación de Alcatraz e máis tarde participou nas loitas polas terras e as compensacións coa Tribo Pit River. Durante cinco anos, a principios dos anos 70, estivo empregada como traballadora social, centrándose principalmente en temas da infancia.
De regreso a Oklahoma no outono de 1976, Mankiller foi contratada pola Nación Cherokee como coordinadora de estímulos económicos. Coa súa experiencia na preparación de documentación, converteuse nunha redactora de subvencións de éxito e, a principios dos anos 80, dirixiu o recentemente creado Departamento de Desenvolvemento Comunitario da Nación Cherokee. Como directora, deseñou e supervisou proxectos comunitarios innovadores que permitían aos cidadáns rurais identificar os seus propios desafíos e, a través do seu traballo, participar na resolución dos mesmos. O seu proxecto en Bell, Oklahoma, apareceu no filme The Cherokee Word for Water, dirixida por Charlie Soap e Tim Kelly. En 2015, o filme foi seleccionado como o mellor filme indio americano dos últimos corenta anos polo American Indian Film Institute. O seu proxecto en Kenwood recibiu o Certificado de Mérito Nacional do Departamento de Vivenda e Desenvolvemento Urbano.
A súa capacidade de xestión foi posta en coñecemento do xefe principal en funcións, Ross Swimmer, quen a invitou a presentarse como a súa adxunta nas eleccións tribais de 1983. Cando a parella gañou, converteuse na primeira muller elixida para ocupar o cargo de Xefa Adxunta da Nación Cherokee. En 1985, cando Swimmer asumiu un posto na administración federal do Bureau of Indian Affairs, foi ascendida a xefa principal, exercendo ata 1995, en que non se presentou por motivos de saúde. Durante a súa administración, o goberno Cherokee construíu novas clínicas de saúde, creou unha clínica móbil de coidados oculares, estableceu servizos de ambulancia e creou programas de educación temperá, educación de adultos e formación laboral. Desenvolveu fontes de ingresos que inclúen fábricas, tendas de venda polo miúdo, restaurantes e operacións de bingo, ao tempo que estableceu o autogoberno permitindo á tribo xestionar as súas propias finanzas.
Cando se retirou da política, Mankiller volveu ao seu papel de activista traballando para mellorar a imaxe dos nativos americanos e loitar contra a apropiación indebida da herdanza nativa, mediante a escritura de libros, incluíndo unha autobiografía con grandes vendas, Mankiller: A Chief and Her People, e dando numerosas conferencias sobre coidados da saúde, soberanía tribal, dereitos das mulleres e concienciación sobre o cancro. Ao longo da súa vida, sufriu graves problemas de saúde, incluíndo enfermidade renal poliquística, miastenia gravis, linfoma ou cancro de mama e necesitou dous transplantes de ril. miniatura|151x151px|[[Cuartos de dólar Mulleres Americanas|Moeda dedicada a Wilma Mankiller (2022).]] Faleceu en 2010 de cancro de páncreas e foi honrada con moitos premios locais, estatais e federais, incluíndo a máis alta honra civil do país, a Medalla Presidencial da Liberdade.
Ademais, en 2022, a figura de Wilma Mankiller foi homenaxeada ao ser a protagonista da terceira das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos.
Orella de Xudas
Auricularia auricula-judae, comunmente coñecido como orella de Xudas, é un fungo basidiomiceto comestible, da orde Auriculariales. O epíteto específico auricula-judae, en latín, significa "orella de Xudas".
Descrición
Nace en forma de cuncha de cor parda escura, coa cara externa un pouco máis pálida que a interna e, a medida que vai crecendo, toma a forma dunha orella coa marxe engurrada. O esporocarpo, ou corpo frutífero, é de consistencia xelatinosa, deshidrátase en ambiente seco e recobra a elasticidade coa humidade.
Pola parte de encima é máis pálido que pola de abaixo, que está percorrida por unha especie de pregos moi irregulares.
Hábitat
Crece habitualmente en grupos, sobre ramas mortas de sobreiras, platanáceas, sabugueiros, piñeiros, freixos, pradairos negundos e outras coníferas e latifoliadas.
Gastronomía
É comestible e moi apreciado na cociña oriental (é o "fungo negro" dos restaurantes chineses, en China cultívanse sobre troncos mortos).
Pode comerse cru, aínda que non ten un sabor moi marcado, pero polo seu aspecto emprégase como decoración de ensaladas. Tamén pode comerse frito ou en sopas
Pode gardarse seco e se se pon a remollo antes de usalo recupera a súa consistencia xelatinosa.
Vilaseco, Marrube, O Saviñao
Vilaseco é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Arxemil, Mourelos, O Saviñao
Arxemil é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Dangsinjasingwa dangsinui geot
Dangsinjasingwa dangsinui geot (en 당신자신과 당신의 것) é un filme surcoreano de 2016 dirixido por Hong Sang-soo. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto.
Sinopse
A trama xira arredor da parella Yeong-soo (interpretado por Kim Joo-hyuk) e Min-jeong (interpretada por Lee Yoo-young). Despois dunha pelexa entre eles, deciden facer un descanso na súa relación. Ao día seguinte, Min-jeong desaparece sen deixar rastro. En troques, aparece unha muller que é exactamente igual a Min-jeong. Parece interesada en buscar ao home ideal e sae con todos os homes da cidade onde viven. Un día volve Min-jeong.
Vilameá, Ousende, O Saviñao
Vilameá é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Benito Rodríguez López
Benito Rodríguez López, finado en Padrón o 12 de abril de 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Dono do pazo de Arretén. Administrador de Rentas estancadas de Padrón, foi nomeado oficial de quinta clase de Facenda da provincia da Coruña en 1883. Concelleiro de Padrón na corporación presidida por Juan Pazos Varela, foi nomeado alcalde de Padrón en 1899, permanendo no cargo ata 1906. Ao final da ditadura de Primo de Rivera volveu ser nomeado alcalde de Padrón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa casa foi o escenario dun asalto por parte de sindicalistas o 20 de xullo. Finou no pazo de Arretén o 12 de abril de 1939.
Barrio, Mourelos, O Saviñao
Barrio é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Benjamin Compaoré
Benjamin Compaoré, nado o 5 de agosto de 1987 en Bar-le-Duc, é un atleta francés especialista na proba de triplo salto.
Traxectoria
Nacido en 1987 en Bar-le-Duc, de pai burkinés e nai lorenesa, Benjamin Compaoré comezou a practicar o atletismo aos dez anos, na ASPTT de Estrasburgo, especializándose en triplo salto contra os quince anos. Alcanzou a marca de 12,20 m en 2002, de 14,50 m en 2003, de 15,48 m en 2004, de 16,00 m en 2005, e de 16,61 m en 2006.
Fred Bassetti
Fred Bassetti, nado o 31 de xaneiro de 1917 e finado o 5 de decembro de 2013 foi un arquitecto estadounidense.
Benjamin Compaoré
Traxectoria
O 19 de marzo de 2016 Compaoré gañou a súa primeira medalla mundial sénior, ao conseguir a medalla de bronce nos Campionatos do Mundo en pista cuberta en Portland, cun salto de 17,09 m, próximo á súa mellor marca persoal en pista cuberta (17,14 m). Durante esta competición, estableceu tres marcas máis aló dos 17 m (17,00 m - 17,04 m - 17,09 m). Foi precedido polo chinés Dong Bin (17,33 m) e o alemán Max Heß (17,14 m).
O 15 de agosto chegou á final de triplo salto nos Xogos Olímpicos de Río, cun último intento de 16,72 m, pero non puido chegar máis que a 16,54 m na final do día seguinte, ocupando o décimo posto, lonxe do vencedor, o campión olímpico Christian Taylor, con 17,86 m.
Fred Bassetti
Legado
O seu legado arquitectónico inclúe algúns dos edificios e espazos máis recoñecibles da zona de Seattle, no Estado de Washington. O Instituto Americano de Arquitectos (AIA) describiu o seu papel como arquitecto e activista rexional como unha contribución significativa á "forma de Seattle e ao noroeste e á profesión da arquitectura".
Benjamin Compaoré
Traxectoria
O 18 de xullo de 2017, a IAAF seleccionouno para participar no Campionato do Mundo de Londres, grazas ao seu segundo posto no Campionato de Francia de Marsella con 16,94 m. Ao día seguinte, tras esta actuación, revelou que fora operado no nocello esquerdo o 27 de marzo dunha desinserción parcial do tendón de Aquiles o 24 de abril.
O 28 de xullo de 2019 gañou o seu primeiro título nacional ao aire libre en Saint-Étienne e logrou o seu mellor salto desde 2017 con 16,94 m. O 11 de agosto ocupou o terceiro posto na competición de triplo salto no Campionato de Europa por equipos cun salto de 16,67 m, para logo acadar a mínima para o Mundial de Doha na cita de París do 24 de agosto grazas a un triplo salto de 17,05 m.
Fred Bassetti
Premios
Antes de se retirar, Bassetti e o seu estudo recibiron cerca de 100 premios, incluíndo AIA Fellowship (1968); AIA Seattle Medallist (1988); Academician of the National Academy of Design; "Best Local Architect" (Mellor Arquitecto Local, polos lectores do Seattle Weekly (1988)); foi nomeado ao Premio Pritzker en 1989; Inductee, University of Washington, College of Architecture and Urban Planning, Roll of Honor, (2007), e 27 premios de Merit ou Honor Awards da AIA Seattle.
Benjamin Compaoré
Traxectoria
O 27 de setembro alnzou os 16,59 m, e non logrou a clasificación para o Campionato do Mundo de Doha, describindo esta eliminación como «a maior decepción da súa carreira».
O Cerdeiro, Mourelos, O Saviñao
O Cerdeiro é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Carreira, Mourelos, O Saviñao
A Carreira é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Epipona
Epipona é un pequeno xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, que é o tipo da tribo dos epiponinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, na súa obra [https://www.biodiversitylibrary.org/item/80064#page/5/mode/1up ''Histoire naturelle, générale et particulière des crustacés et des insectes. Tome troisième''].
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Até principios do século XXI recoñecíanse no xénero catro especies, pero na actualidade conta cunha máis, descrita en 2002:
A Campaza, Mourelos, O Saviñao
A Campaza é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Mato, Mourelos, O Saviñao
O Mato é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Mourelos, Mourelos, O Saviñao
Mourelos é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
B/O Lura
O B/O Lura é un buque oceanográfico, un dos cinco que compoñen a frota do Instituto Español de Oceanografía. Ten a súa base no porto da Coruña, e adoita utilizarse en campañas de oceanografía e ecoloxía costeira, principalmente en augas de Galicia.
Características
De casco é de madeira, ten unha eslora de 14,30 m, unha manga de 4,04 m e un calado máximo de 1,83 m. É propulsado por un motor diésel de 160,00 CV. Dispón dunha tripulación de 5 mariñeiros, e pode levar 5 individuos de persoal científico. Leva 5 camas (só para os tripulantes). A súa matrícula é 8ª CO 2/3-91.
Laboratorio
Dispón dun pequeno local que se pode utilizar como laboratorio.
Juan Manuel Dios Oubiña
Juan Manuel Dios Oubiña, nado na Illa de Arousa en 1957, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Maxisterio. Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Vilanova de Arousa, sendo nomeado primeiro tenente de alcalde. Trala dimisión do alcalde José Vázquez García, foi elixido alcalde o 31 de agosto de 1989. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura socialista e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Durante o seu mandato iniciouse o proceso de segregación da Illa de Arousa de Vilanova de Arousa, sendo encabezado polo propio Dios Oubiña, xa que el e gran parte dos socialistas eran arousáns. Esta situación supuxo unha fenda no PSdeG local entre os militantes vilanoveses e arousáns, polo que de cara ás municipais de 1995 o partido concorreu dividido cos arousáns baixo o paraugas de Arousa Unida (encabezada por Dios Oubiña) e os vilanoveses co PSdeG (encabezados por José Manuel Losada Millán). Os resultados supuxeron a vitoria do PPdeG de Gonzalo Durán con maioría absoluta, se ben na Illa Arousa Unida logrou case 2/3 dos votos (na Illa o PSdeG acostumaba a lograr moi bos resultados), conseguindo 4 concelleiros, mentres que os socialistas vilanoveses lograron tan só 2 edís.
Posteriormente retomou a súa profesión como mestre, exercendo no colexio vilanovés de Tremoedo. Máis tarde exercería como mestre de castelán en París, nun programa do Ministerio de Educación.