cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gramaticalización
En lingüística histórica, gramaticalización é o fenómeno lingüístico consistente en que un morfema lexical se torna nun morfema gramatical. Así, a palabra latina mens, mentis (no ablativo mente) tornouse en galego e outras linguas románicas nun sufixo de adverbio de modo en claramente, inevitabelmente etc.
Hafez
Khwaja Shams d-Dīn Muhammad Hafez-e Shirazi (en persa خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی), nado en Shiraz en 1315 ou 1317 e morto tamén en Shiraz en 1389 ou 1390 máis coñecido polo pseudónimo (làqab) Hafez ou Hafiz (o Preservador en árabe), que é como se denomina a quen sabe de memoria o Corán, foi un poeta e místico persa que nas súas obras cantou aos praceres do amor e o viño, pero nas que tamén criticou a hipocrisía relixiosa. As súas obras atópanse nos fogares da xente do mundo persa, quen aprenden os seus poemas de memoria e úsanos coma refráns e proverbios. A súa vida e poemas foron o obxecto de moitas análises, comentarios e interpretacións, e foi o autor máis influente na poesía persa posterior ao século XIV.
Hafez era musulmán xiíta e místico sufí. Os seus poemas máis coñecidos son aqueles que poden ser descritos como "antinomios". As matizacións relixiosas aparecen no tratamento dun dos seus temas favoritos: o paradoxo entre a piedade e o antinomianismo na súa propia conduta, e no uso medieval do termo "teosofía", empregado durante os séculos XIII e XIV para indicar as obras místicas de autores só inspirados polos libros sagrados, en contraposición co termo teoloxía. Inicialmente escribiu no xénero literario da literatura islámica chamado ghazal, un poema lírico de 6 a 15 dísticos unidos máis polo simbolismo ca por unha secuencia lóxica de ideas ; é o estilo ideal para expresar en forma de poemas a éxtase da inspiración divina no misticismo islámico. Os seus ghazals falan da amada, da fe e da hipocrisía; e tratan temas como o amor, o viño e escenas de tabernas como éxtase e liberación das restricións tanto mundanas coma espirituais na voz do amante falando do amor divino.
Foi poeta da corte, e como tal desfrutou do mecenado de varios gobernantes de Shiraz, aínda que en 1368 ou 1369 perdeu o favor da corte que non recuperou ata vinte anos despois, xusto antes da súa morte. Na súa obra poética hai moitas referencias a feitos históricos, detalles sobre a vida en Shiraz e descricións biográficas. . A pesar de todo coñécense moi poucos detalles da súa vida, o cal fai que se vexa rodeada dun aire de misterio e lendas. A súa influencia na vida dos falantes persas é inmensa, e os seus poemas continúan a seren empregados na música tradicional persa, nas artes visuais e na caligrafía. Tamén influíu en poetas occidentais coma Thoreau, Goethe ou Emerson. A súa tumba recibe peregrinos de diferentes orixes. O asteroide 12610 Hafez foi bautizado así no seu honor.
Traxectoria
miniatura|150px|Selo emitido na [[Unión Soviética en 1971 en honor a Hafez.]] miniatura|150px|Tumba de Hafez. Os estudosos recentes inclínanse polos anos 1315 (Moḥammad Mo) ou 1317 (Qāsem Ḡani) como as datas máis probables de nacemento. A información sobre a súa familia próxima procede de fontes pouco fiables e está baseada en conxecturas derivadas dunha lectura a miúdo excesivamente literal da súa poesía. Algunhas fontes refiren que o seu pai era un certo Bahāʾ-al-Din, orixinario de Isfahán, mentres que outras manteñen que se chamaba Kamāl-al-Din e que proviña de Tuyserkan. Ao falecer seu pai cando aínda era un neno, Hafez e a súa nai foron acollidos por un tío seu.
Hafez naceu e morreu en Xiraz, na provincia de Fars, no actual Irán. As referencias á súa amada cidade son un tema recorrente na súa obra. Aínda que a morte do pai deixou á familia nunha situación moi precaria, Hafez amañouse para lograr unha boa educación, manexando con fluidez o árabe e o persa e memorizando o Corán a unha idade moi temperá. Tamén memorizou os traballos de Saadi de Xiraz así como dos escritores Farid-uddin Attar, Rumi e Nezamí.
Traballou como copista e como aprendiz de panadeiro antes de lograr o apoio de patrocinadores destacados. Posteriormente chegou a ser profesor de estudos relixiosos na Universidade de Shiraz. Antes de chegar aos 30 anos fíxose poeta da corte de Abu Ishak, logrando moita fama e influencia. Mubariz Muzaffar capturou a Shiraz e entre as súas decisións destituíu a Hafiz do seu posto como profesor de estudos coránicos na Universidade. Nesa etapa aparecen os poemas de protesta e reivindicativos contra a opresión do tirano. Sha Shuia (fillo do ditador) fixo prisioneiro ao seu pai, e restituíu a Hafiz na súa antiga cátedra. O poeta comezou unha vertente de espiritualidade sufí na súa obra. Perdeu o favor do gobernante, o que lle obrigou a trasladarse pola súa seguridade xa roldando os 50 anos, impóndose un autoexilio en Isfahan. Os seus poemas destilan melancolía. Aos 52 anos, por invitación expresa de Sha Shuia, finaliza o seu exilio e regresa a Shiraz. A poesía dos seus últimos anos contén a autoridade do Mestre que se unificou con Deus.
A súa morte produciuse na amada cidade na que nacera; está enterrado na roseira de Mosalla, nas beiras do Roknabad, tan frecuentemente celebrado nos seus poemas; a súa tumba está marcada cunha inscrición con dúas das súas cancións.
Matrimonio
Dise que Hafez namorouse e finalmente casou cunha rapariga á que chamaba Shâj-e Nabât ("rama de cana de azucre"). É probable que tivese fillos, pero todo iso sempre dentro do ámbito das especulacións baseadas nos seus poemas. Algúns dos seus versos que lamentan a perda dun neno, suxiren que puido ter un fillo que morreu novo.
Creatividade
Irana foi durante moito tempo coñecido pola súa literatura. Antes do nacemento de Hafez existiron os universalmente famosos Rudaki, Firdawsí, Nasir Khusraw, Omar Khayyam, Nizami, Rumi, Amir Khusraw Dihlawi, Saadi e outros.
A estrofa favorita de Hafez foi o gazal. Foi descrito como autor dun gran número de poemas. Nados catro séculos antes de Hafez, o xenio de Rudaki e o pulcro talento de Saadi, culminan nas obras de Hafez.
miniatura|Imaxes interiores nunha copia do Divan do século XIX. A da dereita mostra a Hafez ofrecendo a súa obra a un [[mecenas.]] miniatura|Un [[dístico versificado por Hafez na caligrafía nasta'liq.]] As características da estrutura dos gazals inflúen na súa percepción. En xeral, o gazal componse de cinco a sete pareados (beits). É importante que cada pareado exprese un pensamento completo, e a miúdo non teñen unha relación directa co resto do beit. Isto marca o contraste entre o verso oriental e o verso ao estilo clásico europeo, no cal o verso está firmemente unido polo pensamento do mesmo autor e vinculado loxicamente. Este tipo de conexión lóxica no gazal non sempre é visible, especialmente para o lector habituado á poesía de Occidente. Con todo, cada un dos gazals, especialmente os gazals creados polo mestre, son un todo indestrutible. Para percibir e comprender esta integridade, é preciso traballar os sentimentos, e a mente do lector, ao pasar de pareado a pareado, ten que restaurar a comunicación omitida polo autor, dado que ten que facer camiño a través da cadea asociativa que conecta os beits, e o feito de que a cadea poida non coincidir coa forma do autor, fai cada verso máis valioso, máis próximo ao corazón de cada lector individual. Isto é aínda máis certo atendendo ao vínculo de unión dos gazals é a miúdo unha certa experiencia, un estado de ánimo, unha sensación de atemporal até o final da razón. Pero na súa esencia como unha gazal, Hafez Ruba'i Omar Khayyam, fusionan mente e sentimentos. Para entender o gazal tamén hai que entender a arte de Hafez, así como hai que entender tamén o soneto para unha comprensión máis profunda da creatividade de Petrarca ou Shakespeare.
É igualmente importante para captar a beleza interior dos poemas de Hafez o coñecemento dos símbolos sufís. Ao coñecer os significados secretos codificados en palabras simples, o lector é capaz de abrir non un, senón até un par de significados materializados nun sinxelo verso, empezando polo final místico máis superficial e profundo. Un exemplo dunha simple e non obvia interpretación para o lector pode servir como un tema frecuente de amor en Hafez. E se o ollo humano non ve máis que o recoñecemento do poema de amor do poeta para unha muller, o que está familiarizado co simbolismo sufí entende que é o desexo do sufí de coñecer Deus, porque isto é o que se entende por "amor" e "amante" - é o mesmo Deus.
Outra característica específica da creatividade de Hafez reflíctese no uso de palabras descritivas. Os caracteres negativos denomínaos "santos", "muftís". Os "vagabundos" e "borrachos" son os estimados ao seu corazón. Este feito non deixa de resultar curioso, dado que a lei islámica prohibe estritamente beber alcol. Pola contra, nos poemas de Hafez o tema das bacanais aparece con bastante frecuencia. Non era un tema novo nos gazals, pero outros poetas non fixeron un uso tan intenso coma el.
O foco da creación de Hafez é a vida humana directa en todas as súas alegrías e tristezas. As cousas mundanas toman baixo a súa pluma beleza e profundo significado. Se a vida está chea de dor, temos que facelo mellor, para darlle beleza, enchela de significado. A frecuente mención dos praceres sensuais, xa sexa bebendo viño ou o amor dunha muller, non quere dicir que o desexo de Hafez sexa virarse de costas enfronte á fea realidade, esconderse dela cos praceres. Un gran número de gazals están marcados pola malicia, os crimes de guerra e a estupidez fanática das autoridades, a cal mostra que Hafez non tiña medo das dificultades da vida, e o seu chamamento á alegría - unha expresión dunha visión optimista do mundo, e se entendemos como "alegría" o significado oculto do coñecemento de Deus, entón a dor non é motivo de ira, senón o incentivo de virarse cara a Deus e construír a súa vida de acordo cos seus mandamentos.
Un dos gazals máis tráxicos de Hafez está dedicado á perda dun amigo e, por suposto, a amizade foi o valor máis grande na vida de Hafez. Pero a perda non podía romper o espírito do poeta, o cal non se permitiu caer na depresión, renderse á desesperación. A profundidade das experiencias tráxicas é precisamente a causa da conciencia de Hafez; o seu espírito está sempre por encima das circunstancias da vida. E permítelle ver a tristeza non para renunciar á vida, senón máis ben para empezar a apreciala aínda máis.
Pódese considerar que o ideal ético do poeta é o "rendi" -, termo traducible como "rufià, pícaro piadoso, bandido, liberté, patán, trotamundos - pleno de rebeldía, demandante de liberdade de espírito". Hafez vese a si mesmo como antítese do predicador, consolador de amor, alegría, en oposición ás sombrías e severas advertencias dirixidas desde os sermóns do púlpito.
Desde este punto de vista, a característica definitoria de Hafez é a súa "vontade de liberdade". A súa falta de vontade para reducir a complexidade da vida os dogmas pretenciosos, a súa negativa a retroceder ante a ambigüidade da condición humana, presenta ao lector unha verdadeira liberdade de elección.
No mundo de Hafez vese moita maldade, violencia e crueldade. O soño de reconstruír de novo o mundo soa repetidamente na súa voz. É sempre un soño, non un chamamento á loita. Máis tarde o "rendi" como heroe positivo atopa o seu camiño nos versos de Ali-Shir Nava'i e Abdul Qader Bedil.
O poema orixinal de Hafez é moi melódico e fácil de cantar. A razón non é tanto o uso de repeticións de son, como a profunda harmonía que une as imaxes e o son transmitido. A riqueza de significado e a facilidade de lectura son a razón pola cal Zand di que Hafez é usado moi a miúdo pola xente para a adiviñación, para predicir o seu destino.
Obra
miniatura|Ilustración nunha edición do Divan en persa, 1969. Os seus poemas celebran os praceres do viño, a caza e o amor na corte de Shiraz. Nun plano máis profundo, en opinión dalgúns especialistas, reflicten tamén a súa absoluta devoción como sufí á unión coa divindade. Así mesmo satirizan a hipocrisía dos líderes relixiosos musulmáns.
Tal e como o andalucista Emilio González Ferrín apunta na súa obra Historia xeral de Al Ándalus, o alemán Goethe "deixounos unha lenda indeleble para o noso elenco de terras intermedias: magnífico o Oriente que o Mediterráneo cruzou. Só quen a Hafiz lea, saberá canto escribiu Calderón, sendo Hafiz o maior poeta persa e confiando en non ter que presentar a Calderón."
Influencia na cultura iraniana contemporánea
Hafez é o poeta máis popular en Irán, e as súas obras atópanse en case todos o fogares do país. De feito, o 12 de outubro celébrase en Irán o Día de Hafez.
Moitos iranianos usan o Divan de Hafez para predicir o futuro. As familias iranianas, cando se reúnen durante as vacacións do Noruz ou na noite de Yalda, adoitan abrir ao chou o Divan e len o poema na páxina que saíu. Cren que é unha indicación dos sucesos que acontecerán no futuro.
Gramaticalidade
A gramaticalidade é o xuízo que cada falante dunha lingua pode facer sobre un enunciado emitido nesa lingua.
Os xuízos de gramaticalidade non se fan exclusivamente por rexeitamentos ou aceptacións; existen graos de gramaticalidade que poden ser avaliados pola natureza da regra gramatical violada. Así, a frase ?A cousa a min clara paréceme é unha frase diverxente, gramaticalmente dubidosa, o que se marca na escrita co punto de interrogación, pois a súa estrutura non está enteiramente conforme ás regras da gramática.
A gramaticalidade distínguese:
Os xuízos de gramaticalidade non dependen da experiencia adquirida, mais do sistema de regras xerais interiorizadas durante a aprendizaxe da lingua. Estes xuízos serven para estabeleceren as regras da gramática da lingua concreta e as agramaticalidades recenseadas permiten definiren as coercións que se exercen sobre as regras xerais.
AMD
AMD (Advanced Micro Devices, Inc) é unha empresa coñecida mundialmente pola fabricación de microprocesadores tanto para uso doméstico como para grandes servidores. Nun principio AMD fabricaba "copias" dos procesadores de Intel, pero a fins dos 90 cambiou de estratexia e coa aparición dos denominados K-6 comparables cos Pentium II de Intel, comezou unha nova época na que aínda melloraría os procesadores de Intel. Así, na actualidade e coa aparición dos procesadores de dobre núcleo coñecido como "Dual Core", os procesadores AMD superan en tódalas probas, incluídas as multimedia (que son as que máis se lle resisten), aos procesadores Intel.
Macarrón
thumb|right|Un prato caseiro de macarróns con queixo, con herbas e pementa. Os macarróns (do italiano maccheroni, e este do grego: μακαρώνεια, canto mortuorio, comida funeraria. ) son un tipo de pasta alimenticia elaborada con fariña triga, en forma de tubiño pequeno, no que se inclúen tipos con feituras, longuras e grosores diversos. Así atopamos os penne, os ravioli e os cotobelos.
ELabóranse con auga, fariña triga, e ás veces ovo.
No entanto, existen lugares no que se usa o termo para se referir a calquera tipo de pasta alimenticia, desde espaguetes aos fideos e outras formas usadas nas sopas.
Foi, xunto cos fideos, das primeiras pastas en chegar a Galicia durante o século XX, hoxe son un alimento común en pratos con queixo e tomate, polo, carne etc.
Dungarvan
Historia
Dungarvan foi incorporada no século XV, foi representada por dous membros no Parlamento de Irlanda dende o Acto de Unión en 1801, e por un membro no Parlamento de Westminster dende 1885.
A emboscada de Burgery de 1921, un incidente da Guerra de Independencia Irlandesa, tivo lugar preto da vila.
Relacións internacionais
En marzo de 2007, a vila converteuse en cidade irmá de Erie, Pensilvania. O Mercyhurst College, en Erie, é o anfitrión do Global Intelligence Forum, que se fai cada ano en Dungarvan.
AMD
Historia
miniatura|Microprocesador AMD 8080 de 1977 Jerry Sanders e sete amigos crearon AMD o 1 de maio de 1969, nese ano comezou a producir circuítos lóxicos. En 1975 entrou no mercado dos chips de RAM co Am9102, nese ano tamén desenvolveron grazas á enxeñería inversa, un circuíto clon do Intel 8080, o AMD 8080.
Dargart mac Finguine
Dargart mac Finguine, finado no ano 685, foi un membro do Cenél Comgaill. O único evento directamente conectado con el nos anais irlandeses, baseados nunha crónica de Iona, é a súa morte.
Crese que Dargart foi o rei de dous reis dos pictos, Bridei mac Der-Ilei e Nechtan mac Der-Ilei.
Abejar
Abejar é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 367 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 23,43 km².
Radio Galega
Radio Galega (RG) é o nome da radio pública de Galicia, integrada na Corporación de Radio-Televisión de Galicia, que inclúe tamén á Televisión de Galicia (TVG). Comezou a emitir, en fase de probas, o 24 de febreiro de 1985 e iniciou a súa programación regular o 29 de marzo dese ano. Desde mediados de 2009 a súa directora é a xornalista Rosa Martínez, en substitución do tamén xornalista Virxilio Costas.
Historia
Radio Galega iniciou as súas emisións en probas baixo o nome de Radiotelevisión Galicia o domingo 24 de febreiro de 1985, día que coincide co aniversario do nacemento da poetisa Rosalía de Castro. A súa programación regular comezou o 29 de marzo de 1985, e a partir desta data as súas emisións abrangueron as 24 horas do día ininterrompidamente en lingua galega.
O programa Fío directo foi o primeiro dos realizados polos Servizos Informativos da emisora. Inicialmente presentado por Pedro Revaldería, na súa terceira emisión pasou a ser dirixido e presentado por Xosé María Fernández Pazos, quen o levou ata outubro de 1985, cando pasou a coordinar os informativos da fin de semana. Sería substituído por Xan Docampo.
Fío directo emitíase inicialmente os luns de 7 a 8 da tarde, e, ó mes do inicio da súa emisión, pasou a emitirse de luns a mércores á mesma hora. O programa levaba cada día un invitado distinto, a quen os oíntes facían preguntas a través do teléfono.
O 15 de xullo de 1987 a Radio Galega inaugurou a súa segunda delegación territorial trala de Ferrol, cuxas instalacións, situadas no edificio El Moderno da cidade olívica, ascenderon a un custo* de 13 millóns de pesetas da época.
Días despois dos atentados terroristas que na noite do 11 de outubro de 1990 deixaron tres mortos e 46 feridos en diversos puntos de Galicia, a Radio Galega logrou gravar nun comunicado a unha persoa que se identificou como Manolo Chao, considerado o máximo dirixente do EGPGC, que reivindicou na súa chamada a autoría dos mesmo e a pertinencia de dous dos falecidos á organización, englobandoo tamén nunha campaña contra os intereses do narcotráfico.
Despois de seis anos no vello Palacete de San Caetano, a necesidade de ampliar o espazo da emisora que se atopaba no recinto da Administración Autonómica e o de aumentar medios, fixo que o goberno galego decidira a construción do novo edificio, que se fixo en menos dun ano. Foi o 23 de novembro de 1990 cando a Radio Galega inaugurou oficialmente as súas novas instalacións en San Marcos, na parroquia compostelá de Bando, ao lado da Televisión de Galicia. O proxecto do edificio das novas instalacións empezáronse sendo director xeral de medios, Rafael Valcarce.
O primeiro anuncio da Radio Galega foi emitido ás 10.30 da mañá do 7 de outubro de 1990. Foi o de Loteria La Favorita da Coruña. Despois viría Autos Buenos Aires, do que se pudio escoitar na seguinte gravación a súa cuña publicitaria.
Emisión
A Radio Galega é a única emisora de Galicia con total cobertura do seu sinal en todo o territorio da Comunidade Autónoma. O seu sinal distribúeo en Galiza Retegal. Tamén emite fóra de Galicia vía satélite, coma en Europa (a partir do 24 de decembro de 1998) e en América (a partir do 22 de febreiro de 1999).
Ademais, a Radio Galega foi a terceira emisora de España e unha das primeiras de Europa en poder ser escoitada en directo a través de Internet. Fíxoo o 20 de agosto de 1996.
O 3 de marzo de 2004 Radio Galega Música comeza a emitir en FM, dixital, Internet e TDT (Televisión Dixital Terrestre).
A segunda enquisa do EGM da temporada 2002-2003 sitúa á Radio Galega como a segunda emisora máis escoitada de Galicia, cunha media de 142.000 oíntes diarios.
Na actualidade conta con dúas cadeas que emiten dun xeito convencional: A Radio Galega, con programación xeralista integramente en galego, e Radio Galega Música, unha sorte de radiofórmula musical. No que se refire á emisión pola Internet e pola TDT, a ámbalas dúas cadeas antes citadas hai que engadir a de Son Galicia Radio, dedicada á música en lingua galega, tanto á tradicional como á máis contemporánea. Cabe salientar que no caso de Son Galicia Radio e dos "non-programas" de Radio Galega Música a emisión musical faise de forma ininterrompida.
A canle Son Galicia Radio botou a andar o 17 de maio de 2004 emitindo a través de Internet e da TDT.
O sitio web de CRTVG comezou o 21 de xuño de 2018 a Radio Picariña, unha nova emisora de radio musical en galego para os máis pequenos que se pode escoitar dixitalmente no seu sitio web.
Podemos tamén mencionar e destacar un dato interesante, que é que case non se emprega o jingle nos anuncios que son galegos, pero podemos citar algúns jingles como o da Radio Galega. Tamén e necesario mencionar que en Galicia, celébrase un concurso de premios de jingles en galego desde a súa primeira edición no ano 2011 convocada por Música en Galego e a Liga Nacional de Billarda, cos seguintes requisitos: estar o jingle feito totalmente en galego e levar a frase “radio música en galego”, finalmente todos os presentados serán emitidos pola canle Radio-Música en Galego.
Jogyesa
miniatura|Interior do templo de Jogyesa, abril de 2016
O templo de Jogyesa é considerado o núcleo do budismo zen en Corea. O templo é sede da oficina principal da administración do budismo coreano e a sala onde se realiza a asemblea xeral, entre outras instalacións. Jogyesa asenta sobre unha das principais arterias do centro da cidade de Seúl, a rúa de Insa-dong, pertencente ao distrito da cidade, ou gu, de Jongno. Preto do palacio de Gyeongbokgung e do Museo Nacional de Corea.
O templo
O nome deriva da montaña Jogyesan, lugar asociado pola cultura budista ás meditacións do monxe Hyeneungdaesa. Segundo a lenda, dentro da pagoda atópanse soterradas as cinzas de Buda, traídas no ano 1914 por un monxe cingalés.
O patio do templo é presidido por un piñeiro, que segundo os rexistros conta con máis de 500 anos de idade. Posúe unha altura de 12 m, cun diámetro de 1,67 m. Na saída lateral do templo atópase unha acacia de 400 anos de idade, cunha altura de 24 m.
Recentralizaciòn durante a ocupaciòn xaponesa
No ano 1920, baixo orde dos colonos xaponeses na illa de Corea revisouse a administraciòn dos 31 templos budistas do paìs para recentralizala dende unha soa oficina, aberta no templo de Kakwangsa (antigo nome de Jogyesa) O que falicitou o control do goberno xaponès sobre os templos.
Carlos Sueiro Pico
Carlos Sueiro Pico, nado en 1940 e finado en Vigo o 2 de xullo de 2009, foi un político galego.
Traxectoria
Técnico de organización metalúrxica. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia de Pontevedra na lexislatura constituínte (1977-1979). No goberno preautonómico presidido por Antonio Rosón en 1978 foi nomeado Conselleiro de Emigración. En 1979 foi nomeado Xefe dos Servizos da Secretaría de Emigración da Xunta de Galicia.
Eleccións municipais en Abegondo
Corporacións democráticas en Abegondo desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Abegondo]]
Red Medicine
Red Medicine é o cuarto álbum da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado o 12 de xuño de 1995 a través do selo Dischord. Nestre traballo o grupo comezou a moverse cara xéneros máis experimentais da música, coma o noise rock e o dub.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Guy Picciotto, Ian MacKaye, Joe Lally e Brendan Canty (as voces principais están entre paréntese).
Abdul Aziz Tetteh
Abdul Aziz Tetteh, nado en Dansoman o 25 de maio de 1990, é un futbolista ghanés. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Montañeros CF.
Police Story 4: First Strike
Police Story 4: First Strike (en 警察故事4之簡單任務), é un filme de Hong Kong dirixido por Stanley Tong que foi estreado en 1996. Está protagonizado por Jackie Chan.
Sinopse
Coa carreira armamentística internacional como contexto, Jackie Chan, un oficial da policía de Hong Kong contratado pola CIA e por unha Organización de Intelixencia Rusa, emprega tódalas armas ó seu alcance para recuperar unha cabeza atómica ucraína que fora roubada.
Canle de calcio
Unha canle de calcio é unha canle iónica proteica situada nas membranas biolóxicas que mostra permeabilidade selectiva a ións calcio. Moitas veces utilízase como sinónimo de canle de calcio dependente de voltaxe, aínda que existen tamén canles de calcio dependentes de ligando.
Der-Ilei
Der-Ilei, fl. a finais do século VII, puido ter sido a filla ou se cadra a irmá de Bridei map Beli, rei dos pictos, finado en 693. Non hai mencións explícitas de Der-Ilei nos anais irlandeses ou outras fontes, e a súa existencia e parentesco baséanse na implicación dos rexistros superviventes.
Der-Ilei casou con Dargart mac Finguine (finado en 686), un príncipe dos Cenél Comgaill. Entre os seus fillos cóntanse a Bruide mac Der-Ilei (finado en 706) e a Nechtan mac Der-Ilei (finado en 732), ámbolos dous reis dos pictos.
Canle de calcio
Táboas de comparativa
As seguintes táboas explican a función, localización e apertura de diferentes tipos de canles de calcio, tanto os dependentes de voltaxe coma de ligando.
Farmacoloxía
Os bloqueadores de canle de calcio de tipo L utilízanse para tratar a hipertensión. Os bloqueadores de canle de calcio de tipo T utilízanse para tratar a epilepsia.
Repolo do monte
O repolo do monte Sparassis crispa é unha especie de fungo pertencente ao xénero Sparassis. Atópase en Galiza, é un cogomelo comestíbel, cocido e frixido nun revolto de ovos é un prato apreciado.
Descrición
S. crispa medra nun mato que pode acadar os 24 cm de diámetro. Os lóbulos son planos e ou algo ondulados, que lembran ás láminas da lasaña, de cor abarancazada ou amarela cremosa. Medra en bosques, preferibelmente de coníferas.
Casa do Concello de Valencia
miniatura|280px|Vista da Casa do Concello
A Casa do Concello de Valencia (en valenciano Ajuntament de València) é a sede do Consello Municipal da cidade de Valencia. Domina a Praza de l'Ajuntament.
O edificio
miniatura|Biblioteca do Ajuntament miniatura|Descenso da Bandeira da Cidade o 9 de outubro miniatura|Penó de la Conquesta, conservado no Museo da Casa do Concello É un edificio neoclásico, cun campanario en medio e dúas torres nos dous extremos. O gran balcón atópase directamente enriba da porta principal. Á entrada, hai unha clase de soportal con dúas columnas grosas e unha escaleira. No alto da escaleira á dereita está a famosa cambra de vidre ("cámara de vidro"). Dentro tamén podemos atopar o Hemiciclo e o Arquivo Municipal.
Historia
O edificio actual erixiuse a comezos do século XX (1905-1950), incorporando a antiga Casa de l'Ensenyança, un instituto católico, e a Església de la Sang ("igrexa do sangue"). O proxecto foi a cargo do arquitecto municipal Carlos Carbonell, sendo a fachada deseñada por Mariano Benlliure. A estrutura orixinal, de estilo barroco, aínda se pode apreciar na parte de atrás. Até o 1934 o conselle municipal tiña como o seu edificio principal unha edificación xa desaparecida na Praza da Mare de Déu.
Durante a guerra civil celebráronse na Casa Consistorial sesións do parlamento español, refuxiado en Valencia entre o 6 de novembro de 1936 e 1939.
Festas
Durante as Fallas, ás dúas do mediodía, o balcón do Ajuntament enchese de persoeiros, ademais da Falleira Maior, o alcalde e ás veces o President da Generalitat. Desde aí dan a orde ao mestre pirotécnico de comezar a mascletà feita na mesma praza coa seguinte frase:
Servizos
No Ajuntament pódense atopar oficinas de atención ao público: a de turismo, a do padrón ou rexistro municipal, a de información xeral, a de tributos e a Policía Local.
Tamén o Museu Històric de la Ciutat (Museo Histórico da Cidade) atópase dentro do edificio. Este museo conten a documentación dos Foros e do Llibre del Consolat del Mar, a Reial Senyera e o Penó de la Conquesta, o plano do Padre Tosca, bandeiras gremiais, un fragmento de artesanía da antiga Casa de la Ciutat e diversas pezas de ourivaría procedentes da capela dos Jurats e da capela de Santa Rosa.
Visitas
A entrada é de balde e o horario é de 09.15 a 14.00 de luns a venres.
Luar (programa)
Luar é un programa da Televisión de Galicia. Trátase dun dos grandes éxitos da TVG, sendo líder de audiencia na súa franxa horaria e cunha especial relevancia na audiencia entre os galegos emigrados a través de Galicia TV. Mantense no aire desde o 30 de setembro de 1992.
Traxectoria
Dirixido por Teo Manuel Abad e Xosé Ramón Gayoso, realizado por Teo Manuel Abad e presentado tamén por Xosé Ramón Gayoso. Emítese en directo desde o Plató 1000 en Montouto, Teo, os venres á noite. É un programa eminentemente musical que lle dá un amplo espazo á música galega sobre todo á tradicional, aínda que no programa hai espazo para o humor e os concursos. O programa repítese os domingos ás 16:15.
Moitas figuras do audiovisual e da música galega fixeron as súas primeiras aparicións nel ou ben fixéronse coñecidos en toda Galicia como Luís Tosar, Mercedes Peón, Paula Vázquez ou Os Tonechos, pero en total pasaron polo programa máis de 5.000 artistas.
Miss Vaca
O programa Luar celebra cada ano o concurso Miss Vaca onde 4 vacas compiten representando a cada unha das provincias galegas. Durante a emisión do programa o público pode votar pola súa vaca favorita por vía telefónica ou a través das redes sociais.
Participantes
miniatura|300px|[[Laura Casares, Mucha e Nucha, Xosé Ramón Gayoso e Luis Zahera na gravación da 801ª emisión de Luar.]] Esta é unha lista (incompleta) dos participantes máis destacados no programa:
Audiencia
Tempada tras tempada sitúase entre os cinco primeiros na clasificación dos programas galegos máis vistos. Luar foi o quinto programa máis visto da TVG na tempada 2006-07, con 181.000 espectadores de media e o segundo en cota de pantalla cunha porcentaxe do 22,71%. Na tempada 2007-08 sufriu un pouco o desgaste e a fragmentación da audiencia ao facer unha media de 175.000 espectadores cun 20,54% de audiencia. En 2022 seguía liderando a audiencia con fenómenos como as Tanxugueiras.
José Luis Soro
José Luis Soro Domingo, nado en Zaragoza o 17 de decembro de 1966, é un político nacionalista aragonés.
Traxectoria
Soro é licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza e colexiado en Zaragoza dende 1993 (aínda que na actualidade non exerce). Milita en CHA dende o ano 1994, e dende 2008 foi o responsable da vicesecretaría xeral de Acción Política.
Nas eleccións de maio de 2011 foi elixido deputado pola Chunta Aragonesista nas Cortes de Aragón pola circunscrición de Zaragoza e voceiro adxunto do Grupo Parlamentario dende entón. Anteriormente xa fora asesor xurídico do Grupo Parlamentario CHA nas lexislaturas VI e VII (2003-2011).
En febreiro de 2012 foi elixido presidente de Chunta Aragonesista co 74,2% dos votos, na IX Asemblea Nazional, sucedendo a Nieves Ibeas, e en 2014 foi nomeado voceiro do Grupo Parlamentario. Dende o 6 de xullo de 2015 é Conselleiro de Vertebración do Territorio, Mobilidade e Vivenda da Deputación Xeral de Aragón no Goberno de coalición PSOE-CHA presidido polo socialista Javier Lambán. Tamén é presidente de Chunta Aragonesista dende o 10 de febreiro de 2012. Entre 2011 e 2015 foi deputado nas Cortes de Aragón pola circunscrición de Zaragoza (VIII e IX Lexislaturas).
Historia de Turín
A historia de Turín comeza no século III antes da nosa era, cando aparece citada coma lugar do principal asentamento do pobo celta-ligur dos taurinos, chamado daquela Taurasia ou Taurinia. En concreto, as crónicas de Polibio narran o asedio e conquista polas tropas de Aníbal no 218 a. C., no seu camiño cara a Roma. Aínda que non se atoparon probas arqueolóxicas, suponse a súa localización na faixa de terra entre o Dora Riparia e o Po, na súa confluencia ao leste do centro histórico actual. miniatura|Estatua de bronce de [[Xulio César, fundador de Julia Augusta Taurinorum.]]
Augusta Taurinorum
Foi no século I a. C. cando a romanización progresiva do norte da península itálica levou a Xulio César a fundar un campamento (castrum) no lugar da antiga Taurasia (58 a. C.), que pouco despois se constitúe como colonia romana (Julia Taurinorum). Porén, será no tempo de Augusto cando unha segunda colonia, Julia Augusta Taurinorum (28 a. C.), representará a fundación definitiva da cidade no seu soar histórico.
De planta cuadrangular reticulada segundo dous eixos ortogonais (decumanus e cardo maximus), característica do urbanismo romano, estaba rodeada dunha muralla con catro portas e 2,9 km de perímetro (45 Ha). Ata a caída do Imperio Romano, permaneceu coma unha pequena cidade provincial.
Época altomedieval
No último cuarto do século IV a vila fora designada diocese e Máximo, o seu primeiro bispo, fundou a primitiva catedral (basílica paleocristiá do Salvatore) no nordeste do recinto amurallado, onde seica se atopaba un templo pagán a carón do Teatro Romano. Entre finais do século seguinte e a metade do século VI completouse un complexo episcopal de tres basílicas xemelgas a carón das paleocristiás de San Giovanni e Sta. María.
En poder dos longobardos coma ducado, no 591 o duque Agilulfo foi elixido o seu rei. Un pazo (corte ducal) atopábase nos edificios da maxistratura romana, no lado norte do foro. Tamén semella probable que nesta época comezara a transformación dalgunhas estruturas urbanas do período anterior, como as portas da muralla, en edificios fortificados.
No poder dos francos a partir do século VIII, converteuse en verdadeiro centro rexional no 950 coma capital da marca carolinxia. A Porta Decumana occidental (de Susa ou Segusina) foi acondicionada coma castelo residencial dos marqueses e crese que a Porta Palatina, no norte da cidade, deveu en castelo tamén neste tempo (século XI). Ao longo destes séculos da Alta Idade Media, o tecido ortogonal romano foise "corrompendo" arredor da praza do mercado que sucedeu ao antigo foro.
Sapo parteiro común
O sapo parteiro común ou sapo parteiro (Alytes obstetricans), tamén coñecido como sapo comadrón ou sapiño comadrón, é unha clase de anfibio pertencente á orde dos anuros da familia Alytidae. É propia de Bélxica, Francia, Alemaña, Luxemburgo, Holanda, Portugal, España, Suíza e Reino Unido. Está ameazada pola perda de hábitat, aínda que a diversidade xenética das poboacións existentes reduce as súas posibilidades de extinción.
Historia de Turín
Casa de Savoia
A cidade confórmase a partir do século XI como resultado de tres poderes: o antigo bispal, o emerxente comunal e o aristocrático (a casa de Savoia, que se fai co seu dominio a finais do século XIII). O complexo episcopal é substituído por unha nova catedral, cunha praza diante unida por unha rúa diagonal ao espazo central de mercado (Praza d'Erbe), que estaba a carón do edificio do concello comunal, e ao pazo-castelo dos nobres na romana Porta Pretoria. Estas tres construcións configuran o triángulo urbano que reflicte o equilibrio de poderes.
Sapo parteiro común
Descrición
É de pequeno porte, 5 cm; aspecto voluminoso, cabeza grande e fronte arredondada, ollos prominentes (pupila vertical, iris dourado e vetas negras). Tímpano visible e máis diminuto ca o ollo. A pel é granulosa con verrugas pequenas, agrupadas nos costados en dúas fileiras dorsolaterais. Presenta membros curtos e fortes, os anteriores con tres tubérculos metacarpianos, e os posteriores con membrana interdixital reducida e un tubérculo metatarsiano pequeno. A súa coloración dorsal vai de gris a parda, con manchiñas verdes, avermelladas e negras pouco marcadas; a zona ventral é clara.
Historia de Turín
Casa de Savoia
No comezo do século XVI, os xa duques de Savoia reforzan a defensa da cidade con bastións renacentistas nas esquinas do cuadrángulo urbano e no castelo ducal. Aínda así, en 1536, Turín cae en mans dos franceses, que completan a defensa facendo unha nova cortina (muralla) situada diante da muralla romana, unindo así os bastións, e liberan espazo derrubando os arrabaldes que estaban ao seu lado.
A construción da capital ducal
Cando Turín é liberada da ocupación en 1563, o duque Emanuele Filiberto I convértea en capital de Savoia pola súa posición menos vulnerable fronte a ameaza francesa. Con todo, decide reforzala aínda máis coa erección dunha gran cidadela pentagonal na esquina suroeste, que era a máis desprotexida ao non estar resgardada polos ríos.
miniatura|200px|Piazza Castello despois da regularización de Vitozzi (ao fondo o Pazo Real).
Sapo parteiro común
Alimentación
Aliméntase de escaravellos, moscas, trazas, arañas, miñocas, lesmas, milpés, opilións e outros artrópodos consoante as súas dimensións. As larvas consomen vexetais, prea e invertebrados acuáticos.
Historia de Turín
A construción da capital ducal
Máis tarde, inicia a construción dunha residencia cortesá axeitada, o Pazo Real, localizada detrás do catedral e ao norte do vello castelo medieval. Ante o grande aumento de poboación, que se dobrara en número e xa enchera o espazo intramurallas gañado co derrubamento dos arrabaldes, quixo tamén ampliar a cidade. Con todo, esta última empresa soamente puido ser levada a cabo polos seus sucesores xa ben entrado o século XVII.
Sapo parteiro común
Desenvolvemento e reprodución
miniatura|Macho con ovos. Este sapo ten unha esperanza de vida moi curta en comparación con outros sapos: pode chegar aos 5 anos, fronte aos 30 anos dos sapos comúns.
O macho comeza a cantar no inicio da primavera desde o seu refuxio ou nas súas inmediacións, atraendo as femias grávidas que emiten chamadas de resposta. O amplexo é complexo, é terráqueo, de tipo inguinal. Tras estimular o macho á femia, esta solta unha restra de ovos que, fecundados, son enrolados polo macho entre as súas patas traseiras, onde permanecen un mes. Despois o proxenitor solta a posta na auga, onde as larvas romperán a cuberta do ovo para nadar libremente.
Depredación
É depredado por cobras de auga viperinas, algúns mamíferos, curuxas e aves zancudas. E as súas larvas por cobras viperinas, aves, odonatos, ditíscidos, tritóns, larvas de salamántiga.
Historia de Turín
As ampliacións barrocas de Turín
miniatura|250px|Vista de Turín dende o leste trala primeira ampliación (ao S).
Sapo parteiro común
Etoloxía
A súa actividade é moi variable en función da zona xeográfica. Non é territorial e é común que varios individuos compartan o refuxio baixo grandes pedras ou gretas. Os machos compiten acusticamente entre eles e mostran complexas interaccións acústicas. As femias grávidas poden atacarse entre si por acceder a un macho. Raramente en actividade no día, é un animal basicamente crepuscular e nocturno. Os metamórficos novos atópanse nas inmediacións da auga. Polo contrario, os adultos afástanse bastante da auga e só os machos volven a esta para depositar a posta.
Historia de Turín
As ampliacións barrocas de Turín
miniatura|250px|Planta en perspectiva de Turín despois da segunda ampliación (Vía Po destacada).
Baixo o mandato de Carlo Emanuele I, Ascanio Vitozzi deseña o proxecto de regularización do grande espazo da Piazza Castello entre este e o Pazo Real coma novo centro urbano, foco ademais das futuras expansións.
miniatura|esquerda|200px|Vista de Piazza Castello: Palazzo Madama á dereita, o novo Pazo Real ao fondo, cúpulas de San Lourenzo á esquerda e da Sindone apenas sobre os tellados do Pazo Real.
A cidade enriquécese con igrexas e pazos de entre os que destacan aqueles que forman parte da obra dun dos mellores arquitectos da época: Guarino Guarini. Entre o duomo (catedral) e o Pazo Real erixe a Capela da Sacra Sindone (relicario da Saba Santa traído polos duques en 1578 e foco de peregrinación do catolicismo da contrarreforma). Ao seu carón, na esquina noroeste da Piazza Castelo, constrúe tamén a igrexa de San Lourenzo. No eido civil, encárgase de construír o magnífico Palazzo Carignano na rúa paralela á Via Nuova.
Outro grande arquitecto, Filippo Juvarra, vai ser o encargado da terceira e última ampliación barroca de Turín (agora xa capital do reino de Sicilia), feita no primeiro terzo do século XVIII. Desta vez, a actuación centraríase na parte occidental da cidade. Co mesmo espírito cás anteriores, constrúe unha nova praza real coma centro, Praza Savoia, e unha entrada en exedra na cidade (Quartieri Militari en Porta Susina ). Ao tempo, reestrutura o centro antigo (hoxe Via Garibaldi e Via Milán, coa porta norte tamén en exedra e cruzándose na refeita Piazza Palazzo di Cittá, antiga Praza d'Erbe) e erixe o Pazo Madama (nova fachada e grande escaleira do antigo castelo). Nos arredores da capital, Juvarra leva a cabo a construción da Basílica de Superga e o Pazo de caza de Stupinigi. Ademais, na área suburbana, toda unha serie de vilas cortesás e igrexas puntúan o territorio uníndose ao centro do poder por eixos rectilíneos (Rivoli, Venaria Reale, Castelo do Valentino). É xa nesta época cando Turín adopta a súa célebre forma de améndoa rodeada de bastións.
Século XIX
Durante a ocupación napoleónica comeza o derrubo do sistema defensivo e a substitución das antigas portas por grandes prazas. Nun estilo continuador do que deviría un símbolo da cidade, a uniformidade de fachadas con pórticos, tamén crearon os franceses bulevares de ronda arredor do casco urbano.
A Insua, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
A Insua é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Historia de Turín
Século XIX
Trala restauración dos Savoia en 1814, comezaron a superarse algúns dos límites da cidade. Polo sur, creouse o Borgo Nuovo entre Porta Nuova e o Po, unha zona residencial da alta burguesía. Polo oeste, cunha nova praza de entrada, Piazza Statuto, urbanizouse a zona arredor da cidadela, que remataría desaparecendo.
Tras perder a capitalidade da nación, a cidade tivo que reconducir o seu futuro coma centro industrial (dende 1880 material ferroviario e en 1898 a Fabbrica Italiana Automobili Torino Fiat), comezando así unha dicotomía entre a antiga vila aristocrática e burguesa e os novos suburbios de factorías e clases traballadoras. As clases podentes ocupan a aba dos outeiros na beira dereita do Po, con novas pontes que o atravesan. Un parque de ribeira, o primeiro gran parque urbano, créase na ourela esquerda, onde estaba a residencia palaciana do Castelo do Valentino.
No vello castrum romano ábrense dúas rúas diagonais para hixienizar o tecido degradado (tamén para evitar as barricadas dos movementos obreiros): a Via Pietro Micca (1885) e a Via IV de Marzo, que se superpuña ao trazado medieval entre a catedral e a Praza do Concello.
miniatura|esquerda|200px|Factoría Lingotto dende o aire (1928)
Século XX
A crise industrial sufrida dende os anos oitenta feriu especialmente a Turín, que tenta manter a súa puxanza con iniciativas coma os Xogos Olímpicos de Inverno de 2006 e a actual construción do metro.
Jan Kochanowski
Jan Kochanowski, nado en 1530 en Sycyna e finado o 22 de agosto de 1584, foi un poeta renacentista polaco, que marcou modelos poéticos que se converteron en clásicos na lingua literaria polaca. É considerado como o máis grande dos poetas de Polonia e o maior do mundo eslavo con anterioridade ao século XIX.
Traxectoria
Kochanowski naceu en Sycyna, preto de Radom, Polonia. Pouco é o que se sabe sobre a súa educación inicial. Aos catorce anos de idade, porén, dominaba o latín, e foi enviado á Cracovia á súa famosa Academia. Cando se graduou en 1547, con só 17 anos, pasou para a Universidade de Königsberg (na actual Królewiec), naquela altura no ducado de Prusia, e máis tarde, marchou á Universidade de Padua en Italia. En Padua, Kochanowski entrou en relación con o grande humanista Francis Robortello. Kochanowski pechou o seu décimo quinto ano de estudos, viaxando a Francia, onde se encontrou con o poeta Pierre Ronsard.
En 1559 Kochanowski retornou para o seu país. Pasou os seguintes quince anos na corte do rei Sexismundo II de Polonia, servindo alí certo tempo como secretario real. No ano 1574, a continuación do interregno polaco e a presentación ás eleccións libres do rei Henrique de Valois (cuxo candidatura ao trono de Polonia apoiara Kochanowski), Kochanowski retirouse para os seus estados familiares de Czarnolas ("Bosque Escuro") para levar a vida dun fidalgo. En 1575 casou con Dorota Podlodowska, coa que tivo sete fillos.
Kochanowski é chamado, ás veces, en polaco "Jan de Czarnolas", porque foi aí onde escribiu as súas obras máis memorábeis, como A Despedida dos Enviados Gregos e Lamentos.
Kochanowski faleceu, posibelmente dun ataque ao corazón, en Lublin, o 22 de agosto de 1584.
Obras
miniatura|esquerda|120px|Páxina inicial de A Despedida dos Enviados Gregos , 1578. Os primeiros poemas de Kochanowski foron escritos en Latín, pero moi logo volveu para a súa lingua vernacular, creando versos que o converteron no fundador da poética polaca.
As súas obras mestras son Treny (Lamentos) — unha serie de dezanove elexías sobre a morte da súa querida filla de dous anos e medio de idade, Urszula; e Odprawa posłów greckich (A Despedida dos Enviados Gregos of the Greek Envoys, 1578), unha traxedia en verso branco, que narra un episodio da Guerra de Troia. Foi a primeira traxedia escrita en polaco, e o seu themaacerca das responsabilidades dos homes de estado, segue a resoar no día de hoxe. A peza foi representada durante as vodas de Jan Zamoyski con Krystyna Radziwiłł, no Castelo de Ujazdów, en Varsovia, o día 12 de xaneiro de 1578.
Os Lamentos de Kochanowski, especialmente, conmoven ao lector polos seus desafectados sentimentos, expresados con digna maneira, como nunha xeración posterior, faría Shakespeare.
Johnny Cash
Johnny Cash, nado en Kingsland (Arcansas) o 26 de febreiro de 1932 e finado en Nashville (Tennessee) o 12 de setembro de 2003, foi un cantante de música country, actor e autor estadounidense. É un dos artistas com máis vendas de todos os tempos, con máis de 90 millóns de discos vendidos en todo o mundo. Aínda que é recordado principalmente como unha icona da música country, as súas cancións e o seu son abarcan rock and roll, rockabilly, blues, folk e gospel.