cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edelweiss Air
Frota
thumbnail|[[Airbus A320-200 de Edelweiss Air]] En marzo de 2018 a frota de Edelweiss Air estaba formada polos seguintes avións:
Pedro Ramiro López
Pedro Ramiro López, nado en San Rafael (Arxentina) o 12 de setembro de 1978, é un eclesiástico católico latino, misioneiro e superior de Taxiquistán dende 2013.
Traxectoria
O 15 de setembro de 2002 profesou os votos perpetuos no Instituto do Verbo Encarnado. O 29 de agosto do ano seguinte foi ordenado sacerdote.
En 2004 pasou a exercer o seu ministerio en Taxiquistán, e o 19 de setembro de 2013 Francisco nomeouno superior da misión sui iuris de dito país.
José Luis Cuerda
Traxectoria
Comezou a estudar Dereito, pero deixouno despois de tres anos, converténdose en técnico de radiodifusión e televisión. En 1969 entrou a traballar en Televisión Española, realizando en cinco anos máis de 500 reportaxes e documentais para os servizos informativos. Entre 1985 e 1987 traballou como profesor na facultade de Belas Artes da Universidade de Salamanca.
Despois de diversas curtametraxes, en 1982 dirixiu a súa primeira longametraxe, Pares y nones, que o situou no ámbito dos directores que cultivan a chamada "comedia madrileña" (Fernando Colomo é outro dos seus máis importantes representantes).
A súa seguinte película, El bosque animado, (1987) inaugurou na súa carreira unha nova etapa carac­terizada por un humor surrealista. Un ano despois apareceu o traballo que o consagrou como realizador, no que obtivo un grande éxito por parte do público: Amanece, que no es poco (1988). Con Así en el cielo como en la tierra (1995) completouse unha especie de triloxía co humor absurdo como elemento común.
Con A lingua das bolboretas (1999) presentou unha visión tenra e ó mesmo tempo descarnada da guerra civil española desde a relación dun neno co seu mestre.
Tamén destacou no rol de produtor cinematográfico, facendo este traballo en varios dos seus filmes e en tres longametraxes do director español Alejandro Amenábar (Tesis, Abre los ojos e The Others); ademais de ser o guionista da maioría das súas producións detrás das cámaras.
Musca
Musca ou Mosca é unha das constelacións menores do Sur. A constelación foi unha das doce creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre o 1595 e o 1597, e a súa primeira aparición foi na Uranometria de Johann Bayer de 1603.
Obxectos notables
A transitoria suave de raios-X Nova Muscae 1991 (ou Nova de Raios-X) é un obxecto binario consistente nunha estrela e nun burato negro. Durante o 1991 tivo un arranque de actividade que permitiu descóbrela, a radiación foi producida a través dun proceso de aniquilación positrónica. Musca tamén contén unha infrecuente nebulosa planetaria NGC 5189, localizada a máis de 3,000 anos luz da Terra. É unha estrutura complexa única que se asómella en miniatura á nebulosa do cangrexo. Tamén dentro da constelación está a Nebulosa do Reloxo de Area (MyCn 18) a unha distancia de 8,000 anos luz. O comparativamente vello cúmulo globular NGC 4833 preto de Delta Muscae está a 21,200 anos luz de distancia e un tanto escurecido por nubes de po preto do plano galáctico. O cúmulo globular NGC 4372 preto de Gamma Muscae é debilitado e parcialmente escurecido por po, pero estendese máis minutos de arco.
Historia
Musca, no seu nome orixinal Apis – A Abella, foi introducida no século XVII para recha-los espazos sen catalogar ó redor do polo sur. Coma consecuencia do descoñecemento polas culturas antigas desta constelación non hai mitoloxía referente a mesma. En 1752, Nicolas Louis de Lacaille mudoulle o nome a Musca Australis coma contrapartida da tamén desaparecida constelación de Musca Borealis (constelación que tamén foi coñecida coma Apes ou Vespa) que existía no hemisferio norte celeste. Na actualidade o seu nome é simplemente Musca.
Ligazóns externas
miniatura|Imaxe da constelación de Apis e Crux.
Ares Defense Systems
A Ares Defense Systems é unha empresa estadounidense fabricante de armas. Está localizada na US Government’s Radford Army Ammunition Plant (Planta de Munición Militar de Radford do Goberno dos Estados Unidos) en Radford, Virxinia. Posúe os seguintes Federal Firearms Licenses (Permisos Federais de Armas de Fogo):
O seu produto máis coñecido é a Shrike 5.56 que subministra ó exército e ás forzas de seguridade dos Estados Unidos.
Sagas de islandeses
Características
Consérvanse 36 sagas longas e algunhas narracións sinxelas (Þaettir) en lingua islandesa. Os autores destas sagas son descoñecidos, os personaxes son islandeses e pode estenderse a narración a toda unha liñaxe ou centrarse nunha soa persoa, e aínda que a acción se desenvolve en Islandia mostran episodios ocorridos en Noruega ou nas Illas Británicas.
Pardiñas, Nosa Señora da O, Muxía
Pardiñas é un lugar da parroquia de Nosa Señora da O no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Estevo Uroš V
Santo Estevo Uroš V o Débil (en serbio cirílico Свети Стефан Урош V Нејаки, en serbio latino Sveti Stefan Uroš V "Nejaki"), nado contra 1336 e finado entre o 2 e o 4 de decembro de 1371, foi rei Serbia (1346–1355), co-rexente co seu pai Estevo Uroš IV Dušan o Poderoso, e despois emperador (tsar) (1355–1371).
Biografía
Estevo Uroš V foi o único fillo de Estevo Uroš IV Dušan con Helena de Bulgaria, a irmá de Iván Alexadre de Bulgaria. Foi coroado como rei (segundo título máis alto), en calidade de co-gobernante, despois de que Dušan se coroase emperador en 1346. Aínda que no momento da sucesión como único gobernante e emperador en 1355 Stefan Uroš V xa non era menor de idade, permaneceu moi dependente da súa nai e de varios membros da Corte.
miniatura|esquerda|200px|Uroš V, mozo. Fresco no Mosteiro [[Visoki Dečani.]] O termo débil podería tamén aplicarse á situación do Imperio, xa que pouco a pouco caeu na anarquía feudal. A combinación de conquistas súbitas, o caos da administración, e a falta de consolidación levou á fragmentación do Imperio.
Demasiado incompetente para soster o grande imperio creado polo seu pai, Uroš non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin combater a independencia da súa nobreza. Así, o imperio serbio de Estavo Uroš fragmentouse nunha serie de pequenos principados feudais, perpetuamente enfrontados, algúns dos cales nin sequera recoñeceron nominalmente o seu goberno.
A posición de Stefan Uroš non foi axudada pola súa nai Helena, que comenzou a gobernar autonomamente desde Serres, en alianza con Jovan Uglés. Unha postura igualmente autónoma asumiuna polos Dejanović, os Balšić (Balsas), Nikola Altomanović e Ugleša irmán de Vukasin Mrnjavčević. En 1365 este último estaba asociado ao trono como rei por Estevo Uroš. Ao final do seu reinado as terras baixo o control directo de Estevo Uroš limitánbanse ao espazo entre as Montañas Šar Mountain e o Danubio. miniatura|200px|Escudo de Armas das Terras Serbias durante Estevo Uroš V.
Estevo Uroš V morreu sen fillos en decembro de 1371, despois de que gran parte da nobreza serbia fora destruída polos turcos na batalla de Maritza a principios do ano. Os pequenos estados feudais foron incapaces de conter a invasión dos turcos otománs. Finalmente, na batalla de Kosovo Polje, o 15 de xuño de 1389, os otománs de Murad I venceron ás tropas serbias e búlgaras mandadas por Lázaro Hrebeljanović e Esteban de Bosnia.
Este último asumiu os títulos imperiais e reais (asociado coa casa de Nemanjić) e, en 1377, foi aceptado como rei Tvrtko I de Bosnia (neto por parte de nai de Estevo Dragutin) como rei titular de Serbia. A Serbia propiamente dita fíxose un vasalo dos otománs en 1390, pero gobernada pola casa de Lazarević e despois polos seus sucesores, os Branković, até a caída de Smederevo en 1459.
Despois das grandes conquistas do seu pai, o emperador Uroš converteuse en vítima dos novos nobres nunha Serbia enriquecida pola historia e os pillaxes da recente guerra. O mantemento da orde e o o aparato do Estado era imposíbel debido a unha infraestrutura débil ou inexistente entre os antigos e os novos territorios.
Legado
Hoxe, Esteban Uroš V vese principalmente en contraste co seu pai, capaz e de carácter forte, como un gobernante pusilánime e indeciso que non puido manter á nobreza serbia baixo o seu control, e cuxa personalidade contribuíu en gran medida á caída do Imperio e á destrución do Estado serbio polos otománs.
Pero no folclore serbio, en poemas épicos, descríbeno como un gobernante xusto, ben intencionado de aspecto agradábel pero de carácter débil. Mentres este punto de vista é moi popular entre algúns historiadores, outros argumentan que non foi especialmente incompetente no seu papel como emperador de Serbia, e que o declive do Imperio foi moito menos espectacular e comenzou moito máis tarde do que suxiere a opinión popular.
Durante moito tempo considerouse un feito histórico que foi asasinado polo swu co-gobernante, Vukasin Mrnjavčević, pero finalmente probouse que Vukasin morrera antes que o emperador.
En 1825, Stefan Stefanović, un escritor serbio no Imperio austríaco, escribiu unha obra tráxica chamada A morte de Uroš V, que se inspirou en feitos e tradicións populares sobre Uroš, incluíndo a crenza antes mencionada, de que foi asasinado polo rei Vukašin.
Creus e Carrasco arquitectos
miniatura|Sede da [[Fundación Luis Seoane|Fundación Luís Seoane na Coruña.]] Creus e Carrasco arquitectos é un estudio de arquitectura fundado polos arquitectos Juan Creus Andrade e Covadonga Carrasco López en 1994 na Coruña.
Coedo, Coedo, O Barco de Valdeorras
Coedo é un lugar da parroquia de Coedo no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 42 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 21 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Bob Buckhorn
Bob Buckhorn, nado o 29 de xullo de 1958, é o actual alcalde de Tampa, polo partido demócrata.
Traxectoria
Buckhorn naceu en Evanston, Illinois. Graduouse en 1980 na Penn State University, chegando a Tampa en 1982. Despois de traballar para unha compañía, involucrouse activamente na política nacional e local, dirixindo a campaña de John Glenn para presidente do Condado de Hillsborough, Florida.
En 2011, Buckhorn anunciou que se presentaría ás eleccións para a alcaldía de Tampa, para suceder a Pam Iorio, que rematara o seu mandato. Elixírono alcalde os cidadáns da cidade, recibindo o 62.86% e tomando posesión do cargo o 1 de abril de 2011.
Pereira
A pereira ou pereira común (Pyrus communis, L.) é unha árbore da familia das rosáceas. O seu froito é a pera.
Características
O seu talo é algo curvado e reclinado. As ramas son bastante curtas e moi ramificadas. Pode acadar entre 5 e 20 metros de altura.
A cortiza é escura, dividida e escamada en finas estrías e tiras verticais ou transversais. As follas son bastante delgadas, elípticas ou redondeadas, de 3–7 cm de lonxitude. As flores ábrense coa saída das follas. Chegan a medir 4 centímetros de lonxitude. O seu froito é a pera, duns 10 centímetros de lonxitude e case de igual grosor, en forma de floreiro.
Distribución e hábitat
esquerda|miniatura|100px|Froito da pereira As pereiras son orixinarias de rexións temperadas do vello mundo. Localízase en soutos ou bosques caducifolios luminosos e cálidos.
Nome común
Preira, pireiro, pireira, pereiro, pereira, peral, espiñeiro, espieiro e escambroeiro.
Anne Revere
Anne Revere, nada en Nova York o 25 de xuño de 1903 e finada en Locust Valley (Nova York) o 18 de decembro de 1990 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Descendente do heroe Paul Revere, estudou interpretación con Maria Ouspenskaya e Richard Boleslavsky. Debutou en Broadway en 1931 en The Great Barrington e tres anos despois marchou a Hollywood para a adaptación cinematográfica da obra.
Durante a súa carreira apareceu en case tres ducias de filmes, gañando o Oscar á mellor actriz secundaria en 1944 por National Velvet.
En 1951 negouse a declarar ante a House Un-American Activities Committee. Non volvería aparecer en pantalla ata vinte anos despois. A partir de 1960 traballou na televisión.
Himno
Un himno (do grego ὕμνος, hymnos, "unha canción de eloxio") é un subxénero da lírica consistente nunha composición poética cantada en honor dunha divindade (himno litúrxico), unha persoa, unha colectividade (himno nacional).
Gran Premio de Acerbaixán de 2017
O Gran Premio de Acerbaixán de 2017 (oficialmente 2017 Formula One Azerbaijan Grand Prix) foi a oitava carreira da tempada. Celebrouse o 25 de xuño de 2017 no Circuíto urbano de Bakú en Bakú, Acerbaixán. Foi a primeira carreira do Gran Premio de Acerbaixán como unha rolda do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Será a segunda vez que unha carreira dispútase no circuíto e a segunda vez que un Gran Premio dispútase en Acerbaixán, xa que o circuíto e o país albergaron anteriormente o Gran Premio de Europa de 2016.
Sebastian Vettel entra na rolda cunha vantaxe de doce puntos sobre o Mercedes de Lewis Hamilton no Campionato Mundial de Pilotos, mentres que Mercedes lidera sobre Ferrari por oito puntos no Campionato Mundial de Construtores.
Práctica libre
Max Verstappen foi máis rápido na primeira práctica, establecendo un tempo de 1.44:410. Foi seguido polo seu compañeiro Daniel Ricciardo e o Ferrari de Sebastian Vettel en segundo e terceiro lugar. Na segunda práctica o Red Bull de Max Verstappen foi o máis rápido seguido por Bottas e Ricciardo. A terceira e última práctica do sábado foi encabeezada por Bottas, con Raikkonen segundo e Hamilton terceiro. Bottas set the quickest time of all three practices with a 1.42.742.
Clasificación
Jolyon Palmer non puido establecer un tempo de volta en Q1 debido a un incendio durante a práctica 3.
Na Q3, Lewis Hamilton conseguiu a pole position cun 1:40.593, 0.434 segundos máis rápido que o seu compañeiro de equipo Bottas en segundo lugar, e 1.100 segundos máis rápido que Kimi Räikkönen no terceiro. Lance Stroll cualificou por diante do seu compañeiro de equipo, Felipe Massa, por primeira vez na tempada. Daniel Ricciardo golpeou a parede e comezou décimo.
Carreira
Hamilton liderou sobre Vettel ata que saíu o primeiro coche de seguridade na volta 13 para quitar o Toro Rosso parado de Daniil Kvyat. Na volta 16, reanudouse a carreira pero saíu outro Safety Car logo de que os Force India de Ocon e Pérez chocaran no reinicio e deixaran restos na pista.
Baixo o segundo Safety Car, Hamilton queixouse repetidamente de que andaba demasiado amodo. Vettel chocou con Hamilton baixo o Safety Car e máis tarde recibiu unha penalización de 10 segundos por condución perigosa. A carreira reiniciouse na volta 21, só para sacar a bandeira vermella na volta 22 para que os comisarios poderan sacar máis restos.
Durante o período da bandeira vermella, os equipos traballaron nos seus autos, Force India substituíu os pneumáticos de Ocon e a á dianteira de Pérez. Ferrari substituíu á dianteira de Vettel e arranxou o piso de Kimi Räikkönen. Mercedes traballou no difusor traseiro de Hamilton.
Logo da bandeira vermella, a carreira reiniciouse detrás do coche de seguridade. Hamilton lideraba diante de Vettel, Massa, Stroll, e Ricciardo. Ricciardo pasou os dous Williams na curva 1 e colocouse no terceiro lugar ata que Hamilton tivo que entrar en boxes de novo para cambiar o repousa cabezas e Vettel tivo que entrar a cumprir a súa penalización cun stop & go. Massa retirouse debido a un amortecedor da suspensión roto, Ricciardo marchaba por diante de Stroll e Bottas. Bottas pasou a Stroll na recta final ao final da última volta, superando a Stroll polo segundo lugar en 0,105 segundos. Stroll conseguiu o seu primeiro podio cun terceiro lugar. Vettel terminou cuarto, Hamilton quinto, Ocon sexto, Magnussen sétimo, Sainz oitavo, Alonso noveno (anotando os primeiros puntos de McLaren da tempada) e Wehrlein décimo.
Como resultado da carreira, Vettel aumentou a súa vantaxe sobre Hamilton no Campionato Mundial de Pilotos a 14 puntos, mentres que Mercedes aumentou a súa vantaxe sobre Ferrari no Campionato Mundial de Construtores a 24 puntos.
Cualificación
A letra grosa indica o mellor tempo de cualificación na Q1, Q2 e Q3.
Partes por millón
Partes por millón  (ppm) é unha unidade de medida coa que se avalía a concentración. Refírese á cantidade de unidades da substancia (axente, medicamento etc) que hai por cada millón de unidades do conxunto do que forma parte. Por exemplo, nun millón de grans de arroz, se se pintase un de negro, este gran representaría unha (1) parte por millón. Abréviase como "ppm".
Características
É un concepto análogo á da porcentaxe, só que neste caso non é partes por cen senón por millón. De feito, poderíase tomar a seguiente equivalencia:
É dicir, que 10 000 ppm equivalen ao un por cento (unha parte por cada cen). Do anterior pódese deducir que esta unidade se usa de maneira análoga á porcentaxe, pero para concentracións ou valores moito menores. Por exemplo, cando se fala de concentracións de contaminantes en auga ou en aire, ou en solucións con moi baixas concentracións ou cantidades de partículas de po nun ambiente, entre outros.
Un concepto análogo utilízase para "partes por billón".
Uso
O uso de ppm como unidade axiliza a comunicación, pero pode ter unha connotación ambigua fóra do marco de referencia, ó poder usarse para diferentes tios de partes (g en g, cm3 en cm3, moles en moles, ou mesmo mesturados, como mg/L, asumindo a densidade unidade no S.I.).
Ao igual que cando se usan porcentaxes, pode ser necesario aclarar se son partes en volume, en masa ou peso, se se refiren a base seca etc.
Lingua micmac
A lingua micmac é unha lingua algonquina oriental falada por 7 345 membros do pobo micmac do Canadá e dos Estados Unidos, sobre un total de poboación étnica micmac que rolda as 20 000 persoas. O termo micmac provén do termo plural para 'meus amigos' (en singular Míkm ); a forma adxectival é Míkmaw. O nome nativo da lingua é lnuismk, míkmawísimk ou míkmwei (nalgúns dialectos).
Arménio Vieira
Arménio Adroaldo Vieira e Silva, coñecido como Arménio Vieira, nado en Praia, Santiago, o 24 de xaneiro de 1941, é un xornalista e escritor da lingua portuguesa cabo verdiano.
Biografía
Elemento activo da xeración de 1960, colaborou en SELÓ - folha dos novíssimos, Boletim de Cabo Verde, revista Vértice (Coímbra), Raízes, Ponto & Vírgula, Fragmentos, Sopinha de Alfabeto, entre outras publicacións. Foi redactor do extinguido xornal Voz di Pobo.
En 1981 lanzou o libro Poemas.
Arès, Gironde, Francia
Arès é un concello francés, situado na beira da Laguna de Arcachon no departamento de Gironde na rexión de Aquitania. Atópase a 47 km de Bordeos, a 42 km de Arcachon e a 7 km do Océano Atlántico. Ten unha superficie de 5.849 hectáreas das que 4.262 son de bosque. Ten unha poboación de 4.741 habitantes (segundo o censo do 2003).
Arménio Vieira
Biografía
Foi o primeiro Cabo-verdiano, en 2009, en gañar o Premio Camões.
En xuño de 2013 publicou O Brumário e Derivações do Brumário. Inicio dunha serie con "versos libres, notas poéticas e miscelâneas".
Tres poemas seus (Lisboa - 1971, Quiproquo e Ser tigre), encóntranse no CD Poesía de Cabo Verde e sete poemas de Sebastião da Gama, de Afonso Días.
Saint-Méloir-des-Ondes
Saint-Méloir-des-Ondes (en Sant-Meleg, e en galó: Saint-Mleï) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Foudia flavicans
Foudia flavicans é unha rara especie de ave da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos, e familia dos ploceidos, unha das sete pertencentes ao xénero Foudia, endémica das illas de Rodrigues e de Mauricio.
BirdLife International cualifícaa como vulnerábel. E figura na "Lista de especies en perigo de extinción dos Estados Unidos" como en perigo de extinción.
Descrición
A especie foi descrita en 1865 polo ornitólogo inglés Alfred Newton.
Etimoloxías
Para a do xénero, véxase Foudia.
Elexía
A elexía é un subxénero da lírica consistente nunha composición breve sen fixación temática, que pretende conmover o público, invitar a unha reflexión sosegada ou consolar persoas.
Foudia flavicans
Etimoloxías
O epíteto específico, flavicans, é un derivado do adxectivo latino flāvus, -a, -um, "amarelo", "dourado".
Elexía
Rodríguez Adrados considera que a elexía é por antonomasia a poesía da exhortación e da reflexión sobre temas como a fugacidade da vida, a xuventude ida, a saudade, a gabanza do campo, a morte.
Foudia flavicans
Características
É un paxaro que mide de 12 a 13 cm de lonxitude. A súa plumaxe xeral é de cor amarela coa cara alaranxada e as costas, as ás e a cola de cor parda.
A súa masa corporal é de 17 g nos machos adultos, e de 16 g nas femias adultas.
Hábitat
Pódese encontrar no dosel dos bosques a alturas de polo menos 5 m, e pode estar asociado con Araucaria cunninghamii e algunhas especies de árbores introducidas. É máis abundante en zonas con árbores máis mestas e máis altas, e que teñan unha maior diversidade de especies arbóreas. Ás veces pódese ver viaxando en bandadas.
Nutrición
Aliméntase de insectos, arañas, sementes, néctar e froitos.
Poboación
Antigamente foi abundante na illa Rodrigues, pero estivo a punto de extinguirse con só 5 ou 6 parellas en 1968. Debido aos esforzos para a súa conservación, o seu número aumentou até entre os 911 e os 1 200 individuos no ano 1999.
Ameazas
A principal ameaza para a especie é a destrución do seu hábitat forestal. Moitos bosques foron cortados para conseguir terreos para a agricultura de subsistencia e pastos para o gando. Ademais sofre a competencia do seu parente introducido, a Foudia madagascariensis. Por outra parte, os ciclóns e a seca reducen a subministración de alimentos.
Estado de conservación
Os esforzos para a súa conservación inclúen a reforestación, a principal causa do aumento no número de espécimes. Por outro lado, as cercas afastan ao gando.
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), rebaixou o status da especie de "vulnerábel" (VU) a "en perigo" (EN) tendo en conta que a evidencia de que a súa poboación é máis grande do que se pensaba anteriormente e está aumentando rapidamente. Está cualificada hoxe como EN porque ocupa unha área de distribución pequena e segue a ser susceptíbel aos impactos das especies introducidas, de modo que se podería cualificar como "amenazada" dentro dunha ou dúas xeracións.
Dorothy Dandridge
Dorothy Jean Dandridge, nada en Cleveland o 9 de novembro de 1922 e finada en West Hollywood o 8 de setembro de 1965, foi unha actriz, cantante e bailarina estadounidense. Foi a primeira actriz afroamericana candiata ao Oscar á mellor actriz. Foi cantante en locais como o Cotton Club e Apollo Theatre, formando parte tamén de The Dandridge Sisters e participando nunha serie de filmes, xeralmente sen estar acreditada. Foi ademais a primeira muller negra que apareceu na portada da revista Life e en presentarse no Waldorf-Astoria Hotel.
Inicios
Nos anos da Gran Depresión, o traballo para as irmás Dandridge praxticamente desapareceu, igual que para moitos artistas do circuíto. Ruby mudouse entón a Hollywood, onde atopou traballo nunha empresa que atendía radios e estudios. Co cambio de cidade, Dorothy puido cursar o ensino medio na escola McKinley Junior High School.
O seu primeiro papel acreditado co seu nome foi Four Shall Die (1940), onde era unha asasina, aínda que o papel tivo pouco impacto na súa carreira. Fixo pequenas interpretacións en Lady from Louisiana, co John Wayne e Sundown, con Gene Tierney, ambos en 1941 e no musical do mesmo ano, Sun Valley Serenade para a 20th Century Fox. Esta foi a primeira vez que actuou con Nicholas Brothers.
Durante toda a década de 1940, fixo pequenos papeis en filmes e musicais, a maioría de pouca importancia na súa carreira. Os seus atributos físicos e gran beleza eran amplamente discutidos en revistas e polos directores dos estudios.
En decembro de 1952, un axente da Metro-Goldwyn-Mayer asistiu a unha actuación de Dorothy e recomendouna ao produtor Dore Schary, que a escolleu para o papel de Jane Richards, en Bright Road, o seu primeiro papel destacado, onde foi recoñecida como unha "actriz emotiva e marabillosa". Aínda continuaba a traballar en clubs despois das rodaxes e apareceu en diversos programas de variedades na televisión, incluíndo o programa de Ed Sullivan Toast of the Town.
Carmen Jones
Mesmo sendo coñecida polo seu talento como cantante, o estudio quería que ela cantase co ton das óperas tradicionais. Entón a súa voz foi dobrada por Marilyn Horne. Carmen Jones recibiu críticas positivas e foi un éxito de pública, con 70 mil dólares na primeira semana e máis 50 mil despois. A súa interpretación sedutora elevouna ao status de sex symbol, ademais de darlle críticas positivas. O 1 de novembro de 1954, Dandridge converteuse na primeira muller de raza negra na portada da revista Life.
O 15 de febreiro de 1955, asinou un contrato para tres filmes coa 20th Century Fox, ao mando do propio director do estudio, Darryl F. Zanuck. O seu obxectivo principal para Dandridge era convertela nunha icona negra da pantalla.
Morte
O 8 de setembro de 1965, Dandridge falou por teléfono coa súa amiga e ex-cuñada Geraldine "Geri" Branton. Ela ía para Nova York o día seguinte para preparar o seu compromiso co Basin Street East. Varias horas despois da conversa con Branton, Dandridge foi atopada morta polo seu empresario, Earl Mills, con só 42 anos, por causas descoñecidas. Non obstante, algúns biógrafos afirman que sufriu unha embolia pulmonar ou dunha sobredose accidental de imipramina, antidepresivo tricíclico. O 12 de setembro de 1965 realizouse un funeral privado capelipa das Flores. Foi cremada e as súas cinzas foron sepultadas no Mausoleo da Liberdade, no Forest Lawn Memorial Park, en Glendale, California.
Legado
Pasaron moitos anos antes de que a industria do entretemento recoñecese o legado de Dandridge. Dende a década de 1980, actrices como Cicely Tyson, Jada Pinkett Smith, Halle Berry, Janet Jackson, Whitney Houston, Kimberly Elise, Loretta Devine, Tasha Smith e Angela Bassett recoñeceron as contribucións de Dandridge ao papel dos afroamericanos no cinema.
No filme de 1995 To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar, Wesley Snipes interpreta a "Noxeema Jackson", unha drag queen co sono de interpretar a Dorothy Dandridge nun filme sobre a súa vida, xa que a admira e sabe todo sobre a súa carreira.
En 1999, Halle Berry interpretou o papel protagonista de Dandridge no filme de HBO Introducing Dorothy Dandridge, que tamén produciu, e polo que gañou o Emmy, o Globo de Ouro e o Screen Actors Guild Award. Cando Berry gañou o Oscar á mellor actriz pola súa interpretación en Monster's Ball, dedicou o "momento [a] Dorothy Dandridge, Lena Horne, Diahann Carroll". Dandridge e Berry eran de Cleveland e de feito naceron no mesmo hospital.
Polas súas contribucións á industria, recibiu unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6721 Hollywood Boulevard. Dorothy Dandridge é a figura máis prominente no gran mural de famosos pintado na parede exterior do Hollywood High School.
Existe unha estatua de Dandridge en Hollywood-La Brea Boulevard nos Ánxeles, deseñada por Catherine Hardwicke, construída para honrar as líderes multiétnicas do cinema, incluíndo Mae West, Dolores del Río e Anna May Wong.
A cantante Janelle Monáe interpreta a canción titulada "Dorothy Dandridge Eyes" no seu álbum The Electric Lady, con Esperanza Spalding.
Unha personaxe do filme de 1969 The Lost Man afirma que se chama a ela mesma como Dandridge, citando que 'eu amábaa [...] foi unha traxedia terrible cando ela morreu'.
En febreiro de 2016 o episodio da serie Black-ish titulado "Sink or Swim", Dre refírese a Beyoncé como a "Dorothy Dandridge" do noso tempo.
Paris Air Show
É unha gran feira da industria aeronáutica, con demostracións de avións tanto militares como civís, e a ela asisten moitas forzas militares e os principais construtores aeronáuticos, que adoitan a anunciar alí grandes vendas de avións. O festival comeza con catro días para os profesionais e despois ábrese para o público xeral dende o venres ata o domingo. O formato é semellante ao de Farnborough e ao ILA Berlin Air Show, os dous celebrados en anos pares. Está organizado polo principal organismo representativo da industria aeroespacial francesa, o Groupement des industries françaises aéronautiques et spatiales (GIFAS).
A On, Nosa Señora da O, Muxía
A On é un lugar da parroquia de Nosa Señora da O no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 17 eran mulleres.
Tarpán
A comezos dos anos 1930, fixéronse numerosos intentos por recrear cabalos que se asemellaran ós tarpáns mediante a cría selectiva. As razas que resultaron foron o cabalo de Heck, o Hegardt ou cabalo de Stroebel e a raza Konik, todos os cales teñen unha aparencia primitiva, particularmente pola súa cor. Algúns destes cabalos son promocionados comercialmente como "Tarpáns". Porén, a palabra "tarpán" só podería describir a un verdadeiro cabalo salvaxe.
Nome e etimoloxía
O nome "tarpán" ou "tarpani" provén do nome de orixe kirguiz ou casaco que significa "cabalo salvaxe". Os tártaros e cosacos distinguiron o salvaxe do cabalo silvestre; chamado Takja ou Muzin.
Nashville Predators
O Nashville Predators é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Nashville, Estados Unidos, que compite na NHL. Foi fundado en 1997 e non posúe ningún título no seu palmarés.
Francisco Leiro
Traxectoria
De familia de artesáns, iniciouse no oficio da man do seu avó, canteiro, e do seu pai, ebanista.
miniatura|O astronauta, en [[Valdemoro]] Formouse na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, onde remata en 1974, e trasládase anos despois a Madrid para estudar na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando.
Expuxo por vez primeira na súa vila natal en 1975, con outras exposicións individuais e colectivas en Cádiz, A Coruña, Lugo e Estoril durante os anos seguintes, ata que en 1982 expón no Club Internacional de Prensa de Madrid (aínda que xa expuxera en Madrid en 1976, nunha mostra colectiva na sala Toisón e outras varias). Nese mesmo ano de 1982 tamén expuxo en Lugo e Santiago. Desde 1983 colabora no grupo Atlántica nas Bienais de arte de Pontevedra (da Deputación de Pontevedra), xunto a Antón Patiño, Menchu Lamas ou Antón Lamazares, e tamén presenta a súa obra en Santiago na exposición Encontros no Espacio, na praza da Quintana.
O recoñecemento internacional xorde en 1984, cando expón na feira ARCO, en Madrid, formando parte da galería Marlborough, recoñecida mundialmente dentro da arte contemporánea. Todo o anterior explica que Leiro estea considerado como un dos escultores españois máis punteiros. A Fundación Abanca cualifícao como "sen dúbida, a figura de maior proxección internacional no panorama da arte galega actual".
Aínda que nunca abandona o granito, o seu material preferido foi sempre a madeira, adoito policromada; tamén traballou sobre mármore, formigón, ferro ou aceiro. Nos anos noventa céntrase na figura humana, empregando sobre a madeira diversos materiais sintéticos, que abandona a finais da década para regresar á figura humana tallada directamente na madeira.
A súa principal é a escultura, pero tamén practica, esporadicamente, o debuxo e a pintura. O mesmo Leiro recoñeceu en 2016 que só fixera dúas mostras de debuxo na súa vida, unha no Porto (1986) e outra en Madrid.
Obra
miniatura|O home-peixe, coñecido popularmente como [[O Sereo, en Vigo, obra de 1991]] miniatura|Saavedra, na [[illa das Esculturas]] A súa obra aparece en lugares públicos en numerosas cidades de Galicia, do resto de España e do mundo:
En Vigo, a obra máis coñecida é O home peixe, coñecida popularmente como O Sereo, construída en aceiro inoxidable sobre dúas altas columnas de granito puído, verdes e negras, na Porta do Sol.
Así mesmo, forma parte das coleccións de numerosos museos e entidades. Así, no Museo da Catedral de Santiago exponse a porta que Leiro esculpiu para a Porta Santa en 1993. Outra obra sinalada é a serie Colectoras (2003), formada por catro esculturas en madeira que representan a outras tantas mulleres voluntarias que recollen chapapote tras o desastre do Prestige, e propiedade da colección Abanca.
Premios e recoñecementos
Recibiu numerosos premios e recoñecementos ó longo da súa traxectoria:
Vida persoal
É irmán da mestra Adela Leiro.
Valtari
Valtari ou Waltari foi un rei dos longobardos entre 540 e 547.
Traxectoria
Fillo de Wacho, subiu ao trono á morte de seu pai sobre o 540 cando aínda era un neno. A rexencia asumiuna Audoíno, da estirpe dos gausos; á morte de Valtari, que morreu aínda novo no 547, o mesmo rexente o sucedeu, poñendo así fin á dinastía dos letingos.
Telexornal
O Telexornal é o programa informativo da Televisión de Galicia, cuxa primeira emisión produciuse o día 24 de xullo de 1985.
Conta con dúas edicións que se emiten todos os días da semana: o Telexornal mediodía, ás 14:25 horas, e o Telexornal serán, ás 20:30 horas (ás 21:00 horas as fins de semana).
Presentadores
Telexornal Mediodía (de luns a venres, 14:25h)
Telexornal Serán (de luns a venres, 20:30h)
Telexornal Mediodía e Serán fin de semana (sábados e domingos, 14:25h e 20:55h)
Sendón, Nosa Señora da O, Muxía
Sendón é un lugar da parroquia de Nosa Señora da O no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 23 eran mulleres.
Mestis
A Mestis, (de Mestaruussarja), é a segunda categoría do hóckey sobre xeo finlandés por detrás da SM-liiga, e a máxima categoría á que pode ascender un equipo por méritos deportivos.
A liga foi creada no ano 2000 para substituír á primeira división. Dende aquela converteuse na máxima categoría á que pode ascender un equipo por méritos deportivos no país, xa que ese ano a SM-liiga foi pechada e ningún equipo pode acceder á liga sen ser aceptado pola liga. Logo da tempada 2004-05, o KalPa foi aceptado na SM-liiga.
No ano 2022 o HK Zemgale letón converteuse no primeiro equipo estranxeiro en participar na competición, con todo a participación do equipo letón na Mestis non continuou na tempada 2023-24.
Na primavera de 2023 a Mestis outorgaba unha licenza aos Jokerit de Helsinqui, que competiran na SM-liiga ata a tempada 2013-14, logo da cal pasaron a competir na Kontinental Hockey League (KHL) euroasiática. Os Jokerit abandonaron a KHL antes do inicio dos play-offs da tempada 2021-22 logo da invasión rusa de Ucraína a finais de febreiro de 2022. Do mesmo xeito, a liga anunciaba que, debido á situación económica dos Peliitat de Heinola, a liga decidira non concederlles unha licenza para continuar na competición un ano máis, a pesar de que o equipo conseguira manter a súa praza na liga logo de vencer a serie de pomoción/descenso fronte o Nokian Pyry (4-0).
Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre
Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre é un filme francés dirixido por Alain Chabat que foi estreado no 2002. Está baseado no libro da serie Astérix e Cleopatra de René Goscinny e Albert Uderzo e é a secuela do filme de 1999 Astérix et Obélix contre César. Foi o máis caro filme de tódolos tempos.
Barrio, Arnego, Vila de Cruces
Barrio é un lugar da parroquia de Arnego, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 2000.
Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre
Sinopse
Cleopatra quere demostrar a Xulio César que os exipcios son quen de construír mellor que os romanos e, para iso, encárgalle a Numerobis, o arquitecto real, que proxecte un pazo e o constrúa nun prazo de tres meses. Numerobis séntese incapaz de facelo, polo que pide axuda ó seu amigo o druida Panorámix. Os galos partirán cara a Alexandría para axudar a Cleopatra a gañar a súa aposta.
Nosa Señora de Lourdes
miniatura|A gruta onde apareceu Nosa Señora de Lourdes. Nosa Señora de Lourdes, coñecida comunmente como Virxe de Lourdes, é unha advocación da Virxe María.
Historia
A advocación de Nosa Señora de Lourdes fai referencia ás dezaoito aparicións da Virxe María que Bernadette Soubirous (1844 -1879) afirmou ter presenciado na gruta de Massabielle, a beiras do río Gave de Pau, nos arredores da cidade francesa de Lourdes.
Xa en vida de Bernadette, multitude de católicos creron nas aparicións da Virxe María como vehículo da graza de Deus, e o papa Pío IX autorizou o bispo local para que permitise a veneración da Virxe María en Lourdes en 1862, uns dezasete anos antes da morte de Bernadette.
Bernadette Soubirous foi proclamada santa por Pío XI o 8 de decembro de 1933. Dende entón, a advocación da Virxe María como Nosa Señora de Lourdes foi motivo de gran veneración, e o seu santuario é un dos máis visitados do mundo: uns 8 000 000 de persoas peregrinan alí cada ano.
Sargo
O sargo, Diplodus sargus, é unha especie de peixe actinopterixio da orde dos perciformes e familia dos espáridos, unha das 23 integradas actualmente (2020) no xénero Diplodus.
Etimoloxía
Para a do xénero véxase Diplodus.
O epíteto específico, sargus é o nome latino deste peixe, que deriva do grego antigo σαργός sargós.
Sinónimos
Ademais de polo nome hoxe en día válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Outros nomes vulgares galegos
Ademais de sargo, o nome recomendado pola Real Academia Galega e o empregado nos máis dos portos de Galicia, a miúdo pronunciado sargho, tamén se coñece con estes outros nomes.
Subespecies
Na actualidade só se recoñece unha subespecie:
Outras subespecies que se consideraban anteriormente, hoxe son consideradas como especies independentes:
Características
Os caracteres máis identificativos do sargo son os maxilares, con oito dentes incisivos e cortantes, e o corpo, con de sete a oito estreitas bandas transversais amouradas nos flancos, e coa parte superior do pedúnculo caudal transversal negra. Estas bandas van esvaecendo coa idade do animal até chegaren a desaparecer nos exemplares máis grandes, excepto a última banda, a situada no pedúnculo da cola, que é a máis grosa e escura e nunca desaparece.
O corpo do sargo é forma ovalada, de cor gris claro cunha tonalidade prateada (agás as bandas transversais), sendo o espazo interocular e o fociño máis escuro. O corpo está compimido lateralmente. Presenta escamas nas meixelas e no opérculo. A boca é terminal, lixeiramente protráctil. O fociño é arredondado, e os labios son delgados. Cada maxilar (maxilar superior e mandíbula ou inferior) presenta oito dentes incisivos en posición máis ou menos vertical; no maxilar superior hai tres series de dentes molariforms (en formma de moa) e no inferior dúas (ocasionalmente tres).
O tamaño máximo deste peixe pode alcanzar os 45 cm de lonxitude, aínda que o normal é que mida 20–25 cm.
Hábitat
O sargo é unha especie litoral que vive sobre fondos rochosos ou areosos con rochas ou cerca delas, a profundidades entre os 0 e os 50 m. Os individuos xuvenís forman cardumes en augas pouco profundas sobre leitos de pradarías submarinas (por exemplo, de Zostera sp.), e poden adentrarse en esteiros de augas salobres. Os adultos son solitarios.
Distribución
A especie distribúese polas costas do Atlántico oriental e unha pequena parte do oeste do océano Índico, desde o golfo de Biscaia e o mar Cantábrico chegando cara ao sur até Suráfrica, incluídas as illas de Madeira e as Canarias, o Mediterráneo e (raramente) o mar Negro. Ocasionalmente atópanse individuos nas costas do océano Índico de Suráfrica, Madagascar e Mozambique e, moi raramente, noutros lugares do océano Índico, como en Omán. En Galicia a súa presenza é constante durante todo o ano, pero aumenta na primavera e no verán, despois da época da desova, na que se achega á costa. As crías a finais do verán poden verse nas pozas das rochas na baixamar.
A primeira cita científica da súa presenza en augas galegas débese a Cornide, en 1788, na súa obra Ensayo de una historia de los peces y otras producciones marinas de la costa de Galicia arreglado al sistema del caballero Carlos Linneo con un tratado de las diversas pescas y de las redes y aparejos con que se practican.
Bioloxía
A alimentación dos individuos xuvenís é omnívora, e comen algas e invertebrados bentónicos (principalmente pequenos crustáceos e moluscos, e tamén corais, sendo os adultos exclusivamennte carnívoros, predando sobre crustáceos, moluscos (mexillóns e lapas) e equinodermos. Grazas aos seus dentes molariformes poden triturar as cunchas dos bivalvos, e mesmo poden comeren ourizos de mar. É un peixe sutil, astuto, e dotado dunha certa memoria. O sargo reprodúcese no período comprendido entre xaneiro e marzo, alcanzando a madurez sexual aos dous anos de idade, cando miden uns 17 cm.
Coma outros espáridos, os sargos son parcialmente hermafroditas. Algúns machos transfórmanse en femias.
Interese pesqueiro, comercial e deportivo
miniatura|180px|Sargos na praza de abastos do [[O Grove|Grove.]]
A carne do sargo é moi prezada.
En toda a súa área de dispersión capturáronse, no ano 2016, sobre todo mediante pesca artesanal, 4 078 toneladas. Ademais, nalgúns lugares é obxecto de cría en acuicultura, obténdose, por este procedemento, 174 toneladas no ano 2010. En Galicia péscase comercialmente con trasmallo, palangre, miño, liña, etc.
É un trofeo moi aprezado tanto polos deportistas de cana, debido á gran resistencia que ofrece unha ves prendido ao anzol, coma os que practican a pesca submarina.
O engado máis apropiado para a súa captura son os cangrexos recollidos cando acaban de efectuar a muda, que é cando están máis brandos.
Adoita cociñarse ao forno cando é grande, e á grella ou á prancha cando son pequenos.
Segundo datos da Plataforma Tecnolóxica de Pesca Pesca de Galicia.com, as capturas desta especie durante os últimos anos representaron unhas descargas nas lonxas galegas de entre 350 e 460 toneladas (449,4 t en 2012).
Ameazas
Non se identificaron ameazas importantes para esta especie; porén, a pesca intensiva nalgún lugares e a conseguintge redución do tamaño dos espécimes, son posíbeis ameazas.
Estado de conservación
Na opinión da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), a nivel global, Diplodus sargus está moi estendido no Atlántico oriental, e péscase ao longo de toda a súa área de distribución, experimentando algúns descensos localizados da súa poboación, e unha posíble redución do tamaño da área. Porén, esta especie está moi estendida e non se rexistraron descensos mundiais significativos. Polo tanto, o seu status cualifícase como LC (pouco preoculante). No golfo Pérsico, Diplodus sargus é unha das especies de espáridos máis comúns, e representa unha parte importante das capturas de espáridos en Kuwait, aída que tamén se cualifica nesta zona como LC. En Europa esta especie é de importancia comercial en toda a súa extensión europea, pero está moi estendida e localmente é abundante, polo que, así mesmo, cualifícase como LC.
Éric Abidal
Éric Abidal, nado en Lión o 11 de setembro de 1979, é un ex-futbolista francés (de ascendencia de Martinica) que xogaba na posición de lateral esquerdo, aínda que podía adaptarse ao posto de central.
Traxectoria
Debutou no ano 2000 nas filas do AS Mónaco, co que disputou 22 partidos ligueiros ao longo de dúas tempadas. Unha vez terminadas foi traspasado ao Lille OSC, no que adoptou o alcume de "O Queniata" debido á súa forza e resistencia física. Abidal tamén permanecería dous anos no club, aínda que nesta ocasión disputou 62 encontros ligueiros.
O seu rendemento chamou a atención do Olympique de Lión que decidiu fichalo en 2004 a pesar de que uns meses antes fora detido pola policía francesa ao acharlle 200 gramos de haxix no seu coche.
Participou máis tarde no Mundial de Alemaña. Nesta cita mundialista, a prensa fixo especial fincapé en que a maior parte dos xogadores que integraban o combinado de Raymond Domenech procedían xa sexa das antigas colonias de Francia ou dos territorios franceses de ultramar. Entre eles estaba Abidal, posto que os seus pais naceron en Martinica.
Finalmente, o 28 de xuño de 2007 o FC Barcelona tras chegar a un acordo co Olympique de Lión, fichou ao lateral francés por 14 millóns de euros e foi presentado co dorsal 22.
Eric debutou co club azulgrana durante a pretemporada realizada en Escocia e Asia. foi nomeado mellor lateral esquerdo de Europa no ano 2007 ao ser nomeado no equipo ideal da FIFA.
Na tempada 2009/2010, empezou moi ben, pero unha lesión fixo que se perdese gran parte da tempada, ocupando o seu lugar o brasileiro Maxwell. Volveu no último partido da tempada, contra o Real Valladolid, partido no que o FC Barcelona gañou a Liga BBVA. Ese día, Eric fixo un gran partido.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Francia, xogou 67 partidos internacionais.
Vida persoal
Esta casado con Hayet Kebir, unha francesa de orixe alxerina, e converteuse ao islam. Teñen dúas fillas.
Abidal é un experto en decoración e bricolaxe, ademais é un dos donos dun restaurante de alta cociña francesa de Lión.
Éric marcou o seu primeiro gol en partido oficial no Estadio de San Mamés o 5 de xaneiro de 2011, salvando un penalti na quenda eliminatoria no Mundial de Alemaña 2006, pero non serviu de nada posto que Italia acabaría impóndose.
Abril Pérez
Abril Pérez (ou Abril Peres) foi un xograr compostelán da primeira metade do século XIII.
Traxectoria
Tradicionalmente identifícaselle co nobre portugués Abril Peres de Lumiares falecido en 1245. Con todo, estudiosos como António Resende de Oliveira, identifícano cun xograr documentado en Lisboa en 1221 ou cun burgués de Santiago de Compostela, irmán do cóengo Abril Fernández, que aparece nun documento de 1269.
Obra
Tan só se coñece unha composición súa, unha tenzón con Bernal de Bonaval na cal se compara o valor das súas respectivas donas e aparece no folio 227v do códice da Biblioteca Nacional de Lisboa.