cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antepasado común
Historia
"[Acaso] non podemos dicir que, nas fortuítas combinacións das producións da Natureza, dado que só poderían sobrevivir aquelas criaturas en cuxas organizacións estaba presente un certo grao de adaptación, non hai nada extraordinario no feito de que dita adaptación se encontre en realidade en todas as especies que agora exsten? A sorte, poderiamos dicir, orixinou un vasto número de individuos; unha pequena proporción destes estaban organizados de tal maneira que os órganos dos animais podían satisfacer as súas necesidades. Un número moito maior non mostraba ningunha adaptación nin orde; estes últmos pereceron todos.... Así, as especies que vemos hoxe son só unha pequena parte de todas aquelas que un destino cego produciu. (Ver orixinal: )"
Pauls Jonass
Traxectoria
Despois de gañar varios campionatos nacionais en 65cc, en 2011 Jonass gañou o título de Campión do Mundo Júnior na categoría de 85cc cunha KTM. En 2012 pasou á categoría de 125cc e rematou quinto no Campionato de Europa e terceiro no Campionato do Mundo Júnior. En 2013 dominou o campionato europeo de 125cc e participou nunha carreira do Campionato Europeo de MX250, onde obtivo o cuarto posto.
Antepasado común
Historia
En 1790, Immanuel Kant escribiu en Kritik der Urteilskraft (Crítica do xuízo) que a analoxía das formas dos animais implica un tipo orixinal común, e, por tanto, un antepasado común.
Pauls Jonass
Traxectoria
En 2014 participou no Campionato Mundial de Motocrós MX2, no que só disputou algunhas carreiras. Rematou no posto 24 no campionato. En 2015, Jonass uniuse ao equipo da fábrica de KTM, xunto con Jeffrey Herlings baixo a dirección de Stefan Everts. Na súa primeira tempada completa, Jonass subiu ao podio seis veces e converteuse en subcampión do mundo. Na tempada 2016 acabou no quinto posto.
Antepasado común
Historia
En 1794, o avó de Charles Darwin, Erasmus Darwin, preguntábase: "[Acaso] sería demasiado ousado imaxinar que na gran duración do tempo, dado que a Terra empezou a existir, quizais millóns de eras antes do comezo da historia da humanidade, sería demasiado atrevido imaxinar, que todos os animais de sangue quente se orixinaron a partir dun filamento vivo, que dotou coa animalidade, co poder de adquirir novas partes atendidas con novas propensións, dirixidas por irritacións, sensacións, volicións, e asociacións; e así posuíndo a facultade de continuar a mellorarse pola súa propia inherente actividade, e de transmitir aquelas melloras por xeración á súa posteridade, por sempre xamais? ( Ver orixinal: )"
Pauls Jonass
Traxectoria
En 2017 obtivo as súas primeiras vitorias nun GP, gañando seis dos dezanove Grandes Premios. Terminou a tempada conseguindo o título de campión do mundo, converténdose así no primeiro piloto letón en converterse en campión mundial de motocross. En 2018 quedou subcampión do mundo, por detrás de Jorge Prado.
Antepasado común
Historia
A concepción que tiña Charles Darwin sobre o antepasado común, expresado en On the Origin of Species, era que era posible que houbese só un proxenitor para todas as formas de vida:
Pauls Jonass
Traxectoria
Para a tempada 2019 do Mundial deu o salto a MXGP co equipo oficial de Husqvarna, de Kimi Räikkönen.
Antepasado común
Historia
"Por tanto, debería inferir por analoxía que probablemente todos os seres orgánicos que algunha vez viviron sobre a Terra descenden dunha forma primordial, na que primeiro alentou a vida. (Ver orixinal: )"
Bioquímica e código xenético comúns
Todas as formas de vida coñecidas están baseadas na mesma organización bioquímica fundamental: información xenética codificada no ADN, transcrita a ARN, pola acción de encimas proteicos, e despois traducida a proteínas en ribosomas (todos moi similares), e usando como fontes de enerxía o ATP, o NADPH e outros etc. Ademais, o código xenético (a táboa de correspondencias mediante a cal a información do ADN se traduce a proteínas) é case idéntica en todas as formas de vida, desde bacterias e arqueas a animais e plantas. A universalidade deste código é xeralmente considerada polos biólogos como unha proba definitiva en favor da teoría do antepasado común universal. A análise de pequenas diferenzas no código xenético tamén proporciona apoios á idea dun antepasado común universal. Un exemplo de xene compartido pola maioría dos organismos é o do citocromo c. Unha comparación estatística de varias hipóteses alternativas mostrou que un antepasado común universal é significativamente máis probable que os modelos que implican múltiples orixes.
Similitudes selectivamente neutras
Similitudes que non teñen relevancia adaptativa non se poden explicar por evolución converxente, e, por tanto, proporcionan un convincente apoio á teoría do antepasado común universal.
Esta evidencia procede de dúas áreas: as secuencias de aminoácidos e as de ADN. As proteínas coa mesma estrutura tridimensional non necesitan ter secuencias de aminoácidos idénticas; calquera pequena semellanza entre as secuencias é unha proba da ascendencia común. En certos casos, hai varios codóns (tripletes de ADN) que codifican o mesmo aminoácido. Así, se dúas especies usan o mesmo codón no mesmo lugar para especificar un aminoácido que pode ser representado por máis dun codón, iso é unha evidencia dun antepasado común recente.
Outras similitudes
A universalidade de moitos aspectos da vida celular é a miúdo sinalada como evidencia adicional. Estas semellanzas inclúen o transportador de enerxía ATP, e o feito de que todos os aminoácidos que se encontran nas proteínas teñen esencialmente a mesma isomería L. Porén, é posible que estas semellanzas sexan resultado das leis físicas en químicas, e vez dun antepasdo universal común e, por tanto, sexan evolución converxente.
Árbores filoxenéticas
Tradicionalmente, estas árbores construíanse usando modelos morfolóxicos, como a aparencia, embrioloxía etc. Modernamente, foi posible construílos usando datos moleculares, baseados en semellanzas e diferenzas entre secuencias xenéticas e proteicas. Todos estes métodos producen esencialmente similares resultados, mesmo se a maioría da variación xenética non ten influencia sobre a morfoloxía externa. Esas árbores filoxenéticas baseadas en diferentes tipos de información que concordan unhas con outras son fortes probas dun antepasado común subxacente.
Selección artificial
A selección artificial demostra a diversidade que existe entre organismos que comparten un antepasado común recente. Na selección artificial os humanos dirixen selectivamente os cruzamentos durante a reprodución dunha especie en cada xeración, permitíndolles reproducirse só aos organismos que mostran as características desexadas. Estas características increméntanse en sucesivas xeracións. A selección artificial levábase utilizando moito tempo antes de que se descubrise a súa base xenética nos tempos modernos.
Críanza de cans
A enorme diversidade dos cans domesticados é un exemplo do poder da selección artificial. Todas as razas de cans teñen un antepasado común, xa que descenden dos lobos. Os humanos criáronos selectivamente para potenciar características específicas, como a cor e a lonxitude e tamaño corporal. Isto creou unha ampla gama de razas de cans, mentres que os lobos salvaxes, que non sufriron esta selección artificial, son en comparación relativamente uniformes.
Col silvestre
Os agricultores antigos cultivaron moitos vexetais procedentes da col silvestre Brassica oleracea obtidos seleccionando artificialmente certos atributos. Vexetais comúns como os repolos, col rizada, brócoli, coliflor, e coles de Bruxelas descenden da planta da col silvestre. As coles de Bruxelas foron creadas por selección artificial do tamaño grande dos brotes. O brócoli foi obtido seleccionando os talos florais longos. O repolo creouse seleccionando os pecíolos curtos.
Pimpíns de Darwin
Durante os seus estudos nas illas Galápagos, Charles Darwin observou varias especies de pimpíns (eran 13 en total), que foron recollidas e despois estudadas en Inglaterra, as cales están estreitamente relacionadas e difiren máis marcadamente na forma dos seus peteiros. O peteiro de cada especie é o axeitado para o alimento dispoñible no ambiente particular de cada especie, o que suxire que a forma do peteiro evolucionou por selección natural a partir dunha ave antepasada común que chegou ás illas desde o continente suramericano cando se formaron as illas, adaptándose aos diferentes ambientes de cada illa e diversificándose.
Alfonso Fandiño Ricart
Francisco Alfonso Fandiño Ricart, nado en Santiago de Compostela cara 1908 e finado na Coruña o 17 de setembro de 1991, foi un militante anarcosindicalista galego.
Vida persoal
Casou con Mercedes Búa Tajes.
Guy de Chauliac
Traxectoria
Foi médico de Bieito XII, Clemente VI, Inocencio VI e Urbano V. En Aviñón, onde o estivo a maior parte da súa vida, atendeu ao papa Clemente VI e sobreviviu á Peste. Logo da epidemia, escribiu o libro de medicina Chirurgia Magna.
Rituais nórdicos
miniatura|dereita|Mjollnir, o martelo de Thor. O culto pagán nórdico está composto polos rituais relixiosos tradicionais practicados polos pobos nórdicos en Escandinavia en tempos precristiáns. O paganismo nórdico foi unha relixión popular (en contraposición dunha relixión organizada), e o seu propósito principal era a supervivencia e a rexeneración da sociedade. Polo tanto, enténdese que o culto estaba descentralizado e ligado á aldea e á familia, a pesar de que existen evidencias de grandes festas relixiosas nacionais. Os líderes dirixían o culto en nome da sociedade; a nivel local, o líder era o xefe da familia, e en todo o país, o líder era o rei. Os escandinavos precristiáns non tiña unha verba para a relixión no senso moderno. O homólogo máis achegado é a palabra sidr, que significa costume. Isto implicou que o Cristianismo, durante o período da conversión, fose chamado nýr sidr (o novo costume), mentres que o paganismo era chamado forn sidr (o vello costume). O centro de gravidade da relixión pre-cristiá radicaba na práctica relixiosa, é dicir, os actos sagrados, os rituais e o culto ós deuses.
A relixión nórdica non foi homoxénea en ningún momento, pero era un conglomerado de costumes e crenzas relacionadas. Estas puideron ser herdadas ou emprestadas, e malia que as grandes distancias xeográficas de Escandinavia levaron a unha serie de diferenzas culturais, a xente entendía e compartía as tradicións, os mitos poéticos e as costumes dos demais. O sacrificio, (blót) xogou un papel importante en moitos dos rituais que coñecemos hoxe en día, e a festa comunitaria coa carne dos animais sacrificados, xunto co consumo de cervexa e hidromel, xogou un papel importante nas celebracións do calendario xermánico. Segundo que práctica, é probable que outros produtos alimenticios como o trigo foran utilizados no canto da carne. O obxectivo destes sacrificios era garantir a fertilidade e o crecemento. Porén, as crises repentinas ou os actos de transición como nacementos, vodas e enterros tamén poderían ser a razón. Daquela, había unha distinción clara entre o culto público e privado, e os rituais estaban estipulados segundo o fogar, a persoa e as estruturas da sociedade.
Realidade aumentada
miniatura|O xogo AR Tower Defense nun móbil [[Nokia N95 (Symbian OS) emprega marcadores de referencia.]] A realidade aumentada (RA) é unha forma de visión directa ou indirecta dun contorno físico do mundo real, cuxos elementos están aumentados (ou substituídos) por contidos xerados por computador, como son, vídeo, gráficos ou datos de GPS. É un tipo de Contorno Sintético (CS) e está estreitamente relacionado cun concepto máis xeral chamado realidade mediada, na cal a visión da realidade é modificada (posibelmente máis diminuída que aumentada) por un computador. Como resultado, as funcións da tecnoloxía reforzan a percepción actual da realidade. Pola contra, a realidade virtual subtitúe o mundo real por un simulado. O aumento é convencionalmente en tempo real e nun contexto semántico con elementos da contorna, como as puntuacións deportivas nun encontro televisado. Coa axuda da RA avanzada (por exemplo engadindo visión artificial e recoñecemento de obxectos) a información sobre o mundo real do usuario convértese en interactiva e dixitalmente manipulable. A información sobre a contorna e os seus obxectos é sobreposta ao mundo real. Esta información pode ser virtual  ou real, por exemplo a visión doutra información real ou medida como as ondas de radio electromagnéticas sobrepostas en liña exactamente no lugar onde realmente están no espazo.
1369
Mortes
Historia ano a ano
Illa de Tambo
Historia
No século VI construíuse unha capela, fundada por Martiño de Dumio. Froitoso de Braga converteuna en mosteiro, vinculado ao convento de San Xoán de Poio. Despois transformouse en priorado, baixo a advocación de Santa María de Graza.
En 1745, cando o Padre Sarmiento visita Tambo, a illa está deshabitada.
Coa creación da Escola Naval Militar de Marín, en 1943 a illa militarizouse e pasou a ser utilizada como arsenal. Foi nese ano cando os herdeiros de Montero Ríos venderon a illa á Armada. Ata o ano 2005, os herdeiros seguiron figurando como propietarios dunha quinta parte da illa.
A Armada deixou de cualificar a illa como enclave estratéxico no ano 2002, o que disparou as expectativas de que puidese ser cedida á Xunta e incorporada ao Parque nacional das Illas Atlánticas, para o que antes debería ser declarada parque natural. Porén, a illa continúa baixo xurisdición militar.
O 14 de abril de 2013, un grupo de veciños e veciñas de Combarro fixeron unha declaración de independencia simbólica na illa como acto de denuncia polo estado de abandono que sufriu logo da desmilitarización. En outubro de 2018, logo dun período de peche da illa que durou dous anos, a Escola Naval comezou de novo a permitir visitas organizadas á illa.
Guilhermina Suggia
Guilhermina Augusta Xavier de Medin Suggia, nada en Porto o 27 de xuño de 1885 e finada na mesma cidade o 30 de xuño de 1950, foi unha violoncellista portuguesa.
Traxectoria
Estudou en Leipzig con Julius Klengel. Dende 1907 ata 1913 viviu e traballou en París co seu colega violoncellista Pau Casals, con quen non estivo casada como ás veces se afirma (o seu marido foi José Casimiro Carteado Mena, co que non tivo descendencia). A partir de 1914 desenvolveu unha carreira espectacular, sobre todo en Londres e Portugal. Actuou no Teatro Odeón de Vigo o 14 e 15 de abril de 1924.
Visitou frecuentemente o castelo de Lindisfarne, onde hoxe se exhibe o seu violoncello en lembranza das tempadas que pasou alí. Deu o seu derradeiro concerto na Gran Bretaña no Festival de Edimburgo en 1949.
Retrato
Probablemente a imaxe máis famosa da Guilhermina Suggia é o retrato ao óleo realizado polo artista galés Augustus John. Este retrato foi comezado en 1920 e non se rematou ata 1923. Aparentemente Suggia está executando unha Suites para violoncello só de Johann Sebastian Bach. O retrato foi exhibido no instituto Carnegie de Pittsburg en 1924, sendo mercado por un estadounidense, pero logo foi regresado a Inglaterra e presentado na Tate Gallery. As medidas do retrato son 186x185 cm.
Recoñecemento
A sala de concertos da Casa da Música do Porto leva o seu nome.
Embargo dos Estados Unidos a Cuba
Actualmente Estados Unidos impón un embargo comercial, económico e financeiro contra Cuba. Estados Unidos impuxo por primeira vez un embargo sobre a venda de armas a Cuba o 14 de marzo de 1958, durante o réxime de Fulgencio Batista. De novo o 19 de outubro de 1960 (case dous anos despois de que a Revolución cubana levara á deposición do réxime de Batista) os Estados Unidos puxeron un embargo sobre as exportacións a Cuba, salvo alimentos e medicamentos despois de que Cuba nacionalizara as refinerías de petróleo cubano de propiedade americana sen compensación e como resposta ao papel de Cuba na crise dos mísiles cubanos. O 7 de febreiro de 1962 estendeuse o embargo ata incluír case todas as exportacións.
En Cuba, o embargo chámase El bloqueo, "o bloqueo". A pesar do termo bloqueo, os Estados Unidos non realizan un bloqueo naval físico do país dende a crise dos mísiles cubanos en 1962. Estados Unidos non bloquea o comercio de Cuba con terceiros: outros países non están baixo a xurisdición das leis internas dos Estados Unidos, como a Lei de democracia cubana (aínda que, en teoría, os Estados Unidos poderían sancionar aos países estranxeiros que comercian con Cuba, unha posibilidade que foi condenada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas como medida "extraterritorial" que contravén "a igualdade soberana dos Estados, a non intervención nos seus asuntos internos e a liberdade de comercio e navegación como parte fundamental para a realización de asuntos internacionais"). Cuba foi membro da Organización Mundial do Comercio (OMC) dende 1995.
Máis aló das críticas dos dereitos humanos en Cuba, Estados Unidos mantén unha reclamación financeira de 6.000 millóns de dólares contra o goberno cubano. Un dos argumentos dos pro-embargo é que o embargo estadounidense é, en parte, unha resposta adecuada a estas reclamacións non atendidas. O Grupo de traballo de América Latina sostén que os exiliados cubanoamericanos pro-embargo, cuxos votos son cruciais no estado estadounidense de Florida, impulsaron a moitos políticos a adoptar puntos de vista similares aos seus. Algúns líderes empresariais, entre eles James E. Perrella, Dwayne O. Andreas e Peter Blyth, opuxéronse ás opinións cubanoamericanas, argumentando que o libre comercio sería bo para Cuba e Estados Unidos.
A data de 2019, o embargo, que limita ás empresas estadounidenses o comercio con intereses cubanos, segue en vigor e é o embargo comercial máis lonxevo da historia moderna. A pesar da existencia do embargo, Estados Unidos é o quinto maior exportador a Cuba (o 6,6% das importacións de Cuba proceden dos Estados Unidos). Con todo, Cuba debe pagar en metálico todas as importacións, xa que o crédito non está permitido.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, leva aprobado cada ano dende 1992, unha resolución condenando o impacto continuo do embargo e declarando que viola a Carta das Nacións Unidas e do Dereito internacional. En 2014, de 193 países da Asemblea, 188 países votaron a favor da resolución non vinculante, Estados Unidos e Israel votaron en contra e as nacións insulares do Pacífico Palau, illas Marshall e Micronesia abstivéronse. En 2017 foron 191 os votos a favor e 189 en 2018, sempre cos únicos votos a favor dos Estados Unidos e Israel. Os grupos de dereitos humanos, incluída Amnistía Internacional, Human Rights Watch, e a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos tamén foron críticos co embargo.
Era de Eisenhower
dereita|miniatura| [[Fidel Castro nunha reunión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas ]] Estados Unidos impuxo un embargo de armas a Cuba o 14 de marzo de 1958, durante o conflito armado entre rebeldes liderados por Fidel Castro e o réxime de Fulgencio Batista. O conflito armado violou a política estadounidense que permitía a venda de armas a países latinoamericanos que formaban parte do Tratado Interamericano de Asistencia Recíproca (Tratado de Río) sempre que non fosen empregados con fins hostís. O embargo das armas tivo máis impacto en Batista que nos rebeldes. Despois de que o goberno de Fidel chegase ao poder o 1 de xaneiro de 1959, este comezou un achegamento aos Estados Unidos, pero foi rexeitado pola administración Dwight D. Eisenhower, que en marzo comezou a planear o seu derrocamento. O Congreso non quixo levantar o embargo.
En maio de 1960, o goberno cubano comezou a mercar abertamente armamento á Unión Soviética, citando o embargo de armas dos Estados Unidos. En xullo de 1960, Estados Unidos reduciu a 700.000 toneladas a cota de importación de azucre moreno de Cuba, en virtude da Sugar Act de 1948, e a Unión Soviética respondeu acordando mercar o azucre no seu lugar.
En outubro de 1960 produciuse un incidente clave, o goberno de Eisenhower negouse a exportar petróleo á illa, deixando a Cuba dependendo do cru soviético, que as empresas estadounidenses de Cuba rexeitaron refinar. Isto levou ao goberno cubano a nacionalizar as tres refinerías de petróleo de propiedade americana na nación como resposta. Os propietarios da refinería non foron compensados pola nacionalización da súa propiedade. As refinerías pasaron a formar parte da empresa estatal Unión Cuba-Petróleo. Isto impulsou á administración de Eisenhower a lanzar o primeiro embargo comercial: unha prohibición de vender calquera produto a Cuba, agás alimentos e medicamentos. O réxime cubano respondeu coa nacionalización de todas as empresas americanas e da maioría das propiedades privadas americanas da illa. Non se deu ningunha compensación polas capturas e varios diplomáticos foron expulsados de Cuba.
A segunda onda de nacionalizacións impulsou á administración de Eisenhower, nunha das súas últimas accións, a cortar todas as relacións diplomáticas con Cuba, en xaneiro de 1961. Continuou o embargo comercial parcial dos Estados Unidos contra Cuba, baixo a Lei de comercio co inimigo de 1917.
Sego, Artes, Ribeira
Sego é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Embargo dos Estados Unidos a Cuba
A Invasión de Baía de Cochinos e a declaración de Cuba como marxista
Despois da fracasada invasión de Baía de Cochinos en abril de 1961, que fora planificada en gran parte baixo a administración de Eisenhower, pero da que Kennedy fora informado e que aprobara durante os meses anteriores á súa presidencia e nos seus primeiros meses como presidente, o goberno cubano declarou que se consideraba marxista e socialista e que se aliñaba coa Unión Soviética. O 4 de setembro de 1961, en resposta, o Congreso aprobou a Lei de asistencia exterior, unha lei que prohibía a axuda a Cuba e autorizaba ao presidente a impoñer un embargo comercial completo contra Cuba.
O 21 de xaneiro de 1962, Cuba foi suspendida pola Organización de Estados Americanos (OEA), por 14 votos a favor, un (Cuba) en contra e seis abstencións. México e Ecuador, dous membros que se abstiveron, argumentaron que a expulsión non estaba autorizada na Carta da OEA. A OEA impuxo sancións multilaterais o 26 de xullo de 1964, que despois foron rescindidas o 29 de xullo de 1975. As relacións cubanas coa OEA melloraron, e a suspensión da adhesión foi rectificada o 3 de xuño de 2009.
O presidente John F. Kennedy estendeu as medidas por orde executiva, ampliando o alcance das restricións comerciais o 8 de febreiro de 1962 (anunciadas o 3 de febreiro e de novo o 23 de marzo de 1962). Estas medidas ampliaron o embargo para incluír todas as importacións de produtos que conteñan mercancías cubanas, aínda que os produtos finais foran fabricados ou ensamblados fóra de Cuba.
O 3 de agosto de 1962 modificouse a Lei de asistencia ao exterior para prohibir a axuda a calquera país que preste asistencia a Cuba.
O 7 de setembro de 1962, Kennedy ampliou formalmente o embargo cubano para incluír todo o comercio cubano, excepto a venda non subvencionada de alimentos e medicamentos
Lapso temporal das restricións e reintegro
As restricións aos cidadáns estadounidenses que viaxan a Cuba relaxáronse o 19 de marzo de 1977. O regulamento era renovable cada seis meses, pero o presidente Jimmy Carter non o renovou e o regulamento sobre o gasto de dólares estadounidenses en Cuba foi suavizado pouco despois. O presidente Ronald Reagan restableceu o embargo comercial o 19 de abril de 1982, aínda que agora só restrinxía as viaxes de negocios e turísticas e non se aplicaba ás viaxes de funcionarios do goberno estadounidense, empregados de organizacións de noticias ou cine, persoas relacionadas con investigacións profesionais ou que visiten os seus familiares próximos. Modificouse posteriormente co presente regulamento, a partir do 30 de xuño de 2004, aplicando o Regulamento de control de activos cubanos, 31 CFR, parte 515.
A regulación actual non prohibe viaxar os cidadáns estadounidenses a Cuba per si, pero fai ilegal que os cidadáns estadounidenses realicen transaccións (gastar cartos ou recibir agasallos) en Cuba na maioría das circunstancias sen autorización da Oficina de Control de Activos Estranxeiros do goberno estadounidense. Dado que incluso pagar impostos inevitables de billetes de avión nun aeroporto cubano infrinxiría a lei de transaccións, é efectivamente imposible que os turistas visiten Cuba sen violar a regra de transacción monetaria.
Lei Helms–Burton
O embargo foi reforzado en outubro de 1992 pola Lei de democracia cubana (a "Lei Torricelli") e en 1996 pola Lei de liberdade e solidariedade democrática cubana (coñecida como Lei Helms–Burton) que penaliza ás empresas estranxeiras que realicen negocios en Cuba impedíndolles facer negocios nos Estados Unidos. A xustificación para estas restricións consistía en que estas empresas traficaban con propiedades dos Estados Unidos roubadas e, polo tanto, deberían ser excluídas dos Estados Unidos. Non obstante, o presidente Obama intentou levantar o embargo, pero o congreso non o permitiu.
A Unión Europea rexeitou a Lei Helms-Burton considerando que Estados Unidos ditaba como debían as outras nacións exercer o seu comercio e desafialo sobre esa base. A UE acabou cedendo a favor de negociar unha solución.
O título III desta lei tamén establece que calquera empresa non estadounidense que "conscientemente faga negocio con propiedades en Cuba confiscadas sen indemnización a unha persoa estadounidense" pode ser sometida a litixio e que ao liderado da empresa pódeselle prohibir o ingreso no Estados Unidos. Tamén se poden aplicar sancións a empresas non estadounidenses que comercien con Cuba. Esta restrición aplícase tamén ao transporte marítimo, xa que os barcos que atracan nos portos cubanos non están autorizados a atracar nos portos dos Estados Unidos durante seis meses. É importante ter en conta que este título inclúe a autoridade de renuncia, para que o presidente poida suspender a súa aplicación.
En resposta á presión dalgúns agricultores estadounidenses e á agroindustria, o embargo quedou reducido pola Lei de reforma e mellora das exportacións de sancións comerciais, aprobada polo Congreso en outubro de 2000 e asinada polo presidente Bill Clinton. A relaxación permitiu a venda de produtos agrícolas e medicamentos a Cuba por razóns humanitarias. A pesar de que Cuba se negou inicialmente (incluso rexeitando no pasado axuda alimentaria dos Estados Unidos, véndoa como unha medida ao servizo dos intereses estadounidenses), o goberno cubano comezou a permitir a compra de alimentos dos Estados Unidos tras o paso do furacán Michelle en novembro de 2001. Estas compras aumentaron desde entón, aínda que todas as vendas foron realizadas en efectivo. En 2007, Estados Unidos foi o maior provedor de alimentos de Cuba, que con todo é maiormente autosuficiente, e o seu quinto maior socio comercial.
Nalgúns puntos turísticos da illa pódense mercar marcas americanas como Coca-Cola. Os petroleiros Ford abastecen os avións nos aeroportos e algúns ordenadores usan software Microsoft. A orixe do financiamento detrás destes bens non sempre está clara. As mercadorías adoitan proceder de terceiros con sede en países fóra dos Estados Unidos, aínda que o produto que se trata é orixinalmente de accionistas ou investidores estadounidenses. Isto pódese ver, por exemplo, en produtos Nestlé (que teñen un 10% de propiedade estadounidense) que se poden mercar en Cuba con pesos convertibles cubanos (CUC). Estes pesos CUC son a moeda dura que se usa no intercambio exterior fronte ao dólar estadounidense, o euro e outras moedas.
Impacto económico do embargo
Os impactos económicos do embargo estadounidense sobre Cuba son os resultados monetarios a longo prazo e a curto prazo que o embargo tivo sobre ambos países en relación co comercio, a industria e a creación de riqueza. As sancións dos Estados Unidos sobre Cuba e o seu impacto económico poden remontarse a cando se implementaron por primeira vez na década de 1960.
Segundo a Cámara de Comercio dos Estados Unidos, o embargo está custando á economía dos Estados Unidos 1200 millóns de dólares ao ano debido ás estruturas legais que impiden que os exportadores con sede nos Estados Unidos entren nos mercados cubanos. A Cuba Policy Foundation (CPF) proporcionou datos máis extremos. As súas estimacións sitúan o custo que o embargo tivo sobre Estados Unidos en 4840 millóns de dólares ao ano mentres custan a Cuba 685 millóns de dólares ao ano.[3] Na actualidade, estímase que Cuba perdeu máis de 28.600 millóns de dólares en comercio segundo o Instituto de Investigacións Económicas de Cuba.
Entre 1954 e 1959 o comercio entre Cuba e Estados Unidos estivo a un nivel superior ao de hoxe. O 65% das exportacións totais de Cuba eran enviadas aos Estados Unidos, mentres que as importacións dende os Estados Unidos representaban o 74% por cento das compras internacionais de Cuba. Despois da aplicación formal do embargo e da aprobación da Proclamación 3355, houbo unha diminución do 95% na cota de azucre de Cuba, que cancelou aproximadamente 700.000 toneladas das 3.119.655 toneladas previamente asignadas aos Estados Unidos. Un ano despois, a cota de azucre de Cuba reduciuse a cero cando o presidente Eisenhower emitiu a Proclamación 3383. Isto afectou substancialmente ás exportacións totais de Cuba, xa que Cuba era un dos principais exportadores de azucre do mundo naquel momento.
En 1989, co colapso do bloque soviético, Cuba foi testemuña das súas crises económicas máis devastadoras. O PIB de Cuba caeu un 34% e o comercio con outras nacións, á parte do Consello de Asistencia Económica Mútua (CMEA), caeu un 56%. Entre 1989 e 1992, a rescisión das asociacións comerciais tradicionais co bloque soviético fixo que o valor total das exportacións de Cuba caera un 61% e as importacións aproximadamente un 72%. Este período coñécese como período especial. Os partidarios do embargo e moitos economistas internacionais creron que a disolución da Unión Soviética e a crise económica resultante provocarían a caída do goberno de Fidel Castro. Non obstante, o goberno de Cuba iniciou unha campaña de axuste e liberalización macroeconómica que axudou a unha recuperación económica importante.
Segundo un informe publicado en 2001 pola Comisión de Comercio Internacional estadounidense en resposta a unha solicitude da Cámara de Representantes dos Estados Unidos, o valor total das exportacións estadounidenses de produtos agrícolas seleccionados, produtos intermedios e produtos manufacturados a Cuba sen sancións estadounidenses estimáronse en 146 e 658 millóns de dólares para as importacións estadounidenses de Cuba entre 1996 e 1998.
Recentemente, a Oficina de Industria e Seguridade (BIS) dos Comercio dos Estados Unidos fíxose máis paciente con algunhas das sancións impostas a Cuba ao introducir novos procedementos racionalizados para axilizar a tramitación das solicitudes de licenza para exportar mercancías agrícolas elixibles a Cuba. Como resultado, as exportacións anuais dos Estados Unidos a Cuba pasaron de 6 millóns de dólares a preto de 350 millóns de dólares entre 2000 e 2006. Durante este período, as exportacións estadounidenses a Cuba alcanzaron máis de 1,5 millóns de dólares. No 2006, os produtos agrícolas representaban o 98% das exportacións totais dos Estados Unidos a Cuba.
Restricións ao turismo de cidadáns e residentes estadounidenses
dereita|miniatura| [[Cuba está a 145 quilómetros ao sur de Florida ]] Segundo a Normativa de control de activos cubanos, as persoas suxeitas á xurisdición estadounidense deben obter unha licenza para realizar operacións relacionadas con viaxes de, a, e dentro de Cuba. As transaccións relacionadas exclusivamente con viaxes turísticas non precisan licenza.
Algúns nacionais dos Estados Unidos eluden a prohibición de viaxar a Cuba dende outro país, como México, Bahamas, Canadá ou Costa Rica. As autoridades de inmigración cubanas non selan normalmente pasaportes, senón que selan unha páxina de visado cubano que se proporciona e non se fixa permanentemente no pasaporte. Non obstante, con esta práctica aínda os cidadáns estadounidenses aínda corren risco de persecución e multas por parte do goberno dos Estados Unidos se son descubertos. Ata o 20 de xullo de 2015 non había embaixada nin consulado en Cuba e a representación dos Estados Unidos estaba limitada a unha sección de intereses dos Estados Unidos.
A Oficina de Control de Activos Estranxeiros (OFAC) do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos considera que calquera visita de máis dun día é unha proba de violación prima facie. A OFAC tamén sostén que os cidadáns estadounidenses non poderán recibir bens ou servizos de xeito gratuíto de ningún nacional cubano, eliminando calquera intento de evitar a regulación baseada nesa premisa. O 25 de xullo de 2011, a OFAC declarou que o relaxamento das restricións ás viaxes concedidas pola administración de Obama non debe interpretarse erroneamente como promoción do turismo.
O 10 de outubro de 2006, Estados Unidos anunciou a creación dunha comisión que perseguiría as violacións máis agresivas ao embargo comercial dos Estados Unidos contra Cuba, con penas severas. A normativa segue vixente e é administrada pola OFAC. As penas penais por violar o embargo van ata dez anos de prisión, 1 millón de dólares en multas corporativas e 250.000 dólares en multas individuais e penas civís de ata 55.000 dólares por infracción.
En setembro de 2016, Newsweek informou de que a futura compañía hoteleira do presidente Donald Trump violou o embargo, gastando un mínimo de 68.000 dólares pola súa incursión en 1998 en Cuba sen a aprobación do goberno estadounidense. Co coñecemento de Trump, os directivos empregaron o diñeiro para a viaxe a Cuba a través dunha empresa de consultoría estadounidense chamada Seven Arrows Investment and Development Corp. Unha vez que os consultores empresariais viaxaron a Cuba e incorreron nos gastos da empresa, Seven Arrows instruíu a altos funcionarios coa compañía de Trump. chamados Trump Hotels & Casino Resorts de como facelo legal vinculándoo despois a un esforzo benéfico.
Cambios xerais
O 16 de xullo de 2012, o Ana Cecilia converteuse no primeiro buque directo sancionado oficialmente por navegar dende Miami a Cuba. Transportaba alimentos, medicamentos e artigos de hixiene persoal enviados por cubanoamericanos a membros das súas familias.
En 2014, a administración Obama anunciou a súa intención de restablecer relacións con Cuba. En xaneiro de 2015, a administración suavizou as restricións ás viaxes dos cidadáns estadounidenses a Cuba. Aínda que se afrouxaron as restricións ás viaxes para misións relixiosas, as visitas de turismo seguen prohibidas. O presidente Obama e o presidente Raúl Castro de Cuba reuníronse o 11 de abril de 2015, sendo o primeiro encontro entre líderes dos dous países en máis de cincuenta anos. En maio de 2015, varias empresas americanas informaron que recibiran licenzas para establecer viaxes en transbordador entre a Florida e Cuba, sendo isto confirmado polo portavoz do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos. Ata agora a prohibición xeral de viaxar a Cuba segue vixente para os estadounidenses, polo que o servizo de transbordador non será accesible para os estadounidenses que non recibisen aprobación especial para viaxar a Cuba.
O 21 de setembro de 2015, os departamentos de comercio e tesourería emprenderon accións coordinadas adicionais para apoiar a política do presidente de Cuba. Estas accións incluían unha norma publicada pola Oficina de Industria e Seguridade (BIS) do Departamento de Comercio que modificaba os termos das licenzas de excepcións existentes para Cuba, aumentou o número de provisións licenzas de excepcións dispoñibles para Cuba, creou unha nova política de licenzas para axudar a garantir a seguridade da aviación civil e o operamento seguro de aeronaves comerciais de pasaxeiros, e fixo que os requisitos de licenza de exportación e de reexportaciónpara Cuba sexan compatibles con outros destinos sancionados.
Investimentos estadounidenses en Cuba
En febreiro de 2016, o goberno estadounidense permitiu a dous estadounidenses de Alabama construír unha fábrica en Cuba que ensamblaría ata 1.000 pequenos tractores ao ano para a venda a agricultores privados de Cuba. A planta de 5 a 10 millóns de dólares sería o primeiro investimento significativo de negocios estadounidenses en solo cubano desde 1959. Esperaba comezar a facer entregas en 2017, pero a iniciativa non prosperou.
Efectos socioeconómicos do embargo
A Cámara de Comercio estadounidense estima que o embargo custa á economía estadounidense 1200 millóns de dólares ao ano en vendas e exportacións perdidas, mentres que o goberno cubano estima que o embargo custou á illa 753.630 millóns de dólares. A autoproclamada non partidista Fundación de Política de Cuba estima que o embargo custa á economía estadounidense 3.600 millóns de dólares anuais en produción económica.
Segundo os críticos, un dos maiores problemas co embargo é que Estados Unidos é o único gran país que ten tal embargo contra Cuba. Cuba segue recibindo turistas e comercio doutros países facendo que o embargo pareza ilexítimo e inútil.
Críticas ás leis e regulamentos sobre o embargo
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou cada ano, desde 1992, unha resolución criticando o impacto que causa o embargo. O embargo foi criticado polos seus efectos sobre os alimentos, a auga potable, os medicamentos e outras necesidades económicas da poboación cubana. As críticas foron tanto de Fidel Castro, Raúl Castro e Miguel Díaz-Canel como de cidadáns e grupos de dentro de Cuba, e organizacións e dirixentes internacionais. Algúns críticos académicos, fóra de Cuba, tamén ligaron o embargo coa escaseza de subministracións médicas e xabón, o que provocou unha serie de crises médicas e niveis máis elevados de enfermidades infecciosas. As críticas académicas tamén estiveron relacionadas con epidemias de enfermidades específicas, incluíndo trastornos neurolóxicos e cegueira causada pola mala alimentación. Tamén se criticou que as restricións ás viaxes incluídas no embargo limitan a cantidade de información médica que flúe a Cuba dende Estados Unidos. O ministro cubano de Asuntos Exteriores, Felipe Pérez Roque, chamou ao embargo "un acto de xenocidio", citando unha nota clasificada do Departamento de Estado do 6 de abril de 1960 que pedía aos Estados Unidos que usasen todas as ferramentas á súa disposición para derrubar a Fidel Castro usando a fame e as enfermidades.
A Lei Helms-Burton foi obxectivo das críticas dos gobernos canadense e europeos en particular, que critican as pretensións extraterritoriais dunha lexislación dirixida a castigar ás corporacións non estadounidenses e aos investimentos non estadounidenses que teñan intereses económicos. en Cuba. Na Cámara dos Comúns do Canadá,a lei Helms-Burton foi parodiada coa introdución do proxecto de lei Godfrey-Milliken, que pedía a devolución das propiedades dos Lealistas do Imperio Unido incautados polo goberno estadounidense como resultado da Revolución americana (o proxecto de lei nunca se converteu en lei).
Algúns críticos defenden que o embargo realmente axuda ao goberno cubano máis do que o prexudica, proporcionándolle unha excusa para todas os problemas de Cuba. Hillary Clinton compartiu publicamente a opinión de que o embargo axudaba aos Castro, sinalando que "é a miña crenza persoal que os Castro non queren acabar co embargo e non queren ver a normalización cos Estados Unidos".
Nunha entrevista en 2005, George P. Shultz, que foi secretario de Estado con Reagan, cualificou de "loucura" o embargo. Daniel Griswold, director do Centro de Estudos de Políticas Comerciais do Instituto Cato, criticou o embargo nun artigo de xuño de 2009:
Algúns líderes empresariais estadounidenses reclaman abertamente que se poña fin ao embargo. Sosteñen que, mentres continúa o embargo, as empresas estranxeiras non estadounidenses en Cuba que violen o embargo, non teñen que competir cos negocios estadounidenses e, polo tanto, terán unha posición de saída vantaxosa cando se levante o embargo.
Algúns líderes relixiosos opóñense ao embargo por varias razóns, incluíndo as restricións humanitarias e económicas que o embargo impón aos cubanos. O papa Xoán Paulo II pediu a fin do embargo durante a súa visita pastoral a México en 1979. O patriarca Bartolomeu I chamou ao embargo un "erro histórico" mentres visitaba a illa o 25 de xaneiro de 2004. Unha carta conxunta en 1998 dos Discípulos de Cristo e da Igrexa Unida de Cristo ao Senado dos Estados Unidos pediu a flexibilización das restricións económicas contra Cuba. O 15 de maio de 2002, o expresidente Jimmy Carter falou na Habana, pedindo o fin do embargo, dicindo: "As nosas dúas nacións quedaron atrapadas nun estado destrutivo de belixerancia durante 42 anos, e é hora de que cambiemos a nosa relación." Os bispos estadounidenses pediron que se puxera fin ao embargo a Cuba despois da visita do papa Bieito XVI á illa en 2012.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas condenou o embargo como unha violación do dereito internacional cada ano dende 1992. Israel é o único país que se suma regularmente aos Estados Unidos en votar contra a resolución como o fixo Palau todos os anos entre 2004 e 2008. O 26 de outubro de 2010, por 19ª vez, a Asemblea Xeral condenou o embargo, con 187 votos a favor e 2 en contra, con 3 abstencións. Israel estaba cara aos Estados Unidos, mentres que Illas Marshall, Palau e Micronesia abstivéronse.
O director de cine, Michael Moore, desafiou o embargo ao levar a varios rescatadores do 11-S, que necesitaban asistencia sanitaria, a Cuba para obter asistencia sanitaria gratuíta.
Proxecto de lei de 2010
O 23 de febreiro de 2010, o congresista de Minnesota Collin Peterson presentou un proxecto de lei que prohibiría ao presidente vetar as viaxes a Cuba ou impedir as transaccións necesarias para tales viaxes.
Restablecemento das relacións diplomáticas
Coincidindo cun intercambio de presos con Cuba, os presidentes Barack Obama e Raúl Castro anunciaron o 17 de decembro de 2014 movementos para restablecer as relacións diplomáticas e afrouxar as políticas económicas e de viaxes. Cuba liberou a Alan Gross, un prisioneiro estadounidense, por motivos humanitarios e trocou un espía americano polos tres membros restantes dos Cinco cubanos. Obama anunciou tamén unha revisión do status de Cuba como "estado terrorista" e a súa intención de pedirlle ao Congreso que eliminase completamente o embargo. Cuba acordou liberar 53 prisioneiros e permitir o acceso dos investigadores de dereitos humanos da Cruz Vermella e das Nacións Unidas. O 29 de maio de 2015, segundo o Departamento de Estado dos Estados Unidos, "a designación de Cuba como patrocinador do terrorismo foi rescindida".
Segundo os cambios anunciados polo presidente, habería unha maior capacidade de transacción con nacionais e empresas cubanas, incluídas as institucións financeiras cubanas. Ademais, os bancos estadounidenses poderían abrir contas acreditadas en bancos cubanos.
O 12 de xaneiro de 2017, o presidente Barack Obama anunciou o cesamento inmediato da política de pés mollados, pés secos, oito días antes de que rematase o seu mandato. O goberno cubano acordou aceptar a devolución de cidadáns cubanos. A partir do 2014, a anticipación do fin da política incrementou o número inmigrantes cubanos.
En 2017, a administración do presidente estadounidense Donald Trump promulgou novas regras que volverían facer cumprir as restricións empresariais e de viaxe que foron suavizadas pola Administración Obama Entraron en vigor o 9 de novembro de 2017. En xuño de 2019 o goberno estadounidense anunciou novas restricións, prohibindo as viaxes grupais educativas a Cuba e os cruceiros. As viaxes turísticas á illa continúan prohibidas. En outubro EE.UU. anunciou a prohibición dos voos comerciais a todos os aeroportos cubanos excepto ao aeroporto da Habana.
Lobishome
Un lobishome, tamén coñecido como licántropo (do grego: λύκος, «lobo», e άνθρωπος, «humano»), é, nas mitoloxías, lendas e folclores, principalmente da civilización europea, un humano que posúe a capacidade de transformarse, parcial ou totalmente, nun lobo ou nunha criatura antropomorfa próxima a este.
Esta transformación pode deberse a varias causas, coma unha imprecación ou ritual voluntario, ou, máis recentemente, pola mordedela ou rabuñada dun lobo ou licántropo. Adoita activarse durante as noites de lúa chea, condenando ao lobishome a vagar coma un lobo ata a mañá. As historias de licántropos menciónanse por primeira vez na mitoloxía grega, e, logo de chegar a moitos países europeos, estendéronse por todo o mundo. Estas criaturas descríbense principalmente como seres malignos que posúen habilidades tanto de lobo como de humano, unha forza colosal e unha gran ferocidade, xa que son capaces de matar a un gran número de persoas nunha soa noite. Rara vez lembran as súas andadas nocturnas despois de tornar á forma humana.
Exceptuando o emprego de cirurxía e a utilización de traxes ou disfraces, a transformación física dos homes en lobos é imposíbel. Con todo, moitas persoas, incluídos eruditos, creron nela durante séculos e, ás veces, esta crenza aínda persiste. Na actualidade, a licantropía recoñécese cientificamente coma un síntoma de enfermidade mental na que a persoa cre que se transformou en lobo. A este trastorno déuselle o nome de licantropía clínica.