cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Pantoja de la Cruz
Vida e obra
Pantoja tamén exerceu a pintura relixiosa, como na Anunciación que pintou en 1606, na que utilizou os retratos da raíña Margarida e da infanta Ana para caracterizar os rostros da Virxe e do anxo Gabriel. Destacan neste xénero Santa Leocadia da Catedral de Córdoba, datada en 1603, a Resurrección (1605) do Hospital de Valladolid, con influencias de Orazio Borgianni, e o Nacemento da Virxe (Museo do Prado), no que asimila os xogos de luz e o naturalismo de Navarrete, o Mudo sen abandonar a seca precisión flamenga. Esta obra, na que tamén se retrataba a nai da raíña, foi pintada para o oratorio particular da raíña no palacio de Valladolid, con motivo do traslado da capital a esa cidade, á que acudira Pantoja acompañando á Corte.
Existen rexistros documentais que aluden a naturezas mortas pintadas por el, a imitación das que viñeron de Italia, e como pintor de frescos hai constancia da súa participación nas perdidas decoracións do Pardo. Ao morrer, deixou sen rematar os cadros do teito da Sala de Retratos do Palacio do Pardo, nos que traballou coa axuda do seu fillo e en colaboración con Francisco López, con quen mantivo certas discrepancias sobre o que lle correspondía a cada un. un, de xeito que no testamento pediu ser taxado, asegurando que a súa participación fora moito maior. Porén, a colaboración co mesmo pintor debeu ser frecuente, xa que tamén tiñan un contrato conxunto para o retablo de San Agustín de Valladolid, e os seus herdeiros acordaron con López rematar o que Pantoja deixara sen rematar no Pardo. Tamén están moi vinculados a el Santiago Morán, que o sucedeu como pintor do rei á súa morte, e os seus discípulos máis directos, Rodrigo de Villandrando e Bartolomé González.
Estilo
Seguindo a tradición do retrato flamengo, procurou mostrar minuciosamente os encaixes, os vestidos e as xoias dos seus modelos, aos que colocou de pé, algo ríxidos e sobre un fondo neutro escuro, ou ao carón dunha mesa ou dunha cadeira de brazos de frade con intención simbólica. As mans tamén están debuxadas con precisión, e coa mesma intención simbólica descansan sobre a espada para os homes, ou levan un pano ou un abano para as mulleres.
De acordo coa tradición do retrato da corte e o ensino da escola veneciana de Tiziano e Tintoretto, os membros da familia real que el retrataba parecían austeros, sobrios e convencionalmente elegantes. Nas caras pouco atractivas apenas hai estudo psicolóxico, imperante a inexpresividade. De pé sobre enormes pescozos brancos, os suxeitos miran para o espectador.
Obras destacadas
miniatura| Felipe Manuel, Príncipe de Piamonte, Museo de Belas Artes de Bilbao Entre os seus retratos dos membros da familia real, destaca o de Felipe II xa vello (1591), que son algunhas das súas obras máis destacadas: Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial, os retratos da infanta Isabel Clara Eugenia. (1599) e o seu marido o arquiduque Alberte (1600), ambos na Galería Antiga de Múnic; os retratos das esposas de Filipe III, Ana de Austria (1602) e Margarida de Austria (1607), conservados no Museo do Prado, ou o Retrato de Filipe III vestido co hábito de Gran Mestre da Orde do Vélaro de Ouro (Museo Goya, Castres), unha das últimas obras do artista, asinada o mesmo ano da súa morte. Outros retratos de Filipe III e da súa muller Margarida de Austria están na colección real británica (Palacio de Hampton Court), e un retrato do rei do legado de Cambó está no Museo Nacional de Arte de Cataluña. No Museo de Belas Artes de Bilbao exponse un Retrato do Príncipe Filipe Manuel de Savoia, que cobra especial relevancia pola súa minuciosa elaboración e polo exitoso efecto tridimensional da coiraza pectoral.
Unha obra atribuída a Juan Pantoja é considerada unha das primeiras representacións de pantalóns vaqueiros.
O Campo, Fiz de Rozas, Portomarín
O Campo é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Cabanas, Fiz de Rozas, Portomarín
Cabanas é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Moledo de Pereiras, As Achas, A Cañiza
O Moledo de Pereiras é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
As Casas Novas, Fiz de Rozas, Portomarín
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Huggy Bear
Huggy Bear foi unha banda inglesa de riot grrrl formada no ano 1991 e baseada en Brighton. O grupo tivo unha curta vida e disolveuse en 1994 tras publicar tan só o mini álbum Our Troubled Youth, compartido coas estadounidenses Bikini Kill, e o álbum Weaponry Listens to Love.
Büyükçekmece Basketbol
O Büyükçekmece Basketbol, coñecido por motivos de patrocinio como ONVO Büyükçekmece é un club profesional de baloncesto turco con sede no distrito de Büyükçekmece en Istanbul. Actualmente xoga na Basketbol Süper Ligi (BSL), a máxima categoría do baloncesto turco. Fundado en 2011, o equipo xoga os seus partidos como local no Gazanfer Bilge Spor Salonu, recinto con capacidade para 2 500 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 2011 baixo o nome de Tüyap Büyükçekmece. O equipo comezou a xogar na TB3L na temporada 2011−12. Na campaña 2012−13, o equipo gañou a TB3L e ascendeu á TB2L. Na súa primeira tempada na TB2L, o equipo finalizou en 9ª posición, permanecendo así un ano máis na liga. Na tempada 2014-15, o equipo rematou en 4ª posición da temporada regular e venceu ao Akhisar Belediyespor nos cuartos de final dos playoffs de ascenso. A continuación, o equipo venceu nas semifinais ao Denizli Basket Spor Kulübü, chegando o Tüyap Büyükçekmece á final da TB2L. Na final, o equipo perdeu contra o Yeşilgiresun Belediyespor Kulübü, pero aínda así ascenderon á Basketbol Süper Ligi, máxima categoría do baloncesto do país.
Desde ese ascenso o club permaneceu sempre na elite turca, sendo os seus mellores resultados os obtidos en 2015−16 e 2022−23 co décimo lugar na táboa clasificatoria. Tamén xogaron dúas temporadas competicións europeas, concretamente nas edicións de 2017 e 2018 da FIBA Europe Cup.
Patrocinadores
Por motivos de patrocinio o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Eleccións municipais de España de 2007
miniatura| Capitais de provincia, máis [[Santiago de Compostela e Mérida (capitais de comunidades autónomas que non son ao mesmo tempo capitais de provincias) e Vigo e Xixón (cidades de máis de 250.000 habitantes que non son capitais); segundo a formación política na alcaldía como consecuencia das eleccións de 2007 :
O PSOE gaña as alcaldías de 23 capitais provinciais, Santiago de Compostela, Mérida, Vigo e Xixón.
O PP consegue as alcaldías de 22 capitais de provincia.
IU consegue a alcaldía de Córdoba.
O PNV gaña a alcaldía de Bilbao.
CC - PNC gaña a alcaldía de Santa Cruz de Tenerife.
O BNG gaña a alcaldía de Pontevedra.
O PAR consegue a alcaldía de Teruel.]] miniatura| Os electores elixen as papeletas en [[Vigo ]] De acordo co establecido pola Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG),, o 27 de maio de 2007 (cuarto domingo de maio) houbo eleccións municipais en España.
No Real decreto 444/2007, do 2 de abril de 2007, convocáronse estas eleccións para cubrir os seguintes cargos:
O Real Decreto tamén recolle a elección dos deputados das Deputacións de Réxime Común, que terá lugar unha vez celebradas as eleccións municipais mediante a elección indirecta.
Dereito a voto dos inmigrantes
Tras unha directiva da Unión Europea (Directiva 94/80/CE ), o 28 de agosto de 1992 reformouse o artigo 13.2 da Constitución Española para estender os dereitos de sufraxio activo e pasivo nas eleccións municipais a todos os cidadáns comunitarios que residan nos concellos españois. . Esta ampliación de dereitos foi ampliada o 6 de febreiro de 1990, cando España e Noruega asinaron un acordo polo que se recoñece o dereito de voto nas eleccións municipais dos noruegueses en España e viceversa.
O 17 de agosto de 2006, o PSOE e IU presentaron ao Congreso dos Deputados unha proposición non de lei para instar ao Goberno a adoptar as medidas necesarias para conceder aos inmigrantes que residen habitualmente en España (principalmente cidadáns de Marrocos, Ecuador e Colombia) o dereito de voto nas eleccións municipais, sempre que, tal e como establece a Constitución, se creen acordos de reciprocidade. De feito, España xa asinara tratados de amizade con Arxentina, Venezuela, Uruguai, Chile e Colombia ; o Goberno só tería que asinar os convenios para que 360.000 cidadáns inmigrantes destes países poidan votar nas eleccións municipais. Non obstante, a vicepresidenta do Goberno, María Teresa Fernández de la Vega, afirmou na rolda de prensa posterior ao primeiro consello de ministros tras as vacacións estivais (25 de agosto de 2006) que é "altamente improbábel" que os inmigrantes extracomunitarios poden votar.
Non obstante, ademais dos españois, puideron votar nestas eleccións cidadáns de Alemaña, Austria, Bélxica, Chipre, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Irlanda, Italia, Letonia, Lituania e Luxemburgo, Malta, Noruega, Países Baixos, Polonia, Portugal, Reino Unido, República Checa e Suecia residentes en España; segundo os datos da Secretaría de Estado de Inmigración, estes cidadáns sumaban en xuño de 2006 619.341. Tamén deben engadirse a esta lista os cidadáns de Bulgaria e Romanía que se incorporaron á UE o 1 de xaneiro de 2007. Se se tivesen en conta os cinco países suramericanos con tratados de amizade mencionados anteriormente, poderíase elevar a 1,2 millóns de estranxeiros con dereito a voto, unha cifra tres veces superior á das municipais de 2003. Segundo un estudo do INE, hai en España 46 concellos nos que máis do 25% da poboación é estranxeira; Destacan, con máis de 50.000 habitantes, Torrevella e Oriola, na provincia de Alacante, Fuengirola e Mijas, na provincia de Málaga, e Arona e Adeje en Tenerife onde case o 50% da súa poboación é estranxeira.
Transfuguismo político
Segundo os datos facilitados polo Ministerio de Administracións Públicas, Castela e León é a comunidade autónoma que rexistrou máis casos de transfuguismo político, en termos absolutos, nos seus concellos. Dos 44 concellos que realizaron mocións de censura durante o período 2003-2007, en 15 houbo desercións polo medio. Destaca o caso da cidade de León, única capital dunha provincia española na que se produciu un cambio de alcalde, incorrendo tamén en transfuguismo. Porén, en termos relativos, a cifra sería superada por outras comunidades autónomas con menos concellos, como é o caso da Comunidade Valenciana, Andalucía, Madrid e Cataluña.
Destaca o caso do concello alacantino de San Fulgencio, no que se realizaron dúas mocións de censura, ambas con transfuguismo.
Fraude electoral
Con motivo das eleccións, moitas localidades con poucos habitantes están a sufrir rexistros masivos, que poden determinar a vitoria dun ou doutro candidato. Así, vilas como Enix que pasou de 267 electores a 347 no censo do 31 de xaneiro de 2006 ou Las Tres Villas que do 29 ao 31 de xaneiro obtivo 129 novos habitantes, recoñecendo ao candidato do PP na localidade que deste número 45 ou 50 eran os seus familiares. Outro aconteceu en Mogán, en Canarias, onde o equipo municipal ofreceu rexistrar turistas a cambio dun voto a favor. Todos estes casos obrigaron ao Instituto Nacional de Estatística a investigar o padrón de numerosas localidades.
Folión de Entroido
Un folión, ou fulión, é unha agrupación musical formada, durante o Entroido, polos veciños das comarcas de Viana, Terra de Trives e Valdeorras.
Características
Durante as celebracións do Entroido, os veciños dalgúns lugares das comarcas de Viana, Trives e Valdeorras, organízanse para desfilar polas aldeas da comarca. Estes grupos musicais veciñais, chamados folións, marchan ao ritmo da percusión de enormes tambores de entroido e de diversas ferramentas de traballo: gadañas, fouces, martelos e sachos. Nalgúns lugares, como Vilariño de Conso, empréganse tamén cornos, trompetas e cornetas de metal. Os folións, cada un dos cales ten a súa particular cadencia, van sempre acompañados polos boteiros, as máscaras de entroido propias da zona, encargadas de animar a festa cos seus bailes e carreiras.
Lisoiros, As Achas, A Cañiza
Lisoiros é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 10 habitantes, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Dry Cleaning
Dry Cleaning é unha banda inglesa de post-punk formada no sur de Londres no ano 2018. O grupo está composto pola vocalista Florence Shaw, o guitarrista Tom Dowse, o baixista Lewis Maynard e o batería Nick Buxton. Dry Cleaningdestaca polo seu uso principalmente da voz falada en vez de cantada, ademais de polas súas letras pouco convencionais. O seu estilo musical comparouse ao de bandas como Wire, Magazine e Joy Division.
Formación
O guitarrisat Tom Dowse coñeceu á vocalista Florence Shaw ao redor do ano 2010 no Royal College of Art onde os dous estudaban, e rapidamente fixéronse amigos. Dowse describiu a Shaw como “ [...] ferozmente intelixente, emocionalmente moi sofisticado”, e engadiu que “coñecela foi como atopar unha alma xemelga”.
Dowse era un experimentado músico na época e xa tocara en numerosas bandas. Tras rematar os seus estudos tivo problemas para atopar traballo, pero en 2017 volveu a poñerse en contacto con Shaw, e pediulle que mirase algunhas demos que gravara con algúns dous mutuos, Lewis Maynard e Nick Buxton. Dowse quería que Shaw fose a líder do grupo pero ela nun principio declinou dicindo: “Inmediatamente dixen, ‘De ningunha maneira. Non podo imaxinar algo que precise menos agora mesmo.’ Foi un non firme".
Dowse tiña a determinación de conseguir que Shaw entrase na banda tras escoitar a súa voz sobre as demos. O resto do grupo convidouna a un dos seus ensaios. O batería Nick Buxton díxolle a Shaw que podía falar en vez de cantar e deulle unha lista de reprodución que incluía o tema de Grace Jones "Private Life" e outros temas semellantes. Shaw aceptou finalmente e foi a ensaiar con “escritos a partir de vellos debuxos seus, cousas que escribira no meu teléfino, diarios, cousas que vira en anuncios e pensei que era divertido” - léndoos en voz alta mentres os outros tres tocaban os instrumentos ao seu redor. Lembra ese momento “como cando ves esas películas cursis sobre bandas, e están escribindo o 'hit', e é un momento máxico”.
Magic of Meghan e álbum de estrea
A banda publicou o seu sinxelo de estrea, "Magic of Meghan", en 2019. Shaw compuxo a canción tras pasar por unha ruptura e mudarse do apartamento do seu antigo compañeiro o mesmo día que Meghan Markle e o príncipe Henrique anunciaron que estaban comprometidos. Ao sinxelo seguíronlle dous EPs ese mesmo ano: Sweet Princess en agosto e Boundary Road Snacks and Drinks en outubro. A banda foi incluída na lista dos 100 artistas esenciais do 2020 da revista NME, e na lista Class of 2020 de DIY.
A banda fichou por 4AD a finais de 2020 e publicou un novo sinxelo, "Scratchcard Lanyard". No mes de febreiro de 2021 o grupo compartiu detalles do seu álbum de estrea, New Long Leg, e tamén editou o sinxelo "Strong Feelings". O álbum, que foi producido por John Parish, publicouse o 2 de abril de 2021.
Stumpwork
En xuño de 2022 a bnda anunciou un novo sinxelo, "Don't Press Me", estreado na BBC Radio 6 Music o 14 dese mes. Ese mesmo día o grupo anunciou o seu segundo álbum, titulado Stumpwork, que sería lanzado o 21 de outubro dese ano. Ao igual que coa súa estrea, o álbum foi gravado nos Rockfield Studios en Gales, e producido por John Parish.
O día 1 de marzo de 2023 Dry Cleaning lanzou o EP de cinco temas Swampy. Dúas das cancións son remesturas dos temas "Hot Penny Day" e "Gary Ashby" aparecidos no álbum Stumpwork.
O Outeiro, As Achas, A Cañiza
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pendello
O pendello é unha construción cuberta, con ou sen paredes, para gardar os apeiros, ferramentas, maquinaria, leña, mercadorías etc. Como topónimo, pódese referir a:
O Pacio, Fiz de Rozas, Portomarín
O Pacio é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Quintá, Fiz de Rozas, Portomarín
Quintá é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Lagorza, Fiz de Rozas, Portomarín
Lagorza é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Paio, As Achas, A Cañiza
O Paio é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
O Moledo de Sobradelo, As Achas, A Cañiza
O Moledo de Sobradelo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Imaxe dixital
Unha imaxe dixital é unha imaxe composta de píxeles, cada un con cantidades finitas e discretas de representación numérica para a súa intensidade ou escala de grises que é unha saída das súas funcións bidimensionais alimentadas como entrada polas súas coordenadas espaciais indicadas con X e Y, no eixe X e no eixe Y, respectivamente. Dependendo de se a resolución de imaxe é fixa, pode ser de tipo vectorial ou rasterizada.
Formatos de ficheiro de imaxe
Os formatos de imaxe dixital máis usados son:
Teoría das formas
dereita|miniatura|Imaxe central da obra A escola de Atenas de Rafael (1509–1511). Platón (á esquerda) sinala cara a arriba, en referencia á súa crenza nas formas ou ideas, mentres Aristóteles (á dereita) se mostra en desacordo e sinala o aquí e o agora, en reference á súa crenza no [[empirismo.]]
Platón organiza as ideas en pares de opostos e establece unha xerarquía entre elas. No diálogo Sofista, inclúe entre as formas ou xéneros supremos ao movemento e o repouso, ao idéntico e o diferente, e ao ser; o non-ser preséntao algo despois, non só como oposto do ser senón subordinado a el. É tema de debate o modo en que debe interpretarse ese non ser, particularmente porque no diálogo citado considérase unha condición necesaria para que haxa coñecemento (en contra do que defendera o filósofo presocrático Parménides). Algúns intérpretes identifican o non-ser coa linguaxe ou o pensamento, e o ser co obxecto que se coñece ou pensa.
Desenvolvemento
O status ontolóxico das formas é obxecto de debate. Admítese en xeral que son entes intangibles, eternos e singulares. Máis interesante é a afirmación de que as formas participan unhas doutras, combinándose entre si segundo regras propias (autoparticipación, pureza...) que haberían de conformar a "linguaxe" dialéctica; pero non existe acordo entre os especialistas acerca de tales regras e a súa aplicación a cada forma específica, evitando aporías e inconsistencias.
Para tratar o tema, sería razoable ir ao diálogo de Parménides, cuxo subtítulo é precisamente Acerca de formas ou ideas. A súa dificultade e natureza extremadamente técnica explican que adoite ser substituída como fonte pola República, que é un texto máis accesible. Neste último traballo, na alegoría da cova, establécese a distinción entre dous mundos dun xeito mítico, o "visible" e o "intelixible":
As formas aparecen xerarquizadas e, segundo a República, na cima de todas elas estaría a forma do ben, fonte de ser e de verdade de todas as demais formas. Esta doutrina do ben non parece coincidir totalmente coa formulación doutros diálogos como os citados Sofista e Parménides. Nestes últimos insístese máis ben en que as formas se relacionan entre si dun modo complexo, e non é fácil captar esas relacións, que son investigadas pola dialéctica.
Crítica de Aristóteles
Aristóteles fai catro críticas fundamentais á teoría das formas de Platón:
Aínda ao rexeitar a Teoría das Formas, Aristóteles menciona a Platón como un home apreciado e alenta aos platónicos a abandonala, escribindo:
As formas para Aristóteles
miniatura | A forma dun cabalo son as características que lle permiten ser un cabalo e seguir existindo. Na [[bioloxía de Aristóteles, a causa formal nun ser vivo é a súa capacidade de sobrevivir e reproduce a súa alma ou  psique]].Aristóteles considera que a  '"causa" formal'  (εἶδος,  eîdos ) describe o patrón ou a estrutura que, cando está presente, converte a materia nun ser particular que recoñecemos dese tipo particular e, polo tanto, só existe potencialmente. Correspóndese coa resposta á pregunta "Que é?" A forma específica do individuo en cuestión. Por exemplo, a forma da táboa é a causa formal desta táboa.
Bugatti Type 54
O Bugatti Type 54 é un coche deportivo de Grand Prix do fabricante de automóbiles Bugatti, deseñado por Ettore Bugatti e Jean Bugatti (pai e fillo) de 12 exemplares entre 1932 e 1934, variante do Bugatti Type 50, 51, 53 e 59
Teoría das formas
As formas para Aristóteles
Segundo o propio Aristóteles, este é un concepto difícil e controvertido. Vincula coa teoría das formas do seu profesor Platón, pero por conta de Aristóteles, ten en conta a moitos escritores anteriores que expresaran opinións sobre formas e ideas, pero mostra como os seus propios puntos de vista diferéncianse deles. Para Aristóteles, ningún dos seus antecesores entendía realmente a causa formal. Segundo o aristotelismo, a forma sería unha esencia das cousas, o que fai que unha cousa se deixe é iso e nada máis, a segunda substancia (a especie ou  xenos ), dunha  primeira substancia (individuo concreto ). A materia amorfa é a posibilidade do que se fixo real nunha cousa dotada de forma. Toda forma finita é, á súa vez, o asunto doutras formas superiores. A unión de materia e forma convértese nunha substancia. Esta teoría chámase hilemorfismo.
Bugatti Type 54
Historia
Este Automóbil de Grand Prix de 5 litros é unha variante do Bugatti Type 51 (categoría de 1,5 a 2,3 litros) e do Bugatti Type 50 de 200 CV, do que toma o chasis-motor Tipo 50B de 8 cilindros en liña DOHC 16 válvulas, sobrealimentado con Compresor Roots e dobre carburador Zénith de 300 CV (ou 450 CV con etanol)
Teoría das formas
As formas para Aristóteles
"Do mesmo xeito, a propia materia é un poder, xa que é capaz de recibir unha forma; cando hai un acto, entón posúe a forma [...] É, polo tanto, moi claro que a esencia e a forma son actos; de onde evidentemente se desprende que o acto baixo a relación da substancia é anterior á potencia. Pola mesma razón o acto é anterior baixo a relación do tempo; e ascende, como dixemos, de acto en acto ata chegar ao acto do primeiro e eterno motor. Se preguntamos "Que é un pura sangre?" dicimos que é un cabalo (esa é a súa forma). Se preguntamos: "Que é un cabalo?" a resposta recae nunha clase máis grande. Así, poderiamos dicir que "cabalo" é un animal cuadrúpede, vivíparo e herbívoro, con outras peculiaridades que fan referencia a cabalos individuais.
Bugatti Type 54
Historia
O primeiro dos dez Tipo 54 construíuse en 1931 en só unhas dúas semanas de traballo. Os outros nove producíronse entre 1932 e 1934. Desde o punto de vista do motor era idéntico ao Tipo 53, do que se diferenciaba na caixa de cambios de tres velocidades, o eixe dianteiro con eixe ríxido e sobre todo na tracción só nas rodas traseiras. O rendemento era aproximadamente o mesmo, así como as dificultades de manexo. O mellor resultado acadado foi o segundo posto obtido por Varzi no Gran Premio de Monza, a carreira de estrea do Tipo 54. En 1933, aínda en Monza, un accidente custoulle a vida ao piloto Stanislas Czaykowski, que pouco antes, nun Bugatti Tipo 54, conseguira un récord de velocidade no AVUS, récord igual a 221,7 km/h. O accidente mortal no que Czaykowski perdeu a vida supuxo o final da carreira deportiva do Tipo 54, un destino tamén subliñado pola modificación dalgúns regulamentos de carreiras, que excluían efectivamente os coches con características similares ás do Tipo 54, que aínda se utilizaba nalgún outro tipo de competición, tras o que foi retirado definitivamente. Sábese que polo menos dous dos dez exemplares do Tipo 54 foron convertidos para uso na estrada, incluíndo un exemplo redeseñado como roadster para Lord Bachelier.
Teoría das formas
As formas para Aristóteles
A causa formal é a orixe da súa teoría teleolóxica. Na bioloxía de Aristóteles, a causa formal nun ser vivo é o aspecto que especifica, a súa capacidade de sobrevivir, reproducirse e tamén a orixe próxima do seu movemento, o que Aristóteles chama alma ou ' 'psyche' '. Aplicou varios termos da forma ao mundo dos seres vivos. Nun primeiro sentido como a aparición dun ser vivo (como un taxón) e nun segundo sentido como unidade fundamental da biodiversidade (o que entenderiamos por especie).
Bugatti Type 54
Historia
Comezou a súa carreira no Gran Premio do Automóbil de Monza 1931, onde acadou a 3ª e 7ª prazas con Achille Varzi e Louis Chiron, con Maserati 8C, Alfa Romeo Tipo A e Bugatti Type 51 como principais rivais.
O Bugatti Type 53 é unha variante experimental de tracción total do hill climb.
O Bugatti Type 59 sucedeuno en 1933.
Parzival
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Parzival.Lauber.jpg/220px-Parzival.Lauber.jpg|miniatura| Páxina manuscrita iluminada de Parzival
Parzival é un romance medieval do cabaleiro-poeta Wolfram von Eschenbach en alto alemán medio. O poema, comunmente datado no primeiro cuarto do século XIII, céntrase no heroe artúrico Perceval (Percival, Parsifal ou Peredur na literatura galesa, Percival en inglés, Parzival en alemán e noutras linguas) e na súa longa procura do Santo Graal tras o seu fracaso inicial para conseguilo.
Pereiras de Abaixo, As Achas, A Cañiza
Pereiras de Abaixo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 21 habitantes, dos cales 9 eran homes e 12 eran mulleres.
Parzival
Trama
Parzival comeza coas aventuras cabaleiros do pai de Parzival, Gahmuret, o seu matrimonio con Herzeloyde (en alto alemán medio "herzeleide" é "tristeza do corazón"), e o nacemento de Parzival. A historia continúa mentres Parzival coñece a tres elegantes cabaleiros, decide buscar ao rei Artur e continúa a procura espiritual e física do Graal. Unha longa sección está dedicada ao amigo de Parzival, Gawan, e ás súas aventuras defendéndose dun falso cargo de asasinato e gañando a man da doncela Orgeluse.
Repercusión
Considerado como unha das obras mestras da Idade Media, o romance foi a narrativa en verso vernáculo máis popular na Alemaña medieval, e segue a ser lida e traducida a linguas modernas en todo o mundo. Wolfram comezou unha precuela, Titurel, que máis tarde foi continuada por outro escritor, mentres que dous romances completos foron escritos adaptando a historia de Wolfram de Loherangrin. Richard Wagner baseou a súa famosa ópera Parsifal en Parzival.
Adaptacións
Hai numerosas traducións da épica de Wolfram do alto alemán medio ao novo alto alemán, tanto en verso (especialmente durante o século XIX) como en prosa. Unha desvantaxe das traducións máis antigas e rimadas en verso é que inevitablemente se desvían tanto da linguaxe como do significado do orixinal para axustarse á forma. Alternativamente, as adaptacións en prosa poden comunicar con máis precisión o significado orixinal, pero como resultado omiten o poder lingüístico e o virtuosismo orixinais do texto. Con isto en mente, dúas versións máis novas (a tradución en prosa de Peter Knecht e a tradución en verso sen rima de Dieter Kühn) considéranse aproximacións exitosas do significado, estilo e particularidades lingüísticas do orixinal.
Adaptacións literarias en alemán
Hai tres obras que representan con precisión adaptacións do material orixinal en tres épocas da literatura alemá: Der Parcival (1831/1832) de Friedrich de la Motte Fouquè para o Romanticismo, Das Spiel vomfragen / Die Reise zum Sonoren Land (1989) de Peter Handke para o modernismo, e Der Rote Ritter (1993) de Adolf Muschg para o posmodernismo.
Tankred Dorst adaptou o material a unha obra teatral titulada Parzival, que se estreou en 1987 no Thalia Theatre de Hamburgo. Unha segunda adaptación para o escenario foi creada por Lukas Bärfuss e estreada en 2010 no Schauspielhaus de Hannover.
Ademais, hai varias adaptacións do material orixinal en forma de libros infantís e outros medios populares.
Moeda de prata de 5 centavos de dólar estadounidense
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso dunha moeda de 5 centavos (half dime) de 1857.]] A moeda de prata de 5 centavos de dólar (en inglés: half disme, half dime e silver five-cent coin) foi unha moeda de prata dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada pola Ceca de Filadelfia e, máis ocasionalmente, polas de Nova Orleáns e San Francisco, nos últimos anos. Creouse pola Lei da Moeda de 1792, que constituíu o primeiro sistema monetario dos Estados Unidos logo da súa independencia, e foi suprimida pola Lei da Moeda de 1873.
Na década de 1860, os poderosos intereses económico-empresariais que promovían o uso do níquel como metal de cuñaxe fixeron presión de xeito frutífero para que a as novas moedas de 3 centavos e de 5 centavos se cuñasen en cuproníquel, unha aliaxe dese metal. A aparición das moedas destes valores faciais cuñadas coa nova aliaxe fixo que as súas equivalentes en prata resultasen redundantes no sistema, polo que a Lei da Moeda de 1873 cancelou a produción das moedas de prata de 3 centavos e de 5 centavos.
Half Disme (1792)
miniatura|Half disme ([[1792). ]] A moeda que amosa o valor facial de half disme foi unha das primeiras cuñadas oficialmente polo Goberno dos Estados Unidos logo da aprobación da Lei da Moeda de 1792. Sábese que se produciron polo menos 1.500 exemplares. Aínda que os historiadores numismáticos discuten se unicamente como proba numismática ou destinados á súa posta en circulación, a realidade parece ser esta última, tendo en conta o volume da tiraxe. Durante o seu discurso anual ao Congreso, o presidente George Washington mencionouna coa frase "un pequeno comezo na cuñaxe de medios dismes".
No anverso amosa a cabeza dunha representación alegórica da Liberdade co cabelo solto ollando á esquerda; debaixo a data e todo o conxunto rodeado pola lenda INDUSTRY LIB. PAR. OF SCIENCE ("A Liberdade, pai da ciencia e da industria"). O seu reverso está caracterizado pola figura dunha aguia en voo, baixo a cal se expresa o valor facial (HALF DISME), coa denominación do país, UNI. STATES OF AMERICA. Esta moeda está cuñada en prata de 892 milésimas, cun peso de 1,35 gramos e un diámetro de 17,5 milímetros. Os autores do seu deseño foron Robert Birch e Joseph Wright.
O half disme de 1792 é, pola súa rareza, unha das moedas míticas da historia numismática dos Estados Unidos. En 2006, a casa de poxas Heritage Auctions adxudicou un exemplar nun estado de conservación excepcional en 1.322.500 dólares. Con todo, o seu exemplar mellor conservado dos coñecidos, que foi propiedade do primeiro director da Casa da Moeda, David Rittenhouse, acadou nunha venda privada en 2018 a cantidade récord de 1.958.000 dólares.
Cabelo solto (1794-1795)
O novo deseño da moeda de prata de 5 centavos, coñecida como Flowing Hair ("cabelo solto"), foi obra do primeiro gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Robert Scot. Este deseño compártese coas moedas dun dólar e de medio dólar do mesmo período.
Nos seus anversos leva un retrato da Liberdade cara á dereita, similar ao do medio centavo e ao do centavo de 1794, mais sen o barrete frixio e a lanza. Completan o anverso a palabra LIBERTY, 15 estrelas e, no exergo, a data. No reverso amósase unha aguia en pé coas ás despregadas, rodeada por unha coroa vexetal e o nome do país, UNITED STATES OF AMERICA. A súa tiraxe foi de 7.765 exemplares con data 1794 e de 78.660 con data 1795, aínda que todos eles foron cuñados neste último ano. Nesta moeda omítese a expresión do seu valor facial, xa que se pensou que polo seu tamaño e peso sería doadamente identificable pola poboación.
Foi cuñada en prata de 892 milésimas, cun diámetro de 16,5 milímetros e un peso de 1,35 gramos.
Busto drapeado (1796-1805)
Os 5 centavos de prata do modelo Draped Bust ("busto drapeado"), foron cuñados na Ceca de Filadelfia coas mesmas características métricas que o anterior. Este modelo divídese en dous tipos, en función do deseño do seu reverso, xa que o anverso é común. En ningún dos dous casos leva indicación do seu valor facial:
Reverso con aguia pequena (1796-1797)
miniatura|5 centavos "[[busto drapeado" (1796), coa aguia pequena no reverso. ]] O deseño do anverso común débese tamén ao gravador Robert Scot, a partir duns esbozos previos do artista Gilbert Stuart que, ao parecer, utilizara como modelo a Anne Willing Bingham, de Filadelfia. Este anverso retoma o motivo recorrente da cabeza da Liberdade cara á dereita, coa palabra LIBERTY arriba e a data no exergo. Na versión principal de 1796 hai 15 estrelas rodeando o busto, que representan os estados que daquela compuñan a Unión. En 1797 hai algúns exemplares con 15 estrelas, outros con 16 —logo da incorporación de Tennessee— e outros con 13 —os 13 estados orixinais, cando se decidiu que non se podía engadir unha estrela con cada incorporación—.
No reverso hai unha aguia pequena pousada nunha nube rodeada por unha coroa vexetal aberta e o nome do país, UNITED STATES OF AMERICA.
Con este deseño cuñáronse 54.757 exemplares, 10.230 en 1796 e 44.527 en 1797. miniatura|5 centavos "busto drapeado" ([[1800), coa aguia heráldica no reverso. ]]
Reverso con aguia heráldica (1800-1805)
Logo dunha paréntese de dous anos, en 1800 retomouse a cuñaxe da moeda de 5 centavos "busto drapeado". Neste caso, o reverso caracterízase por un novo deseño da aguia, agora cun aspecto heráldico, un cambio que afectou tamén ás moedas doutros valores faciais, como os cuartos de dólar en prata ou as moedas de 5 dólares en ouro.
A tiraxe deste segundo modelo foi en total de 124.270 e nunca se chegou aos 40.000 por ano. Ademais, en 1804 non se produciu cuñaxe ningunha.
Busto con barrete (1829-1837)
miniatura|5 centavos "busto con [[Barrete frixio|barrete" (1829). ]] A moeda de 5 centavos de prata non se cuñou entre 1806 e 1828, unha época en que a circulación da moeda federal era escasa. O 4 de xullo de 1829 retomouse cun novo modelo, coñecido como Capped Bust ("busto con barrete"), coincidindo coa apertura da segunda sede da Ceca de Filadelfia. O seu deseñador foi John Reich, e o novo gravador xefe da Casa da Moeda, William Kneass, fixo algunhas modificacións á hora de gravar os cuños.
O modelo Capped Bust era común a todas as moedas de prata estadounidenses do momento. Fora inaugurado en 1807 coa moeda de 50 centavos, seguida pola de 10 centavos en 1809 e pola de 25 centavos en 1815. O seu anverso amosa unha cabeza da Liberdade cara á esquerda, cuberta por un barrete frixio coa inscrición LIBERTY, que cobre un longo cabelo rizado. Aos lados aparecen as 13 estrelas que representan os estados orixinais e no exergo a data, cuxo tamaño varía en función do ano. A aguia mantense como motivo central do reverso, esta vez coas ás despregadas e cun escudo no peito. Nas súas gadoupas suxeita unha póla de oliveira e un feixe de frechas, e sobre ela hai un pergamiño co lema nacional E PLURIBUS UNUM. Completan o reverso o valor facial 5 C no exergo e o nome do país, UNITED STATES OF AMERICA rodeando o conxunto.
Os 5 centavos Crapped Bust foron cuñados en prata de 892 milésimas, cun diámetro de 15,5 milímetros e un peso de 1,35 gramos. Cuñáronse ininterrompidamente entre 1829 e 1837, sempre nunhas cantidades relativamente abundantes, entre os 2.760.000 exemplares de 1835 e os 871.000 de 1837.
Liberdade sentada (1837-1873)
miniatura|Tipo 1 (1837-1838): sen estrelas no anverso. O derradeiro modelo da moeda de prata de 5 centavos foi o coñecido como Seated Liberty ("Liberdade sentada"), cuñado entre os anos 1837 e 1873.
Trátase dun deseño anovador que rompe coa tradición continuísta dos anteriores, obra do gravador Chrinstian Gobrecht. O seu anverso presenta unha imaxe da Liberdade de corpo enteiro, sentada sobre unha rocha e ollando á esquerda, que sostén un escudo coa palabra LIBERTY na man dereita e unha lanza cun barrete frixio na punta coa esquerda. Este anverso foi creado por Gobrecht en 1835 e utilizado por vez primeira no coñecido como dólar Gobrecht, de 1836. O reverso está caracterizado pola indicación en letra do seu valor facial, HALF DIME, rodeada por unha coroa vexetal aberta.
Dentro do modelo da Liberdade sentada hai cinco tipos. O primeiro foi cuñado na Ceca de Filadelfia en 1837 e na Ceca de Nova Orleáns en 1838, e carece de estrelas no anverso. En 1838 engadíuselle un semicírculo composto por trece estrelas no anverso, en representación dos trece estados orixinais da Unión. Entre 1853 e 1855, engadíronselle senllas puntas de frecha para reflectir unha rebaixa de peso, dos 1,34 gramos anteriores a 1,24 gramos, por mor do aumento do prezo da prata. Estas frechas retiráronse en 1856 —aínda que o peso rebaixado continuou ata o final da serie— e retomouse o tipo anterior ata 1859. Finalmente, en 1860 ampliouse o tamaño da coroa vexetal do reverso e a lenda UNITED STATES OF AMERICA foi trasladada desde ao anverso; este tipo mantívose ata a cancelación desta moeda en 1873.
Todos estes suptipos da moeda de prata de 5 centavos da "Liberdade sentada" foron cuñados nas cecas de Filadelfia (sen marca de ceca) e Nova Orleáns (marca O), e no último engadiuse tamén a Ceca de San Francisco (marca S). A produción total foi de 84.828.478 exemplares para a circulación.
A moeda de 1870 de San Francisco
En 1978, un coleccionista sorprendeu a comunidade numismática coa presentación dun exemplar dunha moeda de 5 centavos de prata coa marca de ceca S, da Ceca de San Francisco, e datado en 1870, que ao parecer adquirira nunha feira do coleccionismo. Ata ese momento, non se coñecía que en 1870 a Ceca de San Francisco cuñara esta moeda e, de feito, nos rexistros da casa da moeda non figura tal cuñaxe, aínda que si que se ten constancia de que en 1869 se enviara a San Francisco un xogo de cuños con esa data. A moeda ten a marca de ceca situada dentro da coroa, no canto da súa posición habitual no exergo, debaixo da coroa. Con todo este espécime foi analizado en profundidade e autenticouse como xenuíno pola axencia de certificación numismática Numismatic Guaranty Company (NGC).
Este exemplar único foi vendido en diversas ocasións desde a súa descuberta. O prezo récord acadouno na venda realizada pola compañía Legend Numismatics, de Lincroft, Nova Jersey, en 2009, na que acadou 1.400.000 dólares.
Pereiras, As Achas, A Cañiza
Pereiras é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 38 habitantes, dos cales 15 eran homes e 23 eran mulleres.
San Clodio, Fiz de Rozas, Portomarín
San Clodio é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Outeiro, Fiz de Rozas, Portomarín
Outeiro é un lugar da parroquia de Fiz de Rozas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Anderlecht
Anderlecht é un dos dezanove municipios da rexión de Bruxelas-Capital.
Ten unha superficie de 17,74 quilómetros cadrados e, a 1 de xaneiro de 2019, unha poboación de 119.714 habitantes.
Limita, ademais da cidade de Bruxelas, con Dilbeek, Forest, Molenbeek-Saint-Jean, Sint-Pieters-Leeuw e Saint-Gilles.
Historia
esquerda|miniatura|220x220px| Colexiata dos Santos Pedro e Guido esquerda|miniatura|220x220px| Cidade de Moortebeek Hai constancia de que o concello xa estaba habitado na idade de pedra, aínda que o nome da vila non aparece por primeira vez até 1047.
Idade Media
Nos primeiros escritos aparecen catro vilas ocupando o territorio actual: Anderlecht, Cureghem, Aa e Neerpede.
Durante a Baixa Idade Media, construíuse a colexiata gótica Saints-Pierre-et-Guidon, construída sobre unha cripta romana.
Idade Moderna
En 1521 o humanista Erasmo de Rotterdam pasou alí uns meses, aloxándose cuns monxes locais. A Universidade actual leva o seu nome.
Idade Contemporánea
En 1791, Charles François Dumouriez loitou alí contra os austríacos. Durante o século XIX adquiriu importancia grazas á expansión urbana e industrial de Bruxelas (barrio obreiro de La Roue), e despois da Segunda guerra mundial a súa poboación aumentou drasticamente.
Xan Míguez González
Xan Míguez González, coñecido como O Ventosela, nado en Ventosela (Ribadavia) no 21 de xaneiro 1847 e finado o 10 de xullo do 1912 no mesmo lugar, foi un gaiteiro galego. Fíxose coñecido pola súa participación nos certames entre gaiteiros que, na súa época, se celebraba durante as festas de vilas e cidades. Como músico, soubo adaptar o seu instrumento, estilo e repertorio as novas modas musicais, o que o fixo del unha personaxe discutida polos sectores culturais máis conservadores. A súa fama permitiulle saír a tocar tamén no estranxeiro, actuando en cidades como Madrid, París, Londres, Lisboa, La Habana, Montevideo ou Buenos Aires.
Traxectoria
Labrego de profesión, non existen datos sobre os seus comezos musicais. A pesar disto, é relacionado con Manuel Castro González, o mítico gaiteiro de Penalta inmortalizado por Curros Enríquez, por algúns autores. As primeiras noticias súas proceden das aparicións como competidor nas, habituais na época, competicións entre gaiteiros. Estas competencias, coetáneas do rexurdimento cultural de Galiza, convocábanse durante as festas patronais das principais vilas galegas, axudando enormemente a que a sona dos gaiteiros transcendese os lindes das súas comarcas.
O Ventosela aparece por primeira vez nos medios impresos como vencedor do certame ourensán do ano 1876. E desde aquela en moitos outros, como o de Pontevedra do ano 1888, o de Tui en 1893, o da Coruña do 1896, ou os de Santiago de Compostela dos anos 1900 e 1901. miniatura|Os gaiteiros Roxelio Rodríguez "O Carballiño" e Xan Míguez "O Ventosela".|277x277px
Anderlecht
Evolución
Todos os datos históricos relacionados co concello actual, a seguinte gráfica reflicte a súa evolución demográfica.
Lugares de interese
esquerda|miniatura|220x220px| A cidade xardín de Bon air
Xan Míguez González
Adaptacións musicais.
Porén, a adaptación da gaita galega ás súas novas parellas melódicas non foi doada. A gaita, de fabricación artesá, non completaba a escala cromática, e dicir, non podía tocar en ton sostido ou bemol. Para solucionalo, e para espanto dos músicos máis tradicionalistas, o Ventosela colocou chaves no punteiro, o que lle permitiu harmonizar con clarinetes e requintos. O gaiteiro Choumín de Celtigos dedicou daquela ao Ventosela unha agre copla que pasou a historia: "Ventosela Ventosela moita chavería na canaveira".
Anderlecht
Deportes
O municipio é famoso polo seu equipo de fútbol, o Royal Sporting Club Anderlecht (RSC Anderlecht) que gañou o campionato da liga belga 28 veces. É o mellor equipo belga en competicións europeas e tamén da Primeira División belga. Tamén é coñecido o RSC Anderlechtois de rugby.
Xan Míguez González
Adaptacións musicais.
Non foi o único "atrevemento" de Xan Míguez quen ousaba actuar en teatros e outros espazos pechados, e non tiña problema en abandonar a vestimenta propia do gaiteiro tradicional. Todos estes elementos fixeron del unha figura enormemente polémica no seu tempo. A controversia serviu para acrecentar a súa fama, facendo del un dos máis coñecidos gaiteiros do país. Sobre el escribiron moitos autores e xornalistas: Lamas Carvajal, Samuel Eijan, Camilo de Cela, Alfonso Pérez Nieva etc. Emilia Pardo Bazan, quen fixo parte do xurado do certame de Ourense do 1883, chegou a dedicarlle cumpridos eloxios nunha das súas obras. Aínda anos despois do seu finamento outros, como Jaime Solá, continuaban a criticar a evolución da súa música.
Éxitos internacionais.
esquerda|miniatura|O Ventosela co seu fillo Serafín Míguez.|190x190px A popularidade acadada polo Ventosela fixo que comezase a ser reclamado polos centros galegos na diáspora. No ano 1896, xunto a Roxelio Rodríguez "O Carballiño" e o seu fillo Serafín, actuou no madrileño Teatro da Zarzuela, cabo do Orfeón galego de Pascual Veiga. A actuación foi un grande éxito, que contou cun amplo seguimento xornalístico. Incluíndo tamén as consabidas críticas a repertorio e vestimenta. Censurábase tamén a pouca presenza no acto da lingua galega e que os músicos se presentasen vestidos "de señoritos" e non co traxe tradiciona l.
A xira madrileña, na que chegou a actuar no Palacio da Moncloa, impulsou a fama de Xan Míguez definitivamente. Nos anos seguintes actuou en cidades como París, Londres, Lisboa ou La Habana. Ramón Otero Pedrayo lembraba como sendo cativo asistira á multitudinaria recepción popular que se fixera no porto de Vigo ao seu regreso da capital de Cuba.
A comezos do 1908, baixo patrocinio do empresario Martín Echegaray, realizou a súa derradeira xira pola Arxentina e o Uruguay. No 31 de marzo actuou no Teatro Victoria de Buenos Aires nun multitudinario concerto. Tamén aquí unha anónima crónica do concerto no Correo de Galicia criticou acedamente o repertorio do gaiteiro. Para o xornalista os pasodobres e zarzuelas soaban "como se un gaucho da pampa entoase un alalá" entanto que, facía notar o cronista, a aparición no concerto da primeira muiñeira fixo o público prorromper en aturuxos.