cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patrulha do Espaço
Patrulha do Espaço é unha banda brasileira de rock, nada en 1977 da man de Arnaldo Baptista (ex-Mutantes), conxuntamente co batería Rolando Castello Júnior (que xa tocara en Made in Brazil e en Aeroblus, da Arxentina), o baixista Oswaldo "Cokinho" Gennari e o guitarrista irlandés John Flavin (ex-Secos & Molhados).
O nome do grupo provén dunha música do disco Lóki de Arnaldo, e deu o seu primeiro concerto no 1° Concerto Latino Americano de Rock, no Ginásio Ibirapuera en São Paulo, en setembro de 1977.
Coa saída de Arnaldo Baptista, en 1978, a banda pasou a contar coa participación de Percy Weiss nas voces e realizou a gravación do primeiro disco independente de rock do Brasil, coñecido como Disco Preto, de onde os hits "Arrepiado" e "Vamos curtir uma juntos" foron as máis exitosas das oito faixas lanzadas nese vinilo.
Team America: World Police
Team America: World Police é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Trey Parker e escrito por Parker, Matt Stone, e Pam Brady, todos eles coñecidos por ser os creadores da popular serie de animación South Park.
Donfreán, Catasós, Lalín
Donfreán é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 48 habitantes (22 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Illa Redonda
Redonda é un peñón deshabitado nas Illas de Barlovento que forma parte, como dependencia, de Antiga e Barbuda. A illa ten aproximadamente 1´6 km. de longo, 0´5 km. de largo, e 296 m. de altura no seu punto máis alto.
Esta pequena illa atópase entre as illas de Nevis e Montserrat, 56´2 km ao suroeste de Antiga. Redonda está máis próxima a Montserrat que a calquera outra illa; se atopa a 22´5 km ao noroeste de Montserrat, e 32 km ao sueste de Nevis.
Redonda é o fogar dun gran número de aves mariñas, e a illa foi unha fonte importante de guano antes de que os fertilizantes artificiais comezaron a ser producidos en masa. As operacións mineiras co guano comezaron nos anos 1860 e cesaron despois do inicio da primeira guerra mundial. Durante estas operacións mineras construíronse na illa algúns edificios e outras instalacións, algúns restos físicos desa fase da súa historia son aínda visibles.
A finais do século XIX, un banqueiro irlandés fincado na illa veciña de Montserrat, Matthew Dowdy Shiell, reclamouna, ata que foi incorporada ao Imperio Británico. Shiell proclamou ao seu fillo Rei de Redonda pero actualmente hai varias controversias sobre a quen pertence o título, isto sen que a illa deixe de estar, contraditoriamente, baixo a soberanía de Antiga e Barbuda desde 1967.
Historia
Na súa segunda viaxe ao Novo Mundo, Cristovo Colón descubriu a illa e bautizouna como Santa María a Redonda, por "Santa María de la Redonda" unha igrexa en Sevilla, España. De acordo co escrito polo seu fillo Hernando Colón na súa Vida do Almirante os indios chamábana Ocamaniro. Con todo, como a illa era un peñón de pouco máis dun quilómetro cadrado, non representaba ningún interese para as potencias involucradas na colonización de América e, por séculos foi refuxio de corsarios.
O interese pola illa comezou a finais do século XIX cando o Reino Unido anexionouna ás súas posesións en 1872 -temendo que os estadounidenses fixéseno primeiro- en busca de explotar o fosfato de alúmina que abunda na illa e que é producido polo guano dos alcatraces. Con todo, a illa fora reclamada polo banqueiro Matthew D. Shiell en 1865 para celebrar o nacemento do seu primeiro fillo home, Matthew Phipps Shiell, a quen coroou como Rei de Redonda en 1880 nunha cerimonia presidida polo bispo de Antiga. Durante anos os Shiell obxectaron a posesión da illa ante a Oficina Colonial Británica sen éxito, aínda que se lles permitiu seguir usando o título real. Actualmente o Reino de Redonda é por unha banda un xogo literario e o monarca actual é o escritor español Javier Marías, pero por outro hai quen reclama o título como verdadeiro, o caso máis notable é o de William Leonard Gates, quen se autonombra Rei Leo. (Para maior información consultar o artigo correspondente.)
Redonda estivo habitada tras formar parte do Imperio Británico debido á explotación dos depósitos de fosfato, cuxa extracción anual roldaba as 7,000 toneladas. En 1901 a poboación da illa constaba de máis ou menos 120 persoas, pero foi evacuada desde a primeira guerra mundial e permaneceu así desde entón.
Actualmente Redonda é parte de Antiga e Barbuda e adminístrase como unha dependencia.
Micronación
Redonda é coñecida internacionalmente, dun modo menor, como micronación, debido á curiosidade do mito dos "Reis de Redonda", unha historia que entretexe realidade e ficción. De acordo cunha versión (posiblemente imaxinaria) dos acontecementos, M. P. Shiel, un autor de novelas de fantasía, conta que no ano do seu nacemento, 1865, o seu pai Mateo Dowdy Shiell, de Montserrat, decidiu celebrar o seu primeiro fillo varón, dispoñendo que o neno fora coroado rei de Redonda á idade de 15 anos, nunha cerimonia levada a cabo supostamente na pequena illa por un bispo.
M. P. Shiel, o fillo e o autor, foi a primeira persoa que mencionou a idea do "Reino de Redonda", que estaba nun folleto promocional dos seus libros. Desde entón, o título foi "transmitido", e continúa ata os nosos días. Durante un período de tempo que a liñaxe "real" de Redonda era un tema máis ou menos exclusivamente literario, o título se dá aos escritores e similares, por exemplo John Gawsworth e Jon Wynne-Tyson. Wynne-Tyson (o rei Xoán II), o seu sucesor, o novelista español Javier Marías (Rei Xavier), e contendentes rivais polo título, como Redondan Gawsworth, William L. Gates e Bob Williamson, foron presentados nun documental da BBC Radio 4,  Redonda: A illa con demasiados Reis , que foi transmitido en maio de 2007.
Némese (estrela)
miniatura|Concepción artística de Némese como unha anana vermella vista dende un campo de detritos co [[Sol visible no centro.]] Némese é unha hipotética estrela anana vermella ou anana marrón, orbitando ó redor do Sol a unha distancia duns 50.000 a 100.000 UA, máis alá da nube de Oort. A existencia desta estrela foi orixinariamente postulada coma parte dunha hipótese que tentaba explicar o ciclo de extincións en masa que está gravado no rexistro xeolóxico.
O reclamo da periodicidade das extincións en masa
No 1984 os paleontólogos David Raup e Jack Sepkoski publicaron un documento reclamando a identificación da periodicidade estatística das extinción en masa datadas nos últimos 250 millóns de anos usando varios métodos coma a análise de series temporais. Eles centráronse na intensidade da extinción nos fósiles de vertebrados mariños, invertebrados e protozoos, identificando 12 eventos de extinción dentro do período en cuestión. O intervalo de media entre os eventos de extinción foi determinada en 26 millóns de anos. Até o de agora, dous dos eventos identificados, (Cretácea-Terciaria e o Eoceno) tardío non coinciden con eventos de grande impacto. Dicir tamén que Raup e Sepkoski non puideron identifica-la causa da suposta periodicidade, suxerindo unha posible conexión non terrestre. O reto para propor un mecanismo que explicase esta periodicidade foi rapidamente requirido por varios equipos de astrónomos.
Desenvolvemento da hipótese de Némese
Dous equipos de astrónomos, Whitmire e Jackson, e Davis, Hut, e Muller, publicaron independentemente dúas hipóteses semellantes para explica-la periodicidade da extincións suxeridas por Raup e Sepkoski na mesma publicación Nature. Esta hipótese propuña que o Sol podería ter unha estrela acompañante aínda sen detectar cunha orbita extremadamente elíptica que periodicamente crearía perturbacións nos cometas da nube de Oort, causando un grande aumento do número de cometas que visitarían a parte interior do Sistema Solar, co seu consecuente incremento nos posibles impactos cos planetas interiores, en concreto coa Terra. Esta é a razón pola cal é chamada a hipótese Némese (ou máis espectacularmente, A Estrela da Morte).
Se existe, a natureza exacta de Némese é descoñecida. Richard A. Muller suxire que o obxecto máis concordante sería unha anana vermella cunha magnitude de entre 7 a 12, onde Daniel P. Whitmire e Albert A. Jackson discutían e razoaban en torno a posibilidade de que fose unha anana marrón. Se fose unha anana vermella, esta debería estar sen ningunha dúbida nalgún dos catálogos estelares que existen, pero a súa natureza só pode ser detectada medindo a súa paralaxe; debido a que orbitaría ó noso Sol, esta debería ter un movemento propio moi baixo, escapando así das procuras de estrelas por movemento propio que atoparon estrelas coma a estrela de Barnard de magnitude 9.
O evento de maior extinción foi ó redor de hai uns 5 millóns de anos, así pois Muller propón Némese estaría ó redor de entre un 1-1,5 anos luz, e tamén propón algunhas áreas do firmamento (apoiado por Yarris, 1987) onde podería estar Némese, sería preto de Hydra, baseándose na hipotética orbita derivada do apoxeo orixinal dun bo número de cometas de atípica longa periodicidade cuns arcos semellantes ás especificacións da hipótese de Muller.
A hipótese do décimo planeta
En outubro de 1999, o astrónomo británico John Murray anunciou que descubrira un décimo planeta, ó que chamou Nibiru (non confundir co planeta Nibiru proposto por Zecharia Sitchin) e que polas súas características sería semellante a Némese, mentres estudaba uns cometas nos lindeiros do noso Sistema Solar. Segundo Murray, o novo planeta ou estrela acompañante xiraría ó redor do Sol a unha distancia 1.000 veces máis distante que Plutón, se ben tal teórico descubrimento non puido ser finalmente verificado.
Outra hipótese
Matese e Whitman suxeriron que a suposta periodicidade das extincións podía ser debida pola oscilación so sistema solar ó cruza-lo plano galáctico da Vía Láctea. Estas oscilación provocarían as mesmas distorsións gravitacionais que Némese na nube de Oort, coas súas nefastas consecuencias. Porén, o período desta oscilación non está moi definido, co cal podería diverxer dos necesarios 26 millóns de anos por máis dun 40%.
Hipótese controvertida
Dende finais dos noventa até hoxe en día esta hipótese aparece e desaparece nos medios de comunicación de carácter científico, sendo ás veces ridiculizada e outras veces apoiada. A meirande parte dos científicos móvese entre o escepticismo e un pequeno interese, aínda que existe algún grupo que a apoia dun xeito máis ou menos discreto. Porén segue a ser unha hipótese "pouco recoñecida".
Así pois, Némese segue a ser un obxecto hipotético dentro do noso sistema solar.
Hannibal Lecter
Hannibal Lecter é unha personaxe ficticia da serie de novelas creadas por Thomas Harris. A personaxe de Lecter apareceu por primeira vez no ano 1981 na novela Red Dragon como un psiquiatra forense e un asasino en serie caníbal. A novela e a súa secuela, The Silence of the Lambs, presenta a Lecter como un dos principais antagonistas, ademais dos dous asasinos en serie que aparecen en cadansúa novela. Na terceira novela, Hannibal, Lecter convértese en protagonista. O seu papel como antiheroe xorde na cuarta novela, Hannibal Rising, que explora a infancia e a súa conversión nun asasino en serie.
Luis Solano
Luis Solano Novo, nado en Santiago de Compostela en 1972, é un editor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito e fixo un mestrado en Administración e Dirección de Empresas. Traballou como consultor e foi directivo no Grupo Planeta.
Hannibal Lecter
A serie de televisión da NBC Hannibal estreouse en 2013, e céntrase no desenvolvemento da relación entre Lecter e o axente do FBI Will Graham. Na serie, Lecter é interpretado polo actor dinamarqués Mads Mikkelsen, que gañou un Premio Saturn pola súa interpretación.
Luis Solano
Traxectoria
En 2004 fundou Libros del Asteroide, editorial que en 2008 recibiu o Premio Nacional ao Mellor Labor Editorial Cultural.
Castro do Valló
Castro do Valló é un castro de cumio fortificado de Aranga.
Ten forma case circular cunha soa liña defensiva en socalco, cun diámetro duns 100 metros. Ten un antecastro ao leste.
A Veiga, San Simón da Costa, Vilalba
A Veiga é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Juan Vázquez Tenreiro
Juan Vázquez Tenreiro, nado en Ferrol o 14 de xullo de 1912 e finado en Cacabelos o 22 de abril de 1957, foi un militar, futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española. Foi coñecido futbolisticamente como a frecha ferrolá.
Traxectoria
Comezou xogando no Racing de Ferrol, co que debutou na Segunda División na campaña 1934/35, marcando 7 dos 11 goles do equipo nesa campaña, na que o Racing perdeu a categoría. Ao ano seguinte fichou polo Deportivo da Coruña, onde marcou cinco goles no campionato de Segunda e tres na Copa da República. Ademais conquistou o Campionato de Galicia 1936/37. Sarxento do Exército do Aire, en 1937 foi destinado a Madrid e logo a Zaragoza. Na cidade aragonesa formou parte do Club Aviación Nacional, adestrado por Zamora, co que gañou o Campionato de Aragón.
Trala fusión deste co Atlético de Madrid permaneceu no novo club, que nun principio se chamou Atlético Aviación, ata o ano 1947. En 1940 converteuse nun dos cinco primeiros futbolistas galegos en gañar a liga, xunto cos seus compañeiros no Atlético Cesáreo Bachiller, Celso Blanco Enrique Rubio e Guillermo. Repetiu título de liga na tempada seguinte e en 1942 debutou coa selección española nun partido contra en San Mamés. Xogou no Atlético ata 1947, disputando un total de 170 partidos oficiais, e marcando 36 goles.
No ano 1947 fichou polo Celta de Vigo, co que xogou catro tempadas na Primeira División. Xogou 110 partidos oficiais en total co Celta, marcando 31 goles. En Vigo formou parte do equipo que na tempada 1947/48 rematou a Liga en cuarta posición e chegou á final da Copa do Xeneralísimo, que perdeu contra o Sevilla.
Deixou o Celta ao remate da tempada 1950/51, con case 39 anos, comezando entón a súa carreira como adestrador. Dirixiu primeiramente o Astano de Perlío, e a finais de 1952 converteuse en adestrador do Racing de Ferrol, en substitución de Lorenzo Ausina. Aínda xogou un partido máis, na xornada 26 da tempada 1952/53 da Segunda División contra o Sant Andreu.
Adestrou o Racing ata 1957, cando morreu dun infarto aos 44 anos, mentres volvía dun partido que enfrontaba ao seu equipo co Burgos CF.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Aviación Nacional
Atlético de Madrid
Quelicerados
O dos quelicerados (Chelicerata) constitúen un subfilo do filo dos artrópodos.
Diferéncianse dos demais artrópodos, entre outras características, por careceren de antenas e de mandíbulas, e por presentaren quelíceros (ao que deben o seu nome).
Estes animais, na súa maior parte depredadores, sobreviviron á extinción dos trilobites, artrópodos mariños moi comúns no cámbrico e cos que están relacionados filoxeneticamente.
Características
miniatura|Esquema corporal dun quelicerado: 1: patas; 2: cefalotórax; 3: abdome. Teñen o corpo tipicamente dividido en dúas rexións ou tagmas, unha anterior denominada prosoma (ou cefalotórax) e unha posterior ou opistosoma (abdome).
O prosoma componse do acron presegmentario e 6 segmentos, e a miúdo está cuberto por un escudo dorsal. Presenta 6 pares de apéndices, todos eles multiarticulados e unirrámeos: quelíceros (apéndices bucais), pedipalpos e 4 pares de patas marchadoras. Teñen ollos compostos laterais e/ou ollos simples mediais.
O opistosoma, formado por até 12 segmentos e máis o telson, presenta apéndices moi diferenciados ou ben carece de eles, segundo os grupos.
Coñécense máis de 70 000 especies actuais de quelicerados, case todas pertenecientes á clase dos arácnidos.
Descrición
O subfilo dos quelicerados foi descrito en 1951 polo zoólogo alemán Richard Heymons.
Etimoloxía
O termo Chelicerata está formado polos elementos do latín científico cheli- e -cerata, tirados do grego antigo χελή chelé, "pinza" e κέρας, κέρατος kéras, kératos, "corno", coa desinencia -a indicando plural.
Clasificación
O subfilo dos quielicerados subdivídese nas tres clases seguintes:
Juventino Trigo Rey
Juventino José Trigo Rey, nado en Fene en 1962, é un político galego do BNG e alcalde de Fene.
Traxectoria
Foi aprendiz en Astano. Rexenta unha asesoría en Perlío. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Fene e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE, Somos Fene e EU. O 6 de abril de 2018, prosperou unha moción de censura proposta polo PP que fixo recuperar o posto a Gumersindo Galego Feal.
Nas eleccións municipais de 2019 a súa candidatura obtivo o mesmo número de concelleiros que o PP, aínda que a alcaldía continuou en mans de Gumersindo Galego, ata que, por unha moción de censura apoiada polo BNG, o PSdeG-PSOE e EU no 7 de febreiro de 2020, foi novamente elixido alcalde de Fene.
Tuanaki
Tuanaki ou Tuanahe é o nome dun grupo de illotes desaparecidos que unha vez formaron parte das Illas Cook, estaban localizados ao sur de Rarotonga e Mangaia, a dous días de navegación cara ao sur.
En 1916 a Sociedade Polinesia de Honolulú publicou, advertindo das súas reservas sobre a súa veracidade, o único testemuño que existe destas illas, é un relato dun mariñeiro británico que pasara en 1842 seis días cos seus habitantes, un grupo de misionerios organizaron unha expedición cara a Tuanaki en 1844 pero non atoparon nada, probablemente desaparecidas logo dun terremoto, un grupo de tuanakis conseguiron deixar a illa nunha canoa antes da súa desaparición, desembarcando en Rarotonga.
Algunhas fontes consideran que os illotes de Haymet Rocks poderían ser un vestixio de Tuanaki, pero non parece probable xa que están moi lonxe de Rarotonga, máis próximas a Niue
Benjamin Harrison
Benjamin Harrison, nado en North Bend (Ohio) o 20 de agosto de 1833 e finado en Indianapolis (Indiana) o 13 de marzo de 1901, foi un político estadounidense, presidente dos Estados Unidos de 1889 a 1893.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Benjamin Harrison no [[anverso dun dólar presidencial de 2012.]]
Foi presidente polo Partido Republicano, entre os dous mandatos do demócrata Grover Cleveland.
Recesende
Co topónimo galego Recesende podémonos referir a:
Mourente, A Capela, A Capela
Mourente é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 35 habitantes segundo datos do INE, deles 19 eran homes e 16 eran mulleres.
Igrexa evanxélica luterana española
A Igrexa Evanxélica Luterana Española é unha comunidade cristiá de tradición luterana asentada en España, como Misión dende o ano 2000 e como Igrexa dende 2004. Trátase dunha igrexa luterana de tipo confesional, pois se adhire ao Libro de Concordia (1580) como unha fiel exposición das ensinanzas da Biblia.
Afiliación
Pertence ao Concilio Luterano Internacional, unha organización internacional de igrexas luteranas que non ten acordos de comuñón coa Federación Luterana Mundial e do Consello Mundial de Igrexas. Esta Igrexa ten sólidos vínculos coa Igrexa Evanxélica Luterana Arxentina (IElA) e coa Igrexa Luterana-Sínodo de Missouri (LCMS).
El Sardinero
miniatura|300px|[[Praias de El Sardinero|Primeira praia de El Sardinero.]] miniatura|150px|A praia do Camello. miniatura|300px|A praza de Italia e o [[Gran Casino do Sardinero|Casino do Sardinero, visto desde o Hotel Sardinero.]] El Sardinero é un barrio e enclave turístico da cidade de Santander, capital de Cantabria (España) coñecido polas súas extensas praias.
Historia
El Sardinero comezou a ser coñecido e moi visitado a partir de mediados do século XIX e especialmente a comezos do século XX. A moda de veraneo e os beneficios saudables dos baños de ondas atraeron a este lugar a numerosos visitantes da burguesía castelá e madrileña. Aos poucos El Sardinero foise convertendo dun lugar só visitado polos veciños de Santander a unha cidade-balneario, con todos os servizos para ofrecer a unha sociedade podentes atraída polo auxe económico de Santander, vindo da man do comercio coas colonias españolas.
En base á evolución histórica e funcional deste espazo diferénciase dous morfologías urbanas: a do conxunto formado polos chalés e palacetes construídos desde finais do século XIX e a dos modernos edificios de bloques de vivendas principais ou secundarias das últimas décadas.
No ano 1913 inaugúrase na península da Magdalena o Palacio da Magdalena que sería residencia do rei Afonso XII durante as súas estancias de verán en Santander. Estas visitas obrigaron a crear novos servizos ao estilo arquitectónico da Belle Époque e grandes balnearios similares ao de Biarritz. Así, construíronse o Hotel Real, o Gran Casino, substituto do antigo casino, o Hipódromo de Bellavista ou o campo de polo.
É a partir da década de 1950 cando se inicia unha etapa de remodelación tanto no plano morfolóxico como funcional. Ao mesmo tempo que mantén a súa función turística, El Sardinero convértese en zona de residencia permanente de clases acomodadas.
Actualmente
Hoxe en día a configuración de cidade-xardín que tivo El Sardinero foi substituída por edificios residenciais fronte á primeira e segunda praia do Sardinero, a praia do Camello e a praia dos Bikinis xunto á Península da Magdalena. Así mesmo, nesta parte da cidade sitúanse algunhas das grandes infraestruturas culturais e deportivas da capital, como o Palacio de Congresos e Exposicións, os Campos de Sport de El Sardinero ou o Palacio de Deportes. Este último é de deseño vangardista e cunha capacidade para albergar a 10.000 persoas en grandes eventos, nel xoga habitualmente o club de balonmán Teka Cantabria e o equipo de baloncesto Lobos Cantabria.
Pódese considerar como un subcentro da cidade de Santander, especialmente valorado pola súa calidade ambiental e como área de lecer, sendo a zona máis destacada da cidade desde o punto de vista turístico.
A Seara, Barrañán, Arteixo
A Seara é un lugar da parroquia de Barrañán no concello coruñés de Arteixo na Comarca da Coruña.
Antonio Di Natale
Antonio Di Natale, nado en Nápoles o 13 de outubro de 1977, é un futbolista italiano. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Udinese.
Pobos indoeuropeos
Os pobos indoeuropeos son aqueles que desde o norte do Cáucaso e os arredores do mar Negro e do mar Caspio (rexións de Asia Central), fixeron varias invasións, sobre todo á India e a Europa, onde se estableceron. O punto en común máis importante destes pobos era a lingua, e de feito esta foi a herdanza máis importante que deixaron nos lugares nos que se estableceron, saíndo deles as linguas indoeuropeas.
Invasións
Hai uns 5.000 anos expandíronse cara a Europa e o nordeste do Mar Caspio. Hai uns 4.000 anos continuaron as invasións cara ao oeste, fundando diversas civilizacións coma a micénica.
Nesta época tamén se fai a invasión do val do río Indo, que destrúe a florecente Cultura do val do Indo hai uns 3.600 anos. Os indoeuropeos que invaden o val do Indo, os pobos arios, fanse facilmente coa vasta rexión grazas ó emprego das armas de bronce e do carro.
Os arios invadiron tamén probablemente durante esta e posteriores épocas a meseta de Irán, de feito o topónimo Irán fai referencia ós arios, significando país dos arios.
Hai uns 3.000 anos xurdiron novos pobos indoeuropeos, coma os xonios, que invaden Grecia e impóñense sobre outros xa indoeuropeos, no caso destes, ós aqueos.
Durante esta época outros pobos indoeuropeos invaden o leste do Indo, o que hoxe vería sendo case a totalidade do actual Estado Indio, establecéndose nesta rexión.
Tamén nesta época os celtas, chegados desde Rusia, que se establecen en Europa Central, invaden e ocupan gran parte do resto de Europa, chegando incluso a Asia Menor, cara o século III antes de Cristo, cando os gálatas se establecen no que a partir de entón se coñecería como Galacia.
Características
Os textos védicos falaban dos indoeuropeos como xentes de pel, ollos e cabelos claros. Como o pobo indoeuropeo que invadira o val do Indo fora o dos arios, durante o século XIX, época na que Europa estaba no maior apoxeo do seu imperialismo, o termo indoeuropeo era coñecido por ario, para louvar a raza europea. Este termo foi utilizado tamén noutros momentos, coma por exemplo durante a Alemaña de Hitler.
Pobos de Europa non indoeuropeos
Tendo en conta as linguas que falan, só hai tres pobos en Europa que resistiron as invasións dos pobos indoeuropeos: os fineses, os húngaros e os vascos ó falar linguas non indoeuropeas. Porén, os húngaros proceden dos pobos maxiares que se estableceron neste país moito despois das invasións indoeuropeas.
Mario Bermejo
Mario Bermejo Castanedo, nado en Santander o 7 de outubro de 1978, é un futbolista español xa retirado.
Inicios
Formado no Perines e Bansander, Mario Bermejo pasou ás categorías inferiores do Racing de Santander. Debutou con este equipo en Primeira división na tempada 1995-96 con tan só 16 anos. O seu adestrador era Vicente Miera, e xogou os últimos 4 minutos da 4ª xornada ante o Sevilla en El Sardinero, substituíndo a Alberto. Durante este tempo foi seleccionado por Juan Santisteban para a selección española nas categorías sub-16 e sub-18, coas que acadou respectivamente o subcampionato e o campionato de Europa.
Na tempada 1996-97 Mario Bermejo ficha polo Bilbao Athletic, dado que toda a súa familia paterna era vasca para xogar na súa filial do grupo II da Segunda División B. O primeiro ano disputa 17 partidos, marca 3 goles e conclúe a liga en 12ª posición. Ao ano seguinte debuta co primeiro equipo en primeira, onde disputa os últimos 7 minutos do derbi da 5ª xornada ante a Real Sociedad en San Mamés, en substitución de Ziganda. Tamén debutou con este equipo na Copa da UEFA ao xogar os últimos 30 minutos do partido de treintaidosavos de final no campo da UC Sampdoria ao substituír a Urzaiz nun partido que gañaron os bilbaínos 1-2. Logo xogaría tamén os últimos 15 minutos do partido ante o Aston Villa en San Mamés, partido que rematou en empate sen goles. Foron as súas tres únicas aparicións oficiais co primeiro equipo do Athletic. Despois tamén xogaría en maio o partido do centenario ante o Brasil cando disputou os últimos 14 minutos en substitución de Javi González. Esa campaña Bermejo xogouna habitualmente co Bilbao Athletic: 27 partidos xogados, 3 goles, e conclúe a liga en 2ª posición co que se clasifica para a fase de ascenso a 2ªA. Na liguiña tería como rivais a Mallorca B, Granada CF e Cacereño, e finalmente ascendería o filial balear.
Segunda División B e Segunda División
Na tempada 98-99 é cedido polo Athletic Club á Cultural Leonesa, equipo do grupo II da 2ª División B. Co equipo leonés o dianteiro cántabro disputou un total de 32 partidos, marcou 3 goles, e proclamouse campión de liga do grupo II. Na liguiña tería como rivais a Córdoba CF, Cartagonova e Racing de Ferrol, nun grupo onde acabarían ascendendo os cordobeses.
A tempada 1999-2000 iníciaa no Bilbao Athletic, co que disputa na primeira volta un total de 21 partidos e marca 10 goles. O seu rendemento sérvelle para ser cedido no mercado de inverno á SD Eibar co que xogaría a segunda volta do campionato debutando en Segunda división. Aquí disputou 15 partidos, marca 1 gol (ao Villarreal na 27ª xornada), e conclúe a liga cos eibarreses en 11ª posición.
Na tempada 2000-01, vai cedido de novo. Desta volta á Gimnástica de Torrelavega, equipo cántabro do grupo II da 2ª División B, co que dianteiro santanderino disputou 31 partidos, marcou 7 goles, e concluíu a liga en 13ª posición. Ao ano seguinte Bermejo viviría a súa última cesión, neste caso ao Hospitalet do grupo III da 2ªB, equipo co que disputou 39 partidos, marcou 6 goles, e concluíu a liga na cuarta posición que os clasificou para a fase de ascenso. Na liguiña tería como rivais a Getafe, Motril e Cultural Leonesa, nun grupo no que acabarían ascendendo os madrileños.
En primeira e co Racing de Ferrol
O seu rendemento en terras catalás sérvelle para fichar na tempada 2002-03 polo Recreativo de Huelva, que acababa de ascender a primeira división. Esta vez Bermejo disputou en Primeira 1.449 minutos en 28 partidos xogados, 16 deles como titular. Foi substituído en 8 ocasións e recibiu 6 cartóns amarelos, e os onubenses descenderon a Segunda tras concluíren a liga en 18ª posición.
A tempada 2003-04 comézaa no Recreativo de Huelva co que disputaría na primeira volta en Segunda un total de 493 minutos en 11 partidos xogados, 5 deles como titular e completos, recibindo 1 cartón amarelo. No mercado de inverno fichou polo Racing de Ferrol, en segunda División B, co que xogou na segunda volta do campionato e logrou o ascenso a Segunda División, tras disputar 1.291 minutos en 21 partidos, 12 deles como titular, e marcar 8 goles.
A tempada 2004-05 sería a mellor da súa carreira, ao proclamarse por primeira vez na súa vida e na historia dun dianteiro racinguista, pichichi da Segunda División: marcou 25 goles. Nesa tempada disputou un total de 2.980 minutos en 39 partidos, 34 deles como titular, e foi substituído en 10 ocasións. Ademais, recibiu 6 cartóns amarelos e 1 vermello. O Racing ese ano logrou a permanencia tras unha primeira volta na que rozara os postos de ascenso a Primeira División.
Albacete, Almería e Xerez
Na tempada 2005-06 Bermejo rexeitou unha oferta do Athletic para ser suplente de Urzaiz no club bilbaíno, e fichou polo Albacete Balompié, equipo que viña de descender á Segunda División. Co conxunto albaceteño Mario disputou un total de 2.300 minutos en 32 partidos, 24 deles xogados como titular. Foi substituído en 6 ocasións, recibiu 6 cartóns amarelos e marcou 9 goles. Marcoulle os goles ao Poli Ejido, Racing de Ferrol (na Malata e por partida dobre), Xerez, Hércules, CD Tenerife, Sporting de Xixón, SD Eibar e Elche CF, nas xornadas 6, 7, 18, 19, 21, 22, 24 e 29: os manchegos finalizarían a liga en 13ª posición.
Na tempada 2006-07 Mario Bermejo fichou pola UD Almería, club ao que lle metera catro goles no mesmo partido dous anos atrás (con vitoria final racinguista por 1-6). Co conxunto almeriense Bermejo subiría a primeira tras concluír a liga en segunda posición. Disputou 1.363 minutos en 33 partidos xogados, 12 deles como titula. Foi substituído en 9 ocasións, recibiu 8 cartóns amarelos e 1 vermello, e marcou 5 goles fronte ao Hércules, CD Numancia, Ciudad de Murcia, Málaga CF e Lorca nas xornadas 6, 9, 12, 19 e 37.
Na tempada a UD Almería cédello ao Polideportivo Ejido, dirixido polo vilagarcián Luis César, quen fora o seu adestrador no Racing de Ferrol no ano do ascenso a Segunda. No novo equipo tamén se reatoparía con excompañeiros da súa etapa no cadro verde como Bello Amigo, Tena ou Curro Vacas. Nunha campaña na que descendeu a 2ªB o equipo ejidense ao concluír en 22ª e última posición, Mario disputou 2.144 minutos en 35 partidos, 24 deles xogados como titular, e foi substituído en 12 ocasións. Recibiu 4 cartóns amarelos e un vermello, e marcou 5 goles contra Málaga CF, Cádiz CF, Sevilla Atlético, SD Eibar e Hércules CF nas xornadas 6, 8, 28, 36 e 37.
Na tempada 2008-09 Mario Bermejo rescindiu o seu contrato coa UD Almería e fichou polo Xerez CD, equipo de Segunda División co que tivo un papel determinante no ascenso a Primeira, ao conseguir goles decisivos na segunda volta do campionato. Bermejo disputou un total de 2.242 minutos en 34 partidos xogados, 25 deles como titular. Foi substituído en 12 ocasións, recibiu 7 cartóns amarelos e un vermello, e marcando 12 goles fronte ao Rayo Vallecano, Murcia, Sevilla Atlético, Elche CF, Levante UD (2), Real Sociedad, de novo Sevilla Atlético e Elche CF, Castellón, Nàstic e SD Eibar.
No Celta de Vigo
En xuño de 2011 ficha polo Real Club Celta de Vigo para disputar no club vigués a tempada 2010-11. Finalmente retirase no ano 2014 xogando no club galego, inmediatamente pasa a formar parte do equipo técnico.
Penny Vincenzi
Penelope Vincenzi, nada en Bournemouth co nome de Penelope Hannaford o 10 de abril de 1939 e finada o 25 de febreiro de 2018, foi unha escritora inglesa.
Traxectoria
En 1962 comezou a traballar no Daily Mirror como secretaria, e logo dun ano traballou para Marjorie Proops, que sabedora das súas ambicións xornalísticas, lle permitiu axudala con pequenas investigacións e encomendas. Como xornalista de moda traballou para publicacións como o Daily Mirror e Vogue.
Vida persoal
Con 19 anos coñeceu Paul Robert Vincenzi, empresario publicitario, fillo do doutor Julius Vincenzi, de Earls Colne, Essex. Casaron o 27 de maio de 1960, e tiveron catro fillas. O seu home finou por mor dun tumor cerebral en 2009.
Violeta Chamorro
Violeta Barrios de Chamorro, nada en Rivas o 18 de outubro de 1929, foi unha política, xornalista e editora nicaraguana, presidenta de Nicaragua dende 1990 até 1997.
Biografía
Naceu como Violeta Barrios Torres, filla de Carlos Barrios Sacasa e Amalia Torres Hurtado. No 1949, durante unhas vacacións no departamento de Rivas, nunha propiedade dos seus pais, coñeceu a Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, de 25 anos de idade, fillo máis vello de don Pedro Joaquín Chamorro Zelaya (director do xornal La Prensa) e de dona Margarita Cardenal de Chamorro. Casou con el o 8 de decembro de 1950 na Igrexa Parroquial de Rivas. O 24 de setembro do ano seguinte de 1951 naceu Pedro Joaquín Chamorro Barrios, actual deputado da Alianza Liberal Nicaragüense (ALN), pasando a vivir a parella ao barrio San Sebastián, da capital Managua, na casa dos pais de Pedro Joaquín. Despois alugaron unha casa no barrio Candelaria e posteriormente viviron nunha casa propiedade de Violeta no barrio Santo Domingo, que lle regalou súa mai.
No 1952, o seu marido Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, comezou a dirixir o diario La Prensa, contrario ao ditador Anastasio Somoza García a raíz do cal foi preso en varias ocasións. En 1953 naceu a súa segunda filla Claudia Lucía e ao ano seguinte (1954) naceu outra nena, Cristiana, e os Chamorro trasladáronse a vivir a Casa Colorada, El Crucero. En 1956 naceu o seu último fillo Carlos Fernando.
Fuga
A inicios de 1957 un novo Consello de guerra condenou ao seu esposo por rebelión despois do atentado de Rigoberto López Pérez contra Somoza García, efectuado o 21 de setembro de 1956 (xa fora condenado por un anterior consello case 3 anos antes a causa da rebelión do 4 de abril de 1954 na que un grupo de ex oficiais da Garda Nacional (GN) e varios civís quixeron emboscar ao ditador Anastasio Somoza García na Estrada Panamericana, pero foron delatados por un traidor) e despois de 6 meses de cadea confinárono á cidade de San Carlos, cabeceira do departamento de Río San Juan; de alí fuxiu xunto co seu esposo ao país veciño de Costa Rica en abril de 1957, ambos pediron asilo político en San Xosé, a capital costarriqueña.
A UNO (Unión Nacional Opositora) e o terremoto de 1972
En 1966, o seu esposo e Fernando Agüero Rocha, membros do Partido Conservador (PC), fundaron a Unión Nacional Opositora (UNO), unha coalición de cinco partidos opostos ao somocismo para gañar as eleccións do 5 de febreiro de 1967 contra o Xeneral Anastasio Somoza Debayle (fillo de Somoza García) e candidato do oficialista Partido Liberal Nacionalista (PLN). O domingo 22 de xaneiro de 1967 efectuouse a concentración da UNO na Praza da República da capital Managua. Entre as 5 e as 6 ocorreu o Masacre da Avenida Roosevelt, na cal soldados da Garda Nacional (GN) dispararon cos seus rifles semiautomáticos M1 Garand, de calibre 7,62 x 63 milímetros, contra a manifestación da UNO, morrendo entre 1000 e 1500 persoas; cando a xente se dirixía á Casa Presidencial da Loma de Tiscapa para protestar contra o presidente Lorenzo Guerrero Gutiérrez e o Xeneral Somoza Debayle. Pedro Joaquín e os demais dirixentes da UNO refuxiáronse no Gran Hotel, ao día seguinte Agüero saíu libre e continuou en campaña pero Pedro Joaquín e outros líderes foron detidos, entre eles Herty Lewites, Edén Pastora Gómez (capturado ese mesmo día ao regresar de Matagalpa por supostamente traer armas), Carlos Guadamuz Portillo (quen sería asasinado 37 anos despois, o 10 de febreiro de 2004 por criticar a Fronte Sandinista de Liberación Nacional (FSLN), da cal se separou en 1999), os irmáns Sergio e Danilo Aguirre Solís etc e xunto con Chamorro estiveron no cárcere El Hormiguero. Dúas semanas máis tarde Somoza Debayle gañou as eleccións e os 31 presos foron liberados por unha amnistía o 4 de marzo dese mesmo ano.
O 28 de marzo de 1971 Fernando Agüero Rocha asinou o pacto Kupia Kumi ("un só corazón" en miskito), no Teatro Nacional Rubén Darío, polo cal Somoza pactou con Agüero que este sería membro da Xunta Nacional de Goberno no período do 1 de maio de 1972 ao 1 de decembro de 1974. Os Chamorro e La Prensa condenaron o feito por sentírense traizoados.
Meses despois deuse o terremoto de Managua de 1972, o 23 de decembro, danou o edificio de La prensa que tiveron que trasladar e despois dos sismos fóronse vivir ao Reparto Las Palmas.
Na segunda páxina da primeira post-terremoto do diario, o último parágrafo do editorial do seu esposo di o seguinte:
Asasinato de Pedro Joaquín
O Saab de Chamorro estrelouse de fronte contra un poste de luz na esquina suroeste da intersección da rúa Trébol e a avenida Bolívar.
O 12 de xaneiro, Violeta presidiu o funeral de Pedro Joaquín, marchando da parroquia do Sagrado Corazón de María no Reparto Las Palmas ao Cemiterio Xeral ou Occidental da capital, en medio dunha multitudinaria procesión fúnebre con moita xente da Unión Democrática de Liberación (UDEL) e os partidos opositores ao réxime somocista: Acción Nacional Conservadora (ANC), Partido Conservador (PC), Partido Liberal Independiente (PLI), Movimiento Liberal Constitucionalista (MLC) –actual Partido Liberal Constitucionalista (PLC)–, Partido Social Cristiano (PSC), Partido Popular Social Cristiano (PPSC), Partido Unionista Centroamericano (PUCA), Partido Socialista Nicaragüense (PSN), Partido Comunista de Nicaragua (PC de N) e o Movemento de Acción Popular Marxista Leninista (MAP-ML). Violeta Chamorro tomou o posto do seu marido na dirección do periódico.
Membro da Xunta de Goberno de Reconstrución Nacional
La Prensa participou na revolución sandinista que derrocou a Anastasio Somoza Debayle o 19 de xullo de 1979, e Chamorro formou parte da Xunta de Goberno de Reconstrución Nacional (JGRN). En abril de 1980, Chamorro deixa a xunta de reconstrución molesta pola política sandinista. Durante os anos 1980, en plena agresión dos contras (heteroxéneo grupo de organizacións políticas e armadas antisandinista, contrarrevolucionarios) a Nicaragua, La Prensa atacou fortemente as políticas do goberno e ao presidente Daniel Ortega. Á súa vez, o periódico foi suxeito de censura parcial ou total, e Chamorro foi acusada de recibir apoio económico dos Estados Unidos que apoiaba aos contras para derrocar o goberno.
Presidenta da República
No 1989, postulouse como candidata presidencial pola novamente fundada UNO (Unión Nacional Opositora), coalición de 14 partidos políticos, formada co apoio dos Estados Unidos, contra Daniel Ortega da Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN), a quen derrotou nas eleccións do 25 de febreiro de 1990 co 54 % dos votos e o 25 de abril do mesmo ano tomou posesión do poder no Estadio Nacional Denis Martínez. O seu goberno foi neoliberal e sufriu moitas folgas por parte do FSLN. Foi presidenta entre 1990 e 1997, ano no que a sucedeu Arnoldo Alemán, o 10 de xaneiro.
Ecuacións de Navier-Stokes
As ecuacións de Navier-Stokes son un conxunto de ecuacións diferenciais que describen o escoamento de fluídos. Son ecuacións de derivadas parciais que permiten determinar os campos de velocidade e de presión.
Son de grande interese nun sentido puramente matemático. A pesar da súa gran variedade de usos prácticos, aínda non se comprobou se as solucións sempre existen en tres dimensións e, se existen, se son suaves, é dicir, son infinitamente diferenciables en todos os puntos do dominio. Son os chamadaos problemas de existencia e suavidade de Navier-Stokes. O Instituto de Matemáticas Clay incluíu este problema entre os sete problemas abertos máis importantes en matemáticas e ofreceu un premio de 1 millón de dólares por unha solución ou contraexemplo.
Introdución
As ecuacións de Navier-Stokes foron denominadas así despois de que Claude-Louis Navier e George Gabriel Stokes desenvolvesen un conxunto de ecuacións que describirían o movemento das substancias fluídas tales como líquidos e gases. Estas ecuacións estabelecen que os cambios no momento e aceleración dunha partícula fluída son simplemente o produto (resultado) dos cambios na presión e forzas viscosas disipativas (similar á fricción) actuando dentro do fluído. Esta forza viscosa orixínase na interacción molecular. Por tanto, son un dos máis útiles conxuntos de ecuacións porque describen a física dun gran número de fenómenos de interese económico e académico. Son usadas para crear modelos de clima, correntes oceánicas, fluxos da agua en canos, movementos das estrelas dentro da galaxia, fluxo ao redor de aerofolios (asas), propagación de fume en incendios etc. Tamén son usadas nos proxectos de aeronaves e coches, o estudo do fluxo sanguíneo, proxectos de centrais hidroeléctricas, análise dos efectos da polución etc. Xuntamente coas ecuacións de Maxwell, poden ser usadas para a modelaxe en estudos na magnetodinámica.
As ecuacións de Navier-Stokes son ecuacións diferenciais que describen o movemento dun fluído. Estas ecuacións, diferentes das ecuacións alxébricas, non procuran estabelecer unha relación entre as variábeis de interese (por exemplo velocidade e presión). En vez disto, estabelecen relacións entre as taxas de variación ou fluxos destas cantidades. En termos matemáticos, estas razóns corresponden ás súas derivadas. As ecuacións de Navier-Stokes para o caso máis simple dun fluído ideal con viscosidade cero, estabelecen que a aceleración (a razón de variación da velocidade) é proporcional á derivada da presión interna.
Isto significa que as solucións das ecuacións de Navier-Stokes para un problema físico dado deben ser obtidas coa axuda do cálculo. En termos prácticos, só os casos máis simples poden ser resoltos desta forma e as súas solucións exactas son coñecidas. Estes casos frecuentemente envolven fluxo non-turbulento en estado estacionario (o fluxo non varía como o tempo) no cal a viscosidade do fluído é grande ou a súa velocidade pequena (número de Reynolds pequeno).
Para situacións máis complexas, tales como un sistema de clima global como El Niño ou a sustentación nunha asa, as solucións para a ecuación de Navier-Stokes frecuentemente deben ser encontradas coa axuda de computadoras. Este é un campo da ciencia coñecido como CFD, sigla do inglés Computational Fluid Dynamics ou Dinámica dos Fluídos Computacional.
Aínda que a turbulencia sexa un fenómeno de nosa experiencia diaria, é extremadamente difícil encontrar solucións para esta clase de problemas. Un premio de 1 000 000 U$ foi ofrecido en maio de 2000 polo Instituto de Matemática Clay para calquera persoa que fixese progresos substanciais na dirección dunha matemática teórica que poida axudar a entender este fenómeno.
Suposicións básicas
Antes de entrar nos detalles da ecuación de Navier-Stokes, é necesario facer varias suposicións sobre os fluídos. A primeira é que un fluído é un medio continuo, o que significa que non contén baleiros —como por exemplo, burbullas disoltas no gas— ou que non consiste en partículas como a borraxeira. Outra hipótese necesaria é que todas as variábeis de interese tales como presión, velocidade, densidade, temperatura etc., son diferenciábeis (isto é, non ten transición de fase).
Estas ecuacións son obtidas de principios básicos de conservación da masa, momento e enerxía. Para este obxectivo, algunhas veces é necesario considerar un volume arbitrariamente finito, chamado volume de control, sobre o cal estes principios poidan ser facilmente aplicados. Este volume é representado por \Omega e a súa superficie de confinamento por. O volume de control permanece fixo no espazo ou pode moverse como o fluído. Isto conduce, con todo, a consideracións especiais, como se mostrará a seguir.
A derivada material
Os cambios nas propiedades dun fluído en movemento poden ser medidos de dúas formas diferentes. Iso será ilustrado a través dun exemplo, utilizando a medición da velocidade do vento na atmosfera. Unha forma de medir estas mudanzas é coa axuda do anemómetro nunha estación climática, ou pola liberación dun balón atmosférico. Claro que o primeiro caso é máis indicado para a medición da velocidade de todas as partículas que pasan a través dun punto fixo no espazo. No segundo caso, o instrumento está medindo mudanzas na velocidade a medida que se move co fluído. A mesma situación xorde con medidas da mudanza da densidade, temperatura etc. Cando aplicamos unha diferenciación debemos destacar as diferenzas destes dous casos. A derivada dun campo con respecto a unha posición fixa no espazo é coñecida como espacial ou derivada de Euler. A derivación acompañando o movemento dunha partícula é chamada substantiva ou derivada langraxiana.
A derivada material é definida polo operador:
onde \mathbf{v} é a velocidade do fluído. O primeiro termo do lado dereito da ecuación é a derivada tradicional de Euler (isto é, a derivada con referencia a un punto fixo); o segundo termo representa os cambios provocados polo movemento do fluído.
Leis de conservación
As ecuacións de Navier-Stokes son derivadas dos principios da conservación da:
Adicionalmente, é necesario asumir unha relación constitutiva ou ecuación de estado para o fluído.
Na súa forma máis xeral, unha lei de conservación estabelece que a razón de cambio dunha propiedade continua L, definida en todo volume de control, debe ser igual a aquilo que se perde a través das fronteiras do volume, cargado para fóra polo movemento do fluído, mais o que é creado/consumido polas fontes e sorbedoiros dentro do volume de control. Isto exprésase pola ecuación integral:
Onde v é a velocidade do fluído e representa as fontes e sorbedoiros no fluído.
Se o volume de control é fixado no espazo entón a ecuación integral pode ser expresada así: