cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memphis Redbirds
Os Memphis Redbirds son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Memphis, Tennessee. O club, de clase Triple-A, compite na Southeast Division da International League. Anteriormente formaban parte da Pacific Coast League (PCL) como membros da American Conference e da Northern Division. Desde a súa fundación en 1998, están afiliados aos St. Louis Cardinals da Major League Baseball. O equipo disputa os seus xogos como local no AutoZone Park, un estadio con capacidade para 10.000 espectadores.
Euskaltzaindia
A Euskaltzaindia (en castelán: Real Academia de la Lengua Vasca, en francés: Académie de la Langue Basque) é unha institución cultural que ten como obxectivo velar pola lingua vasca, fundada no ano 1919, recoñecida desde 1976 polo Estado español, baixo a denominación de Real Academia. A Euskaltzaindia foi impulsada, do mesmo xeito que a Eusko Ikaskuntza, polas catro deputacións vasco-navarras, para coidar e normalizar o uso do éuscaro, así como o seu estudo filolóxico e etimolóxico.
O seu emblema é un carballo, acompañado da lenda Ekin eta jarrai ("Empezar e seguir"). O número de académicos é 23.
Organización interna
Dispón de varias comisións de traballo que se especializan en diferentes tarefas, estas comisións son as seguintes:
Recoñecemento
Oficialmente esta institución conseguiu o recoñecemento oficial en España, con carácter de Real Academia, en 1976, un ano despois do final da ditadura de Francisco Franco. En Francia é aceptada como unha entidade de utilidade pública desde o ano 1995.
CD2AP
A proteína asociada a CD2 (CD2AP) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene CD2AP situado no cromosoma 6, que intervén no funcionamento do citoesqueleto.
Función
Este xene codifica unha molécula de armazón que regula o citoesqueleto de actina. A proteína interacciona directamente coa actina filamentosa e unha variedade de proteínas da membrana celular por medio de múltiples sitios de unión á actina, dominios SH3, e unha rexión rica en prolina que contén sitios de unión para os dominios SH3. A proteína citoplásmica localízase en pregamentos da membrana, balsas lipídicas, e os bordos anteriores das células en avance. Está implicada na remodelación da actina dinámica e no tráfico de membrana que ocorre durante a endocitose mediada por receptor e a citocinese. A haploinsuficiencia deste xene está implicada na susceptibilidade a enfermidades glomerulares.
Interaccións
A proteína CD2AP presenta interaccións con:
Dmytro Chygrynskiy
Dmytro Anatoliyovych Chygrynsky, nado en Iziaslav (RSS de Ucraína) o 7 de novembro de 1986, é un futbolista ucraíno. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o FC Shakhtar Donetsk.
Bíceps braquial
O bíceps braquial é un músculo do membro superior humano. Ao igual có femoral, está composto por unha porción curta e unha longa. Insírese superiomente na escápula e inferiormente no radio. Forma parte do plano muscular superficial do brazo.
Traxecto e relacións
A porción curta sae da apófise coracoide levando por dentro o músculo coracobraquial. Atravesa a canle bicipital, tapado polo ligamento de Gordon-Brodie. Tras pasar pola canle únese coa porción longa formando unha única masa muscular. Neste momento, o bíceps cobre o braquial anterior e entre eles discorre o nervio musculocutáneo, que innerva a ambos músculos e tamén ó coracobraquial. Superficialmente, relaciónase co sistema venoso superficial do brazo, coa vea cefálica por fóra e coa vea basílica por dentro. Na parte máis inferior a masa muscular diminúe de diámetro e fórmase o tendón bicipital. Este tendón limita por fóra a canle bicipital interna e por dentro a canle bicipital externa. Xa no antebrazo, o tendón insírese na parte posterolateral do tubérculo radial.
Cámbium cortical
miniatura|Cortizas amoreadas no Algarve. En botánica, chámase cámbium cortical, cámbium suberoso, ou felóxeno ao meristema secundario das plantas vasculares que dá orixe á periderme, a "casca" das árbores e outras plantas co crecemento secundario.
O cámbium cortical é unha cámara cilíndrica de células indiferenciadas que se dividen continuamente, dando orixe a células diferenciadas. As células que se forman do lado exterior deste meristema teñen paredes espesas e, moitas veces, reforzadas con suberina e protexidas por tanino, que é un antiséptico.
Esta "casca" vai substituír a epiderme primaria, que se vai rompendo e secando a medida que os novos tecidos internos se desenvolven (a madeira ou leña), continuando a protexer a planta.
En certas árbores, como a sobreira, esta "casca", tamén chamada cortiza, desenvólvese de tal xeito que pode ser parcialmente retirada, para fins comerciais, sen danificar a planta.
TuS Nettelstedt-Lübbecke
O TuS Nettelstedt-Lübbecke é un equipo de balonmán da localidade de Lübbecke, Renania do Norte-Westfalia (Alemaña). Compite na Handball-Bundesliga, a máxima categoría do balonmán alemán.
Historia
O TuS Nettelstedt ascendeu por primeira vez á Bundesliga en 1976 e viviu os seus anos de gloria entre os anos '80 e '90. En 1981 gañou unha Recopa de Europa fronte ao SC Empor Rostock (Alemaña) e unha Copa de Alemaña, mais descendeu á segunda categoría en 1983. Logo de moitos anos sen conseguir ningún éxito, en 1997 conseguiu alzar o seu primeiro título da City Cup ao vencer na final ao Kolding IF (dinamarqués), título que revalidaría o ano seguinte tras derrotar ao IFK Skövde sueco.
Ligazóns externas
Páxina web oficial do TuS Nettelstedt-Lübbecke
Xoán Bautista Mariño Abuín
Xoán Bautista Mariño Abuín, nado en Dodro no ano 1968, é un profesor e político galego do BNG.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica (subsección Filoloxía Francesa) pola Universidade de Santiago de Compostela, completou estudos na Universidade de Rennes 2. Como profesor do ensino secundario de francés desde o ano 1997 obtivo distintos destinos: Fuentesaúco (Zamora), Ribeira, Boiro, Vilagarcía de Arousa e Muxía. Desenvolveu traballo sindical na CIG-Ensino fundamentalmente na comarca da Barbanza e na actualidade traballada como docente de Francés de Secundaria no CPI Plurilingüe Eusebio Lorenzo Baleirón de Dodro, onde ten praza definitiva.
dereita|miniatura|Preestrea do documental [[Reboiras: Acción e Corazón en Dodro, en agosto de 2020.]] Como concelleiro impulsou diversos cambios na política municipal, incrementando as prestacións á cidadanía no eido social, entre as que destaca o novo programa Dodro Escoita que atende a persoas maiores que viven soas.
Tamén, desde o goberno municipal, promoveu en 2020 a preestrea do documental Reboiras: Acción e Corazón e, nun salón de plenos con presenza da veciñanza e de destacados membros da UPG e do BNG, conseguiu que a estrada que atravesa a aldea de Imo leve o nome de Moncho Reboiras, recordando así o seu veciño asasinado en Ferrol pola policía franquista en 1975. Nas eleccións municipais de 2023 volveu ser o candidato do BNG.
Foi correspondente de La Voz de Galicia entre os anos 1992 e 1997 con novas e artigos xornalísticos sobre Dodro, así como o autor de fotos de Dodro do arquivo da Voz desa época. Colaborou con outras publicacións como A Nosa Terra, EDUGA,, Galicia Viva e Terra e Tempo.
É socio e colaborador da Asociación de Profesores de Francés de Galicia desde os seus inicios e fundador e integrante da Asociación Cultural Galicia Viva e coordinador da revista electrónica www.galiciaviva.org, tempo durante o cal colaborou estreitamente con outras intelectuais da comarca como Helena Villar Janeiro, Xesús Rábade Paredes, Avelino Abuín de Tembra, Manuel Dourado Deira e Raimundo García Domínguez, máis coñecido por Borobó.
Obras
Autor dun artigo do libro Os vellos camiños do Barbanza, percorrendo barbanza.
Burón
Burón é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 360 habitantes (INE 2011). Está situado no Parque Nacional dos Picos de Europa.
Contexto xeográfico
miniatura|center|600px|Paisaxe do parque nacional dos [[Picos de Europa, no cal está incluído Burón.]] Burón está situado no val de Valdeburón, rodeado de montañas e cunhas paisaxes dignas de ver. Nos seus límites están os vales de Mirva, Rabanal e San Pelayo. O curso do río Esla pasa pola vila de Burón, estando situado o seu nacemento no val de Valdosín, próximo ao porto de Tarna.
Situado nunha das colas do Encoro de Riaño, uns poucos metros por riba da cota 1.100 msnm o salvaron do asolagamento, pero a igrexa e outros edificios emblemáticos tiveron que ser trasladados.
Fronte á vila de Burón pódese admirar a maxestosidade do pico Burín, chamado pico Yordas en Riaño. As faias e as penas do seus arredores configuran un marco de incomparábel beleza.
Bustillo del Páramo
miniatura|Localización do concello na provincia de León Bustillo del Páramo é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 1.448 habitantes (2011).
Farnadeiros, Muíños
San Pedro de Farnadeiros é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2020 tiña 69 habitantes (36 homes e 33 mulleres).
Chamadoira (apelido)
Chamadoira é un apelido galego de natureza toponímica, que ten a súa orixe no concello de Cerdedo-Cotobade, no barrio de Chamadoira. Podería provir dun termo latino que designaba os lugares fronteirizos ou simplemente zonas entre dous territorios determinados, sinónimo de fito ou marco.
Rexístrase o topónimo, segundo datos do Arquivo do Reino de Galicia no ano 1745:
Distribución xeográfica
En Galicia, segundo a Cartografía dos apelidos de Galicia, con datos do censo de 2001 había un total de 254 persoas con ese apelido, principalmente nos concellos de Pontevedra, Vigo e Gondomar.
En España con datos procedentes da Estatística do Padrón Continuo, data de 01/01/2016 hai 407 persoas con este apelido (243 lévano como primeiro apelido e 164 como segundo), por mor da emigración, en lugares como A Rioxa, Asturias ou Guadalaxara. Tamén se atopan en abundancia na Arxentina e o Brasil.
Liñaxe e pedras armeiras
Segundo a GEG, é de orixe galega. Levaron como brasón en ouro, dúas bandas de azur, acompañadas de 5 roeis da mesma cor, 3 no oco central e un nos outros ocos.
Jacquet Berchem
Jacquet Berchem (tamén coñecido cos nomes de Giachet ou Giachetto Berchem e Jakob van Berchem), nado na cidade belga de Antuerpen cara a 1505 e finado na vila italiana de Monopoli antes do 2 de marzo de 1567, , foi un compositor renacentista da escola de francoflamenga. A mediados do século XVI adquiriu moita sona en Italia por mor dos seus madrigais; preto de dous centenares deles foron impresos en Venecia, e algúns reeditados varias veces debido á súa alta popularidade. Rabelais menciónao no seu Cuarto Libro, e a partitura dun dos seus madrigais aparece no cadro Le Joueur de Luth ("O tocador de laúde"), de Caravaggio.
Traxectoria
miniatura|A torre da campá da catedral de Verona, onde Jacquet de Berchem exerceu como mestre de capela entre 1546 e 1550. Jacquet de Berchem naceu en torno a 1505 en Berchem (hoxe un distrito de Antuerpen). Os primeiros documentos que se conservan nos que aparece mencionado datan de 1539. Nesa época vivía en Venecia e, igual que moitos músicos provenientes dos Países Baixos. En 1538 ou 1539, algúns dos seus madrigais foron publicados en Venecia por Antonio Gardano, en antoloxías colectivas que incluían outros de autores salientables, como Jacques Arcadelt.
É probable que estudase con Adrien Willaert, o fundador da escola veneciana.
Entre 1546 e 1550, Berchem foi mestre de capela na catedral de Santa María Matricolare, en Verona. Algunhas das obras que compuxo no principio da década de 1550 están dedicadas a Alfonso II d'Este, duque de Ferrara, en cuxa corte puido ter traballado. Arredor de 1550 Berchem marchou de Verona e comezou a buscar emprego noutros lugares de Italia.
En 1553 casou con Giustina de Simoenibus, que procedía dunha familia nobre da zona de Monopoli, vila na que pasa o resto da súa vida, cunha relativa comodidade, grazas ao patrocinio do gobernador, o bispo de Monopoli, e aos recursos da súa esposa.
Obra
Jacquet de Berchem escribiu algunhas obras sacras : atribúenselle con certeza dúas misas e nove motetes, de estilo "conservador", xa que utiliza o cantus firmus e o canon moi utilizados xa pola xeración de compositores que o precederon.
Porén, a súa reputación débese principalmente aos dous centos de obras profanas da súa autoría que chegaron anós. A maioría son madrigais e cancións italianas e francesas. O seu estilo variou ao longo da súa vida : os primeiros madrigais, como os da escolma de 1546, tenden ás texturas polifónicas habituais da escola francoflamenga, entanto que os derradeiros, como os da escolma de 1561, son máis homophonic e silábicos, moitas veces cunha declamación rápida de texto. O tema da maioría deles é o amor, xeralmente non correspondido. Pónselle música a textos de Petrarca, deAriosto, de Luigi Tansillo, Luigi Cassola etc.
Xogo de mesa
miniatura|[[Xadrez.]] Un xogo de mesa é un xogo que se practica xeralmente sobre unha mesa ou un soporte similar e que é xogado por unha ou, máis habitualmente, varias persoas situadas á súa ao redor. Pode requirir dos xogadores o uso do razoamento táctico ou estratéxico, a coordinación, a destreza manual, a memoria, a capacidade dedutiva, a psicoloxía, a destreza negociadora, ou simplemente estar baseado no puro azar.
Jacquet Berchem
Obra
Unha das obras máis ambiciosas foi a musicación en 91 estanzas de Orlando furioso, de Ariosto, titulada Capriccio (trátase do primeiro uso coñecido deste termo como título dunha obra musical), publicado por primeira vez na colleita de 1561 publicada por Antonio Gardano.
Xogo de mesa
Pola súa natureza, os xogos de mesa non levan en xeral actividade física, aínda que existen algúns que implican levantarse da mesa e realizar actividades fóra desta; neste caso estes serían xogos de mesa pero non limitados á mesma.
Jacquet Berchem
Listaxe de obras
</diV>
Influencia
miniatura|[[Caravaggio, O tocador de laúde (1595-1596). Ermitage, San Petersburgo.]] Os madrigais de Berchem foron amplamente imprimidos e distribuídos, frecuentemente en versións instrumentais. Este é o caso da partitura para laúde que aparece na táboa de Caravaggio O tocador de laúde, pintada preto de medio século despois da primeira publicación da obra representada. Algúns libros publicados no século XVII inclúen tamén diversas obras de Berchem.
Xogo de mesa
Os sitios arqueolóxicos de Başur Höyük, preto da cidade turca de Siirt, achegaron pezas de xogo de preto de 5.000 anos de antigüidade.
Jacquet Berchem
Influencia
Berchem foi confundido moitas veces con outros compositores da época tamén chamados "Jacquet" ou "Jacques". Quizais sexa por este motivo, entre outros, polo que procurou para publicar os seus madrigais en antoloxías que conteñen unicamente as súas propias obras, práctica pouco común na época. No limiar do libro de madrigais para cinco voces, publicado en 1546, fai referencia explícita a corbeaux qui se parent des plumes de l'aigle ("corvos que se engalanan con plumas de aguia"), en clara referencia aos plaxiadores e aos de atribución da autoría.
Xogo de mesa
Categorías
Os xogos de mesa agrúpanse xeralmente en categorías, segundo características especiais que os distingan. A continuación móstranse algunhas delas.
Xogos de dados
Son xogos nos que se usan dados ou equivalentes a eles, tales como o Tauli, o parchís, os parqués, o Ludo, o Backgammon, serpes e escaleiras entre outros. Os xogos de mesa teñen diferentes tipos e formas. Todos estes xogos son derivados do antigo Pachisi.
Jacquet Berchem
Influencia
François Rabelais menciona a Berchem no prólogo do Cuarto Libro (1546), situándoo á fin dunha listaxe dos máis célebres músicos da época, que comeza con Josquin des Prés e Johannes Ockeghem.
Xogo de mesa
Xogos de fichas
Son xogos nos que se usan fichas marcadas, como o dominó ou o mahjong.
Xogos de cartas
Entre eles están os xogos de naipes tradicionais que tamén pertencen á categoría de xogos de mesa, ben sexan con baralla francesa ou española coas súas [numerosas] formas de xogos; ou xogos de cartas como o Hanafuda que é tradicional no Xapón. Unha variante moderna e comercial dos xogos de cartas son os xogos de cartas para coleccionar, como Magic: o encontro, Cazaurio, Yu-Gi-Oh! ou Mitos e lendas. Existen igualmente xogos que combinan os naipes dos xogos de cartas e a estratexia dos xogos de mesa modernos (sen miniaturas nin dados). Por exemplo, o xogo Nabuko Xenerais e Conquistadores."[Turista]"
Xogos de taboleiro tradicionais
Son os xogos que se xogan sobre un taboleiro, como os xogos da familia do xadrez (o xadrez occidental, o Xiangqi ou «xadrez chinés», o Shōgi ou «xadrez xaponés», o Janggi ou «xadrez coreano» ou o makruk, tamén chamado «xadrez tailandés»), as damas, as damas chinesas, o go (xogo oriental orixinario da China), o Hnefatafl (familia de xogos de mesa xermánicos), o Mancala (familia de xogos de taboleiro fundamentalmente africanos e tamén asiáticos), o Surakarta.
Xogos de guerra
Aínda que haxa que diferencialos claramente dos chamados «xogos de taboleiro» (véxase máis arriba), a estes xogos tamén se lles chama así, pois na inmensa maior parte dos casos utilizan un taboleiro para o desenvolvemento das súas partidas. En realidade o mundo castelanfalante desígnaos popularmente co anglicismo wargames, do que o termo «xogos de guerra» é unha tradución literal. Exemplos desta clase de xogos son o Risk (ou a súa versión arxentina o TEG), BattleTech, Wings of War etc. Sobre o taboleiro desprázanse fichas, figuras troqueladas ou mesmo miniaturas que en xeral representan unidades de combate (tropas), aínda que tamén hai xogos de taboleiro desta categoría que representan individuos, por exemplo BattleTech, no que sobre cada casa atópase unha figura que simboliza a un único mech (un robot xigante de combate), ou conceptos abstractos como influencia, en Twilight Struggle. O obxectivo destes xogos pode ser, por exemplo, o de conquistar unha determinada zona do mapa ou mundo ou destruír a un determinado xogador, aínda que na maior parte dos casos os xogos de guerra dividen os bandos participantes en dous, representando os bandos de batallas históricas e levando o xogo até a vitoria dunha das dúas partes.
Xogos de miniaturas
Son unha subcategoría dos xogos de guerra e de aventura. A diferenza é que a maior parte dos xogos de guerra utilizan un taboleiro sobre o que as fichas ou figuras avanzan mediante casas, mentres que a maior parte dos xogos de miniaturas empregan exclusivamente miniaturas situadas sobre maquetas que representan o relevo e mesmo cursos de auga, arquitectura ou vexetación. As figuras, ao non estar situadas sobre un taboleiro dividido en casas, avanzan mediante distancias establecidas en centímetros. Os xogos de miniaturas máis coñecidos son os producidos pola editorial Games Workshop para o seu universo Warhammer Fantasy: Warhammer Fantasy Battle,Warhammer 40.000, O Señor dos Aneis, o xogo de batallas estratéxicas e "O Hobbit, a batalla dos 5 exércitos".
Xogos temáticos
Tamén se lles chama xogos comerciais. Cultivaron gran popularidade durante o século XX. Algúns exemplos destes xogos son o Monopoly, a Oca, o Pictionary, o Trivial Pursuit, o Scrabble, o Scattergories, Os Colonos de Catán, Machiavelli etc. Nesta categoría tamén se atopan os chamados xogos de alxubes, nos que o taboleiro representa unha alxube subterránea na que os xogadores deben ir avanzando e superando as dificultades que se van atopando (vencer monstros e criaturas maléficas, obter tesouros etc.). Exemplos típicos de xogos de alxubes son o clásico HeroQuest (hoxe en día xa descatalogado) ou Descent, xogo de alxubes actual do mesmo estilo que HeroQuest.
Hoxe en día hai un gran número de xogos temáticos novos, debido á grande afección por este tipo de entretemento que provocou un auxe do mercado. Un clásico deste tipo de xogos é, aínda que se editou na década dos 50, Diplomacy.
Encontros e eventos
Existen multitude de encontros e xornadas de xogos de mesa. A maioría deles están englobados xunto a outras actividades lúdicas, como rol, Magic, Warhammer e outro tipo de actividades da contorna lúdica.
Dos encontros celebrados en España, algúns dos máis importantes son:
Bayamo
miniatura|250px|Bayamo Bayamo é un concello cubano, capital da provincia de Granma. Ten unha poboación de 222.118 habitantes (en 2008).
Historia
San Salvador de Bayamo foi a segunda cidade fundada por Diego Velázquez de Cuéllar, o 5 de novembro de 1513.
Estadio Ciudad de Tudela
O Estadio Ciudad de Tudela, coñecido como Estadio Municipal José Antonio Elola ata 2012, é un estadio de fútbol da cidade de Tudela, en Navarra. Foi inaugurado en 1969 e serve de localía ao Club Deportivo Tudelano.
Historia
Foi inaugurado o 17 de agosto de 1969. Ese día, ás cinco e media da tarde polo novo estadio desfilaron todas as seccións deportivas da cidade, fíxose a bendición do estadio e falaron as diferentes autoridades presentes. Asistiron o alcalde do concello, Rafael Añón e José Antonio Elola, ex-delegado nacional de Educación Física e Deportes que deu nome ao estadio. O partido de inauguración entre o Tudelano e Osasuna acabou con empate a un.
Daniil Kvyat
Daniil Vyacheslavovich Kvyat (ruso Дании́л Вячесла́вович Квят), nado o 26 de abril de 1994 en Ufa, Bashkortostán, Rusia, é un piloto ruso.
Estadio Ciudad de Tudela
Historia
En febreiro de 2012 o Estadio José Antonio Elola pasou a chamarse Ciudad de Tudela, por decisión do Pleno do Concello de Tudela pola aplicación da lei de Memoria Histórica.
Daniil Kvyat
Foi subcampión na Eurocup Formula Renault 2.0 e campión nas Formula Renault 2.0 Alps Series de 2012 e GP3 Series de 2013. Fixo o seu debut na Fórmula 1 como piloto de Toro Rosso en e finalizou 15º no Campionato do Mundo. Logo pasou a Red Bull Racing como compañeiro Daniel Ricciardo para a tempada. Logrou o seu primeiro podio na Fórmula Un no Gran Premio de Hungría de 2015, terminando segundo por detrás de Sebastian Vettel. Na súa primeira tempada con Red Bull Racing, Kvyat terminou 7º no Campionato de Pilotos, por diante do seu compañeiro de equipo. Comezou a tempada con Red Bull Racing, logrando o seu segundo podio, terminando terceiro no Gran Premio da China de 2016. No entanto, tras a polémica colisión durante a volta inicial da súa carreira na casa de Sochi, Kvyat volveu a Scuderia Toro Rosso antes do Gran Premio de España de 2016, onde terminou a tempada e foi retido polo equipo para a seguinte. Aínda que demostrou de forma consistente sólidas actuacións nas cualificacións do, a súa tempada estivo chea de varios problemas, incluíndo varias retiradas en carreiras onde puido puntuar. Despois do Gran Premio dos Estados Unidos de 2017, onde logrou os seus últimos puntos de F1, Kvyat e Red Bull separáronse, terminando efectivamente o seu contrato. En xaneiro de 2018, anunciouse que Kvyat unírase a Scuderia Ferrari como piloto de desenvolvemento. En 2019 volveu a competir con Toro Rosso e na tempada competiu con Scuderia Alpha Tauri.
Karting (2009)
Kvyat foi corredor de karting en Rusia e Italia. En 2009, terminou terceiro na categoría KF3 do Campionato de Europa e subcampión da Serie Internacional WSK.
Fórmula BMW (2010)
miniatura|esquerda|Kvyat durante a carreira 1 da tempada 2010 de Fórmula BMW Pacífico no [[Circuíto Internacional de Sepang.]] Kvyat comezou a súa carreira como piloto de fórmula na tempada 2010 na Fórmula BMW Pacífico con EuroInternational no Circuíto Internacional de Sepang. Na súa primeira carreira comezou na sexta posición, pero terminou dezanove. e terminou quinto na segunda carreira. Durante a tempada, uniuse á Red Bull Junior Team e fixo a súa estrea na tempada 2010 na Fórmula BMW Europa co mesmo equipo. . Rematou en décima posición cun segundo lugar en Monza.
Toyota Racing Series (2011)
Kvyat disputou en 2011 a Toyota Racing Series en xaneiro e febreiro de 2011 con Victory Motor Racing, terminando quinto no campionato cunha vitoria no Dan Higgins Trophy en Manfield e outros cinco podios.
Fórmula Renault (2010-2012)
Logo de dúas carreiras con Koiranen Bros. Motorsport na tempada 2010 da Eurocup Formula Renault 2.0, Kvyat disputou co seu compañeiro en Red Bull Junior Carlos Sainz Jr. á tempada 2011 da Fórmula Renault 2.0 Northern European Cup. Acabou en segunda posición detrás de Sainz Jr. no campionato, con 7 vitorias (incluíndo un hat-trick en Monza). Na Eurocup foi superado polo seu ex rival na Fórmula BMW Robin Frijns e Sainz Jr, anotando dúas vitorias en Spa e Nürburgring.
GP3 e a Fórmula 3 Europea (2013)
Kvyat pasou 2013 competindo na GP3 Series con MW Arden e o Campionato de Europa de Fórmula 3 con Carlin Motorsport.
O seu progreso na GP3 foi rápido tamén. Kvyat comezou mal a tempada, pero recuperouse de inmediato, finalmente, gañou o campionato no seu ano de debut. A súa actuación nas dúas carreiras finais en Monza e Yas Marina foi notable: Kvyat anotou a pole, a vitoria, liderou todas as voltas e rexistrou a volta rápida, obtendo o máximo de puntos posibles en ambas carreiras.
Toro Rosso (2013-2014)
miniatura|Kvyat no [[Gran Premio da China de 2014.]] En outubro de 2013, Kyvat foi presentado como o segundo piloto do equipo Toro Rosso para a tempada de Fórmula 1 de, xunto co francés Jean-Eric Vergne. Kvyat tomara o posto deixado vacante por Daniel Ricciardo, a raíz da promoción deste último para o equipo pai Red Bull Racing. De acordo co director Toro Rosso Franz Tost, o equipo considerou tamén António Félix da Costa e Carlos Sainz Jr., para o asento, pero Kvyat impresionounos cun forte rendemento, foi máis consistente que Félix da Costa ata o 2013, e tivo mellores resultados en GP3 que Sainz.
Como piloto de probas para STR, participou nos adestramentos do venres para a final de dous Grandes Premios da tempada 2013, en Estados Unidos e Brasil. Kvyat fixo o seu debut na F1 con 19 anos de idade no Gran Premio de Australia de 2014, onde terminou noveno, rompendo a marca de Sebastian Vettel como o piloto máis novo en anotar puntos na Fórmula Un. Tamén logrou puntuar en Malaisia, China, Reino Unido e Bélxica, terminando 15º no Campionato do Mundo. En setembro, os organizadores do primeiro Gran Premio de Rusia anunciaron a súa intención de nomear a un stand no Circuíto de Sochi co seu nome.
En outubro de 2014 anunciouse que Kvyat pasaría a Red Bull na tempada, para substituír o cuádruplo campión do mundo Sebastian Vettel.
Red Bull (2015–2016)
miniatura|Kvyat (dereita) no [[Gran Premio de Bahrain de 2016.]]
Kvyat correu para Red Bull na tempada, xunto a Daniel Ricciardo, logo de ser promovido despois da marcha do catro veces campión do mundo Sebastián Vettel a Ferrari. Logrou o seu primeiro podio no deporte terminando nun segundo lugar Gran Premio de Hungría de 2015, o final máis alto para un piloto ruso na Fórmula 1. En consecuencia, Kvyat converteuse no segundo piloto máis novo en lograr un podio na categoría a idade de 21 anos e 91 días só por detrás de Vettel. Na cualificación para o Gran Premio do Xapón de 2015, Kvyat estrelouse fortemente nas barreiras, en última instancia, envorcando o coche. Saíu ileso e terminou 13º na carreira ao día seguinte. Kvyat terminou a tempada de 2015 con 95 puntos e no sétimo lugar no Campionato Mundial de Pilotos vencendo ao seu compañeiro de equipo Daniel Ricciardo por 3 puntos.
Toro Rosso (2016 - 2017)
O 5 de maio de 2016, Red Bull anunciou que o piloto Max Verstappen de Toro Rosso substituiria a Kvyat a partir do Gran Premio de España de 2016 e que Kvyat volvería a Toro Rosso xunto a Carlos Sainz. De acordo co director de Red Bull Christian Horner, "Dany poderá continuar o seu desenvolvemento en Toro Rosso, un equipo que coñece, dándolle a oportunidade de recuperar a súa forma e mostrar o seu potencial". Antes do Gran Premio dos Estados Unidos de 2016 anunciouse que Kvyat renovara con Toro Rosso para logo de moitas especulacións.
O 26 de setembro de 2017, Toro Rosso anunciou a decisión de substituír a Kvyat para o seguinte Gran Premio de Malaisia de 2017 polo francés Pierre Gasly, tras unha decepcionante racha consecutiva do ruso. Mentres confirmou a decisión de manter parado a Kvyat, nun comunicado, Toro Rosso agregou que a interrupción do piloto non debería considerarse unha separación permanente do equipo, e dixo: "Este non é un caso de despedida para Daniil, xa que aínda permanece como parte da familia Red Bull." Kvyat volveu a competir con Toro Rosso no Gran Premio dos Estados Unidos de 2017, logo do pase do seu compañeiro de equipo Carlos Sainz a Renault. Malia lograr puntuar no GP dos Estados Unidos non foi suficiente para asegurar o seu asento unha vez máis, xa que Toro Rosso elixiu continuar co neozelandés Brendon Hartley e dar a benvida ao regreso de Pierre Gasly para completar o dúo do equipo na preparación para México. O 25 de outubro de 2017, Helmut Marko confirmou que Kvyat non volvería ao equipo e sería substituído por Brendon Hartley e Pierre Gasly para o resto da tempada 2017.
O 29 de outubro de 2017, o director técnico de Williams Paddy Lowe dixo que Williams considerábao como unha opción para a tempada.
Ferrari (2018)
Despois de non lograr un asento para a tempada, Kvyat converteuse no terceiro piloto de Ferrari. Aínda que se centrou principalmente no simulador do equipo en Maranello. Kvyat pilotou o Ferrari SF71H por primeira vez en Fiorano, durante unha proba en mollado de Pirelli en abril de 2018.
Toro Rosso terceira tempada (2019)
thumb | right | Kvyat no [[Gran Premio de Austria de 2019]] Kvyat reincorporouse a Toro Rosso como piloto para a tempada 2019, substituíndo ao Pierre Gasly, vinculado a Red Bull. Isto fixo que Kvyat correse para o equipo co que debutou na Fórmula Un por terceira vez na súa carreira. Inicialmente corría xunto ao piloto tailandés Alexander Albon, que viña do Campionato da FIA de Fórmula 2. Kvyat fixo grandes actuacións durante a primeira metade da tempada, logrando seis puntos en doce carreiras. Non obstante, sufriu retiradas consecutivas en China e  Acerbaixán, ambas as dúas como resultado de danos por colisión. Os seus puntos incluíron o 7º posto en Mónaco, un 9º posto en  Gran Bretaña despois de comezar dende a última fila da grella e un sorprendente 3º posto no podio no chuvioso  Gran Premio de Alemaña. Isto ocorreu despois dunha estratexia para cambiar a pneumáticos de seco antes do resto da pista e adiantar a Lance Stroll. Isto marcou o terceiro podio de Kvyat e o primeiro podio de Toro Rosso desde que gañou o Gran Premio de Italia de 2008.
Durante o parón estival previo ao Gran Premio de Bélxica, o compañeiro de equipo de Kvyat, Albon, ascendeu a Red Bull en agosto para substituír a  Italia despois de sufrir unha fuga de aceite. Kvyat logrou tres puntos máis no que quedaba de tempada, dous décimos postos en  Xapón e  Brasil, e un 9º posto en  Abu Zabi. Tamén terminou nos puntos en  México e nos  Estados Unidos, pero recibiu penalizacións posteriores á carreira por causar colisións na última volta nas dúas carreiras, caendo fóra dos puntos. Kvyat terminou a tempada no 13º posto do campionato con 37 puntos.
AlphaTauri (2020)
thumb|Kvyat no [[Gran Premio da Toscana de 2020]] AlphaTauri (anteriormente Toro Rosso) retivo a Kvyat e Gasly para a Tempada 2020. Kvyat retirouse da primeira carreira da tempada (o Gran Premio de Austria de 2020) debido a un fallo na suspensión. Logrou o seu primeiro punto da tempada no Gran Premio de Estiria cun décimo posto final. Retirouse no Gran Premio de Gran Bretaña despois dun forte choque contra as barreiras provocado por un fallo dos pneumáticos. Kvyat quedou cuarto no Gran Premio da Emilia-Romaña de 2020 despois dunha sucesión de adiantamentos a Alexander Albon, Sergio Pérez Mendoza e Charles Leclerc despois do reinicio tralo Coche de seguridade. Yuki Tsunoda substituíu a Kvyat en AlphaTauri para 2021.
Vida persoal
Daniil Kvyat viviu en Ufa Rusia ata a idade de seis anos cando a súa familia trasladouse a Moscova. Aquí é onde primeiro competiu en go-karts antes de irse a Europa para iniciarse na competición. Kvyat vive actualmente en Mónaco. Ademais do seu ruso nativo, tamén fala con fluidez italiano, español, inglés e ten certa habilidade para falar finlandés.
As regras introducidas para a tempada de Fórmula 1 de 2014 permitiron aos pilotos elixir os seus propios números de carreiras que levaran con eles para o resto das súas carreiras. Cando se lle preguntou que número quería, Kvyat revelou que o 26 era o número que elixira, xa que non tiña ningunha conexión previa con el, e que quería que fora exitosa.
As afeccións de Kvyat inclúen o tenis de mesa, fútbol, wakeboard e esquí.
Ata o novembro de 2015, Kvyat era un dos poucos pilotos no automobilismo que tiña unha super licenza da FIA, pero non tiña permiso de conducir regular na súa Rusia natal.
Resumo das súas carreiras
† – como Kvyat era un piloto invitado, non puntuaba.
Resultados completos na GP3 Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos no Campinato de Europa de Fórmula 3 da FIA
(key) Notas:
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
European Telecommunications Standards Institute
miniatura|dereita|Membros do ETSI. {{legend|#007f00|Membros}}{{legend|#00ff00|Membros asociados}}{{legend|#ff7f80|Observadores}}
O ETSI (European Telecommunications Standards Institute) é unha organización de estandarización europea da industria das telecomunicacións (fabricantes de equipos e operadores de rede) que se define como independente, sen ánimo de lucro e con proxección internacional. O ETSI tivo éxito na estandarización de Low Power Radio, Short Range Device, o sistema de telefonía móbil GSM e o sistema TETRA.
Historia e características
Un dos grupos importantes de estandarización inclúe TISPAN (para redes fixas e converxencia de Internet). O ETSI inspirou a creación do 3GPP e tamén é membro no mesmo.
O ETSI foi creado pola CEPT (European Conference of Postal and Telecommunications Administrations) no ano 1988 e é recoñecido oficialmente pola Comisión Europea e pola secretaría da EFTA. Baseado en Sophia Antipolis, en Francia, o seu obxectivo oficial é a estandarización das TIC (Tecnoloxías da Información e Comunicacións) en Europa. Estas tecnoloxías inclúen telecomunicacións, radiodifusión e áreas relacionadas coma o transporte intelixente e electrónica médica. O ETSI ten 740 membros de 62 países/provincias tanto dentro coma fóra de Europa, incluíndo fabricantes, operadores de rede, administracións, provedores de servizos, grupos de investigación e usuarios, de feito, todos os involucrados no mercado das TIC. A lista actual de membros pódese achar en aquí.
No 2005, o presuposto do ETSI superou so 20 millóns de Euros, con contribucións dos membros, actividades comerciais como a venda de documentos etc. Arredor do 40% gástase en custos de operación e o 60% restante en programas de traballo incluíndo centros de competencia e proxectos especiais.
O ETSI e membro fundador da iniciativa Global Standards Collaboration.
O ETSI foi criticado pola inclusión preventiva de capacidades de escoita (wiretrapping) nos estándares de comunicación, animando ós gobernos a aprobar leis de escoita.
Tipos de documentos ETSI
Esta lista foi obtida da páxina web do ETSI.
Cabañas Raras
Cabañas Raras é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 1.310 habitantes (INE 2011).
Comité Olímpico de Suriname
O Comité Olímpico de Suriname (en Surinaams Olympisch Comité; código do COI: SUR) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Suriname. Foi creado en 1959 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Nelson Angelo Piquet
Nelson Angelo Piquet, tamén coñecido como Nelsinho Piquet ou Nelson Piquet Jr., nado o 25 de xullo de 1985 en Heidelberg, Alemaña, é un piloto brasileiro de Fórmula 1 que debutou no na escudería Renault, após un ano de probador. Fillo do piloto campión do mundo Nelson Piquet, acadou o segundo posto no Campionato de GP2 de 2006.
Serafín Zubiri
Serafín Lizoain Vidondo, coñecido artísticamente como Serafín Zubiri, nado en Zubiri (Navarra) o 20 de abril de 1964, é un cantante, pianista e compositor invidente español. Representou a España en dúas ocasións no Festival de Eurovisión e participou en diversos concursos de baile televisivos, ademais doutras fazañas que o levaron á fama.
Biografía
Comezou a súa carreira musical de forma individual en 1987, cando abandonou o grupo Equus do cal era vocalista e pianista desde que tiña dezasete anos. Durante os primeiros anos, compaxinou a súa carreira de músico, coa composición publicitaria e a dirección dun coro afeccionado. Desde entón gravou seis discos.
Do seu disco Pedaleando saíu a canción da Volta Ciclista a España de 1988.
Intentou representar a España no Festival de Eurovisión de 1991 coa canción "Polvo de estrellas" e en 1992 gravou a banda sonora da película A bela e a besta de Disney, co que conseguiu un importante éxito no seu país natal.
Ese mesmo ano, acode á cidade sueca de Malmö para representar a TVE no Festival de Eurovisión coa balada "Todo esto es la música", quedando no posto número 14 entre os 23 participantes que concursaron.
Facendo un oco na súa carreira musical, escala o Pico Aconcagua e Mont Blanc.
Manzanillo, Cuba
250px|miniatura|Manzanillo Manzanillo é un concello cubano da provincia de Granma. Ten 130.789 habitantes (en 2004).
Serafín Zubiri
Biografía
No ano 2000 gaña Eurocanción, un concurso organizado por TVE, co que Serafín volve representar a España en Eurovisión, converténdose no terceiro intérprete español que repite no festival tras Conchita Bautista e Raphael. Nesta ocasión, desde a cidade de Estocolmo coa canción "Colgado de un sueño" de Chema Purón que algúns consideraron como un resumo da súa carreira.
Colaborou en radio e presentou o programa para discapacitados Sin límites na televisión local de Pamplona.
Máis tarde, protagonizou o musical La Magia de Broadway xunto a Marta Sánchez estreado no Teatro Lara de Madrid en outubro do ano 2000.
En 2005 foi nomeado vicepresidente da Federación Internacional de Deportes para Cegos.
En 2006, participou no show de TVE Empieza el espectáculo e un ano máis tarde concursa no programa ¡Mira quién baila! deste mesmo canle, onde quedou co segundo lugar a uns poucos votos da gañadora, Nani Gaitán.
En xullo de 2009 completou a peregrinación desde Navarra ata Santiago de Compostela en bicicleta utilizando un kapten.
Montes de León
250px|miniatura|Vista do [[monte Teleno dende Astorga.]] Os montes de León é un sistema montañoso do noroeste peninsular ibérico localizado no oeste da provincia de León e que cobre o norte da provincia de Zamora até chegar ao Bierzo. Nas aldeas desta montaña aínda está presente parte da cultura e as formas de construción célticas. O seu pico máis alto é o monte Teleno (2.188 m). Nesta cordilleira está Pena Trevinca, o cumio máis alto de Galiza (2.127 m).
Ergonomía
miniatura|240px|Exemplo de deseño dos equipamentos e o local de traballo para adecualo ó usuario. A ergonomía é unha disciplina tecnolóxica que se encarga de aplicar o coñecemento científico sobre o ser humano para deseñar obxectos, sistemas e contornas de uso humano. Trátase dun campo multidisciplinar que incorpora achegas da psicoloxía, da enxeñaría, da biomecánica, do deseño industrial, do deseño gráfico, da estatística e da antropometría. Tamén se coñece popularmente como a forma na que as empresas deseñan tarefas e áreas de traballo para maximizar a eficiencia e a produtividade dos seus empregados.
Árbore do nim
thumb|Azadirachta indica
A árbore do nim (Azadirachta indica) (a través do inglés neem de नीम Neem (hindi), Nimm (sindhi), نیم Neem (urdu), নিম Nim (bengalí), कडूनिंब kadunimb (marathi), ಬೇವು Bevu (kanarés), வேம்பு Vembu (támil), వేప Vepa (telugu)), લીમડા Limda (gujarati)) tamén coñecida como amargosa, é unha árbore pertencente á familia Meliaceae orixinaria da India e de Birmania, que só medra en rexións tropicais e subtropicais.
Descrición
Árbore de rápido crecemento que pode acadar 15 a 20 metros de altura e raramente 35 a 40 m. Ten abundante follaxe todas as temporadas do ano, mais en condicións severas pode perder as follas, incluso case completamente. A ramaxe é ampla, e pode acadar de 15 a 20 m de diámetro xa desenvolvida. Otoro é curto, recto e pode acadar 120 cm de diámetro. A casca é dura, gretada e dende unha cor cinsenta clara até unha castaña avermellada. O zume é abrancazado cinsento e a cerna do toro tórnase arroibada cando se expón ao ar libre. As raiceira consiste nunha raíz rexa principal e unha laterais moi desenvolvidas. O talo das follas mide de 20 a 40 cm de lonxitude, con 20 a 31 follas verdes escuras de 3 a 8 cm de lonxitude. A folla terminal é a miúdo fallante. O pecíolo é curto. As follas noviñas son de cor vermella ou púrpura. A forma das follas maduras é menos asimétrica e as súas marxes están dentadas. As flores, brancas e recendentes, fican dispostas axialmente, normalmente coma panículas pénsiles que miden máis de 25 cm de lonxitude. As inflorescencias, que ramifican en terceiro grao teñen de 150 a 250 flores, cada unha mide 5 a 6 milímetros de lonxitude e 8-11 de largo. Caracterízanse pola súa dicogamia, é dicir, pode haber flores femininas e masculinas na mesma árbore mais en períodos diferentes.
O seu froito é unha drupa semellante á oliva en forma que varía dende un ovalo alongado até un lixeiramente redondo, e cando madura mide 14 a 28 mm de lonxitude e 10 a 15 mm de largo. O seu epicarpo é magro, o mesocarpo é branco amarelento, fibroso e de doce sabor, mais desagradábel ao gusto. O endocarpo é branco, duro e agocha unha semente, en raras ocasións dúas ou tres sementes alongadas cunha pela de cor castaña.
Ecoloxía
A árbore do nim ten unha notábel resistencia á seca. Adoita medrar en condicións subáridas a subhúmidas, cunha pluviometría entre 400 e 1200 mm. Pódese desenvolver en rexións cunha precipitación inferior aos 400 mm, mais en ambos os dous casos o desenvolvemento depende da cantidade de auga subterránea. O nim pódese desenvolver en diferentes tipos de solo, porén sobrevive mellor en substratos ben drenados, profundos e areentos (cun pH de 6,2 a 7). Vive en rexións cunha temperatura anual de entre 21 e 32 °C, pode tolerar moi altas temperaturas, mais non atura temperaturas menores de 4 °C, porque perde a folla e pode chegar a morrer. Acepta tamén certo grao de salinidade.
Cultivo e aplicacións
thumb|240px|Vista da planta
Introduciuse para cultivo noutros países de Asia, a África, América, Australia e as illas do Pacífico sur, sempre en zonas tropicais e semellantes, evitando as plantacións montañosas.
Repelente e fertilizante
O extracto de nim emprégase coma ‘insecticida’ ou repelente ecolóxico, especialmente contra certos insectos como os térmites e os daniños nematodos. Actúa nos insectos, como antialimentario, inhibidor do crecemento, e como prolongador das etapas inmaturas do insecto, Isto pode ocasionar a morte do mesmo, diminuír a fecundidade e a oviposición, diminuír os niveis de proteínas e aminoácidos na hemolinfa e/ou interferir na síntese de quitina. Estas características fan que as substancias obtidas do nim non funcionen coma tóxico senón que interveñen nos procesos químicos e fisiolóxicos dos insectos. O nim xa se usaba de xeito tradicional na agricultura e hoxe en día o aceite de nim estase a empregar de novo como repelente en moitas empresas químicas e de fertilizantes. Moitos dos metabolitos secundarios da árbore teñen actividade biolóxica, porén a azadiractina é considerada de maior importancia ecolóxica. Os estudos demostraron que afecta as actividades de numerosas especies interrompendo o ciclo vital del insecto. As pescudas aumentaron co arelo de conseguir un pesticida efectivo e seguro e semella que o nim terá importancia no control de pragas. As follas verdes constitúen un fertilizante excelente e barato. A planta como fertilizante orgánico é superior ao esterco vacún, porcino ou doutra fonte. Mesturada con urea coma fertilizante do solo, dá bos resultados e actúa como biocida.
Xabóns
thumb|240px|Detalle das flores
Na industria de xabóns substitúe os aceites de coco, palma africana e cacahuete. Coma contén ácidos mirístico e láurico, os xabonetes fabricados con dito óleo terán máis escuma e máis deterxencia que aqueles fabricados con aceites comestíbeis. Tamén é superior ao aceite de rícino.
Cosmética e menciñas
O aceite de nim emprégase na medicina ayurvédica. Todas as partes da árbore son utilizadas para preparar diferentes remedios, O aceite do nim é usado para preparar cosméticos (xampús, bálsamos, xabonetes e cremas). Existe evidencia científica preliminar que demostra que o nim é moi efectivo no tratamento da raña, mais esa evidencia aínda non se corroborou. O nim recoméndase a quen é sensíbel á permetrina, un insecticida que pode ser irritante. Á súa vez, tamén existe evidencia da súa efectividade na eliminación de piollos (nas súas tres variantes), aínda que non no seus ovos (lendias ou miúdos), e en nematodos e vermes filiformes tanto ecto como endoparasitos do home. A súa aplicación estase estendendo cada día máis por mor á crecente resistencia destes insectos aos produtos químicos tradicionais.
Outros usos
A polpa ten sona na India coma xeradora de gas metano. Ademais do uso medicinal, as árbores de nim cultívanse para diminuír a desertización e coma bo absorbente do dióxido de carbono.
Propiedades
miniatura|240px|Follas.
Principios activos: Numerosos constituíntes terpénicos: diterpenos (derivados do abietano) e máis de cincuenta tetranortriterpenoides: azadiractina, nimbólido, ácido nimbidínico, azadirona, nimbina etc. O máis interesante, a azadiractina se comporta como un antinutriente para os insectos. Indicacións: A casca é un tónico amargo, estimulante, adstrinxente, febrífugo, detersivo, vermífugo. O froito é purgante, discutinte, tóxico. As follas e o aceite das sementes son antihelmíntico, antiséptico, antiparasitario. Úsase a casca, as follas e mais os froitos. Como planta medicinal emprégase para:
Uso culinario
miniatura|240px|Toro
Nalgunhas partes do sueste de Asia, particularmente en Camboxa e no Vietnam, os rebentos macíos do nim consómense. Malia teren un sabor agre, os consumidores cren que é saudábel.