cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senescencia
Regulación xénica
A actividade de Sir2 increméntase baixo restrición calórica. Debido á falta de glicosa dispoñible nas células, hai máis NAD+ e pode así activarse Sir2. Informouse que o resveratrol, un estilbenoide atopado na pel das uvas tintas, aumenta a duración da vida en lévedos, vermes e moscas (pero en vermes e moscas non puido ser reproducido por outros investigadores ). Este activa Sir2 e, por tanto, imita os efectos da restrición calórica, se se acepta que a restrición calórica é verdadeiramente dependente de Sir2.
Impala
Etimoloxías
Sundevall tirou o nome científico do xénero, Aepyceros, dos termos do grego antigo αiπύς aipýs "alto" e κέρας kéras "corno". E Lichtenstein tomara o específico, melampus, de μέλασ mélas "nego", e πούς poús "pé"). Literalmente, "o de cornos altos e pés negros", isto último en alusión ao penacho de pelos negros que cobre unha glándula no talón das patas traseiras.
A Fonte, Cerneda, Abegondo
Segundo o INE de 2016, os lugares da Fonte, Calva, As Casas Grandes e O Choupín suman unha poboación de 63 persoas (35 homes e 28 mulleres).
Impala
Variación taxonómicas
Análise de ARNr mitocondrial e de secuencias de β-espectrinas dos glóbulos vermellos, suxiren unha asociación entre Aepyceros e Neotragus.
Senescencia
Regulación xénica
A expresión xénica está controlada imperfectamente, e é posible que as flutuacións nos niveis de expresión de moitos xenes contribúan ao proceso de envellecemento como suxire un estudo sobre eses xenes en lévedos. As células, que son xeneticamente idénticas, poden malia todo ter respostas substancialmente diferentes a estímulos externos e duracións da vida marcadamente distintas, o que indica que os factores epixenéticos xogan un importante papel na expresión xénica e no envellecemento xunto a factores xenéticos.
Impala
Subespecies
miniatura|250px|Distribución de A. m. melampus (vermello), e de A. m. petersi (azul).
Senescencia
Regulación xénica
Segundo a base de datos GenAge de xenes relacionados co envellecemento hai uns 700 xenes asociados co envellecemento en organismos modelo: 555 no verme nematodo Caenorhabditis elegans, 87 no lévedo de panadería Saccharomyces cerevisiae, 75 na mosca da froita Drosophila melanogaster e 68 no rato Mus musculus. A seguinte lista mostra xenes que estaban asociados á lonxevidade en experimentos en organismos modelo:
Impala
Subespecies
Na especie Aepyceros melampus distinguíanse tradicionalmente as seguintes subespecies:
Senescencia
Danos químicos
miniatura|200px|Unha anciá do pobo [[pobo Klamath|Klamath fotografada por Edward S. Curtis en 1924.]]
Impala
Subespecies
Porén, na actualidade, a maioría dos autores só recoñecen dúas: Considerando as outras como simples variedades de A. m. melampus.
Senescencia
Danos químicos
Unha das primeiras teorías sobre o envellecemento foi a Hipótese da Taxa de Vida (Rate of Living Hypothesis) descrita por Raymond Pearl en 1928 (baseada en traballos anteriores de Max Rubner), que di que unha taxa metabólica basal rápida se corresponde cunha curta duración da vida máxima.
Impala
Variacións interespecíficas
As principais variacións entre as distintas subespecies son:
Senescencia
Danos químicos
Aínda que a idea pode ter certa validez para varios tipos de danos específico detallados máis adiante que son subprodutos do metabolismo, a teoría de que, se as demais cousas son iguais, un metabolismo rápido pode reducir a duración da vida, en xeral non explica adecuadamente as diferenzas na duración da vida dentro dunha especie ou entre especies. A taxa metabólica é un mal preditor da duración da vida nas aves, morcegos e outras especies que se considera reduciron a mortalidade por predación, e, por tanto, evolucionaron para ter duracións da vida longas malia as súas altas taxas metabólicas. Nunha análise feita en 2007 atopouse que, cando se empregan métodos estatísticos modernos para corrixir os efectos do tamaño corporal e a filoxenia, a taxa metabólica non se correlaciona coa lonxevidade en mamíferos ou aves. (Para unha crítica da Rate of Living Hypothesis ver Living fast, dying when? (Vivir rápido, morrer cando?) )
Impala
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) avalía o estado de conservación desta especie como LC (pouco preocupante). Porén, a subespecie de cara negra (Aepyceros melampus petersi) está clasificada como vulnerábel, aínda que a súa poboación nos últimos anos vai en aumento.
Senescencia
Danos químicos
Con respecto a tipos específicos de danos químicos causados polo metabolismo, suxeriuse que os danos a biopolímeros de longa vida, como as proteínas estruturais ou o ADN, causados por axentes químicos sempre presentes no corpo como o oxíxeno e os azucres, son en parte responsables do envellecemento. Os danos poden incluír a rotura das cadeas dos biopolímeros, os enlaces cruzados (reticulación) entre os biopolímeros ou a unión química de substituíntes non naturais (haptenos) aos biopolímeros.
Impala
Especie extinta
Coñécese tamén unha especie extinguida, Aepyceros datoadeni, que viviu no que hoxe é Etiopía durante o plioceno, hai uns 3 millóns de anos, que foi descrita en 2012 por Denis Geraads, René Bobe e Kaye Reed. Na maioría dos aspectos, incluíndo a forma dos cornos e dos dentes, semellábase moito ao impala actualmente vivo, aínda que era significativamente de menor tamaño.
Senescencia
Danos químicos
En condicións aerobias normais, aproximadamente o 4% do oxíxeno metabolizado polas mitocondrias é convertido en ión superóxido, o cal seguidamente pode converterse en peróxido de hidróxeno, radical hidroxilo e finalmente outras especies reactivas como outros peróxidos e oxíxeno singulete, o cal pode, á súa vez, xerar radicais libres capaces de danar proteínas estruturais e o ADN. Certos ións metálicos que se encontran no corpo, como o cobre e o ferro, poden participar no proceso. (Na enfermidade de Wilson, un trastorno xenético que causa que o corpo reteña o cobre, algúns dos síntomas lembran os da senescencia acelerada.) Estes procesos denominados estrés oxidativo están ligados aos beneficios potenciais dos antioxidantes polifenois da dieta, por exemplo os do café, viño tinto e té.
Os azucres como a glicosa e a frutosa poden reaccionar con certos aminoácidos como a lisina e arxinina e certas bases do ADN como a guanina producindo adutos azucres, nun proceso chamado glicación. Estes adutos poden despois modificarse para formar especies reactivas, as cales poden despois establecer enlaces cruzados entre proteínas estruturais ou o ADN e outros biopolímeros similares ou outras biomoléculas, como as proteínas non estruturais. As persoas con diabetes, que teñen un nivel de azucre no sangue elevado, desenvolven trastornos asociados á senescencia moito antes que a poboación xeral, pero poden atrasar a aparición de tales desordes mediante un rigoroso control dos niveis de azucre sanguíneos. Hai evidencias de que os danos polo azucre están ligados aos danos oxidantes nun proceso denominado glicoxidación.
Os radicais libres poden danar as proteínas, lípidos ou ADN. A glicación dana principalmente as proteínas. As proteínas e lípidos danados acumúlanse en lisosomas como lipofuscina. Os danos químicos en proteínas estruturais poden orixinar a perda de función; por exemplo, danos ao coláxeno das paredes dos vasos sanguíneos poden causar o endurecemento da parede dos vasos e, así, a hipertensión arterial, e o engrosamento da parede dos vasos sanguíneos e a formación de tecidos reactivos (aterosclerose); procesos similares nos riles poden orixinar insuficiencia renal. Os danos que afectan aos encimas reducen a funcionalidade celular. A peroxidación dos lípidos da membrana mitocondrial interna reduce o potencial eléctrico e a capacidade de xerar enerxía. Probablemente non é casual que case todas as denominadas "enfermidades de envellecemento acelerado" se deban a defectos en encimas de reparación do ADN.
Pénsase que o impacto de alcohol sobre o envellecemento pode en parte explicarse pola activación polo alcohol do eixe hipotalámico-hipofisario-adrenal, o cal estimula a secreción de glicocorticoides, e a exposición a longo prazo a eles produce síntomas de envellecemento.
Teoría dos danos no ADN
P. Alexander foi o primeiro que propuxo que os danos no ADN son a causa principal do envellecemento. As primeiras evidencias experimentais que apoiaron esta idea foron revisadas por Gensler e Bernstein. A inicios da década de 1990 o apoio experimental para esta proposta era substancial, e posteriormente indicouse que os danos no ADN debidos a especies reactivas no oxíxeno eran a fonte maior dos danos no ADN que causaban o envellecemento. O estado da cuestión en canto a esta teoría foi revisado na teoría do envellecemento por danos no ADN de Bernstein et al.
Teoría da fiabilidade
A teoría da fiabilidade suxire que os sistemas biolóxicos empezan a súa vida adulta cunha gran carga inicial de danos. A teoría da fiabilidade é unha teoría xeral sobre fallos nos sistemas. Permite aos investigadores predicir a cinética dos fallos relacionados coa idade para un sistema cunha determinada arquitectura (estrutura de fiabilidade) e unha determinada fiabilidade dos compoñentes. A teoría da fiabilidade predí que mesmo aqueles sistemas que están compostos enteiramente de elementos non relacionados co envellecemento (cunha taxa de fallos constante) vanse deteriorar a pesar de todo (fallarán máis a miúdo) co paso do tempo (idade), se estes sistemas son redundantes en elementos insubstituíbles. O envellecemento, por tanto, é unha consecuencia directa dos sistemas.
A teoría da fiabilidade tamén predí a deceleración da mortalidade na vida tardía cunha subseguinte nivelación, e tamén a meseta de mortalidade na vida tardía, como unha consecuencia inevitable do esgotamento da redundancia en idades vellas extremas. A teoría explica por que as taxas de mortalidade se incrementan expeonencialmente coa idade (a lei de Gompertz) en moitas especies, ao ter en conta os fallos iniciais (defectos) en sistemas de nova formación. Tamén explica por que os organismos "prefiren" morrer seguindo a lei de Gompertz, mentres que os aparellos técnicos usualmente fallan seguindo a lei de Weibull. A teoría da fiabilidade permite especificar as condicións cando os organismos morren de acordo á distribución de Weibull: os organismos deberían carecer relativamente de fallos e defectos iniciais. A teoría fai posible encontrar unha lei de fallos xeral aplicable a todos os adultos e anciáns de avanzada idade, nos que as leis de Gompertz e Weibull son simplemente casos especiais dunha lei de fallos máis xeral. A teoría explica por que as diferenzas relativas nas taxas de mortalidade de poboacións comparadas (nunha especie determianda) se esvaen coa idade (compensación da lei da mortalidade), e explica a converxencia da mortalidade que se observasdebido ao esgotamento das diferenzas iniciais en niveis de redundancia.
Miscelánea
Coñécense un conxunto de raros trastornos hereditarios (xenéticos), chamados proxerias. Os pacientes mostran síntomas que semellan un envellecemento acelerado, entre os que está o engurramento da pel. A causa da síndrome de proxeria de Hutchinson–Gilford publicouse na revista Nature en 2003. Nese informe suxírese que os danos no ADN, e non o estrés oxidativo, son a causa desta forma de envellecemento acelerado.
Recentemente, alegouse que un tipo de senescencia temperá é un posible resultado accidental que aparece nalgúns dos primeiros experimentos de clonación, como o caso da clonación da ovella Dolly. Porén, a afirmación de que na morte de Dolly estivo implicada a senescencia prematura foi moi discutido, e o creador de Dolly, Dr. Ian Wilmut, expresou que a enfermidade e morte da ovella seguramente non estaba relacionada co feito de que fose un clon.
Cabanelas, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Cabanelas é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 2007.
Fólkvangr
miniatura|"Freia" (1882) de [[Carl Emil Doepler.]] Na mitoloxía nórdica, Fólkvangr ("campo da xente" ou "campo do exército" ) era o lugar de residencia da deusa Freia en Asgard, o mundo dos Æsir. Freia recibía en Fólkvangr a metade dos caídos en combate, pertencendo a outra metade ó deus Odín. Fólkvangr é mencionado na Edda poética, compilado no século XIII das primeiras fontes tradicionais, e na Edda prosaica, escrito no mesmo século por Snorri Sturluson. De acordo coa Edda prosaica, dentro de Fólkvangr atopábase un salón chamado Sessrúmnir.
A residencia de Freia é listada entre as doce moradas dos deuses no poema Grímnismál da Edda poética.
A Aldea de Abaixo, Cos, Abegondo
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Miño
Miño é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca de Betanzos. Segundo o IGE a súa poboación no 2018 era de 6.056 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «miñés ».
Situación
O concello, de 32,97 km², abrangue oito parroquias que son Bemantes, Callobre, Carantoña, Leiro, Castro, Miño, Perbes e Vilanova. Limita ao norte con Pontedeume, ao leste con Vilarmaior, ao sur con Paderne e Irixoa, e ao oeste coa ría de Betanzos. Está situado a 25 km da capital da provincia, e a 72 km de Santiago de Compostela.
O concello está atravesado pola Vía inglesa do Camiño de Santiago.
The Fall
The Fall é unha banda inglesa de post-punk formada en Prestwich, Greater Manchester en 1976. O grupo existiu con varias formas dende entón, e xira esencialmente ao redor do seu fundador e único membro permanente Mark E. Smith. Nun principio estivo asociada co movemento punk de finais dos anos 70, pero a música da banda pasou por varios cambios de estilo ao longo dos anos. Porén, de The Fall adoita caracterizarse pola súa repetición e un abrasivo son de guitarra, elementos sempre respaldados pola voz de Smith.
Miño
Hidrografía
Polo municipio pasan o río Lambre, que tras cruzar a ponte do Porco forma a praia da Alameda, o río Xarío, que atravesa as parroquias de Vilanova e Perbes e desauga a carón da praia Grande, e o río Baxoi, que tamén desauga na praia Grande e recibe este nome polo seu paso pola Ponte Baxoi. Alí se atopa na súa beira unha fonte gótica e un merendeiro para o descanso dos peregrinos que se dirixen a Compostela.
Demografía
Fonte: Instituto Nacional de Estadística INE, 1857-2011
Historia
Os vestixios máis antigos atopados en Miño corresponden á era castrexa e aos restos dun porto romano. En 1916 atopáronse na parroquia de Perbes 1500 moedas romanas, o tesouro de Algara. O concello constituíuse en 1836 como Castro, nome dunha das parroquias do Antigo Réxime que conformaron o municipio, dependentes das xurisdicións de Pontedeume, Callobre, Vilachá, Leiro e mais Perbes, que pertencían á provincia de Betanzos. En 1919, trasladouse o consistorio á parroquia de Miño e con el mudou tamén o nome do concello. Na actualidade segue tendo a sede na mesma parroquia, no núcleo chamado A Carreira.
Nos rexistros medievais en latín e en galego, o topónimo Miño xa ten a forma actual, mais con direrentes grafías. Nos séculos XIII e XIV predomina Myno (ás veces Mino): villa de Myno [...] casal q chaman de Ragel, 1287; sancta Maria de Mino, 1354; santa Maria de Myno, 1388; Myno, 1431. Xa a partir do século XV, a forma predominante é Myño: friglia de santa Maria de Myño, 1434; Alfonso da Vila morador en Myño, 1450. Para Gonzalo Navaza, non existe abonda documentación que permita confirmar que a etimoloxía do río Miño e do concello de Miño son a mesma. Para o río admítese unha orixe prerromana e significado hidronímico, derivado da raíz indoeuropea *mei- ‘camiñar, ir, fluír’, presente no nome doutros ríos de Europa. De teren a mesma orixe, o topónimo da parroquia de Miño viría motivado pola súa situación, na confluencia dos ríos Lambre e Baxoi coa ría de Betanzos.
Máis recentemente alá polo 2002 promoveuse unha gran urbanización Costa Anácara/Costa Miño Golf no concello pola inmobiliaria Fadesa e posteriormente Martinsa a cal consistiría en 1200 vivendas e un campo de golf, o goberno municipal de Juan Antonio Maceiras do PPdeG deulle un apoio cego ao proxecto, co tempo coñeceríase que a adquisición dos terreos por parte do concello foi ilegal recibindo este unha sentenza do Tribunal Supremo que lle condenaba a pagar 25 millóns de euros aos 500 veciños afectados pola expropiación, por consequencia a débeda total do concello de Miño era de 22 millóns de euros.
O concello baixo o mandato de Manuel Vázquez Faraldo chegou a un acordo cos veciños para pagar os xuros de 7 millóns de euros antes do 31 de maio de 2020 mediante un préstamo(que se sumaba aos outros 15 millóns de euros recibidos polo Goberno central) en consequencia os veciños aceptarían a liquidación de créditos contra a entidade local(recarga de xuros de 8 millóns de euros), con isto evitábase que a débeda creces, Miño con 6000 habitantes tratábase do cuarto concello galego con máis débeda.
Patrimonio arqueolóxico
Da cultura castrexa consérvase o castro de Loios, castro de Ombre, Centroña, Insua, Santa María de Castro, Carantoña e Leiro
Patrimonio arquitectónico
A igrexa de San Xoán de Vilanova é de orixe románica. Comezou a construírse no ano 1040, sendo a portada reconstruída no século XVIII. A súa ábsida semicircular foi restaurada. A igrexa de Santa María de Castro é do século XVI.
Sobre os ríos Lambre e Vixoi (hoxe río Baxoi), hai dúas pontes do século XV, mandadas construír por Fernán Peres de Andrade o Boo, señor de Pontedeume. A que cruza o río Lambre, cun só arco de estilo oxival, é coñecida como Ponte do Porco, por ter esculpido un xabaril, símbolo da casa de Andrade. En Bañobre está o pazo dos Condes de Vigo, que conserva na fachada elementos orixinais do século XVIII.
Festas e celebracións
Santa María de Miño Ponte do Porco Bemantes Callobre Carantoña Leiro Bañobre Castro Viadeiro Perbes San Xoán de Vilanova
Infraestruturas de transporte
O concello está comunicado a través da estrada nacional N-651 que vai de Betanzos a Ferrol e pola autoestrada AP-9 con acceso directo, que conecta coas cidades da franxa atlántica. Está atravesado pola liña de ferrocarril Ferrol-Betanzos Infesta que liga coa que vai da Coruña a Lugo, conta coa estación de Miño e coa estación de Perbes.
Deporte
No concello teñen a súa sede os seguintes clubs deportivos:
Asociacións
No concello teñen a súa sede as seguintes asociacións:
Miño na literatura popular
Pasei a ponte do Porco, paseille a man polo lombo, meu divino San Andrés o voso camiño é longo.
Asubiador
O asubiador (Anas penelope) é unha ave da orde dos anseriformes e da familia dos anátidos.
Descrición
Os asubiadores miden entre 41 e 51 cm, teñen unha envergadura de ás de 75 a 86 e pesan de 500 a 900 gramos. A plumaxe reprodutora dos machos é agrisada, coa área da barriga branca ou crema. As ás amosan unha banda branca. A cabeza é moi característica, marrón, cunha mancha branca na testa que lles chega ata a base do bico, que é gris coa punta negra. As femias teñen unha coloración discreta, de tons acastañados. A cor das patas en ambos os sexos vai do castaño escuro ata tons case negros.
Están activos de día, no crepúsculo e pola noite. A estrutura dos seus ollos, cunha capa posterior que reflicte a luz, permítelles ver sorprendentemente ben pola noite. Son aves sociais, que se moven sempre en grupos grandes.
Distribución
miniatura|300px|Macho coa plumaxe reprodutora (Anas penelope) Os asubiadores crían no norte de Europa, norte de Asia e parcialmente no norte de Norteamérica. Viven en lagos e estanques con vexetación abundante e, ocasionalmente, vense tamén en ríos de curso lento. A comezos do inverno emigran cara ó sur, para pasa-lo inverno no centro e sur de Europa, onde se poden ver tamén en terras de cultivo, o que causa en ocasións problemas cos agricultores.
Alimentación
Son aves vexetarianas estritas, que se alimentan tanto de plantas acuáticas coma terrestres. Precisan comer entre 300 e 400 g de vexetais ó día, polo que dedican ata 15 horas diarias a buscar alimento.
Reprodución
Os asubiadores maduran sexualmente cando teñen uns dous anos. As parellas fórmanse, en xeral, pouco despois de acaba-lo inverno. A reprodución ten lugar entre maio e xullo. Fan os niños no chan, agachados entre a vexetación da beira da auga, e cóbrenos cunha capa de penuxe. As femias poñen de 4 a 9 ovos, duns 50 mm de lonxitude, que precisan uns 24 días de incubación. Os polos son capaces de voaren cando teñen uns 45 días.
Vicente Blasco Ibáñez
Vicente Blasco Ibáñez, nado en València o 29 de xaneiro de 1867 e finado en Menton o 28 de xaneiro de 1928, foi un escritor, xornalista e político valenciano.
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito na Universidade de Valencia e licenciouse en 1888, aínda que practicamente non exerceu esta carreira. Dividiu a súa vida entre a política, a literatura e o amor ás mulleres, das que era un admirador profundo, tanto da beleza física como das súas características psicolóxicas. Definíase como un home de acción, antes que como un literato. Escribía cunha inusitada rapidez. Entusiasta de Miguel de Cervantes e da historia e a literatura castelás.
Quixo que a súa vida fose a súa mellor novela e conseguiuno. Militante do partido republicano desde a súa xuventude, fundou o diario El Pueblo en Valencia, foi deputado en Cortes en diversas ocasións e bateuse en duelo varias veces. Nun destes desafíos estivo a punto de perder a vida pois a bala alcanzou a fibela do cinto, grazas á cal salvouse. Tivo amores tempestuosos, e cara 1909 viaxou a Arxentina onde, ademais de crear dúas cidades, Nova Valencia e Cervantes, impartiu conferencias sobre a historia e a literatura casteláns. Anos despois, cansado da súa vida de colonizador na que recolleu algúns fracasos que non lle son atribuíbles, marchou a París, coincidindo coa chegada ao poder de Cánovas del Castillo e o inicio da primeira guerra mundial. Recibiu o encargo persoal do Presidente Raymond Poincaré de escribir unha novela sobre a guerra. E foi Los cuatro jinetes del Apocalipsis, que cativou ou público norteamericano e chegou a ser máis lida que a Biblia naquel país. Cultivou diversos xéneros dentro da narrativa. Así, obras como Arròs i tartana, Canyes i fang (1902) o La barraca (1898), entre outras, pódense considerar novelas rexionais. Ao mesmo tempo, destacan os seus libros de carácter histórico, como Mare Nostrum, Los cuatro jinetes del Apocalípsis (1916), El Papa del Mar, A los pies de Venus ou de carácter autobiográfico como La maja desnuda, La voluntad de vivir, La catedral, fresco detallado dos manexos eclesiásticos da Catedral de Toledo, e sobre todo Los argonautas, onde mestura a súa propia biografía coa historia da colonización española de América.
A pesar de ser incluído por algúns críticos entre os escritores da xeración do 98, o certo é que os seus contemporáneos non o admitiron entre eles. Foi un home afortunado en todas as ordes da vida e ademais enriqueceuse coa literatura, cousa que os seus compañeiros non conseguiron. Ademais, a súa personalidade irresistible, impetuosa, vital, fíxolle ser antipático para algúns. A pesar diso o mesmo Azorín, un dos seus detractores, escribiu páxinas extraordinarias nas que manifesta a súa admiración polo escritor valenciano: polas súas máxicas descricións da horta de Valencia e do seu esplendoroso mar, semellantes en luminosidade e vigor ao trazos dos pinceis do seu gran amigo, o pintor valenciano Joaquín Sorolla.
Trouble
Trouble é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de hard rock Whitesnake, liderada polo antigo vocalista de Deep Purple David Coverdale. Foi publicado no mes de outubro de 1978 e acadou o número 50 nas listas británicas. Foi editado despois do EP de 4 temas Snakebite, que posteriormente estivo dispoñible como disco de importación na Europa continental.
Cancións extra
Trouble foi remasterizado e reeditado no ano 2006 cos temas do EP Snakebite como cancións extra. <OL START=11> <LI>"Come On" (Coverdale, Marsden) – 3:32 <LI>"Bloody Mary" (Coverdale) – 3:21 <LI>"Steal Away" (Coverdale, Moody, Marsden, Murray, Pete Solley, Dowle) – 4:19 <LI>"Ain't No Love in the Heart of the City" (Michael Price, Dan Walsh) – 5:06 </OL>
Vicente Blasco Ibáñez
Traxectoria
Ingresou con 21 anos na masonaría, o 6 de febreiro de 1887, e adoptou o nome simbólico de Danton. Formou parte da Loxa Unión núm. 14 de Valencia e posteriormente da Loxa Acacia núm. 25.
Politicamente era un republicano federal. Militou na Unión Republicana de Nicolás Salmerón, pero despois fíxose amigo de Alejandro Lerroux e organizou con el o Partido Republicano Radical en Valencia, do que se separou en 1908 para fundar o Partido de Unión Republicana Autonomista, que durante a Segunda República Española dirixiu o seu fillo Sigfrido Blasco-Ibáñez. Foi o impulsor da doutrina política valenciana coñecida como blasquismo.
Algúns autores atribuíronlle un posicionamento ideolóxico anticatalanista, fundamentándose no episodio de boicot e unha conferencia de Joan Ventosa e Francesc Cambó no Teatro Principal de Valencia en 1918, por parte dos seguidores republicanos da esquerda populista do partido de Blasco Ibáñez que irromperon no teatro aos berros de «¡Viva España, muera Cataluña!». En realidade, ese feito ocultaba un conflito social da época entre proteccionismo (conservadorismo catalá) e librecambismo (republicanismo valenciano) económico, nun contexto de forte crecemento da economía capitalista. Un exemplo que refuta esta teoría é a homenaxe que o partido fai en Valencia en 1934 para conmemorar a morte do líder republicano catalán Francesc Macià, chegando a publicar no seu diario oficial, El Pueblo, titulares como: «Don Francisco Maciá era para Cataluña lo que Blasco Ibáñez para Valencia».
Nesta liña, unha delegación oficial valenciana formada por Sigfrido Blasco-Ibáñez (fillo de Vicente Blasco Ibáñez), en nome do PURA e dos deputados republicanos valencianos; delegados da Deputación de Valencia; e o primeiro tenente de alcalde, xuntamente cos rexedores do Concello de Valencia viaxaron para acompañar a Macià no seu enterro. Sen ir máis lonxe e como exemplo do sentimento colectivo respecto ao catalanismo no País Valencià durante a época, o goberno local do pequeno concello de la Nucia, preto de Benidorm (Marina Baixa), expresou as súas condolencias pola defunción de Macià: «con este motivo y por tratarse de un gran luchador a favor de la implantación de la República Española, acordó la Corporación hacer constar en acta su sentimiento...».
Conservou unha vila na praia da Malvarosa, a pesar das súas viaxes polo mundo, onde debatía cos intelectuais e amigos da súa época. Esta vila, que foi restaurada, denomínase Casa Museu Blasco Ibáñez.
Vicent Blasco Ibáñez era fillo de aragoneses e, aínda que falaba valenciano, escribiu a súa obra case exclusivamente en castelán, excepto algún relato curto en valenciano publicado no almanaque de Lo Rat Penat grazas ao seu amigo Constantí Llombart. Nas súas primeiras obras de carácter máis popular os diálogos dos personaxes escribíaos en valenciano sen tradución, ben por consideralo máis xenuíno o ben por consideralo un caso particular que podía ser ben entendido polos castelanfalantes.
Obra
A obra de Vicente Blasco Ibáñez, na maioría das historias da literatura española, polas súas características xerais acostuma cualificarse como pertencente ao naturalismo literario. Tamén podemos observar, na primeira fase, algúns elementos costumistas e rexionalistas.
Obras
miniatura|La araña negra (1892) portada do tomo I. miniatura|Sarcófago do escritor, feito por Benlliure, no Museo de Bellas Artes de Valencia
Couso, Gondomar
San Cristovo de Couso é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 410 habitantes (210 mulleres e 200 homes), 	 	 	 	distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999, cando tiña 393 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 414 habitantes, sendo 209 homes e 205 mulleres.
Destaca o Alto de Santo Antoniño pola súa área de lecer e as vistas panorámicas de boa parte do Val Miñor. Pola parroquia pasa o río de Couso.
Da parroquia é a banda de gaitas Novos Aires, e nela hai dúas asociacións de Augas e dúas Comisións de Festas (San Cristovo e Os Remedios).
Xentilicio
O seu xentilicio é couseiro.
Lamberto I de Nantes
Lamberto I foi conde de Nantes e prefecto da Marca de Bretaña entre o 818 ata o 831 e duque de Spoleto entre o 834 e o 836. Lamberto sucedeu ao seu pai Guido de Nantes.
Traxectoria
Lamberto participou nunha expedición comezada por Luís o Piadoso en 818 contra os bretóns, quen proclamaran rei a Morvan Lez-Breizh. No 822, un novo xefe bretón Wiomarc'h rebelouse, pero someteuse en maio de 825 en Aachen. Á súa volta a Bretaña, Lamberto asasinouno.
En 831, Lamberto uniuse á rebelión de Lotario I contra Luís e mandárono ao exilio alén dos Alpes, onde lle deron o ducado de Spoleto en 834. foi un dos moitos compañeiros de Lotario que morreron nunha epidemia en 836.
A Lamberto sucedeuno o seu segundo fillo Lamberto en Nantes e o seu fillo máis vello Guido en Spoleto. Tiña un fillo máis novo chamado Warnar (morreu en 852) e unha filla chamada Dove que foi abadesa de Craon.
Aufaniae
Aufaniae era o nome dunha deusa celta adorada na Europa celta. Só é coñecida polas inscricións simbólicas que foron atopadas principalmente en Renania, Alemaña. É unha deusa nai ou matrona que é representada cun triplo aspecto.
Opérculo
O termo opérculo (do latín operculum, -i, 'cuberta', 'tapadeira') pode referirse a:
A Cabarca, Ribas de Sil, Ribas de Sil
A Cabarca é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 tiña 16 habitantes, 12 deles eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Gran Premio de Francia de 1970
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto de Charade o 5 de xullo de 1970. Foi a sexta proba da tempada de Fórmula Un de.
O Barral de Abaixo, Cos, Abegondo
O Barral de Abaixo é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Adelchis I de Spoleto
Adelchis I ou Adelgis I foi conde de Parma do 830 ao 861, de Cremona do 841 ao 861, e despois tamén de Brescia.
Traxectoria
Segundo algunhas fontes sucedeu no Ducado de Spoleto en 824 ao seu irmán Mauringo. Era o fillo segundo de Suppón I e pai de Suppón II. A súa área principal de interese era a Emilia e a Lombardía oriental.
O Barral de Arriba, Cos, Abegondo
O Barral de Arriba é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Dirty John (serie de televisión)
Dirty John é unha serie de televisión estadounidense baseado no podcast homónimo de Christopher Goffard. Estreouse o 25 de novembro de 2018 a través da canle Bravo nos Estados Unidos, e a través de Netflix internacionalmente o 14 de febreiro de 2019. A serie foi creada por Alexandra Cunningham, quen tamén foi a produtora executiva xunto con Richard Suckle, Charles Roven, Mark Herzog, Christopher G. Cowen e Chris Argentieri.
Dick Richards
Dick Richards, nado en Brooklyn (Nova York) 1936, é un director de cine estadounidense, ademais de ser produtor e guionista.
Traxectoria
Despois de ter traballado como fotógrafo, Richards converteuse en director de anuncios. A súa carreira no cine comezou dirixindo e como guionista do western The Culpepper Cattle Co. (1972), tralo que virían filmes como Farewell, My Lovely (1975), March or Die (1977), e Man, Woman and Child (1983).
Batalla de Armentières
A batalla de Armentières foi unha batalla da primeira guerra mundial, que forma parte do conxunto da carreira cara ao mar, acontecida en outubro de 1914, que enfrontou a tropas británicas do III Corpo e as tropas alemás do IV e VI Exércitos. No norte, mestúrase coa batalla de Messines, e no sur coa batalla de Bassée. O 10 de outubro, as tropas británicas acadaron St. Omer e o día 12, adentráronse cara o río Lys. O día 13 atoparon resistencia xermana nunha crista ben fortificada. O III Corpo atacou frontalmente as posicións, sen reforzos de ningún tipo. Tras un día de intensa batalla e 708 baixas, foron quen de forzar a retirada alemá.
O mesmo día, as tropas alemás conquistaron Lille, e os británicos comezaron a manobrar para recuperar a cidade. O III Corpo atacou de novo ás tropas do IV Exército alemán. Mentres tanto, o VI Exército atacaba Menin, participando na batalla de Yser e na primeira batalla de Ypres. O 15 de outubro, o III Corpo atacou Armentières, conquistando a poboación. O 17 acadaron o control completo da cidade e deuse a orde de despregar pontes sobre o río Lys, preparando o avance sobre Lille. Os días seguintes, os alemáns atacaron varias veces sen éxito. A primeiros de novembro, a cidade permanecía en mans británicas, pero a posición era máis inestable tras o inicio da batalla de Gheluvelt.
La amiga
La amiga é un filme xermano-arxentino de 1988 dirixido por Jeanine Meerapfel e protagonizado por Liv Ullmann, Cipe Lincovsky e Federico Luppi.
O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Carballal, Cos, Abegondo
O Carballal é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Bernardo Rodríguez Ribeira
Bernardo Rodríguez Ribeira, nado en San Xiao de Vea (A Estrada) o 8 de xaneiro de 1853 e finado en Buenos Aires o 26 de maio de 1924, foi un escritor e xornalista galego.
Hixía (mitoloxía)
miniatura|Hixía. Na mitoloxía grega, Hixía (en grego antigo Υγιεία Jai-Yia ou Υγεία Hygeía, ‘saúde’), filla de Asclepio e Lampecia, irmá de Telésforo, Yaso e Panacea, era a deusa da curación, a limpeza e a sanidade (posteriormente, tamén da lúa), mentres que o seu pai estaba relacionado coa medicina. Do seu nome provén a palabra «hixiene». O seu equivalente na mitoloxía romana é Salus.
Adquiriu significado propio ao redor do século V a. C., pois até entón era un epíteto máis de Atenea.
Aínda que Hixía fora obxecto dun culto local desde polo menos o século VII a. C., non empezou a ser coñecida fóra deste ata que o Oráculo de Delfos a recoñeceu tras as pragas que devastaron Atenas entre os anos 429 e 427 a. C. e Roma no 293 a. C. Os seus templos principais estaban en Epidauro, Corinto, Cos e Pérgamo.
Pausanias sinalou que no asclepión de Titane en Sición (fundado por Alexanor, neto de Asclepio) as estatuas de Hixía se cubrían con cabelos de mulleres e pezas de vestir babilónicas. Segundo algunhas inscricións, estas mesmas ofrendas eran realizadas en Paros.
Arifrón de Sición, un artista sicionio do século IV a. C., escribiu un famoso himno en honra de Hixía. Existe, tamén, un himno órfico dedicado á deusa. Artistas como Escopas, Briaxis e Timoteo, entre outros, esculpiron estatuas da deusa.
Era representada frecuentemente como unha muller nova de pé, coroada cunha rama de loureiro, vestida cunha túnica lixeira e alimentando unha gran serpe enroscada ao redor do seu corpo que bebía dunha copa que portaba Hixía. Estes atributos foron adoptados máis tarde pola deusa da curación galo-romana, Sirona. Ás veces era acompañada polo seu irmán, Telésforo. miniatura|O pentáculo "Hugieia" (: saúde) era utilizado para enviar saúdos entre os [[pitagóricos. ]]
Manuel Rodríguez Pazó
Manuel Rodriguez Pazó, nado en Vigo e finado na mesma cidade o 2 de setembro de 1972, foi un futbolista galego máis coñecido como Lilo, que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Comezou a xogar no Germania, un equipo do barrio vigués do Couto, pero xogaba como defensa. No transcurso dun encontro lesionouse o gardameta polo que Lilo ocupou o seu posto con moi bo resultado.
A raíz desta experiencia Lilo ficha polo Club Ciosvín xa como porteiro, club que máis tarde se proclamaría campión do Campionato de España de fútbol afeccionado.
Despois xogou no Fortuna ata o momento da fusión deste co Real Vigo Sporting Club para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo. Converténdose nun dos primeiros porteiros do club, xunto a Isidro, Ruíz e Rubido
Ruíz xogou moi pouco tempo no Celta e aínda que Isidro foi nun primeiro momento o porteiro titular, pronto protagonizou un polémico caso de suborno por parte do Deportivo da Coruña a varios xogadores do Celta para facerse cos seus servizos, polo cal foi Lilo quen defendeu a portería do Celta nos primeiros anos da súa historia.
Na tempada 1935-36 o Celta acadou con Lilo no seu equipo o primeiro ascenso do club á Primeira División, pero non puido desfrutar dela xa que chegou a Guerra Civil Española e deixou o fútbol.
Provincia de Tokat
A súa capital é a cidade de Tokat.
Distritos
miniatura|300px|dereita|Distritos (ilçeler) de Tokat. A provincia de Tokat divídese en doce distritos:
Ligazóns externas
miniatura|300px|dereita|[[Madrasa (escola islámica) do século XIII en Tokat.]]
Os Castros, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Os Castros é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 tiña 1 habitante, 1 deles era home e 0 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Canguro vermello
O canguro vermello (Macropus rufus) é unha especie de marsupial diprotodonto da familia Macropodidae; é o maior marsupial supervivente. Habita en Australia, nas zonas fértiles. Recibe o seu nome pola cor do seu pelo, vermello ou vermello amarronado. É nocturno ou crepuscular. Posúe un rango de visión de aproximadamente 300 graos debido á posición dos seus ollos, comparado aos 180 graos que posuímos os humanos.
Sociedad Deportiva Zamudio
A Sociedad Deportiva Zamudio (en éuscaro: Zamudio Kirol Elkartea) é un club de fútbol de España, da localidade de Zamudio, en Biscaia. Foi fundado en 1943 e actualmente xoga na Segunda División B Española.
Provincia de Tekirdağ
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Tekirdağ en Turquía Tekirdağ é unha das 81 provincias (en turco: iller) nas que está dividida Turquía, situada no noroeste na rexión (bölge) do Mármara (Marmara Bölgesi). Ten unha superficie de, e contaba con habitantes no ano 2009.
A súa capital é a cidade de Tekirdağ.
Distritos
miniatura|300px|dereita|Distritos (ilçeler) de Tekirdağ. A provincia de Tekirdağ divídese en nove distritos:
Ligazóns externas
miniatura|300px|dereita|Paisaxe preto da aldea de Kılavuzlu.
Nightwish
Nightwish é un grupo de Power Metal, procedente de Kitee, Finlandia.
Historia
Nightwish nace en xullo de 1996, durante unha saída de camping de Tuomas Holopainen cos seus amigos Tarja Turunen (por entón unha novata soprano da Jan Sibelius Academy de Helsinqui) e Erno Vuorinen "Emppu". Tempo despois unirase á banda Jukka Nevalainen.
Durante a primeira metade de 1997, asinan contrato con Spinefarm Records e gravan unha demo de 7 cancións, que máis tarde formarían parte de Angels Fall First, primeiro disco da banda. No segundo semestre dese ano gravaron outras 4 cancións e publicaron o sinxelo titulado "The Carpenter", todo un éxito de vendas en Finlandia. Finalmente, a comezos de novembro, sae ó mercado Angels Fall First, con idéntico resultado.
A comezos de 1998, debido a unha notoria carencia dun baxista estábel, unese ó grupo Sami Vänskä e coménzase a gravación do seu segundo traballo titulado Oceanborn (segundo os fans, o disco de referencia do grupo) que sae ó mercado en decembro dese mesmo ano. Figurando como número 1 nas listas de vendas do país.
A comezos do 2000 a agrupación finesa volta ós estudios e comeza a traballar no seu terceiro disco Wishmaster, traballo que se ve interrompido cando o grupo se presenta para representar ó seu país no Festival de Eurovision coa canción Sleepwalker, no que quedarían en segundo posto. Tras iso, sae á venda Wishmaster, outro éxito de vendas e disco de ouro ás poucas semanas do seu lanzamento.
Para o ano 2001 Nightwish comeza a gravar un cover do tema de Gary Moore Over The Hills And Far Away ademais doutras cancións propias (Tenth Man Down e Away) para compretar o EP titulado Over The Hills And Far Away que tamén incluiría seis cancións gravadas en directo e unha nova versión de Astral Romance.
Nesta época, por diferenzas de pareceres, Sami Vänskä é substituído por Marco Hietala (antigo membro de Sinergy)
No 2002 aparece Century Child álbum no que se pode apreciar claramente a influencia do Black Metal do novo baxista, dotando ó disco dunha gran forza, sobre todo no acompañamento nas voces.
No 2003 a banda entra nun gran receso, debido a que Tarja Turunen contrae matrimonio co arxentino Marcelo Cabuli e comeza a estudar canto lírico en Alemaña (o que puxo en perigo a continuidade do grupo) como tamén influíu que Jukka Nevalainen e a súa moza Satu tivesen unha filla.
No ano 2004 os fanáticos de Nightwish viron rencompensada a súa paciencia coa saída á venda do agardado quinto álbum da banda Once (no que retoman a súa veta sinfónica acompañada dunha boa dose de metal). O resultado: o mesmo día do lanzamento converteuse en disco de ouro en Finlandia. Co novo álbum, Nightwish asina contrato coa casa discográfica Nuclear Blast o que influíu nunha mellora considerabel na comercialización deste disco a nivel internacional. Na xira dese mesmo ano, só nos concertos de Alemaña, Suíza e Austria, venderon máis de 50.000 entradas.
O 21 de outubro do ano 2005 despois do concerto no Hartwall Areena de Finlandia que se empregará para facer o DVD End of an Era, os outros catro integrantes da banda entregáronlle unha carta a Tarja dicíndolle que xa non contaban con ela para continuar con Nightwish. As razóns expostas foron a súa suposta actitude de diva e o interese polo diñeiro sobre outras cousas. A carta foi publicada o día seguinte na páxina oficial da banda. en inglés
Correndo por Vigo
Correndo por Vigo é unha carreira popular que se disputa na cidade olívica.
Descrición
A primeira edición foi o 8 de xaneiro de 2012, con saída é chegada nas proximidades do Centro Comercial Travesía, no lugar do Troncal do barrio de Teis, e un percorrido aproximado de 8.000 metros. Foi organizada pola empresa Running Solutions e o Concello de Vigo.
Tivo unha participación de máis de 500 corredores, entre eles Alejandro Gómez, o vigués Elías Domínguez (terceiro clasificado), o porriñés Santiago López (segundo) ou o catalán Jaume Leiva (gañador cun tempo de 23:12). En mulleres gañou Iria Fernández facendo 31:17, seguida de Nuria Pérez e Inma Rodríguez.
Seguintes edicións foron o 13 de xaneiro de 2013 (2ª), o 25 de maio de 2013 (nocturna) e o 12 de xaneiro de 2014 (3ª).
Yu-Gi-Oh!
miniatura|250px|Logotipo de Yu-Gi-Oh!.
Yu-Gi-Oh! (遊☆戯☆王) é un manga xaponés escrito e ilustrado por Kazuki Takahashi. Foi publicado pola revista Weekly Shōnen Jump de Shueisha entre o 30 de setembro de 1996 e o 8 de marzo de 2004. Conta a historia dun rapaz chamado Yugi Mutou, quen resolve o antigo Millennium Puzzle. Yugi esperta un alter-ego no seu corpo que lle axuda a resolver conflitos nos duelos de cartas.
Producíronse dúas adaptacións de anime; unha realizada por Toei Animation, que se estreou dende o 4 de abril de 1998 até o 10 de outubro de 1998, e outra producida por NAS e animada por Studio Gallop título Yu-Gi-Oh! Duel Monsters, que se estreou entre abril de 2000 e setembro de 2004. A serie manga ampliouse en numerosos manga spin-off e serie de anime, un xogo de cartas e varios videoxogos. A maioría das recreacións da franquía implican un xogo de intercambio e duelo de cartas coñecido como Duel Monsters, onde cada xogador emprega as súas cartas para loitar en batallas de "monstros" de fantasía. Isto é a base do xogo real Yu-Gi-Oh! Trading Card Game. No ano 2018, Yu-Gi-Oh era unha das franquías de maior recadación de tódolos tempos.
O Cruceiro, Cos, Abegondo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Demeter (satélite)
Demeter (acrónimo de Detection of ElectroMagnetic Emissions Transmitted from Earthquake Regions) é un satélite artificial do CNES lanzado o 29 de xuño de 2004 desde o cosmódromo de Baikonur mediante un foguete Dnepr.
Características
Demeter é un satélite francés adicado a monitorizar a actividade electromagnética da ionosfera durante e despois de terremotos para intentar establecer unha relación entre ambos fenónemos.
Instrumentación
Demeter levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Os fillos do mar
Os fillos do mar é unha novela negra e de aventuras en galego escrita por Pedro Feijoo, finalista do Premio Xerais 2011, e publicada en 2012 pola Edicións Xerais de Galicia. Trátase da primeira novela escrita polo autor.
Argumento
A trama desenvólvese en Vigo en novembro de 2010. Simón Varela é un mediocre arquitecto que logo de estudar en Barcelona instalou o seu estudio na cidade olívica. Un día recibe unha chamada dunha señora da alta sociedade viguesa, Isabel Llobet, para que lle faga unha reforma nunha fonte da súa propiedade, nun pazo de Canido. Aos poucos días de comezar a reforma, Simón atopa un cofre pechado. Simultaneamente, a señora, xa maior, morre en estrañas circunstancias.
Mark Twain
miniatura|Mark Twain (1909) Samuel Langhorne Clemens, coñecido polo seu pseudónimo literario Mark Twain, nado na Florida, condado de Monroe, Missouri, o 30 de novembro de 1835 e finado en Redding, Connecticut, o 21 de abril de 1910, foi un humorista e escritor de gran reputación e popularidade dos Estados Unidos.
Os fillos do mar
Argumento
miniatura|200px|dereita|Praia de Fuchiños, en Canido, onde se desenvolve parte da trama.
Mark Twain
Traxectoria
Naceu na diminuta aldea da Florida, en Missouri, a onde os seus pais emigraran preto dun próspero tío seu, John, propietario dunha tenda, unha granxa e uns vinte escravos negros. Aos catro anos, a súa familia trasladouse á veciña localidade de Hannibal (Missouri), porto fluvial no Mississippi, onde realizou os seus primeiros estudos. Moitas das lembranzas das súas novelas están inspiradas na facenda do seu tío e na vila de Hannibal.
Os fillos do mar
Argumento
No sepelio da muller, no cemiterio de Pereiró, coñece a Mariña e Xulio, filla e o fillo da muller, e reencóntrase con Bruno, un home catalán que coñecera nos seus tempos de estudante en Barcelona e que agora é comisario en Vigo. Ao pouco, Simón é informado polo secretario da muller de que é un dos seus testamentarios. Recibe un sobre con datos inintelixibles, e ponse en contacto con Mariña para falar con ela e resolver o misterio. Mariña e Xulio recibiran, amais de bens inmobles e unha grande herdanza, unha pequena moeda de ouro do século XVII, un dobrón de a oito español dunha ceca americana. Mariña e Simón queren saber máis sobre a moeda e van consultar o numismático e anticuario Jackob Neumann. Ao saír da tenda, uns matóns róubanlle a moeda.