cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda da Antiga Roma
Fontes do coñecemento da moeda romana
A partir de 1900, cos traballos de Adrien Blanchet, a numismática, ata entón restrinxida ás actividades de catalogación, ampliou o seu ámbito ao estudo dos achados monetarios e da documentación arqueolóxica e histórica. Procurábanse os lugares de emisións, calculábanse os volumes das cuñaxes e o seu espallamento, analizábanse as características físicas das pezas etc. miniatura|290px|Presentación do [[Tesouro romano de Tréveris|tesouro de moedas romanas de ouro de Tréveris no Rheinisches Landesmuseum Trier.]] Os traballos ao longo do século XX víronse moi influídos polos achados de tesouros monetarios romanos ás veces espectaculares, como o descuberto en 1929 en Marcianópolis, na provincia romana de Tracia (hoxe Devnja, en Bulgaria), con máis de 80.000 pezas de prata; o tesouro da vila francesa de Eauze, descuberto en 1985, con 28.000 pezas de prata; o tesouro de Tréveris, en Alemaña, en 1993, con 2.500 áureos do Imperio Romano); o de Frome, en Inglaterra, en 2010, con 52.000 moedas, na súa maioría de bronce) etc. Estas descubertas e os traballos de diversos especialistas, sobre todo británicos, complementaron a obra de Cohen e deron lugar á publicación de Roman Imperial Coinage, un monumental catálogo en dez volumes que recolle todas as moedas imperiais romanas, desde a batalla de Accio, en 31 a. C., ata 491 d. C., xa na Antigüidade tardía, froito de sete décadas de estudos (de 1923 a 1994), que se converteu en referencia para a identificación das moedas emitidas a nome dos emperadores romanos.
A segunda metade do século XX e o século XXI viron a diversificación da numismática romana: a proliferación de depósitos arqueolóxicos e o uso de detectores de metais en escavacións oficiais enriqueceron a masa de moedas coñecidas para o seu estudo. As investigacións estendéronse a áreas ata daquela desatendidas, como a grande diversidade de emisións locais ou a moeda de cobre e bronce. Ademais, a informática ofrece agora novas posibilidades de inventario, ao tempo que as novas técnicas espectrográficas permiten análises máis polo miúdo das aliaxes.
O gran ditador
O gran ditador (en The Great Dictator) é un filme dirixido por Charlie Chaplin e Wheeler Dryden que foi estreado en 1940.
Sinopse
Ó final da primeira guerra mundial un soldado do exército de Tomania, ó salvar a vida do oficial Schultz no seu avión, sofre un accidente e perde a memoria, restando nun hospital por 20 anos. Cando, aínda amnésico, escapa do hospital, regresa á súa cidade, onde abre de novo a súa antiga barbería situada no Ghetto. Os tempos cambiaron. O país é gobernado polo ditador Adenoid Hynkel, e hai unha brutal discriminación contra o pobo xudeu.
Unha das mozas do Ghetto, a bela Hannah, defende ó barbeiro cando é atacado por membros das forzas de seguridade de Hynkel. Ambos namóranse e deben padecer os atropelos da ditadura, aínda que teñen esperanza por ter a protección de Schultz, que recoñeceu ó barbeiro. Por outra banda, Hynkel trata de conseguir financiamento dun banqueiro xudeu para levar a cabo as súas ambicións de dominación global.
O rexeitamento do préstamo por parte do banqueiro xudeu motiva a reanudación da opresión no Ghetto, Schultz cae en desgraza por encararlle a súa falta de humanidade ó ditador e por ocultarse cos xudeus. A persecución fai que o barbeiro e Schultz sexan enviados a un campo de concentración.
Hynkel decide invadir Osterlich, pero a intromisión do líder de Bacteria, Benzino Napaloni, obrígao a invitalo e ser diplomático, o cal desemboca nunha ridícula guerra de comida e pasteis entre os dous ditadores.
Hannah e as persoas do Ghetto foxen cara Osterlich, pero ó pouco iníciase a invasión dende Tomania. Entón, ó escapar o barbeiro e Schultz, Hynkel será detido por error polas súas propias tropas, polo seu gran parecido co barbeiro, e este será tomado por Hynkel e conducido a dar un discurso sobre o inicio da conquista do mundo.
Concha Buika
Concha Buika, nada en Palma en 1972, é unha cantante mallorquina de orixe guineana. A súa música combina a música flamenca, o soul, o jazz e o funk. O 2008 recibiu o premio Ramon Llull.
O gran ditador
Sinopse
En vez diso, o barbeiro da un discurso alentando á humanidade a abandonar a mecanización do home, as ditaduras, a discriminación e a recuperar a humanidade. Hannah, na súa casa, arrasada de novo polos invasores, dirixe a súa ollada ó ceo con esperanza, e sobre esa faciana péchase a pantalla.
Concha Buika
Vida persoal
Foi a filla do político, exiliado e escritor ecuatoguineano Juan Balboa Boneke, falecido en 2014.
O gran ditador
Personaxes
Os principais personaxes políticos fan referencia a:
Blackbird (álbum)
Blackbird é o segundo álbum de Alter Bridge, que se editou en 2007, e está producido por Michael "Elvis" Baskette.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Alter Bridge.
Río Narcea
O río Narcea é un curso de auga asturiano, afluente do Nalón pola súa beira esquerda. É o segundo dos ríos máis importantes de Asturias que desenvolven o seu curso completo dentro do Principado, tanto pola súa lonxitude, 91 km, como polo seu caudal medio, 43,41 m³/s.
Percorrido
O Narcea nace nas Fontes del Narcea, na serra de Cenielles, a preto de 1.600 m.s.n.m., para fluír con sentido xeral se suroeste a nordeste. Ao longo do seu curso baña os concellos de Cangas del Narcea, Tineo, Miranda e Pravia. Neste último rende as súas augas ao Nalón á altura do lugar de Forcinas. En conxunto a súa conca abrangue unha área de 1.135 km².
A localidade máis importante sita ás súas beiras é Cangas del Narcea.
Afluentes
Pola dereita:
Pola esquerda:
Espazos naturais
Na cabeceira do río sitúase o Parque Natural das Fontes do Narcea, Degaña e Ibias.
Aproveitamento hidroeléctrico
No Narcea están instalados dous encoros para a produción de electricidade, son os de La Barca (con 32 millóns de m³ de auga represados) e o de Honda (800.000 m³).
Outros
É un dos ríos salmoneiros máis importantes de Asturias.
Günter Blobel
Günter Blobel é un bioquímico xermanoestadounidense que recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1999 polos seus traballos realizados na década de 1970, ao descubrir que as proteínas teñen sinais intrínsecos que gobernan o seu transporte e situación na célula.
Traxectoria
Naceu en Waltersdorf, Prusia (actual Polonia) e nacionalizouse estadounidense en 1987. En 1967 graduouse en oncoloxía, realizou toda a súa carreira na Universidade Rockefeller de Nova York, da que é profesor e en cuxo laboratorio de bioloxía celular (no Instituto Médico Howard Hughes) traballa actualmente.
An Object
An Object é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock No Age, publicado o 19 de agosto de 2013 a través do selo Sub Pop. A banda fisicamente creou, imprimiu, empaquetou e fabricou coas súas propias mans 10 000 unidades do disco.
San Mateo
dereita|thumb|230px|A inspiración de San Mateo, por [[Caravaggio.]]
O nome de San Mateo refírese a Mateo o Evanxelista, apóstolo de Xesús Cristo. Dá nome a:
Factor sigma
Un factor sigma (factor σ) é unha proteína necesaria para a transcrición (síntese de ARN) en bacterias. É un factor de iniciación da transcrición bacteriano, que permite que a ARN polimerase se una especificamente ao promotor do xene para iniciar a transcrición. Hai varios factores sigma. O factor sigma específico empregado varía dependendo do xene e dos sinais ambientais necesarios para a iniciar a transcrición dese xene.
Explosions in the Sky
Explosions in the Sky é unha banda estadounidense de post-rock procedente de Austin, Texas. O grupo gañou popularidade máis alá da escena post-rock polos seus elaborados traballos de guitarras, polo seu estilo narrativo instrumental, que eles chaman "mini-sinfonías catárticas", e polos seus entusiastas e emocionantes concertos. Principalmente tocan con tres guitarras eléctricas e unha batería, aínda que Michael James cambia ás veces a súa guitarra por un baixo. Recentemente a banda engadiu un quinto membro para as súas actuacións. A súa música é case enteiramente instrumental.
Factor sigma
Cada molécula do holoencima ARN polimerase contén unha soa subunidade factor sigma de entre as varias que a célula dispón. O número de factores sigmas posibles varía segundo a especie bacteriana. A bacteria Escherichia coli ten sete factores sigma distintos. Os factores sigma distínguense polos seus pesos moleculares característicos. Por exemplo, σ70 indica un factor sigma cun peso molecular de 70 kDa.
O complexo do holoencima ARN polimerase consta dunha ARN polimerase e un factor sigma e a súa misión é realizar a transcrición. Unha vez que se completou a fase de iniciación da transcrición, o factor sigma pode abandonar o complexo, aínda que algúns estudos parecen indicar que se mantén unido un certo tempo.
Estrutura
N-terminal - C-terminal 1.1   2    3    4
As rexións subdivídense en seccións máis pequenas, por exemplo 2 inclúe 2.1, 2.2 etc.
Unha excepción a esta organización é a dos factores sigma de tipo σ54. Proteínas que son homólogas do σ54/RpoN son factores sigma funcionais, pero teñen secuencias de aminoácidos significativamente distintas.
Factores sigma especializados
Actívanse diferentes factores sigmas segundo as distintas condicións do medio. Estes factores sigma especializados únense a promotores dos xenes apropiados ás condicións reinantes no medio ambiente, o que incrementa a transcrición de ditos xenes. Os factores sigma de Escherichia coli son:
Existen tamén factores anti-sigma, algúns dos cales inhiben a función dos factores sigma, e outros restauran a función dos factores sigma.
Retención durante a elongación da transcrición
O núcleo (core) da ARN polimerase (que consta de 2 subunidades α, 1 β, 1 β', e 1 ω) únese ao factor sigma para formar un complexo chamado holoencima ARN polimerase. Críase anteriormente que o holoencima ARN polimerase completo iniciaba a transcrición, mentres que era o núcleo da ARN polimerase por si só (co sigma separado) o que sintetizaba o ARN. Así, a idea aceptada era que o factor sigma debía disociarse na transición desde a iniciación da transcrición á elongación (esta transición denominábase "escape do promotor"). Esta visión estaba baseada en análises de complexos purificados de ARN polimerase detida na iniciación e na elongación. Finalmente, os modelos estruturais dos complexos da ARN polimerase predín que, cando o produto de ARN en crecemento formado chega a ter unha lonxitude de máis de ~15 nucleótidos, o factor sigma debe ser expulsado do holoencima, xa que hai unha falta de coincidencia estérica entre o ARN e o dominio sigma. Porén, un estudo recente demostrou que o σ70 pode permanecer unido en complexo coa ARN polimerase, polo menos durante as primeiras fases da elongación. O fenómeno da pausa proximal do promotor indica que o factor sigma xoga algún papel durante as primeiras fases da elongación. Todos os estudos son concordantes coa asunción de que o escape do promotor reduce o tempo de duración da interacción sigma-núcleo da polimerase de moi longo na iniciación (demasiado longo para ser medido nun experimento bioquímico típico) a máis curto, e medible despois da transición da elongación. Isto depende da forza con que está unido sigma (ver seguinte sección).
Ciclo σ
Pensouse durante moito tempo que o factor σ abandonaba obrigatoriamente o núcleo (core) do complexo encimático unha vez que se iniciaba a transcrición, o que permitía que o factor σ libre se unise a outro núcleo do complexo de transcrición e iniciase a transcrición noutro lugar. Deste xeito, o factor σ circulaba dun núcleo (core) a outro. Porén, posteriormente Richard Ebright e colegas, utilizando transferencia de enerxía de resonancia de fluorescencia (FRET), demostraron que o factor σ non abandona obrigatoriamente o complexo de transcrición. Polo contrario, o factor σ cambia o seu tipo de unión co núcleo do complexo durante a iniciación e a elongación, de tal modo que o factor σ cambia ciclicamente entre un estado fortemente unido durante a iniciación e un estado feblemente unido durante a elongación.
Nadia Murad
Nadia Murad Basee Taha (en نادیە موراد: ou Nadiye Murad), nada en 1993, é unha activista iézidi a prol dos dereitos humanos, , Premio Nobel da Paz en 2018. En setembro de 2016 converteuse en Embaixadora de Boa Vontada para a Dignidade de Superviventes de Tráfico Humano da Nacións Unidas (UNODC). A misión de Nadia é patrocinada e apoiado por Yazda: Organización Iézidi Internacional. Foi secuestrada e retida polo Estado islámico en agosto de 2014. O 1 de xuño de 2017, regresou á súa aldea de casa de Kocho após tres anos.
Emiliano García-Page
Emiliano García-Page Sánchez, nado en Toledo o 11 de xuño de 1968, é un político español, actual presidente da Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha.
Foi alcalde de Toledo e senador por Castela-A Mancha entre 2011 e 2015. Desde febreiro de 2012 é tamén secretario xeral do PSOE de Castilla-La Mancha.
Biografía
Licenciouse en dereito na Universidade de Castela-A Mancha.
Foi vicepresidente segundo da Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha
Xa antes de cumprir os 18 anos afiliouse ás Xuventudes Socialistas. Ao superar a maioría de idade pasou formar parte do PSOE. O seu primeiro posto político foi o de concelleiro socialista no concello de Toledo de 1987 a 1993. De 1991 a 1993 foi tenente de alcalde baixo o goberno de Joaquín Sánchez Garrido. Mentres tanto, foi escalando posicións dentro do PSOE, primeiro foi membro do Comité Local (1987-1993), despois do Comité Provincial (1991-1995) e desde 1991 da Comisión Executiva Rexional. En 1997 foi elixido Secretario Provincial do PSOE.
Por outro lado, ocupou diversos cargos no goberno rexional de Castela-A Mancha, primeiro baixo a presidencia de José Bono e despois co seu sucesor, José María Barreda. Foi voceiro do goberno, Conselleiro de Obras Públicas, Conselleiro de Benestar Social e Conselleiro de Relacións Institucionais, así como Vicepresidente Rexional, posto que abandonou para presentarse ás eleccións municipais do 27 de maio de 2007. O seu principal rival foi o daquelas alcalde da cidade, José Manuel Molina García, do PP. A súa candidatura quedou en segundo lugar con 18.011 votos (o 43,35%), o que se traduciu en 11 concelleiros de 25 posibles. Pese a quedar por detrás do candidato do Partido Popular José Manuel Molina, asinou un pacto de goberno cos dous concelleiros de Izquierda Unida (encabezados por Aurelio San Emeterio), converténdonse no alcalde da cidade o 16 de xuño de 2007.
A finais de novembro do ano 2007, prohibiu ceder espazos municipais a unha conferencia atea denominada I Concilio Ateo (Toledo) organizada pola FIDA (Federación Internacional de Ateos) e a Plataforma Foro Ateo, tendo cedido el mesmo lugar en ocasións anteriores a grupos católicos, o que levou a unha gran polémica local, ficando en interdito a súa neutralidade en materia relixiosa.
Nas eleccións municipais de 2011 enfrontouse como candidato a Paloma Barredo, candidata do Partido Popular e, de novo, a Aurelio San Emeterio por Izquierda Unida. En ditos comicios a súa candidatura foi a máis votada, obtendo un total de 20.025 votos, o que se traduciu en 12 concelleiro fronte a 11 do PP e 2 de IU, gañando o seu partido unhas eleccións municipais por primeira vez en democracia e sendo o primeiro alcalde socialista en repetir no cargo. Foi reelixido como alcalde sen contar cos votos de IU así que o PSOE empezou a súa lexislatura en solitario.
As Cortes de Castela-A Mancha, a iniciativa do Grupo Parlamentario Socialista, designárono senador autonómico o 16 de setembro de 2011. O 26 de febreiro de 2012 foi elixido secretario xeral do PSOE de Castela-A Mancha co 95'82 % dos votos.
Nadia Murad
Traxectoria
Murad naceu na vila de Kocho, en Sinjar, Iraq. A súa familia, pertencente á minoría etno-relixiosa dos iézidis, era granxeira.
Catividade
Con 19 anos, Murad era unha estudante da vila de Kocho, no norte de Iraq, cando soldados de Estado Islámico rodearon a comunidade iézidi asasinando a 600 persoas, incluíndo a seis irmáns de Nadia, e levando consigo ás mozas como escravas. Ese ano, Murad foi unha das máis de 6 700 mulleres iézidis que foron tomadas como prisioneiras polo Estado Islámico en Iraq. Foi retida como escrava na cidade de Mosul, e foi golpeada, queimada con cigarros e violada cando tratou de escapar. Nadia foi finalmente quen de fuxir cando o seu raptor deixou a casa sen pechar. Foi acollida por unha familia dos arredores que conseguiron levala fóra da área controlada polo Estados Islámico, permitíndolle chegar até un campo de refuxiados de Duhok, no norte de Iraq. No 2015, foi unha das 1000 mulleres e nenos que se beneficiaron do programa de refuxiados do Goberno de Baden-Württemberg, Alemaña, que se converteu no seu novo fogar.
Os Vilares, Guitiriz
San Vicenzo dos Vilares é unha parroquia do concello de Guitiriz, a sete quilómetros da vila en dirección nordeste. En 2012 tiña unha poboación de 574 habitantes (278 homes e 296 mulleres).
O topónimo Vilares procede do latín, referido a unha casa de campo, granxa ou poboación. A advocación da parroquia é na honra de San Vicenzo. Pertence á diocese de Mondoñedo e xa tiña curato no século X.
Patrimonio
A igrexa de San Vicenzo dos Vilares ten no seu adro un calvario de finais do século XVIII da autoría de Felipe de Sá, canteiro da veciña parroquia de San Salvador de Parga.
Festas
O sábado e o domingo máis próximos ao 22 de xaneiro celébrase a festa do seu patrón, San Vicenzo, e o domingo e o luns de Pascua celébrase unha festa en honor á Virxe dos Desamparados. Despois da misa sae a procesión polo adro e dá a volta ó redor do seu calvario. O segundo domingo de agosto celébrase na carballeira do Cancelo a Romaría Labrega da Chaira.
Cultura
Na aldea do Vilariño desta parroquia naceu en 1914 o poeta Xosé María Díaz Castro, autor de Nimbos; no lugar do Pazo, preto da igrexa e ó lado dun cruceiro, ten un busto en granito feito por Raúl Río Díaz.
En 2016 levouse a cabo o proxecto Os Vilares, lareira de soños, coa publicación dun libro e un documental.
AG-55
A AG-55 ou Autoestrada da Costa da Morte, é unha vía de alta capacidade dependente da Xunta de Galicia. Une A Coruña con Baio e serve como alternativa á AC-552, coa cal está conectada nos máis dos casos ao longo do seu percorrido, incluídas as localidades extremas. A AG-55 ten peaxe directa desde A Coruña até Carballo leste e peaxe na sombra no resto dos tramos até Santa Irena.
Historia
O primeiro tramo da AG-55, A Coruña-A Laracha, foi inaugurado o 26 de setembro do 1993 e o segundo, A Laracha-Carballo, o 30 de decembro de 1997 ; por último, o 29 de xullo do 2016, inaugurouse o tramo entre Carballo e Baio, tras uns 13 anos da espera. Desde esa data queda pendente a continuación das obras, paradas desde 2010 do último tramo: Baio-Berdoias.
Presidente de Osetia do Sur
Dende a súa declaración unilateral de independencia o 28 de novembro de 1991 até o 27 de novembro de 1996, o líder de Osetia do Sur foi o "Presidente do Parlamento".
AG-55
Historia
Actualmente está en proxecto, tras a paralización das obras en 2010, o tramo Baio-Berdoias, uns 15 quilómetros do traxecto, co que se completarían uns -aproximadamente- 77 quilómetros de vía de alta capacidade de 2 carrís por sentido. A partir de Berdoias, está proxectada unha vía de altas prestacións que poida enlazar Cee e Fisterra, e que enlazaría coa AC-552 e o corredor de Lobelos a Sardiñeiro de Abaixo, VG-1.4, e a AC-552 e desde alí, enlazará a estrada a Fisterra, AC-445.
Peaxes
Púxose en servizo como autoestrada de peaxe en sombra, sen cabinas de peaxes entre A Coruña e A Laracha. Trala inauguración do segundo tramo, A Laracha-Carballo, instaláronse as cabinas de peaxe o 31 de decembro do 1997. Logo diso, habería numerosas protestas e manifestacións en contra da instalación das cabinas, a pedir a liberalización das peaxes en toda a AG-55. Nos anos seguintes continuaron as protestas, especialmente na peaxe de Arteixo pola polémica do novo acceso ao porto exterior de Langosteira, a AC-15, e que pedían a liberalización desta peaxe.
A Autoestrada da Costa da Morte ten un contrato cunha concesionaria até o ano 2045. O Grupo Itínere é o encargado da concesión do tramo A Coruña-Carballo (32,6 quilómetros).
Ladeira
O topónimo galego Ladeira pode referirse a:
Joaquín Sorolla
Joaquín Sorolla y Bastida, nado en Valencia o 27 de febreiro de 1863 e finado en Cercedilla o 10 de agosto de 1923, foi un artista gráfico e pintor impresionista, posimpresionista e luminista.
Carreira
Após finalizar os seus estudos na Escola de Belas Artes, Sorolla comezou a enviar as súas obras a diversos concursos e exposicións. A pesar dos primeiros rexeitamentos debido á súa elección temática, pronto gañou reconhecemento, especialmente tras a súa obra "Defensa del parque de artillería de Monteleón".
Viaxou a Roma e París, onde foi influenciado polo impresionismo e a pintura nórdica, desenvolvendo o seu característico estilo "luminista". Casou en 1888 con Clotilde García, e establecéronse en Madrid, onde Sorolla acadou prestixio e fama. A partir de 1900, a súa carreira internacional despegou con exposicións nos Estados Unidos e en Europa. O seu contrato con The Hispanic Society of America en 1911 levouno a un ambicioso proxecto mural, o Visión de España, que durou case oito anos.
Outra importante faceta súa foi a de retratista, de figuras importantes como foron Juan Ramón Jiménez, o rei Afonso XIII, Vicente Blasco Ibáñez, Ortega y Gasset etc. Tamén, en 1914, fora nomeado académico e, cando terminou os traballos para a Hispanic Society, traballou como profesor de composición e cor na Escola de Belas Artes de Madrid. A súa pintura representou a aplicación directa do luminismo á paisaxe e a figura, achegando xa que logo esta tendencia á sociedade da época.
Pasamento
En 1920, mentres pintaba o retrato da señora Pérez de Ayala no xardín da súa casa en Madrid, padeceu un ataque de hemiplexía que minguou drasticamente as súas facultades físicas e mentais. Faleceu na súa casa de Cercedilla o 10 de agosto de 1923.
Obras de Sorolla con temática galega
esquerda|miniatura|"Galicia. La romería"
En agosto de 1915, Sorolla decidiu tomar un descanso, o primeiro en tres anos, do monumental encargo "Visión de España" por parte de Huntington, no que o pintor compuxo obras sobre paixases de España e Portugal. Escolleu como refuxio o Pazo de Vista Alegre en Vilagarcía de Arousa. Durante esa pausa, sumerxiuse nos desafíos que Galiza lle ofrecía, culminando o seu labor na no panel "Galicia. La romería". Reflectindo sobre a súa experiencia, Sorolla comentou sobre a complexidade da paleta galega, afirmando que "El color, en Galicia, es una cosa acariciadora, blanda. Creo que Galicia es el país más difícil de pintar, por la variedad, por la facilidad con que todo cambia". Esta interacción coa cambiante natureza galega evidencia o compromiso do artista por capturar a esencia dun lugar e o seu constante desexo de evolución e aprendizaxe.
esquerda|miniatura|[[Piñeiros de Galicia|Pinos de Galicia.]] En 2015 foi exposta na Coruña "Sorolla íntimo. Bosquexos da serie Visión de España", na que se presentaron ao público os esbozos preparatorios para os catorce paneis monumentais sobre as rexións de España e Portugal que Sorolla pintou para a biblioteca da Hispanic Society of América.
Após seren restaurados en Valencia, estes 32 bosquexos estiveron temporalmente no Museo de Belas Artes da Coruña, antes de volver a Nova York. Estas pezas inclúen paisaxes e retratos típicos de Galiza. Duas destas obras, "Gaitero gallego" e "Tipo de Galicia", foron realizadas durante a estancia do pintor en Vilagarcía, e foi neste período cando Sorolla pintou "Galicia. La romería". O Museo de Belas Artes da Coruña, que acolleu a exposición, conta entre os seus fondos con varias obras do artista. Algúns destes cadros, como "El Boyero castellano" e outros de temática galega, foron incluídos na mostra, que estivo aberta até o 8 de xaneiro de 2017.
CB Valladolid
O Club Baloncesto Valladolid S.A.D. foi un club de baloncesto profesional español da cidade de Valladolid, Castela e León. Fundado o 31 de agosto de 1976, desapareceu no ano 2015 debido a problemas financeiros. Foi o herdeiro do A.D.C. Castilla, e sendo Gonzalo Gonzalo o seu primeiro presidente. Inmediatamente despois da súa desaparición creouse o CB Ciudad de Valladolid para substituílo.
Fundación
A comezos de 1976, o antigo equipo de Valladolid, o A.D.C. Castilla, despois de conseguir o ascenso á Primeira División o ano anterior, debido a unha serie de problemas chega a desaparecer. Con todo, un grupo de seareiros fanse cargo do club, e 31 de agosto de 1976 fundan o Valladolid Club Baloncesto. O equipo, dirixido polos adestradores Moncho Monsalve e Pedro Zorrozúa, debuta en Primeira División ocupando o primeiro posto, finalmente descendendo. Porén, despois de dous anos na segunda división, o equipo volve a ascender en 1978, tras vencer en vinte dos vinte e dous partidos disputados.
Comezos na ACB
Na primeira tempada de retorno á Primeira División o Valladolid finaliza finalmente en novena posición, ademais o equipo disputa ese ano por primeira vez na súa historia unha competición europea, caendo finalmente na liga de cuartos de final fronte á Jugoplastika Split e o Mestre. Ao seguinte ano, na tempada 1980-81, termina sexto, clasificándose de novo á Copa Korać. Así, na seguinte campaña o equipo logra a súa mellor clasificación da súa historia ao rematar no cuarto posto, chegando de novo aos cuartos de final na competición europea. En 1983 o equipo volve a conseguir un bo posto rematando sextos na liga, aínda que rexeitando xogar a Korać por mor de problemas co orzamento.
En 1985 inaugúrase o Polideportivo Pisuerga, converténdose inmediatamente no pavillón do Fórum tras pasar oito anos no Huerta del Rey. Este ano o equipo volve a caer na primeira rolda de play offs acabando finalmente no posto once. Ao ano seguinte, pese a facerse un equipo moi competitivo, foi un mal ano e o Fórum ten que xogar o play-off de descenso, vencendo por 3 a 0 ao Clesa Ferrol. Os dous seguintes anos xogaron tanto o play off polo título como polo descenso, conseguindo finalmente manterse na categoría.
A era de Sabonis
Nas seguintes tres campañas prodúcese un cambio moi importante na historia do club, xa que chega ao equipo o pivote lituano, e estrela do baloncesto europeo Arvydas Sabonis, tamén chegaría con el outro compatriota seu, internacional en múltiples ocasións coa URSS, Valdemaras Homicius. Así nas tres seguintes tempadas o Fórum consegue rematar no sexto, sétimo e oitavo postos respectivamente. A última tempada de Sabonis no club, a 1991-92, supoxo o maior éxito do Valladolid a nivel europeo, conseguindo chegar ás semifinais da Copa Korać onde perderon fronte ao Il Messaggero de Roma. Despois da marcha de Sabonis ao Real Madrid, chegan malos momentos para o club, e o club convértese en Sociedade Anónima Deportiva, pasando a denominarse Fórum Valladolid C. B. S.A.D. No deportivo o Fórum remata no posto dezaoito, conseguindo manter a categoría na última xornada.
En 1993 o Valladolid finalmente descende, tras perder nos play offs por manter a categoría no quinto partido fronte ao Murcia. Mais tras perder a categoría na cancha, conseguiuse a salvación nos despachos debido á renuncia do Caja Bilbao. En 1994 o Valadolid remata no décimo primeiro posto final, baixando na seguinte tempada até o décimo sexto. En 1997, o club fai patente a súa necesidade de apoio económico, tras descubrir que a débeda do club ascendía a 700 millóns de pesetas, levando ao club nos seguintes anos case á súa desaparición. Con todo, a sociedade acaba estabilizándose, e nos seguintes anos o Fórum viaxa pola zona media da clasificación.
Desaparición
Co comezo do novo milenio, o Valladolid consegue a súa primeira participación nos play offs polo título tras nove anos, ao quedar no oitavo posto da liga regular, con todo, saíron derrotados en primeira rolda por 3 a 0 fronte ao FC Barcelona. Con todo xogar estes play offs serve para poder disputar o ano seguinte a Copa Korać. Ao seguinte ano o Fórum remata décimo na ACB e na Korać perde na fase de grupos. Ao ano seguinte o equipo cambia practicamente a totalidade do seu cadro, chegando a rozar finalmente o descenso. Ese ano, refúndase a sociedade, esta vez co nome de C. B. Valladolid S.A.D.
En 2003 o equipo fai unha boa tempada, rematando no posto once, mais empatado a vitorias co oitavo clasificado. Ao ano seguinte chegan sete novas incorporacións, acabando finalmente no posto número doce. En 2005, chega o adestrador Paco García procedente do Breogán de Lugo, e equipo ten que agardar á última xornada de liga para poder certificar a súa salvación. Precisamente o equipo tiña que gañar Breogán, e non fallou, acabando finalmente oitavos. Ao ano seguinte, o equipo perde ao seu patrocinador, chegando a incerteza sobre a continuidade do club, chegando como novo patrocinador Grupo Capitol. Finalmente o club volve a acadar a salvación nas últimas xornadas.
Con todo, ao ano seguinte, tras unha primeira volta moi boa na que conseguiron nove triunfos, o que non se facía dende 2001, na segunda volta so gañan tres encontros e o equipo acaba descendendo por primeira vez dende a fundación da ACB, descontando o ano no que se conseguiu salvar a tempada pola renuncia do Caja Bilbao. Con todo, e a pesar de dificultades económicas, o club consegue recuperar a súa praza na ACB tras acadar o primeiro posto na Liga LEB. Despois de volver á ACB, na temporada 2011−12 o equipo acaba en último lugar e descende de novo á LEB. Porén, a renuncia ao ascenso de Menorca Bàsquet permite que os casteláns continuen na máxima categoría. Non sucedería o mesmo en 2014, cando o equipo acaba facendo efectivo o seu descendo após finalizar último. Tras só unha temporada en LEB, o equipo acaba consumando a súa desaparición.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Galardóns individuais
Concurso de Triplas da ACB
Adestradores
A seguinte relación detalla cronoloxicamente a todos os adestradores que tivo o CB Valladolid desde a fundación da ACB en 1983.
Palmarés
LEB Ouro Copa Castela e León
Looper (filme)
Looper é un filme estadounidense dirixido por Rian Johnson que foi estreado no 2012.
Sinopse
Como en 2072 os asasinatos se converteron nalgo imposible de facer, as vítimas son enviadas a través dunha máquina do tempo ó pasado (2042), onde os Loopers, un grupo de asasinos contratados, se encarregan de eliminalas e desfacérense axiña dos seus corpos. O problema xorde cando Joe (Joseph Gordon-Levitt), un dos Loopers, recibe dende o futuro un encargo especial: eliminarse a si mesmo (Bruce Willis).
Pa
Pa pode referirse a:
AB III
AB III é o terceiro álbum da banda estadounidense de post-grunge Alter Bridge, que se editou o 8 de outubro de 2010, e está producido por Michael "Elvis" Baskette.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Alter Bridge.
Organización Comunista Marxista-Leninista Portuguesa
A Organización Comunista Marxista-Leninista Portuguesa (OCMLP, en portugués Organização Comunista Marxista-Leninista Portuguesa) foi unha organización e posteriormente un partido político comunista portugués. Foi creada en 1972, pola xuntanza dos herdeiros do CMLP, reunindo aos membros do xornal O Grito do Povo cos partidarios de O Comunista. Dará orixe, despois de 1974, á FEC, Fronte Electoral dos Comunistas (Portugal). En maio de 1976, integrase no PCP (R), Partido Comunista Portugués (Reconstruído), entón liderado por Francisco Martins Rodrigues.
Foi disolto oficialmente en 1988.
Cunca tibetana
miniatura|250px|dereita|Antigas cuncas do Himalaia Unha cunca tibetana (tamén coñecida como cunca do Himalaia) é unha especie de campá con forma cónica. A persoa que a toca faino desde un estado de repouso, sentado ou nunha posición similar cómoda. Os lados e o bordo das cuncas tibetanas vibran e producen un son. Estas cuncas usáronse tradicionalemente en Asia como parte do Bön e do sadhana budista tántrico. Actualmente empréganse por todo o mundo dentro e fóra das tradicións espirituais, para a meditación, relaxación, musicoterapia e tamén en prácticas relixiosas.
As cuncas tibetanas elaboráronse historicamente no Tíbet, o Nepal, a India, Bután, a China, o Xapón e Corea. Hoxe fanse no Nepal, a India, o Xapón e Corea. O tipo máis coñecido destas cuncas son da rexión do Himalaia.
Borrowed Heaven
Borrowed Heaven é o cuarto álbum de The Corrs, que se editou o 31 de maio de 2004, e foi producido por Olle Romo.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por The Corrs, agás os indicados.
The Danish Girl (filme)
Polo seu papel coma Gerda, Vikander gañou o premio Oscar á mellor actriz secundaria en 2016.
Oss
Oss é un concello e unha cidade ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte.
Oss foi mencionado por primeira vez nunha carta do papa Alexandre II o 6 de maio de 1069. Recibiu os dereitos de cidade en 1399 por Hertogin Johanna van Brabant. No presente, Oss ten unha importante industria farmacéutica e química como Diosynth e Organon, ambas as compañías de Akzo Nobel.
Estado de Ebonyi
356px|miniatura|Localización de Ebonyi dentro de Nixeria. Ebonyi é un estado do sueste da República Federal de Nixeria, con capital en Abakaliki. Foi un dos seis estados creados en Nixeria no ano 1996. No ano 2006 tiña unha poboación estimada de 2 173 501 habitantes, nunha área de 5.670 km2.
Estado de Edo
356px|miniatura|Localización de Edo dentro de Nixeria. Edo é un estado do centro-sur da República Federal de Nixeria, con capital en Benin City. O estado de Edo foi formado en 27 de agosto de 1991, a partir do extinto estado de Bendel. Para o 2005 tiña estimación da poboación de 3 497 502 habitantes, nunha área de 17.802 km².
Oss
Transporte
Hai tres estacións de ferrocarrís: Oss, Oss West e Ravenstein.
Estado de Ebonyi
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de 13 áreas de goberno local, estas son:
Estado de Edo
As linguas nativas faladas no estado inclúen o edo, o esan, o ora, entre outras.
Divisións administrativas
Componse das seguintes áreas de goberno local:
Frozen (filme de 2010)
Frozen é un filme estadounidense dirixido por Adam Green que foi estreado no 2010.
Sinopse
Historia duns tolos do snowboard, que van na telecadeira dunha estación de esquí para facer a derradeira baixada pola pista antes de marchar a casa. De súpeto, a telecadeira detense por completo, sen que haxa ningúen preto de alí. Todo empeora cando as luces da estación se apagan para non acender de novo ata a próxima fin de semana. Entón terán que facer cousas impensables para poder sobrevivir a unha muerte segura por conxelación.
Club Deportivo Polvorín
Historia
miniatura|Xogador do Polvorín En pleno apoxeo da Ximnástica Lucense, en 1946 é fundado o Club Deportivo Polvorín, o cal recibía o nome do campo do Polvorín, situado no barrio de Montirón da cidade amurallada. Fundado como equipo para xuntar aos rapaces da cidade, xa pronto comezou a gañar diversos títulos a nivel local e provincial. O Polvorín, que vestía con camisola albivermella e pantalón negro (moi semellante ao uniforme do CD Lugo), xogaba no antigo estadio Anxo Carro (coñecido na época como Os Miñóns).
Entrados os anos 1950 o Polvorín remata segundo no Grupo Norte da Primeira Categoría, na que xa xogara a finais da anterior década, chegando a quedar segundo en 1949. Na fase final consegue o ascenso á Terceira División, tan só seis anos despois da súa fundación, tras vencer ao Fabril S.D. da Coruña. Grazas ás súas vitorias o club comezou a chamar a atención dos seareiros lucenses, contando o equipo cada vez con máis popularidade. Con Delio Rodríguez como presidente, o Polvorín mantívose na terceira categoría dúas tempadas máis, 1951-52 e 1952-53, ano no que remataron no sétimo posto. Con todo ese sería o último ano do Polvorín na categoría. Por mor dunha crise institucional e a dimisión do seu presidente, Emilio Núñez faise cargo do club.
Mutación
miniatura|Unha flor de tulipán que mostra un pétalo parcialmente amarelo debido á mutación nos seus xenes. En bioloxía, unha mutación é unha alteración na secuencia de nucleótidos do xenoma dun organismo, virus ou ADN extracromosómico. As mutacións que se orixinan por erros durante a replicación do ADN, mitose e meiose ou outros tipos de danos no ADN (como dímeros de pirimidina que poden ser causados pola exposición á radiación ou aos carcinóxenos). Eses danos poden despois sufrir unha reparación tendente ao erro (especialmente a unión de extremos mediada por microhomoloxía ) ou pode orixinarse un erro durante outras formas de reparación ou mesmo durante a replicación (síntese translesión). As mutacións poden tamén ser o resultado dunha inserción ou deleción de segmentos do ADN debido a elementos xenéticos móbiles.
As mutacións non sempre producen cambios discernibles nas características observables do fenotipo dun organismo. As mutacións desempeñan un papel tanto en procesos biolóxicos normais coma anormais, como a evolución, cancro e o desenvolvemento do sistema inmunitario, incluíndo a diversidade de unión (junctional diversity).
Os xenomas de virus de ARN están baseados no ARN en vez de no ADN. O xenoma viral de ARN pode ser bicatenario (como no ADN) ou monocatenario. Nalgúns destes virus (como o monocatenario VIH causante da SIDA), a replicación ocorre rapidamente, e non hai mecanismos para comprobar a exactitude da copia do xenoma. Este proceso tendente ao erro adoita orixinar moitas mutacións. Os virus de ADN sofren un menor número de mutacións.
As mutaciones poden ser moi diferentes tipos de cambios nas secuencias. As mutacións nun xene poden ás veces non ter efectos, ou alterar o produto xénico ou impedir que o xene funcione correctamente ou completamente. Poden ocorrer tamén en rexións non xénicas. Un estudo de 2007 sobre a variación xenética entre varias especies da mosca Drosophila indicou que se unha mutación cambia unha proteína producida por un xene, o resultado é probablemente nocivo, e estimouse un 70% de polimorfismo de aminoácidos que teñen efectos prexudiciais e o resto son ou neutros ou marxinalmente beneficiosos. Debido aos efectos daniños que poden ter as mutacións nos xenes, os seres vivos teñen mecanismos como a reparación do ADN para impedir ou corrixir as mutacións, revertendo a secuencia mutada ao seu estado orixinal.
Introdución
As mutacións poden consistir en duplicacións de grandes seccións do ADN, xeralmente por recombinación xenética. Estas duplicacións son unha das principais fontes para a evolución de novos xenes, na que están implicados centos de xenes duplicados nos xenomas animais cada millóns de anos. A maioría dos xenes pertencen a familias xénicas grandes que descenden dun mesmo xene, detectables pola súa homoloxía de secuencia. Os novos xenes son producidos por varios métodos, comunmente pola duplicación e mutación dun xene ancestral ou por partes recombinads de diferentes xenes para formar novas combinacións con novas funcións.
Aquí, os dominios proteicos actúan como módulos, cada un dos cales ten unha función particular e independente, que pode ser mesturada para producir xenes que codifican novas proteínas con novas propiedades. Por exemplo, o ollo humano usa catro xenes para construír estruturas sensibles á luz: tres para os conos da retina ou visión das cores e unha para os bastóns ou visión nocturna; os catro orixináronse a partir dun único xene ancestral. Outra vantaxe de duplicar un xene (ou mesmo un xenoma enteiro) é que este incremente a súa redundancia; isto permite que un xene do par adquira unha nova función, mentres que a outra copia realiza a función orixinal. Outros tipos de mutacións crean ocasionalmente novos xenes a partir de ADN que previamente era non codificante.
Os cambios no número de cromosomas poden orixinar mutacións incluso máis grandes, nas que segmentos de ADN dos cromosomas rompen e recolócanse. Por exemplo, nos Homininae, fusionáronse dous cromosomas para producir o cromosoma 2 humano; esta fusión non ocorreu na liñaxe doutros simios, os cales manteñen estes cromosomas separados, polo que teñen un par de cromosomas máis que os humanos. Na evolución, o papel máis importante deste tipo de rearranxos cromosómicos pode ser o de acelerar a diverxencia dunha poboación en novas especies ao faceren menos probable que as pobaociósn se hibriden, conservando así as diferenzas xenéticas entre elas.
As secuencias de ADN que poden moverse polo xenoma, como os transposóns, constitúen unha fracción importante do material xenético de plantas e animais e puideron ter sido importantes na evolución dos xenomas. Por exemplo, no xenoma humano existen máis dun millón de copias de secuencias Alu e estas secuencias foron agora en moitos casos recrutadas para realizar funcións como a regulación da expresión xénica. Outro efecto destas secuencias de ADN móbiles é que cando se moven dentro dun xenoma, poden facer mutar ou eliminar xenes existentes e así producir diversidade xenética.
As mutacións non letais acumúlanse dentro do acervo xenético e fan aumentar as variacións xenéticas. A abundancia dalgúns cambios xenéticos dentro do acervo xenético pode ser reducido pola selección natural, mentres que outras mutacións "máis favorables" poden acumularse e ter como resultado cambios adaptativos.
miniatura|199px|[[Prodryas persephone, unha bolboreta do Eoceno tardío]] Por exemplo, unha bolboreta pode producir descendencia con novas mutacións. A maioría destas mutacións non terán efectos; pero unha podería cambiar a cor da descendencia da bolboreta, facendo máis difícil (ou máis doado) para os predadores vela. Se este cambio de cor é vantaxoso, as posibilidades de supervivencia desta bolboreta e de que produza a súa propia descendencia serán algo mellores, e co tempo o número de bolboretas con esta mutación poden formar unha porcentaxe máis grande da poboación.
As mutacións neutras defínense como mutacións cuxos efectos non inflúen na fitness dun individuo. A súa frecuencia pode incrementarse co tempo debido á deriva xenética. Crese que a maioría das mutacións non teñen un efecto significativo sobre a fitness dun organismo. Ademais, os mecanismos de reparación do ADN poden arranxar a maioría dos cambios antes de que se convertan en mutacións permanentes e moitos organismos teñen mecanismos para eliminar células somáticas que doutro modo quedarían permanentemente mutadas.
As mutacións beneficiosas poden mellorar o éxito reprodutivo.
Causas
Catro clases de mutacións naturais son: (1) mutacións espontáneas (degradación molecular), (2) mutacións debidas ao bypass de replicación tendente ao erro de danos no ADN por causas naturais (tamén chamadas síntese translesión tendente ao erro), (3) erros introducidos durante a reparación do ADN, e (4) mutacións inducidas causadas por mutáxenos. Os científicos tamén poden introducir deliberadamente secuencias mutantes por manipulación do ADN para faceren experimentos científicos.
Un estudo de 2017 afirmou que o 66% das mutacións causantes de cancro son aleatorias, o 29% son debidas ao ambiente (a poboación estudada abranguía 69 países) e o 5% eran herdadas.
Os humanos como media transmiten 60 mutacións novas aos seus fillos, pero poden transmitir máis dependendo da súa idade, e cada por cada ano de idade engádense dúas novas mutacións aos fillos.
Mutación espontánea
As mutacións espontáneas ocorren cunha probabilidade distinta de cero mesmo en persoas con boa saúde e células non contaminadas. Poden clasificarse de acordo ao seu cambio específico:
Proximidades Málaga
250px|miniatura|Mapa esquemático da rede 250px|miniatura|Tren entre [[Málaga e Fuengirola.]]Proximidades Málaga é un servizo de trens interurbanos entre Málaga e concellos da provincia de Málaga, que pertencen a Proximidades Renfe. Esta rede comprende 70 km de vías férreas, dúas liñas e 24 estacións en servizo.
Mutación
Bypass da replicación tendente ao erro
Hai cada vez máis probas de que a maioría das mutacións que se orixinan espontaneamente débense á repicación tendente ao erro (síntese translesión) despois dun dano no ADN na febra molde. Os danos oxidativos no ADN ocorren por causas naturais e orixínanse polo menos unhas poucas miles de veces por célula e por día en humanos, aínda que a maioría son reparadas. En ratos, a maioría das mutacións son causadas por síntese translesión. Igualmente, en lévedos, Kunz et al. atoparon que máis do 60% das substitucións dun só par de bases espontáneas e das delecións eran causadas por síntese translesión.
Erros introducidos durante a reparación do ADN
Aínda que as roturas de dobre febra no ADN por causas naturais ocorren a frecuencias relativamente baixas no ADN, a súa reparación a miúdo causa mutacións. A unión de extremos non homólogos (NHEJ) é o mecanismo principal para a reparación de roturas de dobre febra. A unión de extremos no homólogos afecta a uns poucos nucleótidos para permitir o aliñamento algo inexacto dos dous extremos para unilos e seguidamente engadir nucleótidos para encher os ocos. Como consecuencia, este mecanismo introduce mutacións. miniatura|250px|Un [[aduto covalente entre o metabolito do benzo[a]pireno, o maior mutáxeno no fume do tabaco, e o ADN. ]]
Proximidades Málaga
O núcleo de proximidades de Málaga é un dos máis importantes desde o punto de vista económico de España polo seu número de viaxeiros. O servizo nestas liñas realízase na C-1 con unidades 446 e Civia; e na C-2 con unidades 440R e 446.
Historia
A liña Málaga-Fuengirola era propiedade da empresa Ferrocarrís de Málaga a Alxeciras e Cádiz, da que só se construíu este tramo que a compañía Ferrocarrís Suburbanos de Málaga explotou ata 1934, pasando máis adiante a ser administrada por FEVE.
Maiduguri
dereita|miniatura|200px|Localización no estado de Borno Maiduguri é a capital e a maior cidade do estado de Borno, Nixeria. Localízase no nordeste do país. No ano 2010 tiña unha poboación estimada de 1 126 195 habitantes. . Foi fundada polos británicos en 1907.
Mutación
Mutación inducida
miniatura|242x242px|Os procesos tradicionais do [[splicing|empalme e a tradución dun xene eucariota]] As mutacións inducidas son alteracións no xene causadas por estar en contacto con mutáxenos e por causas ambientais.
As mutacións inducidas a nivel molecular pode ser causadas por:
Aínda que antes se asumía que as mutacións ocorrían por azar ou eran inducidas por mutáxenos, descubríronse mecanismos moleculares que crean mutacións en bacterias e por toda a árbore da vida. Como dixo S. Rosenberg, "Estes mecanismos revelan unha imaxe de mutaxénese altamente regulada, regulada á alza temporalmente por respostas ao estrés e activada cando as células/organismos están mal adaptados aos seus ambientes, cando están sometidos a estreses, acelerando potencialente a adaptación." Como son mecanismos mutaxénicos autoinducidos que incrementan a taxa de adaptación dos organismos, foron ás veces denominados mecanismos de mutaxénese adaptativos e inclúen a resposta SOS en bacterias, a recombinación intracromosómica ectópica e outros eventos cromosómicos como as duplicacións.
Mutacións a grande escala
As mutacións a grande escala en estruturas cromosómicas son: