cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tales de Mileto
Os traballos de Tales
Foi o primeiro astrónomo en explicar a eclipse do Sol, ao verificar que a Lúa é iluminada por ese astro. Segundo Heródoto, el tería previsto unha eclipse solar en 585 a.C. Segundo Aristóteles, tal eclipse marca o momento en que comeza a filosofía. Os astrónomos modernos calculan que esa eclipse se presentou no 28 de maio do ano mencionado por Heródoto.
Lactato deshidroxenase
Hipoglicemia inducida por etanol
O etanol pode afectar indirectamente á actividade deste encima. O etanol é deshidroxenado a acetaldehido pola alcohol deshidroxenase, e despois este é transformado en acetato pola acetaldehido deshidroxenase. Durante esta reacción prodúcense 2 NADH. Se están presentes grandes cantidades de etanol, prodúcense grandes cantidades de NADH, o que orixina unha depleción do NAD+ celular. Deste xeito, a conversión de piruvato en lactato increméntase debido á rexeneración asociada do NAD+ que se produce. Por tanto, pode ocorrer unha acidose láctica metabólica no envelenamento por etanol.
Tales de Mileto
Os traballos de Tales
Se Tales aparece como o iniciador da filosofía é porque o seu esforzo en buscar o principio único da explicación do mundo non só constitúe o ideal mesmo da filosofía como tamén lle forneceu impulso para o seu propio auto-desenvolvemento.
Lactato deshidroxenase
Hipoglicemia inducida por etanol
O incremento da proporción NADH/NAD+ tamén pode causar hipoglicemia nun individuo en xaxún que estivo bebendo e é dependente da gliconeoxénese para manter os niveis de glicosa sanguínea. A alanina e o lactato son importantes precursores gliconeoxénicos que entran na gliconeoxénese en forma de piruvato. A proporción alta NADH/NAD+ cambia o equilibrio da lactato deshidroxenase cara ao lactato, para que se forme menos piruvato e, por tanto, diminúa a gliconeoxénese.
Isoencimas
A lactato deshidroxenase funcional é un homo ou heterotetrámero composto polas subunidades M e H codificadas polos xenes LDHA do cromosoma 11 e LDHB do cromosoma 12, respectivamente. As posibles isoencimas son:
O principal isoencima presentes no fígado e músculo esquelético é o M4, que ten catro subunidades M (M do inglés muscle), mentres que o isoencima H4 é o principal na maioría das especies no corazón, con 4 subunidades H (H de heart). As outras variantes conteñen as dúas subunidades en diferentes proporcións, polo que son heterotetrámeras.
Tales de Mileto
A Cosmoloxía de Tales
Tales foi un dos primeiros pensadores en discordar desa relixión vixente, cuxos principios eran ditados pola percepción que os homes captaban a través dos seus sentidos. O punto de partida da teoría especulativa de Tales –como tamén de todos os demais filósofos da Escola Xónica– foi a verificación da permanente transformación das cousas unhas noutras e a súa intuición básica é de que todas as cousas son unha soa cousa fundamental, ou un só principio ("arché").
Dos escritos de Tales, ningún deles sobreviviu ata os nosos días. As súas ideas filosóficas coñécense grazas aos traballos de Dióxenes Laercio, Simplicio e principalmente Aristóteles.
Lactato deshidroxenase
Isoencimas
Xeralmente a LDH-2 é a forma predominante no soro sanguíneo. Un nivel de LDH-1 máis alto que o de LDH-2 (un "patrón invertido" con respecto ao normal) suxire infarto de miocardio (as lesións cardíacas liberan a LDH cardíaca LDH-1, no torrente sanguíneo).
Tales de Mileto
A Cosmoloxía de Tales
Na súa obra Metafísica, Aristóteles cóntanos: “Tales di que o principio de todas as cousas é a auga, sendo talvez levado a formar esa opinión por ter observado que o alimento de todas as cousas é húmido e que o propio calor é xerado e alimentado pola humidade. Polo tanto, aquilo do que se orixinan todas as cousas é o principio delas. De aí veulle esa opinión, e tamén a de que as sementes de todas as cousas son naturalmente húmidas e de ter orixe na auga a natureza das cousas húmidas”. E en Da Alma escribe: “E afirman algúns que ela (a alma) está mesturada co todo. É por iso que, talvez, Tales pensou que todas as cousas están cheas de deuses. Parece tamén que Tales, polo que se conta, supuxo que a alma é algo que se move, se é que dixo que a pedra (imán) ten alma, porque move o ferro”.
Lactato deshidroxenase
Xenética en humanos
As subunidades M e H están codificadas en dous xenes diferentes:
Tales de Mileto
A Cosmoloxía de Tales
Ese esforzo investigador de Tales no sentido de descubrir unha unidade, que seria a causa de todas as cousas, representa unha mudanza de comportamento na actitude do home perante o cosmos, pois abandona as explicacións relixiosas ata entón vixentes e busca, a través da razón e da observación, un novo sentido para o universo.
Lactato deshidroxenase
Xenética en humanos
As mutacións na subunidade M foron asociadas á rara enfermidade chamada mioglobinuria do esforzo, e describíronse mutacións da subunidade H, pero non parecen producir doenzas.
Tales de Mileto
A Cosmoloxía de Tales
Cando Tales dixo que todas as cousas están cheas de deuses, ou que o magnetismo se debe á existencia de “almas” dentro de certos minerais, el non estaba invocando as palabras deus e alma, no sentido relixioso como as coñecemos actualmente, mais si adviñando intuitivamente a presenza de fenómenos naturais inherentes á propia materia.
Lactato deshidroxenase
Uso médico
A LDH é unha proteína que normalmente aparece en todo o corpo en pequenas cantidades. Moitos cancros poden aumentar os niveis de LDH, polo que a LDH pode utilizarse como un marcador de tumores, pero ao mesmo tempo, non é útil para identificar o tipo de cancro. A medida dos niveis de LDH pode ser útil para monitorizar o tratamento dun cancro. Condicións non cancerosas que tamén elevan os niveis de LDH son a insuficiencia cardíaca, hipotiroidismo, anemia, e enfermidades pulmonares ou hepáticas.
Tales de Mileto
A Cosmoloxía de Tales
Aínda que as súas conclusións cosmolóxicas estivesen erradas podemos dicir que a Filosofía comezou entón con Tales, que ao establecer a proposición de que a auga é o absoluto, provoca como consecuencia o primeiro distanciamento entre o pensamento racional e as percepcións sensíbeis.
Lactato deshidroxenase
Uso médico
A descomposición dos tecidos libera LDH, e, por tanto, pode medirse a LDH para coñecer o grao de descomposición do tecido, por exemplo hemólise. Outros trastornos indicados por niveis elevados de LDH son cancro, meninxite, encefalite, pancreatite aguda, e infección por VIH. A LDH mídese polo test da lactato deshidroxenase (LDH). A comparación dos valores de LDH medidos cos normais axuda á diagnose.
Hemólise
En medicina, a LDH utilízase a miúdo como marcador da descomposición de tecidos, e como a LDH é abundante nos glóbulos vermellos pode funcionar como marcador para a hemólise. Unha mostra de sangue que foi manipulada incorrectamente pode dar un falso positivo indicando altos niveis de LDH debido ao dano sufrido polos glóbulos vermellos pola mala manipulación.
Pode utilizarse tamén como marcador para o infarto de miocardio. Despois dun infarto, os niveis de LDH chegan a un máximo aos 3–4 días e permanecen elevados durante 10 días. Deste modo, os niveis elevados de LDH (nos que o nivel de LDH1 é máis alto que o de LDH2) poden ser útiles para determinar se un paciencte tivo un infarto de miocardio se o examinan os doutores días despois do episodio de dor de peito.
Renovación de tecidos
Outros usos son a avaliación da necrose nos tecidos en xeral; isto pódese aplicar cando non hai outros indicadores de hemólise. Utilízase para facer un seguimento do cancro (especialmente en pacientes de linfoma), xa que as células cancerosas teñen un alto grao de renovación e as células destruídas orixinan un nivel elevado de LDH.
Exsudados e transudados
A medida da LDH en fluídos aspirados dun derramamento pleural ou pericárdico poden axudar a distinguir entre exsudados (fluídos segregados activamente, por exemplo, debido á inflamación) ou transudados (fluídos segregados pasivamente, debido a unha alta presión hidrostática ou a unha baixa presión oncótica). O criterio usual é que unha proporción de LDH no fluído con respecto ao límite superior de LDH normal no soro de máis de 0,6 ou 2/3 indica un exsudado, mentres que unha proporción menor indica un transudado. Os distintos laboratorios teñen diferentes valores como límite superiro de LDH no soro, pero son exemplos 200 e 300 IU/L. Nun empiema (pus nunha cavidade anatómica natural), os niveis de LDH, en xeral, exceden as 1000 IU/L.
Meninxite e encefalite
Niveis altos de LDH no líquido cefalorraquídeo están asociados a miúdo coa meninxite bacteriana. En casos de meninxite vírica, uns niveis altos de LDH, en xeral, indican a presenza de encefalite e un mal prognóstico.
VIH
A LDH mídese con frecuencia en pacientes de VIH como un marcador non específico para a pneumonía por Pneumocystis (PCP), causada por Pneumocystis jirovecii. Unha elevada LDH no marco de síntomas respiratorios das vías superiores nun paciente de VIH suxiren unha PCP (pero non a diagnostican con certeza). Porén, nos pacientes VIH positivos con síntomas respiratorios, un nivel moi alto de LDH (>600 IU/L) indicou histoplasmose nun estudo de 120 pacientes de PCP e 30 de histoplasmose.
Outros artigos
Este artigo incorpora contidos en dominio público de Pfam e InterPro IPR015409
Profeta imberbe (Donatello)
miniatura|Profeta imberbe de [[Donatello.]] O Profeta imberbe é unha escultura de Donatello das fornelas da terceira orde do campanario de Santa María del Fiore, que data de 1416-1418. Realizado en mármore branco de tamaño (190 x 64 x 63 cm) e consérvase no Museo dell'Opera del Duomo de Florencia.
Catepán
[[Ficheiro:Byzantine Empire Themes 1025-en.svg|miniatura|dereita|300px| Mapa da estrutura administrativa do Imperio bizantino en 1025
Descríbense os territorios rexionais orientais, denominados ducados ou catepanatos. O sur de Italia estaba baixo a autoridade do catepán de Italia (Catepanato de Italia), mentres que Bulgaria, Serbia e Paristrion estaban moitas veces baixo a autoridade dun só catepán. ]]
Un catepán ou catapán (en grego κατεπάνω, katepánō ', "o situado na parte superior", ou o "superior") era un cargo militar e administrativo do Imperio bizantino.
O termo foi latinizado como capetanus/catepanus, e parece que se hibridou coa palabra do latín medieval capitaneus (derivada do latín clásico caput, "cabeza").
Este termo híbrido deu lugar á palabra galega capitán, e ás equivalentes noutros idiomas: Captain, Kapitan, Kapitän, el Capitán, il Capitano, le Capitaine, Kapudan Paxá etc.)
Historia
O termo catepán aparece por primeira vez no século IX cando se empregou, co sentido xenérico de "responsábel", para denominar dúas clases de funcionarios: os xefes dos basilikoi anthrōpoi ("homes imperiais"), unha clase de funcionarios de baixo nivel, e os xefes dos destacamentos de mariños Mardaites do Thema naval de Cibyrrhaeots, no sur de Asia Menor.
Ludwig Feuerbach
Ludwig Andreas Feuerbach, nado o 28 de xullo de 1804 en Landshut e finado o 13 de setembro de 1872 en Nuremberg-Rechenberg, foi un filósofo alemán.
Traxectoria
Feuerbach foi o terceiro fillo do eminente xurista Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach, irmán do matemático Karl Wilhelm Feuerbach e tío do pintor Anselm Feuerbach.
Catepán
Historia
No oeste, o máis famoso catepanato, o Catepanato de Italia, no sur da península, está testemuñado no Escorial Taktikon, lista de Oficinas bizantinas recompilada ao redor de 971-975; e, despois da conclusión vitoriosa das guerras bizantino–búlgaras, tamén se rexistra un catepanato de Bulgaria. . Así mesmo, menciónase tamén un Catepanato de Serbia, que foi coñecido como Catepanato de Rascia.
Despois das catastróficas perdas territoriais sufridas durante o século XI, a Oficina desaparece no sentido de "comandancia xeral militar", pero mantensee nun nivel máis local: durante os períodos finais dos Commenos e dos Paleólogos, o termo katepaníkion vén denotar zonas administrativas de baixo nivel, tanto en Asia Menor (incluíndo o Imperio de Trebisonda) como Europa.
Ludwig Feuerbach
A teoloxía é antropoloxía
O home para Feuerbach está articulado en dous momentos: cada un é individuo singular, mais portador da esencia universal.
Hans Magnus Enzensberger
Traxectoria
Enzensberger naceu en 1929 en Kaufbeuren, unha pequena localidade de Baviera e era o máis vello de catro irmáns. Fixo parte da última xeración de intelectuais con escritos formados polas súas experiencias de primeira man no Terceiro Reich. A familia Enzensberger mudouse a Nürnberg en 1931. Julius Streicher, fundador e editor de Der Stürmer, era o seu veciño de porta. Enzensberger uniuse ás Xuventudes Hitlerianas na súa adolescencia, mais foi expulsado pouco despois. "Sempre fun incapaz de ser un bo camarada. Non podo permanecer na fila. Non está no meu carácter. Pode ser un defecto, mais non podo evitalo".
Pitohui
miniatura|Pitohui dichrous Os pitohuis son aves inicialmente clasificadas no xénero Pitohui endémicas de Nova Guinea.
Hans Magnus Enzensberger
Traxectoria
Estudou Xermanística, Literatura e Filosofía nas Universidades de Erlagen, Friburgo e Hamburgo, completando a súa formación na Sorbona de París, doutorándose en 1955.
Pitohui
Taxonomía
Ao principio seis especies estaban clasificadas xuntas no xénero Pitohui e na familia Pachycephalidae. Mais foron separados en 2013 cando o xénero e dúas das especies foron reclasificadas na familia Oriolidae e outras tres especies ficaron en Pachycephalidae nos novos xéneros Melanorectes e Pseudorectes. Unha especie foi colocada na familia Oreoicidae.
Hans Magnus Enzensberger
Traxectoria
Entre 1965 e 1975 foi membro do "Grupo 47". En 1965 fundou a revista Kursbuch, e desde 1985 dirixiu a colección literaria Die andere Bibliothek (A outra biblioteca).
Traballou como redactor na radio de Stuttgart e exerceu a docencia ata 1957.
No ano 2002 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Catepán
Historia
Estas eran pequenas subdivisións dos anteriores themas e consistían en pouco máis que unha capital fortificada (o kastron) e o seu territorio circundante. Na época dos Paleólogos os catepanatos estaban gobernados por un κεφαλή, kephalē, ("cabeza"), que tiña a suprema autoridade civil e militar dentro dos seus límites. Como moitas outras institucións bizantinas, o capatenato como subdivisión administrativa tamén foi adoptado no Segundo Imperio búlgaro.
Pitohui
Taxonomía
As especies están, polo tanto, separadas nas tres familias seguintes:
Descrición
Son paxaros omnívoros e de cores rechamantes. O P. dichrous é dunha cor rechamante, cun bandullo de cor vermello ladrillo e unha testa acibeche. Os pitohuis variábeis (P. kirhocephalus e P. uropygialis), coma o seu nome indica, poden presentar diferentes formas e chegáronse a nomear 20 subespecies con diferentes patróns nas plumas. Dúas destas subespecies son moi parecidas ao P. dichrous.
Comportamento e ecoloxía
A pel e as plumas dalgúns pitohuis, en especial os pitohui variábeis e o P. dichrous, conteñen poderosos alcaloides neurotóxicos do grupo da batracotoxina (tamén segregada polas ras colombianas do xénero Phyllobates). Crese que estes alcaloides serven como defensa química, tanto contra ectoparasitos coma contra outros depredadores como as cobras, as aves de rapina ou os humanos. Os paxaros probablemente non produzan a batracotoxina eles mesmos, senón que se supón que xorde grazas á un escaravello do xénero Choresine que forma parte da súa dieta.
As cores rechamantes das aves poden ser tratadas coma un exemplo de aposematismo e a semellanza entre o P. dichrous e algunhas formas de pitohuis variábeis poden ser considerados un exemplo de mimetismo mülleriano, no cal as especies en perigo gañan unha vantaxe compartindo cor, de xeito que se aparece un depredador vai querer evitar a ambos.
Partido Liberal-Conservador
O Partido Liberal-Conservador foi unha formación política creada en España por Antonio Cánovas del Castillo ao tempo de solicitar a Afonso XII que asumise a coroa española tras o fracaso da Primeira República. Aglutinaba a un variado grupo de persoas desde os partidarios de Isabel II ata a chegada da República, ata os membros da Unión Liberal que el mesmo formara. A súa existencia estivo vinculada ao propio Cánovas xa que, ao morrer, a formación practicamente desapareceu.
Pitohui
Relación cos humanos
Debido á súa toxicidade, os papúas chámanos paxaros lixo xa que non son bos para comer. Con todo, en momentos de desesperación, poden ser consumidos, mais só despois de extraer as súas plumas e pel e de cubrir a súa carne en carbón e logo asala. (Piper, 2007)
Palácio de São Bento
O Palácio de São Bento, é un edificio de estilo neoclásico situado en Lisboa. É a sede do Parlamento Portugués dende a prohibición das ordes relixiosas en 1834.
San Salvador de Búbal, Carballedo
San Salvador de Búbal é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 199 cando tiña 37 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 25 habitantes. En 2016 seguían sendo 25, 12 homes e 13 mulleres, segundo INE.
Palácio de São Bento
Foi construído a finais do século XVI como mosteiro beneditino (Mosteiro de S. Bento da Saúde). Ao longo dos séculos XIX e XX sufriu unha serie de remodelacións interiores e exteriores ata convertelo practicamente nun novo edificio. O interior está repleto de obras de arte de distintas épocas da historia de Portugal.
San Salvador de Búbal, Carballedo
Toponimia
O topónimo (haxiotopónimo) ten a base no latín. Búbal é o nome do río, afluente do Miño, de orixe incerta. Pode derivar do apelativo grecolatino (búfalo) ou do antropónimo, de orixe teriomórfica. .
Annales Cambriae
miniatura|250px |Annales Cambriae: vista dunha páxina do manuscrito A
Os Annales Cambriae ou Os Anais de Gales é o nome que se lle outorga a un conxunto de crónicas cambro-latinas procedentes dun texto compilado de diversas fontes en St David's, Dyfed (Gales), nunha data incerta, aínda que anterior ao século X. malia o seu nome, os Annales Cambriae rexistra non só eventos en Gales, senón tamén sucesos en Irlanda, Cornualla, Inglaterra, Escocia e ás veces en lugares máis afastados.
Fontes
Existen catro versións principais dos Annales Cambriae:
Ludwig Feuerbach
A teoloxía é antropoloxía
A humanidade ten tres características fundamentais: O home é sobre todo razón, despois vontade e á fin sentimento.
Kete Ioane
Kete Ioane, nado o 30 de outubro de 1950 en Amuri (Aitutaki), é un político das Illas Cook.
Annales Cambriae
Fontes
A a súa orixe dátase en torno a 1200. Inseriuse sen título no interior dun manuscrito da Historia Brittonum onde está inmediatamente seguido por unha árbore xenealóxica de Owain ap Hywel (falecido en 988). Se ben o manuscrito non dá unha cronoloxía explícita, os seus anais parecen transcorrer entre o 445 e o 977, cunha última entrada en 954, facendo moi probábel que o texto pertenza á segunda metade do século X.
Palácio de São Bento
Segundo a denominación oficial do parlamento, o edificio tivo varias denominacións: Palácio das Cortes, Palácio do Congresso e Palácio da Assembleia Nacional. Actualmente adoptouse o nome de Palácio de S. Bento en memoria do antigo convento.
O palacio está clasificado como Monumento Nacional desde 2002. miniatura|Interior do Palácio de São Bento. Na parte traseira do edificio principal, nos terreos do antigo mosteiro, sitúase un palacete mandado a construír por Joaquim Machado Cayres para habitar nel. Durante o Estado Novo, en 1937 o palacete foi adquirido polo Estado a través da expropiación, para instalar nel a residencia oficial do presidente do Consello de Ministros. Actualmente, este palacete segue sendo a residencia oficial do Primeiro Ministro.
Annales Cambriae
Fontes
B foi escrito, probabelmente na abadía cisterciense de Neath, a fins do século XIII. Titúlase Annales ab orbe condito adusque A.D. 1286.
Pitohui
Na cultura popular
Unha das personaxes principais da novela lixeira Sword Art Online Alternative Gun Gale Online, e no seu anime homónimo, emprega pitohui como nome de usuario en referencia a esta ave.
Annales Cambriae
Fontes
C é parte dun libro escrito en San David's e titúlase Annales ab orbe condito adusque A.D. 1288; este texto tamén foi datado a fins do século XIII.
Ludwig Feuerbach
A teoloxía é antropoloxía
De aí a relixión proxecta tales características: o Pai (razón), o Fillo (vontade) e o Espírito Santo (sentimento).
Annales Cambriae
Fontes
A base de B e C é unha crónica do mundo derivada dos Origenes de Isidoro de Sevilla (Libro V, capítulo 39), por medio da Chronica minora de Beda. Despois de 457, B concorda case con A ata que A termina, e despois do imperio de Heraclio (610-641) C concorda maiormente con A ata que A termina, aínda que non queda claro que A non sexa a fonte común para B e C (Dumville 2002, p. xi). B e C diverxen despois de 1203, C presenta poucas e breves entradas galesas.
Ludwig Feuerbach
A teoloxía é antropoloxía
O Deus xudaico equivale á alienación dos dous primeiros caracteres. Cristo equivale á alienación do terceiro. O home estaba case convencéndose de que Deus era o Home, mais a fe levouno de volta á situación relixiosa. O home pola súa fraqueza non admite os seus erros, deposítaos nun "outro".
Annales Cambriae
Fontes
A é a única que se beneficiou dunha edición diplomática completa (Phillimore 1888). Annales Cambriae, o texto A.
Ludwig Feuerbach
O Home é aquilo que come
Feuerbach nega o concepto da existencia primeiro da idea e despois a materia. Para el a mazá real precede a idea da mazá. Afirma que deberíamos entender a Hegel de cabeza para baixo. Para Feuerbach, Hegel describe o home de punta-cabeza.
1803
Breves
Historia ano a ano
Mestre de Sobrado
miniatura|300px|Retablo da Quinta Angustia, na catedral de Ourense
Coñécese como o Mestre de Sobrado un escultor anónimo de relevancia que deixou a súa obra no mosteiro de Sobrado dos Monxes, ó que lle debe o nome, e mais en Ourense e provincia. Os seus biógrafos cualifícano como "máximo representante da escultura ourensá de mediados do século XVI"  (Barriocanal López) ou "figura indiscutible do panorama escultórico galego do segundo terzo do XVI" (Francisco Singul).
Nada se sabe sobre o seu verdadeiro nome nin sobre a súa biografía, agás a súa actividade artística entre 1540 e 1570. O profesor Juan José Martín González suxire que puido ter unha orixe francesa e que se chamaría Jacques Paris, pero foi el mesmo que lle deu a denominación de Mestre de Sobrado pola que se coñece ó artista.
Os expertos coinciden en que presenta claras influencias do estilo de Juan de Juni (1506-1577), escultor francés que traballou en León, Salamanca e Valladolid, e mesmo cren que puido formar parte do seu obradoiro. Segundo esta tese, puido chegar a España cara 1533, xunto outros escultores franceses, instalándose en León con Juan de Juni. Cando este marchou en 1538 a Medina de Rioseco (Valladolid), se dispersa o seu obradoiro: uns, como Juan de Angers o Vello, quedan en León; outros marchan a diferentes localidades, como o Mestre de Sobrado, que se despraza a Galicia. Unha das consecuencias desta diáspora será a ampla difusión xeográfica do estilo e modelos iconográficos de Juan de Juni.
Obra en Sobrado
En 1540 foi chamado polos monxes do mosteiro de Sobrado para que tallase o retablo do altar maior da súa igrexa; simultaneamente tamén chamaron ó escultor francés Gil Probot para que construíse o coro do mosteiro. Foi este retablo o que lle fixo famoso e o que identifica o escultor como Mestre de Sobrado.
O retablo foi levantado entre 1545 e 1550 pero del só se conservan uns poucos elementos: tres táboas (o Nacemento da Virxe, a Adoración dos Pastores e a Lamentación sobre Cristo Morto) e un Cristo crucificado. As dúas primeiras táboas, Nacemento e Adoración, expóñense hoxe no Museo do Pobo Galego, en Compostela; a terceira, a Lamentación, consérvase na igrexa de San Pedro da Porta, parroquia de Sobrado, así como o Cristo crucificado que procede do Calvario que coronaría o retablo.
Obra en Ourense
No ano 1550 e rematado o seu traballo en Sobrado, o Mestre marcha co seu obradoiro á cidade de Ourense, onde se instala e reside polo menos ata 1565-1570 -momento no que se deixan de ter datos sobre el-, traballando para a Catedral e para algunhas igrexas rurais próximas.
Para a Catedral talla o retablo da Quinta Angustia, encargado para o altar da Capela da Alba ou de San Bieito, e situado hoxe na contraportada do brazo norte do cruceiro. Consta que o retablo foi rematado cara 1557, e que foi dourado e policromado cara 1565 por Juan Tomás Celma, tío de Juan Bautista Celma, máis coñecido polas obras que deixou na Catedral compostelá.
No centro do retablo está representado Xesús morto, acabado de baixar da Cruz. A un lado, San Xoán sostenlle a cabeza; ó outro, a Madalena axeonllada ós seus pés. Tras eles, María Salomé rezando, María Cleofás con xesto de desesperanza, Xosé de Arimatea coa coroa de espiñas nas mans, e Nicodemo. No corpo alto do mesmo retablo hai un San Bieito. O retablo foi restaurado en 2007.
Tamén é obra súa un San Xoaquín, situado nun retablo do deambulatorio da Catedral, e un Cristo atado á columna, exposto no Museo da Catedral. Este Cristo forma parte da procesión do Santo Enterro na Semana Santa ourensá, xunto co Cristo do Perdón de Velle.
No Museo Arqueolóxico Provincial consérvase unha pequena táboa (de 41,5 por 17,5 cm), da que se descoñece a procedencia pero que se supón que formou parte dalgún oratorio particular. O relevo representa unicamente a figura da Virxe e formaría parte dun tríptico do Calvario, no que San Xoán estaría na outra porta e a Crucifixión na táboa central. Polo anverso ten pintada unha Anunciación.
Obra na provincia de Ourense
Outras obras reseñables do Mestre de Sobrado son o retablo da igrexa de San Salvador de Pazos de Arenteiro (parroquia de Boborás), cun Cristo da Humildade como figura principal (tamén coñecido como Cristo da Pedra Fría). No mesmo retablo hai esculturas de San Xoán Bautista e San Bertomeu, e nun segundo corpo, unha Inmaculada e mais os bustos de San Pedro e San Paulo (estas últimas figuras do segundo corpo foron talladas, probablemente, polo obradoiro do Mestre).
En Santa Marta de Velle, parroquia de Ourense, consérvase outro Cristo da Humildade. En San Mamede de Palmés, outra parroquia do concello de Ourense, unha Virxe co Meniño e un San Mamede. A Virxe apareceu en 1987 mutilada e agochada baixo un altar; e o San Mamede, xa de idade madura e lendo un libro, foi repintado nalgún momento, de forma desafortunada.
En San Xoán de Trasmiras, do concello do mesmo nome, hai un San Xoán Bautista; en Cenlle, unha Santa Lucía; tamén hai outra en San Pedro de Poulo, parroquia do concello de Gomesende. En Santa Baia de Banga, parroquia do concello do Carballiño, o Mestre de Sobrado deixou unha Piedade, unha María Madalena e un Cristo crucificado.
Na igrexa parroquial de Montederramo consérvase unha imaxe de San Roque, que procede da igrexa do mosteiro. Aparece coa habitual iconografía de peregrino, coa perna chagada e acompañando do can.
Finalmente, no lugar de Santa Marta (parroquia de Tioira, concello de Maceda) hai unha capela na que se expón unha Santa Marta co dragón ós pés e o hisopo de auga bendita. Tamén esta escultura, como o San Roque anterior, sufriron un repintado esaxerado que oculta a súa calidade, a xuízo de M.A. Rodríguez García.
Guichen
Guichen (en Gwizien, e en galó: Gischen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Lamas, As Trabancas, Agolada
Lamas é un lugar da parroquia das Trabancas, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Simone de Beauvoir
Traxectoria
miniatura|[[Antonio Núñez Jiménez, Simone de Beauvoir, Sartre e Che Guevara en Cuba, 1960.]] Naceu nunha familia burguesa, filla do avogado Georges de Beauvoir e de Françoise Brasseur, membro dunha familia banqueira, é a maior de dúas irmás, sendo Hélène (coñecida coma Poupette) súa irmá máis nova.
Foi educada baixo unha forte moral cristiá católica, no Centro Adeleine Désir. Porén a situación acomodada da familia cambia despois da I Guerra Mundial e trala Revolución Rusa, ao estar invertido a maior parte do capital materno no ferrocarril ruso.
Simone mostrouse precoz en todos os sentidos, desligándose da súa educación católica con só 14 anos e tomando a decisión de chegar a ser unha célebre escritora con tan só 15 anos.
Unha vez rematados os estudos de bacharelato entrou na Sorbona, onde foi a alumna máis nova que conseguiu acadar o título de Agrégée de Filosofía, e a novena muller en acadalo. En 1929 coñeceu a Jean-Paul Sartre, tamén estudante de filosofía nesa universidade, uníndose estreitamente a el e ao seu círculo, no que coincidiu con autores coma Maurice Merleau-Ponty, Paul Nizan ou René Maheu. Precisamente René Maheu foi quen acuñou o alcume de Castor pois segundo el era coma os castores que ... van en grupo e teñen espírito construtivo.
Xunto con Sartre creou unha relación baseada na exclusividade no Amor necesario ou esencial fronte ao Amor continxente ou aventuras que cada un podería manter polo seu lado. Así Beauvoir mantivo varias relacións sentimentais tanto con homes coma con mulleres, aínda que en vida nunca recoñeceu isto último, quedou comprobado en 1990 coa publicación póstuma de Lettres à Sartre. Entre as súas relacións destacan Jacques-Laurent Bost, o escritor estadounidense Nelson Algren, Olga Kosakiewitcz, Bianca Lamblin, Nathalie Sorokine ou Claude Lanzmann, o único home co que conviviu.
Foi profesora de filosofía ata 1943 en escolas de diferentes lugares de Francia, como Ruán e Marsella, ata a ocupación nazi de París no marco da segunda guerra mundial, en 1943, cando foi separada do seu posto por suposta corrupción de menores, da súa alumna Nathalie Sorokine. Durante ese período viviu na cidade tomada, formando parte do movemento da Resistencia francesa. Desta época data o seu primeiro libro L'Invitée (1943). Unha vez liberada a cidade foi rehabilitada.
En 1945 fundou xunto a outros intelectuais de esquerda a publicación Les Temps modernes, co obxectivo de dar a coñecer o existencialismo. Neste grupo estarían ademais de Beauvoir e Sartre autores coma Raymond Aron, Michel Leiris, Maurice Merleau-Ponty ou Boris Vian.
Tras varios ensaios e novelas de claro compromiso comunista e ateo en 1949 publica a que quizais sexa a súa obra máis coñecida e unha das grandes referencias do Feminismo, O segundo sexo, no que aborda temas tabú por aquel entón coma o dereito á non maternidade, o aborto ou a definición do matrimonio como unha institución burguesa
En 1960 coñeceu a Sylvie Le Bon, de 17 anos, que co tempo pasaría a chamarse Sylvie Le Bon de Beauvoir, sendo a herdeira da súa obre a todos os seus bens.
Faleceu en París a causa dunha pneumonía, aos 78 anos. Foi sepultada xunto a Jean-Paul Sartre no cemiterio parisiense de Montparnasse.
No ano 2008 creouse na súa honra o Premio Simone de Beauvoir pola liberdade das mulleres, outorgado pola Universidade Denis Diderot, de París. No primeiro ano concedéuselle á bengalí Taslima Nasrin e á neerlandesa Ayaan Hirsi Ali.
Influencias
A súa visión filosófica é moi variada. As súas influencias inclúen dende o existencialismo de Jean-Paul Sartre (o seu compañeiro persoal e intelectual) ata a filosofía francesa de Descartes e Bergson, a fenomenoloxía de Edmund Husserl e Martin Heidegger (a súa moral baséase no concepto heideggeriano ser-cos-outros), o materialismo histórico de Karl Marx (a alienación ten un dobre sentido: negativo de "ter" referido á opresión exercida polo varón sobre a muller no patriarcado e positivo de "facer" entendido como dereito ao traballo e á independencia económica), Friedrich Engels e o idealismo de Immanuel Kant.
Pensamento
miniatura|Simone de Beauvoir e Sartre na tumba de [[Honoré de Balzac|Balzac.]] Beauvoir foi unha filósofa existencialista con acento propio que xorde dunha confluencia de factores: a incorporación de conceptos doutros filósofos que a precederon (existencialistas ou non) e polo xiro que lle deu a certas ideas do existencialismo compartidas con Jean-Paul Sartre. Beauvoir convértese na única filósofa existencialista que desenvolveu unha moral sistemática. "O único que debemos facer é cultivar o noso propio xardín", o xardín é a nosa moral que consistirá en asumir os nosos propios proxectos e comprometernos con eles. Agora ben, existimos sempre con outros humanos, por iso a moralidade das nosas accións forzosamente terá que ver cos outros: é boa a acción que libera a liberdade dos demais (inspiración heideggeriana). No fondo trátase de conseguir un mundo de individuos máis libres, polo que a ética desemboca na política. Beauvoir na súa obra O segundo sexo concreta unha serie de fórmulas de liberación da liberdade: unha educación igualitaria para nenos e nenas, unha formación do mesmo rango para mulleres e homes, unha independencia económica similar etc. Problema ético e problema político son dúas caras da mesma moeda. En toda a obra de Bouvoir, maniféstase unha actitude crítica ante a inxustiza e unha firme intolerancia ante a intolerancia, que marcará un talante no que se combina o compromiso político da defensa de toda reivindicación da liberdade e a loita contra todo tipo de inxustizas (talante laico e racionalista influenciado polos ilustrados Voltaire e Montaigne).
A situación das mulleres en Occidente caracterizouse pola coacción á súa liberdade, dende a educación recibida durante a infancia ata os usos sociais que se lle impoñen ás mozas, ás adultas, ás mulleres de idade avanzada (opresión das mulleres en forma de feminidade segundo os canons da sociedade patriarcal occidental); dende a coacción exercida sobre o corpo, ata o comportamento canónico da muller casada. "Non se nace muller", ser muller é vivir unha situación sociocultural que impuxeron os varóns ás mulleres para sacar vantaxe disto. A verdade da muller non pode fixarse aínda nun concepto ou ser captada de forma definitiva, só "contar". Todos os homes son mortais e, polo tanto, o seu existir ten continuamente que refacerse, reinventarse, transcenderse. A muller ten que decidir "que é a muller". Despois de ter "desvelado" a realidade da súa propia condición, debe vivila, redefinila. Un momento importante nesa busca de identidade da muller será o constituído polas relacións, que Beauvoir desexaría "fraternais", co outro sexo. A muller moderna acepta tamén os valores masculinos, descóbreos en canto portadores de emancipación, o que levaría ao home a recoñecer á muller como o seu igual.
Obra
O gran logo desta filósofa existencialista foi chegar ao fondo dunha cuestión existencial para as mulleres, isto é, cal é a causa ou as causas do seu lugar secundario na sociedade. Así, mostra que a realidade que viven as mulleres é unha construción social que foi bendicida pola ciencia, a filosofía, a literatura, a relixión e, fundamentalmente, por unha educación encamiñada a reproducir o rol da esposa e a nai. Abriu debates sobre temas claves para o avance das mulleres nas familias, a deconstrución da mística da maternidade ou a capacidade de decisión das mulleres sobre o seu propio corpo. Deixou claro que a bioloxía non é o destino. E, polo tanto, deu azos a moitas xeracións de mulleres para buscar formas para participar e transformar a vida social e política.
A obra de Beauvoir ten a virtude de ser contemporánea moitos anos despois, e así, xerou unha rede de pensadoras e activistas que transcende xeracións, clases e países.
Na súa primeira novela, A convidada (1943), explorou os dilemas existencialistas da liberdade, a acción e a responsabilidade individual, temas que aborda igualmente en novelas posteriores como O sangue dos outros (1944) e Os mandaríns (1954), novela pola que recibiu o Premio Goncourt; a cal se considera a máis importante de todas as súas obras. As teses existencialistas, segundo as cales cada un é responsable de si mesmo, introdúcense tamén nunha serie de obras autobiográficas, catro en total, entre as que destacan Memorias dunha moza de boa familia (tamén coñecida como Memorias dunha moza formal) (1958) e Final de contas (1972). As súas obras ofrecen unha visión sumamente reveladora da súa vida e o seu tempo. Entre os seus ensaios escritos cabe destacar O segundo sexo (1949), unha profunda análise sobre o papel das mulleres na sociedade; A vellez (1970), sobre o proceso de envellecemento, nesta obra critica apaixonadamente a actitude da sociedade cara os anciáns, e A cerimonia do adeus (1981), na cal evoca a figura do seu compañeiro de tantos anos, Jean-Paul Sartre.
Novelas
miniatura|Sepultura de Simone de Beauvoir e Jean-Paul Sartre, no cemiterio de Montparnasse, París.
Granat
Características
Granat estaba adicado a facer observacións astronómicas en raios X e raios gamma. Tiña 4 metros de longo e medía 2,5 metros de diámetro. A alimentación eléctrica viña proporcionada por dous paneis solares que se estendían ós lados do corpo principal.
Granat reentrou na atmosfera o 25 de maio de 1999.
Instrumentos
O instrumento principal era o telescopio Sigma de raios gamma, de 3,5 metros de longo e 1,2 metros de diámetro, cun campo de visión de 4,45x4,20 graos. O observatorio levaba ademais un espectroscopio e un telescopio de raios X.
Ramón Carballo Páez
Ramón Carballo Páez, nado en Seixo, (Pacios, Pedrafita do Cebreiro) en agosto de 1959, é un veterinario e político galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Lugo e licenciouse en veterinaria pola Universidade de León en 1986. Exerceu en diversos concellos da provincia de Lugo e mais no Bierzo. Foi inspector técnico veterinario e xefe territorial da Consellería de Medio Rural. Militante do Partido Popular de Galicia foi concelleiro en Pedrafita do Cebreiro (1987-1991) mais na Fonsagrada (1999-2003) e deputado no Parlamento de Galicia (2002-2005). Volveu de novo á corporación da Fonsagrada de 2007 a 2010. De 2012 a 2017 foi o Subdelegado do Goberno en Lugo e presidente do PP de Lugo dende maio de 2017.
Club Atlético Peñarol
O Club Atlético Peñarol é un club de fútbol uruguaio da cidade de Montevideo, fundado o 28 de setembro de 1891 co nome Central Uruguay Railway Cricket Club (ou CURCC), que compite na Primeira División do Uruguai. Dende os primeiros anos do club, as súas cores identificativas son o negro e o amarelo.
Seccións
170px|miniatura|esquerda|Trofeo da [[IFFHS ó mellor club suramericano do século XX.]] No Peñarol existen diversas seccións deportivas, e ó marxe da de fútbol, tamén cabe salientar as seccións de ciclismo, fútbol sala e baloncesto. A sección de baloncesto gañou varios torneos nacionais, e en 1983 proclamouse campión de Suramérica. Non obstante, a sección desapareceu en 1997 por razóns económicas. Pola súa parte, a sección de fútbol sala ten acadado tamén varios títulos de liga, chegando a gañar o Campionato Mundial Interclubes en 1987.
No que atinxe á sección de fútbol, esta é a máis laureada e popular do club, facendo do Peñarol o equipo con máis campionatos profesionais no Uruguai (37 títulos). Sumando os títulos profesionais e os títulos da época non profesional, o total de títulos nacionais de liga do Peñarol acada a cifra de 48. A nivel internacional, é o 3º club con máis títulos da Copa Libertadores (5), e en 1982 converteuse no primeiro club do mundo en conquistar 3 veces a Copa Intercontinental.
A IFFHS proclamou ó Peñarol como mellor club do século XX en Suramérica, por diante do Club Atlético Independiente arxentino e do seu máximo rival, o Club Nacional de Football, 2º e 3º.
Estadio
O Peñarol ten un estadio da súa propiedade, chamado José Pedro Damiani en memoria dun dos antigos presidentes do club. Este estadio ten capacidade para acoller a 12.000 seareiros, unha capacidade inferior ó que precisa o club, xa que a súa masa social e moito maior. Por iso o Peñarol leva varias décadas xogando os seus encontros como local no Estadio Centenario, de titularidade consistorial, e cuxa capacidade é de 65.236 persoas. 1000px|miniatura|centro|Seareiros do Peñarol no [[Estadio Centenario.]]
Palmarés
O Peñarol é o club uruguaio con máis títulos de liga, con 48. En competicións continentais o Peñarol ten disputado 10 finais da Copa Libertadores, récord absoluto, gañando 5 e perdendo nas outras 5. Na tempada 2011 caeu fronte ó Santos na súa última final.
Xogadores
200px|miniatura|dereita|Alberto Spencer en 1966. Entre os centos de xogadores que teñen defendido as cores do Peñarol, algúns deles son especialmente salientables. É o caso de Alberto Spencer (máximo goleador da historia da Copa Libertadores); Obdulio Varela, Alcides Ghiggia e Juan Schiaffino (capitán e goleadores do Uruguai no Maracanazo); Fernando Morena (máximo goleador histórico do club); etc.
Cadro actual
100px|miniatura|esquerda|Estoyanoff.
Actualizado 4 de maio de 2012
Darío Ulloa
Darío Ulloa Varela, nado en Pontevedra cara a 1850 e finado en Madrid o 13 de setembro de 1903, foi un xornalista e maxistrado galego.
Traxectoria
Irmán de Torcuato Ulloa Varela. Foi director de La Idea (1870), redactor de El Radical, participou en ''Biografías gallegas. Historia y hechos de los personajes más importantes del pais (1876) e colaborou en El Heraldo Gallego''. Trasladouse a Madrid, onde foi redactor de La Iberia e La Correspondencia de España e redactor e logo director de La Izquierda Dinástica. Licenciouse en Dereito e seguiu a carreira xudicial: foi xuíz municipal dun dos distritos de Madrid, fiscal en Filipinas, foi maxistrado da Audiencia de Ponce (Porto Rico) e en 1897 da Audiencia da Habana.
Retornado á península foi xuíz de Santander, dun dos distritos de Barcelona e despois presidente da Audiencia de Bilbao; en agosto de 1903 foi nomeando maxistrado da Audiencia Territorial da Coruña.
Tartaruga xigante das Galápagos
miniatura|dereita|Tartaruga das Galápagos alimentándose na [[illa Santa Cruz, Galápagos|illa de Santa Cruz.]] O complexo da tartaruga xigante das Galápagos ou complexo da tartaruga das Galápagos (Chelonoidis nigra ou Chelonoidis niger ) é un complexo de especies de tartarugas xigantes terrestres, as máis grandes actualmente existentes, endémicas das illas Galápagos, arquipélago volcánico situado no Pacífico a 1 000 km ao oeste da República do Ecuador. As tartarugas das Galápagos modernas poden pesar ata 417 kg. Xunto coas tartarugas do atol de Aldabra das Seychelles no Índico (Aldabrachelys gigantea), son as únicas tartarugas xigantes existentes hoxe.
Os exploradores españois que descubriron o arquipélago no século XVI, déronlle ás illas o seu nome polos galápagos (tartarugas) que atoparon alí.
O número destas tartarugas reduciuse desde unhas 250 000 no século XVI a só unhas 3 000 na década de 1970. Este declive foi causado pola sobreexplotación da especie para obter carne e aceite, destrución do hábitat para a agricultura, e introdución de animais non nativos nas illas, como ratas, cabras e porcos. Na extinción da maioría das liñaxes de tartarugas xigantes contribuíu de forma determinante a predación feita polos humanos, xa que as tartarugas practicamente non tiñan depredadores naturais nas illas. De feito, as poboacións de tartarugas en polo menos tres illas extinguíronse en tempos históricos debido ás actividades humanas. Espécimes deses taxons extintos aínda se conservan en museos e estáselles a facer análises de ADN. As distintas poboacións foron ao longo do tempo tratadas como subespecies ou, máis modernamente, especies, e considérase que forman un complexo de especies relacionadas. Viven silvestres 10 especies das 15 que orixinalmente había; ademais, un só exemplar doutra especie máis (C. abingdonii), que sería a 11ª viva, ata hai pouco era o único que sobrevivía en catividade, ao que se lle chamou George o solitario (Lonesome George), pero morreu en 2012. Os esforzos de conservación, que comezaron no século XX, coa crianza en catividade de miles de individuos novos, que foron despois liberados nas súas illas ancestrais, fixeron que o número total de individuos sexa agora a inicios do século XXI de 19 000. Malia este rexurdimento, a especie en conxunto é clasificada como "vulnerable" pola Unión International para a Conservación da Natureza.
Primeiras clasificacións
As illas Galápagos foron descubertas en 1535, pero non apareceron nos mapas (mapas de Gerardus Mercator e Abraham Ortelius) ata arredor de 1570. As illas foron chamadas "Insulae de los Galopegos" ('illas das tartarugas') polas grandes tartarugas que se atoparon alí.
Inicialmente, as tartarugas xigantes do océano Índico e das Galápagos foron consideradas a mesma especie. Os naturalistas pensaron que os navegantes transportaran as tartarugas ata alí. En 1676, o autor prelineano Claude Perrault denominaba a ambas as especies Tortue des Indes ('tartaruga das Indias'). En 1783, Johann Gottlob Schneider clasificou todas as tartarugas xigantes como Testudo indica ('tartaruga india'). En 1812, August Friedrich Schweigger nomeouna Testudo gigantea ('tartaruga xigante'). En 1834, André Marie Constant Duméril e Gabriel Bibron clasificaron as tartarugas das Galápagos como especie distinta, á cal chamaron Testudo nigrita ('tartaruga negra').
miniatura|alt=Fotografía en branco e negro de Walter Rothschild cabalgando sobre unha tartaruga adulta das Galápagos.|Walter Rothschild, catalogador das especies de tartarugas das Galápagos.
Recoñecemento das subpoboacións
O primeiro estudo sistemático das tartarugas xigantes fíxoo Albert Günther do Museo Británico en 1875. Günther identificou polo menos cinco poboacións diferenciadas nas Galápagos, e tres nas illas do océano Índico. Ampliou a lista en 1877 a seis nas Galápagos, catro nas Seychelles e catro nas illas Mascareñas (estas últimas extinguidas). Günther hipotetizou que todas as tartarugas xigantes descendían dunha soa poboación ancestral que se espallou utilizando pontes de terra emerxidos entre os continentes, agora afundidos no mar. Esta hipótese foi despois refutada ao quedar claro que as Galápagos, Seychelles e Mascareñas son todas illas volcánicas de orixe recente e nunca estiveron conectadas a un continente por pontes de terra emerxidos. Agora pénsase que as tartarugas das Galápagos descenden dun devanceiro suramericano, mentres que as do Índico derivan de poboacións ancestrais de Madagascar.