cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diario do Támega
Diario do Támega é o primeiro xornal dixital dos concellos da comarca de Verín, na provincia de Ourense, e cobre todo tipo de información de interese, dende política até cultural.
Historia
O seu editorial de presentación data do 12 de febreiro do 2019, e o seu primeiro produto xornalístico —unha entrevista a Ana María Villarino Pardo—, do 15 de febreiro. Nese mes do Entroido, as celebracións da zona contaron con ampla cobertura. Polas condicións actuais, o traballo de Diario do Támega conta cunha estrutura sinxela: a dirección -que ten funcións de administración, redacción e edición- coordina a actividade dos colaboradores —tanto xornalistas como profesionais audiovisuais— e dos comerciais. Finánciase a través das doazóns que os lectores aportan e tamén da publicidade de entidades públicas e privadas.
Cobertura
O Diario do Támega oferta cobertura nas localidades dos concellos que comprenden a Comarca de Verín —Castrelo, Cualedro, Monterrei, Oímbra, Laza, Riós, Verín e Vilardevós— prestando atención tamén á actualidade dos veciños de Conso-Frieiras e dos limítrofes co país luso. O xornal dixital aspira a ser o medio de comunicación de referencia deste territorio.
Gilligan's Island
Gilligan's Island foi unha comedia de televisión estadounisense, orixinalmente producido por United Artists Television. Transmitiuse durante tres tempadas na cadea CBS, de 26 de setembro de 1964 a 4 de setembro de 1967. Foi patrocinada por Philip Morris & Company e Procter & Gamble. A serie trataba das cómicas aventuras de sete náufragos que trataban de sobrevivir e escapar dunha illa deserta. En 2002, Gilligan's Island regresou como un "reality show", onde 7 concursantes estiveron coma náufragos nunha illa, recreando Gilligan's Island cos seus traxes e accesorios.
Gilligan's Island fíxose para un total de 98 episodios. A primeira tempada (que consta de 36 episodios) foi filmada en branco e negro, coloreada máis tarde en diferentes redifusións. Con todo, as seguintes dúas tempadas (62 episodios) e tres secuelas de películas de televisión foron filmadas en cor.
Rexión de Gambela
A rexión de Gambela (en ጋምቤላ) é unha das nove rexións étnicas (kililoch) de Etiopía. Outrora coñecida como "Rexión 12", a súa capital é a cidade de Gambela. A rexión atópase entre os ríos Baro e Akobo.
Cabo de Boa Esperanza
miniatura|Mapa do cabo de Boa Esperanza, 1888 O cabo de Boa Esperanza localízase en Suráfrica, preto da Cidade do Cabo. Tradicionalmente tense considerado como punto de unión entre o océano Atlántico e o océano Índico, se ben esa división está no cabo Agullas. Aínda hoxe a navegación polo cabo é perigosa, por mor dun mar bravío no que as ondas chegan a acadar ata vinte e cinco metros de altura.
Historia
O primeiro en circunnavegar o cabo de Boa Esperanza foi o navegante portugués Bartolomeu Dias en 1487 que lle deu o nome de cabo das Tormentas. Foi Xoán II de Portugal o que lle deu o seu actual nome ao abrir Vasco de Gama (1497) a ruta cara a Oriente, na busca do comercio das especias
O holandés Jan van Riebeeck estabeleceu un centro de fornecemento para a Compañía das Indias Orientais preto do cabo o 6 de abril de 1652 e que daría orixe a Cidade do Cabo.
Longa Marcha 3A
Longa Marcha 3A (Chang Zheng 3A en pinyin, abreviadamente CZ-3A) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 3A é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 7200 kg en órbita baixa terrestre e de ata 2600 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Está baseado no Longa Marcha 3 e mellorado cun sistema de control optimizado e unha terceira etapa crioxénica máis potente, o que lle proporciona unha maior flexibilidade en canto control de actitude e máis diversade de misións.
Caixa do correo
miniatura|175px|Caixa do correo en [[Loureza, Oia|Loureza.]] miniatura|Caixas do correo individuais
Unha caixa do correo é unha caixa cunha fenda onde se deposita o correo para que se curse a destino, normalmente o seu deseño e colocación é competencia da autoridade postal de cada país, en España son de cor amarela. Tamén se denomina caixa do correo ás caixas que se colocan nos edificios para os veciños recolleren o seu correo, na maioría dos países para que as caixas do correo dun edificio novo poidan recibir teñen que recibir autorización do xefe de repartimento local.
A primeira caixa do correo instalouse no pazo do Dux de Venecia e recibía o nome de buco (burato) pero non tiña a función de distribuír correo xa que nel se recollían queixas ou suxestións. Nalgunhas cidades alemás instaláronse caixas do correo a fins do século XVI pero foi en Francia onde se popularizou ao mandar o rei Luís XIV en 1653 instalar 15 caixas en diferentes lugares de París para recoller o correo.
Fontela, Caboi, Outeiro de Rei
Fontela é un lugar da parroquia de Caboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 25 habitantes (8 homes e 17 mulleres).
Alonso Suárez de la Fuente del Sauce
Alonso Suárez de la Fuente del Sauce foi un bispo e inquisidor castelán que dirixiu a diocese de Mondoñedo entre os anos 1493 e 1496 e a de Lugo entre 1496 e 1500.
Pedro de Munébrega
Pedro de Munébrega foi un bispo e inquisidor aragonés que dirixiu a diocese de Mondoñedo entre os anos 1498 e 1504 a diferenza dos seus predecesores que non residían na diocese.
Cold open
Un cold open (traducido literalmente ao galego como apertura en frío) ou teaser (en galego, reclamo) nun programa de televisión ou película é a técnica de comezar directamente a historia antes de que apareza o título ou a secuencia de apertura onde se mostran os créditos. Na televisión isto adoita facerse moi a miúdo, xa que así se acada que a audiencia quede vendo o programa reducindo as posibilidades de que troquen de cadea.
Esmelle
O topónimo Esmelle pode referirse a:
Amais, aparece como topónimo ficticio en dúas obras do ciclo artúrico da literatura galega:
Estudante
miniatura|270px|Estudantes en clase na [[Universidade de Helsinqui.]] miniatura|Retrato dun estudante [[italiano; Fotografía Giuseppe Allegri, c. 1870.]]
A palabra estudante é un substantivo masculino ou feminino que se refire ao  alumno ou alumna dentro do ámbito académico, e que se dedica a esta actividade como a súa ocupación principal.
Etimoloxía
O uso actual da palabra estudante provén da Idade Media. Do mesmo xeito que en portugués, español ou francés, procede do participio presente de studiare (studians, studiantis) que significa 'que está estudando'. En inglés (student), é resultado dunha deformación do significado da palabra latina "studere" e o seu substantivo “studium”.
Ferreira, Ferreira, Coristanco
Ferreira é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 10 mulleres.
Estudante
Diferenza entre estudante e alumno
Habitualmente utilízase indistintamente o concepto de alumno e estudante, agás que o segundo adoita identificar mellor o alumnado de niveis superiores. Aínda así, moitos dos matices e explicación que se dan para o alumnado poden aplicarse ao estudantado.
Asociación de estudiantes
Os estudantes organízanse en asociacións para a defensa dos seus dereitos e a realización de actividades.
Lysol (álbum)
Lysol é un álbum da banda de sludge metal estadounidense Melvins, editado no ano 1992 polo selo Boner Records.
Boner Records descoñecía que Lysol era unha marca rexistrada ata despois de imprimir a primeira serie do discos e libretos. Cando lle pediron permiso á Reckitt Benckiser Corporation para usar o nome, este foi denegado. Boner retitulou oficialmente como Melvins e tapou a palabra Lysol no disco e no libreto. Pouco despois da edición inicial, a cinta e a tinta que tapaban as palabras desprendíanse con facilidade, e moitos seareiros as quitaron. Posteriormente, os intentos de facelo causaban danos e nas seguintes edicións eliminouse completamente a palabra.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Buzz Osborne, agás onde se indique.
Figueiras, Ferreira, Coristanco
Figueiras é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres.
Río Oka, río Volga
O río Oka (en ruso Ока) é un curso fluvial de Rusia que nace nun manancial na aldea de Alexandrovka, no óblast de Oryol. Pasa por Orël e desemboca no río Volga, na cidade de Nizhny Nóvgorod. Ten un curso de 1495 km.
La Gaita
La Gaita foi un semanario editado en Ourense en 1881.
Historia e características
Apareceu en agosto de 1881. Saía os domingos e tiña un carácter satírico. Foi multado en dúas ocasión polo gobernador civil de Ourense Domingo Antonio Merelles. Desapareceu en novembro dese ano.
Cast Away
Cast Away é un filme estadounidense de 2000 dirixido por Robert Zemeckis. Está protagonizado por Tom Hanks, que intepretar a un empregado de FedEx que loita por sobrevivir nunha illa deserta no medio do enorme Océano Pacífico despois de que o seu avión se estrelase. O filme recolle os seus intentos por sobrevivir na illa facendo uso dos restos do cargamento do avión. Foi un éxito comercial e da crítica, e Hanks foi nomeado Oscar ó mellor actor na 73ª edición dos Premios da Academia pola súa actuación.
Sinopse
A súa vida fai un brusco cambio radical cando o avión un MD-11 no que viaxa, métese nunha tormenta non prevista sobre o océano Pacífico e logo dunha despresurización explosiva, cae ao mar sendo el o único que sobrevive. Noland aférrase a unha balsa e déixase conducir polas mareas e empeza a tomar conciencia de que é o único sobrevivente.
Produción
O filme non foi rodado de xeito consecutivo. Hanks gañou 50 libras durante a pre-produción para aparentar un repoludo home de idade media. Despois de que gran parte do filme fose rodado, a produción foi interrompida por un ano para que puidese perder o peso de máis e deixar medrar o cabelo e a barba, de xeito que semellase que levaba vivindo varios anos na illa. Durante o hiato dun ano, Zemeckis usou o mesmo persoal para facer outro filme, What Lies Beneath.
Cast Away foi rodado en Monuriki, unha das illas Mamanuca de Fidxi. Está nun subgrupo do arquipélago de Mamanuca, que está sitaudo ó longo da costa de Viti Levu, a meirande illa de Fidxi. A illa converteuse nunha atracción turística despois da estrea do filme. Malia que na historia é identificada por Kelly como unha illa "a 600 millas ó sur das Illas Cook," en realidade non hai terra entre a illa de Mangaia, a máis meridional das illas Cook, e a Antártida. A historia comeza e remata esencialmente no mesmo lugar, preto dun rancho de Texas ó sur da cidade de Canadian.
Os produtores elaboraron unha lista de obxectos aparentemente inútiles que poderían atoparse nos paquetes que atopa Nolan: un vestido de festa, patíns sobre xeo, papeis de divorcio, cintas de vídeo, e outros artigos diversos. Eles trasladaron esta lista a un grupo de expertos para que decidisen de que xeito podería empregar o protagonista estes obxectos para sobrevivir
O orzamento do filme foi de $90 000 000 e tivo unha recadación de $429 632 142, conseguindo só na primeira semana $28 883 406.
Eleccións municipais en Marín
miniatura|dereita|300px|Eleccións municipais en [[Marín. Carteis das principais forzas políticas no centro da vila (2011)]] Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Marín dende 1979.
Corporacións
Corporacións democráticas en Marín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Confurco, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Confurco é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
A Tapada, Castro, Carballedo
A Tapada é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 o lugar contaba con 4 habitantes, 2 mulleres e 2 homes.
Toponimia
O topónimo deriva dun antigo, chousa ou terreo cercado.
Liga de Delos
miniatura|350px|Liga de Delos (Imperio Ateniense), antes da [[Guerra do Peloponeso no -431.]] A Confederación de Delos ou Liga de Delos foi unha agrupación dos cidadáns atenienses cos habitantes das illas do mar Exeo e os gregos das costas de Asia Menor, as cidades-estado da antiga Grecia (que chegaron a ser máis de 200). A súa sede atopábase na illa de Delos.
Estrutura
Esta organización foi unha confederación marítima, creada e controlada nun principio polo estadista ateniense Arístides (que redactou os estatutos e púxoa en marcha), no -477, ao finalizar as Guerras Médicas, co fin de poder defenderse de posibles e novos ataques por parte dos persas. Foi tamén unha consecuencia da perda da hexemonía por parte de Esparta, a quen sucedeu Atenas no mando das expedicións.
Os confederados tiñan a obrigación de proporcionar homes, navíos e diñeiro para as campañas de guerra. Pola súa banda, a cidade de Atenas comprometíase a organizar e dirixir devanditas campañas e a procurar que as demais cidades non fosen asaltadas nin invadidas polos persas. As decisións importantes tomábanse nas reunións dun consello no que había un representante de cada unha das cidades confederadas; este representante tiña dereito a voz.
Actuacións da Confederación
As forzas militares da Confederación conquistaron o mar Exeo e as súas costas ao mando do ateniense Cimón. Enfrontáronse e venceron á mariña persa e conquistaron bastantes terras que despois colonizaron, ademais de abrir rutas seguras por mar cara ao Ponto Euxino ou mar Negro.
Hexemonía de Atenas
Logo de todos estes acontecementos, Atenas elixiu a Pericles como novo xefe. Pericles comezou o seu goberno poñendo fin a unha política de conquistas. Fixo de Atenas a primeira e máis importante cidade grega e conseguiu unha total hexemonía sobre as demais cidades da Confederación de Delos, que se foron transformando de cidades aliadas en cidades subxugadas. Era o comezo dun imperio sometido a Atenas, que era quen dirixía a armada, a mariña e a diplomacia e que quixo ademais establecer nas cidades o seu propio réxime político. No -454 fíxose trasladar o tesouro da Confederación á cidade de Atenas. Todos estes feitos, unidos ao aumento de impostos requirido, fixeron que as cidades da Confederación se rebelasen e empezasen a sentirse inimigas de Atenas, que ademais impúxolles a súa moeda, o seu sistema de pesos e ata a forma de goberno.
Fin da Confederación
Continuaron, con todo, sendo dominadas por Atenas ata a derrota desta por Esparta no ano -404, como consecuencia da guerra do Peloponeso. A partir deste momento a Confederación disolveuse ata o ano -377, en que tivo un renacemento para protexerse neste caso do poder de Esparta. Con todo, Atenas xa era incapaz de impoñer a súa autoridade. A Confederación deixou de existir definitivamente no -338 cando Filipo II de Macedonia derrotou aos atenienses na batalla de Queronea.
Pedro Ferrer
Pedro Inocencio Vicente Ferrer Sans, nado na Coruña o 5 de abril de 1870 e finado na mesma cidade o 9 de xuño de 1939, foi un comerciante, impresor, editor e fotógrafo galego.
Traxectoria
Pedro foi o menor dos tres fillos do catalán, natural da comarca de Anoia, Francisco Ferrer Puigdengolas e da coruñesa Niceta Sans Samá, tamén de orixe catalá. A familia dedicábase ao comercio de papel e coa morte do pai o 19 de xaneiro de 1872 ocuparon a dirección a súa nai e o seu irmán máis vello, Francisco Ferrer Sans (Paco), que en 1883 incorporan os servizos de impresión. Paco finou o 6 de outubro de 1884.
Tamén foi considerado un dos primeiros empresarios discográficos de Galicia, producindo os primeiros discos de música galega. Foi socio do Círculo de Artesáns, do Sporting Casino e do Real Club Náutico da Coruña.
Na década de 1930 a súa actividade foi diminuíndo e faleceu por mor dun derramo cerebral en 1939. Foi enterrado no cemiterio de Santo Amaro.
A súa obra difundíronse na I Fotobienal, celebrada en Vigo en 1984  e apareceu publicada no libro As imaxes do traxe en Galicia en 1992.
Vida privada
Pedro Ferrer casou o 5 de febreiro de 1898 con María Josefa Carreras-Presas Mariñas, coa que tivo sete fillos (dous homes e cinco mulleres).
Recoñecementos
En 2007 o concello da Coruña dedicoulle unha rúa.
Galería de imaxes
miniatura|Nicho de Ferrer en Santo Amaro.
Vs.
Vs. é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 19 de outubro de 1993 a través do selo Epic Records. Despois dunha extensa xira de divulgación do seu anterior álbum, Ten, Pearl Jam entrou no estudio a principios de 1993 ante o reto de dar continuidade ao éxito da súa estrea. O resultado foi un traballo máis cru e máis agresivo que o seu predecesor.
Vs. foi número 1 na lista Billboard 200 o 6 de novembro de 1993, e estivo na citada lista durante 67 semanas.
Antonio Valdés Herrera
Antonio Valdés Herrera, nado en Valladolid en 1578 e finado en Córdoba o 13 de abril de 1657, foi un bispo castelán que serviu e na diocese de Córdoba (1653–1657), diocese de Osma (1641–1643), diocese de Oviedo (1636–1641), e de diocese de Mondoñedo (1633 e 1636).
Exame
O termo exame pódese referir a:
Antonio Valdés Herrera
Traxectoria
De orixe asturiana, naceu en 1578 en Valladolid. Chegou a ser bispo de Mondoñedo, Oviedo, Osma e Córdoba. O 19 de decembro de 1633 foi presentado por Filipe IV de España para bispo de Mondoñedo, sendo consagrado en Madrid o 18 de marzo de 1634 por Fernando de Valdés y Llano, bispo de Granada. Ocupou a sé mindoniense durante dous anos, e o 23 de xuño de 1636 foi trasladado á de Oviedo, onde sostivo un preito sobre xurisdición co cabido catedralicio. En Oviedo foi tamén reitor da Universidade (1638-1640) e promoveu en 1639 o primeiro certame poético celebrado en Asturias, para conmemorar a proclamación de Santa Baia de Mérida como patroa da cidade.
O 21 de outubro de 1641 foi nomeado bispo de Osma, onde edificou un novo pazo episcopal. O 10 de novembro de 1653 pasou a ocupar a cadeira de Córdoba, e nesta cidade finou rexindo a diocese o 13 de abril de 1657.
Xosé Cid Menor
Xosé Cid Menor, nado en Santa Cruz da Rabeda (San Cibrao das Viñas) o 4 de agosto de 1946, é un escultor galego.
Traxectoria
Autodidacta, reside en Taboadela e é pai do tamén artista Rosendo Cid Menor.
Relaciónase a súa obra coa dos membros do grupo O Volter e coa do escultor Manuel García de Buciños.
Thema de Samos
Orixes
As datas de establecemento do thema son incertas, con diferentes autores propondo datas desde o século VII ao IX. Despois da división da mariña Karabisianoi a principio do século VIII, establecéronse frotas rexionais co thema naval de Cibyrrhaeota como o primeiro e máis importante. No século X, o emperador bizantino Constantino VII Porfiroxéneta rexistrou que "cando o Imperio foi dividido en themas", Samos foi a sede do "thema dos mariñeiros" (en θέμα τῶν πλοϊζομένων). O significado desta afirmación é incerto. O historiador Warren Treadgold interprétao como que Samos foi a sede da frota Karabisianoi até o seu final en c. 727. Outros, que era parte do sistema Karabisianoi e foi abolido con el ou seguido dalgún breve sucesor similar ao Cibyrrhaeotis. A existencia dun "strategos de Samos" no século VIII é testemuñada a través dun selo sobrevivente dun strategos chamado Teodoro.
A finais do século VIII, o sur do Exeo parece caer baixo a xurisdición do "drungario do Dodecaneso" a quen algúns académicos (seguindo o criterio de Hélène Ahrweiler) identifican co cargo de "drungarios de Cos" e o subseguinte "drungarios do Golfo (Kolpos)" do Taktikon Uspensky de mediados do século IX. O cargo, ou polo menos a parte oriental do seu territorio, aparentemente evolucionou ao thema de Samos.
Xosé Cid Menor
Traxectoria
En 2020 recibiu o premio Celanova Casa dos Poetas, da Fundación Curros Enríquez.
Federico Ayala Victoria
Federico Ayala Victoria, nado en Valencia e finado en Ferrol o 17 de abril de 1937, foi un militar e político español.
Valcambi
Valcambi é unha compañía suíza dedicada á afinación de metais preciosos, con sede en Balerna, no cantón de Tesino.
Federico Ayala Victoria
Traxectoria
Comandante de Carabineiros en Ourense. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 mantívose fiel ao goberno e xunto co gobernador civil intentou coordinar unha posible resistencia. Logo da proclamación do estado de guerra o 20 de xullo, foi detido. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado no castelo de San Felipe o 17 de abril de 1937 e soterrado en Serantes.
Valcambi
A empresa é propiedade da compañía Global Gold Refineries Ltd., que pola súa banda está participada nun 95 % por REL Singapore PTE Ltd., de Singapur, e nun 5 % por Rajesh Exports Limited, da India.
Historia
Valcambi foi fundada en xuño de 1967 en Balerna, no cantón suízo de Tesino, por cinco socios procedentes da vila de Mendrisio, no mesmo cantón. O nome orxinal da compañía era Valori & Cambi SA, mais esta denominación cambiouse en xuño de 1967 a Valcambi SA, como combinación da ambas as palabras do nome primitivo.
En decembro de 2003, a empresa estadounidense de minaría do ouro Newmont Mining (subsidiaria de Mitsubishi Corporation nos EEUU) e varios dos investidores orixinais de Valcambi estableceron unha empresa conxunta participada ao 50 %, chamada European Gold Refineries SA (EGR), e esta nova compañía comproulle a Credit Suissse a totalidade das accións de Valcambi. miniatura|155x155px| [[Moeda letoa de prata de 10 lats (1994), producida por Valcambi ]] A corporación Mitsubishi International Corporation adquiriu en xullo de 2007 o 6,55 % das accións de EGR, o que deixou a Newmont e o grupo de investidores suízos cunha participación do 46,725 % cada parte. En abril de 2008, Newmont comproulle a súa participación ao grupo de investidores e pasou a contar cun 56,67 % de participación en EGR, que chegou ata o 60 % a finais dese mesmo ano cando Mitsubishi lle vendeu o 6,55 % co que contaba.
En xullo de 2015, a compañía india Rajesh Exports adquiriu European Gold Refineries SA (EGR), propietaria do 100 % de Valcambi SA. Como vehículo para levar a cabo esta adquisición, a compañía india creou en Suíza en 2017 a entidade Global Gold Refineries AG, rexistrada no cantón de Lucerna. Esta operación estivo financiada parcialmente por Rajesh Exports e tamén pola concesión dun crédito de Credit Suisse.
Xosé Cid Menor
Obra pública
miniatura|250px|A Santa Eufemia da fachada da igrexa homónima de Ourense é obra de 1985 de Xosé Cid.
Thema de Samos
Historia
O thema de Samos, co seu strategos, é documentado por primeira vez por Filoteo no seu Kletorologion de 899. Incluía as illas orientais do Exeo, así como a costa occidental de Asia Menor entre Adramitio e Éfeso (tamén chamado Theologos nesa época). A capital do thema era Smyrna, con turmarkhai subordinados (vicealmirantes) en Adramitio e Éfeso.
En 911, as forzas do thema naval de Samos sumaban 3.980 remeiros e 600 infantes de mariña nunha frota de 22 navíos. A porción terrestre do thema, aínda así, é tamén explicitamente mencionada como parte do thema tracesiano, que tiña un turmarkhes específico a cargo da defensa costeira. Isto, xunto coa ausencia de oficiais civís nos documentos parece indicar unha división de tarefas: o strategos de Samos e os seus oficiais eran responsábeis dos barcos e tripulacións da frota do thema así como de defender as illas, mentres a costa, coas súas cidades e poboación, quedaban baixo o control do strategos tracesiano e os seus oficiais, que asumían o control dos seus impostos e defensa. Samos parece ter así unha función puramente militar até o século XI tardío, cando a súa frota foi disolta e o thema reconvertido nun thema regular cos seus propios funcionarios civís.
Badal Novas
Historia
É propiedade de Badal Novas S.L. e naceu en 2020 pola necesidade de crear comarca. Foi presentado o venres 14 de febreiro no Aparthotel Arenteiro nun acto no que se deron cita numerosos persoeiros da comarca. Dende o seu nacemento prestou especial atención ás persoas da zona na emigración, co obxectivo de que estas poidan estar informadas de todo o que pasa nos seus lugares de nacemento e, así mesmo, ser coñecedores do que lle sucede e preocupa alí onde residen na actualidade.
Caboi, Caboi, Outeiro de Rei
Caboi é un lugar da parroquia de Caboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Loureiro, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Loureiro é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Cole
Cole pódese referir a:
Vidas post-it
Vidas post-it é un libro de relatos de Iolanda Zúñiga. A primeira edición foi publicada por Edicións Xerais en 2007 na colección Abismos, sendo reeditado en 2010 na colección Narrativa.
Foi traducido ao castelán por Moisés Barcia e publicado en 2011 por Pulpbooks, e traducido ao catalán por Esteve Valls co título de Vides post-it e publicado en 2013 por Pulpbooks.
Ralphie May
Ralph Duren "Ralphie" May, nado en Chattanooga, Tennessee o 17 de febreiro de 1972 e finado o 6 de outubro de 2017, foi un actor e comediante estadounidense.
O Piñeiro, Ferreira, Coristanco
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 54 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 22 homes e 32 mulleres.
Astariz, Caboi, Outeiro de Rei
Astariz é un lugar da parroquia de Caboi no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Robert Alexander Mundell
Robert Alexander Mundell, nado en Kingston (Ontario), o 24 de outubro de 1932 e finado en Siena o 6 de abril de 2021, foi un economista do Canadá. Foi premiado co Premio Nobel de Economía en 1999.
Fresa y chocolate
Fresa y chocolate é unha película cubana, produto dunha coprodución cubano/española/mexicana. Foi dirixido por Tomás Gutiérrez Alea e Juan Carlos Tabío. Está baseado no conto de Senel Paz titulado El lobo, el bosque y el hombre nuevo. A película intenta mostrar o que une as persoas por encima das convencións sociais, coa represión que sofre un homosexual na sociedade cubana, e a vida da cidade da Habana a finais da década de 1970.
Galardóns
miniatura|200px|Mirtha Ibarra e Joel Angelino, durante a presentación de Obsesiones Habaneras, en [[Puerto del Rosario, Fuerteventura (08/06/2000)]]
Outros
miniatura|200px|Vladimir Cruz durante os ensaios de Hoy no voy a trabajar porque estoy enamorado, en [[Puerto del Rosario, Fuerteventura (20/10/2000)]]
Club Deportivo Santaballés
O Club Deportivo Santaballés é un club de fútbol galego, de Santaballa, Vilalba, na provincia de Lugo, fundado en 1933. Xoga no grupo III da Primeira Autonómica de Galicia.
Estadio
O Santaballés xoga no Estadio A Liga, situado en Feiranova s/n, 27830 Santaballa. Foi fundado no ano 1976 e atópase ao lado da escola habanera da parroquia vilalbesa.
Carmen Pesqueira
Carmen Pesqueira Domínguez, coñecida como A Capirota, nada na Mouta (Marín) en 1907 e finada no mesmo concello o 18 de agosto de 1936, foi unha muller galega vítima da represión franquista.
Traxectoria
Filla do mariñeiro Antonio Pesqueira Pérez e de Gumersinda Domínguez Pesqueira. Era costureira e lavandeira de roupa allea. Lavaba para os relixiosos dun priorato e para as familias ricas de Marín. Nai solteira, en 1936 tiña un fillo de 4 anos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida polos falanxistas de Marín capitaneados por Bruno Schweiger por opoñerse a que fosen golpeadas as persoas maiores que non levantaban o brazo ao sonar o "Cara al Sol". Golpeada, vexada fisicamente, violada e torturada, foi asasinada no Pozo da Revolta de Bagüín, na parroquia de Mogor o 18 de agosto de 1936. A súa morte foi rexistrada a causa de "ferida no corazón". Fóronlle seccionados os seos e o seu corpo foi exhibido por Bueu e tirado na rúa.
Recoñecementos
O concello de Marín dedicoulle unha praza en 2018.
Aldixe, Abadín
Patrimonio
Esta parroquia é moi rica en cruceiros, na súa inmensa maioría datados ao redor do ano 1900.
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
Aeroporto de Londres-Stansted
O Aeroporto de Londres–Stansted é un aeroporto internacional situado en Stansted Mountfitchet, no distrito de Uttlesford do condado de Essex, en Inglaterra. Está a 48 km do centro de Londres e a 1,5 km do límite con Hertfordshire.
Stansted é unha base para un gran número de compañías de baixo custo europeas, sendo a maior base para a compañía de baixo custo Ryanair, con máis de 100 destinos operados pola aeroliña. En 2013 foi o cuarto aeroporto máis ocupado do Reino Unido, despois de Heathrow, Gatwick e Manchester. A pista de Stansted é tamén utilizada por empresas privadas, como a terminal de Harrods Aviation que se atopa fronte ao edificio principal da terminal e ocúpase de jets privados e algunhas visitas de estado.
O aeroporto é propiedade e está operado por Manchester Airports Group (MAG), que tamén é propietaria e opera outros tres aeroportos no Reino Unido.
Río Muga
O Muga é un río pirenaico que fai o seu percorrido enteiro pola comunidade autónoma de Cataluña, e que rende as súas augas no Mar Mediterráneo despois de 58 km de curso.
Percurso
O Muga é un río que corre basicamente de oeste a leste. Nace baixo o Pla de la Muga (1.186 m de altitude), ao sur da montaña de Montnegre (1.425 m), no límite entre as comarcas de Vallespir e do Alt Empordà. Desde Hostal de la Muga constitúe durante uns 5,5 km o límite fronteirizo francoespanyol.
Recibe principalmente as augas da zona axial dos Pireneos (Roc de Frausa, serra de Les Salines, serra de L'Albera), atravesa os profundos vales de sedimentos subpirenaicos, bastante tectonizados, e sae, por Pont de Molins, á ampla chaira do Alt Empordà.
Preto de Boadella, nunha garganta epixénica, é represado (encoro de Boadella).
Nos arredores de Peralada recibe o río Llobregat de Empordà, máis caudaloso que el mesmo, e despois de Vilanova de la Muga, o Manol.
Desemboca no golfo de Roses, entre os pantanos do Empordà e Empuriabrava, logo de 58 km de curso.
Os escombrados non destruíron o antigo estuario nin o peirao medieval, dito o grau de la Muga, ao norte da actual desembocadura da Mugueta, antigo brazo do río.
Réxime hidrográfico
O seu caudal medio, medido pola (Axencia Catalá da Auga) é de 3,34 m3/s, basicamente de orixe pluvial.
Nome
O seu nome remonta á raíz vasca muga, que significa "límite, fronteira", aínda actualmente vivo en vasco e falas dialectais hispánicas, e usual en topónimos espallados pola Península Ibérica. Alude ao feito de que o río marca unha antiga fronteira, aínda práctica hoxe entre España e Francia.
Referencias literarias
O poeta empordanés Carles Fages de Climent utilizou o pseudónimo Lo Gayter de la Muga para disfrazar os seus epigramas, a miúdo satíricos, sobre personalidades coñecidas da comarca.
Chances (sinxelo)
Chances é o sexto single do dúo de pop sueco Roxette extraído do álbum Look Sharp!, lanzado ó mercado o 28 de decembro do ano 1988 baixo o selo EMI e producido por Clarence Öfwerman.
Ligazóns externas
Chances
Mikoyan-Gurevich MiG-3
O Mikoyan-Gurevich MiG-3 foi un caza soviético da segunda guerra mundial. Foi desenvolvido a partir do MiG-1, pero tivo moitas modificacións co obxectivo de mellorar o seu goberno. Realizou o seu primeiro voo o 29 de outubro de 1940 e entrou en servizo a mediados de 1941. Produciuse en gran cantidade durante o ano 1941 chegando ao número de 3.322 exemplares. Debido ao seu mal comportamento foron relegados a tarefas secundarias a partir de 1942.
Proba (educación)
miniatura|alt=Estudantes facendo un exame nunha aula|Estudantes facendo un exame na [[Universidade de Viena.]] Un exame ou proba de avaliación é unha proba na que se mide o nivel de coñecementos, aptitudes, habilidades ou dunhas capacidades físicas. Úsase como ferramenta para determinar a idoneidade de alguén para a realización dunha actividade ou o aproveitamento duns estudos.
Pode ser realizado de forma oral, en papel, facendo uso dun ordenador (ou unha computadora), nunha contorna controlada (como en determinadas probas físicas) ou nunha contorna aberta (como nun exame de condución), nun período definido de tempo baixo supervisión. Pode compoñerse de varias preguntas, cuestións, exercicios ou tarefas a realizar que teñen asignados uns valores en puntos.
Os exames poden variar en estilo, rigor e requirimentos previos. Por exemplo, nunha proba de libro pechado o tomador da proba a miúdo debe usar a memoria para responder a temas específicos, e nunha proba de libro aberto o tomador da proba pode usar unha ou varias ferramentas complementarias, como un libro de referencia ou unha calculadora para responder.
Un exame rápido (quiz en inglés) usualmente ten menos preguntas que un exame, ofrece preguntas de menor dificultade e pódese resolver en menos tempo. Pode dividirse en varias seccións, cada unha fai referencia a un tema ou ten unha forma diferente de preguntar sobre o mesmo tema.
Un exame estandarizado compara os resultados individuais cunha pauta. A pauta estabelécese independentemente ou por análise estatística dun gran número de individuos.
Tipos de exame
Existen tipos de exames:
Pego, Alacant
Pego é un concello da Comunidade Valenciana situado no nordeste da provincia de Alacant, no límite coa provincia de Valencia e na comarca da Marina Alta. Ten 11.043 habitantes (INE 2008). Foi historicamente centro do val que porta o seu nome así como tamén das poboacións dos vales veciños da comarca. O rei Pedro III creou a baronía de Pego (1262) e repoboouna con colonos barceloneses segundo documentación da época.
Foi cabeza de partido xudicial e pertenceu ás demarcacións históricas da gobernación de Xàtiva até o 1707 e despois á de Dénia até o 1833, ano en que pasa a pertencer á provincia de Alacant. A área comercial onde se inclúe é a de Gandia mantendo un mercado propio bastante importante.
Xeografía
miniatura O Val de Pego está composto polos municipios de Pego e de L'Atzúvia. Constitúe unha clara unidade física e humana situada no centro norte da comarca da Marina Alta, á beira da provincia de Valencia. É unha gran depresión rodeada de montañas, fóra da zona de levante onde hai unha formación de albufeira, pantano e un cordón areoso das devesas.
As montañas máis destacadas son: a Serra del Cavall (713 m de altura), Montnegre (653 m), Bodoix (556 m), Mostalla (359 m), Ambra (298 m). Os ríos do val son: Bullentó ou Calapatar, que dá orixe ao de Racons ou Molinell por medio do río Revolta que os serve de ligazón. Tamén hai os cantís de Benixat, Benituba, Castelló, Mostalla e Sant Joaquim. A súa pluviometría é das máis altas do país, o que fai que acumule augas do val e dos veciños e que haxa unha zona pantanosa. Foi moi destacado o cultivo do arroz bombón durante o século XX.
Accédese a esta localidade por estrada, dende Alacant, a través da N-332 tomando logo a CV-700. Pego limita cos termos municipais de L'Atzúvia, Dénia, Orba, Ràfol d'Almúnia, Sagra, Tormos, Vall d'Ebo e Oliva, este último pertencente á provincia de Valencia.
Economía
miniatura|Cultivo do arroz A súa economía descansa na agricultura de regadío, concretamente nos cítricos e no cultivo do arroz na zona de pantano, se ben é certo que os seus servizos se proxectan fóra da poboación. Ademais de cultivar numerosas laranxeiras, típicas do País Valenciano.
Batalla de Alesia
A batalla de Alesia foi unha revolta bélica que tivo lugar no ano 53 a. C., cando os galos intentaron desfacer as conquistas de Xulio César e o sometemento das tribos galas por parte das súas lexións.
Historia
O carismático líder galo Vercinxetórix reuniu un exército que desafiou a Roma cunha campaña de guerra de guerrillas. A persecución de César finalizou no verán do 52 a. C., cando encontraron ao exército galo acampado preto da aldea de Alesia. César ordenou aos seus lexionarios construír unha liña de fortificacións para illar o pobo como o campamento, composto por 23 fortíns unidos entre si por un foxo e un terraplén coroado por unha empalizada, con torres a intervalos de 25 m. Antes de que esta impoñente muralla estivese finalizada, a cabalería de Vercinxetórix conseguiu atravesar o cerco, aínda que sufriu moitas baixas. César intuíu que a cabalería foi enviada para organizar unha forza de rescate, polo que construíu outro anel de fortificacións mirando ao exterior. Cando na cercada Alesia a comida comezou a se esgotar, os galos enviaron as súas mulleres, nenos e anciáns fóra da aldea, pero Cesar non lles permitiu cruzar as súas liñas, condenándolles a morrer de fame na terra de ninguén que separaba ambos os dous exércitos. Como Cesar intuíu, durante o terceiro mes de asedio chegou un grande exército celta para romper o asedio. Os guerreiros galos asaltaron as liñas romanas tres veces, sempre apoiados por ataques dende o interior. O último ataque rozou o éxito cando os homes de Vercinxetórix eliminaron os defensores dunha sección de muralla cunha chuvia de frechas, xavelinas e proxectís de fonda. Con todo, Cesar reaccionou rapidamente enviando reforzos ao sector ameazado antes de liderar un continxente de infantería e cabalería para acabar cos galos. O exército de rescate fuxiu en desbanda. Perdida toda a esperanza, Vercinxetórix cabalgou ata o campamento romano e rendeuse, tirando a súa espada aos pes do César. Cada soldado romano recibiu un galo para vender como escravo.
Condado de Durham
miniatura|250px|O condado de Durham en Inglaterra. O condado de Durham é un dos corenta e sete condados de Inglaterra, Reino Unido, con capital na homónima Durham. Situado na rexión Nordeste limita ó norte con Northumberland e Tyne e Wear, ó leste co mar do Norte, ó sur con Yorkshire Norte e ó oeste con Cumbria.
Comuna francesa
As comunas francesas son aproximadamente equivalentes ao concello galego.
Unha comuna francesa pode ser unha cidade de 2 millóns de habitantes como París, unha cidade de 10.000, ou unha pequena aldea de só 10 persoas.
Superficie cuberta dunha comuna típica
Na Francia metropolitana, a área promedia dunha comuna en 2004 era 14,88 km². A área mediana das comunas da Francia metropolitana (segundo o censo de 1999) é aínda máis pequena, 10,73 km². A área mediana é a medida máis aproximada á área dunha comuna francesa.
Esta área mediana é máis pequena que na maioría dos países europeos, como Italia onde a área mediana das comunas (comuni) é 22 km², Bélxica onde esta é 40 km², España onde é 35 km², ou Alemaña onde a maioría dos Länder teñen comunas (Gemeinden) cunha área mediana superior aos 15 km²).
Este pequeno tamaño das comunas francesas é debido á cantidade extremadamente enorme de comunas, mencionada anteriormente, nun territorio mediano como é o de Francia. En 2000, Suíza e os Länder de Rheinland-Pfalz, Schleswig-Holstein, e Turinxia en Alemaña eran os únicos sitios de Europa onde as comunas tiñan unha área mediana máis pequena que en Francia.
As comunas dos departamentos de ultramar de Francia, como Reunión e Güiana francesa son grandes para os estándares franceses, máis grandes que as comunas metropolitanas. As comunas de ultramar adoitan agrupar nunha mesma comuna importantes aldeas ou cidades, a miúdo a considerables distancias entre elas. En Reunión, coa expansión demográfica e a extensa urbanización, houbo unha división administrativa dalgunhas comunas.
Poboación dunha comuna típica
A poboación mediana das comunas da Francia metropolitana segundo o censo de 1999 era de 380 habitantes. Novamente é un número moi pequeno, e nisto Francia diferénciase do resto de Europa, co número máis baixo de poboación media de comunas de tódolos países europeos (as comunas en Suíza ou Rheinland-Pfalz, teñen unha superficie máis pequena, como se menciona arriba, pero están máis poboadas). Esta baixa poboación media nas comunas francesas pode ser comparada coas de Italia onde a poboación media das comunas en 2001 era 2.343 habitantes, Bélxica onde era de 11.265 habitantes, ou España onde era de 564 habitantes.
A poboación mediana recentemente mencionada non debería opacar o feito de que as diferenzas en tamaño son extremas entre as comunas francesas. Como se mencionaba na introdución, unha comuna pode ser unha cidade de 2 000 000 de habitantes como París, unha cidade de 10.000 habitantes, ou só unha aldea de 10 habitantes. O que nos di a poboación mediana é que a enorme maioría das comunas francesas só teñen un par de centos de habitantes; aínda que tamén existan un pequeno número de comunas altamente poboadas.
Estados das comunas
Malia as enormes diferenzas en poboación, cada unha das comunas da República Francesa posúe un alcalde (maire) e un consello municipal (conseil municipal) que manexan a comuna dende o mairie ou casa do concello, con exactamente o mesmo poder, sen importar o tamaño da comuna (coa cidade de París como única excepción, onde a policía da cidade está en mans do estado central, non en mans do alcalde de París). Esta uniformidade de poder é un claro legado da Revolución Francesa, a cal quixo acabar coa idiosincrasia local e as xigantes diferenzas de clase que existían no Reino de Francia.
Con todo, o tamaño dunha comuna importa en dous aspectos: a Lei Francesa determina o tamaño do consello municipal acorde á poboación da comuna; e o tamaño da poboación determina que proceso de votación é usado para a elección do consello municipal.
Dende a lei PML de 1982, tres comunas francesas tamén teñen a particularidade de estaren divididas en arrondissements ou distritos municipais: estas son París, Marsella e Lión. O Distrito Municipal é a única unidade de administración por baixo da comuna na República de Francia, pero existe só nesas tres comunas. Estes distritos municipais non deben ser confundidos cos distritos franceses que son as subdivisións dos departamentos franceses.
As comunas francesas tiveron personalidade legal dende 1837: son consideradas entidades xurídicas, e teñen capacidades lexislativas. Os distritos municipais non teñen personalidade xurídica, e non teñen orzamento de seu.
Os dereitos e obrigacións das comunas son rexidos polo Code général des collectivités territoriales (CGCT) que substitúe o Code des communes coa pasaxe da lei do 21 de febreiro de 1996 para a lexislación e decreto número 2000-318 do 7 de abril de 2000 para regulacións.
Historia das comunas francesas
As comunas francesas foron creadas a comezos da Revolución Francesa entre 1789 e 1790. Antes da Revolución Francesa, non existía nada semellante ás comunas da Francia actual. O nivel máis baixo de división administrativa era a paroisse (parroquia), e había máis de 60.000 no Reino de Francia. Unha parroquia era esencialmente unha igrexa, as casas ao redor dela (e chamábase a isto a aldea), e as terras de cultivos rodeando a aldea. Naquel tempo Francia era o país máis poboado de Europa, posto que ostentou ata o século XIX; tiña máis poboación que Rusia, aproximadamente 25 millóns de habitantes antes da Revolución Industrial (Inglaterra tiña só 6 millóns de habitantes antes dela). Isto influíu no sorprendentemente alto número de parroquias no Reino de Francia. Os reis franceses a miúdo se enorgullecían de dominar eles mesmos sobre "un reino de 100.000 almas".
Con todo, estas parroquias carecían das estruturas municipais das comunas post-revolución. Usualmente había só un edificio de concello (conseil de fabrique), conformado por aldeáns, os cales se encargaban de administrar os edificios de numerosas propiedades da igrexa, ás veces tamén axudaban aos pobres, e ata administraban hospitais e escolas da parroquia. O sacerdote encargado da parroquia tamén foi requirido para rexistrar bautismos, casamentos e enterros, dende a Ordonnance de Villers-Cotterêts de agosto de 1539 ordenada por Francisco I. Exceptuando estas tarefas, deixouse que a aldea manexase outros asuntos como quixese. Usualmente, os aldeáns xuntaríanse a decidir sobre algún asunto especial concernente á comunidade, así como os usos de terras de cultivos, pero non existiu un corpo municipal permanente. En moitos lugares, o señor feudal local (seigneur) no seu castelo seguía intervindo nos asuntos da aldea, continuaba cobrando impostos aos aldeáns arrendatarios, determinando que terra de cultivo sería usada e cando, e que parte da colleita debían entregarlle.
O 14 de decembro de 1789, poucos meses logo da Revolución Francesa, a Assemblée Nationale (Asemblea Nacional) ditou unha lei creando a comuna, definíndoa como o máis baixo nivel de división administrativa en Francia, dando a súa aprobación deste xeito ás comunas independentemente creadas, pero tamén creando comunas na Asemblea mesma. Neste aspecto, así como en moitos outros, a obra da Asemblea Nacional foi completamente revolucionaria: non só transformaron todas as cidades e aldeas en comunas, a Asemblea Nacional tamén decidiu transformar todas as parroquias en comunas independentes. Os revolucionarios foron inspirados polas ideas cartesianas así como pola filosofía dos ilustrados (les Lumières). Eles querían rematar con todas as particularidades e establecer unha sociedade perfecta, na que todos e todo debería ser igualitario. Casa do concello ou Mairie de [[Savins, Seine-et-Marne|miniatura]] Casa do concello de Grisy-Suisnes, Seine-et-Marne|miniatura Por isto intentan establecer unha división administrativa uniforme e igualitaria en todo o país: a totalidade de Francia estaría dividida en départements, á súa vez divididos en arrondissements, á súa vez divididos en cantons, á súa vez divididos en comunas, sen excepción. Todas estas comunas terían o mesmo poder, todas terían un alcalde (maire) encabezándoas, e un concello municipal (conseil municipal) elixido polos habitantes da comuna. Iso foi unha verdadeira revolución para miles de aldeas que nunca experimentaran unha organización municipal anteriormente. Unha casa do concello (mairie) tivo que ser construída en cada unha desas aldeas, nas cales se levarían a cabo as reunións do consello municipal así como a administración da comuna. Algúns na Asemblea Nacional opuxéronse a esta fragmentación de Francia en varios miles de comunas, pero eventualmente Mirabeau e as súas ideas dunha comuna para cada parroquia prevaleceron.