cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rubén I de Armenia
Marcha a Cilicia
Rubén abandonou Armenia cando os turcos selxúcidas conquistaron ese reino e marchou cara Cilicia acompañado dun continxente armenio. En 1080, tralo masacre de varios príncipes armenios polos bizantinos, entre eles Gagik II, como señor de Gobidar e Goromosol declarou a súa independencia rebelándose contra o Imperio Bizantino. A seguir, apoderouse da fortaleza de Partzerpert, un dos puntos máis inaccesibles das montañas de Cilicia ao noroeste da cidade de Sis. Ao mesmo tempo, Hethum, un seu compatriota, instalouse en Lampron, dando lugar á dinastía hethumida.
Estas dúas familias seguirían sendo rivais até 1226, cando se produciu a unión das dúas dinastías co casamento da rubénida Isabel de Armenia co hethumida Hethum I de Armenia, monarcas do Reino Armenio de Cilicia.
Casamentos e descendencia
Descoñécese o nome da muller de Rubén I, pero deste matrimonio naceron:
Togüí
Togüí é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia doe Ricaurte. O concello atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de 1 650 metros. Limita cos concellos de San José de Pare, Arcabuco, Moniquirá, Chitaraque e Gámbita.
Aznalcóllar
Aznalcóllar é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma da Andalucía. Atópase situada no bordo meridional da Serra Norte, na ribeira do río Guadiamar.
Río Somme
O río Somme é un río do norte de Francia que dá o seu nome ao departamento homónimo. Cunha lonxitude de 245 km, desemboca no canal da Mancha.
Hidrónimo e topónimos
O seu nome procede da palabra celta "Somme", que significa tranquilidade. O río deu nome ao departamento do Somme, e a doce comunas: Fonsomme, Sommette-Eaucourt, Béthencourt-sur-Somme, Cléry-sur-Somme, Bray-sur-Somme, Vaux-sur-Somme, Ailly-sur-Somme, Belloy-sur-Somme, Hangest-sur-Somme, Fontaine-sur-Somme, Eaucourt-sur-Somme e Saint-Valery-sur-Somme.
Moonfall (filme)
Moonfall é un filme de 2022 escrito, dirixido e producido por Roland Emmerich. Está protagonizado por Halle Berry, Patrick Wilson, John Bradley-West, Michael Peña, Charlie Plummer, Kelly Yu e Donald Sutherland. Conta a historia de dous antigos astronautas e un teórico da conspiración que descobren a verdade oculta sobre a Lúa, cando esta de súpeto abandona a súa órbita. Rodado en Montreal cun orzamento de 138-146 millóns de dólares, é un dos filmes de produción independente máis caros que se fixeron nunca. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 4 de febreiro de 2022 a través de Lionsgate. Foi un fracaso de recadación, conseguindo só 58 millóns de dóares, e recibiu valoracións negativas por parte da crítica.
Estreouse en Amazon Prime Video con opción de dobraxe e subtitulado en galego.
El último matrimonio feliz
El último matrimonio feliz é unha telenovela colombiana escrita por Adriana Suárez e Pedro Miguel Rozo, producida por RCN Televisión, que se estreou o 21 de xaneiro de 2008.
Sinopse
A trama da telenovela xira arredor da vida de 6 mulleres, con situacións familiares moi diferentes cuxas ciscunstancias fan que se encontren todas con problemas.
C. George Boeree
Cornelis George Boeree (Badhoevedorp, Ámsterdam, Países Baixos, 15 de xaneiro de 1952 - Shippensburg, Pensilvania, Estados Unidos, 5 de xaneiro de 2021 ​) foi un psicólogo neerlandés, naturalizado estadounidense, e profesor emérito na Universidade de Shippensburg, especializado na teoría da personalidade e a historia da psicoloxía.
Balanza
As medidas fanse empregando estándares de masa cuxo grao de precisión depende da precisión do instrumento. Igual que nas romanas e a diferenza das básculas ou dos dinamómetros, os resultados das medicións non varían coa magnitude da gravidade.
C. George Boeree
Biografía
Recibiu o seu doutoramento en 1980 da Universidade estatal de Oklahoma .​ É o autor dos primeiros textos sobre psicoloxía en Internet ,​ os cales están dispoñibles gratuitamente desde 1997. Foron traducidos ao alemán ,​ o español ,​ e o búlgaro.
Balanza
O rango de medida e precisión dunha balanza pode variar desde varios quilogramos (con precisión de gramos) en escalas industriais e comerciais ata uns gramos (con precisión de miligramos) nas balanzas de laboratorio.
Uso da balanza
As balanzas úsanse para pesar os alimentos que se venden polo miúdo por peso: carne, peixe, froitas etc. Co mesmo propósito, pódese usar na casa para pesar os alimentos que compoñen unha receita. Tamén se usan en laboratorios para pesar pequenas cantidades de masa de reactivos para análises químicas ou biolóxicas. Estas balanzas destacan pola súa gran precisión. Moitas aplicacións quedaron obsoletas debido á chegada das básculas electrónicas.
Teoría
Considérese unha barra AB homoxénea e ríxida da que están suspendidos polos extremos dous corpos A e B, de masas respectivas m_\text{A} e m_\text{B}, aos que corresponden uns pesos e  resultado da acción do campo gravitatorio terrestre sobre eles. Se a barra se atopa apoiada no seu punto medio, O (apoio que permite o xiro de barra arredor dun eixe horizontal que pase por O), a segunda condición de equilibrio, que expresa que o momento dinámico é nulo, tomando momentos en O, escríbese da forma
C. George Boeree
Biografía
Tamén é o inventor do idioma auxiliar lingua franca nova, aparecido en Internet en 1998.
Balanza
Teoría
de onde, ao ser OA = OB, séguese a igualdade dos pesos dos dous corpos
para o caso en que a aceleración da gravidade non varía baixo un prato da balanza, con relación á do outro prato, cumprirase a igualdade das masas, xa que , de xeito que coa balanza, aínda que se comparan pesos, equilíbranse e mídense as masas.
C. George Boeree
Biografía
En 1956 mudouse coa súa familia a Long Island, Nova York. En 1972 casou con Judy Kovarik, con quen tivo tres fillas.
Balanza
Teoría
Porén, se se construíse unha balanza de tamaño suficiente como para que un prato se situase nunha área onde a aceleración da gravidade fose distinta á da do outro prato, entón a balanza xa non mediría masas senón pesos.
Balanza analítica
A balanza analítica é un instrumento de laboratorio que se usa para medir a masa. A súa característica máis importante é que teñen moi pouca marxe de erro, o que as fai ideais para o seu uso en medidas moi precisas. As balanzas analíticas son xeralmente dixitais e algunhas poden amosar información en diferentes sistemas de unidades. Por exemplo, a masa dunha substancia pódese mostrar en gramos, cunha precisión de 0,00001 g (0,01 mg).
Foi desenvolvida arredor de 1750 polo químico escocés Joseph Black e sendo moito máis precisa que calquera outro balanza da época, converteuse nun importante instrumento científico na maioría dos laboratorios de química.
Balanza granataria
Unha balanza granataria é un tipo de balanza moi sensible; isto significa que pesa cantidades moi pequenas e tamén se emprega para determinar ou pesar a masa de obxectos e gases. Normalmente teñen capacidades de 2 ou 2,5 kg e miden cunha precisión de ata 0,1 ou 0,01 g. Non obstante, hai algunhas que poden medir ata 100 ou 200 g cunha precisión de 0,001 g e outras que poden medir ata 25 kg con precisións de 0,05 g.
Simbolismo
A balanza utilízase desde tempos remotos como símbolo da xustiza e da lei, xa que representaba a medida pola que podería dar a cada un o xusto e necesario en cada caso.
Fabio Álvarez
Fabio Álvarez González, nado en Ourense en 1988, é un pianista galego.
Traxectoria
Formouse de neno na escola municipal da Pobra de Trives, no conservatorio de Ourense e no Conservatorio Superior de Música do País Vasco, neste caso co pianista Emmanuel Ferrer-Lalöe como mestre. Marchou despois en 2015 a Nova York, onde proseguiu estudos, neste caso de mestrado, con Phillip Kawin na Escola de Música de Manhattan.
Ten actuado internacionalmente como pianista solista e como concertista con orquestra en distintos lugares de Galicia, resto de España, Francia e os Estados Unidos. Aínda que ten traballado outros estilos, a súa preferencia artística é a música para piano contemporánea.
Vida persoal
Reside en Nova York, onde dá clase de piano.
Tota, Boyacá
Tota é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. Tota atópase a uns 40 km de Sogamoso e limita cos concellos de Cuítiva polo norte, Aquitania polo leste, Zetaquirá e San Eduardo polo sur e Pesca polo oeste. Preto de alí, atópase o lago Tota, que recibe o seu nome pola vila, e que é o meirande lago de Colombia.
Lingua murrinh-patha
O murrinh-patha (literalmente "lingua boa"), chamado Garama polos Jaminjung, é unha lingua aborixe australiana falada por preto de 2 500 persoas, a maioría das cales vive en Wadeye, no Territorio do Norte de Australia, onde é a lingua dominante da comunidade. É falada polo pobo murrinh-patha, así como por diversos outros pobos aborixes cuxas linguas están extintas ou case, incluíndo a marringarr e a marrithiyel.
Dialectos
Existen tres variedades ou dialectos da lingua murrinh-patha, chamados murrinhdiminin, murrinhkura e murrinhpatha.
Tutazá
Tutazá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Tundama. Tutazá limita cos concellos de Belén, Paz de Río, Sativasur e Sativanorte do departamento de Boyacá e con Onzaga e Coromoro do departamento de Santander.
Antonio López Deibe
Traxectoria
Fillo de Avelino López Vázquez e Carmen Deibe Vidal. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Irixoa e foi elixido alcalde por maioría absoluta.
Vida persoal
Casou con María Sol García, que conseguiu a praza de alguacil-porteira do Concello de Irixoa en 1981.
Partido Comunista pola República Galega
O Partido Comunista da República Galega (PCRG) é unha organización política galega, de ideoloxía comunista e independentista.
Historia
A organización foi fundada nun congreso constituínte durante o 18 e 19 de decembro de 2021, onde segundo a organización participaron máis de 100 persoas. O PCRG nace dunha escisión da FPG.
De acordo co modelo organizativo do centralismo democrático, o seu órgano de dirección é un Comité Central. No seu congreso constituínte propuñan unir a tódolos comunistas de Galiza nunha soa formación; traballar a prol dun sindicato único en Galicia; "reconstruír un movemento estudantil popular, democrático, republicano e asembleario"; así como impulsar as relacións internacionais cos "estados socialistas e populares que resisten ao imperialismo", como coas organizacións "obreiras, revolucionarias e insurxentes" de todo o mundo".
Tleson
Tleson ou Tlesón, activo ao redor de 555 - 535 a. C., foi un alfareiro ático e quizais tamén un pintor de vasos no estilo de figuras negras. Era fillo do famoso oleiro Nearchos e irmán de Ergóteles. Ao parecer, o seu obradoiro producía principalmente copas dos pequenos mestres. A maioría dos seus vasos foron pintados polo pintor de Tleson, cuxo nome real é descoñecido, e cuxo nome convencional deriva de Tleson. Nas pezas asinadas aparece a inscrición ΤϜΕΣΟΝ ΗΟΝΕΑΠΧΟ ΕΠΟΙΕΣΕΝ.
Baseándose no feito de que os vasos coñecidos por esa man até agora só están asinados por Tleson, John Beazley suxeriu que Tleson e o pintor de Tleson poden a mesma persoa. Non hai ningunha proba para esta hipótese. Algunhas das pezas de Tleson foron pintadas por outros artistas, como Oltos e o Pintor do Centauro.
Tópaga
Tópaga é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. Tópaga atópase no Altiplano Cundiboyacense, co seu centro urbano a unha altitude de 2 900 metros, mentres que a topografía do concello varía dende os 2 400 metros até os 3 200. Limita con Nobsa e Corrales polo oeste, con Mongua e Gámeza polo leste, con Gámeza polo norte e con Monguí e Sogamoso polo sur. A capital do departamento, Tunja, está a 98 quilómetros. O río Chicamocha discorre por Tópaga.
Aguadulce
Aguadulce é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma da Andalucía. Atópase na Serra Sur de Sevilla, limitando co concello de Osuna polo oeste e cos de Gilena e Estepa polo leste.
Ten unha área duns 16 km² e unha poboación de 2.035 habitantes (2020),, o que dá unha densidade de poboación de 149,53 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 264 m e a 99 km da capital provincial, Sevilla.
Thomas Lincoln Casey Jr.
Thomas Lincoln Casey Jr., nado o 19 de febreiro de 1857 en West Point, Estado de Nova York, e finado o 6 de febreiro de 1925 en Washington, D.C., foi un enxeñeiro militar do exército dos Estados Unidos de América, e un entomólogo que destacou polos seus traballos sobre os coleópteros.
Traxectoria
Thomas Lincoln Casey Jr. foi o fillo máis vello do xeneral de brigada Thomas Lincoln Casey (1831–1896), que exerceu como xefe de enxeñeiros do Corpo de enxeñeiros do exército dos Estados Unidos e supervisou a conclusión do monumento a Washington.
Casey seguiu os pasos do seu pai e estudou na Academia Militar dos Estados Unidos en West Point. Ingresou na Academia en 1875 e graduouse como segundo na súa clase en 1879, cando recibiu o cargo de segundo tenente do Corpo de Enxeñeiros.
Foi ascendido a primeiro tenente en xuño de 1881, e a capitán en xullo de 1888. A partir de 1895 foi destinado á construción de fortificacións en Fort Monroe e na área de Hampton Roads en Virxinia. En xullo de 1898 ascendeu a maior, e supervisou a instalación de minas subacuáticas para defender Hampton Roads durante a Guerra hispano-estadounidense.
Despois da guerra serviu en Vicksburg, Mississippi de 1899 a 1901, e estivo á fronte das melloras do río Mississippi en St. Louis, Missouri, de 1901 a 1906.
En 1906 foi ascendido a tenente coronel e, en 1909, a coronel, e asignado como enxeñeiro secretario da Lighthouse Board até 1910. Casey retirouse do exército o 1 de novembro de 1912.
Obra científica
Ademais, en malacoloxía, pubicou, en 1904, "Notes on the Pleurotomidae with description of some new genera and species". Transactions of the Academy of Science of St. Louis 14 (5): 123-170, traballo no que describuiu, entre outros taxons, a superfamilia de moluscos gasterópodos dos murquisoneloideos.
As súas coleccións atópanse no Museo Nacional de Historia Natural de Washington, D.C.
Tamén é coñecido polas súas achegas á astronomía.
Abreviatura
A abreviatura Casey emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Illas Amami
Como Illas Amami (奄美群島) é un arquipélago nas Illas Satsunan, que forma parte das Illas Ryukyu, e está ao suroeste de Kyushu. Administrativamente, o grupo pertence á Prefectura de Kagoshima, Xapón. A Autoridade de Información Xeoespacial do Xapón e a Garda Costeira do Xapón acordaron o 15 de febreiro de 2010, utilizar o nome de 奄美群島 Amami-guntō para as illas Amami. Antes diso, tamén utilizouse 奄美諸島 Amami-shotō. O nome de Amami probablemente estea relacionado con Amamikyu (阿摩美久), a deusa da creación na Mito da creación Ryukyuan.
Poboación
A poboación do Grupo Amami o 1 de outubro de 2020 era de 104.281 habitantes, dos cales 41.390 vivían na cidade de Amami-shi e 62.891 no distrito de Oshima-gun.
Período Amami
Os insulares comezaron a producir louza desde hai 6.000 anos, influídos pola cultura Jōmon en Kyushu. Inicialmente, os estilos eran similares aos das principais illas do Xapón, pero máis tarde, desenvolveuse un estilo orixinal de Amami, coñecido como "estilo inferior Usuki".
Na literatura xaponesa, a mención das illas apareceu por primeira vez no século VII. O Nihon Shoki contén unha entrada datada no 657 que fai referencia a Amami-shima (海見嶋), e á Amami-bito (阿麻弥人) no 682. O Shoku Nihongi refírese a Amami (菴美) no 699 e Amami (奄美) no 714. Crese que todos estes son idénticos ao Amami actual. A décima misión kentō-shi (embaixadas imperiais xaponesas na China) viaxou á dinastía Tang chinesa a través de Amami Ōshima.
Entre os habitantes locais, este período prehistórico chámase período Amami (奄美世).
Oscar Roty
Oscar Roty, nado en París o 12 xuño de 1846 e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 1911, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas e de selos de correos francés.
Illas Amami
Período Aji
A agricultura chegou ás illas ao redor do século XII, e a xente pasou á agricultura desde a caza. Como na illa de Okinawa, isto deu lugar ao desenvolvemento dunha clase nobre chamada aji, que residía en castelos chamados gusuku. O famoso gusuku incluía o castelo de Beru en Kasari, Amami e o Castelo de Yononushi en Wadomari. Amami e o castelo de Yononushi en Wadomari. Os Aji máis fortes loitaron entre eles para expandir os seus territorios. O folclore local afirma que algúns membros do clan Taira, despois de perder a batalla de Dan-no-ura en 1185, fuxiron a Amami Ōshima. Descoñécese a precisión histórica desta afirmación.
Oscar Roty
A súa figura é destacable sobre todo como autor do deseño da "Sementadora", cuxa orixe se remonta a un proxecto de medalla inconcluso de 1887 que Roty retomou en 1896 para responder a unha encarga do Ministerio de Finanzas. Esta figura foi moi utilizada en moedas da República Francesa en diversas ocasións a partir de 1897, e tamén nos selos postais a partir de 1903.
Illas Amami
Período Aji
Este período gusuku ás veces chámase período Aji (按司世, Ajin'yu).
Oscar Roty
Traxectoria
Oscar Roty, fillo dun profesor particular, naceu o 12 de xuño de 1846 no daquela municipio de Belleville, do departamento do Sena, posteriormente anexionado a París.
Illas Amami
Período Naha
Finalmente, os aji amami víronse obrigados a render tributo ás nacións máis fortes para conservar a súa autonomía. Os rexistros de Ryukyuan afirman que os Amami aji renderon homenaxe a Eiso, o rei de Chūzan no período Sanzan de Okinawa. Okinoerabu e Yoron caeron baixo o control de Hokuzan. Non obstante, dado que Okinawa aínda estaba inzada de guerras civís, non podía controlar as illas Amami do Norte. Os Aji de Tokuno e máis ao norte só renderon tributo aos reinos de Okinawa e continuuaron sendo independentes. Despois de 1429, Shō Hashi unificou a illa de Okinawa, fundando o Reino Ryukyu. Durante as décadas de 1430 e 1440, Ryukyu expandiuse ás illas Amami. En 1450, as forzas de Ryukyuan adentráronse nas profundidades dás Illas Tokara e conquistaron todas menos a Illa Kikai, que foi invadida en 1466. O Dominio Satsuma do Xapón intentou invadir Amami Ōshima en 1493, pero Ryukyu derrotounos. Durante o século XVI, houbo tres rebelións en Amami Ōshima que Ryukyu sufocou: unha en 1536, outra en 1537 e outra en 1571.
Oscar Roty
Traxectoria
Na xuventude foi aprendiz dun gravador e polas tardes recibía clases de debuxo. Uns anos despois, na Escola das Artes Decorativas de París foi alumno de Horace Lecoq de Boisbaudran, e na Escola de Belas Artes desta cidade tivo como mestre a Hubert Ponscarme en 1864.
Illas Amami
Período Naha
Este período chámase período Naha (那覇世), polo porto principal de Ryukyu.
Oscar Roty
Traxectoria
Posteriormente aprobou o exame que o habilitaba como profesor de Debuxo nas escolas de París.
Illas Amami
Período Yamato
O control directo de Ryukyu durou pouco máis de 170 anos. O comercio coa dinastía Ming da China, que floreceu no período Azuchi-Momoyama, levou a Shimazu Tadatsune, o gobernante do dominio de Satsuma no sur de Kyushu, a invadir o reino de Ryukyu para facerse co control das rutas marítimas entre o Xapón e a China. En abril de 1609, Shimazu lanzou unha invasión do Reino Ryukyu. Desembarcaron en Amami Ōshima, despois en Tokuno, Okinoerabu e a propia Okinawa. Satsuma atopou unha feroz resistencia, pero finalmente derrotou a Ryukyu, capturando a capital de Shuri.
Oscar Roty
Traxectoria
Roty concoreu ao prestixioso Premio de Roma de gravado de medalla e pedra fina en tres ocasións: en 1869 acadou unha mención, en 1872 o segundo posto e, finalmente, en 1875 conseguiu o primeiro premio, o que lle permitiu pasar unha estadía como bolseiro na Villa Medici, de Roma, entre 1876 e 1879.
Illas Amami
Período Yamato
Ryukyu cedeu as illas Amami ao dominio Satsuma en 1611. Satsuma comezou a gobernar directamente as illas desde 1613, enviando un comisionado daikan. Non obstante, aínda se trataba nominalmente como territorio Ryukyuan, e tamén se enviaron burócratas do reino. O control de Satsuma sobre as illas recoñeceuse formalmente polo shogunato Tokugawa en 1624.
Oscar Roty
Traxectoria
Á volta a París en 1879 atopouse con graves dificultades económicas e procurou un posto como profesor nas escolas nocturnas, que ocupou durante cinco anos, ao tempo que a súa obra, sinaladamente as súas medallas e as súas plaquetas, ían gañando reputación na capital francesa. miniatura|324x324px|[[Escultura en bronce de Théordore Rivière que representa a Oscar Roty de corpo enteiro (finais do s. XIX)]] En 1878 casou con Marie Boulanger, filla do ferraxeiro de arte Pierre François Marie Boulanger, autor dos tirantes de ferro das portas de Notre Dame de París.
En 1888 foi elixido membro da Academia de Belas Artes de París, e en 1897 presidente da institución. Así mesmo, foi membro da Sociedade de Amigos dos Monumentos Parisienses desde 1898. entre as entidades estranxeiras máis salientables, foi tamén membro da Academia Real de Bélxica e da American Numismatic Society.
Obras
A cera sobre lousa preparatoria da "Sementadora" de 1887 consérvase en París no Museo de Orsay, que tamén alberga outras 150 obras de Roty.
No Museo Oscar Roty, establecido en Jargeau (Loiret) polo seu fillo Georges Roty, consérvase practicamente toda a obra gravada do artista, con debuxos e ceras, entre elas a cera de 1896 preparatoria das moedas que o ano seguinte comezou a cuñar a Monnaie de Paris coa imaxe da "Sementadora".
Louis Oscar Roty asinaba os seus traballos coa marca "O. Roty".
"A Sementadora" (La Semeuse)
miniatura|Rosalinda Pesce, modelo de Oscar Roty para a súa Sementadora ([[Circa|ca. 1896)|283x283px]] As orixes da Sementadora remóntanse a un proxecto de 1887, que ficou inconcluso, para a creación dunha medalla de premio que o Ministerio de Agricultura lle encargara a Oscar Roty.
Cando en 1896 o Ministerio de Facenda encargou novos deseños para as moedas francesas, Roty reelaborou a súa figura alegórica de 1887 cun estilo menos naturalista máis próximo á Art Nouveau, e tamén máis adaptado ás esixencias técnicas da cuñaxe industrial da época.
A modelo de corpo enteiro que aparece nas dúas fotografías da época coñecidas —unha conservada no Museo Roty e a outra no Musée de La Poste— foi identificada en ocasións como Charlotte Ragot, que efectivamente era unha das cinco modelos profesionais que o artista empregaba con regularidade. No entanto, esta muller tiña naquel momento máis de trinta anos e deixara a profesión de modelo logo do seu casamento en 1890.
Xa que logo, e seguindo os pasos do conservador do Museo Roty, Pierre Marc Chantereau, acéptase xeralmente que Oscar Roty non se inspirou para a súa "Sementadora" nunha das súas modelos habituais, senón nunha rapaza inmigrante italiana que residía no seu mesmo barrio, Montparnasse, chamada Rosalinda —ou Rosalina— Pesce,  cuxo aspecto respondía á idea que Roty tiña e a quen non volveu utilizar despois. Con todo, a data de nacemento desta rapaza, o 8 de marzo de 1885 en Gallinaro, atribúelle só once anos no momento da creación da obra, no canto dos supostos quince anos,  o que levou a Chantereau á hipótese de que o artista tería empregado varias modelos e que a Rosalinda lle correspondería unicamente o perfil do rostro.
Ademais de ser utilizada para as moedas francesas que comezaron a cuñarse en 1897, a figura da "Sementadora" de Roty retomouse en 1960 para as series do "novo franco" introducido nese ano. Do mesmo xeito, unha imaxe modernizada da "Sementadora" aparece novamente nas moedas francesas da serie do euro con valores de 10, de 20 e de 50 céntimos, baixo o deseño de Laurent Jorio.
Pola súa banda, a "Sementadora" que comezou a aparecer nos selos de correos francesas a partir de 1903 foi gravada orixinariamente por Louis-Eugène Mouchon, baseándose nunha placa en relevo subministrada polo propio Roty.
Illas Amami
Período Yamato
Ao principio, a administración de Satsuma foi leve, pero a medida que a deterioración financeira do dominio empeorou, a administración pasou a unha explotación. Satsuma impuxo altos impostos a pagados en azucre. Isto deu lugar ao monocultivo da cana de azucre, que a miúdo provocou fames severas.
Durante estes tempos, o pobo Amami atopaba as súas alegrías nos licores locais feitos con canas de azucre, os awamori comprados a Ryukyu e as cancións populares cantadas con sanshin. As súas cancións populares evolucionaron cara a un estilo diferente ao de Ryukyu, e seguen sendo parte da súa cultura na actualidade. Baixo o goberno de Satsuma, os nomes das persoas amami sufriron un gran cambio, e hoxe son coñecidos por moitos apelidos únicos dun só carácter.
En 1871, despois da Restauración Meiji, as illas Amami incorporáronse á Provincia de Ōsumi, e despois á Prefectura de Kagoshima. Durante a segunda guerra mundial, máis de 20.000 soldados xaponeses estiveron guarnecidos nas illas Amami, aínda que as illas nunca foron invadidas, e só sufriron ataques aéreos a pequena escala.
Este período, ata 1945, chámase período Yamato (大和世), polos Yamato, o exónimo das Ryukyuan para Xapón e xaponeses.
Período americano
Despois da rendición do Xapón, as illas Amami quedaron baixo o directo control militar estadounidense, e os documentos americanos facían referencia ás illas Amami como as "illas Ryukyu do Norte". O goberno xaponés cría que isto indicaba a intención americana de separar permanentemente as illas do Xapón e, en resposta, subliñou ás autoridades de ocupación Comandante Supremo das Potencias Aliadas que as illas eran parte integrante da prefectura de Kagoshima.
En febreiro de 1946, as illas Amami foron oficialmente separadas do Xapón. En outubro, fundouse o, formado por líderes locais. Cambiou o seu nome polo de en 1950. Porén, nunhas eleccións democráticas, o electorado local escolleu un gobernador que prometeu a reversión ao Xapón (isto tamén ocorreu noutros gobernos nativos de Ryukyu, os de Okinawa, Miyakojima e Yaeyama). A Administración Civil dos Estados Unidos das Illas Ryukyu (USCAR) estaba alarmada por este desenvolvemento, e reduciu o poder dos gobernos nativos a un status de figura decorativa. En 1952, a USCAR fundou outro organismo gobernamental chamado Goberno das Illas Ryukyu, no cal os "líderes locais" foron nomeados polo goberno estadounidense.
Os residentes de Amami estaban descontentos con estes controis por parte dos EE.UU. Ademais, a economía de Amami sufriu a separación do mercado xaponés. Os fondos públicos da administración dos Estados Unidos utilizáronse principalmente para Okinawa e as bases militares moi danadas alí. O Movemento de Restauración da Patria das Illas Amami, que comezara inmediatamente despois da separación, fíxose máis forte. O Partido Comunista Amami, formado en 1947, tamén favoreceu a reunificación. Entre os veciños maiores de 14 anos, o 99,8% deles asinaron un intento de reversión. Algúns municipios e comunidades iniciaron unha folga de fame despois do exemplo de Mahatma Gandhi.
O Tratado de San Francisco en 1952 puxo as illas Amami baixo tutela como parte das illas Ryukyu. Os Estados Unidos devolveron as Illas Tokara ao Xapón en febreiro de 1952, e as illas Amami o 25 de decembro de 1953. O goberno dos Estados Unidos chamouno "un agasallo de Nadal para Xapón".
Este período chámase período americano (アメリカ世).
Despois da reversión ao Xapón
Aínda que as illas Amami foron devoltas ao Xapón en 1953, Okinawa permaneceu baixo control estadounidense ata 1972. Por iso, os amami que traballaban en Okinawa de súpeto convertéronse en "estranxeiros", dificultando as súas situacións.
En 2001, houbo un pequeno intercambio naval entre Corea do Norte e o Xapón na batalla de Amami-Ōshima, que resultou nunha vitoria xaponesa.
Cultura
Como parte da esfera cultural Ryukyuan, a cultura Amami está máis próxima á das outras illas Ryukyu que á do Xapón continental. Non obstante, a historia das illas tamén é diferente da de Okinawa. Okinawa, incluídas as Illas Sakishima, tivo fortes influencias culturais da China, mentres que Amami viuse máis influenciada polo Xapón. Por iso, os propios Pobo Amami consideran a súa cultura como distinta da de Okinawa. O pobo Amami considera a zona entre Kikai, Amami Ōshima e Tokuno como parte da súa propia esfera cultural.
Por outra banda, os insulares de Yoron, a só 22 km de Okinawa, teñen vínculos culturais moito máis estreitos con Okinawa.
Idioma
Os idiolectos falados nunha gran parte das illas Amami coñécense colectivamente como lingua amami. Divídese en varios dialectos: o dialecto Kikai, o dialecto de Amami do Norte, o dialecto de Amami do Sur e o dialecto de Tokunoshima. Os dialectos falados nas illas do sur de Okinoerabu e Yoron forman parte da lingua Kunigami centrada no norte da illa de Okinawa.
Estes dialectos e linguas pertencen todos ao grupo ryukyuan do norte das linguas ryukyuan. Aínda que as linguas ryukyuan pertencen á familia xaponesa xunto co xaponés, moitas veces non son mutuamente intelixibles entre elas e o xaponés.
Debido ao sistema educativo posto en marcha durante o período Meiji, todos os amami falan xaponés estándar. Non obstante, a fala común "de facto" entre os amami menores de 60 anos é o amami xaponés, un dialecto da lingua xaponesa que usa un acento amami e algunhas palabras e frases da lingua amami, denominada localmente como Ton-futsūgo (トン普通語). O discurso é diferente de Uchinaa-Yamatuguchi (xaponés de Okinawa), o equivalente de Okinawa usado en Okinawa. Ton-futsūgo está afectado non só polo xaponés estándar, senón tamén polo dialecto de Kagoshima e o dialecto de Kansai.
Phyllis Omido
Phyllis Omido, nada en 1978, é unha ambientalista kenyana.
Jānis Mendriks
Jānis Mendriks (en ruso: Я́нис Ме́ндрикс) nado en Aglona, Letonia (daquela, parte do Imperio ruso) o 21 de xaneiro de 1907 e finado en Vorkuta o 1 de agosto de 1953 na revolta do gulag soviético de Vorkuta. Foi un cura católico letón.
Traxectoria
Nado en Letgallia, preto de Aglona, un territorio do antigo Imperio Ruso. Entrou na Orde dos padres marianistas no 1926 e foi ordenado sacerdote no 1938.
En 1950 foi preso e condenado a 10 anos nun campo de concentración en Vorkuta, na República dos Komis, onde estaba destinado a traballar nas minas de carbón da zona. Despois da morte de Iosif Stalin os detidos deste campo de concentración, na esperanza dunha liberación inminente, rexeitaran traballar. A policia do campo de concentración, ao entender que non conseguían convencer os presos a voltaren ao traballo nas minas, decidiu matalos.
Phyllis Omido
É filla de Margaret e Alfred Omido. Estudou na Universidade de Nairobi. É coñecida por organizar protestas contra unha planta de fundición de chumbo situada no medio de Owino Uhuru, un barrio pobre preto de Mombasa. A planta estaba a causar envelenamento por chumbo no medioambiente matando aos residentes en particular os nenos. Phylis é nai solteira e o seu propio fillo King David Jeramiah foi afectado. A planta foi pechada. É a fundadora do Centro para a Xustiza, Gobernanza e Acción Ambiental (CJGEA). Foi galardoada co Premio Goldman.
Teodolito
thumb|250px|Teodolito (Rusia, 1958) 250px|miniatura|Versión antiga do teodolito Un teodolito é un instrumento de medida mecánico-óptico que se emprega para obter ángulos verticais e horizontais, na maioría dos casos, ámbito en que ten unha precisión elevada. Con outras ferramentas auxiliares pode medir distancias e desniveis. É portátil e manual; está construído con fins topográficos e de enxeñaría, sobre todo para as triangulacións. Con axuda dunha mira e mediante a taquimetría, pode medir distancias. Un equipo máis moderno e sofisticado é o teodolito electrónico, e outro instrumento máis sofisticado é coñecido como estación total.
Basicamente, o teodolito actual é un telescopio montado sobre un trípode e con dous círculos graduados, un vertical e outro horizontal, cos que se miden os ángulos con axuda de lentes.
Jānis Mendriks
Traxectoria
O día 1 de agosto de 1953, Jānis Mendriks foi un dos primeiros en seren fusilados.
Teodolito
Teodolitos repetidores
Estes foron fabricados para a acumulación de medidas sucesivas dun mesmo ángulo horizontal no limbo, podendo así dividir o ángulo acumulado e o número de medicións vistas.
Teodolitos reiteradores
Chamados tamén direccionais, os teodolitos reiteradores teñen a particularidade de posuír un limbo fixo e só se pode mover a alidada.
Jānis Mendriks
Traxectoria
Na congregación dos padres marianistas é considerado un mártir.
Teodolito
Teodolito-compás
Ten incorporado un compás de características especiais. Este ten un compás imantado coa mesmo dirección ao círculo horizontal sobre o diámetro de 0 a 180 grados de gran precisión.
Jānis Mendriks
Traxectoria
Jānis Mendriks foi homenaxeado pola Igrexa Católica Romana como un Servo de Deus desde o ano 2003.
Teodolito
Teodolito electrónico
É a versión do teodolito óptico, coa incorporación de electrónica para facer as lecturas do círculo vertical e horizontal, mostrando os ángulos nunha pantalla eliminando erros de apreciación. É de uso máis simple e por requirir menos pezas é máis simple de fabricar e nalgúns casos tamén a súa calibración.
As principais características que se deben observar para comparar estes equipos son a precisión, o número de aumentos na lente do obxectivo e se ten ou non compensador electrónico.
Eixes
miniatura|250px|Eixes principais dun teodolito. O teodolito ten tres eixes principais e dous eixes secundarios.
Eixes principais
O plano de colimación é un plano vertical que pasa polo eixe de colimación, que está no centro do visor do aparece; xérase ao xirar o obxectivo.
Características construtivas fundamentais
Para realizar un bo levantamento topográfico débense considerar as seguintes condicións:
Viracachá
Viracachá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. Viracachá atópase no Altiplano Cundiboyacense, a 22 quilómetros da capital do departamento, Tunja. O centro urbano está a unha altitude de 2520 metros por riba do nivel do mar. Limita cos concellos de Siachoque, Rondón e Soracá polo norte e leste, polo sur con Ciénega e polo oeste con Ciénega, Soracá e Ramiriquí.
Murquisonélidos
A dos murquisonélidos (Murchisonellidae) é unha familia de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos e superfamilia dos murquisoneloideos.
Descrición
A familia foi descrita en 1904 polo enxeñeiro militar e entomólogo estadounidense Thomas Lincoln Casey Jr.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a familia coñeceuse tamén polo sinónimo:
Clasificación
A familia comprende dúas subfamilias cos xéneros que se indican:
West Point
miniatura|250px|Vista aérea de West Point, na beira do [[río Hudson. Foto de 2013]] miniatura|250px|Á esquerda, situacion do condado de Orange no Estado de Nova York; á dereita, situación de West Point no condado West Point é o posto militar máis antigo dos Estados Unidos ocupado continuamente.
Situado no condado de Orange do Estado de Nova York, na beira do río Hudson, West Point foi identificado polo xeneral George Washington como a posición estratéxica máis importante de Norteamérica durante a Revolución Americana.
Xeografía
Situada na cidade de Highland Falls, no condado de Orange do Estado de Nova York, West Point abarca unha extensión de 64,9 km2, incluíndo o campus da Academia Militar dos Estados Unidos, que normalmente se chama "West Point".
No ano 2010 tiña unha poboción de 6 763 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 104,05 hab./km2
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2020 os ingresos medios por fogar na localidade eran de $56 516, e os ingresos medios por familia eran de $56 364. Ao redor do 2,0 % da poboación estaban por debaixo do limiar de pobreza.
Historia
Até xaneiro de 1778, West Point non foi ocupado polos militares. O 27 de xaneiro de 1778, o xeneral de brigada Samuel Holden Parsons e a súa brigada cruzaron o xeo no río Hudson e subiron á chaira de West Point e, desde ese día até a actualidade, West Point foi ocupada polo exército dos Estados Unidos.
Gomorra (libro)
Gomorra é un libro de xornalismo de investigación escrito por Roberto Saviano e publicado en 2006, o cal documenta a infiltración de Saviano en varias das áreas de negocio controladas ou afectadas pola Camorra.
Sinopse
O libro descrube as particularidades dos negocios clandestinos da Camorra, a poderosa organización mafiosa de Nápoles. Neste libro, Saviano emprega a prosa e o estilo xornalístico para narrar a historia da Camorra, expoñendo o seu territorio e as súas conexións comerciais.
Acollida
Gomorra gañou numerosos premios literarios. En xaneiro de 2009, o número de copias vendidas en Italia superou os 2 000 000.
Nichelle Nichols
Nichelle Nichols, nada en Robbins (Illinois) o 28 de decembro de 1932, e finada o 30 de xullo de 2022, foi unha actriz estadounidense, especialmente coñecida polo seu personaxe da serie de televisión Star Trek como a tenente Uhura. Comezou como cantante con Duke Ellington e Lionel Hampton, para pasar posteriormente ao cine e á televisión.
Giovanni Morelli
Giovanni Morelli nado en Verona, no 25 de febreiro de 1816 e finado en Milán o 28 de febreiro de 1891, foi un historiador da arte e político italiano. Entre 1874 e 1876, baixo o pseudónimo de Ivan Lermolieff, desenvolveu un método de crítica das obras de arte que buscaba identificar as características dun estilo artístico mediante unha análise minuciosa, prestando atención aos detalles. Este método pasou a ser coñecido como método Morelliano, servindo como base para o Método de Investigación Indiciaria. esquerda|miniatura|274x274px| Ilustracións de pintores italianos
Método morelliano
Grazas ás súas excepcionais habilidades como coñecedor, os coleccionistas a miúdo confiaban nas súas estimacións antes de comprar unha obra. Propuxo unha técnica de investigación a través dos detalles (orellas, mans, dobras de roupa, etc.), que poden revelar mellor ao coñecedor os trazos particulares dun artista que os dos seus imitadores.
O "método Morelli" tornouse fundamental para a historiografía do século XIX.
Tamén recoñeceu o debuxo a man alzada como unha importante axuda metodolóxica, aprendeu a estudalo e a valoralo como documento, tamén deste xeito introduciu unha nova posibilidade de realizar unha análise máis precisa na historia da arte.
Desenvolveu unha técnica de estudo da arte baseada na erudición e un certo aspecto intuitivo e autodidacta da análise artística, introducindo a figura do connoisseur ('coñecedor', o experto en arte). A súa técnica publicouse en alemán como Die Werke Italienischer Meister (O traballo dos mestres italianos), baixo o pseudónimo de Ivan Lermolieff.
O método de Morelli baséase en pistas que ofrecen detalles minuciosos das identidades da composición e do obxecto ou doutros tratamentos xerais que teñen máis probabilidades de ser aproveitados por estudantes, copistas e imitadores. O seu método foi desenvolvido por Bernard Berenson, que coñeceu a Morelli en 1890. A primeira xeración de connoisseurs incluíu a Gustavo Frizzoni, Jean Paul, Adolfo Venturi, Alois Riegl e Constance Jocelyn Foulkes. O método para atopar a esencia e o significado oculto en detalle tamén tivo unha influencia cultural moito máis ampla: hai referencias á súa obra nas novelas de Sherlock Holmes de Arthur Conan Doyle, Rayuela de Julio Cortázar e nas obras de Sigmund Freud.
O método de Morelli tamén está cheo de detalles superfluos, tiña como perfección suprema a arte neovisigótica, que debeu ser imitado con moita habilidade, xa que foi un dos piares do método atribucionista que expón na súa obra. O método atribucionista de Morelli constitúe un dos maiores avances da historiografía da arte, influíndo en grandes historiadores da arte como Gloth, Jughens ou Giovanni Seprestiu. Para entender o atribucionismo hai que remontarse ás teorías platónicas, nas que se creou o termo mimese; para Morelli esta inflúe en pequenos detalles, facéndoos formar parte do período artístico no que se enmarca o autor, porque, segundo el, o autor non é algo tan importante como a obra, a época ou mesmo os materiais de traballo empregados na obra.
Nichelle Nichols
O documental Woman In Motion: Nichelle Nichols, Star Trek, and the Remaking of NASA detalla o papel crucial que desempeñou na introdución da diversidade na NASA, e na configuración do programa espacial estadounidense.
Traxectoria
Nomeárona dúas veces para a concesión do premio Sarah Siddons como mellor actriz bailarina e cantante. A súa primeira candidatura aos premios Siddons foi pola súa representación de Hazel Sharp en Kicks and Co, e o segundo nomeamento por The Blacks.
Nichols viaxou polos Estados Unidos, Canadá e Europa como cantante coas bandas de Duke Ellington e de Lionel Hampton. Na costa oeste, apareceu no musical The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd, para My People, e cultivou un grande éxito na adaptación da obra de James Baldwin Blues for Míster Charlie. Antes de asistir ao casting para a oficial Uhura en Star Trek foi actriz convidada nunha das primeiras series do produtor de televisión Gene Roddenberry.
Star Trek
Con todo, é en Star Trek onde Nichols gaña renome, sendo unha das primeiras mulleres negras protagonistas nunha serie importante da televisión. Durante o primeiro ano da serie, Nichols estivo tentada de deixar a serie pois cría que o seu papel era insustancial e carecía de importancia; soamente tras unha conversación co Dr. Martin Luther King, Jr. cambia a súa opinión. O Dr. King animouna persoalmente a que non renunciase, dicíndolle que el era un gran admirador da serie e díxolle que "non podía darse por vencida "... que ela representaba un papel que era un modelo vital para os nenos e as novas mulleres negras ao longo do país.
A antiga astronauta da NASA Mae Jemison citou o papel de Nichols como a tenente Uhura como a súa inspiración para o seu desexo de converterse en astronauta, e Whoopi Goldberg tamén falou da influencia de Nichols; Goldberg interpretou un personaxe ocasional en Star Trek: A nova xeración.
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
O Retrato de Adele Bloch-Bauer I, tamén coñecida como A dama dourada ou A dama de ouro (en inglés: The woman in gold), é unha pintura de Gustav Klimt completada en 1907. De acordo con informes xornalísticos, foi vendida por 135 millóns de dólares estadounidenses a Ronald Lauder, propietario da Neue Galerie en Nova York, en xuño de 2006, o que a converteu nese momento na segunda pintura de maior valor de todo o mundo. A obra exhíbese na Neue Galerie dende xullo do mesmo ano.
Nichelle Nichols
Star Trek
Na súa autobiografía de 1994, Beyond Uhura, Star Trek and Other Memories, na páxina 197, Nichols cita unha carta dun branco do sur que lle escribiu: "... opóñome totalmente á mestura de razas. Con todo, en calquera momento que un raparigo americano con sangue nas veas como o capitán Kirk consegue a unha dama fermosa nos seus brazos que se pareza a Uhura, non debería deixala ir." Durante a súa aparición en Comedy Central o 20 de agosto de 2006, ela referiuse ao incidente e dixo ao presentador, "fagamos historia na TV outra vez... e vostede pode bicar o meu cu negro!"
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
Historia
A Klimt levoulle tres anos completar este retrato, que mide 138 x 138 cm e que está feito con óleo e ouro sobre tea, cunha ornamentación elaborada e complexa tal como se ve nos traballos do Jugendstil. Klimt foi membro da Secesión vienesa, un grupo de artistas que romperon coa forma tradicional de pintar. A obra foi realizada en Viena, encargada por Ferdinand Bloch-Bauer.
Nichelle Nichols
Star Trek
A pesar da cancelación da serie en 1969, Star Trek continuou xogando un papel importante na vida de Nichols. Ela proporcionou outra vez a voz de Uhura en Star Trek: A serie animada, nun episodio da cal, O sinal de Lorelei, Uhura asume o mando da nave Enterprise. Nichols recoñeceu na súa autobiografía a súa frustración porque esta situación non ocorrese nunca nos episodios orixinais. Nichols interpretou o seu papel en seis das películas de Star Trek, sendo a súa última aparición en Star Trek VI: Aquel país descoñecido.
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
Historia
Como rico industrial que fixo a súa fortuna na industria azucreira, apoiou as artes e favoreceu e promoveu o labor de Klimt. Adele Bloch-Bauer converteuse na única modelo pintada en dúas ocasións por Klimt cando completou un segundo cadro, Retrato de Adele Bloch-Bauer II, en 1912. Adele indicou no seu testamento que os cadros de Klimt deberían doarse á Galería do Estado de Austria. No 1925 Adele morreu de meninxite, e cando os nazis ocuparon Austria, o seu viúvo exiliouse en Suíza. Todas as súas propiedades foron confiscadas, incluída a colección Klimt. No seu testamento de 1945, Bauer-Bloch designa aos seus sobriños e sobriñas, incluíndo a Maria Altmann, como herdeiros do seu patrimonio.
Nichelle Nichols
NASA e outros traballos
Despois da cancelación de Star Trek, Nichols ofreceuse voluntariamente nun proxecto especial coa NASA para recrutar minorías e persoal feminino para a axencia espacial, que demostrou ser un éxito. Inclúese entre os recrutas que conseguiu recrutar á doutora Sally Ride, a primeira astronauta feminina americana, membro da Forza Aérea dos Estados Unidos Guion Bluford, o primeiro astronauta afroamericano, así como a doutora Judith Resnik e o dr. Ronald McNair, quen voaron en varias misións durante o programa espacial antes da súa morte no accidente do Challenger o 28 de xaneiro de 1986.
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
Historia
Como as pinturas propiedade de Bloch-Bauer permaneceron en Austria, o goberno inclinouse polo testamento de Adele. Logo dunha batalla legal en Estados Unidos e en Austria, determinouse que Maria Altmann era a propietaria legal tanto desta como das outras catro pinturas de Klimt que posuía o seu tío. A decisión foi aceptada en Austria con resignación. Despois de que os cadros fosen enviados aos Estados Unidos, estiveron en exhibición nos Ánxeles ata que o Retrato de Adele Bloch-Bauer I foi vendido a Lauder.
Nichelle Nichols
NASA e outros traballos
Entusiasta da exploración do espazo, Nichols serviu desde mediados dos anos oitenta no consello superior da sociedade nacional do espazo, unha organización non lucrativa e educativa da defensa do espazo fundada polo Dr. Wernher von Braun.
Retrato de Adele Bloch-Bauer I
Historia
A pintura pasou a ser a peza central da colección de Lauder na súa Neue Galerie de Nova York, que durante anos tentou recuperar a arte propiedade da comunidade xudía, a maioría de Alemaña e Austria, confiscada ou roubada polo goberno nazi. Lauder traballou con este obxectivo mentres foi embaixador dos Estados Unidos en Austria, membro da World Jewish Restitution Organization e da comisión designada por Bill Clinton para examinar casos de roubos polos nazis. É significativo o comentario de Lauder ao recuperar o Retrato de Adele Bloch-Bauer I: «Esta é a nosa Mona Lisa...».