cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Grecas
Gravacións
Moi pouco tempo despois, lanzouse o segundo álbum das Grecas, Mucho más (1975). Similar ao anterior en canto a esquema e son, non tivo, non obstante, o éxito esperado. Tampouco os sinxelos extraídos del tiveron moito éxito. Con Tercer álbum intentaron as Grecas cambiar de rumbo, ao escoller para as súas gravacións os estilos musicais do funk e o soul. Aínda así, este álbum tampouco chegou a ser moi exitoso. En 1977 publicouse o que ía ser o último álbum das irmás Muñoz, Casta viva. Daquela, o terreo das Grecas xa o ocuparan outros artistas como Veneno ou, pouco despois, o propio Camarón de la Isla. Deste xeito, e ante os problemas profesionais que tiveron co seu apoderado -estafáralles parte do diñeiro que lles correspondía das actuacións, e despois de ser despedido, intentou, baixo a súa influencia, que as Grecas non tivesen continuidade no mundo musical-, Carmela e Tina decidiron disolver Las Grecas.
Dharius
Alan Alejandro Maldonado Tamez, nado en Monterrey (Nuevo León) o 24 de setembro de 1984, é un rapeiro mexicano, máis coñecido polos seus nomes artísticos Dharius, MC Dharius, DHA e El Tirano. Foi parte do grupo de Cartel de Santa.
Discografía
Solista
¿Dónde están mis amigos?
¿Dónde están mis amigos? é o cuarto álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado e producido por Ventura Rico e publicado por DRO no 1993.
Neste disco destacan temas como "El duende del parque", "No me calientes que me hundo", "Pepe Botika" (que subtitulase, como o álbum, ¿Dónde están mis amigos?), "Bri, bri, bli, bli (En el más sucio rincón de mi negro corazón)" ou "Historias prohibidas (Nos tiramos a joder)".
No disco amplíase a instrumentación usada na entrega anterior con frautas e outros instrumentos de vento, aínda que aínda non chega aos niveis de complexidade no que a música se refire que acadarían traballos posteriores.
Neste disco colaboraron artistas do talle de Belén, Fernando e Selu (Reincidentes) e Iñaki "Uoho" Antón (aínda en Platero y tú).
The Association
Historia
Jules Alexandre estaba en Hawaii en 1962 realizando o servizo militar na mariña e alí coñece a Terry Kirkman que acordan volver a reunirse tras Jules rematar na mariña. En 1963 os dous están nos Ánxeles e comezan a explorar a escena musical da cidade.
A suxestión de Kirkman adoptaron o nome The Association, o grupo orixinal compúñase de Alexandre, que utilizou o seu apelido, Gary, nos dous primeiros álbums e que cantaba e tocaba a guitarra; Kirkman tamén cantaba e tocaba variedade de instrumentos de vento, metal e percusión, Brian Cole, cantante tamén e guitarrista, Ted Bluechel, Jr. á batería, guitarra, baixo e tamén cantante, e finalmente Bob Page á guitarra, banjo e como cantante. Jim Yester substituíu a Page.
Dólar neozelandés
O dólar neozelandés (en inglés New Zealand dollar ou, simplemente, dollar) é a moeda oficial de Nova Zelandia e os seus territorios dependentes (as Illas Cook, Niue e Tokelau), así como da colonia británica das Illas Pitcairn. Decotío abreviase $, ou NZ$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é NZD. Subdivídese en 100 cents.
Informalmente, en inglés é coñecido como o kiwi (ou o kiwi dollar).
Historia
O dólar neozelandés introduciuse o 10 de xullo de 1967 en substitución da libra neozelandesa, como resultado do proceso de decimalización da moeda, a razón de dous dólares por libra, ou o que é o mesmo, dous shillings por dólar.
O instituto emisor é o Banco de Reserva de Nova Zelandia (Reserve Bank of New Zealand). Hai en circulación moedas de 10, 20 e 50 cents e 1 e 2 dólares (as pezas de menos valor, as de 1 e 2 cents, foron retiradas da circulación en 1990, e a de 5 cents foi tamén retirada en 2006). Os billetes que circulan actualmente son os de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares (os de 1 e 2 dólares retiráronse en 1991, cando se puxeron en circulación as moedas correspondentes). Se ben as primeiras emisións foron de papel, como é habitual na meirande parte dos billetes do mundo, dende 1999, a semellanza dos billetes australianos, as novas series están feitas de polímero, un plástico que dificulta a súa falsificación.
As Illas Cook tiveron as súas propias emisións de billetes entre 1987 e 1995, se ben continúan tendo as súas propias moedas (de 1, 2 e 5 dólares), de valor legal.
Clara Zorzi
Clara Zorzi ou Giorgio, tamén Chiara ou Claire, finada en 1454, foi a segunda esposa e viúva de Nerio II Acciaioli, duque de Atenas, e rexente do seu fillo Francesco I, despois da morte de Nerio en 1451.
Traxectoria
Outro Acciaioli, Francesco II, foi enviado a Atenas como duque cliente turco. Evidentemente, os cidadáns desconfiaran da influencia dos dous amantes sobre o novo duque, por cuxa seguridade temeron. O novo duque asasinou a Clara en Megara, e Bartolomeo apelou ao sultán por xustiza. Atenas caeu en mans turcas e Francesco II foi deposto.
A Casa Lousada, A Balsa, Muras
A Casa Lousada é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
-506
Outros
Historia ano a ano
Toxicidade dos sales de litio
miniatura|[[Citrato de litio]] A toxicidade dos sales de litio é causada polo uso excesivo ou sobredose dos sales de litio, fármacos utilizados na terapéutica xa que posúen fins estabilizadores dos estados anímicos alterados e son axentes diagnósticos usados para a mediación in vivo do gasto cardíaco (cantidade de sangue que bombea o corazón por minuto). Sábese que o litio é responsable de significantes ganancias de peso, acne, adelgazamento do pelo e fortes tremores adoito nas mans pero chegando tamén aos beizos e a lingua cando a persoa está estresada ou tras un uso prolongado.
Carbonato de litio
250px|dereita|miniatura|Estrutura do citrato de [[litio.]] O carbonato de litio, así como o citrato e mais o sulfato son psicofármacos que serven para tratar unha crise maníaco-depresiva ou un trastorno bipolar, presentándose en forma de comprimidos para vía oral de cesión sostida.
As intoxicacións con carbonato de litio son máis frecuentes cás de cloruro. Isto débese a que é un medicamento de uso crónico (doses repetidas durante moito tempo) cun índice terapéutico baixo (de 0,8 a 1,2 mEq/L), é dicir, a dose eficaz terapéutica e a dose tóxica están moi próximas, polo tanto é relativamente fácil que se produza unha sobredosificación accidental. Ademais, os pacientes con trastornos mentais deste tipo sofren depresións frecuentes, polo cal tamén se dan casos de sobredosificacións voluntarias como intento de suicidio.
Toxicidade
Os síntomas tóxicos do carbonato de litio aparecen a partir dunha concentración plasmática de 1,2 mEq/L. Por riba dos 2mEq/L aparece a toxicidade con risco para a vida do individuo. O cadro clínico varía dependendo de moitos factores: a dose inxerida, o estado do paciente, a inxestión simultánea con outros axentes , o estado de hidratación e o tempo transcorrido dende a sobredosificación.
Os síntomas maniféstanse fundamentalmente no sistema nervioso central, os riles e o corazón. A intoxicación temperá, que se corresponde cunha litemia (concentración de litio en sangue) superior a 1,2mEq/L, cursa con: tremores, náuseas, diarrea, sequidade bucal, sensación de sabor metálico, confusión, visión borrosa, hiperreflexia, vertixe, poliúria, polidipsia (moita sede), hipotermia ou hipertermia. Se a intoxicación persiste e se acadan litemias superiores a 2,5mEq/L aparecen síntomas neurolóxicos máis graves como delirios, convulsións, espasticidade e ata o coma, podendo producirse dano neurolóxico permanente (alteracións da memoria e déficit neurolóxico). Estes síntomas neurolóxicos poden permanecer aínda que se revirta a intoxicación e se acaden de novo os niveis terapéuticos, xa que o litio se elimina de forma máis lenta do sistema nervioso central. Se persisten despois de dous meses ou máis dende a retirada do tratamento con litio pódese producir a chamada Síndrome Neurotóxica Irreversible Secundaria ao Litio (SILENT), que son as secuelas neurolóxicas resultado da intoxicación. A manifestacións desta síndrome son o trastorno do cerebelo de tipo vermiano, a síndrome extrapiramidal persistente , a disfunción do talo cerebral e a demencia. A súa aparición está relacionada con febres, uso de antipsicóticos típicos, lesión cerebral e aumentos rápidos das doses. Non está moi claro o mecanismo polo que se produce esta síndrome, pero pénsase que pode estar relacionado coa desmielinización dos nervios periféricos en múltiples lugares do SNC.
O tratamento crónico con este medicamento afecta ós riles, de forma que produce unha diminución gradual do índice de filtración glomerular, é dicir, que o ril filtra o sangue con menos eficiencia, o que pode producir deshidratación e agravar así o cadro de sobredosificación. A nivel cardíaco, os síntomas máis comúns son arritmias, hipotensión e alteracións no electrocardiograma (aplanamento da onda T, prolongación do QT e ondas U).
O mecanismo polo cal se produce este cadro de intoxicación non está claro, xa que tampouco se coñece ben o mecanismo de acción terapéutica. Existe a teoría de que o litio se pode comportar como o potasio no organismo debido á súa similitude química, e por iso se producen as alteracións electrolíticas e da condución que desembocan nos síntomas antes descritos.
Tratamento
Debido á gravidade das secuelas neurolóxicas que poden quedar no paciente é fundamental realizar o diagnóstico e comezar o tratamento o máis axiña posible. O cadro de intoxicación por sales de litio non ten unha manifestación clara e igual en tódolos casos. Deste xeito, ás veces se pode confundir cunha disfunción neurolóxica como pode ser unha crise epiléptica non convulsiva, unha síndrome neuroléptica maligna ou unha síndrome serotoninérxica; como estas síndromes tamén poden estar relacionadas coa intoxicación por litio, é fundamental identificar a súa orixe para poder aplicar un tratamento eficaz.
A actuación inicial nun cadro deste tipo é deter a absorción do litio que poida quedar no tracto gastrointestinal. Para isto lévase a cabo un baleirado gástrico administrando unha resina de intercambio, sulfonato sódico de polistireno, que fixa o litio e impide que se absorba, aínda que presenta algúns efectos adversos, tales como a sobrecarga de sodio, hipopotasemia, hipocalcemia, náuseas, vómitos e constipación. Tamén se pode realizar un lavado gástrico cunha solución de polietilenglicol, que disolve o litio e reduce a súa absorción, ou unha disolución de cloruro potásico para forzar o seu desprazamento. O carbón activado non é moi eficaz neste caso, e só se usa se se produciu unha inxestión simultánea con outros fármacos co obxectivo de diminuír a absorción destes.
Unha vez detida a absorción do litio o seguinte paso é eliminar o litio que xa se absorbeu e que está no sangue. É importante acelerar a excreción de litio do organismo porque este non o metaboliza, e polo tanto continúa exercendo efecto ata que se elimina. O primeiro paso é administrar soro fisiolóxico intravenoso ou solución salina ó 0,45%, estabilizando con isto o paciente xa que se corrixe a deshidratación e mais o déficit de sodio e permite manter unha diurese normal (o litio elimínase por vía renal). Despois procederase a unha hemodiálise, que consiste en filtrar o sangue nun circuíto de membrana semipermeable cun líquido isotónico co plasma, desta forma elimínase o litio que está en exceso e devólvese sangue limpo ao doente. Este tratamento está indicado en sobredosificacións graves (con litemias superiores a 2,5mEq/L) ou en pacientes con problemas renais, aínda que teñan litemias máis baixas.
Ligazóns externas
Lithium pharmacology
29 de setembro
O 29 de setembro é o 272º día do ano do calendario gregoriano e o 273º nos anos bisestos. Quedan 93 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px|Émile Zola
Outros
Os 366 días do ano
Candeda, Candeda, Carballeda de Valdeorras
Candeda é un lugar da parroquia de Candeda no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Serge Perrotin
É o creador de Lance Crow Dog e a súa serie de tomos, Sangues misturadas, Corazón vermello, cabelos marelos ou A vía das estrelas.
Serguéi Buturlín
Serguéi Aleksándrovich Buturlín (en ruso Серге́й Алекса́ндрович Бутурли́н), nado o 22 de setembro de 1872 en Montreux, Suíza, e finado o 22 de xaneiro de 1938 en Moscova, Unión Soviética, foi un ornitólogo ruso.
Traxectoria
Descendente dunha das familias da nobreza rusa de maior antigüidade, Buturlín pasóu a maior parte da súa vida en Rusia. Asistiu á escola en Simbirsk —actual Ulianovsk— e posteriormente estudou xurisprudencia en San Petersburgo, pero o seu interese pola zooloxía era tan forte que empreou a maior parte da súa carreira recolectando exemplares por toda Rusia e describindo as súas observacións. Até o ano 1892 traballou na rexión do río Volga, a continuación na zona báltica, de 1900 a 1902 nas illas árticas de Kolguev e Nova Zembla, entre 1904 e 1906 participou nunha expedición ao río Kolyma, en Siberia, ​ en 1909 visitou o macizo de Altai e, finalmente, en 1925 realizou unha última expedición á península de Chukotka.
En 1906 foi nomeado membro estranxeiro da British Ornithologists' Union (Unión Ornitolóxica Británica) e, en 1907 membro correspondiente da American Ornithologists' Union (Unión de Ornitólogos Estadounidenses).
En 1918 comezou a traballar no Museo Zoolóxico da Universidade de Moscova, ao que doou en 1924 a súa colección de aves paleárticas.
Buturlín foi un pioneiro en Rusia no estudo da diversidade de especies, e describiu máis de dçuascentas novas especies de aves.
Algunhas publicacións
miniatura|250px|Serguéi Buturlín na mediana idade.
Abreviatura
A abtreviatura Buturlin (ás veces grafado Buturlín) emprégase pafra recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Terapóntidos
O nome procede do grego tera, -atos: monstruoso, estraño; e pontios, mariño.
Morfoloxía
Son de corpo alargado, lixeiramente comprimido lateralmente. Alcanza tamaños de ata 80 cm. No opérculo presentan dúas espiñas; preopérculo serrado.
A aleta dorsal está dividida nunha primeira parte de 11-13 raios espiñosos e unha segunda con 9-11 raios brandos; a parte espiñosa é depresible nunha bolsa basal. Na aleta anal, 3 raios espiñosos seguidos de 7-10 raios brandos. As aletas pélvicas insírense por detrás da base das pectorais e posúen unha espiña e 5 raios brandos. A caudal é redondeada ou truncada.
Hábitat e bioloxía
Inclúe especies mariñas pero tamén de augas salobres e de auga doce, distribuídas polos mares do Indo-Pacífico.
Aliméntase de peixes, algas e pequenos invertebrados.
Taxonomía
Segundo WORMS divídese nos seguintes xéneros:
Castro de Moreda, Taboada
O Castro de Moreda é un castro situado na parroquia de Moreda, no concello lugués de Taboada.
Morfoloxía
O castro está situado nun outeiro a 570 m sobre o nivel do mar. Ten fortes pendentes, polo cal a localización máis probable da entrada do castro estará na parte nordeste, a de acceso máis doado.
Piscina
miniatura|dereita|Piscina na Universidade de Stirling miniatura|dereita|Piscina residencial en [[México]]
Por un Mundo máis Xusto
Por Un Mundo Más Justo (PUM+J) é un partido político español rexistrado dende o 13 de xaneiro de 2004 no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio de Interior de España. A súa primeira participación electoral foi nas eleccións europeas de 2004, na que obtivo 9.202 votos (0,06%). Posteriormente tamén tomou parte nas eleccións aos parlamentos vasco (2005) e catalán (2006), conseguindo respectivamente 1.261 (0,10%) e 945 votos (0,03%). miniatura|Papeleta de Pontevedra das [[Eleccións xerais de España de novembro de 2019.]] En 2009 obtivo nas eleccións aos parlamentos galego e vasco, 3507 (0,21 %) e 3069 votos (0,30 %) respectivamente.
Piscina
Unha piscina é un lugar onde se practica a natación e outros deportes acuáticos coma o wáter-polo. Empréganse derivados de cloro para mantelas limpas, e contrólase a súa pH e en ocasións ata a temperatura da auga.
Así mesmo, existen varias modalidades, como as fixas, as portátiles e as desmontables. E de distintos materiais, como poliéster, de concreto, recubertas de mosaico etc.
Dentro do ámbito deportivo podemos diferenciar tres grandes tipos de piscinas: a piscina de 50 metros, ou piscina olímpica, denominada así por ser a piscina oficial dos Xogos Olímpicos, a piscina de 25 metros e a piscina de saltos, de menores dimensións. Os seus usos deportivos son moi variados, utilizándose no campo da natación, o wáter-polo, a natación sincronizada ou os saltos.
Ricardo Úriz
Ricardo Úriz Ancizu, nado o 30 de xullo de 1980 en Pamplona, Navarra, é un ex-xogador profesional español de baloncesto. Xogaba na posición de base cunha altura de 1,88 metros.
Higashine
Higashine (東根市, ひがしねし, Higashine-shi) é un concello da prefectura de Yamagata no Xapón. Está situado no centro da rexión de Tōhoku e no centro-leste da prefectura, e ó leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 207,17 km² e a poboación de 46.155 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 223 h/km². Antes de Meiji, era unha parte da provincia de Dewa, despois da provincia de Uzen.
O concello de Higashine limita cos concellos de Yamagata, de Tendō, de Kahoku, de Murayama, de Obanazawa (son da prefectura de Yamagata); e de Sendai (da prefectura de Miyagi).
CEIP Bergantiños
O CEIP Bergantiños é un centro pertencente á rede pública de colexios da Xunta de Galicia, situado en Carballo. Nel impártense clases de educación infantil (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos). Leva o nome da comarca de Bergantiños. Está situado na rúa Carballo Calero, e inaugurouse o 25 de maio de 1980.
Información
O centro ten 630 alumnos e alumnas. Conta cunha biblioteca, cunha aula de lingua inglesa, aula de relixión católica, ximnasio, secretaría, aula de orientación, comedor, conserxería, dúas aulas do profesorado e aula de música, ademais das aulas do alumnado. Recentemente foi ampliado ao ser incluídas no centro as aulas de educación infantil.
Unión Centrista Liberal
En 2014 perante os malos resultados electorais o partido disolveuse, e entón moitos dos poucos afiliados que ficaban afiliaronse a Cidadáns - Partido da Cidadanía (Cs).
Cuarteto Caramuxo
O Cuarteto Caramuxo é un grupo galego creado en Vigo no ano 1989 que se sitúa no novo folk.
Historia
O Cuarteto Caramuxo creouse a partir do cuarteto de clarinetes da Orquestra Clásica de Vigo, cun repertorio inicial de música clásica e estándares de jazz e blues. En 1995 participa nun encontro de clarinetistas en Glomel, na Bretaña francesa. Esa experiencia marca a súa virada cara a un repertorio tradicional e responde a un desexo de recuperación de instrumentos que foran habituais nos grupos de música tradicional galega.
En 2002 participan no Primeiro concerto expansivo Nunca Máis organizado pola Plataforma contra a Burla Negra e, froito desa acción cultura reivindicativa, en 2005 crean con Avelino González o espectáculo narrativo-musical Vento mareiro. "'No ano 2002, precisamente o 02-02-2002, foi a data na que se convocaron os “Concertos Expansivos”, uns concertos coa finalidade de que xente vinculada coa cultura e coa sensibilidade crítica do que estaba acontecendo nese intre (ano do afundimento do Prestige) fíxose unha programación autónoma para mostrar ese berro de protesta. Cando o cuarteto foi pedir o local –o antigo Viva Zapata de Vigo– para o concerto, resulta que estaba ocupado xa, pero por sorte estaba ocupado por un amigo do grupo, Avelino González, quen ía a contar contos. Chegaron a un acordo de colaboración no que o cuarteto musicaría algún conto á vez que Avelino o contaba. A experiencia gustou moito, tanto que de aí saíu un gran proxecto chamado Vento mareiro composto por un acordeón, tres clarinetes e percusión. Avelino contaba historias do mar e o cuarteto poñíalle música'."Esta colaboración reforza o seu interese pola posta en escena, máis achegada á performance teatral que ao concerto e lévaos a concibir outros espectáculos literario-musicais dirixidos á infancia.
Gañan o Concurso Folk Cancioneiros da Fundación Pedro Barrié de la Maza e, gravan o seu primeiro disco. Os seus músicos xa pasaron por agrupacións coma a Orquestra Sinfónica de Galicia, a Xove Orquestra de Galicia ou a Real Filharmonía de Galicia. Nos inicios seu repertorio abrangue o jazz e mesmo a música clásica mais finalmente. O seu repertorio máis coñecido inclúe composicións recollidas nos cancioneiros tradicionais mais tamén inclúen pezas de autores contemporáneos como Nacho Muñoz, Antón L. Pulido, Jesús González e Ernesto Campos.
O Cuarteto Caramuxo define así o seu proxecto musical: "Procuramos novos camiños musicais coa intención de ofrecer variedade sen renunciar aos nosos principios de elegancia e bo humor con referencias a músicas e ritmos recoñecibles".
Formación actual
Desde 2015 está integrada por:
Discografía
O seu terceiro traballo (Reviravoltas) inclúe composicións inéditas que o musicólogo Xabier Groba atopa na elaboración da súa tese de doutoramento, O legado musical de Casto Sampedro Folgar (1848-1937): o canto galego de tradición oral. Trátase de melodías recollidas nos séculos XIX e XX da denominada Colección Sampedro, e que Xosé Filgueira Valverde non incluíu na edición do Cancioneiro popular galego.
O Castro, A Balsa, Muras
O Castro é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
Os Paraños, Naraío, San Sadurniño
Os Paraños é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Fredrik Barth
Fredrik Barth, nado en Leipzig o 22 de decembro de 1928 e finado o 24 de xaneiro de 2016 en Oslo, foi un antropólogo noruegués.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Chicago e na Universidade de Cambridge. É autor da antoloxía Ethnic Groups and Boundaries (1969), na que formula a teoría relacional da etnicidade, que enfatiza as fronteiras entre grupos étnicos que non define unha sociedade ou unha cultura, senón o medio co que os membros dos grupos étnicos diferentes definen o ámbito e o alcance das súas relacións recíprocas en situacións de contacto.
Remipedios
A dos remipedios (Remipedia) unha pequena clase de crustáceos.
Élitro
260px|miniatura|Os élitros deste escaravello [[Melolontha melolontha son doadamente distinguibles das súas ás posteriores transparentes.]] miniatura|Partes dos hemélitros dun [[hemíptero típico]]
Un élitro (do grego ἔλυτρον, elitron, 'vaíña, cuberta') é unha á anterior modificada e endurecida de certas ordes de insectos, que son fundamentalmente os coleópteros e algúns hemípteros; non obstante, na maioría dos hemípteros, as ás anteriores son denominadas hemélitros, nas que só a metade basal está engrosada, mentres que o resto é membranoso.
Remipedios
Son organismos raros porque posúen características primitivas canda outras propiedades avanzadas.
Estes organismos vivos puidérose achar por primeira vez vivos nunha cova das illas Bahamas.
Élitro
Descrición
Nalgúns grupos, os élitros están fusionados, o que fai que non poidan voar. Algúns dos escaravellos carábidos son un bo exemplo disto.
Remipedios
Características
As especies primitivas posuían ocelos, pero os remipedios actuais non teñen ollos, e son de cor branca e transparentes, debido ás súas adaptacións aos ambientes das augas subterráneas onde habitan. Diminutos, poden alcanzar até 3 mm de lonxitude. O seu corpo está divido en dúas partes, céfalon (con escudo cefálico) e tronco, fraccionado en 32 segmentos, algúns deles repetidos; o primeiro segmento está fusionado coa cabeza e presenta un par de maxilípedos prensores, ademais presentan un par de apéndices aplanados. As antenas son birrámeas, e os outros apéndices birrámeos (endopodio e exopodio) teñen forma de paleta; persentan tamén pequenos epipodios, un estómago con cegos dixestivos distribuídos en series, e posúen un labro amplo e un cordón nervioso. As mandíbulas internas áchanse nunha especie de cámara, chamada atrium oris, e posúen maxílulas, que usan como unha especie de arpón para inxectar veleno ás súas presas, e teñen un telson con ramas caudais fusionado co último segmento. Neste grupo non hai dimorfismo sexual, e son hermafroditas. pois os gonóporos femininos encóntranse no segmento 7 do tronco e os poros masculinos no segmento 14. Estes organismos presentan unha larva definida, a larva naupliar, a pesar de que a maioría destes crustáceos que viven en covas teñen un desenvolvemento directo, o único que diferencia aos xuvenís dos adultos, é que no seu estado xuvenil o tronco encóntrase menos divido en segmentos.
Élitro
Outros usos
O termo tamén se usa para describir as escamas dalgúns vermes poliquetos, como os Polynoidae. Estas extensións da parede corporal distínguense das quetas, que crecen a partir de folículos e posúen raíces.
Remipedios
Locomoción
Os remipedios nadan en augas densas co dorso cara a abaixo, lentamente, debido ao batido metacrónico dos apéndices do tronco, algo similar fan os anostráceos, que posúen máis de trinta pares de apéndices nadadores. O seu segundo par de antenas utilízano como condutor das correntes de auga, e os apéndices torácicos sempre están en movemento, incluso se o animal se encontra en estado de repouso.
Filoxenia
Os Remipedia e os Cephalocarida forman un clado denominado Xenocarida. Os xenocáridos propuxéronse como o clado irmán dos Hexapoda.
Hábitat e distribución
miniatura|300px|Distribución dor remipedios. As poucas especies actuais descubertas destes organismos encontráronse en covas con conexiones co mar en 1979 por Yager, por exemplo na conca Caribeña, no océano Índico, nas illas Canarias e en Australia.
A auga destas covas encóntrase estratificada, cunha capa de auga doce por riba doutra de auga salgada.
Non son estritamente preeiros, e poden capturar facilmente ás súas presas grazas ao arpón (maxílulas) que posúen. A substancia que inxectan é unha especie de pigmento respiratorio de transporte de oxíxeno prexudicial para as súas presas, pero aparentemente non causa maior efecto nas persoas.
O seu primeiro par de antenas utilízano como medio olfactivo para detectaren peixes mortos.
Clasificación: Ordes, familias e xéneros
Segundo o WoRMS a clase conta con dúas ordes, unha delas extinta, coas familias e xéneros que se relacionan a continuación:
Partido Humanista
O Partido Humanista (PH) é un partido político presente en varios países do mundo que forma parte do movemento humanista. Teñen independencia en cada país e están afiliados á Internacional Humanista.
Dólar das Illas Cook
O dólar das Illas Cook é a moeda das Illas Cook, xunto co dólar neozelandés e en paridade con este. O dólar subdivídese en 100 cents, aínda que algunhas moedas de 50 cents levan a denominación de "50 Tene".
Música pop
miniatura|[[Michael Jackson, coñecido como o Rei do pop.]] miniatura|[[Madonna, artista que acadou grande sona na década de 1980.]]
Dólar das Illas Cook
Historia
Ata 1967, a libra neozelandesa empregárase nas Illas Cook, cando foi substituído polo dólar de Nova Zelandia. En 1972, as moedas foron emitidas especificamente para as Illas Cook, e os billetes de banco que apareceron en 1987. O dólar das Illas Cook está vencellado á par co dólar de Nova Zelandia.
Moedas
En 1972 introducíronse moedas de bronce de 1 e 2 céntimos, e de cuproníquel de 5, 10, 20, 50 cents e 1 dólar. Todas eran do mesmo tamaño e composición que as correspondentes moedas de Nova Zelandia. En 1983, a produción das moedas de 1 e 2 céntimos rematou. En 1987 introducíronse moedas de 1 dólar en forma de vieira, de 2 dólares triangulares, e de 5 dólares dodecagonais, sendo as de 1 e 2 dólares en cuproníquel e as de 5 dólares en aluminio-bronce. Aínda que houbo unha redución no tamaño das moedas de 10, 20 e 50 cents de Nova Zelandia en 2006, as Illas Cook aínda non reduciron o tamaño das súas.
Billetes
En 1987 o goberno presentou unha nova serie de billetes de 3, 10 e 20 dólares, seguidos polo billete de 50 dólares en 1992. Estes billetes foron impresos ata 1995. Os da illa actualmente están a empregar máis os billetes de Nova Zelandia, a pesar de que os billetes das Illas Cook continúan tendo curso legal.
Música pop
A música pop (apócope de popular) é un xénero de música popular que tivo a súa orixe a finais dos anos 1950 coma un derivado do rock and roll, en combinación con outros xéneros musicais que estaban de moda nese momento. A música pop, á marxe da instrumentación e tecnoloxía aplicada para a súa creación, conserva a estrutura formal "verso - retrouso - verso", executada dun modo sinxelo, melódico, apegadizo, e normalmente asimilable para o gran público. As súas grandes diferenzas con outros estilos están nas voces melódicas e claras en primeiro plano e percusións lineais e repetidas.
Francesco II Acciaioli
Francesco II Acciaioli, finado en 1460, chamado Franco, foi o último duque de Atenas.
Música pop
Historicamente, a expresión "música pop" non era entendida como un xénero musical con características musicais concretas. Era, directamente, o contrario á música de culto, á música clásica. Baixo esta definición entraban estilos como o rock, o funky, o folk ou ata o jazz. O pop era entendido como ese gran grupo de músicas para a xente de escasa cultura musical. Co tempo, o pop foi gañándose a súa acepción como estilo musical independente, liberándose, ademais, do sentido pexorativo e negativo ao que se vinculaba.
Francesco II Acciaioli
Traxectoria
Era o fillo do duque Antonio II Acciaioli pero só gobernou durante dous anos (1455-1456), cando o exército turco baixo Turahanoğlu Ömer Bey chegou a Atenas. O duque e os seus cidadáns escondéronse na Acrópole e mantivéronse contra os turcos até xuño de 1458, cando se viron obrigados a renderse. Mehmed II entrou en Atenas en agosto de 1458, e permitiu a Franco conservar o señorío de Tebas como vasalo seu.
Música pop
O pop, nome que procede de música popular, é o xénero musical máis estendido entre a cultura xuvenil de principios do século XXI. Dende a aparición dos Beatles este xénero desenvolveuse nos máis diversos camiños.
Malia ser un estilo absolutamente híbrido (pop-rock, noise-pop, britpop, electropop...), as clasificacións máis coñecidas e aceptadas son: Pop indie Vs. Pop comercial, e Pop electrónico Vs. Pop Tradicional. A magnífica proliferación do pop fai imposible que estas clasificacións representen divisións puras.
Mikel Buesa
Mikel Buesa Blanco, nado en Gernika-Lumo, Biscaia, o 23 de xaneiro de 1951, é un político e catedrático vasco de Economía da Universidade Complutense de Madrid, até setembro de 2007 presidente do Foro de Ermua, e dende esa mesma data membro promotor do partido político Unión Progreso y Democracia, partido que abandonou en xullo do 2009 denunciando prácticas autoritarias. É irmán de Fernando Buesa, dirixente do PSE asasinado por ETA en febreiro do 2000.
Música pop
Pop indie
A esta liña pertencen tódalas agrupacións cuxas compañías discográficas non contan con grandes orzamentos e que, xa que logo, non compiten co "mainstream". O seu carácter underground confírelles certo carácter de culto, que se incrementa en ocasións cunha lírica creativa algo difícil de asimilar nunha primeira escoita. A creación musical está afortalada* fronte á promoción ou a rendibilidade do produto. No movemento indie adoitan predominar actitudes e gustos "freak", certa atemporalidade en forma de "síndrome de Peter Pan", e fetichismo cara ao retro e o kitsch.
Francesco II Acciaioli
Traxectoria
En 1460, Mehmed foi informado polos seus xanízaros dun complot para colocar a Francisco unha vez máis en Atenas. Francisco foi convocado a Morea por Zağanos Pasha, un dos gobernadores do sultán. Despois dunha longa noite de entretemento, Zağanos Pasha dixo a Francisco que a súa última hora chegara. A última petición de Francisco foi ser asasinado na súa propia tenda de campaña, cousa que lle foi concedida.
Georgii Zhukov
miniatura|250px|O Mariscal da Unión Soviética Georgui Konstantínovich Zhúkov
Música pop
Pop comercial
É o pop que atopamos en radiofórmulas, soportado por grandes compañías discográficas cuns obxectivos económicos moi claros e definidos. A estes obxectivos vense sometidos os artistas, que en ocasións funcionan como verdadeiros produtos de tempada. É unha música de consumo, que vive pouco tempo (en ocasións, só os meses de verán), e cuxo contido en moitas ocasións é convencional e estándar. É xusto recoñecer que dentro desta liña musical, e aínda amparados por desmesuradas campañas comerciais, tamén existen grupos e solistas que gozan dunha calidade contrastada e de liberdade creativa.
Georgii Zhukov
Georgii Konstantínovich Zhúkov (en Гео́ргий Константи́нович Жу́ков), nado o 1 de decembro de 1896 e finado o 18 de xuño de 1974 foi un xeneral soviético e mariscal da Unión Soviética. Tamén foi Xefe do Estado Maior, Ministro de Defensa, e membro do Presidium do Partido Comunista (despois Politburó). Durante a segunda guerra mundial Zhúkov supervisou algunhas das vitorias máis decisivas do Exército Vermello.
Música pop
Pop comercial
Na sociedade de consumo o primeiro obxectivo dun produto é que cree os máximos beneficios posibles e o pop cumpre con esta norma. É un dos xéneros con maior potencial de consumidores e isto aproveitárono as cadeas de televisión para crear artistas do xénero en programas como Operación Triunfo, e que teñen grandes audiencias.
Georgii Zhukov
Nado nunha familia pobre de labregos do centro de Rusia, Zhúkov foi recrutado polo Exército Imperial Ruso e loitou na primeira guerra mundial. Serviu no Exército Vermello durante a guerra civil rusa e gradualmente foi subindo de rango, chegando en 1939 a conseguir o mando dun grupo de exércitos e gañando unha decisiva batalla contra as forzas xaponesas en Khalkhin Gol, pola cal gañou o primeiro dos seus catro títulos de Heroe da Unión Soviética. En febreiro de 1941 Zhúkov foi nomeado xefe do Estado Maior do Exército Vermello.
Poly Styrene
Marianne Joan Elliott-Said, nada en Bromley (Kent) o 3 de xullo de 1957 e finada en Sussex o 25 de abril de 2011,, foi unha cantante e compositora inglesa, máis coñecida como Poly Styrene, frontwoman da banda de punk rock X-Ray Spex.
Georgii Zhukov
Tras a invasión alemá da Unión Soviética, Zhúkov perdeu a súa posición como xefe do Estado Maior. Posteriormente organizou as defensas de Leningrado, Moscova e Stalingrado. Participou planeando varias grandes ofensivas, incluídas a batalla de Kursk e a Operación Bagration. En 1945 Zhúkov comandou a 1º Fronte Belarusa; tomou parte na ofensiva Vístula-Oder e na batalla de Berlín, que resultou na derrota da Alemaña nazi e no final da guerra en Europa. En recoñecemento ao seu papel durante a guerra foi elixido para aceptar o Instrumento de rendición alemá e inspeccionar o desfile da vitoria en Moscova en 1945.
Música pop
Pop comercial
Sen dúbida, unha das características que definen o carácter deste xénero é o furor que as estrelas do pop producen nos denominados fans, que en galego teñen unha connotación moito máis seria: "fanáticos". O mercadotecnia, os programas específicos de música pop, a promoción radiofónica e vídeos-DVD son algunhas das manifestacións deste mundo.
En 1998 o definido "Teen pop" fai o seu reaparición. Cantantes ata ese momento descoñecidos como Britney Spears, ocuparon os primeiros lugares nas listas de discos máis vendidos. A raíz do éxito desta artista, triunfaron entre outros Michael Jackson, Mandy Moore, Jessica Simpson ou Christina Aguilera. Tamén apareceron "boy bands" como Backstreet Boys, Spice Girls ou N' sync. Estes cantantes adoitan estar presentes nos medios de comunicación, moitas veces á marxe da súa carreira musical.
Pop electrónico
É aquel que se xerou con instrumentos electrónicos e sons dixitais. Véxase: Aviador Dro, OBK ou Alaska.
Pop tradicional
É aquel que se xerou coa estrutura musical tradicional dos Beatles: Voz, guitarra, baixo e batería. Véxase Rolling Stones, La Habitación Roja, Amaral etc.
Pop versus rock
Hai tantas características comúns entre o rock e o pop que, en moitas ocasións, unha mesma composición pode ser catalogada indistintamente con argumentos igualmente sólidos. De calquera modo, existe a opinión consensuada de que a principal diferenza está na intensidade do espectáculo en directo e na forza e virtuosismo instrumental.
O rock sempre mantén a estrutura tradicional "guitarra - baixo - batería", con riffs saturados e sós de guitarras penetrantes, cun gran núcleo rítmico de baixo e batería, e con voces máis desgarradas. A temática das letras acostuma ser máis ampla e arriscada. O pop, ao contrario, non ten estrutura instrumental definida, predomina a melodía de voz sobre o resto de instrumentos, e mantén un clímax musical máis asimilable e limpo.
Poly Styrene
Traxectoria
Creceu en Brixton, Londres. De adolescente foi hippy. Aos 15 anos marchou de casa e vagou dun festival musical a outro. En 1975 editou o seu primeiro disco-demo. En 1976, logo de ver un concerto de The Sex Pistols o día do seu 19 aniversario, decidiu formar a banda de punk X-Ray Spex.
En 1980 gravou un disco en solitario, Translucence. No álbum mudou o son de guitarra de X-Ray Spex'spor un son máis tranquilo e próximo ao jazz, que foi descrito como un anticipo das obras posteriores de Everything but the Girl.
Georgii Zhukov
Tras a guerra o éxito e popularidade de Zhúkov causaron que Iosif Stalin o vise como unha potencial ameaza. Stalin quitouno das súas posicións e relegouno a mandos militares de pouca importancia estratéxica. Tras a morte de Stalin en 1953, Zhúkov apoiou a candidatura de Nikita Khrushchev para o liderado soviético. En 1955 foi nomeado Ministro de Defensa e foi integrado no Presidium. En 1957 perdeu novamente o favor e viuse obrigado a retirarse. Nunca volveu a ocupar unha posición relevante e morreu en 1974.
Inicios
Fillo de labregos dunha familia de etnia rusa asolada pola pobreza en Strelkovka. O seu pai Konstantin, que quedara orfo aos dous anos e foi adoptado por Anuska Zhukova, era zapateiro e con once anos marchou para Moscova para traballar nunha fábrica de botas. Casou por primeira vez en 1870 con Anna Ivanova e Anna Ivanova e o matrimonio tivo dous fillos, Grigori e Vassili (este último morreu antes de chegar aos dous anos). Anna Ivanova morreu de tuberculose en 1892 e ese mesmo ano casou con Ustienia Artémievna, a nai de Zhúkov, que traballaba no agro. Dicíase que Zhúkov parecíase á súa nai e cría que herdara dela a súa forza física; supostamente, Ustienia era capaz de realizar tarefas esixentes como levar sacos de grans de 200 libras a grandes distancias. Nunha época na que a maioría dos membros das clases traballadoras e pobres de Rusia completaban só dous anos de escolarización, Zhúkov completou o curso de educación primaria de tres anos na escola da súa cidade natal. Despois foi aprendiz de peleteiro en Moscova co irmán da súa nai Mikhail.
Mentres traballaba para o seu tío, Zhúkov complementou a súa educación lendo co seu curmán Alexander sobre unha ampla gama de temas, como lingua rusa, lingua alemá, ciencia, xeografía e matemáticas. Ademais, matriculouse nunha escola nocturna onde completou cursos a medida que llo permitía o traballo na tendo do seu tío. Completou a súa aprendizaxe en 1914 e creou o seu propio negocio con tre empregados baixo o seu liderado.
Primeira guerra mundial
En 1915, Zhúkov foi recrutado polo Exército Imperial Ruso e incorporado ao cuertel de Maloiaroslavets. Serviu no 10º Rexemento de Dragóns de Novgorod, e foi ferido en acción contra os alemáns en Khárkiv. Durante a primeira guerra mundial Zhúkov foi premiado coa Cruz de San Xurxo dúas veces, e foi ascendido ao rango de subofiacial pola súa valentía en batalla.
Ingresou na academia de oficiais de cabalería por méritos propios ao non ser aristócrata. Foi condecorado en varias ocasións na primeira guerra mundial. Participou como bolxevique na guerra civil rusa e foi condecorado por esmagar un levantamento labrego branco.
Josep Comas i Solà
Josep Comas i Solà, nado en Barcelona o 19 de decembro de 1868 e finado o 2 de decembro de 1937, foi un astrónomo e divulgador científico catalán, impulsor da astronomía moderna en Cataluña.
Georgii Zhukov
Primeira guerra mundial
En 1938 dirixiu o exército soviético mongol que derrotou ás tropas xaponesas mediante a utilización pioneira de columnas móbiles blindadas.
Josep Comas i Solà
Traballos de xuventude
De sempre mostrou unha grande predilección polos estudos científicos. Con 15 anos foi estudar un meteorito caído nas proximidades de Tarragona, e publicou o resultado da investigación na revista francesa L'Astronomie. Tamén de mozo realizou algúns traballos sobre unha eclipse de Lúa e da chuvia de meteoros das Andromeidas de novembro de 1885. En 1886 comezou os estudos de física e matemáticas na Universidade de Barcelona, e obtida a licenciatura comezou as súas investigacións astronómicas.
Georgii Zhukov
Segunda guerra mundial
Tras o avance vitorioso do exército alemán na súa invasión de Rusia, se lle encomendou a defensa de Leningrado, que logrou resistir. Máis adiante Zúkhov foi o xeneral que conseguiu frear aos alemáns ás portas de Moscova e rexeitalos e un aos que se lle debe a decisiva vitoria de Stalingrado. O último intento alemán a grande escala foi neutralizado por Zhúkov na colosal batalla de Kursk. A partir de aí Zúkhov será o líder militar que conduciría aos exércitos soviéticos ata Berlín (Operación Bagration). Esta foi unha turrada militar colosal que causou aos exércitos do Eixo case medio millón de baixas. Wilhelm Keitel asinaría perante el a rendición de Alemaña.
Josep Comas i Solà
Traballos de xuventude
En 1890 comezou a observar Marte cun telescopio Bardou de 108 mm. O resultado foi a confección dun mapa do planeta presentado a Real Academia das Ciencias e Artes de Barcelona. Co mesmo telescopio estudou Xúpiter e o Sol. Comas opúxose á corrente liderada polo astrónomo estadounidense Percival Lowell que defendía a existencia de canais que atravesaban a superficie de Marte.
Carreira científica profesional
Rematada a carreira, preparou o doutoramento e traballou coma profesor substituto na Facultade de Ciencias, abandonando en 1897 a carreira na universidade por un posto como astrónomo no Observatorio Catalán de Sant Feliu de Guíxols. Este observatorio foi construído polo industrial e astrónomo afeccionado Rafael Patxot, e nel Comas i Solà atopou unhas instalacións de calidade onde facer observacións interesantes. Comas i Solà traballou no observatorio de 1895 a 1897, facendo tamén unha viaxe de estudos a Italia e a Sicilia dous anos máis tarde, visitando os principais observatorios e os volcáns do monte Vesuvio e do Etna.
Georgii Zhukov
Segunda guerra mundial
Comandou o desfile da vitoria na Praza Roxa de Moscova, pero máis tarde Stalin destinaríao a postos secundarios. Con Nikita Khrushchev foi un fugaz Ministro de Defensa (1956).
Josep Comas i Solà
Eclipses de Sol de 1900 e 1905
A Real Académia de Ciencias e Artes de Barcelona encargoulle a organización dunha misión en Elx para estudar a eclipse de Sol do 28 de maio de 1900. Vai ser un impulsor da fotografía e do cine aplicados a astronomía. Aproveitando a eclipse de Sol de 1905, xunto cunha misión do Observatorio Fabra desprazouse a Vinaròs (Baixo Maestrazgo) para observar o fenómeno. Comas utilizou un cinematógrafo Gaumont adaptándolle un prisma do espectrógrafo, gravando en cine, por primeira vez, o espectro da cromosfera solar.
Determinou o diámetro de Mercurio observando o seu tránsito por diante do Sol no 1907 e no 1909.
Observación de Xúpiter e Saturno
A comezos do século XX, centrou a súa atención no planeta xúpiter, as súas numerosas observacións planetarias permitíronlle descubrir a interacción entre a Banda Temperada Sur (STB) e a Gran Mancha Vermella de Xúpiter. Observando os seus satélites, conseguiu resolver os seus discos e detectar o seu albedo, detectando o casquete polar de Ganímedes.
Respecto a Saturno, as observacións deste planeta van ser continuas dende finais de 1890 a 1937. Entre os resultados máis importantes están a teoría das variacións luminosas do anel en función da diferenza de acimuts, en relación ao seu plano, do Sol e da Terra; o descubrimento do período de rotación da mancha branca de Barnard (1902) e a rotación diferencial (o ecuador xira máis rápido que o polo) da atmosfera de Saturno (1903).
A atmosfera de Titán
En 1908 observou a lúa Titán, demostrando a existencia de atmosfera neste satélite de Saturno. Comas i Solà puido observar unha propiedade das atmosferas planetarias denominada enfosquimento do limbo. A luminosidade difusa e reflectida polo limbo atravesa un camiño máis longo ao traverso da atmosfera, sendo así máis atenuada que a radiación difundida polo resto do disco. O efecto de enfosquimento de Titán, e polo tanto a existencia dunha atmosfera no maior satélite de Saturno, non volveu ser confirmada ata 1944 por Gerard Kuiper, quen o corroborou por medio dun espectroscopio. Estes traballos foron publicados na prestixiosa revista Astronomische Nachrichten no 1908 (179 (4290), p. 289-290)
Bisenti
miniatura|200px|Bisenti Bisenti é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 2061 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 30 km², cunha densidade de poboación de 68,7 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Arsita, Castel Castagna, Castelli, Castiglione Messer Raimondo, Cellino Attanasio, Cermignano e Penne (PE).
Josep Comas i Solà
A atmosfera de Titán
Comas observa e fotografía con regularidade o retorno do cometa Halley o ano 1910, estudando a súa actividade, os cambios da súa estrutura e as erupcións gasosas. Despois de analizar as direccións e o radiante dos meteoros da chuvia do 9 de outubro de 1915, deduciu que estes procedían do cometa Giacobini-Zinner, dándolle a chuvia o nome de Giacobínidas.
Os asteroides
Tamén desenvolveu un novo método para calcular as órbitas destes astros. Puido achegar os elementos orbitais (que determinan con exactitude a órbita do asteroide) para 8 deles. Os outros 3 non puderon ser redescobertos ata máis tarde: 1927AA foi observado en 1960 polo observatorio de Cincinnati, que o nomeou posteriormente Sadeya, quedando dous sen nome (A1929SHA e 1929WG) ao morrer Comas sen que se puideran reatopar.
Comas reatopou 193 Ambrosia (do que non se tiña noticia dende o seu descubrimento, 37 anos antes) e 629 Sernardina e achegou mediadas que permitiron determinar con exactitude as órbitas doutros asteroides.
Cometa periódico 32P/Comas Solá
Fixo tamén estudos de cometas, descubrindo en 1925 case simultaneamente xunto co astrónomo Schain, o nomeado Schain-Comas Solá (C/1925 F), de órbita hiperbólica, que pasa polo perihelio o 6 de setembro de 1925.
O 4 de novembro de 1926 Comas atopou un cometa periódico cunha órbita elíptica que se achega a Terra cada 8,83 anos. Nomeado inicialmente 1927f, recibiu o nome do seu descubridor unha vez confirmada a súa órbita: 32P/Comas Solá.