cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tórax
Ten a forma de cono truncado ou pirámide cuadrangular e a súa parede está formada polas costelas e os músculos intercostais polos lados, que se unen por diante ao óso esterno por medio das cartilaxes costais, e por detrás á columna vertebral dorsal. A función desta "caixa" é a de protexer os órganos internos de traumatismos mecánicos.
Cambridge
Cambridge é unha cidade inglesa de 123.900 habitantes (2010), centro administrativo do condado de Cambridgeshire, célebre pola súa universidade, que acolleu, entre outros alumnos e profesores a Isaac Newton.
Brändö
Brändö é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 453 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 643,21 km2, dos cales 1 534,75 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,19 hab./km².
Limita cos concellos de Kumlinge, Sottunga, Kustavi e Pargas, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Finlandia Propia.
O concello é unilingüe en sueco.
Cotelo
O topónimo galego Cotelo pode referirse a:
Academia Europea de Filatelia
A Academia Europea de Filatelia (Académie Européenne de Philatélie) fundouse en 1977 como Academia de Estudos Postais pola iniciativa de Jean Storch, en 1988 adoptou o nome de Academia Europea de Estudos Filatélicos e Postais.
Na academia participan especialistas en filatelia, marcofilia, maxilofilia e cartofilia máis tamén comerciantes, editores de catálogos e revistas filatélicas e presidentes de federacións filatélicas de Europa.
Nun primeiro momento formaron a Academia 24 membros, a maioría franceses, actualmente son 270 membros. Dirixe a AEF un Consello de Administración de 15 persoas. As linguas oficiais da AEF son o francés e o inglés. O seu primeiro presidente foi Robert Françon ata a súa morte en 1999. Sucedeuno Jean-Pierre Mangin e durante o seu mandato, en xaneiro de 2000, adoptou o nome actual. A súa sede social está no Musée de la Poste, París e publica o boletín trimestral Trait d'Union e o anuario Opus.
RS-27C
RS-27C é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa do foguetes Delta 7925.
Características
Os motores RS-27C eran fabricados por Rocketdyne e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno (RP-1). Tiñan un pulo de 890,1 kN a nivel do mar e usábanse na primeira etapa do foguete Delta 7925.
Fideo
miniatura|Sopa de fideos miniatura|Prato de fideos típico de Cataluña miniatura|right|220px|Un bol de noodles orientais con vitela.
É unha das pastas máis empregadas en Galicia e das primeiras que chegaron á gastronomía galega. Cos fideos fanse sopas e pratos de pasta variados con carnes, mariscos e peixes.
Historia
Os chineses, árabes e italianos por igual sosteñen ter sido os primeiros en ter creado esta pasta con forma de fío. Sexa como for, a primeira referencia escrita dos fideos procede do leste da Dinastía Han entre o ano 25 e 220 d.C. En outubro de 2005 descubriuse o fideo máis vello do mundo en Lajia (cultura Qijia) ao longo do río Amarelo en Qinghai, China. Determinouse que a súa antigüidade era duns 4.000 anos e que quizais se elaboraron con paínzo (Setaria italica) e millo miúdo (Panicum miliaceum).
Fideos de ovo
Empregados xeralmente como unha mestura de ovo e fariña:
Fideos de arroz
Os fideos de arroz úsanse por exemplo en:
Fideos de amidón
Estes fideos elabóranse co amidón dos garavanzos verdes ou patacas:
Tipos de fideos
230px|miniatura|Prato de fideos con varios ingredientes.
Rexión Güiana
miniatura|300px|Localización da Rexión Güiana en [[Venezuela.]] A Rexión Güiana é unha das Rexións político-administrativas de Venezuela, a máis extensa delas, cunha superficie de 458.344 km². A súa poboación é de 1.383.297 habitantes.
Xeograficamente forma parte do escudo Güianés, e é fronteiriza con Colombia, o Brasil e a República de Güiana (antiga Güiana Británica).
Nova Ólisbos
Nova Ólisbos e unha revista editada en Santiago de Compostela dende 2007.
Historia e características
Subtitulada Amantes da palabra, o seu número cero pareceu en xuño de 2007 e veu substituír a Ólisbos. Está dirixida por Xandra Santos Palmou e Roberto Pascual Rodríguez. Consta das seccións: Redes, Corrente alterna, Para entendérmonos, Artensaio, Translittera, Zona crítica e Cre/acción.
A Casavella, Trasanquelos, Oza-Cesuras
A Casavella é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Gran Premio de Acerbaixán
thumb|300px
O Gran Premio de Acerbaixán (Azərbaycan Qran Prisi) é un evento de carreiras de motor de Fórmula Un que se celebrou por primeira vez en. Celébrase no circuíto urbano de Bakú, un circuíto urbano en Bakú, a capital de Acerbaixán.
Historia
O primeiro Gran Premio de Fórmula Un que se celebrou en Acerbaixán foi o Gran Premio de Europa de 2016, que tivo lugar no Circuíto urbano de Bakú. Un ano despois, no, a mesma sede acolleu o primeiro Gran Premio de Acerbaixán. A carreira celebrouse o 25 de xuño e foi unha das cinco carreiras que se disputaron nun circuíto urbano durante a tempada de Fórmula Un de 2017, xunto con Singapur, Mónaco, Gran Premio de Australia e Gran Premio do Canadá. O primeiro gañador do Gran Premio de Azerbaixán foi Daniel Ricciardo de Red Bull.
O Gran Premio de Acerbaixán de 2018 tivo lugar o 29 de abril como a cuarta proba da tempada de e gañouno Lewis Hamilton.
O Gran Premio de Acerbaixán de 2019 celebrouse o 28 de abril como a cuarta proba da tempada do. En marzo de 2020, a carreira aprazouse debido á pandemia de COVID-19, antes de ser cancelada a finais de ano. O Gran Premio de Acerbaixán de 2021 foi a sexta proba da tempada do.
Ningún piloto de Fórmula 1 gañou dúas veces en Bakú ata o momento, aínda que a carreira gañouna dúas veces Mercedes (2018 e 2019) e tres veces por Red Bull Racing (2017, 2021 e 2022).
Notas
<references group="lower-alpha"/>
The Cross
The Cross foi unha banda de rock inglesa liderada per Roger Taylor, coñecido por ser o batería de Queen. A banda estivo activa desde 1987 ata 1993, coincidindo durante anos co proxecto de Queen, e publicou nese período tres álbums de estudio.
Roger Taylor deixa a batería e lidera a banda como guitarrista rítmico e vocalista principal. No seu lanzamento, a banda de rock clásico incorpora influencias de baile que elimina logo nos seus dous discos seguintes. A banda non chegou a ter nunca mopito éxito comercial, pero seguiu mantendo un certo interese entre os seguidores de Queen e de Roger Taylor.
Parque natural da Serra e dos Canóns de Guara
O Parque Natural da Serra e dos Canóns de Guara atópase na Comunidade Autonómica de Aragón, distribuído ó longo das comarcas de Alto Gallego, Hoya de Huesca, Sobrarbe e Somontano de Barbastro.
Xeografía
A Serra de Guara é unha muralla calcaria que delimita o límite meridional dos Pireneos Oscenses. Na parte central desta Serra atópase o Parque Natural. Sendo este o de maior extensión de Aragón e Espazo de Especial Protección para as Aves (ZEPA). O territorio e paisaxe caracterízanse pola súa complexidade xeolóxica debida á acción erosionadora do vento e a auga nun terreo calcario sumamente permeable e poroso. Así son comúns os canons percorridos por ríos, os acantilados, os barranquos, os Rochedos calcarios coma o Salto de Roldán, as covas, saltos de auga e vales.
Fauna e flora
Salientar a variada flora e fauna autóctona, sendo un dos territorios máis importantes de Europa en canto á conservación das aves rapaces. Aquí o Quebraosos ten un dos seus refuxios máis importantes. Entre a flora destacar as plantas rupícolas coma a Orella de Oso e a Coroa do Rei. Ademais hai que engadir o gran valor do patrimonio artístico, subliñable pola presenza de restos de pinturas rupestres e construcións megalíticas.
Real Academia Hispánica de Filatelia
A Real Academia Hispánica de Filatelia fundouse o 13 de maio de 1978 en Madrid co propósito de promover e divulgar todo o relacionado coa filatelia e a historia postal en España. En 1980 nomeáronse os primeiros académicos que elixiron a Jorge Guinovart como primeiro presidente. O seu presidente actual é Ramón Cortés de Haro. Ten desde 2000 como órgano de expresión o boletín Academus dirixido por Leoncio Mayo e xa desde 1983 publica en forma de libro os discursos de entrada de novos académicos. No ano 2003 con motivo do seu 25 aniversario o Correo español dedicoulle un selo e no ano 2006 o rei Xoán Carlos I concedeulle o título de Real.
Clap Your Hands Say Yeah (álbum)
Clap Your Hands Say Yeah é o álbum de estrea da banda Clap Your Hands Say Yeah, auto-editado nos Estados Unidos o 13 de setembro do 2005, e lanzado no Reino Unido o 23 de xaneiro do 2006 a través do selo Wichita Recordings. Producido e mesturado po Adam Lasus, o álbum e a banda saltaron á fama tras chamar a atención en varios blogs de MP3 e conseguir unha recensión moi positiva ("9.0/10") na influente páxina de música Pitchfork Media. Clap Your Hands Say Yeah foi listada como unha das 50 gravacións máis importantes da década polo programa All Songs Considered da emisora estadounidense National Public Radio.
O éxito do disco comezou despois de que o baixista Tyler Sargent comezase a enviar copias por correo dende o seu apartamento. En novembro do 2005 o álbum vendera máis de 125.000 copias nos Estados Unidos. Aínda que o grupo non tiña un contrato discográfico oficial nos Estados Unidos, asinou un contrato de distribución para poñer o disco a disposición dun público máis amplo. No Reino Unido, a banda asinou co selo independente Wichita Recordings.
Listaxe de cancións
Todas as letras e a música compostas por Alec Ounsworth, agás onde se indique.
Laura Pamplona
Laura Gozalves Pamplona, nada en Alacant o 7 de setembro de 1973, coñecida artisticamente como Laura Pamplona, é unha actriz, modelo e cantante española.
Traxectoria
É filla da tamén actriz Amparo Pamplona e neta do guionista e xornalista Clemente Pamplona. A súa vida familiar sufriu a traxedia coa morte da súa irmá Aitana, de tan só dez anos de idade, a consecuencia do incendio acaecido no domicilio familiar o 4 de xullo de 1989.
Aínda que estudou Deseño, Laura Pamplona comezou pronto no mundo da interpretación.
Fahd I
Fahd bin Abdul Al-Aziz (فهد بن عبد العزيز en árabe), tamén chamado Fahad bin Abdul Aziz ou Fahd bin Abdelaziz Al Saud, nado en Riad en 1921 e finado na mesma cidade o 1 de agosto de 2005, foi o quinto rei de Arabia Saudita desde a súa creación en 1934.
Laura Pamplona
Traxectoria
A súa carreira estivo estreitamente ligada á televisión, medio no que formou parte das reparticións de varias series de éxito. A primeira foi Todos los hombres sois iguales, e a partir de aí cabe destacar as súas participacións en Policías, en el corazón de la calle e, especialmente, Aquí no hay quien viva, onde interpretou papeis moi distintos entre si.
Fahd I
Traxectoria
Fahd é o sexto fillo (dos aproximadamente corenta) de Ibn Saud, primeiro monarca e fundador da actual Arabia Saudita. Foi o primeiro dos fillos da muller favorita deste, Hassa bin Ahmed al Sudari e o irmán favorito do futuro rei Faisal. En 1932, con nove anos, asistiu á sinatura do Tratado de Jedda por parte do seu pai.
Laura Pamplona
Traxectoria
En 2006 colaborou en varios capítulos de Hospital Central e en 2007 estreou a película ¿Quién dice que es fácil?, de Juan Taratuto. Dous anos despois participa na serie Los misterios de Laura.
Fahd I
Traxectoria
Recibiu a súa educación no Colexio para Príncipes de Riyadh, unha escola fundada por Ibn Saud co obxectivo de educar os membros da Casa de Saud. Continuou os seus estudos no Instituto de Educación Relixiosa da Meca, onde estudou islam wahhabista.
Doug Jones
Doug Jones, nado o 24 de maio de 1960 en Indianapolis, Indiana, é un actor e contorsionista estadounidense coñecido polos seus papeis en obras de ciencia ficción e terror, interpretando a personaxes non humanos. É famoso por aparecer en filmes e series de televisión como Buffy the Vampire Slayer, Hellboy e a súa secuela Hellboy II: The Golden Army, El laberinto del fauno e Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer.
Fahd I
Traxectoria
En 1945 Fahd fixo a súa primeira visita de estado a Nova York para asistir á sesión de apertura da Asemblea Xeral das Nacións Unidas. En 1953, foi nomeado Ministro de Educación. Tamén nese ano acudiu á coroación da raíña Isabel II do Reino Unido en representación da Casa de Saud. Anos despois dirixiu a delegación saudita na Liga Árabe en 1959, debido á súa crecente relevancia e importancia dentro da Casa de Saud.
Laura Pamplona
Traxectoria
Tamén conta con experiencia teatral e traballou nos mundos da moda e a publicidade.
Fahd I
Traxectoria
En 1962 foi finalmente nomeado Ministro de Interior. Tres anos despois, tras a destitución do rei Saud e o acceso ao trono do seu irmán, o rei Faisal, foi nomeado Vicepresidente segundo, un posto moi significativo dentro do goberno saudita. Dirixiu os Consellos Superiores de Petróleo, Universidade, da Seguranza Nacional e da Peregrinación á Meca. Durante esta etapa mostrou especial interese polos asuntos internacionais e representou a Arabia Saudita no estranxeiro en diversas ocasións. En 1967 foi recibido por Charles de Gaulle en París; en 1974 asinou un importante acordo económico cos Estados Unidos, país co que mantén boas relacións.
Nervación
A palabra nervación (do latín nervus, -i, "nervio") pode referirse a:
Laura Pamplona
Traxectoria
Está casada desde 1998 co músico Pedro Barceló. A parella ten 2 fillos, Saúl (nacido en 1998) e unha nena chinesa (adoptada en 2006).
En 2008 empezou un proxecto chamado Sweet Wasabi, un grupo de música formado por Pamplona e a súa parella Pedro Barceló. O seu primeiro disco saíu en abril de 2009, titulado Área de servicio, e incorpora temas (a maioría en inglés) con influencia de xéneros como o jazz, os boleros, a bossa nova e o pop, e que, segundo o dúo Pamplona-Barceló, "ten indubidables raíces latinas".
Fahd I
Traxectoria
O 25 de marzo de 1975, tralo asasinato do rei Faisal e a coroación do rei Khalid, Fahd converteuse en Príncipe Herdeiro e Primeiro Vice-Primeiro Ministro, actuando como rei na sombra. Desempeñou un papel moderador na crise do petróleo e nos conflitos do Oriente Medio.
Tierra de Campos
miniatura|dereita|275px|Soportais nunha rúa de [[Becerril de Campos]]
Tierra de Campos (Terra de Campos) é unha bisbarra natural localizada na Comunidade Autónoma de Castela e León, que se estende polas provincias de Palencia, Valladolid, Zamora e León.
A súa orixe está no chamado "Campo de Galiza" (Campus Gallaeciae) do Baixo Imperio Romano, que co tempo recibirá o nome de "Campos Góticos" (Campi Gothici ou Campi Gothorum), tendo a súa capital histórica en Palencia.
Fahd I
Traxectoria
Cando o rei Khalid morreu o 13 de xuño de 1982, Fahd foi coroado rei.
Tierra de Campos
Concellos
miniatura|275px|dereita|Camiñante chegando a Villarcázar de Sirga.
Fahd I
Reinado
A pesar da súa amizade cos Estados Unidos, acabou por condenar os Acordos de Camp David de 1978 entre Exipto e Israel, ao tempo que tentaba conter a vaga antiexipcia que se estendía polo mundo árabe. Protector da OLP e amigo de Yasser Arafat, foi autor dun proxecto, o Plan Fahd, para a solución negociada no Oriente Medio. En xullo de 1990 restableceu relacións diplomáticas coa China e o 2 de agosto do mesmo ano, cando Iraq invadiu Kuwait, tomou a decisión histórica de permitir que Arabia Saudita se convertese no cuartel xeral dos 400.000 soldados dos Estados Unidos e os seus aliados. Durante a Guerra do Golfo, Arabia Saudita foi a principal base de operacións militares aliadas e o seu territorio chegou a ser atacado con míseis Scud iraquís.
Durante o seu reinado fixo numerosas doazóns para a construción de mesquitas por todo o mundo. En maio de 2003 permitiu avanzar nas reformas das estruturas políticas e propiciar a participación popular na vida política. Desde os atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos, procurou mostrar unha visión máis amábel de Arabia Saudita, xa que 15 dos 19 autores eran precisamente sauditas.
En 1995 sufriu unha embolia cerebral polo que dende entón o seu medio-irmán, Abdullah, actúa coma rexente do reino. A pesar de que dende entón a súa actividade como monarca foi case inexistente, continuou atendendo a algunhas das delegacións estranxeiras. Tralos atentados terroristas cometidos o 12 de maio do 2003 en Riyadh, comprometeuse a tratar con man de ferro ós terroristas. En xuño de 1989 practicóuselle un transplante de ril a causa dun cancro e en marzo de 1998 tívoselle que extirpar a vesícula debido a unha infección. Padecía tamén diabetes e artrose.
O 27 de maio de 2005 o goberno saudita informou de que o rei Fahd fora hospitalizado e algunhas fontes aseguraron que estaba en estado crítico. O Washington Times incluso informou da súa morte. As autoridades sauditas apresuráronse a desmentilo e informaron de que o rei tiña febre e auga nos pulmóns, e por iso fora hospitalizado. Fontes médicas revelaron que o rei tiña unha infección pulmonar e que debería permanecer hospitalizado un ou dous días.
O rei Fahd tiña varias esposas. A súa primeira muller, a princesa Urdu, morreu o 8 de marzo de 1998. A riqueza da súa familia era tan fabulosa que, por exemplo, no verán de 1999, nunha estancia de dous meses en Marbella, gastou 99 millóns de euros.
Embigo
O cordón umbilical restante tralo parto acostuma caer entre unha a dúas semanas despois do nacemento, formando así o embigo no bebé.
Punto de vista médico
Actualmente, o embigo é utilizado como vía de acceso na realización de laparoscopias e intervencións semellantes, mentres que o cordón umbilical interesa sobre todo como indicador da existencia dalgunha anomalía, xa que, se é curto ou longo de máis, pode ser orixe dalgunhas complicacións obstétricas. Por outra banda, despois do parto é conveniente revisar o cordón por dous motivos: por el circulan dúas arterias e unha vea, e se unha das arterias non está presente, ou é moi rudimentaria, pode ser un indicio dalgunha anomalía fetal. En canto á existencia de nódulos na extensión do cordón, poden indicar unha hipoxia fetal. Tales análises tamén son posíbeis por medio da fetoscopia. O cordón umbilical tamén pode ser un repositorio de células sanguíneas con gran potencial de uso en casos de, por exemplo, leucemia.
Na cultura popular
En Vilaoudriz (A Pontenova, Lugo) era costume atar o embigo das meniñas máis longo có dos homes por crer que así aquelas, de maiores e cando estivesen embarazadas, non presentarían hernias.
Catasol
O termo catasol pode referirse a varios conceptos en relación co Sol e a súa luz:
Amais, como topónimo galego Catasol pode refirirse a:
Clermont
miniatura|dereita|Mapa de 1575 da cidade de [[Clermont-Ferrand.]]
Universidade Estatal de San Jose
A Universidade Estatal de San Jose (en San Jose State University), abreviada algunhas veces en inglés como San Jose State e SJSU, é a institución fundadora do que hoxe é o sistema da Universidade Estatal de California. O campus urbano en San Jose, California, ten arredor de 33 000 estudantes e é a universidade con máis graduados traballando en Silicon Valley que calquera outra.
Campus
O campus principal é unha área rectangular localizado no centro de San Jose, California, contiguo á Rúa San Fernando Street (norte), Cuarta Rúa (oeste), Rúa San Salvador (sur) e a Décima Rúa (este).
California State Normal School nunca tivo un campus permanente en San Francisco por iso trasladouse a San Jose en 1871. O campus orixinal de California State Normal School en San Jose consistía nun edificio de madeira con céspede no centro do edificio de forma cuadrangular. O edificio orixinal foi devorado por un incendio en 1880 e foi substituído cunha estrutura de ladrillos e cachotaría parecida á configuración de 1881. O edificio foi declarado como non seguro despois do terremoto de San Francisco de 1906 pero foi destruído despois dunha réplica da magnitude da cal estaba predita que destruiría o edificio. Porén, a parte que non foi destruída e debía ser derrubada foi cancelada, e a parte que quedou foi construída e dividida en catro salóns: Tower Hall, Morris Dailey Auditorium, Washington Square Hall, e Dwight Bentel Hall. Estes catro edificios son os máis antigos do campus. En outubro de 2005 anunciouse a renovación do edificio máis antigo e recoñecido do Tower Hall con $2 millóns.
Abella mestra
360px|miniatura|Abella mestra con abellas obreiras A abella mestra ou abella raíña é unha das tres castes que teñen as abellas melíferas. É a única femia fértil que pon ovos fecundados que dan orixe a abellas obreiras infértiles e pon ovos non fecundados que dan orixe a abellóns fértiles, por un mecanismo denominado partenoxénese.
Ciclo de vida de Apis mellifera
miniatura|Celas reais de urxencia na parte inferior dos panais. As abellas melíferas sobreviven ao inverno como colonia, a abella mestra comeza a desovar na primavera. Isto é probablemente activado polas floracións das que liban o néctar, abundantes xa nesta época. A mestra é a única femia fértil e deposita os ovos dos cales nacerán todas as demais abellas. A abella mestra non abandona a colmea, salvo durante os voos de fecundación, ou cando se produce un enxame para dar lugar a unha nova colonia. A mestra deposita os seus ovos, en panais de cera que as obreiras constrúen con celas hexagonais. O ovo despois do terceiro día transfórmase nunha pequena larva que é alimentada por abéllas ama de cría ou nutrices (abellas obreiras xoves). Logo dunha semana, máis ou menos, dependendo da especie, a larva é selada na súa cela por abéllas ama de cría, producíndose o estado de ninfa ou pupa. En aproximadamente outra semana (novamente dependendo da especie), a ninfa emerxe como unha abella adulta.
As mestras non son criadas nas típicas celas horizontais do panal, senón que as súas celas son construídas para ser de maior tamaño e en posición vertical. Cando a mestra remata a súa etapa de alimentación larval e se convérte en pupa, desprázase a unha posición cabeza abaixo, desde a cal logo come a súa cela para saír. Durante a etapa de pupa, as abellas obreiras tapan ou selan a cela real. Xusto logo de emerxeren das súas celas, a miúdo as abellas mestras producen un son o cal crese é un reto a outras mestras a batallar.
As abellas mestras viven unha media de tres anos. As obreiras viven períodos moito máis breves, de menos de tres meses en media, aínda que esta é unha estimación variable que depende tanto da época estacional como da carga de traballo.
As abellas mestras liberan feromonas para regular as actividades da colmea. Moitas abellas obreiras tamén producen feromonas para comunicarse con outras abellas.
Funcións da abella mestra
A abella mestra é a nai de toda a colonia, segundo poña un ovo fecundado del obterase unha abella obreira (femia); ou ben dun non fecundado obterase un abellón (macho).
Os ovos fecundados destinados á produción de obreiras poraos nas celas hexagonais dos panais de cera que teñan 6 milímetros de diámetro; mentres que os ovos destinados á produción de abellóns poraos en celas de 8 milímetros. A mestra produce unha serie de feromonas que teñen por función evitar que as obreiras desenvolvan postura, marcando a colonia enteira mediante un comportamento de trofalaxe que resulta de entregárense a comida boca en boca. Produce outras feromonas destinadas a outras finalidades.
Como se produce unha mestra dentro da colmea
A mestra é unha larva alimentada por secrecións das abellas obreiras ama de cría durante toda a súa vida. A cela que dará orixe a unha mestra é denominada cela real, ten a forma alongada, de aproximadamente 2 a 2,5 centímetros de longo. As abellas obreiras ama de cría encherán esta cela real cunha substancia que secretan denominada xelea real, operculandoa (pechándoa) ao 8º día, e ao día 16 da posta do ovo emerxe a mestra virxe.
A mestra é a única femia que está completamente desenvolvida sexualmente. Isto é o resultado dunha dieta total de xelea real durante o período de desenvolvemento. Distínguese pola súa aparencia longa e delgada causada polo desenvolvemento completo dos ovarios no abdome. Ten un aguillón sen puga. Aproximadamente cinco días logo de saír da cela, a mestra virxe fai uns voos de fecundación. Fai varios voos nun período de dous ou tres días, e pode copular con dez ou máis abellóns. Garda o esperma dos abellóns nun órgano especial, a espermateca, e non copula máis logo deste período. Na colonia atópase na área do niño de cría.
Voos de fecundación
O porqué a abella mestra se aparea con moitos abellóns foi e é debate de moitos traballos, pero sen dúbida aumenta a diversidade xenética da súa colonia, en virtude de que as obreiras son todas fillas da mesma nai, pero non do mesmo pai. Isto explica por qué dentro da colmea podemos identificar camadas de obreiras con diferentes coloracións. O mecanismo polo cal a abella mestra fecunda os ovos con esperma de diferentes abellóns tamén o descoñecemos.
Ao redor de cinco días logo dos voos de fecundación, a mestra comeza a pór ovos. Durante períodos favorecedores unha mestra boa pode pór máis de 1500 ovos ao día. Factores que afectan a postura son: o clima, o néctar e a recolección de pole, o tamaño da mestra, e a condición da colonia. O número de ovos postos varía co ciclo anual segundo a variación de néctar e pole dispoñibles. Cando hai entrada de moito pole e néctar as obreiras estimúlanse, dando máis e mellor nutrición á mestra, o cal a estimula a pór máis ovos...
Feromonas da mestra
Varias das glándulas da mestra producen unha substancia complexa que se chaman feromonas da mestra. Distribúese por toda a colonia por medio das obreiras que coidan á mestra.
As feromonas da mestra son unha combinación de substancias químicas complexas que serven para controlar o comportamento doutros individuos da mesma especie. A substancia producida pola mestra e os outros individuos da colonia serve para harmonizar o comportamento da colonia.
Normalmente hai unha mestra en cada colonia, aínda que ás veces hai dúas mestras, é porque a colonia está substituíndo á mestra vella.
A mestra pode vivir ata catro anos, pero nos trópicos, onde o período anual de postura é máis longo, a mestra non vive tanto. As mestras vellas non teñen a mesma capacidade de pór ovos que teñen as mestras máis novas, por iso os apicultores prefiren ter mestras novas, substituíndoas cada dous anos.
Identificación por cores
As mestras píntanse na parte superior do tórax co fin de manter un control do ano en que foron postas na colmea. Deste xeito sabemos con seguridade se se produce un cambio da mestra, pois as novas non estarán pintadas, como tamén a idade da mestra nunha colmea.
O código de cores para marcalas é o seguinte:
Branco para os anos terminados en 1 e 6. Amarelo para os anos rematados en 2 e 7. Vermello para os anos rematados en 3 e 8. Verde para os anos rematados en 4 e 9. Azul para os anos rematados en 5 e 0.
Without a Sound
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por J Mascis.
Agaricales
Agaricales é unha orde de fungos da clase Agaricomycetes que inclúe algúns dos cogomelos máis coñecidos. Noutrora estaba incluída na clase Homobasidiomicetes, hoxe en desuso. A orde ten 33 familias, 413 xéneros, e arredor de 13000 especies descritas. Inclúe multitude de cogomelos coñecidos, dende o ubicuo champiñón común ou Agaricus bisporus, á mortal cacaforra Amanita virosa, así coma fungos alucinóxenos e velenosos coma o rebentabois (Amanita muscaria) ou especies bioluminiscentes coma o Omphalotus olearius.
Clasificación
Algúns fungos con corpos frutíferos en forma de cogomelo con chapeu, coma Cantharellus, foron clasificados tradicionalmente en distinto grupo que o resto de Agaricales. Grazas aos estudos moleculares, estase a albiscar que hai máis grupos diverxentes do que se pensou nun principio, coma os xéneros Russula e mais Lactarius, aos que se teñen situado nunha orde distinta, Russulales, e outros fungos de lamelas, que inclúen especies coma Paxillus involutus e mais Hygrophoropsis aurantiaca, que amosan unha maior afinidade con Boletus, e aos que se teñen situado na orde Boletales.
Por outra banda, a algúns fungos de morfoloxía bastante diferente, como os Lycoperdon e algúns fungos clavaroides, coma o xénero Typhula e maila especie Fistulina hepatica, foron recentemente clasificados dentro da orde Agaricales.
O termo agárico ten sido tradicionalmente referido á orde Agaricales, aos que se definiron exactamente coma os fungos con lamelas. Tralos descubrimentos descritos enriba, eses dous termos non poden considerarse sinónimos (malia haber moitos solapamentos entre eles).
Características
Os basidiocarpos das especies desta orde son tipicamente carnosos, cun estipe ou pé, un píleo (ou chapeu) e lamelas, onde os basidios se almacenan. Esta é a estrutura tipo do que se coñece como cogomelo.
Ciclo de vida
O ciclo de vida das especies da orde Agaricales é moi representativo de Basidiomycota. É frecuente neste taxon atopar especies que presentan hifas septadas, con fíbulas, ou conexións en abrazadeira (clamp connections), e células dicariotas.
As basidiosporas sempre son expulsadas dos basidios entre os bordos da lamela, para posteriormente caer no chan ou ser transportadas polo vento.
Represión franquista en Galicia
Mortes
O estudo máis completo que existe até o día de hoxe é o do proxecto interuniversitario "Nomes e Voces", que estudou a represión durante a época da guerra civil (1936-1939). Este proxecto tivo que rematar en 2013 por falta de apoio institucional. O último informe, con resultados provisionais, emitido polo equipo do proxecto concluíu que durante a guerra foron executadas en Galicia cando menos 4.699 persoas e outras 3.566 condenadas a penas de prisión en consello de guerra por delitos relacionados co conflito. Dos 4.699 mortos, 4.619 foron homes e 80 mulleres.
O informe clasifica os falecidos en dous bloques, segundo as circunstancias da morte:
Existen outros estudos que dan cifras aproximadas do alcance da represión mortal en Galicia, incluíndo polo xeral tamén ás execucións posteriores á guerra.
Tamén existen estimacións de carácter local ou comarcal.
Cifras a nivel local e comarcal
Igualmente moitos dos datos máis fiábeis son os de ámbito local ou comarcal.
Prisión e campos de concentración
Artigo principal: Campo de concentración
A inxente cantidade de presos xerada polo golpe de estado non podía ser absorbida polas prisións que xa existían previamente. Isto fixo que os golpistas habilitasen numerosos edificios como novas prisións e creasen varios campos de concentración ao longo do territorio galego. Máis tarde, en especial coa caída da Fronte do Norte da Guerra civil española en 1937 moitos destes campos foron usados para recluír aos presos de guerra republicanos dos novos territorios conquistados. As condicións nos campos de concentración eran paupérrimas.
As epidemias, tortura, execucións e fame causaron a morte de moitos presos. Destacan exemplos como o da Illa de San Simón, onde dun total de 2.176 presos morreron 666 a causa da fame e as privacións, É dicir, un 30,6% do total. A estes hai que engadirlles os case 300 presos do mesmo campo de concentración que foron asasinados. No Campo de concentración de Camposancos foron fusilados sobre uns 250 presos entre 1938 e 1941.
Exilio galego
Artigo principal: Exilio galego de 1936
Miles de galegos tiveron que abandonar o país como consecuencia directa do triunfo do golpe de 1936. Os destinos foron diversos, destacando Francia, México, Uruguai ou Arxentina. Os exiliados continuaron desenvolvendo unha importante actividade política, creando institucións coma o Consello de Galiza en 1944.
Represión antiguerrilleira
Despois da guerra algúns opositores ao réxime, en particular os fuxidos que vivían nas montañas, formaron un movemento armado de resistencia ao franquismo coñecido como "Guerrilla antifranquista" ou "Maquis". A represión contra este movemento tamén afecto a aquelas persoas, ou familias enteiras, percibidas como colaboradoras da guerrilla. Numerosos guerrilleiros capturados foron fusilados.
Represión lingüística e cultural
Na guerra e primeiros anos de posguerra, o réxime perseguiu de forma sistemática a lingua e a cultura galega, sobre todo na administración, nos medios de comunicación, na escola, na universidade, na sinalización pública e en xeral en toda manifestación pública. Os nomes propios non casteláns foron ilegais até 1976, os funcionarios tiñan prohibido falar outro idioma que non fose ao castelán, e a prohibición de películas que non estivesen nesta lingua. Os principais axentes represivos no caso galego a nivel lingüístico eran, porén, a Igrexa Católica e a escola. Esta última ridiculizaba á lingua e aplicaba duros castigos contra os nenos que a falaban en clase. Prohibíronse publicacións en lingua galega e multouse a xornais (entre eles La Voz de Galicia) por dar premios a poemas en galego.
Represión tardofranquista
No tardofranquismo (finais dos 60-1977) produciuse unha repunta da represión, tras a relativa calma dos anos anteriores. A causa destas novas vagas represivas foi o aumento da oposición e das protestas populares, así como a reorganización da disidencia (por exemplo, a aparición nos 60 de novos partidos como a Unión do Povo Galego ou o Partido Socialista Galego ou sindicatos clandestinos como Comisións Obreiras). Esta represión implicou un aumento da cantidade de presos políticos, un novo fenómeno de exilio e varias mortes.
As primeiras grandes mobilizacións ocorreron na primeira década dos 60. En 1963 os labregos de Mazaricos protestaron contra a intención de facer repoboacións forestais en varios montes tradicionalmente aproveitados para o pasto do gando. Tras ameazar coas súas fouces aos enxeñeiros que facían a demarcación para a repoboación forestal, interveu a Garda Civil co resultado dun campesiño morto e varios feridos. En 1966 produciuse o conflito de Castrelo de Miño, onde os veciños loitaron contra as expropiacións e a construción dun salto hidroeléctrico que anegaría o seu val, sendo varios veciños acusados de sedición e xulgados no Tribunal de Orde Pública (TOP).
En 1968 producíronse unhas fortes protestas estudantís en Compostela. A represión causou ducias de feridos, varios alumnos foron expulsados e oito ingresaron no cárcera da Coruña. En 1972 a policía disparou contra unha manifestación obreira en Ferrol, matando a dúas persoas: Amador Rey e Daniel Niebla (ambos militantes de Comisións Obreiras). Ademais dos dous mortos houbo 16 feridos de bala e ducias por outras lesións, 160 despedidos, 101 detidos, 60 encarcerados e 54 multados con entre 50.000 e 250.000 pesetas. En setembro dese mesmo ano produciuse unha folga xeral en Vigo que durou dúas semanas e sumou a miles de traballadores. 6.000 foron despedidos, número que finalmente quedou en 400. Houbo numerosas detencións e casos de tortura. En setembro de 1975 foron fusilados dous militantes do FRAP: Xosé Humberto Baena Alonso e Xosé Luís Sánchez Bravo, xunto con dous vascos e un aragonés. Un mes antes, o 12 de agosto, foi morto pola policía armada o dirixente da UPG Moncho Reboiras. O 1 de maio do mesmo ano un traballador de ENDESA, Manuel Montenegro Simón, foi asasinado por un policía durante unha manifestación convocada pola Liga Comunista Revolucionaria e o PCE (m-l) en Vigo.
Posad
thumb|300px|Praza da feira de [[Pavlovski Possad (preto de Moscova) contra o 1900.]] Un posad (en ruso посaд) era un campamento popular (unha feira) entre os séculos X e XV. Normalmente estaba arredor dos muros e tiña un pozo. Adoitábanse construír preto dun mosteiro, dunha vila ou dun kremlin, porén non dentro. Nel moraban mercadores e artesáns (que en ruso os chamaban possadskie liudi).
Estas construcións durante o Imperio Ruso hanse converter nunha especie de asentamento semiurbano. Finalmente, unha gran parte dos antigos posads vanse converter en asentamentos urbanos. Os que se atopaban par dun kremlin rematan integrándose nel, e os que se atopaban preto dos mosteiros se convertían en vilas, collendo normalmente o nome do mosteiro ou de vellos asentamentos da zona, coma por exemplo as cidades de Pavlovski Possad ou de Serguiev Possad.
Bajo Martín
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Bajo Martín (en galego: Baixo Martín) é unha comarca situada ao norte da provincia de Teruel, en Aragón. Recibe o seu nome do río Martín, que a atravesa no seu curso baixo e que baña a maioría de localidades da comarca. A súa capital é Híjar aínda que a capital cultural é Albalate del Arzobispo.
Xeografía
Limita ao norte coa Ribera Baja del Ebro, ao oeste co Campo de Belchite e as Cuencas Mineras, ao sur con Andorra-Sierra de Arcos e ao leste co Bajo Aragón e Bajo Aragón-Caspe. Esta comarca forma parte do Baixo Aragón Histórico.
Cultura
A comarca é coñecida por estar formada por algúns dos lugares que compoñen a Ruta do tambor e o bombo. Entre o seu patrimonio artístico destacar o palacio arzobispal en Albalate del Arzobispo e o Santuario da Virxe dos Arcos. Tamén hai que destacar as pinturas rupestres do Parque Cultural do Río Martín situadas nos abrigos de Los Chaparros en Los Estrechos (Albalate del Arzobispo), o xacemento de Cabezo de Alcalá preto de Azaila, os restos da vila romana da Loma del Regadío (Urrea de Gaén), as ruínas do Castelo-Palacio dos Duques de Híjar e a Igrexa de Santa María a Maior en Híjar.
IES Eduardo Blanco Amor de Ourense
O IES Eduardo Blanco Amor de Ourense é un centro de ensino secundario que imparte ESO e Bacharelato, dentro da rede pública de centros da Xunta de Galicia. O seu nome honra a memoria do autor Eduardo Blanco Amor, natural da cidade. Está localizado no núcleo urbano, no barrio da Ponte.
Historia
O centro, inaugurado o 22 de outubro de 1966 como instituto masculino, foi o segundo centro de ensino medio da cidade. O actual IES Otero Pedrayo ficaba como centro feminino e o Instituto Nº2 (denominación anterior), como centro masculino. A obra deste proxecto foi dirixida por Marciano Hernández Serrano e construído pola empresa ourensá Suárez Dacosta cun presuposto de 14.152.006,56 pesetas. Foi edificado nuns terreos cedidos polo concello, nos que estaba situada a antiga estación de ferrocarril da cidade. Dende a súa fundación, o instituto contaba xa coa modalidade de ensino nocturno.
No curso 1977‐1978 converteuse en centro mixto e pasou a denominarse Instituto de Bacharelato Mixto nº 2. En xaneiro de 1980 propúxose que o centro fose denominado como Instituto Eduardo Blanco Amor, en memoria do escritor ourensán, quen nos seus últimos anos estivo moi vencellado ao centro. No curso 1982‐1983 foi aprobada a proposta e pasou a denominarse Instituto de Bacharelato Eduardo Blanco Amor.
No curso 1996‐1997 comezou a impartirse a Educación Secundaria Obrigatoria (ESO) e recibiu a súa denominación actual, Instituto de Educación Secundaria Eduardo Blanco Amor.
Xa no século XXI producíronse unha serie de cambios que afectaron ao funcionamento do centro. No curso 2017‐2018 foi autorizado para impartir o Pluribach (bacharelato de especialización en idiomas). A este respecto, dende o curso 2009-2010 xa funcionaba unha sección bilingüe na materia de Filosofía de 1º de Bacharelato. No curso 2018‐2019 foi autorizado, amais, para impartir o STEMbach (bacharelato de excelencia en ciencia e tecnoloxía).
Contorna
O centro atópase no barrio da Ponte, ben comunicado con outros puntos da cidade a través de diversas liñas de autobús urbano. Atópase tamén próximo á estación intermodal.
Instalacións
O centro está formado por un edificio e anexos como o polideportivo ou o patio cuberto. Conta, amais, cun salón de actos, xardín (cunha gran variedade de especies autóctonas e foráneas), aparcadoiro, biblioteca (con máis de 15.500 volumes), e cafetería de alumnado, entre outras.
Entre as instalacións de aulario, o centro ten dúas aulas de música, dúas aulas de informática, dous obradoiros para as aulas de tecnoloxía e laboratorios de ciencias naturais, física e química. Antigamente funcionaba tamén unha capela, mais na actualidade este espazo emprégase como aula de desdobramento.
Profesorado
O centro ten un claustro de 63 docentes en 18 departamentos: ciencias naturais, economía, filosofía, física e química, francés, grego, inglés, latín, lingua castelá, lingua galega, matemáticas, música, orientación, plástica, relixión, tecnoloxía, xeografía e historia e educación física. O PAS (persoal de administración e servizos) está integrado polo persoal de limpeza, administración e conserxería.
Directores
Dende a súa inauguración en 1966, o IES Eduardo Blanco Amor tivo sete directoras e directores:
Proxectos
O IES Eduardo Blanco Amor tamén promove a dramaturxia. Algúns dos grupos teatrais formados no centro, entre eles "Gargallada" e "Os Baralláns", participaron ao longo dos anos en certames de sona coma a MOTECES, a Mostra de Teatro para Centros de Ensino Secundario, e fixeron tamén montaxes en espazos coma o IES Aquis Querquernis de Bande ou o Auditorio de Penouzos, na parroquia de Seixalbo. O centro tamén ofrece a posibilidade de practicar deportes coma o baloncesto ou o bádminton.
Ten un convenio coa Escola Oficial de Idiomas e presta as súas instalacións principalmente para o ensino de inglés como sede da Ponte. As diversas actividades extraescolares e as excursións son seguidas activamente pola ANPA.
Conta con programas de voluntariado, coma o da biblioteca, promovido pola Xunta de Galicia.
Hakucho (satélite)
Hakucho (cisne en xaponés) foi un observatorio espacial da ISAS lanzado o 21 de febreiro de 1979 mediante un foguete Mu-3C desde o Centro Espacial de Kagoshima. Previamente ao lanzamento o satélite era coñecido como CORSA-B.
Características
Hakucho foi o sexto satélite xaponés en ser lanzado. Tiña forma de prisma octogonal cunha anchura de 80 cm e unha altura de 65. Pesaba 96 kg e estabilizábase mediante xiro a entre 5 e 8 r.p.m., co eixo apuntable mediante a modificación do torque magnético do satélite. Levaba a bordo once detectores de varios tipos para observar o ceo en raios X. Catro dos detectores tiñan un campo de visión perpendicular ao eixo de rotación e estudaban o ceo nunha ampla zona á busca de novas e fenómenos transitorios. Os outros sete detectores tiñan campos de visión ó longo do eixo e foron usados para estudar corpos celestes seleccionados. Os datos podían ser enviados a terra en tempo real ou almacenados a bordo nunha grabadora de cinta.
Os obxectivos de Hakucho eran:
Antes de Hakucho lanzouse o CORSA-A, que non chegou a alcanzar órbita.
Amaia Uribe
Amaia Uribe Astorkia, nada en 1985 en Forua (Biscaia), é unha xornalista e bertsolari vasca. Actualmente, é correspondente en Nova York para a EITB.
Estou comunicación audiovisual e posteriomente entrou no mundo da televisión. Empezou como xornalista no telexornal da EITB e en 2008 presentou o programa "Hitzetik Hortzera" sobre bertsolaritza. Tamén estivo traballando en Radio Euskadi na emisión de novas de actualidade de Nova York.
Automotive SPICE
Automotive SPICE é un esquema de avaliación de software que se emprega como estándar internacional deseñado para medir a calidade da produción dunha ECU, software embebido, na industria da automoción.
Neste conglomerado de empresas da automoción os fabricantes orixinais de pezas (OEM) (en contraste aos fabricantes de aftermarket con tecnoloxía que pode ser adherida posteriormente trala compra do vehículo) e os seus provedores empregan Automotive SPICE como un marco de traballo para xestionar a calidade do seu produto e asegurar o seu éxito no proceso de validación e homologación. O dono legal da marca "Automotive SPICE" é o Centro para a Calidade da Asociación Alemá para a Industria da Automoción (QMC, Qualitäts Management Center im Verband der Automobilindustrie e.V.).
Ao xeito de calquera outro proceso de maduración dun cógico de software, Automotive SPICE consiste nuns procesos de referencia para a modelaxe (PRM) e duns procesos para a avaliación do modelo (PAM) aplicados ás necesidades da electrónica embebida nos automóbiles.
Contexto
En 2001 un grupo formado por AUDI, Daimler, Fiat, Ford, Jaguar, BMW, Land Rover, Porsche, Volkswagen e Volvo, creou un esquema de avaliación específico para procesos software no contexto da automoción. A este modelo de avaliación e mellora, baseado na ISO 15504 e na ISO 12207, foille asignado o emblema identificativo de Automotive SPICE. Automotive SPICE é recoñecido actualmente como un estándar de facto no sector da automoción, empregándose para a avaliación dos provedores de software nesta especialización industrial. Pero este supraconxunto de estándares tamén envolve aos clientes, xa que o Automotive SPICE define un grupo de procesos, denominado ACQ (Acquisition Process Group) para aqueles clientes que externalizasen a produción de software, esixíndolles capacidade de análise, rigurosidade documental ou definición de requisitos. Os procesos guían o traballo entre provedor e cliente, pautando diferentes tempos de traballo dependendo da madurez do proxecto e limita a implantación de todos os seus capítulos segundo o tamaño que teña a empresa implicada na construción do cógigo. Ao recoller todas as normativas en canto a calidade e seguridade do software definidas nas ISO 15504 e ISO 12207, o esquema de traballo utilizado é moi similar ao normalmente aplicado ao software industrial. A principal diferenza é a avaliación que fai este estándar en base á capacidade de traballo (e non a madurez do código) e que fixa un subconxunto específico de procesos da ISO 12207 xerarquizados en base a este parámetro.
Partes do Automotive SPICE
O estándar consiste en trinta e un procesos:
Fernande
O topónimo galego Fernande pode referirse a:
Carlos Núñez
Carlos Núñez Muñoz, nado en Vigo o 16 de xullo de 1971, é un músico galego recoñecido como intérprete de gaita galega, frauta galega, ocarina, frauta irlandesa, whistle e low whistle.