cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Carayos
Los Carayos foi un supergrupo francés de rock alternativo da década dos 80 do século XX. A maior parte das letras das súas cancións eran traducións e arranxos sobre composicións alleas. Foi o xermolo do que despois se coñecería como Mano Negra.
La Voz de Moaña
La Voz de Moaña foi un semanario editado en Moaña entre 1909 e 1910.
Traxectoria
Subtitulado Periódico independiente, apareceu a finais de outubro de 1909 para substituír a El Progreso e El Eco.
Motor molecular
Os motores moleculares son máquinas moleculares biolóxicas que son os axentes esenciais do movemento nos organismos vivos. En termos xerais un motor é un aparello que consome unha determinada forma de enerxía e convértea en movemento ou traballo mecánico; por exemplo, moitos motores moleculares baseados en proteínas empregan a enerxía libre química liberada pola hidrólise de ATP para realizar traballo mecánico. En canto á eficiencia enerxética, este tipo de motores pode ser superior aos actuais motores construídos polo ser humano. Unha importante diferenza entre os motores moleculares e os motores macroscópicos é que os motores moleculares operan no chamado baño térmico, un ambiente no cal as flutuacións debido ao ruído térmico son significativas.
Consideracións teóricas
Como os eventos dos motores son estocásticos, os motores moleculares son a miúdo modelizados coa ecuación de Fokker-Planck ou con métodos Monte Carlo. Estes modelos teóricos son especialmente útiles cando se trata o motor molecular como un motor browniano.
Observación experimental
En biofísica experimental, a actividade dos motores moleculares obsérvase con diversos enfoques experimentais, entre os cales están:
Utilízanse moitas máis técnicas. A medida que se desenvolvan novas técnicas e métodos, espérase que o coñecemento dos motores moleculares que aparecen na natureza será útil para construír motores sintéticos artificiais a nanoescala.
Non biolóxicos
Recentemente, os químicos e os que traballan en nanotecnoloxía empezaron a explorar a posibilidade de crear motores moleculares de novo. Estes motores moleculares sintéticos actualmente teñen moitas limitacións que restrinxen o seu uso só á investigación de laboratorio. Porén, moitas destas limitacións poderán ser superadas a medida que aumenten os nosos coñecementos da química e a física a nanoescala. Sistemas como os nanocoches (nanocars), aínda que tecnicamente non son motores, son ilustrativos dos esforzos recentes cara á creación de motores sintéticos a nanoescala.
Sopdu
miniatura|dereita|220px|Representación de Sopdu. Na mitoloxía exipcia, Sopdu (tamén chamado Septu ou Sopedu) é o deus falcón do leste que protexe a ruta de caravanas do deserto contra os invasores asiáticos.
Lingua rutena antiga
O ruteno (tamén coñecido como eslavónico de chancelaría ou ruso occidental), é un termo usado para denominar as distintas variedades do eslavónico oriental faladas no Gran Ducado de Lituania e máis tarde nos territorios eslavos da Mancomunidade Polaco-Lituana.
En ucraíno coñécese como "lingua literaria ucraína antiga" (ucraíno: староукраїнська літературна мова) ou "ruteno" (Rutenśka – рутенська). En ruso denomínase 'lingua escrita rusa occidental' (ruso: западнорусский письменный язык) e en belaruso coñécese como "lingua belarusa antiga" (belaruso: старабеларуская мова).
Os investigadores non se poñen de acordo en se o ruteno é un idioma diferenciado ou un dialecto occidental do antigo eslavónico oriental, mais no que si están de acordo é en que teñen unha estreita relación na súa orixe. O antigo eslavo oriental era o idioma coloquial da Rus de Kíiv (entre os séculos X e XIII). Pode considerarse o predecesor do moderno idioma belaruso e ucraíno.
Jeremiah Clarke
Jeremiah Clarke nado en Inglaterra cara a 1674 e finado no mesmo país o 1 de decembro de 1707, foi un compositor e organista inglés do Barroco.
Vida
Crese que Jeremiah Clarke naceu en Londres e foi alumno de John Blow na catedral de San Paulo, nesa cidade. Posteriormente converteuse en organista na Capela Real.
"Unha violenta e desesperada paixón por unha muller moi fermosa dunha clase social superior á súa" provocou que se suicidase mediante un disparo o 1 de decembro de 1707. En caso de suicidio, a Igrexa non se aceptaba normalmente o enterramento nun camposanto, pero con Clarke fíxose unha excepción, xa que foi enterrado na cripta da catedral de San Paulo (aínda que tamén hai outras fontes que sosteñen que onde realmente se enterrou foi na parte non consagrada da catedral).
Foi sucedido no seu posto por William Croft.
Obra
Clarke lémbrase hoxe maiormente pola Prince of Denmark's March ("Marcha do Príncipe de Dinamarca"), peza para teclado moi popular, chamada adoito Trumpet Voluntary. Desde aproximadamente 1878 e ata a década de 1940, esta obra foi atribuída a Henry Purcell. Foi publicada como Trumpet Voluntary by Henry Purcell na obra de William Sparkes. Esta versión chamou a atención de Henry Joseph Wood, que fixera transcricións dela que foron gravadas. Tamén destacan entre as súas obras Trumpet Tune in D, King William's March, diversas composicións para clavicémbalo e órgano, e misas e outras pezas de música relixiosa (que abranguen 20 himnos e varias odas).
Cultura Proletaria
Cultura Proletaria foi o nome de dous periódicos:
Sant Pere de Ribes
500px|miniatura|Panorámica de Sant Pere de Ribes Sant Pere de Ribes é un municipio da comarca do Garraf, na provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado ao suroeste do macizo do Garraf, cunha pequena zona costeira. Ademais da capital municipal inclúe, entre outros, o barrio de Les Roquetes.
Demografía
O gran crecemento demográfico de Sant Pere de Ribes tivo lugar a partir dos anos 1950 pola inmigración da época, e a consecuencia máis inmediata foi a aparición do núcleo de Les Roquetes. Ademais, nesa época produciuse unha importante chegada de murcianos a Ribes.
Festividades
A vila de Ribes celebra a súa festa maior de Sant Pau o 25 de xaneiro, festividade da Conversión de San Pablo Apóstolo, e a de Sant Pere o 29 de xuño, festividade de San Pedro e San Pablo. A festa de verán está documentada desde o século XVII e a de inverno ao século XX. Os actos principais da festa teñen lugar a véspera e o mesmo día. Durante os fins de semana anterior e posterior hai tamén actos culturais. As dúas celebracións son consideradas festas locais.
Cultura Proletaria (1913)
Cultura Proletaria foi un semanario editado en Ferrol entre 1913 e 1914.
Sant Pere de Ribes
Festividades
O núcleo de Puigmoltó celebra a súa festa maior de Sant Jaume durante a fin de semana máis próxima ao 25 de xullo, día de San Xaime. O núcleo de Roquetes del Garraf celebra a Santa Eulalia, o 12 de febreiro, e o San Xoán, o 24 de xuño. Varias urbanizacións do municipio celebran tamén as súas propias festas en agosto, como o barrio do Palou, que celebra a Santa María o día 15.
Cultura Proletaria (1913)
Historia e características
Periódico voceiro do grupo anarquista Cultura Proletaria que apareceu en 1913. Desapareceu en 1914 por dificultades financeiras.
Pterygota (planta)
Pterygota é un xénero de plantas con 25 especies, pertencente á subfamilia Sterculioideae dentro da familia Malvaceae.
Arranxo
Un arranxo musical é a preparación dunha composición musical para ser executada por un grupo específico de voces ou instrumentos musicais, o que consiste basicamente en reescribir o material preexistente para que quede en forma diferente a como fora executado anteriormente ou para facer a música máis atraente para o público e usar técnicas de rítmica, harmonía e contrapunto para reorganizar a estrutura da peza de acordo cos recursos dispoñibles, tales como a instrumentación e a habilidade dos músicos.
Pterygota (planta)
Especies
Distínguense as seguintes especies segundo o Catalogue of Life (19 de xullo de 2017):
Prostanoide
miniatura|dereita|Esquema da síntese de prostanoides a partir de ácido araquidónico. miniatura|dereita|Fontes de ácidos graxos esenciais: Produción e metabolismo dos ácidos graxos esenciais para formar eicosanoides. En cada paso, as cascadas dos ω-3 e ω-6 compiten polos encimas. Os prostanoides son un grupo de lípidos que forman unha subclase dentro dos eicosanoides, no cal están incluídas as prostaglandinas (mediadores das reaccións inflamatorias e anafilácticas), as prostaciclinas (mediadores activos na fase de resolución da inflamación), e os tromboxanos (mediadores da vasoconstrición). Derivan de ácidos graxos poliinsaturados de cadea longa como o ácido araquidónico ou o ácido eicosapentaenoico, e conteñen un ou dous ciclos no centro da molécula.
Biosíntese
[[Ficheiro:Prostanoid synthesis unlabeled.svg|miniatura|
Numerais = Compostos prostanoides:
1 Prostaglandina H2; 2 Prostaglandina E2; 3 Prostaglandina F2; 4 Prostaglandina A2; 5 Prostaglandina B2; 6 Prostaglandina D2; 7 Prostaglandina J2; 8 Prostaglandina I2 (prostaciclina); 9 6-ceto-prostaglandina Fα; 10 Tromboxano A2.
Texto = Encimas:
A. Prostaglandina E sintase; B. Prostaglandina E 9-cetorredutase; C. Prostaglandina D sintase; D. Prostaciclina sintase; E. Tromboxano-A sintase.]] O encima ciclooxixenase (COX) cataliza a conversión dos ácidos graxos esenciais libres en prostanoides nun proceso en dúas fases. En primeiro lugar, engádense ao ácido graxo dúas moléculas de O2 que forman enlaces peróxido e orixínase un anel de cinco membros na parte central da molécula do ácido graxo. Como consecuencia orixínase unha molécula inestable de vida curta, a primeira co anel característico das prostaglandinas, a prostaglandina G (PGG). Seguidamente, un dos enlaces peróxido perde un dos osíxenos, formando a prostaglandina PGH. A PGH é unha molécula central da ruta de síntese das prostanoides, porque todos os demais prostanoides se van orixinar a partir dela, formándose a PGH1, PGH2, e PGH3, e despois, a partir da PGH2 fórmanse outras prostaglandinas, prostaciclinas e tromboxanos.
A figura mostra como a PGH2 (derivada do ácido araquidónico) se transforma da seguinte maneira:
Unha ruta alternativa para orixinar prostanoides é a partir de ácidos omega-3 como o ácido alfa-linolénico, que orixina en varios pasos ácido eicosapentaenoico (EPA), e este dá lugar a prostanoides.
Estrutura
As tres clases de prostanoides distínguense polos aneis situados no centro da súa molécula. As prostaglandinas teñen un anel de 5 membros insaturado. As prostaciclinas teñen dous aneis unidos, ambos os dous con osíxeno. Nos tromboxanos o anel é de 6 membros.
Eleccións municipais no Carballiño
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Carballiño dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello do Carballiño]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Carballiño desde a aprobación da Constitución de 1978.
2007
dereita|miniatura|Carlos Alberto Montes Marqués.
Copa do Rei de fútbol 2014/15
A Copa do Rei 2014–15 foi a 112.ª edición da Copa do Rei de fútbol, torneo de copa da Federación Española de Fútbol. O campión obterá unha praza na fase de grupos da UEFA Europa League 2015–16. O defensor do título era o Real Madrid. O campión foi o FC Barcelona, que logrou o seu 27.º título.
Birka
Birka foi unha poboación comercial fortificada dos suións, na era viquinga, situada na illa de Björkö no lago Malar, en Suecia. Con Hovgården, está clasificada como Patrimonio da Humanidade. É acesible en barco desde Strängnäs, Härjarö, Estocolmo e Södertälje.
Características
Foi fundada no século VIII e habitada até o X, sendo coñecida como "primeira cidade de Suecia", se ben Uppåkra en Escania é máis antiga. Tiña unha poboación de entre 700 e 1000 persoas. O seu mercado ofrecía peles do norte de Suecia, escravos, e artigos de luxo traídos polos viquingos do Rus de Kíiv, o Imperio Bizantino, Asia Central e Oriente Medio. Puido ser destruída por viquingos daneses, e polo rei Olav II de Noruega cara ao ano 1007.
Copa do Rei de fútbol 2014/15
Equipos clasificados
Xogan a Copa do Rei 2014–15, tendo acadado a súa participación en función da súa clasificación nas catro primeiras categorías do sistema de competición de liga na tempada 2013/14, e partindo de determinadas roldas segundo a súa categoría na correspondente campaña, os seguintes equipos.
Primeira División
Os vinte equipos participantes na Primeira División 2014/15:
Segunda División
Vinte equipos da Segunda División 2014/15 (excluídos o F. C. Barcelona "B" e o Real Madrid Castilla como equipos filiais).
Primeira rolda
A primeira rolda do torneo disputárona os corenta e tres equipos da Segunda División B e Terceira División, dos cales sete quedaron exentos. A eliminatoria decidiuse a partido único o 3 de setembro de 2014, no campo dos clubs cuxas bólas do sorteo foron extraídas en primeiro lugar.
Segunda rolda
A segunda rolda do torneo disputárona os dezaoito vencedores da primeira rolda, os sete equipos exentos da mesma e os vinte equipos de Segunda División. Os equipos de Segunda deben, obrigatoriamente, enfrontarse entre si. A eliminatoria xogouse a partido único entre os días 10 e 12 de setembro de 2014.
Terceira rolda
A eliminatoria xogouse a partido único entre os días 14 e 16 de outubro de 2014.
Dezaseisavos de final
A eliminatoria xogouse a dobre partido. A ida xogouse entre os días 2 e 5 de decembro de 2015, e a volta entre os días 16 e 18 de decembro de 2015.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse entre o 6 e o 8 de xaneiro, e os de volta entre o 13 e o 15 de xaneiro de 2015.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 21 e o 22 de xaneiro, e os de volta entre o 13 e o 15 de xaneiro de 2015.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 11 de febreiro, e os de volta entre o 4 de marzo de 2015.
A Eirexe, Prado, Lalín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Prado, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 9 habitantes (7 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Proxecto Adam
Historia
Tralo éxito da posta en órbita do primeiro satélite artificial estadounidense, o Explorer I, a bordo dun foguete Juno, derivado do foguete Redstone, Wernher von Braun propuxo o proxecto Adam para enviar ó espazo ao primeiro astronauta cara finais de 1959 a un relativamente modesto custo de 12 millóns de dólares e competindo coa proposta Main In Space Soonest (MISS) da Forza Aérea, que tiña un custo de 100 millóns de dólares. O nome orixinal do proxecto foi Man Very High, e a proposta consistía no uso dun foguete Redstone para enviar un home a bordo dunha cápsula desde Cabo Cañaveral nunha traxectoria suborbital a unha altura de 240 km. O astronauta experimentaría seis minutos de ingravidez e amararía a 250 km de distancia, sendo recollido por efectivos da Armada. O proxecto foi rexeitado en abril de 1958 por ser visto como unha ameaza para o proxecto MISS, e enviado por von Braun á axencia ARPA (hoxe DARPA o 13 de maio de 1958 como un proxecto exclusivamente do Exército, coa Armada proporcionando unicamente o servizo de recuperación da cápsula. O proxecto foi aceptado pero subvencionado con só 4,75 millóns de dólares.
A NACA tamén desaprobou o proxecto ata o punto de que o administrador asociado Hugh Dryden declarou no congreso que
O 11 de xullo de 1958, Roy W. Johnson, xefe de ARPA, sinaloulle ó Exército que o proxecto Adam non era considerador práctico para o voo espacial tripulado. O Exército deixou de apoiar o proxecto, quedando a CIA interesada nel como a "demostración psicolóxica" que necesitaban os Estados Unidos na carreira espacial. Porén, Donald A. Quarles, adxunto ó Secretario de Defensa, replicou que de tódolos xeitos habería que esperar a facer máis estudos, dada a recente creación da NASA e a incerteza sobre quén levaría a cabo a dirección dos voos espaciais.
Trala creación da NASA, Dryden deixou de considerar o proxecto Adam como un "espectáculo circense" e os voos suborbitais pasaron a formar parte do proxecto Mercury, cun atraso que permitiu que a Unión Soviética puxera o primeiro home no espazo, Iuri Gagarin.
Heinrich Sutermeister
Heinrich Sutermeister, nado en Feuerthalen o 12 de agosto de 1910 e finado en Morges o 16 de marzo de 1995, foi un compositor suízo de ópera do século XX.
Deseño intelixente
O deseño intelixente, ou DI, é unha corrente de pensamento segundo a cal certas características do universo e dos seres vivos se explican mellor mediante unha causa intelixente que a través dun proceso non dirixido, como a selección natural.
A expresión deseño intelixente é a tradución usada adoito, da inglesa Intelligent Design ou ID. Coñécese tamén como creacionismo evolutivo ou creacionismo científico.
Aceiro ó carbono
miniatura|Rolo de aceiro ó carbono. O aceiro ó carbono, tamén coñecido como aceiro de construción, constitúe unha proporción importante dos aceiros producidos nas plantas siderúrxicas. Desta forma sepáranse respecto dos aceiros inoxidables, dos aceiros para ferramentas, dos aceiros para usos eléctricos ou dos aceiros para electrodomésticos ou partes non estruturais de vehículos de transporte. Cómpre sinalar que neste concepto de aceiro de construción pódense englobar tanto os aceiros para construción civil como para construción mecánica. Historicamente, un 90% da produción total producida mundialmente corresponde a aceiros ó carbono e o 10% restante son aceiros aleados. Porén, a tendencia é cara a un crecemento da proporción dos aceiros aleados en diminución dos aceiros ao carbono. Nesta tendencia ten importancia a necesidade de alixeirar pesos tanto para o caso das estruturas (co consecuente aforro nas cimentacións) como os requirimentos de menor consumo por peso nos automóbiles, unido neste caso á necesidade de reforzar a seguridade perante impactos sen incrementar o peso dos vehículos.
Deseño intelixente
O consenso da comunidade científica é de que a creación intelixente non é ciencia, senón unha pseudociencia. A Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos xa declarou que "o creacionismo, o deseño intelixente e outras alegacións de intervención sobrenatural da orixe da vida non son ciencias porque non poden ser probadas por métodos científicos". A Asociación de Profesores de Ciencias dos Estados Unidos e a Asociación Americana para o Progreso da Ciencia clasifícana como pseudociencia. Outros membros da comunidade científica concordan coa clasificación, e algúns mesmo a clasifican como ciencia-lixo.
Concepto e características
No caso Kitzmiller v. Dover Area School District, un grupo de pais de estudantes do ensino medio contestaron a exixencia do distrito escolar público para que os profesores presentaran a creación intelixente nas clases de bioloxía como unha "explicación alternativa para a orixe da vida". O xuíz John E. Jones III sentenciou que a creación intelixente non é ciencia, e que "non pode separar dos seus antecedentes creacionistas e, consecuentemente, relixiosos", e concluíu que a promoción da idea da creación intelixente realizada polo distrito escolar violaba a Cláusula de Establecemento da Primeira emenda da Constitución dos Estados Unidos de América.
Visión xeral
O termo "deseño intelixente" comezou a usarse despois da sentenza de 1987 do Tribunal Supremo dos Estados Unidos no caso Edwards v. Aguillard que decidiu que a exixencia de ensinar a "ciencia da creación" ao lado da evolución era unha violación da Cláusula de Establecemento, que prohibe a axuda estatal á relixión. No caso Edwards, o Tribunal Supremo tamén decidira que "ensinar unha variedade de teorías científicas sobre a orixe da humanidade para estudantes pode ser validamente feito coa clara intención secular de mellorar a efectividade da instrución científica". Nos esbozos do libro didáctico de ciencia creacionista Of Pandas and People, practicamente todas os derivados da palabra "creación", como "creacionismo", foron substituídos polas palabras "deseño intelixente". O libro publicouse en 1989, seguido por unha campaña promovéndoo para que fose usado no ensino do deseño intelixente e clases de bioloxía do ensino secundario do sistema público. A mesma sentenza xudicial do Tribunal Supremo influíu no xurista xubilado Phillip E. Johnson, no seu libro de 1991 Darwin on Trial ("Darwin no banco dos acusados"), no que defende a redefinición da ciencia para que a mesma permitise alegacións de creación sobrenatural. . Un grupo de partidarios do creacionismo, incluíndo a Michael Behe, Stephen C. Meyer e William Dembski xuntouse con Johnson co obxectivo de derrubar o naturalismo metodolóxico do método científico (que el describira como "materialismo") e substituílo por "realismo teísta" a través do que se chamou a "estratexia da cuña" (wedge strategy) Behe contribuíu na revisión de 1993 do libro Of Pandas and People, creando os alicerces das ideas que posteriormente denominaría como "complexidade irredutíbel". En 1994 Meyer contactou co Discovery Institute, e no ano seguinte obtiveron financiamento para crear o "Centro para a renovación da ciencia e a cultura", co propósito de promover o "movemento do deseño intelixente" por apoio político e público para o ensino do deseño intelixente como unha alternativa á evolución baseada na creación, particularmente nos Estados Unidos.
O deseño intelixente preséntase como unha alternativa ás explicacións naturais para a orixe e diversidade da vida. Sitúase en oposición á ciencia biolóxica convencional, que depende do método científico para explicar a vida a través de procesos observábeis como mutacións e a selección natural. O propósito declarado do deseño intelixente é o de investigar se as evidencias empíricas existentes implican ou non que a vida na Terra precisou concibirse por un axente ou axentes intelixentes. William Dembski, un dos principais defensores do deseño intelixente, afirmou que a alegación fundamental do deseño intelixente é que "existen sistemas naturais que non poden explicarse adecuadamente en termos de forzas naturais non-direccionais e que exhiben características que en calquera outra circunstancia nós atribuiríamos á intelixencia". No manifesto do Discovery Institute que é coñecido como a "estratexia da cuña ou documento da cuña" (Wedge Document), dicíase aos defensores do movemento que:
Os defensores do deseño intelixente buscan evidencias do que eles chaman "sinais de intelixencia": propiedades físicas dun obxecto que apuntan cara a un proxectista (deseñador) (véxase: argumento teleolóxico). Por exemplo, defensores do deseño intelixente argumentan que un arqueólogo que encontra unha estatua feita de pedra nun campo pode xustificabelmente concluír que a estatua foi proxectada, e pode sensatamente tentar identificar ao que a concibiu. O arqueólogo non estaría, porén, xustificado para facer a mesma alegación baseado nun pedregullo irregular do mesmo tamaño. Os defensores do deseño intelixente argumentan que os sistemas vivos presentan unha gran complexidade, e a partir do cal poden inferir que algúns aspectos da vida foron proxectados.
Orixe do concepto
miniatura|150px|esquerda|Platón 150px|esquerda|miniatura|Aristóteles miniatura|esquerda|150px|Cicerón miniatura|esquerda|150px|San Tomé de Aquino, retrato por Carlo Crivelli
Sutermeister
Sutermeister pode referirse á:
Deseño intelixente
Orixe do concepto
Os filósofos veñen debatendo desde hai moito tempo se a complexidade da natureza indica a existencia dun deseñador ou proxectista sobrenatural (ou varios).
Entre os primeiros argumentos achegados para a existencia dun proxectista do universo están aqueles documentados na filosofía da Grecia clásica. No século IV a.C., Platón propuxo un "demiúrgo" que era bo e sabio como o creador e primeira causa do cosmos, no seu tratado Timeo. . Aristóteles tamén desenvolveu a idea dun creador-deseñador do cosmos, frecuentemente chamado o "Motor Inmóbil", no seu traballo filosófico Metafísica.
En De Natura Deorum ("Sobre a Natureza dos Deuses") 45 a.C., Cicerón afirmou que "o poder divino debe ser encontrado no principio dunha razón que permea toda a natureza". O uso desta liña de raciocinio aplicado a un proxectista sobrenatural veu a ser coñecida como o argumento teleolóxico para probar a existencia de Deus.
As formas máis notábeis deste argumento expresounas no século XIII Tomé de Aquino na súa obra Suma Teolóxica, sendo o deseño a quinta das cinco probas de Aquino para a existencia de Deus. Séculos máis tarde foi retomada por William Paley no seu libro Natural Theology (1802). Paley usou a analoxía do reloxeiro, que vén sendo usada até hoxe en argumentos relacionados co deseño intelixente.
Nos inicios do século XIX, tales argumentos levaron ao desenvolvemento da que era chamada na época teoloxía natural, o estudo da natureza como un medio para entender a "mente de Deus". Este movemento deu combustíbel á paixón pola recolleita de fósiles e outros espécimes biolóxicos, o que eventualmente levou ao desenvolvemento da Teoría da evolución proposta por Darwin.
Un razoamento similar, postulando un deseñador divino, é apoiado actualmente por moitos adeptos do que se coñece como evolucionismo teísta, que consideran a ciencia moderna e a teoría da evolución completamente compatíbeis co concepto dun deseñador sobrenatural.
O deseño intelixente ao final do século XX e no inicio do XXI pode ser visto como un desenvolvemento moderno da teoloxía natural que busca mudar as bases da ciencia e minar a teoría evolucionista. Unha vez que a teoría da evolución se estendeu para explicar máis fenómenos, os exemplos que se usaban como evidencias do deseño foron cambiando ao longo dos anos.
Mais o argumento esencial permanece constante: os sistemas complexos implican un deseñador. Os exemplos ofrecidos no pasado inclúen o ollo (sistema óptico) e as ás con plumas; os exemplos contemporáneos son na súa maioría bioquímicos: funcións das proteínas, coagulación sanguínea, e o flaxelo bacteriano (véxase complexidade irredutíbel).
Barbara Forrest describe o movemento do deseño intelixente como iniciado en 1984 cando a organización de Jon A. Buell, a Foundation for Thought and Ethics (FTE) (Fundación para o pensamento e a ética) publicou The Mystery of Life's Origin (O misterio da orixe da vida) polo creacionista Charles B. Thaxton.
A resistencia en especificar a identidade do creador en discusións públicas foi un tema de gran debate entre defensores e críticos da teoría da creación intelixente. Por un lado, os defensores suxiren que de feito esa é unha característica xenuína do concepto; polo outro, os críticos afirman que é só unha postura tomada para evitar a alienación daqueles que desexan separar a relixión do ensino da ciencia.
A sentenza xudicial no caso Kitzmiller v. Dover Area School District concluíu que a segunda posición era o caso.
Billy Graham
miniatura|Billy Graham co presidente dos [[Estados Unidos de América Barack Obama.]]
Deseño intelixente
Orixe do termo "deseño intelixente"
O uso moderno do termo deseño intelixente para describir un campo de investigación comezou despois do xuízo no que o Tribunal Supremo dos Estados Unidos, no caso de Edwards v. Aguillard decidiu a inconstitucionalidade da inclusión do creacionismo ou "ciencia da creación" (o relato do libro da Xénese) no currículo das clases de Ciencias naturais nas escolas públicas (1987). Nesta sentenza mantíñase á vez que "ensinar unha diversidade de teorías científicas acerca da orixe da humanidade aos escolares podería facerse validamente se é coa intención claramente secular de mellorar a eficacia da instrución científica". Inmediatamente despois, os manuais propostos para o ensino creacionista comezaron a substituír a palabra creación pola expresión deseño intelixente.
Billy Graham
William Franklin "Billy" Graham, Jr., nado en Charlotte (Carolina do Norte) o 7 de novembro de 1918 e finado en Montreat, no mesmo estado, o 21 de febreiro de 2018, foi un predicador e escritor evanxélico estadounidense, ordenado como pastor baptista so sur, moi coñecido nos Estados Unidos pola súa prédica nas denominadas cruzadas relixiosas, e en especial na radio e televisión. Graham tamén foi conselleiro relixioso de varios presidentes estadounidenses; foi especialmente próximo a Dwight D. Eisenhower e Richard Nixon. Deu o seu apoio ao movemento polos dereitos civís cando comezou a se desenvolver e en 1957 predicou conxuntamente con Martin Luther King en Nova York, e pagou a súa fianza logo de ser detido en 1963 na protestas de Birmingham. Segundo Gallup é un dos homes máis admirados do mundo.
Ponte General Artigas
A Ponte General Artigas é unha ponte internacional que cruza o río Uruguai e une as cidades de Colón (provincia de Entre Ríos, Arxentina) e Paysandú (departamento de Paysandú, Uruguai). Foi inaugurada o 10 de decembro de 1975 e o nome é na honra de José Gervasio Artigas, pai da independencia uruguaia.
Billy Graham
Traxectoria
Fillo de granxeiros que perderon os seus aforros na Gran Depresión pero que conseguiron saír adiante, criouse no seo da Igrexa Reformada Presbiteriana Asociada pero foi tras escoitar o evanxelista Mordecai Ham en 1934 cando segundo as súas propias palabras aceptou a Cristo. En 1937 como alumno do Florida Bible Instituto deu o seu primeiro sermón nunha pequena igrexa baptista en Tampa (Florida).
Valdanta, Valdanta, O Bolo
Valdanta é un lugar da parroquia de Valdanta no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 32 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 20 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 33 habitantes (12 homes e 21 mulleres).
Deseño intelixente
Orixe do termo "deseño intelixente"
O título definitivo alude á máis popular das coleccións de ensaios do paleontólogo e divulgador da evolución Stephen Jay Gould, titulada O polgar do panda. No proceso de adaptación á nova situación legal do libro, que é o máis popular dos manuais usados polos creacionistas para a ensinanza escolar, substituíronse os termos "creación e "creador" por "deseño intelixente" e "deseñador intelixente" en máis de 250 lugares . O libro converteuse en texto obrigatorio no distrito de Dover (Pensilvania), dando lugar ao caso polo que a sentenza antedita sinala ao movemento do deseño intelixente como unha versión disfrazada do creacionismo relixioso.
Informe Nunca Más
dereita|miniatura|300px|30 anos despois os organismos de dereitos humanos seguen a lembrar o contido do Informe Nunca Más Co nome Nunca Más é coñecido o informe emitido pola Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas (CONADEP) da Arxentina. É coñecido tamén co nome de "Informe Sabato" posto que foi o escritor Ernesto Sabato quen presidiu a comisión.
A comisión foi creada polo presidente da Arxentina Raúl Alfonsín o 15 de decembro de 1983. O obxectivo era esclarecer os feitos sucedidos no país durante a ditadura militar instaurada desde o ano 1976. A súa misión era a de recibir informes e denuncias sobre as desaparicións, os secuestros e as torturas acontecidos dentro daquel período a mans do réxime, e xerar informes a partir destes.
A comisión entregou o seu informe o 20 de setembro de 1984 ao Presidente da República, ese informe transformouse no libro Nunca Más, que o contén na súa totalidade.
Deseño intelixente
Orixe do termo "deseño intelixente"
En 1988 Thaxton organizou unha conferencia titulada "Sources of Information Content in DNA" en Tacoma, Washington, e en decembro decidiu usar o termo deseño intelixente para o seu novo movemento creacionista. Stephen C. Meyer estaba presente na conferencia, e posteriormente lembrouse que o "termo foi mencionado". O libro Of Pandas and People considérase o primeiro libro sobre o deseño intelixente, e tamén como o primeiro lugar onde a frase deseño intelixente aparece co seu significado actual.
Buscando evitar a percepción pública da vinculación co creacionismo anterior, os promotores do deseño intelixente prefiren situar a orixe da actual notoriedade da expresión no libro do avogado Phillip E. Johnson Darwin on trial ("Proceso a Darwin"), de 1991. A posición de Johnson e da base para o movemento en apoio á crenza sobre o deseño intelixente, é que consideran falso o naturalismo filosófico.
Informe Nunca Más
Os seus membros
A comisión estivo integrada ademais por Magdalena Ruiz Guiñazú, Ricardo Colombres, René Favaloro (quen despois renunciou), Hilario Fernández Long, Carlos T. Gattinoni, Gregorio Klimovsky, Marshall Meyer, Jaime F. de Nevares e Eduardo Rabossi, ademais dos deputados da Nación Santiago M. López, Hugo D. Piucill e Horacio H. Huarte.
Deseño intelixente
Orixe do termo "deseño intelixente"
En 1990 fundouse o Discovery Institute, ligado ó Hudson Institute, institución de ideoloxía conservadora. O seu presidente é B. Chapman, que ocupou cargos importantes durante a administración de Ronald Reagan. O Discovery Innstitute ten entre os seus dirixentes a Howard F. Ahmanson, millonario relacionado co movemento chamado Christian Reconstructionism (Reconstrucionismo cristián), unha organización partidaria da subordinación das leis civís ás prescricións do Antigo Testamento e contraria á tolerancia relixiosa.
Billy Graham
Traxectoria
En 1943-1944 mentres servía como pastor en Western Springs, Illinois, soubo que o programa de radio, "Songs in the Night", do seu amigo Torrey Johnson, pastor en Chicago, íase cancelar por falta de fondos e co apoio financeiro da súa congregación decidiu facerse el cargo, o 2 de xaneiro de 1944 presentou por vez primeira o programa, na que se incluía música gospel e mensaxes bíblicas, recrutando ao cantante de gospel George Beverly Shea, a súa popularidade fixo que o programa continuase durante varios anos, pero Graham deixouno a comezos de 1945 e converteuse no principal evanxelista de Youth for Christ International durante tres anos (1946-1948). Graham serviu como presidente de Northwestern Bible College entre 1948 e 1952.
Deseño intelixente
O Movemento do deseño intelixente
miniatura|300px|esquerda|O [[Discovery Institute usou o fresco "A creación de Adán" da Capela Sistina, que posteriormente cambiou por unha imaxe menos relixiosa e un novo nome: Centro para a ciencia e a cultura.]]
Billy Graham
Traxectoria
A primeira misión evanxélica, que denominou cruzada en recordo das forzas cristiáns medievais que querían conquistar Xerusalén, realizouna en Grand Rapids en Míchigan en setembro de 1947, en 1949 tiña programada nos Ánxeles unha nova cruzada, para a que erixiu lonas de circo nun aparcadoiro, e os medios de William Randolph Hearst déronlle cobertura nacional. Segundo Ben Bagdikian a Hears gustáballe o patriotismo e o apelo á mocidade e el pensaba que axudaría a promover as ideas conservadoras e anticomunistas, aínda que eles dous nunca se coñeceron persoalmente. Con esa atención dos medios, o evento durou oito semanas máis do previsto e Graham pasou a ser unha figura nacional. Henry Luce tamén promocionou a Graham e en 1954 apareceu na portada da revista Time.
Ao longo da súa vida Graham dirixiu máis de 400 cruzadas en 185 países e territorios, con 210 millóns de persoas presentes en directo, e segundo o seu equipo máis de tres millóns de persoas deron un paso á fronte á súa invitación de aceptar a Xesús Cristo como o seu salvador persoal. En 2008 a audiencia Graham durante toda a súa vida, incluíndo as emisións de radio e televisión, superou os 2200 millóns de persoas.
Deseño intelixente
O Movemento do deseño intelixente
O movemento do deseño intelixente apareceu e desenvolveuse nos Estados Unidos contra 1987, a través dunha versión moderna do argumento teleolóxico para a existencia de Deus, despois de fracasaren, salvo éxitos menores e provisionais, os intentos dos representantes da literalidade bíblica de lograr o ensino do relato da creación do libro da Xénese na clase de Ciencias naturais.
O movemento do deseño intelixente é un rebento directo do creacionismo. As comunidades científica e académica, xunto co Tribunal Federal Norteamericano, consideran o deseño intelixente como unha forma de creacionismo ou como un descendente directo que está estreitamente ligado co creacionismo tradicional e varios autores refírense explicitamente a el como "creacionismo do deseño intelixente".
O obxectivo principal do movemento é "derrotar a visión do mundo materialista" representada pola teoría da evolución en favor "dunha ciencia consonte con conviccións teístas e cristiás". Practicamente todos os conceptos do deseño intelixente e o movemento asociado son produtos do Discovery Institute, que guía o movemento seguindo a súa estratexia da cuña.
Este movemento tamén rexeita as posturas representadas pola evolución teísta e o creacionismo evolutivo, que aceptan que os seres vivos se diferenciaron a través dun proceso de evolución natural sen a intervención directa de Deus.
O deseñador
Respecto ao deseñador, os argumentos dos que propoñen o deseño intelixente están formulados de xeito que non fan mención ao deseñador nin á súa natureza, só conclúen a súa existencia. A idea non se asocia obrigatoriamente co concepto de Deus, se ben nalgúns casos se lle asignan características que as relixións xeralmente asocian con Deus. Así, os principais propoñentes do deseño intelixente afirman fronte aos seus seguidores que cren que o deseñador é o Deus do cristianismo.
Algúns que son partidarios da existencia dun deseñador explican que, tal como hai intelixencia detrás de calquera logro que a industria humana produce, así estruturas complexas como a célula e o átomo, con estruturas e funcionamento ordenados e complexos, tiveron tamén que producirse por alguén. De igual modo, tal como se require unha formación e intelixencia para lexislar leis humanas, que ordenan as sociedades, así tamén é necesaria unha intelixencia para establecer as complexas leis que rexen o universo, observadas por astrofísicos, bioquímicos, enxeñeiros e outros científicos.
Outro argumento é que, sen intelixencia, tanto artistas, artesáns e deseñadores en diferentes campos, non poden producir nin crear os seus traballos. Por tanto, o deseñador da vida debe posuír unha intelixencia superior á intelixencia humana para producir estruturas para a vida que non poden reproducir no laboratorio seres humanos intelixentes.
Cando os críticos van máis alá do argumento de que o deseño intelixente non ten base realmente científica, algúns ademais argumentan que a evidencia existente fai que a hipótese do deseñador sexa improbábel, independentemente da súa posición no mundo da ciencia. Por exemplo, Jerry Coyne, da Universidade de Chicago, pregúntase por que un deseñador "nos daría a forma de producir vitamina C para despois destruíla ao inhabilitar un dos seus enzimas" e por que "non situou réptiles, mamíferos, anfibios e peixes de auga doce en illas afastadas cun ambiente adecuado para esas especies". Coyne tamén sinala que o feito de que "a flora e a fauna destas illas se parece moito á das terras continentais próximas, aínda cando o seu ambiente sexa moi diferente" é evidencia de que as especies non foron situadas alí por un deseñador. Para defenderse destes argumentos, os partidarios do deseño intelixente argumentaron o descoñecemento dos motivos do deseñador. Por exemplo, Behe escribiu en A caixa negra de Darwin que, sinxelamente, non temos posibilidade de entender as motivacións do deseñador, de maneira que non podemos responder a estas preguntas de maneira definitiva. Os deseños con defectos poderían, por exemplo, ser incluídos polo deseñador por razóns artísticas, ou para un propósito que aínda non comprendemos ou por outras razóns. Coyne responde que en vista da evidencia, "a vida resultou non dun deseño intelixente senón da evolución, ou ben o deseñador é un ente cósmico que deseñou todo para que lucise como se fose creado como consecuencia dun proceso de evolución". Outros seguidores deste movemento afirman que quizais o deseñador utilizou as características do universo para dirixir a evolución, e así esculpir a vida que nun principio sementou.
Así, os críticos indican que, ao necesitar o deseño intelixente o argumento do descoñecemento das intencións do deseñador, realmente este feito preséntase só como unha forma de falacia, ou unha simple crenza relixiosa.
Paradoxo do deseñador
Ao afirmarse a necesidade dun deseñador, naturalmente ábrese a posibilidade e xorde con iso tamén o paradoxo de poder preguntarse quen deseñou ao deseñador?.
Partidarios como Dembski en The Design Inference especulan que o rol de deseñador o puido desempeñar un extraterrestre ou extrauniverso culto. A descrición oficial do deseño intelixente establece explicitamente que o universo amosa características producidas por deseño. Por iso, ao admitir o "paradoxo do deseñador deseñado", Dembski conclúe que "ningún axente intelixente de natureza estritamente física puido realizar o deseño do universo ou da vida desde o seu inicio".
Non obstante, a gran maioría dos propoñentes do deseño intelixente só responden que a pregunta sería irrelevante ou estaría fóra do tema da discusión do deseño intelixente. Richard Wein responde que debe haber balance entre as preguntas sen resposta que unha teoría abre e as explicacións que achega ao fenómeno que estuda.
Así os críticos indican que o deseño intelixente, ao necesitar o argumento dun ser inexplicábel para explicar a orixe doutros (nós), realmente se presenta só como outra forma máis de falacia dentro desta ideoloxía. Este feito fai que a nova pregunta que suscita a explicación sexa polo menos tan problemática como a pregunta que trata de responder. Un bo número de críticos tamén ve que a afirmación de "que o deseñador non necesita ser explicado como unha contribución ao coñecemento, senón máis ben como unha equivocada ou falsa resolución dunha disputa aplicando un cliché". A ausencia de evidencia observábel e medíbel, a esencia da pregunta sobre quen deseñou ao deseñador, conduce a unha regresión infinita da que os propoñentes do deseño intelixente só poden escapar con contradicións lóxicas, recorrendo a dogmas de fe relixiosos, ou respondendo ao paradoxo a través de conceptos filosóficos (por exemplo, a partir das ideas de Aristóteles, cando propón a existencia metafísica dun Primeiro Motor Inmóbil). Esta resposta, en calquera caso, habería que buscala fóra do campo da ciencia natural.
Islam
Para os musulmáns o Corán é a palabra de deus copiada por Mahoma e nel dise: "E el creou as parellas, macho e femia. Dunha gota de esperma exaculada". Tamén temos 114 suras (capítulos) que falan da cosmoxénese que explican a aparición do cosmos e da vida dunha forma semellante a xénese hebrea. Isto fai que calquera teoría científica non poida contradicir o Corán en nada. Facendo que o creacionismo, versión tradicional do deseño intelixente sexa a postura das diversas correntes do islam.
Xudaísmo
Como noutras relixións non xerarquizadas, existen diferentes seitas xudías, das cales as máis representativas son o Xudaísmo ortodoxo e o Xudaísmo reformista. Entre os ortodoxos a visión literalista da Xénese imponse e as obxecions ao neo-darwinismo son semellantes ás dos grupos fundamentalistas cristiáns. Mentres que no Xudaísmo reformista, aínda que manteñen a crenza na Tora, non é de forma dogmática e aceptan os feitos científicos da evolución.
Relixións cristiás
Aínda que os argumentos do deseño intelixente sexan formulados de maneira secular e intencionalmente evitan apuntar á identidade do deseñador, a maioría dos principais defensores do deseño intelixente son cristáns e xa afirmaran no pasado que na súa opinión o "deseñador" é Deus. Phillip E. Johnson, William Dembski e Stephen C. Meyer son evanxélicos protestantes; Michael Behe é católico; e Jonathan Wells, outro defensor importante, é membro da Igrexa da Unificación. Johnson afirmou que cultivar a ambigüidade ao empregar linguaxe secular en argumentos que son meticulosamente desenvolvidos para evitar matices do creacionismo teísta é un primeiro paso necesario para finalmente reintroducir o concepto cristián de Deus como o deseñador. Johnson alerta explicitamente aos defensores do deseño intelixente para que escondan as súas motivacións relixiosas para evitar que o deseño intelixente sexa identificado "como outra maneira de presentar a mensaxe evanxélica cristiá". Johnson enfatiza que "a primeira cousa que se debe facer é tirar a Biblia da discusión"; "despois de que separemos o preconcepto materialista do feito científico [...] soamente aí os asuntos bíblicos poden discutirse".
Barbara Forrest argumenta que tales declaracións revelan que os principais defensores do deseño intelixente o ven como algo esencialmente relixioso na súa natureza, e non só como un concepto científico que presenta implicacións que fortuitamente coinciden coas súas crenzas relixiosas particulares. Escribe que os principais líderes do deseño intelixente están intimamente ligados co movemento ultraconservador reconstrutivista cristián. Sinala conexións actuais e pasadas de afiliados do Discovery Institute como Phillip Johnson, Charles Thaxton, Michael Behe, Richard Weikart, Jonathan Wells e Francis Beckwith, con líderes de organizacións reconstrutivistas cristiás, e a extensión do financiamento fornecido ao Instituto por Howard Ahmanson Jr., unha figura importante no movemento reconstrutivista.
Posición da Igrexa Católica
A posición pública da Igrexa Católica e da maioría dos católicos é a de respectar a autonomía da ciencia e os seus achados, desprazando a discusión sobre a verdade das Escrituras e a xustificación das crenzas a un plano netamente metafísico. Aínda así, dentro da Igrexa Católica tamén houbo pronunciamentos que aparentemente favorecen algúns postulados do deseño intelixente, que foron apoiados por parte de figuras católicas tan importantes como o arcebispo de Viena, quen postulou que:
Neste sentido, o papa Bieito XVI, aínda que non deu o seu apoio ao movemento do deseño intelixente, si manifestou estar aparentemente de acordo con algúns dos seus postulados, ao opinar que considerar "ao home e a súa razón" un produto casual da evolución é irracional, ou ao dicir que "tamén é certo que a teoría da evolución non está demostrada fidedignamente". Porén, hai que aclarar que o papa Bieito XVI, en relación a unha suposta incompatibilidade entre creación e evolucionismo (propio dos seguidores do deseño intelixente), igualmente se pronunciou da seguinte forma:
Así, a postura da Igrexa Católica, expresada repetidas veces, é que a Creación e a Evolución non se exclúen nin se contrapoñen, deixando claro, iso si, que "a evolución non responde a todas as preguntas do home", en relación ás preguntas metafísicas.