cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupo Wagner
O Grupo non controla o seu persoal de maneira directa. Fanse contratos por traballos de curta duración para funcións especializadas. Tamén se selecciona persoal de seguridade en compañías creadas para o efecto, que serán as que executen o traballo. As persoas candidatas pasan exames físicos e revisións das súas habilidades e experiencia. A continuación, comezan un período de adestramento nunhas instalacións nas proximidades de Krasnodar. Pasada esa fase envíase o persoal ao estranxeiro. De alguén morrer en acción, é pouco probábel que o seu cadáver sexa repatriado.
Historia
Segundo os informes, o fundador da compañía é Dmitri Valérievich Utkin, nado en 1970 no óblast de Kirovogrado, daquela, parte da RSS de Ucraína. Segundo a declaración do Servizo de Seguridade de Ucraína en setembro de 2017, Utkin aparentaba ser un leal cidadán ucraíno. Até 2013 foi tenente coronel e comandante de brigada da unidade das forzas especiais Spetsnaz GRU (o 700º destacamento independente Spetsnaz da 2ª brigada independente) do Departamento Central de Intelixencia (GRU) de Rusia.
Tras retirarse ese ano, comezou a traballar para a empresa privada Moran Security Group, fundada por veteranos militares rusos. A compañía, que realizou misións de seguridade e capacitación en todo o mundo, especializouse en seguridade contra a pirataría. O mesmo ano, altos xerentes da empresa crearon unha organización con sede en San Petersburgo, Corpo Eslavo, que encabezou os contratistas para "protexer os campos petrolíferos e os oleodutos" en Siria. Utkin logrou sobrevivir a esa desastrosa misión.
O Grupo Wagner presentouse en 2014, xunto con Utkin, no óblast de Lugansk (Ucraína). O nome provén do propio distintivo de chamada de Utkin, "Wagner", que seica elixiu debido á súa paixón polos dramas musicais deste compositor alemán. Radio Liberty citou os informantes dicindo que a fe nativa eslava (un culto pagán moderno) era favorecida polo liderado do grupo Wagner. En agosto de 2017 o turco Yeni Şafak especulou con que Utkin fose só un home de palla da compañía, tras quen se agocharía o verdadeiro líder.
O 9 de decembro de 2016, Dmitri Utkin foi fotografado co presidente Vladimir Putin nun acto de condecoracións. Dicíase que Aleksandr Kuznetsov "Ratibor" era o comandante da primeira compañía de recoñecemento e asalto de Wagner; Bogátov, o comandante da cuarta; e Tróshev, o "director executivo" da compañía. Días despois, o voceiro do Kremlin confirmou a presenza na recepción do Kremlin de Dmitri Utkin en representación da rexión de Nóvgorod. Disque a recepción organizouse para quen recibiran o galardón da Orde de Coraxe e o título de Heroe de Rusia, sen dar máis detalles.
Hogano, o grupo é considerado unha das maiores organizacións militares privadas do mundo. Porén, moitas análises afirman que o grupo é, en realidade, un escuadrón secreto do goberno ruso, designado para intervir en conflitos onde Rusia non quere involucrarse oficialmente. Hai constancia de que nas súas filas figuran tamén membros ucraínos e serbios, estes últimos en menor número. Trátase dunha organización extremadamente xenófoba, mesmo con vínculos confirmados con organizacións neonazis.
Segundo varios medios rusos, o Grupo Wagner está financiado polo Estado ruso e por empresarios próximos ao mesmo. Un deles é Evgueni Prigozhin, un adiñeirado asociado do presidente Putin, quen tamén controla a Axencia de Investigación de Internet.
Lugares de acción
O grupo actuou na Guerra do Donbás, o conflito interno do Sudán, a Segunda guerra civil centroafricana e a guerra civil siria. Centenares de membros morreron o 7 de febreiro de 2018 nun ataque da chamada Coalición Internacional contra o Estado Islámico e o Levante, liderada polos EUA, na provincia siria de Dayr az-Zawr na batalla de Khasham.
Crese que o grupo actúa tamén en Libia dando apoio ao xeneral Khalifa Haftar, o home forte no leste do país africano, xa que Moscova busca aumentar a súa influencia no país. De feito, crese que xa hai dúas bases rusas secretas no lugar.
Unha exclusiva da axencia Reuters desvelou que un grupo de aproximadamente 400 paramilitares do Grupo Wagner podería atoparse en Venezuela para protexer o presidente Nicolás Maduro, tras o agravamento da crise venezolana.
Desde 2019 reportouse a presenza do grupo en Mozambique, en combate contra grupos xihadistas na provincia de Cabo Delgado.
Rick Husband
Rick Douglas Husband, nado en Amarillo, Texas, o 12 de xullo de 1957 e finado o 1 de febreiro de 2003, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-107 e STS-96.
Báječní muži s klikou
Báječní muži s klikou é un filme checoslovaco de 1978 dirixido por Jiří Menzel. Foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rick Husband
Traxectoria
Husband graduouse en enxeñería mecánica pola Universidade Tecnolóxica de Texas 1980 e era máster na mesma materia pola Universidade do Estado de California en Fresno en 1990.
Foi seleccionado pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-96 e STS-107, falecendo nesta última durante o accidente do transbordador espacial Columbia.
Vilariño, Santa María de Alta, Lugo
Vilariño é un lugar da parroquia de Santa María de Alta no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Marcoi, Santa María de Alta, Lugo
Marcoi é un lugar da parroquia de Santa María de Alta no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Fixós, Santa Marta de Fixós, Lugo
Fixós é un lugar da parroquia de Santa Marta de Fixós no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Julio Pérez Orozco
Julio Pérez Orozco, nado en Monforte de Lemos e finado en Buenos Aires o 3 de xullo de 1941, foi un político galego.
Iván Bilibin
miniatura|Detalle do retrato de Iván Yákovlevich Bílibin, obra de Borís Kustódiev (1901). Iván Yákovlevich Bílibin (en ruso: Иван Яковлевич Билибин) nado o 16 de agosto de 1876 e finado o 7 de febreiro de 1942, foi un dos ilustradores máis influentes do século XX e deseñadores escénicos que tomou parte no Mir iskusstva e contribuíu aos Ballets Rusos. A longo da súa carreira, estivo fortemente inspirado polo folclore eslavo.
Biografía
Iván Bílibin naceu nun suburbio de San Petersburgo. Estudou con Iliá Repin e ampliou os seus estudos en Múnic. Entre 1902 e 1904 Bílibin viaxou polo norte de Rusia, onde quedou fascinado pola arquitectura antiga de madeira e o folclore ruso. Publicou os seus achados na monografía Artes folclóricas do norte de Rusia en 1904. Outra influencia importante na súa arte foron as impresións tradicionais xaponesas.
Bílibin obtivo renome en 1899, cando publicou as súas innovadoras ilustracións de contos de fadas rusos. Durante a Revolución Rusa de 1905, realizou caricaturas revolucionarias. A Revolución de Outubro (1917), con todo, resultoulle allea. Despois de curtos períodos no Cairo e Alexandría, estableceuse en París en 1925. Aí dedicouse a decorar mansións privadas e igrexas ortodoxas. Seguía estrañando a súa terra natal e, despois de decorar a embaixada soviética en 1936, regresou á URSS. Deu conferencias na Academia Soviética das Artes até 1941. Bílibin morreu de inanición durante o sitio de Leningrado e foi enterrado nunha fosa común.
Vida persoal
Bílibin casou en 1902 cunha antiga alumna, a pintora rusa de orixe irlandesa e ilustradora de contos infantís Mary Chambers. Tiveron dous fillos, Alexander (1903-1972) e Iván (1908-1993). Xa divorciado, en 1912 volveu casar con outra exalumna, a graduada na Escola de Belas Artes Rennée O'Connell, bisneta de Daniel O'Connell. En 1923 casou coa súa terceira e última esposa, a pintora rusa Alexandra Schyekatikhina-Pototskaya, con quen tivo unha exposición conxunta en Ámsterdam en 1929.
Portoganoi, Santa Marta de Fixós, Lugo
Portoganoi é un lugar da parroquia de Santa Marta de Fixós no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Bonapartesaurus
Bonapartesaurus (que quere dicir "lagarto Bonaparte", nomeado polo paleontólogo José Fernando Bonaparte) é un xénero extinto de dinosauro herbívoro ornitópodo que pertence á familia dos hadrosáuridos. Viviu na área da Arxentina moderna durante as etapas do Campaniano e Maastrichtiano, no Cretáceo serodio.
Santa Marta, Santa Marta de Fixós, Lugo
Santa Marta é un lugar da parroquia de Santa Marta de Fixós no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Reboredo, Soñar, Lugo
Reboredo é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Adéla ještě nevečeřela
Adéla ještě nevečeřela é un filme checoslovaco de 1977 dirixido por Vellořich Lipský. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Casa de América
Casa de América, coñecida tamén coloquialmente como Casa América (por exemplo, nos programas de entrevistas da TVE), é un consorcio creado en 1990 e integrado polo Ministerio de Asuntos Exteriores de España, a través da Secretaría de Estado de Cooperación Internacional e para Iberoamérica e o Caribe (SECIPIC), a Comunidade de Madrid e o Concello de Madrid.
Coordínase a través do Consello Reitor, órgano superior de dirección do Consorcio, así como da Comisión Delegada de dito Consello Reitor formada por un representante de cada unha das tres Institucións máis o Director Xeral.
Este consorcio ten como sede o Palacio de Linares en Madrid.
En decembro de 2018 foi nomeado director da Casa de América Antonio Pérez-Hernández y Torra.
Fundación
O Consorcio foi fundado en 1990 polo Ministerio de Asuntos Exteriores y Cooperación, a Comunidade de Madrid e o Concello de Madrid, con ocasión dos preparativos dos actos de celebración do V Centenario do Descubrimento de América. O Ministerio de Asuntos Exteriores, a Comunidade de Madrid e o Concello de Madrid constituíronse como membros fundadores da Institución, que ten a súa sede no Palacio de Linares.
Obxectivos
Casa de América é un consorcio público que ten como obxectivo estreitar os lazos entre España e o continente americano, especialmente con Latinoamérica. Este acercamento foméntase a través da organización de seminarios, conferencias, mesas redondas, exposicións, charlas maxistrais, proxeccións, concertos, coloquios, presentacións, talleres etc., distintos formatos que perseguen o mesmo fin: propiciar un clima adecuado para falar de temas americanos, no que participan membros de gobernos de ambos os lados do océano Atlántico, medios de comunicación, corpo diplomático, empresas, sociedade civil, ámbito académico, literario e artístico, e institucións.
O Consorcio Casa de América fundouse en 1990
A sede de Casa de América acolleu o II Cumio Iberoamericano en xullo de 1992. O rei Juan Carlos I e os Xefes de Estado e de Goberno que participaron no Cumio, inauguraron a Institución.
Casa de América recibiu desde entón as personalidades máis relevantes do continente: mandatarios, políticos, economistas, autores, sociólogos, artistas etc.
Casa de América tamén ten unha intensa actividade nas redes sociais e o mundo dixital. A través da súa páxina web difúndense todos os seus contidos e anúncianse todas as actividades do Consorcio. Ademais, publican se entrevistas e reportaxes relacionados cos actos organizados e nos que aparecen os distintos personaxes que neles participan. Tamén ten seccións específicas dedicadas a dar a coñecer novos artistas, que poden enviar e mostrar a súa obra de modo virtual.
A Casa de América naceu como un dos proxectos para a conmemoración do Quinto Centenario do Encontro de dous Mundos e foi inaugurada en 1992 con motivo da capitalidade cultural europea de Madrid e coincidindo coa celebración do II Cumio Iberoamericano de xefes de Estado e de Goberno, polo rei e os mandatarios asistentes ao Cumio.
Co obxectivo de fomentar o mellor coñecemento entre os pobos iberoamericanos e España, a Casa de América configúrase como centro activo e dinámico para o desenvolvemento de todo tipo de actividades, fomentando o debate, a reflexión e a investigación sobre temas de contido cultural, artístico, ideolóxico, social, científico, tecnolóxico, económico e político. Trátase de crear un foro e punto de encontro obxectivo e aberto orientado á difusión daqueles elementos que, nalgunha medida, poidan contribuír a estreitar os lazos que unen aos países integrantes da Comunidade Iberoamericana de Nacións, así como ao acercamento institucional entre América e Europa.
Torible, Torible, Lugo
Torible é un lugar da parroquia de Torible no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Casa de América
Órganos de goberno e xestión
Os órganos de goberno e xestión son:
Horarios
As entradas para as sesións gratuítas (2 por persoa) comezarán a distribuírense a partir das 18:00 horas.
Westworld
Westworld é un filme estadounidense de ciencia ficción escrito e dirixido por Michael Crichton, o cal se estreou en 1973.
O filme tivo unha secuela, Mundo futuro (estreada en galego o 21 de setembro de 1995 a través da TVG) e unha miniserie de televisión Beyond Westworld. En 2016, HBO estreou unha serie de televisión homónima baseada na trama do filme orixinal.
Sinopse
En 1983, o parque de atraccións de Delos permite aos seus visitantes atoparse na época da súa elección (romana, medieval ou a conquista do occidente dos EEUU (The Westworld, 1880), no medio de robots case humanos.
A historia segue a dous homes de negocios, interpretados por Richard Benjamin e James Brolin, que optaron por pasar uns días no vello Far West. Ademais, tamén se ilustran as aventuras dun terceiro fan do western, interpretado por Dick Van Patten, e dun home maior que optou pola Idade Media. A pesar de todas as precaucións e medidas de seguridade adoptadas neste parque de atraccións hiperrealista, a súa estadía non será exactamente a esperada; pouco a pouco, o centro de control perde toda a potencia sobre as máquinas.
Rodaxe
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Harold_Lloyd_Estate_%28Beverly_Hills%2C_CA%29.jpg/220px-Harold_Lloyd_Estate_%28Beverly_Hills%2C_CA%29.jpg|miniatura| Greenacres, a antiga propiedade de [[Harold Lloyd]] Westworld filmouse en só trinta días utilizando cámaras Panavision equipadas con lentes anamórficas creadas polo fotógrafo Gene Polito. A rodaxe tivo lugar no deserto de Mojave, no suroeste de California, na antiga propiedade de Harold Lloyd en Greenacres en Benedict Canyon, ao oeste de Beverly Hills, nos Ánxeles, así como en varios estudos de Metro-Goldwyn-Mayer e nos estudos de Burbank.
A posprodución levou de doce a trece semanas, cinco semanas para o "corte do director".
A partitura da película nun disco de 33 rpm está integramente composta polo compositor Fred Karlin. Mestura de música occidental e electrónica, usando un piano preparado, compás infrecuente, disonancia e todos os instrumentos de percusión a miúdo en polirritmo que ten o efecto de caos mecánico.
Tratamento dixital de imaxes
Crichton explica que quixo dar un toque distintivo á visión do androide cando o espectador está no seu punto de vista e inspirado na película de Stanley Kubrick, 2001: Unha odisea do espazo, concretamente a escena que se atopa dende o punto de vista de HAL 9000. Pero Crichton non quería só usar un lente gran angular, como fixera Kubrick cinco anos antes, senón mostrar a perspectiva do seu vilán como a máquina electrónica que debía ser.
Despois de contactar co Laboratorio de Propulsión a Chorro, o procesamento dixital parecía imposible debido ao seu alto custo, 200.000 dólares por 2 minutos de imaxes fronte ao orzamento de 1,25 millóns, e unha gran cantidade de tempo, aproximadamente 9 meses. A oportunidade xurdiu cando Crichton, xunto con John Whitney Jr., contactaron con Information International, Inc. co fin de acceder aos laboratorios en horario nocturno para completar a animación de xeito moito máis rápido e económico.
Whitney propuxo o uso dun efecto sinxelo, que acabaría aparecendo na película, que consistía en dividir cada imaxe en pequenos cadrados e calcular a cor media en cada zona. Isto fixo que a toma de alta calidade aparecese pixelada. O procesamento levou unhas 8 horas por cada 10 segundos de secuencia, xa que cada unha das tres cores primarias máis unha capa de branco e negro tiveron que ser separadas.
Despois de 2 meses de traballo no procesado dixital a secuencia estaba lista, quedando só dúas semanas para a estrea da película.
Na secuela de Richard T. Heffron Futureworld, as imaxes tridimensionais foron utilizadas por primeira vez no cine.
Asemonde, Vilachá de Mera, Lugo
Asemonde é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Heracleópolis Magna
Heracleópolis Magna (en grego antigo, Megálē Herakléous pólis) ou Heracleopolis (Ἡρακλεόπολις, Herakleópolis) é o nome romano da capital do XX nomo do antigo Alto Exipto. O sitio sitúase aproximadamente a ao oeste da moderna cidade de Beni Suef, na gobernación de Beni Suef de Exipto.
Nomo
O nome grego significaba "Cidade de Heracles", engadíndose o epíteto "grande" para distinguila doutras vilas con ese nome. A forma grega fíxose máis común durante o Reino tolemaico, que chegou ao poder despois da morte de Alexandre o Grande. O Imperio Romano usou unha forma latinizada do nome grego.
Algúns exiptólogos e eruditos bíblicos conectan a cidade bíblica de Hanes mencionada en Isaías 30:4 con Heracleópolis Magna.
Período dinástico precoz
Non se coñece a data dos primeiros asentamentos no sitio de Heracleópolis, pero unha entrada na Pedra de Palermo sobre a visita do rei Den ao lago sagrado de Herishef en Nenj-neswt, o nome antigo da cidade, suxire que xa existía a mediados da Primeira Dinastía, c. 2970 a.C.
Primeiro período intermedio (2181–2055 a.C.)
thumb|Vista parcial do baixorelevo desde o muro norte dunha capela funeraria que contén as tumbas do gobernador de distrito Neferkhau- (Nfr-khaU) e unha muller chamada Sat-Bahetep (probablemente a súa muller) - (Sa-t, Ba-htp), datada entre a [[IX dinastía exipcia | IX e a XI dinastía de Exipto. Amosa un ritual funerario para a comida de Sat-Baheteps  ka (entre 2160 e 1990 a.C.).]]
Heracleópolis chegou a fama e alcanzou o seu apoxeo de poder durante o Primeiro período intermedio, entre 2181 a.c. e o 2055 a.C. Finalmente despois do colapso do Antigo Reino, Exipto dividiuse en  Alto e Baixo Exipto. Heracleópolis converteuse na cidade principal do Baixo Exipto e puido exercer o seu control sobre gran parte da rexión. Heracleopolis exerceu un control tan grande sobre o Baixo Exipto durante este tempo que exiptólogos e arqueólogos exipcios fan referencia ás veces ao período entre a IX e as X dinastías (2160-2025 a.C.) como período Heracleopolitano. Durante este período, Heracleópolis atopouse a miúdo en conflito coa capital de facto do Alto Exipto, a antiga Tebas.
Reino Medio (2055 a.C. - 1650 a.C.)
Entre a última parte do primeiro período intermedio e o comezo do Reino medio, a cidade converteuse no centro relixioso do culto a Herishaf e construíuse o templo de Herishaf. Heracleópolis Magna e a súa dinastía foron derrotados por Mentuhotep II no c. 2055–2004 a.C., que iniciou o período do Reino Medio.
Terceiro período intermedio (1069 a.C. – 747 a.C.)
Na época do Terceiro período intermedio (1069–747 a.C.), Heracleópolis volveu a ter importancia. Houbo moitas renovacións e novas construcións do templo e centros mortuarios que existiron na cidade, e volveuse a converter nun importante centro relixioso e político.
Exipto tolemaico (322 a.C. - 30 a.C.)
Durante o Reino tolemaico (332-30 a.C.), Heracleópolis era aínda un importante centro relixioso e cultural en Exipto. Os gobernantes gregos deste período, no intento de atopar conexións e comparacións entre os seus propios deuses e os deuses da terra que agora gobernaban, asociaron a Harishef con Heracles no interpretatio graeca, de aí o nome a miúdo usado polos estudosos modernos para Heracleópolis.
Exipto romano (30 a.C.-390 d.C.)
O sitio de Heracleópolis estivo ocupado ata a época romana. Preto á necrópole de Sedmet el-Gebel, atopáronse casas que datan deste período, o que implica por si mesmo unha ocupación continua da área.
Escavacións arqueolóxicas
miniatura|Imaxe en cerámica [[shabti (ushabti, shawabti) con roupa de liño da XIX dinastía atopada en Heracleopolis Magna, Exipto. Exposta no Museo Petrie de Arqueoloxía Exipci a, Londres ]]
Sir Flinders Petrie e Edouard Naville
A primeira persoa en realizar unha extensa escavación en Herakleópolis foi o exiptólogo suízo Edouard Naville. Despois de escavar o que cría que era a totalidade do templo de Heryshef, Naville chegou á conclusión de que atopara todo o que Heracleópolis tiña para ofrecer. O seu amigo Sir Flinders Petrie, por outra banda, "... en 1879, sospeitou que a rexión xa despexada era só unha parte do templo" e, polo tanto, Herakleópolis (ou Ehnasya como el a chamaba, un nome que se remonta ata o período de ocupación romana do sitio) quedaba moito por desenterrar.
Petrie descubriu moito que Naville non crera que existise. Completou a escavación do templo de Heryshef e intentou atopar outros restos nunha zona ao redor do templo. Ao facelo, conseguiu descubrir características tan descoñecidas como restos de casas do período romano de ocupación. Tamén identificou outro templo que atribuíu á dinastía XIX, así como as mencionadas adicións ao templo de Heryshef asociadas a Ramsés o Grande. Ademais dos elementos arqueolóxicos, os obxectos atopados por Petrie durante a súa escavación son numerosos e abranguen todo o rango cronolóxico do asentamento. Relacionados especificamente con obxectos atopados desde finais do Primeiro Período Intermedio e principios do Imperio Medio, Petrie descubriu numerosos fragmentos de macetas que asociou coa XI Dinastía. Desde os últimos períodos romanos, Petrie atopou numerosos obxectos asociados a moitos dos lugares mortuorios que desenterrou, incluíndo ferramentas de ferro, cerámica e figuras.
Escavacións recentes
Aínda que non son moi numerosas as escavacións, e están naturalmente ensombrecidas pola de Flinders Petrie e a súa famosa expedición, houbo varias máis recentes que tamén incrementaron o coñecemento do xacemento. Durante a década de 1980, un equipo español realizou escavacións e descubriu obxectos como un altar de libacións e un par de ollos decorados, presuntamente dunha estatua, todo atribuído a un templo datado no terceiro período intermedio.
No 2008, outro equipo español tamén realizou escavacións baixo a dirección de María del Carmen Pérez-Die do Museo Arqueolóxico Nacional de España, en Madrid. Os seus esforzos revelaron unha tumba descoñecida anteriormente con varias portas falsas que datan do Primeiro período intermedio, así como ofrendas funerarias, que non foran vandalizadas. Outros achados inclúen a capela funeraria do alto funcionario Neferjau e a súa esposa Sat-Bahetep, e os restos da tumba de Khety I.
Rally do Lacón de 1991
O Rally do Lacón de 1991 foi a 25ª edición de dito rally e a terceira proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 18 de maio de 1991 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Ford Sierra Cosworth.
Facoi, Vilachá de Mera, Lugo
Facoi é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Rally do Lacón de 1991
Resumo
Germán Castrillón dominou toda a proba e os únicos que se achegaron ao seu ritmo foron Manuel Senra e Peitos. Con todo, o primeiro non puido tomar a saída na sección vespertina por problemas mecánicos do seu Peugeot 205 GTI, mentres que o Citroën AX Sport do segundo rompeu na segunda pasada por Brués-A Almuzara. Tras Castrillón entraron na meta tres pilotos carballiñeses: José María Magdaleno, Javier Paz e José María Banga.
Pouco despois do inicio da proba, no segundo treito (Esposende-Val De Pereira) o Peugeot 205 de Sergio Vallejo saíuse da estrada levando por diante a varios espectadores, que sufriron lesións de pouca gravidade. Con todo, o treito foi neutralizado e adxudicóuselles aos pilotos que aínda non pasaran por dito lugar o peor dos tempos dos que xa pasaran.
Guerra de Independencia de Grecia
A Guerra de Independencia de Grecia, tamén coñecida como Revolución grega (en grego: Ελληνική Επανάσταση, Elliniki Epanastasi; otomán: يونان عصياني; en turco: Yunan İsyanı), tivo lugar entre 1821 e 1829 e contou coa asistencia de varias nacións europeas, Tunisia e Exipto. Grecia logrou a súa independencia e o día 25 de marzo celébrase como festa nacional.
Antecedentes
No século V a.C., as guerras entre coalicións de diferentes polis debilitaron a nación grega e levaron á derrota definitiva da cidade de Esparta no 362 a.C. Neste clima de debilidade e desunión, xurdiu o momento dun reino no norte que levaba séculos baixo influencia helénica. Así, Macedonia, dirixida polo seu rei Filipo II, derrotou e someteu os gregos no 338 a.C. na batalla de Queronea. O fillo de Filipo, Alexandre o Grande enfrontouse a unha revolta en Tebas e Atenas. Os seus sucesores conseguiron manter o xugo na maioría das cidades gregas, mais a Liga Aquea e a Liga Etolia lograron liberar algunhas como Atenas.
Pero de novo un novo invasor, os fillos da Magna Grecia, arrebatáronlles a independencia ás metrópoles. O rei de Macedonia, Filipo V estaba en guerra co emerxente poder itálico de Roma e máis coas Ligas Helénicas. A derrota da Liga Etolia levouna a unirse aos romanos coa esperanza da independencia. Xuntos derrotaron a Filipo (197 a.C.). No mesmo ano a Liga Aquea uniuse con Roma e conseguiu o triunfo, mais os seus aliados vitoriosos volvéronse contra eles e dominaron toda Grecia creando a provincia romana de Acaia.
Xa no século V d.C. Roma non era unha cidade emerxente, era un Imperio que dominaba desde o Atlántico polo oeste ata Mesopotamia polo leste e desde Gran Bretaña polo norte ata Exipto polo sur, o que levou á división do imperio en dous, e os gregos encadráronse na parte oriental, que tomou os seus fundamentos da cultura helénica, utilizando como propia a lingua grega. Esta parte deu lugar ao que se coñeceu como Imperio Romano de Oriente, gobernante de Grecia dende 493 ata 1453, uns anos en que os gregos sufriron os ataques dos sarracenos e os abusos dos cruzados francos.
O avance dos musulmáns polos dominios bizantinos fíxose imparable, e o imperio viu sucumbir a súa capital, Constantinopla, en 1453. A partir de entón, os gregos pasaron a estar baixo o control do Imperio Otomán. Os séculos XVI, XVII e XVIII foron testemuñas de revoltas contra o dominio otomán, mais só coa decadencia otomá se produciron as circunstancias que levaron aos principios da futura independencia.
Inicio da guerra
miniatura|esquerda|Saída de Messolonghi, de [[Theodoros Vrizakis]] Os primeiros movementos que levaron á independencia grega producíronse durante o último cuarto do século XVIII, en que nace o nacionalismo grego. Este novo sentimento foi apoiado polos rusos que incitaron os gregos ortodoxos, os seus correlixionarios, a sublevarse contra o dominio otomán. En 1770 chegou a primeira manifestación da revolución, que foi liderada polo conde ruso Aleksei Grigorievich Orlov, mais non tivo éxito. A Revolución Francesa influíu na preparación dos movementos independentistas, ao igual que a importante organización secreta Philiké Hetairía (Asociación de Amigos), creada en 1814 en Odesa co propósito da emancipación e a revolución. En 1820 o paxá de Grecia, gobernador do territorio en nome do sultán, negouse a enviarlle impostos, polo que o sultán enviou tropas contra el. En 1821, os campesiños gregos, Polícaros, aproveitaron a situación para iniciar a revolución, seguidos dos comerciantes, co apoio dos gregos emigrados a outras partes de Europa.
Alén da idea de cruzar contra os infieis otománs, foi a herdanza clásica o que fixo que un bo número de occidentais abrazasen a causa grega. Luís I de Baviera expresou ben esta idea:
Os filohelenos organizáronse en comités por toda Europa e América. A súa actividade principal era buscar fondos para a compra de armas. A súa distribución foi encomendada aos máis intrépidos.
Cando estalou a revolución, as atrocidades otomás tiveron gran cobertura en Europa e provocaron simpatía pola causa grega, aínda que os gobernos inglés e francés pensaban que a insurrección era un plan ruso para apoderarse de Grecia e posiblemente de Constantinopla. Os gregos non foron capaces de establecer un goberno coherente nas áreas que controlaban e axiña comezaron a loitar entre eles. Os combates entre gregos e otománs continuaron ata 1825, cando o sultán Mahmud II pediu axuda ao seu vasalo máis poderoso, Exipto.
Declaración de independencia
En 1821 Alexandros Ypsilantis, o máximo dirixente da Philiki Hetairía, entrou en Iași, ​​a capital de Moldavia (daquela territorio otomán) cun pequeno exército, e meses máis tarde, en 1822, proclamou a independencia de Grecia no teatro de Epidauro. Despois disto, o Sultán e o Paxá aliáronse contra a revolta. O Reino Unido e Francia, que estaban interesadas na independencia de Grecia polo seu comercio con ela, apoiaron militarmente o movemento independentista. Rusia tamén o apoiou, mais aínda así loitaron practicamente sós. As primeiras batallas, como a de Quíos, foron claramente gañadas polo Imperio Otomán.
Entre os líderes gregos estaban Markos Botsaris, Theodoros Kolokotronis, Alexandros Mavrokordatos e Andreas Vokos Miaoulis. As disputas entre eles e a inxerencia exipcia a favor dos otománs debilitaron os gregos, mais en 1827 e durante un tempo, a reconciliación entre os líderes helenos posibilitou a aprobación pola Asemblea Nacional dunha nova constitución republicana e o nomeamento do conde Ioannis Kapodístrias como primeiro presidente da República de Grecia. As diferenzas entre as partes reapareceron tras esta breve tregua.
En 1827 as potencias acordaron intervir militarmente sobre os Balcáns e o 20 de outubro as frotas de Francia e o Reino Unido derrotaron os otománs na batalla de Navarino.
Tratado de paz
A presenza das forzas armadas das potencias e os esforzos de Rusia, obrigou os otománs a asumir a hexemonía daqueles. O Tratado de Adrianópole (1829) puxo fin á guerra ruso-turca (1828-1829) e ás aspiracións de Rusia no sueste de Europa. O vencido Imperio Otomán aceptou as condicións impostas polas potencias a Grecia, é dicir, a súa independencia e permitiu o libre tránsito polos estreitos do Bósforo e de Dardanelos, ademais de ceder a Rusia os territorios de Valaquia e Moldavia.b
Consecuencias
Estalou a guerra civil e, tras constituírse Grecia como reino, Otón de Baviera aceptou en 1832 o trono ofrecido polas potencias europeas e foi coroado ao ano seguinte como Otón I de Grecia. Porén, a súa xestión non foi do gusto dos helenos e foi deposto por unha Asemblea Nacional apoiada polas potencias europeas en 1862.
O príncipe Alfredo, segundo fillo da raíña Vitoria e duque de Saxonia-Coburgo Gotha foi elixido rei mediante un plebiscito nacional, mais o goberno británico rexeitou a oferta do pobo heleno e nomeou o príncipe Xurxo de Dinamarca, segundo fillo do rei Cristián IX, novo rei dos helenos. Os gregos aceptaron o candidato, e o príncipe foi coroado co nome de Xurxo I de Grecia, en 1863, mantendo a súa dinastía ata a abolición da monarquía en 1973.
A Gramela, Vilachá de Mera, Lugo
A Gramela é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Desmodus draculae
Desmodus draculae é unha especie extinta de morcego vampiro que habitou América do Sur e Central durante o Plistoceno, e posibelmente no Holoceno temperán. Era un 30% máis grande que o seu parente vivente o morcego vampiro común (Desmodus rotundus). Foron atopados restos fósiles desta especie na Arxentina, México, Ecuador, o Brasil, Venezuela, Belize, Bolivia e o Perú.
Albazoi, Vilachá de Mera, Lugo
Albazoi é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
BKA
BKA ou BKA 2, antes coñecido como BelKa 2, é un satélite artificial belaruso lanzado o 22 de xullo de 2012 mediante un foguete Soiuz FG Fregat desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
BKA é un satélite de observación terrestre que sustitúe ao satélite BelKa 1, perdido debido a un fallo no lanzamento, e polo que ás veces se coñece como BKA 2. É practicamente unha copia dos satélites rusos Kanopus-V e ten unha resolución de 2,1 m, con catro canais espectrais, e usado para o estudo e observación de recursos para o país. O satélite ten unha masa de 473 kg.
Jeden stříbrný
Jeden stříbrný é un filme checoslovaco de 1976 dirixido por Jaroslav Balík. Foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cirkus v cirkuse
Cirkus v cirkuse é un filme checoslovaco-soviético de 1976 dirixido por Vellořich Lipský. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pterobilina
miniatura|Bolboreta Graphium sarpedon, que contén pterobilina. A pterobilina é un pigmento biliar azul que se encontra nas bolboretas Nessaea spp., Graphium agamemnon, G. antiphates, G. doson e G. sarpedon. É un dos poucos pigmentos azuis que se encontran nas especies animais, xa que a maioría dos animais usan a iridescencia para crear a coloración azul. Outros pigmentos azuis de orixe animal son a forcabilina, utilizada por outras bolboretas do xénero Graphium e en Papilio phorcas e P. weiskei, e a sarpedobilina, que se encontra en Graphium sarpedon.
Rutas biosintéticas
A pterobilina 1 é un precursor químico da sarpedobilina 3 nas larvas do cuarto estadio de G. sarpedon por medio dunha dobre ciclación dos grupos vinilo centrais dos nitróxenos adxacentes. Na especie de bolboretas Pieris brassicae, prodúcese empezando con acetato e despois orixinando glicina e despois ácido δ-aminolevulínico, seguidamente coproporfirinóxeno III, que se transforma en protoporfirina IX e finalmente esta dá lugar a pterobilina.
A pterobilina 1 pode ser fototransformada en pterobilina 2 e 3 in vitro. A pterobilina 1 pode tamén ser rearranxada termicamente in vitro en forcabilina 2.
A Pena, Vilachá de Mera, Lugo
A Pena é un lugar da parroquia de Vilachá de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Juan José Romero Ramos
Juan José Romero Ramos, coñecido como Antonio Souto Castro, nado en Mugardos cara a 1908 e finado en Ferrol o 3 de novembro de 1988, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Rilo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte, conmutada por cadea perpetua. Saíu en liberdade condicional en 1944 e traballou como grosista de chatarra. Incorporouse á guerrilla en 1947. Integrouse no Destacamento Arturo Cortizas da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia comandado por Adolfo Allegue Allegue, dedicándose a tarefas de transporte de armamento e propaganda. Foi detido en Irurtzun en xullo de 1948 con material para a guerrilla. Encartado na causa 370/48, foi xulgado na Coruña o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Sánchez, José Bartrina Villanueva, Carmen Orozco Muñoz e outros. Foi condenado a trinta anos de prisión. Saíu en 1966.
Julia Steinberger
Julia K. Steinberger, nada en 1974, é unha profesora e investigadora estadounidense. É profesora de Economía Ecolóxica na Universidade de Lausana. Estuda as relacións entre o uso dos recursos e o desempeño das sociedades. É unha das autoras do Sexto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (GICC) e contribúe á discusión do informe sobre formas de mitigar o cambio climático.
Traxectoria
Julia Steinberger estudou ciencias no Collège de Saussure en Suíza, onde recibiu o Premio de Saussure en 1993. Steinberger trasladouse aos Estados Unidos para obter o seu título de posgrao, traballando na Universidade de Brown en radiación de fondo de microondas. Obtivo o seu doutoramento estudando átomos ultrafríos no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts. Traballou no Ultracold Atom Center con Thomas Greytak e Daniel Kleppner, desenvolvendo novas formas de atrapar hidróxeno e deuterio ultrafríos. Espérase que a comparación entre a corrección do estado fundamental hiperfino e o estado excitado poña a proba a electrodinámica cuántica. Durante a escola de posgrao, Steinberger foi membro da Cooperativa de Xustiza Social do MIT.
Carreira
Steinberger foi bolseira posdoutoral na Universidade de Lausana e máis tarde na Universidade de Zúric, traballando xunto a Claudia Binder. Steinberger foi nomeado investigador principal do Instituto de Ecoloxía Social da Universidade de Klagenfurt en 2007. A súa investigación considera as relacións entre o uso dos recursos (enerxía, materiais e emisións de gases de efecto invernadoiro) e o desempeño das sociedades (benestar e produción económica). Está interesada en identificar novos camiños de desenvolvemento cara a unha sociedade baixa en carbono. Ingresou na Universidade de Leeds como profesora asociada de Economía Verde en 2011. É membro do Center for Climate Change Economics and Policy (CCCEP). O 1 de agosto de 2020, Steinberger uniuse á Universidade de Lausana como profesor titular sobre o impacto social do cambio climático.
Steinberger demostrou que as emisións de gases de efecto invernadoiro das cidades globais dependen da relación entre factores xeofísicos e técnicos. Tamén investigou a cadea téxtil, o desperdicio alimentario e o uso de materiais. Steinberger é membro do Consello de Investigación en Enxeñería e Ciencias Físicas (EPSRC) iBUILD (Modelos de Negocio de Infraestrutura, Avaliación e Innovación para a Entrega Local) iBUILD.
Steinberger é a investigadora principal do proxecto Leverhulme Trust "Living Well Within Boundaries". O proxecto investiga cales son os requisitos biofísicos para o benestar humano e a influencia da provisión social nos niveis de recursos asociados a isto. O proxecto tamén busca comprender como se poderían utilizar os limitados recursos do mundo para preservar o benestar humano. Para conseguilo, Steinberger considera que é necesario definir o que é unha "boa" vida, comprender cales son os requisitos para o benestar e o contexto que rodea a desigualdade internacional.
Steinberger estudou como a humanidade pode manter unha boa calidade de vida sen danar o planeta. Argumenta que para acadar os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible das Nacións Unidas (ONU), o mundo debe afastarse do crecemento e avanzar cara a un modelo económico que promova a sustentabilidade e a equidade. Steinberger e os seus colegas imaxinaron a relación entre o rendemento nacional en varios indicadores de sustentabilidade ambiental e os limiares sociais para unha "vida boa".
Segundo " The Canary ", Steinberg criticou a cobertura da BBC dos problemas ambientais, cando o analista ambiental Roger Harrabin apoiou as accións do goberno británico sobre o clima.
Steinberger apoia o traballo de Greta Thunberg e a folga escolar dos activistas climáticos. Foi unha das 238 académicas que pediron á Unión Europea que limite o crecemento económico e, en cambio, promova a estabilidade e o benestar. Steinberger foi autora principal do sexto informe de avaliación do Grupo de traballo III do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático(IGCC). Tamén foi autora principal do Módulo de coñecementos sobre urbanización no Global Energy Assessment do Instituto Internacional de Análise de Sistemas Aplicados (IIASA). Steinberg está no Comité de Dirección da Terra do Futuro.
Vida persoal
Steinberger é filla de Jack Steinberger e Cynthia Steinberger. É a irmá do instrumento musical e deseñador industrial Ned Steinberger.
Resident Evil: Infinite Darkness
Resident Evil: Infinite Darkness (coñecida no Xapón como Biohazard: Infinite Darkness (バイオハザード: インフィニット ダークネス); estilizado como RESIDENT EVIL: Infinite Darkness) é unha serie de animación CGI xaponesa-estadounidense. Está baseada na franquía Resident Evil de Capcom. Está protagonizada polos personaxes de Resident Evil 2, Leon S. Kennedy e Claire Redfield.
Producida por TMS Entertainment e animada por Quebico, Infinite Darkness estreouse o 8 de xullo de 2021 en Netflix.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Vilanova, Santalla de Bóveda de Mera, Lugo
Vilanova é un lugar da parroquia de Santalla de Bóveda de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Valín, Santalla de Bóveda de Mera, Lugo
Valín é un lugar da parroquia de Santalla de Bóveda de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Concello de Hultsfred
Hultsfred é un municipio sueco (kommun) do condado de Kalmar. A súa capital é Hultsfred. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 14 103 habitantes.
O municipio limita ao oeste co concello de Vetlanda e ao noroeste co de Eksjö, os dous no condado de Jönköping. Ao norte limita co municipio de Vimmerby, ao leste co de Oskarshamn e ao sur co de Högsby, no condado de Kalmar. E ao suroeste limita co concello de Uppvidinge, no condado de Kronoberg.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Gårdveda, Järeda, Lönneberga, Målilla, Mörlunda, Tveta, Vena e Virserum. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.
O köping de Hultsfreds fundouse en 1927 como unha excisión do municipio rural de Vena.
Coa reforma municipal de 1952 naceron os grandes concellos (storkommun) de Målilla (a partir da fusión dos concellos de Gårdveda e Målilla), Mörlunda (de Mörlunda e Tveta) e Virserum (de Järeda e Virserum), mentres que os concellos rurais de Lönneberga e Vena e o köping de Hultsfred permaneceron sen cambios.
O köping de Virserum fundouse en 1956 a través da reorganización do municipio rural de Virserum. Ao mesmo tempo disolveuse a localidade municipal de Virserum, creada o 9 de febreiro de 1917.
En 1969 os municipios rurais de Lönneberga e Målilla incorporáronse ao köping de Hultsfred. O concello de Hultsfred naceu coa reforma municipal de 1971 a partir dos köping de Hultsfred e Virserum, e dos concellos rurais de Mörlunda e Vena.
Dende a súa formación ata o ano 2005 o concello pertenceu ao partudo xudicial de Oskarshamn e dende entón pertence ao de Kalmar.
Bóveda de Mera, Santalla de Bóveda de Mera, Lugo
Bóveda de Mera é un lugar da parroquia de Santalla de Bóveda de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Frío
miniatura|300px|Neve na [[Serra dos Ancares no inverno]]
O termo frío, como adxectivo, refírese ao que está falto de calor, que ten unha temperatura máis baixa do que é normal e, como substantivo, ao estado da atmosfera caracterizado polas baixas temperaturas.
O frío, propiamente, é unha temperatura baixa (ou a ausencia dunha temperatura elevada), tratándose polo tanto dunha consecuencia da calor, e non dun fenómeno independente.
Etimoloxía
A palabra deriva do adxectivo latino frigĭdus, -a, -um.
Sensación de frío
thumb|En [[Austria vai moito frío, polo que é común a caída de neve durante o inverno.]] O frío non é só un fenómeno que fai referencia á temperatura baixa, senón tamén unha cuestión relacionada coa percepción dun individuo, e por iso subxectiva. Para o ser humano, a percepción da temperatura baséase principalmente na facilidade que ten un determinado obxecto para subtraer calor do individuo, é dicir, que para dous obxectos a unha mesma temperatura, unha persoa percibirá máis frío aquel obxecto que teña máis facilidade para extraerlle enerxía en forma de calor.
As rexións da Terra con menores temperaturas son os polos, debido a que nesas áreas chegan menos raios solares. A temperatura máis baixa que se rexistrou na Terra foi de -93 °C na base xaponesa de Domo Fuji, situada a 3 786 msnm, que é a base situada a maior altura na Antártida.
As temperaturas en planetas máis afastados do Sol que a Terra son moito menores. En Neptuno, por exemplo, pódense chegar a alcanzar temperaturas de 55º K, uns -218 °C.
A nebulosa Boomerang, na constelación de Centaurus, é o sitio máis frío que se coñece no Universo, cunha temperatura estimada de 1 K, que equivale aproximadamente a -272 °C.
Sensación de frío no ser humano
A sensación de frío varía en cada persoa segundo o costume que teña de estar a baixas temperaturas, a rexión onde viva, a estación e, tamén ás veces, do pechado que sexa o ambiente onde estea (por exemplo, o estar nun cuarto pequeno co aire acondicionado a 18 °C nun ambiente caloroso dá sensación de frío).
Xeralmente considérase frío no ambiente (na maioría dos países de clima temperado) a temperaturas menores de 10 °C, e fresco ao redor dos 15 °C. A sensación de frío increméntase se hai vento. Se hai bastante humidade respecto á temperatura, pódese ver o vapor de auga cando exhalamos o aire na respiración.
Arrefriamento
A refrixeración é o proceso polo que se logra un descenso da temperatura. Para iso elimínase calor dun sistema, ou expoñendo un sistema a un contorno cunha temperatura menor.
Os fluídos que se utilizan para refrixerar outros corpos denomínanse refrixerantes.
A conxelación e a crioxenia son procesos relacionados, co obxectivo de alcanzar temperaturas máis baixas.
Juan Latino
Juan Latino, tamén coñecido como Juan de Sessa e como Ioannes Latinus, nado cerca de 1518 e finado entre 1594 e 1597 en Granada foi un poeta e humanista do Renacemento español. Pódeselle considerar a primeira persoa racializada negra que recibiu estudos universitarios e que alcanzou unha cátedra (que foi de Gramática e Lingua Latina na Universidade de Granada).
Biografía
Juan naceu sobre 1518, fillo dunha escrava etíope, comprada por Luís Fernández de Córdoba e Zúñiga, IV conde de Cabra, e a súa esposa Elvira Fernández de Córdoba, II duquesa de Sessa, filla do Gran Capitán. Juan Latino afirmou ter nacido cristián en Etiopía, antes de ser convertido en escravo. O seu acérrimo inimigo literario, León Roque de Santiago, asegurou que era fillo natural de Luís Fernández de Córdoba e Zúñiga, e por tanto medio-irmán de Gonzalo, algo que ningún dos seus opositores coetáneos afirmaron.