cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Guerra Patria
Uso
O termo non foi moi utilizado fora do territorio da Unión Soviética. Hai unha diferenza significativa entre utilizar Gran Guerra Patria e Segunda Guerra Mundial, xa que o termo soviético non inclúe o período no que a URSS era aliada da Alemaña Nazi e invadiu seis países europeos (Polonia, Finlandia, Países Bálticos e Besarabia). O termo tampouco fai referencia a invasión soviética de Irán en 1941 xunto a Gran Bretaña, a guerra do Pacífico contra o Xapón (que inclúe a Guerra sino-soviética de 1945) nin a Fronte Occidental.
Pobo choctaw
Historia
dereita|185px|miniatura|Nenas Choctaw en 1868. Smithsonian Institution En 1837 pactaron o Tratado de Doaksville cos chickasaw, polo cal asinaban a paz. Peter Pitchlynn (1806-1881), mestizo coñecido como Ha-Tchoctucknee (Tartaruga Mordedora) foi un dos inspiradores do tratado de Dancing Rabbit Creek e da Federación das cinco tribos civilizadas en 1859. Foi unionista e xefe da tribo de 1864 a 1866. Uns 69 xefes de familia (en realidade 7000 indios), con todo, decidiron quedar e someterse ás leis estatais. Así mesmo, 5720 máis foron a Oklahoma entre 1845 e 1854. En 1860 estableceron unha constitución e un consello de representantes, e durante a guerra de secesión deron apoio ao Sur, a pesar de que o xefe Pitchlynn deuno ao Norte. O mesmo inspiraría o novo tratado de 1866. Dividiron o territorio en tres distritos:
En 1890 adoptarían todos o baptismo como relixión, e en 1984 aplicaríanlles o Allotment act, a pesar da oposición do seu xefe Green McCurtain. En 1906 foi disolto o goberno tribal, aínda que continuaron manténdoo de xeito limitado. En 1907 a reserva choctaw foi parcelada en propiedades individuais, e o resto vendido a brancos, pero en 1960 aínda uns 17.500 vivían en terras tribais, nunha especie de reserva informal.
Gran Guerra Patria
Uso
O 9 de abril de 2015 o Parlamento de Ucraína substituíu o termo Gran Guerra Patriótica por segunda guerra mundial, como parte dun conxunto de leis descomunizadoras.
Pobo choctaw
Historia
En 1908-1916 descubriuse que uns mil vivían aínda en Mississippi e iniciouse unha investigación do Congreso estadounidense, de maneira que en 1944 devolvéronlles 16.000 acres e recoñecéronos como tribo con tal de que se atopasen baixo tutela da Bureau of Indian Affairs.
Un choctaw membro do AIM, Dave Hill, participaría nos feitos de Wounded Knee de 1973. Harry Belvin, xefe dos choctaw de 1945 a 1978, en 1975 adoptou unha constitución máis actual. Doutra banda, Philip Martin, xefe dos choctaw de Mississippi desde 1979, conseguiu máis recoñecemento federal para a súa tribo.
Gobernantes choctaw de Mississippi
miniatura|190px|Xefe Choctaw/Xeneral americano Pushmataha, 1824
Camposancos, Lalín
San Cristovo de Camposancos é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 92 habitantes (52 mulleres e 40 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 117 habitantes.
Historia
Na Goleta celebrábase unha feira os 10 de cada mes.
Frontón Municipal de Riazor
O Frontón Municipal de Riazor é unha instalación polideportiva da cidade da Coruña na confluencia da avenida de La Habana coa praza de Portugal, inaugurada en 1944 e propiedade do Concello da Coruña. Foi proxectada por Santiago Rey Pedreira como parte do complexo coñecido como Cidade Deportiva Municipal de Riazor, composta —ademais de polo frontón— polo Estadio Municipal, o Palacio dos Deportes, a Piscina Municipal de Riazor e as Pistas Polideportivas de Riazor.
Consta de : Inicialmente foi construída como unha instalación descuberta que formaba parte do propio estadio e aínda que houbo un proxecto para cubrila xa en 1951, obra do propio Rey Pedreira, tal mellora non se levaría a cabo até anos máis tarde.
Vén sendo empregada tamén para outros deportes como boxeo, halterofilia ou patinaxe , actos políticos como a fundación do Bloque Nacionalista Galego en 1982 e o seu XXV aniversario en 2007 , concertos ou actos benéficos.
A finais de 2008 a xunta de goberno local aprobou a rehabilitación do seu lucernario e a finais de 2012 puxo en marcha obras para anovar os seus accesos.
Sobredo, Quereño, Rubiá
Sobredo é un lugar da parroquia de Quereño, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres), o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
O Canle, Lendo, A Laracha
O Canle é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na Comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 1 muller.
388
Outros
Historia ano a ano
NCG Banco
NCG Banco, S.A. é a primeira entidade financeira de orixe galega xurdida o 14 de setembro de 2011 como resultado do proceso de segregación do negocio bancario de Novacaixagalicia.
Cuns activos por un valor de 70.269 millóns de euros, 5.946 profesionais, 2,7 millóns de clientes e unha estrutura composta por 919 oficinas en todo o territorio español e once países de Europa e América, NCG Banco, S.A. é matriz dun dos principais grupos financeiros do mercado español.
En Galicia, Asturias e León operou baixo a denominación comercial Novagalicia Banco ata o cambio por ABANCA, e no resto de España como EVO Banco.
Completa a súa estrutura organizativa a Unidade de Xestión de Activos Singulares (UGAS), responsable da xestión de activos crediticios con debilidades significativas e activos inmobiliarios, e a banca grosista para operacións en mercados financeiros.
NCG Banco, S.A. participa ademais no accionariado de máis de 220 sociedades, a través do seu brazo industrial NCG Corporación.
Historia
NCG Banco, S.A. ten a súa orixe na entidade bancaria Novacaixagalicia, nacida da fusión o 1 de decembro de 2010 das caixas de aforro Caixa Galicia e Caixanova. As esixencias formuladas no Real Decreto-lei 2/2011 levan á transformación de Novacaixagalicia en banco como vía para facilitar a súa capitalización.
O 14 de setembro de 2011 nace NCG Banco, S.A. Na súa nova etapa, José María Castellano é o presidente executivo da entidade e César González-Bueno Mayer o conselleiro delegado. NCG Banco, S.A. constitúese coma a primeira institución, na historia financeira de Galicia en empregar o galego para outorgar a súa escritura fundacional.
O 10 de outubro de 2011 realiza unha ampliación de capital por 2.465 millóns de euros para dar entrada no seu accionariado ao Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB II). Os novos fondos súmanse aos 1.714 millóns de patrimonio neto achegado por Novacaixagalicia, resultando un patrimonio neto total de 4.180 millóns de euros, un capital principal de 5.275 millóns de euros e un 10,45% de capital sobre os activos ponderados por risco (APR), cun coeficiente de solvencia do 15,67%. miniatura|Sucursal en [[Ourense, de Novagalicia Banco, marca comercial (ata o cambio por ABANCA) de NCG Banco.]] O 19 de outubro, lanza a marca comercial Novagalicia Banco, baixo o lema Un novo banco cos clientes de toda a vida. A partir do 14 de novembro comeza a operar con dúas marcas diferenciadas e dous modelos de negocio especializados: Novagalicia Banco, en Galicia e o mercado internacional, e NGB, no resto de España. O cambio estratéxico inclúe a creación de dúas novas unidades de negocio: unha especializada na banca grosista; e unha Unidade de Xestión de Activos Singulares (UGAS), especializada en activos non estratéxicos.
O 12 de xaneiro de 2012 entran no capital do banco 17 empresarios galegos, a través da compra ao Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria do 2,59% dos 2.682 millóns de euros do capital. Este queda repartido entre o 90,57% do FROB, o 2,59% dos investidores privados e o 6,84% de Novacaixagalicia.
O 22 de marzo NCG Banco, S.A. convértese na entidade financeira pioneria no sector en utilizar medidas de flexibilidade para optimizar persoal e evitar despedimentos forzosos.
O 12 de xullo de 2012 NCG Banco, S.A. presenta unha campaña de publicidade nos medios de comunicación na que pide perdón aos seus clientes polos erros do pasado.
O 18 de decembro de 2013 culmina o seu proceso de privatización coa venda do  88,33% das súas accións ao Banco Etcheverría/Grupo Banesco.
Sede
NCG Banco, S.A. mantén dúas sedes operativas. A sede social e fiscal localízase na A Coruña e a sede institucional e dirección efectiva do negocio en Vigo.
Cadro de persoal
O cadro de persoal da entidade está integrado por 5.946 profesionais.
Oficinas
NCG Banco, S.A. dispón dunha rede de 919 oficinas operativas, repartidas da seguinte manera:
Ademais dispón de 1.494 caixeiros automáticos e 36.913 terminais en punto de venda.
Consello de Administración
FROB: 1 conselleiro con 2 representantes: José Borrue e José Antonio Portugal
Daniel Rodas Chapela
Daniel Rodas Chapela, nado en Moaña en 1961, é un político galego do BNG.
Traxectoria
alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]] Cursou estudos de enxeñaría. É funcionario da Consellería de Pesca. Concelleiro en Moaña dende ano 2003 e foi deputado provincial na Deputación de Pontevedra (2007-2011). É membro do Consello Comarcal do BNG do Morrazo. O 26 de marzo de 2013 tomou posesión como deputado do Parlamento de Galicia en substitución de Carlos Aymerich.
Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 foi candidato suplente na lista do BNG ao Congreso dos Deputados pola Provincia de Pontevedra, repetindo na convocatoria electoral de novembro do mesmo ano.
Jesse Peretz
Jesse Peretz, nado o 19 de maio de 1968 en Cambridge, Massachusetts, é un baixista e director de vídeos musicais estadounidense.
Traxectoria
Peretz foi un dos membros fundadores da banda de rock alternativo The Lemonheads. Deixou o grupo como músico antes do lanzamento do álbum It's A Shame About Ray, porén, continuou traballando con eles como fotógrafo e director de videoclips. Os seus primeiros vídeos para The Lemonheads foron os de "Mrs. Robinson", "Confetti" e "It's a Shame about Ray". Tamén dirixiu vídeos para Foo Fighters, Jack Black e The Breeders, e tamén creou e codirixiu as viñetas cómicas "Jimmy the Cab-Driver" para a MTV cos seus amigos de Harvard, Donal Logue e Clay Tarver. Peretz fixo tamén anuncios publicitarios para marcas como Nike, Ikea e Sony PlayStation. No ano 1998 dirixiu unha película chamada First Love, Last Rites e dende entón leva realizadas tres máis.
Vilar de Xeos, Quereño, Rubiá
Vilar de Xeos é un lugar da parroquia de Quereño, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Cangas, Lalín
Santa Mariña de Cangas é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 96 habitantes (51 homes e 45 mulleres), distribuídos en tres entidades de poboación: Cancelas, Montrigo e a mesma Cangas; o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 132 habitantes.
Economía
Cangas vive da agricultura e do gando, cunha importante poboación nova que aínda vive na parroquia. A gran maioría traballa e estuda fora, o que traerá o avellentamento da poboación canguesa.
Patrimonio
Posúe unha igrexa do século XII de importante valor arquitectónico: arquivolta semicircular, columnas lisas e monolíticas, vestixios das dúas portas laterais e unha soa nave. Conta tamén con dúas capelas e varios cruceiros.
O Cruceiro Novo, Lendo, A Laracha
O Cruceiro Novo é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 86 habitantes (41 homes e 45 mulleres).
Verónica Romero
Verónica Romero Sotoca, nada en Elx o 18 de xullo de 1978, é unha cantante e compositora española de estilo pop rock e pop funk.
Saltou á fama como finalista da primeira edición do exitoso reality musical Operación Triunfo de Televisión Española. Lanzou o seu primeiro álbum en 2002. Dende 2010 reside nos Estados Unidos, onde presentou varios sinxelos.
Luís Taboada
Luís Taboada Coca, nado en Vigo o 6 de outubro de 1848 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1906, foi un escritor galego.
Traxectoria
Estudou no instituto de Pontevedra. Trasladouse a Madrid protexido por Alejandro Chao que o nomeou o seu administrador para que puidese vivir na capital. Traballou nos ministerios de Gobernación e de Fomento, sendo secretario particular de Ruiz Zorrilla e Nicolás María Rivero. Foi redactor de El Meteoro de Vigo en 1867; colaborou con crónicas festivas en La Ilustración Española y Americana, La Ilustración Ibérica, Madrid Cómico, Nuevo Mundo, El Imparcial, El Duende, ABC e Blanco y Negro. En El Miño publicou unha serie de poemas baixo o título de "Gorgoritos". Estreou en Madrid en 1878 a comedia nun acto Afinador y mártir. O humor de Taboada Coca, na liña costumista, foi moi popular en toda España. En Oráculos del matrimonio proporcionou un modo de saber que parella se terá, a partir duns tipos básicos de homes e mulleres, dos que se dan fotos. Wenceslao Fernández Flórez incluíuno na súa antoloxía do humor.
Obras
miniatura|Caricatura de Taboada en [[Madrid Cómico.]] miniatura|[[Tarxeta postal de Eugenio Krapf manuscrita por Taboada.]]
Xene da regra par
miniatura|Expresión dos xenes de regra par even-skipped e fushi tarazu en bandas alternantes nas fases iniciais do embrión de Drosophila. Cada banda corresponde a un parasegmento. Un xene da regra par (pair-rule gene) é un tipo de xene implicado no desenvolvemento dos embrións segmentados dos insectos. Os xenes da regra par defínense polo efecto dunha mutación nese xenes, a cal causa a perda dos patróns normais de desenvolvemento en segmentos alternantes.
Os xenes da regra par foron descritos primeiramente por Christiane Nüsslein-Volhard e Eric Wieschaus en 1980. Utilizaron un exame xenético (genetic screen) para identificar os xenes necesarios para o desenvolvemento embrionario na mosca da froita Drosophila melanogaster. Nas Drosophila normais non mutadas cada segmento embrionario produce pelos ou sedas chamadas dentículos nunha banda situada no lado do segmento próximo á cabeza (o lado anterior). Descubriron cinco xenes, chamados even-skipped, hairy, odd-skipped, paired e runt, nos cales as mutacións causaban a delecións dunha rexión particular de cada segmento alternado. Por exemplo, no even-skipped, perdíanse as bandas de dentículos de segmentos alternados, o cal daba lugar a un embrión que tiña a metade das bandas de dentículos con respecto ao normal. En traballos posteriores identificaron máis xenes da regra par nas fases iniciais do embrión de Drosophila, como o fushi tarazu, odd-paired, sloppy paired, e tenm.
Unha vez que os xenes da regra par foron identificados a nivel molecular viuse que cada xene se expresa en parasegmentos alternados, é dicir, rexións do embrión que están moi relacionadas cos segmentos, pero que están lixeiramente fóra de rexistro. Cada parasegmento inclúe a parte posterior dun (futuro) segmento, e a parte anterior do seguinte segmento (en posición máis posterior no parasegmento). As bandas de expresión dos xenes da regra par corresponden aos das rexións perdidas no mutante. A expresión de xenes da regra par en bandas depende da regulación directa de xenes gap e de interaccións regulatorias entre os propios xenes da regra par.
Carballeda de Valdeorras
Carballeda de Valdeorras é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Valdeorras. Segundo o IGE en 2015 tiña 1698 habitantes (1870 en 2009, 2155 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Localización
Carballeda de Valdeorras sitúase no extremo oriental de Galiza. Limita ao norte con Rubiá, ao sur coa Veiga, ao leste con Encinedo e Benuza (provincia de León) e ao oeste co Barco de Valdeorras.
Polo extremo norte pasa o río Sil, aínda que ten máis relevancia o Casoio, que transcorre todo el polo municipio. Estes e outros ríos transcorren nos vales da Serra do Eixe, que ten as súas maiores alturas no sul: Macizo de Pena Trevinca (Trevinca Sur 2127 m; 2119 m en Pena Negra, Pena Survía 2095 m., a Serra do Eixe (1500 m) e os Vales do Casaio (1773 m).
Os montes son de lousas e xistos, e a extracción en canteiras é a principal actividade económica do concello.
Polo municipio transcorren o trazado da antiga N-120, que une Galiza coa meseta, e o camiño de ferro de Palencia á Coruña.
Historia
miniatura|Casa do concello. Os romanos procuraron ouro no Sil; a destacar a explotación de tipo ruina montium na freguesía da Médua. Durante a Idade Media estas terras pasaron de man en man: dos descendentes do Conde Froila Díaz pasaron á Casa dos Castro, aos Condes de Lemos e finalmente ao Condado de Ribadavia, no século XV; mais algúns lugares como Lardeira e Casaio estaban baixo a xurisdición da Cabreira, pertencente ao marqués de Vilafranca do Bierzo, como acontecería tamén con lugares valdeorreses do actual concello de Rubiá. Porén ata fins do Antigo Réxime e desde a Alta Idade Media o mosteiro de San Martiño de Castañeda, sito na próxima comarca de Sanabria mantivo a granxa de Santa Cruz, na parroquia de Casoio, obxecto de poxa durante a desamortización.
Durante a Guerra de Independencia Española o abade de Casoio, José Ramón Quiroga Uría, dirixiu as alarmas do Valdeorras contra as tropas francesas. Durante a Guerra civil española e na posguerra, constituíronse grupos guerrilleiros antifranquistas, que utilizaron a serra do Eixe como refuxio, sendo quizais o máis coñecido dos seus mandos Manuel Bazán Girón. Ao tempo, os nazis, no comezo da década de 1940, explotaron as minas de volframio de Valborraz, nos montes de Casaio, que explotaron con presos de guerra republicanos.
Nos anos 1950, o descubrimento de importantes filóns de lousa -louxa en variante local- no cunca dos ríos Casoio e Candís, sería o inicio, nos comezos lento, dunha importante industria de extracción e elaborado como material de cubrición, principalmente. Dun certo minifundismo industrial, foise chegando a unha maior concentración e a expansión exterior, dalgunhas das empresas, das que talvez o símbolo sexa CUPA -ata hai pouco coñecida como CUPIRE-, recoñecida actualmente como a primeira empresa mundial do sector da pedra. Porén, a pesar de que o concello ostenta a proporción máis alta de Galiza de poboación activa empregada no sector secundario -e tamén de emprego feminino-, o concello perdeu poboación, unha parte importante da cal se trasladou ao veciño O Barco de Valdeorras, polas súas características marcadamente xa urbanas con ampla oferta de servizos.
Monumentos e turismo
A ponte de Sobradelo, Carballeda de Valdeorras, sobre do Sil, con sete arcadas, cuxo arco central foi cortado polo abade de Casoio durante a Guerra de Independencia Española, foi comezada a finais do século XVI.
Un dos atractivos de Carballeda é o Macizo de Pena Trevinca, poboado de árbores autóctonas e co único bosque de teixos de toda Galiza, o teixedal de Casaio.
Cradle of Filth
Cradle of Filth é unha banda inglesa de metal extremo formada en Suffolk no ano 1991. O seu estilo musical evolucionou dende o black metal cara a unha amálgama de metal gótico, black metal sinfónico e outros subxéneros de metal extremos máis "producidos" e limpos. As súas letras e a súa imaxe están fortemente influenciadas pola literatura gótica, a poesí, a mitoloxía e as películas de terror.
Edda
miniatura|dereita|220px|Eddas
As Eddas son coleccións de historias relacionadas coa mitoloxía nórdica. Con ese nome coñécense dúas recompilacións literarias islandesas medievais que xuntas forman o corpus máis importante para coñece-la mitoloxía nórdica.
As escolmas son dúas: A Edda prosaica (coñecida tamén como Edda menor ou Edda de Snorri) e a Edda poética (tamén chamada Edda Maior ou Edda de Saemund).
Na Edda poética recompiláronse poemas moi antigos, de carácter mitolóxico e heroico, realizada por un autor anónimo cara o ano 1250.
A Edda de Snórri foi composta por Snorri Sturluson (1179-1241) contra os anos 1220 ou 1225. Esta Edda non está formada por poemas, xa que está escrita en prosa. Con esta Edda o poeta e guerreiro islandés Snorri tentaba axudar á formación de poetas no estilo tradicional escáldico, unha forma de poesía que data do século IX, moi popular en Islandia.
Existe un número de teorías referentes á orixe do termo Edda. Unha teoría sostén que é idéntica á palabra que parece significar "a grande avoa" (véxase Ríg). Outra teoría argumenta que Edda significa "poética". Unha terceira teoría estipula que significa "O libro de Oddi", onde Oddi é o lugar onde Snorri Sturluson foi educado.
O Robledo da Lastra, O Robledo da Lastra, Rubiá
O Robledo da Lastra é un lugar da parroquia do Robledo da Lastra, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 59 habitantes, 26 deles era home e 31 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Está situado no parque natural da Serra da Enciña da Lastra
Henry Hudson
Henry Hudson, nado en 1565 e finado en 1611, foi un navegante inglés, famoso por realizar catro importantes viaxes de exploración. Un río e unha baía de América do Norte levan o seu nome na súa honra.
Traxectoria
Da súa vida coñécense moi poucos datos antes de 1607, ano en que fixo a súa primeira viaxe para a English Muscovy Company. Ao mando dunha soa embarcación, a Hopewell, Hudson alcanzou as costas de Groenlandia e Svalbard, e descubriu a illa de Jan Mayen, cando buscaba o paso do Nordés cara a Asia a través do océano Ártico. Durante o ano seguinte, viaxou co mesmo barco e para a mesma compañía, e novamente sen éxito busco o paso á India, esta vez navegando a través das illas de Nova Zembla, polo mar de Barents. Ao seu regreso, a Muscovy Company retiroulle o seu apoio, polo que tivo que buscar na Compañía Holandesa das Indias Orientais axuda económica e un novo barco para continuar o seu labor.
Traballando para esta compañía, partiu da illa neerlandesa de Tegel, na súa terceira viaxe, no ano 1609, con Half Moon, un navío de 73 toneladas métricas, e unha tripulación composta de dezaoito ou vinte homes entre ingleses e holandeses. Novamente empezou a procura do paso en Nova Zembla, intentando abrirse camiño a través do xeo, pero debido ao frío intenso e á extremas condicións meteorolóxicas, a tripulación empezou a inquietarse e Hudson propuxo un plan diferente. Puxeron rumbo suroeste a través de Nova Escocia e baixaron pola costa de Norteamérica, coa certeza de que os océanos Atlántico e Pacífico estaban separados só por un estreito istmo.
En setembro de 1609 chegou á baía de Nova York, e durante os seguintes meses explorou o río Hudson, ascendendo 240 quilómetros desde a súa desembocadura ata o lugar onde actualmente se levanta a cidade de Albany. Antes de terminar o ano, Hudson e os seus homes regresaron a Inglaterra, sendo detidos polo goberno. Hudson recibiu a orde de traballar a partir de entón só para o seu país de orixe.
Última viaxe
300px|miniatura| En 1610, Hudson partiu na última das súas viaxes patrocinado por unha recentemente creada compañía de cabaleiros ingleses. Co seu novo navío, o Discovery, lanzouse á procura do paso do Noroeste. A mediados do ano atravesara o estreito de Hudson e alcanzado a baía de Hudson, onde pasou tres meses explorando as illas e costas orientais.
Na crenza de que se atopaba no Pacífico, navegou rumbo sur ata a Baía de James. En novembro o barco estaba atrapado no xeo, polo que logo de pasar un duro inverno a causa do frío e a escaseza de alimentos, a discordia xeneralizouse entre a tripulación, acabando cun motín en xuño de 1611. Hudson, o seu fillo e outros sete membros da compañía foron abandonados á súa sorte nun pequeno bote e nunca máis se soubo deles. Os poucos amotinados que conseguiron sobrevivir puideron chegar a Inglaterra onde foron encarcerados.
Edsger Dijkstra
Edsger Wybe Dijkstra, nado en Rotterdam o 11 de maio de 1930 e finado en Nuenen o 6 de agosto de 2002, foi un científico da computación holandés gañador do premio Turing.
Rubiá, Rubiá, Rubiá
Rubiá é un lugar da parroquia de Rubiá, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 830 habitantes (410 homes e 420 mulleres), o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Castro de Cabras, Lalín
San Pedro de Castro de Cabras é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 112 habitantes (56 mulleres e 56 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 134 habitantes.
Patrimonio
O castro de Castro de Cabras foi estudado por investigadores da cultura castrexa, como Fermín Bouza Brey, Florentino López Cuevillas ou Alfredo García Alén. aparece definido por un recinto de forma triangular redondeada con eixo maior de orientación NS que mide 75 m de lonxitude, tomados no seu interior. No seu eixo menor ten uns 55 m de medida máxima. As defensas naturais, moi marcadas especialmente na súa metade norte, compleméntanse cun terraplén de terra que percorre o seu perímetro. Na zona oriental do recinto destaca un gran afloramento rochoso que determina que a superficie da coroa presente unha acusada inclinación cara ao oeste, respectando a configuración natural do terreo. A presenza desde afloramento pode levar a confundir nalgún punto a subida do terreo coa existencia dun parapeto que, polo menos nas zonas que puideron ser inspeccionadas, non parece claro. Na zona setentrional pódese identificar unha sondaxe de 1,80 m por 3 m que, segundo informante local (do mesmo xeito que outros buratos detectados), se debe a traballos de furtivos.
A igrexa de San Pedro de Castro de Cabras é románica, conserva a portada, o arco triunfal e os capiteis, pero a fábrica primitiva foi totalmente reformada.
Deriva continental e clima
A posición dos continentes resulta un factor determinante na conformación do clima mundial. A deriva continental é un proceso sumamente lento, polo que a posición dos continentes fixa o comportamento do clima durante millóns de anos. Hai dous aspectos a ter en conta. Por unha parte, as latitudes nas cales se concentra a masa continental: se as masas continentais están situadas a nivel de latitudes baixas, haberá poucos glaciares continentais e, en xeral, temperaturas medias menos extremas. Así mesmo, se os continentes se achan moi fragmentados haberá menos continentalidade. Estes aspectos poden contribuír de varias formas contraditorias ó clima.
Distribución actual dos continentes
Actualmente hai un exceso de masa continental pouco fragmentada no hemisferio norte, o que provoca unha maior continentalidade e a existencia de máis glaciares. Isto fai que o albedo do hemisferio norte sexa maior e contribúa á extremación dos climas: invernos máis crus e veráns máis calorosos por mor da continentalidade. A concentración continental nun hemisferio contribúe tamén ás flutuacións ou pulsacións glaciais. Estas son debidas, como se verá máis abaixo, ás oscilacións orbitais que fan que unhas épocas os invernos no norte coincidan cerca do afelio da órbita e outras do perihelio. Contra o que se poida pensar non son os invernos rigorosos senón os veráns suaves os que rexen os ritmos glaciales. Por iso nas grandes glaciacións do plistoceno os invernos do hemisferio norte acostuman coincidir cerca do perihelio orbital. Un verán suave non fundiría tanta neve e traería como consecuencia que os glaciares avanzasen. Así se xera un efecto en cadea que termina por afectar tamén ó hemisferio sur, no cal avanzan tamén os glaciares de montaña¹. Esta historia repetiuse periodicamente segundo as oscilacións orbitais, tal e como explicou Milutin Milanković‎ (Ver Variacións orbitais). A existencia de glaciares continentais permanentes é posible grazas a que hai un continente, a Antártida, que se sitúa sobre o polo sur e a que as masas continentais do norte rodean un pequeno océano boreal sen permitir que o acaden as correntes cálidas. Existindo sempre esa reserva de xeo permanente é comprensible que cada certo tempo se expandan atinxindo latitudes menores. Así pois, obsérvase que a configuración actual favorece que ditos fenómenos extremos se dean periodicamente.
Distribucións pretéritas
Pero os continentes non sempre se encontraron na posición actual. Outras distribucións continentais dan patróns climáticos completamente distintos. Durante o período Xurásico non había masas de terra en ningún dos dous polos. O clima era moito máis caloroso e as correntes oceánicas podían circular libremente polos polos nos que só había océano. O clima tropical estendíase por todo o globo e os bosques de fieitos arborescentes prosperaban en tódalas partes.
Se os continentes se acumularan moi fragmentados no ecuador tampouco habería glaciais continentais permanentes pero, así a todo, si habería fenómenos glaciais moi importantes provocados por outros factores distintos. Semellante disposición xa se deu en épocas arcaicas. Co groso dos continentes sobre o ecuador nun principio parece que a Terra tivo un clima tropical, moi pluvioso. E iso é ata certo punto lóxico. Pero tal e como se explica no artigo Terra bóla de neve un aumento nas precipitacións contribúe a diminuír a concentración de CO2 na atmosfera, o que acaba levando á Terra a un arrefriamiento global moito máis brutal ca nas glaciacións recentes. Estas etapas sumamente frías potencian o efecto albedo e terminan por conxelar a Terra ó completo. Ocorre que ó facer iso, a evaporación diminúe drasticamente polo que as precipitacións cesan practicamente. Isto fai que, pouco a pouco, as emisións de CO2 por parte dos volcáns acaben por volver a fundir a Terra e recuperar a situación anterior. Estas pulsacións glaciales do proterozoico seguíronse dando varias veces ata que os continentes cambiaron a súa distribución.
Martin Strel
Martin Strel, nado o 1 de outubro de 1954 en Mokronog, Eslovenia, é un nadador de longa distancia, especialista en natación fluvial e o primeiro que nadou todo o percorrido do Amazonas.
Traxectoria
Nos anos noventa comezou nadando en ríos eslovenos. En 1992 nadou os 105 kms do Krka en 28 horas e ao ano seguinte os 62 kms do río Kolpa en 16 horas.
En 2000 nadou todo o río Danubio (2860 km), e ese mesmo ano bateu o récord de natación de longa distancia ao conseguir percorrer 3004 kms en 58 días. En xullo de 2001 conseguir bater unha nova plusmarca, desta volta a de nadar sen interrupción, conseguindo facer 504 kms sen parar no Danubio, en 84 horas e 10 minutos. En 2002 conseguiu facer todo o percorrido do río Mississippi (3885 km) en 68 días.
En 2003, nadou o río Paraná (3998 km). O 10 de xuño de 2004, Martin comezou a nadar o río Iangtsé (6300 km), o maior de Asia e o terceiro do mundo, e conseguiu chegar ao porto de Xangai en 40 días o 30 de xullo, un día antes do que previra.
O 1 de febreiro de 2007 iniciou o nado do Amazonas, que concluíu na súa desembocadura de Belém do Pará o 7 de abril, 66 días despois. Estabeleceu así un novo récord da natación de distancia, con 5428 km, máis có largo do Océano Atlántico. O seu seguinte reto podería ser o Nilo, o río máis longo do mundo, pero el mesmo recoñece que non cre que haxa ninguén que o poida facer.
Técnica
Nas probas de longa distancia en varias xornadas, Strel dorme unicamente cinco horas diarias. Bota longos meses de adestramento, e tamén longos meses despois de cada proba para que o seu corpo recupere o estado natural, logo de exercicio físico tan intenso.
A súa frase é "Nado a prol da paz, a amizade, e as augas limpas" (Plavam za mir, prijateljstvo in čiste vode, en esloveno).
Ducado de Palma de Mallorca
O Ducado de Palma de Mallorca foi un título nobiliario vitalicio concedido polo rei de España Xoán Carlos I, á súa filla a infanta Cristina de Borbón e Grecia o 26 de setembro de 1997, con ocasión do seu matrimonio con Iñaki Urdangarin. Non obstante, en medio do escándalo provocado polo Caso Nóos, no que se viu involucrada xunto ao seu marido, o seu irmán o Rei Filipe VI revogoulle a concesión do título ducal por un Real Decreto do 11 de xuño de 2015. O primoxénito da infanta, Juan Valentín, non o herdaría por tanto tras o falecemento da súa nai. A denominación do título facía referencia á cidade de Palma.
Enrique Jardiel Poncela
Enrique Jardiel Poncela, nado en Madrid o 15 de outubro de 1901 e finado na mesma cidade o 18 de febreiro de 1952, foi un escritor e dramaturgo español.
Traxectoria
A súa obra, relacionada co teatro do absurdo, afastouse do humor tradicional achegándose a outro máis intelectual, inverosímil e ilóxico, rompendo así co naturalismo tradicional imperante no teatro español da época. Isto supúxolle ser atacado por unha gran parte da crítica do seu tempo, posto que o seu humor tiña un ton ácido. A isto hai que sumar os seus posteriores problemas coa censura franquista.
Teatro
miniatura|Portal da casa de Poncela en Chueca, Madrid.
Trambasaugas, Rubiá, Rubiá
Trambasaugas é un lugar da parroquia de Rubiá, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 28 habitantes (17 homes e 11 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Javier Zanetti
Javier Adelmar Zanetti, nado en Buenos Aires o 10 de agosto de 1973, é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de lateral.
Cidade Deportiva de Riazor
miniatura|Vista da cidade deportiva. miniatura|Pazo dos Deportes. A Cidade Deportiva de Riazor son un conxunto de instalacións propiedade do Concello da Coruña nas proximidades da praia de Riazor destinadas principalmente á práctica do deporte, aínda que tamén se teñen celebrado nela outros eventos como concertos ou actos políticos. Foron orixinalmente proxectadas por Santiago Rey Pedreira a partir de 1939 e sucesivamente inauguradas a partir de 1944, cando se estrea o "Stadium Municipal" en torno ao cal vai xirar todo o complexo.
Ao longo do tempo a Cidade Deportiva foi sufrindo variacións na súa composición, como a desaparición dos campos de adestramento para erguer o Palacio dos Deportes, a segregación do Frontón do Estadio, ou a eliminación das pistas de atletismo do estadio a finais da década de 1990.
Disclosure (novela)
Disclosure é unha novela de Michael Crichton publicada en 1994. A novela está ambientada nunha empresa ficticia de alta tecnoloxía, xusto antes do boom económico da burbulla punto com. O argumento céntrase en Tom Sanders e a súa loita contra as infundadas acusacións contra el de acoso sexual.
Adaptación ó cine
En 1994, estreouse Acoso, unha adaptación cinematográfica da novela. Está protagonizada por Demi Moore, Michael Douglas, Donald Sutherland e Dennis Miller.
Vilaescura, Sober
Vilaescura é unha parroquia do concello de Sober na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 96 habitantes (40 homes e 56 mulleres). En 1998 tiña 134 habitantes, cunha densidade media de 41,3 hab/km². En 1970 tiña 206 habitantes e en 1900 con 185.
Xeografía
Está bañada polo río Cabe que entra no concello por Canaval. Situada ao noroeste do concello, está delimitada ao norte por Espasantes e Canaval, ao sur por Rosende, ao leste por Millán e ao oeste por Rosende e Cangas (concello de Pantón). A altitude máxima é de 363 m.
Comunícase por unha estrada local e polo ferrocarril Monforte-Vigo, coa estación na propia parroquia de Canaval.
Festas
O primeiro domingo de setembro celébrase a festividade da Virxe dos Remedios, que na década de 1970 chegou a ter competición de tiro ao prato. O 2 de febreiro é a festa das Candelas, na honra da Virxe da Candelaria. Antes celebrábase no campo de Penademiro e había unha gran procesión. O último domingo de maio celébrase a festa da Virxe María.
Desde 1986 celébrase un sábado de agosto unha gran comida, con churrasco, empanada e queimada.
Héctor Faubel
Héctor Faubel Rojí, nado en Llíria (Valencia) o 10 de agosto de 1983, é un piloto español de motociclismo, que actualmente compite na categoría de 125 cc. En 2002 foi campión de España de 250 cc, e a nivel mundial conseguiu ser subcampión na categoría de 125 cc en 2007.
Antonio Fernández Fernández (empresario)
Antonio Fernández Fernández, coñecido como Antón de Barreiros ou Antón de Marcos, nado en Barreiros (Sarria) en 1876 e finado en novembro de 1931, foi un empresario galego.
Traxectoria
Fillo de Marcos Fernández González, tratante de gando, que iniciou a súa actividade aforros procedentes da emigración a Cuba. O irmán de Marcos, Clemente, foi un dos pioneiros no negocio de embarque de gando vacún cara ao mercado catalán e madrileño, comezando en 1883 co embarque de 40 reses para Madrid desde a estación de tren de Toral de los Vados (León). Clemente deixou o negocio en mans do seu irmán logo de partir cara ao norte de África e investir nas Minas do Rif. Alí foi conselleiro delegado e un dos principais accionistas da Sociedad Española de Minas del Rif, xunto co rei Afonso XIII, o conde de Romanones, o marqués de Comillas e o duque de Tovar. Tamén foi Deputado Provincial de Madrid e Conselleiro do Banco Mercantil e Industrial.
O capital de Antonio procedía do tráfico de gando cara á Península Ibérica. Fixo construír un edificio na esquina da praza de Ángel Fernández, deseñado por Eloy Maquieira. Finou en 1931, con 55 anos, nun accidente de circulación.
Vida perosal
Foi pai de Antonio, Xosé, Manuel e Concepción Fernández López.
Roberto Vázquez Souto
Roberto Vázquez Souto, nado en 1953, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Administrativo. Nas eleccións municipais de 1987 formou parte da candidatura do CDS en Portas e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG, obtendo 5 concelleiros, pero non logrou a alcaldía que foi para o candidato Independentes Parroquias Unidas de Portas Juan Manuel López Barreira grazas ao apoio do PSdeG-PSOE. Presentou unha moción de censura co apoio do candidato tránsfuga do PSdeG José Antonio Gómez Iglesias e o 15 de maio de 1992 foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde do concello dende 1995, sempre con maioría absoluta. En abril de 2010 foi inhabilitado por un ano por un delito de negociacións prohibidas aos funcionarios, aínda que finalmente foi absolto.
Íñigo Errejón
Íñigo Errejón Galván, nado en Madrid en 1983, é un politicólogo e político español. É doutor e investigador en Ciencia Política na Universidade Complutense de Madrid, voceiro da Fundación CEPS (Centro de Estudos Políticos e Sociais) e membro do consello editorial da revista de análise política Viento Sur. No 2014, foi o director de campaña do partido político Podemos nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2014. Foi elixido deputado ao Congreso nas Eleccións xerais de decembro de 2015.
Orixes familiares e mocidade
Íñigo Errejón é fillo de José Antonio Errejón Villacieros, funcionario de carreira e alto cargo na Administración Xeral do Estado que durante a Transición militou no Partido del Trabajo de España, e despois foi un dos asinantes do Manifesto de Tenerife, que marcou o nacemento de Los Verdes en España, e formou parte de Izquierda Anticapitalista. A súa nai, Angy Galván, é bióloga, feminista e activista, e membro de Podemos dende a súa fundación.
Controversia polo seu contrato coa Universidade de Málaga
O 17 de novembro de 2014, o xornal El Mundo publicou nun artigo o contrato que Errejón tiña dende marzo coa Universidade de Málaga (UMA). O proxecto ''La vivienda en Andalucía. Diagnóstico, análisis y propuestas de políticas públicas para la desmercantilización de la vivienda'' estaba dirixido por Alberto Montero, profesor de Economía Aplicada na UMA e vicepresidente da Fundación CEPS, da cal Errejón é voceiro. Errejón foi o único candidato presentado ó posto de investigación.
Podemos considerou o caso unha «campaña de difamación» contra Errejón, por tratarse dunha das facianas máis visibles da formación emerxente.
En marzo de 2016, a Universidade de Málaga resolveu nun expediente sancionador que Errejón cometera dúas «faltas disciplinarias» derivadas de: 1. «non ter desenvolvido o seu traballo conforme ós termos e cláusulas» por non realizar o traballo de maneira presencial. 2. «non ter solicitado a compatibilidade para o exercicio de actividades privadas desenvolvidas durante a súa vixencia» por ter compatibilizado o traballo coa remuneración percibida da súa función en Podemos. Isto acarreu a súa inhabilitación para trabajllar na UMA en proxectos de investigación de características semellantes. Finalmente a universidade non sancionou a Errejón.
En xuño de 2016, o xulgado de Instrución número 13 de Málaga acordou arquivar a causa que investigaba supostas irregularidades no contrato laboral de Iñigo Errejón como investigador na Universidade de Málaga presentada por Manos Limpias. ​
O Val, Rubiá, Rubiá
O Val é un lugar da parroquia de Rubiá, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 67 habitantes (34 homes e 33 mulleres), o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Salto mortal
miniatura|Animación dun salto mortal. miniatura|232x232px|Salto mortal de tipo Tuck. A volta ou salto mortal é unha proba de destreza acrobática na que unha persoa rota ao redor do seu plano medio, movendo os seus pés cara á súa cabeza. O salto pode ser adiante ou atrás.
Existen numerosas variacións dos saltos mortais adiante e atrás cuxas versións definidas con maior precisión técnica forman parte do deporte de competición chamado trampolining. Neste deporte existen catro variantes entre os saltos mortais que se realizan en competición, que son: tuck, pike, straight e straddle ou ao carricho.
Tipos
miniatura|278x278px|Salto mortal de tipo Pike cara adiante. miniatura|335x335px|Salto mortal cara atrás cun só pé. Deseguido, máis información sobre as devanditas variantes: Outras destrezas relacionadas co salto son, entre outras moitas:
Alfabeto galego
O alfabeto galego, segundo a representación gráfica moderna e oficial, ten 23 letras e 6 dígrafos, ademais dalgunhas letras (ç, j, k, w, e y) usadas en estranxeirismos, abreviaturas e símbolos internacionais.
No galego medieval (galego-portugués), como en calquera outro estándar non codificado, existían moitas vacilacións na representación de sons. Por exemplo, para o son (/ɲ/) aparecen nos textos galegos representacións con n, nn, ñ, ni, etc. Tamén se empregaban as letras j, g, ç, e duplicacións, como -ss-, -ll-etc., que respondían probablemente a sons que se perderon no estándar actual, e sempre con bastante vacilación no seu emprego. Do mesmo xeito, moitas terminacións de palabras eran elididas ou abreviadas.
A partir da codificación posterior dos dialectos meridionais, o portugués desenvolveu unha serie de dígrafos característicos (lh (/ʎ/), nh (/ɲ/)), que empregan hoxe en día as persoas partidarias das correntes reintegracionistas.
Parque Nacional Pallas-Yllästunturi
miniatura|280px|Ruta de sendeiristas en Pallas. O Parque Nacional Pallas-Yllästunturi atópase no oeste de Finlandia, na rexión de Lapin Lääni.
Características
O hábitat predominante é a Taiga e a Tundra, mesturado con rexións de ambientes máis alpino. A taiga ocupa as áreas de menor altitude, mentres que a tundra ocupa as cotas superiores. O parque foi creado en 1938 e protexe unha superficie de 50.000 hectáreas.
Vexetación e fauna
A riqueza botánica é considerable, dende extensos bosques de coníferas, tanto de abetos coma de piñeiros. Tamén existen outras especies coma o bidueiro pubescente, o amieiro cinsento ou o capudre. Entre a fauna salientar a aguia real, a pita do monte, o galo lira ou o gaio funesto. Entre os mamíferos son abundantes o alce, o lince común, o glutón e o lemming.
Superdepredador
miniatura|dereita|250px|O león é un dos superdepredadores de África. Nas ciencias naturais (bioloxía, zooloxía, ecoloxía) e na antropoloxía denomínase superpredador a aquela especie animal carnívora que prevalece sobre as outras especies nun bioma, ou ecosistema. Deste xeito, en África o superpredador típico é o león e o crocodilo, en gran parte de Asia o é o tigre, en gran parte de América o é o xaguar ou yaguareté, e nos lugares en que o yaguareté é infrecuente -por exemplo montañas áridas- adoita ocupar o rango de superpredador o puma.
Con todo, cabe considerar que o ser humano, aínda que orixinalmente herbívoro e preeiro, chegou a ser o superpredador máis poderoso do planeta. Esta consideración, pode ser discutible dende o momento no que o home é omnívoro e non exclusivamente carnívoro, e ademais a súa natureza, papel e comportamento difiere dos do resto de especies: grazas á súa liberdade de elección e a súa capacidade para transformar e recrear a contorna, non ocupa un nicho especializado dentro de ningún ecosistema concreto, como si acontece con tódalas demais especies, sexan superpredadores ou non.
387
Outros
Historia ano a ano
Shchelkunchik
O Quebranoces, Op 71 (en Щелкунчик, "Shchelkunchik") é un ballet en 2 actos con música de Petr Ilich Chaikovskii, sendo o último dos tres ballets que escribiu o compositor ruso.
Pombal, Santiago das Caldas, Ourense
Pombal é un lugar da parroquia de Santiago das Caldas, no concello de Ourense.
Topónimo
Pombal, do latín palumbalem, derivado á súa vez de palumbam, pomba.
Tratado de Batman
O documento deuse a coñecer co nome de Tratado de Batman e consíderase significativo xa que representa o primeiro e único acto de negociación das terras entre os colonos europeos e os aborixes australianos, que eran os propietarios orixinais das mesmas. O tratado foi declarado nulo o 26 de agosto de 1835 polo gobernador de Nova Gales do Sur, Richard Bourke, sobre a base de que o pobo Wurundjeri non ten dereito a comerciar coa terra, que foi reclamada como pertencente á Coroa británica.
Juan de Sola Vollbrecht
Juan de Sola Vollbrecht, nado en Madrid o 30 de xuño de 1970, é un xornalista galego.
Traxectoria
Fixo estudos de Traballo Social e Filoloxía Hispánica na Universidade Nacional de Educación a Distancia.
Ao longo da súa traxectoria estivo vinculado a Radio España Vigo, Radio Municipal de Tui, Antena Louro Radio (O Porriño) ou Radio ECCA.
Foi correspondente da Axencia EFE en Pontevedra. No ano 2008, fundou e foi presidente da organización non gobernamental AGARESO, Asociación Galega de Comunicación para o Cambio Social. Impulsou o proxecto de radio do Centro penitenciario da Lama, premiado coa Medalla ó Mérito Penitenciario (2009). Participou en diferentes proxectos de cooperación e en países como a Arxentina, o Uruguai, Marrocos, Ecuador, Guinea Ecuatorial, O Salvador, Nicaragua ou Honduras.
Está integrado na redacción de programas e informativos en Onda Cero Galicia. Coordina tamén o programa Contraparte, dedicado ós dereitos humanos e a solidariedade. Escribe periodicamente no blog juandesola.org.