cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bigbug
Bigbug é un filme francés de ciencia ficción escrito e dirixido por Jean-Pierre Jeunet. Estreouse o 11 de febreiro de 2022 a través de Netflix. Está protagonizado por Elsa Zylberstein, Isabelle Nanty, Youssef Hajdi, Alban Lenoir e François Levantal. Ambientado no mundo do futuro, onde as comunidades dispoñen de axudantes robóticos, un grupo de habitantes dos suburbios está encerrado para a súa propia casa polas normas de protección polos seus robots domésticos. Ao mesmo tempo, desátase unha revolta de androides con intelixencia artificial.
Negreira (homónimos)
O topónimo galego Negreira pode referirse a:
Padre nuestro
Padre nuestro é un filme chileno de 2005 dirixido por Rodrigo Sepúlveda. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Volvo RM12
O Volvo RM12 é un motor turboventilador de baixo índice de derivación con potqueimador desenvolvido para o caza sueco Saab JAS 39 Gripen. O RM12 foi fabricado por Volvo Aero (agora GKN Aerospace Engine Systems) e trátase dunha versión do General Electric F404.
Deseño e desenvolvemento
Producido por Volvo Aero (agora GKN Aerospace Engine Systems), o RM12 ´un derivado do General Electric F404-400. Entre os cambios con respecto ao F404 inclúense unha maior fiabilidade para operacións cun único motor (incluída unha maior tolerancia aos impactos con paxaros), maior pulo, e a adopción dun sistema de control de motor dixital de autoridade completa (FADEC).
O ventilador foi redeseñado completamente para que pasase un maior fluxo de aire para un maior pulo e para que fose máis tolerante ao impacto de paxaros. O requisito era unha perda mínima de pulo, durante unha proba acadouse o 6% tras inxerir un paxaro de medio quilo do tamaño dunha pomba en condicións de engalaxe. Isto logrouse con pas da primeira etapa máis grosas que se deforman (causando a perda de potencia) pero non rompen ou causan danos noutras partes do motor.
Tamén se redeseñaron varios subsistemas e compoñentes para reducir as demandas de mantemento. As entradas de aire do motor deseñáronse para minimizar a reflexión radar dende o ventilador do motor, reducindo a sección transversal de radar do avión en conxunto. A unidade de control do motor analóxica do F404 substituíuse polo Control Dixital de Motor, desenvolvido conxuntamente por Volvo e General Electric, que se comunica coa cabina de mando a través de buses de datos dixitais e, como redundancia, un respaldo hidromecánico. O respaldo hidromecánico permaneceu no novo FADEC que Volvo comezou a desenvolver en 1996. General Electric fabricaba o 50% do motor. Elementos como os discos do ventilador/compresor e a caixa, ou o posqueimador eran fabricados en Suecia, onde se realizaba tamén a montaxe final.
Negrelos
O topónimo galego Negrelos pode referirse a:
Xuliana Conde González
Xuliana Conde González, nada en San Xián de Marín en 1843 e finada en San Martiño de Bueu en 1920 ca., foi a primeira poxadora de peixe do concello de Bueu.
Tierra del Fuego (filme de 2000)
Tierra del Fuego é un filme chileno de 2000 dirixido por Miguel Littín. Está baseado nunha historia curta homónima escrita por Francisco Coloane, e conta a conquista da Terra do Fogo por Julius Popper. Popper foi un enxeñeiro xudeoromanés nacionalizado arxentino, e un dos principais responsables do xenocidio selk'nam, un dos pobos indíxenas que habitaron o Arquipélago de Terra do Fogo. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2000.
Xuliana Conde González
Traxectoria
Naceu en San Xián de Marín en 1843, filla de Ramona González e Pedro Conde, no seo dunha familia humilde do centro da vila. Mudouse na década de 1860 ao concello de Bueu tras casar con Antonio López Troncoso. Comezan a vivir de alugueiro no lugar da Praia dado que el era mariñeiro. A partir de entón comezou a vender os excedentes de peixe do seu home e, con posterioridade, realizou a poxa da mercancía procedente das grandes capturas: arrastre, xeito e ardora.
Tierra del Fuego (filme de 2000)
O filme está protagonizado por recoñecidos actores de distintas nacionalidades, e a música foi composta polo grupo galego Milladoiro e polo cantautor chileno Ángel Parra, fillo de Violeta Parra.
Xuliana Conde González
Traxectoria
A súa última neta viva, Fita, comentou sobre Xuliana:
Tierra del Fuego (filme de 2000)
Sinopse
Ambientado a finais do século XIX, Julius Popper toma posesión da Illa Grande da Terra do Fogo en nome da raíña de Romanía Isabel de Wied (alcumada Carmen Sylva; 1843-1916). Na súa misión na procura de ouro, amparada baixo o lema «civilización ou morte», é acompañado por personaxes de diversas nacionalidades, tales como Armenia, unha bela prostituta, Spiro, un aventureiro italiano, Shaeffer, un alemán fiel a Popper, Novak, un austríaco que exerce como xeneral do grupo e Silveira, un galego intérprete de gaita.
Xuliana Conde González
Traxectoria
A importancia que tivo foi tan grande que as descendentes pasaron a tomar o seu nome como alcume familiar: As Xulianas. A este respecto unha das bisnetas, Luísa, lembra:
Tierra del Fuego (filme de 2000)
Produción
Foi rodado en Punta Arenas e Terra do Fogo, na Zona Austral de Chile, e en Galicia. Estreouse no mes de maio no Festival de Cannes de Francia, e a súa estrea en Chile foi o 6 de xullo do mesmo ano.
Xuliana Conde González
Traxectoria
Apenas hai datos sobre a súa vida e, probabelmente, morreu a mediados da década de 1920.
Premios e recoñecementos
En 2021, a Asociación Club Golfiños-Bueu rendeulle a IV Homenaxe Bueuesa Senlleira xunto coas súas descendentes. Ademais, dedicóuselle o número 3 do fanzine Aña en marzo dese mesmo ano. E en agosto saíu publicada unha pequena recensión na revista A Trabe de Ouro.
Deputación de Zamora
A Deputación Provincial de Zamora é o organismo que representa os concellos de toda a provincia. A súa sede sitúase na capital da provincia. Dende 2015 a presidente é Paco Requejo, estando constituída a Corporación por 8 de PSOE, 3 de IU e 1 de C's.
Negueira
O topónimo galego Negueira pode referirse a:
En Asturias:
Tony Manero (filme)
Tony Manero é un filme chileno de 2008 dirixido por Pablo Larraín. Conta a historia dun home de 52 anos de Santiago de Chile que está obsesionado co personaxe de John Travolta en Saturday Night Fever. Gañou o premio principal no Festival de Cinema de Turín de 2008 e foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En 2009, gañou o Tulipán de Ouro do Festival Internacional de Cinema de Istambul.
Olimpíada Matemática Española
A Olimpíada Matemática Española é a delegación da Olimpíada Matemática Internacional en España. De acordo coa normativa da Olimpíada Internacional de Matemáticas, estas competicións celébranse entre mozos estudantes preuniversitarios, co obxectivo principal de promover o estudo das matemáticas e o desenvolvemento de novos talentos.
Bólido
miniatura|Na imaxe: a) vese un meteoro moi brillante (bólido) b) a súa posterior fragmentación En astronomía, un bólido é unha masa de material procedente do espazo que atravesa a atmosfera da Terra a gran velocidade, con gran brillo, e que pode estoupar e fragmentarse en pedazos.
Características
Un bólido presenta a aparencia dunha esfera de fogo, e non un aspecto puntual ou estelar. O suo luminoso que deixa ao seu paso pola atmosfera persiste un tempo superior ás decenas de segundos, e pode chegar a ser de varios minutos e incluso de media hora. Chega acompañado de fenómenos acústicos como unha explosión e ás veces pódense encontrar no solo algúns fragmentos do meteoro que resisten á completa volatilización no seu paso pola atmosfera.
Siegfried Sassoon
Siegfried Loraine Sassoon, nado en Matfield, Kent, o 8 de setembro de 1886 e finado en Heytesbury, Wiltshire, Reino Unido, o 1 de setembro de 1967, foi un escritor e poeta británico. Os seus poemas antibelicistas, escritos tras a experiencia no exército británico na Primeira guerra mundial, fixéronse famosos e o maior recoñecemento literario obtívoo pola autobiografía novelada, coñecida como triloxía Sherston.
Polos méritos militares, como traer de volta un soldado ferido durante un intenso fogo, foi nomeado comendador da Orde do Imperio Británico e recibiu a Cruz Militar.
Primeiros anos e educación
esquerda|miniatura|Sassoon (diante) co seu irmán Hamo e outros estudantes na mañá posterior a unha festa de fin de curso na [[Universidade de Cambridge en 1906]] O seu pai, Alfred Ezra Sassoon Masri, pertencía a unha familia de comerciantes xudeus, pero foi desherdado ao casar cunha católica, Teresa, da familia de escultores Thornycroft, creadores dalgunhas célebres estatuas de Londres.
Siegfried foi o segundo de tres fillos. O seu nome foi elixido pola súa nai, que sentía afección pola música de Wagner. Cando Sassoon tiña catro anos, os seus pais separáronse. O pai visitaba semanalmente os fillos na casa familiar, mentres a nai se pechaba na sala, molesta pola separación. En 1894, Alfred Sassoon morreu de tuberculose aos 33 anos o que afectou moito ao neno.
Sassoon estudou na New Beacon de Kent e no Marlborough College de Wiltshire. Comezou estudos de Dereito e Historia no Clare College de Cambridge, sen chegar a terminalos. A universidade nomeouno membro numerario en 1953 e custodia e divulga os seus diarios.
Publicou algúns libros sen éxito, até a parodia The Everlasting Mercy de John Masefield, co pseudónimo de Saul Kain, que supuxo o seu primeiro éxito literario.
Servizo na guerra
esquerda|miniatura|Retrato de Sassoon obra de Glyn Warren Philpot, 1917. [[Museo Fitzwilliam|Fitzwilliam Museum]] Motivado polo patriotismo, Sassoon alistouse vendo que Europa ía cara á primeira guerra mundial. En agosto de 1914, durante a declaración de guerra a Alemaña, estaba de servizo no Yeomanry Sussex. Debido a un accidente de equitación, pasou a convalecencia en Inglaterra. A morte do seu irmán máis novo, Hamo, na batalla de Galípoli afectoulle moito.
En maio de 1915, foi destinado como tenente nos Royal Welch Fusiliers, e en novembro enviado a Francia. Alí fíxose amigo de Robert Graves; unidos pola vocación poética, lían e discutían os seus traballos. Ao ver a realidade da guerra, Siegfried arrepiouse e o ton da súa escritura cambiou: mentres os primeiros poemas presentan un romanticismo e dozura diletantes, no propósito de transmitir o horror das trincheiras a unha audiencia arrulada pola propaganda patriótica, asumiu un ton discordante. Detalles como corpos esnaquizados e en descomposición, sucidade, covardía e suicidios son marcas da súa obra nese momento, e a filosofía de "non descualifique a verdade" tivo un efecto significativo sobre o movemento da poesía modernista.
Os períodos de servizo de Sassoon na Fronte Occidental caracterizáronse por accións valentes, incluíndo a captura dunha trincheira na Liña Hindenburg. El saía a miúdo na noite a redadas e patrullas e demostrou unha eficacia desapiadada como comandante. O afundimento na miseria que os soldados eran obrigados a soportar produciulle un valor maníaco. Polas fazañas case suicidas, os seus homes alcumárono Jack o Tolo. O 25 de xullo de 1916 foi condecorado coa Military Cros; a cita reza:
Deprimido pola morte do seu amigo David Cuthbert Thomas ("Dick Tiltwood" na triloxía Sherston), Sassoon negouse a volver ao servizo, e animado por amigos pacifistas, como Bertrand Russell e Lady Ottoline Morrell, decidiu en 1917 protestar contra a prolongación da guerra. Con este fin, enviou unha carta ao comandante en xefe titulada Declaración dun Soldado, transmitida á prensa e lida no Parlamento por un deputado afín. A declaración falaba da futilidade da guerra:
"Estou a facer esta declaración como un acto de desafío intencional á autoridade militar (...) Creo que a guerra na que unha vez entrei como defensiva e de liberación, converteuse nunha guerra de agresión e de conquista").
En lugar de enviar a Sassoon á corte marcial, o Subsecretario de Estado para a Guerra, Ian MacPherson decidiu que non era apto para o servizo e mandouno ao Hospital de Craiglockhart, preto de Edimburgo, onde foi oficialmente tratado por neurastenia. Antes de rexeitar volver ao servizo, guindara o listón da súa Cruz Militar ao río Mersey.
A novela Regeneration de Pat Barker é un relato de ficción dese período, foi levada ao cine no filme do mesmo título en 1997, protagonizado por James Wilby como Sassoon, e Jonathan Pryce como W. HR Rivers, o psiquiatra que foi unha especie de pai substituto para o mozo atormentado. A súa repentina morte en 1922 foi outro gran pau para Sassoon.
En Craiglockhart, Sassoon coñeceu ao poeta Wilfred Owen, quen grazas a el perseverou na ambición de escribir mellor poesía. Unha copia manuscrita do Himno á mocidade condenada con correccións manuscritas de Sassoon, exposta no Imperial War Museum de Londres, é testemuño da medida da súa influencia. Os documentos que se conservan mostran a profundidade do afecto de Owen e a súa admiración por Sassoon. Ambos regresaron ao servizo en Francia, pero Owen foi morto en 1918. Sassoon, a pesar de todo, foi ascendido, e tras pasar un tempo fóra de perigo en Palestina, regresou á fronte onde foi ferido por fogo amigo na cabeza; pasou o resto da guerra en Gran Bretaña. Por entón fora promovido ao grao de capitán, e aínda que renunciou ao seu cargo en 1919, mantivo o rango. Após da guerra, Sassoon desempeñou un gran papel ao dar a coñecer o traballo de Owen a un público máis amplo. A amizade entre os dous é o tema da obra de teatro de Stephen MacDonald, Not About Heroes.
Posguerra
miniatura|Placa conmemorativa na casa onde viviu Sassoon en Tufton Street, Westminster, Londres. Na guerra Sassoon entrara en contacto con homes de clases sociais desfavorecidas, o que contribuíu a que simpatizase co ideario socialista. Despois dun tempo en Oxford, onde frecuentaba os amigos dos círculos literarios, militou brevemente en política afiliándose ao movemento obreiro, e en 1919 comezou un labor como editor literario do xornal socialista Daily Herald. Nese período Sassoon foi o responsábel de captar como críticos a persoas como E. M. Forster e Charlotte Mew, e de encargar material orixinal a Arnold Bennett e Osbert Sitwell. Os seus intereses artísticos tamén se estenderon á música. En Oxford presentáronlle ao mozo músico William Walton, de quen foi amigo e mecenas. Walton máis tarde dedicaría a súa abertura Portsmouth Point a Sassoon en recoñecemento ao seu apoio.
Sassoon emprendeu unha xira de conferencias por EE.UU., e viaxou por Europa nun automóbil ofrecido polo editor Frankie Schuster. Mentres tanto, empezara a practicar a homosexualidade de maneira aberta. Embarcouse nunha aventura amorosa co artista Gabriel Atkin, a quen fora presentado por amigos comúns. Durante a súa xira por EE.UU., atopouse cun novo actor que o tratou cruelmente. Con todo, foi adorado polo público feminino, entre eles o do Vassar College.
Sassoon era un gran admirador do poeta galés Henry Vaughan. Nunha visita ao Gales en 1923, visitou a súa tumba en Llansanffraid, Powys, e alí escribiu un dos seus poemas máis coñecidos de tempos de paz: Na tumba de Henry Vaughan. A morte de tres dos seus máis próximos amigos nun curto espazo de tempo (Edmund Gosse, Thomas Hardy e o editor Frankie Schuster) chegoulle como outro revés grave para a súa felicidade persoal.
Ao mesmo tempo, Sassoon dispúñase a tomar unha nova dirección: durante a súa permanencia nos Estados Unidos esbozara unha novela. En 1928, diversificouse na prosa con "Memoirs of a Fox-Hunting Man" (Memorias dun cazador de raposos), o primeiro volume publicado de forma anónima dunha ficticia autobiografía novelada, que foi aceptada case de inmediato como un clásico, o que lle trouxo ao autor nova fama como escritor de humor. O libro gañou o James Tait Black Award en 1928. Sassoon seguiu con "Memoirs of an Infantry Officer" (Memorias dun oficial de infantaría) (1930) e Sherston's Progress (1936). Nos anos posteriores, revisou a súa nenez e mocidade en tres volumes da súa autobiografía real, que tamén foron amplamente aclamados. Este tres relatos tituláronse The Old Century, The Weald of Youth e Sigfried's Journey. miniatura|Sepultura de Siegfried Sassoon no patio da igrexa de Mells. Despois dunha sucesión de aventuras amorosas con homes, incluído Glen Byam Shaw, o seu amigo íntimo durante o resto da súa vida, Shaw casou coa actriz de The Ghost Train, Angela Baddeley, e en 1933, Sassoon casou con Hester Gatty, moitos máis nova que el. Isto levou ao nacemento dun fillo, algo que Sassoon anhelaba desde había moito tempo. Este neno, o seu único fillo, George Sassoon (1936-2006) converteuse nun notable científico, lingüista e autor, e foi a adoración de Siegfried, quen lle escribiu varios poemas. Con todo, o matrimonio rompeu despois da segunda guerra mundial. Sassoon, aparentemente, era incapaz de atopar un equilibrio entre a soidade que lle gustaba e a compañía que tanto ansiaba.
En 1957, con 71 anos, converseuse ao catolicismo, e realizou visitas periódicas ás monxas de Stanbrook Abbey. A imprenta da abadía publicou edicións conmemorativas dalgúns dos seus poemas. Durante este tempo tamén se interesou en asuntos de carácter sobrenatural, e uniuse ao Ghost Club.
Morreu de cancro de estómago sete días antes de facer os 81 anos. Está enterrado en St Andrew de Mells (Somerset), nunha tumba próxima á de Ronald Knox, sacerdote e escritor a quen admiraba.
Legado
O único fillo de Siegfried Sassoon, George Sassoon, morreu de cancro aos oitenta anos en 2006. George tivo tres fillos, dous dos cales morreron nun accidente de automóbil en 1996. A filla de George polo seu primeiro matrimonio, Kendall Sassoon é a Patroa Xefa da Siegfried Sassoon Fellowship.
En maio de 2007, a medalla cuxo listón Sassoon guindara ao mar, achouse nun ático na casa de Mull, onde o seu fillo vivira, e foi comprada polos Royal Welch Fusiliers para a exhibición no seu museo de Caernarfon.
En 2009, a Universidade de Cambridge anunciou plans para adquirir un valioso arquivo de documentos de Sassoon, en poder da súa familia, coa intención de agregalos á colección de Sassoon na biblioteca da Universidade. O National Heritage Memorial Fund apoiou a compra con 550.000 libras do 1,25 millóns do prezo de venda acordado.
Na cultura popular
Varios dos poemas de Sassoon foron musicalizados, algúns durante a súa vida, como Cyril Rootham, ou en tempos recentes por Ed Puddick e a Greater Manchester Jazz Orchestra.
O filme de 1997 Regeneration céntrase na institucionalización do poeta de guerra inglés Siegfried Sassoon (James Wilby) e do galés Wilfred Owen (Stuart Bunce) e no seu tratamento polo psiquiatra William Rivers (Jonathan Pryce) no Craiglockart War Hospital de Edimburgo durante a guerra mundial. A película céntrase especialmente no arco de personaxes do tenente Sassoon, quen, tras a súa carta aberta demandando unha paz negociada en The Times, foi declarado tolo e permanece confinado no hospital ata que se ofrece voluntario para volver ao servizo activo na fronte occidental.
A película biográfica de 2021 Benediction, dirixida por Terence Davies, estreada en 2022 nas salas galegas, relata varias etapas da vida de Sigfried Sassoon, interpretado polo actor Jack Lowden. Na mesma película, Wilfred Owen é interpretado por Matthew Tennyson.
Romano Floriani Mussolini
Romano Benito Floriani Mussolini, tamén coñecido polos medios italianos como Mussolini Jr., nado en Roma o 27 de xaneiro de 2003, é un futbolista italiano que xoga como lateral dereito ou centrocampista na Lazio. É fillo da política Alessandra Mussolini, neto do pianista Romano Mussolini e bisneto do ditador fascista Benito Mussolini.
Traxectoria
Naceu en 2003 en Roma, sendo o terceiro fillo de Mauro Floriani e da eurodeputada de Forza Italia, Alessandra Mussolini. No seu bautismo, debido ao desexo de súa nai de que non se perdese o apelido "Mussolini", recibiu dous apelidos, despois dun acordo coas autoridades civís e a Igrexa católica para esta excepción á costume italiana e ás leis, que permitían só un apelido. Ademais, recibiu como segundo nome "Benito", na honra do seu bisavó, o ditador italiano Benito Mussolini. Foi educado na St. George's British International School de Roma e fíxose coñecido no país ao aparecer con súa nai no programa de televisión Ballando con le Stelle.
Neiro
O topónimo galego Neiro pode referirse a:
En la cama
En la cama é un filme chileno de 2005 dirixido por Matías Bize e protagonizando Blanca Lewin e Gonzalo Valenzuela.
Saint-Paul-de-Vence
Saint-Paul-de-Vence é unha comuna francesa na rexión administrativa da Provenza-Alpes-Costa Azul, no departamento Alpes Marítimos. Esténdese por unha área de 7,26 km², con 3 336 habitantes, segundo o censo de 2005, cunha densidade de 459 hab/km².
É frecuentemente chamada Saint-Paul de Vence, mais este nome non é o oficial.
Hatena arenicola
Hatena arenicola é unha especie de eucariota unicelular descuberta en 2000 e descrita en 2006. Descubrírona os biólogos xaponeses Noriko Okamoto e Isao Inouye da Universidade de Tsukuba, que lle deron o seu nome científico e fixeron a súa descrición formal en 2006. Trátase dun flaxelado que lembra unha planta nun estadio da súa vida, durante o cal porta unha alga fotosintética no seu interior, ou a un animal noutros momentos, actuando como predador. Os investigadores cren que este organismo está en proceso de establecer unha endosimbiose secundaria, na cal un organimso se incorpora a outro, resultando unha combinación que é unha forma de vida completamente nova.
Descubrimento
H. arenicola foi atopada como unha floración de algas en 2000 na praia de Isonoura no Xapón. Atopouse nunha área de costa areenta moderadaemnte abrigada, onde apareceron na superficie certa cantidade de algas durante un tsunami. Os espécimes estaban presentes no bordo superior da filtración. Poden encontrarse durante todo o ano, agás en inverno. Inicialmente pensouse que era un novo xénero de algas. Porén, descubriuse que os que parecían plastidios con clorofila eran independentes durante a división celular, o que indicaba que eran un organismo diferente aínda que temporalmente endosimbiótico.
Descrición
H. arenicola é un protista formado por unha célula redondeada con dous flaxelos para a locomoción. Aliméntase de algas usando un complexo tubo de alimentación cando leva unha vida independente sen endosimbionte. Porén, o tubo de alimentación substitúese pola súa alga endosimbionte noutro período da súa vida. O endosimbionte algal é unha alga verde do xénero Nephroselmis. O endosimbionte non só actúa como aparato alimentador, senón tamén como un punto ocular, por medio do cal probablemente axuda ao protista a facer movementos direccionais cara á luz (fototaxe).
H. arenicola non se pode dividir senón contén o seu endosimbionte. Mais, a alga Nephroselmis, a diferenza dun orgánulo totalmente integrado, non se divide xunto coa súa célula hóspede. Cando se divide a célula hóspede, unha das células fillas recibe a célula de Nephroselmis e a outra non, e torna a un estilo de vida heterótrofo. Por tanto, o protista nai dá lugar a células fillas de cor verde e de cor branca. Esta última comportarase como un predador ata que inxira unha alga verde Nephroselmis. A alga entón perde o seu flaxelo e citoesqueleto, mentres que Hatena, agora convertido en hóspede, cambia a unha nutrición dependente da fotosíntese, adquire a capacidade de moverse cara á luz e perde o seu aparato de alimentación. Así, o protista mostra un ciclo de vida moi pouco común con alternancia de autotrofia e heterotrofia.
A secuenciación xenética (do xene de ARNr de 18S) revelou que o protista pode albergar polo menos tres cepas de Nephroselmis rotunda.
O nome do xénero procede dunha interxección xaponesa que aproximadamente significa 'enigmático' ou 'estraño'.
O simbionte
O Nephroselmis simbiótico é diferente da forma de vida libre. O endosimbionte conserva o citoplasma, núcleo e plastidio, mentres que outros orgánulos como as mitocondrias, aparato de Golgi, citoesqueleto e sistema endomembranoso son degradados. O plastidio agrándase comparativamente ata multiplicar por dez veces o seu tamaño normal na forma de vida libre. O alargamento do plastidio é compensado pola redución de compoñentes citoplasmáticos.
Kalkidan Gezahegne
Kalkidan Gezahegne, nada en Adís Abeba o 8 de maio de 1991, é unha atleta de medio fondo de Bahrain especializada en 1500 metros. Representou a Etiopía antes de adquirir a nacionalidade de Bahrain en 2013.
Traxectoria
Gañou a medalla de prata en 1500 metros no 2008 Campionato Mundial Júnior de 2008 en Bydgoszcz (Polonia). Obtivo outra prata no Campionato Africano Júnior de Atletismo de 2009 en Bambous (Mauricio), no que acabou por detrás da surafricana Caster Semenya. Xa como absoluta, Kalkidan acabou novena en 1500 metros no Mundial de Atletismo de 2009 en Berlín e quinta en 3000 metros na IAAF World Athletics Final de 2009.
No Mundial de Atletismo en Pista Cuberta de 2010 en Doha (Qatar), tivo unha reacción sorprendente ao clasificarse para a final. En plena eliminatoria, chocou con Yevgeniya Zolotova e caeu. Ergueuse para continuar a carreira, e non só alcanzou as súas competidoras, senón que amais gañou a carreira co tempo máis rápido de calquera corredor da xornada. Na final superou a súa compatriota Gelete Burka, daquela campioa, e gañou o ouro. Con 18 anos e 310 días naquel momento, converteuse na vencedora máis nova dun Mundial de Atletismo en Pista Cuberta. Superou, así, o récord da romanesa Gabriela Szabo, 15 anos atrás. Non puido participar no campionato ao ar libre ese ano debido a unha lesión.
As súas mellores marcas persoais son:
Dende 2017, especializouse en carreira de fondo, 5000 metros e 10000 metros. Destaca a súa medalla de ouro en 5000 metros nos Xogos Asiáticos de Iacarta en 2018.
Nos Xogos Olímpicos de Toquio en 2021, Kalkidan obtivo a medalla de prata en 10000 metros en 29 min 56 s 18, trala neerlandesa Sifan Hassan. Superou notabelmente a etíope Letesenbet Gidey, quen ostentaba o récord mundial nesa distancia.
O 3 de outubro de 2021, Kalkidan bateu o récord mundial en 10 km por estrada na carreira The Giants Geneva en Xenebra, Suíza. Con 29:38, superou a marca anterior por 5 segundos.
Play (filme de 2005)
Play é un filme chileno-arxentino de 2005 dirixido por Alicia Scherson. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Patrimonio da Humanidade en Camboxa
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Camboxa, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Camboxa ratificou a conveción o 28 de novembro de 1991.
Camboxa conta con tres lugares clasificados como Patrimonio da Humanidade. Angkor foi uncluído na lista en 1992 cando o país estivo brevemente gobernado pola misión das Nacións Unidas despois da guerra camboxano-vietnamita, en liña cos Acordos de Paz de París de 1991. O sitio foi clasificado inmediatamente na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo co fin de afrontar con rapidez e eficiencia os problemas urxentes de conservación. En 2004, Angkor foi eliminado da lista en perigo. O Templo de Preah Vihear foi incluído en 2008 e Sambor Prei Kuk en 2018. Os tres sitios son culturais.
Jordi Sánchez Ribas
Traxectoria
Formouse nas canteiras do Horta, o Damm e o Badalona, e en 2013 debutou co primeiro equipo deste último na Segunda División B. Tras pasar por varios equipos modestos da provincia de Barcelona, en 2016 recalou no Valencia Mestalla, tamén de Segunda B. Marcou 16 goles en 72 partidos en dúas tempadas co filial do Valencia, co que xogou unha fase de ascenso a Segunda. Ademais, debutou co primeiro equipo nun amigable ante o Alcoyano.
En 2018 fichou polo Numancia, co que debutou na Segunda División nun partido contra o Almería. Contabilizou sete partidos na categoría de prata, todos eles comezando dende o banco, e marcou un gol ante o Alcorcón. En xaneiro saíu cedido ao Ibiza, de Segunda B, co que xogou ata o final da tempada. Para a campaña 2019/20 regresou ao Mestalla como cedido, e disputou 25 partidos, todos como titular, marcando 8 goles, pero o equipo acabou descendendo a Terceira División.
En agosto de 2020 asinou por dúas tempadas co Castellón, da Segunda División. Nas filas do equipo branco e negro disputou 19 partidos oficiais antes de ser cedido en xaneiro de 2021 ao UCAM Murcia, de Segunda B. Co conxunto universitario marcou 4 goles nos 12 partidos que disputou.
O 21 de xuño de 2021 fichou polo Albacete da Primeira División da RFEF. Co equipo adestrador por Rubén de la Barrera xogou 36 partidos da liga regular, marcando 6 goles, e acabou a liga na terceira posición, clasificándose para a promoción de ascenso a Segunda. Foi titular na vitoria de semifinais contra o Rayo Majadahonda en Balaídos e unha semana despois tivo un papel protagonista na final ante o Deportivo da Coruña. Nun estadio de Riazor ateigado, foi o autor do gol da vitoria na prórroga co que o Albacete logrou o ascenso, culminando a remontada que iniciara no tempo regulamentario o seu compañeiro Alberto.
Programa do Diploma do Bacharelato Internacional
miniatura|Logotipo do Bacharelato Internacional
Lucio César
Lucio César (en latín, Lucius Caesar), nado o 29 de xaneiro do 17 a. C. e finado o 20 de agosto do 2|2 d. C., foi un aristócrata romano da familia Xulio-Claudia. Era o segundo fillo de Marco Vipsanio Agripa e Xulia a Maior, única filla de Augusto e, polo tanto, neto deste, o primeiro emperador romano.
Augusto, adoptou a Lucio e ao seu irmán máis vello, Caio César, como fillos adoptivos e coherdeiros do Imperio Romano, polo que tiveron prometedoras carreiras políticas e militares. Porén, Lucio morreu dunha enfermidade repentina o 2 d.C., en Masalia, Galia, mentres viaxaba cara Hispania ao encontro do exército romano. O seu irmán Caio, tamén morreu a unha idade relativamente nova o 21 de febreiro do ano 4|4 d. C.
A perda prematura de ambos herdeiros obrigou a Augusto a modifica-la liña sucesoria adoptando o irmán máis novo de Lucio, Agripa Póstumo, así como o seu fillastro, Tiberio, o 26 de xuño do 4.
Contexto
O pai de Lucio, Marco Vipsanio Agripa, foi un dos primeiros partidarios de Augusto (entón "Octavio") durante a Guerra Final da República Romana que se producira como resultado do asasinato de Xulio César no 44 a. C. Foi un xeneral clave nos exércitos de Augusto, comandando tropas en batallas fundamentais contra Marco Antonio e Sexto Pompeio. Desde o inicio do reinado do emperador, confiou en Agripa para xestionar os asuntos das provincias orientais e mesmo recibiu o anel de selo de Augusto, quen aparentemente estaba no seu leito de morte no 23 a. C., coa probable intención de que se había converter en princeps se Augusto morrese e que gobernase ata que o sobriño do emperador, Marco Claudio Marcelo, chegase á maioría de idade. Porén, Marcelo morreu por unha enfermidade que se estendera por toda a cidade de Roma ese ano.
Cando Marcelo morreu, Augusto acordou o casamento de Agripa coa súa filla, Xulia a Maior, que antes fora a esposa de Marcelo. Agripa recibiu o poder tribunicio ("tribunicia potestas") no 18 a. C., un poder que só o emperador e o seu herdeiro inmediato podían esperar acadar. O poder tribunicio permitiulle controlar o Senado, e fora cedido por primeira vez a Xulio César. Agripa actuou como tribuno no Senado para aprobar unha lexislación importante e, aínda que carecía de parte do poder e da autoridade do emperador, estaba aproximándose á posición de correxente.
Vida temperá
esquerda|miniatura|Busto de [[mármore representando a Lucio César, procedente do foro da cidade de Ercávica, Cuenca, século I (Museo de Cuenca).]] Non tendo ningún herdeiro dende a morte de Marcelo, Augusto adoptou inmediatamente a Lucio e ao seu irmán despois do nacemento de Lucio, e nomeounos os seus herdeiros e, pouco despois da súa adopción no verán, Augustus celebrou os quintos Ludi Saeculares ("Xogos Seculares"). A adopción dos rapaces unida aos xogos serviron para introducir unha nova era de paz: a Pax Augusta. Curiosamente, descoñécese a opinión do pai, Marco Vipsanio Agripa, sobre a adopción.
Augusto, principalmente por si mesmo, ensinou a Caio e Lucio a ler e a nadar, así como a imitar a súa propia caligrafía. Insistiu en que se gañasen os aplausos da xente, en lugar de permitir que os recibisen libremente. O seu pai adoptivo iniciounos na vida administrativa cando aínda eran novos e enviounos ás provincias como cónsules electos.
Ese ano (17 a.C.) a familia de Lucio marchou á provincia de Siria, porque o seu pai recibiu o mando das provincias orientais con autoridade proconsular (imperium maius). No ano 13 a. C., o seu pai volveu a Roma e foi, inmediatamente, enviado a Panonia para reprimir unha rebelión, mais cando Agripa chegou alí ese inverno (no 12 a. C.) os panónicos abandonaron os seus plans e retomaron á calma polo que Agripa volveu a Campania en Italia, onde caeu enfermo e morreu pouco despois.
A morte do pai de Lucio fixo que a sucesión fose un problema urxente. Os áureos e os denarios emitidos entre o 13 a. C. e o 12 a. C. deixaron claros os plans dinásticos do emperador para Lucio e Caio. O seu pai xa non estaba dispoñible para asumir as rendas do poder se o emperador morría, e Augusto tivo que deixar claro quen eran os seus previstos herdeiros por se pasaba algo.
Carreira
miniatura|A [[Maison Carrée (en francés: "casa cadrada") foi dedicada en Nemausus a Caio e Lucio.]] Augusto levou a Lucio ao Forum Romanum no 2 a.C. para inscribilo como cidadán. O evento converteuse nunha cerimonia semallante á da inscrición de Caio tres anos antes. Lucio asumiu a toga virilis ("toga da virilidade"), que marca o inicio da súa idade adulta, e el tamén foi feito princeps iuventutis ("líder da mocidade"). Na súa honra erguéronse estatuas e templos, como a Maison Carrée de Nimes e o cenotafio de Durocortorum.
Como Caio, foi elixido cónsul designatus, coa intención de que asumise o consulado aos dezanove anos. Só había unha diferenza nos seus títulos cos de Caio: que foi nomeado membro do colexio de augures mentres que Caio foi nomeado pontifex ("pontífice"). Augusto repartiu 60 denarios a cada cidadán romano para conmemora-la ocasión.
Ese mesmo ano, antes de que o seu irmán Caio marchase cara ao leste, Lucio e Caio recibiron a autoridade para consagrar edificios, e así o fixeron, coa súa xestión dos xogos celebrados para celebrar a dedicación do Templo de Marte Ultor (1 de agosto do 2 a.C. ). O seu irmán máis novo, Póstumo, participou co resto da mocidade ecuestre nos Xogos troianos que se celebraron no Circo Máximo, no que foron sacrificados 260 leóns, e no Circo Flaminio onde houbo un combate de gladiadores, unha batalla naval entre os "persas" e os "atenienses", e se sacrificaron 36 crocodilos.
Mentres Caius estaba en Armenia, Lucio fora enviado por Augusto para completar o seu adestramento militar en Hispania e, mentres ía ao seu posto, enfermou e morreu o 20 de agosto do ano 2 en Massalia, Galia. A súa morte foi seguida, pouco despois, pola de Caio, o 21 de febreiro do ano 4. Tanto Tácito como Dión Casio suxeriron que Livia Drusila, a terceira esposa de Augusto, puido ter unha participación nos feitos porque intentaba conseguir colocar ao seu propio fillo Tiberio como herdeiro de Augusto. Aínda que, efectivamente, Tiberio foi nomeado herdeiro de Augusto no ano 4, non tódolos autores contemporáneos respaldan a hipótese. Por exemplo, Barrett rexéitaa alegando a dificultade de organizar un envelenamento a distancia.
No lapso de 18 meses, a sucesión de Roma esfarelouse completamente. A morte de ámbolos dous irmáns,Caio e Lucio, os dous herdeiros máis favorecidos do Emperador, levou a Augusto a adoptar o seu fillastro, Tiberio, e o seu único neto restante, Póstumo Agripa como os seus novos herdeiros o 26 de xuño do 4.
Post mortem
Estivera prometido a Emilia Lépida, descendente de Sila e de Pompeio mais a súa morte impediu que puidesen casar.
Tiberio escribiu unha elexía ​no seu honor en solidariedade co dolor de Augusto quen, anos despois, no seu testamento considerou a súa perda e maila do seu irmán un destino atroz.
Xenealoxía
Xenealoxía de Lucio César:
Patrimonio da Humanidade no Camerún
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade no Camerún, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. O Camerún, país do Golfo da Guinea, ratificou a convención o 7 de decembro de 1982, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O Camerún conta con dous lugares declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, a Reserva de fauna de Dja (1987) e o Sitio trinacional de Sangha (2012).
Shi Jian 8
Shi Jian 8 ou SJ 8 foi un satélite artificial da China lanzado o 9 de setembro de 2006 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
SJ 8 era un satélite recuperable baseado nos satélites de recoñecemento Fanhui Shi Weixing. Levaba a bordo 215 kg de sementes de plantas e fungos para ser expostas á contorna espacial. As sementes foron recuperadas tras varias semanas en órbita e cultivadas para comprobar se se podía obter algunha mellora.
Concello de Tierps
Tierp é un concello sueco no condado de Uppsala. A súa capital é a localidade de Tierp, e no mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 21 431 habitantes.
Tracción
Física
En física, a tracción é unha forza aplicada por medios mecánicos sólidos (forzas de rozamento, aplicadas directamente etc.). Ao contrario da crenza popular no mundo da automoción, isto non ten nada que ver coa posición do punto de aplicación da forza fronte ao centro de masa, e a tracción non se opón á propulsión que se aplicaría á parte traseira. A propulsión é simplemente unha xeneralización da noción de tracción, cando as forzas non necesariamente se aplican entre os sólidos (véxase hélice etc).
Trens
No ámbito ferroviario, a tracción dun tren está asegurada por locomotoras (ou unidades de potencia) ou polos elementos condutores de varias unidades.
Medicina e veterinaria
A tracción en tanto acción de estirar, tirar ou atraer ven descrita en varias acepcións no dicionario galego de termos médicos (p. 772).
Montserrat Vilà
Montserrat Vilà i Planella nada en Figueres en 1965, é unha ecoloxista que estuda principalmente os factores biolóxicos e ambientais que determinan a presenza e o éxito das plantas invasoras, así como os seus impactos ecolóxicos e económicos.
Traxectoria
Doutorouse na Universidade Autónoma de Barcelona, baixo a dirección de Jaume Terradas, e presentou a súa tese en 1993. Entre 1994 e 1996 traballou como investigadora posdoutoral na Universidade de California en Berkeley. Posteriormente, traballou como profesora investigadora asociada ao CREAF e ensinou na Universidade de Barcelona, mantendo unha estreita relación coa Universidade de Berkeley.
En 2006 comezou a traballar na Estación Biolóxica de Doñana, onde é profesora investigadora dende 2010 e desde 2012 tamén é directora asociada. En 2014 foi unha das 47 persoas de nacionalidade española escollidas por Highly cited researcher, a lista da axencia Thomson Reuters onde aparecen os 3.215 científicos máis citados dos últimos 10 anos.
Premios e recoñecementos
En 2021 foi galardoada co Premio Nacional de Investigación Alejandro Malaspina na área de Ciencias e Tecnoloxías dos Recursos Naturais.
Eleccións municipais de 2023 en Galicia
As eleccións municipais de 2023 celebraráronse o 28 de maio de 2023 en toda España. En Galicia, escolléronse nelas 313 corporacións municipais. Estas eleccións tamén serviron para determinar a representación dos partidos políticos no pleno das catro deputacións provinciais, de acordo cos resultados obtidos en cada partido xudicial. Na mesma data tamén se celebraron eleccións aos parlamentos autonómicos en 12 comunidades autónomas.
Luis López López
Luis López López, coñecido como Garavito, nado en Paradela e finado en 1940, foi un político galego.
Meteorito de Sikhote-Alin
miniatura|300px|Imaxe dun fragmento do meteorito de Sikhote-Alin
O meteorito de Sikhote-Alin (en ruso: Сихотэ-Алинский метеорит) ou Sikhote-Alin (en ruso: Сихотэ-Алинь), é un meteorito metálico caído en Rusia o 12 de febreiro de 1947 sobre as montañas Sikhote-Alin.
O meteorito estoupou na atmosfera segundo caía, facendo que caesen toneladas de metais nunha rexión elíptica duns 1,3 km 2. Formáronse numerosos cráteres de impacto, o maior deles de 26 m de diámetro. Esta chuvia de meteoritos foi a máis grande da historia recente.
Historia
miniatura|260px|Selo [[soviético de 1957 dedicado á caída do meteorito de Sikhote-Alin]] Contra ás 10:30 h da mañá do 12 de febreiro de 1947 puidose observar nas montañas Sikhote-Alin un gran bólido, máis brillante que o Sol e procedente do norte, descendendo nun ángulo de aproximadamente 41º. A forte luzada e o grande estrondo puidéronse detectar nun radio de 300 km á redonda (o punto de impacto foi aproximadamente a 440 km ao nordeste de Vladivostok). Unha estela de fume de aproximadamente 32 km de altura permaneceu no ceo durante varias horas. Foi un suceso tan impactante que en 1957, para conmemorar o seu 10º aniversario, o servizo postal da URSS lanzou un selo no que se mostra a columna de fume. Calcúlase que o peso deste bólido estaba entre as 20 e as 23 toneladas no momento de entrar na atmosfera. Este suceso desatou o interese dos xeólogos e outros científicos de toda a URSS, que acudiron ao lugar para encontrar os fragmentos do meteorito con equipos de detección de metais e estudar o ocorrido. En 1950 editouse un documental de 10 minutos de duración sobre este meteorito.
O meteorito, no momento de entrada na atmosfera, viaxaba a unha velocidad dee 14 km/s, é dicir, a unha velocidade de 50 400 km/h, e comezou a romperse en fragmentos, desencadeando a chuvia de meteoritos. A unha altitude de 5,6 km, a masa máis grande rompeu nunha violenta explosión. A día de hoxe miles de fragmentos deste meteorito áchanse espallados polas montañas de Sikhote-Alin. Recoécense facilmente como bólas de ferro fundido. Aínda que non se trate dunha peza extremadamente rara, é un meteorito bastante apreciado polos coleccionistas, xa sexa pola súa importancia, pola súa recente caída ou pola súa férrea beleza. O difícil acceso á zona, debido a unha mesta masa forestal de taiga, dificulta que coleccionistas de meteoritos poidan encontrar con comodidade os fragmentos espallados. Os vestixios máis comúns deste tremendo impacto non adoitan excederen os 2 centímetros nin pesaren máis alá dos 15 gramos. A peza máis grande encontrada até a data ten un peso de 1 745 kg e encóntrase no Museo Xeolóxico de Moscova.
Composición
O meteorito de Sikhote-Alin clasifícase como un meteorito metálico pertencente ao grupo químico IIAB, e con estrutura de octahedrita grosa. Componse aproximadamente de 93 % de ferro, 5,8 % de níquel, 0,42 % de cobalto, 0,46 % fósforo e 0,28 % de xofre, con trazas de galio, xermanio e iridio. Tamén se detectou a presenza de taenita, plesita, pirrotina, cromita, camacita e schreibersita.
Token Sou Bouquet
A serie recibe este nome por mor do ramo de flores (bouquet en francés) atadas cunha cinta que caracteriza os anversos destas moedas.
Hai un gran número de variantes destes tokens, que se diferencian fundamentalmente polo número e polo tipo das flores do ramo, así como polas inscricións de ambas as faces das moedas.
Inicialmente foron emitidas polos bancos do Baixo Canadá, mais posteriormente foron imitadas por especuladores, aínda que cun peso inferior ao regulamentario. Conforme os achados arqueolóxicos, tamén tiveron circulación no Alto Canadá.
A súa produción consistiu en tiraxes moi amplas, polo que son moi comúns no ámbito do coleccionismo numismático. Os seus prezos son accesibles e só algunhas variantes máis escasas poden alcanzar prezos significativamente altos.
Anversos
O ramo de flores dos anversos aparece rodeado por diferentes posibilidades de lendas, aínda que as máis frecuentes son TRADE & AGRICULTURE / LOWER CANADA ou AGRICULTURE & COMMERCE / BAS CANADA, ou similares, e nalgúns casos poden incluír tamén unha alusión ao banco emisor.
Reversos
O motivo central común dos reversos é a mención ao valor facial da moeda, seguindo o sistema tradicional francés, UN SOU, rodeada por unha coroa de loureiro e as palabras BANK TOKEN e MONTREAL.
A primeira emisión (1835)
miniatura|Exemplar da primeira emisión do token Sou Bouquet (Breton 713, LC-2), emitido en [[1835, coa expresión errónea do valor: UN SOUS . ]] A principios do século XIX, tanto no Baixo Canadá como no Alto Canadá había unha grande escaseza de moeda circulante, o que obrigaba os comerciantes a un esforzo por utilizaren as moedas procedentes doutros países, como Inglaterra, os Estados Unidos ou México.