cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fronte Popular (España)
Resultado das eleccións
Os principais partidos conservadores e monárquicos, aglutináronse como resposta na Frente Nacional (en Cataluña, Fronte de Orde ou Front d'Ordre) liderados polo partido gobernante da CEDA de José María Gil Robles, insistían en identificar á Fronte Popular como un pacto revolucionario bolxevique que liquidaría a nación fronte ás disputas rexionalistas ou as influencias da nova potencia comunista, a URSS. Porén, un detalle pouco importante como as discrepancias de José Antonio Primo de Rivera, líder do pequeno partido Falange Española, con Gil Robles, será transcendente no futuro.
En maio Manuel Azaña é elixido presidente da República, pero o PSOE coa oposición do socialista Francisco Largo Caballero, non se une ó goberno malia que o apoia tepedamente, pero aumenta o conflito e o extremismo do seu discurso, poñendo contra a parede ó goberno formado polos partidos republicanos entre os extremistas máis conservadores e os máis esquerdistas.
Os escanos foron repartidos da seguinte maneira:
Fronte Popular:
Partidos de centro:
Cabe destacar o grande avance do PCE, escisión do PSOE anos atrás, que acadara o seu primeiro deputado por Málaga en 1933, e que agora contaba cun gran protagonismo na Fronte Popular. Así mesmo, foi importante a desfeita do Partido Radical do republicano Alejandro Lerroux polo escándalo do estraperlo.
O triunfo electoral da Fronte Popular, malia que tivo unha escasa marxe, gozou de gran repercusión en España e en gran parte de Europa. Moitos xa miraban a España como o primeiro enfrontamento, que logo sería a escala global, do fascismo contra as principais potencias democráticas e os emerxentes movementos revolucionarios, sobre todo o comunismo.
A fin do goberno republicano e o comezo da ditadura
O fracaso electoral dos conservadores, como xa pasara coa esquerda tralo seu fracaso nas eleccións de 1933, deu resultado a un doloroso fracaso e aumentou a radicalidade do discurso. Uns 15.000 afiliados nas mocidades da CEDA únense á Falanxe. Agora o novo líder dos conservadores será o galego José Calvo Sotelo. A espiral de violencia progresiva promovida tanto polos partidos esquerdistas como por Falanxe e o seu líder José Antonio Primo de Rivera, fan que este se vexa arbitrariamente privado de inmunidade parlamentaria e detido, e as oficinas de Falanxe clausuradas. Pero isto non frea a xa caótica situación. A violencia era agora o método para impor o discurso, tanto nas cidades como no rural.
En Estremadura o 25 de marzo uns 60.000 xornaleiros ocupan case 3.000 leiras, fartos do poder dos terratenentes e da fame. En Navarra os carlistas, protagonistas de dúas guerras civís durante o século XIX en contra de gobernos liberais, rebélanse contra o goberno de centroesquerda pedindo un golpe de estado. Coas continuas advertencias e a ameaza dunha nova guerra civil, o goberno intenta illar ós xenerais máis dereitistas, cun rotundo fracaso.
O 1 de maio, Día internacional dos traballadores, exáltanse nos xa tradicionais desfiles dos sindicatos de esquerda discursos inflamados sobre todo por parte do novo líder do PSOE, alcumado o Lenin español: Largo Caballero. Durante unha das manifestacións, circulou o rumor de que unhas monxas deran caramelos envelenados a varios nenos, e grupos de exaltados responderon coa queima dun convento, ante a impotencia do goberno republicano.
O 13 de xullo de 1936 José Calvo Sotelo é asasinado por un grupo de policías e pistoleiros socialistas, entre eles un gardacostas de Indalecio Prieto, o que precipita os plans golpistas de diversos militares e organizacións dereitistas e fai que moitos ata entón indecisos se sumen á conspiración.
O 18 de xullo prodúcese o golpe de estado contra o goberno republicano, nun principio liderado polo xeneral Mola —que asinaba como «o Director»—, apoiado por algúns sectores de Falanxe pese á oposición explícita de José Antonio e os carlistas. Entre os xenerais golpistas estaba o xeneral galego Francisco Franco que posteriormente se fai co poder dos rebeldes. Co fracaso do golpe de estado na maior parte do país, e o apoio imprescindible das potencias fascistas europeas iníciase a última guerra civil española. Coa división das distintas organizacións moderadas e esquerdistas, enfrontadas acotío entre si e a ausencia de axuda por parte do resto de nacións democráticas ante o temor, logo real, de provocar a segunda guerra mundial, o goberno electo democráticamente debe abandonar o país após a fin da guerra en abril de 1939. Franco, nunha longa ditadura persoal, instálase no poder ata a súa morte en novembro de 1975.
Doraemon
Doraemon, o gato cósmico (ドラえもん, Doraemon) é un manga e anime creado entre os anos 1969 e 1970 polo debuxante xaponés Himiko Fujisaki, baixo o pseudónimo de Fujio Fujiko. Fujio Fujiko era pseudónimo común de dous debuxantes, Hiroshi Fujimoto e Motoo Abiko. Doraemon é a obra creada de Hiroshi Fujimoto, entón agora se utiliza Fujio F. Fujiko como o seu pseudónimo.
No Xapón o anime transmítese dende a década dos setenta pola canle TV Asahi. Debido a que os seus creadores faleceron sen daren instrucións de como se debería afrontar un posible final da serie, a canle de televisión tomou a iniciativa de non crear unha resolución da historia. Deste xeito, a serie iniciada no ano 1979 e rematada no ano 2005 contou cun total de 1787 episodios. A partir do ano 2005, emitiuse unha nova serie cunha animación renovada, que segue a emitirse e conta xa con máis de 300 capítulos.
Probablemente trátase dun dos mangas máis exitosos da historia. Planeta DeAgostini é a editorial encargada de publicalo en Galicia.
Argumento
Nobita Nobi é un neno de 10 anos que vive nun dos barrios residenciais do Xapón. A súa vida pasa sen grandes preocupacións indo á escola e xogando polas tardes cos seus amigos.
Certo día, un gato robot grande e azul asómaselle polo caixón da súa mesa de estudo e preséntase ante el coma un viaxeiro do século XXI mandado polo seu tataraneto para impedir que a súa lacazanería leve á perdición a súa familia. Para isto posúe un peto máxico de catro dimensións conectado ó futuro que contén máis de 4000 aparellos cos que calquera cousa que se imaxine se pode converter en realidade. Doraemon intentará sempre axudar a Nobita en todo o que poida, animándoo para que estude e protexéndoo dos abusos de Xigante e Suneo. Xunto a Doraemon e ós seus aparellos, Nobita e os seus amigos vivirán todo tipo de emocionantes aventuras: viaxarán ó futuro, descubrirán civilizacións esquecidas, viaxarán a remotos lugares e voarán por riba das nubes.
As historias que se nos presentan son, en ocasións, bastante simples, pero aínda así todas elas gozan dun encanto especial. Os episodios están divididos en varios bloques. Ata o ano 1992 eran 3 as historias diferentes que se nos contaban, cunha duración aproximada de 7 minutos cada unha. A partir de entón, cada episodio contén 2 historias de aproximadamente 11 minutos.
Os aparellos de Doraemon
Grazas ó seu peto máxico de catro dimensións, Doraemon dispón dunha chea de trebellos do futuro cos que axudar o seu amigo Nobita. Estes son unha mostra dos máis representativos:
Lista de episodios
En Galicia, a serie de Doraemon foi emitida seguindo unha orde por tempadas:
! # ! Episodios ! Ano de estrea Xapón ! Ano de estrea Galicia
De todos os xeitos, cómpre sinalar que no Xapón existen dúas series de Doraemon: a primeira que empezou no ano 1979 e a segunda que empezou no ano 2005. Os 771 primeiros episodios da nosa numeración pertencen á primeira serie, non obstante, os episodios a partir do 772 forman parte da serie xaponesa do 2005.
Algúns episodios da serie de 1979 teñen unha duración inferior aos dez minutos. Por iso, para crear os episodios da nosa versión, xuntáronse en varios casos tres para completar a duración total do capítulo. Outros, porén, non foron emitidos directamente. Ademais, en ambas as dúas series, á hora de emitila na TVG, utilizáronse novas numeracións que non se correspondían coa xaponesa.
As curtametraxes incluídas nos DVD's das longametraxes foron incluídas na serie coma episodios normais (eps. 737-751). Non obstante houbo unha que non se introduciu: Ano 2112 - O nacemento de Doraemon.
Películas
Doraemon non só protagoniza as súas historias no papel e na televisión. Algunhas pasaron polo cinema no Xapón. En Galicia, algunhas non pasaron polo gran pantalla, mais si foron editadas en VHS ou DVD. As películas 4, 5, 6 e 17, non se incluíron en galego en DVD nin se emitiron nos cinemas, mais si foron estreadas na TVG na data sinalada.
As películas 1, 2, 4 e 6 editáronse en VHS con versión en galego e as películas 2, 4, 6, 7, 12 e 16 estreáronse nos cines en galego.
! # ! Título en galego ! Data da estrea (Galego) ! Data da estrea (Xaponés)
Nuova Pallacanestro Gorizia
O Nuova Pallacanestro Gorizia foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade de Gorizia, Friúl-Venecia Xulia. Fundado no ano 1999, foi o herdeiro da Unione Ginnastica Goriziana, club que participou durante anos na máxima categoría do baloncesto italiano. Desapareceu no ano 2010.
Historia
A Union Ginnastica Goriziana foi fundada no ano 1868, sendo estabelecida a sección de baloncesto oficialmente en 1934. O equipo consegue chegar en 1952 á Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, permanecendo nela durante dúas temporadas. Posteriormente a Goriziana xogaría outras cinco temporadas na Serie A nos anos 1960 (1961-62, 1963-65, 1966-67, 1969-70) sen conseguir nun permanecer dúas temporadas consecutivas. A partir de 1975 e aré 1984, o club alternou continuamente entre a Serie A e a Serie A2, permanecendo a continuación de na segunda divisón até 1998. Tras un novo ascenso á Serie A, aínda que consegue manter a categoría, vende os seus deportivos ao Scavolini Pesaro, pasando a xogar na terceira divisón. O equipo comeza o seu camiño na Serie B1 cun novo nome: Nuova Pallacanestro Gorizia. Porén, os éxitos deportivos non acompañan, e tras descender á Serie C en 2010, o propietario do equipo négase a seguir financiando o club, o que propicia a súa desaparición.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Igrexa ortodoxa xeorxiana
A Igrexa ortodoxa apostólica autocéfala xeorxiana (en საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია), é unha das igrexas ortodoxas autocéfalas, en comuñón co resto da Igrexa ortodoxa.
O primado da Igrexa é o catholicos-patriarca de Xeorxia, o sexto na orde de precedencia da Igrexa Ortodoxa. O seu territorio abrangue Xeorxia.
Electra
Na mitoloxía grega, Electra (en grego antigo Ἠλέκτρα Êléktra Êléktra) ou Laódice era, de acordo coa narración homérica, filla de Agamenón e Clitemnestra. Estaba ausente de Micenas cando o seu pai volveu da Guerra de Troia e foi asasinado (xunto con Casandra, a súa concubina) por Existo, o amante de Clitemnestra ou pola mesma Clitemnestra.
Oito anos máis tarde, Electra volveu de Atenas co seu irmán, Orestes. Segundo Píndaro, a Orestes salvárono a súa vella ama de cría ou Electra, que o levaron a Fanote, tras o monte Parnaso, onde o confiaron ao rei Estrofo.
Orestes, logo de vingarse (nalgunhas versións con axuda de Electra), volveuse tolo, e foi perseguido polas Erinias, a misión destas misión era castigar calquera transgresión dos lazos de piedade familiar. Electra non foi acosada polas Erinias.
Orestes refuxiouse no templo en Delfos. Aínda que Apolo (ao cal estaba dedicado o templo délfico), lle ordenou vingarse, foi incapaz de protexelo das consecuencias das súas accións.
Ao fin, Atenea (tamén coñecida como areia) recibiuno na Acrópole de Atenas e arranxou un xuízo ante doce xuíces áticos. As Erinias reclamaron a súa vítima; el presentou como atenuante as ordes de Apolo; os votos dos xuíces estaban equitativamente divididos, pero Atenea deu o seu voto de calidade a favor da absolución.
Existe unha traxedia chamada Electra de Sófocles e outra chamada tamén Electra de Eurípides, nas que os seus argumentos están baseados neste mito.
A pléiade Electra
Electra, filla de Atlas e de Pléione, é tamén unha das sete Pléiades. Unida a Zeus, foi a nai de Dárdano, Ematión, Yasión e (segundo algúns autores) de Harmonía.
Deu o seu nome a Electra, unha estrela da nebulosa das Pléiades.
Francisco Díaz Rojo
Francisco Díaz Rojo, nado en Ferrol en 1931 e finado en Barcelona en 2012, foi un debuxante de cómic de orixe galega.
Traxectoria
A obra de Díaz Rojo, de formación autodidacta, está caracterizada pola súa versatilidade, pois o artista dominaba diversos xéneros, tal que os debuxos do oeste americano aventuras ou o de corte romántico.
Logo duns anos colaborando coa editorial Bruguera, Díaz Rojo desempeñou a súa carreira profesional, ao igual que outro colegas como Bernat Serrat ou Andreu Balcells, en editoriais estranxeiras. Concretamente, para o caso de Rojo foi coa editorial Bastei Verlag, alemá.
Mecencio
Na mitoloxía romana, Mecencio era un rei etrusco que gobernou Cere, cidade situada na rexión da Etruria, na Italia central. Turno, rei dos rútulos, pediulle axuda a Mecencio para loitar contra as tropas de Latino e Eneas. Nesta batalla tanto Turno como Mecencio resultaron mortos.
Verdad y Vida
Verdad y Vida foi unha revista editada en Ourense entre 1933 e 1946.
Historia e características
Apareceu o 15 de outubro de 1933. Fundada e dirixida por Fernando Quiroga Palacios cando era sacerdote en Ourense. O propio Quiroga Palacios era tamén o redactor e administrador da revista. De temática exclusivamente relixiosa, tiña unha periodicidade quincenal. O último número coñecido é de 1946.
Outeiro, Meis, Meis
Outeiro é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 3 eran mulleres e 4 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 9 veciños, e 2005, cando eran 10.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Calzada
miniatura|Exemplo de estrada con dúas calzadas, unha para cada sentido da marcha (Autovía A63 do [[Reino Unido ao seu paso por Kingston upon Hull)]] miniatura|150px|Estrada convencional cunha única calzada para ambos os sentidos da marcha) en [[Niigata, Xapón.]] A calzada é a parte da estrada destinada á circulación dos vehículos. Componse dun certo número de carrís e a súa zona exterior (onde non se debe circular excepto en circunstancias especiais) son as beiravías, que non pertencen á calzada.
Nas autoestradas e autovías, hai unha ou máis calzadas por cada sentido de circulación, separadas por medianas ou outros medios.
No caso das rúas, a calzada defínese por oposición á beirarrúa (destinada á circulación dos peóns).
Véxase tamén
Straßenquerschnitt
Chantre
miniatura|250px|Chantre co bastón cantoral.
O chantre era o nome que se daba, dentro da Igrexa católica, a unha dignidade eclesiástica nalgúns cabidos.
Funcións
miniatura|Tallo de chantre.
O chantre era un cargo que designaba ao mestre cantor do coro nos templos principais, especialmente nas catedrais e nas colexiatas. Nalgúns lugares, este termo facía igualmente referencia ao sochantre que dirixía o coro gobernando o canto chan.
Este cargo tamén existía dentro dalgúns mosteiros, onde se encargaba ademais de organizar as procesións dos clérigos e conservar os libros en ausencia do bibliotecario. Debía vestir con capa e indumentaria especial e portar a batuta ou bastón cantoral de mestre durante o cumprimento das súas funcións.
O seu equivalente nas sinagogas sería o Hazzán.
Esta dignidade eclesiástica está hoxe en desuso.
Chantre
O nome chantre provén do latín clásico cantor, -oris, "cantor", "músico", palabra especializada do dominio eclesiástico, no sentido de "cantante de igrexa", e entrou nas linguas románicas no século XIII, por primeira vez no francés en 1227.
A primeira aparición do termo en castelán data de 1250, e está recollida na primeira das Sete Partidas de Afonso X o Sabio:
Orixe da dignidade
Os canonistas non están de acordo sobre a súa orixe. Uns confúndena coa de primiceiro, e outros presumen que o cahntre era antigamente un individuo del cabido que coidaba dos ornamentos e vestimentas sacerdotais e dos ministros do altar, segundo a opinión dos beneditinos.
San Gregorio o Grande atribúelle unha especie de xurisdición no coro a fin de velar para que se gardara a maior decencia no servizo divino. Tamén parece que tiña o dereito de impoñer penas aos clérigos que cometían algunha falta e de denuncialos ao bispo se non cambiaban a conduta. Como o dereito que teñen as dignidades se amaña polos costumes particulares dos cabidos, non se poden determinar exactamente os diversos privilexios que gozaban os chantres nas igrexas onde os había. Varios canonistas afirman que as súas funcións eran antigamente as de colectar os impostos persoais.
Na literatura galega
As crónicas do sochantre, de Álvaro Cunqueiro.
Fundación Wikimedia
A Wikimedia Foundation, Inc. (en galego: Fundación Wikimedia) é a organización matriz da Galipedia (Wikipedia), Galizionario (Wiktionary), Galicitas (Wikiquote), Galilibros (Wikibooks), Galifontes (Wikisource), [//sep11.wikipedia.org/ In Memoriam 9/11], Wikimedia Commons, Wikidata, Wikispecies, Wikinews, Wikiversity, Wikivoyage e a abandonada Nupedia. É unha fundación sen fins lucrativos que obedece ás leis do estado da Florida nos Estados Unidos. A súa existencia foi anunciada polo antigo director xeral de Bomis e cofundador da Wikipedia, Jimbo Wales, o 20 de xuño do 2003. A coordinación de todos os proxectos Wikimedia, incluído MediaWiki, está en Meta-Wiki e nas distintas listas de discusións.
Etimoloxía
O nome da Wikimedia é unha mestura entre wiki e multimedia, este nome foi acuñado por Sheldon Rampton nunha [//lists.wikimedia.org/pipermail/wikien-l/ lista de correo] en marzo do 2003. Os nomes de dominio https://web.archive.org/web/20190904133753/https://www.wikimedia.org/ e http://wikimediafoundation.org foron adquiridos para a fundación por Daniel Mayer. Os nomes e marcas dos servidores da Wikimedia son de propiedade dos propios proxectos da Wikimedia e MediaWiki. Os colaboradores posúen os contidos baixo a licenza GNU FDL previndo que calquera persoa controle os contidos.
Servidores
Nun principio, a organización contaba con 15 servidores. Co paso do tempo, fixeron falta máis servidores debido ao crecente tráfico diario. Isto provocou que nun período de 18 meses se pasase desa cantidade a 200 servidores. Actualmente o número está en 400.
Nos primeiros anos, os servidores de Wikimedia utilizaron como software unha mestura de distintas versións das distribucións Red Hat e Fedora. En outubro do 2008 comezou a mudar os seus 400 servidores a Ubuntu, coa finalidade de simplificar a administración dos mesmos.
Campelo, Esteiro, Cedeira
Campelo é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira, na provincia da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 21 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 45 habitantes.
Nezara viridula
O zapateiro, de nome científico Nezara viridula, é un insecto hemíptero da familia Pentatomidae.
Descrición
O macho adulto pode acadar unha lonxitude corporal (da fronte ó extremo elitral) de preto de 12,1 mm, mentres que as femias son de maior tamaño, alcanzando un tamaño de aproximadamente 13,1 mm. O corpo en forma de escudo é verde brillante, o extremo das antenas de tonaidades castañas e os ollos son en xeral avermellados, pero tamén poden ser de cor negra.
Nalgúns exemplares, pero non sempre, na parte anterior do peito, da cabeza e no abdome son de cor palido amarela. Coa idade o corpo pode escurecer de verde a marrón. Difire doutras especies similares polas tres pequenas manchas amarelo pálido aliñadas entre dous puntos de cor negra no vértice do escudo.
Distribución e hábitat
Nezara viridula é unha especie cosmopolita, que vive nas rexións tropicais e subtropicais de América, África, Asia, Australasia e Europa entre 45 graos norte e 45 graos sur.
Balay
Balay (acrónimo de Esteban Bayona e José María Layrla) é unha marca e empresa de electrodomésticos de orixe aragonesa. Foi fundada en 1947, e dende 1989 é propiedade de BSH Electrodomésticos.
A empresa fabrica electrodomésticos para o mercado de España e Portugal.
Alianza Democrática (Suráfrica)
A Alianza Democrática (DA en inglés, de Democratic Alliance, en afrikaans Demokratiese Alliansie) é un partido político surafricano e o principal partido da oposición, enfrontado ao partido gobernante Congreso Nacional Africano (ANC). De ideoloxía liberal fundado en 2000 a partir do Partido Demócrata, por entón o principal partido de oposición. Defínese simplemente como "liberal" e aínda que habitualmente se relaciona coa centrodereita, tamén ten inclinacións cara ao centro e á centroesquerda.
O partido foi creado no ano 2000 trala unión do Partido Democrático (DP), do Nuwe Nasionale Party (NNP) e da pequena Alianza Federal (FA). A unión aguantou até finais do ano 2001, cando o NNP e a FA deixaron o partido, gardando o DP o novo nome. O primeiro líder do partido foi Tony Leon, que foi substituído en maio de 2007 por Helen Zille, a alcaldesa de Cidade do Cabo e dende o 2009 a Xefe de Goberno da provincia do Cabo Occidental. No ano 2015 decidiu non volver a presentarse á reelección de líder do partido e foi substituída por Mmusi Maimane, a primeira vez que o partido foi dirixido por un líder negro.
É o principal partido da oposición no país, obtendo nas eleccións de 2014 un 22,23% dos votos (59,4% na Provincia do Cabo Occidental), tendo crecido un 5,57% fronte ás eleccións anteriores (16,7%). Alianza Democrática obtivo a maioría absoluta na Provincia Occidental do Cabo, sendo a única provincia gobernada pola oposición (desde 2009), así como é o partido máis votado e o partido gobernante na Cidade do Cabo desde 2006 (con resultados de máis do 60% dos votos tanto nas eleccións locais de 2016 como nas nacionais e provinciais de 2014).
Nas eleccións municipais de 2016, a DA obyivo o 27% dos votos (16% en 2006), gañando o goberno de 39 municipalidades, 17 con maioría absoluta (entre elas Cidade do Cabo onde obtivo o 61% dos votos e 154 dos 231 postos do Consello). Na Provincia do Cabo Occidental a DA obtivo máis do 60% do voto e gañou en 23 das 26 municipalidades (gobernando en 25 das 26), as outras 6 municipalidades gañounas nas provincias do Cabo Oriental (a grande metrópole de Port Elizabeth e o municipio de Kouga-Jeffreys Bay), en Gauteng (as metrópoles de Pretoria-Tshwane, Xohanesburgo e Erkurhuleni e os municipios de Midvaal-Meyerton e Mogale-Krugersdorp), no Estado Libre (Metsimaholo-Sasolburg), en Limpopo (Modimolle/Mookgopong e Thabazimbi) e en Cabo Norte (Hantam-Calvinia, Nama Khoi, Kgatelopele-Daniëlskuil e Ubuntu-Victoria West).
O partido incrementou os seus resultados electorais até as eleccións xerais de 2019 cando perdeu votos por primeira vez ficando nunha porcentaxe de votos do 20,7%. Na provincia do Cabo Occidental conseguiu o DA a maioría absoluta no 2009, sendo esta a única provincia de Suráfrica na que o ANC non goberna.
O seu actual líder é John Steenhuisen, quen exerce en calidade de interino desde outubro de 2019 tras a renuncia de Mmusi Maimane. Maimane fora o primeiro líder do partido de raza negra. Esta renovación interna permitiulle á Alianza Democrática obter triunfos electorais na elección municipal do 2016, no cal o partido obtivo os municipios de Xohanesburgo, Tshwane, que inclúe a capital, Pretoria, e Municipio Metropolitano de Nelson Mandela Bay, que inclúe Porto Elizabeth, ademais de reter o municipio de Cidade do Cabo onde ampliou a súa maioría absoluta.
El Catón Compostelano
Traxectoria
El Catón Compostelano, que Eugenio Carré Aldao alcumou como “primeiro xornal galego”, veu a luz en Santiago de Compostela no ano 1800. Trátase dunha publicación semanal na que se tocaban temas de corte erudito e polémico, dende a necesidade da educación das mulleres ata a orixe das linguas de España; da paz, a liberdade ou o tempo, á necesidade dunha Historia Natural de Galicia ou a descrición dunha “embarcación que poida navegar polo ayre”. Este xornal tivo unha curta existencia de menos de seis meses. Cada entrega era presentada como un Discurso e todo apunta a que era Francisco del Valle-Inclán -catedrático, bibliotecario e reitor da Escola de San Clemente de Santiago de Compostela- o factótum da publicación.
No ano 2000 o Consello da Cultura Galega celebrou o bicentenario da súa aparición editando un facsímile, xunto cun volume de Estudos. O exemplar escolleito para a realización desta reprodución foi o adquirido polo CCG ós herdeiros de Ramón Vázquez Salgado. Componse esta colección de vinte e un discursos, o mesmo número de entregas que ten a serie que atesoura a Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre da Coruña.
O único exemplar completo consérvase na Biblioteca do Seminario Maior de Ourense, que procede da biblioteca que en testamento doou o cóengo arquiveiro e bibliófilo ourensán Emilio Duro Peña. Consta de vinte e dous encadernados en pergamiño.
A reprodución de El Catón Compostelano ofrécea en formato PDF o Consello da Cultura Galega na súa páxina web, ata o Discurso XXI e o Discurso XXII -que completa o Discurso XXI, e que falta no facsímile-.
As arpas de Breogán
As arpas de Breogán é o terceiro álbum de estudio do músico galego de folk Rodrigo Romaní. Foi publicado o 27 de novembro de 2012, baixo o selo Fol Música.
O álbum foi producido polo propio Romaní, gravado nos estudios As Galesas, en Outes, no verán de 2012. Foi mesturado e masterizado por Segundo Grandío nos estudios Casa de Tolos, en Gondomar.
Astérix en América
Astérix en América (en Astérix et les Indiens) é un filme franco-alemán de 1994 dirixido por Gerard Hahn. Está baseado no libro de banda deseñada A gran travesía (1975).
Bleed Like Me
Bleed Like Me é o cuarto álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Garbage, editado primeiro internacionalmente o 11 de abril do 2005 e un día despois en Norteamérica a través do selo Warner Bros. Records.
Culler de Casagrande
A culler de Casagrande, tamén chamada copa de Casagrande, é un instrumento de medición utilizado en xeotecnia e enxeñaría civil, para determinar o límite de liquidez dun terreo. Foi inventada por Arthur Casagrande.
Estrutura e uso
O instrumento está composto dun casquete esférico de metal, fixado no extremo dun dispositivo que mediante a operación dunha manivela produce a elevación do casquete e a súa subsecuente caída, producindo así un choque controlado contra unha base tamén metálica. O terreo mesturado uniformemente con auga é colocado na parte do casquete metálico oposta ao punto fixo e dáselle forma cun padrón que deixa no centro unha rañura uniforme. A cada volta de manivela prodúcese un golpe no casquete que tende a facer deslizar o solo humidificado xuntando os bordos da rañura.
Límite de liquidez
O límite de liquidez defínese como o contido en auga do terreo en correspondencia, no cal o suco practicado se pecha nun tramo de 12 mm despois dunha secuencia de 25 golpes.
Ingvar Kamprad
Feodor Ingvar Kamprad, nado en Pjätteryd o 30 de marzo de 1926 e finado en Småland o 27 de xaneiro de 2018, foi un empresario sueco, fundador de IKEA, e unha das persoas máis ricas do mundo, en setembro de 2016 a revista Bloomberg estimaba a súa fortuna en algo máis de 44 mil millóns de dólares, a décima fortuna do mundo.
Traxectoria
Ingvar Kamprad medrou nunha pequena granxa de nome Älmtaryd na aldea de Agunnaryds no concello de Ljungby no condado de Kronoberg. O seu avó Achim Kamprad (m. 1897) emigrara en 1896 procedente de Alemaña, coa súa esposa Franziska, e os seus fillos Franz Feodor e Erwin Erich. A súa nai Berta era filla do C. B. Nilsson, propietario dunha tenda en Älmhult. Previamente a familia residira noutra granxa de Älmhult, chamada Majtorp e foi en 1933, cando a familia se mudou a Älmtaryd. miniatura|Ingvar Kamprad en 2004.
IKEA
Ingvar Kamprad foi desde neno emprendedor, vendendo produtos de pouco prezo aos veciños, como mistos ou lapiseiros. Fundou IKEA o 15 de xullo de 1943 como un negocio para primeiro venderlles produtos que lle pedían os granxeiros e a partir de 1946 de venda por correo con anuncios na prensa local, sen tenda física e non comezou a vender mobiliario ata 1947. O primeiro catálogo de IKEA apareceu en 1951 e dous anos máis tarde, comprou unha tenda de carpintería en Älmhult para convertela nunha sala de exposicións de mobles. A idea das embalaxes planas para enviar mobles armables foi do deseñador Gillis Lundgren en 1955. A primeira tenda inaugurouna en 1958 en Älmhult e en 1965 abriu unha tenda en Kungens kurva, preto de Estocolmo. Kamprad goza da reputación de levar unha vida austera, que transmitiu á súa empresa.
Participación en organizacións de extrema dereita
En 1942 Ingvar Kamprad, entrou no grupo fascista Nysvenska Rörelsen, e foi membro cando menos ata finais de setembro de 1945. Mantivo boas relacións co seu líder, Per Engdahl. A súa participación no movemento non se coñeceu ata 1994. Tamén foi membro da Svensk Socialistisk Samling.
Kamprad afirmou máis tarde que a súa implicación no movemento fascista foi unha "aberración" e que o fixo baixo a influencia das ideas filonazis da súa avoa, dos Sudetes, e polo conservador e antibolxeviquismo do seu pai. En 1994 escribiu unha carta a todos os seus traballadores dándolles explicacións da súa actividade fascista na súa mocidade. Secasí en 2010 nunha entrevista describiu o líder fascista sueco Per Engdahl como un "gran home".
Proca
Na mitoloxía romana, Proca era un rei de Alba Longa e compoñente da dinastía de Ascanio.
Traxectoria
Tivo dous fillos, Numitor e Amulio. Antes de morrer fixo dúas partes da herdanza real: por un lado, os tesouros, por outro, o reino. Numitor elixiu os tesouros. Amulio, valéndose das riquezas que lle corresponderon, puido destronar facilmente ao seu irmán e ocupar o seu lugar. Pese a todas as preocupacións tomadas, non puido impedir que a súa sobriña, Rea Silvia, dese a luz dous xemelgos, Rómulo e Remo, os cales remataron destronándoo e matándoo. Logo devolvéronlle o poder ao seu avó Numitor.
Savages
Savages é unha banda inglesa de post-punk formada no ano 2011 en Londres. O seu álbum de estrea, Silence Yourself, foi editado o 6 de maio de 2013 a través do selo Matador Records. O disco chegou ao número 19 da lista británica de álbums en maio de 2013 e foi aclamado pola crítica. Tamén chegou ao número 5 das listas irlandesa e británica de álbums independentes, e ao 13 na estadounidense Billboard Independent Albums. O segundo álbum da banda, Adore Life, foi editado o 22 de xaneiro de 2016. Os dous traballos foron nomeados para o Mercury Prize, en 2013 e 2016 respectivamente.
Salcedas, Meis, Meis
Salcedas é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 5 eran mulleres e 3 homes, o que representa un forte descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 12 veciños, e 2005, cando eran 13.
Laboratorio de Formas
Historia
Creado na Arxentina en 1963 da man de Isaac Díaz Pardo, Luís Seoane e Andrés Fernández-Albalat Lois, incorporouse posteriormente ao grupo de empresas Sargadelos, na súa sede en Galicia.
O Laboratorio de Formas foi o responsábel do deseño das liñas cerámicas de Sargadelos, mais tamén da coordinación inicial das actividades do grupo empresarial.
Recibiu en 2008 o Premio Nacional de Iniciativa cultural.
Susavila
O topónimo Susavila pode referirse a varios lugares de Galiza:
Selección de fútbol de Rusia
A selección de fútbol de Rusia (en ruso: Национальная сборная России по футболу), controlada pola Unión de Fútbol de Rusia (Российский Футбольный Союз, Rossijskij Futboľnyj Sojuz) membro da UEFA, é o equipo que representa a Rusia nas competicións oficiais de fútbol. A FIFA considera a Rusia como a herdeira directa da selección da Unión Soviética e da Comunidade de Estados Independentes, polo que Rusia ostenta o título da Eurocopa de Francia de 1960.
Trofeo Teresa Herrera 1951
A 6º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 29 de xuño de 1951 a partido único. O campión foi o FC Barcelona.
Foi a primeira vez que un equipo gañou por segunda vez o Teresa Herrera, e o gol de Cheché Martín foi o primeiro gol dun futbolista galego no torneo.
Cheste
250px|miniatura|Vista de Cheste Cheste (en valenciano: Xest) é un concello da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana. Pertence á comarca da Foia de Bunyol e tiña en 2014 unha poboación de 8.518 habitantes.
No seu termo municipal atópase o Circuíto Ricardo Tormo, sede do Gran Premio de Motociclismo da Comunidade Valenciana e pista de probas de Fórmula 1.
Aeroporto de Mactan-Cebú
O aeroporto internacional de Mactan-Cebú é o segundo aeroporto máis concorrido de Filipinas. Está situado na rexión de Visayas Central na cidade de Lapu-Lapu da illa Mactan. O aeroporto é propiedade de Mactan–Cebu International Airport Authority. As súas instalacións cobren unha superficie de 797 hectáreas.
Ten unha única pista de 3 300 metros que foi construída polos Estados Unidos en 1956 como aeroporto de emerxencia para os bombardeiros do Mando Aéreo Estratéxico e foi coñecido como Base Aérea de Mactan. A pista está complementada por unha pista de rodaxe da mesma lonxitude que comparte coa actual base aérea da Forza Aérea de Filipinas.
Lobo occipital
[[Ficheiro:Lobes_of_the_brain_NL.svg|thumbnail|250px|Lobos cerebrais:
<font color="#0000FF">Azul: Lobo frontal
<font color="#6B8E23">Verde: Lobo temporal
<font color="#FF69B4">Rosa: Lobo occipital
<font color="#FFFF00">Amarelo: Lobo parietal]] O lobo occipital ou lóbulo occipital é un lobo cerebral situado na parte máis posterior do hemisferio cerebral. O seu límite anterior é a liña ficticia que fai un traxecto pararelo á cisura perpendicular interna. Presenta dous sulcos, o sulco occipital superior e o inferior, que limitan tres circunvolucións lonxitudinais superpostas, a primeira, a segunda e a terceira circunvolución occipital. Encárgase de coordinar o estímulos visuais.
Terceira división española 2011/12
A tempada 2011–12 da Terceira División de España foi a 78º edición deste torneo. Empezou o 19 de agosto de 2011 e rematou o 24 de xuño de 2012 coas finais da promoción de ascenso á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos {|
Electra (Sófocles)
miniatura|[[Clásicos en Galego 22: Áiax e Electra.]] Electra é unha traxedia grega de Sófocles, de data incerta pero moi probablemente representada entre o 418 e o 410 a.C.. Discútese se seguía ou precedía á Electra de Eurípides, de se cadra o 417.
Diario de Santiago (1808)
miniatura|N.º 175.
Enxeñaría xeotécnica
A enxeñaría xeotécnica é a rama da enxeñaría xeolóxica que se encarga do estudo das propiedades mecánicas, hidráulicas e construtivas dos materiais provenientes da Terra. Os enxeñeiros xeotécnicos investigan o solo e as rochas por debaixo da superficie para determinar as súas propiedades e deseñar as cimentacións para estruturas tales como edificios, pontes, centrais hidroeléctricas etc
Usos e peculiaridades
Os enxeñeiro xeotécnicos, ademais de entender os principios da mecánica e da hidráulica, necesitan un adecuado dominio dos conceptos básicos da xeoloxía. É de especial importancia coñecer as condicións baixo as cales determinados materiais foron creados ou depositados, e os posteriores procesos estruturais ou diaxenéticos (procesos metamórficos, de substitución, cristalización etc.) que sufriron.
Deseños para estruturas construídas por encima da superficie inclúen cimentacións superficiais (zapatas), cimentacións profundas (pilotes e muros de contención). Presas e diques son estruturas que poden ser construídas de solo ou rocha e que para a súa estabilidade e estanquidade dependen en gran medida dos materiais sobre os que están asentados ou dos cales se encontran rodeados. Finalmente os túneles son estruturas construídas a través do solo ou rocha e que dependen en gran medida das características dos materiais a través dos cales son construídos para definir o sistema de construción, a duración da obra e os custos.
Os enxeñeiros xeotécnicos tamén investigan o risco para os seres humanos, as propiedades e o ambiente de fenómenos naturais ou propiciados pola actividade humana tales como deslizamentos de terreo, afundimentos de terra, fluxos de lodo e caída de rochas.
Antes á xeotecnia identificábase como a mecánica de solos; pero o termo ampliouse para incluír temas como a enxeñaría sísmica, a elaboración de materiais xeotécnicos, melloramento das características do solo, interacción solo-estrutura e outros.
Considérase a Karl Terzaghi como o pai da enxeñaría xeotécnica e da mecánica de solos.
Serrán, Meis, Meis
Serrán é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, os dous varóns, o que representa un forte descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 6 veciños, e 2005, cando eran 13.
Carril
miniatura|150px|Estrada convencional con dous carrís en [[Niigata, Xapón.]]
En estradas, o carril é a franxa lonxitudinal en que pode estar dividida a calzada, delimitada ou non por marcas viarias lonxitudinais, e con anchura suficiente para a circulación dunha fila de automóbiles que non sexan motocicletas.
O conxunto dos carrís dunha estrada forman a calzada.
Véxase tamén
Straßenquerschnitt
Peter Abrahams
Peter Abrahams, nado en 1919 en Vrededorp, suburbio de Xohanesburgo, é un escritor surafricano en lingua inglesa.
Traxectoria
De pai etíope e nai mestiza franco-africana a súa infancia estivo marcada pola morte de seu pai, tivo que se poñer a traballar nos máis diversos oficios ao tempo que estudaba. Comezou a publicar versos en Bantu World de moi novo. Deixou Suráfrica en 1939, traballando primeiro como mariñeiro e logo como xornalista en Londres, antes de se asentar en Xamaica en 1956.
Actualmente reside en Cape Cod, Massachusetts, Estados Unidos.
A súa obra está marcada pola situación política e social de Suráfrica, en especial pola situación xerada polo apartheid.
Obra
1940 Here, Friend, poesía 1941 A Blackman Speaks of Freedom, poesía 1942 Dark Testament, colección de historias curtas 1945 Song of the City, novela 1946 Mine Boy, novela 1948 The Path of Thunder 1950 Wild Conquest, novela histórica. 1953 Return to Goli, ensaio 1954 Tell Freedom, autobiografía 1956 A Wreath for Udomo, novela 1965 A Night of Their Own, novela 1966 This Island Now, novela 1985 The View from Coyoba, novela
Teargarden by Kaleidyscope
Teargarden by Kaleidyscope é un conxunto de novas cancións que están sendo gravadas actualmente pola banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins, para completar o seu oitavo álbum de estudio. Están sendo editadas como sinxelos que se poden descargar dixitalmente de xeito gratuíto e serán lanzadas coma EPs nun futuro. O álbum estará composto por 44 cancións editadas unha por unha.
Foi anunciado formalmente polo líder da banda Billy Corgan o 16 de setembro do 2009 coma "un novo tipo de álbum [...] que podes escoitar mentres se está facendo".
Silván, Meis, Meis
Silván é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 18 eran mulleres e 22 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 47 veciños, e 2005, cando eran 43.
Redemuíños, Esteiro, Cedeira
Redemuíños é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 1 habitante.
Dupla articulación da linguaxe
A dupla articulación da linguaxe é a organización das linguas naturais humanas en dous planos ou articulacións. Segundo o lingüista funcionalista André Martinet, esta característica é o que opón estas linguas naturais ó resto de sistemas comunicativos.
Mediante a articulación do discurso, ou primeira articulación, o enunciado (oral ou escrito) pode ser segmentado en unidades dotadas de sentido: oracións, frases, sintagmas e, por último, monemas (lexemas e morfemas).
Mediante a articulación fonética, ou segunda articulación, os monemas poden ser segmentados en fonemas, xa desprovistos de sentido. Isto evita sobrecargar a memoria e economizar esforzos, xa que as unidades lingüísticas poden reutilizarse: con só unhas ducias de fonemas e as súas combinacións pódense formar miles de monemas que, arranxados diversamente, transmiten unha infinidade de mensaxes.
Walter Porzig afirma que a articulación é o procedemento que permite distinguir entre a linguaxe dos homes e a dos animais: a enunciación vocal humana é articulada porque se presta a unha división sistemática, por medio da cal chegamos a elementos sonoros significativos; e por outro lado, eses elementos existen porque a súa significación permanente asegura a súa individualidade e nolos fai recoñecer sempre iguais a si mesmos nas máis variadas circunstancias.
CB Tizona
O Club Baloncesto Tizona, coñecido por motivos de patrocinio como UBU Tizona, é un club de baloncesto español con sede na cidade de Burgos, Castela e León. Actualmente compite na LEB Prata.
Historia
O club ten as súas orixes no Club Deportivo Maristas de Burgos, mais non é até o 2001 que se independiza obtendo a actual denominación, competindo na liga EBA. Despois de tres anos na liga EBA, o CB Atapuerca recibe unha invitación da FEB para participar na liga LEB 2, conseguindo finalmente chegar á LEB Ouro. En 2014 o equipo refúndase como CB Tizona.
Articulador
Articuladores superiores
Os articuladores superiores son inmóbiles, excepto os beizos e a úvula:
Articuladores inferiores
Son sempre móbiles:
Beiravía
miniatura|200px|dereita|Beiravía dunha estrada A beiravía é unha franxa lonxitudinal pavimentada ou non, contigua á calzada (non incluída nesta), non destinada ao uso de vehículos automóbiles máis que en circunstancias excepcionais. O conxunto da calzada e as beiravías conforma unha plataforma.
Nas estradas, a seguir da beiravía acostuma ir a gabia para a condución das augas pluviais. A faixa estreita de terra entre o bordo da gabia ou canle e o pé dun noiro feita coas terras provenientes da súa escavación, recibe o nome de berma. A berma serve de protección contra os desprendementos de terras. Téñase en conta que en lingua portuguesa berma é o termo co que se designa a beiravía.
Nalgunhas autovías e autoestradas a liña branca ten relevo descontinuo, o que provoca que ao ser cruzada a gran velocidade se oia un ruído que serve de aviso ante un posible descoido do condutor. Nas autovías estadounidenses, en especial nas denominadas freeway, na beiravía hai unha superficie rugosa con ese obxectivo.
Hugo Viana
Hugo Miguel Ferreira Gomes Viana, nado o 15 de xaneiro de 1983 en Barcelos, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu actual club é o Al-Wasl FC.
Santallamar, Esteiro, Cedeira
Santallamar é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 31 habitantes.
Patty Smyth
Patty Smyth, nada o 26 de xuño de 1957, é unha cantante norteamericana de rock.
Traxectoria
Nacida en Nova York, de familia de orixe irlandesa, foi a cantante de Scandal na década dos anos 80. Realizou dous álbums en solitario en 1987 e 1992. O seu grande éxito foi Sometimes Love Just Ain't Enough, un dueto con Don Henley que foi número dous nas listas norteamericanas.
Diario Constitucional de La Coruña
O Diario Constitucional de La Coruña, foi un xornal publicado na Coruña entre 1820 e 1823, continuador do Diario de La Coruña. Comezou o 26 de febreiro de 1820 e pechouse o 6 de xullo de 1823.
Ille e Vilaine
O Ille e o Vilaine son dous ríos que conflúen en Rennes (Roazhon).
Ligazóns externas
Conseil Général d'Ille-et-Vilaine
The Seduction of Kansas
The Seduction of Kansas é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de Priests, publicado o 5 de abril de 2019 a través do selo Sister Polygon Records.
O álbum recibiu maioritariamente críticas positivas, loubando a crítica do álbum ao capitalismo e ás políticas estadounidenses, ademais das súas eclécticas influencias como a música gospel, a música disco e o art punk. Outras recensións menos favorables lamentaron a calidade da produción do álbum e a vaguedade das pistas.
Alphonse Allais
miniatura|dereita|Allais. Charles-Alphonse Allais, nado en Honfleur (Normandía) o 20 de outubro de 1854 e finado en París o 28 de outubro de 1905, foi un escritor e xornalista francés.
Valentin Kataev
Valentin Petrovich Kataev (en ruso Валентин Петрович Катаев), nado en Odesa (Ucraína) o 28 de xaneiro de 1897 e finado o 12 de abril de 1986, foi un escritor soviético.
Traxectoria
Xa de rapaz publicaba relatos en revistas literarias de Odesa e San Petersburgo, durante a primeira guerra mundial combateu como artilleiro nas frontes de guerra e actúa tamén como correspondente militar, logo da revolución de outubro tamén loitou na guerra civil en Ucraína. Deixou o Exército Vermello en 1920 e estableceuse como xornalista en Odesa, en 1922 marchou para Moscova e pouco despois entrou na redacción de Гудок (Gutok) e empezou a escribir relatos breves en 1916. A súa primeira novela popular foi Rastratchiki (1926; O desfalco), un conto picaresco de dous aventureiros na tradición de Nikolai Gógol. En 1928 represéntase a súa obra teatral, Kvadratura kruga (A cuadratura do círculo). Colaborador de Pravda, volveu ás frontes na segunda guerra mundial como correspondente de guerra.
Sala Nasa
dereita|miniatura|Concerto da orquestra [[Omega (orquestra)|Omega na Sala NASA.]]