cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Betje Wolff
Traxectoria
Naceu como Elizabeth Bekker mais o casar o 18 de novembro de 1759 Adriaan Wolff, como era costume, adoptou o seu apelido. En 1763 publicou a súa primeira colección de relatos en 1763 Bespiegelingen over het genoegen. In 1777, logo da morte do seu home, mudouse á casa da súa amiga e tamén escritora Aagje Deken, elas as dúas van publicar conxuntamente varias novelas que gozaron dunha gran popularidade nos Países Baixos: Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart (1782) e Historie van den heer Willem Leevend (1784).
Polas súas simpatías cos patriotas, opostos a Guillerme V de Orange-Nassau tiveron que se exiliar en Trévoux na Borgoña en 1788, publicando ó ano seguinte Wandelingen door Bourgogne. Durante a Revolución Francesa houberon morrer na guillotina pero conseguiron escapar. En 1795 volveron a Holanda, residindo na Haia ata o seu pasamento.
Faro de Punta Frouxeira
miniatura|200px|dereita|Faro da Frouxeira
O faro de Punta Frouxeira é un faro da costa atlántica galega, situado na punta Frouxeira, na parroquia de Meirás (Valdoviño).
Construído en 1992 pola Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, cun deseño vangardista, non empeza a operar ata xuño de 1994, en modo de proba, pasando a definitivo en novembro do mesmo ano. Ten unha elevación de 94 metros sobre o nivel do mar e un alcance de 21 millas.
Musa (planta)
miniatura|right|250px|Musa sp.
Faro de Punta Frouxeira
Ó pé do faro están situadas as praias dos Botes e da Frouxeira, e moi preto da Lagoa da Frouxeira
Musa (planta)
O xénero Musa é o xénero tipo da familia das musáceas, que comprende unha cincuentena de especies de megaforbas de confusa taxonomía, así como decenas de híbridos, entre os cales se atopan Musa acuminata, Musa balbisiana e Musa × paradisiaca, as tres especies comprendidas co nome común de bananeiro. Son grandes plantas herbáceas de orixe asiática cun pseudotalo constituído a partir das vaíñas foliares.
Descrición
Plantas herbáceas perennes, xeralmente de gran tamaño, ás veces parcialmente lignosas. Talo subterráneo rizomatoso do que parten as súas grandes follas, cuxas vaíñas están dispostas en espiral fortemente apertadas unhas coas outras, constituíndo o falso toro. Follas grandes, simples, enteiras, con vaíña e normalmente con pecíolo. Flores hermafroditas ou unisexuais, con brácteas; perianto cigomorfo, diferenciado a miúdo en cáliz e corola; androceo constituído xxeralmente por 5 estames e 1 estaminodio; ovario ínfero trilocular. Inflorescencias en espiga ou en panícula, espatadas. Froitos abagados ou capsulares. Acolle arredor de 100 especies tropicais.
Algunhas especies producen froitos sen sementes, perpetuándose de xeito vexetativo. O rizoma produce un ou varios fillos que han substituír a planta nai unha vez que morra, cousa que ocorre trala formación dos froitos.
Hábitat
É un xénero das rexións tropicais de Asia, naturalizada en América Central.
Taxonomía
O seu nome deriva do apelativo árabe para a froita. Divídese en tres seccións de acordo co número cromosómico: Callimusa (2n = 20), Musa (2n = 22) e Ingentimusa (2n = 14).
Sección Callimusa ( Australimusa)
miniatura|250px|Musa sp. - habit
Sección Musa
miniatura|right|Musa acuminata miniatura|right|250px|Musa velutina
Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados
O Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR) é o organismo das Nacións Unidas encargado de protexer os refuxiados e desprazados por persecucións ou conflitos, e promover solucións duradeiras á súa situación, mediante o reasentamento voluntario no seu país de orixe ou no de acollida. Ten a súa sede en Xenebra, Suíza, e máis de 250 oficinas esparexidas por todo o mundo. O dereito ao asilo e refuxio está contemplado na Declaración Universal dos Dereitos Humanos do seguinte xeito:
Concedéuselle o Premio Nobel da Paz en dúas ocasións, nos anos 1954 e 1981, así como o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional en 1991.
Concede anualmente o premio Nansen Refugee Award, (coñecido anteriormente como a Medalla Nansen), a individuos ou grupos que destacaran na causa dos refuxiados.
Creación de ACNUR
miniatura|left|250px|Sede de ACNUR en [[Xenebra, Suíza|Xenebra]]
O Estatuto da Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados foi adoptado na resolución 428 (V) da Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 14 de decembro de 1950, e iniciou as súas funcións no mes primeiro de 1951, tendo como primeiro decreto o de axudar a reasentar máis dun millón de refuxiados europeos que aínda estaban sen fogar como consecuencia da segunda guerra mundial.
Alcance actual
miniatura|Paquetes de axuda de ACNUR en Daadab, [[Kenya, decembro de 2006]]
Pola expansión das actividades de ACNUR a todo o mundo, e a desprazados dentro dun país ademais de internacionais, o número de persoas que son obxecto de preocupación para ACNUR aumentou considerablemente desde os seus inicios, ao tempo que se acentuou a complexidade do problema do desprazamento forzado. En total, até principios do século XXI, proporcionou asistencia a máis de 111 millóns de refuxiados e desprazados.
A finais de 2009, a poboación total baixo o amparo de ACNUR era de 40 millóns de persoas, en países de todo o mundo. As nacionalidades de orixe da maior parte dos refuxiados ou desprazados son afgáns (2,9 millóns), colombianos (2,5 millóns), iraquís (1,8 millóns), sudaneses (1,6 millóns) e somalís (839.000), sendo os países de acollida principais Colombia (2 millóns), Iraq (1,6 millóns), Paquistán (1,1 millóns), Sudán (1 millón) e Afganistán (960.000).
Persoal de ACNUR
Traballan para ACNUR unhas 7000 persoas por 116 países. Desde principios da década de 1980, ACNUR empezou a traballar con Embaixadores de Boa Vontade, isto é, persoas de renome que empregan a súa fama ou acceso aos medios de comunicación para buscar apoios en favor da causa dos refuxiados. Embaixadores de Boa Vontade de ACNUR e ano do seu nomeamento:
Wolff
Wolff é un apelido de orixe xermánica, lévano entre outros:
Lipoatrofia semicircular
A lipoatrofia semicircular é un trastorno da graxa subcutánea que se adoita manifestar cun afundimento na cara anterior e lateral das coxas e, ás veces, dos antebrazos.
Historia
O fenómeno foi relacionado por primeira vez con edificios en tres pacientes, en 1974 por dous médicos alemáns, Gschwandtner e Munzberger, e en 1981 por dous dermatólogos do ST. Bartholomew's Hospital, de Londres (Karkavitsas e Millar).
Descrición
Pode estar presente tanto nunha extremidade (unilateral) como nas dúas (bilateral). Ás veces pode estar acompañada de proídos, alteracións na sensibilidade da zona afectada e no menor dos casos de molestias e dor. A enfermidade, benigna e reversible, adoita afectar as mulleres e acostuma aparecer nas coxas. A lipoatrofia semicircular afecta os oficinistas. A súa forma típica consiste nunha diminución da graxa das coxas formando un semicírculo a unha altura duns 70–75 cm, distancia que coincide coa altura media dos mobles de oficina ou por campos electromagnéticos. As forzas do campo magnético non superaban ningún valor límite recomendado; con todo, eran sempre apreciabelmente máis altas cando o posto de traballo o ocupaba un/ha traballador/a diagnosticada/o de LS.
Aínda que houbo algún caso anterior, a enfermidade apareceu en forma de gromo en febreiro de 2007 en Barcelona, e desde entón foise detectando un número maior de casos en diferentes oficinas ao longo do territorio nacional. A pesar de ser unha enfermidade bastante descoñecida, con pouca literatura científica e pouco estudada, crese que hai diversos factores (comúns alí onde houbo casos) que facilitan a súa aparición: lugares con baixa humidade relativa, mesas con estrutura metálica e descargas electrostáticas. O LS parece ser reversible. No 95% das/os empregadas/os que se xubilaban desaparecía totalmente.
Diagnóstico diferencial
É importante distinguir entre a forma anular de lipoatrofia e as formas adquiridas, que se producen como consecuencia de inxeccións intramusculares ou subcutáneas.
Ferro de pasar
Aplicacións
A súa aplicación fundamental é alisar roupa e quitarlle as engurras á roupa.
Historia
Historicamente a roupa sen engurras considerábase un símbolo de distinción entre clases sociais. Os primeiros utensilios utilizados eran pezas lisas de madeira ou ferro que se pasaban sobre a roupa en frío. No século XVII as familias modestas utilizaban unha peza lisa de ferro con mango que se quentaba colocándoa sobre o lume. Este instrumento tiña a desvantaxe de manter a calor pouco tempo e deixar feluxe sobre a roupa. Na mesma época as familias acomodadas utilizaban o ferro de pasar con caixa que contiña brasas e mantiña a calor durante máis tempo. No ano 1882 o norteamericano Henry W. Seely ideou o ferro de pasar eléctrico, aínda que non tivo utilidade práctica ata 1924 coa introdución do termóstato regulable. O ferro de pasar eléctrico con difusores de vapor foi comercializado en 1926 pola compañía Eldec. No século XXI este utensilio doméstico é amplamente utilizado nos fogares de todo o mundo.
María Costas
Filmografía
miniatura|250px|[[Víctor Mosqueira (esquerda), María Costas (centro) Avelino González (dereita) e Ana Coya, na gala dos María Casares 2014.]]
Televisión
Longametraxe DHOGS, de Gaita filmes. Serramoura, capítulos. A espía, coproducción Ficcon Producciones e Ukbar films O sabor das margaridas, temporado 2, de Ctv La isla de las mentiras, de Agallas Films
Teatro
Medida X Medida, de Produccións Excéntricas
Vida Céltica
Vida Céltica foi unha revista editada en Vigo en 1925.
Historia e características
Subtitulado Revista semanal gráfica-literario-informativa, apareceu o 25 de maio de 1925 co título de Vida Céltiga e aos poucos meses modificou a súa cabeceira pola de Vida Céltica. Semanario de información e crítica literaria (saía os luns) fundado por José Gómez Posada-Curros e patrocinado pola casa consignataria de Luis García Reboredo. Incluíu traballos de temática variada e colaboracións literarias en galego e castelán, de Luis Amado Carballo, Victoriano Taibo, Ramón María del Valle Inclán e Leandro Carré Alvarellos; e humor gráfico asinado por Álvaro Cebreiro e Maside.
O verán sen homes
O verán sen homes (en The Summer Without Men) é unha novela da escritora Siri Hustvedt orixinalmente publicada no ano 2011. Conta a historia de Mia Fredricksen, unha profesora universitaria que debe enfrontarse á decisión da súa parella de separarse logo dunha relación de máis de trinta anos por mor dunha aventura cunha moza máis nova.
Pieter Boel
miniatura|Alegoría da vanidade, óleo sobre lenzo (207 x 260 cm), Palacio de Belas Artes de Lille. miniatura|[[Armas e instrumentos de guerra, óleo sobre lenzo, 169 x 313 cm, Madrid, Museo do Prado.]]
O verán sen homes
Foi traducida ó galego por Alejandro Tobar e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.
Pieter Boel
Pieter Boel, nado en Antuerpen en 1622 e finado en París en 1674, foi un ilustrador, gravador e pintor barroco flamengo, especializado na pintura de animais, escenas de caza e naturezas mortas.
Traxectoria
Fillo do gravador Jan Boel, foi bautizado en Antuerpen o 10 de outubro de 1622. Formado na pintura con Jan Fyt, está documentada a súa presenza en Xénova entre 1647 e 1649. De regreso a Antuerpen, en 1650 foi admitido como mestre no gremio de San Lucas. Cara a 1669 trasladouse a París, onde traballou ás ordes de Charles Le Brun (1619-1690) nas tapizarías reais, para as que executou un número importante de debuxos de animais, moitos actualmente conservados no Museo do Louvre, incorporados aos cartóns que servían de modelo para os tapices destinados á corte de Luís XIV.
A súa especialidade animalística levouno a colaborar ocasionalmente con outros pintores, como Jacob Jordaens ou Erasmus Quellinus II. Nos seus bodegóns, nos que se manifesta a influencia de Jan Fyt, incorpora pezas de caza e ricos obxectos de alto valor decorativo. Entre eles cabe destacar algúns conservados no Museo do Prado, como Caza e cans e Armas e instrumentos de guerra.
Alberguería, A Veiga
miniatura|Vista do encoro de Prada.
Alberguería foi unha aldea e unha parroquia do concello da Veiga, asolagada en 1958 pola construción do encoro de Prada, do río Xares. No momento do asolagamento tiña 103 veciños e 536 habitantes. A maioría destes marchou á emigración a Arxentina, Venezuela, Brasil, Francia, Alemaña, Suíza, o País Vasco e Cataluña e uns poucos desprazáronse a Ourense e Vigo. A igrexa parroquial, de estilo neoclásico, foi reconstruída en 1959 na Veiga de Cascallá (Rubiá). Existe unha asociación cultural que traballa para a recuperación da memoria da comunidade.
Referencia histórica
O Diccionario geográfico-estadístico-historico de España y sus posesiones de ultramar de Pascual Madoz (1846-1850) recolle o lugar como Abergaría (p. 52) e Albergaría (p. 314) que identifica como "felig. en la prov. de Orense, part. jud. de Valdeorras, y ayunt. de Vega del Bollo". O artigo describe en detalle a vida da aldea na época con clima san, muíños fariñeiros, monte abundante, prados, terras de regadío, terras de secaño destinadas ao cultivo de cereais, e viñedo, que define “en general de buena calidad”. O núcleo reunía unhas 140 casas e outras 4 "separadas, al N. constituyen el barrio de Olleros" (seguramente Oleiros). Tiña unha escola "para niños y niñas en la que llegan a reunirse hasta 135 en algunas temporadas". Unha transcrición completa foi feita por Eulogio Diéguez Pérez (2009).
Reino
Reino pode ser:
Armas e instrumentos de guerra
miniatura|Armas e instrumentos de guerra, óleo sobre lenzo, 169 x 313 cm, Madrid, [[Museo do Prado.]]
Armas e instrumentos de guerra é unha pintura ó óleo do pintor barroco flamengo Pieter Boel (1622 -1674). O cadro consérvase no Museo do Prado de Madrid. Ten unhas dimensións de 169 x 313 cm.
Características
A composición segue modelos de Jan Fyt. Aparece un can a carón de armaduras, armas e tres instrumentos musicais: un tambor ou timbal, unha trompeta natural e unha corneta moderna. O timbal dos nazaritas foi empregado polos españois, e o corno semicircular foi frecuente en Francia até 1665.
O cadro pertence á Colección Real. Formou parte da colección Isabel Farnesio, do Palacio da Granxa de San Ildefonso. A finais do século XVIII pasou a estar no Palacio de Aranjuez, e en 1848 pasou ao Museo do Prado.
FIFA World Player 2004
O premio FIFA World Player 2004 gañouno o xogador Brasileiro Ronaldinho por primeira vez para el, con Thierry Henry rematando no segundo lugar por segunda vez consecutiva.
Jeju Air
Jeju Air (hangul: 제주항공; hanja: 濟州航空) é unha aeroliña de baixo custo de Corea do Sur, a primeira dese tipo fundada no país. Opera voos regulares domésticos entre distintas cidades de Corea do Sur, ademais de voar dende Seúl a destinos internacionais en países como Xapón, China, Russia ou varios países máis do sueste asiático. Tamén é un membro fundador da alianza Value Alliance.
Frota
En maio de 2018 a frota de Jeju Air estaba formada polos seguintes avións:
Gumersindo Placer
Frei Gumersindo Placer López, nado en Pontedeume o 23 de decembro de 1904 e finado en Madrid o 18 de xullo de 1993, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Aos trece anos ingresou no convento dos mercedarios de Poio. Ordenado sacerdote en 1928, exerceu como profesor de humanidades e catequista no Mosteiro de Poio, desde onde colaborou na revista Logos. Posteriormente exerceu a docencia en Herencia (provincia de Cidade Real) e Ferrol. Participou na fundación das revistas Estudios e La Merced.
Foi elixido membro non numerario da Real Academia Galega en 1940. En outubro de 1943 ingresa como capelán de prisións, estando destinado como tal en Carabanchel e Pontevedra.
En 1977 foi nomeado fillo adoptivo de Pontedeume e déuselle o seu nome a unha rúa da vila. miniatura|[[Do mar e da terra de Francisco María de la Iglesia, poesías recollidas por Gumersindo Placer.]]
Obras
Prologou e escolmou o podemario Do mar e da terra de Francisco María de la Iglesia.
Arco longo inglés
300px|miniatura|Reconstrución dun arco longo inglés. O arco longo inglés (longbow), tamén chamado arco longo galés, era un poderoso tipo de arco longo (de gran tamaño, para o tiro con arco) con preto de 2metros de altura, usado polos ingleses e galeses durante a Idade Media, tanto para a caza como para a guerra. Os arcos longos foron particularmente eficaces contra os franceses na Batalla de Azincourt durante a Guerra dos Cen Anos.
Descrición
Existen diversas descricións do arco longo medieval. Non quedan arcos longos anteriores ó século XV e nada máis que 130 dende o Renacemento. As descricións da súa lonxitude abarcan dende os 1,2 a 2,11 m e estaban feitos de teixo normalmente, aínda que o fresno e outras madeiras tamén foran utilizados. As estimacións para a tensión que podían soportar estes arcos varían considerablemente. As estimacións feitas con exemplares do Mary Rose lograban unha tensión de 72 a 82 kg (706 a 804 N). Nun arco longo moderno é de 27 kg ou menos, ademais de que hoxe en día non hai arqueiros de tiro longo capaces de usar con precisión arcos cunha tensión de 82 kg.
No referente á lonxitude do arco, no hai un consenso. Na Europa continental era como regra xeral calquera arco máis longo de 1,2 m. A Royal Antiquaries Society (de Gran Bretaña) propón entre 1,5 e 1,83 m de lonxitude. Richard Bartelot, da Royal Artillery Institution, expresa que o arco estaba feito de teixo, con 1,83 m de longo, cunha frecha de 914 mm. Gaston Phoebus en 1388 escribiu que un arco longo debe ter 1,78 m de altura entre os puntos de unión das cordas”.
Montemaior, Ameixenda, Ames
Montemaior é un lugar da parroquia de Ameixenda no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Arco longo inglés
Descrición
O alcance desta arma medieval é descoñecido, con estimacións dende os 165 a 228 m. Os arcos longos modernos teñen un alcance efectivo de ata 180 m. Unha réplica dun arco longo do Mary Rose podía disparar unha frecha de 53,6 g a 328 m e unha de 95,9 g a unha distancia de 249,9 m.
Symbian
Symbian é un sistema operativo creado para funcionar nos teléfonos móbiles "multimedia" con soporte para cámaras fotográficas MMS, wireless ou rede sen fíos, e bluetooth entre outras funcións.
Este sistema operativo está predominantemente baseado nun ambiente gráfico sinxelo. Actualmente emprégase na maioría dos recentes modelos de teléfonos móbiles dos grandes fabricantes.
Historia
Symbian é un consorcio de varias empresas, fundado en 1998 e en plena actividade ata o día de hoxe. Actualmente fan parte do consorcio as empresas Nokia, Siemens AG, Samsung, Ericsson, SonyEricsson e Panasonic. As empresas non pertencentes ao consorcio poden licenciar o sistema operativo para empregalo nos seus produtos, xa que ao ser un sistema totalmente modular, permite que cada empresa cree a súa propia interface.
Plataforma para desenvolvemento
Symbian permite o desenvolvemento de aplicacións en diversas linguaxes de programación:
Entroido do Hío
miniatura|280x280px|Os gaiteiros de Nerga (entre os que se atopa o afamado gaiteiro Raúl Galego) tocando na estrada da aldea de Vilariño no ano [[2018.]] O Entroido do Hío é unha tradición moi antiga que ten lugar na parroquia canguesa de O Hío o domingo, luns e martes de Entroido.
Esta parroquia, ademais de ser coñecida polas súas fermosas praias, tamén é coñecida na provincia de Pontevedra polo seu Entroido, no que no ano 2019 participaron máis de 6.000 persoas.
Un dos principais obxectivos que busca esta tradición é xuntar as sete aldeas da parroquia: Vilariño, O Igrexario, Pinténs, Vilanova, Liméns, Nerga e Donón.
O Entroido do Hío divídese en tres xornadas. Na primeira xornada, que ten lugar o domingo de Entroido, cada unha das sete aldeas da parroquia recibe o seu grupo de gaiteiros, os protagonistas da celebración. Durante a tarde do domingo os gaiteiros e os veciños de cada aldea percorren os seus bares tocando e bailando ao son da gaita. Á noite, segue a festa cando volven a xuntarse no baile da aldea para seguir bailando ata as dúas da madrugada.
E terceira e última xornada do Entroido para moitas das aldeas comeza de novo ás 9 da mañá do martes na contorna da Igrexa de O Hío, onde se volven reunir todas elas. Ese día, as comparsas de cada aldea pasan polos palcos das outras tres que non se visitaron o luns: Liméns, Nerga e Donón. Dez quilómetros que se fan dende as 9 da mañá ata as 7 da tarde, cunha única parada en Nerga para comer e repoñer enerxías. Cando xa está a caer o sol, as comparsas volven á súa aldea para descansar para a longa noite que lles espera no baile, xa que algunhas aldeas como a de Nerga danzan ao son das gaitas e os tambores ata que sae o sol do día seguinte.
Detrás destes tres días de festa agóchanse moitos meses de traballo. Aproximadamente tres meses antes do Entroido escóllese en cada aldea unha ou varias persoas como presidentes. Estas persoas son as encargadas de organizar todo o relativo á festa: contratar un grupo de gaiteiros, mercar viño tinto, atopar un local para facer o “baile” polas noites… Para custearse o Entroido, no que cada comparsa gastará arredor de 3.000 euros, cada aldea vende rifas e cobra unha cota aos socios e a cada unha das casa.
Ademais, no caso da aldea de Nerga, o venres antes do Entroido ou venres de varas, as mulleres saen de madrugada a buscar mimosa; e os homes encárganse de buscar eucaliptos e piñeiros para a mañá do sábado montar a estrada ou palco, lugar onde tocarán os gaiteiros; e o arco, por debaixo do cal teñen que pasar todas as comparsas ao entrar en cada aldea.
Andoni Agirregomezkorta
Andoni Agirregomezkorta Muñoz, nado en Donostia en 1971, é un actor vasco. O seu traballo máis coñecido é o que realizou desde 2004 até 2011 en Vaya Semanita como presentador e actor, así como polo seu papel de Patxi na serie Euskolegas, spin-off da anterior.
Traxectoria
En setembro de 2004 comezou en Vaya Semanita como actor. Destacou como protagonista en sketchs como o cobrador do bar ou Sé tinto, amigo, parodia do anuncio de Bruce Lee. Nesa etapa o programa recibiu o Premio da Academia de Televisión ao mellor programa autonómico de entretemento. Desde setembro de 2005 até xuño de 2011 foi o presentador e entrevistador de Vaya Semanita (a pesar de el mesmo afirmar que a entrevista no é o seu). Nesa etapa o programa conseguiu o Premio Ondas ao mellor programa autonómico.
20th Century Boys
20th Century Boys (20世紀少年, Nijusseiki Shōnen) é un manga de ciencia ficción e misterio creado por Naoki Urasawa. Comenzou a publicarse en 1999 na revista Big Comic Spirits da editorial Shogakukan, o último volume foi o 22 (2007). A partir de entón a historia continúa co nome de 21st Century Boys. A historia destaca pola complexidade da trama, debido ó gran número de personaxes e á súa extesnsión: 50 anos na liña temporal dos sucesos que se relatan e máis de 4000 páxinas nas que aparece planificada ao milímetro, pero no que o lector é parte activa, xa que ten que descubrir as claves do misterior mediante pistas ocultas e numerosas volta atrás, posibilitanto múltiples opcións e teorías por parte do lector.
A historia comeza en 1969, unha manchea de rapaces xúntanse regularmente nunha base secreta, baixo o impulso de Kenji Endô, os nenos inventan unha historia de ciencia ficción sobre a destrución da humanidade por unha organización maleva á que eles se opoñen para salvar o mundo. Danlle forma escrita nun caderno de predicións. Mais, pouco a pouco, o que imaxinaran na fantasía, faise realidade.
Neuper
Neuper é un apelido alemán, lévano entre outros:
Real Club Recreativo de Huelva
O Real Club Recreativo de Huelva, S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Huelva, en Andalucía. Foi fundado en 1889, sendo xa que logo o club de fútbol máis antigo de existencia ininterrompida da Península Ibérica, motivo polo cal é nomeado como Decano do Fútbol Español. Actualmente xoga na Segunda División B.
Estadio
O Estadio Nuevo Colombino foi inaugurado o 8 de novembro de 2001 nun partido amigábel fronte ao Newcastle no que gañou o Recreativo. Pero a súa inauguración oficial produciuse cun partido que enfrontou ás seleccións de España e México, sendo esta a primeira vez que a selección española acudía a Huelva; o resultado foi de 1:0 a favor dos españois e o estadio encheuse ao máximo da súa capacidade (20.161 persoas).
esquerda|250px|miniatura|Tribuna principal do [[Estadio Nuevo Colombino|Nuevo Colombino]]
Xosé I de España
Xosé Bonaparte, coñecido tamén como Xosé I Bonaparte ou Xosé Napoleón I,    nado o 7 de xaneiro de 1768 en Corte (Córsega, daquela na República de Xénova) e finado o 28 de xullo de 1844 en Florencia (Gran Ducado de Toscana), foi un político, diplomático e avogado francés, irmán máis vello de Napoleón Bonaparte, deputado por Córsega no Consello dos Cincocentos (1797-1799) e secretario do mesmo, e novamente no Corpo Lexislativo (1799-1800), ministro plenipotenciario e membro do Consello de Estado (1800-1804), Príncipe e Gran Elector do Primeiro Imperio Francés (1804-1806), rei de Nápoles e Siclia entre o 30 de marzo de 1806 e o 5 de xullo de 1808 co nome de Xosé I e rei de España e das Indias entre o 6 de xuño de 1808 e o 11 de decembro de 1813 co nome de Xosé I, e tenente xeneral do Imperio francés (1814).
En España, a súa proclamación como monarca foi precipitada polo incremento da violencia que seguiu ao episodio do Levantamento do 2 de maio e culminou nun período de convulsións e intrigas políticas instigadas pola estratexia do emperador Napoleón I para obter a abdicación do trono da dinastía reinante de Carlos IV de España asegurando a influencia e a primacía do Primeiro Imperio Francés e incrementando a dependencia española para cos intereses políticos, económicos e militares bonapartistas, en detrimento das súas nacións inimigas, principalmente Portugal e Gran Bretaña. Porén, lonxe de obter unha lexitimación ante a maioría da opinión pública e de frear a dinámica do enfrontamento armado, esta proclamación foi rexeitada polos órganos de poder autóctonos como o Consello de Castela e a Xunta Suprema Central e, máis adiante, polas Cortes reunidas en Cádiz, decidindo a xeneralización do conflito da guerra da Independencia española. Neste contexto, o goberno de Xosé I Bonaparte, que debía distinguirse polo seu carácter reformista xurdido da Carta de Baiona, só puido exercerse nas zonas baixo o control militar do Exército imperial e, aínda que a maior parte das súas accións non puideron concretarse ante a continua hostilidade, ou foron derrogadas durante o reinado de Fernando VII de España, outras perduraron, como as melloras do urbanismo en varias cidades.
Xosé Bonaparte fundou a Gran Loxa Nacional de España e foi Gran Mestre do Grande Oriente de Francia,  e do Grande Oriente de Italia..
Foi distinguido coa Grande Aguia da Lexión de Honor.
En España foi alcumado despectivamente como Pepe Botella e Pepe Plazuelas.
Primeiros anos
miniatura|230px|esquerda|Retrato de Xosé, por [[Jean Baptiste Joseph Wicar|Wicar.]]
Era fillo de Carlo Buonaparte e María Letizia Ramolino e irmán máis vello do futuro emperador Napoleón Bonaparte. Estudou leis en Pisa (Italia).
Xosé Bonaparte coñeceu á que sería a súa esposa, Xulia Clary, grazas á princesa Desideria, irmá máis nova de Xulia. Desideria era a noiva do futuro emperador, chegando incluso a comprometerse en 1795, pero coa que Napoleón rompeu o compromiso para casar con Xosefina de Beauharnais.
Xulia e Xosé casaron o 1 de agosto de 1794 na localidade de Cuges-les-Pins, no departamento de Bocas do Ródano.
Aeroporto de Enontekiö
O aeroporto de Enontekiö é un aeroporto situado en Enontekiö, na Laponia finesa, a 9,3 quilómetros ao oeste de Hetta, a capital do municipio de Enontekiö.
Xosé I de España
Primeiros anos
Tras o casamento a parella instalouse en Xénova, onde Xosé Bonaparte, xurista de profesión, traballou como avogado. A súa vida tranquila en Italia, que tanto agradaba a Xulia, sería breve, xa que Napoleón se apoiaría no seu irmán para a realización das súas ambicións políticas. Durante as Guerras napoleónicas a responsabilidade de Xosé Bonaparte acrecentouse. En 1796 tomou parte na campaña de Napoleón en Italia. Ao ano seguinte, durante a Primeira República francesa, actuou como diplomático, primeiro na corte de Parma e despois en Roma. Foi membro do Consello dos Cincocentos, o órgano lexislativo inferior na época do Directorio, en 1798.
Mentres que a carreira política de Xosé alcanzaba cotas cada vez máis altas, Xulia esforzábase en crear unha familia afastada do poder e da política internacional. En 1796 nacería a primeira filla do matrimonio, Xulia, que falecería aos poucos meses do parto. Cinco anos despois, en 1801, naceu a súa segunda filla, Zenaida, que chegaría a ser infanta de España e incluso, segundo algúns historiadores, princesa de Asturias, ao ser a filla máis vella dos reis. En 1802 Xulia Clary daría a luz a súa terceira e última filla, Carlota, que chegaría a ser, aínda que por pouco tempo, raíña de Holanda, xa que casou co seu primo o príncipe Napoleón Luís Bonaparte, fillo de Luís Bonaparte.
miniatura|200px|esquerda|A coroación de Napoleón.
Xulia era, segundo parece, moi capaz de comportarse de acordo coa etiqueta da corte, pero prefería vivir unha vida privada rodeada da súa familia no seu castelo de Mortefontaine, no departamento de Oise (que comprara en 1800), afastada da corte, así como do seu adúltero cónxuxe.
En 1804, cando se proclamou emperador, fixo ao seu irmán Xosé Príncipe Imperial, polo que Xulia foi Princesa Imperial. Durante a coroación do emperador, Xulia foi encargada, coas súas cuñadas, de termar da cola da emperatriz Xosefina.
Durante as Guerras Napoleónicas actuou como enviado do seu irmán e firmou tratados cos Estados Unidos, Austria, Gran Bretaña e os Estados Pontificios. Desde 1806 até 1808, Xosé Bonaparte gobernou o reino de Nápoles por nomeamento do seu irmán.
Reinado en Nápoles
Finalmente a raíña reuniuse con Xosé en Nápoles antes de abril de 1808, cando foi enviada alí por Napoleón para que o apoiase, xa que nese momento Xosé enfrontánase a unha rebelión. Cando abandoaron o reino, os napolitanos estaban convencidos de que levaran con eles moitos obxectos de valor e comentaban: "o rei chegou como un soberano e saíu como un bandido. A raíña chegou vestida con farrapos e saíu como unha soberana". Pese a que sempre se afirmou que a razón das reticencias da raíña a viaxar a Nápoles se debía ao seu mal estado de saúde, actualmente crese que á raíña Xulia lle chegaran rumores da existencia dunha amante do seu marido. Sexa como for, a estancia en Nápoles sería breve, xa que aos pocos meses Xosé Bonaparte sería nomeado por Napoleón rei de España.
Nomeamento e primeiras medidas de goberno
250px|miniatura|José Bonaparte como Rey de España, por [[François Gérard (c. 1808).]] Tras as abdicacións de Baiona os dereitos sobre a corona española recaeeron sobre o emperador, quen, o 6 de xuño publicou o decreto de nomeamento do seu irmáno maior como rei de España e das Indias.
Porén, o reinado efectivo de Xosé I, premier et dernier ("primeiro e último") como o chamou nas sus Mémoires o zeneral Thiébault, comezou o 7 de xullo de 1808, despois de xurar a nova Constitución e de recibir, acto seguido, o xuramento de fidelidade dos compoñentes da Xunta Española de Baiona.
A súa chegada a Madrid ocorreu en plena guerra da Independencia española, tras a sublevanción popular do 2 de maio contra as tropas napoleónicas, coñecida como o levantamento do 2 de maio.
Promulgou a Constitución de Baiona nun intento de gañar o apoio dos ilustrados españois (os chamados afrancesados), sen lograr facer triunfar o programa reformista do seu goberno. O feito de que fose imposto polo invasor, así como as súas medidas liberais e ilustradas, toparon coa hostilidade popular e alleáronlle o apoio do pobo español, incluso de moitos dos propios ilustrados.
miniatura|170px|esquerda|[[Moeda de ouro de 80 reais acuñada en 1812 durante o reinado de Xosé I.]]
En 1808 creou o Ministerio de Policía, antecedente histórico do actual Ministerio do Interior de España. Tamén publicou (decembro de 1809) o anuncio da fundación dun museo de Belas Artes, baixo a denominación de Museo Xosefino. A súa pretensión era equiparar Madrid a outras capitais europeas que xa contaban con museos reais abertos ao público. Por outro lado, con dita institución pretendía reter as obras de arte que o seu irmán Napoleón e certos militares franceses estaban levando a Francia.
O museo como tal non chegou a fundarse; sería o seu sucesor no trono español, Fernando VII, quen abordou a súa creación, inaugurándoo en 1819, como Museo do Prado.
miniatura|150px|Monograma de Xosé I.
Durante o seu reinado coñeceuse polo alcume despectivo de Pepe Botella, en referencia a un suposto alcoholismo, que parece seguro que non era certo.
O pobo de Madrid tamén o alcumou como Pepe plazuelas, xa que abriu moitas prazas na capital, principalmente derribando igrexas e conventos. A máis importante foi a plaza de Oriente, diante do Palacio Real.
Vida privada
miniatura|250px|Caricatura alusiva ao alcume de Pepe Botella. Abaixo pódese apreciar: Cada qual tiene su suerte, la tuya es de borracho hasta la muerte.
Durante a súa primeira fuxida da capital volve a encontrarse en Vitoria con María del Pilar Acedo y Sarriá, condesa del Vado e de Echauz, esposa do marqués de Montehermoso, Ortuño Aguirre del Corral, un nobre afrancesado que formou parte dos deputados que aprobaron a constitución de Baiona. Xosé fai ao marqués Grande de España, xentilhome de cámara e lle outorga a Real Orde de España. Ademais cómpralle por 300.000 reais o Palacio de Montehermoso en Vitoria, que converte no seu momentáneo Palacio Real.
Ambos acompáñano na súa viaxe a París en 1811 para o bautizo de Napoleón II de Francia, pero Ortuño falece en París. María del Pilar permanecerá ao lado de Xosé até a súa fuxida definitiva Francia onde, perdido o trono, perdido o interese.
A cantante italiana de ópera Fineschi, a francesa Nancy Derjeux (cuxo marido fixo pingües negocios de subministración ás tropas francesas en España) e a baronesa Burke, esposa do embaixador de Dinamarca, completan as conquistas amorosas de Xosé.
Últimos anos: o exilio americano (1813-1844)
miniatura|210px|O castelo de Prangins. miniatura|210px|Fachada da Basílica da Santa Cruz de Florencia. miniatura|210px|Tumba de Xosé I Bonaparte nos Inválidos.
Spielberg, Austria
Spielberg é unha cidade situada no distrito de Murtal na rexión de Estiria, Austria.
Xosé I de España
Últimos anos: o exilio americano (1813-1844)
Tras a súa saída de España, Xosé Bonaparte trasladouse aos Estados Unidos onde, grazas á venda das xoias da coroa española, construíu unha mansión en Point Breeze (Filadelfia) luxosamente amoblada e cunha impresionante colección de libros raros e obras de arte; rodeouna ademais dun gran parque cun estanque artificial. Alí tratou con personalidades como o senador e xurista Joseph Hopkinson, que vivía tamén en Bordentown e representaba no Congreso a Pensilvania; o banquiero Nicholas Biddle, cuxa propiedade, Andalusia, estaba xusto ao outro lado do río Delaware; a escritora Frances Wright, o banqueiro e filántropo de orixe francesa Stephen Girard, durante algún tempo a maior fortuna estadounidense; o presidente John Quincy Adams e o seu Secretario de Estado Henry Clay; o político Daniel Webster ou o marqués de La Fayette.
Spielberg, Austria
Xeral
A cidade de Spielberg, cunha poboación duns 5.000 habitantes, atópase ao norte do Mur no leste de Aichfeld, entre as cidades de Zeltweg e Knittelfeld. Desde 1986 ata 2009 Spielberg foi unha Marktgemeinde (cidade con feira). O 1 de outubro de 2009, converteuse nun "Stadtgemeinde".
Xosé I de España
Últimos anos: o exilio americano (1813-1844)
En 1815, durante os Cen Días, Xulia foi a darlle a benvida a Napoleón no Palacio de París, co vestido da corte imperial, xunto á súa antiga fillastra Hortensia de Beauharnais, a esposa de Luís Bonaparte.
Spielberg, Austria
Estrutura
O municipio componse de 9 Katastralgemeinde. Pausendorf é o principal Katastralgemeinde de 1.500 habitantes. O Katastralgemeinde de Spielberg é só unha pequena parte do municipio, pero dá o seu nome a todo o municipio.
Xosé I de España
Últimos anos: o exilio americano (1813-1844)
Despois da batalla de Waterloo e a segunda e definitiva caída de Napoleón, Xosé comprou unha propiedad no estado de Nova Jersey, cerca do río Delaware, co produto da venda de pintura española roubada no Palacio Real de Madrid, e en varios castelos, mosteiros e casas de concellos. En 1816, Desideria, que era princesa de Suecia, quixo levar a Xulia con ela ao seu regreso a Suecia; o seu marido Carlos, porén, pensou que isto era imprudente, porque Xulia era membro da familia Bonaparte e a súa presenza no país podería ser tomada como un signo de que el se puxera ao lado do deposto Napoleón e, ao final, non foi.
Spielberg, Austria
Política
O SPÖ é o partido dominante no municipio desde 1960, cando a localidade converteuse en concello. Isto sucedeu cando unha serie de empresas industriais trasladáronse á localidade, sobre todo, a Austria Antriebstechnik AG (ATB).
Xosé I de España
Últimos anos: o exilio americano (1813-1844)
Xosé estaba, pois, sen esposa, pero vivía cunha amante estadounidense, e usaba o título de conde de Survilliers, entregado a obras de beneficencia e a protexer aos bonapartistas emigrados por medio da masonería até 1841, cando recibiu autorización para instalarse en Florencia. Xulia foi coas súas dúas fillas a vivir a Frankfurt, onde permaneceu durante seis anos, separada do seu esposo franco-americano, onde intentou, malvendendo en non poucas ocasións o patrimonio que o su marido furtara en España, refacer a súa vida co apoio das súas fillas, xa adultas. Máis tarde instalouse en Bruxelas e logo en Florencia, no Palacio Serristori. En 1823, foi a Suecia canda a súa irmá Desideria, xa raíña de Suecia.
Fonalmente, en 1840, Xosé reuniuse con Xulia en Florencia. Xosé Bonaparte morreu o 28 de xullo de 1844 en Florencia, aos 76 anos de idade. Xulia faleceu na mesma cidade oito meses máis tarde, o 7 de abril de 1845, á idade de 73 anos. Foron enterrados xuntos na Basílica da Santa Cruz de Florencia.
Pero 17 anos máis tarde, en 1862, o autoproclamado emperador Napoleón III levou o restos de Xosé Bonaparte a Francia, e inhumounos nos Inválidos á dereita do seu irmán, o emperador Napoleón I.
Os restos de Xulia aínda están na Basílica da Santa Cruz, ao lado dos da súa filla, Carlota, que morreu de parto en Lucca o 3 de marzo de 1839, aos 37 anos de idade.
Descendencia
Xosé Bonaparte e Xulia Clary tiveron tres fillas:
Adenais, Xosé Bonaparte tivo varios fillos extramatrimoniais coas súas diferentes amantes:
Filmografía
Xosé Bonaparte aparece en varias películas:
Serra da Cabeza de Meda
O cumio de maior altitude é a homónima Cabeza de Meda, con 1.323 metros sobre o nivel do mar.
The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader
The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader é un filme dirixido por Michael Apted que foi estreado no 2010. Está baseado na terceira entrega da saga literaria creada por C. S. Lewis, The Voyage of the Dawn Treader.
Sinopse
Os irmáns Edmund e Lucy Pevensie e o seu curmán Eustace embarcan na nave O Viaxeiro da Alba para buscar ós sete cabaleiros que foran expulsados do reino por Miraz, o usurpador do trono de Narnia.
Clan (canle de televisión)
Clan é unha canle de televisión infantil de Televisión Española, que emite series e debuxos animados a través da TDT, e en plataformas de televisión por cable e ADSL como ONO (cable) ou Imagenio (ADSL) e en Dixital (satélite).
Historia
Clan comezou as súas emisións o 12 de decembro de 2005, en principio compartindo frecuencia con TVE-50, emitindo entre as 7:00 e as 21:00. Tras a desaparición de TVE-50, o 1 de xaneiro de 2007, Clan converteuse na primeira cadea aberta en emitir 24 horas de programación infantil. Actualmente é a terceira canle temática máis vista, chegando a superar ás canles nacionais.
O 27 de agosto de 2010 estreou a novena tempada de Smallville en formato panorámico (16:9) sendo a primeira emisión da canle en emitir en 16:9 e en estrear a tempada antes que FOX.
Quintáns, Ameixenda, Ames
Quintáns é un lugar da parroquia de Ameixenda no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 73 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 32 homes e 41 mulleres.
Hubert Neuper
Hubert Neuper, nado o 29 de setembro de 1960 en Bad Aussee, é un antigo saltador de esquí austríaco.
Vencedor do Torneo dos Catro Trampolíns e a Copa do Mundo na temporada 1979/1980. Nas Olimpiadas de Inverno de 1980 en Lake Placid gañou a medalla de prata en trampolín grande individual. Neuper tamén levou unha medalla de prata en salto grande por equipos no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1982 en Oslo.
Despois de retirarse da alta competición traballou como piloto ó tempo que dirixía unha escola de esquí en Bad Mitterndorf, Austria. Entre 1997 e 2000 foi director da Österreichische Sporthilfe. En 2003 publicou a súa autobiografía titulada Fatline. Hubert foi tamén representante do Consello Consultivo da ORF polo FPÖ
Serra do Burgo
A serra do Burgo é unha serra galega que discorre paralela á serra da Queixa, da que queda separada polo río Navea. Está ocupada por un parque eólico.
O cumio de maior altitude é O Serro, con 1.211 metros sobre o nivel do mar.
Límite
Límite pode referirse a:
Moucho de Tengmalm
O moucho de Tengmalm (Aegolius funereus) e un bufo pequeno que vive en bosques mestos da zona Paleártica, con só tres parentes próximos que habitan en América
Descrición
A lonxitude do corpo desta especie é de 24 a 26 cm, aproximadamente a do moucho común. A envergadura das alas vai de 53 a 60 cm. Os sexos son similares, por ben que a femia pode ser meirande, pero diferéncianse no peso: os machos pesan uns 115 g, as femias ata 200. É característica a cabeza grande coa cara clara enmarcada por un círculo negro. O iris dos ollos é amarelo brillante. Debaixo dos ollos, a ámbolos dous lados do bico, ten un debuxo negro en forma de lista. A plumaxe da zona dorsal é castaña punteada de branco. A parte inferior e gris escura con manchas de cor castaña agrisada e bandas. Os pes son curtos e brancos. Os exemplares novos son completamente de cor castaña escura, cos puntos brancos aínda pouco contrastados. As "cellas" e o "bigote" son brancos.
Voz
O canto do moucho de Tengmalm é moi característico e recorda o son dunha ocarina. Pódese escoitar en boas condicións de tempo ata a 2.000 metros de distancia. A parte do canto típico emite diferentes tipos de chamadas e, máis ó raro, fai ruídos co peteiro é batendo as alas. A súa actividade sonora comeza coa escuridade total e, cunha interrupción a media noite, pode continuar ata ó amencer. Deixase oír principalmente na parte central da época reprodutora, que, na Europa central, comprende os meses de abril e maio. De tódolos xeitos, a súa actividade sonora non é moi elevada e en presenza de inimigos desaparece case por completo. (Unha mostra da chamada territorial do macho co fondo da resposta dunha femia, pódese escoitar en: )
Distribución
Atópase en gran parte da zona Holártica, nos bosques de coníferas de Asia, Europa e América. Máis ó sur aparecen algunhas poboacións, consideradas polos científicos relictas da última glaciación. En total hai sete subespecies. Seis delas viven en Eurasia e outra en Norteamérica. As subespecies diferéncianse pouco no aspecto externo; cara ó leste as marcas brancas da ave son máis definidas e, en consecuencia, a plumaxe é mais clara. O tamaño das subespecies aumenta tamén algo en xeito nordeste. A variedade americana ''Ae. f. richardsoni'' mantense escura e é moi semellante a forma tipo. A forma tipo ''Ae. f. funereus'' vive no leste de Europa ata o Ural. O norte de Asia é o hábitat de ''Ae. f. pallens e Ae. f. magnus''. En Asia central aparece sobre todo ''Ae. f. sibiricus''. Hai algunhas poboacións illadas xeograficamente no Cáucaso(Ae. f. caucasicus) e en Tien Shan ( Ae. f. beikianus). A zona de reprodución da variedade americana ''Ae. f. richardsoni'' vai do Atlántico ó Pacífico, e comprende unha faixa da anchura variable no centro es sur do Canadá. Nalgúns puntos alcanza polo sur os Estados Unidos e chegan a Alasca polo noroeste.
A subespecie ''Ae. f. funereus'' cría en zonas illadas de Europa central, limitadas a áreas de montaña ata ó límite do bosque alpino. A subespecie aparece tamén nos Cárpatos, nalgunhas illas boscosas dos Alpes dináricos, no norte de Grecia e nos Perineos. No nordeste de Francia, leste de Bélxica, Países Baixos, norte de Alemaña e Polonia ocupan bosques de terras baixas.
No norte de Europa a área de cría comeza no sur de Suecia e estendese nunha ampla faixa ata os montes Urais. En Finlandia acada os 70°N é continua entre os ~ 50°N e o círculo polar cara ó leste. Algunhas illas reprodutoras áchanse na Rusia central, nas montañas de Crimea e na costa turca do mar Negro, nos montes Pónticos.
Hábitat
Vive en bosques vellos, grandes e mestos sobre todo con abetos e faias, pero ás veces tamén con pinos. Máis raramente crían en bosques puros de faias. Aparece tamén en bosques de bidueiros e de alerces. Non é tan dependente dos abetos como se dicía. A zona de caza debe ofrecer presas abondo e ocos para face-lo niño, en especial os feitos polos petos. Precisan tamén da presenza de sitios onde agacharse polo día e superficies despexadas no chan para poder cazar.
A abundancia de depredadores coma a marta ou o bufo real obrígaos a abandonar un territorio ou impídelles establecerse nel.