cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coz
Coz foi un grupo español de rock, formado en Madrid en 1978.
Historia do grupo
Coz formouse en Madrid en 1978, cos irmáns Armando e Carlos de Castro ás guitarras, Tony Urbano ao baixo e Paco á batería. En 1979 uniuse á banda Juan Márquez como vocalista, baixista e líder absoluto da formación.
Ficharon pola multinacional CBS, e en 1980 editouse o seu primeiro álbum, Más Sexy. En 1981, animados pola boa acollida do disco, tanto Juan Márquez como CBS decidiron dar unha orientación aínda máis comercial ao grupo, orixinando unha crise que culminou co abandono dos irmáns De Castro. Porén, o grupo reestruturouse con Eduardo Pinilla e Tony de Juan como guitarristas.
Con esta formación chegou o segundo álbum, que viu a luz en 1981. O tema que dá nome ó disco tivo moito éxito entre o público feminino: "Las chicas son Guerreras".
Posteriormente distanciáronse dos grupos aliñados en "el rollo", como Leño ou Cucharada, e abandonaron as actuacións en directo, sendo vans os seus tardíos intentos de recuperar o espírito das súas orixes co selo Chapa. Finalmente o grupo disolveuse en 1987.
Christian Levrat
Christian Levrat, nado o 7 de xullo de 1970 en La Tour-de-Trême, é un sindicalista e político suízo, presidente do Partido Socialista Suízo desde o 1 de marzo de 2008.
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade de Friburgo, realizou o mestrado en ciencias políticas na Universidade de Leicester. Traballou na defensa do dereito de asilo en Cáritas de Suíza (1995-2000) e como xefe do servizo xurídico da Organización Suíza de Axuda aos Refuxiados.
O 11 de marzo de 2012 nunhas eleccións parciais entrou no Consello dos Estados, substituíndo a Alain Berset, logrando o 54,2 % dos votos.
Drest IX
Drest foi un rei dos pictos dende 834 até 837. Era o fillo do rei Caustantín e sucedeu ó seu tío Óengus no trono. A duración do seu reinado está baseada en varias listas de reis pictos, nas que está asociado con Talorgan, fillo de Uuthoil. Nalgunhas fontes, comoo Xoán de Fordun, conflúen os dous reis como "Durstolorger", quizais baixo a influencia de "Dubthalorc".
Tamén se considerou que os reis pictos deste período tamén eran reis de Dál Riata, pero está teoría está rexeitada.
Honorio II, antipapa
Honorio II, de nome Pietro Cadalo, nado en Verona cara a 1009 e finado en Roma en 1072, foi antipapa de 1061 até o ano da súa morte.
Traxectoria
Á morte de Nicolao II, os conselleiros de Henrique IV, daquela con once anos de idade, considerando que, segundo o establecido na Constitutio Lotharii e no Privilegium Ottonianum, o emperador tiña dereito a que toda elección papal contase coa súa aprobación, responderon á elección de Alexandre II, nomeando ao entón bispo de Parma, Pietro Cadalo, que tomará o nome de Honorio II.
Honorio perdeu pronto, en 1062, o devandito apoio, ao sufrir Inés, a nai de Henrique IV e rexente durante a minoría de idade do seu fillo, un golpe de estado polo que se viu obrigada a ceder a rexencia aos arcebispos Anno de Colonia e Adalberto de Bremen que deron as costas ao antipapa.
Posteriormente nun concilio celebrado en Mantua, en 1064, Alexandre II logrou a destitución e excomuñón de Honorio.
Electorado
En política, o electorado é o grupo de individuos (ou colectivos) con dereito a voto nunha elección e que emiten o seu voto validamente nela.
O termo pode referirse a:
Batallón Literario da Costa da Morte
miniatura|Costa da Morte. O Batallón Literario da Costa da Morte foi un grupo poético xurdido nunha cafetaría de Cee o 1 de maio de 1996 cuxo nome está inspirado no Batallón Literario de Santiago, emerxido na Universidade de Santiago de Compostela no século XIX. Considérase ao grupo literario “Arre Sentelha!” como xerme do batallón así como tamén “Blas Espín” ou o colectivo “Un medio”, desenvolvidos tamén na Costa da Morte, xa que algúns dos seus membros participaron neses grupos. Nesta primeira xuntanza reuníronse os fundadores que eran Miro Villar, Federico L. Santalla (secretario), Rafa Villar, Xandra Tedín, Modesto Fraga, Xabier Rodrígues Fidalgo e Estevo Creus.
O Batallón inclúe un amplo número de integrantes procedentes na súa maioría da Costa da Morte e de diversas idades. Podemos destacar algúns nomes a parte dos anteriores como Alexandre Nerium, Mónica Góñez ou Concha Blanco. Entre os seus participantes non só se atopan poetas, se non tamén importantes narradores e narradoras como por exemplo María Canosa.
É salientábel a súa organización e participación en certames e recitais poéticos. Tamén publicaron algúns volumes colectivos e un boletín poético.
Membros
Entre os membros deste grupo literario podemos salientar os seguintes:
O Batallón conta con máis integrantes como Suso Bahamonde, Pilar Beiro, Concha Blanco, Moncho Bouzas Tobío, Fernando Cabeza Quiles, Sesé Canirot, Ana Canosa Blanco,María Canosa Blanco, Xosé María Casais, Xaime Trillo, Xabier Rodrigues Fidalgo, María Jesús de la Torre, Eva de la Torre, Gus García, Rafa García, Víctor Manuel Gómez Traba, Mónica Góñez, Serxio Iglesias, Tomás Lijó, José Luís Louzán, Abel Mendes Bujeiro, Federico L. Santalla, Xoán Alberte Moure Insua, Paulina Mouzo, Helena Pérez García, Marcos Seoane Vázquez e Paco Souto.
Características
O grupo conta cun corpo variado de autores e autoras; algúns contaban cunha traxectoria literaria previa e outros comezaron a publicar ao ingresar no Batallón. A maior parte son orixinarios da Costa da Morte, mais hai algúns doutras zonas de Galiza e incluso de fóra dela, como é o caso de Marilar Aleixandre (Madrid) ou Fernando Cabeza Quiles (Ponferrada). Céntranse na poesía, mais tamén cultivaron outros xéneros de maneira individual.
O obxectivo principal deste colectivo era levar a poesía á rúa, o que fixeron mediante recitais. Outro dos seus propósitos era dar voz a escritores e escritoras descoñecidos. Tamén se suman á tendencia da poesía galega da década dos noventa de incorporar á muller ao panorama poético.
Nos seus poemas é frecuente atopar descrición da paisaxe marítima da Costa da Morte e cuestións relativas á súa terra.
Actividade
O Batallón organizou e participou nunha gran cantidade de certames poéticos xa que consideraban que era importante que a poesía saíse á rúa e fose recitada en voz alta. No ano 1997 foron arredor duns 50 recitais os realizados, e acabaron representando a Galiza no Encontro Iberoamericano de Cultura. Celebraron varios encontros de escritores e escritoras da Costa da Morte.
Editaron ademais catro números dun boletín estacional chamado Feros Corvos, cuxo nome está sacado dun verso do poema "Feros Corvos de Xallas" da obra Queixumes dos Pinos de Eduardo Pondal, co que comezan os diferentes exemplares: «Feros corvos de Xallas / que vagantes andás». O primeiro dos números foi publicado en febreiro de 1997. Distribuíano gratuitamente pola Costa da Morte e por outros lugares polos que pasaban. Estaba formado por catro páxinas e cada número tiña unha cor, onde publicaban os seus poemas orixinais.
Publicaron tres volumes poéticos:
Un medio
Un medio foi un grupo poético constituído en Cee en 1986 no seo da Asociación Cultural Domingo Antonio de Andrade e do grupo de teatro Talía e que estivo activo até 1990, ano da súa disolución. Nos catro anos de vida do grupo publicaron dous volumes colectivos e celebraron distintos recitais poéticos na comarca. Entre os seus membros destacan: Miro Villar, Rafa Villar, Xosé María Costa, Estevo Creus, David Creus e Artur Trillo.
Reservoir Dogs
Reservoir Dogs é un filme estadounidense dirixido por Quentin Tarantino que foi estreado en 1992. Pertence ó xénero neo-noir e suspense e conta os eventos anteriores e posteriores dun roubo de diamantes errado. Foi o primeiro filme do director e guionista Quentin Tarantino, e está protagonizado por Harvey Keitel, Tim Roth, Steve Buscemi, Chris Penn, Lawrence Tierney e Michael Madsen. Tarantino e Edward Bunker teñen papeis menores no filme. Incorpora moitos temas que se converteron en sinais de identidade do cine violento de Tarantino, como referencias da cultura popular, linguaxe vulgar e a narrativa non lineal.
O filme converteuse nun clásico de culto do cine independente. Foi chamado o "Meirande Filme Independente de Tódolos Tempos" pola revista Empire. Reservoir Dogs foi polo xeral ben recibida, e o elenco de actores foi eloxiado por moitos críticos. Malia que non tivo moita promoción na súa estrea, tivo un éxito modesto nos Estados Unidos despois de recadar $2 832 029 sobre un orzamento de $1,2 millóns. Tivo máis éxito no Reino Unido, recadando preto de £6,5 millóns, acadando aínda máis popularidade despois do seguinte filme de Tarantino, Pulp Fiction. A banda sonora, titulada Reservoir Dogs: The Original Motion Picture Soundtrack, foi lanzada coas cancións empregadas no filme, que pertencen na súa maioría á década de 1970.
Sinopse
Unha banda organizada é contratada para atracar unha empresa e levar uns diamantes. Porén, antes de que soe a alarma, a policía xa está alí. Algúns membros da banda morren no enfrontamento coas forzas da orde, e os demais reúnense no lugar acordado.
Melle, San Xurxo de Moeche, Moeche
Melle é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña un habitante (un home), a mesma cantidade ca en 1999.
Hugo Boss
Hugo Boss é unha marca de roupa, así como tamén de produtos relacionados como perfumes e complementos, fundada en Metzingen, cerca de Stuttgart, Alemaña por Hugo Ferdinand Boss (1885-1948) nos anos vinte.
A marca está á venda en 6.102 puntos de venda en 110 países.
Historia
miniatura|esquerda|Anuncio de 1933 para uniformes de Boss para organizacións nazis. miniatura|dereita|Tenda Boss na 5th Avenue en Nova York, 2008. En 1923 Hugo Boss fundou en Metzingen un pequeno obradoiro de costura e roupa deportiva. En 1930, a empresa quebrou e o 1 de abril de 1931 Hugo Boss uniuse ao Partido Nazi (número de socio 508 889), e así comezou a traballar para os nazis salvando a empresa producindo uniformes para os SA, SS e as Xuventudes Hitlerianas. Porén, os patróns foron feitos por Karl Dibich. En 1934, Boss comprou unha fábrica téxtil e de confección e trasladouse. En 1937, para Hugo Boss traballaban case un cento de persoas. Co inicio da segunda guerra mundial a súa fábrica foi declarada unha empresa militar importante e recibiu un pedido de uniformes da Wehrmacht. No período de 1940 a 1945 foron empregados uns 150 traballadores escravos, na súa maioría procedentes de Polonia e Ucraína, así como 30 prisioneiros de guerra franceses. Segundo o historiador alemán Henning Kober, os directivos da empresa eran "nazis confesos", Boss era grande admirador de Adolf Hitler, Hugo Boss tivo en 1945 no seu despacho unha fotografía súa con Hitler.
Nos xuízos de desnazificación de 1946, sobre a base da súa pertenza ao partido nazi, pola axuda financeira ás SS e os uniformes entregados ao partido nazi, incluso antes de 1933, Boss é considerado tanto un "activista" coma un "defensor e beneficiario do nazismo". Foi deixado sen dereitos de voto, sen capacidade para xestionar un negocio e multado con 100.000 marcos.
En 1997 o nome da empresa apareceu relacionado con contas abandonadas en Suíza dos tempos dos nazis. En 1999 nos Estados Unidos avogados dos traballadores forzados e os seus familiares levaron aos tribunais á empresa. A empresa non fixo ningún comentario sobre estas demandas, pero reiterou que non ía "pechar os ollos ao pasado, senón máis ben tratar os temas de xeito aberto e sincero". A investigación foi patrocinada pola historiadora alemá Elisabeth Timm. Cando á empresa lle deron os resultados da investigación negáronse a publicalos. En decembro de 1999, acadouse un acordo entre o goberno alemán e un grupo de demandantes americanos, grupos xudeus e o goberno dos Estados Unidos para establecer un fondo de 5.100 millóns de dólares, financiados a partes iguais pola industria alemá e o goberno alemán, para compensar aos traballadores escravos utilizados polos réxime nazi na Segunda Guerra Mundial. Hugo Boss aceptou participar nese fondo, por un total que foi estimado por algunhas fontes como "arredor de 752.000 euros", outros din que a empresa "finalmente pagou o mínimo ao fondo de compensación".
En setembro de 2013 o humorista e actor Russell Brand foi expulsado da gala dos premios ao "Home do ano" da revista GQ (patrocinada por Hugo Boss) por lembrar que Hugo Boss tiña feito uniformes para os nazis.
Marcas
As súas principais fábricas están situadas en Esmirna (Turquía).
Knight Rider
Knight Rider é unha serie de televisión estadounidense creada e producida por Glen A. Larson. A serie foi emitida orixinalmente a través da canle NBC dende 1982 até 1986. Está protagonizada por David Hasselhoff como Michael Knight, que loita contra o crime axudado por KITT, un coche con intelixencia artificial e case indestrutible.
Saturnino Aller Rodríguez
Saturnino Aller Rodríguez, nado en Mesía e finado en Ordes o 30 de abril de 1923, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Aller Carro, do Pazo da Casa da Vila en Castro (Mesía). Foi secretario de concello. Foi elixido deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1905. Foi deputado provincial e presidente da Deputación da Coruña (1915-1919).
Vida persoal
Era irmán de Domingo Enrique Aller Rodríguez e tío de Ramón María Aller Ulloa e Jesús Aller Ulloa, os seus herdeiros.
Recoñecementos
A corporación de Ordes púxolle en 1923 o nome de Avenida Saturnino Aller á vía que vai desde O Recreo ata o cruzamento principal, que despois da sublevación do 18 de xullo de 1936 recibiu o nome de Avenida José Antonio.
Julio Sayáns
Julio Gonzalo Sayáns Bugallo, nado en Moimenta (Campo Lameiro) en 1950, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1983 encabezou unha candidatura independente á alcaldía de Campo Lameiro e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, a partir de 1991 polo PPdeG, sempre con maioría absoluta.
Jacob Clemens non Papa
miniatura|Dúas partes da harmonización a tres voces do salmo 87 en holandés, Roepen, bidden, kermen ende claghen (1556), da serie de edicións dos souterliedekens de Clemens non Papa, publicadas por Susato en Antuerpen entre 1556 e 1557. Jacob Clemens non Papa (tamén coñecido como Jacques Clément ou Jacobus Clemens non Papa), nado entre 1510 e 1515, e finado en 1555 ou 1556), foi un compositor francoflamengo do Renacemento que viviu a maior parte da súa vida en Flandres. Foi un compositor prolífico en moitos dos estilos da súa época e especialmente famoso polas súas composicións polifónicas sobre os salmos en neerlandés, coñecidas como Souterliedekens.
Traxectoria
Non se coñecen datos acerca da súa mocidade e mesmo os detalles dos seus anos de madureza artística son pouco precisos. É probable que nacese en Middelburg, Zelandia, aínda que os indicios son contraditorios. En todo caso, era oriúndo dalgunha parte do que hoxe é Bélxica ou os Países Baixos. A primeira referencia inequívoca a este autor data de finais da década de 1530, cando Pierre Attaingnant publica unha colección das súas cancións en París. Entre marzo de 1544 e xuño de 1545 ocupa o posto de mestre de capela (succentor) na catedral de Bruxas e pouco despois comeza unha relación comercial con Tielman Susato, o editor de Antuerpen, que durará ata a fin da súa vida. Entre 1545 e 1549 é probable que fose mestre de coro do duque de Aerschot, un dos maiores xenerais de Carlos V. En 1550 estaba empregado como cantante e compositor na confraría mariana en 's-Hertogenbosch. Tamén hai indicios de que viviu e traballou en Ieper e en Leiden. miniatura|Tielman Susato preséntalle a María de Hungría, arquiduquesa de Austria, unha escolla de cancións. Gravado extraído da obra Vingt et six chansons musicales & nouvelles, impresa por Susato en Antuerpen en 1545, que inclúe diversas composicións de Clemens non Papa. Hai varias teorías respecto á orixe do epíteto "non Papa". Unha delas sostén que llo engadiu humoristicamente o seu editor, Susato, para o distinguir do papa Clemente VII. Outra teoría indica que sería para o distinguir de Jacobus Papa, un poeta de Ieper. Con todo, tendo en conta que o papa Clemente VII morreu en 1534, antes de que se publicase ningunha obra de Clemens, e que a confusión co poeta era improbable, xa que os apelidos eran bastante diferentes, é admisible que o alcume fose creado como brincadeira máis que por razóns prácticas.
Os detalles da súa morte son descoñecidos, pero probablemente teña sucedido en 1555 ou 1556. O texto de 1558 Continuo lacrimas, da deploration da morte de Clemens por Jacobus Vaet, suxire que tivo un final violento pero, mesmo se así fose, non se explican as circunstancias. Segundo unha fonte de 1644, Clemens foi soterrado en Diksmuide, preto de Ieper, na actual Bélxica.
Obra, estilo e influencia
De xeito diferente a case todos os seus contemporáneos, Clemens parece que non viaxou nunca a Italia, motivo polo cal a influencia italiana non está presente na súa música. Representa o dialecto nordeuropeo do estilo francoflamengo. Clemens foi un dos principais representantes da xeración entre Josquin des Prés e Palestrina e Orlando di Lasso. Foi sobre todo un compositor de música sacra. De feito, a súa produción musical abrangue aproximadamente un 80 % de música sacra, ben litúrxica ou ben para uso privado. Dos seus aproximadamente 233 motetes, só tres conteñen textos profanos en forma de himnos de encomio á música. Con todo, compuxo tamén algo máis de 100 obras profanas, que atinxen todo o espectro de xéneros poéticos usados polos compositores da súa xeración. Tendo en conta que a súa carreira como compositor durou apenas dúas décadas, Clemens foi un compositor extraordinariamente prolífico: De todas estas obras, os souterliedekens quizais fosen as máis coñecidas e influentes; publicounas entre 1556 e 1557 Tielman Susato nos seus Musyck Boexken ("Libros de música") IV-VII e abranguen a única música protestante en holandés do Renacemento. Baseándose nun volume anterior dos souterliedekens imprimido por Symon Cock, que contiña versións monofónicas dos salmos en holandés, os de Clemens pasaron a ser as primeiras versións completas polifónicas dos 150 salmos en holandés.
As versións de Clemens son xeralmente simples e pensadas para seren cantadas pola xente na casa. O autor utilizou como cantus firmus algunhas melodías profanas ben coñecidas que se imprimiron na edición de Cock, que incluían cancións de taberna, de amor, baladas e outras cancións populares do seu tempo. A maioría son versións con tres partes e hai 26 combinacións diferentes destas voces. Algúns dos souterliedekens baséanse en cancións de baile e son claramente homofónicas e homorrítmicas, mentres que outros usan a imitación. Resulta salientable que estas pezas sobrevivisen á prohibición de 1569, cando o goberno do Duque de Alba censurou todos os libros que se consideraban heréticos.
Logo da súa morte, as súas obras distribuíronse por Alemaña, Francia, España e mesmo en varios círculos en Inglaterra. A influencia de Clemens foi especialmente importante en Alemaña; Orlando di Lasso, en particular, coñecía ben a súa música e incluíu nas súas obras elementos do estilo de Clemens.
Obras
As obras completas de Clemens non Papa foron compendiadas por Karel Philippus Bernet Kempers na obra de 21 volumes Opera omnia, CMM, iv/1-21, 1951-1976, [K i-xxi]. O Instituto Americano de Musicoloxía, dentro do seu Corpus mensurabilis musicae, ofrece unha listaxe das obras do compositor tomando como referencia o compendio de Bernet Kempers.
O Rueiro
O topónimo O Rueiro pode referirse a varios lugares de Galicia:
-494
Outros
Historia ano a ano
Melle
O topónimo Melle pode referirse a:
Pobo yao
Os yao (en 瑶族, pinyin: Yáo zú; en người Dao) constitúen unha clasificación étnica oficial na República Popular da China e Vietnam e que abrangue pobos que falan diferentes linguas. Son un dos 56 grupos étnicos oficialmente recoñecidos da China e reside nas zonas montañosas do suroeste e do sur do país. Tamén é un dos 54 grupos étnicos oficialmente recoñecidos por Vietnam. No último censo de 2000, había 2 637 421 na China e arredor de 470 000 en Vietnam.
Centro Galego de Artes da Imaxe
O Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) é unha institución que desenvolve as súas actividades nos ámbitos do audiovisual e da fotografía. Creada por decreto o 5 de outubro de 1989 pola Xunta de Galicia e inaugurado o 15 de marzo de 1991. Ten a súa sede na Casa da Cultura Salvador de Madariaga da Coruña, e dende o ano 2012 está dirixido por Guillermo Escrigas Romero que estaba emparentado co famoso director de cine George A. Romero.
Love and Other Drugs
dereita|200px|miniatura|[[Jake Gyllenhaal (Jamie Randall).]] dereita|200px|miniatura|[[Anne Hathaway (Maggie Murdock).]]
Love and Other Drugs é unha comedia romántica de Edward Zwick producida no 2010. Ambientada en Nova York na década de 1990, esta está protagonizada por Jake Gyllenhaal e Anne Hathaway e producida pola 20th Century Fox, New Regency Pictures e Bedford Falls Productions.
Trama
Jamie é un atractivo e novo vendedor de aparellos electrónicos que grazas ao seu irresistible encanto e confianza en si mesmo ten moito éxito entre as mulleres; ata tal punto que un día o seu xefe atópao coa súa muller no almacén da empresa na que traballaba e despídeo. Jamie precisa atopar outro traballo e comeza como comercial de produtos farmacéuticos, oficio grazas ao cal coñece por casualidade a unha muller que dende o primeiro momento lle chamou atención, Maggie Murdock,unha rapaza independente e totalmente distinta a todas as mulleres coas que Jamie adoitaba estar pero que a pesar da súa xuventude padecía unha enfermidade dexenerativa como é o párkinson. Unha atracción mutua condúceos a manter relacións sexuais durante un tempo pero logo comezan a xurdir sentimentos entre eles que desembocaran nunha relación seria.
Jamie en todo momento era coñecedor da enfermidade que sufría Maggie, pero cando esta comeza a empeorar de saúde, a relación que hai entre eles da un xiro dramático e ó final deciden deixalo. Jamie é contratado por unha enriquecida e famosa empresa en Chicago onde se volvería rico, o soño da súa vida; pero o día que ía mudarse a Chicago atopa por casualidade uns vídeos que gravaran el e Maggie, recapacita e vaina buscar para dicirlle que a quere. Finalmente comezan de novo a saír a pesar da enfermidade de Maggie.
Today
"Today" é unha canción da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins, composta polo seu vocalista e guitarrista Billy Corgan. A canción, aínda que aparentemente optimista, contén letras escuras. Corgan escribiu a canción sobre un día no que estaba tendo pensamentos suicidas, exemplificados pola referencia á auto-mutilación no estribillo.
Lista de cancións
CD single
Japanese CD single
Today
Estadio Municipal de Butarque
O Estadio Municipal de Butarque é un estadio de fútbol situado na localidade de Leganés (Comunidade de Madrid). Neste campo o principal equipo da cidade, o Club Deportivo Leganés, disputa os seus encontros como local.
O nome do campo vén pola patroa da localidade, a nosa Señora de Butarque, e comezou a construírse entre 1997 e 1998 coa intención de substituír o antigo estadio, o Luís Rodríguez de Miguel, en cuxo terreo asentaríase posteriormente a Praza Maior de Leganés. O Estadio de Butarque foi inaugurado o 14 de febreiro de 1998 cun partido de Segunda División entre o Leganés e Xerez Club Deportivo.
Nos terreos pertencentes ao estadio atópase tamén un campo de herba artificial, situado en fronte do campo principal, no que xoga os seus partidos o Leganés B e as divisións inferiores do equipo leganense. Ademais está proxectada a construción dunha residencia de xogadores e unha escola para a canteira.
Ademais de partidos de fútbol, o campo albergou edicións do Festimad e concertos musicais.
Quim Farinha
Xaquín López Fariña, coñecido como Quim Farinha, nado en Caldas de Reis o 25 de xullo de 1966, é un músico e compositor galego.
Traxectoria
Estudou violín no Conservatorio Histórico de Santiago de Compostela, tendo como mestra á violinista Laura Quintillán. Comeza a súa traxectoria profesional a finais dos anos 80 e principios dos 90, participando nalgunhas das formacións folk máis relevantes do momento como Dhais (grupo da comarca do Deza), Xorima ou Fía na Roca. Desde 1996 é violinista de Berrogüetto. Entre 1997 e 1999 foi profesor da aula de violín no Conservatorio de Música Tradicional na Universidade Popular de Vigo, tarefa que tamén desenvolveu no Conservatorio Folque de Lalín (de 1999 a 2006), e en A Central Folque en Santiago de Compostela (de 2008 a 2009).
Participa en proxectos como Talabarte trío (folk/música improvisada), fundado no 2003 con Pedro Pascual e Kin García, e Aló Django (swing), Sol de Farofa (bossa nova-jazz), Coro da Ra (gospel, soul, jazz...), ou noutros de corte máis tradicional como A Banda Das Crechas ou Os d'Abaixo. Entre 2008 e 2009 participou no proxecto Descarga ao vivo, mestura de música galega e cubana.
Realizou distintas colaboracións discográficas coa cantante Uxía, así como con Mugardos, Anubía, Emilio Cao, Pepe Vaamonde Grupo, Leilía, Malvela, Marful, Emilio Rúa, Guadi Galego, Lobalú ou Acrobata (Ugia Pedreira e Fred Martins).
Alén da súa faceta musical, realizou estudos na Escola de Artes Mestre Mateo de Santiago, na especialidade de volume, entre 1987 e 1991, montando despois un obradoiro onde desenvolve disciplinas como artesanía, gravado, deseño e decoración. Tamén destaca o seu traballo como lutier, onde construíu unha nickelharpa, instrumento de corda orixinario de Suecia, que empregaría na gravación de Kosmogonías, de Berrogüetto.
Gloria ao Pai
miniatura|300px|Gloria Patri nun libro de [[canto gregoriano.]] O Gloria ao Pai, ou en latín Gloria Patri, é unha pregaria cristiá en honor da Santísima Trindade, que a Igrexa ten o costume de cantar despois de cada salmo, ao final dos misterios do rosario, ou despois doutras pregarias (nosopai, avemaría). É unha doxoloxía (fórmula coa que se glorifica a Deus, normalmente ao final doutro texto), e é coñecido como doxoloxía menor para distinguilo da doxoloxía maior, Gloria in excelsis Deo.
Quim Farinha
Traxectoria
Como fotógrafo, tamén autodidacta, participou en exposicións do Outono Fotográfico de Ourense (Des-Orde ou Caos en 2002, e A hora de xantar en 2003), así como en outras colectivas dentro do grupo Clik-Pix. Desenvolveu a parte gráfica de varios traballos de Berrogüetto (Hepta, en colaboración co artista gráfico Georges Rousse, Kosmogonías e O pulso da Terra, en colaboración con Olaia Sendón e Cenlitrosmetroscadrado, respectivamente). No 2007 e 2008 realizou intervencións artísticas en praias de Galiza que serviron de base para ilustrar o traballo discográfico de Uxía, Eterno navegar.
Gloria ao Pai
Texto latino:
Hispano-Suiza
A Hispano-Suiza é unha empresa de automóbiles de luxo e competición que tivo tamén unha vertente nos deseños de motores para a aviación, vehículos de transporte e ata vehículos bélicos e armas. A marca naceu en 1904 a cargo dos empresarios cataláns Damián Mateu e Francisco Seix xunto ao enxeñeiro suízo Marc Birkigt. A empresa tivo un gran desenvolvemento durante as décadas 2ª e 3ª do século XX; porén, por mor da guerra civil española (1936-1939), a marca comezou a ter dificultades económicas.
En 1923, a súa filial francesa converteuse nunha sociedade semi-autónoma coa matriz española. En 1946, a casa matriz española foi nacionalizada polo INI (Instituto Nacional de Industria). Trala nacionalización creouse ENASA, que se dedicou á fabricación de camións, autobuses e —durante uns poucos anos— automóbiles deportivos baixo a marca Pegaso. En 1968, a rama francesa foi tomada pola compañía aeroespacial Snecma, agora parte do grupo francés Safran Group. Hispano-Suiza deseñou o primeiro motor de 4 cilindros de 16 válvulas e o auto considerado como o primeiro automóbil deportivo, o Hispano-Suiza 45 Cr.
En 2019 a Hispano-Suiza foi refundada polos herdeiros de Damián Mateu e lanzou ao mercado un modelo superdeportivo eléctrico chamado Carmen.
Antecedentes
En 1898 o capitán de artillería español Emilio de la Cuadra, comezou a produción de automóbiles eléctricos en Barcelona co nome La Cuadra. De la Cuadra contratou o destacado enxeñeiro suízo Marc Birkigt (1878-1953), para traballar na compañía en Barcelona. De la Cuadra construíu os seus primeiros motores de gasolina cos deseños de Birkigt; un era de 4,5 HP e o outro era de 7,5 HP, os cales foron instalados no Centauro (o único modelo con motor de explosión que fabricou La Cuadra). Após a bancarrota de La Cuadra, no ano 1902 a propiedade pasou ao galego José María Castro Fernández e converteuse na J. Castro Sociedad en Comandita, Fábrica Hispano-Suiza de Automóbiles, pero esta empresa tamén se arruinou en decembro de 1903. Comercializáronse uns 8 ou 10 vehículos co nome de J. Castro.
Inicios
Logo de arruinarse a compañía J. Castro, Francisco Seix Zaya convenceu ao seu amigo, o avogado e empresario do sector metalúrxico Damián Mateu Bisa, que á súa vez era acredor de Castro, para que se faga cargo da industria. Damián Mateu tamén escoitou os razoamentos de Marc Birkigt e interesouse polo futuro do automobilismo. A nova sociedade constituíuse o 14 de xuño de 1904 co nome de "La Hispano-Suiza, Fábrica de Automóviles, S.A.". Damián Mateu será o presidente, Francisco Seix vicepresidente e Marc Birkigt o director técnico. O capital da empresa cífrase en 500.000 pesetas das cales emítense a metade en 1904, e ao ano seguinte a metade restante, quedando así 1.000 accións de 500 pesetas.
O Castro 14/16 CV foi a base do primeiro Hispano-Suíza, de 20 CV e 3.770 cc, que se pon á venda nos primeiros días de xaneiro de 1905. Este modelo será o de máis éxito desta primeira serie e co que se iniciarán os triunfos no mundo da competición.
En agosto de 1905 Marc Birkigt viaxou a Xenebra, acompañado polo axente comercial da marca, Ernest Stofler, para pechar un convenio polo que a "Société d'Automobiles à Génève" adquiría os dereitos de fabricación de coches baixo licenza de Hispano-Suíza.
Grazas á súa fiabilidade, calidade e prestancia, os automóbiles Hispano-Suíza foron pronto considerados como coches de luxo e símbolos de prestixio social, ademais eran o suficientemente rápidos como para facerse un oco nas incipientes carreiras de coches e triunfar en múltiples competicións.
Iuri Shargin
Iuri Georgiievich Shargin, nado en Engels (Saratov) (oblast de Saratov) o 20 de marzo de 1960, é un cosmonauta ruso que participou nas misións Soiuz TMA-4 e Soiuz TMA-5.
Traxectoria
Shargin graduouse en enxeñería mecánica en 1982 polo Instituto de Enxeñería Militar A. F. Mozhayski e participou nas misións Soiuz TMA-4 e Soiuz TMA-5, pasando un total de 9,90 días no espazo.
Hispano-Suiza
Desenvolvemento e impulso para Hispano-Suiza
O rei Afonso XIII solicitou a Birkigt que fabricase un modelo deportivo de serie baseado nos vitoriosos coches de carreiras da marca, desta forma naceu un deportivo de 15/45 CV ao que se denominou posteriormente "Alfonso XIII" en honra ao rei e que constituíu un dos mellores coches da Belle Époque. As súas calidades de potencia, lixeireza e estabilidade, infrecuentes naquel tempo, así como o patrocinio real, provocaron que fose un automóbil demandado.
Os talleres da rúa Floridablanca pronto quedaron pequenos e como consecuencia do constante incremento da demanda, a produción trasládase en 1907 a unha nova fábrica na Sagrera (Barcelona), de maior tamaño e máis moderna.
Por outra banda, xa en 1906 Hispano-Suiza comezaba as súas incursións fora do mundo do automóbil, coa construción dun motor mariño de 20 CV a petición dos prácticos do porto de Barcelona, creando outro motor de 12 CV en 1909 para a mesma finalidade portuaria. A marca tamén construíu motores mariños aplicables así mesmo ao deporte náutico. A partir de 1918, ademais dos xa citados, creáronse os motores de 30/40 e 40/50 CV, motores que, cos anos, fóronse renovando por outros modelos máis modernos e en consonancia cos fins aos que estaban destinados.
Desde 1908 Hispano-Suiza fabricou chasis industriais para ómnibus, camións e ambulancias.
Coa mellora dos motores, Hispano-Suíza lanzou ao mercado en 1909 varios modelos con destino ao transporte público, contribuíndo decisivamente á creación de moitas empresas de transportes de pasaxeiros e correo, adoptando todas elas o nome de Hispano-Suíza na súa razón social, por exemplo a Hispano Alto-Aragonesa, a Hispano-Hilariense, a Hispano-Manresana etc. É de destacar a política de vendas das "viaxeiras" (autobuses) que seguiu a compañía; se alguén estaba interesado en comprar un autobús, só tiña que solicitalo. Entón, tras un estudo económico de viabilidade, creábase unha sociedade conxunta con Hispano-Suíza na que esta achegaba como capital o vehículo e o outro socio o seu traballo. Cando os beneficios repartidos pola sociedade igualaban o monto do vehículo máis os intereses, esta disolvíase.
Neses momentos, Hispano-Suiza comezou a participar en carreiras de forma oficial. O momento definitivo para a marca chegou en setembro de 1910, cando os seus pequenos autos de competición quedaron vencedores nos Grand Prix de Ostende e Boulogne, as probas automobilísticas de maior repercusión entre as que se celebraban por entón.
Pero en 1910, cando a empresa empezaba a ter éxito comercial, estalou unha folga de traballadores que ameazou co afundimento da compañía. Como consecuencia da mesma tivéronse que cancelar moitos pedidos, tanto nacionais como estranxeiros, suspendéronse as representacións nos territorios estranxeiros e perdéronse traballadores especializados na fabricación de automóbiles, todo o cal supuxo unha perda de produción dun terzo.
Produción en Francia
Como consecuencia deste golpe á compañía, entre outras razóns, esta decidiu instalar unha fábrica sucursal en 1911, en Levallois-Perret (moi preto de París), para manter o ritmo de produción e satisfacer o constante aumento de pedidos, en especial os do Hispano-Suiza Alfonso XIII.
esquerda|miniatura|300px|Hispano-Suíza modelo "La sardina" de 1914. Marc Birkigt, a petición do Consello de Administración da empresa, trasládase a vivir xunto coa súa familia a París en 1911 para organizar e dirixir a produción da nova fábrica. Esta decisión tivo consecuencias moi favorables para o desenvolvemento da sociedade, xa que se dispuña de maiores cantidades de materias primas, había moitas empresas auxiliares da automoción que podían abastecer mellor á fábrica de Hispano-Suiza, dispúñase dunha man de obra máis cualificada, as exportacións podían ser máis rápidas e a menor custo e accedíase ao lucrativo mercado francés. En 1912, a factoría de París superou a produción da súa homónima de Barcelona. Nese mesmo ano, a empresa experimenta a sobrealimentación con compresores mecánicos aínda que pouco despois fracasaron cuns motores con válvulas na cabeza.
En 1913, unha vez finalizado o contrato de arrendamento das instalacións que utilizaba a fábrica francesa, Birkigt tamén houbo de encargarse do traslado da produción a Bois-Colombes (preto de París). Así, no ano 1914 a factoría xa estaba lista para continuar coa actividade, aínda que a nova instalación tivo que dedicarse aos poucos meses da súa inauguración á fabricación de armamento para o exército francés por mor da primeira guerra mundial.
Nese mesmo ano empezouse a fabricar un novo deseño do Afonso XIII con 16 válvulas e un novo vehículo de cor prata e carrocería de aluminio coñecido como "La sardina" ("A sardiña"), que acumulou un espectacular palmarés de carreiras en costa.
A primeira guerra mundial, motores aeronáuticos
miniatura|175px|Motor de aviación Hispano-Suiza con 8 cilindros en V e 140 CV construído durante a primeira guerra mundial. En 1914 estalou a primeira guerra mundial e a casa Hispano-Suiza tivo que afrontar unha etapa decisiva no seu desenvolvemento. Dados os feitos, Birkigt e a súa familia trasladáronse de novo a Barcelona, regresando outra vez a París logo da contenda.
1915 marcou un fito na historia da marca, xa que nese ano Marc Birkigt terminou en Barcelona o seu primeiro motor de aviación. Os motores Hispano-Suiza serían dunha gran relevancia durante a gran guerra contribuíndo á vitoria aliada. Así mesmo estudou o desenvolvemento dun novo motor que tiña o mesmo principio mecánico que o dos coches de competición, baseado na tecnoloxía de mando directo. Este desenvolvemento tivo unha grande importancia no mundo automobilístico da época. Pero a fábrica francesa tivo que paralizarse durante a guerra e a española sufriu grandes problemas de abastecemento, debendo recorrer ao mercado norteamericano. En España a demanda interna viuse fortemente multiplicada por mor dos pedidos do Ministerio da Guerra e os dirixentes de Hispano-Suíza víronse obrigados a triplicar a produción na factoría da Sagrera.
España carecía de suficientes recursos mecánicos como para abastecer á aviación da Gran Guerra. Deste xeito o goberno español encargou a produción de motores de aviación á fábrica Hispano-Suiza. Aos motores de aviación aplicáronselle os principios do mando directo. Naceu así un motor de 8 cilindros en V con outro novo avance, os bloques de aliaxe de aluminio, que alixeiraron notablemente o peso dos motores pero desenvolvendo a mesma potencia. Os países aliados presentes na guerra comprobaron que os motores deseñados por Hispano-Suiza superaban con facilidade aos motores cos que contaban inicialmente. En consecuencia, os pedidos empezaron a aumentar, pero como as fábricas de Hispano-Suíza non tiñan a capacidade de fabricación suficiente para abastecer a todos os países, a firma vendeu licenzas dos seus motores a varios fabricantes en distintos países como Francia, Reino Unido, Estados Unidos, Italia, Xapón, Rusia etc.
Chegáronse a fabricar 49.893 motores de avión Hispano-Suiza producidos directamente pola empresa ou ben baixo licenza, que obtiveron óptimos resultados en probas de resistencia, chegando a soportar as 50 horas de funcionamento ininterrompido. Cabe destacar que aínda que a produción de automóbiles de luxo daba prestixio á marca, co tempo o principal volume de negocio constituírono os motores para avións, en especial en Francia aínda que sucedeu o mesmo en España. Algo similar pasaría en Rolls-Royce.
Demanda do goberno francés
Aínda que Hispano-Suiza experimentou por aquel entón un grande impulso grazas aos beneficios obtidos na primeira guerra mundial, o goberno francés presentou unha demanda contra a mesma gravándoa cun imposto extraordinario e arbitrario, argumentando que durante a guerra acumulara un gran capital.
miniatura|Hispano-Suiza H6B (Francia) de 1924.
En 1920, as esixencias da administración francesa eran cada vez maiores, demandando cantidades de diñeiro que afectaban ao capital social da compañía. Damià Mateu negouse a pagar alegando que era unha empresa española e que conforme ao tratado de 1862 ningunha empresa española pagaría impostos en chan francés nin viceversa. Pero o estado francés desestimou estes argumentos e procedeu ao embargo de todas as fábricas e propiedades que tivese a firma en Francia.
Damià Mateu logrou involucrar ao goberno español, provocándose así un conflito entre gobernos. Este prolongouse ata 1922 en que as dúas partes puxéronse de acordo para aceptar o laudo do antigo presidente da Confederación Helvética, Gustave Ador. Este fallou a favor de España e Hispano-Suiza. En virtude do acordo, a sucursal francesa pasaría a ter entidade propia e sería xestionada por unha sociedade autónoma francesa con capital francés, a "Societé Française Hispano Suíza, S. a.", onde Birkigt ocuparía o cargo de vicepresidente. A nova sociedade tiña dereito a usar a marca e as patentes de Hispano-Suiza, e aínda que nun principio a casa matriz española posuía a maioría das accións da empresa filial francesa, coas continuas ampliacións de capital esta proporción foise reducindo.
Desde Francia Birkigt sempre mantivo os lazos laborais e técnicos entre as mesmas en calidade de inventor e director técnico de ambas, deseñando os vehículos e motores de todas as fábricas.
Idade de ouro de Hispano-Suiza, anos 20 e 30
esquerda|miniatura|250px|Mapa que mostra o total de lugares de produción de Hispano-Suiza (marcados en azul claro). Os éxitos cultivados pola marca española cos seus motores de aviación durante a primeira guerra mundial, provocaron que o seu capital crecese enormemente, dando como resultado 6 500 000 pesetas de capital en 1915 e 10 000 000 de pesetas en 1918. Dada a crecente demanda, adquiríronse máis terreos na Sagrera e abriuse unha nova fábrica en 1915 na localidade de Ripoll para establecer as seccións auxiliares da empresa.
Desde ese momento, a Hispano-Suiza luciu un novo emblema xunto coas bandeiras de España e Suíza: a cegoña, en honra a unha escuadrilla francesa de aviación equipada con motores Hispano-Suiza, a cal destacara polas súas vitorias na guerra cuns cazas que tiñan pintados esta ave na fuselaxe dos avións. Cando en 1917 morreu en combate un dos pilotos máis destacados da aviación aliada, Georges Guynemer, membro da citada escuadrilla das cegoñas, Hispano-Suiza en homenaxe ao heroe, adoptou a cegoña como mascota da marca.
A primeira aparición da cegoña prateada produciuse no Salón do Automóbil de París de 1919, sobre o capó do novo Hispano-Suiza H6B, un coche luxoso, vangardista e de sofisticada técnica que montaba os novos motores baseados nos de aviación. O vehículo incorporaba ademais unha primicia mundial: os freos servoasistidos. Moi pronto, outras marcas como Rolls-Royce, Renault ou General Motors pediron a patente a Hispano-Suiza, debido a que este era un sistema eficaz para frear adecuadamente coches de moito peso, como as grandes berlinas de luxo.
Como consecuencia das fortes tensións laborais, en Barcelona paralizouse case totalmente a produción en 1919.
No ano 1920 se reemprendeu a produción na factoría francesa de Bois-Colombes co novo chasis do H6B, un coche adiantado ao seu tempo equipado con motor de seis cilindros e 6.6 L, capaz de alcanzar os 150 km/h. O modelo foi creado co obxectivo de competir con Rolls-Royce e foi todo un éxito no mercado.
É de destacar a vitoria en 1921 do rei Afonso XIII na carreira de "La Cuesta de las Perdices" (Madrid), establecendo unha nova marca co seu torpedo H6 de serie, conseguindo moi boas críticas entre o público e entendidos.
esquerda|miniatura|Detallada representación a escala do modelo H6C (Francia) onde se poden observar os listóns de madeira. Paralelamente, en 1924 Hispano-Suiza segue batendo marcas co novo modelo H6C lanzado pola fábrica de París, de 160 CV e que superaba os 150 km/h, sendo o coche máis veloz do seu tempo. Deseñáronse 2 versións, unha de chasis longo de luxo e outra de chasis curto para a competición. Ese ano véndense dous automóbiles H6C de chasis curto a Gran Bretaña, un ao capitán Kingston e outro a Wolf Barnato, este último bateu 8 marcas mundiais en novembro de 1924 no autódromo de Brooklands. Co paso dos anos seguen acumulándose vitorias co H6C de chasis curto en España, o Reino Unido e os Estados Unidos, onde Charles Weyman vence a un Stutz a bordo do seu H6C no Circuíto de Indianápolis en setembro de 1928.
En 1924 comezou en Barcelona a fabricación do T49, unha versión simplificada e reducida do gran H6 francés, tiña un motor de 6 cilindros coa configuración idéntica ao modelo grande pero coa culata desmontable. Tanto esta como o bloque son de fundición de ferro. Un ano máis tarde saíu tamén en Barcelona o T48, un modelo inferior de 4 cilindros e 58 CV.
Situación actual
Hoxe en día os automóbiles Hispano-Suiza antigos son cotizadas pezas de colección, e continúan sendo coches de luxo ao alcance duns poucos, que seguen levantando a admiración de afeccionados ao automobilismo e público en xeral. Os herdeiros da póla española da empresa están a facer un esforzo por relanzar a marca e manter a súa imaxe de prestixio, fabricando limitadas series de automóbiles de gran luxo, como o Hispano-Suiza Carmen.
En 2019 refundouse a marca Hispano-Suiza e presentou, no Salón do Automóbil de Xenebra, o Hispano-Suiza Carmen, un superdeportivo bipraza 100% eléctrico de altas prestacións e de moi alta gama, cun prezo inicial de 1,5 millóns de euros. O nome do coche débese a Carmen Mateu Quintana, neta do fundador e primeiro presidente, Damián Mateu. O lanzamento deste modelo limitouse a 24 unidades (19 do Carmen e 5 do Carmen Boulogne). Tras máis de 70 anos de ausencia do mercado, a marca familiar Hispano-Suiza sitúase novamente na construción de automóbiles de prestixio mundial.
O actual presidente da compañía é o empresario e avogado Miguel Suqué Mateu (bisneto de Damián Mateu). A data de 2021, a empresa tiña un pequeno equipo de 40 profesionais da industria automotriz, con Francesc Arenas como director de deseño.
Sponde (lúa)
Sponde (ou en grego Σπονδή), tamén coñecida coma Xúpiter XXXVI, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2001, e recibiu a designación temporal S/2001 J 5.
Sponde ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 24,253 millóns de kms, tarda 771,604 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 154° con respecto á eclíptica (156° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,443. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Recibiu oficialmente o seu nome en agosto do ano 2003, Sponde na mitoloxía grega era unha das Horas, a cal presidía a sétima hora (a das libacións despois do xantar). As Horas, ademais de se-las deusas do tempo tamén o eran das estacións, así coma fillas de Zeus (Xúpiter) e Temis.
Substancia (física)
En Física denomínase substancia a calquera elemento ou conxunto de elementos líquidos, sólidos ou gasosos de que están formados os corpos.
-477
Outros
Historia ano a ano