cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Bailey Aldrich
Infancia e mocidade
A morte do seu pai en 1852 obrigouno a deixar os seus estudos, e poñerse a traballar nunha oficina de Nova York, alí comeza a escribir para revistas e xornais, e fai amizade cos poetas novos e artistas da cidade, entre eles EC Stedman, RH Stoddard, Bayard Taylor e Walt Whitman. Entre 1856 e 1859 estivo no Home Journal, e durante a Guerra Civil americana foi editor do New York Illustrated News.
The Incredibles
Sinopse
Furioso co seu traballo e co xefe, golpéao, acción que fai que quede sen emprego. É nese momento cando Bob recibe unha proposta para traballar de superheroe, por parte dunha misteriosa e sedutora muller chamada Mirage. Non dubida en aceptar a súa oferta, pero non imaxina que se trata dunha trampa preparada polo malvado Syndrome (Síndrome), un antigo ex-admirador de Mr. Incredible, que quixo ser o seu axudante, só véndose rexeitado por el, e despois diso, está en busca de vinganza. Por fortuna a súa familia acode na súa axuda e xuntos tratarán de impedir que Syndrome faga realidade o seu malvado plan.
Ana Bolena
Caída
Nos últimos días de abril, un músico flamengo ao servizo de Ana chamado Mark Smeaton foi detido e torturado por Thomas Cromwell. Ao principio negou que el fose o amante da raíña, pero, baixo a tortura, confesou. Tamén proporcionou o nome doutro cortesán -sir Henry Norris- un vello amigo tanto de Ana como do rei. Norris foi detido durante o May Day (1º de maio), pero dado que era un aristócrata non podía ser torturado. El negou a súa culpabilidade e xurou que Bolena era tamén inocente. Sir Francis Weston foi detido dous días máis tarde baixo o mesmo cargo. Tamén detiveron a William Brereton, un mozo da cámara privada do rei, que foi tamén arrestado por adulterio, pero realmente parece probable que foi vítima dun vello rancor contra el, sostido por Thomas Cromwell. O acusado final era o propio irmán da raíña Ana, detido baixo acusación de incesto e traizón, acusado de manter relacións sexuais coa súa irmá durante os últimos doce meses.
The Incredibles
Premios
The Incredibles gañou os premios Oscar da academia de cine norteamericana ó mellor filme de animación e mellor edición de son do ano 2004.
Ana Bolena
Caída
O 2 de maio de 1536, Ana foi detida durante o xantar e levada á Torre de Londres. Na Torre, sufriu unha crise nerviosa menor, esixindo saber todos os detalles sobre o paradoiro da súa familia e os cargos contra ela. miniatura|250px|Vista aérea da Torre de Londres.
The Incredibles
Premios
Ademais, recibiu excelentes críticas e foi galardoada noutros moitos certames recibindo multitude de premios premios e nomeamentos.
Ana Bolena
Caída
Catro dos homes foron procesados en Westminster o 12 de maio de 1536. Weston, Brereton e Norris mantiveron publicamente a súa inocencia e só o torturado Smeaton apoiou á Coroa declarándose culpable. Tres días máis tarde, Ana e George foron procesados por separado na Torre de Londres. Ela foi acusada de adulterio, incesto e alta traizón. A sospeita popular contra Henrique e a súa amante, Jane Seymour, os cales foron vistos de banquete no Támese, era xeneralizada. Varios panfletos circularon por Londres burlándose dos procesos e apoiando á raíña.
Execución
George e os outros acusados foron executados o 17 de maio. O señor e a señora Kingston, os encargados da Torre, relataron que Ana parecía moi feliz, e disposta a seguir a súa vida. Dise que ela comentara, cando lord Kingston tróuxolle as noticias de que o rei había conmutado a súa sentenza de incineración pola de decapitación, e contratara a un esgrimidor de Calais para a execución, en lugar de degolar a unha raíña coa machada común: "Non terá moito problema, xa que teño un pescozo pequeno. ¡Serei coñecida como A reine sans tête'' ['A raíña sen cabeza']!"
Thomas Bailey Aldrich
Estadía en Boston
En 1865 trasladouse a Boston, onde foi editor durante dez anos do Every Saturday. Entre 1881 e 1890 foi editor do Atlantic Monthly. Aldrich escribiu durante toda a súa vida, tanto en prosa como en verso, entre as súas obras de poesía destacan The Ballad of Babie Bell (1856), Pampinea, and Other Poems (1861), Cloth of Gold (1874), Flower and Thorn (1876), Friar Jerome's Beautiful Book (1881), Wyndham Towers (1889), e as escolmas realizadas en 1865, 1882, 1897 e 1900, amósano como un poeta lírico fortemente influenciado por Robert Herrick
Vilar de Peras, Lamaigrexa, A Pobra do Brollón
Vilar de Peras é unha aldea da parroquia de Lamaigrexa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 484 metros de altitude.
En 2008 tiña unha poboación de 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Tau Ceti
250px|miniatura|Localización de Tau Ceti, sinalada cun τ, na constelación da Balea.
Tau Ceti (τ Cet, τ Ceti) é unha estrela da constelación de Cetus que se asemella espectralmente ó sol, malia que só ten o 78% da masa do sol. A unha distancia de pouco menos de 12 anos luz do sistema solar, é unha estrela relativamente achegada, e é a estrela solitaria máis próxima de tipo G. A estrela semella estable, cunha lixeira variación estelar. Tau Ceti é deficiente do metal, o cal se relaciona acotío cando non hai planetas xigantes e poucos planetas rochosos. As observacións detectaron que hai dez veces máis po que o presente no sistema solar.
Ana Bolena
Execución
Viñeron a por Ana durante a mañá do 19 de maio para levala á "Torre Verde", onde debía permitírselle a dignidade dunha execución privada. O gobernador (Constable) da Torre escribiu dela:
Esta mañá ela enviou a por min, e ver se eu podería estar con ela mentres recibía ao bo Señor  (é dicir, comungaba)'', coa intención que eu debería oíla e deixar clara a súa inocencia. E na escritura disto ela chamoume a min, e na miña chegada ela dixo, "Sr. Kingston, oio que non morrerei antes do mediodía, e sinto moito por iso, xa que pensei estar morta para esas horas e por diante do meu sufrimento". Díxenlle que isto non debería ser ningún sufrimento, que sería moi breve. E logo ela dixo, "oín que din que o verdugo é moi bo, e teño un pescozo pequeno", e logo puxo as súas mans no pescozo, rindo cordialmente. Vin a moitos homes e mulleres executados, e que estiveron en gran pena, e para o meu coñecemento esta dama ten moita alegría na morte. Señor, o seu esmoleiro está continuamente con ela, e foi así desde as dúas en punto logo da medianoite.''
Levaba posta "unha enagua vermella baixo un vestido gris escuro de damasco, adornado con peles". O seu pelo escuro estaba recollido e levaba o seu afeito toucado francés. Fixo un breve discurso:
''Boa xente cristiá, vin aquí para morrer, de acordo á lei, e segundo a lei xúlgase que eu morra, e polo tanto non direi nada contra iso. Vin aquí non para acusar a ningún home, nin a dicir nada diso, de que eu son acusada e condenada a morrer, senón que rezo a Deus para que salve ao rei e lle de moito tempo para reinar sobre vostedes, para o máis xeneroso príncipe misericordioso que non houbo nunca: e para min el foi sempre bo, un señor xentil e soberano. E se algunha persoa se entremete na miña causa, requiro que eles xulguen o mellor. E así tomo a miña partida do mundo e de todos vostedes, e cordialmente pídolles que recen por min. Señor ten misericordia de min, a Deus encomendo a miña alma.''
Entón axeonllouse en posición vertical (nas execucións ao estilo francés, cunha espada, non había ningún bloque para apoiar a cabeza). A súa oración final consistiu en repetir, "a Xesucristo encomendo a miña alma; o Señor Jesús recibe a miña alma." As súas damas quitaron o toucado e ataron unha venda sobre os seus ollos. A execución foi rápida, consistente nun só golpe: segundo a lenda, o esgrimidor foi tan considerado con Ana que dixo, "Onde está a miña espada?" e logo degolouna, para que ela pensase que tiña aínda uns momentos máis para vivir e non sabería que a espada estaba en camiño.
Ao longo do río o reformista escocés Alesius acompañaba a Thomas Cranmer cando camiñaba polos xardíns do Palacio de Lambeth. Deberon escoitar o disparo de canón da Torre, sinalando o final, xa que o arcebispo mirou cara arriba e proclamou: "foi raíña inglesa na terra e hoxe será unha raíña do Ceo". Entón sentou nun banco e chorou.
O goberno non aprobou proporcionar un cadaleito apropiado para Ana. Así, o seu corpo e cabeza foron depositados nun arca alargada e sepultados nunha tumba sen marcar na capela de St Peter ad Vincula. O seu corpo foi identificado nunhas reformas da capela baixo o reinado da raíña Vitoria, e deste xeito o lugar de descanso dos restos mortais de Ana está marcado agora no chan de mármore.
Teorías sobre a causa da súa caída
Os historiadores aínda discuten sobre a causa da caída de Ana do trono. Hai varias teorías prominentes sobre o falecemento de Ana Bolena, que o historiador de Oxford, Steven J. Gunn, describiu como "guerra de trincheiras" histórica.
Retrato logo da súa morte
Logo de 1558, Ana foi venerada como mártir e heroína polos Protestantes ingleses, en particular polos traballos de John Foxe, que sostivo que Ana salvara a Inglaterra dos males do catolicismo romano e que Deus proporcionara a proba da súa inocencia e virtude asegurándose que a súa filla, Isabel I, máis tarde convertésese en raíña. A consecuencia desta visión, boa parte da nobreza inglesa mostrou cadros de Ana nas súas casas, a fin de mostrar a súa lealdade á raíña e a monarquía Protestante. Aínda que esta veneración de Ana diminuíse nos séculos XVIII e XIX, a súa idea como unha heroína Protestante foi resucitada recentemente por unha historiadora inglesa, Joanna Denny.
Finalmente, na segunda metade do século XX, os historiadores académicos determinados a estudar o goberno de Henrique VIII e a súa corte, e serias institucións políticas e culturais sostiveron que Ana Bolena fora unha das raíñas máis ambiciosas, intelixentes e importantes da historia europea. Investigaron as súas simpatías políticas, rede de mecenado e influencia en política exterior e asuntos relixiosos. Isto conduciu a varios estudos académicos da súa vida, os máis famosos dos cales son as dúas biografías escritas polo historiador británico Eric Ives. David Starkey é outro historiador que de forma entusiasta promove esta interpretación de Ana. Combinado coa forza intelectual do feminismo, que interpretou a Ana Bolena desde un punto de vista moi favorable, as historias máis académicas escriben sobre ela con respecto e compaixón. O traballo da académica americana, Retha Warnicke, concéntrase nos prexuízos de xénero de principios do século XVI e o seu papel na subida de Ana Bolena e a súa posterior caída.
Houbo distintos tratamentos da súa vida a cargo de populares historiadores como Marie Louise Bruce, Hester W. Chapman, Norah Lofts, Carolly Erickson, Alison Weir, lady Antonia Fraser e Joanna Denny. En películas, televisión e artes escénicas, foi interpretada por unha gran variedade de actrices famosas, incluíndo a Clara Kimball Young, Merle Oberon, Geneviève Bujold (nomeada ao Oscar), Dorothy Tutin, Joan Sutherland, Charlotte Rampling, Vanessa Redgrave, Helena Bonham Carter, Jodhi May, Natalie Portman e Natalie Dormer.
Palenque, Chiapas
miniatura|dereita|220px|Localización de Chiapas en México. Palenque é unha cidade maia situada no estado mexicano de Chiapas, preto do río Usumacinta. É un dos lugares máis importantes desa civilización. En comparación con outras cidades maias, Palenque ten un tamaño mediano: ben menor que Tikal ou Copán, distínguese porén pola súa arquitectura e escultura.
A zona descuberta até 2005 equivale a uns 2,5 km², mais cóidase que non se explorou nin un 10% da superficie total da cidade, ficando aínda máis de mil construcións cubertas pola selva. En 1981, o lugar de Palenque foi designado parque nacional. A Unesco declarouna Patrimonio da Humanidade en 1987.
Monumentos máis importantes
Palenque é un dos sitios arqueolóxicos máis ricos do sur de México, nos límites da península do Iucatán. Entre as construcións accesibles, figuran as seguintes:
As construcións están encadradas nun estilo occidental da arquitectura maia.
Gobernantes
Os gobernantes ou régulos de Palenque que nos son coñecidos son os seguintes:
Acantopterixios
miniatura|300px|[[Sanmartiño]] Os acantopterixios (Acanthopterygii) son unha superorde de peixes da clase dos actinopterixios.
Elena Ojea
Elena Ojea Fernández-Colmeiro, nada en Nigrán en 1981, é unha investigadora en ciencias ambientais. No ano 2016 foi a primeira galega en obter a prestixiosa bolsa 'Starting Grant' do Consello Europeo de Investigación (ERC).
Traxectoria
Elena Ojea é licenciada en Ciencias Ambientais pola Universidade de Salamanca e doutora en Economía Ambiental pola Universidade de Santiago de Compostela. Realizou varias estadías en California e no ano 2009 incorporouse ao Centro Vasco do Cambio Climático (BC3) en Euskadi.
En 2016 incorporouse como investigadora á Universidade de Vigo, onde lidera o grupo Future Oceans Lab que estuda como adaptar os sistemas mariños aos impactos previstos do cambio climático. Elena participa na elaboración do Sexto Informe do Panel Intergubernamental da ONU sobre o cambio climático onde será autora principal do capítulo WGII ​​Oceans.
Aeroporto internacional Arturo Merino Benítez
O aeroporto internacional Arturo Merino Benítez, tamén coñecido como aeroporto internacional de Santiago e aeroporto Novo Pudahuel, é un aeroporto chileno situado en Pudahuel, a 15 quilómetros ao noroeste do centro d a cidade de Santiago de Chile. Trátase do aeroporto máis grande e concorrido de Chile.
O aeroporto ten servizos domésticos e internacionais a destinos en Europa, Oceanía e América. No ano 2017 foi o sexto aeroporto máis concorrido de Suramérica en número de pasaxeiros. A súa situación na área máis poboada de Chile, ademais de estar na parte central do país, fan del un centro de conexións ideal para a meirande parte das aeroliñas chilenas, como LATAM e Sky Airline. LATAM realiza ao redor do 82% das operacións comerciais do aeroporto.
O aeroporto é propiedade do goberno chileno e dende outubro de 2015 vén sendo operado por Nuevo Pudahuel, un consorcio de compañías formado por Aéroports de Paris (Francia), Vinci (Francia) e Astaldi (Italia). O control do tráfico aéreo está operado pola Dirección Xeral de Aeronáutica Civil chilena. Nas súas instalacións tamén están a baseadas varias unidades da Forza Aérea de Chile.
Santiago é o destino sen escalas máis afastatado para moitas aeroliñas europeascomo Iberia, Air France, Alitalia e British Airways dende os seus respectivos centros de conexión nos aeroportos de Madrid-Barajas, París-Charles de Gaulle, Roma-Fiumicino e Londros-Heathrow.
É a principal porta de entrada de Suramérica cara Oceanía, con voos regulares a Sydney, Auckland, a Illa de Pascua, Papeete e Melbourne. A ruta entre Santiago e Melbourne sen escalas operada por LATAM Chile é o voo máis longo operado dende o aeroporto.
Malcolm David Kelley
Malcolm David Kelley, nado o 12 de maio de 1992 en Bellflower (California), é un actor estadounidense. Interpretou o papel protagonista de Lil' Saint no filme You Got Served (2004), pero é máis coñecido polo seu papel de Walt Lloyd na serie de televisión Lost. Tamén fixo aparicións en Judging Amy, Law & Order: Special Victims Unit e My Name Is Earl.
Gabriela Michetti
Marta Gabriela Michetti, nada en Laprida, Buenos Aires, o 28 de maio de 1965, é unha política e licenciada en relacións internacionais arxentina pertencente ó partido Proposta Republicana. O 10 de decembro de 2015 asumiu como vicepresidenta da Nación Arxentina, tras imporse xunto con Mauricio Macri nas eleccións presidenciais de 2015.
Vía Dolorosa
miniatura|[[Il Spasimo, Xesucristo levando a cruz, por Raphael, 1516]] A Vía Dolorosa (en Via Dolorosa; ויה דולורוזה طريق الآلام) é unha rúa na cidade vella de Xerusalén, pola que segundo a tradición cristiá, camiñou Xesucristo ata o lugar da súa crucifixión. A ruta parte desde a Fortaleza Antonina, no barrio musulmán ata a Igrexa do Santo Sepulcro, no barrio cristián –arredor de 600 metros —. A ruta actual quedou establecida no século XVIII, substituíndo varias versións anteriores da mesma. Na actualidade está marcada por nove Estacións da Cruz, estando as cinco restantes no interior da Igrexa do Santo Sepulcro.
Materia de Bretaña
miniatura|A espada [[Excalibur na pedra]] A Materia de Bretaña, denominada ás veces ciclo artúrico ou ciclo bretón, é unha temática literaria que trata sobre o Rei Artur e os cabaleiros da mesa redonda que van á busca do Santo Graal. É unha das temáticas que máis libros produciu na literatura universal. A Materia de Bretaña, xunto coa Materia de Francia (que se refire ás lendas de Carlomagno) e a Materia de Roma (que inclúe materiais da mitoloxía clásica), era un dos tres grandes ciclos literarios da literatura medieval. O poeta francés do século XII Jean Bodel creou o nome segundo as liñas do seu poema épico Chanson de Saisnes:
Vía Dolorosa
Itinerario Tradicional
miniatura|dereita|200px|Vía Dolorosa, Xerusalén. miniatura|dereita|200px|Sinal indicando o nome da rúa en árabe, hebreo e inglés. O itinerario tradicional comeza xusto dentro da Porta dos Leóns (Porta de Santo Estevo), preto da localización da antiga Fortaleza Antonina, dirixíndose cara o oeste a través da cidade vella ata a Igrexa do Santo Sepulcro. Este itinerario baséase na procesión organizada polos franciscanos no século XIV.
Materia de Bretaña
Historia lendaria de Bretaña
Comunmente, crese que esta historia lendaria creouse para que servise de base para o patriotismo mitolóxico da illa británica.
miniatura|350px|Xeografia da [[Gran Bretaña ao redor do ano 500]] A Historia Brittonum, a fonte máis antiga que se coñece da historia de Bruto de Bretaña, puido crearse para posuír unha xenealoxía de varios príncipes galeses do século IX. Considérase que foi Nennio o autor desta primeira fonte, mais non se sabe con seguridade porque existiron varias recensións. Esta historia logrou grande aceptación porque o seu autor creou unha unión entre Bruto e a diáspora dos heroes tras a Guerra de Troia, o cal foi un valioso material usado polos posteriores mitógrafos como Godofredo de Monmouth, Michael Drayton, e John Milton, autores que poderían utilizar isto para conectar as Illas Británicas coa era heroica da literatura grega. Así, por exemplo, Virxilio uniu a fundación mítica de Roma coa Guerra de Troia na Eneida. Godofredo de Monmouth tamén presentou a imaxinaria historia segundo a cal supostamente o nome da tribo celta dos Trinovantes proviña de Troi-novant, isto é, a "Nova Troia".
Outras versións máis especulativas unen a mitoloxía celta con varios gobernantes e incidentes narrados por Godofredo de Monmouth na súa Historia Regum Britanniae. Tamén se suxeriu que, por exemplo, Leir de Bretaña, quen posteriormente sería O rei Lear de Shakespeare, era orixinalmente o deus mariño irlandés Lir. Moitas deidades celtas foron identificadas con personaxes artúricos, como por exemplo a fada Morgana, que se identificou coa deusa irlandesa Mórrígan. Moitas destas identificacións viñeron das especulacións da comparación de relixións a finais do século XIX, algo que se cuestionou posteriormente.
Ao parecer, William Shakespeare estaba moi interesado na historia lendaria de Bretaña, así como tamén nas súas variantes máis escuras. As obras de Shakespeare conteñen varias historias relacionadas con estes reis lendarios, como o Rei Lear e Cimbelino. Crese que o mestre galés de Shakespeare, Thomas Jenkins, foi quen lle presentou este material, e tamén quizais o animou a ler a Godofredo de Monmouth. Estas historias tamén figuran n`As Crónicas de Inglaterra, Escocia e Irlanda de Raphael Holinshed, quen tamén parece ser fonte do Macbeth de Shakespeare. Un mestre galés aparece como o personaxe de Sir Hugh Evans n`As Alegres Comadres de Windsor.
Outros autores tamén usaron as primeiras historias de Artur e as fontes pseudo-históricas da Materia de Bretaña. Os escoceses, por exemplo, formularon unha historia mítica nas liñas reais dos Pictos e os Dalriada. A pesar de seren liñas veraces (a diferenza das de Godofredo), as orixes son pouco precisas e incorporan detalles tanto da historia mítica bretoa como da irlandesa. A historia de Gabhran, en especial, incorpora elementos de ambas as mitoloxías.
O Ciclo artúrico
miniatura|O [[Rei Artur e os cabaleiros da Mesa Redonda]] O ciclo literal artúrico é a parte mellor coñecida da Materia de Bretaña. O seu recoñecemento débese a que narra dúas historias entrelazadas que intrigaron a varios autores posteriores. Unha trata sobre Camelot, usualmente visualizada como unha utopía chea de virtude cabaleiresca, algo que posteriormente sería revertido polos erros do rei Artur e Sir Lancelot. A outra historia fala sobre das buscas do Santo Graal feitas por varios cabaleiros, algunhas que foron exitosas (como as de Galahad ou Percival), namentres que outros fallaron (como Sir Lancelot).
As historias medievais de Artur e os seus cabaleiros están cheas de temas cristiáns, os cales tratan sobre a destrución dos virtuosos planos humanos debido ás fallas morais dos personaxes, e a busca dunha importante reliquia cristiá. Finalmente, as relacións de amor cortés entre os personaxes, como Lancelot e Xenebra, ou entre Tristán e Isolda. Posteriormente houbo unha tendencia de unir as historias do Rei Artur e os seus cabaleiros coa mitoloxía celta, en versións reconstruídas a principios do século XX, plenamente románticas.
Ademais, é posible considerar a literatura artúrica en xeral, e especialmente aquelas historias acerca do Graal, como unha alegoría do desenvolvemento humano e o crecemento espiritual (un tema explorado por Joseph Campbell, entre outros).
Fontes orixinais da materia de Bretaña
miniatura|200 px|A Mesa Redonda de Winchester ([[século XIII)]] Neste apartado inclúense as fontes orixinais a partir das cales se desenvolve a Materia de Bretaña ou, dito doutra maneira, a literatura artúrica.
A Materia de Bretaña na literatura galega
Consérvanse catro textos en prosa da literatura galego-portuguesa medieval que desenvolven as lendas en torno ao Rei Artur e os cabaleiros da Táboa Redonda: Amais, algúns textos líricos (lais e algunhas referencias noutras cantigas) e outros textos en prosa tamén presentan unha forte presenza da materia de Bretaña.
Xa na literatura galega contemporánea tamén aparece tratada a Materia de Bretaña, principalmente en narrativa. Na noite estrelecida (1926) é unha obra poética de Ramón Cabanillas, conformada por tres poemas escritos en series de pareados alexandrinos, mesturados con romances e sextinas. O mesmo autor publicou en 1922 a obra O cabaleiro do Sant Grial. Merlín e familia (1955) é un texto narrativo de Álvaro Cunqueiro que narra a estancia de Merlín nas terras de Miranda. Amor de Artur é unha novela de Xosé Luís Méndez Ferrín. Outras novelas en lingua galega que falan da Materia de Bretaña son Irmán rei Artur (Carlos González Reigosa, 1987), Galván en Saor (Darío Xohán Cabana, 1989) e Morgana en Esmelle (Begoña Caamaño, 2012).
Noutras ocasións, a materia de Bretaña é tomada como pretexto para desenvolver novas tramas. Así acontece na novela negra A procura do falso Grial (Manuel Forcadela, 2006).
Obras anónimas
miniatura|160 px|O combate entre Artur e [[Mordred, ilustrado por N.C. Wyeth en 1922]]
Margarita Stolbizer
Margarita Stolbizer, nada en Morón, Buenos Aires o 17 de marzo de 1955, é unha política e avogada arxentina, que foi candidata presidencial nas eleccións de 2015.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Morón. Foi secretaria xeral do Colexio de Avogados da súa localidade natal e membro da Xunta de Goberno da Federación Arxentina de Colexios de Avogados (FACA). Comezou a súa militancia política nas mocidades da Unión Cívica Radical e foi directora de acción social do concello de Morón desde 1983 ata 1985, ano no que entrou no consistorio como concelleira, nas listas da UCR. En 1997 presentouse a deputada nacional resultando elixida, nesa época frmaba parte da Corrente de Opinión Nacional, unha corrente interna da UCR liderada por Federico Storani.
Nas eleccións de 2003 foi candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires pola UCR, logrando o cuarto lugar co 8,97% dos votos (530 538 votos).
En 2007 integrou un grupo de dirixentes radicais que pretendían que a UCR apoiase a candidatura presidencial de Elisa Carrió, ex-afiliada radical, nas eleccións dese ano. Esa postura quedou en minoría, a UCR apoiou a candidatura de Roberto Lavagna, como consecuencia o sector liderado por Stolbizer separouse do partido, entrando na Coalición Cívica, que a designou como a candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires. Asemade, o grupo organizouse como un partido político novo, baixo a denominación de Xeración para un Encontro Nacional (XENE). Nas eleccións obtivo o segundo lugar cun millón cen mil votos (16.6%), tras de Daniel Scioli, da Fronte para a Vitoria (48,1%).
O 9 de maio de 2014 asumiu a presidencia do seu partido por dous anos, presentando a súa candidatura á presidencia arxentina pola Fronte Progresistas.
Peter Carl Fabergé
Peter Carl Fabergé, nado o 30 de maio de 1846, San Petersburgo e finado o 24 de setembro de 1920, Lausana, foi un xoieiro ruso tamén coñecido como Karl Gustavovich Fabergé. É considerado un dos ourives máis destacados do mundo pola creación de 69 valiosos ovos de Pascua entre os anos 1885 e 1917, dos cales consérvanse 61.
Astronomía
miniatura|O [[Telescopio Hubble|Hubble: telescopio situado fóra da atmosfera que observa obxectos celestes. As súas marabillosas imaxes asombraron o mundo. É a icona da astronomía moderna.]] miniatura|[[Radiotelescopio, Effelsberg, Alemaña]] A astronomía, do grego ἀστρονομία, que significa etimoloxicamente "as regras das estrelas" ou astro-nomos, é a ciencia natural que estuda a orixe, evolución e eventos dos obxectos celestes; para o cal fai uso das matemáticas, a física e a química. O obxectos celestes de interese inclúen planetas, satélites, estrelas, nebulosas, galaxias e cometas. Eventos relevantes abarcan explosións de supernovas, gromos de raios gamma, quasars, blazars, púlsares e a radiación de fondo cósmico de microondas. Nun sentido máis amplo, a astronomía estuda calquera obxecto ou evento orixinado fóra da atmosfera terrestre. A cosmoloxía é unha rama da astronomía que estuda o universo como un todo.
A astronomía é unha das ciencias máis antigas. As civilizacións máis temperás das que se teñen rexistros históricos facían observacións metódicas do ceo nocturno. Entre elas están a babilónica, grega, india, exipcia, chinesa, maia e moitas dos pobos indíxenas de América. No pasado, a astronomía incluía disciplinas tan diversas coma a astrometría, a navegación astronómica, a astronomía de observación, e a elaboración de calendarios. Despois de comprender que os elementos que forman os obxectos celestes son os mesmos que conforman a Terra, e que as leis da física se aplican do mesmo xeito, naceu a astrofísica como unha aplicación da física ós fenómenos observados pola astronomía. Hoxe en día é frecuente dicir que a astronomía profesional é o mesmo cá astrofísica. Os astrónomos necesitan unha gran preparación en física, e as observacións fanse sempre nun contexto astrofísico, estando ligados con frecuencia ambos os campos.
A astronomía profesional comprende as ramas de astronomía de observación e astronomía teórica. A astronomía de observación céntrase na recollida de datos por medio de observacións dos obxectos astronómicos. Estes datos son posteriormente analizados usando os principios básicos da física. A astronomía teórica oriéntase cara o desenvolvemento de modelos computacionales ou analíticos para describir os obxectos astronómicos e os eventos. Estes dous campos compleméntanse entre si: a astronomía teórica busca explicar os resultados da observación, e as observacións úsanse para confirmar resultados teóricos.
A astronomía é unha das poucas ciencias na que hoxe en día os afeccionados aínda teñen un papel activo. Isto é especialmente certo para o descubrimento e observación de eventos astronómicos transitorios. Os astrónomos afeccionados axudaron con moitos achados importantes de obxectos transeúntes, especialmente cometas, e na observación e seguimento da variabilidade das estrelas.
Etimoloxía
Etimoloxicamente, a palabra "astronomía" provén do latín astronomĭa, que á súa vez provén do grego αστρονομία ('astronomía' composto por άστρον 'astron' «estrela» e seguido de νόμος 'nomos' «regra, norma»). A maior parte das ciencias utilizan o sufixo grego λογία ('logía' «tratado, estudo»), por exemplo cosmoloxía e bioloxía. De feito, "astronomía" debía propiamente chamarse "astroloxía", pero esta denominación foi usurpada pola pseudociencia que afirma que os asuntos humanos están correlacionados coas posicións dos corpos celeestes. Por iso non debe confundirse a astronomía coa astroloxía. Aínda que ambas comparten unha orixe común, son moi diferentes. Mentres que a astronomía é unha ciencia estudada a través do método científico, a astroloxía moderna é unha pseudociencia que segue un sistema de crenzas non probadas ou abertamente erróneas.
Uso dos termos "astronomía" e "astrofísica"
"Astronomía" e "astrofísica" son sinónimos. Baseándose nas definicións estritas do dicionario, "astronomía" é a ciencia que estuda os astros, a súa formación, evolución etc., e o espazo en que se moven, mentres que a "astrofísica" é a parte da astronomía que estuda a natureza física dos astros. Algúns autores, como Frank Shu, diferencian a "astronomía", para describir o estudo cualitativo da disciplina, da "astrofísica", para describir a versión da disciplina orientada á física. Porén, xa que a maioría das investigacións astronómicas modernas tratan temas relacionados coa física, a astronomía moderna pode realmente ser chamada astrofísica. En departamentos nos que os científicos levan a cabo investigacións en campos que son astronomía pura e non astrofísica, como a astrometría, poden usarse ambos termos diferenciadamente. Isto en parte dependerá de se o departamento está historicamente afiliado cun departamento de física, e de se os astrónomos profesionais teñen graos de astronomía máis ca graos de física. As principais revistas desta materia inclúen nos seus nomes ambos termos, como, por exemplo, The Astronomical Journal, The Astrophysical Journal, e Astronomy & Astrophysics.
Historia
miniatura|200px|Retrato de [[Justus Sustermans do pai da astronomía moderna, Galileo Galilei, portando un telescopio.]] A astronomía divídese de forma tradicional en dous grandes períodos ou etapas: a Astronomía antiga (dende a prehistoria ata Galileo Galilei) e a Astronomía científica moderna (dende Galileo Galilei ata a actualidade). Sendo a elección do punto de división o establecemento do sistema de referencia heliocéntrico.
Astronomía antiga
Nos primeiros tempos da historia, a astronomía supuña só a observación e a predición dos movementos dos obxectos identificables a ollo nu (sen instrumentos). Nalgúns lugares, as primeiras culturas construíron grandes artefactos que posiblemente tiñan obxectivos astronómicos. Ademais do uso cerimonial, estes observatorios podían empregarse para determinar as estación, un factor importante para saber cando sementar e entender a lonxitude do ano.
Antes do desenvolvemento de ferramentas como o telescopio, o estudo das estrelas facíase a simple vista. As civilizacións desenvolvidas, especialmente Mesopotamia, Grecia, Persia, India, a China, Exipto e América Central, comezaron a desenvolverse ideas sobre a natureza do Universo. Destas observacións xurdiron as primeiras ideas sobre o movemento dos planetas, ciencia agora chamada astrometría. Críase que a Terra era o centro do Universo, e que o Sol, a Lúa e as estrelas xiraba ao seu arredor (modelo xeocéntrico ou tolemaico. Os astrónomos eran polo común tamén cregos, e críase que os fenómenos celestes tiñan unha influencia oculta nos sucesos na Terra (astroloxía, de astro-logos ou a razón dos astros), sendo o traballo máis importante o establecemento e mantemento do calendario.
Os gregos fixeron importantes contribucións á astronomía, pero o progreso detívose case por completo na Idade Media, excepto polo traballo dalgúns astrónomos (en particular, musulmáns ) ou con achegas como as de Afonso X o Sabio coas súas táboas alfonsís ou os tratados de Alcabitius.
Ao final do século X construíuse un grande observatorio preto de Teherán polo astrónomo persa Abu-Mahmud Khojandi, quen observou unha serie de pasos meridianos do Sol, o que lle permitiu calcular a oblicuidade da eclíptica. Tamén en Persia, Omar Khayyam elaborou a reforma do calendario. No final do século IX, o persa Al-Farghani escribiu amplamente sobre o movemento dos corpos celestes. Abraham Zacuto foi o responsable no século XV de adaptar as teorías astronómicas coñecidas para a navegación da mariña portuguesa.
Revolución científica
Durante o Renacemento, Nicolao Copérnico propuxo un modelo heliocéntrico do sistema solar. A súa obra foi defendida por Galileo Galilei e expandida por Johannes Kepler, primeiro que desenvolveu un sistema que describía correctamente os detalles do movemento dos planetas arredor do sol. Porén, Kepler non tivo éxito en formular unha teoría alén das leis que escribiu e foi Isaac Newton, coa invención da dinámica celeste e a lei da gravitación univeral quen finalmente explicou os movementos dos planetas. Tamén desenvolveu o telescopio de reflexión.
Xuxo Vázquez
miniatura|Escultura en [[Alcalá de Henares.]]
Xuxo Vázquez, nome artístico de Jesús Vázquez Pardo, nado en 1948 en Vigo, é un escultor galego.
Astronomía
Revolución científica
As melloras no tamaño e a calidade do telescopio levou a maiores descubrimentos. O astrónomo inglés John Flamsteed catalogou máis de 3000 estrelas, catálogo ampliado por Nicolas Louis de Lacaille. O astrónomo William Herschel fixo un catálogo detallado de galaxias e en 1781 descrubiu o planeta Urano, primeiro novo planeta descuberto.
Vivente, Oza-Cesuras
Santo Estevo de Vivente é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 18 habitantes (9 mulleres e 9 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Astronomía
Revolución científica
Durante os séculox XVIII e XIX, o estudo do problema dos tres corpos por parte de Leonhard Euler, Alexis Claude Clairaut e Jean le Rond d'Alembert levou a predicións máis exactas dos movementos da Lúa e os planetas. Este traballo foi refinado por Joseph-Louis Lagrange e Pierre Simon Laplace, facendo posible estimar as masas dos corpos a partir das súas perturbacións.
Coa introdución de novas tecnoloxías como o espectroscopio e a fotografía chegaron grandes avances na astronomía. Joseph von Fraunhofer descubriu unhas 600 bandas no espectro do Sol en 1814–15, que, en 1859, Gustav Kirchhoff xustificou coa presenza de diferentes elementos. Probouse que as estrelas eran similares ao Sol, mais cun amplo rango de temperaturas, masas e tamaños.
O ano 2009 foi declarado polas Nacións Unidas como Ano Internacional da Astronomía, en conmemoración do momento no que Galileo Galilei comezou o estudo dos astros co telescopio, 400 anos antes.
Astronomía observacional
miniatura|250px|Observatorio [[Atacama Large Milimeter Array|ALMA no deserto de Atacama en Chile. As súas antenas traballan nun rango de ondas comprendidas entre as infravermellas e as de radio.]] A astronomía observacional encárgase de recompilar e almacenar a información sobre o universo observable, en contraste coa astronomía teórica, que se ocupa principalmente de calcular as implicacións medibles dos modelos físicos. Esta é a práctica e o estudo da observación de corpos celestes por medio do uso de telescopios e outros instrumentos astronómicos.
En astronomía, obtense información de xeito principal da detección e análise da radiación electromagnética. Unha división tradicional da astronomía dáse polas rexións do espectro electromagnético observadas:
A astronomía óptica e a de radio poden realizarse usando observatorios terrestres, porque a atmosfera é transparente nesas lonxitudes de onda. A luz infravermella é absorbida con facilidade polo vapor de auga, así que os observatorios de infravermellos deben establecerse en lugares altos e secos. miniatura|200px|Imaxe ultravioleta da actividade da [[fotosfera solar (NASA).]] En astronomía de raios X, astronomía de raios gamma, astronomía ultravioleta e astronomía do infravermello afastado pódense facer observacións só dende globos aerostáticos ou observatorios espaciais.
Todas estas disciplinas anteriores están baseadas na detección de fotóns, pero tamén podemos recibir información desde fóra da Terra transportada polos raios cósmicos, neutrinos, e, nun futuro próximo, gravitóns (ver LIGO).
Astronomía teórica
Os astrónomos teóricos empregan unha gran variedade de ferramentas como modelos matemáticos analíticos e simulacións numéricas por computadora. Cada un ten as súas vantaxes. Os modelos analíticos dun proceso polo xeral son mellores porque chegan ao núcleo do problema e explican mellor o que está a suceder. Os modelos numéricos poden revelar a existencia de fenómenos e efectos que doutro xeito non se verían.
Os temas estudados polos astrónomos teóricos inclúen a dinámica e a evolución estelar, a formación e evolución das galaxias, a orixe dos raios cósmicos, a relatividade xeral e a cosmoloxía física, incluíndo a teoría de cordas.
Hakan Şükür
Hakan Şükür, nado o 1 de setembro de 1971 en Adapazarı (Sakarya), é un exfutbolista turco, de ascendencia albanesa. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección turca.
Selección nacional
Hakan Şükür debutou coa selección de fútbol de Turquía en 1993. Tivo unha destacada participación na Copa Mundial de Fútbol de 2002 celebrada no Xapón e Corea do Sur. Turquía acadou as semifinais, onde perderon contra o Brasil por 1-0. Nese mesmo Mundial anotou o que naquel momento era o gol máis rápido na historia do fútbol internacional, marcado aos 11 segundos fronte a selección de fútbol de Corea do Sur, na disputa polo terceiro e cuarto posto que finalmente gañou a selección de fútbol de Turquía por 3 goles a 2.
Despois dese Mundial, volveu xogar coa selección turca nun par de ocasións, regresando para o partido de clasificiación para a Copa Mundial de Fútbol de 2006 de Alemaña, onde non puido evitar a derrota da súa selección, aínda que contribuíu cun gol no partido de volta.
Enrique Cadícamo
Enrique Domingo Cadícamo, coñecido como Enrique Cadicamo, nado en Luján (provincia de Buenos Aires) o 15 de xullo de 1900 e finado o 3 de decembro de 1999, foi un poeta e escritor arxentino, autor da letra de numerosos tangos moi famosos. Foi críado no barrio porteño de Foresta. Utilizou tamén os pseudónimos Rosendo Luna e Yino Luzzi.
Hierarchical Data Format
miniatura|dereita|250px|Logotipo do grupo de HDF Hierarchical Data Format (HDF, HDF4, ou HDF5) é o nome para dun conxunto de formatos de ficheiros e librarías creadas para a organización e almacenamento de grandes cantidades de datos numéricos, algo que se precisa na investigación sobre a aprendizaxe automática. Trátase dun formato en licenza aberta (como as BSD) coas súas especificacións públicas, capaz de obter información sobre os datos que almacena sen recorrer a fontes externas e con capacidade de estandarización sobre os datos de natureza aberta que admite para gardar en memoria.
HDF ten implementacións en varias linguaxes ou plataformas de software comerciais e non-comerciais, como IDL, Java, MATLAB, Octave, Python, R ou Scilab. As dúas principais versións do HDF son HDF4 e HDF5, bastante diferentes en estrutura e API. HDF está composto basicamente pola libraría, unha consola como liña de comando, unha ferramenta de probas, unha interface Java e polo visor HDF Viewer.
Historia
Na procura dun formato flexíbel e independente da plataforma de uso, con capacidade de almacenamento da crecente e heteroxénea variedade de datos na investigación comenzou a desenvolverse o formato HDF nos laboratorios da NCSA (National Center for Supercomputing Applications) a partir do ano 1988, manténdose na actualidade polo equipo de desenvolvemento de HDF, que depende da Universidade de Illinois.
Actualmente, este formato utilízase por múltiples organismos, tanto públicos como privados, para a difusión de datos e resultados científicos, entre as que se atopa a NASA, ou a Axencia Europea do Espazo (ESA), en, por exemplo, as lecturas dos sensores MODIS, MERIS ou ETM+, entre outros.
Estrutura
A estrutura dos arquivos HDF permite o almacenamento de diversos tipos de datos, tales como:
Ginny Weasley
Ginevra "Ginny" Molly Weasley é un personaxe ficticio da serie de libros de Harry Potter. É irmá dun dos personaxes principais, Ron Weasley e filla de Molly Weasley e Arthur Weasley. É a menor dos sete irmáns Weasley, e a única muller na familia Weasley en moitas xeracións.
Hierarchical Data Format
Acceso aos datos
Existen diversas formas de acceder aos datos contidos baixo un ficheiro HDF. Unha delas é o acceso a nivel binario, coñecendo a estrutura do ficheiro público, ou ben a través de aplicacións dispoñíbeis que soporten este formato.
O formato de organización dos datos no HDF5 pódese entender como un sistema de ficheiros descrito nun único arquivo HDF5. Similar aos cartafoles ou contedores virtuais nun ordenador persoal pero sendo considerados na linguaxe HDF5 como "datasets" (conxuntos de datos). Isto resulta nunha xerarquía organizativa, de feito os valores dun arquivo HDF5 poden ser lidos usando sintaxe POSIX /ruta/ao/valor.
Ginny Weasley
Fisicamente é miúda, co cabelo vermello lume (marca característica da súa familia) e ollos marróns, é considerada unha das rapazas máis fermosas de Hogwarts. É unha meiga talentosa, sobre todo por unha habilidade especial co maleficio dos mocomorcegos.
Ginny é unha descendente da familia Weasley, unha das máis antigas familias máxicas de sangue puro na existencia. Os seus irmáns máis vellos son Bill, Charles, Percy, Fred, George e Ronald.
É tamén unha moi afectiva amiga de Harry Potter, Hermione Granger, Neville Longbottom e Luna Lovegood, e é cuñada de Fleur Delacour, quen casou co seu irmán máis vello Bill Weasley.
Nas películas, Ginny é interpretada por Bonnie Wright.
Importancia nos libros
No terceiro libro aparece tamén, segue sendo tímida con Harry pero faise amiga de Hermione n’O Tobo (a casa da familia Weasley), mantendo a súa relación durante o ano escolar, pero un pouco afastada de Ron e Harry.
No cuarto libro empeza a súa relación con Michael Corner no baile de Nadal ó que asiste con Neville Longbottom.
Está presente na batalla do Departamento de Misterios, xunto con Harry Potter, Ron Weasley, Hermione Granger, Neville Longbottom e Luna Lovegood na que deben ir salvar a Sirius Black, que en realidade non está alí: foron vítimas dunha emboscada e deben loitar contra os Devoradores da Morte de Voldemort. Ela sufriu a luxación dun xeonllo.
Corta con Michael Corner durante o final do curso porque non lle gusta que ela collera a snithc e menciona a Dean Thomas con ton despreocupado coma o seu elixido para a súa próxima relación amorosa.
Durante o ano termina con Dean Thomas, quen pouco a pouco empeza a deixar de gustarlle, e en varias ocasións amósase molesta con el.
Antes do último partido de quidditch, corta con Dean e debe xogar como buscadora do equipo de Gryffindor debido a que Harry (capitán e buscador nese momento) é castigado por Snape por facer un feitizo indebido e perigoso a Draco Malfoy.
Cando Harry finalmente sae do seu castigo, logo do partido, chega á Sala Común desexando que o equipo gañase a copa sen el. Ó entrar atópase con todos os alumnos de Gryffindor festexando a vitoria, e é alí cando Ginny achégase a el, abrázao e el dálle un inesperado bico, visto por todos os demais alumnos incluído o seu irmán, Ron (quen, a pesar dos temores de Harry ó longo de todo o libro, acepta a relación) e Dean (quen debido á súa sorpresa rompe o vaso que tiña na man). Comezan unha relación amorosa.
Finalmente vense obrigados a poñer fin á súa relación, debido a que Harry non quere poñela en perigo con Voldemort, a pesar de que ela di que non lle importa o risco con tal de estar con el, e que nunca renunciara ó seu amor.
No sétimo libro a súa personalidade vese máis doce e cándida como demostra ó bicar a Harry Potter no seu 17º aniversario, coa súa preocupación por George ó ser ferido por suplantar a Harry, na ollada de desesperación e súplica que por primeira vez ve Harry nela cando quere loitar xunto á súa familia na segunda Batalla de Hogwarts, no consolo que dá ós feridos na batalla e á vez máis forte que nunca, xa que é agora ela quen ha de tomar o liderado do Exército de Dumbledore intentando roubar a espada de Gryffindor xunto a Luna Lovegood e Neville Longbottom desde a oficina de Severus Snape en Hogwarts aínda que son atrapados. É retirada polos seus pais de Hogwarts logo que Ginny combate abertamente a Severus Snape en Hogwarts liderando o Exército de Dumbledore en insurreccións contra o novo sistema educativo que adoptou Hogwarts.
Durante todo o libro vese a un Harry Potter anheloso por Ginny (como describe no libro ela é a única cousa real no mundo para el, algo que queda evidenciado no libro cando na batalla final Ginny é case golpeada por unha maldición asasina de Bellatrix Lestrange e Harry, por uns minutos, esquece a súa misión de matar a Voldemort e vai matar a Bellatrix Lestrange. Molly Weasley, nai de Ginny, párao e adiantase para loitar con Bellatrix Lestrange matándoa finalmente. No epílogo do libro 19 anos despois Ginny atópase casada con Harry Potter e teñen tres fillos: James Potter Weasley (segundo ano en Hogwarts), Albus Severus Potter Weasley (primeiro ano en Hogwarts) e Lily Potter Weasley (fáltanlle dous anos para ingresar en Hogwarts).