cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mekosuchus
Mekosuchus é un xénero de crocodilos de Australasia extinguidos pertencente á subfamilia Mekosuchinae. Crese que se extinguiu por causa da chegada do ser humano ás illas Sur do Pacífico onde vivían. As especies deste xénero eran de pequeno tamaño, de 2 m de lonxitude máxima, e de vida terrestre, polo que era o último grupo supervivente de crocodilos completamente terrestres, deixando só como especies vivas de vida parecida ao crocodilo cubano e as especies ananas de Osteolaemus e Paleosuchus.
Outros fósiles de mekosuquinos relacionados son os Trilophosuchus, do Miocerno de Australia (o mekosuquino máis antigo coñecido é o xénero do Eoceno Kambara), mentres que Quinkana sobreviviu ata a chegada dos humanos. Mekosuchus sobreviviu ata o Holoceno, e os seus subfósiles foron encontrados en Nova Caledonia e Vanuatu.
Especies
Outras especies de Holoceno coñecidas son:
Napoleón III de Francia
Carlos Luís Napoleón Bonaparte, nado en París o 20 de abril de 1808 e finado en Inglaterra o 9 de xaneiro de 1873, foi o único presidente da Segunda República Francesa en 1848 e logo o segundo emperador dos franceses en 1852, baixo o nome de Napoleón III, sendo o último monarca que reinou sobre este país.
Traxectoria
Nado no seo da Dinastía Bonaparte, foi fillo de Luís Bonaparte, rei de Holanda e de Hortensia de Beauharnais, filla da emperatriz Xosefina. Sobriño de Napoleón I, convértese en herdeiro dos dereitos dinásticos despois das mortes sucesivas do seu irmán máis vello e de Napoleón II.
A súa filosofía política é unha mestura de romanticismo, de liberalismo autoritario, e de socialismo utópico, aínda que nos últimos anos foi insigne defensor do tradicionalismo e da civilización católica. Quixo significar unha reparación fronte ao anticlericalismo e o ateísmo da Revolución Francesa. Tivo unha política de expansión da civilización clásica que cría que Francia representaba, fronte ao xurdimento de Alemaña e Estados Unidos, potencias emerxentes de tipo protestante.
Primeiros anos
Luís Napoleón Bonaparte naceu en París. A identidade do seu pai biolóxico segue sendo un tema de especulación, dada a infidelidade do matrimonio dos seus pais e mantendo a raíña Hortensia diversas relacións extramaritais.
O seu pai legal, con todo, si foi o marido de Hortensia: Luís Bonaparte, Rei de Holanda, irmán máis novo de Napoleón I, e a súa carreira política foi construída sobre o feito de que el era o sobriño de Napoleón I.
Despois da derrota final de Napoleón I e a súa deposición en 1815 e a restauración da monarquía dos Borbóns en Francia, por lei de 1 de xaneiro de 1816, todos os Bonaparte son desterrados do territorio francés. A raíña Hortensia exíliase en Suíza cos seus fillos e merca, en 1817, o castelo de Arenenberg (Suíza), que domina o lago Constanza.
O futuro emperador asiste ao Liceo de Augsburgo e adquire os seus primeiros coñecementos marciais dun antigo oficial de Napoleón I. En 1830, é voluntario no exército suízo, onde obtén o grao de capitán de artillaría en 1834.
O mozo Luís-Napoleón residiu ademais de en Suíza, en Alemaña e Italia. Sendo novo, en Italia, el e o seu irmán Napoleón Luís implicáronse nas protestas dos carbonarios, unha organización da resistencia que loitaba contra a dominación austríaca no norte de Italia.
Napoleón III conseguiu desenvolver unha política exterior afortunada, polo menos na primeira década do seu mandato. Se Luís Filipe de Orleans se esforzou en manter a paz até o punto de que moitos franceses o consideraron un pusilánime, Napoleón III tivo que acougar a Europa e convencela de que outro Napoleón non significaba mergullar de novo o continente na guerra. Todo canto tiña que facer era atopar unha guerra pequena que satisfixese os sedentos de gloria na casa, pero sen inquietar a ninguén no estranxeiro. Así, uniuse a Gran Bretaña nunha guerra menor contra Rusia en 1854, e en 1859 empeñouse noutra contra Austria. En 1860 parecía que conducira ben os asuntos e achábase no cume da popularidade e o prestixio.
Sucesión do bonapartismo
miniatura|200px|Os catro napoleóns emperadores Segundo a lei da sucesión que Napoleón I establecera durante o Primeiro Imperio, a prelatura para o trono imperial era: a súa descendencia lexítima directa e logo os seus irmáns e a súa descendencia. O primeiro na orde sucesoria era o seu fillo Napoleón II, Rei de Roma. Seguíalle José Bonaparte, Rei de Nápoles e de España, e despois Luís Bonaparte, Rei de Holanda, e os seus fillos (Luciano Bonaparte, príncipe de Canino, e os seus descendentes estaban excluídos da sucesión imperial).
Como José non tiña ningún fillo home, ao igual que os seus irmáns Napoleón Carlos Bonaparte (1802-1807) e Napoleón Luís Bonaparte (1804-1831) e o seu curmán Napoleón II en 1832, precedéronlle, Luís-Napoleón converteuse o herdeiro de Bonaparte na xeración seguinte.
Loita polo poder
Sendo xa o herdeiro do bonapartismo e residente no Reino Unido, volveu secretamente a Francia en outubro de 1836, por primeira vez desde a súa nenez, para tentar un golpe de estado en Estrasburgo. O golpe fallou, pero puido escapar. Novamente, tentou outro golpe en agosto de 1840, cruzando a Canle da Mancha cunha pequena nave con algúns soldados en Boulogne. Apresado, desta vez foi encarcerado en comodidade relativa na fortaleza da cidade de Ham. Durante os seus anos do encarceramento escribiu os ensaios que denotan a súa ideoloxía romántica, o seu liberalismo autoritario, e o seu mesmo socialismo utópico. Conseguiu escapar da prisión para Southport, Reino Unido, en maio de 1846, cambiando a roupa cun carpinteiro que traballaba na fortaleza de Ham.
Ascenso ao poder: Elección democrática
Luís Napoleón viviu en Gran Bretaña ata a revolución de febreiro de 1848, que depuxo o rei Luís Filipe I e que estableceu a Segunda República Francesa. Libre de volver a Francia, o 4 de xuño de 1848, é elixido (en 4 departamentos) e ocupa un escano na Asemblea en setembro.
O 4 de novembro de 1848, promúlgase a constitución da II República, e preséntase como candidato na elección presidencial, a primeira ao sufraxio universal masculino en Francia. Luís Napoleón gañou por abafadora maioría, nas eleccións celebradas o 10 de decembro de 1848, con 5.454.000 votos (ao redor 75% de votos) contra os 1.448.000 votos de Luís Euxenio Cavaignac, o seu rival máis próximo.
A súa abafadora vitoria foi debida á axuda das masas rurais, para as cales o nome de Bonaparte significou algo, contrariamente aos nomes dos outros competidores para a presidencia que eran descoñecidos ás masas. Representaba entón tamén a idea de rescatar a orde tradicional e a causa da relixión católica, ameazada polos liberais.
A plataforma de Luís Napoleón significaba para os electores a restauración da orde logo dos meses da axitación política, do goberno forte, da consolidación social e da grandeza nacional, aos cales el abrogou con todo o crédito do seu nome, especialmente coa memoria do seu tío Napoleón I, xa heroe nacional de Francia.
O príncipe-presidente
En maio de 1849 celébranse eleccións á Asemblea nacional que gañan os monárquicos lexitimistas. A presidencia de Luís-Napoleón está así marcada pola súa oposición á política conservadora desta Asemblea nacional: envío a Roma das tropas para dominar unha rebelión contra o Papa; voto da lei Falloux, favorable para o ensino relixioso etc.
O 31 de maio de 1850, a Asemblea vota unha lei electoral que abole o sufraxio universal masculino e retorna ao voto censitario, o que elimina a tres millóns de persoas do electorado, entre as que están artesáns e obreiros estacionais. Por outra banda, Luís Napoleón fai presión para aumentar a duración do seu mandato, mentres que a Asemblea nacional oponse a todo proxecto de reforma constitucional. E é tamén que a principios dos anos 1850, o 15 de agosto pasa a ser a festa nacional en Francia. Esta celebración vai permitir ao príncipe-presidente empezar a transición cara ao segundo Imperio, e vai impor con éxito un modelo de festa nacional popular que tamén será a benvida na República. O 15 de agosto pasará a ser pois por decreto do 15 de febreiro de 1852 a festa de san Napoleón.
Finalmente, o 2 de decembro de 1851, Luís Napoleón dá un golpe de estado, presentándose ante os franceses como defensor da democracia -sufraxio universal- fronte á Asemblea -censitaria-. A crise é superada mediante a celebración dun plebiscito popular que lle é favorable e que aumenta o seu autoritarismo, que exerce contra os republicanos extremistas e os monárquicos lexitimistas e orleanistas.
O 14 de xaneiro de 1852 promúlgase unha nova constitución que reforza os poderes do executivo -duración da presidencia 10 anos, reelixible- e diminúe o do lexislativo que divide en tres cámaras: Asemblea, Senado e Consello de Estado. Finalmente, mediante plebiscito celebrado en novembro, Francia devén un Imperio, que se proclama solemnemente o 2 de decembro de 1852.
O Segundo Imperio
miniatura|164x164px| Napoleón III nun [[Selo postal|selo de 1853. Deseño: Jacques-Jean Barre. ]] O Segundo Imperio foi un réxime político que ao longo dos anos, evolucionou do autoritarismo á democracia:
O Imperio Autoritario (1852–1863)
Ata 1860 Napoleón III goberna sen oposición, en parte, polo control policial e a censura de prensa, e en parte pola melloría económica de Francia. Así mesmo, os triunfos en política exterior reforzan a política do emperador.
A política exterior do Segundo Imperio
Tres directrices marcan a política exterior do emperador: o fomento do colonialismo, o apoio á unidade italiana e o intervencionismo.
Napoleón III impulsa o imperialismo francés, non só con fins económicos -buscando materias primas e mercados-, senón político, á imitación do Reino Unido. Máis que en África -onde continua a penetración iniciada no reinado de Luís Filipe I en Alxeria e o Senegal-, o emperador fixa a súa atención en Asia. Mediante o Tratado de Tien Tsin, en 1860, China queda obrigada a abrir os seus portos ao comercio francés. Pero é en Indochina onde o Segundo Imperio pon en marcha unha auténtica empresa colonizadora, co pretexto da expedición franco-española a Cochinchina -Vietnam e Laos-, o Imperio procederá á súa anexión entre 1862 e 1867 e á ocupación de Camboxa en 1863.
O emperador é un decidido partidario da unidade de Italia. Para gañar o apoio de Francia, Cavour, primeiro ministro de Piemonte, non dubidara en participar á beira de Francia e o Reino Unido na Guerra de Crimea (1854-56). En 1858 na Entrevista de Plombières (Plombiéres-lles-Bains), Cavour, promete a entrega a Francia de Savoia e Niza, que leva a efecto en 1860. As tropas conxuntas de Francia e Piemonte conseguen grandes éxitos fronte a Austria nas batallas de Magenta e Solferino, pero o temor a que o conflito esténdase, fai que Napoleón III, firme por separado a paz de Villafranca en 1859. Os nacionalistas italianos senten traizoados por Napoleón III, sendo a «cuestión romana» a que crispe as relacións do goberno imperial cos católicos.
Guerra de Crimea
Rusia pretendía o control dos restos do Imperio Turco -chamado «o enfermo de Europa»-: os Balcáns e o control do estreito dos Dardanelos. O Reino Unido, por interese comerciais, oponse e apoia a Turquía fronte aos rusos. Francia se alía co Reino Unido e intervén na Guerra de Crimea, que termina no Congreso de París en 1856, erixíndose Napoleón III como «o árbitro de Europa».
Guerra de México
miniatura|200px|O fusilamento de [[Maximiliano I, por Edouard Manet]] Dende a súa independencia en 1821, México sufrira unha guerra civil latente entre conservadores e liberais. Tras anos de guerra entre ambos os bandos, as finanzas de México atopábanse en crises polo que Benito Juárez toma a decisión de suspender o pago da débeda externa a Francia, España e o Reino Unido. Os conservadores solicitan a intervención exterior e ofrecen a coroa de México a Maximiliano de Habsburgo, Arquiduque de Austria. Francia, España e Reino Unido envían unha forza para exercer presión para o pago da débeda. Realizadas as negociacións a través do ministro de relacións Exteriores Manuel Doblado, España e o Reino Unido retiraríanse, mentres que Francia permanecería, co obxectivo de que o novo emperador dese ás empresas francesas un trato preferente, establecendo así unha zona de influencia en México. Pero as súas ilusións imperialistas veríanse frustradas ao sufrir a súa primeira derrota militar en 50 anos, xa que o 5 de maio de 1862, en Puebla, o exército mexicano aséstalle unha derrota que non só sorprende ao mundo, senón que revitaliza o espírito nacionalista dos mexicanos. Aínda viva a ameaza estranxeira xa que as tropas de Napoleón III entraban no país co apoio dos conservadores. Os liberais mexicanos resistiron mediante a guerra de guerrillas. Ante as derrotas infrinxidas polas guerrillas mexicanas as tropas de Napoleón III retiraranse de México e Maximiliano I sería fusilado no Cerro de las Campanas, en Querétaro en 1867, ante a protesta de reis e xefes de estado. A repercusión desta derrota será importante para o Segundo Imperio.
A política interna do Segundo Imperio
As forzas sobre as que se apoia o goberno de Napoleón III son: o exército, a burguesía e a Igrexa.
O Imperio Liberal (1863–1868)
Logo dun período de transición, ao fallarlle os apoios tradicionais (Igrexa e burguesía), o goberno vira cara á esquerda á busca de novos apoios.
A partir de 1867, o malestar pola política exterior -fracaso de México- e interior -crise económica- forzan as concesións do réxime. En 1867 concédese ao Corpo Lexislativo o dereito de interpelación e responsabilidade ministerial ante as Cámaras. Así mesmo, suavízanse as leis de prensa -supresión da censura previa- e reunión -anulación da autorización previa-.
O Imperio Parlamentario (1868–1870)
Nas últimas eleccións de 1869 o avance da oposición é evidente, acentuándose as reformas desde o poder. Modifícase a Constitución, fortalecendo o parlamentarismo e recórtanse as facultades constitucionais da parella imperial.Todas esta reformas foron corroboradas polo pobo nun plebiscito celebrado en maio de 1870.-
Campañas militares
240px|miniatura|Situación das costas do [[Mar Negro ao comezo da Guerra de Crimea.]] A resposta de Napoleón á demanda de Rusia para influír no imperio Otomán levou a unha vitoriosa participación de Francia na Guerra de Crimea (marzo de 1854-marzo de 1856). Tamén aprobou lanzar unha expedición naval en 1858 para castigar os vietnamitas e forzar á súa corte real a aceptar unha presenza francesa no país. O 14 de xaneiro de 1858 Napoleón escapou a outra tentativa de asasinato.
En maio-xullo de 1859 a intervención francesa asegura a derrota de Austria en Italia. Pero a invasión francesa de México (xaneiro de 1862-marzo de 1867) terminou en derrota e na execución do emperador de México Maximiliano apoiado por Francia.
En outubro de 1865 en (Biarritz), o chanceler prusiano Otto von Bismarck obtivo de Napoleón III que Francia se mantivese á marxe dun previsible conflito austro-prusiano, mentres que Prusia comprometíase a apoiar o Reino de Italia para conseguir a anexión de Venecia, nas mans austríacas. Napoleón pensou que o conflito sería longo e brindaríalle a oportunidade de actuar de mediador e talvez conseguir vantaxes territoriais. O emperador comprometeuse a mediar ante os italianos, o que se conseguiu coa alianza ofensivo-defensiva contra Austria asinada en abril de 1866. Pero Prusia derrotou facilmente a Austria na Guerra das Sete Semanas.
miniatura|200px|[[Bismarck e Napoleón III trala Batalla de Sedán]] Forzado pola diplomacia do chanceler alemán Otto von Bismarck, Napoleón declarou o inicio das hostilidades na Guerra franco-prusiana (1870) que resultou desastrosa para Francia e deu vía libre á conformación do Segundo Reich. O Emperador foi preso na Batalla de Sedán (2 de setembro) e deposto polas forzas da Terceira República en París dous días despois.
Matrimonio, fillo e familia
Casado con Eugenia de Montijo (condesa de Teba), unha nobre española de ascendencia escocesa e española, Napoleón III tivo un fillo, Eugenio Bonaparte (Napoleón Eugenio Luís Juan José, 1856-1879), quen á súa morte converteuse en xefe da familia e foi chamado polos seus partidarios Napoleón IV.
Batiscafo
miniatura|dereita|250px|[[Batiscafo Trieste.]] Un batiscafo é un pequeno vehículo de inmersión profunda (ou DSV do seu nome en inglés, Deep Submergence Vehicle) somerxíbel, especialmente deseñado para chegar a grandes profundidades baixo o océano, soportando a enorme presión da auga. Son pequenos submarinos tripulados con propulsión autónoma que permiten alcanzar grandes profundidades no mar, con fins militares ou científicos.
O batiscafo foi inventado por Auguste Piccard, e a primeira inmersión, sen tripulantes e con piloto automático, levouse a cabo en augas do arquipélago de Cabo Verde, en 1948, e estivo a cargo do batiscafo FNRS-2, que logrou descender a 1.080 m de profundidade. Piccard tamén cuñou o nome batiscafo, tirándoo das palabras do grego antigo βαθύς bathýs ('profundidade') e σκάφος skáphos ('nave').
Realizaron numerosas probas e melloras e, en setembro de 1953, Piccard e a súa tripulación lograron descender a 3.150 m co novo batiscafo, batiscafo Trieste, construído en Italia que, en 1959, logrou descender até os 5.486 metros de profundidade e, un ano despois, ós 10 916 m en aguas de Guam, permanecendo media hora no fondo do océano.
Máis tarde construíuse o batiscafo francés "Arquimedes", capaz de explorar profundidades de até 11 000 m e que, en 1962, alcanzou os 9.500 m na fosa das illas Kuriles.
Trachyphonus erythrocephalus
O Trachyphonus erythrocephalus é unha especie de barbazas africano que habita no leste de África. Os machoos teñen unha distintiva plumaxe negra (con manchas brancas), vermella e amarela. As femias e exemplares novos son semellantes, mais de cores non tan vivas. A especie vive en terreo aberto e fai os seus niños en tobos. Omnívora, a especie aliméntase de sementes, froitas e invertebrados. Malia non seren cazados, as súas plumas son empregadas por certas tribos, como os maasai.
Museo de Artes Gráficas do Grupo Voz
Exposición
O museo conta nos seus fondo con arredor de 5.000 exemplares de xornais e revistas, así como con 38 máquinas de imprenta; está situado na sede central da Corporación Voz de Galicia, no polígono de Sabón (Arteixo-A Coruña).
Historia
O museo foi inaugurado o 18 de novembro de 1998 polo rei Xoán Carlos I de España. Daquela os fondos do museo rondaban os 800 exemplares, que inicialmente eran unha colección particular de Santiago Rey Fernández-Latorre. No 2001 ampliáronse as instalacións e a sala de exposición acadou os 1.200 m², ampliándose tamén a colección a 2.019 exemplares e 29 máquinas. A principios do 2003, a Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre realizou unha reestruturación dos fondos para renovar os documentos expostos ao público e incorporar as últimas adquisicións.
O historiador e presidente da Real Academia Galega, Xosé Ramón Barreiro Fernández, foi o responsable de levar a cabo a catalogación, empregando un criterio temático partindo de oito grandes grupos (a primeira prensa, Galiza, España, Europa, América, Asia e Australia, África e as dúas guerras mundiais) nos que os exemplares se dividen en bloques que repasan os temas máis destacados en cada época e lugar.
Principais pezas
Entre os fondos cabe salientar algunhas cabeceiras raras como é o caso de La Gazeta de La Coruña (da cal se coñecen unicamente cinco exemplares), o Diario de Valencia (do que non falan as historias da prensa), así como as dúas xoias do museo, El Catón Compostelano (primeiro xornal que se imprimiu na Galiza e que data do 1 de maio de 1800) e o Nuevos Avisos de Inglaterra (o documento máis antigo do museo, que foi impreso en Sevilla en 1599 para informar das persecucións ás que eran sometidos os católicos a causa da rebelión irlandesa).
De entre a maquinaria salienta a rotativa Winkler Fallert, adquirida por La Voz de Galicia en 1930.
San Miguel de Tucumán
San Miguel de Tucumán é a capital da Provincia de Tucumán, situada no noroeste da República Arxentina a 1.311 km da Cidade de Bos Aires. Coñecida como "El Jardín de la República", é a quinta maior cidade da Arxentina, tras Buenos Aires, Córdoba, Rosario e Mendoza. Ademais é a máis importante do Norte arxentino. O crecemento da cidade superou os límites orixinais, levándoa a ocupar territorios dos departamentos circundantes en todas direccións, dando así orixe á conurbación do Gran San Miguel de Tucumán. A súa importancia histórica reside maiormente, entre outras cousas, porque foi nesta cidade onde se produciu a Declaración de independencia da Arxentina o día 9 de xullo de 1816.
Halmahera
Halmahera ou Gilolo é a maior illa do arquipélago das Molucas. É parte da provincia indonesia de Molucas do Norte.
A superficie de Halmahera é de 17.780 km². A poboación en 1995 era de 162.728 habitantes. O 60% da poboación é musulmá, e o restante 40% cristiá.
Historia
left|thumb | Un nativo da illa de Halmahera.
A historia de Halmahera está enlazada á historia das próximas illas de Ternate e Tidore, ambas moito máis pequenas e situadas na súa costa occidental. Estas illas foron a base dos reinos máis importantes na época de antes de que a Compañía Holandesa das Indias Orientais colonizara todo o arquipélago.
Durante a segunda guerra mundial, houbo unha base militar xaponesa en Kao Bay.
Entre 1999 e 2000 Halmahera foi o lugar de actos de violencia entre cristiáns e musulmáns, que comezaron como unha disputa puramente étnica entre os residentes de Kao, principalmente cristiáns e Malifut, totalmente musulmá, que logo adquiriu un carácter relixioso, segundo estendíase por gran parte das Molucas do Norte. Miles de persoas de Halmahera morreron nos combates entre as milicias relixiosas, incluíndo grupos como Laskar Jihad e a FPI Fronte Defensores Islámicos que chegaron de Xava en grandes cantidades. En xuño de 2000, ao redor de cincocentas persoas morreron cando un transbordador cos refuxiados da loita en Halmahera afundiuse fronte á punta nordés das illas Célebes. Abundan teorías de conspiración sobre este suceso. Un monumento desta traxedia pódese atopar na aldea de Duma no norte do distrito de Halmahera.
Voyage
Voyage é o single nº 28 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 26 de setembro do ano 2002.
Características
A canción escrita por Hamasaki, e composta por ela e Dai Nagao, é considerada outra das cancións icona na carreira da artista. Esta canción foi un éxito masivo tralo lanzamento do antecesor H, e logrou permanecer durante tres semanas consecutivas no primeiro lugar das listas Oricon, algo bastante raro para calquera canción, e que lle valeu tamén o premio a mellor canción do ano, outorgado polo xurado do Japan Record Award do ano 2002.
A canción á parte de ser utilizada como tema principal da serie de televisión My Little Chef, foi a canción principal da primeira curtametraxe onde Ayumi Hamasaki participou, "Tsuki ni Shizumu" (Afundíndose na Lúa), que foi dirixida por Isao Yukisada. O vídeo musical da canción contén imaxes da película. Ao mesmo tempo do lanzamento deste single, tamén foi lanzada a película en DVD, a que incluía tamén imaxes de como foi gravada a mesmo (e por tanto, tamén do vídeo musical), á parte do vídeo musical de Voyage.
Ninfea
O termo ninfea ou nenúfar, refírese a:
Botánica
Diferentes plantas acuáticas, chamadas vulgarmente tapadeiras :
Notas
Nenúfar
Urdilde, Rois
A parroquia ten unha superficie de 15,8 Km².
B
O B (be) é a segunda letra do alfabeto galego, e representa os fonemas oclusivo bilabial sonoro /b/ e aproximante bilabial sonoro /β/.
O Campo da Lanza, Os Ánxeles, Boimorto
O Campo da Lanza é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 75 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 36 eran homes e 39 eran mulleres.
Sociedade Deportiva Villestro
A Sociedade deportiva Villestro é un club de fútbol galego, da parroquia de Santa María de Villestro, pertencente ao concello de Santiago de Compostela. Foi fundado en 1983 e actualmente xoga no grupo II da Primeira Autonómica de Galicia.
Historia
O 7 de agosto de 1983 a Federación Galega de Fútbol aceptaba a solicitude de afiliación do Club así como a petición de ser incluído en competicións oficiais asignándolle o número 1.405. O 18 de agosto de 1983 preséntase na Delegación de Santiago o primeiro boletín de afiliación, quedando deste xeito inscrito na competición.
Con todo preparado para o debut xurdiu un inconveniente, o campo de fútbol non estaba en condicións para albergar ningunha competición, polo que os primeiros encontros terían que xogarse no campo de fútbol de Brión. O 10 de outubro de 1983 a S.D. Villestro disputou o seu primeiro partido oficial perante o Rial, acadando a vitoria por un marcador de 8-1.
Unha vez consolidado o equipo afeccionado, barallouse a posibilidade de crear categorías inferiores que surtiran ó primeiro equipo de efectivos. Así, na tempada 1986-87, crearíase o primeiro equipo infantil da historia da S.D. Villestro. No seu primeiro encontro oficial contra o Feiraco-Negreira lograría a vitoria por 3-1, acadando esa mesma tempada os títulos de Liga e Copa, así como o Diploma á Deportividade.
O 10 de agosto de 1987 solicitábase por escrito ante a Federación a incursión do equipo xuvenil na competición oficial, polo que na tempada 1987-88 apareceu o primeiro equipo xuvenil da historia do Club.
Logo de catro anos que (1989-1993) en que o club permaneceu completamente inactivo, na tempada 1993-94 a S.D. Villestro retornou á competición oficial. Creouse unha nova Directiva da man de Jesús Conde, abríndose deste xeito unha nova etapa no Villestro chea de ilusión á vez que de escepticismo e cos obxectivos claros de fomentar o deporte na parroquia e que non rematase todo como na etapa anterior. Dende entón a SD Villestro creou varios equipos de fútbol base. Na actualidade pose unha das canteiras mais potentes da cidade de Santiago sendo un claro referente para un futuro moi próximo.
Estadio
A SD Villestro xoga os seus partidos como local no campo da Barrosa con capacidade para 200 espectadores. O campo foi inaugurado o 6 de febreiro do 2011. Co obxecto de responder ás necesidades da parroquia de Villestro, onde se vén desenvolvendo unha intensa actividade futbolística dende hai anos, o Concello construíu un novo campo de herba artificial que substitúe ao anterior de area. As dimensións do campo son de 105 x64 metros.
Equipos
A SD Villestro dispón de polo menos un equipo en cada unha das categorías do fútbol base. Estes equipos están formando cada ano a xogadores de fútbol de gran nivel, chegando incluso a marchar a equipos como os filiais do Deportivo da Coruña ou SD Negreira. Esta canteira alimenta dende fai ano a maioría das ligas de Santiago. A SD Villestro dispón de equipos tanto en fútbol sala como en fútbol campo en tódalas súas categorías.
Fútbol Campo
En resumo, o Villestro traballa aproximadamente, con 160 nenos nas categorías de fútbol base (dende Prebenxamín ata Xuvenil) e con máis de 30 xogadores nas categorías superiores.
Logros Deportivos
Tempada 1986/87
Tempada 1998/99
Tempada 1999/00
Tempada 2002/03
CG-4.1
A CG-4.1 ou Corredor do Morrazo é unha vía de alta capacidade dependente da Xunta de Galicia. Vertebra a cara sur da península do Morrazo desde a AP-9 até a súa conexión coa PO-315 mediante unha prolongación denominada VG-4.6. Desde 2016 están a se acometer obras de desdobramento para converter esta infraestrutura nunha autoestrada.
Historia e características
esquerda|miniatura|Lume nas proximidades do CG-4.1 O Corredor do Morrazo foi posto en servizo en decembro de 2005 e a súa apertura serviu para mellorar a comunicación dos concellos da comarca que daban á Ría de Vigo, que até entón só dispuñan dunha saturada PO-551.
As obras comezadas en 2016 para o seu desdobramento teñen ocasionado o corte desta vía, obrigando aos vehículos a volver usar temporalmente a vella PO-551.
Unha vez rematen as obras, a nova autoestrada pasará a ser denominada como AG-46. Desde 2007 tamén se baralla a posibilidade de unir este corredor co que circunvala o centro urbano de Marín.
Seoane, Seoane de Arcos, O Carballiño
Seoane é un lugar da parroquia de Seoane de Arcos no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 264 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 124 eran homes e 140 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 277 habitantes (134 homes e 143 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Arena Khimki
O Arena Khimki é un estadio de fútbol de Khimki, Rusia.
Foi inaugurado o 20 de setembro de 2008 como sede do club de fútbol FK Khimki da primeira división rusa. Dende 2009 o Dinamo Moscova disputa nel os seus encontros oficiais durante as obras que está realizando no seu propio estadio, o Dynamo Stadium.
Porén, cando o Khimki foi relegado da Primeira División Rusa deixou este estadio polo Estadio Rodina, de apenas 5000 prazas. Ese foi no que o CSKA Moscova se trasladou a este estadio, onde xoga os encontros oficiais como local dende entón.
O Arena Khimki é o único estadio de Rusia que utiliza tecnoloxía SGL. No inverno de 2010 o Arena Khimki converteuse tamén no primeiro estadio en equiparse cun sistema Prozone.
Balbina López
Balbina López pode estar referido a:
Estación de San Xoán de Vilanova
Vilanova é un apeadoiro de Adif, situado no lugar do Barreiro, parroquia de Vilanova, no concello de Lalín, provincia de Pontevedra. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Ternate
Ternate é unha illa e cidade na provincia de Molucas do Norte, nas Illas Molucas, ao leste de Indonesia. A illa está localizada na costa occidental da illa de Halmahera. Ternate é a cidade máis grande da provincia.
Historia
Ata a colonización neerlandesa do século XIX, os sultáns de Ternate mandaban un imperio que se estendía desde as Célebes ("Sulawesi") a Papúa. O principal competidor era o próximo sultanato de Tidore.
Os primeiros europeos en chegar a Ternate foron os que formaban parte da expedición portuguesa de Francisco Serrão na que tamén viaxaba Fernão de Magalhães que posteriormente intetaría chegar a este mesmo lugar viaxando polo oeste. Esta expedición afundiu preto de Ceram. O sultán de Ternate, pensando que podería aproveitarse do poderío militar portugués, levou á expedición á súa illa e permitiu aos portugueses construír unha fortaleza (1512).
Cando a expedición española comandada por García Jofre de Loaisa chegou ás Molucas en 1526 e creou un forte na próxima illa de Tidore, Portugal atácaa desde o seu en Ternate. En 1575 o sultán expulsa aos portugueses do forte.
En 1999 e 2000 Ternate sufriu violencia relixiosa entre cristiáns e musulmáns.
Patrick Patterson
Patrick Davell Patterson, nado o 14 de marzo de 1989 en Washington, D.C., é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA). Antes, xogou na universidade para os Kentucky Wildcats.
Traxectoria
O 24 de xuño de 2010, Patterson foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 2010]] polos Houston Rockets. O 10 de novembro de 2010, Patterson foi asignado aos Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League. Fixo o seu debut na NBA nun partido de regular o 15 de decembro de 2010, contra os Oklahoma City Thunder.
Con Luis Scola mancado, Patterson xogou o seu primeiro partido coma titular na NBA cos Rockets o 14 de marzo de 2011, anotando 2 puntos e capturando 5 rebotes. Despois de que os Rockets usaran a cláusula de amnistía sobre Scola, Patterson converteuse no ala-pivote titular dos Rockets na tempada 2012-13.
O 20 de febreiro de 2013, Patterson foi traspasado ós Sacramento Kings xunto a Toney Douglas e Cole Aldrich a cambio de Thomas Robinson, Francisco García e Tyler Honeycutt.
O 9 de decembro de 2013, Patterson foi traspasado xunto a John Salmons, Greivis Vasquez e Chuck Hayes ós Toronto Raptors a cambio de Rudy Gay, Quincy Acy e Aaron Gray.
Lepas
Lepas é un xénero de crustáceos cirrípedes da orde dos pedunculados, o tipo da familia dos lepádidos, que foi descrito por Linneo en 1758.
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Barreira lingüística
Unha barreira lingüística é un termo figurativo que se emprega para sinalar as dificultades que agroman cando unhas persoas queren comunicarse con outras e non comparten a mesma lingua. Tamén se pode empregar noutros contextos.
Barreiras lingüísticas e de comunicación
Normalmente, nunha situación de barreira lingüística, non hai case comunicación sen que unha ou as dúas aprendan unha nova lingua, feito que precisa un grande investimento de tempo. Aprender unha lingua é un proceso contrario á comodidade, e as persones que a aprenden poden ter unha certa dificultade por "superar a barreira lingüística". Dificultades como estas pasan tamén no mundo comercial, como por exemplo en reunións de multinacionais, onde os servizos de interpretación de linguas poden ser caros, difíciles de obter e propensos ó erro, mais tamén se pode atopar no eido educativo, social ou sanitario.
En 1995, 24.000 dos estudantes de primeiro ano da Universidade de California (CSU, California State University) declararon que o inglés era a súa segunda lingua.
En 2012, a Fundación Rosetta declarou o 19 de abril o "día sen barreiras lingüísticas". A idea detrás deste día era facer medrar a conciencia internacional sobre o feito que non son as linguas as que crean barreiras: as linguas non se deberían eliminar, non son unha barreira; ó contrario, deberían celebrarse. A celebración anual deste día ten como obxectivo crear conciencia sobre as barreiras lingüísticas e facer medrar os esforzos globais de tradución na comunidade mundial.
Barreiras lingüísticas e migración
As barreiras lingüísticas tamén inflúen na migración. Os emigrantes dun país son máis propicios a trasladarse cara a un país onde se fale a mesma lingua. Por iso, a maior parte da emigración inglesa recente dirixiuse cara a Australia, o Canadá ou Nova Zelandia, a maior parte da emigración española cara a América Latina, e os portugueses ó Brasil. Aínda que o país de destino non fale a lingua do emigrante, é máis probable que reciba inmigración se se fala unha lingua relacionada coa emigrante. O exemplo máis claro é a gran migración de europeos cara ás Américas. Os Estados Unidos, co seu inglés xermánico dominante, atraeron en principio inmigrantes do norte de Europa, onde se falaban linguas xermánicas. Os devanceiros máis comúns da poboación dos Estados Unidos son alemáns, irlandeses e a maioría dos emigrantes escandinavos tamén se trasladaron ós Estados Unidos (ou á parte de fala inglesa do Canadá). Os europeos do sur, como por exemplo os italianos, eran máis propensos a trasladarse a países da América Latina; hoxe, a xente con ascendencia italiana é o segundo grupo máis grande da Arxentina, o Uruguai e o Brasil despois dos españois e os portugueses (no Brasil). Na última década, os romaneses escolleron España e Italia como destinos de emigración, con Alemaña en terceiro lugar.
Sri Jayawardenapura-Kotte
Sri Jayawardenapura Kotte (en támil: ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் கோட்டே, srī jayavartta n apuram), tamén coñecida como Kotte (කෝට්ටේ / கோட்டை) é a capital oficial e administrativa de Sri Lanka. Sri Jayawardenepura Kotte é unha cidade satélite dentro da área urbana da capital económica e lexislativa de facto de Sri Lanka, Colombo.
Historia
Desde 1415 ata 1565 foi a capital do antigo reino de Kotte, do que recibiu o seu nome antigo (Cidade de Kotte). Entre 1450 e 1477 foi a cidade que uniu toda a illa nunha soa autoridade. En 1989 convirtíase na capital lexislativa e a sede do novo parlamento no país, debido á idea de promover a cidade como unha zona residencial para que non estea tan aglomerado o centro de Colombo.
Xeografía
A cidade converteuse nunha rexión moderna, sofisticada e luxosa na illa, co nivel de vida máis caro do país, aínda que conserva nos arredores os tradicionais campos de cultivo de arroz, o que dificulta a súa relevancia a nivel internacional.
Compresor (son)
Un compresor é un procesador de dinámica que ten a finalidade de reducir o nivel dos sinais con exceso de volume. As razóns de comprimir son a de controlar a enerxía dun sinal, controlar o nivel pico dun sinal e a de reducir a marxe dinámica.
Historia
O compresor orixinal non era un compresor senón un limitador, e inventouse para protexer os transmisores de radio AM de picos e transitorios que contiñan música e voz. Nos anos 30 a tecnoloxía do son funcionaba a válvulas como elemento principal, pero tamén existían uns compresores de ponte de díodos que se usaron durante pouco tempo pero con moito éxito.
Controis
A compresión non é un labor doado porque precisa características moi diferentes en función do tipo de sinal. Pódese encontrar máis que os que se detallan a continuación ou directamente non teñen porque ter todos:
Jay
Jay foi unha banda galega procedente de Vigo formada no ano 2012 por Benjamin Louis (guitarra, dizzy lizzy), Manu Álvarez (batería), Brais Otero (baixo e voz) e Julián Goicoa (guitarra). Cun son onde predominaba o noise rock o grupo publicou dous álbums con esta formación a través do selo Discos Humeantes, Vacaciones en Vietnam (2013) e Los colegas no te olvidan (2015). Benjamin Louis e Manu Álvarez deixaron o grupo e foron substituídos por Fiz García e Fernando Areal, editando esta nova formación o seu terceiro álbum de estudio en 2017, Fuimos nosotros, desta vez co selo compostelán Matapadre e cun estilo onde incorporan elementos de pop, electrónica, rock sinfónico, hip hop e incluso flamenco.
Jay disolveuse dando paso á banda Mundo Prestigio, formada polos mesmos membros, que incorporou novos elementos á música da súa anterior encarnación. Este novo grupo estreouse co seu primeiro EP en maio de 2019.
Kitarō
Kitarō (喜多郎), (nado como Masanori Takahashi (高橋 正則) o 4 de febreiro de 1953, é un músico, compositor, produtor e arranxador xaponés coñecido pola súa música eletrónica-instrumental, considerado como un dos artistas máis importantes da música new-age. É gañador dun Premio Grammy ó mellor álbum de New Age (Thinking of You (1999); con récord de 16 nomeamentos na mesma categoría) e gañou un Globo de Ouro pola súa banda sonora de Heaven & Earth (1993).
Jaime Azcona
É irmán do tamén piloto de rallys Javier Azcona. Foi piloto oficial de Peugeot, marca coa que correu a maior parte da súa vida deportiva, sendo o seu principal copiloto o alemán Julius Billmaier.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en competicións rexionais, gañando a Copa Marbella Astur-Cántabro-Vasca e saltando logo ao Campionato de España en 1991 competindo co Peugeot 205 GTI co que seu irmán Javier se proclamara campión do Desafío Peugeot en 1989. En 1992 competiu no equipo da revista "Auto Hebdo Sport" cun Peugeot 205 Rallye, e máis tarde cambiou a un Peugeot 106 XSI, gañando en 1993 o Desafío Peugeot contra pilotos como Sergio Vallejo ou David Nafría.
En 1997 Azcona fíxose cun Peugeot 306 Maxi, coas últimas evolucións dos Kit Car, pero aínda que logrou tres vitorias, tampouco logrou gañar o título nacional, quedando de novo segundo, nun ano no que Chus Puras dominou co seu Citroën ZX Kit Car. Ademais ese ano disputou o seu sexto Rally Cataluña, conseguindo rematar en sétima posición, sendo o mellor dos españois, por diante incluso de Carlos Sainz. A pesar destes resultados, tras o remate da tempada Borja Moratal decidiu substituílo por Manuel Muniente.
Despois de non continuar na estrutura da marca do león, estivo a piques de pechar un acordo para correr como piloto oficial de Renault en 1998, pero finalmente esa opción non se concretou e abandonou a súa carreira como piloto para rematar os seus estudos de enxeñería.
Arturo Taracido
Arturo Taracido Veira, nado na Coruña en 1887 e finado na mesma cidade o 18 de maio de 1982, foi un político galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Profesorado Mercantil, da que despois foi profesor auxiliar. Dedicouse ao comercio, foi xerente da compañía Laboratorios Orzán. Colaborou en A Nosa Terra cuns artigos en galego baixo o título "Cartas a meu afillado" e outras colaboracións de temas de actualidade. Amigo de Santiago Casares Quiroga, asistiu ao Pacto de Lestrobe. Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde da Coruña ao comezo do réxime republicano. Deputado provincial, foi vicepresidente da Deputación da Coruña. Tamén foi directivo e presidente do Casino Republicano e presidente da Asociación Regional de Padres de Familia para la defensa del Laicismo en la Enseñanza. Integrouse en 1934 en Izquierda Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi denunciado e detido. Pasou a guerra encarcerado. Despois foi condenado a doce anos polo Tribunal de Represión da Masonería e o Comunismo, así como a inhabilitación absoluta perpetua para calquera cargo público. O Tribunal de Responsabilidades Políticas abriulle expediente, satisfeito o cargo económico, foi pechado en decembro de 1940 coa sanción de tres anos e un día de inhabilitación especial para o desempeño de cargos públicos de mando, confianza e directivos. A finais de 1941 ingresou na prisión madrileña de Conde Peñalver, pasando alí dous anos e tres meses. O consello de ministros conmutoulle a pena pola de seis anos e un día de confinamento. Estivo en Fuerteventura e despois en León e Lugo, finalizando a súa condena en outubro de 1946. Protexeu, dentro das súas limitacións, a varios republicanos, entre eles a Esther, a filla de Casares Quiroga, que estivo retida 19 anos na Coruña. Finou na Coruña o 18 de maio de 1982.
Vida persoal
Casado con Matilde Fraga Ferreiro, a súa filla Aurora Taracido Fraga casou con Gonzalo Adrio Barreiro.
Giuseppe Tavani
Giuseppe Tavani, nado en Roma o 21 de marzo de 1924 e finado o 22 de marzo de 2019, foi un filólogo italiano.
Traxectoria
Giuseppe Tavani foi catedrático de Filoloxía Románica da Universidade de Roma I e un dos principais estudosos da poesía lírica galego-portuguesa medieval. Foi nomeado doutor honoris causa das Universidades de Santiago de Compostela e de Barcelona. Foi socio do Institut d´Estudis Catalans e da Academia das Ciências de Lisboa, e un prestixioso especialista da literatura galego-portuguesa, catalá, provenzal e francesa.
Ademais, Giuseppe Tavani tamén é tradutor de obras literarias galegas e portuguesas para o italiano.
Arte da antigüidade
A súa delimitación cronolóxica vai dende o comezo da Historia (aproximadamente o IV milenio no Próximo Oriente e Exipto) ata a caída do Imperio Romano de Occidente (século V). A extensión xeográfica do desenvolvemento das primeiras civilizacións —definidas pola aparición da escritura e o poder político e relixioso— impón onde poden localizarse (civilizacións mediterráneas, da India, do Extremo Oriente, da América precolombiana e do resto de Europa e de África) e cando pode falarse en cada unha dun período histórico (Historia) ou dun período prehistórico (Prehistoria), que determinaría que a súa produción artística fose obxecto da historia da arte prehistórica; aínda que realmente a metodoloxía para o seu estudo é en gran parte común, hai unha diferenza fundamental, e é a posibilidade de empregar as fontes escritas para os períodos históricos. Este recurso é insubstituíble, posto que non só permite a identificación no seu caso dos autores ou patrocinadores da obra artística e reconstruír o contexto no que se produciu, senón que posibilita a interpretación da Arte na súa relación coa produción intelectual noutros ámbitos do pensamento, sobre todo a relixión e a filosofía. Deste xeito pódese efectuar unha lectura da arte que a entenda a través da visión do mundo (Weltanschauung) ou ideoloxía dominante en épocas e lugares tan afastados a nós como as civilizacións da Idade Antiga, e do que a Arte é a plasmación material e visual.
Ao contrario que a civilización occidental, as civilizacións africanas, extremo-orientais e americanas non experimentaron a marcada descontinuidade que a arte occidental presenta entre a arte antiga e a arte medieval; co que este último concepto non adoita aplicarse a estas civilizacións.
Tamén existe un concepto comercial e coleccionista da arte antiga, entendido como antigüidades; é dicir, como o termo empregado para englobar todo tipo de obxectos artísticos que non se consideran Arte moderna, pertenzan á Idade Antiga ou a períodos posteriores (arte medieval, arte da Idade Moderna e ata boa parte da arte contemporánea se esta non se entende só como o máis actual senón como todo a arte da Idade Contemporánea —dende mediados do século XVIII).
Consideración social da arte na Antigüidade
miniatura|350px|[[Venus Anadiómena (o seu nacemento saíndo do mar, o que esixe o seu espido), fresco pompeiano que reproduce a composición atribuída a Apeles (finais do século IV), apreciadísima na Antigüidade (Augusto pagou a extraordinaria cantidade de cen talentos á cidade de Cos para levala a Roma) e que seguirá imitándose con distintas versións e contextos no renacemento (Nacemento de Venus de Botticelli, distintas Venus de Tiziano), o barroco (Velázquez) e posteriormente]] O concepto de arte na Antigüidade non acadara en ningunha civilización a consideración social de belas artes que conseguiu na cultura occidental a partir do Renacemento. Pintura, escultura e arquitectura (as artes visuais) eran equivalentes ás diferentes artesanías, habilidades ou técnicas manuais (ars no latín, tekné no grego) que non gozaban de prestixio social en ningunha das distintas formacións económico sociais das primeiras civilizacións (modo de produción primitivo, modo de produción asiático ou despotismo hidráulico e modo de produción escravista). Durante o período clásico de Grecia, si que houbo artistas destacados relacionados cos políticos e intelectuais, ou o eran eles mesmos (como Fidias); pero tal cousa sucedeu máis como excepción que como regra, e ata actuou máis como mitificación que como unha valoración do artista concreto (o caso de Apeles).