cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Rusia
Unión Soviética
Os plans para un Gran Premio en Rusia xurdiron na década de 1980, cun circuíto en Moscova e que se correría baixo o nome de "Gran Premio da Unión Soviética". A carreira foi incluída nun calendario provisional para a tempada de Fórmula 1 de, pero as complicacións burocráticas impediron que o Gran Premio celebrarase, e a carreira foi retirada de todas as revisións posteriores do calendario. Con todo, Bernie Ecclestone continuou intentando organizar unha carreira detrás do Pano de aceiro, Hungría converteuse no primeiro país comunista en organizar unha carreira, uníndose ao calendario na tempada de.
Rusia
miniatura|right | 220px | O piloto ruso Georgy Suvorin cruzar a liña de meta en 1913 miniatura|right | 210px | O inicio da carreira de 1913 En 2001, Vladimir Putin entón presidente de Rusia, expresou o seu apoio persoal para o proxecto de "Pulkovskoe Ring", preto do Aeroporto de Pulkovo, pero nunca se fixo realidade. Houbo outro intento en Moscova en 2003, coa aprobación dun proxecto para construír unha pista na zona de Molzhaninovsky no Distrito Norte de Moscova, que se coñecería como Illa Nagatino, o proxecto foi abandonado logo dunha disputa sobre o contrato comercial. En setembro de 2008, revelouse que comezaba a construción dun circuíto de Fórmula Un situado na cidade de Fedyukino, distrito de Volokolamsky na Provincia de Moscova, aproximadamente a 77 quilómetros de Moscova. Coñecido como o Circuíto de Moscova, a pista foi deseñada por Hermann Tilke para albergar tanto carreiras de Fórmula Un como de Moto GP. O plan para albergar un Gran Premio no Circuíto de Moscova nunca se realizou, pero a diferenza do circuíto de Pulkovskoe e o proxecto de Illa Nagatino, o circuíto construíuse, e en 2012, organizou carreiras da Fórmula Renault 3.5 e Series 2.0 que se converteron nas primeiras carreiras de automobilismo acreditadas internacionalmente en celebrar unha rolda en Rusia, así como o Campionato do Mundo FIA GT1, e o Campionato Mundial de Superbikes de 2012.
Lei de Ampère
Forma do ángulo sólido
Se c é un lazo pechado polo que circula unha corrente i, e Ω é o ángulo sólido formado polo circuíto e o punto en que se calcula o campo, entón a intensidade de campo magnético vén dada por:
Gran Premio de Rusia
Rusia
Vitaly Petrov converteuse no primeiro piloto ruso de fórmula 1 no Campionato do Mundo en, cando se uniu a Renault, engadindo un novo impulso ao proxecto. Bernie Ecclestone expresou o seu desexo de que a Fórmula Un celebrárase en Rusia nun circuíto en ou preto de Moscova ou na cidade turística de Sochi, a última das cales, asegurouse os dereitos a organizar a carreira. Deronse a coñecer os plans para construír un circuíto de 5´9 km ao redor da Vila Olímpica onde se celebraron os Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 na costa do Mar Negro, cun acordo por sete anos, de a.
Gañadores do Gran Premio de Rusia
As carreiras que non forman parte da Fórmula 1 están marcadas cun fondo en cor rosa.
Lingua ahanta
O ahanta é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Ghana.
Distribución xeográfica
Fálase na costa suroeste de Ghana, entre Cape Three Points e o río Pra, Takoradi é a principal vila da área lingüística e aínda que na actualidade é de lingua fante ata aproximadamente 1920 era de lingua ahanta
Uso social
A lingua fálaa toda a comunidade, pero non se usa nas escolas ou igrexas, si se usa en programas de radio. En 12 vilas ahante danse clases de lingua aos adultos. En 2002 publicouse unha tradución do Evanxeo de San Marcos
Calvos, Bande
Santiago de Calvos é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 152 habitantes, dos cales 67 eran homes e 85 mulleres.
O Couto, Camposancos, A Guarda
O Couto é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 151 habitantes (70 homes e 81 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Notas
¡
Monte da Cidá
miniatura|dereita|250px|Lagoa de Vixán dende A Cidá. miniatura|dereita|250px|Vista dende o monte da Cidá.
O monte da Cidá é un monte de 213 metros de altitude na parroquia de Carreira, no concello coruñés de Ribeira.
No seu cumio atópanse os restos do castro do Monte da Cidá, un poboado castrexo da Idade de Ferro escavado en 2014 e 2015. Tamén hai mámoas do período Neolítico.
Dende o seu miradoiro, chamado A Pedra da Rá, pódese ollar a totalidade do Parque Natural do complexo dunar de Corrubedo e as lagoas de Carregal e Vixán, así como as parroquias de Artes, Carreira e Aguiño. Asemade hai unhas estupendas vistas da bocana da ría de Arousa, as illas de Sálvora, Ons e Cíes.
Stjepan Andrijašević
Stjepan Andrijašević, nado en Split o 7 de febreiro de 1967, é un exfutbolista croata, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Con 16 anos comezou a xogar no equipo da súa cidade natal, o Hajduk Split, xogando 101 encontros e anotando 21 goles. A tempada 1992/93 pasa á Liga francesa ao fichar polo AS Monaco, onde non tivo demasiada sorte e so disputou 7 encontros.
O 16 de novembro de 1993 chegaba ao Celta de Vigo cedido polo Hajduk Split, onde fixo moi bo papel, axudando ao equipo a proclamarse Subcampión da Copa do Rei ao ser decisivo nas semifinais ante o CD Tenerife. Porén sería a súa última tempada en Vigo xa que o Celta non se puido facer cargo das esixencias do club croata para facerse coa propiedade do xogador.
Tras desvincularse do Celta volve a Split, e tras un ano sen moita sorte ficha polo Rayo Vallecano, onde se retirou do fútbol en activo en 1998. No club vallecano alternou dous anos en Primeira División con outra en Segunda.
Coa Selección de fútbol de Croacia foi internacional cinco veces, entre 1992 e 1994.
.rs
.rs é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Serbia.
Galería de imaxes de escudos de concellos da provincia de Lugo
Imaxes de escudos de concellos da provincia de Lugo. Por orde alfabética para toda Galicia, véxase a galería de escudos dos concellos de Galicia.
Eyjafjallajökull
Eyjafjallajökull, denominación conformada polas palabras islandesas ey («illa»), fjall («montaña») e jökull («glaciar»), é un dos glaciares mais pequenos de Islandia. Está situado ao norte da rexión de Suðurland e ao leste do glaciar Mýrdalsjökull. A capa de xeo do glaciar cobre un volcán de 1.666 m. de altitude, que ten entrado en erupción cunha frecuencia relativa dende a Idade do xeo. A penúltima erupción foi de 1821 a 1823, causando un fatal desprazamento do glaciar. O cráter do volcán ten un diámetro de entre 3 e 4 quilómetros e o glaciar cobre unha área duns 100 km².
miniatura|250px|Glaciar [[Gígujökull, baixando do monte Eyjafjallajökull]] O extremo sur da montaña foi unha vez parte da liña da costa atlántica. O mar retirouse uns 5 quilómetros, polo que agora son visibles uns acantilados escarpados cun gran número de fervenzas, sendo a máis coñecida a chamada Skógafoss. Con ventos fortes, a auga das fervenzas máis pequenas poden ascender por cima da montaña.
Topografía
O Eyjafjallajökull atópase entre o val Þórsmörk, ao norte, e a costa do océano Atlántico, ao sur. A parte superior do glaciar está marcada por unha profunda depresión correspondente á caldeira, de entre tres e catro quilómetros de diámetro. O pico máis alto é o Hámundur, con 1.666 metros sobre o nivel do mar, é unha parte do bordo. Un cume secundario é o Guðnasteinn, que divide o bordo do cráter.
A maioría das erupcións son de tipo fisura, e prodúcense ao leste e ao oeste dos francos do volcán, incluíndo as bocas eruptivas Hamragardahraun, Hofdahraun, Irahraun, Midskalarheidahraun e Skerjahraun Raudahraun. A chaira que se estende dende os seus pés ata a costa do Océano Atlántico formouse pola deposición sucesiva dos materiais, incluíndo hialoclastita, arrastrados polas inundacións diversas do volcán e do veciño Katla.
Hidroloxía
No lado norte do campo de xeo atópanse os graciares Steinsholtsjökull e Gígujökull, que descenden por separado ata o val de Þórsmörk. A lingua glacial do Gígujökull ten un curso irregular que descende dende os 1.400 metros do cráter da vertente norte. As augas da fusión do Eyjafjallajökull alimentan moitos ríos que descenden das pronunciadas ladeiras do volcán, formando profundos canóns, como o Stakkholtsgjá. As numerosas fervenzas atraen os turistas, como Seljalandsfoss, de 65 metros de altura, ou Skógafoss, de 62 metros de altura, que tamén recibe auga do desxeo do Mýrdalsjökull.
Xeoloxía
Trátase dun estratovolcán, formado hai uns 700.000 anos, construído por lava de basalto e andesita. Ten sido moi activo, e experimentou erupcións arredor do 550, en 1612, entre os anos 1821 e 1823, e en 2010.
A erupción de 1821-23 foi unha erupción pequena, pero produciu un gran dano, debido á alta concentración de flúor na cinza, que en altas doses pode ter efectos negativos na estrutura ósea de gando, cabalos, ovellas e seres humanos. A erupción tamén provocou que algúns graciares derretesen e desbordasen os ríos Markarfljót e Holtsá. A fase eruptiva iniciouse o 19 e 20 de decembro, e continuou cunha serie de erupcións explosivas os días seguintes, orixinándose chuvias de cinza nos arredores do volcán. A erupción continuou de xeito moderado ata xuño de 1822, comezando a finais de xuño e principios de agosto dese mesmo ano outra serie de erupcións explosivas. As columnas da erupción acadaron alturas considerables.
En 1823, inspeccionáronse os cráteres, observándose fisuras preto da caldeira, ao oeste de Guðnasteinn. Na primavera de 1823, o volcán Katla, situado preto e debaixo do glaciar Mýrdalsjökull, entrou en erupción, observándose columnas de vapor ao mesmo tempo no curuto de Eyjafjallajökull. A cinza das erupcións de 182 atópase en todo o sur de Islandia, presentando unha cor gris escura, de gran pequeno e rocas intermedias.
Erupción de 2010
miniatura|250px|Erupción do volcán. A erupción comezou o 20 de marzo de 2010, a uns 8 quilómetros ao leste do cráter do volcán. Esta primeira erupción non ocorreu no graciar e foi menor que a prevista por algúns xeólogos. O 14 de abril de 2010 comezou unha nova erupción, esta vez no cráter superior, xusto no centro do glaciar, o que causou o desxeo deste e as inundacións dos ríos próximos, provocando a evacuación de máis de 800 persoas. Esta erupción tivo natureza explosiva, estimándose entre a súa potencia entre dez e vinte veces superior a anterior. Lanzou cinza volcánica á atmosfera, chegando a unha altura de varios quilómetros e estendéndose por unha área de miles de quilómetros cadrados, causando a máis grande interrupción de tráfico aéreo no noroeste de Europa dende a segunda guerra mundial o 15 de abril de 2010, incluído o peche de aeroportos e do espazo aéreo da maior parte do norte e centro de Europa. Calcúlanse en 20.000 os voos cancelados. , o que lles afectou a máis de 6,8 millóns de pasaxeiros e provocará unhas perdas estimadas de 1.500 millóns de euros
Endofenotipo
O endofenotipo é un concepto na análise da xenética dos trastornos mentais e do desenvolvemento, sendo un tipo especial de biomarcador. O seu propósito é dividir os síntomas condutuais en fenotipos máis estables e cunha conexión máis próxima cos xenes. O concepto foi orixinalmente introducido por Gottesman e Shields, que o achegaron desde a entomoloxía.
Diferentes trastornos como a esquizofrenia, o trastorno bipolar, a depresión maior ou o TDAH son altamente herdables, mais difiren das doenzas producidas de maneira mendeliana por un só xene. Os endofenotipos constitúen, polo tanto, un estadio intermedio entre o xenoma e o fenotipo condutual dun trastorno determinado que facilita a identificación de:
Outros termos cun significado semellante son "marcador biolóxico", "marcador de vulnerabilidade" ou "marcador cognitivo", aínda que estes non fan referencia á conexión que os endofenotipos manteñen tanto co fenotipo condutual como co xenotipo.
Definición
O criterio aceptado para que un biomarcador poida constituír un endofenotipo inclúe:
Lingua kposo
O kposo (Ikpɔsɔ) é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Togo e Ghana.
Distribución xeográfica
En Togo fálase nas prefecturas de Amou, Wawa e Ogou na rexión des Plateaux. En Ghana fálase nun pequeno enclave da rexión de Volta.
Ligazóns externas
O akposo no Ethnologue
Abba Eban
Abba Eban (אבא אבן), nado como Aubrey Solomon Eban en Cidade do Cabo o 2 de febreiro de 1915 e finado o 17 de novembro do 2002, foi un político e diplomático israelí.
Eban residiu en Inglaterra dende a infancia, estudou en Cambridge, e serviu co exército británico durante a segunda guerra mundial, realizando misións de enlace entre os aliados e os Yishuv de Palestina, onde se estableceu despois da guerra.
Logo da creación do Estado de Israel foi o primeiro representante israelí na ONU e embaixador israelí nos Estados Unidos. Entre 1966 e 1974 foi o ministro de exteriores de Israel, defendendo o país durante a Guerra dos seis días, malia iso foi un dos valedores da devolución de territorios a cambio de paz.
En 1988, despois de tres décadas na Knesset, perdeu o seu escano a causa das divisións internas no Partido Laborista
.ru
.ru é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Rusia. Rusia tamén ten o dominio .рф en cirílico.
1994
Outros
Historia ano a ano
Oscar Peterson
Oscar Emmanuel Peterson Oscar Peterson (Montreal, 15 de agosto de 1925 - Mississauga, 23 de decembro de 2007) foi un pianista canadense de jazz.
O seu estilo, formado durante os anos corenta como no caso doutros pianistas como Erroll Garner e George Shearing, oscila entre o swing e o bop, e se engloba dentro da tendencia clasicista ou tradicional do jazz. Seguidor de Art Tatum, trátase dun pianista acústico de gran técnica, cunha destacable capacidade para tocar con velocidade e cunha gran habilidade para o swing, independentemente do tempo de ejecución. Son eloxiadas tanto as súas interpretacións en grupos pequenos como acompañando a cantantes, aínda que os seus mellores momentos sexan como solista.
Aínda que subestimado, Peterson é tamén compositor: por exemplo, escribiu e gravou a afamada "Canadian Suite" en 1964. Varias das súas propias obras gravounas con piano eléctrico. Excepcionalmente vocalista, a súa voz recorda moito á de Nat King Cole.
Naval Ocean Surveillance Satellites 1
Características
Os satélites NOSS 1 eran lanzados en tripletes de tal xeito que unha vez en órbita podían triangular navíos pola detección das súas emisións de radar. Os satélites foron desenvolvidos polo Laboratorio de Investigación Naval (NRL) baseándose na experiencia cos satélites Grab e Poppy. Para lanzalos usáronse foguetes Atlas E, Atlas F e Atlas H modificados para poder orbitar múltiples cargas. Tódolos lanzamentos se fixeron desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Unha vez en órbita cada triplete de satélites voaba en formación, formando un triángulo cunha separación entre satélites de entre 30 e 240 km. Cada satélite estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro de 15 m de longo, asegurando que as antenas de cada satélite apuntaran sempre cara terra. Aos NOSS 1 lles seguiron os NOSS 2.
Herbert Spencer
miniatura|dereita|200px|Herbert Spencer.
Herbert Spencer, nado en Derby o 27 de abril de 1820 e finado en Brighton o 8 de decembro de 1903, foi un filósofo, psicólogo e sociólogo inglés. Fundador da filosofía evolucionista en Gran Bretaña e un dos máis ilustres positivistas do seu país.
Traxectoria
Enxeñeiro civil e de formación autodidacta, interesouse tanto pola ciencia como polas letras. En 1848 asumiu a dirección da revista The Economist, órgano do liberalismo radical da época.
Desde o punto de vista sociolóxico pode considerarse o primeiro autor en utilizar de forma sistemática os conceptos de estrutura e función. Por outra parte, concibiu a socioloxía como un instrumento dinámico ó servizo da reforma social. Adicou a súa vida a elaborar o seu sistema de filosofía evolucionista, na que considera a evolución natural como clave de toda a realidade, co que partindo da lei mecánico-materialista cabe explicar calquera nivel progresivo: a materia, o biolóxico, o psíquico, o social etc.
Nas súas lecturas coñeceu a teoría da evolución exposta a finais do século XVIII polo naturalista francés Lamarck. A súa teoría, hoxe desacreditada, sostiña que os trazos adquiridos dun organismo eran hereditarios. As teorías de Lamarck sobre a evolución influíron profundamente na obra de Spencer.
Aplicou a teoría da evolución ás manifestacións do espírito e ós problemas sociais, entre eles o da educación, coa súa obra Education : intellectual, moral, and physical (Educación: intelectual, moral, física). A súa doutrina quedou principalmente exposta no seu A system of synthetic philosophy (Sistema de filosofía sintética en 11 volumes). Da súa extensa bibliografía cabe mencionar:  Social statics (1850), The principles of psychology (Principios de psicoloxía, 1855), First principles (Primeiros principios, 1862), The principles of biology (Principios de bioloxía, 1864), The classification of the sciences (A clasificación das ciencias, 1864), Descriptive sociology (A socioloxía descritiva, 1873), Principles of sociology (Principios de socioloxía, 1877-1896) e The man versus the state (O individuo contra o Estado, 1884).
O, en ocasións, extremado realismo de Spencer posuíu (polas súas semellanzas co mecanicismo) varios críticos, entre os que destacou o filósofo e psicólogo escocés Alexander Bain.
Malia que Spencer non logrou crear escola, o seu ambicioso intento de sistematizar todo o coñecemento dentro do marco da ciencia moderna e especialmente en termos da evolución, fíxoo merecedor de figurar entre os principais pensadores de finais do século XIX.
.rw
.rw é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Ruanda.
Bouza da Fonte, Camposancos, A Guarda
Bouza da Fonte é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 145 habitantes (60 homes e 85 mulleres).
Dries Mertens
Dries Mertens ( AFI : [ˈdris ˈmɛrtə(n)s]), nado en Leuven, Brabante Flamengo, o 6 de maio de 1987, é un futbolista belga que xoga como extremo para o SSC Napoli da Serie A italiana e para a.
En 2020 marcou o seu 122º gol co Napoli, converténdose no futbolista con máis goles na historia do club, superando ao eslovaco Marek Hamšík.
Traxectoria
Mertens comezou xogando ao fútbol sala no ZG Leuven, equipo da súa cidade natal, da primeira división belga. Posteriormente cambiou o futsal polo fútbol, comezando nas categorías inferiores do KAA Gent. Nese primeiro ano, foi subido ao primeiro equipo, aínda que non chegou a debutar, fichando en calidade de cedido polo Eendracht Aalst da Terceira División belga, onde foi galardoado polos fans como o home da tempada. Despois foi cedido de novo, esta vez ao AGOVV Apeldoorn da Eerste Divisie, segunda categoría do fútbol neerlandés, onde se converteu nun dos xogadores máis importantes da categoría e no capitán do seu equipo. Despois da tempada 2008-09, gañou o De Gouden Stier, un premio que se outorga ao talento máis grande da Jupiler Pro League. O 25 de maio de 2009 asinou un contrato co FC Utrecht.
O 1 de agosto de 2009, fixo o seu debut na Eredivisie, máxima categoría do fútbol neerlandés, na vitoria 0-1 no partido inaugural contra o RKC Waalwijk. Dúas semanas despois, o 16 de agosto de 2009, anotaría os seus dous primeiros goles para o FC Utrecht nun partido contra o contra o VVV-Venlo. O 28 de xuño de 2011, trasladouse ao PSV Eindhoven da mesma categoría xunto co seu compañeiro Kevin Strootman, nun traspaso valorado nun total de 13 millóns de euros por ambos os xogadores. Dries Mertens anotou o seu primeiro hat-trick co PSV Eindhoven o 28 de agosto de 2011 contra o Excelsior Rotterdam. Tras dúas temporadas no club neerlandés anunciaríase o 22 de xuño de 2013 a súa fichaxe polo Napoli italiano, onde no seu primeiro ano xogaría 33 partidos anotando 11 goles.
Economía do Senegal
Logo dunha retracción de 2,1% no crecemento o 1993, en xaneiro de 1994, o Senegal adoptou un profundo programa de reforma económica co apoio da comunidade de doadores internacionais. Esta reforma comenzou cunha depreciación de 50% da moeda, o Franco CFA, que se mantiña cunha taxa de cambio fixa en relación ao franco francés. O control gobernamental de prezos e os subsidios foron desmantelados Despois o país sufriu un gran cambio cando o Produto Interior Bruto anual comezou a crecer por encima do 5% entre 1995 e 2004, reducíndose a inflación á metade, desde o 18 ao 8,5 por cento. A economía volveu crecer debido ás reformas económicas, e o país tivo un crecemento sostido de 5% ao ano entre o 1995 e o 2008. A inflación anual caeu a 1 díxito.
Como Membro da Unión Económica e Monetaria do Oeste da África (WAEMU), o Senegal ten traballado pola integración económica rexional cunha tarifa externa única e unha política monetaria máis estábel. No entanto, o país aínda depende de doadores internacionais. Baixo o programa do Fondo Monetario Internacional para a débeda dos países pobres, o Senegal beneficiarase da erradicación de dous terzos das súas débedas bilaterais, multilaterais, e do sector privado. A pesca é o sector principal das exportacións senegalesas. As súas receitas atinxiron US$239 millóns en 2000. A industria pesqueira loita contra os altos custos, e o atún senegalés ten perdido o mercado francés para os competidores asiaticos, máis eficientes. As exportacións de fosfatos, o segundo produto da economía, teñen permanecido estábeis, en torno de US$ 95 millóns anuais.
Moeda: Franco CFA (Communaute Financiere Africaine), dividido en 100 céntimos
Taxa de cambio: En 2006, 1 € = 655.82 XOF (Franco CFA), ou 1 XOF = 0.001525 €
Yankee Stadium
O Yankee Stadium é un parque de béisbol situado no Bronx, Nova York (Estados Unidos). É o estadio local dos New York Yankees da Major League Baseball (MLB) e, desde 2015, do New York City FC da Major League Soccer (MLS). O recinto, cuxo custo de construción foi de 2.300 millóns de dólares, a metade deles procedentes de axudas públicas,, substituíu en 2009 ao Yankee Stadium orixinal, situado xusto ao carón do mesmo. O lugar onde ficaba o estadio orixal é agora un parque público chamado Heritage Field.
.sa
.sa é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Arabia Saudita.
Raúl Castro
Raúl Modesto Castro Ruz, nado en Birán (Holguín) o 3 de xuño de 1931, é un militar e político cubano, irmán máis novo e colaborador de Fidel Castro. Foi presidente do Consello de Estado de Cuba e presidente do Consello de Ministros, polo tanto, presidente de Cuba dende o 24 de febreiro de 2008 até o 18 de abril de 2018, aínda que desempeñaba o cargo de maneira interina desde o 31 de xullo de 2006. Dende abril de 2011 ata abril de 2021 foi o primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba, substituíndo tamén ao seu irmán Fidel no cargo.
Raúl é, xunto ao seu falecido irmán Fidel, un dos líderes da Revolución cubana. Integrou o conxunto de homes e mulleres que participou no asalto ao Cuartel Moncada en xullo de 1953. Integrante na expedición do iate Granma, foi un dos líderes do Exército Rebelde, que comandado por Fidel Castro, combateu a ditadura de Fulgencio Batista entre 1956 e 1959. Tras o triunfo da Revolución dedicouse a dirixir as Forzas Armadas Cubanas como ministro dende 1959 ata febreiro de 2008. Ostenta o grado militar de Xeneral do Exército, e posúe, dende 1998, o título honorífico de Heroe da República de Cuba.
Primeiros anos
Raúl Castro naceu o 3 de xuño de 1931 no poboado de Birán, antiga provincia de Oriente, actualmente na provincia de Holguín. É o menor dos sete fillos (Agustina, Enma, Fidel, Angelita, Ramón e Juanita) do matrimonio formado polo emigrante galego Ángel Castro Argiz, de Láncara, e a cubana Lina Ruz González. Leva o nome de "Raúl" como homenaxe a Raúl Pino Martínez, avogado da familia e fillo de Fidel Pino Santos, grande amigo de Ángel Castro.
Continuou os seus estudos no Colexio de Belén na Habana, onde tamén estudou o seu irmán Fidel. Con todo, o seu paso por esa escola non foi moi satisfactorio debido aos seus pobres resultados académicos, polo que foi expulsado, terminando os seus estudos nunha escola militar. Logo da súa expulsión de Belén, Raúl comezou a traballar co seu pai no traballo dentro da facenda familiar ata que, a petición do seu irmán Fidel, os seus pais o enviaron á Habana, esta vez para estudar Administración Pública na Universidade da Habana.
A diferenza de Fidel, que se destacou como líder estudantil vinculado ao Partido Ortodoxo, Raúl achegouse a movementos comunistas e uniuse á Xuventude Socialista do Partido Socialista Popular (PSP), unha organización política de estilo soviético. En 1953, aos 22 anos, realizou a súa primeira viaxe ao estranxeiro, participando na Conferencia Internacional sobre a Defensa dos Dereitos dos Mozos celebrada en Viena e, en Bucarest, na reunión do comité organizador do IV Festival Mundial da Mocidade e dos Estudantes. Durante a súa viaxe de volta á Habana no barco Andrea, coñeceu ao axente secreto da KGB, Nikolai Leonov, que viaxaba para facerse cargo do seu novo posto na embaixada soviética en México e con quen forxou unha amizade que máis tarde foi transcendental nas relacións entre Cuba e a URSS.
Revolución cubana (1953-1955)
esquerda|miniatura|Imaxe do periódico Oriente do 30 de xullo de 1953 tras a captura de Raúl Castro Ao seu regreso a Cuba, formou parte do grupo de mozos que, comandados polo seu irmán Fidel, realizaron o asalto aos cuarteis Moncada e Carlos Manuel de Céspedes o 26 de xullo de 1953 nas cidades de Santiago de Cuba e Bayamo. Mentres o seu irmán lideraba persoalmente o ataque contra o cuartel Moncada e Abel Santamaría contra o Hospital Civil, Raúl liderou o asalto ao Palacio de Xustiza, edificio contiguo ao cuartel, misión que completou. Logo do fracaso das accións, Raúl, que logrou sobrevivir, foi detido 72 horas despois do incidente na localidade santiagueira de San Luis, e máis tarde condenado a 13 anos de prisión, sendo trasladado á Prisión Modelo na illa de Pinos (hoxe Illa da Juventud).
Durante o seu tempo no cárcere, xunto con seu irmán Fidel e outros líderes revolucionarios como Juan Almeida Bosque ou Ramiro Valdés, foi confinado nunha sección especial da prisión, separado dos prisioneiros comúns. Tras dous anos de prisión, Raúl e Fidel son liberados o 15 de maio de 1955 xunto co resto dos seus compañeiros, grazas á amnistía xeral aprobada por Fulgencio Batista como resultado da presión popular. Unha vez libre, viaxou á Cidade de México, onde participou nos preparativos para a expedición do iate Granma.
Xa en México, Raúl reencontrouse con Nikolai Leonov, a quen informou dos seus plans e presentouno ao seu irmán Fidel. Tamén coñece ao entón médico arxentino Ernesto Guevara de la Serna, que se une inmediatamente aos preparativos revolucionarios e con quen forxou unha grande amizade. Hilda Gadea, entón esposa de Guevara, describiu anos máis tarde a relación entre o arxentino e Raúl:Logo dun período de adestramento militar e político nunha granxa ás aforas da Cidade de México, o 25 de novembro de 1956, Raúl formou parte do grupo de 82 homes que, a bordo do iate Granma, emprendeu unha viaxe a Cuba co obxectivo de comezar a loita contra a ditadura de Batista.
Despois da Revolución (1959-2006)
Unha vez tomado o poder, asumiu xa en 1959 o cargo de Ministro das Forzas Armadas Revolucionarias de Cuba. En 1961 formou parte da Dirección Nacional das Organizacións Revolucionarias Integradas. Despois da partida do Che Guevara converteuse na segunda figura política do goberno. Participou na dirección do Partido Unido da Revolución Socialista (PURS) en 1963. Foi responsable da investigación, denuncia e procesamento dos membros da chamada "microfracción" dentro do Partido Comunista. A partir de 1980 realizou tarefas de supervisión co seu irmán nos Ministerios de Defensa, Interior, Cultura e Saúde Pública. Ademais foi vicepresidente do goberno dende 1976.
Goberno (2008-2018)
O 24 de febreiro de 2008 foi elixido presidente do Consello de Estado de Cuba polos Deputados da Asemblea Nacional do Poder Popular, sucedendo ao seu irmán Fidel Castro na presidencia de Cuba, que dimitiu uns días antes mediante unha carta aberta.
Novas medidas e cambios na política cubana
Cumprindo o expresado en febreiro de 2008, Raúl Castro comezou a levantar diferentes trabas legais que limitaban á poboación, como o caso do acceso libre aos hoteis e o alugueiro de vehículos ou permitir a venda libre de teléfonos móbiles. Na súa sesión constitutiva, solicitou á Asemblea Nacional do Poder Popular unha prórroga ata finais de 2008 para a reestruturación do Goberno, feito que se produciu en marzo de 2009 coa fusión de varios ministerios e a substitución de case a metade dos ministros, entre eles os recoñecidos Carlos Lage Dávila e Felipe Pérez Roque.
Entre setembro e novembro de 2008, Cuba foi golpeada polos furacáns Gustav, Ike e Paloma, que causaron máis de dez mil millóns de dólares en perdas económicas. Os furacáns foron un golpe para a economía cubana, cualificado como o peor desastre natural da súa historia. Isto provocou a escaseza de alimentos en todo o país e a aplicación de medidas de control rigorosas sobre calquera intento de acumular ou especular con mercadorías e alimentos.
Dende setembro de 2008, o Estado cubano decidiu conceder en usufruto aos agricultores as terras inactivas. En decembro de 2009, foron concedidas 920 mil hectáreas de terreo nun proceso que non está libre de dificultades e atrasos.
En xaneiro de 2009, reformouse a Lei da Seguridade Social, aumentando a idade de xubilación a 60 anos para mulleres e 65 anos para homes. Tamén ese ano eliminouse o límite salarial, autorizouse o pluriemprego e recuperouse o cobro por resultados.
Dende outubro de 2009 pecháronse os comedores dos traballadores (outra das subvencións do país) e, en vez diso, os traballadores recibiron 15 pesos adicionais por día para o seu xantar ou merenda.
O 10 de outubro de 2009, Lázaro Barredo, director do xornal Granma do Partido Comunista Cubano, anunciou que o libriño de abastecemento sería borrado e que a axuda alimentaria só se concedería aos xubilados e persoas con ingresos baixos.
A finais de outubro de 2010, o goberno cubano permitiu 178 actividades privadas, co obxectivo de atraer a 1 millón de traballadores dende os postos burocráticos aos produtivos, públicos e privados, nun período de tres a cinco anos.
En abril de 2011, foi elixido primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba no VI Congreso onde se estableceron reformas económicas para adaptar o sistema aos novos acontecementos económicos e a crise global e nacional.
O 24 de febreiro de 2013, tras as eleccións parlamentarias de 2013, Raúl Castro foi elixido como presidente do Consello de Estado.
Relacións internacionais
miniatura|Raúl Castro xunto a [[Cristina Fernández de Kirchner]] Raúl Castro comezou desde os primeiros momentos do seu goberno provisional a revisar as relacións con nacións como México e Rusia, e tamén se notou o reforzamento dos lazos coa China.
No seu discurso o día 2 de decembro de 2006, Raúl Castro, presidente provisional de Cuba, anunciou que o goberno cubano estaba disposto a iniciar negociacións cos Estados Unidos, a fin de acabar coas restricións diplomáticas entre os dous países. A única condición do goberno cubano foi que EEUU non puxese ningunha condición para iniciar ese diálogo. Nunha entrevista co actor americano Sean Penn, dixo que estaba aberto a un diálogo co presidente Barack Obama, e que a entrevista podería ter lugar mesmo no territorio da Base Naval de Guantánamo.
En decembro de 2008, Raúl Castro fixo unha importante xira internacional que incluíu a Venezuela e o Brasil. Tendo como punto principal da súa xira, a súa participación no Primeiro Cumio de América Latina e do Caribe, realizado na cidade de Salvador de Baía. O marco do cumio serviu para a entrada de Cuba ao Grupo de Río.
Máis tarde, realizou outra xira internacional importante que incluíu a Rusia, Alxeria e Angola coa intención de aumentar as relacións económicas e políticas con estas nacións.
Restablecemento das relacións diplomáticas entre Cuba e os Estados Unidos
O 17 de decembro de 2014 Raúl anuncia, xunto ao seu homólogo estadounidense Barack Obama, o restablecemento das relacións diplomáticas entre os dous estados, en comparecencias simultáneas desde a Habana e Washington, informaron a súa decisión de continuar os vínculos diplomáticos rotos en xaneiro de 1961 polo presidente norteamericano Dwight D. Eisenhower debido a diferenzas políticas co líder revolucionario cubano Fidel. Cuba liberou ao ex contratista da Axencia dos Estados Unidos para o Desenvolvemento Internacional (USAID polas súas siglas en inglés), Alan Gross, e os Estados Unidos liberou a tres espías cubanos presos dende o 12 de setembro de 1998. Tanto a Santa Sé como o Papa Francisco xogaron un importante papel como mediadores e garantes neste proceso de apertura. Dito esforzo foi recoñecido publicamente polos mandatarios de ambas nacións. O 12 de xaneiro de 2015, Cuba liberou 53 prisioneiros, como parte do acordo entre Washington e A Habana.
Sucesión
En 2018, Miguel Díaz-Canel foi elixido para o cargo de Presidente dos Consellos de Estado e de Ministros, sucedendo a Raúl Castro, que continuou sendo o primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba ata abril de 2021.
A Cepeira, Grandal, Vilarmaior
A Cepeira é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres).
.sb
.sb é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Salomón.
Agrolongo
O topónimo galego Agrolongo pode referirse a:
.sc
.sc é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Seychelles.
Garabelos, Bande
San Xoán de Garabelos é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 36 habitantes (13 homes e 23 mulleres).
Carballido, Domaio, Moaña
Carballido é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (23 homes e 28 mulleres).
O Covo, Grandal, Vilarmaior
O Covo é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante home no ano 2010 segundo datos do INE.
.bf
.bf é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Burkina Faso. Está administrado pola DELGI. A páxina de rexistro é a páxina de ARCE (Autorité de régulation des communications éléctroniques). Un documento (en formato PDF) amosando a forma dun rexistro oficial pode ser atopado na URL.
Samsara (filme de 2011)
Samsara é un filme documental non narrativo de 2011 dirixido por Ron Fricke e producido por Mark Magidson, quen tamén colaborou en Baraka (1992), un filme cunha proposta moi semellante. Samsara foi rodado durante cinco anos en 25 países de todo o mundo. Foi rodado no formato de 70 mm. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2011 e tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos en agosto de 2012.
Phil LaMarr
Phillip "Phil" LaMarr, nado nos Ánxeles (California) o 24 de xaneiro de 1967, é un actor, actor de voz e humorista estadounidense.
Expedición Malaspina (2010-2011)
miniatura|Hespérides. miniatura|O Sarmiento de Gamboa en [[Vigo.]]
A Expedición Malaspina (2010-2011) foi un proxecto de investigación interdisciplinar que tiña como principais obxectivos avaliar o impacto do cambio global no océano e explorar a súa biodiversidade.
Desde decembro de 2010 até xullo de 2011, máis de 250 científicos, a bordo dos buques de investigación oceanográfica Hespérides (A-33) e Sarmiento de Gamboa levaron a cabo unha expedición que sumaba a investigación científica coa formación de novos investigadores e o fomento das ciencias mariñas e da cultura científica na sociedade.
Agualevada
O topónimo galego Agualevada pode referirse a:
Expedición Malaspina (2010-2011)
O proxecto formaba parte do Programa Consolider – Ingenio 2010 do Ministerio de Ciencia e Innovación de España e liderado polo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), cunha participación destacada da Armada Española.
Recibiu este nome en homenaxe ao oficial da Armada Española, de orixe italiana, Alessandro Malaspina quen, a finais do século XVIII dirixiu a denominada Expedición Malaspina, a grande expedición científica de navegación española, e de cuxo falecemento se cumpriran 200 anos o 9 de abril de 2009.
1. Avaliar o impacto do cambio global no océano
O cambio global é como se denomina ao conxunto dos cambios ambientais (por exemplo, o cambio climático), especialmente os debidos ás actividades humanas sobre o planeta. Engloba as actividades que, aínda que se exerzan localmente, teñen efectos sobre o funcionamento global do sistema Terra (o que adoita denominarse biosfera).
Os océanos exercen un papel central na regulación climática do planeta e son os maiores sumidoiros de CO2 e doutras substancias derivadas da actividade humana.
O proxecto reuniu a Colección Malaspina 2010, con datos e mostras ambientais e biolóxicas que quedaron á disposición da comunidade científica para avaliar os impactos de cambios de magnitude global no futuro. Por exemplo, cando novas tecnoloxías permitan avaliar os niveis dalgúns xentes contaminantes que hoxe aínda non é posíbel medir.
2. Promover a exploración da biodiverside no océano profundo
Os océanos con fondos de máis de 3.000 metros de profundidade constitúen a metade da superficie do planeta e, por tanto, o maior ecosistema da Terra. Aínda así, os océanos seguen sendo un misterio debido ás limitacións derivadas das tecnoloxías dispoñíbeis até hai pouco tempo. Os científicos adoitan dicir que coñecemos máis da Lúa ou de Marte que dos océanos do noso propio planeta.
O desenvolvemento de novas técnicas xenómicas permite agora explorar a diversidade da vida no océano escuro e avaliar o seu posíbel papel no metabolismo global do océano. A exploración da biodiversidade nas profundidades mariñas poderá, ademais, deparar importantes descubrimentos con aplicacións en biotecnoloxía.
3. Analizar as repercusións da Expedición Malaspina orixinal
O proxecto tamén se propoñía avaliar, a partir de fontes autóctonas, o impacto sociopolítico da expedición de Malaspina nos territorios explorados, así como analizar a biohistoriografía de Alessandro Malaspina con énfase nos traballos que seguiron á súa expedición.
4. Impulsar as ciencias mariñas en España e fomentar o coñecemento na sociedade
España desempeñou hai séculos un papel moi importante na exploración dos recursos do planeta, e hoxe en día é un referente na investigación oceanográfica internacional. O proxecto pretendía estimular plataformas de cooperación dentro da comunidade de investigadores mariños en España e, ademais, acercar a ciencia e a investigación sobre o cambio global á cidadanía a través de diferentes accións de difusión.
Bloques de investigación
A expedición organizouse en 11 bloques de investigación:
Resultados
Máis de 32.000 millas náuticas percorridas, seis meses de navegación, máis de 400 científicos de todo o mundo implicados no proxecto e máis de 120.000 mostras recollidas de aire, auga, gases e plancto dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico coas que se elaborarán coleccións de referencia para a comunidade científica internacional. Concluída a fase de navegación, o proxecto non deixou de avanzar nas súas dúas facetas de investigación e divulgación. Mentres os científicos analizan as mostras obtidas, ven a luz materiais e actividades de cultura científica que tratan de acercar o traballo dos investigadores á cidadanía, como a exposición ''España explora. Malaspina 2010'' (Real Jardín Botánico de Madrid), ou a crónica da expedición, de Santos Casado, libro publicado en 2012 polo CSIC e Los Libros de la Catarata.
Alvéolo
En anatomía un alvéolo pode designar dúas formacións diferentes:
En zooloxía úsase para designar:
En bioloxía é:
En xeomorfoloxía ten significados ben diferentes:
Finalmente, en micoloxía é:
.be
.be é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bélxica. O dominio está activo desde 1989 e foi administrado por Pierre Verbaeten da Katholieke Universiteit Leuven. No ano 2000, o seu control foi transferido para a DNS Belgium.
EXOS C
EXOS C (Exospheric Satellite C), tamén denominado Ohzora, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 14 de febreiro de 1984 mediante un foguete M-3S desde o Centro Espacial de Kagoshima.
.be
Os nomes dos dominios son rexistrados directamente nun segundo nivel. Algunhas institucións académicas belgas, tales como a Vrije Universiteit Brussel e a Université Libre de Bruxelles, empregan nomes de terceiro nivel baixo ac.be, aínda que outras abandonaron esta práctica, como a Katholieke Universiteit Leuven, a Universiteit Gent e a Université Catholique de Louvain.
Todo rexistro co .be ten que se facer a través dun axente rexistrador.
EXOS C
Instrumentos
EXOS C levaba a bordo os seguintes instrumentos:
.be
O partido de extrema dereita Vlaams Belang fixo unha proposición no Parlamento da rexión de Flanders demandando a creación do dominio .vl (por "Vlaanderen", Flandres en neerlandés) pero a súa proposición non prosperou ao non recibir apoio dos outros partidos. Só os estados recoñecidos pola ONU poden escoller un dominio de dúas letras. En outubro de 2008, o goberno flamengo expresaba a súa intención de obter un dominio de tres letras para Flandres, algo como .vla, .vln ou .fla.
Ligazóns externas
Toppdomän
Epifanía (Michelangelo)
Epifanía é un debuxo en carbón do artista do renacemento italiano Michelangelo, datado de arredor de 1550-1553. Está feito sobre vinte e seis láminas de papel cunhas dimensións de 232 cm de altura por 165 cm de lanrgura. O debuxo consta de cinco personaxes principais (a Nai de Deus co Neno Xesús, Xosé de Nazaret, Xoán o Bautista e unha figura sen identificar) con outras figuras menos definidas no fondo da obra. O debuxo pasou polas mans de diversos propietarios, o derradeiro deles, o escocés John Malcolm of Poltalloch, mercou por só 11 libras e 6 peniques. O seu fillo, John Wingfield Malcolm, doouno ó Museo Británico no ano 1893, onde se conserva na actualidade.
.sd
.sd é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Sudán.
Carlo Caffarra
Traxectoria
Carlo Caffarra naceu o 1 de xuño de 1938 en Samboseto, unha localidade do concello de Busseto (hoxe na provincia de Parma, Emilia-Romaña). O 2 de xullo de 1961 foi ordenado sacerdote da diocese de Fidenza polo bispo Guglielmo Bosetti.
O 8 de setembro de 1995 foi nomeado arcebispo de Ferrara-Comacchio. Recibiu a consagración episcopal o 21 de outubro, de mans do arcebispo de Boloña Giacomo Biffi, e tendo como co-consagrantes a Giovanni Battista Re e a Carlo Poggi.
O 16 de decembro de 2003 foi nomeado arcebispo de Boloña polo papa Xoán Paulo II. No consistorio do 24 de marzo de 2006 o papa Bieito XVI creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de San Giovanni Battista dei Fiorentini.
Mengíbar
Mengíbar é un concello español situado na provincia de Xaén, en Andalucía. Está situado a 21 km da capital provincial, Xaén, e a 323 km de Madrid. Pertence á Comarca Metropolitana de Xaén.
Situado xeograficamente entre Xaén, Linares e Bailén, a cidade experimentou un crecemento importante a finais do século XX e principios do XXI, tanto demográfica como economicamente. Pequenas empresas e comercios están afincados no seu termo, como xa fixeron civilizacións anteriores, como os iberos e romanos, ocupando tamén estas terras.
Pediculus humanus
Pediculus humanus é unha especie de insecto da orde Phthiraptera (ou Psocodea), piollos, que parasita ao ser humano e comprende os piollos humanos da cabeza e do corpo (pero non o púbico ou piollo pato). A súa infestación chámase pediculose. Ao contrario da pulga, esta especie non presentou ningunha recesión, polo que a súa distribución segue sendo mundial. Recoñécense dúas subespecies:
1997
Outros
Historia ano a ano
Premio de poesía Afundación
O Premio de Poesía Afundación antigo Premio de Poesía Novacaixagalicia e denominado ata 2009 Premio de Poesía Caixanova, foi instituído en 2002 pola entidade financeira do mesmo nome en colaboración co PEN Clube de Galicia. En 2010 pasou a denominarse Novacaixagalicia logo da fusión das entidades Caixa Galicia e Caixanova. Dende o 2013 sumouse a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria como patrocinadora do premio.
Agrovello
O topónimo galego Agrovello pode referirse a:
Trivio
Nas universidades medievais, o trivio (do latín trivium) comprendía as tres materias que primeiro se ensinaban, isto é, antes do cuadrivio. Supoñían o comezo do estudo das artes liberais.
A palabra latina trivio procede do prefixo tri- 'tres' e da raíz latina viam, que significaba 'vía, camiño'. Literalmente en latín significaba 'tres vías, tres camiños' ou, o que é o mesmo, 'a tripla vía, o camiño triplo' (cf. as palabras trivial e trivialidade, que fan referencia ó máis básico e que están emparentadas etimoloxicamente con ela, como se pode advertir pola raíz).
.se
.se é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Suecia.
Trivio
O trivio consistía na educación dos estudantes en gramática, dialéctica (ou lóxica, dado que dialéctica e lóxica funcionaban como palabras sinónimas na Idade Media) e retórica. Dado que o latín era a lingua internacional do mundo académico e unha lingua segunda para moitos europeos, a súa gramática tiña que ser ensinada e aprendida concienciudamente.
Na gramática os estudantes encargábanse do estudo da mecánica da lingua; nas de lóxica, da mecánica do pensamento e da análise; nas aulas de retórica, do uso da lingua para instruír e persuadir. Estas tres materias eran consideradas como un campo de preparación para o cuadrivio, que consistía no estudo da aritmética, xeometría, música e astronomía. Á súa vez o cuadrivio supoñía a preparación para o estudo serio da filosofía e a teoloxía.
Ligazóns externas
Artes liberales בוגר אוניברסיטה Siedem sztuk wyzwolonych
Eleccións xerais de Polonia de 2007
As eleccións ao Parlamento polaco de 2007 celebráronse o 21 de outubro, para escoller os representantes nas dúas cámaras do parlamento de Polonia, Sejm e Senat. Isto sucedeu tras o Sejm, a cámara baixa, aprobar a súa propia disolución o 7 de setembro de 2007. As eleccións ocorreron dous anos antes do prazo máximo de 4 anos de cada lexislatura polaca, sendo as anteriores eleccións no 2005. Todos os partidos votaron a favor da disolución agás a Liga das Familias Polacas e Autodefensa da República de Polonia, membros da coalición gobernante até aquel momento.