cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jane Jacobs
Influencia
A pesar de que Jacobs se centrou principalmente en Nova York, os seus argumentos foron identificados como universais. Por exemplo, a súa oposición contra a demolición de barrios urbanos para proxectos de renovación urbana tivo unha "resonancia especial" en Melbourne, Australia. En Melbourne na década de 1960, as asociacións de residentes loitaron contra os proxectos de vivendas de grande altura a grande escala da Housing Commission of Victoria (en galego, Comisión de vivenda de Victoria), que argumentaron tiñan pouco respecto polo impacto nas comunidades locais.
Urbanismo ortodoxo
Jane Jacobs indica na súa obra Morte e Vida das Grandes Cidades, que as fontes do urbanismo ortodoxo son:
Obras
Pasou a súa vida estudando as cidades. Os seus libros inclúen:
The Death and Life of Great American Cities
É o seu libro máis influente e posibelmente o libro máis influente sobre planificación urbana e cidades do século XX. Amplamente lido tanto por profesionais da planificación como polo público en xeral, o libro é unha forte crítica das políticas de renovación urbana da década de 1950, que, segundo ela, destruíu comunidades e creou espazos urbanos illados e antinaturais. Avogou pola abolición das leis de zonificación e a restauración do mercado libre de terreos edificábeis, o que daría como resultado veciñanzas densas de uso mixto e citou con frecuencia ao Greenwich Village da cidade de Nova York como un exemplo dunha comunidade urbana vibrante.
Robert Caro citouno como a influencia máis forte en The Power Broker, a súa biografía gañadora do Pulitzer de Robert Moses, aínda que Caro non menciona o seu nome nin sequera unha vez no libro a pesar das batallas de Jacobs con Moses sobre a súa proposta autoestrada do baixo Manhattan. Dise que Caro cortou un capítulo sobre Jacobs debido á lonxitude do seu libro.
The Economy of Cities
A tese deste libro é que as cidades son as principais impulsoras do desenvolvemento económico. O seu argumento principal é que o crecemento económico explosivo se deriva da substitución de importacións urbanas. A substitución de importacións ocorre cando unha cidade comeza a producir bens localmente que importou anteriormente, por exemplo, as fábricas de bicicletas de Tokio que substitúen os importadores de bicicletas de Tokio no século XIX. Afirma que a substitución de importacións constrúe infraestrutura local, habilidades e produción. Tamén afirma que o aumento da produción expórtase posteriormente a outras cidades, dándolles a estoutras cidades unha nova oportunidade para participar na substitución de importacións, o que produce un ciclo positivo de crecemento.
Nunha entrevista con Bill Steigerwald en Reason Magazine, dixo que se a lembran por ser unha grande intelectual, será lembrada non polo seu traballo relacionado coa planificación urbana, senón polo descubrimento da substitución de importacións. Os críticos afirman erroneamente que as súas ideas repiten a idea da substitución de importacións avanzada por estudosos como Andre Gunder Frank. A substitución de importacións era unha teoría económica nacional que implicaba que se unha nación substituía as súas importacións por produción nacional, a nación faríase máis rica, mentres que a idea de Jacob baséase enteiramente nas cidades e podería denominarse substitución de importacións urbanas. Con todo, incluso isto xeraría confusión porque, na práctica, a substitución de importacións na India e América Latina estaba subvencionada e ordenada polo goberno, mentres que o concepto de substitución de importacións de Jacobs é un proceso de descubrimento e división do traballo dentro dunha cidade.
Na segunda parte do libro, Jacobs argumenta que as cidades precederon á agricultura. Argumenta que nas cidades o comercio de animais e grans silvestres permitiu a división inicial do traballo necesaria para o descubrimento da agricultura; estes descubrimentos logo mudáronse fóra da cidade debido á competencia pola terra. Outra interpretación da historia, xeralmente considerada contraditoria coa de Jacobs, é apoiada polo arqueólogo marxista Vere Gordon Childe e nos últimos tempos por outro materialista histórico Charles Keith Maisels que argumentan que a agricultura precedeu ás cidades. A aparente oposición entre as teorías de Childe e Jacobs descansa na súa definición de 'cidade', 'civilización' ou 'urbana'. Childe, como outros materialistas como Maisels ou Henri Lefebvre, define "urbano" ou "civilización" como sinecismo -como comunidade política monolítica, alfabetizada, socialmente estratificada, mentres que, como se pode ver en The Economy of Cities ou en Cities and the Wealth of Nations, Jacobs define a cidade puramente na liña de comercio xeograficamente denso dando paso ao descubrimento empresarial e melloras posteriores na división do traballo. Sen os requisitos da alfabetización, a construción monumental ou os signos de forzas civís e armadas especializadas, as "cidades" poden interpretarse con precisión que existen miles de anos antes, de cando Childe e Maisels as colocan. Con todo, a definición de Jacobs é unha suposición, xa que "cidade" se define simplemente como unha gran cidade ou "un gran asentamento humano" que indica a permanencia. Os primeiros restos da humanidade descubertos polos arqueólogos non nos dan máis información que a de cazadores-recolectores, xa que aínda non hai evidencia de agricultura ou asentamento, o que implica un estilo de vida nómade ata que se fagan novos descubrimentos.
The Question of Separatism: Quebec and the Struggle over Sovereignty
The Question of Separatism incorporou e ampliou a presentación de Jacobs das Conferencias Massey de 1979, tituladas Canadian Cities and Sovereignty-Association. Publicouse en 1980 e reimprimiuse en 2011 cunha entrevista previamente non publicada de 2005 con Robin Philpot sobre o tema no que evoca a relativa desaprobación dese libro entre os seus lectores habituais. Esta foi, de feito, a primeira vez que se lle solicitou que o discutise nunha entrevista. O columnista Richard Gwyn adiantou que aínda que non a criticaban abertamente, os lectores canadenses de fala inglesa pensaban que non entendía como funcionaba a política canadense e que non estaba a ser útil nun momento de angustia pola unidade nacional (o referendo de 1980 foi derrotado por un voto do 60%). A cuestión do separatismo tampouco se mencionou na bibliografía do seu obituario de 2006 en The Globe and Mail.
Cities and the Wealth of Nations
Cities and the Wealth of Nations tenta facer pola economía o que The Death and Life of Great American Cities fixo pola planificación urbana moderna, aínda que non recibiu a mesma atención crítica. Comezando cun tratamento conciso da economía clásica, este libro cuestiona un dos supostos fundamentais dos grandes economistas. Os economistas clásicos (e neoclásicos) consideran que o estado-nación é o principal actor en macroeconomía. Jacobs argumenta que non é a estado-nación, senón que é a cidade a que é o verdadeiro actor neste xogo mundial. Reafirma a idea da substitución de importacións do seu libro anterior, The Economy of Cities, mentres especulaba sobre as ramificacións adicionais de considerar primeiro á cidade e logo á nación, ou non.
Systems of Survival
Systems of Survival: A Dialogue on the Moral Foundations of Commerce and Politics, trasládase fóra da cidade, estudando os fundamentos morais do traballo. Do mesmo xeito que cos seus outros traballos, utilizou un enfoque de observación. Este libro está escrito como un diálogo platónico. Parece que ela (como a describen os personaxes do seu libro) tomou recortes de xornais de xuízos morais relacionados co traballo, recompilounos e ordenounos para atopar os que se axustaban a dous patróns de comportamento moral que eran mutuamente excluíntes. Ela chama a estes dous patróns "Síndrome Moral A", ou síndrome moral comercial, e "Síndrome Moral B", ou síndrome moral gardián. Afirma que a síndrome moral comercial é aplicábel aos donos de negocios, científicos, agricultores e comerciantes. Do mesmo xeito, afirma que a síndrome moral do gardián é aplicábel ao goberno, organizacións benéficas, cazadores-recolectores e institucións relixiosas. Tamén afirma que estas Síndromes Morais son fixas e non fluctúan co tempo.
É importante salientar que Jane Jacobs brinda unha teoría sobre a moralidade do traballo e non sobre todas as ideas morais. As ideas morais que non están incluídas nos seus patróns son aplicábeis a ambos.
Jane Jacobs continúa describindo o que sucede cando estes dous patróns morais se mesturan, mostrando os fundamentos do traballo da Mafia e o Comunismo, e o que sucede cando á policía do metro de Nova York se lle paga bonificacións aquí, reinterpretadas como parte dunha análise máis ampla.
The Nature of Economies
The Nature of Economies, un diálogo entre amigos sobre a premisa: "os seres humanos existen por completo na natureza como parte da orde natural en todos os aspectos" (p.xx), sostén que os mesmos principios subxacen tanto nos ecosistemas como nas economías: "desenvolvemento e o codesenvolvemento a través das diferenciacións e as súas combinacións, a expansión a través de diversos usos múltiples da enerxía e o automantemento a través do autoreabastecemento de combustíbel "(p.82).
Os personaxes de Jacobs discuten os catro métodos polos cales os "sistemas dinamicamente estábeis" poden evadir o colapso: "bifurcacións, circuítos de retroalimentación positiva, controis de retroalimentación negativa e adaptacións de emerxencia" (p.98). As súas conversacións tamén cobren a "dupla natureza da aptitude para a supervivencia" (trazos para evitar a destrución do propio hábitat e o éxito na competencia para alimentarse e reproducirse), e imprevisibilidade, incluído o efecto bolboreta caracterizado en termos de multiplicidade de variábeis así como a resposta desproporcionada á causa e a autoorganización onde "un sistema pode ser creado a medida que avanza" (p.137).
A través do diálogo, os personaxes de Jacobs exploran e examinan as similitudes entre o funcionamento dos ecosistemas e as economías. Os temas inclúen o desenvolvemento ambiental e económico, o crecemento e a expansión, e como as economías e as contornas se manteñen vivas a través do "reabastecemento de combustíbel". Tamén formula sobre a natureza da diversidade económica e biolóxica e o seu papel no desenvolvemento e crecemento dos dous tipos de sistemas.
Unha idea particularmente interesante é a creación de "algo da nada", unha economía do nada. No mundo biolóxico, a enerxía libre dáse a través da luz solar, mais no mundo económico, a creatividade humana e os recursos naturais fornecen esta enerxía libre, ou polo menos enerxía de arrinque. Outra visión interesante é a creación de diversidade económica mediante a combinación de diferentes tecnoloxías, por exemplo, a máquina de escribir e a televisión como entradas e saídas dun sistema informático: isto pode conducir á creación de "novas especies de traballo".
Dark Age Ahead
Publicado en 2004 por Random House, Dark Age Ahead postula o argumento de Jacobs de que a civilización norteamericana mostra signos dun descenso en espiral comparábel ao colapso do imperio romano. A súa discusión céntrase en "cinco alicerces da nosa cultura dos que dependemos para nos mantermos firmes", que se poden resumir como a familia nuclear e a comunidade; a calidade en educación; o libre pensamento na ciencia; o goberno representativo e impostos responsábeis; e a responsabilidade corporativa e profesional. Como suxire o título do libro, o punto de vista de Jacobs é moito máis pesimista que o dos seus traballos anteriores. Con todo, na conclusión, admite: "Nun momento dado é difícil saber se as forzas da vida cultural ou a morte están en ascenso. É a expansión suburbana, cos seus asasinatos de comunidades e refugallos de terra, tempo e enerxía, un signo de decadencia? Ou o crecente interese nos medios para superar a expansión é un signo de vigor e adaptabilidade na cultura norteamericana? Podería dicirse que calquera das dúas afirmacións podería resultar certa".
Medalla e Premio Jane Jacobs
Como homenaxe a Jacobs, a Fundación Rockefeller, que outorgara subvencións a Jacobs nos anos 1950 e 1960, anunciou o 9 de febreiro de 2007, a creación da Medalla Jane Jacobs, para "recoñecer as persoas que contribuíron significativamente a pensar en deseño, especificamente na cidade de Nova York ". Destinatariosː
O Instituto Urbano do Canadá ofrece un premio en nome de Jacobs, o Premio de toda unha vida Jane Jacobs, para recoñecer a unha persoa "que tivo un impacto significativo na saúde da súa rexión de acordo coa crenza de Jane Jacob de que as cidades exitosas fomentan unha comunidade baseada no lugar".
O gañador de 2011 foi Eberhard Zeidler, mentres que a súa filla, Margie Zeidler, gañou o premio de 2015. En 2012, Anne Golden levou o premio "polo seu liderado nas políticas públicas, o seu traballo académico e a súa variada experiencia de liderado nos sectores empresariais, sen fins de lucro e gobernamentais". William (Bill) Teron aceptou o Premio 2013 "pola súa influente carreira en políticas públicas e apaixonada defensa do deseño de calidade e compromiso co desenvolvemento na área de Ottawa". En 2014, Jack Diamond foi recoñecido pola súa "contribución para mellorar a forma e defensa das cidades e a futuro da área metropolitana de Toronto ".
Domiz
O topónimo galego Domiz pode referirse a:
Preservativo
miniatura|dereita|Preservativo masculino miniatura|dereita|Preservativo feminino sen anel interno miniatura|dereita|Preservativo feminino con anel interno
O preservativo, tamén chamado profiláctico ou popularmente condón, é unha funda de goma natural ou artificial, látex, poliuretano que se pon no pene en erección antes de realizar o acto sexual e que retén o seme no caso de preservativo masculino, ou adaptada a morfoloxía feminina para colocar na vaxina e recibir o seme, no caso de preservativo feminino. Utilizase como método de anticoncepción e tamén se usa de xeito profiláctico para evitar a transmisión de ETS. Tamén chamase condón. Orixinalmente o preservativo era para uso masculino, pero na actualidade existen tanto para homes como para mulleres.
miniatura|esquerda|Litografía de Nicolas François Octave Tassaert (1800-1874): Die vorsichtige Geliebte/ A amante cautelosa.
Orixe
En Exipto, polo menos desde hai 3000 anos, utilizábanse fundas de tea sobre o pene. A lenda do rei grego Minos (1200 a. C.) fai referencia ao emprego de vexigas natatorias de peixe ou vexigas de cabra para reter o seme. Os preservativos máis antigos do mundo que se conservan foron atopados en Inglaterra, en escavacións feitas nos oitenta no Castelo de Dudley e teñen polo menos 450 anos.
Falcipennis canadensis
Falicpennis canadensis é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que integran o xénero Falcipennis.
É un tetraonino propio das rexións máis setentrionais de América do Norte, de tamaño mediano, e estreitamente asociado aos bosques de coníferas boreais ou taigas. É unha das pitas do monte máis arborícolas, ben adaptado para moverse e pousar nas árbores.
Características
Esta pita do monte mide entre 38 e 43 cm de lonxitude; os machos pesan de 550 a 650 g, e as femias de 450 a 550 g. Estes pesos son aproximados, xa que existe variación xeográfica e estacional na masa destas aves.
Distribución e hábitat
Esta especie sempre está asociada aos bosques dominados por coníferas, xa sexan piceas, piñeiros, abetos ou tuias. Pode encontrarse en verán cerca de sotobosques ricos en arbustos como arandos e outros, prefirindo en inverno bosques máis densos.
Descrición
A especie foi descrita inicialmente en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Tetrao canadensis. Posteriormente situouna dentro do xénero Canachites, e, máis tarde, en Dendragapus. Finalmente, despois de que en 1823 Elliot descibira o xénero Falcipennis, foi integrada neste.
Etimoloxía
Para a etimoloxía de xénero, ver Falcipennis.
O epíteto específico, canadensis, alude ao país que concentra a maior parte da súa poboación.
Subespecies
Na acutualidade recoñécense na especie as seis subespecies seguintes:
Controversia taxonómica Dengragapus - Falcipennis
Dadas as similitudes entre moitas das especies dos tetraoninos, non hai acordo unánime sobre a taxonomía do xénero Dengragapus.
Así, por exemplo, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), só considera como válida a especie Dengragapus obscurus, considerando a Dendragapus fuliginosus como unha subespecie desta, Dendragapus obscurus fuliginosus (Ridgway, 1873), utilizando como fonte a Zoonomen - Zoological Nomenclature Resource, 2005.05.23.
Outros consideran a especie Dendragapus falcipennis, que a maioría clasifican como Falcipennis falcipennis. Finalmente, outros consideran a Dendragapus canadensis, especie definida por Linneo como Tetrao canadensis Linnaeus, 1758, que a maioría dos autores clasifican tamén dentro do xénero Falcipennis, como Falcipennis canadensis.
Cuartifusa
A cuartifusa é unha figura musical que equivale a 1/128 do valor dunha redonda, isto é, dura a metade dunha semifusa.
Representación gráfica
Represéntase por un círculo negro cunha hasta terminada por cinco bandeirolas ao lado. O seu símbolo en Unicode é U+1D164.
Uso
Era moi usada na música barroca, mais a dificultade para executala fixo que progresivamente se deixase de empregar. Para prescindir dela os compositores simplemente duplicaron o tempo das súas pezas e empregaron no seu lugar semicorcheas, que son máis fáciles de ler.
A partir desa época é raro encontralas nas partituras e cando se utilizan acostuman aparecer en pasaxes breves e rápidas incluídas en movementos lentos. Por exemplo, figuran no primeiro movemento da Sonata Patética de Beethoven plasmando rápidas escalas.
miniatura|530px|center|Cuarto [[compás (música)|compás do primeiro movemento da Sonata Patética de Beethoven. O último grupo de notas á dereita son cuartifusas.]]
Premio Burnett Anderson Memorial
O Premio Burnett Anderson Memorial (formalmente e en inglés: Burnett Anderson Memorial Award for Excellence in Numismatic Writing) é un premio numismático concedido con periodicidade anual a un autor, xornalista ou investigador en recoñecemento das contribucións á numismática entendida como un hobby, feitas ao longo da súa carreira. O premio contou desde a súa creación co patrocinio da editora Krause Publications, da que Burnett Anderson era correspondente en Washington. O gañador de cada edición é seleccionado nun proceso cooperativo entre a American Numismatic Association (ANA), a American Numismatic Society (ANS) e o Gremio Literario Numismático (Numismatic Literary Guild -NLG-).
O seu primeiro receptor foi o xornalista numismático que lle deu nome ao premio, Burnett Anderson, en 1999 a título póstumo.
A Mourela, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Mourela é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 36 habitantes dos cales 21 eran homes e 15 eran mulleres.
Pozancas, Agüeira, Becerreá
Pozancas é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
San Marcos
San Marcos pode referirse a:
Río Shkumbin
O Shkumbin é un pequeno río costeiro do centro de Albania que desemboca no mar Adriático. É considerado a liña divisoria entre os dous dialectos do idioma albanés, o tosco (ao sur) e o guego (ao norte). Elbasan é unha gran cidade pola que pasa este río.
O Xangote, Codesoso, Sobrado
O Xangote é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
O Porto, Sorrizo, Arteixo
O Porto é un lugar da parroquia de Sorrizo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
A Carballeira, Mourence, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
858
Outros
Historia ano a ano
División de Honra de Rugby 1988-1989
A tempada 1988-1989 da Liga Española de rugby foi a vixésimo segunda edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 22 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato a UE Santboiana saíu campioa por terceira vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Elizabeth Jane Weston
Traxectoria
Non se sabe nada de seu pai, mais o seu padrastro, Edward Kelley, foi un alquimista de renome. Kelley, xunto con John Dee, foi contratado na corte de Rodolfo II, polo que a súa familia se trasladou a Praga. Foi moi salientable o seu dominio das linguas, tendo coñecementos de cinco linguas: checo, inglés, alemán, italiano e latín.
En 1603 coasou cun avogado, Johnnes Leo, con quen tivo sete fillos antes de que morrera durante un parto en 1612. Está enterrada na Igrexa de Santo Tomás en Malá Strana (Praga).
Unha colección da súa poesía, editada e traducida por Donald Cheney e Brenda M. Hosington, foi publicada por University of Toronto Press en 2000.
Ría de Ferrol
A ría de Ferrol tamén chamada ría de Xuvia ou enseada da Gándara é unha das rías galegas situada nas Rías Altas, no Golfo Ártabro. É navegable ata a Ponte das Pías. Pequenas embarcacións marisqueiras ata a ponte do F.C. (en marea alta). baña os concellos de Ferrol, Narón, Neda, Fene, Mugardos e Ares
Historia
miniatura|esquerda|300px|Mapa de 1589 (o [[norte está abaixo). Na parte esquerda está o Porto de Santander. A dereita: Rías de Ferrol, Ares, Betanzos e A Coruña.]] Existen referencias históricas de asentamentos romanos, normandos e da Baixa Idade Media, todos eles vencellados ao comercio e ás actividades navais, militares e pesqueiras que decaen a partir da Alta Idade Media.
Durante a dinastía dos Austrias utilizouse a ría como base non permanente das Armadas, o que supuxo a construción das primeiras fortificacións. A chegada dos Borbóns á Coroa de España trouxo trocos substanciais na política naval decidindo localizar na ría ferrolá o Arsenal del Norte, por ser un porto natural e idóneo desde o punto de vista táctico e defensivo.
O porto da ría de Ferrol ata ben entrado o século XIX tivo un carácter totalmente castrense, con escasas referencias ó pequeno peirao situado no barrio de Ferrol Vello. Un novo porto, desvencellado da actividade militar, estaba condicionado pola situación do Arsenal e o recinto amurallado defensivo da praza. Elixiuse o lugar anexo ó Arsenal cara ó oeste, sendo os primeiros estudos de 1856, a partir dos cales se realizou un pequeno dique do que arrancaba un espigón de 200 metros, construíndose o Peirao Sur e unha pequena dársena. miniatura|esquerda|300px| PLANO DEL PAIS adyacente a las tres rías de la CORUÑA, BETANZOS Y FERROL, llamado de las Mariñas, Por el [[Domingo Fontán|D.r D.n Domingo Fontán ]] O 24 de agosto de 1910 creouse, por Real Decreto, a Xunta de Obras do Porto de Ferrol e a partir do ano seguinte procedeuse a ampliar a infraestrutura existente realizándose as obras de dragado e ampliación da dársena co Peirao de Curuxeiras e o adiantamento dos Cantís. No ano 1918 redactouse un anteproxecto que fixaba as liñas a seguir en futuras ampliacións, actuacións que se desenvolveron en 1944, cun importante salto cuantitativo, creando o Peirao de Ribeira (hoxe, Fenández Ladreda), que non se rematou ata 1960, apoiándose no Peirao Sur anterior e establecendo os accesos ferroviarios ó Porto e ó Arsenal.
Entre 1949 e 1959 construíronse os peiraos que conforman a Dársena de Curuxeiras (Espigón e Pasaxeiros da Ria). En 1968, no contexto da especialización de Astano na construción de super-petroleiros, tivo lugar a inauguración da Ponte das Pías, tamén denominada como A Ponte do Caudillo, título honorífico do Ditador. A ponte recortaba en 8 quilómetros o acceso á cidade desde o sur, e aseguraba a súa conexión directa co estaleiro Astano. 300px|miniatura|A ría de Ferrol vista desde [[Mugardos.]] A partir de 1984 iníciase a última fase de expansión para obter maiores calados, máis lonxitude dos atraques e superficies de depósitos máis grandes. Constrúense o Novo Peirao, con 14 metros de calado, base para desenvolvementos posteriores.
Na derradeira década do século XX amplíase polo sur o "Peirao Fernández Ladreda" para calados de ata 12,5 metros, constrúese o peirao que pecha polo norte e créase o acceso ó peirao por autovía.
En 1995 comezouse cos primeiros estudos para a construción dun peirao na entrada da ria, obras que comezaron no ano 2001. Os peiraos actuais compleméntanse cos anteriores facendo do Porto de Ferrol o mellor dotado do noroeste peninsular tanto en liñas de atraque e calados como en superficies.
Explotación da ría
miniatura|Piscifactoría e bateas de marisco na entrada da ría de Ferrol. Existen referencias da construción naval en 1344 en Neda dun buque armado. En 1726 Filipe V, nunha Real Orde, funda o arsenal da Graña. Cinco anos despois alí constrúese o buque Galicia de 70 canóns. Ademais dos usos como porto natural protexido na ría hai estaleiros e infraestruturas navais civís e militares. Existe unha planta de gas en Mugardos, REGANOSA, propiedade do grupo Tojeiro que ten máis instalacións xunto a ela como un porto para produtos químicos e forestais. Na entrada da ría de Ferrol hai unha piscifactoría e bateas para o cultivo de moluscos. O uso da ría para actividades de lecer inclúe escolas de vela, remo e piragüismo en varios concellos.
A presión demográfica, na zona da ría de Ferrol a poboación é de máis de 200.000 persoas, supuxo unha degradación ambiental xa que non existían infraestruturas de saneamento de augas residuais. Nos últimos anos construíronse dúas Estacións Depuradoras de Augas Residuais (EDAR), unha para a banda dereita da ría: Ferrol, Narón e Neda -EDAR de Cabo Prioriño- e outra para os concellos de Fene, Mugardos e Ares en Punta Avarenta.
Ernst Kretschmer
Ernst Kretschmer, nado en Heilbronn, Baviera o 8 de outubro de 1888 e finado en Tubinga o 8 de febreiro de 1964, foi un médico psiquiatra e neurólogo alemán.
Biografía
Kretschmer estudou na Cannstatt Hochschule, unha das escolas de latín máis antigas de Stuttgart. De 1906 a 1912 estudou teoloxía, medicina e filosofía nas universidades de Tubinga, Múnic e Hamburgo. De 1913 a 1926 foi asistente en Tubinga, onde obtivo a súa praza en 1918.
Despois de ter estudado Medicina na Universidade de Tubinga, foi discípulo de Robert Gaupp e, posteriormente, profesor de Neuroloxía e Psiquiatría na mesma universidade.
Foi o primeiro en describir o estado vexetativo persistente, tamén coñecido como Síndrome de Kretschmer. Outro termo médico cuñado polo seu nome é a Paranoia Sensitiva de Kretschmer. Entre 1915 e 1921 desenvolveu o diagnóstico diferencial entre esquizofrenia e psicose maníaco-depresiva.
A partir de 1946, mentres se ocupaba do seu labor docente, tamén traballou na investigación. Reinstaurou en Alemaña, despois da guerra, os congresos neuropsiquiátricos e a Sociedade xermana de Neuroloxía e Psiquiatría (AÄGP), fundada o 12 de xaneiro de 1927, cunha presidencia que ocupou durante moitos anos. Tamén foi fundador e presidente da Sociedade de Investigacións Constitucionais e da revista de igual título. Nos últimos anos da súa vida realizou investigacións en psicoterapia e criminoloxía biolóxica.
Obra
Foi coñecido sobre todo, polas súas investigacións sobre a relación que existe entre o temperamento e a constitución corporal. O labor de Kretschmer orientouse en tres direccións: as investigacións constitucionais, os problemas de psicoloxía médica e psicoterapia, e a investigación psiquiátrica. Estes traballos atópanse expostos nos seus libros: Körperbau und Charakter (Constitución e carácter, 1931), Medizinische Psychologie (Psicoloxía Médica, 1922), Geniale Menschen (Homes xeniais, 1929), Delirio sensitivo-paranoide, Hysterie, Reflex und Instinkt (Histeria, reflexo e instinto, 1927) e Psychotherapeuthische Studien (Estudos psicoterapéuticos, 1949).
En psicoloxía médica, estudou as funcións psíquicas utilizando os medios de investigación da psicoloxía evolutiva, e describiu os chamados mecanismos hiponoicos e hipobúlicos. Chamou mecanismos hiponoicos ás funcións psíquicas que se presentan con características parecidas no soño, nas hipnoses, no estado crepuscular do histerismo e nos trastornos mentais esquizofrénicos. Como estas funcións ofrecen analoxías con outras filoxeneticamente inferiores, considerounas como probables residuos destas. Os mecanismos hipobúlicos (movementos catatónicos do esquizofrénico, e tempestade de movementos e reflexo de inmobilización da histeria), que describe na esquizofrenia e a histeria, son reflexos peculiares da psicomotilidade que tamén puxo en relación con graos de expresión máis antigos da escala filoxenética.
En nosoloxía psiquiátrica contribuíu á revisión da teoría clínica da paranoia, concepto, segundo Kretschmer que engloba varias entidades clínicas afíns (o delirio sensitivo-paranoide, o delirio querulante e as psicose desiderativas). Ademais de describilas, fixo o diagnóstico diferencial coas parafrenias e personalidades psicopáticas. Na xénese destes grupos clínicos que describiu cita como factores coadxuvantes, principalmente, a predisposición paranoide da personalidade, pero tamén un conflito externo relacionado xeralmente coa insatisfacción sexual. Por iso mesmo teñen prognóstico favorable. Cursa sen alucinacións, nin destrución da personalidade; polo tanto, diferéncianse da esquizofrenia, aínda que hai casos que non se poden deslindar con exactitude das psicoses endóxenas.
Resultados
Kretschmer parece ter demostrado que os caracteres morfolóxicos, tanto en psiquiatría como en tipoloxía, están en estreita conexión coas propiedades psicolóxicas. Así, substitúe a oposición entre o somático e o psíquico pola noción da unidade órgano-psíquica. Estes estudos foron un punto de partida para as investigacións ulteriores de William Herbert Sheldon, entre outros, e, máis recentemente, de Conrad.
A posición da psiquiatría actual fronte aos traballos de Kretschmer pódese resumir deste modo:
-541
Outros
Historia ano a ano
Vichada
Vichada é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na rexión natural da Orinoquía, dentro da cal se atopa o parque nacional El Tuparro. É ademais o segundo meirande departamento de Colombia, despois de Amazonas.
Lista de pregoeiros da Semana Santa de Viveiro
Esta é unha listaxe cos pregoeiros da Semana Santa de Viveiro desde o ano 1974 até o ano 2021. Cómpre destacar que entre 1978 e 1980 non se celebrou o acto do pregón:
Jim Craig
James Philip Craig, nado en Glasgow o 7 de maio de 1943), coñecido polos seus achegados coma Cairney, foi un xogador de fútbol escocés, un dos Lisbon Lions.
Chegou ó Celtic de Glasgow asinando un contrato de afeccionado no 1963 para se converter en profesional o 7 de xaneiro de 1965. Dende entón e ata o seu retiro vestiu a camisola verdibranca nun total de 231 ocasións metendo 6 goles. Este xogador escocés desenvolvía a demarcación de lateral dereito.
Richard Harris
Richard St John Harris, nado o 1 de outubro de 1930 en Limerick, Irlanda e finado o 25 de outubro de 2002 en Londres. Foi un actor irlandés, cantante-compositor, produtor teatral, director de cine e escritor.
Como actor foi moi prolífico, e os seus papeis de maior sona foron como Rei Artur en Camelot (1967), Oliver Cromwell en Cromwell (1970) e como Albus Dumbledore en Harry Potter e a pedra filosofal (2001) e Harry Potter e a Cámara dos Segredos (2002), o seu derradeiro filme. Tamén encarnou un aristócrata británico e preso en A Man Called Horse (1970), o emperador Marco Aurelio en Gladiator (2000) e o pistoleiro inglés Bob na película de Clint Eastwood Sen perdón (1992).
Como cantante, Harris triunfou coa súa gravación de 1968 da canción de Jimmy Webb "MacArthur Park", que estivo no top ten en Gran Bretaña e os Estados Unidos. En 2020 The Irish Times publicou unha listaxe cos mellores actores de cinema irlandeses, na que Harris aparecía como o terceiro mellor.
Axencia Comunitaria de Control da Pesca
Obxectivo
miniatura|250px|Sede na Avenida de García Barbón n.º 4, Vigo. A misión da axencia é mellorar o cumprimento da política pesqueira común, conforme a súa última reforma de 2002, ao unificar os criterios de control e inspección dos caladoiros que seguían cada un dos estados membros. Depende polo tanto da Dirección Xeral de Pesca e Asuntos Marítimos da Unión Europea, que é o órgano político, mentres que a axencia é só o órgano técnico e administrativo.
Richard Harris
Biografía
Harris, o quinto de nove irmáns, naceu na cidade de Limerick, Condado de Limerick (Munster, Irlanda), no seo dunha familia de clase media firmemente católica. Os seus pais eran John Ivan Harris e Mildred Josephine Harty Harris. Foi educado polos xesuítas no Crescent College.
Axencia Comunitaria de Control da Pesca
Obxectivo
Tamén depende desta Dirección Xeral a Axencia Europea de Seguridade Marítima (EMSA).
Richard Harris
Biografía
Destacou polas súas virtudes no rugby chegando a xogar no Garryowen e cando ía encamiñado cara a unha prometedora carreira deportiva como estrela de rugby, colleu a tuberculose e viuse obrigado a deixala práctica deportiva. Despois de recuperarse da enfermidade, Harris trasladouse a Londres co afán de se converter en director de teatro. Ó non atopar ningún curso relacionado coa súa afección, enrolouse na London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA) para estudar interpretación.
Axencia Comunitaria de Control da Pesca
Funcións
A axencia ten como función coordinar as políticas dos estados membros da Unión Europea no que respecta o control dos caladoiros. Iso inclúe dende organizar o despregamento dos medios seguindo unha estratexia común ata formar inspectores de caladoiros, fornecer equipos técnicos e promover a creación de grupos de inspectores que mesturen diversas nacionalidades.
Richard Harris
Biografía
Sendo aínda un estudante, Harris alugou o Teatro Irving situado na West End de Londres para dirixir e producir a súa propia produción sobre a obra de Clifford Odets Winter Journey (The Country Girl). O espectáculo tivo un grande éxito pero ó rematar o financiamento tivo que abandonar o proxecto.
Axencia Comunitaria de Control da Pesca
Funcións
A axencia actuará tanto en terra como dentro das 200 millas de augas territoriais, pero tamén en mar a fóra (augas internacionais) e nas augas dos países terceiros se se chegase a un determinado acordo.
Richard Harris
Biografía
Despois de rematar os seus estudos na Academia, Harris uniuse á compañía de Joan Littlewood e comezou a participar en funcións das producións do West End, destacando en The Quare Fellow (1956).
Traxectoria
Debutou no cine en 1958 co filme Alive and Kicking e un ano máis tarde tivo a oportunidade de traballar co director británico Michael Anderson. A década dos 60 comezaría dun xeito excepcional coa súa achega en The Guns of Navarone e en Mutiny on the Bounty xunto con Trevor Howard e Marlon Brando.
A súa primeira aparición como protagonista sería en This Sporting Life, interpretando ó mineiro Frank Machin, papel polo que gañou a Palma de Ouro ó mellor actor no festival de Cannes e un nomeamento ós Premios Óscar.
A súa fama non parou de medrar e cada filme no que participaba tiña máis éxito que o anterior, pero sen dúbida o grande éxito mundial veu da man de A Man Called Horse.
Derradeiros anos
Nos derradeiros anos da vida de Richard Harris, o actor irlandés volveu á gran pantalla con pequenos pero intensos papeis nos oscarizados Sen perdón e Gladiator.
Pola contra, será relacionado por sempre co papel de Albus Dumbledore nas dúas primeiras entregas da saga de Harry Potter. Harris morre no 2002 por mor da enfermidade de Hodgkin á idade de 72 anos, poucos meses despois da estrea de Harry Potter e a Cámara dos Segredos. Foi substituído polo tamén irlandés Michael Gambon.
Serra da Horta, Agüeira, Becerreá
Serra da Horta é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Consello da Cultura Galega
Presidencia
Coa excepción dos dous últimos, Ramón Villares e Rosario Álvarez, que foron escollidos polo Pleno do CCG, todos os demais presidentes ocuparon este posto debido á morte do anterior.
Suevos, Suevos, Arteixo
Suevos é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 401 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 204 eran homes e 197 eran mulleres.
Tommy Gemmell
Thomas Gemmell, nado en Glasgow o 16 de outubro do 1943, foi un futbolista escocés.
Alcumado coma Big Tam por se-lo xogador máis grande do Celtic da súa época cunha estatura de arredor do 1.90 metros, destacou por ser un daqueles lendarios Lisbon Lions que acadaron a única Copa de Europa aló polo 1967 para o conxunto católico. Cos verdibrancos xogou 418 partidos metendo 63 goles dos que 31 foron de penalti (era a súa especialidade).
Sempre cando xogou ó fútbol desenvolveu o rol de lateral esquerdo, demarcación na que defendeu a camisola do Coltness United, Celtic, Nottingham Forest e Dundee F.C. por esta orde. Este home logrou o gol que supuña a igualada momentánea nesa final do 1967 xogada no Estadio Nacional de Lisboa cun tanto de factura espectacular. E tamén foi quen de asina-lo tanto da final da Copa de Europa de 1970 na que o Celtic non puido co Feyenoord.
Tamén tivo a honra de poder representar á selección escocesa de fútbol nun total de 18 ocasións, facendo un gol nun encontro no que Escocia vencera a Chipre por 8-0 no 1970. Tamén da súa estadía na selección nacional habería que salienta-lo feito de que era un dos xogadores que artellaba aquel cadro escocés que derrotou a Inglaterra no 1967 en Wembley por 2-3.
Coma adestrador foino do Dundee F.C. e mais do Albion Rovers.
Harkaitz Cano
dereita|miniatura|Harkaitz Cano na libraría Couceiro en 2014. dereita|miniatura|Harkaitz Cano en 2011.
Harkaitz Cano, nado en Lasarte-Oria (Guipúscoa) o 4 de agosto de 1975, é un escritor en lingua vasca.
Traxectoria
Comezou a súa andaina literaria no colectivo literario Lubaki Banda, creado en 1993. A súa bibliografía abrangue a poesía, novela ou os relatos. É licenciado en dereito na UPV de San Sebastián, aínda que nunca exerceu. É colaborador habitual de varios xornais do País Vasco, así como guionista de radio e televisión.
Parte da súa obra está traducida ao castelán, italiano, alemán, grego e galego.
Acrobates pygmaeus
miniatura|240px|Tamaño de A. pymaeus comparado co dunha man humana. miniatura|240px|Lámina de A. pygmaeus de 1883.
Características
O acróbata pigmeo é o mamífero planador máis pequeno do mundo. Porén, a pesar de que só ten a medida dun rato moi pequeno (de 65 a 80 mm de loncitude e de 10 a14 g de peso), é capaz de saltar e planar até 25 m para desprazarse dunha árbore a outra. Como outros mamíferos planeadores, ten unha membrana de pel entre as patas anteriores e as posteriores, máis grosa que a doutros marsupiais como os petauros, pero relativamente máis pequena, posto que só se estende dos cóbados aos xeonllos. A cola ten aproximadamente a mesma lonxitud que a cabeza e o tronco xuntos, e é moi delgada, moderadamente prénsil, e case sen pelo excepto por dúas fileiras evidentes de pelos longos, ríxidos a ambos os lados. A cola, cando se manténe recta, parécese a un peite de dupla cara. Utilízaa para agarrarse a pequenas ramas e para controlar o planeo: dirección e freada.
A pelaxe é de cor gris uniforme con manchas escuras ao redor dos ollos e a miúdo cunha mancha branca detrás das orellas. As partes inferiores son máis claras. As orellas son moderadamente grandes e arredondadas.
Hábitat e distribución
O hábitat natural do acróbata pigmeo son os bosques da costa leste e sueste de Australia, desde o norte de Queensland a Victoria; tamén se encontra na illa Fraser.
Pódese encontrar desede o nivel do mar até os 1 200 m de altitude.
Costumes
É unha especie de hábitos nocturnos que vive máis frecuentemente en bosques subtropicais e temperados maduros. Tamén se encontra en sectores suburbanos.
Nutrición
A dieta do acróbata pigmeo inclúe néctar, pole e pequenos artrópodos.
Reprodución
As femias poden ter dúas camadas de tres ou catro crías ao ano.
Xénero
O xénero foi descrito en 1818 polo zoólogo francés Anselme Gaëtan Desmarest en ''Nouv. Dict. Hist. Nat''., Nouv. ed., 25: 405.
Especie
A especie describíraa en 1793 o naturalista inglés George Shaw, co nome de Didelphis pygmaea. Posteriormente foi reclasificada no xénero Acrobates.
Xénero
O nome científico do xénero, Acrobates, deriva do grego antigo ἀκροβάτης ‎akrobátēs, 'acróbata'.
Especie
O nome específico, o latino pygmaeus, procede do grego antigo πυγμαῖος pygmaîos, 'anano', do nome dunha fabulosa raza de ananos (os Πυγμαῖοι Pygmaîoi), descrita por Homero e Heródoto e que dicían que habitaban en Exipto ou Etiopía e na India.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle deu Shaw, e polo actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Estado de conservación
No ano 1996 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualificaba o status da especie como LR (baixo risco), pero na actualidade (2016) considérao como LC (pouco preocupante), tendo en conta a súa distribución relativamente ampla, a súa poboación grande e estábel, a súa presenza nun número grande de áreas protexidas, e porque non hai amenazas importantes para a especie.
A pesar da introdución dos gatos domésticos, que depredan sobre ela, non parece que a súa poboación sufrira mermas importantes, o que, con toda seguridade, débese ás condicións crípticas nas que transcorre a súa vida e aos seus costumes nocturnos. Incluso os xardíns das casas adoitan albergar un número abundante de acróbatas pigmeos, que só se fan visíbeis cando se talla algunha árbore e foxen rapidamente na busca dun novo acubillo.
Aeroporto João Paulo II
O aeroporto João Paulo II é un aeroporto internacional situado na illa de São Miguel, no aequipélago portugués dos Azores. Atópase a 2 quilómetros ao oeste do centro da cidade de Ponta Delgada e trátase do principal aeroporto dos Azores, ademais de ser o quinto máis grande de Portugal.
Opera voos domésticos regulares cara todas as illas dos Azores, ademais de cara Madeira e o continente (principalmente a Lisboa, Porto e Faro). O aeroporto de João Paulo II Airport tamén opera voos internacionais cara Europa e Norteamérica. É o principal centro de conexións para o grupo de aeroliñas SATA Group, ao que pertencen SATA Air Açores e Azores Airlines, e dende abril de 2015 é unha base para Ryanair.
Historia
O aeroporto inaugurouno o presidente portugués Américo Tomás o día 24 de agosto de 1969 despois de que se planease a súa construción seis anos antes, en 1963. No momento da súa apertura era coñecido como aeroporto de Nordela debido á súa localización no extremo norte de Ponta Delgada e a súa pista tiña 1 800 metros de lonxitude. Foi construído para realizar conexións entre as illas e o continente usando un único Boeing 737 de TAP Portugal.
En maio de 1995, na inauguración da nova terminal, o aeroporto recibiu o seu actual nome na honra da visita do papa Xoán Paulo II aos Azores en 1991.
O Castro, Mourence, Vilalba
O Castro é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Rooibos
miniatura|Flores miniatura|Planta miniatura|Té rooibos verde miniatura|Infusión de rooibos nun vaso miniatura|Un licor de rooibos e sobres de rooibos
O rooibos (nome científico Aspalathus linearis) é unha planta de orixe surafricana, que se pronuncia «roibos» (/ˈrɔɪbɒs/) en afrikaans e que significa arbusto vermello. É moi popular debido ao uso que se fai das súas follas en preparacións como infusións, e tamén se lle chama té rooibos (té vermello surafricano, que non debe confundirse co té vermello pu-ehr), aínda que na realidade non procede da planta do té.
Características
Aspalathus linearis é unha especie polimórfica que cando crece de forma salvaxe pode ter diferentes características dependendo da rexión onde se reproduza. Algunhas variedades poden chegar a medir 30 cm de altura, mentres que outras chegan aos 2 metros. As variedades dedicadas ao cultivo do "té vermello" adoitan ser de tamaño medio de 1,5 metros de altura. A planta posúe unhas flores amarelas pequenas que florecen a finais da primavera ou cerca do comezo do caloroso verán. Cada flor produce unha froita leguminosa. A planta do rooibos adaptouse a un solo pobre en nutrientes e cunhas condicións climáticas calorosas en extremo. A planta cultívase no verán, que na latitude de Suráfrica coincide co mes de xaneiro. Non contén Teofilina nin Cafeína.
Produción
A planta do rooibos (familia dos legumes) cultívase soamente na rexión de Cederberg incluída na provincia Occidental do Cabo. Inclúe unha gran familia que alcanza máis de 200 variedades. As follas da árbore déixanse oxidar ao sol e popularmente considérase este proceso como unha fermentación (mais non se trata tecnicamente dunha fermentación, e denomínase así para facer unha equivalencia coa produción do té). Este proceso oxidativo é o que lle proporciona á planta o sabor e a cor 'vermella' característica. Existe igualmente unha produción non "fermentada" (isto é, non oxidada) que se denomina rooibos verde (pretendendo facer unha denominación similar co té verde), variedade que se comercializa a un prezo maior e que posúe unha cor amarela característica. Esta variedade 'non fermentada' posúe unha gran cantidade de polifenois antioxidantes. O comezo do consumo de rooibos comezou no século XVII.
Usos
A popularización desta planta é bastante recente. O botánico Carl Thunberg clasificou por vez primeira o rooibos en 1772; mais foi o Dr. Nortier, médico e botánico, a primeira persoa que o estudou en profundidade. Ademais de contrastar as súas propiedades medicinais tamén experimentou o seu cultivo, xa que era unha planta silvestre que crecía principalmente nas montañas Cederberg. Hoxe en día xa a podemos encontrar en máis de 140 países do mundo. En Suráfrica é habitual que o rooibos se tome mesturado con leite e azucre.
A preparación deste "té vermello surafricano" pode levar máis de cinco minutos de preparación da infusión, o que deixa unha bebida de cor vermella (ás veces tirando a pardo). Nalgunhas tendas de Suráfrica comercializase unha variedade denominada rooibos espresso que se elabora de forma similar ao café expreso.