cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Termas romanas
Termas romanas en Galicia
A maior parte das termas construídas en Galicia estaban baseadas en mananciais de augas termais que en moitos casos tiñan compoñentes medicinais. Dous casos urbanos que se seguen a usar son As Burgas de Ourense e as termas romanas de Lugo. As termas romanas de Cuntis estaban a carón do actual balneario. As termas romanas de Carballo foron escavadas a finais do século XVIII, e están soterradas no núcleo urbano. Había tamén termas nalgunhas villae dentro da muralla de Lugo.
Noutros casos construíronse villae a carón de mansio das vías romanas. Así, na Vía Nova (Vía XVIII do Itinerario de Antonino) construíuse unha mansio entre as termas romanas de Bande e o campamento de Aquis Querquennis, nos Baños (Bande). A seguinte mansio indo desde Braga cara a Astorga era Aquis Originis, en Río Caldo (Lobios).
Outras termas romanas eran as da villa de Noville (en Mugardos, a carón do mar), en Vilar de Eimil (Gondaísque, Vilalba) e en Castrelo de Miño, xunto ao río Miño.
Consérvanse algúns outros hidrónimos (topónimos relacionados coa auga) relativos ás termas e baños, como Baños de Molgas, Caldelas de Tui ou Caldas de Reis.
Lions (álbum)
Lions  é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense The Black Crowes. Foi editado o 7 de maio do 2001 como o seu primeiro disco con V2 Records tras a súa marcha de Columbia, e trátase do seu único álbum de estudio co guitarrista Audley Freed. Lions foi gravado en Nova York en xaneiro e febreiro do ano 2001 baixo a produción de Don Was. O baixo foi gravado por Rich Robinson e Don Was, xa que Greg Rzab deixa<ra o grupo e non foi substituído ata a xira que seguiu á publicación do traballo.
O álbum estreouse na lista Billboard 200 e chegou ata o número 20, vendendo máis de 53.000 copias na súa primeira semana. Lions recibiu críticas variadas; aínda que polo xeral o son do disco tivo boas críticas, achacóuselle unha falta de cancións "memorables". Os críticos que puntuaron máis baixo o álbum considerárono unha pobre imitación das influencias da banda, como Led Zeppelin.
O grupo promocionou Lions con dúas xiras norteamericanas (unha con Oasis), e unha pequena xira por Europa e o Xapón no medio. Despois dos concertos a banda entrou en hiato ata o ano 2005.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Rich Robinson e Chris Robinson.
Riccardo Giacconi
Riccardo Giacconi, nado en Xénova o 6 de outubro de 1931, e morto en San Diego o 9 de decembro de 2018 foi un astrofísico italiano radicado nos Estados Unidos.
Biografía
Foi fillo único de Antonio, un pequeno empresario e Elsa Canni, profesora de matemáticas e física. No 1939 os pais sepáranse, quedando el coa nai, que marcha a Cremona, e logo a Milán, ensinando no mesmo instituto ó que logo acudirá Riccardo.
Traxectoria
Estuda Física na Universidade de Milán con Giuseppe Occhialini, especializándose na investigación dos raios cósmicos. Baixo o consello do seu mentor, no 1956 emigra ós Estados Unidos de América. No 1958 comeza a colaborar coa Universidade de Princeton, e logo, Bruno Rossi introdúceo na AS&E (American Science and Engineering) cun programa para o desenvolvemento da investigación en raios X cósmicos, comezando a proxectar instrumentos para poñelos en relevo.
No 1962 descobre Scorpius X-1, primeira fonte extraterrestre coñecida de raios X. No 1970 ocúpase do lanzamento do satélite Uhuru, co que se abre a exploración do ceo profundo ós raios X. Grazas a este recoñecemento celeste, foron descubertas 339 estrelas emisoras de raios X, entre elas Cygnus X-1 e Vela X-1.
No 1973, pasa a ser director do Harvard Smithsonian Center for Astrophysics, impulsando o proxecto HEAO-2 dun telescopio de raios X en órbita, que máis adiante foi unha realidade, bautizado como Observatorio Einstein. É ese ano cando decidiu 'eu amo a astronomía, ao menos, como a practico'.
Josep Llimona
Josep Llimona i Bruguera, nado en Barcelona 8 de abril de 1864 e finado na mesma cidade o 27 de febreiro de 1934, foi un escultor, considerado dos mellores representantes da escultura modernista catalá.
Traxectoria
thumb|Ramon Berenguer III el Gran en Barcelona thumb|O forxador, na [[Plaça de Catalunya|praza de Cataluña de Barcelona]] Irmán do pintor Joan Llimona e tío da ilustradora Mercè Llimona e da pintora Núria Llimona, estudou na escola da Llotja e no taller dos irmáns Agapit e Venaci Vallmitjana. Tamén foi alumno de Rossend Nobas, co cal traballou dous anos, e do pintor Martí i Alsina, na Escola de Belas Artes de Barcelona.
Con 16 anos (1880) consegue co El fill pròdig (O fillo pródigo) a pensión Fortuny, que outorgaba o concello de Barcelona,trasladándose a Roma durante 4 anos co seu irmá Joan. Alá vai traballar no taller de Enric Serra e vai estudar na Academia Giggi. Durante o primeiro ano realizou as dúas obras que por contrato lle esixía a pensión, Patrici romà(Patricio romano) e o borrador da estatua ecuestre do conde Ramon Berenguer o Grande, obra que lle permite a Josep Llimona a renovación da pensión por un ano máis e así puido, durante un novo período, modelar o monumento na medida definitiva. Presentada a obra na Exposición Universal de Barcelona de 1888, obtén a medalla de Ouro, que foi a recompensa de maior valor concedida polo xurado internacional de escultura.A obra orixinal queda baixo propiedade do concello a cambio dunha pensión de e hoxe en día pódese ver na praza de Ramón Berenguer da cidade. Para esta exposición tamén presentou unha estatua de Ramon Berenguer O Vello, que, feita en bronze, figura entre os monumentos expostos no Salón de Sant Joan, e no friso do  Arco de Triunfo de Barcelona  de Barcelona.
O seu irmán comezou unha vida relixiosa moi activa, que influíu fortemente a Josep Llimona, e vainos levar a fundar xunto con outros artistas, o Cercle Artístic de Sant Lluc o ano 1893, para preservar a arte dos excesos dos artistas da época. Tamén comezou a realizar obras de temática relixiosa coma a Mare de Déu del Roser, Consumatum est ou Primera Comunió.
O ano 1900 presentou en Olot unha exposición de espidos femininos. Pouco despois, o 1901, morría a súa muller, feito que marcaría o seu carácter introvertido.
Os anos seguintes realizou diversos encargos, tanto de temática funeraria coma o L'Àngel exterminador no cemiterio de Comillas coma monumentos civís, coma o Monument al Dr. Robert. No 1907 presenta Desconsol na Exposición Internacional de Belas Artes de Barcelona, que lle achega o Premio de Honor. A obra foi adquirida polo museo municipal da cidade. No 1909 foi nomeado rexedor do concello e vocal da Xunta de Museos. Posteriormente acadaría a presidencia da xunta entre o 1918 e o 1924.
No 1920 realizouse unha Exposición de Belas Artes en Barcelona, onde van adicar unha sala enteira en homenaxe. Catro anos máis tarde realiza unha estatua de Sant Jordi que é considerada unha das súas mellores obras.
Foi elixido de novo presidente da Xunta de Museos no 1931, cargo que mantería ata a súa norte. Foi un período moi produtivo, xa que no 1934 inaugúrase o Museu d'Art de Catalunya, actual MNAC.
Riccardo Giacconi
Traxectoria
Máis adiante, ten recuperado o cargo de profesor de física e astronomía (1982-1997) e de investigador (a partir do 1998) na Universidade Johns Hopkins.
Josep Llimona
Traxectoria
Foi mestre da escultora Margarida Sans i Jordi, que foi a súa alumna preferida e a súa sucesora, de acordo ó propio artista. Contou coa presenza de Enric Monjo no seu taller, ó cal introduciu no novecentismo.
Riccardo Giacconi
Traxectoria
Foi o investigador xefe do proxecto Chandra Deep Field-South co Chandra X-ray Observatory da NASA.
Josep Llimona
Obra e estilo
thumb|Josep Llimona, L'àngel exterminador (O anxo exterminador) no cemiterio de Comillas, [[Cantabria]] As súas primeiras obras foron académicas, porén a partir dunha estadía en París, influenciado por Auguste Rodin, o seu estilo derivou cara o modernismo, e a comezos do século XX incorporouse ó simbolismo. Fixo un traballo extensísimo, realizando exposicións en Cataluña, Madrid, París, Bruxelas e Buenos Aires.
Riccardo Giacconi
Traxectoria
Recibiu o Nobel de Física de 2002, polas súas contribucións á astrofísica que levaron ao descubrimento dos raios X cósmicos.
Brian Redman
Brian Herman Thomas Redman, nado en Colne (Lancashire) o 9 de marzo de 1937, é un expiloto de carreiras británico.
Josep Llimona
Obra e estilo
Outra obra representativa é Idil•li (Idilio), obra que posúe unha colección particular arxentina; o monumento fúnebre da señora de Chopitea (Buenos Aires); o grupo Amor a la infància, situado nas Escolas do Bosco de Montjuïc, e o gran monumento erixido na praza da Universidade de Barcelona ó Monument al Doctor Robert, obra complexa, na que sobresaen o grupo de do pobo e que esculpe en pedra branca representando as ensinanzas do excelente mestre.
Brian Redman
Tivo moito éxito nas carreiras deportivas e no World Sportscar Championships, gañando a Targa Florio de 1970 cun Porsche 908 e as 12 Horas de Sebring dúas veces, en 1975 cun BMW Cupé, en 1978 cun Porsche 935 e os 10000 km de Spa-Francorchamps 4 veces (1968-1970, 1972). Estivo durante moitos anos asociado coa marca Chevron, fundada polo seu paisano de Lancashire Derek Bennett.
Traxectoria
Foi á Escola Rossall en Fleetwood, Lancashire. Pilotou para Shadow Racing Cars tanto na CanAm como na Fórmula 1. Tamén correu con coches McLaren, Cooper e Alfa Romeo.
Midway
Midway pode referirse a:
Brian Redman
Traxectoria
Ofrecéronlle outras varias unidades de Fórmula 1, pero non gozaba especialmente da atmosfera de F1 nin sequera na década de 1970, preferindo as carreiras de coches deportivos. Logrou un éxito espectacular nesta categoría de carreiras, particularmente en 1969 e 1970 como piloto de Porsche, en 1970 pilotou un Porsche 917 K e un Porsche 908 / 03 cos ex-director do equipo de carreiras de Aston Martin John Wyer do equipo patrocinado por Gulf en 1970, gañando un puñado de carreiras con Jo Siffert, incluída a agotadora Targa Florio en Sicilia. O conservador Redman decidiu retirarse da súa perigosa profesión, obtendo un emprego como xerente de concesionarios de vehículos de Volkswagen en Suráfrica en 1971. Pero isto só durou 4 meses, xa que non lle gustou a atmosfera política de Suráfrica, e volveu ao seu condado de Lancashire no norte de Inglaterra. Non tiña coche, aínda que Wyer contactou con Redman e ofreceulle un volante na Targa Florio. Despois de ser solicitado por Wyer para comezar a carreira (porque non quería que Siffert e Pedro Rodríguez (que tiñan unha intensa rivalidade na pista) corresen ao mesmo tempo nesa peligrosa pista), Redman estrelou o Porsche 908/03 de Siffert na primeira volta e resultou ferido. Pensando que a súa carreira, terminara, atopouse a se mesmo asinando un contrato dunha carreira para pilotar para o equipo de coches deportivos da Scuderia Ferrari na carreira das 9 Horas de Kyalami en Suráfrica ese ano. Xunto a Clay Regazzoni gañaron a carreira e recibiron unha oferta a tempo completo con Ferrari para a tempada de 1972. Gañou varias carreiras (máis notablemente a súa cuarta vitoriia nos 1.000 km de Spa) e o equipo de Ferrari gañou todas as carreiras da series ese mesmo ano, agás Le Mans, un evento no que non participaron. Tamén correu con Ferrari en 1973, gañando a carreira dos 1000 km de Nürburgring con Jacky Ickx.
Redman trasladouse aos Estados Unidos e logo gañou o Campionato SCCA / USAC de Fórmula 5000 tres veces consecutivas entre 1974 e 1976. Pero en 1977 tivo un grave accidente no seu coche Lola F5000 no Circuíto Mont-Tremblant preto de St. Jovite, levoulle 9 meses recuperarse, pero regresou ás carreiras cunha espectacular reaparición gañando as 12 Horas de Sebring] en 1978 pilotando un Porsche 935. Máis tarde conseguiu máis éxito nas carreiras de resistencia, gañando o campionato IMSA GT de 1981. No seu último ano nas carreiras profesionais tiña 52 anos, pilotando para o equipo oficial Aston Martin no Campionato Mundial de Sports Prototipos de 1989.
Josep Llimona
Obra e estilo
Merecen especial mención as obras de arte aplicadas realizadas por Llimona, sendo as de maior importancia un báculo pastoral ofrecido o bispo de Vic, un artístico xogo de café que debía ofrecerse coma agasallo de vodas a un rei, e diversas xoias nas que o valor artístico supera ó intrínseco, aínda sendo este elevado.
Brian Redman
Traxectoria
Redman vive na Florida e é moi activo nas carreiras históricas. pilota un Porsche 908/03 para a Colección Collier e aparece no Goodwood Festival of Speed cada ano.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Josep Llimona
Obra e estilo
Como debuxante produciu un número considerable de estudos excelentes sobre a natureza.
Obras salientables
thumb|[[Desconsol, no estanque diante do Palau del Parlament de Catalunya, no parc de la Ciutadella]]
Loudest Love
Loudest Love é un EP da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado en outubro de 1990 a través do selo A&M Records. Foi inicialmente publicado no Xapón e posteriormente nos Estados Unidos.
Riccardo Giacconi
Libros
Riccardo Giacconi, Wallace Tucker. The X-Ray Universe, Cambridge, MA: Harvard University Press, 1985.
Rodrigueites, Curtis, Curtis
Rodrigueites é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Vombatiformes
A dos vombatiformes (Vombatiformes) é unha suborde de mamíferos marsupiais da orde dos diprotodontes. Esta suborde comprende tan só dúas familias con especies viventes, a dos fascolárctidos, que inclúe tan só o coala, e a dos vombátidos, que comprende dous xéneros, Lasiorhinus, con dúas especies, e Vombatus, cunha única especie viva, o uombat.
Entre as familias extintas destaca a dos diprotodóntidos, que inclúe a Diprotodon optatum, o marsupial máis grande que xamais existiu, e que moitos cren que foi a inspiración do bunyip, monstro mariño da mitoloxía dos aborixes australianos.
A suborde dos vombatiformes, cos seus membros estreitamente relacionados e a súa forma corporal compacta, contrasta coas outras dúas subordes dos diprotodontes, a dos macropodiformes, que inclúe, entre outros, aos canguros), e a dos falanxeriformes, que abarca as sarigüeias, os falanxeros e os petauros.
Moitos biólogos cren que o coala e o uombat comparten un antepasado común, do que diverxeron moi recentemente, no cenozoico.
Descrición
A suborde foi descrita en 1830 polo botánico e zoólogo británico Gilbert Thomas Burnett.
Etimoloxía
O termo Vombatiformes está formado pola raíz do nome do xénero tipo, Vombatus e o segundo elemento do latín científico -iformes, que significa 'en forma de'. Literalmente: 'os que teñan forma de uombat'.
Atol Johnston
miniatura|225px|Mapa do atol Johnston O Johnston Atoll, en galego: Atol Johnston, é un atol de 2´8 km² no Océano Pacífico Norte a un terzo de distancia entre Hawai e as Illas Marshall. A illa de Johnston e a illa Sand son illas naturais, que creceron pola sedimentación do coral. A illa de Akau (norte) e a de Hikina (leste) son illas artificiais formadas pola sedimentación do coral.
Johnston é un territorio non incorporado dos Estados Unidos, o cal ten como poboación a 1.100 militares, administrado desde Washington, D.C. polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre do Departamento do Interior dos Estados Unidos, como parte do sistema do Refuxio Nacional de Vida Silvestre. A defensa do atol é controlada pola Armada dos Estados Unidos. As illas non son accesibles para o público.
O clima é tropical pero xeralmente seco. Ventos consistentes do nordés dan unha pequena variación na temperatura. Coa elevación máxima de 5 m en Summit Peak, as illas conteñen pouca vexetación nun terreo plano e non hai fontes de auga.
Historia
Descuberto polo británico Charles J. Johnston en 1807, o atol permanece desabitado ata 1858, cando é reivindicado por Hawai e polos Estados Unidos de América, interesados nos seus depósitos de guano. Coa anexión de Hawai polos Estados Unidos, en 1898, confírmase a soberanía norteamericana. Nesa época, a maior parte do guano xa fora removida. Durante a segunda guerra mundial, o atol serve de base aérea e, en 1958, pasa a ser usado para probas nucleares. Máis tarde, os norteamericanos constrúen un depósito de armas químicas, para onde levan, en 1989, bombas contendo 400 toneladas de gas asfixiante. Presión de nacións de Oceanía levan os Estados Unidos a aceptar, en 1991, a visita de científicos para verificar as condicións de seguridade do atol. Segundo o goberno dos EE.UU., os depósitos foron destruídos en decembro de 2000 e o lugar deberá ser transformado nunha reserva ecolóxica. En marzo de 2002, un estudo do Instituto de Enerxía e Investigación Ambiental, baseado en investigacións do Instituto Nacional do Cancro dos Estados Unidos, conclúe que as radiacións liberadas polas probas nucleares causaron 80 mil casos de cancro só no país. As investigacións incluíron as probas do atol de Johnston e constataron que aínda persoas a miles de quilómetros de distancia da localización da explosión poden ser afectadas.
Xeografía
As catro illas forman unha masa de terra total de 2´67 km². Debido á inclinación do atol, gran parte dos arrecifes da parte sueste diminuíu. Pero a pesar de que non ten un arrecife que rodee a crista do arrecife na parte noroeste do atol ten unha lagoa pouco profunda, con profundidades que van de 3 a 10 m.
Alquilo
miniatura|200px|Grupo metilo CH3, unido a unha [[cadea carbonada|cadea de cinco átomos de carbono (pentano), formando o 3-metilpentano.]] O grupo funcional alquilo é un substituínte, formado pola separación dun átomo de hidróxeno dun hidrocarburo saturado ou alcano, de modo que o alcano pode enlazarse a outro átomo ou grupo de átomos. O nome alquilo deriva de alcano coa terminación de radical ilo. Cando o grupo forma parte do nome doutro composto denomínase alquil (por exemplo, alquilfenol). Un cicloalquilo é un derivado dun cicloalcano por eliminación dun átomo de hidróxeno dun anel e ten a fórmula xeral CnH2n−1.
Pódese supoñer que un grupo alquilo pode formarse a partir dun alcano, pero estes grupos non existen por separado (se existen por separado serían radicais alquilo), polo que os grupos alquilo son partes de compostos maiores. Aínda que os grupos alquilo sempre se encontran unidos a outro átomo ou grupo de átomos, como no gráfico da dereita, é interesante consideralos como partes que se poden separar porque isto fai máis sinxela a nomenclatura dos compostos orgánicos e a comprensión do mecanismo de certas reaccións como a transmetilación.
Deste xeito, por exemplo, ao separarmos un hidróxeno dunha molécula de metano (CH4) quedaría o grupo alquilo máis simple, o grupo metilo (CH3-), pero este grupo non pode estar illado (cando están illados son radicais metilo CH3, moi reactivos). Son moi frecuentes e aparecen como substituíntes ou unidades estruturais en moitos compostos orgánicos.
Serie homóloga
O grupo metilo forma parte dunha "familia" de substituíntes orgánicos chamados grupos alquilo ou alquílicos, xa que seguen un mesmo patrón: só conteñen átomos de carbono e hidróxeno, unidos por enlace covalente simple na serie homóloga -(CH2)n-H con fórmula molecular CnH2n+1 e ao ser un grupo funcional forman parte dunha molécula maior. Cando un grupo metilo se separa dunha molécula, convértese nun radical metilo.
Se os ordenamos de menor a maior número de átomos de C, os catro primeiros teñen nomes específicos (metilo, etilo, propilo e butilo) mentres que os que seguen só se denominan coa raíz latina segundo o número de carbonos (pent-, hex- etc.) e a terminación -il(o).
Estrutura
Hai que distinguir entre grupos alquilo de cadea recta e de cadea ramificada segundo a xeometría da cadea alquílica, é dicir, a ausencia de ramificacións (como no grupo propilo), ou a presenza destas (no grupo isopropilo).
Segundo que o átomo de hidróxeno supostamente eliminado pertenza a un carbono terminal (carbono primario) ou intermedio (carbono secundario etc.) podemos distinguir entre grupos alquilo primarios, secundarios e terciarios, xa que dito átomo de H que falta definirá o carbono de unión entre o grupo alquilo e o resto da molécula.
Na táboa inferior obsérvanse dous grupos derivados do butano, eliminando o H nun C primario (n-butil) ou secundario (sec-butil); e dous derivados do metilpropano, eliminando o H nun C primario (isopropil) ou terciario (ter-butil).
Usos
A alquilación é unha importante opreración nas refinerías de petróleo, por exemplo, para a produción de gasolina de alta octanaxe.
En química medicinal, a incorporación de cadeas de alquilos nalgúns compostos incrementa a súa lipofilia. Isto foi usado, por exemplo, para incrementar a actividade antimicrobiana das flavanonas e chalconas. Hai axentes antineoplásticos alquilantes, que se usan no tratamento do cancro. Neste caso o termo alquilo utilízase cun significado amplo, xa que, por exemplo, as mostazas nitroxenadas son axentes alquilantes máis complexos que unha simple cadea hidrocarbonada.
Radical alquilo
miniatura|dereita|150px|Radical metilo.Un radical alquilo (antes chamado radical libre alquilo) é unha entidade molecular inestable derivada dun alcano que perdeu un átomo de hidróxeno e quedou cun electrón desapareado ou impar. O radical formado está centrado sobre o átomo de carbono, é dicir, o electrón desapareado está localizado sobre dito átomo, por posuír maior densidade de espín. O electrón desapareado móstrase como un punto nos diagramas ou fórmulas estruturais.
Se dito grupo de átomos se encontra dentro dunha molécula maior e non está formalmente separado dela, chámase grupo alquilo.
Síntese
Fórmanse por rotura homopolar, xeralmente producida por altas temperaturas (termólise ou pirólise), ou por irradiación con luz ultravioleta (fotólise).
É moi frecuente a súa formación en reaccións radicalarias a partir doutros radicais, como a haloxenación radicalaria que produce haluros de alquilo a partir de alcanos e halóxenos.
Os nomes destes radicais ciclopropanos fórmanse cambiando o sufixo ano do alcano pola terminación ilo ou il.
Reactividade
Os radicais alquilo teñen gran reactividade e a súa vida media é moi curta. Un exemplo é o radical metilo, CH3·, procedente do metano, CH4, cando perde un átomo de hidróxeno, ou da rotura homopolar doutros compostos orgánicos.
Aínda que a súa vida media en estado illado é moi breve, permite explicar o mecanismo de reacción de moitos procesos en química orgánica e bioquímica.
Canto me amas?
Canto me amas? (en Combien tu m'aimes ?) é un filme francés de 2005 escrito e dirixido por Bertrand Blier. Estreouse o 26 de outubro de 2005 en Francia e Bélxica, e tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos o 18 de marzo de 2006. Participou na 28ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde Blier gañou o Silver George como mellor director.
Escudo de México
O escudo de México é o emblema que aparece na bandeira deste mesmo país. Representa unha aguia devorando unha serpe, que forma parte da lenda azteca da fundación do seu imperio.
Está constituído por unha aguia mexicana, coa parte superior das ás en actitude de combate. A súa pata esquerda está pousada sobre un nopal florecido sobre un lago; e coa súa pata dereita e co pico sostén unha serpe. Dúas ramas, unha de aciñeira á fronte da aguia e outra de loureiro ó lado oposto, forman entrambas un semicírculo inferior que se une por medio dun listón dividido en tres franxas, coas cores da bandeira mexicana.
A aguia representa a forza cósmica do Sol, o nopal a paisaxe de México e a serpe o poder do país.
Songs from the Superunknown
Songs from the Superunknown é un EP da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 21 de novembro de 1995 a través do selo A&M Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell, agás onde se indique.
Martin Bashir
Martin Bashir, nado 19 de xaneiro de 1963 en Wandsworth, é un xornalista inglés, que é comentarista político para a MSNBC, presentador do seu propio programa Martin Bashir, e correspondente para a Dateline NBC. Anteriormente, fora presentador para o programa da ABC Nightline, despois de conseguir fama na televisión británica coas súas entrevistas a Diana de Gales e a Michael Jackson.
Santaia, Curtis, Curtis
Santaia é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
José Carlos Rodríguez González
José Carlos Rodríguez González, nado en Outes o 14 de xuño de 1936 e finado en Ourense o 26 de febreiro de 2003, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Raquel Laura Saavedra Fernández e foi pai de Francisco José Rodríguez Saavedra.
PNG
PNG pode referirse a:
Marcel Camus
Marcel Camus, nado en Chappes (Ardenas) o 21 de abril de 1912 e finado en París o 13 de xaneiro de 1982 foi un director de cinema francés.
Traxectoria
Camus estudou arte e tratou de converterse en profesor. Porén, a segunda guerra mundial crebou os seus plans e pasou parte da guerra nun campo de prisioneiros alemán.
Antes de debutar como director, foi axudante de cineastas coma Jacques Feyder, Luis Buñuel e Jacques Becker. Dirixiu case unha ducia de filmes, incluíndo Orfeo negro, que gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes e o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
En 1960 dirixiu un segundo filme de tema brasileiro, Os bandeirantes, e vinte anos despois outro máis, Otalia da Bahia, que foi o seu último filme e que estaba baseado nunha novela de Jorge Amado. Porén, estes filmes non acadaron o éxito de Orfeo negro.
En 1970 logrou un certo éxito coa comedia bélica Le Mur de l'Atlantique, protagonizada polo cómico Bourvil.
Camus acabou a súa carreira principalmente na televisión.
Máximo García Reigada
Máximo García Reigada, finado en Ourense o 2 de xaneiro de 1904, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi presidente da Deputación de Ourense en 1889. Volveu ser presidente da Deputación en 1903.
Vida persoal
Casou con Dolores Rodríguez Marquina.
Freixido
O Sagrado Corazón de Xesús de Freixido é unha parroquia eclesiástica galega que se localiza no arciprestado da Rúa de Valdeorras na diocese de Astorga, e que ten os seus terreos e as súas vivendas repartidas entre dous concellos, o de Petín e o de Larouco. Segundo o padrón municipal (datos do INE) en 2014 a parroquia tiña 140 habitantes (61 homes e 79 mulleres), 34 menos ca en 1999.
A Larouco pertencen os lugares da Caseta e Freixido, mentres que son de Petín as poboacións de Casasola e Freixido de Abaixo.
Pauline en la Playa
Pauline en la Playa é un grupo de música pop asturiano composto polas irmás Mar e Alicia Álvarez, que xurdiu en 1997 como proxecto alternativo ao grupo de música xixonés Undershakers. Toma o nome do filme francés Pauline na praia (Éric Rohmer, 1983).
Historia
Carlos Galán, de Subterfuge Records, selo ao que xa chegaran en 1995 con Undershakers, propúxolles gravar esas cancións no que sería o seu primeiro EP, Nada como el fogar (1999). Na Escola de Música Creativa de Madrid, onde Alicia e Mar cursaban estudos de harmonía, composición e instrumentos modernos, puideron entrar en contacto con novos ritmos. Así, as seis cancións que compoñen o primeiro traballo do grupo móvense entre o pop melancólico de Le Mans e o pop dos pequenos momentos de Nosoträsh, con cancións que xogan a desentrañar os relevos como “un pulso ferido que rolda as cousas do outro lado”.
As concomitancias co dúo español Vainica Doble continuarían patentes na súa seguinte entrega, Tormenta de ranas (Subterfuge, 2001). Para este álbum, un disco cheo de fábulas e moitos estilos, continúase facendo poética dos pequenos detalles, deixándose inspirar pola xente corrente na súa vida cotiá e o simbolismo dos contos populares, todo iso recuberto dun pop aderezado de moi diversos sons con claro predominio do jazz.
Á marxe de Pauline en la Playa, ambas as irmás continúan explorando o outro lado das cousas desde unha perspectiva artística. Mar impartindo clases de música nun colexio e Alicia estudando Arte Dramática na Escola de Cristina Rota, así como escribindo. En relación con esta faceta da súa vida, Alicia participou en Canciones contadas (Km1, 2001), un libro de relatos musicais escrito por nomes estreitamente ligados á música independente española, no que as historias contadas xorden a partir da letra dunha canción.
Tras unha pausa de tres anos, en 2003 chegou o seu segundo disco, Termitas y otras cosas (Subterfuge), un traballo máis repousado e elaborado ao que se lle incorpora maior orquestración de vento e onde se continúa apostando por ese realismo máxico que alaga todas as súas cancións.
En 2006 aparece o terceiro traballo do dúo baixo o nome de Silabario (Subterfuge, 2006), título tomado do poema “Noche céntrica” do poeta Jorge Guillén. A súa cuarta entrega volve retomar o espírito de Pauline en la Playa, pero agora desde un ángulo máis tranquilo. Deixando ás guitarras o papel protagonista, o novo disco tórnase esta vez máis intimista e melancólico.
Tras unha xira de presentación que as levou a percorrer a xeografía española con parada en festivais como Primavera Sound, Pauline en la Playa comezaron outros proxectos. Amais de pór banda sonora a diversas curtametraxes e colaborar no programa D-Calle, de TVE 2, participaron no disco homenaxe que Jaume Sisa e Suburbano dedicaron a Vainica Doble, Sisa y Suburbano cantan a Vainica (2006). O disco, editado por Fundación Autor, facíase acompañar dun DVD e contaba coa colaboración, ademais da de Pauline en la Playa, de Natalia de Nosoträsh, Raül Refree e Paco Clavel.
No verán de 2007 colaboraron no novo título do poeta Ángel Guache, Desafinado (canciones patosas para gentes revoltosas), recompilación de cancións na que tamén participan Guiller Momonje (Patrulleiro Mancuso), Julián Hernández (Siniestro Total) ou Capitán Cavernícola Blues Band.
A principios de 2010 anunciaron que abandonaban Subterfuge para fichar polo selo de La Buena Vida, Siesta Records, cos que sacaron o seu cuarto álbum de estudio, titulado Física del equipaje.
En 2013 publicaron o seu sexto disco, El mundo se va a acabar (Siesta Records, 2013) coa colaboración, entre outros artistas de Nacho Vegas e Nacho Umbert.
Estádio da Luz
O Estádio da Luz (oficialmente chamado Estádio do Sport Lisboa e Benfica) é un estadio de fútbol portugués localizado en Lisboa. Serve de localía ao Sport Lisboa e Benfica.
Foi sede de varios partidos durante a Eurocopa de fútbol 2004, incluíndo a final. O estadio foi totalmente reconstruído para o torneo sendo inaugurado en outubro de 2003, alcanzando a súa capacidade actual de 66.147 espectadores.
O 7 de xullo de 2007 déronse a coñecer neste estadio as Novas sete marabillas do mundo.
Reduncinos
A dos reduncinos ou redunquinos (Reduncinae) é unha subfamilia de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, que comprende 2 xéneros cunhas 10 especies de pequenos antílopes africanos, que son coñecidos como cobos e reduncas.
Estádio da Luz
Partidos
O Estádio da Luz albergou durante o campionato cinco encontros: tres encontros da fase de grupos, correspondentes aos grupos A e B, un de cuartos de final e a final. Os partidos foron os seguintes:
Reduncinos
Habitan en África, en zonas pantanosas ou preto da auga.
Estes antílopes apareceron por primeira vez no rexistro fósil hai 7,4 millóns de anos (MA) en Eurasia e hai 6,6 MA en África.
Características
Os reduncinos son antílopes de tamaños variados (hainos pequenos, medianos e grandes), os máis deles de constitución pesada Teñen os cornos ben desenvolvidos (só presentes nbos machos), curvados cara a atrásna base, despois cara a arriba e, finalmente, cara adiante nos extremos; os cornos nunca aparecern retortos, pero si anelados. Teñen os belfos espidos.
A maioría das especies viven en zonas pantanosas, ás veces mesmo debaixo da auga, en chairas aluviais, terras anegadas ou notras áreas ben irrigadas, nunca lonxe da auga, aínda que tamén algúns habitan en montes pedregosos. ou preto da auga.
Todos son principalmente herbívoros.
Xéneros e especies
Segundo Wilson & Reeder en Mammals Species of rhe World (MSW), a subfamilia comprende 3 xéneros con 10 especies:
Porén, o NCBI separa o xénero Pelea, coa súa especie Pelea capreolus, para a subfamilia dos Peleinae, á parte de non considerar, dentro de Kobus, a especie Kobus anselli:
Nota: A posición sistemática do xénero Pelea é moi discutila. Para maior información, véxase antílope caprino, Pelea capreolus.
Ar de Rock
Ar de Rock é o primeiro álbum de estudio do músico de rock portugués Rui Veloso, publicado en 1980.
Bursa (homónimos)
O termo Bursa pode referirse:
Illa Patricio Lynch
A illa Patricio Lynch está situada no océano Pacífico na rexión austral de Chile, ao sur do golfo de Penas. Forma parte do arquipélago Campana. Ten unha superficie de 560´8 km², que a converten na 24ª illa maior de Chile.
Administrativamente pertence á provincia Capitán Prat da Rexión de Aisén.
Desde hai aproximadamente 6.000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
Desde 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a das canles patagónicas. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada "Campana" separada do continente pola "canle da nación Calén", nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridas con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Por máis de 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipótese sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta das canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magallanes e subiron polas canles patagónicas ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre eles. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos. Polos seus lados norte e leste está rodeada pola canle Octubre e polo lado sur, unha estreita canle a separa da illa Cabrales. O seu lado oeste dá sobre o océano Pacífico e é moi sucio ata 11 km. de terra.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou bhías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. O seu lado occidental está percorrido por un cordón de cerros, tales como: pico Breaker de 846 metros de altura; os montes Maipo e Lafrenz; o monte Pardo de 600 metros e en extremo sur os picos Paralelos de 630 metros.
Xeoloxía
Todo o arquipélago patagónico data da época terciaria; é produto da mesma causa xeolóxica que fixo aparecer primeiro a cordillera da Costa e logo a dos Ándes. Na idade glacial, tomou o seu aspecto actual sendo a continuación cara ao sur da cordilleira da Costa.
É de orixe ígneo pola clase de rocha que o constitúe e polo seu relevo áspero e irregular, característico das cadeas de erupción.
Clima
A rexión é afectada continuamente por ventos do oeste e polo paso frecuente de sistemas frontais. Estes sistemas frontais xéranse na latitude 60° S, zona na que conflúen masas de aire subtropical e masas de aire polar creando un cinto de baixas presións que forma os sistemas frontais.
Esta área ten un clima que se coñece como "tepedo frío chuvioso" que se estende desde a parte sur da Rexión de Los Lagos ata o estreito de Magallanes. Aquí rexístranse as máximas cantidades de precipitacións, na illa Guarello alcanzáronse ata 9.000 mm anuais.
A nubosidade atmosférica é alta, os días despexados son escasos. A amplitude térmica é reducida, a oscilación anual é de aproximadamente 4 °C cunha temperatura media de 9 °C. Chove durante todo o ano sendo máis chuvioso cara ao outono.
Xeografía
É unha illa de forma irregular, localizada fronte ao océano Pacífico que está atravesada por un par de entrantes moi profundos. A súa orientación é N-S, o seu maior longo neste sentido é de 29 km e o seu largo medio de 22´5 km.. A illa ten os seguintes límites:
Lingua kven
miniatura|largopx|Zonas de poboamento kven O kven é unha variedade do conxunto dialectal peräpohjola do finlandés que falan en Noruega os kvens e que está recoñecido como lingua, por razóns políticas e históricas, minoritaria polo goberno noruegués desde o ano 2005 aplicándolle a parte II da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias o que é visto como insuficiente por organizacións defensoras do kven. Estímase o número de falantes entre 2000 e 8000; non obstante, o seu uso entre a xente nova é moi reducido, polo que se considera que está seriamente ameazada de extinción. O kven incorporou moitas palabras norueguesas e mantén formas arcaicas do finlandés.
Historia e distribución xeográfica
Os primeiros testemuños escritos de asentamentos kven no norte do que hoxe é Noruega datan de 1520 pero a partir do comezo do século XVIII aumentaron o seu número, nun primeiro período ata 1820 establecéronse comunidades agrícolas no oeste de Finmark e no norte de Troms, nun segundo período entre 1820-1890 as comunidades, máis ligadas á minería e á pesca establecéronse no leste de Finmark, e o terceiro período foi de 1890 a 1930. Existen nese territorio inmigrantes finlandeses que emigraron con posterioridade pero xa non son considerados kven
Vilardois, Curtis, Curtis
Vilardois é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Lingua kven
Historia e distribución xeográfica
No século XXI a maioría dos falantes de kven localízanse no nordeste de Noruega, nas localidades de Bugøynes, Neiden, Vestre Jakobselv,Vadsø e Børselv. Hai uns poucos falantes de idade nos concellos de Nordreisa e Storfjord.
Recoñecemento como lingua
Tradicionalmente en noruegués denominábase ás falas finesas do seu territorio kvænsk språk e era en orixe de carácter pexorativo, esas falas carecían de forma escrita pero a mediados da década de 1970 o lingüista kven Terje Aronsen comezou o proceso de recuperación e revitalización das falas kven como unha modalidade propia, relacionada pero diferente do finlandés estándar , que non se basea en ningún dialecto en particular senón que ten elementos de varios e mesmo regras gramaticais e léxico que non está presente en ningún dialecto, co nome de lingua kvena (kväävin kielen), que ao primeiro atopou oposición pero que adoptou a revista Ruijan Kaiku e que acabou popularizándose entre os kvens e finalmente o goberno noruegués recoñeceu en 2005 o kven como unha lingua independente pero aínda así permanece nunha situación precaria.
Status
miniatura|largopx|Instituto Kven Desde 1860 o goberno noruegués intentou asimilar os kvens, prohibindo o uso da súa lingua nas escolas e na administración, e norueguizando os seus nomes e topónimos. A partir de 1969 permitiuse o ensino voluntario do finlandés, e nese marco comezou a se ensinar dentro da materia tamén a variedade kven no ensino primario, situación que se mantivo despois do recoñecemento do kven como lingua diferenciada. Desde o curso 2006 pódese estudar a lingua e cultura kven na Universidade de Tromsøe para a súa utilización polos alumnos Eira Söderholm escribiu a primeira gramática A Asociación Kven de Noruega (Ruijan Kveeniliitto) é moi activa na reivindicación e promoción do kven, e organiza cursos para adultos nos seus centros locais. Logo do seu recoñecemento oficial en 2005 estableceuse o Instituto Kven aínda que non estivo totalmente operativo ata 2007, e que é un centro nacional para a lingua e cultura Kven que ten a súa sede en Børselv. Forman parte do Instituto o Consello da Lingua Kven, un órgano consultivo formado por lingüistas encargado de formular un estándar para o kven que ten que refrendar a Asemblea da Lingua Kven no que están representados os falantes.
Media
Ruijan Kaiku é unha publicación que se edita desde 1995 dirixida á comunidade kven, a metade de cada número é en noruegués, un cuarto en finlandés e o outro cuarto en kven. Ao primeiro tiña carácter quincenal pero por problemas financeiros agora é mensual, de formato tabloide cada número conta con oito páxinas e tiña 530 subscritores en 2012. Existe un programa semanal de 12 minutos de radio na NRK en finlandés que inclúe irregularmente contido en kven. Tamén existe un anuario con artigos académicos, Arina.
Literatura
Hai unha rica literatura tradicional oral, que consiste en poesía popular, contos, lendas, cancións, ademais de aparecer en xornais, revistas e traballos etnográficos. A partir da década de 1980 aparecen antoloxías publicadas por autores kven, en 1987 Olav Beddari Niin saapi sanoa con textos tradicionais, en 1994 Reidun Mellem Ei hiva tøtta: Ei sam- ling kventekstar con textos de diversos autores, e en 1995 Ruijan laulukirja onde Bjørnar Seppola e Terje Aho recollen psalmos e cancións tradicionais pero é Alf Nilsen- Børsskog o que puxo os alicerces da literatura kven ao publicar en 2004 a novela Kuosuvaaran Takana, escrita algúns anos antes, unha historia épica kven situada na segunda guerra mundial, seguíronlle Aittiruto e Rauha (2011) e os libros de poesía Muistoin maila (2008), Älä unheeta minnuu (2010), Poiminttoi (2010) e Korrui tien varrela (2010). No ano 2011 Agnes Eriksen publicou os dous primeiros libros infantís en kven.
Fonoloxía
A fonoloxía do kven é practicamente a mesma do finlandés pero mentres o finlandés estándar substituíu por, o kven mantívoo.
Vogais
O kven conta con 16 vogais:
Na escrita, a vogal longa indícase dobrando a letra, e.g. <yy> e <öö>. Os grafemas que representan, e  son <ö>, <ä> e <a>, respectivamente.
Consoantes
O kven conta con 14 consoantes presentes no seu léxico patrimonial, e catro máis que só aparecen en préstamos:
só se atopan en préstamos.
represéntase na escrita como <ð> ou <đ>.
represéntase na escrita como <n> se segue /k/, e <ng> se é xeminada, p.e. <nk> e <ng>
A xeminación indícase na escrita dobrando a letra, p.e. <mm> para e <ll> para
Mones, Petín
San Miguel de Mones é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Petín. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 72 habitantes (31 homes e 41 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 108 habitantes.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Lavadoiro en Mones.
Fora de Moda
Fora de Moda é o segundo álbum de estudio do músico de rock portugués Rui Veloso, publicado en 1982.
O disco foi producido polo propio Rui Veloso, Carlos Tê e Nuno Rodrigues.
Thomas Cranmer
Thomas Cranmer, nado en Aslockton (Nottinghamshire) o 2 de xullo de 1489 e finado en Oxford o 21 de marzo de 1556, foi un líder da reforma inglesa e arcebispo de Canterbury durante os reinados en Henrique VIII, Eduardo VI e, por un breve tempo, María I. Axudou a construír o caso para a anulación do matrimonio de Henrique con Catarina de Aragón, que foi unha das causas da seperación entre a igrexa inglesa e a Santa Sé. Xunto con Thomas Cromwell, apoiou o principio da supremacía real, en que o rei era considerado soberano sobre a igrexa no seu reino.
Cando Eduardo chegou ao trono, Cranmer puido promover reformas importantes. Escribiu e compilou a primeira das dúas edicións de Book of Common Prayer, liturxia completa para a Igrexa Inglesa. Coa axuda de varios reformadores continentais aos que deu refuxio, cambiou a doutrina ou a disciplina en áreas como a eucaristía, o celibato sacerdotal, o papel das imaxes nos lugares de culto e a veneración dos santos. Cranmer promulgou as novas doutrinas mediante o libro de plegarias, as homilías e outras publicacións.
Tralo ascenso da católica María I, Cranmer foi levado a xuízo por traizón e herexía. Encarcerado durante máis de dous anos e baixo a presión das autoridades católicas, fixo varias abxuracións e aparentemente reconciliouse coa igrexa católica. Aínda que isto normalmente o absolvería, María quería que o executasen e o día da súa execución retractouse das súas abxuracións para morrer como un herexe e como un mártir polos principios da reforma inglesa. A morte de Cranmer foi inmortalizada en Foxe's Book of Martyrs e o seu legado pervive na Igrexa de Inglaterra grazas a Book of Common Prayer e Thirty-Nine Articles, afirmación de fe anglicana derivada da súa obra.
Primeiros anos (1489–1533)
Cranmer naceu en 1489 en Aslockton, próxima a Nottingham. Os seus pais, Thomas e Agnes (Hatfield) Cranmer, eran de nivel social humilde e posuían bens o suficiente apenas para sustentar o fillo máis vello ata as súas mortes. Debido á falta de terras, o mozo Thomas, aínda en idade escolar, e o seu irmán máis novo foron iniciados nos servizos relixiosos.
Unha praga forzou a Cranmer a mudarse de Cambridge a Essex. Aí chamou a atención do rei Henrique VIII, que se hospedara nas proximidades. O rei e os seus conselleiros encontraron en Cranmer un desexoso avogado para defender a anulación do matrimonio de Henrique con Catarina de Aragón, envolvéndose co caso en calidade de investigador. El e John Foxe compilaron a Collectanea Satis Copiosa en 1530, xerando precedente legal e histórico para casos como o de Henrique, permitindo ao rei construír unha tese académica que rompese co Roma. Thomas foi enviado á embaixada inglesa de Roma en 1530, e en 1532 converteuse en embaixador do emperador Carlos V do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Cranmer coñeceu a súa segunda esposa, Margarete, durante o verán de 1532 en Nürnberg.
Arcebispo por Henrique VIII (1533–1547)
En xaneiro de 1533, o rei Henrique descubriu que Ana Bolena, a muller que desexaba desposar, estaba embarazada. Ese feito aumentou a urxencia da anulación do casamento do rei, facéndoos casaren secretamente no final daquel mes.