cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Literatura homosexual
Literatura homosexual é un termo xenérico que alude ás obras literarias escritas por un autor que, con independencia da súa orientación sexual, reflicta literariamente o xeito de vida das persoas homosexuais. No mundo académico non se considera o termo como un xénero literario, senón como unha simple convención cultural que alude ós contidos das novelas, contos, poemas ou as ficcións en xeral. A homosexualidade masculina tradicionalmente tivo maior representación que a feminina.
Jacques Diouf
miniatura|dereita|Jacques Diouf en marzo de 2006 Jacques Diouf, nado en Saint-Louis o 1 de agosto de 1938 e finado o 17 de agosto de 2019, foi un diplomático senegalés, que foi director xeral da FAO de 1994 a 2011.
Biografía
Diouf atendeu á escola primaria e secundaria na súa cidade natal de Saint-Louis, continuou os seus estudos como enxeñeiro agrónomo en Francia no Institut National Agronomique Paris-Grignon e doutorouse en economía rural na Sorbona.
En 1963, Diouf converteuse no director da Oficina Europea e do Programa Agrícola da Oficina de Comercialización Agrícola da FAO. En 1965, Diouf ocupou o posto de secretario executivo do recentemente fundado Consello Africano do Cacahuete con sede en Lagos. Entre 1971 e 1877 foi secretario executivo da Asociación para o Desenvolvemento do Cultivo do Arroz en África Occidental con sede en Monrovia. En 1978 volveu ao seu país natal como secretario de estado para Investigación Científica e Técnica cos gobernos de Léopold Sédar Senghor e Abdou Diouf ata 1983. Foi parlamentario da Asemblea Nacional do Senegal e do Parlamento de Senegambia (1983-1984). Entre 1985 e 1990 foi secretario xeral do Banco Central dos Estados de África Occidental con sede en Dakar. Foi embaixador do Senegal na ONU (1991-1993) antes de ser elixido director xeral da FAO o 1 de xaneiro de 1994, para substituír o libanés Edouard Saouma.
Pilar, Paraguai
Pilar e unha cidade no sur de Paraguai, capital do departamento de Ñeembucú. Foi fundada en 1779 por Pedro Mello de Portugal.
Tralorregueiro, Cambás, Aranga
Tralorregueiro é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Anáfora
A anáfora é unha figura estilística consistente en repetir unha ou varias palabras ó inicio do verso, en enunciados sucesivos, co que se subliña enfaticamente o elemento iterado.
En lingüística textual, a anáfora é a repetición pura e simple das palabras predominantes na mensaxe narrativa, que é un mecanismo de cohesión textual emparentado coa deíxe.
Exemplos
''Tes, en cambio, orfos e orfas e campos de soledad, e nais que non teñen fillos e fillos que non ten pais. E tes corazóns que sofren''
Ripoll
300px|miniatura|Vista de Ripoll Ripoll é un concello de Cataluña, España. Pertencente á provincia de Xirona, é a capital da comarca do Ripollès, situada na confluencia dos ríos Ter e do seu afluente Freser, no Prepireneo catalán.
Heulandita
A heulandita é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Ca(Al2Si7O18)·6H2O e que pertence á subclase dos tectosilicatos. Forma parte do grupo mineral das ceolitas.
Características
A heulandita aparece frecuentemente en forma de cristais tabulares de diferente grosor. Preséntase en cavidades de rochas volcánicas (en basaltos) e en ocasións en gneises e filóns hidrotermais, asociándose en ocasións á escolecita.
Outros silicatos a destacar son a mica, o feldespato e a olivina.
Epífora
A epífora (do latín ĕpĭphŏra, e á súa vez do grego ἐπιφορά, "fluxo"; "repetición"; de ἐπί "ademais" e φορεῖν, "levar, pasar") é unha figura estilística de repetición de palabras a distancia. Consiste en repetir unha palabra ou grupo de palabras ó final dun verso, dunha estrofa ou dun período.
-501
Outros
Historia ano a ano
1934
Acontecementos
miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita: [[Sebastián González García-Paz|Sebastián González, Eladio Rodríguez González, Enrique Peinador, Gonzalo López Abente, Pura González Varela (muller de Lugrís), Celia Brañas Fernández, Otero Pedrayo, David Fernández Diéguez, Ángel del Castillo e Fernando Cortés Bugía. Sentados Fernando Martínez Morás, Castelao, Manuel Lugrís Freire, Antón Villar Ponte e Félix Estrada Catoyra. Recepción de Castelao na Real Academia Galega na Coruña o 25 de xullo de 1934.]]
Mortes
150px|dereita 220px|dereita
Outros
Historia ano a ano
O Som ao Redor
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Rotterdam e estreouse nos cinemas do Brasil o 4 de xaneiro de 2013. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O crítico de New York Times Anthony Oliver Scott considerouno un dos dez mellores filmes do ano 2012.
Octavia E. Butler
Octavia Estelle Butler, nada en Pasadena (California) o 22 de xuño de 1947 e finada en Lake Forest Park o 24 de febreiro de 2006, máis coñecida por Octavia Butler, foi unha escritora afroamericana consagrada por seus libros de ciencia ficción feminista e por inserir a cuestión do prexuízo e do racismo nas súas historias.
Polígono industrial de Penapurreira
O polígono industrial de Penapurreira é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello das Pontes de García Rodríguez. Recibe o seu nome da aldea de Pena Porreira, da parroquia de Vilavella.
Octavia E. Butler
Traxectoria
Octavia Butler decidiu tornarse escritora ós doce anos ó asistir o filme Devil Girl from Mars e convencéndose de que podería escribir unha historia mellor. Despois de vender algunhas historias para antoloxías, adquiriu notoriedade a partir dos anos 1980, gañando os premios Nébula e Hugo. Mais foi a publicación dos libros Parable of the Sower (1993) e Parable of the Talents (1998) que solidificou a súa fama como escritora. En 2005, foi admitida no Hall Internacional da Fama de Escritores Negros.
A NASA bautizou o lugar de aterraxe do rover Perseverance en Marte como Octavia E. Butler Landing na súa honra.
Polígono industrial de Penapurreira
Descrición
Creouno o IGVS entre 1998 e 2001, cofinanciado pola Xunta de Galicia, Endesa e o Instituto para a Reestruturación da Minería do Carbón. Está xestionado por Xestur Coruña.
Ten 822 287 metros cadrados de superficie en tres fases:
A superficie total está repartida do seguinte xeito:
Neste polígono teñen a súa sede empresas como Einsa, Arteixo Telecom ou Galparquet.
Ten accesos á AC-42, que conecta a 5 km coa AG-64 (Ferrol-Vilalba)
Haris Medunjanin
Haris Medunjanin, nado en Saraxevo (RFS de Iugoslavia) o 8 de marzo de 1985, é un futbolista bosníaco nacionalizado neerlandés. Xoga de mediocentro e o seu equipo actual é o Philadelphia Union.
Traxectoria
Debutou na Primeira División na tempada 2008–09 co Real Valladolid. No conxunto pucelano estivo unha tempada máis, descendendo ao remate da campaña a Segunda División.
O 14 de agosto de 2014 fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cun contrato por tres tempadas. O 29 de xaneiro de 2016, Medunjanin e o Deportivo chegaron a un acordo para a rescisión do seu contrato.
María Mazás
María Mazás Lata, nada na Coruña o 9 de agosto de 1960 e finada o 5 de outubro de 2017, foi unha artista plástica, pintora, escultora, poeta, deseñadora de chapeus e bailarina galega.
Traxectoria
Creadora e artista, María Mazás provén do mundo da danza clásica contemporánea. Empezou a súa carreira profesional sendo bailarina, pero en 1987 cambiou o seu rumbo creativo e empezou a dedicarse á sombrerería. María Mazás foi unha artista autodidacta que se definiu a partir dunha constante investigación. Tras pasar tres anos en Alemaña, investigando sobre a súa nova profesión, instalouse en Barcelona en 1991, aínda que sempre desenvolveu o seu traballo dacabalo entre ámbolos dous lugares. Traballou para o mundo da moda e o estilismo en pasarelas internacionais, así como tamén participou en diversas montaxes teatrais e en máis de trinta exposicións en cidades como Friburgo, Roma, Venecia e París. No seu traballo como deseñadora de chapeus salientou a orixinal utilización de materiais.
Logo de 17 anos de dedicación á sombrerería como arte, María Mazás retomou a súa carreira como pintora, inspirada na tradición xaponesa da caligrafía e a pintura sumi-e, que combinou co seu interese pola pintura expresionista para desenvolver unha obra de profunda espiritualidade. Traballou tamén collages e escultura.
Arquidiocese católica latina de Toledo
A arquidiocese de Toledo (en latín: Archidioecesis Toletana) é unha sé metropolitana católica de rito latino. En 2010 tiña 636.477 bautizados sobre unha poboación total de 719.482 habitantes. En 2009 foi nomeado arcebispo Braulio Rodríguez Plaza.
Comezos e época visigoda
A diocese de Toledo foi erixida no século I, e considérase fundador da mesma ao apóstolo Santiago o Maior.
No século IV foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana. É segundo a tradición a diocese de maior importancia de España, polo que o seu arcebispo leva tamén o título de Primado de España.
Coa chegada dos visigodos e, especialmente, logo da designación de Toledo como capital do reino, a diocese estendeu a súa xurisdición sobre territorios da Cartaxinense que dependían eclesiásticamente da súa capital, Carthago Spartaria (hoxe Cartagena). Como a sé metropolitana de Carthago Spartaria estaba no territorio dominado polos bizantinos, o rei visigodo Gundemaro promoveu a celebración dun sínodo que acordou elevar a Toledo ao rango de arquidiocese metropolitana.
Entre o 400 e o 702 sucedéronse dezaoito concilios de Toledo, entre os cales salienta, pola súa importancia, o Terceiro Concilio de Toledo, pola conversión de Recaredo e da súa corte.
Dominación musulmá e reconquista
Durante a dominación musulmá, Toledo deveu un bastión do cristianismo, e mantívose a arquidiocese e a sucesión episcopal. No século VIII tivo lugar unha persecución aos cristiáns que permanecían en Al-Andalus(os mozárabes), que provocou migracións cara aos reinos cristiáns do norte da península. O rito da Igrexa hispana, ou rito mozárabe, porén, perviviu en Toledo, grazas aos mozárabes que quedaron na cidade.
O rei Afonso VI e os cristiáns reconquistaron a cidade de Toledo en 1085, devolvéndolle á arquidiocese o seu antigo poder. O primeiro arcebispo deste período foi Bernardo de Cluny, membro da orde de Cluny. A sé episcopal participou activamente na Reconquista, controlando o territorio conquistado e alentando á expansión das ordes militares de Santiago, de Calatrava e de Alcántara.
O 6 de marzo de 1101 o papa Pascual II confirmou Toledo como sé primacial coa bula Actorum synodalium. Neste período foi iniciada a construción da actual Catedral de Santa María.
Dende a Reconquista
Logo da reconquista, durante o reinado dos Reis Católicos, foi nomeado arcebispo de Toledo Francisco Jiménez de Cisneros, quen inaugurou a Universidade de Alcalá, cuxo territorio pertencía entón á arquidiocese; e participou activamente na política do reino. Durante o reinado de Filipe II a corte foi trasladada a Madrid, mais a cidade seguiu a depender eclesiásticamente de Toledo.
Durante os dous últimos séculos a arquidiocese sufriu varios episodios complicados. Coa invasión de Napoleón a arquidiocese foi saqueada, e o arcebispo fuxiu a Sevilla. Coas desamortizacións de Mendizábal e Madoz comezou un conflito entre o goberno de España e a Santa Sé, quedando durante un tempo a sé vacante. Finalmente, a guerra civil española supuxo a destrución de gran parte do patrimonio artístico do arcebispado e a morte de 281 sacerdotes.
Calendario particular
Ademais das celebracións litúrxicas comúns á Igrexa Católica Latina, a arquidiocese celebra as seguintes festas no seu calendario:
Rafael Pascual
Rafael Pascual, coñecido no mundo do deporte como Rafa Pascual, nado o 16 de marzo de 1970 en Madrid, foi un xogador de voleibol español cun importante número de títulos acadados ao longo da súa carreira como profesional. Tras volver á selección dous anos despois da súa retirada, foi partícipe da consecución do Campionato de Europa de Voleibol de seleccións do ano 2007.
Dinastía Pharnavaziana
Denomínase dinastía Pharnavaziana (ფარნავაზიანები, ფარნავაზიანნი) á primeira dinastía de reis xeorxianos de Kartli preservados pola tradición histórica xeorxiana e que gobernaron, con intervalos, desde o século III a.C. ao século II d.C. cando chegou ao poder a dinastía Arsácida.
Historia
Non obstante ser a expedición de Alexandre a terras xeorxianas totalmente fabulosa, as evidencias xeorxianas e clásicas suxiren que os reis de Iberia cultivaron relacións próximas co Imperio Seléucida, un sucesor helenístico do imperio de Alexandre, que tiña o seu centro en Siria, mesmo ás veces recoñecendo a súa soberanía. O fillo de Pharnavaz, Saurmag morreu sen un herdeiro masculino, pasando a dinastía á liña feminina por medio do matrimonio da filla de Saurmag con Mirian, sobrevivindo así a dinastía na persoa do fillo de Mirian, Parnadjom pero unha póla da dinastía artáxida fíxose co trono entre o 90 ao 30 a.C. cando os Pharnavazianos volveron ao poder ata que no século II coa axuda do rei de Armenia se instalou en Xeorxia a dinastía Arsácida.
Sigata
Sigata foi unha cidade fenicia próxima a Biblos, situada seguramente un chisco ao sur desta.
Foi unha das primeiras cidades conquistadas sobre a metade do século –XIV polos apiru de Amurru (a terceira gran cidade). Crese que era independente e non pertencía a Biblos, ao contrario que a próxima Ampi, pero o rei de Biblos Rib-Hadda ocupouna aos apiru, o que induciu aos exipcios a considerar a Abdi-Asirta leal e non escoitar os avisos do rei de Biblos. Pouco despois Abdi-Asirta, xa co recoñecemento exipcio, recuperouna, xunto coa próxima Ampi e os exipcios deixaron facer. Á morte de Abdi sobre o -1340, o seu fillo Pu-Bahla conservouna e, sobre o -1330, foi integrada no Reino de Amurru, vasalo hitita.
José María Fenollera
José María Fenollera Ibáñez, nado en Valencia o 10 de decembro de 1851 e finado en Santiago de Compostela o 6 de decembro de 1918, foi un pintor español, coñecido especialmente polos seus retratos.
Traxectoria
dereita|miniatura|200px|Retrato de Rosalía de Castro.
Estudou na Escola de Belas Artes de San Carlos da súa cidade natal. Entre 1872 e 1877 estudou en Roma cunha bolsa da Deputación de Valencia canda a outros pintores como Sorolla ou Pinazo. Tras pasar por París para aprender a técnica do fotogravado, instalouse en Madrid, onde realizou cartóns para a Real Fábrica de Tapices e contribuíu á decoración do extinto Café de Fornos. En 1887 trasladouse a Santiago de Compostela, onde fixou a súa residencia e exerceu como catedrático na Escola de Belas Artes e mantivo unha estreita relación co movemento rexionalista.
Desta época destaca a súa actividade como retratista, pintando a personaxes tan célebres como Alfredo Brañas, Rosalía de Castro, Montero Ríos, José Carvajal Hué ou o cardeal Payá, e os sucesivos presidentes da Sociedade Económica de Amigos do País compostelá. Amais, pintou os frescos do paraninfo da Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela cos bosquexos de Urbano González Varela. Acadou a medalla de ouro, con diploma de honor, na Exposición Rexional de 1909.
La Iaia
La Iaia é un grupo musical catalán de indie-folk, composto por Ernest Crusats, Jordi Casadesús e Jordi Torrents. Ó longo da súa carreira, levan publicados tres álbums, Les ratlles del banyador, un exercicio de encontro entre composición, execución e produción, On és la màgia? e Tornar a ser u. Foron considerados o grupo revelación do ano 2011 segundo a revista Enderrock.
Música dos países islámicos
miniatura |Un encontro musical otomán, século XVIII. A "música dos países islámicos" pode referirse a música relixiosa, como se realiza nos servizos públicos islámicos ou devocións privadas, ou máis xeralmente ás tradicións musicais do mundo musulmán. O corazón clásico do islam é o Oriente Medio, África do norte, o Corno de África, África occidental, Irán, Asia Central e Asia meridional. Debido a que o islam é unha relixión multiétnica, a expresión musical dos seus seguidores é moi diversa. As tradicións indíxenas de varias partes influíron nos estilos musicais populares entre os musulmáns na actualidade.
Oriente Medio
Todas estas rexións estaban conectadas polo comercio moito antes das conquistas islámicas do século VII, e é probable que os estilos musicais percorran as mesmas rutas que os bens comerciais. Non obstante, a falta de gravacións, só podemos especular sobre a música preislámica destas áreas. O islam debeu ter unha grande influencia na música, xa que unía vastas áreas baixo os primeiros califas e facilitaba o comercio entre terras afastadas. Certamente, os sufís, irmandades de místicos musulmáns, difundiron a súa música por todas partes.
Norte de África
Os países bérberes e árabes do norte de África, como Marrocos, Alxeria e Tunisia, comparten algunhas tradicións musicais con Exipto e os países árabes de Oriente Medio. Estilos de música modernos e populares como Raï e Chaabi orixináronse nos condados bérberes. Ademais, as influencias de África occidental pódense escoitar na música popular de Gnawa.
Corno de África
miniatura | O instrumentista de Somalí de [[oud Nuruddin Ali Amaan.]] A maioría da música de Somalia está baseada na escala pentatónica. É dicir, as cancións só usan cinco alturas por oitava en contraste cunha escala heptatónica (sete notas) como a escala maior. Na primeira escoita, a música somalí pode confundirse cos sons de rexións próximas como Etiopía, Sudán ou Eritrea, pero en definitiva é recoñecible polas súas propias melodías e estilos únicos. As cancións somalís adoitan ser o produto da colaboración entre letristas (midho), compositors (lahan) e cantantes (odka). Os instrumentos destacados na música somalí inclúen o kaban (oud).
África Occidental
O islam é a relixión organizada máis grande e antiga desta rexión, aínda que os estilos e xéneros indíxenas Sahelian e Sáhara son ​​máis prominentes que os influenciados pola teoría do Oriente Medio.
Asia Central
Moitos dos países de Asia Central como Uzbekistán, Taxiquistán e Turkmenistán foron fortemente influenciados pola cultura turca e persa. Os instrumentos con arco son comúns, ao igual que o canto bárdico.
Sur de Asia
A música dos países musulmáns do sur de Asia (Bangladesh, Maldivas e Paquistán), así como de países con importantes minorías musulmás (India, Nepal e [ [Sri Lanka]]) fusionou xéneros de Oriente Medio con modos de música clásica indíxena, e é xeralmente distinto en estilo e orquestación, aínda que debido aos fortes vínculos atopados entre Oriente Medio, Asia central, e o sur de Asia, está máis preto dos estilos do Oriente Medio que os da periferia do mundo islámico, que tenden a ser puramente indíxenas. miniatura| 215x215px | [[Música popular paquistaní | Música popular de Balochistán, Paquistán.]]
Sueste asiático
miniatura| right | [[Pobo sundanés|Sundanés indonesio Gamelan Degung.]]
A maioría musulmá Indonesia foi significativamente menos influenciada polas tradicións de Oriente Medio que a de Asia meridional. Como resultado, moitos estilos musicais locais son anteriores á chegada do islam, aínda que as excepcións inclúen a Zapin e Joget malaias, e os indonesios gambus, que mostran unha forte influencia de Oriente Medio.
Tamén hai xéneros musicais locais nas rexións de maioría musulmá do sueste asiático que están influenciadas polas tradicións árabes, como o tagoniano do pobo sundanés e o glipang da xente de Probolinggo.
A música das rexións de maioría musulmá do sueste asiático está máis relacionada cos xéneros musicais do sueste asiático e do leste asiático. A formacións Chong Gime así como Gamelan e Kulintang xa existían na rexión antes da chegada do islam, e a teoría e o método musical deben máis á forte influencia chinesa así como os principios hindú-budista, que á filosofía musical árabe. As variacións dunha das dúas escalas principais prevalecen na rexión entre diferentes conxuntos: slendro e pelog (ambos orixinados en Xava).
Nasheed
Os nasheeds son cancións morais e relixiosas cantadas en varias melodías por algúns musulmáns actuais sen instrumentos musicais. Non obstante, algúns grupos nasheed usan instrumentos de percusión, como o daf. Cantar cancións morais deste tipo sen instrumentación é considerado permitido (halal) por moitos musulmáns. Os servizos de adoración sufí adoitan chamarse dhikr ou zikr.
O dhikr dos musulmáns do sur de Asia é "quietista". Os servizos sufís máis coñecidos en Occidente son o canto e o baile rítmico dos derviches xiratorios ou os Mevlevi sufís de Turquía.
Non obstante, os sufís tamén poden interpretar cancións devocionais en público, para o goce e a edificación dos oíntes. O modo é relixioso, pero a reunión non é un servizo de adoración.
En Turquía, unha vez sede do Imperio otomán e do califato, os concertos de canción sagrada chámanse Mehfil-e-Sama (ou "reunión de Sama). As formas das cancións inclúen ilahi e nefe.
No sur de Asia, especialmente Bangladesh, Paquistán e a India, un estilo moi coñecido de música sufí é o qawwali. Un programa tradicional de qawwali incluiría:
As actuacións Shi'a qawwali seguen normalmente ao naat cun manqabat en eloxio de Ali, e ás veces un marsiya, un lamento pola morte de gran parte da familia de Ali na Batalla de Karbala.
O cantante de qawwali máis coñecido nos tempos modernos é Nusrat Fateh Ali Khan.
Outro xénero tradicional de música sufí do sur asiático é o Kafi, que é máis meditativo e implica o canto en solitario en oposición á forma de conxunto vista no qawwali. O expoñente máis coñecido dos Kafi é a cantante paquistaní Abida Parveen.
A música sufí desenvolveuse cos tempos. Unha banda paquistaní de rock sufí, Junoon, formouse na década de 1990 para darlle un toque moderno e adaptarse ás xeracións máis novas. A banda acadou gran popularidade, tanto en Paquistán como en Occidente.
Instrumentos
Algúns musulmáns cren que só se admite a música vocal (halal) e que os instrumentos están prohibidos (haram). De aí que haxa unha forte tradición de canto devocional a capela.
Con todo, algúns musulmáns cren que calquera instrumento é lícito sempre que se use para os tipos de música permitidos. De aí que haxa unha longa tradición de acompañamento instrumental a cancións devocionais. Pode empregarse unha gran variedade de instrumentos, dependendo das tradicións musicais locais.
Tradicionais:
Introducións recentes:
Permisibilidade da música
A cuestión da admisibilidade da música na xurisprudencia islámica está historicamente disputada. O imán al-Ghazzali, un dos máis famosos eruditos musulmáns, escribindo hai case mil anos, relatou varios hadiths e chegou á conclusión de que a música está permitida dicindo: "Todos estes Ahadith son presentados por al-Bukhari e cantar e tocar non son haram". Pero a maioría dos eruditos interpretan os capítulos de Luqman e Al-Isra no Corán como evidencia de que a música é haram,  aínda que isto é discutido por outros que non están de acordo.
Os que non permiten a música cren que Mahoma censurou o uso de instrumentos musicais cando dixo: "Haberá entre a miña xente Ummah persoas que considerarán como permisibles o adulterio, a seda, o alcol e os instrumentos musicais". Os que sosteñen que a música é halal (permitida) afirman que este hadith se relaciona co uso, no momento en que os politeístas usaban a música e os instrumentos musicais como parte das súas adoracións, e que non se aplica a toda a música. Tamén sinalan que no Corán afírmase que Hazrat Dawud recibiu os Salmos. (an-Nisa, 4/163; al-Isra, 17/55). Noutras fontes islámicas afírmase que os salmos dados a Hazrat Dawud foron enviados no mes do Ramadán, que contiñan sermóns e palabras de sabedoría e que Hazrat Dawud adoitaba recitalos acompañado dunha melodía e un instrumento musical; polo que se permite a música. Os partidarios desta opinión tamén sinalan que na xurisprudencia clásica islámica e na xaria, o Corán é a autoridade superior na práctica islámica correcta; os hadith, aínda que importantes, son secundarios ao Corán.
Entre os que viron a permisibilidade da música inclúense algúns dos máis famosos eruditos musulmáns, xuristas, filósofos e poetas sufís do mundo musulmán, incluíndo Abu Bakr ibn al-Arabi, Ibn al-Qaisarani, Ibn Sina, Abu Hamid al-Ghazali, Rumi, Ibn Rushd e Ibn Hazm. Al-Ghazali tamén informa dunha narración de al-Khidr, onde expresou unha opinión favorable á música, sempre que estea dentro da limitación de uso das áreas virtuosas. Al-Ghazali foi referido por algúns historiadores como o musulmán máis influente despois do profeta islámico Mahoma.
Algunhas escolas sunnitas, así como moitos xiítas sosteñen que a música está prohibida coa única excepción de que as mulleres poden tocar o Daf, un tambor tradicional dun só lado, en celebracións e festivais. Non obstante, algúns grupos e denominacións islámicas consideran que a música é admisible, incluíndo moitas ordes Sufís que usan a música como parte do seu culto.
Segundo algunhas autoridades, o islam permite cantar sen acompañamento musical dentro de circunstancias prescritas, é dicir, que o intérprete sexa do mesmo xénero que o público; hai un hadith moi coñecido no que dúas nenas pequenas cantaban a unha muller, e o profeta Mahoma instruíu a Abu Bakr a que as deixase, afirmando: "Déixalles Abu Bakr, porque cada nación ten un Eid (é dicir, un festival) e este día é o noso Eid." al-Bukhari, 3931 Sahih al-Bukhari, Vol. 5, Libro dos Méritos de Al-Ansaar, Hadith 268 Sahih al-Bukhari, Libro dos Méritos de Al-Ansaar, Hadith 268 Outros sosteñen que a música está permitida no islam sempre que as letras non sexan obscenas ou vulgares.
Irán
Baseado no auténtico imamí ahadith, numerosos iraníes Marya Taqlid; Sadiq Hussaini Shirazi, Mohammad-Reza Golpaygani, Lotfollah Safi Golpaygani, Mohammad-Taqi Mesbah-Yazdi, Ahmad Jannati e outros, decidiron que toda a música e tocar instrumentos é haram, non importa o propósito. O gran ayatolá Ruhollah Khomeini tomou unha posición relixiosa similar, afirmando o 23 de xullo de 1979: "Se queres a independencia do teu país, debes suprimir a música e non temer que che chamen anticuado. A música é unha traizón á nación e á mocidade". Durante a Revolución iraniana, Khomeini dixo: "... a música é como unha droga, quen adquire o hábito xa non pode dedicarse a actividades importantes. Debemos eliminala por completo". De 1979 a 1989, toda a música na radio e na televisión foi prohibida excepto ocasionalmente "cancións revolucionarias" que se interpretaron cun forte estilo estilo marcial. Despois da morte de Khomeini, as administracións reformistas de Akbar Hashemi Rafsanjani e Mohammad Khatami levantaron gradualmente a prohibición da música. O actual líder supremo de Irán, Ali Khamenei, en 2014 declarou a súa admiración pola música occidental, e hoxe en día a música está oficialmente permitida en Irán polo goberno sempre que sexa música popular iraniana, música clásica iraniana ou música pop iraniana.
12 Golden Country Greats
12 Golden Country Greats é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Ween, editado o 16 de xullo de 1996 polo selo Elektra Records.
Existen tres teorías sobre o título do álbum. A primeira afirma que fai referencia á ducia de veteranos músicos, coñecidos como The Shit Creek Boys, que tocaron no traballo. A segunda di que fala do feito de que a banda gravou doce cancións durante as sesións demo para o álbum; cando chegou a hora de gravar o disco, o grupo optou por non usar dous dos temas, pero decidiron non cambiar o título que xa tiñan pensado. As dúas cancións eliminadas titulábanse "I Got No Darkside" e "So Long, Jerry". Esta última era un tributo ao recentemente falecido músico Jerry Garcia, e acabou sendo a cara B do sinxelo "Piss Up a Rope". A terceira teoría sostén que o álbum sinxelamente foi bautizado así de forma irónica. O estilo do nome tamén pode ser unha homenaxe ao álbum de 1979 de Throbbing Gristle 20 Jazz Funk Greats, un disco con só 13 temas e pioneiro na música industrial.
Epínome
A epínome é un recurso estilístico consistente en repetir unha expresión ou un verso ó longo do texto.
Alfonso Feijoo García
Alfonso Feijoo García, nado en Donostia o 5 de xaneiro de 1953, é un xogador de rugby retirado, seleccionador español entre 1997 e 1999, e presidente da Federación Española de Rugby dende 2014.
Traxectoria
En 2014 foi elixido para ocupar a presidencia da Federación Española de Rugby nunha situación de profunda crise motivada polas débedas económicas herdadas da anterior xestión de Javier González Cancho, sendo reelixido en 2016 e 2020.
Datos persoais
O seu fillo é Pablo Feijoo Ugalde.
The Dinner Party
miniatura|300px|The Dinner Party. The Dinner Party é unha instalación da artista feminista Judy Chicago. Amplamente considerada como a primeira obra de arte feminista épica, funciona como unha historia simbólica da muller na civilización occidental. Consiste en 39 elaborados espazos dispostos ó longo dunha mesa triangular para 39 mulleres famosas míticas e históricas. Sacajawea, Sojourner Truth, Leonor de Aquitania, a emperatriz Teodora de Bizancio, Virginia Woolf, Susan B. Anthony e Georgia O'Keeffe están entre as convidadas.
Cada lugar único inclúe un prato de porcelana pintado a man, cubertos de cerámica e cáliz, e un pano de mesa cun bordo de ouro bordado. Cada placa, agás a que corresponde a Sojourner Truth, representa unha forma de vulva de cor brillante e estilo elaborado. As escenografías apóianse en elaboradas corredeiras bordadas, executadas nunha variedade de estilos e técnicas de bordado. A mesa da cea atópase en The Heritage Floor, composta por máis de 2.000 azulexos brancos de forma triangular, cada un deles inscrito en letras douradas co nome dunha das 999 mulleres que marcaron a historia.
Mulleres representadas
As 39 mulleres con sitio na mesa son:
Á I: Da prehistoria ao imperio romano 1. Deusa primordial 2. Deusa da fertilidade 3. Ishtar 4. Kali 5. Deusa das cobras 6. Sofía 7. Amazona 8. Hatshepsut 9. Xudit 10. Safo 11. Aspasia 12. Boadicea 13. Hipatia
Á II: Dos comezos do cristianismo á reforma 14. Santa Marcela 15. Bríxida de Irlanda 16. Teodora de Bizancio 17. Hrosvitha 18. Trótula de Salerno 19. Leonor de Aquitania 20. Hildegard von Bingen 21. Petronilla de Meath 22. Christine de Pisan 23. Isabel de Este 24. Isabel I 25. Artemisia Gentileschi 26. Anna van Schurman
Á III: Das americanas á revolución das mulleres 27. Anne Hutchinson 28. Sacajawea 29. Caroline Herschel 30. Mary Wollstonecraft 31. Sojourner Truth 32. Susan B. Anthony 33. Elizabeth Blackwell 34. Emily Dickinson 35. Ethel Smyth 36. Margaret Sanger 37. Natalie Barney 38. Virginia Woolf 39. Georgia O'Keeffe
Mulleres representadas no Heritage Floor
O Heritage Floor, situado baixo a mesa, inclúe os nomes de 999 mulleres inscritos en lousas de porcelana feitas a man. As lousas cobren a extensión completa da zona da mesa triangular, continúa baixo a propia mesa e enche a área situada entre as tres mesas. Hai 2304 lousas cos nomes estendidos sobre máis dunha delas. Os nomes están escritos en Palmer cursiva, fonte estadounidense do século XX. Chicago afirma que os criterios para que o nome dunha muller fose incluído eran un ou máis dos seguintes:
A instalación está acompañada por unha serie de paneis que explican o papel de cada muller do chan.
Universidade de Kentucky
A Universidade de Kentucky (en University of Kentucky), tamén coñecida como UK, é unha universidade pública, co-educativa, que se atopa en Lexington, Kentucky. Fundada en 1865, é a maior universidade do estado en número de estudantes, con 27.171 alumnos.
-502
Outros
Historia ano a ano
Lorenza Cobián
Lorenza Cobián González, nada en Bodes, Principado de Asturias, o 21 de maio de 1851 e finada en Madrid o 31 de xullo de 1906, foi unha modelo española da segunda metade do século XIX, pintada por artistas como Emilio Sala e José María Fenollera. Pasou á historia por ser amante de Benito Pérez Galdós entre 1879 e 1891, e máis en concreto por ser a nai da única filla recoñecida polo escritor canario, María Pérez-Galdós Cobián.
Traxectoria
Lorenza Cobián y González naceu o 21 de maio de 1851 en Bodes (Parres), Principado de Asturias, España. Os sucesivos biógrafos de Galdós calcularon que o escritor e a modelo puidéronse coñecer en Santander, cidade do norte de España na que a moza parraguesa pasaba longas tempadas cuns tíos. Todo parece indicar —e segundo testemuños do propio Galdós— que Lorenza era unha moza atractiva pero inculta, e que o escritor complementou os seus ardores máis ou menos amorosos co desexo de que a modelo e amante aprendese a ler e escribir. Quedou noticia de que pronto quedou embarazada, dando a luz un primeiro fillo que faleceu ó pouco de nacer.
Mediada a década de 1880, Lorenza trasladouse a Madrid, mais non queda claro se por problemas familiares ou por desexo de Galdós. Queda noticia tamén de que na Exposición Nacional de Pintura de 1884, e ó fío desa relación, Galdós saudou ós pintores Emilio Sala e José María Fenollera, para quen Lorenza pousara como modelo. Co tempo, Galdós púxolle casa a Lorenza en Madrid e tamén en Santander durante o verán.
En xullo de 1906, con 55 anos de idade, Lorenza, vítima dende había tempo de depresións e outros síntomas de inestabilidade mental, tentou suicidarse na estación de Príncipe Pío de Madrid. Segundo relata a páxina de sucesos do diario santanderino El Cantábrico do 26 de xullo de 1906, Lorenza Cobián foi detida por tentar guindarse sobre a vía ó paso do tren. Conseguiu suicidarse finalmente aforcándose no calabozo do Goberno Civil da capital de España. Pedro Ortiz-Armengol recolle como data da súa morte o día 31 de xullo.
Outono
miniatura|dereita|222px|Alegoría do outono no [[pazo de Lóngora.]] miniatura|dereita|222px|[[Follas secas.]] O outono é unha das catro estacións do ano das zonas temperadas. Astronomicamente, comeza co equinoccio de outono (entre o 22 e o 23 de setembro no hemisferio norte e entre o 20 e o 21 de marzo no hemisferio sur), e remata co solsticio de inverno (arredor do 21 de decembro no hemisferio norte e o 21 de xuño no hemisferio sur). Aínda que ás veces é considerado como os meses enteiros de setembro, outubro e novembro no hemisferio norte e marzo, abril e maio no hemisferio sur.
Outono na cultura galega
Na sociedade tradicional galega "outono" era en moitos puntos propiamente o nome que recibía o mes de outubro, mentres a estación denomínabase nos primeiros meses primavera de outono ou verán de San Martiño para o comezo do mes de novembro.
As Ucheiras, Cambás, Aranga
As Ucheiras é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Aeroporto de Estocolmo-Bromma
O aeroporto de Estocolmo-Bromma (IATA: BMA, ICAO: ESSB) é un aeroporto principalmente doméstico situado en Estocolmo. Atópase a 7,4 km ao noroeste do centro da cidade e é o máis próximo á capital (á que tamén serven os aeroportos de Arlanda, Skavsta e Västerås). Bromma foi o quinto aeroporto sueco con máis pasaxeiros en 2008, e o terceiro en termos de aterraxes e engalaxes.
Feira de Betanzos
Feira de Betanzos.|dereita|miniatura|250px Feira de Betanzos.|dereita|miniatura|250px
Aeroporto de Estocolmo-Bromma
Historia
Durante os anos 30 fíxose urxente a necesidade de que Estocolmo tivese un aeroporto propio. As instalacións inaugurounas en 1936 o rei Gustav V e foi o primeiro aeroporto de Europa en ter pistas pavimentadas dende a súa apertura. Durante a Segunda Guerra Mundial avións suecos e británicos voaron cara O Reino Unido dende Bromma. Xa que moitos deses voos levaban refuxiados noruegueses e daneses, o aeroporto converteuse en interesante para os espías alemáns, sendo derrubados por Alemaña dous Douglas DC-3 suecos que engalaran dende o aeródromo durante a guerra.
Feira de Betanzos
A feira de Betanzos é un encontro comercial que se celebra na vila de Betanzos os días 1 e 16 de cada mes (agás o 1 de decembro que pasa ao 30 de novembro). Está organizada polo concello, e regulada pola Ordenanza reguladora da venda ambulante de 2005. Ten lugar no Campo da Feira, entre a Praza dos irmáns García Naveira, o Cantón de Claudino Pita e a rúa do Castro.
Aeroporto de Estocolmo-Bromma
Historia
Unha vez finalizado o conflito o aeroporto floreceu. Dúas destacadas aeroliñas que operaban dende Bromma eran Aktiebolaget Aerotransport (ABA), que posteriormente converteuse no socio sueco de Scandinavian Airlines System (SAS), e Linjeflyg, a principal aeroliña doméstica do país que máis adiante sería mercada por SAS. Porén, a pista do aeroporto era demasiado curta para a era dos reactores e para o tráfico internacional nos anos 60, polo que en previsión construíuse o aeroporto de Arlanda.
Coa apertura de Arlanda en 1960–1962, todo o tráfico internacional transladouse alí e o tráfico doméstico seguiulle en 1983. Bromma converteuse en dominio de reacctores executivos, aviación xeral e escolas de voo ademais de ser usado polo goberno. Varios dos hangares estaban separados da area do aeroporto e foron convertidos en centros comerciais. Co inicio das operacións de Malmö Aviation con conexións a Gotemburgo, Malmö e Londres o aeroporto experimentou unha especie de renacemento. En 2002 inaugurouse unha nova torre de control en Ranhammarshöjden e a terminal descoidada despois de anos de esquecemento foi renovada. O aeroporto experimentou máis melloras en 2005 e agora é capaz de separar pasaxeiros que chegan de dentro e fóra da área Schengen.
Feira de Betanzos
Historia
O campo da feira de Betanzos ten a súa orixe no traslado da vila á localización actual en 1219. O terreo, situado fóra da muralla que protexía a vila, foi mercado ao mosteiro de Sobrado dos Monxes.
En 1341 o rei Fernando III de Castela concedeu un privilexio para realizar unha feira o primeiro día de cada mes. En 1467 o rei Henrique IV de Castela concedeu a celebración dunha feira franca do 1 ao 30 de novembro, na que se podía comerciar con todo tipo de produtos sen necesidade de pagar impostos. En 1871 o municipio estableceu a celebración dunha feira tamén cada día 16.
Destacan as feiras que coinciden cun día festivo, como o 1 de xaneiro (Aninovo), en que aumenta o consumo de chocolate con churros. O 1 de maio, Día Internacional dos Traballadores e Festa dos maios, adoita venderse flores, plantas e produtos da horta de primavera. O 16 de agosto, día de San Roque son as Festas de San Roque de Betanzos. O 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, adoitan venderse flores e castañas coincidindo co magosto. O 30 de novembro, Santo André, ten moita tradición por ser antigamente o día final da feira franca.
Bertha Guijarro
Bertha M. Guijarro Berdiñas, nada na Coruña en 1969, é unha investigadora galega e doutora en Informática no eido da intelixencia artificial, a aprendizaxe computacional e os sistemas baseados no coñecemento. Os seus estudos aplicáronse en medicina para realizar diagnoses antenatais, diagnoses de motores e en predición e xestión de incendios forestais.
Traxectoria
Doutorada en 1999 pola Universidade da Coruña, Guijarro está vinculada dende 1994 á investigación e a docencia no Departamento de Computación (UDC), onde é profesora titular. Na comunidade científica, ten recoñecidos máis de dous sexenios de investigación académica dentro da área das ciencias da Computación e a intelixencia artificial, enfocando os seus estudos principalmente á aprendizaxe computacional e o desenvolvemento de algoritmos de Big Data Learning.
En 2012, foi nomeada coordinadora científica do CITIC (Centro de Investigación en Tecnoloxías da Información e as Comunicacións) e dende 2014 ocupa o cargo de vicecoordinadora. O CITIC salienta pola vertente social dos seus proxectos tanto en cuestións de integración como na mellora da atención sanitaria ou a loita contra a fenda dixital.
Guijarro é membro activo do Grupo de Investigación LIDA (Laboratorio de Investigación e Desenvolvemento en Intelixencia Artificial) e colaboradora da Subdirección Xeral da Axencia Nacional de Avaliación e Prospectiva (ANEP) para a subárea científica de Sistemas Intelixentes.
Alicia Silverstone
Alicia Silverstone, nada en San Francisco o 4 de outubro de 1976, é unha actriz, produtora, autora e activista estadounidense. Silverstone fixo o seu debut no cine no filme The Crush, e gañou fama como ídolo adolescente despois de aparecer en tres vídeos musicais de Aerosmith. En 1995, protagonizou Clueless e en 1997, en Batman e Robin, no cal interpretou a Batgirl. Continuou a súa carreira no cine, na televisión e no teatro. Polo seu papel no drama Miss Match, Silverstone recibiu un nomeamento ós Globos de Ouro.
Familia
Silverstone ten dous irmáns máis vellos, unha media irmá do anterior matrimonio do seu pai, Kezi Silverstone, e un irmán, David Silverstone. Casou co seu noivo de sempre, o músico de rock Christopher Jarecki, nunha cerimonia á beira do mar en Lago Tahoe en xuño de 2005. Vivían nunha casa ecolóxica nos Ánxeles, con paneis solares e un xardín orgánico. Silverstone comprou a casa, compartida cunha "colección de cans rescatados", en 1996. A parella separouse en 2018.
O 5 de maio de 2011, Silverstone deu a luz a un neno chamado Bear Blu Jarecki.
Mar Arxentino
O mar arxentino  é un sector do océano Atlántico que cobre a plataforma continental adxacente ás costas da República Arxentina. Definido como unha rexión ecolóxica, o mar arxentino é un mar epicontinental, e comprende a zona desde a boca do estuario do Río da Prata polo norte (paralelo 35º Sur) ata a illa dos Estados polo sur, e desde a costa arxentina ata a isobata dos 200 metros de profundidade, que inclúe ás illas Malvinas. Definido como un límite político, coincide coa zona económica exclusiva definida pola Arxentina na súa porción continental e as illas Malvinas, incluíndo parte do banco Namuncurá ou Burdwood (aproximadamente 56º 30' Sur). É dicir ata as 350 millas náuticas (370´4 km) da liña de base costeira. O seu ancho varía entre 210 quilómetros fronte a Mar da Prata e 850 na latitude das Illas Malvinas. A liña costeira prolóngase por 4.725 km. Ao leste do Mar Arxentino esténdese a aínda máis extensa e moito máis profunda conca Arxentina.
Mar arxentino
O nome mar arxentino refírese a unha porción do mar da Arxentina, sendo este último o conxunto do espazo marítimo arxentino.
O nome estendeuse pouco despois ata abarcar todas as costas continentais arxentinas. A área mencionada por Popper, que era a área na zona sur de Terra do fogo, recibiu o nome de mar da Zona Austral como consecuencia da aprobación do Tratado de paz e amizade entre a Arxentina e Chile de 1984, pero segue sendo frecuentemente incluído como parte do Mar Arxentino.
En 2009, durante o goberno de Cristina Fernández de Kirchner, a Chancelería arxentina presentou ás Nacións Unidas unha petición de expansión da plataforma continental, que abarca unha área de 1.782.500 quilómetros cadrados, equivalente a máis da metade do territorio emerxido, aplicando as regras establecidas na Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar (CONVEMAR). A área reclamada tamén corresponde coa zona na que se atopan as Illas Malvinas e outras illas do Atlántico Sur sobre as que a Arxentina mantén unha disputa de soberanía con Gran Bretaña. En marzo de 2016 as Nacións Unidas aprobaron a petición arxentina por unanimidade,  pasando dos 990.000 quilómetros cadrados a 1.782.500 quilómetros cadrados de mar arxentino.
Biodiversidade
O mar arxentino é un dos mares máis templados do mundo. Recibe o frío da corrente das Malvinas desde o sur, que provén da Antártida e a cálida corrente do Brasil desde o norte.
O mar arxentino ten plancto, algas, crustáceos, sardiñas e anchoas. que alimentan a fauna máis avanzada como pingüíns, cormoráns, quenllas, baleas, golfiños, marsopas, focas, leóns mariños e elefantes mariños.
Eugène Chaboud
Marius Eugène Chaboud nado en Lión o 12 de abril de 1907 e finado en Montfermeil, Seine-Saint-Denis o 28 de decembro de 1983 foi un piloto de carreiras de Francia. Participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, logrando un punto de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra de Campionato.
Andaina nas carreiras
left|miniatura|Talbot Lago T26 GS
Despois do inicio da Fórmula 1 en, Chaboud pilotou un Talbot-Lago T26 en varias carreiras de Fórmula 1, incluíndo tres carreiras do Campionato Mundial, durante e , logrando un só punto de campionato por un quinto lugar no Gran Premio de Francia de 1950.
Retirouse do deporte logo de estrelarse co seu Talbot-Lago T26 en Le Mans durante a carreira das 24 horas de Le Mans de 1952, cando quedou atrapado debaixo do seu coche.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Vide, Cambás, Aranga
A Vide é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 8 eran mulleres.
O Palhaço
O Palhaço é un filme brasileiro de 2011 dirixido por Selton Mello, quen tamén é o protagonista.
O filme conta a historia dun pai (Benjamin) e un fillo (Valdemar) que traballan como os pallasos Pangaré e Puro Sangue respectivamente, percorrendo o país co Circo Hope. Porén, Benjamin está en crise xa que pensa que deixou de ter graza.
O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Andrés Rey Baltar
Andrés Genaro Rey Baltar, nado en Padrón o 19 de setembro de 1886 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1936, foi un político galego.