cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rogelio Fernández Miniño
Traxectoria
Mecánico no Porriño. De ideoloxía libertaria. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse na casa da nai. Permaneceu agochado na casa da nai, nun zulo, co seu irmán Eduardo. A pesar dos continuos rexistros da Garda Civil e os falanxistas, non foron descubertos. Para intentar que descubriran o seu agocho, os fascistas prenderon á súa muller Alsira, a varias das súas irmás e a Eugenia, a muller de Eduardo, a principios de 1937. Os entobados, ao quedar atendidos só pola nai xa maior, decidiron abandonar o zulo e marcharon a Tui, onde se ocultaron na casa de Evangelina Jaso González xunto co sobriño de Eduardo, Herminio Saavedra. Sospeitando de Evangelina, un día da Semana Santa de 1937, ao mencer, os falanxistas rodearon a casa e os agochados intentaron fuxir. Eduardo e Rogelio conseguírono, mentres Herminio torceu un pe ao caer e foi detido xunto con Evangelina. Eduardo e Rogelio escaparon por separado, Eduardo foi a Couso, na parroquia de Guláns, onde tres días despois apareceu Rogelio e ámbos decidiron agocharse na capela de San Cibrán, onde permaneceron case un mes ata a celebración da romería a finais de maio. Foron para unha cova nos arredores do monte Faro onde a súa irmá Carmen lles levaba comida. Cercado por falanxistas en Salceda de Caselas cando tentaba pasar a Portugal co seu irmán, foi morto na Insua o 9 de agosto de 1937.
Vida persoal
Casou con Alsira Rodríguez Covelo, e foi pai de Álvaro, Germán e Rogelio Fernández Rodríguez.
Stewie Griffin: The Untold Story
Stewie Griffin: The Untold Story é un filme de animación realizado trala cancelación da serie Family Guy pola FOX no 2005 e que trata sobre a mesma.
Para crear e comercializar este filme decidiuse reeditar un episodio duplo, composto por dous episodios.
Guión
O filme empeza coa estrea do mesmo filme, unha nova contada por Tom Tucker e Diane Simmons (xornalistas dos noticiarios habituais de Quahog), e coa visita de tódolos "actores" do filme, a familia Griffin.
A historia céntrase en Stewie, que ó ver na televisión un home parecido a el, a quen alcuma "o meu outro eu" cre que é o seu pai real, rexeitando a Peter. Stewie decide ir a buscar a este home, e emprende a busca xunto a Brian.
Pont-de-Veyle
Pont-de-Veyle é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Kanji
miniatura|os dous ideogramas que simbolizan "kanji", xunto coa súa transcrición á dereita, en pequeno, en [[furigana]] Kanji (漢字, literalmente "carácter han") é o nome dos caracteres chineses utilizados na escrita da lingua xaponesa
Dentro do proceso de consolidación da linguaxe xaponesa, á par dun desenvolvemento de alfabeto silábico, adoptouse o sistema ideográfico chinés para expresar a lingua. O uso dos kanji é un dos tres principais xeitos de escrita xaponesa, os outros dous son hiragana e katakana, agrupados como kana.
Os kanji úsanse para expresar só conceptos, a diferenza do chinés, onde poden ser tamén utilizados no seu carácter fonético. Nunha mesma palabra poden convivir kanji con kanas: a un kanji corresponde un significado e usase como determinante da raíz da palabra, mentres que as derivacións, conxugacións e accidentes exprésanse mediante o uso de kana (en especial de hiragana) co nome de Okurigana, así conviven tanto o sistema de escrita autóctono e o sistema importado.
Unha pequena curiosidade é que o xaponés, ao adquirir a escrita Han no século VII, mantén case inalterados os símbolos que na China continental foron reformados (simplificados) durante a Revolución Cultural dos anos 60.
Lectura
Un kanji pode ter diferentes pronuncias, ou "lecturas", dependendo do contexto, uso en combinación, e maila súa localización na oración. Algúns kanji comúns teñen dez ou máis posibeis lecturas. Estas lecturas son categorizadas nas derivadas do chinés, onyomi (音読み) ou na lectura nativa kunyomi (訓読み). Comunmente úsanse dúas lecturas, unha de kunyomi e outra de onyomi coas súas alteracións fonéticas accidentais.
O xeito de ler un kanji depende do contexto e de dúas xeneralidades (nas cales hai moitas excepcións):
Uso de kanjis en Occidente
Á parte da escrita de idiomas do leste asiático, os kanji teñen pouco ou nulo uso en lugares onde domina o alfabeto latino. Popularmente, e pola complexidade dos seus trazos e o críptico que poden chegar a ser, utilízanse como ornamentos, os cales incluso alcanzan a cultura do tatuaxe. Con base na estética dos caracteres, tamén se usaron como proxectos de deseño nas escolas da materia.
Vilacote, Riomol, Castroverde
Vilacote é un lugar da parroquia de Riomol no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 63 habitantes (37 homes e 26 mulleres).
Forcas
O topónimo galego Forcas pode referirse a:
Distrito de Kurbin
O Distrito de Kurbin (en albanés: Rrethi i Kurbinit) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Lezhë. A súa capital é a cidade de Laç. Sitúase no oeste da Albania, no litoral do Mar Adriático.
Municipios
O distrito Kurbin está dividido nos seguintes concellos:
Acino
miniatura|dereita|Ilustración dunha sección de páncreas de can a 250 aumentos. Cada agrupación arredondada de células é un acino pancreático (sinalado na imaxe como alveolus). Enténdese por acino (do latín acinus, gran de uva) unha agrupación de células secretoras nun órgano excretor, que forman unha cavidade epitelial máis ou menos arredondada, que descarga as secrecións por un ducto, que desemboca no canal excretor dunha glándula. O adxectivo que se aplica aos acinos é acinoso ou acinar.
Glándulas exócrinas acinosas
Moitos órganos conteñen glándulas acinosas, entre eles os seguintes:
Os folículos da glándula tiroide poden considerarse tamén unha formación acinosa, pero neste caso os folículos teñen función endócrina, xa que funcionan como un depósito hormonal.
miniatura|dereita|200px|Células humanas acinosas.
Tipos de acinos
Segundo a natureza da secreción que porducen, os acinos poden clasificarse en dous grupos: serosos e mucosos. As glándulas con acinos serosos chámase glándulas serosas, por exemplo o páncreas exócrino, formado por acinos pancreáticos. As que están formadas por acinos mucosos son glándulas mucosas. Hai tamén glándulas, que teñen tanto acinos mucosos coma serosos, chamadas glándulas mixtas ou sero-mucosas, como as glándulas salivares submandibulares.
Acinos de alvéolos pulmonares
O termo acino tamén se utiliza con outro significado para designar a agrupación de alvéolos pulmonares, os sacos do final das vías respiratorias onde se realiza o intercambio de gases entre o sangue e o aire atmosférico durante a respiración pulmonar. Estes acinos non teñen función secretora.
Pains, Santa Maria
Pains é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Pains.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Pains, São Sebastião, Passo das Topas, Vila Abrantes, Vila Videira, Vila Marques, Sítio dos Paines, São Geraldo.
Jamonas
dereita|miniatura|Jamonas en concerto en Pontevedra.
Jamonas é un grupo musical madrileño, creado en 2016.
Traxectoria
Está formado por Elena Rosillo (voz e guitarra) Arantxa Llano (baixo, tamén na banda Alberto Azul) e Su Carbajales (teclado). Definen o seu estilo como ironi-pop, con influencias de bandas como L-Kan o Los Fresones Rebeldes, así como do pop de Nosoträsh ou o punk de Vulpes.
En 2018 autoeditaron o seu primeiro disco, Jamonas. Gravado e producido no local El Desguace por Raúl García, inclúe seis cancións.
Lamas, Padrón, Padrón
Lamas é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Ordem e Progresso
330px|miniatura|O lema Orde e Progreso, utilizado na [[bandeira do Brasil, está inspirado por Auguste Comte.]] Ordem e Progresso (en galego: Orde e Progreso) é o lema nacional da República Federativa do Brasil dende o momento da súa formación.
Orixe
O lema está inspirado por un lema do filósofo francés Auguste Comte. Ten a súa orixe nalgunhas persoas pertencentes ao movemento que depuxo a Monarquía e proclamou a República no Brasil, seguidores dos ideais de Comte.
Significado
O lema é a forma abreviada dun adaxio do positivista Auguste Comte: "O Amor por principio e a Orde por base; o Progreso por fin" (en francés: L'amour pour principe et l'ordre pour base; le progrès pour but.). O seu significado ten que ver coa realización dos ideais republicanos: a busca de condicións sociais básicas (respecto aos seres humanos, salarios dignos etc.) e a melloría do país (en termos materiais, intelectuais e, principalmente, morais).
A expresión é utilizada como lema na bandeira do Brasil, idealizada por Raimundo Teixeira Mendes e pintada por primeira vez polo artista Décio Villares.
Ken Watanabe
Ken Watanabe (渡辺 謙), nado o 21 de outubro de 1959, é un actor xaponés de cine teatro e televisión. Para a audiencia occidental é coñecido polos seus papeis de heroes tráxicos como o Xeneral Tadamichi Kuribayashi en Cartas de Iwo Jima e Lord Katsumoto Moritsugu en O último samurai, polo cal foi nomeado ó premio da Academia por mellor actor secundario. Tamén é coñecido polas súas interpretacións nos filmes de Christopher Nolan Batman empeza e Orixe, e por Memorias dunha gueixa. No 2014, protagonizou Godzilla, e prestou a súa voz ó cuarto filme da franquía Transformers, Transformers: Age of Extinction.
Antonov An-22
dereita|miniatura|300px|Un An-22 O Antonov An-22 Antei (en ruso: Антей (Antaeus) (nome asigando pola OTAN "Cock") é un avión de transporte estratéxico propulsado por 4 motores turbohélice, cada un con dúas hélices de tipo contrarrotacional, que foi producido polo fabricante Antonov na Unión Soviética.
Historia
miniatura|Antonov An-22 da compañía rusa [[Aeroflot en Tver]] Realizou o seu primeiro voo o 27 de febreiro de 1965 e ese mesmo ano foi dado a coécer fóra da Unión Soviética no Paris Air Show de 1965. No seu momento foi o avión máis grande do mundo, ata a aparición do estadounidense C-5 Galaxy e o modelo Antonov An-124 máis tarde. Na actualidade continúa sendo o avión propulsado por turbohélices máis grande do mundo. Ata 2004 houbo 8 accidentes relacionados con este aparello, cun total de 83 mortes.
Civís
En agosto de 2006 un único avión Antonov An-22 continuaba en servizo de aeroliña con Aeroliñas Antonov.
Briana
Briana é un nome de orixe celta.
É a forma feminina do nome de orixe irlandesa "Brian" que significaba "alto" e "nobre". Este, orixinalmente Brion, remóntase até o século IX e as dúas formas empregábanse en Irlanda e na Bretaña desa época e aparece en Inglaterra a partir da conquista normanda.
Hai varias ortografías diferentes de Brianna como Brynanna, Briane, Brianne, Bryanae Breanna. Breanne é unha variante de Breanna, propia dos Estados Unidos.
Bri, Brie e Bria son apócopes dese nome.
Dúas letters
Dúas letters é unha novela do escritor guipuscoano Bernardo Atxaga, publicada orixinalmente en lingua éuscara en 1984 co título orixinal de Bi letter jaso nituen oso denbora gutxian. Foi traducida ao galego por Leandro García Bugarín a partir da versión en lingua castelá do propio autor, e publicada por Editorial Galaxia en 2005.
Segundo conta na contracapa: ''Dúas cartas son quen de poñer a andar a máquina das lembranzas. Lembranzas do país perdido no que naceu un pastor vasco que pasou toda a vida nos Estados Unidos''.
Riomol, Riomol, Castroverde
Riomol é un lugar da parroquia de Riomol no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 49 habitantes (29 homes e 20 mulleres).
Copying Beethoven
Copying Beethoven é un filme estadounidense dirixido pola directora polonesa Agnieszka Holland que foi estreado no ano 2006. Conta a historia dos derradeiros anos de Ludwig van Beethoven. O filme está protagonizado por Ed Harris e Diane Kruger, e presenta unha historia ficticia sobre a relación de Beethoven cunha copista, Anna Holtz.
Licenza artística
Os manuscritos das obras de Beethoven están atribuídos a dous copistas, ámbolos dous homes, e non unha muller como se representa no filme.
Efecto do falso consenso
miniatura|dereita O efecto do falso consenso é un concepto empregado en psicoloxía consisente nun rumbo cognitivo polo que unha serie de individuos tenden a sobreestimar o grao de acordo que os demais teñen con eles.
Características
As persoas tenden a presupor que as súas propias opinións, crenzas, valores e hábitos están entre as máis elixidas, apoiadas amplamente pola maioría. Esta crenza é un rumbo que esaxera a confianza dos individuos nas súas propias opinións, aínda cando estas sexan erróneas.
Frecuentemente este rumbo aparece en grupos de opinión nos que a opinión colectiva é a mesma que a dos individuos do grupo. Como os membros do grupo alcanzaron un consenso interno e raramente atopan alguén que dispute ese consenso, tenden a crer que todo o mundo, incluíndo as persoas que están fóra do grupo, é da mesma opinión que o grupo.
Zama (filme de 2017)
Zama é un filme arxentino de 2017 dirixido por Lucrecia Martel. Está baseado na novela homónima de Antonio di Benedetto. Estreouse na 74ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Tamén foi estreado na sección "Masters" do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017. O 29 de setembro de 2017, a Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas da Arxentina escolleu o filme como candidato para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios e para o Goya ó mellor filme de fala hispana na 32ª edición dos Premios Goya.
Playing the Angel
Playing the Angel é o undécimo álbum de Depeche Mode lanzado o 17 de outubro de 2005. Leva unhas vendas de 3.000.000 de discos
Cancións
(Agás que se mencione o contrario, tódalas cancións son escritas por Martin Gore)
País
miniatura|400px|Mapa dos estados do mundo (ano 2011). Un país (do francés pays, procedente do latín, ‘aldea, distrito’) , ou estado nacional, é unha área xeográfica e unha entidade politicamente independente, co seu propio goberno, administración, leis, a maior parte das veces unha constitución, policía, forzas armadas, leis tributarias, e un grupo humano. Tamén é un país un territorio que constitúe unha nación, ou incluso unha rexión ou bisbarra (País do Loira). Un exemplo de país é Galicia.
Moitas veces, partes dun estado nacional cunha historia ou cultura diferentes son chamados países: Gales e Escocia son ás veces chamados países, inda cando non son estados nacionais, senón máis ben nacións.
Os termos país, nación, estado e terra acostuman ser utilizados coma sinónimos, mais nun uso máis estrito deben ser distinguidos:
Cantón (homónimos)
O termo cantón pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Prevotella
Prevotella é un xénero de bacterias gramnegativas do filo Bacteroidetes.
Especies de Prevotella son membros da flora vaxinal e recupéranse de infeccións anaerobias do tracto respiratorio. Entre estas infeccións están a pneumonía de aspiración, abscesos pulmonares, empiema pulmonar e otite media crónica e sinusite. Foron illadas de abscesos e queimaduras preto da boca, trabadas, paroniquias, infección do tracto urinario, abscesos cerebrais, osteomielite e bacteremia asociada con infeccións do tracto respiratorio superior. Especies de Prevotella predominan na enfermidade periodontal e abscesos periodontais.
Nun estudo das bacterias intestinais en nenos de Burkina Faso (África), as especies de Prevotella supoñían o 53% das bacterias do intestino, pero estaban ausentes en nenos europeos. Os estudos tamén indican que a dieta a longo prazo está fortemente asociada coas composición da microbiota intestinal; os que comían moitas proteínas e graxas animais típicas da dieta occidental tiñan predominantemente bacterias do xénero Bacteroides, mentres que os que comían máis carbohidratos, especialmente fibra, presentaban predominantemente especies de Prevotella.
P. copri foi correlacionada co inicio da artrite reumatoide.
Un estudo recente sobre Prevotella derivada de seres humanos comparou os repertorios de xenes das súas especies tomadas de diferentes sitios do corpo humano. Tamén se informou neste xénero dun panxenoma aberto que mostraba unha vasta diversidade da súa poza xénica.
Unha sobreproliferación de Prevotella e unha redución de Lactobacillus foron correlacionadas co inicio da osteomielite en ratos. A redución de Prevotella en ratos modelo causaba un incremento de Lactobacillus e tiña efectos protectores contra a osteomielite. Así, os cambios na microbiota que afectan a Prevotella poden ser relacionados co desenvolvemento da osteomielite.
A especie Bacteroides melaninogenicus foi reclasificada e dividida en Prevotella melaninogenica e Prevotella intermedia.
O nome Prevotella fai referencia ao microbiólogo francés A. R. Prévot.
.al
.al é o actual dominio de primeiro nivel territorial (ccTLD) da Albania, activo desde 1992, é administrado pola Autoridade de Comunicacións Electrónicas e Postais de Albania (AKEP).
Padrón, Padrón, Padrón
Padrón é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.992 habitantes (1.432 homes e 1.560 mulleres).
.al
Ligazóns externas
Toppdomän
A Baíña, Agolada
San Pedro da Baíña é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 83 habitantes (51 homes e 32 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 127 habitantes.
Nesta parroquia tivo a súa sede a Banda de música da Baíña.
Jaron Lanier
Jaron Zepel Lanier, nado en Nova York o 3 de maio de 1960 , é un informático, compositor, artista visual e autor estadounidense. Foi pioneiro e popularizou a expresión realidade virtual (VR das siglas en inglés: Virtual Reality) ao principio dos anos 80s. Daquela, fundou a VPL Research, a primeira compañía para vender produtos de VR. As súas citas actuais inclúen a Interdisciplinary Scholar-in-Residence, CET, Universidade de California, Berkeley.
Albán, Coles
San Paio de Albán é unha parroquia do concello de Coles na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 127 habitantes (74 homes e 53 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano 2000.
Distrito de Bulqizë
O Distrito de Bulqizë (en albanés, Rrethi i Bulqizës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Dibër. A súa capital é a cidade de Bulqizë. Sitúase no leste da Albania, xunto á fronteira coa República da Macedonia.
Robert Hofstadter
Robert Hofstadter, nado en Nova York o 5 de febreiro de 1915 e finado en Palo Alto (California) o 17 de novembro de 1990, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1961.
Traxectoria
Naceu nunha familia de raíces xudías polacas. Graduado en física e matemáticas en 1935 polo City College of New York, doutorouse no ano 1938 pola Universidade de Princeton.
Foi pai do científico e filósofo Douglas Hofstadter.
Investigacións científicas
Profesor da Universidade Stanford entre 1950 e 1985, as súas investigacións científicas centráronse na estrutura dos nucleóns. En 1961 compartiu con Rudolf Mößbauer, aínda cando por traballos diferentes, o Premio Nobel de Física polos seus estudos, pioneiros, sobre a dispersión do electrón nos núcleos atómicos e polos seus descubrimentos relativos á estrutura dos nucleóns.
Antonio Fernández Miniño
Antonio Fernández Miniño, nado no Porriño en 1891 e finado no mesmo concello o 26 de abril de 1985, foi un zapateiro e político galego.
A Pedreira, Padrón, Padrón
A Pedreira é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 192 habitantes (93 homes e 99 mulleres).
Antonio Fernández Miniño
Traxectoria
Fillo de Antonio Fernández Rodríguez e Juana Miniño Barciela. Emigrou ao Brasil cara 1910, onde traballou de albanel e zapateiro, fíxose sindicalista e colaborou na prensa. Foi expulsado do Brasil cara 1919. Cando retornou tivo que facer o servizo militar en Ferrol. Ao rematar instalou un taller para fabricar calzado no Porriño. De ideoloxía libertaria, foi membro do Centro Cultural do Porriño. Colaborou en La Tierra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado nun tobo ao coidado da súa muller. Os seus irmáns Eduardo, Rogelio e José Fernández Miniño, así como o irmán da súa muller, Víctor Valverde Mayo, foron asasinados polos franquistas. Entregouse en 1939. Foi xulgado en Vigo por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Estivo preso na Prisión do Partido de Vigo. Foille concedida a liberdade provisional en febreiro de 1942.
Vida persoal
Casou con Saladina Valverde Mayo en maio de 1924, e foi pai de Esteban, Antonio, Eduardo, Carmen, Eulogio e Óscar Fernández Valverde.
Rally Cidade de Cristal de 1987
O Rally Cidade de Cristal de 1987 foi a quinta edición de dito rally e foi puntuable para a Copa de España de Rally e o Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 3 e o 5 de xullo de 1987 e o vencedor foi Fernando Brizuela, a bordo dun Renault 5 GT Turbo.
Itinerario
O rally dividiuse en dúas seccións e sumou un total de 443,5 km, dos cales 141,6 foron cronometrados.. A primeira das seccións consistiu en tres pasadas polos treitos de Carral-Monte Xalo, Soandres e Meirama-Quembre. Na segunda sección, disputada de noite, os treitos foron os de Campolongo-Doroña, A Ponte do Porco e Vilamateo-Vilouzás, tamén a tres pasadas cada un.
La Chicana
La Chicana é un grupo musical consagrado ao xénero do tango que se formou en Bos Aires en 1995. Os seus membros son Dolores Solá, Acho Estol e Juan Valverde. A banda alterna a recuperación de ritmos e letras dos comezos do xénero con música actual coma o rock. En 2006 o grupo recibiu o premio Carlos Gardel na categoría Tango Nuevas Formas, en recoñecemento ao seu cuarto álbum, Lejos. Está considerado un dos grupos destacados da Nueva Guardia do tango.
Velum
miniatura|Cumulonimbus velum O velum é un trazo suplementario das nubes, consistente nun veo nubrado de grande extensión horizontal unido ou agregado á parte superior dunha ou varias nubes.
Pode aparecer en nubes dos xéneros cumulus ou cumulonimbus.
Victor Rasuk
Victor Rasuk, nado o 15 de xaneiro de 1984 en Harlem, Nova York, é un actor estadounidense de ascendencia dominicana. É irmán do tamén actor Silvestre Rasuk, con quen protagonizou o filme Raising Victor Vargas. Recentemente está a traballar na serie de televisión da HBO chamada How to Make It in America, que protagoniza xunto con Bryan Greenberg e Kid Cudi.
Juan Vidal Fraga
Juan Vidal Fraga, nado en Cambados en 1935 e finado en Pontevedra en 2009, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Eugenio Vidal Fraga. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado en Pontevedra. Reimpulsou o Ateneo de Pontevedra, do que foi presidente. Foi candidato nas eleccións de 1977 pola Coalición Partido Popular Gallego-Partido Gallego Social Demócrata. Impulsou o partido Os verdes en Pontevedra polo que se presentou encabezando a candidatura pontevedresa ás eleccións municipais de 2003. Colaborou en Diario de Pontevedra.
Emérito, emérita
miniatura|[[José Luis Puente Domínguez. Profesor emérito da USC.]] miniatura|[[James Cronin. Profesor emérito da Universidade de Chicago.]]
Un emérito é aquela persoa que, despois de retirarse do cargo que ocupaba, goza de beneficios derivados dunha profesión, especialmente docente universitaria ou eclesiástica, se lle concede este título como recoñecemento aos seus bos servizos na mesma; beneficios que poden ser de diversa natureza segundo o rango e a institución de que se trate.
Utilízase o termo tamén para directores de orquestra que serviron superlativamente a entidade que lles outorga o título.
Julio Veiga Valenzano
Julio Veiga Valenzano, nado na Coruña e finado en Madrid, foi un compositor, violinista e crítico musical galego, fillo de Pascual Veiga Iglesias.
Emérito, emérita
Polo xeral, concédese ao emérito a potestade de participar activamente nas tarefas que lle eran propias antes do seu retiro, previa consulta ao encargado do mesmo, dáselles voz en asembleas e reunións e pode asistir a outras en calidade de invitado de honor.
Julio Veiga Valenzano
Traxectoria
Foi discípulo de Jesús de Monasterio, rematou a carreira en 1888 e xa en 1889 acadou un grande éxito como concertista no Casino Republicano.
Emérito, emérita
Na Roma antiga chamaban ēmeritus (eméritos) aos lexionarios licenciados que gozaban de privilexios como recompensa recibida polos seus bos servizos.
Manuel del Palacio
Manuel del Palacio y Simó, nado en Lleida o 24 de decembro de 1831 e finado en Madrid o 5 de xuño de 1906, foi un xornalista e poeta satírico catalán. Foi un poeta moi popular na súa época, de hábil versificación e ton festivo, e está considerado un dos grandes poetas burlescos e satíricos do século.
Emérito, emérita
Etimoloxía
O termo emérito é un adxectivo tirado do latín ēmeritus, -a, -um, participio do verbo ēmereo, 'merecer', e tamén 'acabar o servizo militar', derivado de ex, 'por', e meritus, 'mérito': 'por mérito', 'debido ao mérito',
Na universidade
Nas Universidades españolas o nomeamento de profesores eméritos está regulado polo Real Decreto 898/1985, de 30 de abril, sobre o réxime do profesorado universitario. Nel estabélecese que o profesorado emérito:
Noutros países
Noutros países as condicións para o nomeamento de profesores eméritos non difiren demasiado, sendo o período de dez anos de docencia unha constante. Tamén existe a posibilidade, estendida no mundo anglosaxón, de outorgar o título automaticamente cando se cumpran os prazos requiridos e sen entrar a valorar, por exemplo, se as publicacións científicas son de maior ou menor importancia. undefined
No caso da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) requírese un período mínimo de trinta anos prestando servizos destacados á Universidade. O nomeamiento outórgao o Consello Universitario a profesores e investigadores cun labor excepcional á Universidade.
Na Igrexa
Na Igrexa católica, os arcebispos e bispos eméritos pasan a selo cando renuncian ao seu cargo ante o Metropolitano, ou directamente ao Sumo Pontífice, deixando así as súas responsabilidades diocesanas, auxiliares ou calquera outra que tiveran. Cando alcanzan a idade de 75 anos, a súa renuncia é obrigatoria segundo prescribe o Dereito Canónico.
Os arcebispos e bispos eméritos non forman parte da Conferencia episcopal do seu país, pero si poden ser chamados consultivamente pola súa experiencia e venerabilidade. Si seguen pertencendo ao Colexio episcopal. Nalgúns casos, cando o Episcopado se encontra en Visita Ad Limina, un ou varios bispos eméritos representan a Conferencia episcopal en ausencia dos bispos que exercen ditos cargos dentro deste organismo.
España
miniatura|O rei [[Xoán Carlos I asinando a súa abdicación.]]
Coa abdicación do rei Xoán Carlos I de España en 2014, deuse unha situación pouco común, como é a convivencia de dous monarcas, e non prevista na Constitución de 1978, xa que nela só se indica que para que se dea este caso requírese un desenvolvemento lexislativo mediante Lei Orgánica. Ante esta situación, o Goberno de Mariano Rajoy emitiu un Real Decreto, polo cal, o Rei e a Raíña saíntes, Juan Carlos e Sofía conservarían os títulos de Rei e Raíña respectivamente, cos mesmos honores que ten o herdeiro da Coroa, o Príncipe ou a Princesa de Asturias.
Manuel del Palacio
Traxectoria
dereita|miniatura|Casa na que viviu en Pontevedra.
VLC media player
300px|miniatura|VLC media player O VLC media player (inicialmente VideoLAN Client) é un reprodutor de medios do proxecto VideoLAN. Admite moitos códecs de son e vídeo, así coma diferentes tipos de ficheiros, ademais dos formatos de DVD, VCD e varios protocolos de transmisión. Tamén pode ser usado coma un servidor de fluxo en unicast ou multicast, en IPv4 ou IPv6, nunha rede de alta largura de banda. O programa usa a biblioteca do códec libavcodec do proxecto FFmpeg para manexar os moitos formatos que admite, e emprega a biblioteca de descifraxe DVD libdvdcss para poder reproduci-los DVD cifrados.
Manuel del Palacio
Traxectoria
Fillo dun militar que tamén escribiu e que participou na guerra contra Inglaterra, a Guerra da Independencia Española e contra o Carlismo en Navarra. De neno viviu en Soria, graduouse de Bachiller en Valladolid, e viviu en Pontevedra, A Coruña e Madrid, onde se afeccionou á poesía. Estivo en Granada, onde tivo unha relación amorosa desgraciada. Alí, en 1851, formou parte da tertulia de La Cuerda xunto a Pedro Antonio de Alarcón e José Moreno Nieto entre outros.
VLC media player
É un dos reprodutores máis independentes, en canto a plataforma se refire, con versións para Linux, Microsoft Windows, Mac OS X, BeOS, BSD, Pocket PC e Solaris.
Manuel del Palacio
Traxectoria
Tras a morte do seu pai regresou a Madrid, onde traballou como empregado público, redactor de varios periódicos e arranxador de zarzuelas. Escribiu en publicacións como El Látigo, La Discusión, El Imparcial, Madrid Cómico, El Pueblo e Blanco y Negro. En 1864 fundou xunto co dramaturgo Luis Rivera o periódico satírico Gil Blas.
VLC media player
En Windows, Linux, e algunhas outras plataformas, o VLC inclúe unha extensión Mozilla/Firefox, que permite ver algúns ficheiros Quicktime e Windows Media incrustados nas webs sen ter que usar produtos de Microsoft ou Apple.
Manuel del Palacio
Traxectoria
En 1867, foi desterrado a Porto Rico polas súas sátiras políticas, entón liberais. Entrou despois na carreira diplomática e desempeñou postos en Florencia e o Uruguai, onde publicou o seu poema en prosa «Blanca», e algunhas das súas poesías apareceron no periódico La Ilustración Uruguaya en 1883. Foi xefe de sección do Arquivo e Biblioteca do Ministerio de Estado e Presidente da sección de Literatura do Ateneo de Madrid. Posteriormente fíxose conservador. En 1892 foi nomeado membro da Real Academia Española.
VLC media player
Da versión 0.8.2 en diante, o VLC vén cunha extensión ActiveX, que permite ver algúns ficheiros QuickTime e Windows Media incrustados nas webs, cando se navega co Internet Explorer.
Manuel del Palacio
Traxectoria
En 1889, logo de que Clarín dixese que en España só había dous poetas e medio (Ramón de Campoamor, Gaspar Núñez de Arce e Palacio), replicouno co folleto Clarín entre dos platos.
VLC media player
O VLC media player pódese usar coma unha aplicación portable.
Emérito, emérita
Xapón
O Daijō Tennō (太上天皇), tamén denominado como Jōkō (上皇), é o título outorgado a un emperador do Xapón que abdica en favor dun sucesor. En 2019, o título foi revivido trala abdicación de Akihito, cando a Axencia da Casa Imperial deu unha tradución oficial de Jōkō como «emperador emérito».
Manuel del Palacio
Obra
Escribiu unha serie de descricións caricaturescas de políticos e artistas, Cabezas y calabazas (1863). Recolleu os seus artigos políticos en De Tetuán a Valencia, haciendo noche en Miraflores (1865). Publicou unha colección de Cien sonetos políticos (1870). Escribiu tamén lendas ao estilo romántico, ilustradas polas de José Zorrilla, en Veladas de otoño (1884). Outras obras súas son Melodías íntimas (1884) e Chispas (1894), que inclúe sátiras publicadas antes en El Imparcial.
Emérito, emérita
Na antiga Roma
Na Roma antiga denominaban ēmeritus (eméritos), os lexionarios licenciados que gozaban de privilexios en recompensa polos seus bos servizos prestados. Usualmente, á parte do botín que puideran acumular nas diversas campañas, o xeneral do momento outorgaba aos seus soldados predilectos grandes concesións de terreos expropiados nos países conquistados, co que se fundaban verdadeiras urbes co licenciamento dos soldados tras o fin de campañas importantes.
Manuel del Palacio
Obra
Como dramaturgo destacan as súas pezas Marta (zarzuela) 1861); El tío de Alcalá (xoguete cómico de 1862); De Dios nos venga el remedio, zarzuela de 1866; Contra viento y marea, xoguete lírico, ou Don Bucéfalo, zarzuela. Outras veces limitouse a adaptar pezas estranxeiras á escena española. Como poeta é orixinal e é difícil adscribilo a ningunha tendencia en particular, por máis que na súa renuncia á retórica hxya algo da linguaxe de Campoamor. Segundo José María de Cossío, Palacio é poeta co que «Nunca ha de haber seguridad de su constancia en el tono que inicia que, sin llegar a los extremos de sus sonetos filosóficos, ha de ingerir en los momentos más graves el sarcasmo o la burla y en los más festivos e ingeniosos la admonición moral o la reflexión patética».
dereita|miniatura|Blanca (1885).
Emérito, emérita
Na antiga Roma
Un exemplo deste tipo de fundación preséntao a actual Mérida, capital de Estremadura, España, que levou o nome de Emerita Augusta cando se creou no ano 25 a. C. Para o asentamento da nova poboación, déuselles a cidadanía romana aos habitantes das xentes que vivían previamente no lugar. Así, o emperador César Augusto premiou con esta nova cidade os seus homes ao finalizar as cruentas guerras cántabras, creando unha próspera cidade na Bética —entón englobada na Hispania Ulterior— que máis tarde se convertería na capital da provincia de Lusitania.
Julio Veiga Valenzano
Traxectoria
Colaborou como crítico e articulista na Ilustración Musical Hispano-Americana, sendo de especial relevancia un artigo asinado en Madrid en xuño de 1894, no que sinala os elementos que caracterizan á música galega: a sinxela consonancia harmónica e a melodía exuberante de forza rítmica, derivando deles un terceiro elemento, que puidéramos denominar estético, en quen se confunden entrañablemente aqueles, di no seu artigo.
Madre de Dios
Madre de Dios pódese referir a:
Pougny, Ain
Pougny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
The Tannahill Weavers
The Tannahill Weavers é un grupo de música folk escocés, formado en 1968.
Megachile pluto
A abella de Wallace (Megachile pluto) é unha especie de himenóptero considerada a abella máis grande do mundo. En 1859 atopouse unha abella nas selvas de Indonesia polo famoso naturalista, Alfred Russel Wallace. Non se atopou ningún outro rastro desta nos 120 anos seguintes e críase que estaba extinta. Para o asombro de moitos, a abella de Wallace foi reencontrada e filmada en 2019, despois deste longo período.
A femia de Megachile pluto, foi debuxada polo Dr. H. Fritise (1911), está cuberta cun pelo negro aterciopelado, pero ten unha franxa branca na parte dianteira do seu abdome. Ten mandíbulas enormes para recoller a resina.
Considérase en estado vulnerable.
O descubrimento
Alfred Russel Wallace pasou oito anos, dende 1854 a 1862, explorando a fauna do arquipélago malaio (13.000 illas que agora pertencen a Malaisia e Indonesia). O naturalista recolleu 125.660 espécimes, incluíndo 83.200 escaravellos. En total 1.000 dos espécimes que recadou resultaron ser novas especies para a ciencia.
Wallace en 1859 atopou unha soa femia da abella máis grande do mundo na illa de Bacan nas illas Molucas do norte, Indonesia. Resultaron tan espectaculares as coleccións de mamíferos, paxaros e de insectos realizadas por Wallace na rexión que persoalmente non se impresionou con esta notable abella.
No seu libro famoso acerca da súa viaxe, O arquipélago malaio (1869), rexistrou simplemente o seu descubrimento como, unha avespa negra grande, coas queixadas inmensas como un escaravello macho. O entomólogo británico, Frederick Smith, do Museo Británico, outorgou unha maior significación ó descubrimento desta abella. Na súa descrición científica da abella en 1860 el escribiu, esta especie é o xigante do xénero ó cal pertence, e é a adición máis magnífica que Wallace fixo ao noso coñecemento da familia Apidae.
Redescubrimentos
Non houbo outros informes desta enorme abella durante os 120 anos seguintes. Dada a silvicultura en Bacan, creuse que a abella podería chegar a estar extinta antes de que máis fosen atopadas. Entón en 1981 un biólogo americano, Adam Messer, descubriu seis niños en Bacan e illas lindeiras das Molucas setentrionais (véxase J Kansas Soc ent, 1984, 57: 165-168). A abella era tan rara que os aldeáns nunca viran os niños ou colmeas con anterioridade.
O 25 de xaneiro de 2019 un grupo de investigadores composto polo fotógrafo Clay Bolt, o entomólogo Eli Wyman, o ecólogo do comportamento Simon Robson e o ornitólogo Glenn Chilton volveron "redescubrir" un exemplar da especie no mesmo grupo das illas Molucas, en Indonesia. Trátase dunha femia que localizaron dentro dun niño de térmites e á cal puideron fotografar e tomar vídeo.
José Fernández Miniño
José Fernández Miniño, nado no Porriño cara a 1894 e finado en Guillarei (Tui) o 16 de agosto de 1936, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.
Fabricante de calzado no Porriño, chegou a instalar un segundo comercio en Tui en 1934. Formou parte da Federación Obrera Local e mantivo relación co Centro de Estudios Sociales y Científicos do Porriño. Colaborou no Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e sometido a un proceso militar. Estaba preso na cadea de Tui. Foi sacado da cadea e asasinado na Volta da Moura o 16 de agosto de 1936 con Joaquín Alonso Granados.
Vida persoal
Casou con Consolación Pereiro Trelles (finada en 1975), e foi pai de Antonio, Carmen, José, Jesús e Enrique Fernández Pereiro.
Rebeca (nome)
dereita|thumb|300px|[[Rebeca e Eliezer, obra de Bartolomé Esteban Pérez Murillo, no Museo do Prado (Madrid).]]
Rebeca é un nome feminino galego de orixe hebraica.
A primeira mención ao nome atópase no Antigo Testamento (véxase Rebeca), coma dona de Isaac (fillo do patriarca Abraham), e nai de Xacob e mais de Esaú.
Rebeca é un dos nomes máis populares para as raparigas nos Estados Unidos, Australia, Canadá, Irlanda, Reino Unido e Suecia. En Galiza non é un dos nomes máis populares, con todo 2.879 mulleres levan este nome nas catro provincias. Ningunha das parroquias galegas leva o nome de Rebeca como padroeiro, logo non era un nome común en Galiza.
Etimoloxía
O seu significado máis probábel é ‘fascinante’. Pode ser de orixe aramea, aínda que isto é controvertido. W. F. Albright sostivo que significa ‘terra’, e que era o nome dunha deusa-terra. En grego tamén pode significar ‘fertilidade’.
Afloramento (xeoloxía)
Afloramento ou surxencia en xeoloxía fai referencia á capa xeolóxica ou mineral que se encontra exposta na superficie da Terra. Na maior parte das ocasións o afloramento está cuberto por un manto de solo e vexetación e non se aprecia a simple vista pero alí onde a erosión foi maior si se pode observar.
Cantón ferroviario
Un cantón é un tramo de vía férrea no que normalmente non pode haber máis dun tren, para así evitar unha colisión entre dous deles.
Funcionamento
A vía divídese en diversos tramos, cada un dos cales chamamos cantón:
Ficheiro:Blocking sketch - 1.jpg
Cando desde unha estación expídese un tren, este sae á vía e ocupa o primeiro cantón. Cando o cantón está ocupado, ningún outro tren pode entrar nel. Ademais do propio cantón ocupado, poden bloquearse outros cantóns cuxa utilización interfira coa do ocupado, como os que se atopan diante do tren:
Ficheiro:Blocking sketch - 2.jpg
Conforme o tren avanza, vai deixando cantóns libres tras de si. Os cantóns liberados poden ser inmediatamente ocupados por outro tren, de tal xeito que a distancia mínima entre dous trens é dun cantón:
Ficheiro:Blocking sketch - 3.jpg
Anotación dun cantón
A anotación dun cantón depende do sistema de bloqueo:
Cantón entre estacións
En bloqueos como o Bloqueo Telefónico ou o Bloqueo Eléctrico Manual, a indicación ao maquinista de se o seguinte cantón está libre ou ocupado dáse nas estacións. Deste xeito un cantón ten que ocupar toda a vía entre unha estación e a colateral, xa que non hai modo de comprobar en que punto intermedio atópase un tren:
A ocupación do cantón considérase cando un tren foi expedido desde unha estación e non chegou completo á seguinte.
Cantón entre sinais
En bloqueos por sinais, como o Bloqueo Automático, son os sinais os encargados de mostrar ao maquinista a situación dos cantóns que ten por diante, polo que un cantón é o tramo que se atopa entre dous sinais consecutivos de bloqueo:
O Santiaguiño do Monte, Padrón, Padrón
O Santiaguiño do Monte é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Cantón ferroviario
Cantón entre sinais
Ficheiro:Blocking sketch - 6.jpg
miniatura|Sinal de fin de cantón no sistema TVM. A ocupación do cantón establécese automaticamente por diversos métodos, como por facer circular corrente eléctrica polos carrís que as rodas curtocircuítan ao unir eléctricamente ambos os carrís, ou dispor un contador de eixos. A distancia entre sinais establécese segundo as necesidades da liña, xa que a mínima distancia entre dous trens é a dun cantón, polo que cantóns máis curtos permiten unha circulación máis fluída. Por iso en ferrocarrís metropolitanos adoitan ser de pouca distancia (ata centenares de metros) e en ferrocarrís de moi pouco tráfico moita distancia (ata decenas de quilómetros). Algúns sistemas utilizan un cantón de distancia fixa, como o TVM que utiliza cantóns fixos de 1.500 metros.
Cantón móbil
O cantón móbil é un sistema que se emprega para aumentar a axilidade en liñas de moita frecuencia. O cantón non está definido entre dous puntos, senón que é unha distancia determinada detrás de cada tren que se move con el, calculada no momento por algún sistema electrónico ou informático. Esta distancia pode ser reducida ata a distancia de seguridade de freado, o que permite aos trens circular entre si o máis cerca posible.
Rebeca
Rebeca (do hebraico <span style="font-family:SBL Hebrew, Ezra SIL SR, Ezra SIL, Cardo, Chrysanthi Unicode, TITUS Cyberbit Basic, Arial Unicode MS, Narkisim, Times New Roman"> רִבְקָה, transl. Rivqá), é unha personaxe do Antigo Testamento, filla de Betuel, irmá de Labán, dona de Isaac e nai de Xacob e Esaú. É tamén a tía de Raquel e a sobriña de Sara, da cal tería herdado a beleza.
Eliezer
miniatura|[[Gustave Doré - Eliézer e Rebeca]] Rebeca foi descuberta por Eliezer, servo de Abraham, que orou a Deus e pediu un sinal, no cal aparecese unha doncela de gran fermosura que dará de beber auga a el e aos seus camelos antes de a si mesma (Xénese 24;43-46). O dote de Rebeca foi o de maior proporción e riquezas da época. Foron ofrecidos dez camelos (Xénese 24;10) e varios utensilios de ouro. Despois de ter saciada a súa sede e a dos seus camelos, Eliezer inmediatamente deu a Rebeca un colgante e dúas pulseiras de ouro (Xénese 24;47), e o resto do tesouro foi para o seu pai Betuel.
Talentos
Rebeca era moi boa cociñeira, e ensinou todo a seu fillo Xacob que á súa vez era moi parecido coa nai, e estaba atento a todas as cousas que Rebeca facía. miniatura|left|Isaac e Xacob presentándose a Esaú. Gravure de Gustave Doré
Rebeca tiña certeza que Xacob era o verdadeiro herdeiro da beizón de Deus, pois soubera ela interpretar a profecía "o maior servirá ao menor." (Xénese 25;23) Ora ben, Esaú de feito era o maior e máis forte, era grande de estatura, e o seu corpo era peludo (Xénese 25;25), non daba moita importancia no valor da primoxenitura e chegou a trocala por un prato de lentellas (Xénese 25;34), tomaba para si mulleres estranxeiras (Xénese 23:34). Rebeca ensinou tamén a Xacob o valor da súa parentela (Xénese 26:35), pola cal el tomaría para si soamente mulleres do seu pobo: (que no futuro sería a súa sobriña, a bela Raquel).
Beizóns
Rebeca tiña certeza que estaba a facer a vontade de Deus cando aconsellou a Xacob facerse pasar por Esaú e recibir as beizóns de Deus (Xénese 27;6-17). Xacob entón recibiu todas as beizóns de Deus, Xacob é o pai da nación de Israel xunto coa bela Raquel e Lea, as nais, e Rebeca, a avoa.
Morte
Rebeca adoeceu durante o exilio de Xacob na casa de seu irmán Labán, e morreu durante o retorno de Xacob a Canaán coa súa grandiosa familia, empregados, e posesións. Débora foi quen coidou de Rebeca até o seu falecemento.
Rebeca morreu nun lugar que Xacob chama de Alon Bachut (hebraico: <span style="font-family:SBL Hebrew, Ezra SIL SR, Ezra SIL, Cardo, Chrysanthi Unicode, TITUS Cyberbit Basic, Arial Unicode MS, Narkisim, Times New Roman"> אלון בכות ), “carballo do pranto”. A Biblia só fala respecto da morte de Débora, ama de Rebeca (Xénese 35:8). De acordo co Midrash, o formulario plural da palabra Alon Bachut traduce unha "tristura dupla", indicando que Rebeca tamén tería morrido neste lugar.
Conforme a tradición, Rebeca foi enterrada na caverna dos Patriarcas, en Hebrón.
Serra do Galleiro
dereita|miniatura|Vista da serra do Galleiro desde [[Vilar de Infesta, Redondela|Vilar de Infesta (Redondela), a carón da pista de aterraxe do aeroporto de Peinador.]]
A serra do Galleiro é un cordal galego situado ao leste do municipio de Vigo, que abrangue terras dos concellos de Pazos de Borbén, Mos e Ponteareas. Esténdese de norte a sur en paralelo á depresión Meridiana, ao leste da mesma. Na vertente oeste ten o río Louro, namentres que pola leste corre o río Tea. O seu pico máis alto é o Couto do Lobo, con 743 metros sobre o nivel do mar.
Code Lyoko: Il castello sotterraneo
Historia
O supercomputador militar que acaban de reactivar transporta a Jeremy Belpois, Yumi Ishiyama, Ulrich Stern e Odd Della Robbia ao interior de Lyoko, un mundo paralelo dixital habitado por XANA, unha malévola intelixencia artificial que quere controlar o mundo real. Alí, catro amigos atópanse ademais cunha moza antivirus, a única arma que existe contra XANA. Chámase Aelita e non lembra case nada do seu pasado. Con moitos esforzos e despois de incribles aventuras virtuais, finalmente derrotan a XANA grazas ao sacrificio do pai de Aelita e creador de Lyoko, Franz Hopper, que sobreviviu durante moitos anos dentro do Mar dixital con forma dunha esfera luminosa.
Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.
Passo do Verde
Passo do Verde é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Passo do Verde.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Passo do Verde, Passo Velho do Arenal, Arenal, Colônia Pena, Mato Alto, Vila Passo do Verde.
Luis Díez-Alegría
Luís Díez-Alegría Gutiérrez, nado en Llanes o 1 de outubro de 1909 e finado en Alxeciras o 8 de setembro de 2001, foi un militar asturiano.
Traxectoria
Naceu no barrio de Buelna, pertencente á Parroquia de Pendueles, concello de Llanes. Estudou o bacharelato no Instituto Jovellanos de Xixón, e posteriormente ingresou na Academia de Enxeñeiros do Exército en 1925, na que ascende a tenente en 1930.
En 1936 participa na marcha que fixo o rexemento de trasmisiones para unirse ás tropas do xeneral Franco, e ascende a capitán durante a guerra civil. En 1941 ascende a comandante por méritos de guerra, e é destinado ao Servizo de Ferrocarrís e logo ao Servizo de Fortificacións da Zona Sur. Alístase como voluntario á División Azul, onde serve durante 20 meses.