cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motu One, Illas da Sociedade
Historia
Motu One foi descuberto polo navegante xermanobáltico Otto von Kotzebue ao servizo de Rusia en 1824, que lle puxo o nome do seu amigo, o explorador Fabian Gottlieb von Bellingshausen. O nome motu one significa «illote de area» e é un nome común utilizado noutros lugares. Outros nomes históricos son: Papa Iti e Temiromiro. Non hai evidencias de que fose poboado ata hai pouco tempo. Na década dos 1950, foi ocupado por traballadores de copra, pero abandonado na década seguinte. Non se debe confundir con Illa de Bellingshausen, que forma parte da Illas Sandwich do Sur, no suroeste Atlántico.
Administración
O atol Motu One atol administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Maupiti, en si, na subdivisión administrativa das Illas de Sotavento.
Tudela
Xeografía
250px|miniatura|O [[Ebro ó seu paso por Tudela]] Tudela está situada a beiras do río Ebro e na desembocadura do seu afluente o Queiles, que atravesa a cidade. Está situada a 264 metros de altitude. O concello de Tudela limita ao norte con Arguedas e Castejón; ó leste con Ejea de los Caballeros; ó sur con Cabanillas, Fontellas e Murchante; e ó oeste con Corella e Cintruénigo. Ademais de ser limítrofe cos citados concellos, Tudela limita coa zona deshabitada do "deserto" arxiloso das Bardenas.
Na ribeira do Ebro, á que pertence Tudela, afloran materiais de natureza continental cuxa idade atopar comprendida entre o Oligoceno e o Mioceno. A zona da Ribeira ocupa a metade sur da provincia. Situada na depresión do Ebro, ofrece extensas áreas chairas, principalmente terrazas do período cuaternario, cruzadas por pequenas lombas e serras; destas últimas, as principais son: Serra de Peralta, Montes de Cierzo e a Loma Negra.
Clima
Con clara influencia mediterránea, terras esteparias e clima seco. As únicas choivas que chegan á zona proveñen dos escasos temporais mediterráneos asociadas a vento do sueste (augas arriba do Ebro) e ás achegas de tormentas de verán. Os valores do coeficiente de variación interanual da precipitación son moi elevados. Temperatura media anual entre 13 e 14 °C, precipitacións duns 400 mm.; horas de sol despexado 2.500, con máis de 120 días despexados ao ano, debido á influencia do vento racheado do noroeste, o cerzo.
Barrios
miniatura|dereita|170px|Praza dos Fueros, no centro da localidade
Demografía
800px|miniatura|esquerda|Casco vello de Tudela e cidade nova ao fondo
Lugares de interese
200px|miniatura|Catedral de Tudela 200px|miniatura|Igrexa da Magdalena
Galería de imaxes de Meirás, Valdoviño
San Vicente de Meirás é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Valdoviño.
Manuela del Sagrado Corazón
Manuela Arriola Uranga, nada en Ondarroa (Biscaia) o 29 de decembro de 1891 e finada en Madrid o 10 de novembro de 1936, máis coñecida como Manuela del Sagrado Corazón, foi unha relixiosa española, unha das vinte e tres Adoratrices del Santísimo Sacramento asasinadas durante a persecución relixiosa, que se desencadeou en tempos da guerra civil española. Foi beatificada polo papa Bieito XVI o 28 de outubro de 2007.
Biografía
Ingresou ao noviciado das Adoratrices del Santísimo Sacramento de Madrid o 12 de novembro de 1916, onde cambiou o seu nome polo Manuela do Sacro corazón. Alí fixo a súa profesión o 19 de maio de 1924. Foille confiada a formación das novas relixiosas e dedicouse ao ensino, até a súa elección como secretaria xeral da Congregación, en 1929.
Ao comezar a guerra civil española en 1936, o convento das Adoratrices de Madrid foi incautado (28 de xullo), para destinalo a hospital de sangue. As relixiosas tiveron que alugar un piso, onde permaneceron até o 9 de novembro do mesmo ano, día no que foron arrestadas polos milicianos e levadas ás tapias do cemiterio da Almudena. Alí foron fusilada na madrugada do 10 de novembro. En total eran unhas vinte e tres relixiosas á cabeza das cales se atopaba Manuela. O seu corpo foi sepultado no panteón das Adoratrices do cemiterio da Almudena.
Culto
Manuela del Sagrado Corazón atópase á cabeza do grupo das vinte e tres relixiosas Adoratrices del Santísimo Sacramento, quen inmediatamente despois da súa morte gozaron de fama de santidade. O proceso de beatificación foi iniciado o 18 de xaneiro de 1954, a partir de entón recoñecéuselle co título de serva de Deus. Entre as testemuñas do proceso atopábase o chofer do camión que as trasladou ao lugar onde foron fusiladas, quen quedou impresionado polo testemuño das relixiosas.
Manuela del Sagrado Corazón e as súas vinte e dúas compañeiras mártires foron beatificadas polo papa Bieito XVI na masiva cerimonia de beatificación celebrada na praza de San Pedro na Cidade do Vaticano, o 28 de outubro de 2007. En devandita cerimonia elevouse aos altares a 498 vítimas da guerra civil de España do século XX.
Os restos mortais de Manuela foron exhumados no cemiterio da Almudena e trasladados á capela da casa nai das Adoratrices en Madrid. No calendario universal da Igrexa católica celébrase a súa memoria o 6 de novembro, mentres que as Adoratrices conmemórana o 10 de novembro, día do seu martirio.
SAP AG
SAP AG é a meirande compañía europea de software. A súa sede central está en Walldorf, Alemaña. SAP fundouse en 1972 como Systemanalyse und Programmentwicklung por cinco enxeñeiros que traballaran para a IBM en Mannheim. O acrónimo cambiouse máis tarde por Systeme, Anwendungen und Produkte in der Datenverarbeitung e desde a xunta xeral de 2005 cambiouse polo actual SAP AG.
O seu produto máis coñecido é o ERP R3.
Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano
O Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano é a denominación dunha das coleccións dos Museos Vaticanos, constituída coa súa configuración actual en 2007. O museo recolle todas as moedas e os selos emitidos pola Cidade do Vaticano desde o momento da súa fundación como Estado en 1929, ademais doutras pezas correspondente aos anteriores Estados Pontificios.
Historia
O Museo Filatélico e Numismático comezou na década de 1930 como unha das coleccións dos Museos Vaticanos, nunhas salas próximas á carecterística escaleira helicoidal. Aquela exposición inicial foi inaugurada o 22 de outubro de 1936 e alí permaneceu ata o 1 de outubro de 1987, cando se mudou a unhas instalacións moito máis amplas na Torre Borgia, compostas por catro salas cunha superficie total de 250 metros cadrados.
En 1990, o Museo Filatélico e Numismático trasladouse novamente, esta vez a unha única sala, de 540 m2, no edificio da estación de ferrocarril do Vaticano.
O 25 de setembro de 2007, a colección filatélica e numismática retornou á súa localización orixinal nos Museos Vaticanos, o que facilita moito a súa visita, ao compartir a sede co resto das coleccións. De feito, o día da súa inauguración os visitantes do Museo Filatélico e Numismático chegaron a 21.000.
Seccións
esquerda|miniatura|194x194px| Expositor da sección de [[filatelia ]] miniatura|194x194px| Expositor da sección de [[numismática ]]
Sección de Filatelia
Esta sección abrangue todas as emisións de selos postais organizadas segundo o período de pontificado, desde Pío XII ata o papa Francisco. Ademais, expóñense outros obxectos como tarxetas postais e aerogramas, e numerosos exemplares das emisións filatélicas do Estado Pontificio (1852-1870), con selos novos, anulados e franqueados.
Davide Salvado
dereita|miniatura|Davide Salvado en 2007 nun espectáculo de [[cabaré.]]
Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano
Sección de Numismática
As vitrinas e os expositores albergan as emisións numismáticas vaticanas desde 1929 (en liras vaticanas ata 2001 e en euros a partir desa data), tanto as conmemorativas como as de curso legal, así como medallas e moedas anteriores correspondentes ao Estado Pontificio.
Davide Salvado
Davide Salvado, nado en Marín o 24 de xullo de 1981, é un cantante de música tradicional galega.
Traxectoria
Ten formación autodidacta, percorrendo a xeografía galega para recoller a música tradicional. No 2004 comezou a formar parte do grupo Ecléctica Ensemble, xunto a Ugia Pedreira, Ramon Pinheiro e Richard Rivera. Pouco despois, uniuse como cantante e percusionista á banda de Xosé Manuel Budiño, coa que xirou por escenarios de medio mundo. É cantante na Banda das Crechas.
Achegouse a xéneros como o cabaré. Canda a Pepa Yáñez formou a compañía Cabaret d'Aquí, coa que levaron a cabo espectáculos como Unha noite no muíño non é nada ou O negro vai con todo, xunto a Nacho Muñoz. No mundo do teatro participou na obra As Dunas, do Centro Dramático Galego, e no musical Dillei de Carlos Blanco.
Vida persoal
Vive en Liulfe (Palas de Rei).
Juan José Ballesta
Juan José Ballesta, nado en Madrid o 12 de novembro de 1987, é un actor español.
Traxectoria
Algo máis tarde viría o seu primeiro papel en cine, ás ordes de Achero Mañas en El Bola (2000), película que lle deu unha grande fama, ademais dun Premio Goya ó mellor actor revelación e lle abriu as portas para protagonizar moitas outras películas de éxito. Cabe destacar entre elas El viaje de Carol (2002), de Imanol Uribe; Planta Cuarta (2003), de Antonio Mercero ou a máis recente Siete Vírgenes (2005), de Alberto Rodríguez.
Interveu ademais na serie de televisión Compañeros, de Antena 3.
O Coto, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
O Coto é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña nove habitantes (un homes e oito mulleres), dous menos ca en 2000.
Zhivka Baltadzhieva
Zhivka Baltadzhieva (ивка Балтаджиева), nada en Sofía o 23 de setembro de 1947, é unha poeta, profesora e tradutora búlgara.
Traxectoria
Creceu en Sliven, onde comezou a escribir poesía. En 1971 graduouse en Filoloxía búlgara pola Universidade de Sofía Kliment Ohridski. Despois traballou en Radio Búlgara e máis tarde no departamento de Poesía da revista Plumak. Desde 1994 é profesora de literatura na Universidade Complutense de Madrid. Tamén é editora da editorial Amargord en Madrid, onde xestiona a colección Ala Este.
Eduardo O'Shea
Eduardo O'Shea Verdes Montenegro, nado en Madrid o 9 de marzo de 1876 e finado en 1962, foi un avogado e político español.
Traxectoria
miniatura|300px|Candidatura dereitista da provincia da Coruña para as eleccións de febreiro de 1936. Foi membro do Partido Liberal-Conservador (fracción de Juan de la Cierva Peñafiel) e foi elixido deputado polo distrito de Arzúa nas eleccións de 1919 e 1920. Nas eleccións de 1933 foi elixido como independente pola provincia da Coruña. Presentouse ás eleccións de 1936 na candidatura dereitista, pero non foi elixido.
Kalki
miniatura|Kalki representado como un deus con cabeza de cabalo miniatura|Kalki cun cabalo branco Kalki é no hinduísmo o avatar final de Vishnu que segundo o textos sagrados chegará no remate da era de Kali Yuga, a actual, montando un cabalo branco e brandindo unha espada para matar a toda a humanidade, que estará totalmente degradada, para iniciar unha nova satya yuga, a era da verdade, cos sabios que se conservaron puros no Himalaia. O seu nome emprégase como unha metáfora da eternidade ou tempo, a súa orixe é a palabra sánscrita kalka que significa impureza ou inmundicia, aínda que o nome tradúcese máis ben como 'destrutor da impureza' 'destrutor da escuridade" ou 'destrutor da ignorancia'. Na iconografía represéntase como vishnu cun cabalo ou ás veces como un deus con cabeza de cabalo.
O Freixeiro, Recemel, As Somozas
O Freixeiro é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Floris III de Holanda
175px|dereita Floris III de Holanda, nado en 1141 e finado en Antioquía o 1 de agosto de 1190, foi conde de Holanda desde 1157 ata 1190.
Traxectoria
Floris era fillo de Dirk VI de Holanda e Sofía de Luxemburgo, condesa de Bentheim. Casou o 28 de setembro de 1162 con Ada de Huntingdon, filla de Henrique de Escocia e irmá do rei Guillerme I de Escocia. Como vasalo do emperador Frederico I acompañouno en dúas expedicións a Italia, en 1158 e en 1176-1178. En agradecemento o emperador integrouno na nobreza imperial e deulle os dereitos de peaxe sobre Geervliet, que os condes de Holanda xa viñan realizando, ilegalmente, desde o século XI.
O conde Filipe de Flandres ambicionaba Zelandia e a guerra estoupou entre Flandres e Holanda, os flamengos capturaron a Floris en Bruxas e aceptou a preminencia flamenga en Zelandia en troques da súa liberación en 11167. Durante o seu reinado tamén tivo que facer fronte a unha revolta dos frisóns occidentais. En 1170 un asolagamento devastou o norte, axudando a formar o Zuiderzee.
En 1189 Floris acompañou a Frederick Barbaroxa na Terceira Cruzada. Morreu en 1190 en Antioquía por unha peste e alí foi soterrado.
E comercial
O e comercial é o signo &. O nome alternativo et é debido a que o signo é unha ligadura da conxunción copulativa latina “et”, en galego “e”.
Historia
O signo foi usado no Imperio romano xa no primeiro século despois de Cristo, atribuíndose a súa invención a Marcus Tullius Tiro. A representación máis antiga que se conserva atópase nun graffiti pompeiano.
Usos en informática
O e comercial é moi usado en linguaxes de programación para representar operacións, como na C, ou enderezos de memoria coma en BASIC.
No protocolo HTTP emprégase para separar os parámetros dunha consulta.
En Excel, úsase para concatenar celas.
Luís Menéndez Villalva
Luís Menéndez Villalva, nado en Ourense en 1959, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid (1981). Traballou en publicacións de prensa, radio e televisión, e foi dos pioneiros da TVG, onde creou e dirixiu a serie Galegos no mundo e numerosos programas como Galeguidade, Europa ou Camiños de Santiago. É presidente da Asociación de Periodistas de Santiago de Compostela (APSC), delegado para as Relacións Internacionais da FAPE (Federación Española de Periodistas), e foi directivo do comité executivo da IFJ (International Federation of Journalists. 2013/16) e da Federación Europea de Xornalistas (EFJ 2016/19). É o vicepresidente do comité de expertos dos sector audiovisual (BREG) da EFJ. Directivo do PEN-Galicia, e da FICS (Fraternidade Internacional do Camiño de Santiago).
Felo
miniatura|Felos nunha aldea de Maceda. O felo é o traxe característico do Entroido de Maceda; é similar aos peliqueiros de Laza e aos cigarróns de Verín. A palabra felo ven da palabra xermánica fillon, semanticamente indica que pode azoutar e, por outra banda, é un sinónimo de máscara. Expresións utilizadas como por exemplo <<aí che ven o felo>>, emprégase para asustar os nenos e nenas. Tamén dicir < >, utilízase para sinalar o escarnio ou a fealdade do aspecto externo.
Orixe
A súa orixe áchase no corazón do San Mamede. No Val do Medo houbo grupos tribais, sociedades de máscaras, megalitismo e cultos zoolátricos. As orixes da máscara remóntanse ás festas pagás da Protohistoria: sociedades tribais, tótems, feitizos de fecundidade e caza, ritos de iniciación e afastamento de espíritos malignos e as hedonistas da Roma Imperial coa demografía castrexa e a Vía Nova.
Descrición máscara e traxe
miniatura|Traxe dos felos. Os felos de Maceda seméllanse (aínda que con elementos externos diferenciados) na vestimenta aos peliqueiros de Laza e aos cigarróns de Verín.
Os felos levan medias negras, antes tamén adoitaban utilizar medias brancas. Os calcetíns sempre son brancos e van por riba das medias de cor negra. Levan botas altas ou zapatos negros e antes incluso polainas, debido a que coa choiva xerábanse moitos charcos. Utilizan aneis, colares ou medallas familiares como por exemplo dunha irmá, moza ou curmá. Levan unha camisa de cor branca e enriba dela visten unha gravata cunha chaquetiña media dourada, cinguida e ben agarrada ao corpo. Esta chaqueta é estilo toureira, con flocos e algo de ombreira. Para finalizar, colocan un pano amplo en pico de vivas cores.
O pantalón que os felos levan vai cheo de perillos brancos e de estame. Estes son coma un calzón cuns perillos de cores e sempre se ten que levar por riba dos xeonllos. Tamén levan cinco ou seis chocas, ou choclas, metidas nun cinto. Pesan moito, sobre un quilogramo cada unha. Colócanse na parte posterior da cintura. Debaixo das chocas ponse unha colcha ou saba dobrada facendo de faixa para que non lles manquen tanto. Para rematar, os felos portan un caxato que simboliza unha arma intimidatoria. O caxato conforma unha das particularidades iconográficas dos felos de Maceda.
Finalmente, a máscara. Hainas con diversos animais. Nelas sempre vai pintado un animal que impoña ou que sexa agresivo. A carauta faise de bidueiro ou ameneiro das ribeiras da contorna de Maceda, cun sorriso retranqueiro e provocador, con mestas cellas e pestanas, meixelas coloradas, bigote negro, beche mouro, nariz xeneroso, dentes brancos e barba, ben de lebre, ben de coello,  que representa a virilidade máis fidedigna. No alto da carauta levan unha rabeira de raposo e a traseira revestida de pel de ovella ou coello.
Os felos impoñen e dan medo, mesmo arrepío nos máis novos e novas e xente de fóra que se achega ao Entroido de Maceda. A xente pode atacalos verbalmente para provocar e tamén insultar, pero endexamais tocar nin tentar sacarlle a carantoña, porque iso transgrede as normas e son a autoridade nestas datas.
Percorrido dos felos pola serra
miniatura|Nena e neno camiñando vestidos de felos. O sábado e domingo de Entroido os felos percorren todas as aldeas da serra e a xente espéraos na rúa para recibilos. O sábado saen desde a Dilixencia ás nove e media da mañá. Pasan ás dez por Pías, ás once menos cuarto por Outeiro de Escuadro, ás doce menos cuarto por Santirso, ás doce en punto por Xinzo da Costa, á unha menos cuarto por Vilar; ata a hora da comida e o xantar é no mesmo sitio. Despois de comer ás catro da tarde van por Barxela, ás cinco por Tioira e por lugares da parroquia. Logo ás sete e media pasan por Arnuíde e ás oito percorren Maceda. Para finalizar, ás dez da noite fan a cea na Dilixencia. Despois de cear saen cara a Ourense e chegan ás doce da noite. Unha vez alí percorren dende o parque de San Lázaro ata a praza maior. Finalmente, ás cinco e media da mañá terán a saída do autobús de regreso.
O domingo os felos percorren aldeas como: Pías, Castro de Escuadro, Santirso, Xinzo da Costa, Celeirón saíndo pola tarde a Barxela, Vilardecás, Carguizoi, Sarreaus, e Tioira.
Contratiempo
Contratiempo tivo unha boa acollida por parte da crítica, e foi un éxito de recadación, conseguindo 30,5 millóns de dólares sobre un orzamento de 4 millóns.
Sinopse
Adrián Doria, un mozo e exitoso empresario, esperta no cuarto dun hotel xunto ao cadáver da súa amante. Acusado de asasinato, decide contratar os servizos de Virginia Goodman, a mellor preparadora de testemuñas do país. No transcurso dunha noite, asesora e cliente traballarán para atopar unha dúbida razoable que lle libre do cárcere.
Partido Republicano de Albania
O Partido Republicano de Albania (Partia Republikane e Shqipërisë en albanés) é un partido político conservador de Albania. Fundado por Sabri Godo e dirixido por Fatmir Mediu dende 1997. Nas eleccións de 2001 formou parte da coalición Unión para a Vitoria (Bashkimi për Fitoren) co Partido Democrático de Albania e outros. Nas eleccións de 2005 conseguiu 11 escanos na Asemblea de Albania, o que o converte na terceira forza do país e forma parte do actual goberno de Albania, o seu líder é ministro de defensa.
Ariano Suassuna
Ariano Vilar Suassuna, nado en João Pessoa o 16 de xuño de 1927 e finado en Recife o 23 de xullo de 2014, foi un dramaturgo, novelista, ensaísta e poeta brasileiro.
Congo Belga
O Congo Belga foi o nome da actual República Democrática do Congo desde a desaparición do Estado Libre do Congo posesión persoal de Leopoldo II dos belgas o 15 de novembro de 1908 e a independencia congolesa o 30 de xuño de 1960.
Ariano Suassuna
Traxectoria
Idealizador do Movemento Armorial e autor de obras como Auto da Compadecida e O Romance d'A Pedra do Reino e o Príncipe do Sangue do Vai-e-Volta, foi un prominente defensor da cultura do Nordeste do Brasil.
Congo Belga
Outros artigos
Geschichte der Demokratischen Republik Kongo
Marian Cozma
Marian Cozma, nado o 8 de setembro de 1982 en Tei, Bucarest (Romanía) e finado en Veszprém (Hungría) o 8 de febreiro de 2009, foi un xogador de balonmán romanés que xogaba na demarcación de pivote. Desenvolveu a súa carreira profesional no CS Dinamo Bucureşti romanés e no MKB Veszprém KC húngaro. Foi internacional coa selección romanesa en 60 ocasións, marcando 115 goles.
Carreira
Cozma comezou a xogar ao balonmán no CS Dinamo Bucureşti. Seu pai, Petre, fora tamén xogador de balonmán e guiou ao seu fixo cara a este deporte.
Durante o tempo que xogou no Dinamo, Cozma foi acoitelado unha vez preto da súa casa por un grupo de seareiros radicais dun equipo rival. "Preguntáronme se era Cozma do Dinamo e entón un deles acoiteloume polas costas", declarou. A pesar do incidente, Cozma recuperouse e pouco despois volveu á cancha.
En 2006, asinou polo MKB Veszprém KC húngaro. Co seu novo equipo xogou a EHF Champions League na tempada 2006-2007, anotando 17 goles na competición. No 2008, gañou a liga húngara e a Recopa de Europa, derrotando ao Rhein-Neckar Löwen alemán na final.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Mixós é un lugar da parroquia de Estevesiños, do concello de Monterrei. No ano 2008 tiña 95 habitantes.
Marian Cozma
Carreira
Especúlase que no momento da súa morte, Cozma en negociacións con varios dos equipos máis importantes da Liga ASOBAL, entre eles o FC Barcelona. Uns días antes da súa morte renunciara a xogar coa selección romanesa logo de ter poucas oportunidades coa selección durante o Campionato do Mundo de 2009 que se celebrou en Croacia. Mesmo se especulou con que Cozma podía solicitar a cidadanía húngara e xogar coa selección romanesa no futuro.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Xeografía
Está situado no fondo do val de Monterrei, a unha altitude duns 420 m, ao pé da serra de San Salvador. O seu territorio agrícola foi desfigurado por unha recente concentración parcelaria. Nas súas terras de labor predominan os viñedos, que ocupan terreos sen relevo destacable ao longo de toda a franxa que chega ata o río Támega.
Marian Cozma
Morte
Cozma foi asasinado o 8 de febreiro de 2009 cando estaba nun bar da cidade húngara de Veszprém e un grupo de 30 homes o agrediron. A pelexa continuou fóra do local, onde o xogador recibiu unha coitelada no corazón. Os seus compañeiros de equipo Ivan Pesic e Zarko Sesum, tamén estiveron presentes defendendo ao seu compañeiro e tiveron que ser hospitalizados logo de recibir varias agresións. Despois do seu falecemento, o MKB Veszprém KC, retirou na súa memoria o seu dorsal número 8.
Legado
200px|miniatura|dereita|Estatua de Marian Cozma nas inmediacións do [[Veszprém Aréna.]] Cozma era moi querido en Veszprém, no día da súa morte unha multitude de aproximádamente 1.000 persoas reuníronse fronte ao pavillón da cidade nun velorio que foi reflectido en varias cidades de Hungría.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Xeografía
Mixós é un asentamento de tamaño medio, cunha superficie dunhas 6,31 ha, das que 5,2 corresponden ao seu núcleo tradicional. Ten 52 vivendas, do que resulta unha densidade de 8,24 viv./ha.
Marian Cozma
Legado
O 10 de febreiro de 2009 o seu corpo foi levado primeiro do mortuorio ao pavillón de deportes de Veszprém, dende onde foi levado a Szeged, a cidade do maior rival do KC Veszprém, onde as autoridades húngaras celebraron unha cerimonia de despedida. Unhas horas despois o convoi entrou en Romanía, pasando por Nădlac, Arad, Deva, Sibiu, Braşov e Ploieşti ao apaluso de decenas de miles de persoas antes de chegar a Bucarest tras unha viaxe de 18 horas. O corpo foi levado á sala de trofeos do Dinamo, onde os seareiros puideron mostrarlle os seus respectos, de alí o 13 de febreiro de 2009 foi levado á igrexa parroquial de Teiul Doamnei para o servizo funerario. Aproximádamente 1.000 persoas asistiron ao servizo funerario, incluíndo aos seus antigos compañeiros de Veszprém e o ministro de deportes de xuventude de Romanía. Cozma foi finalmente enterrado no cemiterio de Pipera.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Xeografía
O lugar está atravesado polo camiño de Santiago, na rota da Vía da Prata que desde Verín toma por Laza. Chégase pola estrada OU-1021 que conecta Verín e Monterrei con Laza no punto no que se cruza con outro que vai cara a Vilela.
Marian Cozma
Legado
O consello da Federación Romanesa de Balonmán decidiu que o Centro Nacional de Excelencia Olímpica de Sighişoara mudara o seu nome a Marian Cozma. As federacións de balonmán de Romanía e Hungría acordaron organizar un partido homenaxe cada ano no que xogaran as dúas selección na súa memoria, tanto en Veszprém como en Bucarest. A súa camiseta número 8 foi retirada polo seu club, KC Veszprém, así como o número 82 que luciu nos seus partidos coa selección nacional de Romanía.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Historia
miniatura|250px|Igrexa de Santa María de Mixós. O camiño que conecta Monterrei con Laza está identificado coa vía romana que conectaba os itinerarios XVII e XVIII do itinerario de Antonino, no punto no que se cruza con outros que van cara a Vilela e Vilela de Abaixo.
En 1848 tiña 50 veciños e 200 almas.
Constituíu parroquia de seu até 1893, cando foi incorporada a Estevesiños.
Núcleo tradicional
O núcleo tradicional é compacto e pechado e ten unha forma redondeada en planta, cun diámetro duns 130 m aproximadamente. Distínguense dous barrios: ao norte, o que se desenvolve ás dúas bandas da rúa da Ermida; ao sur, o que arrodea o espazo baleiro que se atopa entre as traseiras da rúa do Canto e a ringleira de casas que agora dan á estrada, e que é unha posible segunda fase do crecemento do núcleo. Este espazo baleiro, hoxe parcialmente ocupado, debeu de ser antano unha aira ou un toural. A principal vía que atravesa o núcleo, o camiño que comunica Monterrei con Laza, non ten xerado tecido ao ser redor, coa soa excepción das casas que arrodean a igrexa. Isto pode ser debido á presenza do antigo mosteiro, hoxe desaparecido, que deixou un baleiro na trama que só foi ocupado por un par de casas a carón da igrexa pola súa banda norte e outras dúas pola banda sur. Tamén destaca a ausencia de espazos públicos alén dos antes descritos, á parte dos periféricos ao conxunto cenobial, e que serían subsidiarios deste.
Crecemento difuso
Á marxe do núcleo tradicional téñense desenvolvido algúns aglomerados de novos edificios, principalmente vivendas, ao longo da estrada OU-1021, que obedecen a tipoloxías alleas ao contorno rural e se distribúen ao longo dun tramo duns 610 m.
Viabilidade
O acceso rodado faise principalmente dende Verín e Laza, a través da estrada OU-1021, da que é titular a Deputación Provincial de Ourense. Tamén é posible a comunicación rodada cos núcleos do leste, alén do río Támega, a través das pistas da concentración parcelaria.
Marian Cozma
Legado
Foi nomeado póstumamente cidadán honorario de Veszprém, así como recibiu o mesmo título na cidade de Bucarest.
Foille concedido o título emérito de mestre de deportes polas autoridades romanesas.
O concello do Sector 2 de Bucarest decidiu darlle a Marian Cozma a "Distinción de Honor" póstumamente.
Decidiuse que o pavillón deportivo da escola, número 30 "Grigore Ghica Voivode" de Lăptari Tei número 23 no Sector 2, onde estudaran el e mais seu pai, levara o nome de Marian Cozma.
Tamén se decidiu que o Peluza sud do Stadionul Dinamo levaría o nome de Marian Cozma.
O KC Veszprém xogou o seu primeiro partido despois da morte de Cozma o 15 de febreiro, fronte ao Ademar León na EHF Champions League. Os seareiros homenaxearon a Cozma cunha marcha silenciosa que percorreu a cidade ata o estadio. Os xogadores do Veszprém saíron á cancha con camisetas brancas, coa foto de Cozma na fronte e o seu número 8 nas costas. Algúns dos seareiros foron vestidos de negro, e sostiveron mensaxes de despedida. Veszprém conseguiu a vitoria nun emotivo partido por 28 a 26.
O 24 de maio, o KC Veszprém gañou o campionato húngaro tras derrotar ao SC Pick Szeged no terceiro partido das finais do campionato. Os membros do equipo, vestiron as súas camisetas brancas coa foto de Cozma, que levaron á cerimonia de entrega de medallas conducidos por Petre Cozma, que tamén recibiu unha medalla de ouro da federación húngara de balonmán, que logo colgaría dunha foto xigante do seu fillo.
O partido de balonmán entre "U" Transilvania e HC Odorheiu Secuiesc en febreiro de 2009 foi dedicado a Cozma.
Unha película sobre o asasinato, Szíven szúrt ország, estreouse o 7 de maio de 2009 en Veszprém.
O partido amigable de fútbol do 12 de agosto de 2009 entre a Romanía e Hungría foi dedicado á memoria do xogador. Os xornalistas de Hungría e Romanía, xunto con outros invitados doutros países organizaron tamén un partido amigable antes do partido entre os dous combinados nacionais, un partido en contra da violencia e en memoria de Marian Cozma.
O 6 de febreiro de 2010 ergeuse unha estatua de Cozma diante do Veszprém Aréna de Veszprém, cos cartos doados polo público húngaro.
A Regada, Araúxo, Lobios
A Regada é un lugar da parroquia de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 1 habitante no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Seinen
Seinen (青年) é unha palabra xaponesa que se podería traducir como "home novo" e que aquí é utilizada para referirse a unha categoría de manga ou anime que ten por albo un público masculino adulto, normalmente entre os 18 e 40 anos. O seu equivalente feminino é o josei.
A variedade de estilos e de temáticas tratadas neste tipo de banda deseñada son moi amplos (podendo ir desde o máis vangardista ao porno), mais ten como característica común o feito de que, a diferenza do manga shōnen, aborda as diferentes temáticas dunha maneira máis seria e adulta, podendo chegar nalgún momento a ter unha linguaxe máis violenta e crúa. As tramas tamén están máis traballadas coidándose máis a posta en escena.
Unha maneira común de diferenciar o shōnen do seinen é ollar no kanji orixinal do texto. Se hai furigana na maior parte do kanji significa que a obra está orientada a un público máis novo. Tamén pode servir de orientación coñecer a revista ou magazine na que foi publicado pois, normalmente, se leva a palabra Young significa que estamos ante un manga seinen. Algúns exemplos de revista seinen son: Ultra Jump, Afternoon, Young Jump, Young Animal.
Exemplos
Esta é unha lista dalgúns mangas e animes que acostuman ser catalogados como seinen:
A Dictionary of Greek and Roman Antiquities
A Dictionary of Greek and Roman Antiquities ("Dicionario de antigüidades gregas e romanas"), de William Smith (1813-1893), é unha enciclopedia en lingua inglesa que trata sobre a Antigüidade clásica.
Publicouse por vez primeira en 1842 e conta con numerosas reedicións posteriores, tanto en Londres como en Boston e en Nova York, algunhas delas revisadas polo autor e aumentadas. Hoxe todas elas son de dominio público.
Digimon
miniatura|dereita|220px|Logo de Digimon.
A Dictionary of Greek and Roman Antiquities
A enciclopedia ocúpase de aspectos como a lexislación, a relixión, a arquitectura, a guerra ou a vida cotiá, entre outros, sempre desde o punto de vista dun clasicista. Este estudo forma parte dunha triloxía de obras de Smith sobre o mundo clásico, completada por outros dous traballos: un sobre a xeografía (Dictionary of Greek and Roman Geography) e outros sobre as persoas e os personaxes mitolóxicos (Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology).
Digimon
Digimon (デジモン), abreviatura de "Digital Monsters" (デジタルモンスター), é unha franquía xaponesa que inclúe xoguetes dixitais, anime, manga e videoxogos. Os digimons son os monstros e as diversas formas de vida do "Digital World", un universo paralelo que se orixinou a partir das diversas redes de telecomunicacións da Terra.
A Dictionary of Greek and Roman Antiquities
A publicación desta obra produciuse na mesma época en que saíron á luz outras cunha concepción similar en diferentes linguas europeas, como a francesa Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines (de Charles Victor Daremberg e Edmond Saglio, comezada en 1877), a alemá Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (de August Pauly e Georg Wissowa, comezada en 1839) e a italiana Dizionario epigrafico di antichità romane (de Ettore de Ruggiero, comezada en 1886).
Edicións dixitalizadas
miniatura|Dictionary of Greek and Roman Antiquities. Ilustracións da edición de [[1849.]] miniatura miniatura miniatura
Digimon
Series de animación
O 6 de marzo de 1999, a franquía creou un anime como o primeiro dos filmes de Digimon, estreado nos teatros do Xapón. Orixinalmente, o filme Digimon Adventure ía ser unha curtametraxe, pero despois de que o guión estivese rematado, solicitouse que Digimon se convertese nunha serie de televisión. O 7 de marzo de 1999, comezaron a emitir a contraparte televisiva titulada Digimon Adventure.
A Dictionary of Greek and Roman Antiquities
Edicións dixitalizadas
As seguintes edicións, todas en vida do autor agás a derradeira, están dixitalizadas e dispoñibles en Internet Archive:
El Paladín
El Paladín foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1887 e 1906.
Traxectoria
Subtitulado Periódico semanal literario, de intereses materiales, noticias y anuncios, apareceu o 21 de maio de 1887. Desde o 1 de outubro de 1887 pasou a ser propiedade de Ladislao Rodríguez, que se converteu no novo director. Cesou a súa publicación en novembro de 1887.
Volveu aparecer o 31 de xullo de 1906, sen periodicidade fixa.
Digimon
Series de animación
Seguíronlle cinco tempadas máis, e cada unha cos seus propios filmes, e a serie foi posta á venda nos mercados occidentais no outono do mesmo ano. As series deron lugar a xogos de cartas, o Hyper Colosseum no Xapón e o Digi-Battle en América, e a numerosos videoxogos. A serie animada é sen dúbida o segmento máis coñecido do Universo Digimon e a responsable da maior parte da súa popularidade.
Digimon foi producido por Toei Animation e Bandai of Japan. As series foron emitidas no Xapón pola canle Fuji Television. As catro primeiras series foron chamadas Digimon: Digital Monsters nos mercados internacionais, mentres que Savers foi chamada Digimon Data Squad.
Epiplatys zenkeri
Epiplatys zenkeri é unha especie de peixes da familia dos aplocheílidos na orde dos ciprinodontiformes.
Morfoloxía
Os machos poden alcanzar os 5 cm de lonxitude total.
Distribución xeográfica
Atópanse en África, no sur do Camerún.
Euromed
miniatura|300px|Euromed entrando a [[València-Nord co servizo 1382 de Alacant-Terminal a Barcelona-Sants.]] miniatura|280px|Euromed ó seu paso pola estación de Benicarló-Peñíscola con destino [[València-Nord.]]
Euromed é o nome comercial dun servizo ferroviario de alta velocidade prestado por Renfe Operadora entre as cidades de Barcelona, Tarragona, Castelló de la Plana, Valencia e Alacant.
Historia
Coa construción da primeira liña de alta velocidade en España entre Madrid e Sevilla encargáronse a Alstom 24 trens para prestar os servizos nesta liña. Estes trens terían o largo de vía da alta velocidade (1435 mm) que é diferente ao ancho de vía da maioría da rede ferroviaria española (1668 mm).
Posteriormente chegaríase á conclusión de que a cantidade era excesiva, polo cal decidiuse deixar 18 trens para ser usados na liña de alta velocidade (Renfe denominounos "Serie 100") e transformar os restantes 6 trens para que puidesen circular polo resto da rede española polo que se reemplazon a súa bogies orixinais por outros de 1668 mm (Renfe denominounos "Serie 101").
Con estes 6 trens decidiuse prestar un servizo de "gran calidade" na zona do Mediterráneo que se denominou comercialmente Euromed.
O 16 de xuño de 1997 inaugurouse comercialmente o servizo Euromed entre as cidades de Barcelona, Tarragona, Castelló de la Plana, Valencia e Alacant (523 km).
Serie 101 de Renfe
O servizo foi prestado inicialmente con trens da serie 101. Estes trens son idénticos aos da serie 100 de AVE pero cuxos bogies foron substituídos por outros de largo de vía ibérico (1668 mm) en lugar dos bogies en largo UIC (1435 mm).
Os unidades da serie 101 son bitensión, aptos para 3000 V en corrente continua (electrificación dispoñible na maioría das liña clásicas españolas) e para 25000 V a 50 Hz en corrente alterna (electrificación das liñas de alta velocidade.
A velocidade comercial destes trens é de 220 km/h limitada polas características das liñas polas que circula (os trens son capaces de desenvolver os 300 km/h e en probas chegouse a exceder os 250 km/h en liñas clásicas).
As seis unidades desta serie prestaron o servizo Euromed desde o seu inicio.
O 1 de novembro deixan de prestar servizo Euromed con trens desta serie, polo tanto os series 101 serán transformados a serie 100 para reforzar as rutas mais concorridas e rendibles.
Serie 130 de Renfe
Desde 2008 estase substituíndo paulatinamente o material rodante utilizado para prestar o servizo Euromed por trens da serie 130 e reconvertendo os trens da serie 101 en serie 100 para que presten servizos nas liñas de alta velocidade.
O 2 de novembro todos os servizos Euromed son prestados por trens desta serie.
Servizo prestado
Hai trens con orixe/destino Alacant-Terminal e outros con orixe/destino València-Nord, parando sempre no resto de estacións do percorrido.
Tamén existe un servizo que circula diariamente, só en dirección Valencia:
La Pobla de Vallbona
La Pobla de Vallbona é un concello da Comunidade Valenciana que está situado na zona do Camp de Túria, pertencente á Provincia de Valencia.
No ano 2009 contaba cunha poboación de 20.431 habitantes, e cunha densidade de 617,25 hab./km².
Chamada Demócrata Cristiá
A Chamada Demócrata Cristiá (neerlandés: Christen-Democratisch Appèl, CDA), é un partido político neerlandés da democracia cristiá. En número de militantes é o partido máis grande dos Países Baixos.
A CDA foi fundada en 1977, xurdindo da fusión do Partido Popular Católico (KVP), o Partido Antirrevolucionario (ARP) e a Unión Cristiá Histórica (CHU). O KVP formou parte de todos os gobernos dende a introdución do sufraxio universal en 1917, a miúdo xunto cos dous outros partidos, até a fundación da CDA. Presidentes do goberno da CDA foron Dries van Agt (1977-1982), Ruud Lubbers (1982-1994) e Jan-Peter Balkenende (2002- ). A CDA é un partido de centro-dereita, con tendencia conservadora.
Pernambuco
A súa capital e cidade máis poboada é Recife. Outras importantes cidades pernambucanas son Jaboatão dos Guararapes, Olinda, Caruaru, Paulista, Petrolina, Cabo Vitória de Santo Antão e Santa Cruz do Capibaribe. A illa de Fernando de Noronha forma parte administrativa do estado de Pernambuco.
Historia
En 1534 a capitanía de Pernambuco foi doada a Duarte Coelho, quen fundou Recife e Olinda, e iniciou a cultura da cana de azucre, que tivo importante papel na historia económica do país.
Entre 1630 e 1654, quedou baixo dominio neerlandés, pasando por importantes transformacións culturais, económicas e sociais no goberno do conde Maurício de Nassau. Ó final, os holandeses foron expulsados. O sentimento nativista e autonomista, derivado da expulsión dos holandeses, acabou provocando a Guerra dos Mascates, entre as cidades de Olinda e Recife, nos anos 1710 e 1711.
Pedro Longueira Patiño
Traxectoria
Traballou como obreiro metalúrxico e militou no PSOE galego. Nas eleccións xerais de 1936 foi eixido deputado pola provincia da Coruña polo Fronte Popular. Durante a guerra civil foi Comisario Inspector de Prisións, vocal do Tribunal de Responsabilidades Civiles e membro do Padroado de Campos de Traballo. En Barcelona colaborou con Edmundo Lorenzo Santiago na fundación de El Socialista Gallego, órgano da Agrupación Socialista de Refugiados Gallegos e foi secretario xeral de Solidaridade Galega Antifeixista. Despois da guerra civil exiliouse en México, onde contribuíu á organización do PSOE e da UGT no elixio.
Pernambuco
Historia
A partir dese momento e coa decadencia da produción azucareira, a rexión entrou en declive. No século XIX, Pernambuco foi escenario dunha serie de revoltas separatistas, verificadas en 1811 (Conspiración dos Suasunas), 1817 (Revolución Pernambucana), 1825 (Confederación do Ecuador) e 1848 (Revolución Praieira). Despois da independencia do Brasil en 1822 tornouse provincia do Imperio. Coa república en 1889, tornouse estado.
Relevo e hidrografía
O relevo do estado é moderado: 76% do territorio están abaixo dos 600m. Os ríos principais son o São Francisco, Capibaribe, Ipojuca, Una, Pajeú e o Jaboatão.
Clima
O clima é basicamente tropical, presentando tamén variantes nalgunhas áreas: as cidades de Triunfo e Gravatá, por exemplo, presentan un clima máis ameno influenciado pola altitude. A pluviosidade tamén é variada. Na Zona da Mata (rexión plana xunta a costa, ao leste do estado) e no Agreste (zona de transición situada no interior), o clima é predominantemente tropical - quente e húmido, con fortes choivas de inverno. Na maior parte do sertão (centro e oeste do estado), o clima é semiárido - quente e bastante seco, debido ás poucas choivas. Nalgunhas rexións, as precipitacións anuais son inferiores a 300 mm. As secas máis intensas poden durar máis dun ano.
As excepcións na zona do sertão son algunhas cidades con clima de altitude, con temperaturas que poden caer a 8 °C durante o inverno, como Triunfo, e nas beiras do río São Francisco, área máis húmida que as veciñas por conta do río.
Municipios
miniaturadaimagem|[[Jaboatão dos Guararapes]] miniaturadaimagem|220x220px|[[Caruaru]] thumb|right|220px|[[Recife.]] thumb|right|220px|[[Olinda.]] thumb|dereita|[[Garanhuns.]] thumb|220px|dereita|[[Belo Jardim.]] 220px|thumb|dereita|[[Arcoverde.]] 220px|thumb|dereita|[[Salgueiro (Pernambuco)|Salgueiro.]] miniaturadaimagem|220x220px|[[Petrolina]]
Agricultura
Dende o inicio da colonización portuguesa, o estado foi basicamente agrícola, destacando na produción nacional de cana de azucre debido ó clima e ao chan fértil. Nas últimas décadas, con todo, esa case monocultura feita para a produción de azucre e alcohol, vén terminando. Están a ser exploradas tamén a extracción doutros produtos vexetais, ademais da floricultura. Tamén ten grande importancia internacional a produción irrigada de froitas - case que totalmente dirixida á exportación - ao longo do río São Francisco e concentrada na cidade de Petrolina, en parte debido ó seu aeroporto internacional, con gran capacidade para avións de carga. O municipio de Gravatá é o segundo máis grande produtor de flores do país, detrás soamente de San Paulo.
Industria
Industrias modernas concéntranse próximo ó porto de Suape, instalado en 1979. As principais industrias son de alimentos, química, de materiais eléctricos, comunicacións, metalurxia e minerios non-metálicos.
Turismo
miniatura|dereita|150px|Praia de Muro Alto, municipio de Ipojuca. Nos últimos anos, unha das grandes fontes de renda do estado é o turismo, grazas ós atractivos naturais, históricos e culturais do estado. Este crecemento atraeu grandes redes internacionais de hoteis e levou á modernización e ampliación do aeroporto de Recife.
Os atractivos poden ser agrupados en:
Revista
Historia
A historia remóntase no ano 1888, a aparición de publicacións periódicas que non fosen soamente informativas data do século XVIII en forma de almanaques, que se editaban por anos e nos que se entregaban datos útiles sobre o clima, as comunicacións, a poboación e outros temas informativos, xunto con prosa literaria e poemas de breve extensión. A súa finalidade era amenizar o lecer dos lectores.
As primeiras revistas reunían unha gran variedade de materiais para enfocar intereses particulares. Unha das pioneiras foi unha publicación alemá: Erbauliche Monaths-Unterredungen (Discusións Mensuais Edificantes), que apareceu entre os anos 1663 e 1668. Pronto xurdiron outras revistas que se foron difundindo periodicamente en Francia, Inglaterra e Italia; para a década de 1670 viron a luz algunhas máis, lixeiras e divertidas. A preliminar de todas elas foi Le Mercure Galant, en 1672, que máis tarde se chamou Mercure de France. A comezos de século XVIII Joseph Addison e Richard Steele crearon The Tatler (1709-1711), a cal aparecía tres veces por semana. A Enciclopedia Británica defíneas como "unha colección de textos (ensaios, artigos, reportaxes, poemas), moitas veces ilustrada, que aparece a intervalos regulares".
Ao longo do século XX, os irmáns Hugo e Olivia publicaron estas,a publicación de revistas foise consolidando como actividade altamente rendible en todo o planeta. Debido á grande expansión da televisión e os medios audiovisuais, sumado ao aumento do custo do papel, moitas revistas pecharon nas décadas dos 60 e os 70.
Probablemente o país en que máis revistas se publican na actualidade sexa Xapón "onde existen varios milleiros de revistas distintas", seguido dos Estados Unidos.
É importante sinalar que as revistas aínda que tiveron un surgimiento similar ao dos xornais, estas destacáronse por xurdir a partir das iniciativas dunha clase intelectual e letrada que pretendían facer énfase en certos temas de interese en especial os culturais.
Hoxe en día é un dos medios escritos máis vendidos e utilizados.
Publicación
Componse dunha variedade de artigos sobre varios temas ou algún específico. Producida habitualmente por unha editorial, a súa periodicidade pode ser, xeralmente, semanal, bisemanal, quincenal, mensual ou bimensual, e o formato pode ser a todo cor e/ou a branco e negro.
Moitos periódicos incorporan seccións cun formato de revista, ou as inclúen nas súas tiradas como suplementos.
Tipos
miniatura|Revistas Na nosa actualidade coñécense moitos tipos de revistas, as cales poden ir desde infantís ata xxx noutras palabras revistas para adultos, hai moitos tipos de revistas: cristiás, xuvenís, para nenos, para señoras neste caso de cociña e así se poden mencionar un sen fin de tipos de revistas que en tempos pasados nin se pensaba en sacalas ao publico.
Alfredo Kraus
Alfredo Kraus, nado nas Palmas de Gran Canaria o 24 de novembro de 1927 e finado en Madrid o 10 de setembro de 1999, foi un recoñecido tenor e mestre de canto, canario.
Revista
Revistas de interese xeral ou de consumo
Mentres que a maior parte das revistas son iguais para todos os países ou cidades onde se entreguen, algunhas dependen da área onde se entreguen, creándose as "edicións rexionais". Por exemplo, os artigos da edición da revista Maxim en Estados Unidos non son os mesmos que a da edición de Gran Bretaña.