cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escala de Mohs
A escala de Mohs é utilizada para medir a dureza das substancias sólidas. En xeoloxía utilízase para medir a dureza dos minerais. Foi proposta por Friedrich Mohs e baséase na resistencia dun mineral a ser raiado por outro. En mineraloxía a "dureza" non mide a resistencia do mineral a romper, senón a ser raiado.
A táboa é a seguinte:
Por non gardar a mesma proporción entre intervalos, establecéronse outros métodos para medir a dureza das substancias sólidas (ver durezas absolutas na táboa), aínda que en xeoloxía aínda se segue a usar a escala de Mohs, por ser un método simple e efectivo.
Clepton
En bioloxía, un clepton (abeviado kl., de klepton) e un sinclepton (abreviado sk., de sinklepton) é unha especie que necesita a contribución doutro taxon biolóxico (normalmente dunha especie que está estreitamente relacionada coas especies cleptónicas) para completar o seu ciclo reprodutor. Tipos específicos de cleptons son os cigocleptons, que se reproducen por cigoxénese, os xinocleptons, que se reproducen por xinoxénese e os ticocleptons, que se reproducen por unha combinación de ambos os sistemas. O termo deriva da palabra grega, kleptein, 'roubar'.
A reprodución cleptoxénica pode orixinar tres posibles resultados. Unha femia unisexual pode simplemente activar a división celular no ovo pola presenza de esperma do macho sen incorporar nada do material xenético masculino. Isto ten como resultado a produción de proxenie clonal. Outra posibilidade é que a femia incorpore o esperma do macho (co seu material xenético) no ovo, pero pode facelo sen escindir nada do seu propio material xenético feminino, o cal orixina un incremento dos niveis de ploidía, que vai desde a triploidía á pentaploidía en individuos silvestres. Finalmente, a femia tamén ten a opción de substituír algo do seu material xenético feminino polo do macho, resultando un "híbrido" de seleccións ou combinacións sen incrementar a ploidía.
Exemplo nas píntegas
Na natureza cinco especies de píntegas Ambystoma contribúen a un complexo unisexual que se reproduce por unha combinación de xinoxénese e cleptoxénese, que son: A. tigrinum, A. barbouri, A. texanum, A. jeffersonium e A. laterale. Atopáronse na natureza unhas vinte combinacións xenómicas, que van desde individuos "LLJ" (dous xenomas de A. laterale e un de A. jeffersonium) a individuos "LJTi" (un xenoma de A. laterale, outro de A. jeffersonium e outro de A. tigrinum). Porén, cada combinación contén a información xenética da especie A. laterale e a análise de ADN mitocondrial indicou que estas especies unisexuais diverxeron moi probablemente dun individuo de A. barbouri hai uns 5 millóns de anos, facendo que sexa a especie de vertebrado unisexual máis antiga da Terra O feito de que estas píntegas perisistiran durante tan longo tempo é salientable, xa que contradí a noción de que a maioría das liñaxes asexuais se orixinaron cando as condicións eran boas e desapareceron rapidamente. Argumentouse que esta persistencia débese moito máis probablemente á estratexia de "substitución de xenoma" antes mencionada que acompaña a reprodución cleptoxénica. Substituír unha porción do xenoma materno co ADN parental na descendencia permitiu que os individuos unisexuais "actualicen" o seu material xenético co tempo. Esta faceta da cleptoxénese foi recentemente avaliada por investigacións xenéticas, que indican que non hai ningún xenoma ancestral de A. laterale que se manteña dun individuo unisexual ao seguinte e que non hai un xenoma "L" específico que se encontre con máis frecuencia que outros. O material xenetico "L" encontrado nestas píntegas tamén evolucionou para ser substancialmente único con respecto aos xenomas sexuais.
Outras especies estudadas que mostran esta propiedade inclúen as ras Pelophylax.
Venecias
Venecias (en Venises, é unha obra literaria do académico francés Paul Morand que foi publicada por vez primeira en 1971 pola Editorial Gallimard. A extensión é algo superior a 200 páxinas.
Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.
Características
O libros, escrito na última etapa creativa do autor, ten como referente a cidade de Venecia vista a ollos de Morand. Trátase dun libro clásico, con multitude de referencias e digresións. É un relato novelado en primeira persoa que recolle o espírito dunha cidade acompañada dos seus pazos e mansións, dunha vida de alta sociedade, e diversas narracións doutras viaxes (a Londres, a París, a Moscova etc.) das que o autor dá conta con detalle. É, segundo a crítica, o testamento literario deste polémico autor en lingua francesa asociado decote co réxime de Vichy, co que tivo trato.
Folga feminista do 8 de marzo de 2018
A mobilización foi motivada pola loita contra a violencia contra as mulleres, a desigualdade de xénero e as distintas formas de opresión contra as mulleres. A acción internacional simultánea tivo o obxectivo de visibilizar a situación de explotación das mulleres no ámbito do traballo, a reprodución social e o traballo reprodutivo.
Antecedentes
Un primeiro antecedente histórico de paro nacional convocado polo movemento de mulleres tivo lugar en Islandia, o 24 de outubro de 1975, no que participaron traballadoras remuneradas e amas de casa. Nun aniversario desa folga, o 24 de outubro de 2016, as traballadoras islandesas deixaron os seus postos de traballo dúas horas e vinte e dous minutos antes do previsto como forma de facer visible a fenda salarial entre homes e mulleres.
O 8 de marzo de 2000 a Campaña Internacional por un Salario para o Traballo no Fogar convocou a primeira Folga Mundial das Mulleres reivindicando outorgar ás mulleres xustiza pola súa contribución non recoñecida na forza de traballo. A convocatoria foi especialmente activa internacionalmente nos anos 2000 e 2001.
O 3 de outubro de 2016 realizouse unha protesta masiva en Polonia, bautizada como "luns negro", contra un proxecto de lei que criminalizaba o aborto, incluíndo o aborto espontáneo e a interrupción do embarazo como consecuencia dunha violación. A gran repercusión desta protesta freou a lei no parlamento polaco. O 19 de outubro de 2016, na Arxentina, integrantes do movemento Ni Una Menos e doutras organizacións feministas convocaron a un paro dunha hora e diversas mobilizacións, logo dunha semana na que houbo sete feminicidios. O 21 de xaneiro de 2017 en Estados Unidos celebrouse a Marcha das Mulleres en Washington.
Neste marco de manifestacións masivas en distintos países, as activistas polacas comezaron a conectarse e a coordinar accións con movementos semellantes doutros países, sumándose inicialmente Israel, Italia, Corea do Sur, Rusia, Irlanda, Brasil e México para conformar un grupo impulsor do Primeiro Paro Internacional de Mulleres.
Posteriormente, en outubro de 2017, na 3ª Conferencia Mundial de Mulleres da CSI/Asemblea de Organización de Mulleres, que reúne a 200 mulleres sindicalistas do mundo, celebrada en Costa Rica, representantes sindicais de América Latina, especialmente da Arxentina e do Brasil pediron aos sindicatos participar na convocatoria do segundo Paro Internacional de Mulleres do 8 de marzo de 2017.
Convocatoria
Baixo lemas como #NósParamos, #WeStrike, «Se as nosas vidas non valen, produzan sen nós»; «Iso que chaman amor é traballo non pagado», os movementos feministas convocaron un paro laboral, estudantil, de coidados e de consumo. O chamamento incluíu a mulleres asalariadas e non asalariadas, de todas as orientacións e identidades sexuais.
Unha das principais reivindicacións foi "por unha sociedade libre de violencia machista", cuxa manifestación máis visible é a agresión e asasinato de mulleres polo só feito de ser mulleres. Tamén se reivindicaron os dereitos laborais das mulleres, afectados pola precarización, a fenda salarial e o acoso sexual no lugar de traballo. Así mesmo, denunciáronse a pobreza, a violencia racial, a persecución de inmigrantes e os recortes de programas sociais e de saúde.
Organización
As mobilizacións do 8 de marzo de 2018 foron preparadas en máis de 70 países por múltiples organizacións, colectivos e activistas a nivel nacional e local. A nivel global, estas mobilizacións foron articuladas por coalicións como a Internacional Feminista e o Paro Internacional de Mulleres (International Women Strike).
En decenas de cidades realizáronse asembleas preparatorias co fin de organizar marchas e outras accións. Estas asembleas non responderon a unha organización centralizada e foron convocadas a nivel local, xeralmente en espazos públicos como prazas, con convocatorias que foron desde algunhas decenas a máis de mil participantes, como a que tivo lugar en Buenos Aires o 8 de febreiro de 2018.
Os sindicatos apoiaron o paro nalgúns países, aínda que a modalidade deste apoio foi un tema de debate. Mentres que algúns sectores do sindicalismo alegaban que unha folga non podía legalmente distinguir entre sexos, o movemento feminista sostivo que soamente as mulleres debían parar. Desde esta perspectiva, os homes debían acompañar, asumindo as tarefas laborais e de coidados que quedasen sen atención e participar con outro tipo de accións que contribuísen a visibilizar o protagonismo das mulleres. En España, CNT, CXT, Cobas e outros sindicatos non maioritarios convocaron folga xeral de 24 horas, polo que deron cobertura legal para podela realizar en todos os centros de traballo durante todo o día. Doutra banda, UXT e CCOO convocaron paros parciais de 2 horas pola mañá e dúas horas pola tarde; CIG en tres quendas de dúas horas, mañá, tarde e noite e USO dúas horas pola mañá. Parte da patronal acusounos de secundar unha folga política, pero non os levaron ante a Xustiza.
Movemento "As xornalistas paramos"
miniatura|Lectura do manifesto, 8 de marzo de 2018 na praza de Callao, Madrid. En España a principios de marzo iniciouse de maneira espontánea un movemento de mulleres xornalista s baixo o lema "As xornalistas paramos" que en poucos días logrou o apoio de máis de 8 000 mulleres profesionais dos medios de comunicación. O movemento denunciaba de maneira específica a fenda salarial que sofren as mulleres no sector, o teito de cristal, a precariedade e os niveis de temporalidade superiores que sofren as mulleres xornalistas en relación aos seus compañeiros, o acoso sexual e laboral e reclamaba a corresponsabilidade nos coidados. Tamén animaba a colectivos de mulleres xornalistas doutros países a realizar o seu propio manifesto.
O 8 de marzo convocou á lectura do manifesto na Praza Callao de Madrid, ás portas do Palacio da Prensa. A concentración contou coa participación de varios centenares de mulleres xornalistas dos principais medios españois. Tamén se convocou noutras cidades españolas: Barcelona, Bilbao, Granada, Cádiz, Valencia, Sevilla ou León. No texto explicaban que, conscientes da "relevancia social" do traballo que desempeñan, mostraban a súa preocupación por "a visión parcial da realidade que tantas veces ofrecen os medios e na que falta a presenza e achegas das mulleres". Tamén houbo un chamamento de máis de 6.400 mulleres xornalistas a prol da folga onde entre outras ideas se afirmou que: "O feminismo tamén é necesario para mellorar o xornalismo", destacaban.
Bergey's Manual of Systematic Bacteriology
O Bergey’s Manual of Systematic Bacteriology (Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey, moitas veces abreviado como manual de Bergey) é un libro que é a principal fonte utilizada para a determinación da identidade das especies de bacterias, utilizando as diversas caractrerísticas que as distinguen.
Este manual foi sucesor do anterior Bergey's Manual of Determinative Bacteriology (Manual de bacterioloxía determinativa de Bergey), a pesar de que este último aínda se segue publicando como unha guía para a identificación de bacterias descoñecidas. O manual de Bergey foi publicado por primeira vez en 1923 por David Hendricks Bergey, e utilízase para clasificar as bacterias baseándose nos seus atributos funcionais e estruturais para situalas en familias e ordes específicas. Este proceso fíxose cada vez máis empírico nos últimos anos.
Tohoku Rakuten Golden Eagles
Historia
thumb|left|Fumiya Ono. A fusión dos Orix BlueWave cos Kintetsu Buffaloes para formar os Orix Buffaloes no ano 2004 provocou unha forte crise na Liga Xaponesa de Béisbol Profesional (NPB), xa que deixaba unha praza libre das doce dispoñíbeis. Mentres a NPB debatía unha reestruturación do campionato, os xogadores protestaron pola situación e chegaron mesmo a facer o primeiro paro na historia do béisbol profesional xaponés. Para solucionar a situación, a organización do campionato decidiu manter as dúas Ligas, permitindo a fusión dos dous equipos e creando unha nova franquía que ocupase a praza deixada polos Buffaloes na Liga do Pacífico. O novo equipo estaría situado na cidade de Sendai, na Prefectura de Miyagi. En outubro de 2004 anunciouse a creación dos Tohoku Rakuten Golden Eagles baixo pertenza da empresa de venda on-line Rakuten. Así, durante un ano os responsábeis do equipo tiveron que confeccionar un elenco de xogadores sólido e axeitar as instalacións do Estadio de Miyagi.
Bergey's Manual of Systematic Bacteriology
Organización da obra
Desde 1980 empezouse a taballar nun cambio no libro, mudando o formato en varios volumes e cun novo estilo no que se incluían as "relacións entre organismos" e cun "alcance expandido" no seu conxunto. Este novo estilo foi presentado nun conxunto de catro volumes, dos cales se publicou o primeiro en 1984. A información que contiña cada volume foi distribuída así:
Tohoku Rakuten Golden Eagles
Historia
Para a temporada 2010 contratouse como adestrador ao estadounidense Marty Brown, antigo técnico dos Hiroshima Toyo Carp. Con todo, foi despedido tras unha súa temporada tras finalizar os Eagles en último lugar. O seguinte en ocupar o banco sería o membro do Saón da Fama Senichi Hoshino, que permaneceu no equipo durante catro temporadas. Con Hoshino chegou o primeiro grande éxito da franquía. Na temporada 2013 o equipo acaba en primeiro lugar na Liga do Pacífico (82−59−3) e nos playoffs conseguen eliminar os Chiba Lotte Marines (4−1), conseguindo así a súa primeira participación nas Series do Xapón. O debut nas Series non puido ser mellor, xa que conseguiron derrotar aos Yomiuri Giants por 4−3 tras vecer no sétimo e decisivo partivo (xogado no Estadio de Miyagi) por 3−0. O pitcher Manabu Mima foi nomeado mellor xogador das series.
Bergey's Manual of Systematic Bacteriology
Organización da obra
Despois, a obra sufriu máis modificacións. Os volumes actuais diferéncianse drasticamente dos volumes anteriores en que moitos dos taxons superiores non están definidos en termos de fenotipo, senón só baseándose na filoxenia do ARNr 16S, como é o caso das claes de Proteobacteria.
A distribución actual dos volumes é a seguinte:
Tohoku Rakuten Golden Eagles
Nomes
Tohoku Rakuten Golden Eagles é o único nome que tivo o equipo en toda a súa historia. Alén do mesmo, o equipo é ás veces alcumado como Washi (鷲, aguias) ou Inuwashi (イヌワシ, aguias douradas).
Estadio
Os Tohoku Rakuten Golden Eagles xogan como locais desde a súa fundación en 2005 no Estadio de Miyagi (宮城球場), actualmente coñecido por motivos de patrocinio como Rakuten Seimei Park Miyagi (楽天生命パーク宮城). Anteriormente tivo os nomes de Fullcast Stadium Miyagi (フルキャストスタジアム宮城) (2005−2007), Kleenex Stadium Miyagi (クリネックススタジアム宮城) (2008−2011), Estadio da Industria Papeleira do Xapón Kleenex Miyagi (日本製紙クリネックススタジアム宮城) (2011−2013), Rakuten Kobo Stadium Miyagi (楽天Koboスタジアム宮城) (2014−2016) e Kobo Park Miyagi (Koboパーク宮城) (2017). O recinto, inaugurado o 5 de maio de 1950, conta con capaciade para 30.508 espectadores. Ante de ser utilizado polos Golden Eagles, foi o estadio local dos Lotte Orions da Liga do Pacífico entre 1973 e 1977. No ano 2011 o Estadio de Miyagi foi gravemente danado debido ao asolagamento producido polo terremoto e tsunami de Sendai.
Xogadores
thumb|Senichi Hoshino.
Cancións
thumb|O grupo [[℃-ute.]] Alén das cancións oficiais do club: Habatake Rakuten Eagles (羽ばたけ楽天イーグルス) e Dangerous Fight!, os Golden Esgles teñen varias cancións de apoio oficiais:
O Pinal, Saiáns, Vigo
O Pinal é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Who's Next
Who's Next é o quinto álbum da banda inglesa de rock The Who, publicado en agosto de 1971. Desenvolveuse a partir do proxecto abortado Lifehouse, unha ópera rock multimedia escrita por Pete Townshend como continuación do álbum Tommy de 1969. O proxecto cancelouse debido á súa complexidade e a conflitos con Kit Lambert, o representante do grupo, pero persuadiron a Townshend para gravar as cancións para un álbum de estudio normal.
Edición deluxe de 2003
O primeiro disco da edición deluxe contén os nove temas do álbum orixinal coa mestura deste, seguidos por seis descartes, dos cales "Getting in Tune" e "Won't Get Fooled Again" eran inéditos. Os seis descartes foron gravados durante as sesións en Record Plant en marzo de 1971.
Os temas dos segundo disco foron gravados no Young Vic Theatre, Londres, o 26 de abril de 1971. Todas as cancións publicáranse anteriormente agás "Water" e "Naked Eye".
Hóckey a patíns
miniatura|300px|Un xogador arxentino tira a porta nun partido de hóckey a patíns. O hóckey a patíns é un deporte de equipo que se xoga en patíns de catro rodas paralelas, no que se enfrontan dous equipos de cinco xogadores cada un (un porteiro e catro xogadores de campo), que empregan un pau de madeira de forma curva ou stick para conducir e golpear unha pequena pelota de caucho. Este deporte xógase nunha pista pechada por un valo de esquinas redondeadas e dúas porterías. O hóckey a patíns é practicado principalmente en Europa e América do Sur, e os países que historicamente dominaron nesta modalidade a nivel mundial foron Portugal, España, Arxentina e Italia. O hóckey rodado tamén ten importancia nalgúns países de África, principalmente en Angola e Mozambique (antigas colonias portuguesas); o mesmo pasa en Asia, onde a máxima dominadora é Macau.
O hóckey a patíns é coñecido polo nome de roller hockey en inglés, rink hockey ou hockey sur patins, nos países francófonos, hardball hockey en Estados Unidos, hockey sobre patines nos países de fala castelá, hoquei sobre patins nas áreas de fala catalá e hoquei em patins nos países de fala portuguesa.
O hóckey a patíns non é unha modalidade olímpica na actualidade, mais nos Xogos Olímpicos de Verán de 1992 foi incluído como deporte de exhibición, gañando a medalla de ouro a selección da Arxentina.
O xogo
No hóckey a patíns enfróntanse dous equipos de cinco xogadores cada un (catro xogadores de campo e un porteiro), que conducen unha bóla por medio dun pau ou stick cara á portería contraria co obxectivo de marcar un gol. Os xogadores desprázanse en patíns de catro rodas paralelas e a bóla só pode guiarse pola pista por medio do stick.
Cada partido divídese en dúas partes de 25 minutos cada unha e cun descanso de 10 minutos entre elas, logo destes minutos de descanso realízase un cambio de campo polo que os equipos pasan a atacar contra a portería que defendían na primeira metade. Nas categorías inferiores a duración das partes é menor, sendo na categoría júnior de 20 minutos cada unha das dúas partes e de 15 minutos cada unha nas categorías infantil, alevín, benxamín e prebenxamín. Cando o tempo do partido se acaba, a bóla queda morta.
Ao inicio de cada unha das dúas metades un equipo se encarga de realizar un saque dende o círculo central da pista, no saque inicial o equipo é designado por sorteo, mentres que o saque que se realiza ao principio da segunda metade é realizado polo equipo que non gañou o sorteo inicial. Cada vez que un equipo marca un gol, o equipo que encaixou o gol deberá sacar dende o círculo central. Durante os saques no centro do campo os xogadores dos distintos equipos deben permanecer no seu propio campo e fora do círculo central, agás no caso do equipo que realiza o saque, que poderá contar con dous xogadores no círculo central (o que realiza o saque e un compañeiro), cando soa o pitido dos árbitros a bóla pasa a estar en xogo e o executante do saque deberaa lanzar en calquera dirección, podendo os xogadores rivais tocala se o xogador que saque tarda en facelo ou dubida. Coas normas antigas nas que na pista de xogo estaban pintadas as liñas do campo atrás permitíase o saque atrasado ao propio campo.
En cada parte cada equipo dispón dun tempo morto dun minuto de duración no que os xogadores de campo de cada un dos dous equipos se poderán reunir co adestrador e os xogadores suplentes no valado. Os tempos mortos deben ser solicitados polo delegado do equipo solicitante á mesa, que debe accionar o sinal sonoro ou avisar aos árbitros, controlar o tempo de duración dos tempos mortos, sinalar cal é o equipo solicitante e levar conta dos tempos mortos de cada equipo. Se un equipo non emprega o tempo morto do que dispón nunha parte, non poderá empregalo na outra parte. Os tempos mortos só poderán ser concedidos logo da confirmación e autorización dos árbitros. Durante o tempo morto só poderán entrar na pista os xogadores suplentes que vaian substituír a un xogador en pista.
Os partidos están dirixidos frecuentemente por dous árbitros que se desprazan pola pista de xogo sen patíns e que son os encargados de facer que se cumpran as regras do xogo e de sancionar as condutas antideportivas, estas sancións, segundo a gravidade da falta e o lugar onde se producira, sanciónanse con tiros libres indirectos, tiros libres directos ou penaltis, as sancións disciplinarias aos xogadores poden ser: tarxeta azul (expulsión de 5 min ou ata que se marque un gol) ou tarxeta vermella (expulsión definitiva do partido). Os árbitros sinalan tamén o inicio e o final de cada unha das partes.
Historia
As orixes do hóckey son moi antigas. Foi encontrado un baixorrelevo exipcio que mostra un grupo de rapaces batendo unha bóla cun pau moi gordo. Tamén foi atopado en Atenas un baixorrelevo da antiga Grecia que representa varios xogadores en posición de xogar unha bóla e empuñando aléus (sticks). En Francia, no final da Idade Media, o xogo era coñecido como crosse e ás veces polo nome de hoquet, que posiblemente deu orixe en inglés á palabra hockey. Outros autores defenden que o hóckey (tanto a patíns como sobre xeo) deriva do xogo bandy, cuxo termo en inglés designa o caxato e que era practicado polos indios americanos. E se o hóckey se remonta á Antigüidade Preclásica, a patinaxe ten os seus inicios, segundo a existencia de diversos gravados, a principios do século XII. A divulgación do primeiro patín de rodas atribúese ao belga Joseph Merlin, mais foi a partir do elástico do americano James Plympton (1850) cando se deu a grande expansión da patinaxe.
Considérase que o hóckey a patíns foi inventado no final do século XIX no Condado de Kent (Inglaterra) por Edward Crawford, como unha adaptación do hóckey sobre xeo. O hóckey a patíns foi inicialmente coñecido polo nome de “roller polo” debido á introdución do Polo en 1876, os patinadores levaron o polo ás canchas. . En Inglaterra comezou a ser practicado en 1877 e o primeiro partido documentado xogouse en 1878 no Denmark Rink de Londres (Inglaterra), mais a súa práctica dun xeito competitivo e organizado, comezou a partir de 1905. O hóckey a patíns chegou aos Estados Unidos en 1882 coa formación da National Roller Polo League en Dayton (Ohio), esta liga estaba composta por equipos de sete vilas, E en 1884 a Massachusetts Roller Polo League contaba con 14 equipos. En 1949 pasou a chamarse Roller Hockhey. Aínda que no final do século XIX a súa práctica xa se expandira por case toda a Europa continental, nas primeiras décadas do século XX comezouse a practicar en Latinoamérica.
O hóckey a patíns foi practicado polas grandes figuras do cine mudo Stan Laurel e Charlie Chaplin nos inicios do século XX. Tamén no século XX comezaron a aparecer as primeiras federacións: en 1905 creouse en Inglaterra a Amateur Hockey Association (Asociación de Hóckey Afeccionado) e en 1913, tamén en Inglaterra se creou a National Hockey Association. Coa creación en 1924 da Federation International du Patinage a Roulotte-FIPR (Federación Internacional de Patín) con Inglaterra, Suíza, Alemaña e Francia como fundadores en Montreux, serviu para estruturar e unificar criterios. Inglaterra gañou o primeiro Campionato de Europa celebrado en 1926 na localidade inglesa de Herne Bay (cidade que na época se converteu na capital mundial do hóckey a patíns), ademais dos dous Campionatos de Europa non oficiais celebrados en 1924 e 1925 na localidade suíza de Montreux (estes dous campionatos foron ademais a 4ª e 5ª edición da Copa das Nacións) e do Mundo disputado en 1936 en Stuttgart (Alemaña). Foi a partir da segunda guerra mundial cando Portugal e España pasaron a dominar o hóckey a patíns europeo e mundial.
O rink hockey, como foi chamado en Europa, non foi organizado pola RSROA nos Estados Unidos ata 1959 e nomeado roller hockey. En 1961 comezou o campionato de hóckey a patíns dos Estados Unidos. En 1979 os Xogos Panamericanos introduciron a patinaxe como deporte, debutando o hóckey a patíns ese mesmo ano.
Nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona (Cataluña), o hóckey a patíns viviu un feito histórico ao incluírse como deporte de exhibición, este feito supuxo a primeira aparición desta modalidade nuns Xogos Olímpicos, desafortunadamente non tivo continuidade ao non conquistar aos responsables para converterse en modalidade olímpica.
No 2004, a selección de Cataluña participou como membro provisional da FIRS, polo que participou no Campionato do Mundo "B" dese mesmo ano disputado en Macau. A selección catalá dominou o campionato e conseguiu o título, feito que lle daba o dereito a competir ao ano seguinte no Campionato do Mundo "A" que se disputaría na localidade estadounidense de San José (California). Este dereito foille suprimido por unha decisión da Corte de Arbitraxe Deportiva, que non recoñeceu a Cataluña como membro de pleno dereito da FIRS, o que lle impediu participar a competición. Este caso foi coñecido co nome de Caso Fresno porque a asemblea na que se decidiu a non aceptación de Cataluña como membro de pleno dereito na FIRS tivo lugar na cidade de Fresno (Estados Unidos).
Actualmente a práctica deste deporte esténdese a 60 países e ten como principais potencias a Portugal, España, Italia e a Arxentina. Ademais está a sufrir un gran crecemento en países como Francia, Suíza, o Brasil, Angola, Mozambique, os Estados Unidos e a China (a través da antiga provincia portuguesa de Macau).
Terreo de xogo
miniatura|175px|Pista de hóckey a patíns coas liñas de campo atrás e os puntos de lanzamentos directos antes do troco das normas miniatura|175px|Pista de hóckey coas marcacións actuais
A pista de xogo ten forma de rectangular de xeito que a extensión lonxitudinal debe corresponder ao dobre do ancho, as medidas dos terreos de xogo son as seguintes:
Todo o perímetro da pista está limitado por un valo fixado ao chan dunha altura que non debe ser menor a un metro. Cada un dos catro cantos do rectángulo da pista de xogo, debe ter unha configuración semicircular, construído con base nun raio de circunferencia dun metro, do vértice do rectángulo da pista. Detrás de cada unha das dúas porterías colócase unha rede dunha altura de 4 m medidos dende a superficie da pista, se a pelota golpea na rede considérase fóra.
A pista deberá ter unhas determinadas marcacións, conforme a localización e as medidas. As marcacións do terreo de xogo son as seguintes:
A portería ten unhas dimensións de 1,70 m de longo e 1,05 m de altura, conta cunha barra no seu interior a rentes do chan, que ergue a bóla a fin de facilitar a visión dos goles. Tamén conta cunha rede á altura da mesma barra coa mesma finalidade.
África
Ata a data non se organizou ningún campionato de seleccións en África.
Ray Tomlinson
Raymond Samuel Tomlinson nado en Amsterdam (Nova York) o 23 de abril de 1941 e finado o 5 de marzo de 2016 foi un programador estadounidense pioneiro na aplicación do primeiro programa de correo electrónico no sistema ARPANET, precursora de Internet en 1971. Este foi o primeiro sistema capaz de enviar correo entre usuarios en diferentes hosts conectados a ARPANET. Con anterioridade só se podía enviar un correo electrónico usando o mesmo ordenador. Isto conseguiuno usando o símbolo @ para separar o nome do usuario do nome da máquina, un esquema que foi usado en correos electrónicos desde entón.
Hóckey a patíns
Clubs
Os clubs que historicamente dominaron este deporte xogan maioritariamente na liga española, principalmente os equipos de Cataluña, coa excepción do H.C. Liceo da Coruña. Tamén teñen un papel destacado os equipos portugueses e en menor medida os italianos. Destacan entre entre todos o FC Barcelona, o H.C. Liceo, FC Porto, Reus Deportiu, Igualada HC, SL Benfica etc. O club máis laureado desta modalidade deportiva é o FC Barcelona, que domina o palmarés de títulos continentais e nacionais, aínda que conta cos mesmos títulos mundiais que o H.C. Liceo galego (4 títulos).
Por países, os máximos dominadores das tres principais ligas son o FC Barcelona (OK Liga), FC Porto (1ª División Portuguesa) e Hockey Novara (Serie A1 italiana).
Seleccións
O hóckey a patíns ten dous claros dominadores, Portugal e España con 79 e 73 títulos respectivamente (contando campionatos sénior, júnior e xuvenil), moi lonxe da terceira gran potencia mundial, a Arxentina (27 títulos).
A nivel mundial, as seleccións sénior de Portugal e España conseguiron 15 e 14 títulos respectivamente, por tan so 4 de Italia e a Arxentina que comparten a terceira praza. A nivel europeo, os datos son máis axustados, con 20 vitorias para a selección portuguesa, 14 para a española e 12 para a selección de Inglaterra, que conquistou as 12 primeiras edicións de xeito consecutivo, se ben os títulos acadados polos ingleses en 1936 e 1939 foron considerados tamén Campionato do Mundo (por iso a selección inglesa conta con dous títulos mundiais).
Miraflores, Muros, Muros
Miraflores é un lugar da parroquia de Muros no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 257 habitantes (126 homes e 131 mulleres).
Torre da Lanzada
A Torre da Lanzada, é o resto dunha torre-castelo de orixe medieval construída polos meiriños de Iria Flavia no Salnés para a defensa das terras da arquidiocese de Santiago de Compostela dos ataques normandos na Alta e na Baixa Idade Media.
Historia
É o último vestixio dun castelo datado no século X (arredor do ano 960) construído sobre os restos dun antigo faro fenicio ou romano. Foi mandado construír por Sisnando II para defensa de Compostela contra os ataques viquingos e normandos. Servía de avanzada defensiva ao lado doutras fortalezas da mitra compostelá e como primeiro contacto contra posíbeis inimigos, transmitindo sinais de perigo ás outras torres defensivas que marcaban a ría de Arousa, coma as torres de Cambados e as torres de Oeste en Catoira. O sistema defensivo consistía en facer fogueiras na torre que eran vistas dende a Torre de San Sadurniño (Cambados), que alertaban á súa vez á de Catoira, e así até Santiago de Compostela.
No ano 1121, coincidindo co acordo de paz da raíña Dona Urraca co bispo Diego Xelmírez, decídese que ao segundo se lle deberán entregar a primeira das fortalezas do Castelo Honesto e o da Lanzada; pouco tempo despois sofre un ataque de piratas mouros que sucederan aos normandos como ameaza nas costas galegas. O castelo tamén aparece citado en documentos do século XIII.
En 1467 é sitiada polos irmandiños, que a conquistan atacándoa dende o mar. Trala derrota dos principais xefes irmandiños, Afonso de Lanzós e Pedro Osorio, o castelo da Lanzada convértese no último bastión dos sublevados e nas mesmas ruínas da fortaleza destruída por eles mesmos, resistiron até que, esgotadas todas as posibilidades de defensa, foron capturados. Tras estes feitos o castelo ficou abandonado.
Situación actual
Do antigo castelo hoxe só quedan a ermida e unha das torres semiderruída. A torre actual é de planta cuadrangular con muros de cachotaría-cantaría de pedra de gra non moi conformada, agás nos encontros dos muros. Hai algúns anos fixéronse obras neste recinto histórico que afectaron gravemente á súa integridade, perdéndose os vestixios que restaban da súa muralla e tapándose cunha nova a antiga ponte de comunicación co castelo que orixinalmente fora levadiza.
O Chao do Monte
O topónimo galego O Chao do Monte pode referirse a:
Sporting Fingal F.C.
Sporting Fingal Football Club (Cumann Peile Fine Gall Spórtúil) foi un club profesional de fútbol do condado de Fingal en Irlanda. Competiu na primeira división da League of Ireland entre 2008 e 2011. O antigo responsable dos Shamrock Rovers, Liam Buckley dirixía ao club, mestres o antigo xogador do Arsenal, John Devine era o seu adestrador xefe. Xogaba como local no Morton Stadium en Santry, suburbio de Dublín. O club desapareceu por problemas financeiros.
Aeroporto de Seattle-Tacoma
O aeroporto internacional de Seattle-Tacoma, tamén coñecido como aeroporto Sea-Tac, é o principal aeroporto comercial que serve a área metropolitana de Seattle, no estado de Washington. Está situado na cidade de SeaTac, a uns 21 quilómetros ao sur do centro de Seattle. É o aeroporto máis grande da rexión do Noroeste do Pacífico de Norteamérica e é propiedade e está operado polo Porto de Seattle.
O aeroporto ten servizos a cidades de Norteamérica, Europa, Oriente Medio e Asia. É o principal centro de conexións para Alaska Airlines e a súa subsidiaria rexional Horizon Air, que teñen a súa sede preto do aeroporto. Tamén é un centro de conexións e porta de entrada internacinal a Asia e Europa para Delta Air Lines. É o 28º aeroporto máis concorrido do mundo en termos de pasaxe, con máis de 45 millóns de pasaxeiros en 2016.
Villa Alemana
miniatura|Escudo de Villa Alemana Villa Alemana é un municipio, cidade e comuna de Chile con 122.806 habitantes (INE 2002). Foi fundada en 1894 como municipio e ten unha superficie de 97 km2.
Rafael Fernández Casas
Rafael Fernández Casas, nado en Buenos Aires o 3 de agosto de 1901 e finado en Trasanquelos (Concello de Cesuras) o 20 de agosto de 1936, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Nado en Buenos Aires, en 1903 regresou con súa nai e os seus dous irmáns a Galicia. A nai ingresounos no hospicio de Santiago de Compostela, onde se criaron. Fixo os estudos de maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela e traballou como mestre en Palas de Rei e nas escolas de indianos de Veiga e Devesos (Ortigueira). Foi Venerable Mestre da loxa Agarimo nº 78. Colaborou en El Pueblo Gallego, Heraldo Guardés, El Compostelano, El Tea, La Libertad, La Democracia, La Voz de la Verdad, La Provincia e La Voz de Ortigueira. Autor dunha única obra, a novela Loita, publicada en 1927. Nos anos finais da República exerceu de mestre na escola de Souto, en Carnoedo (Sada), desenvolvendo unha grande actividade dentro do Ateneo de Cultura Política y Social daquela vila, que presidiu en 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado na estrada Agolada-Betanzos en Trasanquelos o 20 de agosto de 1936.
Obras
miniatura|Loita. 1927.
Berta Karlik
Berta Karlik, nada en Viena (Imperio austrohúngaro) o 24 de xaneiro de 1904 e finada o 4 de febreiro de 1990, foi unha física austriaca. Traballou para a Universidade de Viena, na que foi a primeira muller profesora. Publicou con Ernst Foyn  un artigo sobre a radioactividade da auga de mar. Descubriu que o elemento 85, o ástato, é un produto de procesos de decaemento naturais. O elemento foi sintetizado por primeira vez en 1940 por Dale R. Corson, K. R. MacKenzie e Emilio Segrè, tras a súa procura en balde por varios científicos en minerais radioactivos.
Traxectoria
Berta Karlik naceu nunha familia de clase alta e recibiu a primeira educación  na casa. Durante a súa educación aprendeu a tocar o piano, así como a falar e escribir francés, neerlandés e inglés. Entre 1919 e 1923 asistiu ao Reform-Realgymnasium e tras graduarse en 1923 foi aceptada como estudante regular na facultade de filosofía da Universidade de Viena até 1928, cando recibiu o seu doutoramento.
Sendo estudante universitaria, Karlik converteuse nun membro esencial do grupo de investigación de Hans Pettersson no Instituto do Radio, estando especializada no contador de escintilacións. Karlik tamén recibiu unha bolsa da Federación Internacional de Mulleres Universitarias que requiría que viaxase mentres traballaba para o Instituto do Radio.
Tras recibir o seu grao en física, Karlik aceptou un posto de profesora no Realgymnasium en Viena, onde ela mesma estudara.
En 1930 Karlik atopou un traballo nun laboratorio dirixido por William Bragg en Londres. Alí traballou en cristalografía e usou raios X para estudar a estrutura de cristais. O coñecemento en radiofísica de Karlik atraeu a atención das destacadas cristalógrafas Ellie Knaggs e Helen Gilchrist. O mesmo ano que formou un grupo con estas dúas mulleres foi o mesmo ano que visitou por primeira vez o laboratorio de Marie Curie en París, onde comezou a súa longa correspondencia con outras varias famosas físicas.
Karlik mandaba ocasionalmente cartas a Marie Curie e mantivo correspondencia regular con outras físicas notables como Ellen Gleditsch e Eva Resmtedt, dúas das investigadoras de Curie, así como con Lise Meitner, que estivo moi próxima a Karlik durante case toda a súa vida. Ao longo da súa vida concertou encontros con Meitner, que traballou no descubrimento da fisión nuclear.
Investigación
miniatura|esquerda|Tumba de Karlik. Tras estudar en París e Londres empezou a traballar no Institut für Radiumforschung (Instituto para a Investigación do Radio) en Viena en 1931. Desde 1937 permitíuselle dar clases, e avanzou lentamente na xerarquía do instituto.
A Muradella, San Xosé de Ribarteme, As Neves
A Muradella é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
Berta Karlik
Investigación
Simultaneamente Karlik uniuse a un grupo de investigación da auga de mar liderado polo físico sueco Hans Pettersson. Unindo o seu coñecemento en oceanografía e radioactividade, Karlik axudou a espertar a inquietude polo problema biolóxico da contaminación de uranio na auga de mar.
Durante a segunda guerra mundial fixo o seu descubrimento máis importante, que o elemento con número atómico 85, o ástato, era produto de decaemento natural. O principal uso do ástato é en radioterapia para eliminar células canceríxenas. Debido ao descubrimento, Karlik obtivo o premio Haitinger de química da Academia Austríaca de Ciencias en 1947.
Converteuse en directora provisional do instituto en 1945 e oficial en 1947 tralo descubrimento da existencia do ástato. Karlik foi a primeira muller en ser catedrática (ordentliche professur) na Universidade de Viena en 1956. Retirouse en 1974 pero seguiu traballando no instituto até a súa morte en 1990.
María José Domínguez Vázquez
María José Domínguez Vázquez, nada en 1972 nas Pontes de García Rodríguez, é unha filóloga e profesora universitaria galega.
Traxectoria
Foi a primeira doutora europea en Filoloxía Alemá de Galicia e Premio Extraordinario de Doutoramento. Dende 2008 é profesora de Gramática Alemá na Universidade de Santiago de Compostela. Dende 2017 ata 2020 foi vicedecana da Facultade de Filoloxía de Santiago de Compostela.
Imperialismo
miniatura|350px|Imperios coloniais en 1800. miniatura|350px|Imperios coloniais en 1914. O imperialismo é a práctica, teoría ou actitude de manter ou estender o poder dun estado sobre nacións estranxeiras, particularmente a través do expansionismo, empregando non só o poder duro (poder económico e militar), senón tamén o poder brando (poder cultural e diplomático). O imperialismo céntrase en establecer ou manter a hexemonía e un imperio máis ou menos formal.
Etimoloxía e uso
O termo imperialismo provén da palabra en latín imperium, que quere dicir poder supremo, "soberanía" ou simplemente "mando". A palabra "imperialismo" foi acuñada orixinalmente no século XIX para denunciar o militarismo despótico de Napoleón e fíxose común no seu sentido actual en Gran Bretaña durante a década de 1870, cando se usaba cunha connotación negativa. A finais do século XIX utilizábase para describir o comportamento dos imperios en todos os tempos e lugares. Hannah Arendt e Joseph Schumpeter definiron o imperialismo como expansión pola expansión.
Anteriormente, o termo fora usado para describir o que se percibía como os intentos de Napoleón III de obter apoio político mediante intervencións militares estranxeiras. O termo aplícase principalmente ao dominio político e económico occidental e xaponés, especialmente en Asia e África, nos séculos XIX e XX. O seu significado preciso segue sendo debatido polos estudosos. Algúns escritores, como Edward Said, usan o termo dun xeito máis amplo para describir calquera sistema de dominación e subordinación organizado arredor dun núcleo imperial e unha periferia. Esta definición abrangue tanto os imperios nominais como o neocolonialismo.
Era do imperialismo
A era do imperialismo, un período de tempo que comezou arredor de 1760, viu como as nacións europeas en proceso de industrialización participaron no proceso de colonización, influencia e anexión doutras partes do mundo. Os episodios do século XIX incluíron o "repartimento de África".
miniatura|dereita|[[Repartimento de África|África dividido en colonias baixo múltiples imperios europeos, c. 1913 ]]
Observando os principais imperios de 1875 a 1914, houbo un historial mixto en termos de rendibilidade. Nun primeiro momento, os planificadores esperaban que as colonias proporcionasen un excelente mercado cativo para os artigos manufacturados. Porén, excluíndo o subcontinente indio isto raramente foi certo. Na década de 1890, os imperialistas viron o beneficio económico principalmente na produción de materias primas baratas para alimentar o sector manufactureiro doméstico. En xeral, a Gran Bretaña foille moi ben en termos de beneficios co seu dominio da India, especialmente de Bengala Subah, mais non así da maior parte do resto do seu imperio. Segundo o economista indio Utsa Patnaik, a escala da transferencia de riqueza fóra da India, entre 1765 e 1938, foi dun estimado de 45 billóns de dólares. Os Países Baixos tamén tiveron un bo proveito das Indias Orientais. Alemaña e Italia obtiveron moi pouco comercio ou materias primas dos seus imperios. Francia foi un pouco mellor. O Congo Belga era notoriamente rendible, sendo unha plantación de caucho capitalista propiedade e operada polo rei Leopoldo II como empresa privada. Porén, escándalo tras escándalo sobre as atrocidades no Estado Libre do Congo levaron á comunidade internacional a forzar o goberno de Bélxica en 1908, e fíxose moito menos rendible. Filipinas custoulle aos Estados Unidos moito máis do esperado por mor da acción militar contra os rebeldes.
Debido aos recursos xerados polo imperialismo, a economía mundial creceu significativamente e volveuse moito máis interconectada nas décadas anteriores á primeira guerra mundial, facendo que as potencias imperiais fosen ricas e prósperas.
A expansión de Europa no imperialismo territorial centrouse en gran medida no crecemento económico mediante os recursos das colonias, en combinación coa asumición do control político por medios militares e políticos. A colonización da India a mediados do século XVIII é un bo exemplo disto: alí, os "británicos explotaron a debilidade política do Imperio mogol e, aínda que a actividade militar foi importante en varias épocas, a incorporación económica e administrativa das elites locais tamén foi de importancia crucial" para o estabelecemento do control sobre os recursos, mercados e man de obra do subcontinente. Aínda que un número substancial de colonias foran deseñadas para proporcionar beneficios económicos e para enviar recursos aos portos de orixe nos séculos XVII e XVIII, D. K. Fieldhouse suxire que nos séculos XIX e XX en lugares como África e Asia, esta idea non é necesariamente válida:
Durante este tempo, os comerciantes europeos tiñan a capacidade de "vagar polo mar e apropiarse de excedentes de todo o mundo (ás veces pacificamente, outras violentamente) e concentralos en Europa".
O son da estrela escura
O son da estrela escura é o primeiro álbum de estudio do grupo galego de folk DOA. Foi publicado en 1979, polo selo Ruada.
Imperialismo
Era do imperialismo
miniatura|Asalto británico a [[Cantón, China|Cantón durante a Primeira Guerra do Opio, en maio de 1841.]]
A expansión europea acelerouse moito no século XIX. Para obter materias primas, Europa ampliou as importacións doutros países e das colonias. Os industriais europeos buscaron materias primas como colorantes, algodón, aceites vexetais e minerais metálicos do exterior. Ao mesmo tempo, a industrialización convertía rapidamente a Europa no centro da produción e do crecemento económico, impulsando as necesidades de recursos.
O son da estrela escura
Os arranxos, adaptación e produción foron da man de Xoan Piñón, Bernardo Martínez e Miro Casabella. En canto á dirección musical, a estes tres últimos sumouse tamén Pedro Puértolas.
En 1990 publicouse unha edición en CD.
Imperialismo
Era do imperialismo
A comunicación foi moito máis avanzada durante a expansión europea. Coa invención dos ferrocarrís e os telégrafos, fíxose máis doado comunicarse con outros países e estender o control administrativo dunha nación sobre as súas colonias. Os ferrocarrís a vapor e o transporte marítimo a vapor fixeron posible o transporte rápido e barato de cantidades masivas de mercadorías cara e dende as colonias.
miniatura|Esta viñeta reflicte a opinión da [[Judge (revista)|revista Judge sobre as ambicións imperiais dos Estados Unidos tras a rápida vitoria de McKinley na guerra hispano-estadounidense de 1898. ]]
Desenvolvemento do imperialismo económico
A partir de principios do século XX xa se entende o imperialismo na súa aceptación económica. Unha das principais causas da primeira guerra mundial foron as rivalidades entre os grandes estados como consecuencia da busca de novos mercados, zonas de influencia, materias primas, e, en xeral, dominio territorial.
No período de entreguerras o imperialismo económico ou dominio dos recursos das colonias caracterizouse por estar ligado ó dominio político dos Estados, é dicir, ó colonialismo. Só en Latinoamérica se comezou a dar outro tipo de imperialismo. Alá, deron comezo as actividades das grandes empresas monopolísticas inglesas e especialmente norteamericanas.