cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Talbot-Lago
Comercial
Os datos de vendas por modelo mantiveronse confidenciais, posiblemente en relación coas dificultades financeiras da empresa, pero os totais xerais de principios de 1950 contan unha historia terrible. A fabrica de Suresnes produciu 155 vehículos en 1947, unha produción que aumentou en 23 en 1948. 433 vehículos foron producidos en 1950, pero logo reduciuse a 80 en 1951 e a 34 en 1952. En 1953 pénsase que a empresa fabricou só 13 do modelo Record 26CV e 4 dos 15 CV do Baby. Durante o resto da década parece que non se recuperaron de xeito significativo. Non máis de 54 T14 LS foron construídos en 1955 e 1956.
Hoxe
Ata os Talbot-Lagos cas carrozarías da fábrica, en lugar de carrocerías de deseño, son moi apreciados. Un T150 C SS con carrozaría de fábrica de 1939 foi vendido en 2013 por 418.000 $ na poxa de Gooding & Company en Scottsdale.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Equipo oficial
n.b. Anteriormente a non existía o Campionato Mundial de Construtores, polotanto os equipos non recibian puntos.
Resultados doutros coches Talbot-Lago
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cornes, Torea, Muros
Cornes é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres).
Lucena
O topónimo Lucena pode referirse a:
Escudo de Portugal
O escudo de Portugal está baseado nos brasóns dos seus antigos monarcas. Foi adoptado oficialmente o 30 de xuño de 1911, xunto á bandeira. Está formado por un campo de prata, cinco escusóns de azur, postos en cruz, cargados cada un de cinco bezantes de prata, colocados en aspa, e unha bordura de goles cargada de sete castelos de ouro, tres en xefe, dous en flanco e dous cara á punta, todo iso asentado sobre unha esfera armilar en ouro e avivada de sabre.
Características
Significado dos símbolos e cores:
Ray Charles
Ray Charles Robinson, coñecido como Ray Charles, nado en Albany o 23 de setembro de 1930 e finado nos Ánxeles o 10 de xuño de 2004, foi un pianista pioneiro e cantante de música soul que axudou a definir o seu formato contra finais dos anos 50. Foi así mesmo un innovador intérprete de R&B.
Ceo (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Ceos (en grego antigo Κοῖος Koĩos), 'o que sabe', 'o que pensa') era o Titán da intelixencia. Os Titáns eran os fillos xigantes de Urano (o Ceo) e Gaia (ou Xea, a Terra).
Mitoloxía
miniatura|220px|Eón (o [[Urano (mitoloxía)|Urano grego) ao lado da deusa Tellus (a Gaia grega), con catro fillos, pais de Ceos. Mosaico dunha vila romana de Sentinum, século III. Gliptoteca de Múnic.]]
Ceos casou coa súa irmá Febe, titánide do brillo e a Lúa, da que tivo dúas fillas: Leto (a deusa do anoitecer) e Asteria (a deusa das estrelas).
De Zeus (fillo de Crono e Rea), Leto xerou a Artemisa e a Apolo.
Ceos representaba a adiviñación polas estrelas, así como o eixe norte do ceo arredor do cal xiraban as estrelas, polo que recibiu o nome de Polos (en grego antigo Πόλος Pólos), "a bóveda celeste".
Como a súa muller (e irmá) e os seus fillos, forma parte dos Titáns siderais, e moitos mitólogos contemporáneos supoñen que baixo o reino de Cronos, presidía a boa marcha do Zodíaco.
Canda a súa muller, que representaba o centro da Terra (entendida como un disco plano), despuntou como un dos primeiros deuses proféticos, sendo Ceo o voceiro da sabedoría do seu pai Urano, e Febe a da súa nai Xea.
Así mesmo Apolo dividía o seu tempo entre o oráculo de Delfos, no centro da Terra, que presidía a súa avoa e, durante o inverno, nas rexións hiperbóreas, próximas ao polo que representaba o seu avó Ceo. Ambos lugares estaban custodiados por s, Pitón en Delfos e a constelación de Draco no norte axial, podendo estes representar á parella de Titáns. Segundo esta versión, Ceo sería o dragón que Atenea lanzou ao firmamento durante a Titanomaquia.
Na Titanomaquia, despois de dez anos de combate, Ceos, cos demais Titáns, foi derrotado por Zeus e os demais deuses olímpicos, axudados polos Ciclopes e os Hecatónquiros, que o encerraron no Tártaro.
Os autores posthesiódicos e latinos sitúan a Ceos entre os Xigantes xurdidos, para Virxilio, da Terra, ben dela soa ou dela e do Tártaro, pero Hixino prefire máis ben a Polos como Titán, fillo de Urano e de Gaia e como esposo da titánide Febe.
XI lexislatura de España
250px|miniatura|Escanos electos no Congreso dos Deputados por lista electoral.
A XI lexislatura de España comezou o 13 de xaneiro de 2016 cando, trala celebración das eleccións xerais do 20 de decembro de 2015, se constituíron as novas Cortes Xerais. e rematou o 3 de maio de 2016, coa disolución das mesmas. Cunha duración de 111 días, foi a lexislatura máis breve da democracia española. Estivo precedida pola X lexislatura.
Escenario postelectoral
As eleccións xerais de decembro de 2015 debuxaron un escenario no que ningún dos grandes bloques políticos tiña os escanos necesarios para formar goberno. No Partido Popular (123 escanos), unha hipotética suma dos seus escanos cos de Ciudadanos (40 escanos) non eran suficientes para dar a maioría simple que garantise a investidura de Mariano Rajoy en segunda ronda. Por iso, o PP propuxo a busca dun pacto co Partido Socialista Obrero Español (90 escanos) para que se abstivesen en segunda volta e deixaran, deste xeito, gobernar á lista máis votada. Porén, o PSOE desmarcouse desta posibilidade, ao decidir a súa dirección por unanimidade que non apoiarían a investidura de Rajoy como presidente do goberno, aínda que comprendían que o PP intentase formar goberno por ser o partido máis votado. Ao mesmo tempo, os socialistas evitaron pronunciarse, nun primeiro momento, sobre a formación dun goberno alternativo de esquerdas que incluíra a Podemos e as súas coalicións a nivel autonómico (69 escanos). A mesma noite das eleccións, o partido de Pablo Iglesias fixou unha serie de condicións que calquera partido interesado en chegar a un acordo con eles debería aceptar: a blindaxe dos dereitos sociais na Constitución, unha reforma do sistema electoral, a introdución dunha moción de confianza cidadá en caso de incumprimento do programa electoral e a consideración de España como país plurinacional nun encaixe constitucional diferente, que incluíse un referendo sobre a independencia de Cataluña. Pola súa banda, o líder de Ciudadanos (40 escanos) asegurou que o seu partido se abstería para facilitar un goberno en minoría do PP e instou ao PSOE a facer o mesmo e evitar gobernos multipartitos.
O 18 de xaneiro de 2016, comezou a ronda de contactos do Rei cos partidos do Congreso no Palacio da Zarzuela para designar a un candidato a Presidente do Goberno. Filipe VI ofreceu a Mariano Rajoy designarlle para a investidura pero este declinou a oferta por falta de apoios no Congreso. Unha semana máis tarde produciuse a segunda ronda de contactos que terminou co encargo a Pedro Sánchez de intentar formar goberno. O 12 de febreiro, Pedro Sánchez anunciou á prensa a probabilidade de ser sometido á investidura a principios do mes de marzo, alegando que cada vez contaba con máis apoios para facelo.
Constitución das Cortes Xerais
Tanto o Congreso dos Deputados como o Senado constituíronse ás dez da mañá do mércores 13 de xaneiro de 2016. Ese mesmo día tamén designouse aos membros das Mesas de ambas Cámaras, que quedaron da seguinte forma:
Sesión de investidura
O 18 de xaneiro, trala renovación do Congreso dos Deputados, o rei iniciou unha rolda de consultas cos representantes designados polos grupos políticos con presenza parlamentaria, en cumprimento do disposto no artigo 99 da Constitución. Unha vez concluída esta, ás 19:55 horas do venres 22 de xaneiro, a Casa Real anunciou que o rei propuxera como candidato á presidencia do Goberno ao presidente do PP, Mariano Rajoy, por encabezar a lista que conseguira maior número de votos nas últimas eleccións ao Congreso dos Deputados. Non obstante o anterior, o señor Rajoy anunciou inmediatamente que declinara a proposta, ao non contar nese momento cos apoios necesarios para garantir a súa investidura. Por iso, e sen mediar votación algunha, o rei víase obrigado a buscar un novo candidato.
Máis tarde, o día 15 de febreiro, Patxi López anunciou que o debate de investidura celebraríase os días 2 e 3 de marzo de 2016, celebrándose a votación de investidura a continuación do mesmo. En consecuencia, si fose necesaria, celebraríase unha segunda votación de investidura o sábado 5 de marzo.
O 23 de febreiro, Patxi López rectificou parcialmente, adiantando o debate de investidura para os días 1 e 2 de marzo, co obxecto de poder repetir as eleccións o domingo 26 de xuño en caso necesario. Para iso, deberíase proceder á publicación da convocatoria electoral nun BOE extraordinario que se publicaría ao mediodía do día 3 de maio. De non facerse así, as eleccións terían que celebrarse o 27 de xuño de 2016, luns.
O debate de investidura iniciouse ás 16:30 horas do martes 1 de marzo co discurso do candidato á Presidencia do Goberno. Ás 18:10 horas, unha vez concluído o discurso, a sesión suspendeuse ata o día seguinte. Ás 9:00 horas do día 2 de marzo iniciáronse as intervencións dos distintos grupos parlamentarios para fixar a súa posición, seguidas da contestación do candidato e dunha réplica e unha dúplica.
Ás 19:15 horas, inmediatamente logo da conclusión do debate, tivo lugar a primeira votación de investidura. O resultado deu 130 votos a favor (PSOE, Cidadáns e NC), 1 abstención (CC) e 219 votos en contra (PP, Podemos, En Comù, En Marea, ERC, DiL, PNV, Compromís, IU, EH Bildu, UPN, Foro e 1 independente), non alcanzando Pedro Sánchez a maioría absoluta requirida (176) para resultar investido presidente do Goberno.
Aproximadamente corenta e oito horas despois, ás 18:30 da tarde do venres 4 de marzo, de acordo co artigo 99.3 da Constitución Española, Pedro Sánchez presentouse no Congreso para buscar a confianza da Cámara, para a que necesitaba unha maioría simple. Tras un breve debate cos grupos parlamentarios, ás 20:20 horas iniciouse a segunda votación. O resultado saldouse con 131 votos a favor, 219 votos en contra e ningunha abstención. Todos os partidos repetiron o sentido do seu voto dous días antes, fóra diso CC, que nesta ocasión apoiou ao candidato.
Ao non haber resultado electo o candidato proposto polo xefe do Estado, o presidente do Congreso anunciou o luns 7 de marzo, tras unha breve reunión co monarca, que este decidira dar tempo aos partidos para buscar acordos, renunciando polo momento a iniciar unha terceira rolda de consultas.
Fin da lexislatura
Practicamente transcorridos os dous meses legalmente previstos para investir presidente desde o primeiro intento, e antes de convocar de novo eleccións, os días 25 e 26 de abril, o Rei Filipe VI realizou a terceira ronda de consultas cos representantes dos diversos grupos parlamentarios para valorar a posibilidade de intentar unha nova investidura, dentro do citado prazo.
Tras concluír a anterior ronda de contactos, e constatado a imposibilidade de propoñer a ningún candidato con posibilidades reais de obter as maiorías requiridas no Congreso para investir un presidente de Goberno, a Casa do Rei informou no seu sitio web oficial que «o Rei procedería, nos termos previstos no artigo 99.5 da Constitución, á disolución das Cámaras e á convocatoria de novas eleccións xerais co refendo do Presidente do Congreso».
O 3 de maio disolvéronse as Cortes Xerais e se convocaron novas eleccións para o 26 de xuño de 2016.
Maruxaina
miniatura|Maruxaina, interpretación dunha intelixencia artificial. A Maruxaina é unha serea de cabelo louro, metade peixe, metade muller, que vive na cova de Xan Vello, nas illas Farallóns.
A lenda
Perdura na mente das xentes da vila mariñeira de San Cibrao a lenda da ninfa Maruxaina que desde o mar atrae cos seus cantos e coa súa enfeitizadora fermosura ós mariñeiros para que naufraguen.
Ten a enganosa condición das ondinas traizoeiras, das fuxidías sereas errantes e das pérfidas náiades tramposas. Ó lonxe semella unha princesa que chama consoladora. Coa súa fermosura, coa súa doce voz e simpatía, cos seus ollos de luz atrae ós mariñeiros da vila. Embobados por un espellismo, por unha ilusión que os hipnotiza e enfeitiza, van caendo pouco a pouco por vieiros tortuosos que acaban en desastre. Poucos sobreviven para contalo, mentres ela ri satisfeita, compracida por aquel insaciado desexo que castiga a todo o pobo.
Tralas desgrazas acaecidas e após os relatos debullados polos poucos superviventes, acordaron as xentes buscar un remedio para que ninguén máis padecera a fatalidade da pérfida fada mariña. Para non sentir as músicas enfeitizadoras e as melodías de namoro que lles interpretaba a serea fixeron soar todos xuntos as cornas, que empregaban os mariñeiros para orientarse na noite ou nas brétemas cando saían ó mar, tan comúns por aquelas costas da Mariña. Para non sucumbir ós seus encantos decidiron ir de noite, nunha noite escura e sen lúa, para nin tan sequera sufrir o engano astral da lúa que potencia na noite os poderes dos estraños seres. Na vila apagaron tódalas luces, as candeas e lámpadas e saíron na procura da perversa serea.
A Maruxaina empregou de cantos recursos e feitizos coñecía, pero de nada lle valeron. Os mariñeiros apenas vían na noite os perfís da Maruxaina e cos ruídos de tantos cornos non sentían as músicas que ela insistentemente interpretaba. De tal xeito que puideron apresala e conducila a San Cibrao.
De volta, e xa capturada a serea, puideron regresar alumeando o camiño no medio dunha grande algarabía de satisfacción. Levárona á praza Maior da vila e xulgárona pola súa conduta, e aínda tendo en conta os seus alegados, non houbo clemencia. O final foi condenada e pagou as súas culpas sen misericordia algunha. miniatura|Porto de [[San Cibrao, Lieiro, Cervo|San Cibrao a carón da praia do Torno.]]
Festa da Maruxaina
Continúase a festexar esta lenda. As xentes e os mariñeiros saen ó mar e fan soar as bucinas dos seus barcos facendo grande estrondo cando a celebran. De regreso acenden as luces dos barcos e xa na praza maior xulgan á serea Maruxaina establecendo dous bandos: uns que a defenden e outros que a acusan. Ó final dítase a sentenza absolutoria ou condenatoria e proseguen cos festexos orixinados dunha fermosa lenda.
Exarcado apostólico católico grego de Constantinopla
Territorio
O exarcado apostólico estende a súa xurisdición sobre todos os fieis católicos bizantinos (agás os melquitas) residentes en Turquía. Existe unha única parroquia.
Historia
O exarcado apostólico foi erixido o 11 de xuño de 1911. A sé está vacante dende 1957, e o último sacerdote de rito bizantino grego en Turquía finou en 1997.
O exarcado está administrado polos vigairos apostólicos de rito latino de Istambul.
Betán, Betán, Baños de Molgas
Betán é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Figueiroa, Torea, Muros
Figueroa é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
División de Honra B de Rugby 2018-2019
A tempada 2018-2019 da División de Honra B é a vixésimo primeira edición da segunda división do rugby en España. Organizada pola Federación Española de Rugby, é por quinto ano seguido o único nivel intermedio entre a máxima competición nacional, a División de Honra, e as diversas ligas rexionais de cada federación autonómica.
Formato de competición
A liga regular está composta por 22 xornadas, nas que cada equipo xoga contra tódolos rivais do seu grupo dúas veces, unha como anfitrión e outra como visitante. Ó remate da tempada regular levarase a cabo a fase de ascenso, na que terán dereito a competir oito equipos: os dous primeiros equipos de cada grupo e os dous terceiros que teñan máis puntos na liga. A fase de ascenso consiste en eliminatorias directas con encontros de ida e volta (cuartos de final, semifinais e final). O gañador da final será o único equipo que acade o ascenso directo, mentres que o outro equipo finalista aínda terá a oportunidade de ascender nunha eliminatoria de promoción na que se enfrontará ó penúltimo equipo da máxima categoría.
Y cynfeirdd
Y cynfeirdd (en galés os primeiros bardos) é o nome que se lle dá na literatura galesa aos primeiros poetas en galés dos que se teñen noticia. Parece que pertenceron ao século VI. A súa obra referénciase como hengerdd ou vella poesía.
Só conservamos a obra de dous deles Aneirin e Taliesin, dos outros só temos algunhas referencias posteriores na poesía medieval. A primeira mención (e única nalgún caso) a estes autores dánola Nennio no século IX na súa Historia Brittonum, onde, en relación con Ida o rei anglo de Bernicia (547 - 579) se fala destes poetas:
Así, a nómina destes poetas constaría de:
En sentido estrito o termo cynfeirdd refírese só a estes poetas, pero cada vez máis se ve estendido aos poetas dos séculos VII a XI, tamén chamados os do canu'r bwlch.
José María Varela Salido
José María Varela Salido, nado en Monfero e finado en Ares o 19 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Ferreiro. Secretario da Sociedade agraria de Grandal. Co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936 e elixido tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Caamouco (Ares).
Santalla de Arxemil, Sarria
Santalla de Arxemil é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 51 habitantes (22 homes e 29 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 68 habitantes.
Toponimia
O topónimo Santalla é unha variante de Santa Baia ou Santa Eulalia (mártir cristiá do século III) e Arxemil pode significar as terras de, antropónimo gótico.
Xaime I de Aragón
Mocidade
Tiña uns seis anos cando foi xurado nas Cortes de Lleida de 1214. En setembro de 1218 celebráronse por primeira vez en Lleida unhas Cortes xerais de aragoneses e cataláns, nas cales foi declarado maior de idade.
En febreiro de 1221 desposouse con Leonor de Castela, irmá de Berenguela de León e Castela e tía de Fernando III. Anulado o seu primeiro casamento por razón de parentesco, contraeu segundo matrimonio coa princesa Violante (8 de setembro de 1235), filla de André II, rei de Hungría. Polo testamento do seu curmán Nuño Sánchez, herdou os condados de Rosellón e Cerdaña e o vizcondado de Fenolledas en Francia (1241).
Reinado
Durante os quince primeiros anos do seu reinado, mantivo diversas loitas contra a nobreza aragonesa que até chegou a facelo prisioneiro en 1224. En 1227 afrontou un novo alzamento nobiliario aragonés, dirixido polo infante Fernando, tío do rei, que terminou, grazas á intervención papal a través do arcebispo de Tortosa, coa sinatura da concordia de Alcalá (marzo de 1227). Este tratado marcou o triunfo da monarquía sobre os revoltosos nobres, dándolle a estabilidade necesaria para iniciar as campañas contra os musulmáns. Esta estabilidade logrou acalmar as reclamacións da nobreza.
Conquista de Mallorca
miniatura|dereita|200px|Xaime I
Ante os ataques dos piratas mallorquinos, os mercadores de Barcelona, Tarragona e Tortosa pediron axuda ao monarca para acabar coa ameaza. Así, nunha reunión de Barcelona (decembro de 1228) ofrecéronlle as súas naves, mentres que os nobres cataláns acordaron participar na empresa a cambio do botín e dominios territoriais. Noutra reunión en Lleida, os nobres aragoneses aceptaron as mesmas condicións, pero suxeriron ao rei que a empresa se dirixise contra os musulmáns de Valencia, polo que a súa participación non sería significativa.
Logo de pasar a coitelo a poboación de Madina Mayurqa, a cantidade de cadáveres foi tal que se produciu unha epidemia que decimou o exército de Xaime I. Por riba, os nobres cataláns intentaron quedar co botín, provocando unha revolta que debilitaría aínda máis o poder militar de Xaime I. Mallorca constituíse como un reino máis da Coroa de Aragón baixo o nome de regnum Maioricarum et insulae adxacentes, o cal obtivo unha carta de franquía en 1230. A institución en 1249 do municipio de Mallorca (actual Palma) contribuiría á institucionalización do reino.
Conquista de Menorca
O monarca aragonés viuse incapacitado para conquistar Menorca debido ás divisións internas dentro do seu exército catalán polo botín e a redución do seu exército debido a unhas malas decisións; aínda así, o monarca conseguiu sobre Menorca unha vasalaxe, rubricado polo tratado de Capdepera, polo cal os musulmáns menorquinos aceptaron a súa soberanía (1231). A vasalaxe sobre Menorca sería transferido ao reino de Mallorca como parte do testamento de Xaime I. Afonso III de Aragón conquistaría de forma efectiva esta illa, logo da capitulación de Abû Umar (1287). Foi repoboada por cataláns, aínda que quedou unha abundante poboación musulmá, que máis tarde foi desterrada.
Conquista de Eivisa e Formentera
Para rematar, cedeu a submisión de Eivisa e Formentera á alta aristocracia catalá (Guillerme de Montgrí, arcebispo de Tarragona, e o seu irmán Bernardo de Santa Euxenia), que a fixo efectiva en 1235. A illa repoboouse con campesiños de Empúries (1236).
Conquista de Valencia
A Conquista de Valencia polo rei Xaime I a diferenza da de Mallorca foi feita cun importante continxente de aragoneses. De feito, en 1231, Xaime I reuniuse co nobre Blasco de Alagón e o mestre da Orde Militar do Hospital en Alcañiz para fixar un plan de conquista das terras valencianas. Blasco de Alagón recomendou asediar as poboacións en terreo chan e evitar as fortificadas. Con todo, o primeiro que se tomou foron dous enclaves montañosos: Morella, aproveitando Blasco a debilidade do seu goberno musulmán; e Ares, lugar próximo a Morella tomado por Xaime I para obrigar a Blasco de Alagón a que lle entregase Morella. A conquista do que posteriormente se convertería no reino de Valencia comeza en 1232, coa toma de Morella. En 1233 planéase a campaña en Alcañiz, que constaría de tres etapas:
Nesta última etapa e nos anos seguintes, Xaime I tivo que facer fronte a diversas revoltas da poboación mudéxar, encabezadas polo caudillo al-Azraq.
Política ultrapirenaica
Mediante o tratado de Corbeil (1258) Xaime finalizou as pretensións sobre Occitania dos antigos condes de Barcelona. En contrapartida, San Luís de Francia renunciaba aos seus dereitos, como descendente de Carlomagno, sobre os condados cataláns, herdeiros da Marca Hispánica.
Últimos anos
En setembro de 1269 saíu de Barcelona coa súa armada para unha expedición a Terra Santa, pero dispersadas as súas naves polas tormentas, tivo que desembarcar en Aigües-Mortes, preto de Montpellier, e houbo de renunciar a aquela empresa.
Morreu en Alzira (Valencia) o 27 de xullo de 1276 logo dun reinado de sesenta e tres anos.
Ditou a súa biografía (e primeira das catro grandes crónicas reais catalás), denominada "Llibre dels fets" (en catalán).
Descendencia e herdanza
miniatura|dereita|190px|Cabeza da momia de Xaime I, fotografada o ano 1856 durante o seu traslado a Tarragona
Da súa primeira muller, Leonor, tivo a Afonso (1229-1260). Casou con Constanza de Moncada.
Da segunda, Violante de Hungría, tivo a:
Tradicionalmente considerouse que foi o desexo de Violante de conseguir boas herdanzas para os seus fillos o motivo polo que Xaime I procedeu á partición dos seus reinos. Con todo, parece ter máis sentido a concepción patrimonial dos reinos que tiña o rei. Así, fixo un primeiro repartimento no seu testamento de 1241. Segundo este testamento, o primoxénito Afonso herdaría Aragón e Cataluña, e Pedro, fillo de Violante, Valencia, as illas Baleares, o Rosellón, a Cerdaña e as posesións occitanas. Dous anos despois, un novo testamento introduce ao seu terceiro fillo na repartición. Cataluña pasa de Afonso a Pedro, o cal cede as illas Baleares, Rosellón, Cerdaña e as posesións occitanas a Xaime. Novo testamento en 1248, incluíndo no repartimento ao novo fillo, Fernando. Á morte de Afonso (1260), outorgou novo testamento (1262), o cal daría a configuración definitiva da herdanza.
Trala morte de Violante (1251) o rei lanzouse a unha carreira de amoríos, tendo múltiples fillos. De Teresa Gil de Vidaure tivo a Xaime, señor de Jérica, e a Pedro, señor de Ayerbe. Das súas relacións amorosas con Guillema de Cabrera naceu Fernán Sánchez, a quen deu a baronía de Castro; Con Berenguela Fernández tivo a Pedro Fernández, señor da baronía de Híjar, mentres que con Berenguela Afonso, filla do infante Afonso de Molina, non tivo descendencia. Estes bastardos reais foron a orixe dalgunhas das máis importantes casas nobiliarias de Aragón e Valencia.
Valoracións
O reinado de Xaime I marcou o nacemento dunha conciencia territorial nos distintos reinos da Coroa de Aragón, especialmente en Aragón, reino de Valencia e en Cataluña. Dous son os factores que contribuíron a este feito: a normalización do Dereito e a transformación das Cortes nun órgano reivindicativo e representativa da vontade do reino, actuando como catalizadores da creación dunha conciencia diferenciadora de cada territorio. Os Foros de Aragón promulgáronse nas cortes de Huesca (1247), substituíndo aos diferentes códigos locais do reino. Os Usatges de Barcelona, grazas á protección real, estendéronse por todos os condados cataláns (mediados do século XIII). A situación en Valencia foi diferente, posto que a oposición da nobreza aragonesa á consolidación do reino fixo que os foros valencianos (Foris et consuetudines Valentiae), outorgados por Xaime I en 1240 non triunfen definitivamente ata 1329. En 1244, Xaime I establece que o río Cinca sería a divisoria entre Aragón e Cataluña. Desde entón, as Cortes de cada reino reuníronse de forma separada.
O reinado de Xaime I marcou tamén o desprazamento do centro de gravidade da monarquía cara á costa mediterránea. Así, a Corte e a chancelaría base do actual Arquivo da Coroa de Aragón estabelecéronse en Barcelona.
Como elementos negativos, é preciso advertir que o xuízo histórico sobre Xaime I depende do reino no que se centra o historiador. Para os historiadores aragoneses as conclusións adoitan ser negativas, aducindo o carácter patrimonial que deu aos seus reinos, sen importarlle repartir os seus dominios entre os seus fillos. Tamén é criticada a fixación da fronteira catalá-aragonesa no Cinca, o que supuxo a adxudicación final de Lleida a Cataluña e a separación definitiva de Aragón e Cataluña en dúas entidades con dereito e Cortes diferentes, tras levaren cen anos unidos. A expansión territorial tamén é axuizada negativamente, posto que coa conquista e creación dos reinos de Mallorca e Valencia, a Coroa converteuse definitivamente nunha entidade de carácter confederal, coa monarquía como única institución común e sen ningunha aspiración común entre os diversos reinos.
Do outro lado, para mallorquinos e valencianos, a valoración é completamente oposta: Xaime I é un gran rei, o pai fundador dos reinos, o creador dos seus acenos de identidade ata os nosos días: territorio, lingua, foros, moeda, institucións etc.
Programación lóxica
A programación lóxica consiste na aplicación do corpus de coñecemento sobre lóxica para o deseño de linguaxes de programación; non debe confundirse coa disciplina da lóxica computacional.
Motivación
Historicamente, os ordenadoré programáronse utilizando linguaxes moi próximos ás peculiaridades da propia máquina: operacións aritméticas simples, instrucións de acceso a memoria etc. Un programa escrito deste xeito pode ocultar totalmente o seu propósito á comprensión dun ser humano, ata un adestrado. Hoxe día, estas linguaxes pertencentes ao paradigma da Programación imperativa evolucionaron de maneira que xa non son tan crípticos.
En cambio, a lóxica matemática é o xeito máis sinxelo, para o intelecto humano, de expresar formalmente problemas complexos e de resolvelos mediante a aplicación de regras, hipóteses e teoremas. Por iso é polo que o concepto de programación "lóxica" resulte atractivo en diversos campos onde a programación tradicional é un fracaso.
Campos de aplicación
A programación lóxica tamén se utiliza en aplicacións máis "mundanas" pero de xeito moi limitado, xa que a programación tradicional é máis adecuada a tarefas de propósito xeral.
Fundamentos
A maioría das linguaxes de programación lóxica baséanse na teoría lóxica de primeira orde, aínda que tamén incorporan algúns comportamentos de orde superior. Neste sentido, destacan as linguaxes funcionais, xa que se basean no cálculo lambda, que é a única teoría lóxica de orde superior que é demostradamente computable (ata o momento).
En que consiste (exemplo)
A programación lóxica permite formalizar feitos do mundo real, por exemplo: as aves voan os pingüíns non voan "pichurri" é un ave "sandokan" é un can "alegría" é un ave e tamén regras ou restricións: unha mascota voa se é un ave e non é un pingüín
Ante devandito "programa" é posible establecer hipótese que non son máis que preguntas ou incógnitas, por exemplo: ¿ "pichurri" voa ? ¿ que mascotas voan ?
Grazas a que a lóxica de primeira orde é computable, o ordenador será capaz de verificar a hipótese, é dicir, responder ás incógnitas: É certo que "pichurri" voa. "pichurri" e "alegría" voan.
Este exemplo é claramente académico. Con todo, consideremos o seguinte exemplo: o sistema de control de semáforos dunha cidade.
Linguaxes
A linguaxe de programación lóxica por excelencia é Prolog, que conta con diversas variantes. A máis importante é a programación lóxica con restricións (véxase artigo sobre programación con restricións), que posibilita a resolución de ecuacións lineais ademais da demostración de hipótese.
Bibliografía
As seguintes referencias bibliográficas corresponden a literatura en inglés:
Existen poucas referencias a literatura en castelán:
Lucioperca
A lucioperca (Sander lucioperca, sinónimo Stizostedion lucioperca) é un peixe de auga doce da familia dos pércidos que habita no oeste de Eurasia. Está emparentado coa perca. Ten un aspecto intermedio entre unha perca e un lucio, con cabeza e corpo alongados, e unha aleta dorsal dobre, a primeira espiñenta, aleta caudal homocerca e a anal espiñenta. miniatura|dereita|Lucioperca. En Europa existe unha segunda especie parecida (Sander volgensis) que vive nos ríos do sur de Rusia e na cunca do Danubio. Sospéitase que estas dúas especies poden hibridarse ocasionalmente nas áreas onde son simpátricas, xa que producen híbridos fértiles en catividade, aínda que non se atoparon híbridos naturais, polo que se cre que podería haber fortes mecanismos de illamento reprodutivo no apareamento e copulación (illamento precigótico) que dificultasen a hibridación. Moi parecido a el é o peixe norteamericano do mesmo xénero Sander vitreus. miniatura|Lucioperca ao forno servida nun restaurante húngaro.
A lucioperca é unha especie popular entre os pescadores en moitas partes de Europa. A miúdo cómese e é moi aprezado, ata o punto que nalgunhas partes de Europa central e oriental é considerado un dos peixes gastronomicamente máis valiosos. É aprezado pola súa carne tenra, firme e clara, as súas poucas espiñas e delicado sabor. Nalgunhas rexións a solta de crías de lucioperca está restrinxida, xa que as poboacións naturais abondan para prover suficientemente a pesca deportiva e comercial, o que evita que se disparen as poboacións deste gran depredador que tería efectos adversos sobre outros peixes.
Foi introducida nalgunhas partes de Europa onde non era indíxena, como na Península Ibérica ou no Reino Unido, onde estableceu poboacións florecentes e se considera unha especie nociva. Debido ao seu potencial colonizador e a que constitúe unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi catalogada no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, aprobado polo Real Decreto 1628/2011, do 14 de novembro de 2011, polo que está prohibida en España a súa introdución no medio natural, a posesión, o transporte, o tráfico e o comercio.
Diego García Rodríguez
Diego García Rodríguez, nado en Escarabote, (Lampón, Boiro) en 1976, é un pianista e director de orquestra galego.
Mattin Treku
Mattin Treku Inharga, nado en Lapurdi o 11 de novembro de 1916, e finado o 22 de xullo de 1981, foi un bertsolari de gran sona en Euskal Herria. Agricultor de oficio, casou con Mari Olandegi de Senpere o 9 de agosto de 1947, con quen tivo un fillo.
Diego García Rodríguez
Traxectoria
Cursou os seus estudos musicais en piano e música de cámara no conservatorio de Santiago de Compostela para posteriormente trasladarse a Lausanne. Máis tarde iniciouse no mundo da dirección orquestral na Escola Superior das Artes de Zúrich, con Johannes Schlaefli.
Mattin Treku
A primeira das súas improvisacións públicas data de 1933 durante as festas de Sara. En 1948, gañou o campionato de Urruña. En 1952, gañou o de Sara. A partir de 1960, e até a súa morte, participou en todos os campionatos organizados en Donostia, facendo equipo con Xalbador. En 1972, gañou o premio do mellor bertsolari do ano.
Diego García Rodríguez
Traxectoria
Traballou con orquestras coma a Real Filharmonía de Galicia  ou a Orquestra Vigo 430, e dirixido no Gran Teatre del Liceu de Barcelona, o Teatro Real de Madrid ou o Teatro da Ópera de Gdansk.
Condado de Orange (Nova York)
O condado de Orange (en inglés Orange County) é un condado dos Estados Unidos situado no estado de Nova York.
Diego García Rodríguez
Música contemporánea
É membro fundador do grupo Taller Atlántico Contemporáneo, do que é director artístico.
Condado de Orange (Nova York)
O condado debe o seu nome a Guillerme III de Inglaterra, Príncipe de Orange.
Mattin Treku
Obras
esquerda|miniatura|Estatua de Mattin Treku en Ahetze.
Fernando Cavenaghi
Fernando Ezequiel Cavenaghi, nado en O'Brien o 21 de setembro de 1983, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o River Plate.
Condado de Orange (Nova York)
Xeografía
A superficie do condado é de 2 170 km2, dos que 2 100 km2 son de terra, e 70 km2 (o 3,2 %) son de augas.
Fernando Cavenaghi
Traxectoria
Cavenaghi fixo o seu debut co River Plate na tempada 2000/01, na cal anotou un gol en 5 partidos xogados. Na súa primeira tempada completa, anotou 17 goles en 23 aparicións. Ó comezo da tempada 2004/05, deixou o River Plate tras ser vendido por 6.5 millóns de libras ó Spartak de Moscova.
Tras unha etapa pouco exitosa en Rusia, o 22 de xaneiro de 2007 Cavenaghi foise ó Girondins de Bordeaux por aproximadamente 11 millóns de euros.
Condado de Orange (Nova York)
Xeografía
No ano 2017 albergaba unha poboación de 382 226 habitantes, o que daba, para ese ano, unha densidade de poboación de 182 hab./km2.
A súa capital é a vila de Goshen, e as cidades con máis poboación son Warwick (31 185 habitantes en 2018), e Newburgh (28 164 habitantes en 2018).
Historia
O condado de Orange estableceuse oficialmente o 1 de novembro de 1683, cando a daquela Provincia de Nova York dividiuse en doce condados, cada un deles nomeado para honrar a un membro da familia real británica, e o condado de Orange tomou o seu nome do Príncipe de Orange, que posteriormente se convertería no rei Guillerme III de Inglaterra. Tal e como se definiu orixinalmente o condado de Orange incluía só a parte sur do seu territorio actual, máis alá de Moodna Creek, entón formaba parte do condado veciño de Ulster.
Nesa data os únicos habitantes europeos da zona eran uns poucos colonos neerlandeses no actual condado de Rockland, e a rexión do moderno condado de Orange estaba completamente ocupada por xente nativa do pobo Munsee. Debido á súa poboación relativamente pequena, o condado orixinal de Orange non era completamente independente, e foi administrado polo antigo condado de Nova York.
Os primeiros colonos europeos na zona do condado actual chegaron en 1685. Formaban parte dunhas vinte e cinco familias de Escocia, dirixidas por David Toshach, o Laird de Monzievaird e o seu cuñado o maior (comandante) Patrick McGregor, un ex oficial do exército francés. Establecéronse nas terras altas do val do Hudson, no lugar onde o regato Moodna entra no río Hudson, hoxe coñecido como New Windsor.
En 1709, un grupo de refuxiados alemáns do Palatinado establecéronse en Newburgh. Eran protestantes dunha parte de Alemaña ao longo do Rin que sufriran durante as guerras relixiosas. O goberno da raíña Ana arranxou o paso desde Inglaterra de case 3 000 palatinos en dez barcos. Moitos asentáronse ao longo do río Hudson en campos de traballo en propiedades pertencentes a Robert Livingston. Un grupo de colonos holandeses e ingleses chegaron a Goshen en 1712. Outros inmigrantes chegaron de Irlanda; eran de ascendencia escocesa e inglesa e establecéronse alí como plantadores.
Durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América o condado foi un semilliero de activistas leais e antipatrióticos. Claudius Smith foi un activista leal cuxo equipo roubou e aterrorizou aos cidadáns; fue aforcado en Goshen en 1779 por, presuntamente, roubar e matar ao maior Nathaniel Strong; dous dos seus fillos tamén foron executados por delitos similares. A familia Mathews de Blooming Grove eran leais activos; Fletcher Mathews foi simpatizante e nalgún momento asociado de Smith, e o seu irmán David Mathews foi alcalde da cidade de Nova York durante a súa ocupación británica durante toda a guerra.
En 1798, despois da Guerra da Independencia, os límites do condado de Orange cambiaron. No seu extremo sur creouse o novo condado de Rockland e, a cambio, agregóuselle unha zona ao norte de Moodna Creek, que anteriormente formaba parte do condado de Ulster. Isto causou unha reorganización da administración local, xa que a sede da capital do condado orixinal era Orangetown en 1703, pero coa reorganización territorial esta localidade estaba no condado de Rockland. Posteriormente, a capitalidade compartiuse entre Goshen, que fora o centro do goberno da parte norte do condado de Orange, e Newburgh, que desempeñou un papel similar na área transferida do condado de Ulster. O tribunal do condado estableceuse en 1801. E non foi até 1970 cando Goshen foi establecida definitivamente como a capital do condado.
Debido a unha disputa de fronteiras entre os estados de Nova York e Nova Jersey, os límites de moitas das cidades do sur do condado non se estableceron definitivamente até o século XIX.
Paula Sebastián
Paula Sebastián, nada en Pontevedra en 1962, é unha actriz galega de teatro, cine e televisión.
Traxectoria
En 1989 xurdiulle a oportunidade, a través de Hugo Stuven, de participar nunha pequena comedia de sketches no programa de humor de TVE Pero... ¿esto qué es?, xunto a debutantes na pequena pantalla como Elisa Matilla e actores de máis longa traxectoria como Alfonso Lussón.
Tras esa incursión en TV, de volta ós escenarios, en 1990 estreou Un sabor a miel, de Shelagh Delaney, xunto a Beatriz Carvajal. Séguelle Etiqueta Negra (1991), cuxa interpretación a fixo merecedora do Premio Ercilla de Teatro.
En 1994 debutou no cine, e participou en Cómo ser infeliz y disfrutarlo, con Carmen Maura, o primeiro dos dous títulos nos que participou, sendo o outro Os aires difíciles. Un ano despois participou na primeira tempada da exitosa serie de televisión Médico de familia. A súa seguinte intervención na pequena pantalla fíxose esperar até 2000 en que se incorporou a algúns episodios da serie El Comisario en Telecinco.
Lestón de Arriba, Torea, Muros
Lestón de Arriba é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 64 habitantes (28 homes e 36 mulleres).
Rossiya Airlines
Rossiya Airlines (ruso: АО «Авиакомпания „Россия“», AO Aviakompaniya "Rossiya"), ás veces comercializada como Rossiya - Russian Airlines (ruso: «Россия - Российские авиалинии», Rossiya - Rossiyskie avialinii), é unha aeroliña rusa con sede en San Peterssburgo, co seu centro de conexións no aeroporto de Pulkovo. Ten centros de conexións adicionais nos aeroportos de Moscova-Vnukovo, de Rostov do Don e de Oremburgo-Central. Rossiya é unha subsidiaria de Aeroflot.
Frota
miniatura|[[Boeing 747-400 de Rossyia coa librea da campaña "Caring for Tigers together" para salvar ao tigre siberiano]] miniatura|A319-111 de Rossiya Airlines coa libre do [[FC Zenit Saint Petersburg|FC Zenit]] En marzo de 2018 a frota comercial de Rossiya estaba formada polos seguintes avións:
Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca
O Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca foi convocado por primeira vez no ano 2017 polo concello de Cuntis para premiar investigacións referidas ao ámbito das Humanidades e das Ciencias sociais.
Descrición
O premio recibe o seu nome do escritor e mestre nado en Cuntis, Olimpio Arca. De feito, a creación do mesmo tivo lugar coa dupla intención de homenaxear e conmemorar a figura de Olimpio Arca polas súas contribucións aos ámbitos da escola, a etnografía, a literatura, así como pola recuperación do patrimonio; motivo polo que cómpre ser recordado como un exemplo polo seu compromiso coas causas da instrución e da cultura.
A convocatoria está destinada a traballos que versan sobre ciencias sociais e humanidades (arqueoloxía, etnografía, historia, filoloxía, literatura etc.), de temática galega e que supoñen unha achega orixinal e novidosa ao coñecemento de calquera das disciplinas obxecto da convocatoria.
Constantino Dragaš
Constantino Dragaš (en serbio e búlgaro: Константин Драгаш, Konstantin Dragaš; grego: Kωvσταντίνος Δραγάσης, Konstantínos Dragáses), finado o 17 de maio de 1395, foi un señor rexional semi-independente no fragmentado reino de Serbia centrado en Velbazhd (Kyustendil) de 1378 até a súa morte na batalla de Rovine.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Estados dos Balcáns Centrais, incluíndo o reino de Constantino Dragaš (Despotado de Velbazhd) en 1373-1395. Constantino era fillo do sebastocrátor serbio Dejan Dragaš e de Teodora (Eudokia), a irmá do emperador serbio Estevo Uroš IV Dušan. Os seus avós maternos foron o rei serbio Estevo Dečanski e Teodora, filla do tsar Smilets de Bulgaria.
Xunto co seu irmán Jovan Dragaš, que morreu en 1378/1379, Constantino gobernou gran parte da rexión de Macedonia oriental e unha parte media do val do río Struma (Estrimón). Os títulos de Constantino varían nas fontes, onde se lle chama «señor» (en serbio gospodin, grego kyr ou authentēs); poida que obtivese o título de déspota polo que adoita ser mencionado nos estudos modernos, se cadra por concesión do seu xenro, o emperador bizantino Manuel II Paleólogo.
Os irmáns Dragaš dotaron xenerosamente varios mosteiros do monte Athos, incluíndo os de Hilandar, Pandeleimonos e Vatopedi.
Despois da batalla de Maritza, víronse obrigados a se converteren en vasalos do Imperio otomán, pero mantiveron estreitos vínculos cos seus veciños cristiáns, incluído o Imperio bizantino. En 1395, xunto co seu veciño e aliado Marko, o rei serbio de Prilep, Constantino Dragaš morreu loitando polo seu señor otomán Beyazid contra Mircea I de Valaquia en Rovine, preto de Craiova.
Matrimonios
Constantino Dragaš casou dúas veces. O nome da súa primeira esposa descoñécese, pero non foi a Tamár (Tamara), filla do tsar Iván Alexandre de Bulgaria, que casou cun certo «déspota» Constantino. A segunda esposa de Dragaš foi Eudoxia de Trebisonda, filla do emperador Aleixo III de Trebisonda e de Teodora Cantacucena. Coa súa primeira esposa, Dragaš tivo polo menos unha filla e, posibelmente, un fillo:
H. R. Giger
miniatura|H.R. Giger na Tattoo Convention de [[Berlín (1990)]]
Hans Ruedi Giger, tamén chamado Hans Rudolf Giger, nado o 5 de febreiro de 1940 en Chur, Suíza e finado o 12 de maio de 2014 en Zúric foi un artista gráfico e escultor, que foi amigo persoal de Timothy Leary.
Traxectoria
En 1966 comezou a traballar como deseñador de interiores. A partir de 1968 Giger dedicouse exclusivamente á arte e os seus primeiros pósters foron publicados cara a 1969. Durante esa época mantivo unha relación con Li Tobler, coa que gravaría varias curtas. O suicidio da súa amada en 1975 marcou para sempre a obra de Giger.
Coñecido entre o gran público por deseñar e desenvolver xunto a Carlo Rambaldi a criatura e algúns escenarios da película Alien, o oitavo pasaxeiro de Ridley Scott (1979, baseándose nas súas propias obras anteriores, como "Necronomicon V") pola que lle concederon en 1980 o Óscar aos mellores efectos visuais.
Tamén participou na parte estética doutras películas, como Species. Especies asasinas (Roger Donaldson, 1995) sendo os seus traballos usados nas portadas de moitos libros e discos. Así mesmo, realizou traballos para videoxogos como Dark Seed, unha aventura gráfica de ambientación lovecraftiana. Posteriormente prestouse voluntario como deseñador de Alien 3, xa que James Cameron, reusou do seu traballo para Aliens. Tamén participou no deseño ao lado escuro de Poltergeist II, quedando bastante desilusionado do tratamento que lle deron na película aos seus deseños.
Existe un museo dedicado a H. R. Giger na cidade de Gruyères, en Friburgo, Suíza.
Estilo
Giger utilizou maiormente o aerógrafo creando imaxes surrealistas e paisaxes de pesadelo. Destaca tamén a súa mestura de representacións de corpos humanos mesturados con máquinas, descritas por el como Biomechanical. Estas imaxes conteñen un alto grao de fetichismo á vez que engade simboloxía sexual un tanto subliminar. Na súa obra podemos atopar a influencia de artistas como Erns Fuchs, Jean Cocteau e Salvador Dalí.