cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psicoloxía da cor
Significados en cartografía
dereita|miniatura| Este mapa de precipitacións aproveita as connotacións naturais de azul tan húmido e amarelo como seco, pero os lectores teñen que facer un esforzo consciente para non interpretar o verde como vexetación No deseño de mapas, en mapas coropléticos, en visualización dos datos en falsa cor, ou doutro tipo, adoitan empregarse significados de cor adicionais para crear símbolos de mapa intuitivos, debido ás cores naturais das características xeográficas comúns. Estas correlacións adoitan estilizarse e convencionalizarse, de xeito que a cor co significado máis intuitivo adoita ser a cor nomeada prototípica máis próxima que a máis semellante á cor do mundo real (por exemplo, só en lugares moi raros a auga é tan profunda e pura como un azul, como se adoita empregar nos mapas). Entre os exemplos comúns (pero de ningún xeito unívocos ou con rango de autoridade) inclúense:
Outras cores poden ter un significado intuitivo debido ao seu papel segundo a psicoloxía da Gestalt e outros aspectos cognitivos do proceso de lectura de mapas. Por exemplo, os tons que contrastan máis co fondo (é dicir, escuros nunha páxina branca, claros nunha pantalla escura) percíbense naturalmente como "máis" (valores máis altos de propiedades cuantitativas, máis importantes na xerarquía visual ) que os tons con menos contraste.
Combinando cores
dereita|miniatura| Logotipo de obxectivo Aínda que algunhas empresas usan unha única cor para representar a súa marca, moitas outras empresas usan unha combinación de cores no seu logo e pódense percibir de diferentes xeitos que esas cores de forma independente. Cando se lles pide que valoren a preferencia dos pares de cores dos pares preseleccionados, as persoas xeralmente prefiren os pares de cores con tons similares cando as dúas cores están en primeiro plano; con todo, prefírese un maior contraste entre a figura e o fondo.
A diferenza dunha forte preferencia por combinacións de cores similares, a algunhas persoas gústalles acentuar cunha cor moi contrastada. Nun estudo sobre a preferencia de cor para os tenis Nike, Inc., as persoas xeralmente combinaban cores próximas entre si na roda de cores, como o azul e o azul escuro. Non obstante, un segmento máis pequeno prefería que o swoosh (o imagotipo) de Nike se acentuase nunha cor diferente e contrastada. A maioría da xente tamén usou un número relativamente pequeno de cores ao deseñar o seu zapato deportivo ideal. Este descubrimento ten relevancia para as empresas que producen mercadoría multicolor, o que suxire que para apelar ás preferencias dos consumidores, as empresas deberían considerar minimizar o número de cores visibles e empregar tonalidades similares en calquera produto.
Nome da cor
Aínda que se poden percibir diferentes cores de diferentes xeitos, tamén importan os nomes desas cores. Estes nomes adoitan chamarse descritores de cores visuais. Moitos produtos e empresas céntranse en producir unha ampla gama de cores para atraer á maior poboación de consumidores. Por exemplo, as marcas de cosméticos producen un arco da vella de cores para a sombra de ollos e o esmalte de uñas, para atraer a todo tipo de persoas. Incluso empresas como Apple Inc. e Dell que fabrican iPods e portátiles fano cunha certa personalización de cor dispoñible para atraer compradores. Ademais, o nome da cor, non só a cor real, tamén pode atraer ou repeler aos compradores. Cando se lles pediu que valorasen mostras de cores e produtos con nomes de cores xenéricos (como o marrón) ou nomes de cores "fantasiosos" (como o moca ), os participantes valoraron os elementos con nomes de fantasía como moito máis agradables que os artigos con nomes xenéricos. De feito, a mesma mostra de cor de pintura con dous nomes diferentes produciu diferentes niveis de clasificación, e atopouse o mesmo efecto cando os participantes valoraron a agradabilidade das toallas con nomes de cores xeniais ou fantasiosos, mostrando un patrón xeral de preferencia polos nomes de cores fantasiosos. sobre os xenéricos cando se describe exactamente a mesma cor.
Ademais, parece que alén de que os nomes de fantasía sexan preferidos polo seu atractivo auditivo, poden contribuír a que o produto que representan sexa máis apreciado e, deste xeito, repercuta nas vendas. É máis probable que se seleccione unha gominola amarela cun nome de cor atípico como razzmatazz que unha cun nome máis típico como o amarelo limón. Isto podería deberse a un maior interese polos nomes atípicos, así como á curiosidade e á vontade de "descubrir" por que se escolleu ese nome. Os patróns de intencións de compra de suadoiros personalizados dun provedor en liña tamén revelaron unha preferencia por nomes atípicos. Aos participantes pedíuselles que imaxinasen mercar suadoiros e ofrecéronse unha variedade de opcións de nomes de cores, algunhas típicas, outras atípicas. Os nomes de cores atípicos seleccionáronse con máis frecuencia que os nomes de cores típicos, confirmando de novo a preferencia polos nomes de cores atípicas e polas descricións de elementos que usan eses nomes. Ademais, os que escolleron suadoiros con nomes de cores atípicos describíronse como máis contentos coa compra que os que seleccionaron elementos similares con nomes de cores típicos.
Chamando a atención
miniatura| Un cartel dunha tenda pintado principalmente de roxo nunha rúa de [[Bangkok ]] A cor úsase como un medio para atraer a atención dos consumidores cara a un produto e para influír no comportamento de compra. Os consumidores usan a cor para identificar marcas coñecidas ou buscar novas alternativas. Os buscadores de variedades buscan cores non típicas cando seleccionan novas marcas. Os atractivos envases en cor reciben máis atención do consumidor que os envases en cores pouco atracticas, e poden influír no comportamento de compra. Un estudo que analizou as pistas visuais de cor centrouse no comportamento de compra previsto para marcas coñecidas e descoñecidas. Os participantes amosaron o mesmo produto en catro cores e marcas diferentes. Os resultados mostraron que a xente escolleu paquetes baseados en cores que atraeron a súa atención voluntaria e involuntaria. Asociacións feitas con esa cor, como o "verde encaixa con mentol", tamén afectaron a súa decisión. Baseado nestes descubrimentos pódense facer implicacións nas mellores opcións de cor para os paquetes. As novas empresas ou novos produtos poderían considerar o uso de cores diferentes para chamar a atención sobre a marca, pero as empresas fóra da marca poderían considerar o uso de cores similares á marca líder para salientar a similitude do produto. Se unha empresa cambia o aspecto dun produto, pero mantén o mesmo, consideran manter o mesmo esquema de cores xa que a xente usa a cor para identificar e buscar marcas. Isto pódese ver nos crayóns Crayola, onde o logotipo cambiou moitas veces desde 1934, pero as cores básicas do paquete, dourado e verde, mantivéronse sempre.
A atención captúrase inconscientemente antes de que a xente poida atender conscientemente a algo. A investigación sobre electroencefalografía (EEG) mentres as persoas tomaban decisións sobre a preferencia de cor atoparon a activación cerebral cando unha cor favorita está presente antes de que os participantes se concentrasen nela. Cando miran varias cores nunha pantalla, a xente céntrase na súa cor favorita ou na cor que máis destaca antes de dirixir a súa atención deliberadamente a ela. Isto implica que os produtos poden captar a atención de alguén en función da cor antes de que a persoa mire de bo grado o produto.
Tendas e disposicións das cores en escaparates
dereita|miniatura| Escaparate de cores cálidas A cor non só se usa en produtos para chamar a atención, senón tamén en escaparates e tendas. Cando as persoas están expostas a paredes de diferentes cores e imaxes de escaparates e gardan interiores, tenden a atraerse a unhas cores e non a outras. Os estudos mostraron que a xente estaba fisicamente atraída por escaparates de cores cálidas; con todo, valoraron as pantallas de cores frías como máis favorábeis. Isto implica que as tendas de cores cálidas son máis axeitadas para compras espontáneas e non planificadas, mentres que as cores frías ás entradas das tendas poden ser máis axeitadas para compras onde hai moita planificación e deliberación do cliente. Isto é especialmente relevante nos centros comerciais onde os clientes poden entrar facilmente nunha tenda que chama a atención sen planificación previa.
Outras investigacións confirmaron que a cor da tenda, e non só o produto, inflúe no comportamento de compra. Cando as persoas están expostas a diferentes escenarios de cor na tenda e despois son enquisadas sobre o comportamento de compra previsto, a cor da tenda, entre outros factores, parece importante para as intencións de compra. Particularmente o azul, cor fría, valorouse como máis favorábel e produciu maiores intencións de compra que o laranxa, cor cálida. Non obstante, todos os efectos negativos para o laranxa neutralizáronse cando a cor laranxa da tenda se combinou cunha iluminación suave. Isto amosa que a cor e a iluminación da tenda interactúan realmente.
A cor da iluminación pode ter un forte efecto na experiencia percibida nas tendas e noutras situacións. Por exemplo, o tempo parece pasar máis lentamente baixo as luces vermellas e o tempo parece pasar rapidamente baixo a luz azul. Os casinos aproveitan ao máximo este fenómeno usando a cor para conseguir que a xente pase máis tempo e, polo tanto, máis cartos no seu casino. Non obstante, non se puido demostrar unha presunta influencia da luz de cor (vermello vs. azul) no comportamento de risco.
Diferenzas individuais
esquerda|miniatura| Sección de nenas en tenda de xoguetes
Xénero
Os xoguetes infantís adoitan clasificarse como xoguetes para nenos ou nenas baseados exclusivamente na cor. Nun estudo sobre os efectos da cor na percepción, aos participantes adultos amosáronlles imaxes borrosas de xoguetes infantís onde a única característica descifrable visible era a cor do xoguete. En xeral, os participantes clasificaron os xoguetes en xoguetes para nenas e nenos baseados na cor visible da imaxe. Isto pódese ver en empresas interesadas en comercializar xoguetes masculinos, como conxuntos de construción, para nenos. Por exemplo, Lego usa o rosa para anunciar especificamente algúns conxuntos a nenas e non a nenos, aínda que nos 70 impulsara unha publicidade incidindo na non-distinción de xénero para os xoguetes. A clasificación dos xoguetes de "nena" e "neno" na páxina web de Disney Store tamén usa asociacións de cores para cada xénero. Unha análise das cores empregadas mostrou que os xoguetes de cores atrevidas, como o vermello e o negro, normalmente clasificábanse como xoguetes "só para nenos" e os xogos de cores pastel, como o rosa e o púrpura claro, clasificábanse como xoguetes "só para nenas". Os xoguetes que se clasificaban como xoguetes para nenos e nenas tomaban cores de xoguetes "só para nenos". Isto volve subliñar a distinción no uso da cor para os xoguetes infantís.
As diferenzas de xénero nas asociacións de cores tamén se poden ver entre os adultos. Observáronse diferenzas entre os participantes masculinos e femininos, onde os dous xéneros non coincidiron en que pares de cores lles gustaron máis cando se presentaron cunha variedade de cores. Os homes e as mulleres tampouco estiveron de acordo en que cores se deben clasificar como masculinas e femininas. Isto podería implicar que os homes e as mulleres xeralmente prefiren cores diferentes ao mercar artigos. Os homes e as mulleres tamén perciben mal o que lles corresponde ás opinións de xénero opostas.
Idade
Os nenos lixeiramente maiores que desenvolveron un sentido da cor favorita adoitan escoller elementos que sexan desa cor.
Cultura
Existen moitas diferenzas culturais na personalidade, significado e preferencia da cor percibida. Á hora de decidir os logotipos de marca e produto, as empresas deben ter en conta o seu consumidor obxectivo, xa que existen diferenzas culturais. Un estudo analizou a preferencia de cor en participantes británicos e chineses. Cada participante recibiu un total de 20 mostras de cor cada vez e tivo que valorar a cor en 10 emocións diferentes. Os resultados mostraron que os participantes británicos e os participantes chineses diferían máis na escala de antipatía. Ás persoas participantes chinesas gustábanlles as cores que eles mesmos consideraban limpas, frescas e modernas, mentres que aos participantes británicos non lles aparecía tal patrón. Ao avaliar a intención de compra, a preferencia de cor afecta ao comportamento de compra, onde é máis probable que as cores gustadas sexan máis que as que non gustan. Isto implica que as empresas deben considerar primeiro escoller o seu consumidor obxectivo e logo facer cores do produto en función das preferencias de cor do obxectivo.
Cor e medicina
A principios do século XX, o branco era moi utilizado nos hospitais. En 1914, un cirurxián nun hospital de San Francisco, Harry Sherman, adoptou o verde, "a cor complementaria da hemaglobina" para evitar o fulgor. Isto foi adoptado por outros hospitais americanos nas décadas seguintes. Aproximadamente ao mesmo tempo, o arquitecto William Ludlow comezou a defender os azuis e verdes pastel pálidos nos hospitais con fins terapéuticos advertindo que "o branco é negativo". En 1930, o doutor Charles Ireland do Guy's Hospital de Londres escribiu Color and Cancer, un libro que defende o uso de doses concentradas de luz de cores para tratar o cancro. A práctica do uso da cor nos hospitais xeneralizouse na década de 1930, especialmente promovida por Faber Birren, que se estableceu como "consultor industrial de cores" en 1934 e aconsellou que un ambiente de cores suaves, especialmente o verde, sería calmante para os pacientes. Non hai, porén, estudos que avalen a terapia do cancro coa exposición directa a unha cor. A cromoterapia é unha práctica englobada dentro da medicina alternativa e considerada como pseudoterapia. Si que hai algunhas terapias con luz que se demostraron efectivas no eido da fotoaférese, ou da exposición a luz verde para aliviar a migraña. Para diferenciar esas terapias baseadas na evidencia da cromoterapia úsase o termo xeral fototerapia.
Percepción de cor e tempo
Resultados recentes mostraron que a duración percibida dunha pantalla vermella era maior que a dunha pantalla azul. Os resultados reflectiron diferenzas de sexo; os homes, pero non as mulleres, sobreestimaron a duración da pantalla vermella. Ademais, os tempos de reacción a unha pantalla vermella foron máis rápidos que os dunha pantalla azul. Os participantes que reaccionaron rapidamente ante unha pantalla vermella sobreestimaron a súa duración. Nunha demostración con 150 persoas escollidas ao azar, descubriuse que dentro dun receptáculo de cor azul a duración media percibida dun minuto era 11 segundos máis curta que nun de cor vermella.
Inmersión no xogo
Dado que a cor é un elemento tan importante na forma en que a xente interpreta o seu contorno, a psicoloxía da cor pode mellorar a sensación nos videoxogos. Ao usar a psicoloxía da cor para provocar a inmersión nos xogadores, estes poden ter menos erros nas partidas e sentirse máis parte do xogo en comparación cun xogo que non tiña inmersión en psicoloxía da cor.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Armstrong Siddeley Adder.
Deseño e desenvolvemento
O Adder, un turborreactor derivado do Armstrong Siddeley Mamba, foi desenvolvido orixinalmete como un motor prescindible para impulsar ao branco aéreo Jindivik 1. O motor foi despois desenvolvido para darlle unha vida máis longa antes de evolucionar no máis potente Armstrong Siddeley Viper.
GOG.com
GOG.com (anteriormente Good Old Games) é unha plataforma de distribuición dixital para videoxogos e películas. É operado por GOG sp. z o.o., unha subsidiaria propiedade de CD Projekt con sede en Varsovia, Polonia. GOG.com ofrece videoxogos libres DRM a través da súa plataforma dixital, dispoñible para Microsoft Windows, macOS e Linux.
Características
Os bens dixitais (videoxogos e filmes) poden ser comprados, descargados en liña e distribuídos sen xestión de dereitos dixitais. Os produtos dixitais de GOG.com entregarse a outras persoas a través de certificados de regalo canxeables.
Armstrong Siddeley Adder.
Deseño e desenvolvemento
O ASA.1 Adder foi probado en voo na posición da torreta traseira do Avro Lancaster III SW342. Ese avión tamén fora modificado anteriormente e usado para probas de formación de xeo do Mamba polo departamento de probas de voo de Armstrong Siddeley en Bitteswell.
GOG.com
Características
O usuario non ten que instalar un cliente de software especial para descargar ou executar os xogos, aínda que esta dispoñible un xestor de descargas, que se eliminará gradualmente, e GOG Galaxy. Despois da descarga, o consumidor é libre de usar o software para calquera uso persoal como instalalo en múltiples dispositivos, gardalo en calquera medio de almacenamento persoal por tempo ilimitado, modificalo e parchéalo; coa restrición de que non se pode revendelo nin compartilo. Os instaladores son tecnicamente independentes da conta do cliente, aínda que están suxeitos ao EULA de GOG.com, onde utilizase a formulación "con licenza, non vendido". O modelo "con licenza, non vendido" frecuentemente expón dúbidas sobre a propiedade dos bens dixitais. Na Unión Europea, o Tribunal Europeo de Xustiza sostivo que un titular dos dereitos de copyright non pode opoñerse a revenda de software dixital, de acordo coa regra de esgotamento dos dereitos de autor na primeira venda cando se transfire a propiedade, polo tanto cuestiona o EULA "con licenza, non vendido".
Xunto cos xogos, os compradores tamén poden descargar numerosos materiais extra relacionados co xogo que compraron. Poden incluír neses extras a banda sonora orixinal do xogo (en parte como FLAC), fondos de pantalla, avatares, e manuais. GOG.com tamén ofrece atención ao cliente para todas as compras e garantía de devolución do diñeiro nos primeiros 30 días.
Ievgeni Tarelkin
Ievgeni Igorevich Tarelkin, nado en Pervomaiski (Rusia) o 29 de decembro de 1974, é un cosmonauta ruso que formou parte da misión Soiuz TMA-06M e foi membro das expedicións 33 e 34 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Tarelkin graduouse na Academia Iuri Gagarin da Forza Aérea como especialista en operacións de transporte aéreo e xestión de tráfico aéreo. Foi seleccionado como cosmonauta en maio de 2003, adestrando entre xuño de 2003 e xuño de 2005 e participando na misión Soiuz TMA-06M, sendo membro das expedicións 33 e 34 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 143,68 días no espazo.
Zona de sombra sísmica
miniatura|200px|Zona de sombra sísmica (do [[USGS)]] Unha zona de sombra sísmica é unha área da superficie da Terra na cal os sismógrafos non poden detectar un terremoto por medio das ondas sísmicas que atravesan o interior da Terra. Cando se produce un terremtoo, as ondas sísmicas irradian de forma esférica desde o seu foco. As ondas sísmicas primarias (P) orixinadas polo terremoto son refractadas fortemente polo núcleo externo fundido da Terra, o que fai que non se detecten entre os 104° e 140° (aproximadamente entre os 11 570 e os 15 570 km) medidos desde o epicentro do terremoto. Aínda que as ondas P sofren unha forte caída da súa velocidade e refracción, poden propagarse dentro do núcleo externo. Ao contrario, as ondas sísmicas secundarias (S) non poden pasar a través do núcleo externo líquido da Terra e non se detectan a máis de 104° (aproximadamente aos 11 570 km) desde o epicentro.
A razón deste comportamento é que as ondas P e S están gobernadas polas diferentes propiedades do meterial polo que se propagan e por distintas relacións matemáticas. As tres propiedades que inflúen son: incompresibilidade (k), densidade (p) e rixidez (u). A velocidade das ondas P é igual a, mentres que a das S é igual a , polo que a velocidade das ondas S depende totalmente da rixidez do material que atravesa. Os líquidos teñen rixidez cero, o que fai que a velocidade das ondas S sexa cero e, por tanto, non se poidan propagar. Porén, as ondas P só dependen parcialmente da rixidez e manteñen algo de velocidade (aínda que se reduce moito) cando atravesan líquidos. As análises sismolóxicas dos rexistros de diversos terremotos e das súas zonas de sombra levaron ao xeólogo Richard Oldham a deducir en 1906 a natureza líquida do núcleo externo terrestre.
Rhus coriaria
Rhus coriaria é unha especie de Rhus que se emprega principalmente no curtido de coiro; o seu nome científico en latín indícao: coriarii (curtir). É orixinaria do sur de Europa.
Cultivo
miniatura|Cultivo de Rhus coriaria. miniatura|Ilustración. Hoxe en día cultívase no sur de Italia, así como Sicilia e todo o Oriente Medio. Recóllese xeralmente a finais de verán (mesmo outono) cando a froita da planta empeza a arroibar. Os conxuntos de arbustos atopados espontaneamente polo campo (xeralmente en ribazos ou ladeiras) adoitan ser cultivos de outrora dedicados ao curtido do coiro que se asilvestraron.
Culinarios
Aínda que o froito inmaturo da planta consumido en certas cantidades pode ser tóxico, pola contra, o froito maduro desta especie de Rhus é coñecido desde a época dos romanos como un acidulante sustitutivo do limón ou o vinagre. É posible que se empregase en vinagretas.
Hoxe emprégase seco (moitas veces xunto con grans de sal ) nas cociñas libanesa e siria como condimento característico para o peixe; os iraquís e turcos (por exemplo en lahmacun), en ensaladas, e os iranianos en pinchos de carne. Se se bota sobre arroz dá unha cor avermellada. É un dos ingredientes da mestura de especias chamada zahtar; tamén se usa na mestura exipcia chamada dukkah.
Industriais
miniatura|Sumac en po. miniatura|Froitos. Un dos principais usos de Rhus coriaria é no emprego no curtido de coiro debido ao seu alto contido de tanino (13 % e 28 %), emprégase desde moi antigo nos países da zona mediterránea; é moi empregada en Marrocos. Adoita empregarse moído e proporciona ao coiro un cheiro agradable a té, o seu emprego fai ao coiro resistente á luz, debido en parte ás propiedades antioxidantes do ácido gálico que posúe en froito. Hoxe en día é un produto que pode comprarse comercializado.
Nalgunhas ocasións adóitase empregar como mordente para fixar cores no coiro, mellora algunhas cores.
Taxonomía
Rhus coriaria foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 265. 1753.
Rhus: nome xenérico que deriva da palabra grega para "vermello", unha alusión ás rechamantes cores de outono dalgunhas especies.
coriaria: epíteto latino que significa "como coiro".
Área de Brodmann
miniatura|[[Visualización dos datos das áreas de Brodman, representación mediante modulado 3D]]Unha área de Brodmann (áreas e Brodmann de forma xenérica) é unha rexión do córtex cerebral definida en base ás súas estruturas citoarquitectónicas e á organización das súas células. Orixinalmente definidas e numeradas polo anatomista alemán Korbinian Brodmann baseadas na organización citoarquitectónica de neuronas que observou no córtex coa técnica de tinción Nissl. Brodmann publicou os seus mapas de áreas corticais en humanos, monos e outras especies en 1909, xunto con moitos outros descubrimentos e observacións sobre os tipos de células en xeral e a organización laminar do córtex dos mamíferos. O mesmo número de áreas de Brodmann en diferentes especies non indica necesariamente áreas homólogas.
Áreas de Brodmann en primates humanos e non humanos
Cada área ten máis dunha función, utilízanse varias áreas en cada actividade e un lado adoita primar sobre o outro. miniatura|500x500px|Vista medial (interna). miniatura|500x500px| Vista lateral (exterior). page=145|miniatura|500x500px|Superficies dos hemisferios cerebrais (lateral e medial) con áreas de Brodmann marcadas co seu número orixinal.
(*) Diferente en primates humanos
(**) Algunhas das áreas orixinais de Brodmann subdividíronse, por exemplo, "23" e "23b";
thumb| Mapa de Brodmann orixinal con área 19 resaltada en amarelo. Pódense apreciar as superficies externa (arriba) e interna (abaixo).
Alberto Quiles
Alberto Quiles Piosa, nado en Huelva o 27 de abril de 1995, é un futbolista español que xoga de dianteiro no Albacete, da Segunda División.
Traxectoria
Formouse nas canteiras do Recreativo de Huelva e Celta de Vigo. En xullo de 2014 chegou ao Córdoba CF, sendo asignado ao filial da Segunda División B.
Debutou con este o 7 de setembro de 2014 nunha vitoria por 1-0 contra o Granada B. O 30 de xaneiro seguinte, foi cedido ao Marbella FC ata xuño. Disputou 11 encontros e marcou catro goles.
Ao volver da cesión anotou 22 goles na campaña 2015-16, na que o seu equipo logrou regresar a Segunda B. Debutou co primeiro equipo do Córdoba o 20 de novembro de 2016, entrando como substituto de Alejandro Alfaro nun empate a un gol contra o Mirandés no campionato de Segunda División.
En xullo de 2017 foi ascendido definitivamente ao cadro de xogadores do primeiro equipo para a tempada 2017/18. Con todo, o 1 de agosto foi cedido ao UCAM Murcia CF por un ano. Xogou 22 encontros co equipo murciano, marcando cinco goles.
Foi recuperado para o equipo cordobés en xaneiro de 2018, pero durante o resto da tempada xogou principalmente co filial. En agosto foi cedido novamente, esta vez ao Recreativo de Huelva. Co club decano acabou como campión do seu grupo pero sen conseguir ascender a Segunda ao perder na promoción contra o Mirandés.
En xullo de 2019 desvinculouse do Córdoba e asinou un contrato co Recreativo, no que militou ata 2021. Nas súas tres tempadas no club disputou 89 partidos e marcou 23 goles.
O 12 de xuño de 2021 foi anunciado como novo xogador do Deportivo da Coruña, para disputar a nova Primeira División RFEF. Debutou no primeiro partido da tempada, marcando o segundo dos cinco goles do equipo fronte ao Celta B en Riazor (5-0). Titular indiscutible na dianteira coruñesa, pechou a súa primeira tempada como branquiazul con 22 goles, 18 deles na liga regular, sendo o máximo goleador do Grupo I e o segundo de toda a categoría só por detrás do xogador do Barcelona B Ferran Jutglà. Converteuse así no máximo goleador do Deportivo da Coruña nunha tempada dende Roy Makaay dúas décadas antes. Marcou dous goles nas semifinais da promoción de ascenso ante o Linares, pero o seu equipo caeu na final ante o Albacete, continuando así un ano máis en Primeira RFEF.
Na seguinte campaña anotou 16 goles, sendo o terceiro máximo anotador da categoría, por detrás de Rodri Ríos e Arribas, a pesar de perder varios partidos por unha dobre fractura na cara, o que o obrigou a unha operación cirúrxica e a xogar con máscara tralo seu regreso. Outra lesión, esta de xeonllo, impediulle disputar a promoción de ascenso, na que o Deportivo volveu quedar eliminado.
Debutou co equipo castelanomanchego na primeira xornada da tempada, ante o Espanyol, saltando á herba do Carlos Belmonte na segunda parte como substituto de Higinio e logrando o gol do empate no tempo engadido (1-1).
Wikipedia en frafra
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Fuimos canciones
Fuimos canciones é un filme español de 2021 dirixido por Juana Macías a partir dun guión de Laura Sarmiento, baseado na novela de 2018 Canciones y recuerdos de Elísabet Benavent. Está protagonizado por María Valverde e Álex González e estreouse en Netflix o 29 de setembro de 2021.
Estrea
O filme estreouse internacionalmente en Netflix o 28 de setembro de 2021.
Aquifoliaceae
Aquifoliaceae son unha familia pertencente á orde Aquifoliales. Contén só dous xéneros de árbores e arbustos perennifolios ou caducifolios, ordinariamente dioicos.
Descrición
O xénero máis coñecido e numeroso, Ilex, popularmente chamados acivros, consta de ao redor de 600 especies, das cales unhas 300 son propias de países tépedos e tropicais, sobre todo de América. Caracterízanse por ter follas simples e alternas con flores xeralmente unisexuais, actinomorfas, inconspicuas, a miúdo tetrámeras, de ovario súpero e dispostas frecuentemente en cimas. Os froitos son drupas.
O outro xénero, Nemopanthus, unicamente contén unha especie, Nemopanthus mucronatus, que difire das de Ilex nas súas flores cun cáliz máis reducido e pétalos estreitos, ademais de ser tetraploides, en lugar de diploides.
Taxonomía
A familia foi descrita por Bercht. & J.Presl e publicada en O Přirozenosti rostlin, aneb rostlinar 2(110): 440, 438. 1825.
California (filme de 1977)
California é un filme hispano-italiano de 1977 dirixido por Michele Lupo. O filme foi en xeral ben recibido pola crítica e obtivo un bo éxito comercial nos cinemas italianos.
Estreouse en galego o 26 de febreiro de 2023 a través da TVG.
Wikipedia en wayuu
A Wikipedia en wayuu (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua wayuu. Foi creada o 27 de febreiro de 2023. O proxecto Wikipedia en wayuu estivo na Incubadora de Wikimedia dende 2008 e foi desenvolvido por activistas, profesores e líderes do pobo wayuu co apoio da Rede Wayuu Dixital.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
miniatura|250px|Comunidade wayuu editando na Wikipedia.
Sara García Alonso
Sara García Alonso, nada en León en 1989, é unha bióloga molecular e candidata a astronauta española. En novembro de 2022, foi seleccionada pola Axencia Espacial Europea (ESA) en calidade de reserva, converténdose na primeira muller española candidata a astronauta.
Traxectoria
Sara García estudou o grao e o mestrado de biotecnoloxía pola Universidade de León. En 2018 doutorouse cum laude en bioloxía molecular do cancro e foi premio extraordinario de fin de carreira. Durante o seu tempo como candidata a doutora, traballou como asistente de investigación universitaria para o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) realizando investigacións sobre medicamento do cancro.
Desde 2019 traballa como investigadora posdoutoral no Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO), onde lidera un proxecto para descubrir novos fármacos contra o cancro de pulmón e de páncreas no laboratorio do bioquímico español Mariano Barbacid.
En novembro de 2022 a Axencia Espacial Europea (ESA) seleccionouna como reserva para a súa nova promoción de astronautas. Xunto a Pablo Álvarez, ambos os españois foron seleccionados de entre máis de 22.000 candidatos de toda Europa para a nova promoción de astronautas.
Rodrigo Lara Bonilla
Rodrigo Lara Bonilla, nado en Neiva o 11 de agosto de 1946, e finado en Bogotá o 30 de abril de 1984, foi un político, diplomático e avogado colombiano, militante do Partido Liberal e logo dos movementos disidentes liberais Movemento Revolucionario Liberal e cofundador do Novo Liberalismo.
Ocupou varios cargos públicos como alcalde de Neiva, congresista e diplomático. Fundou xunto co político Luis Carlos Galán, o partido Novo Liberalismo, disidencia do Partido Liberal Colombiano. Sería congresista por ese partido, e logo ademais nomeado Ministro de Xustiza durante o goberno de presidente Belisario Betancur, cargo dende o cal perseguiría aos narcotraficantes do cártel de Medellín, cos seus xefes Pablo Escobar e Gonzalo Rodríguez Gacha "O Mexicano".
Foi asasinado por sicarios baixo as ordes de Escobar, o 30 de abril de 1984, cando se dirixía á súa casa en Bogotá. A súa morte representou o inicio dunha guerra sen cuartel entre o estado colombiano e os grupos de narcotraficantes que se estendería por máis dunha década.
A súa vida e asasinato foron novelados polo escritor Nahum Montt no libro Lara. É considerado un referente na loita contra o narcotráfico en Colombia.
Evelyn Berezin
Evelyn Berezin, nada o 12 de abril de 1925 no Bronx (Nova York) e finada o 8 de decembro de 2018 en Manhattan, foi unha enxeñeira informática estadounidense. Desenvolveu o primeiro sistema de reserva de billetes de avión para United Airlines. Tamén é coñecida como a nai dos procesadores de textos, xa que en 1968 desenvolveu a idea dun programa que permitise almacenar e editar textos.
Traxectoria
En 1953, mentres traballaba para a Underwood Company (orixinalmente coñecida como Underwood Typewriter Company), Berezin creou o que hoxe se considera a primeira computadora de oficina. Underwood fusionouse posteriormente con Olivetti, pero o proxecto non continuou. Despois de traballar na Underwood Typewriter Company, Berezin foi a Teleregister onde desenvolveu o primeiro sistema informatizado de reservas aéreas para United Airlines.
En 1968, Berezin deseñou un procesador de textos para simplificar o traballo de oficina, e en 1969 fundou a primeira empresa en desenvolver procesadores de texto, Redactron Corporation. A empresa levou un tempo perfeccionar o procesador de textos, pero finalmente conseguiu e despois de anos de investigación e desenvolvemento a empresa pasou de contar inicialmente con nove empregados a chegar case aos 500. En 1976, Redactrom véndese a Burroughs Corporation.
Durante a súa carreira recibiu doutoramento honoris causa da Universidade de Adelphi e da Universidade de Eastern Michigan. Berezin tamén foi executiva en CIGNA, Standard MEMS, Koppers, Stony Brook Foundation na State University of New York, Boyce Thompson Institute, Datapoint e finalmente  directora en Intellicheck Inc.
Berenzin e o seu defunto marido financiaron a bolsa Sam and Rose Berezin Endowment Scholarship, unha bolsa concedida a estudantes universitarios que planean estudar nos campos da ciencia, a enxeñaría ou as matemáticas.
Guerra de Indochina
A primeira guerra de Indochina, coñecida como guerra de Indochina en Francia e guerra de resistencia antifrancesa en Vietnam comezou na Indochina francesa o 19 de decembro de 1946 e durou ata o 20 de xullo de 1954, aínda que os enfrontamentos entre as forzas francesas e os seus rivais do Việt Minh no sur databan de setembro de 1945. O conflito enfrontou unha serie de forzas, incluído o Corpo Expedicionario do Extremo Oriente Francés da Unión Francesa, dirixido polo goberno de Francia e apoiado polo exército nacional vietnamita do ex emperador Bảo Đại contra o exército popular de Vietnam e o Việt Minh (parte do Partido Comunista), liderada por Võ Nguyên Giáp e Hồ Chí Minh. A maior parte dos combates tiveron lugar en Tonkín, ao norte de Vietnam, aínda que o conflito involucrou todo o país e tamén se estendeu aos protectorados veciños de Laos e Camboxa. miniatura| Soldados franceses usando un canón de 57 mm contra a artillería [[Viet Minh|Việt Minh (novembro de 1953)]]
Antecedentes
Aproveitando o baleiro de poder que as tropas británicas apenas conseguiron encher, os guerrilleiros comunistas Việt Minh fixéronse co poder e proclamaron a independencia do que hoxe é Vietnam (setembro de 1945). Non obstante, as autoridades coloniais francesas rexeitaron rotundamente chegar a un acordo co líder comunista Hồ Chí Minh. Os franceses restableceron o poder colonial e instalaron o emperador Bảo Đại como un xefe de goberno monicreque.
Rosaly Lopes
Rosaly MC Lopes-Gautier, nada en Río de Xaneiro o 8 de xaneiro de 1957 é unha xeóloga e astrónoma brasileira, coñecida polo seu traballo en Xeoloxía Planetaria no Jet Propulsion Laboratory (JPL, acrónimo en inglés ) da NASA, á que se uniu en 1989.
Guerra de Indochina
A guerra
Inicialmente os franceses pensaron que a guerrilla vietnamita non era un adversario que cumpría tomar en serio. Durante a segunda guerra mundial, a guerrilla demostrara ser un elemento táctico nada desprezable, mais aínda non se tiña en conta a posibilidade de que un exército irregular gañase unha campaña por si mesmo. Tardaron varios anos en apreciar a capacidade estratéxica dun exército guerrilleiro. A gran lección chegou coa guerra civil chinesa, que rematou en 1949 coa abafadora vitoria comunista despois dunha campaña de dous anos.
Rosaly Lopes
Traxectoria
De nena soñaba con ser astronauta. Non obstante, dada a dificultade de explorar o espazo como brasileira e estudante de escola pública, transformou o soño nun proxecto para estudar espazo e en 1975 marchou a Londres, onde se licenciou en astronomía pola University College.
Guerra de Indochina
A guerra
O Việt Minh recibiu axuda da China comunista e comezou a poñer en perigo o exército colonial francés. En París, os gobernos da Cuarta República Francesa rexeitaron enviar recrutas a Indochina e como resultado a sangría de tropas de unidades profesionais de elite (a Lexión Estranxeira, paracaidistas ou rexementos coloniais) provocou queixas entre os militares.
O declive final produciuse en 1954, cando o alto mando francés, lanzando paracaidistas, intentou establecer un potente posto avanzado nun lugar chamado Dien Bien Phu, no corazón do territorio dominado polo Việt Minh. Porén, foron os comunistas os que esmagaron as unidades de elite do exército francés e enfrontáronse á magnitude da derrota na batalla de Dien Bien Phu, e despois de que os estadounidenses desbotasen o uso de armas atómicas para axudalos, os franceses decidiron inmediatamente acceder a unha conferencia de paz (Xenebra, 1954) que puxo fin á primeira guerra de Indochina.
Consecuencias
Desta conferencia xurdiron dous estados vietnamitas: un no norte, comunista e outro no sur, formalmente liberal, que continuou a ser gobernado polo emperador Bảo Đại.
Na cultura popular
miniatura|Cartel celebrando o 60.º aniversario do recoñecemento francés da independencia de Vietnam do Norte Aínda que é unha especie de tabú en Francia, "a guerra sucia" apareceu en varios filmes, libros e cancións. Desde a desclasificación na década de 2000, estreáronse documentais que empregaban novas perspectivas sobre a implicación encuberta dos Estados Unidos e críticas abertas sobre a propaganda francesa que se usou durante a guerra.
O célebre propagandista comunista Roman Karmen estaba a cargo da explotación dos medios durante a batalla de Dien Bien Phu. No seu documental Vietnam (Вьетнам, 1955) escenificou a famosa escena do levantamento da bandeira do Việt Minh flag sobre o búnker de de Castries de xeito similar a como o fixo no tellado do Reichstag durante a segunda guerra mundial (Берлин, 1945) e para a columna de prisioneiros de guerra en forma de "S" marchando despois da batalla empregou a mesma técnica óptica coa que experimentara antes cando puxo en escena os prisioneiros alemáns despois do sitio de Leningrado (Ленинград в борьбе, 1942) e da batalla de Moscova (Разгром немецких войск под Москвой, 1942).
Rosaly Lopes
Traxectoria
Entre 1996 e 2001, traballando no Galileo Flight Project, identificou 71 volcáns activos na superficie de Io, o satélite de Xúpiter. En 2002 uniuse ao equipo de radar de apertura sintética Cassini.
Guerra de Indochina
Na cultura popular
Hollywood realizou un filme sobre Dien Bien Phu en 1955, Jump into Hell, dirixido por David Butler e escrito por Irving Wallace antes de acadar a fama como novelista. Hollywood realizou outros filmes sobre a guerra, como Rogues' Regiment (Robert Florey, 1948), China Gate (Samuel Fuller, 1957) e Five Gates to Hell (James Clavell, 1959).
A novela de Graham Greene The Quiet American ten lugar durante esta guerra.
Mulleres en Afganistán
miniatura|250px|Grupo de mulleres en [[Cabul en 2006.]] Os dereitos das mulleres en Afganistán foron oscilando dependendo do período de tempo así como do réxime no poder. Despois dos intentos do rei Amanullah Khan de modernizar o país na década de 1920, as mulleres obtiveron oficialmente a igualdade baixo a Constitución de 1964. Porén, estes dereitos foron suprimidos na década de 1990 a través de diferentes gobernantes temporais como os muxahidin e o talibáns durante a guerra civil afgá. Durante o primeiro réxime talibán (1996–2001), as mulleres tiñan moi pouca ou ningunha liberdade, concretamente en termos de liberdades civís. Cando os talibáns foron derrocados polos Estados Unidos logo dos atentados do 11 de setembro de 2001, os dereitos das mulleres melloraron gradualmente baixo o goberno da República Islámica de Afganistán. As mulleres eran de jure iguais aos homes segundo a Constitución de 2004.
Logo de que os talibáns recuperasen o poder de novo en agosto de 2021, impuxéronse severas restricións ás mulleres. As mulleres non poden viaxar máis de 70 km sen un parente próximo varón e están obrigadas a levar a cara cuberta en público de forma que só sexan visibles os seus ollos. Non se lles permite traballar na maioría dos sectores fóra da saúde e a educación. Teñen prohibido estudar en escolas secundarias e universidades. As mulleres teñen severamente restrinxido o acceso a espazos públicos no país xa que poden acceder a parques e ximnasios, e os salóns de beleza do país, a maioría deles dirixidos por mulleres, tiveron que pechar por orde do goberno en xullo de 2023.
En xullo de 2022, Hibatullah Akhundzada, o líder dos talibáns, arremeteu contra as críticas e esixencias da comunidade internacional sobre as restricións aos dereitos humanos dos talibáns, rexeitando calquera negociación ou compromiso sobre o seu "sistema islámico" de goberno.
Murchisonella modestissima
Murchisonella modestissima é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas e Emilio Rolán, na páxina 24 do seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado en Vita Malacologica 11: 15-64.
A especie tipo foi descrita a partir de espécimes achados a unha profundidades de 8 m nas costas do Lagoon (lagoa costeira) do Grande Arrecife Mangalia, Nova Caledonia.
Bowery Electric
Bowery Electric foi unha banda estadounidense de post-rock formada por Lawrence Chandler e Martha Schwendener no ano 1993.
Historia
Formada por Lawrence Chandler e Martha Schwendener a finais de 1993, Bowery Electric realizou o seu primeiro concerto en Nova York en xaneiro de 1994. O primeiro lanzamento da banda foi un dobre sinxelo de 7" gravado por Kramer e editado por Hi-Fidelity Recordings en 1994. Tras escoitalo o selo Kranky contactou co grupo.
O seu álbum de estrea, Bowery Electric, foi gravado por Michael Deming no Studio .45 en Hartford, Connecticut, e editado por Kranky en 1995. Andrew Earle incluíu o disco no seu libro de 2014 Gimme Indie Rock: 500 Essential American Underground Rock Albums 1981-1996. En 2016 Pitchfork nomeouno o 35º mellor álbum de shoegaze da historia.
En 1996 a banda publicou o álbum Beat que incluía o sinxelo "Fear of Flying". En 2016 Beat foi reeditado por Kranky en vinilo polo seu 20 aniversario.
Vertigo, un álbum de remesturas de temas de Beat, foi editado en 1997. Vertigo contaba con distintos artistas como Third Eye Foundation, Robert Hampson, Witchman e outros.
No ano 2000 a banda lanzou o álbum Lushlife, que fora gravado en Electric Sound. O disco chegou ao número 14 da lista Top 200 e ao 11 da lista Core Radio de CMJ. Dende entón o grupo non volveu a editar máis música nin a actuar como Bowery Electric.
Aeroporto de Tampere-Härmälä
O aeroporto de Tampere-Härmälä foi o aeroporto internacional da cidade de Tampere (Finlandia). Foi fundado cando a Valtion lentokonetehdas (en galego Fábrica de Avións do Estado) buscaba unha nova localización. A súa construción comezou en 1932, e cando se finalizou en 1936 era o único aerporto do interior de Finlandia. O edificio da terminal foi deseñado polo arquitecto municipal da cidade de Tampere Bertel Strömmer, e no edificio encontrábanse as oficinas do aeroporto, salas de espera para viaxeiras e viaxeiros, bar e unha estación meteorolóxica.
A predecesora de Finnair, Aero Oy operou voos a Helsinqui, Vaasa, Oulu e Kemi. Durante a Guerra de Continuación o aeroporto foi empregado polo 2º Rexemento de Aviación. En 1941, despois da Guerra de Inverno, construíuse a primeira terminal para pasaxeiras e pasaxeiros en Härmälä. O campo tiña carácter militar, xa que Valtion lentokonetehdas construía tamén avións militares.
A rota Helsinqui-Tampere foi a primeira rota regular nacional de Aero. Na década de 1950 os irmás Karhumäki comezaron os voos a Estocolmo. O campo foi asfaltado en 1958.
O antigo campo de Härmälä conta aínda un edificio da terminal, un hangar para avións que forma parte do centro de exhibicións e deportes, e unha parte da antiga pista funciona como área de aparcadoiro do Pirkkahalli. No edificio da terminal está o club de paracaidismo de Tampere e as súas instalacións de adestramento. A cidade de Tampere vendeu o edificio da terminal ao club, que fora o seu inquilin durante moito tempo, en 2014.
Castor Velo Cobelas
Castor Velo Cobelas, nado nos Pereiros (Cartelle) en 1915 e finado no mesmo concello, foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de Carlos Velo. Militante do Partido Galeguista, foi vicepresidente das Mocedades Galeguistas de Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Vigo en 1943, onde abriu unha academia asociado ao seu curmán Xosé Velo Mosquera. Tentou de reorganizar o nacionalismo na órbita da Unión Nacional con Xosé Velo, Mariano Otero Castelao e Ramón de Valenzuela. Exiliouse en Venezuela. Posteriormente volveu a Cartelle.
Vida persoal
Casou con Dolores Blanco Velo.
Sushant Singh Rajput
Sushant Singh Rajput, nado o 21 de xaneiro de 1986  e finado o 14 de xuño de 2020, foi un actor indio. Rajput comezou a súa carreira facendo series de televisión. O seu primeiro papel foi no drama romántico de Star Plus Kis Desh Mein Hai Meraa Dil (2008), e o seu primeiro papel televisivo protagonista na telenovela de Zee TV Pavitra Rishta (2009–2011).
Rajput fixo o seu debut no cinema co drama Kai Po Che! (2013), polo cal recibiu un nomeamento nos Premios Filmfare ó mellor debut (masculino). Posteriormente protagonizou a comedia romántica Shuddh Desi Romance (2013) e intrepretou o papel principal no suspense Detective Byomkesh Bakshy! (2015). As súas aparicións con mellores resultados de recadación foron o papel secundario que fixo en PK (2014), seguido polo papel principal que fixo en M.S. Dhoni: The Untold Story (2016). Pola súa interpretación neste último recibiu o seu primeiro nomeamento ó Premio Filmfare ó mellor actor. Rajput converteuse nunha estrela do cinema indio grazas a éxitos comerciais como Kedarnath (2018) e Chhichhore (2019).
Rajput morreu por suicidio no seu fogar de Bandra, Bombai en xuño de 2020, con 34 anos de idade.
Rupià
Rupià é un concello da comarca do Baix Empordà.
Historia
No concello de Rupià, no Puig Montori, localizáronse materiais dunha aldea indíxena, poboada ata o século I. No lugar de Brancós, preto de Mas Llorà, que conserva elementos anteriores ao século XVI, atopáronse abundantes restos romanos.