cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indución matemática
Historia
A primeira formulación explícita sobre o principio de indución foi establecida polo físico e matemático Blaise Pascal na súa obra Traité du triangle arithmétique (1665). Outro francés, Fermat, fixo amplo uso dun principio relacionado para unha demostración indirecta do infinito descendente. A hipótese indutiva foi tamén empregada polo suízo Jakob Bernoulli e a partir de entón foi máis coñecida.
O moderno tratamento de carácter rigoroso e sistemático chegou con George Boole, Augustus De Morgan, Charles Sanders Peirce, Giuseppe Peano e Richard Dedekind.
Demostracións por indución
Chamemos P_n\, á proposición, onde n\, é o rango.
Logo, demostrado isto, conclúese por indución que P_n\, é certo para todo natural n\,.
Exemplo
Probarase que a seguinte declaración P(n), que se supón válida para todos os números naturais n.
P(n) dá unha fórmula para a suma dos números naturais menores ou iguais a n. A proba de que P(n) é verdadeira para todos os números naturais procede como segue:
con P(1) tense: No lado esquerdo da ecuación, o único termo é 1, entón o seu valor é 1, mentres que no termo dereito, 1·(1 + 1)/2 = 1. Ambos os lados son iguais, n = 1. Entón P(1) é verdadeira.
Asúmese que P(k) é verdadeira (para un valor non específico de k). Débese entón mostrar que P(k+1) é verdadeira: empregando a hipótese de indución P(k) é verdadeira, o termo esquerdo pódese reescribir:
Desenvolvendo:
mostrando de feito que P(k+1) é verdadeira.
Posto que se realizaron os dous pasos da indución matemática tanto a base como o paso indutivo, a declaración P(n) cúmprese para todo número natural n Q.E.D.
Ligand Pharmaceuticals
Dende 2005 a empresa tivo por dúas veces que corrixir as súas contas financeiras, e foi obxecto de demandas xudiciais colectivas. Fortune clasificadouna entre as 100 empresas que máis medraron no período 2014-2016, e en 2018 o seu director executivo apareceu na listaxe dos cinco mellor pagados de San Diego.
Actividade
Ligand Pharmaceuticals desenvolve ou adquire activos xeradores de regalías que abranguen numerosas tecnoloxías, terapias e medicamentos. Entre outros medicamentos recibe regalías de Kyprolis, Melphalan, Nexterona e Baxdela.
En 2015 Ligand tiña acordos con aproximadamente 120 empresas farmacéuticas, entre elas Captisol.
Historia
En 1987 Brook Byers fundou Progenx Inc. que en 1989 mudou o nome polo actual, e que se transformou en compañía de capital aberto a finais de 1992. Howard Birndorf foi seu primeiro director executivo ao que lle sucedeu David Robinson, e os dous enfocaron a actividade ao desenvolvemento de medicamentos baseados en receptores nucleares orfos.
En setembro de 2005 a NASDAQ retirouna dos seus índices despois de imcumprir varios prazos para a presentación das súas contas financeiras. A empresa estaba a ser investigada polo organismo federal Securities and Exchange Commission (SEC) polos informes financeiros emitidos entre 2002 e 2004, e tivo que corrixir as súas contas dese período. Finalmente, non se tomou acción ningunha contra da empresa, pero ao seu auditor da época, Deloitte, multouno máis tarde a Public Company Accounting Oversight Board cun millón de dólares por conduta impropia na realización de auditorías, e que podería revelar que Ligand estaba inflando as vendas. Ligand volveu ao índice NASDAQ en xuño de 2006 e acordou pagar máis de 12 millóns de dólares para resolver o litixio dos accionistas.
Ademais destes problemas de contabilidade, en 2006, a empresa informou da ausencia de beneficios malia algúns dos medicamentos que desenvolveran contaban coa aprobación das autoridades sanitarias, e accionistas disidentes, como Dan Loeb, forzaron a marcha de Robinson substituído por Henry F. Blissenbach que vendeu todas as operacións comerciais da compañía e despediu traballadores. En xaneiro de 2007 John Higgins, un antigo banqueiro de investimento, asumiu o posto de director executivo e mudou a estratexia da empresa para se centrar en medicamentos en desenvolvemento e na formación de acordos con outras empresas para desenvolvelos totalmente.
Durante a crise económica de finais da década de 2000, a compañía utilizou o seu capital para adquirir outras empresas, como Neurogen, Farmacopeia Biotecnology, Metabasis Therapeutics e Cydex Pharmaceuticals. Higgins afirmou que o resultado das compras foi unha carteira de preto de 60 medicamentos en desenvolvemento, acordos con empresas farmacéuticas e outros activos.
Fortune clasificou a empresa como unhas das primeiras cen empresas de maior crecemento no período 2014-2016 e listouna no nº 6 en 2016. . En novembro de 2016, Ligand notificou á SEC que tiña que corrixir os seus últimos informes financeiros por mor de controis ineficaces na contabilidade, esaxeración de activos por impostos diferidos e categorización errónea de débeda non garantida. Como resultado presentáronse varios procesos de demanda colectiva, alegando que a empresa estaba involucrada en fraude de valores. En 2018 Van Doorn de MarketWach clasificou Ligand no número dous da listaxe das empresas de maior rápido crecemento no sector da saúde. As accións de Ligand medraron un 99% no período 2014-2019.
Río Yalu
O río Yalu (en chinés, 鸭绿江; Amrok-gang en Corea do Norte e Amnok-gang en Corea do Sur, 압록강) é un río fronteirizo entre a China e Corea do Norte. O nome chinés provén dunha palabra manchú que significa «o límite entre dous campos».
Cruceiro Prinz Eugen
O Prinz Eugen foi un cruceiro pesado da clase Admiral Hipper (o terceiro da súa clase) que serviu coa Kriegsmarine alemá durante a segunda guerra mundial. Ao igual que os seus barcos irmáns, Admiral Hipper e Blücher, construíuse a mediados dos anos 30. Durante a etapa de planificación e deseño foi coñecido como "Kreuzer J" (Cruceiro J). A súa quilla foi posta no estaleiro Krupp Germania en Kiel o 23 de abril de 1936, e custou un total de 104,5 millóns de reichsmarks. O Prinz Eugen foi botado o 22 de agosto de 1938 e comisionado o 1 de agosto de 1940. Considerado un "buque afortunado", sobreviviu ao final da guerra (aínda que só participou en dúas grandes accións no mar). O barco afundíuse despois da Operación Crossroads, un ensaio con armas nucleares no atol Bikini en 1946.
Operación Rheinübung
O 24 de maio de 1941, o Prinz Eugen loitou xunto co Bismarck  na Batalla do Estreito de Dinamarca contra o cruceiro de batalla HMS Hood, alcanzándoo tres veces e iniciando un grande incendio. Na batalla o Prinz Eugen tamén danou ao acoirazado HMS Prince of Wales, ao cal impactou catro veces. O Hood foi afundido durante o encontro, mentres que o Prince of Wales foi danado gravemente, aínda que conseguiu alcanzar o tanque de combustible dianteiro do Bismarck.
Posteriormente ese día, debido á perda de combustible, o Bismarck viuse obrigado a abandonar a misión de atacar mercantes, polo que o Prinz Eugen separouse para continuar en solitario mentres o Bismarck se dirixía cara Francia. O Prinz Eugen escapou dos barcos británicos que aínda permanecían asexando na zona, e encamiñouse cara o sur para atoparse co petroleiro Spichern e prepararse así para atacar convois mercantes no Atlántico. Despois de ter problemas de motor debido a que os seus condensadores non funcionaban ben nas augas cálidas, o barco dirixiuse cara a un porto francés o 29 de maio. Despois de evitar varias unidades pesadas británicas que estiveran buscando ao Bismarck (xa afundido), o Prinz Eugen chegou a Brest o 1 de xuño. O porto foi atacado regularmente polo Mando de Bombardeiros da RAF e, na noite do 1 de xullo, o Prinz Eugen foi alcanzado por unha bomba en babor por detrás da ponte. A bomba estoupou no centro de mando principal da artillería, matando a 60 tripulantes.
Operación Cerberus
Despois da perda do Bismarck, Hitler roibiu máis incursións de superficie no Atlántico. Temendo unha invasión aliada de Noruega, quería a todos os seus buques capitais de volta nas augas alemás, Xunto cos acoirazados Scharnhorst e Gneisenau, o Prinz Eugen realizou a Operación Cerberus (a volta a Alemaña) os días 11 e 12 de febreiro de 1942.
O Prinz Eugen deixou Alemaña para ir a Noruega ese mesmo mes, e o 23 de febreiro foi torpedeado polo submarino británico HMS Trident, que destruíu a súa popa. Despois dunhas primeiras reparacións provisionais en Trondheim, o cruceiro regresou a Kiel o 16 de maio para recibir unha nova popa. O Prinz Eugen non estivo operativo novamente ata xaneiro de 1943. Dous intentos de trasladalo a Noruega, onde podería ameazar aos convois aliados, fallaron e finalmente foi asignado a labores de adestramento en augas alemás.
Despregue no Báltico
Dende agosto de 1944 en diante, o Prinz Eugen foi despregado para bombardear a concentración de tropas do avance soviético nas costas do Báltico, e para transportar refuxiados alemáns cara o oeste. O 15 de outubro, colisionou co cruceiro lixeiro Leipzig entre a densa brétema do mar Báltico, e estivo a piques de partir ao pequeno barco en dous. Durante 14 horas os dous barcos estiveron á deriva encaixados, ata que puideron ser separados. O Prinz Eugen foi reparado en Gotenhafen (actual Gdynia) e continuou os seus labores de bombardear ás forzas de terra soviéticas durante o sitio de Danzig, e evacuando refuxiados alemáns. O 29 de marzo de 1945 deixou Gotenhafen por última vez cunha carga de refuxiados, chegando a Swinemünde o 8 de abril. O barco entón partiu cara Copenhagen, a onde chegou o 20 de abril. A falta de combustible fixo que non volvese a saír do porto novamente.
Rendición
275px|miniatura|esquerda|Hélice de babor do Prinz Eugen en Laboe Ao final da guerra, era un dos dous únicos cruceiros alemáns operativos (o outro era o cruceiro lixeiro Nürnberg), e rendeuse ás forzas británicas en Copenhagen o 8 de maio de 1945. O 26 de maio o Prinz Eugen deixou esta cidade co Nürnberg, e navegou cara Wilhelmshaven escoltado polos británicos. O Prinz Eugen chegou o 28 de maio, quedando no dique seco ata decembro dese ano. O 5 de xaneiro de 1946 o barco foi entregado á Armada dos Estados Unidos.
Conservación da enerxía
miniatura|dereita|Sistema mecánico no cal consérvase a enerxía, para [[choque perfectamente elástico e ausencia de atrito.]] A lei de conservación da enerxía establece que o valor da enerxía dun sistema illado (sen interacción con ningún outro sistema) permanece invariable co tempo. A conservación da enerxía dun sistema está ligada ao feito de que as ecuacións de evolución sexan independentes do instante considerado.
En termodinámica, constitúe o primeiro principio da termodinámica. En mecánica analítica, pode demostrarse que o principio de conservación da enerxía é unha consecuencia de que a dinámica de evolución dos sistemas está rexida polas mesmas características en cada instante do tempo. Iso conduce a que a "traslación" temporal sexa unha simetría que deixa invariante as ecuacións de evolución do sistema, polo que o teorema de Noether leva a que existe unha magnitude conservada, a enerxía.
Modesto Cortázar
Modesto Cortázar, nado en Briviesca, Burgos o 15 de xuño de 1783 e finado en Madrid o 25 de xaneiro de 1862, foi un político español.
Tras a caída do gabinete de Valentín Ferraz, o 28 de agosto de 1840, a rexente María Cristina de Borbón, encomendoulle a formación de goberno, que tamén durou pouco do 29 de agosto até o 11 de setembro de 1840, no que ocupou ao memo tempo o posto de Presidente do Consello de Ministros e de Ministro de Graza e Xustiza.
Durante a Década Moderada (1843-1854), época de levantamentos militares, foi Ministro de Estado (1847) no gabinete de Florencio García Goyena.
A Igrexa, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Conservación da enerxía
Conservación da enerxía e termodinámica
Dentro dos sistemas termodinámicos, unha consecuencia da lei de conservación da enerxía é a chamada Primeira lei da termodinámica, que establece que, dada unha cantidade de enerxía térmica Q que flúe dentro dun sistema, debe aparecer como un incremento da enerxía interna (ΔU) do sistema ou como un traballo (W) efectuado polo sistema sobre os seus arredores:
Escamots Autònoms d'Alliberament
Escamots Autònoms d'Alliberament é unha organización armada catalá que loita pola reunificación, a independencia e o socialismo nos Países Cataláns.
Apareceu a principios de 1994, pouco despois da autodisolución de Terra Lliure III Asemblea e pouco antes da autodisolución de Terra Lliure IV Asemblea. Os seus principios exprésanse nun libro de circulación restrinxida dende o cal animan os cidadáns cataláns a levaren a termo accións armadas pola liberación nacional dos Países Cataláns e que é tamén un manual para a fabricación de artefactos explosivos.
Conservación da enerxía
Conservación da enerxía e termodinámica
Aínda que a enerxía non se perde, degrádase. Hai formas de enerxía que se poden transformar ou aproveitar mellor. Ó final e tras sucesivas conversións a enerxía acaba en forma de calor. Esta calor é moi difícil de converter noutras enerxías, polo menos cun rendemento próximo ó rendemento do ciclo de Carnot, e, ademais, necesítase unha diferenza de temperatura. Moitas veces non se pode aproveitar e hai que descartar o seu uso. Ás veces, fai falta enerxía extra para desfacerse del. Desde un punto de vista cotián, as máquinas e os procesos desenvolvidos polo ser humano funcionan cun rendemento menor que o 100%, o que se traduce en "perdas de enerxía" medido en términos económicos ou materiais, sen que isto deba interpretarse como un non cumprimento do principio enunciado.
O principio en mecánica clásica
En mecánica lagranxiana a conservación da enerxía é unha consecuencia do teorema de Noether cando o lagranxiano non depende explicitamente do tempo. O teorema de Noether asegura que cando se ten un lagranxiano independente do tempo, e polo tanto, existe un grupo uniparamétrico de traslacións temporais ou simetría, pode construírse unha magnitude formada a partir do lagranxiano que permanece constante ao longo da evolución temporal do sistema, esa magnitude coñécese como hamiltoniano do sistema. Se ademais a enerxía cinética é unha función só do cadrado das velocidades xeneralizadas (ou o que é equivalente a que os vínculos no sistema sexan esclerónomos, é dicir, independentes do tiempo), pode demostrarse que o hamiltoniano nese caso coincide coa enerxía mecánica do sistema, que en tal caso se conserva.
En mecánica newtoniana o principio de conservación da enerxía, non pode derivarse dun principio tan elegante como o teorema de Noether, pero pode comprobarse directamente para certos sistemas simples de partículas no caso de que todas as forzas deriven dun potencial, o caso máis sinxelo é o dun sistema de partículas puntuais que interactúan a distancia de modo instantáneo.
O principio en mecánica relativista
Unha primeira dificultade para xeneralizar a lei de conservación da enerxía da mecánica clásica á teoría da relatividade está en que en mecánica relativista non se pode distinguir adecuadamente entre masa e enerxía. Así, de acordo con esta teoría, a presenza dunha partícula material de masa m en repouso respecto dun observador implica que devandito observador medirá unha cantidade de enerxía asociadada a ela dada por E = mc2. Outro feito experimental contrastado é que na teoría da relatividade non é posible formular unha lei de conservación da masa análoga á que existe en mecánica clásica, xa que esta non se conserva. Así, aínda que na mecánica relativista non existan leis de conservación separadas para a enerxía non asociada á masa e para a masa, non obstante, si é posible formular unha lei de conservación "masa-enerxía" ou enerxía total.
Dentro da teoría da relatividade especial, a materia pode representarse como un conxunto de campos materiais a partir dos que se forma o chamado tensor de enerxía-impulso total e a lei de conservación da enerxía exprésase en relatividade especial, empregando o convenio de sumación de Einstein, na forma:
A partir desta forma diferencial da conservación da enerxía, dadas as propiedades especias do espazo-tempo na teoría da relatividade especial sempre conduce a unha lei de conservación en forma integral. Esa integral representa precisamente unha mangitude física que permanece invariable ao longo da evolución do sistema e é precisamente a enerxía. A partir da expresión, escrita en termos de coordenadas galileanas , e empregando o teorema da diverxencia tense:
Se a segunda integral que representa o fluxo de enerxía e momento linear se anula, como sucede por exemplo se se estende a integral a todo o espazo-tempo para un sistema illado chégase á conclusión de que o primeiro membro da expresión anterior permanece invariable durante o tempo. É dicir:
A compoñente "temporal" é precisamente a enerxía total do sistema, sendo as outras tres as compoñentes do momento linear nas tres direccións espaciais.
Conservación en presenza de campo electromagnético
En presenza de campos electromagnéticos a enerxía cinética total das partículas cargadas non se conserva. Por outra banda aos campos eléctrico e magnético, polo feito de seren entidades físicas que cambian en relación ao tempo segundo a dinámica propia dun lagranxiano, pode asignárseles unha magnitude chamada enerxía electromagnética dada por unha suma de cadrados do módulo de ambos os campos que satisfai:
O termo dentro da primeira paréntese é a integral estendida a todo o espazo da compoñente T^{00}, que de acordo coa sección precedente debe ser unha magnitude conservada para un campo electromagnético adecuadamente confinado.
Conservación en presenza de campo gravitatorio
Debido ás peculiaridades do campo gravitatorio, tal como se trata dentro desta teoría, non existe unha maneira de construír unha magnitude que represente a enerxía total conxunta da materia e o espazo-tiempo que se conserve. A explicación intuitiva deste feito é que debido a que un espazo-tempo pode carecer de simetría temporal, feito que se reflicte en que non existen vectores de Killing temporais en devandito espazo, non pode falarse invariancia temporal das ecuacións de movemento, ao non existir un tempo alleo ao propio tempo coordenado do espazo-tempo.
Outra das consecuencias do tratamento que fai a teoría da relatividade xeral do espazo-tempo é que non existe un tensor de enerxía-impulso ben definido. Aínda que para certos sistemas de coordenadas pode construírse o chamado pseudotensor de enerxía-impulso, con propiedades similares a un suspensorio, pero que só pode definirse en sistemas de coordenadas que cumpren certas propiedades específicas.
Por outra banda, mesmo na teoría da relatividade xeral para certo tipo de sistemas moi especiais, pode construírse unha magnitude asimilable á enerxía total do sistema. Un exemplo destes sistemas son os espazo-tempos asintoticamente planos caracterizados por unha estrutura causal peculiar e certas condicións técnicas moi restritivas; estes sistemas son o equivalente en teoría da relatividade dos sistemas illados.
Finalmente cómpre sinalar, que dentro dalgunhas teorías alternativas á relatividade xeral, como a teoría relativista da gravitación de Logunov e Mestvirishvili, si pode definirse univocamente a enerxía total do sistema de materia. Esta teoría é totalmente equivalente á teoría da relatividade xeral en rexións desprovistas de materia, e predí desviacións da mesma só en rexións ocupadas por materia. En particular, a teoría de Logunov e Mestvirishvili, predí a non ocorrencia de buratos negros, e esa é unha das principais predicións que a diferencian da teoría xeral da relatividade de Albert Einstein.
O principio en mecánica cuántica
Na mecánica cuántica aparece así a enerxía total en certos sistemas illados non está fixada para algúns estados cuánticos senón que pode flutuar ao longo do tempo. Só os estados chamados estacionarios que son autovectores do operador hamiltoniano teñen unha enerxía ben definida, cando ademais o hamiltoniano non depende do tempo.
Cruceiro Prinz Eugen
USS Prinz Eugen
O buque foi comisionado á Armada estadounidense e pasou a designarse USS Prinz Eugen (IX-300). O seu enorme sónar pasivo GHG foi retirado e instalado no submarino USS Flying Fish para realizar probas. Hai algunhas evidencias de que o interese dos estadounidenses polos amplificadores magnéticos incementáronse novamente despois dos achados nas investigacións do sistema de control de fogo do Prinz Eugen. Despois das exploracións e as probas, foi asignado á frota que sería obxectivo nas probas de bombas atómicas da Operación Crossroads. O barco sobreviviu ás probas "Able" e "Baker", realizadas en xullo de 1946, pero a radioactividade impediu que se reparasen as fugas producidas. En setembro de 1946 foi remolcado ao atol Kwajalein e afundíuse o 22 de decembro dese ano sobre os arrecifes Enubuj, onde permanece ata a actualidade. No ano 1978, a súa hélice de babor foi rescatada e consérvase no Memorial Naval Alemán de Laboe. Parte dos seus restos eran aínda visibles por riba da auga no ano 2010.
Condado de Jelgava
O condado de Jelgava (Letón: Jelgavas rajons) é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia, a súa capital é a cidade autónoma de Jelgava
Cruceiro Prinz Eugen
USS Prinz Eugen
Antes das probas atómicas, a campá do barco foi retirada polos mariñeiros estadounidenses. Na actualidade a campá atópase no Museo da Armada situado en Washington, D.C.
Conservación da enerxía
O principio en mecánica cuántica
Porén, en sistemas illados aínda para estados non estacionarios, pode definirse unha lei de conservación da enerxía en termos de valores medios. De feito, para un sistema cuántico calquera o valor medio da enerxía dun estado puro vén dado por:
e polo tanto cando o hamiltoniano non depende do tempo, como sucede nun sistema illado o valor esperado da enerxía total consérvase. Aínda que para algúns estados se observen flutuacións oscilantes da enerxía cunha desviación típica que se relacionan co principio de indeterminación de Heisenberg mediante:
onde:
Nieves Ibeas
Nieves Ibeas Vuelta, nada en Vitoria o 28 de xullo de 1961, é unha filóloga vasca.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Románica, doutora en Filoloxía Francesa e profesora titular da Universidade de Zaragoza, adscrita ao Departamento de Filoloxía Francesa na Facultade de Filosofía e Letras.
Dende o ano 2000 até o 2003, foi Vicerreitora de Proxección Social e Cultural da Universidade de Zaragoza. Nas eleccións autonómicas de 2003 foi elixida deputada nas listas de Chunta Aragonesista (CHA), partido da que foi presidenta entre os anos 2008 e 2012. Ostentou o cargo de voceira do seu grupo parlamentario dende 2011 até xaneiro de 2014, data na que renunciou ó seu escano e se reincorporou ó seu posto de profesora da Universidade de Zaragoza. Foi, asemade, membro do Consello Reitor do Instituto Aragonés da Muller, cofundadora do Seminario Interdiscipllinar de Estudos da Muller da Universidade de Zaragoza e fundadora e directora da colección Sagardiana. Estudos feministas das Prensas da Universidade de Zaragoza.
Obras
A súa actividade investigadora céntrase no eido da análise da creación literaria dende a perspectiva dos estudos feministas e de xénéro. Formou parte de numerosos proxectos de investigación e entre as súas publicacións atópanse os libros La imagen de la mujer en la novela de evasión en Francia, 1970-1985: novela policiaca y de ciencia ficción (tese de doutoramento); La conjura del olvido: escritura y feminismo (coed. con Mª Ángeles Millán); La perspectiva de género en la educación aragonesa, en colaboración con Begoña Garrido Riazuelo; Hombres y feminismo, número especial da revista Lectora; ademais de numerosos artigos e capítulos de libro sobre literatura e feminismo.
FC BATE Borisov
O FC BATE Borisov, é un club de fútbol de Barysaŭ, Belarús. Fundouse o 12 de abril de 1996 e compite actualmente na Vysheyshaya Liga, onde son o equipo máis laureado, con 13 títulos.
O BATE é o único equipo belaruso que se clasificou algunha vez para a fase de grupos da Liga de Campións da UEFA (2008–09, 2011–12, 2012–13, 2014–15 e 2015–16), e un dos dous únicos en xogar a fase de grupos da UEFA Europa League (2009–10 e 2010–11), xunto ó Dinamo Minsk.
Rafael Martínez Francés
Rafael Martínez Francés, nado en Cidade Real o 1 de novembro de 1986, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Montañeros CF.
A Leireta, O Alto de Xestoso, Monfero
A Leireta é unha aldea situada na parroquia do Alto de Xestoso, no concello coruñés de Monfero. No ano 2007 tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres). Tres anos despois en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres), o cal supón un descenso de 6 habitantes.
Situación
A Leireta está situada a igual distancia da Coruña como de Lugo. A vila máis próxima é As Pontes de García Rodríguez.
Dragon Quest
Dragon Quest (ドラゴンクエスト) é unha saga de videoxogos pertencente ao xénero dos RPGs. En América do Norte o título era Dragon Warrior ata a saída de Dragon Quest VIII. A súa primeira parte foi creada polo deseñador de videoxogos xaponés Yuji Horii para a videoconsola de Nintendo chamado Family Computer System (NES en Europa e América). Saíron xogos desta saga para Famicom (NES), Super Famicom (Super Nintendo), Game Boy Cor, Game Boy Advance, Nintendo DS, PlayStation e PlayStation 2. Espérase ademais que saia esta serie para a PlayStation 3 e a Nintendo Wii para o 2007. Os primeiros Dragon Quest foron producidos pola compañía Enix, ata que en 2003 esta fusionouse con Squaresoft, dando lugar a Square Enix.
Esta saga de xogos caracterízase por varios elementos:
Creadores
Os creadores desta serie son basicamente tres:
Sendeiriña
A sendeiriña Marasmius oreades é un fungo basidiomiceto da orde Agaricales. O seu cogomelo, é comestíbel e apreciado, e moi frecuente en Galiza e na Península Ibérica en xeral.
Distribución e hábitat
Marasmius oreades medra por toda América do Norte e en Europa, en primavera, verán e outono, aínda que é posíbel atopalas todo o ano en climas temperados. Froitifican en xuño tras a choivas en grandes cantidades polos prados e pasteiros, nos berís dos camiños, en zonas herbosas incluso en dunas de zonas costeiras.
Medra formando os curros das meigas (circunferencias case perfectas), ou ben en ringleiras nos prados e pasteiros.
Descrición
Chapeu de 2 a 6 ou 7 cm, ao comezo en forma de campá, despois convexo e finalmente estendido, conservando no centro un umbo obtuso. É higrófano, e segundo o grao de hidratación a cor varía dende a crema escura cando o cogomelo está hidratado até un ton abrancazado enxugado. Marxe habitualmente estriada. As lamelas de cor abrancazada ou crema, espazadas entre si, ceibas ou algo escotadas, grosas. Pé central, cilíndrico e bastante longo, de cor abrancazada ou da mesma cor ca o chapeu, de consistencia elástica, o que fai que aplicándolle unha torsión sexa quen de tornr ao seu estado primixenio sen crebar. A carne é escasa, abrancazada, cun recendo agradábel característico e sabor suave. As esporas son transparentes.
Confusións
Pode confundirse con Marasmius collinus Singer, que se cre que pode ser tóxico e que medra nos mesmos locais. Este ten o pé oco e feble, que creba de xeito doado, e a carne bota un fedor desagradábel, coma o allo. Máis perigosa é a confusión, sobre todo cando están parcialmente secas, con cogomelos tóxicos dos xéneros Inocybe, Citocybe e Lepiota, que tamén poden medrar nos pasteiros.
Valor culinario
miniatura|200px|left|50 chapeus de sendeiriña enxugados. Esta especie é un bo comestíbel, de sabor fino e delicado, sempre e cando apañemos soamente os chapeus e desbotemos o pé. Pode confundirse con Marasmius collinus, dado que o seu tamaño e cor son semellantes, medran na mesma época e no mesmo hábitat, mais este último ten as lamelas moito máis apertadas, cheiro desagradábel, e se aplicasemos a torsión o pé crebaría.
Malia non ser carnoso é moi apreciado este cogomelo na culinaria, sendo dos fungos máis procurados.
Para a súa conservación sepárase o pé do chapeu, unindo varios chapeus cun fío e pónddo a secar. Cando estea deshidratado gárdase para o seu consumo posterior. Os pés desbótanse, aínda quen hai que os enxuga e esmaga, utilizándoos coma condimento para os guisados de carne ou peixe.
O sabor doce deste cogomelo débese á presenza de trehalosa, un tipo de azucre que permite que o cogomelo reviva ao contacto coa auga, logo de ser deshidratado, ademais de posibilitar a reprodución celular e a creación de esporas para volver a se reproducir.
Úsase no "fricandó", típico guisado catalán de vitela con cogomelos. Tamén se emprega en tortilla ou revoltos.
Eparquía ortodoxa rusa de Akhtubinsk
A eparquía de Akhtubinsk (en ruso: Ахтубинская епархия, tr. "Akhtubinskaia eparkhiia") é unha sé da Igrexa Ortodoxa Rusa, parte da metrópole de Astrakán.
Historia
Foi estabelecida por decisión do Sínodo da Igrexa Ortodoxa Rusa o 12 de marzo de 2013, en terreos da eparquía de Astrakán. O mesmo día, pasou a formar parte da metrópole homónima.
In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale
In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale é un filme dirixido por Uwe Boll que foi estreado no 2007. Filme baseado no videoxogo Dungeon Siege.
Sinopse
Historia de corte medieval na que un granxeiro de orixe humilde consegue converterse nun heroico e valente príncipe que terá que salvar o seu reino dun escuro e tenebroso final.
Manuel López Casas
Manuel López Casas, nado en San Pedro de Laroá (Xinzo de Limia) o 9 de marzo de 1948, é un mestre e político galego do PPdeG
Escudo da República do Congo
A escudo de armas da República do Congo está formado por un león vermello rampante que terma dun facho. A cor do fondo do escudo é dourada cunha liña verde, ondulante e horizontal que discorre polo medio. Enriba do escudo hai unha coroa de ouro. Dous grandes elefantes africanos son os alicerces do escudo. Unha franxa co lema nacional "Unité Travail Progrès" ("Unidade, Traballo, Progreso" traducido de "La Congolaise") está pendurada dunha franxa que terma dos elefantes.
Manuel López Casas
Traxectoria
Diplomouse en Maxisterio e exerceu como mestre dende 1969 en centros de Xinzo de Limia e Pontevedra; especialista en Lingua Galega. Foi elixido concelleiro nas municipais de 1979 e tenente de alcalde polo PPdeG en Xinzo de Limia. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1997 e causou baixa o 23 de xaneiro de 2001 ao ser nomeado director xeral de Desenvolvemento Rural da Consellería de Agricultura. En 2002 pasou a ser delegado da Consellería de Política Agroalimentaria e Desenvolvemento Rural en Ourense. Volveu ser elixido concelleiro de Xinzo de Limia nas municipais de 2011 e foi primeiro tenente alcalde. O 21 de marzo de 2018 o alcalde Antonio Pérez Rodríguez presentou a súa dimisión como concelleiro e rexedor do concello tras ser condenado por prevaricación, e foi elixido alcalde de Xinzo de Limia o 6 de abril. . Porén, presentou a súa dimisión en agosto dese mesmo ano, sendo substituído polo seu compañeiro Manuel Cabas López.
Escudo da República do Congo
O escudo foi adoptado en 1960, e foi adoptado de novo en 1991 despois de ser substituído por un símbolo non heráldico durante a era da República Popular do Congo, entre 1970 e 1991.
Legia Warszawa (baloncesto)
O Legia Warszawa é un club profesional de baloncesto polaco da cidade de Varsovia. Actualmente compite na Polska Liga Koszykówki, a máxima categoría do baloncesto polaco. O club xoga os seus partido como local no OSiR Bemowo, pavillón con capacidade para 1.000 espectadores. É a sección de baloncesto do Legia Warszawa.
Palmarés
Liga de Polonia Copa de Polonia
Descolonización de Asia
Agás nos imperios de China e Xapón a penetración europea na Asia central e oriental concluíra a fins do século XIX, coa integración de extensos territorios, densamente poboados na organización dos imperios coloniais europeos. Tres grandes rexións asiáticas pertencían a tres imperios europeos. Todo o subcontinente do Indostán incorporárase dende o século XVII ó Reino Unido; Indonesia dependía a súa vez dos Países Baixos dende a mesma época. A terceira rexión colonial asiática era Indochina, que fora integrada dende mediados do XIX no Imperio francés.
Había en Asia oriental algúns outros territorios coloniais, herdanza dos vellos imperios ibéricos, pero o protagonismo do proceso de conquista da independencia política osténtano os países xurdidos desas tres rexións. De todos eles o de maior influencia en todo o mundo colonial foi o da India a xoia da coroa británica.
As colonias británicas: Independencia do Indostán
A independencia política da península do Indostán foi, salvando o illado caso das Illas Filipinas, que se liberou do protectorado americano en 1946, o primeiro paso decisivo da descolonización no continente asiático. Trátase dun proceso rápido, que se fai consonte co goberno británico. En febreiro de 1947 o propio presidente británico, o laborista Clement Attlee, fixa a data de transmisión do goberno a mans indias poñendo o ano seguinte como límite. Esta posición oficial acelera os acontecementos que culminan coa sinatura dos acordos de transmisión de poderes entre o derradeiro vicerrei da India, lord Mountbatten e os líderes dos dous grandes partidos indios: o Partido do Congreso de Gandhi e Nehru e a Liga Musulmá de Ali Jinnah, coa consecución ese mesmo ano da independencia oficial da India.
Porén, eran enormes os problemas que debía afrontar o proceso de descolonización. O primeiro deles foi resolver a partición da India británica, o que trouxo consigo a aparición de dous estados definidos por razóns relixiosas: A Unión India, de maioría hindú e Paquistán de maioría musulmá. Do goberno da India ocupouse Nehru e de Paquistán Ali Jinnah, aínda que por algún tempo se mantiveron ambos os países no seo da Commonwealth británica. O estado paquistaní atopábase dividido en dous territorio, ó oeste e leste da India separados por máis de dous mil quilómetros de distancia. Isto provocou non poucas dificultades, ata que en 1971 constituíuse na sección oriental un novo estado independente co nome de Bangladesh. A India rematou dividida en tres territorios. A formación dos dous estados na antiga India británica foi o resultado das tensións relixiosas acumuladas durante a segunda guerra mundial e da proposta de partición efectuada polo goberno laborista inglés. A partición deste inmenso territorio foi, en certo modo, un resultado das diverxencias fomentadas polos británicos no seu goberno da India, especialmente durante a segunda guerra mundial. Dado que os dirixentes do Partido do Congreso reclamaban unha India independente como condición para loitaren a prol dos británicos, estes propiciaron unha política de divide e vencerás, apoiando as reivindicacións dos musulmáns. A pesar dos esforzos de Gandhi por integrar baixo un mesmo teito político as dúas comunidades relixiosas, ó termo da guerra a Liga Musulmá de Jinnah estaba moi fortalecida e convencida de que só no momento da independencia sería viable a formación do estado de Paquistán.
O segundo problema estribaba en xestionar os efectos inmediatos da independencia. Os costos da partición foron enormes xa que abondaron conflitos territoriais e relixiosos. Por unha banda, producíronse sanguentos enfrontamentos civís en rexións, como Bengala ou o Punjab, onde cohabitaban hindús e musulmáns. Por outra banda, o fundamentalismo relixioso no que naceron ambos os estados provocou unha ondada de refuxiados en ambas as direccións, co conseguinte intercambio. Alén de todo isto quedaron por resolver algúns litixios fronteirizos, especialmente na rexión de Caxemira, onde se mantivo a tensión ata os anos 70, co estalido intermitente de guerras nas que interveu frecuentemente a ONU.
O goberno da India independente benefíciase dunha grande estabilidade política asegurada en parte por unha continuidade familiar. O Pándit Nehru, pai da independencia xunto con Gandhi, goberna ata a súa morte en 1964 co apoio do Partido do Congreso. Tras dous anos de goberno de Shastri accede ó poder a filla de Nehru Indira Gāndhi que, á súa vez foi continuada polo seu fillo Rajiv Gandhi, ambos os dous foron asasinados por extremistas políticos en 1984 e 1991 respectivamente. India viviu a partir da independencia un período de enorme expansión económica e de gobernos de raíz democrática, o que contrasta coa evolución política de Paquistán, onde foron máis frecuentes os gobernos de ditadura militar.
A independencia da India tivo efectos inmediatos noutras posesións británicas de Asia, como Birmania, Sri Lanka e Malaisia. Nun espazo de 10 anos produciuse a descolonización dos territorios británicos no continente asiático. Do inmenso imperio colonial forxado no século XIX, constituído por varios centos de millóns de habitantes, só quedou adscrito ó Reino unido a cidade de Hong Kong, preto da cidade china de Cantón que rematou definitivamente coa devolución desta cidade a China, realizada a fins do ano 1997.
A independencia das colonias holandesas: Indonesia
A descolonización de Indonesia, que supón a liquidación do Imperio colonial holandés, foi tamén rápida. A finais do ano 1949 quedaron constituídos os Estados Unidos de Indonesia, con Sukarno como presidente. Pouco tempo despois transfórmase nun estado unitario, coa denominación de República de Indonesia. Pero o proceso seguido polos holandeses foi máis parecido ó dos franceses en Indochina que ó dos británicos na india. A influencia da ocupación xaponesa dende 1942 e a internacionalización do conflito indonesio proporcionaron diferenzas substantivas.
A ocupación das Indias holandesas polos xaponeses produciuse no curso de poucas semanas, dado que foi moi feble a resistencia do exército holandés. A presenza nipoa no arquipélago indonesio favoreceu a difusión dunha campaña fortemente antioccidental, asemade puideron desenvolverse as actividades dos nacionalistas indonesios dirixidas por Hatta e Sukarno, que non só foron apoiados polos xaponeses, senón que gozaron da súa tolerancia para crearen un exército indonesio. A ocupación xaponesa fixera posible concibir a independencia ós dous días da rendición xaponesa na segunda guerra mundial, Sukarno proclama a república de Indonesia.
A independencia das colonias francesas: Indochina
Tamén neste caso foi fundamental a experiencia na guerra e a ocupación xaponesa do territorio indochino, o que propiciou a formación dunha Liga para a independencia do Vietnam dirixida por Ho Chi Minh, que desembocou na proclamación da República Democrática de Vietnam en 1946. Ó igual que fixeran os holandeses en Indonesia, tamén os franceses tentaron recuperar militarmente o territorio de Indochina. O problema radicaba na zona norte onde se constituíra a RDV. As resistencias dos colonos franceses da Cochinchina (Vietnam do sur) a se uniren co Vietnam do norte, a cuxos dirixentes consideraban axitadores antifranceses, provocaron o fracaso dos intentos de integrar na unión francesa á República vietnamita. Comeza así unha guerra de oito anos (1946-1954) que remata coa derrota francesa. A partir de 1950 o conflito adquire dimensións internacionais. As milicias do Viet-Minh son apoiadas pola República Comunista da China, mentres que os franceses comezan a ser axudados polos EEUU na súa loita contra o avance comunista, para evitaren as consecuencias da coñecida teoría do efecto dominó.
A descolonización de Indochina non rematou, pois coa ausencia francesa do sueste asiático. Ademais da guerra civil que viviu Vietnam, con fortes apoios internacionais de China e Estados Unidos o resto dos estados de Indochina independizados a partir dos acordos de Xenebra (Laos e Camboxa) sufriron durante moitos anos os vaivéns políticos derivados do conflito bélico desenvolvido preto das súas fronteiras. Pero a guerra en Indochina puxo claramente de relevo as fendas que tiña o colonialismo europeo en Asia, impotente ante a emerxencia de movementos nacionais de liberación e desautorizado polas regras da nova orde mundial establecida polas grandes potencias da posguerra. Setenta anos despois o dominio colonial de Francia no sueste asiático rematou en parte como comezara: cunha guerra no golfo de Tonkin. A primeira minou a credibilidade do goberno de Jules Ferry, grande adaíl da expansión ultramarina. A segunda guerra en Indochina deixou debilitado ó réxime da IV República que a guerra de Alxeria remataría por enterrar.
Condado de Kraslava
O condado de Krāslava é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia.
Lingua emiliano-romañola
O emiliano-romañolo (en emiliano-romañolo: Emiliàn e rumagnòl) ou sanmarinés é unha lingua románica do grupo galoitálico. Como ocorre co resto de linguas rexionais italianas, o emiliano-romañolo adoita ser referido como un dialecto do italiano, mais non só non provén deste senón que pertencen a familias lingüísticas distintas. Xa que logo, o emiliano-romañolo posúe morfoloxía, sintaxe e léxico de seu.
É falado na Italia noroccidental, Piacenza, Rávena, na Emilia-Romaña, Padana, sur da Lombardía (Mantua e Pavia), norte de Toscana (Lunigiana) e provincia de Pésaro, ademais de no Estado de San Marino, onde en 1993 era falado polo 83% da súa poboación (20.100 habitantes). Con todo, o número de falantes na Emilia-Romaña estímase en 3 500 000 aprox. (dato de 1987).
Uso
O uso do Emiliano-Romañolo no pasado foi estigmatizado nas zonas de emiliano-falantes debido a unha serie de razóns históricas e sociais, falar o "dialecto" considerábase un signo de mala educación ou de baixa condición social. Hoxe parece que está a perder as súas connotacións negativas, os falantes nativos utilízano en ámbitos familiares e de amizade. Esta lingua tamén é comunmente utilizada na industria ou nos lugares de traballo da construción, onde non é raro que os inmigrantes estranxeiros o falen cos compañeiros de traballo.
Dialectos
Os dialectos do emiliano-romañolo divídense en dous compoñentes principais, o emiliano e o romañolo, cada un dos cales inclúen distintos subdialectos.
Vinuesa
Vinuesa é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 975 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 143,06 km².
Comgall mac Domangairt
Comgall mac Domangairt foi rei de Dalriada a comezos do século VI. Era fillo de Domangart mac Fergusa e neto de Fergus Mòr Mac Earca. Os Anais de Úlster estabelecen a súa morte no anos 538, 542 e 545, e nos Anais de Tigernach en 537.
Traxectoria
Non se coñece nada da vida de Comgall agás sobre a súa morte, mais é salientable polo feito de levar o epónimo fundador do Cenél Comgaill, un dos parentescos de Dalriada, segundo o Senchus fer n-Alban. De feito, esta obra fala do Crich Comgaill, pero os Anais de Úlster empregan o termo cenél nun escrito de 710.
O Senchus narra que Comgall tivo un só fillo, Conall, que tivo sete fillos máis, dos cales se coñece o nome de seis: Loingsech, Nechtan, Artan, Tuatan, Tutio e Coirpre. Podería ser que Coripre fose un engadido posterior, xa que o Senchus fala dun pobo de Coirpre, diferente dos fillos de Erc.
O Cenél Comgaill
Os anaiss irlandeses falan relativamente pouco do Cenél Comgaill. Porén, novas interpretacións suxiren que este grupo de parentesco podería ter sido importante na gaelización dos pictos, xa que un tal Dargart mac Finguine do Cenél Comgaill casou coa princesa picta Der-Ilei, e os reis pictos Bridei IV e Nechtan mac Der-Ilei foron produto deste casamento.
Cóidase que o Cenél Comgaill se atopaba en Cowal, no oeste das Highlands, unha zona cuxo nome deriva de Comgall ou Comgaill, e na illa de Bute. Se cadra tamén controlaron dende a illa de Arran cara ó sur. Os centros reiais do seu reino non se coñecen, malia que Dunoon podería ter sido de grande importancia. Contra finais do século VI e comezos do VII asociouse Saint Blane con Bute, pero algúns investigadores actuais non están certos de que esta tradición sexa correcta. O mosteiro de Kingart, asociado con Saint Blane, noméase nos anais. Atópase preto da fortaleza de Dunagoil, que plausiblemente podería ter sido o centro real do estado, mais non é seguro que estivese ocupado durante ese período.
Insulares do estreito de Torres
Os insulares do estreito de Torres son os poboadores orixinarios das Illas do estreito de Torres e de parte do actual estado de Queensland. Segundo a lexislación australiana, constitúen xunto cos aborixes australianos os dous grupos de indíxenas australianos do país. O 6% dos indíxenas australianos identifícase plenamente como Insular do estreito de Torres. Outro 4% dos indíxenas australianos identifícase tendo herdanza mixta aborixe e do estreito de Torres.
miniatura|[[Illas do estreito de Torres]]
Poboación
Hai preto de 6.000 Insulares do estreito que viven nas Illas do estreito de Torres, e outros 42.000 que viven fóra delas, maioritariamente no norte de Queensland, destacando as localidades de Townsville e Cairns.
Cultura
Os Insulares do estreito de Torres posúen unha herdanza cultural e historia distinta das tradicións aborixes. Os que viven na área leste do Estreito de Torres, están relacionados cos pobos de Papúa Nova Guinea, e falan unha lingua papúa. Así pois, non son xeralmente incluídos baixo a denominación "aborixes australianos". Este foi outro factor para a promoción do máis inclusivo termo "indíxenas australianos".
Linguas
Os indíxenas de Torres falan dúas linguas autóctonas. Os da parte central e occidental falan linguas do grupo pama-nyunganas (kalaw lagaw ya, kalau kawau ya, kulkalgau ya e kawalgau ya), mentres que os da parte oriental falan a lingua meriam mìr, do grupo de linguas papúas.
Abel Tomé
Abel Tomé, nado en Outes en 1984, é un xornalista e escritor en lingua galega.
Traxectoria
Estudou secundaria no IES Poeta Añón. Fixo un ciclo de Frío Industrial e chegou a traballar como soldador. Logo estudou xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. En 2018 realizou un mestrado en Dereitos Humanos.
En 2017 quedou finalista do Premio Illa Nova de Narrativa con A noite do corvo: "Asasinato. Catro persoas mortas. Todos membros da mesma familia. Casa do faro na Illa de Gothard. Véxote alí en trinta minutos". Este libro foi traducido ao inglés polo tradutor Jonathan Dunne.