cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Outubro
A segunda sesión: formación do Sovnarkom e decretos revolucionarios
Na segunda sesión celebrada a noite do, Lenin presentou unha serie de mocións para consolidar a súa posición: o Decreto sobre a paz, o Decreto sobre a terra e a formación do novo Goberno. O primeiro, similar ás propostas orixinais dos defensistas rusos, reclamaba o comezo de negociacións de paz inmediatas entre as nacións belixerantes co fin de lograr unha paz sen indemnizacións nin anexiones. Debía servir tanto para gañarse as simpatías dos soldados como para tratar de avanzar cara ao fin da contenda. O Decreto da terra ratificou as accións que os campesiños que se apropiaron por toda Rusia das terras da aristocracia e dos kuláks, que distribuíran. A propiedade da terra quedaba abolida e os terreos pasaban a mans dos soviets para ser distribuídos entre os campesiños de acordo ás súas necesidades. O decreto baseábase principalmente no programa político dos socialrevolucionarios de esquerda. O decreto garantía aos bolxeviques o apoio destes e ademais facilitaba a lexitimación do novo Goberno ante o campesiñado.
Antes de clausurarse, o Congreso elixiu un novo Goberno e un novo Comité Executivo Central Panruso (VTsIK). O novo VTsIK quedou encabezado polo bolxevique moderado Kámenev e composto por 62 bolxeviques, 29 socialrevolucionarios de esquerda, 6 menxeviques internacionalistas e 4 membros doutros partidos menores. O intento dos líderes bolxeviques cunha postura intermedia, como Trotski —entre os leninistas, partidarios dun alzamento bolxevique inmediato, e os moderados, partidarios da formación dun novo Goberno exclusivamente socialista sen participación dos liberais— que decidiron utilizar o prestixio e as organizacións subordinadas aos soviets para derrocar ao Goberno provisional e facerse co poder triunfara. Ás 5:00 a. m. do día seguinte, o Congreso lexitimou ao Consello de Comisarios do Pobo como base dun novo Goberno ata a convocatoria da Asemblea constituínte e publicou os dous decretos aprobados na sesión: o Decreto da paz e o Decreto da terra.
Oposición ao golpe, conversacións entre socialistas e afianzamento bolxevique en Petrogrado
A pesar da toma de control da capital, os choques armados principais entre defensores e opositores á revolución tiveron lugar os cinco días seguintes. A revolta militar contra o novo Goberno dos que se lle opoñían na capital na mañá do, descuberta antes de que se puidese coordinar cun ataque desde os arredores da capital das tropas fieis ao derrotado Goberno provisional, fracasou.
O mesmo día que se clausuraba o Segundo Congreso Panruso dos Sviets, o, Lenin partía ás 2:00 a. m. deste para reunirse co Comité Militar Revolucionario de Petrogrado co fin de dirixir a defensa da cidade das escasas tropas cosacas que Kerenskii conseguira reunir para marchar sobre Petrogrado e que, malia o seu número, avanzaban sen atopar resistencia e achábanse xa en Gatchina, nos arredores da capital. Malia os seus esforzos, o alto mando ruso foi incapaz de reforzar aos setecentos cosacos que marchaban con Kerenskii.
En metade da loita polo control da capital e de Moscova, o sindicato nacional de ferroviarios, Vikzhel, forzou aos distintos partidos socialistas a negociar a formación dun Goberno de coalición, obxectivo que compartían ademais numerosos deputados do VTsIK, incluída a corrente bolxevique moderada encabezaba por Kamenev, os socialrevolucionarios de esquerda ou os menxeviques internacionalistas de Martov. Os partidos sometéronse ante a ameaza de parálise das súas forzas por parte dos ferroviarios, pero estes non lograron impoñer un alto o lume entre os bandos enfrontados; menxeviques e socialrevolucionarios esixiron un Goberno sen Lenin nin Trotski. Ausentes estes do Comité Central polas necesidades militares, os moderados aprobaron en principio as condicións dos partidos de oposición e enviaron delegados da corrente moderada ás negociacións, nas que participaron unha trintena de socialistas. Estes mostráronse ao comezo inflexibles xa que confiaban nun rápido derrocamento dos bolxeviques, pero o fracaso das accións militares obrigáronlles a moderar a súa posición. Os delegados bolxeviques mostráronse dispostos a aceptar as novas esixencias da oposición: ampliación do VTsIK e fin dos combates, pero Lenin fixo que Sovnarkom se arrogase o dereito a gobernar por decreto. Nunha nova reunión do Comité Central o con Lenin e Trotski outra vez presentes, o comité rexeitou a moción de Lenin de romper inmediatamente as conversacións, pero aprobou a de Trotski de celebrar unicamente unha nova sesión para mostrar a súa inutilidade. Lenin arremeteu contra a corrente moderada e ameazou con escindir o partido; tres días máis tarde, cinco moderados membros do Comité Central dimitían pola actitude de Lenin contra a coalición tanto do comité como dos seus ministerios, xunto con outros partidarios do acordo cos outros partidos socialistas. Medorentos de que o único xeito de sosterse no poder sen un pacto sería o terror, dimitiron, do mesmo xeito que fixeron os socialrevolucionarios de esquerda do CMR. O, celebrouse a última rolda de conversacións, da que se ausentaron os bolxeviques; mentres, estes lograban por 29 votos a 23 que o VTsIK aprobase o goberno por decreto do Sovnarkom. Unha vez pasada a ameaza militar contra a capital e con Lenin e Trotski de volta no Comité Central, a posición bolxevique endurecérase e as negociacións fracasaron.
Unha vez co control do goberno do Sovnarkom nas súas mans, Lenin aveuse a realizar concesións para recuperar a alianza con outros partidos: tras dúas semanas de conversacións os socialrevolucionarios de esquerda ingresaron no Goberno e obtiveron tres comisariados (Agricultura, Correos e Telégrafos e Xustiza). Este acordo fixo que os bolxeviques que dimitiran polo fracaso das conversacións de coalición reingresasen no partido. A coalición mantívose ata a aceptación do Tratado de Brest-Litovsk, que os socialrevolucionarios rexeitaron, aínda que o enfrontamento final tivo lugar no verán de 1918.
O, os restos do Congreso Panruso dos Soviets campesiños, do que os socialistas moderados retiráronse, aprobaron a unión co VTsIK dos Soviets de soldados e obreiros.
A extensión da Revolución
Poucos días logo da toma do poder na capital, a rexión adxacente recoñeceu ao novo Goberno: tanto o Primeiro Exército como os mariños do Báltico, a retagarda da fronte norte, a parte setentrional do occidental e parte de Estonia e Letonia fixérono, gañando en seguridade e apoio militar. A mediados de novembro, co control definitivo de Moscova, o Sovnarkom controlaba aproximadamente unha franxa de territorio desde Petrogrado e a fronte ata o Volga e os Urais —aínda que con zonas aínda incontroladas— e algunhas localidades illadas noutras zonas. Por esas datas, acabou a primeira fase da extensión do Goberno bolxevique, que só se renovou dúas semanas máis tarde. Unha vez tomado o poder naquelas localidades onde o soviet local estaba en mans de bolxeviques ou socialrevolucionarios de esquerda, a segunda fase de extensión do novo Goberno durou ao redor de dous meses marcados por disputas políticas e expedicións militares enviadas por ferrocarril desde Moscova ou Petrogrado para someter novos territorios. As loitas deste período centráronse nas poboacións ao sur de Moscova, do leste de Ucraína, na fronte suroeste e en amplas rexións de Siberia e Asia central.
A comezos de 1918, o novo Goberno contaba co apoio ou a aquiescencia do Exército e o control da maioría das principais cidades e as capitais provinciais do centro do país e autoridade teórica sobre a maioría do territorio do antigo imperio. Esta autoridade era débil nas provincias.
Sucesos en Moscova
miniatura|Destrución do pequeno Palacio Nicolás no [[Kremlin de Moscova|Kremlin. Moscova. Outubro 1917.]] Como na capital, en Moscova a oposición política ao golpe encabezouna o Partido Social-Revolucionario (PSR), pero a loita polo poder na cidade foi moito máis encarnizada que en Petrogrado. O enfrontamento foi prolongado e, segundo Bukharin, custou ao redor de 5.000 vítimas.
O PSR moscovita, máis cohesionado e conservador, aínda que de menor tamaño que o da capital, opúxose con tenacidade á toma do poder polos bolxeviques, encabezado polo alcalde da cidade V. V. Rudnev, que lograra unha gran vitoria electoral en xuño. Máis próximo aos liberais que ao seu pasado socialrevolucionario, Rudnev era unha das figuras conservadoras do partido da cidade, favorables todas á coalición cos kadetes e cos aliados. Pola súa banda, os bolxeviques locais non se achaban preparados para tomar o poder: controlaban o Soviet de obreiros, pero non o de soldados, a Garda Vermella non estaba lista e non existía unha Comisión Militar Revolucionaria como na capital. Ademais, os principais dirixentes bolxeviques de Moscova, Aleksei Rykov e Viktor Nogin pertencían á corrente moderada que se opuxo a toma do poder.
En vésperas da Revolución, o poder en Moscova estaba dividido entre o concello, controlado polos socialrevolucionarios, o Soviet de traballadores, xa con maioría bolxevique, o Soviet de soldados, aínda en mans do PSR pero cunha influencia cada vez maior dos bolxeviques, e as xuntas de distrito, as máis delas con maioría bolxevique. Cando se coñeceron as noticias sobre a toma do poder polos bolxeviques na capital, as partes non desexaban continuar o enfrontamento en Moscova, pero tanto o concello como o Soviet local crearon organismos militares (o Comité de Seguridade Pública e o Comité Militar Revolucionario, respectivamente). O Comité de Seguridade formouse no concello da cidade e incluíu a entes baixo o control socialrevolucionario ou menxevique, como o comité executivo do Soviet de soldados ou o de campesiños da provincia. O comité rexeitou a proposta do único ministro do Goberno provisional aínda en liberdade, S. N. Prokopovich, de incluílo no Goberno en lugar dos ministros presos en Petrogrado e deixou o mando das operacións militares en mans do gobernador militar da cidade, o coronel K. I. Riabtsev. Os intentos do PSR local de mobilizar militarmente aos seus partidarios fracasou; o partido perdera o apoio da maioría de soldados e obreiros da cidade e non puido crear unha forza militar fiable ás súas ordes. O groso das forzas opostas aos bolxeviques formábano as academias militares, máis importantes que en Petrogrado. Moitos dos oficiais, porén, abstivéronse de participar no enfrontamento. A maioría da poboación mostrou pasividade ante o choque entre os dous bandos. A policía tampouco apoiou ás autoridades municipais. Os bolxeviques, pola súa banda, lograron o apoio duns miles de gardas vermellos voluntarios —principalmente obreiros novos— e o da maioría da gornición, aínda que con notable tibieza. Nin un só dos rexementos da cidade apoiou ao Goberno provisional. As vantaxes bolxeviques radicaban en contar con superioridade numérica e artillería. Podían ademais contar cos reforzos provenientes dos centros industriais que rodeaban Moscova. En total, as forzas do comité municipal, entre cinco e dez mil homes con abundantes metralladoras, tiveron que enfrontarse con entre corenta e cincuenta mil homes do comité revolucionario e a súa artillería. .
O 8 e, tiveron lugar negociacións entre o coronel Riabtsev e os bolxeviques; o primeiro esixiu a evacuación do Kremlin de Moscova e a disolución do Comité Militar Revolucionario. O, unha unidade fiel ao CMR tomara o control da central de telégrafos, da oficina de correos e o Kremlin, co seu arsenal, tamén o controlaban partidarios do CMR. Tras rexeitar os bolxeviques as esixencias dos seus adversarios, comezaron os combates, que duraron dous días e foron encarnizados. Riabtsev comezou por atacar o Kremlin de Moscova a noite do tras rexeitar os seus defensores admitir unha garda de cadetes á fortaleza. En xeral o centro da cidade quedou en mans do Comité de Seguridade Pública, mentres que os suburbios industriais achábanse controlados polo seu rival.
O, as forzas do comité municipal capturaron o Kremlin. Algúns dos defensores foron ametrallados nunha das primeiras matanzas do período revolucionario. Os intentos de romper o bloqueo ao centro da cidade fracasaron debido ao apoio proletario aos bolxeviques. A noite do día 11, proclamouse unha tregua grazas en parte ao Vizhkel, o comité executivo nacional de ferroviarios. As dúas partes aceptaron o alto o lume á espera de recibir reforzos que lles concedesen a vitoria. Mentres que o comité revolucionario si que logrou os esperados reforzos, non sucedeu o mesmo co seu rival. Os socialrevolucionarios non lograron, en xeral, deter o envío de reforzos bolxeviques a Moscova: 2.000 voluntarios ao mando de Mikhail Frunze chegaron desde a provincia de Vladimir, 500 mariños de Petrogrado e ao día seguinte 1.200 mariños e gardas vermellos chegaron tamén a Moscova. As promesas de apoio ao Comité de Seguridade do mando da fronte occidental apenas se traduciron na chegada de 176 membros dun batallón de choque: Aleksandr Kerenskii tratou de desviar cara a Petrogrado a parte dos reforzos, outras forzas negáronse a participar, e as cidades baixo control bolxevique estorbaron o avance doutras. Finalmente a tregua beneficiou aos bolxeviques, mentres menxeviques e socialrevolucionarios de esquerda trataban de formar unha forza independente dos dous bandos enfrontados.
A pesar das concesións do Comité de Seguridade, forzadas polo Vizhkel, o Comité Militar Revolucionario denunciou a tregua ao sentirse con forza para acabar co seu rival grazas aos reforzos recibidos e á sorte dos combates en Petrogrado. Os enfrontamentos retomáronse a noite do e continuaron durante os tres días seguintes, coas forzas antibolxeviques xa á defensiva. A resistencia destas foi tenaz, ata verse reducidas ao concello, a Academia militar Aleksándrov e o Kremlin. Un destacamento de Gardas Vermellos tomou o Kremlin ao asalto a mañá do e linchou a algúns dos defensores como vinganza pola matanza anterior. Finalmente ese mesmo día, o alcalde solicitou o fin dos combates e desarmouse aos derrotados, pero foron deixados en liberdade; o Comité de Seguridade Pública quedou disolto e todos os partidos socialistas negociaron os termos finais da rendición que foron, en xeral, magnánimos.
A Revolución en Siberia
Con escasas excepcións, a recepción da noticia da toma do poder polos bolxeviques en Petrogrado non foi ben recibida en Siberia. Nalgunhas cidades (Omsk, Irkutsk...) houbo protestas nas rúas, aínda que en xeral reinou a indiferenza na rexión. Pouco a pouco, porén, as eleccións dos soviets deron maiorías favorables aos bolxeviques que tomaron o poder lentamente na zona. Nalgunhas localidades, os bolxeviques non se fixeron co poder ata febreiro de 1918. Aínda que os organismos públicos anteriores aos soviets foron en xeral moi críticos coa toma do poder polos bolxeviques, non ofreceron unha resistencia efectiva.
As minorías e a Revolución
A Revolución acelerou as esixencias nacionalistas das nacionalidades: en novembro e decembro, a maioría declararon a súa autonomía ou ata a súa independencia de Rusia, o que as enfrontou non só a aqueles favorables ao novo Goberno soviético, senón a miúdo tamén á poboación rusa oposta a este.
Nas rexións con poboación cosaca concentrouse unha parte importante da oposición ao Goberno de Lenin; en Ekaterinodar en Kubán e Oremburgo en Asia central as autoridades cosacas conseguiron evitar o control bolxevique malia non contar con grande apoio. A rexión do baixo Don converteuse en refuxio de militares e políticos hostís aos bolxeviques e berce do máis formidable adversario destes durante a guerra civil, o Exército de Voluntarios.
En Asia central, os dirixentes locais, a miúdo relixiosos e conservadores, opuxéronse ao novo Goberno; en Tashkent os radicais rusos (sen o apoio da poboación autóctona) proclamaron o poder soviético, pero quedaron illados. Os dirixentes conservadores instauraron un Goberno rival en Kokand. Máis ao norte, noutras rexións con poboación musulmá, os movementos nacionalistas gañaron poder e declararon a súa autonomía en espera das decisións da Asemblea Constituínte.
En xeral, o control do novo Goberno sobre os territorios con minorías era escaso ou inexistente, concentrado a miúdo nun puñado de cidades illadas. Organizacións nacionalistas tomaron o control na maioría e optaron sobre todo pola autonomía nun novo Estado federal.
O Exército e a Revolución
Aínda que favorables en xeral a un Goberno soviético, as tropas adoitaban preferir un de coalición socialista e non exclusivamente bolxevique. Aínda así, aprobaban as primeiras medidas adoptadas polo Goberno de Lenin; grazas aos numerosos congresos nas diversas unidades, bolxeviques e socialrevolucionarios de esquerda lograron facerse finalmente co apoio maioritario das tropas entre novembro e decembro. Aínda que o apoio foi máis decidido nas frontes próximas á capital que nos máis afastados, a final de ano o Exército no seu conxunto aceptara ao novo Goberno e os adversarios deste non podían contar coas unidades militares para opoñérselle.
Primeiras medidas
Revolución social á vez que política, os novos comisarios apresuráronse a aprobar unha notable cantidade de leis que afectaron á sociedade e á economía rusas. Ao decreto da propiedade da terra seguiulle a aprobación da xornada de oito horas o, unha das maiores aspiracións obreiras; o , a «declaración dos dereitos dos pobos de Rusia», que abrogou a discriminación por nacionalidade e relixión, e confirmou o dereito de autodeterminación; o quedaron abolidos os títulos e rangos sociais; o traspaso das escolas relixiosas ao Comisariado de Educación aprobouse o ; a substitución dos antigos tribunais de xustiza por outros elixidos ou nomeados polos soviets o ; e os decretos do  e  declararon o matrimonio, o divorcio e o rexistro de nacementos e defuncións procedementos civís. Promulgouse a igualdade legal dos sexos. A comezos de 1918, proclamouse a separación de Igrexa e Estado e adoptouse o calendario gregoriano. Prohibiuse ás asociacións relixiosas e igrexas posuír bens.
O espírito reformista declarouse desde os primeiros días: o novo comisario de Educación, Anatolii Lunacharskii, expresou a súa intención de alfabetizar á poboación en curto prazo. A finais de novembro, anunciouse a intención do Goberno de instaurar unha seguridade social que cubrise desemprego, enfermidade, xubilación ou minusvalía.
A cidade e o campo
Mentres que nas cidades a necesidade de manter o apoio dos obreiros forzou aos dirixentes bolxeviques a acelerar o traspaso da xestión da industria a estes (o control obreiro das fábricas legalizouse o ) —a maioría, incluíndo ao propio Lenin, preferían un ritmo máis lento e a supervisión inicial dos antigos xerentes no canto da súa substitución—, no campo o decreto da terra lexitimou e acelerou a reforma agraria, que quedou en mans dos concellos. Separadamente disto, a Revolución tivo escaso efecto inmediato no agro ruso. A repartición de terras agudizou o desabastecemento xa que eran as grandes leiras as principais comercializadoras de produtos agrícolas; os intentos de mellorar o fornecemento das cidades mediante o troco de produtos manufacturados non resolveron o problema e o Goberno tivo que enviar destacamentos armados ao campo para aumentar o fluxo de alimentos ás cidades á vez que reducía as racións, como fixera o Goberno provisional anteriormente. O empeoramento da situación económica malia mellóralas políticas (supervisión obreira da industria por lei), levou a unha temperá desilusión do proletariado urbano. A crise económica e as súas propias preferencias ideolóxicas favoreceron a adopción de medidas centralizadoras e autoritarias por parte do Goberno.
En decembro fracasou unha folga nacional de funcionarios e a comezos de 1918 os bolxeviques controlaban xa a administración pública, o que favoreceu a consolidación do seu goberno. Inmediatamente logo da toma do poder, varios viceministros comezaron a reunirse clandestinamente no apartamento de Sofia Panina, ex viceministra de Educación, como Goberno alternativo que tratou de estorbar as medidas do Sovnarkom e evitar que os fondos públicos caesen nas súas mans e favorecer a resistencia dos funcionarios. A finais de novembro, con todo, a maioría dos membros do antigo Goberno aínda en liberdade abandonaron Petrogrado e pouco despois o Sovnarkom disolveu o Comité para a Salvación da Patria e A Revolución.
O creouse o Consello Económico Supremo para coordinar a actividade económica nacional, con capacidade de nacionalizar industrias. O, nacionalizáronse os bancos e, ao día seguinte, confiscouse todo o ouro en mans privadas, e o prohibiuse o comercio de accións e o pago de dividendos. Un mes máis tarde, o, o Goberno rexeitou pagar a débeda estatal.
Cara á guerra civil
miniatura|Feliks Dzerzhinskii. O Goberno de Lenin aplicou rapidamente tras a toma do poder as primeiras medidas represivas que marcarían profundamente o novo período. O, o Sovnarkom aprobaba a súa primeira lei: a censura da prensa, xustificándoa aludindo á loita contra a contrarrevolución. Tanto o Goberno como a Comisión Militar Revolucionaria utilizaron a forza contra os opositores e os sospeitosos de selo. Os intentos dos socialrevolucionarios de esquerda e dalgúns bolxeviques de eliminar a represión foron rexeitados, o que levou ao afastamento temporal dos primeiros do Goberno, e á dimisión de catro comisarios do pobo bolxeviques.
Pouco despois das eleccións á Asemblea Constituínte na que obtiveran moi bos resultados en Petrogrado e Moscova, tratouse de deter a algúns dos seus dirixentes máis destacados e destruíronse as súas oficinas na capital. O, o Goberno ordenou a detención dalgúns destacados kadetes, tachados de «inimigos de pobo», e o partido foi prohibido. O aumento da represión, criticado infrutuosamente por algúns membros do Comité Executivo Central Panruso (VTsIK), conduciu á necesidade de crear un órgano especializado para tal fin: o, o Goberno e o propio Lenin encargaron a Feliks Dzerzhinskii a redacción de propostas para loitar contra os «sabotadores e contrarrevolucionarios». Ao día seguinte, o Goberno aprobou as súas propostas e creou a Comisión Especial para a Loita contra o Sabotaxe e a Contrarrevolución (Cheka), o principal instrumento do terror político e xerme da futura policía política. Creáronse tribunais revolucionarios, formados por un xuíz e seis xurados elixidos polos soviets para tratar os delitos considerados contrarrevolucionarios.
As relacións coas potencias aliadas foron malas desde o principio; os aliados non recoñeceron o novo Goberno e indignáronse polo rexeitamento de Lenin a pagar a débeda rusa. A finais de 1917 e comezos de 1918, sucedéronse pequenos incidentes diplomáticos.
A oposición inicial ao novo Goberno, con todo, estaba desorganizada, e non contou co apoio das masas, que ao comezo apoiaron ao Goberno de Lenin. Esmagados os diversos organismos creados para opoñerse ao Goberno bolxevique e derrotados os intentos de contrarrevolución, os seus adversarios depositaron as súas esperanzas na Asemblea Constituínte Rusa, que debía permitirlles expulsar do poder aos bolxeviques. Estes, que defenderan repetidamente a súa reunión e denunciado os sucesivos atrasos aprobados polo anterior Goberno provisional, rexeitaban ceder o poder. Tras unha única sesión, a Asemblea foi disolta pola forza polo Goberno. Esta acción gobernamental levou á oposición a suscitarse o abandono da oposición legal ao Goberno bolxevique e precipitou os primeiros enfrontamentos da guerra civil.
Véxase tamén
125px|dereita
Miguel Santalices
Miguel Ángel Santalices Vieira, nado en Bande o 17 de marzo de 1955, é un médico e político galego. Militante do Partido Popular de Galicia, desde 2016 é o Presidente do Parlamento de Galicia.
Traxectoria
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, máster en Alta Dirección, Xestión e Administración Sanitaria pola Escola d'Alta Direcció i Administració de Cataluña (EADA), diplomado en Dirección Hospitalaria e en Sanidade e máster en Saúde Pública. Diploma de directivo da Xunta de Galicia.
É funcionario do corpo facultativo superior da Xunta de Galicia, escala de Saúde Pública e Administración Sanitaria. Foi director dos ambulatorios de Vigo, director do Hospital Psiquiátrico de Toén, director do Hospital Xeral de Vigo e director do Hospital de Ourense. Foi tamén profesor colaborador da Escola Universitaria de Enfermería de Ourense.
É membro do Comité Executivo Provincial do Partido Popular de Ourense e secretario executivo de Servizos Sociais; é deputado no Parlamento de Galicia desde a V lexislatura. Foi vicepresidente da Cámara na V e VIII lexislaturas –en substitución de Celso Delgado e José Manuel Baltar Blanco, respectivamente–, portavoz de Sanidade na VI e VII lexislaturas e portavoz suplente na V, ademais de vogal e presidente de diversas comisións; vicepresidente do Parlamento de Galicia e portavoz de Sanidade do Grupo Popular na IX Legislatura ata a súa elección como presidente do Parlamento de Galicia, o 26 de xaneiro de 2016. Substituíu na Presidencia da Cámara a Pilar Rojo.
Foi reelixido presidente do Parlamento de Galicia na Sesión Constitutiva da X Lexislatura, celebrada o día 21 de outubro de 2016.
Castelo de Karlštejn
O Castelo de Karlštejn (en Hrad Karlštejn) é un castelo gótico construído en 1348 por encargo de Carlos IV, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e rei de Bohemia.
A fortaleza, que albergaba os tesouros reais, áchase na localidade de Karlštejn, a 30 quilómetros de Praga, na República Checa, e é un destino turístico moi visitado na República Checa.
Historia
miniatura|Vista aérea. Descoñécese a autoría da obra, aínda que algúns estudosos atribúena a Mathieu de Arras, quen en calquera caso morreu antes de que rematasen as obras. Crese que a dirección das mesmas estivo a cargo do nobre local "Vitus de Bítov", axudado na parte técnica por autores descoñecidos. As obras duraron 17 anos, finalizando en 1365 coa consagración da "Capela da Santa Cruz", situada baixo a torre principal.
En 1421, por mor das guerras husitas, os tesouros reais foron trasladados temporalmente a Nürnberg, regresando tempo despois. En 1480, realizáronse reformas en estilo gótico tardío, e sete anos despois a torre principal sufriu un incendio. A finais do século XVI leváronse a cabo novas reformas, esta vez en estilo renacentista. En 1619, durante a guerra dos Trinta Anos os tesouros reais foron trasladados finalmente a Praga. Un ano despois, en 1620, o castelo pasou a mans de Fernando II de Habsburgo, e en 1648 foi conquistado polos suecos, sendo logo abandonado. En 1755 no momento de fundar a emperatriz María Tareixa a Institución de Damas Nobres do Castelo de Praga, asignou a esta as rendas e bens do señorío de Karlštejn. Entre 1887 e 1899, Josef Mocker restáurao con estilo neogótico, ofrecendo o seu aspecto actual.
Suapena, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Suapena é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Goá, Cospeito
San Xurxo de Goá é unha parroquia do concello de Cospeito na comarca da Terra Chá, pertencente ao arciprestado de Baroncelle, delimitada polas parroquias de Moncelos polo norte; Roás e Santa Cristina polo sur; Muimenta polo leste e Árbol polo oeste.
En 2011 tiña 570 habitantes repartidos en 11,9 km² (47,89 hab/km²) e agrupados en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 714 habitantes.
Gran Premio do Canadá de 1968
O Gran Premio do Canadá de 1968 foi unha carreira de coches de Fórmula 1 celebrada no Circuíto Mont-Tremblant o 22 de setembro de 1968. Foi a décima rolda da tempada de Fórmula Un de.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tomáronse de
Tramvia Blau
miniatura|300px|O Tramvia Blau subindo cara ao Funicular do Tibidabo. miniatura|300px|O Tramvia Blau cruzando a Ronda de Dalt. O Tramvia Blau é un tranvía da parte alta da cidade de Barcelona xestionado por TMB, que une a estación de Avinguda Tibidabo, que é cabeceira da liña L7 de FGC co pé do Funicular do Tibidabo.
Foi inaugurado en 1901. Posteriormente sufriu remodelacións os anos 1922 e 1958.
Ata a inauguración do Trambaix era a única liña de tranvía que se conservou en toda Barcelona (despois de que na maior parte da cidade fosen substituídos por autobuses durante as décadas dos 60 e 70). Ademais ten unha función máis ben turística, por iso non está integrado e ten unha tarifa especial.
Parodia de relixión
Unha parodia de relixión ou relixión paródica é unha parodia dunha relixión, seita, ou calquera outro tipo de culto ou ben dalgún dos seus aspectos. Tamén pode ser unha ficción que adopta as formas das relixións tradicionais, e á cal uns supostos fieis declaran adherirse. Hai exemplos como os da película Life Of Brian dos Monty Python, pero como crítica no segundo sentido exposto, o exemplo actual máis coñecido é o do pastafarismo.
Características
Unha parodia de relixión pode selo para moitas relixións, seitas, gurús ou cultos á vez. A aparición de Internet facilitou moito a difusión das parodias de relixión, que en moi poucos casos chegan a teren unha expresión presencial na forma de cerimonias relixiosas, pero que en cambio teñen unha grande actividade virtual.
A intención da creación de parodias de relixión pode ser sinxelamente humorística, pero frecuentemente aparecen como crítica a certos aspectos das relixións establecidas ou ben como a consecuencia doutros problemas sociais. Así, o pastafarismo xorde coa intención de poñer de manifesto as contradicións do autodenominado creacionismo científico.
Morade
O topónimo galego Morade pode referirse a:
José Manuel Durão Barroso
José Manuel Durão Barroso, nado en Lisboa o 23 de marzo de 1956, é un político portugués, presidente da Comisión Europea dende o 23 de novembro de 2004; antes, foi Primeiro Ministro de Portugal (do 6 de abril de 2002, cando herdou o cargo de António Guterres, ó 29 de xuño de 2004, cando foi substituído por Pedro Santana Lopes).
Formación e inicio da súa carreira
Licenciouse en Dereito na Universidade de Lisboa e estudou Ciencias Económicas e Sociais na Universidade de Xenebra. Foi profesor asistente na Facultade de Dereito en Georgetown; despois, regresou a Lisboa e converteuse en director do departamento de relacións internacionais da Universidade Lusíada.
Inicio da súa actividade política
Na súa xuventude, Durão pertenceu a numerosos grupos maoístas e comunistas, antes da Revolución dos Caraveis do 25 de abril de 1974. En 1980 uniuse ó Partido Socialdemócrata de Portugal, de dereitas, no que continúa ata o día de hoxe.
Oposición
En 1995, Durão Barroso foi escollido deputado no Parlamento portugués. Catro anos máis tarde, sería designado presidente do PSD e, polo tanto, líder da oposición.
Goberno
O 6 de abril de 2002, Durão Barroso facíase primeiro ministro de Portugal. A súa política viuse marcada polo conservadorismo económico e polo apoio á Guerra de Iraq, opoñéndose así á opinión maioritaria da sociedade do seu país.
Comisión Europea
O 29 de xuño de 2004, Barroso dimitiu como primeiro ministro de Portugal para asumi-lo cargo de presidente da Comisión Europea, cargo no que sucedeu ó italiano Romano Prodi.
A elección da Comisión liderada por Barroso non estivo exenta de polémica. Na primeira proposta que se presentou ó Parlamento Europeo, o comisario de Xustiza e vicepresidente era Rocco Buttiglione. Ante a evidencia de que, por uns e outros motivos, o Parlamento non ía acepta-la Comisión, Durão Barroso realizou unha serie de cambios: tras substituír a Rocco Buttiglione por Franco Frattini e a Ingrida Udre por Andris Piebalgs, a Comisión presentouse definitivamente ante o Parlamento e foi aprobada.
Na actualidade, José Manuel Durão Barroso é un dos homes máis destacados na escena política europea actual.
Gran Khan
Gran khan ou Khagan ou khakan (en turco: kaɣan ; mongol: хаган; chinés:可汗; pinyin: kèhán) é un título equivalente ao de emperador nas linguas mongol e turca. O título lévao quen dirixe un khaganato (imperio, máis grande que un khanat). Khagan tamén se pode traducir por "Khan dos Khans", é dicir, rei dos reis. A súa orixe atoparíase nos juanjuan. En Europa chegou cos ávaros no século VI (latín kaganus)
-233
Véxase tamén
Historia ano a ano
Diocese católica latina de Tonga
A diocese de Tonga (en Dioecesis Tongana) é unha sé da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa Sé. En 2010 tiña 13.367 bautizados sobre unha poboación total de 103.391 habitantes. O seu bispo actual é Soane Patita Paini Mafi.
Territorio
A diocese abrangue todo o Reino de Tonga, no sur do Océano Pacífico.
A sé episcopal é a cidade de Nukuʻalofa, onde está a catedral de María Inmaculada.
O territorio ten unha superficie de 947 km² e está dividido en 14 parroquias.
Historia
O 23 de agosto de 1842 foi erixida a vigairía apostólica de Oceanía central, co breve apostólico Pastoris aeterni do papa Gregorio XVI, en territorios da vigairía apostólica de Oceanía occidental.
Dedo índice
miniatura|250px|Un home sinalando unha muller durante unha discusión política.
Vielha e Mijaran
Vielha e Mijaran (en catalán: Viella i Mitjaran) é un municipio e localidade española situada na provincia de Lleida. É a capital comarcal do Val de Arán.
Dedo índice
O dedo índice (tamén chamado dedo segundo ou dedo indicador e popularmente como o furabolos ou mostreiro) é o primeiro dedo e o segundo díxito da man humana. Está situado entre o polgar e o dedo medio. Normalmente é o dedo máis hábil e sensíbel da man, aínda que non é o máis longo – é máis curto que o dedo medio, e pode ser máis curto ou máis longo que o dedo anular.
Vielha e Mijaran
Limita ao norte co municipio de Canejan, ao noroeste e este con o municipio de Naut Aran, ao sur co municipio de Vilaller, ao oeste con Francia (departamento de Alto-Garona) e co municipio de Es Bòrdes, ao noroeste cos municipios de Vilamòs e Les.
Está situada a beiras do río Garona, a 980 metros de altura, e ten 5.633 habitantes (2008). É un centro turístico de primeira orde xa non só polo pobo, senón pola contorna natural do Val de Arán e as estacións de esquí entre as que destaca Baqueira Beret.
Dedo índice
Usos
O dedo índice verticalmente úsame para representar o número 1, e se se move dun lado para o outro pode significar desaprobación ou negación. Nos deportes, pode tamén representar a vitoria, pois nalgúns campionatos os equipos gañadores levantan o dedo índice querendo dicir "Somos o número un".
Vielha e Mijaran
Este municipio formouse nos anos 70 do século XX pola unión dos pobos de Arròs e Vila, Betlan, Escunhau, Gausac, Vielha e Vilac.
Diocese católica latina de Tonga
Historia
O 13 de abril de 1937, co decreto Cum Excellentissimus da Congregación de Propaganda Fide, tomou o nome de "vigairía apostólica das Illas Tonga", e mudouno novamente o 22 de marzo de 1957 polo de "vigairía apostólica das Illas Tonga e Niue".
Dedo índice
Sinalar co índice
O feito de sinalar co dedo índice algunha persoa considérase habitualmente como descortés nalgunhas culturas. Unha maneira máis educada de sinalar a alguén faise apuntando coa man na dirección de alguén, como se se estivese sostendo unha bandexa; este xesto vese nalgúns contextos formais como na televisión, a miúdo acompañado da frase "É un pracer presentarlle o Sr./a Sra. X" ou "E aquí temos a ...".
ARN ribosómico
O ácido ribonucleico ribosómico ou ARNr (rRNA en inglés) é o ácido ribonucleico que forma parte, xunto con varias proteínas, do ribosoma, o orgánulo onde ten lugar a síntese de proteínas. O ARN ribosómico proporciona o lugar onde se insire e descodifica o ARNm durante a síntese proteica e onde se insire o ARNt que trae os aminoácidos que corresponden a cada codón. Interacciona co ARNt durante a elongación da cadea proteica en formación por medio da súa actividade de peptidil transferase.
Diocese católica latina de Tonga
Historia
O 21 de xuño de 1966, coa bula Prophetarum voces, o papa Paulo VI elevou a vigairía ao rango de diocese, e tomou o nome actual, pasando o territorio de Niue a estar baixo a diocese de Rarotonga. miniatura|Escudo de armas
Vielha e Mijaran
Sitios de interese
miniatura|150px|dereita|Igrexa de Sant Miquèu.
ARN ribosómico
o ARNr no ribosoma
Os ARNr, xunto con proteínas, forman as dúas subunidades do ribosoma, a subunidade maior e a menor. O ARNm insírese entre as dúas subunidades e o compoñente de 16 S do ribosoma ten unha secuencia complementaria doutra da zona 5' UTR do ARNm situada antes do codón de iniciación. O ribosoma cataliza a formación de enlaces peptídicos entre os dous últimos aminoácidos que chegaron ao ribosoma unidos aos ARNt.
Un ribosoma ten tres sitios de unión de moléculas, chamados sitios A, P, e E.
Actividade de peptidil transferase
A actividade de peptidil transferase, consistente en formar os enlaces peptídicos na cadea proteica en crecemento, parece que se leva a cabo nun suco do ribosoma onde se forma un complexo constituído polo ARNr de 23S da subunidade maior e 6 proteínas, na cal a actividade catalítica do ARNr é fundamental, polo que se debe considerar unha catálise riboenzimática.
ARNr de procariotas e eucariotas
Os ribosomas procarióticos e eucarióticos constan de dúas subunidades, que se diferencian polo seu coeficiente de sedimentación medido en unidades svedberg (S).
Debe terse en conta que as unidades svedberg non poden simplemente sumarse porque representan medidas de coeficiente de sedimentación, que non está influído só pola masa da partícula senón tamén polo seu tamaño e forma.
Procariotas
En procariotas A subunidade menor de 30S do ribosoma contén un só ARNr, de 16 S, xunto con varias proteínas.
A subunidade maior de 50S contén dúas especies de ARNr, de 5S e de 23S, e proteínas.
Os xenes dos ARNr bacterianos de 16S, 23S e 5S están tipicamente organizados formando un operón que se cotranscribe.
As arqueas conteñen ou un só operón para o ADNr ou múltiples copias.
O extremo 3' do ARNr 16S únese no ribosoma a unha secuencia do extremo 5' do ARNm chamada secuencia Shine-Dalgarno.
Eucariotas
miniatura|dereita|120px|ARNr 18S da subunidade menor do ribosoma, dominio 5' tomado da base de datos [[Rfam. Este exemplo é RF00177 ]] A diferenza dos procariotas, os eucariotas xeralmente teñen moitas copias dos xenes dos ARNr organizados en repeticións en tándem, é dicir, seguidas unhas detrás das outras. Nos humanos hai aproximadamente 300–400 repeticións en total do ADNr situadas en cinco agrupacións nos cromosomas 13, 14, 15, 21 e 22.
Na maioría dos eucariotas o ARNr 18S é o único da subunidade menor, en tanto que a subuinidade maior contén tres especies de ARNr, de 5S, 5,8S e 28S.
As células de mamíferos teñen dous ARNr mitocondriais distintos, de 12S e 16S, ademais dos 4 tipos mencionados dos ribosomas citoplásmicos. Os ARNr 28S, 5,8S, e 18S transcríbense como unha soa unidade de transcrición de 45S, que contén dous espazadores de transcrición internos, por onde o transcrito se corta dando as tres especies de ARNr. O ADNr de 45S está organizado en 5 agrupamentos (cada un con 30-40 repeticións) situados nos cromosomas 13, 14, 15, 21, e 22, que son transcritos pola ARN polimerase I. Polo contrario, o ADNr 5S aparece en tándem (con ~200-300 verdadeiros xenes de ARNr 5S e moitos pseudoxenes dispersos), no cromosoma 1 (1q41-42), e é transcrito pola ARN polimerase III.
A estrutura terciaria da subunidade menor do ribosoma foi resolta por cristalografía de raios X. A estrutura secundaria da subunidade menor do ribosoma contén catro dominios distintos, que son os dominios 5', central, 3' maior, e 3' menor. Na figura da dereita móstrase un modelo da estrutura secundaria do dominio 5' (500-800 nucleotidos).
Nicolao Nikolaevich de Rusia
Nicolao Nikolaevich de Rusia pode referirse a:
Amor vedado
Amor vedado, ópera argentina en un acto en siete escenas (en galego Amor vedado, ópera arxentina nun acto en sete escenas) é a única ópera do compositor galego Andrés Gaos. Trátase dunha ópera nun acto dividido en sete escenas con letra e música do propio compositor. A súa estrea tivo lugar no Palacio da Ópera da Coruña o 8 de outubro de 2009.
Historia
A ópera foi composta en torno a 1915, cando Gaos residía na cidade arxentina de Buenos Aires. A pesar de que o propio compositor a considerou unha das súas mellores obras, ningún teatro lírico na época se interesou pola ópera, que permaneceu case un século esquecida ata que foi recuperada polo compositor e musicólogo galego Joam Trillo.
Características
Musicalmente, a única ópera de Gaos está composta para tenor, soprano, barítono, corpo de baile, coro mixto, banda militar e orquestra e estrutúrase sobre o folclore arxentino. A obra, escrita nun acto, está dividida en sete escenas, das cales a primeira delas ("Baile") e a sexta ("Tormenta") son exclusivamente orquestrais. A primeira escena desplega un corpo de baile con típicas vestimentas gauchas. Na penúltima escena anticípase o tráxico desenlace da obra, no que un desgarrador dúo da soprano e o tenor sela o destino dos protagonistas. Destaca a gran dificultade das partes solistas.
-234
Véxase tamén
Historia ano a ano
Morado
O termo morado fai referencia á cor mestura do azul e o encarnado. Amais, como topónimo pode referirse a:
Yunclillos
Yunclillos é unha poboación española da provincia de Toledo en Castela-A Mancha. Linda coas poboacións de Recas, Villaluenga de la Sagra, Cabañas de la Sagra, Olías del Rey e Bargas, todas de Toledo.
Xeografía
Sitúase xeograficamente na parte máis occidental da comarca da Sagra, comarca esta limitada por este flanco polo río Guadarrama e polo Texo.
Yunclillos está preto da cidade de Toledo, a unha distancia de 21 km en dirección sur. Polo norte, Madrid fica a uns 60 km aproximadamente.
Demografía
Evolución da poboación de Yunclillos desde 1900.
Monumentos de interese
A destacar a igrexa parroquial de San Andrés.
Cultura urbana
miniatura|dereita|Graffiti en Nova York, exemplo de cultura urbana. Cultura urbana, ás veces tamén denominada en plural como culturas urbanas, fai referencia ao conxunto de prácticas culturais, artísticas e deportivas levadas a cabo nun espazo urbano, é dicir, nas cidades e vilas. É común a catalogación da chamada cultura urbana como unha subcultura ou, en ocasións, unha rama da contracultura.
Tribo urbana
Dentro das culturas urbanas encádranse as tribos urbanas, é dicir, un grupo de persoas que se comporta de acordo ás ideoloxías dunha subcultura, que se orixina e se desenvolve no ambiente dunha cidade. Caracterízanse pola homoxeneidade lingüística e cultural, a conciencia colectiva e o sentimento de pertenza común, así como polo lugar de residencia en común ou a emigración. Para a tribo son esenciais os símbolos comúns e as tradicións estábeis.
O Morán
O topónimo galego O Morán pode referirse a:
Cultura urbana
Tribo urbana
Para unha parte dos analistas, o fenómeno das tribos urbanas vén dado pola procura identitaria dos mozos. Así, a identidade de cada unha destas tribos variará segundo a súa ideoloxía e segundo a persoa mesma; por exemplo, mentres que os skinheads son de tendencias violentas, os hippys non rivalizan contra ningún grupo, pois son pacifistas e non hai grupo algún que lles sexa integramente oposto.
Disciplinas
As disciplinas da cultura urbana van dende a danza, á música, o graffiti ou a fotografía. Estas son algunhas:
Festival Cultura urbana
Cultura Urbana é tamén o nome dun festival de hip hop celebrado anualmente en Madrid dende o ano 2005, onde se reúnen MCs, DJs, breakers e graffiteiros de todo o Estado e do estranxeiro.
A Morá
O topónimo galego A Morá pode referirse a:
Interaccións proteína-proteína
miniatura|O inhibidor da ribonuclease con forma de ferradura (mostrado como unha rede de arames) establece unha interacción proteína-proteína coa proteína [[ribonuclease. Os contactos entre as dúas proteínas móstranse como parches coloreados.|250px]] As interaccións proteína-proteína (IPPs) son os contactos físicos intencionados establecidos entre dúas ou máis proteínas como resultado de eventos bioquímicos ou forzas electrostáticas.
As proteínas son macromoléculas vitais a nivel sistémico e celular, pero raramente actúan soas. As proteínas interaccionan con outras moléculas e unhas con outras. Nunha célula moitos procesos moleculares esenciais lévanse a cabo por complexos moleculares formados por un grande número de compoñentes proteicos organizados segundo as súas interaccións. Estas interaccións están na base de todo o sistema interactómico de todas as células vivas e, as interaccións proteína-proteína incorrectas ou anormais son a base de moitas enfermidades, como a síndrome de Creutzfeld-Jacob, enfermidade de Alzheimer, e cancro.
As IPPs estúdanse desde diferentes perspectivas: bioquímica, química cuántica, dinámica molecular, transdución de sinais, entre outras. Toda esta información permitiu a elaboración de grandes redes de interaccións de proteínas, similares ás redes metabólicas ou xenéticas, que melloraron o coñecemento actual sobre fervenzas bioquímicas e patoxénese de enfermidades, e descubriron novas posibles dianas terapéuticas.
Tipos de interaccións proteína-proteína
A ensamblaxe de complexos proteínicos pode orixinar a formación de complexos homooligoméricos ou heterooligoméricos. Ademais dos complexos convencionais, como os complexos encima-inhibidor e anticorpo-antíxeno, as interaccións poden establecerse tamén entre dominio e dominio ou entre dominio e péptido. Ademais, as interaccións poden clasificarse en estables e transitorias, e tamén segundo a natureza dos enlaces químicos que se establecen entre as proteínas.