cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trobairitz
As trobairitz compuñan, escribían versos, e interpretaban nas cortes máis importantes de Occitania. Son un caso excepcional na historia da música como primeiras mulleres coñecidas que exerceron a composición musical na música secular occidental; todas as mulleres compositoras anteriores coñecidas escribiron música sacra. As trobairises formaban parte da sociedade da corte, en contraposición ás súas contrapartes de clase baixa joglaressas. Aínda que os trobadores tiñan ás veces orixes humildes—Bernart de Ventadorn puido ser o fillo dun panadeiro do castelo—as trobairitz eran nobres de nacemento. As trobairitz máis importantes foron Alamanda de Castelnau, Azalais de Porcairagues, Maria de Ventadorn, Tibors, Castelloza, Garsenda de Proença, Gormonda de Monpeslier, e a Comtessa de Diá.
Fontes de información
Os primeiros chansonniers non separaron as obras dos trobadores varóns das realizadas polas trobairitz. Só nos cancioneiros italianos e cataláns posteriores as obras das trobairitz encontrábanse en seccións diferentes das dos seus homólogos masculinos.
Posición na sociedade medieval
Ao longo do século XIII, esperábase que as mulleres da corte puidesen cantar, tocar instrumentos, e escribir jocs partis, ou partimen (un debate ou diálogo en forma de poema). O cultivo destas habilidades femininas puido levar aos escritos das trobairitz.
As trobairitz tamén puideron xurdir polo poder que acadaron as mulleres no sur de Francia durante os séculos XII e XIII. As mulleres tiñan máis control sobre a propiedade da terra, e a sociedade occitana era moito máis receptiva ás mulleres que a maioría das sociedades do seu tempo. Durante as Cruzadas moitos homes marcharon, o que lles deixou ás mulleres máis responsabilidade administrativa, e polo tanto, poder. Con todo, esta sociedade non era "feminista", nin fin' amor, que exaltaba ás mulleres mentres que circunscribía moitos aspectos das súas vidas e comportamento.
Hai dificultades en clasificar as trobairitz como afeccionadas ou profesionais. A distinción entre estes dous roles foi complicada na época medieval, xa que as persoas profesionais eran xeralmente de clase baixa, e as afeccionadas tiñan tanto tempo coma as profesionais para dedicarse ao seu oficio. As joglaresses eran de clase máis baixa, compositoras profesionais moito menos respectadas que as trobairitz.
Tanto os trobadores como as trobairitz escribían sobre fin' amors, ou amor cortés. As mulleres eran xeralmente o tema dos escritos dos trobadores, con todo: "Ningún outro grupo de poetas dálle ás mulleres unha definición tan alta dentro dun contexto circunscrito de supresión feminina". A tensión entre a supresión das mulleres presente na poesía dos trobadores e temas similares na poesía das trobairitz é a maior fonte de discusión dos estudos modernos. A poesía das trobairitz en relación ao amor tendía a ofrecer unha concepción menos idealizada do tema que os seus homólogos masculinos, cun estilo de escritura máis conversacional e menos florido destinado a emular dun xeito máis próximo unha visión máis fundamentada das relacións. As trobairitz escribiron nos xéneros da canso (canción estrófica) e tenzón (poemas de debate). Amais das cansos e os tenzóns, as trobairitz tamén escribiron sirventés (poemas políticos), pranto (lamentos), salut d’ amor (unha carta de amor nunha forma non estrófica), alba (cancións de alba), e balada (cancións de danza). A xulgar polo que sobreviviu ata os nosos días, as trobairitz non escribiron pastorelas nin malmariee, a diferenza dos seus homólogos trobadores. Amais, de acordo coa tradición trobadoresca, as trobairitz vinculaban a acción do canto coa acción de amar. A Comtessa de Dia demóstrao no seu poema Fin ioi me don'alegranssa, dicindo que "Fin ioi me dona alegranssa/per qu'eu chan plus gaiamen," traducido como "A felicidade tráeme ledicia pura/que me fai cantar máis alegremente".
Atribución
O número de obras atribuídas ás trobairitz estímase en trinta e dúas cancións, mais pode ir dende as 23 ata as 46. Hai numerosas razóns polas que o número exacto non é coñecido. Na tradición do amor cortés era frecuente que os poemas fosen escritos como un intercambio de cartas, ou un debate, como nun tenzón. Algúns deles poden ser escritos orixinalmente por un poeta; con todo, algúns foron orixinalmente un intercambio real de epístolas, posteriormente reunidas nun manuscrito. Algunhas destas eran entre homes, e algunhas eran entre un home e unha muller. Algúns editores modernos atribúen estes só ao home que orixinou o intercambio, e algúns atribúenos tanto ao home como á muller involucrados. Hai unha longa historia de atribución destas só aos homes, mesmo cando todas as evidencias apuntan ao contrario.
Hai un caso notable onde está clara a atribución a unha muller, Bieiris de Romans (tamén coñecida como Beatritz), mais o tema do poema é outra muller, Na Maria. No poema "Na Maria" Beatritz expresa o seu amor por María no tradicional estilo do fin' amors, tanto en termos de anhelo físico como de admiración cortesá. Este poema, se non claramente marcado como dunha muller, sería asumido como realizado por un home. Hai controversia ao redor das obras de Bieiris de Romans, como algúns estudos suxeriron que a súa canción expresa "desexo lésbico". O trobador pode falar tipicamente á domna (muller); o feito de que o diálogo lírico se leve a cabo exclusivamente entre unha muller e outra é unha rareza extrema.
Illa do Penedo da Insua
A illa Penedo da Insua (Illa da Insua, Illa do Penedo da Insua) é unha illa galega situada na provincia de Lugo, na costa de Ribadeo, non lonxe da coñecida Illa Pancha. Mide 1,9 hectáreas. É abrupta e inhóspita, de cima chaira e cuberta de herba, separada de terra firme por unha estreita canle de fortes correntes, accesible con dificultade en marea baixa dende terra firme.
A beira continental da canle ocúpaa o Castro das Grobas.
1943: The Battle of Midway
1943: The Battle of Midway (1943 ミッドウェイ海戦) é un videoxogo arcade de tiros desenvolvido e publicado por Capcom. É a secuela do anterior xogo de Capcom 1942.
Sinopse
A historia céntrase nunha batalla aérea no Pacífico no marco da segunda guerra mundial, na que o xogador toma os mandos dun caza co que terá que derribar tódolos inimigos posibles intentando evitar o seu fogo. Está baseado na batalla de Midway, na cal a frota xaponesa atacou a famosa illa de Midway, e que para moitos historiadores cambiou o curso da guerra.
Borjomi
miniatura|200px|dereita|Bandeira da cidade. Borjomi (en xeorxiano ბორჯომი) é unha cidade de 10.546 habitantes (2014) da provincia de Kartli, Xeorxia, famosa pola súa industria de auga mineral, ademais de ser unha cidade turística polos seus mananciais e pola súa proximidade a diversas pistas de esquí.
Sven Nilsson
Sven Nilsson, nado en 1787 en Landskrona (Suecia) e finado en 1883 en Lund, foi un naturalista e arqueólogo sueco.
Traxectoria
Dirixiu o Museo de zooloxía de Estocolmo en 1819.
Estudou especialmente os vertebrados e, dentro deles, as aves de Suecia, así como os crustáceos fósilles.
Foi o autor, entre outras, das obras Ornithologica suecica (dous volumes, 1817-1822) e a Historia molluscorum Sueciae (1822).
AgustaWestland AW149
O AgustaWestland AW149 é un helicóptero militar medio desenvolvido por AgustaWestland (no presente Leonardo). O 20 de xuño de 2011 AgustaWestland anunciou o AW189, unha versión civil do AW149, para a súa entrada en servizo en 2013.
Deseño e desenvolvemento
O AW149 foi desvelado no Farnborough Air Show de 2006. Derivado do AW139, o AW149 ten unha fuselaxe máis longa e motores máis potentes, conseguindo un maior volume de carga. O 13 de novembro de 2009 o primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea nas instalacións de AgustaWestland en Vergiate, no norte de Italia. O 26 de febreiro de 2011 o segundo prototipo, o primeiro aparello cos motores de produción, voou por primeira vez en Vergiate.
AgustaWestland presentou unha versión do AW149, designada TUHP149, como candidata ao Programa de Helicóptero Utilitario Turco para as forzas armadas de Turquía. O programa buscaba un lote inicial de 109 helicóperos valorados en 4 000 millóns de dólares, e as futuras ordes podían chegar finalmente aos 300 aparellos. O 21 de abril de 2011 o Ministerio de Defensa turco anunciou que o Sikorsky S-70i Black Hawk fora seleccionado como gañador.
A certificación militar para o AW149 foi anunciada por Finmeccanica no Farnborough Air Show de 2014. O tren de aterraxe pode aguantar co aparello tocando o chan a unha velocidade de caída de 9,5 m/s, comparado cos 2 m/s para un helicóptero civil. O AW149 está sendo comercializado como unha alternativa á familia do Sikorsky UH-60 Black Hawk. Tailandia pediu 5 unidades do AW149 e é o seu primeiro cliente de exportación. A Forza Aérea de Italia considerouno como helicóptero de busca e rescate pero finalmente elixiu ao máis lixeiro AW139M.
Aterínidos
miniatura|300px|Atherina boyeri Os Aterínidos (Atherinidae) son unha familia de peixes mariños e, porincipalmente, de río, da orde Ateriniformes (Atheriniformes). Distribúense tanto por augas temperadas como tropicais.
Características
Teñen dúas aletas dorsais amplamente separadas, a primeira con espiñas flexibles e a segunda cunha espiña seguida de radios brandos, ó igual cá aleta anal; as aletas pectorais sitúanse en posición alta. Boca pequena e terminal. Carecen de liña lateral pero presentan unha banda lateral ampla de cor prateada.
Clasificación
Divídese en once xéneros en tres subfamilias:
Dani Alves
Daniel Alves da Silva, máis coñecido como Dani Alves, nado en Juazeiro, Baía, o 6 de maio de 1983, é un futbolista brasileiro nacionalizado español, que xoga como lateral dereito. Foi considerado por algúns medios de comunicación deportivos como o mellor lateral dereito do mundo. Actualmente atópase sen equipo tras ser detido de xeito preventivo por un presunto delito de violación, o que provocou a rescisión do seu contrato co Club Universidad Nacional mexicano.
Traxectoria
Alves debutou como profesional en 2001 no Esporte Clube Bahia e un ano despois incorporouse ao Sevilla FC que pagou por el 500.000 euros.
A pesar de xogar como lateral, é un xogador de marcado carácter ofensivo, e en ocasións actúa como interior dereito, ademais de ser un lanzador de faltas. Dise del que é un todocampista, pois ata chegou a xogar de mediocentro e ata de dianteiro nun partido que enfrontou ao Sevilla e o Zenit de San Petersburgo en terras rusas.
Daniel Alves debutou de xeito oficial na Liga española o 23 de febreiro de 2003 co Sevilla FC fronte ao RCD Espanyol. Con todo, non marcaría o seu primeiro gol ata a tempada seguinte, o 9 de novembro de 2003 fronte ao Real Madrid. En agosto de 2007, Daniel Alves pediu ao Sevilla que lle deixase marchar e crecer como xogador. Con todo, as altas pretensións económicas do Sevilla frustraron a súa fichaxe polo Chelsea FC da Premier League inglesa, o que creou un gran descontento no xogador que chegou ata a negarse a viaxar co equipo a Grecia onde disputaría un partido crucial co AEK Atenas para a súa clasificación na seguinte rolda da Liga de Campións. A pesar diso, quedou outro ano máis na disciplina nervionense, sendo traspasado finalmente ao FC Barcelona.
O 2 de xullo de 2008 foi presentado oficialmente como novo xogador do FC Barcelona ata o ano 2012, nun acto no que o presidente do club azulgrana, Joan Laporta, o definiu como "o mellor lateral dereito do mundo". Os 35,5 millóns de euros do seu traspaso (29,5 millóns fixos máis seis en variables, por clasificación e títulos) convertérono na segunda fichaxe máis cara da historia do club -por detrás de Overmars, e sendo posteriormente superado tamén polo de Ibrahimovic-, sendo o terceiro desembolso máis grande xamais realizado pola contratación dun defensa. No Barcelona comezou usando o número 2. Para a tempada 2013-14 decidiu usar o dorsal 22 coma homenaxe ó seu antigo compañeiro Éric Abidal. Na tempada 2015-16, decidiu cambiar de novo o seu dorsal, usando desta vez o número 6, deixado por Xavi Hernández, quen deixou o club ó remate da tempada anterior.
Marcou o seu primeiro gol co FC Barcelona o 25 de outubro de 2008 no Camp Nou fronte á UD Almería.
Selección nacional
Foi 119 veces internacional coa selección do Brasil, coa que marcou oito goles. O seu debut produciuse no 2006, nun partido amigable contra Ecuador, e ao ano seguinte disputou a Copa América, proclamándose campión e marcando un dos tres goles do seu equipo na final contra a Arxentina. Durante os seguintes anos gañou dúas Copas Confederacións (2009 e 2013) e participou en dous Mundiais (Suráfrica 2010 e Brasil 2014).
No 2019 gañou a súa segunda Copa América, capitaneando á selección brasileira e derrotando na final ao Perú. Foi elixido mellor xogador do torneo. Dous anos despois formou parte da selección do Brasil nos Xogos Olímpicos de Toquio, conquistando a medalla de ouro ao vencer na final a España.
José da Silva Bartolomé
José da Silva Bartolomé, Moreno, finado en Trasmonte (Oroso) o 14 de outubro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Acusado de realizar accións propagandistas contra o réxime o 14 de abril e o 1 de maio de 1946, foi declarado en rebeldía. Incorporouse á guerrilla xunto con Claudio Díaz Milia entre o 16 e o 19 de maio a través de Manuel Bello Parga e pasou a formar parte do destacamento Santiago Álvarez da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Cando Claudio Díaz Milia desertou o 28 de xullo, a guerrilla comezou a sospeitar que José da Silva podía ser un infiltrado e ser o responsable da caída de Marcelino Rodríguez Fernández. Foi fusilado por orde de Manuel Ponte o 14 de outubro de 1946 en Trasmonte (Oroso). Xunto ao seu cadáver apareceu unha nota escrita:
Inscrición de Behistún
dereita|miniatura|250px| A Inscrición de Behistún, tallada na parede dun acantilado, fornece o mesmo texto en tres linguas, contando a historia das conquistas do [[Darío I da Persia|Rei Darío. Está ilustrada con imaxes en tamaño real de Darío con outras figuras.]]
Eleccións municipais no Incio
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Incio desde a aprobación da Constitución de 1978.
Inscrición de Behistún
A inscrición de Behistún (tamén escrito Bisotun, Bistun o Bisutun ; persa : بیستون ; ou en persa antigo : Bagastana , que significa "o lugar de Deus") é unha inscrición realizada no reinado de Darío I. Para a escrita cuneiforme o que a Pedra Rosetta é para os xeróglifos: o documento máis importante no desciframento dunha lingua até entón esquecida.
Localízase na actual provincia de Kermanshah, no Irán, e forma parte dun gran complexo arqueolóxico (máis de 187.000 has.) a carón dunha antiga ruta comercial que unía Mesopotamia coa meseta irania e que, en 2006, foi nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
A parte máis relevante do complexo arqueolóxico é o baixorrelevo no que aparece Darío I no seu camiño cara ó poder. Debaixo do baixorrelevo, hai un texto, en escrita cuneiforme, con versións en tres linguas diferentes: elamita, persa antigo e babilonio. Neles, nárranse diferentes lendas e as loitas que tivo que levar a cabo Darío contra os sátrapas que se revoltaron cando accedeu ao poder.
A inscrición
miniatura|400px|Column 1 (DB I 1-15), deseño de Fr. Spiegel ([[1881)]] O texto da inscrición é unha declaración de Darío I, escrita tres veces en tres alfabetos e linguas diferentes: dúas linguas lado a lado, persa antigo e elamita, e babilonio enriba delas. Darío gobernou o imperio persa de 521 a 486 a.C.. Por volta de 515 a.C., el mandou facer unha inscrición coa longa historia da súa ascensión ao poder diante do usurpador Smerdis da Persia (e sobre as súas guerras subsecuentes e supresións de rebelión) a ser inscrita nunha falesia preto da actual cidade de Bisistun, aos pés das montañas Zagros, no Irán, exactamente a onde se chega vindo das planicies de Kermanshah.
A inscrición ten aproximadamente 15 m de altura por 25 m de largura, e fica a 100 m de altura nun acantilado á beira dunha antiga estrada ligando as capitais da Babilonia e do imperio dos Medas (Babilonia e Ecbatana, respectivamente). É practicamente inaccesíbel, pois a parte lateral da montaña foi removida a fin de tornar a inscrición máis visíbel despois da súa finalización. O texto en persa antigo contén 414 liñas en cinco columnas; o texto en elamita inclúe 593 liñas en oito columnas e o texto babilonio está disposto en 112 liñas.
A inscrición ilustrouse cun baixorrelevo de Darío en tamaño real, dous servos e 10 figuras de 1 metro representando os pobos conquistados; o deus Ahura Mazda flutúa sobre a ilustración, abenzoando o rei. Unha figura parece ter sido acrecentada despois das outras teren sido completadas, así como (curiosamente) a barba de Darío, constituída dun bloque de pedra independente fixado con ferro e chumbo.
Na Antigüidade
Despois da caída do imperio persa e dos seus sucesores, e o desaparecemento da escrita cuneiforme, o significado da inscrición foi esquecido e interpretacións e orixes fantasiosas tornáronse a norma. Durante séculos, en vez de ser atribuída a Darío — un dos primeiros reis persas — considerouse ser do reino de Khosrau II da Persia (ou Cosroes) — un dos últimos (590 - 628). Unha lenda xurdiu afirmando que fora creada por Farhad, un amante da muller de Khosrau, Shirin. Exiliado pola súa transgresión, Farhad recibe a misión de escavar a montaña para encontrar auga; se tivese éxito, recibiría o permiso de casar con Shirin. Despois de varios anos e da escavación de metade da montaña, el acaba por encontrar auga, mais Khosrau dille que Shirin xa morrera. El fica louco e tírase do cantil. Shirin non morrera, naturalmente, e enforcouse ao saber da morte de Farhad.
Descuberta
Foi soamente en 1598, cando o británico Robert Sherley avistou a inscrición durante unha misión diplomática na Persia por conta da Austria, que a inscrición retivo a atención dos estudosos europeos. Sherley chegou á conclusión de que se trataba dunha imaxe representando a ascensión de Xesucristo. Falsas interpretacións bíblicas pola parte dos europeos foron comúns durante os dous séculos seguintes, incluíndo a idea de que se tratase de Cristo e os seus apóstolos, ou as tribos de Israel e Shalmaneser da Asiria.
En 1835, Sir Henry Rawlinson, un oficial do exército británico adestrando o exército do Xá do Irán, comezou a estudar seriamente a inscrición. Como o nome da cidade de Bisistún estaba anglicizado para "Behistun" na época, o monumento pasou a ser coñecido como a "Inscrición de Behistún". A pesar do seu difícil acceso, Rawlinson foi capaz de escalar o cantil e copiar a inscrición en persa antigo. O texto elamita estaba do outro lado dun abismo, e o babilonio 4 metros enriba; ambas eran de difícil acceso, e deixáronse para máis tarde.
Desciframento
miniatura|dereita|250px|Textos da escrita cuneiforme nas tres linguas En posesión do texto persa, e con aproximadamente un terzo do silabario fornecido polo especialista alemán Georg Friedrich Grotefend, Rawlinson comezou a traballar no desciframento do texto. Por sorte, a primeira sección do texto contiña unha lista dos reis persas idéntica a aquela mencionada por Herodoto, e comparando os nomes e os caracteres, en 1838 Rawlinson foi capaz de descifrar os caracteres cuneiformes usados no persa antigo.
Despois deste éxito, viñeron os dous textos restantes. Despois dun período de servizo no Afganistán, Rawlinson retornou ao traballo en 1843. Utilizando táboas de madeira, conseguiu atravesar o espazo que separaba o texto en persa antigo e o elamita, e copiouno. El conseguiu, entón, encontrar un rapaz suficientemente áxil para escalar o cantil por unha fenda e instalar cordas á altura do texto en babilonio, de modo que o puido copiar en papel maché.
Pénsase que Darío colocou a inscrición naquela posición inaccesíbel para tornala infalsificábel. A lexibilidade era secundaria (o texto é completamente ilexíbel desde o solo) diante deste imperativo. Mais o rei persa non contou coa fonte no pé do cantil, o que trouxo tráfego humano crecente á área. Iso causou unha destrución considerábel dalgunhas figuras. O monumento tamén sufriu danos durante a segunda guerra mundial, cando os soldados o usaban na práctica do tiro.
Lista de satrapías
Posteriormente, foron engadidas outras: Putiya (Libia), Kusiya (Nubia) e, trala campaña de Darío contra os escitas, Skudra (Tracia).
Garrett Hedlund
Garrett John Hedlund nado en Roseau (Minnesota) o 3 de setembro de 1984, é un actor estadounidense coñecido polos seus papeis en filmes como Friday Night Lights, Four Brothers, Eragon, Country Strong, polo seu papel de Patroclo no filme Troia e como Sam Flynn en Tron: Legacy.
Prefectura de Kumamoto
A Prefectura de Kumamoto (熊本県, くまもとけん, Kumamoto-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa capital é Kumamoto-shi.
A prefectura cobre 7.405,80 km² de superficie e habítana 1.821.372 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Fukuoka, a prefectura de Ōita, a prefectura de Miyazaki e a prefectura de Kagoshima.
Antes da Revolución Meiji coñecíase como a provincia de Higo (肥後国).
Xeografía
Na prefectura hai 47 concellos.
Castañas con leite
As castañas con leite é un prato de castañas típico dalgúns concellos da provincia de Lugo e Ourense (Galicia). Este prato adóitase servir coma sobremesa ou almorzo.
Preparación
Ás castañas tíranselles as dúas pelas. A preparación adoita levar dúas coceduras. A primeira faise nunha moira a ferver. Adóitanse aromatizar con canela e fiúncho. Trala primeira cocedura faise unha segunda en leite até que estean brandas e logo bótanse nunha fonte co leite. Esta preparación é a que indica Picadillo no seu libro La cocina práctica.
Sérvense ben coma sobremesa ou polo almorzo.
Outra receita fala dunha crema de castañas con leite: preparadas as castañas como para facer compota déixase reducir o almibre; despois pásanse as castañas por unha peneira de latón, esmagándoas para que vaian caendo coma fideos nunha fonte fonda, onde se puxera un pouco leite cocido moi quente. Pasadas todas as castañas pola peneira, ou quéntanse ou se lles bota un chisco de canela, e unha vez frío sérvese.
Chita, Xapón
Chita (知多市, ちたし, Chita-shi) é un concello xaponés da prefectura de Aichi. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, na península de Chita, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 45,43 km² e a poboación de 85.574 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.880 hab./km².
O concello de Chita limita cos concellos de Tōkai, de Higashiura, de Agui e de Tokoname.
Pollachius
Pollachius é un xénero de peixes osteíctios actinopterixios da orde dos gadiformes e familia dos gádidos.
O xénero comprende tan só dúas especies:
ambas moi semellantes e de distribución noratlántica, e obxecto de activa pesca, xa que son moi apreciadas gastronomicamente
Etimoloxía
O nome latino do xénero, Pollachius, deriva do inglés pollack ou pollock, termo derivado do escocés antigo, de orixe escura, que é o nome da especie Pollachius pollachius e, por extensión, de P. virens.
Características
A coloración e parda verdosa escura polo lombo e prateada polos costados e no ventre; ambas as especies diferéncianse en que P. virens ten o dorso máis escuro, de cor que oscila entrre a negra e a verde escura, que P. pollachius, o noso coñecido abadexo, do que se distingue tamén por unha fina liña abrancazadas que percorre os flancos.
Hábitat e distribución
Viven sobre fondos rochosos, a profundidade variábel, en augas costeiras (os exemplares novos, máis preto do litoral), en grupos (os adultos só se reúnen en cardumes só na época da reprodución, de xaneiro a marzo), alimentándose basicamente de pequenos peixes (crías de muxo, xoubas, pións etc.), e tamén de crustáceos e moluscos. Ambas as especies viven no Atlántico norte, P. pollachius desde as costas de Noruega até as do sur de Portugal, mentres que P. virens é máis norteña, estendéndose desde o norte de Francia (Normandía), Holanda e Alemaña até Islandia, polo suroeste de Groenlandia, así como polas costas do leste do Canadá.
En Galicia
Dadas as áreas de distribución de ambas as especies, é lóxico que Pollachius pollachius estea citada en niumerosas zonas do litoral galego, desde Cornide, en 1788 (no que a cita co nome linneano de Gadus pollachius), até Rodríguez Solórzano e outros, que a sitúan sobre fondos da plataforma continental menores de 200 m, desde a foz do Miño até Ribadeo.
Obviamente, P. virens, cuxa área de distribución chega polo sur até o norte de Francia, non aparece citada na bibliografía, e só se pode ver algunha vez nas lonxas galegas onde se desembarcan capturas da pesca de altura.
WOEID
Un WOEID (Where On Earth IDentifier) é un identificador de referencia de 32 bits, orixinalmente definido por GeoPlanet e agora asignado por Yahoo!, que identifica calquera característica da Terra. No ano 2009, Yahoo! liberou por primeira vez a información do WOEID de GeoPlanet ó público, producíndose a última liberación o 1 de xuño de 2012. Pouco despois Yahoo! decidiu deter a descarga de datos até que determinasen un xeito mellor de achegar os datos como parte do servizo".
WOEIDs son empregado por outros proxectos, incluíndo Flickr, OpenStreetMap, e zWeather.
Xosé Cora
Xosé Cora Rodríguez, nado no Porto do Barqueiro (Mañón) en 1922 e finado na Coruña o 28 de febreiro de 2008, foi un xurista galego, primeiro Valedor do Pobo.
Traxectoria
No ano 63 foi designado xuíz instrutor do caso do metílico, un envelenamento masivo pola produción de alcol de consumo humano elaborado a base de alcol metílico e que provocou 51 falecidos en España. En 1983, José Cora incorporouse como maxistrado na Audiencia Provincial de Ourense, e en xullo de 1983 foi designado presidente da Audiencia Territorial da Coruña. Posteriormente foi o primeiro presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, durante un ano escaso, entre marzo de 1989 e maio de 1990, cando se xubilou como xuíz. Durante eses meses, a súa angueira principal foi aplicar a Lei de demarcación de Galicia para desenvolver o sistema xudicial galego.
Xosé de Cora foi nomeado Valedor do Pobo en 1990, o primeiro da historia da institución. Foi o encargado de poñela en funcionamento e dotala de práctica de traballo, e foi renovado no seu posto en 1995 polo consenso do Parlamento. Estivo no cargo ata febreiro de 2002, 20 meses máis do que lle correspondía, por falta de acordo das forzas políticas galegas no nomeamento dun substituto.
Constancio Romeo
Constancio Romeo Lasarte, nado en Zaragoza o 18 de decembro de 1852 e finado na Coruña o 9 de decembro de 1917, foi un mestre de escolas laicas e librepensador español.
Traxectoria
Participou como orador nos actos do Primeiro de Maio de 1906 na Coruña. Os directivos de La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento ofrecéronlle o posto de mestre e director da escola laica que mantiña a entidade. Constancio aceptou o ofrecemento e tomou posesión a comezos de setembro de 1906. As escolas laicas foron clausuradas por orde de La Cierva tras os sucesos da Semana Tráxica de Barcelona de xullo de 1909. Ao tempo que se pechaba a escola, Constancio foi acusado de ser un perigo para a sociedade, como defensor das ideas anarquistas, e sufriu desterro na Fonsagrada. Retornou á Coruña o 29 de setembro tras levantarse a suspensión de garantías constitucionais polo goberno. Pero a escola foi novamente pechada por orde das autoridades académicas porque Romeo abriu o local sen permiso. Tiveron que facer unha nova solicitude e cambiaron a denominación da escola, que levou o nome de Colexio laico Fröebel. O colexio abriu as súas portas o 6 de decembro con Romeo como profesor e director.
Constancio Romeo patricipou en mitins anticlericais e en defensa do librepensamento, actos a favor dos presos políticos e sociais e mitins de controversia. Tamén pronunciou varias conferencias: "La libertad es incompatible con el principio de autoridad", pronunciada o Primeiro de Maio de 1907 no Teatro Circo; "Cómo vivimos y cómo podríamos vivir", organizada pola sociedade de pescadores La Humanidad Libre en xaneiro de 1909; en maio de 1909, no local de Germinal, disertou sobre o carácter que debían ter os centros de estudos sociais; en setembro de 1913, no local de carpinteiros de La Emancipación, falou sobre Socialismo e sindicalismo. Colaborou en La Voz del Obrero.
A raíz da folga xeral de 1917 foi acusado de formar parte dunha xunta revolucionaria e procesado. Morreu o 9 de decembro de 1917 na Coruña e foi soterrado no cemiterio civil da cidade o día 10 ás cinco da tarde. Durante o mitin pro amnistía celebrado na praza de touros o 16 de decembro de 1917 fíxose unha colecta a favor da súa familia.
Primeira Liga 2016/17
A tempada 2016–17 da Primeira Liga (por motivos de patrocinio Liga NOS) foi a 83.ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. O defensor do título era o Benfica, e o Chaves e Feirense ascenderon desde a Segunda Liga. O campión foi o SL Benfica, que logrou o seu 36.º título. Descenderon a Segunda Liga o FC Arouca e CD Nacional.
Alexey Shved
Alexey Viktorovich Shved, nado en Belgorod o 16 de decembro de 1988, é un xogador profesional de baloncesto ruso que actualmente xoga no PBC CSKA Moscova da VTB United League. Con 1,98 metros de altura, pode xogar nas posicións de escolta e base.
Traxectoria
Shved comezou a súa carreira no PBC CSKA Moscova da Superliga rusa, onde fixo o seu debut o 4 de novembro de 2006 contra o Ural Great Perm. Debutou tamén co CSKA na Euroliga o 17 de xaneiro de 2007, contra o BC Žalgiris lituano. Durante esta etapa no CSKA, foi cedido en dúas ocasións, a primeira ó BC Khimki en febreiro de 2017 ata o remate da tempada, e a segunda ó Dinamo Moscova en decembro de 2009.
O 23 de xullo de 2012, o CSKA anunciou oficialmente a marcha de Shved á National Basketball Association (NBA), para asinar cos Minnesota Timberwolves.
O 23 de agosto de 2014, completouse un traspaso entre os Timberwolves, os Cleveland Cavaliers e os Philadelphia 76ers que mandaba a Shved e a Luc Mbah a Moute ós Sixers, xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2015 de Cleveland. Os Cavaliers recibiron a Kevin Love de Minnesota, mentres que os Wolves recibiron a Andrew Wiggins e Anthony Bennett de Cleveland, e a Thaddeus Young dende Philadelphia.
O 19 de decembro de 2014, Shved foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos que incluía tamén ós Sixers e ós Minnesota Timberwolves.
O 19 de febreiro de 2015, Shved foi traspasado xunto a dúas eleccións da segunda rolda do Draft ós New York Knicks, a cambio de Pablo Prigioni.
O 16 de xullo de 2015, Shved volveu a Rusia onde asinou co BC Khimki un contrato de tres anos.
Teixeu de Ancares
Teixeu de Ancares (Tejedo de Ancares en castelán e oficialmente) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 25 habitantes; do mesmo xeito ca os demais lugares do val do Ancares sufriu despoboamento pola emigración a áreas máis prosperas. A lingua que falan os habitantes de Teixeo de Ancares é un dialecto do galego chamado ancarés.
Patrimonio
A arquitectura é coma a das demais vilas dos Ancares: carázterizase pola cachotaría e a lousa. Teixeo de Ancares posúe unha ponte medieval á entrada, xunto o cal se levanta un vello muíño hidráulico tradicional recentemente restaurado.Tamén posúe un antigo forno tamén restaurado e unha igrexa de estilo tradicional ancarés.
Nos arredores atópase unha fervenza rodeada de castiñeiros centenarios que é a principal atracción. Tamén se acha nos arredores os restos dunha antiga ferraría que foi nos seus tempos tan famosa como a ferraría de Compludo ao sur do Bierzo. Preto da ferraría atópase a Ermida de Santa Madalena, a patroa.
Festas
A principal festa é a romaría á ermida de Santa Madalena que se celebra o último domingo de xullo.
Espirilo
300px|miniatura|dereita|Espirilos. Os espirilos son bacterias de forma espiral. Son un dos grandes tipos morfolóxicos de bacterias, xunto cos cocos, bacilos e vibrios. Os espirilos son Proteobacterias, e poden encontrarse algunhas especies de espirilos en todos os grandes grupos proteobacterianos: Alfaproteobacterias, Betaproteobacterias, Gammaproteobacterias, Deltaproteobacterias, e Epsilonproteobacterias. Inicialmente os espirilos foron clasificados no xénero Spirillum, que foi un dos primeiros xéneros de procariotas que se crearon, xa no século XIX, por Ehrenberg en 1832. Spirillum chegou a ter moitas especies, pero despois foron reclasificadas noutros xéneros, e hoxe nas listas da LPSN Spirillum só ten dúas especies.
A curvatura espiral dos espirilos pode variar desde só unha volta completa (ao que os fai parecerse aos vibrios) ata moitas voltas (o que fai que se parezan ás espiroquetas). Nunca teñen endoflaxelos como as espiroquetas, as cales teñen forma de sacarrollas con voltas máis apertadas ca as dos espirilos e máis flexibilidade. Os espirilos, á parte da súa forma espiral e de que son gramnegativos e a maioría móbiles e flaxelados, con frecuencia con penachos de flaxelos, teñen gran variedade de características metabólicas e formas de vida. Hainos patóxenos, simbiontes e de vida libre e están distribuídos amplamente en medios acuáticos. Poden ser aerobios estritos ou facultativos ou microaerófilos, fermentativos ou fixadores de nitróxeno.
Algúns espirilos son de gran lonxitude e é posible que algúns foran observados xa por Antoni van Leeuwenhoek. Algúns espirilos teñen características especiais, como o magnetotactismo de Magnetospirillum, o fototrofismo de Thiospirillum ou a fixación do nitróxeno de Azospirillum lipoferum. Os xéneros Campylobacter e Helicobacter son patóxenos do aparato dixestivo.
Son espirilos por exemplo os xéneros: Spirillum, Aquaspirillum, Oceanospirillum, Magnetospirillum, Azospirillum, Herbaspirillum, Campylobacter, Helicobacter, Ancylobacter (que son como vibrios enrolados sobre si mesmos), Thiospirillum (bacteria vermella do xofre de gran tamaño), Rhodospirillum. O xénero Bdellovibrio é en realidade similar a un vibrio só lixeiramente torsionado.
O escriba sentado
miniatura|dereita|O escriba sentado, exposto no [[Museo do Louvre, París.]] O escriba sentado, ás veces denominado o escriba sentado do Louvre, é unha das estatuas máis representativas da escultura do Imperio Antigo de Exipto, e unha das máis famosas e ben conservadas de toda a civilización exipcia.
Foi esculpida entre os anos 2480 e 2350 a.C., nunha época en que Exipto estaban no cumio da súa gloria e xa se abandonara a construción de grandes pirámides.
Os escribas no Antigo Exipto eran persoas moi importantes, xa que eran indispensábeis nun Estado fortemente centralizado, polo que foron representados frecuentemente.
Esta estatua descubriuse en 1850 na necrópole de Saqqara, situada na ribeira occidental do río Nilo, fronte á antiga cidade de Menfis, que foi a capital do Imperio Antigo de Exipto.
Análise da obra
miniatura|220px|Detalle do rostro do [[escriba.]] 220px|miniatura|Detalle das mans.
Considérase que a estatua deste escriba representa a un alto funcionario da administración. Colocada na capela de culto dunha tumba, a estatua presidía as cerimonias e recibía as ofrendas para o defunto. A súa función tiña, pois, un carácter funerario.
O corpo está esculpido en calcaria, e os seus ollos tallados en cristal de rocha, cuarzo branco e ébano.
A cara está atenta, e a mirada é viva; esta parte do corpo é moi realista, resaltando os pómulos e as meixelas, e os ollos aparentan gran realismo. As mans están tallada con esmerado detalle.
A súa postura é algo hierática, e a súa actitude, tensa. Presenta pregas no ventre que fan resaltar a súa obesidade. A súa boa conservación permítenos ver a policromía antiga, coa aplicación das diferentes cores.
As esculturas de deuses e faraóns (que tamén eran deuses) do Imperio Antigo caracterízanse por mostrar unha actitude hierática. Porén, nesta, por tratarse da dun cortesán, non é estraño o realismo, presentando ao suxeito realizando a súa actividade, ou a representación da obesidade do escriba e o realismo dos ollos, moi detallados.
Actualmente a estatua exhíbese no Museo do Louvre de París, Francia.
XXVI edición dos Premios Goya
A 26ª cerimonia de entrega dos Premios Goya tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid, o 19 de febreiro de 2012. Por primeira vez a presentadora foi Eva Hache.
Gondor
Gondor é un reino ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, descrito como o máis grande reino dos homes no oeste da Terra Media a finais da Terceira Idade. O terceiro volume do Señor dos Aneis, O Regreso do Rei, relata en gran parte os acontecementos en Gondor durante a guerra do Anel e a posterior restauración do reino. A historia do reino está descrita nos apéndices do libro.
Segundo a narrativa, Gondor foi fundado polos irmáns Isildur e Anárion, os fillos de Elendil, exiliados do reino insular de Númenor despois da súa caída. Xunto con Arnor no norte, Gondor, o reino do sur, serviu como último bastión dos homes do oeste. Despois dun período de crecemento, Gondor comezou a esmorecer segundo avanzaba a Terceira Idade, sendo debilitado continuamente polas loitas internas e os conflitos cos aliados do Señor Escuro Sauron. Na época da guerra do Anel, o trono de Gondor estaba baleiro, aínda que os seus principados e feudos aínda tiñan deferencia polo rei ausente, amosando a súa lealdade aos administradores de Gondor. O reino só foi restaurado coa derrota final de Sauron e a coroación de Aragorn como rei.
Baseándose nas primeiras concepcións, a historia e a xeografía de Gondor foron desenvolvéndose por etapas a medida que Tolkien creaba o seu legendarium e escribía O Señor dos Aneis. Os críticos observaron o contraste entre os administradores cultos pero sen vigor de Gondor e os líderes sinxelos pero vigorosos do reino de Rohan, baseados nos anglosaxóns, que eran favorecidos por Tolkien. Os eruditos na obra de Tolkien observaron paralelismos entre Gondor e os normandos, a antiga Roma, os viquingos, os godos, os longobardos e o Imperio Bizantino.
Etimoloxía ficticia
Tolkien fixo que o nome Gondor procedese do sindarin, co significado "terra de pedra". Isto ten o seu eco no propio texto do "Señor dos Aneis" co nome de Gondor entre os rohirrim, Stoningland. Os primeiros escritos de Tolkien suxiren que esta era unha referencia á cantería ben desenvolvida dos gondorianos en contraste cos seus rústicos veciños. Esta visión está apoiada polos termos drúedain para referirse aos gondorians e a propia Minas Tirith - cidade de pedra. Tolkien negou que o nome Gondor estivese inspirado na antiga cidadela etíope de Gondar, sinalando que a raíz Ond proviña dun relato que leu cando era neno no que se mencionaba ond ("pedra") como unha das dúas palabras coñecidas das linguas preceltas de Gran Bretaña. Gondor tamén é chamado o reino do sur ou reino sureño, e xunto con Arnor, formaban os Reinos Númenóreanos no exilio. Os investigadores Wayne G. Hammond e Christina Scull propuxeron unha tradución en quenya para Gondor: Ondonórë. Os homes de Gondor son alcumados "tarks" (do quenya tarkil "home alto", numenoreano) polos orcos de Mordor.
O reino
miniatura|upright=2.5|Mapa de Gondor na [[Terceira Idade (Tolkien)|Terceira Idade, delimitado por Rohan e Mordor.]] A xeografía de Gondor está ilustrada nos mapas do Señor dos Aneis feitos por Christopher Tolkien en base aos bosquexos do seu pai e apuntamentos xeográficos The Rivers and Beacon-Hills of Gondor, Cirion and Eorl e O Señor dos Aneis. Gondor atópase no oeste da Terra Media, na costa norte de Anfalas e a Baía de Belfalas co gran porto de Pelargir preto do fértil delta do río Anduin e a populosa rexión de Lebennin, que se estende até as Montañas Brancas (sindarin: Ered Nimrais, "montañas de cornos brancos"). Preto da desembocadura do Anduin estaba a illa de Tolfalas.
Ao noroeste de Gondor atópase Arnor; ao norte, Gondor limita co Bosque Escuro e Rohan; ao nordeste, con Rhûn; ao leste, cruzando o río Anduin e a provincia de Ithilien, con Mordor; ao sur, co deserto e o norte de Harad. Polo oeste limita co Gran Mar.
A rexión cálida e seca do sur de Gondor era, na época da guerra do Anel, "unha terra en litixio e desértica" disputada polos homes de Harad.
A rexión de Lamedon e as terras altas do próspero Morthond, co desolado outeiro de Erech, xace ao sur das Montañas Brancas, mentres que os populosos vales de Lossarnach están xusto ao sur de Minas Tirith. O porto da cidade estaba a uns quilómetros ao sur, en Harlond, onde o gran río Anduin se achegaba máis a Minas Tirith. Ringló Vale estaba entre Lamedon e Lebennin.
A rexión de Calenardhon atópase ao norte das Montañas Grises; concedéuselle a independencia como reino de Rohan. Ao nordeste, o río Anduin entra nos outeiros de Emyn Muil e pasa Sarn Gebir e os estreitos perigosos, sobre un gran río-lago, Nen Hithoel. A súa entrada foi outrora a fronteira norte de Gondor, e está marcada polas Portas dos Argonath, un par de estatuas enormes como advertencia aos intrusos. No extremo sur do lago están os outeiros de Amon Hen (o outeiro da vista) e Amon Lhaw (o outeiro da audición) nas costas oeste e leste; debaixo de Amon Hen está a pradeira de Parth Galen, onde a Irmandade desembarcou e logo se disolveu, coa captura de Merri e Pipin, e a morte de Boromir. Entre os dous outeiros hai un illote rochoso, Tol Brandir, que en parte fai de encoro do río; xusto debaixo del hai unha enorme fervenza, as Cataratas de Rauros, nas cales cae o bote fúnebre de Boromir. Máis abaixo do río están os outeiros de Emyn Arnen.
A capital, Minas Tirith
miniatura|esquerda|Mapa aéreo de Minas Tirith. A capital de Gondor a finais da Terceira Idade, Minas Tirith (do sindarin: "torre de garda"), atópase no extremo oriental das Montañas Brancas, construída arredor do pico do monte Mindolluin. A cidade tamén é chamada ás veces como "a Torre Branca", unha sinécdoque para a cidade por ser a Cidadela o seu edificio máis destacado e a sede da administración da cidade. O xefe de goberno é o Señor da Cidade, función que cumpren os mordomos de Gondor. Outros funcionarios inclúen o Gardián das Casas da Saúde e o Gardián das Chaves. O Gardián das Chaves estaba a cargo da seguridade da cidade, especialmente das súas portas, e da custodia do seu tesoro, en particular a Coroa de Gondor; tiña o mando completo da cidade cando foi sitiada polas forzas de Mordor.
No Patio da Fonte estaba a Árbore Branca, o símbolo de Gondor. Estivo seca durante os séculos que Gondor foi gobernado polos mordomos; Aragorn provocou un abrocho da Árbore Branca no seu regreso á cidade como rei. John Garth escribiu que a Árbore Branca está conectada coa Árbore Seca do século XIV descrita nas viaxes de Xoán de Mandeville. A lenda conta que a Árbore Seca estivo sen vida dende a crucifixión de Xesús, mais que florecerá de novo cando "un príncipe do lado oeste do mundo recite unha misa debaixo del". As mazás destas árbores permiten que as persoas vivan durante 500 anos.
O nivel máis alto tamén contiña aloxamentos para o mordomo de Gondor, a Casa do Rei, Merethrond o Salón das Festas, os cuarteis para as compañías da Garda da Cidadela e outros edificios para os soldados. No Regreso do Rei, o hobbit Peregrin Tuc foi designado para servir coa garda.
As indicacións nos mapas de Tolkien para a ilustradora Pauline Baynes sinalan que a cidade tiña a latitude de Rávena, unha cidade italiana no mar Mediterráneo, aínda que estaba "900 millas ao leste de Hobbiton, máis preto de Belgrado". As almenaras de advertencia de Gondor estaban no máis alto dunha liña de picos que conectaban cara ao oeste Minas Tirith con Rohan.
Dol Amroth
miniatura|esquerda|upright|Bandeira de Dol Amroth. Dol Amroth (do sindarin: "o Outeiro de Amroth" ) é unha cidade fortaleza que se atopa nunha península que sobresae cara ao oeste na baía de Belfalas, na costa sur de Gondor. Tamén é o nome da cidade portuaria, unha das cinco grandes cidades de Gondor, e a sede do principado do mesmo nome, fundado polo príncipe Galador. O poema "The Man in the Moon Came Down Too Soon" que aparece en The Adventures of Tom Bombadil conta como o Home da Lúa caeu unha noite na "ventosa baía de Bel"; a súa caída está marcada pola badalada dunha campá na Torre do Mar (Tirith Aear) de Dol Amroth, e como se recupera nunha pousada da cidade.
O seu gobernante, o príncipe de Dol Amroth, está suxeito á soberanía de Gondor. Os límites do principado non están definidos de maneira explícita, aínda que o príncipe gobernou Belfalas como un feudo, así como unha área ao leste no mapa sinalada como Dor-en-Ernil ("A terra do príncipe"). Imrahil, príncipe de Dol Amroth no Regreso do Rei, estaba vinculado por matrimonio tanto aos mordomos de Gondor como aos reis de Rohan. Era irmán de Lady Finduilas e tío dos seus fillos Boromir e Faramir; parente de Théoden; e pai de Lothíriel, esposa de Éomer. Imrahil xogou un papel importante na defensa de Minas Tirith; os soldados que Imrahil levou a Minas Tirith formaron o maior continxente interno para a defensa da cidade. Os soldados de Dol Amrothm marcharon baixo unha bandeira "prateada sobre azul", cun "barco branco coma un cisne sobre auga azul".
Algúns habitantes de Dol Amroth, como Finduilas, teñen ascendencia númenóreana, e aínda falan a lingua dos elfos. Tolkien escribiu sobre as murallas protectoras da cidade e describiu Belfalas como un "gran feudo". O castelo do príncipe Imrahil está á beira do mar; Tolkien describiu a Imrahil como unha persoa "de sangue nobre, e tamén o seu pobo, homes altos e orgullosos de ollos grises coma o mar". A tradición local afirma que un dos seus devanceiros, Imrazôr o númenóreano casara cunha elfa, aínda que a súa liñaxe continuou sendo mortal.
Historia ficticia
O primeiro pobo que habitou a rexión foi o dos drúedain, un pobo cazador-colleiteiro da raza dos homes que chegou na Primeira Idade. Foron desprazados polos colonos posteriores e quedaron a vivir nos piñeirais do bosque de Druadan ao nordeste das Montañas Brancas. O seguinte pobo asentouse nas Montañas Brancas, e foron coñecidos como os homes das montañas. Construíron un complexo subterráneo en Dunharrow, máis tarde coñecido como os Camiños dos Mortos, que se estendía pola cordilleira de norte a sur. Quedaron suxeitos a Sauron nos Anos Escuros. Fragmentos das linguas pre-númenóreanas sobreviven en épocas posteriores en topónimos como Erech, Arnach e Umbar.