cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paolo Ruffini
Traxectoria
Fillo do médico da súa cidade natal, graduouse na universidade de Módena no ano 1788, onde cursou medicina, filosofía, literatura e matemáticas.
Na universidade aprendeu cálculo de Paolo Cassiani e xeometría de Luigi Fantini. No mesmo ano da súa graduación foi nomeado profesor na universidade de Módena e no 1791 acadou o permiso para exerceren coma médico.
No ano 1798 viuse na obriga de deixar a cátedra ó se negar a xurar fidelidade á República Cisalpina, creada un ano antes. Ó seren derrotadas as tropas napoleónicas polas tropas austríacas, foi reposto no seu cargo no 1799. Por volta do 1814 foi nomeado reitor da Universidade de Módena por Francisco IV de Módena.
Ó se declarar unha epidemia de tifo no ano 1817 encargouse persoalmente da atención de pacientes, co que aproveitaba para estudar a enfermidade e ir adquirindo coñecementos que foron publicados nun libro no ano 1820. Neste proceso el mesmo foi infectado pola enfermidade e tivo que deixar o traballo de campo e renunciar á cátedra de medicina clínica, unha das que exercía.
Está enterrado na igrexa de Santa Maria di Pomposa, entre os túmulos de Carlo Sigonio e Ludovico Antonio Muratori.
Logros matemáticos
Paolo Ruffini pasou á historia como matemático sendo o descubridor dun método que permite atopar os coeficientes do polinomio resultante da división dun polinomio polo binomio x-a. Este método é coñecido como método de Ruffini. Tamén demostrou a imposibilidade da solución xeral das ecuacións alxébricas de graos superiores ó cuarto, sendo este traballo corrixido e mellorado logo polo noruegués Niels Henrik Abel.
Obras
miniatura|Teoria generale delle equazioni, 1799
Lloret de Vistalegre
250px|miniatura|Localización de Lloret de Vistalegre Lloret de Vistalegre é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 17.43 km² onde no ano 2007 vivían 1.182 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Lista de integrais de funcións hiperbólicas
A seguinte é unha lista de integrais de funcións hiperbólicas.
Noe Ito
Noe Itō (en xaponés 伊藤 野枝, Itō Noe), nada en Fukuoka (Prefectura de Fukuoka) o 21 de xaneiro de 1895 e finada en Toquio o 16 de setembro de 1923, foi unha anarquista, escritora e feminista xaponesa.
Cola (zooloxía)
right|thumb|250px|Cola dun [[lemúrido.]] A cola ou rabo é o extremo posterior do corpo dun animal, especialmente cando este forma un apéndice flexíbel e distinguíbel do tronco.
As colas son casa exclusivas dos vertebrados; porén, algúns invertebrados teñen apéndices similares a colas, como os escorpións ou os colémbolos.
Función
As colas desempeñan diversas funcións nos animais. Os peixes e outras formas de vida mariña úsanas para a locomoción, mentres que algúns animais terrestres empréganas para manteren o equilibrio (por exemplo, os gatos) e incluso para suxeitárense (por exemplo, moitos primate).
Pódense usar tamén para facer sinaies sociais, como os cérvidos para indicar un posíbel perigo. E por diferentes tendencias evolutivas chegouse a que se orixinaran colas coas que se pode atacar, algunhas delas con veleno, como ocorre nos escorpións.
Algúns lagartos poden desprenderse da cola, cando é necesario, co obxectivo de escapar dun depredador distraéndoo o tempo suficiente para fuxir. Xeralmente a cola volve a crecer co tempo (case sempre coa cor máis escura que a orixinal).
Nalgúns mamíferos, como nos monos araña ou nalgunhas sarigüeias, a cola ten capacidade prénsil.
A cola nos humanos
Os embrións humanos teñen unha cola que mide cerca dun sexto do tamaño do propio embrión. Conforme este se trtansforma en feto, a cola é absorbida polo corpo en crecemento. Esta cola é, polo tanto, unha estrutura vestixial dos humanos; un atavismo.
En raras ocasións nacen nenos con "colas brandas" que non conteñen vértebras, só vasos sanguíneos, músculos e nervios; porén existen pouquísimos casos documentados de colas con cartilaxes ou até con cinco vértebras. Actualmente os médicos poden eliminar estas colas no momento do nacemento.
Os seres humanos teñen un óso caudal (o cóccix) articulado á pelve, no mesmo lugar onde outros mamíferos teñen a cola. Este óso está formado por vértebras fusionadas (de tres a cinco, usualmente catro), ao final da columna vertebral e non sobresae externamente, aínda que si conserva un propósito anatómico: servir de sostemento para músculos (como o glúteo maior).
Categoría (matemáticas)
miniatura|Categoría formada por unha colección de tres obxectos: A, B, C e unha colección de morfismos denotados por f, g, e g ∘ f; os lazos son identidades. En teoría de categorías, unha categoría é unha estrutura alxébrica que consta dunha colección de obxectos, conectados uns con outros mediante frechas tales que se cumpren as seguintes propiedades básicas: as frechas pódense compor unhas con outras de maneira asociativa, e para cada obxecto existe unha frecha que se comporta como un elemento neutro baixo a composición.
Un exemplo clásico é a categoría de conxuntos, no que os obxectos son conxuntos e as frechas son as funcións, e onde a composición de frechas é a composición usual de funcións. En xeral, os obxectos e as frechas poden ser obxectos abstractos de calquera tipo, e a noción de categoría prové dunha maneira abstracta e fundamental para describir entidades matemáticas e as súas relacións. Esta é a idea central da teoría de categorías, unha rama das matemáticas que busca xeneralizar todas as demais teorías matemáticas en termos de obxectos e frechas. Practicamente calquera rama das matemáticas modernas pódese describir en termos de categorías, e mediante esta descrición é común que se revelen propiedades e similitudes moi profundas entre áreas aparentemente distintas.
Dúas categorías son iguais se teñen a mesma colección de obxectos, a mesma colección de frechas, e a mesma forma asociativa de compor frechas. Dúas categorías tamén se poden considerar equivalentes mesmo se non son precisamente a mesma. Moitas categorías moi cotiás denótanse comunmente cunha abreviación do tipo dos seus obxectos, por exemplo: Con refírese á categoría de conxuntos, Top refírese á categoría de espazos topolóxicos, Ab refírese á categoría de grupos abelianos etc.
Definición
Hai varias definicións equivalentes dunha categoría. A máis habitual é a seguinte: unha categoría C consta de: Ademais, os seguintes axiomas deben ser certos: Destes axiomas pódese deducir facilmente que existe unha única frecha identidade para cada obxecto.
Historia
A noción de categoría, e en xeral, as primeiras nocións de teoría de categorías, apareceron por primeira vez en 1945 nun artigo de Samuel Eilenberg e Saunders Mac Lane chamado "General Theory of Natural Equivalences" (Teoría xeral das equivalencias naturais).
Exemplos
125px|miniatura|Grafo orientado
Categoría dual
Calquera categoría C pode ser considerada unha nova categoría cunha forma diferente: os obxectos son os mesmos que na categoría orixinal pero as frechas son as que estaban na categoría orixinal invertidas. Chámase categoría dual ou oposta e denótase Cop.
Categorías produto
Se C e D son categorías, pódese construír a categoría produto C × D: os obxectos son pares que consisten nun obxecto de C e outro de D, e os morfismos son tamén pares que consisten nun morfismo de C e outro de D. Estes pares poden tamén comporse.
Lista de integrais de funcións de área
A seguinte é unha lista de integrais de funcións de área.
Vertín, Mondego, Sada
Vertín é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 64 habitantes (30 homes e 34 mulleres).
Castro de Castro
Castro de Castro ou Castro de Santa María é un castro de chaira, no concello de Narón.
A Eirexa, Rubián, Bóveda
A Eirexa é un lugar da parroquia de Rubián no concello lugués de Bóveda na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
David Fernández Miramontes
David Fernández Miramontes, nado na Coruña o 20 de xaneiro de 1976, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Fernando Martínez Perales
Fernando Martínez Perales, máis coñecido como Nando, nado en Valencia o 21 de maio de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Lloseta
250px|miniatura|Localización de Lloseta Lloseta é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 17.43 km² onde no ano 2007 vivían 5.493 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Fernando Martínez Perales
Como xogador
Formouse como xogador nas categorías inferiores do Valencia CF, xogando posteriormente no Levante UD e Valencia B. En 1987 debutou co Valencia CF en Primeira División, e permaneceu no club ché até 1992, ano no que Guus Hiddink non contou con el ao darlle minutos a Leonardo. Na tempada 1992–93 foi contratado polo Deportivo da Coruña, variando a súa posición de extremo en lateral esquerdo, conseguindo co club galego unha Copa do Rei (1994–95) e unha Supercopa (1995). A mediados da tempada 1997–98 foi traspasado ao Sevilla FC, daquela en Segunda División, co que lograría o ascenso un ano despois. Na tempada 2000–01 xogou coa SD Compostela e posteriormente xogou co Atlético Arteixo.
Lloseta
Demografía
Evolución da poboación de Lloseta dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Fernando Martínez Perales
Como adestrador
O 29 de decembro de 2009 anunciouse a súa contratación como adestrador polo UD Somozas.
O 14 de xuño de 2011 anunciouse a súa contratación polo CCD Cerceda, sendo substituído o 2 de abril de 2012 por Luis Santiago.
En xuño de 2013 anunciouse a súa contratación polo Pontevedra CF, en substitución de Milo Abelleira. En outubro de 2013 presentou a súa dimisión debido a diferenzas co cadro de xogadores.
Liga Norte
A Liga Norte (en italiano: Lega Nord) abreviado coma Lega  é un partido político de Italia fundado por Umberto Bossi, que conta con apoio principalmente nas rexións do norte Italia, e representou o máximo expoñente político do nacionalismo padano.
O programa tradicional da Liga Norte propuña a descentralización e a federalización do país, mediante un proceso de devolución de competencias que actualmente só exerce o Estado. Outrora o partido defendeu outro tipo de ideais, dende a sinxela demanda de maior autonomía administrativa das rexións, ata a secesión do norte italiano do resto do país. Actualmente, baixo a presidencia de Matteo Salvini, o partido virou cara posicións euroescépticas e críticas coa inmigración ilegal, o cal o achega a posicións populistas de extrema-dereita, coma Marine Le Pen ou Viktor Orban.
1991: a fusión dos movementos autonomistas do Norte
A Liga Norte naceu o 15 de febreiro de 1991 por mor da fusión da Liga Lombarda con varios partidos autonomistas do norte de Italia, como a Liga Véneta, Piemont Autonomista, Liga Emiliano-Romagnola, Alianza Toscana etc. Pronto se lles engadiron movementos autonomistas doutras rexións: Trentino-Alto Adigio, Friuli-Venecia Xulia, Val de Aosta, Umbría, As Marcas etc. O día da fundación, en Pieve Emanuele (Milán), elixiuse de xeito unánime a Umberto Bossi como secretario federal do partido durante o primeiro congreso federal do mesmo. O movemento destacou nos seguintes anos como un dos máis importantes do norte de Italia, o que leva aos seus candidatos a obter varias administracións locais, algunhas tan importantes como Milán.
Eleccións xerais de 1992
En 1992, a Liga Norte conseguiu obter 80 escanos no Parlamento de Roma: 25 senadores e 55 deputados.
Eleccións xerais de 1994: alianza co Polo
Con motivo das eleccións xerais de marzo de 1994, a Liga Norte aliouse co empresario Silvio Berlusconi, que se introduciu na política a través da fundación dun partido chamado Forza Italia, e ambos forman durante un curto período de tempo unha coalición de centro-dereita. Berlusconi organizou dúas coalicións, dada a pésima sintonía entre a Liga Norte e a recentemente formada Alianza Nacional (reduto do Movemento Social Italiano): no norte, Forza Italia, Centro Cristián Democrático e presentándose a Liga co nome do "Polo da Liberdade", no sur, en cambio, fixéronse chamar o "Polo do Bo Goberno", con Alianza Nacional e sen a Liga. En 1994, os parlamentarios da Liga subiron ata 180.
A Liga fai que o Goberno cese
O Polo vence as eleccións e fórmase o primeiro goberno Berlusconi, que duraría poucos meses, por mor da retirada de apoio por parte da Liga: nun primeiro momento, a asemblea federal da Liga (6 de novembro de 1994) presentou un proxecto de Constitución que contempla a división de Italia en 9 macrorrexións; o debate logo centraríase nas pensións. Berlusconi decide que non se pode gobernar cun aliado como Bossi e que non había máis remedio que volver ás urnas. O enfrontamento directo tería lugar poucos días antes do Nadal, cando Berlusconi acusa en directo en televisión a Bossi de traizoar o seu pacto. Bossi, polo seu lado, contraatacaría con duras acusacións e dimite.
Lista de funcións matemáticas
Esta é unha lista de funcións matemáticas:
Liga Norte
Eleccións xerais de 1996: intento de secesión e independencia da Padania
Durante as eleccións de 1996 a Liga Norte presentouse soa ás eleccións, conseguindo o 10,4% dos votos a nivel nacional, o que se traduciría en 87 parlamentarios. Esta decisión castigaría ao Polo de centro-dereita, favorecendo a vitoria da nova coalición de centro-esquerda, chamada A Oliveira, que á fronte a Romano Prodi. A causa do forte apoio electoral (30% no Véneto, 25% na Lombardía), o 15 de setembro de 1996 a Liga Norte, radicalizando a súa postura, persegue o proxecto de secesión do norte italiano e convoca unha manifestación ao longo do río Po, que remataría en Venecia coa proclamación por parte de Umberto Bossi, a xeito de provocación, da independencia da Padania.
A Liga nos anos 2000
Nas posteriores citas electorais a Liga sofre un constante descenso no número de votantes (en 2001 consegue o 3,9% dos votos), o que obriga ao partido a volver pactar cos partidos de centrodereita. En 2001, varios membros do partido entran no executivo: Umberto Bossi, por exemplo, convértese en Ministro de reformas e de devolucións, aínda que en marzo de 2004 é substituído por Roberto Calderoli, xa que Bossi vese indisposto por mor dun ictus.
Nas eleccións europeas de 2004 e nas rexionais de 2005, a Liga recupérase dos seus últimos resultados electorais e consegue o 5% e o 5,6% dos votos nacionais, respectivamente. Esta repunta confírmase nas eleccións lexislativas de 2008, nas que Bossi solicita algo máis de 3 millóns de votos, o 8,34% do total.
Neste punto, a Liga Norte defendeu un proxecto federal para o país e opúxose á ratíficación do Tratado de Lisboa.
De Bossi a Salvini, a reconversión da Liga ao populismo de dereitas
A principios dos anos 2010, a Liga Nord estaba dividida internamente entre os partidarios do líder histórico Umberto Bossi, e de Roberto Maroni, ministro do interior entre 2008 e 2011, con Belrusconi. Maroni chegou á secretaria xeral da Liga en 2013, loga da dimisión de Bossi. Maroni deixou o seu cargo pra centrarse nas eleccións a presidente da Lombardía, co cal quedou un baleiro na lideraxe da Liga Nord, que foi aproveitado por Matteo Salvini, pra facerse coa Secretaria Federal da Liga no congreso do 7 de decembro do 2013.
Salvini propuxo un novo horizonte pra o partido, deixando a independencia da Padania nun segundo plano, plantexando un modelo de estado máis federal. Igualmente, propuxo facer achegar ao partido aos movementos populistas de extrema dereita, centrándose en cuestións coma a inmigración e o euroescepticismo.
A Veiga de Lea, Lea, Pol
A Veiga de Lea é un lugar da parroquia de Lea no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Ostrobotnia
Ostrobotnia (en finés Pohjanmaa, en sueco Österbotten) é unha das 19 rexións de Finlandia, localízase no oeste do país limitando coas rexións de Ostrobotnia Central, Ostrobotnia do Sur e Satakunta. Xunto coas Åland constitúen as dúas únicas rexións onde a maioría da poboación fala sueco, o 51% fronte ao 45% de falantes de finés.
A Veiga de Lea, Lea, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Ostrobotnia
Concellos
Hai 15 concellos na rexión, dos cales seis teñen rango de cidade.
Sobreira
A sobreira (Quercus suber L.) é unha árbore da familia do carballo e a aciñeira (as fagáceas, antes cupulíferas, integrada por 450 especies e con case tódolos seus xéneros boreais), espontánea e cultivada no sur de Europa e norte de África e a partir da cal é o único medio de onde se pode extraer a cortiza. Recibe en galego diferentes nomes comúns, entre os máis difundidos están corticeiro e corticeira.
Descrición botánica
A polinización é anemófila e os froitos teñen forma de glande (balouta, lande ou landra): cada froito está provisto dunha cúpula escuamiforme ou espiñenta.
Debido á súa casca formada como cortiza, a sobreira cultivouse dende hai tempo para a súa extracción. A operación denomínase tamén pela, e non é mortal para a árbore (e non ten por que ser prexudicial se se realiza correctamente, inda que a árbore o sofre de xeito metabólico e fisiolóxico). A causa de que saia indemne é que o espécime volve a producir unha nova casca protectora de cortiza a partir da capa inmediatamente interior á extraída (denominada cámbium suberoso, que é en realidade o material vivo da árbore no toro). Cada oito a doce anos reprodúcese o espesor da capa de cortiza, en cada ciclo consecutivo con maior calidade cada vez.
Distribución
miniatura|150px|esquerda|Vella sobreira descortizada por primeira vez en [[1999 no Rial (concello da Arnoia).]] miniatura|250px|Sobreira no monte da Peneda ([[O Viso, Redondela).]] Ademais de cultivada, a sobreira é unha especie natural e autóctona da Península Ibérica: inda que é espontánea en moitos puntos de España e Portugal onde formou frondosos bosques en asociación con outras especias de quercíneas (quercetum), por iso mesmo se ten dito moitas veces que é unha árbore de clima mediterráneo. Esta afirmación está apoiada polos seus máximos de distribución mundial (que abrangue o sur de Iberia e tamén Alxeria e Marrocos), pero matizada pola enorme presenza da especie en localizacións ibéricas do interior (continental) e nororientais (atlánticas).
Se ben a influencia mediterránea nos vales interiores de Galicia e ó norte da cidade portuguesa de Porto é incontestable, non cabe tampouco dúbida que o clima galego e do norte de Portugal é eminentemente atlántico. A existencia (e nalgúns casos persistencia) demostrable en moitos puntos de Galicia (río Arnego e encoro de Portodemouros no Deza, sobredas da Arnoia, Castrelo de Miño, Ancares, Courel e a mesma Ribeira Sacra) permiten facer a comparación cos intentos de implantación da especie que foron frustrantes noutros lugares non mediterráneos (por exemplo, nos EEUU). Inda así, é certo que a súa distribución xeográfica chega tamén a puntos coma Tunisia, sur de Francia (montañas Albères -no departamento de Pyrénees-Orientales, "Pireneos orientais"- e montañas Maures, no de Var) e Italia, inda que se atopa naturalizado en certas rexións de clima mediterráneo.
Edafoloxicamente dise que é unha especie calcífuga, inda que máis que dunha distribución preferente deberíase falar dunha exclusión territorial relíctica: a especie non vive mellor nas peores terras, barbeitos, ermos e baldíos, senón que é alí onde resiste porque as mellores terras se destinan a outros cultivos: trigo, maínzo, paínzo, millo, cebada, avea etc. Este proceder é un erro, xa que a sobreira é unha especie coñecida pola súa capacidade de compatibilidade produtiva (sempre que sexa mediante métodos extensivos).
É máis, a súa explotación tradicional está asociada a un sistema produtivo multinivel e sostible e único no mundo pola súa integración social e altísimo rendemento: os sobreirais. A potencia produtiva deste sistema extensivo non ten igual debido á súa diversidade produtiva: touros de lida, porcino de alta calidade, cortiza, cultivos alimentarios e de forraxe, vexetación e fauna salvaxe dabondo para manter unha caza sostible, mantemento ou restauración edáfica, variedade territorial debido á existencia de manchas ou currais (microclimas máis húmidos ou secos dependendo da orientación xeográfica da aba), asociación con outras especies coma o piñeiro real (e a súa produción de piñóns), explotación micolóxica nalgúns casos e apícola máis habitualmente etc.
A enorme variedade produtiva e a adaptación coevolutiva da estrutura social e da distribución territorial da poboación no sur ibérico a esta diversificación fan necesaria a xestión do territorio por parte dun equipo de xestión forestal moi consciente da importancia social, ecolóxica e industrial deste modelo de produción. miniatura|Sobreira en [[Portugal.]]
Localizacións singulares
miniatura|150px|Sobreira descortizada por primeira vez entre Valdemeixeira e Coto Novelle (concello da [[A Arnoia|Arnoia, Ourense).]] En Galicia quedan manchas que testemuñan unha expansión maior na antigüidade: os bosquetes coñecidos máis amplos sitúanse nos seguintes puntos: O normal é que a carón destas zonas teña existido un aproveitamento tradicional, cando menos para confeccionar alvarizas ou colmeas. Moi preto da primeira das localizacións mencionadas, en Ventosela (na estrada entre Ribadavia e o antigo pazo de Otero Pedrayo en Trasalba), hai unha empresa de tratamento de cortizas.
Historicamente a súa distribución foi moito maior e máis densa tal e como demostra a distribución dos topónimos que proceden do latino suber (non debe confundirse con Sobrado, que vén de superatum).
Fóra de Galicia hai varias localidades mundialmente famosas:
Pela
miniatura|150px|Cor dunha sobreira que leva uns poucos meses descortizada ([[Parque Natural de Los Alcornocales, provincia de Cádiz).]] A pela é o proceso de descascado da sobreira. Os tipos de cortiza que se extrae clasifícanse cronoloxicamente coma: A pela faise a unha altura gradualmente crecente, que se establece por unha circunferencia á altura do peito (C.A.P.) ou diámetro gradualmente menor.
Cortiza
Á parte da importancia simbólica que ten que as primeiras células vistas nun microscopio fosen precisamente as de cortiza, a importancia industrial da cortiza é moi clara: é un material cunhas características moi específicas pero que non poden ser imitadas artificialmente por ningún outro composto sintético industrial. A imposibilidade actual de que a industria bioquímica sexa capaz de reproducir cortiza ou materiais coas súas propiedades coloca á industria nun lugar estratéxico único no mundo. Se tódalas rollas das botellas do mundo (das de certa calidade, xa que a calidade do viño ou licor se pode estimar pola calidade da rolla que o tapa) saen das árbores, hai que previr ó sector da sobreexplotación, coidar os recursos actuais, prever un constante aumento do mercado cun constante aumento produtivo en calidade e cantidade e aumentar asemade a superficie forestal destinada a este recurso de momento insubstituíble.
A cortiza utilízase coma illante térmico e sonoro con aplicacións moi diversas, pero o seu uso principal é a produción de rollas para o peche de botellas. A calidade da cortiza é proporcional á dificultade da súa produción e ó seu valor, e os embotelladores escóllena en función da bebida que se debe conservar.
Antropoloxía
No Courel chámase así os alpendres acaroados ás casas.
Nome común
Segundo as zonas a árbore recibe diferentes nomes comúns en galego: alcarnoque, alcornoque, árbol da cortiza, azufireira, azufreira, colcheira, corcheira, corcheiro, cortezo, corticeira, corticeiro, cortixeiro, cortiza, cortizo, curcheiro, curticeira, curticeiro, encina, sebreira, sebreiro, sebreña, segoreira, sobreira, sobreiro, sogureira, subreiro, sufreira, xufreira e zufreiro. Sofreira é a voz corrente na Terra Eo-Navia, e no galego de Estremadura denomínase alcornoque ou sobreira.
Santa María del Páramo
Santa María del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 3.174 habitantes (INE 2011).
Llubí
300px|miniatura|Localización de Llubí miniatura|dereita|300px|tren na ponte de Corbera en LLubí Llubí é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 34.90 km² onde no ano 2007 vivían 2.128 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Llubí dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Gran Premio do Canadá de 1985
O Gran Premio do Canadá de 1985 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 16 de xuño de 1985. A carreira, foi a 5ª carreira da tempada de, o 24º Gran Premio do Canadá e o oitavo, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros.
Cualificación
Por primeira vez desde que o circo da F1 chegara a Europa para a segunda carreira da tempada (o Gran Premio de Portugal), Ayrton Senna non lograra os mellores tempos na sesión de cualificación. O Ferrari de Michele Alboreto foi o máis rápido o venres e o compañeiro de equipo de Senna Elio de Angelis foi o máis rápido na última sesión de clasificación sacándolle a pole. Senna, foi o segundo máis rápido nas dúas sesións polo que Lotus ocupou a primeira fila por primeira vez desde a Gran Premio de Austria de 1978 onde Ronnie Peterson e Mario Andretti cualificaran co revolucionario Lotus 79 efecto chan primeiro e segundo respectivamente.
Esta foi a última vez que o famoso equipo fundado en 1952 por Colin Chapman cualificou 1º e 2º na grella, foi a última vez que de Angelis cualificaría na pole ou de feito na primeira fila antes da súa prematura morte nun accidente nunhas probas 11 meses logo do Gran Premio do Canadá de 1985.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
M3 Stuart
O nome General Stuart ou Stuart dado polos británicos procede do xeneral confederado da Guerra Civil Estadounidense J.E.B. Stuart, e foi usado tanto para o M3 como para o seu derivado M5 Light Tank. No servizo británico tamén sería alcumado Honey, despois de que un condutor remarcase que "She's a honey" (ela é un mel). No servizo estadounidense foron oficialmente coñecidos como "Light Tank M3" e "Light Tank M5". Os M3 Stuart foron os primeiros carros con tripulación estadounidense en enfrontarse a outros carros en combate.
Fotótrofo
dereita|miniatura|Fotótrofos terrestres e acuáticos: plantas que crecen sobre un tronco caído flotando en augas cheas de algas.
Os fotótrofos son organismos que obteñen enerxía captando a enerxía dos fotóns de luz. Utilizan a enerxía da luz para levar a cabo varios procesos metabólicos celulares. A maioría dos fotótrofos realizan a fotosíntese, pero non todos obrigatoriamente. Os fotautótrofos fotosintéticos converten anabolicamente o dióxido de carbono en materia orgánica que será utilizada para construír as estruturas do organismo, ou (por exemplo, en forma de azucres) como fonte para procesos catabólicos posteriores. Todos os fotótrofos usan ou ben unha cadea de transporte de electróns ou ben un bombeo de protóns directo para establecer un gradiente electroquímico que se utiliza por unha ATP sintase para producir a molécula enerxética da célula ATP. Os fotótrofos son autótrofos na súa maioría (obteñen carbono do dióxido de carbono), pero tamén hai algúns heterótrofos.
Para referirse aos fotótrofos utilízase o adxectivo fototrófico, mentres que o nome fototrofia indica o seu tipo de metabolismo enerxético.
Fotoautótrofos
A gran maioría dos fotótrofos son autótrofos, polo que se denominan fotoautótrofos, que se caracterizan porque poden realizar a fixación do carbono para obter o carbono que necesitan a partir do CO2. Os fotoautótrofos poden sintetizar a súa propia materia orgánica a partir de substancias inorgánicas obtidas do medio utilizando a luz como fonte de enerxía para o seu metabolismo. As plantas verdes, as algas e case todas as bacterias fotosintéticas son fotoautótrofas. Os organismos fotoautótrofos denomínanse ás veces holofíticos.
Os fotótrofos poden realizar unha fotosíntese oxixénica na cal se utiliza auga como doante de electróns, que ao descompoñerse desprende oxíxeno, e captan a luz utilizando clorofilas. Son fotótrofos oxixénicos as plantas, algas e cianobacterias.
Un fotolitoautótrofo é un fotoautótrofo que usa como doante de electróns un composto inorgánico, por exemplo a H2O, H2, H2S.
Ecoloxía
Desde un punto de vista ecolóxico, os fotoautótrofos son produtores nos ecosistemas, que serven de fonte de alimento para os heterótrofos. Nos ambientes terrestres, as plantas son os fotoautótrofos predominantes, e nos acuáticos sono as algas e cianobacterias, que son constituíntes do fitoplancto. A profundidade á que a luz pode penetrar nas augas determina a zona fótica onde poden vivir os fotótrofos. Na columna de auga, as especies de fotótrofos distribúense a distintas profundidades segundo a lonxitude de onda da luz que están especializadas en absorber, xa que algunhas lonxitudes de onda da luz son máis penetrantes que outras.
As cianobacterias poden vivir en mares, augas doces, solos húmidos, e formar parte simbioticamente de liques. A súa fotosíntese é similar á das plantas, porque o orgánulo fotosintético, o cloroplasto, suponse que se orixinou por endosimbiose a partir de bacterias similars a cianobacterias.
Fotoheterótrofos
Os fotoheterótrofos, igual que os fotoautótrofos, dependen só da luz para obter enerxía, pero, a diferenza deles, non poden obter todo o seu carbono só do CO2, senón que o obteñen tamén de compostos orgánicos (carbohidratos, ácidos graxos, alcohois). Os fotoheterótrofos producen ATP por medio da fotofosforilación pero usan compostos orgánicos obtidos do seu medio ambiente para construír as súas estruturas celulares e biomoléculas. Para captaren a luz utilizan bacterioclorofilas ou bacteriorrodopsinas. Son exemplos de fotoheterótrofos as bacterias púrpuras non do xofre, as bacterias verdes non do xofre e as heliobacterias.
Diagrama
miniatura|500px|Diagrama para determinar se unha especie é autótrofa, heterótrofa ou un subtipo.
Scout D1
Scout D1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido e pertencente á familia de foguetes Scout. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo, podendo lanzar cargas de ata 183 kg a órbitas baixas. Foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
José Rodríguez Sangiao
Traxectoria
Chapista, traballou na Coruña, Ferrol, Betanzos e finalmente, o 1 de abril de 1929, abriu no lugar da Costa (na saída da Estrada cara Cereixo) xunto co seu socio, José Campañó, un taller de “carrocerías para automóviles, pintura al Duco, soldadura autógena y cerrajería artística en general”.
Como directivo da Sociedade Agrícola de Guimarei, foi procesado en 1932 polo conflito que se vivía na parroquia entre o Sindicato e o mestre, aínda que a súa causa foi sobresida. Presidiu ese mesmo ano a Festa Escolar de Guimarei, en calidade tamén de presidente do Comité Executivo da Federación de Labradores.
Xunto con outros veciños de Guimarei remataron aliñándose cada vez máis co PCE, quizais como consecuencia da situación de tensión que se viviu na parroquia. O 5 de maio de 1936, logo do triunfo do Fronte Popular, restituíronse as corporacións elixidas democraticamente; máis na Estrada, logo de cinco anos sen eleccións e con diversas renuncias, a corporación xa non tiña quórum e foi preciso nomear por orde gobernativa unha comisión xestora. Non en tanto, respectouse aos cargos electos e mesmo volveu a escollerse ao alcalde que existía en 1934, Jesús Puente Fontanes. Foi entón cando entrou como 5º tenente de alcalde José Rodríguez Sangiao, xa coa adscrición comunista e ocupou a Concellería de Instrución Pública.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 presentouse no cuartel da Garda Civil para falar co alférez-xefe, quen o remitiu ao acabado de nomear alcalde Pedro Gil Crespo a quen acompañou na recollida de armas e dinamita. Ao día seguinte, xunto co resto dos concelleiros republicanos cesados acordaron ir comer fronte ao cuartel, onde foron detidos. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte e fusilado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937.
Santa Elena de Jamuz
Santa Elena de Jamuz é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.227 habitantes (INE 2011).
Llucmajor
250px|miniatura|Localización de Llucmajor miniatura|dereita|250px|Praza de Llucmajor miniatura|dereita|250px|Llucmajor Llucmajor é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 327.05 km² onde no ano 2007 vivían 33.222 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Operación E
Operación E é un filme franco-galego dirixido por Miguel Courtois Paternina que foi estreado no 2012. É unha produción de ZircoZine, Tormenta Films e A.J.Ou.Z. Films (Francia), co apoio de TVE e Canal + Francia e a distribución de DeAPlaneta en España e a nivel internacional e de EuropaCorp en Francia. É a primeira produción internacional da produtora galega independente ZircoZine, e foi rodada en Colombia. Está protagonizado por Luís Tosar, que interpreta o campesiño colombiano José Crisanto e Martina García no papel de Liliana, a súa muller.
Llucmajor
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Operación E
A historia do filme está baseada en feitos reais, na operación humanitaria coñecida como Operación Emmanuel (2007-2008), que consistiu no rescate de Clara Rojas, o seu fillo Emmanuel, que naceu en cativerio, e Consuelo González de Perdomo, os cales permaneceron máis de seis anos en poder das FARC nas selvas colombianas.
Sinopse
Unha muller secuestrada polas FARC dá a luz un neno no medio da selva colombiana. No momento do parto, a guerrilla arrebátalle o bebé á súa nai e entrégallo a Crisanto, un modesto agricultor que sobrevive na xungla coa súa muller, os seus cinco fillos e o seu sogro, un curandeiro indíxena. Crisanto deberá facerse cargo do neno baixo ameaza de morte, pero o pequeno está gravemente enfermo. Toda a familia trata de salvarlle a vida, que é tamén a súa. A súa loita sen descanso levaralles río abaixo sorteando toda clase de adversidades, descoñecendo que se esconde tras o interese da guerrilla polo pequeno.
Hetzer
O Jagdpanzer 38(t) (Sd.Kfz. 138/2), posteriormente coñecido como Hetzer (barulleiro), foi un cazacarros alemán da segunda guerra mundial baseado no chasis modificado dun Panzer 38(t) checoslovaco. O proxecto inspirouse no cazacarros romanés Mareşal.
O nome Hetzer non era usado comunmente na época para este vehículo. Esa era a designación dun prototipo relacionado, o E-10. A fábrica Škoda confundiu os nomes por un breve período de tempo na súa documentación e a primeira unidade equipada co vehículo aplicou así o nome incorrecto ata que o problema foi solucionado. Porén, existe un memorando de Heinz Guderian a Hitler alegando que un nome extraoficial, Hetzer, fora espontaneamente cuñado polas tropas.
Atricondo
Atricondo foi unha mansión na antiga Vía Romana XX per loca maritima do itinerario de Antonino entre Glandimiro st. CLXXX e Brigantium m.p.. Descoñécese a súa posición exacta na vía pero suxeriuse que podería estar preto da lagoa de Alcaián antes de Coristanco ou que puidese estar ao saír da vía de Ardemil, Ordes, como no lugar do Castro Maior de Vizoño, Abegondo.
Lugar
Non existen restos arqueolóxicos descubertos de Atricondo e a súa posición exacta na vía XX segue en debate. No texto da vía XX cítase a esta mansión colocándoa entre «...Glandimiro st. CLXXX, Atricondo m.p. XXII, Brigantium m.p. XXX...». Os primeiros estudos arqueolóxicos propuxeron que estaría preto da lagoa de Alcaián, chegando a Seavia, Coristanco, cando o camiño iría en dirección Carballo ou outros que Atricondo estaría en Trigunde, Restande, Trazo antes de ir camiño de Brigantium, que sería Sobrado. Despois outros autores situárona no punto máis occidental da vía XX despois nunha ruta en dirección Norte-Oeste no Val de Barcala chegando a Glandimiro (Brandomil).
Outra das liñas que se postularon desde o 2000 foron que Atricondo sería unha desviación da vía desde Carballo cara a Cidadela de Brigantium, que sería A Ciadella en Sobrado, e a Lucus Augusti, Lugo, e que correspondería cunha mansión nalgún lugar de Abegondo. Esta proposta situaríaa ao medio do camiño entre Gladimiro, Carballo, e Brigantium, A Ciadella, Sobrado, e que corresponde cun punto ao pasar o Mesón do Vento, Ardemil e antes de chegar ao Hospital de Bruma ou ao Castro Maior de Vizoño. Refírense a que ese lugar que é un punto natural de desvío a varias áreas do norte galego.
Esta última proposta estaría apoiada polos lugares con similitude toponímica. Atricondo, ten a variante Trigondo (ao igual que o lugar que se cita en Restande, Trazo) é un topónimo prerrománico perdido, mais que ten unha similitude cos topónimos xermánicos que abundan nunha área: o de Abegondo, Bergondo, Cullergondo e Mabegondo. Estes teñen unha raíz céltica -*kondo que podería significar algo como cabeza ou protuberancia.
Partido xudicial de Marín
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
O Partido xudicial de Marín é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 13 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos de Bueu e Marín. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Marín. A dirección do partido sitúase na Avenida de Ourense da localidade. Marín conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Historia do antigo Exipto
A historia do antigo Exipto iníciase a finais do IV milenio a.C. e remata cando Exipto é conquistado por Alexandre Magno, momento no que perde definitivamente a independencia.
Os tres milenios que durou esta civilización divídense tradicionalmente de acordo coas dinastías reinantes. As datas son discutidas e pode haber diferenzas de tres séculos. As dinastías agrúpanse en "períodos", se ben existen diferenzas entre os estudosos á hora de asignar algunha dinastía a un período ou a outro.
Período predinástico (4500-3150)
A vida en Exipto estivo confinada sempre á estreita faixa ribeireña. As crecidas do Nilo inícianse regularmente a mediados de xullo, inundan todo o val e proporcionan humidade; o seu descenso gradual, a partir de novembro, deixa tras de si unha camada de limo que fertiliza o chan. As crecidas foron sometidas mediante diques e canles, o que esixía unha organización centralizada, mais a lonxitude do río obrigaba á subdivisión administrativa en nomos, ou provincias. A aparición da metalurxia do cobre marca o comezo do período predinástico, aínda que a introdución do metal non supuxese mudanzas importantes, pois os trazos fundamentais do que sería a cultura exipcia xa existían. A finais deste período xa era clara a diferenza entre o Alto e o Baixo Exipto: No sur sucédense as culturas tasiense, badariense e amraciense (ou Naqada I) e no norte a geerzense (ou Naqada II) e a maadiense. A mediados do IV milenio fúndense a amraciense e a gerzeense nunha cultura única, da que xurdirá o imperio unificado.
Puido haber soberanos con pleno dominio sobre todo o Exipto antes da I dinastía que sucederon a senllas dinastías do Alto e do Baixo Exipto. Neste período xa estaban formados os elementos característicos da plástica exipcia.
O individuo máis antigo "momificado" data de preto de 3300 a.C., aínda que non sexa unha verdadeira momia. O corpo consérvase no Museo Británico e recibiu o alcuño de "Ginger" por ter o cabelo roxo. A Ginger enterrárono nas areas quentes do deserto, talvez con algunhas pedras empilladas sobre o cadáver para evitar que o comesen os chacais. As condicións quentes e secas disecaron o corpo, evitando que os músculos e os tecidos moles se descompuxesen. Na súa tumba tamén contiña algúns recipientes de cerámica, orixinalmente con comida e bebida para sustentar o morto na longa viaxe ata o outro mundo. Non existen rexistros escritos sobre a relixión ou deuses do tempo, e non se sabe se era intención dos antigos exipcios que o corpo fose preservado. Sábese apenas que a comezos da I Dinastía a cultura exipcia xa estaba plenamente formada.
Período tinita (3150-2700)
Segundo a lista de reis transmitida por Manetón, o primeiro faraón que unificou Exipto foi Menes. Con anterioridade existira un rei Escorpión (supostamente), que foi seguido por Ka, por Narmer e por Aha. Un destes dous últimos, posibelmente Narmer, é o Menes de que fala Manetón. O feito mítico da unificación está reflectido na paleta de [[lousa do rei Narmer]], atopada en Hieracómpolis, que é probabelmente, o documento histórico máis importante de toda a historia de Exipto. A pose do rei, a punto de partirlle o cranio cunha maza a un inimigo, serviu de modelo para retratar os faraóns dos tres milenios posteriores. A tumba máis antiga de Saqqara é a de Aha. Este período, chamado tamén Protodinástico, durou uns cinco séculos e durante el reinaron a I e II dinastías. Unha vez establecida a unión do norte e o sur, aínda que precaria, procedeuse a protexer as fronteiras contra os libios, que tentaron continuamente penetrar desde o oeste, subir polo Nilo até a Nubia (Dzer chegou á segunda catarata), e ocupar o Sinaí. A capital trasladouse de Tinis a Menfis e a necrópole de Abidos a Saqqara a partir da II dinastía.
Durante este período consolidouse o poder centralizador do faraón e desenvolveuse unha estrutura burocrática e administrativa. O faraón faise divinizar, proclamándose descendente do deus Horus e establece ritos e cerimonias, como a festa Sed, ou xubileu, na que renova os seus poderes. Os faraóns enterrábanse en luxosas construcións funerarias, como a de Abidos. Os nomos eran administrados por un gobernador, entre cuxas principais tarefas estaba organizar o sistema de irrigación.
Parece como se o uso da escrita se difundise precisamente a partir do comezo da I dinastía. Usábase principalmente para indicar o nome do ano.
As prácticas funerarias dos campesiños serían as mesmas dos tempos predinásticos. Cando a fins do período predinástico algunhas das sepulturas se converteron en tumbas máis amplas e se introduciron os ataúdes, a "momificación" natural das areas do deserto non se producía, polo que foi preciso deseñar procedementos específicos de momificación para asegurar a inmortalidade dos faraóns. As tumbas destes chámanse mastabas (palabra que provén da palabra exipcia moderna para "banco", porque a distancia asemellan un banco de lama). Nunha tumba en mastaba, escavábase unha cámara profunda que despois se revestía con pedra, ladrillos de lama ou madeira. Na superficie, a lama era empillada e ficaba marcando o local claramente.
Imperio Antigo (2700-2134)
A cidade máis poderosa deste período foi Menfis, a primeira capital do Exipto unido. Abidos, no norte, foi a primeira cidade funeraria, se ben máis tarde os faraóns preferiron Saqqara, preto da capital.
O Imperio Antigo iníciase coa III dinastía, cuxo segundo faraón, Zoser (2630-2611), foi inmortalizado grazas ás impresionantes construcións realizadas baixo a dirección do seu primeiro funcionario, Imhotep. Especialmente, a pirámide de Zoser de Saqqara, na que substituíu os ladrillos por pedra como elemento construtivo e introduciu as columnas (acaroadas).
miniatura|[[Gran Pirámide de Gizeh|Pirámide de Queops]] A IV dinastía (2726-2563) é a dos grandes construtores de pirámides. Cunha das dúas que Snefru, o fundador da dinastía, fixo construír en Dahshur, ficaron establecidos os trazos típicos e esenciais da sepultura real: pirámide con cámara sepulcral escavada debaixo, na rocha; foxo arrodeándoa, templo funerario e templo exterior, unido ao río mediante unha canle pola que chegaba o barco funerario. Tres dos seus sucesores, Khufu (Queops), Quefrén e Menkaure (Micerinos) foron os construtores das grandes pirámides de Gizeh: Khufu ergueu a Gran Pirámide; Quefrén, ademais da súa pirámide mandou esculpir a Esfinxe, e a terceira pirámide do complexo é a de Menkaure, que ficou inacabada debido á decadencia posterior. Queops foi descrito posteriormente como un tirano cruel que escravizou os seus súbditos.
Durante a V dinastía (2563-2423) deixáronse de construír grandes pirámides. As tumbas señoriais son, pola contra, máis suntuosas que con anterioridade, constrúense en provincias e decóranse con escenas cotiás. Reviviuse o culto a Ra e á súa filla Hathor, en honra a quen se ergueron varios templos.
A economía foise debilitando, como reflicte o tamaño cada vez menor das últimas pirámides de Saqqara e Abusir. O longo reinado de Pepi II (2278-2184 a.C) contribuíu a agravar a situación provocada por sucesivas más colleitas e a debilidade dos seus últimos anos. Sucedeulle a primeira raíña de Exipto, Nitocris, que nada puido facer para impedir o declive.
Primeiro Período Intermedio (2134-2040)
Co debilitamento do poder central entrouse nunha época turbulenta que Manetón caracteriza dicindo que en setenta días chegou a haber setenta reis. Os funcionarios foran creando os seus propios reinos, que sostiñan con exércitos privados. A ausencia dun poder unificador é observábel na arte deste período, no que se detectan variacións locais, así como na literatura. As tentativas de recuperar a monarquía unificada en Heracleópolis mediante alianzas dos reinos meridionais frustrouse ao formar Tebas unha monarquía independente.
Imperio Medio (2040-1640)
O Imperio Medio comeza para algúns coa XI dinastía, co poderoso caudillo tebano Mentuhotep II e para outros coa XII dinastía, iniciada por Amenemhat I, cando se consolidou a reunificación de Exipto, logrou centralizarse o poder e se emprendeu a expansión das fronteiras, freando as incursións estranxeiras. A XII dinastía trasladou a capital a Menfis e aumentou a burocracia. Sesostris I (1970-1936) iniciou a irrigación do lago Moeris (al-Fayum) e ampliou as fronteiras na Asia e na Nubia. Sesostris III (1887-1850) suprimiu o cargo de nomarca, ou gobernador dun nomo, e dividiu o país en tres sectores, Baixo, Alto e Medio Exipto. Invadiu o Sinaí, Palestina e Siria e conquistou boa parte da Nubia. Nunca antes Exipto atinxira tanta prosperidade. Quen o seguiu, Amenemhat III, é visto como o maior monarca do Imperio Medio.