cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ulises
Historia
Da unión con Penélope naceu Telémaco, o seu querido fillo, do cal tivo de se apartar moi cedo para loitar ao lado doutros nobres gregos en Troia. Foi un dos elementos máis activos no cerco de Troia, no cal destacou principalmente pola súa prudencia e astucia.
Na guerra de Troia
Durante a citada guerra, moitas batallas os gregos venceron baixo o consello de Ulises, sendo este mesmo un grande guerreiro, a pesar da súa baixa estatura (algunhas lendas dicían mesmo que era anano). Tentou en van convencer a Aquiles para cesar a súa ira contra Agamenón, ao lado de Áiax, fillo de Telamón e de Fénix, mais sen obter éxito.
Unha das súas máis famosas estrataxemas foi a construción dun cabalo de madeira, que permitiu a entrada dos exércitos gregos na cidade.
José María Mosqueira Manso
José María Mosqueira Manso, nado en Corme o 17 de outubro de 1886 e finado en Caracas o 18 de maio de 1968, foi un ictiólogo, cartógrafo, biólogo, historiador e mariño galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Santiago entre 1894 e 1899. Fíxose humanista e home de letras, mares, microscopios e mapas. Durante a República foi capitán da Mariña Mercante e oficial da reserva naval española. Estudou a fauna mariña e fluvial das costas de España, Portugal e o norte de África. Foi axudante militar da Mariña en Viveiro e Ortigueira, subdelegado marítimo en Sevilla e subdelegado de Pesca na Coruña e Ribeira. En 1937, en plena guerra civil, exiliouse na República Dominicana nun dos barcos fretados por Rafael Leónidas Trujillo. Traballou para el como técnico pesqueiro, pero a represión que padecía a illa fixo que temera pola súa vida.
Ulises
A volta a Ítaca
miniatura|esquerda|O [[naufraxio de Ulises.]] Após a derrota dos troianos, iniciou unha viaxe de dez anos de volta para Ítaca, onde a súa muller, Penélope, o espera cunha fidelidade obstinada, a pesar da demora. Esa viaxe mereceu a creación por Homero do poema épico A Odisea, no cal se narran as aventuras e desventuras de Odiseo e a súa tripulación desde que deixan Troia, algunhas causadas por eles e outras grazas á intervención dos deuses.
José María Mosqueira Manso
Traxectoria
En 1940 conseguiu escapar a Venezuela, invitado polo ditador Marcos Pérez Giménez, co encargo de escribirlle unha novela favorable. Na novela, titulada La Catira, aparece retratado nunha das personaxes, o capitán Cerdeira. Foi o guía de Camilo José Cela por este país. Realizou un estudo sobre as tartarugas arrau do río Orinoco e trazou algúns dos mapas de Venezuela e da República Dominicana. En Venezuela participou na fundación do Lar Galego
Morreu en Caracas en 1968, sen poder regresar a Galicia.
Ulises
A volta a Ítaca
Cando cegaron o ciclope Polifemo espertaron a ira de Poseidón, que os atormentou por anos. Despois, aínda tentando volver para Ítaca, acabou indo para a illa de Calipso, unha muller que o aprisionou na súa illa durante anos e non o soltaría de alá até que el casase con ela. Porén, el non aceptou, e ficou varios anos na illa até que conseguiu fuxir.
Coa axuda de Zeus e doutros deuses, Odiseo chegou á casa só, e encontrou a súa esposa Penélope importunada por pretendentes. Disfrazado como mendigo, primeiro verificou se Penélope lle era fiel e, enseguida, matou os pretendentes á súa sucesión, limpando o palacio. Con iso, iniciouse unha batalla final contra as familias dos homes mortos, mais a paz foi restaurada por Atenea.
Ulises na literatura contemporánea
O mito de Ulises foi reinterpretado en obras da literatura contemporánea, como Ulises (James Joyce, 1922), El retorno de Ulises (Torrente Ballester, 1946) ou Las mocedades de Ulises (Álvaro Cunqueiro, 1960).
Scuderia Serenissima
right|miniatura|250px|[[Ferrari TR|Ferrari 250 TR de 1961 modificado por Giotto Bizzarrini para a Scuderia Serenissima de Volpi.]]
O Ferradal, Bértoa, Carballo
O Ferradal é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 12 homes e 16 mulleres.
Scuderia Serenissima
Scuderia Serenissima e Scuderia SSS Republica di Venezia foron nomes utilizados por Giovanni Volpi para participar nos seus propios coches na Fórmula Un e nas carreiras de automóbiles deportivos a principios dos anos 60.
Fórmula Un
En, a Scuderia Serenissima ingresou no Campionato do Mundo de Fórmula 1. Competiu por primeira vez nun Cooper T51 para Maurice Trintignant no Gran Premio de Mónaco de 1961, onde terminou sétimo. En Bélxica, Trintignant retirouse na volta 23 coa caixa de cambios rota logo de cualificar o seu coche no décimo cuarto lugar. No Gran Premio de Francia de 1961, Scuderia Serenissima presentou dous autos. De novo o Cooper para Trintignant e un De Tomaso para Giorgio Scarlatti. Trintignant rematou no 13º lugar mentres Scarlatti retirouse na volta 15 cando o seu motor rompeu. No Gran Premio de Alemaña de 1961 Trintignant retirouse na volta 12 cando o seu motor rompeu. No Gran Premio de Italia de 1961, Scuderia Serenissima volveu a participar con dous autos, o Cooper para Trintignant e un De Tomaso para Nino Vaccarella. Trintignant terminou a carreira no noveno lugar e Vaccarella retirouse na volta 13 cando o seu motor rompeuse. En, agora chamada Scuderia SSS Republica di Venezia, presentaron automóbiles para Nino Vaccarella. En Mónaco, Vaccarella non puido clasificarse para a carreira. Tres carreiras máis tarde en Alemaña, Vaccarella terminou na décima sexta posición. Na última carreira para a Scuderia en Italia, Vaccarella terminou na novena posición. En Serenissima proporcionou motores para o equipo McLaren. E no Gran Premio do Reino Unido de 1966 Bruce McLaren terminou no sexto lugar, anotando un punto no Campionato do Mundo.
Carreiras de automóbiles deportivos
En 1963, Volpi comezou a desenvolver o seu propio prototipo GT, o Jungla GT. Usou un novo motor V8, deseñado por Alberto Massimino, con carrozaría pechada de Francesco Salomone (construída por Gran Sport). Unha versión posterior aberta construíuna Fantuzzi.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Como subministrador de motores
(clave)
A Riba de Abaixo, Os Casás, Cerdido
A Riba de Abaixo é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña dous habitantes (un home e unha muller), seis menos ca en 2003.
Pepe Torres
José "Pepe" Torres Mourelle, nado en Ourense o 8 de outubro de 1901, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Emigrou a Cuba durante un tempo, e alí xogou no Olimpia Sporting Club, co que conseguiu un título do Campionato Nacional cubano, e no Real Iberia da Habana, xunto a outros galegos como Manuel Bergés, os irmáns Gonzalo, Edelmiro e O'Donell Lorenzo, ou o exdeportivista Cachán. Co Iberia gañou os campionatos de 1926 e 1928, e chegou a formar parte da selección cubana.
Volveu á Coruña en 1928, e en agosto xogou co Deportivo da Coruña en Riazor un partido amigábel fronte ao Celta de Vigo. Un mes despois fichou polo Sporting Lugo, do que o seu irmán Antonio era dianteiro centro e membro da directiva. Pouco despois foi contratado polo Deportivo co que disputou a tempada 1928–29, cun soldo de 400 pesetas ao mes. Foi un dos futbolistas titulares que xogaron o histórico primeiro partido do Deportivo en liga nacional fronte ao Alavés en Mendizorrotza. En 1932 xogou coa selección galega no Inferniño un partido contra o Racing de Ferrol en homenaxe a Manuel Rivera.
Exerceu como adestrador do Deportivo durante a tempada 1948-49.
En 1954 converteuse en presidente do Fabril. Foi ademais propietario da cafetería Marineda e logo do bar Astoria, en cuxo primeiro piso se atopaba a sede do Fabril.
Persoal
O seu fillo Carlos Torres tamén foi futbolista.
Everton Giovanella
Traxectoria
Comezou a xogar no Lajeadense, de onde pasaría ao Porto Alegre na tempada 1992-93. Un ano despois daría o salto a Europa, concretamente a Portugal, para fichar primeiro polo Tirsense, pasando despois polo Estoril e Os Belenenses.
No ano 1996 chega a Liga española fichando pola UD Salamanca, onde militaría tres tempadas moi boas persoal e colectivamente, xa que conseguiría o ascenso a Primeira División.
Tralo descenso do equipo salmantino no ano 1999 Giovanella ficha polo Celta de Vigo. No Celta sería un xogador moi importante e con el alcanzaría unha final da Copa do Rei ademais de clasificacións para disputar a Copa da UEFA e a Liga de Campións.
Na tempada 2006-07 recibiu unha oferta do Celta de Fútbol Sala para competir na División de Honra, pero a Federación de Fútbol prohibiuno aducindo que a prohibición era extensíbel tamén a ese deporte.
Tras finalizar o periódo de suspensión, na tempada 2007–08 fichou polo Coruxo FC, de Terceira División, por aquel entón adestrado polo ex céltico Javier Maté.
Actualmente é o secretario técnico do Lejadense, colaborando tamén como olleador para o Celta de Vigo.
Anicio Olibrio
Anicio Olibrio foi emperador romano de Occidente entre abril e novembro de 472.
Traxectoria
Cando se produciu a invasión vándala de Roma, ao ano seguinte encontrábase en Constantinopla. Alí, despois de longas negociacións, logrou a liberación da súa prometida e da nai dela, a emperatriz Eudoxia (461). Finalmente casou con Placidia e foron pais de Anicia Xuliana, no 462.
No 472, o augusto León I enviouno como mediador entre o augusto Antemio e o xeneral Ricimiro. Finalmente este e o Senado nomeárono emperador depoñendo a Antemio.
Olibrio morreu repentinamente. Foi parente de Anicio Manlio Torcuato Severino Boecio.
Río Sena
260px|miniatura miniatura|dereita|O Sena atravesando París visto desde a Ponte do Arcebispado, coa [[Catedral de Nôtre Dame á dereita e a Torre Eiffel ao fondo.]] miniatura|dereita|[[Costa dos dous Amantes, Normandía.]] miniatura|dereita|[[Estuario do Sena en Normandía, beira dereita.]]
O Sena (en francés Seine, pronunciado [sɛn]) é un río francés que pasa por Troyes, París e Ruán. O Sena ten unha lonxitude de 780 km. O seu nacemento sitúase a 447 metros de altitude, en Source Seine sobre a meseta de Langres, en Côte-d'Or. O seu curso ten unha orientación xeral de sueste a noroeste. Desemboca no canal da Mancha, preto de Le Havre. A superficie da bacía é de aproximadamente 75.000 km².
A débil inclinación do val do Sena, en Illa de Francia e en Normandía, causou a formación de gran cantidade de meandros profundos; pola mesma razón, os efectos da marea fanse sentir sobre un cento de quilómetros ata Poses e manifestábanse ata un pasado recente no fenómeno do "macareu".
O Sena é unha vía navegábel moi importante, de París ao Canal da Mancha. Atópanse nel dous dos máis importantes portos fluviais de Francia: París (porto de Gennevilliers) e Ruán, que é igualmente un importante porto marítimo, o que permite o transbordamento (Primeiro Porto cerealeiro de Europa). É navegábel de París ata Nogent-sur-Seine. Outros portos fluviais notábeis son Limay-Porcheville e Montereau.
O lago artificial de Forêt d'Orient, en Troyes, foi creado nos anos 1960 para regular o caudal do río.
Curiosidade: as fontes do Sena é propiedade da cidade de París dende 1864. Unha cova artificial foi construída un ano despois, para controlar a fonte principal, e tamén unha estatua dunha ninfa, que simboliza o río. Porén, a capital desinteresouse despois, e a parcela debeu volver á rexión de Borgoña, desexosa de revalorizar o sitio.
miniatura|dereita|300px|Imaxe de satélite do río Sena nos arredores de París.
Principais afluentes
Os principais afluentes do Sena son, desde a súa fonte:
NB: D=Dereita E=Esquerda
Departamentos atravesados
Indo da fonte ata a súa desembocadura.
Na rexión de Borgoña: Na rexion de Champaña Ardenas: Na rexión da Illa de Francia: Na rexión da Alta Normandía: Na rexión da Baixa Normandía:
Retrato pictórico
Retrato de [[Emilia Pardo Bazán aos 45 anos, Joaquín Vaamonde (1896)|thumb]]
O retrato pictórico é un xénero dentro da pintura, no que se pretende representar a aparencia visual do suxeito, en particular cando o que se retrata é un ser humano, aínda que tamén poden representarse animais. Os retratistas traballan por encargo, tanto de persoas públicas como de particulares, ou inspirados pola admiración e o afecto cara o protagonista. A miúdo son documentos de familia ou de Estado, así como recordos da persoa retratada. Cando o artista se retrata a si mesmo trátase dun autorretrato.
Historicamente, os retratos representaban os ricos e poderosos. Pero co tempo, difundiuse entre a clase media o encargo de retratos das súas familias e colegas. Aínda hoxe, persiste a pintura de retrato como encargo de gobernos, corporacións, asociacións ou individuos.
AMPA
Hai varios tipos de canles iónicas glutamatérxicas no sistema nervioso central entre os que están as canles para o AMPA, ácido kaínico e ácido N-metil- D -aspártico (NMDA). Na sinapse, estes receptores serven para propósitos moi diferentes. O AMPA pode utilizarse experimentalmente para distinguir a actividade dun receptor da doutro para así comprender as súas diferentes funcións. O AMPA xera potenciais postsinápticos excitatorios rápidos. O AMPA activa os receptores de AMPA que non son canles catiónicas selectivas, o que permite o paso de Na+ e K+ e, por tanto, teñen un potencial de equilibrio preto de 0 mV.
Joseph Jackson
Joseph Walter "Joe" Jackson, nado o 26 de xullo de 1928 en Fountain Hill, Arcansas, e finado o 26 de xuño de 2018, foi un director artístico e pai da familia de artistas Jackson, nos que destacaron Michael Jackson e Janet Jackson.
Fillos
Katherine e Joe Jackson tiveron dez fillos.
Guilfonxe, Bértoa, Carballo
Guilfonxe é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 10 homes e 9 mulleres.
Giuseppe Pasotto
Giuseppe Pasotto, nado en Bovolone (Italia) o 6 de xullo de 1954, é un relixioso estigmatino italiano, dende 1996 administrador apostólico do Cáucaso.
Traxectoria
Aínda mozo entrou no seminario dos estigmatinos e foi ordenado sacerdote o 12 de maio de 1979 polo cardeal Lucas Moreira Neves.
En 1993 marchou a Xeorxia, logo dunha petición á súa congregación pola Santa Sé para estabelecer unha presenza católica de rito latino no país (posible pola disolución da URSS).
En 1996 foi nomeado administrador apostólico do Cáucaso, exercendo a función de bispo para os católicos latinos de Xeorxia, Armenia e Acerbaixán. O 8 de novembro de 1999 acolleu ao papa Xoán Paulo II en visita oficial a Xeorxia e ao encontro co presidente Eduard Shevardnadze.
Premios e distincións
En decembro de 2015 foi nomeado cidadán honorario do concello de Bovolone.
Jeff Ward
Jeff Ward (19 de novembro de 1962 - 19 de marzo de 1993) foi un batería estadounidense que tocou en varias bandas de rock, entre as que se inclúen Hammeron, Nine Inch Nails, Revolting Cocks, Ministry, Lard e Low Pop Suicide.
Suicidouse no ano 1993 encerrándose no garaxe e acendendo o motor do coche, morrendo intoxicado polo monóxido de carbono. Os álbums Linger Ficken' Good de Revolting Cocks, The Downward Spiral de Nine Inch Nails, Filth Pig de Ministry e Pure Chewing Satisfaction de Lard conteñen dedicatorias ao batería, e o seu amigo (e compañeiro en Nine Inch Nails) Richard Patrick tratou a súa morte no tema de Filter "It's Over".
Agreste, Os Casás, Cerdido
Agreste é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 22 habitantes.
Francisco Diz
Francisco Diz Vázquez, nado na Coruña o 9 de setembro de 1910 e finado o 16 de abril de 1967, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro e destacou no Deportivo da Coruña, onde formou unha famosa á esquerda xunto a Chacho. Tamén militou dúas tempadas no Real Madrid, co que gañou unha Copa do Presidente da República.
Traxectoria
Nacido na Coruña, xogou no Europa FC da mesma cidade, antes de pasar ao Emden, co que disputou a Terceira División na tempada 1929/30. No modesto club coruñés coincidiu con xogadores como Cachaza, Abelardo, Lolito, Medín ou Lelé, e obtivo a segunda posición do seu grupo, por detrás do Racing de Ferrol.
No verán de 1930 fichou polo Deportivo da Coruña. Debutou en partido oficial no Campionato de Galicia, do que se proclamou campión esa tempada (1930/31). O 4 de xaneiro de 1931 xogou o seu primeiro partido na Segunda División, nunha derrota contra o Betis no Campo do Patronato de Sevilla. Xogou catro tempadas no club branquiazul, formando unha célebre á esquerda con Chacho. Gañou un segundo campionato galego e marcou 22 goles na Segunda División.
En 1934 recibiu ofertas de varios equipos, entre eles o FC Barcelona, que se interesou por el e mais por Chacho, viaxando os dous futbolistas coruñeses á cidade condal para xogar algúns partidos de proba. Alí chegaron a enfrontarse á selección brasileira de Leônidas, logrando un empate a catro goles. Finalmente foi o Madrid FC o que fichou ao xogador, pechándose o traspaso en 10.000 pesetas para o Deportivo.
Militou dúas tempadas no club madrileño, compartindo equipo entre outros con Zamora, Quincoces, os irmáns Luis e Pedro Regueiro, Lazcano ou o seu antigo compañeiro no Deportivo, Hilario; e proclamouse campión da Copa do Presidente da República en 1936. A continuación regresou á Coruña e xogou de novo no Deportivo, gañando un terceiro campionato galego. Pouco despois sufriu unha grave lesión nunha perna durante un partido, presentándoselle unha gangrena que puxo fin á súa carreira deportiva.
Trala súa retirada viviu na pobreza, recibindo donativos procedentes de colectas de persoas mundo do fútbol e de partidos benéficos para sufragar as súas estadías nos hospitais. Faleceu dun infarto o 16 de abril de 1967 no hospital de Santiago de Compostela, onde estaba ingresado por un cancro nunha perna. A morte chegoulle mentres presenciaba no televisor un partido de fútbol entre o Córdoba e o Hércules.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Aeroporto de Brindisi
O aeroporto de Brindisi, tamén coñecido como aeroporto de Brindisi Papola Casale e aeroporto de Salento, é un aeroporto en Brindisi, no sur de Italia, situado a 6 quilómetros do centro da cidade.
Visbank (Delft)
O Visbank (en galego: "Mercado do Peixe") é un edificio do século XVIII dedicado ao comercio do peixe, sito no centro histórico da localidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Trátase dunha construción feita sobre a base de 18 columnas nas que se asenta unha cubrición con estrutura de madeira.
O edificio, que foi declarado monumento (Rijksmonument) en 1967, ocupa un lugar principal na praza Cameretten, ao lado da canle Voldersgracht e contra a fachada occidental do mercado de carne.
O Visbank mantén aínda a súa función inicial como mercado de peixe.
Ismael Urzaiz
Ismael Urzaiz Aranda, nado en Tudela o 7 de outubro de 1971, é un exfutbolista navarro, que xogou durante once anos no Athletic Club como dianteiro.
Traxectoria
Procedente das categorías infantís do Club Deportivo Tudelano, en 1985 ingresou nas categorías xuvenís do Real Madrid. Na tempada 1989-90 disputou a Segunda División co Real Madrid Castilla, logrando cinco goles en dez partidos. O 2 de outubro de 1990 so o adestrador John Benjamin Toshack debutou co Real Madrid nun encontro da Copa de Europa, contra do Odense BK (6-0) en substitución de Míchel no minuto 80. Na tempada 1991/92 xogou cedido co Albacete Balompié co que debutou na Primeira División o 20 de outubro de 1991 contra do Athletic Club que rematou en vitoria 4 a 0. Co conxunto manchego logrou marcar un gol, o 17 de novembro, contra do CD Logroñés. O 3 de febreiro de 1993 xogou o seu segundo partido co Real Madrid, na ida dos oitavos de final da Copa do Rei contra do RCD Mallorca ao substituír a Luis Enrique no minuto 73. Na tempada (1992-93) comezou co filial madridista, logrando oito goles en 27 partidos, pero en abril de 1993 o club cedeuno ao Celta ata rematar a tempada. Cos celestes xogou seis partidos e anotou un gol contra do Real Burgos. De novo cedido, a tempada 1993/94 xogou co Rayo Vallecano, coincidindo con Hugo Sánchez. No equipo madrileño anotou tres goles na Copa, un na Liga e outro na eliminatoria de promoción contra do Compostela, malia todo o equipo madrileño baixou a Segunda División.
Na tempada 1994/95 fichou pola UD Salamanca, logrando o ascenso á Primeira División, logo dunha tempada na que xogou principalmente como suplente no equipo de Juanma Lillo, deulle o ascenso con dous goles de cabeza: o 277 de xuño de 1995, tras unha derrota 0 a 2 no partido de ida contra do Albacete, marcou o gol que fixo posible a prórroga no minuto 95, e o 0 a 3 no minuto 111.
Para a tempada 1995/96 fichou polo RCD Espanyol dirixido por Jose Antonio Camacho. Debutou marcando un gol o 3 de setembro cunha vitoria por 3 a 1 contra da UD Salamanca. No seu primeiro partido como titular, o 14 de outubro, marcou dous goles nunha vitoria 0 a 3 contra do Sevilla. Sumou 15 goles nesa tempada, 8 nos últimos dous meses da competición. Logrou o seu primeiro triplete en primeira división o 14 de abril contra do Rayo Vallecano nunha vitoria 4 a 2. A súa gran tempada fixo ao Athletic Club fixarse nel e pagar 500 millóns de pesetas en xullo de 1996.
Athletic Club
295ppx|miniatura|Ismael Urzaiz (pisando a liña da área) durante un encontro entre o Athletic e o Celta de Vigo. Na súa primeira tempada co Athletic fíxose co posto de dianteiro titular, afacendo a Ziganda a xogar pegado á banda esquerda. Marcou dezaseis goles na Liga (trece na segunda volta) e dous na Copa, por diante de Ziganda que anotou dezasete na Liga e Julen Guerrero que marcou quince. Na tempada seguinte, malia anotar só dez goles, logrou o subcampionato da liga co club. Na campaña 1998/99 participou na Liga de Campións anotando un gol, alén de dezaseis na Liga, significativo foi ao que marcou ao rematar cun tiro de costas no derradeiro minuto, nun partido que se xogou no Montjuic contra do Espanyol. A tempada 1999/00 foi a última de Luis Fernández como técnico, e Urzais só puido anotar sete goles por mor dos seus problemas no nocello. No seguinte ano, xa con Txetxu Rojo no banco, converteuse no máximo goleador do equipo nunha difícil tempada, con once goles na Liga e dous na Copa. Na tempada 2001/02, con Jupp Heynckes, aumentou o número de goles, chegando a dezaoito. O 23 de xaneiro de 2002 marcou o gol da vitoria 2 a 1 na ida das semifinais da Copa do Rei contra do Real Madrid. Ao remate da tempada non renovou o contrato e quedou libre pero volveu ao club vasco quince días despois, nesa tempada anotou catorce goles, incluído un triplete no Vicente Calderón nun empate a tres. Na tempada 2003/04, con Ernesto Valverde, anotou oito goes, e a seguinte supuxo un cambio radical, ao principiar a saír polo común dende o banco, e así e todo, finalizou a tempada con doce goles; os seus dous goles contra do Real Betis nun 4 a 4, en dous minutos con dous remates de cabeza, confirmábano como unha das maiores ameazas da Ligan a balón parado.
Na tempada 2005/06 só logrou tres goles: unha lesión crónica no cuadríceps, a actuación de Fernando Llorente e mais a chegada de Aritz Aduriz quitáronlle participación malia iso, concluíu a tempada como titular por mor da lesión do dianteiro donostiarra e a pouca confianza de Javier Clemente no aínda moi novo ariete rioxano. Na tempada 2006/07 alternou suplencias e titularidades, mais foi un xogador clave, cos seus oito goles. Marcou dous goles nos encontros co Recreativo (4 a 2) (un co taco), Mallorca (1 a 3) e Espanyol (2 a 1), así como un gol de penalti contra do Mallorca (1 a 0) que sumaron boa parte dos 40 puntos que lle deron a permanencia ao equipo. O 17 de xuño disputou o seu derradeiro partido cos leóns, foi contra do Levante, nun 2 a 0 que certificou a permanencia na Primeira División, cunha grande actuación do porteiro Molina, que detivo catro remates de gol do ariete navarro.
Ajax
O 20 de xuño de 2007, Ismael Urzaiz anunciou que marchaba do Athletic Club e o 19 de xullo incorporouse ao Ajax de Amsterdam de Henk ten Cate. Porén no club neerlandés case non xogou polo protagonismo de xogadores como Klaas-Jan Huntelaar ou Luis Suárez. Debutou o 15 de agosto contra do Slavia Praga ao substituír a Luis Suárez no minuto 72. O 18 de maio de 2008 xogou o seu derradeiro partido como profesional substituíndo a Edgar Davids contra do FC Twente. Xogou dous partidos na Liga de Campións contra do Slavia Praga, un na Copa UEFA contra do Dinamo Zagreb, catro na Eredivisie e un na Copa do Países Baixos sen anotar gol ningún.
Selección absoluta
Foi internacional coa selección española absoluta entre 1996 e 2001 en 25 ocasións marcando oito goles. Debutou o 9 de outubro de 1996 nun partido contra da República Checa que rematou 0 a 0. Anotou por primeira volta o 27 de marzo de 1999 con dous goles nunha vitoria 9 a 0 contra de Austria. O 8 de setembro de 1999 marcou un triplete contra de Chipre nun 8 a 0. Na Eurocopa 2000 foi canda o seu compañeiro Joseba Etxeberria, e xogou os catro partidos.
Selección do País Vasco
Coa selección do País Vasco xogou oito partidos, amigables, entre 1997 e 2006, marcando tres goles, dous deles nunha vitoria 3 a 2 sobre Marrocos en 2000.
Carreira posterior
Na tempada 2011/12 foi axudante de Endika Guarrotxena no CD Getxo, co que logrou un ascenso a Terceira División. .
Mirón, Bértoa, Carballo
Mirón é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 344 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 176 homes e 168 mulleres.
Xosafat Kuntsevych
Xosafat Kuntsevych (en Язафат Кунцэвіч, en Jozafat Kuncewicz, en Йосафат Кунцевич), nado en Volodymyr-Volynskyi arredor de 1580 e finado mártir en Witebsk o 12 de novembro de 1623, foi un relixioso basiliano greco-católico.
Traxectoria
Foi arcebispo de Polack dende 1618 até o seu pasamento. A Igrexa católica venérao como santo, celebrando a súa festividade o 12 de novembro.
Gala (emperatriz)
Gala foi filla do augusto Valentiniano I, emperador de Occidente, e da súa segunda esposa Xustina. Este matrimonio celebrouse no 364 para consolidar o goberno de Valentiniano, xa que Xustina estivera casada co augusto Constancio II, con quen tivo unha filla chamada Constancia, que á súa vez casou con Graciano, fillo de Valentiniano. Desta forma, os irmáns de Gala eran ao mesmo tempo os seus cuñados.
O seu irmán máis vello morreu no 383 e cando o menor Valentiniano II foi destronado no 387 por Máximo, trasladouse xunto á súa nai a Tesalónica, onde coñeceu o augusto Teodosio I, emperador de Oriente, recentemente viúvo. Teodosio pedeuna como esposa e restableceu a Valentiniano en Occidente.
Foi nai de Gala Placidia.
Ácido N-metil-D-aspártico
O ácido N-metil- D -aspártico, abreviado como NMDA, tamén chamado N-metil- D -aspartato, é un derivado de aminoácido que actúa como agonista específico no receptor de NMDA, imitando a acción do glutamato, que é o neurotransmisor que normalmente actúa nese receptor. A diferenza do glutamato, o NMDA só se une e regula ao receptor de NMDA e non ten efecto sobre outros receptores do glutamato (como os específicos para o AMPA e o kainato). Os receptores de NMDA son especialmente importantes cando están sobreactivados durante, por exemplo, o abandono do consumo de alcohol etílico en alcohólicos, xa que causa síntomas como axitación e, ás veces, convulsións epileptiformes.
Función biolóxica
O NMDA é unha substancia sintética hidrosoluble que non se encontra normalmente nos tecidos biolóxicos. Foi sintetizada por primeira vez na década de 1960. O NMDA é unha excitotoxina (mata células nerviosas ao sobreexcitalas); isto ten aplicacións en investigacións das neurociencias do comportamento. O campo de traballo no que se utiliza esta técnica adoita denominarse "estudos de lesións". Os investigadores aplican NMDA a rexións específicas do cerebro dun suxeito animal ou da súa medula espiñal e seguidamente comproban o comportamento de interese, como un comportamento operante. Se o comportamento se ve afectado, iso suxire que o tecido destruído formaba parte da rexión do cerebro que facía unha importante contribución á expresión normal dese comportamento.
Porén, en pequenas cantidades o NMDA non é neurotóxico. De feito, o funcionamento normal do receptor de NMDA permite que os individuos respondan a estímulos excitarorios por medio do funcionamento interrelacionado dos receptores de NMDA, o glutamato e a dopamina.
Por tanto, a acción do glutamato especificamente a través dos receptores de NMDA pode investigarse inxectando pequenas cantidades de NMDA en certas rexións do cerebro: por exemplo, a inxección de NMDA na rexión do tronco cerebral induce a locomoción involuntaria en gatos e ratas.
O mecanismo de acción do receptor de NMDA é que un agonista específico se una ás súas subunidades NR2 e que despois se abra unha canle de catións non específica, o que permite o paso de Ca2+ e Na+ cara ao interior da célula e de K+ cara ao exterior. O potencial postsináptico excitatorio producido pola activación dun receptor de NMDA tamén incrementa a concentración de Ca2+ na célula. O Ca2+ pode á súa vez funcionar como segundo mensaxeiro en varias vías de sinalización. Este proceso está modulado por varios compostos endóxenos e exóxenos e xoga un papel clave nunha ampla variedade de procesos fisiolóxicos (por exemplo, a memoria) e patolóxicos (por exemplo, a excitotoxicidade). miniatura|esquerda|Receptor de NMDA activado
Antagonistas
Exemplos de antagonistas, máis apropiaamente denominados bloqueadores de canle receptora, do receptor de NMDA son: APV, amantadina, dextrometorfano (DXM), ketamina, magnesio, tiletamina, fenciclidina (PCP), riluzol, memantina, metoxetamina (MXE), metoxfenidina (MXP) e ácido quinurénico. Aínda que a dizocilpina é xeralmente considerada como bloqueador prototípico do receptor de NMDA e é o axente máis común utilizado en investigación, os estudos en animais demostraron que produce certo grao de neurotoxicidade, o cal pode ocorrer ou non en humanos. Estes compostos denomínanse normalmente antagonistas do receptor de NMDA.
Músculo romboide maior
miniatura| O músculo romboide maior é un músculo do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Orixínase nas apófises espiñentas das vértebras T2 a T5 e segmentos intermedios do ligamento supraespiñento. Insírese despois na superficie posterior do bordo medial da escápula dende a espiña deste óso ata o ángulo inferior.
Funcións
Ao igual que o músculo romboide menor, eleva e retrae a escápula.
Innervación
A innervación é realizada polo nervio dorsal da escápula.
A Ponte, Bértoa, Carballo
A Ponte é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 66 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 38 homes e 28 mulleres.
Troyes
miniatura|250px|dereita|Rúa de Troyes. miniatura|250px|dereita|Plano da Troyes antiga (e arredores).
Administración
A "comunidade de aglomeración" de Troyes (CAT) agrupa 11 comunas: Bréviandes, La Chapelle-Saint-Luc, La Rivière-de-Corps, Les Noës-près-Troyes, Pont-Sainte-Marie, Rosières-près-Troyes, Saint-André-les-Vergers, Sainte-Savine, Saint-Julien-les-Villas, Saint-Parres-aux-Tertres e Troyes.
Troyes é a capital de sete cantóns:
Nas eleccións municipais de marzo de 2014 resultou elixido alcalde François Baroin da Unión por un Movemento Popular (UMP), na primeira volta.
Julia Cerdeiros
Traxectoria
Filla de Luciano Cerdeiros González, empregado da Administración de Facenda en Lugo, e Josefa Ferreirós Rendo, naceu na parroquia de San Pedro da cidade de Lugo. Tivo cando menos unha irmá chamada Felisa, que no ano 1900 se viu involucrada como testemuña nun escuro caso de corrupción de menores en Lugo e acabou por residir na Coruña, onde foi multada en 1910 e 1915 por diferentes motivos, e onde aínda residía en 1925.
En 1918 ou 1919, coincidindo coa morte do seu pai, emigrou á República Dominicana e traballou até mercar un bar que se converteu en punto de encontro de altos funcionarios do Estado ditatorial de Rafael Leónidas Trujillo. Estes contactos coa clientela funcionarial e unha serie de actividades comerciais fixeron que Cerdeiros lograse unha considerábel fortuna. Abriu un novo café na elegante e céntrica rúa Arcebispo Meriño en Santo Domingo.
A súa fortuna proviña en boa parte do traballo de información que facía para as autoridades trujillistas. Pero a oposición á ditadura logrou detectar as actividades de Cerdeiros como confidente policial. Para retirarse da circulación e evitar problemas cos opositores, decidiu en 1938 dar a volta ao mundo en barco xunto ao seu fillo, Bienvenido Velázquez. Pero recibiu unha proposta do ditador Trujillo para instarse como espía en Venezuela e desde alí informar das actividades da oposición dominicana e do apoio e colaboración que esta recibía do goberno venezolano.
En Venezuela comezou a relacionarse coa oposición exiliada e abriu un local que lles servise de punto de encontro. Polos seus traballos recibía pagos mensuais cun talón, un dos cales caeu en mans dos opositores que denunciaron a Cerdeiros ante os seus contactos no goberno venezolano. En 1945 foi detida pola intelixencia de Venezuela. Foi liberada tempo despois. Volveu á República Dominicana co seu fillo e alí morreu.
Placidia
Placidia foi filla do augusto de Occidente Valentiniano III e da súa esposa a augusta Eudoxia. Foi prometida no 454 ao patricio Anicio Olibrio.
Cando os vándalos saquean a cidade de Roma, ao ano seguinte lévana, xunto da súa nai e a súa irmá, a Cartago, onde súa irmá casou con Hunerico, fillo do rei vándalo Xenserico.
O seu prometido estaba en Constantinopla no momento do saqueo, e tras longas negociacións logra que Placidia e súa nai sexan trasladadas a Constantinopla, onde o matrimonio finalmente se realizou, no 461.
Foi nai da patricia Anicia Xuliana.
Igrexa de Dalhem
Historia
A primeira igrexa que houbo no lugar foi unha stavkirke, hoxe desaparecida. Seguiulle unha pequena igrexa de pedra, probablemente de estilo románico, que seguramente tivese un coro con ábsida. Na presente igrexa o coro e a nave son as partes máis antigas, datando do século XIII. A torre, o portal principal e a gran fiestra na fachada oeste datan do século XIV. A construción foi dirixida por monxes cistercienses da próxima Abadía de Roma. A igrexa permaneceu case inalterada dende entón sendo engadido algún mobiliario posteriormente, destacando o púlpito de madeira tallada de 1637. No ano 1899 iniciouse unha gran restauración que transformou a igrexa en gran medida.
Restauración
O arquitecto e artista Axel Herman Hägg recadou cartos, tamén internacionalmente, para completar a restauración da igrexa. Os traballos continuaron durante 15 anos, ata 1914. A igrexa alterouse substancialmente tanto externamente como internamente, nun intento de facer que parecese máis medieval. A renovación considerouse notable na súa época, e fixo que a igrexa fose chamada o "santuario nacional de Gotland". No presente, a renovación foi descrita como "unha reconstrución estridente e imprecisa da Idade Media". Permanece como un interesante exemplo das ideas da conservación do patrimonio cultural prevalecentes nese momento.
Arquitectura
A igrexa está formada por tres partes distintas: a torre, a nave e o coro. A torre, que ten uns 50 metros de altura, está adornada con galerías, unha influencia da arte do val do Rin, e está coroada cunha forma de agulla coñecida como temón renano. O portal principal, na fachada sur, está decorado con esculturas de pedra con motivos pouco comúns en Gotland e é do século XIV. No muro adxacente ao portal norte, hai unha tumba da anterior igrexa. O exterior foi encalado, pero durante a restauración deixouse a pedra nua.
Internamente a igrexa está dominada completamente polos cambios realizados entre 1899 e 1914, pero entre os últimos engadidos aínda hai varios elementos orixinais medievais. O igrexa ten a vidreira máis antiga de Gotland, feita por un artesán alemán, pero a ela se lle engadiron novas fiestras imitando o estilo medieval durante a restauración. Tamén sobreviven varios frescos medievais, representando por exemplo a crucifixión ao arcanxo Miguel. Porén, as paredes están dominadas polas moitas pinturas realizadas por Hägg durante a renovación. Un nicho destinado a gardar o pan e o viño da eucaristía sobrevive da anterior igrexa románica. Tamén se conserva unha cruz procesional do século XIV e unha pía bautismal do século XII, pero case todo o mobiliario restante é da restauración da igrexa.
Jerry West
Jerome "Jerry" Alan West, nado en Chelyan (Virxinia Occidental) o 28 de maio de 1938, é un antigo xogador de baloncesto estadounidense, que destacou nas décadas de 1960 e 1970 en Los Angeles Lakers. Logrou grandes éxitos, ademais, como adestrador e como executivo na NBA. Foi incluído no Salón da Fama en 1980, e a súa silueta foi a elixida para dar forma ao logotipo da NBA.
Jokioinen
Jokioinen (en sueco Jockis) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 5 279 habitantes. A superficie do termo municipal é de 181,94 km2, dos cales 1,52 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 29,26 hab./km².
Jerry West
West liderou á Universidade de West Virginia ao campionato da NCAA en 1959, sendo nomeado MVP da final, antes de xogar durante catorce tempadas nos Lakers, gañando un campionato da NBA en 1972. Xunto con Oscar Robertson gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Roma de 1960. Os seus alcumes eran "Mr. Clutch", pola súa habilidade e destreza nos momentos finais dos partidos, e "Zeke from Cabin Creek", dado polo seu compañeiro Elgin Baylor.
Jokioinen
Limita cos municipios de Tammela, Ypäjä, Humppila e Somero este último na rexión de Finlandia Propia.
Campo da Igrexa, Os Casás, Cerdido
Campo da Igrexa é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 26 habitantes.
Jerry West
Comezos
Nado en Cheylan, Virxinia Occidental, era fillo de Howard Stewart, un electricista de mina de carbón que non podía permitirse moitos luxos e non tiña tempo para xogar demasiado cos seus fillos, e de Cecil Sue West, ama de casa. O seu irmán David morreu na Guerra de Corea cando Jerry tiña doce anos. De pequeno, o mozo Jerry divertíase cun aro de baloncesto fóra da casa dun veciño. Tal era a súa paixón que na primavera chuviosa xogaba con barro, e en inverno facíao levando luvas. Practicaba tiros ata que os seus dedos sangraban, e despois dos seus adestramentos persoais escoitaba partidos de baloncesto dos West Virginia Mountaineers na radio. West mergullouse completamente na práctica, incluso descoidando o comer en ocasións, polo que a súa nai o azoutaba cando chegaba tarde á cea. Adelgazou tanto que tivo que recibir inxeccións de vitaminas.
Jokioinen
O concello é unilingüe en finés.
Jerry West
Instituto
Os seus adestramentos deron resultado, xa que West foi ao instituto de East Bank dende 1952 até 1956. Durante o verán de 1955 deu un importante estirón, crecendo máis aló de 1,80 metros. Foi nomeado All-State dende 1953 até 1956, e All-American en 1956, cando foi elixido Xogador do Ano de West Virginia, tras converterse no primeiro xogador de instituto en anotar máis de 900 puntos nunha tempada (32,2 puntos por partido en 1956). Tamén liderou a East Bank ao campionato estatal aquel ano. Na súa honra, a escola cambiou de nome durante unha semana, pasando a denominarse West Bank.
Universidade
Máis de sesenta universidades interesáronse en contar cos seus servizos, pero finalmente acabou defendendo as cores da Universidade de West Virginia entre 1956 e 1960, coa que tivo unha media de 24,8 puntos e 13,3 rebotes.
Tempada sophomore
En 1958, West irrompeu na escena nacional como sophomore (xogador de segundo ano) ao ter unha media de 17,8 puntos por partido e 11,1 rebotes. Foi titular os 28 partidos da tempada, cun 49,6% en tiros de campo e 73,2% en tiros libres. Esa tempada, West foi elixido no segundo e terceiro equipo do All-American e no primeiro da Southern Conference. Tamén foi nomeado MVP do Torneo da Southern Conference. West anotou 37 puntos, marca persoal da tempada, ante Villanova Wildcats, ademais de capturar trece rebotes. Os Mountaineers conseguiron un balance de 26 vitorias e 2 derrotas, finalizando a tempada cunha derrota por 89-84 ante Manhattan College no torneo de postemporada. West foi elixido no mellor quinteto da súa conferencia e do torneo da súa conferencia ao final da campaña.
Tempada júnior
Na seguinte tempada, a júnior (terceira) para West, consolidouse como un dos mellores tiradores da historia de West Virginia. Mentres que foi nomeado All-American, Xogador e Atleta do Ano na Southern Conference, e MVP do Torneo da Southern Conference por segundo ano consecutivo, West obtivo 26,6 puntos por partido nos 34 partidos, todos eles como titular. Xunto con 86 asistencias na tempada, tivo unha media de 12,3 rebotes por encontro. Ademais diso, tivo un 51,8% en tiros de campo, marca particular, mais un 69,7% en tiros libres, a porcentaxe máis baixa da súa carreira. O mellor partido da tempada de West foi ante Tennessee Volunteers, anotando 44 puntos (marca persoal) e capturando 12 rebotes. Os seus 31 rebotes ante George Washington Colonials a final de tempada é o mellor rexistro reboteador de West na súa carreira. Aquela tempada os Mountaineers asinaron un balance de 29-5. Os 903 puntos de West naquela tempada foron unha marca na historia de West Virginia, até que o mesmo xogador a bateu na seguinte campaña. Con todo, os seus 340 tiros de campo anotados seguen a ser unha marca aínda vixente. Conseguiron chegar á Final da NCAA, onde caeron por un único punto, 71-70, ante a Universidade de California, sendo elixido o mellor xogador da Final Four tras conseguir 28 puntos e 11 rebotes na final.
Tempada sénior
Na súa última tempada universitaria, en 1960, West realizou as mellores actuacións da súa carreira. Tivo unha media 29,3 puntos, superando a súa marca da tempada anterior, xunto con outros novos rexistros persoais, 134 asistencias, 16,5 rebotes por partido e 76,6% en tiros libres. Ademais diso, lanzou cun 50,4% en tiros de campo. West foi de novo All-American e elixido no mellor quinteto da Southern Conference, Xogador e Atleta do Ano da conferencia e MVP do torneo da mesma (por terceira campaña consecutiva). A mellor actuación de West na tempada foron os 40 puntos e 16 rebotes ante Virginia Cavaliers. Os 908 puntos anotados por West é a mellor marca anotadora dun xogador dos Mountaineer mentres que os seus 510 rebotes na tempada, os seus 30 dobres-dobres e os seus 15 partidos con 30 puntos ou máis, son outras marcas de universidade.
Carreira
Na súa carreira universitaria, West anotou un total de 2.309 puntos e capturou 1.240 rebotes, cunha media de 24,8 e 13,3 por partido respectivamente. West actualmente posúe as marcas universitarias de máis puntos anotados, máis puntos por partido, máis tiros de campo anotados (843), máis tiros libres anotados (623), máis tiros libres tentados (851), máis rebotes, máis dobres-dobres (70), máis partidos de 20 puntos ou máis (64), e máis partidos de 30 puntos ou máis. Tamén está na segunda posición en canto a máis tiros de campo tentados nunha carreira (1.660), en rebotes por partido (13,3) e en máis partidos con 10 ou máis puntos (89). Ademais, gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Roma 1960, liderando o seu equipo xunto a The Big O, Oscar Robertson, e nos Xogos Panamericanos de 1959.
Primeiros anos
Foi elixido na segunda posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1960 por Los Angeles Lakers, converténdose na primeira elección dos Lakers desde o seu movemento aos Ánxeles. No equipo coincidiu con Hot Rod Hundley, ex xogador e lenda dos Mountaineers, e con Elgin Baylor a maior parte da súa carreira. Na súa primeira tempada na liga, as súas medias foron de 17,6 puntos, 7,7 rebotes e 4,2 asistencias por partido, sendo elixido para xogar o NBA All-Star Game por primeira vez nas 13 aparicións na súa carreira. Os Lakers terminaron a tempada cun balance de 36-43 con Baylor liderando o equipo en anotación con 35 puntos por partido e chegando até Finais de División onde caeron por 4-3 ante St. Louis Hawks.
Na tempada 61-62 fíxose xa coas rendas do equipo, acabando a tempada regular con 30,8 puntos, 7,9 rebotes e 5,4 asistencias, sendo incluído por primeira vez no Mellor quinteto da NBA, e participando na súa segundo All-Star. Chegaron ás Finais, caendo por 4-3 ante Boston Celtics.
Brillando nas Finais (1965-1969)
West foi un xogador que especialmente brillou nos partidos transcendentais, aínda que moitas das veces o seu equipo non estivese á altura. Nos Playoffs de 1965 tivo unha media de 40,2 puntos por partido, mentres que nas finais ante os Celtics a devandita cifra subiu até os 46,3, a mellor media anotadora dun xogador nunhas Finais da NBA da historia. Cando se volveron a atopar en 1969, West foi elixido como MVP das Finais, sendo o único xogador na historia en gañar o galardón formando parte do equipo perdedor das mesmas. Nunha entrevista concedida a NBA.com con ocasión do 50 aniversario da liga, dixo:
Ao fin campións
West disputou nove Finais da NBA, perdendo oito delas (seis ante os Celtics e dúas ante os Knicks), e gañando o título en 1972, con 33 anos. Aquel ano, os Lakers gañaron 33 partidos consecutivos baixo o liderado do novo adestrador Bill Sharman, establecendo unha marca na historia do deporte moderno norteamericano. Os Lakers chegaron a metade de tempada cunha marca de 39-3, e finalizaron a campaña cun 69-13, o mellor balance na historia da NBA ata que Chicago Bulls o superou na 1995-96 con 72 vitorias e 10 derrotas. A pesar dos seus problemas físicos, West asinou 25,8 puntos por noite e liderou a liga en asistencias. En playoffs, eliminou os Bulls en catro partidos e a Milwaukee Bucks en seis, para posteriormente gañar o campionato ante os Knicks por 4-1. En total, os Lakers terminaron o ano cunha marca de 81 vitorias e 16 derrotas. West retirouse dous anos máis tarde, liderando aos Lakers a outro título da División Pacífico na tempada 1973-74 e xogando soamente 31 partidos en todo o ano por culpa de vez na íngua. Na primeira campaña tras o seu retiro, os Lakers notaron a baixa de West, finalizando cun balance negativo de 30-52 e quedando fóra de playoffs.
Pelve
Xenericamente, o termo pelve úsase incorrectamente para denominar a cintura pelviana ou pélvica, como se explicará máis adiante.