cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conquistadores casteláns
A repartición de América entre as nacións europeas
A colonización europea de América iníciase a finais do século XV logo de que Cristovo Colón chegase en 1492 co mecenado da Coroa de Castela. A partir de aí, o Imperio Español, o Imperio Portugués, o Imperio Británico, Francia e Holanda, conquistaron e colonizaron algúns territorios e poboacións que xa habitaban o continente, sendo o español o imperio máis extenso.
O Imperio Español e o Imperio Portugués foron os primeiros en realizar a conquista, e asentáronse principalmente en Norteamérica, Centroamérica e na área andina de Suramérica (imperios Azteca e Inca, respectivamente).
Portugal apropiouse da maior parte da franxa costeira atlántica da parte norte de América do Sur, que máis tarde orixinaría o Estado do Brasil. Inglaterra estableceu trece colonias na franxa costeira atlántica norteamericana, ademais dalgunhas illas caribeñas e parte do Canadá. Francia ocupou a actual Güiana Francesa en Suramérica (aínda baixo o seu dominio), Luisiana no Golfo de México, algunhas illas do Caribe, e a rexión canadense do Quebec. Os Países Baixos estableceron colonias en Norteamérica (Nova Amsterdam que logo sería Nova York), norte de América do Sur (Güiana holandesa, hoxe Suriname) e algúns asentamentos en illas caribeñas (Antillas Neerlandesas e Aruba).
Ponte do Milenio
A ponte do Milenio, tamén coñecida como ponte da Gaivota pola súa forma, é a quinta ponte da cidade de Ourense e está situada entre a ponte Maior e a ponte da Nacional 525 (Benavente-Santiago). Ten un deseño interesante e destacado por unha pasarela que a envolve a modo de anel que se deforma para elevarse por encima e baixar polos laterais. Por este anel, pódese camiñar até 20 m de altura por riba da ponte cunha traxectoria de 100 chanzos. A lonxitude do van central é de 110 m cunha pendente de 2.57% e un radio de 320 m.
Descrición
A ponte está constituída por dous niveis. O nivel inferior é unha plataforma de formigón que forma a ponte en si mesma e pola que transitan vehículos e peóns. Un sistema de tirantes e dous piares metálicos inclinados, situados nos extremos, sustentan a plataforma de circulación. O segundo nivel da ponte está constituído pola pasarela peonil que descende polas beiras laterais por debaixo da plataforma e ascende até unirse cos extremos que proceden do outro lateral por encima da ponte formando unha especie de aro deformado que se adapta á ponte de modo envolvente. Este paseo envolvente é transitábel e proporciona unhas vistas interesante da paisaxe do río e da cidade. A obra realizouse entre abril de 1999 e agosto de 2001.
Acceso
Accédese desde a estrada N-525 en dirección ao centro da cidade pola Rúa dos Remedios. Ten dobre sentido de circulación e desemboca nos seus extremos en senllas rotondas.
Ingolstadt
Ingolstadt é unha cidade independente de Baviera, Alemaña, a uns 70 kms de Múnic. Ten 133,35 km² e en decembro de 2014 tiña 131 002 habitantes. Tamén é a sede da compañía automobilística Audi.
Historia
A primeira mención da cidade data do 6 de febreiro do 806, cando un documento de Carlos Magno a menciona como Ingolges stadt. Sobre o 1250 Ingolstadt recibu o status de cidade. A famosa muralla da cidade só puido ser superada polas tropas de Napoleón I. Foi sede da famosa Universidade de Ingolstadt, que deu inicio á Ilustración. A comezos do século XIX a cidade, do mesmo xeito que o resto de Baviera, pasou a formar parte da Confederación do Rin fomentada por Napoleón I. Tras o derrubamento do imperio napoleónico, Baviera uniuse á Confederación Xermánica.
Charles de Gaulle e Mikhail Tukhachevsky estiveron detidos na fortaleza desta cidade durante a primeira guerra mundial. O entón capitán De Gaulle tentou a evasión até cinco veces, sen éxito, xa que o seu gran tamaño o facía demasiado visible, sendo liberado despois do armisticio. Mikhail Tukhachevsky, no quinto intento de fuga, logrou regresar a Rusia en outubro de 1917.
Economía
Posúe refinarías para o petróleo que chega polo río Danubio, industria automotriz (aquí atópase a sede de Audi) e fábricas de electrónica. Despois da segunda guerra mundial, Audi buscaba unha nova sede e decidiuse por esta cidade debido ás súas boas comunicacións. A súa proximidade con Múnic sitúa Ingolstadt nunha das rexións de maior importancia económica e industrial dentro da Unión Europea (UE).
A Illa
San Lourenzo da Illa é unha parroquia eclesiástica galega que se localiza no arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense, e que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Entrimo e o de Lobios. No ano 2014 tiña 288 habitantes dos que 140 eran homes e 148 mulleres.
As aldeas de Olelas, A Illa, Lantemil e a despoboada Reloeira pertencen ao concello de Entrimo; e Quintela e a tamén despoboada Buscalque pertencen ao concello de Lobios.
A aldea de Olelas está dentro do Parque Natural de Baixa Limia-Serra do Xurés, e cómpre destacar tamén que de Olelas son orixinarias as vacas cachenas.
Fabiola Mora y Aragón
Fabiola Fernanda María de las Victorias Antonia Adelaida de Mora y Aragón, chamada Fabiola de Mora y Aragón, coñecida como Fabiola de Bélxica e co título oficial de raíña Fabiola de Bélxica, nada en Madrid o 11 de xuño de 1928 e finada en Bruxelas o 5 de decembro de 2014, foi unha nobre española, raíña consorte de Bélxica na segunda metade do século XX.
Traxectoria
Era a terceira filla de Gonzalo de Mora y Fernández Riera del Olmo, conde de Mora e marqués de Casa Riera, e de Blanca de Aragón y Carrillo de Albornoz Barroeta-Aldamar y Elío. Un dos seus sete irmáns foi o actor Jaime de Mora y Aragón. Prepárase como enfermeira e traballa nun hospital de Madrid.
Reinado
O 15 de decembro de 1960, casou en Bruxelas co rei Balduíno de Bélxica, fillo do rei Leopoldo III e da raíña Astrid. A partir dese momento recibirá o título de "raíña dos belgas", coa que se lle coñecerá. A súa actividade como raíña consorte nunha democracia parlamentaria non tivo intervención política, e dedicouse a tarefas de promoción social e educación.
Ademais de visitar outros países en viaxes oficiais e de ser a anfitrioa doutros mandatarios estranxeiros en Bélxica, foi a presidenta de honra de UNICEF en Bélxica, e creou diversas institucións, como a Fundación Raíña Fabiola de Saúde Mental. Asumiu cargos de representación institucional vencellados á cultura, á infancia e á saúde, como a presidencia de honra do premio Raíña Isabel de Bélxica de música a partir de 1965. Foi nomeada membro de honra da Real Academia de Medicina de Bélxica.
Tralo reinado
Non tivo fillos, e á morte do seu home o 31 de xullo de 1993 a coroa pasou ao irmán de Balduíno, o rei Alberte II de Bélxica. O seu título pasou de ser Fabiola, raíña dos belgas ao de raíña Fabiola de Bélxica, mentres que a raíña dos belgas pasou a ser a súa cuñada Paola de Bélxica.
Durante cinco anos seguiu vivindo no castelo de Laeken, ata que en 1998 se muda ao castelo de Stuyvenberg, e dedicou o seu tempo a labores sociais, mentres que restrinxiu as súas aparicións en público. Representa en 1995 a Bélxica no cumio mundial das Nacións Unidas sobre a muller, celebrado en Beixín, aceptou ser madriña dunha fragata F930 da Armada belga (2007) e presidiu en funcións honorarias a Fundación Rei Balduíno.
A comezos de 2009 foi operada de tiroide en Liexa. Unha semana despois foi hospitalizada, aqueixada de pneumonía.
Vida persoal e crenzas
Fabiola de Bélxica, ao igual que o foi o seu home, foi católica e pertenceu ao movemento neopentescostal, unha corrente que destaca o papel do Espírito Santo na fe e na práctica relixiosa. Por esa razón vestiu completamente de branco no enterro do seu home, en vez do tradicional loito negro.
Hai un colexio en Santiago de Compostela que leva o nome de Raíña Fabiola na súa honra.
CB Lucentum Alicante
O Club Baloncesto Lucentum Alicante foi un club de baloncesto español con sede na cidade de Alacant, Comunidade Valenciana. Fundado en 1994, militou durante nove temporadas na Liga ACB, máxima categoría do baloncesto español. Desapareceu en agosto de 2015 por problemas financeiros, cedendo a súa praza na Liga LEB Prata á Fundación Lucentum Baloncesto, club creado dous meses antes coa intención de salvar o baloncesto profesional na cidade.
Traxectoria
O 31 de maio de 1994 un grupo de persoas vinculadas ao baloncesto alacantino, basicamente a través do Club de Baloncesto Miguel Hernández, deciden crear un novo club coa denominación de Club Baloncesto Lucentum Alicante. O 25 de xullo de 1994 acepta a invitación para competir na Liga EBA. Na primeira tempada o proxecto recibiu o soporte económico da empresa "Ernesto Electrodomésticos". NA súa primeira temporada, o club superou os obxectivos deportivos marcados inicialmente, chegando á semifinal para o ascenso á liga ACB. O soño non se puido facer realidade, xa que no último segundo perdeu por un punto fronte ao Gijón Baloncesto, que ascendeu á ACB. Ao longo de 1996 a Federación Española de Baloncesto reestruturou as categorías coa creación da Liga Española de Baloncesto (LEB), á cal se accedía por palmarés deportivo e por convite entre os equipos que o solicitaban e superaban unha auditoría sobre a súa situación económica. O Lucentum Alicante solicitou a súa inclusión e, despois de cumprir todos os requerimentos, foi admitido como equipo LEB, sendo o único representante da Comunidade Valenciana desta categoría. As boas campañas realizadas na LEB culminaron na temporada 1999−00 co liderado na clasificación e o ascenso á ACB. Na súa primeira etapa na máxima categoría, as limitacións económicas e deportivas marcaron o equipo, que non puido evitar o descenso á LEB.
Na temporada 2001−02 prodúcese unha mudanza importante na traxectoria do club. Un novo grupo de persoas, encabezadas por Luis Castillo, inicia un novo proxecto que decontado comeza a dar os seus froitos: conséguese a Copa Príncipe de Asturias de Baloncesto, o campionato da LEB e o retorno á ACB. O novo proxecto conseguiu atraer o interese da cidade de Alacant, dos medios de comunicación e da sociedade alacantina. Desde a tempada do ascenso, o Lucentum atinxiu dúas clasificacións para os playoffs polo título, coa súa correspondente clasificación para as competicións europeas, e a histórica participación na Copa do Rei de Zaragoza en 2004. Con todo, na tempada 2006−07 o Lucentum descende á liga LEB, dimitindo o seu presidente e ocupando o seu lugar Miguel Cano. Pouco tempo despois, na temporada 2008−09, o club regresa á máxima categoría, onde permance até a temporada 2011−12 co descenso á Liga LEB Ouro. Debido a dificultades económicas o club desparece en agosto de 2015, cedendo a súa praza na Liga LEB Prata á Fundación Lucentum Baloncesto, club creado dous meses antes coa intención de salvar o baloncesto profesional na cidade.
Patrocinios
Alén de Lucentum Alicante, o club tivo outro nomes ao longo da súa historia por motivos de patrocinio:
Adestradores
Os seguintes son os adestradores do Lucentum Alicante en ACB.
Palmarés
Liga LEB Copa Princesa de Asturias Lliga Valenciana
Escudo de Trinidad e Tobago
Sosteñen o escudo as dúas aves que son consideradas símbolos nacionais: un ibis vermello, símbolo da Illa Trinidad e un Cocrico, símbolo de Tobago. As dúas aves aparecen coas ás estendidas e nas súas cores naturais.
Na parte inferior aparecen Trinidad e Tobago representadas esquematicamente erguéndose sobre o mar e unha cinta na que está escrito o lema nacional, "Together We Aspire, Together We Achieve" (“Xuntos aspiramos, xuntos lográmolo”), en letras de sable.
Punta lítica
miniatura|120px|Punta Levallois Unha punta lítica é un instrumento tallado en pedra (case sempre sobre lasca ou folla lítica) con forma alongada, cun ápice terminal moi afiado máis ou menos paralelo ao seu eixo de simetría. A forma de obter unha punta lítica é moi variada. A súa función é case sempre servir como extremidade dunha lanza, frecha, xavelina ou outra arma de caza ou combate, aínda que hai casos nos que se puido determinar que se utilizaron a xeito de coitelo.
Rexinaldo II de Bar
Traxectoria
En 1135, asistiu, xunto ao seu pai e o seu irmán Hugo, ao concilio de Metz. Participou na Segunda Cruzada co seu pai e o seu irmán Teodorico en 1147. O seu pai morreu durante a viaxe de volta. Retomou as guerras contra os seus inimigos tradicionais, o duque de Lorena e o bispo de Metz.
Atacou a abadía de Saint-Mihiel en 1152, foi excomungado e tivo que facer unha compensación honorable. Logo fixo numerosas subscricións en diferentes abadías. O 22 de setembro de 1141 perdeu o castelo de Bouillon despois dun cerco de cincuenta e un días por parte do príncipe bispo de Liexa Alberte II de Chiny-Namur axudado por Henrique IV de Luxemburgo, chamado O cego.
Matrimonio e fillos
Casou en 1155 con Inés de Champaña (1138 - 1207), filla de Teobaldo IV de Blois, conde de Blois e Champaña e Matilda de Carintia, e tivo a:
Lodoselo, Sarreaus
Santa María de Lodoselo é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 201 habitantes, deles 103 eran homes e 98 eran mulleres, o que supón unha diminución de 17 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Galería de imaxes de Friol
Galería de imaxes de Friol na provincia de Lugo.
Lance Macklin
Lance Noel Macklin nado en Londres o 2 de setembro de 1919 e finado en Kent o 29 de agosto de 2002, foi un piloto de carreiras inglés. Participou en 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 18 de maio de 1952.
Traxectoria
O pai de Macklin era o empresario automotriz Noel Macklin, fundador tanto das compañías de automóbiles Invicta e Railton, ademais de Fairmile Marine, un fabricante de motores e torpedos durante a segunda guerra mundial. Macklin naceu en Kensington e foi educado no Eton College. Ofreceuse para o servizo coa Royal Navy en 1939 e (en liña co negocio do seu pai) foi asignado a traballar en barcos a motor.
Na desmobilización logo da segunda guerra mundial, Macklin seguiu a súa ambición inicial e converteuse nun piloto de carreiras, aínda que o primeiro intento de entrar nunha carreira na Illa de Man foi rexeitado debido a que non tiña experiencia.
Durante a súa carreira nos Grandes Premios, Macklin non logrou puntos de campionato, principalmente debido aos seus pouco competitivos HWM. O seu mellor resultado profesional foi cando gañou o BRDC International Trophy fóra de campionato, en Silverstone en 1952.
No 1955 nas 24 Horas de Le Mans estivo involucrado no maior accidente da historia do automobilismo, que matou a Pierre Levegh e 83 espectadores. Na volta 35 Hawthorn pasou a Lance Macklin e o seu Austin-Healey 100S entrando na recta antes dos boxes. Ao ver que o equipo Jaguar lle sinalizaba que entrara para facer unha parada en boxes, Hawthorn meteuse na traxectoria de Macklin e freou con forza para entrar nos boxes. No intento de evitar a Hawthorn, o coche de Macklin mantívose brevemente no lado dereito da pista detrás de Hawthorn, levantando po coas súas rodas dereitas, a continuación, desviouse a través do centro da pista. Macklin estaba aparentemente fóra de control cando empezou a desviarse, pero recuperou a dirección logo de cruzar a liña central. Pero para entón Macklin estaba no camiño do Mercedes-Benz 300 SLR de Levegh e a roda dianteira dereita do coche de Levegh montou por encima da parte posterior esquerda de Macklin, o que provocou que o 300 SLR saíse polo aire. As fotos e imaxes fixas de vídeo ilustran a delgada marxe, a anchura do gardabarros, entre un case accidente e o completo desastre. Aínda que o coche de Macklin chocou, non resultou lesionado. Tras un incidente posterior no Tourist Trophy en Dundrod, no que Macklin estrelouse co seu Austin-Healey 100S, evitando un accidente no que Jim Mayers e William T. Smith morreron, Macklin retirouse do deporte automobilístico a instancias da súa noiva.
Macklin uniuse a Facel Vega en París e dirixiu a división de exportación ata que a compañía fracasou en 1963, cando comezou a traballar para concesionario de automóbiles de Londres H.R. Owen. Máis tarde trasladouse a España, pero regresou a Inglaterra cando enfermou. Morreu en Tenterden, Kent, catro días antes do seu 83º aniversario.
Calendario romano
O calendario romano era, posibelmente, de orixe etrusca. Era un calendario lunar adaptado ao ano solar. O ano comezaba o 15 de marzo e tiña 12 meses de 29 e 31 días máis un mes intercalar de 20 ou 22 días cada dous anos. Mediante esta innovación, atribuída ao rei Numa Pompilio, o ano medio duraba 366 días e medio. Os pontífices eran os encargados de regular este mes. Pero isto foi variando ao longo da historia.
Historia
miniatura|250px|right|Fragmento dun calendario romano. Ficheiro:Mond_Phasen.jpg
Ficheiro:Mond Grafik.svg Fases vistas desde o hemisferio Norte. Segundo a tradición romana, a orixe mítica do antigo sistema para dividir o tempo debeuse ao primeiro dos reis, Rómulo. Este foi reformado, tamén segundo a tradición, polo seu sucesor Numa Pompilio. Utilizouse na Antiga Roma ata o 46 a.C. cando Xulio César, que era ditador e Pontifex Maximus, decretou unha drástica reforma no calendario, asesorado por astrónomos exipcios, como o alexandrino Sosíxenes, creando o calendario xuliano. Este calendario "xuliano", modificado en 1582 (calendario gregoriano), é o calendario occidental actual.
Antecedentes
Orixinariamente, moitas culturas antigas utilizaban o calendario lunar para contar o tempo.
Os pobos romanos primitivos tiñan diferentes calendarios lunares, cada un co seu propio número de meses, a súa propia duración do ano e dos meses, por exemplo, os habitantes de Alba Longa tiñan un calendario de 10 meses, de 18 a 36 días cada mes; os de Lavinio tiñan outro de 374 días distribuído en 13 meses; os etruscos tiñan meses baseados na Lúa chea. Estes calendarios tiñan unha base lunar, o comezo dos meses adoitaba marcarse coa aparición da Lúa nova.
Calendario de Rómulo
Segundo a tradición, o calendario romano foi creado durante o reinado de Rómulo, fundador de Roma. Comprendía dez meses lunares, de marzo a decembro. Entre decembro e o comezo do ano seguinte había un período que non correspondía a ningún mes, dado que era o período en que non había labores agrícolas nin actividade militar. O ano xa que logo duraba ao redor de 304 días ou ben 10 meses lunares. Este período de decembro a marzo dedicábase en parte a ritos de purificación colectiva na transición dun ano a outro, era unha especie de "tempo morto".
O ano tiña dez meses, co equinoccio de primavera situado no primeiro mes, Martius:
Calendario de Numa Pompilio
Posteriormente realizouse unha reforma a partir da época etrusca (séculos -VII a -VI), atribuída pola tradición ao rei Numa Pompilio, segundo rei de Roma. Modificouse a duración dos meses para que durasen 29 e 31 días alternativamente (para os romanos, os números pares traían mala sorte), e engadíronse dous meses adicionais entre decembro e marzo: xaneiro e febreiro. Desde mediados do século -II (no ano 153 a.C.), o ano, que ata entón empezara no mes de marzo, pasou a comezar en xaneiro, pero a tradición de empezar o ano en marzo continuaba ata o século -II, tanto no aspecto político, coa toma de posesión das maxistraturas anuais, como no militar dando inicio ás campañas bélicas. Así o ano pasou a durar 355 días: febreiro tiña 28 días, marzo, maio, xullo e outubro 31, e o resto 29, dando o total de 355 días. Como logo da reforma de Numa Pompilio as cousas non se arranxaron, xa que seguía o calendario lunar oficial desfasado co curso estacional, baseado no ciclo solar, optouse por engadir dous meses, un de 23 e outro de 22 días, denominados Mercedonios ou Intercalares en cada ciclo de catro anos: un no segundo e outro no cuarto ano de cada ciclo respectivamente. Este mes engadíase dentro do mes de febreiro, entre o 23 (día das festas chamadas Terminalia) e o 24.
O complicado sistema de axuste dos meses, para que os anos se axustasen ao ciclo solar era controlado polo Colexio dos Pontífices, pero nunca se solucionou satisfactoriamente ese desfase. Os romanos distinguían catro estacións, denominadas: ver (primavera), aestus (verán), autumnus (outono) e hiems (inverno). Os seis primeiros meses denomináronse cun nome derivado do da divindade ou culto ao que estaban consagrados. A denominación dos meses era:
Calendario xuliano
Os coñecementos astronómicos da época estableceran que un ano solar duraba 365 días e un cuarto, polo que para facer cadrar o ano coas estacións, o ano 46 a.C. Xulio César, que detentaba o cargo de Pontifex Maximus aquel ano, modificou o ano do seguinte xeito:
Denominación dun ano
Para fixar o ano dun acontecemento había diferentes sistemas: Deste xeito podiamos indicar os anos de tres xeitos, por exemplo o ano do consulado de Cicerón e da conxuración de Catilina (-63) podía expresarse para os romanos dos seguintes xeitos: DCXC ab urbe condita (ano 690 da fundación de Roma), M.Tulio, C. Antonio consulibus (Ano en que foron cónsules Marco Tulio e Gaio Antonio), CDXLVI post reges exactos (ano 446 trala expulsión dos reis).
Denominación dos días
400px|miniatura|Pintura da morte de [[Xulio César. Foi asasinado nos Idos de marzo: o día 15 de marzo.]] Para indicar os días do mes, os romanos tiñan un sistema moi complicado, herdado da época do calendario lunar primitivo. Non numeraban os días do 1 ao 31, senón que en cada mes había tres días clave, as datas fixas: miniatura|Calendario de misal medieval do mes de xuño, usando o calendario romano.
Días fasti e nefasti
No calendario tamén se marcaban os días que eran non hábiles por motivos relixiosos para reunir ao pobo en asemblea ou para celebrar xuízos. Estes días aparecían no calendario como nefasti (n); eran case a terceira parte dos días do ano durante a época da República. No Imperio estes chegaron a ser a metade dos días do ano. O resto eran os chamados días fasti (f) ou hábiles. Algúns eran nefasti só a efectos xudiciais e podíanse reunir as asembleas (comitia), polo que se chamaban comitiales.
Días festivos
Cada oito días figuraba un de descanso (nundinae); era o día de mercado, aproveitado para cuestións oficiais, para ir ás termas, visitar aos amigos etc.
A estes días engadíanselle os das grandes festas relixiosas (feriae) e os de ludi ou xogos cívico-relixiosos, que chegaban a durar varios días (e tamén aumentaron na época imperial).
Denominación das horas
As horas expresábanse con números ordinais: hora prima, hora secunda, hora tertia etc. A hora prima era a primeira do día, a do amencer. A hora que marcaba o final do día, a posta de sol, era a hora duodecima. Da hora sexta, que marcaba o mediodía, procede a palabra sesta.
A noite dividíase en catro partes denominadas uigiliae: prima uigilia, secunda uigilia etc. Tiñan unha duración diferente segundo fose a época do ano.
Esta distribución en catro partes e o propio nome gardaban relación coas quendas de vixilancia dos campamentos militares. Tamén as unidades de bombeiros de Roma, de carácter militar, denominábanse uigiles: cohortes uigilum.
Lufthansa Regional
Lufthansa Regional é o nome de marca para os voos rexionais realizados por dúas aeroliñas domésticas totalmente pertencentes a Lufthansa, Air Dolomiti e Lufthansa CityLine. Están baseadas nos centros de conexión de Lufthansa no aeroporto de Frankfurt e no aeroporto de Múnic. Anualmente transportan a 10,5 millóns de pasaxeiros usando o nome de Lufthansa Regional. A súa predecesora foi Team Lufthansa.
Ernst Klodwig
Ernst Klodwig, nado en Aschersleben o 23 de maio de 1903 e finado en Hamburgo o 15 de abril de 1973, foi un piloto de carreiras da República Democrática Alemá.
Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, pilotando un BMW con diferentes motores. Clasificouse en ambas carreiras cun mellor final de 12º.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Martin Evans
Biografía
Naceu o 1 de xaneiro de 1941 na localidade de Stroud, poboación situada no condado de Gloucestershire. Estudou Bioquímica na Universidade de Cambridge na que se licenciou en 1963, e en 1969 obtivo o doutoramento na Universidade de Londres. Interesado na docencia, foi profesor de anatomía e embrioloxía na Universidade de Londres entre 1978 e 1980, de xenética na de Cambridge até 1999, e desde entón na Universidade de Cardiff.
Carreira científica
En 2007 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina, xunto con Mario Capecchi e Oliver Smithies, «polos seus traballos sobre células nai e manipulación xenética en modelos animais».
Galería de imaxes de personalidades das artes escénicas
Galería de imaxes de personalidades das artes escénicas.
Parada da Serra
San Lucas de Parada da Serra é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Verín da diocese de Ourense, que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o da Gudiña e o de Castrelo do Val. No ano 2015 tiña 71 habitantes (41 homes e 30 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha perda do 50% da súa poboación en relación ao ano 2000.
As aldeas de Parada da Serra e A Venda da Capela pertencen ao concello da Gudiña; e a de Veiga de Nostre ao concello de Castrelo do Val.
A parroquia ten paraxes propias do interior de Galicia modificadas polo seu clima mediterráneo de montaña. O seu territorio está atravesado polo río Parada. Hai un muíño de auga fóra de servizo. Como unha gran parte da comarca e das aldeas dos arredores, sofre as consecuencias dunha forte inmigración cara ao estranxeiro e outros lugares de España.
Lotte Lenya
Karoline Wilhelmine Charlotte Blamauer, coñecida como Lotte Lenya, nada en Viena (Austria-Hungría) o 18 de outubro de 1898 e finada en Nova York o 27 de novembro de 1981 foi unha cantante, rapsodo, e actriz austríaca establecida durante moito tempo nos Estados Unidos. No mundo xermanofalante e no da música clásica é especialmente lembrada polas súas interpretacións das cancións do seu home, Kurt Weill. No cinema en lingua inglesa, foi candidata ao Oscar polo seu papel de aristócrata aburrida en The Roman Spring of Mrs. Stone (1961). Tamén interpretou a sádica asasina Rosa Klebb no filme de James Bond Desde Rusia con amor (1963).
Inicios
Lenya naceu nunha familia católica de clase obreira en Viena. Marchou a estudar a Zúric en 1914, conseguindo o seu primeiro traballo na Schauspielhaus, co nome artístico de Lotte Lenja. Mudouse a Berlín en 1921.
En 1922, Lenya foi escoitada polo seu futuro marido, o compositor alemán Kurt Weill, durante unha audición para a súa primeira música para teatro, Zaubernacht, mais debido á súa situación detrás do piano, non a viu. Foi escollida, mais debido á súa lealdade ao seu profesor de voz, rexeitou o papel. Lenya e Weill non se coñeceron persoalmente ata 1924 a través dun coñecido, o escritor Georg Kaiser e casaron en 1926. Aceptou o papel de Jenny na primeira interpretación de A ópera dos tres reás en 1928, que foi o seu papel revelación. Durante os últimos anos da república de Weimar, estivo ocupada no cinema e no teatro, especialmente nas obras de Brecht-Weill. Fixo varias gravacións das cancións de Weill.
Co ascenso do nazismo en Alemaña, os artistas con inclinacións esquerdistas non eran apreciados, e aínda que non era xudía, marchou do país, separándose de Weill, do que se divorciou en 1933.
Lenya e Weill establecéronse en Nova York o 10 de setembro de 1935. Durante o verán de 1936, Weill, Lenya, Paul Green e Cheryl Crawford alugraon unha casa no 277 Trumbull Avenue de Nichols, Connecticut, a unhas dúas millas de distancia de Pine Brook Country Club, lugar de ensaio estival do Group Theatre. Alí, Green e Weill escribiron o guión e a música da controvertida obra de Broadway Johnny Johnson, titulada co nome máis repetido na listaxe de vítimas estadounidenses na primeira guerra mundial. Durante este período, Lenya tivo unha relación amorosa co dramaturgo Paul Green.
Carreira posterior
En 1956, gañou o premio Tony polo seu papel de Jenny na versión en inglés de A ópera dos tres reás de Marc Blitzstein, única vez na que unha actuación no Off-Broadway recibiu o galardón. Lenya continuou a gravar cancións do seu tempo en Berlín, ademais de cancións do teatro estadounidense. A súa voz volvérase máis profunda cos anos. Cando tivo que cantar a parte de soprano en Rise and Fall of the City of Mahagonny e The Seven Deadly Sins, o papel tivo que ser trasporse a claves substancialmente máis baixas.
Empregouse Sprechgesang nalgunhas das máis célebres cancións nas obras de Brecht-Weill plays pero agora Lenya usábao incluso máis para compensar defectos da súa voz. Lenya era consciente do problema; noutros contextos, era moi coidadosa para respectar completamente a música do seu marido.
Fundou a Kurt Weill Foundation for Music, para administrar os ingresos e os asuntos de dereitos e para espallar o coñecemento sobre a obra de Weill. Estaba presente no estudio cando Louis Armstrong gravou "Mack the Knife". Armstrong improvisou a liña "Look out for Miss Lotte Lenya!" e engadiu o nome dela como unha das conquistas de Mack na canción.
O seu papel como amiga práctica de Vivien Leigh, a Contessa Magda Terribili-Gonzales na versión cinematográfica da obra de Tennessee Williams The Roman Spring of Mrs. Stone (1961) valeulle a Lenya unha candidatura ao Oscar á mellor actriz secundaria. En 1963, foi seleccionada como a axente de SPECTRE Rosa Klebb no filme de James Bond Desde Rusia con amor con Sean Connery e Robert Shaw.
En 1966, Lenya orixinou a personaxe de Fräulein Schneider no elenco orixinal de Broadway do musical Cabaret. A banda sonora de Kander e Ebb foi considerada inspirada pola música de Weill. En 1979, dous anos antes da súa morte, Lotte Lenya foi incluída no American Theater Hall of Fame.
Vida persoal
O segundo marido de Lenya foi o editor estadounidense George Davis (1951-1957). Trala morte de Davis en 1957, volveu casar co artista Russell Detwiler en 1962. El era vinte e seis anos máis novo, pero Lenya enviuvou por terceira vez cando Detwiler faleceu en 1969, aos 44 anos.
Paradiña, Sarreaus
Santa María Madanela de Paradiña é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. En 2017 tiña 60 habitantes, 41 menos ca en 2007 (53 homes e 48 mulleres) e 50 menos ca en 2006.
Asno andaluz
miniatura|250px|dereita|Semental miniatura|250px|dereita|Semental O asno andaluz, por veces tamén chamado cordobés por se-la súa principal área de dispersión, é unha raza de burros introducida en Andalucía desde o Norte de África hai uns 3.000 anos (é un descendente do Equus asinus africanus). O censo de reprodutores con suficiente grao de pureza estímase en 73 exemplares (datos de 1999).
Descrición
É un animal de gran talle (145–160 cm de alzada, nos machos, e 135–150 cm, nas femias), peso duns 370 kg (os machos) e perfil subconvexo. Conformación robusta, perfil subconvexo, fronte ampla e órbitas dos ollos saíntes no seu bordo posterior, o que produce un ollo lixeiramente oblicuo. Orellas ergueitas e de proporcións medias, moi móbiles. Pescozo musculoso, co bordo superior lixeiramente convexo, con crinas finas e caídas a un lado. Liña dorsolumbar recta, tronco cilíndrico e amplo e ventre recollido. Rabo con abundantes sedas no extremo. A capa típica é torda clara, rodada, con pelo fino.
Burro majorero
Nas illas Canarias existe outra variedade, da mesma orixe, denominada burro majorero. Foi introducido nas illas a través de Fuerteventura, ó redor do ano 1450.
Posúe a capa torda, de gris escuro a parda, coas degradacións características no fociño, ollos, ventre e bragada. Resulta característico o listón no espiñazo e escápulas.
Gonzalo Ordóñez Puime
Gonzalo José Ordóñez Puime, nado no Porriño o 12 de abril de 1954, é un político galego do PPdeG. miniatura|Papeleta dos candidatos do [[Partido Popular|PP ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.]]
Asno andaluz
Protección
Dispón de Libro Xenealóxico desde 1939.
Gonzalo Ordóñez Puime
Traxectoria
Fillo de Gonzalo Ordóñez Pérez. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Concelleiro do PPdeG no Porriño e primeiro tenente de alcalde, en febreiro de 2003 encabezou unha escisión pasándo ao grupo mixto. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura Independientes de Porriño que obtivo cinco concelleiros e pactou para elixir alcalde a Raúl Francés Rodríguez. En 2010 posibilitou un acordo entre PP, CxP e IdeP que puxo a Nelson Santos Argibay na alcaldía. Foi Director Xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias da Xunta de Galicia. En setembro de 2014 foi deputado no Congreso en substitución de Irene Garrido. Nas eleccións xerais de 2015 ocupou o quinto posto na lista do PP ao Congreso pola provincia de Pontevedra, pero non foi elixido.
Asno andaluz
Protección
O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación recoñece como entidade de criadores de équidos, concretamente do burro andaluz, a Unión de Ganaderos y Arrieros de la Gran Raza Asnal Andaluza, domiciliada en Écija (Sevilla). No caso do asno majorero trátase da Asociación SOO Grupo para la Conservación y Fomento del Burro Majorero, domiciliada en Fuerteventura (Las Palmas).
Xesús Rábade
Xesús Rábade Paredes, nado en Seixas (Cospeito) o 20 de xaneiro de 1949, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Comezou a traballar de carteiro e estivo un tempo en Berna (Suíza) traballando nos anos setenta. Posteriormente dedicouse ao ensino de lingua e literatura en secundaria nos IES Xelmírez e Rosalía de Castro.
Literariamente ten cultivado o ensaio, a narrativa e a poesía. Comezou moi cedo a súa carreira literaria e figura na antoloxía Os novísimos da poesía galega. Traballou en tarefas de normalización lingüística e cultural: formación do profesorado, reforma educativa, elaboración de textos e material escolar, publicación en prensa de numerosos artigos, algúns recollidos en libro, sobre a situación social da lingua. De 1992 a 1995 foi Coordinador Docente de Lingua galega.
Membro do colectivo de renovación poética Cravo Fondo, a súa obra foi antologada e traducida a varias linguas. É membro fundador do PEN Clube de Galicia.
Ten usado o pseudónimo de Matalobos.
Super Collider
Super Collider é o décimo cuarto álbum da banda estadounidense de heavy metal Megadeth, publicado o 4 de xuño do 2013. Trátase do primeiro disco do grupo editado a través do seu propio selo, Tradecraft, despois de que deixase Roadrunner Records. Existen dúas versións do traballo, unha estándar e outra con tres cancións extra.
Ferrari 312
''Ferrari 312 é o nome de varios coches de carreiras de Ferrari diferentes que teñen motores de 3 litros e 12 cilindros. Este artigo é sobre o coche de Fórmula Un que correu desde -. Outros coches co mesmo número inclúe os coches de F1 312B, 312T e os coches deportivos 312P e 312PB.''
O Ferrari 312 foi un coche de carreiras utilizado na Fórmula Un de a, deseñado por Mauro Forghieri.
Para a tempada de Fórmula Un de, produciuse un cambio nas normas técnicas, que permitía os motores de 3.000 cm³. Os equipos de F1, a pesar de pedir "o regreso da potencia", foron máis ou menos sorprendidos e non estaban preparados.
O primeiro Ferrari de consistiu nun coche de 3´3 litros con motor V12 que foi tomado do prototipo deportivo Ferrari 275P2, modificado a 3000cc, e montado na parte posterior dun chasis de F1. A designación 312, se utilizou para varios de automóbiles posteriores, indica un 3 litros, e un motor de 12 cilindros. O motor era bastante pesado, e debido á reducida capacidade, inferior en potencia e no par motor en particular. John Surtees pilotou este vehículo, sen éxito, en Mónaco, mentres que Lorenzo Bandini fíxoo cun Ferrari Dino de 2´5 litros V6. Surtees gañou a segunda carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1966, unha pista de que favorecía a potencia coas súas longas rectas, pero o campión do 64 partiu logo dunha discusión co xerente Eugenio Dragoni. A discusión era acerca das prioridades nas carreiras, xa que Ferrari estaba baixo presión de Ford no automobilismo deportivo, e descoidou un pouco a F1. Mike Parkes substituíu a Surtees, quen foi a Cooper, que utilizaba motores Maserati, para terminar segundo no campionato de pilotos cunha vitoria máis. Ferrari, tamén gañou unha carreira con Ludovico Scarfiotti, o Gran Premio de Italia de 1966 en Monza, o que axudou a Ferrari a acabar segundo no Campionato de Construtores.
En, o equipo despediu a Dragoni e substituíuno por Franco Lini. Chris Amon acompañou a Bandini para pilotar unha versión do coche V12 de 1966 algo mellorada. No Gran Premio de Mónaco de 1967, Bandini estrelouse e sufriu feridas graves cando foi atrapado baixo o seu coche en chamas, faleceu tres días máis tarde debido ás súas feridas. Ferrari re-contratou a Mike Parkes, pero Parkes sufriu lesións semanas máis tarde no Gran Premio de Bélxica de 1967. Un accidente fatal, outro accidente grave, ningún Gra Premio gañado e só 5º posto no Campionato de Construtores foi un ano malo para os italianos. Ademais, o novo motor Ford Cosworth que debutou no Lotus 49 dominaría a F1 nos 15 próximos anos.
A tempada foi un pouco mellor. O novo talento Jacky Ickx gañou o chuvioso Gran Premio de Francia de 1968 grazas ás súas habilidades de condución, pero tivo poucos éxitos máis. As cousas complicáronse durante a tempada pola introdución de axudas aerodinámicas na F1, e o seu rápido desenvolvemento. Ao final da tempada, a Scuderia foi só cuarta no Campionato de Construtores, e tampouco triunfou nas carreiras de autos deportivos nas que Ferrari non participou en 1968. Franco Lini deixar dimitiu, e Ickx, marchou a Brabham. Para prever o futuro, durante o verán de 1968, Ferrari chegou a un acordo para vender o seu negocio de automóbiles de turismo á Fiat por 11 millóns de dólares, a transacción tivo lugar a principios de 1969, deixando o 50% do negocio aínda baixo o control de Ferrari.
En 1969 Enzo Ferrari dedicouse a gastar sabiamente a súa nova riqueza para sacar adiante ao seu equipo, aínda que Ferrari fíxoo competir na Fórmula Un en 1969, foi unha tempada de usar e tirar, mentres o equipo reestruturábase. Amón continuou pilotando un modelo máis antigo e Pedro Rodríguez tomou o posto de Ickx, ao final do ano Amon abandonou o equipo, que de novo non gañou ningún Gran Premio e ocupou só o quinto posto no Campionato Mundial de Construtores.
O coche foi substituído polo 312B, que foi presentado na tempada de Fórmula Un de.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Atentado de Berlín de 2016
O atentado de Berlín do 19 de decembro de 2016 foi un atropelo masivo ocorrido en plena Breitscheidplatz durante un mercado de Nadal en Berlín, a capital alemá. A organización terrorista Estado Islámico reivindicou a autoría do atentado a través de Amaq News Agency. Un camión con remolque embestiu unha serie de postos ó longo de media rúa. Rexistráronse até o momento quince mortos e polo menos 50 feridos. Un sospeitoso de conducir o camión foi detido, mentres que o copiloto morreu durante o impacto do vehículo.
A policía afirma que existe a posibilidade de que un camión o cal aparcou nunha beirarrúa puido ser conducido co propósito de atentar contra a vida de civís.
Vehículo
O vehículo implicado foi un camión articulado Scania de cor negra. O camión tiña as placas de matrícula de Polonia, e era propiedade da empresa de repartimento polonesa, Usługi Transportowe Ariel Żurawski, con sede en Gdańsk.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo F
Participantes
O Grupo F está composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Cisne
Taxonomía
O cisne mudo foi descrito formalmente por primeira vez polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin co nome Anas olor en 1789, pero despois Johann Matthäus Bechstein transferiuno ao novo xénero Cygnus en 1803. Tanto cygnus coma olor significan 'cisne' en latín; cygnus é unha variante de cycnus, un préstamo do grego κύκνος, kyknos, palabra que significa o mesmo.
Malia a súa orixe euroasiática, os seus parentes máis próximos son o cisne negro australiano Cygnus atratus e o cisne de pescozo negro suramericano Cygnus melancoryphus, e non os outros cisnes do hemisferio norte. A especie é monotípica, xa que non ten subespecies vivas.
Evolución
Atopáronse subfósiles de cisne mudo de 6 000 anos de antigüidade en leitos de turbeiras post-glaciais de East Anglia, Gran Bretaña. Foron rexistrados desde Irlanda a Portugal e Italia, e en Francia. A paleosubespecie Cygnus olor bergmanni, que só se diferencia en tamaño das formas vivas, coñécese por fósiles atopados en Acerbaixán.
Os fósiles dos devanceiros do cisne que están máis distantemente asociados co cisne mudo foron atopados nos estados estadounidenses de California, Arizona, Idaho e Oregón. Datan do Mioceno a finais do Plistoceno, ou hai 10 000 anos. O achado máis recente fíxose no deserto de Anza Borrego, un parque estatal de California. Os fósiles do Plistoceno inclúen Cygnus paloregonus do Lago Fósil de Oregon, Froman's Ferry, Idaho e Arizona, referida por Howard en The Waterfowl of the World como "probablemente do tipo do cisne mudo".
Descrición
O cisne mudo é unha das aves voadoras máis pesadas. En varios estudos feitos en Gran Bretaña, os machos como media pesaban de 10,6 a 11,87 kg, e o intervalo total de pesos ía de 9,2 a 14,3 kg, mentres que as femias, que son lixeiramente menores, como media pesaban de 8,5 a 9,67 kg, cun intervalo total de pesos desde 7,6 a 10,6 kg. Aínda que o peso máximo dun macho grande é duns 15 kg, un macho do morfo inmutabilis grande pode pesar case 23 kg, o que supón o maior peso comprobado dunha ave voadora, aínda que se puxo en dúbida que con ese peso puidese botarse a voar.
As aves novas non teñen a cor branca brillante dos adultos maduros e os seus peteiros son de cor negra cincenta clara, non laranxa, durante o seu primeiro ano de vida. A penuxe pode ser desde branca pura a gris ou beixe, sendo o máis común o gris/beixe. Os xoves que son brancos teñen un xene do leucismo. Os xoves medran rapidamente, chegando a un tamaño próximo ao do adulto nuns tres meses despois da eclosión. As crías normalmente conservan as súas plumas grises ata que teñen polo menos un ano de idade, e a penuxe das súas ás é substitído por plumas de voo antes nese ano.
Pazo de Castrelos
dereita|miniatura|200px|[[Sebes de buxos par da fachada posterior]]
Cisne
Descrición
Todos os cisnes mudos son brancos cando son maduros, aínda que as plumas (especialmente na cabeza e pescozo) a miúdo están tinguidas de marrón laranxa polo ferro e taninos que hai na auga.
Pazo de Castrelos
O Pazo de Castrelos é unha casa señorial que se atopa no parque do mesmo nome, na parroquia de Castrelos, en Vigo.
Cisne
Cisne do morfo inmutabilis
miniatura|Dúas crías de cisne de poucas semanas de idade. O da dereita é o morfo de cor inmutabilis e leva un xene do [[leucismo.]]
Pazo de Castrelos
Declarado monumento histórico artístico dende 1955. O edificio data do século XVII.
Cisne
Cisne do morfo inmutabilis
O morfo immutabilis, tamén chamado "Polish swan" na literatura inglesa, ten unhas patas rosadas (non grises escuras) e crías brancas mate. Só se encontra en poboacións cunha historia de domesticación. Estes cisnes levan unha copia dun xene responsable do leucismo.
Pazo de Castrelos
Na actualidade pertence ao concello de Vigo e é sede do Museo Municipal Quiñones de León, no que destaca a presenza de coleccións de arqueoloxía e arte galega.
Cisne
Comportamento
miniatura|Niño no [[Parque Nacional de Drilon, Pogradec, Albania. O macho patrulla a área preto do niño para protexer a súa parella.]] Os cisnes mudos nidifican en grandes moreas de materiais que constrúen con vexetación da ribeira en augas pouco profundas en illas no medio ou nas beiras do lago. Son monógamos e adoitan reutilizar o mesmo niño cada ano, restaurándoo ou reconstruíndo se é necesario. O macho e a femia comparten os coidados do niño e unha vez que as crías emplumaron non é raro ver familias completas buscando comida. Aliméntanse dunha ampla variedade de vexetación, tanto de plantas acuáticas semimergulladas que poden alcanzar cos seus longos pescozos, coma pastando en terra. O alimento xeralmente inclúe plantas cultivadas como a colza e o trigo, e as bandadas de alimentación en inverno poden causar danos significativos ás colleitas agrícolas, a miúdo principalmente porque as esmagan ao pisalas cos seus grandes pés palmados, pero tamén por consumo directo.
Pazo de Castrelos
Historia
A orixe remóntase ao antigo Pazo da Lavandeira, construción levantada cara o ano 1670, anos despois da fundación do morgado polo capitán Johan Tavares en 1665 (como recolle o escudo de armas da fachada principal). Esta familia permanece na propiedade até o século XVIII en que deixará paso aos Montenegro e a comezos do XIX ao marquesado de Valladares.
A finais do século XIX ao terreo e o pazo son herdados por dona María de los Milagros Elduayen, VIII Marquesa de Valladares, e seu home Fernando Quiñones de León, Marqués de Alcedo, os cales emprenderon unha importantísima reforma do edificio. O temperán falecemento da marquesa fixo que o pazo pasase a mans do seu fillo Fernando, IX Marqués de Valladares. En 1918 este perece sen descendencia deixando como herdeiro a seu pai e como usufrutuaria vitalicia a súa esposa, Marianne de Wythe. Será seu pai quen o 12 de decembro de 1924 doe ao pobo de Vigo a propiedade, condicionando a súa doazón a que se dispuxesen nel un museo e un parque público.
Cisne
Comportamento
A diferenza dos cisnes negros Cygnus atratus, os cisnes mudos son xeralmente moi territoriais e só hai unha parella deles nos lagos máis pequenos, aínda que nuns poucos lugares onde dispoñen dunha ampla área con alimento axeitado, poden ser coloniais. As colonias máis grandes teñen unhas 100 parellas, como a colonia de Abbotsbury Swannery no sur de Inglaterra, e no extremo sur da illa de Öland, na reserva de Ottenby, nas augas costeiras do mar Báltico, e poden ter niños distanciados só uns 2 m. Os xoves non emparellados de ata 3 ou 4 anos de idade xeralmente forman grandes bandadas, que poden ter en total centos de aves, a miúdo en sitios tradicionais regulares. Unha importante bandada de aves non reprodutoras encóntrase no esturario do río Tweed en Berwick-upon-Tweed no noroeste de Inglaterra, cunha cantidade máxima de 787 exemplares. Hai unha gran poboación preto da Swan Lifeline Station en Windsor, e viven no Támese á sombra do castelo de Windsor. Unha vez que os adultos se emparellan, saen a buscar os seus propios territorios e adoitan vivir preto de patos e gaivotas.