cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noemí Galera
Traxectoria
Ademais, dirixiu os programas Un siglo de canciones, 2000 canciones e Nuestras canciones para Canal 9, 100 anys de cançons para TV3 e Tu gran día para TVE, entre outros.
Tamén codirixiu os programas de TVE Todos con Ramón: Operación Eurovisión, Vicente, Ramón, Miguel y Davinia: Operación Eurovisión, La historia: Destino Eurovisión, Generación OT, Operación Eurovisión-2003, Ainhoa Cantalapiedra y amigos, Manuel Carrasco y amigos e Beth y amigos.
Formou parte do xurado das edicións de Operación Triunfo de 2005, 2006, 2008, 2009 e 2011, ademais de Operación Tony Manero e Tú sí que vales.
En 2014 retomou o seu posto como xurado en ¡Mira quién baila!, avaliando as actuacións dos bailaríns da novena edición en La 1. Os seus outros compañeiros do xurado foron Ángel Corella, Norma Duval e Miguel Ángel Rodríguez. Dende o 16 de outubro de 2016 até o 31 de outubro de 2016 presentou OT: El reencuentro con Manu Guix, coincidindo cos concursantes da primeira edición de Operación Triunfo.
En marzo de 2017, púxose á fronte do casting de Tu cara no me suena todavía, a versión de anónimos de Tu cara me suena, en Antena 3. Encargouse de dirixir a etapa de castings da nova edición de Operación Triunfo e de escoller os novos concursantes, e o 18 de xullo de 2017 sóubose que sería a nova directora da academia de Operación Triunfo, programa que se emitiu dende finais de outubro en La 1 de TVE.
Vida persoal
Noemí casou no ano 2009 co músico e compositor Arnau Vila, colaborador nas producións de Miguel del Arco e os talent shows de Gestmusic Endemol, e teñen dous fillos, Aina (nada en 2010) e Lluc (nada en 2012).
Velocidade
miniatura|Movemento orbital dun [[satélite artificial arredor da Terra. O vector tanxente á órbita é a velocidade do satélite.]] miniatura|upright|En virtude do carácter vectorial da velocidade, cando se produce un cambio na dirección do movemento, a velocidade cambia, mesmo se a celeridade permanece constante. Na imaxe, cando os [[Automóbil de carreiras|coches de carreira toman a curva, a súa velocidade cambia de dirección.]] A velocidade é unha magnitude física de carácter vectorial que expresa a distancia percorrida por un obxecto na unidade de tempo. Represéntase por ou \vec {v}\,. Na análise dimensional as súas dimensións son [ L ] / [ T ]. A súa unidade no Sistema Internacional de Unidades é o metro por segundo (símbolo, m/s). Tamén é habitual empregar como unidade o km/h (quilómetro/hora).
A velocidade é un vector, é dicir, ten módulo (magnitude), dirección e sentido. A magnitude da velocidade coñécese como celeridade ou rapidez.
En matemática vectorial pódese entender que a velocidade inclúe á dirección do movemento, de modo que dous obxectos movéndose en direccións opostas pero igual velocidade poden ter un vector de velocidade distinto. Ás veces, e nestes contextos, para distinguir esta ambigüidade propóñense os termos rapidez ou celeridade para referirse á magnitude, ou valor absoluto do vector velocidade. Por exemplo, "5 metros por segundo" é unha velocidade, mentres que "5 metros por segundo ao oeste" tamén é unha velocidade, vectorial. Se ao pasar o tempo a velocidade mídese como "5 metros por segundo ao norte", entón o obxecto ten unha velocidade cambiante, pero unha rapidez constante, e considérase que está a sufrir unha aceleración.
San Vicente, Vilamerelle, Guntín
San Vicente é un lugar da parroquia de Vilamerelle, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Velocidade
Historia
Aristóteles estudou os fenómenos físicos sen chegar a conceptualizar unha noción de velocidade. En efecto, as súas explicacións (que posteriormente se demostrarían incorrectas) só describían os fenómenos inherentes ao movemento sen usar as matemáticas como ferramenta.
Foi Galileo Galilei quen, estudando o movemento dos corpos nun plano inclinado, formulou o concepto de velocidade. Para iso, fixou un patrón de unidade de tempo, por exemplo 1 segundo, e mediu a distancia percorrida por un corpo en cada unidade de tempo. Desta maneira, Galileo desenvolveu o concepto da velocidade como a distancia percorrida por unidade de tempo. A pesar do gran avance que representou a introdución desta nova noción, os seus alcances limitábanse aos alcances mesmos das matemáticas. Por exemplo, era relativamente sinxelo calcular a velocidade dun móbil que se desprazase a velocidade constante, debido a que en cada unidade de tempo percorre distancias iguais. Tamén o era calcular a velocidade dun móbil con aceleración constante, como é o caso un corpo en caída libre. Con todo, cando a velocidade do obxecto variaba de forma máis complicada, Galileo non dispoñía de ferramentas matemáticas que lle permitisen determinar a velocidade instantánea dun corpo.
Foi recentemente no século XVI, co desenvolvemento do cálculo por parte de Isaac Newton e Gottfried Leibniz, cando se puido solucionar a cuestión de obter a velocidade instantánea dun corpo. Esta está determinada pola derivada do vector de posición do obxecto respecto do tempo.
As aplicacións da velocidade, co uso de cálculo, é unha ferramenta fundamental en física e enxeñería, estendéndose en practicamente todo fenómeno que implique cambios de posición respecto do tempo, isto é, que implique movemento.
Un termo relacionado coa velocidade é o de celeridade. Na linguaxe cotiá emprégase frecuentemente o termo velocidade para referirse á celeridade. En física faise unha distinción entre ambas, xa que a celeridade é unha magnitude escalar que representa o módulo da velocidade. De maneira moi sinxela, se se di que unha partícula móvese cunha velocidade de 10 m/s, está a facerse referencia á súa celeridade; pola contra, se ademais especifícase a dirección en que se move, está a facerse referencia á súa velocidade.
Nocións xerais
Inicialmente, a noción de velocidade baseouse na noción de velocidade media nun intervalo. Co chegada do cálculo diferencial introduciuse a noción moderna. Dividir unha distancia entre un tempo parecía tan falso como a suma destes dous valores podería parecer hoxe. Así, para saber se un corpo ía máis rápido ca outro, Galileo (1564-1642) comparou a relación das distancias percorridas por estes corpos coa relación dos tempos correspondentes. Por iso aplicou a seguinte equivalencia:
Velocidade constante vs. aceleración
Para ter unha velocidade constante, un obxecto debe ter unha velocidade constante nunha dirección constante. A dirección constante obriga ao obxecto para moverse nunha traxectoria recta, polo que unha velocidade constante significa un movemento en liña recta a unha velocidade constante.
Diferenza entre velocidade e celeridade
miniatura|upright|Cantidades cinemáticas dunha partícula clásica: masa m, posición r, velocidade v, aceleración a A celeridade (ou rapidez) é o módulo do vector de velocidade, denota unicamente a celeridade coa que se move un obxecto.
Velocidade media
A velocidade defínese como a taxa de cambio na posición dun obxecto con respecto ao tempo, que tamén pode denominarse velocidade instantánea para salientar a distinción coa velocidade media. A velocidade media é a media da magnitude da velocidade final e inicial concluíndo á aceleración constante: Nalgunhas aplicacións pode ser necesaria a velocidade media dun obxecto, é dicir, a velocidade constante que proporcionaría o mesmo desprazamento resultante dunha velocidade variable no mesmo intervalo de tempo,
v(t)
, durante algún período de tempo
Δt
Segundo esta definición, a velocidade media é unha magnitude vectorial, xa que é o resultado de dividir un vector entre un escalar.
Por outra banda, se se considera a distancia percorrida sobre a traxectoria durante un intervalo de tempo dado, tense a velocidade media sobre a traxectoria, que é unha magnitude escalar. A expresión anterior escríbese da forma:
A velocidade media é sempre menor ou igual que a velocidade media dun obxecto. Isto pódese ver ao darse conta de que mentres que a distancia é sempre estritamente crecente, o desprazamento pode aumentar ou diminuír en magnitude, así como cambiar de dirección.
En termos dunha gráfica desprazamento-tempo (x vs. t), a velocidade instantánea (ou, simplemente, velocidade) pode considerarse como a pendente da recta tanxente á curva en calquera punto, e a velocidade media como a pendente da recta secante entre dous puntos con coordenadas t iguais aos límites do período de tempo para a velocidade media.
O módulo do vector velocidade media, en xeral, é diferente ao valor da velocidade media sobre a traxectoria. Só serán iguais se a traxectoria é rectilínea e se o móbil só avanza nun ou noutro sentido, sen retroceder.
A velocidade media é a mesma que a velocidade media ao longo do tempo, é dicir, a súa media ponderada no tempo, que se pode calcular como a integral temporal da velocidade:
onde podemos identificar
e
Casos especiais
Cando unha partícula móvese con velocidades uniformes diferentes v1, v2, v3..., vn en diferentes intervalos de tempo t1, t2, t3..., tn respectivamente, a velocidade media durante o tempo total da viaxe indícase como If t1=t2=t3=...=t, entón a velocidade media vén dada pola media aritmética das velocidades If s1=s2=s3=...=s, entón a velocidade media vén dada pola media harmónica das velocidades
Velocidade instantánea
miniatura|266px|O gráfico mostra a variación da velocidade v ao longo do tempo t dun obxecto móbil que non cambia de dirección. En cada punto da gráfica v ( t ), o módulo da aceleración vén dado pola pendente da [[tanxente na curva que pasa por cada punto: a (1), a (2), a (3).]] A velocidade instantánea é un vector tanxente á traxectoria e correspóndese coa derivada do vector posición con respecto ao tempo. Permite coñecer a velocidade dun móbil que se despraza sobre unha traxectoria cando o intervalo de tempo é infinitamente pequeno, sendo entón o espazo percorrido tamén moi pequeno, representando un punto da traxectoria:
Se consideramos
v
como a velocidade e
x
como o vector de desprazamento (cambio de posición), entón podemos expresar a velocidade (instantánea) dunha partícula ou obxecto, en calquera momento particular
t
A partir desta ecuación derivada, no caso unidimensional pode verse que a área baixa unha gráfica de velocidade vs. tempo (
vs.
) é o desprazamento,
. En termos de cálculo, a integral da función de velocidade
v(t)
é a función de desprazamento
x(t)
. Na figura, isto corresponde ao área amarela baixo a curva etiquetada
s
(
é unha notación alternativa para desprazamento).
En forma vectorial, a velocidade é a derivada do vector posición respecto ao tempo:
onde \mathbf u_t é un vector (vector de módulo unidade) de dirección tanxente á traxectoria do corpo en cuestión e \mathbf r é o vector posición, xa que no límite os diferenciais de espazo percorrido e posición coinciden.
Como a derivada da posición con respecto ao tempo dá o cambio de posición (en metros) dividido polo cambio de tempo (en segundos), a velocidade mídese en metros por segundo (m/s). Aínda que o concepto de velocidade instantánea poida parecer contraditorio a primeira vista, pode considerarse como a velocidade á que o obxecto continuaría desprazándose se deixase de acelerar nese momento.
Relación coa aceleración
Aínda que a velocidade defínese como a taxa de cambio de posición, a miúdo é común comezar cunha expresión para a aceleración dun obxecto. Como se ve polas tres liñas tanxentes verdes na figura, a aceleración instantánea dun obxecto nun punto no tempo é a pendente da liña tanxente á curva dunha gráfica
v(t)
nese punto. Noutras palabras, a aceleración defínese como a derivada da velocidade con respecto ao tempo:
A partir de aí, podemos obter unha expresión para a velocidade como a área baixa unha
a(t)
gráfica de aceleración fronte a tempo. Como no caso anterior, isto faise utilizando o concepto de integral:
Aceleración constante
No caso especial de aceleración constante, a velocidade pódese estudar usando as ecuacións do movemento. Considerando que a é igual a algún vector arbitrario constante, é insignificante mostrar que con
v
como a velocidade no tiempo
t
u
como a velocidade no momento
t = 0
. Ao combinar esta ecuación coa ecuación do movemento
Luis Zahera
miniatura|[[Laura Casares, Mucha e Nucha, Xosé Ramón Gayoso e Luis Zahera na gravación da 801ª emisión de Luar.]] José Luis Castro Zahera, nado en Santiago de Compostela o 12 de outubro de 1966, é un actor galego coñecido artisticamente como Luis Zahera. É coñecido como Petróleo, debido a personaxe que interpretou en Mareas vivas.
Velocidade
Aceleración constante
x = ut + at2/2
Luis Zahera
Traxectoria
Luis Zahera saltou á fama en Galicia polo seu papel de "Petróleo" na exitosa serie da TVG, Mareas vivas. Á marxe disto, participou en moitas outras series e películas, ademais de numerosas obras de teatro e curtametraxes.
Velocidade
Aceleración constante
, é posible relacionar o desprazamento e a velocidade media mediante Tamén é posible derivar unha expresión para a velocidade independente do tempo, coñecida como ecuación de Torricelli, da seguinte maneira: onde
Luis Zahera
Traxectoria
Aínda que a súa carreira se desenvolveu principalmente en Galicia, nos últimos anos deu o salto á ficción en series de ámbito estatal, con pequenas colaboracións en series como Hospital Central ou El comisario. Máis recentemente participou en Motivos Personales e conseguiu un papel fixo en A tortas con la vida, serie dos creadores de Aquí no hay quien viva que non puido repetir o éxito desta. Posteriormente participou con papeis secundarios en La familia Mata (2007-2009) e a exitosa Sin tetas no hay paraíso (2008).
Velocidade
Aceleración constante
v =
etc.
As ecuacións anteriores son válidas tanto para a mecánica newtoniana como para a relatividade especial. No que difiren a mecánica newtoniana e a relatividade especial é en como diferentes observadores describirían a mesma situación. En particular, na mecánica newtoniana, todos os observadores están de acordo no valor de t e as regras de transformación para a posición crean unha situación na que todos os observadores non aceleradores describirían a aceleración dun obxecto cos mesmos valores. Ningunha das dúas cousas é certa na relatividade especial. Noutras palabras, só se pode calcular a velocidade relativa.
Cantidades que dependen da velocidade
A enerxía cinética dun obxecto en movemento depende da súa velocidade e vén dada pola ecuación ignorando a relatividade especial, onde Ek é a enerxía cinética e m é a masa. A enerxía cinética é unha magnitude escalar xa que depende do cadrado da velocidade, no entanto, unha cantidade relacionada, momento, é un vector e está definida por Na relatividade especial, o factor de Lorentz adimensional aparece con frecuencia, e vén dado por onde γ é o factor de Lorentz e c é a velocidade da luz.
A velocidade de escape é a velocidade mínima que necesita un obxecto balístico para escapar dun corpo masivo como a Terra. Representa a enerxía cinética que, sumada á enerxía potencial gravitatoria do obxecto (que sempre é negativa), é igual a cero. A fórmula xeral para a velocidade de escape dun obxecto a unha distancia r do centro dun planeta con masa M é onde G é a constante gravitatoria e g é a aceleración gravitatoria. A velocidade de escape desde a superficie da Terra é duns 11 200 m/s, e é independente da dirección do obxecto. Isto fai que "velocidade de escape" sexa en certo xeito un termo equivocado, xa que o termo máis correcto sería "velocidade de celeridade": calquera obxecto que alcance unha velocidade desa magnitude, independentemente da atmosfera, abandonará as proximidades do corpo base sempre que non se cruce con algo na súa traxectoria.
Velocidade relativa
A velocidade relativa é unha medida da velocidade entre dous obxectos determinada nun único sistema de coordenadas. A velocidade relativa é fundamental tanto na física clásica como na moderna, xa que moitos sistemas físicos tratan co movemento relativo de dúas ou máis partículas. Na mecánica newtoniana, a velocidade relativa é independente do sistema de referencia inercial elixido. Este xa non é o caso coa relatividade especial na que as velocidades dependen da elección do sistema de referencia.
Se un obxecto A móvese con velocidade vector v e un obxecto B con velocidade vectorial w, entón a velocidade do obxecto A relativa ao obxecto B defínese como a diferenza dos dous vectores de velocidade: Do mesmo xeito, a velocidade relativa do obxecto B que se move coa velocidade w, con respecto ao obxecto A que se move coa velocidade v é: Normalmente, o marco inercial elixido é aquel en o que o último dos dous obxectos mencionados está en repouso.
Velocidades escalares
No caso unidimensional, as velocidades son escalares sendo as ecuacións:
Coordenadas polares
right|miniatura|upright|Representación dos compoñentes radial e tanxencial da velocidade en diferentes momentos do movemento lineal con velocidade constante do obxecto ao redor dun observador O (corresponde, por exemplo, ao paso dun coche por unha rúa recta ao redor dun peón parado na beirarrúa). A compoñente radial pode observarse debido ao [[efecto Doppler, a compoñente tanxencial provoca cambios visibles da posición do obxecto.]] Nas coordenadas polares, unha velocidade bidimensional descríbese mediante unha velocidade radial, definida como a compoñente da velocidade afastándose ou achegándose á orixe (tamén coñecida como velocidade feita boa), e unha velocidade angular, que é a taxa de rotación ao redor da orixe (con cantidades positivas representando rotación en sentido contrario ás agullas do reloxo e cantidades negativas representando rotación en sentido das agullas do reloxo, nun sistema de coordenadas destro).
As velocidades radial e angular poden derivarse dos vectores cartesianos de velocidade e desprazamento descompoñendo o vector velocidade en compoñentes radial e transversal. A velocidade transversal é a compoñente da velocidade ao longo dun círculo centrado na orixe.
onde A magnitude da velocidade radial é o produto escalar do vector velocidade e o vector unitario na dirección do desprazamento. onde é o desprazamento.
A magnitude da velocidade transversal é a do produto vectorial do vector unitario na dirección do desprazamento e o vector velocidade. Tamén é o produto da velocidade angular \omega e a magnitude do desprazamento.
tal que
O momento angular en forma escalar é a masa pola distancia á orixe pola velocidade transversal, ou equivalentemente, a masa pola distancia ao cadrado pola velocidade angular. A convención de signos para o momento angular é a mesma que para a velocidade angular. onde
A expresión mr^2 coñécese como momento de inercia. Se as forzas están na dirección radial só cunha dependencia inversa do cadrado, como no caso dunha órbita gravitatoria, ou momento angular é constante e a velocidade transversal é inversamente proporcional á distancia, a velocidade angular é inversamente proporcional á distancia. ao cadrado e a velocidade á que se arrastra a área é constante. Estas relacións coñécense como Leis de Kepler do movemento planetario.
Velocidade en mecánica relativista
En mecánica relativista pode definirse a velocidade de maneira análoga a como se fai en mecánica clásica mais a velocidade así definida non ten as mesmas propiedades que a súa análoga clásica:
Ademais esta cuadrivelocidade ten propiedades de transformación adecuadamente covariantes e é proporcional ao cuadrimomento linear.
En mecánica relativista a velocidade relativa non é aditiva. Isto significa que se se consideran dous observadores A e B que se moven sobre unha mesma recta a velocidades diferentes, respecto dun terceiro observador O, sucede que:
sendo a velocidade v_\text{BA} de B medida por A e v_\text{AB} a velocidade de A medida por B. Isto sucede porque tanto a medida de velocidades como o transcurso do tempo depende da velocidade dun sistema en relación á velocidade da luz. Cando se ten isto en conta resulta que o cálculo de velocidades relativas non é aditiva. A diferenza do que ocorre na mecánica clásica, onde o paso do tempo é idéntico para todos os observadores con independencia do seu estado de movemento. Outra forma de velo é a seguinte: se as velocidades relativas fosen simplemente aditivas en relatividade chegaríase a contradicións; considérese un obxecto pequeno que se move respecto a outro maior a unha velocidade superior á metade da luz e considérese que esoutro obxecto maior se movese a máis velocidade cá luz respecto dun observador fixo. A aditividade implicaría que o obxecto pequeno se movería a unha velocidade superior á da luz respecto do observador fixo, o cal non é posible porque todos os obxectos materiais teñen velocidades inferiores á da luz. Con todo, aínda que as velocidades non son aditivas en relatividade, para velocidades pequenas comparadas coa velocidade da luz as desigualdades cúmprense de modo aproximado, é dicir:
sendo inadecuada esta aproximación para valores das velocidades non desprezábeis fronte á velocidade da luz.
Velocidade en mecánica cuántica
En mecánica cuántica non relativista o estado dunha partícula descríbese mediante unha función de onda \psi(x)\, que satisfai a ecuación de Schrödinger. A velocidade de propagación media da partícula vén dada pola expresión:
Obviamente a velocidade só será diferente de cero cando a función de onda é complexa, sendo identicamente nula a velocidade dos estados ligados estacionarios, cuxa función de onda é real. Isto último débese a que os estados estacionarios representan estados que non varían co tempo e polo tanto non se propagan.
En mecánica cuántica relativista postúlase que por exemplo un electrón podería ter xunto cunha velocidade media macroscópica (medida entre dous instantes diferentes) un movemento de axitación ou oscilación moi rápido adicional coñecido como Zitterbewegung; de acordo con esa interpretación adicional non existe unha relación entre o momento da partícula e a velocidade asignábel a ese movemento.
Unidades de velocidade
As unidades máis habituais para medir a velocidade son:
A seguinte táboa resume tódolos valores para converter as principais unidades de velocidade:
Penelas, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Penelas é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
No lugar atópase a ermida de San Xosé.
Uniforme do Deportivo da Coruña
miniatura|Xogadores do Deportivo da Coruña en 2008 Desde 1912, o Deportivo da Coruña emprega un uniforme con camiseta de franxas brancas e azuis.
Historia
O uniforme do Deportivo da Coruña ten experimentado diversos cambios dende que se fundou en 1906. Contra o ano 1907, o daquela Club Deportivo da Sala Calvet, decidiu empregar unha camisola de raias azuis e brancas e un pantalón de cor negra, aínda que o equipo adoitaba disputar os seus partidos cunha camisola branca e un pantalón negro. Non foi ata 1912 cando o equipo adoptou o escudo e as cores azul e branca nos seus partidos, realizando pequenos cambios na camisola, especialmente no tamaño, localización e sentido das raias e dorsais.
Ata 1923 as raias da camisola eran estreitas, adoptándose unhas máis anchas consideradas máis "modernas", se ben dous anos despois recuperáronse as raias estreitas, e tan só na tempada 1939-40 imperaron as raias anchas. A partir dese momento a equipación pasou a estar dominada por unha camisola de raias estreitas e pantalón azul, equipamento que se mantivo dende a tempada 1940-41 á 1967-68, na que o equipo recuperou as raias anchas, que permaneceron no uniforme ata a tempada 1973-74.
Na Asemblea Ordinaria do Deportivo de mediados de 1990, a directiva do club redeseñou a camisola cara a un deseño máis moderno que foi estreado na segunda metade de liga e que ampliaba o tamaño dos dorsais, creaba maiores espazos brancos e amosaba unhas raias azuis máis amplas nos bordos laterais da camisola. Pouco despois, na tempada 1991-92, con Rox como provedor, o club modificou radicalmente a imaxe da camisola, introducindo unha raia horizontal á altura dos ombreiros e outra á altura do peito, pasando dunhas raias totalmente verticais a unha forma de "T", un deseño que se mantería case igual ata a tempada 1997-98, xa coa firma alemá Adidas, que eliminaría as raias horizontais, recuperando así un deseño de liñas totalmente verticais que na tempada seguinte tornaríanse máis grosas.
A pesar dos trocos nos patrocinadores e provedores, o deseño da camisola non mudou substancialmente na tempada 2001-02, cando se introduciu unha pequena liña vermella nas costas á altura dos ombreiros e se desprazou o escudo do equipo, que pasou de estar sobre o corazón a situarse no centro do peito. Esa tempada o pantalón do equipo tamén experimentou un lixeiro cambio: se ben seguiu a ser azul, engadíuselle unha ampla banda vermella na cintura. Foi, con todo, na segunda e terceira equipación onde houbo máis novidades, pasando a segunda de amarela a vermella e negra para a Liga, e gris prateada cunha banda azul escura cruzando o peito para a Liga de Campións. Con motivo da final da copa do rei dese ano fronte ó Real Madrid, o club deseñou un modelo especial de camisola que incluía unha serie de detalles bordados nas mangas, e que substituía o reberete vermello do pescozo, pantalón e mangas por outro azul mariño, e mudando o pescozo a redondo en lugar do pescozo a xeito de camisa. Con todo, dende ese momento as equipacións non experimentaron maiores cambios que o grosor da liñas verticais, ata a tempada 2009-10, cando a firma italiana Lotto introduciu un deseño no que as liñas se cortaban na parte do peito para deixar a parte superior en branco cun detalle en gris prata; a mesma firma introduciu na seguinte tempada un deseño de raias estreitas que ensanchou na tempada 2011-12, incluíndo unha liña horizontal á altura do peito na seguinte tempada que foi abandonada ó finalizar a mesma. Volveuse entón a un deseño de raias verticais que se mantivo, con lixeiros cambios ata a tempada 2016-17, cando na pretempada se introduciu unha camisola cunha raia vertical máis grosa.
Entre as segunda e terceiras equipacións cómpre salientar a presentación na tempada 2014-15 dunha segunda camisola do equipo na que lucía a bandeira de Galicia e que se mantén dende entón.
Evolución
centro|672px
Uniforme 2020/21
Para a tempada 2020/21, o Deportivo ten os seguintes tres uniformes:
Cures, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
Cures é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 8 mulleres.
Apoxiomeno
Apoxiomeno ("o que limpa"; en grego antigo ἀποξυόμενος/apoxuómenos; de ἀποξὐω/apoxúô, "raspar, riscar") foi unha obra en bronce do escultor grego Lisipo, datada no 330 a.C. , da época clásica da arte grega, e dentro desta, no período posclásico, cando se inicia a ruptura co "ideal de beleza clásico". A talla orixinal está perdida, mais coñecemos da súa existencia por mor da descrición de Plinio o Vello, na súa obra Naturalis Historia. Na obra, Plinio indicaba que o xeneral Marco Vipsanio Agripa levara a obra orixinal en bronce a Roma e fora colocada nunhas termas. Como agradara ao emperador Tiberio, este colocouna no seu palacio mais polas críticas do pobo devolveuna para ser exposta ao público.
Unha copia en mármore desta escultura descubriuse no barrio romano do Trastevere en 1849 e está conservada no museo Pío-Clementino, no Vaticano.
O autor
Lisipo, último escultor clásico, nado en Sición, no inicio do século IV a.C., renovou a tradición da escultura atlética abandonando a representación do corpo feminino. Admirador de Alexandre Magno, Lisipo foi un artista de palacio, case o escultor da corte do príncipe de Macedonia. Como é habitual nos talleres do norte do Peloponeso, adicouse preferentemente ao bronce, actividade que lle ocuparía entre o 368 e o 318 a.C.
Descrición
É unha escultura de vulto redondo, de tamaño parecido ao natural, uns 2.05 metros aproximadamente; o orixinal é de bronce e as copias de mármore. O nome da obra coincide coa acción que está a realizar a figura, que non é outra que riscar a area, o aceite e a suor do corpo, despois de ter competido como atleta. Utiliza para iso un raspador metálico (os gregos denominábano ξύστρα, e pasa aos romanos coma "strigilis"). miniatura|dereita|190px|A "strigilis"Representa un momento pouco heroico. O feito de representar un atleta realizando unha actividade cotiá reflicte un cambio de valores e modelos: do home perfecto a unha visión máis vulgar. Revela pois, unha nova concepción do home: xa non é un atleta triunfador, senón que aparece nunha actividade nada heroica, natural, isto amósanos un novo concepto de beleza masculina.
O atleta ten os brazos elevados á altura dos ombros, e o esquerdo parece que porta unha barra que se desliza pola parte anterior do brazo dereito. A perna dereita, separada da esquerda na visión frontal, apóiase sobre un pedestal prismático. Lisipo crea un novo canon de beleza masculina, o novo tipo físico é máis esvelto que o canon de Policleto. A cabeza é agora unha oitava parte do corpo; as extremidades son agora máis longas e a cabeza máis pequena; os trazos son máis finos, o que propicia a concentración da expresión.
Valores espaciais
Lisipo crea unha nova dimensión espacial. As estatuas do século V a.C., deseñábanse para ser observadas desde unha posición frontal. O Apoxiomeno aprópiase das tres dimensións por medio dos brazos que debuxan un cuadrilátero que abraza o aire que o rodea. A colocación dos brazos provoca a ruptura coa "lei da frontalidade". Responde ao desexo de deseñar unha estatua que ofreza unha composición igualmente eficaz desde moitos ángulos distintos.
Valoración estética
As formas anatómicas desta obra resultan máis naturais que as das obras ata entón existentes: o rostro é un óvalo de trazos finos e pequenos que se une ao corpo por un pescozo musculoso. Os ollos son profundos e agochados baixo as cellas, a boca está entreaberta, e o rizado do cabelo ten unha ondulación que marca o claroscuro e a naturalidade.
Lisipo parte nas súas obras do estudo do natural, igual que outros escultores da época, pero avanza ata chegar ao seu interior, xa que representa aos homes como son, non como se ven, coma expresou nos seus retratos de gobernantes da época, dos que constitúen un bo exemplo os retratos de Alexandre Magno.
Esta obra tivo unha importante transcendencia, xa que o Apoxiomeno coma o Doríforo marcaron o prototipo de home sometido a un canon.
Con Lisipo remata o ciclo da estatuaria grega, dunha arte que loitou séculos para impoñer o material e a forma perfectas do home, medida de todas as cousas.
O Dequente, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
O Dequente é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 10 mulleres.
Montes Aquilanos
miniatura|Pico Morredero e a Silla de la Yegua Os montes Aquilanos son unha formación montañosa enmarcada na unidade dos montes de León situada ao sur-sueste da bisbarra do Bierzo, Provincia de León, Comunidade Autónoma de Castela e León, España. Serve de límite xeográfico entre as bisbarras tradicionais de Valdueza, o Bierzo Baixo, a bisbarra da Cabreira
Sucados por numerosos regueiros e regatos, destacan o río Cabreira na súa vertente sur, o río Oza na súa vertente norte e o río Compludo na súa parte máis oriental. É a zona percorrida por este río onde mellor se conserva as características destes montes e dos vales que os forman. Son ríos, en xeral, de augas limpas e libres que apenas foron alterados pola man do home (salvo no Val do Oza, do cal durante décadas tomou auga Ponferrada para consumo humano, intentando, actualmente, reducirse ao mínimo a captación). Estes ríos permitiron a formación de bosques de ribeira, xunto cunha gran masa arbórea de carballos, aciñeiras, castiñeiros e cerquiños, os cales deron acubillo a unha importante comunidade faunística, entre a que destacan a aguia real, o lobo, a londra e o aguaneiro.
miniatura|Picos Morredero, Silla de la Yegua, Berdiaínas, Tuerto
Nome
O nome é un derivado do pico Guiana, que nun documento do ano 918 denomínase Monte Aquiliana, sen dúbida un derivado do latín aculeus, -i "aguillón, punta", polo aspecto afiado do monte.
Descrición
Os montes Aquilanos forman parte dos contrafortes setentrionais da cadea montañosa dos montes de León de dirección xeral leste-oeste, que conforma a oriente unha parede montañosa que separa as concas hidrográficas dos ríos Sil e Órbigo. O punto máis elevado desta franxa é o Suspirón, con 1827 m. A oeste divide a bacía do Sil da do río Tera, alcanzando o seu teito no Teleno, con 2.188 m. En resumo, os montes de León son a divisoria hidrográfica entre a concas do Sil e do Douro.
O enlace entre a meseta, os montes de León e os Aquilianos, efectúase a través do portos do Manzanal (1.143 m) e de Foncebadón (1.500 m), que se elevan rapidamente no Morredero, que constitúe en realidade un nó orográfico, no que se xonguen varios cordais. Desde aí comezan os Aquilianos, cunha fisiografía abrupta e pasos complicados de atravesar. O Guiana é o centro, a partir do cal o cordal baixa paulatinamente a altura, a través das Penas de Ferradillo, a Pena de Voces, e As Médulas, sempre á esquerda do río Sil, até entroncar coa serra das Eguas, nas lindes entre León e Galicia, que conduce directamente até a Pena Trevinca. Unha das súas alineacións é franqueada polo Sil no chamado Estreito de Covas, continuándose do outro lado do río, pola Serra da Enciña da Lastra, xa en territorio galego.
A Aquiana e o Campo de las Danzas
miniatura|Vista do pico Aquiana. A Aquiana (ou Guiana), límite entre as bisbarras tradicionais da Cabreira e de Valdueza na bisbarra do Bierzo. Ten unha altitude de 1.846 m.
Salvador, Baía
Salvador é a capital do estado de Baía e a terceira cidade do Brasil en poboación. Tiña 2.443.107 habitantes segundo o censo demográfico 2000. Foi fundada en 1549 co nome de Cidade de São Salvador da Bahia de Todos os Santos. Foi a primeira capital do Brasil, de 1549 ata o 1763.
Historia
A historia urbana de Salvador deu inicio coa chegada de europeos ao territorio dos tupinambas en dita baía. En concreto foi un naufraxio en 1510 o que trouxo os primeiros colonos ó lugar, sinaladamente o portugués Diogo Álvares Correia, que os indios chamaron Caramurú e que se integrou entre eles. En 1535 coa súa muller, a india Catarina Paraguaçu convertida ao catolicismo, erixiron a Capela de Nossa Senhora de Graça preto de onde vivían e no ano seguinte arribou o primeiro donatario pola coroa portuguesa da Capitanía da Bahia, Francisco Pereira quen, coa súa axuda ante os indíxenas, fundou un primeiro asentamento naquel sitio, a Vila de Pereira na boca da baía (barrio de Barra, uns dous quilómetros ao sur da fundación posterior), a carón do Alto de San Antonio con porto na pequena enseada costeira, erguendo o chamado Castelo de Pereira. En 1545 os tupinambas arrasaron o poboado.
Fundación como capital da colonia
miniatura|240px|Salvador en 1630 co barrio da Sé ao norte (esquerda) da fundación inicial. Catro anos despois, en 1549, chegou Tomé de Sousa como gobernador xeral da colonia do Brasil co mandato de fundar alí (pola posición central da Capitanía da Bahia) unha vila para sede do goberno. Elixiu a defendible posición dos altos ou cantís (75 m ) sobor da costa máis ao interior da baía. Un recinto triangular reticulado e fortificado de tres portas e baixada ó mar (con peirao no ancoradoiro) que foi nomeada São Salvador (pasando a chamarse Vila Velha o antigo asentamento) contiña unha praza principal coa casa do goberno (hoxe a Praza do Municipio) e outra pequena cunha igrexa parroquial (Ajuda) erixida polos xesuítas. Axiña estes quixeron construíren un colexio e un templo maior (despois a Sé, 1581) e así a cidade ampliouse ó norte da praza principal, onde gañou un novo centro arredor da Praza da Sé. Ata finais do século XVI aínda seguiu a súa expansión setentrional, co Terreiro de Xesús entre un novo e máis grande colexio xesuíta (1558) e San Francisco, cara ó convento do Carmo fora do novo cinto de murallas. Na franxa costeira, servindo ao porto, foi conformándose a Cidade Baixa a carón da igrexa da Concepción da Praia.
Séculos XVII e XVIII: Esplendor
miniatura|240px|Salvador en 1714 (N á esquerda). Despois dos ataques e breve ocupación holandesa (que represaron o río das Tripas no leste) no primeiro terzo do século XVII, Salvador prosperou coma centro administrativo e unha florecente economía baseada na exportación de cana de azucre e o comercio de escravos.
Limitada orograficamente na dirección oeste-leste polos cantís do mar e o barranco do río das Tripas respectivamente, a consolidación urbana era obrigada na dirección norte-sur: ao norte, entre o Terreiro de Xesús e o convento do Carmo configurouse o que deviría en chamarse o Pelourinho (cuxo centro, o Largo do Pelourinho, ocupou a Porta do Carmo demolida en 1780) continuando máis aló ata Santo António além do Carmo; ao sur creceu o barrio de São Bento arredor do mosteiro homónimo e máis aló, na porta homónima (tamén demolida a fins do XVIII) configurouse a Praza da Piedade que abría os futuros crecementos burgueses do sur (barrio da Vitória).
O século XVIII foi o do esplendor tardobarroco da capital do entón vicerreinado, cando se erixiron numerosos templos e residencias palacianas nese estilo. Despois de 1763 a capitalidade colonial mudou para Río de Xaneiro e trala independencia do Brasil en 1823 a cidade declinou lentamente en beneficio do industrializado sur do país.
Séculos XIX e XX: Decadencia
En 1873 foi inaugurado o Elevador Lacerda, importante novidade na difícil comunicación entre as cidades Alta e Baixa e futura icona da vila. Precisamente na Cidade Baixa os sucesivos recheos, que comezaran no século XVIII, tiveron o seu pulo máis importante entre 1860 e 1915 gañando superficie para as ampliacións portuarias e unha nova área urbana, Comercio.
Foi unha época na que, co gallo da modernización, se crearon novas infraestruturas (Avenida J.J. Seabra, 1912-16, que abría o crecemento ao leste no canto do río das Tripas xa soterrado a finais do XIX) pero tamén se destruíu gran parte do legado da cidade histórica, sinaladamente a Sé (1933), para deixar paso aos tranvías; substituída pola igrexa xesuíta do Terreiro de Xesús como nova Basílica Catedral ). As clases acomodadas foron deixando a Cidade Alta cara ó sur (bordo litoral) mentres que aquela se deterioraba caendo na marxinación. A península de Itapagipe ao noroeste foi ocupada por unha incipiente industria e clases populares.
En 1939 descubriuse petróleo no norte do termo municipal. Foi o comezo da verdadeira industrialización da vila (1953, asentamento de Petrobras e despois outras industrias do refino) e con ela a chegada de continxentes de inmigración do rural que en poucas décadas fixeron da decadente vila colonial unha pequena metrópole.
Clima
Salvador ten un clima tropical cálido, con choivas no inverno e no verán. As temperaturas mínimas no inverno poden descender ao redor de 20 °C, e as máximas no verán roldan os 36 °C. A brisa, proveniente do Océano Atlántico, mantén unha temperatura agradable ata nos días máis quentes de verán. A zona da cidade contigua á costa atlántica recibe fortes ventos que chegan dende o mar.
Economía
A cidade ten un desenvolvido comercio e servizos, un importante porto e unha zona industrial (Complexo Petroquímico de Camaçari) na súa rexión metropolitana.
Turismo
miniatura|dereita|Pelourinho, área turística no centro de Salvador. miniatura|dereita|Elevador Lacerda, en Salvador. Salvador ten como atraccións turísticas os seus edificios e monumentos históricos, como os da rexión do Pelourinho, e as súas praias.
Praias
Salvador ten numerosas praias ao longo da costa atlántica e da Baía de Todos os Santos. As principais praias urbanas son Itapuã, Praia dos Artistas, e Porto da Barra. As praias da cidade atraen tanto aos habitantes locais como a turistas, principalmente debido á agradable temperatura da auga. Algunhas praias contan con restaurantes típicos situados sobre a area onde se preparan mariscos e diversas bebidas. Ademais, nas praias pódense atopar postos de "bahianas", onde se pode comer o acarajé, comida típica afro-brasileira a base de feixón e camarón.
Alianza Libre Europea
A Alianza Libre Europea, ALE (EFA en inglés), é unha agrupación de diversos partidos políticos en Europa que busca unha independencia política, ou algunha forma de devolución ou autonomía para o seu país ou rexión.
O grupo ten cinco membros no Parlamento Europeo (MEPs):
Ceo
miniatura|225px|O ceo visto de día O ceo é a parte do espazo que aparece sobre a terra como unha bóveda que limita co horizonte. O cénit é o punto do ceo que se corresponde coa vertical do lugar, e o seu oposto denomínase nadir.
En astronomía, ceo é sinónimo de esfera celeste: unha bóveda imaxinaria sobre a cal se distribúen o Sol, as estrelas, os planetas e a lúa. A esfera celestial divídese en rexións denominadas constelacións.
En meteoroloxía o termo ceo fai referencia á zona gasosa máis densa da atmosfera dun planeta.
Tamén aparecen fenómenos naturais como son as nubes, os arco da vella, aurora boreal e relampos (que se poden ver durante tormentas eléctricas). Como resultado das actividades humanas, a néboa vese a miúdo sobre cidades durante as primeiras horas do día.
A cor azul do ceo
Ao ollarmos cara o ceo, no canto de ver o negro do espazo, vémolo normalmente, de día, dunha cor azul. Isto é debido á dispersión de Rayleigh no ar. Sendo a dispersión de Rayleigh inversamente proporcional á cuarta potencia da lonxitude de onda, isto significa que potencia a dispersión da luz de lonxitude de onda mais curta, que corresponde no espectro visible co azul. Do mesmo xeito pero con efecto contrario, ao ollarmos cara o Sol ao solpor, a luz que nos chega leva percorrido unha porción de atmosfera moito maior, co cal a parte do espectro visible de lonxitude mais curta xa se dispersou quedando os laranxa e vermellos, para ficar case ao fin do solpor soamente os tons vermellos.
Ceos escuros
Ceos escuros é o nome habitual dado á campaña para reducir e finalmente eliminar tanta contaminación lumínica do planeta como sexa posible. A campaña está liderada pola International Dark Sky Association (IDA) e apoiada por organizacións de moitos países.
Etimoloxía
miniatura|Ceo ao solpor|280px|dereitaA palabra ceo procede do latín cælum que implica unha forma circular e contén unha connotación de pureza e de perfección harmoniosa.
Concepcións relixiosas do ceo
Pola súa grandiosidade, o ceo está presente en múltiples relixións e mitoloxías.
Ceo bíblico
Hai varios ceos espacíficos mencionados na Biblia: o ceo onde se atopa o trono de Deus ao cal Xesús ascendería, visto por Santo Estevo. Ese sería o ceo onde os anxos e Satanás están. Na Biblia fálase incluso dos "ceos dos ceos" na Epístola aos romanos) e que haberá "novos ceos".
Ceo na mitoloxía romana e grega
Ceo (Caelus) era un deus romano equivalente na mitoloxía grega a Urano. Fillo e marido de Tellus, a Terra nai, equivalente na mitoloxía grega a deusa Gaia. Pai de Saturno (grego Crono) e doutros titáns: Océano, Críos, Hiperión, Xápeto, Tea, Rea, Temis, Mnemósine, Febe, Tetis; dos Hecatónquiros: Coto, Briareu e Xixes; dos Ciclopes: Brontes, Estéropes e Arxes; das Erinias; dos Xigantes; das Ninfas Melianas e de Venus (grego Afrodita).
A función de Urano na mitoloxía grega é a de derrotado deus dun tempo pasado, antes de que o tempo real comezase. Tras a súa castración, o Ceo non volveu a acudir a cubrir a terra pola noite, senón que ocupou o seu lugar.
Helena, Montana
Helena é a capital do estado de Montana, Estados Unidos. Atópase no norte deste país. Segundo o censo de 2000 ten unha poboación de 25.780 habitantes, que ascenden a 67.636 habitantes se se conta a súa area circundante.
Cidades irmás
miniatura|400px|dereita|Helena, Montana. miniatura|Localización de Helena no estado de [[Montana.]]
Lamer
Lamer (/ˈleɪmə/) é un termo usado no argot informático aplicado a unha persoa con falta de madurez, sociabilidade e habilidades técnicas ou intelixencia, un incompetente. No inglés é un termo coloquial usado en multitude de contextos, pero é pola proliferación da informática como chega ó noso vocabulario, sendo utilizada maioriatriamente en Internet.
Orixe
Este termo provén do argot "skater" no que se denominaba lame (paralítico) a aqueles cuxas habilidades sobre a táboa eran perigosas para eles e para os demais. Isto non implica que estivesen realmente coxos, senón que tiñan poucas aptitudes. Este termo comezou a utilizarse máis comunmente para denominar a aqueles que eran "paralíticos" máis que fisicamente, intelectualmente.
Coa chegada dos boletíns electrónicos empezouse a estender o uso desta expresión para denominar ós incompetentes en chats, foros e grupos de novas, aparecendo tamén o termo oposto a lamer: elite ou leet. Deste modo lamer acabou sendo o nome estándar para aqueles cunha boca máis grande cás súas habilidades. Tipicamente isto inclúe ós que alardean de ser hackers e intentan utilizar programas de fácil manexo realizados por auténticos hackers sen obter os resultados que eles pretendían, incluso chegando a perxudicarse a eles mesmos.
Celtas
miniatura|dereita|O [[Gálata Ludovisi, unha copia romana dun orixinal helenístico, no Palazzo Massimo alle Terme.]] [[Ficheiro:Celts in Europe.png|300px|miniatura|dereita|Distribución diacrónica dos pobos celtas: