cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agatha Christie
Vida persoal
Durante a primeira guerra mundial traballou nun hospital e no seu dispensario, o que tivo certa influencia na súa obra: moitos dos asasinatos que relata lévanse a cabo con velenos.
En decembro de 1926 desapareceu durante once días, causando grande alarma na prensa. O seu vehículo atopouse abandonado nunha canteira. Finalmente atopárona nun hotel de Harrogate, onde dixo sufrir amnesia a causa dun ataque de nervios trala morte da súa nai e a confesión de infidelidade por parte do seu marido. Aínda hoxe se discute se todo é verdade ou simplemente un truco publicitario. Esta aventura foi filmada en 1979 co título de Agatha, coa actuación de Vanessa Redgrave.
Campionato do Mundo de Superbikes 2013
230px|miniatura|dereita|[[Campionato do Mundo de Superbikes . 2012 <<<<<<< 2013 >>>>>>> 2014.]]
A tempada 2013 do Campionato do Mundo de Superbikes é a 26ª edición dos mundiais de velocidade con motocicletas de serie. Nesta edición competirán seis construtores: Aprilia, Honda, Ducati, Kawasaki, BMW e Suzuki. O encargado de defender o título de campión do mundo da edición 2012 tería que ser o italiano Max Biaggi, pero deixou a competición.
Agatha Christie
Vida persoal
En 1930 casou co católico Max Mallowan, un arqueólogo 14 anos menor. Acompañouno nas súas viaxes ó Medio Oriente, que serviron de fondo a varias das súas novelas.
Campionato do Mundo de Superbikes 2013
Carreiras
O campionato está composto por 15 eventos noutros tantos circuítos, con 2 carreiras cada fin de semana.
Agatha Christie
Vida persoal
En 1961 foi nomeada membro da Real Sociedade de Literatura, e feita doutora honoris causa en Letras pola Universidade de Exeter.
En 1971 concedéuselle o título de Dama do Imperio Británico (Dame), o equivalente feminino do título de Sir, un título de nobreza que naquela época se concedía con menos frecuencia ás mulleres do que se fai con xustiza hoxe en día.
Campionato do Mundo de Superbikes 2013
Clasificación
A seguinte táboa amosa a clasificación por puntos do campionato:
Agatha Christie
Vida persoal
Agatha Christie morreu de causas naturais o 12 de xaneiro de 1976, con 85 anos, en Winterbrook House, Cholsey, cerca de Wallingford, Oxfordshire. Está enterrada no camposanto da igrexa de St. Mary, en Cholsey.
Varios dos seus libros foron publicados a título póstumo, entre eles a súa autobiografía.
Fixéronse varios videoxogos adaptados dos libros de Agatha Christie.
Ademais de ser escritora detectivesca escribiu seis novelas románticas baixo o pseudónimo de Mary Westmacott, algunhas obras teatrais e un libro de poemas.
Unha das características principais da prosa detectivesca de Agatha Christie é que se desenvolven no que se denomina o whodunit; o que permite ó lector ensaiar hipóteses e, en suma, intentar adiviñar a identidade do culpable antes de acabar a lectura do relato. 220px|miniatura|Placa en lembranza de Agatha Christie no exterior da Torre Abbey, en Torquay
Adaptacións cinematográficas
Realizáronse varias producións -principalmente británicas e estadounidense- baseadas literal ou de forma máis libre nas súas historias, coa única excepción dun filme de 1979 (Agatha do británico Michael Apted) no que se tomaba a figura directa da escritora e se intentaba dilucidar sobre un suceso real relacionado con ela: a súa misteriosa desaparición durante varios días en 1926.
Suxestión mortal (1937, Rowland V. Lee) e And Then There Were None (1944, René Clair) son as primeiras adaptacións importantes sobre Christie, sendo a primeira un bo drama de misterio hoxe esquecido, e a segunda unha pequena obra mestra do cine de suspense con inesquecible elenco de secundarios tan famosa como pouco revisada. Logo virían 4.50 from Paddington (1962, George Pollock), o éxito do cal iniciou unha serie de películas centradas nos casos da señorita Marple, interpretada maxistralmente por Margaret Rutherford; Endless Night (1971), que descubriu a Britt Ekland; o famoso ciclo rodado con estrelas de Hollywood composto de Murder on the Orient Express (1974, Sidney Lumet), con Premio Oscar para Ingrid Bergman, Death on the Nile (1976, John Guillermin) coa primeira aparición de Peter Ustinov encarnando ó detective Hercules Poirot, The Mirror Crack'd (1980, Guy Hamilton), Evil Under the Sun (1981, Guy Hamilton) que probablemente sexa a entrega máis frouxa, e Ordeal by Innocence (1983, Desmond Davis). Tamén destaca a película Appointment with Death (1987, de Michael Winner). A partir de 1982 rodáronse tres series para televisión: unha sobre Miss Marple, con Helen Hayes, de só tres cintas pola repentina morte da actriz; unha sobre Hercules Poirot con Peter Ustinov, e outra sobre Miss Marple -esta na televisión inglesa- interpretada por Joan Hickson, á parte de adaptacións soltas de toda condición. Tamén na pequena pantalla destaca a serie inglesa: Partners in crime, de 1982.
Margarida (homónimos)
Margarida pódese referir a:
Persoas
Margarida, nome propio feminino en galego, portugués e catalán. Margarita (castelán), Marguerite (francés), Margaret (inglés):
Gran Premio de Suráfrica de 1978
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 4 de marzo de 1978. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 24º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o undécimo que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 320 quilómetros.
Ronnie Peterson, no Lotus 78 cunha aerodinámica de efecto chan creada por Colin Chapman, loitou con Patrick Depailler no seu Tyrrell na última volta para lograr unha dramática vitoria. John Watson terminou terceiro para Brabham. O mozo italiano, Riccardo Patrese puxo o seu Arrows na cabeza antes de retirarse co motor roto. A Pole foi para o actual campión do mundo Niki Lauda, na súa primeira tempada con Brabham, retirouse por un fallo de motor e os Ferraris de Carlos Reutemann e Gilles Villeneuve retiráronse na volta 55. James Hunt, que clasificou terceiro na grella no seu McLaren M26, só durou cinco voltas, mentres que o seu novo compañeiro de equipo, Patrick Tambay, que se clasificou en cuarto lugar, estrelouse a mediados de carreira.
Shooting Dogs
Shooting Dogs é un filme dirixido por Michael Caton-Jones que foi estreado no 2005. Está protagonizado por John Hurt, Hugh Dancy e Clare-Hope Ashitey. Está baseado nas experiencias do produtor de novas da BBC David Belton, que traballou en Ruanda durante o xenocidio de Ruanda. Belton é o co-guionista do filme e un dos produtores.
Burrow (filme)
Burrow é unha curtametraxe estadounidense de 2020 escrita e dirixida por Madeline Sharafian, e producida por Pixar Animation Studios. É o oitavo filme da serie SparkShorts, e foi estreada en Disney+ o 25 de decembro de 2020.
Desenvolvemento
En setembro de 2020, Pixar anuniciou unha curtametraxe de 2D titulada Burrow que se estrearía nos cinemas antes do filme Soul. A curtametraxe foi producida por Madeline Sharafian e producida por Mike Capbarat. O 9 de outubro de 2020, anunciouse que a curtametraxe se estrearía en liña a través de Disney+.
Música
David Lally compouxo a música de Burrow. A banda sonora estreouse o 25 de decembro de 2020.
Androide
miniatura|220px|dereita|Androide EveR-2. Un androide é un robot antropomorfo, o termo utilizouno pola primeira vez o escritor francés Auguste Villiers de l'Isle-Adam (1838-1889). O primeiro androide real foi o Repliee Q1 deseñado por Hiroshi Ishiguro da Universidade de Osaka presentado na Expo 2005 de Aichi, o segundo androide foi o EveR-1, deseñado por científicos de Corea do Sur.
Justo Pelayo de la Cuesta Núñez
Justo Pelayo de la Cuesta Núñez, nado en Marín o 1 de novembro de 1823 e finado en Madrid o 15 de abril de 1889, foi un avogado e político, ministro de Facenda durante o reinado de Afonso XII, no gabinete de José Posada Herrera.
Traxectoria
Tras estudar Dereito nas universidades de Compostela e Madrid, logrou o doutoramento en 1846, iniciando a súa carreira política ó obter unha acta de deputado no Congreso por Pontevedra nas eleccións de 1853, escano que volvería obter nas eleccións celebradas entre 1863 e 1865. En 1872 pasou ó Senado ó resultar elixido por Ávila sendo, en 1881, nomeado senador vitalicio.
Xea
Xea era na mitoloxía grega unha deusa que encarnaba a Terra Nai. Tamén coñecida como Gaia (Terra), o seu equivalente romano sería Tellus, aínda que existen certas asociacións un tanto confusas coa deusa Cibeles.
Historia
Segundo a mitoloxía grega, Xea nace no principio dos tempos da profunda fenda que é o Caos, sendo a primeira realidade material do Cosmos. Tras ela naceron Erebo e Nix (a Noite), e despois Hemera (o Día) e Éter. Outras fontes engaden como fillo do Caos primixenio a Eros, aínda que resulta máis habitual consideralo fillo de Ares e Afrodita.
O nacemento de Xea foi descrito, entre outros feitos, por Hesíodo na súa Teogonía.
O seu esposo Urano, horrorizado ante a monstruosidade dos seus primeiros fillos (os Hecatonquiros e os Ciclopes) e temendo que lle arrebatasen o seu trono, condenounos a vivir nas profundidades da Terra (no ventre da nai Xea). Xea deu ó seu fillo Cronos unha fouce de aceiro (outras fontes din que de sílex), pedíndolle que derrotase ó seu pai, e así foi como este lle cortou os xenitais, que lanzou ó mar. Das gotas de sangue que caeron sobre Xea, a Terra, fecundándoa, naceron as Erinias, os xigantes e as Ninfas; e do seme caído no mar, naceu Afrodita.
Despois da castración de Urano, Xea uniuse ó seu fillo Ponto (a Onda) e desa unión naceron as divindades mariñas: tres machos, Nereo, Forcis e Taumante e dúas femias, Ceto e Euribia. Tamén se unirá ó seu irmán Tártaro, dando a luz a Tifón e Equidna.
Máis tarde, Xea participaría nun complot para derrocar o seu propio fillo Cronos, que unha vez no trono se volvera tan cruel e tirano como o seu pai, devorando os seus fillos para evitar ser derrocado. Dela foi a idea levada a cabo por Rea de agochar o fillo máis pequeno, Zeus, e darlle en troques a Cronos unha pedra envolta nas roupas do bebé. Deste xeito puido salvar a vida de Zeus, a quen entregou ás Ninfas para que o criaran na illa de Creta.
Xenealoxía e descendencia
Gaia ou Xea é filla do Caos, primordial, e irmá de Eros (o amor sensual), que nace en segundo lugar, de Tártaro (os infernos), o Erebo (as tebras infernais) e Nicte, a noite.
Da súa unirón con Urano naceron en primeiro lugar os Hecatonquiros, xigantes de 50 cabezas e 100 mans, chamados Briareo, Xigues e Cotto); logo os Ciclopes (xigantes dun só ollo na fronte, chamados Brontes, Estéropes e Arxes) e, por último, os deuses propiamente ditos: os Titáns (Océano, Ceo, Hiperión, Crío, Xapeto e Cronos) e as Titánides (Tetis, Rea, Temis, Mnemósine, Febe, Dione e Tía).
Da unión con Tártaro tivo dous fillos monstruosos: Tifón e Equidna. O primeiro, de forza prodixiosa, declarou a guerra a Zeus e protagonizou a Tifonomaquia. Terminou sendo derrotado e botado ós infernos.
Outros autores fano nai de Triptólemo, concibido co titán Océano (á vez, fillo da propia Xea). Tamén do xigante Anteo, concibido con Poseidón (tamén fillo de Xea). Moitos outros monstros figuran nas teogonías como fillos de Xea, entre eles Pitón, que resultará morto por Heracles.
Iconografía
miniatura|300px|Relevo do [[altar de Pérgamo: Atenea loita co xigante Alcioneo (á esquerda), mentres Xea levántase do chan (dereita) xemendo polo seu fillo]] Xea coñecía, como seu home Urano, o segredo dos Destinos, e a súa capacidade profética era máis antiga, máis poderosa e máis segura que a de Apolo. En Grecia foi considerada como símbolo da Terra e da súa fecundidade e representábase como unha muller vestida luxosamente e con diadema, ás veces xurdindo da terra ata a cintura ou, en todo caso, co seu corpo por debaixo da liña do chan. Adoita ser retratada xemendo e chorando pola morte dos seus fillos, e así, no altar de Pérgamo, aparece implorando o perdón para os seus fillos, os Xigantes.
En Roma, xa como Tellus, represéntase como unha muller vestida con manto, co pelo solto e adornado cunha coroa de espigas. Usualmente está reclinada no chan e porta unha cornucopia (corno da abundancia), ás veces cinguida por unha serpe. Ó redor de Xea poden estar as Horas.
Xa na Roma Imperial foi asimilándose a Rea ou a Deméter, e especialmente a Cibeles, que se impón a partir da Idade Media
Gaia e as tendencias ecoloxistas
Hai un concepto formulado por James Lovelock, a chamada Hipótese Gaia, que concibe a biosfera (o conxunto formado pola terra e a súa atmosfera) como un xigantesco ser vivo. Esta hipótese, que foi desenvolvida máis tarde por Lynn Margulis baixo o nome de Teoría Gaia, fai referencia á bioxeografía, no sentido de que os seres vivos (animais e plantas) evolucionaron interactuando estreitamente co reino mineral, polo que todos forman parte dun conxunto dinámico que regula e dá forma á biosfera terrestre.
Esta concepción de Gaia como personificación con vida propia da Terra atópase na orixe de movementos como o New Age, ou certas tendencias ecoloxistas.
Zoolander
Zoolander é un filme estadounidense de comedia dirixido e protagonizado por Ben Stiller que foi estreado no 2001.
Sinopse
Derek Zoolander (Ben Stiller) foi o modelo masculino do ano durante tres anos seguidos. A noite da gala onde podería gañar o seu cuarto galardón, o premio lévao outro modelo máis novo e fresco chamado Hansel (Owen Wilson). Derek queda en ridículo ó ir recoller o premio de tódolos xeitos, xa que estaba tan convencido de gañar que non escoitou o resultado. Como un idiota decide retirarse. Porén, un prestixioso deseñador pídelle que desfile para el.
Charles-Eugène Guye
Charles-Eugène Guye, nado en Champvent o 15 de outubro de 1866 e finado en Xenebra, Suíza o 15 de xullo de 1942, foi un físico suízo. Estudou física na Universidade de Xenebra, obtendo o seu doutoramento en 1889 cunha tese sobre o fenómeno da dispersión óptica rotatoria.
Dende 1907, xunto ós seus estudantes Simon Ratnowsky e Charles Lavanchy levou a cabo experimentos para demostrar a dependencia da masa do electrón da súa velocidade, e os seus resultados apoiaron as predicións de Lorentz, Einstein e da teoría especial da relatividade en contra da teoría rival do electrón proposta por Max Abraham.
Participou na 5ª e 7º conferencias de Solvay, e foi autor ou coautor de máis de 200 artigos sobre física e varios libros, incluíndo obras filosóficas sobre a base biolóxica-física-química da evolución e sobre os límites da física e da bioloxía.
Guero
Guero é o noveno álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 29 de marzo do 2005 polo selo Interscope Records. Estreouse na lista Billboard 200 no posto 2, e no número 15no Reino Unido.
Listaxe de cancións
Todos os temas gravados por Beck Hansen; compositores adicionais entre parentese.
Xinzo das Teixugueiras, Sabucedo de Montes, Cartelle
Xinzo das Teixugueiras é un lugar da parroquia das Sabucedo de Montes no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 165 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 88 eran homes e 77 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 169 habitantes (78 homes e 78 mulleres).
You Shall Be as Gods
You Shall Be as Gods: a radical interpretation of the Old Testament and its tradition (Seredes como deuses) é un libro de Erich Fromm publicado en 1966. Nel fala do Antigo Testamento, do concepto de Deus e do home, e dos Salmos.
Resumo
Fromm fala tamén sobre o concepto de Deus; di que é unha expresión poética do valor máis alto do humanismo, e que non é unha realidade. Tamén di que hai distintos aspectos ou comportamentos de Deus, dous tipos, o Deus de Abraham e o Deus de Isaías, un parece un líder dunha tribo nómade e o outro un pensador universalista. Explica que hai unha evolución de Deus, a evolución dun Deus xefe tribal o concepto dun Deus sen nome a outro Deus celoso de Abrahan que continua ata o Deus de Maimónides. Tamén analiza a experiencia e non a contextualización, analiza a experiencia teística e doutra non teística que a denomina experiencia x.
Fromm despois analiza o concepto de home; na Biblia dise que este está feito a imaxe e semellanza de Deus e explica varias cuestións como que o home pode chegar a o nivel de Deus pero que este pode impedirllo. Fala sobre outros personaxes que achegan información sobre Deus e o home como o Rabí Jananías ben Hajinai, Rabá, do Talmud. Tamén fala da natureza da evolución do home, de Adán e Eva, e aspectos desta evolución como o home pode desafiar a Deus.
Fromm analiza tamén o concepto de Historia dende varios puntos:
Logo, Fromm analiza o concepto de pecado e arrepentimento, falando da Biblia e do Antigo Testamento, como os que rexen as normas e como os homes as representan, e el analiza se son pecado dende varios aspectos e preguntas. No seguinte punto(V) discute sobre o camiño: Halajá, a lei xudía, aquí Fromm compara a tradición bíblica e tradición xudía, falando das súas naturezas, a da xudía, é o significado da palabra torah e a da bíblica os dez mandamentos.
A obra remata falando dos Salmos, acaba só tratando sobre a Biblia, di o que son e como se representaban, explica a razón de porque acaba así a obra: unha debido a que estes convertéronse no libro de oración máis popular para os xudeus e convertéronse na expresión de esperanzas e temores do home. Despois analiza as actitudes psíquicas que se encontran do Salterio, que é un enfoque moi diferente do adoptado pola literatura crítica que trata dos Salmos, que despois tamén analiza e compara.
Bartolomé García de Nodal
Bartolomé García de Nodal, nado en Pontevedra en 1574 e finado no mar Caribe o 5 de setembro de 1622, foi un navegante galego, que canda seu irmán Gonzalo García de Nodal, chamados os irmáns Nodales ou Los Nodales, foi enviado por Filipe III a recoñecer o estreito de Magallanes e o novo estreito descuberto pola expedición de Jacob Le Maire e Willem Schouten.
Traxectoria
Construíronse e armáronse as carabelas Nuestra Señora de Atocha e Nuestra Señora del Buen Suceso, de 80 toneladas e 40 tripulantes cada unha. A primeira ía como capitá baixo o mando de Bartolomé, e a outra como almiranta ó mando de Gonzalo.
Saíron de Lisboa o 27 de setembro de 1618. A mediados de xaneiro de 1619 tiveron coñecemento do cabo das Virxes, cerca do cal viron flotar os restos dun navío que naufragara. Seguindo o seu rumbo ó longo da costa oriental da Terra do Fogo, o 22 de xaneiro adentráronse no estreito de Le Maire, denominándoo estreito de San Vicente, nome que aínda conserva un dos cabos da costa occidental da Terra do Fogo.
O 10 de febreiro descubriron no sueste do cabo de Fornos as illas Diego Ramírez, chamadas así en honra a Diego Ramírez de Arellano, cosmógrafo e piloto da expedición. Seguidamente os irmáns Nodales remontaron cara o norte, entrando no estreito de Magallanes, chegando ó extremo oposto e, logo de daren a volta á Terra do Fogo, tomaron o camiño de regreso a Europa.
Fondearon o 7 de xullo cerca de Lagos, e desde alí foron a dar conta da súa expedición ó rei, que se encontraba en Lisboa. Os dous irmáns publicaron o diario da súa expedición co título: Relación del viaje hecho por los capitanes Bartolomé García de Nodal y Gonzalo de Nodal, hermanos, naturales de Pontevedra, para el descubrimiento del nuevo estrecho, Madrid, 1621, un tomo co seu mapa.
Abeto
Para o xénero máis común ver artigo Abies.
Bartolomé García de Nodal
Traxectoria
Bartolomé faleceu o 5 de setembro de 1622 nos caios de Matacumbé e la Tortuga, a 30 leguas da Habana, no naufraxio do galeón Nuestra Señora de Atocha.
En memoria de Bartolomé é Gonzalo, foi bautizado o buque de salvamento e apoio Irmáns García Nodal, do servizo de gardacostas da Consellería do Mar da Xunta de Galicia.
Abeto
miniatura|150 px|Follaxe de Abies grandis
O abeto é o nome co que se coñece a diversas especies de árbores dos xéneros Picea e Abies da familia Pinaceae nativas de bosques temperados de Europa, Asia e América do Norte. Acostuman ser especies de montaña ou alta montaña no sur de Europa. En Galicia non aparece ningunha especie de xeito natural malia seren comúns en xardinaxe.
Algunhas especies dos xéneros Pseudotsuga e Cunninghamia tamén reciben o nome de abeto, por exemplo o abeto de Douglas (Pseudotsuga menziesii). Adoitan ser especies forestais de bos crecementos e madeira de calidade. Pola súa forma cónica e o seu arume sempre verde acostuman empregarse coma ornamentais, especialmente en xardinaxe ou coma árbores de Nadal.
O bosque formado por abetos denomínase abetal.
Sucre, Colombia
Sucre é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase no norte do país, na rexión Caribe de Colombia. Limita polo norte e polo leste con Bolívar, polo noroeste co mar Caribe, no golfo de Morrosquillo, polo sur e oeste con Córdoba. A súa capital é Sincelejo. O seu territorio abrangue unha superficie de 10 670 km², que en termos de extensión é comparable á de Xamaica. Recibe o seu nome de Antonio José de Sucre, heroe da independencia nacional.
Asociación de Colleiteiros Embotelladores do Ribeiro
miniatura|300px|Logo da asociación
A Asociación de Colleiteiros Embotelladores do Ribeiro é unha asociación profesional, sen animo de lucro, creada o 7 de setembro de 1998 na comarca do Ribeiro. Poden ser socios os colleiteiros da Denominación de Orixe Ribeiro que embotellan e comercializan o seu viño, producido unicamente a partir de uvas de colleita propia.
Centra o seu labor en: asegurar o relevo xeracional da figura do Colleiteiro no rural galego, fomentar a promoción nacional e internacional, abaratar os custos de produción e representar aos seus asociados ante as distintas entidades e/ou organismos, tanto públicos como privados.
Actualmente agrupa a 30 adegas de Colleiteiro, entre as cales elaboraron, entre viño branco e tinto, un total de 438.511 litros na colleita 2019.
A Fraga, Codesoso, Sobrado
A Fraga é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 1 habitante (1 home e ningunha muller).
Morgan Library & Museum
Foi fundada en 1906, co fin de almacenar a biblioteca privada de John Pierpont Morgan. Nesta biblioteca estaban incluídos, ademais de manuscritos e libros impresos, unha peculiar colección de impresos e debuxos. esquerda|miniatura|A entrada redeseñada por [[Renzo Piano (2006, esq.) e o anexo deseñado por Benjamin Wistar Morris  (1928, dta.)]] O edificio foi deseñado por Charles McKim, da firma McKim, Mead and White, e construído cun custo de 1,2 millóns de dólares. En 1924, o fillo de J. P. Morgan transformou a biblioteca nunha institución pública. dereita|miniatura|Edificio McKim da Biblioteca e Museo Morgan. A biblioteca está formada por un complexo de edificios que serven adicionalmente como museo e como centro de investigación. Contén manuscritos orixinais de Sir Walter Scott, Honoré de Balzac, Bob Dylan, Charlotte Brontë, Charles Dickens e outros autores. Adquiriu en 1977 o pergamiño Vindel do século XIII, única copia existente coa música de cantigas do trobador Martín Codax. Tamén ten unha gran cantidade de incunables, e impresións e debuxos de artistas europeos como Leonardo da Vinci, Rembrandt, Michelangelo, Peter Paul Rubens, Albrecht Dürer e Pablo Picasso. A biblioteca ten varias das primeiras biblias que foron impresas, incluíndo tres biblias de Johannes Gutenberg. Tamén posúe un dos dous orixinais existentes de Le Morte d'Arthur, que imprimiu William Caxton en 1485, e o orixinal de Ivanhoe, novela de Walter Scott. Hai que destacar ademais o Libro d'Ore de Alessandro Farnese, ilustrado con miniaturas por Giulio Clovio.
O Morgan Library & Museum atópase inscrito como un Fito Histórico Nacional no Rexistro Nacional de Lugares Históricos.
Ulf Merbold
Ulf Dietrich Merbold, nado en Greiz (Alemaña) o 20 de xuño de 1941, é un astronauta alemán que formou parte das misións STS-9, STS-42, Soiuz TM-20 e Soiuz TM-19.
Traxectoria
Merbold graduouse en física pola Universidade de Stuttgart en 1968 e ten un doutoramento na mesma materia.
Participou nas misións STS-9 (converténdose no primeiro tripulante non estadounidense do transbordador espacial), STS-42, Soiuz TM-20 e Soiuz TM-19, pasando un total de 49,90 días no espazo.
Mosteiro de Santa María de Carracedo
270px|miniatura|.
O mosteiro de Santa María de Carracedo é unha antiga abadía, xa exclaustrada, fundada no século X e pertencente ás ordes beneditina e, posteriormente, cisterciense. Sitúase en Carracedo do Mosteiro, no concello de Carracedelo, na comarca do Bierzo, na provincia de León, a carón do Camiño de Santiago.
Leváronse a cabo diversas reformas arquitectónicas ao longo da súa historia, sendo en tempos modernos vítima do abandono. Actualmente está semiarruinado, aínda que rehabilitado para a súa visita. Nela combínanse diversos estilos, destacando os elementos románicos, cistercienses e protogóticos, correspondentes aos séculos XII e XIII. O conxunto comprende as dependencias monásticas propiamente ditas e o Palacio Real.
Historia
O cenobio foi fundado cara ao ano 990 por Vermudo II, rei de León e de Galicia, co obxectivo principal de brindar refuxio a monxes fuxidos das incursións e conquistas do caudillo musulmán Almanzor en terras leonesas e castelás. O monarca doou uns terreos da súa vila de Carracedo, ao paso do río Cúa, aos beneditinos para que edificasen alí un mosteiro baixo a advocación de San Salvador.
esquerda|miniatura|210px|Panorámica do Mosteiro. En 997 o propio mosteiro de San Salvador, como outros lugares do Bierzo, foi practicamente destruído por Almanzor no curso da gran incursión que tiña por obxectivo devastar Santiago de Compostela. Ao quedar arruinado, o mosteiro non puido acoller os restos de Bermudo II trala súa morte en 999, tal como deixara disposto no seu testamento. Malia todo o lugar recibiu a consideración de panteón real, de feito o primeiro de España.
O primitivo cenobio sumiuse na penumbra durante máis dun século, a cabalo entre o abandono e unha precaria actividade monástica. Este período, do que apenas existe documentación, prolongouse até ben entrado o século XII. En 1138 a Infanta Dona Sancha, irmá de Afonso VII o Emperador, dispuxo a restauración de San Salvador, facendo vir para tal fin aos monxes do veciño mosteiro de Santa María de Valverde, preto de Corullón, encabezados polo abade Florencio. Ao vivir nel durante longas tempadas, Dona Sancha converteu o mosteiro en Palacio Real.
miniatura|200px|Pratos da vaixela do Mosteiro. O mosteiro de San Salvador foi prosperando mercede a sucesivos privilexios e doazóns de concesión rexia até converterse nunha abadía con autoridade xurisdiccional sobre unha decena de mosteiros beneditinos en terras de León, Galicia, Asturias e Zamora, e con control económico sobre decenas de granxas, viñedos, muíños e outros centros de produción agropecuaria en todo O Bierzo. En 1203 a comunidade abandonou os hábitos negros beneditinos e tomou os brancos da Orde do Císter, pasando a ser, xunto con todos os mosteiros peninsulares que rexentaba, unha filiación da abadía francesa de Cîteaux, primeira casa nai da orde. Tamén mudou de advocación, pasando a chamarse ''mosteiro de Santa María de Carracedo.
No século XIV Carracedo entrou nunha crise material e espiritual, á que puxo fin en 1505 a súa adhesión á Congregación Cisterciense de Castela. Esta mudanza supuxo a recuperación do verdadeiro espírito monacal, perdido mentres o mosteiro estivo xestionado por abades comendatarios e sometido ao arbitrio de nobres laicos en réxime de encomenda.
A principios do século XIX comezaron unhas obras de ampliación que quedaron detidas co estoupido da Guerra da Independencia Española en 1808. Desamortizado en 1835, entrou nunha etapa de abandono, pillaxe e ruína. Malia que en 1929 foi declarado Monumento Histórico-Artístico Nacional, esa etapa non se detivo até 1988, cando a Deputación Provincial de León, propietaria do mosteiro xunto co bispado de Astorga, emprendeu a restauración e consolidación das partes do edificio que se mantiñan en pé, labor rematada en 1991.
dereita|miniatura|160px|Fachada occidental da igrexa.
Igrexa
O primitivo templo románico-protogótico, de tres naves e tripla cabeceira absidal, foi demolido case por completo a finais do século XVIII para permitir a edificación, a partir de 1796, dunha nova igrexa de estilo neoclásico e dunha soa nave. Da primeira fábrica consérvanse elementos da nave meridional, o tramo dos pés coa fachada occidental, que presenta un óculo tardorrománico, e, acaroados ao costado norte, os restos recubicados da antiga portada do transepto medieval, con dúas estatuas-columnas tardorrománicas (presuntamente coas imaxes de Afonso VII e o abade Florencio) que sosteñen un tímpano semicircular co pantocrátor inserto na mandorla mística e rodeado dos símbolos do tetramorfo. Ao seu carón está a capela funeraria de García Rodríguez de Valcárcel, gótica dos séculos XIII e XIV, que contén os fornelos que gardaron os seus sartegos.
esquerda|miniatura|210px|Ruína do Claustro Reglar.
Claustros e dependencias anexas
Ao sur do templo sitúase o Claustro Reglar, reconstruído no século XVI con bóvedas de terceletes en ladrillo, en torno ao cal se distribúen as distintas dependencias monacais: a sancristía (tamén do XVI), a sala capitular, o locutorio e a pasaxe cara a horta (estes dous con bóveda do século XIII). A sala capitular presenta cuberta abovedada tardogótica do século XVI, aínda que a súa portada de ingreso é románica. É un espazo cuadrangular dividido por catro columnas, con capiteis decorados con temas vexetais e animais. Nas paredes hai fornelos con sepulcros abaciais. A súa semellanza coa sala capitular do mosteiro de Sobrado dos Monxes deixa entrever que a cuberta orixinal foi realizada en torno aos anos trinta do século XIII.
O claustro da Hospedaría e o chamado Terceiro Patio foron edificados entre os séculos XVII e XVIII, en épocas barroca e neoclásica. O conxunto claustral foi particularmente maltratado polo tempo, non chegando até a actualidade máis que unhas escasas ruínas. Do Terceiro Patio só quedan en pé os muros da á de novizos e un cubo-contraforte, construído en 1634, así como alicerces da antiga sala de monxes, moi reformada no século XVIII. O claustro Reglar está tamén en gran parte derruído, conservándose só os restos de dúas cruxías, coas molduras dos arcos de medio punto sobre as paredes interiores, máis o perímetro do antepeito de descarga interior. Completamente arruinado está o claustro da Portería, que tivo dous pisos de arquerías.
dereita|miniatura|160px|Refectorio.
Palacio Real e Miradoiro da Raíña
Sobre a Sala Capitular e o locutorio hai un conxunto de estancias do século XIII coñecido como o Palacio Real, porque ao parecer foi residencia da Infanta Dona Sancha. esquerda|miniatura|160px|Interior da Cociña da Raíña. A dependencia exterior, chamada Miradoiro da Raíña, é unha terraza cuberta que constitúe un dos puntos máis atractivos e a imaxe máis coñecida do cenobio pola súa artística galería de tres arcos, apuntado e máis estreito o central, e de medio punto os dos lados, que sosteñen dúas delicadas columnas de fuste liso con capiteis vexetais, e que decoran sendas roscas molduradas. A esta terraza accédese na actualidade desde o exterior por unha escaleira funcional.
A terraza-miradoiro dá ingreso á Cociña da Raíña, unha sala cuadrangular iluminada por ventás e óculos de fina trazaría, con catro columnas sobre altos plintos e arcos apuntados que soportaron unha armadura de madeira con bóveda central oitavada e decorada con escudos e dragóns. Complétase cunha grande cheminea e unha saída á horta por medio dunha elegante arquería. O regusto nobiliar desta sala, cunha factura que parece máis propia do século XIV, a constancia de dúas fases construtivas diferentes e a presenza da cheminea, afástana da súa función como dormitorio de monxes que puidera ter orixinalmente, aproximándoa a un uso como sala de audiencia do abade ou mesmo como estancia nobre. No século XVIII estivo destinada a paneira.
Desde a Cociña da Raíña accédese, por unha porta con tímpano que representa á Virxe morta rodeada dos apóstolos, enmarcado por unha arquivolta con cinco anxos músicos, a outra estancia que foi tardiamente arquivo, pero que orixinalmente puido ser o oratorio do abade. O habitáculo é iluminado por un gran óculo e presenta bóveda nervada rematada nunha clave cunha figura en mandorla, que parece ser a Virxe rodeada do Tetramorfo.
Miño (homónimos)
O topónimo galego Miño pode referirse a:
Belfast Giants
Os Belfast Giants son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Belfast, Irlanda do Norte (Reino Unido). Os Giants compiten na máxima categoría do hóckey sobre xeo británico, a Elite Ice Hockey League (EIHL), sendo o único representante de Irlanda do Norte na competición. Xoga os seus partidos como local no Odyssey Arena de Belfast, un pavillón con capacidade para 8000 espectadores.
Delta Machine
Delta Machine é o 13º álbum da banda inglesa Depeche Mode, lanzado o 22 de marzo de 2013 por Columbia Records e Mute Records. Foi gravado no ano 2012 en Santa Barbara, California e en Nova York, e producido Ben Hillier.
Cancións
Todas as cancións son escritas por Martin Gore, agás que se indique o contrario.
Snapchat
Snapchat é unha aplicación móbil gratuíta desenvolvida por Evan Spiegel e Robert Murphy que permite enviar fotografías, vídeos e mensaxes de texto que se autodestrúen aos dez segundos, como máximo. Estes contidos son coñecidos como Snaps.
Historia
Snapchat foi lanzada en setembro de 2011 na App Store. Evan Spiegel e Robert Murphy, estudantes na Universidade Stanford, quixeron dar un xiro ás modas das fotografías retocadas e con filtros para crear un espazo onde se puidesen compartir imaxes incómodas e divertidas.
En 2013, Facebook ofreceu 3000 millóns de dólares pola aplicación, a oferta máis cara que a empresa tería feito ata a data. O 31 de decembro de 2013, un usuario violou a seguridade deSnapchat e relacionou 4,6 millóns de números de teléfonos dunha base de datos cos seus nomes de usuario. A compañía, mediante un comunicado no seu blog, asegurou dous días despois que ningunha outra información ou contido audiovisual se filtrou.
Funcionamento
250px|miniatura|Evan Spiegel, fundador de Snapchat Unha vez descargada a aplicación, o rexistro é obrigatorio para usala. Para rexistrarse é necesario completar o correo electrónico, un contrasinal e a data de nacemento, ademais de aceptar as condicións de uso e confirmar a lectura da política de privacidade. Tamén se ha de escoller un nome de usuario e, se se quere, pódese rexistrar o número de teléfono. Para evitar contas fantasma, incluíuse tamén un filtro antirrobots.
Ao abrirse a aplicación aparece a pantalla principal, que permite facer fotos ou vídeos, engadir texto ou debuxos a estes, activar ou desactivar o flash e cambiar entre a cámara frontal e a traseira. Pulsando o botón cadrado (esquina inferior esquerda) ou deslizando a pantalla á dereita aparecen o historial de Snapchat e o acceso ao menú de axustes. Pulsando no botón de tres raias horizontais (esquina inferior dereita) ou deslizando a pantalla á esquerda, accedemos á lista de amigos e ao menú de agregar amigos.
Helmut Kohl
Helmut Joseph Michael Kohl, nado o 3 de abril de 1930 e finado o 16 de xuño de 2017, foi un político e estadista alemán. Desempeñou o cargo de chanceler de Alemaña entre o 1 de outubro de 1982 e o 27 de outubro de 1998. Ata o 3 de outubro de 1990, data da unión das dúas Alemañas, foi só chanceler da República Federal de Alemaña, e a partir dese momento da Alemaña unida. Tamén dirixiu o partido Unión Demócrata Cristiá (CDU) entre 1973 e 1998. Morreu o 16 de xuño de 2017 aos 87 anos de idade.
Snapchat
Funcionamento
Dende os axustes pódense cambiar o número de teléfono ou o correo electrónico asociados, pero non se pode modificar o nome de usuario. Este menú tamén permite xestionar a privacidade (quen pode enviarche Snaps ou quen pode ver a túa Historia), elixir o número de mellores amigos ou activar e desactivar funcións como os sons das notificacións, os filtros, o flash frontal, a repetición e o texto especial. Se se rexistrou o número de teléfono, a aplicación permite acceder á axenda de contactos e agregar amigos dende esta lista. Tamén se poden buscar amigos polo nome de usuario.
Helmut Kohl
Biografía
Nacido en Ludwigshafen no seo dunha familia católica e conservadora, Kohl foi alistado na Wehrmacht (o exército regular da Alemaña nazi) e loitou, sendo aínda adolescente, no período final da segunda guerra mundial.
Estudou na Universidade de Heidelberg, onde se doutorou en Historia e Ciencia Política.
Snapchat
Funcionamento
As fotografías e os vídeos fanse dende a pantalla de inicio co botón circular. Para facer unha fotografía, abonda con pulsar o botón; para facer un vídeo hase de manter pulsado o devandito botón. Unha vez realizados, pódese desbotar a fotografía ou o vídeo pulsando na X, debuxar sobre eles pulsando o lapis (desprégase unha barra que permite cambiar a cor coa que se debuxa), cambiar o tempo durante o que se mostrará a fotografía (dende 1 a 10 segundos) ou activar e desactivar o son do vídeo, gardar a fotografía na memoria interna do móbil, engadila á historia ou enviar a algúns amigos (ábrese un menú cos amigos agregados onde se seleccionan). Tamén se pode agregar texto pulsando en calquera parte da pantalla ata 31 caracteres (pulsando na T pódese cambiar o formato do texto) e engadir filtros (sepia, azul, branco e negro, velocidade, temperatura e hora) deslizando a pantalla a dereita ou esquerda.
Helmut Kohl
Biografía
Casou con Hannelore Renner, á que coñeceu cando contaba apenas 15 anos, coa que tivo dous fillos. O 5 de xullo de 2001 Hannelore foi achada morta na súa casa en Ludwigshafen. Casou despois con Maike Richter, en 2008.
Carreira política
Kohl incorporouse á CDU en 1947. En 1958 se doutorou en Historia cunha tese titulada O desenvolvemento político no Palatinado e o rexurdimento dos partidos logo de 1945. Entre 1969 e 1976 foi primeiro ministro do estado federado de Renania-Palatinado, pasando a continuación a ser membro do Parlamento federal como líder da oposición cristián-demócrata contra o goberno do socialdemócrata Helmut Schmidt. Foi candidato da CDU á chancelería nas eleccións federales de 1976, nas que se impuxo o SPD.
Snapchat
Funcionamento
Para visualizar os Snaps recibidos, hai que manter pulsado sobre o contacto no historial de Snapchat. Se hai varios Snaps acumulados, pódese saltar ao seguinte pulsando noutra parte da pantalla sen soltar o primeiro punto de presión. As fotografías veñen marcadas por un cadrado vermello e os vídeos por un morado. Se hai algún Snap sen visualizar, os cadrados aparecerán recheos da mesma cor; se non, estarán en branco.
Helmut Kohl
Carreira política
O 1 de outubro de 1982 Kohl sucedeu a Helmut Schmidt como chanceler a través dunha moción de confianza, na que o Partido Liberal de Alemaña (FDP), que ata ese momento apoiara aos socialdemócratas, cambiou de alianza e apoiou aos democristianos. Nos primeiros días do seu goberno, Kohl tivo que enfrontarse a unha dura oposición por parte dos socialdemócratas: os seus adversarios políticos referíanse a el a miúdo co alcume despectivo de "Birne" ('pera', en alemán), xa que a cabeza do chanceler representábase nas caricaturas da época con esa forma. Inicialmente Kohl ofreceu unha imaxe débil, pero pronto se viu que se trataba dun político decidido.
Snapchat
Funcionamento
Cando se envían Snaps, pódese facer un seguimento do estado entre enviado, entregado e visto e a hora na que a última acción aconteceu. Utilízase o mesmo código de cor que para os Snaps recibidos, pero o cadrado toma a forma dunha frecha no caso dos enviados.
Helmut Kohl
Carreira política
Kohl é o chanceler de Alemaña que durante máis tempo ocupou o cargo, exceptuando a Otto von Bismarck (que o foi durante 19 anos). O 27 de outubro de 1998 sucedeulle no posto Gerhard Schröder tras unha importante vitoria do SPD nas eleccións daquel ano.
Snapchat
Funcionamento
É posible realizar unha captura de pantalla nas fotografías, vídeos ou chats recibidos, pero o remitente recibirá unha notificación de que se realizou a devandita captura.
Geofilters
En xullo de 2014 foron engadidos os geofilters, filtros persoais para un lugar ou evento determinado, funcionando co GPS do dispositivo móbil. Na Galiza están dispoñíbeis os seguintes geofilters:
Ferrol e Ponferrada son as únicas das grandes cidades nas que se fala galego que non teñen geofilter.
Linguas kra-dai
A linguas kra-dai ou tai–kadai son unha familia lingüística de linguas tonais que se falan na China, nordeste da India e Indochina. Inclúe as linguas tailandesa e laosiana, as linguas nacionais de Tailandia e Laos respectivamente. Arredor de 93 millóns de persoas falan linguas tai-kadai, o 60% dos cales falan tailandés. Ethnologue recolle 95 linguas nesta familia, das cales, 62 pertencen á póla de linguas tai.
Clasificación
As ramas (ou grupos) da familia kra-dai son as seguintes.
Martin Knudsen
Martin Hans Christian Knudsen, nado en Hasmark o 15 de febreiro de 1871 e finado o 27 de maio de 1949 en Copenhaguen, foi un físico danés que traballou na Universidade Técnica de Dinamarca, coñecido principalmente polo seu estudo do fluxo molecular dos gases e o desenvolvemento da célula Knudsen, un compoñente principal dos sistemas de epitaxia de raio molecular.
Knudsen é coñecido tamén polo seu traballo na teoría cinético-molecular e os fenómenos a baixa presión nos gases. O seu nome asóciase co fluxo de Knudsen, a difusión de Knudsen, o número de Knudsen, a capa de Knudsen e os gases de Knudsen, ademais da ecuación de Knudsen. Publicou o libro The Kinetic Theory of Gases (Londres, 1934), contendo os resultados principais das súas investigacións. Knudsen estivo tamén activo na oceanografía física, desenvolvendo métodos para a definición das propiedades da auga do mar.
Slobodan Milošević
Slobodan Milošević (en alfabeto cirílico serbio: Слободан Милошевић), nado en Požarevac (Serbia) o 20 de agosto de 1941 e finado na Haia (Países Baixos) o 11 de marzo de 2006, foi un político serbio. Foi presidente de Serbia desde 1989 ata 1997 e Presidente de Iugoslavia desde 1997 ata 2000.
Antes da súa actividade política
Slobodan Milošević naceu no seo dunha familia montenegrina acomodada. O seu pai era teólogo e, segundo algunhas fontes, chegou a consagrarse como sacerdote ortodoxo sen chegar a exercer. A súa nai era mestra.
En 1953 afiliouse á Liga dos Comunistas de Iugoslavia, nome co que se coñeceu ao Partido Comunista de Iugoslavia a partir de 1952. Estudou Dereito na Universidade de Belgrado, onde se licenciou en 1964, momento no cal inicia a súa actividade profesional na administración da República Socialista de Serbia e máis concretamente no concello de Belgrado, primeiro como asesor do alcalde e logo como xefe do servizo de información municipal.
En 1965 casou con Mirjana (Mira) Marković, que proviña dunha familia partisana e ostentaba a cátedra de Teoría Marxista na Universidade de Belgrado.
En 1968 pasou ao mundo empresarial, no que ocupou postos de responsabilidade na empresa autogestionaria, característica do réxime económico socialista autoxestionario iugoslavo. Comezou a traballar na compañía enerxética estatal Technogas onde en 1973 foi nomeado director xeral. Dez anos despois de abandonar o concello, en 1978 accedeu á dirección do maior banco de Iugoslavia, o Beogradska Banka, ou Banco Unido de Belgrado.
Actividade política
Á morte de Tito (1980) comezou a abrirse paso no mundo da política. En 1983 foi elixido membro do Presidium do Comité Central do Partido Comunista de Serbia e ao ano seguinte presidente do comité municipal do partido en Belgrado. O 15 de maio de 1986 chega á presidencia do Comité Central do Partido Comunista de Serbia e en 1989 era elixido Presidente da República Iugoslava de Serbia. Este rápido percorrido, que en sete anos elevouno, desde os postos soamente técnicos fose do mundo político, á presidencia de Serbia foi sorprendente para todos. Milošević reunía un perfil de técnico burócrata.
O seu rápido ascenso político coincidiu cunha radicalización do nacionalismo que se operaba na sociedade serbia, nos momentos en que o comunismo perdía forza. Baixo a súa dirección, iniciouse unha afirmación institucional da identidade serbia, en detrimento das minorías.
Foi reelixido presidente de Serbia por unha maioría da poboación nas eleccións celebradas ese mesmo mes. Non puido entrar en territorio estadounidense en outubro de 1995 para participar nas negociacións de paz con Croacia e Bosnia e Hercegovina (Acordos de Dayton). Algúns sectores consideraron que as eleccións municipais de 1996 foron unha fraude, o que desencadeou unha gran vaga de protestas, con manifestacións diarias en Belgrado durante decembro dese ano e comezos de 1997.
No contexto da desintegración da República Socialista de Iugoslavia e as tres guerras que alí se produciron onde se deron episodios de ataques deliberados contra a poboación civil, que foron cualificados como crimes contra a humanidade, de xenocidio e limpeza étnica, e a responsabilidade que Milošević tiña por ser Presidente de Serbia, foi chamado, por algúns medios de comunicación, por boa parte da opinión pública occidental, así como polos seus adversarios políticos serbios, O Carniceiro dos Balcáns.
Detención
En 2001 o Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia solicitou a detención de Milošević ao Goberno formado tras o golpe de estado o ano anterior, polo que subiu ao poder Vojislav Koštunica, aínda que Iugoslavia non recoñecera nese momento a xurisdición de devandito tribunal. O 28 de xuño de 2001, Milošević foi detido no seu país e trasladado á Haia, sen que levase a cabo en Iugoslavia un xuízo sobre devandita extradición, tal e como sinalaba a lexislación penal iugoslava.
Na Haia iniciouse un proceso legal no que se lle acusaba de crimes de guerra, contra a humanidade e xenocidio, presuntamente acaecidos durante a guerra de Iugoslavia, tal e como fixou a fiscalía, e algúns documentos e declaracións de testemuñas.