cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Comnena
Historiadora
Digno de mencionar é o retrato que fai do cruzado Bohemundo de Tarento, normando do sur de Italia, quen baixo a xefatura do seu pai Roberto Guiscardo, invadira parte do territorio bizantino nos Balcáns en 1081. Aínda que o considera un bárbaro e fai del “o malo” na súa obra, pola inimizade co seu pai así como a súa conquista de Antioquía, antiga cidade bizantina, hai máis dunha insinuación de estar encaprichada con el. Ana Comneno identificou por primeira vez na Alexiada, os valacos dos Balcáns cos dacios e os búlgaros con tracios: "... hai (Haemus) viven ricas tribos, os dacios e os tracios na vertente norte (A Alexiada, XIV, IV). .O libro igualmente contribúe a comprender a mentalidade feminina da época así, como do mundo bizantino no que se desenvolve a súa historia.
O estilo literario de Ana Comnena segue o de Tucídides, Polibio ou Xenofonte. Consecuentemente, ao mostrar o aticismo que imperaba na literatura daquel período, resulta de todo iso unha linguaxe bastante artificial. Na súa maior parte, a cronoloxía dos eventos é correcta, excepto naqueles que transcorren cando Ana xa está no mosteiro, cando xa non ten acceso aos arquivos imperiais. Con todo, a súa historia alcanza os patróns da época.
A data exacta da morte de Ana non se sabe. Inférese da Alexiada que vivía aínda en 1148. Con todo A Alexiada mostra perfectamente o bulebule emocional de Ana. Indica que apenas ninguén podía vela e que moitos a odiaban. Do mesmo xeito, odiaba a súa posición illada na sociedade á que se viu abocada polo exilio.
Freixeiro, Vigo
San Tomé de Freixeiro é unha parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Castrelos, Coia, Sárdoma e Vigo Centro e pertence ó arciprestado de Vigo-As Travesas. Ten catro entidades de poboación, cinco lugares e segundo o IGE, en 2022 tiña 5.967 habitantes (2.870 homes e 3.097 mulleres).
As súas entidades de poboación son as seguintes: Freixeiro (2.269), Mantelas (1.608), Rioboo (756) e Salgueira (1.295). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): O Castaño, Cataboi, A Fonte Santa, A Pastora e Pousafoles.
Patrimonio
Case na zona das Travesas está o Pazo da Pastora (tamén chamado de Santhomé) construído no século XIV. Chamouse antigamente Torre de Busteu e foi propiedade de Pedro Álvarez de Soutomaior. Moi próximo atópase o Museo Liste. O instituto de ensino medio San Tomé de Freixeiro está á beira do Instituto Santa Irene e moi próximo á Piscina Municipal do Carme.
Wifredo Lam
Wifredo Óscar de la Concepción Lam y Castilla, coñecido como Wilfredo Lam, nado en Sagua la Grande en 1902 e finado en París en 1982, foi un pintor, escultor e ceramista cubano.
Traxectoria
Fillo de chinés e afrocubana, a súa familia mudouse para A Habana en 1916, onde ingresou na Escola de Belas Artes. En 1923 trasládase a Madrid para estudar con Fernando Álvarez de Sotomayor. A partir de 1930 comeza a se notar a influencia do surrealismo na súa obra, así como de Henry Matisse e Joaquín Torres-García. En 1938 marchou a París, onde entrou en contacto con Pablo Picasso.
Leucoencefalopatía con esferoides neuroaxonais
A leucoencefalopatía con esferoides neuroaxonais é unha doenza clasificada dentro das chamadas leucodistrofias. É unha causa de demencia severa subaguda. Consitúe unha enfermidade hereditaria autosómica dominante, e é unha entidade rara, tendo unha prevalenza de menos dun caso por cada millón de habitantes. O xene implicado na doenza é o CSF1R (Colony stimulating factor 1 receptor). Adoita presentarse na infancia, mais tamén pode aparecer na vida adulta, dando lugar a un patrón na Resonancia Magnética similar á da esclerose múltiple.
Tito Jackson
Tariano Adaryll "Tito" Jackson, nado o 15 de outubro de 1953 en Gary, Indiana, é un cantante e guitarrista estadounidense. É un membro orixinal de The Jackson 5 e The Jacksons, grupo que acadou a fama a finais de 1960 co selo discográfico Motown, e que continuou o seu éxito con Epic na década de 1970 e 1980.
A Rúa de Escourido, As Oiras, Alfoz
A Rúa de Escourido é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Primera Air
Primera Air foi unha aeroliña de vacacións pertencente a Primera Travel Group, unha compañía islandesa formada principalmente polos turoperadores nórdicos Solresor, Bravo Tours, Lomamatkat, Heimsferðir e Solia. O seu principal obxectivo era proporcionar servizos regulares aos turoperadores, ademais de realizar voos chárter.
Primera medrou a un ritmo constante e ofrecía voos dende o norte de Europa a máis de 70 destinos no Mediterráneo, Oriente Medio, Asia, o Caribe e o Atlántico.
No ano 2009 Primera Air creou a subsidiaria Primera Air Scandinavia baixo un certificado de operador aéreo danés, e en 2014 engadiu un certificado lituano baixo o nome Primera Air Nordic.
Frota de Primera Air Scandinavia
En outubro de 2017 a frota de Primera Air Scandinavia estaba formada polos seguintes avións:
Frota de Primera Air Nordic
En setembro de 2017 a frota de Primera Air Nordic estaba formada polos seguintes avións:
Galería de imaxes da catedral de Tui
A catedral de Santa María de Tui sitúase na cidade de Tui, pola que pasa o río Miño. Pertence á diocese de Tui-Vigo.
Barro, San Cibrán de Ribarteme, As Neves
Barro é un lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves na comarca do Condado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 3 habitantes, os 3 mulleres.
No tocante ao seu patrimonio histórico salienta unha casa señorial con torre e pombal, reconstruída no 1732 polo Comisario do Santo Oficio de Araúxo.
O Campo, San Cibrán de Ribarteme, As Neves
O Campo é un lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 58 habitantes (24 homes e 34 mulleres).
A Cumieira, San Cibrán de Ribarteme, As Neves
A Cumieira é un lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves na comarca do Condado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Galería de imaxes da basílica de San Martiño de Mondoñedo
A basílica de San Martiño de Mondoñedo é un templo de orixe prerrománica situado na Mariña Lucense, no concello de Foz e outrora catedral de Mondoñedo.
Leucoencefalopatía con desaparición da substancia branca
A Leucoencefalopatía con desaparición da substancia branca (en inglés, Leukoencephalopathy with vanishing white matter; VWM disease), e tamén coñecida coma Ataxia infantil con hipomielinización do sistema nervioso central (do inglés, Childhood ataxia with central nervous system hypomyelinization; CACH), é unha doenza neurolóxica de orixe xenética, autosómica recesiva. A causa desta enfermidade é unha mutación en calquera dos 5 xenes que codifican as subunidades do factor iniciador da tradución EIF-2B: EIF2B1, EIF2B2, EIF2B3, EIF2B4 ou EIF2B5. Esta doenza pertence ao grupo das chamadas leucodistrofias.
Río Lérez, ría de Pontevedra
260px|miniatura|[[Ponte de San Xurxo, río Lérez en San Xurxo de Sacos]] O río Lérez pertence á vertente atlántica e na súa desembocadura forma a ría de Pontevedra. Parte do seu curso é unha área protexida galega, o ZEC río Lérez.
Curso
Nace na Serra do Candán, no monte de San Bieito, no lugar da Noveliza, na parroquia de Aciveiro (Forcarei). Percorre 60 km con abundante caudal, na dirección NL-SO, pasando polos concellos de Forcarei, Campo Lameiro, Cerdedo-Cotobade e, finalmente, Pontevedra.
Os seus principais afluentes son o Salgueiro, Cabaleiros, Grande, O Castro, Quireza, Tenorio e Almofrei.
Before and After
Before and After é un filme estadounidense dirixido por Barbet Schroeder que foi estreado en 1996. Está baseado na novela homónima de Rosellen Brown.
Sinopse
Tralo arrepiante descubrimento do corpo malferido dunha moza, as sospeitas da policía recaen sobre o seu mozo, o fillo da respectada pediatra da vila (Meryl Streep). A situación complícase porque o rapaz desaparece misteriosamente. Os seus pais loitan con tódalas súas forzas para destapar a verdade do ocorrido; viven en vilo porque descoñecen se o seu fillo cometeu o crime do que se lle acusa ou se se atopa en perigo.
Karl Beurlen
Karl Beurlen, nado o 17 de abril de 1901 en Aalen, Baden-Württemberg, e finado o 27 de decembro de 1985 en Tubinga, foi un xeólogo e paleontólogo alemán.
Traxectoria
Nacido en Aalen, era fillo dun profesor de ensino primario. Moi cedo mostrou interese polas ciencias naturais. A partir de 1919 estudou xeoloxía na Universidade de Tubinga, acadando o seu doutoramento en 1923, cunha tese sobre a paleontoloxía das amonitas do xurásico superior, orientado por Edwin Hennig, do que máis tarde sería o seu axudante.
Beurlen foi un defensor da ortoxénese e da evolución saltatoria. Usou o termo metaquinese (acuñado por Otto Jaekel) para describir os cambios bruscos de desenvolvemento nos organismos. Tamén inventou o termo palinxénese como mecanismo para a súa teoría ortoxenética da evolución.
Foi axudante de Edwin Hennig. En 1925 casou e foi a traballar como docente á Universidade de Königsberg. Do seu matrimonio tivo cinco fillos, dous dos cales foron xeólogos. En 1934 foi profesor e conselleiro administrativo do Instituto Xeopaleontolóxico da Universidade de Kiel. De 1937 a 1945 foi director da División da Ciencia dos Solos (xeoloxía, mineraloxia e xeofísica) do Reichsforschungsrat. En 1941 foi profesor de paleontoloxia e estratigrafía da Universidade de Múnic, onde foi conselleiro administrativo do Instituto de Paleontoloxía, e director do Zoologische Staatssammlung München (Colección Zoolóxica do Estado de Múnic).
Historia de Houston
miniatura|dereita|250px|Houston, 1873
Houston é unha cidade do estado de Texas, nos Estados Unidos.
Karl Beurlen
Traxectoria
Beurlen foi un defensor da ideoloxía nacionalsocialista e escribiu sobre a raza aria. Nas súas obras da década de 1930 era seguidor da teoría que negaba o evolucionismo darwiniano, a teoría da evolución ortoxenética, influída pola ideoloxía nacionalsocialista.
Historia de Houston
Antes de Houston
En 1825, John R. Harris mercou e asentouse nunhas terras na confluencia do Buffalo Bayou co Brays Bayou, que ao ano seguinte deslindou para a venda en lotes, chamando Harrisburgh á nova vila. En 1835 o goberno provisional de Texas fixouna como a súa capital, e ao ano seguinte foi destruída polo xeneral Santa Anna cando comezou a guerra entre México e a recentemente declarada República de Texas (Harrisburg foi reconstruída posteriormente, sendo un barrio do leste da cidade actual). Uns especuladores de terreos de Nova York, os irmáns Allen, viron entón a posibilidade de levantar unha vila na zona, escollendo un lugar oito quilómetros augas arriba de Harrisburg (no encontro do Buffalo Bayou co White Oak Bayou) e ata onde o río era navegable. Alí xa existía un asentamento de colonos alemáns, Germantown, despois Frostown.
Karl Beurlen
Taxons descritos
A Beurlen débense as descricións dos taxons:
Historia de Houston
Fundación
En 1836 G. Burden fixo o deslinde das terras mercadas, estendendo ao sur do bayou unha malla de mazás cadradas que os Allen comezaron a vender por parcelas. En honor do heroe da guerra e futuro primeiro presidente de Texas, Samuel Houston (esperando con iso que a cidade fora elixida capital, o que así ocorreu de maneira provisional entre 1837 e 1839), chamaron a súa fundación Houston. O éxito foi inmediato, froito da publicidade nos xornais moitos emigrantes foron atraídos de tódolos Estados Unidos e tamén de Europa.
O porto no bayou
miniatura|dereita|250px|Houston, 1891
Karl Beurlen
Abreviatura
A abreviatura Beurlen emprégase para recoñecer a Karl Beurlen como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Historia de Houston
O porto no bayou
O primeiro crecemento veu da man do porto situado na confluencia dos bayou, onde un peirao xa funcionaba a partir de 1841. Pronto víronse as limitacións do Buffalo Bayou para a navegación. Drenado e ancheado na década anterior a Guerra Civil Americana na que tamén chegou o ferrocarril (1853), foi despois daquela cando o Congreso designou a Houston coma porto exterior, co algodón coma principal exportación, e asignou fondos para converter o bayou nunha canle profunda navegable por grandes barcos (1870-1872). Definitivamente entre 1911 e 1914, o Houston Ship Channel convertese no eixo do Porto de Houston, que chegará a ser o segundo estadounidense e sexto do mundo.
Século XX: a era do petróleo
O pulo final á canle foi provocado polo descubrimento en 1901 de petróleo a cen quilómetros da cidade. O crecemento que trouxo a nova riqueza duplicou en cada década a súa poboación (44.000h en 1900; 300.000h en 1930), a converteu no centro ferroviario da rexión e o seu porto na Baía de Galveston na base de operacións das grandes petroleiras da nación.
Houston seguiu expandindo a súa malla urbana no prototípico sprawl metropolitano estadounidense de ocupación extensiva de baixa densidade de vivendas unifamiliares con xardín (apoiado nunha extensa rede de autoestradas ), e un centro dos negocios (downtown) con ocupación intensiva de rañaceos de oficinas.
O desenvolvemento durante todo o século mantivo a súa puxanza apoiado na diversificación industrial (construción naval na IIGM, Texas Medical Center, industria aeroespacial co L.B. Johnson Space Center, maior zona petroquímica do mundo). Grandes continxentes de emigrantes (sinaladamente mexicanos e dos estados en declive do cinto do ferruxe nas últimas décadas) seguen a achegar a man de obra, facendo da cidade a cuarta do país por número de habitantes (2 242 193 en 2008).
A Rúa, As Oiras, Alfoz
A Rúa é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Enschede
Enschede (en baixo saxón Eanske) é un concello do leste dos Países Baixos, na provincia de Overijssel, constituído pola cidade de Enschede e o antigo concello rural de Lonneker agregado en 1935. Un total de 153.640 habitantes (2005) viven nos 142.75 km² do concello.
Jermaine Jackson
Jermaine La Jaune Jackson, nado como Jackson o 11 de decembro de 1954 Gary, Indiana, é un cantante estadounidense, membro de The Jackson 5, e director de cine ocasional. Tamén produciu e gravou dúos coa artista Whitney Houston nos seus primeiros anos, e foi produtor da banda de Bobby DeBarge Switch.
Reino de Xerusalén
O Reino de Xerusalén foi un reino cristián que se estableceu no Oriente Medio en 1099 logo da conquista de Xerusalén na Primeira Cruzada. Foi destruído en 1291 coa conquista de Acre. A súa capital era Xerusalén e o seu territorio atópase actualmente incluído no estado de Israel.
Fundación e historia inicial
miniatura|esquerda|200px|O Reino de Xerusalén e os outros estados cruzados. A Primeira Cruzada iniciouse como consecuencia do Concilio de Clermont, convocado polo Papa Urbano II no ano 1095. O seu principal obxectivo era a conquista dos Santos Lugares. O Reino como tal naceu coa toma de Xerusalén en 1099, o punto álxido da Cruzada. Godofredo de Bouillon, duque de Lorena e un dos principais xefes da Cruzada, foi elixido como primeiro rei. Con todo, non aceptou tomar dito título, alegando que un home non debería levar unha coroa onde Cristo levara a coroa de espiños; no seu lugar, elixiu o título de Advocatus Sancti Sepulchri (Defensor do Santo Sepulcro). A fundación do Reino de Xerusalén quedou finalmente asegurada coa derrota do Exipto fatimí na batalla de Ascalón.
Primeiramente houbo certas dúbidas sobre como debería organizarse politicamente o territorio. Algúns cruzados pensaban que debería ser gobernado como unha teocracia polo Papa, unha idea que o legado papal, Daimberto de Pisa tratou de impor en 1100. Godofredo posiblemente houbera estado de acordo, pero durante o seu curto reinado sentáronse en Xerusalén as bases dun reino secular, pese aos esforzos de Daimberto. Rapidamente estableceuse unha xerarquía católica que substituíu ás autoridades cristiás ortodoxas gregas e siríacas: un patriarca latino instalouse en Xerusalén, e con el un grande número de bispos e arcebispos que dependían del. Godofredo morreu en 1100. O seu irmán e sucesor, Balduíno I, decantouse claramente por unha monarquía secular ao xeito das de Europa occidental.
Balduíno estendeu con grande éxito as fronteiras do reino, conquistando os portos de Acre (1104), Beirut (1110) e Sidón (1111), ó mesmo tempo que exercía a súa soberanía sobre outros estados cruzados: o condado de Edesa (que el fundara), o principado de Antioquía, e máis tarde, cando se conquistou Trípoli, o condado de Trípoli. Igualmente tivo éxito na defensa do reino fronte ás sucesivas invasións musulmás que tivo que afrontar: a dos fatimís de Exipto, aos que venceu en Ramla e en diferentes lugares ó suroeste do reino; e a dos musulmáns de Damasco e Mosul, no nordeste, en 1113. Así mesmo, foi testemuña dun aumento no número de habitantes cristiáns, debido a que a pequena Cruzada de 1101 trouxo consigo reforzos para o reino. As cidades-estado italianas de Venecia, Pisa e Xénova comezaron a xogar un papel moi importante no reino. As súas frotas axudaban á toma dos portos, onde posteriormente se lles concedían barrios nos que tiñan unha grande autonomía económica. Balduíno tamén repoboou Xerusalén con cristiáns nativos, despois da súa expedición máis aló do río Xordán en 1115. De todos xeitos o reino nunca superou o seu illamento xeográfico de Europa, nin foi quen de aumentar as súas fronteiras cara ao leste co fin de crear unha fronte con máis posibilidades de defensa. Durante a maior parte da súa historia, o reino estivo confinado a unha estreita franxa de terra entre o Mediterráneo e o río Xordán; os territorios alén o Xordán estaban suxeitos a guerras e constantes razzias, que finalmente provocaron a súa caída.
Vida no reino
A poboación do reino foi sempre escasa: aínda que constantemente chegaba un pequeno fluxo de colonos e novos cruzados, a maior parte dos que loitaran na Primeira Cruzada volveron ás súas casas sen máis. Os latinos non foron máis que o estrato superior situado sobre os musulmáns nativos e a poboación siria. Porén, Xerusalén pasou a ser coñecida como Outremer, palabra francesa que significa Ultramar, e, conforme as novas xeracións medraban no reino, comezaron a considerarse orientais no canto de inmigrantes. Así, en moitos sentidos, comportábanse máis como os orientais (sirios) que como os europeos occidentais daqueles días. A miúdo aprendían grego, árabe e outros idiomas orientais. Asemade estabelecían enlaces matrimoniais con gregos e armenios. Tal e como o cronista Fulquerio de Chartres escribiu: nós que eramos occidentais agora nos temos convertido en orientais.
Economía
A composición basicamente urbana da zona, xunto coa presenza dos mercadores italianos, levou ao desenvolvemento dunha economía que tiña moito máis de comercial que de agraria. Palestina dende sempre fora un cruzamento de camiños no que se atopaban diferentes rutas comerciais; agora este comercio estendeuse até Europa. Os produtos europeos, como as lás do Norte de Europa, chegaron até Oriente Medio e Asia, mentres que os produtos asiáticos chegaban a Europa. Xerusalén dedicouse especialmente ao comercio da seda, algodón e especias; outros produtos que se deron a coñecer en Europa por vez primeira, por mor do comercio iniciado por este reino, foron as laranxas e o azucre. Deste último produto diría Guillerme de Tiro: é moi necesario para a saúde e a humanidade. As cidades-estado italianas extraeron deste comercio beneficios enormes, que logo se reflectirían na opulencia do Renacemento, varios séculos máis tarde.
O Reino de Acre
Durante os cen anos seguintes, o Reino de Xerusalén mantívose en vida como un reino diminuto abrazado na costa siria. A súa capital foi Acre, e apenas incluía un par de cidades destacadas (Beirut e Tiro), así como soberanía sobre Trípoli e Antioquía. Saladino morreu en 1193, e os seus fillos loitaron entre eles tanto como el loitara co reino cruzado. Henrique de Champaña morreu nun accidente en 1197 e Sabela casou por cuarta vez con Amalarico de Lusignan, o irmán de Guido. Fraguouse unha nova Cruzada, que sería a Cuarta, pero foi un fracaso absoluto, xa que non se fixo contra os infieis senón contra os propios cristiáns, e finalizou coa toma e saqueo de Constantinopla en 1204, nin un só dos seus cruzados chegou ao Reino de Xerusalén.
A Gorgoza, San Cibrán de Ribarteme, As Neves
A Gorgoza é un lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves na comarca do Condado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 3 habitantes, os 3 mulleres.
Pontevea, Reis, Teo
Pontevea é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 177 habitantes (84 homes e 93 mulleres).
Patrimonio
A ponte de Pontevea é unha construción do século XV que cruza o río Ulla, unindo as provincias de Pontevedra e A Coruña. Ten seis arcos con bóvedas oxivais de transición do románico ao gótico: tres deles semicirculares e outros tres lixeiramente apuntados. Os vértices suavizan a presión das augas.
Foi reformada en varias ocasións, a última na década de 1990, por mor dos danos sufridos en inundacións e na Guerra da Independencia. A finais do século XX construíuse outra ponte paralela.
A burga de Xermeade está a carón da ponte nova sobre o Ulla. É unha fonte cun cano que dá a un estanque circular. Un párroco, coñecedor das propiedades das augas, mandou construír unha casa de baños (actualmente en ruínas), e unha fonte e unha piscina a carón dela para que a xente pobre tamén se puidese beneficiar delas. Porén, coa morte do crego unha familia da zona fíxose cargo da burga e quixo privatizala, mais o pobo presentou un preito pola propiedade do manancial e gañouno. Tempo despois, a instalación do oleoduto Vigo-A Coruña a 20 metros cortou a veta que abastecía a fonte, mais a presión veciñal provocou a restitución do manancial.
As súas augas son sulfuradas -cloruradas sódicas-, e saen a uns 15 °C cun caudal moderado. Son usadas nas afecciones reumáticas, da pel, doenzas dos ollos, e como bebida para as do fígado.
& (sinxelo)
& (アンド) é o sinxelo nº 29 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, orixinalmente lanzado o 9 de xullo do ano 2003.
Información
Este é o terceiro single da cantante que contén máis de 2 cancións que son singles; aquí hai 3 cancións lados A, á parte dunha canción máis como bonus.
A marxe de 10 meses deste lanzamento con respecto o anterior Voyage (que é considerado unha das marxes de tempo máis largas entre dous singles da artista) debese principalmente ó lanzamento que ocorreu entremedio da segunda compilación de cancións de Ayumi Hamasaki, A BALLADS.
Os temas "Ourselves" e "Greatful days" foron compostos por Bounceback, e "HANABI ~episode II~" e "Theme for a-nation" foron compostas por CREA e D·A·I.
As cancións do single
"Ourselves" un gran cambio para a artista a un ritmo máis R&B (aínda que xa adentrado desde o 2002 coa canción "Real me"). O vídeo musical da canción tamén logrou chamar a atención debido a que era moi distinto as producións anteriores. Dentro do vídeo mostrase como Ayumi é acosada por persoas que utilizan a súa propia máscara, sendo encerrada no seu propio auto. Dentro do transcurso de todo o vídeo a xente a ataca, rompen imaxes súas etc.
O segundo tema do single, "Greatful days", é considerado un tema relaxado, acorde có verán, época na que & foi lanzado. No vídeo musical foi utilizado un crocodilo, que se viu nalgunhas ocasións se cadra demasiado preto de Ayumi, pero realmente non estiveron preto, e fixeron efectos gráficos para dar a impresión de que así era. A palabra Greatful non existe nó vocabulario inglés, polo que podería dicirse que a artista a inventou. "Greatful days" foi a canción imaxe do programa de variedades de Ayumi Hamasaki, ayu ready?.
Por último o terceiro single incluído, "HANABI ~episode II~", é a continuación do tema do 2002 "HANABI", o cal foi incluído no single H. O tema é considerado un dos máis profundos e melancólicos da artista, e é un dos únicos vídeos musicais onde se lle pode ver claramente chorar, a pesar de ser un vídeo bastante sinxelo.
Lope de Aguirre
Lope de Aguirre ou ben Lope o Tolo ou Lope o Tirano, alcumes usados mesmo polos seus propios homes, e tamén como se denominaba a si mesmo Lope de Aguirre o Peregrino, nado o 8 de novembro entre 1511 e 1515, e finado o 27 de outubro de 1561, foi un explorador vasco e conquistador de Suramérica.
Traxectoria
Segundo algunhas fontes, Aguirre naceu entre 1511 e 1515 no Val de Araoz do Señorío de Oñati, entón pertencente ó Reino de Castela. Araoz pertence actualmente ó municipio de Oñati (Guipúscoa).
Protagonizou un episodio de cruentos asasinatos selectivos para erixirse en líder dunha expedición na procura de El Dorado e, á súa vez, acaudillou unha rebelión contra a Monarquía Española. Rebelouse contra o rei Filipe II de España, ó que enviou cartas cunha linguaxe correcta pero rebelde. Como consecuencia, el e os seus homes foron perseguidos ó longo de miles de millas, e foi morto en Barquisimeto, en territorio da actual Venezuela.
Teucro (heroe)
miniatura|dereita|[[Estatua de Teucro na praza de San Xosé en Pontevedra.]] miniatura|dereita|Estatua de Teucro na praza da Peregrina en [[Pontevedra.]] Teucro (en grego Τεύκρος) foi un heroe grego fillo de Telamón e da súa segunda esposa Hesíone (filla de Laomedonte). Era á súa vez sobriño do rei Príamo de Troia, e por tanto curmán de Heitor e Paris, contra os que loitou na guerra de Troia. Tivo fama de ser un hábil arqueiro durante esa guerra, sempre ó lado do seu medio irmán Áiax.
De regreso ó fogar, Telamón reprocháballe non ter vingado a morte de Áiax. Se ben Teucro alegaba que seu irmán se suicidara e non había en quen vingarse, o pai insistiu tanto que Teucro tivo que se embarcar ao mar en busca dunha nova patria. Aparece como personaxe na traxedia Ayax de Sófocles e en Helena de Eurípides.
Teucro en Galicia
Xustino (44, 3, 2-4) fala da viaxe de Teucro á Gallaecia tras a guerra de Troia. O relato foi recollido por Isidoro de Sevilla nas súas Etymologiae. Segundo a lenda posterior, Teucro arribou ás costas galegas, fundando unha colonia á que chamou Helenes e que deu lugar á actual Pontevedra.
Unha placa na entrada da Casa do Concello recolle así esta lenda:
Esta inscrición recolle outra datada no século XVI, colocada na Casa del Concejo.
A memoria do fundador da cidade, na Basílica de Santa María existe unha estatua de Hércules que se interpreta como o propio Teucro. Na fonte que hai fronte á igrexa da Peregrina colocouse en 1956 outra estatua que o representa.
Nun dos cetros da Confraría de Mareantes de Pontevedra tamén aparece esta imaxe de Teucro (ou Hércules) co león.
Poema en catro tempos
Poema en catro tempos é unha obra de poesía de Eduardo Blanco Amor publicada en Buenos Aires (Arxentina) en 1931. Foi reeditada por Galaxia en 1980 en Poemas galegos.
En 2000 presentouse en Ourense unha edición de luxo con gravados de Correa Corredoira (175 exemplares numerados )
Características
O autor explicoulle a Carlos Casares como xurdiu a obra :
Esa "experiencia do mar" lembra De catro a catro de Manuel Antonio, polas afinidades no tema e no título.
1º movemento: Adagio sostenuto
O adagio é un ritmo musical lento e o sostenuto indica que se empregan notas cun semitón máis alto que as que corresponden ao adagio.
2º movemento: Scherzo adagio
O scherzo corresponde a un movemento vivo e gracioso.
3ª movemento: Presto
O presto ten un só poema:
4º movemento: Andante maestoso
O andante maestoso ten un ritmo lento, nobre e maxestoso, é unha marcha fúnebre solemne.
Segundo Carlos L. Bernárdez: ''Poema en catro tempos conxuga a autenticidade da expresión vivida co tema poético a través dunha base musical que axusta ritmo e estrofas aos tempos, nunha estreita relación de contido, métrica e ritmo. ''
Silio Itálico
Silio Itálico (nome completo: Tiberius Catius Asconius Silius Italicus) foi un poeta e político romano nado o ano 26 e morto o 101.
Foi cónsul o ano 68.
É o autor das Punica, epopea en dezasete cantos e 12.000 hexámetros que narra a segunda guerra púnica. Os acontecementos narrados van do xuramento de Aníbal ao triunfo de Escipión tras a batalla de Zama. O estilo desta epopea segue o modelo de Virxilio e comprende algúns xiros audaces, pero unha lingua aínda plenamente clásica pola súa claridade. A obra está chea de detalles eruditos, especialmente xeográficos.
Nissan
Nissan (en xaponés: 日産自動車株式会社 Nissan Jidosha Kabushiki-gaisha) é unha empresa automobilística xaponesa.
Historia
miniatura|left|Nissan Modelo 70 Phaeton, 1938. As orixes do nome Datsun son de 1914. Masujiro Hashimoto fundou The Kwaishinsha Motor Car Works en 1911. En 1914 a empresa produce o seu primeiro coche chamado DAT.
O nome do coche foi o acrónimo dos nomes das familias:
A empresa foi renomeada de Kwaishinsha Motorcar Co., Ltd. en 1918, e posteriormente DAT Motorcar Co. en 1925. Fabricaba camións con motores DAT ademais de coches Datsun para viaxeiros. A gran maioría da súa produción eran camións, debido a un mercado privado case inexistente para vehículos de pasaxeiros. A partir de 1918, os primeiros camións DAT foron para uso militar. A baixa demanda do mercado militar da década de 1920 obrigou a DAT a fusionarse en 1926 co segundo fabricante xaponés de camións: Jitsuyo.
En 1926 DAT Motors con sede en Toquio e asociada coa Jitsuyo Jidosha Co., Ltd de Osaka (実用自动车制造株式会社, Jitsuyō Jidosha Kabushiki-Seizo Gaisha) a.k.a. Jitsuyo Motors (establecido 1919, como filial de Kubota) pasou a converterse en DAT Automobile Manufacturing Co., Ltd. (ダット自動車製造株式会社, Datto Jidosha Kabushiki-Seizo Gaisha) ata 1932. Jitsuyo Jidosha comezou a producir un vehículo de tres rodas cunha cabina cerrada chamado Gorham en 1920, e ao ano seguinte produciuse unha versión de catro rodas. De 1923 a 1925, a empresa produciu vehículos lixeiros e camións baixo o nome de Lila.
En 1933, o nome de compañía foi xaponizado a Jidosha-Seizo Co., Ltd. (自动车制造株式会社, Jidosha Kabushiki-Seizo Gaisha, Automobile Manufacturing Co., Ltd.) e trasladouse a Yokohama.
En 1928, Yoshisuke Aikawa fundou a sociedade Nippon Sangyo (Industrias Nippon). O nome 'Nissan' orixinouse durante a década de 1930 como unha abreviatura utilizada no mercado de valores de Toquio para Nippon Sangyo. Nissan "Zaibatsu" (combinar) que incluía Tobata Casting e Hitachi. Nissan pasou a controlar empresas de pezas, pero non entrou Aikawa na fabricación de automóbiles ata 1933. Nissan eventualmente medrou para incluír a 74 empresas, e pasou a ser o cuarto maior produtor no Xapón durante a segunda guerra mundial.
En 1941 a produción chega a 20.000 vehículos. A produción detense por causa da Guerra no Pacífico. En 1947 reanúdase a produción de Datsun. En 1951 Nissan adapta a súa experiencia en fabricación de vehículos militares, adquirida durante a Segunda Guerra Mundial ao Patrol 4x4 con seis cilindros e 85 CV. En 1953 empregados e patronal enfróntanse nunha folga de 100 días. En 1958 Nissan entra no mercado mundial do automóbil despois da vitoria dun Datsun 210 na Mobilgas Round Australia Trial. En 1960, dous anos despois das primeiras exportacións aos Estados Unidos, Nissan funda a Nissan Motor Corporation USA (NMC) en California. En 1962 Nissan empeza a exportar vehículos a Europa. En 1966 Nissan fusiónase coa empresa Prince. En 1973 en plena crise do petróleo, o Nissan Sunny sitúase como o automóbil de menor consumo de combustible segundo as probas da Axencia Estadounidense de Protección do Medio Ambiente. En 1980 Nissan adquire unha participación na empresa española Motor Ibérica, S.A. de Barcelona. As exportacións acumuladas superan os 10 millóns de unidades. Fúndase Nissan Motor Manufacturing Corporation USA (NMMC) en Smyrna, Tennessee, EE.UU. Os Datsun pasan a venderse coa marca de Nissan. En 1984 fúndase Nissan Motor Manufacturing Ltd. en Sunderland, Reino Unido. En 1992 lánzase o Nissan Micra no mercado europeo (desde a planta de fabricación de Sunderland, Reino Unido). Coche do Ano en Europa en 1993. En 1997 fúndase Nissan European Technical Centre S.A. en Barcelona.
Nissan Motor Ibérica
miniatura|dereita|Navara dos GEAS. Nissan Motor Ibérica iniciou a súa actividade en Barcelona en 1980 ao mercar unha participación accionarial de Motor Ibérica, S.A. e co tempo pasou a ser propietaria ao 100% da empresa. Ten fábricas en Barcelona, Ávila e Cantabria. En 1983 inicia a fabricación do Nissan Patrol 4x4, primeiro vehículo Nissan fabricado en Europa. En 1991 amplía ao dobre de superficie a fábrica da Zona Franca de Barcelona. En 1992 inicia a fabricación do modelo Serena. En 1993 comeza a fabricación do Nissan Terrano II. No 2000 inicia a produción do Almera Tino, primeiro turismo Nissan fabricado en España. En 2002 iníciase a produción do furgón comercial X83 (Nissan Primastar, Renault Trafic e Opel Vivaro), o primeiro vehículo de produción cruzada en Europa en acordo Renault-Nissan.
Pep Munné
Josep Munné i Suriñà, coñecido como Pep Munné, nado en Barcelona en 1953, é un actor de cinema, teatro e televisión catalán. Rodou tanto en catalán como en castelán, aínda que é en Cataluña onde alcanzou a maior popularidade, especialmente grazas á interpretación de papeis protagonistas en teleseries catalás como "El cor de la ciutat" ou en series a nivel estatal como El Súper, historias de todos los días. De mozo xogou na canteira do F. C. Barcelona e no Rayo Vallecano.
O capitán Kidd
Galardóns e nomeamentos
O filme foi nomeado ó Oscar á mellor banda sonora na 18ª edición dos premios.
Sesín, As Oiras, Alfoz
Sesín é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II
O Fairchild-Republic A-10 Thunderbolt II, coñecido tamén como Warthog, é o primeiro avión de combate norteamericano construído especialmente para dar soporte aéreo ás forzas terrestres, é un avión sinxelo, sólido e eficaz. O prototipo realizou o primeiro voo o 10 de maio de 1972, os primeiros avións destináronse á base militar aérea de Davis-Monthan en Arizona en outubro de 1975.
As forzas aéreas non acolleron con entusiasmo os A-10 Thunderbolt II, xa que apostaban polos bombardeiros de grande altitude e os F-15 e F-16, e preferían o apoio aéreo de helicópteros. O A-10 Thunderbolt II estaba pensado para misións lentas de baixa altitude as que se poderían dar contra tanques soviéticos na Europa Oriental.
O A-10 está deseñado en torno ao GAU-8 Avenger, un potente canón automático que forma o principal armamento do aparato. O casco do avión incorpora uns 540 kg de blindaxe e o seu deseño está pensado para dar prioridade á supervivencia do avión, coas medidas de protección necesarias para permitir á aeronave permanecer no aire incluso despois de sufrir danos significativos.
María del Adalid
María de los Dolores del Adalid y González Garrido, máis coñecida como María del Adalid González (e mesmo María del Adalid Garrido), nada en Madrid o 31 de maio de 1874 e finada na Coruña o 18 de xaneiro de 1930, foi unha pintora galega, membro de honra da Real Academia Galega.
Traxectoria
Foi filla única dos coruñeses Francisca González Garrido (Fanny Garrido), escritora, e Marcial del Adalid, músico destacado, que finou en 1881, cando María contaba con oito anos de idade. Formouse na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tivo boa relación co tamén pintor Francisco Lloréns. Obtivo mencións de honra nas exposicións nacionais de Belas Artes de 1904, 1906 e 1909. Participou na Exposición de Arte Rexional da Coruña de 1912, na Exposición de Arte Galega da Coruña de 1917 e na Exposición de Arte Gallega de Buenos Aires de 1919.
A súa nai morreu en 1917 e María casou o 19 de xullo de 1919 con José Ruiz de Huidobro (†1924), doutor en Medicina e Farmacia, no Pazo da Mercé de Baiona. En marzo de 1926 doou un terreo da súa propiedade en Montrove, para a creación dunha escola, que leva o seu nome e que contribuíu a edificar.
Por consello de Félix Estrada Catoyra, o 12 de decembro de 1928 depositou na Real Academia Galega a importante biblioteca e arquivo do seu pai –"un fondo musical único e valiosísimo, máis importante có da Biblioteca Nacional", en palabras de Xosé Ramón Barreiro–, así como a biblioteca do seu avó (médico militar), polo que foi nomeada académica de honra o 12 de maio de 1929, sendo a primeira persoa nesa categoría. Así mesmo, foi unha das primeiras socias —co número 47— da Asociación Española de Pintores y Escultores (AEPE), fundada en 1910.
O pazo familiar legóullelo aos salesianos para que fixesen unha granxa-escola, hoxe propiedade do Concello de Oleiros e sede do Instituto Universitario de Medio Ambiente da Universidade da Coruña. Finou viúva e sen descendencia no seu domicilio do número 26 da rúa Tabernas, da Coruña.
Padal brando
miniatura|Localización do padal miniatura|Sistema respiratorio superior, co padal brando preto do centro. O padal brando (tamén chamado veo do padal ou padal muscular) é, nos mamíferos, o tecido brando que constitúe a parte posterior do teito da boca. O padal brando, a diferenza do padal duro da parte anterior da boca, non contén óso.
Músculos
miniatura|Disección dos músculos do padal desde atrás.
Os cinco músculos do padal brando desempeñan importrantes papeis nos procesos de tragar e respirar. Ditos músculos son:
Estes músculos están innervados polo plexo farínxeo do nervio vago, coa excepción do tensor do veo palatino. O tensor do veo palatino está innervado pola rama V3 do nervio cranial 5 (que é a división mandibular do nervio cranial trixémino).
Función
O padal brando é móbil, consta de fibras musculares envoltas en membrana mucosa. É responsable do peche das vías nasais durante o acto de tragar, e tamén de pechar as vías respiratorias. Durante o espirro, protexe as vías nasais ao desviar unha porción da substancia excretada á boca.
Nos humanos, a úvula colga do extremo final do padal brando. A úvula foi implicada no proceso de roncar, pero isto podería deberse a outros factores. Tocar a úvula ou o final do padal brando causa un forte reflexo de náuseas na maioría da xente.
Fala
O padal brando pódese retraer e elevarse durante a fala para separar a cavidade oral (boca) da cavidade nasal para producir os sons da fala oral. Se esta separación é incompleta, o aire escapa a través das fosas nasais, causando que o son sexa percibido como nasal.
Modelaxe
Dentro da microestrutura do padal brando están incluídas varias fibras musculares orientadas variablemente que crean unha superficie non uniforme cunha densidade de distribución non uniforme. O tecido é viscoelástico, non linear e anisotrópico na dirección das fibras. Os valores de módulo de Young van de 585 Pa na beira libre superior do padal brando a 1409 Pa onde o padal brando se une á maxila. Estas propiedades son útiles cando se fai a cuantificación dos efectos de certos aparellos ortopédicos correctores, como a placa de Hotz en labios leporinos.
As análises cuantitativas realizadas en casos de padal fendido bilateral e unilateral serviron para comprender mellor as diferenzas xeométricas no padal fendido no curso do seu desenvolvemento e corrección. Malia a dificultade de descubrir puntos significativos comparables entre os padais normais e os fendidos, por métodos analíticos conseguiuse estimar as diferenzas en grao de curvatura da crista alveolar, área superficial bidimensional e tridimensional e pendente da crista alveolar.
A análise de elementos finitos demostrou unha modelaxe efectiva da extensión do padal brando e movemento. Foi tamén unha ferramenta efectiva para avaliar os efecos craniofaciais dos aparellos ortopédicos correctores e o labio leporino.
Doenzas
A patoloxía do padal inclúe lesións da mucosa como o pénfigo vulgar, herpanxina e estomatite migratoria, así como condicións musclares como o padal fendido conxénito e a úvula fendida.
Pteriomorfios
A dos pteriomorfios (Pteriomorphia) é unha subclase de moluscos mariños da clase dos bivalvos.
Padal brando
Doenzas
miniatura|[[Petequias palatais.]] As petequias do padal brando están asociadas principalmente coa farinxite estreptocócica, e son pouco comúns pero moi específicas.
Pteriomorfios
A sublase comprende importantes ordes, como son as dos Arcida, Limida, Mytilida, Ostreida e Pectinida. Tamén contén algunhas familias extintas e probabelmente basais.
Descrición
A subclase foi descrita en 1944 polo xeólogo e paleontólogo alemán Karl Beurlen, na súa obra "Beiträge zur Stammesgeschichte der Muscheln". Mathematisch-Naturwissenschaftlichen Abteilung der Bayerischen Akademie der Wissenschaften zu München, Sitzungsberichte 1944 (1–2): 133–145.
Ordes
En 2010, unha proposta dun novo sistema de clasificación dos bivalvos foi publicada por Bieler, Carter & Coan, incluíndo a subclase Pteriomorphia Beurlen, 1944.
De acordo con ela, e segundo o WoRMS, a subclase sundivídese nas seguintes ordes:
Características
Os moluscos desta subclase teñen branquias de lamelibranquios, e son epibentónicos. Algúns únense ao substrato mediante un biso. O pé é reducido. As marxes do manto non se fusionan. As branquias adoitan seren grandes e axudan na alimentación.
Este grupo inclúe especies tan coñecidas como os mexillóns, as vieiras e as ostras. Tamén inclúe aos únicos membros da clase dos bivalvos que teñen ollos vestixiais.
Filoxenia
O seguinte cladograma está baseado na filoxenia molecular utilizando os marcadores xenéticos mitocondriais (12S, 16S) e nucleares (18S, 28S e H3), segundo un traballo de Yaron Malkowsky e Annette Klussmann-Kolb de 2012.
Vasilii Ledkov
Vasilii Nikolaevich Ledkov, nado na tundra o 16 de decembro de 1933 e finado en Arkhangelsk o 7 de marzo de 2002, foi un tradutor e escritor nenets, un dos meirandes literatos en lingua nenets.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia nómade de pastores de renos na tundra, na rexión de Bolšezemelskaia. Dende 1942 estudou na escola da aldea de Chornaia, e logo na de Varandei. Deixou a escola durante varios períodos polo que non a rematou ata 1951. Nese ano marchou a Leningrado para asistir durante tres anos a cursos preparatorios. En 1959 graduouse no Instituto Pedagóxico A. I. Herzen e volveu ao territorio dos Nenets, traballando como  profesor e máis tarde no periódico provincial Narjana Wbnder. Nesta época comezou a escribir poemas que se publicaron nos periódicos Narjana Wbnder e Pravda Severa,  no almanaque Literaturnyy Sever e mais nas revistas Zvezda, Ogoniok ou Sibirskie Ogni. Tamén publicou traducións ao nenets de clásicos rusos como Pushkin, Mikhail Lérmontov ou Sergei Esenin. En 1960 saíu do prelo o seu primeiro libro, Ңesyn ter'ңatsekeche, un libro de poesías infantís no que reflicte o seu amor pola súa terra natal. Un ano máis tarde, en colaboración con Alexei Pickov publicou a colección de poemas en ruso Daleko Serne moia zhivet. En 1962 entrou na Unión de Escritores da URSS.
Entre os anos 1962 e 1965 realizou os altos estudos literarios da Unión de Escritores Soviéticos no Instituto de Literatura A. M. Gorky de Moscova. Daquela escribiu a novela autobiográfica "Sineva v arkane" e de volta ao territorio nenets publicou diversas coleccións poéticas en nenets como Юдабэй я, así como novelas e relatos. A partir de mediados da década de 1970 as editoriais publicaron as súas obras en ruso, orixinais ou traducidas do nenets, pero case non publicou en nenets ata a caída da Unión Soviética.
Seiland
Seiland  é a oitava illa máis grande de Noruega, situada na parte continental no condado de Finnmark. A illa ten 559 km² e divídese entre os municipios de Alta, Hammerfest, e Kvalsund.
Vasilii Ledkov
Traxectoria
A súa última obra é a tradución ao nenets lingua da épica "Kalevala", que apareceu parcialmente en revistas pero non se publicou en libro.
Seiland
As escavacións arqueolóxicas demostraron que Seiland leva habitada por máis de 7000 anos. Hoxe en día, con todo, as únicas persoas que viven nela viven nalgunhas áreas relativamente illadas, desde Altneset ata Hakkstabben no extremo sur da illa, Kårhamn no lado noroeste e as áreas de Hønseby, Eidvåxene, Fiskebukta, Survika na parte norte da illa. En 2006, a maioría do centro de Seiland foi designado como Seiland National Park.
Hai dous glaciares en Seiland: Seilandsjøkelen e Nordmannsjøkelen. Con 1.078 m. de alto Seilandstuva é a montaña máis alta da illa. Hai varios fiordes situados na illa, incluídos Lille Kufjorden, Store Kufjorden, Nordefjorden e Jøfjorden.
Gorgona (mitoloxía)
Chamábanse Esteno, Euríale e Medusa; esta última era mortal en canto as outras dúas eran inmortais. Medusa foi considerada a gorgona por antonomasia, ata o punto de resultar os dous termos case sinónimos e eclipsar totalmente ás dúas irmás. A descrición que dan os mitógrafos coinciden coa que se ten de Medusa.
Cando Perseo foi mandado a matar a Medusa, achegouse ás gorgonas cando estas durmían. Axudado por Atenea e guiándose polo reflexo dun escudo (para evitar que o puidesen mirar directamente), conseguiu cortarlle a cabeza. Gardouna no zurrón e fuxiu, oculto baixo o casco de invisibilidade de Hades, polo que as irmás, cando acordaron, non puideron perseguilo.
Diodoro escribiu unha nova versión, racionalizada, do mito das gorgonas. Dicía que eran un pobo belicoso, como as Amazonas, que vivían no país dos Atlantes. Estes pediron ás Amazonas que declarasen a guerra contra as gorgonas, e así o fixeron, derrotándoas. Aínda que se repuxeron, logo foron atacadas por Teseo, que matou á raíña, e finalmente exterminadas por Heracles.
Odeón de Pericles
O odeón de Pericles construíuse so o mandato de Pericles preto do teatro de Dioniso na acrópole de Atenas.
Constaba de planta cuadrangular con dobre fileira de columnas para a sustentación do teito e un propileo. Utilizábase para as representacións musicais que comezaron o ano -446.
Cuíña
Unha cuíña é unha pequena elevación do terreo, de pouca extensión. Como orónimo, Cuíña pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Caso Martin Guerre
dereita|miniatura|422x422px|Páxina principal de Arrest Memorable, un relato dos feitos escrito polo xuíz do caso [[Jean de Coras en 1560 e publicado en 1565]] Martin Guerre, un campesiño francés do século XVI, foi o protagonista dun famoso caso de usurpación de identidade. Varios anos despois de que Martin Guerre deixara a súa muller, ao seu fillo, e a súa aldea, un home que afirmaba ser el reapareceu. Viviu coa muller de Guerre e o seu fillo durante tres anos.
O falso Martin Guerre foi finalmente acusado de ser un impostor. Foi xulgado e descubriuse que o seu nome real era Arnaud du Tilh, e foi executado. O Martin Guerre real regresou durante o xuízo. O caso continúa sendo estudado e dramatizado hoxe en día.