cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valentín de Nóvoa
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Escritor católico e carlista. Foi desterrado de Ourense durante a guerra carlista. Colaborou en La Regeneración e El Pensamiento Español onde adquiriu fama de polemista. Tamén colaborou en La Esperanza, El Correo Español, La Fe e Revista de Galicia. Fundou e dirixiu La Voz del País (1869) e La Lealtad (1892-1895). Publicou o folleto El Divorcio (1884). En galego escribiu "Resposta oa "Rechamo", provocada polo poema de Pintos.
Vida persoal
Casou con Amalia Requejo.
Matto Congrio
Matto Congrio foi un grupo galego de música instrumental, creado en 1993. Matto Congrio publicou un disco gravado en Dublín (9 temas) e Madrid (2 temas), e contou coa participación de Paddy Moloney (gaiteiro de The Chieftains). Algúns dos compoñentes do grupo van formar posteriormente Berrogüetto.
O grupo estaba formado por:
Penske PC4
O Penske PC4 foi un coche de Fórmula 1 utilizado polo equipo Penske durante a tempada e logrou unha vitoria no Gran Premio de Austria de 1976 pilotado por John Watson. Foi utilizado na maior parte da seguinte tempada de Fórmula 1 de por ATS Racing e Interscope Racing tamén usaron o PC4 para dúas carreiras ese ano.
Desenvolvemento
O Penske PC4 foi deseñado por Geoff Ferris. Presentou unha bañera monocasco baixa con radiadores de cadeira. Logo dun pobre debut en Suecia, a súa aerodinámica revisouse e agrandouse a distancia entre eixes. O equipo Penske construíu tres chasis durante o curso da tempada de.
Historial de carreiras
O equipo Penske usou o PC3 nas primeiras seis carreiras da tempada, pero para o Gran Premio de Suecia de 1976, presentouse o PC4. O único piloto do equipo, John Watson, cualificou o novo coche no 17º posto da grella pero estrelouse na primeira volta da carreira cando o seu acelerador atascouse. Logo das revisións aerodinámicas e un alargamento da base da roda, o PC4 demostrou ser bastante competitivo. A Watson foille moito mellor na seguinte carreira en Francia, cando levou o coche ao terceiro lugar, logo de comezar oitavo. Seguiu mellorando con outro terceiro en Gran Bretaña. Anotou a primeira vitoria de Penske en Austria, logo de cualificar segundo. Anoyou outro punto nos Estados Unidos, onde Watson terminou sexto. miniatura|left|200px|O Penske de John Watson correndo co seu PC4 detrás do McLaren de [[James Hunt durante a práctica no Gran Premio dos Países baixos de 1976]]
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Aeroporto de Laguindingan
O aeroporto de Laguindingan é o principal aeroporto que serve ás cidades filipinas de Cagayan de Oro e Iligan, ademais das provincias de Misamis Oriental e Lanao del Norte. Está situado en Barangay Moog, Laguindingan, a 46 quilómetros de Cagayan de Oro e 57 de Iligan. Foi inaugurado en xuño de 2013 e substituíu ao aeroporto de Lumbia. O aeroporto de Lumbia agora é unha base militar da Forza Aérea de Filipinas.
Lugares de Outes
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Outes.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Outes
Río Lor
Características
Ten 54 quilómetros de lonxitude, e a súa conca é de 372 km². Nace en Fonlor (Pedrafita do Cebreiro), percorre a serra do Courel de norte a sur, e finalmente dá as súas augas ao río Sil en Augas Mestas (Quiroga), unha aldea hoxe baixo as augas. Os seus afluentes máis importantes son os ríos Lóuzara e Pequeno.
O poeta courelao Uxío Novoneyra escribiu varios poemas tratando do río.
Fauna
No río e na súa bacía podemos encontrar peixes (troitas ou anguías), anfibios (o tritón palmado, a ra ibérica) e réptiles (o lagarto verdinegro). O mamífero máis representativo é a lontra.
Stephanie Williams
Stephanie Turco Williams é unha diplomática estadounidense. Desempeñou as súas funcións diplomáticas nas Embaixadas dos Estados Unidos en Bahrein, Xordania, Iraq e Libia.
A partir de xullo de 2018, exerceu o cargo de Xefa Adxunta da UNSMIL, a Misión de Nacións Unidas en Libia. Posto que o cargo de Xefe da Misión e Representante Especial do Secretario Xeral da ONU quedou vacante desde o 3 de marzo de 2020 trala dimisión de Ghassan Salamé, Williams exerceu na práctica como a máxima coordinadora da Misión da ONU para Libia durante os meses seguintes.
Williams é responsable de coordinar un alto o fogo e o chamado Foro para a Paz Libia, un dos avances máis significativos no conflito tras anos de guerra. Grazas ás negociacións coordinadas por Williams, en febreiro de 2021, este Foro para a Paz puido alcanzar o consenso para seleccionar un novo Consello Presidencial de tres membros e un novo Primeiro Ministro, que en marzo de 2021 estaban pendentes de obter a ratificación da Cámara de Representantes de Libia.
En xaneiro de 2021, o Secretario Xeral de Nacións Unidas designou como o seu novo Representante Especial para Libia ao diplomático e exministro eslovaco Ián Kubis, que tomou posesión do seu cargo e desprazouse a Libia en febreiro do mesmo ano.
Keflavík
250px|thumb|Vista aérea de Keflavík Keflavík é unha das cidades máis poboadas de Islandia, cuns 13.000 habitantes, e está situada a aproximadamente 40 quilómetros ao sur de Reiquiavik.
Fundada no século XVI, Keflavík desenvolveuse grazas á súa industria pesqueira e do peixe. Nos anos corenta do século XX os Estados Unidos construíron o Aeroporto Internacional de Keflavík, o que axudou á zona a medrar aínda máis. O aeroporto adoitou ter unha importante base militar da OTAN e foi un importante posto de recarga dos antigos voos transoceánicos que necesitaban repostaxe.
Escote
O termo escote pode referirse a :
Amais, como topónimo Escote pode referirse a:
Linguas konyak
As linguas konyak ou linguas nagas setentrionais forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na India e en Myanmar.
Clasificación
A clasificación interna das linguas e dialectos nagas setentrionais (konyak):
La Voz del País
La Voz del País foi un periódico editado en Ourense en 1869.
Historia e características
Periódico carlista, apareceu en 1869. Dirixido por Valentín de Nóvoa. Publicou polo menos 54 números.
Rial, Guimarei, A Estrada
Rial é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 19 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).
Capelos, Pezobrés, Santiso
Capelos é un lugar da parroquia de Pezobrés no concello coruñés de Santiso, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Escudeiros
O topónimo galego Escudeiros pode referirse a:
Triós, O Pereiro de Aguiar
San Pedro de Triós é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 169 habitantes (89 homes e 80 mulleres), doce menos ca en 2006. Esta parroquia é homónima coa limítrofe Triós (Esgos).
San Breixo, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
San Breixo é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Gran Premio de Luxemburgo de 1998
O Gran Premio de Luxemburgo de 1998 (oficialmente VI Großer Warsteiner Preis von Luxemburg) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring, Nürburg, o 27 de setembro de 1998. Foi a décimo quinta e penúltima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1998. A carreira de 67 voltas foi gañada por Mika Häkkinen para o equipo McLaren. Michael Schumacher terminou segundo pilotando un Ferrari, con David Coulthard terceiro no outro McLaren.
Informe
A falta de dúas carreiras na tempada, os pilotos Mika Häkkinen de McLaren e Michael Schumacher loitaban polo título de piltos. Estaban empatados a 80 puntos con Häkkinen por diante no contador. Con todo o era o momento de Schumacher que gañara a carreira anterior en Monza, mentres que Häkkinen non gañara unha carreira desde o Gran Premio de Alemaña catro carreiras antes.
Ferrari copou a primeira fila con Schumacher na pole por diante de Eddie Irvine. Häkkinen foi o terceiro cualificado. No inicio, Irvine pasou a Schumacher para tomar o liderado, pero deixou pasar ao seu líder do equipo ao final da primeira volta e, posteriormente, retivo a Häkkinen. O finlandés pasouno na chicana Veedol na volta 14 e comezou a acercarse a Schumacher. O alemán entrou en boxes na volta 24, mentres que Häkkinen quedou fóra ata a volta 28, saíndo da súa parada por diante de Schumacher aínda que por menos dun segundo. Häkkinen resistiu a presión de Schumacher durante o segundo período e mantívose por pouco no liderado durante a segunda rolda de boxes. Na última parada Häkkinen afastouse de Schumacher, ampliando a súa vantaxe a cinco segundos antes de afloxar nas voltas para obter a vitoria por 2´2 segundos sobre Schumacher, co outro McLaren de David Coulthard completando o podio logo de superar a Irvine na primeira rolda de pitstops. A vitoria deu a Häkkinen unha vantaxe de catro puntos no campionato antes da carreira final en Suzuka, o que significaba que só necesitaría o segundo posto para conseguir o seu primeiro título.
Joaquín Azurmendi Alonso
Joaquín Azurmendi Alonso, nado en Valladolid cara a 1889 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un mestre armeiro e político galego.
Traxectoria
Alumno aprobado pola Fábrica de Armas de Oviedo en 1911, foi destinado como mestre armeiro de terceira clase ao grupo de metralladoras da terceira brigada de Cazadores, afecta ao batallón de Barcelona. En 1922 foi destinado ao Grupo de Forzas Regulares Indíxenas de Melilla. Concedéronlle o retiro en Tui en agosto de 1931. Colaborou en Tribuna. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado e logo fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo xunto a Antonio Fernández Seoane.
Carboados, Igrexafeita, San Sadurniño
Carboados é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Río Mun
O río Mun (en tailandés: แม่น้ำ มูล), é un río de Tailandia, un dos principais afluentes do río Mekong.
Nace no Parque Nacional de Khao Yai, cerca de Nakhon Ratchasima, na zona de Isan. Flúe cara ao leste polo sur de Isan (provincias de Buri Ram, Surin e Sisaket) recorrendo arredor de 750 quilómetros até que se une ao Mekong no amphoe de Khong Chiam, na provincia Ubon Ratchathani. A presa Pak Mun atópase próxima á confluencia co Mekong. O principal afluente do río Mun é o río Chi, que se une a este no amphoe de Kanthararom, provincia de Sisaket. Outro afluente, aínda que menos importante, é o río Dom Noi.
Fusión (física)
miniatura|200px|Diagrama que mostra a nomenclatura dos cambios de estado de acordo coa [[entalpía.]]
Isto ocorre cando aumenta a enerxía interna dos sólidos, tipicamente pola aplicación de calor ou presión, o que fai aumentar a temperatura da substancia ao punto de fusión.
No punto de fusión, a orde de ións ou moléculas nos sólidos pasan a un estado menos ordenado, e o sólido convértese nun líquido.
As substancias en estado fundido xeralmente reducen a súa viscosidade co aumento da temperatura. Unha excepción a este principio é o xofre, cuxos aumentos de viscosidade son debidos á polimerización, diminuíndo a temperaturas máis altas no seu estado fundido.
Algúns compostos orgánicos funden a través de mesofases, estados de orde parcial entre sólido e líquido.
Lugares de Oza dos Ríos
miniatura|dereita|Antiga [[casa do concello de Oza dos Ríos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Oza dos Ríos
Fonoloxía
A fonoloxía (ás veces chamada co innecesario anglicismo fonémica) é a disciplina da Lingüística que estuda a función da materia fónica como constituínte dun sistema lingüístico; estuda os fonemas como unidades sonoras mínimas capaces de diferenciaren significados. A fonoloxía persegue o coñecemento e determinación dos sons puramente funcionais nas distintas linguas.
Tanto a fonoloxía como a fonética teñen como obxecto de estudo os aspectos sonoros do signo lingüístico e o nome das dúas deriva da palabra grega phonos ("voz" ou "son"). A fonoloxía estuda os sons desde o punto de vista da lingua, do sistema, da forma. Para a fonoloxía o son é unha unidade de lingua virtual, relevante e significativa que posúe un valor determinado. As unidades da fonoloxía, os fonemas, son abstractas, son sons inmateriais que son recoñecidos no seo dunha comunidade de fala.
Porén, ambas as dúas disciplinas están interconectadas, porque sen a fonoloxía non se podería descubrir o verdadeiramente sistemático da lingua e sen a fonética a fonoloxía non se podería ter desenvolvido. En canto a Fonética se ocupa de todas as variacións e de todas as posibilidades que ofrece a materia fónica, a fonoloxía ocúpase dos sons que posúen un valor diferenciador de significados.
A fonoloxía utiliza procedementos de estudo propiamente lingüísticos, como poden ser a conmutación ou estudo das relacións paradigmáticas e sintagmáticas na distinción de oposición e contraste.
Os fonemas
A fonoloxía estuda as unidades ideais que os falantes cren pronunciar ou ouvir e que reciben o nome de fonemas. Os fonemas son unidades funcionais constituídas por un conxunto de trazos relevantes, mentres que os sons realmente producidos van acompañados de trazos irrelevantes. En consecuencia, distínguense fonema e halófonos, ou posíbeis realizacións na fala.
A clasificación máis inmediata dos fonemas é entre vogais e consoantes, se ben nestas tamén se inclúen ás veces as líquidas e as glotais.
Os alófonos
Os alófonos pódense dar en distribución complementar ou libre. Os alófonos en distribución complementar son os que aparecen sempre en determinados contextos e non noutros: onde aparece unha variante non pode aparecer outra. Por exemplo, en galego o b oclusivo ([b]) dáse despois dunha pausa ou dunha nasal. O b fricativo ([β])aparece en todos os demais casos. Hai complementación entre unhas realizacións e outras, estoutras valen para uns casos e aqueloutras para outros.
Os alófonos en distribución libre non se exclúen, senón que na mesma posición se poden dar dúas realizacións: non hai complementariedade, senón superposición. É o caso da abertura das vogais, que pode variar moito.
As diferenzas fonolóxicas permiten que nunha lingua determinada se poidan distinguir significados. Os dous b de vai e avó non manteñen unha oposición distintiva, pero si /p/ e /b/ en todos os casos, aínda que estes fonemas en árabe son só alófonos e se confunden, como sucede co /l/ e o /r/ nalgunhas linguas asiáticas.
Os trazos
Un trazo diferencial é a diferenza mínima que opón dous fonemas. Os exemplos inclúen a abertura para as vogais ou a localización (labial, dental) nas consoantes. Os trazos son os constituíntes dos fonemas, de maneira que un fonema é un conxunto de trazos pertinentes pronunciados simultaneamente. O fonema non ten realidade concreta en si mesmo mais si ten un valor práctico porque é a unidade que o falante identifica, e non os trazos.
San Breixo
San Breixo pode referirse a:
Como topónimo dá nome a:
Río Chi
O río Chi (en tailandés: แม่น้ำ ชี) é o río máis longo de Tailandia, cunha lonxitude de 765 quilómetros, pero é menos caudaloso que o segundo río máis longo do país, o Mun, do que é afluente.
Nace nos montes Phetchabun. Durante o seu curso, primeiramente corre cara ao leste a través da zona central de Isan polas provincias de Chaiyaphum, Khon Kaen e Maha Sarakham, e despois discorre cara ao sur pola provincia Roi Et e cruza Yasothon até desembocar no río Mun, no amphoe de Kanthararom, provincia Si Sa Ket.
Río Chao Phraya
260px|miniatura|Vista do río Chao Phraya en Bangkok. O río Chao Phraya ou Me Nam (en tailandés: แม่น้ำเจ้าพระยา) é un río de Tailandia, o principal río do país que aflúe desde a rexión montañosa do norte do país até o golfo de Tailandia, preto de Bangkok. É importante para o transporte das mercancías e tamén parte dun val agrícola altamente produtivo. O nome aplícase estritamente só ao curso baixo do río, que comeza na confluencia dos ríos Nan (740 km) e Ping (658 km).
Ten unha lonxitude de 372 km, aínda que o sistema fluvial Chao Prayer-Nan chega aos 1.112 km e drena unha bacía de 160.400 km², máis dun terzo do país, unha área similar a países como Tunisia, Suriname, o Nepal ou Bangladesh.
Xeografía
O río Chao Phraya nace na confluencia do río Ping e do río Nan, en Nakhon Sawan (tamén chamado Pak Nam Pho) na Provincia Nakhon Sawan. Traza de norte a sur 372 quilómetros desde as chairas centrais até Bangkok e o golfo de Tailandia. En Chainat, o río divídese, e o río Tha Chin flúe en paralelo ao río principal e desauga no golfo de Tailandia a uns 35 quilómetros ao oeste de Bangkok, en Samut Sakhon. Na baixa chaira aluvial, que comeza augas abaixo da presa de Chainat, sepáranse do río principal moitas pequenas canles (khlong), que se utilizan para o rego dos arrozais da rexión.
Asentamentos no río
As principais cidades á ribeira do Chao Phraya, ordenadas de norte a sur, son as seguintes: Nakhon Sawan, Uthai Thani, Chainat, Singburi, Ang Thong, Ayutthaya, Pathum Thani, Nonthaburi, Bangkok e Samut Prakan. Estas cidades atópanse entre os lugares de máis importancia histórica e máis densamente poboados da Tailandia, precisamente debido ao seu acceso á vía acuática.
Afluentes
Os principais tributarios do río Chao Phraya son os seguintes:
A cada un destes afluentes, como o Chao Phraya mesmo, ademais chegan outros afluentes menores, a miúdo denominados khwae. Todos os afluentes, incluídos os pequenos khwaea, forman un amplo patrón en forma de árbore, con polas que cobren case todas as provincias do centro e norte de Tailandia. Ningún dos afluentes do Chao Phraya se estenden máis aló das fronteiras de Tailandia. O Nan e o río Yom corren case paralelos desde Phitsanulok a Chumsaeng polo norte da provincia Nakhon Sawan. O río Wang penetra no río Ping, preto do distrito de Sam Ngao na provincia Tak.
Cunca hidrográfica do Chao Phraya
miniatura|dereita|250px|Nacemento do Chao Phraya en Nakhon Sawan. miniatura|dereita|250px|O río onda a [[ponte Rama VIII.]] miniatura|Restaurante no río en Bangkok. A extensión do río Chao Phraya e os seus afluentes, é dicir, o sistema fluvial do Chao Phraya, xunto co terreo que recolle as augas, forman a cunca do Chao Phraya. É a cunca hidrográfica máis grande de Tailandia, que comprende aproximadamente o 35% do país, e drena unha área de 157.924 km². A cunca pódese dividir en :
Cazaría salvaxe
dereita|miniatura|250px|[[Odín, un dos principais protagonistas da Cacería salvaxe en variacións escandinavas. Ilustración de 1886 por Georg von Rosen.]] A cazaría ou cacería salvaxe é un mito do folclore europeo, presentado en varias formas, no norte, oeste e parte central do continente. A premisa fundamental de todos os casos era sempre a mesma: un grupo fantasmal de exploradores ataviados con indumentaria de caza e acompañados de cabalos, cans rastrexadores etc., nunha desenfreada persecución a través dos ceos, ao longo da Terra ou por enriba de ela. Frecuentemente, era unha forma de explicar as tormentas.
Río Chao Phraya
Cunca hidrográfica do Chao Phraya
A fronteira natural montañosa da cunca hidrográfica forma unha divisoria, que illou historicamente, até certo punto, Tailandia doutras civilizacións do sueste asiático. De feito, no norte de Tailandia, a divisoria correspóndese aproximadamente cunha sección da fronteira política actual. Os tramos da fronteira meridional da divisoria correspóndense menos coa fronteira política actual, xa que o illamento neste ámbito foi contrarrestado pola proximidade ás terras baixas do golfo de Tailandia, o que favoreceu que a civilización tailandesa se espallase pola conca facilmente.
Cazaría salvaxe
Os cazadores eran comunmente mortos, ánimas perdidas, deidades ou espíritos de ambos os dous sexos, ﻿e podían estar liderados por unha figura histórica ou lendaria como Teodorico o Grande, Carlomagno, o rei Artur, o rei danés Valdemar Atterdag, o *Wōđinaz ﻿dos xermanos do Oeste (ou outras derivacións deste deus como o alamán 'Wuodan' ou o Wuotis Heer do centro de (Suíza) ou o céltico.
Tivo diversos nomes ao longo de todos os lugares e tempos por onde pasou: Wild Hunt, Woden's Hunt, the Raging Host (Alemaña), Herlathing (Inglaterra),, Mesnee d'Hellequin (norte de Francia), Cŵn Annwn (Gales); Cain's Hunt, Ghost Riders, Herod's Hunt, Gabriel's Hounds, Asgardreia (Norteamérica); e mesmo en Cornualla chámase the devil's dandy dogs.
Río Chao Phraya
Delta
O río Tha Chin é o distributario principal do río Chao Phraya. A extensión do Chao Phraya e o río Tha Chin e os seus distributarios, comezando no punto no que diverxen os distributarios, xunto coa terra comprendida nun triángulo formado polas rexións ultraperiféricas e distributarios máis internos, forman o delta do Chao Phraya. Os moitos distributarios do delta Chao Phraya están interconectados por canais que serven tanto para regar como para o transporte.
Rizarios
Os rizarios ou Rhizaria é un supergrupo de microorganismos que comprende numerosas especies de protistas eucariotas unicelulares. Este supergrupo foi proposto por Cavalier-Smith en 2002. Os seus membros varían considerablemente en forma, pero a maior parte son ameboides con pseudópodos filosos, reticulosos, ou sostidos por microtúbulos. Moitos producen cunchas ou esqueletos, que poden ser bastante complexos en estrutura, e forman a gran maioría dos protozoos fósiles. Case todos teñen mitocondrias con cristas tubulares.
Dalida
Primeiros anos e carreira
Iolanda Cristina Gigliotti (posteriormente o seu primeiro nome foi afrancesado como Yolande) naceu en Choubrah, un barrio ás portas do Cairo, en Exipto, no seo dunha familia de clase media. Os seus pais eran inmigrantes calabreses orixinarios de Serrastretta, na provincia de Catanzaro, Italia. Iolanda foi a segunda de tres irmáns. O seu proxenitor era primeiro violín da Ópera do Cairo.
Cazaría salvaxe
Temática
Contrariamente á maioría das lendas, que non necesitan ter un punto de saída real e «racional», a caza fantástica encontra sen ambigüidade a súa orixe no pavor causado polo barullo de tormentas nocturnas. Este tema é pois moi antigo e os seus desenvolvementos tanto máis diversificados.
Idade Media
miniatura|220px|Unha máscara representativa da divindade xermanica Perchta, unha seguidora de, líder, algunhas veces, da cazaría salvaxe. As lendas medievais que teñen como eixe central a idea da cazaría salvaxe proveñen na súa maioría de Alemaña. San Guthlac de Croyland, santo cristián (683-714) e Hereward o Proscrito, xefe de rebelión contra invasión de Inglaterra polos normandos e considerado fora da lei despois de 1055, son algunhas das figuras históricas relacionadas por ese entón coa lenda. Na historia de Orderico Vital, o autor menciona unha cabalgada vista en xaneiro de 1091, á que chama "tropa do Arlequín". Tamén hai testemuños de Inglaterra; do século XII, chéganos unha pasaxe da  Crónica de Peterborough] onde o cronista testemuña a aparición da cazaría. Os líderes eran coñecidos por moitos nomes, como Wōden (Wōđinaz anglosaxón), (ou os compañeiros de San Nicolás), Perchta, Holda e Satanás. Outro aspecto que o líder da cazaría podía tomar era dun esqueleto azul ou dun esqueleto irradiando un arreguizo de luz azul. Mentres que este tipo de cazarías eran rexistradas por monxes e interpretadas como manifestacións propiamente demoníacas, na narrativa medieval tardía inglesa como Sir Orfeo os cazadores proviñan dun mundo de mouras e a súa cazaría salvaxe contiña máis elementos da mitoloxía anglosaxoa. Os seus líderes eran, case sempre, o rei Artur, o rei Herla o mago Gwydion (da mitoloxía céltico británica), Gwynn ap Nudd (mitoloxía céltico galesa), o deus Nuada (mitoloxía céltico irlandesa), Wōden (mitoloxía nórdica) e Herne o Cazador (anglo rebelde a invasión normanda de Inglaterra). Igualmente, moitas historias cóntanse en tales obras sobre as orixes das cazarías.
Rizarios
Grupos
Hai tres grupos principais dentro de Rhizaria:
Algúns outros grupos, como Phytomyxea e Ascetosporea, parasitos de plantas e animais respectivamente, e a peculiar ameba Gromia, poden incluírse dentro dos cercozoos, pero nalgunhas árbores filoxenéticas sitúanos preto dos foraminíferos. Os diferentes grupos que forman Rhizaria considéranse moi emparentados baseándose principalmente nas súas semellanzas xenéticas, e foron considerados como unha extensión de Cercozoa. O nome Rhizaria para o grupo ampliado foi establecido por Cavalier-Smith en 2002, o cal tamén incluíu os centrohélidos e Apusozoa.
Relacións evolutivas
Rhizaria forma parte do clado Bikonta de eucariotas, que tamén comprende os Archaeplastida, os Chromalveolata, os Excavata, e algúns grupos menores difíciles de situar como Apusozoa e os Centrohelida. Como membros de Bikonta, todos descenden dun eucariota heterótrofo con flaxelos.
Dalida
Primeiros anos e carreira
En 1954 foi elixida Miss Exipto. Á elección asistiron tres directores de cinema, co que a vitoria lle abriu as portas do cinema exipcio; Marco de Gastyne contratouna para The Mask of Tutankhamun (1954) e Niazi Mostafa para interpretar a protagonista de A Glass and a Cigarette (1954), nos posters das cales aparece co seu novo nome artístico de Dalida, porque como explicou en 1968, «era un nome moi frecuente en Exipto e gustábame moito». Rexeitou a terceira oferta, un contrato de longa duración por parte dun produtor exipcio, porque Gastyne a aconsellou que tratase de buscar o éxito en París. Así, Dalida tamén decidiu non representar a Exipto en Miss Mundo 1955, mais o Exipto finalmente tampouco participou ese ano a causa da crise de Suez. O 25 de decembro de 1954, Dalila deixou o Exipto por París.
En 1956 gravou a súa primeira canción, «Madona», unha versión en francés dun éxito de Amália Rodrigues. Seguiuna Bambino, un dos seus grandes éxitos, unha tradución da canción napolitana Guaglione, composta por Giuseppe Fanciulli (música) e o letrista Nisa. En principio estaba destinada a publicarse na voz de Gloria Lasso, mais Lucien Morisse, director de programación de Radio Europe 1, fíxoa gravala. «Bambino» foi o primeiro número un de Dalida e en 1957 converteuse no número un de maior duración da historia, cun total de 39 semanas consecutivas. Converteu a Dalida nunha estrela da noite á mañá e valeulle o seu primeiro disco de ouro, sendo a primeira muller que conseguía o galardón, o 19 de setembro de 1957, por vendas superiores aos 300 000 exemplares.
En 1967 actuou no Festival de Sanremo, xunto coa súa parella o cantautor italiano Luigi Tenco coa canción composta por el «Ciao amore, ciao». Despois de ser rexeitada a composición por un xurado e polo público, Luigi Tenco suicidouse, un asunto aínda non totalmente esclarecido, xa que a finais de 2005 un fiscal italiano reabriu o caso, por mala investigación e arquivo rápido.
En 1975, Dalida volveu poñer de moda a canción «J'attendrai», cantada orixinariamente por Rina Ketty en 1938; é unha adaptación da italiana «Tornerai» (letra de Nino Rastelli e música de Dino Olivieri), inspirada nunha melodía de Madama Butterfly.
En 1981 Dalida foi a primeira cantante en recibir un disco de diamante. Ao longo da súa carreira conseguiu cincuenta e cinco discos de ouro cantando en dez linguas, e vendeu un total de 140 millóns de discos.
En 1985 volveu a Exipto para rodar o filme El al-Yawm al-Sadis (Le sixième jour en francés), do director Youssef Chahine, que lle deu excelentes críticas, aínda que tamén múltiples lembranzas que a atormentaron durante os seus últimos meses. miniatura|Casa de Dalida en Montmartre
Falecemento
O 2 de maio de 1987, fixo crer aos seus achegados que pola noite iría ver a comedia Cabaret, de Jerome Savary, presentada no Teatro Mogador, e que cearía na cidade con François Naudy. Na realidade, Naudy non confirmou a cita, o que a trastornou. Na noite do 2 ao 3 de maio de 1987, soa na súa casa do 11 bis da rue d'Orchampt, suicidouse por unha sobredose de barbitúricos que tragou cun vaso de whisky. A súa axudante descubriu o corpo o 3 de maio ao final da tarde.
A igrexa de San Xoán de Montmartre quedou pequena para o funeral e estes tiveron lugar na igrexa de la Madeleine. Asistiron unhas 40 000 persoas o 7 de maio de 1987.
Deixou dúas cartas, unha ao seu irmán Orlando e outra ao seu compañeiro, así como unha frase probablemente dirixida ao seu público:
Agrupación Astronómica Coruñesa Ío
A Agrupación Astronómica Coruñesa Ío é unha asociación cultural e sociedade científica sen ánimo de lucro que ten como obxectivo o fomento da afección, estudo, investigación e divulgación da astronomía.
En 2021 foi Premio Rosalía de Castro de Lingua: categoría de entidades, "por  impulsar  a  lingua  galega  nun  ámbito tan especializado como a astronomía e sen bagaxe no noso idioma".
Fundación, obxectivos e características
Fundada en 2002, a agrupación ten a súa sede na Casa das Ciencias da Coruña.
Xurdiu como froito da inquietude dun grupo de afeccionados á astronomía cun obxectivo claro: gozar e conseguir que outros gocen coa paixón polas noites estreladas e a ciencia da astronomía. Desde a súa creación foi medrando, desde os trece socios fundadores, até os máis de oitenta membros en 2019.
Trátase dun grupo aberto, no que calquera pode participar: non fan falta coñecementos previos, nin telescopio, nin ningunha titulación, só paixón pola astronomía e ganas de saír a observar un bo ceo estrelado.
Estrela Rosalíadecastro e planeta Riosar
A súa iniciativa de nomear a estrela anteriormente identificada como HD 149143, da constelación Ofiúco, e o planeta HD 149143 b asociado a ela, conseguiu que se lle desen os nomes de Rosalíadecastro e Riosar, en referencia a Rosalía de Castro e ao río Sar, respectivamente.
Congreso Estatal de Astronomía 2020
A Agrupación logrou que A Coruña sexa en 2020 a sede do XXIV Congreso Estatal de Astronomía. Nunha votación conseguiu o 90 % dos votos; das 39 entidades que se deron cita na edición do encontro, en Cuenca, 35 apoiaron a candidatura da cidade.
Lingua ake
O ake é unha lingua níxer-congo que se fala en Nixeria.
Distribución xeográfica
Fálase en tres aldeas da rexión de Lafia, no estado de Nasarawa
Usos sociais
Nas dúas aldeas máis pequenas o ake fálao toda a poboación, pero na aldea máis grande o hausa está substituíndo á lingua.
Ácido heptacosanoico
O ácido heptacosanoico, tamén chamado ácido heptacosílico ou ácido carbocérico, é un ácido graxo saturado de cadea liñal con 27 átomos de carbono, coa fórmula molecular, que se simboliza como C27:0.
O ácido heptacosanoico a temperatura ambiente é un sólido que funde a 87,6 °C e ten un índice de refracción de 1,4324 a 70 °C. Foi illado da turba en 1932, e tamén en 1933 da cera montana de Bohemia obtida do lignito e a turba.
Atopouse no sangue e tecidos de pacientes de diferentes trastornos peroxisómicos de orixe xenética, como a enfermidade de Refsum, a adrenoleucodistrofia X, a adrenoleucodistrofia neonatal ou a síndrome de Zellweger.
A Esculqueira
O topónimo galego A Esculqueira pode referirse a:
Pelopia
Pelopia, máis raramente coñecida como Mnesiphae, é unha figura da mitoloxía grega, a filla de Tiestes.
Mito
Tiestes estivera a loitar co seu irmán Atreo polo trono de Micenas durante algún tempo, ao tempo que tiña unha relación amorosa con Aérope, a muller de Atreo. Como vinganza por esta relación, Atreo matou os fillos de Tiestes e llos serviu nun banquete, Tiestes xurou vinganza. Un oráculo vaticionou a Tiestes que se tiña un fillo coa súa propia filla, Pelopia, este seu fillo podería matar a Atreo. Así cando Pelopia, que estaba en Sición na corte do rei, se achegou á beira do río para lavar as súas roupas que se mancharan con sangue durante un sacrifio ritual foi atacada e violada por Tiestes que cubría a súa cara para que non o recoñecera, pero ela logroulle quitar a espada. Pouco despois, Atreo chegou a Sición na procura de seu irmán e pensando que Pelopia era filla de Tesproto, pediulle a man e Tesproto concedeulla sen lle revelar a verdade. Como Pelopia estaba preñada por Tiestes, axiña pariu a Existo abandonándoo. Criado por un sobreviviu. Un peguleiro atopou o neno e deullo a Atreo, que o educou como fillo propio. Cando xa o fillo era adulto, Tiestes foi capturado por Agamenón e Menelao en Delfos e levoullo a Atreo, quen llo enviou a Existo para que o matase. Existo levaba a espada que unha vez pertencera a Tiestes, a que lle quitara Pelopia; Tiestes recoñeceuna e preguntoulle a Existo sobre dela. Existo chamou a Pelopia, e contoulle como a arma chegara a ela. Logo de recoñecer a Tiestes e o feito que el fora o violador, Pelopia matouse coa espada de seu pai. Existo entón matou a Atreo e restauroulle o reino a Tiestes.
Linguas luicas
As linguas luicas ou sak (asak) forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana de Myanmar.
Doutrina social da Igrexa
miniatura|Emblema papal. A doutrina social da Igrexa é o corpus doutrinal do maxisterio da Igrexa Católica, que reflicte a súa postura moral sobre a sociedade, a política e a economía. Toca temas tales como paz, desenvolvemento, familia, traballo, sindicalismo, dereitos humanos...
Linguas luicas
Clasificación
A clasificación de Matisoff (2013), que provén de Huziwara (2012).
Doutrina social da Igrexa
Dátase o seu comezo en 1891, coa publicación da encíclica Rerum Novarum de León XIII, que avogou polo distributismo e condenou tanto o capitalismo como o socialismo, aínda que as súas raíces poden verse nos traballos de filósofos católicos como Agostiño de Hipona ou Tomé de Aquino, e derívase tamén das ideas presentes na Biblia. Segundo o papa Bieito XVI, o propósito da doutrina social da Igrexa é o de contribuír para a purificación da razón e axudar a coñecer aquilo que é xusto
Historia da doutrina social
Os principios da doutrina social católica comezaron a ser recopilados de xeito sistemático a finais do século XIX. Dende entón, varios papas téñenlle engadido contidos e desenvolvido as ensinanza da Igrexa Católica neste ámbito, principalmente mediante cartas encíclicas. Tendo en conta dous parámetros, universalidade da mensaxe e actitude ante a sociedade, pódense establecer catro momentos na historia da doutrina social.
A Igrexa ensina a Europa
Esta primeira fase da doutrina social, os documentos se centran na situación europea e, en xeral, occidental
O papa escribe desde a propia consciencia da súa autoridade moral, que lle autoriza a ensinar á sociedade, amosándolle o camiño que debe seguir.
Os comezos
A historia da doutrina social comeza co papa León XIII. Durante o seu pontificado, no que fixo un esforzo por poñer ao día a Igrexa e por responder á nova realidade social que se vivía, sinaladamente a Revolución Industrial, promulgou un corpus bastante amplo de documentos sobre temas políticos e sociais. Destes documentos, o máis importante e que maior repercusión tivo na teoloxía e no maxisterio posterior foi a Rerum Novarum. A data da súa publicación, 15 de maio de 1891, considérase a data inaugural da doutrina social.
A encíclica recolle o traballo e reflexión feito polos chamados "católicos sociais", elites católicas que desde xa había anos centraran a súa mirada sobre a situación da Igrexa no mundo e sobre as resposta que esta debe dar ante as novas realidades sociais. E tentaba responder á situación creada pola Revolución Industrial: o nacemento das grandes empresas e da clase obreira, o fenómeno da urbanización... E nela atopamos case tódolos temas típicos da doutrina social: sistemas económicos, dereitos do proletario, salario, sindicatos...
Pío XI e a terceira vía
O pensamento social do seu sucesor, Pío XI, está marcado pola nova situación política e económica. Os anos vinte e trinta do século XX, son os do amencer dos totalitarismos en Europa: nazismo en Alemaña, fascismo en Italia, stalinismo na URSS, franquismo en España como os máis destacados. Por outra banda, o capitalismo primitivo que coñecera León XIII, convertérase xa nun potente entramado de grandes empresas multinacionais.
Pío XI critica os totalitarismos en tres encíclicas: Mit Brennender Sorge (con viva preocupación) contra o nazismo; Non Abbiamo Bisogno contra o fascismo e Divini Redemptoris contra o stalinismo.
O 15 de maio de 1931, Pío XI publica a segunda gran encíclica da doutrina social, Quadragesimo Anno. A crítica tanto ao comunismo como ao capitalismo é feroz. Por exemplo, define a este último sistema como unha economía horrendamente dura, cruel e atroz (QA n.110). En contra destes excesos, o papa propón unha sociedade estruturada no que el chama corporacións, que superaría a loita de clases como método proposto polo comunismo e lograría unha harmonía social e unha unión entre os distintos estamentos sociais que evitaría os abusos do capitalismo.
Os estudosos desta época son case unánimes en afirmar, en contra do que posteriormente será a postura oficial da Igrexa, que esta formulación é simplemente a proposta dun sistema socioeconómico alternativa aos dous grandes que existían nese momento. O que se coñece como unha terceira vía. Dende posturas máis críticas, tamén se apunta que o sistema que propón Pío XI sitúase excesivamente cerca do fascismo de Mussolini.
A transición
Xoán XXIII significa a transición. Mantén aínda estilos propios dos seus predecesores, así por exemplo a súa encíclica Mater et Magistra comeza dicindo: nai e mestra dos pobos é a Igrexa; pero a seguinte, Pacem in Terris vai dirixida a tódolos homes de boa vontade. Inicia un achegamento á sociedade, facéndose máis próximo.
Por outra banda, o terceiro mundo entra xa nos textos deste papa, tamén na súa forma de exerce-lo papado, baste dicir que foi o primeiro papa que creou cardeais do terceiro mundo.
Os seus temas principais son o desenvolvemento e o traballo, que tratou na Mater et Magistra ou os dereitos humanos e a paz, que tratou na Pacem in Terris. Xoán XXIII divulgou novos conceptos teolóxicos, ou rescatados dos Pais da Igrexa, como o do destino universal dos bens. Aínda que moitos destes conceptos xa foran incorporados á doutrina social polo seu antecesor Pío XII, que os utilizou nas súas radiomensaxes, o xeito que el preferiu para falar de política, paz, economía etc.
A Igrexa dialoga co mundo
miniatura|O papa Paulo VI.
A experiencia do Concilio Vaticano II, onde bispos de todo o mundo tiveron ocasión de dialogar e de facer as súas achegas marca a perspectiva futura da doutrina social. Os seguintes documentos son sempre universais, atentos á situación en todo o mundo. A constitución pastoral Gaudium et Spes, do Vaticano II repasa os grandes temas sociais: traballo, paz, familia... E marca o rumbo que seguirán os seguintes documentos.
Na encíclica Populorum Progressio, Paulo VI trata por primeira vez o tema do desenvolvemento, as relacións Norte-Sur e os desafíos que representan o subdesenvolvemento e os conflitos rexionais. Introduce outra novidade importante, en lugar de indicar o que os cristiáns deben facer, opta pola invitación á acción ou a chamada á reflexión sobre a propia responsabilidade e sobre o papel que cada persoa debe desempeñar.
Na carta apostólica Octogesima Adveniens, o mesmo papa pon por escrito o que xa era un feito. Utilizando unha división entre ideoloxías (as posturas filosóficas) e o que el chama movementos históricos (a realización concreta da ideoloxía), afirma que un católico pode participar en política en distintos partidos, non só nos de corte democristián "unha mesma fe pode levar a compromisos políticos diferentes" (Octogesima Adveniens nº 50).
Xoán Paulo II
A súa primeira encíclica social, Laborem Exercens supón unha novidade no tocante a que é un monográfico sobre o traballo. Considera o traballo humano como medio de realización persoal e social. Preséntase unha proposta de espiritualidade do traballo baseada na idea de que a actividade humana é continuación da obra de Deus creador.
Na encíclica Sollicitudo Rei Socialis, que conmemora a publicación de Populorum Progressio, volta ao tema do desenvolvemento e aporta como novidade fronte a Paulo VI, a necesidade de que os propios países desenvolvidos se fagan protagonistas e responsables do seu propio desenvolvemento.
Centesimus Annus, publicada co gallo dos 100 anos de Rerum Novarum, foi concibida nun principio como un repaso xeral á doutrina social e unha actualización do contido. Os acontecementos de 1989, a caída do Muro de Berlín, obrigou a introducir un novo capítulo adicado á fin do socialismo real.
A estrutura interna da doutrina social da Igrexa
A doutrina social da Igrexa estrutúrase en tres niveis: principios e valores permanentes, criterios de xuízo, e orientacións para a acción.
O primeiro achegamento podemos facelo xogando coas variables xeral-concreto e permanente-continxente. Así, os principios e valores son os máis xerais (paz, xustiza, solidariedade...) pero tamén os que se manteñen documento a documento, con poucas variacións no seu contido o que non exclúe que, conforme evoluciona o corpus doutrinal, se poidan ir incorporando novos principios. E, pola contra, as orientacións para a acción, son as máis concretas e, como consecuencia, as que teñen menos alcance e as máis suxeitas a variacións.
Principios e valores permanentes
Principios sobre os que se asenta a doutrina social. Pola súa propia natureza, os principios non mudan segundo se vai desenvolvendo a doutrina, o que non implica que se vaian engadindo novos principios.
Os principios poden ser tales como: dignidade humana, sociabilidade do ser humano, subsidiariedade, destino universal dos bens, ben común, solidariedade...
Criterios de xuízo
Os principios e valores son grandes palabras que necesitan de concreción para seren aplicados á realidade social ou económica. Neste punto entran en xogo os criterios de xuízo que orienta no camiño para concreta restes grandes valore se principios.
Orientacións para a acción
No nivel máis concreto atopamos as orientacións para a acción, que son recomendacións ou normas concretas de aplicación directa. Polas súas propias características son as que máis mudan e incluso durante o pontificado dun mesmo papa, este pode dar orientacións distinta se incluso opostas.
Un exemplo práctico
León XIII, na encíclica Rerum Novarum aposta por sindicatos confesionais católicos. Poucos anos despois na encíclica Longinqua, dirixida aos católicos estadounidenses admite a creación de sindicatos non confesionais abertos a traballadores de distintas relixións.
Expresado en termos de principios, criterios e orientacións:
Principais documentos pontificios
Son moitos o documentos pontificios que tocan dunha forma máis ou menos fonda algúns dos temas propios da doutrina social. Tamén é certo que se segundo se enfoque un tema se pode considerar como parte da doutrina social ou da moral persoal, caso do tema da familia. Por outra banda, os temas de doutrina social aparecen en documentos de moi distinta categoría: desde as grandes encíclicas ata discursos, homilías... Se mantemos un criterio inclusivo en calquera destes dous sensos: tódolos documentos que tocan este tema e de calquera categoría ou importancia, a lista sería ben extensa, polo que nos remitimos ao que tódolos estudosos consideran como documentos fundamentais da doutrina social:
León XIII Pío XI Xoán XXIII Concilio Vaticano II Paulo VI Xoán Paulo II
Os títulos dos documentos
Os documentos se titulan utilizando as dúas, ou tres, primeiras palabras do texto. Aproveitase a flexibilidade da sintaxe latina para que sexan significativas e reflictan o mellor posible o contido do documento.
Así, por exemplo, unha das últimas modificacións que se lle fixo a constitución pastoral Gaudium et Spes buscaba un acadar un título optimista. Cambiouse a primeira frase que dicía: "Os gozos e tristuras, es esperanzas e angustias dos homes..." por "Os gozos e esperanzas, as tristuras e angustias dos homes...". Gozo e esperanza parecía unha mensaxe inicial máis coherente co que pretendía transmiti-lo documento.
As datas de publicación
Todos ata Xoán Paulo II. A Laborem Exercens ía ser publicada o 15 de maio de 1981, pero tivo que pospoñerse ata o 14 de setembro polo atentado que sufriu o papa o 13 de maio na praza San Pedro. No caso da Centesimus Annus decidiuse adiantar a súa publicación ao 1 de maio para facela coincidir coa festa católica de San Xosé Obreiro.
Vilariño, O Pereiro de Aguiar
Santa Cristina de Vilariño é unha parroquia do concello do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 367 habitantes, deles 183 eran homes e 184 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto
Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto é un filme italiano de 1970 dirixido por Elio Petri. É un filme dramático, psicolóxico e de sátira negra sobre a corrupción. Conta a historia dun alto oficial de policía que mata á súa amante e logo tenta demostrar se a policía o podería acusar deste crime. Comeza a manipular a investigación propoñendo pistas obvias mentres os demais policías as ignoran, ben sexa intencionalmente ou non. Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Lugares de Paderne
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Paderne.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Paderne
Helmut Haller
Traxectoria
Haller foi un dianteiro que fixo o seu debut internacional aos dezanove anos en 1958. Xogou en Chile, en Inglaterra e mais en México. Gañou 33 copas en total, marcando 13 goles.
Alemaña Occidental chegou á final da competición de 1966 e Haller marcou o primeiro gol do partido, pero os contrincantes Inglaterra gañaron 4-2. Á parte da súa medalla de prata, Haller tamén gardou a pelota do encontro, aínda que por máis de 30 anos despois el volvese a Inglaterra e lla regalase a Geoff Hurst, quen conseguira un hat-trick no encontro e, por ende, considerado o lexítimo propietario segundo a tradición.
Na historia do seu club, Haller xogou no Augsburg, logo mudou a Italia no Bologna e logo na Juventus. En 1973 regresou ó club da súa vila natal e retirouse en 1979.