cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Urs von Balthasar
Consecuencias para a fe
A automanifestación do Ser a través de Cristo e a súa cruz só se pode entender se se comprende existencialmente a entrega humana ata a morte como expresión dun amor total. Así pois, a fe é unha resposta individual e colectiva ao amor que se entregou por cada un e por todos. En consecuencia, crer é só amar, e nada pode nin debe ser crido se non o amor. Nunha sociedade onde todo se valora en réditos económicos e adquisición de prestixio social e poder político e onde o demais se despreza como carente de interese e de sentido, o cristianismo ha de proclamar que Só o amor é digno de fe (título dunha das súas obras). A única recompensa é o amor mesmo.
A culpa está desintegrada no Amor absoluto e a total, este sostén e dinamiza na aparencia do absurdo, da inutilidade, da fraxilidade e do contraditorio. No fondo do abismo, do sufrimento, da culpa e da morte está o Bo, o Belido que é Verdadeiro, que é máis Real que a realidade mesma. A recíproca integración de todas as accións de todos aqueles que viven do amor están abertas e se apoian cara o Infinito. As boas obras só han de ser ecos dese amor.
Consecuencias para a Igrexa
A Igrexa só será auténtica se vive na conciencia da súa impotencia e da súa fraxilidade. Só pode manifestarse o poder do Amor na exposición desprotexida e desinteresada dos que viven do Amor que cura a culpa (o perdón), o sufrimento, o egoísmo e a morte. O poder económico, cultural, comunicativo e político supón a traizón a súa propia esencia. Os movementos e as comunidades que arelan ocupar posicións de poder para axudar así á Igrexa, en realidade a adulteran, ocultan o seu propio ser.
Se o Ser Absoluto revelouse como Amor Absoluto no anonadamento e na Cruz debe renunciarse aos medios de poder mundanos, e a identidade entre evanxelización e influencia socioeconómica, que polas propias regras internas do poder mundano acaba sempre en prepotencia e integrismo. Só na impotencia actúa o superpoder do Amor Absoluto (Quen é cristián, ed. 1993).
Inferno e Esperanza
A sobreabondancia do Amor e o seu poder difusivo, a través dos que viven del, fai que non haxa lugar a unha sistemática sobre cantos se salvarán e cantos se condenarán. Balthasar recolle elementos nas Escrituras e nos Pais da Igrexa que falan da salvación para todos e cada un. Na dimensión do amor sen límites, a esperanza do crente non consiste en salvarse el, a única esperanza que se lle permite ao cristián é a salvación de todos os homes. Balthasar apela á tradición da Igrexa que prega pola salvación de todos e cada un dos homes. E ese prego, esa súplica se é verdadeira e auténtica, debe estar chea de sentido e pode ser eficaz e frutífera. Nese contexto, é como se entende a súa famosa afirmación de que o inferno existe pero quizais estea baleiro.
Palu'e
A illa de Palu'e é unha illa que se atopa ao norte de Flores. É parte das Illas menores da Sonda.
A illa ten unha superficie de 41 km² e a súa poboación de 10.000 persoas en oito vilas de montaña. Non hai estradas nin vehículos na illa. A Palu'e pódese chegar a partir de Maumere, unha cidade de Flores, nunha viaxe que dura seis horas en lancha de madeira.
O volcán Rokatenda atópase na rexión norte de Palu'e.
Seca
miniatura|250px|O [[mar de Aral desde o espazo, en 1989 e en 2008.]]
A seca pódese definir como unha anomalía de duración máis ou menos longa, na que a dispoñibilidade de auga se sitúa por debaixo dos requirimentos dunha zona xeográfica dada. A auga non é suficiente para abastecer as necesidades das plantas, os animais e os humanos.
A causa principal de toda seca é, popr tanto, o déficit de precipitacións. Cando a falta de chivias non é demasiado prolongada adoita falarse de seca meteorolóxica que, se perdura, deriva nunha seca hidrolóxica, caracterizada pola desigualdade entre a dispoñibilidade de auga e as demandas naturais da mesma. En casos extremos pódese chegar á aridez.
Aínda que algúns consideran a seca como sinónimos de estiaxe, existe unha non pequena diferenza entre ambos os conceptos, pois a estiaxe é un fenómeno que ocorre nun intervalo de tempo máis ou menos curto, é dicir, a estiaxe non é permanente, mentres que a seca é permanente.
O fenómeno da seca provoca desequilibrios hidrolóxicos importantes. Normalmente a ocorrencia da seca dase cando a evapotranspiración supera durante un período de tempo amplo a precipitación de chuvias.
A diminución do volume de auga no mar de Aral considése como un dos maiores desastres ambientais e humanos da historia que produciu unha situación de seca.
Natália Lage
Natália Lage Vianna Soares, nada en Niterói o 30 de outubro de 1978, é unha actriz brasileira.
A Igrexa, Trasancos, Narón
A Igrexa é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, mantendo o mesmo número de habitantes con relación ao ano 2004.
Izquierda Unida
Izquierda Unida é unha organización política española federalista, republicana e de esquerdas.
Estrutura
Segundo os seus estatutos, é un movemento político, social e cultural que se conforma nunha organización, política e xuridicamente soberana, que ten como obxectivo transformar gradualmente o sistema capitalista económico, social e político, nun sistema socialista democrático, fundamentado nos principios de xustiza, igualdade e solidariedade, organizado en forma dun Estado de dereito federal e republicano. Foi creada ao redor das mobilizacións contra o ingreso de España na OTAN en 1986. Inicialmente foi formada polo Partido Comunista de España (PCE), o Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE), Partido de Acción Socialista (PASOC), Izquierda Republicana (IR), a Federación Progresista (FP), o Partido Carlista e o Partido Humanista, así como independentes. Gradualmente estes partidos foron marchando de IU e actualmente está constituída polo PCE, Colectivo de Unidad de los Trabajadores e Iniciativa Socialista de Izquierdas (ISI). En Cataluña IU non actúa, o seu referente político alí Esquerra Unida i Alternativa é unha organización soberana.
Funcionamento interno
Ten ó redor de 70.000 afiliados. O seu responsable máximo dende 2016 é o coordinador xeral Antonio Garzón, e anteriormente Cayo Lara, Gaspar Llamazares, Gerardo Iglesias e Julio Anguita.
Federacións
IU ten unha organización federal da que forman parte quince federacións que teñen unha denominación específica:
Ademais existen dúas organizacións soberanas federadas a IU: Ezker Batua no País Vasco e Esquerra Unida i Alternativa en Cataluña.
Andrés Amado Reygondaud
Traxectoria
Fixo carreira na Facenda Pública. Durante a ditadura de Primo de Rivera, con José Calvo Sotelo no Ministerio de Facenda, ocupou a Dirección Xeral do Timbre, formou parte da comisión negociadora do concerto coas provincias vascas e foi, segundo asegurou nunha ocasión o propio ministro, o "verdadeiro animador" da creación do Monopolio de Petróleos.
Na Segunda República figurou no círculo de íntimos amigos de Calvo Sotelo, xunto a Jorge Vigón, Pedro Sainz Rodríguez e José Ignacio Escobar. De feito, o líder da extrema dereita monárquica levouno ás Cortes en 1933 e 1936 pola provincia de Ourense, onde tiña o seu feudo electoral, primeiro por Renovación Española e despois polo Bloque Nacional. Amado defendeu no Parlamento republicano a xestión de Calvo Sotelo na Ditadura de Primo de Rivera e polemizou con Indalecio Prieto sobre temas financeiros.
Ao comezo da Guerra civil, dende outubro de 1936, presidiu a Comisión de Facenda da Xunta Técnica do Estado no bando franquista. Continuou despois no primeiro Goberno de Francisco Franco, constituído o 1 de febreiro de 1938. De feito, foi o único supervivente da Xunta Técnica que seguiu no executivo. Amado colaborou con Ramón Serrano Suñer, home forte da situación, na redacción do decreto que establecía a nova organización administrativa estatal en febreiro de 1938. Anos despois, Serrano Suñer recordaría como avogou ante Franco por Amado, e que debido á "independencia de carácter" do candidato a proposta no gustou ao ditador, quen "opuxo unha grande resistencia". Na defensa de Amado, Serrano alegou os servizos na Xunta Técnica do Estado -era o único dos seus integrantes cuxa xestión salvaba, pois consideraba ao resto como "persoas sen relevo nin mérito"-, a súa competencia "ben probada no Parlamento republicano", así como "a súa acrisolada honradez".
A mediados de 1938, pese á súa militancia monárquica e conservadora, opúxose a que os bens incautados pola República aos xesuítas lles foran devoltos antes da fin da guerra. Cando en maio de 1939 Franco cambiou de Goberno, había tempo que Amado xa non podía “convivir baixo o mesmo teito” con quen fora o seu inicial mentor no Goberno, Serrano Suñer: como monárquico, e o mesmo que os católicos, receaba do crecente poder da Falange, cuxo máximo dirixente era Serrano.
Grbavica (filme)
Grbavica é un filme bosníaco de 2006 dirixido por Jasmila Žbanić. Conta a historia dunha nai soa no Saraxevo contemporáneo logo das violacións sistemáticas de mulleres bosníacas por soldados serbios durante a guerra de Bosnia. O título refírese a un barrio de Saraxevo onde vive a protagonista e que era un dos máis deprimidos da cidade. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Travellers and Magicians
Travellers and Magicians (en ཆང་ཧུབ་ཐེངས་གཅིག་གི་འཁྲུལ་སྣང) é un filme butanés escrito e dirixido polo lama budista Khyentse Norbu, tamén coñecido como Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche. O filme é a primeira longametraxe rodada e producida completamente no Reino de Bután, e está en lingua dzongkha. A maioría dos actores non eran profesionais, agás Tshewang Dendup, un coñecido actor de radio e produtor butanés. É un dos primeiros filmes en amosar unha perspectiva budista do Himalaia.
Sinopse
Un mozo oficial do goberno de Bután chamado Dondup (interpretado por Tshewang Dendup) que está obsesionado cos Estados Unidos (xa que ten mesmo un gho denim) soña con fuxir da súa fermosa pero illada vila. A súa esperanza é obter unha visa na embaixada dos Estados Unidos e así poder saír do país. Porén, perde o autobús que o levaba á capital, Thimphu, e vese obrigado a facer autostop acompañado por un vendedor de mazás, un monxe budista cun dramyin, un bébedo, un fabricante de papel de arroz e a súa filla Sonam (interpretada por Sonam Lhamo). Para pasalo tempo, o monxe conta a historia de Tashi, un mozo de granxa que, ó igual que Dondup, soña con escapar da súa vila para ir na procura de mulleres fermosas.
Cruceiro dos Carballiños
O Cruceiro dos Carballiños é un cruceiro situado no Burato (Taragoña, Rianxo).
Descrición
É de pedra, de plataforma cuadrangular e pedestal cúbico rematado en chafráns. O fuste é circular, e cadrado na base. O capitel é cuadrangular e moldurado, presenta cabezas de anxo con ás e imaxes da Santa Face, coroa de espiñas e cravos. A cruz é basta e cuadrangular. O Cristo crucificado coa cabeza para adiante, mans abertas, coroa de espiños e pergameo de INRI. Virxe orando sobre nubes con dedos das mans entrelazados.
Frances Ridley Harvegal
Frances Ridley Havergal, nada en Astley o 14 de decembro de 1836 e finada na península de Gower o 3 de xuño de 1879, foi unha poeta inglesa.
Traxectoria
Cultivou a temática relixiosa así como unha redactora de himnos. Take My Life and Let it Be e Thy Life for Me (tamén coñecida como I Gave My Life for Thee) son dous dos seus himnos máis soados. Tamén compuxo melodías, escribiu tratados relixiosos e texto de corte infantil.
Morreu a causa dunha peritonite, preto de Caswell Bay na península de Gower (Gales), con 42 anos.
Manuel Fernández Cortinas
Manuel Fernández Cortinas, nado en Lugo en 1905 e finado en Dnipropetrovsk o 22 de xuño de 1978, foi un político e militar galego.
Traxectoria
Nado en Lugo en 1905. Ingresou no Partido Comunista de España en 1928, onde desenvolveu unha intensa actividade durante a Segunda República. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 uniuse ás milicias populares. Durante a guerra foi comandante das brigadas mixtas 37.ª e 42.ª, na fronte de Madrid. En marzo de 1939, durante o golpe de Casado, Fernández Cortinas mantívose leal ao goberno Negrín. As tropas da 42.ª Brigada Mixta saíron do seu sector e chegaron a ocupar os Nuevos Ministerios, aínda que o contragolpe anti-casadista acabou fracasando. Coa derrota republicana marchou ao exilio, instalándose na Unión Soviética.
Na URSS traballou como obreiro en Crimea e Dnipropetrovsk. Morreu en Dnipropetrovsk o 22 de xuño de 1978.
Dunkerque
miniatura|Localización de Dunkerqueminiatura|Praia de Dunkerque
Dunkerque (en neerlandés Duinkerke) é unha cidade portuaria do norte de Francia, no departamento de Norte, situada a 10 quilómetros da fronteira con Bélxica.
Xeografía
A poboación do concello era de 86.865 habitantes no ano 2018. Incluíndo poboacións próximas, a poboación da área metropolitana é de máis de 200 mil habitantes. O seu nome provén das palabras neerlandesas duin (duna) e kerk (igrexa).
Historia
Rexión moi disputada entre España (pois pertencía aos Países Baixos españois), Inglaterra, os Países Baixos e Francia, non foi ata o 17 de outubro de 1662 que pasou definitivamente a soberanía francesa, cando Carlos II de Inglaterra llela vendeu por 40.000 libras. Durante o reinado de Luís XIV serviu de base para un gran número de corsarios, o máis famoso dos cales foi Jan Bart, coñecido por atacar barcos holandeses.
O 14 de decembro de 2002, o Tricolor, un barco noruegués destinado ao transporte de coches, chocou co Kariba (rexistrado nas Bahamas) en fronte ás costas de Dunkerque, e afundiu, o que representou un inmenso perigo para a navegación no canle da Mancha. Xa á noite seguinte o Nicola, un barco alemán, tocou o naufraxio e tivo que ser remolcado para liberarse. O 1 de xaneiro de 2003 o barco de bandeira turca Vicky embarrancou nos restos do Tricolor, pero puido marchar ao subir a marea.
Economía
Dunkerque é o terceiro porto máis grande de Francia logo do Le Havre e de Marsella. Tamén teñen importancia as industrias metalúrxica, alimentaria, petroquímica e naval. Dunkerque representa, ademais, un importante nó de comunicacións, con enlaces con tren de alta velocidade con Lille e París (ademais de trens de proximidade), por autoestrada con Flandres e Calais e por ferri con Ramsgate e Dover, en Gran Bretaña.
Cidades irmás
Dunkerque está irmandada con:
Odilo Masid Masid
Odilo Masid Masid, nado en Piñor (Barbadás) en 1905, foi un sindicalista e militar galego.
Traxectoria
Emigrado na Habana entre 1927 e 1930. Ao seu retorno participou na organización da Asociación de Campesinos de Piñor. Afiliado á CNT. Despois de participar na resistencia ao golpe militar en Barbadás, logrou chegar á Coruña e, desde alí, participou na fuga da motora La Libertaria en xaneiro de 1937. En Asturias militou na Agrupación Confederal Galaica, no Socorro Rojo Internacional e ingresou no Batallón Galicia, do que foi elixido Comisario político da 3ª Compañía. Foi ferido en combate en febreiro de 1937 na ofensiva contra Oviedo.
Atún do Índico
Morfoloxía
Os machos poden chegar a alcanzar os 145 cm de lonxitude total e os 35,9 kg de peso.
Distribución xeográfica
Atópase desde o Mar Vermello e a África Oriental até Nova Guinea, Xapón e Australia.
Zacatecas
miniatura|Rúa Tacuba Centro, Zacatecas (Zacatecas), México. Zacatecas é a capital do estado de Zacatecas, en México, unha cidade fundada o 8 de setembro de 1546 a partir do descubrimento de minas de prata por Juan de Tolosa. A súa riqueza mineral deulle grandes ingresos á Coroa Española, o que fixo posible que recibira o título de Cidade da Nosa Señora dos Zacatecas. Coa veciña cidade de Guadalupe forma unha zona metropolitana, a máis poboada do estado.
A cidade ostenta os títulos de Moi Nobre e Moi Leal Cidade de Zacatecas, outorgamento dado polo rei Filipe II de España o día 20 de xuño de 1588 en San Lorenzo de El Escorial, Madrid.
En 1993, o seu centro histórico foi nomeado pola Unesco como Patrimonio Cultural da Humanidade pola súa traza urbana, riqueza arquitectónica e a súa historia. O 23 de xuño de 2010 foi nomeada "cidade heroica" pola LX Lexislatura do Poder Lexislativo do Estado de Zacatecas e publicado o bando solemne polo Concello o 10 de novembro do mesmo ano.
Condado de Louth
O condado de Louth (en gaélico irlandés An Lú) é un condado da provincia de Leinster, na costa occidental de Irlanda. É o condado máis miúdo da illa irlandesa con 820 km² de área (317 millas cuadradas ). A súa capital é Dún Dealgan (en irlandés) / Dundalk (en inglés). Contaba cunha poboación de 101.821 habitantes no 2002.
Louth ten como veciños os condados de Armagh e Down (ambos na Irlanda do Norte) polo norte, o Mar da Irlanda polo leste, Meath polo sur e o suroeste e Monaghan polo noroeste.
No condado áchanse unha ruínas chamadas Monasterboice, que posúen grandes cruces celtas entre as que destaca a cruz de Muiredach.
Orixe do nome
O nome de Louth provén dun pobo deste condado de nome homónimo, polo deus celta Lugh, cuxa festividade se celebraba no Lúnasa. Actualmente o nome moderno é An Lú, que non ten nada que ver co comparativo/superlativo lú que significa "menor" ou "o menor" nalgunha construcións lingüísticas da lingua irlandesa.
Lingua irlandesa
A área de Omeath era gaélico parlante até principios dos século 20. Existía un dialecto do irlandés de Louth, mais xa está extinto dende polo menos o 1930 e agora só se pode escoitar en gravacións.
Flora invasora de Galicia
miniatura|A [[Cortadeira|carriza da Pampa, ornamental invasora en Galicia, Alvedro, A Coruña.]]
A flora invasora de Galicia é o conxunto de especies plantas que foi transportado e introducido polo ser humano en Galicia, fóra da súa área de distribución natural. Estas especies conseguiron establecerse e espallarse resultando as máis das veces daniñas ecolóxica e/ou paisaxisticamente. Que unha especie vexetal invasora resulta daniña significa que produce cambios importantes na composición, a estrutura ou os procesos dos ecosistemas naturais ou seminaturais, pondo en perigo a diversidade biolóxica nativa (en diversidade de especies, diversidade dentro das poboacións ou diversidade de ecosistemas).
Certas especies vexetais teñen un comportamento invasor nas localidades de introdución, sendo máis susceptíbeis os hábitats alterados ou degradados, como por exemplo en terreos despois dos lumes. O principal problema a nivel ecolóxico é a perda de diversidade autóctona. Os casos máis soados en Galicia son o do eucalipto na costa e o da mimosa no sur do país, especialmente na Comarca do Ribeiro en Ourense.
O control e erradicación é custoso e non sempre posible. Identificar os invasores potenciais e evitar o seu establecemento é o mellor camiño para frear un problema que incrementa ao mesmo ritmo que a globalización. Considéranse medios mecánicos, biolóxicos e químicos.
A introdución das especies é polo xeral recente. Algunhas árbores coma o castiñeiro pénsase que foron introducidas polos romanos hai uns 2000 anos, porén non pode considerarse daniña nin invasora, malia terse naturalizado. O mesmo ocorre co piñeiro bravo, quizais introducido dende Portugal no século XVIII. A verdadeira flora invasora introdúcese a partir de finais do século XIX e especialmente coas reforestacións masivas efectuadas durante o franquismo. Deste xeito entraron en Galicia, eucaliptos, robinias e acacias. A mimosa plantouse para fixar os noiros do camiño de ferro. Recentemente estanse a espallar outras especies como a árbore do ceo (plantada como ornamental), a carriza da Pampa (plantada como ornamental nas autoestradas galegas) ou a herba do coitelo ou uña de gato (plantada nas praias).
Listaxe de plantas invasoras en Galicia
A seguir dáse unha relación das especies foráneas introducidas polo home e distribuídas en Galicia:
Amayuelas de Arriba
Amayuelas de Arriba é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 38 habitantes (INE 2011).
Birgitta Haukdal
Birgitta Haukdal Brynjasdóttir, máis coñecida como Birgitta, é unha cantante islandesa. É coñecida internacionalmente por representar a Islandia no Festival de Eurovisión 2003 coa canción "Open your heart".
En 2003, Birgitta conseguiu a vitoria na preselección nacional do seu país para participar en Eurovisión coa canción "Segðu mér allt" ("Dimo todo"). No Festival de Eurovisión 2003 celebrado en Riga alcanzou a oitava posición coa versión en inglés do devandito tema, "Open your heart" ("Abre o teu corazón").
A comezos de ano, participou no Söngvakeppni Sjónvarpsins de 2006 (a preselección nacional islandesa para participar en Eurovisión) coa canción "Mynd Af Þér" ("Unha imaxe de ti"). Non obstante, non puido conseguir o billete para representar a Islandia en Atenas.
Leiras, Trasancos, Narón
Leiras é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, mantendo o mesmo número de habitantes con relación ao ano 2004.
Maui
200px|miniatura|Vista do litoral de Maui. 200px|miniatura|Agulla Iao en West Maui Mountain. 200px|miniatura|Cráter do Haleakala.
A illa de Maui (Hawaiano: ) é unha das Illas Hawai. Administrativamente forma parte do Condado de Maui do Estado de Hawai, xunto coas illas Lanai, a deshabitada Kahoolawe e Molokai. Cunha superficie total de 1.883 km² é a segunda illa máis grande do arquipélago, e cunha poboación de 144.444 habitantes (ano 2010) é a terceira illa máis poboada. Maui tamén é coñecida co sobrenome de Valley Isle polo fértil istmo entre os dous volcáns. Kahului é a maior cidade da illa cunha poboación de 26.337 (2020) e é o centro comercial e financeiro da illa.
Segundo a lenda, a illa leva o nome do semideus Maui. Este heroe, coñecido en diferentes lugares da Polinesia, creou as illas pescándoas do fondo do mar.
Xeografía
Maui é unha illa formada por dous volcáns que se unen nun istmo. O volcán máis antigo é o Mauna Kahalawai que está moi erosionado e tamén se chama West Maui Mountain. Ao leste está o Haleakala, un volcán máis novo e máis grande cunha caldeira a 3.050 metros de altitude. A última erupción foi en 1790.
A poboación é diversa, con diferentes grupos étnicos de inmigrantes que chegaron para traballar nas plantacións de cana de azucre e piña. As cidades principais son Kahului, Wailuku, Lahaina e Kihei.
As principais actividades económicas son a agricultura e o turismo. O val central de Maui, o istmo entre as dúas montañas, está dominado polas maiores plantacións de cana de azucre que quedan nas illas Hawai. A oferta turística inclúe diversos hoteis de luxo e a observación de baleas que no outono migran de Alasca ás augas máis cálidas de Maui. A maioría de turistas proveñen dos Estados Unidos e do Canadá. Isto provocou, nos últimos anos, un rápido crecemento demográfico polos turistas que pasaron a ser residentes. Á súa vez, iso trouxo consigo problemas de conxestión do tráfico nas principais estradas ademais de vivenda, posto que ás familias con ingresos medios resúltalles moi complicado alugar ou comprar unha casa. Igualmente, nos últimos anos aumentou a preocupación acerca do acceso á auga potable, todo iso unido a unha importante seca. Como aspectos positivos, cabe destacar que Maui posúe unha economía saneada, ademais dunha taxa de paro que no 2005 situábase tan só no 2,6 % -fronte ao 2,8 do resto das illas ou o 5,1 % do país-.
Historia
Os polinesios de Tahití e das Marquesas foron os primeiros poboadores da illa. O capitán inglés James Cook descubriu Maui o 26 de novembro de 1778, pero non desembarcou ao non atopar un bo porto. Anotou o nome da illa como Mowe ou Mow'ee. O primeiro europeo en visitar Maui, en 1786, foi o francés La Perouse que desembarcou na baía que hoxe en día leva o seu nome.
Durante a segunda guerra mundial, Maui foi un centro de residencia e de adestramento das tropas norteamericanas. Chegáronse a concentrar máis de 100.000 militares. A principal base militar atopábase en Haiku.
Álvar Enciso Fernández Valderrama
Álvar Enciso Fernández Valderrama, nado o 27 de febreiro de 1974 en Valladolid, é un ex xogador de rugby, internacional 70 veces coa selección española entre 1993 e 2006. Xogaba na posición de centro.
Traxectoria
Álvar Enciso foi un xogador dun só club. Formado na canteira do Club de Rugby El Salvador dende os 10 anos, botou toda a súa carreira no equipo até a súa retirada en 2007, acadando catro títulos de liga e cinco títulos de copa entre outros trofeos. Durante oito anos foi o capitán do El Salvador. Debutou na selección con 18 anos de idade e en 1999 participou no único mundial que xogou España. Foi internacional absoluto 70 veces entre 1993 e 2006, e tamén xogou na selección de rugby a sete entre 1995 e 2001.
Datos persoais
Fillo da atleta Pilar Fernández Valderrama, practicou atletismo na súa infancia. É arquitecto de profesión e ten catro fillos.
Marisol Bueno
María Soledad Águeda Bueno Berrío-Ategortua, nada en Zaragoza o 30 de novembro de 1948, é unha empresaria e política galega.
Vida persoal
Filla de nai vasca e pai médico militar destinado en Pontevedra. Está casada co reumatólogo Javier Mareque Abada.
Condado de Monaghan
O condado de Monaghan (en gaélico irlandés Muineachán) é un condado da provincia de Ulster (República de Irlanda). É un dos tres condados que forman a provincia do Ulster sen ser parte de Irlanda do Norte. O nome, derivado de Muine Cheain, significa terra de pequenas lombas, referíndose aos numerosos drumlins que hai na área, que son leves outeiros formados pola acción dun glaciar.
Centro histórico de Cracovia
A Cidade Vella de Cracovia é o histórico distrito central de Cracovia, Polonia. hoxe é un dos máis famosos barrios antigos en Polonia e foi o centro da vida política de Polonia desde 1038 ata que o rei Sexismundo III de Polonia trasladou a súa corte a Varsovia en 1596.
Todo o casco histórico medieval está entre os primeiros sitios elixidos como Patrimonio Mundial da Humanidade da UNESCO, inscrito como "Centro Histórico de Cracovia". O casco histórico tamén é un dos Monumentos históricos (Pomnik historii) de Polonia.
O casco antigo é coñecido en polaco como Stare Miasto. Forma parte do primeiro distrito administrativo da cidade que tamén se denomina "Stare Miasto", aínda que abarca unha área máis ampla que a propia Cidade Vella.
A Cracovia medieval estaba rodeada por un muro defensivo de 3 km. con 46 torres e sete entradas principais que atravesaban a mesma. As fortificacións arredor do casco antigo foron erixidas ao longo de dous séculos. O actual plan arquitectónico da Stare Miasto, a cidade mercantil do século XIII, elaborouse en 1257 despois da destrución da cidade durante as invasións mongois de 1241, seguido polos ataques de 1259 e repelido en 1287. O distrito conta coa Rynek Główny, ou a Praza Maior, a maior praza de cidade medieval de calquera cidade europea. Hai unha serie de monumentos históricos na súa veciñanza, como A Basílica de María (Kościół Mariacki), a Igrexa de San Wojciech ("San Adalberto"), a Igrexa de Santa Bárbara, así como outros tesouros nacionais. No centro da praza, rodeada por casas en fila e residencias nobres, o complexo Sukiennice (que aloxa mercado de telas e tallas, outras tendas diversas e restaurantes, pero tamén o Museo nacional de arte de Cracovia). Está flanqueado pola Torre do Concello (Wieża ratuszowa).
Todo o distrito está atravesado por Rúa Real, a ruta de coronación atravesada polos Reis de Polonia. A Ruta comeza na Igrexa de San Florian fóra do costado norte das antigas murallas da cidade no suburbio de Kleparz; pasa a Barbacana de Cracovia (Barbakan) construída en 1499 e entra a Stare Miasto a través da Porta de Florian. Leva cara a abaixo a rúa Floriańska pola praza principal, e cara a Grodzka cara a Wawel, o antigo asento da realeza polaca con vistas ao río Vístula.
Estado laico
miniatura|dereita|Estados laicos no mundo. Estado laico é aquel que actúa con independencia respecto de calquera organización ou confesión relixiosa. As autoridades políticas do dito estado non se adhiren publicamente a ningunha relixión determinada do cal se tira que as crenzas relixiosas non deben influír sobre a política estatal.
Nun sentido estrito a condición de Estado laico supón a nula inxerencia de calquera organización ou confesión relixiosa no goberno do mesmo, xa sexa, no poder lexislativo, o executivo ou o xudicial. Nun sentido laxo un Estado laico é aquel que é neutral en materia de relixión polo que non exerce apoio nin oposición explícita ou implícita a ningunha organización ou confesión relixiosa. É importante sinalar que non todos os Estados que se declaran laicos o son nun nivel práctico.
A diferenza do Estado laico, un Estado aconfesional é aquel que non se adhire e non recoñece como oficial ningunha relixión en concreto, aínda que poida ter acordos (colaborativos ou de axuda económica principalmente) con certas institucións relixiosas.
Kahoolawe
Kahoolawe (oficialmente en hawaiano, Kahoʻ olawe) é a illa máis pequena das oito illas maiores de Hawai. Está situada a 11,2 km ao suroeste de Maui e ao sueste de Lanai. Administrativamente forma parte do condado de Maui. Non ten unha poboación permanente.
Xeografía
A illa, de 18 km de longo e 10 km de ancho, ten unha superficie total de 115 km². A altitude máxima é o cráter do Lua Makika, na cima do Puu Moaulanui, de 452 metros sobre o nivel do mar. A illa é relativamente seca debido á escasa elevación e á súa situación a sotavento da elevada Maui.
En 1993, o estado de Hawai estableceu a reserva da illa Kaho´olawe. Tanto a illa como as augas litorais só poden utilizarse con finalidades culturais, espirituais e de subsistencia para os nativos hawaianos. Están prohibidos os usos comerciais e só se permiten as actividades de pesca, mantemento ambiental, preservación histórica e educación. Preténdese recuperar a illa controlando a erosión, restablecendo os acuíferos e substituíndo a vexetación foránea por autóctona.
Historia
Hai uns 1.000 anos, Kahoolawe estivo poboada por pequenas comunidades de pescadores. Terra dentro, algunhas zonas foron cultivadas. Construíronse plataformas de pedra para as cerimonias relixiosas, e aínda poden atoparse algúns petróglifos. Como hai pouca auga doce, a poboación debía ser escasa. O maior establecemento era en Hakioawa, ao norte da illa diante de Maui.
As guerras entre Hawaii e Maui afectaron a Kahoolawe. Os primeiros europeos xa explicaban que a illa estaba deshabitada e sen recursos de auga ou madeira. Tras a chegada dos misioneiros, o rei Kamehameha III substituíu a pena de morte polo exilio e, entre 1830 e 1853, Kahoolawe foi unha colonia penal, cunhas condicións moi duras pola falta de alimentos e auga.
Os intentos de explotación gandeira terminaron provocando a desertización da illa. Na segunda guerra mundial, o exército norteamericano ocupou Kahoolawe e utilizou a illa como campo de adestramento, especialmente para desenvolver as tácticas de asalto dunha illa. Acabada a guerra seguiuse utilizando a illa como branco de adestramento das forzas aéreas. Por iso coñécese popularmente como The Target Island ou a "Illa Branco".
Entre 1976 e 1990 diversos activistas estiveron loitando para que se suspendesen os adestramentos con lume real, para que se protexesen os restos históricos e para que se restaurase o ecosistema da illa. Finalmente, en 1994 transferiuse a illa ao estado de Hawai, baixo o control da Kaho´olawe Island Reserve Comission. Hoxe en día aínda se está limpando o terreo de pezas de artillería sen estoupar.
Kosmos 686
Kosmos 686 (Космос 686 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 72, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de setembro de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 686 foi o septuaxésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 686 foi inxectado nunha órbita inicial de 515 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de maio de 1975.
Hipólito de Sa
Traxectoria
Estudou a carreira sacerdotal dentro da Orde Franciscana no convento de San Francisco de Herbón, e a de Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca. Abandonou a orde por motivos de saúde. Dedicouse á docencia durante máis de trinta anos como profesor de letras en Caldas de Reis, Madrid e Vigo, ata a súa xubilación.
Dirixiu as agrupacións musicais Escolanía do mosteiro de Santa Cruz del Valle de los Caídos, Coral Polifónica e o Coro Encantiños do Umia, de Caldas de Reis, e Masa Coral Polifónica de E. D. de Pontevedra. Foi cronista oficial da vila de Caldas de Reis, da que foi nomeado alcalde, e membro correspondente da Real Academia da Historia e a Real Academia Galega.
Tomou parte como conferenciante nos Cursos de verán para estranxeiros, programados pola Universidade de Santiago de Compostela entre 1974 e 1976. Invitado polas Delegacións de Información e Turismo de Lugo e A Coruña, participou na campaña cultural Coñeza Vd. Galicia entre os anos 1974 e 1976, pronunciando, en ambas provincias, numerosas conferencias sobre Historia e Arte en terras de Galicia. Tamén colaborou coa Obra Cultural da Caixa de Aforros de Vigo e os programas da Rede provincial de Teleclubs, percorreu as distintas comarcas da provincia de Pontevedra dando conferencias sobre a música, a historia, o folclore e a arte de Galicia, en Centros Culturais, Institutos, Colexios, Teleclubs, Bibliotecas e Sociedades Recreativas. Colaborou na Gran Enciclopedia Gallega e publicou reportaxes e colaboracións na prensa.
Recoñecementos
dereita|miniatura|Lápida do seu sepulcro en [[Bemil, Caldas de Reis|Bemil (Caldas de Reis).]] O seu labor de investigación e divulgación cultural foi premiado con diversas distincións.
Aragón 2 HD
Aragón 2 HD é a segunda canle de Televisión Autonómica de Aragón, S.A., que pertence ao ente público Corporación Aragonesa de Radio y Televisión. Foi a primeira canle en emitir en España en alta definición.
Historia
En xuño de 2008, e coincidindo coa celebración da Exposición Internacional de Zaragoza, a canle comeza a emitir en probas de maneira regular e estable dentro da canle múltiple de TDT que posúe CARTV. A emisión consta naquel momento de reportaxes e documentais, tanto de produción propia como allea.
Co paso do tempo foron incorporándose novos espazos e programas de produción propia producidos en alta definición, así como películas emitidas de forma esporádica, retransmisións deportivas, concertos e outros contidos. Sempre utilizando a fórmula de redifusión dos contidos en bucle de forma continua; método que aínda segue vixente na actualidade.
Ao longo dos últimos anos, CARTV tamén utilizou a canle como segunda xanela, complementando a Aragón TV e dando cabida a eventos que por solapamento de horarios ou outros motivos non eran emitidos pola canle principal do ente: desde partidos de Segunda División ata encontros do CAI Zaragoza en Eurocup ou do CAI Teruel no Campionato de Europa de Voleibol.
Capacidade eléctrica
miniatura|250px|Varios tipos de [[condensadores.]] miniatura|180px|[[Batería (electricidade)|Batería para automóbil.]]
En electromagnetismo e electrónica, a capacidade eléctrica, tamén coñecida como capacitancia ou, simplemente capacidade, é a propiedade que teñen os corpos para manter unha carga eléctrica. O dispositivo máis común que almacena enerxía desta forma é o condensador.
A capacidade eléctrica tamén é unha medida da cantidade de enerxía eléctrica almacenada para unha diferenza de potencial eléctrico dada, como sucede nunha pila ou nun acumulador ou batería.
Relación entre carga e diferenza de potencial
A relación entre a diferenza de potencial (ou tensión) existente entre as placas do condensador e a carga eléctrica almacenada neste, descríbese mediante a seguinte expresión matemática: miniatura|200px|Tradicionalmente represéntase un condensador pola letra C e, nos esquemas dos circuítos eléctricos, por dúas liñas perpendiculares ao circuíto, simbolizando as dúas placas metálicas separadas por un dieléctrico.
Onde:
Cabe destacar que a capacidade é sempre unha cantidade positiva, e que depende da xeometría do condensador considerado (de placas paralelas, cilíndrico, esférico). Outro factor do que depende é do dieléctrico (material non condutor) que se introduza entre as dúas placas do condensador. Canto maior sexa a constante dieléctrica do material non condutor introducido, maior será a capacidade.
Na práctica, a dinámica eléctrica do condensador exprésase grazas á seguinte ecuación diferencial, que se obtén derivando respecto ao tempo a ecuación anterior.
Onde {i} representa a intensidade de corrente eléctrica, medida en amperes.
Enerxía
A enerxía almacenada nun condensador, medida en joules, é igual ao traballo realizado para cargalo. Consideremos un condensador cunha capacidade C, unha carga +q nunha placa e -q na outra. Para mover unha pequena cantidade de carga \mathrm{d}q desde unha placa cara á outra en sentido contrario á diferenza de potencial, débese realizar un traballo \mathrm{d}W:
É dicir, para cargar un condensador hai que realizar un traballo, e parte deste traballo queda almacenado en forma de enerxía potencial electrostática.
Combinando esta expresión coa ecuación de arriba para a capacidade, obtemos:
Onde
Violencia obstétrica
miniatura|A violencia obstétrica diríxese contra a muller embarazada. Enténdese por violencia obstétrica calquera conduta, por acción ou omisión, que realizada por persoal da saúde afecte o corpo e os procesos reprodutivos das mulleres, como o trato deshumanizado, a medicalización inxustificada e a patoloxización de procesos que son naturais.
Segundo as opinións da avogada estadounidense Farah Diaz-Tello, a violencia obstétrica é unha violación dos dereitos humanos das mulleres, unha transgresión á non discriminación, á liberdade e á seguridade da persoa, tamén constitúe unha violación á saúde reprodutiva e á autonomía, así como do dereito á ausencia dun trato cruel, inhumano e degradante.
A primeira referencia do termo apareceu no ano 1827, nunha publicación en inglés, como crítica ás prácticas brutais habituais nos paritorios.
A Organización Mundial da Saúde emitiu unha declaración no 2014 para previr e erradicar a falta de respecto e os malos tratos durante a atención ao parto nos centros de saúde a nivel global.
Violencia obstétrica física e psicolóxica
O recurso á cesárea, xeralmente, é a práctica máis criticada como medio de acelerar innecesariamente un parto que se presenta sen complicacións. , ademais de ser unha práctica moi utilizada.
A violencia obstétrica psicolóxica maniféstase nun trato deshumanizado por discriminación, burlas ou críticas á muller ou ao seu fillo.
NOFX
NOFX é unha banda estadounidense de punk rock procedente dos Ánxeles (California), mudada posteriormente a San Francisco.
Historia
A banda formárona en 1983 o vocalista/baixista Fat Mike e o guitarrista Eric Melvin. O batería Erik Sandin uniríase a NOFX pouco despois. En 1991 El Hefe entraría no grupo para tocar a guitarra solista e a trompeta. A banda fíxose famosa co seu álbum Punk in Drublic (1994), que sería certificado ouro, e é na actualidade considerado un álbum clásico de punk para os seareiros e críticos. O éxito de NOFX entre o gran público levou a un crecente interese polo punk rock durante os anos 90, grazas tamén a bandas californianas como Pennywise, Rancid, Bad Religion, Green Day, The Offspring e Sublime. A diferenza dalgúns destes grupos, porén, NOFX nunca asinaría cun gran selo discográfico.
NOFX leva editados once álbums de estudio, quince EPs e un feixe de sinxelos. A banda vendeu ao redor dos 6 millóns de discos en todo o mundo, sendo un dos grupos independentes máis exitosos de todos os tempos. A banda tamén ten o seu propio programa na canle Fuse TV, titulado NOFX: Backstage Passport.
Olympique d'Antibes
O Olympique d'Antibes Juan-les-Pins, tamén coñecido como Antibes Sharks, é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Antibes (Provenza-Alpes-Costa Azul). O equipo compite actualmente na LNB Pro B, a segunda categoría do baloncesto galo. Entre os seus títulos destacan tres campionatos de liga, conseguidos en 1970, 1991 e 1995. O seu pavillón como local é o Azur Arena, con capacidade para 5.249 espectadores.
Caldeirón cinsento
miniatura|240px|Cabeza "globosa" de Grampus griseus. miniatura|240px|A alta aleta dorsal de Grampus griseus. miniatura|240px|Debuxos de Grampus griseus, onde poden verse algunhas das súas características. miniatura|240px|Debuxo dunha parella de Grampus griseus.
Olympique d'Antibes
Historia
O Olympique d'Antibes foi fundado no ano 1933, aínda que non competiu a nivel nacional até a década de 1950 cando conseguen o ascenso Nationale 1, a actual Pro A. Só permaneceu un ano na categoría, regresando á segunda división, converténdose a partir de comezo dos anos 60 nun equipo ascensor. En 1970 o equipo logra o seu primeiro título de Liga da man de xogadores como Jean-Claude Bonato, Dan Rodriguez e Jacques Cachemire. Co comezo dos anos 1980, o Antibes sufriu moitas temporadas decepcionantes, aínda que foi mellorando co paso dos anos até a consecuación dun novo título en 1991. A partir desta data o equipo convértese nun dos principais contendentes ao campionato xunto ao Limoges CSP e o Pau-Orthez. En 1995, tras conseguir o seu terceiro título, comezaron os problemas económicos no club.
Caldeirón cinsento
O caldeirón cinsento ( Grampus griseus ) é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, a única do xénero Grampus.
Olympique d'Antibes
Historia
O peor momento chegou no ano 2002, cando, a pesar de terse salvado deportivamente, o equipo descende á ProB debido aos problemas financeiros. Os seguintes anos na segunda categoría foron complicados, chegando mesmo a descender na temporada 2006–07 á Nationale 1, unha categoría afeccionada. Este descenso prodúxose após ocupar o décimo sexto lugar na liga. Este posto usualmente daba a salvaci-on aos equipos, mais ese ano decidírase reducir o número de equipos das ligas profesionais francesas. Con todo, o equipo consegue recuperar a categoría na seguinte temporada, gañando ademais ese primeiro ano a Copa Pro B.
Caldeirón cinsento
Taxonomía e etimoloxía
A especie foi definida en 1812 polo naturalista francés Georges Cuvier baixo o nome de Delphinus griseus, aludindo á cor gris clara do animal.
Olympique d'Antibes
Historia
Tras varios anos na Pro B, na temporada 2013 o equipo ambiciona de novo o ascenso. Para iso tiña que competir con outros favoritos como o Pau-Orthez e o Hyères Toulon, procedentes da Pro A, e o JL Bourg. O equipo acaba finalmente no quinto posto, o cal lle permite xogar os play-offs polo ascenso. Nas eliminatorias consegue eliminar en primeira rolda ao Boulogne-sur-Mer, en semifinais ao Pau-Orthez e na final ao Champagne Châlons-Reims. O seu retorno á máxima cateogría, porén, foi breve, xa que acaban no último lugar con seis vitorias e vinte e catro derrotas. Con todo, o paso polo Pro B esta vez foi máis breve, retornando en tan só un ano á máxima categoría. Nesta ocasión o equipo acabou en segundo lugar na liga regular e gañou nos play-offs polo ascenso a Le Portel, Denain Voltaire e Souffelweyersheim.
Caldeirón cinsento
Taxonomía e etimoloxía
Posteriormente foi reclasificada no xénero Grampus, fundado por John Edward Gray en 1828.
O nome Grampus deriva do antigo inglés graundepose ou grampoys, alteración do inglés medio grapay ou graspey, procedente do francés medio craspois, graspois ou graspeis, de cras ou gras, "gordo", do latín crassus e pois ou peis, "peixe", do latín piscis.
Entre as denominacións intermedias até o nome científico válido actualmente, están as de Delphinus rissoanus e Grampus rissoanus, que Desmarest dedicou ao naturalista francés Antoine Risso, polo que a especie se coñece en moitos idiomas co termo equivalente a golfiño de Risso (agás en castelán, que é calderón gris).
Nome galego
Aínda que presente nas augas próximas a Galicia, Ríos Panisse non rexistra ningún nome vernáculo para esta especie.
Porén, na Lista patrón dos vertebrados de Galicia proposta provisoriamente pola Sociedade Galega de Historia Natural e publicada no Tomo I da Xeografía de Galicia dirixida por Pérez Alberti, aparece co nome de arroás boto e, talvez por iso, figure na Lista dos mamíferos de Galicia da Galipedia como arroaz boto, corrixindo a variante popular arroás pola académica arroaz.
Na obra de Ríos Panisse aparece, si, un arroaz boto, pero coa indicación de «sin especificar nombre científico», que a autora recolle do dicionario de Eladio Rodríguez, quen o define como «nombre que dan nuestros pescadores a un arroaz que tiene el hocico obtuso».
Características
As principais características de Grampus griseus son as seguintes:
Distribución
É unha especie abundante e de ampla distribución, en augas tropicais e subtropicais cálidas e temperadas en ambos os hemisferios. Prefire as augas profundas afastadas da costa, pero pode avistarse cerca dela nas illas oceánicas ou en zonas onde a plataforma continental é estreita. Na Gran Bretaña e Irlanda a maioría dos avistamentos prodúcense a menos de 11 km da costa, e nos Estados Unidos aparecen sobre todo no bordo da plataforma continental. Adoitan seren sedentarios, pero nalgunhas zonas pode haber movementos estacionais cara á costa e cara ao mar aberto. Ás veces aparecen nas zonas frías durante os meses de verán.
Kod amidže Idriza
Kod amidže Idriza é un filme bosníaco de 2004 dirixido por Pjer Žalica e escrito por Namik Kabil. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.