cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dobre florín británico
Anverso
miniatura|[[Anverso da medalla deseñada por Boehm para o Xubileu de ouro de Vitoria en 1887. ]] En 1887, a raíña Vitoria levaba medio século no trono e tiña case 70 anos, mais as moedas do Reino Unido seguían a representala como unha muller nova, como o fixeran desde a primeira emisión de moedas coa súa efixie, de 1838. o seu "Xubileu de ouro", a celebración dos 50 anos de reinado, en 1887 brindou a oportunidade de colocar novos deseños nas novas emisións, e todas as moedas destinadas á circulación, excepto as pezas de bronce, luciron un novo retrato dela ese ano. miniatura|Vitoria coa súa pequena [[Coroa (ornamento)|coroa de diamantes. ]] Xa en 1879, Joseph Boehm fora o elixido, ao parecer pola propia raíña Vitoria, para realizar un retrato dela que puidese servir de modelo para os deseños ds moedas. Boehm preparou un retrato que se utilizou para unha medalla conmemorativa do Xubileu de Vitoria e que logo foi adaptado para as moedas en baixorrelevo por Leonard Charles Wyon, quen introduciu ademais lixeiros cambios.
O anverso das moedas do Xubileu, emitidas por primeira vez en 1887 e nas que se encadra tamén o dobre florín, amosa ese retrato. A polémica non tardou en xurdir, aínda que se trataba dun retrato do natural, xa que a raíña posara para Boehm. O anverso das moedas de 1887, segundo o autor numismático Howard Linecar, "produciu unha tormenta de desaprobación, dirixida particularmente contra a efixie da raíña". O motivo de que fose este deseño do anverso o aprobado pola propia raíña é un pequeno misterio". No seu artigo sobre o papel de Boehm na cuñaxe do Xubileu, Dyer e Mark Stocker —biógrafo de Boehm— coinciden en que "aínda que o xuízo artístico da raíña foi un asunto de acertos e erros, segue a ser curioso que nin ela nin os máis implicados intuísen a posible resposta da poboación". O historiador Charles Oman considerou a cuñaxe do Xubileu como "a maior decepción do século".
Vitoria leva unha pequena coroa, que mandara comprar para non ter que levar unha máis pesada. Era a que prefería levar naquela época, e con ela aparece noutras efixies súas da mesma época. Segundon Linecar, "se se coloca o dedo sobre a coroa non hai nada estraño no retrato: é simplemente o dunha dama viúva de loito. A desaprobación céntrase, xa que logo, na coroa ridiculamente pequena... Cando ela (e o público) se viu a si mesma como a vían os demais, decatouse de súpeto, como moitos de nós, de que levaba un 'sombreiro' que non lle conviña?".
Simon Heffer, na súa historia de Gran Bretaña nas décadas anteriores á primeira guerra mundial, afirmou que o gravado da moeda do Xubileu era "honesto e realista", pero que Vitoria "parecía agre, sen bico e porcina; a súa cabeza sobredimensionada era aínda máis rechamante por unha coroa varios talles máis pequena que estaba colocada sobre ela, por riba dun estraño toucado". O crítico de arte George Moore dixo da moeda do Xubileu: "O crisol arranxarao un destes días". Pola súa banda, o numismático Lawrence W. Cobb, escribiu en 1985 a súa opinión máis matizada do retrato: "Wyon parece que intentou suavizar o aspecto avellentado, tenso e forzado da Raíña [na medalla], mais ao facelo perdeu parte da forza e o vigor do espírito indomable da raíña". No entanto, mesmo cos seus defectos, o retrato de Wyon conserva a maxestosidade da presenza da raíña".
Ademais da coroa, a cabeza de Vitoria loce un velo de viúva. Logo da morte de Alberte, príncipe consorte, en 1861, gardara loito, e o velo era de cor negra. O velo descende dun barrete de viúva que leva baixo a coroa. A raíña leva un colar de perlas e hai un pendente na orella visible. Leva a cinta e a estrela da Orde da Xarreteira e a insignia da Orde da Coroa da India; as iniciais do artista, JEB, pódense atopar no truncamento do seu busto.
Reverso e inscricións
miniatura|361x361px|O dobre florín confundíase adoito coa [[Coroa británica (moeda)|coroa, cuxos anversos eran practicamente idénticos e o seu tamaño non moi distante, e ningún dos dous levaba expreso o seu valor facial. ]] O reverso presenta catro cruciformes, con cetros nos ángulos entre eles. Este modelo está baseado nos deseños de John Roettier para a moeda de ouro de Carlos II. Os deseños do reverso do florín e do dobre florín —que son case idénticos— describíronse así na proclamación que os puxo en circulación: "contidos en catro escudos dispostos en cruz, cada escudo coroado, e entre os escudos catro cetros coroados por orbes, un cardo e unha arpa, e unha estrela da Xarreteira no centro". Isto constitúe as armas do Reino Unido. Os escudos de arriba e de abaixo son as armas de Inglaterra, o da dereita as de Escocia e o da esquerda as de Irlanda. Gertrude Rawlings escribiu en 1898 que o deseño do dobre florín son "atizadores de lume radiantes e bandexas de té".
Arredor dos motivos centrais do dobre florín hai unha alusión con abreviaturas a algúns dos títulos da raíña, nunha inscrición que comeza xa no anverso con VICTORIA DEI GRATIA ("Vitoria, pola Graza de Deus..."), e que continúa no reverso con BRITT: REG: FID: DEF: ("... raíña dos británicos, defensora da fe"). As iniciais BRITT abranguen tamén as colonias e outros territorios británicos. Non aparece, porén, IND: IMP: ("Emperatriz da India"), xa que a lei que lle permitiu a Vitoria adoptar ese título prohibíalle o seu uso dentro do Reino Unido, e o dobre florín reflicte esa decisión. Así e todo, a raíña quería que ese título aparecese na moeda británica e chegou a conseguilo na seguinte emisión, que aparecería a partir de 1893, logo da desaparición do dobre florín.
Do mesmo xeito que os outros deseños emitidos inicialmente en xuño de 1887, o do dobre florín non contén ningunha indicación sobre o valor facial da moeda. En 1889, mesmo a persoa representada na moeda do Xubileu se amosou en contra dela ao escribir nunha nota: "á raíña desgústalle moito desgusta moito a nova moeda, e desexaría que a antiga puidese seguir usándose e a nova gradualmente caendo en desuso, e logo cuñar unha nova". En 1891, a Casa da Moeda creou un comité para xulgar as propostas nun novo concurso, gañado por Thomas Brock, cuxo deseño se colocou nas novas emisións que comezaron entre 1893 e 1895, con novos reversos para as moedas de prata superviventes entre os seis peniques e a media coroa, entre as que xa non estaba o dobre florín.
Lanzamento e polémica
miniatura|260x260px|[[Sátira da emisión de moedas do Xubileu no número da revista Punch, or the London Charivari (1887). ]] En decembro de 1886, Boehm conseguiu facer un modelo do deseño do anverso co que estaba satisfeito. Non foi ata febreiro de 1887 cando se fabricaron os cuños, gravados por Wyon, a partir dos cales se puideron cuñar as moedas. O 24 de marzo de 1887, Fremantle someteu os anversos de polo menos algunhas das moedas do Xubileu á aprobación de Goschen e, posteriormente, da propia Vitoria. Aínda que non está claro se o anverso do dobre florín se presentou nese momento, na colección da Royal Mint hai unha peza uniface que amosa só o reverso do dobre florín e que pode datar desa época. Vitoria aprobou o deseño de Boehm co desexo de que as novas moedas amosasen algún texto que indicase que foran cuñadas por mor do Xubileu de ouro. Fremantle non estaba disposto a consentir algo que demorase a nova cuñaxe, pero Vitoria era tan pouco proclive a ceder que Goschen lle pediu a Fremantle que o reconsiderase, mais este negouse a facelo.
O 12 de maio de 1887, Fremantle anunciou oficialmente que habería cambios nas cuñaxes de ouro e de prata, entre os que figuraba a introdución do dobre florín no sistema, e o 17 de maio publicouse unha orde do Consello para tal efecto en The London Gazette. Ese mesmo mes, o informe anual do máximo responsable executivo da Casa da Moeda (Deputy Master) contiña gravados das moedas da nova emisión. Fremantle escribiu nese informe acerca do dobre florín: "queda por ver se esta fermosa moeda vai ser popular en xeral". Fremantle escribiu tamén un artigo para o número de xuño de Murray's Magazine titulado "Our New Coins and Their Pedigree" ("As nosas novas moedas e o seu pedigree"), no que dicía isto sobre o dobre florín: "non me faltan esperanzas de que estes intentos de substituír con moedas de prata de deseño artístico a moeda un tanto vulgar á que nos estivemos afacendo os últimos cincuenta anos sexan vistos favorablemente polo público; e é posible que a introdución dunha peza máis grande que as que ata agora adoitamos usar, en forma de dobre florín, poida ser útil en moitos sentidos".
The Times, ao falar do novo florín dobre, non vía razón ningunha pola que a nova moeda fose necesaria, e describíaa como "moi pesada, moi grande e moi incómoda". The Standard publicou o 19 de maio que "non hai ningunha necesidade particular dunha peza de catro xilins... e, agora que o dobre florín vai ser o valor intermedio entre os dous xilins e o medio soberano, probablemente se faga un novo intento de retirar a media coroa da circulación". En The Belfast News Letter do 23 de maio líase: "é difícil imaxinar para que propósito se calculará o dobre florín; porque a inconveniencia das grandes e pesadas moedas de prata é demasiado grande para ser pasada por alto". The Pall Mall Gazette publicaba o mesmo día que o dobre florín "con toda probabilidade vai ter moi pouca circulación no Reino Unido. O significado da moeda é que non debe ser un dobre florín, senón un dólar, e como tal circular no Leste, no Canadá e noutros países como os Estados Unidos, onde se usan dólares". A coroa foi cuñada para a circulación por primeira vez en polo menos 40 anos, pero iríalle un pouco mellor que ao dobre florín, aínda que duraría un pouco máis, continuando cunha tiraxe decrecente ata 1902. miniatura|"Vitoria deshonrada": a revista Fun (1887) [[parodia o florín e o dobre florín do Xubileu. ]] A serie de moedas do Xubileu, incluídos o dobre florín e a coroa, emitiuse en xuño de 1887, e o seu lanzamento oficial ficouse inicialmente para o 21 de xuño, data na que se ía celebrar o Xubileu de ouro da raíña. Dado que ese día se proclamara festivo, a data de lanzamento cambiouse ao 20 de xuño, cando as moedas debían transportarse da Royal Mint ao Banco de Inglaterra, e alí utilizarse para satisfacer os pedidos dos bancos londinienses. Os bancos provinciais non disporían das novas moedas ata polo menos o día 22, e o Dundee Courier informaba: "espérase que a demanda do dobre florín esgote de camiño a primeira subministración". Logo de pórense ao dispor da poboación as novas moedas, produciuse unha reacción moi negativa por parte da cidadanía e da prensa. Segundo Dyer e Stocker:
Segundo Heffer, como "a popularidade de Vitoria se recuperara considerablemente entre o seu pobo en 1887, houbo unha protesta contra esta representación menos que idealizada". O dobre florín foi especialmente criticado.
Estas críticas chegaron á Cámara dos Comúns, onde Goschen respondeu a preguntas sobre a nova moeda os días 23 e 28 de xuño. O chanceler díxolles aos deputados que, igual que a poboación non confundía o florín e a media coroa, tampouco confundiría o dobre florín e a coroa. A única diferenza no deseño entre o dobre florín e a coroa era que, en tanto que o primeiro levaba a lenda real dividida entre ambas as faces da moeda, a de media coroa amosábaa íntegra no anverso. Canto aos reversos, eran totalmente diferentes en ambas as moedas.
O único efecto inmediato do clamor popular foi que a moeda de 6 peniques de prata —que ao non expresar o seu valor facial adoitaba bañarse en ouro para a facer pasar por medio soberano— retomase o seu antigo deseño do reverso, no que se indicaba o seu valor para evitar esa fraude.
Continuación da produción
En decembro de 1887, Fremantle comentoulle nunha carta a Robert Hunt, subdirector da ceca sucursal de Sydney da Royal Mint, que as razóns para a emisión do dobre florín eran moi complicadas e que dubidaba que "algunha vez tivese unha gran demanda". O 30 de maio de 1888, O correspondente en Londres do Liverpool Mercury declarou que "se produciron case 100.000 libras do dobre florín, e case toda esa cantidade desapareceu [...] o dobre florín non se fixo popular; ata a data non se conseguiu xeneralizar o seu uso".
A frecuente confusión entre o dobre florín e a coroa deulle á peza de 4 xilins o alcume de "ruína dos taberneiros", xa que se a confusión entre ambas as moedas, con só 2 milímetros de diferenza e anversos case iguais, lles ocasionaba unha perda dun xilin en cada peza. A revista The Banker's Magazine publicou en 1890: "porén, poucas persoas, mesmo poucos caixeiros, por moi experimentados que sexan, distinguirán doadamente a simple vista unha coroa dun dobre florín. Creemos que lles resultaría difícil estar perfectamente seguros de con que moeda están a tratar, a menos que examinasen o reverso e visen se o cabaleiro e o dragón [o deseño da coroa] están ou non nel".
O ano 1889 foi o de maior número de emisións, tanto do dobre florín como da coroa, con máis dun millón de moedas cuñadas de cada unha. Isto debeuse a que o Goberno utilizou as dúas moedas grandes para o pagamento dos seus empregados, e tamén debido a un acordo que fixera co Banco de Inglaterra para reembolsar ao banco polo transporte de moedas de prata ás súas sucursais e aos solicitantes provinciais. En marzo de 1890, Goschen dixo aos Comúns que "dificilmente se pode dicir que haxa algunha similitude entre o dobre florín e a coroa" e foi recibido con berros de incredulidade. O 5 de maio, á pregunta de se se estaba a considerar a posibilidade de retirar a coroa ou o dobre florín, declarou que a coroa estaba a gañar popularidade e que "canto á peza de 4 xilins, é prematuro tomar unha decisión; só o tempo pode demostrar cal é o verdadeiro uso da moeda".
No entanto, a cuñaxe do dobre florín cesou para sempre en agosto de 1890. Segundo Richard Lobel no Coincraft Standard Catalogue of English and UK Coins, "este valor facial, impopular no momento da súa emisión, durou ata 1890, cando xa superara a súa utilidade. O uso do retrato de Boehm acelerou sen dúbida a súa desaparición". John Craig, na súa historia da Royal Mint, afirmou que "a súa proximidade á peza de 5 xilins, o seu tamaño e a súa novidade foron desvantaxes fatais; foi abandonada [...] despois dunha emisión de dous millóns e medio de exemplares, e o fracaso foi tan flagrante que a Casa da Moeda, en contra de toda a súa práctica, devolveu as moedas ao seu valor nominal completo a quen llo solicitou".
Cancelación e epílogo
Boehm morreu en decembro de 1890 e, segundo a crítica de arte Marion Spielmann, que o coñecía ben, "o seu espírito apracible inclinouse en silencio baixo o torrente de despectiva condena con que se recibiu a súa obra", o que provocou a súa doenza e a súa morte. Wyon finou no agosto seguinte, e o numismático Leonard Forrer escribiu no seu Biographical Dictionary of Medallists que Wyon quixera ser o deseñador do anverso da moeda do Xubileu: "cara ao final da súa carreira, sufriu unha profunda decepción ao aceptar o Goberno o deseño de J. E. Boehm para o anverso da moeda do Xubileu de 1887, e crese que isto acelerou o seu final".
En febreiro de 1891, Goschen nomeou un comité para o deseño de moedas baixo a dirección de John Lubbock, deputado liberal. Na súa primeira reunión dese mes, o comité decidiu por unanimidade que o dobre florín debía deixar de producirse, e isto foi confirmado por Goschen nunha declaración ante os Comúns o 25 de maio. O comité emitiu o seu informe en marzo de 1892 e unha versión modificada en maio; ambos recomendaban que non se mantivese o dobre florín. Fremantle reiterou isto no seu informe anual como máximo dirixente executivo da Casa da Moeda para 1892. En xaneiro de 1893, The Daily Telegraph lembrou que o dobre florín fora rexeitado universalmente, "non bendicindo nin a quen daba nin a quen recibía". En 1895, Robert William Hanbury, secretario financeiro do Tesouro, declarou en resposta a unha pregunta parlamentaria que non sabía por que se emitira esta moeda, e que debería ter feito algunha clara distinción entre ela e a coroa. O rival do dobre florín, a coroa, seguiu emitíndose, e fixéronse considerables esforzos para que circulase, coa esperanza de que desprazase algúns medios soberanos do comercio, mais en 1902 estaba claro que o uso principal da moeda era pagar os salarios do Goberno nos estaleiros, logo do cal volvía inmediatamente aos bancos, e finalmente deixouse de emitir.
En 1914, arredor do 70 % dos dobres floríns emitidos foran xa retirados, mais algúns seguían en circulación. Un informe de 1931 para o Goberno estadounidense mencionaba o dobre florín como a única moeda obsoleta que circulaba en Gran Bretaña, e describíao como "raramente visto". Logo de que a prata deixou de cuñarse en moedas circulantes en 1946, apareceron exemplares do dobre florín nos programas de recuperación de prata da Royal Mint a principios da década de 1960. Esta moeda non foi desmonetizada cando se produciu a decimalización da libra en 1971, e segue a ter un teórico curso legal coa equivalencia de 20 peniques ou a vixésima parte dunha liba esterlina.
Coleccionismo
miniatura|303x303px|[[Estoxo coa serie de moedas do Xubileu da Raíña Vitoria de 1887, co dobre florín no centro.]] A serie do dobre florín, con só catro anos para coleccionar, fíxose popular entre os coleccionistas que procuran unha serie completa. Existen algunhas variantes na serie. O anverso e o reverso orixinais eran totalmente planos, mais nalgúns espécimes de 1887 xurdiron pequenas diferenzas e o campo amosouse lixeiramente cóncavo. Ademais, a data de 1887 representouse orixinalmente como "I887", comezando por un "I" a modo de número romano, e logo modificouse co número arábigo. Do mesmo xeito, nalgunhas moedas de 1888 e de 1889, o segundo I de VICTORIA aparece como un número 1 arábigo invertido.
O deseño do reverso ampliouse lixeiramente para a emisión de 1890. Existen moedas de proba de 1887, algunhas co primeiro anverso e o primeiro reverso (e un I romano), e outras co segundo anverso e o segundo reverso (e un 1 árabe).
Tiraxes
Estas son as tiraxes anuais do dobre florín durante os seus catro anos de existencia:
Somos el mundo
«Somos el mundo 25 por Haití» é unha canción benéfica de 2010 gravada polo supergrupo Artists for Haiti. Escrita por Emilio e Gloria Estefan, é unha adaptación ao español da canción de 1985 "We Are the World". Esta foi escrita por Michael Jackson e Lionel Richie e gravada polo supergrupo USA for Africa para loitar contra a fame negra en Etiopía.
Contexto
Emilio e Gloria Estefan, xunto con Quincy Jones, Daddy Yankee e outros cantantes, uniron forzas coa canle estadounidense en español Univision. O obxectivo era gravar unha versión en español de "We Are the World" para destinar o recadado ás vítimas do terremoto de Haití. Univision coproduciu e distribuíu a canción, que foi lanzada en marzo.
Tamén participaron en gravacións previas Chayanne, José Feliciano, José Luis Rodríguez "El Puma" e Belinda. Esta última non puido viaxar a Miami, polo que a súa parte foi gravada en México.
O videoclip foi estreado o 1 de marzo de 2010 no programa de entrevistas El Show de Cristina, de Univision.
Solistas en orde de aparición
Entre parénteses, número de aparicións.
thumb|115px|dereita|alt=|[[Daddy Yankee]] thumb|115px|dereita|alt=|[[Belinda Peregrín|Belinda]] thumb|115px|dereita|alt=|[[Paulina Rubio]] alt=|dereita|miniatura|198x198px|Daddy Yankee alt=|dereita|miniatura|153x153px|Belinda alt=|dereita|miniatura|166x166px|[[Paulina Rubio]]
Dictionary of Greek and Roman Geography
O Dictionary of Greek and Roman Geography é o deradeiro dunha serie de dicionarios clásicos editados polo estudoso inglés William Smith (1813–1893), que segue a A Dictionary of Greek and Roman Antiquities e o Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Publicouse por primeira vez en 1854 e reeditouse por última vez en 2005.
O dicionario, editado en dous grosos volumes, ofrece unha cobertura detallada de tódolos países, rexións, vilas, cidades e características xeográficas importantes mencionados tanto na literatura grega e latina coma na Biblia. Conserva no título o de "grego e romano", en parte, por uniformidade, pero principalmente para indicar o obxecto principal da obra.
La caja (filme de 2021)
La caja é un filme venezolano de 2021 dirixido por Lorenzo Vigas. Foi escollido para competir polo León de Ouro na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, e tamén foi escollido como candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cinco montañas sagradas do taoísmo
miniatura|260x260px|Localización das cinco montañas sagradas do taoísmo (puntos vermellos) e os catro montes sagrados do budismo (estrelas violetas). As cinco montañas sagradas do taoísmo, tamén chamadas cinco grandes montañas, están distribuídas de acordo ás direccións cardinais da xeomancia chinesa. Segundo a mitoloxía chinesa, estas cinco montañas orixináronse do corpo de Pangu, primeiro ser e creador do mundo. A súa lenda, base do taoísmo, di así:"«Na antigüidade non existían nin o ceo nin a terra. O universo era un caos en forma de ovo onde se xestaba ao gran deus Pangu. Cando este naceu, o ovo rompeuse en dúas metades, as materias lixeiras eleváronse formando o ceo, e as densas quedaron abaixo formando a terra. Despois de mil anos sostendo o ceo, crecendo cada día e separándoo da terra, morreu o seu corpo para dar lugar ao que coñecemos hoxe. O seu ollo esquerdo converteuse no sol, o dereito na lúa, o seu derradeiro folgo transformouse en nubes, as palabras en tronos e os seus cabelos en estrelas. A súa cabeza, brazos e pés crearon os catro puntos cardinais, da súa sangue naceron os ríos e dos seus tendóns os camiños»"O monte Tai, ao ser o máis oriental, asóciase coa saída do sol, representando renacemento e renovación, polo que se considera o máis importante dos cinco e crese que se formou a partir da cabeza de Pangu. Do monte Heng en Hunan procedería do brazo dereito, e do monte Heng en Shanxi, o esquerdo. O monte Song sería o seu embigo, e o monte Hua os seus pés.
Os Tatos, A Barcia do Seixo, A Lama
Os Tatos é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Borja Jiménez
Borja Jiménez Sáez, nado en Ávila o 21 de xaneiro de 1985, é un adestrador de fútbol español. Dende xuño de 2023 adestra o Leganés, da Segunda División.
Traxectoria
Tivo unha breve carreira como futbolista, militando no Real Ávila e no CD Colegios Diocesanos. Como adestrador comezou no fútbol base do Real Ávila, pasando logo pola Milan Academy, a escola de fútbol do AC Milan na cidade abulense, e o Casa Social.
Tras a súa dimisión en novembro de 2014, adestrou nas categorías inferiores do Real Valladolid, e na tempada 2015/16 colleu as rendas do filial, o Valladolid Promesas, na xornada 10 da Segunda División B, substituíndo ao vigués Rubén Albés. Dirixiu o equipo ata o final da tempada, logrando a permanencia. Na seguinte campaña adestrou o CD Izarra, ascendido a Segunda B un ano antes, e conseguiu manter a categoría, rematando no 13º posto.
Na tempada 2016/17 converteuse no novo adestrador do Rápido de Bouzas, que acababa de ascender por primeira vez á Segunda B na tempada anterior, comandado por Patxi Salinas. Con Jiménez no banco o equipo vigués realizou unha grande estrea na categoría, asinando a mellor tempada da súa historia ao rematar na quinta praza, a só dous puntos de disputar a promoción a Segunda.
En xuño de 2018, o CD Mirandés e Borja Jiménez chegaron a un acordo para a tempada 2018/19. Co equipo de Miranda de Ebro rematou terceiro do seu grupo de 2ªB, clasificándose para a promoción de ascenso. Nesta, eliminou sucesivamente ao Atlético de Madrid B, ao Recreativo de Huelva e ao Atlético Baleares, logrando así o segundo ascenso á categoría de prata na historia do club. Ademais, nesa mesma tempada, o Mirandés conseguiu gañar a Copa Federación por primeira vez na súa historia.
En xullo de 2019 adestrou por primeira vez no estranxeiro, asinando contrato co Asteras Tripolis da Superliga de Grecia, unha experiencia que durou só 5 meses, xa que tras un total de tres vitorias en doce encontros, foi destituído o 5 de decembro.
O 23 de decembro de 2019 anunciouse a súa fichaxe polo FC Cartagena, que ostentaba o liderado do grupo IV da Segunda B, tras 19 xornadas. Chegou a Cartaxena para substituír a Gustavo Munúa, que deixou o equipo para aceptar unha oferta do Nacional de Montevideo. Con Jiménez como adestrador o equipo cartaxinés proclamouse campión do seu grupo, despois de que a tempada acabase antes de tempo por mor da pandemia de COVID-19, e xogou a promoción de ascenso. Accedeu pola ruta de campións de grupo, tendo así unha dobre oportunidade, e enfrontouse na primeira delas ao Atlético Baleares. O partido acabou con empate a cero goles, ao igual que a prórroga, polo que o partido se decidiu na quenda de penaltis, logrando o ascenso o Cartagena despois de que Pablo Caballero transformase o cuarto e definitivo penalti. Comezou a tempada na Segunda División con bos resultados, pero máis tarde encadeou unha mala xeira de encontros, con só unha vitoria en nove partidos, sendo destituído en decembro.
O 26 de maio de 2021 foi anunciado como novo adestrador do Deportivo da Coruña para a tempada 2021/22 na Primeira RFEF, relevando no cargo a Rubén de la Barrera. Na súa primeira tempada acabou segundo, só por detrás do Racing de Santander, e disputou así a promoción de ascenso a Segunda, onde eliminou en semifinais ao Linares por 4-0, enfrontándose na final en Riazor ao Albacete de Rubén de la Barrera. O Deportivo adiantouse na primeira parte cun gol de Mario Soriano pero Alberto Jiménez empatou na segunda metade, enviando o encontro á prórroga. Ao equipo de Borja Jiménez bastáballe co empate para ascender, pero Jordi Sánchez anotou para o Albacete preto do final, deixando o equipo galego outro ano máis na categoría de bronce.
Confirmado pola directiva para unha segunda tempada na Coruña, recibiu críticas dende as primeiras xornadas, debido ao pobre xogo do equipo. Finalmente foi destituído o 11 de outubro de 2022, despois de colleitar tres vitorias, tres empates e unha derrota en sete xornadas, e co equipo situado na zona de promoción pero a sete puntos do líder, o Racing de Ferrol.
Francisco Fulgosio
Francisco Javier Fulgosio e Villavicencio, nado en Ferrol o 12 de agosto de 1799 e finado en Burgos o 21 de setembro de 1848, foi un militar galego.
Traxectoria
Fillo do militar Francisco Fulgosio e de María del Carmen Villavicencio, foi irmán dos tamén militares Fernando, Dámaso e José Fulgosio, e pai do escritor Fernando Fulgosio.
O 28 de xaneiro de 1833 foi licenciado e enviado a Cuenca, de onde fuxiu xunto con Juan Romagosa; foi a Alxeciras e a Portugal e incorporouse ás filas carlistas o 10 de outubro de 1833. En maio de 1836 pediu o grao de brigadier aducindo que logrou que en Etxarri Aranatz (1834) desertasen máis de cen homes do 1.º da Garda de Infantaría ás filas de don Carlos; baixo o mando de Gómez derrotou ao xeneral cristino Narciso López en Malillas (Guadalaxara). Xa co grao de brigadier foi un dos asinantes do Convenio de Bergara polo que se puña fin á Guerra carlista do Norte, xunto co seu irmán o coronel José Fulgosio.
En 1844 foi nomeado xefe político da deputación de Barcelona, cargo no que tentou aplacar os obreiros de forma non violenta creando unha comisión negociadora. En 1846 era mariscal de campo e comandante xeral de Málaga e recibiu a cruz da Orde de Carlos III. Morreu o 21 de setembro de 1848 cando era capitán xeral de Burgos.
Maaria Eira
Maaria Eira, tamén coñecida como Saskia Marjatta D'Onofrio e nada co apelido Suomalainen en Helsinqui o 23 de outubro de 1924 e finada en Roma o 19 de xuño de 1999, foi unha soprano finlandesa, que se fixo popular no seu país como protagonista de catro filmes musicais realizados en 1944 e 1954.
Traxectoria
Procedente dunha familia de artistas, seu avó materno fora o escultor Emil Wikström, seu pai o escritor e violinista Yrjö Suomalainen e súa nai a bailarina de ballet Estelle Wikström. O seu irmán máis vello, Kari Suomalainen, foi un recoñecido debuxante de prensa.
Maaria asistiu á escola de ballet da Ópera Finlandesa entre 1928 e 1936 e estudou canto con Olavi Nyberg. En 1942, con 19 anos, debutou na Ópera Nacional no papel de Gilda no Rigoletto de Giuseppe Verdi e apareceu como solista noutras producións operísticas. A súa beleza e carisma artístico chamou a atención do mundo cinematográfico e recibiu ofertas entrar no mundo do cinema, e así en 1944 protagonizou dous filmes musicais, Ballaadi de Toivo Särkkäa e mais Miesmalli de Ossi Elstelä. A crítica recoñeceu o seu valor artístico mais criticou a súa falta de formación interpretativa.
En 1951 gañou o Concurso Internacional de ópera do Teatro da Ópera de Roma e da Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Cantou en diversos escenarios de Italia e outros países europeos e mais nos Estados Unidos. No ano 1954 viu a estrea de dous filmes musicais finlandeses que a tiñan como protagonista, Onnelliset de Hannu Leminen e Mä oksalla ylimmällä de Jack Witikka. E tamén nese ano de 1954 coñeceu á soprano Toti Dal Monte que traballaba como profesora de canto, e converteuse na súa discípula e na súa man dereita. En 1956 acompañouna a Moscova e actuou como modelo de canto durante as clases. Na súa etapa italiana representou papeis máis dramáticos, e a partir da década de 1960 e durante vinte anos exerceu como directora de ópera.
O Eido da Tendeira, A Barcia do Seixo, A Lama
O Eido da Tendeira é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Ferreñas (instrumento musical)
As ferreñas ou ferriñas, son un instrumento musical de percusión formado por un soporte de madeira e pequenos discos de metal (ferreñas). Os discos agrúpanse por parellas e soan, batendo uns contra os outros, cando se axita o instrumento.  Cando o soporte é rectangular, o instrumento recibe tamén o nome de sistro.
Características
As ferreñas desapareceron da música popular a finais do século XIX, sendo substituídas pola pandeireta. Un instrumento que unificaba os sons de ferreñas e pandeiro, e que propiciou tamén o declive na popularidade deste último.
Alisma lanceolatum
Alisma lanceolatum With. é unha especie de plantas da familia Alismataceae.
Descrición
É unha planta que difire de Alisma plantago-aquatica en ter follas lanceoladas a elípticas estreitándose cara ao peciolo. As flores son de cor morada-rosáceas con 6-8 mm de diámetro; pétalos internos agudos. Carpelos con pico curto que sae de cerca do ápice (pico longo que sae de cerca do centro en Alisma plantago-aquatica). Florece no verán.
Habita en ríos de augas lentas, estanques, quenllas e augas superficiais.
É nativa de Eurasia e norte de África.
Taxonomía
Alisma lanceolatum foi descrita por William Withering, e publicada en An Arrangement of British Plants, Third Edition 2: 362. 1796.
Alisma: nome xenérico que xa se utilizaba na antiga Grecia, Linné tomouno de Dioscórides.
lanceolatum: epíteto latino que significa "con forma de lanza".
Gabián, A Barcia do Seixo, A Lama
Gabián é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O Reconco, A Barcia do Seixo, A Lama
O Reconco é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Kulmbach
Kulmbach é a capital do distrito de Kulmbach en Baviera en Alemaña. A cidade é famosa polo castelo de Plassenburg, que alberga o maior museo de soldados de chumbo do mundo.
Lugar
Kulmbach atópase no medio da provincia bávara da Alta Franconia, a uns 25 km ao noroeste da cidade de Bayreuth. Ao sur de Kulmbach, o río Main comeza na converxencia das súas cabeceiras, a Main Branca e a Red Main.
Barrios da cidade
Kulmbach divídese nos seguintes distritos (con poboación entre corchetes):
Kalanchoe blossfeldiana
Kalanchoe blossfeldiana é unha planta herbácea do xénero Kalanchoe, orixinario de Madagascar.
Descrición
É unha planta suculenta que pode acadar 30-40 cm de altura por uns 20 cm de ancho con brillantes follas carnosas de cor verde escuro cuxo tamaño rolda entre 7 cm de longo por 4 de anchura. A inflorescencia é un curto talo con até tres pares de follas (distintas ás do resto da planta), que nace das axilas das follas. No remate deste talo xorden en forma de acio numerosas flores con 4 pétalos duns 4 mm de diámetro. Estas poden ser vermellas, purpúreas, alaranxadas, amarelas ou brancas. A súa época de floración natural abrangue dende finais do inverno até finais de primavera.
Relacións Bután-Paquistán
As relacións entre Bangladesh e Paquistán refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Paquistán. As relacións estiveron activas polo menos dende 2004. Ambas as dúas nacións son membros da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional e das Nacións Unidas. Ningún país ten un embaixador residente.
Ambos son estados do Himalaia e teñen dous veciños comúns, a China e a India. Bután ten estreitas relacións coa India mentres que Paquistán ten relacións estreitas coa China. Porén, as relacións paquistanís coa India son ​​máis tensas, polo que a India observou ás veces as aproximacións paquistanís a Bután con desconfianza.
Representación diplomática
Ningún dos dous países ten un embaixador residente. A embaixada de Paquistán en Bangladesh está acreditada en Bután. No ano 2006, o embaixador de Paquistán en Bután era Alamgir Bashar Khan Babar.
No ano 2012, o embaixador de Bután en Paquistán era Dasho Bap Kesang.
578: Phát đạn của kẻ điên
578: Phát đạn của kẻ điên é un filme vietnamita de 2022 escrito e dirixido por Lương Đình Dũng. Está protagonizado por Alexandre Nguyen, Thanh Thao, H'Hen Niê, Hoang Phuc, Ngoc Tinh, Tuan Hac, Jessica Minh Anh, Thao Tam e Ha Van Hieu. Estreouse oficialmente o 20 de maio de 2022 mais foi adiado por mor da pandemia de COVID-19.
Foi escollido como candidato de Vietnam para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un condutor de camións colectores, Hùng, vive unha vida idílica coa súa filla pequena, An. O pai e a filla son os compañeiros máis próximos en cada viaxe co seu camión colector laranxa. A vida segue así ata que An ten que deixar o seu pai para ir á escola. Un día, Hùng é informado de que An está gravemente deprimida. Confiando nas súas antigas habilidades do pasado e ao descubrir a verdade, Hùng está furioso e ferido ao saber que a súa nena foi secuestrada por un estraño. Logo de comezar a súa solitaria e intensa viaxe na procura do estraño secuestrador, Hùng dáse conta de que para cazar a este psicópata ten que contrarrestar as enormes forzas clandestinas que hai detrás del.
As Raíces, A Barcia do Seixo, A Lama
As Raíces é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Soil Moisture Active Passive
Soil Moisture Active Passive ou SMAP é un satélite artificial do JPL da NASA lanzado o 31 de xaneiro de 2015 a bordo dun Delta 730 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de SMAP é estudar a humidade do solo da Terra mediante un radiómetro e radar. As medicións de humidade son necesarias para mellorar e comprender os ciclos do auga rexionais, a produtividade dos ecosistemas e a relación entre os ciclos da auga, do carbono e da enerxía na biosfera terrestre. Ademais as medicións de alta resolución da humidade melloran a precisión dos prognósticos meteorolóxicos, as previsións de inundacións e axudan na mellora da produtividade agrícola.
SMAP leva a bordo un radiómetro e un radar en banda L cun reflector de 6 m de diámetro cunha resolución de entre 1 e 3 km. O 7 de xullo de 2015 unha avaría no radar deixouno fóra de servizo, polo que o satélite só obtén datos co radiómetro.
Canon da Terra Media
O termo tamén foi usado por revisores, editores, académicos, autores e críticos como John Garth, Tom Shippey, Jane Chance entre outros para describir os escritos publicados de J. R. R. Tolkien sobre a Terra Media como un todo. Outros escritores consideran o conxunto da súa bibliografía completa como un "canon de Tolkien", no canto dun subconxunto definido polo escenario ficticio da "Terra Media".
Tracto gastrointestinal
O tracto gastrointestinal (tracto GI, tracto dixestivo, canle alimentaria ou tubo dixestivo) é o tracto ou tubo do sistema dixestivo que vai da boca ao ano. O tracto GI comprende diversos tramos de diferente grosor e especialización que se observan nos sistema dixestivo dos humanos e outros animais, incluíndo o esófago, estómago e intestinos. O alimento entra pola boca e é dixerido para extraer os nutrientes que contén e absorber a súa enerxía, e os residuos que non se poden procesar máis son expulsados polo ano como feces. Gastrointestinal é un adxectivo que especificamente significa pertencente ao estómago e aos intestinos. Entérico significa pertencente ao intestino.
A maioría dos animais teñen un tracto dixestivo completo. As excepcións son os animais máis primitivos, como as esponxas, cnidarios e outros. As esponxas carecen de tracto dixestivo e teñen pequenos poros (ostia) por todo o seu corpo por onde entra a auga co alimento, o cal é dixerido individualmente polas células do interior do corpo, e teñen un gran poro dorsal (ósculo) para a expulsión da auga e residuos. Os ctenóforos teñen unha boca ventral e poros anais dorsais. Os cnidarios teñen un só poro para a inxestión do alimento e a excreción e unha cavidade interna dixestiva. Os acelos teñen unha boca que desemboca nun mesénquima e carecen de cavidade interna e fan a dixestión nun vacúolo rodeado por un sincitio e non tapizado por células epiteliais especializadas. Algúns animais parasitos carecen de aparato dixestivo diferenciado (tenias).
O tracto dixestivo humano comprende o esófago, o estómago e os intestinos e está dividido en tracto gastrointestinal superior e inferior. Inclúe todas as estruturas que están entre a boca e o ano, formando un tubo continuo que inclúe os principais órganos da dixestión: estómago (dixestión) e intestino delgado (dixestión e absorción de nutrientes), que se continúa co intestino groso, onde se forman as feces e absórbese auga e sales. O sistema dixestivo humano completo comprende tamén os órganos que verten no tubo dixestivo, como as glándulas salivares, o páncreas e o fígado coa vesícula biliar, e as estruturas da boca. O tracto GI pode dividirse en anterior (da boca ao duodeno), medio (do duodeno ao colon transverso) e posterior (do colo transverso ao ano), de acordo coa orixe embriolóxica de cada segmento. O tracto GI humano completo mide uns nove metros de longo nunha autopsia. É considerablemente máis curto no corpo vivo porque os intestinos, que conteñen paredes con tecido muscular liso, manteñen un constante ton muscular nun estado de tensión media, pero poden relaxarse en certas zonas para producir unha distensión local e a peristalse.
Armin Wolf (historiador)
Armin Wolf nado o 12 de maio de 1935 en Berlín, é un historiador medievalista alemán. Elaborou a teoría da herdanza sobre a orixe dos príncipes electores e o colexio electoral do Sacro Imperio Romano Xermánico, e investigou a xeografía homérica da Odisea.
Formación
Despois de graduarse no bacharelato en Frankfurt, estudou en Tubinga, na Universidade de Frankfurt e na Universidade de Hamburgo desde 1955 e doutorouse en 1961 con Otto Brunner. Despois diso, foi asistente de investigación cunha tarefa docente no Leibniz College da Universidade de Tübingen. En 1965 converteuse en investigador asociado no Instituto Max Planck de Historia Xurídica Europea en Frankfurt. En 1974 recibiu unha bolsa da Fundación Volkswagen no Instituto Histórico Alemán de Roma. En 1983 foi un estudoso visitante na Universidade Estatal de Pensilvania. En 1985 habilita na Ruprecht-Karls-University Heidelberg para Historia Medieval e Ciencias Históricas Auxiliares, onde foi profesor e en 1993 profesor extraordinario. Foi profesor visitante na Universidade da Columbia Británica en Vancouver en 1987 e na Universidade de Quioto en 1992.
Xubilado en 2000, continuou traballando como investigador invitado no Instituto Max Planck de Historia Xurídica Europea até 2006. Foi membro da Vereinigung für Verfassungsgeschichte (Asociación de Historia Constitucional).
Tracto gastrointestinal
Estrutura
miniatura|350px|Sistema dixestivo A estrutura e funcionamento do sistema dixestivo pode describirse pola súa anatomía, microanatomía, histoloxía e fisioloxía. O tracto divídese en tracto superior e inferior e os intestinos en delgado e groso.
Tracto gastrointestinal superior
O tracto gastrointestinal superior consta de boca, farinxe, esófago, estómago e duodeno. A demarcación exacta entre os tractos superior e inferior é o músculo suspensorio do duodeno. Este diferencia os límites embrionarios entre os intestinos anterior e posterior e é tamén a división utilizada normalmente polos médicos para describir as hemorraxias gastrointestinais como de orixe "superior" ou "inferior". Facendo unha disección, o duodeno completo pode parecer un órgano unificado, mais se nos baseamos na función, localización e anatomía interna está dividido en catro segmentos. Os catro segmentos do duodeno son os seguintes (comezando no estómago e movéndonos cara ao xexuno): bulbo, segmentos descendente, horizontal e ascendente. O músculo suspensorio une o bordo superior do duodeno ascendente ao músculo diafragma.
Armin Wolf (historiador)
Formación do colexio electoral
Segundo Wolf, a elexibilidade para a elección do rei alemán e o dereito ao voto dos 23 príncipes imperiais seculares de 19 dinastías, cuxos nomes foron transmitidos por primeira vez como electores en 1198, deben ser declarados por herdanza. Baseábase en se e como os electores reais (tamén na liña feminina) descendían dos otonianos, que morreran na liña masculina. Interpreta a estes votantes reais como "representantes das tribos fillas reais".
Tese de Wolf:
“Os que tiñan dereito a herdar tiñan dereito a votar. Despois da caída dos Staufer, o Colexio Electoral de sete membros considerablemente máis pequeno segundo Wolf non se constituíu antes de 1257, como se supoñía anteriormente, senón só en 1298. A famosa pasaxe do Sachsenspiegel (Landrecht III 57), coa súa elección por dúas veces tres (= seis) príncipes (os clérigos Maguncia, Tréveris e Colonia e o secular Palatinado, Saxonia, Brandeburgo) e a exclusión de Bohemia, non reflicte un eleccións anteriores, pero exactamente a elección de Rudolf von Habsburg como rei en 1273. Polo tanto, só se inseriu no Sachsenspiegel por esta época. Os electores seculares de Rodolfo puxeran a condición electoral de que as fillas do novo rei fosen doadas como esposas. Os representantes das tribos fillas do rei Rodolfo que xurdiron destes matrimonios -e un posterior tamén do rei de Bohemia cunha filla de Rodolfo- uníronse xunto aos tres arcebispos renanos como o que entón era o tradicional colexio electoral de sete membros para o primeiro momento. tempo en 1298. Isto ocorreu durante a segunda elección real do fillo de Rodolfo, Alberte I, sobre a que os sete electores emitiron conxuntamente un documento por primeira vez e autenticárono cos seus sete selos. Wolf sinala o testemuño de Johann von Victring de que os sete electores nunca estiveran xuntos nun só lugar dende que ninguén se lembra. Tamén se refire a que o dereito hereditario ao sufraxio foi codificado na Bula de Ouro do emperador Carlos IV en 1356. O mesmo sucede aquí: «Os que tiñan dereito a herdar tiñan dereito a voto. Wolf segue defendendo a súa incontrovertida teoría da herdanza.
Tracto gastrointestinal
Tracto gastrointestinal superior
O músculo suspensorio é un importante punto de referencia anatómico que mostra a división entre o duodeno e o xexuno, o primeiro e segundo tramos do intestino delgado, respectivamente. É un músculo delgado que deriva do mesoderma embrionario.
Armin Wolf (historiador)
Xeografía da Odisea
Máis aló dos círculos profesionais, gañou notoriedade coa súa teoría sobre a xeografía da Odisea Segundo Wolf, a terra dos feacios en Homers Reise auf den Spuren des Odysseus“ ("A viaxe de Homero nos pasos de Odiseo") corresponde ao istmo da Calabria actual, no punto máis estreito de Italia de 30 km. Alí o náufrago "Odiseo" puido chegar desde o Tirreno ao mar Xónico no paseo de tres días que menciona Homero. Na cidade dos feacios, Odiseo "marabillado" coa vista das dúas baías ( liménas ) a ambos os lados da cidade. Dado que en Tiriolo, na conca hidrográfica do istmo de Calabria, as dúas baías do mar Tirreno e o Xónico poden verse en realidade dende o mesmo lugar ao mesmo tempo, Wolf sospeita da sede real dos feacios homéricos alí. Asume a tradición homérica, na illa grega de Corfú. Para Wolf, a Phaakenland (terra feacia) de Homero é a posterior Magna Grecia. Esta interpretación da terra entre os dous mares explica por primeira vez por que a terra dos feacios en Homero se atopa tanto detrás como diante do estreito de Mesina, que desde a antigüidade foi considerado como o estreito de Escila e Caribdis. Segundo Wolf, Homero utiliza máis de doce características destas dúas terribles pragas para caracterizar terremotos e maremotos na zona tectonicamente máis activa de Europa.
Laniocera hypopyrra
O Laniocera hypopyrra é unha especie de paxaro da familia Tityridae. Tradicionalmente, foi clasificado na familia Cotingidae, mais a evidencia moderna suxire que está mellor clasificado entre os Tityridae, onde é situado no presente pola SACC. Habita en Bolivia, o Brasil, Colombia, Ecuador, a Güiana Francesa, Güiana, o Perú, Suriname e Venezuela. O seu hábitat son as selvas húmidas subtropicais ou tropicais das terras baixas.
Praza de Barcelos
A Praza de Barcelos é unha praza de principios do século XX situada no centro da cidade de Pontevedra, ao leste do centro histórico de Pontevedra.
Laniocera hypopyrra
A especie foi descrita polo naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot no ano 1817.
Armin Wolf (historiador)
Traballo audiovisual
Acompañou o programa de televisión ZDF en dúas partes ( Cruise with Odysseus ) na serie terra-X. A ruta reconstruída por Wolf foi tamén a base do documental televisivo de seis partes Auf den Spur von Odysseus (emitido o 3sat ) de Nina Mavis Brunner
Praza de Barcelos
Orixe do nome
A praza leva o nome da cidade portuguesa de Barcelos, coa que Pontevedra está irmandada desde 1970.