cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bucinobantes
Valentiniano I
Despois de varias rebelións e incursións contra o Imperio Romano, como por exemplo en 367, na Batalla de Solicinio, o emperador Valentiniano I (364-375), sucesor de Xoviano (363-364), fallou na súa tentativa (co apoio dos burgundios) para prender a Macriano. No 370, Valentiniano invadiu as terras dos Bucinobantes, a "Alamania" (terra dos alamanos, despois Alemaña) e depuxo a Macriano, a quen denominou "turbarum rex artifex" ("rei artífice de axitación"). Coa axuda de desertores, Macriano foi capturado e preso. No seu lugar foi nomeado Fraomario como rei dos Bucinobantes, mais estes non o aceptaron e foi expulsado e Macriano restaurado. No 371, Valentiniano viuse forzado a conceder a Macriano unha alianza, e a admitir os Bucinobantes como federados de Roma e aliados leais na guerra contra os francos. Posibelmente como parte desta mesma alianza, seguiu un acordo entre Macriano e Valentiniano que culminou por proscribir Fraomario e os seus seguidores de Mogonciaco a Norfolk, en Inglaterra.
Graciano
No 378, o rei franco Malobaldo (Mellobaudes ou Flavius Merobaudes) de Toxandria (320–376), fillo de Malarico I, un conde dos domésticos de Roma, e o segundo en comando á cabeza do exército na Galia, a mando do emperador romano occidental Graciano (375–383), avanzou sobre tribos alsacianas, confederadas dos alamanos, comandadas polo rei Priario, da tribo dos Lentienses, e derrotounos na Batalla de Argentovaria (próxima da moderna Colmar, en Alsacia), na que morreu Priario. Dous anos despois (380), executou a Macriano, rei dos Bucinobantes e aliado romano, que invadira o territorio franco.
Bucinobantes e Francos
Os documentos relativos, propiamente, aos Bucinobantes, trala morte de Macriano, son escasos. Porén o Reino dos alamanos, comprendido polas diversas tribos que o compuñan, e cuxo territorio abranguía as rexións entre Estrasburgo e Augsburgo, durou até 496, cando Clodoveo, rei dos Francos, conquistou a rexión despois da Batalla de Tolbiac. A partir de aí (de 496 a 511) os alamanos e mailos seus confederados, son gobernados directamente polo rei e despois, a partir de 536, pasan a ser gobernados por un duque franco nomeado por aquel.
Finalmente, foi Carlomagno que, no 746, puxo remate á escasa resistencia existente dos xefes confederados alamanos fronte á dominación franca cando executou á maior parte da nobreza alamana despois dun levantamento en Cannsttat.
Etimoloxía
Hai varias hipóteses sobre a orixe do termo Bucinobantes. A de maior aceptación indica que provén da unión de " Buchen", "Hecken" ou "Gebück" e de "Band", "Banten" que quere dicir, pais, patria ou rexión. Así o nome podería ser: a rexión dos Bucken (Bucinos). O nome preservouse en Buchengau, en Hesse.
Tribos da confederación alamana
As primeiras novas sobre grupos alamanos foron mencionados por Dión Casio en 213, que os coloca como tribos xermánicas que se estableceran no curso medio e baixo do río Elba e ao longo do río Meno e, de acordo con Asinio Quadrado, o seu nome (que significa "todos") indica que eles eran a agrupación de varias daquelas tribos, ou sexa, os:
Dogondoutchi
right|thumb|Localización de Dogondoutchi no [[Níxer.]]
Dogondoutchi é unha cidade de Níxer situada no leste do departamento de Dosso. Cunha poboación de 29 244 habitantes (censo de 2001), Dogondoutchi é a cidade máis grande, ademais do centro administrativo do arrondissement homónimo.
Está situada preto da fronteira con Nixeria, sendo unha cidade de maioría hausa. Unha das principais actividades económicas é o cultivo de paínzo. A zona onde se asenta a cidade foi duramente golpeada pola seca e a crise alimentaria nixerina de 2005/06.
Microestrutura
Terminoloxía pertencente á disciplina da lingüística denominada lingüística textual. A microestrutura é a semántica lineal do texto e ten que ver cos significados das oracións e as relacións lineais que contraen. A reconstrución das relacións entre as proposicións facilítano-la microestrutura.
Cefalotórax
miniatura|Diagrama dun [[malacostráceo. O cefalotórax inclúe o céfalon e o tórax.]]
O cefalotórax, do grego κεφαλή kephalé, "cabeza" e θώραξ thórax, "tórax", é a parte do corpo dos crustáceos e arácnidos formada pola unión da cabeza e o tórax nunha única unidade funcional, perfectamente distinguíbel do abdome.
Nos crustáceos, maiormente nos decápodos, adoita denominarse pereion, que é un tipo de cefalotórax cuberto por unha casca, na cal hai, en xeral, un par de ollos, dous pares de antenas, tres de pezas bucais e cinco de patas.
Porén, o termo cefalotórax non debería usarse para designar a parte anterior do corpo dos arácnidos, xa que non é homóloga do cefalotórax dos crustáceos; o termo apropiado é o de prosoma.
Ruud Krol
200px|miniatura|dereita|Ruud Krol
Rudolf Jozef Krol , tamén coñecido por Ruud o Rudi, nado en 24 de marzo de 1949 en Ámsterdam, é un xogador de fútbol neerlandés xubilado que xogou 83 veces polo seu país. Comezou a súa carreira no Ajax Amsterdam baixo as ordes de Rinus Michels. Na súa primeira tempada no club non xogou moito. Despois da marcha do defensa esquerdo Van Duijvenbode no verán do 1969 ó Feyenoord, Krol converteuse nun xogador regular. Cando o Ajax chegou á Copa de Europa no 1971, e gañou, Krol non xogou por ter a perna rota. Krol participou nas finais da Copa de Europa no 1972 e no 1973. Mentres outros coma Cruyff e Johan Neeskens marcharon cara outros destinos, Krol mantívose no Ajax ata 1980 (logo lle pesaría ter estado tanto tempo). Marchou ó NASL para xogar cos Vancouver Whitecaps, pero permaneceu só unha tempada. Fichou á tempada seguinte co SSC Napoli onde xogaría durante catro tempadas. O seu derradeiro club antes de se retirar foi o club francés AS Cannes, no que aguantou ata 1986.
Internacionalmente, Krol fixo o seu debut na selección holandesa en 1969 contra Inglaterra, e xogou 83 encontros, retirándose das competicións internacionais no 1983. Foi un compoñente crucial no Total Football dos 70's. Un defensa versátil, tamén podía xogar en calquera posición ó longo do medio campo. No 1974, no que Holanda chegou á final, Krol xogou principalmente coma defensa esquerdo e preparou o gol de Cruyff contra o Brasil e o seu berro de 25 iardas contra Arxentina permanecerá na memoria. Por desgraza, caeron nun derradeiro obstáculo, perdendo por 2-1 para a Alemaña Occidental.
Cando se xogou a Copa de 1978, Krol decidiu troca-la posición de líbero e conseguiu o brazalete de capitán despois da saída de Cruyff. Krol fixo un torneo correcto, pero foi incapaz de impedi-la caída de Holanda da súa segunda derrota nas finais, esta vez 3-1 contra Arxentina.
Krol xogou coma capitán na selección holandesa nas competicións europeas de 1980, pero frustrouse, sendo eliminados na primeira ronda por Alemaña Occidental e Checoslovaquia. Tampouco conseguiron puntuar no 1982. Tivo parte na puntuación do 1984, e participou no seu derradeiro encontro internacional en 1983, cun 1-0 no campionato europeo contra España. A súa traxectoria copeira foi só superada por Aron Winter durante o torneo do 2000.
Na súa carreira como adestrador, encargouse de Exipto, e foi asistente de adestrador da selección holandesa (baixo as ordes de Louis van Gaal) e do Ajax (esta vez baixo as de Ronald Koeman). Recentemente actuou coma adestrador interino do Ajax, logo da renuncia de Koeman.
Copa do Rei de fútbol 1988/89
A Copa do Rei de fútbol 1988–89 foi a 85ª edición do torneo. A competición empezou o 31 de agosto de 1988 e rematou o 30 de xuño de 1989 coa final. O campión foi o Real Madrid.
Segunda rolda
Quedaou exento de xogar o Sabadell.
Terceira rolda
Quedaron exentos de xogar Las Palmas e Mallorca.
Agrupación de electores
A agrupación de electores, segundo a lexislación electoral española, é un conxunto de cidadáns que se asocia temporalmente co único fin de presentar unha candidatura a unhas determinadas eleccións. Para presentar candidaturas as agrupacións de electores necesitan presentar un número mínimo de firmas:
Axis I
Fillo do Heráclida Eurístenes e de Anaxandra, convértese en rei de Esparta á morte de seu pai. Funda daquela a dinastía real dos Axíadas que, conxuntamente coa dos Euripóntidas, goberna a cidade.
Ten dous fillos, Equéstrato e Anficles, sendo o primeiro o que o suceda.
Tom Stoppard
Tom Stoppard, nado en Zlín (República Checa, daquela Checoslovaquia) o 3 de xullo de 1937, é un autor teatral británico.
Escribiu pezas como The Coast of Utopia, Arcadia, Rosencrantz & Guildenstern Are Dead e Rock 'n' Roll. Cooperou así mesmo na elaboracións dos guións para os filmes Brazil e Shakespeare in Love.
Cannabis sativa subsp. sativa
A 'Cannabis sativa'' subsp. sativa''' é o resultado da adaptación da planta orixinal ás latitudes tropicais. Ten unha floración lenta por mor do longo verán tropical.
Trátanse de grandes plantas con moitas ramificacións, con follas de foliolos longos e estreitos, e dun verde máis claro ca o das súas curmás índicas. En diferenza á Cannabis índica o efecto da Cannabis sativa é estimulante e pode chegar a ser psicodélico. É difícil atopar variedades sativas puras xa que o que máis dase son os chamados "híbridos" (mesturas entre índicas e sativas); exemplo de variedades sativas puras son a Kalimist e a Hawaiian Snow.
Cannabis ruderalis
As Cannabis Sativas Ruderalis son plantas polo xeral pequenas e teñen a característica de non depender do fotoperíodo para florecer. Tamén cabe destacar unha menor concentración en THC e CBD.
Referente ao seu interese na cannabicultura, é apreciada porque se utiliza para facer xenéticas e experimentar así coas súas vantaxes, comprobando as súas propiedades e os posibles trazos favorables das xeracións sucesivas. É posible cruzalas con variedades índicas ou sativas, de maior psicoactividade, obtendo plantas de alto contido en THC cun período de crecemento e floración moi curto. As plantas conseguidas con estes cruces reciben o nome de "autoflorecentes" (florecen por idade non polas horas de luz que reciban) como por exemplo as variedades Lowrider o White Dwarf.
Cannabis indica
250px|miniatura|Unha planta de Cannabis Sativa Indica.
A Cannabis Sativa Indica xorde da adaptación da planta orixinal aos climas montañosos de Asia Central. A súa principal característica é a súa rápida floración, debida á rápida chegada do inverno nestes climas. Son plantas máis pequenas cás Cannabis sativas sativas e máis robustas, con follas máis escuras e de folíolos máis grosos cás sativas e que xeran un gran gomo na copa. Ó fumar as súas flores conséguese un efecto relaxante e incluso narcótico.
Equéstrato
Na mitoloxía grega, Equéstrato (en grego antigo Ἐχέστρατος / Ekhéstratos) é un rei lendario de Esparta.
Fillo de Axis I, neto de Eurístenes, pertence á casa real dos Axíadas. Sucédeo o seu fillo Leobotes (ou Labotas en Heródoto, que é a forma dórica do nome).
Forzas Armadas de España
As Forzas Armadas de España (FFAA ou FAS) son unha organización de carácter oficial encargada da defensa nacional de España. O mando supremo corresponde ao rei de España, Filipe VI, segundo o artigo 62 da Constitución. A ministra de Defensa é Margarita Robles (PSOE) e o xefe do Estado Maior da Defensa (habitualmente denominado como JEMAD) é o almirante xeneral Teodoro Esteban López Calderón. As Forzas Armadas son membros activos da OTAN, do Eurocorpo e dos Grupos de combate da Unión Europea.
De acordo co artigo 8 da Constitución Española, as Forzas Armadas divídense en:
Ademais, existen dúas unidades formadas por membros dos tres exércitos: a Garda Real e a Unidade Militar de Urxencias. A Garda Civil, integrada na estrutura do Ministerio do Interior, é un Instituto Armado, un corpo de natureza militar e adscríbese funcionalmente ao Ministerio de Defensa en caso de estado de sitio ou de guerra, ademais de poder actuar como policía militar en misións no exterior.
Actualidade
España nestes momentos ten varias misións activas no estranxeiro: no Líbano con 1.070 efectivos e en Afganistán con 1290 efectivos. En decembro de 2006, o Goberno de España acordou manter en 7.000 o número máximo de soldados despregados.
España pertence á OTAN desde 1982 e ratificouno en referendo en 1986. As condicións foron a redución de bases aéreas e militares estadounidenses situadas en España desde 1953, ano en que se asinasen os primeiros acordos cos Estados Unidos desde a segunda guerra mundial, e a non integración no aparello militar da Alianza Atlántica. Ambas seguen sen cumprirse. Desde a chegada da democracia, o contacto directo con nacións democráticas, a progresiva introdución de España nos asuntos internacionais, a profesionalización do Exército de Terra, a Armada e o Exército do Aire, xunto co esforzo económico realizado, fixeron que as forzas armadas españolas melloren considerablemente.
Misións no estranxeiro
As Forzas Armadas Españolas teñen uns 2.600 soldados despregados nas catro misións de paz activas que hai no estranxeiro: miniatura|300px|Despregamento español como parte da [[Forza Internacional de Asistencia para a Seguridade|ISAF en Afganistán]]
Lista de presidentes de Panamá
miniatura|dereita|120px|Escudo de armas de Panamá. O Presidente de Panamá é o xefe de estado, xefe de goberno e xefe do Poder Executivo de Panamá. É elixido pola poboación por un período de 5 anos.
Presidentes de Panamá (1904 - presente)
Entre o 1968 e o 1989, o xefe da Garda Nacional era o gobernante de facto. Así, Omar Torrijos Herrera (entre o 13 de outubro de 1968 e o 1 de agosto de 1981), Florencio Flores Aguilar (entre o 1 de agosto de 1981 e o 3 de marzo de 1982), Rubén Darío Paredes (entre o 3 de marzo de 1982 e o 12 de agosto de 1983) e Manuel Noriega (entre o 12 de agosto de 1983 e o 20 de decembro de 1989), foran os que gobernaron, indirectamente, o país.
Museo do Pobo Galego
O Museo do Pobo Galego abriu as súas primeiras salas no ano 1977 no antigo Convento de San Domingos de Bonaval, na cidade de Santiago de Compostela, no lugar coñecido comunmente como Porta do Camiño. O museo está dentro do mesmo edificio que o Panteón de Galegos Ilustres e a escasos metros do CGAC co que comparte ás antigas hortas do convento convertidas por Álvaro Siza e Isabel Aguirre en parque público na década de 1990.
Historia
O Museo do Pobo Galego constitúese como un organismo ó servizo da comunidade e séntese comprometido na salvagarda dunhas tradicións e costumes que normalmente foron esquecidas ou relegadas da historia oficial, pero que son precisamente onde un pobo atopa as pegadas da súa identidade. 240px|miniatura|Escaleira interior do museo|esquerda
En virtude do que antecede, a Xunta de Galicia por decreto 111/1993 de 22 de maio, recoñeceu ó Museo do Pobo Galego como "centro sintetizador dos museos e coleccións antropolóxicas de Galicia", considerando que "non só actúa de feito como referente e estímulo para a creación doutros museos e coleccións de carácter semellante en toda Galicia, senón que pode ser considerado como esa cabeceira espiritual e simbólica da rede de museos antropolóxicos de Galicia". O Museo conta con salas permanentes: O Mar, O Campo, Os oficios, Música, Traxe, Hábitat e Arquitectura e Sociedade, memoria e tradición, ofrecen unha visión sintética da sociedade galega tradicional, un compendio da diversidade de Galicia, que sirva como referencia para a avaliación das distintas manifestacións dentro do conxunto e para impulsar o interese polo coñecemento directo e a procura de alternativas de futuro.
Dispón así mesmo de espazos de exposición temporal, dun auditorio e dos servizos museísticos de Biblioteca, Videoteca, Arquivo Gráfico e sonoro, Administración e Departamento de Educación e Acción Cultural.
Foille outorgado no ano 2008 o Premio Nacional de Cultura tradicional e de base, un dos premios que integran os Premios Nacionais da Cultura Galega.
A colección
A colección do museo ten actualmente mais de 11500 entradas divididas en tres grandes áreas; Arte, Etnografía e Arqueoloxía.
Etnografía
É a parte mais ampla do museo e fai un percorrido por moitos dos usos e oficios galegos. Conta con 13 apartados que inclúen a gandaría, a pesca, o transporte, a indumentaria ou os xoguetes.
Illa Padre
Illa Pai é a máis grande das illas barreira de Texas e é a máis longa do mundo. É parte do Estado de Texas. A illa atópase ao longo da costa sur de Texas, no Golfo de México, e caracterízase polas súas praias de area branca no extremo sur. Significa pai en español, foi chamada así por José Nicolás Ballí (c.1770-1829), que era dono da illa e desempeñouse como sacerdote misioneiro e coleccionista de finanzas para todas as igrexas no Val do Río Grande. Tamén fundou a primeira misión na actualidade condado de Cameron.
Museo do Pobo Galego
Arqueoloxía
A colección posúe obxectos dende o neolítico ata a diferentes elementos relacionados coa romanización.
Superestrutura
Terminoloxía pertencente á disciplina da lingüística denominada lingüística textual.
Illa Padre
Illa Padre é a segunda illa máis grande por superficie dos Estados Unidos contiguos, logo de Long Island en Nova York na costa atlántica. Ten 182 km. de longo e 2´6 km. de largo, que se estende desde a cidade de Corpus Christi, no norte, á comunidade turística de Illa Padre Sur no sur. A illa está orientada de norte a sur, bordeada polo Golfo de México no leste, e Lagoa Madre no oeste. O extremo norte da illa conéctase con Illa Mustang por estrada. O extremo sur da illa está separado da Illa Brazos polo Paso Brazos Santiago.
Despe e Siga
Despe e Siga é unha banda portuguesa, que foi creada como unha especie de alter-ego da banda Peste & Sida, polos mesmos membros desta banda. Un dos seus maiores éxitos foi 'Festa' de 1994.
Historia
No inicio da década dos 90, os membros Luís Varatojo, João San-Payo, Fernando Raposo e Nuno Rafael dos Peste & Sida fixeron as primeiras aparicións baixo o nome Despe e Siga. O concepto era tocar versións de bandas coñecidas, como os The Pogues ou os Madness, e cantalas en portugués. En 1992, entraron na banda os reforzos João Cardoso (teclado) e Marco Franco (batería), que un ano máis tarde deixaría o seu lugar a Sérgio.
A participación no disco "Espanta Espíritos", ocorreu o ano seguinte, co tema "Familia Virtual", onde entra o fadista Alcindo de Carvalho.
En 1996, sae João San-Payo e entra Ricardo Aires (baixo) e chega ás tendas o álbum "Os Primos". O tema "Tou bo" contou coa axuda de Sérgio Godinho. En 1998, os Despe e Siga foron un dos grupos convidados para o disco Ao vivo na Antena 3, onde gravaron dous temas no auditorio da RDP. Tamén participaron no recompilatorio A cantar con Xabarín da Televisión de Galicia.
O terceiro disco, "99.9", editado en 1999, está composto na súa totalidade por temas orixinais. Foi producido por Mário Barreiros e reúne temas como "Manual do Gelo", "Rádio Ska" e "Lunamóvel".
Illa Padre
A cidade de Illa Padre Sur atópase no seu extremo sur, pero a illa no seu conxunto está escasamente poboada. A parte central da illa consérvase nun estado natural salvaxe como Padre Island National Seashore e parte da illa inferior está protexida como parte do Laguna Atascosa National Wildlife Refuge. Desde 1964, a illa dividiuse pola canle artificial de Port Mansfield. Os termos "Illa Padre Norte" e "Illa Padre Sur" a miúdo úsanse para referirse ás partes separadas da illa. Illa Padre está incluída dentro das xurisdicións dos condados de Cameron, Kenedy, Kleberg, Nueces, e Willacy en Texas.
Historia
A illa foi utilizada e ocupada estacionalmente polos indios Karankawa no momento do encontro europeo. Durante o goberno español, o pai José Nicolás Ballí (tamén coñecido como Padre Ballí, era dono da illa no século XIX, cando coñecíase como a concesión de terras Illa de Santiago. Illa Padre fora concedida en 1759 ao seu avó, o colono español, Nicolás Ballí, por Carlos III de España. Os pais do mozo Ballí eran inmigrantes españois en México e posuían grandes extensións de terra con subvencións reais.
José Nicolás Ballí serviu como sacerdote secular e misioneiro, tamén administrou grandes extensións de terra onde dirixiu unha operación de cría en granxas. En 1804 fundou o primeiro asentamento étnico mexicano na illa como a cidade de El Rancho Santa Cruz de Buena Vista  (máis tarde coñecida como Lost City, Cidade Perdida). En 1827, despois de que México lograse a independencia, o pai Ballí solicitou un título claro para a propiedade da Illa Padre. A súa nai Rosa María Hinojosa de Ballí fixo unha solicitude conxunta con el das once leguas da illa, pero cando volveu solicitala en 1800, ela retirou o seu nome a favor del.
Logo da morte de Ballí en 1829, o goberno outorgoulle o título da illa a título póstumo, expedida conxuntamente no seu nome e o do seu sobriño Juan José Ballí. Legara a metade da illa a seu sobriño, que traballara con el no seu rancho.
Durante a segunda guerra mundial, os científicos dos Estados Unidos consideraron a Illa Padre como un dos oito sitios candidatos para a primeira proba dunha bomba atómica pero elixiron White Sands Missile Range en Novo México para a detonación.
Praza Beestenmarkt (Delft)
A praza Beestenmarkt (en galego: "praza do gando") é unha das prazas máis grandes da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
A praza ten forma case cadrada e unhas dimensións de 60 por 50 metros e, xa que logo, unha superficie de 3.000 metros cadrados.
Superestrutura
A superestrutura é a estrutura formal global dun texto.
Macroestrutura
A elaboración de macroeestruturas é unha continuación lóxica da captación das microeestruturas: unha vez lidas as oracións dun texto e captada a súa significación (proposicións) e interrelación (microestrutura), elaboramos un resumo mental do seu significado, o resultado desa operación é unha macroeestrutura.
Superestrutura
As superestruturas implican a existencia de distintos tipos de textos: narración, artigos xornalísticos, descrición, informes experimentais, cartas etc., cada un cunha forma característica.
Praza Beestenmarkt (Delft)
Historia
Desde o ano 2001, vénse instalando anualmente (con algunhas excepcións) na praza unha pista de patinaxe durante o inverno. miniatura|"O boi" (Stier), obra de Rob Brandt na Beestenmarkt En lembranza do seu pasado como lugar de trata de gando, no centro da praza colocouse en 1993 a escultura de cerámica de Rob Brandt "O boi" (Stier).
Superestrutura
As superestruturas, ademais de estar presentes no texto, forman parte dos coñecementos previos do lector, como esquemas mentais: os textos teñen unha estrutura formal que os lectores chegan a interiorizar e a aplicar na lectura e comprensión de novos textos.
Dodro, Dodro
Santa María de Dodro é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.231 habitantes (609 homes e 622 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.327 habitantes.
Manuel Molares
Traxectoria
Fillo dun telegrafista, comezou a traballar na pousada da estación de tren de Salvaterra. Alí coñeceu un vendedor de biblias, que o iniciou no protestantismo, que sería a súa crenza todo o resto da vida. Os seus estudos fíxoos na escola de ferroviarios, e chegou a gardavías cando, aínda con 19 anos, o sorprendeu a Guerra Civil. Participou na contenda, e chegou a estar nun pelotón de fusilamento polas súas crenzas relixiosas.
Ao remate da Guerra, traballou na Renfe como xefe de estación en Pontedeume, pero foi expulsado da empresa acusado de facer proselitismo protestante. Abriu negocio pois como drogueiro e farmacéutico, e asociado a Zeltia, distribuíu un produto contra o escaravello da pataca que lle deu riqueza. Tamén na comarca do Eume abriu negocio como axente de viaxes, para xestionar pasaxes á emigración americana, e fíxose distribuidor de produtos tan diversos como o gas butano en Pontedeume, vendedor das cerámicas do Castro e de Sargadelos, grazas á súa amizade con Isaac Díaz Pardo, ou de venda e mantemento de electrodomésticos.
Foi nomeado xuíz de paz en Pontedeume, posición que mantivo varias décadas, e tamén colaborou como xornalista co Faro de Vigo.
Pegada cultural
A triloxía Evanxélica memoria, de Xavier Alcalá, centrada no funcionamento da comunidade protestante en Galicia, está inspirada na vida e na obra de Manuel Molares.
Foi un dos maiores impulsores do protestantismo en Galicia na segunda metade do século XX. Á súa amizade con Manuel Fraga atribúenlle algúns autores influencia na Lei de Liberdade Relixiosa do franquismo.
Vida persoal
Estivo casado e tivo cinco fillos, que herdaron os seus negocios. Un dos seus fillos é o xornalista e opinador Manuel Molares do Val.
Pobo jardwadjali
Lingua
A lingua jardwadjali é mutuamente intelixible coa lingua djab wurrung, coa que comparte o 90% de vocabulario. Entre os seus subdialectos están o jagwadjali, mardidjali e nundadjali.
Penetralia
Penetralia é o primeiro álbum de estudio da banda sueca de death metal Hypocrisy, publicado o 5 de outubro de 1992 a través do selo Nuclear Blast. Este é o primeiro de dous álbum co vocalista Masse Broberg, que despois sería despedido e encargándose o guitarrista Peter Tägtgren das voces. As letras non se centran no paranormal e na ciencia ficción como si o fan en posteriores traballos, centrándose no seu lugar en temática death metal máis "tradicional" como satanismo e anticristianismo. Realizáronse dous vídeos musicais para os temas "Impotent God" e "Left to Rot". Posteriormente o álbum foi remasterizado e reeditado xunto co seu segundo traballo, Osculum Obscenum, no ano 2013.
Claude Monet
miniatura|Impresión, sol nacente ([[1874).]] Claude Monet tamén coñecido como Oscar-Claude Monet ou Claude Oscar Monet, nado en París o 14 de novembro de 1840 e finado en Giverny, Francia, o 5 de decembro de 1926, foi un pintor impresionista francés e un dos creadores deste movemento.
As súas primeiras obras son de estilo realista, e na metade da década de 1860 comeza a pintar obras impresionistas. Este cambio provocoulle problemas económicos, xa que se desviaba do gusto marcado polas academias de arte da época.
Traxectoria
Nos anos inmediatamente anteriores á guerra de 1870 un grupo de pintores, Monet, Camille Pissarro, Alfred Sisley e Pierre Auguste Renoir sitúanse á marxe de calquera remedo das tendencias precedentes e realizan unha nova pintura, que o crítico Louis Leroy denominou despectivamente no xornal Le Charivari impresionismo, inspirándose no título dunha obra de Monet exposta en 1874, Impresión, sol nacente.
miniatura|Regatas en Argenteuil ([[1874). A xustaposición de pinceladas de distinta cor busca lograr que a retina compoña logo as verdadeiras tonalidades que conduza a un novo realismo.]]
Monet foi o pintor máis orixinal e principal representante das conquistas técnicas e estéticas do grupo. Sen os matices políticos ou sociais dos realistas, por medio dunha concepción estritamente pictórica, Monet busca a realidade cromática e formal baixo os efectos da luz. Na base da súa arte está o desligarse do estudo de pintura, buscando o aire libre para pintar e o colorido claro; a luz transforma e altera as cores e tamén as propias formas, de tal xeito que a paisaxe e os seus elementos xorden como visións instantáneas que non se volverán repetir. Unha preocupación primordial para Monet vai ser o estudo dos reflexos da luz na auga (coma na súa serie de óleos As ninfeas), que ten unha consistencia real semellante á dos elementos reflectidos. Esta linguaxe acadou a súa maior pureza nos anos que pasou en Argenteuil (1872-1878).
Influencia
As obras de Monet foron unha gran fonte de inspiración para pintores impresionistas coma Pierre-Auguste Renoir, e outros máis contemporáneos coma Mark Rothko, Willem de Kooning ou Jackson Pollock (as súas grosas texturas de cor recordan as obras tardías de Monet).
Na literatura
O novelista francés Marcel Proust deixouse inspirar pola obra de Monet. Proust era afín ao impresionismo en xeral e en particular admiraba as obras de Monet, aínda que nos seus libros non mencionaba ningunha obra en concreto. O novelista describe na súa obra En busca do tempo perdido os fenómenos que Manet capturaba no lenzo, o narrador dá as súas impresións das nubes e o mar no balneario fictício de Balbec. Na novela Jean Santeuil, menconase a Monet en varias ocasións cando un coleccionista de Ruán compra algúns dos seus cadros. O narrador describe con este motivo os sentimentos que nel despertan as obras do pintor.
No cine
Na película Ceux de chez nous, do director Sacha Guitry móstrase a vida cultural francesa da primeira guerra mundial. Está centrada sobre todo en Renoir, pero tamén se pode ver a Claude Monet pintando un dos cadros da famosa serie As ninfeas.
Fanse referencia a algunhas das súas obras no filme do ano 2001 Vanilla sky, do director Cameron Crowe e en The Thomas Crown Affair, dirixido por John McTiernan en 1999.
No cómic
En 2017 publícase unha novela gráfica que narra os primeiros anos do pintor ata o seu establecemento en Giverny, obra do guionista Salva Rubio e o debuxante Ricard Efa, pintada enteiramente en gouache. En España foi publicada por Norma Editorial.
Pequeno Muro das Lamentacións
miniatura|O Pequeno Muro das Lamentacións. O Pequeno Muro das Lamentacións ou o Pequeno Muro (הכותל הקטן HaKotel HaKatan), é un lugar relixioso xudeu situado no barrio musulmán da cidade vella de Xerusalén, preto da Porta de Ferro do Monte do Templo. O muro data da época do Segundo Templo (516 a. C. - 70 d. C.). É a continuación da mesma muralla coñecida como Muro das Lamentacións e garda un profundo significado espiritual ao ser a sección máis próxima ao lugar que ocupaba o Santo dos Santos. O Pequeno Muro non é moi coñecido e por este motivo está menos concorrido que o tradicional Muro das Lamentacións.
Dimensións
Ao contrario que o máis coñecido Muro das Lamentacións, o Pequeno Muro non dispón dunha gran praza diante del, senón que dispón dun espazo estreito entre as vivendas estremeiras.
Red Lights
Red Lights é un filme hispano-estadounidense dirixido por Rodrigo Cortés que foi estreado no 2012. Está protagonizado por Robert De Niro, Sigourney Weaver e Cillian Murphy.
Sinopse
A historia céntrase nunha psicóloga e no seu axudante, que estudan as actividades paranormais para tentar descubrir que en realidade non o son. Ámbolos dous tratan de investigar a un afamado psíquico que volveu á actuar despois de trinta anos retirado.
Pedro Álvares Cabral
Pedro Álvares Cabral, nado probablemente en Belmonte en 1467 ou 1468 e finado en Santarém en 1520 ou 1526, foi un fidalgo e navegante portugués a quen xeralmente se atribúe o descubrimento do Brasil, acontecido o 22 de abril de 1500.
Traxectoria
Crese que naceu en Belmonte, na rexión da Beira Baixa, en Portugal. Foi o terceiro fillo de Fernão Cabral, gobernador da Beira e de Belmonte, e de Isabel de Gouvea. Así, o seu nome orixinal sería Pedro Álvares Gouvea, pois só o primoxénito herdaba o sobrenome paterno. Só posteriormente, coa morte de seu irmán mais vello, tería pasado a chamarse Pedro Álvares Cabral.
Con once anos de idade mudouse para Lisboa, onde estudou literatura, historia, ciencias, cartografía e artes militares. Coa subida ao trono de D. Manuel I (1495-1521) pasou a integrar o Consello do Rei e foi admitido como cabaleiro na Orde de Cristo, distinción concedida apenas a algúns nobres.
Viaxe á India
En 1500, con 33 anos de idade, o soberano deulle o comando da segunda armada que mandou á India, a mellor equipada do século XV e integrada por dez naos e tres carabelas, levando uns 1.500 homes, entre funcionarios, soldados e relixiosos.
Partiu de Lisboa o 9 de marzo de 1500 e, desviándose do camiño orixinal – intencionalmente, segundo a hipótese máis admitida polos historiadores – atinxiu a costa oriental da América do Sur, arribando en Porto Seguro o 22 de abril de 1500. Tomou posesión da nova terra, que denominou de Illa de Vera Cruz en nome da Coroa portuguesa. En seguida enviou de volta a Portugal un dos navíos menores coas noticias. Retomou entón a rota de Vasco da Gama rumbo ás Indias.
Ao cruzar o cabo da Boa Esperanza, catro dos seus navíos se perderan. Chegou a Calicute - actual Kozhikode, en Kerala - en setembro de 1500, onde Cabral asinou o primeiro acordo comercial entre Portugal e a India.
Ao volver a Lisboa, en 1501, foi aclamado como un heroe. Entanto, desentendeuse co rei acerca do comando da expedición ás Indias programada para 1502 e foi substituído por Vasco da Gama. Non recibiu ningunha outra misión oficial máis ata o fin da súa vida. Faleceu esquecido e foi sepultado na cidade de Santarém segundo algúns historiadores o 1520, e outros, o 1526.
Laíño, Dodro
San Xián de Laíño é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 735 habitantes (352 homes e 383 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 801 habitantes.
Rexión de Chūbu
200px|miniatura|dereita|Rexión de Chūbu.
A rexión de Chūbu é unha das 8 que compoñen o territorio do Xapón, ocupando a parte central da illa de Honshu. Ten unha poboación de 23.575.736 habitantes, e unha superficie de 72.572'34 km², co cal a densidade de poboación da rexión é de 324,85 hab./km².
Chūbu pode traducirse como "rexión central". Está dividida en 9 prefecturas: Aichi, Fukui, Gifu, Ishikawa, Nagano, Niigata, Shizuoka, Toyama e Yamanashi. As cidades mais poboadas da rexión son:
A rexión ten o mar do Xapón nunha beira e o océano Pacífico na outra. Esas zonas costeiras teñen un clima semellante ó Mediterráneo. No centro da rexión érguense algunhas das montañas máis altas do país, como o monte Fuji, onde se aturan nevaradas intensas. Nagano acolleu a celebración dos Xogos Olímpicos de Inverno en 1998.
Chūbu acolle algunhas das industrias mais salientables do país, como é o caso de Toyota Motor Corporation, a empresa que máis coches fabrica no mundo.
Esther F. Carrodeguas
María Esther Fernández Carrodeguas, nada en Rianxo en 1979, é unha dramaturga, escritora, actriz e directora teatral galega.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo e Técnica Superior en Imaxe. Formouse en interpretación en Espazo Aberto, na Escola Internacional da Comicidade e estudou Dramaturxia na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Membro da compañía ButacaZero xunto a Xavier Castiñeira, dirixe o Grupo de Teatro Airiños desde 2010.
Publicacións
miniatura|Entrevista en [[Nós TV.]]
Ab ovo
miniatura|Helena, incubación (ἐκκόλαψις) dentro do ovo. Museo Arqueolóxico Nacional de Metaponto, en [[calcaria, s. V a.C.]] Ab ovo é unha expresión latina que significa "dende o inicio" (literalmente, "desde o ovo") e que designa unha técnica narrativa consistente en principiar unha narración desde o momento en que comezan os acontecementos.
A expresión débeselle a Horacio, quen, en De arte poetica describe a técnica como Nec gemino jusque ad mala ("Desde o ovo até as mazás"), referíndose á comida romana típica, que comezaba con ovos e remataba coa froita.
Primo Victoria
Primo Victoria é o primeiro álbum de estudio da banda sueca de power metal Sabaton, publicado o 15 de marzo de 2005 a través do selo Black Lodge Records.
Ab ovo
Se, pola contra, a historia comeza a narrarse desde o medio da acción, omitindo en principio os primeiros acontecementos, dise que se inicia in medias res ou in media res
Primo Victoria
O grupo gravara anteriormente o álbum Metalizer co selo italiano Underground Symphony, pero debido a problemas o seu lanzamento foi atrasado ata o ano 2007. Primo Victoria converteuse así no álbum de estrea de Sabaton.
Ab ovo
Tamén se emprega co mesmo significado ab origine.
Primo Victoria
No ano 2010 o álbum foi reeditado a través do selo alemán Nuclear Blast con seis temas extra e co nome Primo Victoria Re-Armed. A reedición chegou ao número 43 na listas suecas de álbums.
Teruel Existe
Teruel Existe​ (TE) é unha coordinadora cidadá fundada en novembro de 1999 co obxectivo de demandar un trato xusto e igualitario para a provincia de Teruel, en España.
Fundouse a partir de varias plataformas como En Defensa do Ferrocarril, Pro Helicóptero y Transporte Sanitario ou Pro Salud Mental. En 1999 Teruel aínda non tiña autovías e na única liña de ferrocarril (de vía única sen electrificar) o tren descarrilara 8 veces nun ano.
A plataforma obtivo un deputado e dous senadores nas eleccións xerais de novembro de 2019, tras presentarse como agrupación de electores.
Historia
Animados polo éxito do paro convocado en vinte provincias españolas para protestar polo esquecemento que sufría a chamada “España baleira”, Teruel Existe decidiu presentarse ás eleccións xerais de novembro de 2019 como unha agrupación de electores allea aos partidos tradicionais, co fin de dar voz a reivindicacións urxentes para o mundo rural de Teruel. A plataforma logrou 6.781 avais, seis veces máis dos esixidos pola lei electoral,​ e presentou unha candidatura ao Congreso dos Deputados por Teruel encabezada polo seu líder Tomás Guitarte, un arquitecto de 58 anos, acompañado por Manuel Gimeno e Ana Asunción Balaguer. Para o Senado presentaron a Joaquín Egea, Beatriz Martín e Alba Polo.
Teruel Existe foi a forza máis votada na provincia de Teruel e logrou un escano no Congreso para Guitarte e outros dous no Senado para Egea e Martín.
Reis de Esparta
miniatura|300px|O rei [[Leónidas I arquetipo heroico do diarca espartano, representado en Termópilas por Jacques-Louis David (1814).]] A partir da reforma de Licurgo no século -VII, Esparta ten dous reis (ἀρχαγέται / arkhagétai, de ἀρχή / archế, "goberno").
Un deles forma parte da familia dos Axíadas (Ἀγιάδαι / Agiádai), o outro da dos Euripóntidas (Εὐρυποντίδαι / Eurupontídai), dúas familias nadas, segundo a lenda, de xemelgos descendentes de Heracles, Eurístenes, pai de Axis I e Procles, pai de Euriponte. Por eles, os espartiatas chámanse, no seu conxunto, Heráclidas (ver Tirteo, 8, 1). As familias non poden casaren entre elas, nin levaren o mesmo nome (Axis, fundador dos Axíadas, é a excepción, xa que ese nome so se atopa logo entre os Euripóntidas) e as súas tumbas atópanse en lugares distintos. Os dous reis supóñense que son iguais, mesmo se Eurístenes se supón que foi o máis vello dos xemelgos, e debía en principio dar unha certa hexemonía aos Axíadas.
Orixe das dúas dinastías
Moitos se preguntaron sobre a orixe desta dobre dinastía. Algúns pensan que ao principio había tres reis, mandando cada un unha das tres tribos testemuñadas ao inicio da primeira guerra de Mesenia. Un dos tres reis tería desaparecido a continuación. Outros fan aos Axíadas os reis dos antigos Aqueos (Cleómenes I declárase aqueo e non dorio en Atenas), e aos Euripóntidas os dos invasores dorios. Finalmente, baseándose na localización das súas tumbas, pódese facer dos Axíadas os representantes dunha parte da Laconia, Pitana e Mesoa, e dos Euripóntidas, os doutra, Limai e Konooura.
Pódese lembrar tamén que Roma ten dous cónsules, Mesene dous reis tamén, Atenas dous reis e logo tres arcontes. Ter dous reis permite que un se reserve na cidade mentres o outro fai a guerra ou minimizar os problemas de vacante no poder no caso de morte ou rexencia dun rei. Finalmente, Esparta dedica un culto aos Dióscuros, xemelgos modelos da amizade fraternal.
Devolución do poder real
O poder real transmítese ao «máis próximo descendente do máis próximo detentador* do poder máis real» (Pierre Carlier, La royauté en Grèce avant Alexandre, AECR, 1984), é dicir que o fillo vai antes có irmán, que hai dereitos de primoxenitura, pero que o fillo nado cando o pai é xa rei prima sobre os que non están nesa circunstancia. Porén, parece que os Espartiatas interpretan de maneira libre esta regra de sucesión.
Papel dos reis
Os poderes dos reis son esencialmente militares e relixiosos. Ao principio, os reis poden levar a guerra contra o país que quixesen, e o seu poder é colexiado. En -506, ocorre o famoso «divorcio de Eleusis» (o rei Demarato abandona a expedición levada por Cleómenes e mais el contra Atenas), e a partir de aí os reis levan a guerra sos. No século -V, ademais, é a Asemblea a que vota a guerra, e os éforos quen deciden acerca da mobilización. Sexa como for, o rei en campaña é o comandante en xefe (ἡγεμών / hêgemốn). Prima sobre os demais xenerais, pode pechar a treguas, e combate na primeira ringleira da asa dereita, protexido pola súa garda de honra de cen homes, os Ἱππείς / Hippeís.
Lista dos reis
{{columnas
Euripóntidas
}}
Mike Starr
Michael Christopher Starr, nado o 4 de abril de 1966 en Honolulu, Hawai e finado o 8 de marzo de 2011 en Salt Lake City, foi un músico estadounidense. Foi o baixista orixinal da banda de grunge Alice in Chains, e estivo no grupo dende 1987 ata 1993. Encargouse do baixo nos traballos We Die Young, Facelift, Sap e Dirt e deixou a banda no medio da xira deste último álbum.
Posteriormente tocou o baixo na banda Sun Red Sun, que contaba na súa formación con Ray Gillen e Bobby Rondinelli, antigos membros de Black Sabbath.
Traxectoria
Antes de unirse a Alice in Chains, Starr estivo en dúas bandas distintas. Unha chamábase Gypsy Rose, e contaba co produtor Tim Branom, que traballou con Alice in Chains nos seus inicios. Despois, entre 1983 e 1984 tocou nun grupo de heavy metal chamado SATO, onde gravou o tema "Leather Warriors" para o recompilatorio Northwest Metalfest, editado en 1984 polo selo de Seattle Ground Zero Records.
A mediados dos 80 Jerry Cantrell creou unha banda, onde tamén estaba o batería Sean Kinney e Starr no baixo. O compañeiro de habitación de Cantrell, o vocalista Layne Staley, aceptou unirse a eles se Cantrell entraba bo seu proxecto funk, que rematou pouco tempo despois. A banda comezou a gañar a atención na zona de Seattle tocando con diferentes nomes antes de pasar a chamarse Alice in Chains. Posteriormente asinarían un contrato con Columbia Records e tiveron bastante éxito no movemento grunge de principios dos 90.
Starr deixou Alice in Chains durante a xira do álbum Dirt. Segundo sixo Layne Staley nun artigo da Rolling Stone de febreiro de 1994, a saída de Starr debeuse só a "unha diferenza de prioridades. Nós queríamos continuar xirando extensamente. Mike estaba listo para irse a casa". Starr, porén, mencionou nun episodio de Celebrity Rehab que foi expulsado da banda debido á súa adicción ás drogas. O tema non editado "Misery, Crack Pipes, and Gothic Main Lines", composto nese período, fai alusión ao abuso das drogas por parte de Starr.
Starr tocou posteriormente na banda Sun Red Sun, pero o proxecto rematou pronto debido á morte de Ray Gillen en 1993. No ano 2010, Starr informou que estaba traballando co seu novo grupo, que realizaría unha xira con Days of the New. Porén, estes plans non se levaría a cabo debido á súa repentina morte.
Acie Law
Acie Law IV, nado o 25 de xaneiro de 1985 en Dallas, Texas, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no KK Partizan, que compite na A1 Ethniki (liga grega) e na Euroliga.
Atlanta Hawks (2007-2009)
O 28 de xuño de 2007, Law foi escollido na 11ª posición do Draft da NBA polos Atlanta Hawks. Xogou o seu primeiro partido coma titular o 6 de novembro de 2007, contra os New Jersey Nets.
Na súa tempada coma rookie, Law acadou 4.2 puntos e 2.0 asistencias, e fixo o 20,6% das triplas intentadas e o 40% dos tiros de campo intentados. Perdeuse dez partidos debido a unha lesión no nocello dereito.
Na pretempada de 2008, Law foi escollido no primeiro equipo da Summer League, xunto con outros catro xogadores. Fixo 16.2 puntos, 3.6 asistencias e 2.2 rebotes, liderando aos Hawks a unha marca de 4-2. Quedou sexto en anotación e sexto tamén en número de asistencias repartidas.
Golden State Warriors (2009)
O 25 de xuño de 2009, Law foi traspasado aos Golden State Warriors xunto con Speedy Claxton a cambio de Jamal Crawford.
Charlotte Bobcats (2009-2010)
O 16 de novembro de 2009, Law foi traspasado aos Charlotte Bobcats xunto con Stephen Jackson a cambio de Raja Bell e Vladimir Radmanović.
Chicago Bulls (2010)
O 18 de febreiro de 2010, Law foi traspasado aos Chicago Bulls xunto con Flip Murray a cambio de Tyrus Thomas.
Memphis Grizzlies (2010)
O 5 de agosto de 2010, Law asinou un contrato dun ano cos Memphis Grizzlies. Foi cortado polos Grizzlies o 4 de decembro de 2010, tras xogar en 11 partidos da tempada regular para Memphis.
Europa
En xullo de 2011, Law asinou un contrato dun ano co KK Partizan.
Imran Khan
Imran Ahmad Khan Niazi (en paxto/urdú: عمران احمد خان نیازی), nado en Lahore o 5 de outubro de 1952, é un político paquistaní e antigo xogador de crícket que foi primeiro ministro do seu país entre o 18 de agosto de 2018 e o 10 de abril de 2022.
Traxectoria
Foi membro da Asemblea Nacional de Paquistán, dende 2013 até 2018, un posto que conseguiu nas eleccións xerais de 2013. Antes de entrar na política, Khan foi xogador de crícket e filántropo. Xogou internacionalmente ó crícket durante dúas décadas e desenvolveu proxectos filantrópicos como o Hospital Shaukat Khanum e Namal College.
In medias res
In medias res (ou in media res) é unha expresión latina que significa «no medio das cousas» e que designa unha técnica narrativa consistente en iniciar unha narración nun momento posterior ao do inicio da acción, normalmente nun momento crucial. Isto permítelle ao narrador moverse para tras e para diante no tempo entre acontecementos interrelacionados.
A orixe da expresión está na Ars Poetica de Horacio:
Os exemplos máis coñecidos son A Ilíada e A Odisea de Homero e Paradise Lost de John Milton.
Se a historia comeza desde o comezo dos acontecementos que narra, dise que se inicia ab ovo.
Barriga Verde
Xosé Silvent Martínez, máis coñecido como Barriga Verde, e alcumado Traga Estopa en Lugo e Xosé o dos Monecos en Pontevedra, nado en Santa Marta de los Barros (provincia de Badaxoz) o 29 de xullo de 1890 e finado en 1970, foi un pioneiro do espectáculo de monicreques na Galiza de mediados do século XX.
Primeiros anos
O seu pai, Joseph Silvent, era un francés natural de Perpiñán e a súa nai, Josefa Martínez, era natural do mesma aldea onde naceu Barriga Verde. O matrimonio viviu en varias localidades españolas, onde tiveron varios fillos.
Chegada a Galiza e casamento
Dende alí logrou chegar a Pontevedra. En Salvaterra de Miño coñeceu a Emerenciana Fernández Gómez, con quen acabou casando. O casamento celebrouse un 23 de xaneiro de 1919 na igrexa de San Salvador de Lérez. Establecéronse nunha primeira vez no lugar da Torre (Camiño Vello); logo na Fontaíña, onde viviron aínda non un ano e volveron de novo á Torre, onde se asentaron definitivamente na rúa que hoxe leva o nome de Leandro del Río Carnota, párroco da freguesía. Nunha casiña (que hoxe ten o número 22) a parella, xa medio estabilizada, comezou a ter fillos. A súa descendencia foi dun total de 8, aos que bautizaron cos nomes de Lucía, Celso, Nieves, Trinidad, Celia, Saladina, Otilia e Afonso.