cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poríferos
Filoxenia
Está amplamente aceptado entre os especialistas que as calcarias e as demosponxas están máis estreitamente relacionadas entre si que coas hexactinélidas. Co descubrimento das quince formas viventes antes mencionadas, foi creada unha cuarta clase, as esclerosponxas. Non obstante, trátase dun grupo polifilético que debería ser abandonado, segundo Chombard, et al. Os Arqueociatos representan un caso especial. Non existen representantes vivos, aínda que a súa organización pode referirse á das actuais esponxas. A análise filoxenética realizada por Reitner & Mehl colócaos como grupo irmán das Demosponxas. Polo tanto, os Arqueociatos perderían a súa categoría de filo e pasarían a ser unha clase dentro das esponxas.
Aceite de coco
miniatura|Aceite de coco. O aceite de coco, ou de copra, é un aceite vexetal, coñecido tamén como manteiga de coco. Trátase dunha substancia graxa que contén cerca do 90 % de ácidos saturados extraídos mediante prensado da polpa ou a carne dos cocos (froito do coqueiro: Cocos nucifera). Emprégase moito na industria da cosmética (para a elaboración de xabóns e cremas) e tamén pode verse nas gastronomías dalgúns países asiáticos. Este produto constitúe o 7 % do total da accións de Filipinas (o maior exportador deste produto). O aceite de coco atópase de xeito líquido a partir dos 25 °C de temperatura. Por debaixo desa temperatura tende a solidificarse con maior intensidade a máis baixa temperatura. As propiedades do aceite de coco non se alteran ao pasar do estado sólido a líquido nin viceversa. A súa coloración é branca en estado sólido e transparente lixeiramente amarelenta en estado líquido. A súa acidez está por debaixo do 2 %.
Historia
O aceite de coco, polas súas magníficas propiedades, á súa vez beneficiosas para o organismo do ser humano e pola súa estabilidade a altas temperaturas, usouse masivamente durante anos na industria alimentaria, en especial na bolería industrial e nas comidas prefabricadas. A produción do aceite de coco adoita provir de países que utilizan agricultura ecolóxica nos seus cultivos e tratamento manual das colleitas. Por iso, normalmente ten un prezo superior ao doutros cultivos de vexetais dos cales se obteñen aceite.
Durante a segunda guerra mundial, o exército xaponés ocupou as Filipinas e outras Illas do Pacifico Sur, onde se levaron a cabo moitas batallas sanguentas. O fornecemento de aceite de coco que no seu momento foi abundante, reduciuse drasticamente. Aínda que o aceite de coco fora moi popular tanto na cociña como ingrediente agregado a moitos produtos alimentarios, a continua ocupación do exército interrompeu o fornecemento durante anos a medida que a guerra se alongaba lentamente.
Os fabricantes comezaron a desenvolver fontes alternativas de aceite para cociñar e así naceu o aceite poliinsaturado. Cando a guerra terminou, xa había moito diñeiro vinculado na promoción destes aceites vexetais poliinsaturados. A finais da década de 1950, a opinión pública opúxose completamente ás graxas saturadas, tales como a manteiga (e o aceite de coco). Culpáronse erroneamente polo aumento do colesterol nas persoas, e o colesterol converteuse no inimigo malo, o culpable responsable do aumento de enfermidades cardíacas.
Saúde
Emprégase fundamentalmente como humectante (en forma de xabróns) e actúa sobre a pel como unha camada protectora axudando a reter a humidade. Actúa como un aceite suave e sedoso moi recomendado para a pel irritada e inflamada e tamén se recomenda para aquelas persoas que teñen unha pel sensible. É un excelente acondicionador sen enxaugadura para o cabelo se é aplicado en pequenas cantidades nas puntas, co cabelo limpo, e nunca sobre o coiro cabeludo, xa que este produce os seus propios aceites.
Cosmético
Este aceite foi utilizado desde tempos remotos polas mulleres da Polinesia, Filipinas etc., como un gran produto de beleza que lles axudou a coidar o seu cabelo e a súa pel.
É un aceite que forma parte da formulación de produtos cosméticos, sobre todo, produtos para o coidado do cabelo, xabróns, cremas para beizos e cremas hidratantes.
O aceite de coco virxe é o aliado perfecto para coidar o noso cabelo xa que nos axudará a que luza realmente fermoso e saudable. É un gran protector do cabelo proporcionándolle nutrientes, brillo e gran suavidade polo que é ideal para o coidado do cabelo seco e danado. Tamén favorece o crecemento do pelo e manteno libre de caspa.
O aceite de coco tamén nos pode axudar a coidar a nosa pel, só temos que ser constantes no uso para gozar dos seus moitos beneficios. Entre as súas múltiples cualidades están: reter a humidade da pel manténdoa hidratada, tonificar e suavizar a pel, empregado pola noite prevén engurras, polas súas propiedades antioxidantes prevén a aparición das manchas da idade, tamén nos pode axudar a facer desaparecer as xa existentes, refrescar a nosa pel logo dunha exposición ao sol...
Merelle, Tállara, Lousame
Merelle é unha aldea ou lugar pertencente á parroquia de San Pedro de Tállara, no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 118 habitantes (58 homes e 60 mulleres).
Aceite de coco
Culinario
Emprégase nos produtos de bolaría e na elaboración de aperitivos (xunto co aceite de palma). Só o aceite virxe extra é moi san para a saúde, ideal para regular o nivel de colesterol. A manteiga de coco, ao ser un ácido graxo de cadea mediana, non produce danos para a saúde se se consome moderadamente. Tamén se emprega, en países asiáticos, para pratos de fritada denominados gorem (Indonesia, Filipinas, Ecuador etcétera).
A Lóngara, Viladonga, Castro de Rei
A Lóngara é un lugar da parroquia de Viladonga no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Aceite de coco
Industrial
Emprégase como un compoñente para a produción de biodiésel.
Merelle, Tállara, Lousame
Atópase no quilómetro 2 da estrada AC-3101 entre Noia e Boiro, no val do río Lobo (ou río Tállara), e transcorre paralela á marxe esquerda do río do mesmo nome. Dentro do núcleo poboacional adoitan diferenciarse dúas entidades diferenciadas: Merelle de Arriba e Merelle de Abaixo.
Aceite de coco
Industrial
O aceite de coco é un ingrediente base para a manufactura de xabón. O xabón feito con aceite de coco tende a ser duro, aínda que tamén retén máis auga que aqueles feitos con outros aceites e en consecuencia os rendementos ao producilo son maiores. É máis soluble en augas duras e augas salobres que outros xabóns, permitindo así que forme burbullas máis facilmente. Un xabón de aceite de coco é claro cando está fundido e dun branco brillante cando solidifica.
Emprégase tamén na elaboración de coberturas de chocolate para xeados e na produción de resinas para a industria química.
A Mezquita, A Merca
San Pedro da Mezquita é unha parroquia do concello ourensán da Merca. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 244 habitantes (113 homes e 131 mulleres), 7 menos que no ano anterior.
Patrimonio histórico e artístico
Desde a igrexa pódese contemplar o castro de San Marcos.
A torre de San Pedro da Mezquita foi no pasado sede do señorío da Casa de Bragança, pero tras sufrir diversos derrubes e modificacións, na actualidade consérvase só a parte inferior.
Ximonde, Veascós, Carballedo
Ximonde é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 2 habitantes, 1 muller e 2 home.
As Rozadas, Rodieiros, Boimorto
As Rozadas é un lugar da parroquia de Rodieiros no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Ximonde, Veascós, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia ás terras ou casa de, antropónimo visigótico.
Francisco Rey Drox
Francisco Rey Drox, coñecido como Coronel Chacama ou Comandante Chacama, nado en Naranjito (Porto Rico) en 1893 e finado en Burgos o 25 de decembro de 1960, foi un guerrilleiro antifranquista.
Merelle
O topónimo galego Merelle pode referirse a:
Francisco Rey Drox
Traxectoria
Fillo de Manuel Rey Pena, tenente da Garda Civil, e Francisca Drox, asentados en Pontevedra. Soldado en Marrocos, foi condecorado en 1916 coa Cruz do Mérito Militar pensionada. Marchou a Arxentina en 1919 e instalouse en Rosario. Foi viceconsul de España nesa cidade a alí casou con Aurea Vidal Rodríguez en 1925. Retornou a España en xullo de 1928. Foi mozo da Subdelegación de Pesca de Getaria en 1934, renunciando ao posto en 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Murcia como sospeitoso a finais de xullo. Exiliado en Francia, volveu do exilio para loitar coa guerrilla. Asentouse en Ourense como empregado. Foi un dos membros do comité provincial do Partido Comunista de España en Ourense reconstituído no verán de 1942. A súa muller Aurea Vidal foi detida no Pereiro de Aguiar en agosto de 1943, reclamada por un xulgado de Barcelona. Detido en febreiro de 1945, foi posto en liberdade por falla de probas. Foi procesado con Víctor García García, Estanislao Cantero Izquierdo e Teófilo Fernández Canal na causa 75/1946 da Coruña. Volveu ser procesado na causa 159/1946 da Coruña contra Marta Pérez Mellid e outros. Detido o 1 de setembro de 1947 foi procesado polo xulgado militar Para la represión del Comunismo, la Masonería y el espionaje con outras 19 persoas na causa 438/1947, acusado de ser o promotor dun grupo pertencente ao Socorro Rojo Internacional e introducir o movemento da Unión de Intelectuales Libres en Galicia. Afrontaba outras dúas acusacións no xuízo e como tiña procesos previos, foi condenado a 20, 12 e 6 anos, un total de 38 anos. Morreu na prisión de Burgos en decembro de 1960.
Oddworld: Abe's Oddysee
Oddworld: Abe's Oddysee é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Oddworld Inhabitants e distribuído por GT Interactive. Foi estreado en 1997 para as consolas PlayStation, DOS e Microsoft Windows en América do Norte, Australia e Europa. O videoxogo foi lanzado baixo o título Abe a GoGo (エイブ・ア・ゴーゴー) no Xapón para PlayStation polo distribuidor SoftBank, cunha versión para PC no 2001. A versión de Game Boy de Abe's Oddysee, titulado como Oddworld Adventures, foi desenvolvida por Saffire Corporation e distribuído por GT Interactive en 1998.
O xogo céntrase na personaxe de Abe, un escravo Mudokon na fábrica de procesamento de carne 'RuptureFarms'. Cando descobre que os seus compañeiros Mudokons van a ser masacrados, decide escapar e liberar a tódolos Mudokons escravizados que poida. O xogador asume o papel de Abe mentres comeza unha perigosa aventura para emancipar o seu pobo oprimido.
Oddworld: Abe's Oddysee foi amplamente aclamado polo seu modo de xogo innovador, os seus gráficos, e as súas escenas cinemáticas envolventes. Porén, o sistema de salvado a través de puntos de salvado recibiu críticas. Foi o primeiro videoxogo da serie Oddworld con cinco entregas, na que están incluídas as súas secuelas directas, Oddworld: Abe's Exoddus, Oddworld: Munch's Oddysee e Oddworld: Stranger's Wrath. Un remake titulado Oddworld: New 'n' Tasty! foi desenvolvido por Just Add Water e distribuído por descarga dixital no 2014.
Gabrielle Renaudot
Gabrielle Renaudot Flammarion, nada en 1877 e finada o 31 de outubro de 1962, foi unha astrónoma francesa e muller do tamén astrónomo Camille Flammarion.
Traxectoria
Traballou no Observatorio de Juvisy-sur-Orge e foi secretaria xeral da Société Astronomique de France. Publicou varios traballos sobre a evolución das características da superficie do planeta Marte, sobre a Gran Mancha Vermella de Xúpiter e tamén sobre observacións que sacou doutros planetas, planetas menores e estrelas variables.
Trala súa morte, en 1973 a Unión Astronómica Internacional aprobou poñerlle o seu apelido a un cráter do planeta Marte, coñecido como Cráter de Renaudot.
Tágides
miniatura|Camões e as Tágides (1894). Obra do pintor [[Columbano Bordalo Pinheiro. Museo Nacional Grão Vasco, Viseu, Portugal]]
As tágides son as ninfas do río Texo (en latín, Tagus) a quen Camões pide inspiración para compor a súa obra Os Lusíadas.
Historia
Son unha adaptación das nereidas da mitoloxía greco-romana, as ninfas que viven nos mares e nos ríos (e na obra, estas eran as musas que inspiraban ao autor para relatar os feitos grandiosos "nunca antes vistos", ou sexa, os feitos dos "fillos dos lusitanos" (referíndose así aos feitos dos portugueses). Estas habitan no río Texo que desauga en Lisboa, Portugal.
A palabra foi creada por André de Resende, nunha anotación ao seu poema Vicentius (1545), e o poema sobre a morte de Beatriz de Savoia, no que André de Resende teria usado por primeira vez o vocábulo Tágides, perdeuse.
José de Andonaegui
José de Andonaegui, nado en Markina en 1685 e finado en Madrid en 1761, foi un político e militar español.
Apoiou a ampliación do territorio da gobernación e asegurou as fronteiras, combatendo os indíxenas, acabando sobre todo, coa ameaza sobre Montevideo. Entre outras cosas, conduciu os guaranís á xurisdición brasileira (Tratado hispano-portugués de 1750).
Baixo a súa administración, realizáronse expedicións á Patagonia e comenzáronse a explotar as súas riquezas.
Logo regresou a España, onde viviu o resto da súa vida.
José de Santiago y Gómez
José de Santiago y Gómez, nado en Vigo o 2 de xaneiro de 1858 e finado en Castelló de la Plana en 1922, foi un historiador, avogado e escritor galego.
Traxectoria
Logo de prematuro falecemento do pai, a súa nai, Pastora Gómez, casou con José María Posada, ao que debe a súa formación literaria. Fixo o bacharelato no Instituto de Pontevedra, que rematou en 1875. Estudou Dereito en Santiago de Compostela e en Madrid, onde traballou moitos anos como avogado. Compaxinou o traballo cunha meticulosa pescuda en bibliotecas e arquivos de todo o relacionado coa súa cidade natal e comarca. Foi autor de varios libros, na súa maioría estudos históricos sobre a lingua e a literatura galegas. Deixou á súa morte gran cantidade de obras inacabadas.
Vida persoal
Casou con María Polo de Bernabé.
Amoroce, Celanova
Santiago de Amoroce é unha das 19 parroquias do concello ourensán de Celanova, formada polos lugares de Amoroce, Barreiros, Carballeira, Casal, Casbasco, Casiña, Goterre, A Granxa, Mociños, Outeiro, Quintairos, Rial e Sampli. En 2011 segundo o IGE tiña 157 habitantes (83 homes e 74 mulleres).
John Roberts
John Roberts, nado o 10 de novembro de 1971 en Brooklyn, Nova York, é un actor estadounidense de voz e televisión.
Maison des Babayagas
A maison des Babayagas é unha creación orixinal de residencia para mulleres maiores situada en Montreuil (Seine-Saint-Denis), cuxa deseñadora foi Thérèse Clerc, activista feminista francesa.
Concepto
Cunha perspectiva diferente sobre o envellecemento, a Maison des Babayagas, que recoñece no seu nome a figura de Baba Iagá, unha vella bruxa dun conto ruso, constitúe un proxecto particularmente innovador. Foi concibido como un "fogar anti-xubilación" permitíndolles ás mulleres que viven nel coidarse e axudarse mutuamente para envellecer ben.
Liderado por unha asociación, pretende ser un lugar para vivir que favoreza a autonomía e a democracia participativa. Ademais, está acompañado dunha universidade popular, UNISAVIE.
Realización
Thérèse Clerc comezou a pensar niso en 1995, logo da morte da súa nai. O proxecto, moi avanzado en 2003, no medio dun ano de vaga de calor, enfrontouse a numerosas dificultades, particularmente en termos de financiamento. Non obstante, acabou grazas á obstinación de Thérèse Clerc e ao apoio que recibiu. Os traballos comezaron en outubro de 2011 e a maison des Babayagas foi inaugurada en febreiro de 2013.
O edificio de seis andares dispón de vinte e un cuartos para mulleres con máis de sesenta anos e catro para mozas con menos de trinta anos. As áreas comúns acollen actividades abertas ás residentes, tales como obradoiros de deseño.
Carta
A base para a vida nesta comunidade intencional é unha carta desenvolvida e escrita.
Montebón, Viladonga, Castro de Rei
Montebón é un lugar da parroquia de Viladonga no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
STS-97
STS-97 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 1 de decembro de 2000 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-97, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para continuar a construción da Estación Espacial Internacional e provisionala con subministracións. A tripulación estaba formada polo comandante Brent Jett, o piloto Michael Bloomfield e os especialistas de misión Joseph R. Tanner, Marc Garneau e Carlos Noriega. Durante a misión instalouse un panel solar de 65 kW de potencia cunhas dimensións de 72 x 11,4 m no módulo Unity. O Endeavour ransbordador elevou a órbita da estación cos seus propios motores.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 11 de decembro de 2000.
Paulo Rónai
Paulo Rónai, nado en Budapest o 13 de abril de 1907 e finado en Nova Friburgo (Estado do Río de Xaneiro) o 1 de decembro de 1992, foi un tradutor, crítico, e profesor brasileiro de francés e latín, de orixe húngara. É o pai da periodista Cora Rónai.
O Picoto de Abaixo, Borela, Cerdedo-Cotobade
O Picoto de Abaixo é un lugar da parroquia de Borela, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2007 tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres), tres máis ca en 2006.
Neste lugar atópase o cruceiro de Picouto.
Debe o seu topónimo a que o lugar está situado ó pé dun cumio alto (pico outo), o monte Meán (434 metros).
Live at Easy Street
Live at Easy Street é un EP en directo da banda de rock alternativo estadounidense Pearl Jam que inclúe temas gravados nunha actuación por sorpresa na serie Easy Street Records en West Seattle o día 19 de abril do 2005. O EP sería lanzado o 20 de xuño do 2006 polo selo J Records.
Butch Carter
Clarence Eugene "Butch" Carter, nado o 11 de xuño de 1958 en Springfield, Ohio, é un ex xogador e ex-adestrador profesional de baloncesto estadounidense. Con 1,96 m de altura, xogaba na posición de escolta.
Xogador
Carter foi seleccionado polos Los Angeles Lakers na 37ª posición do Draft da NBA de 1980. Xogou seis tempadas na NBA, en catro equipos: os Lakers, os Indiana Pacers, os New York Knicks, e os Philadelphia 76ers, facendo 8.7 puntos por encontro. Tivo o récord de máis puntos anotados nunha prórroga (14) durante vinte anos, ata que foi superado por Earl Boykins.
Marsilea angustifolia
Descrición
A especie foi descrita en 1810 polo médico e botánico escocés Robert Brown, nun traballo publicado en ''Prodr. Fl. Nov. Holl''. 167.
Sinónimos
Ademais de polo seu protónimo creado por Brown, e actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Marsilea angustifolia, propia de Australia, é un fento de frondes pequenas e estreitas, moi estendida nas augas interiores pouco profundas e no barro seco, e en campos de cultivo de arroz. É moi semallante a Marsilea minuta da que non se pode distinguir claramente. Pode alcanzar de 5 a 10 cm de altura, e de 2 a 5 cm de ancho.
Este fento, aínda que non moi frecuentemente, cultívase como ornamental en acuarios. As frondes mergulladas son algo máis longas que as aéreas. O seu pequeno tamaño faina axeitada para pequenos recipientes.
Nos acuarios neceista auga a unha temperatura de entre os 20 e os 28 °C, e cun pH de 6 a 7,5.
Igrexa etíope
O termo Igrexa etíope referírese a algunha das igrexas que empregan o rito ge'ez ou etíope, variante do rito copto:
Tehuacán
miniatura|Parque Juárez, vista ó palacio municipal. dereita
Tehuacán (do náhuatl "teo" = Deus, "hua" = posesivo, "can" = lugar, é dicir "lugar de deuses") é unha cidade localizada ao sueste do Estado mexicano de Puebla, a 130 quilómetros da Cidade de Puebla, a 257 quilómetros da Cidade de México e a 321 quilómetros da Cidade de Oaxaca. Ten unha altitude de 1.676 m; o seu clima é semicálido e semiseco. Conta cunha poboación (segundo estimacións de 2002) de 331.526 habitantes, que se dividen fundamentalmente en tres grupos étnicos: Náhuatl, Ngiwa (popoloca), Ha shuta enima (mazatecas) e Ñuu Siva (mixtecos).
Relixión
Predomina o cristianismo, conformado principalmente pola Igrexa católica, e por dúas Igrexas minoritarias: a protestante e a mormona. Tamén ao respecto da arquitectura, a relixión ten deixado unha pegada significativa. Así, Tehuacán posúe gran cantidade de monumentos espallados por toda a cidade, sendo os tres máis importantes a Catedral, a Igrexa do Carmen e o Ex-Convento de San Francisco.
Gradiente
No cálculo vectorial, o gradiente \nabla f dun campo escalar f é un campo vectorial. O vector gradiente de f dun punto xenérico x do dominio de f, \nabla f(x), indica a dirección na cal o campo f varía máis rapidamente e o seu módulo representa o ritmo de variación de f na dirección de dito vector gradiente. O gradiente represéntase co operador diferencial nabla \nabla seguido da función (non confundir o gradiente coa diverxencia, pois esta última denótase cun punto de produto escalar entre o operador nabla e o campo). Tamén pode representarse mediante, ou usando a notación. A xeneralización do concepto de gradiente a campos f vectoriais é o concepto de matriz xacobiana.
Se se toma como campo escalar un ao que se lle asigna a cada punto do espazo unha presión P (campo escalar de 3 variables), entón o vector gradiente nun punto xenérico do espazo indica a dirección na cal a presión muda máis rapidamente. Outro exemplo é o de considerar un mapa con liñas de nivel como campo escalar ao que lle asigna a cada parella de coordenadas latitude/lonxitude un escalar altitude (campo escalar de 2 variables). Neste caso o vector gradiente nun punto xenérico indica a dirección de máxima inclinación da superficie. Nótese que o vector gradiente será perpendicular ás liñas de contorno (liñas "equiescalares") do mapa.
Definición
O gradiente defínese como o campo vectorial cunhas funcións coordenadas que son as derivadas parciais do campo escalar, isto é:
Esta definición baséase en que o gradiente permite calcular facilmente as derivadas direccionais. Definindo en primeiro lugar a derivada direccional segundo un vector:
Unha forma equivalente de definir o gradiente é como o único vector que, multiplicado polo vector unitario, dá a derivada direccional do campo escalar:
Coa definición anterior, o gradiente está caracterizado de forma unívoca. O gradiente exprésase alternativamente mediante o uso do operador nabla, é dicir:
Interpretación do gradiente
De forma xeométrica o gradiente é un vector normal a unha superficie ou curva do espazo que se está a estudar, nun punto calquera, chámese (x,y), (x,y,z), (tempo, temperatura) etcétera. Algúns exemplos son:
Expresión en diferentes sistemas de coordenadas
A partir da súa definición pode calcularse a súa expresión en diferentes sistemas de coordenadas. En coordenadas cartesianas, a súa expresión é simplemente
Nun sistema de coordenadas ortogonais, o gradiente require os factores de escala, mediante a expresión
Para coordenadas cilíndricas resulta
e para coordenadas esféricas (h_r=1, h_\theta=r, )
Nun sistema de coordenadas curvilíneo xeral o gradiente ten a forma:
onde na expresión anterior se usou o convenio de sumación de Einstein.
Gradiente dun campo vectorial
Nun espazo euclídeo tridimensional, o concepto de gradiente tamén pode estenderse ao caso dun campo vectorial, sendo o gradiente de un tensor que dá o diferencial do campo ao realizar un desprazamento:
Fixada unha base vectorial, este tensor poderá ser representado por unha matriz 3x3, que en coordenadas cartesianas está formada polas tres derivadas parciais das tres compoñentes do campo vectorial. O gradiente de deformación estará ben definido só se o límite anterior existe para todo e é unha función continua de dito vector.
Tecnicamente o gradiente de deformación non é outra cousa que a aplicación linear da que a matriz xacobiana é a súa expresión explícita en coordenadas.
Exemplo
Dada a función, o seu vector gradiente é:
Aproximación linear dunha función
O gradiente dunha función f definida de Rn → R caracteriza a mellor aproximación linear da función nun punto particular x_0 en Rn. Exprésase así:
Aplicacións en física
O gradiente dunha magnitude física posúe innumerables aplicacións en física, especialmente en electromagnetismo e mecánica de fluídos. En particular, existen moitos campos vectoriais que poden escribirse como o gradiente dun potencial escalar.
Градыент
አቀበት تدرج Градиент গ্র্যাডিয়েন্ট Gradijent Gradient Gradient (matematika) Gradient (Mathematik) Κλίση συνάρτησης Gradient Gradiento (matematiko) Gradiente Gradient fa:شیو (حسابان) Gradientti Gradient גרדיאנט Gradiens Gradien Gradiento Stigull Gradiente 勾配 (ベクトル解析) გრადიენტი Градиент 기울기 (벡터) Gradientas Gradients Gradiënt (wiskunde) Gradient Gradient Gradient (matematyka) Gradiente Gradient Градиент Gradijent Gradient Gradient Gradient Muteremuko Gradijent Gradient Gradyan Градієнт Gradien 梯度
Restauración
O termo Restauración pode referirse a:
O Rodao, Viladonga, Castro de Rei
O Rodao é un lugar da parroquia de Viladonga no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Rain Man
Sinopse
Charlie Babbitt (Tom Cruise), un mozo egoísta que agarda herdar a fortuna do seu defunto pai, descobre que o beneficiario é o seu irmán Raymond (Dustin Hoffman), un autista ó que non coñecía porque viviu sempre recluído nun centro especial. Ambos farán unha longa viaxe a través dos Estados Unidos. Ó comezo, a Charlie, o extravagante comportamento do seu irmán anóxao e desconcértao, pero, pouco a pouco, aprenderá a coñecelo e querelo.
Manteiga de porco
miniatura|Manteiga de porco nun prato e nunha culler thumb|[[Manteca colorá, nun barreño, á venda nun mercado español.]]
A manteiga de porco, tamén chamada pingo ou saín, é a parte graxa do porco empregada na elaboración de certos pratos. Nalgunhas ocasións emprégase como ingrediente. En certas cociñas é empregada como elemento graxo na fritura de certos alimentos, aínda que nos medios rurais empregouse tamén como ingrediente graxo na elaboración de xabóns.
Características
A manteiga do porco forma parte das graxas animais. Adoita proceder do ventre do porco (Sus scrofa domestica) ou do peritoneo (denominado tamén manto do porco). Adoita ser de aspecto sólido a temperatura ambiente. De cor entre esbrancuxado e leitoso. Os ácidos graxos máis habituais na manteiga son: ácido oleico, ácido esteárico, ácido palmítico. Este tipo de graxa adoita poñerse rancia se non se manipula de forma adecuada.
Usos
Emprégase a manteiga en diversas cociñas de todo o mundo. Entre os maiores consumidores atópase a cociña chinesa, nalgúns países de Europa (entre os que se atopa a cociña española) e recentemente a cociña estadounidense (empregada na fritura das patacas fritidas e na repostería
Culinarios
O pingo posúe diversos usos, principalmente en preparacións culinarias diversas. Unha das máis habituais é como elemento graxo nas frituras dalgúns elementos ben sexan verduras como carnes ou peixes. Na cociña andaluza é empregado nos almorzos: manteca colorá. Na elaboración de embutidos (trala matanza do porco) adoita empregarse como recheo dos mesmos en conxunción co magro. É un dos ingredientes da morcilla de Burgos. É frecuente o seu uso mesturada con fariña como parte da elaboración de masas diversas. Na cociña española emprégase a miúdo como conservante, nalgunhas zonas énchense vasillas de barro con manteiga con chacinería diversa (xeralmente chourizos).
Non culinarios
Emprégase nos medios rurais na elaboración de xabón. Forma parte (xunto coa sosa cáustica) dun dos ingredientes principais da súa elaboración. Era habitual empregar a manteiga de cocho vella, que tiña sabor rancio.
Punto de vista nutricional
Por ser un lípido de orixe animal posúe unha cantidade considerable de ácidos graxos saturados e colesterol, polo cal é absolutamente necesaria e benéfica para o desenvolvemento e funcionamento hormonal do ser humano e en xeral de mamíferos. Recordando que o colesterol é precursor bioquímico de hormonas como DHEA, testosterona, proxesterona, estróxenos, prolactina, cortisol, colecalciferol (vitamina D3) etc. Comunmente confúndese este colesterol coa Lipoproteína de Baixa Densidade (LDL), mal chamada colesterol "malo". No entanto, non ten relación ningunha excepto no feito de que a LDL é un vehículo que leva colesterol para o seu procesamento no fígado e outros órganos. Revisar información de Chris Masterjohn PhD para máis información respecto diso.. Información adicional no libro "The Great Cholesterol Myth", Dr. Sinatra.
Emilio Rodolfo Berisso
Emilio Rodolfo Berisso, nado na Provincia de Buenos Aires o 15 de maio de 1923 e finado en Lomas de Zamora o 28 de decembro de 1972, foi un militar arxentino, asasinado en 1972 polas Fuerzas Armadas Revolucionarias (FAR), durante o goberno militar dirixido polo xeneral Alejandro Agustín Lanusse.
Traxectoria
Emilio Berisso viaxou aos Estados Unidos en 1948 para realizar o curso de Artillería na Academia Naval dos Estados Unidos. En 1956 realizou o curso xeral da Escola de Guerra Naval e en 1967 realizou o curso de extensión superior.
Dirixiu a Escola Complementaria da Armada Francisco de Gurruchaga; foi segundo comandante do buque escola A Arxentina e asesor da Delegación Militar Arxentina na Xunta Interamericana de Defensa, en Washington. Desde febreiro de 1971 ocupou o cargo de xefe de política e estratexia do Estado Maior Xeneral Naval.
O asasinato do almirante Emilio Berisso foi descrito así:
As Fuerzas Armadas Revolucionarias (FAR) atribuíronse o seu asasinato.
A Base Naval Ushuaia leva o seu nome, "Almirante Emilio Rodolfo Berisso"
Dan Mintz
Daniel Alexander "Dan" Mintz, nado o 25 de setembro de 1981 en Anchorage (Alasca), é un actor estadounidense.
Malcolm III de Escocia
Malcolm III (en gaélico: Máel Coluim; c. 26 de marzo de 1031, e finado o 13 de novembro de 1093) foi rei de Escocia dende 1058 até 1093. Máis tarde foi coñecido co alcume "Canmore" ("ceann mòr", o gaélico para "Gran Xefe": "ceann" quere dicir "líder", "cabeza" (do estado) e "mòr" denota "pre-eminente" ou "grande"). O longo reinado de Malcolm, de 35 anos, precedeu o comezo da idade escocesa-normanda.
Primo de Rivera
O apelido Primo de Rivera pode referirse a:
Tamén pode referirse a:
Margarita Landi
Encarnación Margarita Isabel Verdugo Díez, coñecida popularmente como Margarita Landi, nada en Málaga o 19 de novembro de 1918 e finada en Albandi (Carreño, Asturias) o 6 de febreiro de 2004, foi unha xornalista española. Foi unha das primeiras mulleres que se especializou nun xénero xornalístico, como é o dos sucesos, tradicionalmente reservado aos homes. A súa diplomatura en criminoloxía axudoulle a sobresaír con brillantez neste campo.
Traxectoria
Filla do xornalista Alfredo Verdugo e sobriña de Francisco Verdugo, fundador das revistas La Esfera e Mundo Gráfico. Estudou enfermería, e despois casou co enxeñeiro Ángel Torres Tortajada. Tivo dous fillos e quedou viúva en 1947 anos. Ao quedar sen validez o seu título de enfermeira pola Lei de Responsabilidades Políticas, comezou a escribir contos infantís na revista Gisela e despois encrucillados en Gran Mundo. Pasou entón á revista da Sección Femenina El Ventanal, entre 1947 e 1948. De aí pasou a La Moda de España (1948-1954), como cronista de alta costura e sociedade, colaborando tamén no diario Informaciones e na revista Esfera Mundial. Adoptou o pseudónimo de Margarita Landi co apelido italiano da súa avoa.
En 1955 incorpórase ao diario El Caso, fundado tres anos antes por Eugenio Suárez, no que permaneceu 25 anos. Foi a partir dese momento cando comezou a cultivar a imaxe pola que era coñecida: unha loura sofisticada e reflexiva, fumadora de pipa e condutora dun convertible. Gozaba dunhas excelentes relacións cos servizos policiais, o que lle permitía acceder a informacións detalladas sobre os casos de máis impactanto para a cidadanía.
Tras a desaparición de El Caso, comezou a colaborar, desde novembro de 1980, na revista Interviú, e a partir de 1988 deu o salto á televisión, con aparicións esporádicas en programas de Televisión española como La palmera (1991), Código uno (1993-1994) e Así son las cosas (2000-2002). Tamén dirixiu e presentou o seu propio programa en Telemadrid: Mis crímenes favoritos (1992).
Guillermo Muñoz
Guillermo Muñoz Muñoz, alcumado Hallulla, nado en San Felipe de Aconcagua (Valparaíso) o 25 de xaneiro de 1953 e finado o 11 de abril de 2016, foi un futbolista chileno. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección chilena.
Traxectoria
Na tempada 1973–74 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Debutou na oitava xornada, nun empate en Riazor fronte o Hércules CF (1–1) e logrou o seu primeiro tanto como branquiazul dúas xornadas despois, nunha vitoria fronte o Linares CF (3–0), anotando Muñoz o segundo tanto. Ese ano o club branquiazul descendeu a Terceira División, por única vez na súa historia.
Na tempada 1974/75 marcou 15 goles, sendo o terceiro máximo goleador do Grupo I de Terceira, só por detrás de San Cayetano do Ensidesa, e do seu compañeiro de equipo Alfonso Castro. En agosto de 1975, durante un adestramento, sufriu unha grave lesión de xeonllo que truncou a súa carreira. Permaneceu no club coruñés até a tempada 1978–79, de novo en Segunda División, mais sen xogar ningún partido nas campañas 1975/76 e 1976/77. Conseguiu volver aos campos e xogou unha tempada e media co Fabril, ata finais de 1978.
En 1979 adestrou brevemente ao Bergantiños, antes de regresar a Chile, onde militou en Santiago Wanderers, Universidad Católica e Unión San Felipe, retirándose neste último.
Faleceu en Valparaíso o 11 de abril de 2016.
Amoroce, Amoroce, Celanova
Amoroce é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 6 eran mulleres.
Este lugar sitúase a 1,6 quilómetros da capital do concello.
Esta aldea, xunto coa outras doce da parroquia (Barreiros, Carballeira, Casal, Casbasco, Casiña, Goterre, A Granxa, Mociños, Outeiro, Quintairos, Rial e Sampli), depende do concello e arciprestado celanovés, e da diocese de Ourense. A súa poboación total ronda os 50 habitantes, sendo a de toda a parroquia dunhas 300 persoas.
É un claro exemplo de dispersión xeográfica minifundista, formada por varias aldeas que teñen á parroquia como vínculo de unión, coa súa igrexa, Santo patrón, camposanto, festas etc..
Aquí impartiu docencia primaria o escritor, pedagogo e poeta ourensán Albino Núñez Domínguez, mestre moi querido entre os veciños das distintas aldeas que formaban a parroquia de Santiago de Amoroce.
Prostitución ocasional
miniatura|Prostituta en Berlín, 2001. A prostitución ocasional refírese á prostitución masculina ou feminina que non é comercial, xorde de determinadas situacións de grupos sociais distintos. Adoita practicarse como prostitución de rúa ou pisos particulares.
En España xorde unha sensibilización e análise da prostitución ocasional desde a perspectiva de xénero de forma recente. Como os recentes estudos de Esther Castellanos Torres ou Beatriz Ranea Triviño, editado pola "Federación de Mujeres Progresistas" e financiado pola Secretaría de Servizos Sociais, Sanidade e Igualdade de Madrid en 2018. En Galicia, a asociación Faraxa de Vigo, un colectivo feminista que denuncia e combate as consecuencias da prostitución, presta labor de axuda e sensibilización, considerando que a prostitución é unha forma de violencia de xénero dende o 2009.
"Prostitución como hobby"
Os chamados "prostitutos de hobby" son homes ou mulleres que están a perseguir outras ocupacións ou que gañan a vida nunha base diferente e que só fan a prostitución como actividade extra; Estas mulleres tamén son coñecidas como "putas afeccionadas". Gañan ingresos adicionais ou viven fantasías sexuais que non poden vivir nunha asociación. Existen diferentes motivacións: a transición dun grupo a outro (material, social ou persoal) é a miúdo fluída.
Iniciación
miniatura| [[Discoteca|As discotecas e o seu ambiente adoitan ser tamén "sitios de citas" para a prostitución casual ]] A iniciación da prostitución ocasional ten lugar a miúdo pola noite durante ou despois da visita de discotecas, bares ou saunas ou nos seus arredores. Algúns proxenetas buscan deliberadamente persoas que coincidan coas súas preferencias sexuais e ofrecen considerables cantidades de cartos por contacto sexual con aqueles que non coñecen a práctica da escena. A falta de experiencia de moitas prostitutas casuais pode ser fonte de problemas de diversa índole. Ademais, o inicio da prostitución casual prodúcese a través de diarios, anuncios en xornais ou follas publicitarias ou revistas. Con todo, cada vez máis, Internet xoga un papel e permite en moitos aspectos facer contactos, especialmente a través de portais de internet axeitados.
Grupos de Persoas
Este grupo de persoas afectadas pola problemática da prostitución ocasional inclúe estudantes, traballadores en prácticas, pero tamén destinatarios desempregados ou de asistencia social que practican a prostitución (a miúdo por un tempo limitado) para se protexer economicamente ata que a súa situación persoal e/ou financeira se estabiliza. Ademais, a miúdo hai "xente marxinada", como os sen teito, os nenos das rúas asilantes, os refuxiados inmigrantes etc., algúns dos cales non reciben asistencia social nin outro apoio financeiro (regular) que a mendicidade ou traballos precarios, xeralmente exercen a prostitución de cando en vez. Para os toxicómanos, a transición cara á prostitución forzada ou permanente é mais fluída.
No Xapón, as prostitutas e prostitutos como grupo forman parte das Enjokōsai pero tamén as estudantes en intercambio por produtos ou obxectos de consumo caros.
O grupo de persoas neste grupo normalmente teñen unha relación neutra ou distante coa propia prostitución. Este grupo está por debaixo do grupo sexual na xerarquía (véxase máis abaixo), pero segue sendo moi popular porque os usuarios non se ven como "delincuentes explotadores" senón como "simpatizantes" e "axudantes". Algunhas mulleres e homes utilizan conscientemente ou inconscientemente a súa sexualidade para gañar a súa propia vantaxe. Un exemplo ben coñecido é a secretaria, que ten unha relación co seu xefe para conseguir unha mellor posición na empresa e unha maior renda. miniatura|Prostitutas na "zona do Backstage" (Berlín, 2001) A sexualidade a cambio de beneficios é algo usado por homes e mulleres e pódese atopar en moitas situacións: no matrimonio, no mundo dos negocios ou en clubs deportivos etc. Algunhas de países en vías de desenvolvemento abordan unha aventura amorosa e teñen relacións sexuais coa súa parella para que poidan considerar casar, aínda que realmente non aman a parella elixida. Máis tarde, no caso dun matrimonio exitoso, poden trasladarse ao país de destino e, no mellor dos casos, ter un emprego regular. Estes matrimonios a miúdo funcionan sorprendentemente ben, e non se pode falar de fraude en ningún caso. Este foi tamén o caso cando un compañeiro potencial (normalmente a muller) non traballou nas últimas décadas e despois da súa separación o seu coidado ou o dos nenos estaba en perigo. Moitos destes "matrimonios de propósito" aínda non están pechados principalmente por amor, senón para institucionalizar un unha transacción social, asegurar fortuna ou usar o seu propio atractivo mesmo sen unha relación emocional profunda a través da oferta de servizos sexuais para a supervivencia económica.
Grupo sexual
Estes son principalmente os socios e as persoas vinculadas á familia (exemplo de película: Belle de jour de Luis Buñuel, 1967, con Catherine Deneuve ), que usan e operan a prostitución como un parque infantil para aventuras eróticas persoais. Este grupo é o máis alto do consumismo, xa que o presunto "divertido efecto para ambos os dous lados" calma a mala conciencia de moitos clientes e clientes por usar este servizo. O aspecto financeiro é bastante incidental aquí e enténdese como unha xenerosa doazón para diversión común (véxase tamén os Swingerclub ou incluso o Cruising). Moitos "prostitutas/os afeccionados", que caen nesta área, traballan con pouca frecuencia en películas pornográficas como actores. Ademais, neste grupo, moitas veces hai formas de transición ao grupo patolóxico, que por mor da súa patoloxía teñen un interese crecente na sexualidade (ou en formas especiais de sexualidade) e non poden cumprirse satisfactoriamente en asociacións (estables).
Grupo social
Neste grupo hai homes ou mulleres que se prostitúen porque están firmemente convencidos de combater tabús e prexuízos sociais. A miúdo vense a si mesmos nunha actividade "misioneira" ou "iluminación" sexual. A miúdo este grupo é ridiculizado, xa que inclúe a moitos auto-promotores que intentan compensar as deficiencias persoais finxindo loitar "contra a resistencia social" e por unha "boa causa".
Grupo patolóxico
Este grupo de persoas considérase moi problemático e na "escena" tampouco gusta, porque os membros deste grupo adoitan traer un dano masivo (abuso, violación ou similares), que a través da práctica da prostitución compensan ou tenta re-programar. Moitas veces, son incapaces de manter unha relación normal e estable. Moitos deles tamén non teñen educación nin formación e, polo tanto, están en gran perigo de desligarse á prostitución forzada e permanente, porque carecen de estabilidade emocional e / ou social suficiente e poucas oportunidades de subsistencia económica. Un caso especial menos problemático neste grupo son os que son adictos sexuais, en particular porque a miúdo lles resulta difícil distinguirse clinicamente do grupo sexual.
Resalgario
Resalgario é unha novela de Antonio Reigosa publicada en 2001 por Edicións Xerais. De temática fantástica, vai dirixida especialmente ao público infantil e xuvenil. Publicáronse ata este momento sete edicións, a última no ano 2006.
Sinopse
Resalgario é un demo, fillo do Demo Maior, que vive no inferno xunto aos seus pais, os seus irmáns e os condenados. Un día saíu do inferno atrás de seu pai sen permiso del e por esa razón Resalgario é castigado a peregrinar a Santiago no prazo máximo dun ano. Deberá ademais darlle os tres croques ao Santo dos Croques para ver “se lle vén o sentido”. Para chegar ao seu destino vive diversas aventuras nas que, case sempre mediante enganos, sae beneficiado.
A súa viaxe comeza logo no Inferno, do cal sae subindo tres días de escaleiras. Despois pasa por Traslicia, lugar e topónimo fantásticos, pero a seguir haberá referencias a sitios reais coma Bretoña ou Gontán. Por último chega a Compostela, pasa polo Monte do Gozo e segue ata a Catedral de Santiago, o seu obxectivo final.
Personaxes
O personaxe principal é Resalgario. Hai diversas personaxes secundarias; a primeira en aparecer é o Demo maior, pai de Resalgario; despois, un home chamado Floro Flores será enganado por el e convertido en “atractivo turístico”. A continuación cóntase dunha rapaza a quen se pilla en actitude cariñosa cun rapaz e que lle pide que entreite un pelo do medio das pernas. No seu camiño, ao pasar por Marquide, atopa un home morto no medio da praza e axuda a que o enterren. Alí mesmo fano padriño dun neno. Aparecen tamén na narración Ambrosio e Nivardo, uns irmáns de Resalgario aos que ve nunha especie de soño, ou raposo García, que se cre máis listo ca o Demo e acaba espantado. Por último fai presenza o mesmo Santo dos Croques. Resalgario faille un favor e este permite que lle dea os croques.
Elementos etnográficos
Neste libro menciónanse moitos costumes e personaxes da tradición galega (cómpre lembrar que unha parte importante da obra de Antonio Reigosa trata varios aspectos do folclore da etnografía de Galicia), por exemplo:
Zawi ben Ziri
miniatura|Estatua de Zawi ben Ziri. Zawi ben Ziri as-Sinhayi ou (en árabe: المنصور بن زيري بن الزاوي مانادو) Al-Mansur Zawi Ibn Ziri Ibn as-Manade Sanhaji, nado en Achir, foi un xefe bérber da dinastía Zirí. Fundou a Taifa de Granada e iniciou a dinastía zirida sendo o seu primeiro rei ou emir, reinando entre os anos 1013 e 1019.
Traxectoria
Fillo do xeneral do califato fatimí Ziri ben Manade, naceu na antiga capital do reinado zirida de onde foi señor tras o seu pai, Ziri ben Manade, e o seu irmán, Buluggin ben Ziri. Logo serviu como xeneral mercenario ás ordes de Almanzor, o Hayib do Califa de Córdoba cuxa morte, o 12 de agosto de 1002 (25 de ramadán de 392) desatou unha guerra civil en Al-Ándalus na que participou Zawi arrasando Medina Azahara en 1011. Tras facerse en 1013 coa Cora de Elvira, cuxa capital era a cidade homónima Medina Elvira, fundou a taifa de Granada da que foi o seu primeiro Emir (rei).
A cidade de Elvira atopábase nunha localización de complicada defensa polo que Zawi ben Ziri decidiu trasladar a capital do reino taifa a Medina Garnata, a actual Granada. En 1019, Zawi deixou Granada coa intención de facerse co goberno da rexión norteafricana de Ifriquiya da que era oriúndo, xa que o seu rei falecera e o herdeiro era menor de idade. Esta decisión supúxolle a perda do trono granadino a mans do seu sobriño Habús ben Maksan e a morte, xa que foi envelenado en Alxer polo seu rei, o tamén zirí Mahdia.
Telecoruña
Telecoruña foi unha emisora privada de televisión que emitiu entre os anos 1994 e 2017 na Coruña e na súa área metropolitana.
Historia
A cadea Telecoruña era propiedade da sociedade Telecoruña Canal 41 S.A. A empresa propietaria foi fundada no 1994 baixo a xerencia de José Manuel Brandariz Suárez.
No ano 2006 a Xunta de Galicia resolveu unha concesión de licenzas para emitir en dixital que resultou polémica. Nela denegábaselles a licenza a Telecoruña, Ferrol Television, Código TV e Televigo, que a tiñan solicitado. A actividade da emisora rematou no ano 2008 ante a imposibilidade de seguir emitindo en analóxico.
Traxectoria
Telecoruña estaba orientada á difusión de noticias de ámbito local e de programas relacionados coas actividades socio-culturais comarcais. Telecoruña pertenceu á Asociación Galega de Televisións Locais (Asgatel) e á Red de Televisiones Locales (UNE). Estivo afiliada á cadea Telemundo, que producía unha gran parte da súa programación.