cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mihails Tāls
Traxectoria
A súa saúde seguiulle xogando malas pasadas nos seguintes anos, pero aínda así conseguiu excelentes resultados. Entre eles cóntanse o refacho de 83 partidas sen ser derrotado en 1972-1973 (gañou 5 torneos consecutivos nese período, incluíndo un campionato soviético) e o primeiro posto ex aequo con Anatoly Karpov no Torneo das Estrelas de Montreal, en 1979. Tal foi moi esperado no interzonal de Leningrado, pero afundiuse con apenas 8,5 puntos sobre 17, atrás de xogadores como Kortchnoï e Karpov. En 1973 quedou noveno no Campionato da URSS, e en 1975 non conseguiu cualificar para o torneo de 1976, tars varios resultados mediocres. No período 1978-1979 gañou varios torneos, como o Campionato da URSS e o Terra dos Homes. Así mesmo, impúxose no interzonal 1979, pero ao longo dos torneos de 1980 perdeu en cuartos de final, derrotado por Polougaïevski, 3-0. Sería ata 1988, cando gañou o único campionato do mundo de xadrez lóstrego que se organizou.
O Acevedo
O topónimo O Acevedo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Natalia Lema Otero
Natalia Lema Otero, nada en Baíñas (Vimianzo) en 1999, é unha escritora galega.
Traxectoria
Lema Otero leva escribindo e publicando dende os dezaseis anos. O seu primeiro libro, Baos, fala da diáspora producida polo encoro da Fervenza hai máis de medio século. O seu segundo libro, Prevención de riscos agrarios na Costa da Morte, é un manual que afonda nos perigos intrínsecos do sector primario, especialmente os envorcos de tractor e os accidentes por atrapamento con toma de forza.
No 2021, editou o seu primeiro poemario, Do amor e o delirio, con prólogo de Xusto López Carril.
É columnista de La Voz de Galicia na edición de Carballo.
Batalla de Neopatras
A Batalla de Neopatras librouse a principios de 1270 entre o exército bizantino que estaba a cercar a cidade de Neopatras (actual Ypati, Grecia) e as forzas de Xoán I Ducas, o gobernante de Tesalia. Xoán Ducas foi tomado por sorpresa na súa capital polas tropas bizantinas, pero conseguiu escapar ao disfrazarse como un cabaleiro, e dirixiuse cara ao Ducado de Atenas. Aí, aliouse con Xoán I de la Roche, e regresou cun exército latino, atacando por sorpresa o campamento bizantino. A pesar de que o seu exército era numericamente inferior, Xoán I Ducas obtivo unha esmagadora vitoria sobre o desorganizado exército bizantino.
Antecedentes
En 1259, o Imperio de Nicea, dirixido por Miguel VIII Paleólogo, conseguira unha gran vitoria na Batalla de Pelagonia contra unha coalición dos seus principais adversarios europeos, o Despotado de Epiro, o Reino de Sicilia e o Principado de Acaia. Esta vitoria logrouse en gran parte debido á deserción de Xoán Ducas, o fillo ilexítimo de Miguel II de Epiro. Esta vitoria permitiu que Miguel Paleólogo consolidase o seu territorio en Europa, ademais, o debilitamento de Epiro e dos estados latinos permitiu ao Imperio realizar a reconquista de Constantinopla en 1261 e restablecer o Imperio bizantino, e tendo a Miguel como emperador. As forzas nicenas fallaron, con todo, en subxugar a Epiro: Xoán Ducas volveu rapidamente a xurar lealdade ao seu pai, e a poboación local permaneceu leal a Miguel II. Os nicenos foron expulsados da zona en 1259, e logo foron derrotados e expulsados de Tesalia en 1260.
En 1266 ou 1268, Miguel II de Epiro morreu, e as súas posesións foron divididas entre os seus fillos: o seu fillo lexítimo maior, Nicéforo I, herdou o que restaba de Epiro, mentres que Xoán, que casou coa filla dun líder valaco tesalio («Gran Valaquia»), recibiu Tesalia coa súa capital Neopatras. Ambos os irmáns eran hostís co restaurado Imperio bizantino, que pretendía recuperar os seus territorios, e mantiveron estreitas relacións cos estados latinos do sur de Grecia. Con todo, Miguel VIII tratou de anexalos a través de matrimonios dinásticos: Nicéforo casou coa súa sobriña Ana Paleóloga Cantacucena, mentres que un dos seus sobriños, Andrónico Tarcaniotes, casou coa filla de Xoán Ducas, que recibiu o título de sebastocrátor. Miguel fracasou no seu obxectivo xa que ambos os irmáns seguíronlle a ser hostís. Despois da unión profundamente impopular das Igrexas en 1274, Nicéforo e Xoán ofreceron refuxio para os disidentes e críticos das políticas relixiosas de Miguel.
A batalla
Para a campaña contra Tesalia (a data é incerta, pero recentes académicos colócano entre 1272/1273 ou 1274/1275) Miguel reuniu unha enorme forza, na súa gran maioría mercenarios, que as fontes contemporáneas colocaron, certamente esaxerando, en 30.000 (Paquimeres fala de 40.000 homes, incluíndo as forzas navais). Estes estiveron baixo o mando do seu propio irmán, o déspota Xoán Paleólogo, e o xeneral Aleixo Cabalario. Esta forza foi enviada contra Tesalia, e estaba apoiada pola armada bizantina baixo o protostrator Aleixo Ducas Filantropeno, que atacaría os principados latinos e impediría que axudasen a Xoán Ducas.
Ducas foi tomado completamente por sorpresa polo rápido avance das forzas bizantinas, e encerrouse con algúns homes na sa capital, Neopatras, que os bizantinos procederon a cercar. Ducas, con todo, recorreu a unha estrataxema: escalou os muros da fortaleza cunha corda e, disfrazado como un cabaleiro, conseguiu atravesar o cerco bizantino. Despois de tres días, chegou a Tebas, onde pediu a axuda de Xoán I de la Roche, o duque de Atenas.
Os dous gobernantes asinaron un tratado de alianza, polo cal o irmán de Xoán de la Roche e herdeiro, Guillerme I, casaría coa filla de Xoán Ducas, Helena e recibiría as fortalezas de Gravia, Siderocastro, Gardiki e Zituni como dote. Á súa vez, de la Roche deu a Ducas 300 ou 500 cabaleiros (dependendo da fonte) cos que regresou rapidamente a Neopatras. As forzas bizantinas debilitáronse considerabelmente, con varios destacamentos enviados a capturar outros fortes ou saquear a rexión e, ademais, eran difíciles de controlar e non estaban moi cohesionadas, dados os moitos grupos étnicos que servían na mesma. Segundo o historiador veneciano Marino Sanuto, cando Xoán Ducas e Xoán de la Roche subiron un outeiro e avistaron o enorme campamento bizantino, de la Roche proferiu, en grego, unha frase de Heródoto: «hai moitas persoas aquí, pero poucos homes». De feito, as tropas bizantinas entraron en pánico baixo o rápido ataque do pequeno pero disciplinado exército latino, e desmembráronse completamente cando un continxente cumano cambiou abruptamente de bando. A pesar dos intentos de Xoán Paleólogo para reorganizar as súas forzas, estas fuxiron e dispersáronse.
Consecuencias
Coa noticia deste éxito, os latinos animáronse e reuniron unha armada para atacar a armada bizantina, que estaba ancorada en Demetrias (preto da moderna Volos). Inicialmente, os latinos fixeron bos progresos, causando moitas baixas na tripulación bizantina. Con todo, xusto cando a vitoria parecía inminente, Xoán Paleólogo chegou con reforzos e cambiou o rumbo da batalla. A pesar desta vitoria, con todo, o déspota desprestixiado polo desastre de Neopatras: renunciou ao seu cargo e morreu despois ese mesmo ano.
F.C. Start
miniatura|200px|Cartel anunciador do Partido da morte.
O F.C. Start foi un club de fútbol ucraíno que existiu en Kíiv en 1942. Estaba constituído por antigos xogadores do Dinamo Kiev.
Historia
Tras a chegada do exército alemán a Ucraína en 1942 o Dinamo Kíiv fora pechado pola administración invasora alemá e a liga ucraína de fútbol deixara de celebrar encontros.
O F.C. Start foi creado a iniciativa do panadeiro alemán Josef Kordik e do antigo porteiro do Dinamo de Kíiv, Nikolai Trusevich. Formaban o equipo, ademais de Trusevich, os antigos xogadores Georgy Timofeyev, Ivan Kuzmenko, Pavel Komarov, Alexei Klimenko, Nikolai Korotkykh, Vasily Sukarev, Feodor Tyutchev, Makar Goncharenko, Mikhail Putistin e Mikhail Melnik.
Todos os partidos xogados polo Start foron encontros amigábeis con equipos formados por soldados inimigos, tanto alemáns como de países satélites do III Reich. O primeiro deles tivo lugar o 7 de xuño de 1942 contra un equipo de soldados húngaros. Tivo un resultado de 7-2 a favor do Start, a primeira dunha longa serie de vitorias. Con intención de romper a popularidade que estaba adquirindo o Start entre a poboación ucraína a administración nazi organizou un encontro co MSG, un dos mellores clubs do seu tempo. O partido resolveuse coa vitoria do Start. O último equipo co que o Start xogou foi o Flakelf, composto por membros da aviación alemá. Nun primeiro encontro o Start ganou por 5-1. Durante o partido de desquite, que se deu en chamar o Partido da morte, os xogadores do Start recibiron ameazas de morte para se deixaren gañar. Finalmente o Start ganou o partido por 5-3.
Pouco tempo despois do seu último partido os xogadores do Start foron detidos, torturados e asasinados polos nazis. A historia do Start serviu de inspiración para o guión da película Evasión ou vitoria, dirixida por John Houston en 1981.
Barrosela, Uriz, Begonte
Barrosela é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
A Aldea, Uriz, Begonte
A Aldea é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Kashiwa
Kashiwa (柏市, かしわし, Kashiwa-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 114,90 km² e a poboación de 394.818 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3,440 h/km².
O concello de Kashiwa limita cos concellos de Noda, de Nagareyama, de Matsudo, de Kamagaya, de Shiroi, de Inzai, de Abiko (son da prefectura de Chiba); de Moriya e de Toride (son da prefectura de Ibaraki).
Hayabusa2
alt=Instrumental de Hayabusa2|miniatura|Instrumental de Hayabusa2 Tras o fracaso da misión Hayabusa, a axencia xaponesa de exploración aerospacial, JAXA, lanzou en 2014 unha segunda misión, Hayabusa2 co mesmo obxectivo, a recolección de mostras de asteroides, regresando con éxito o 5 de decembro de 2020 con mostras do asteroide Ryugu.
A cápsula descendeu en paracaídas no deserto de Woomera, Australia, ó igual que o fixera a súa predecesora. alt=Fotografía da totalidade de 162173 Ryugu, tomada por ONC-T (Optical Navigation Camera – Telescopic) a unha distancia de 12 km.|miniatura|Fotografía da totalidade de 162173 Ryugu, tomada por ONC-T (Optical Navigation Camera – Telescopic) a unha distancia de 12 km. A recollida de mostras fíxose en dúas ocasións, en febreiro de 2019, ó descender sobre o asteroide, e en xullo de 2019 ó lanzar un impacto explosivo (o Small Carry-on Impactor, SCI) para chegar a capas máis profundas. SCI, un proxectil de cobre de 2,5 kg, impactou na superficie do asteroirde Ryugu, de 900 m de diámetro, a uns 2 km/s.
Anticapitalistas
Historia
Anticapitalistas formouse en 1995 baixo o nome de Espacio Alternativo polos antigos membros da Liga Comunista Revolucionaria que se integraron en Izquierda Unida e independentes ecosocialistas. Posteriormente ten ido sumando membros dentro e fóra desta coalición, malia ter perdido peso de xeito progresivo como corrente no seo de IU, por mor do distanciamento dos sectores ecosocialistas que participaron na súa fundación. Algúns dos máis destacados dirixentes da coalición vencellados a Espacio Alternativo, como Julio Setién, Oskar Matute ou Concha Denche, abandonaron a corrente cara a 2003, xunto coa maior parte dos afiliados a IU, restando EA como unha corrente maioritariamente externa a IU.
Ten celebrado até hoxe cinco xuntanzas confederais, a derradeira delas en decembro de 2007, cando se aprobou unha resolución pola que Espacio Alternativo abandonaba Izquierda Unida, na que funcionaba como corrente organizada. O 22 de novembro de 2008 tivo lugar unha conferencia política confederal para converterse nun partido político co cal se presentarán ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009. Nesta mesma conferencia, co 70 % dos votos, decidiron cambiar o nome do partido, deixando Espacio Alternativo, tomando en troques o de Izquierda Anticapitalista (IZAN) e para isto iniciou unha campaña de recollida das 15.000 sinaturas en todo o territorio do estado que precisa; campaña que rematou con máis de 18.000 sinaturas. Así, entra activamente na política estatal, coa activista Esther Vivas como testa de lista.
Forma parte da Esquerda Anticapitalista Europea, que é un conglomerado de partidos e grupos políticos socialistas de diferentes tendencias (dende trotskistas, outros marxistas-leninistas, nacionalistas).
Constitución como asociación Anticapitalistas
Tralos bos resultados obtidos, a finais de 2014 Podemos celebrou un congreso fundacional no que definiu as súas regras de funcionamento como partido político, que prohibían ós seus cargos orgánicos militar en calquera outro partido de eido estatal. Por este motivo, Izquierda Anticapitalista adiantou o seu II Congreso a xaneiro de 2015, no cal se decidiu cambiar de nome e estrutura xurídica, para que os seus militantes puidesen integrarse en Podemos e optar ós seus órganos directivos. Co apoio do 82,6%, o congreso aprobou pasar a definirse como un movemento denominado "Anticapitalistas".
O 21 de febreiro, discrepancias internas na organización sobre a estratexia política e a orientación definida con respecto a Podemos culminaron na expulsión da asociación dos militantes de Almería e Granada e gran parte dos de Málaga. Posteriormente estes colectivos, xunto a outros militantes que abandonaron Anticapitalistas, formaron a organización política "Izquierda Anticapitalista Revolucionaria" (IZAR).
Tierra de Lobos
Tierra de Lobos é unha serie de televisión española producida por Multipark Ficción e Boomerang TV e emitida por Telecinco. Ambientada na España de finais do século XIX, combina acción, aventura, intriga, romance e elementos característicos do western. Estreouse o 29 de setembro de 2010 con boa acollida, sendo a serie líder da noite e a máis vista. Está protagonizada polos actores españois Álex García e Junio Valverde, e nela participa tamén a galega María Castro.
Historia
Tierra de Lobos estreou o primeiro capítulo da serie o 29 de setembro de 2010 cun bo dato: un total de 2.626.000 de espectadores e un 15,6% de share, sendo líder da noite superando a Rafael en Antena 3 (13,7%) e Comando actualidad en La 1 (10,8%).
Telecinco fixo un cambio na súa programación pasando a serie da noite dos mércores á do martes. Foi no capítulo 5 titulado «El descubrimento de Almudena» que corresponde á data do 2 de novembro.
O último capítulo, o do 28 de decembro de 2010, supuxo unha nova marca particular. Un 18% de cota de pantalla e 3.358.000 espectadores seguiron o desenlace da primeira tempada da serie, unha das apostas máis fortes de Telecinco. A falta duns capítulos por acabar a primeira tempada, Multipark Ficción e Telecinco acordaron unha segunda tempada de 16 capítulos, pero que segundo eles, se estrenarian en dúas tempadas cada unha de 8 episodios.
O 8 de setembro de 2011, varios portais fixéronse eco da noticia sobre a estrea da segunda tempada de Tierra de Lobos. Segundo o actor, Sergio Peris -que se incorpora á segunda tempada- nunha publicación na súa conta de Twitter afirmou que a serie estrearíase o 28 de setembro de 2011.
Así foi, o 28 de setembro de 2011, un ano logo da súa estrea en Telecinco, o serial Tierra de Lobos iniciaba a súa segunda tempada cargada de grandes novidades. O regreso de Tierra de Lobos levou o gato á auga co inicio da súa segunda tempada a Telecinco. A pesar do seu descenso respecto da despedida da primeira, obtivo un positivo 15,7% e 2.783.000 espectadores.
Argumento
1875. Os irmáns César Bravo e Román Bravo regresan á terra onde naceron tras fuxir dun atraco frustrado en Portugal no que morreron todos os seus colegas. Todo o que alí teñen é a leira La Quebrada e a destartalada cabana na que creceron, únicos recursos á súa disposición para romper co seu pasado e empezar unha nova vida.
Con todo, os irmáns Bravo ven obstaculizadas as súas boas intencións polo señor Lobo, o terratenente local, un home duro e poderoso que manexa ao seu antollo os designios da empobrecida xente do pobo e que ve nos forasteiros unha ameaza para o mantemento da súa oligarquía. Lobo é viúvo e vive coas súas fillas Almudena, Isabel, Nieves e Rosa, catro mozas moi distintas ás que trata cunha mestura de autoridade e paternalismo.
Lobo e os seus secuaces, encabezados por Aníbal, o seu capataz, intentarán por todos os medios que os dous forasteiros marchen, pero non poderá impedir que xurda o amor entre unha das súas fillas e o maior dos fuxidos, a pesar de que a moza está comprometida con Félix, o médico local.
A subsistencia dos irmáns Bravo parece un reto imposible: teñen a Lobo e a todo o pobo en contra, excepto Elena. Con todo todo cambia coa aparición de Jean Marie Raymond, un extravagante personaxe chegado de Suíza que lles convence de que o seu terreo esconde un manancial de auga medicinal co que poderían gañar moito diñeiro. Os Bravo deciden entón quedar e loitar polo que é seu, unha loita na que terán que enfrontarse á hostilidade da contorna e na que descubrirán escuros segredos sobre o pobo, as súas xentes e a súa propia historia que permanecían enterrados na memoria colectiva de 'Tierra de Lobos'.
Himnos homéricos
Os Himnos homéricos son unha colección de trinta e catro (ou trinta e dous, segundo se conte) breves poemas épicos gregos. Hoxe estímase que o máis antigos dos himnos, o de Demeter, se remonta á época de Hesíodo.
Subdivisións de Kuwait
Kuwait divídese en 6 gobernacións (muhafazah). As gobernacións debúllanse logo en distritos.
Himnos homéricos
Cada himno está dedicado a un deus, e destinábase a ser cantado polo aedo en forma de preludio ou proemio (do grego antigo προοίμιον prooímion), antes de pasar a unha obra máis longa. Os Himnos homéricos varían no seu obxecto, o seu tamaño (de cinco a cincocentos cincuenta versos), a súa época de redacción (entre o século -VII e o IV): poucas son as cousas que teñen en común os poemas desta colección
O epíteto de « homérico », que lles outorgan, só se debe á súa métrica común, o hexámetro dactílico, verso da epopea. Entre os factores de homoxeneidade entre estas obras, atopamos igualmente certas fórmulas idénticas, anunciando que despois do Himno homérico ía seguir outro poema: …Saúde a ti, e heite cantar noutro himno.
Principais himnos
Os himnos máis interesantes son as pezas de maior amplitude:
Análise
Os Himnos homéricos seguen a ser unha obra mal coñecida, aos que a crítica ten considerado a miúdo dentro do grupo escuro dos minora, utilizado a maior parte do tempo para facer resaltar obras maiores, como os Himnos órficos, a epopea homérica, as obras de Hesíodo ou de Calímaco.
Pagurus
Pagurus é un xénero de crustáceos decápodos anomuros paguroideos da familia dos pagúridos.
Como outros cangrexos ermitáns, o seu abdome non está calcificado, polo que usan cunchas de caracol como casas portátiles.
Trigonocheirus e Pagurixus adotaban seren considerados subxéneros de Pagurus, pero a día de hoxe o primeiro está incluído no xénero Orthopagurus, mentres que o segundo foi separado como un xénero distinto.
Taxonomía
O xénero Pagurus foi establecido en 1775 polo naturalista danés Johan Christian Fabricius. Ao longo da historia foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Especies
Na actualidade unhas 170 especies están situadas no xénero Pagurus. Moitas outros foron emprazadas nel nun momento ou outro, pero agora se asignan a outros xéneros dos Paguroidea. Normalmente, unhas poucas especies novas son descubertas cada ano. A seguinte lista é a vixente a partir de xuño de 2012:
miniatura|240px|[[Pagurus anachoretus]] miniatura|240px|[[Pagurus armatus]] miniatura|240px|[[Pagurus bernhardus (no Aquarium Finisterrae)]] miniatura|240px|[[Pagurus edwardsii]] miniatura|240px|[[Pagurus filholi]] miniatura|240px|[[Pagurus granosimanus]] miniatura|240px|[[Pagurus hirsutiusculus]] miniatura|240px|[[Pagurus lanuginosus]] miniatura|240px|[[Pagurus longicarpus]] miniatura|240px|[[Pagurus minutus]] miniatura|240px|[[Pagurus nigrofascia]] miniatura|240px|[[Pagurus pectinatus]] miniatura|240px|[[Pagurus pollicaris]] miniatura|240px|[[Pagurus prideaux]] miniatura|240px|[[Pagurus samuelis]]
As seguintes son todas nomina nuda. Nunca foron validamente descritas como novas especies, e só mencionadas con estes noms:
Antía Otero
Antía Otero Rodríguez, nada na Estrada o 14 de setembro de 1982, é unha poeta e actriz galega.
Traxectoria
miniatura|Presentando [[Apiario Editora na Libraría Paz de Pontevedra en xaneiro de 2020. Con Miriam Ferradáns e Elvira Ribeiro]] Licenciada en Historia da Arte na especialidade de arte contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela, máster en Práctica Escénica e Cultura Visual de Arte-a, Reina Sofía e Universidad de Alcalá e máster en Historia e Estética do Cinema pola Universidade de Valladolid. Formada na Escola de teatro e danza Espazoaberto, na Escola de Teatro e Danza Espacio Aberto da man de Carlos Neira; na técnica vocal por Cristina Domínguez e Nuria Gullón; na Historia do Teatro con Deborah Pérez; en Claqué e Body Percusión por Rubén Sánchez; en cabaret e espectáculo por Ángel Burgos.
A súa traxectoria é interdisciplinar, pois vén conxugando a escrita coa arte e a interpretación, entendida a maior parte das veces dende a investigación da imaxe, a palabra e a práctica escénica.
Dende 2014 codirixe Apiario Editora xunto con Dores Tembrás.
Vida persoal
É parella de Martiño Noriega, con quen ten unha filla e un fillo.
Outros
Rolos: Xuventude de Galicia-Centro Galego de Lisboa: [exposición] (2005). Dirección Xeral de Promoción Cultural. 32 páxs. ISBN 978-8494321085.
Manuel Rico Sinobas
Manuel Rico Sinobas, nado en Valladolid o 26 de decembro de 1819 e finado en Madrid o 20 de decembro de 1898, foi un físico e médico español, un dos pioneiros no estudo da meteoroloxía en España.
Traxectoria
Doutor en Medicina e en Ciencias físicas, dedicouse preferentemente a esta última especialidade e foi durante moitos anos catedrático de física superior da Universidade Central de Madrid. Pertenceu á Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais (da que foi vicepresidente) coa medalla número 35 e tomou posesión o 3 de xullo de 1859, e á de Medicina, coa medalla número 21, e da que tomou posesión dende o 22 de maio de 1861 até a súa morte.
Destacou fundamentalmente no estudo da meteoroloxía e foi o primeiro investigador da climatoloxía histórica española, pois foi quen de organizar unha recompilación sistemática de fichas con datos de diversas estacións e sistematizou as observacións realizadas entre 1800 e 1850, recollidas en fontes documentais.
Palmira González Boullosa
Palmira González Boullosa, nada en Vigo en 1941 e finada o 9 de febreiro de 2017, foi unha escritora galega.
Traxectoria
Foi mestra e especialista en literatura de tradición oral.
Gaziura
miniatura|Moeda de Ariarates I, cuñada en Gaziura (datada cara o 333–322 a.C.) Gaziura (en grego: Γαζίουρα), era unha cidade do Ponto, preto do actual río Yeşilırmak (denominación ne grego antigo: Iris). Algúns eruditos equiparan Gaziura con Talaura, outros con Ibora, e outros co moderno Turhal.
Foi residencia antiga dos reis do Ponto, mais na época de Estrabón estaba abandonada. Dión Casio (XXXV-12) indica que foi o lugar onde Mitrídates VI do Ponto tomou posicións contra o romano Caio Valerio Triario.
Know Your Enemy
Know Your Enemy é un álbum da banda galesa Manic Street Preachers. Foi editado o 19 de marzo do 2001 a través do selo Epic Records.
Fervenza (homónimos)
Como topónimo, Fervenza pode referirse a:
Refraneiro galego da muller
O refraneiro galego da muller, loxicamente, resulta amplísimo, polo que só se pode recoller aquí unha mostra non exhaustiva.
Refraneiro
miniatura|250px|A muller á ventana, perde máis que gana miniatura|250px|A muller e a sardiña, pequeniña miniatura|250px|''A muller é fogo; o home estopa; vén o demo e sopra miniatura|250px|A muller que moito se mira a cara, pouco atende a casa miniatura|250px|Mulleres e viño sacan ó home do bo camiño
O Marco, Uriz, Begonte
O Marco é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
A máscara do Zorro
A máscara do Zorro (en The Mask of Zorro) é un filme estadounidense dirixido por Martin Campbell e producido por Steven Spielberg que foi estreado en 1998. Estreouse en galego na TVG o 22 de decembro de 2010.
Sinopse
México, 1821. Un enmascarado e aclamado heroe popular, coñecido como o Zorro, loita con éxito contra a opresión colonial española na Alta California, representada polo tiránico gobernador don Rafael Montero. Porén, a véspera da liberación de México, Montero descobre que a identidade secreta do Zorro é a de don Diego de la Vega. Un inesperado ataque contra a casa do rebelde, saldarase coa súa captura, a morte da súa muller, o secuestro de Elena, a súa única filla, e a destrución das súas propiedades. Vinte anos despois, Montero regresa do exilio con Elena, que ignora a identidade do seu pai auténtico, e proponse mercar California ó Presidente de México, o Xeneral Santa Anna. Cando don Diego de la Vega se decata, foxe da prisión disposto a vingarse de Montero. Parte do plan consiste en adestrar e transformar a Alejandro Murrieta, un bandoleiro cun treboento pasado, no novo Zorro, para que lle axude a frustrar os plans de Montero dunha vez para sempre. Murrieta farase pasar por un rico terratenente español disposto a gañar a confianza de Montero.
Günter Behnisch
Günter Behnisch, nado en Lockwitz o 12 de xuño de 1922 e finado en Stuttgart o 12 de xullo de 2010 foi un arquitecto alemán. Durante a segunda guerra mundial converteuse nun dos máis novos comandantes alemáns de submarino. Posteriormente converteuse nun dos máis destacados arquitectos, representante do deconstrutivismo. Os seus importantes proxectos inclúen o parque olímpico de Múnic e o novo parlamento alemán de Bonn.
Primeiros anos
miniatura|230px|Cámara de plenos do Bundestag alemán en Bonn Behnisch foi o segundo de tres nenos en Lockwitz preto de Dresden. Asistiu a diversas escolas debido a que o seu pai, socialdemócrata foi arrestado, despedido e destinado a Chemnitz polo novo goberno nazi.
En 1939, Behnisch uniuse voluntariamente á mariña (Kriegsmarine) con dezasete anos, o que supuña unha alternativa menos pesada ao servizo laboral obrigatorio ou ao recrutamento do exército. Eventualmente converteuse en oficial de U-boat e serviu a bordo do U-952. En outubro de 1944, converteuse nun nos comandantes máis novos cando dirixiu o U-2337. Ao final da segunda guerra mundial rendiu o seu submarino aos británicos e converteuse en prisioneiro de guerra no castelo de Featherstone en Northumberland.
Behnisch inicialmente preparouse como albanel, mais en 1947 comezou a estudar arquitectura na Universidade de Tecnoloxía de Stuttgart.
Carreira arquitectónica
miniatura|esquerda|230px|Parque olímpico de [[Múnic (1972)]] Un dos seus edificios máis destacados foi o novo parlamento da capital alemá occidental, Bonn. Aínda que gañou o concurso de deseño en 1973, a construción non comezou ata 1987 e completouse en 1992.
Estableceu o seu propio despacho de arquitectura en Stuttgart en 1952, que en 1966 se converteu en Behnisch & Partner.
O seu fillo Stefan Behnisch creou unha empresa separada, Behnisch Architekten en 1989.
Vilaia de Adrar
Adrar (árabe: ولاية أدرار) é unha das 48 vilaias de Alxeria, sita no sueste do país. O seu nome provén da súa capital "Adrar". É a segunda maior vilaia do país, cunha superficie de 427 368 km². Consonte co censo de 2008, o número de habitantes é de 402 197.
Ao norte, fai fronteira coas vilaias de Béchar, El Bayadh e Ghardaïa; ao oeste, coa vilaia de Tinduf; ao leste coa de vilaia de Tamanrasset e ao sur con Mauritania e Malí.
Divisións administrativas
A vilaia posúe 11 dairas e 28 baladías ou concellos.
Dairas
Adrar, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Charouine, Fenoughil, Reggane, Timimoune, Tinerkouk, Tsabit, Zaouiet Kounta.
Baladías
Adrar, Akabli, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Bouda, Charouine, Deldoul, Fenoughil, In Zghmir, Ksar Kaddour, Metarfa, Ouled Ahmed Timmi, Ouled Aissa, Ouled Said, Reggane, Sali, Sebaa, Talmin, Tamantit, Tamest, Timekten, Timiaouine, Timimoun, Tinerkouk, Tit, Tsabit, Zaouiet Kounta.
Campoo de Enmedio
Campoo de Enmedio é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Campoo-Los Valles. Limita ao norte con Santiurde de Reinosa, ao leste con Campoo de Yuso e Las Rozas de Valdearroyo, ao oeste con Hermandad de Campoo de Suso, ao sur con Valdeprado del Río e Valdeolea e rodea completamente o municipio de Reinosa. Pola súa superficie atravesan os ríos Híjar e Ebro.
Localidades
miniatura|dereita|220px|Paisaxe de Campoo de Enmedio. Segundo os datos de 2013 do Instituto Nacional de Estadística, os 3.802 habitantes de Campoo de Enmedio distribuíanse nas seguintes localidades:
Demografía
Fonte: INE
Administración
As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais de 2003 e 2007.
Condado de Võru
O Condado de Võru ou Võrumaa (estoniano Võru maakond ou Võrumaa), é un dos quince condados (maakond) de Estonia.
Xeografía
esquerda|miniatura|250px|[[Suur Munamägi, con 318 m de altitude, é o punto máis alto de Estonia]] O condado de Võru atópase no sueste da república de Estonia, fai fronteira cos condados de Valga e Põlva, alén de ser parte sueste da fronteira internacional de Estonia con Letonia e Rusia. O 2,9% do total da poboación de Estonia vive no condado de Võru. De tódolos lagos rexistrados no país, 191 deles están localizados no condado (ese número só é superado polo veciño condado de Valga). O lago Rõuge Suurjärv (o maior lago do municipio rural de Rõuge) é o lago máis profundo de Estonia (38 metros). O condado de Võru é a fonte hidrográfica para os ríos que seguen en dirección aos lagos Peipus e Pihkva, ao Golfo de Riga e ao lago Võrtsjärv. Deses ríos, o Piusa é o que presenta a maior amplitude de Estonia (208 metros). O río máis longo de Estonia, o Võhandu (162 km), tamén pasa polo condado. O condado de Võru está todo localizado no planalto de Haanja. Hai 19 montañas con alturas por riba de 280 metros, incluíndo o punto máis alto de Estonia e de toda a rexión Báltica, o Suur Munamägi, a pesar de ter só unha altura de 318 metros por riba do nivel medio do mar.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisión administrativa
miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Võru O condado divídese en 13 concellos: un urbano (en estoniano linn; outra cidade, Antsla, é parte dun concello rural) e 12 municipios rurais (en estoniano vald).
Francisco de Moure
Traxectoria
Moi cedo trasladaríase a Ourense, onde descubriría por medio do seu avó materno, canteiro de profesión, a súa vocación artística.
Viaxou a Castela, onde coñeceu os traballos de xente que deixarían unha fonda pegada nel, como Alonso Berruguete e Jean de Joigny. Os seus comezos foron como aprendiz de Alonso Martínez, en Ourense. En 1598 comeza a traballar como escultor independente, realizando a escultura de San Roque da catedral de Ourense. Na súa primeira etapa destacan o retablo maior da Igrexa de Santo Estevo de Sandiás, e ó de San Pedro das Maos (Ourense). Máis adiante realizaría obras como o San Mauro da catedral de Ourense, o retablo da igrexa de Beade en Ribadavia, e cinco retablos para o convento de Samos.
Xa en Lugo, realizaría a súa obra mais importante, o Coro da Catedral de Lugo. O rematar o coro lucense, contrátano en Monforte de Lemos para a realización do retablo da capela maior da igrexa dos Xesuítas, o Colexio da Nosa Señora da Antiga, unha impresionante obra, en tamaño e calidade artística, que non sería quen de rematar, pois en Monforte de Lemos o sorprende a morte en 1636, sendo o seu fillo Francisco quen rematará a monumental obra.
Actuario
Actuario pode ser:
O Pagador de Promessas
O Pagador de Promessas é un filme brasileiro de 1962 dirixido por Anselmo Duarte. Duarte adaptou el mesmo o guión a partir da obra de teatro de Dias Gomes. Rodado en Salvador, Baía, está protagonizado por Leonardo Villar.
O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1962, converténdose no primeiro e único filme brasileiro en conseguilo. Tamén foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.
Sinopse
Zé do Burro (Leonardo Villar) é un pequeno terratenente da Rexión Nordeste do Brasil. O seu mellor amigo é un burro. Cando o burro cae enfermo terminal, Zé promete a un orisha do Candomblé, Iansan, que se o burro se recupera dará a súa terra aos pobres e cargará cunha cruz dende a súa granxa ata a igrexa de Santa Bárbara en Salvador, Baía, onde ofrecerá a cruz ao párroco local. Cando o burro sanda, Zé comeza a súa viaxe de sete leguas (46 km). O filme comeza cando Zé, coa súa esposa Rosa (Glória Menezes), chega á igrexa. O párroco (Dionísio Azevedo) négase a aceptar a cruz cando oe a promesa pagá de Zé. Entón todos comezan a manipular o inocente Zé.
Ryugu
miniatura|Vista coloreada do asteroide Tipo-C 162173 Ryugu, tomada coa cámara ONC-T de Hayabusa2. 162173 Ryugu é un asteroide de Tipo C de 900 m de diámetro de órbita próxima á Terra. Foi visitado en 2019 por Hayabusa2, cápsula espacial xaponesa (da JAXA) que recolleu mostras da súa superficie, amosando que non está cohesionada.
162173 Ryugu é o vixésimo terceiro planeta menor estudado por unha nave espacial in situ, e a segunda misión retornada na procura de mostras.
Órbita
Ryugu orbita ó Sol a unha distancia variable entre 0,96 e 1,41 ua cun período de 16 meses (474 días). O seu semieixo maior ten 1,19 ua. A excentricidade da órbita é 0,19, e a súa inclinación é de 6º en relación á eclíptica. Ten un mínimo de distancia á Terra a 95 400 km (0,000638 ua), equivalente a 0,23 distancias Terra-Lúa.
Características físicas
A aceleración gravitacional no ecuador foi avaliada nuns 0,11 mm/s2, e nuns 0,15 mm/s2 nos polos. A súa masa está estimada nunhas 4,5*108 toneladas. Ten un volume de 0,377 ± 0,005 km3 é unha densidade de 1,19 ± 0.03 g/cm3 (baseada no modelo de forma).
Fernán Peres de Andrade o Boo
Fernán Peres de Andrade, o Boo ou Fernán Pérez de Andrade, primeiro señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba foi un dos máis salientados aristócratas do Reino de Galiza durante o século XIV. Figura controvertida polos seus cambios de lealdade e as usurpacións de bens alleos. Porén, destaca polo seu mecenádego nas letras galegas e as xenerosas doazóns que fixo.
Traxectoria
miniatura|250px|esquerda|Vista de Pontedeume, vila desde a que Fernán Pérez de Andrade gobernaba as súas posesións
Ascendentes
Fernán Peres de Andrade foi un membro sobranceiro da casa de Andrade, fillo de Roi Freire de Andrade e de Inés González de Soutomaior. Os primeiros membros desta liñaxe, orixinaria da freguesía, e logo couto, de Andrade en Pontedeume do cal foron os administradores, datan do século XII e son prestameiros (delegados rexios que velaban pola administración de xustiza) e encomendeiros dos mosteiros de Caaveiro e Monfero. A xenealoxía clásica fai descender, sen moito fundamento, á casa de Andrade dos condes de Trava.
Durante o reinado de Pedro I
É moi controvertida a traxectoria de Fernán Peres xa que vai recibindo privilexios e doazóns indistintamente dos irmáns rivais Henrique de Trastámara e Pedro I: En 1356 recibe unha doazón do príncipe bastardo Henrique. Posteriormente, en 1364, recibe outra de Pedro I.
Cinco anos máis tarde, a comezos de 1369, non resposta á chamada do arcebispo de Santiago, Rodrigo de Moscoso, para que acuda en defensa do rei Pedro. Aínda que hai sospeitas do seu apoio a Henrique desde 1366 (a tradición sitúao ese ano ao lado de Henrique en Lugo, contra o petrista Fernando de Castro), non cabe dúbida de que a partir do feito anterior apoia abertamente a Henrique, sendo este un dos poucos apoios que o castelán atopou entre os aristócratas galegos. Mesmo se especula sobre a participación, dunha forma ou doutra, de Fernán Peres na morte de Pedro I a mans de Henrique de Trastámara en Montiel o 23 de marzo de 1369. A tradición atribúe ao principal colaborador de Henrique a famosa frase No quito ni pongo rey, mas ayudo a mi señor que o licenciado Molina pon en boca de Fernán Peres, e outros autores na do cabaleiro francés Bertrand du Guesclin. En calquera caso parece que, dalgunha maneira e xunto con outros cabaleiros e fidalgos, algo tivo que ver na morte de Pedro I.
miniatura|220px|esquerda|Coroación de Henrique II nunha miniatura medieval nas Crónicas de [[Jean Froissart.]]
Ó servizo de Henrique II
Instalado xa Henrique no trono de Castela, moitos nobres galegos non quixeran prestarlle vasalaxe e ofreceran a coroa ó rei Fernando I de Portugal, que entrara en Galiza sendo recibido con grandes aclamacións de entusiasmo en Tui, Baiona, Salvaterra, Redondela, Ourense, Compostela, A Coruña e outros moitos lugares. Sabido isto polo rei Henrique, partiu, decidido á loita, desde Zamora con todos os seus grandes señores e cabaleiros aos que, sen dúbida, debeuse unir Fernán Peres. O rei portugués evitou a loita e embarcou nas súas naves, mais deixou na Coruña parte dos seus parciais e, como gobernador da cidade a Nuno Freire de Andrade, irmán de Fernán Peres que emigrara a Portugal.
Como represalia, Henrique II entrou en Portugal e tomou varias cidades lusas como Braga, Guimarães e Braganza, para despois volver a Castela sen que o monarca portugués lle fixese fronte. Pouco tempo despois, o rei Fernando apresara en augas de Lisboa uns buques casteláns, en virtude da alianza co duque de Lancaster, que aspiraba ó trono de Castela ó estar casado con dona Constanza, filla de Pedro I. De novo invade Henrique II o pais luso sen encontrar resistencia. Toma varias prazas e mesmo chega ós arrabaldes de Lisboa. O rei portugués acepta a paz que o cardeal de Boloña, legado do Papa, trataba entre el e o rei castelán. Froito do tratado de paz, os portugueses deixaron A Coruña no 1372, que pasou a ser gobernada por Fernán Peres de Andrade.
Baixo o reinado de Xoán I
miniatura|dereita|200px|[[Xoán I de Castela]] Morto Henrique II en 1379 sucédeo no trono o seu fillo Xoán I ao que continúa servindo. Ó pouco tempo, en 1380 ten que intervir a petición do mosteiro de Sobrado para que o Andrade devolva as propiedades que lles tiña usurpado desde había máis dunha década. Fartos de reclamaren a Fernán Pérez, acode o subprior de Sobrado a solicitar a mediación real. O rei ordena a devolución das propiedades do mosteiro ó cal accede o señor de Pontedeume, mais non completamente, xa que non devolve a parte de máis valor da granxa e couto de Nogueirosa onde xa tiña edificado o seu castelo. Un episodio semellante produciuse no mesmo ano cos monxes do mosteiro de Bergondo co mesmo ditame rexio de devolución das propiedades monásticas.
Xoán I reclamara o trono portugués trala morte de Fernando I en 1383 por estar casado coa súa filla Beatriz, herdeira lexítima ó trono luso. En 1384, no contexto da guerra de sucesión de Portugal entre Xoán I de Castela e Xoán, mestre de Avis, irmán bastardo de Fernando I, os portugueses asolan as costas galegas. Fernán Pérez de Andrade acode á defensa de Betanzos que asediaba Pedro Enríquez de Castro, conde de Trastámara e sobriño do rei de Castela ó que traizoara. O señor de Pontedeume logra manter a praza, mais parece que houbo avinza entre o conde rebelde e o Andrade para que aqueles se retiraran sen ter tentado o asalto.
En 1386 Xoán de Gante, duque de Lancaster, asedia A Coruña. O motivo deste ataque é a vella pretensión do duque ó trono de Castela. O 25 de xullo de 1386, aproveitando o forte rexeitamento da nobreza galega á dinastía dos Trastámara, e a derrota dos casteláns en Aljubarrota, cerca A Coruña cun cento de barcos. Defendía a cidade Fernán Pérez de Andrade, como alcaide dela que era. Moitos cronistas falan dunha defensa heroica da cidade sen que caera en mans inimigas. Porén, outros historiadores din que hai poderosos argumentos para supor que a cidade caeu en mans dos ingleses, mesmo o Andrade puido chegar a un acordo co duque para manterse como alcaide. O feito é que o duque de Lancaster chegou a domiñar case toda Galicia durante case dous anos. Finalmente, o rei Xoán I de Castela e o duque de Lancaster chegaron a un acordo, grazas ó cal os ingleses retiráronse e Fernán Pérez continuou sendo alcaide da Coruña.
miniatura|300px|Sepulcro [[escultura gótica|gótico de Fernán Peres de Andrade, igrexa de San Francisco, Betanzos.]]
Casamento, sucesión e pasamento
Fernán Peres de Andrade casou con Sancha Rodríguez (coa que tivo dúas fillas: María Fernández de Andrade, Inés Fernández de Andrade, e un fillo, Fernández de Andrade, que morreu novo ) e con Constanza de Moscoso, mais deste matrimonio non tivo descendencia. Morreu en agosto do ano 1397 e legou o seu patrimonio ao seu sobriño Pero Fernandes de Andrade (fillo do seu irmán Xoán Freire de Andrade), continuador da liñaxe.
O sartego onde repousan os seus restos mortais, na igrexa de San Francisco de Betanzos, está considerado unha das xoias da escultura gótica galega.
Lendas
A lenda conta que o sobrenome de O Bo vénlle da despedida do seu pai cando, acompañando a Henrique de Trastámara, o veu marchar cara Francia para apoiar ó rei galo na guerra que mantiña co monarca inglés, dixo: Se bo, que bo compañeiro levas.
Outra lenda di que mandou construír sete igrexas, sete mosteiros, sete hospitais e sete pontes, o cal non anda lonxe da realidade pois foi inmenso o seu afán construtor.
Mecenádego e beneficios outorgados
Favoreceu especialmente ó mosteiro de Monfero, ó que cedera tódalas súas inmensas propiedades de Ortigueira para o establecemento da granxa que despois se chamou de Sáa. En palabras do historiador César Vaamonde Lores:
Edificacións
miniatura|[[Torre da homenaxe do castelo dos Andrade en Vilalba.]]
Pontes
Todas mandadas facer por Fernán Peres. As existentes na actualidade son de nova factura:
miniatura|300px|Igrexa do mosteiro de San Francisco en Betanzos.
Xoán Xesús González
Xoán Xesús González Fernández, tamén referido como Xohán Xesús González, nado en Sebil, parroquia de Cequeril (Cuntis), o 9 de novembro de 1895 e finado en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1936, foi un mestre, xornalista, avogado, escritor e político galego.
Traxectoria
Na súa aldea natal exerceu como peón de canteiro, trasladado a Compostela estudou maxisterio, traballou como redactor en El Compostelano e formou parte da compañía de teatro da Universidade, en 1925 a Asociación de Prensa de Compostela elixiuno secretario pasando ao ano seguinte a contador. Xoán Xesús exerceu durante un tempo como mestre pero pediu a excedencia para poder estudar dereito. Participou no movemento estudantil, chegando a ser vicepresidente da Asociación Profesional de Estudantes de Dereito, e entrou en contacto con outros estudantes galeguistas como Luís Seoane ou Ánxel Fole. Agrarista convencido, participou en mitins agraristas e anticaciquís e publicou o folleto En pé campesiños. Nacionalista e socialista, colaborou no semanario A Nosa Terra e fundou o xornal El País Gallego (1927-1931).
Foi dirixente da Agrupación Nacionalista Independente de Compostela, mais deixou esta agrupación no momento en que ela se integrou no Partido Galeguista, xa que Xoán Xesús era tamén secretario da agrupación socialista local de Santiago e redactor xefe do voceiro Trabajo, ademais rexentaba o seu propio bufete de avogados, mantiña con Arturo Cuadrado a librería e editorial Niké e participaba na Asociación Defensores de Santiago. Descontento ante o feble impulso autonómico do partido, en maio de 1931 fundou o Seminario de Estudos Socialistas que en agosto se converteu no partido político Unión Socialista Galega, na que se conxugaba socialismo e galeguismo, e foi director do seu voceiro oficioso Amañecer. Tralo fracaso nas eleccións de 1933, o partido disólvese, integrándose en Izquierda Republicana. En xaneiro de 1934 fundou unha organización denominada Agrupación al Servicio de la Autonomía. En abril entraba na directiva de Izquierda Republicana e, tras unha serie de desacordos que acabaron na súa expulsión, fundou con varios amigos a Vanguardia de Izquierda Republicana.
En 1936 participou na fundación da Asociación de Escritores de Galicia.
Ao estoupar a guerra civil púxose á fronte dun grupo de cincuenta obreiros de Teo, coñecido como O Terzo de Calo, que se dirixiron cara a Compostela para defender a legalidade republicana, chegando o 20 de xullo pola noite á cidade, pero tras a ocupación da cidade polos militares, ao día seguinte Xoán Xesús foi encarcerado e permaneceu na prisión ata que os sublevados o fusilaron o 12 de setembro de 1936, na tapia do cemiterio de Boisaca, en Santiago de Compostela.
Lembranza
A Asociación Cultural Quinteiro da Umia estreou no 12 de outubro de 2017 un documental sobre a súa figura: O canteiro de Sebil.
Obra en galego
miniatura|Fotografía publicada en [[Vida Gallega en 1928.]]
Obra en castelán
miniatura|
C Sharp
C# (pronunciado "si xarp" en inglés, ou C díese) é unha linguaxe de programación orientada a obxectos desenvolvido e estandarizado por Microsoft como parte da súa plataforma .NET, que despois foi aprobado como un estándar pola ECMA e ISO.
C# significa, "dó díese" (C corresponde a dó na terminoloxía musical anglosaxoa). O símbolo # vén de sobrepor "++" sobre "++" e eliminar as separacións, indicando así a súa descendencia de C++.
C#, como parte da plataforma .NET, está normalizado por ECMA desde decembro de 2001 (ECMA-334 "Especificación da Linguaxe C#"). O 7 de novembro de 2005 acabou a beta e saíu a versión 2.0 da linguaxe que inclúe melloras tales como tipos xenéricos, métodos anónimos, iteradores, tipos parciais e tipos anulables. Xa existe a versión 3.0 de C# en fase de beta destacando os tipos implícitos e o LINQ (Language Integrated Query).
Aínda que C# forma parte da plataforma.NET, esta é unha interface de programación de aplicacións; mentres que C# é unha linguaxe de programación independente deseñado para xerar programas sobre devandita plataforma. Aínda que aínda non existen, é posible poñer en funcionamento compiladores que non xeren programas para devandita plataforma, senón para unha plataforma diferente como Win32 ou UNIX.
Na actualidade existen os seguintes compiladores para a linguaxe C#: