cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Serbia
O argumento lingüístico
miniatura|230px|[[Vuk Stefanović Karadžić|Vuk Karadžić.]] O lingüista serbio máis notábel do século XIX, Vuk Karadžić, sostiña no seu tratado "Serbios todos e en todas partes" a idea de que todos os eslavos que falaban o dialecto stokaviano (base, entre outros, do idioma serbocroata) debían considerárense serbios, en tanto que en realidade falaban auténtico idioma serbio.
Esta definición implicaría que amplas zonas de Croacia, así como Bosnia e Hercegovina, incluíndo territorios habitados por católicos e musulmáns, que non tiñan conciencia nacional serbia, serían serbios. Karadžić considérase por iso como un dos proxenitores da idea da Gran Serbia.
Arante, Ribadeo
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Pedro de Arante é do século XVIII. Dispón dunha nave central cuberta por bóveda de canón e arcos de medio punto que remata noutra bóveda de pavillón sobre tres arcos de pedra, tamén de medio punto. No seu interior, tres retablos: dous deles barrocos e o outro clásico.
Gran Serbia
O argumento lingüístico
En todo caso, trátase dun dos principais moldeadores da conciencia nacional serbia, coa meta de incorporar a todos os falantes de dialectos stokavianos nun moderno estado serbio. Cómpre notar que, curiosamente, a súa definición exclusivamente lingüística excluiría non só Kosovo senón o propio sur da Serbia Central, onde se fala o dialecto torlački. De calquera maneira, ao proxecto de Karadzic opuxéronse desde o principio varios argumentos, tales como a certa conciencia nacional católico-croata da maioría dos intelectuais e escritores croatas católicos dos séculos XVI e XVII, ou a acusación de que cos seus argumentos defendía os estudos eslavos de principios do século XX (que incluían a Josef Dobrovský, Pavel Josef Šafařík, e Jernej Kopitar), claramente influídos polas pretensións políticas do Imperio austríaco.
1900 - 1918
miniatura|250px|Divisións étnicas do [[Imperio austrohúngaro, 1911.]] miniatura|250px|[[Europa, 1915. A Tripla Entente, vencedora, en verde (incluíndo Serbia) e as Potencias Centrais da Tripla Alianza en vermello.]] O novo Estado iugoslavo, cos territorios que o integraron. O [[Reino de Serbia (1882-1918)|Reino de Serbia disolveuse no novo Estado Iugoslavo a finais de 1918.|miniatura|250px]]
A principios do século, entre os grupos radical-nacionalistas serbios incluíase a organización terrorista Man Negra, comandada polo coronel Dragutin Dimitrijević Apis, que fora tomando unha postura cada vez máis activa e militante no asunto do grande estado serbio. Crese que esta organización foi a responsábel de multitude de atrocidades durante as Guerras dos Balcáns de 1913.
En 1914, un militante serbobosníaco, Gavrilo Princip, asasinou o Arquiduque Francisco Fernando de Habsburgo, o que desencadeou a crise internacional que iniciaría a I Guerra Mundial. Por outro lado, e no seu sentido máis moderado, contra 1914 o concepto Gran Serbia estaba sendo paulatinamente substituído por un paneslavismo máis neutral. Ese cambio de punto de vista buscaba gañar apoios entre os restantes pobos eslavos veciños, tamén ocupados por Austria-Hungría. A intención de crear un estado eslavo do sur ("Iugo-eslavo") xa se expresaba na Declaración de Niš realizada polo primeiro ministro serbio Nikola Pašić en 1914, así como en declaracións de Alexandre I de Serbia en 1916. Os documentos mostran que Serbia perseguía unha política que integrara todos os territorios que tiveran poboacións serbias e dos demais eslavos do sur, incluíndo croatas, eslovenos e musulmáns bosníacos.
1918 - 1945
En 1918, a Tripla Entente (Gran Bretaña, Francia e o Imperio ruso) vence a Alemaña e Austria-Hungría (e tamén a Rusia). Serbia, que estivera aliada coa Entente, meteu presión aos aliados para conseguir as súas demandas territoriais, apoiada polas minorías serbias que vivían nestes territorios. Nese momento Montenegro xa se unira ao Reino de Serbia.
Os aliados finalmente concederon Eslovenia, Croacia e Bosnia e Hercegovina. Nacionalistas serbios e iugoslavos sostiñan que ditos pobos se diferenciaban moi pouco, e unicamente debido ás divisións relixiosas impostas polos ocupantes estranxeiros.
Baixo esta crenza, en Serbia estendeuse o convencemento de que esas anexións verían seguidas dunha asimilación progresiva dos seus pobos nunha identidade sudeslava baseada na serbia, o que lexitimaría o control étnico e relixioso que se había de manter ante todo sobre Bosnia e Hercegovina, Kosovo e Croacia. Adicionalmente, a dominación serbia do chamado por aquel entón Reino de Iugoslavia (que existiu até a segunda guerra mundial), fora vista por algúns como o resultado de facto dunha política baseada na idea da Gran Serbia.
Por iso, movementos e partidos tanto de dereitas como de esquerdas opoñíanse ao propio Reino: o Partido Comunista de Iugoslavia ampliou o concepto de loita de clases para incluír os conflitos étnico-clasistas: os opresores burgueses da clase traballadora convertéronse daquela nos opresores serbo-burgueses.
Respecto á oposición dereitista, o Reino encontraba unha resistencia nacionalista considerábel en Croacia, e o movemento ustashe intentaba xustificar a súa violenta postura anti-serbia co argumento de que buscaba "liberar Croacia das leis estranxeiras e establecer un estado completamente libre e independente sobre a totalidade do seu territorio histórico".
Estes sentimentos tiñan gran predicamento en Croacia naquel momento, e os ustashe, que eran unha pequena e pouco representativa minoría, conseguiron tomar vantaxe da situación. O 9 de outubro de 1934, un terrorista macedonio recrutado polos ustashe asasinou en Marsella ao rei Alexandre
Tras a Segunda Mundial
Durante a segunda guerra mundial o movemento monárquico dos chetniks (maioritariamente serbio), encabezado polo coronel Draža Mihailović, intentou definir a súa visión dun futuro posterior á guerra. Un dos seus intelectuais, o nacionalista serbobosníaco Stevan Moljević, propuxo en 1941 (nun documento titulado "Sobre o noso Estado e as súas fronteiras") a creación dunha Gran Serbia que incorporase non só Bosnia e gran parte de Croacia senón tamén partes de Romanía, Bulgaria e Hungría.
Este documento foi un importante punto de discusión no congreso chetnik celebrado en xaneiro de 1944, do que se perderon as actas. De calquera maneira, as ideas de Moljević nunca se chegaron a poñer en práctica debido á derrota dos chetniks a mans dos partisanos do mariscal Tito, e é difícil cal foi a súa influencia debido á mencionada perda dos arquivos do congreso. Porén a súa idea central, isto é, que Serbia se define polo padrón dos asentamentos da súa poboación sen ter en conta as fronteiras nacionais existentes, evoca indubidablemente o ideal da Gran Serbia.
O Memorando da Academia Serbia das Ciencias e as Artes
miniatura|270px|dereita|República Federal Socialista de Iugoslavia: 1. [[Bosnia e Hercegovina
2. Croacia
3. Macedonia do Norte
4. Montenegro
5. Serbia, que contiña Kosovo (5a) e Voivodina (5b)
O citado documento tivo unha importancia determinante do que se convertería no movemento panserbio dos últimos anos 1980 que levaría a Slobodan Milošević ao poder. os autores do citado Memorando eran os intelectuais de maior relevo da sociedade serbia do momento, entre eles Pavle Ivić, Antonije Isaković, Dušan Kanazir, Mihailo Marković, Miloš Macura, Dejan Medaković, Miroslav Pantić, Nikola Pantić, Ljubiša Rakić, Radovan Samardžić, Miomir Vukobratović, Vasilije Krestić, Ivan Maksimović, Kosta Mihailović, Stojan Čelić e Nikola Čobelić.
Describía unha sistemática discriminación histórica antiserbia, e culminaba sostendo incluso que se estaba producindo un xenocidio entre os serbios residentes en Kosovo. Moitas das súas afirmacións son bastante discutíbeis.
As súas teses centrais incluían:
O defensores do Memorando sostiñan que non buscaban a ruptura de Iugoslavia para crear unha Gran Serbia; ao contrario, manifestábanse a favor de Iugoslavia, pero o seu apoio á mesma estaría condicionado a cambios fundamentais para acabar co que denominaban discriminación antiserbia, que viña unida á propia Constitución iugoslava desde a creación da República. O cambio solicitado con máis vehemencia era a supresión das autonomías de Kosovo e Voivodina, partes da propia Serbia.
Arante, Ribadeo
Patrimonio
Na aldea da Ponte está o santuario da Nosa Señora das Virtudes. No barrio de Remourelle está a capela de Santa María Madalena.
En Arante consérvase o Castro da Aira da Croa,
Festas
A festa patronal, na honra de San Pedro, é o 29 de xuño, celebrándose cunha pequena procesión. A romaría das Cruces ten lugar sete semanas despois da Semana Santa. É unha pequena romaría e procesión na que se levan sete cruces de sete parroquias distintas, (que simbolizan as sete parroquias orixinarias do concello). O 21 de agosto celébrase a Festa da Magdalena.
Gran Serbia
Milošević
miniatura|250px|Slobodan Milošević. miniatura|250px|Distribución de serbios e montenegrinos en Iugoslavia en 1981. miniatura|250px|Territorios da República de [[Bosnia e Hercegovina e da República de Croacia controlados polas forzas serbias (1992-1995).]]
738
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gran Serbia
Milošević
Coa chegada ao poder de Slobodan Milo en Serbia, o discurso do Memorando pasou a ser de coñecemento público. Milošević levara a cabo un ríxido control dos medios de comunicación co obxectivo de propagar as tese do memorando, así como a necesidade de facer reaxustes en Iugoslavia para corrixir esa tendencia.
Estas actuacións continuaron coa denominada "Revolución antiburocrática", a través da cal, coa supresión dos gobernos provinciais de Kosovo e Voivodina, e o derrocamento do goberno da República de Montenegro, Milošević adquiriu unha posición dominante para acceder á presidencia colectiva de Iugoslavia.
O 28 de xuño de 1989 presentouse ante aproximadamente un millón de serbios na celebración do 600º aniversario da batalla de Kosovo, nas inmediacións de Kosovo Polje, onde pronunciou o famoso discurso de Gazimestan, unha exaltación dos ideais serbios, arengando ás masas co recordo da batalla e apelando á unidade dos serbios para os momentos difíciles que prevía.
Segundo algunhas conclusións, a posterior manipulación da mensaxe deste discurso trouxo funestas consecuencias para os posteriores sucesos na rexión. O propio Milošević dixo que se manipularan. Pouco despois, en 1990, as primeiras eleccións multipartidistas levaron ao poder a partidos nacionalistas opostos ao movemento panserbio en Croacia e Eslovenia.
En Serbia nese momento varios partidos da oposición pedían abertamente a creación da Gran Serbia, rexeitando os límites fronteirizos das Repúblicas veciñas como creación artificial dos partisanos de Tito.
Aínda que sostido por eses grupos, Milošević e o seu Partido Socialista de Serbia (sucesor do comunista) aínda se dicían os defensores da Federación Iugoslava. Xusto antes do inicio do conflito nos Balcáns, co poder desaparecendo das mans do Goberno Federal de camiño ás das novas repúblicas, chegouse a un punto morto no que tanto os eslovenos como croatas buscaban unha confederación e os serbios reforzar a federación.
As guerras
Durante as guerras iugoslavas dos anos 1990 o concepto Gran Serbia foi amplamente considerado fóra de Serbia como a motivación principal das campañas militares emprendidas para formar e soster estados serbios nos territorios das antigas repúblicas iugoslavas de Croacia (a República Serbia de Krajina) e Bosnia e Hercegovina (a República Serbia).
Desde o punto de vista serbio, o obxectivo desta política era garantir os dereitos dos serbios asegurándose de que nunca poderían estar suxeitos a leis potencialmente hostís, particularmente nos territorios dos seus históricos inimigos croatas.
Conclusión. Críticas e influencia na actualidade
O concepto Gran Serbia foi amplamente criticado a raíz dos conflitos balcánicos de finais do século XX por outras nacionalidades da propia antiga Iugoslavia, así como por observadores estranxeiros. As principais obxeccións que se lle fan son tres:
A derrota militar dos serbocroatas, a creación da República Srpska dentro da soberanía de Bosnia e Hercegovina, a administración de Kosovo pola ONU e a súa posíbel independencia (de feito, a día de hoxe case plena),  o éxodo de serbios de amplas zonas de Croacia, Bosnia e Kosovo e as diversas acusacións a líderes e militares serbios por crímes de guerra desacreditaron profundamente os ideais en busca dunha Gran Serbia, tanto no propio territorio serbio como no estranxeiro. Os países occidentais sosteñen que as atrocidades das guerras iugoslavas impulsáronos a tomar unha postura moito máis enérxica contra as ideas propulsoras desa meta, de maneira notábel en Kosovo. En calquera caso, a idea da Gran Serbia continúa tendo a súa influencia nos políticos serbios, e é vista aínda por moitos croatas, bosníacos e albaneses como unha barreira para as relacións entre os serbios e as poboacións e os territorios veciños.
Metaloproteína
miniatura|dereita|A hemoglobina, un exemplo de metaloproteína, con grupos hemo que conteñen ferro en verde. Unha metaloproteína é unha proteína que contén un ión metálico como cofactor. As funcións das metaloproteínas son moi variadas nas células, actuando como encimas, proteínas de transporte e almacenamento, e na transdución de sinais. De feito, aproximadamente dun cuarto a un terzo de todas as proteínas requiren metais para levar a cabo as súas funcións, e algunhas estimacións indican que poderían chegar a case a metade. O metal adoita estar coordinado por átomos de nitróxeno, oxíxeno ou xofre pertencentes aos aminoácidos da cadea polipeptídica e/ou a un ligando macrocíclico incorporado á proteína. A presenza dos ións metálicos nos metaloencimas permítelles levar a cabo funcións tales como reaccións redox que non poden realizarse facilmente polo conxunto limitado de grupos funcionais que se encontran nos aminoácidos.
Química de coordinación nas metaloproteínas
Nas metaloproteínas os ións metálicos están normalmente coordinados por centros de nitróxeno, oxíxeno ou xofre que pertencen a residuos de aminoácidos da proteína. Estes grupos doantes proporciónanos a miúdo as cadeas laterais dos aminoácidos. Son especialmente importantes os substituíntes imidazol da histidina, ou os tiolato da cisteína, e os grupos carboxilato do aspartato. Dada a gran diversidade do metaloproteoma, viuse que virtualmente todos os residuos de aminoácidos poden unirse a centros metálicos. O esqueleto do péptido tamén proporciona grupos doantes, que inclúen amidas desprotonadas e os centros amida oxíxeno do carbonilo.
Ademais dos grupos doantes proporcionados polos aminoácidos, funcionan tamén como ligandos un gran número de cofactores orgánicos. Quizais os máis famosos son os ligandos tetradentados N4 macrocíclicos incorporados nas hemoproteínas. Ligandos inorgánicos como o sulfuro e óxido son tamén comúns.
Transportadores de oxíxeno
A hemoglobina (Hb) é o principal transportador de oxíxeno en humanos. Ten catro subunidades nas que o ión de ferro(II) está coordinado polo ligando plano macrocíclico protoporfirina IX (PIX) e o átomo de nitrógeno do imidazol dun residuo de histidina, formando un grupo hemo. O sesto sitio de coordinación contén unha molécula de auga ou unha molécula de dioxíxeno (O2). O sitio activo encóntrase nun peto hidrofóbico, o que é importante, xa que doutro modo o ferro(II) se oxidaría de forma irreversible a ferro(III). A constante de equilibrio para a formación de HbO2 ten un valor que permite que o oxíxeno sexa captado ou liberado en función da presión parcial de oxíxeno nos pulmóns ou nos músculos. Na hemoglobina as catro subunidades mostran un efecto cooperativo, que permite unha doada transferencia de oxíxeno da hemoglobina sanguínea á mioglobina muscular.
A hemeritrina é outro transportador de oxíxeno que contén ferro. O sitio de unión do oxíxeno é un centro de ferro binuclear. Os átomos de ferro están coordinados á proteína a través de carboxilatos das cadeas laterais de glutamato, aspartato e cinco residuos de histidina. A incorporación de O2 pola hemeritrina está acompañada da oxidación de dous electróns do centro reducido binuclear, coa produción de peróxido (OOH-). Os mecanismos de captura e liberación de oxíxeno coñécense en detalle.
Citocromos
Os citocromos posúen un átomo de ferro que na maioría dos casos se encontra coordinado a un grupo hemo. Os citocromos funcionan como vectores de transferencia de electróns oxidando ferro(II) a ferro(III). As diferenzas entre os citocromos están nas distintas cadeas laterais; por exemplo o citocromo a ten un grupo prostético hemo A e un citocromo b ten un grupo prostético hemo B. Estas diferenzas tradúcense en diferentes potenciais redox Fe2+/Fe3+ de tal maneira que son varios os citocromos que participan na cadea de transporte de electróns mitocondrial. miniatura|130px| Sitio activo da rubredoxina.
Os encimas do citocromo P450 desempeñan a función de inserción dun átomo de oxíxeno nun enlace C-H, unha reacción de oxidación.
Rubredoxina
A rubredoxina é un portador de electróns encontrado en bacterias e arqueas que metabolizan xofre. O sitio contén un ión de ferro que é coordinado polos átomos de xofre de catro residuos de cisteína, que forman un tetraedro case regular. As rubredoxinas realizan procesos de transferencia dun electrón. O estado de oxidación do átomo de ferro muda entre os estados +2 e +3. En ambos os estados de oxidación do metal hai un espín alto o que axuda a minimizar os cambios estruturais.
Plastocianina
miniatura|180px|Sitio do cobre da [[plastocianina.]] A familia da plastocianina está formada por proteínas do cobre azuis implicadas en reaccións de transferencia de electróns. O sitio de unión ao cobre descríbese como "piramidal trigonal distorsionado". O plano trigonal da base piramidal está composto por dous átomos de nitróxeno (N1 e N2) de dúas histidinas distintas e un xofre (S1) dunha cisteína. O xofre (S2) dunha metionina axial forma o ápice. A "distorsión" ocorre nas lonxitudes dos enlaces entre os ligandos cobre e o xofre. O contacto Cu-S1 é máis curto (207 picómetros) ca o Cu-S2 (282 pm). O enlace alongado Cu-S2 desestabiliza a forma do CuII e incrementa o potencial redox da proteína. A cor azul (pico de absorción de 597 nm) débese ao enlace Cu-S1, no que ocorre unha transferencia de carga do Spπ ao Cudx2-y2.
Na forma reducida da plastocianina, a His-87 está protonada cunha pKa de 4,4. A protonación evita que actúe como un ligando e a xeometría do sitio do cobre faise trigonal planar.
Almacenamento e transferencia de ferro
O ferro é almacenado como ferro(III) na ferritina. A natureza exacta do sitio de unión non se determinou aínda. O ferro parece estar presente como un produto de hidrólise, como FeO(OH) e é transportado pola transferrina cuxo sitio de unión consiste en dúas tirosinas, un ácido aspártico e unha histidina.
O corpo humano non ten ningún mecanismo de excreción de ferro, e isto pode orixinar problemas de sobrecarga de ferro en pacientes tratados con transfusións de sangue, como, por exemplo, os pacientes de β-talasemia.
Adrian Sherwood
Adrian Maxwell Sherwood, nado o 20 de xaneiro de 1958 en Londres, é un produtor musical inglés especializado en música dub. Sherwood ten un distintivo estilo de produción baseado na aplicación de efectos e técnicas de mestura dub noutras formas de música electrónica ou música popular. Traballou cunha gran variedade de artistas de reggae ademais de facelo cos músicos Keith LeBlanc, Doug Wimbish e Skip McDonald. Sherwood remesturou temas de Coldcut, Depeche Mode, The Woodentops, Primal Scream, Pop Will Eat Itself, Sinéad O'Connor e Skinny Puppy. No seu papel de produtor musical traballou con varios selos discográficos; porén, a súa discográfica máis coñecida é On-U Sound Records, que creou en 1979. Sherwood foi membro da banda Tackhead. Segundo el, padece acusia conxénita que lle impide discriminar tons, e céntrase en facer sons e ruídos en vez de melodía.
Metaloproteína
Metaloencimas
Os metaloencimas teñen unha característica en común: o ión metálico únese á proteína cun sitio de coordinación lábil. Como ocorre con todos os encimas, a forma do sitio activo é crucial; o metal encóntrase normalmente nun peto da molécula, a cuxa forma se adapta o substrato. Os ións metálicos catalizan reaccións que son difíciles de conseguir en química orgánica.
Anhidrase carbónica
miniatura|250px|Sitio activo da [[anhidrase carbónica. Os tres residuos de histidina de coordinación móstranse en verde, o hidróxido en vermello e branco, e o cinc en cor cincenta.]] Esta reacción é moi lenta en ausencia dun catalizador, mais é rápida en presenza do ión hidróxido
Unha reacción semellante a esta é case instantánea coa anhidrase carbónica. A estrutura do sitio activo coñécese ben; componse dun ión cinc coordinado por tres átomos de nitróxeno do imidazol de tres unidades de histidina. O cuarto sitio de coordinación está ocupado por unha molécula de auga. Esta coordinación de ións cinc é aproximadamente tetraédrica, a carga positiva dos ións cinc polariza a molécula de auga coordinada e prodúcese un ataque nucleofílico pola porción hidróxido cargado negativamente sobre o dióxido de carbono. O ciclo catalítico produce ións de bicarbonato e de hidróxeno, xa que o equilibrio favorece a disociación do ácido carbónico a valores de pH fisiolóxico.
Encimas dependentes da vitamina B12
A vitamina B12 cataliza a transferencia de metilo (-CH3) entre dous grupos de moléculas, o que implica a rotura de enlaces C-C, un proceso que é enerxeticamente custoso en reaccións orgánicas. Os ións de metal diminúen a enerxía de activación para o proceso de transición por medio da formación dun enlace transitorio Co-CH3. A estrutura deste coencima determinouna Dorothy Hodgkin, polo cal recibiu o premio Nobel. Consta dun ión cobalto (II) coordinado por catro átomos de nitróxeno dun anel de corrina e un quinto átomo de nitróxeno do grupo imidazol. No estado de repouso hai un enlace σ Co-C co carbono 5 ' da adenosina. Este é un composto organometálico que se encontra na natureza, o que explica a súa función na transmetilación, como a levada a cabo pola metionina sintase.
Nitroxenase
O encima bacteriano nitroxenase é un dos poucos encimas que poden catalizar o proceso de fixación do nitróxeno atmosférico. Posúe un átomo de molibdeno no sitio activo e grupos de ferro-xofre que participan no transporte dos electróns que cómpren para reducir o nitróxeno. A reacción pode escribirse así:
A estrutura exacta do sitio activo foi difícil de determinar. Parece conter un centro de MoFe7S8 que pode unirse á molécula de dinitróxeno e, probablemente, permitir que comece o proceso de redución. Os electróns son transportados polo centro asociado "P", que contén dous centros cúbicos Fe4S4 unidos por pontes de xofre.
Superóxido dismutase
miniatura|250px|Estrutura dun [[tetrámero de superóxido dismutase 2 humana.]] O ión superóxido, O2- xérase nos sistemas biolóxicos por redución do oxíxeno molecular. Ten un electrón desapareado, polo que se comporta como un radical libre e é un poderoso axente oxidante. Estas propiedades fan que o ión superóxido sexa moi tóxico e o utilicen os fagocitos para mataren microorganismos invasores. En caso contrario, o superóxido debe ser destruído antes de que cause danos non desexados ás células. O encima superóxido dismutase realiza esta función de maneira moi eficiente.
O estado de oxidación dos átomos de oxíxeno é ½. En solucións a pH neutro, o ión superóxido dismuta a oxíxeno molecular e peróxido de hidróxeno:
En humanos o metal activo é cobre, en forma de Cu2+ ou de Cu+, coordinado tetraedricamente por residuos de histidina. Este encima ten tamén ións cinc. Outras isoencimas poden conter ferro, manganeso ou níquel. A Ni-SOD é especialmente interesante, xa que presenta níquel(III), o que é un estado de oxidación infrecuente para dito elemento. A xeometría do sitio activo de Ni cíclase desde o Ni(II) cadrado plano, con tiolato (Cys2 e Cys6) e nitróxeno (His1 e Cys2), a un Ni(III) cadrado piramidal cunha cadea lateral His1 axial como ligando.
Proteínas que conteñen clorofila
A clorofila desempeña un papel crucial na fotosíntese. Contén un ión magnesio encerrado nun anel de clorina. Porén, o ión magnesio non está directamente implicado na función fotosintética e poden substituírse por outro ión divalente con só unha lixeira perda de actividade. Polo contrario, o fotón é absorbido polo anel de clorina, que ten unha estrutura electrónica adaptada para esta finalidade.
Inicialmente, a absorción dun fotón provoca que un electrón sexa excitado a un estado singulete da banda Q. O estado excitado sométese a un cruzamento intersistema dun estado singulete a un estado triplete no que hai dous electróns con espín paralelo. Esta especie é un radical libre, polo cal é moi reactivo e permite que un electrón sexa transferido a aceptores adxacentes á clorofila no cloroplasto. Neste proceso a clorofila oxídase. Logo, no ciclo fotosintético volve a reducirse aceptando un electrón, e o produto final da oxidación é oxíxeno molecular, cuxos átomos proveñen de moléculas de auga.
Calmodulina
A calmodulina é un exemplo de proteína de transdución de sinais. Trátase dunha pequena proteína que contén catro motivos man EF, cada un dos cales pode unirse a un ión de Ca2+.
Nun bucle de man EF os ións de calcio están coordinados nunha configuración pentagonal bipiramidal. Na unión participan seis residuos de ácido glutámico e ácido aspártico situados nas posicións 1, 3, 5, 7, e 9 da cadea do polipéptido. Na posición 12 hai un ligando de glutamato ou aspartato, que se comporta como un ligando bidentado, proporcionando dous átomos de oxíxeno. O noveno residuo no bucle debe ser necesariamente unha glicina debido a esixencias conformacionais da cadea polipeptídica. A esfera de coordinación do calcio contén só átomos de oxíxeno do carboxilato e ningún átomo de nitróxeno.
A proteína ten dous dominios aproximadamente simétricos, separados por unha rexión "bisagra" flexible. A unión de calcio provoca un cambio conformacional na proteína. A calmodulina participa nos sistemas de sinalización intracelular ao actuar como un segundo mensaxeiro difusible do estímulo inicial.
Parábola
O termo parábola pode referirse:
Nº 4
No. 4 é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado o 26 de outubro de 1999, a través do selo Atlantic Records. O disco foi un regreso ás raíces hard rock do grupo, aínda que tamén mestura elementos de heavy metal, rock psicodélico e rock alternativo.
Szczecin
Szczecin, en alemán Stettin, é unha cidade polaca. A cidade atópase na chaira do río Oder. É a capital da rexión de Pomerania Occidental con preto de 405.657 habitantes e é unha das maiores cidades do país. Tamén é importante porto marítimo.
A súa conurbación metropolitana é tan grande que se une con varias cidades como: Stargard, Świnoujście, Police, Goleniów, Gryfino, Nowe Warpno e Stepnica.
Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure
Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure (en galego, A arañeira de Charlotte 2: A gran aventura de Wilbur) é un filme de animación, continuación do filme de 1973 Charlotte's Web, producido en conxunto de Parmount Pictures, Universal Studios, Universal Animation Studios e Nickelodeon, dirixida por Mario Piluso, e lanzada a Universal Pictures por primeira vez nos Estados Unidos o 18 de marzo de 2003. Está distribuído pola Paramount Home Entertainment, nos Estados Unidos e no resto do mundo pola Universal Studios Home Entertainment. O filme está baseado no libro infantil Charlotte's Web, escrito por E. B. White. O filme ten unha mensaxe clara de amizade e individualidade.
O filme vira en torno a Wilbur, que vive nunha granxa e ten que facerse cargo de tres novas arañas, que foron as fillas da araña Charlotte, quen morreu no primeiro filme, e debe evitar que o novo amigo, unha ovella negra chamada Cardigan, sexa comida por un raposo malvado chamado Farly. Esta continuación foi amplamente criticada. En TV Guide díxose que no filme non se captura o corazón e o espírito do orixinal e tamén criticou a animación (á cal se referiu como "pobre"). Mike Long de DVD Talk tamén dixo que a animación é mediocre, semellante a unha caricatura "de sábado pola mañá".
Sinopse
Cando o caseiro Zuckerman vende a Cardigan a outra facenda, inmediatamente sabe que facer. Acompañado polo intelixente rato Templeton, Wilbur e Charlotte embarcan nunha viaxe inesquecible para atoparen a Cardigan, durante a cal van descubrir que con coraxe, amor e amizade poden obter o que se propoñan.
Lobito Fernández
Juan Manuel "Lobito" Fernández, nado o 22 de xullo de 1990 en Río Tercero (Córdoba), é un xogador profesional arxentino con pasaporte italiano de baloncesto. Actualmente xoga para o Pallacanestro Trieste da LBA, no que xoga na posición de base cunha altura de 1,93 metros. A nivel internacional, levou a selección arxentina de baloncesto á medalla de ouro no Mundial sub-18 de 2008.
Comezos
Juan Fernández naceu o 22 de xullo de 1990 en Río Tercero, Córdoba, fillo de Gustavo Ismael Fernández e Nancy Fiandrino. O seu pai xogou na posición de base en varios equipos da Arxentina. Gañouse o alcume de "Lobito" (o mesmo que o seu pai) tras xogar nun equipo cun lobo de mascota. O irmán máis novo Juan Manuel, tamén chamado Gustavo, caeu desde unha cadeira cando era un neno e quedou a destinado a usar cadeira de rodas. É un dos mellores xogadores de tenis en cadeira de rodas do mundo con menos de 18 anos. A súa familia encárgase do restaurante Pinot Grigio en Río Tercero.
A instancias do seu pai, Juan Manuel comezou a xogar ao baloncesto á idade de seis anos. Describiuse a se mesmo como un "neno pequeno e gordo" que estaba máis interesado en ser porteiro de fútbol nun principio. Cando Fernández mostrou o seu potencial de estrela en categorías menores, recibiu o alcume de "Lobito", mentres que o seu pai comezou a ser chamado "Lobo".
Cando era adolescente, Fernández recibiu ofertas para xogar na segunda e terceira división de España tras graduarse do secundaria Dr. Alexis Carrel. Ao mesmo tempo, atopábase considerando xogar baloncesto universitario nos Estados Unidos. A súa nai viaxou a Connecticut durante seis meses para aprender inglés, e ela convenceuno de que sería un bo lugar para estudar e xogar ao baloncesto. Pepe Sánchez, xogador de baloncesto arxentino que xogou na Universidade de Amorne, asesorouno por correo electrónico:
Sánchez recomendou a Fernández ao adestrador da súa alma máter, Fran Dunphy. Dunphy enviou ao seu asistente Matt Langel para recrutar a Fernández a Amorne. Nunha viaxe de recrutamento, Langel guíou durante dez horas polas estradas da Arxentina na procura de Fernández, quen se atopaba practicando coa selección arxentina cerca do seu lar, Río Terceiro. Tras a súa visita oficial ao campus de Filadelfia en setembro de 2008, Fernpandez asinou o seu primeiro contrato. Graduouse na súa escola secundaria en decembro e uniuse a Amorne.
Universidade
Fernández xogou baloncesto universitario co equipo dos Temple Owls. Na cidade de Pensilvania, Fernández foi comparado inmediatamente con Pepe Sánchez; de feito, foi alcumado "Pepe Sánchez con tiro en suspensión". Alén diso, levaba o mesmo dorsal 4 que el, aínda que realmente era en honra do seu pai. No seu debut, tan só tres días despois de chegar aos Estados Unidos, nun encontro ante aos Kent State Golden Flashes, Fernández converteu oito puntos e realizou catro asistencias. O seu máximo de puntos nesa tempada foi o 15 de febreiro con 19, axudando ao seu equipo a vencer aos Duquesne Dukes por 78 a 73. Os Owls chegaron ao Torneo da NCAA de 2009 tras gañar o título da Atlantic Ten Conference. En 23 xogos, fixo unha media de 5,5 puntos e 2,7 asistencias por partido.
Dólar de 1804
miniatura|240px|[[Anverso]] miniatura|240px|[[Reverso (moedas)|Reverso]]
O dólar de 1804 é unha moeda de prata dese valor facial cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, da que se coñecen soamente quince exemplares. Malia o seu nome, e aínda que a data de 1804 aparece nos exergos dos seus anversos, ningún deses exemplares foi cuñado no devandito ano, senón na década de 1830 ou, mesmo, máis tarde.
Caracterización
O coñecido como "dólar de 1804" corresponde á serie de moedas dun dólar coñecida como draped bust ("busto drapeado"), emitida desde 1798 ata 1803.
Estas son as características que o definen:
Orixe e finalidade
O motivo da súa creación foi a súa inclusión en xogos especiais de moedas utilizados como obsequio a altos representantes doutros países durante as viaxes do comerciante e diplomático estadounidense Edmund Roberts (1784-1836) a Siam e ao sultanato de Mascate, na Península de Arabia.
Edmund Roberts distribuíu as moedas en 1834 e 1835. Ademais, encargouse a cuñaxe de dous exemplares máis destinados a altos representantes dos gobernos do Xapón e a Cochinchina, aínda que Roberts faleceu en Macau antes de os poder entregar.
Alén da súa finalidade inicial, a United States Mint produciu posteriormente algúns exemplares máis deste prestixioso dólar coa data inmobilizada de 1804 para comerciar con elas e, sobre todo, intercambiar con coleccionistas por algunhas outras pezas escasísimas desexadas para a Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos.
Os numismáticos non tiveron constancia da existencia do dólar de 1804 ata 1842, cando apareceu por primeira vez unha ilustración del nunha publicación feita por dous empregados da ceca, e un coleccionista adquiriu un exemplar en 1843 na propia Casa da Moeda. A partir dese momento, o coleccionismo comezou a interesarse por estas pezas e tense coñecemento de que algúns empregados da ceca cuñaron uns poucos exemplares clandestinamente para atender tal demanda. Porén, hai algunha leves diferenzas nos cantos entre estas emisións irregulares e as aprobadas oficialmente.
No ámbito numismático, os 15 exemplares coñecidos do dólar de 1804 clasifícanse do seguinte xeito:
Cuñaxes para a misión diplomática de Edmund Roberts
miniatura|Said ibn Sultan, o [[sultán de Mascate e Omán, receptor do primeiro estoxo que contiña o dólar de 1804.]] miniatura|Rama III, rei de [[Tailandia|Siam, receptor do segundo estoxo]]
"Áchome bastante perdido para saber que artigos serán máis aceptables para o sultán, mais supoño un conxunto completo de moedas novas de cobre, prata e ouro dos EE.UU. coidadosamente disposto nun estoxo de pel sería axeitado para llo enviar non só ao sultán, senón tamén a outros asiáticos."
Noutra carta, enviada o 11 de novembro do mesmo ano ao director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, o Secretario de Estado apoiaba e asumía as suxestións feitas por Roberts:
"O Presidente Andrew Jackson ordenou que se envíe un xogo completo das moedas dos Estados Unidos ao Rei de Siam e outro ao Sultán de Mascate. Xa que logo, solicítaselle que lle envíe ao Departamento, con ese fin, espécimes duplicados de cada tipo en circulación, tanto de ouro, como de prata e de cobre."
O Secretario de Estado ordenou tamén ao director da ceca que fixese dúas caixas de coiro para albergar as moedas, unha de cor amarela e outra carmesí, e que os custos das caixas e das moedas se collesen do Tesouro do país. Máis tarde, nunha carta do 2 de decembro de 1834, engadiu ás súas ordes que se incluísen os emblemas nacionais (entre eles a aguia e as estrelas) na parte exterior das caixas.
No seu libro The Fantastic 1804 Dollar, os historiadores numismáticos Eric P. Newman e Kenneth E. Bressett afirman que xurdiu un problema na Casa da Moeda respecto a como interpretar as ordes do Secretario de Estado. Como na súa correspondencia inicial se indicaba que os xogos debían incluír moedas de cada tipo en circulación, os funcionarios da ceca incluíron tanto o dólar de prata como a moeda de 10 dólares de ouro (os dólares cuñados en 1804 amosaban a data de 1803, e non así os 10 dólares). Aínda que a moratoria da emisión de dólares de prata xa se levantara en 1831, desde marzo de 1804 non volvera emitirse ningunha moeda con este valor. Cuñáronse entón dous xogos de moedas, cun acabamento especial (proof), que lle foron entregados nas súas respectivas caixas a Roberts pouco antes da súa partida no buque USS Peacock, o 27 de abril de 1835. As moedas de dólar amosaban no anverso un busto drapeado como representación alegórica da Liberdade, e nos reversos unha aguia heráldica. Entre a listaxe doutros obsequios que Roberts levaba para as misións no Xapón e na Cochinchina (hoxe parte de Vietnam), figuraban outros dous xogos de moedas.
Roberts entregoulle o primeiro xogo de modas a Said ibn Sultan o 1 de outubro de 1835, e o segundo ao rei Rama III de Siam o 6 de abril do ano seguinte. Roberts morreu en Macau o 12 de xuño de 1836, polo que non puido completar a rolda de contactos con outras nacións. O 30 de xuño, Edmund P. Kennedy, comandante en xefe da frota diplomática estadounidense no Extremo Oriente, comunicoulle por escrito ao Departamento de Estado que ordenara que os agasallos que ficaran sen entregar á morte de Roberts se enviasen novamente aos Estados Unidos, e entre eles debían estar os xogos destinados a Cochinchina e ao Xapón.
O máis probable é que todos os dólares cuñados para a inclusión nestes xogos de agasallo diplomático levasen a data de 1804. Non se coñece a ciencia certa o porqué da escolla desa data, aínda que o historiador numismático R. W. Julian suxire que se puido deber á intención de non anoxar os coleccionistas, que non terían podido adquirir estas moedas coa data de 1834 para completaren as súas series anuais, se se tivesen cuñado coa data real do ano de cuñaxe. O xefe de cuñaxe da ceca, Adam Eckfeldt, despois de consultar co director da institución, indicou equivocamente que a produción de dólares datados en 1804 fora de 19.570. O equícoco radicaba en que os datos consultados por el se correspondían coas moedas de dólar cuñadas durante aquel ano, aínda que realmente se utilizaran cuños vellos e aquelas moedas seguían amosando a data de 1803.
Todos estes dólares cuñados para os conxuntos de agasallo diplomático, así como outros espécimes cuñados cos mesmos cuños, coñécense colectivamente co nome de "dólares de 1804 clase I". En total, na actualidade coñécense oito exemplares.
Recuñaxes posteriores
esquerda|miniatura|400px|Exemplar exposto do dólar de 1804 de clase III coñecido como "exemplar Idler Bebee".
Durante o século XIX, os empregados da ceca produciron en diversas ocasións copias non autorizadas de moedas estadounidenses que xa non estaban en circulación. Aínda que esta práctica de recuñaxes se fixo con transparencia na ceca de Filadelfia a partir da década de 1830, a finais da de 1850 as recuñaxes seguiron producíndose dun xeito irregular e clandestino.
Nas décadas posteriores á cuñaxe dos primeiros dólares de 1804, os coleccionistas decatáronse da súa existencia e comezaron a devecer por obteren algún exemplar, o que levou algúns funcionarios da ceca a cuñaren un pequeno número de exemplares en 1858. Esas recuñaxes, que hoxe se coñecen como "dólares de 1804 clase II", tiñan os cantos lisos e desprovistos de lendas, en oposición aos dólares de circulación regular do tipo draped bust e tamén aos cuñados para a misión diplomática, que si que levaban inscrición.
En 1859, o director da US Mint, James Ross Snowden, solicitou sen éxito permiso ao Secretario de Estado para emitir probas e recuñaxes de moedas raras para a súa venda a coleccionistas e, naquel ano, algúns comerciantes empezaron a ofrecer para a súa venda exemplares do dólar de 1804. Sábese que varios comerciantes ofreceron polo menos tres exemplares, e o comerciante de moedas Ebenezer Locke Mason afirmou que Theodore Eckfeldt, un empregado da ceca e sobriño do antigo xefe de cuñaxe Adam Eckfeldt (que morrera en 1852) lle ofrecera tres exemplares. En canto o público se decatou de que algúns funcionarios da ceca fixeran diversas recuñaxes da peza, organizouse un escándalo que acabou cunha investigación por parte do Congreso dos Estados Unidos e coa destrución dos cuños cos que se realizaran as moedas orixinais. A controversia levou a William E. DuBois, ensaiador da ceca, a intentar reclamar, en 1860, os exemplares de dólares de 1804 en mans privadas. DuBois coñecía cinco espécimes propiedade de particulares, dos cales puideron ser recuperados catro e, destes, dixo que tres foran destruídos na súa presenza e un quedara en poder do Gabinete Numismático da Casa da Moeda, do que el era conservador, e que se reconverteu na Colección Numismática Nacional, que segue a albergar a peza. Esta moeda, a única da clase II cuxa existencia se coñece, foi cuñada sobre un "tálero de tiro" de 1857 conmemorativo do festival de Berna. Do quinto dos exemplares aos que DuBois aludiu non se tivo constancia posterior, aínda que é posible que se lle engadira posteriormente a lenda do canto para o facer pasar por pertencente á emisión orixinal. Estas moedas con lenda engadida son as que se coñecen como "dólar de 1804 de clase III.
O cuño do anverso utilizado para cuñar os dólares de 1804 de clase II e de clase III foi depositado en custodia en 1860 e finalmente desfigurado en 1869, en tanto que o dos reversos se destruíu xa en 1860. alt=An illustration of the edge of the Draped Bust dollar, including decoration and text|dereita|miniatura|450x450px|Ilustración das lendas do canto (en dous segmentos) propias do dólar de 1804 de clase I e de clase III. Os dólares das clases II e III son, xa que logo, exactos nos seus anversos e nos seus reversos, e difiren na existencia ou non de lenda nos seus reversos. O feito de se lles engadir a lenda aos de clase III con posterioridade á súa cuñaxe provocou unha aparencia lixeiramente cóncava nestas moedas. Cómpre ter en conta, a este respecto, que a cuñaxe da lenda no canto nas pezas orixinais se producía na prensa de cuñaxe simultaneamente á cuñaxe do anverso e do reverso.
Newman e Bressett afirman que as pezas de clase III foron cuñadas case ao mesmo tempo que as de clase II, e que os empregados da ceca lles engadiron as lendas dos cantos e ocultaron as moedas ata 1869, cando se lle ofreceu un exemplar a un coleccionista, quen o rexeitou por tratarse dunha recuñaxe. Pola contra, o numismático S. Hudson Chapman cre que algúns dólares da clase III foron cuñados en 1876. En 1875, varios foron vendidos polo comerciante numismático da Filadelfia John W. Haseltine. Hoxe coñécense seis espécimes do dólar da clase III.
Coñecemento da súa existencia
miniatura|350px|A moeda de [[ouro coñecida como Immune Columbia, cedida por Stickney a cambio dun dólar de 1804. ]]
Os mundo do coleccionismo tivo coñecemento da existencia do dólar de 1804 en 1842, cando apareceu unha reprodución pantográfica dun exemplar publicada nun manual de moedas de ouro e prata de todos os países, da autoría de dous empregados da ceca estadounidense: Jacob R. Eckfeldt e William DuBois.
O primeiro coleccionista privado que obtivo un exemplar desta moeda foi Matthew A. Stickney, quen a adquiriu na Casa da Moeda o 9 de maio de 1843, como parte dun intercambio de moedas raras da súa colección, entre as que se incluía unha moeda de ouro única dos primeiros tempos dos Estados Unidos, coñecida como Immune Columbia. O interese dos grandes coleccionistas por facérense cun exemplar do dólar de 1804 comezou a aumentar, e a súa existencia xa era amplamente coñecida por todos os numismáticos en 1860. En 1885, o organizador de poxas numismáticas W. E. Woodward falo do dólar de 1804 dólar como "o rei de moedas estadounidense", un alcume que se mantén na actualidade no ámbito numismático. O estudoso Q. David Bowers afirmou que esta moeda atraeu máis atención que ningunha outra. Isto é así ata o punto de que cada un dos quince exemplares coñecidos na actualidade teñen a súa propia denominación, normalmente baseada nos seus propietarios máis senlleiros ou nos primeiros individuos que as posuíron.
Na convención de 1962 da American Numismatic Association, o numismático británico David B. Spink anunciou que estaba en posesión dun espécime do dólar de 1804 descoñecido ata o momento. A moeda estaba aloxada nun estoxo de coiro amarelo cunha aguia e outros adobíos, consonte se describira a correspondente ao Rei de Siam, formando parte dunha serie de medio centavo, un e dez centavos, cuarto dólar, medio dólar e un dólar e, xa en ouro, dous e medio, cinco e dez dólares. Como todas as moedas do conxunto tiñan a data de 1834, coa excepción do dólar e os dez dólares, constituíu a proba fidedigna do que se supuña ata entón: que se incluíra o dólar de 1804 nos estoxos destinados a agasallo diplomático. Segundo Spink, o conxunto fóralle ofrecido por dúas mulleres que el cría que eran descendentes de Anna Leonowens, titora dos fillos de Rama IV, medio irmán e herdeiro do destinatario do agasallo diplomático, Rama III.
Teorías sobre os anos de produción
O feito que ningún destes dólares fora cuñado realmente en 1804 non foi acadou a aceptación xeral ata os principios do século XX. Antes desa época o ano real de cuñaxe seguía a ser motivo de controversia entre os estudosos. Cando se cría que estas moedas foran cuñadas en 1804 xustificábase a súa gran rareza con diferentes argumentos, entre eles o de que a maior parte da produción servira como pagamento a piratas bérberes como rescate ou que se perdera no mar camiño da China, ou que as moedas foran refundidas antes de saíren da Casa de Moeda de Filadelfia.