cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Botryllus schlosseri
Bioloxía
Botryllus schlosseri utilízase como organismo modelo. Os clons mantivéronse en cultivos de laboratorio continuos durante varias décadas, nos que os novos adultos se desenvolven a partir de xemas que se forman na parede corporal dos adultos existentes. Baixo as condicións de cultivo típicas, a reprodución asexual ten lugar en aproximadamente un ciclo de dúas semanas, durante os cales crece unha nova xema e empeza a alimentarse activamente, mentres que os adultos dos cales emerxeron sofren regresión e son finalmente reabsorbidos.
Cando son sexualmente produtivos, estes Botryllus producen, "larvas con forma de cágado brancas amareladas ou laranxas claras" que mostran un perfil oval.
Luis Gamonal Gago
Traxectoria
Na tempada 1945–46 xogou no FC Barcelona, conseguindo a Copa Duarte desa campaña.
Na tempada 1946–47 fichou polo Deportivo da Coruña, co que descendeu ao final da campaña a Segunda División, permanecendo unha tempada máis.
Na tempada 1947–48 xogou no Racing Club de Ferrol, na Segunda División.
Na tempada 1948–49 foi contratado polo CD Málaga, club co que subiu a Primeira División esa campaña. Despois de dúas tempadas na máxima categoría, o club novamente descedeu a Segunda División na campaña 1950–51, permanecendo Gamonal un ano máis no equipo.
Botryllus schlosseri
Bioloxía
Os tunicados coloniais son os únicos cordados que teñen a capacidade de reproducirse tanto sexualmente coma asexualmente. B. schlosseri é un hermafrodita secuencial (protoxino), e nunha colonia, os ovos son expulsados uns dous días antes do pico de emisión de esperma. Así evítase a autofecundación e favorécese a fecundación cruzada. Aínda que sexa evitada, a autofecundación segue sendo posible en B. schlosseri. Os ovos autofecundados desenvólvense cunha frecuencia de anomalías substancialmente máis alta durante a segmentación que a dos ovos resultantes de fecundacións cruzadas (23,1% fronte a 1,6%). Ademais, unha porcentaxe significativamente menor de larvas derivadas de ovos autofecundados sofren metamorfose (51,5% fonte a 87,2%), e o crecemento das colonias derivadas da súa metamorfose é significativamente máis lenta. Estas observacións suxiren que a autofecundación orixina unha depresión por endogamia asociada con déficits de desenvolvemento orixinados probablemente pola expresión de mutacións recesivas deletéreas.
Xenoma
O xenoma desta especie foi secuenciado. Ten unha lonxitude de 580 megabases e está organizado en 16 cromosomas. Comprende case 14 000 xenes preditos que conteñen intróns e 13 500 xenes preditos sen intróns. Os datos tamén confirmaron que os Tunicata son os invertebrados máis próximos relacionados cos vertebrados, e, por tanto, co Homo sapiens.
Rexións de Francia
Desde o 1 de xaneiro de 2016 Francia está dividida en 18 rexións administrativas, das que 13 se achan na Francia metropolitana (12 régions de France métropolitaine, ás que se engade Córsega, que non ten a denominación de rexión pero exerce competencias similares), e 5 son rexións de alén mar.
Porén a división administrativa realmente importante dende o punto de vista organizativo é a dos departamentos, divisións interiores das rexións.
As rexións francesas non teñen ningunha capacidade de autonomía, non poden promulgar leis nin teñen capacidade recadatoria propia. Limítanse unicamente a administrar un orzamento que lles concede o estado e que se dirixe fundamentalmente a obras públicas de pequeno investimento, servizos sociais e eventos culturais.
Só unha destas rexións francesas, Córsega, desenvolveu institucións de autogoberno limitadas baixo o nome de colectividade territorial.
Polo demais, cada rexión ten o seu consello rexional, elixido a partir das eleccións municipais, que escolle, á súa vez, un presidente rexional.
Rexións da Francia metropolitana
Desde o día 1 de xaneiro de 2016, a Francia metropolitana divídese nas seguintes 13 rexións:
Rexións de alén mar
Mapas das rexións francesas de alén mar
Lista das antigas rexións de Francia, até 2015
Até o 31 de decembro de 2015 a Francia metropolitana contaba coas seguintes 22 rexións administrativas:
Castro de Pena Lopesa
O Castro de Pena Lopesa é un castro costeiro fortificado. Está situado na parroquia do Val (Narón). É un castro situado sobre un pequeno istmo na praia do mesmo nome no límite entre os concellos de Narón e Valdoviño.
Escavacións arqueolóxicas
O asentamento non foi escavado aínda que se fixeron pequenas prospeccións que confirman a súa ocupación entre os séculos I antes da era actual e o século I despois da era actual. Atopáronse anacos de cerámica, característica da zona, e cravos da construción. O castro debeu ser un poboado costeiro fortificado unido á costa.
Situación actual
O lugar está abandonado completamente. Consérvase tal como foi abandonado, sen intervención posterior algunha. O mar está a esnaquizar o penedo no que se asenta.
Accesos
Dende a Pena Molexa hai unha pista peonil ben sinalizada con camiños costeiros que levan ata a praia de Pena Lopesa. Un pequeno regato chega ao mar onde está o istmo do castro. O lugar é de moi difícil aceso. Só en marea baixa se pode chegar ao pé da pena despois de baixar polos penedos o aceso a ela é case imposible, con rochas verticais.
miniatura|Pena Lopesa, praia. O Val.
John Fell
miniatura|John Fell, bispo de Oxford John Fell, nado o 23 de xuño de 1625 en Longworth, Berkshire (actualmente Oxfordshire) e finado o 10 de xullo de 1686, foi un relixioso e home de cultura inglés que chegou a ser bispo de Oxford.
Na súa faceta académica é de salientar que ocupou o cargo de vicechanceler da Universidade de Oxford entre 1663 e 1669, onde dirixiu, ademais, a editora Oxford University Press, co cargo de Secretary to the Delegates ("Secretario para os Delegados"), continuando o labor que iniciara o arcebispo de Canterbury, William Laud, que o precedeu no cargo.
San Cristóbal de La Laguna
miniatura|La Laguna desde o Macizo de Anaga San Cristóbal de La Laguna, coñecida popularmente como La Laguna  ou A Laguna, é unha cidade e un municipio canario pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife (España). Esta cidade foi capital da illa de Tenerife até o século XIX.
O nome guanche da zona onde se sitúa a cidade era Aguere, o nome da antiga lagoa ou lago que existía no lugar.
A cidade foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999. Con máis de 150.000 habitantes, é a terceira urbe máis poboada das Canarias. Nela radican o Consello Consultivo das Canarias, a Diocese de Tenerife (diocese da provincia) e a primeira universidade fundada nas Canarias.
Entre os monumentos relixiosos da cidade están a Catedral de Nosa Señora dos Remedios, a Igrexa da Concepción e o Real Santuario del Santísimo Cristo de La Laguna. No Convento de Santa Catalina de Siena está o corpo incorrupto de Sor María de Jesús de León Delgado, con reputación milagreira.
Ourolo, Taragoña, Rianxo
Ourolo é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 306 habitantes (142 homes e 164 mulleres).
Patrimonio
Nesta localidade atópanse dous cruceiros, ó longo da vella corredoira que percorre paralelamente a estrada comarcal AC-305 (Padrón-Ribeira).
O cruceiro de Ourolo, tamén nomeado da Cubeliña que se atopa máis ó norte da aldea, posúe unha plataforma cuadrangular dun grao e pedestal cuadrangular rematado en chafráns. O seu fuste é de tipo circular, cun capitel cuadrangular co ábaco circular liso, astrágalo de lados curvos e vértices agudos, decoración de anxo con ás, e volutas. A súa cruz é de sección cuadrangular con brazos chafranados e remates florenzados. O Cristo atópase crucificado e sinala có índice da man esquerda, leva coroa de espiños e pergameo de INRI. A Virxe está orando coas mans xuntas sobre peaña de nubes.
O outro cruceiro que se localiza na aldea de Ourolo está carente de plataforma, con pedestal cuadrangular rematado con chafráns, o seu fuste circular cadrado no comezo, capitel cilíndrico co ábaco de lados curcos e vérticos chafranados, volutas, follas, cabezas de anxo con ás e caveiras con tibias en cruz. A Cruz é de sección cuadrangular cos brazos chafranados e remates florenzados. Presenta un Cristo crucificado coas mans abertas, con coroa de espiñas e cartela de INRI. A Virxe ora coas mans xuntas sobre peaña.
Cruceiro das Neves
O cruceiro das Neves de Ourolo é un cruceiro de capela de plataforma soterrada, cun fuste de sección cadrada con chafráns. A cruz é cuadrangular cos brazos con media cana e remates florenzados. O Cristo crucificado atópase coas mans pechadas, nimbo crucífero e pano de pureza sen nós. No reverso da Cruz, existe un baixorrelevo da Piedade. A capela é lisa, coa base troncopiramidal invertida cun anxo con ás, tellado a catro augas e teito plano. No interior da capeliña atópase unha imaxe da Nos Señora das Neves.
A carón do cruceiro, dentro dun muro, hai un crucifixo e un baixorrelevo.
Cruz de Ourolo
Este crucifixo está situado no oco do muro dunha vivenda, a carón do cruceiro das Neves de Ourolo. A cruz é de sección circular, leñosa e con nós, sobre pedestal moldurado. O Cristo crucificado ten as mans abertas, coroa de espiñas e o pano de pureza suxeito cunha corda, e leva pergameo de INRI.
No mesmo oco hai unha lousa con baixorrelevo de San Francisco sacando co cordón do hábito as almas do purgatorio.
Aceiro
miniatura|Ponte fabricada en aceiro. miniatura|Prensas en acerías miniatura|Acerías O termo aceiro serve comunmente para denominar, en enxeñaría metalúrxica, a unha mestura de ferro cunha cantidade de carbono variable entre o 0,008 % e o 2,11 % en masa da súa composición, dependendo do grao. Se a aliaxe posúe unha concentración de carbono maior do 1,8 %, prodúcense fundicións que, en oposición ao aceiro, son moito máis fráxiles e non é posible forxalas, senón que teñen que ser moldeadas.
Cabe destacar que o aceiro posúe diferentes constituíntes segundo a súa temperatura, concretamente, de maior a menor dureza, perlita,  cementita e  ferrita; ademais da  austenita (para maior información consultar o artigo  Diagrama ferro-carbono).
O aceiro conserva as características metálicas do ferro en estado puro, pero a adición de carbono e doutros elementos tanto metálicos como non metálicos mellora as súas propiedades físico-químicas.
Existen moitos tipos de aceiro en función do elemento ou os elementos aleantes que estean presentes. A definición en porcentaxe de carbono corresponde aos aceiros ó carbono, nos cales este non metal é o único aleante, ou hai outros pero en menores concentracións. Outras composicións específicas reciben denominacións particulares en función de múltiples variables por exemplo os elementos que predominan na súa composición (aceiros ó silicio), da súa susceptibilidade a certos tratamentos (aceiros de cementación), dalgunha característica potenciada (aceiros inoxidables) e mesmo en función do seu uso (aceiros estruturais). Usualmente estas aliaxes de ferro englóbanse baixo a denominación xenérica de aceiros especiais, razón pola que aquí se adoptou a definición dos comúns ou "ao carbono" que ademais de ser os primeiros fabricados e os máis empregados, serviron de base para os demais. Esta gran variedade de aceiros levou a Siemens a definir o aceiro como «un composto de ferro e outra substancia que incrementa a súa resistencia».
O aceiro é o material máis importante da nosa civilización e del están feitas a maior parte das ferramentas e máquinas.
Historia
miniatura|Histórico [[Proceso de Bessemer|forno Bessemer]] miniatura|Gravado que mostra o traballo nunha [[fragua na Idade Media]] O termo aceiro procede do latín " aciarius", e este da palabra " acies", que é como se denomina nesta lingua o fío dunha arma branca. " Aciarius" sería, por tanto, o metal adecuado, pola súa dureza e resistencia, para poñelo na parte cortante das armas e as ferramentas. Descoñécese a data exacta en que se descubriu a técnica para obter ferro a partir da fusión de minerais. Ao contrario do ferro, que desde as orixes da humanidade se ten atopado en pequenas cantidades na natureza procedente de meteoritos, o aceiro é un produto tecnolóxico humano de invención relativamente recente. As primeiras pezas de aceiro obtíñanse collendo un cacho de ferro candente e golpeándoo contra cinzas que se ían incorporando ao metal até acadar o grao de dureza desexado ou manténdoo durante tempo mergullado en carbón. Hoxe o aceiro obtense de dúas materias primas: a gusa producida a partir de mineral nun alto forno ou ferro vello transformado nunha aciaría eléctrica. Con todo, os primeiros restos arqueolóxicos de utensilios de ferro datan do 3000 a. C. e foron descubertos en Exipto, aínda que hai vestixios de adornos anteriores. Algúns dos primeiros aceiros proveñen do leste de África, ao rededor de 1400 a. C. Durante a dinastía Han da China produciuse aceiro ao derreter ferro forxado con ferro fundido, en torno ao século I a. C.  Tamén adoptaron os métodos de produción para a creación de aceiro wootz, un proceso xurdido na India e en Sri Lanka desde aproximadamente o ano 300 a. C. e exportado a China cara ao século V. Este temperán método utilizaba un forno de vento, soprado polos monzóns. Tamén coñecido como aceiro Damasco, era unha aliaxe de ferro con gran número de diferentes materiais, incluíndo trazas doutros elementos en concentracións menores a 1000 partes por millón ou 0,1 % da composición da rocha. Estudos realizados por Peter Paufler suxeriron que na súa estrutura incluíanse nanotubos de carbono, o que podería explicar algunhas das calidades deste aceiro -como a súa durabilidade e capacidade de manter un fío-, aínda que debido á tecnoloxía da época é posible que as mesmas se haxan obtido por azar e non por un deseño premeditado.
Entre os séculos IX e X produciuse en Merv o aceiro de crisol, no cal o aceiro se obtiña quentando e arrefriando o ferro e o carbón por distintas técnicas. Durante a dinastía Song do século XI na China, a produción de aceiro realizábase empregando dúas técnicas: a primeira producía aceiro de baixa calidade por non ser homoxéneo —método " berganesco"— e a segunda, precursora do método  Bessemer, quita o carbón con forxas repetidas e somete a peza a arrefriados abruptos.
O ferro para uso industrial foi descuberto cara ao ano 1500 a. C., en Medzamor e no monte Ararat, en Armenia. A tecnoloxía do ferro mantívose moito tempo en segredo, difundíndose cumpridamente cara ao ano 1200 a. C.
Non hai rexistros de que a templabilidade fose coñecida ata a Idade Media. Os métodos antigos para a fabricación do aceiro consistían en obter ferro doce no forno, con carbón vexetal e tiro de aire, cunha posterior expulsión das escouras por martilleo e carburación do ferro doce para  cementarlo. Logo perfeccionouse a cementación fundindo o aceiro  cementado en crisoles de arxila e en Sheffield (Inglaterra) obtivéronse, a partir de 1740, aceiros de crisol. A técnica foi desenvolta por Benjamin Huntsman.
En 1856, Henry Bessemer, desenvolveu un método para producir aceiro en grandes cantidades, pero dado que só podía empregarse ferro que contivese fósforo e xofre en pequenas proporcións, foi deixado de lado. Ao ano seguinte, Carl Wilhelm Siemens creou outro, o procedemento Martin-Siemens, no que se producía aceiro a partir da descarburación da fundición de ferro doce e óxido de ferro como produto do quecemento con aceite, gas de coque, ou unha mestura este último con gas de alto forno. Este método tamén quedou en desuso.
Aínda que en 1878 Siemens tamén foi o primeiro en empregar electricidade para quentar os fornos de aceiro, o uso de fornos de arco eléctrico para a produción comercial comezou en 1902 por  Paul  Héroult, quen foi un dos inventores do método moderno para fundir aluminio. Neste método faise pasar dentro do forno un arco eléctrico entre chatarra de aceiro cuxa composición se coñece e uns grandes eléctrodos de carbono situados no teito do forno. miniatura|Estrutura de [[ferro forxado da Torre Eiffel]] En 1948 invéntase o proceso do osíxeno básico L-D. Tras a segunda guerra mundial iniciáronse experimentos en varios países con osíxeno puro en lugar de aire para os procesos de refinado do aceiro. O éxito logrouse en Austria en 1948, cando unha fábrica de aceiro situada preto da cidade de Linz,  Donawitz desenvolveu o proceso do osíxeno básico ou  L-D.
En 1950 invéntase o proceso de coada continua que se usa cando se require producir perfís laminados de aceiro de sección constante e en grandes cantidades. O proceso consiste en colocar un molde coa forma que se require debaixo dun crisol, o cal cunha válvula pode ir dosificando material fundido ao  molde. Por gravidade o material fundido pasa polo molde, que está arrefriado por un sistema de auga; ao pasar o material fundido polo  molde frío convértese en  pastoso e adquire a forma do  molde. Posteriormente o material é conformado cunha serie de rodetes que ao mesmo tempo o arrastran cara á parte exterior do sistema. Unha vez conformado o material coa forma necesaria e coa lonxitude adecuada o material córtase e almacena.
Na actualidade utilízanse algúns metais e metaloides en forma de ferroaleacións, que, unidos ao aceiro, proporciónanlle excelentes calidades de dureza e resistencia.
Actualmente, o proceso de fabricación do aceiro complétase mediante a chamada metalurxia secundaria. Nesta etapa outórganse ó aceiro líquido as propiedades químicas, temperatura, contido de gases, nivel de inclusións e impurezas desexadas. A unidade máis común de metalurxia secundaria é o forno culler. O aceiro aquí producido está listo para ser posteriormente coado, en forma convencional ou en coada continua. miniatura|Ponte fabricado con aceiro O uso intensivo que ten e tivo o aceiro para a construción de estruturas metálicas coñeceu grandes éxitos e rotundos fracasos que polo menos permitiron o avance da ciencia de materiais. Así, o 7 de novembro de 1940 o mundo asistiu ao colapso da ponte Tacoma  Narrows ao entrar en resonancia co vento. Xa durante os primeiros anos da Revolución industrial producíronse roturas prematuras de eixos de ferrocarril que levaron a William Rankine a postular a fatiga de materiais e durante a segunda guerra mundial producíronse algúns afundimentos imprevistos dos cargueiros estadounidenses Liberty ao fraxilizarse o aceiro polo mero descenso da temperatura, problema inicialmente achacado ás soldaduras.
Características mecánicas e tecnolóxicas do aceiro
miniatura|Representación do [[pandeo baixo a acción dunha forza exercida sobre unha viga de aceiro]]
Aínda que é difícil establecer as propiedades físicas e mecánicas do aceiro, xa que estas varían cos axustes na súa composición e os diversos tratamentos térmicos, químicos ou mecánicos, cos que se poden conseguir aceiros con combinacións de características adecuadas para infinidade de aplicacións, pódense citar algunhas propiedades xenéricas:
Normalización das diferentes clases de aceiro
miniatura|Chave de aceiro de aliaxe para ferramentas ou "aceiro de cromo-vanadio"” Como existe unha variedade moi grande de clases de aceiro diferentes que se poden producir en función dos elementos aliantes que constitúen a aliaxe, impúxose, en cada país, cada fabricante de aceiro, e en moitos casos nos maiores consumidores de aceiros, unhas normas que regulan a composición dos aceiros e as prestacións destes.
Por exemplo en España actualmente están regulados pola norma UNE-EN 10020: 2001 e anteriormente estaban regulados pola norma UNE-36010, ambas as dúas editadas por AENOR (Asociación Española de Normalización e Certificación).
Aceiros ordinarios. Aceiros aleados ou especiais. Os aceiros aleados ou especiais conteñen outros elementos, ademais de carbono, que modifican as súas propiedades. Estes clasifícanse segundo a súa influencia:
Elementos que aumentan a dureza: fósforo, níquel, cobre, aluminio. En especial aqueles que conservan a dureza a elevadas temperaturas: titanio, vanadio, molibdeno, volframio, cromo, manganeso e cobalto. Elementos que limitan o crecemento do tamaño de gran: aluminio, titanio e vanadio. Elementos que determinan na templabilidade: aumentan a templabilidade: manganeso,  molibdeno, cromo, níquel e silicio. Diminúe a templabilidade: o cobalto. Elementos que modifican a resistencia á corrosión ou oxidación: aumentan a resistencia á oxidación: molibdeno e volframio. Favorece a resistencia á corrosión: o cromo. Elementos que modifican as temperaturas críticas de transformación: Soben os puntos críticos: molibdeno, aluminio, silicio, vanadio, volframio. Diminúen as temperaturas críticas: cobre, níquel e manganeso. No caso particular do cromo, elévanse os puntos críticos cando o aceiro é de alta porcentaxe de carbono pero diminúeos cando o aceiro é de baixo contido de carbono.
Formación de aceiro. Diagrama ferro-carbono (Fe-C)
miniatura|300px|Zona dos aceiros (ata 2% de carbono) do diagrama de equilibrio metaestábel ferro-carbono. Dado que nos aceiros o carbono atópase formando carburo de ferro incluíronse en abscisas as escalas das porcentaxes en peso de carbono e de carburo de ferro (en azul). No diagrama de equilibro, ou de fases, Fe-C represéntanse as transformacións que sofren os aceiros ao carbono coa temperatura, admitindo que o arrequecemento (ou arrefriado) da mestura realízase moi lentamente de modo que os procesos de difusión (homoxeneización) teñen tempo para completárense. Devandito diagrama obtense experimentalmente identificando os puntos críticos (temperaturas ás que se producen as sucesivas transformacións) por métodos diversos.
Microconstituíntes
O ferro puro presenta tres estados alotrópicos a medida que se incrementa a temperatura desde a ambiente: A maior temperatura o ferro atópase en estado líquido.
Se se engade carbono ao ferro, os seus átomos poderían situarse simplemente nos intersticios da rede cristalina deste último; porén nos aceiros aparece combinado formando carburo de ferro (Fe3C) (a ferrita admite un máximo de carbono na súa rede cristalina), é dicir, un composto químico definido e que recibe a denominación de cementita de modo que os aceiros ao carbono están constituídos realmente por ferrita e cementita.
Transformación da austenita
O diagrama de fases Fe-C mostra dúas composicións singulares:
Outros microconstituíntes
As texturas básicas descritas (perlíticas) son as obtidas arrefriando lentamente aceiros ao carbono, con todo modificando as condicións de arrefriado (base dos tratamentos térmicos) é posíbel obter estruturas cristalinas diferentes:
Outrora identificáronse tamén a sorbita e a troostita que resultaron ser en realidade perlitas de moi pequena distancia interlaminar polo que devanditas denominacións caeron en desuso.
Composición
En estado puro, o ferro é un material brando e de reducida utilidade, só ao alialo con carbono en porcentaxe superior ao 0,2% se converte nun metal duro e tenaz, apto para infinidade de usos. Alén do ferro e o carbono, compoñentes principais, os aceiros incorporan outros elementos químicos, algúns prexudiciais, provenientes do ferro vello, do mineral ou do combustible empregado no proceso de fabricación, como o xofre e o fósforo. Outros son adicionados intencionalmente para mellorar algunhas características do aceiro para aumentar a súa resistencia, ductibilidade, dureza ou outras, ou para facilitar algún proceso de fabricación, como usinabilidade, é o caso de elementos de liga como o níquel, o cromo, o molibdeno e outros.
No aceiro común o teor de impurezas (elementos alén do ferro e do carbono) estará sempre por debaixo do 2%. Por enriba dos 2 ata 5% doutros elementos pódese considerar aceiro de baixa-liga, por riba do 5% é considerado de alta-liga. O Xofre e o Fósforo son elementos prexudiciais ao aceiro pois acaba por intervir nas súas propiedades físicas deixando o aceiro quebradizo. Dependendo das esixencias cobradas, o control sobre as impurezas pode ser menos rigoroso ou entón poden pedir o uso dun antisulfurante como o magnesio e outros elementos de liga benéficos.
Elementos aleantes do aceiro e melloras obtidas coa aliaxe
As clasificacións normalizadas de aceiros como a AISI, ASTM e UNS, establecen valores mínimos ou máximos para cada tipo de elemento. Estes elementos agréganse para obter unhas características determinadas como templabilidade, resistencia mecánica, dureza, tenacidade, resistencia ao desgaste, soldabilidade ou maquinabilidade. A continuación listanse algúns dos efectos dos elementos aleantes no aceiro:
miniatura|Acería. Nótese a tonalidade da vertedura
Impurezas
Denomínase impurezas a todos os elementos indesexables na composición dos aceiros. Atópanse nos aceiros e tamén nas fundicións como consecuencia de que están presentes nos minerais ou nos combustibles. Procúrase eliminalas ou reducir o seu contido debido a que son prexudiciais para as propiedades da aliaxe. Nos casos nos que eliminalas resulte imposible ou sexa demasiado custoso, admítese a súa presenza en cantidades mínimas.
Desgaste
É a degradación física (perda ou ganancia de material, aparición de gretas, deformación plástica, cambios estruturais como transformación de fase ou recristalización, fenómenos de corrosión etc.) debido ao movemento entre a superficie dun material sólido e un ou diversos elementos de contacto.
Propiedades
A propiedades medias dun aceiro con 0,2% de carbono en peso están en torno de:
Norma UNE-36010
A norma española UNE-36010 é unha normalización ou clasificación dos aceiros para que sexa posíbel coñecer as propiedades dos mesmos. Esta Norma indica a cantidade mínima ou máxima de cada compoñente e as propiedades mecánicas que ten o aceiro resultante.
1ª edición dos Premios Mestre Mateo
A gala de entrega dos I premios Mestre Máteo deixou tres títulos vencedores: Entre bateas de Costa Oeste, que recolleu dez dos vinte e catro premios; Os luns ó sol coproducida por Continental e a TVG recibiu tres, igual cá serie producida polo grupo Voz, Terra de Miranda.
Treviso
Treviso (en Trevixo) é unha cidade da rexión do Véneto, Italia, capital da provincia homónima. É unha comuna con 82.208 habitantes (2009) e unha área de 55 km2.
Ten lindes cos concellos de Carbonera, Casier, Paese, Ponzano Veneto, Preganziol, Quinto di Treviso, Silea, Villorba e Zero Branco.
Lepus (subxénero)
miniatura|230px|[[Lepus othus]] Lepus é un subxénero de mamíferos lagomorfos da familia dos lepóridos pertencente ao xénero homónimo Lepus, que comprende tres especies de lebres.
Características
As tres especies incluídas no subxénero caracterízanse polo seu tamaño grande (duns 60 cm de lonxitude e 5 kg de peso de media), a súa constitución repoluda, con patas curtas e cubertas con pelo incluso nas plantas do pé e provistas de uñas fortes, orellas pequenas e curtas, pero, sobre todo, pola característica de teneren dúas pelaxes, unha branca en inverno (coa punta das orellas e da cola negra), e outra de verán, de cor parda.
Descrición
O subxénero foi descrito por Linneo en 1758, na páxina 57 do volume 1º do seu Systema Naturae.
Especies
Neste subxénero recoñécense na actualidade as tres especies seguintes:
Tricrómico de Gomori nun paso
O Tricrómico de Gomori nun paso é un método idóneo para colorear fibrina, tecido muscular e citoplasmas, onde destaca esencialmente o condrioma como un fino granulado avermellado. Porén, polo seu pH, que se atopa entre 2.5 e 2.7 (lixeiramente por riba do óptimo para a tinguidura do coláxeno), preséntase coma unha tinguidura incompleta e difusa do compoñente fibrilar máis fino (membrana basal e finas fibras reticulares).
Fundamento
Esta técnica combina un colorante plasmático (Cromotropo 2R) e un colorante de fibras conectivas (verde luz/azul de anilina) nunha solución de ácido fosfotúngstico e ácido acético glacial. O tratamento previo das seccións con solución de Bouin quente intensifica a tinguidura. O ácido fosfotúngstico favorece a coloración vermella de músculo e citoplasmas. As fibras de coláxeno toman os ións de tungstato, formando un complexo ó que se une o verde luz. O baño de ácido acético fai as cores máis transparentes pero non altera o balance de cor.
Tecido control e diana
Calquera tecido con compoñente conectivo será positivo con este método. O fixador máis utilizado para esta técnica é o Bouin, pero calquera outro tamén é válido. O grosor do corte ideal é de 6 micrómetros para tecidos incluídos en parafina.
Reactivos
Para levar a cabo esta técnica necesitamos as seguintes solucións:
Utilizar a partes iguais cada unha das solucións matrices. A solución diaria da hematoxilina de Weigert pode reutilizarse durante aproximadamente 2 semanas. A hematoxilina de Weigert pode ser substituída pola hematoxilina de cromo de Gomori.
Érguete!!
Érguete!! é o único álbum de estudio da banda galega de ska Xenreira, editado no ano 1997 a través de Edicións do Cumio. O disco foi gravado en só tres días baixo a produción de Kaki Arkarazo, membro de Negu Gorriak e Nación Reixa. No álbum colaboran distintos músicos como Uxía Pedreira e Ramón Piñeiro da banda Chouteira, Mini de Fuxan os Ventos e o Serxio de Nen@s da Revolta.
Santiago Amado
Santiado Amado Lóriga, nado na Coruña o 12 de abril de 1890 e finado en Zaragoza o 30 de xaneiro de 1974, foi un militar galego. Combateu nas campañas de África, na guerra civil española e na segunda guerra mundial coa División Azul. Foi director da Academia de Infantaría (1939-1943) e da Academia Xeral Militar (1946-1950).
Traxectoria
Fillo de Enrique Amado Ibáñez, comandante graduado, capitán do Batallón de Cazadores de Reus, e Pilar Loriga Álvarez de la Borbolla. En 1907 preparou as súas oposicións para ingresar na Academia de Infantaría como membro da XIV Promoción e graduouse en 1910 como Segundo Tenente. Foron compañeiros seus de promoción varios destacados xefes militares durante a guerra civil española, como Francisco Franco, Camilo Alonso Veiga, Juan Yagüe, Eduardo Sáenz de Buruaga, Ricardo Villalba Rubio e Emilio Esteban Infantes. Tamén pertenceu á XIV Promoción Fernando Díaz Giles, autor do Himno da Academia de Infantaría, que se utiliza actualmente como Himno da Arma de Infantaría.
Participou nas campañas de Marrocos a partir de setembro de 1911, e alí obtivo diversas condecoracións. En xullo de 1912 foi ascendido a Primeiro Tenente en xullo de 1912, e en novembro de 1916 a Capitán. Desde entón centrouse en realizar os seus estudos universitarios e dedicarse ao ensino. Licenciouse en Ciencias exactas na Universidade de Zaragoza, na que durante varios cursos foi profesor de Análise matemática e Xeometría.
Durante a década de 1920, sendo Capitán, fundou o Instituto Amado, que era unha academia, como as que existían nas cidades máis importantes do país, na que se podía estudar o Bacharelato e os cursos preparatorios dalgunhas Facultades. Tamén se preparaban alí alumnos para o ingreso nas Escolas de Enxeñeiros e nas Academias Militares, ou para as coñecidas oposicións a Avogados do Estado, Xudicatura, Notarías e Rexistros, ou para outros moitos concursos a corpos do Estado. No Instituto Amado formábanse ademais estudantes de Dereito, Letras, Ciencias, Comercio e Maxisterio. Amado, persoalmente, encargábase do ensino das matemáticas e entre o profesorado, con cuxa colaboración contou, podemos citar personaxes tan relevantes como Juan Cabrera, que logo foi Reitor da Universidade de Zaragoza, Ramón Serrano Suñer, quen máis tarde ocupou o Ministerio de Gobernación e o de Asuntos Exteriores, e Xosemaría Escrivá de Balaguer, que deu clases de Dereito romano e Canónico.
Guerra civil española
En agosto de 1937, a Bandeira Sanjurjo pasou a pertencer oficialmente á Lexión, coa numeración de XVª. O Guion da Bandeira levou o das Armas do Escudo de Aragón. En outubro de 1937, Amado ascendeu a tenente coronel por méritos de guerra, sendo, un mes máis tarde, habilitado a coronel. Tomou entón o mando da I Brigada da recentemente creada División 53 (Corpo de Exército de Aragón). Máis tarde, mandou a División núm. 108 (Corpo de Exército de Galicia), coa que participou na toma de Castelló de la Plana e Valencia. En agosto de 1939 concedéronlle a Medalla Militar Individual.
Acción preferente
Denomínanse accións preferentes por que teñen a prioridade fronte ás accións comúns no pago de dividendos ou ao chegar a liquidación, aínda que se atopan subordinadas ao pago dos bonos ou obrigacións. As súas condicións son negociadas directamente entre a entidade emisora -banco- e o investidor ou accionista. Son un activo de alto risco financeiro que pode dar alto interese bancario ou grandes perdas.
Santiago Amado
Trala guerra civil española e na División Azul
En outubro de 1939 foi nomeado director da recentemente creada Academia de Transformación de Alféreces provisionais de Infantaría, posto que ocuparía até 1943.
Acción preferente
Características das participacións preferentes
Os valores preferenciais non teñen polo xeral dereito ao voto, pero poden ter prioridade fronte ás accións comúns no pago de dividendos e ao chegar a liquidación. Os valores preferenciais poden ter un dividendo que é pago antes de calquera dividendo que se estea pagando aos accionistas comúns. Os valores preferenciais poden ter a característica de convertibilidade en accións comúns. En creba, pagaráselles aos investidores preferenciais con activos antes que aos accionistas comúns e logo dos acredores en bancarrota. As condicións dos valores preferenciais son establecidas nun Certificado de Designación.
Santiago Amado
Trala guerra civil española e na División Azul
En 1943 tomou o mando do Rexemento 263 da División Azul, que exerceu apenas catro meses, até o 8 de outubro do mesmo ano, en que cesou no mando por motivo do seu ascenso a Xeneral a finais de setembro. Pasou entón a ser Xefe da Infantaría Divisionaria e segundo Xefe da División Azul, que comezou pouco despois o seu proceso de disolución e regreso a España. En diversas ocasións exerceu o mando accidental da unidade.
Acción preferente
Dereitos dos investidores preferenciais
A diferenza das accións comúns, as participacións preferenciais polo xeral teñen varios dereitos engadidos:
Estes dereitos son dereitos de costume, e non recollen con exhaustividade todas as particularidades. As accións preferenciais, como outros acordo legais, poden especificar calquera dereito concebible. As accións preferenciais nos Estados Unidos normalmente teñen unha disposición de recobro, permitíndolle á sociedade anónima recomprar á súa discreción.
Santiago Amado
Destinos de Xeneral
De regreso a España, en xaneiro de 1944, foi nomeado Xefe da Infantaría da División núm. 52 de Montaña (Huesca).
Acción preferente
Dereitos dos investidores preferenciais
Algunhas sociedades anónimas conteñen disposicións nos seus estatutos que autorizan a emisión de accións preferenciais cuxos condicións poden ser determinados pola xunta directiva cando se emiten. Estas accións preferenciais de "cheque en branco" son utilizadas a miúdo como unha defensa dunha adquisición hostil (vexa a pílula de veleno). Estas accións poden ter asignado un valor de liquidación moi alto que ten que ser pagado en caso dun cambio de control ou poden ter enormes poderes de voto.
Santiago Amado
Destinos de Xeneral
En marzo de 1946, foi nomeado Director da Academia Xeral Militar. Durante a época na que foi Director da Academia Xeral Militar de Zaragoza, non esqueceu o seu carácter universitario e de home de ciencia e fixo todo o posible por intensificar os lazos de unión entre a Academia e a Universidade mediante reunións, conferencias e festas en común que beneficiaron a ambos os centros.
En decembro de 1946, na Academia Xeral Militar inaugúrase o Museo de los Sitios, do que foi fundador, coincidindo coa entrega de despachos dos tenentes da I Promoción.
En febreiro de 1950, creou o Padroado do Museo de los Sitios, co obxecto de coidar o Museo que pronto desaparecería tras ascender Amado a Xeneral de División e abandonar a Academia. En marzo de 1950 ascendeu a Xeneral de División. En abril de 1950, foi nomeado Gobernador Militar de Burgos e Subinspector da VI Rexión Militar. En setembro de 1951, foi nomeado Xefe da División núm. 51 de Montaña (Zaragoza). En abril de 1952, foi nomeado Xefe da División núm. 62 de Montaña e Gobernador Militar de Pamplona. En abril de 1954, pasou ao Grupo de destinos de Arma ou Corpo. En maio de 1954, foi nomeado Conselleiro do Consello Supremo de Xustiza Militar. En setembro de 1956, ascendeu a tenente xeneral, e pasou á Reserva.
Acción preferente
Vantaxes e desvantaxes das accións preferentes
Unha soa compañía pode publicar varias clases de accións preferenciais. Por exemplo, unha compañía pode experimentar varias roldas de financiamento, con cada rolda obtendo dereitos por separado e tendo clases separadas de accións preferenciais; tal compañía pode ter preferenciais de serie A, preferenciais de serie B, preferenciais de serie C e accións comúns.
Nos Estados Unidos hai dous tipos de accións preferenciais: só preferenciais e preferenciais convertibles. As só preferenciais publícanse en perpetuidade (aínda que algunhas están suxeitas a chamada por lado do emisor baixo certas condicións) e pagan a taxa de interese estipulada ao titular. As preferenciais convertibles-en adición ás características precedentes dunha acción só preferencial-contén unha disposición pola cal o titular pode converter a preferencial nunha acción común da compañía (ou, ás veces, na acción común dunha compañía afiliada) baixo certas condicións, dentro da cal pode atoparse a especificación dunha data futura en que a conversión pode comezar, un certo número de accións comúns por acción preferencial, ou un certo prezo por acción para a común.
Hai vantaxes de imposto sobre a renda, polo xeral dispoñibles ás corporacións que invisten en accións preferenciais nos Estados Unidos que non están dispoñibles ao público en xeral.
Santiago Amado
Despois do retiro
En marzo de 1964, ingresou na Real Academia de Ciencias de Zaragoza, como académico de número, substituíndo ao Pai Patricio Mozota, e lendo o discurso sobre “Tres siglos de influencia del Ejército en el progreso y divulgación de las matemáticas en España”, no que recolle importantes datos para a reconstrución da historia das Matemáticas en España. O seu discurso foi contestado, en nome da Academia, polo catedrático e enxeñeiro militar José Estevan Ciriquian. Como mostra da súa dobre condición de militar e matemático está precisamente este discurso que presentou para o seu ingreso nesta Academia de Ciencias.
Acción preferente
Vantaxes e desvantaxes das accións preferentes
Algúns discuten sobre que as accións preferenciais regulares, sendo un híbrido entre un bono e unha acción, sofren as desvantaxes de cada un destes tipos de valores sen poder gozar das vantaxes de ningunha das dúas. Como un bono, unha acción preferencial regular non participa en ningunha ganancia futura nin crecemento de dividendos da compañía nin de calquera crecemento resultante do prezo da acción común. Pero o bono ten un valor maior ao preferencial e ten unha data de vencemento na cal o valor do principal debe ser cancelado.
Como a acción común, a preferencial ten unha valor menor de protección que o bono. Pero o potencial de crecemento do prezo no mercado da acción común e as súas dividendos pagos polo crecemento futuro da compañía faille falta a preferencial. Unha enorme vantaxe que a preferencial dálle aos seus emisores é que a preferencial recibe mellor crédito sobre capital propio en axencias cualificadoras que en débedas regulares, xa que usualmente é perpetuo. Tamén, como xa foi mencionado anteriormente, certo tipo de accións preferenciais cualifican como capital Tier 1. Isto permite que as institucións financeiras satisfagan requisitos reguladores sen a dilución de accionistas comúns. Dito doutro xeito, a través das accións preferenciais, as institucións financeiras poden apalancar mentres que obteñen crédito sobre valor propio do capital Tier 1.
Santiago Amado
Vida persoal
Casou na capela de san Xosé, propiedade da súa familia, con Sara Martínez Cotrófe o 20 de maio de 1917.
Acción preferente
Vantaxes e desvantaxes das accións preferentes
Supóñase que un investidor pague 100 dólares hoxe por unha acción común preferencial típica. Dita investimento daría unha taxa de rendemento actual de tan só un pouco máis do 6%. Agora, supoñamos que dentro dun par de anos acciones compradas pola compañía a 10 anos, teñan un rendemento de máis do 13% á data de vencemento, como sucedeu en 1981; estas preferenciais puidesen estar rendendo polo menos o 13%, o cal baixaría drasticamente o prezo do mercado a 46 dólares por unha perda do 54% (probablemente, eles renderían uns 2% máis que as accións compradas pola compañía ou algo así como o 15%, o cal baixaría o prezo do mercado a 40 dólares por unha perda do 60%).
A diferenza importante entre accións regulares preferenciais e accións compradas pola compañía ( ou calquera grado de investimento de axencias federais ou bonos corporativos) é que os bonos subirían a par da chegada á súa data de vencemento, onde con todo a preferencial regular, non tendo unha data de vencemento, pode manterse nestes niveis de 40 dólares (ou máis baixo) por un longo tempo.
Vantaxes das accións regulares preferenciais publicadas por conselleiros inclúen taxas de rendemento máis altas e vantaxes nos impostos (actualmente as taxas de rendemento a un 2% máis que as accións compradas pola compañía a 10 anos, están mellor categorizadas que as accións comúns no caso de bancarrota, os dividendos están suxeitos a impostos a un máximo de 15% no canto da taxas de ingresos regulares, como no caso de intereses de bonos).
Estados Unidos
Nos Estados Unidos a emisión de cotiza accións preferenciais polo xeral limítase ás institucións financeiras, os REIT e os servizos públicos. Porque nos Estados Unidos dividendos en accións preferenciais non son deducibles de impostos (en contraste cos gastos por intereses), o custo dos capitais obtidos por accións preferenciais é de 35% maior que expide a cantidade equivalente de débeda na mesma taxa de interese.
Con todo, cun imposto sobre dividendos de 15% fronte a unha das principais ordinaria taxa impositiva marxinal do 35%, 1 dólar de dividendos gravados a estas taxas proporciona o mesmo ingresos logo de impostos de aproximadamente 1,30 dólares en xuros.
O tamaño das accións preferenciais mercado nos Estados Unidos estimou como USD 200 millóns de dólares, a partir de agosto do 2006, en comparación a USD 16 billóns de renda variable e USD 5 billóns de bonos.
Francia
Por unha lei que data de xuño de 2004, Francia permite a creación de accións preferenciais.
Somoni
O somoni (en taxico: cомонӣ) é a moeda oficial da República de Taxiquistán, dividida en 100 diram (дирам). O seu código ISO 4217 é TJS e o seu símbolo é SM.
Acción preferente
Suráfrica
Os dividendos de accións preferenciais non son impoñibles como ingresos en mans de particulares.
Reino Unido
Perpetuo non acumulativo accións preferenciais pode incluírse como capital de nivel 1. Perpetuo accións preferenciais acumulativas superior son capital de nivel 2. Data acciones preferenciais (normalmente cun vencemento orixinal de polo menos cinco anos) pode ser incluído en Lower Tier 2 capital.
Somoni
O nome do somoni está inspirado no apelido do pai da nación taxica, Ismail Samani.
Moedas
As primeiras moedas puxéronse en circulación o 3 de setembro de 2001 consonte o Decreto 645, do 28 de agosto dese ano, con valores faciais de 5, 10, 20, 25 e 50 diram cuñadas en aceiro revestido de latón, e 1, 3, e 5 somoni en aceiro bañado en níquel. A partir de novembro de 2004 comezaron a emitirse tamén moedas conmemorativas circulantes de 1, 3 e 5 somoni, estas dúas últimas bimetálicas. En 2011 produciuse a emisión dunha segunda serie, que entrou en circulación en xuño de 2012, que se compuña dos valores de 5, 10, 20 e 50 diram, e 1 somoni. Finalmente, en 2018 entrou en circulación unha terceira serie cos valores de 1, 3 e 5 somoni.
As moedas da primeira serie foron cuñadas pola corporación pública rusa Goznak na Casa da Moeda de San Petersburgo. As seguintes series cuñáronse na Casa da Moeda de Casaquistán.
Billetes
En 1999 imprimiuse a primeira emisión de billetes, composta polos valores faciais de 1, 5, 20 e 50 dirams, e 1, 5, 10, 20, 50 e 100 somoni, que se puxeron en circulación o 30 de outubro de 2020. A esta serie engadíuselle en 2010 o billete de 3 somoni. A presión inflacionaria producida desde a introdución do somoni trouxo como consecuencia a impresión dos valores de 200 e 500 somoni ese mesmo 2010. A serie inicial de 5, 10, 20, 50 e 100 somoni foi reemitida en 2013, aínda que mantendo a data de 1999.
Melgaço (homónimos)
Melgaço é un topónimo portugués que se pode corresponder con dúas entidades:
1168
Mortes
Historia ano a ano
Etanolamina
miniatura|dereita|Fórmula da etanolamina ionizada a pH celular.
A etanolamina denomínase comunmente monoetanolamina (MEA) para distinguila da dietanolamina (DEA) e trietanolamina (TEA). A etanolamina é a segunda cabeza polar máis abundante nas moléculas de fosfolípidos, substancias que forman parte das bicapas lipídicas das membranas celulares. Tamén forma parte de moléculas mensaxeiras como a palmitoiletanolamida, que afecta aos receptores de membrana acoplados á proteína G.
Vogal aberta
Unha vogal aberta (modernamente prefírese a denominación vogal baixa), en fonética, é un tipo de son vocálico usado nalgunhas linguas, cuxa característica definitoria é que a lingua está na parte inferior da boca, na súa posición máis baixa. As vocais abertas identificadas no alfabeto fonético internacional son:
Etanolamina
Densidade = 1.012 g/cm3. Punto de fusión = 10.3. Punto de ebulición = 170. Solubilidade = Miscible. pKa=9.50. Presión de vapor = 64 Pa (20 °C). Índice de refracción = 1.4539 (20 °C)
Produción
A monoetanolamina prodúcese facendo reaccionar óxido de etileno con amoníaco acuoso. A reacción tamén produce dietanolamina e trietanolamina. A proporción obtida destes produtos pode controlarse cambiando a estequiometría dos reactantes. Esta reacción é exotérmica e debe estar axustada para que non quede fóra de control.
Aplicacións
A monoetanolamina úsase en disolución acuosa para depurar certos gases ácidos. Úsase como materia prima na produción de deterxentes, emulsificantes, produtos de limpeza, fármacos, inhibidores da corrosion, e intermediatos químicos. Por exemplo, a reacción da etanolamina co amoníaco produce o axente quelante etilenodiamina: