cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga ACB 2018-19
Xogadores da semana
Fonte:
Xogadores do mes
Fonte:
Francois Pienaar
Francois Pienaar, nado o 2 de xaneiro de 1967 en Vereeniging (Suráfrica), é un xogador de rugby retirado, que xogaba na posición de 3ª liña. En 1995 acadou a vitoria na Copa do Mundo de Rugby como capitán da Selección de rugby de Suráfrica. En 2005 foi incluído no International Rugby Hall of Fame.
Traxectoria
Entre 1989 e 1996 defendeu as cores de Transvaal na Currie Cup, acadando os campionatos de 1993 e 1994. En 1996 deixou Suráfrica e marchou a xogar á Premiership inglesa no equipo dos Saracens, conxunto co cal xogou ata o ano 2000, acadando un título na Tetley's Bitter Cup en 1998, ano no que tamén foi subcampión da Premiership.
Como xogador internacional, debutou en 1993 cos Springboks, e xogou o seu último encontro en 1996. Disputou 29 encontros coa súa selección, todos eles como capitán, sendo memorable a súa participación no Mundial de 1995. Na final recibiu o trofeo Webb Ellis de mans de Nelson Mandela, nun simbólico acto que representaba a unidade nacional entre brancos e negros na Suráfrica post Apartheid.
Actualmente adícase a comentar encontros de rugby nas retransmisións da canle deportiva inglesa ITV Sport.
Rañal, Árbol, Vilalba
Rañal é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Castelán
Castelán pode significar:
Toponimia
Como topónimo galego dá nome a algún lugar onde había alguén chegado de Castela ou que foi repoboado por xente desa procedencia. Pode referirse a:
Rego do Menal, río Brandelos
O rego do Menal ou rego do Monal é un afluente do rego do Amenal, que pertence á bacía do río Brandelos, que discorre polo concello do Pino, na comarca de Arzúa e ten unha lonxitude total de 2.930 metros.
Características
Nace na Pena Vieiro, preto da N-634 e do lugar de Vilabuíl, a uns 370 metros de altitude, e desemboca no rego Amenal á altura do lugar do Ameneiral, na parroquia de San Miguel de Pereira, a uns 249 metros de altitude , seguindo unha dirección norte-sur sen apenas describir grandes revoltas.
O seu curso pasa preto do casarío de Villabuíl, que queda na súa marxe dereita, mentres na esquerda queda encaixado polas elevacións do Coto de Pazos (de 376 m de altitude). Pouco despois, tras pasar baixo da autovía de Santiago a Lugo), segue polo espazo que deixan á esquerda o Monte do Grilo (de 339 m) e á dereita os montes da Revolta e Telleiro. Neste tramo localízase a poucos metros do rego a chamada Fonte Millara. Por fin, as elevacións do Castro de Amenal (de 332 m) desvían o seu curso para confluír con rego do Amenal, no que desemboca na altura do Ameneiral.
John Landis
John David Landis, nado o 3 de agosto de 1950 en Chicago, Illinois, é un director, actor, produtor e guionista estadounidense. É coñecido polos seus filmes cómicos, os filme de terror, e os vídeos musicais de Michael Jackson. Dirixiu National Lampoon's Animal House, An American Werewolf in London, o vídeo musical de "Thriller", Os Blues Brothers e Beverly Hills Cop III.
Cine
Dirixidos por Landis:
Co-dirixidos por Landis:
Escritos por Landis:
Como actor:
Documentais
Para Video/DVD: Para televisión: Co-dirixidos por Landis:
Vídeos musicais
Para Michael Jackson: Para B.B. King (do filme B.B. King "Into the Night"): Para Paul McCartney:
Xente corrente
Xente corrente (en versión orixinal inglesa Ordinary People) é un filme estadounidense dirixido por Robert Redford que foi estreado en 1980. A historia está baseado na novela homónima de Judith Guest, e conta a desintegración dunha familia de clase alta logo da morte dun dos fillos nun accidente marítimo. Está protagonizado por Donald Sutherland, Mary Tyler Moore, Judd Hirsch e Timothy Hutton.
O filme foi un éxito comercial e de crítica, gañando catro Premios Oscar, incluíndo o Óscar ó mellor filme.
Sinopse
Conrad acaba de saír do hospital despois de intentar suicidarse por mor da morte do seu irmán nun accidente. Mantén unha relación moi tensa coa súa nai e vive atormentado por sentimentos de culpa. Aínda que visita tódalas semanas un psiquiatra, non se sente a gusto ata que coñece unha compañeira do coro e comezan a saír xuntos.
Ninetjer
Ninetjer foi o terceiro faraón da segunda dinastía de Exipto; reinou c. 2785-2742 adC (von Beckerath).
Manetón denomínao Binotris (Xulio Africano) ou Biofis (Eusebio de Cesarea) e atribúelle 47 anos de reinado.
A Pedra de Palermo menciona a celebración de numerosas festas relixiosas, a realización do empadroamento e dun censo de gando (cada dous anos).
Continúa a política de desprazamentos cara ao norte do país, iniciada polos seus antecesores, como forma de consolidar a unificación emprendida polo primeiro faraón Menes.
Manetón comenta que durante este reinado lexislouse que as mulleres podían exercer o poder real.
A Odisea (telefilme)
A Odisea (en The Odyssey) é un telefilme británico-estadounidense baseado no poema épico grego de Homero, a Odisea. Dirixido por Andrei Konchalovsky, foi estreado en dúas partes a través da canle NBC. Foi rodado en Malta, Turquía, parte de Inglaterra, e noutros escenarios da costa do Mediterráneo. O elenco está formado por Armand Assante, Greta Scacchi, Irene Papas, Isabella Rossellini, Bernadette Peters, Christopher Lee e Vanessa L. Williams.
Foi emitido na TVG o 7 de agosto de 2004.
Mila Rodino
Mila Rodino (Querida Patria) é o himno nacional de Bulgaria. Foi escrito e composto por Tsvetan Tsvetkov Radoslavov antes de partir á Guerra Serbo-Búlgara en 1885. Foi adoptado oficialmente en 1964.
{| !Мила родино !Mila Rodino !Querida patria Горда Стара планина,
до ней Дунава синей,
слънце Тракия огрява,
над Пирина пламеней.
Припев:
Мила Родино,
ти си земен рай,
твойта хубост, твойта прелест,
ах, те нямат край.
Gorda Stara planina,
do nej Dunava sinej,
slănce Trakja ogrjava,
Bandeira de Ghana
A bandeira de Ghana é un dos símbolos nacionais do país. Inclúe as cores panafricanas e unha estrela negra de cinco puntas.
Mila Rodino
nad Pirina plamenei,
Bandeira de Ghana
Historia
A bandeira foi deseñada por Theodosia Okoh para substituír a Bandeira do Reino Unido despois de acadar a independencia en 1957. Despois de Etiopía, Ghana foi o segundo estado africano en adoptar as cores vermella, amarela e verde.
Mila Rodino
Pripev:
Bandeira de Ghana
Historia
Están dispostas en bandas horizontais iguais, coa estrela no centro da banda amarela. O vermello representa o sangue das persoas finadas nas guerras pola independencia; o amarelo representa a riqueza mineral do continente; o verde simboliza os bosques e a riqueza natural. A estrela negra representa a liberdade de África.
Mila Rodino
tvojta hubost, tvojta prelest,
ah, te njamat kraj.
Orgullosos Balcáns,
veciños por onde descorre o Danubio,
o sol cobre coa súa luz a Tracia,
iluminando a Pirina.
Coro
Querida patria,
es o paraíso na terra,
ah, xamais rematan.
Mariola Lourido
Mariola Lourido López, nada en Cedeira en 1964, é unha xornalista galega especialista en violencia de xénero, igualdade e dereitos sociais, que vén desenvolvendo a súa traxectoria profesional na Cadena SER. Dende 2007 é redactora xefa de sociedade dos servizos informativos desta cadea.
Traxectoria
Licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, iniciou o seu percorrido laboral en Radio Ferrol. Foi editora dos servizos informativos en Galicia. Trasladouse a Madrid en 2000, onde se integrou na sección de Sociedade e Cultura dos servizos informativos da cadena SER. Alí destacou especialmente pola súa información sobre violencia de xénero, igualdade e dereitos sociais. En 2007 foi nomeada xefa desta sección.
En 2013 recibiu o premio Ameco Prensa-Mujer polo seu traballo informativo sobre violencia de xénero e pola súa traxectoria profesional en favor da comunicación inclusiva con perspectiva de xénero. En 2016 foi destacada co premio "Móstoles ciudad contra la violencia de género".
En 2018 foi unha das promotoras do movemento As xornalistas paramos, iniciado o 8 de marzo para denunciar a "inxustiza laboral" que sofren as mulleres nos medios de comunicación, a falta de mulleres nos postos de dirección, a fenda salarial de xénero que existe no sector ou que os espazos de opinión e tertulias estean “copados” por homes, aínda que haxa "mulleres expertas que poden equilibrar”.
Max Ophüls
Maximillian Oppenheimer, nado en Saarbrücken o 6 de maio de 1902 e finado en Hamburgo o 25 de marzo de 1957 foi un director de cinema alemán coñecido coma Max Ophüls que desenvolveu a súa carreira tamén en Francia e nos Estados Unidos de América.
Traxectoria
Era fillo do comerciante téxtil xudeu Leopold Oppenheimer e a súa dona Helen, mais adoptou o seu pseudónimo Ophüls durante o inicio da súa carreira teatral para que se fracasar non avergoñase ao seu pai. Comezou coma actor en 1919 para logo pasar á dirección e á produción. En 1926 converteuse no director teatral do Burgtheater de Viena.
En 1929 comezou a producir filmes, sendo director de diálogos de Anatole Litvak na UFA en Berlín e debutou como director dous anos despois.
Presentindo o ascenso do nazismo marchou a Francia en 1933, nacionalizándose francés en 1938. Trala caída de Francia viaxou a Suíza, Italia e finalmente aos Estados Unidos en 1941. Tras algúns anos sen traballo recibiu a axuda de Preston Sturges e continuou a súa carreira como director. O seu filme máis aclamado desta etapa é Carta dunha descoñecida (1948), baseado nunha novela de Stefan Zweig. En 1950 volveu a Francia.
La philosophie expliquée à ma fille
La philosophie expliquée à ma fille (A filosofía explicada á miña filla) é un libro do escritor francés Roger-Pol Droit, publicado en 2004.
Sinopse
Do que trata este libro, como ben o seu título indica, é de como un pai lle explica o mellor posible a súa filla de 16 anos o importante que é a filosofía para a vida.
A filosofía busca a verdade en diversos campos: moral, político, científico, psicolóxico… e búscaa a través das ideas en forma de pregunta como por exemplo: cal é a verdadeira idea da alma? Estas buscas son importantes para vivir dunha maneira máis humana e intelixente, xa que as ideas gobernan as accións, as formas de vida e os comportamentos. Todos temos ideas, pero grazas á filosofía podemos distinguir as falsas das verdadeiras, moi fáciles de confundir, debido ó aprendizaxe a través do exterior que nos rodea, dende pequenos. Para iso debemos de examinalas e poñelas a proba para escoller as verdadeiras e detectar as falsas.
Antigamente a filosofía abarcaba todo: matemáticas, física, cuestións morais... e esta soñaba con chegar a coñecelo todo. Para os sabios, saber non era só instruírse, senón que tamén implicaba transformarse (perfeccionarse).
Na historia da filosofía, Platón e Aristóteles (xenios da antigüidade) pódese dicir que inventaron as regras do xogo. Nesa época de lendas empezouse a querer comprender, intentar razoar e usar a cabeza para descubrir a organización do mundo, as normas da vida e as leis da xustiza. Daquela fíxose unha diferenciación entre os sabios, que eran os que posuían a sabedoría, e os filósofos, que eran os que a buscaban.
Explicado dunha maneira sinxela a busca da sabedoría implicaba unha transformación de si mesmos para seren felices e ser capaces de abandonar a vida dun momento a outro sen axitarse, polo que os filósofos dicían que ningún ser humano chegará a ser sabio, que só era un modelo a seguir; como dicía Aristóteles: "o ser humano está feito para coñecer e desexar saber, xa que o coñecemento lle pode procurar a maior felicidade".
Naquela época tiñan uns pensamentos semellantes ós nosos, xa que na filosofía xorden novos puntos de vista sen aprazar as vellas ideas.
Unha das fontes a seguir era que o pracer daba a felicidade. Hai dúas concepcións de praceres: en repouso (non sentir dor, nin sono...) o non sentir dor da a felicidade, e en movemento (bailar, beber, facer o amor... ) para sentir o desexo.
Despois coa chegada do cristianismo houbo uns certos cambios como por exemplo que os sabios pasaron a ser santos para acadar a salvación e con isto a felicidade. Pasouse dun horizonte humano a un divino onde se deixou apartada a filosofía ata que chegou o renacemento onde volveu ser libre pero sen a figura do sabio, nela xa só interesaba a verdade.
A filosofía moderna o que quería era un sistema filosófico, isto é, unha comprensión global do mundo en todos os aspectos e xerar respostas a partir de principios e regras. Na filosofía actual o que se persegue é unha comprensión do mundo captando a realidade mediante o pensamento, onde unha verdadeira idea (aquela que pode ser explicada) que estea ben construída aporta unha realidade creada mediante palabras.
Para expresar unha idea hai que seguir tres pasos: 1. A frase que expresa a idea non pode ser un galimatías (verde e o é). 2. Non pode conter contradicións (círculo cadrado). 3. A frase debe referirse a algo existente (pelos de tartaruga).
Aínda así isto non quere dicir que as palabras non poden designar ideas abstractas (sinal de prohibido o paso).
Partes da filosofía
A metafísica é a parte que interroga os puntos máis fundamentais da realidade e a lóxica é o estudo das demostracións e os razoamentos, que máis adiante e xunto coa psicoloxía (estudo da alma) se separaron da filosofía.
A filosofía moral relacionase coa política no punto común entre a relación de varias persoas onde somo bos e malos cos nosos semellantes e os nosos semellantes a nos. A moral vincúlase co feito de estar en relación con outras persoas e isto dá lugar á política que se encarga da organización dunha cidade, preocúpase polos dereitos dos homes e mulleres e da defensa das liberdades dos cidadáns.
Disto tírase a conclusión de que a filosofía xa non só busca as ideas verdadeiras, senón as ideas verdadeiras universais, aínda que moitas ideas son diferentes e non coinciden iso é porque non se chegou a unha idea universal coa que todos deberían estar de acordo. Para relacionarse coa filosofía hai que ser ambicioso, querelo coñecer todo, e modesto, aplicar un esforzo permanente. Por último temos que encontrar o noso propio camiño a través das ideas gañando amigos, que che axudarán a profundar, e inimigos filosóficos.
Por pouco que sexa sempre hai algo comprensible ó que nos debemos aferrar e co que seguir para diante para conseguir descifralo por moi difícil que pareza.
Partes do libro
Prólogo
No prólogo o autor do libro explícanos que quere dicir xeralmente o termo filosofía e fainos comprender que o único que se precisa para entender e practicar a filosofía é: facerse preguntas e ter a capacidade de reflexionar sobre elas.
Ademais, deixa claro o obxectivo do seu libro, que é, dar unha idea máis clara e precisa á xente nova sobre a filosofía.
Capítulo 1: Buscar as ideas verdadeiras
O Primeiro capítulo do libro comeza dicindo o significado de filosofía no grego antigo (amor cara á sabedoría). Logo disto, explica que coñecer algo realmente leva consigo vivilo.
O autor, ponnos varios exemplos disto con historias sobre o que Sócrates facía antigamente para ensinar ás persoas que non coñecían realmente aquilo que crían coñecer mellor.
Capítulo 2: Ser sabio ou instruído
No segundo capítulo,fai referencia aos gregos e á herdanza que nos deixaron, xa que eles foron os creadores das “pautas” da filosofía.
Na Grecia antiga, os sabios eran os que posuían a sabedoría ,é diferente do que hoxe en día son os filósofos que buscan a sabedoría e tamén unha comprensión de mundo por medio de captar a realidade a través do pensamento con lóxica.
A parte da grega,fai notar a importancia doutras culturas antigas, que son hoxe en día a nosa referencia sobre a filosofía. Ademais trata diferentes formas de pensamento como o estoicismo (crenza de que se pode ser feliz a pesar de sufrir a miseria e a dor).
Capítulo 3:Seguir o camiño das palabras
Marca a diferenza entre unha idea falsa e unha verdadeira xa que estas, poden guiar ou desviar e a filosofía busca as ideas verdadeiras mediante as palabras,estas son o seu instrumento.
Para saber se unha idea é correcta cómpre verificar que a frase que a expresa non é un galimatías (que non transmite nada), comprobar que non contén ningunha contradición e por último,pensar se se refire a algo existente ou só a algo posible.
En definitiva, hai que procurar se se trata dunha realidade abstracta (que só se pode pensar) e facer diferenza entre o concreto (o que se percibe polos sentidos) e o abstracto.
Capítulo 4:Tantos camiños de liberdade!
Danos a coñecer os dominios da filosofía: a metafísica (parte que se interroga sobre as cousas máis importantes da realidade), a lóxica (estuda os razoamentos e as súas demostracións) e a psicoloxía (estuda o funcionamento da alma).
Ademais presenta os puntos en común e as diferenzas entre a moral e a política.O que teñen en común é a relación entre varias persoas. A filosofía, é ao fin e ao cabo, unha procura, pero das ideas universais e esta é a razón do desacordo entre os filósofos xa que ninguén é capaz de buscar a verdade universal e que á súa vez, sexa aceptada por todos.
Cana (vexetal)
Co termo cana, canaveira, canavela ou canivela desígnase o talo de moitas gramíneas, cilíndrico, oco e con nós, coma o do millo ou dos bambús. Por extensión, moitos vexetais con talos deste xeito reciben este nome.
Plantas
miniatura|cana de bambú.
Tesouro de Elviña
O tesouro de Elviña é un conxunto de pezas de ouro atopadas no verán de 1953 nunha vivenda do castro de Elviña.
Persecución de Diocleciano
miniatura|dereita|280px|A derradeira oración dos mártires cristiáns, por [[Jean-Léon Gérôme (1883). A persecución de Diocleciano tiña o único obxectivo de frear a rápida expansión do cristianismo, esta persecución foi a máis violenta de todas.]] A persecución de Diocleciano, tamén coñecida como «Gran Persecución», foi a derradeira e se cadra a máis cruel persecución dos cristiáns no Imperio Romano. En 303, a tetrarquía formada polos augusti Diocleciano e Maximiano e os césares Galerio e Constancio emitiu unha serie de edictos que abolían os dereitos legais dos cristiáns e esixían que cumprisen as prácticas relixiosas tradicionais. Tódolos edictos posteriores se enfocaron no clero e pedían sacrificios universais, ordenando a tódolos habitantes a realizar sacrificios ós deuses. A persecución foi variando en intensidade ó longo do imperio —as represalias máis febles foron na Galia e en Britania, onde só se aplicou o primeiro edicto, mentres que as máis violentas tiveron lugar nas provincias orientais—. Malia que as leis persecutorias foron anuladas por diferentes emperadores en diferentes épocas, Constantino e o Edicto de Milán de Licinio sinalan tradicionalmente a fin da persecución dos cristiáns.
Tesouro de Elviña
As pezas presentan motivos decorativos xeométricos, tretrasqueles, filigranas e tamén varios parrulos soldados no diadema.
Persecución de Diocleciano
Os cristiáns eran considerados unha ameaza para as tradicións do Imperio Romano porque rexeitaban as festividades públicas, negábanse a practicar o culto imperial, non ocupaban cargos públicos e eran abertamente críticos coas relixións tradicionais. Se ben eran obxecto de discriminación a nivel local en todo o Imperio porque eran considerados integrantes dunha especie de «sociedade secreta» da cal sempre se sospeitaba, durante os dous primeiros séculos da era cristiana ningún emperador emitiu leis contra a fe ou a Igrexa, senón que a maioría das persecucións foron levadas a cabo por funcionarios do goberno local. Contra a década de 250, durante os reinados de Decio e Valeriano, comezaron a aprobarse determinadas leis contra a práctica do cristianismo. Este tipo de lexislación obrigaba ós cristiáns a realizar sacrificios ós deuses pagáns (acción vetada pola súa relixión), ou, senón, afrontar a prisión e a pena de morte. Despois da chegada ó trono de Galieno en 260, un decreto ordena de xeito temporal o cesamento da persecución, pero cando ascende ó trono Diocleciano no 284 prodúcese un cambio gradual na actitude oficial contra as minorías relixiosas. Durante os primeiros quince anos do seu reinado, Diocleciano purgou o exército de cristiáns, condenou os maniqueos a morte, e faise rodear por un grupo de opositores publicos ó cristianismo. A preferencia de Diocleciano por un goberno firme combinada coa imaxe de restaurador do pasado glorioso de Roma que quixo transmitir propiciou a máis profunda persecución da historia de Roma. Arredor do 302 Galerio, pagán devoto, meteu presión a Diocleciano para comezar unha persecución xeral dos cristiáns. Despois de consultar o oráculo de Delfos, a súa resposta foi entendida como un apoio da posición de Galerio e no 303 comezou a persecución a nivel xeral.
A persecución concretouse na promulgación de catro edictos sucesivos que marcaron o ritmo e as accións tomadas en contra da Igrexa. Así mesmo, o rigor con que cada unha destas medidas foron aplicadas variou en intensidade ó longo do Imperio, cun grao maior nos territorios orientais, gobernados por Diocleciano e Galerio, e menor nos gobernados por Constancio. O seu fillo, Constantino, despois de ser proclamado augusto no 306, rematou cos persecucións nos territorios que gobernaba e ofreceu ós cristiáns a restitución completa de todo canto perderan. Ese mesmo ano, en Italia, o usurpador Maxencio desprazou ó sucesor de Maximiano, Severo, bo i prometentó prometer unha tolerancia relixiosa total. Galerio dá por rematada a persecución no Oriente en 311, pero foi retomada en Exipto, Palestina e en Asia Menor polo seu sucesor, Maximino Daia. Constantino e Licinio, o sucesor de Severo, asinaron o «Edicto de Milán» no 313, que ofrecía unha aceptación máis profunda e comprensiva do cristianismo da que propoñía o edicto de Galerio. Cando Licinio venceu a Maximino no 313 puxo fin definitivamente á persecución en Oriente.
Porén, a persecución non conseguiu deter o crecemento da igrexa cristiá. No ano 324, Constantino era o único gobernante do Imperio e o cristianismo convertérase na súa relixión predilecta. Malia que a persecución tivo como resultado a morte —de acordo con estimacións actuais— de entre 3.000 e 3.500 cristiáns, así como a tortura, encarceramento ou desterro de moita outra xente, a maioría dos cristiáns evitaron o cástigo. A persecución causou que moitas igrexas quedasen divididas entre aqueles que cumpriran coas imposicións imperiais (os «traditores») e aqueles que se mantiveran «puros». Algunhas cismas, coma a dos donatistas no norte de África (que non se reconciliaron coa igrexa católica até despois de 411) e os maleciáns en Exipto, persistiron moito tempo despois das persecucións. Durante os séculos posteriores, algúns cristiáns crearon un «culto ós mártires» e esaxeraron as barbaridades da era das persecucións. Estas narracións foron criticadas dende a época da Ilustración e posteriores, de forma notable, por Edward Gibbon.
Sociedad Coral Polifónica de Pontevedra
A Sociedad Coral Polifónica de Pontevedra naceu, presidida por Antón Losada Diéguez, como unha reunión de amigos da música. No grupo inicial estiveron Antonio Iglesias Vilarelle, Joaquín Maquieira Fernández, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Álvaro Losada, Antonio Blanco Porto, Vicente Barreiro Viñas, Carlos Gastañaduy Ozores e Prudencio Otero Bermúdez de Castro. A primeira presentación foi o 9 de abril de 1925, Xoves Santo, na igrexa de San Francisco de Pontevedra, coa interpretación dun concerto sacro que se repetiu ó día seguinte na Basílica de Santa María a Maior, e o primeiro concerto foi no Teatro Principal de Pontevedra o 23 de marzo de 1926. Dende entón seguiu a liña proposta polos fundadores: polifonía clásica profana, polifonía sacra e melodías populares axustadas a unha interpretación polifónica depurada.
Historia
O coral fundacional era de corenta voces masculinas, dezaseis femininas e dezaseis de nenos. A comisión estaba integrada por Vicente Barreiro Viñas, Antonio Blanco Porto, Antonio Iglesias Vilarelle, Carlos Gastañaduy Ozores e Prudencio Otero Bermúdez de Castro. As tarefas de dirección, dende 1925 ata 1940, correron a cargo de Blanco Porto. Sucedeuno, durante 24 anos, Iglesias Vilarelle. Á súa morte encargouse dela Manuel Fernández Cayeiro (de 1964 a 1967). Dende 1968 estivo á fronte Agustín Bertomeu Salazar, director da banda de música da Escola Naval Militar de Marín, e logo del José A. Sánchez Rodríguez. En maio de 1980 colleu a batuta Xosé Verea Montero ata que, en outubro de 1998, a recolleu por segunda vez Fernández Cayeiro, con Raymunda Lisquiño Abal como adxunta, despois viría Marlene Armentero Cutiño e finalmente Nanette Sánchez Ordaz. Desempeñaron, ademais, a presidencia da sociedade, personaxes destacados da vida cultural do país como Castelao, José Blein Llinás, Vicente Riestra Calderón, Augusto García Sánchez, Xosé Fernando Filgueira Valverde e Xosé Carlos Valle Pérez. Castelao, ademais de presidente, foi escenógrafo e deseñou o escudo.
Actuou nas cidades máis importantes de Galicia, en Portugal, en Madrid, Bilbao, León, Oviedo, Santander, Burgos, Salamanca, Toledo e en Lourdes, contando co patrocinio da Xunta de Galicia, a Fundación Pedro Barrié de la Maza, a Deputación Provincial e o Concello de Pontevedra.
Entre as súas condecoracións figuran a Medalla de Prata de Pontevedra, a Medalla do Ateneo Santa Cecilia de Marín e a Medalla de Prata das Rutas Cicloturísticas do Románico.
Gravacións
Entre outras, conta cos discos:
Canciones Gallegas, Regal, 1958 (reeditado en 1970):
Canciones Gallegas, EP, Regal, 1958:
Canciones Gallegas, single, Regal, 1958:
Música religiosa, Regal, 1958:
Canciones y madrigales, Regal, 1958:
60 Aniversario de su fundación (1925-1985), 1986:
Fonoteca 92 n.º 6 El Correo Gallego, 1992:
Fonoteca 92 n.º 70 El Correo Gallego, 1992: (coa Banda de Música da Escola Naval de Marín)
Pabaigh
miniatura|200x200px|Pabaigh vista ao lonxe Pabaigh (en inglés: Pabbay) é unha das illas Barra no sur das Hébridas Exteriores (Escocia). O nome vén de Papey, que en nórdico antigo significaba "illa dos papar" (monxes). Con só 250 hectáreas nunca tivo unha poboación numerosa, e a comezos do século XX quedou abandonada tras da morte o 1 de maio de 1897 da maioría dos homes adultos nunha forte tormenta mentres pescaban.
Sociedad Coral Polifónica de Pontevedra
Gravacións
75 Aniversario, 2000:
Pokémon Pinball
Pokémon Pinball (en ポケモンピンボール) é un videoxogo de pinball baseado na serie de videoxogos Pokémon creado para Game Boy Color. Foi lanzado no Xapón o 14 de abril de 1999, e en América do Norte o 28 de xuño de 1999. No xogo, a bóla é unha Poké Ball, e a meirande parte dos obxectos do taboleiro están relacionados con Pokémon.
Como calquera outro xogo de pinball, o principal obxectivo é gañar puntos empregando os diferentes modos e acadar a máxima puntuación. Pokémon Pinball ten un obxectivo secundario que é conseguir os 151 Pokémon para encher a Pokédex.
Guthred
Guthred (ou Guthfrith) (nórdico antigo: Guðroðr), finado en 895, foi un caudillo viquingo de Northumbria, rei escandinavo de Jórvik cara ao ano 883 até a súa morte.
Traxectoria
O primeiro rei viquingo de York coñecido foi Halfdan Ragnarsson, expulsado en 877. En 883 Simeón de Durham escribe na súa Historia dos Reis: Pero na súa Historia da Igrexa de Durham expande a información tras a expulsión de Halfdan:O historiador medieval Æthelweard, cuxo traballo (o Chronicon) é unha fonte moito máis fiábel sobre o período que a obra de Simeón, recolle en 895: Por tanto, Guthred morreu o 24 de agosto de 895 (ou quizais 894) e foi enterrado na antiga igrexa, sede episcopal anterior á catedral de York.
No entanto non está claro se Guthfrith era cristián, aínda que as súas relacións coa comunidade de San Cuthberht eran cordiais, a cal era unha forza influente na antiga Bernicia, e que permanecera fóra da influencia de Halfdan, cuxa autoridade se limitaba ao antigo reino de Deira. Concedeu moitas terras entre o río Tyne e o río Wear para a comunidade, propiedades que xa pertenceron ao mosteiro de Wearmouth-Jarrow e formaron o núcleo das terras da igrexa de Durham. Outras terras, na desembocadura do río Tees, Guthred permitiu a Eadred adquirilas para a igrexa.
Simeón tamén cita que Guthred se enfrontou a unha grande invasión escocesa, que derrotou coa axuda de San Cuthberht.
Cultura popular
Guthred aparece como personaxe de Crónicas saxoas de Bernard Cornwell, principalmente nos señores do norte (2006).
Quilous
Quilous (en castelán: Quilós) é unha localidade do concello de Cacabelos, na comarca do Bierzo, na provincia de León, Castela e León.
Situación
Atópase preto das localidades de Vilaboa, San Cremenzo e Arborboa.
Bandeira das Bahamas
A bandeira das Bahamas está formada por tres franxas horizontais de igual anchura, de cor turquesa a superior e a inferior, e amarela a central. Na parte interior, a bandeira conta cun triángulo equilátero negro coa base ó longo do mastro, apuntando cara á franxa exterior. Foi adoptada o 10 de xullo de 1973.
A cor amarela representa as areas douradas do arquipélago xunto ó mar de cor turquesa. O triángulo negro representa o pobo bahamés.
Alcamo
275px|miniatura|Castelo de Alcamo Alcamo é unha comuna de 42.022 habitantes da provincia de Trapani, Sicilia, Italia, situada no centro do Golfo de Castellammare, a 256 metros de altura, na aba do Monte Bonifato. Fundada no ano 828 polo comandante musulmán al-Kamuk.
Aeroporto de Trondheim, Værnes
O aeroporto de Trondheim, Værnes é un aeroporto internacional que serve a Trondheim, unha cidade e municipio no condado de Sør-Trøndelag, en Noruega. Está situado en Værnes, unha vila no municipio de Stjørdal, no condado de Nord-Trøndelag, a 19 quilómetros ao leste de Trondheim. Operado pola compañía estatal Avinor, comparte instalacións coa Estación Aérea de Værnes da Real Forza Aérea de Noruega. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 4 428 897 pasaxeiros, sendo o cuarto máis concorrido do país. O aeroporto ten dúas terminais; unha data de 1994 e úsase para o tráfico doméstico, mentres que a outra é a renovación da antiga terminal principal de 1982 usada para voos internacionais.
Scripps Research Institute
O Scripps Research Institute (TSRI, Centro de Investigación Scripps) é un centro de investigación estadounidense orientado a la investigación en ciencias biomédicas básicas. O edificio central está situado en La Jolla (California), e conta con centros en Jupiter (Florida), albergando a máus de 3.000 científicos, técnicos, estudantes de grao e persoal admininistrativo e doutro tipo, o que o converte nunha das organizacións privadas sen ánimo de lucro de investigación biomédica máis grandes do mundo.
Aeroporto de Trondheim, Værnes
As principais aeroliñas no aeroporto son Scandinavian Airlines (SAS), Norwegian Air Shuttle e Widerøe; as ters compañías teñen Trondheim como unha cidade foval. A principal ruta é o servizo cara Oslo, operado tanto por SAS como por Norwegian, sendo a décima ruta máis concorrida de Europa. Ámbalas dúas aeroliñas operan servizos usando tamén o Boeing 737 cara Bergen, Bodø e Tromsø. SAS ten algúns servizos domésticos adicionais, mentres que Norwegian ten varias rutas internacionais de baixa frecuencia no aeroporto. Widerøe opera o avión rexional Dash 8 cara seis aeroportos en Helgeland, ademais de voar tamén a Sandefjord. Krohn Air proporciona servizos cara Molde. Trondheim ten servizos internacionais diarios cara Copenhague proporcionados por SAS, e cara Ámsterdam operados por KLM. O aeroporto tamén opera voos chárter, principalmente cara o Mediterráneo.
Værnes foi posto en uso polo exército de Noruega no ano 1887. O primeiro voo realizouse en 1914 e pouco a pouco foron construíndo as instalacións do aeródromo. As primeiras instalacións de certa consideración, entre as que había tres pistas de cemento, foron construídas pola Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. Tras a guerra a Escola de Pilotos da Forza Aérea trasladouse a Værnes, aínda que en 1954 a meirande parte das outras actividades da forza aérea no centro de Noruega trasladáronse á base aérea de Ørland. A aviación civil comezou en 1951, cando a metade dos barracóns foron collidos para ser usados como terminal; a totalidade do edificio sería usado dende 1958. Os reactores comezaron a operar en Værnes en 1963, e a segunda terminal inaugurouse en 1965. A terceira terminal (a actual terminal internacional B) abriuse en 1985 e a cuarta, a terminal A, en 1994, xunto coa estación de ferrocarril.
Foros xerais vascos
miniatura|dereita|300px|[[Fernando o Católico xurando os Foros en Guernica, 1476. Cadro de Vázquez de Mendieta, "Besamanos", 1609]] Os Foros eran o conxunto de leis particulares, propias dun lugar ou territorio, que incluían costumes, privilexios políticos, económicos e mesmo normas penais, refrendados, normalmente, polo monarca. Para o País Vasco non houbo un foro único, senón que eran propios de cada unha das tres provincias, á parte de foros singulares de tipo municipal. Navarra, monarquía independente ata 1512, tiña o seu propio ordenamento. Porén as semellanzas nas normas e as coincidencias no funcionamento permiten falarmos de Foros xerais ou Foros vascos para o territorio vasco e navarro.
Estes foros desenvolvéronse na Idade Media e durante o Antigo Réxime, e mantivéronse ata 1839, sendo orixe a partir desa data de fortes controversias, que conduciron ata enfrontamentos armados, especialmente as denominadas guerras carlistas.
Caracteres xerais
Os aspectos máis comúns dos Foros xerais inclúen:
A total autonomía económica permitía adoptar planos propios neste campo.
Un segundo era a exención de servizo militar. Os continxentes cedidos ao exército real tiñan que ser aprobados polas Xuntas Xerais ou polas Cortes, segundo territorio; as Deputacións recrutaban forzas en caso necesario.
O control real
O monarca velaba o cumprimento das súas normas a través dun corrixidor no País Vasco e do vicerrei en Navarra. O corrixidor presidía as Xuntas. Cada rei estaba obrigado a xurar os foros en Guernica, e a súa vez os deputados a xurarlle lealdade, bicándolle as mans.
Taboíña de Venus de Ammisaduqa
miniatura|250px|A taboíña de Venus de Ammisaduqa exposta no [[Museo Británico.]] A Taboíña de Venus de Ammisaduqa é unha táboa de arxila achada na biblioteca do rei Asurbanipal en Nínive do século VII a. C., de 17,14 cm de lonxitude por 9,2 de ancho, que amosa observacións sobre a aparición e desaparición do planeta Venus recollidas durante o reinado do monarca babilonio Ammisaduqa mil anos antes, cuarto sucesor de Hammurabi. Está exposta no British Museum.
Importancia
A importancia desta táboa, escrita en cuneiforme, radica en que grazas ás observacións astronómicas que recolle, e coñecendo a duración dos reinados de cada rei a través das Listas Reais, foi posible situar absolutamente o oitavo ano do reinado de Ammisaduqa e, con relación a el, os anos do resto dos reis da I Dinastía amorita de Babilonia e do resto de reis do Próximo Oriente Antigo.
Porén, a inconsistencia e ambigüidade dos datos fornecidos pola taboíña non permitiu que se acadase o consenso entre os expertos, polo que existen ata cinco cronoloxías diferentes para esta época do Oriente Próximo: ultralonga, longa, media, curta e ultracurta. Por exemplo, para o ano de inicio do reinado do propio Ammisaduqa, as cronoloxías longa, media e curta propoñen:
Investigación
A táboa forma parte do conxunto Enuma anu enlil (Os días de Anu e Enlil), tratado de astroloxía babilonia, que interpreta fenómenos astronómicos en clave de agoiros para o futuro. Foi publicada inicialmente en 1870 por Henry Creswicke Rawlinson e George Smith como Enuma Anu Enlil Tablet 63, en Tablet of Movements of the Planet Venus and their Influences (The Cuneiform Inscriptions of Western Asia, volume III).
A súa importancia cronolóxica foi recoñecida por primeira vez en 1912, cando Franz Xaver Kluger logrou identificar o Ano do Trono de Ouro mencionado no texto co oitavo ano do reinado de Ammisaduqa.
Elect the Dead
Elect the Dead é o primeiro álbum en solitario de Serj Tankian, cantante de System of a Down, dispoñible dende o 23 de outubro de 2007.
O primeiro single titúlase Empty Walls. As cancións "Empty Walls", "The Unthinking Majority", "Saving Us" "Feed Us" e "Lie Lie Lie" xa se publicaron en internet.
Lista de cancións do álbum
1. "Empty Walls" - 3:50 2. "The Unthinking Majority" - 3:49 3. "Money" - 3:53 4. "Feed Us" - 4:34 5. "Saving Us" - 4:45 6. "Sky is Over" - 2:58 7. "Baby" - 3:33 8. "Honking Antelope" - 3:53 9. "Lie, Lie, Lie" - 3:35 10. "Praise the Lord and Pass the Ammunition" - 4:24 11. "Beethoven's Cunt" - 3:14 12. "Elect the Dead" - 2:50
Lista das cancións bonus que figuran na edición coleccionista
13. "Blue" 14. "Empty Walls" (Acoustique) 15. "Feed Us" (Acoustique) 16. "Falling Stars"
Lista de cancións da edición especial iTunes
17. "The Reverend King" - 2:49 18. "Blue" - 2:45 19. "Falling Stars" - 3:05
Moby
Richard Melville Hall, nado o 11 de setembro de 1965, coñecido polo seu nome artístico Moby, é un cantautor, músico, DJ e fotógrafo estadounidense. É coñecido pola súa música electrónica, o seu estilo de vida vegano, e por ser un activista dos dereitos dos animais. Moby vendeu arredor de 20 millóns de álbums en todo o mundo. AllMusic considérao "unha das figuras máis importantes da música dance de comezos da década de 1990, que axudou a levar esta música a unha audiencia masiva no Reino Unido e en América".
Sinusoide (vaso sanguíneo)
miniatura|300px|[[Micrografía electrónica dun sinusoide hepático con células endoteliais fenestradas, con fenestracións duns 100 nm de diámetro.]] Un sinusoide é un tipo de vaso sanguíneo capilar especial. Trátase de canais vasculares revestidos de endotelio de perfil transversal irregular, xeralmente de diámetro relativamente grande. Os sinusoides son similares a capilares fenestrados, pero non iguais, e clasifícanse como capilares descontinuos ou de poro aberto para distinguilos dos fenestrados. Os capilares fenestrados teñen tamén poros nas súas paredes non cubertos pola célula endotelial, pero si tapados por un diafragma. Ao contrario, os capilares de poro aberto carecen dese diafragma conxuntivo que cobre os poros, polo que estes están abertos, o que incrementa notablemente a permeabilidade do capilar (ver imaxe de tipos de capilares). Ademais, a permeabilidade está aumentada porque as aberturas que hai entre as células do endotelio son relativamente grandes e porque teñen poucas unións herméticas. O nivel de permeabilidade é grande dabondo como para permitir que pasen proteínas de tamaño pequeno ou mediano, como as albuminas séricas, que así poden entrar e saír doadamente da circulación sanguínea.
Os sinusoides teñen un percorrido moi retorto, de onde lles vén o seu nome, xa que se adaptan á xeometría do órgano. Esta configuración débese ao seu particular modo de desenvolvemento durante a organoxénese por penetración de parénquima epitelial en vasos sanguíneos embrionarios (o que é un desenvolvemento distinto do que presentan os outros capilares).
O endotelio dalgúns órganos linfoides é moi delgado, mais nas glándulas endócrinas é un mosaico de áreas fenestradas e non fenestradas. No fígado os sinusoides teñen aberturas especialmente grandes.
Localización
Atópanse sinusoides no fígado, tecidos linfoides como o bazo (sinusoides venosos), medula ósea, e en órganos endócrinos como o córtex suprarrenal, adenohipófise e outros. O sistema de sinusoides está especialmente dsesenvolvido no fígado. Os sinusoides situados nos villi terminais da placenta non son comparables a estes porque posúen un endotelio continuo e unha lámina basal completa.
Sinusoide hepático
Os sinusoides hepáticos son vasos sanguíneos de forma moi irregular coas súas células endoteliais aplicadas directamente ao parénquima do órgano, sen que haxa practicamente tecido conxuntivo en medio. O endotelio é fino. No fígado hai tres tipos de células asociadas aos sinusoides, xa que ademais das células endoteliais conteñen células de Kupffer con función fagocítica e células estreladas hepáticas (ou células de Ito). Estes sinusoides facilitan o intercambio de substancias entre os hepatocitos e o sangue. Os hepatocitos están separados dos sinusoides polo espazo de Disse. A presenza das células de Kupffer nos sinusoides hepáticos fai que estes sexan lugares onde se produce a fagocitose de bacterias que entran na circulación sanguínea. Aos sinusoides hepáticos chega sangue rico en oxíxeno procedente da arteria hepática, e sangue rico en nutrientes procedente da vea porta.
O endotelio dos sinusoides hepáticos deixa aberturas intercelulares de 0,1 a 0,5 microns de largo, e ademais nas porcións adelgazadas periféricas das células hai moitas fenestracións grandes. A maioría dos mamíferos teñen un endotelio dos sinusoides hepáticos con estas descontinuidades ou aberturas entre as células.
Illa de Zvërnec
miniatura|250px|Vista da illa dende a ponte. A illa de Zvërnec (en albanés: Ishulli i Zvërnecit) é unha illa dentro da lagoa de Narta, no sur de Albania.
A illa está case toda cuberta de altos piñeiros e atópase ó leste doutra illa moito máis pequena. Mide 430 m de longo e ten unha anchura máxima de 300 m. Zvërnec está conectada ó continente por unha ponte de madeira de 270 m de longo.
A illa é unha atracción turística, xa que contén o ben conservado mosteiro bizantino de Zvërnec, do século XIII ó XIV. Preto da illa atópase a vila que leva o mesmo nome.
Aeroliña
miniatura|O LZ 127 Graf Zeppelin de DELAG, a primeira aeroliña do mundo.
Unha aeroliña, compañía aérea ou liña aérea é unha compañía de transporte aéreo de viaxeiros ou mercadorías. As compañías que transportan os clientes dunha forma acordada entre eles denomínanse chárter. As aeroliñas de bandeira son aquelas que teñen unha participación accionarial do Goberno e xeralmente posúen o monopolio dos voos internos. A primeira aeroliña foi DELAG, Deutsche Luftschifffahrts-Aktiengesellschaft, fundada o 16 de novembro de 1909.
As primeiras aeroliñas
Pioneiros da aviación estadounidenses, como Rufus Porter e Frederick Marriott, intentaron iniciar aeroliñas usando dirixibles a mediados do século XIX, centrándose na ruta entre Nova York e California. Eses intentos non tiveron éxito debido a desgrazas como incendios nos aparellos ou desfeitas causadas por espectadores. DELAG, Deutsche Luftschiffahrts-Aktiengesellschaft, sería a primeira aeroliña do mundo. Fundouse no ano 1909 coa asistencia do Goberno e operou con dirixibles fabricados pola Zeppelin Corporation. A súa sede estaba en Frankfurt. As catro aeroliñas máis antigas que non usaron dirixibles e que aínda existen son a neerlandesa KLM, a colombiana Avianca, a australiana Qantas e a checa Czech Airlines. O primeiro voo de KLM realizouse en maio de 1920. Qantas (siglas de Queensland and Northern Territory Aerial Services Limited) fundouse en Queensland, Australia, a finais de 1920.
Inicios
A primeira aeroliña con avións de á fixa foi Aircraft Transport and Travel, creada por George Holt Thomas en 1916. Usando unha frota de antigos biplanos militares Airco DH.4A, que modificara para levar dous pasaxeiros na fuselaxe, operou con voos de socorro entre Folkestone e Gante. O 15 de xullo de 1919 a compañía realizou un voo de proba atravesando a canle da Mancha, a pesar da falta de apoio do goberno británico. Voado por Tte. H Shaw nun Airco DH.9 entre o aeródromo de Hendon, no norte de Londres, e o aeroporto de Le Bourget de París, a viaxe durou 2 horas e 30 minutos a un prezo de 21 libras por pasaxeiro.
O 25 de agosto de 1919 a compañía usou os Airco DH.16 para comezar un servizo dende o aeródromo londiniense de Hounslow Heath ata Le Bourget, o primeiro servizo internacional regular do mundo. A aeroliña gañou ao pouco tempo unha reputación de fiabilidade, a pesar dos problemas coa mala meteoroloxía e comezou a atraer a competencia europea. En novembro de 1919 gañou o primeiro contrato de correo aéreo civil británico. Prestáronselle seis Airco DH.9A da Royal Air Force para operar este servizo entre Hawkinge e Colonia. En 1920 estes avións regresarían á RAF.
Outros competidores británicos apresuráronse a seguir os seus pasos. Handley Page Transport creouse en 1919, usou bombardeiros convertidos Type O/400 cunha capacidade para 19 pasaxeiros para realizar un servizo entre Londres e París.
miniatura|Un anuncio de 1919 de KLM
Creáronse tamén as primeiras aeroliñas francesas que comezaron a competir pola mesma ruta. A Société Générale des Transports Aériens fundárona a finais de 1919 os irmáns Farman, e o Farman F.60 Goliath realizou servizos regulares dende Toussus-le-Noble ata Kenley, preto de Croydon. Outra das primeiras compañías francesas foi a Compagnie des Messageries Aériennes, creada en 1919 por Louis-Charles Breguet, ofrecendo un servizo de carga e correos entre o aeroporto de Le Bourget e o aeroporto de Lesquin, en Lille.
A aeroliña neerlandesa KLM realizou o seu primeiro voo en 1920, e na actualidade é a compañía máis antiga do mundo que operou continuamente. Creada polo aviador Albert Plesman, foi inmediatamente premiada coa designación "Real" da raíña Guillermina. O seu voo de estrea foi entre o aeroporto de Croydon, en Londres, e Ámsterdam, usando un DH-16 alugado a Aircraft Transport and Travel, levando a bordo dous xornalistas británicos e varios periódicos. En 1921 KLM iniciou os seus servizos regulares.