cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Manuel Pérez Álvarez
Traxectoria emprendedora
Ao longo da súa traxectoria profesional, Antonio Manuel Pérez Álvarez desempeñou unha gran variedade de cargos relacionados coa investigación e desenvolvemento ( I+D+i ), vendas, fabricación, comercialización e xestión; tanto en Europa como nos Estados Unidos.
Etapa en Kodak
O 2 de abril de 2003 Antonio Manuel Pérez Álvarez foi nomeado presidente de Kodak. O 19 de maio de 2005, tamén foi nomeado CEO de Kodak tras a xubilación de Daniel Carp. O 1 de xaneiro de 2006 pasou a ser presidente do Consello de Administración da empresa.
Segundo declaracións de Antonio Manuel Pérez Álvarez unha vez incorporado á empresa Kodak, manifestou a súa intención de que a empresa se reinventase, centrándose nas impresoras e no software como novos obxectivos comerciais. A pesar deste cambio de negocio, baixo o seu liderado en 2005 o prezo das accións de Kodak baixou uns 25 dólares por acción, chegando incluso a menos de 1 dólar o 30 de setembro de 2011. Ademais, o número de empregados de Kodak reduciuse a uns 7.000 en Rochester (onde ten a sede de Kodak).
Debido a estes reveses empresariais, Antonio Manuel Pérez Álvarez foi nomeado un dos peores presidentes de 2011 por diversas fontes de noticias financeiras, entre elas CNBC e The Motley Fool.
Debido a estes contratempos empresariais, Antonio Manuel tentou reactivar a empresa investindo miles de millóns nos dereitos de licenza de propiedade intelectual de Kodak, polo que os analistas financeiros advertiron de que Kodak estaba a gastar demasiado diñeiro, o que podería provocar unha situación de quebra.
Bancarrota de Kodak
O 19 de xaneiro de 2012, Kodak anunciou oficialmente a quebra da compañía, aproveitando un proceso de quebra en virtude do cal a compañía tiña até febreiro de 2013 para ofrecer un plan de reestruturación financeira aceptábel. O analista financeiro Shannon Cross afirmou que o problema de Kodak era que os seus negocios principais non xeraran beneficios e que a compañía vivía das taxas de licenza de propiedade intelectual.
Durante as súas declaracións sobre o concurso de acredores, Antonio Manuel Pérez Álvarez asegurou que os seus esforzos de reestruturación se viron afectados pola recesión económica, que se freou debido ao crecemento de novos negocios e acelerou a crise da industria cinematográfica. Así mesmo, indicou que os obxectivos para a reestruturación empresarial inclúen a obtención de novo financiamento; ademais da venda dalgunhas patentes da empresa e o axuste de diversos gastos herdados (como as prestacións sanitarias para xubilados).
O 9 de febreiro de 2012, Kodak anunciou que deixará de fabricar cámaras dixitais, videocámaras e marcos dixitais.
Premios, recoñecementos e polémicas
Antonio Manuel Pérez Álvarez recibiu o Premio Corporate Distinguished Achievement 2008 de B'nai B'rith International en recoñecemento ao seu traballo social e servizos humanitarios.
En 2009, recibiu o título honoris causa pola Universidade de Rochester ; Nese mesmo ano tamén foi nomeado un dos 10 mellores CEOs, segundo o sitio web www.247wallst.com.
Á marxe dos mencionados recoñecementos, Antonio Manuel Pérez tamén foi duramente criticado por ser un dos peores executivos dos Estados Unidos, debido á caída financeira que sufriu Kodak durante o seu mandato como presidente.
En febreiro de 2011 Antonio Manuel Pérez Álvarez foi nomeado membro do Consello de Emprego e Competitividade (Council on Jobs and Competitiveness), creado polo presidente Barack Obama.
Novás, Novás, Xinzo de Limia
Novás é un lugar da parroquia de Novás, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 23 habitantes, dos cales 12 eran homes e 11 mulleres.
Ahaggar
O Ahaggar (tamazight: Idurar Uhaggar ou Tassili Wan Ahaggar, ⵜⴰⵙⵙⵉⵍⵉ ⵏ ⵡⴰⵏ ⴰⵀⴰⴳⴰⵔ; en árabe: جبال هقار) ou Hoggar é un macizo montañoso situado no sur de Alxeria, no corazón do deserto do Sáhara.
Toponimia
A palabra «Hoggar» é unha transcrición francesa do termo árabe جبال هقار (djebel Haqar). Este provén do tuareg «Ahaggar», que en plural («Ihaggaren») designa a clase nobre entre os tuareg de Ahaggar.
Xeografía
dereita|miniatura| Paisaxe de Ahaggar miniatura| Imaxe de Ahaggar en [[outubro de 2018]] Atravesado polo Trópico de Cáncer a 80 km ao norte da comuna de Tamanrasset (Alxeria), o Ahaggar ocupa unha superficie de aproximadamente 50 000 km².
Ao leste de Tamanrasset érguese a máis de 2.000 m de altitude unha meseta erosionada de 250 km de diámetro. Está composta por escoadas lávicas, o campo volcánico de Atakor, sobre o que se alzan volcáns cunha altitude duns 3.000 m. O cumio máis alto do macizo, o monte Tahat, con 2.918 m, é tamén a montaña máis alta do país. O seu terreo escarpado, formado por picos e cantís de basalto e pórfiro, é un lugar popular para a escalada.
O Ahaggar nace da ensamblaxe dos distintos cratóns na orixe da oroxénese panafricana, en concreto na marxe do metacratón do Sáhara, no Proterozoico.
As altas temperaturas do verán contrastan coas do inverno, cando pode xear, e as choivas son escasas. Porén, estas condicións climáticas son menos extremas ca no resto do Sáhara. O Ahaggar constitúe, así, o hábitat de certas especies animais e vexetais.
Historia
Na meseta de Assekrem, a 80 km en liña recta de Tamanrasset, está a ermida de Charles de Foucauld, un dos moitos eremitas cristiáns que viviron no Ahaggar. Foucauld estabeleceuse alí en 1911.
O Ahaggar é tamén a terra ancestral da confederación tuareg Kel Ahaggar. Preto da cidade de Tamanrasset, no oasis de Abalessa, atópase a tumba de Tin Hinan, unha matriarca que se cre que era antepasada dos tuaregs de Ahaggar.
Entre novembro de 1961 e febreiro de 1966 o exército francés realizou trece probas nucleares subterráneas no macizo granítico de Tan Afella, no lugar de In Eker.
Vexetación
O macizo de Ahaggar alberga a oliveira Laperrinei, da que aínda hai algúns exemplares na rexión do monte Akerakar. Esta especie ameazada atópase próxima á oliveira europea e refuxiouse nas profundidades dos uadis (vales de torrentes máis ou menos secos).
Zymomonas mobilis
Zymomonas mobilis é unha bacteria con forma de bacilo gramnegativa, anaerobia facultativa, non esporulante, con flaxelos polares. É a única especie do xénero Zymomonas. Ten notables capacidades de produción de bioetanol, que superan as dos lévedos nalgúns aspectos. Foi illada orixinalmente de bebidas alcohólicas como o viño de palma africano, o pulque mexicano e tamén como contaminante da sidra e cervexa (que quedan estragadas) en países europeos.
Estraga a cervexa
Zymomonas é unha bacteria transportada pola auga indesexable na cervexa, porque a estraga creando un cheiro esterosulfurado debido á produción de acetaldehido e sulfuro de hidróxeno, que pode compararse a un cheiro a mazás podres ou a froita. Zymomonas non se atopou en cervexeiras lager debido ao seu funcionamento a baixa temperatura (8–12 °C) e estritos requirimentos de carbohidratos (só capaz de fermentar sacarosa, glicosa e frutosa). Atópase comunmente en cervexas ale acondicionadas en bocois nas que se usa un azucre cebador para carbonatar a cervexa. A temperatura de crecemento óptimo é de 25 a 30 graos Celsius.
Produción de etanol
Zymomonas mobilis degrada azucres a piruvato usando a ruta de Entner-Doudoroff. O piruvato é despois fermentado para producir etanol e dióxido de carbono como únicos produtos finais (igual que a fermentación alcohólica feita por lévedos).
As vantaxes de Z. mobilis sobre Saccharomyces cerevisiae con respecto á produción de bioetanol son:
Relacións Bahrain-Bután
As relacións entre Bharain e Bután refírense ás relacións bilaterais entre Bahrain e Bután. As relacións entre as Maldivas e Bután estabelecéronse formalmente o 6 de xaneiro de 1992, sendo o décimo oitavo país en ter relacións bilaterais con Bután. Bahrain non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, na India. Bután tampouco ten embaixada en Manama, mais si ten representación a través da embaixada da cidade de Kuwait, en Kuwait dende o ano 1983.
Zymomonas mobilis
Produción de etanol
Porén, malia estas atractivas vantaxes, hai varios factores que impien o uso comercial de Z. mobilis na produción de etanol celulósico. O atranco principal é que a gama de substratos queda limitada a glicosa, frutosa e sacarosa. A Z. mobilis de tipo silvestre non pode fermentar azucres de 5 carbonos como a xilosa e a arabinosa, que son compoñentes importantes dos hidrolizados lignocelulólsicos. A diferenza de E. coli e dos lévedos, Z. mobilis non pode tolerar os inhibidores tóxicos presentes en hidrolizados lignocellósicos como o ácido acético e varios compostos fenólicos. A concentración de ácido acético en hidrolizados lignocelulólsicos pode ser de ata o 1,5% (w/v), o que está moi por riba do limiar de tolerancia de Z. mobilis.
Fixéronse varios intentos de modificar por enxeñaría Z. mobilis para superar as súas deficiencias inherentes. O National Renewable Energy Laboratory (NREL), EUA fixo importantes contribucións na ampliación do seu rango de substratos para incluír azucres de 5 carbonos como a xilosa e arabinosa. , Desenvolvéronse cepas resistentes ao ácido acético de Z. mobilis por enxeñaría metabólica racional, técnicas de mutaxénese ou mutación adaptativa. , Porén, cando estas cepas orixinadas por enxeñaría metabolizan azucres mixtos en presenza de inhibidores o rendemento e produtividade son moito menores, o que impide a súa aplicación industrial.
Unha característica intgeresante de Z. mobilis é que a súa membrana plasmática contén hopanoides, compostos pentacíclicos similares aos esterois de eucariotas. Isto permítelle ter unha alta tolerancia ao etanol no seu ambiente, aredor do 13%.
Xenoma
Secuenciouse o xenoma da cepa Z. mobilis ZM4 e consta de 2 056 416 pares de bases que conteñen 1 998 xenes codificantes de proteínas. Isto demostrou que Z. mobilis só pode metabolizar a glicosa pola ruta de Entner-Doudoroff e non pode usar a ruta de Embden-Meyerhof-Parnas.
Queirugás, Novás, Xinzo de Limia
Queirugás é un lugar da parroquia de Novás, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 27 habitantes, dos cales 12 eran homes e 15 mulleres.
Ambrosia artemisiifolia
Ambrosia artemisiifolia é unha especie de planta da familia das asteráceas nativa de rexións de toda América.
Taxonomía
O nome da especie, artemisiifolia, déuselle porque as follas desta planta lembran as das Artemisia.
Distribución
A planta é nativa de América do Norte desde Canadá e Alasca ao leste e centro dos Estados Unidos, as Grandes pradeiras, e no Caribe en Cuba, A Hispaniola e Xamaica; ata América do Sur na biorrexión sur (Arxentina, Chile, Paraguai, Uruguai), e na biorrexión oeste (Bolivia, Perú) e no Brasil. A distribución desta planta en Europa espérase que se espalle no futuro debido ao cambio climático.
É a especie máis estendida destre xénero en América do Norte, onde a maioría das outras especies de Ambrosia son endémicas. Durante o verán causa alerxia en persoas susceptibles.
Descrición
Ambrosia artemisiifolia é unha planta anual que agroma ao final da primavera. Pode progagarse por rizomas ou por sementes.
Ten moitas ramas e crece ata ter 70 cm de altura. As follas divididas en pinnas e pelosas son de 3 a 12 cm de lonxitude.
O seu periódo de floración é de xullo a outubro en América do Norte. O pole é dispersado polo vento e pode ser moi alerxénico para persoas con febre do feo.
Produce froitos de verdes a marróns de 2–4 mm obcónicos (forma de cono invertido). Forma sementes ao final do verán ou outono. Como as sementes persisten durante o inverno e son numerosas e ricas en aceite, son do gosto de diversas aves.
Especie invasora
miniatura|esquerda|Ambrosia nun galiñeiro en Bélxica. Ambrosia artemisiifolia é unha especie invasora moi esendida e pode converterse nunha nociva mala herba, que se naturalizou en: Europa; a Asia temperada e o subcontinente indio; norte e sur da África temperada e en Macaronesia; Oceania en Australia, Nova Zelandia e Hawaii; e no suroeste de América do Norte en California e outras zonas do suroeste de Estados Unidos. Un estudo científico que investigou as bases xenómicas da súa invasividade en Europa, onde se introduciu no século XIX, resecuenciou 655 xenomas da planta, incluíndo 308 espécimes de herbario recollidos hai 190 anos. Nas poboacións europeas invasivas, o estudo atopou que había unha selección de sinaturas en xenes defensivos e unha baixa frecuencia de patóxenos que induzan enfermidades nesta planta. Xunto cos cambios temporais na estrutura da poboación asociados coa introgresión desde especies estreitamente relacionadas de Ambrosia, a capacidade de escapar de inimigos microbianos específicos probablemente favareceu o seu salientable éxito como especie invasora.
É unha mala herba moi competitiva e pode producir unha perda de rendemento nas colleitas de soia de ata o 30%. Controlala labrando a terra pola noite reduce a súa aparición nun 45%. A rotación de cultivos de cereais tamén a suprime se son sobresementadas con trevo. Doutro modo, a planta crece e madura, producindo sementes no restroballo do cereal.
Métodos de control
En 2014 o escaravello Ophraella communa apareceu ao sur dos Alpes no sur de Suíza e norte de Italia. Moitas das A. antemisiifolia que foron atacadas por el quedaron completamente defoliadas. O escaravello Zygogramma suturalis foi introducido en Russia e despois na China para o control desta planta, con resultados iniciais moi positivos.
SMARTER é unha rede de expertos europea interdisciplinar implicada no control desta planta, profesionais sanitarios, aerobiólogos, ecoloxistas, economistas e modeladores atmosféricos e agrícolas.
Sesquiterpeno lactonas moluscicidas
Illáronse tres sesquiterpeno lactonas das partes aéreas de Ambrosia artemisiifolia, identificados como psilostaquina A, psilostaquina B e psilostaquina C. As tres teñen certa actividade moluscicida contra o pequeno caracol tropical de auga doce Oncomelania hupensis.
Medicinal
Ambrosia artemisiifolia foi usada tradicionalmente como planta medicinal por tribos de indios nativos americanos, como os cherokees, lakotas, iroqueses, dakotas e delawares.
Fitorremediación
Ambrosia artemisiifolia é utilizada en proxectos de fitorremediación para corrixir a contaminación do solo, porque elimina metais pesados como o chumbo dos solos contaminados.
O Mosteiro, Novás, Xinzo de Limia
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Novás, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 13 habitantes, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
Xenoma (parasitismo)
miniatura|300px|Xenoma no peixe plano [[Limanda limanda.]]
Un xenoma (pronunciado /ksenóma/, do grego ξένος, xénos, 'estraño, estranxeiro') tamén chamado complexo xenoparasítico é un crecemento dos tecidos causado nos hóspedes por varios protistas e fungos, especialmente microsporidios. Pode ocorrer en numerosos organismos, pero o máis frecuente é atopalo en peixes. Na maioría dos casos a célula hóspede e os núcleos sofren unha hipertrofia que ten como resultado un cambio na organización da célula e a súa estrutura e pode orixinar núcleos poliploides. Este resultado débese a que o microsporidio parasito prolifera dentro da célula hóspede. Isto produce unha 'coexistencia simbiótica' entre o parasito e a célula hóspede. Isto forma o complexo xenoparasítico. Adoitan conter numerosos compoñentes celulares así como microsporidios en diferentes estadios de desenvolvemento e esporas.
Non todas as infeccións de microsporidios orixinan a formación de xenomas; soamente unhas poucas especies de microsporidios poden causalos.
Historia
Complexo xenoparasítico foi o termo inicialmente ideado a principios do século XX para describir un tipo específico de 'tumores' que se encontraban en varios organismos e que eran causados por infeccións por moitas especies de microsporidios. Un artigo publicado en 1922 por Weissenberg introduciu o termo 'xenon' para os complexos xenoparasíticos que observou en peixes Gasterosteidae causados polo microsporidio Glugea anomala, antes de que finalmente cambiase o termo por xenoma (porque xenon xa era o nome dun elemento químico que daquela acababa de descubrirse).
A hipertrofia de células causada por protistas e fungos foi observada desde finais do século XIX en varios organismos, nos cales a infección variaba na especificidade de célula hóspede, o que acababa producindo diferentes consecuencias celulares. Por exemplo, os protistas dinoflaxelados Sphaeripara catenata inducen a hipertrofia, formación de núcleos poliploides e formación dun hiposoma de parede grosa onde se estenden rizoides dentro do citoplasma para a absorción de nutrientes no hóspede apendiculario Fritillaria pellucida. Isto pode contrastarse coa infección por Microsporidium cotti dos testículos de Taurulus bubalis, onde está presente unha densa capa de microvilosidades para mellorar a absorción de nutrientes.
Patoxénese
Os xenomas orixínanse en varios tipos de organismos, dependendo da especie de parasito. Os microsporidios prodcen xenomas en oligoquetos, insectos, crustáceos e peixes. Ademais da especificidade de organismo, diferentes especies de parasito terán unha distinta especificidade de célula hóspede, mesmo se infectan o mesmo organismo. Por exemplo, Microsporidium chaetogastris só infecta células do tecido conectivo e muscular do anélido Chaetogaster diaphanus, mentres que outras especies de microsporidios infectan outros tipos de tecidos. Outro exemplo é a doenza das galadas microsporidial en diferentes especies de peixes causada por Loma salmonae. En certas especies era máis frecuente a formación de xenomas despois dunha infección polo mesmo parasito, é dicir, os xenomas de cada filamento branquial no salmón Oncorhynchus tshawytscha eran de 8 a 33 veces máis grandes que na troita arco da vella, mostrando diferenzas na susceptibilidade da célula hóspede.
En xenomas de microsporidios todo o ciclo vital está restrinxido ao xenoma; este é diferente en distintos protistas. O ciclo vital predominantemente é simple e consiste en merogonia seguida de esporogonia. Ocasionalmente o retículo endoplasmático asóciase con merontes, que se forman durante a merogonia e pérdese unha vez que ocorre a esporogonia. O tempo que tarda un xenoma en desenvolverse varía dependendo do organismo hóspede, da célula e do parasito. Porén, xeralmente empeza a formarse poucas semanas despois da infección, dependendo do ciclo vital do parasito. O tamaño dos xenomas tamén varía co tipo de parasito e de hóspede e pode ser duns poucos micrómetros ou de varios milímetros.
Aínda que se acepta xeralmente que o xenoma impide o espallamento do parasito polo organismo hóspede, isto non é totalmente exacto. Como as especies que forman xenomas son formadoras de esporas, é posible que as súas esporas poidan liberar os seus esporoplasmas, que penetrarán na parede do xenoma, infiltrándose e infectando células veciñas. En microsporidios isto está mediado por unha proteína altamente especializada: o tubo polar. Esta proteína especializada atópase dentro da espora e está en contacto co esporoplasma. A estimulación ambiental específica causa que a espora descargue o tubo polar, que penetra a membrana que envolve o xenoma e proporciona unha ruta de saída para o esporoplasma. Pénsase que este é un modo de autoinfección. A rotura do xenoma pode tamén causar a dispersión das esporas infecciosas. Isto pode orixinar a formación doutras formas de xenoma máis persistentes.
A transmisión destes patóxenos ocorre predominantemente por vía oral cando están en contacto ou nas proximidades de organismos xa enfermos por medio da liberación de esporas infecciosas, que son tragadas. Porén, hai informes de infeccións producidas nalgúns organismos a través da pel. Pode realizarse experimentalmente a indución da infección e formación do xenoma de maneira intramuscular, intravascular e intraperitoneal. Pénsase que o primeiro sitio de entrada de moitos destes parasitos é o tracto gastrointestinal, onde a presenza de encimas como a pepsina ou o cambio a un pH alcalino (causado pola capa mucosa presente nesa área) induce a descarga do tubo polar. Despois disto, a súa migración desde a súa liberación inicial ao seu destino final na célula hóspede varía considerablemente, dependendo do patóxeno, hóspede e localización da célula hóspede. Por hibridación in situ descubriuse que os microsporidios da especie Loma salmonae entran no epitelio mucoso do intestino e migran á lámina propia antes de chegaren ás branquias, onde finalmente residirán, a través da infección de células sanguíneas. Outros vehículos de transporte poden ser as células T, os linfocitos e outras células migratorias como os monocitos, que sofren a infección por causa da fagocitose do parasito na lámina propia ou da infiltración por esporoplasmas usando os tubos polares. Tamén é posible que estas células de transporte poidan elas mesmas desenvolver un xenoma.
Xenomas en peixes
Os microsporidios son unha causa frecuente de doenzas nos peixes e os xenomas adoitan ser máis frecuentes en peixes que noutros organismos. Un artgo publicado en 2002 facía unha lista de 15 xéneros e 157 especies de microsporidios que causan enfermidades en peixes, mais soamente dez destes xéneros inducen a formación de xenomas. Os xéneros de microsporidios que causan xenomas poden, por tanto, ser bastante diversos e clasificarse en varios grupos dependendo da súa morfoloxía:
Recentemente os microsporidios que infectan peixes agrupáronse en cinco clases de acordo cos seus trazos moleculares, un maior nivel de clasificación usando análises do ADNr da subunidade pequena ribosómica (SSU). Porén, aínda faltan datos moleculares de varios xéneros de microsporidios.
Xenomas noutros organismos
Aínda que os xenomas son moito máis característicos dos peixes que doutros organismos, poden estar bastante estendidos en crustáceos, insectos, oligoquetos e outros vertebrados. Os xenomas de microsporidios que se desenvolven en peixes poden tamén darse en crustáceos. Uns 43 xéneros de microsporidios infectan crustáceos, e polo menos 23 especies de microsporidios encóntranse en camaróns, a maioría deles infectando o tecido muscular. Outras especies tamén infectan o tracto dixestivo, os órganos reprodutores e os hepatopáncreas. Atopáronse formacións similares a xenomas en especies de musarañas causados por Soricimyxum fegati, un tipo de Myxosporea, o que demostra que tamén se producen en mamíferos.
Tratamento
O hóspede pode finalmente destruír o xenoma. Nos xenomas maduros ocorre unha inflamación proliferativa que os transforma en granulomas. A involución do granuloma comeza despois cando a fagocitose mata as esporas.
Asociación de Electores de Schleswig Meridional
A Asociación de Electores de Schleswig Merdional (en alemán Südschleswigscher Wählerverband, abreviado SSW; en dinamarqués Sydslesvigsk Vælgerforening; e en frisón setentrional Söödschlaswiksche Wäälerferbånd) é o partido político alemán da minoría dinamarquesa e frisoa en Schleswig-Holstein. A SSW intégrase no partido político europeo da Alianza Libre Europea.
Ideoloxía
A SSW naceu para a representación e defensa dos intereses das minorías culturais de lingua frisoa e danesa de Schleswig-Holstein, rexeita integrarse no eixo esquerda-dereita aínda que se di inspirado no modelo nórdico no relativo ás políticas culturais, medioambientais, benestar e ensino. Na década de 1950 o partido incorporou nos seus documentos programáticos o dereito de autoderminación e á autonomía política, na actualidade insiste na descentralización a nivel local e é un exemplo de partido representante dunha minoría integrada no sistema político do Estado que a alberga.
Traxectoria
O partido fundouse en 1948 baixo o patrocinio das autoridades militares británicas co albo de representar á colectividade dinamarquesesa residente no sur de Schleswig, os frisóns incorporáronse á formación unha vez creada. Ten o seu antecedente na Liga de Schleswig creada na década de 1920 e que defendía un referendum para anexionar a rexión de Flensburgo a Dinamarca, tal e como sucedera co norte de Schleswig logo do Tratado de Versalles.
Durante a primeira lexislatura do Bundestag da República Federal Alemá (1949-1953) o partido mantivo un deputado en Bonn. Con todo, o establecemento da barreira electoral do 5% dos votos para conseguir escano nos lexislativos, aprobado en 1950, supuxo que o partido perdese a súa representación federal en 1953 e no Landtag de Schleswig-Holstein. Posteriormente, as Declaracións de Bonn-Copenhage en 1955, permitiron excluír á SSW, como representante dunha minoría cultural, da barreira do 5% para obter representación. Isto permitiu que o partido volvese ao parlamento de Schleswig-Holstein en 1958 sen perder nunca a representación. A partir da década de 1960 o partido coñeceu unha mingua de apoios, caendo a menos do 1,5% dos votos, se ben dende principios do século XXI gañou novos apoios permitíndolle superar o 3% e o 4% nas eleccións de Schleswig-Holstein. Aínda que a SSW deu apoio parlamentar a varios gobernos do seu Estado federado, en 2012 incorporáronse a unha coalición de goberno canda o SPD e Os Verdes, que se mantivo ata 2017. Doutra parte, en 1961 optou por non participar nas eleccións ao Bundestag, unha decisión que foi revisada en 2020, cando se decidiu concorrer ás eleccións federais de 2021, nas que logrou que Stefan Seidler fose electo.
Alberto Seoane
Traxectoria
Pacede o síndrome TAR polo que carece de cúbito e radio. Comezou a xogar a pimpón no Colexio Compañía de María da Coruña, onde estudaba, pasando despois a adestrar no Club do Mar de San Amaro, unha sociedade recreativa coruñesa.
Compatibilizou o seu desempeño deportivo co estudo da licenciatura de Ciencias económicas na Universidade da Coruña, reprensentándoa nos campionatos interuniversitarios de España de 2008 e 2009 e nos Xogos Deportivos Galaico-Durienses de 2008. Foi campión galego por equipos sub 23 en 2010 e dúas veces campión do mundo por equipos (en 2014 e 2017). Clasificado para os Xogos Paralímpicos de Río en 2016 acadou dobre diploma paralímpico. Foi galardoado co Premio UDC Deportes en 2017, a decisión foi tomada por unanimidade polo xurado que valorou os "éxitos acadados durante a súa traxectoria deportiva e especialmente na preparación paralímpica". En 2021, adestra no Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat del Vallès. Ademais, combina a súa carreira deportiva con charlas en centros educativos e, dentro do programa CAR Speakers, a empresas sobre valores asociados ao deporte como o compromiso e a superación. Tamén colabora con Teledeporte. En 2022, proclamouse campión de España en clase 6 de tenis de mesa adaptado.
Manuel Velázquez
Manuel Velázquez Villaverde, nado en Madrid o 24 de xaneiro de 1943 e finado en Fuengirola o 15 de xaneiro de 2016, foi un futbolista español. Centrocampista histórico do Real Madrid, disputou con este club 402 partidos oficiais ao longo de 12 tempadas, nas que gañou seis ligas de Primeira División, tres Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Europa. Foi internacional coa.
Traxectoria
Ingresou nas categorías inferiores do Real Madrid en idade cadete, e subiu ata o considerado segundo filial, o Real Madrid Afeccionados, de carácter afeccionado. Centrocampista con gran técnica e dominio das dúas pernas, proclamouse vencedor do Campionato de España de Afeccionados en 1962 tras gañar o seu equipo por 2-1 ao FC Barcelona Amateur. Seguido de preto polo entón adestrador do primeiro equipo, Miguel Muñoz, foi cedido a equipos de maior categoría para continuar coa súa progresión.
Aquel equipo foi bautizado como o "Madrid dos Yé-yé", e gañou seis campionatos de liga e tres da Copa do Xeneralísimo. Velázquez disputou un total de 402 partidos co club, nos que marcou 59 goles.
Alcumado "o cerebro", en 1977 abandonou as filas madrileñas para embarcar cara a América, onde xogou unha tempada no Toronto Metros-Croacia canadense, da North American Soccer League, a máxima categoría dos Estados Unidos e o Canadá. Xunto ao portugués Eusébio, foi o referente do equipo e do campionato, pero a metade de tempada sufriu unha grave lesión de xeonllo fronte a un porteiro rival. A pesar de ser operado con éxito, foi o final da súa carreira deportiva.
Selección española
Foi 10 veces internacional coa selección española, coa que debutou o 1 de febreiro de 1967 nun empate sen goles ante Turquía en Istambul. O seu último partido coa selección foi o 17 de abril de 1975, contra Romanía en Madrid.
Soutelo da Pena, A Pena, Xinzo de Limia
Soutelo da Pena é un lugar da parroquia da Pena, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 14 habitantes, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres.
Corpo de Voluntarios "Benito Juárez García"
O Corpo de Voluntarios "Benito Juárez García" foi un continxente mexicano que participou na Guerra civil española, integrado nas Brigadas Internacionais.
Historia
Creado tras o comezo da Guerra civil española como unha unidade de voluntarios, tiña como obxectivo combater a prol da Segunda República Española, ameazada polo golpe de estado comandado por Emilio Mola e despois por Francisco Franco. A intervención de tropas nazis e fascistas en favor do bando sublevado tivo como resposta a chegada de numerosos voluntarios internacionais en defensa da República española.
A unidade, da que se descoñece o número, estaba integrada por crioulos, ex-revolucionarios e milicias do Exército mexicano, así como militantes socialistas e comunistas, entre outros. Dirixiu o continxente Felipe Garrido Llovera, fillo do comunista mexicano Tomás Garrido Canabal, fundador das Camisas Rojas. A unidade foi nomeada en honor ao destacado político mexicano de mediados do século XIX.
Unha vez organizado en España, foi integrado na XV Brigada Internacional. O continxente cesou as súas operacións en 1938, coa retirada dos voluntarios internacionais e a disolución das Brigadas en outubro dese ano.
México foi un país de acollida de moitos exiliados, entre os que se atopaban os coñecidos como Nenos de Morelia.
Os exiliados españois participaron nas reformas culturais e educativas do entón presidente Lázaro Cárdenas del Río. A contratación de mestres e de artistas como Luis Buñuel deu como resultado a fundación do Colexio de México, centro de investigación e ensino superior.
Francesc Aragó
Domènec Francesc Joan Aragó i Roig, en catalán e Dominique François Jean Arago Roig en francés, coñecido nos Países Cataláns como Francesc Aragó e internacionalmente como François Arago, nado en Estagell, Rosellón, o 26 de febreiro de 1786 e finado en París o 2 de outubro de 1853, foi un matemático, físico, astrónomo e político.
Continuou o traballo de medición de meridianos para definir o metro de Barcelona a Mallorca. Descubriu varios fenómenos de electromagnetismo que lle valeron a medalla Copley. Descubriu que a velocidade da luz é independente da velocidade relativa do emisor e do receptor, o que foi a base para o desenvolvemento da teoría da relatividade. Descubriu a polarización da luz e desenvolveu a teoría ondulatoria da luz. Tamén estivo activo en numerosos campos como a meteoroloxía, a xeofísica, a astronomía ou o electromagnetismo.
Como político, de profundas ideas republicanas, foi un dos asinantes da proclamación da II República Francesa, da que foi ministro. Defendeu o sufraxio universal e decretou a abolición da escravitude en Francia.
Familia e vida persoal
François Aragó era fillo do liberal Francesc Bonaventura Aragó e de Maria Roig. Era o máis vello de catro irmáns e todos eles convérteronse en personaxes famosos na Francia do seu tempo.
Xuventude e formación
De mozo, Aragó amosou vocación militar e foi levado á escola municipal de Perpiñán (que hoxe leva o seu nome), onde comezou a estudar principalmente literatura. Un día viu a un oficial moi novo, que dirixía as obras de reparación da muralla da cidade, e preguntoulle como conseguira os galóns tan rápido. Este explicoulle que estudara na Escola Politécnica Superior, onde se podía ingresar aprobando unha proba de acceso, e que na biblioteca estaba publicado o temario.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Arago_estagel.jpg/220px-Arago_estagel.jpg|esquerda|miniatura| Estatua en Estagell, a súa cidade natal A partir de entón só acudiu ao colexio ás clases de matemáticas e preparou pola súa conta o acceso á Politécnica; en ano e medio chegou a dominar as materias do programa, pero ese ano o examinador Monge non foi a Montpellier e avisou por carta aos estudantes que os examinaría en París. Aragó non puido moverse e ampliou un ano máis a súa formación en matemáticas estudando a Análise Infinitesimal de Euler, a Solución de ecuacións numéricas, Teoría das funcións analíticas e Mecánica analítica de Lagrange, e a Mecánica celeste de Laplace. Ao ano seguinte, cando foi examinado en Tolosa, sorprendeu ao seu examinador co seu coñecemento de Lagrange.
En 1803, ingresou na Politécnica de París, pero achou que os profesores eran incapaces de impartir coñecementos e manter a disciplina; comentou que lle gustaría estudar a fondo física e química pero que os seus compañeiros non lle deixaban tempo; en matemáticas, dixo que ao entrar xa sabía máis do que necesitaba para saír da escola.
Para pasar dunha división da escola á outra había que examinarse con Adrien-Marie Legendre. Este ao escoitar o seu apelido, díxolle: "Entón non es francés". Aragó respondeu que se non o fose, non sería admitido, que viña da Cataluña do Norte, pero que era francés e iso debería ser suficiente; Resolveu o problema do exame mediante unha dobre integral, un método que o mestre non explicara na clase e preguntoulle de onde o sacara. Aragó respondeu que dun libro do propio mestre, e este dixo que non sacaría nada del adulándoo. Despois pediulle que calculase o centro de gravidade dun sector esférico, Aragó comentou que era doado e Legendre díxolle que entón o calculase asumindo que a densidade fose variable co raio. O alumno resolveu o problema de forma brillante e Legendre díxolle "sigue así e aínda seremos bos amigos"
A viaxe á Península Ibérica
Antes de ser profesor da Escola Politècnica, Francesc Aragó percorreu a Península Ibérica entre 1806 e 1808 (principalmente por Cataluña, Baleares e Valencia) co obxectivo de realizar varias medicións do arco meridiano terrestre. A súa vocación era servir na artillería, pero en 1804, grazas aos consellos e recomendacións de Simeon Poisson, foi nomeado secretario do Observatorio de París. Entón entrou en contacto con Pierre-Simon Laplace, grazas a cuxa influencia a Aragó e Jean Baptiste Biot se lles encomendou a tarefa de completar as medicións do meridiano, tarefa iniciada por JBJ Delambre e interrompida desde a súa morte por PFA Méchain en 1804.
Aragó e Biot abandonaron París en 1806 e iniciaron operacións ao longo das montañas da Península Ibérica ; Biot volveu a París unha vez que determinaron a latitude de Formentera, o punto máis ao sur da súa expedición. Aragó continuou traballando até 1809, co obxectivo de medir o arco do meridiano para determinar a lonxitude exacta do metro. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Triangulaci%C3%B3_dels_Paisos_Catalans.jpg/220px-Triangulaci%C3%B3_dels_Paisos_Catalans.jpg|miniatura| Triangulación dos [[Países Cataláns, o triángulo base está en Salses, onde se mide unha distancia con gran precisión, entón polo método da triangulación atópanse todas as demais distancias medindo só os ángulos. A liña que vai de norte a sur corresponde ao meridiano de París, en cuxa lonxitude estaba definido o metro.]] Aragó lamentou as malas relacións entre cataláns, valencianos e aragoneses. Na súa biografía di:
Tamén lle impresiona o poder da igrexa e as accións da Inquisición española. Explica que en Valencia, mentres el estaba alí, condenaron a unha muller por bruxería. Sobre iso dixo:En 1808 as tropas de Napoleón invadiron a Península Ibérica e as Baleares; despois dos feitos do 2 de maio, Aragó foi confundido cun espía francés, unha idea baseada nas súas actividades de observación na cima do pico Mola de l'Esclop. Enriba desta montaña, nun pequeno observatorio cuxos muros aínda se conservan, triangulaba entre Mallorca, Eivisa e Formentera para rematar de estender o meridiano de París até as Illas. Aragó evitou ser linchado, como el mesmo explica:
En Alxer levou un barco a Marsella que, durante a viaxe, foi capturado por un corsario español; despois, xunto co resto do pasaxeiro e a tripulación, foi trasladado a Roses (Alt Empordà), onde foi interrogado polo xuíz. Viaxaba cun nome falso e o xuíz dixo: "vostede é español, de Valencia tal como vexo polo seu acento". Iso era máis perigoso que se o recoñecesen como francés, pois podían consideralo un desertor e condenalo a morte. Aragó dixo que tiña o don das linguas, que era comerciante e que aínda tiña o acento de onde fora comerciante. Pediu que un soldado de Eivisa o escoitase cantar unha canción popular eibisenca. O neno, lembrando a súa terra, púxose a chorar e xurou que Aragó era de Eivisa. Despois pediu falar co intérprete francés e este, ao escoitalo falar en francés, asegurou sen dúbida que era francés. O xuíz non o cría, pero estaba despistado, prometeulle que tarde ou cedo descubriría quen era, pero Aragó salvou a vida.
Estivo preso en Roses até que foi trasladado a Palamós (Baix Empordà); ao cabo de tres meses, tras un acordo co bei de Alxer, puido continuar a viaxe por mar até Marsella, pero despois, unha tormenta levou o barco cara a Bouxia, onde desembarcou e, viaxando por terra, chegou a Alxer, guiado por un imán o día de Nadal de 1808. Seis meses máis tarde, o 21 de xuño de 1809, embarcou de novo en Alxer rumbo a Marsella, onde, unha vez que chegou, tivo que permanecer en corentena nun cárcere; mentres estaba alí encerrado, recibiu unha carta de Alexander von Humboldt; comezou así unha relación entre os dous científicos que duraría corenta anos.
O ascenso científico
Grazas a este ascenso imparable, puido dedicarse a investigar diversos temas. Comezou estudando a refracción da luz e a súa velocidade. Continuou a través do electromagnetismo: inventando o electroimán e descubrindo o magnetismo rotacional. As primeiras investigacións de Francesc Aragó en física, levadas a cabo entre 1818 e 1822, versaron sobre a presión do vapor a diferentes temperaturas e a velocidade do son. Pola súa personalidade empática foi quen de sempre traballar en equipo, e compartiu sen reservas os seus descubrimentos con xenerosidade.
Actividade política
O 27 de febreiro de 1848, Aragó foi un dos asinantes da proclamación da república, e inmediatamente foi nomeado Ministro da Mariña e das Colonias no goberno provisional de Dupont de l'Eure: foi deste cargo. que o 27 de abril de 1848 Francesc Aragó asinou o decreto definitivo de abolición da escravitude.
Entre o 5 de maio e o 25 de xuño exerceu como xefe de Estado como presidente da Comisión Executiva. Foi partidario da represión das revoltas populares durante ese mes de xuño para estabilizar a Segunda república.
Dedicou a súa actividade política á promoción da instrución pública, á remuneración dos inventores e á divulgación das ciencias experimentais. Con este programa concedeu unha recompensa a Louis-Jacques Daguerre pola invención da fotografía, ocupouse da publicación das obras de Fermat e Laplace, adquiriu o museo de Cluny, así como promoveu a construción de ferrocarrís e telégrafos eléctricos.
Co golpe de estado do presidente Napoleón III, o 2 de decembro de 1851, Aragó, fiel ás súas ideas republicanas, negouse a xurar lealdade ao novo ditador e renunciou ao seu cargo de director do observatorio de París. Pero Napoleón fixo unha excepción con el e rexeitou a súa dimisión.
O experimento de 1810. Descubrimento da invariabilidade da velocidade da luz
Os primeiros traballos de física de Aragó están relacionados coa óptica. En 1810 realizou un importante experimento, que presentou oralmente á Academia de Ciencias o 10 de decembro de 1810 (aínda que non foi publicado até 1853, pouco antes da súa morte, máis de corenta anos despois): tentaba medir a velocidade de luz procedente das estrelas, comparando o valor da mañá ás 6 e da noite ás 6 da tarde. Ás 6 horas, cando se observa unha estrela no cénit, a Terra achégase á estrela, debería medirse c + V, onde V é a velocidade tanxencial de rotación da Terra e c a velocidade da luz; ás 18:00, para unha estrela no cénit, a Terra está a afastarse, debe medirse c - V. Non obstante, a experiencia resultou negativa. As diferenzas observadas eran moi pequenas, da mesma orde de magnitude que as observadas entre estrelas diferentes e perfectamente atribuíbles a erros experimentais. En outubro, repetiu o experimento e o resultado volveu ser o mesmo. A velocidade de rotación da Terra arredor do Sol tampouco afecta á velocidade observada da luz.
Neste experimento Aragó non mide directamente a velocidade da luz, senón que o fai indirectamente a partir do índice de refracción. Isto leva a unha posible explicación que permite compatibilizar este resultado coas leis de Newton:A única forma de resolver a cuestión era a medición directa da velocidade da luz. A idea xeral da determinación experimental da velocidade da luz na forma en que Hippolyte Fizeau e Léon Foucault a levaron a cabo foi suxerida por Aragó en 1838, pero os seus problemas de visión impedíronlle participar nos experimentos.
A Pena, A Pena, Xinzo de Limia
A Pena é un lugar da parroquia da Pena, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 100 habitantes, dos cales 50 eran homes e 50 mulleres.
Francesc Aragó
O experimento de 1810. Descubrimento da invariabilidade da velocidade da luz
Estes resultados son os que deron paso á teoría da relatividade.
Óptica e teoría ondulatoria da luz
Inicialmente Aragó foi partidario da teoría corpuscular da luz. En 1811 presentou á Academia dous informes, o primeiro sobre a cor das placas finas e o segundo sobre a polarización das cores. Este traballo levarao a dubidar "do sistema de emisións"
Aragó, xunto con Jean-Augustin Fresnel no campo da óptica, desenvolveu a teoría ondulatoria da luz. En 1818, Siméon Denis Poisson, baseándose nesta teoría ondulatoria da luz, deduciu que se a teoría fose certa, debería aparecer un punto brillante no centro da sombra dun obxecto circular opaco, cousa que non ocorre na teoría corpuscular. Con este resultado contraintuitivo, Poisson cría demostrar que a teoría ondulatoria da luz era falsa. Pero en lugar de confiar na intuición, Aragó realizou os experimentos pertinentes e observou o que hoxe se chama o punto de Aragó. Con isto a natureza ondulatoria da luz gañou importantes evidencias.
Aragó e Fresnel experimentaron sobre a polarización da luz e dos resultados dos seus experimentos inferiron que a vibración do éter luminoso era transversal á dirección do movemento e que a polarización consistía nunha resolución dun movemento rectilíneo nos compoñentes da dereita. ángulos entre si.
A posterior invención do polariscopio e o descubrimento da polarización rotativa débense a Aragó.
Electromagnetismo
F. Aragó foi testemuña do experimento de Ørsted en Xenebra no que a corrente eléctrica desvía unha agulla magnetizada e repetiuno en París animando a Ampère a investigar o fenómeno.
Entre 1823 e 1826, Aragó dedicouse ao estudo do magnetismo. Descubriu a magnetización do ferro mediante unha corrente eléctrica e xunto con Ampère construíu o primeiro electroimán.
Descubriu o que se chama magnetismo rotativo: que unha agulla magnetizada preto dun disco metálico, cando o disco xira, o xiro transmítese á agulla. Este fenómeno é o principio no que se basean o freo eléctrico e o motor de indución.
Descubriu tamén o paramagnetismo e o diamagnetismo ao observar que moitos corpos poden ser magnetizados.
Estes traballos sobre a indución, que Faraday explicou, completados e difundidos máis tarde, valeronlle a Medalla Copley da Royal Society de Londres en 1825.
Meteoroloxía e xeofísica
En decembro de 1835, presentou na Academia a lei empírica que defende que a temperatura na Terra aumenta un grao cando a profundidade aumenta 26,6 metros. Con isto conclúe que a calor da terra non provén só do Sol, senón da súa propia constitución física.
Estaba especialmente interesado no magnetismo terrestre, en 1823 estableceu un gabinete magnético no observatorio e realizou case 150.000 medicións.
Tamén realizou numerosos inventarios meteorolóxicos sistemáticos, cuxos resumos publicou entre 1816 e 1830 nos Anais de química e física.
Investigación en instrumentos científicos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Obs-Paris-coupole-Arago.jpg/220px-Obs-Paris-coupole-Arago.jpg|miniatura| Cúpula de Aragó no Observatorio de París. Aragó estaba especialmente interesado no desenvolvemento de instrumentos científicos. O seu interese tiña unha dobre cara: científica e política. Preocupáballe a supremacía da instrumentación científica inglesa e quería impulsar a instrumentación e a industria nacional. Colaborou con varios industriais como N. Fortin (1750-1831), H.-P. Gambey (1787-1847), ou J.-BF Soleil (1798-1878) e Hippolyte Pixii (1832-1835).
O propio Aragó inventou varios instrumentos científicos que, ademais de permitirlle facer interesantes descubrimentos, foron comercializados:
Ademais, Aragó ten construídos instrumentos especiais, como o xa mencionado para medir directamente a velocidade da luz a partir de espellos xiratorios. Instrumento para medir a diferenza da velocidade da luz na auga e no aire co fin de verificar a teoría ondulatoria ou corpuscular da luz. Un micrómetro de alta precisión. En 1845, fixo construír o que hoxe se chama a cúpula de Aragó da torre leste do Observatorio de París, por desgraza non puido velo completado coa gran lente de 38 cm de diámetro.