cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castro do Castriño
Foi gravemente alterado pola construción de casas no lugar. Porén, pódense observar aínda restos do parapeto de terra.
O Uía, Esteiro, Muros
O Uía é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 103 habitantes (53 homes e 50 mulleres).
Historia da aviación
miniatura|250px|dereita| Primeiro voo dos Wright (17 de decembro de 1903) miniatura|250px|dereita|Voando de [[Madrid a Compostela]] A historia da aviación iníciase na Idade Media, cando o andalusí Abás Ibn Firnas construíu e usou o primeiro artefacto voador. Leonardo da Vinci estudou cara a 1500 os principios básicos do voo mediante a observación das aves, e construíu varios enxeños que debían permitirlle voar utilizando unicamente a súa propia forza muscular.
Historia
Un avance significativo nos intentos de remontarse aos aires conseguírono en Francia os irmáns Montgolfier, quen buscando unha forma de se elevar no ar observaron que o fume das fogueiras sempre ascendía, entón deduciron que se podían atrapar unha gran cantidade de fume lograrían voar. Así, fixeron un lume con vexetación verde para lograr unha gran cantidade de fume e construíron un globo para atrapalo, o que eles non sabían era que o que os faría elevarse non era o fume senón o aire quente que producía o lume, así foi como en 1784, efectivamente lograron elevarse. No ano seguinte cruzouse o Canle da Mancha nun globo desas características, só que esta vez xa se coñecía a verdadeira causa da elevación.
O primeiro avión propiamente dito foi creado por Clément Ader, que o 9 de outubro de 1890 consegue engalar e voar 50 m. co seu Éole pero o avión queda destruído ao estrelarse. Posteriormente repite a fazaña co Avion II que voa 200 m en 1892 e o Avion III que en 1897 voa unha distancia de máis de 300 m. O voo do Éole foi o primeiro voo autopropulsado da historia da humanidade, e é considerado como a data de inicio da aviación en Europa, aínda que non en América.
Un paso importante na aviación dérono os irmáns Wright nos Estados Unidos, cando Orville Wright realizou o seu primeiro voo o 17 de decembro de 1903, planeando durante 12 segundos no aire. Os Wright deseñaran un aparello que introduciu a posibilidade de ser controlado durante o voo, unha gran innovación. Con todo, o seu deseño non era adecuado para que puidese voar por si só, xa que necesitaba axuda externa para iniciar o voo, e non era capaz de manter a sustentación. Para conseguir iniciar o voo, foron necesarios varios dispositivos externos como unha catapulta impulsora, fortes ventos e un plano inclinado. O primeiro voo dos irmáns Wright fíxose en segredo e sen testemuñas, para evitar o plaxio da súa máquina por parte de terceiros. Orville Wright non fixo público o seu invento ata 1908, data na que anunciou a existencia do anterior voo en 1903. Nesa data recoñeceuse aos irmáns Wright como pais da aviación, xa que fixeran o seu primeiro voo en 1903, tres anos antes que o famoso voo público de Santos Dumont.
Alberto Santos-Dumont realizou en outubro de 1906 a primeira demostración pública do primeiro avión que podía voar exclusivamente polos seus propios medios, sen necesidade de catapultas que o lanzasen nin axudas auxiliares externas ao aparello. O voo fíxose publicamente e foi presenciado por unha multitude de persoas que viron a engalaxe, o voo e a aterraxe. Para esa data considerouse a Santos Dumont como o pai da aviación, xa que aínda non se había feito público o voo secreto dos irmáns Wright. Tres anos máis tarde, sóubose a verdade: os irmáns Wright voaran anteriormente. Isto demostrou en base ás declaracións públicas feitas por Orville Wright: voara anteriormente, e o seu irmán fora testemuña do voo.
A partir dese momento, os avances técnicos e as proezas dos pioneiros sucedéronse con rapidez. Xa en 1908 levou a cabo un voo con motor de case 3 horas de duración. En 1909 o francés Louis Blériot atravesou a Canle da Mancha nun aparello con motor; en 1910 o peruano Jorge Chávez Dartnell tivo a fazaña de sobrevoar os temidos Alpes cun fráxil monoplano desde Suíza ata Italia e en 1915 o alemán Hugo Junkers realizou probas co primeiro aeroplano fabricado enteiramente de metal, o Junkers J1. Junkers construíu poucos anos despois tamén o primeiro avión de pasaxeiros de metal, o Junkers F13, cuxo deseño influíu notablemente nas seguintes xeracións de avións.
Capítulo á parte é a creación de avións ultralixeiros, tamén coñecidos como ultralivians.
Período de entreguerras (1918-1939)
miniatura|240x240px|Autoxiro [[Cierva C.9 en 1928]] Nos anos entre a primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial víronse grande avances na tecnoloxía aeronáutica. Os avións evolucionaron dende biplanos con pouca potencia feitos de madeira e tea ata elegantes monoplanos de gran potencia construídos con aluminio, baseados principalmente nos traballos fundacionais de Hugo Junkers durante os tempo da primeira guerra mundial e a súa adopción polo deseñador estadounidense William Bushnell Stout e o soviético Andrei Tupolev. A época dos grandes dirixibles ríxidos chegou e acabou. Apareceu a primeira aeronave de ás xiratorias exitoso na forma do autoxiro, inventado polo enxeñeiro español Juan de la Cierva que voou por primeira vez en 1919. Neste deseño o rotor non está alimentado, pero xira como un muíño de vento co paso do aire. Usaba unha planta de potencia separada para impulsar a aeronave cara adiante.
Tras a primeira guerra mundial os experimentados pilotos de caza estaban ansiosos por mostrar as súas habilidades. Moitos pilotos estadounidenses convertéronse en barnstormers (pilotos acrobáticos de circos voantes), voando a pequenas cidades de todo o país e mostrando as súas habilidades de pilotaxe, así como realizando paseos nos avións para a xente. Finalmente os barnstormers agrupáronse en exhibicións máis organizadas. Os espectáculos aéreos comezaron a xurdir por todo o país con carreiras, acrobacias e fazañas de superioridade aérea. As carreiras aéreas impulsaron o sesenvolvemento de estruturas e motores. O Trofeo Schneider, por exemplo, levou a unha serie de deseños monoplano cada vez máis rápidos e elegantes que culminaron no Supermarine S.6B. Os pilotos competían por premios en metálico incentivando o voar cada vez máis rápido. Amelia Earhart foi quizais o piloto máis famoso do circuíto de acróbatas e exhibicións aéreas. Tamén foi a primeira muller en conseguir récords como os de cruzar o Atlántico e o Pacífico.
Outros premios, por récords de distacia e velocidade, tamén fixeron avanzar o desenvlvemento da aviación. Por exemplo, o día 14 de xuño de 1919, o capitán John Alcock e o tenente Arthur Brown copilotaron un Vickers Vimy nun voo sen escalas entre o dominio de Newfoundland no Canadá e Clifden, Irlanda, gañando o premio Northcliffe valorado en 13 000 libras. O primeiro voo a través do Atlántico sur e primeiro cruzamento usando navegación astronómica foi realizado polos aviadores navais Gago Coutinho e Sacadura Cabral en 1922, voando dende Lisboa ata Río de Xaneiro, con só medios de navegación internos nun avión especificamente equipado para a viaxe e cun horizonte artificial de uso aeronáutico, un invento que revolucionou a navegación aérea no seu tempo (Gago Coutinho inventou un tipo de sextante que incorporaba dous niveis de burbulla para proporcionar un horizonte arificial). Cinco anos despois Charles Lindbergh gañou o premio Orteig de 25 000 dólares polo primeiro voo en solitario sen escalas cruzando o Atlántico. Meses despois de Lindbergh, Paul Redfern foi o primeiro en voar en solitario o mar Caribe e foi visto por última vez sobrevoando Venezuela.
O australiano Sir Charles Kingsford Smith foi o primeiro en voar a través do Pacífico. A súa tripulación partiu de Oakland, California para realizar o primeiro voo transpacífico en tres etapas. A primeira, de Oakland a Hawai, foi de 3 900 km e transcorreu sen incidentes, tardando 27 horas e 25 minutos. Despois voaron cara Suva, Fidxi a unha distancia de 5 000 km, tardando 34 horas e 30 minutos. Esta foi a parte máis complicada da viaxe xa que voaron a través dunha gran tormenta preto do ecuador. A derradeira etapa foi ata Brisbane e durou 20 horas. O Fokker F.VII/3m que usaron aterrou en Brisbane o 9 de xuño de 1928 despois duns 11 900 km percorridos. Á súa chegada agardaba unha multitude de 25 000 persoas no aeroporto Eagle Farm da cidade natal de Kingsford Smith en Brisbane. Con el voaron o aviador australiano Charles Ulm como piloto de relevo, e os estadounidenses James Warner e Harry Lyon (que eran o operador de radio, navegante e enxeñeiro). Unha semana despois da súa chegada Kingsford Smith e Ulm gravaron un disco para a Columbia falando sobre a súa viaxe. Con Ulm, Kingsford Smith despois continuou a súa aventura sendo en 1929 as primeiras persoas en voar ao redor do mundo, cruzando o ecuador dúas veces.
O primeiro cruzamento do Atlántico cunha aeronave máis lixeira que o aire fíxose en xullo de 1919 co dirixible R34, que voou dende East Lothian, Escocia, ata Long Island, Nova York, regresando despois a Pulham, Inglaterra. En 1929 a tecnoloxía dos dirixibles avanzara tanto que en setembro o Graf Zeppelin completou a primeira volta o mundo, e en outubro inaugurouse o primeiro servizo transatlántico. Porén, a época dos dirixibles ríxidos finalizou tras o incendio do LZ 129 Hindenburg xusto antes de aterrar en Lakehurst, Nova Jersey o día 6 de maio de 1937, morrendo 35 dos seus 97 ocupantes. miniatura|240x240px|[[LZ 129 Hindenburg|LZ 129 Hindenburg]] Houbera anteriormente outros accidentes espectaculares de dirixibles, dende o desastre do Wingfoot Express (1919) ata a perda do R101 (1930), o Akron (1933) e o Macon (1935), que xa puxeran en dúbida a seguridade deste tipo de aeronaves, mostrado os desastres dos dirixibles da Armada estadounidense a importancia de usar unicamente helio como medio para a elevación. Tras a destrución do Hindenburg, o outro dirixible que facía voos internacionais, o Graf Zeppelin foi retirado en xuño de 1937. O seu substituto, o LZ 130 Graf Zeppelin II, fixo varios voos, principalmente sobre Alemaña, en 1938 e 1939, pero quedou en terra co estoupido da segunda guerra mundial. Os zeppelíns alemáns serían desgüazados en 1940 para proporcionar metal á Luftwaffe; o derradeiro dirixible estadounidense, o Los Angeles, que non voaba dende 1932, desmontouse a finais de 1939.
Mentres tanto, Alemaña, que tiña restrinxido o desenvolvemento de avións a motor polo Tratado de Versalles, desenvolveu o uso de planadores como deporte nos anos 20, especialmente en Wasserkuppe.
En 1929 Jimmy Doolittle desenvolveu o voo instrumental. Nese mesmo ano voou por primeira vez o avión máis grande ata o momento, o Dornier Do X, que tiña unha envergadura de 48 metros. No seu voo de proba número 70, o día 21 de outubro, había 169 persoas a bordo, un récord de pasaxe que se mantería durante 20 anos.
Menos dunha década despois do desenvolvemento da primeira aeronave de ás xiratorias práctica co autoxiro, na Unión Soviética Boris N. Yuriev e Alexei M. Cheremukhin, dous enxeñeiros aeronáuticos que traballaban no Tsentralniy Aerogidrodinamicheskiy Institut, construíron e voaron o helicóptero de rotor sinxelo TsAGI 1-EA, que usaba unha estrutura de tubaxes aberta, un rotor principal de catro pas, e dous rotores anti-torque xemelgos de 1,8-metros de diámetro; un no nariz e o outro na cola. Impulsado por dous motores M-2, copias melloradas do motor radial rotativo Gnome Monosoupape da primeira guerra mundial, o TsAGI 1-EA fixo varios voos exitosos a baixa altura. O 14 de agosto de 1932 Cheremukhin conseguiu levar ao 1-EA a unha altura non oficial de 605 metros, sendo o primeiro voo exitoso dun helicóptero de rotor sinxelo.
Só cinco anos despois do primeiro voo do Dornier Do-X alemán, Tupolev deseñou o avión máis grande dos anos 30, o Tupolev ANT-20 Maksim Gorky, usando os métodos de Junkers para a construción dun avión de metal.
Nos anos 30 iniciose o desenvolvemento dos motores a reacción en Alemaña e Reino Unido, e os dous países chegarían a desenvolver cazas a reaccións cara o final da segunda guerra mundial.
Segunda guerra mundial (1939-1945)
miniatura|240x240px|O [[Messerschmitt Me 262 foi o primeiro caza a reacción operativo]] Na segunda guerra mundial experimentouse un grande incremento no ritmo de desenvolvemento e produción, non só de avións senón tamén de sistemas de armas e tecnoloxía relacionada coa aviación. Aproveitáronse as tácticas e doutrinas do combate aéreo. Lanzáronse campañas a grande escala de bombardeo estratéxico, introducírense os cazas de escolta e os avións e armas máis flexibles permitiron realizar ataques precisos contra pequenos obectivos co bombardeiros en picado, cazabombardeiros e avións de ataque ao chan. Novas tecnoloxías como o radar tamén permitiron un despregamento das defensas aéreas máis coordinados e controlados.
Tamén os helicópteros desenvolvéronse a un bo ritmo durante a segunda guerra mundial coa introdución do Focke Achgelis Fa 223 e o Flettner Fl 282 en Alemaña, e o Sikorsky R-4 nos Estados Unidos.
Posguerra (1945-1979)
miniatura|240x240px|Prototipo do [[De Havilland Comet|Comet, o primeiro reactor comercial]] Tras a segunda guerra mundial a aviación comercial medrou rapidamente, usando gran cantidade de antigos avións militares para transportar pasaxeiros e carga. Este crecemento acelerouse polo exceso de estruturas de bombardeiros pesados e superpesados, como as dos B-29 e Lancaster, que podían ser convertidas en avións comerciais. O DC-3 tamén podía ser usado para voos comerciais longos.
A aeroliña da Unión Soviética Aeroflot converteuse na primeira compañía do mundo en operar servizos regulares de forma sostida con reactores ao introducir o 15 de setembro de 1956 o Tupolev Tu-104. Os estadounidenses Boeing 707 e Douglas DC-8 estableceron novos niveis de comodidade, seguridade e expectacións para os pasaxeiros, e iniciaron a era das viaxes masivas por aire, bautizada como a Era dos Reactores (Jet Age).
En outubro de 1947 Chuck Yeager, aos mandos do avión impulsado por foguetes Bell X-1, rompeu a barreira do son. Aínda que había evidencias anecdóticas de que algúns pilotos de caza puidesen telo feito na guerra durante picados ao atacar obxectivos en terra, o de Yeager foi o primeiro voo controlado e nivelado en superar a velocidade do son. Outros récords de distancia romperíanse entre os anos 1948 e 1952, co primeiro reactor cruzando o Atlántico e o primeiro voo sen escalas ata Australia.
A invención en 1945 das bombas nucleares incrementou brevemente a importancia estratéxica dos avións militares na Guerra fría. Incluso unha frota modesta de bombardeiros de longo alcance podía facer un dano letal sobre o inimigo, polo que se fixeron grandes esforzos en desenvolver contramedidas. Ao principio fabricáronse interceptores supersónicos en cantidades considerables. En 1955 a meirande parte dos esforzos centráronse no desenvolvemento de mísiles guiados terra-aire. Porén, o enfoque cambiou diametralmente cando apareceu un novo tipo de plataforma nuclear que non podía ser detida dun xeito factible: os mísiles balísticos intercontinentais. As posibilidades destas armas demostráronse en 1957 co lanzamento do Sputnik 1 pola Unión Soviética. Esta acción iniciou a carreira espacial entre os estadounidenses e soviéticos.
En 1961 Iuri Gagarin orbitou por vez primeira ao redor da Terra durante 108 minutos, usando posteriormente o módulo de descenso do Vostok I para reentrar con seguridade na atmosfera e reducir a velocidade dende Mach 25 usando fricción e convertendo a enerxía cinética da velocidade en calor. Estados Unidos respostou lanzando a Alan Shepard ao espazo nun voo suborbital nunha cápsula Mercury. Co lanzamento do Alouette I en 1963, Canadá converteuse no terceiro país en enviar un satélite ao espazo. A carreira espacial entre os Estados Unidos e a Unión Soviética levaria finalmente á chegada do home á Lúa en 1969.
En 1967 o North American X-15 estableceu o récord de velocidade para unha aeronave en 7 297 km/h ou Mach 6,1. Á parte dos vehículos deseñados para voar no espazo exterior, este récord non sería renovado ata xa entrados no século XXI polo NASA X-43.
O Harrier Jump Jet, coñecido sinxelamente como Harrier, é un reactor militar británico capaz de realizar engalaxes e aterraxes verticais usando a vectorización do pulo. Voou por primeira vez en 1969, o mesmo ano que Neil Armstrong e Buzz Aldrin pisaban a Lúa, Boeing revelaba o Boeing 747 e o avión supersónico de pasaxeiros Aérospatiale-BAC Concorde realizaba o seu primeiro voo. O Boeing 747 foi durante moito tempo o avión de pasaxeiros máis grande en operar e aínda transporta a millóns de pasaxeiros cada ano, aínda que foi superado polo Airbus A380, que é capaz de levar ata 853 pasaxeiros. En 1975 Aeroflot comezou a operar regularmente co Tu-144, o primeiro avión supersónico de pasaxeiros, e un ano despois British Airways e Air France comezaron os seus servizos transatlánticos co Concorde.
Etoumbi
dereita
Etoumbi é unha vila da provincia de Cuvette-Ouest, no noroeste da República do Congo. A maioría dos seus habitantes viven da caza nos bosques próximos.
Historia
A comezos do século XXI a vila foi o foco de catro epidemias do virus Ébola, pénsase que se propagou polo consumo de animais procedentes da caza. En 2003 morreron 120 persoas, e estivo en corentena despois dunha nova epidemia en maio de 2005.
Sofie Lithenius
Sofie Lithenius, nada o 24 de abril de 1847 en Turku (Finlandia) e finada na mesma cidade o 11 de marzo de 1926, foi unha mestra e compositora finlandesa. Lithenius xogou un importante papel na historia da música vocal finlandesa, así como no ensino musical no seu país.
O Piñeiro, Piñor, Barbadás
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Piñor no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 140 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 68 eran homes e 72 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 138 habitantes (66 homes e 72 mulleres).
Segunda división española 2013/14
A tempada 2013–14 da Segunda División (por motivos de patrocinio Liga Adelante) de fútbol foi a 83ª edición da categoría de prata do fútbol español. A competición comezou o 16 de agosto de 2013 e finalizou en xuño de 2014 coas eliminatorias de ascenso finais.
Táboa de resultados
Last updated: 8 de xuño de 2014 Fonte: LFP
Promoción de ascenso
Esta fase de promoción determinou o terceiro equipo que ascendeu á Primeira División 2014–15. Os clasificados entre o 3º e 6º posto (excluíndo equipos filiais) tomaron parte da eliminatoria. O partido de ida das semifinais xogáronse o 11 de xuño, a volta xogouse o 15 de xuño. A final disputouse a dobre partido.
Gillian Rubinstein
Gillian Rubinstein, nada o 29 de agosto de 1942, é unha autora e dramaturga de obras infantís de orixe inglesa.
Traxectoria
Ademais de oito obras de teatro, moitas historias curtas e numerosos artigos, escribiu aproximadamente 30 libros. A súa popular e premiada ópera prima, Space Demons presentaba temáticas como as dos mundos fantásticos e o feito de facerse maior que xorden a miúdo nas súas outras obras. Libros como At Ardilla, Foxspell e Galax-Arena recibiron o aplauso da crítica e múltiples premios.
En 2001, Rubinstein rematou Across the Nightingale Floor, o primeiro dos libros da serie que foi un éxito en vendas Tales of the Otori, baixo o pseudónimo de Lian Hearn. A serie localízase nunha illa nación que se asemella ao Xapón feudal e foi a primeira das súas obras que chegou ao público adulto.
O nome 'Lian' vén dun alcume de infancia e 'Hearn' refírese probablemente ós herons, un tema fundamental na serie. Tense suxerido tamén que o apelido probablemente o tomara prestado de Lafcadio Hearn; un dos primeiros escritores occidentais que abordou a mitoloxía xaponesa.
En 2011 Gillian Rubinstein residía en Goolwa, Australia do Sur.
Premios
2004 Deutscher Jugendliteraturpreis
Acueduto de Lugo
O acueduto de Lugo foi unha entrada de auga a Lucus Augusti da que hoxe soamente se conserva unhas poucas ruínas.
Características
Lugo contaba, debido ao seu carácter de núcleo urbano, cunha traída de auga de certa entidade. Sábese da existencia dun acueduto que ía dende o barrio de Pías e o Castiñeiro (a uns 1,5 quilómetros ao noroeste da antiga cidade) até o recinto urbano. Aínda que non se sabe con exactitude a data de construción desta obra hidráulica, sábese que arredor do século III (cando se construíu a Muralla) debía estar rematado xa que a atravesaba á altura da actual porta de San Fernando.
Palau de Gel
Historia e características
Foi construída polos arquitectos Francesc Caballé e Josep Soteras. O edificio ocupa 3650 m² e a pista ten 61 metros de longo por 26 de ancho. O aforamento é de 1256 espectadores. No Palau de Xel adestran e xogan os seus partidos os equipos da sección de hóquei sobre xeo do FC Barcelona, e adestran os membros do equipo de patinaxe artística.
A instalación forma parte do mesmo edificio que o Palau Blaugrana, o pavillón onde xogan os equipos de baloncesto, balonmán, hóquei sobre patíns e fútbol sala do FC Barcelona. Está situada nuns terreos situados no barrio de Les Corts de Barcelona, onde tamén se atopa o Camp Nou, o Museo do FC Barcelona, e as oficinas do club catalán.
O Palau de Gel foi escenario de diversos torneos internacionais de hóquei xeo, de patinaxe artística. Tamén, tras anular a pista de xeo, o Palau de Gel foi escenario dun campionato do mundo de esgrima e dous Mundiais C de hóquei patíns.
O Palau de Gel é, xunto ao Skating Club Pista de Gel, unha das dúas únicas instalacións permanentes onde se pode practicar patinaxe sobre xeo en Barcelona. Por iso, permanece aberta ao uso de todos os cidadáns fóra dos horarios de adestramentos e partidos dos equipos do FC Barcelona.
Tyronn Lue
Tyronn Jamar Lue, nado o 3 de maio de 1977 en Mexico, Missouri, é un ex xogador norteamericano de baloncesto profesional e actual adestrador dos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Universidade
Durante tres anos xogou na Universidade de Nebraska, onde rematou sendo o terceiro xogador con máis asistencias dos Cornhuskers de toda a historia. Promediou 15,9 puntos, 4,4 asistencias e 3,4 rebotes por partido.
NBA
Foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 1998 polos Denver Nuggets, pero foi traspasado ao intre, xunto con Tony Battie a Los Angeles Lakers a cambio de Nick Van Exel. Nos seus 3 primeiros anos nos Lakers apenas puido xogar debido ás lesións, pero en 2001 foi unha peza chave nos playoffs da NBA, sendo usado pola súa rapidez para frear á estrela do equipo dos Sixers Allen Iverson, conseguindo o seu ata agora único anel de campión da NBA.
O 16 de febreiro de 2008 foi traspasado aos Sacramento Kings xunto con Shelden Williams, Anthony Johnson, Lorenzen Wright e un segunda rolda do draft de 2008 a cambio do base Mike Bibby. Tras ser cortado a principios de marzo, o base fichou polos Dallas Mavericks. O 17 de xullo de 2008 asinou cos Milwaukee Bucks.
Aeródromo de Beariz
O aeródromo de Beariz é un aeródromo situado na parroquia de San Salvador de Xirazga, no concello ourensán de Beariz. Conta cunha pista de asfalto de 810 metros.
Fender Lead
miniatura|250px A Fender Lead é unha serie de guitarras eléctricas producida por Fender, formada polos modelos Lead I, Lead II e Lead III. Tamén existe un baixo eléctrico da mesma serie, o Lead Bass.
Historia
O concepto orixinal para a serie de guitarras Lead, incluído seu nome, é de Dennis Handa, o entón director de mercadotecnia de Fender Guitars. A idea era ter unha guitarra que fose máis barata que a Stratocaster e fose atractiva para os guitarristas debido á sensación do seu mastro ademais de polas opcións das pastillas. O caravilleiro máis pequeno e o mastro foron modelados a partir de mastros previos da marca. Orixinalmente Steve Morse, dos Dixie Dregs, foi o primeiro probador da guitarra e estreouna nunha mostra da NAMM en Atlanta, Xeorxia. As guitarras Lead foron fabricadas entre 1979 e 1982 pola Fender Musical Equipment Co. baixo a dirección de Gregg Wilson e Freddie Tavares. Gregg Wilson foi substituído por John Page, que finalmente dirixiu a Fender Custom Shop. A serie Lead ten elementos da Stratocaster e da Telecaster no seu deseño cun corpo que é lixeiramente máis pequeno e cunha forma lixeiramente diferente á da Stratocaster, un mastro e un caravilleiro ao estilo dese mesmo modelo, e cunha ponte semellante á da Telecaster.
O caravilleiro da serie Lead era máis pequeno que os da Stratocaster dese tempo, e semellante aínda que non idéntico ao deseño daStratocaster de 1954. Os modelos de Stratocaster da época da serie Lead lanzada a finais de 1979 aínda usaba o deseño de caravilleiro mais grande ata a introdución da Dan Smith Stratocaster en 1981.
A serie Lead foi fabricada na planta de Fender de Fullerton (California), e custaba menos que os modelos de Stratocaster dá época (uns 495 dólares). Foi finalmente substituída na liña de produción pola Fender Japan Squier JV en 1982 cando a compañía expandiu as súas operacións creando Fender Japan.
A Pipileira, Piñor, Barbadás
A Pipileira é un lugar da parroquia de Piñor no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 140 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 87 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 108 habitantes (46 homes e 62 mulleres).
Xantoque, Esteiro, Muros
Xantoque é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Olimpíadas de xadrez
As Olimpíadas de Xadrez organízaas cada dous anos a FIDE desde 1927. Antes da segunda guerra mundial celebrouse ocasionalmente de xeito anual. Ata 1976 houbo tamén unha serie de olimpíadas non oficiais. Aínda que o xadrez non é un deporte olímpico, a FIDE é membro do Comité Olímpico Internacional e en teoría o xadrez podería chegar a ser deporte olímpico, aínda que non parece probable.
Wimbledon
Wimbledon pode referirse a:
Saint-Hilaire-des-Landes
Saint-Hilaire-des-Landes (en Sant-Eler-al-Lann) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Raduan Nassar
Raduan Nassar, nado en Pindorama o 27 de novembro de 1935, é un escritor brasileiro galardoado co Premio Camões en 2016.
Traxectoria
Na adolescencia foi para São Paulo coa familia onde cursou dereito e filosofía na Universidade de São Paulo (USP). Estreouse na literatura en 1975, coa novela Lavoura Arcaica. En 1978 foi publicada a novela Un Copo de Cólera, que fóra escrita en 1970. En 1997 foi publicada a obra Menina a caminho, reunindo os seus contos dos anos 1960 e 1970.
Con só tres libros publicados foi considerado pola crítica como un grande escritor e comparado a nomes consagrados da literatura brasileira, como Clarice Lispector e Guimarães Rosa. Todo iso grazas á extraordinaria calidade da súa linguaxe e forza poética da súa prosa. Adorado por un pequeno círculo de lectores, Raduan tornouse máis coñecido polo público en xeral coas versións cinematográficas Um copo de cólera e Lavoura arcaica.
Tras a súa estrea na literatura, deixou de escribir en 1984, e mudouse para o seu sitio na súa cidade natal. Despois viviu na cidade de Buri, no interior de São Paulo. En 2010, anunciou a doazón dunha facenda de 643 hectáreas en Buri para a Universidade Federal de San Carlos (UFSCar). A facenda Lagoa da Campá tornouse sede do cuarto campus da UFSCar, inaugurada en marzo de 2014.
Agriz
Agriz é unha cidade de Tatarstán, Rusia de 18 600 habitantes (50% tártaros), coñecido como asentamento desde 1646, estableceuse aquí a administración dun distrito rural en 1915 que a partir de 1938 leva o título de cidade.
Trofeo Juan Acuña
miniatura|dereita|Trofeo Juan Acuña [[Trofeo Juan Acuña 2004|2004.]] O Trofeo Juan Acuña foi un torneo futbolístico de verán, de carácter amigábel que tivo lugar na cidade da Coruña, desde 1989 ata 2007. O equipo anfitrión é o Deportivo da Coruña. A última edición disputada foi a 2007.
Historia
Juan Acuña é considerado o mellor porteiro do Deportivo da Coruña. Debutou no primeiro equipo con tan só 16 anos e gañou catro Trofeos Zamora. Tamén xogou coa Selección de fútbol de España.
Durante o verán de 1961, o club fíxolle unha homenaxe. Foi un partido entre as seleccións de Galicia e País Vasco de veteráns, seguido doutro entre o Deportivo da Coruña e o CD Ourense. En 1989, o Deportivo creou o trofeo Juan Acuña, competencia disputada ó principio de cada tempada ata 2007, cando foi suspendido. Consta dun partido entre o Deportivo e un club invitado.
Acuña asistiu ás primeiras edicións do torneo, ata a súa morte o 30 de agosto de 2001. O torneo xogouse ata agora en 18 ocasións sendo o Deportivo o gañador en 11 ocasións, entre elas unha gañada polos veteráns do Dépor ó Superdépor.
Gran Premio de Italia de 1956
Informe
Ao chegar á carreira, Juan Manuel Fangio tiña unha vantaxe de oito puntos sobre o seu compañeiro de Ferrari Peter Collins e sobre Jean Behra, de Maserati.
A carreira viu o debut no Campionato do Mundo de Jo Bonnier, Les Leston e Wolfgang von Trips e a última aparición no campionato mundial de Hernando Silva dá Ramos, Toulo de Graffenried, Robert Manzon, Piero Taruffi e Luigi Villoresi. Ron Flockhart anotou os seus primeiros puntos no Campionato do Mundo (terminou no podio) e foi a primeira vez no Campionato do Mundo na que Luigi Musso liderou unha carreira.
Johnny Thomson
John A. Thomson (9 de abril de 1922 - 24 de setembro de 1960) foi un piloto de carreiras estadounidense. Thomson foi alcumado "o escocés voador". Gañou varios campionatos en midgets e  sprint cars antes de competir en Championship Car (agora IndyCar). Logrou a pole position nas 500 Millas de Indianápolis de 1959.
Antecedentes
Thomsom naceu o 9 de abril de 1922 fillo de William e Marion Ross Thomson. Graduouse na Lowell High School e logo na New England Aircraft School.
Serviu na Forza Aérea dos Estados Unidos como xefe de tripulación durante a segunda guerra mundial en Córsega e Italia entre 1942 e 1945 nun Bombardeiro B-25. Thomson recibiu unha estrela de servizo de cinco puntas polos seus servizos e a medalla da Forza Aérea Distinguida.
Thomson coñeceu á súa futura esposa Evelyn Peterson en 1951. Trasladouse desde a zona de Springfield a un rancho de cinco acres que construíu preto de Boyertown, Pensilvania a mediados dos anos 50.
Coches midget
Thomson comezou a ver carreiras nunha pista ao outro lado da rúa desde a súa casa en 1937 e 1938 en Lowell. Comezou a correr en pista en 1938 contra os desexos dos seus pais cun coche con motor V8 que construíu el mesmo. Despois de regresar da guerra, retomou as carreiras de migets na Bay State Racing Association. A súa primeira vitoria foi no Seekonk Speedway en 1946 e gañou sete veces en 1947.
Thomson gañou o título de 1948 da United Car Owners Association (UCOA) en Nova Inglaterra despois de gañar 32 carreiras de midgets. Gañou o seu segundo título da UCOA en 1949, tamén participou nalgúns eventos do American Racing Drivers Club (ARDC). Cambiou ao ARDC en 1950 para quedar quinto nos puntos e segundo en 1951.
Gañou o campionato de 1952 da AAA na división oriental dos  midget car, despois de gañar dúas veces no Williams Grove Speedway.
Coches de campionato
Conduciu nas series AAA e USAC Championship Car, competindo nas tempadas 1953-1960 con 69 saídas, incluídas as carreiras das 500 Millas de Indianápolis en cada tempada. Rematou entre os dez primeiros 43 veces, con 7 vitorias. O seu mellor resultado na Indy foi o terceiro en 1959 despois de comezar a carreira na pole position. Roy Sherman, o primeiro campión nacional de midgets, foi o seu xefe mecánico en varias Indy 500.
Foi o primeiro piloto en gañar unha carreira de 100 millas (166 km.) en menos dunha hora en Langhorne Speedway. A velocidade media no seu champ car foi de 100.174 millas por hora.
Coches sprint
Thomson fixo que o seu primeiro "Big Car (Gran coche)" (agora sprint car) en setembro de 1952 no Vermont State Fairgrounds. Correu principalmente no circuíto oriental da AAA en 1953, terminou noveno despois de gañar en Altamont, Nova York. Thomson gañou o campionato Eastern AAA Big Car en 1954 despois de gañar oito eventos. A AAA rematou despois da tempada 1955 e foi substituída polo United States Automobile Club (USAC) en 1956. Continuou na división oriental en 1956 e gañou en Williams Grove, Trenton Speedway e Reading Fairgrounds Speedway, terminou segundo en puntos por detrás de Tommy Hinnershitz. As carreiras de automóbiles sprint de Thomson en 1957 disputounas principalmente na división oriental da USAC, gañou dúas veces en Reading e unha vez no recinto feiral de Allentown para terminar terceiro nos puntos. Thomas volveu tras unha lesión para gañar a primeira carreira oriental das USAC Sprint Car Serie de 1958 en Williams Grove, seguiu con dúas vitorias en Reading e outra en Allentown para gañar o campionato oriental.
Morte
Thomson corría nun Sprint Car da USAC na Great Allentown Fair o 24 de setembro de 1960. Nunha pista seca e chea de fochancas o seu coche trompeou e estrelouse caontra o valo e envorcou na zona do estadio. Saíu despedido e quedou atrapado debaixo do coche despois de que deixase de rodar. Rompeu unha perna e morreu varias horas despois no Allentown General Hospital. O seu amigo Tommy Hinnershitz anunciou a súa retirada das carreiras pouco despois da morte de Thomson.
A súa muller e catro fillos (Dale, Dana, David e Darryl) sobreviviron a Thomson.
Premios á carreira
Thomson ingresou no National Sprint Car Hall of Fame en 1996 e no National Midget Auto Racing Hall of Fame en 1997.
Resumo da súa carreira no Campionato Mundial
As 500 Millas de Indianapolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron en Indy durante eses anos recibiron puntuaron e participación no Campionato Mundial. Johnny Thomson participou en 8 carreiras do Campionato Mundial. Comezou na pole unha vez, estableceu 1 volta rápida e terminou no podio unha vez, acumulando un total de 10 puntos no Campionato do Mundo.
Bacalada
A bacalada, Merlangius merlangus, (Linnaeus, 1758), tamén coñecido como corbelo , sarreta  ou merlán, é un peixe osteíctio da orde dos gadiformes e familia dos gádidos, única especie do xénero Merlangius.
A primeira descrición da especie foi feita por Linneo en 1758 en: Linnaeus, C. (1758): Systema Naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Editio decima, reformata. Laurentius Salvius: Holmiae. ii, 824 pp.Ver en liña.
O Rego, Montoxo, Cedeira
O Rego é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Bacalada
Sinónimos
Referencia:
Morfoloxía
A lonxitude máxima descrita para esta especie é de 75 cm, cun peso duns 3 kg, alcanzando ata uns 20 anos de idade, aínda que o tamaño común é duns de 30 a 40 cm.
Hábitat e bioloxía
É unha especie propia de augas temperadas, común nas costas de case toda Europa, desde o norte de Escandinavia e Islandia ata o cabo da Roca (Portugal), e do Mediterráneo, especialmente nos mares Adriático, Exeo e Negro.
Trátase dunha especie bentopeláxica e oceanódroma. Migra a mar aberto despois do primeiro ano de vida, agrupándose en grandes bancos.
Habita en augas de profundidades de entre 10 e 200 m, normalmente entre os 30 e os 100 m, cerca do fondo. Normalmente vive pousado sobre a grava do fondo mariño, pero tamén sobre area e rochas. miniatura|200px|Merlanguius merlangus nun [[acuario (recipiente)|acuario.]]
Aliméntase de pequenos crustáceos, como camaróns abisais, moluscos, pequenos peixes (crías de arenques, sardiñas, bacallaus, burros, e outros merláns máis pequenos), vermes poliquetos e cefalópodos.
Interese pesqueiro
miniatura|200px|Merláns no porto de [[Samsun (Turquía), na costa do mar Negro.]]
O merlán captúrase tradicionalmente para a alimentación humana, en fresco, en seco ou salgado (tamén se comercializa en filetes conxelados). Ademais, críase para acuariofilia, manténdose ben nos acuarios.
No norte de Europa, ademais, os individuos de pequeno tamaño procésanse para obter fariña de peixe para pensos e aceite de peixe. As capturas europeas anuais oscilan entre as 50 000 e as 150 000 t.
En Galicia
As capturas en Galicia son escasas, e oscilaron nos últimos anos entre os 9.227 kg (2010) e 46.221 kg (2008), alcanzando os 44.376 kg en 2012, segundo datos do Portal Tecnolóxico da Pesca Pesca de Galicia.com.
Nas nosas augas a súa presenza foi citada por primeira vez por Cornide en 1778, co nome "prelinneano" de Gadus merlangus tripterygius, imberbis, albus, maxîlla superiore longiore, que se corresponde con Gadus merlangus (Linnaeus, 1758), e co galego de sarreta, de Buen (1935), citado como Gadus merlangus, igual que Steindachner en Lozano y Rey (1960), que o recolle en Vigo, e o propio Lozano y Rey (1960), en Marín.
As Quintas, Piñor, Barbadás
As Quintas é un lugar da parroquia de Piñor no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 79 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 43 eran homes e 36 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 86 habitantes (46 homes e 40 mulleres).
O Ancoradoiro, Louro, Muros
O Ancoradoiro é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 21 habitantes (14 homes e 7 mulleres).
Tripedalia cystophora
Tripedalia cystophora é unha especie de pequenas cubomedusas da familia Tripedaliidae. É nativa do mar Caribe e das augas tropicais dos océanos Índico e Pacífico.
O Espadanal, Louro, Muros
O Espadanal é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Tripedalia cystophora
Bioloxía
As cubomedusas teñen sistemas visuais complexos e en T. cystophora cada unha das catro ropalias da campá constan dun grupo de seis ollos de catro tipos morfolóxicos. O ollo en posición máis superior e o máis inferior conteñen unha lente, e hai tamén un par de ollos de fenda e un par de ollos de pozo. T. cystophora presenta comportamentos complexos como evitar obstáculos e nadar rapidamente nunha dirección determinada e pode manter a súa posición na columna de auga iluminada seguramente utilizando información visual. A presenza ou ausencia dos copépodos que depreda ou a cantidade presente deles non parece afectar o seu comportamento de xiro ou velocidade de natación pero ao permanecer na auga solleira maximiza o número de copépodos dos que se pode alimentar. Pode detectar un obxecto cilíndrico como unha raíz de mangleiral cando se achega dabondo a ela e pode entón xirar bruscamente a un lado para evitala. Pola noite T. cystophora vaise do mangleiral ata uns poucos metros máis cara ás augas pouco profundas da lagoa e afúndese ata o fondo. Non está claro se se pousa no leito da lagoa ou se nada lentamente entre as plantas mariñas anxiospermas e as algas verdes. Se os investigadores acenden unha luz para observala nesas circunstancias, reacciona nadando cara á superficie.
Reprodución
Cada individuo medusa de Tripedalia cystophora é gonocórico (é dicir unisexual, ou é macho ou é femia) e produce gametos para a reprodución sexual. Despois da fertilización, o cigoto desenvólvese orixinando unha larva plánula, que se cría dentro da campá da femia. Posteriormente é expulsada e aséntase no fondo onde sofre unha metamorfose converténdose nun pólipo de aproximadamente 1 mm de longo, con catro tentáculos con extremos con forma de pomo que rodean a boca. Este pólipo pode producir máis pólipos asexualmente por xemación, que reptan polo substrato e acaban fixándose a el. O extremo oral do pólipo diferénciase posteriormente nunha protomedusa, que se despega do pólipo e convértese nunha medusa nova que nada libre, completando así o seu ciclo de vida.
Tór
Tór é un nome islandés de home. A súa orixe é o nórdico antigo Þórr e equivale ao Thor doutros países nórdicos. O Comité Islandés para os Nomes aprobou a variante Thór o 16 de outubro de 2008
En decembro de 2008 tres persoas levábano como segundo nome.
Freixeiro
O fitónimo galego Freixeiro indica un lugar poboado de freixos; Pode referirse a:
República Helvética
A República Helvética foi un estado que persistiu cinco anos, dende 1798 até 1803.
Durante as Guerras Revolucionarias Francesas, os exércitos revolucionarios marcharon ao leste, rodeando Suíza durante os seus combates contra Austria. O 15 de marzo de 1798 Suíza estaba completamente cercada polos franceses e o Antigo Réxime de Suíza veuse abaixo. O 12 de abril de 1798 proclamouse a República Helvética, 'Unha e indivisible'. Os dereitos de soberanía cantonal e feudais foron abolidos. As forzas de ocupación estableceron un estado centralizado baseado nas ideas da Revolución francesa. Estas ideas progresistas atoparon unha gran resistencia, particularmente nas áreas centrais da confederación, e produciuse unha revolta en Nidwalden que sería extinguida polas forzas de ocupación.
Non había unidade na Antiga Confederación Suíza sobre o futuro de Suíza. Os golpes de estado producíronse con frecuencia, pero os franceses retiveron o poder. As forzas de ocupación espoliaron moitas localidades. Xunto á resistencia local, os problemas financeiros provocaron que a República Helvética fracasase. A inestabilidade na República alcanzou as súas cotas máis altas en 1802-1803. En 1803 entraron máis tropas francesas no país para fortalecer o seu control.
O 19 de febreiro de 1803, Napoleón Bonaparte introduciu a Acta de Mediación, que era esencialmente un compromiso entre a antiga e a nova orde. O estado centralizado foi abolido.
Hai reminiscencias da República Helvética na moderna Suíza, como algúns aspectos dos cantóns e constitucións.
Divisións administrativas
Os cantóns anteriormente soberanos foron reducidos a simples distritos administrativos e, para debilitar as antigas estruturas de poder, establecéronse novas fronteiras entre algúns. A acta de 1798 describía os seguintes cantóns:
Estados predecesores
Ao igual que a Antiga Confederación Suíza, os seguintes territorios formaron parte da República Helvética:
Territorios non asociados
A República Helvética anexionou ademais dous territorios que non eran parte anteriormente de Suíza:
Màrius Serra
Màrius Serra Roig, nado en Barcelona o 1 de maio de 1963, é un escritor, xornalista, tradutor, enigmista catalán e presentador de televisión.
Licenciado en filoloxía inglesa pola Universidade de Barcelona, é tamén profesor de inglés. Tamén colabora co programa da Radio Nacional de España, "No es un día cualquiera", cun espazo de palabras cruzadas. Na prensa, colabora con Avui e La Vanguardia.
Requeixo, Piñor, Barbadás
Requeixo é un lugar da parroquia de Piñor no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 122 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 55 eran homes e 67 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 123 habitantes (54 homes e 69 mulleres).
Emblema de Corea do Sur
O emblema de Corea do Sur (Hangul: 대한민국의 국장; Hanja: 大韓民國의國章) consiste nun símbolo taeguk presente na bandeira nacional do país, arrodeada por cinco pétalos e un lazo coa inscrición "República de Corea do Sur" (Daehan Minguk), o nome oficial do país cos caracteres hangul. O Taegeuk representa paz e harmonía. Os cinco pétalos son os da flor nacional (a Hibiscus syriacus). Foi adoptado en 1963.
Lucifer (serie de televisión)
Lucifer, é unha serie de televisión que se emitiu entre o 25 de xaneiro do 2016, a estrea foi en Fox, e o 10 de setembro de 2020, xa en Netflix.
A serie é unha adaptación libre do cómic Lucifer que é á súa vez un spin-off do cómic The Sandman creado por Neil Gaiman e escrito por Mike Carey, ambos publicados por DC Cómics' Vertigo. A serie tivo seis tempadas e contou con 93 episodios.
Sinopse
Aburrido da súa vida como "Señor do Inferno", abandona o seu trono e o seu reino para irse aos Ánxeles, onde coñece á detective de homicidios Chloe Decker, con quen comeza a colaborar para atrapar e castigar aos criminais.
Produción
A serie foi desenvolvida por Tom Kapinos, escollida o 9 de maio do 2015 para as series do trinque do 2015–2016, a serie puxo ao aire o seu primeiro capítulo o 25 de xaneiro do 2016.
A serie conta co director Len Wiseman, o produtor Nathan Hope e os produtores executivos Joe Henderson, Tom Kapinos, Len Wiseman, Jerry Bruckheimer, Jonathan Littman e Ildy Modrovich.
O elenco tivo varios cambios, orixinalmente o actor Nicholas Gonzalez interpretou a Dan no episodio piloto, con todo este foi cambiado polo actor Kevin Alejandro. Mentres que a actriz Lina Esco interpretaría a Maze, con todo o papel finalmente foille dado á actriz Lesley-Ann Brandt.
Fauro
Fauro é unha pequena illa da provincia Occidental das Illas Salomón.
Os 75 km² da illa forman parte das Illas Shortland. Atópase a poucos quilómetros ao sur da fronteira do seu país veciño Papúa Nova Guinea. Fauro é de orixe volcánica e está bordeado por unha barreira de coral, o punto máis alto atópase a uns 480 metros sobre o nivel do mar.
John Konesky
John S. Konesky, nado en Columbus (Ohio) o 19 de novembro de 1980, é un guitarrista, produtor musical e actor ocasional estadounidense.