cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tristan und Isolde
Reaccións
A reacción de Eduard Hanslick ao Preludio de Tristan und Isolde en 1868 foi que "lembra unha das vellas pinturas italianas dun mártir cuxos intestinos se desenrolan lentamente do seu corpo." A primeira representación no Drury Lane Theatre de Londres deixou a seguinte crítica en The Era en 1882: "Non podemos deixar de facer unha protesta contra o culto da paixón animal que é un trazo notable nas últimas obras de Wagner. Concedemos que non hai nada tan repulsivo en Tristan como en Die Walküre, mais o sistema é o mesmo. A paixón é impía en si mesma e a súa representación é impura, e por esas razóns aledámonos na crenza de que esas obras non serán populares. Se o fixeran estamos seguros de que a súa tendencia sería prexudicial, e non hai, polo tanto, unha causa para felicitación no feito de que a música de Wagner, a pesar de toda a súa prodixiosa habilidade e poder, repele a un número maior dos que fascina".
Mark Twain, nunha visita a Alemaña, escoitou Tristan und Isolde en Bayreuth e comentou: "Sei de algúns, e oín a moitos, que non puideron durmir despois disto, senón que choraron toda a noite. Síntome fortemente fóra de lugar aquí. Ás veces síntome a única persoa sa nunha sociedade de tolos."
Clara Schumann escribiu que Tristan und Isolde foi "a cousa máis repugnante que vin ou escoitei en toda a miña vida".
Co paso do tempo, Tristan und Isolde chegou a ser mellor considerada. Nunha entrevista pouco antes da súa morte, Giuseppe Verdi dixo que "estaba en asombro e terror" antes do Tristan de Wagner.
Friedrich Nietzsche, un dos máis firmes aliados de Wagner nos seus anos de xuventude, escribiu que, para el, "Tristan und Isolde e o real opus metaphysicum de toda a arte... ansia insaciable e doce para os segredos da noite e a morte... é abraiante na súa simple grandeza". Nunha carta ao seu amigo Erwin Rohde en outubro de 1868, Nietzsche describiu a súa reacción ao Preludio de Tristan: "Eu simplemente non me atrevo a permanecer criticamente apartado desta música; cada nervio meu está encantado, e ten pasado moito tempo dende que tiven unha sensación de éxtase tan duradeira como con esta abertura". Mesmo despois da súa ruptura con Wagner, Nietzsche seguiu considerando a Tristan como unha obra mestra: "Mesmo agora sigo a buscar unha obra que exerza unha fascinación tan perigosa, unha arrepiante e infinitamente marabillosa como Tristan — Teño procurado, en balde, en todas as artes".
Características
Para Eugenio Trías, Tristan und Isolde é, quizais, xunto con Don Giovanni de Mozart a máis xenial incursión no éros pasional.
Wagner converte esta narración tan concentrada nun drama psicolóxico de grande intensidade no que durante a súa maior parte o esencial do argumento é o estado mental dos dous personaxes principais, que semellan vivir nun mundo dos sentimentos á marxe de todo.
Características musicais e importancia no desenvolvemento da música romántica
A partitura de Tristan und Isolde ten sido citada frecuentemente como punto de referencia no desenvolvemento da música occidental, de feito Tristan und Isolde é definida por algúns críticos como a obra máis revolucionaria e perturbadora das xurdidas da pluma de Wagner, e foi considerada en múltiples ocasións como a orixe dun dos grandes capítulos da historia da música, a disolución da tonalidade tradicional e a súa substitución no século XX por outros sistemas como o atonalismo ou o dodecafonismo, e exerceu unha poderosa influencia nas xeracións posteriores de compositores. O preludio de Tristan und Isolde foi moitas veces considerado como o xermolo da harmonía posterior e o seu desenvolvemento. O clímax da obra é o Liebestod ("Morte de amor" de Isolde). O segundo acto, coa súa noite de éxtase amorosa, contén unha música de gran forza dramática e unha poderosa capacidade suxestiva.
A ópera destaca pola tráxica melancolía e a súa linguaxe extremadamente cromática, que harmonicamente mostra a evolución do estilo persoal do compositor que veu impulsado polo coñecemento da linguaxe cromática dos poemas sinfónicos de Liszt na década de 1850. Wagner emprega en toda a obra unha notable variedade de cores orquestrais, harmonía e polifonía, facéndoo cunha liberdade que raras veces se atopan nas súas primeiras óperas. O primeiro acorde da obra, o acorde de Tristán, é de grande importancia para o afastamento da harmonía tonal tradicional, xa que resolve noutro acorde disonante:
A ópera destaca polas súas numerosas expansións da práctica harmónica; por exemplo, unha innovación significativa é o uso frecuente de dous acordes consecutivos que conteñen tritonos (unha quinta diminuída ou unha cuarta aumentada), mais en ningún caso como acorde de sétima diminuída (Fa-Si, compás 2; Mi-La♯, compás 3). Tristan und Isolde tamén salienta polo seu uso da suspensión harmónica, un recurso empregado polo compositor para crear tensión musical ao expoñer ao oínte a unha serie de prolongadas cadencias inconclusas, inspirando deste xeito o desexo e a expectación por parte do oínte cara á resolución. Mentres que a suspención harmónica é un recurso compositivo común (en uso mesmo dende antes do Renacemento), Wagner foi un dos primeiros compositores que a empregou ao longo de toda unha obra. As cadencias introducidas por primeira vez no Preludio non resolven ata o final do Acto III, e en varias ocasións ao longo da ópera, Wagner prepara ao público para o clímax musical cunha serie de acordes que crean tensión, só para aprazar deliberadamente a resolución. Un exemplo particular desta técnica apréciase ao final do dúo amoroso do Acto II ("Wie sie fassen, wie sie lassen...") onde Tristan e Isolde constrúen de xeito gradual ata o clímax, só para ser que a resolución esperada sexa destruída pola disonante interrupción de Kurwenal ("Rette Dich, Tristan!"). A finalización esperada desta serie de cadencias só chega no Liebestod final, durante o cal a resolución musical (en "In des Welt-Atems wehendem All") coincide co momento da morte de Isolde.
O ritmo é unha parte fundamental na creación das distintas atmosferas no drama. Dous exemplos desta importancia atópanse do Preludio, coa indicación Langsam und shmachtend (amodo e languidamente), onde para lograr este efecto de languidez o ritmo adquire connotacións de algo amorfo mediante resolucións no feble segundo pulso do compás e a supresión da maior tensión do compás; outro exemplo distinto pode apreciarse no Acto II, mentres Isolde agarda a que chegue Tristan, a orquestra reflicte a súa crecente excitación mediante un firme crescendo ao tempo que realiza figuracións secuenciais de ritmo incisivo, insistente e regular. Un caso totalmente distinto á languidez do Preludio atopámolo no Liebestod final de Isolde, onde hai fortes indicios (especialmente na orquestra) dun fraseo simétrico e regular no que é quizais a aproximación máis parecida a unha aria de toda a obra.
Exemplos de leitmotivs
Tristan und Isolde é un claro exemplo do uso de leitmotivs, que son empregados para lograr articulación e cohesión formal, sendo empregados constantemente e intimamente mesturados con cada paso da acción. Os leitmotivs empregados por Wagner son a maior parte das veces motivos breves e concentrados para caracterizar ao seu obxecto con diversas categorías de significación. A música de Tristan und Isolde representa unha ampliación das innovacións estilísticas das partes iniciais de Der Ring des Nibelungen, coa transformación dos motivos característicos en cotas aínda máis altas. Ao igual que na Tetraloxía, os motivos de Tristan teñen asociacións dramáticas, mais, mesmo máis que antes, a súa identificación é un labor difícil e arriscado. A continuación poden observarse algúns exemplos dos moitos leitmotivs presentes na obra: 263px 457px 172px 360px 427px 241px 234px 95px 143px
Influencia de Schopenhauer en Tristan und Isolde
O home, segundo Schopenhauer, é impulsado por continuos desexos inalcanzables, e a brecha entre os nosos desexos e a posibilidade de alcanzalos leva á tristeza, mentres que o mundo é unha representación dunha realidade descoñecida. A nosa representación do mundo (que é falsa) é un fenómeno, mentres que a realidade descoñecida é un nóumeno: conceptos postulados orixinalmente por Kant. A influencia de Schopenhauer en Tristan und Isolde é máis evidente no segundo e terceiro acto. O segundo acto, no que se encontran os amantes, e o terceiro acto, no que Tristán anhela a liberación das paixóns que o atormentan, teñen demostrado frecuentemente ser desconcertantes para os asistentes á ópera que non están familiarizados coa obra de Schopenhauer.
Monolene
Etimoloxía
O nome científico Monolene está formado co elemento do latín científico mono-, derivado do grego antigo μονο- mono-, de μονός monós, "único", e da voz grega ληνόσ lēnós, "lagar", "pía" (aquí co sentido de "cavidade cranial").
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies: miniatura|250px|Monolene atrimana.
Tristan und Isolde
Acto I
300px|dereita|miniatura|Ludwig e Malvina Schnorr von Carolsfeld como Tristán e Isolda. Isolda e a súa serventa Brangania están no barco de Tristán, de camiño ás terras do Rei Mark en Cornualla, onde Isolda vai casar co Rei. A ópera comeza coa voz dun xove mariñeiro cantando unha canción sobre unha salvaxe doncela irlandesa, o que Isolda interpreta como unha mofa cara a ela. Nun arrebato de furia, Isolda desexa que se levante unha tormenta e afunda o barco, matando a todos os tripulantes. A súa ira vai especialmente dirixida a Tristán, o cabaleiro que a leva xunto a Marke. Isolda envía a Brangania a que chame a Tristán á súa presenza, mais el rexeita a petición dicindo que o seu lugar está no temón. O subalterno de Tristán, Kurwenal, responde máis bruscamente e contesta que Isolda non está en posición de dar ordes a Tristán, xa que o seu anterior prometido, Morold, foi asasinado por Tristán.
Brangania regresa xunto a Isolda para contarlle o ocorrido, e Isolda cóntalle como, logo da morte de Morold, levaron ante ela a un estranxeiro chamado Tantris que encontraron mortalmente ferido a bordo dun bote e que ela o sandara empregando as súas habilidades curativas. Daquela descubriu que Tantris era en realidade Tristán, o asasino de Morold, e tentou matalo cunha espada cando estaba recostado indefenso ante ela. Nese momento Tristán non mirou a espada que ía acabar coa súa vida, senón que a mirou directamente aos ollos, o que a deixou sen capacidade para matar ao cabaleiro. Unha vez restablecido, permitíuselle a Tristán fuxir, mais habería de volver para levarse a Isolda para que casara co seu tío, o Rei Marke. Isolda, furiosa pola traizón de Tristán, insiste en que ten unha bebida coa que el expiará a súa traizón, e Brangania mira sorprendida que se refire a un veleno letal.
Neste momento Kurwenal aparece na habitación das mulleres dicindo que Tristán accedeu a ver a Isolda. Cando chega, Isolda cóntalle que sabía que el era Tantris e lle perdoou a vida. Tristán acepta beber a poción preparada por Brangania aínda sabendo que probablemente acabe coa súa vida. Cando Tristán bebe, Isolda quítalle das mans a apócema e termina de bebela ela mesma. Logo, pensando cada un que a súa vida está a piques de rematar, decláranse amor incondicional. Nese intre, Kurwenal anuncia a inminente chegada a bordo do Rei Marke, mentres Brangania comproba aterrada como a apócema que preparou non era un veleno, senón unha apócema amorosa. Na cuberta os mariñeiros saúdan ao Rei Marke.
Acto II
Unha partida de caza nocturna deixa soas no castelo do Rei Marke a Isolda e Brangania, que permanecen ao carón do lume. Isolda cre varias veces que os cornos de caza están o suficientemente lonxe como para permitirlle apagar as chamas, sinal que espera Tristán para acudir xunto a ela. Brangania avisa a Isolda de que un dos cabaleiros do Rei Marke, Melot, ten estado observando atentamente as miradas que se cruza con Tristán e sospeita do grande amor que se teñen. Isolda, non obstante, considera a Melot como o amigo máis fiel de Tristán e nun momento de desexo apaga as chamas. Brangania retírase mentres Tristán chega xunto a Isolda.
Os amantes, por fin sós e libres das ataduras da vida cortés, decláranse a súa mutua paixón. Tristán despreza a realidade do día, xa que é falsa, irreal e os mantén separados. É unicamente durante a noite cando eles poden estar verdadeiramente xuntos, e só durante a longa noite da morte poderán estar eternamente unidos. Brangania avísaos en repetidas ocasións durante o seu encontro de que a noite está rematando, mais eles ignórana. Finalmente faise de día e Melot leva a Marke e ós seus homes para que encontren a Tristán e Isolda abrazados. Esta imaxe rompe o corazón de Marke, xa que non só foi traizoado polo seu sobriño Tristán, senón que o Rei se namorou tamén de Isolda.
Tristán pregunta a Isolda se está disposta a seguilo á realidade da noite e ela contéstalle afirmativamente. Melot e Tristán loitan e no momento decisivo, Tristán é ferido de morte por Melot.
Acto III
Kurwenal leva a Tristán a Kareol, o seu castelo na Bretaña. Un pastor toca unha melodía triste e pregunta se Tristán está xa esperto. Kurwenal contéstalle que só a chegada de Isolda podería salvar a Tristán. O pastor di que estará atento e tocará unha melodía alegre se ve chegar algún barco. Tristán esperta e dáse conta de que está outra vez na falsa realidade do día, unha vez máis impulsado por un desexo inalcanzable, ata que Kurwenal o avisa de que Isolda está en camiño. Tristán emocionase e pregunta en repetidas ocasión se hai algún barco á vista, mais soa a melodía triste do pastor. Tristán lembra que é a mesma melodía que escoitou cando seu pai e súa nai morreron. Cando escoita ao pastor tocar unha melodía alegre, Tristán, nun momento de desexo arrinca as vendaxes das súas feridas. Cando Isolda chega ao seu carón, Tristán morre co seu nome nos beizos.
Isolda derrúbase ao seu lado cando se anuncia a chegada doutra embarcación. Kurwenal ve chegar a Melot, Marke e Brangania e lánzase a loitar para vingar a morte de Tristán matando a Melot, mais el mesmo morre. Marke e Brangania finalmente alcanzan o lugar onde se encontran Isolda e o cadáver de Tristán. Marke, chorando sobre o corpo do seu máis sincero amigo, explica que Brangania lle contara o ocorrido coa poción de amor e que non fora para separar aos amantes, senón para unilos.
Isolda parece recobrarse mais, ao describir a súa visión de Tristán, transfigúrase e morre (esta pasaxe é denominada «morte de amor» ou Liebestod).
Instrumentación
A partitura de Wagner require da utilización de:
Música en escena:
Concellos de Guatemala
miniatura|dereita|400px|Municipios de Guatemala Os departamentos de Guatemala subdivídense en 332 concellos. Abaixo lístanse os concellos por departamentos:
Tristan und Isolde
Gravacións
Tristan und Isolde ten unha longa historia de gravacións e a meirande parte dos directores wagnerianos dende o final da primeira guerra mundial rexistraron as súas interpretacións en disco. As limitacións da tecnoloxía de gravación fixeron que ata a década de 1930 fora difícil gravar a ópera completa, porén as gravacións de extractos ou actos soltos existen dende 1901, cando se rexistraron extractos da ópera nos cilindros Mapleson gravados durante representacións na Metropolitan Opera.
Nos anos anteriores á segunda guerra mundial, Kirsten Flagstad e Lauritz Melchior foron considerados os principais intérpretes dos papeis principais, polo que existen gravacións mono dos dous en numerosas representacións en directo baixo a batuta de directores como Thomas Beecham, Fritz Reiner, Artur Bodanzky e Erich Leinsdorf. Flagstad gravou a parte comercial xa cerca da fin da súa carreira en 1952, coa dirección de Wilhelm Furtwängler para EMI, producindo unha versión completa que é considerada unha gravación histórica.
Despois da guerra, as representacións no Festival de Bayreuth con Martha Mödl e Ramon Vinay baixo a dirección de Herbert von Karajan (1952) foron moi apreciadas, e as súas gravacións están aínda agora dispoñibles. Nos anos '60, a soprano Birgit Nilsson foi considerada a mellor Isolde, e actuou con frecuencia con Wolfgang Windgassen no papel de Tristan. A súa representación en Bayreuth en 1966 baixo a batuta de Karl Böhm foi capturada por Deutsche Grammophon, nunha gravación que é frecuentemente considerada como unha das mellores de Tristan.
Karajan non gravou a ópera oficialmente ata 1971-72. A selección realizada por Karajan dunha soprano lixeira (Helga Dernesch) como Isolde, xunto cun extremadamente intenso Jon Vickers, sumado a un infrecuente balance entre orquestra e os cantantes favoritos de Karajan foi motivo de controversia. Nos anos '80 as gravacións de directores como Carlos Kleiber, Reginald Goodall e Leonard Bernstein foron consideradas importantes máis polas interpretacións dos directores que polos cantantes principais. Os intérpretes de Kleiber destacan porque o papel de Isolde foi cantado pola soprano mozartiana Margaret Price, que nunca cantou o papel de Isolde en escena. O mesmo é certo con Plácido Domingo, que cantou o papel de Tristan con grande éxito da crítica nunha gravación de EMI en 2005 baixo a dirección de Antonio Pappano a pesar de non ter cantado nunca o papel en escena. Nos últimos 10 anos gravouse integramente a ópera en numerosas ocasións, destacando as gravacións da Berliner Philharmoniker con Daniel Barenboim e a gravación en directo realizada na Wiener Staatsoper con Christian Thielemann.
Seoane, A Veiga
San Xoán de Seoane é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 25 habitantes (17 homes e 8 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 34 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 21 habitantes, sendo 13 homes e 8 mulleres.
Tristan und Isolde
Gravacións
Do mesmo xeito, existen numerosas producións da ópera en DVD, incluíndo a de Götz Friedrich na Deutsche Oper Berlin cos experimentados cantantes wagnerianos René Kollo e Gwyneth Jones nos papeis principais. Deutsche Grammophon rexistrou en DVD unha representación na Metropolitan Opera con Jane Eaglen e Ben Heppner, baixo a dirección de James Levine, nunha produción posta en escena por Dieter Dorn así como un DVD da produción da ópera no Festival de Bayreuth en 1993 coa dirección de Daniel Barenboim e con Waltraud Meier (Isolde) e Siegfried Jerusalem (Tristan), posta en escena por Heiner Mueller. A máis recente produción de Barenboim no Teatro alla Scala de Milán, producida por Patrice Chéreau, tamén foi recollida en DVD. Existe tamén unha gravación en vídeo tecnicamente defectuosa, mais de importancia histórica gravada con Birgit Nilsson e Jon Vickers nunha representación en directo baixo a batuta de Karl Böhm no Théâtre antique d'Orange en 1973.
Por primeira vez no mundo, o británico Glyndebourne Festival Opera fixo unha produción da ópera completa en formato dixital dispoñible para a súa compra online en 2009. Nos intérpretes da produción figuraban Robert Gambill encarnando a Tristan, Nina Stemme como Isolde, Katarina Karnéus como Brangäne, Bo Skovhus como Kurwenal, René Pape no papel do Rei Marke, e Stephen Gadd dando vida a Melot, coa dirección de Jiří Bělohlávek. A gravación tivo lugar os días 1 e 6 de agosto de 2007.
Extractos de concerto e composicións derivadas
O Preludio e Liebestod é unha versión de concerto da abertura e a aria de Isolde do Acto III, "Mild und leise". O arranxo foi realizado polo propio compositor e foi interpretado por primeira vez en 1862, uns anos antes da estrea da ópera completa en 1865. O Liebestod pode ser interpretado tanto en versión puramente orquestral, como cunha soprano cantando a visión de Tristan resucitado por parte de Isolde.
Non obstante, a primeira vez que se escoitou en público o Preludio e o seu acorde de Tristan inicial foi o 12 de marzo de 1859, cando foi interpretado na Sophieninselsaal de Praga, nun concerto benéfico a favor dos estudantes de medicina pobres, dirixido por Hans von Bülow.
Wagner chamou ao Preludio "Liebestod" (Morte de amor) mentres que á aria final de Isolde "Mild und leise" chamouna "Verklärung" (Transfiguración). En 1867 o seu cuñado Franz Liszt escribiu unha transcrición para piano de "Mild und leise", que chamou Liebestod (S.447); prologou a súa partitura cun lema de catro compases do Duetto de Amor do Acto II, que na ópera é cantado coas palabras "sehnend verlangter Liebestod". A transcrición de Liszt fíxose moi coñecida en toda Europa moito antes de que a ópera de Wagner chegara á maioría dos lugares, e é o título de Liszt para a escena final o que persiste. A transcrición foi revisada en 1875.
Outro compositor que reelaborou materiais de Tristan foi Emmanuel Chabrier nos seus humorísticos Souvenirs de Munich - cuadrillas sobre temas de Tristan und Isolde de Wagner. Estes foron aumentados e orquestrados por Markus Lehmann en 1988. Leopold Stokowski realizou unha serie de "Sínteses Sinfónicas" puramente orquestrais das óperas de Wagner durante os seus anos como director da Philadelphia Orchestra, proporcionado ás audiencias dos concertos dos anos '20 e '30 un tipo de música que nunca escoitaran. Fixo unha 'versión longa' da música de Tristan and Isolde que consistía principalmente no Preludio ao Acto I, o Liebesnacht do Acto II e o Liebestod do Acto III. Unha versión máis curta da música dos actos II e III chamouse "Música de amor de Tristan and Isolde". Realizou gravacións das dúas versións en 78s e novamente en LP.
Outras obras baseadas na ópera son:
Outros compositores
A influencia de Tristan und Isolde pode verse en numerosos compositores posteriores. Un exemplo claro atopámolo en Kennst du das Land? de Hugo Wolf, onde a condución cromática da voz, as apoiaturas, as anticipacións e a tonalidade errática están claramente inspirados na linguaxe de Tristan. A influencia de Tristan und Isolde apréciase tamén na primeira obra importante de Arnold Schönberg, o sexteto para cordas Verklärte Nacht (A noite transfigurada, 1899), cunha linguaxe cromática que deriva claramente da ópera de Wagner; esta pegada pódese ver tamén na ópera Lulu, do discípulo de Schönberg Alban Berg, onde o compositor austríaco recrea o monólogo final de Isolde.
A influencia de Wagner chegou tamén a Francia, onde, dende aproximadamente 1860, Wagner e o wagnerismo fóronse convertendo en elementos fundamentais da vida parisiense, influíndo nalgúns compositores franceses, como o caso de Emmanuel Chabrier, quen se decantou deliberadamente polas propostas wagnerianas, e que na súa ópera Gwendoline inclúe un importante dúo de amor que ten sido catalogado como unha reminiscencia clara de Tristan. Outro exemplo salientable da influencia desta ópera na ópera francesa de finais do século XIX encóntrase no primeiro acto da ópera de Vincent D'Indy Fervaal, onde algunhas progresións cromáticas parecen tomadas de Tristan. Aínda que o caso máis salientable sexa posiblemente o de Cesar Frank, para quen escoitar o Preludio de Tristan und Isolde en 1874 puido ter sido un factor decisivo na súa evolución posterior cara a unha linguaxe cromática máis acusada que se fixo evidente nas súas composicións organísticas, no poema sinfónico Les Eolides, así como outras obras orquestrais como a Sinfonía Nº 8, na que xunto coa expresividade wagneriana pódense apreciar trazos tamén de Beethoven.
No cine
O uso que fai Wagner da cor musical tamén influíu no desenvolvemento da música de cine. A partitura de Bernard Herrmann para o filme de Alfred Hitchcock, Vertixe, é fortemente evocador do Liebestod, máis claro respecto a escena de resurrección. O Liebestod foi incorporado ao filme surrealista de Luis Buñuel e Salvador Dalí Un Chien Andalou. Do mesmo xeito, o Preludio da ópera aparece na película de Lars von Trier Melancholia (2011).
Véxase tamén
125px|dereita
Little Trouble Girl
"Little Trouble Girl" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editada coma segundo e derradeiro sinxelo do seu álbum de 1995 Washing Machine en maio de 1996. O tema conta como vocalista convidada con Kim Deal, baixista de Pixies.
O videoclip para "Little Trouble Girl" foi dirixido por Mark Romanek. Foi rodado nos Ánxeles e nel tamén aparece Kim Deal. O vídeo trata sobre unha moza alieníxena explorando o interior dun edificio abandonado.
Sinxelo en 12"
As caras-b do 12" tamén aparecen no sinxelo de "The Diamond Sea".
Liberdade
miniatura|dereita|280px|[[A Liberdade guiando o pobo de Eugène Delacroix.]] A liberdade, do latín "libertas, -ātis" e do grego "ή ελευθερία", é a capacidade que ten o ser humano de obrar ou non segundo a súa intelixencia e sen unha obriga externa á propia persoa. Tamén se representa a liberdade como aquel estado no que o home non está sendo escravizado nin preso por outro, facendo alusión a aqueles aspectos relacionados coa independencia.
Mais a liberdade do home vese fundamentada polo feito da súa carencia de instintos. Deste xeito, a un estímulo externo o ser humano pode responder con múltiples opcións, entre as cales temos que escoller unha. Os animais non racionais, ó ter a resposta ós estímulos programada polos instintos, non poden escoller e polo tanto non son libres.
Polo tanto, alguén que obra en liberdade, é un ser humano libre. Esta facultade refírese tamén á incorporación do home á sociedade ao alcanzar a súa madurez sexual, para que comence a asumir responsabilidade, pois non se pode tomar decisións sen ter en conta as consecuencias correspondentes. Isto pode observarse no campo do dereito e da teoloxía no caso dos accidentes, crimes pasionais, homicidios e asasinatos.
Referencias filosóficas
O concepto de liberdade é algo que ó longo da existencia humana nos fixo reflexionar en múltiples sentidos, sendo un dos temas fundamentais da filosofía. A idea de liberdade só se manifesta abríndose camiño a través dos diferentes conceptos de liberdade que, á súa vez, están determinados por un conxunto de procesos históricos, culturais e sociais.
Polo tanto, esta idea só pode analizarse por medio destas concrecións, as cales a seguirán modelando nun futuro. Segundo isto, a filosofía non formula unha resposta igual, senón que se divide en subcampos, segundo os diferentes puntos de vista ou a doutrina que seguiu cada sociedade dentro de certas condicións e modalidades. É dicir, que hai que interpretar o termo liberdade segundo o contexto no que se atope.
Para outras correntes da filosofía, a liberdade garda relación coa autonomía, que se entende como a dimensión da razón que lle permite ao ser humano pensar aplicándose normas a si mesmo sen que medie ningunha autoridade, o que comporta a responsabilidade persoal e social. (Principio do filósofo Immanuel Kant). Ademais de Kant, outros moitos filósofos importantes aludiron a esta cuestión, este é o caso de:
Para Aristóteles, a liberdade está ligada á capacidade de decidir por si mesmo no ser humano, e estaba ligada á moral. En virtude desta definición, a liberdade está relacionada coa autonomía, que aínda que leva limitacións de representación ética, constitúe a concepción de actuar dentro dun código moral. Para iso o home debe ter plena conciencia ou razón de internalizar este valor pero na marxe que establece a cidadanía (sentido político conforme á lei do Estado). De acordo con esta consideración, a persoa cre ser libre cando realiza accións ligadas á seguridade que lle permite o seu pensamento, onde asumindo os principios éticos, sabe que é libre. Isto, feito mediante a representación de accións libres e voluntarias que non son produto de coacción, nin de ignorancia e a súa conceptualización vai ligado á razón de liberdade. Para Aristóteles, de aí hai que dicir que se fai libre e voluntariamente o que obramos cando estamos alleos a toda coacción.
René Descartes: Para el, a liberdade consiste soamente en que, para afirmar ou negar, perseguir ou evitar, as cousas que nos propón o entendemento, obramos de tal maneira que non sentimos que ningunha forza nos obrigue. Tamén afirma que a liberdade só pode residir na alma, xa que ao non ser algo físico non se atopa sometida ó ditado polas leis. Esta conten en si dúas funcións, por un lado o entendemento, como facultade de pensamento, de ter intuicións das verdades claras e distintas; e por outro lado, a vontade, considerada por el como a facultade de afirmar ou negar, identificando esta última coa liberdade.
Baruch de Spinoza: Para el, é libre "o que existe unicamente por necesidade da súa natureza e só por ela se determina a acción". Todas as cousas da natureza teñen liberdade para chegar a ser o que son, ou que non poden ser o que non son. O home, como parte da natureza é libre para desenvolver o seu potencial pero non é libre para facer o que quere, porque segundo el só Deus ou a natureza son causa de si mesmas e teñen liberdade total. Só pode facer esforzos para conseguir ter liberdade para ser quen é, pero xamais terá vontade libre.
Para Hegel, o concepto é fundamentalmente a liberdade da idea. O universal e racional pertence a todos os homes e son os seus máis xenuínos motivos. O home individual non pode ser libre como un todo, porque só pode ser libre se se recoñece no todo. Se a liberdade individual fose absoluta sería independente de todo e indiferente con respecto á realidade e para os efectos da súa propia conduta sobre o resto. Actuaríase en forma egoísta en función das propias paixóns excluíndo ás circunstancias exteriores perdendo todo vínculo. Só Deus é totalmente libre di Hegel, o home, pola súa característica finita e limitada non pode selo sen referencia ao todo. Ademais, a liberdade dos individuos non pode estar separada da eticidade ou ética colectiva ou da razón universal, pola necesidade tanto vital coma política de facer coincidir a vontade particular cás vontades xerais.
Segundo Henri Bergson, a liberdade é a capacidade da conciencia de rexerse pola súa propia natureza, independentemente das leis e dos fenómenos da natureza. Para el, a orixe das nosas accións é o eu profundo, interior, o suxeito da duración, onde non hai diferenciación de motivos, sentimentos, decisións, senón que cada un deles, di, retomando unha frase de Platón, representa á alma enteira, é dicir, que a alma se determina por calquera destes sentimentos é, pois, o mesmo que recoñecer que se determina por si mesma.
Falconiformes
miniatura|240px|[[Quebraósos planeando]] miniatura|240px|[[Falcón peregrino devorando unha presa]] Os Falconiformes son unha orde de aves neognatas que tradicionalmente agrupaba 309 especies de aves de presa coñecidas como rapaces diúrnas. Porén, estudos xenéticos fixeron que actualmente só inclúa a familia Falconidae (antes incluía as familias Accipitridae, Pandionidae, Sagittariidae e Cathartidae, que agora están clasificadas na orde Accipitriformes). As rapaces nocturnas inclúense noutra orde, os Strigiformes xa que se supón que as semellanzas entre rapaces diúrnas e nocturnas é consecuencia de converxencia evolutiva e non de que ambas as dúas compartan un antergo común. Coñécense fósiles do Eoceno Medio. Habitan practicamente en todo o mundo agás na Antártida e na Polinesia oriental.
Liberdade
Referencias filosóficas
Jean Paul Sartre: Para el o ser humano é libre á forza. Nega calquera xénero de determinismo. Non cre no determinismo teolóxico, nin biolóxico nin social: nin Deus nos deu un destino irremediable, nin a Natureza nin a sociedade determinan absolutamente as nosas posibilidades, a nosa conduta. Somos o que quixemos ser, sempre poderemos deixar de ser o que somos. Os fins que perseguimos no nos veñen dados ni do exterior ni do interior, dunha suposta natureza, é a nosa liberdade a que os elixe. Segundo el "Estamos condenados a ser libres": condenados porque non nos temos dado a nos mesmos a liberdade, non nos temos creado, non somos libres de deixar de ser libres. Nin sequera os valores, a ética, se presentan como un límite da liberdade, pois en realidade, di Sartre, os valores non existen antes de que nos queiramos, non existen os valores como realidades independentes da nosa vontade, os valores morais créaos a nosa determinación de facer real o estado das cousas. Ao escoller uns valores no lugar doutros, a vontade dálles a realidade. A liberdade refírese ós actos e volicións particulares, pero aínda máis á elección do perfil básico de min mesmo, do proxecto fundamental da miña existencia, proxecto que se realiza cás volicións particulares.
Falconiformes
Taxonomía
As rapaces diúrnas clasifícanse tradicionalmente en cinco familias nunha única orde, Falconiformes:
No entanto, a taxonomía das rapaces é difícil e existen varias clasificacións. Algunhas non admiten a orde Falconiformes e as familia mencionadas inclúense na orde Ciconiiformes.
Outras clasificacións dividen a orde en dúas; a familia Falconidae fica na orde Falconiformes, e o resto (Accipitridae, Cathartidae, Pandionidae e Sagittariidae) sitúanse na orde Accipitriformes.
Liberdade
Referencias filosóficas
Por outro lado a liberdade positiva deriva do desexo do individuo para ser o seu propio amo, que implica a capacidade de cada un para determinar o curso da súa vida e dos seus actos de xeito autónomo. Mais a acción do home non debe determinarse polas baixas paixóns de cada individuo, paixóns que o escravizan e limitan a súa liberdade. Pola contra, os actos humanos deben determinarse a partir da razón, da natureza superior que hai en cada home. Antepóñense dous: un racional e outro pasional, para ser verdadeiramente libre debemos guiarnos pola razón. Esta idea, advirte Berlin, é sumamente perigosa, serve de fundamento para a imposición duns, recoñecidos ou auto nomeados como racionais, sobre a masa amorfa que se deixa guiar polas súas paixóns; impóñenselles en prol de que fagan o mellor posible para eles mesmos: "se ese é o meu ben non estarei a ser forzado, por que o desexei, sépalo ou non, e son libre aínda que o meu pobre corpo mortal e a miña mente estúpida o rexeitan iradamente, e aínda que loite co maior desespero contra os que, a pesar de todo, traballan benignamente de impoñelo. Esta concepción da liberdade dá cabida ao ascenso de réximes totalitarios nos cales a mesma liberdade estaría en perigo.
Falconiformes
Taxonomía
A American Ornithologist's Union deixa Falconidae e Accipitridae en Falconiformes, mais coloca os voitres do Novo Mundo (familia Cathartidae) coas cegoñas na orde Ciconiiformes.
Liberdade
Referencias filosóficas
Aludindo á teoloxía, outras figuras, como é o caso de Agostiño de Hipona, tamén fixeron referencia a este concepto:
Falconiformes
Taxonomía
Velaquí un cladograma das relacións entre as Telluraves baseado en Braun & Kimball (2021), onde se ve a posición de Accipitriformes e Falconiformes, cos Falconiformes máis preto dos papagaios e paseriformes:
Liberdade
Referencias filosóficas
Segundo Agostiño de Hipona, a liberdade consiste na realización efectiva do ben, para alcanzar a beatitude. Segundo el, Deus concedeunos aos seres humanos dous dons:
Falconiformes
Características
As aves falconiformes teñen un corpo forte e compacto, membros robustos e testa voluminosa, máis ou menos redondeada, cun peteiro forte e curtante en forma de garfio; na base do mesmo e rodeando as aberturas nasais, existe un engrosamento carnoso característico, chamado cera polo seu aspecto, que adoita ser da mesma cor cás patas. Nos falcóns o peteiro presenta un dente característico na mandíbula superior que se corresponde cunha entalladura na inferior. As patas son relativamente curtas (agás no serpentario, polo seu modo de vida) e posúen poutas especializadas para agarrar con forza ás súas presas; os dedos son longos e fortes e están armados de unllas agudas e sólidas. Os voitres que, dado que se alimentan de cadáveres, teñen as unllas romas e carecen de forza e habilidade prénsil.
Liberdade
Liberdades cívicas
A capacidade de poder elixir entre múltiples opcións, cantas máis opcións maior liberdade, é polo tanto, poder elixir entre un número infinito delas, sen limitacións. Pero se á liberdade individual lle engadimos o feito de que non vivimos sós, senón que compartimos a realidade con outros individuos que tamén teñen intereses, entón a liberdade debe ser limitada en beneficio dos outros.
Falconiformes
Características
A plumaxe é recia, compacta e elástia; as cobertoiras, en xeral pouco abondosas, posúen abondosos guechos de penuxe na base; posúen as 10 rémixes primarias e 13 ó 16 secundarias, e xeralmente 12 ó 14 timoneiras, número que se mantén moi constante. En moitas especies as plumas cobren o tarso e mesmo os dedos. O colorido é pouco rechamante, críptico, con predominio dos grises, ocres e azulados, formando barreados que disimulan á ave tanto cando voa como cando está pousada á espreita. A muda acontece xeralmente unha vez ao ano; é un fenómeno de vital importancia para as aves de presa xa que a súa capacidade de voo e a súa supervivencia depende do estado da súa plumaxe. As aves falconiformes posúen unha extraordinaria agudeza visual; un falcón sacre é quen de ver unha avetarda en movemento a 10 quilómetros de distancia. A retina ten dúas fóveas, unha central e outra lateral, dotando ao ollo dunha sensibilidade superior á dos mamíferos.
Liberdade
Liberdades cívicas
Este problema, xunto con outras contradicións implica a necesidade de normativizar a vida humana no mundo. Todas as nacións e sociedades formadas sobre o planeta posúen leis e normas que rexen o comportamento humano, mais este feito non implica a supresión da liberdade. Para asegurar unha boa convivencia, e a igualdade entre todas as persoas, creouse a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Segundo o artigo 4 deste documento, defínese a liberdade engadíndolle unha excepción, a cal consiste en limitar a liberdade cando esta cause prexuízo a outros: "A liberdade consiste en poder facer todo aquilo que non cause prexuízo a outro."
Falconiformes
Características
A estrutura das ás depende do sistema de voo e de caza; así, as especies que o fan na espesura teñen ás curtas, anchas e redondeadas, para poder mudar axiña de sentido; os cazadores de espazos abertos, como os falcóns, impúlsanse con ás estreitas e puntiagudas; as rapaces planadoras, como as aguias e os voitres teñen ás anchas, longas e rectangulares con rémixes separadas nas súas puntas, coma nos dedos dunha man.
Historia natural
As falconiformes son aves característicamente carnívoras e adoitan cazar de día ou no crepúsculo, ou ben alimentarse de prea, coma os voitres. Os falcóns matan ás súas presas dun peteirazo, esnaquizándolles as vértebras cervicais, mentres que o resto adoitan matalas por estrangulación, empregando para iso as súas fortes poutas e non empregan o peteiro ata que a vítima deixa de moverse. Son aves pouco gregarias que, en xeral, non adoitan formar bandadas.
Case todas as especies aniñan durante os primeiros meses da primavera; a monogamia adoita ser o máis corrente, colaborando ambos os dous sexos na construción do niño; os falcóns, no entanto, realizan a posta sobre a rocha ou a terra espida, sen ningún tipo de preparación previa. O apareamento vai precedido de paradas nupciais aéreas nas que os machos emiten penetrantes berros e escorrentan do seu territorio a calquera competidor. As especies máis pequenas poñen catro ou cinco ovos, e as de maior tamaño só un ou dous. Os pitos nacen moi pouco desenvolvidos e cubertos dun denso penuxe branco ou agrisado; medran axiña e comezan cedo a emplumar. O macho adoita cazar e achega alimentos á súa compañeira e fillos; esta esnaquiza as presas e repárteas entre os pitos. Tras abandonar o niño os mozos son alimentados e protexidos polos seus pais durante algún tempo, que tamén os adestran para a caza.
Aparello dixestivo
dereita|miniatura|300px|Esquema das partes do aparello dixestivo. O aparello ou aparato dixestivo é o conxunto de órganos dos animais multicelulares que permite a inxestión de alimento, a súa dixestión para obter enerxía e nutrientes, e excretar os refugallos sobrantes non necesarios. Deste xeito, as funcións principais do aparello dixestivo son a inxestión, dixestión, absorción e defecación.
Nevermind (What Was It Anyway)
"Nevermind (What Was It Anyway)" é un tema da banda de rock alternativo Sonic Youth. Foi o único sinxelo do seu traballo NYC Ghosts & Flowers que foi editado só en Alemaña.
Aparello dixestivo
O aparato dixestivo difire substancialmente duns animais a outros. Algúns teñen estómagos con múltiples compartimentos, mentres que os estómagos doutros animais só están constituídos por unha soa cámara. O aparello dixestivo adoita dividirse nunha zona anterior, unha zona media e unha posterior, reflectindo a orixe embriolóxica de cada segmento.
Anatomía e fisioloxía
O aparello dixestivo é un tubo longo, con importantes glándulas asociadas. A súa función é a transformación das grandes e complexas moléculas dos alimentos en substancias sinxelas e doadamente utilizables polo organismo. Dende a boca até o ano, o tubo dixestivo mide uns once metros de lonxitude.
Na boca xa comeza propiamente a dixestión. Os dentes trituran de xeito mecánico os alimentos, e as secrecións das glándulas salivares achegan líquidos e substancias que inician a súa descomposición química; a saliva contén enzimas que inician a hidrólise dos alimentos. Despois, o bolo alimenticio atravesa a farinxe, continúa baixando polo esófago e chega até o estómago, que é unha bolsa muscular cun volume dun litro e medio. En condicións normais, a mucosa do estómago segrega un potente zume gástrico, e o alimento convértese nunha pasta viscosa chamada quimo.
Na saída do estómago, o tubo dixestivo alongase no intestino delgado, duns cinco metros de longo, aínda que moi enrolado sobre si mesmo. Na súa primeira porción, o duodeno, recibe as secrecións das glándulas intestinais, a bile e os zumes do páncreas. Todas estas secrecións conteñen unha gran cantidade de enzimas que degradan os alimentos e os converten en substancias sinxelas solubles.
O tubo dixestivo continúa coa parte chamada intestino groso, que mide un pouco máis de metro e medio de lonxitude. A súa porción final é o recto, que remata no ano, por onde se evacúan ó exterior os restos non absorbidos dos alimentos.
Enfermidades do aparello dixestivo
O aparello dixestivo é un sistema fundamental dentro do corpo humano, xa que con base neste pódese desenvolver, aproveitar, asimilar e procesar todos os alimentos dende a boca ata o ano.
As enfermidades no sistema dixestivo (mesmo o cancro), polo xeral, son produto de factores externos, tales como a alimentación e infeccións, co que se pode deducir que a maioría das veces nas que ocorre unha anomalía é por produto do propio descoido e da pouca rigorosidade coa hixiene e a dieta.
Algúns trastornos do aparello dixestivo son:
Domingo Pombo
Domingo Pombo López, nado en Ferrol en 1908 e finado o 2 de outubro de 2002 en Santiago de Compostela, foi un político galego
Traxectoria
Militante do Partido Galeguista, foi nomeado Presidente do Partido Galeguista de Ferrol en 1935. Pertenceu ao Comité Executivo da Fronte Popular de Ferrol en representación do Partido Galeguista. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 fuxiu e ocultouse, primeiro en Vigo e despois en Santiago de Compostela, no faiado dunha casa.
Estando agochado en Vigo, o 23 de abril de 1937, Pombo e nove camaradas tiñan unha cita na baía de Vigo, no bou Eva, para fuxir a Francia pero foron delatados. Pombo, que fora informado con pouca precisión, chegou tarde, circunstancia que o salvou da morte.
Viviu agochado nun faiado en Vigo durante cinco anos e logo marchou a Compostela, onde estivo outros cinco anos tamén oculto noutro faiado. En 1945 puido saír. Nos anos sesenta integrouse no Partido Socialista Galego.
Ed Sheeran
Edward Christopher "Ed" Sheeran, nado en Halifax (West Yorkshire) o 17 de febreiro de 1991, é un cantautor inglés. Firmou un contrato coa discográfica Asylum / Atlantic Records. Sheeran saltou á fama no mes de xuño de 2011, cando o seu primeiro single "The A Team" debutou nas listas británicas co número 3.
Traxectoria
Edward Christopher Sheeran é fillo dunha irlandesa e un inglés. Viviu na súa vila natal antes de trasladárense a Framlingham, en Suffolk. Aprendeu a tocar a guitarra cando era moi novo, e comezou a compor cancións mentres asistía á Thomas Mills High School en Framlingham. Na súa infancia, da que falou nunha entrevista no show Zane Lowe, escoitaba a Van Morrison nas súas innumerables viaxes a Londres cos seus pais e asistiu a un concerto de Damien Rice na Irlanda cando tiña 11 anos.
2005–2011: Comezos non comerciais
Sheeran comezou a gravar en 2005, o que o levou a producir o seu primeiro EP, The Orange Room EP. Alén diso, Ed realizou 2 álbums, un homónimo en 2006 e Want Some? en 2007. Trasladouse a Londres en 2008 para ofrecer algúns concertos, que ao comezo realizáronse en pequenos locais, nos que tocaba todos os días e para non máis de cinco persoas. En 2008, fixo unha audición para a serie da canle ITVBritannia High.
En 2009, Sheeran tocou en 312 concertos. Dixo que lera unha entrevista con James Morrison na que dicía que Morrison actuara en 200 concertos nun ano, e Sheeran quería superar o seu número. En 2009, lanzou outro EP, You Need Me, xusto antes de saír de xira con Just Jack. En febreiro de 2010, Ed enviou un vídeo vía SB.TV, que chamou a atención do rapeiro Example, que lle pediu para facer un xira con el. Ademais, en febreiro de 2010 publicou o seu aclamado EP Loose Change, que incluía o seu éxito "The A Team".
En abril de 2010, despois de abandonar a súa discográfica, Sheeran mercou un billete para Os Ánxeles. Tocou en moitos dos locais da cidade, antes de chamar a atención de Jamie Foxx no The Foxxhole, que o convidou a ficar na súa casa e a gravar ao día seguinte. Ao longo do ano 2010, Sheeran comezou a ter máis éxito por medio da súa canle en YouTube e a súa páxina de fans, obtendo crédito do xornal The Independent, do capitán de fútbol inglés Rio Ferdinand e de Elton John. O cantautor realizou outros dous EPs en 2010; Ed Sheeran: Live at the Bedford e Songs I Wrote With Amy, o cal é unha colección de cancións de amor que escribiu en Gales con Amy Wadge.