cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Australia de 2000
Carreira
21 dos 22 autos comezaron na grella, co piloto de Prost, Alesi comezando no pit lane. Häkkinen aproveitou a súa pole position na cualificación para liderar na primeira curva ao comezo da carreira. Coulthard e Schumacher permaneceron no segundo e terceiro lugar respectivamente, pero Barrichello foi superado por Frentzen na primeira curva, caendo ao quinto lugar. Trulli completaba os seis primeiros lugares ao final da 1ª volta. Na parte de atrás da pista, Button gañou seis posicións, pasando da 21ª a 15ª posición. Isto foi debido en parte a unha colisión entre o piloto de Minardi Marc Gené e o novato Heidfeld, que deixou a Gené último, xa que tivo que entrar a boxes.
O piloto de Jaguar, Johnny Herbert, foi o primeiro piloto en retirarse con problemas de embrague na 2ª volta. Na 4ª volta, os dous McLarens de Häkkinen e Coulthard, xunto con Schumacher, xa estaban afastándose do Jordan de Frentzen, que estab cinco segundos por detrás de Schumacher. Na volta 7, a suspensión dianteira do Arrows de Pedro de la Rosa fallou, enviándoo contra unha barreira de pneumáticos. O compañeiro de Herbert, Irvine, trmpeou cando intentou evitar un Arrows. Irvine non puido recuperar o Jaguar xa que sufriu un fallo no motor. Ambos se retiraron da carreira. O coche de seguridade saíu para reducir a velocidade dos outros coches para que os comisarios puidesen limpar os restos.
Cando ondeou a bandeira verde ao finalizar a volta 10, Coulthard diminuíu drasticamente e fixo unha parada en boxes con problemas de motor. Coulthard volveu á pista, pero o problema continuou e forzou a súa retirada na volta 11. Schumacher ascendeu a segunda posición, con Frentzen en terceiro lugar. Barrichello estaba no cuarto lugar, con Trulli quinto. Tras os cinco primeiros, o piloto de BAR Jacques Villeneuve estaba no sexto lugar, liderando unha cola de automóbiles ata Button no 12º lugar. Häkkinen retirouse na 18ª volta, co mesmo problema que o seu compañeiro de equipo; unha retirada dobre case idéntica á de 1999. Coa retirada de Häkkinen, Schumacher lideraba por 16,5 segundos sobre Frentzen, segundo. Schumacher fixo a súa única parada en boxes na 29ª volta, dando a vantaxe a Frentzen. Schumacher volveu a pista en terceiro lugar, xusto diante de Trulli. Barrichello era o seguinte piloto dos coches de cabeza en entraren boxes na volta 33, pero o equipo de Ferrari cambiou a unha estratexia de dúas paradas para que puidese saír por diante de Frentzen.
Trulli retirouse co seu Jordan na volta 36 con problemas na caixa de cambios. Os retirados e as paradas en boxes auparon a Button, colocando ao piloto de Williams no terceiro lugar antes da súa parada en boxes na volta 36. Frentzen tamén fixo unha parada en boxes na volta 36, ​​pero os mecánicos de Jordan tiveron problemas mentres repostaban o coche, perdendo Frentzen máis de dez segundos na parada. Frentzen regresou ao circuíto en sexto lugar, pero retirouse tres voltas despois con problemas na caixa de cambios. Barrichello tomou o liderado na volta 45, superando ao seu compañeiro de equipo Schumacher antes de facer a súa segunda parada en boxes. Barrichello volveu á pista en segundo lugar.
As retiradas dos coches dos equipos McLaren e Jordan levaron a Ralf Schumacher, o compañeiro de Button en Williams a terceira posición. Villeneuve era cuarto, Giancarlo Fisichella era quinto no Benetton, con Button sexto. A falta de 11 voltas Button retirouse da carreira cun fallo no motor. Ricardo Zonta, nun BAR, ascendeu ao sexto posto, pero foi superado por Salo a falta dunhas poucas voltas. Schumacher gañou a carreira logo de 58 voltas cun tempo de 1:34: 01.987, doce segundos oor diante do segundo posto de Barrichello, que completou un dobrete para Ferrari. Ralf Schumacher rematou en terceiro lugar, con Villeneuve detrás no cuarto, dando a BAR os seus primeiros puntos na Fórmula Un. Fisichella terminou quinto, con Salo inicialmente clasificado no sexto lugar no Sauber. Con todo, unhas horas logo da carreira, Salo foi desclasificado da carreira por unha infracción na carrozaría, promovendo a Zonta á sexta posición.
Post-carreira
Logo da carreira, Michael Schumacher dixo:
Framán, Bugallido, Ames
Framán é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 92 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 45 eran homes e 47 mulleres.
Xogos paralímpicos
Os Xogos Paralímpicos son a competición olímpica oficial para atletas con discapacidades físicas, mentais ou sensoriais. Isto inclúe discapacidades motoras, amputación, cegueira e parálise cerebral. Logo están as persoas con discapacidades mentais que compiten nos Xogos Olímpicos Especiais.
Simboloxía
A bandeira representativa dos Xogos paralímpicos correspóndese co logotipo do CPI e foi obxecto de varios cambios. Recolle tres elementos de cor vermella, azul e verde, as tres cores máis empregadas nas bandeiras nacionais.
Nome
O nome incorpora o prefixo grego para significando proximidade ou similitude (cos Xogos Olímpicos), aínda que no seu momento o nome debeuse á presenza de participantes con parálise ou paraplexía.
Supershitty to the Max!
Supershitty to the Max! é o álbum de estrea da banda sueca de garage rock The Hellacopters, editado o 1 de xuño de 1996. O disco foi gravado en só 26 horas no mes de febreiro de 1996 nos Sunlight Studios de Estocolmo.
Inicialmente lanzouse unha edición de 500 copias en vinilo, seguida dúas semanas máis tarde pola versión en CD. Unha segunda edición en vinilo estivo dispoñible en 1997 con 1.500 unidades en cor branca, mentres que o selo Toys Factory publicou o disco no Xapón cunha versión do tema de Misfits "Bullet" como canción extra.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The Hellacopters.
Television (grupo musical)
Television é unha banda estadounidense formada en Nova York en 1973. A pesar de que a banda nunca tivo máis que un público de culto no seu país de orixe, acadaron un significante éxito comercial en Europa. Hoxe son amplamente recoñecidos como un dos fundadores, e unha das primeiras influencias do punk rock.
Television era parte da primeira escena underground de Nova York, contemporánea de bandas coma Patti Smith Group e os Ramones. A diferenza destes últimos centráronse nun rock 'n' roll minimalista, e a música de Television era máis técnica, definindo ben as dúas guitarras de Tom Verlaine e Richard Lloyd.
Formación
As raíces de Television poden remontarse á amizade entre Tom Verlaine e Richard Hell. O dúo coñeceuse no Sanford School en Hockessin, Delaware, de onde escaparon. Os dous mudáronse a Nova York por separado a principios dos anos 70 aspirando a ser poetas.
O seu primeiro grupo xuntos foi Neon Boys, formado por Verlaine na guitarra e nas voces, Hell no baixo e nas voces e Billy Ficca na batería. A banda durou dende finais de 1972 ata o 11 de marzo de 1973. En 1980 publicouse un sinxelo en 7 polgadas cos temas "That's All I Know (Right Now)" e "Love Comes in Spurts".
O 12 de marzo de 1973 o grupo reformouse, pasando a chamarse Television e recrutando a Richard Lloyd como segundo guitarrista. O seu primeiro concerto foi no Townhouse Theatre o 2 de marzo de 1974. O seu representante, Terry Ork, persuadiu ao dono de CBGB Hilly Kristal para darlle á banda actuacións regulares no club, onde construíu a súa primeira etapa. Tras realizar varios concertos no CBGB a principios de 1974, tocaron no Max's Kansas City e noutros clubs, volvendo ao CBGB en xaneiro de 1975, e establecendo un significativo seguimento de culto.
Marcha de Richard Hell e primeiro lanzamento
Television realizou a súa estrea en vinilo en 1975 con "Little Johnny Jewel" (Parts One and Two), un sinxelo de 7 polgadas lanzado a través do selo independente Ork Records, propiedade do seu representante, Terry Ork. Richard Lloyd aparentemente en desacordo coa selección desa canción, preferindo "O Mi Amore" para a súa estrea, ata o extremo de considerar seriemente deixar a banda. Parece ser que o guitarrista de Pere Ubu Peter Laughner fixo unha audición para ocupar o seu posto nesa época.
Marquee Moon, Adventure e separación
O primeiro álbum de Television, Marquee Moon, foi recibido positivamente polos críticos musicais e o público e entrou na lista Billboard 200. O disco tamén tivo boas vendas en Europa e acadou o top 30 en varios países. Tras o seu lanzamento en 1977, Roy Trakin escribiu en SoHo Weekly "esquece todo o que escoitache sobre Television, esquece o punk, esquece Nova York, esquece o CBGB ... diaños, esquece o rock and roll - este é o asunto real". Dende entón os críticos situaron o álbum no número 83 na lista da canle VH1 dos 100 mellores álbums de rock and roll, e no número 128 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums da historia. Ocupou segundo posto na lista da revista Uncut dos 100 mellores álbums de estrea, e o número 3 da lista de Pitchfork Media dos mellores álbums dos 70. Stephen Thomas Erlewine de AllMusic escribiu que o álbum foi "revolucionario" e composto "completamente de rockeiros de garaxe tensos que se adentran nun territorio intelectual embriagador, lográndose a través das seccións instrumentais longas e entretecidas do grupo".
O segundo álbum de Television, Adventure, foi gravado e publicado en 1978. Mais suave e reflectivo que o seu disco de estrea, Adventure foi ben recibido pola crítica a pesar das súas modestas vendas.
As visións artísticas independentes e pouco flexibles dos seus membros, xunto co abuso de drogas de Richard Lloyd, fixeron que a banda se separase en xullo de 1978. Tanto Lloyd como Verlaine iniciaron carreiras en solitario, mentres que Ficca converteuse en batería da banda de new wave The Waitresses.
Reforma
Television reformouse en 1992, publicando un terceiro álbum, Television, e realizou concertos esporadicamente dende entón. Dende que regresaron ao escenario do festival All Tomorrow's Parties de 2001 en Camber Sands, Inglaterra, a banda realizou concertos por todo o mundo e continúa actuando de forma regular.
En 2007 Richard Lloyd anunciou que deixaría amigablemente o grupo tras un concerto en verán no Central Park de Nova York. Debido a unha pneumonía que o tivo no hospital máis tempo do agardado, non foi capaz de actuar en Central Park. Jimmy Rip substituíuno ese día e a banda pediulle se podía unirse como membro permanente. O 7 de xullo de 2011 a nova formación actuou no festival Beco 203 en São Paulo. Nunha entrevista na MTV do Brasil a banda confirmou que estban a piques de rematar un novo álbum con dez temas novos, pero en 2022 ese traballo aínda non fora editado.
Paradise Lost
miniatura|150px|Páxina da primeira edición do poema. Paradise Lost (en galego O paraíso perdido) é un poema narrativo de John Milton (1608-1674), considerado como un clásico da literatura inglesa, e que deu orixe a un tópico literario moi espallado na literatura universal.
Supera os 10.000 versos escritos sen rima. O poema é unha epopea sobre o tema bíblico da caída de Adán e Eva. Trata, fundamentalmente, do problema do mal e o sufrimento no sentido de responder á pregunta de por que un Deus bo e todopoderoso decide permitilos cando lle sería doado evitalos.
Milton responde a través dunha descrición psicolóxica dos principais protagonistas do poema: o demo, Deus, Adán e Eva, cuxas actitudes acaban por revelar a mensaxe esperanzadora que se atopa trala perda do paraíso orixinal. No poema, o ceo e o inferno representan estados de ánimo antes que espazos físicos.
Estrutura
miniatura|O Demo, o protagonista principal do Paraíso Perdido, debuxado por [[Gustave Doré.]]
Presentación de Satanás
Ao comezo do poema exponse o seu asunto: a caída do home no pecado. Tras isto, nárrase a historia de Satanás, o máis fermoso dos anxos, que antes da creación do mundo encabezou unha rebelión de anxos contra Deus, polo cal este expúlsalle a el e ao seu séquito do Ceo e os condena a permanecer nun lugar terrible chamado Inferno. Alí, Satanás arenga aos seus fieis pra vingarse de Deus, pero non coa forza, senón a través da astucia e o engano. E para iso dispón que se empregue a unha futura criatura súa, o home:
Adán, Eva e a árbore do coñecemento do Ben e do Mal
miniatura|[[Albrecht Dürer, 1507.]]
Satanás encárgase de ir el só a descubrir o novo mundo; Deus veo e ensínallo ao seu Fillo, ao que lle explica que o home vai ser culpable, polo cal o Fillo preséntase voluntario para expiar coa súa morte o pecado do home. Satanás explora o novo mundo, que é descrito ao lector, e pescuda onde está a morada do home, a nova creación divina. Alí contempla, admirado, a perfección da súa forma, e pescuda a prohibición que pesa sobre Adán e Eva, primeiros seres humanos, para comer o froito do árbore do coñecemento do ben e do mal.
Adán e Eva desobedecen a Deus
Deus, atento ao que sucede no paraíso, envía ao arcanxo Rafael pra exhortar a Adán e Eva á obediencia e previrlles da trama de Satanás; ademais, conta con detalle da historia do anxo caído. Satanás volveu ao paraíso en forma de serpe, e cando atopa a Eva soa, explícalle que ten o don de falar grazas ao froito dunha árbore. Conduce a esa árbore a Eva, que recoñece a árbore do coñecemento do ben e do mal; con argucias e mentiras fomenta dúbidas en Eva:
Expulsión do paraíso
Despois de probares a froita, Eva doulla a Adán pra que el tamén a probase. Adán, malia reprocharlle a Eva a súa desobediencia, come da froita, porque o seu amor por Eva fai que queira compartir a súa sorte.
Ao coñecer Deus a caída no pecado de desobediencia das súas criaturas, enviou ao arcanxo Miguel pra que lles comunicase a súa expulsión do paraíso e que Deus aceptaba as súpricas que lle fixera Adán de pospoñer a súa morte. Antes da expulsión definitiva, Miguel explica á parella o futuro e destino da humanidade, dominado polo esforzo e o sufrimento por mor do seu pecado orixinal, e móstralles o mundo que van morar eles e os seus descendentes:
Recibimento
O Paraíso perdido tivo unha importante recepción. Nel baseouse Gottfried Van Swieten para escribir o texto que serviría de base á composición de A Creación de Joseph Haydn, un importante oratorio que recolle a primeira parte do texto de Milton. Remata coa creación de Adán e Eva e as súas loanzas a Deus, sen presentar os episodios posteriores que levarán á perda do Paraíso.
Por outra banda, a conveniencia de traducir ou non este texto xerou un importante debate na Ilustración en alemán. Así, mentres os ilustrados máis estritos, como Johann Christoph Gottsched opoñíanse a iso, por tratarse dun texto cheo de elementos sobrenaturais e fantasiosos, os ilustrados suízos Johann Jakob Bodmer e Johann Jakob Breitinger van avogar pola súa tradución, admirando a forza do texto. Tamén os prerrománticos como Johann Gottfried Herder van mostrarse abraiados pola forza do texto.
Adam Papée
Adam Stanisław Papée, nado en Lviv o 21 de xullo de 1895 e finado en Bydgoszcz o 6 de marzo de 1990, foi un tirador de esgrima polaco, gañador de dúas medallas olímpicas.
Dol-de-Bretagne
Dol-de-Bretagne (en Dol, e en galó: Dóu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Avenida dos Campos Elisios
miniatura|225px|Vista dende a Praza da Concordia. miniatura|dereita|Avenida dos Campos Elisios. Os Campos Elisios (en francés Les Champs-Élysées) é a principal avenida de París. Mide 1.880 metros de lonxitude, e vai dende o Arco do Triunfo ata a Praza da Concordia.
O nome Campos Elisios vén da mitoloxía grega, onde designaba a morada dos mortos reservada ás almas virtuosas, o equivalente do paraíso cristián. Para acceder a el debían beber no río Lete, que lles faría esquecer o seu paso polo inferno.
É considerada a nivel mundial como a Avenida máis fermosa, famosa e elegante do mundo, é tamén a zona de compras mais exclusiva e cara do mundo, conta coas tendas mais exclusivas a nivel mundial como Louis Vuitton, Cartier, Hugo Boss entre outras. Os franceses adoitan chamala a avenida máis fermosa do mundo  («a plus belle avenue du monde»).
Características
miniatura|Vista dende o Arco do Triunfo miniatura|Decoración do Nadal.
Na parte alta da avenida, que comeza na praza «Charles de Gaulle» (antes praza da Estrela, «place de l'étoile») atópanse cines, tendas de luxo e grandes almacéns (en particular un dedicado á música).
A parte baixa da avenida, que desemboca na Praza da Concordia (onde se celebraban as execucións), está rodeada de xardíns e atópanse varios edificios públicos maxestosos: O Palacio do Descubrimento («Palais de la Découverte»), o Pequeno Palacio e o Gran Palacio, así como a Universidade París IV.
Os Campos Elisios son parte do eixo histórico de París, que se prolonga polo Xardín das Tullerías ata chegar ao Museo do Louvre.
Polo lado oposto do Arco de Triunfo a avenida da Grande Armada e a Avenida Charles de Gaulle prolongan os Campos Elisios. Nos anos noventa contruíronse neste mesmo eixo o Grande Arco, no barrio moderno de «La Défense», un dos centros de finanzas máis importantes da Unión Europea xunto co de Frankfurt.
Ciclismo
Na Avenida dos Campos Elisios atópase a liña de meta da derradeira etapa do Tour de Francia. Ademais, a entrega de premios final celébrase á beira do Arco do Triunfo e é por iso que se converteu nun paseo mítico para o mundo do ciclismo.
José Eusebio Calviño Juncal
José Eusebio Calviño Juncal, nado en Mogor (Marín) o 12 de agosto de 1901 e finado en Barcelona o 24 de xaneiro de 1927, foi un aviador galego.
Traxectoria
Fixo o servizo militar e reenganchou ingresando na Aeronáutica Naval. Con 22 anos, sendo contramestre, presentouse ás oposicións para a Aviación Naval. Superadas as probes converteuse en aviador. Participou na guerra de Marrocos e en arriscadas probas de adestramento aéreo. Finou cando pilotaba o hidroavión F-16J que realizaba exercicios no mar de Barcelona caeu en barrena afundindo entre a escollera e os viveiros.
Fideuá
miniatura|Fideuá. miniatura|Fideuá. A fideuá (pronunciación da verba valenciana fideuada -gran cantidade de fideos-) é un prato mariñeiro orixinario das costas da Comunidade Valenciana, concretamentemente da cidade de Gandia, que se elabora de xeito semellante á paella. Os seus ingredientes principais son: fideos de pasta (normalmente, de tipo oco), peixe (pescado de rocha, peixesapo, sepia, lura) e mariscos (galeras, gambas, cigalas). Nisto é semellante ó arroz a banda, pero sustituíndo o arroz polos fideos. Aderézase, principalmente, con limón.
Luís Vaz de Torres
Luís Vaz de Torres, tamén Luís Váez de Torres, nado en España ou Portugal, circa. 1565 - 1610/1613?, foi un mariño e explorador que navegou ó servizo da Coroa española. Foi o primeiro navegante europeo coñecido en atravesar o estreito entre o continente australiano e a illa de Nova Guinea, que desde entón leva o seu nome, estreito de Torres.
Orixes e primeiros anos
Nada se sabe das súas orixes. Descoñécense o ano e o lugar do seu nacemento, aínda que, asumindo que tiña preto de corenta anos en 1606, estímase que nacería como data máis probable ó redor de 1565.
Dende o século XIX, foi considerado polos portugueses e algúns historiadores británicos como portugués, sen achegar máis proba que o seu nome, que podería ser tanto portugués como galego. Porén, todos os seus escritos, nos que di estar sempre ó servizo da Coroa española, están redactados en español e tampouco hai ningunha referencia a que fose portugués. Torres é lembrado por ser chamado breton durante a viaxe, o que apuntaría a unha orixe en Britonia, Galicia.
Torres, nalgún momento, entrou no servizo naval da Coroa Española e foi destinado ás posesións en Suramérica. A finais de 1605, aparece por primeira vez nos rexistros históricos ó ser designado comandante da segunda nave nunha expedición ó Pacífico.
A viaxe
Pedro Fernández de Quirós, o piloto da 2º expedición, un navegante de orixe portuguesa, comandou a terceira expedición á fronte dunha frota de tres barcos o San Pedro e San Pablo (150 toneladas), o San Pedro (120 toneladas) e o patache Los Tres Reyes. Os tres barcos partiron do Callao, o porto español no Perú, o 21 de decembro de 1605, con Torres ó mando do San Pedro. En maio de 1606, chegaron a unha illa do arquipélago das Novas Hébridas, que Quirós bautizou como «A Austrialia (sic) do Espírito Santo» (agora Vanuatu), mesturando as palabras «Austral», en alusión á mítica Terra Australis e «Austria», en honra da Casa de Austria, á que o rei de España pertencía.
Despois de seis semanas, os barcos de Quirós fixéronse de novo ao mar outra vez para explorar a costa. Na noite do 11 de xuño de 1606, Quirós no San Pedro e San Pablo foi separado dos outros barcos polo mal tempo e non puido (ou iso dixo máis adiante), volver á seguridade do fondeadero en Espírito Santo. Entón viaxou a Acapulco, en México, onde chegou en novembro de 1606. No relato de Prado, que é moi crítico con Quirós, as razóns da desaparición de Quirós atribúense a un motín e á súa falta de liderado. Sobre Torres nada di sobre este asunto máis que «a súa condición era diferente da do capitán de Quirós».
Torres asume o mando
Permaneceu en Espírito Santo durante 15 días antes de abrir as ordes seladas que lle foron dadas polo vicerrei do Perú. Estas instrucións indicaban que camiño seguir se as naves se separaban e quen quedaría ó mando no caso da perda de Quirós. As ordes parecen ter listado a Diego de Prado y Tovar como sucesor de Quirós, xa que era o capitán na reserva da viaxe. Porén, existen abafadoras evidencias de que Torres si exerceu o mando, incluíndo a narración do mesmo Prado.
A costa sur de Nova Guinea e o estreito de Torres
dereita|miniatura|300x300px|Expedición de Torres. O 26 de xuño de 1606, sabendo xa que «Austrialia do Espírito Santo» era unha illa, o San Pedro e Los Tres Reyes, ó mando de Torres, partiron cara a Manila. Os ventos contrarios impediron que os barcos seguisen unha ruta máis directa ó longo da costa norte de Nova Guinea, xa coñecida. O relato de Prado dá conta de que avistaron terra o 14 de xullo de 1606, que probablemente fose a illa de Tagula, no arquipélago das Luisiadas, ó sueste de Nova Guinea. A viaxe continuou durante os seguintes dous meses, realizando unha serie de desembarcos para repor alimentos e auga para os barcos e tomar posesión desa terra para España. Iso púxoos en contacto estreito e, en ocasións violento, cos pobos indíxenas locais. Prado e Torres informan ambos da captura de vinte persoas, entre elas unha muller embarazada que deu unha luz varias semanas máis tarde. Prado debuxou unha serie de cartas esquemáticas das ancoraxes no golfo de Papúa, varios das cales aínda se conservan.
Durante moitos anos supúxose que Torres seguiu unha ruta preto da costa de Nova Guinea para navegar os 150 km do estreito que leva o seu nome, pero en 1980 o historiador e capitán de Queensland, Brett Hilder, demostrou a maior probabilidade de que Torres tomase unha ruta máis meridional a través da canle que agora se chama estreito Endeavour, moi próximo ó Estreito de Torres. Dende esta posición certamente avistaría o extremo norte do continente australiano, concretamente o cabo de York. Independentemente diso, Torres nunca afirmou que avistara o continente meridional e limitouse a sinalar que pasara a través do estreito. A expedición demostrou que Nova Guinea non formaba parte do tan desexado continente. Non foi así con Diego de Prado y Tovar que resaltaba na súa solicitude ó rei Filipe III a importancia de cristianizar a Austrialia, bautizada por eles así en honra ós Austrias. E pedía explicitamente facelo de maneira máis cristiá que as Indias Occidentais.
O 27 de outubro, Torres chegou ó extremo occidental de Nova Guinea e dirixiuse ó norte das illas de Ceram e Misool cara ó mar de Halmahera. A principios de xaneiro de 1607 chegou ó porto de Ternate, na illa homónima parte das illas das Especias. Navegou o 1 de maio cara a Manila chegando o 22 de maio.
Resultados da expedición
Torres tiña a intención de presentar persoalmente ós indíxenas, amas e un informe detallado ó rei no seu regreso a España. O seu breve relato da viaxe así o indica. Porén, parece que non había interese en Manila en equipar a súa viaxe de regreso a España, e dixéronlle que as súas naves e homes eran necesarios localmente para prestar servizos ó rei.
Torres, a súa tripulación e os seus cativos desaparecen por completo dos rexistros históricos neste punto, e a súa sorte posterior descoñécese. Prado volveu a España, posiblemente levando a un dos cativos de Nova Guinea con el. A maioría dos documentos dos descubrimentos de Torres non foron publicados pero, ó chegar a España, foron gardados nos Arquivos españois, incluíndo o longo relato de Prado e as cartas que o acompañaban. Nalgún momento entre 1762 e 1765, as narracións escritas da expedición de Torres foron vistas polo hidrográfo do Almirantazgo Británico Alexander Dalrymple. Dalrymple proporcionou un mapa esquemático que incluía as Viaxes de Quirós-Torres a Joseph Banks, que sen dúbida proporcionaría esa información a James Cook.
Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 1999
A Copa Mundial de Fútbol sub-20 de 1999 foi a duodécima edición do campionato mundial xuvenil para menores de 20 anos organizado pola FIFA e se xogou entre o 3 e o 24 de abril en Nixeria. Despois de tres edicións onde Suramérica lograra supremacía, España logra o seu primeiro título xuvenil derrotando a un sorprendente Xapón. Por outro lado, un aínda máis sorprendente Malí derrota a Uruguai no partido polo terceiro posto. O galego Pablo Couñago foi o máximo goleador do torneo e foille entregada a Bota de Ouro.
Grupo Cisneros
O Grupo Cisneros é un grupo venezolano de empresas que actúa en diferentes áreas, entre América Latina e Estados Unidos, e é propiedade de Gustavo Cisneros. No sector onde ten máis representación é o da comunicación.
O Grupo Cisneros é accionista ou dona das seguintes compañías en toda a América.
Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 1999
Primeira fase
A fase de grupos disputuose entre o 3 e o 11 de abril de 1999. Unha vez rematada, pasaron á segunda ronda os dous mellores conxuntos de cada grupo e os catro mellores terceiros, clasificándose para a fase final: Paragüai, Nixeria, Ghana, Croacia, México, Irlanda, Malí, Portugal, Xapón, Estados Unidos, España, Brasil, Camerún, Uruguai, Arxentina e Costa Rica.
Francisca Barracel
Francisca Barracel Fernández, nada na Torre (na parroquia de Seoane, Allariz), o 18 de xuño de 1902 e finada en Ourense o 18 de xullo de 2013, foi unha labrega, hostaleira, comerciante e supercentenaria galega.
Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 1999
Segunda fase
A segunda fase disputouse entre os días 14 e 24 de abril, cos seguintes emparellamentos e resultados:
Francisca Barracel
Traxectoria
Francisca Barracel, que tivo catro irmáns, casou e en 1946 tivo un fillo, José. Durante esas primeiras décadas da súa vida traballou como labrega, ata que en 1956 se trasladou coa familia á vila de Allariz para abrir unha tenda de ultramariños onde tamén daban comidas e pousada. Xubilada en 1967, enviuvou con 90 anos. En 1996 marchou a vivir co fillo a Ourense. Nos últimos anos da súa vida perdeu a fala.
No seu momento foi a galega máis vella e, historicamente, é unha das supercentenarias galegas.
Faleceu en Ourense o 18 de xullo de 2013.
Teru Teru Bouzu
miniatura|dereita|Teru-teru bouzu. Teru Teru Bouzu é un pequeno boneco tradicional xaponés feito con papel branco ou tea, que pendura nas xanelas os días de choiva. Segundo a tradición, é un amuleto que serve para previr os días de choiva e atraer o bo tempo.
O Teru Teru Bouzu fíxose popular no período Edo. Os nenos construían estes amuletos para ter un bo tempo no seguinte día, dicindo as palabras “menciñeiro do bo tempo, por favor deixa que o tempo sexa bo mañá”.
Na actualidade os nenos fan estes amuletos con papel tisú ou tea branca, e pendúranos na xanela co desexo de ter un día asollado ao seguinte día, frecuentemente en días anteriores a algunha excursión escolar ou a un pícnic. Pendurados de xeito invertido significa desexo de atraer á choiva.
Xaponés: てるてるぼうず、てるぼうず 明日天気にしておくれ いつかの夢の空のように 晴れたら金の鈴あげよ てるてるぼうず、てるぼうず 明日天気にしておくれ 私の願いを聞いたなら 甘いお酒をたんと飲ましょ てるてるぼうず、てるぼうず 明日天気にしておくれ もしも曇って泣いてたら そなたの首をちょんと切るぞ
Rōmaji: Teru-teru-bozu, teru bozu Ashita tenki ni shite o-kure Itsuka no yume no sora no yo ni Haretara kin no suzu ageyo Teru-teru-bozu, teru bozu Ashita tenki ni shite o-kure Watashi no negai wo kiita nara Amai o-sake wo tanto nomasho Teru-teru-bozu, teru bozu Ashita tenki ni shite o-kure Moshi mo kumotte naitetara Sonata no kubi wo chon to kiru zo
Tradución Teru-teru-bozu, teru bozu Fai que mañá o día estea asollado Como o ceo dun soño que unha vez tiven Se está asollado, dareiche un arouxo dourado Teru-teru-bozu, teru bozu Fai que mañá o día estea asollado Se fas que o meu soño se torne realidade Nós beberemos moito viño doce de arroz Teru-teru-bozu, teru bozu Fai que mañá o día estea asollado Pero se está nubrado e ti estás a chorar Entón, eu cortareiche a cabeza
Louie Bellson
Luigi Paulino Alfredo Francesco Antonio Balassoni, nado en Rock Falls (Illinois) o 6 de xullo de 1924 e finado nos Ánxeles o 14 de febreiro de 2009, foi un batería estadounidense de jazz, máis coñecido como Louie Bellson.
Arciprestado de Pruzos
O Arciprestado de Pruzos é un dos 33 arciprestados da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 42 parroquias de sete concellos coruñeses.
A súa existencia xa está constatada no parroquial suevo do século VI. O nome do arciprestado tómase do lugar de Pruzos na parroquia de Churío do concello de Irixoa, o cal nos dá unha idea da importancia deste lugar na época sueva.
Parroquias
miniatura|Arciprestado de Pruzos no mapa do arcebispado de Santiago de [[1825.]] As 42 parroquias do arciprestado son:
Romarías
Celébranse tres romarías en ermidas do arciprestado: A da Santa Cruz de Aranga, onde a tradición di que se conserva unha reliquia da Vera Cruz do Calvario, celébrase o 3 de maio e o domingo seguinte; a de San Miguel de Breamo, o 8 de maio e o 29 de setembro; e a da Virxe da Cela no mosteiro de Santa María de Monfero, o primeiro domingo de xullo que non sexa día 1.
Bacía parisiense
dereita|miniatura|Localización da bacía parisiense. dereita|miniatura|A bacía de París sobre un mapa de Franz Schrader (1894).
A bacía parisiense (Bassin parisien en francés) é no sentido restrinxido unha bacía do Sena que rodea París en Francia. Nun sentido amplo, é unha rexión xeolóxica sedimentaria que comprende todo o centro-norte de Francia, que desborda en Bélxica, Luxemburgo e o suroeste de Alemaña, espallándose do Macizo Armoricano aos Vosgos e das Ardenas ao Macizo Central. A bacía presenta unha paisaxe sedimentaria relativamente uniforme.
A bacía parisiense constitúe unha das primeiras rexións económicas de Europa e unha das principais zonas de investimento estranxeiro en Francia e en Europa. A rexión conta co primeiro centro de asuntos europeos, un dos principais complexos aeroportuarios europeos, dous portos marítimos de importancia continental (Le Havre e Ruán), os máis occidentais da Canle da Mancha, e dous vales: o do Sena e o do Loira. Con todo, a bacía parisiense resta pouco densa e sitúase lixeiramente a distancia das grandes rutas de comercio e do espazo humanamente moi denso constituído pola Renania alemá, os Países Baixos, Bélxica e o sueste de Inglaterra (a megalópole europea).
Guerra anglo-persa
A guerra anglo-persa foi un conflito militar que enfrontou ó Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e Persia (que era nese momento gobernada pola dinastía Qajar), que durou dende o 1 de novembro de 1856 até o 4 de abril de 1857. Durante a guerra, os británicos opuxéronse a un intento de Persia de rescatar a cidade de Herat. A pesar de que Herat era parte de Persia baixo a dinastía Qajar, no intre en que estourou a guerra era parte do oeste de Afganistán (Afganistán era daquela unha entidade moi feble). A campaña levouse a cabo con éxito para os británicos, baixo a dirección do xeneral sir James Outram en dous escenarios: a costa sur de Persia, preto de Bushehr e o sur de Mesopotamia (o nome antigo para a rexión e anterior á formación da nación de Iraq). Como resultado da guerra, Persia retirouse de Herat e asinou un novo tratado no que rendeu as súas pretensións sobre a cidade.
Renovación Española en Galicia
Renovación Española tiña unha forte implantación na provincia de Ourense, onde era o principal partido da dereita grazas á rede clientelar que establecera o seu líder, o galego José Calvo Sotelo. Nas eleccións de 1933 acadou tres escanos nesa provincia en coalición coa Unión Regional de Derechas, na provincia da Coruña logrou dous escanos e un nas de Lugo e Pontevedra. Renovación Española non era un partido de masas nin nunca realizou campañas de afiliación, na provincia de Ourense non pasaba dos cen militantes e seguramente non tería máis de 500 en toda Galicia. Nas eleccións de 1936 o partido, que se presentou como Bloque Nacional, volveu vencer en Ourense ao lograr 3 escanos, aínda que con serias sospeitas de fraude, en Pontevedra logrou tamén escano (Víctor Lis Quibén).
Renovación Española foi un dos partidos que máis cadros forneceu ás institucións e organizacións do Estado franquista.
Guimaráns, Bugallido, Ames
Guimaráns é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 187 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 88 eran homes e 99 mulleres.
Susanna Kallur
Susanna Elisabeth "Sanna" Kallur, nada o 16 de febreiro de 1981 en Huntington (Nova York), é unha antiga corredora de valos sueca que gañou o seu primeiro campionato internacional en 2000 como júnior e o primeiro en categoría absoluta en 2005 e dende 2008 posúe a mellor marca mundial nos 60 metros obstáculos. É irmá xemelga de Jenny Kallur e filla do xogador de hóckey sobre xeo Anders Kallur. Ao xogar seu pai na NHL cos NY Islanders, as irmás son tamén cidadás estadounidenses. Kallur, así e todo, medrou e vive en Falun e competiu co equipo local Falu IK. miniatura|Final dos 100 metros valos no Mundial de Osaka no intre do esprinte final. Kallur co número 887 entrou na cuarta posición.
Traxectoria
miniatura|No ano 2011 foi embaixadora na campaña da empresa de enerxía Fortum, o concello de Estocolmo e a Asociación de Atletismo de Suecia para mellorar a seguridade cunha iluminación máis efectiva das pistas de exercicio e outras zonas de adestramento de atletas. Canda ela, primeira á esquerda, actuaron de embaixadores Magnus Arvidsson, Nicklas Wiberg, Yannick Tregaro e Jenny Kallur.
Atletismo de obstáculos
Kallur fíxose coñecida no Campionato do mundo júnior de 1998 ao rematar terceira nos 100 metros obstáculos, logo logrou o ouro na Copa Mundial Júnior de 2000 e no Campionato de Europa sub23 de 2001.
Participou por primeira volta nun campionato internacional absoluto no Campionato do Mundo de 2001 en Edmonton cualificándose para as semifinais. O seu seguinte gran campionato foi o Campionato de Europa de Múnic en 2002 chegando á final, aínda que terminou en sétimo lugar. Na tempada 2003 finalizou sétima na Copa do Mundo de Birmingham en pista cuberta. Durante a tempada ao aire libre, gañou os 100 metros obstáculos en xullo nos Campionatos de Europa sub23 en Bydgoszcz (Polonia) cun tempo de 12.88. En agosto de 2003 clasificouse para as semifinais no Mundial de París dese ano, pero non chegou á final, ao quedar eliminada cunha marca de 12.94. En 2004 participou tanto na Copa do Mundo en pista cuberta de Budapest, onde rematou quinta, como nos Xogos Olímpicos de Atenas nos que logrou chegar ás semifinais.
En 2005 chegoulle a primeira gran vitoria ao gañar os campionatos europeos de 60 metros obstáculos en Madrid. Na Copa do Mundo de Helsinqui en agosto dese ano, quedou eliminada nas semifinais. En setembro participou no Mundial de Atletismo en Mónaco e logrou o cuarto posto con 12.59. En 2006 fíxose cunha medalla de bronce na Copa do Mundo de Moscova en pista cuberta, á que lle seguiu a vitoria nos Campionatos de Europa de Gotemburgo. Kallur tamén participou no mundial de atletismo, quedando o 10 de setembro cuarta con 12.59. Unha semana despois participou na edición da Copa do Mundo de 2006 en Atenas quedando en segundo lugar en 100 obstáculos cun tempo de 12.77. En 2007 supuxo un novo chanzo na súa carreira ao acadar o ouro nos Campionatos de Europa de pista cuberta de Birmingham e un cuarto lugar no Mundial de Osaka. Ademais, durante a tempada 2007, Kallur conseguiu tres vitorias seguidas na Golden League, e na celebrada en Berlín rexistrou o seu mellor rexistro persoal con 12.49.
Durante a tempada en pista cuberta de 2008 colocouse na elite mundial. O 10 de febreiro de 2008, estableceu unha nova mellor marca mundial en 60 metros obstáculos con 7.68 e bateu a Ludmila Narozjilenkos (logo Ludmila Engquist). Unha lesión na coxa antes das semifinais da Copa do Mundo de Valencia en marzo de 2008 impediulle rematalo. Participou nos Xogos Olímpicos de verán de 2008 mais logo dun bo tempo nas clasificatorias e pasar a semifinais caeu na primeira e non puido chegar á final.
Na tempada 2009 non puido adestrar nin competir por mor das lesións e tivo que renunciar á Copa do Mundo en Berlín. Despois de case dous anos de ausencia en competicións volveu ao máximo nivel o 29 de maio de 2010 en Palafrugell logrando unha marca de 13.13. O 12 de xuño disputou a competición na Diamond League de Nova York acadando o sétimo lugar con 12.78. O 20 de xuño participou nos 100 metros obstáculos nos Campionatos de Europa de Budapest, a súa última competición da tempada ao se abster de participar en campionatos ao aire libre por non adestrar o suficiente.
Volveu ao máximo nivel en 2014 nos 100 metros no Sparbanksspelen de Falun o 26 de xullo cun tempo de 11.92. Como resultado, Kallur participou nos campionatos suecos de principios de agosto e obito o pase á final pero acabou en cuarto lugar, a só 0,02 segundos de Daniella Busk mais da segunda, Hanna Adriansson.
O 31 de xaneiro de 2015 en Karlsruhe nos 60 metros obstáculos quedou cuarta na final con 8.14. Na tempada 2016 en Falun, o 30 de xaneiro, en pista cuberta gañou os 60 metros obstáculos con 7.42 e o 13 de febreiro no Nordenkampen de Växjö finalizou segunda con 7.35, a só 0,01 segundos da norueguesa Ezinne Okparaebo.
Ao aire libre participou no Campionato de Europa de Ámsterdam rematando a súa participación en semifinais cun tempo de 12.96. O 27 de xullo logrou a súa primeira vitoria dende 2010, no GP Folksam de Karlstad con 13.06. Nos Xogos Olímpicos en Río de Janeiro non pasou das eliminatorias en 100 metros obstáculos.
En febreiro de 2017, Kallur anunciou a fin da súa carreira como profesional que rematou o 3 de marzo nos Campionatos de Europa de pista cuberta de Belgrado na proba de 60 metros obstáculos, na que quedou no oitavo posto.
Lisos
Aínda que coñecida principalmente como competidora en probas de obstáculos, Kallur tamén competiu en carreiras lisas. En 2002 participou con Jenny Kallur, Emma Rienas e mais Lena Aruhn no equipo de relevos suecos de 4x100 metros nos Campionatos de Europa de Múnic, sen chegar o equipo á final.
En 2005 con Carolina Klüft, Jenny Kallur e Emma Rienas formou no equipo de 4x100 metros. No Gran Premio de Gotemburgo/Folksam o 14 de xuño lograron unha marca de 43.95, superando o límite de clasificación, establecido en 44.00, para a Copa do Mundo. O 26 de xullo lograron unha nova marca sueca, con 43.67, o que lles deu a vantaxe de participar no Mundial. Na Copa do Mundo de Helsinqui, quedaron eliminadas o 12 de agosto malia bater de novo a marca sueca con 43.67 e no Finnkampen, o 27 de agosto batérona de novo, con 43.61.
Nos Campionatos de Europa de 2007 en Birmingham tamén participou nos 60 metros lisos, chegando á final e logrando o sétimo posto tras acadar a súa mellor marca persoal nas semifinais con 7.24.
Tras a retirada do atletismo
Kallur traballou na empresa de consultoría ÅF en Falun. Dende 2018 ela e súa irmá Jenny manteñen o podcast Motionsklubben.
En 2019, Kallur foi unha dos famosos que asumiu o reto de ascender unha das montañas máis altas do mundo, o pico Lobuche (6119 m) no Himalaia para o programa Expeditionen da canle sueca TV4. Ela e o director Stefan Larsson foron os únicos participantes que lograron chegar ao cume. Os desafíos continuaron co programa Mästarnas mästare da SVT en 2020.
Bellver de Cerdanya
Bellver de Cerdanya é unha vila e concello da rexión de Cerdanya.
Entidades de poboación
Anes
Beders
Bor
Coborriu de Bellver
Cortariu
Cortàs
Modesto López Novoa
Modesto López Novoa, coñecido como Modesto I, nado en Ourense o 21 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa central.
Bellver de Cerdanya
Entidades de poboación
Éller
Modesto López Novoa
Traxectoria
Iniciouse no CD Ourense na tempada 1983–84 en Segunda B, permanecendo até a tempada 1985–86.
Na tempada 1986–87 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou en Segunda División. No club branquiazul estivo até a tempada 1990–91, co ascenso do club coruñés á Primeira División, sen xogar ningún partido na súa última campaña.
Bellver de Cerdanya
Entidades de poboación
Nas
Modesto López Novoa
Traxectoria
Na tempada 1991–92 fichou polo SD Compostela, sendo titular indiscutible, e logrando o ascenso á Primeira División na tempada 1993–94. Debutou na máxima categoría o 23 de outubro de 1994, nun partido fronte ao Real Madrid no estadio Santiago Bernabéu que rematou con empate (1–1).
Na tempada 1995–96 foi contratado polo CD Ourense, ascendendo á Segunda División nesa campaña. Co club ourensán descendeu á Segunda División B na tempada 1998–99. Logo de xogar varias campañas en terceira división e preferente, retirouse aos 38 anos co equipo de Nogueira de Ramuín. Despois traballou na escola deportiva do Concello de Celanova.
Bellver de Cerdanya
Entidades de poboación
Nèfol
Olià
Ordèn
Pi
Riu de Santa Maria
Sant Martí dels Castells
Santa Eugènia de Nerellà
Santa Magdalena de Talló
Talló
Vilella
Historia e demografía
O 1553 incorpora o Na s e Ordèn; en 1717, Bor e Nèfol; en 1787, Beders e Santa Eugènia de Nerellà; en 1857, Baltarga, Cortàs, Olià, Pi, Pedra e Coborriu de Bellver; en 1965, Éller e Talltendre; en 1975, o Río de Pendís; e, en 1997, é discriminado Río de Pendís que leva o nome oficial de Río de Cerdanya.
A poboación do municipio, en xaneiro de 2011, foi de 2.260 habitantes, 1.175 homes e 1.085 mulleres, incluíndo os habitantes da cidade de Bellver e a de todos os áridos.
Lugares de interese
miniatura|Igrexa de Santa María e Sant Jaume
Osmundaceae
Osmundáceas e a súa única familia Osmundaceae é o máis pequeno pero máis anciá orde de fieitos leptosporanxiados (Polypodiopsida) e ocupa unha importante posición filoxenética como irmán de todo o resto de leptosporanxiados viventes (Hasebe et al. 1995, Pryer et al. 2004, Schuettpelz e Pryer 2007). Osmundaceae caracterízase por posuír rizomas cunha distintiva anatomía no corte transversal, consistente en toda a familia e única nos fieitos (Hewitson 1962 Gifford e Foster 1989 p. 267), esporanxios que non están organizados en soros, esporas verdes, e un único set de caracteres reprodutivos que parecen intermedios entre os fieitos leptosporanxiados e os eusporanxiados (Kramer 1990): os leptosporanxios de Osmundaceae desenvólvense de células iniciais múltiples e producen centos de esporas, ambos os caracteres asociados ao desenvolvemento dos fieitos eusporanxiados. Osmundaceae foi longamente recoñecido como monofilético. De climas tépedos e tropicais, o seu rexistro fósil comeza no Permiano. Posúen pouca importancia económica, a súa importancia é sistemática.
Caracteres
miniatura|194px|Diagrama esquemático do ciclo de vida das [[planta vascular|plantas vasculares sen semente. Referencias:
n : xeración haploide,
2n : xeración diploide,
m! : mitose,
M! : meiose,
F! : fecundación]] miniatura|dereita|194px|Ilustración de Osmunda regalis. Obsérvese o anel lateral no esporanxio.
As osmundáceas son plantas vasculares con ciclo de vida haplodiplonte onde a alternancia de xeracións é ben manifesta, con esporófito e gametófito multicelulares e independentes, con esporas como unidade de dispersión e de resistencia. O gametófito é un "talo" (corpo sen organización), e o esporófito é un "cormo" (con raíz, vástago e sistema vascular). Debido a estas características tradicionalmente agrúpanse coas "pteridofitas".
Posúen esporófitos con megafilos ou "frondes" (Euphyllophyta).
As follas teñen estípulas na base dos pecíolos. As follas poden ser dimórficas ou con porcións fértiles distintas das estériles (véxase ilustración).
Esporanxios non organizados en soros. Os esporanxios son leptosporanxios mais a diferenza dos leptosporanxios do resto das familias de fieitos leptosporanxiados, inícianse de células iniciais múltiples en lugar dunha soa, e producen centos de esporas, ambos os caracteres típicos dos eusporanxios. Os esporangios son grandes, con 128-512 esporas cada un. O anel é un anel lateral, con forma de parche ou escudo, ás veces chamado "escudo de dehiscencia", que causa unha dehiscencia lonxitudinal por unha fendidura apical (véxase ilustración).
Gametófitos grandes, verdes, cordados, superficiais.
Número de cromosomas: x = 22.
Filoxenia
Monofilético (Hasebe et al. 1995, Pryer et al. 2001a).
Unha análise de ADN sobre a secuencia rbcL de Osmundaceae atopou que Osmunda cinnamomea é irmá de todo o resto da familia, incluíndo a Leptopteris e Todea (Yatabe et al. 1999). Este estudo tamén atopou que Osmunda claytoniana é irmá dun clado contendo ao subxénero Plenasium e ao subxénero Osmunda