cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Londres
Londinium romana
No ano 50 constrúen unha primeira ponte provisional de madeira xusto uns metros ao leste do actual London Bridge. Nas dúas marxes vaise asentando un poboamento, sendo o da beira norte o máis relevante (15 Ha) por ser o campamento romano, e recibindo o nome de Londinium. Para o ano 62, cando a revolta bretoa ao mando da raíña Boudicca quen a destrúe, era xa unha poboación de certa entidade e, trala súa reconstrución, converterase na capital da Britania romana.
Dende o ano 80 existe unha ponte permanente sobre o río e dende o 100 foro e basílica.
Despois constrúense o anfiteatro, termas e templos cunha cidadela defensiva ao noroeste.
Nas dúas seguintes centurias a decadencia e recesión da cidade acompañarán a do Imperio ata que no ano 410 os romanos abandonan Britania a súa sorte. Londinium é unha sombra do que foi encollida e despoboada, e mesmo así, resistirá loitando contra os invasores anglos e saxóns, pobos rurais que non aprecian a vida urbana, ata que cara ao 571 é absolutamente abandonada en ruína e así restará por unha xeración.
Nesta cidade estivo instalada a ceca de Londinium, onde se cuñou moeda imperial romana en cobre, prata e ouro.
Lundenwic saxoa
A reurbanización virá coa cristianización dos saxóns. Así, no 604 constrúese a primeira Catedral de San Paulo, pouco máis ca unha capela en madeira. O lugar elixido é o da área dos antigos templos pagáns.
Pero vai ser fóra do recinto romano, cara ao oeste, en torno ao que hoxe é o Strand, onde a partir de 640 se vai a ir constituíndo un asentamento comercial que xa en 670 recibe o nome de Lundenwic e que florece a través do comercio portuario co continente.
Westminster e Lundenburh
Xusto antes da conquista normanda en 1066, remata a construción da primitiva Abadía de Westminster e un pazo adxacente polo último dos reis daneses, Eduardo o Confesor, quen afirma a Londres coma capital de Inglaterra e inaugura o Pazo de Westminster como residencia real en adiante.
Os normandos: a Torre de Londres
Cos normandos chega a súa magnífica cantería exemplificada no reforzo das fortificacións da cidade cuxa obra senlleira vai ser a Torre Branca(1078-97) dentro do complexo da Torre de Londres no extremo leste da muralla romana,á par do río. Pouco despois iníciase a cuarta reconstrución da catedral de San Paulo (1087-1240 e 1260-1314), ambiciosa obra comezada en románico normando e que rematará nun espléndido coro gótico máis de dous séculos despois. Outra grande obra será a da primeira Ponte de Londres en pedra (1176-1209).
A consolidación da área de Westminster virá da man da erección da Abadía gótica (1245-1390), esplendor dese estilo en Inglaterra, e do Westminster Hall (1394-1402), en substitución tamén do primitivo normando e xermolo do complexo do palacio actual
Faise evidente entón o carácter de cidade dual de Londres: por un lado a City of London dentro de murallas, o vello centro portuario, comercial e financeiro, con ampla autonomía municipal, precedente do sistema parlamentario; e polo outro, Westminster, sede da corte e o goberno do reino.
A baixa idade media
miniatura|Plano de Londres ó redor de 1300. A tarefa urbana do baixo medievo vai ser a unión (Temple, Inns of Court) dos dous polos pivotando en Charing Cross, de tal maneira que cara a 1600 o intermedio estará completamente urbanizado.
Para o mesmo vai contribuír decisivamente a "Disolución dos Mosteiros" de 1535 a 1538, unha especie de desamortización que Henrique VIII leva a cabo trala súa separación da Igrexa romana. Nada menos que un terzo da poboación e máis da metade da área da cidade de entón pertencía a relixiosos.
O Great Fire de 1666
miniatura|Panorámica de Londres en 1751 O mesmo Londres que vai a arder no Great Fire de 1666 que arrasa case a totalidade da vella cidade medieval intramuros. Era unha excelente oportunidade de reconstruíla segundo novos patróns e fixéronse proxectos de rúas ortogonais e avenidas con grandes prazas, pero a monarquía carecía de recursos e os propietarios dos terreos esixían os seus dereitos. Soamente ampliáronse algunhas rúas e o arquitecto Christopher Wren levantou máis de vinte igrexas que puntúan cos seus campanarios o perfil da cidade ata hoxe, ademais da nova catedral de San Paulo coa súa impresionante cúpula.
Será no oeste (West End) onde a cidade creza dun modo máis axeitado con barrios de casas de ladrillo planificadas ao redor de prazas axardinadas (squares). Así St.James's Square, Lincoln's Inn Fields e Bloomsbury, Leicester, Golden, Gray's Inn e Soho Squares ata 1700 ; Hanover e Cavendish, Grosvenor, Berkeley, Portman, Bedford e Manchester Squares, núcleos dos barrios de Mayfair e Marylebone con Oxford Street polo medio e lindando con Hyde Park, no século XVIII; establecendo un patrón (o desenvolvemento urbanístico de promoción privada, en xeral en terreos pertencentes á nobreza) que continuará nos séculos vindeiros facendo a Londres clásica e recoñecible (tan diferente da París dos grandes eixos da realeza).
Capital do Imperio
Pois no século XVIII, sobre todo na segunda metade, Londres convértese na capital da emerxente primeira potencia comercial do mundo e da incipiente revolución industrial. A cidade experimenta un crecemento dramático ata o millón de habitantes. Derrúbase a vella muralla e a maiores dos barrios pudentes antes citados, urbanízase o sur entrambas beiras do río, historicamente soamente restrinxido a Southwark. A isto contribuirán, despois de dezasete séculos, a construción de novas pontes sobre o Tamisa: Westminster Bridge(1738) e Blackfriars Bridge(1760-9).
Nada comparable, porén, ao desenvolvemento do século XIX, onde Londres será a capital dun imperio mundial. En primeiro lugar, constrúese unha zona portuaria acorde con esa posición comercial dominante, augas abaixo do río ata Greenwich; e con ela, a expansión cara o leste de barrios proletarios (East End). No West End, proséguese coas promocións especulativas aristocráticas, paradigmaticamente Regent Street (1812), o eixo nobre que une Westminster a través de Piccadilly Circus cun novo parque ao norte, Regent's Park (1828-38), en torno aos que xorden novos barrios para as clases altas, entre os que destacan os terrace do arquitecto John Nash, outra imaxe característica do urbanismo londiniense.
Entre os numerosos fitos arquitectónicos anteriores a metade do século cabe salientar o derrubo da vella ponte medieval e a súa substitución por un novo London Bridge uns metros ao oeste; museos coma o British Museum, en torno ao que se estrutura o barrio de Bloomsbury, e a National Gallery con Trafalgar Square de diante engrandecendo o vello Charing Cross coma foco central da cidade; outro barrio exclusivo, Belgravia, tras Buckingham Palace no West End; e sobor de todo, a chegada do ferrocarril (1836, London-Greenwich) e seis estacións xa nos primeiros anos. Finalmente, a postal característica do neogótico nas Houses of Parliament co Big Ben en Westminster. miniatura|Houses of Parliament. miniatura|Crystal Palace. En 1850, Londres é xa a maior metrópole do mundo e un ano despois organiza a que será a primeira Exposición Universal. En terreos do sur de Hyde Park vaise levantar un edificio que ata hoxe mantén o prestixio de seren o comezo dunha nova época: o Crystal Palace, lamentablemente destruído polo lume, en ferro e cristal, coma un xigantesco invernadoiro, inaugura a arquitectura moderna. Neses terreos da exposición, construirase máis tarde un conxunto cultural no que cabe salientar o Royal Albert Hall e o Museo Victoria e Alberto o redor do cal váise configurar o barrio de Kensington.
Suburbialización: o Londres de Dickens
Fronte aos problemas anteditos da suburbialización e a suburbanización (sprawl) aparecen propostas, ao comezo utópicas, pero que van marcar o futuro do urbanismo ata hoxe: así a cidade-xardín de Ebenezer Howard en 1899, e xa no século vinte, aproveitando os destrozos dos bombardeos da segunda guerra mundial, unha reconstrución que propón un cinto verde arredor da urbe consolidada e unha coroa de novas cidades (new towns) de baixa densidade, ben comunicadas e con bos servizos.
Barlovento, La Palma
Barlovento é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife (Canarias). Está situado no norte da illa de La Palma.
Ten unha extensión de 43,55 km² e unha poboación de 2 231 habitantes (INE, 2011). A súa altitude é de 550 metros sobre o nivel do mar. Ten unha lonxitude de costa de 6,43 km.
Historia
O actual municipio de Barlovento coincide co cantón ou señorío prehispánico de Tagaragre. Á finalización da conquista o Adiantado procedeu a realizar os repartimentos de terras e augas entre os participantes nas campañas. No ano 1508 Alonso Fernández de Lugo deu en repartimento ao seu sobriño, Pedro Fernández Señorino, quince caíches de sementeira no termo de Barlovento.
A través do porto de Talavera, Barlovento incorporouse ao comercio triangular característico das illas tras a colonización. O fin do ciclo azucreiro, a finais do XVI e o XVII marca o inicio da substitución dos canedos polos viñedos, convertendo ao viño no principal produto da economía exportadora.
Coa aplicación do establecido na Constitución aprobada polas Cortes de Cádiz, en 1812, Barlovento tivo Concello propio.
Demografía
Evolución da poboación de Barlovento dende a década dos 50 ata agora:
Lugares de interese
300px|miniatura|Panorámica de Barlovento Conos volcánicos. Existen en Barlovento varios conos e cráteres de volcáns moi antigos. Destaca o da Laguna, situado na parte alta do pobo. Neste cráter atópase a maior presa da illa con capacidade para 3,5 millóns de m³. Xunto a este encoro, localízase un amplo espazo recreativo que dispón de parque infantil, zona de acampada, fogóns, mesas e outros servizos.
Edificios relixiosos. A igrexa da nosa Señora do Rosario, situada no centro urbano, é o edificio relixioso máis relevante. Construído no século XVI, no seu interior alberga a interesante talla flamenga, datada tamén no século XVI, da imaxe da Virxe do Rosario, patroa da localidade. Tamén é interesante visitar a Igrexa de Estanislau.
Piscinas de La Fajana. Ao norte do vello faro de Punta Cumplida, atópanse as piscinas naturais de La Fajana onde se pode gozar do baño no mar. Están formadas por 3 piscinas naturais: unha pequena, outra mediana e para rematar, unha grande, dúas dela dotadas con pequenas fervenzas, unha artificial situada na mediana e outra mais finita na grande; unha piscina para discapacitados e anciáns e unhas escaleiras que levan a unha zona no mar rodeada con algunhas rocas.
La Basta. É un pequeno casarío que se atopa situado a pouca distancia do centro urbano xunto á estrada con dirección a Gallegos. Ten unha vista panorámica (Miradoiro de La Basta) sobre a comarca norte da illa que abarca os casaríos de Gallegos, Franceses e El Tablado. Neste miradoiro pódese apreciar a maior concentración de dragos das Canarias.
Bosques. Ten Barlovento unha importante masa forestal, laurisilva, piñeiral, viñátigos... Unha ampla rede de pistas e camiños facilitan o contacto directo coa frondosa vexetación. Outros lugares de interese son: Porto de Talavera, Miradoiro da Montaña do Molino, Miradoiro de La Fajana, Regos de Lino.
A Lagoa . A Lagoa de Barlovento é o encoro de maior capacidade de todo o arquipélago canario cunha capacidade para 5 000 000 m³ de auga. Atópase á beira da área recreativa da lagoa na que se pode gozar de tempo de lecer.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Hasdai Crescas
Hasdai ben Abraham ben Hasdai ben Judá ben Hasdai Crescas ou Cresques (en חסדאי קרשקש), nado en Barcelona (Cataluña) en 1340 e finado en Zaragoza (Aragón) en 1412, foi un filósofo, xurista e escritor xudeu catalán, rabino en Barcelona e Zaragoza e cunha obra importante, Or Adonai, que critica o pensamento de Maimónides e de Gersónides e adopta o punto de vista racionalista sobre a fe xudía.
Traxectoria
miniatura|200px|Carrer Marlet, onde naceu Crescas, no antigo barrio xudeu de [[Barcelona]] Hasdai Crescas naceu en Barcelona no seo dunha estirpe de eruditos. Estudou baixo a tutela de Nissim Gerondi, chamado o RaN, ao lado de Isaac ben Chechet (o Ribash), e formou grandes sabios, entre os que estiveron Joseph Albo, o rabino Mattathias de Zaragoza e o rabino Zerahia ha-Lévi Saladin. Foi tamén avidamente lido por Baruch Spinoza, quen se fundou nel para rebater a unión de filosofía e religión que propuña Maimónides. Como o seu mestre, Crescas foi un gran talmudista e filósofo. Tivo igualmente unha opinión experta en materia de lei xudía, a pesar de non ocupar nunca un posto oficial de rabino. Tras deixar Barcelona, obtivo a posición administrativa de rabino da coroa en Aragón.
Gozou dunha certa riqueza material e da estima dos poderosos, de xeito que en 1393 foi nomeado executor testamentario exclusivo do seu tío, Vitalis Azday, por Xoán I de Aragón. Porén, coñeceu unha boa parte de sufrimentos e miserias: en 1378 foi feito prisioneiro sobre a base dunha falsa acusación, e calumniado numerosas veces polo feito de ser xudeu. En 1391 o seu fillo único morreu no transcurso dos pogroms antisemitas da época.
Non obstatne, estes sucesos non anubraron as súas facultades nin a súa fe, xa que redactou as súas obras máis grandes despois deste período. Outro episodio que marcou a súa vida foi o seu reencontro co suposto mesías Cisneros, do que foi brevemente partidario. En 1401 marchou a visitar a Joseph Orabuena por petición de Carlos III de Navarra, nos anais do que consta que se pagaron as viaxes por varias vilas do reino de Navarra do "Rabino de Zaragoza".
Obras
miniatura|esquerda|200px|Or Adonai (en hebreo: אור אֲדֹנָי), A luz do Señor, é a primeira obra de Hasdai Crescas. miniatura|Inauguración da rúa Crescas en Xerusalén, xaneiro de 2011. De fronte á dereita, o profesor Warren Zeev Harvey Os seus traballos haláquicos non chegaron á actualidade e talvez non existisen nunca en forma organizada, a pesar do comentario sobre o Mishné Torá. Consérvanse, non obstante, outros traballos fundamentais:
Cápsida
miniatura|dereita|Esquema dun [[citomegalovirus, virus con cápside icosaédrica e envoltura.]] miniatura|dereita|Modelo tridimensional da estrutura helicoidal da cápside. miniatura|dereita|Algúns fagos teñen estrutura complexa. A cápside ou cápsida  é a cuberta proteica dun virus. Está formada por varias subunidades estruturais oligoméricas feitas de proteínas chamadas protómeros. As subunidades morfolóxicas tridimensionais observables, que poden corresponderse cunha molécula proteica ou con varias denomínanse capsómeros. As cápsides que encerran o material xenético do virus chámanse nucleocápsides (hai virus con dúas cápsides como o VIH).
As caras da cápside poden constar dun mesmo tipo de proteína ou de varias. Por exemplo, a cápside do virus da glosopeda ten caras que constan de varias proteínas distintas.
Algúns virus están envoltos, é dicir, a cápside está envolta por unha membrana lipídica denominada envoltura viral. O virus adquire está envoltura a partir dunha membrana da célula hóspede, que xeralmente é a membrana plasmática, pero pode ser outra membrana interna, como a envoltura nuclear ou a do aparato de Golgi.
Unha vez que o virus infectou a célula empeza a replicarse utilizando a maquinaria celular da célula infectada. Durante este proceso sintetízanse novas subunidades da cápside codificadas no material xenético do virus, utilizando os mecanismos para a síntese de proteínas da célula. Nalgúns virus durante o proceso de ensamblaxe, unha subunidade portal ensámblase nun vértice da cápside. A través desta, transpórtase o ADN ou ARN viral ao interior da cápside.
Utilizáronse análises estruturais das principais arquitecturas proteicas das cápsides para categorizar os virus en familias. Por exemplo, o bacteriófago PRD1, o virus da alga Chlorella de Paramecium bursaria (o virus afecta á alga que vive dentro do paramecio), e os adenovirus de mamíferos foron situados na mesma familia.
Tipos
miniatura|esquerda|Cápside icosaédrica dun [[Adenoviridae|Adenovirus.]] As cápsides clasifícanse a grandes trazos en tres grandes grupos de acordo coa súa estrutura:
Número de triangulación
miniatura|dereita|Números T das cápsides víricas.
Ás cápsides dos virus icosaédricos asígnaselles un número de triangulación (número T) para describir a relación entre o número de pentágonos e de hexágonos que forman a cápside, é dicir, a súa case-simetría na cápside. A idea do número T foi desenvolvida orixinalmente para explicar a case-simetría por Caspar e Klug en 1962.
onde h \ge k e h e k son as distancias entre os sucesivos pentágonos na superficie do virus para cada eixo (ver figura á dereita). Canto máis longo é o número T máis hexágonos están presentes en relación cos pentágonos.
Os números T poden representarse de diferentes maneiras, por exemplo T=1 pode representarse só como un icosaedro ou un dodecaedro e, dependendo do tipo de case-simetría, T=3 pode ser representado como dodecaedro truncado, icosidodecaedro, ou icosaedro truncado e os seus respectivos duais triaquisicosaedro, triacontaedro rómbico, ou pentaquisdodecaedro.
Icosaédrica
miniatura|dereita|Esquema dunha cápside icosaédrica. Aínda que a estrutura icosaédrica é extremadamente común entre os virus, existen diferenzas de tamaño e lixeiras variacións entre os virións. Se consideramos que o virus ten unha subunidade asimétrica nunha cara triangular dun icosaedro regular, e tres subunidades en cada cara, poderían situarse 60 subunidades de forma equivalente no icosaedro. A maioría dos virións, debido ao seu tamaño, teñen máis de 60 subunidades. Estas variacións foron clasificadas baseándose no principio de case-equivalencia proposto por Donald Caspar e Aaron Klug.
Unha estrutura icosaédrica pode considerarse como construída con 12 pentámeros e con hexámeros. O número de pentámeros é fixo pero o número de hexámeros varía. As cápsides poden construírse con pentámeros e hexámeros minimizando o número T (número de triangulación) de localizacións non equivalentes que ocupan as subunidades, e o número T adopta os valores enteiros 1, 3, 4, 7, 12, 13,...(T = h2 + k2 + hk, con h, k igual a números enteiros non negativos). Estas cubertas sempre conteñen 12 pentámeros e 10 (T-1) hexámeros. Aínda que esta clasificación pode aplicarse á maioría dos virus coñecidos, tamén hai excepcións, como os retrovirus, nos que as mutacións puntuais rompen a simetría.
Prolato
É un icosaedro alongado ao longo dun eixo. É unha disposición observada comunmente nas cabezas dos bacteriófagos. Tales estruturas están compostas por un cilindro cunha tapa en cada extremo. O cilindro está composto de 10 triángulos. O número Q, que pode ser un enteiro positivo ou negativo, específica o número de triángulos, compostos de subunidades asimétricas, que forman os 10 triángulos do cilindro. As tapas clasifícanse polo número T.
Anxo (cristianismo)
miniatura|Escultura dun anxo, século XIII Na relixión, un anxo é un ser espiritual que asiste e serve ao Deus ou deuses dalgunhas relixións tradicionais. Ademais adoita ser unha figura oposta aos demos.
Orixe e historia
A palabra provén do latín angelus, derivado á súa vez do grego άγγελος, que significa "mensaxeiro". No Antigo Testamento emprégase anxo para traducir a palabra hebrea מלאך, mal'ach, que tamén significa mensaxeiro.
Na iconografía cristiá
miniatura|esquerda| Cadro de [[William-Adolphe Bouguereau coñecido como Retorno da Primavera de 1886.]]
Os anxos son mensaxeiros de Deus, espíritos puros e inmortais creados polo Señor. A súa función principal é glorificaren a Deus. Ademais, serven de nexo entre El e o ser humano, protexen a este e velan pola súa salvación.
Usualmente represéntanse con ás, posiblemente para sinalaren a presteza coa que realizan a misión que se lles encomenda ou ben porque poden voar e é máis sinxelo para a mente humana comprender esa característica atribuíndolles ás. Na época barroca desenvolveuse en Suramérica un estilo pictórico de anxos, un de cuxas máis coñecidas iconas son os Anxos arcabuceiros. Tamén na iconografía islámica se representan como seres alados.
Os anxos son asexuados e a súa orixe e natureza foron moi diferentes ás do home.
Os anxos non deben confundirse cos santos, pois a súa condición depende da súa natureza e non dos seus actos. O anxo nace pero o santo faise, por iso o comportamento do anxo pode chegar a ser sorprendente e ata controvertido.
Xerarquía
Consonte aos teólogos cristiáns da Idade Media, os anxos están organizados en varias ordes ou Coros Anxelicais. A clasificación máis influente foi creada por un autor descoñecido cuxas obras nos chegaron atribuídas a Dionisio Areopagita. O teólogo en cuestión viviu entre os séculos IV e V e expuxo a súa doutrina no seu libro A Xerarquía Celeste.
Na súa obra, o autor tomou como referencia algunhas pasaxes do Novo Testamento, en concreto da Epístola aos Efesios (cap. 6, ver. 12) e a Epístola aos Colosenses (cap 1, ver. 16), para construír un esquema de tres Xerarquías ou Esferas de anxos, as cales contiñan tres Ordes ou Coros. Estas eran (en orde descendente):
Serafíns
O Serafín é a orde de maior xerarquía anxelical, servindo como encargados do trono de Deus e cantándolle continuamente as súas loanzas. Dise que rodean o trono de Deus, regulando o movemento dos ceos segundo emana de Deus. Represéntanse con tres pares de ás con ollos, con elas cobren o rostro e o corpo para se protexeren do intenso Resplandor que emite Deus.
Os Serafíns son mencionados en Isaías 6:1–7. miniatura|Rembrandt Harmensz. van Rijn.
Querubíns
Os Querubíns son os gardiáns da luz e as estrelas. Crese que, aínda que non están no plano da realidade humana, a súa luz divina se filtra do ceo e toca as vidas dos homes. Represéntanse con dous pares de ás.
Pénsase que os Querubíns son unha orde dentro dos anxos, aínda que outros os clasifican como seres a un nivel maior có dos anxos. O seu rango entre os anxos sempre foi categorizado na primeira xerarquía.
Moitos cristiáns cren que o Demo é un anxo caído que estaba entre os Querubíns antes de caer do Ceo. Dentro destas crenzas dise que o seu título era o "anxo da luz" previamente a pecar en contra de Deus.
Os Querubíns son mencionados no Xénese 3:24; Ezequiel 10:17–20; e 1 Reis 6:23–28.
Tronos
Estas entidades están relacionados coas accións dos homes. Son entes que antigamente eran chamados Espíritos das Estrelas. Levan un rexistro das accións en tódolos tempos ou karmas. Son tamén os construtores da orde universal. Represéntanse como seres inmensos de ás circulares iluminadas coas cores do arco da vella. Son os portadores do don da perseveranza. O seu deber é cargaren o trono de Deus polo paraíso.
Segunda xerarquía
Estes anxos son considerados gobernadores do ceo.
Dominacións
Teñen a tarefa de regularen os deberes de anxos inferiores. Reciben ordes dos Serafíns, os Querubíns, ou ata do mesmísimo Deus. Son responsables de se aseguraren de que o universo se manteña en orde. Soamente en ocasións extremas os dominacións manifestáronse fisicamente ante os mortais, xa que normalmente se preocupan máis dos detalles da existencia.
Virtudes
Son iguais aos Principados, pero o seu deber é supervisaren a distintos grupos de persoas. Teñen a forma de raios de luz que inspiran á humanidade de distintos xeitos.
Terceira xerarquía
miniatura|esquerda|O [[Arcanxo Miguel na igrexa de Santa María do Azougue, Betanzos]] Son anxos que traballan como mensaxeiros divinos.
Na iconografía cristiá, os anxos do terceiro coro constitúen o grao máis inferior, pois son os que están máis preto dos homes e do mundo. Son os que se manifestan en forma de anxos da garda ou conselleiros. Represéntanse tamén como simples soldados, vestindo lixeiras túnicas e poden levar candeas ou palmas de triunfo. miniatura|[[pintura ao óleo|Óleo dun anxo arcabuceiro existente en Toledo (España).]]
Principados
Os Principados son os gardiáns das nacións e os países. Supervisan aqueles eventos que afecten ás nacións, incluíndo política, temas militares e comercio.
Arcanxos
Os Arcanxos atenden as áreas dos esforzos humanos e son os líderes administrativos dos seres celestiais. Un arcanxo recibe, usualmente, unha tarefa de importancia para a humanidade.
Na Biblia menciónase só un arcanxo: Miguel, posto que a Gabriel se lle chama anxo e Rafael aparece nun libro apócrifo. Un feito curioso é que a palabra arcanxo xamais se usa na Biblia en plural, o que nos leva a pensar que só existe un. En 1 Tesalonicenses 4:16 fálase sobre Xesús, do cal se di que ten voz de arcanxo, ademais, en varios textos faise referencia a Xesús e a Miguel como seres que realizan accións moi parecidas (Apocalipse 12:7-12; Apocalipse 19:11-16), o que nos leva a pensar que Miguel é o nome celestial e prehumano de Xesús.
Segundo Risco, san Miguel é o máis soado dos anxos. É o responsable de xulga-las almas no Xuízo Final, colocando nos pratos da balanza os feitos bos e malos que fixera o xulgado cando home. Na imaxinería relixiosa cristiá quedou reflictida esta actuación en capiteis e tímpanos, por veces compensando co seu caxato as trampas que intentaba face-lo demo turrando para si o prato que contiña os pecados. Noutros casos crese que foi a Virxe a que compensaba o desequilibrio, axudando co seu manto cando as boas accións non pesaban máis que os actos ruíns (RISCO 1962:334, 338 e 356).
Algúns cristiáns cren que Satanás era un arcanxo (e non un querubín) antes de caer do ceo
O tío Plácido
Trama
Bieito Fendeferro vai pasar as vacacións á casa do seu tío Plácido. Este traballa de gardacostas dos servizos secretos, encargado da vixilancia de políticos importantes. O seu superior, o coronel, encárgalle que vixíe o ministro de Finanzas dun país estranxeiro, que vén recoller uns documentos importantes para a impresión de billetes de banco. Plácido protesta porque está tamén de vacacións pero o xefe dille que é unha misión sen risco e que pode levar con el ao cativo, pois trátase simplemente de escoltar ao home até o aeroporto.
Porén, unha banda de ladróns quere roubarlle a maleta ao ministro, e comeza un secuestro e unha persecución, na que Bieito toma parte para axudar ao seu tío.
Proteína de fusión
As proteínas de fusión ou proteínas quimera (ou quiméricas) son proteínas creadas mediante a unión de dous ou máis xenes que orixinalmente codificaban proteínas separadas, xa sexa por causas naturais ou artificiais. A tradución destes xenes de fusión dá lugar a un só ou varios polipéptidos con propiedades funcionais derivadas de cada unha das proteínas orixinais. As proteínas de fusión recombinantes créanse artificialmente pola tecnoloxía do ADN recombinante para o seu uso en investigación biolóxica ou terapéutica. Co termo proteína quimera ou quimérica desígnanse xeralmente proteínas híbridas feitas de polipéptidos que teñen diferentes funcións ou diferentes patróns físico-químicos. As proteínas quiméricas mutantes aparecen de forma natural cando unha mutación complexa, como unha translocación cromosómica, duplicación en tándem, ou retrotransposición orixina unha nova secuencia codificante que contén partes das secuencias codificantes de dous xenes diferentes. As proteínas de fusión que aparecen de forma natural encóntranse xeralmente en células cancerosas, nas que funcionan como oncoproteínas. A proteína de fusión bcr-abl é un exemplo ben coñecido de proteína de fusión oncoxénica, e considérase que é o principal produto oncoxénico que leva ao desenvolvemento da leucemia mielóxena crónica.
Funcións
Algunhas proteínas de fusión combinan péptidos completos e, por tanto, conteñen todos os dominios funcionais das proteínas orixinais. Porén, outras proteínas de fusión, especialmente as que aparecen de forma natural, combinan soamente algunhas porcións das secuencias codificantes e non manteñen as funcións orixinais dos xenes parentais que as formaron.
Moitas fusións de xenes completos son totalmente funcionais, e poden actuar en substitución dos péptidos orixinais. Porén, algunhas outras, sofren interaccións entre as dúas proteínas que poden modificar as súas funcións. Alén destes efectos, algunhas fusións de xenes poden causar cambios regulatorios que alteran o momento e o lugar en que actúan estes xenes. No caso das fusións de xenes parciais, os cambios de diferentes sitios activos e dominios de unión teñen a potencialidade de dar lugar a novas proteínas con novas funcións.
Tecnoloxía recombinante
Unha proteína de fusión recombinante é unha proteína creada por medio da alteración por enxeñaría xenética dun xene de fusión. Isto normalmente implica eliminar o codón de parada dunha secuencia de ADNc que codifica a primeira proteína, despois engádese respectando a pauta de lectura a secuencia de ADNc da segunda proteína ligándoa cunha ligase ou por PCR de extensión de solapamento. Esa secuencia de ADN expresarase despois nunha célula como unha soa proteína. A proteína pode ser alterada por enxeñaría para incluír a secuencia completa de ambas as proteínas orixinais ou só unha porción de ambas.
Cidade Prohibida
A Cidade Prohibida (紫禁城, pinyin: Zǐjìn Chéng : "Cidade Púrpura Prohibida"), está localizada no centro exacto da antiga Pequín, foi o palacio imperial durante as dinastías Ming e Qing, así como sede do goberno chinés até 1911.
Proteína de fusión
Tecnoloxía recombinante
Se as dúas entidades son proteínas, a miúdo engádense tamén péptidos espazadores ou linkers, que fan máis probable que as proteínas se preguen independentemente e se comporten como se espera. Especialmente no caso no que os linkers permiten a purificación de proteínas, os linkers da proteína ou os péptidos de fusión son ás veces alterados por enxeñaría engadíndolles sitios de clivaxe para proteases ou axentes químicos que permiten a liberación das dúas proteínas separadas. Esta técnica úsase frecuentemente para a identificación e purificación de proteínas fusionándolles unha proteína GST, un péptido FLAG, ou un péptido hexa-his (etiqueta 6xHis), que pode illarse utilizando a cromatografía de afinidade con resinas de níquel ou cobalto. As proteínas quiméricas diméricas ou multiméricas poden obterse por enxeñaría xenética por medio da fusión ás proteínas orixinais de dominios peptídicos que inducen unha dimerización ou multimerización de proteínas artificial (por exemplo, a estreptavidina ou as cremalleiras de leucina). As proteínas de fusión poden tamén fabricarse a partir de toxinas ou anticorpos unidos a elas para estudar o desenvolvemento dunha doenza.
Cidade Prohibida
O seu nome orixinal Cidade Púrpura Prohibida, procede do seu paralelismo coa Constelación Luminosa Púrpura na que a Estrela Polar, ó igual có emperador na terra, atópase no centro. A súa construción débese ó traslado de capitalidade de Nanjing a Pequín que decidiu o emperador Yongle cando obtivo o trono imperial en 1404.
Proteína de fusión
Fármacos de proteínas quiméricas
miniatura|200px|Comparación entre anticorpos monoclonais quiméricos (arriba á dereita), [[anticorpo humanizado|humanizados (abaixo á esquerda) e quiméricos/humanizados (abaixo no centro). As partes humanas están representadas en cor castaña e as non humanas en azul.]] A finalidade de crear proteínas de fusión no desenvolvemento de fármacos é darlle as propiedades de cada proteína "parental" ás proteínas quiméricas resultantes. Dispoñemos actualmente de varios fármacos de proteínas quiméricas para uso médico.
Cidade Prohibida
Actualmente se coñece como o Museo Palacio (故宫博物院, pinyin: Gùgōng Bówùyùan), ocupa 0,72 km², 800 edificios e máis de 9.000 habitacións. É a maior colección de estruturas de madeira antigas que se conservan no mundo, e foi declarada pola UNESCO Patrimonio da Humanidade en 1987. O Palacio Imperial está situado ó norte da Praza Tian'anmen e pódese acceder a el a través da Porta de Tian'anmen. Está rodeado dun barrio denominado Cidade Imperial.
Proteína de fusión
Fármacos de proteínas quiméricas
Moitos fármacos de proteínas quiméricas son anticorpos monoclonais cuxa especificidade por unha molécula diana determinada se desenvolveu en ratos e, por tanto, eran inicialmente anticorpos de ratos. Como non son proteínas humanas, os anticorpos de ratos tenden a provocar unha reacción inmunitaria ao administralos aos humanos. O proceso de quimerización implica a substitución por enxeñaría xenética dos segmentos da molécula de anticorpo que a distinguen dun anticorpo humano. Por exemplo, poden introducirse os dominios constantes de anticorpos huimanos, eliminando dese modo a maioría das porcións potencialmente inmunoxénicas do fármaco sen alterar a súa especificidade pola diana terapéutica procurada. Deste modo orixínanse anticorpos quiméricos. A nomenclatura de anticorpos establece que este tipo de modificación se indique inserindo a raíz -xi- no nome internacional non propietario (INN) do anticorpo (por exemplo, abciximab). Se ademais se substitúen partes dos dominis variables do anticorpo polas porcións humanas, obtéñense anticorpos humanizados. Aínda que non son conceptualmente distintos dos anticorpos quimeras, os deste tipo indícanse engadindo a raíz -zu-, como en daclizumab.
Cidade Prohibida
O filme O derradeiro emperador foi o primeiro en recibir autorización do goberno chinés para filmar na Cidade Prohibida e retrata, entre outras cousas, a cerimonia de nomeamento do Emperador e a vida na Cidade Prohibida.
Nome
miniatura|esquerda|250px|O Portón da Grandeza Divina, ou portón Norte. Na táboa baixa pódese ler en [[Lingua chinesa|chinés: 故宫博物院 "O Palacio Museo"]]
Proteína de fusión
Distribución natural
Son exemplos:
Cidade Prohibida
Nome
Na actualidade, o lugar é máis coñecido como Gugong (en chinés: 故宫), o que significa "Antigo Palacio". O museo que se atopa nestes edificios é coñecido como "Palacio Museo" (en chinés: 故宫博物院; en pinyin: Gùgōng Bówùyùan).
Proteína de fusión
Distribución natural
Os anticorpos son proteínas de fusión producidas por recombinación V(D)J.
Koikili Lertxundi
Koikili Lertxundi Del Campo, nado en Otxandio, Biscaia o 23 de decembro de 1980, é un futbolista vasco. Xoga de defensa, na demarcación de lateral esquerdo, e o seu actual equipo é o CD Mirandés.
Traxectoria
Tras pasar polo Aurrerá de Vitoria e polo Osasuna B nos seus primeiros anos coma xogador, e polo Gernika Club e o SD Beasain, chegou ao Sestao River e triunfou marcando 14 goles e xogando 64 partidos, sendo defensa.
No ano 2007 chegou ao Bilbao Athletic, pero coas súas dúas boas actuacións en partidos de pretempada co primeiro equipo gañouse a confianza de Joaquín Caparrós. Debutou na primeira división na tempada 2007-08.
Turquía nos Xogos Europeos de 2015
Turquía participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 191 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Turquía obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
El Zorongo
El Zorongo foi un semanario editado en Pontevedra entre 1879 e 1880.
Historia e características
Apareceu en decembro de 1879. Periódico satírico que se publicaba os domingos. Entre os seus colaboradores figurou Jesús Muruais. Cesou a súa publicación en 1880.
Sirenoideos
miniatura|230px|[[Siren intermedia.]] miniatura|230px|[[Pseudobranchus axanthus.]] miniatura|230px|[[Pseudobranchus striatus.]] A dos sirenoideos (Sirenoidea) son unha pequena suborde (para algúns autores un clado) de anfibios caudados que comprende tan só catro especies reunidas nuha única familia, a dos sirénidos (Sirenidae), e repartidas en dous xéneros con dúas especies cada un, que vive no sueste dos Estados Unidos e o nordeste de México.
Características
Exhiben corpos alongados adaptados a unha vida completamente acuática, carecen de dentes pedicelados, extremidades reducidas (carecendo das posteriores) e pedomorfismo, ao reter as branquias na etapa adulta, o sistema da liña lateral e unha alimentación por succión (aínda que posúen unha mandíbula móbil).
Unha posición sistemática dubidosa
Os primeiros estudos moleculares posicionaban este taxon como o grupo irmán das salamántigas (e por iso algúns autores inclúeno na suborde dos salamandroideos), pero análises posteriores de secuencias de xenes nucleares suxerían o clado Cryptobranchoidea (Cryptobranchidae e Hynobiidae) como o máis basal.
Por outra parte, Zhang & Wake (2009) volveron a situar os Sirenidae de acordo coa posición dos primeiros estudos, confirmando, ademais, o clado conformado por aqueles grupos con fecundación interna, polo que a fecundación externa (presente en Sirenidae, Cryptobranchidae e Hynobiidae) sería un carácter plesiomórfico.
Descrción
Esta nova suborde foi descrita en 2005 polo herpetólogo francés Alain Dubois.
Clasificación
Suborde Sirenoidea
Filoxenia
As relacións filoxenéticas entre os xéneros e as especies da familia dos sirénidos son as seguintes:
O Cladograma está baseado en Moler & Kezer (1993) e Frost et al. (2006).
Breña Alta
220px|miniatura|esquerda|Paisaxe de Breña Alta
Historia
Antigamente a zona estaba constituída por Buenavista, e La Breña; debido á súa distinta idade xeolóxica.
Inicialmente o Risco de la Concepción chamouse Asomada de la Palma e cambiou o nome cando se construíu a ermida. O nome inicial deriva da gran vista panorámica que desde o mesmo divísase a capital da illa.
Demografía
Evolución da poboación de Breña Alta dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Friedrich Dürrenmatt
Friedrich Reinhold Dürrenmatt, nado en Konolfingen o 5 de xaneiro de 1921 e finado en Neuchâtel o 14 de decembro de 1990, foi un escritor, dramaturgo e pintor suízo.
Traxectoria
Friedrich Dürrenmatt era fillo de Reinhold (1881-1965) e Hulda Dürrenmatt (1886-1975), Seu pai era un pastor reformado e seu avó Ulrich Dürrenmatt foi un político, xornalista e poeta. En outubro de 1935 a familia trasladouse a Berna, ao ser seu pai o novo sacerdote da casa diaconal. En 1941 rematou os estudos secundarios e logrou a matura. Durante uns meses do ano 1941 militou no grupo nazi Eidgenössische Sammlung. miniatura|Das Versprechen, exemplar da primeira edición (1958) Xa en Konolfingen, empezou a pintar e debuxar, unha inclinación que mantería toda a súa vida. Ilustrou máis tarde, moitas das súas propias obras. As súas pinturas expuxéronse en Neuenburg en 1976 e 1985 e en 197, en Zürich. De feito pretendeu estudar pintura pero en 1941 matriculouse en filosofía, ciencias naturais e estudos alemás na Universidade de Berna, realizando o curso 1942/43 na Universidade de Zürich. En Berna viviu entre 1942 e 1946 no faiado da casa dos pais, pintando as paredes con murais, o cuarto descubriuse nos anos noventa restaurándose en 1994
O 11 de outubro de 1946 casou coa actriz Lotti Geissler; mudáronse primeiro a Basilea, e a partir de 1948 viviron en Schernelz, no lago Biel. Alí escribiu a novela policial Der Richter und sein Henker publicada en 1950 e as súas paisaxes están presentes nas súas páxinas así as localidades veciñas como Lamboing. miniatura|[[Max Frisch e Friedrich Dürrenmatt no Kronenhalle de Zúric (1961)]] Max Frisch fíxose co manuscrito da primeira peza teatral de Dürrenmatt grazas ao editor Kurt Reiss e decidiu poñela en escena, a estrea de Es steht geschrieben foi no Schauspielhaus Zürich en abril de 1947, era unha comedia grotesca sobre a rebelión de Münsterer a obra causou un escándalo, xa que o autor escribiu a obra como un remedo da actuación de Suíza na guerra, espectadora da traxedia á vez que se enriquecía oufanándose da súa actuación O ano seguinte foi a estrea da súa segunda obra, xa en Basilea, o drama Der Blinde. A terceira peza foi a comedia Romulus der Große.
Os primeiros anos como un escritor estiveron cheos de dificultades económicas para o autor e a súa familia pero a súa situación financeira mellorou gradualmente, especialmente grazas ás súas pezas de teatro radiofónico. En 1950 publicou en Arche Verlag a novela policial Der Richter und sein Henker e ao ano seguinte Der Verdacht, as dúas eran continuación de historias que apareceran no Schweizerischen Beobachter. En 1952 estableceuse coa súa familia en Neuenburg.
A comedia Die Ehe des Herrn Mississippi, tivo a súa estrea en Múnic en 1952 e foi o seu primeiro grande éxito. A fama internacional chegoulle en 1956 coa traxicomedia Der Besuch der alten Dame. A comedia musical Frank der Fünfte (1959) foi un fracaso pero en 1962 tivo o seu segundo éxito internacional co drama satírico Die Physiker. En 1963 realizou a estrea dunha peza teatral baseada nunha peza de teatro radiofónico de 1954, Herkules und der Stall des Augias. Der Meteor (1966) foi a súa peza máis persoal, e o terceiro éxito internacional. Escribiu outras moitas pezas, como O colaborador (1972)
Escribiu o guión para o filme de Heinz-Rühmann Es geschah am hellichten Tag (1958), e tamén escribiu a novela policial Das Versprechen (1958) como posible fin do filme.
Cherburgo-Octeville
Cherburgo-Octeville (en francés: Cherbourg-Octeville) é unha cidade portuaria francesa do departamento  da Mancha. Está situada no Canle da Mancha. O municipio creouse no ano 2000 pola fusión das cidades de Cherburgo e Octeville.
Monicreque
miniatura|Monicreques de man tradicionais. Un monicreque, fantoche ou monifate é un obxecto, a miúdo con aparencia humana, animal ou mítica, que é animada e manipulada por unha persoa. A persoa emprega movementos da súa man, brazo ou dispositivos de control como varas ou cordas para mover o corpo, a cabeza, as extremidades e, nalgúns casos, a boca e os ollos do monicreque. A miúdo, a persoa fai a voz da personaxe do monicreque, sincronizando os movementos da boca do monicreque con esta parte falada.
FilmAffinity
FilmAffinity é un sitio web dedicado ao cinema, creado en 2002 polo crítico Pablo Kurt e o programador informático Daniel Nicolás. Tamén conta cunha versión en inglés. A edición americana de PC Magazine (abril de 2004) incluíu FilmAffinity entre as cen mellores webs por descubrir do mundo; cualificouno como a mellor web na categoría de entretemento.
Monicreque
Os monicreques son unha forma moi antiga de teatro que se apareceu na Antiga Grecia no século -V. No Antigo Exipto empregábanse figuras que podían mover diversas partes do corpo con finalidade relixiosa.
Relacionado co mundo dos monicreques é o teatro de sombras, no que as figuras, vistas a través dunha pantalla e iluminadas por detrás, son movidas con talos.
Congro americano
O congro americano, Conger oceanicus (Mitchill, 1818), é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos cóngridos, subfamilia dos congrinos.
Distribución
É unha especie mariña, demersal (e dicir, nadadora), oceanódroma, que vive desde 1 a 477 m de profundidade, xeralmente de 75 a 150 m. Subtropical habita nas costas do Atlántico occidental (entre os 50 °N - 16 °S, e os 97 °W - 5 °W) desde o cabo Cod en Massachusetts até o nordeste de Florida, nos Estados Unidos e o norte do golfo de México. Tamén se citou cerca da illa atlántica de Santa Helena e nas costas do Canadá.
Bioloxía
Bentónico, encóntrase desde as augas costeiras pouco profundas até profundidades de 477 m e de até 260 m no golfo de Maine. Aliméntase principalmente de peixes, pero tamén de camaróns e outros crustáceos pequenos e moluscos.
Pesca
Comunmente captúrase por pescadores estadounidenses ao longo das costas dos estados de Atlántico medio con canas desde embarcadoiros, peiraos e á liña, desde embarcacións de baixura.
Miguel VI Estratiótico
Miguel VI Stratioticos foi un emperador bizantino (1056 - 1057).
O seu nome era Miguel Bringas e era descendente colateral de Xosé Bringas, ministro de Romano II. O seu sobrenome procede do cargo que desempeñaba na burocracia bizantina, pois estaba encargado da administración militar. Foi nomeado herdeiro pola emperatriz Teodora pouco antes da súa morte. No momento da súa ascensión ao trono, Miguel era xa un ancián.
Durante o seu breve mandato, favoreceu a burocracia en detrimento da aristocracia militar. Tras desairar aos principais xefes militares do Imperio na primavera de 1057, produciuse unha conspiración para derrocalo, e o 8 de xuño de 1057 foi proclamado emperador o comandante en xefe do exército bizantino, Isaac Comneno. O exército rebelde derrotou aos partidarios de Miguel VI o 20 de agosto dese mesmo ano, entre as cidades de Nicea e Nicomedia. O emperador enviou unha embaixada a Isaac Comneno, encabezada polo historiador Miguel Psellos, propoñéndolle a coroación como césar e futuro sucesor. Aínda que Isaac aceptou, o patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario argallou un golpe de estado que depuxo a Miguel VI. O 1 de setembro, Isaac Comneno entrou triunfalmente en Constantinopla. A diferenza do que adoitaba ocorrer cos emperadores bizantinos depostos, Miguel non foi asasinado nin cegado, nin tivo que exiliarse. Continuou vivindo como cidadán particular, e morreu pouco despois.
Barco del arroz
O Barco do Arroz é o nome dado en Andalucía e Estremadura a varias lendas urbanas referentes a barcos cargados con axuda humanitaria que desapareceron misteriosamente, sen chegar ao seu destino. Estas lendas deron orixe a expresión "estar máis perdido que o barco do arroz".
Alcatraz
O Alcatraz foi un barco arxentino enviado na década de 1940 polo goberno de Juan Domingo Perón á España da posguerra.O devandito barco, segundo informou o goberno arxentino, ía cargado de arroz, pero nunca chegou ás costas andaluzas. A versión máis estendida do extravío é o afundimento do barco, que deu orixe ao refrán.
Especúlase tamén que a tripulación do barco quedou con este e o seu contido. Outras versións relatan que a tripulación sufriu unha enfermidade contaxiosa e todos morreron, sen posibilidade de que o cargamento chegase a porto.
O vapor de Cádiz
Cóntase que, na década de 1950, un barco de vapor cargado de arroz soltouse das súas amarras cando estaba amarrado no peirao de Cádiz, foi arrastrado pola corrente cara á costa e abriuse, soltando todo o seu cargamento. Nesta ocasión, o arroz puido ser salvado con guindastres.
Axuda humanitaria a Etiopía
Na década de 1980, levouse a cabo en Sevilla unha colecta de arroz procedente das Marismas do Guadalquivir, para ser enviado a Etiopía. Unha vez que o barco partiu, os sevillanos non tiveron noticias da chegada deste ao país africano, nin do seu regreso. Este feito popularizou aínda máis o refrán.