cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesusa Prado
Traxectoria
Filla de Ramón Prado, obreiro da industria do calzado que instalou unha pequena peletería en Ourense, en 1910 arribou co seu pai a Cuba, onde se encontrarían posteriormente coa nai e outros dous fillos. A familia era perseguida polas súas ideas socialistas, ata o extremo de que lles queimaron a súa vivenda, incendio no que pereceron dous dos fillos. O pai morreu de cancro e Jesusa comezou a traballar aos 16 anos na tinturería Lindsay, do Cerro, onde coñeceu a dúas irmás de José Martí que cosían para ese negocio. Mais a verdadeira vocación de Jesusa era a escritura.
En 1920 casou con Donato Figueiral Quintas, natural de Solbeira. En 1925 sostivo polémicas con dous intelectuais cubanos Juan Marinello e Gustavo Aldereguía. Cara a 1934 regresou a Ourense coa súa filla Soledad, alí rexentou unha tinturería e ingresou no PCE. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934 e foi apresada coa súa filla. Aínda que logo quedou libre da cadea, non puido saír da súa casa ata as eleccións de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse á rúa e arengou o pobo para combater o fascismo, acompañou á manifestación obreira que reclamaba armas nas portas do Goberno Civil. Volveu ser detida e foi recluída no cárcere de Celanova, e aínda que se deu orde de fusilala, finalmente foi trasladada á prisión de Bande e despois á de Ribadavia.
O cónsul cubano en Vigo recibiu do seu home a cidadanía cubana de Jesusa e así conseguiu liberala. En novembro de 1938 a policía española levouna ata Valença do Minho e entregouna á policía portuguesa, que a trasladou a Lisboa. O cónsul conseguiu sacar a Solita para Portugal e ambas as dúas embarcaron para Cuba no buque Iberia.
Na Habana abriu unha tinturería co nome "El Buen Gusto", na que se ocupaba de repasar a roupa. Foi electa vicepresidenta da Asociación Hijas de Galicia. Co triunfo da Revolución cubana en 1959 cedeu a súa tinturería ao Estado cubano e pasou a traballar nas tendas do Hotel Nacional, na Casa Isabel e outros establecementos. Foi unha das fundadoras dos Comités de Defensa da Revolución (CDR) en 1961 e o comandante Ernesto Che Guevara designouna para actuar como docente nos círculos de estudos do Banco Nacional que el dirixía. O mesmo labor fixo tamén no xornal Hoy, do Partido Socialista Popular (PSP). Reuniuse con Dolores Ibárruri, A Pasionaria, cando visitou A Habana e tamén con Santiago Carrillo e Enrique Líster, que a foron visitar durante as súas estadías en Cuba.
Despois de sufrir sete infartos que a obrigaron a se xubilar das súas tarefas políticas en 1967, morreu na Habana o 15 de abril de 1971.
As Travesas, Vilela, Carballo
As Travesas é un lugar da parroquia de Vilela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Hersey Hawkins
Hersey R. Hawkins, Jr., nado en Chicago (Illinois) o 29 de setembro de 1966, é un antigo xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou na National Basketball Association (NBA).
Universidade
Hersey pasou catro tempadas na Universidade de Bradley. Na tempada 1987-1988, 36.6 puntos por partido, a marca máis alta na División I da NCAA, e foi escollido xogador universitario do ano do país. A súa carreira baloncestística na universidade foi moi exitosa. Antes de ser drafteado na NBA, foi membro da selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl xunto a outras once futuras estrelas da NBA, adestrados por John Thompson.
Philadelphia 76ers
Foi elixido na 6ª posición no Draft da NBA de 1988 polos Los Angeles Clippers, pero os seus dereitos foron traspasados inmediatamente aos Philadelphia 76ers, a cambio dos dereitos do seu antigo compañeiro das Olimpiadas de 1988, Charles Smith. Nos Sixers, "Hawk" foi a segundo opción de anotación por detrás de Charles Barkley. Hawkins foi escollido no segundo equipo de Rookies da NBA en 1989. En 1991, acadou 22.1 puntos por partido, e xogou o NBA All-Star Game. Nun partido contra os Orlando Magic, anotou 43 puntos, a mellor marca da súa carreira.
Charlotte Hornets
En 1993, Hawkins foi traspasado aos Charlotte Hornets a cambio de Dana Barros, Sidney Green e eleccións do Draft. En 1994, colleu 14 rebotes, o maior número acadado na súa carreira, contra os Houston Rockets.
Seattle SuperSonics
Tras dúas tempadas produtivas en Charlotte, Hawkins e David Wingate foron traspasados aos Seattle SuperSonics a cambio de Kendall Gill. En 1996, xogou un papel importante no equipo, sendo un bo complemento de Gary Payton, Detlef Schrempf e Shawn Kemp, nos Sonics que chegaron ás Finais da NBA, pero perderon por 2-4 contra os Chicago Bulls.
Na súa derradeira tempada en Seattle, gañou o premio ao xogador máis deportivo da NBA.
Chicago Bulls
O 12 de agosto de 1999, Hawkins foi traspasado aos Chicago Bulls, pero a súa etapa dun ano en Chicago foi moi pobre debido ás lesións, e tan só fixo 7.9 puntos por partido en 61 encontros.
Regreso a Charlotte
Chegou de volta a Charlotte coma axente libre no ano 2000, e retirouse no ano 2001, cun total de 14.470 puntos anotados na súa carreira.
Serenades
Serenades é o álbum de estrea da banda británica de death/doom Anathema, editado en febreiro de 1993 a través do selo Peaceville Records.
Nabro
Xeografía
miniatura|200px|esquerda|Mapa topográfico de Nabro (arriba) e Mallahle (abaixo) coa fronteira entre Eritrea e Etiopía, pasando entre os dous. O Nabro atópase no sur de Eritrea, no centro da Depresión de Afar, preto da fronteira suroeste con Etiopía e no norte do Gran Val do Rift. Está rodeado polos volcáns Mallahle, ó suroeste, e Dubbi, ó norte, e nos seus arredores atópanse as cidades de Beilul e Asab, no leste, e Edd, no norte.
As Travesas
O topónimo As Travesas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Indie pop
O indie pop é un xénero do rock alternativo orixinado no Reino Unido a mediados dos anos 80. Ten as súas raíces nas bandas de post-punk escocesas do selo Postcard Records de principios dos 80 (Josef K e Orange Juice) e na banda británica The Smiths. O indie pop inspirouse na ética DIY do punk e en ideoloxías relacionadas. O indie pop diferenciase do indie rock en que é máis melódico e menos abrasivo.
O termo "indie" ten sido usado por un tempo para describir a artistas de selos independentes (e aos propios selos), pero o momento clave para o bautizo do "indie pop" como xénero foi a edición coa cinta da revista NME C86, no ano 1986. O recompilatorio contaba con temas, entre outros artistas, de Primal Scream, The Pastels e The Wedding Present, e "indie" converteuse rapidamente no termo para designar a un xénero identificado polas súas guitarras chirriantes, o amor ao pop dos anos 60, e estruturas de cancións do power pop melódico.
De mediados a finais dos 80 o indie pop foi criticado pola súa asociación co chamado "shambling", e foi menospreciado, pero a escena indie pop da época é na actualidade recoñecida como crucial para a música independente do Reino Unido. O indie pop segue tendo un bo número de seguidores en todo o mundo, con novas bandas, novos selos e locais que se adican ao xénero.
Eledoninos
A dos eledoninos (Eledoninae) é unha subfamilia de moluscos cefalópodos da familia dos octopódidos.
Cirurxía plástica
200px|miniatura|[[Rinoplastia, intervención levada a cabo por cirurxíans plásticos.]] A cirurxía plástica (do grego plastikos, "moldear") é unha especialidade cirúrxica que ten por obxecto a corrección ou mellora das anormalidades de orixe conxénita, adquirida, tumoral ou involutiva que precisen reparación ou reposición da forma corporal normal e da súa función. Mediante cirurxía dáse tratamento para reconstruír as deformidades e proporcionar función transportando tecidos do mesmo corpo con múltiples técnicas, o uso de implantes de materiais biocomplatibles xa sexa para soporte ou función (movemento), ou a combinación dos dous. E en época máis recente co uso de unidades de tecidos completas de doantes como o son a man e a cuberta da cara.
A finalidade é que o paciente que naceu cun defecto conxénito, ou que sufriu un accidente con perdida da función alcance a maior normalidade tanto no seu aspecto como na función do seu corpo. Tamén, inclúese a todos aqueles individuos sans e emocionalmente estables que desexan cambiar o seu aspecto ante a inconformidade coa súa aparencia. Por iso co desenvolvemento da cirurxía plástica aprendeuse que toda cirurxía debe incluír no seu deseño unha gran parte estética e o máis próxima posible á forma natural normal, deixando na historia os procedementos que resolvían a función pero non eran estéticos. É un obxectivo deseñar de forma estética ao remodelar os corpos para melloralos calquera sexa a causa da cirurxía ou ao facelos máis "fermosos".
Esta división foi marcada pola sociedade, e os servizos de saúde pública e privados (compañías de seguros) pois os servizos de saúde só cubrirán os gastos de cirurxía plástica que estean relacionados a enfermidades conxénitas, adquiridas e aos accidentes. Pero non cubrirán os gastos de cirurxía plástica asociados á melloría estética da persoa.
A Cavada, Mourentán, Arbo
A Cavada é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Axilde, San Claudio, Ortigueira
Axilde é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Bagler
Os Bagler (nórdico antigo : baglarr, bokmål : Bagler, Nynorsk : Bagler) eran unha facción nacida en 1196 durante as as Guerras civís norueguesas, e que estaba apoiada, principalmente, pola aristocracia norueguesa, o clero e mailos comerciantes.
Traxectoria
miniatura|300x300px| O neno Håkon Håkonsson está sendo transportado polos Birkebeiner a un lugar seguro a salvo dos seus inimigos: os Bagler. Episodio interpretado polo pintor [[Knud Bergslien (1869). Museo de esquí de Oslo. |alt=]]
Contexto
O período de guerras civís na historia norueguesa durou de 1130 a 1217. Durante ese tempo houberon varios conflitos de diferente escala e intensidade. A causa dos conflitos foron as leis de sucesión norueguesas que eran pouco claras, as condicións sociais e a loita entre a Igrexa e os reis polo que acabaron formándose dous bandos que foron os Bagler e os Birkebeiner, arredor de pretendentes de sangue real que aspiraban á realeza.
Orixe
A facción Bagler formouse en Escania, a rexión máis ao sur da actual Suecia e daquela pertencente a Dinamarca, auspiciada principalmente polo bispo Nicolas Arnesson de Oslo e o arcebispo Erik Ivarsson de Nidaros (actual Trondheim) ao redor do pretendente Inge Magnusson (chamado o primeiro rei Bagler) para depoñer o rei Sverre I de Noruega. As clases acomodadas, especialmente de Viken e de Vestlandet, foron o principal apoio dos Bagler. Os antecedentes da súa actividade están no apoio que ofreceron a Inge I de Noruega e, despois da súa morte, a Magnus V e a seu pai, o rexente Erling Skakke.
Loitaron contra os Birkebeiner, que eran esencialmente unha facción de campesiños que apoiaban ao rei Sverre I (tamén chamado Sigurdsson, por ser suposto fillo ilexítimo do rei Sigurd II) nunha guerra civil a finais do século XII. A fonte máis importante sobre a vida de Sverre é a Saga de Sverre, un documento escrito en vida do monarca, considerada como unha fonte parcial pois foi escrita baixo o seu patronado. Nela, indícase como Sverre ten liñaxe real por ser fillo bastardo putativo do falecido rei Sigurd II. En xeral, a maior parte dos historiadores están de acordo coa opinión na época na que se sostiña que era un impostor.
Dende unha perspectiva sociohistórica, os Bagler pode ser interpretado como conservadores fronte ao resultado dos cambios como o rápido aumento dos homes fronteirizos sen terras (markamenn), que foran instalados ao longo da fronteira sueca e vivían do saqueo dos antigos asentamentos ricos. Esa poboación anárquica converteuse na base principal dos Birkebeiner. Os Bagler tamén favoreceron á Igrexa e ós seus privilexios e posesións.
A pesar dos curtos reinados dos seus monarcas a partir de Sverre, os Birkebeiner conseguiron ter un certo poder polo que, no 1209, asinouse un tratado entre os Bagler e os Birkebeiner, que recoñeceu ao pretendente bagler, Fillipus Simonsson, como gobernador de Oppland e Viken (en Østlandet, Noruega Oriental), pero sen o título de Rei e ao pretendente birkebainer, Inge Bårdsson, como o rei Inge II de Noruega. Ámbolos dous morreron en 1217, e Haakon Haakonson (birkebeiner de nacemento, e fillo ilexítimo de Hakon III Sverreson) ascendeu ao trono coa denominación de Haakon IV sen apenas oposición, baixo a regencia do duque Skule Bårdsson.
Máis tarde, en 1240, Haakon IV rematou coas guerras civís e limitou o papel da aristocracia en Noruega.
Proteína quinase
miniatura|250px|Fosforilación das proteínas Unha proteína quinase é un encima de tipo quinase que modifica outras proteínas engadíndolles quimicamente grupos fosfato (fosforilación). A fosforilación xeralmente ten como resultado un cambio funcional na proteína diana (o substrato) ao modificar a súa actividade encimática catalítica, a súa localización celular ou a súa asociación con outras proteínas. O xenoma humano contén uns 560 xenes de proteína quinase, que constitúen un 2% de todos os xenes humanos. Aproximadamente un 30% de todas as proteínas humanas poden ser modificadas pola actividade quinase, e as quinases regulan a maioría das vías celulares, especialmente as implicadas na transdución de sinais. As proteína quinases tamén se encontran en bacterias e plantas, e inclúen a subfamilia das pseudoquinases. As pseudoquinases mostran características pouco comúns, como a unión a nucleótidos atípicos e unha actividade catalítica débil ou nula e forman parte dun grupo máis grande de pseudoencimas (é dicir, de proteínas relacionadas con encimas "degradados") que se encontran en todos os tipos de organismos, nos que teñen unha activa participación na mecánica da sinalización celular.
Actividade química
miniatura|200px|Modelo molécula de fosfato inorgánico (HPO42−) co [[fósforo (elemento)|fósforo (P) en laranxa, o oxíxeno (O) en vermello e o hidróxeno (H) en branco.]] A actividade química dunha quinase consiste na transferencia dun grupo fosfato desde un nucleósido trifosfato (xeralmente o adenosín trifosfato, ATP) e a súa unión covalente a un aminoácido específico que teña un grupo hidroxilo libre. A maioría das quinases actúan tanto sobre o aminoácido serina coma sobre a treonina (son serina/treonina quinases), outras actúan sobre a tirosina (son tirosina quinases), e algunhas actúan sobre calquera dos tres aminoácidos (son quinases de especificidade dual). Hai tamén proteína quinases que fosforilan outros aminoácidos, como as histidina quinases que fosforilan residuos de histidina.
Regulación
Como as proteína quinases teñen profundos efectos sobre a célula, a súa actividade está moi regulada. As quinases son activadas ou inactivadas tamén por fosforilación (ás veces pola cis-fosforilación/autofosforilación pola propia quinase), ao unírense a proteínas activadoras ou proteínas inhibidoras ou pequenas moléculas, ou controlando a súa localización na célula en relación coa dos seus substratos.
Estrutura
As subunidades catalíticas de moitas proteína quinases están moi conservadas, e varias das súas estruturas foron xa resoltas.
As proteína quinases eucarióticas son encimas que pertencen a unha familia moi extensa de proteínas que comparten un núcleo catalítico conservado. No seu dominio catlítico hai varias rexións conservadas. No extremo N-terminal do dominio catalítico hai un tramo rico en residuos de glicina ao lado dunha lisina, a cal está implicada na unión do ATP. Na parte central do dominio catalítico, hai un ácido aspártico conservado, que é importante para a actividade catalítica do encima.
Caroi, Cerdedo-Cotobade
Santiago de Caroi é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 128 habitantes (61 homes e 67 mulleres), 29 menos ca en 2006. Dos 12 lugares da parroquia, están habitados 11.
Proteína quinase
Grupos de proteína quinases
A familia humana da proteína quinase está dividida nos seguintes grupos:
Proteína quinases específicas de serina/treonina
miniatura|100px|A proteína quinase dependente de calcio/calmodulina II (CaMKII) é un exemplo de proteína quinase específica de serina/treonina.
Caroi, Cerdedo-Cotobade
Poboación
Caroi presenta un modelo poboacional típico do rural galego, cunha perda pequena e constante de veciños. No ano 2000, vivían no lugar (INE) 179 habitantes (82 homes e 97 mulleres). En 2001 tivo 184 habitantes, e desde entón a poboación comezou a decrecer.
Proteína quinase
Proteína quinases específicas de serina/treonina
As serina/treonina proteína quinases fosforilan o grupo OH da serina ou treonina (que teñen cadeas laterais similares). A actividade destas proteína quinases pode ser regulada por eventos específicos (por exemplo, danos no ADN), e diversos sinais químicos, como o AMPc/GMPc, diacilglicerois e Ca2+/calmodulina. Un grupo moi importatne de proteína quinases son as MAPK (acrónimo de: "proteína quinase activada por mitóxeno" en inglés). Subgrupos importantes son as quinases da subfamilia ERK, activadas por sinais mitoxénicos específicos, e as proteína quinases activadas polo estrés JNK e p38. Aínda que as quinases MAP son específicas de serina/treonina, son activadas pola fosforilación combinada en residuos de serina/treonina e tirosina. A actividade das quinases MAP está restrinxida por varias proteínas fosfatases, que retiran os grupos fosfato que foron engadidos en residuos específicos de serina ou treonina da quinase, os cales son necesarias para manter a quinase nunha conformación activa. Son dous os factores principais que inflúen na actividade das quinases MAP: a) Sinais que activan receptores transmembrana (sexan ligandos naturais ou axentes de interconexión) e proteínas asociadas con eles (mutacións que simulan o estado activo). b) Sinais que inactivan as fosfatases que restrinxen unha determinada quinase MAP. Tales sinais inclúen o estrés oxidativo.
Proteína quinases específicas de tirosina
As proteína quinases específicas de tirosina ( e ) fosforilan residuos do aminoácido tirosina, e igual que as proteína quinases específicas de serina/treonina utilízanse na transdución de sinais. Actúan principalmente como receptores de factores e crecemento e na sinalización augas abaixo de factores de crecemento; algúns exemplos son:
Caroi, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
Nesta parroquia, ademais da igrexa parroquial, están a capela do Neno Xesús e a capela de Santa Mariña, onde se celebra a romaría o 18 de xullo. En 1917 construíuse a escola de nenos, e en 1931 a escola de nenas, rehabilitada en 2013.
Proteína quinase
Estrutura
O dominio extracelular serve como parte da molécula que se une ao ligando. Pode ser unha unidade separada que se une ao resto do receptor por unha ponte disulfuro. O mesmo mecanismo pode utilizarse para unir dous receptores para formar un homo- ou heterodímero. O elemento transmembrana é unha soa hélice α. O dominio intracelular ou citoplasmático é responsable da actividade de quinase (altamente conservada), así como varias funcións reguladoras.
Regulación
A unión do ligando causa dúas reaccións:
A autofosforilación do bucle de activación causa que os dous subdominios da quinase intrínseca se movan, abrindo o dominio quinase para a unión do ATP. Na forma inactiva, dos subdominios de quinase están aliñados para que o ATP non poida acadar o centro catalítico da quinase. Cando están presentes varios aminoácidos adecuados para a fosforilación no dominio quinase (por exemplo, o receptor do factor de crecemento similar á insulina), a actividade da quinase pode incrementarse co número de aminoácidos fosforilados.
Transdución de sinais
A tirosina quinase activa fosforila proteínas diana específicas, as cales á súa vez son tamén encimas. Unha importante diana é a cadea de transdución de sinais da proteína ras.
Tirosina quinases asociadas a receptor
As tirosina quinases recrutadas nun receptor despois da unión dunha hormona son tirosina quinases asociadas a receptor e están implicadas en varias fervenzas de sinalización, en particular as implicadas na sinalización de citocinas (pero tamén outras, como a hormona do crecemento). Unha desas tirosina quinases asociadas a receptor é a quinase Janus (JAK), moitos de cuxos efectos están mediados polas proteínas STAT. (como na vía JAK-STAT.'')
Proteína quinases específicas de histidina
As histidina quinases son estruturalmente distintas da maioría das outras proteína quinases e encóntranse principalmente en procariotas como parte dun mecanismo de transdución de sinais de dous compoñentes. Primeiro engádese un grupo fosfato do ATP a un residuo de histidina da quinase, e posterioremnte é transferido a un residuo de aspartato nun 'dominio receptor' dunha proteína diferente ou ás veces da propia quinase. O residuo aspartil fosfato é entón activo na sinalización.
As histidina quinases encóntranse en plantas, fungos, animais e outros eucariotas. A familia da piruvato dehidroxenase das quinases animais está estruturalmente relacionada coas histidina quinases, pero diferénciase en que fosforila residuos de serina e probablemente non usa un intermediario fosfo-histidina.
Quinases con actividade mixta
Algunhas quinases teñen actividades quinase mixtas. Por exemplo, a MEK (MAPKK), que está implicada na fervenza da quinase MAP, é unha serina/treonina e tirosina quinase mixta e, por tanto, é unha quinase de especificidade dual.
Inhibidores
A actividade quinase desregulada é unha causa frecuente de enfermidade, en especial cancro, mentres que as quinases regulan moitos aspectos que controlan o crecemento, movemento e morte celulares. Estanse desenvolvendo fármacos que inhiben quinases específicas para tratar varias doenzas, e algunhas están actualmente en uso clínico, como o Gleevec (imatinib) e Iressa (gefitinib). Entre estes inhibidores están:
Ensaios e perfil de quinases
O desenvolvemento de fármacos inhibidores das quinases é facilitado por ensaios de quinases, e despois os principais compostos son xeralmente perfilados para a súa especificidade antes de pasar a facer máis probas. Disponse de moitos servizos de perfilado que utilizan ensaios baseados na fluorescencia como o ensaio de termoforese a microescala para deteccións baseadas en radioisótopos e ensaios de unión por competición.
Partido Demócrata Popular
O Partido Demócrata Popular foi un partido español de centro dereita, de inspiración democristiá, que se fundou en 1977 e que axiña quedou integrado na UCD, en 1982 antes das eleccións xerais os antigos dirixentes deixaron a UCD e refundaron o partido que se presentou ás eleccións en coalición con Alianza Popular.
Formou xunto a Alianza Popular e o Partido Liberal a Coalición Popular entre 1982 e 1986.
As Cavadas, Mourentán, Arbo
As Cavadas é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Partido Demócrata Popular
Entre os seus principais dirixentes, ademais de Óscar Alzaga, atopábanse Jaime Mayor Oreja, Javier Arenas, José María Álvarez del Manzano e Jaime Ignacio del Burgo.
Lingua sirenik
A lingua sirenik é unha lingua esquimó-aleutiana extinta. Foi falada spoken na vila de Sireniki (Сиреники) na península de Chukotka, no Okrug autónomo de Chukotka, Rusia. A substitución lingüística foi un proceso longo que rematou coa extinción total da lingua. En xaneiro de 1997, a derradeira falante nativa, unha muller falada Vyie (Valentina Wye) (Выйе), morreu. Dende a súa extinción, tódolos membros do pobo sirenik falan iupik de Siberia ou ruso.
O Chaelo, San Claudio, Ortigueira
O Chaelo é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Pepa Noia
Traxectoria
Estaba, dende os vinte anos, casada con Juan Carlos Noia, do que tomou o apelido e co que tivo catro fillos. A terceira, María Lourdes, psicóloga e docente, foi secuetrada en 1976, así como tamén o seu compañeiro sentimental, Enrique Mario Mezzadra, liberado o 21 de outubro dese ano. O fillo da parella, de ano e medio de idade, quedou entón ao coido da avoa. Ao longo de catro décadas de busca, Pepa Noia apenas logrou recadar datos sobre a desaparición da súa filla a cargo da Xunta militar.
En 2010 foi distinguida como cidadá ilustre de Buenos Aires.
A Terriña
A Terriña foi un semanario editado na Habana entre 1908 e 1909.
Historia e características
Subtitulado De información, recreo, ciencia e instrución, apareceu en outubro de 1908. Estaba dirixido por Luís E. Rey, Jesús Díaz era o xefe de redacción e entre os seus colaboradores figuraron Abdón Rodríguez Santos, Pascual Aenlle, Roque de Barcia, Jesús Muruais e Dámaso Pérez Valenzuela. Informaba das noticias de Galicia e das actividades das sociedades de instrución. Tamén abordou cuestións forais, combateu o caciquismo, e daba novas sobre teatro, música e efemérides. Publicou varios fragmentos do Catecismo do labrego de Lamas Carvajal e poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Noriega Varela e Juan Barcia Caballero. Cesou a súa publicación en 1909 co número 39.
Pobo tigré
Os tigré son un grupo étnico que habita en Eritrea e o Sudán. Están estreitamente relacionado cos tigriña e os beja. Os tigré falan a lingua tigré, a cal pertence á póla semítica das linguas afroasiáticas.
Going Postal
Going Postal é o título da 33ª novela da saga de Discworld de Terry Pratchett, publicada en 2004. Esta é a primeira novela que ten a Moist von Lipwig como protagonista. Estivo nomeada para o Premio Nébula á mellor novela no ano 2005.
Vilela, Vilela, Carballo
Vilela é un lugar da parroquia de Vilela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 11 homes e 17 mulleres.
Damià Sabater
Damià Sabater Tous, nado o 3 de febreiro de 1996 en Palma (Illas Baleares), é un futbolista profesional español da canteira do RCD Mallorca, que actualmente xoga como centrocampista no RCD Mallorca.
Comité Olímpico Dominicano
O Comité Olímpico Dominicano é a organización que representa os atletas dominicanos no Comité Olímpico Internacional (COI) e nos Xogos Panamericanos. Foi creado en 1946 e foi recoñecido oficilmente polo COI en 1954. O Comité Olímpico Dominicano ten a súa sede en Santo Domingo, e a organización está dirixida no present por Luis Mejía Oviedo.
Going Postal
Argumento
Moist von Lipwig é un estafador moi dotado para o seu traballo, pero ó momento de inicia-la novela atópase nunha cela na cidade de Ankh-Morpork, baixo o pseudónimo de Alfred Spangler, esperando a súa quenda para a forca, por ter roubado AM$150.000. Despois de ser colgado, atópase no Despacho Oblongo, a oficina de Lord Vetinari, o cal lle ofrece unha elección, pode irse pola porta, ou tomar o posto como xefe da Oficina Postal de Ankh-Morpork.
Damià Sabater
Traxectoria
Nado en Palma, Illas Baleares, Damià Sabater formouse nas categorías inferiores do Real Club Deportivo Mallorca, principal equipo da súa cidade natal, acompañando ao técnico Pepe Gálvez na súa progresión de adestrador desde as categorías inferiores ao primeiro equipo. Tras finalizar a súa formación, debutou co segundo equipo dos mallorquinos, o Mallorca B na temporada 2014–15 en Segunda División B. Tras o descenso do primeiro equipo á Segunda División, debuta en competición profesional na categoría de prata na derrota do seu equipo por 2-0 ante o CD Mirandés en Anduva. Tras acabar a temporada, o 12 de agosto de 2015, asina un contrato por catro anos co club, sendo ascendido definitivamento ao primeiro equipo. O seu primeiro gol como profesional chega o 24 de abril do ano seguinte, cando ano o gol do seu equipo na derrota por 2-1 ante o CD Lugo no Anxo Carro. Ao ano seguinte, o 30 de xaneiro de 2017, anúnciase a súa cesión precisamente ao Lugo.
Lingua tshiluba
O tshiluba (tamén chamada Ciluba, Luba-Kasai, Luba-Lulua, ou Kikasai) é unha lingua bantú falada na República Democrática do Congo, onde é lingua nacional, xunto co lingala, o suahili e o congo. É unha das dúas grandes linguas congolesas chamadas "Luba" (ver Luba-Katanga). O prefixo Tshi ou Ci seguido do sufixo Luba, significa 'lingua luba' ou lingua do pobo luba, ou mesmo a fala dos baluba.
Going Postal
Argumento
Moist supón que a saída fácil, leva a unha vida que pode non durar demasiado, así que acepta o ofrecemento de Vetinari, asumindo que máis tarde pode fuxir. Cando acepta, dinlle que debe encontrarse co Sr Pump, o seu oficial de liberdade condicional. A través dunha Firma Karmica o Sr Pump é capaz de saber onde se atopa Moist en calquera momento, evitando o primeiro escape deste (un minuto despois de saír da oficina de Vetinari), e alí descobre que o Sr Pump é un gólem, e que o seu antigo nome é Pump 19 (en inglés Bomba hidráulica 19).
Con certa renuncia, Moist asume as tarefas do seu cargo, e a súa capacidade de manexar á xente, consegue primeiro coloca-la xente do correo do seu lado, e lentamente, a toda a cidade. Desde este posto introduce o concepto de selo. Para isto conta coa axuda dos dous estraños empregados do Correo, o ancián Carteiro Junior Groat, e o mozo Stanley, un coleccionista de alfinetes. Para a entrega do correo, inicialmente contrata golems, e aquí coñece a Adora Belle Dearheart, unha rapaza a cargo do Fondo Común de Golems, unha forza de traballo de golems libertos.
Antes de darse de conta, o correo está funcionando tan ben, que está competindo coa compañía de Clacks Grand Trunk no mercado local e dos Planos de Sto. O presidente do Grand Trunk é unha persoa sen escrúpulos chamado Reacher Gilt, a quen Moist rapidamente recoñece como un grande estafador, e xa que logo, comeza unha batalla para ver quen se queda co control das comunicacións na cidade.
Heinrich Dressel
Heinrich August Edgar Felix Dressel, nado o 16 de xuño de 1845 en Roma e finado o 17 de xullo de 1920 en Teisendorf, Baviera, foi un numismático, arqueólogo e epigrafista alemán.
Traxectoria
Heinrich Dressel era fillo do doutor Albert Dressel (1808-1875) e de Anna Baldassari (1810-1883). Naceu en Roma, onde o seu pai estaba destinado como secretario do representante de Prusia ante o Vaticano, e nesa cidade pasou a súa infancia, onde se lle espertou a curiosidade polo coleccionismo de moedas e outras antigüidades, e por descifrar as inscricións que estas contiñan.
Viaxou a Italia entre 1874 e 1878 e recolleu material para varios volumes do Corpus Inscriptionum Latinarum. En 1877 ingresou como membro do Instituto Arqueolóxico Alemán de Roma, e en 1878 foi nomeado profesor da Universidade de Roma.
En 1885 entrou a formar parte da sección de antigüidades do Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín, o ano seguinte xa se converteu en director adxunto e, finalmente, entre 1898 e 1919 acadou a dirección do Gabinete, xunto con Julius Menadier. Durante máis de dúas décadas (1898-1920), foi tamén coeditor, xunto co propio Menadier e tamén con Hermann Dannenberg, da revista Zeitschrift für Numismatik, editada pola Sociedade Numismática de Berlín.
En 1902 ingresou na Academia de Ciencias de Prusia, onde desde ese ano ata 1911 dirixiu a sección de moeda grega. Nesta institución dedicouse á confección do Corpus Nummorum Antiquorum, do que saíron á luz tres fascículos.
Dressel foi un recoñecido experto en inscricións latinas, tema de varias das súas obras, e foi o descubridor da "Inscrición Duenos" en 1880 no Monte Quirinal de Roma, baseada no estilo de escrita manual do primeiro latín escrito, probablemente antes do 600 a. de C. Dressel tamén desenvolveu unha tipoloxía para a clasificación de ánforas antigas, con 45 tipos, baseada nas súas escavacións no Monte Testaccio, de Roma, comezadas xa en 1872 e que tiveron carácter de pioneiras. Os seus achados de ánforas e a determinación da súa orixe puxeron de manifesto, entre outras cousas, a base da economía de mercado da Antiga Roma, e contribuíron con datos inéditos ao coñecemento da historia económica do Imperio Romano e das súas provincias. Das súas achegas ao Corpus Inscriptionum Latinarum, no que traballou entre 1874 e 1878 baixo a dirección de Mommsen, xurdiron varias das denominacións das formas de ánforas do Imperio Romano.
Dressel Xubilouse o 1 de outubro de 1919. Pasou os seus derradeiros meses nun hospital de Reichenhall, na Alta Baviera, convalecente dunha lesión na columna vertebral consecuencia dunha caída, que finalmente o conduciu á morte en Teisendorf en 1920. Foi soterrado no cemiterio do mosteiro de St. Zeno.
Recoñecementos
Entre outros recoñecementos, Dressel foi nomeado correspondente da Academia Pontificia de Arqueoloxía, membro do Instituto Arqueolóxico de Viena (1902) e membro de honra da Sociedade Numismática de Londres (1898) e da Sociedade Numismática de Viena (1902).
Monografías
Esta é unha escolma das monografías máis significativa publicadas por Dressel ao longo da súa carreira académica:
Artigos publicados en Zeitschrift für Numismatik
Estes son os artigos publicados por Heinrich Dressel en Zeitschrift für Numismatik, a revista do Sociedade Numismática de Berlín, da que el foi editor entre 1898 e a súa morte en 1920:
Inérmidos
Os Inérmidos (Inermiidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Distribúense por augas tropicais do Atlántico occidental.
O Porto de Barbeito, Barbeito, Vilasantar
O Porto é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales un era un home e outra unha muller.
As Filgueiras, Barbeito, Vilasantar
As Filgueiras é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Inérmidos
Características
Non teñen dentes nas mandíbulas nin no vómer nin no padal. Presentan dous grandes poros submaxilares. Mandíbula superior moi protáctil.
As Filgueiras, Barbeito, Vilasantar
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Inérmidos
Características
Dúas aletas dorsais: a primeira con 10-19 espiñas e a segunda con dúas ou ningunha espiña e 10 radios brandos; a aleta anal con tres espinas e 8-10 radios brandos. Caudal profundamente furcada.
A lonxitude máxima descrita é de 25 cm.
Clasificación
Só ten dous xéneros cunha especie cada un:
Ligazóns externas
Grunzer
Akabira
O concello de Akabira limita cos concellos de Sunagawa, de Takikawa, de Fukagawa, de Ashibetsu e de Utashinai.
Loureiro, Cerdedo-Cotobade
Santiago de Loureiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 151 habitantes (65 homes e 86 mulleres), 30 menos ca en 2004. Ten dez entidades de poboación.
Maurice Barrès
Auguste-Maurice Barrès, nado en Charmes, o 19 de agosto de 1862 e finado en Neuilly-sur-Seine o 4 de decembro de 1923, foi un escritor e político francés, pai do nacionalismo francés.
Traxectoria
Naceu en Charmes, estudou en Nancy e dende 1883 dereito en París, dedicouse ao xornalismo. Comezou exaltando o individualismo nos tres volumes de Culte du moi (1888-1891), logo desenvolveu un nacionalismo ligado ás raíces e é as tradicións locais das antigas provincias francesas (Les déracinés, 1897). Membro da Academia francesa dende 1906. Elixido deputado en 1889 por Nancy como partidario do xeneral Georges Boulanger deu apoio á Ligue de la Patrie française de Paul Déroulède nas súas aspiracións revanchistas contra Alemaña e tomou partido contra Zola durante o Affaire Dreyfus. Dende 1906 ata a súa morte foi deputado por París. Durante a primeira guerra mundial escribiu na prensa parisiense artigos patrióticos para manter a moral das tropas francesas. Tras a guerra fixo chamamentos para a reconciliación con Alemaña.
Belle Époque
miniatura|dereita|[[Póster francés de 1894 de Jules Chéret que amosa o espírito vibrante da Belle Époque.]] A Belle Époque (en francés "Época Bela") foi un período da historia de Europa occidental. Adóitase datar entre a fin da Guerra franco-prusiana en 1871 e o comezo da primeira guerra mundial en 1914. Coincidindo coa Terceira República Francesa (comezos de 1870), foi un período caracterizado polo optimismo, a paz rexional, a prosperidade económica e as innovacións tecnolóxicas, científicas e culturais. Tamén foi unha boa época para as artes, especialmente en París. Moitas obras mestras da literatura, a música, o teatro e as artes visuais gañaron recoñecemento. A Belle Époque foi nomeada así cando comezou a ser considerada como unha idade de ouro en contraste cos horrores da primeira guerra mundial.
Psicoloxía da homosexualidade
As explicacións sobre a orixe intrapsíquica da homosexualidade varían segundo as correntes dentro da psicoloxía, a psiquiatría e a psicanálise e o seu estudo levou á psicoloxía da homosexualidade.
Condutismo
Dende unha perspectiva cognitivo-condutal, propúxose un modelo de como xorde a homosexualidade a partir dos primeiros anos da adolescencia. Primeiro sensibilización, despois confusión identitaria e logo a asunción da identidade.
Bisexualidade psíquica
Non debe confundirse orientación sexual de obxecto, é dicir, namorarse dun obxecto home ou muller, con identidade sexual ou identidade de xénero, é dicir, sentirse home ou muller.
A psicanálise non ten unha teoría específica sobre a homosexualidade e Freud non pensaba que os homosexuais formaban un grupo separado con características similares que os diferenciase dos demais individuos.
Freud non consideraba o desexo homosexual como patolóxico senón como unha disposición na constitución sexual de todos os individuos. Freud consideraba na orixe da homosexualidade á bisexualidade psíquica propia de todo ser humano. Freud derivaba a homosexualidade da bisexualidade psíquica, común a todos os seres humanos e dicía que tentar transformar un homosexual en heterosexual era tan imposible como tentar transformar un heterosexual en homosexual.
Elección de obxecto de amor
Non existe unha relación innata entre instinto sexual e obxecto sexual, ou sexa que a elección de obxecto amoroso non vén dada pola natureza ou polo instinto senón que hai un camiño que a libido ten que percorrer até chegar ó achado do obxecto de amor definitivo durante a adolescencia.
Para Freud non existe un ideal de harmonía que sería o encontro da sexualidade parcial coa reprodutiva bioloxicamente determinada no cal ós homes correspóndenlle as mulleres e viceversa.
Para Joyce McDougall non existe unha «sexualidade normal» porque a sexualidade é considerada normal ou patolóxica «en función da súa coincidencia ou do seu afastamento das normas da sociedade á que pertence» xa que a norma social ten unha dimensión socio-cultural e as normas sexuais cambian continuamente.
A elección de obxecto homosexual ou heterosexual, ou sexa, namorarse dun home ou dunha muller, é algo que se define a partir da resolución da conflitiva edípica en todos os seres humanos.
O complexo de Edipo, positivo (amor ó proxenitor do sexo oposto) ou negativo (amor ó proxenitor do mesmo sexo), marca o momento no cal a sexualidade parcial e as pulsións parciais se reunifican no amor ó outro como obxecto total.
Homosexualidade como trastorno
A partir do século XIX o dominio da sexualidade deixou de pertencer ó rexistro da falta e o pecado para entrar no rexistro da morbilidade sexual, é dicir, do normal e do patolóxico. Nese momento a homosexualidade comezou a ser definida como unha enfermidade ou unha perversión e polo tanto comezou ser estudada pola medicina, a psicoloxía e a psicanálise.
A homosexualidade, como categoría psicolóxica, constituíuse a partir dun artigo de Carl Westphal en 1870 sobre «as sensacións sexuais contrarias».
Durante o século XX, houbo psicanalistas que consideraban á homosexualidade dentro da estrutura perversa, pero este concepto de perversión non posúe unha connotación vulgar pexorativa ou de orde moral, senón que simplemente engloba todas as prácticas sexuais que non levan á reprodución, incluíndo as caricias e os bicos.
No século XXI xa non se fala de «homosexualidade» senón de «homosexualidades» e considérase que a homosexualidade, ou mellor dito, homosexualidades, poden darse en calquera estrutura psíquica, tanto neurótica como perversa como psicótica. Cando un homosexual consulta a un psicanalista non adoita facelo debido á súa homosexualidade senón a outros temas, polo que non existe unha categoría clínica específica da homosexualidade.
A psicanálise e a psicoloxía dedicáronse a investigar a xénese das homosexualidades, considerando grandes diferenzas entre a homosexualidade masculina e a homosexualidade feminina.
As explicacións sobre a orixe intrapsíquico das homosexualidades varían segundo as correntes dentro da psicanálise e das distintas ramas da psicoloxía.
Homoparentalidade
A psicanálise non ten unha posición unificada con respecto á homoparentalidade e a adopción homoparental,xa que coexisten distintos enfoques teóricos, algúns a favor e outros en contra.
Para moitos psicanalistas a diferenza sexual anatómica entre os proxenitores non dá garantías de saúde, e non existirían razóns teóricas nin prácticas para supor que a homoparentalidade poida xerar patoloxías mentais.
José Vicente Solarat López
José Vicente Solarat López, nado na Rúa en 1956, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito, é administrativo dunha entidade bancaria. É concelleiro da Rúa dende 1990, dos que case 18 foi alcalde da vila en tres etapas diferentes. Militou na UCD, máis tarde en Centristas de Galicia e rematou en Rueses Unidos Adiante (RUA). En 2011 propiciou, xunto co outro concelleiro de RUA, a elección dun alcalde popular.
Foi Director xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia durante un breve período.
Fasnia
250px|miniatura|Vista de Fasnia dende a montaña homónima. Fasnia é un concello español situado no leste da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte con Güímar, ao oeste con La Orotava, ao sur con Arico e ao leste co océano Atlántico. A súa altitude máxima acádase na Montaña Abreu, de 2.400 metros. A capital municipal atópase a 446 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 2.783 habitantes, a maioría deles concentrados na capital municipal. Os outros núcleos de poboación que inclúe o concello son: Cruz del Roque, La Sombrera, La Zarza, Las Eras, Los Roques e Sabina Alta.
David O'Keefe
David Dean O'Keefe, nado en 1824 ou 1828 e finado en 1901 no barco Santa Cruz, foi un capitán de barco de orixe irlandesa que se converteu nun persoeiro histórico e político da illa de Yap na Micronesia, no Pacífico Sur.
Traxectoria
O'Keefe emigrou aos Estados Unidos en 1848 e estableceuse en Savannah, no Estado de Xeorxia. En 1871, como capitán de barco Belvedere, colleu rumbo ao Pacífico Sur, cara a Manila. En 1872 chegou por primeira vez a Yap, a bordo do Wreker, e alí traballou polo menos ata 1875 na empresa Webster & Cook, de Singapur, antes de establecerse como comerciante pola súa conta, con establecementos en Yap, en Palau e en Mapia. O'Keefe adquiriu varias embarcacións coas que levaba copra ata Hong Kong. En Yap chegou a adquirir moito poder ao proporcionarlle á poboación local ferramentas de ferro procedentes de Hong Kong e doutros lugares de Asia Oriental para facilitar a produción das tradicionais moedas de pedra características daquelas illas.
A Casanova, Vilapedre, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
David O'Keefe
Traxectoria
Por mor da riqueza que adquiriu concedéuselle a propiedade dunha illa (a actual Tarang) na que era considerado como un rei. O seu emblema consistía nunha bandeira estadounidense ondeando sobre as letras "OK". Chegou a ter dúas esposas yapesas, coas que tivo varios fillos na illa, malia estar xa casado en Savannah, onde tiña tamén unha filla.
Corredoira, Cerdedo-Cotobade
San Gregorio de Corredoira é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 127 habitantes (64 homes e 63 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación co ano 2005 cando tiña 166 habitantes.
A Casanova, Vilapedre, Vilalba
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
David O'Keefe
Traxectoria
O'Keefe faleceu en 1901 no barco Santa Cruz, co que regresaba a Savannah, como resultado dun tifón, e deixou unha fortuna de arredor de medio millón de dólares.
Corredoira, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
Na parroquia está o Foxo do Lobo, os restos dun foxo de lobo feito para acantoar os lobos. Tamén se atopa nesta parroquia a carballeira de Don Elías, ó pé do monte Coirego. Desde este cumio, a 774 metros de altitude, vense as rías de Vigo, Pontevedra e Arousa.
David O'Keefe
Traxectoria
O libro titulado His Majesty O'Keefe (1950), de Laurence Kingman, céntrase na vida deste mariño en Yap, do mesmo xeito que a longametraxe homónima de 1954 (estreada en España co título de Su majestad de los mares del sur), dirixida por Byron Haskin e protagonizada por Burt Lancaster.
Corredoira, Cerdedo-Cotobade
Festas
A mediados de xuño ten lugar a festa do requeixo.
República Dominicana nos Xogos Olímpicos
A República Dominicana gañou un total de doce medallas nas Olimpíadas. Pedro Nolasco gañou a primeira medalla nos Xogos Olímpicos de 1984 ao gañar unha medalla de bronce en boxeo. En 2004, Félix Sánchez gañou unha medalla de ouro nos 400 metros valados. Nos Xogos Olímpicos de 2008 Manuel Félix Díaz gañou unha medalla de ouro en boxeo e Gabriel Mercedes gañou a prata en taekwondo. Nos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres, Sánchez gañou outra vez a medalla de ouro nos 400 metros valados. Esa mesma noite, Luguelín Santos gañou a medalla de prata nos 400 metros lisos, converténdose no medallista olímpico máis novo do evento. Luisito Pie gañou unha medalla de taekwondo nos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Xaneiro.
O país está representado polo Comité Olímpico Dominicano.
Daniel Kickert
Daniel Michael Kickert, nado o 29 de maio de 1983 en Melbourne, Victoria, é un xogador profesional de baloncesto con dobre nacionalidade australiana e neerlandesa que actualmente xoga para o Turów Zgorzelec da Polska Liga Koszykówki, máxima competición polaca. Cunha estatura de 2,08 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.