cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Misión Krulak-Mendenhall
Informe e reunión
Krulak apuntou que aínda se requiría unha gran cantidade de combates, especialmente no Delta do Mekong, que era a rexión máis forte do Viet Cong. Krulak tamén informou que todos os niveis de oficiais do ERVN eran conscientes da crise budista pero pensaba que a maioría non permitiu que as súas crenzas relixiosas afectasen as súas relacións militares. Cría que os oficiais do ERVN eran obedientes e que levarían a cabo calquera acción que fose considerada legal. Krulak máis adiante apuntou que as crises políticas non afectaron ás relacións bilaterais. Respecto á visión dos líderes vietnamitas, Krulak predixo que había insatisfacción entre os oficiais, os cales cría que estaban dirixidos por Ngo Dinh Nhu irmán menor do presidente Diem, que era visto como o líder do réxime na sombra. Krulak cría que a maioría dos oficiais respaldaba a Nhu pero moi poucos estaban dispostos a dar un golpe de estado. Krulak informou que tres conselleiros estadounidenses criticaron a Nhu e ameazaron con abandonar o sur de Vietnam para evitar o desastre público en Nacións Unidas. Krulak pensou que todos estes problemas poderían ser superados polo que consideraba un exitoso esforzo militar e que a guerra sería gañada independentemente do liderado político. Predixo que o ERVN tiña pouca capacidade de facilitar unha mellora no goberno e pensou que non se renderían con facilidade. Mendenhall discrepou e argumentou que o sentimento anti-Dem chegara a niveis onde o colapso do seu goberno era posible. Informou do "reino de terror" en Saigón, Hue e Dang, observando que o odio popular xeralmente reservado para os Nhus se estendera ao xeralmente respectado Diem. Mendenhall afirmou que moitos vietnamitas chegaran á crenza de que a vida baixo Diem era peor que baixo o Viet Cong. Mendenhall pensaba que unha guerra civil relixiosa era posible. Predixo que a guerra só sería gañada se había un cambio de réxime, doutra forma o sur de Vietnam colapsaría nun conflito sectario ou nunha ofensiva comunista masiva. A natureza contraditoria dos informes deu lugar á famosa frase de Kennedy: vostedes viaxaron ao mesmo país?
Debate
Krulak intentou explicar os informes contrastantes apuntando que Mendenhall estrevistara persoas de áreas urbanas mentres que el se adentrara en áreas rurais "onde estaba a guerra". Krulak afirmou que os asuntos políticos en Saigón no suporían un impedimento para as accións militares, declarando: "Podemos avanzar para gañar a guerra con Nhu quedando no poder". Roger Hilsman, asistente do secretario de estado declarou sobre o contraste dos informes que "a diferenza era entre un punto de vista militar e un punto de vista político". Durante o debate, Mendenhall afirmou que Saigón sufriu "unha caída virtual" tras as incursións ás pagodes. Mendenhall informou que os funcionarios vietnamitas temían ser vistos cos estadounidenses, recordou unha visita na que tivo que permanecer en silencio mentres o seu anfitrión vietnamita buscaba micrófonos. Mendenhall afirmou que "Saigón estaba pesado cunha atmosfera de medo e odio" e a súa xente temía máis a Diem que ao Viet Cong. Informou que moitos funcionarios xa non durmían nas súas casas por medo a ser arrestados en metade da noite pola policía secreta de Nhu. Moitos oficiais pasaban gran parte do día intentando negociar a liberación dos seus fillos, os cales foran encarcerados por participaren en protestas pro budistas. Mendenhall afirmou que os problemas internos eran agora a prioridade ante a guerra contra os comunistas.
Mendenhall denunciou que a reconciliación de Saigón e os xestos de boa vontade cara aos budistas era unha acción de cara ao público. Informou que os monxes das áreas provinciais foron arrestados en Saigon por demostrar que non volveran aos seus lugares orixinais como prometeran. Mendenhall anotou que cando os monxes foron liberados, o oficial Diem retivo os seus documentos de identidade, o que provocou que volveran a ser arrestados cando intentaban abandonar a capital. Os monxes foron marcados como membros do Viet Cong porque non contaban cos seus documentos de identidade. Como nova táctica expandida ao longo da capital, algúns monxes buscaron refuxios en casas dos membros do ERVN. Mendenhall insistiu que os Estados Unidos eran responsables da situación porque axudaron á familia Ngo a gañar poder, armala e financiala. Razoou que Diem usou as armas contra a súa propia xente, e Washington tamén compartía responsabilidades. Dixo: "unha negativa sería tamén unha interferencia nos asuntos vietnamitas". Segundo os arquivos do Pentágono "o grave fracaso de ambos os informes foi non entender o papel fundamental que o exército tiña en Vietnam". Os papeis chegan á conclusión de que o ERVN era a única institución capaz de depoñer e de substituír a Diem. Diem e Nhu déronse conta da súa capacidade de ameaza, responderon cun plan de división e conquista, usaron a prerrogativa da promoción de oficiais e nomearon os xenerais baseados na lealtade, dando ordes directas aos oficiais. Esta acción causou molestias entre os xenerais e fragmentou o seu poder. Krulak non se decatou de que se a situación se deterioraba ata o punto que o descontento con Diem posibilitase unha vitoria comunista, os xenerais intervirían en política polo que podería pasar baixo un mandato comunista. Nin Krulak nin Mendenhall parece que anticipasen que se unha xunta militar chegaba ao poder, o efecto de división das promocións políticas de Diem se manifestaría nunha loita polo poder dos xenerais. Ningún dos dous puxo énfase nos efectos prexudiciais que supoñerían unha loita interna entre os xenerais.
Consecuencias
A estratexia que recibiu unha maior consideración nas reunións do CNS, igual que na embaixada de Saigón e no Congreso, foi a suspensión da axuda non militar a Diem. Tras unha emisión errónea da Voz de América o 26 de agosto, que anunciou a suspensión da axuda, Logde recibiu a orde de suspender a axuda o 29 de agosto e facilitar un golpe. Mentres tanto, o Senado dos Estados Unidos comezou a facer presión á administración para que tomara medidas respecto a Diem. O senador Frank Church informou á administración da súa intención de condenar a represión anti-budista de Diem e facer un chamamento para poñer fin ás axudas se non se instauraba a igualdade relixiosa, pero finalmente Church aceptou retrasar temporalmente a introdución do proxecto de lei. Mentres a delegación estaba en Vietnam, a estratexia de usar a suspensión da axuda para presionar a Diem e que terminase as súas discriminacións relixiosas foi discutida no Departamento de Estado. Nunha entrevista do día 8 de setembro, o director da USAID, David Bell avisou que o Congreso eliminaría as axudas ao sur de Vietnam se Diem non cambiaba as súas políticas. O día 9 de setembro, Kennedy esqueceuse dos comentarios de Bell, declarando: "Non penso que unha redución da axuda a Saigón sexa boa neste momento". O 11 de setembro, o día despois de que Krulak e Mendenhall publicaran os seus informes, Logde cambiou a súa posición. Nun telegrama a Washington rendíase á consideración da suspensión da axuda non militar para prender a mecha de Dimen. Logde concluía que Estados Unidos non podería chegar a obter o que quería de Diem e tería que forzar os eventos futuros. Tras outra reunión na Casa Branca o mesmo día, o senador Church foi informado de que a lei era aceptable, así que a introduciu no Senado.
O Consello Nacional de Seguridade volveuse a reunir o 17 setembro para considerar as dúas propostas de Hilsman para tratar con Diem. O plan favorito de Hilsman e os seus colegas do Departamento de Estado era o das "presións e persuasións". Isto levaba a unha escalada de medidas tanto a nivel público como privado, incluíndo a suspensión selectiva e facer presión a Diem para que eliminase a Nhu do poder. A alternativa era "a reconciliación cun rehabilitado GVN (Red de Virus Global)" o cal incluía a imaxe pública das recentes accións políticas de Diem e un intento de salvar o máximo posible da situación. Ambas as propostas asumían que o ERVN non ía dar un golpe. O informe inconcluso viuse seguido dunha misión enviada Vietnam, que a McNamara-Taylor, encabezada polo secretario de defensa Robert McNamara e o xefe do Estado Maior, Maxwell D. Taylor.
Attilio Bignasca
Attilio Bignasca, nado en Lugano o 1 de novembro de 1943 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 2020, foi un empresario e político suízo, un dos dirixentes da Liga dos Tesineses.
Traxectoria
Irmán do tamén político e empresario Giuliano,canda el dirixiu unha empresa de construción, a A+G Bignasca e en 1991 entrou no partido que fundara seu irmán, a Liga dos Tesineses. No ano 1991 entrou por vez primeira no Gran Consello do Tesino e en 1993 no consello municipal de Agno.
Entre2003 e 2009 foi deputado no ;Consello Nacional. No ano 2012 estableceuse en Lugano presentándose como candidato nas municipais, resultando elixido concelleiro
Semana Galega de Filosofía
A Semana Galega de Filosofía é un encontro organizado en Pontevedra dende 1984.
Traxectoria
miniatura|Teatro Principal de Pontevedra, sede da Semana Galega de Filosofía. Organizado pola Aula Castelao de Filosofía, celébrase en Pontevedra durante a semana de Pascua, centrado na problemática filosófica actual e con Galicia como obxectivo.
A primeira semana empezou o 22 de abril de 1984 nuns locais da Residencia de Estudantes. A masiva concorrencia aconsellou buscar espazos máis amplos e a partir do cuarto ano tivo lugar no salón de actos da Caixa de Pontevedra no centro da cidade. No ano 2013 o evento pasou a celebrarse no Teatro Principal de Pontevedra.
A Semana tocou os máis diversos temas. No primeiro encontro falouse da actualidade, da lóxica, da metafísica, da teoría do coñecemento, da psicoloxía, da ética, da socioloxía ou da historia da filosofía. En encontros sucesivos foron abordándose a moral e a política, o materialismo, a cultura, o poder, a ecoloxía, a filosofía en xeral e a latinoamericana en particular, o nacionalismo, a relixión, a democracia, a lingua, o problema do traballo, a ideoloxía, a ciencia e a sociedade, a autodeterminación, o cambio de milenio, a tecnoloxía, o deporte, o compromiso, a cidadanía, a sustentabilidade e a violencia.
Temas das Semanas
dereita|miniatura|200px|[[Michael Löwy na XXVII Semana da Filosofía.]]
Convertase de C3
lang=gl|miniatura|dereita|270px|Vías do complemento clásica e alternativa. miniatura|dereita|270px|Vías do complemento.
O sistema do complemento pode activarse por tres vías, chamadas clásica, alternativa e da lectina. Todas estas vías de activación levan á clivaxe encimática de C3. Os fragmentos que se orixinan na clivaxe, o C3a e C3b son importantes nos seguintes pasos da fervenza do complemento. O fragmento menor chamado C3a libérase e estimula a inflamación por medio dunha actividade quimioatractora. O fragmento máis grande, C3b, queda unido covalentemente á superficie do microbio ou ás moléculas de anticorpo unidas ao microbio por medio do seu dominio tioéster no sitio de activación do complemento. Despois da clivaxe e a unión á superficie celular, o fragmento C3b está listo para unirse a unha proteína do plasma chamada Factor B. O Factor B (un cimóxeno) é clivado por unha serina protease plasmática chamada Factor D, liberándose un pequeno fragmento chamado Ba e xerando un fragmento máis grande chamado Bb, que permanece unido a C3b. Para formar unha convertase de C3 funcional tamén cómpren ións Mg2+. Así, a convertase de C3 da vía alternativa queda formada e con capacidade de clivar a C3.
Outra forma desta convertase, a convertase de C3 da vía clásica contén diferentes proteínas do sistema do complemento, que son C4b e C2a. Estes fragmentos fórmanse nas vías clásica ou da lectina do complemento. A clivaxe de C4 e C2 está mediada por serina proteases denominadas complexo C1 (C1q, C1r, C1s) da vía clásica, e "serina proteases asociadas a lectina que se liga á manosa" (MASPs: MASP1, MASP2, MASP3) da vía da lectina. C4 é homólogo de C3, e C4b contén un enlace tioéster interno, similar ao de C3b, que forma un enlace amida covalente ou éster co complexo antíxeno-anticorpo ou coa superficie adxacente da célula á cal está unido o anticorpo. C2 é clivado por C1s dando un fragmento máis pequeno chamado C2b e outro máis grande chamado C2a, que se une a C4b. Os fragmentos C4a e C2b son liberados.
Unha vez formadas, ambas as convertases de C3 catalizan a clivaxe proteolítica de C3 orixinando C3a e C3b (de aí o seu nome de "convertase de C3"). C3b pode despois actuar como unha opsonina ou unirse ao complexo C4b2a bimolecular activado para formar un complexo trimolecular, a convertase de C5, que é un encima específico para clivar o C5.
Sitios catalíticos
Os sitios catalíticos da convertase de C3 están nas subunidades C2a e Bb. Hai que salientar que as subunidades catalíticas, unha vez disociadas dos seus cofactores, nunca se volven a unir para formar o encima activo. A subunidade Bb ten unha estrutura de dous dominios.
Regulación
A convertase de C3 cliva C3 orixinando C3b, o cal pode formar unha convertase de C3 adicional. Este efecto de retroalimentación positiva é unha característica peculiar da vía alternativa do complemento e dá lugar á deposición de grandes cantidades de moléculas de C3b na superficie das partículas activadoras. Non obstante, este mecanismo de retroalimentación positiva pode ser regulado pola unión a C3b de proteínas de control chamadas glicoproteínas non proteolíticas β1H, o cal impide a captación do Factor B, facilita a disociación-decaimento do Bb que está xa unido a C3b e potencia a inactivación proteolítica de C3b polo inactivador de C3b (C3bINA-endopeptidase). O ácido siálico asociado a membranas promove a unión de alta afinidade de β1H a C3b sen influenciar a afinidade de B por C3b.
O factor acelerante do decaimento (DAF) é outro regulador negativo da convertase de C3. É unha proteína de membrana que regula tamén a convertase de C5 das vías clásica e alternativa. DAF protexe as células do hóspede dos danos que podería producir o complemento autólogo. DAF actúa sobre C2a e Bb e disóciaos rapidamente de C4b e C3b, e así impide a ensamblaxe da convertase de C3.
A proteína que se une a C4 (C4-bp) interfire coa ensamblaxe da convertase C3 unida a membranas da vía clásica. C4-bp é un cofactor para o encima C3bINA. A C4-bp inhibe a función hemolítica do C4b unido ás células. C4-bp e o inactivador de C3b controlan a convertase de C3 da vía clásica de xeito similar ao descrito por β1H e o inactivador de C3b na vía alternativa.
C3b ten un sitio de unión diferente para C3bINA, β1H, o Factor B e a properdina. A unión de β1H a C3b incrementa a unión de C3bINA, mentres que a unión do Factor B impide a unión de C3bINA e é competitivo coa unión de β1H.
A regulación da fase de amplificación da vía alternativa exércese por diversos mecanismos:
A convertase de C3 denominouse, en termos clásicos, C4b2a; na década de 1990 houbo un movemento favorable ao cambio de nomenclatura a C4b2b, pero non tivo éxito.
La Semana Literaria
La Semana Literaria foi unha revista editada na Coruña entre 1878 e 1879.
Historia e características
Subtitulada Revista de literatura, ciencias y artes, apareceu o 16 de novembro de 1878. Publícase os días 1, 8, 16 e 24. Estaba dirixida por Ricardo Caruncho e Anastasio R. López. Entre os seus colaboradores figurou Manuel Comellas. Cesou a súa publicación en 1879 (o último número coñecido é o 36, do 8 de agosto).
Provincia de Lima
A Provincia de Lima é unha provincia do Perú localizada na costa central do país, dentro do Departamento de Lima. Linda ao noroeste e ao suroeste co Océano Pacífico e limita coa provincia de Huaral ao norte, coas provincias de Canta, Huarochirí e Cañete ao leste e coa Provincia Constitucional do Callao ao oeste. É a máis populosa das provincias peruanas, pois nela se encontra a maior parte de Lima Metropolitana.
A Provincia de Lima ten un réxime especial. Esta gobernada local e rexionalmente por unha municipalidade (Municipalidade Metropolitana de Lima), polo que non forma parte de ningunha rexión político-administrativa.
Distritos
A Provincia de Lima está subdividida en 43 distritos (código postal entre parénteses):
dereita|350px|Lima Metropolitana
Estación de Taboadela
dereita|miniatura|Vista da estación. Taboadela é unha estación de tren de Adif, situada en Veredo, nas proximidades da vila de Taboadela, provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 234,5 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 312 metros de altitude, entre as estacións de Paderne-Cantoña e Ourense-San Francisco. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación de Taboadela quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos adornada con dous arcos no seu parte baixa. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden dúas vías.
Aguatón
miniatura Aguatón é un concello da provincia de Teruel. Conta con 18 habitantes (2018) e ten unha extensión de 22,35 quilómetros cadrados.
Fada
miniatura|376x376px|Unha fada pintada por [[Sophie Anderson (1869).]] As fadas (do latín fata) son seres mitolóxicos do folclore europeo, unha forma de espíritos da natureza que a coidan e axudan a menter o seu equilibrio. O seu nome en latín significa destino, xa que as fadas son unha transposición das moiras gregas, unhas criaturas que aparecen o terceiro día do nacemento dun neno para predicir o seu futuro.
Dende o romanticismo, son representadas como mozas ou nenas con ás. Moitas veces aparecen nos contos populares, e sempre de pequeno tamaño, de gran beleza e cun moi bo corazón. Porén, na Idade Media eran representadas como un espírito protector, ou, moitas veces, malicioso e para protexerse delas, a xente usaba un amuleto de ferro negro. Na era vitoriana e eduardiana medra o interese polas fadas. O rexurdimento celta considéraas como parte da herdanza cultural irlandesa. Carole Silvers e outros suxiren que a fascinación polas fadas xorde como unha reacción á industrialización e a perda da cultura popular.
No folclore tradicional galego os bosques do Macizo Galaico están habitados por fadas, ademais de elfos, pantasmas, a Santa Compaña, o Nubeiro e meigas.
Raposo (homónimos)
Raposo pódese referir a:
O Muíño Novo, Pacios, Castro de Rei
O Muíño Novo é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Torrecilla en Cameros
miniatura|Localización de Torrecilla en Cameros en La Rioja. miniatura|Torrecilla.
Demografía
Sufriu unha forte diminución da poboación. Nos anos 60, unha fábrica de mobles desprazouse, levándose en moi poucas semanas a 160 familias, que supoñían a metade da poboación. En 1960 a poboación era de 1.347 habitantes, e en 1970 reduciuse a 626.
División administrativa
O pobo está formado por tres barrios.
Girolamo Mei
Girolamo Mei, nado en Florencia o 27 de maio de 1519 e finado en Roma en xullo de 1594, foi un historiador e humanista italiano, famoso na historia da música por dar impulso intelectual á Camerata Florentina, que tentou revivir o antigo drama musical grego.
Mei foi o primeiro europeo logo de Anicio Boecio que realizou un estudo detallado da antiga teoría musical grega. Recompilou as súas conclusións nun gran tratado, De modis musicis antiquorum (non formalmente publicado, mais escrito entre 1568 e 1573). Moitos dos seus descubrimentos comunicoullos a Vincenzo Galilei a través dunha extensa correspondencia; esta información foi decisiva na formación dun novo estilo musical que se desenvolveu en Florencia a finais do século XVI, o novo estilo recitativo (stile recitativo) do que se desenvolveu a monodia, os primeiros dramas musicais, e finalmente a ópera. Galilei e o resto dos integrantes da Camerata Florentina estaban decididos a revivir o estilo musical das antigas traxedias gregas, e se ben poden terse enganado, a aplicación das ideas de Mei comezaron unha das revolucións máis profundas da historia da música.
Evento da grande oxidación
Estadio 1 (3,85–2,45 Ga): practicamnte non hai O2 na atmosfera. A atmosfera era enteiramente anóxica.
Girolamo Mei
Mei tamén editou e anotou as traxedias de Esquilo e Eurípides, así como moitos outros traballo de escritores clásicos.
Evento da grande oxidación
Estadio 2 (2,45–1,85 Ga): produción de O2 que aumentou a valores de 0,02 e 0,04 atm, pero era absorbido polos océanos e as rochas mariñas.
Estadio 3 (1,85–0,85 Ga): o O2 empeza a desprenderse en forma de gas dos océanos, pero é absorbido polas superficies continentais. Non houbo un cambio significativo en canto aos niveis de oxíxeno.
Estadios 4 e 5 (0,85–presente): os sumidoiros de O2 están cheos e o gas acumúlase na atmosfera. ]]
O evento da grande oxidación (EGC ou, en inglés, GOE), tamén chamado evento da grande oxixenación, grande oxidación, catástrofe do oxíxeno, crise do oxíxeno e Revolución do Oxíxeno, foi a aparición do oxíxeno (dioxíxeno, O2) na atmosfera terrestre inducida bioloxicamente. Dese modo a atmosfera terrestre fíxose rica en oxíxeno, cousa que anteriormente non era. Aínda que as evidencias xeolóxicas, isotópicas, e químicas indican que este gran cambio ambiental ocorreu hai arredor de 2.300 millóns de anos (2,3 Ga ou xigaanos), as súas causas reais e a súa datación exacta son moi discutidas na comunidade científica. Argumentouse que as probas xeoquímicas e de biomarcadores das que dispoñemos actualmente sobre o desenvolvemento da fotosíntese oxixénica antes do evento da grande oxidación non son concluíntes.
Crese que as cianobacterias oceánicas orixinaron formas coloniais multicelulares cun crecemento parecido ao das algas hai máis de 2.003 millóns de anos (aproximadamente 200 millóns de anos antes do evento da grande oxixenación), converténdose nos primeiros microbios que producían oxíxeno por fotosíntese que se acumlaba na atmosfera. Antes dese evento, todo o oxíxeno libre que producían era capturado quimicamente polo ferro disolto ou a materia orgánica. O evento da grande oxixenación foi o momento en que estes sumidoiros de oxíxeno quedaron saturados e non podían xa capturar todo o oxíxeno se producía pola fotosíntese das cianobacterias. Despois do evento, o exceso de oxíxeno libre empezou a acumularse na atmosfera. alt=|miniatura|Cianobacterias: responsables da acumulación de oxíxeno na atmosfera terrestre. O incremento na produción de oxíxeno rompeu o equilibrio ata entón existente na atmosfera terrestre. O oxíxeno libre é tóxico para os organismos anaerobios obrigados, e o aumento da súa concentración puido causar a eliminación da maioría dos seres vivos anaeróbicos que habitaban na Terra naquel momento. As cianobacterias foron, pois, as responsables dun dos máis significativos eventos de extinción na historia da Terra. Ademais das cianobacterias mariñas, hai tamén probas de que había cianobacterias que vivían en terra.
Un aumento no cromo contido en depósitos de rochas antigos indica que estas rochas, formadas baixo a auga, acumularan cromo que fora arrastrado polos ríos ata o mar. O estudo destes depósitos é interesante porque o cromo non se disolve doadamente e a súa liberación precisaría a presenza dun ácido forte. Un deses ácidos é o ácido sulfúrico, que se xeraría por causa de reaccións bacterianas coa pirita. Aínda que as cianobacterias se consideran responsables do Evento da grande oxixenación, non son os únicos organismos daqueles tempos capaces de liberar oxíxeno. Os tapetes microbianos de microbios produtores de oxíxeno producen unha fina capa de só un ou dous milímetrso de grosor, de auga oxixenada nun ambiente que polo demais era anóxico incluso baixo unha grosa capa de xeo, e antes de que o oxíxeno empezase acumularse na atmosfera, os organismos que vivían neses tapetes estarían xa adaptados á exposición ao oxíxeno. Adicionalmente, o oxíxeno libre reaccionaría co metano atmosférico, un gas de efecto invernadoiro, reducindo moito a súa concentración e desencadeando a glaciación Huroniana, posiblemente o episodio máis longo de Terra bóla de neve na historia da Terra. Finalmente, evolucionaron os organismos aerobios consumindo o oxíxeno e establecendo un equilibrio na súa dispoñibilidade. O oxíxeno libre foi un importante constituínte da atmosfera desde entón.
Datación
A cronoloxía máis amplamente aceptada para o evento da grande oxixenación suxire que o oxíxeno libre foi producido antes polos procariotas que polos eucariotas por medio da fotosíntese oxixénica, que produce oxíxeno como un subproduto a partir da auga. Estes organismos viviron antes de que tivese lugar o evento da grande oxixenación, talvez hai 3.500 Ma.
O oxíxeno que producían sería rapidamente eliminado da atmosfera pola meteorización de minerais reducidos, principalmente ferro. Esta 'oxidación masiva' orixinou o depósito de óxido de ferro(III) que formou formacións de ferro bandeado como as dos sedimentos do Grupo Animikie de Minnesota e os de Pilbara en Australia Occidental.
Por exemplo, coa taxa actual de fotosíntese (que é moito maior que no mundo sen plantas do Precámbrico), os niveis modernos de O2 atmosférico poden orixinarse nuns poucos miles de anos, aproximadamente 2.000 anos.
Outra hipótese é que os produtores de oxíxeno non evolucionaron ata xusto antes do aumento importante da concentración de oxíxeno atmosférico. Isto está baseado na interpretación do suposto indicador de oxíxeno, fraccionamento independente da masa de isótopos do xofre, usado en estudos previos. Esta hipótese eliminaría a necesidade de explicar un desfase no tempo entre a evolución dos microbios oxofotosintéticos e o aumento do oxíxeno libre.
Sexa dun modo ou doutro, o oxíxeno acumulouse finalmente na atmosfera, o cal tivo dúas grandes consecuencias: primeira, oxidou o metano atmosférico (que é un forte gas de efecto invernadoiro) a dióxido de carbono (un gas invernadoiro máis feble) e a auga, desencadeando a glaciación Huroniana.
Esta glaciación puido ser o episodio de Terra bóla de neve máis acentuado e posiblemente o máis duradeiro que nunca houbo, que durou de 300 a 400 millóns de anos. En segundo lugar, o incremento das concentracións de oxíxeno proporcionou novas oportunidades para a diversificación biolóxica, e tremendos cambios na natureza das interaccións químicas entre as rochas, a area, a arxila e outros substratos xeolóxicos e o aire, océanos e superficie das augas da Terra.
Malia a reciclaxe natural da materia orgánica, a vida permanecera enerxeticamente limitada ata que se estendeu a dispoñibilidade do oxíxeno. Este avance na evolución metabólica incrementou moito a subministración de enerxía libre aos organismos vivos, e tivo un impacto ambiental global; as mitocondrias evolucionaron despois da Grande oxidación. Ao dispoñeren de máis enerxía grazas ao oxíxeno, os organismos tiveron os medios para adquirir morfoloxías novas e máis complexas. Estas novas morfoloxías á súa vez axudaron a impulsar a evolución por medio da interacción entre os os organismos. miniatura|750px| center|Liña do tempo das glaciación, que se mostran en azul.
Causa tectónica
miniatura|dereita|250px|Rocha de 2.100 millóns de anos con formacións de ferro bandeado. O incremento de oxíxeno tivo que esperar a que se producisen cambios impulsados tectonicamente, como a formación de mares de plataforma continental, onde o carbono orgánico reducido podía chegar aos sedimentos e quedar enterrado. Este novo oxíxeno producido era inicialmente consumido en varias reaccións químicas nos océanos, prncipalmente en reaccións co ferro. Atopáronse evidencias en rochas antigas que conteñen formacións de ferro bandeado masivas que foron aparentemente depositadas a medida que se combinaron este fero e o oxíxeno; a maioría dos minerais de ferro explotados comercialmente no planeta están neste tipo de depósitos. Atopouse que a cantidade de oxíxeno no aire aumentaba cada vez que as pequenas masas de terra colisionaban para formar un supercontinente. Estes masivos choques microcontinentais crearon cadeas montañosas, e a medida que estas montañas se erosionaron, liberaron nutrientes minerais no océano, alimentando así as cianobacterias fotosintéticas.
Escaseza de níquel
Os organismos quimiosintéticos eran unha fonte de metano, o cal era unha trampa importante para o oxíxeno molecular, porque o oxíxeno oxida facilmente o metano a dióxido de carbono (CO2) e auga en presenza de radiación UV. Os modernos metanóxenos requiren níquel como cofactor encimático. A medida que a codia terrestre arrefriaba, a subministración de níquel procedente dos volcáns reduciuse e producíase menos metano. Isto permitiu que a concentración de oxíxeno na atmosfera se incrementase a medida que a diminución do metano permitía que as algas e outras formas de vida liberasen oxíxeno en grandes cantidades. Desde hai 2.700 a 2.400 millóns de anos, os niveis de níquel depositados sufriron un declive sostido; este nivel era orixinalmente 400 veces maior que o nivel que hai hoxe.
Biestabilidade
Unha teoría presentada en 2006 chamada biestabilidade procedía dun modelo matemático da atmosfera. Neste modelo, a protección contra os raios UV fai diminuír a taxa de oxidación do metano unha vez que os niveis de oxíxeno son dabondo altos como para soster a formación dunha capa de ozono. Esta explicación propón un sistema atmosférico con dous estados estacionarios, un cun baixo contido de oxíxeno atmosférico (0.02%) e outro con alto (21% ou máis). A Grande oxidación pode entón entenderse como un cambio entre os estados estacionarios estables alto e baixo.
Gas hidróxeno
Outro factor é a presenza de gas hidróxeno. Aínda que ligada indirectamente á aparición das cianobacterias, explicaría a diminución do gas hidróxeno, e pode explicar por que o aire da Terra é tan rico en oxíxeno.
Algunhas bacterias que vivían nos primeiros océanos tiñan a capacidade de dividir as moléculas de auga separando o seu hidróxeno e oxíxeno. Usando a enerxía do sol, as moléculas de hidróxeno libres podían xerar compostos orgánicos, soltando o oxíxeno como un subproduto. As teorías tradicionais afirman que estes compostos pesados de hidróxeno quedaban finalmente enterrados, o que permitía que se acumulase o oxíxeno na atmosfera.
Porén, en 2001 os científicos decatáronse de que en vez diso o hidróxeno escapaba ao espazo por medio dun proceso chamado fotólise do metano, no cal o metano (que contén hidróxeno) reacciona co oxíxeno de modo que os átomos de hidróxeno se liberan. Esta hipótese podería explicar por que a Terra inicial permanecía quente dabondo como para manter unha vida rica en oxíxeno.
Teoría da evolución tardía da oxifotosíntese
Hai unha posibilidade de que o indicador do oxíxeno fose malinterpretado. Durante o tempo proposto do desfase na teoría previa, houbo un cambio nos sedimentos desde o xofre fraccionado independentemente da masa (MIF) ao xofre fraccionado dependente da masa (MDF). Considérase que isto é o resultado da aparición do oxíxeno na atmosfera (xa que o oxíxeno tería impedido a fotólise do dióxido de xofre, que causa o MIF). Este cambio do MIF ao MDF dos isótopos do xofre tamén puido ser causado por un incremento na meteorización glacial, ou a homoxenización do xofre do mar como resultado dun incremento do gradiente térmico durante o período da glaciación Huroniana.
Papel na diversificción mineral
O evento da grande oxixenación desencadeou un crecemento explosivo na diversidade de minerais da Terra. Isto significaba que desde entón moitos elementos podían aparecer en formas oxidadas nos minerais no ambiente próximo á superficie. Estimouse que o evento da gran oxixenación por si só foi directamente responsable da formación de máis de 2.500 novos minerais do total de aproximadamente 4.500 minerais que se coñecen na Terra. A maioría destes novos minerais eran formas hidratadas ou oxidadas dos minerais que se formaron debido aos procesos da dinámica do manto e a codia terrestres despois do evento da grande oxixenación.
Cabrera
miniatura|dereita|300px|Port de Cabrera miniatura|dereita|250 px|[[Gaivota de Audouin]] miniatura|dereita|250 px|Corvo mariño moñudo
Cabrera é a illa principal do arquipélago de Cabrera, que se atopa fronte á costa sur de Mallorca, nas illas Baleares. Administrativamente este arquipélago pertence ao termo municipal de Palma.
A presenza militar desde 1916 evitou que na zona producísese unha invasión turística, o que permitiu a conservación deste privilexiado ecosistema ata os nosos días, pertencendo desde o 29 de abril de 1991 ao Parque Nacional do Arquipélago de Cabrera, mediante a Lei 14/1991.
Historia
A illa de Cabrera e os illotes maiores foron visitados polas principais civilizacións mediterráneas: fenicios, cartaxineses, bizantinos e romanos.
Durante os séculos XIII e XIV a illa de Cabrera e o seu porto natural era utilizado por piratas berberiscos como base desde onde atacar as costas mallorquinas. Por este motivo, xa no século XIV, construíuse un castelo na entrada do porto. Este castelo evitaba que se usase o porto como base pirata e permitía unha maior vixilancia das augas próximas a Mallorca.
En 1808 estala a Guerra da Independencia Española. Os soldados franceses que foron feitos prisioneiros na batalla de Bailén terminaron encarceados na illa de Cabrera. En realidade non había ningún edificio que puidese chamarse cárcere, a catividade era o propio illamento da illa. Este cativerio terminou en 1814 ao asinarse a paz. Debido á escaseza de recursos da illa e a falta de subministracións por parte das autoridades da Xunta de Defensa de Mallorca, non máis da metade seguían vivos ao finalizar a guerra e en recordo destes prisioneiros erixiuse un monólito na illa.
A finais do século XIX a illa de Cabrera pasa a ser propiedade privada. Os donos, a familia Feliu, intentan o cultivo de vide na illa. Para iso construíron unha adega, que se utiliza actualmente como museo.
En 1916 o arquipélago é expropiado por intereses de defensa. Establécese na illa de Cabrera unha pequena guarnición. A illa utilizaríase ata a súa conversión en Parque Nacional como área de práctica de tiro. Esta presenza militar protexeu a contorna natural ao evitar que o arquipélago fose obxecto de especulación inmobiliaria.
En marzo de 1991 declárase Cabrera como Parque Nacional Marítimo e Terrestre.
Comunicacións
miniatura|dereita|250px|Castelo de Cabrera.
O único xeito de chegar ata Cabrera é en barco. Pero ao ser un Parque Nacional, o acceso está limitado a unha cantidade de embarcacións diarias. Desde o porto máis próximo de Mallorca (Colònia de Sant Jordi) saen cada día excursións guiadas que permiten realizar unha visita á illa de Cabrera.
Jolin Tsai
Jolin Tsai, nada en Nova Taipei (Taiwán) o 15 de setembro de 1980, é unha cantante taiwanesa.
Aeroporto Josep Tarradellas Barcelona-El Prat
O Aeroporto Josep Tarradellas Barcelona–El Prat é un aeroporto español da rede de AENA que dá servizo á cidade de Barcelona. Atópase 10 km ao suroeste da cidade, no municipio de El Prat de Llobregat, a unha altura de 4 metros sobre o nivel medio do mar. É o maior aeroporto en extensión e tráfico de Cataluña, e o segundo de maior tráfico de España tralo Aeroporto de Madrid-Barajas, co que mantén o corredor aéreo regular de pasaxeiros máis transitado do mundo. Ademais é o oitavo aeroporto de Europa por pasaxeiros e o 35º do mundo.
Historia
O primeiro campo de aviación de Barcelona situouse en El Remolar (Viladecans) en 1916 en terreos dunha granxa avícola chamada La Volatería, da que tomou o seu nome. Dous anos máis tarde un novo campo de aviación foi aberto en El Prat de Llobregat a uns centos de metros da anterior localización. O primeiro avión en aterrar foi un Latecoere Salmson 300 da liña de Pierre-Georges Latécoère, que chegou de Tolosa con destino final Casablanca. O aeroporto foi utilizado como sede do Aeroclub de Cataluña e como base para a frota de Zeppelin e hidroavións da Armada e do Exército de Terra Español. Os servizos comerciais regulares comezaron en 1927 coa liña de Iberia que o unía co Aeroporto de Cuatro Vientos de Carabanchel Alto. Esta liña foi a primeira liña de Iberia.
Na década de 1940 decidiuse ampliar o aeroporto, para o que entre 1941 e 1946 realizáronse unha serie de obras para unir os dous aeródromos. En 1948 estreouse a pista 07-25 e operou o primeiro voo intercontinental operado pola aeroliña Pan American a Nova York con avións Lockheed Constellation. Entre 1948 e 1952 construíuse unha segunda pista perpendicular á anterior, así como rúas de rodaxe e unha terminal para atender aos pasaxeiros. En 1963 alcanzouse o millón de pasaxeiros anuais e dous anos máis tarde volveuse a ampliar a pista principal e engadíuselle unha rúa de rodaxe con rúas de saída rápida. Ese mesmo ano tamén se construíu unha torre de control e unha nova plataforma de estacionamento de aeronaves. En 1968 abriuse unha nova terminal que actualmente é o á máis vella da terminal T2B.
O día 3 de agosto de 1970 a compañía aérea Pan American inaugurou unha liña regular entre Barcelona-El Prat, Lisboa e Nova York operada cun Boeing 747SP. O 4 de novembro Iberia iniciou o servizo de ponte aérea entre Barcelona-El Prat e Madrid-Barajas. Poucos anos máis tarde, en 1976, inaugurouse unha terminal específica para esta ruta, unha terminal exclusiva para carga, un servizo anexo de correos e unha plataforma de estacionamento para avións de carga aérea. No ano 1977 o aeroporto supera os 5 millóns de pasaxeiros anuais.
Debido á forte baixada do tráfico aéreo que se sufriu logo de 1999 e a crise do sector aéreo en 2001, desviáronse a Barcelona-El Prat moitas operacións chárter que se realizaban nos aeroportos de Xirona e Reus, o cal axudou ao aeroporto a aguantar a crise.
Ata o 6 de xuño de 2011, o aeroporto chamábase oficialmente Aeroporto de Barcelona, na que o Ministerio de Fomento ante as presións do Concello de El Prat de Llobregat decide cambiar o nome oficial polo de Aeroporto de Barcelona-El Prat.
Lingua sacapulteca
miniatura|Falantes de sacapulteco para a [[Academia de Linguas Maias de Guatemala.]] O sacapulteco é unha lingua maia falada por máis de 15 000 persoas en Sacapulas, El Quiché, e na Cidade de Guatemala. Está estreitamente relacionada coa lingua kʼicheʼ.
Cabalo de Troia (informática)
Un cabalo de troia é un programa informático considerado malicioso, xa que permite controlar unha máquina remotamente sen consentimento do usuario. Funciona cunha estrutura cliente-servidor; os troianos veñen como mínimo con dúas partes, unha a parte servidor e outra a parte cliente, tamén poden traer outros programas para configurar estes dous. A parte servidor colócase no ordenador que se quere controlar, é desde a parte cliente controlamos ao servidor.
Algúns dos troianos máis coñecidos
Estes troianos son tan coñecidos que ningún antivirus debería ter problemas para identificalos.
Defenderse dos troianos
Os troianos non teñen métodos de progación propios, polo que necesitan que os propagen terceiras persoas, xa sexa por spam, redes P2P ou que veñan adxuntos con outro programa. Aínda así necesitase que o usuario execute o ficheiro para "infectarse".
Se temos un bo antivirus actualizado debería recoñecer calquera troiano. Algúns anti-spyware poderían tamén dar con eles.
Outra forma sería tendo un firewall, cun firewall non o eliminaremos, pero podemos cerrarlle a saída a rede, así será imposible que a versión cliente contacte coa servidor, polo que será inofensivo. Tamén poderíamos desabilita-lo seu inicio; o arrancar o sistema operativo póñense en marcha unha serie de programas, se temos un troiano (parte servidor) tamén se poñerá el para arrincar ao comezar o sistema operativo. Desde Windows para desabilita-lo seu arrinque imos ó Menú de Inicio, Executar e escribimos msconfig, aceptamos e amosarase unha xanela, imos a pestana Inicio e desabilitamo-lo troiano. Unha vez desabilitado deberemos reiniciar para que se garden os cambios.
Centro histórico de Lima
dereita|miniatura|250px|Plano do Centro Histórico de Lima. miniatura|dereita|250px|Praza Maior de Lima. dereita|miniatura|250px|Casa de Osambela. O Centro histórico de Lima é un importantes destinos turístico do Perú. Está conformado principalmente por áreas correspondentes ao Cercado de Lima e ao distrito de Rímac.
Viana
O topónimo Viana pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Megapodíidos
miniatura|240px|Leipoa ocellata. miniatura|240px|Macrocephalon maleo. A dos Megapodíidos (Megapodiidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes, que comprende vinte e dous especies repartidas en sete xéneros, coñecidas vulgarmente como talégalos (cultismo derivado do xénero Talegalla), e tamén como megápodos (outro cultismo).
Características
Son galiformes de tamaño de mediano a grande (de 27 a 60 cm, e de 0,9 a 8 kg de peso), de aparencia semellamte á dos pavos, coa cabeza pequena e as patas longas (ao que alude o seu nome). A súa plumaxe é de cor negra ou apardazada A súa plumaxe é de cor negra, gris ou apardazada; algungas especies teñen a cabza espida de plumas, e presentan cristas ou carúnculas de cores rechamantes, vermellas ou amarelas.
Hábitat e distribución
Habitan en selvas tropicais húmidas primarias e secundarias, zonas de matogueiras xerófitas monzónicas e na vexetación propia das praias, na rexión Indo-Pacifica, desde as illas Nicobar ao noroeste, até Australia e as illas Tonga, Marianas e Palau no suroeste, a través de Malaisia, Indonesia, Filipinas e Nova Guinea.
Costumes e alimentación
Evitan voaren e pasan a maior parte do tempo no solo, alimentándose de semente, insectos, froitos, raíces, cangrexos e caracois.
Descrición
A familia foi descrita en 1831 polo naturalista francés René Primevère Lesson, na súa obra d'ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d'oiseaux : ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France'' (Texto completo).
Etimoloxía
Para a etimoloxía de Megapodius, véxase Megapodius.
Xéneros
miniatura|240px|Megapodius reinwardt. Na actualidade, na famiia recoñécense os sete xéneros seguintes:
Familia Megapodiidae Lesson, 1831
Filoxenia
As relacións filoxenéticas dos xéneros son, de acordo con Harris el al. (2014), as que mostra o seguinte cladograma:
Diario de Avisos y Noticias de Santiago
Diario de Avisos y Noticias de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1843.
Jacques Bank
Jacques Bank, nado o 18 de abril de 1943 en Ámsterdam, é un compositor neerlandés.
Traxectoria
Bank estudou composición no Conservatorio de Ámsterdan con Ton de Leeuw e Jos Kunst, recibindo ao se graduar en 1974 o Premio de Composición. As súas composicións estreáronse tanto nos Países Baixos como no estranxeiro, en concreto estreou nas Semanas da Música da Fundación Gaudeamus de 1973, 1974 en 1975, no Holland Festival de 1976 e nos Días da Nova Música Mundial da Sociedade Internacional da Música Contemporánea en Israel en 1980. A súa ópera Een tanthologie tivo a súa estrea en 1988. Bank escribiu Episodes de la vie d'un artiste en conmemoración do 75 aniversario da Orquestra Filharmónica de Róterdan en 1994. De 2000 data De Bijlmer Opera e de 2005 De ondergeschoven koningin.
Diario de Avisos y Noticias de Santiago
Historia e características
Apareceu o 6 de marzo de 1843. Imprimiuse na casa da viúva de Compañel. Xornal diario, no que se daba conta do santoral, efemérides, prezos de grans, movemento de poboación, anuncios e novas. Tiña unha sección de variedades na que se inserían disposicións gobernativas e noticias xerais. Publicáronse 53 números, cesando o 5 de maio dese ano.
Rafael Fernández Álvarez
Rafael Luis Fernández Álvarez, nado en Oviedo o 17 de setembro de 1913 e finado no mesmo lugar o 18 de decembro de 2010, foi un dirixente político asturiano, o primeiro presidente do Principado de Asturias.
Biografía
Naceu en Oviedo en 1913. Casou con Purificación Tomás en 1937, filla do dirixente socialista asturiano durante a II República Belarmino Tomás Álvarez. Enviuvou en 1990 e casou en 1996 con Belén Torrecillas San Millán.
Exiliouse en México tras a ocupación de Asturias polas tropas franquistas (setembro-outubro de 1937). Regresou a España en 1977. Foi o presidente, a partir de 1978, do Consello Rexional de Asturias (nome do órgano provisional preautonómico creado para Asturias polo Goberno de Adolfo Suárez) até as eleccións autonómicas de maio de 1983, as primeiras tras a aprobación do Estatuto de Autonomía de Asturias. Por iso, pódese considerar como o primeiro Presidente do Principado de Asturias.
Greg LeMond
miniatura|dereita|220px|Greg Lemond en [[2009.]] Greg Lemond, nado o 26 de xuño de 1961 en Lakewood, no condado dos Ánxeles (California), foi o primeiro ciclista non europeo en gañar o Tour de Francia.
Traxectoria
Un disparo accidental no peito mantívoo dous anos inactivo. No Tour de Francia de 1989 ripoulle a Laurent Fignon o liderado na derradeira etapa disputada contra o crono. A súa vantaxe de só oito segundos é a máis estreita na historia do Tour. Ese ano volveu gañar o campionato do mundo de fondo en estrada. En 1990, fíxose co seu terceiro Tour sen gañar unha soa etapa.
Greg Lemond foi o prototipo do ciclista Tour, concentrando todos os esforzos da tempada nesa volta e deixando de afrontar outras carreiras prexudiciais para ese obxectivo. No Giro de Italia as súas mellores posicións foron terceiro en 1985 e cuarto en 1986.
-92
Véxase tamén
Historia ano a ano
Vila do Bispo
Vila do Bispo é unha localidade portuguesa do Distrito de Faro, rexión e subrexión do Algarve, con preto de 1.000 habitantes. A festa local é o 22 de xaneiro.
É sede dun municipio con 178,99 km² de área e 5.258 habitantes (2011), subdividido en 5 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Aljezur, ao nordeste con Lagos e ao suroeste ten o litoral do océano Atlántico.