cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sambar
Ecoloxía e comportamento
miniatura|Un sambar atacado por cánidos ([[Cuon alpinus no Parque Nacional Bandipur]] miniatura|Dous machos de sambar chocando as cornamentas miniatura|Un tigre atacando un sambar en Ranthambore Os sambares son nocturnos ou crepusculares. Os machos viven sós a maior parte do ano e as femias viven en pequenas mandas de ata 16 individuos. Nalgunhas áreas a manda media consta de só tres ou catro individuos, comprendendo normalmente unha femia adulta, os seus fillos máis recentes e quizais unha femia inmatura subordinada. Este é un padrón pouco común nos cervos, que maiormente viven en grandes grupos. A miúdo congréganse preto da auga e son bos nadadores. Como a maioría dos cervos, o sambar é xeralmente silencioso, aínda que todos os adultos poden berrar ou facer sons curtos e agudos cando están alarmados. Porén, o máis normal é que se comuniquen por marcas de olor e pateos.
O sambar aliméntase dunha ampla variedade de vexetación, incluíndo herbas, follaxe, ramiñas, froitas e plantas acuáticas, dependendo do seu hábitat local. Tamén consomen unha grande variedade de arbustos e árbores.
Os machos esvorcállanse e enterran as cornamentas en terra mollada con urina, e despois frétanse contra troncos de árbores. Os sambares poden presentar un considerable bipedalismo para un cervo e os machos póñense de pé a dúas patas e marcan as pólas baixas das árbores cos cornos. Un macho tamén se marca a si mesmo ao esparexer urina sobre a súa face co seu pene moi móbil. As femias, malia a súa falta de cornamenta, defenden facilmente os seus fillos da maioría dos predadores, o cal é relativamente raro nos cervos. Cando se enfrontan a unha manda de Cuon alpinus (dholes) cazadores ou a cans domésticos que se fixeron silvestres, un sambar baixa a cabeza coa melena erecta e acomete os cans. O sambar prefire atacar aos predadores en auga pouco profunda. Varios sambares poden formar unha formación defensiva, xuntando os cuartos traseiros e vocalizando alto aos cans. Cando detectan o perigo, un sambar patea no chan e fai unha chamada repenicante chamada "campaneo".
Son unha presa favorita dos tigres e leóns asiáticos. Na India, o sambar pode supoñer ata case o 60% das presas seleccionadas polo tigre de Bengala. Anecdoticamente, o tigre dise que incluso imita a chamada do sambar para enganalo e cazalo. Tamén poden ser atrapados por crocodilos, principalmente os simpátricos Crocodylus palustris e Crocodylus porosus. Os leopardos e Cuon alpinus depredan frecuentemente os cervos novos ou enfermos, aínda que poden atacar tamén a adultos con boa saúde.
Reprodución
Aínda que se aparean e reproducen durante todo o ano, os partos do sambar chegan ao seu máximo estacionalmente. O estro dura uns 18 días. O macho estabiliza un territorio ao cal atrae as femias das proximidades, pero non estabiliza un harén. O macho pisa o chan ata que crea unha zona descuberta e a miúdo envorcállase na lama, quizais para acentuar a cor do seu pelo, que é máis escuro que o das femias. Aínda que ás veces se oen facer un ruidoso e áspero bramido, os machos en celo son xeralmente silenciosos. Os grandes machos dominantes defenden territorios non exclusivos rodeados por varios outros machos, cos cales estableceron amizade e formaron alianzas por medio de loitas. Cando loitan contra machos rivais, enganchan as cornamentas e empurran, como fan outros cervos, pero son os únicos que tamén ás veces se poñen de pé sobre as patas traseiras e déixanse caer chocando entre si, de modo similar a especies caprinas. As femias tamén loitan erguéndose sobre as súas patas traseiras e usan as patas dianteiras para golpear ás outras na cabeza. miniatura|Unha femia de sambar cun macho xove
Taxonomía e evolución
miniatura|Un macho de sambar no Parque Nacional das chairas de Horton, Sri Lanka A análise xenética mostra que o parente vivo máis próximo do sambar é probablemente o Rusa timorensis de Indonesia. Isto está apoiado por informes de que ambos poden reproducirse entre si e orixinar híbridos fértiles.
Subespecies
As subespecies do sambar na India e Sri Lanka son as máis grandes do xénero e coas cornamentas máis grandes en relación co seu tamaño e proporcións corporais. O sambar do sur da China e do sueste asiático continental é probablemente o segundo en tamaño, con cornamentas lixeiramente menores que o sambar indio. O sambar de Sumatra que habita na península de Malaca e Sumatra e o sambar de Borneo parecen ter as menores cornamentas en proporción co seu tamaño corporal. O sambar de Formosa (Taiwán) é a subespecie menor, cunhas proporcións cornamenta-corpo máis similares ao sambar do sur da China.
Actualmente, recoñécense sete subespecies de sambar, aínda que se propuxeron moitas outras.
Imelda Staunton
Imelda Mary Philomena Bernadette Staunton, nada en Archway, Londres, o 9 de xaneiro de 1956, é unha actriz inglesa.
Traxectoria
Staunton naceu en Londres, filla única de Bridie (McNicholas), peiteadora, e Joseph Staunton, obreiro e traballou na construción de estradas. A familia vivía sobre o salón de peiteado da súa nai. Os seus pais eran inmigrantes católicos de primeira xeración do condado de Mayo (Irlanda).
Animada por un mestre de oratoria da súa escola, Staunton participou en probas para escolas de arte dramática e entrou na Royal Academy of Dramatic Art (RADA) aos dezaoito anos, graduándose en 1976.
O primeiro papel importante de Staunton no cinema foi no filme de 1986 Comrades. Comezou a recibir atención internacional en 1993 pola súa interpretación de Margaret no filme de Kenneth Branagh, Much Ado About Nothing, baseado na obra de William Shakespeare. Ese mesmo ano traballou na televisión con Richard Briers e Adrian Edmondson en If You See God, Tell Him.
Staunton compartiu o Screen Actors Guild Awards ao mellor elenco de 1998 por Shakespeare in Love. Tamén prestou a súa voz a varios filmes de animación, como Chicken Run, Arthur Christmas e The Pirates! In an Adventure with Scientists.
En 2004 Staunton recibiu os premios á mellor actriz nos BAFTA e no Festival de Venecia polo seu papel en Vera Drake, filme que tamén gañou o León de Ouro. Polo mesmo papel foi candidata ao Globo de Ouro e ao Óscar. En 2005 tivo un papel ocasional no programa de humor británico Little Britain como a señora Mead.
En 2007 Staunton interpretou a maquiavélica profesora Dolores Umbridge no filme Harry Potter e a Orde do Fénix, interpretación que foi describa como roubaescenas. En 2010 volveu dar vida á mesma personaxe na sétima adaptación da saga, Harry Potter e as reliquias da morte (1ª parte).
Staunton foi escollida en 2020 para interpretar a raíña Isabel II na quinta temporada da serie The Crown, tomando o relevo das actrices Claire Foy e Olivia Colman que lle deron vida en etapas anteriores.
Vida persoal
Staunton e o seu marido, o actor inglés Jim Carter, teñen unha filla, Bessie, nada en 1993. En 2007, os tres apareceron na serie da BBC Cranford.
Staunton foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) en 2006 e Comandante (CBE) en 2016, ambos nomeamentos polos seus servizos á arte dramática.
Puerto Arica
miniatura|250px|Localización de Puerto Arica no departamento de Amazonas. Puerto Arica é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. No 2015, tiña unha poboación de 1 350 habitantes. Limita polo norte co correxemento de Puerto Santander, polo sur coa República do Perú, polo oeste con La Chorrera e El Encanto, e polo leste con La Pedrera e Tarapacá.
Orixe do nome
O nome foille dado na honra da cidade de Arica, perdida polo Perú durante a guerra do Pacífico contra Chile. Cidadáns peruanos procedentes desa zona (colonizadores ariqueños, tarapaqueños e tacneños), fundaron unha localidade que, na honra desta cidade sureña, se chamou Puerto Arica. Trala sinatura do tratado Salomón-Lozano, a localidade quedou baixo soberanía colombiana. Os poboadores ariqueños peruanos fundaron outro Puerto Arica á beira do río Napo, lugar que máis adiante serviría de base para os peruanos durante a guerra peruano-ecuatoriana.
Serie B
A Serie B, denominada Serie BKT por motivos de patrocinio, é a segunda máxima categoría do sistema de ligas do fútbol profesional en Italia. Organizada pola Lega Nazionale Professionisti B, sitúase inmediatamente por debaixo da Serie A, e por riba da Serie C.
Historia
Os primeiros campionatos italianos de fútbol eran extremadamente elitistas e estaban formados por un reducido número de equipos. Foi en 1904 cando o torneo se ampliou coa primeira edición da Segunda Categoría, unha competición na que participaban por unha banda as formacións reservas dos clubs pertencentes á Primeira Categoría, e por outra aqueles clubs provinciais que acababan de entrar na Federación.
Para os provinciais non abondaba con vencer aos reservas dos equipos metropolitanos gañando o campionato de reserva: tiñan que demostrar ante unha Comisión Técnica Federal que adquiriran un nivel técnico de fútbol como para poder competir cos equipos titulares que disputaban a Primeira Categoría. Facíano nun partido de proba ante un equipo de Primeira Categoría ante importantes expoñentes do fútbol da época.
O statu quo mudou grazas a un dirixente federal que publicou unha carta nas columnas de fútbol da Gazzetta dello Sport en febreiro de 1912. Non existía intercambio entre a Primeira e a Segunda Categoría, que tiña que asumir os gastos de toda unha tempada para verse anulados por só un partido contra os reservas dos grandes equipos. O directivo propuxo a introdución do mecanismo de ascenso-descenso e inmediatamente recibiu o consentimento de moitos clubs e, en consecuencia, elaboráronse varias propostas de modificación do regulamento vixente, de cara á Asemblea Federal anual. Este mecanismo foi introducido pola Asemblea Federal do 31 de agosto de 1912, na que se aprobou o proxecto Valvassori-Faroppa, que modificou a pirámide do fútbol italiano ao transformar a Segunda Categoría no novo campionato Promozione, ademais de crear un campionato dedicado aos equipos reservas. Do mesmo xeito que antigamente se xestionara a Segunda Categoría, o campionato de Promozione foi encomendado aos Comités Comarcais, que a FIGC establecera en 1909.
Con todo, non foi ata 1921 cando o Progetto Pozzo creou un auténtico campionato nacional de segunda categoría, mediante a creación da Segunda División. A nova lexislación introducida, moi desexada pola CCI (que xa a aplicou na tempada 1921/22) e aprobada co Proxecto Pozzo, prevía a división de Italia en 2 grandes áreas xeográficas xestionadas por dúas ligas, Liga Norte e Liga Sur, cun corte claro no centro Italia, que levou aos equipos da Toscana a competir nos campionatos do Norte e aos das Marcas e de Umbría no Sur. A Segunda División, en consecuencia, foi sometida a dúas normativas diferentes pola clara diferenza entre as distintas organizacións e situacións xeográficas: no Norte organizada fóra do ámbito rexional directamente pola Liga Norte e no Sur de novo polos Comités Rexionais porque as distancias e os medios de comunicación non permitían a xestión deste campionato a nivel interrexional. Só a partir da tempada 1925/26 a Liga Sur dos grandes clubs organizou directamente os grupos rexionais da Segunda División. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6c/1972%E2%80%9373_Genoa_1893_%28edited%29.jpg/220px-1972%E2%80%9373_Genoa_1893_%28edited%29.jpg|esquerda|miniatura| o Genoa campión da Serie B 1972/73. Con 6 títulos, é o club máis laureado da competición. No Norte, a novo competición arrancou na tempada 1922/23 cun total de 48 equipos divididos en seis grupos, estruturados a nivel interrexional pero aínda vagamente correspondentes ás competencias dos comités rexionais. Na campaña 1924/25 o número de equipos reduciuse a 40, divididos en catro grupos, agora xeograficamente máis extensos. No Sur, non todos os Comités Comarcais foron quen de organizar de inmediato o campionato de Segunda División, algo moi difícil sobre todo nas rexións insulares onde escaseaban os campos regulamentarios. No primeiro campionato participaron 25 equipos e na tempada seguinte chegouse aos 40. Con todo, nos seguintes anos apareceron numerosos problemas, nunha época especialmente convulsa a nivel político. Poucos foron os clubs que conseguiron competir nos catro campionatos organizados pola Liga Sur dende 1922 ata 1926 debido aos elevados custos que supoñía.
En 1926 a Carta de Viareggio rebautizou a máxima categoría como División Nacional, escalando en consecuencia o nome das categorías inferiores. Así, a Segunda División asumiu o nome de Primeira División, pero non foi o único cambio, pois os dous organismos que organizaban a torneo, a Liga Norte e a Liga Sur, uníronse para converterse no Directorio de Divisións Superiores. Tras isto, só un dos grupos quedou reservado para o fútbol do sur, que foi substituído en boa parte por numerosos clubs do norte.
A reforma concibida pola Carta de Viareggio foi completada en 1928 polo novo presidente da FIGC, o fascista boloñés Leandro Arpinati. O influente político estableceu a creación no prazo dun ano dun campionato de segunda categoría radicalmente diferente: xa non sería un torneo interrexional, senón un campionato cun único grupo nacional, idéntico ao igualmente deseñado para a máxima categoría. Deste xeito, en 1929 naceu a Serie B da División Nacional. A instauración do grupo único tamén para o campionato de segunda espertou as protestas dos clubs máis pequenos que se queixaron dos enormes gastos de desprazamento para os partidos en todo o territorio nacional e dos menores ingresos respecto da máxima liga. Propuxeron en balde estender a primeira edición da Serie B da División Nacional a dous grupos pero a proposta non foi aceptada e a Serie B quedou cun único grupo.
Na primeira edición inscribíronse 18 equipos, un formato que permaneceu inalterado ata a 1933/34, cando se probou a división en dous grupos a nivel territorial (oeste e leste). Con todo, o experimento non saíu ben e na 1935/36 volveuse ao modelo orixinal que, salvo un intento de redución entre 1936 e 1938, continuou ata a parada que provocou a Segunda Guerra Mundial.
Trala guerra, a colosal destrución bélica unida á pobreza xeneralizada impediron o inmediato relanzamento do torneo, que se desenvolveu de diferentes xeitos entre as dúas principais zonas do país, o norte e o sur. Nas tempadas 1946/47 e 1947/48 disputouse a Serie B coa fórmula de tres grupos (con subdivisión xeográfica noroeste, nordeste e centro-sur). Na 1948/49 a FIGC finalmente conseguiu recrear un só grupo de 22 equipos, para logo reducilo de novo a 18 na 1952/53. Na campaña 1958/59 decidiuse ampliar o número de clubs a 20, establecendo un formato que, salvo nunha ocasión (o campionato 1967/68, con 21 equipos pola diminución de 18 a 16 na Serie A) permaneceu inalterado durante os seguintes 35 anos. Foron as consecuencias do chamado Caso Catania as que alteraron a tradición consolidada na tempada 2003/04 e provocaron un campionato con 24 equipos, que se reduciu a 22 ao ano seguinte. Na edición 2018/19, por mor da non inscrición do, o Bari e o Cesena e a imposibilidade de repescar equipos en tan pouco tempo, o campionato de prata volveu ter un número impar de equipos, 19. Para a tempada 2019/20 o campionato volveu contar con 20 equipos, como foi habitual entre 1968 e 2003.
Formato
Do mesmo xeito que a Serie A (categoría inmediatamente superior), o grupo único estableceuse na temapda 1929/30. O formato é idéntico ao da máxima categoría: unha liga con partidos na casa e fóra, entre os 20 equipos participantes. Outórganse tres puntos ao gañador de cada partido, un punto por cada empate e ningún punto ao equipo perdedor. O regulamento prevé tres ascensos á máxima categoría e catro descensos á Serie C. Os dous primeiros clasificados ascenden automaticamente, mentres que o terceiro ascenso decídese a través dos play-off, nos que participan os equipos clasificados do 3º ao 8º posto, salvo no caso no que entre o 3º e o 4º clasificado exista unha diferenza de máis de 14 puntos: neste caso non se disputan play-offs e, en consecuencia, o 3º clasificado ascende directamente á Serie A. Pola contra, os equipos do posto 18º ao 20º descenden directamente. O cuarto descenso decídese mediante un play-out que enfronta ao 16º e o 17º clasificados a non ser que haxa unha diferenza de 5 ou máis puntos entre eles: nese caso non se disputa o play-out e o 17º clasificado descende directamente á Serie C. A partir da tempada 2005/06, cando dous ou máis equipos obteñen os mesmos puntos, utilízanse como criterio de desempate os resultados obtidos nos enfrontamentos directos entre os clubs implicados.
Play-off
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/Stadio_Benito_Stirpe_Frosinone_Palermo_2-0_playoff_final_inizio_gara_tribuna_est.jpg/220px-Stadio_Benito_Stirpe_Frosinone_Palermo_2-0_playoff_final_inizio_gara_tribuna_est.jpg|esquerda|miniatura| A final do play-off da Serie B 2017/2018 Os playoffs foron introducidos na Serie B na tempada 2004/05, para determinar o terceiro equipo ascendido á Serie A. O formato orixinal contaba coa participación de catro equipos (do 3º ao 6º clasificado) que se enfrontaban en semifinais e final (con emparellamentos a ida e volta). Se a diferenza entre o 3º e o 4º clasificado era superior a nove puntos, o terceiro clasificado ascendía directamente á Serie A, senón disputaríase o play-off. Na tempada 2012/13 produciuse un cambio no regulamento da final e suprimiuse a posibilidade de prórroga no partido de volta.
Na tempada 2013/14 modificouse e ampliouse o formato ata un máximo de seis equipos (do 3º ao 8º clasificado), que á súa vez debían estar comprendido nun arco de 14 puntos como máximo, polo que o número de clubs participantes nos play-off de ascenso podía variar e, en consecuencia, a articulación do torneo cambiar segundo o número de equipos. O 3º seguía ascendendo directamente se tiña unha diferenza de máis de 9 puntos sobre o 4º.
Concello de Linköping
Linköping é un concello sueco (kommun) do condado de Östergötland. A súa capital é Linköping, que tamén é capital do condado. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 165 033 habitantes.
Serie B
Play-off
A partir da tempada 2017/18 o play-off dispútase sempre con seis equipos (os clasificados do 3º ao 8º lugar) sen ter en conta a marxe entre eles, pero a diferenza de puntos entre o 3º e 4º clasificado non debe ser maior de 14 puntos. O formato xa non é variable en función do número de equipos.
Concello de Linköping
Xeografía
O concello atópase no centro do landskap de Östergötland. Limita ao suroeste co concello de Boxholm, ao oeste cos de Mjölby e Motala, ao norte co de Finspång, ao leste cos de Norrköping, Söderköping e Åtvidaberg, e ao sur co municipio de Kinda, todos eles no condado de Östergötland.
Serie B
Play-out
Os play-out introducíronse na tempada 2003/04 para determinar o cuarto equipo que descende á Serie C (os tres últimos clasificados descenden directamente, e tamén o fai o cuarto peor clasificado se a súa diferenza de puntos co 5º peor é de máis de 4 puntos. O play-out dispútase a ida e volta e en caso de empate descende o peor clasificado. A partir da campaña 2015/16 estableceuse prórroga e quenda de penaltis só para o caso no que os dous equipos tivesen rematado o campionato cos mesmos puntos. Do mesmo xeito que nos play-offs, a regra do gol en campo contrario non se aplica no play-out.
As Adegas, Acedre, Pantón
As Adegas é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Clostridium pasteurianum
Clostridium pasteurianum (anteriormente chamada Clostridium pastorianum) é unha especie de bacteria descuberta en 1890 polo microbiólogo ruso Sergei Winogradsky. Foi o primeiro microorganismo de vida libre (non simbiótico) descuberto que podía fixar o nitróxeno libre do aire.
Clostridium pasteurianum é un produtor de ácidos carboxílicos. Ten a capacidade de converter carbohidratos a butirato, acetato, dióxido de carbono e hidróxeno molecular por medio da fermentación. Igual que Clostridium acetobutylicum, Clostridium pasteurianum tamén ten a capacidade de cambiar da produción de ácido á de substancias que se usan industrialmente como disolventes en certas condicións, Realizáronse varios intentos de documentar as súas condicións de crecemento; porén, aínda non está claro se os parámetros de crecemento que se sabe orixinan unha produción de disolventes favorable en C. acetobutylicum xogan un papel significativo na regulación do metabolismo de C. pasteurianum de xeito similar. Produce a alteración gasosa de froitas doces enlatadas e tomates e non se desenvolve a un pH inferior a 3,7.
C. pasteurianum é un organismo mesófilo.
Taxonomía
Inicialmente recibiu o nome de Clostridium pastorianum dado por Winogradsky, pero posteriormente foi cambiado á súa ortografía actual.
Morfoloxía
Clostridium pasteurianum é unha bacteria grampositiva grande con forma de bacilo e formadora de esporas. É unha bacteria do solo e un anaerobio obrigado.
Puerto Nariño
Puerto Nariño é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia, localizado na conca do río Amazonas.
O seu nome provén do xeneral colombiano, Antonio Nariño, quen participou activamente na guerra de independencia contra os españois.
Xeografía
É o segundo concello do departamento de Amazonas, tanto en importancia como en área. Atópase á beita do río Loretoyaco, a 87 quilómetros de Leticia, a capital departamental, e a 1 240 km de Bogotá (a capital do país). Ten unha altitude de 159 msnm, rexistrando unha temperatura media de 30 °C.
Peseta peruana
A peseta peruana foi unha unidade monetaria da República Peruana emitida entre os anos 1880 e 1882, durante a Guerra do Pacífico.
A peseta peruana tiña como moeda divisionaria o real, de maneira que dous reais equivalían a unha peseta. Pola súa banda, cinco pesetas equivalían a un sol, co que coexistiu e que acabou impóndose como un idade monetaria do país.
Moedas
A Casa da Moeda de Lima emitiu en 1880 moedas de prata cos valores faciais dunha peseta e de cinco pesetas.
Pola súa banda, a Casa da Moeda de Ayacucho emitiu moedas de cinco pesetas en 1881 e 1882, e moedas divisionarias de medio real (un cuarto de peseta) datadas en 1882.
Caracterización
miniatura|Moedas de 5 pesetas e dunha peseta de 1880, cuñadas en Lima.
As tres moedas emitidas comparten deseño, á marxe de pequenos detalles motivados polo seu tamaño e a disposición dalgúns elementos. O deseño de ambas as súas faces débeselle a Robert Britten.
The Titan's Curse
Argumento
Percy Jackson, Annabeth Chase e Thalia Grace van a Westover Hall, despois de que Grover Underwood atope dous irmáns mestizos, chamados Nico e Bianca di Angelo. Apenas escapan un ataque dunha mantícora chamada "Dr. Espino" coa axuda de Artemisa e as súas cazadoras, que inclúen a Zoë Belladona. A pesar de que sobreviven ao ataque, Annabeth desaparece xunto ao Dr. Espino cando este morre e disólvese, o que pon a Percy moi angustiado. Artemisa marcha en busca dunha besta moi poderosa, pero vai soa e é capturada.
Antes de marchar, Artemisa convence a Bianca de unirse ó seu grupo de cazadoras, deixando a Nico só, sen a compañía que tivera durante anos.
As cazadoras e os semiduses deben atopar a Artemisa antes da reunión do solsticio de inverno do consello olímpico, xa que a influencia da deusa podería cambiar unha votación importante sobre a guerra contra os Titáns. Unha das mozas de Artemisa indisponse, e as cazadoras non permiten que Percy vaia á misión no seu lugar, xa que é un heroe home. Percy é chamado por Blackjack, un pegaso negro que é enviado por un hipocampo para rescatar a unha criatura mariña parecida a unha vaca atrapada no Long Island Sound chamada ofiotauro, á que Percy chamalle Bessie, sen saber que é macho. Ao regresar ao campamento descobre a Nico escoitando unha conversación das cazadoras: unha das integrantes da misión, Febe, estaba ferida por mor dun líquido corrosivo (sangue de centauro) que fora posto na súa camiseta, e non pode ir á misión. Nico pensa en seguilas pero Percy consegue detelo. Nico convence a Percy de ir con el e faille prometer que coidará da súa irmá. Thalia, Zoë, Bianca di Angelo e Grover emprenden a perigosa procura. O grupo tamén está en busca do estraño monstro que Artemisa estaba a tratar de cazar cando desapareceu, que é tan poderoso que pode destruír o Olimpo, á parte de buscar á deusa.
Percy marcha detrás dos seus amigos sen permiso do campamento voando con Blackjack, o pegaso, que liberou na aventura no Mar dos monstros. No camiño, detéñense a descansar brevemente na cornixa do Edificio Chrysler. Dioniso, director do Campamento Mestizo, aparece, atrapándoos con vides de uva e trata de impedir que Percy participe na procura. Dioniso explica que a el non lle gustan os heroes, xa que utilizan os mortais inocentes para conseguir o que queren, e logo, despois da misión que teñan que cumprir, incumplen as súas promesas: a súa esposa agora inmortal, Ariadna, foi unha vez unha deses mortais, abandonada nunha illa por Teseo. Non obstante, despois, Dioniso deixa marchar a Percy. Viaxan até o centro de Washington, seguindo a furgoneta dos seus amigos, onde descobre ao Dr. Espino nunha reunión privada no Museo Nacional de Historia Natural. Percy infíltrase utilizando a gorra de béisbol de invisibilidade de Annabeth, que se lle caira antes de ser secuestrada. Mentres observa, o Dr. Espino é severamente reprendido por un home coñecido como "O xeneral", que utiliza dentes de dinosauro para crear guerreiros-esqueleto adestrados para rastrexar e matar ás cazadoras. Percy corre a través do Museo Nacional do Aire e o Espazo para advertir aos demais, pero tan pronto como chega, o museo é atacado polo León de Nemea, ao que derrotan con comida espacial de amorodo. Percy consegue a pel do león como recompensa. A pel fainp invulnerábel e nada pode traspasar ó seu corpo, facéndose anacos ao tocar coa pel do león.
Detectan un helicóptero abordado polos secuaces de Espino detrás deles, pero foxen, entrando no Metro de Washington para non estar á vista. Por desgraza, chegan até o final da liña e pérdense.
Vagaban nun patio de carga cando Apolo aparece e proporciónalles transporte a Cloudcroft, Novo México, subindo aos coches dun tren de carga, chegan a Cloudcroft ao día seguinte.
En Cloudcroft, son atacados por catro dos guerreiros esqueleto e Bianca, por algunha razón, parece ser a única capaz de poder destruílos.
Grover detecta a presenza de Pan, o deus grego da natureza, e un agasallo del, o Xabaril de Erimanto xigante, vén para levalos máis aló de Gila Claw, Arizona. Lévalles á chatarrería dos deuses, e Percy reúnese con Ares e charla con Afrodita.
Nese momento dáse a entender que Annabeth e Percy teñen un futuro romántico (Afrodita insiste con frecuencia que Percy está profundamente namorado de Annabeth e que por iso participa na procura, pero Percy sempre o nega, aínda que ao final Percy dáse conta, pero é demasiado tímido e inseguro para contarlle os seus sentimentos a Annabeth). Finalmente, o grupo entra no depósito de chatarra, onde Bianca tenta roubar unha figura de Mitomaxia de Hades para o seu irmán máis novo, Nico. Ela esperta accidentalmente un prototipo de Talos, un xigante de bronce, e morre despois de estar dentro do xigante de metal mentres este tropézase polos postes de teléfono, aínda que consegue destruílo.
Mentres son atacados polos guerreiros esqueléticos na Presa Hoover, Percy coñece a Rachel Elizabeth Dare, unha moza mortal que pode ver a través da néboa e que semella namorarse de Percy.
Por consello de Apolo, Percy busca a Nereo, o "Omnisciente Vello do Mar". Percy obrígalle a revelar o nome do monstro que podería destruír o Olimpo tras unha persecución polo mar. É o Ofiotauro.
Cima de Vila, Acedre, Pantón
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
The Titan's Curse
Argumento
Neste caso, son emboscados pola mantícora, o Dr. Espino e algúns dos seus secuaces. O Ofiotauro está na auga detrás de Thalia. O Dr. Espino case convence á filla de Zeus de sacrificar á criatura (isto daríalle o poder para destruír aos deuses). A Gran Profecía di que o próximo fillo semideus de Zeus, Poseidón ou Hades, que chege á idade de dezaseis anos ou ben salvaría a Idade dos deuses ou lle poría fin. Thalia terá dezaseis ao día seguinte. Percy, Tyson, e Grover afastan a Thalia de Espino nun pavillón no peirao, e envían unha mensaxe iris ao Sr. D (Dionisio), que os salva de mala gana matando á mantícora e volvendo aos guerreiros tolos. Deciden enviar o Ofiotauro ao Olimpo con Grover como guía. Percy dálle a pel de león ao seu pai como unha ofrenda para que permita que Grover e o Ofiotauro cheguen a salvo.
Van buscar axuda ao pai de Annabeth, quen, tras unha breve conversa, préstalles o seu coche. Viaxan ao Xardín das Hespérides, onde Zoë se reencontra coas súas irmás e é mordida e envelenada polo Dragón Ladón mentres intenta axudar a Percy e Thalia. Van á Montaña da Desesperación no monte Tamalpais, no condado de Marín, onde agora se atopa o monte Othrys, a capital dos titáns.
Desde o cumio da montaña onde Atlas sostén normalmente o ceo, observan a Artemisa cargar con el. Annabeth, pola súa parte, está cativa por Luke, e foi esposada e amordazada.
Dándose conta de que a profecía feita polo Oráculo o implica a el, Percy leva a carga da maldición do Titán que tiña Artemisa. Na loita seguinte, o pai de Annabeth axuda facendo voar o seu Sopwith Camel (un biplano) e disparando balas recubertas de bronce celestial, e Atlas (o xeneral dos Titáns) lanza á súa filla Zoë, derrubándoa contra as rochas. Artemisa engana a Atlas para que tome a carga de Percy. Durante unha batalla entre Thalia e Luke, Thalia golpea a Luke e este cae dun penedo. Percy ve que Luke está supostamente morto. Máis tarde, descobren que Luke sobreviviu á caída.
Zoë morre pola mordedura velenosa de Ladón e o impacto das pedras (causada polo seu pai). Antes de morrer, estende as súas últimas palabras a Thalia, dicíndolle que poderían ser irmás de caza, e a Percy, dicíndolle que non se parece en nada a Hércules, (o heroe que fixo que fose expulsada da súa familia por traizón), e que lle honra que leve a Anaklusmus, a súa creación e a espada de Percy, e que é o mellor heroe que coñeceu na súa vida. Artemisa converte a Zoë nunha constelación, en lembranza dela.
Budián, Acedre, Pantón
Budián é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
The Titan's Curse
Argumento
Prométense entre eles ocultar este feito aos demais, especialmente ao exército dos titáns, a Quirón e a Dioniso.
Secuela
The titan´s curse continúa con The battle of the labyrinth. En The Battle of the Labyrinth, Annabeth e Percy atopan unha entrada ao Labirinto durante un adestramento con escorpións. Percy pronto descobre que Luke utilizara a entrada e conducirá o seu exército polo Labirinto directamente ao corazón do campamento. Usando o Labirinto, Percy intenta atopar a Dédalo para que Luke non poida conseguir o fío de Ariadna, frustrando así a invasión de Luke.
KITSAT 2
KITSAT 2, (acrónimo de Korean Institute of Technology Satellite 2), coñecido tamén como OSCAR 25, foi un satélite artificial de Corea do Sur lanzado o 26 de setembro de 1993 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
KITSAT 2 foi un satélite desenvolvido polo Instituto Coreano de Tecnoloxía. Usaba o bus Microsat-70, con forma de caixa de 35 x 35 x 67 cm e unha masa de 47,8 kg. Estaba recuberto de células solares para producir enerxía eléctrica e estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro despregable. A súa misión foi continuar os experimentos e medicións de KITSAT 1, pero nunha órbita diferente.
A Oseira, Acedre, Pantón
A Oseira é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Banana Yoshimoto
Banana "Nashe" Yoshimoto (よしもと ばなな) nada o 24 de xullo de 1964 en Toquio, é o pseudónimo de Mahoko Yoshimoto (吉本 真秀子), unha novelista xaponesa contemporánea.
Traxectoria
É filla de Takaaki Yoshimoto (coñecido tamén como Ryumei Yoshimoto, respectado e influente filósofo na década de 1960) e a súa irmá, Haruno Yoiko, é unha afamada mangaka no Xapón.
O seu amor pola natureza inflúe no seu nome artístico: ama as flores vermellas e carnosas do bananeiro, do que extraeu o pseudónimo co que se lle coñece no mundo: Banana.
A súa novela debut, Kitchen (1988), conseguiu un éxito inmediato tras a súa publicación, o que lle valeu máis de sesenta edicións só no Xapón.
Existen dúas películas baseadas na obra, unha delas un filme para a televisión xaponesa e a versión cinematográfica producida en Hong Kong en 1997, que tivo unha maior comercialización. Esta novela escribiuna cando aínda estaba a estudar na Universidade de Nihon, e con ela gañou o premio Newcomer Writers Prize en 1987, e o Izumi Kyoka en 1989.
A súa obra fórmana ademais as novelas N.P. (1992), Sueño Profundo (1994), Tsugumi (1994), Lucertola (1995), Amrita (1997), Sly (1998), La última amante de Hachiko (1999), Honeymoon (2000), H.H. (2001), La pequeña sombra (2002), Presagio triste (2003), El lago (2011), Recuerdos de un Callejón Sin Salida (2011). Ademais de novelas, Banana Yoshimoto escribiu varias recompilacións de ensaios, entre os que se atopan Songs From Banana Note (1991) e Yume ni tsuite (1994).
Os críticos valoran que moitas das súas obras son comerciais e superficiais, pola contra, os seus seguidores, moi numerosos, opinan que captura perfectamente o significado da frustrante vida dos mozos xaponeses de hoxe. As súas novelas sempre están impregnadas de moitos valores da ideoloxía xaponesa.
O Cotillón, Acedre, Pantón
O Cotillón é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Quimiosíntese
miniatura|A bacteria [[Venenivibrio stagnispumantis obtén enerxía oxidando o gas hidróxeno.]]
En bioquímica, a quimiosíntese é a conversión biolóxica dun ou máis compostos que conteñen carbono (xeralmente dióxido de carbono ou metano) e nutrientes en materia orgánica utiliando a oxidación de compostos inorgánicos (como por exemplo o gas hidróxeno, o sulfuro de hidróxeno) ou ións ferrosos como fonte de enerxía, en lugar de utilizar a enerxía da luz do sol como na fotosíntese. Os organismos quimioautótrofos, os cales obteñen carbono do dióxido de carbono por medio da quimiosíntese, son filoxeneticamente diversos e comprenden taxóns abundantes e bioxeoquimicamente importantes como as gammaproteobacterias e epsilonproteobacterias oxidantes de xofre, as Aquificae, as arqueas metanóxenas e as bacterias oxidantes do ferro neutrófilas.
Moitos microorganismos en rexións escuras do océano usan a quimiosíntese para producir biomasa a partir de moléculas carbonadas simples. Poden distinguirse dúas clases destes organismos. Nos raros sitios onde se dispón de moléculas de gas hidróxeno (H2), a enerxía xerada na reacción entre o CO2 e o H2 (que leva á produción de metano, CH4) pode ser suficientemente grande como para impulsar a produción de biomasa. Alternativamente, na maioría dos ambientes oceánicos, a enerxía da quimiosíntese deriva de reaccións nas cales se oxidan substancias como o sulfuro de hidróxeno ou amoníaco. Isto pode ocorrer en ausencia ou presenza de oxíxeno.
Moitos microorganismos quimiosintéticos son comidos por outros organismos nas cadeas tróficas oceánicas e as asociacións simbióticas entre quimiosintetizadores e heterótrofos que respiran son bastante comúns. Grandes poboacións de animais poden sosterse alimentándose da produción secundaria quimiosintética de organismos que viven nas chemineas hidrotermais, en emanacións frías, de carcasas de baleas, en augas de covas illadas e de clatratos de metano.
Formulouse a hipótese de que a quimiosíntese anaerobia podería soster a vida baixo a superficie de Marte, da lúa de Xúpiter Europa e noutros planetas. A quimiosíntese foi tamén o primeiro tipo de metabolismo que evolucionou na Terra, preparando o camiño para que posteriormente se desenvolvesen a fotosíntese e a respiración celular.
Proceso de quimiosíntese do sulfuro de hidróxeno
Diversos microorganismos e mesmo, simbioticamente, algún animal poden utilizar o sulfuro de hidróxeno na súa quimiosítntese. O verme tubícola xigante Riftia pachyptila utiliza bacterias que viven no seu trofosoma para fixar dióxido de carbono (usando o sulfuro de hidróxeno, o oxíxeno ou nitrato como fontes de electróns e enerxía) e producir azucres e aminoácidos. Algunhas reaccións producen xofre:
A quimiosíntese de sulfuro de hidróxeno, en troques de liberar o gas oxíxeno ao fixar o dióxido de carbono como na fotosíntese, produce glóbulos sólidos de xofre no proceso. Nas bacterias que poden vivir como quimioautótrofas, como as bacterias púrpuras do xofre, son visibles glóbulos amarelos de xofre no seu citoplasma.
Cicindela
Cicindela é un xénero de escaravellos da familia dos cicindélidos. Son xeralmente de cores brillantes e metálicos, a miúdo con algún tipo de deseño con marcas de cor crema ou marfil. Son máis abundantes e diversos en hábitats preto de corpos de auga con solos areosos e ás veces arxilosos; poden atoparse ao longo de cursos de ríos, e costas de mares e lagos, dunas areosas, arredor de leitos de lagos secos en bancos de arxila or en camiños de bosques.
Quimiosíntese
Descubrimento
miniatura|Os vermes tubícolas xigantes [[Riftia pachyptila teñen un órgano que contén bacterias quimiosintéticas en lugar de tripas.]] En 1890, Sergei Winogradsky propuxo un novo tipo de proceso chamado "anorgoxidante". Este descubrimento suxeriu que algúns microbios podían vivir só de materia inorgánica e realizouse durante a súa investigación fisiolóxica na década de 1880 en Estrasburgo e Zúric sobre as bacterias do xofre, ferro e nitróxeno.
Cicindela
Etimoloxía
A palabra "Cicindela" procede do latín "cicindela", que significa 'vagalume'. Isto débese a que son escaravellos metálicos e ás veces escintilantes.
Quimiosíntese
Descubrimento
En 1897, Wilhelm Pfeffer acuñou o termo "quimiosíntese" para a produción de enerxía por oxidación de substancias inorgánicas, en asociación coa asimilación de dióxido de cabono autotrófica, que hoxe se denominaría quimiolitoautotrofia. Posteriormente, o significado do termo sería ampliado para que incluíse tamén aos quimioorganoautótrofos, que son organismos que usan substratos orgánicos enerxéticos para asimilar o dióxido de carbono. Así, a quimiosíntese pode considerarse sinónima de quimioautotrofia.
Cicindela
Sistemática
O xénero Cicindela é (no seu senso histórico amplo) o xénero máis grande da súa familia e está presente practicamente en todo o mundo. O status do xénero está nun constante estado cambiante, xa que varias autoridades de diferentes continentes teñen opinións completamente diferentes sobre cal das ducias de subxéneros tradicionalmente recoñecidos dentro do xénero merecen recibir o status de xénero independente (se o merece algún). Ademais, este é un dos poucos taxons de insectos no cal a categoría de subspecie foi utilizada repetidamente e practicamente non hai dúas clasificacións que traten consistentemente os varios membros do grupo sobre cales son especies e cales subespecies.
Quimiosíntese
Descubrimento
O termo "quimiotrofia", menos restritivo, foi introducido na década de 1940s por André Lwoff para a produción de enerxía por oxidación de doantes de electróns, orgánicos ou non, asociados coa auto- ou heterotrofia.
Cicindela
Sistemática
Tratado como un só xénero e mesmo cunha estimación bastante conservadora do número de especies, contén unhas 850 (ou poderiamos elevalo a 2.300), polo que case equivalería á subtribo Cicindelina (W.Horn, 1908), e hai varios miles de nomes publicados que se aplican. Actualmente, a maioría dos subxéneros que figuran máis abaixo non están ben establecidos, sendo considerados xéneros por uns autores e subxéneros do xénero Cicindela por outros. Tendo en conta isto, o xénero divídese nos seguintes subxéneros:
Quimiosíntese
Fontes hidrotermais
A suxestión de Winogradsky foi confirmada case 90 anos despois, cando se estudaron as chemineas hidrotermais oceánicas na década de 1970s. Estas fontes termais e as estrañas criaturas descubertas polo Alvin, o primeiro submarino de gran profundidade que existiu, descubríronse en 1977 no rift das Galápagos. Aproximadamente no mesmo momento, o entón estudante graduado Colleen Cavanaugh propuxo a existencia de bacterias quimiosintéticas que oxidaban sulfuros ou xofre elemental como explicación de como os vermes tubícolas que vivían preto das chemineas poderían sobrevivir alí. Cavanaugh conseguiu despois confirmar que este era o método grazas ao cal estes vermes prosperaban e xeralmente se lle atribúe a confirmación da existencia na natureza de ecosistemas baseados na quimiosíntese.
Cicindela
Sistemática
O subxénero Cicindela (Cicindela), ou Cicindela sensu stricto contén as seguintes especies:
Quimiosíntese
Fontes hidrotermais
Unha serie de televisión de 2004 presentada por Bill Nye mencionou que a quimiosíntese era un dos 100 maiores descubrimentos científicos de todos os tempos.
Claudine Picardet
Claudine Picardet (nada Poullet, e logo Guyton de Morveau), nada en Dijon  o 7 de agosto de 1735 e finada en  París o  4 de outubro de 1820, foi  unha química, mineróloga, meteoróloga e tradutora científica francesa. Destacou entre os químicos franceses de finais do polas súas abundantes traducións de literatura científica do sueco, inglés, alemán e italiano ao francés. Axudou a establecer Dijon e París como centros científicos, contribuíndo substancialmente á difusión do coñecemento científico durante un período crítico da revolución química.
Traxectoria
Claudine Poullet foi a filla máis vella dun notario real, François Poulet de Champlevey. En 1755 casou co avogado Claude Picardet. Claude Picardet era conselleiro da Table de marbre, e máis tarde foi membro da Académie royale des sciences, arts, et belles-lettres de Dijon e director do xardín botánico. Isto facilitoulle a súa entrada nos círculos científicos, burgueses e da alta sociedade. Asistiu a congresos e outras demostracións e participou como científica, conversadora e tradutora. Publicou inicialmente como "Mme P*** de Dijon". A parella tivo un fillo, que morreu en 1776, aos dezanove anos.
Cando quedou viúva en 1796, trasladouse a París. En 1798 casou con Louis-Bernard Guyton de Morveau, amigo íntimo e colega científico durante moitos anos. Guyton de Morveau foi deputado no Consello dos Cincocentos e director e profesor de química na École Polytechnique de París. Ela continuou coas súas traducións e traballos científicos e organizou encontros científicos de elite. Durante o reinado de Napoleón, foi nomeada baronesa Guyton-Morveau.
Tradución
Picardet traduciu miles de páxinas de artigos científicos, moitos deles escritos por principais científicos da época, a varios idiomas para a súa publicación en francés. O seu traballo pódese ver no contexto dun cambio na natureza da tradución científica, diferenciada do traballo dos “tradutores solitarios”.
Puerto Santander, Amazonas
miniatura|250px|Localización de Puerto Santander no departamento de Amazonas. Puerto Santander é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. No ano 2015, tiña unha poboación de 2 932 persoas.
American Music Club
American Music Club foi unha banda estadounidense de indie rock procedente de San Francisco, liderada polo cantante o compositor Mark Eitzel. Formado en 1983, o grupo publicou sete álbums antes de separarse en 1995. American Music Club reformouse en 2003 e publicou dous novos traballos antes de separarse novamente en 2010.
Puerto Santander, Amazonas
A economía baseáse na pesca, na agricultura e, en menor medida, na caza. Limita polo sur con Puerto Arica, polo norte con Mirití-Paraná e o departamento de Caquetá e polo oeste con La Chorrera.
Claudine Picardet
Tradución
Guyton de Morveau dirixiu un grupo de tradutores da Academia de Dijon, a Axencia de Tradución de Dijon, en resposta á demanda de traducións adecuadas de textos científicos estranxeiros, especialmente nos campos da química e da mineraloxía. Os que se dedicaban a esta "empresa colectiva" necesitaban conexións locais e internacionais para adquirir as obras impresas orixinais, e coñecementos lingüísticos e científicos para desenvolver e validar a precisión das súas traducións. Ademais do traballo de tradución lingüística, realizaron experimentos de laboratorio para replicar instrucións experimentais e confirmar os resultados observados. Utilizaron observacións mineralóxicas sobre materiais, como a cor, o cheiro e a forma dos cristais, para confirmar a veracidade da información do texto orixinal.
O grupo da academia de Dijon foi pioneiro ao poñer a disposición en Francia o traballo de científicos estranxeiros. Algunhas traducións foron publicadas en libros e revistas. Outros difundíronse como copias manuscritas nos círculos científicos e sociais. Ademais, os experimentos presentáronse en conferencias públicas. Claudine Picardet era a única non académica do grupo, a única muller e máis prolífica que calquera da ducia de homes implicados. Era a única tradutora do grupo que traballaba en cinco idiomas, e a única que publicou en revistas distintas dos Annales de chimie. Os Annales de chimie foron creados por Guyton de Morveau, Antoine Lavoisier, Claude Louis Berthollet e outros en 1789. As regras do consello de redacción establecían en xaneiro de 1789 que os tradutores debían cobrar de forma comparable aos autores.
Algúns escritores posteriores, comezando cun "estraño obituario" de Claude-Nicolas Amanton, acreditaron a Guyton de Morveau e outros do grupo o traballo de Picardet. O estudoso Patrice Bret describe isto como unha historia misóxina e "metafórica", contradita por atribucións en obras publicadas e outras evidencias.
Obras traducidas
Picardet escribiu a primeira tradución da obra de Abraham Gottlob Werner en 1774, Von den äusserlichen Kennzeichen der Fossilien (Sobre os caracteres externos dos fósiles ou minerais; Alemaña, 1774), a obra máis importante de Werner e o primeiro libro de texto moderno sobre mineraloxía descritiva, que desenvolveu un esquema de cores completo para a descrición e clasificación dos minerais. A tradución de Picardet do Traité des caractères extérieurs des fossiles, traduit de l'allemand de MAG Werner (tratado sobre as características externas dos fósiles) foi finalmente publicada en Dijon en 1790, "polo tradutor das "Memorias de química" de Scheele. ' Dado que o texto orixinal foi substancialmente ampliado e anotado, a tradución de Picardet adoita considerarse que constitúe unha nova edición da obra.
O químico e historiador da ciencia James R. Partington acredita a Picardet coa maior parte dunha tradución ao francés dos dous primeiros volumes dos seis de Torbern Olof Bergman , Opuscula physica et chemica (latín, 1779–1790). Publicado co título Opuscules chymiques et physiques de MT Bergman (Dijon, 1780–1785), atribuíuse xeralmente a Guyton de Morveau. Partindo das cartas entre Guyton de Morveau e Bergman, Partington suxire que Picardet e outros axudaron a traducir as obras de Bergman sen enumeralas como tales.