cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
T. E. Lawrence
O heroe imperfecto
A imaxe do «Heroe do Imperio» e de «Lawrence de Arabia» conservouse sen fisuras moitos anos despois da súa morte, gardada celosamente polo que se chamou o «Lawrence-Lobby». Non obstante, a historia fíxose lenda e a persoa de Lawrence difuminouse e esqueceuse. En 1955 o escritor Richard Aldington publicou unha biografía sobre Lawrence na que demolía a lenda piadosa e tachaba o «Liberador de Damasco» de mentiroso compulsivo, ambicioso e desequilibrado. Iniciaba así un debate arredor dunha lenda nacional incontrovertida ata entón. En 1962 o éxito internacional do filme Lawrence de Arabia, dirixido por David Lean con guión do autor dramático Robert Bolt e con Peter O´Toole no papel de Lawrence, deu un novo xiro á discusión ao presentar a Lawrence como un ser humano complexo e vulnerable, non como un manipulador senón como un manipulado, non como un heroe da primeira guerra mundial senón como unha vítima de ella. Esta interpretación, afianzada e afondada polas publicacións posteriores de documentos reservados en arquivos oficiais e de cartas descoñecidas de Lawrence —entre elas as moi reveladoras á súa amiga e protectora Charlotte Shaw—, é a que se impuxo finalmente tanto entre os coñecedores do tema como entre o gran público. Como dicía o escritor francés André Malraux, «a vida de T.E. Lawrence é intensamente acusadora, non é exemplar, non pretende selo».
Arquidiocese ortodoxa romanesa de Arad
A arquidiocese de Arad (en romanés: Arhiepiscopia Aradului) é unha división eclesiástica ortodoxa da Igrexa ortodoxa romanesa con sé na cidade de Arad, baixo a autoridade da Metrópole de Banat. A súa xurisdición esténdese dende 2009 á totalidade do condado de Arad, aínda que anteriormente abranguía tamén o condado de Hunedoara. O seu actual arcebispo é Timotei Seviciu.
Historia
A diocese de Arad foi fundada no ano 1706 para acoller aos ortodoxos serbios refuxiados do Imperio Otomán no territorio do Reino de Hungría, controlado daquela pola Casa de Habsburgo. No ano 1690 o bispo Isaia Diacovici obtera do emperador Leopoldo I de Viena os "privilexios de Iliria", que daban liberdade relixiosa e autonomía política aos serbios ortodoxos no territorio baixo administración imperial, facendo que se estabeleceran arredor de 40.000 familias en Banat e Crișana, acompañados de numerosos cregos. O 15 de abril de 1706 o bispo serbio Isaia obtivo do emperador Xosé I a aprobación para a creación do arcebispado.
Na década de 1830, durante o episcopado de Gherasim Raţ, a lingua litúrxica eslava foi substituída gradualmente pola lingua romanesa. Pouco despois, a escola relixiosa serbia foi abolida e substituída por unha escola de lingua romanesa.
A Ovellariza, Oia, Oia
A Ovellariza é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Francisco Puy Muñoz
Francisco Puy Muñoz, nado en Cambil (Provincia de Xaén) o 12 de xaneiro de 1936, é un escritor e político español.
Traxectoria
Licenciado en Dereito en 1958 e doutorado en 1961 na Universidade de Granada. Foi profesor de Filosofía do Dereito na Universidade de Granada e despois catedrático de Filosofía do Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1966) onde dirixiu, entre outras, a tese doutoral de Carolina Rovira. Profesor invitado das Universidades de Toulouse, Coímbra, Católica de Chile, Perugia, Nacional de Educación a Distancia, Braga e A Habana. Foi fundador da Fundación Alfredo Brañas e presidente do seu padroado dende 1990. Dirixiu un programa de investigación trienal (1999-2002) na USC sobre "Historia da Filosofía do Dereito Español", especialmente dedicado á xurisprudencia galega.
Vida persoal
Casou con Rosario Fraga Iribarne, irmá de Manuel Fraga; é pai de Pedro Puy Fraga.
Salvador Rey Rodríguez
Salvador Rey Rodríguez, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1995, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Durante a República foi militante das Mocedades Galeguistas. Foi fundador da Editorial Galaxia en 1950 e do Partido Socialista Galego (1963). Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSG ao Congreso pola provincia de Ourense. Foi director provincial do Insalud. Morreu en Orense aos 67 anos.
Vida persoal
Casou con María Mercedes Suárez Mallón.
Homo sapiens idaltu
Homo sapiens idaltu é unha extinta subespecie de Homo sapiens que viviu no Plistoceno, hai 160,000 anos atrás, en África. O termo idaltu significa a primeira nacida na lingua afar.
Joseph Pitton de Tournefort
Traxectoria
Tournefort naceu e estudou no seu convento xesuíta. Nun principio intentara entrar na Igrexa, pero coa morte do seu pai puido optar polo seu interese na botánica. Despois de dous anos de colectas, estudou medicina en Montpellier, pero foi un destacado botánico do Jardin des Plantes en París desde 1683. miniatura|upright=1.5|esquerda|360px|Expedicións de Tournefort Durante eses anos viaxou por Europa, especialmente polos Pireneos, por Portugal e polo sur de España, onde recolectou intensivamente.
Entre 1700 e 1702 viaxa pola Grecia insular, visitando tamén Istambul, os bordos do Mar Negro, Armenia e Xeorxia, recolectando plantas e efectuando outros tipos de observacións. Nesta viaxe acompañouno o botánico alemán Andreas Gundesheimer (1668-1715) e o artista Claude Aubriet (1651-1743).
Mantivo contactos e intercambios con numerosos botánicos da época, entre eles co Padre Sarmiento, co que mantivo unha relación epistolar abundante.
Obra
miniatura|160px|Capa de Institutiones Rei Herbariae (1700)
Abreviatura
A abreviatura Tourn. emprégase para indicar a Joseph Pitton de Tournefort como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais. (Ver listaxe de especies descritas por este autor en IPNI) Como botánico prelinneano rara vez se emprgea, ou ás veces cítase coua "T". Argemone Tourn. ex L. pódese citar como Argemone L.
Pantón, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Moreda polo norte; Toldaos polo leste; Mañente, Vilamelle e Siós polo sur e Ferreira de Pantón polo oeste.
Tama, Toquio
Tama (多摩市, たまし, Tama-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 21,08 km² e a poboación de 150.353 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 7.130 h/km².
O concello de Tama limita cos concellos de Machida, de Hachiōji, de Hino, de Fuchū, de Inagi (son da prefectura de Toquio); e de Kawasaki (da prefectura de Kanagawa).
Pesca costeira
A pesca costeira é aquela que se practica á vista da costa (na regulamentación de aplicación en Galicia tómanse 12 millas). En xeral enténdese que é a artesanal ou comercial, mais tamén podería ser recreativa.
É unha actividade moi diversificada, utilizando redes de arrastre, mallas, redes de cerco, liñas e anzol ou diferentes tipos de trampas.
Otto Piene
Otto Piene, nado en Laasphe o 18 de abril de 1928 e finado en Berlín o 17 de xullo de 2014, foi un pintor e escultor alemán.
Biografía
Otto Piene creceu en Lübbecke. Entre 1949 e 1953, estudou pintura na Academia de Arte de Múnic e na de Düsseldorf. Entre 1952 e 1957 estudou filosofía na universidade de Colonia. En 1959 celebrou a súa primeira exposición individual na Galería Schmela de Düsseldorf. En 1964 aceptou un posto como docente na Universidade de Pensilvania, cargo que exerceu durante catro anos. A Universidade de Baltimore nomeouno Doutor en Belas Artes en 1994. Ultimamente alternaba as súas residencias entre Massachusetts e Düsseldorf.
Obra
En 1957, Piene e Heinz Mack fundaron o grupo ZERO, uníndoselles en 1961 Günther Uecker. Este grupo mostrouse moi activo entre 1961 e 1966, celebrando numerosas exposicións, así como publicando de xeito periódico a revista homónima. A esa época pertencen obras como Lichtballette ("Balé de luz") e Rauchbilder ("Imaxes de fume"), no que a relación entre a obra exposta e as enerxías naturais primarias son máis que evidentes. Piene participou con obras súas en documenta en 1959, 1964 e 1977.
Otto Piene traballou cos seus Rauchbilder; lume e fume son elementos importantes nas súas obras. Tamén experimentou con combinacións de elementos multimedia. Xunto cos seus correlixionarios Günther Uecker e Heinz Mack, converteuse en portavoz do Neuen Idealismus ("Novo Idealismo"). En 1968 realizou, en colaboración con Aldo Tambellini, o programa televisivo Black Gate Cologne, que é recoñecido como un dos pioneros no seu xénero.
Tamén participou en dúas edicións da Bienal de Venecia, en concreto nos anos 1967 e 1971. En 1985 fixo o propio na Bienal de São Paulo. Quizais a súa obra máis popular fose o Arco da vella creado para a clausura dos Xogos Olímpicos de Múnic.
Livré-sur-Changeon
Livré-sur-Changeon (en Liverieg-Kenton) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Martos
miniatura|250px|Barrio de San Amador. La Peña ó fondo
Martos é un concello español situado no suroeste da provincia de Xaén, en Andalucía, a 24 km da capital provincial. Aséntase entre a Campiña de Xaén e a zona noroccidental das serras Subbéticas.
Ten unha poboación en 2008 segundo o INE de 24.520 habitantes. É considerada unha cidade clave na Área metropolitana de Xaén xa que é a 2ª cidade máis importante de devandita área logo de Xaén capital debido á industria que concentra. Ademais de desenvolver actividades fabrís relacionadas coa agricultura, existen minas de trípoli, que se extrae para usos industriais.
Debido á calidade e a gran cantidade de aceite de oliva que se produce na cidade, Martos é denominado habitualmente La cuna del olivar, e é considerado o primeiro produtor de aceite de oliva do mundo, tendo ata unha variedade propia de oliva, chamada picual ou marteña.
Os límites municipais de Martos son: ao norte cos termos de Torredonjimeno e Jamilena, ao leste cos de Los Villares e Fuensanta de Martos, ao sur cos de Alcaudete e Castillo de Locubín, e ao oeste cos de Santiago de Calatrava e Almedinilla (este último de Córdoba).
Valle de Villaverde
Valle de Villaverde (oficialmente, até 2005 denominado Villaverde de Trucíos) é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Asón-Agüera. Como enclave cántabro no País Vasco limita cos municipios biscaíños da comarca das Encartacións de Carranza, Arcentales e Trucíos.
Na parte meridional do municipio sitúase a fonte do río Agüera, cuxo val ten altitudes de máis de 400 metros. O municipio é atravesado de oeste a leste pola liña de ferrocarril FEVE Santander-Bilbao.
Historia
A área das Encartacións, onde se enclava Valle de Villaverde, estivo habitada en tempos prerromanos polos autrigones, non polos cántabros.
O val foi adquirido a mediados do século XV por Pedro Fernández de Velasco, segundo conde de Haro, deixando de pertencer ao Señorío de Biscaia, ao que foran vinculando a comarca durante a Idade Media, o cal é o antecedente da actual situación como enclave cántabro no País Vasco. Durante o Trienio liberal e a creación dos municipios, o territorio recibiu o nome de Villaverde de Trucíos (en 2005 recuperou o nome de Valle de Villaverde). En 1833, ao producirse a división provincial, Villaverde, como antigo señorío, foi unido á provincia de réxime común máis próxima, Santander.
Patrimonio
Do patrimonio histórico artístico do municipio destaca a igrexa de Santa María, en ruínas debido ás batallas carlistas de 1875 que se produciron na zona e ao paulatino abandono posterior.
Política
Ao igual que o Enclave de Treviño (un enclave burgalés situado en Álava), este territorio é reclamado por algúns partidos nacionalistas vascos como propio, aínda que o presidente da comunidade autónoma de Cantabria, Miguel Ángel Revilla, e as forzas políticas maioritarias de Cantabria son totalmente opostos a cesión.
En 1979, durante a elaboración do Estatuto de Autonomía do País Vasco (o "estatuto de Guernica") os deputados nacionalistas vascos Xabier Arzalluz (PNV) e Juan María Bandrés (Euskadiko Ezkerra), afirmaron que o artigo 8 do estatuto, que prevía a agregación "á Comunidade Autónoma do País Vasco doutros territorios ou municipios que estiveran enclavados na súa totalidade dentro do territorio da mesma" redactárase para permitir a incorporación de Treviño a Álava e de Villaverde a Biscaia.
Posteriormente, durante a década dos oitenta e principios da dos noventa, realizáronse varios intentos para integrar o concello en Biscaia. O 26 de setembro de 1986 seis dos sete concelleiros do municipio (tres socialistas, un do Partido Demócrata Popular, un de Coalición Popular e un do Partido Rexionalista de Cantabria), presidido por Piedad González (PSC-PSOE), acordaron solicitar a incorporación de Villaverde á comunidade autónoma do País Vasco e o abandono da de Cantabria. A Deputación Foral de Biscaia apoiou a resolución municipal, mais a Asemblea de Cantabria, en sesión plenaria celebrada o 20 de outubro do mesmo ano, rexeitou totalmente a petición.
A oposición dos partidos políticos cántabros provocou que os seus representantes no municipio (como a alcaldesa, Piedad González) abandonasen as súas respectivas formacións. Nas eleccións municipais de 1987, agrupacións de electores que apoiaban a incorporación a Biscaia obtiveron a maioría dos sufraxios, repetindo González como alcaldesa, nesta ocasión á fronte da Agrupación Unitaria Independente. Con González ao mando, o pleno do concello do 30 de outubro de 1987 acordou solicitar a convocatoria dun referendo para acordar a integración en Biscaia. Unicamente a Unión para o Progreso de Cantabria de Juan Hormaechea mostrara a súa non oposición a dita integración. En 1988, o Consello de Ministros rexeitou tomar en consideración a solicitude para celebrar un referendo. Este acordo do Consello de Ministros foi recorrido pola Deputación Foral de Biscaia e polo Concello de Villaverde de Trucios ante o Tribunal Supremo. As pretensións dos demandantes foron desestimadas en sendas sentenzas do 22 de xaneiro de 1993, e do 24 de febreiro de 1997.
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009, Coalición por Europa obtivo 98 votos, PSOE 33 votos, PP 21 votos e Iniciativa Internacionalista 9 votos.
As seguintes táboas mostran os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Golf
miniatura|dereita|200px|[[Campo de golf de Meis]] O golf é un deporte de precisión, que ten como obxectivo introducir unha bóla nos buracos que están distribuídos no campo co menor número de golpes, empregando para cada tipo de golpe un pau dun conxunto de paus lixeiramente diferentes entre eles, xa que a cabeza do pau ten graos distintos, igual que as varas teñen lonxitudes distintas. A menor número de graos maior lonxitude da vara e polo tanto máis distancia. Como máximo poden levarse 14 paus.
O golf ten as súas orixes no século XV en Escocia, onde os pastores se entretiñan golpeando croios con paus ata chegar a unha meta. Co tempo os pastores perfeccionaron o xogo e introduciron as primeiras regras básicas.
Máis tarde o golf chegou á aristocracia e á alta burguesía. Desenvolvéronse os paus e as bólas, engadindo diversas bases de metais, para poderen golpear a maior ou menor distancia as bólas e mellorar as súas traxectorias. Tamén xurdiron os primeiros campos de golf e establecéronse regras máis precisas para o xogo. Co incremento das distancias dos golpes mesmo comezaron a usarse vehículos especializados para os desprazamentos, aínda que tamén se usen para achegarse ó punto de partida dos campos dende a recepción se está moi afastado. A meta converteuse nun buraco, no que debía entrar a bóla despois dun número determinado de golpes.
Historia
miniatura|O [[emperador Xuande da dinastían Ming xogando ao chuiwan]] Aínda que o golf moderno se orixinou en Escocia no século XV, as orixes anteriores do xogo non están claras e son motivo de debate. Algúns historiadores trazan as súas orixes ata o xogo romano da paganica, en que os xogadores empregaban un pau para golpear unha bóla de coiro. Unha teoría afirma que este xogo se expandiu por Europa segundo os romanos conquistaban o continente durante o século I a.C., e finalmente evolucionou ata o deporte moderno.
Outros autores citan o chinés chuiwan (捶丸; "chui" significa golpear e "wan" bóla pequena) como proxenitor, que se xogaba entre os séculos VIII e XIV. Un debuxo da dinastía Ming do artista Youqiu datado en 1369 titulado "Banquete de outono" amosa un membro da corte imperial golpeando co que parece un pau de golf unha bóla co obxecto de introducila nun burato. Crese que o xogo se introduciu en Europa durante a Idade Media.
A primeira referencia escrita ao golf moderno en Escocia é a súa prohibición por Xacobe II en 1457, por supor unha distracción para aprender a disparar co arco. Xacobe IV levantou a prohibición en 1502 cando se converteu el mesmo en xogador de golf, e os primeiros clubs rexístranse en 1503–1504. En 1744 fundouse en Escocia a primeira asociación de xogadores, e en 1745 en Gran Bretaña desenvolveuse o primeiro regulamento do golf. As primeiras asociacións de golf foron a Honourable Company of Edinburgh Golfers (1744) e The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews (1754). En 1764 creouse o percorrido estándar de 18 buratos en St Andrews.
O golf formou parte do programa olímpico dúas veces nos inicios dos xogos, en París 1900 e en St. Louis 1904, nos que só se realizaron competicións masculinas e os Estados Unidos e o Canadá foron os únicos participantes. Despois de 112 anos de ausencia, o golf volveu aos Xogos Olímpicos nos xogos de Río 2016 e tamén o foron en Toquio 2020.
O campo de xogo
miniatura|Elementos típicos dun percorrido parcial ou buraco: 1 Tee de saída. 2 Obstáculo de auga frontal. 3 Rough. 4 Fóra de límites. 5 Bunker de area. 6 Obstáculo de auga lateral. 7 Fairway. 8 Green. 9 Bandeira. 10 Buraco. O golf, a diferenza doutros xogos con bólas ou balóns, non ten un campo de xogo estándar, existindo unha gran variedade de campos que lle dan a este un rol fundamental no desenvolvemento do xogo.
Practícase nun campo de herba natural, ao aire libre. O campo de xogo ocupa unha superficie espazosa e componse de percorridos parciais, chamados comunmente rúas, ao final dos cales hai un buraco (por extensión, cada un destes percorridos parciais denomínanse tamén buraco). Os buracos ordénanse segundo unha numeración que indica a orde de execución dos buracos e lle dá nome a cada un: buraco 1, buraco 2 etc., se ben nalgúns campos de golf ós buracos dáselles tamén outro nome tomado dalgunha das súas características: a dificultade, o deseño etc.
O xogo, ao seu máis alto nivel, xógase nun campo con 18 buracos, aínda que hai campos recreativos cun número inferior de buracos, xeralmente 9. Segundo as normas da USGA (United States Golf Association) considéranse "campos profesionais" aqueles onde a suma das distancias totais dos 18 buracos, medindo dende as marcas negras dos "tees" de saída ata o buraco, supera as 7 000 iardas; mentres que os que non superan esta lonxitude, sexan ou non de 18 buracos, son "campos turísticos-recreativos".
Cada percorrido parcial ou buraco dun campo de golf debe ter un "tee" de saída, o propio buraco, cun diámetro de 107,9 mm, e un "green" arredor do buraco. Hai outras formas estándares de terreo entre o tee e o green, como o "fairway" (a parte central do percorrido), "rough" (zonas de herba alta, xeralmente nos bordos do percorrido), "bunker" (trampas de area), e varias ameazas (rochas, auga, plantas); pero cada buraco é único no seu trazado específico e na súa distribución.
Puntuacións
miniatura|200px|dereita|Unha pelota de golf xunto ao buraco. Na súa modalidade máis estendida, o obxectivo do xogo é facer todo o percorrido no menor número posible de golpes. A puntuación dun xogador de golf adoita expresarse como a diferenza entre o número de golpes do xogador e os que ten asinado o percorrido, chamado par do campo, que é a suma do pares de cada percorrido parcial. Un burato dun só golpe chámase burato en un (ou "ace") e prodúcese cando o xogador mete a bola dun só golpe dende o tee. Outros resultados comúns para os buratos tamén teñen termos específicos con nomes de paxaros en inglés.
Outra modalidade de puntuación menos estendida, é a denominada match play, na que cada xogador ou equipo se anota un punto por cada buraco onde fixera menor número de golpes co rival.
O golf en Galiza
miniatura|Campo de Golf da Zapateira En Galiza o golf está organizado en torno á Federación Galega de Golf.
Os campos históricos son catro: Real Aeroclub de Vigo, Real Club de Golf da Coruña, Real Aeroclub de Santiago e Real Club de Golf de la Toja, aínda que na actualidade xurdiron moitos outros, sobre todo na zona turística da costa das provincias de Pontevedra e A Coruña e arredor de centros termais no interior, como o Campo de Golf Balneario de Augas Santas ou o de Campo de Golf Balneario de Mondariz.
Torneos majors
Os torneos majors son os catro campionatos masculinos máis prestixiosos do ano. En orde cronolóxica son o Masters de Augusta, o US Open, o British Open e o Campionato da PGA.
O Masters de Augusta, xogado no Augusta National Golf Club de Augusta, Xeorxia, dende o seu inicio en 1934, é o único campionato major que se xoga no mesmo campo todos os anos. O US Open eo campionato da PGA xóganse en campos dos Estados Unidos, mentres que o British Open se xoga en campos do Reino Unido.
Caso Schoklender
O caso Schoklender é a denominación que recibe o parricidio ocorrido na madrugada do 30 de maio de 1981 en Buenos Aires, cando Sergio e Pablo Schoklender asasinaron os seus pais no seu piso do barrio de Belgrano no que vivían. Este caso foi moi coñecido e conmocionou a opinión pública da Arxentina.
Golf
Torneos majors
O golf feminino non ten un conxunto de majors aceptado globalmente.
Poros
Poros (en grego: Πόρος) é unha pequena illa dobre grega en parte sur do golfo Sarónico a unha distancia de 48 km ao sur do Pireo e separada por unha canle marítima de douscentos metros do Peloponeso.
Poros está formada por dúas illas: Sphairia, a parte sur, a cal ten unha orixe volcánico e Kalaureia a parte norte.
A illa contén un rica vexetación. Moita da parte norte, leste e oeste ten unha vexetación moi tupida con bosques de piñeiros no sur e o centro.
Xeografía e xeoloxía
A illa é moi montañosa. O pico máis alto é o Vigla de 358 metros en parte centro-oeste. A illa posúe numerosas calas nas que desembocan pequenos regatos estacionais.
A xeoloxía da illa comprende rocas de sedimento do mesozoico ao cenozoico (calcaria e arenisca do tipo Flysch) e ofiolita, así como rocas volcánicas do período neóxeno en Sferia.
A illa de tectónicamente parte da era terciaria
miniatura|dereita|320px|Illa de Poros
Historia
Os estudos recentes suxiren que Poros estivo inhabitada ata a idade de bronce. Tumbas na illa foron datadas no período micénico existindo estruturas desde polo menos mil anos antes de Cristo.
A antiga cidade de Kalaureia foi o refuxio de Poseidón, as ruínas da edificación atópanse aínda accesibles nun outeiro próximo á cidade. Estas ruínas poden estar relacionadas cos santuarios de Geraistos e Tainaros.
Algúns historiadores antigos indicaron a Poros coa casa de Anfictionía no período arcaico, unha liga de cidades composta por Poros, Atenas, Exina, Epidauro, Ermioni, Nauplia e Orcómeno. De todos os xeitos non existen evidencias disto.
Na época do imperio Bizantino, Poros e outras illas da zona sufriron o acoso dos piratas.
Durante a ocupación do imperio otomán Poros permaneceu independente e axudou ás illas veciñas a iniciar a guerra de independencia de Grecia.
Lugares de interese
A cidade de Poros posúe bonitos edificios neoclásicos construídos en forma de anfiteatro na ladeira dunha montaña. Nesta cidade atópase a torre do reloxo en 1927. miniatura|Poros Toore do Reloxo
O museo arqueolóxico de Korizis mostra os restos do santuario de Poseidón, Trecén e outros procedentes de sitios arqueolóxicos próximos.
A prestixiosa [academia naval helénica] está situada en Poros, a cal ten o primeiro estaleiro moderno de Grecia, establecido durante a guerra de independencia grega en 1827
Manuel Otero Bárcena
Manuel Otero Bárcena, nado en Valga e finado no mesmo concello o 28 de agosto de 1945, foi un empresario galego.
Traxectoria
miniatura|350px|De pé, de esquerda a dereita: [[Apolinar Torres, Avelino Rodríguez Elías, Laureano Domínguez Cao-Cordido e Manuel Lustres Rivas. Sentados Jaime Solá, Manuel Otero Bárcena e Blas Agra Mancebo. Entrega do premio de xornalismo Manuel Otero Bárcena, 1932.]] Fillo de Joaquín Otero Mariño e irmán de Joaquín Otero Bárcena. Foi o primeiro empresario que fretou vagóns frigoríficos para transportar o peixe galego a Madrid e Barcelona. Foi presidente da Cámara de Comercio e da Liga de Amigos e deputado provincial. Foi director-propietario de Faro de Vigo de 1929 a 1944, transformou a empresa en sociedade anónima e adquiriu a propiedade do Faro de Vigo á familia Lema en 1935, para devolverlla en 1944, un ano antes da súa morte. Finou na Bouza (Valga) o 28 de agosto de 1945.
Vida persoal
Casou con María Dolores Rubido Martínez e foi pai de Manuel Otero Rubido.
Reporteiro, reporteira
miniatura|250x250px|Unha reporteira filmada por un [[camarógrafo durante unha reportaxe.]] Un reporteiro é un xornalista cuxa principal actividade consiste en colleitar e presentar informacións sobre un determinado evento ou acontecemento de certa actualidade, o que frecuentemente debe facer desde o lugar mesmo onde se producen ou se produciron os feitos significantes.
Tipos
Entre os que se dedican a esta actividade, é posible distinguir os seguintes casos:
Misión
esquerda|miniatura|327x327px|Un reporteiro-camarógrafo nunha misión da MINUSTAH no ano 2006. O reporteiro é un xornalista de campo, que recolle e verifica informacións sobre o terreo mesmo dos acontecementos, e segundo os casos, ou ben el mesmo traballa o material obtido para darlle formato de difusión, ou ben transmite ese material aos seus colegas, ás veces chamados «xornalistas de escritorio», que serán quen se encarguen dos detalles finais, xerando reportaxe cinematográfica, e/ou vídeo, e/ou artigo escrito, e/ou rexistro de son, ou o que sexa.
A reportaxe non sempre ten por obxectivo expor unha situación global, pois en moitos casos limítase a ilustrar un evento ou aspecto puntual, respectando a unidade de tempo, espazo, e problemática.
Durante unha reportaxe, o reporteiro describe os feitos, insere as observacións e comentarios das testemuñas, informa as fontes, e expón a problemática ou asunto. Unha das cousas máis importantes nunha reportaxe, é a claridade, a axilidade, o sinal transmitido polo xornalista, e o ambiente e entusiasmo que logra recrear. As descricións e as sensacións subxectivas do reporteiro ou dos seus entrevistados, poden chegar a complementar moi ben a análise crúa dos feitos.
O Arrabal, Oia, Oia
O Arrabal é un lugar da parroquia de Oia, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 239 habitantes (111 homes e 128 mulleres).
No lugar do Arrabal sitúase a capital do concello.
Tvrđa
Tvrđa, o casco antigo da cidade de Osijek, Croacia, é o maior e mellor conservado conxunto de construcións barrocas dese país. Conformado por unha traza italiana construída polos Habsburgo na beira dereita do río Drava, para o World Monuments Fund (WMF) é un «exemplo único dun centro urbano barroco militar, administrativo e comercial do século XVIII».
A traza italiana construíuse nas inmediacións da Osijek medieval despois da derrota das forzas otomás en 1687, dada a importancia estratéxica da cidade. A edificación comezou en 1712 con base nos planos de Mathias von Kaiserfeld e, posteriormente, Maximilian Gosseau de Henef. Tres anos despois completáronse os cinco baluartes e dous enreixados planificados, mentres que para 1735 concluíuse a construción da cidade interior e tres bastións adicionais no norte. No momento da súa conclusión era a fortaleza dos Habsburgo máis grande e avanzada na fronteira co Imperio otomán. Rodeado con muros e valados, contaba con catro portas principais en cada un dos puntos cardinais. En 1717 engadiuse iluminación e, a partir de 1751, foi o primeiro sitio de Croacia con subministración pública de auga.
Despois do Congreso de Berlín de 1878 reduciuse a súa importancia militar, pois mellorou a estabilidade na rexión. Pola súa banda, na década de 1920 destruíronse a maioría dos muros e fortificacións do lugar posto que representaban un obstáculo para o desenvolvemento de Osijek. Só se conservou a porción norte das murallas e a súa porta, coñecida como «porta de auga» (en vodena vrata), e partes de dous bastións. Así mesmo, quedou intacto o centro da cidade que alberga igrexas, museos, escolas, edificios públicos, restaurantes e bares. Tamén sufriu danos significativos durante a Guerra de Croacia, polo que foi engadida á lista de 1996 de sitios máis ameazados desenvolvida polo WMF. En 2005, presentouse para a súa consideración como posible Patrimonio da Humanidade.
Eras medieval e otomá
dereita|miniatura|275x275px|Tvrđa desde a beira oposta do [[río Drava, na posible localización da ponte de Suleiman.]] O centro da Osijek medieval, cuxo nome se rexistrou por vez primeira no ano 1196, localizábase nas beiras do río Drava. Desde comezos do século XII era un asentamento comercial e portuario, beneficiado pola súa localización ao sur de Buda e Pécs. Albergou a igrexa románica da Santísima Trindade e entre 1526 e 1687 permaneceu baixo control do Imperio Otomán. Con todo, non se modificou significativamente o seu deseño, aínda que con templos islámicos e edificios públicos adquiriu unha aparencia oriental. Co paso dos anos, conserváronse algúns rastros dese poboamento.
Adquiriu recoñecemento internacional durante o período otomán grazas á «ponte de Solimán», cuxa construción iniciou İbrahim Pasha o 16 de agosto de 1526 por orde de Suleiman o Magnífico. Conectaba Osijek con Darda e era un camiño de madeira sobre pías de aproximadamente sete quilómetros de longo e seis metros de ancho. En 1664, o señor feudal croata Nikola Zrinski ordenou incendialo, con todo, reconstruíuse durante o goberno de Suleiman II, para ser reducido a cinzas en 1686 a mans das tropas dos Habsburgo.
Primeiro deseño de finais do século XVII
En 1687, comezou o desenvolvemento do asentamento militar en Tvrđa cando os exércitos dos Habsburgo expulsaron aos otománs da cidade no marco da Gran guerra turca. Para Luís Guillermo de Baden-Baden, comandante en xefe do exército Imperial, a localización de Osijek tiña unha importancia estratéxica excepcional na guerra contra os turcos. Por tanto, instou á reparación das murallas e propuxo a construción dunha fortaleza con base nos principios de enxeñaría militar de Vauban.
En 1690, estableceuse o maxistrado da cidade cando aínda estaban en desenvolvemento os planos para o novo forte. Un documento de agosto do mesmo ano cualificaba de «ruinosa» a condición do asentamento. Dous meses despois, o 29 de outubro, os otománs atacaron por sorpresa. Con todo, foron repelidos grazas a unha defensa ben organizada e, o 6 de novembro, retiráronse logo dun breve asedio. Tal suceso apurou a construción das novas fortificacións. A conversión de Tvrđa nunha fortaleza barroca baseouse nos planos que o enxeñeiro Mathias von Kaiserfeld ideou en 1691.
Segundo deseño do século XVIII
esquerda|miniatura|275x275px|O antigo [[Palacio do comando xeral de Eslavonia móstrase, xunto cun plano de Tvrđa e o monumento á Santísima Trindade, no reverso do billete de 200 kunas. ]] O plano orixinal de Tvrđa deseñouse ante a necesidade de reforzar as murallas da cidade, pero non consideraba o redeseño do interior e pretendía un desenvolvemento descontrolado. Por tanto, Maximilian Gosseau de Henef ideou novos planos para un forte na beira dereita do río Drava. O enxeñeiro militar quedou a cargo da planificación cando xa comezara a construción. A partir de agosto de 1712, enxeñeiros austríacos, supervisados por Johann Stephan von Beckers —comandante do forte—, edificaron cuarteis, os cuarteis xerais do persoal, igrexas e mosteiros. Todo foi rodeado por un sistema de fosos, baluartes e sitios para artillaría con base no deseño de Gosseau, que seguiu o modelo das fortificacións militares holandesas de terras baixas.
En 1715, xa se completaran os cinco bastións e dous enreixados planificados. Ao ano seguinte engadiuse unha porta na área oeste que conducía a unha porción da cidade coñecida como Gornji Grad (en galego, cidade alta). En 1721, completouse a construción da obra exterior na beira oposta do Drava, deseñada como cabeza de ponte e para brindar protección desde o norte. Até 1783, engadiuse unha última porta, que levaba cara a outra zona da cidade chamada Donji grad (en galego, cidade baixa). A cidade interior rematouse de construír en 1733 e dous anos despois xa existían dous bastións adicionais no norte, xunto cunha oficina de correos, unha oficina de construción e un hospital. Por tanto, o forte completo estaba conformado por «oito baluartes, dúas armerías, dous almacéns grandes, os cuarteis xerais da gornición, unha corte militar, unha oficina de construción, un médico da gornición, unha caseta do sentinela, apartamentos de oficiais, un hospital militar e sete cuarteis». As fortificacións abarcaban unha área dunhas oitenta hectáreas, co que era a maior fortaleza da fronteira co Imperio otomán.
O plano de Gosseau consideraba espazos para a construción de igrexas onde anteriormente se situaban as mesquitas. Nun inicio eses lugares usáronse como igrexas, pero en 1709 os franciscanos comezaron a construción dunha igrexa barroca, consagrada en 1732. Pola súa banda, entre 1699 e 1705 edificouse un mosteiro franciscano ao que se lle engadiu, entre 1731 e 1733, unha nova á. Tal sección acabou por converterse nun novo mosteiro en 1761. En 1725, logo de levantar o seu propio mosteiro, as xesuítas empezaron a erixir a igrexa freguesa de San Miguel Arcanxo que, a pesar de estar incompleta, comezouse a utilizar en 1734. En 1730, tamén se levantou unha columna da Santísima Trindade na praza principal do forte como monumento da peste, que presentaba volutas con pedestais e catro protectores contra a enfermidade. Cincuenta e catro anos despois engadíronse catro pedestais máis e a súa respectiva estatua dun santo. Doutra banda, en 1717, Tvrđa contaba xa con iluminación e, en 1751, iniciouse nese lugar o primeiro sistema de subministración pública de auga.
A mediados do século XVIII había unhas 35 pousadas no lugar, é dicir, aproximadamente unha pousada por cada tres edificios do forte. Nun deses sitios quedou o príncipe Xosé cando visitou Osijek. Xa como Xosé II, en 1786, decretou a fusión de Gornji Grad, Donji grad e Tvrđa nun único concello municipal.
Séculos XIX e XX
No entanto, a súa importancia militar reduciuse ante o incremento da estabilidade militar e política na rexión que produciu o Congreso de Berlín de 1878. Na década de 1870 demoléronse dous bastións no noroeste, o que permitiu a construción do parque de Ambrosio (en Ambrozijev perivoj). En 1881, iniciouse a edificación da Real Escola de Gramática e, en 1890, terminouse a Real Escola Secundaria Xeral. Dezasete anos máis tarde levantouse un seminario episcopal na esquina suroeste da praza principal. Os anteriores foron os únicos edificios construídos no interior dos muros de Tvrđa nas últimas tres décadas do século XVIII.
Coa expansión de Osijek, a presenza do forte acabou por entorpecer o desenvolvemento urbano. Por tanto, entre 1923 e 1926, derrubouse a maioría das murallas para permitir a construción dunha vía tranviaria eléctrica. En 1958, demoleuse a última polvoreira, localizada detrás da igrexa do Arcanxo Miguel. A pesar da destrución da maior parte das fortificacións —só se conservaron dous bastións e o muro norte coa súa «porta de auga»—, o centro da cidade quedou intacto. Posteriormente, o Exército Popular Iugoslavo mantivo unha gornición e un hospital militar no lugar. No entanto, na década de 1980 abandonáronse gradualmente os edificios e adaptáronse como talleres para pintores e escultores locais. Doutra banda, a Guerra de Croacia causou danos estruturais no lugar a causa do colapso de teitos, paredes e pisos, o que, á súa vez, ameazou as esculturas e murais que carecían da debida protección.
Legado
dereita|miniatura|275x275px|Mapa de Tvrđa. Logo de perder importancia militar no século XIX, Tvrđa pasou a ser un centro administrativo, educativo e cultural de Osijek e da rexión. Neste sentido, foi en Tvrđa onde se organizou a primeira escola de Osijek; en 1707, introduciuse o primeiro programa educativo, tempo despois expandido e renovado. Vinte e oito anos despois comezou a funcionar a primeira imprenta. Doutra banda, nas escolas de Tvrđa estudaron os gañadores do premio Nobel Leopold Ružička e Vladimir Prelog.
Así mesmo, a reitoría e a facultade de agricultura da Universidade de Osijek ocuparon o Palacio do comando xeral de Eslavonia, mentres que a facultade de tecnoloxía de alimentos localizouse nun edificio que antigamente se empregaba como hospital militar. De acordo co censo de 2001, no distrito había 10 277 residentes en 3310 fogares. Pola súa banda, o interior da fortaleza alberga restaurantes, bares e o Museo de Eslavonia, un dos museos de tipo xeral máis grandes de Croacia. O santo patrón de Tvrđa é o Arcanxo Miguel, cuxa festividade —29 de setembro— conmemórase como o día da cidade.
Patrimonio
Para o World Monuments Fund (WMF) Tvrđa é «exemplo único dun centro urbano barroco militar, administrativo e comercial do século XVIII». Así mesmo, foi engadido na lista tentativa de Croacia para a súa consideración como posible Patrimonio da Humanidade. Dados os danos que sufriu durante o conflito militar —ao redor do 90 % dos edificios sufriron algún grao de dano—, foi engadido na lista de 1996 de sitios máis ameazados desenvolvida polo WMF. Con todo, non se volveu a agregar desde entón.
O antigo Palacio do comando xeral de Eslavonia, un plano de Tvrđa e o monumento á Santísima Trindade móstranse no reverso do billete de 200 kunas. Doutra banda, en 1999, estableceuse a Axencia para a Restauración de Osijek Tvrđa (en Agencija za obnovu osječke Tvrđe), co obxectivo de protexer, restaurar e revitalizar Tvrđa. O proceso buscaba preservar as características arquitectónicas, históricas e estéticas do lugar de acordo cos principios establecidos polo Consello Internacional de Monumentos e Sitios, aínda que preservando a súa natureza multifuncional. Considerouse tamén a colaboración internacional, particularmente co Consello de Europa. Tales esforzos lévanse a cabo co financiamento conxunto dos gobernos de Croacia, o condado de Osijek-Baranya e a cidade de Osijek.
Illas e áreas protexidas do Golfo de California
As Illas e as Áreas Protexidas do Golfo de California son un conxunto de illas, illotes e zonas costeiras situadas no Golfo de California, localizadas nos estados de mexicanos de Baixa California, Baixa California Sur, Sonora, Sinaloa e Nayarit..
Foi declarada Patrimonio Mundial pola Unesco no ano 2005 e ampliou a súa área de protección no ano 2007 e en 2011. Esta denominación está composta polos seguintes espazos naturais:
Branko Crvenkovski
Branko Crvenkovski (Бранко Црвенковски), nado en Saraxevo o 12 de outubro de 1962, é un político macedonio, presidente da Macedonia do Norte entre o 12 de maio de 2004 e o 12 de maio de 2009, cando foi substituído por Gjorge Ivanov. Anteriormente fora primeiro ministro entre 1992 e 1998 e entre 2002 e 2004.
Kosmos 421
Kosmos 421 (Космос 421 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 42, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de maio de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 421 foi o cuadraxésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo e cuadraxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 421 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de novembro de 1971.
Números primos entre si
En teoría de números, dous números naturais son primos entre si, primos relativos ou coprimos se o único divisor positivo común aos dous é a unidade. Isto é equivalente a dicir que o seu máximo común divisor é 1.
Por exemplo: o número 8 é divisíbel por 8, 4, 2 e 1, en canto que o número 15 é divisíbel por 15, 5, 3 e 1. Polo tanto, 8 e 15 son primos relativos, ao ser 1 o seu único divisor común.
Propiedades
Hai certas propiedades que son equivalentes a que
a
e
b
sexan primos entre si:
e mais a
.
x
y
tal que
ax + by = 1
, xa que pola identidade de Bézout, existen enteiros
tal que a congruencia linear
ax ≡ 1 (mod b)
ten solución módulo
, é dicir,
ten un inverso multiplicativo módulo
. En termos de teoría de aneis,
é unha unidade no anel
dos enteiros módulo
. Esta propiedade equivalente é deducíbel da propiedade anterior ao examinar
módulo
Como consecuencia do segundo punto, temos que se
son primos entre si, entón a ecuación diofantiana
Marc Ravalomanana
Marc Ravalomanana, nado o 12 de decembro de 1949, foi o presidente de Madagascar dende o 6 de maio de 2002 ata o 18 de marzo de 2009, data en que foi deposto por un golpe de estado militar, e substituído por Andry Rajoelina.
Números primos entre si
Propiedades
ax - by = c
ten infinitas solucións de
nos naturais.
Frederico Paredes
Frederico Paredes, nado o 31 de xaneiro de 1889 e finado o 4 de novembro de 1972, foi un tirador de esgrima portugués, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
En 1908 proclamouse campión do primeiro campionato nacional portugués de espada, e ao ano seguinte matou nun lamentable accidente mentres adestraba ao seu irmán Alexandre. Participou nos Xogos Olímpicos de 1920, 1924 e 1928, logrando nestes últimos a medalla de bronce en espada por equipos cos seus compañeiros Mário de Noronha, Paulo d'Eça Leal, Jorge de Paiva, João Sassetti e Henrique da Silveira.
Granada (homónimos)
O topónimo Granada pode referirse a:
Ademais, o substantivo granada pode referirse a:
A novela de Violette
A novela de Violette (en Le Roman de Violette) é unha novela escrita pola Marquesa de Mannoury publicada en 1882. Conta a historia das relacións lésbicas da protagonistas, Violette, da man da condesa de Mainfroy, e a relación desta con Florence, unha famosa artista lesbiana.
Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Lohéac
Lohéac (en Lohieg, e en galó: Lozeiac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Anisocoria
miniatura|dereita A anisocoria é unha condición caracterizada polo tamaño (diámetro) desigual das pupilas. Esta desigualdade pode ser causada por traumas sufridos nun dos hemisferios do cerebro. Ou pode ser observada en alteracións oculares dolorosas unilaterais como as ceratites ulcerativas, que causaron miose nun dos ollos mentres o outro permanece normal, dando a impresión dunha anisocoria.
Stalker
Stalker (título orixinal en ruso: Сталкер) é a quinta longametraxe do director soviético Andrei Tarkovskii. Foi rodada entre 1978 e 1979, nos estudios de cine Mosfilm e é considerada un clásico do cine soviético e da ciencia ficción.
A película de Tarkovskii trata sobre unha expedición guiada por un stalker (guía) que leva furtivamente ós seus dous clientes á Zona, un lugar misterioso ó cal se lle atribue a propiedade de poder cumprir os desexos máis íntimos das persoas que chegan ata alí. O título inglés da película, Stalker, provén do verbo to stalk, ou 'achegarse furtivamente', coma o fai un cazador. Na película, o 'stalker é un guía profesional que gaña a vida na Zona, cruzando ilegalmente a fronteira prohibida para axudar ós seus clientes a acadar o seu destino.
Mitaka
O concello de Mitaka limita cos concellos de Musashino, de Koganei, de Chōfu e cos barrios de Setagaya e de Suginami.
A Portela, A Mella, Arzúa
A Portela é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Javier de Hoyos
Javier de Hoyos Martínez, nado en Santander o 23 de outubro de 1990, é un xornalista, actor e modelo español. É licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universidade do País Vasco e máster en Xornalismo de Televisión pola Universidade Antonio de Nebrija.
Televisión
Licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universidade do País Vasco en 2012, comeza a súa traxectoria profesional en Canle Biscaia en 2011 como cámara e reporteiro cubrindo distintos acontecementos políticos, sociais, enquisas a pé de rúa e entrevistas con motivo das eleccións locais dese ano.
Durante 2012, antes de terminar a carreira, traballa como redactor e documentalista na Axencia Atlas do País Vasco, que fornece de información rexional ao grupo Mediaset España realizando entre outras cousas directos nos informativos de Telecinco e Cuatro así como labores de arquivo.
En 2013, realizou o taller de presentadores de Telecinco en colaboración coa Universidade Camilo José Cela.
En 2014, dá o salto aos informativos nacionais como redactor de Antena 3 Noticias dentro do máster en Xornalismo de Televisión no que colabora Antena 3 coa Universidade Antonio de Nebrija. Ao mesmo tempo, ficha polo portal de televisión, Fórmula TV, realizando entrevistas a actores nacionais e internacionais, presentadores, rostros da pequena pantalla, cubrindo estreas de series, festivais como o de Eurovisión e encargándose da elaboración de audiencias.
En xuño de 2015 é nomeado director de contidos multimedia de Noxvo, grupo ao que pertence Fórmula TV e outras webs asociadas como Bekia ou Los replicantes.