cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lenda do Meco
Frai Martín Sarmiento
Se ben engade que xa lera e escoitara a mesma historia en Andalucía e en Portugal, e que un autor portugués describe os mesmos feitos situándoos en Boloña (Italia), en 1244, ou no Ponto Euxino (Mar Negro), en 1258, aínda que si que semella máis probable que todo ocorrese en Portugal. Insiste nas súas dúbidas sobre a veracidade da lenda cando di que a árbore menos apta para enforcar a alguén é unha figueira, e que non ten sentido subir ata a Siradella para facelo "siendo El Grove amenísimo en todo género de árboles".
En 1757 volve a escribir sobre o tema (Confirmación ...), negando que os feitos recollidos na lenda tiveran lugar en Galicia. Pola contra, trataríase dunha superstición de orixe musulmá baseada na crenza de que os mouros que peregrinaran á Meca (de aí o de mecos, que viría significar mouros, do mesmo xeito que romeiro é o que peregrina a Roma) podían logo cometer adulterio sen que significase pecado, pois quedaban santificados. En todo caso, engadía que "será preciso confesar que hubo tantos mecos como provincias o lugares", de xeito que non se podería responsabilizar ós galegos de semellantes comportamentos. Tamén é certo que tódalas versións da lenda coinciden en que o personaxe non era galego.
A posible orixe portuguesa do Meco tamén pode basearse no consello que dan os pais ós fillos, recollido por Blutteau no norte de Portugal: "Nâo perdoen ao Meco, porque ele cornudou aos nossos paes".
OVocabulario portuguez e latino de Raphael Blutteau (1716) dá a meco o significado de luxurioso e disoluto. Explica que ós Miñotos (relativo ó Miño portugués, ás súas ribeiras ou os seus habitantes) se lles preguntaba se perdoaran ó Meco, e estes facían a mesma pregunta ós galegos da beira norte do Miño, porque "o caso é que un miñoto, estando en Galicia, quitoulles a moitas doncelas a honra, e púxolles a moitos casados os cornos, polo que os galegos quedaron moi sentidos e rabiosos, e este foi alcumado o Meco". O mesmo Blutteau, nun suplemento ó dicionario amplía a información asegurando que se trataba dun médico da provincia de Braga que cometeu adulterio, sen que o marido chegase a perdoalo, e de aí meco por médico. Igualmente, en San Pedro de Rates (Póvoa de Varzim) non din nunca que perdoen ó Meco, o que indica que este fixera unha acción que merece un castigo perpetuo.
Sarmiento tamén recolle esta pregunta retranqueira dirixida polos portugueses do sur ós seus compatriotas das provincias do norte.
Murguía (Galicia, 1888) recolle esta lenda: "Conocida es de todos la burla que fuera del país se hace de sus hijos, a los cuales refieren e aplican el lance del Meco, lance que aquí adjudicamos a los habitantes del Grove . Pero engade que a lenda tamén corre en Francia, onde nomeaban ó protagonista como Mechi, Meuchi ou Machi: neste caso era un quincalleiro que apareceu morto nun camiño . Con estes datos, Murguía rexeita a relación da Lenda do Meco con mouros e Mahoma.
E Carré Aldao cita un dito popular que semella común que di que A este non lle salva ou non lle ha de valer nen a bula do Meco, o que indicaría que o tal Meco tería grande indulxencia para toda clase de excesos.
A Lenda do Meco en tempos recentes
En 1898, o entón ministro Eugenio Montero Ríos utilizou a lenda para explicar que a perda de Cuba e o desastre do 98 non fora só unha responsabilidade do seu goberno senón de tódolos partidos do momento, exclamando no Congreso que:
En 1930, o grovense Francisco Franco Calvete, ordenanza de Correos, escribiu unha pequena obra de teatro ou zarzuela co título de "O señor feudal ou ¿Quen matou o Meco?". Narra os amores imposibles entre Marirrosa e Xoán Manoel por culpa de don Juan de la Meca, a quen ó final matan entre tódolos veciños para recuperar a liberdade.
Xa ó pouco de publicarse o drama comezou a falarse dunha maldición do Meco, pois se foron producindo diferentes desgrazas e mortes. Poucos días antes da estrea da obra morreu unha tía dos dous protagonistas. Adiouse a estrea e tamén, uns días antes da nova data morreu o autor, o propio Franco Calvete, con só 28 anos. O irmán conseguiu que os actores aceptaran unha terceira data, pero morre outro actor. Por fin, a obra estréase en marzo de 1931, pero en 1932 morre o irmán do autor, Emilio Franco.
En 1948, García Moldes decide repoñer de novo o drama, pero caeu un raio sobre o local onde facían os ensaios. En todo caso, a obra representouse. Pero houbo un erro no cartel que anunciaba o acto, e en lugar de escribir 5 e 6 de marzo, púxose o 5 e 6 de maio. Pois ben, o 6 de maio, García moldes morreu dun disparo a escasos metros de onde se supón que estaba a taberna na que aquel mozo matara ó Meco. Todas estas desgrazas se queren explicar polo feito de que o Meco, ó morrer enforcado, é unha ánima que nunca poderá atopar sosego.
Tamén en 1948 publicouse un xornal no Grove baixo a cabeceira O' Meco, dirixido por Manuel Lueiro Rey (que asina o editorial baixo o pseudónimo de Gudea), para desenvolver aspectos do personaxe e da obra teatral de Franco Calvete. Publicouse só un número, con catro páxinas, e semella que estivo pensado máis que nada para publicitar a reposición do devantido drama.
En 1963, Luís Seoane publicou un cartafol con (chegada do Meco a Galicia, contacto coas mulleres, levantamento dos veciños, persecución do Meco e aforcamento deste) gravados a dúas tintas de distintos momentos da historia do Meco. Editáronse cen exemplares e con el inaugurouse a editorial Ediciós do Castro. En 1980, o concello do Grove publicou unha reprodución reducida de once gravados.
Igualmente, o mesmo ano pintou un óleo baixo o título de O Meco que reflicte o momento en que un grupo de cinco veciños do Grove alzan as súas fouces contra o Meco.
Outras acepcións
A lenda do Meco está detrás do significado que lle dá o DRAG a meco como home luxurioso. Nun Sínodo celebrado en Cuéllar (Segovia) en 1325, amplíase a explicación do sexto Mandamento, non fornicarás ou non cometerás actos impuros, con estas palabras: "non serás Mecho, que es non farás adulterio", empregando aquí meco como sinónimo de adúltero, fornicador, disoluto (ou mesmo quincalleiro).
No Corpus de Pontevedra saía no século XVIII a chamada Vella do Grove: "E nas foliadas/ de tempos a tempos/ a Vella do Grove/ con cos e mantelo./ E con carantoña/ facendo o fedello/ botando pernadas/ que matou o Meco".
Co nome do Meco - ou cocón- coñécese tamén un personaxe lendario co que se asusta ós meniños cando se portan mal, como serían o home do saco, do unto ou Mariamanta.
Aníbal Otero recolle meco co significado de vento forte, en remuíño, que a crenza popular supón producido por algún ser mitolóxico indeterminado.
A figueira do Meco no século XXI
A tradición local sitúa a figueira na que enforcaron ó Meco saíndo dunha greta entre dous enormes cons no monte inmediato á Siradella, ó pé dun castro.
Dada a precariedade actual da árbore -á que se lle supón unha idade de 80-100 anos- e para evitar a morte e perda dun exemplar simbólico e tan significativo na historia do Grove, a Comunidade de Montes de San Martiño solicitou en 2014 á Deputación que, a través do Centro de Investigación Forestal de Lourizán, intentase a súa clonación. Foi a Estación Fitopatolóxica de Areeiro (en Lourizán) quen conseguiu os permisos oportunos e en 2017 cortou varias ramas para poder replicar a árbore.
Don't Stop Me Now
"Don't Stop Me Now" (en galego «non me deteñas agora») é unha canción da banda de rock británica Queen, lanzada como sinxelo do álbum Jazz en 1978. É a canción número doce do álbum.
A canción baséase no piano tocado por Freddie Mercury, mentres entraban a facer acompañamento Roger Taylor e John Deacon coa batería e o baixo respectivamente. Na versión de estudio, Brian May só intervén coa guitarra durante o solo, mentres que na versión en vivo que apareceu durante o Jazz Tour e o Crazy Tour, Brian May tocaba acordes para darlle un son máis inclinado cara ao rock.
Aínda que a canción alcanzou o posto n.º 9 nas listas británicas, superando a "Bicycle Race"/"Fat Bottomed Girls", só alcanzou o posto n.º 86 nos Estados Unidos.
No 2005 foi elixida polos espectadores do programa de televisión da BBC Top Gear como "a mellor canción para conducir da historia".
Vídeo musical
O videoclip da canción foi dirixido por J. Kliebenstein e gravado no Forest National de Bruxelas, Bélxica, o 26 de xaneiro de 1979. Curiosamente, no videoclip pódese ver a Brian May tocando a guitarra durante case toda a canción, aínda que debido á construción rítmica da mesma, este instrumento non se escoite ata a súa intervención co só de guitarra.
En directo
Considerada, no momento do seu lanzamento, como unha canción "menor" dentro do canon de Queen, só se interpretou en directo en 1979, cunha última actuación na xira Crazy Tour. Na versión de estudio, Brian May unicamente toca a guitarra durante o "solo", pero nas interpretacións en directo, durante os tours Jazz e Crazy, May tocaría tamén durante o resto da canción. Unha versión en directo foi incluída no álbum Live Killers (1979).
Outros medios
A canción utilizouse en numerosos anuncios publicitarios; VH1, Opel, ENTEL ou Telefónica son algúns exemplos.
Tamén foi utilizada en diferentes películas e series, tales como Shaun of the Dead (2004), Sonic the Hedgehog (2020), Shazam! e Amigos... (2011).
Darren Criss, interpretando a Blaine Anderson realizou unha versión da canción na serie Glee, para o episodio Diva.
En 2016, foi utilizada no tráiler de lanzamento de Plants vs. Zombies: Garden Warfare 2. Tamén é usada como canción do Just Dance 2017.
Tamén aparece no segundo episodio da primeira tempada da serie de Netflix, Umbrella Academy.
Rexións históricas de Suecia
miniatura|455x455px|As tres rexións históricas de Suecia As rexións históricas de Suecia (landsdelar) son as tres antigas "partes principais" do país, Svealand, Götaland e Norrland. É unha división xeográfica tradicional sen función administrativa ou carácter oficial, pero utilizada en varios contextos.
O uso máis común destas partes do país en contextos cotiás hoxe en día é probablemente nos informes meteorolóxicos.
Os nomes aparecen tamén en certas divisións de distrito, como por exemplo Mellersta Norrland e Övre Norrland, que nomean a dúas das chamadas áreas nacionais (riksområde) en contextos estadísticos.
Datos xeográficos
A seguinte táboa fai referencia á distribución que ten sido xeralmente aceptada nos últimos séculos.
Eurostopodinos
A dos eurostopodinos (Eurostopodinae) é unha das tres subfamilias de aves da orde dos caprimulxiformes nas que, segundo algúns autores, se subdivide a familia dos caprimúlxidos.
Son pequenas aves de ás longas cunha plumaxe críptica combinando as cores gris e marrón para camuflarse cando descansan no chan. Aliméntanse de insectos capturados en voo. Un único ovo branco é colocado directamente no chan e incubado por ambos os pais. Os pitos poden camiñar pouco despois de eclosionar o ovo.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1988 polos ornitólogos estadounidenses Charles Sibley, Jon Edward Ahlquist e Burt Monroe Jr.
Clasificación
Os eurostopodinos comprenden sete especies existentes en dous xéneros, Eurostopodus e Lyncornis:
Nota taxonómica
A orde dos caprimulxiformes comprende varias familias de paxaros insectívoros nocturnos, esteatornítidos, podárxidos, nictibíidos, caprimúlxidos e egotélidos. A dos caprimúlxidos normalmente dividíase en dúas subfamilias, cordeilinos e caprimulxinos.. Ás veces, as especies do xénero Eurostopodus foron considerados como unha subfamilia dos caprimúlxidos, pero algúns estudos téñenos como un grupo irmán, mentres que outros trátanos como un clado dentro dos caprimúlxidos, e outros consideran que o xénero Eurostopodus pode non ser monofilético. Pero ultimamente considérase a este xénero, xunto con Lyncornis, como unha subfalilia dos caprimúlxidos.
Características
Os eurostopodinos son grandes en comparación con moitos caprimúlxidos, pero polo demais teñen unha estrutura similar. Son de ás longas e de rabo longo, e son lixeiros para a zona das ás, o que os fai poderosos e áxiles no voo. Unha diferenza importante dos caprimúlxidos típicos é a falta de serdas ao redor do peteiro. Son nocturnos e teñen un tapetum lucidum reflectante na parte posterior do ollo. Os picos son pequenos, pero estas aves teñen unha abertura moi grande para atrapar insectos en voo. Os pés e as pernas son pequenos e débiles, e os dedos están parcialmente palmados. A garra do dedo medio ten un peite no seu bordo interior, que pode usarse para o coidado da plumaxe.
A plumaxe está debuxada de forma críptica con marróns e grises, para facer que estas aves que anidan no chan sexan difíciles de ver cando descansan durante o día. Algunhas especies teñen manchas brancas nas ás, e as dúas do xénero Lyncornis (grande e malaio) teñen "orellas" na parte traseira da coroa. Os cantos destas aves son tres ou máis notas repetidas, ás veces con asubíos ou sons burbullantes, e son típicamente emitidas ao amencer ou ao anoitecer.
A Venda, Neiras, Sober
A Venda é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Eurostopodinos
Distribución e hábitat
Os eurostopodinos atópanse desde a China a través do sueste asiático ata Australia. As poboacións tropicais son na súa maioría sedentarias, pero as dúas especies australianas son migrantes parciais. Estas son aves de bosques abertos ou claros e beiras.
Nutrición
Todos os eurostopodinos aliméntanse case na súa totalidade de insectos capturados en voo, normalmente couzas e escaravellos. Cazan no solpor e pola noite, e comen as súas presas na á. O voo é flotante e retorcido, e pode estar intercalado con períodos de repouso no chan, nunha estrada ou nunha árbore. Estas aves beben en voo, planeando baixo sobre a auga e mergullando o peteiro.
Reprodución
Non se constrúe ningún niño, o único ovo branco ponse directamente no chan ou sobre follas. A femia incuba o ovo durante o día, confiando principalmente no excelente camuflaxe da plumaxe para evitar os depredadores. O macho toma a incubación durante a noite, pero descansa a certa distancia cando a femia está criando. Se é necesario, a femia tentará distraer o intruso lonxe dos ovos, ou realizar unha exhibición de defensa con ás abertas, gorxa inflada e sons sibilantes. Os ovos eclosionan en tres ou catro semanas, e as crías poden camiñar pouco despois de eclosionar. Os pitos son alimentados por ambos os pais.
Inés Monteagudo Romero
María Inés Monteagudo Romero, nada en Esteiro (Muros) en 1965, é unha política galega do PPdeG.
O Ventorrillo, Neiras, Sober
O Ventorrillo é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Ischnochiton obtusus
Ischnochiton obtusus é unha especie de molusco. Foi descrita por primeira vez por Carpenter en 1893.
Inés Monteagudo Romero
Traxectoria
Filla de José María Monteagudo Romaní. Técnica da Administración pública. Nas eleccións municipais de 2015 encabezaou a candidatura do PPdeG en Muros e foi a lista máis votada, pero non conseguiu a alcaldía ó apoialos socialistas á candidata de CxG. Nas municipais de 2019 repetíronse os resultados das anteriores eleccións pero tanto PSOE como CxG votaron polos seus candidatos, polo que foi elixida alcaldesa de Muros como cabeza da lista máis votada. Nas Nas municipais de 2023 mellorou resultados aínda que seguiu lonxe da maioría absoluta, polo que perdeu a alcaldía dado que o BNG e o PSdeG alcanzaron un acordo de goberno que fixo alcaldesa á nacionalista María Lago Lestón.
A Vacariza, Neiras, Sober
A Vacariza é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Voo 2553 de Austral Líneas Aéreas
O voo 2553 de Austral Líneas Aéreas era un servizo regular doméstico entre Posadas e Buenos Aires operado cun McDonnell Douglas DC-9-32 que o día 10 de outubro de 1997 esnafrouse en terras de Estancia Magallanes, Nuevo Berlín, a 32 quilómetros da cidade de Fray Bentos, Uruguai. Os 74 pasaxeiros e tripulantes a bordo morreron tras o impacto. O accidente segue sendo o peor da historia do Uruguai.
O Vilar, Neiras, Sober
O Vilar é un lugar da parroquia de Neiras no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
San Paio, Pinol, Sober
San Paio é un lugar da parroquia de Pinol no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Arenaria melanocephala
miniatura|260px|A. melanocephala no inverno en [[California]] miniatura|260px|A. melanocephala en La Jolla, [[California]] Arenaria melanocephala é unha especie de ave da orde dos caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das dúas integradas no xénero Arenaria.
Descrición
A especie foi descrita en 1829 polo zoólogo e político irlandés Nicholas Aylward Vigors.
Etimoloxías
O epíteto específico, melanocephala, deriva do adxectivo latino melanocephalus, -a, -um, "que ten a cabeza negra".
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Hábitat e distribución
Arenaria melanocephala nidifica entre maio e principios de agosto na tundra ártica do oeste de Alasca, desde a península de Alasca no sur até Point Hope no norte. A maior parte da poboación aniña no delta do río Yukon. Adoita aniñar preto da costa, pero nalgunhas zonas atópase máis cara ao interior ao longo das beiras de ríos e lagos. Hai numerosos rexistros do nordeste de Siberia, pero alí non houbo ningún signo de reprodución. Estímase que a poboación mundial é de 95 000 aves, cunhas 80 000 destas no delta do Yukón.
No inverno migra cara ao sur en busca de climas máis benignos, nas costas rochosas pacífica dos Estados Unidos, desde o sur de Alasca chegando polo sur até o noroeste de México, onde se encontra na Baixa California e Sonora, cun único rexistro en estado de Nayarit.
Vese moi ocasionalmente terra adentro durante a migración de primavera e outono; hai unha serie de rexistros no mar de Salton, no sur de California e avistamentos dispersos en estados do interior dos Estados Unidos, incluíndo Montana, Wisconsin, Nevada e Arizona.
Rexistráronse espécimes divagantes en Yukón e nos Territorios do Noroeste, e hai un rexistro na illa de San Cristóbal, nas illas Galápagos.
Características
Mide entre 22 e 25 cm de lonxitude, e ten unha masa corporal de entre os 100 e os 170 g. O seu corpo é compacto, as patas, e o pescozo son curtos, e este último tamén groso. Seu pico, de 20 a 27 mm de lonxitude, tene unha forma especialmente evolucionada, como a súa conxénere Arenaria interpres para facilitarlle a busca de alimento.
A coloración da súa plumaxe varía coas estacións, sendo máis viva, contrastada, ou colorida na tempada reprodutiva (o verán boreal).
O seu aspecto é tamén rechamante en voo, ao mostrar manchas brancas no dorso, as ás e a cola.
Bioloxía
Arenaria melanocephala aliméntase principalmente de invertebrados, especialmente de crustáceos e moluscos no inverno e de insectos durante a época de cría. Tamén come sementes, ovos e preas. Nos lugares de cría aliméntase principalmente en prados húmidos. No inverno, o seu hábitat típico son as costas rochosas, pero tamén se alimenta nas praias, lameiros e estruturas artificiais como peiraos e diques. Usa o seu pico para virar pedras, algas e outros obxectos para apañar aos pequenos animais escondidos debaixo.
Chega ao seu ciclo de reprodución desde principios de maio até principios de xuño, chegando ao lugar primeiro os machos. Adoitan volver ao mesmo territorio e emparellarse coa mesma parella que anos anteriores. O niño é un oco escavado principalmente polo macho. Adoita estar situado entre xuncas ou herbas, ou baixo salgueiros. Adoitan poñer catro ovos de cor oliváceo ou verdoso pálido con manchas máis escuras. Os ovos son incubados por ambos os pais durante 21-24 días. As aves novas son nidífugas e son capaces de abandonar o niño e alimentarse por si soas pouco despois da eclosión. Son capaces de voar ben despois de 25-34 días.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de dostrinución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio do tamaño da área de distribución, que a tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábe baixo o criterio de tendencia poboacional, e que o tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábe segundo o criterio do tamaño da poboación, avalía o status desta especie como LC (pouco preocupante).
Air Liquide
Air Liquide é un grupo industrial francés internacional especializado en gases industriais, sanitarios, ambientais e de investigación. Está presente en oitenta países de todo o mundo e atende a máis de 3,6 millóns de clientes e pacientes.
Leptochiton gascognensis
Leptochiton gascognensis é unha especie de molusco. Foi descrita por primeira vez por Pieter Kaas e Van Belle en 1985.
We Are the Champions (serie de televisión)
We Are the Champions é unha serie de televisión estadounidense de 2020 que trata sobre competicións únicas e as persoas que compiten nelas.
Xudit decapitando a Holofernes (Artemisia Gentileschi, Nápoles)
Judith decapitando a Holofernes é unha pintura de óleo sobre lenzo (158,8x125,5 cm) realizada entre 1612 e 1613 pola pintora Artemisia Gentileschi. A obra consérvase no Museo Nacional de Capodimonte, en Nápoles.
Descrición
O lenzo aparece máis pequeno e de diferentes cores en comparación cunha segunda versión, gardada na Galería dos Uffizi, en Florencia. Dada a redución realizada a un lado deste lenzo, algúns pensan que a composición era máis equilibrada e semellante á versión de 1620, mentres que outros estudosos, como G. Papi, argumentan que se trataba dunha versión expresamente diferente. De tódolos xeitos, e grazas aos estudos con raios X realizados por Mary Garrard sobre a obra, está demostrado que esta é a primeira versión da Xudith de Artemisia debido aos diversos cambios que a pintora realizou no transcurso da obra.
O lenzo foi pintado inmediatamente despois do xuízo por violación no que Artemisia acusou a Agostino Tassi, colaborador do seu pai. Precisamente por esta proximidade cronolóxica, algúns historiadores da arte consideran que a violencia que expresa o episodio representado é froito do desexo de vinganza da propia Artemisia. De feito, a autora optou, atipicamente en comparación cos outros artistas da súa época, por representar a escena da decapitación de Holofernes con respecto ao momento da fuga das dúas mulleres. O episodio foi certamente máis difícil de pintar dun xeito realista, pero pódese ver a habilidade do artista para representar o esforzo físico nos movementos dos personaxes. A resistencia que o home opón á agresión tamén está expresado nas roupas da cama sen facer.
Pódese discernir a influencia de Caravaggio na obra de Artemisia: o cadro evoca non só na crueza da decapitación, senón na postura mesma da heroína bíblica, a Xudith de Caravaggio, que se expón no Palazzo Barberini, até o punto de que é difícil pensar que Artemisia non coñecese esta obra, a pesar das súas limitadas posibilidades de visitar e explorar Roma. A diferenza do cadro do pintor italiano, este, amosa a solidariedade entre Xudit e a criada, que só unidas poden imporse sobre o xeneral inimigo. Esta particularidade tamén podería ser unha referencia á historia persoal da pintora, quen tamén acusou a Tullia, quen naquela época era inquilina e coidadora da moza, de non prestarlle axuda no momento da violación sufrida.
Beleza oculta
Beleza oculta (en Collateral Beauty) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por David Frankel e escrito por Allan Loeb. Está protagonizado por Will Smith, Edward Norton, Keira Knightley, Michael Peña, Naomie Harris, Jacob Latimore, Kate Winslet e Helen Mirren.
Estreouse en galego o 14 de setembro de 2019 a través da TVG. A directora de dobraxe é Charo Pena.
Henry Wadsworth Longfellow
Henry Wadsworth Longfellow, nado en Portland, Maine, Estados Unidos o 27 de febreiro de 1807 e finado en Cambridge, Massachusetts, o 24 de marzo de 1882, foi un poeta estadounidense.
Biografía
Un dos seus avós era senador estatal e o outro avó fora xeneral da Guerra Revolucionaria e deputado no Congreso. Despois da súa graduación en 1826 no Bowdoin College, onde era compañeiro de clase de Nathaniel Hawthorne, Longfellow foi a Europa para estudar; na Alemaña, familiarizouse co romanticismo e comezou a súa carreira coa tradución das Coplas, de Jorge Manrique.
Antonio Alejandre Ramos
Antonio Alejandre Ramos, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de abril de 1915 e finado en Xirona en agosto de 2017, foi un político galego.
Henry Wadsworth Longfellow
Biografía
En 1836, ao regresar aos Estados Unidos, ensinou francés e castelán en Harvard. Acada o éxito cando publicou en 1839 o poemario Voices of the Night que contén o famoso poema The Psalm of Life. Cando regresou aos Estados Unidos tres anos despois, ensinou linguas europeas, primeiro en Bowdoin e despois en Harvard.
miniatura|esquerda|Este é un dos seus famosos traballos chamado "Hiawatha". Despois de 18 anos de ensino en Harvard, renunciou ao seu cargo porque sentiu que interfería coa súa escritura. En 1854 comezou a dedicarse á literatura, publicando unha serie de poemas narrativos, como The song of Hiawatha (1855), unha visión idealizada da vida indíxena e The Courtship of Miles Standish (1858), que narra o romance dun antepasado. Antonín Dvořák afirmou ter escrito os dous movemientos centrais (II. Largo - III. Scherzo: Molto vivace) da súa  Sinfonia Do Novo Mondo  (No.9, Op. 95) inspirada na Hiawatha de Longfellow, e tamén indicou que faría toda unha obra adicada ao poema, aínda que esa obra nunca a rematou. En 1872, Longfellow publicou unha triloxía sobre o cristianismo, Christus: a Mistery. En 1876, publicou unha tradución de "A Divina Comedia " de Dante Alighieri.
Unha colaboración da súa autoría pódese atopar na revista portuguesa O paquete do Tejo (1866) e foi amigo de Pedro II.
Emma Terho
Emma Kristiina Terho (de solteira Laaksonen), nada o 17 de decembro de 1981 en Washington, D.C. (Estados Unidos), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo retirada, que xogaba de defensa. Iniciou a súa carreira en Kiekko-Espoo, tendo xogado tamén na liga universitaria estadounidense e na liga rusa.
Henry Wadsworth Longfellow
Na cultura popular
Varios extractos de The Song of Hiawatha son cantados na segunda parte do álbum Incantations de Mike Oldfield. O mesmo poema foi adaptado ao cine en 1909 por William V. Ranous.
Budare
miniatura|[[Arepas de millo pelao cociñándose nun budare improvisado]] O budare (ou aripo no oriente venezolano) é unha prancha circular de orixe prehispánica. É tradicional da gastronomía venezolana e está feita de ferro fundido ou arxila. Úsase para cocer ou torrar alimentos como arepas, cachapas, casabe de iuca, mañoco ou café, entre outros.
Etimoloxía
O termo «budare», de orixe taína, asóciase cos vocábulos «buran» e «burén».
Na illa de Margarita, no estado de Nueva Esparta, os budares son un pouco máis pequenos e delgados. Reciben o nome de «aripos», vocábulo cumanagoto do cal se cre que deriva o termo «arepa».
Un dos rexistros históricos destes termos atópase na obra do século XVI Viaje y descripción de las Indias, de Galeoto Cey:
Así mesmo, consérvase outro rexistro na obra El Orinoco ilustrado y defendido, do misioneiro xesuíta Joseph Gumilla:
Características e usos
A forma actual do budare desenvolveuse no século XVIII. Os budares modernos son de ferro, aceiro ou aluminio. Con frecuencia reciben un tratamento chamado «curado» ou «curación» para que os alimentos non se adhiran demasiado á súa superficie. Unha alternativa máis moderna aínda é o budare revestido de teflón.
Para cociñar o casabe e o mañoco úsanse budares moi grandes, de 80 cm ou máis de diámetro. Estes colócanse directamente sobre o lume de leña.
Longobardos en Italia, centros de poder (568–774 d.C.)
Longobardos en Italia: centros de poder (568–774 d. C.) (Longobardi en Italia: i luoghi del potere) son sete grupos de edificios históricos que reflicten os logros da tribo xermánica dos Longobardos (tamén coñecidos como Lombardos), que se estableceron en Italia durante o século VI e estableceron un Reino longobardo que rematou no 774 d.C.
Budare
Instrumentos similares
En México e algúns países de América Central existe un utensilio similar, o «comal». Así mesmo, na Amazonía do Perú existe unha versión chamada «blandona».
Longobardos en Italia, centros de poder (568–774 d.C.)
Os grupos comprenden mosteiros, igrexas e fortalezas e convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xuño de 2011 xa que testemuñan "o importante papel dos longobardos no desenvolvemento espiritual e cultural do cristianismo europeo medieval".
Zona de Gastaldaga e conxunto episcopal de Cividale
A zona de Gastaldaga e o complexo episcopal de Cividale del Friuli (Provincia de Udine) inclúe:
Área monumental co conxunto monástico de San Salvatore-Santa Giulia en Brescia
A área monumental co conxunto monástico de San Salvatore-Santa Giulia en Brescia inclúe o convento de Santa Giulia así como a basílica de San Salvatore e a zona arqueolóxica do Foro Romano.
Fundada no 753 como igrexa para o convento por Desiderio, duque de Brescia e futuro rei dos longobardos, e a súa esposa Ansa, o convento de San Salvatore, caracterizado polo uso contemporáneo do estilo longobardo e motivos decorativos clásicos e ornamentados, é un dos mellores exemplos da arquitectura relixiosa da Alta Idade Media. Co paso dos séculos modificouse moitas veces e pasou a formar parte do novo conxunto conventual, cuxa Igrexa, dedicada a Santa Giulia, rematouse en 1599.
Ao oeste do conxunto monástico atópase a zona monumental formada polo Capitolium, o santuario republicano e o teatro romano, estreitamente vinculados coas historias de San Salvatore-Santa Giulia. O edificio relixioso máis antigo do foro romano remóntase a finais do século I a.C.. O excepcional nivel de conservación dos aspectos arquitectónicos e decorativos fai desta zona arqueolóxica un exemplo único no norte de Italia.
Castrum coa torre de Torba e a igrexa extramuros, Santa María foris portas, en Castelseprio
O castrum coa Torre de Torba e a igrexa extramuros en Castelseprio (Provincia de Varese) inclúe o Mosteiro de Torba, a igrexa de Santa Maria foris portas cos seus frescos e as ruínas da basílica evanxelística de San Giovanni. Os longobardos converteron o Castrum de Castelseprio, que antes foi un posto militar romano e un bastión defensivo Ostrogodo, primeiro nun lugar para o comercio e despois nun mosteiro (século VIII).
O mosteiro inclúe a torre, construída polos ostrogodos e readaptada para fins monásticos polos longobardos, e tamén a pequena igrexa que leva o nome da Virxe María. Só quedan as ruínas da gran basílica de Castelseprio, tres naves con ábsida central e absidio, con todo Santa María foris portas permaneceu intacta, incluíndo grandes partes dos seus frescos absidais, que son algunhas das pinturas muriais máis grandes atopadas de todo o período da Alta Idade Media.
Basílica de San Salvatore en Spoleto
A basílica de San Salvatore en Spoleto (Provincia de Perugia) foi unha basílica paleocristiana do século IV - século V, na que os longobardos realizaron amplas reformas durante o século VIII. A basílica construíuse con tres naves: tamén o presbiterio é tripartito e está cuberto por unha bóveda cunha base octogonal. A ábsida é un semicírculo e está pechada no exterior por un muro recto. A cada lado do flanco hai dúas ábsidas con bóveda de crucería. O interior perdeu as súas decoracións orixinais de estucos e pinturass, pero conserva un rico entaboamento con friso dórico, sobre columnas dóricas e corintias. Na fachada orixinal do século VIII, marcada por lesenas e dividida en dous tramos desde unha esquina, só consérvanse as esquinas das fiestras e os tres portais esculpidos con motivos clásicos.
Clitunno Tempietto en Campello sul Clitunno
O Tempietto de Clitunno en Campello sul Clitunno (Provincia de Perugia) é unha pequena igrexa dedicada a San Salvatore, en forma de templo corintio de estilo grego antigo. Os construtores probablemente reutilizaran restos dun antigo sacelo pagán así como material de spolia (restos doutros edificios): non obstante, a maioría dos adornos esculpidos son creacións orixinais e non se fixeron con materiais reutilizados da época romana. No arquitrabe hai capiteis cadrados romanos inscritos nos lados norte, sur e oeste, un raro exemplo de epigrafía monumental altomedieval. O interior consta dunha gran sala, cuberta por unha bóveda de canón e cunha edícula que enmarca a ábsida inferior. Tamén hai frescos do século VII.
Complexo de Santa Sofía en Benevento
O complexo de Santa Sofía en Benevento (Campania) atópase arredor da igrexa de Santa Sofía, antes sede do máis importante duque longobardo da Langobardia Minor e fundada polo Duque Arechis II arredor do 760. Baseouse no modelo da capela palatina de Liutprando, Rei dos Longobardos en Pavía, a planta central está baseada na da igrexa homónima de Constantinopla Hagia Sophia, non obstante, no centro, hai seis columnas que sosteñen a cúpula que están situadas en cada unha das esquinas dun hexágono e están conectadas por arcos. O hexágono interior está entón rodeado por un anel decagonal con oito piares en pedra calcaria branca e dous piares a cada lado da entrada, cada un disposto paralelamente ao muro correspondente. Nas dúas ábsidas laterais quedan fragmentos de frescos orixinais, que adoitaban cubrir todo o interior da igrexa.
Tamén forma parte do conxunto un mosteiro, aínda que conservouse tras reconstruírse no século XIII, substituíndo o edificio longobardo orixinal con outro engadido posterior dun claustro cuadrangular.
Santuario de San Michele no Monte Sant'Angelo
O Santuario de San Michele en Monte Sant'Angelo (Provincia de Foggia) está situado no Ducado de Benevento e fundouse antes do chegada dos longobardos pero adoptado por estes como santuario nacional despois da súa conquista do Gargano (século VII). O santuario, testemuño do culto a San Miguel, foi obxecto do monumental mecenazgo dos dous duques de Benevento, que se estableceron ambos en Pavía, que foi mellorado con numerosas reformas co fin de facilitar o acceso á cova da primeira aparición e acomodar aos peregrinos. San Michele Arcangelo converteuse nun dos principais destinos de peregrinación para os cristiáns, é unha etapa nunha das variantes da Vía Francigena que conduce á Terra Santa.
O santuario reconstruíuse na súa maioría, sobre todo nas partes máis altas, durante a idade longobarda, só as criptas daban acceso á cova onde, segundo a tradición, aparecera o arcanxo Miguel.
Valentin Bondarenko
Valentin Vasiliievich Bondarenko, nado en Khárkiv (Ucraína) o 16 de febreiro de 1937 e finado en Moscova o 23 de marzo de 1961, foi un cosmonauta soviético que faleceu durante o seu adestramento.
Traxectoria
Bondarenko graduouse na Escola Superior da Forza Aérea, comezando o seu adestramento como cosmonauta en abril de 1960. Durante unha das probas, consistente nun simulador dunha nave espacial usando unha atmosfera de oxíxeno puro, declarouse un incendio no que Bondarenko resultou morto. A experiencia cambiou o deseño das futuras naves espaciais soviéticas, que pasaron a usar aire en lugar de oxíxeno puro. Un cráter da Lúa leva o nome de Bondarenko no seu honor.
Magnus
Magnus é un filme documental de 2016 dirixido por Benjamin Ree sobre os inicios do xadrecista noruegués Magnus Carlsen. O mozo converteuse en Gran Mestre aos 13 anos e gañou o Mundial de Xadrez en 2013.
Estrea
Estreado no Festival de Cinema de Tribeca en 2016, converteuse no primeiro documental noruegués que se estreou a nivel mundial no antedito festival. Magnus Carlsen non asistiu á estrea, mais si a súa familia. Foi o filme desa edición do festival que antes esgotou as súas entradas. Frederic Boyer, director artístico do Festival de Cinema de Tribeca, afirmou que era un dos seus favoritos dese ano.
Acollida da crítica
Magnus recibiu maioritariamente recensións positivas da crítica de cinema. Ten unha puntuación do 81% no sitio web Rotten Tomatoes baseada en 27 valoracións, cunha media ponderada de 6,2 sobre 10.
Rancho de Reis
Un rancho de reis é unha agrupacións musical formada, durante as festas de reis, por cantadores, danzantes e músicos, para percorrer a veciñanza pedindo o aguinaldo .
Características
A tradición dos ranchos de reis, antigamente máis estendida, consérvase hoxe unicamente en sete lugares das comarcas do Condado e Vigo: Riofrío, Guláns , Fozara , As Cortellas , Fornelos , Lourido e Salceda de Caselas.
Estes grupos festeiros xúntanse os días cinco e seis de xaneiro para solicitar o aguinaldo polas casas cos seus cantos  e bailes. Habitualmente era un gaiteiro, xunto a tambor e bombo, o encargado de subministrar a música, porén, tamén os cantadores se valían dos denominados instrumentos humildes, é dicir, calquera dos utensilios propios do fogar ou do traballo.
Juan Carlos Álvarez
Como futbolista
Debutou na Segunda División aos 17 anos, nas filas do Langreo, nun partido contra o Castellón correspondente á tempada 1971/72. Xogou no club asturiano ata 1974, cando fichou polo Hércules de Arsenio Iglesias, co que debutou na Primeira División nun encontro ante o Athletic Club en San Mamés. Na súa primeira campaña co equipo alacantino acadou o quinto posto, o mellor resultado da historia do club, sendo un habitual no centro do campo titular, xunto con xogadores como Baena ou Carcelén. Xogou unha segunda tempada no Hércules, na que o equipo rematou sexto.
A continuación fichou polo Valencia de Heriberto Herrera, club no que xogou durante dúas tempadas. En 1978 fichou polo Sevilla, equipo adestrado polo galego Carriega. Militou durante sete tempadas no club andaluz, onde compartiu centro do campo con xogadores como Montero, Julián Rubio, Scotta, Pintinho ou Ruda. Marcou un total de 41 goles en 277 partidos oficiais coa camiseta do club, co que participou tamén en dúas edicións da Copa da UEFA.
En 1985 regresou ao Hércules, onde xogou durante dúas tempadas máis, unha delas en Primeira División e a outra en Segunda, despois de descender. Xogou un total de 122 partidos oficiais co club alacantino entre as dúas etapas, marcando 19 goles.
Selección olímpica
Foi internacional coa selección olímpica, pero debido á súa millonaria fichaxe polo Valencia non puido acudir aos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, reservados naquel entón só para xogadores non profesionais.
Como adestrador
Ocupou ata tres veces o banco do Sevilla de xeito interino: a primeira delas entre 1995 e 1996 como substituto de Toni Oliveira, a segunda en 1998 trala destitución de Vicente Miera e a última no ano 2000 trala dimisión de Marcos Alonso. Ademais dirixiu en varias etapas o filial e adestrou outros clubs, entre eles o San Roque, o Cádiz, o Castellón ou o Jaén.
Clive Branson
Clive Ali Chimmo Branson nado en 1907 e finado o 25 de febreiro de 1944, foi un artista e poeta inglés, e un comunista activo na década de 1930. Varias das súas pinturas están na Tate Gallery. A súa esposa era Noreen Branson (nada en maio de 1910 e finada en outubro de 2003). A súa filla é a artista Rosa Branson (nada en 1933), e Richard Branson é parente seu.
Traxectoria
Foi un activo recrutador das Brigadas Internacionalis, e el mesmo loitou na guerra civil española desde xaneiro de 1938, sendo capturado en Calaceite o 31 de marzo de 1938. Como prisioneiro de guerra no campo do bando nacionalista de San Pedro de Cardeña, pintou e debuxou o campo e moitos dos seus recrusos, a petición das autoridades; parte desta obra pervive na Marx Memorial Library de Londres.
Casou con Noreen Browne en 1931. A súa filla Rosa Branson naceu en 1933. Morreu en combate en Birmania o 25 de febreiro de 1944, onde serviu como sarxento no exército británico, como parte do 54.º Rexemento de Adestramento dos Royal Armored Corps.
Branson morreu comandando un tanque M3 Lee do Escuadrón B, 25th Dragoons. Recibiu un golpe fatal na parte posterior da cabeza por un proyectil antitanque xaponés ao final da batalla de Admin Box. Branson era un home popular na unidade e a súa tripulación ficou "inconsolable".
Leptochiton compostellanum
Leptochiton compostellanum é unha especie de molusco. Foi descrita por primeira vez por Carmona Zalvide e Victoriano Urgorri en 1999.
Asemblea Xeral de Tennessee
miniatura|Capitolio de Tennessee en Nashville.
A Asemblea Xeral de Tennesse (en inglés, Tennessee General Assembly) é o parlamento de Tennesse, nos Estados Unidos. Os seus 132 lexisladores son elixidos por sufraxio universal e integran as dúas cámaras que a compoñen: o Senado e a Cámara de Representantes. A súa sede está no edificio do Capitolio en Nashville, a capital do estado. A creación da Asemblea Xeral remóntase a 1796, cando foi establecido pola primeira constitución de Tennesse, dende entón dous dos tres presidentes dos Estados Unidos procedentes de Tennesse foron membros dela: James Knox Polk foi representante entre 1823 e 1825, mentres que Andrew Johnson foi representante entre 1835 e 1837, e, de novo, entre 1839 e 1841 e tamén senador en 1841.
Composición
A sección 3ª do artigo 2º da actual constitución de Tennessee, aprobada en 1870, confire o poder lexislativo á Asemblea Xeral, indicando que está composta por:
Competencias
A principal función outorgada pola constitución é a de elaborar as leis do estado. Ambas cámaras son conlexisladoras, polo que os lexisladores de ambas cámaras poder facer propostas de lei. Unha vez rexistrada, o presidente de cada cámara fai a lectura por primeira vez ao texto ante o plenario e deriva a proposta a un comité parlamentario. Nel tómanse audiencias públicas e valórase o texto e as achegas realizadas antes de volver a remitir o texto, con emendas ou non, ao pleno para unha segunda ante de volver ao comité para un estudo máis polo miúdo. Finalmente, o texto da proposta é valorado e discutido polo pleno de cada cámara, no caso de que as cámaras modifiquen o texto aprobado pola outra en aspectos non compartidos, débese facer unha comisión mixta con lexisladores de ambas as dúas cámaras para chegar a un acordo. Unha vez superado os trámites parlamentarios e aprobado un texto común, a lei remítese o gobernador para a súa sanción. O gobernador ten dereito de veto se non concorda coa Asemblea Xeral, pero esta pode anulalo co voto de dous terzos dos membros de cada cámara.
Doutra parte, a Asemblea Xeral tamén debe confirmar os nomeamentos de cargos de altas responsabilidades políticas e administrativas como o Secretario de Estado, o tesoureiro e o interventor estatal, así coma membros da Comisión Electoral de Tennessee. miniatura|Bandeira da Asemblea Xeral de Tennessee
Bandeira
En 1978 a Asemblea Xeral adoptou unha bandeira propia. O deseño escollido foi feito por Sheila Adkins, daquela estudante de secundaria dun instituto de Knoxville. As cores responden ao seguinte significados: o branco simboliza a pureza, o azul o respecto a Tennessee e o vermello foi empregado por ser asociado tradicionalmente aos Estados Unidos. As tres estrelas representan as tres grandes rexións do estado, o trigo a agricultura e o mazo o poder popular outorgado ao parlamento.
Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable en Galicia
Os Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel, tamén chamados Axenda 2030, é unha serie de obxectivos asinados no ano 2015 por todos os países membros das Nacións Unidas que representa o compromiso internacional para facer fronte aos retos sociais, económicos e ambientais da globalización, poñendo no centro ás persoas, o planeta, a prosperidade e a paz, baixo o lema de non deixar a ninguén atrás.
Axenda 2030 en Galicia
O núcleo da Axenda 2030 para o Desenvolvemento Sustentable son os denominados Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable. Trátase de 17 obxectivos concretados en 169 metas de carácter universal, integrado e indivisible, que constitúen un ambicioso plan de acción cara ao desenvolvemento sustentable que ten que ser alcanzado antes do ano 2030. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas estableceu que estes 17 obxectivos e 169 metas foran obxecto de seguimento utilizando o marco de indicadores proposto pola Comisión de Estatística das Nacións Unidas, actualmente formado por 247 indicadores (231 indicadores diferentes, xa que algúns indicadores se repiten). Cos indicadores dispoñibles para Galicia e España ofrecidos polo Instituto Galego de Estatística pódese facer unha avaliación para a década 2010-2019 (ano previo á pandemia da Covid-19) segundo se recolle no seguinte recadro.
Emisións
As emisións de gases de efecto invernadoiro -que están por tras do colapso climático- tanto en relación ao PIB, como por habitante ou en volume absoluto melloran, redúcense, en Galicia entre 2010 e 2019. Pero seguen por riba do conxunto de España nun 140 % e nun 124 % respectivamente. Téñase en conta que a referencia española media non é nada virtuosa. Referencia que tamén se supera na intensidade enerxética (consumo de enerxía por unidade de PIB). Polo lado da demanda o indicador de uso de transporte urbano colectivo fronte ao particular informa de que a cota galega no total español está moi por baixo da que ten en poboación (un 3,5 % fronte a un 5,7 %).