cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Egito Gonçalves
A súa intensa actividade de divulgación cultural e literaria concretouse, a partir dos anos 50, na fundación e/ou dirección de diversas revistas literarias, como A Serpente (1951), Árvore (1951-53), Noticías do Bloqueio (1957-61), Plano (1965-68, publicada polo Cineclube do Porto) e Limiar.
Participou en movementos antifascistas, no plano cultural e na política. Pertenceu ao M.U.D. e ás Comisións Nacional e Executiva do III Congreso de Aveiro, e desenvolveu actividades de animación cultural no Porto, tendo pertencido á dirección do Teatro Experimental do Porto, do Cineclube do Porto, da Cooperativa Árvore e da Associación de Jornalistas e Homens de Letras do Porto. Pertenceu tamén á Sociedade Portuguesa de Escritores, á Associación Portuguesa de Escritores, á Sociedade Portuguesa de Autores e o PEN Clube Portugués. Tamén ao "Congreso para a Liberdade da Cultura" (Francia) e á "Comunitá Europea degli Scrittori" (Italia). Foi membro da "Hispanic Society of America" (Nova York) e correspondente do "Centre International d'Études Poétiques" (Bélxica).
A súa obra encóntrase traducida ao francés, polaco, búlgaro, inglés, turco, romanés, catalán e castelán.
Faleceu en 2001, e o seu último libro, Entre Mim e a Minha Morte Há Ainda um Copo de Crepúsculo, foi editado cinco anos despois.
Coñecida polo seu cunho combativo e intencionalidade social, a poesía de Egito Gonçalves encontra moitas veces no diálogo e chamamento a un interlocutor non nomeado a situación comunicativa privilexiada para aludir de forma irónica ou diferida a contextos históricos, encontrando nesa mediación o distanciamento preciso para que a súa voz non ceda á expresión sentimental dun lirismo motivado por situacións tráxicas.
Gina Rodriguez
Gina Alexis Rodriguez-LoCicero, nada en Chicago o 30 de xullo de 1984 é unha actriz estadounidense, coñecida polo seu papel de Jane Gloriana Villanueva na serie de televisión Jane the Virgin, pola que gañou o Globo de Ouro á mellor actriz nunha serie musical ou de comedia e recibiu outros dous nomeamentos polo mesmo premio. Fixo o papel de nai na serie Ollie está perdido de Netflix.
Traxectoria
Gina é a filla máis nova dos portorriqueños Genaro Rodríguez, árbitro de boxeo e Magali. É a máis nova de tres irmás. Aos 7 anos, Rodríguez actuou na compañía de salsa Fantasia Juvenil. Foi criada como católica e asistiu ao instituto no St. Ignatius College Prep. Continuou bailando salsa até os 17 anos. Con 16 anos foi aceptada nunha colaboración teatral da Universidade de Columbia. Tamén asistiu á Tisch School of the Arts da NYU. Realizou unhas prácticas de catro anos na Atlantic Theatre Company e Experimental Theatre Wing, graduándose en Belas Artes en 2006. Interpretou a Frida Kahlo na estrea mundial de Casa Blue no Reino Unido na obra The Last Moments in the Life of Frida Kahlo no American Stage Theatre.
En outubro de 2011, conseguiu o papel de Beverly na telenovela Beautiful. Despois participou no musical Go for It!, polo que foi nomeada nos Premios Imagen 2011. Apareceu en Filly Brown, pola que gañou un Imagen. En 2014 Entertainment Weekly anunciou que Rodríguez interpretaría o papel principal de Jane Villanueva en Jane the Virgin, unha serie de The CW, esta última actuación, especialmente aclamada polo público, valeulle un Globo de Ouro en 2015 e dous nomeamentos.
En 2022 participou no papel de nai na serie Lost Ollie de Netflix, dobrada ao galego co título Ollie está perdido, creada por William Joyce e Shannon Tindle e dirixida por Peter Ramsey.
Vida privada
Ten dúas irmás máis vellas, a maior das cales, Ivelisse, é investidora financeira, mentres que a máis nova, Rebecca, é doutora. Ivelisse pagou a educación de Gina na Tisch School of Arts da NYU. Nunha entrevista, Gina revelou que padece a tiroidite de Hashimoto desde os 19 anos. O 4 de maio de 2019 casou co actor Joseph LoCicero, a quen coñeceu no plató de Jane the Virgin. A voda foi oficiada por Justin Baldoni, amigo e coprotagonista da actriz da serie homónima. En 2022 anunciaron que esperan un bebé para o 2023, e que buscaron maneiras de "esconder o embarazo" mentres traballaba na rodaxe da serie Not Dead Yet.
Cine
Entre outras películas, Gina Rodríguez participou en Annihilation, dirixida por Alex Garland en 2018, e Someone Great, dirixida por Jennifer Kaytin Robinson en 2019. Como actriz de dobraxe participou en películas como Ferdinand, filme de animación por ordenador dirixido por Carlos Saldanha.
Televisión
Entre outras series, participou en Law & Order – episodios 15x10-18x08 (2004-2008), 10 Things I Hate About You – episodio 1x14 (2010), The Mentalist – episodio 4x08 (2011), Jane the Virgin - nos 100 episodios (2014-2019), Brooklyn Nine-Nine – episodio 5x22 (2018) e nos catro episodios de Lost Ollie. Como actriz de dobraxe participou na series de debuxos animados Elena of Avalor e Carmen Sandiego.
Volna (foguete)
Volna é un foguete espacial ruso derivado do mísil R-29RL e lanzado desde submarinos. É capaz de poñer en órbita ata 120 kg de carga ou 200 kg en traxectorias suborbitais. Grazas a ser lanzado desde submarinos pode potencialmente ser lanzado desde latitudes enerxeticamente favorables, como as próximas ao ecuador.
Chivatá
Chivatá é unha vila e concello da provincia Central do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a unha altitude de 2,903 metros no Altiplano Cundiboyacense e a 5 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Oicatá, Toca e Tuta polo norte, Toca e Siachoque polo leste, Siachoque e Soracá polo sur e Tunja polo oeste.
Vladislav Volkov
Vladislav Nikolaievich Volkov, nado en Moscova (Rusia) o 23 de novembro de 1935 e finado o 30 de xuño de 1971, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 7 e Soiuz 11, falecendo na reentrada atmosférica desta última.
Traxectoria
Volkov, formado como enxeñeiro, traballou na oficina de deseño de Koroliov, axudando a desenvolver as naves Vostok e Voskhod. Como cosmonauta participou nas misións Soiuz 7 e 11, falecendo durante esta última, xunto co resto da tripulación, debido á despresurización da cápsula durante a reentrada.
Luciana de Simoni
Luciana de Simoni, nada en Frascati, Roma Capital, o 24 de marzo de 1957, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana.
Traxectoria
Logo do seu ensino secundario, Luciana de Simoni cursou estudos artísticos no Instituto Nacional de Arte Silvio d'Amico, no que se graduou en 1976 na súa sección de Ourivaría. Alí aprendeu as técnicas da estampaxe, a fundición a cera perdida e a elaboración de xoias, que despois perfeccionou nun obradoiro de artesanía.
En 1978 ingresou na Academia de Belas Artes de Roma para cursar estudos de Escultura, baixorrelevo e gravado calcográfico. Nesa mesma época asistiu tamén á Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, onde desenvolveu as súas habelencias de gravado de medallas con buril. miniatura|133x133px|[[Moeda de 500 liras italianas|Moeda de 500 liras de 1999, conmemorativa das eleccións ao Parlamento Europeo.]] Logo de gañar un concurso en 1982, foi contratada no centro filatélico do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, e en 1987 pasou á sección de gravado de medalla e moeda, onde comezou a dedicarse profesionalmente a elaborar estes produtos.
Obra
De Simoni é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano, a República de San Marino e Tonga.
Entre as súas obras máis populares está o anverso nacional italiano da moeda de 2 céntimos de euro.
Chivor
Chivor é unha vila e concello da provincia de Oriente do departamento colombiano de Boyacá. A temperatura media é 18 °C. Chivor atópase a 215 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Chivor é coñecido mundialmente polas súas esmeraldas.
Nomadland (filme)
Nomadland é un filme estadounidense, escrito e dirixido por Chloé Zhao. Está baseado no libro Nomadland: Surviving America in the Twenty-First Century escrito por Jessica Bruder, e narra a historia dunha muller que abandona a súa poboación para emprender unha viaxe polo oeste dos Estados Unidos. Está protagonizado por Frances McDormand, David Strathairn e os nómades reais Linda May, Swankie e Bob Wells interpretando versións ficticias deles mesmos. Foi estreado o 11 de setembro de 2020 no Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o León de Ouro.
Nomadland recibiu a aclamación por parte da crítica especializada, que eloxiou a dirección, a fotografía e as interpretacións, especialmente a de McDormand. Foi candidata a seis premios Óscar en 2021, dos que gañou tres, ao mellor filme, á mellor dirección e á mellor actriz. Tamén recibiu dous Globos de Ouro (mellor filme dramático e mellor dirección), catro Critics' Choice Awards, catro Independent Spirit e catro BAFTA.
Argumento
No poboado de Empire (Nevada), en 2011, Fern perde o seu emprego despois do peche dunha fábrica de materiais de construción onde traballou durante anos xunto co seu marido, que faleceu hai pouco. Fern decide vender a maioría das súas pertenzas e comprar unha furgoneta para vivir e viaxar polos Estados Unidos na procura de traballo como nómade contemporánea.
Paleodictiopteroideos
Algúns autores chámana dictioneurideos (Dictyoneuridea).
Características
Este grupo, grande e diverso, inclúe o 50 % de todos os insectos paleozoicos coñecidos. As ninfas dos paleodictiopteroideos posuían almofadas móbiles, e parece que estes insectos eran capaces de realizaren voos sinxelos.
Boris Volinov
Boris Valentinovich Volinov, nado en Irkutsk (Rusia) o 18 de decembro de 1934, é un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 5 e Soiuz 21.
Traxectoria
Volinov formouse como piloto (1955) e enxeñeiro (1968). Participou nas misións Soiuz 5 e 21, pasando un total de 52,30 días no espazo.
Rodolfo Fischer
Rodolfo José Fischer Eichler, alcumado Lobo, nado en Oberá, Misiones, o 2 de abril de 1944 e finado o 16 de outubro de 2020, foi un futbolista arxentino. Está considerado como un dos mellores dianteiros da historia do San Lorenzo de Almagro, co que gañou tres ligas arxentinas nas décadas de 1960 e 1970. Militou tamén entre outros no Botafogo brasileiro e no Once Caldas colombiano.
Traxectoria
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/Rodolfo_Fischer_-_Grafico_-_19670620_-_T2.jpg/170px-Rodolfo_Fischer_-_Grafico_-_19670620_-_T2.jpg|miniatura|172x172px| Fischer marcando contra o [[Club Atlético River Plate|River Plate en 1967.]] Naceu o 2 de abril de 1944 en Oberá, na provincia de Misiones, sendo fillo dun brasileiro e unha alemá. En 1963 incorporouse aos xuvenís do San Lorenzo de Almagro de Buenos Aires.
San Lorenzo de Almagro
Debutou co primeiro equipo de San Lorenzo en 1965, nunha vitoria por 4-2 nun clásico contra Huracán no que marcou dous goles. En 1968, co brasileiro Tim como adestrador e con Pedro González e Veglio como compañeiros de ataque, gañou o Campionato Metropolitano de xeito invicto, anotando o gol do título na prórroga da final contra o Estudiantes. En 1969 foi o máximo goleador do Campionato Nacional e mantívose entre os máximos anotadores durante os seguintes anos.
En 1972 gañou tanto o Campionato Metropolitano como o Nacional, contribuíndo con destacadas actuacións como a do triplete que marcou na goleada por 4-0 sobre o River Plate en abril de 1972.
En 1972 foi traspasado por un millón de cruzeiros brasileiros ao Botafogo do Río de Xaneiro, onde militou durante os seguintes catro anos, compartindo equipo con destacados xogadores como Jairzinho. En 1976 deixou o club sendo naquel momento o estranxeiro con máis partidos da historia do club (180), marca que se mantivo vixente durante case medio século, ata que foi superada en 2022 polo tamén arxentino Joel Carli. Ademais anotou
A continuación trasladouse ao nordeste brasileiro, onde fichou polo EC Vitória de Salvador, onde volveu ter como adestrador a Tim. No equipo baiano anotou 34 en 41 partidos. Deixou o Brasil como o estranxeiro con maior número de goles na historia do Campionato Brasileiro ata aquel entón.
Carlos Saldanha
Ademais de ser o director de varios dos proxectos da empresa, como; Ice Age: The Meltdown (2006), Ice Age: Dawn of the Dinosaurs (2009) e Ferdinand (2017), tamén foi codirector de películas como Ice Age (2002) e Robots (2005).
Rodolfo Fischer
San Lorenzo de Almagro
En 1977 volveu á Arxentina para xogar de novo no San Lorenzo, no que militou ata 1978 elevando as súas cifras no club ata os 271 partidos e 141 goles, o que o converte no cuarto máximo goleador da historia do club.
Carlos Saldanha
Primeiros anos
Nado en Río, dende pequeno Saldanha estivo moi fascinado pola animación, polo que pasaba case todo o tempo debuxando e facendo animacións fotograma a fotograma.
Comezou a aforrar desde moi cedo para poder viaxar aos Estados Unidos a buscar oportunidades de traballo.
Rodolfo Fischer
San Lorenzo de Almagro
En 1979 marchou ao estranxeiro unha vez máis para xogar no Once Caldas de Manizales, Colombia, co que marcou 11 goles en 40 partidos de liga. Puxo fin á súa carreira na Arxentina en 1981, despois de ascender á máxima categoría arxentina co Sarmiento de Junín e de militar unha última campaña no Sportivo Belgrano da provincia de Córdoba.
Carlos Saldanha
Inicios
Despois de rematar os seus estudos, deixou a súa terra natal e matriculouse na Escola de Artes Visuais de Nova York. Despois de estudar alí durante uns anos, Saldanha graduouse, obtivo un máster en arte e animación por ordenador pola Escola de Artes Visuais en 1993 e comezou a traballar en Blue Sky Studios.
Rodolfo Fischer
Selección arxentina
Foi 35 veces internacional coa selección arxentina, coa que marcou 12 goles. Disputou o seu último partido coa Arxentina en xullo de 1972 no estádio do Maracanã de Río de Xaneiro na Copa Independencia do Brasil.
Trala súa retirada viviu nunha granxa do interior da Arxentina, ata que faleceu o 16 de outubro de 2020, aos 76 anos de idade.
Carlos Saldanha
Inicios
Uns anos despois, a súa curta de animación "Time for Love" presentouse nalgúns dos festivais máis prestixiosos do mundo. Isto foi suficiente para que ascendera nos Blue Sky Studios e conseguiu o cargo de codirector con Chris Wedge.
En 1999, Saldanha traballou xunto a Wedge nos efectos especiais da película Fight Club, dirixida por David Fincher. Na mesma, encargáronse de retocar dixitalmente a Brad Pitt e Edward Norton, protagonistas da longametraxe.
Ice Age
En 2002 recibiu o encargo de dirixir a produción de animación Ice Age xunto con Wedge. Neste filme deron vida aos seus personaxes coas voces de Ray Romano, John Leguizamo e Denis Leary, coa colaboración de Jack Black e Goran Visnjic.
Despois do grande éxito de Ice Age, Saldanha traballou como segundo ao mando de Chris Wedge na película Robots, na que actores como Ewan McGregor, Robin Williams, Halle Berry, entre outros, puxeron a súa voz.
En 2009, Saldanha dirixiu Ice Age: Dawn of the Dinosaurs, retomando cos mesmos actores de voz. Desde entón, Saldanha só participou como produtor executivo da franquía.
Río
miniatura|174x174px| Saldanha en [[2011, durante a promoción de Río.]] Saldanha tivera unha idea facía tempo de facer unha película sobre pingüíns, pero cando se estreou a película de animación Happy Feet decidiu tocar outro tema, polo que se lle ocorreu facer unha produción ambientada na súa cidade natal, Río de Xaneiro. Foi entón cando recibiu o encargo de dirixir Río, un filme sobre un guacamaio azul inxenuo e manso, coas voces de actores como Jesse Eisenberg,e Anne Hathaway entre outros. Rio foi lanzado en 2011 e converteuse nun éxito comercial.
Tal foi o éxito de Rio que Saldanha dirixiu a secuela, Rio 2, que se estreou en 2014. Isto converteu a Rio na primeira película en ter unha secuela de Blue Sky Studios fóra da Ice Age. Nesta gran secuela, Saldanha acada un maior éxito que a súa anterior película. Recadando máis de 500 millóns de dólares. Até o momento, Saldanha asegura que ten ideas para máis películas da franquía, pero porque se comprometeu con outros proxectos non viu posible aínda a realización dunha secuela.
Novos proxectos
En 2022 a Warner Bros. anunciou que Saldanha iría dirixir o filme "Iemanjá - Deusa do Oceano" trasladando o mundo de Iemanjá e o candomblé para o dos superheroes.
Morte de Keenan Anderson
Traxectoria
Keenan Darnell Anderson tiña 31 anos cando morreu, e era mestre de lingua nun instituto da Digital Pioneers Academy en Washington, D.C. Estaba a visitar a familia que tiña nos Ánxeles durante unhas vacacións escolares de inverno. Tiña fillos, e tamén era o curmán de Patrisse Cullors, que foi cofundadora do movemento Black Lives Matter.
Arresto e morte
Na tarde do 3 de xaneiro de 2023 produciuse un accidente de tráfico na gallada entre os bulevares Venice e Lincoln, á entrada do distrito de Venice, na zona costeira da cidade dos Ánxeles. Chegoulle aviso á policía do accidente arredor das 3:35 da tarde, hora local, segundo o Departamento de Policía dos Ánxeles. Conforme co que sinalou o xefe de policía da cidade, Miguel Rey Moore, Anderson batera co coche contra outro e tentara fuxir subindo noutro automóbil (un úber) "sen o permiso do dono".
Nas imaxes da cámara corporal da policía vese como Keenan Anderson vai a correr polo medio da estrada e como lle pide a un policía en motocicleta que o axude. Cando o axente foi no camiño sinalado por Anderson, atopou unhas persoas que sinalaban a Anderson como o home que causara o accidente de tráfico, todo isto segundo a policía.
A seguir, o policía achegouse a Anderson, que estaba aínda no medio da estrada. Durante unha primeira conversa inicial, o policía díxolle a Anderson de sentar na beirarrúa e Anderson fíxolle caso. Durante esa conversa, que está recollida pola cámara do peito do axente, vese que Anderson está angustiado logo do accidente e que as súas falas non son coherentes. Primeiro sinalou que alguén o quería matar, logo que el "non quería", e logo que perdera a chave do coche e que viña alguén de camiño para amañarllo. Cando o policía lle preguntou quen quería matalo, Anderson respondeulle "hoxe tiven unha movida, señor. Tiña que facelo. Ou sexa... non, non, non". Anderson tamén dixo que alguén lle estaba intentando "meter cousas" no coche.
Ao redor de sete minutos despois, e segundo a policía, Anderson tentou escapar. Nas imaxes da policía vese a Anderson de pé e pedindo auga; o oficial respondeulle que lle conseguiría algo de auga e mandoulle sentar contra a parede. Anderson dixo que quería estar á vista da xente, e o axente díxolle que nese caso sentase na beirarrúa, máis preto do cruzamento, para que a xente o puidese ver. Anderson botouse á rúa, o axente chamou por el para que dese a volta e nesas Anderson botou a fuxir pola estrada mentres chegaban máis policías.
O axente que estaba na moto alcanzou rapidamente a Anderson no medio da estrada, e xa logo chegaron outros policías de apoio Anderson sentou, virou cara a un lado e despois fixo como que quería erguerse. Entre o axente da motocicleta e outros dous policías agarraron a Anderson, que pedía auxilio a berros e dicía que a policía quería matalo. "Vanme facer como a George Floyd!" dixo Anderson, referíndose a cando axentes da policía asasinaron a George Floyd en 2020. Os axentes termaron de Anderson, dixéronlle que acougase e advertíronlle 13 veces que, se non paraba, usarían unha arma de electrochoque. Nas imaxes vese como Anderson di que os policías son "actores" e berra "C Lo", aparentemente o nome dunha persoa. Nesas, a policía prende máis forte a Anderson e danlle coa arma de electrochoque polo menos seis veces.
A policía entón alxemou as mans de Anderson e atárono polas pernas. Mentres tanto, Anderson dicía "isto é unha farsa.. non son policías", e despois "cren que matei a C Lo... Están tentando sedarme... Sei demasiado... Sedáronme".
Despois da detención, a Anderson levárono a un hospital local onde, segundo a policía, morreu dunha parada cardíaca aproximadamente catro horas e media despois.
Marie Meurdrac
Marie Meurdrac, nada en Mandres-les-Roses (París) en 1610 e finada en 1680, foi unha alquimista e química francesa do século XVII coñecida polo seu traballo La chymie charitable & facile, en faveur des dames ( Química benéfica e fácil para as mulleres ), publicado. en 1666. Este traballo é un dos primeiros escritos sobre temas de química e farmacéutica por unha muller e para mulleres.
Traxectoria
A pesar dos poucos datos dos que se dispón sobre ela, parece que a súa formación foi fundamentalmente autodidacta, aínda que si parece que asistiu a un dos obradoiros de Química e Farmacia de Jean Beguin en París, probablemente como única muller. En 1625 casou con Henri de Vibrac, comandante da garda de Charles de Valois con quen vivía no Château de Grosbois, en Boissy-Saint-Léger. Alí coñeceu á condesa de Guiche, esposa de Armand de Gramont, conde de Guiche, a quen máis tarde lle dedicaría a súa obra.
La chymie charitable & facile, en faveur des dames
A súa obra Química caritativa e fácil para as damas (1666), representa a primeira obra sobre este tema escrita por unha muller desde María a Xudía, cuxa obra parece ser que ela descoñecía.
A súa estrutura divídese en seis seccións:
Os cinco primeiros, como era normal nos libros de texto de química da época, dan as pautas para preparar os medicamentos. Na sexta parte explicou como se preparan a maquillaxe ou as tinturas para o cabelo, pero tamén advertiu dos perigos de moitas substancias que se utilizan para elaborar produtos cosméticos.
Na súa obra afirma que os espíritos non teñen sexo e que se as mulleres recibisen a mesma instrución que os homes, poderían igualalos.
Ciénega, Boyacá
Ciénega é un concello da provincia de Márquez, no departamento de Boyacá, en Colombia. O centro urbano de Ciénega atópase no Altiplano Cundiboyacense a unha distancia de 27 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a unha altitude de 2 460 metros. Limita cos concellos de Viracachá e Soracá polo norte, Rondón polo leste e sur e con Ramiriquí polo sur e oeste.
Vila Nova da Barquinha
É sede do pequeno municipio de Vila Nova da Barquinha, que ocupa 49, 53 km² de superficie, e que no ano 2011, contaba con 7 322 habitantes.
O concello está subdividido en 4 freguesías.
O municipio limita ao norte polos municipios de Tomar e Abrantes, ao leste por Constância, ao sur pola Chamusca, ao suroeste pola Golegã, ao oeste polo Entroncamento e ao noroeste por Torres Novas.
Papona
A papona ou papona común (Ligia oceanica) é unha especie de crustáceo isópodo da familia Ligiidae.
Distribución xeográfica
Distribúese polo Atlántico desde as costas de Islandia e Noruega até as costas das Canarias e a costa nordeste dos Estados Unidos, así como polo Mediterráneo.
Metro de Sofía
O Metro de Sofía (en búlgaro: Софийското метро) é o primeiro e único sistema Metro en Bulgaria, situado na cidade de Sofía. Comezou a operar o 28 de xaneiro de 1998 e conta con 43 estacións e catro liñas cunha lonxitude aproximada de 48 km (agosto de 2020). A primeira liña vai dende o barrio de Obelya até o bulevar Tsarigrasko Shose e ten unha lonxitude de 24,96 km e 20 estacións. A segunda liña con 11 km e 11 estacións comezou a operar o 31 de agosto de 2012 dende o barrio de Lozenets até Lomsko Shose. As dúas liñas atópanse na estación central de Serdika.
As primeiras 8 estacións da liña 3 inauguráronse o 26 de agosto de 2020. Outras 4 estacións foron inauguradas a primeiros do ano 2021. Con todas as ampliacións e segundo o plantexado, o metro de Sofía terá 65 km.
Historia
A construción do metro comezan no "metrodiámetro" máis cargado, onde se forman as correntes de viaxeiros máis importantes da cidade, cuns valores máximos en hora punta de 40,000 pasaxeiros. Coa construción do Palacio Nacional de Cultura en 1982 creanse as bases de dúas estacións e os túneis entre elas no segundo diámetro.
Almourol
miniatura|220px|A illa e Almourol, co seu castelo Almourol é unha pequena illa no curso medio do río Texo, un pouco máis abaixo da súa confluencia co río Zézere, frote a cidade de Tancos.
Ten 310 m de longo por 75 m de largo, e é coñecida polo castelo de Almourol, situada nela.
Pertence á freguesía da Praia do Ribatejo, concello de Vila Nova da Barquinha, distrito de Santarém.
Metro de Sofía
Historia
O 17 de setembro de 1999 comeza a explitación da estación de Opalchenska. O 31 de outubro do 2000 comeza a explotación da estación Serdika na praza de Sveta Nadelya (Santo Domingo), sendo a lonxitude total do traxecto do primeiro metroradio 8,1 km contando con 7 estacións.
Almourol
O xeneral e político romano do século II a.C. Décimo Xunio Bruto Galaico, que dirixiu as campañas de conquista da Gallaecia, no curso da campaña para estabilizar e castigar as tribos rebeldes do territorio ao norte do río Texo logo da morte de Viriato, estableceu o seu cuartel nunha illa, identificada hoxe coa de Almourol.
Metro de Sofía
Historia
En abril de 2003 os tramos xa existentes únense ao barrio de Obelia cun novo de 1,8 km.
En 2004 comeza a preparación e en 2005 a contrución da continuación do metrodiámetro a través do centro da cidade dende a praza de Sveta Nedelya até Joliot-Curie no barrio Iztok, cun tramo novo de 4,8 km e 3 estacións.
Corrales, Boyacá
Corrales é un concello da provincia de Tundama do departamento colombiano de Boyacá, cunha poboación de 2 481 persoas segundo o censo de 2005.
Historia
A localidade foi fundada o 28 de xaneiro de 1782 por Vizente de Rivera y Mendoza. En Corrales, libráronse tres batallas entre o 6 e o 10 de xullo de 1819, durante a campaña de Bolívar para liberar Nova Granada.
Joan Berkowitz
Joan B. Berkowitz, nada en Brooklyn, Nova York o 13 de marzo de 1931, é unha química estadounidense. Entre as súas áreas de investigación atópanse os materiais para o programa espacial, os moldes reutilizables para a construción de naves espaciais construídos con disilicidas de molibdeno e disilicidas de tungsteno, e a eliminación e o tratamento de residuos perigosos. Foi a primeira muller que ocupou a presidencia da Sociedade Electroquímica.
Traxectoria
Berkowitz asistiu ao PS 42, ao John Marshall Junior High School e ao Midwood High School. Creou un proxecto de ciencias analizando os mapas meteorolóxicos do New York Times para estudar o movemento dos patróns do tempo. Obtivo unha bolsa para o Swarthmore College e graduouse Phi Beta Kappa cunha licenciatura en 1952. En Swarthmore publicou o seu primeiro traballo, "The Preparation of trans 4-chlorocyclohexanol".
Desexaba seguir ao seu noivo do instituto e compañeiro de Swarthmore, Arthur Mattuck, á Universidade de Princeton, pero naquel momento Princeton non aceptaba mulleres para cursar estudos de posgrao en química. No seu lugar, asistiu á Universidade de Illinois Urbana- Champaign, onde se graduó cun doutoramento en química física en 1955. A súa tese doutoral foi "Studies on Electrolytes", centrada na aplicación da ecuación de Poisson- Boltzmann aos electrolitos poliméricos. Utilizou o ILLIAC I, un dos primeiros computadores, para a solución numérica.
De 1955 a 1957 foi bolseira postdoutoral da National Science Foundation na Universidade de Yale para estudar os electrolitos poliméricos.
En 1959 incorporouse á empresa consultora Arthur D. Little, onde pasou máis de dúas décadas. Os seus primeiros traballos na empresa centráronse na oxidación a alta temperatura e nos materiais para o programa espacial, centrándose nos metais de transición molibdeno, tungsteno e circonio. Desenvolveu moldes reutilizables de disilicidas de molibdeno e disilicidas de tungsteno que se utilizaron na construción de naves espaciais.
En 1986 deixou Un.D. Pouco para devir CEO de Ciencia de Risco Internacional. En 1989 ela co-fundado con Allen Farkas a empresa de consultoría Farkas Berkowitz & Empresa. Ademais, impartiu clases como profesora adxunta na Universidade de Maryland University College.
Resultados de Honda na Fórmula 1
Estes son os resultados completos acadados polos coches e motores Honda na Fórmula 1.
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula Un
A seguinte táboa detalla os resultados completos nos grandes premios do Campionato Mundial para o equipo Honda de fórmula 1.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados do equipo oficial
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Equipos privados
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
1983–1992
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
2000–2008
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
2015–2021
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Como Honda RBPT (2023–2025)
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula Un fora do campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Coper
Coper é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da provincia de Oriente. Atópase a uns 65 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a cidade máis poboada da provincia, e a 133 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento.
Historia
Na época anterior á colonización de América, o territorio estaba ocupado polos muzos, un grupo pertencente ó pobo caribe, os cales foron sometidos por Luis Lanchero, conquistador de orixe español, tras repetidos intentos que tomaron 20 anos (de 1539 a 1559).
Whapmagoostui
Whapmagoostui (en cree : ᐙᐱᒫᑯᔥᑐᐃ/Wâpimâkuštu) é unha entidade cree situada no bordo oriental da baía de Hudson, no territorio equivalente Eeyou Istchee no norte do Quebec e que constitúe unha das comunidades asociadas ao Gran Consello dos Crees. Como a maioría das entidades autóctonas do Quebec, Whapmagoostui, componse dun territorio reservado cree de categoría IA, onde se atopa a contorna urbanizada onde viven os membros da nación cree de Whapmagoostui e que é de xurisdición federal, e mais dun municipio vilego cree de categoría IB, deshabitado e de xurisdición provincial. Administrativamente, dentro do Quebec, intégrase na rexión do Nord-du-Québec. Whapmagoostui constitúe a localidade cree máis ao norte, forma parte tamén do territorio inuit de Nunavik e conforma con Kuujjuarapik, localidade inuit, un único núcleo urbano, a comunidade inuit virada espacial e culturalmente cara á costa e a cree cara ao interior. Non obstante, cada comunidade mantén os seus propios servizos públicos, e tamén a traza das vivendas das dúas comunidades son diferentes.
Xeografía
A terra reservada cree de Whapmagoostui ha de se distinguir do territorio da municipalidade vilega cree homónima segue a beira norte do Grande rivière de la Baleine a unha distancia duns 43 quilómetros dende a ribeira. Non inclúe ningunha zona litoral da baía de James. Inclúe o núcleo urbanizado de Whapmagoostui. O terreo reservado cree inclúe o núcleo urbanizado de Whapmagoostui, que tamén limita coa terra reservada inuit de Kuujjuarapik, como dous barrios veciños da mesma vila
En canto á municipalidade vilega cree de Whapmagoostui atópse ao suroeste, ao leste e o sueste da terra reservada cree mentres ao norte e sur está situado o territorio non organizado da baía de Hudson
Historia
Os cree levaban cazando e pescando na costa da baía de Hudson moito antes de chegaren os europeos e os inuit tamén se achegaban pola zona, principalmente preto da costa. En 1820 a Compañía da Baía de Hudson estableceu un posto comercial na rexión coñecido como Great Whale River House, Great Whale River ou simplemente Great Whale e a partir de mediados do século XIX a zona tamén a frecuentaron os inuit que se achegaban para comerciaren cos brancos. Na década de 1880 establecéronse misións anglicanas e católicas e en 1895 o goberno federal instalou unha estación meteorolóxica. Na primeira metade do século XX comezaron a se ofrecer servizos médicos e de policía. Así e todo, o establecemento seguiu a ser para os crees só un campamento de verán.
En 1940 ao abrir o exército estadounidense unha base aérea as autoridades forzaron os crees a rematar co seu estilo de vida seminómade. En 1941 pechou o posto comercial da CBH e despois da segunda guerra mundial en 1948 os norteamericanos transferiron a base militar aos canadenses. En 1955, construíuse unha estación de radar como parte do sistema de defensa aérea canadense-estadounidense, a Liña Mid-Canada', uns anos antes da creación do NORAD. Ao lle dar emprego a inuit e crees a estación de radar contribuíu a establecer unha poboación permanente a partir de 1958 principiando a convivencia permanente entre os crees e os inuit. En 1965 pechou a estación de radar.
En 1961 o goberno quebequés decidiu darlles nomes franceses os establecementos do norte e o lugar pasou a se denominar Grande-Baleine pero ao ano seguinte adoptou o nome Poste-de-la-Baleine. En 1979 estableceuse a municipalidade vilega cree que pasou a denominarse Whapmagoostoo e a vila cree adoptou oficialmente a forma Whapmagoostui en 1986, literamente "lrío da beluga".
Demografía
Segundo o censo de 2021 tiña unha poboación de 1021 persoas.
Linguas
Segundo o censo de 2016 o cree é a lingua materna de 870 habitantes da localidade, a segunda lingua é o inglés con 65 falantes e o francés a terceira con 20. Ademais 5 persoas afirman que a súa lingua materna é o inglés e unha lingua non oficial. Por coñecemento das dúas linguas oficiais 845 persoas afirman que falan inglés como primeira lingua oficial, un total de 75 falan inglés e francés e hai 60 persoas que non falan ningunha das dúas linguas oficiais. Son un total de 905 persoas os que afirman que poden falar cree. A maioría da poboación identifícase como indios norteamericanos, con só 50 non nativos. Hai 40 persoas que se identifican como inuit e a metade ten como lingua materna algunha lingua inuit.
Relixión
miniatura|Igrexa anglicana de Whapmagoostui-Kuujjuarapik Os cree da rexión convertéronse ao cristianismo a partir de mediados do século XX pero manteñen prácticas da súa relixión tradicional. Na zona establecéronse a finais do século XIX misións anglicanas e católicas para tratar de converter tanto os crees como os inuit da rexión. Ao longo das primeiras décadas do século XX a gran maioría dos cree convertéronse á confesión anglicana. A igrexa de San Edmundo é igrexa parroquial anglicana e serve a Whapmagoostui e mais a Kuujjuarapik ao ser os inuit tamén maioritariamente anglicanos; a igrexa depeden da diocese do Ártico da Igrexa Anglicana do Canadá que agrupa os anglicanos locais. Os católicos teñen como lugar de culto a capela se Santo André que data de 1960 e tamén serve á comunidade inuit. Segundo o censo de 2001 había 30 católicos en Whapmagoostui e 35 en Kuujjuarapik.
Educación
O Consello Escolar Cree é responsable de proporcionar os servizos de educación pública no territorio de Whapmagoostui e, xa que logo, exerce esas competencias por medio da escola Badabin Eeyou (ᐹᑖᐱᓐ ᐄᔨᔨᐤ ᒋᔅᑯᑎᒫᑑᑭᒥᑑᑭᒥᒄᑯᑎᒫᑑᑭᒥᑭᒄ) que contaba en febreiro de 2020 con 260 alumnos. O colexio inaugurouse en 1982 e en 1989 diplomouse a primeira promoción de estudantes.
Miometrio
miniatura|Útero e tubas uterinas (o miometrio no centro dereita). miniatura|[[Histoloxía do miometrio.]] O miometrio é a capa intermedia da parede do útero, situada entre o endometrio e a capa serosa, formada principalmente de músculo liso, cuxas células se chaman células do músculo liso uterino ou miocitos uterinos, pero tamén de tecido estromático de soporte e de tecido vascular. A súa principal función é producir as contraccións uterinas durante o parto.
Estrutura
O miometrio está localizado entre o endometrio (a capa interna da parede uterina) e a serosa ou perimetrio (a capa externa uterina).
O terzo máis interno do miometrio (denominado capa subendometrial) parece derivar do conduto de Müller, mentres que a capa externa e máis predominante parece orixinarse de tecidos non müllerianos e é o tecido contráctil principal durante o parto e os abortos naturais. A capa submucosa parece funcionar como unha capa muscular circular, con capacidades peristálticas e antiperistálticas, equivalente á capa muscular intestinal.
Estrutura muscular
A estrutura muscular do músculo liso miometrial é moi similar á do músculo liso doutras partes do corpo, sendo a miosina e a actina as proteínas predominantes. No músculo liso uterino hai aproximadamente 6 veces máis actina que miosina. Un cambio na expresión da miosina no músuclo liso uterino pode ser a responsable dos cambios na dirección das contraccións uterinas durante o ciclo menstrual. Normalmente as fibras teñen uns 50 microns de lonxitude, pero no embarazo hipertrófianse ata chegar aos 500 microns. Durante o embarazo divídense e forman máis fibras e fórmase máis tecido conxuntivo.
Histoloxía
As fibras musculares lisas do miometrio forman varias capas ou estratos, pero non están claramente separadas porque se entrecruzan. O tecido conxuntivo situado entre os feixes musculares está formado por coláxeno, fibroblastos, macrófagos e células cebadas. As partes periféricas da parede uterina teñen redes de fibras elásticas. Baixo a muscosa endometrial atopamos o estrato submucoso, fino e de fibras predominantemente lonxitudinais. A capa seguinte é o estrato vascular, con moitos vasos sanguíneos e fibras musculares ciruclares e oblicuas. Despois aparece o estrato supravascular, con fibras circulares e lonxitudinais. Por último, está o estrato subseroso, que é unha fina capa muscular lonxitudinal.
Contracción
O miometrio estírase durante o embarazo, expandíndose as células musculares lisas en tamaño e en número facendo que o útero chegue a ser varias veces máis grande que no estado non grávido, e contráese de maneira coordinada por medio dun efecto de retroalimentación positiva sobre o "reflexo de Ferguson", durante os labores do parto. Despois do nacemento do meniño, o miometrio volve a contraerse para expulsar a placenta, e as fibras entrecruzadas da capa media comprimen os vasos sanguíneos para minimizaren a perda de sangue. Un beneficio positivo da lactación temperá é a estimulación dese reflexo para reducir a perda de sangue e facilitar un rápido retorno do ton muscular uterino e abdominal previo ao embarazo.
O músculo liso uterino ten un padrón fásico, e cambia entre un padrón contráctil e o mantemento dun ton de repouso con contraccións discretas e intermitentes de variada frecuencia, amplitude e duración.
A capa submucosa pode ter actividade tanto peristáltica coma antiperistáltica.
Estado de repouso
O potencial de membrana de repouso (Vrest) do músculo liso uterino está entre -35 e -80 mV. Igual que o potencial de membrana de repouso doutros tipos celulares, mentense grazas á bomba de Na+/K+ que causa unha maior concentración de ións Na+ no espazo extracelular que no intracelular, e unha maior concentración de ións K+ no espazo intracelular que no extracelular. Seguidamente, cando se abren as canles de K+ en maior medida que as canles de Na+ prodúcese como resultado un efluxo neto de ións positivos, orixinando un potencial negativo.
Este potencial de repouso sofre oscilacións rítmicas, que se denominan ondas lentas e reflicte a actividade intrínseca dos potenciais de onda lentos. Estas ondas lentas son causadas por cambios na distribución de Ca2+, Na+, K+ e Cl− entre os espazos intracelular e extracelular, o cal, á súa vez, reflicte a permeabilidade da membrana plasmática a cada un destes ións. O K+ é o principal ión responsable destes cambios no fluxo de ións, de acordo cos cambios producidos en varias canles de K+.
Excitación-contracción
O acoplamento excitación-contracción do músculo liso uterino é tamén moi similar ao doutros músculos lisos en xeral, cun incremento intracelular de Ca2+ que conduce á contracción.
Restauración do estado de repouso
A retirada do Ca2+ despois da contracción induce a relaxación do músculo liso e restaura a estrutura molecular do retículo sarcoplásmico para que estea preparado para o seguinte estímulo contráctil.
Covarachía
Covarachía é unha vila e concello da provincia do Norte, que forma parte do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a 208 quilómetros da capital do departamento, Tunja, a unha altitude de 2 320 metros na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita cos concellos de San José de Miranda e Capitanejo (ambos os dous en Santander) polo norte, Tipacoque polo sur, Capitanejo polo leste e cos concellos de Onzaga e San Joaquín (Santander) polo oeste.
Alberte Santos Ledo
Alberte Santos Ledo, nado na Coruña en 1965, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información (1988). Traballou como xornalista en Madrid nas seccións de economía e finanzas de diferentes medios de comunicación e en La Voz de Galicia, El Ideal Gallego e A Nosa Terra. É socio fundador da consultora de comunicación e estratexia dixital Evercom e, dende 2013, o seu conselleiro delegado (CEO). É colaborador de Tempos Novos, Luzes e Huffington Post.
Dragon Age: Origins
Dragon Age: Origins é un videoxogo de rol desenvolvido por BioWare e publicado por Electronic Arts. É o primeiro xogo da franquía Dragon Age, e estreouse para Microsoft Windows, PlayStation 3 e Xbox 360 en novembro de 2009, e para Mac OS X en decembro de 2009. Ambientado no reino ficticio de Ferelden durante un período de conflito civil, o xogo pon ó xogador no papel dun guerreiro, un feiticeiro ou pícaro, podendo escoller entre tres razas, humano, elfo ou anano. O personaxe do xogador é recrutado no grupo Grey Wardens, unha antiga orde que se enfronta ás forzas bestiais de "Darkspawn", e cuxo obxectivo é derrotar a Archdemon e rematar coa invasión. O xogo conta con dúas perspectivas de cámara diferentes, en terceira persoa e isométrica. Ó longo do mesmo, o xogador encontrará varios compañeiros, que terán un papel importante no argumento e no modo de xogo.
BioWare describiu Dragon Age: Origins como unha "escura fantasía heroica" ambientada nun mundo único, e un sucesor espiritual de título anteriores como as franquías de Baldur's Gate e Neverwinter Nights. A súa ambientados está inspirada en obras como O Señor dos Aneis e A Song of Ice and Fire, e foi descrito por BioWare como unha mestura entre a alta e a baixa fantasía. O desenvolvemento do xogo comezou en 2002 e BioWare empregou máis de 144 actores de voz, contando con Inon Zur como compositor da música do xogo. O desenvolvemento das versións para consolas foi subcontratado a Edge of Reality.
Origins recibiu a aclamación da crítica logo da súa estrea, que eloxiou especialmente a súa historia, ambientación, personaxes, música e sistema de combate. Vendeu máis de 3,2 millóns de copias e 1 millón de unidades de contido descargable. Os seus múltiples inclúen o varios como mellor xogo do ano e mellor xogo de rol de diversas publicacións. BioWare lanzou varios contido descargable despois do lanzamento inicial do xogo, unha expansión titulada Awakening en marzo de 2010, e dúas secuelas, Dragon Age II e Dragon Age: Inquisition, estreadas en 2011 e 2014 respectivamente.
Noite das fogueiras
miniatura| A xente reúnese arredor dunha fogueira na noite de Guy Fawkes en Inglaterra
Outra noite das fogueiras
En practicamente toda Europa, en particular en zonas costeiras, celébrase outra festa das fogueiras na véspera de San Xoán.
Comida
Hai moitos alimentos que están asociados coa noite de fogueira. Toffee apples (Mazás de caramelo), treacle toffee (caramelo de melaza), black peas (chícharos negros) e parkin (bolo), e mesmo a jacket potato (pataca de chaqueta), cómense tradicionalmente na noite das fogueiras en partes de Inglaterra. Ademais, algunhas familias comen sopas para se quentar nunha noite fría e brindan malvariscos ao lume.
ChatGPT
ChatGPT é un prototipo de chatbot de intelixencia artificial centrado na usabilidade e o diálogo. Desenvolvido por OpenAI, o chatbot usa un modelo de linguaxe adestrado mediante a aprendizaxe automática por reforzo e baseado na arquitectura GPT-3.5.
Características
Introducido o 30 de novembro de 2022, ChatGPT chamou a atención pola súa facilidade de uso e destacou polas súas respostas detalladas e o seu coñecemento histórico. O formato de diálogo permite a ChatGPT responder preguntas de seguimento, admitir os seus erros, desafiar premisas incorrectas e rexeitar solicitudes inadecuadas. O chatbot é capaz de xerar todo tipo de textos, dende poesía ata diálogos. Non obstante, a pesar da ampla gama de sinais aos que é capaz de reaccionar, a súa imperfecta precisión fáctica recibiu algunhas críticas.
ChatGPT adestrouse mediante a aprendizaxe de reforzo a partir de adestramento supervisado, un método que aumenta a aprendizaxe automática con entradas humanas para lograr un resultado realista. Está baseado na arquitectura GPT-3. Durante o proceso de adestramento, os supervisores humanos desempeñaron o papel de usuarios e asistentes de IA. O modelo foi adestrado na infraestrutura de supercomputación de Microsoft Azure e axustouse mediante algoritmos de optimización de políticas próximas. Os algoritmos de optimización de políticas proximais presentan un beneficio rendible ao depender de algoritmos de optimización de políticas rexionais e negan moitas das operacións computacionalmente custosas cun rendemento máis rápido.
Comparado co seu predecesor InstructGPT, ChatGPT intenta reducir as respostas nocivas e enganosas. Os datos de adestramento de ChatGPT inclúen documentos da aplicación Man, unha ferramenta de sistemas Unix, e coñecemento de fenómenos de Internet como o sistema de taboleiros de anuncios e a linguaxe de programación Python. miniatura|[[Sam Altman, cofundador e CEO de OpenAI.]] A diferenza da maioría dos chatbots, ChatGPT ten estado e lembra conversas anteriores coas indicacións que recibiu, o que pode permitir que ChatGPT se use como terapeuta personalizado. Nun esforzo para evitar que se produzan resultados ofensivos, en ChatGPT, as consultas fíltranse a través dunha API de moderación que rexeita as referencias potencialmente racistas ou sexistas.