cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Kooks
Historia
O seu terceiro álbum estreouse en setembro de 2011 co título Junk of the Heart, onde deixaron a súa faceta máis rockeira para facer temas máis achegados ó Indie pop. Dentro do álbum, os temas que foron empregados como sinxelos foron "Junk of the heart (Happy)", "Rosie", "How'd You Like That" e "Is it me". O álbum recibiu críticas mixtas por parte da prensa especializada, pedindo unha madurez no seu estilo.
José Antonio Hernán Seijas
José Antonio Hernán Seijas, nado en Ferrol o 27 de febreiro de 1937 e finado o 8 de marzo de 2001, foi un filatelista galego.
Traxectoria
Estudou enxeñería naval, exerceu a súa profesión en Bazán, supervisor de instalacións radioactivas foi tamén funcionario do Ministerio de Economía e Facenda. Home fondamente relixioso foi membro do Opus Dei e presidente da Cociña Económica de Ferrol e da Asociación Cultural Valle Inclán. Colaborador de La Voz de Galicia e Diario de Ferrol. Especializado na filatelia temática a súa colección A Áncora levou diversas medallas de ouro en diversas exposicións españolas e internacionais.
Socio da Sociedade Filatélica da Coruña. Foi membro da Academia Hispánica de Filatelia, da comisión Temática da Federación Internacional de Filatelia e do seu corpo de xurados, directivo da FESOFI desde 1980. Director da revista Temas Filatélicos (1990-2001) e colaborador habitual de Crónica Filatélica. Autor de Introducción a la Filatelia Temática, Educación del Coleccionista e La Filatelia Temática: una innovadora forma de coleccionar.
A Lagoa, Pol, Pol
A Lagoa é un lugar da parroquia de Pol, no concello de Pol, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Parroquias de Pol
🇵🇱
O Campo das Ratas, Castro, Narón
O Campo das Ratas é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres,.
Deep Fantasy
Deep Fantasy é o terceiro álbum da banda canadense de punk rock White Lung, publicado o 17 de xuño de 2014 a través do selo Domino Records. Foi producido por Jesse Gander, que tamén engargouse da produción do seu anterior traballo, Sorry. En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 38 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Fernando García
O nome de Fernando García pode referirse a:
Gonzalo das Penas
Gonzalo das Penas, finado en Aciveiro en 1475, foi un relixioso galego e abade do Mosteiro de Santa María de Aciveiro.
Vida
Descoñecese a data precisa do seu nacemento, podendo situarse a principios do século XV, segundo uns autores en Amarante, outros din que en Penas (Monterroso) e outros falan dalgún lugar do actual termo municipal de Forcarei.
Sendo moi novo ingresaría no mosteiro do que chegou a ser nomeado abade cara ao ano 1429 ou 1430. Desde ese momento iniciou unha importante tarefa restauradora ata conseguir converter a súa comunidade nunha das mais observantes da regra de San Bernardo en Galicia, aumentando deste xeito o seu prestixio e número de relixiosos.
Seguindo a Antonio López Ferreiro sería o abade que obtivo o establecemento en Aciveiro do Colexio de Teoloxía Moral.
No ámbito económico conseguiu aumentar considerablemente os beneficios do mosteiro, realizando numerosos foros e provisións de beneficios. Asemade, iniciou un importante plan de construcións que non se chegaron a levar a cabo. Tamén realizou numerosas obras civís na Terra de Montes, como a construción e mellora de camiños, pontes (como a do lugar de Andán que cruza o río Lérez), muíños, fraguas de ferrería...
Acudiu aos Concilios Composteláns XXXVIII, XXXIX, XL e XLI no que debeu ter un papel bastante activo.
Morreu cara ao ano 1475, e foi enterrado na igrexa monacal nun sepulcro hoxe en día desaparecido.
Un tema non exento de polémica é se o Gonzalo venerado na vila portuguesa de Amarante é o mesmo que o de Aciveiro.
Tras a súa morte o pobo encheu a súa vida con numerosas lendas, entre elas a lenda da Pomba ou a do Oso de Oseira, esta última ilustrada pola prosa de Ramón Cabanillas.
A lenda do Oso de Oseira
Nos tempos da Santa Irmandade, cando Bernal Yáñez de Moscoso tiña preso a Alonso II de Fonseca e as correrías dos Osorio, Lemos e Lanzós eran continuas, nun día de principios de outono San Gonzalo chegaba en visita de amizade ao Mosteiro de Oseira, e sobre o seu ombreiro levaba unha pomba branca. No monte, ao redor do mosteiro, as mesnadas de Afonso de Lanzós agardaban unha oportunidade para franquear as portas do edificio.
Ao chegar á porta o frade petou nela, pero os monxes do interior non lle abriron collidos polo medo. Ante este feito San Gonzalo bicou á pomba e esta entrou voando no edificio. Ao pouco tempo a porta abriuse aparecendo un branco frade que lle permitiu o acceso ao santo, pero cando os guerreiros trataron de aproveitar a ocasión para entrar tras del atopáronse cun oso pardo xigante abravado en pé e en posición atacante que os puxo en fuga.
Carlos Barros
Traxectoria
Carlos Barros estudou na súa cidade natal e en Madrid enxeñería técnica industrial, nesta última cidade comezou a militar no PCE (1968) e ao remate dos seus estudos e a volta a Galicia no PCG, partido do que foi membro do seu comité central e secretario de relacións políticas. Foi detido en Ourense en maio de 1971 acusado de asociación ilícita e posto a disposición do Tribunal de Orde Pública. Nas eleccións de 1977 foi o número dous da candidatura do PCE pola provincia de Pontevedra, pero non resultou elixido. Licenciouse en Xeografía e Historia en 1986, e obtivo en 1988 o doutoramento coa tese, Mentalidad y revuelta en la Galicia irmandiña: favorables y contrarios. Exerce como profesor de Historia Medieval na Universidade de Santiago de Compostela dende 1990.
Angra Pequena
miniatura|300px|A baía Angra Pequena Angra Pequena (en portugués "Baía pequena") é unha baía na costa meridional da África, onde se sitúa a cidade namibiana de Lüderitz.
Descubrimento e primeiros séculos
A baía foi descuberta o día 24 de xullo de 1488 polo navegante portugués Bartolomeu Dias, que viaxava ao servizo do rei Xoán II de Portugal. Ao día seguinte, erixiu un monumento, unha cruz de pedra, dedicada a apóstolo Santiago no día da súa conmemoración. A cruz orixinal resistiu até inicios do século XIX, tendo seus fragmentos levados posterormente a museos, en Suráfrica e Portugal. Unha réplica sinala o lugar desde 1988.
Durante algún tempo tiveo a denominación de Angra de São Christóvão, pero é como Angra Pequena como aparece en case todos os mapas até o inicio do século XX.
En xaneiro de 1793 os neerlandeses reclamaron aos ingleses Walvis Bay, situada ao norte de Angra Pequena, e ocuparona.
Colonia alemá a finais do século XIX
Soamente a mediados do século XIX, a presenza de guano nas illas costeiras atraeu o interese dos británicos, que reivindicaron a súa posesión, sen poder, porén, estabelecer unha actividade exploratoria permanente, debido á rápida extinción do recurso.
Na década de 1880 o comerciante bremés Adolf Lüderitz interesouse pola rexión e, en 1883 adquiriu a faixa costeira ao redor da baía, aos nativos namas e hereros. Debido a diverxencias en canto á demarcación do territorio e a ameaza de que os pobos locais pedisen auxilio aos ingleses, Lüderitz solicitou a protección do Imperio alemán.
O 24 de abril de 1884 os dereitos de Lüderitz foron cedidos ao goberno alemán e, o día 7 de agosto seguinte a rexión foi declarada protectorado de Alemaña polo chanceler Otto von Bismarck. Este acto deu inicio á ocupación alemá da rexión, que duraría até a primeira guerra mundial.
En 1840 os alemáns, no Repartimento de África, tomaron posesión de todo o territorio e colonizárono co nome de África do Suroeste alemá (nome imposto en 1884).
Século XX
Como resultado da súa derrotada na primeira guerra mundial, Alemaña perdeu todas as súas colonias, e a Sociedade de Nacións confiou a Suráfrica a administración temporal da África do Suroeste Alemá mediante un mandato, aínda que Namibia foi unha provincia de facto. Anos máis tarde a Organización das Nacións Unidas e a Corte Internacional de Xustiza declararon en numerosas ocasións ilegal a ocupación surafricana.
Durante a ocupación surafricana impúxose o sistema de segregación racial (apartheid) e leváronse a cabo mobilizacións forzadas de persoas. Enormes granxas foron asignadas a granxeiros de ascendencia europea, mentres que os nativos africanos foron relegados aos territorios máis pobres. En resposta a isto, creáronse diversas forzas opositoras ao réxime do apartheid: a máis importante delas o SWAPO, que se convertería finalmente no representante oficial do pobo de Namibia na ONU.
Baixo a presión internacional, Suráfrica acordou abandonar o territorio e supervisar a transición á súa independencia, que se alcanzou o 21 de marzo de 1990.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2018
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2018 (oficialmente 2018 Formula 1 United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 21 de outubro de 2018. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo oitava proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a cuadraxésima vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a sétima vez que o evento foi organizado neste circuíto.
A carreira gañoun por Kimi Räikkönen, que obtivo a súa primeira vitoria no Gran Premio desde o Gran Premio de Australia de 2013, rompendo un récord de 113 carreiras sen vitorias. Tamén foi a súa primeira vitoria con Ferrari desde que se reincorporou ao equipo en.
Tuia xigante
Distribución
É unha especie moi importante do oeste dos Estados Unidos, aparece naturalmente polo norte dende o sur de Alasca até a California Central polo sur; no interior aparece na zona húmida da Columbia Británica e polo oeste das Montañas Rochosas en Montana.
Descrición
A madeira é de cor acastañada rosada, cun veado atractivo, liviá, mol, moi resistente á intemperie e ao contacto co chan, doada de traballar e moi estábel. É de crecemento relativamente rápido.
Hábitat e condicións de cultivo
A árbore atura climas de frío a temperado húmido, en ambientes costeiros. Soporta ben os fríos intensos e xeadas, tamén a calor. En canto ao solo, atura un amplo rango, desenvolvéndose mellor nos fértiles, fondos, liviáns e ben drenados.
Usos
Hoxe en día úsase en xardinaxe coma árbore de sombra e para sebes. A súa madeira imputrescíbel utilízase en carpintaría e ebanistaría fina, e tamén para revestimentos (as tellas de tuia son chamadas "ripias"), postes, aberturas, tonelaría.
Tradicionalmente tiña moitísimos usos, tantos que os indios indíxenas da costa Norte-Oeste chamábanse entre si "indios da tuia xigante". Ademais dos seus sonados tótems monumentais, tiraban da árbore (ás veces aínda sen a tallar) táboas e madeira para todo tipo de construcións e trebellos. Tamén apañaban e tecían a casca para facer roupa, cordas e redes. Outro uso era a fabricación de canoas, unha tarefa complicada que consistía en tallar a árbore e facer os enormes toros ocos grazas ás ferramentas de pedra ou cuncha; con estas rexas canoas ían ao mar na procura de baleas.
Árbores senlleiras en Galiza
A tuia xigante do Pazo de Torres de Agrelo en Redondela	(Pontevedra), figura no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
António Bárbolo Alves
António Bárbolo Alves, nado en Picote (Miranda do Douro) o 5 de decembro de 1964, é un mestre, estudoso e difusor da lingua mirandesa.
Traxectoria
Licenciouse no ensino de portugués-francés pola Universidade do Minho, onde presentou unha tese de mestrado sobre a lingua mirandesa. En 2002, doutorouse pola Universidade de Tolosa. É profesor no ensino secundario. Asumiu varios cargos de xestión e representación, sendo na actualidade tamén director do Centro de Estudos António Maria Mourinho, presidente da dirección da FRAUGA (Asociación para o Desenvolvemento Integrado de Picote) e secretario territorial para Portugal da Asociación Internacional pola Defensa das Linguas e das Culturas Ameazadas (AIDLCM).
Safranina
A safranina (tamén chamada Safranina O ou vermello básico 2) é unha tingidura biolóxica usada en histoloxía e citoloxía. A safranina úsase como tinguidura de contraste nalgúns protocolos de tinguidura, e colorea os núcleos celulares de vermello. É o colorante de contraste clásico nas tinguiduras de Gram, e de endosporas. Pode usarse tamén para a detección de cartilaxe, mucina e os gránulos dos mastocitos.
A safranina ten a estrutura química mostrada na imaxe da dereita (ás veces descrita como dimetil safranina). Existe tamén a trimetil safranina, na que se engadiu un grupo metilo na posición orto- do anel inferior. Ambos os compostos compórtanse esencialmente igual nas aplicacións en tinguiduras biolóxicas, e a maioría dos fabricantes de safranina non distinguen entre as dúas. As preparacións de safranina comerciais adoitan conter unha mestura dos dous tipos.
A safranina tamén se usa como indicador redox en química analítica.
Safraninas
As safraninas son os compostos azonio da 2,8-dimetil-3,7-diamino-fenazina simétrica. Obtéñense pola oxidación conxunta dunha molécula de para-diamina e dúas moléculas dunha amina primaria; pola condensación de compostos para-aminoazo con aminas primarias, e pola acción de para-nitrosodialqulanilinas con bases secundarias como a difenilmetafenilenodiamina. Son sólidos cristalinos que presentan unha cor característica verde metálica; son facilmente solubles en auga e tinguen de cor azul ou violeta. Son bases fortes e forman sales de monoácidos estables. A súa solución alcohólica presenta fluorescencia vermello amarelada. A fenosafranina non é moi estable no seu estado libre; o seu cloruro forma placas verdes. Pode ser facilmente diazotizada, e o sal de diazonio cando se ferve con alcohol rende aposafranina ou benceno indulina, C18H12N3. F. Kehrmann mostrou que a aposafranina podía ser diazotiada en presena de ácido sulfúrico concentrado frío, e o sal de diazonio fervido con alcohol rende sales de fenilfenazonio. A aposafranona, C18H12N2O, fórmase ao quentar aposafranina con ácido clorhídrico concentrado. Estes tres compostos poderían representarse como orto- ou para-quinonas. A "safranina" comercial é unha orto-tolusafranina. O primeiro colorante de anilina que foi preparado a escala industrial foi a mauveína, que foi obtida por Sir William Henry Perkin quentando anilina crúa con bicromato de potasio e ácido sulfúrico. A mauveína foi convertida en parasafranina (1,8-dimetil safranina) por Perkin en 1878 por perda oxidativa/redutiva do grupo 7-N-para-tolil. Outra safranina ben coñecida é a fenosafranina (C.I. 50200, 3,7-diamino-5-fenilfenazinio cloruro), amplamente utilizada como tinguidura histolóxica, fotosensibilizador, e sonda redox.
Notas
''Este artigo incorpora texto da seguinte publicación en dominio público: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Safranine". Encyclopædia Britannica (11ª edición). Cambridge University Press.''
Metro de Milán
O Metro de Milán (en italiano: Metropolitana di Milano) é un sistema de transporte ferroviario urbano que serve á área metropolitana de Milán. Conta con catro liñas e 113 estacións, sendo a rede de metro máis extensa de Italia e unha das máis importantes da Unión Europea.
Liñas
O Metro de Milán conta con catro liñas, indicadas polos números 1, 2, 3 e 5 (a liña 4 está en construción) e polas cores vermella (rossa, liña 1), verde (liña 2), amarela (gialla, liña 3), azul (blu, liña 4) e lila (lilla, liña 5).
O Navallo, Reboredo, Oza-Cesuras
O Navallo é un lugar da parroquia de Reboredo no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Macela
A macela ou camomila é unha planta herbácea aromática da familia das compostas (Matricaria chamomilla ou Matricaria recutita). Posúe un talo feble, ramudo, con flores de centro amarelo e corola branca. Emprégase como herba medicinal, pois posúe propiedades calmantes e dixestivas. Os nomes máis comúns segundo os ALPI en galego son magarza e gamarza.
Sinónimos desta planta son: Chamomilla chamomilla, Chamomilla recutita (nome aceptado para a flora europea) e Matricaria suaveolens.
Ás veces emprégase como herba de San Xoán.
Características
A macela común é unha planta herbácea, de talo cilíndrico, ergueito, ramoso, de até 50 cm de altura. Presenta follas alternas, bipinnatisectas, cos folíolos. En posición terminal presenta polo verán unha inflorescencia en forma de capítulo paniculado. As flores radiais son duns 20 mm, coa lígula branca, mentres que os do disco son numerosos, hermafroditas; o receptáculo é oco e carece de escamas, o que permite distinguila facilmente da macela brava Anthemis arvensis (L.) Pall. ex M.Bieb.. As flores son un pouco amargas e recendentes.
Hábitat e distribución
É nativa da rexión dos Balcáns, dende onde se espallou cara Europa. Está naturalizada en varias rexións do Novo Mundo. Cultívase tamén para o seu uso industrial. Medra de xeito doado en solos ben drenado, con bastante sol; resiste as xeadas, a escaseza de nutrientes e a acidez do solo.
Uso
miniatura|upright=1.5|Matricariae flos: Como se usan para facer a infusión O talo tenro e as sumidades floridas úsanse secos ou frescos en infusión, recendente e lixeiramente agre. Confúndase moitas veces coa macela brava: Chamaemelum nobile, e non é claro a cal se refiren os autores ao mencionar as súas propiedades medicinais, mais se considera dixestiva, carminativa, sedante, tónica, vasodilatadora e antiespasmódica. O aceite esencial emprégase en aromaterapia, e a infusión das flores aplícase ao cabelo para incrementar a súa cor dourada e loura, en especial nos cativos.
Composición
O aceite esencial supón entre un 0,4 e un 1,0% da planta fresca; contén sesquiterpenoides (1-alfa-bisabolol e derivados: bisabolóxidos A, B e C, bisabonolóxido A), antecotulide, camazuleno, lactonas sesquiterpénicas, carburos terpénicos (cadineno, cis-espiro-éter e trans-espiro-éter, farneseno), flavonoides (apixenina, luteolina, quercetina e patuletina), cumarinas (dioxicumarina, herniarina, umbeliferona), resinas (triacontano, fitosterina), ácido valeriánico e fenois.
Emprégase medicinalmente como antiinflamatoria, antiespasmódica e ansiolítica, sen relaxación muscular.
Pode provocar dermatite de contacto en persoas sensíbeis, e se teñen informado casos de anafilaxe entre alérxicos.
Taxonomía
Matricaria recutita foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 891. 1753.
A Areosa, San Xiao de Narón, Narón
A Areosa é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 54 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
Participación Democrática Directa
Participación Democrática Directa (PDDdG) foi unha formación política instrumental creada en Galicia en marzo de 2015 para concorrer aos comicios municipais de 2015.
Historia
O partido foi rexistrado polo actor Miguel Pernas en marzo de 2015. Baixo o seu nome presentáronse distintas coalicións e formacións veciñais, das catro provincias galegas, se ben a súa concentración maior achábanse na comarca do Salnés. As candidaturas estaban encabezadas por persoas vinculadas a Cerna, principalmente.
Aínda que a denominación exacta da candidatura variaba de concello a concello, a formación política instrumental permitía que os seus votos fosen contabilizados para a designación de deputados provinciais, ao igual que o que promovían Anova e Esquerda Unida coa plataforma SON. Formaron parte, como socios minoritarios, dos gobernos de Cambados (encabezado polo PSdeG), Fene (encabezado polo BNG) e Ribadumia (encabezado por unha formación independente). No caso de Fene o alcalde expulsounos do goberno en agosto de 2016, polo cal apoiaron unha moción de censura do PPdeG en abril de 2018, ante o cal foron expulsados os concelleiros da formación.
Ante a constitución de En Marea a finais de 2015 Cerna apoiou o proxecto xunto coas candidaturas municipais, pasando a formar parte a gran maioría delas da nova formación política. Trala ruptura de En Marea en xaneiro de 2019 a meirande parte destas candidaturas seguiron formando parte dela, dado que Cerna se había disolto na formación política en 2018. Desta forma, nas municipais de 2019 moitas destas candidaturas concorreron baixo o paraugas de En Marea, baixo a marca de Mareas Locais, ou no caso da metade sur de Lugo con Interior Galego Vivo, o cal se constituiría como partido en maio de 2022.
Washington
Washington pode referirse a:
Pol, Pol, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Mucilaxe
No eido da bioloxía refírese a unha substancia viscosa que se encontra nalgúns vexetais, coagulábel ao alcol.
As mucilaxes son análogas, pola súa composición e as súas propiedades, ás gomas, dan coa auga disolucións viscosas ou se inchan en elas para formaren unha pseudodisolución xelatinosa.
Atópanse no argazo, na liñaza (sementes do liño), nas sementes de chía (Salvia hispanica), nas raíces da malva, no marmeleiro, nos liques, nos cactos do xénero Opuntia, en certos fungos e en moitos vexetais.
Proceden da degradación da celulosa, da calosa, da lignina e das materias pécticas.
Medicina
thumb|left|Cunca con mucilaxe da primeira metade do século XX. Da colección do [[Museo del Objeto del Objeto en México.]] Son utilizados nas emulsións e suspensións a xeito de excipiente, como vehículo cuxa función é o transporte dos fármacos encargados de constituír unha menciña. O seu obxectivo é conseguir un fármaco estábel e doado de administrar. É dicir, emprégase para vehicular, cohesionar, e conseguir a biodispoñibilidade axeitada do principio activo dun medicamento. Determinan a consistencia, a forma ou o volume das preparacións farmacéuticas.
Asóciase un efecto positivo das mucilaxes nas catarreiras das vías respiratorias, mais non hai datos clínicos que amosen a súa efectividade, e o seu uso soamente se basea nas aplicacións tradicionais.
Por oxidación dan ácido múcico e, por hidrólise, pentosas e mais hexosas.
Héctor Rial
José Héctor Rial Laguía, nado en Pergamino, Buenos Aires, o 14 de outubro de 1928 e finado o 24 de febreiro de 1991, foi un futbolista e adestrador de fútbol hispano-arxentino de orixe galega, que xogaba de dianteiro.
Despois da súa retirada deportiva, dedicouse ao campo técnico onde adestrou numerosos equipos, destacando o Pontevedra do "hai que roelo", a finais dos anos 60. Deixou definitivamente as súas actividades deportivas en 1990, despois de adestrar ao Pontevedra nunha segunda etapa e faleceu poucos meses despois.
Inicios en América do Sur
Seu pai era de Panxón, Nigrán, e súa nai de Guadalaxara. Formouse nas categorías inferiores do Club Atlético San Lorenzo de Almagro, debutando co seu primeiro equipo o 21 de setembro de 1947, formando dianteira con Reggi, Uñate, Pappa e Silva no partido da 22ª xornada. O encontro, xogado contra o Club Atlético Independiente, rematou cunha vitoria por 0-4 e nel Rial marcou o seu primeiro gol como profesional.
En 1948, o club arxentino viaxou a España como parte dunha xira europea antes do inicio do campionato. Ese equipo conseguiu sorprender aos españois e entre as súas filas o xogador que destacaba máis que o resto era o que levaba o número 10. Foi nese momento cando dous equipos quixeron contratalo, o FC Barcelona e o Valencia Club de Fútbol, pero a directiva arxentina negouse a negociar co xogador.
Non obstante, ao regresar a Suramérica, René Pontoni levou a Rial ao Club Independente Santa Fe de Bogotá (onde recibiu o alcume de "El Nene") para disputar a supremacía do do Club Deportivo Los Millonarios, onde xogaba a estrela Alfredo Di Stéfano, que anos despois sería o seu compañeiro. No seu estadio de Colombia casou coa súa parella Sonia, pero cando o equipo caeu en bancarrota foi cedido ao Club Nacional de Football do Uruguai, equipo no que xogou ata 1954 e onde conseguiu gañar un campionato de liga e un Torneo Competencia. Foi entón cando recibiu unha carta de Alfredo Di Stéfano invitándoo a xogar con el no Real Madrid Club de Fútbol. Ante a negativa do presidente Añón -que xa rexeitara unha oferta do Club Atlético de Madrid-, Raimundo Saporta, xerente do club madrileño, foi buscar ao xogador e por insistencia do futbolista conseguiuse que este se inscribise nas filas do equipo español.
Como adestrador
Sacou o título de adestrador en 1965 e ese mesmo ano pasou a ser o axudante do técnico arxentino Juan Carlos Lorenzo no Real Club Deportivo Mallorca e na selección arxentina que disputou a Copa Mundial de 1966.
Pontevedra CF (1967 -1969)
En febreiro de 1967 fichou polo Pontevedra Club de Fútbol, que xogaba a súa terceira tempada en Primeira división, a segunda consecutiva, e que estaba só un punto por riba do descenso no momento da súa chegada, na parte final da tempada. Debutou contra o Deportivo da Coruña en Riazor, vencendo por 1-2. Logrou salvar o equipo e rematou a tempada no décimo posto, mentres que na Copa do Xeneralísimo chegou ata cuartos de final, quedando eliminado fronte ao Córdoba, tras un partido de desempate.
Continuou no Pontevedra na tempada 1967/68, na que o equipo quedou no oitavo lugar, despois de facer de Pasarón un fortín no que caeron derrotados entre outros os cinco primeiros clasificados da liga: Real Madrid (3-0), Barcelona (1-0), Las Palmas (3-0), Valencia (1-0) e Zaragoza (1-0). Na tempada seguinte o equipo volveu ter unha enorme solidez defensiva na casa, encaixando moi poucos goles. Tampouco ese ano foi capaz o Real Madrid de marcar gol en Pontevedra, a pesar ter protagonizado o mellor arranque ligueiro da historia con nove vitorias nos nove primeiros partidos, xeira que se cortou en Pasarón, onde non conseguiron pasar do empate a cero. O equipo galego obtivo o 12º posto da clasificación final da tempada e tras o remate desta, fichou polo Real Zaragoza. Nas dúas tempadas e media que dirixiu ao Pontevedra, o equipo só encaixou un total de oito goles en Pasarón.
Real Zaragoza e UD Las Palmas (1969-1971)
Co equipo aragonés rematou a liga na oitava posición e chegou a semifinais da Copa do Xeneralísimo, onde quedou eliminado polo Valencia. A continuación pasou a ser o adestrador da Unión Deportiva Las Palmas, club ao que dirixiu durante unha tempada, rematando un só posto por riba do descenso.
Selección olímpica española (1971-1973)
En maio de 1971 aceptou a oferta da Federación Española de Fútbol para ser o adestrador da selección olímpica española. Dirixiu esta selección no torneo preolímpico, buscando a clasificación para os Xogos de Múnic 1972. Tras eliminar a selección turca na primeira rolda, o equipo quedou encadrado nun grupo con Polonia e Bulgaria, pero foi eliminado despois de conseguir só un empate e acumular tres derrotas na segunda rolda.
Asesor de Cap, Chivas e asesor de Puskás (1974-1976)
Dirixiu á selección olímpica ata 1973 e despois de rexeitar unha oferta para adestrar o Deportivo, foi nomeado asesor do seleccionador Vladislao Cap na selección arxentina que disputou o Mundial de Alemaña de 1974, onde quedaron eliminados na segunda fase. A continuación comezou a dirixir o Club Deportivo Guadalajara de México, co que quedou en sétima posición do seu grupo (de 10 equipos). Posteriormente foi asesor de Puskás na selección saudita.
Deportivo da Coruña (1976)
En xuño de 1976 fichou finalmente polo Deportivo da Coruña, para disputar a tempada 1976/77 de Segunda división. Con todo, só seis meses despois deixou o equipo por problemas de saúde.
América e Elche (1978-1984)
En 1978 dirixiu o Club Estudiantes de La Plata arxentino e en 1979 pasou brevemente pola selección salvadoreña, volvendo pronto a España debido á guerra civil que estourou ese ano no país centroamericano. En 1980 foi adestrador do Elche Club de Fútbol, en Segunda división e en 1984 fichou polo Comunicaciones Fútbol Club de Guatemala.
Regreso ao Pontevedra (1989-1990)
En febreiro de 1989 volveu ocupar o posto de adestrador do Pontevedra, despois do despido de Crispi, tras a xornada 20. Rematou a tempada en sexto lugar e foi renovado por outro ano. Na tempada seguinte quedou lonxe do ascenso, cun equipo con graves problemas económicos, no que os xogadores e o propio adestrador estiveron meses sen cobrar. Foi técnico do Pontevedra ata xuño de 1990.
Recoñecementos
Recibiu a primeira homenaxe cando aínda era futbolista, sendo o 9º xogador do Real Madrid en ser homenaxeado polo club. Foi nun partido contra o CD San Sebastián, no que o Real Madrid gañou 6-1. En 1993 comezouse a disputar en Pasarón o Trofeo Memorial Héctor Rial, que se xogou anualmente ata 2004. En 2006, no 50º aniversario da Copa de Europa, Héctor Rial foi un dos 14 xogadores do Real Madrid homenaxeados pola UEFA no Santiago Bernabéu, por "contribuír a engrandecer o prestixio da Copa de Europa".
Cadril
Na anatomía, o cadril é a proxección ósea do fémur que é coñecida como o trocánter maior, e os músculos e gorduras na rexión. A articulación do cadril é a articulación entre o fémur e o acetábulo da pelve, e a súa principal función é soportar o peso do corpo en posturas estáticas (de pé) e dinámicas (camiñando ou correndo).
A articulación do cadril é unha diartrose (articulación sinovial), do tipo esferoide (esferoidal), ou sexa, posúe cápsula articular, a cal posúe líquido sinovial.
Os principais ligamentos que axudan a manter a estabilidade desta articulación son os ligamentos iliofemoral, pubofemoral e isquiofemoral.
Intermeco
Intermeco é o himno nacional de Bosnia e Hercegovina, adoptado o 10 de febreiro de 1998. A música é obra de Dušan Šestić.
Pobo selk'nam
dereita|miniatura|Selk'nam. Os selk'nam, tamén coñecidos como onawo ou ona, son un pobo indíxena da rexión da Patagonia, no sur da Arxentina e Chile, incluíndo as illas de Terra de Fogo. Foron un dos derradeiros pobos nativos de América do Sur en ser contactados por emigrantes europeos occidentais a finais do século XIX. Coa descuberta de ouro e a expansión da gandería de ovellas, os gobernos da Arxentina e Chile comezaron a colonizar e exterminar os pobos indíxenas de Terra de Fogo.
A Fraga, San Xiao de Narón, Narón
A Fraga é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 114 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 58 homes e 56 mulleres.
Pobo selk'nam
Están considerados extintos como tribo, pero Joubert Yanten Gomez un chileno mestizo de Santiago con devanceiros selk'nam, aprendeu el só a lingua e está considerado o único falante; emprega o nome de Keyuk.
miniatura|center|700px|Distribución dos pobos indíxenas de Chile. Os selk'nam á esquerda en amarelo claro.
Ribeiro, Pol, Pol
Ribeiro é un lugar da parroquia de Pol, no concello de Pol, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Space Flyer Unit
Space Flyer Unit, coñecido tamén polo seu acrónimo SFU, foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 18 de marzo de 1995 mediante un foguete H-II desde o Centro Espacial de Tanegashima xunto co satélite meteorolóxico GMS 5.
Dan Turèll
miniatura|dereita|Tumba de Dan Turèll Dan Turèll, nado o 19 de marzo de 1946 e finado o 15 de outubro de 1993, foi un escritor de Dinamarca en lingua dinamarquesa e inglesa.
Space Flyer Unit
Características
SFU levaba a bordo varios experimentos de materiais e biolóxicos para facer en microgravedade e un telescopio espacial para as lonxitudes de onda do infravermello, o primeiro deste tipo posto en órbita polo Xapón. O telescopio tiña unha abertura de 15 cm e podía observar no rango de lonxitudes de onda entre 1 e 1000 micrómetros, de interese para o estudo do medio interestelar, estrelas cara o final da súa vida e o po interplanetario.
Oscar Alfredo Gálvez
Óscar Alfredo Gálvez, nado en Buenos Aires o 17 de agosto de 1913 e finado na mesma cidade o 16 de decembro de 1989, foi un piloto de carreiras arxentino. Participou nun Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula Un, o 18 de xaneiro de 1953, e anotou dous puntos no campionato.
Traxectoria
Procedente do barrio de Parque de los Patricios, foi un piloto moi popular, e un participante regular e campión na serie de Turismo Carretera, do mesmo xeito que o seu irmán Juan.
Dan Turèll
Traxectoria
Destacou polo seu experimentalismo tanto no contido como na forma, que fai del un autor en certa medida inclasificábel, malia que hoxe é coñecido sobre todo como autor de novela negra. Cómpre indicar que a súa escrita está intimamente ligada a Vangede, na periferia de Copenhaguen, o seu lugar de nacemento e residencia. Está soterrado no cemiterio coñecido como Assistens Kirkegård, no barrio de Nørrebro, na capital dinamarquesa, onde tamén descansan os restos doutros escritores ilustres como Hans Christian Andersen ou o filósofo existencialista Søren Kierkegaard.
Oscar Alfredo Gálvez
Traxectoria
Morreu de cancro de páncreas no barrio de Palermo á idade de 76 anos. O circuíto de Buenos Aires foi renomeado na súa honra.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
El Libredón
El Libredón foi un diario católico-tradicionalista que se publicou en Santiago de Compostela entre 1881 e 1887.
Historia e características
Subtitulado Periódico católico, político e literario, veu substituír a El Porvenir. Fundado por Andrés Rey Varela e polo editor José María Paredes, en cuxos obradoiros tipográficos se imprimiu na primeira etapa. Axiña pasou a ser o seu propietario e director Antonio Toledo Quintela ata a súa morte en abril de 1885. Na primeira etapa tivo como redactores a Juan Barcia Caballero, Manuel Barja Cerdeira, Santiago López Mosquera e Alfredo Brañas.
Segunda época
Subtitulado Periódico católico, converteuse nun periódico clerical, no que só aparecían noticias relacionadas coa Igrexa. Editábase na imprenta do Seminario. Cesou en 1883.
Terceira época
Reapareceu en 1885, coa dirección de Alfredo Brañas ata o 1 de xaneiro de 1887. Os redactores eran Constante Amor Neveiro e Hermenegildo Calvelo e entre os colaboradores estiveron Juan Barcia Caballero, Salvador Cabeza de León, Antonio López Ferreiro e Ramón Segade Campoamor. Durante o tempo en que Brañas foi director, o xornal sumouse a posicións claramente rexionalistas. O último director foi Hermenegildo Calvelo. Cesou o 20 de marzo de 1887 por dificultades económicas. Foi substituído por El Pensamiento Galaico, xa de carácter claramente carlista.
Alma (revista)
Alma foi unha revista editada na Coruña en 1929.
Historia e características
Subtitulada Revista mensual literario-ilustrada, apareceu a finais de outubro de 1929. Fundada e dirixida por Julio Villacastín Contreras, Antonio Derody era o seu director literario. Entre os seus colaboradores figuraban Gerardo Abad Conde, Recasens, Plácido Peña Novo e Juan González del Valle.
Are We Not Men? We Are Devo!
'Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!' é o álbum de estrea da banda estadounidense de New Wave Devo, publicado o 28 de agosto de 1978 a través do selo Warner Bros. Records. Producido por Brian Eno, con produción adicional de David Bowie, foi gravado principalmente en Colonia.
O disco recibiu críticas mixtas e acadou o número 12 da lista británica de álbums e o 78 na Billboard estadounidense. Recensións máis recentes teñen sido máis uniformemente positivas, e o álbum foi listado en varias listas restrospectivas por publicacións como Rolling Stone, Pitchfork Media e Spin. En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 39 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Iosif Stalin
Tamén foi coñecido coma Koba (nome dun heroe popular de Xeorxia) e empregou varios pseudónimos: David, Nijeradzé, Chijikov, Ivanóvich, ata adoptar o de Stalin que usou despois da Conferencia Bolxevique de Tammerfors (Finlandia). O nome Stalin deriva da palabra rusa stal (aceiro) co mesmo sufixo posesivo persoal -in que tamén empregara o seu predecesor Lenin.
Traxectoria
Ós 15 anos Iosif Stalin entrou no seminario ortodoxo de Tiflis. Influído polas ideas revolucionarias, en 1898 ingresou no Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (POSDR). Un ano despois foi expulsado do seminario por realizar propaganda marxista e, a partir de entón, converteuse nun revolucionario “profesional”. Deportado a Siberia (1903), escapou ó ano seguinte e uniuse á facción bolxevique do POSDR. Novamente deportado a Siberia (1907-08), volveu escapar. En 1913 foi enviado a Viena como emisario do Comité Central para tomar contacto cos grupos bolxeviques do exterior. Alí escribiu a súa primeira obra, O marxismo e o problema das nacionalidades.
Elixido membro do Comité Central, participou na Revolución Rusa de 1917 e formou parte do primeiro Goberno de Lenin (novembro de 1917) como comisario das Nacionalidades. Elixido Secretario Xeral do Comité Central (1922), comezou o dominio do aparato do Partido Comunista. Despois da morte de Lenin (1924) acumulou progresivamente a meirande parte dos órganos de dirección política. Fronte a tese de Lev Trotski sobre a Revolución permanente, mantivo as teses de Lenin da Revolución ininterrompida e, polo tanto, a posibilidade do socialismo nun só país (Acerca dos principios do leninismo, 1924) e canalizou tódolos criterios políticos cara á consolidación do réxime socialista dentro da URSS. Apoiado maioritariamente pola gran masa do Partido, composta polos revolucionarios "do interior" –é dicir aqueles que non se exiliaran nas décadas previas á revolución–, apartou das súas funcións a Trotski, Kamenev e Zinoviev no XV Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética (1927).
miniatura|dereita|300px|[[Conferencia de Ialta, febreiro de 1945.]]
En 1928 iniciou un programa de industrialización intensiva e de colectivización da agricultura soviética, impoñendo unha gran reorganización social. Na década de 1930 consolidou a súa posición a través dunha política de modernización da industria. Como arquitecto do sistema político soviético, creou unha poderosa estrutura militar. Mandou prender e deportar opositores, ó mesmo tempo que cultivaba o culto da personalidade como arma ideolóxica. A acción persecutoria de Stalin estendeuse mesmo a territorio estranxeiro, imputándoselle o asasinato de Trotski, entón exiliado en México. Por máis que Trotski tomase todas as medidas para se protexer de axentes secretos, Ramón Mercader, membro do Partido Comunista Mexicano, conseguiu gañar a confianza do disidente para executalo cun golpe na cabeza.
Desconfiando de que as reformas económicas que implantara producían descontento entre a poboación, Stalin dedicouse, nos anos 30 a consolidar o seu poder persoal. Tratou de expulsar toda a oposición política. En 1934, Sergei Kirov, principal líder do Partido Comunista en Leningrado (actual San Petersburgo), apareceu morto. Foi o inicio dunha serie de presións que pasaron á historia coma a "Gran Purga", que tivo lugar entre 1934 e 1937. Stalin concedeu un trato duro a todos os que tramasen contra o estado soviético. Entre as vítimas máis destacadas desta acción estaban os oficiais e membros de maior importancia do Exército Vermello, incluíndo trece dos quince xenerais, coma Mikhail Tukhachevski, unha das súas máis famosas vítimas, quen sufriu a acusación de ser axente do servizo secreto alemán, razón pola que foi executado, mentres que outros moitos foron deportados a Siberia, co que se enfraqueceu o mando militar soviético.
Cambios na sociedade soviética (1927-1939): Industrialización
miniatura|300px|esquerda|Stalin nunha entrevista. A primeira guerra mundial, a guerra civil rusa, a intervención por parte das 14 potencias estranxeiras despois da toma do poder polos bolxeviques e a mesma revolución, tiveron un efecto devastador na economía do país. A produción industrial de 1922 foi un 13 % menor cá de 1914. Baixo a Nova Política Económica (NEP), impulsada por Lenin perante a situación urxente, que permitía certo grao de flexibilidade no mercado dentro do contexto do socialismo, produciuse unha recuperación. Esgotada a NEP, esta política foi substituída por un sistema centralizado e suxeito aos plans quinquenais a partir de 1928. Estes plans perseguían ambiciosos programas de industrialización e de colectivización e estatalización da agricultura.
Sen capitais iniciais, con escaso comercio internacional e virtualmente sen infraestrutura moderna, o goberno de Stalin financiou a industrialización a partir das ganancias obtidas polas fábricas e empresas do Estado, polo comercio, os bancos e o transporte. Entre 1926 e 1927, investíronse na industria preto de mil millóns de rublos; tres anos despois, puideron investir xa nela uns 5.000 millóns.
A década de 1930 conseguiu a produción por primeira vez na historia da Unión Soviética dunha ampla gama de novos produtos coma motocicletas, reloxos e cámaras fotográficas, así como as máquinas e ferramentas necesarias para producir estes e outros bens. Na industria química produciuse o desenvolvemento da industria dos plásticos, na metalurxia desenvolvéronse novos tipos de aliaxes de alta calidade e diversos metais non ferrosos foron manufacturados por primeira vez.
Colectivización da agricultura
O goberno de Stalin promoveu a colectivización da agricultura co fin de aumentar a produción agrícola a partir das granxas mecanizadas a grande escala, o que permitía manter os campesiños baixo un control político máis directo e para que a recadación de impostos fose máis eficiente. A colectivización significou cambios sociais drásticos nunha escala nunca vista dende a abolición da servidume en 1861.
A colectivización forzada da agricultura comezou a inicios da década de 1930, formándose a asociación obrigatoria de todas as granxas nos chamados koljós (ou granxas colectivas), unha estrutura fortemente centralizada. A supresión dos dereitos da propiedade sobre a terra foi unha consecuencia da forma como se decidiu resolver o antigo conflito da loita de clases. Ademais, de acordo coa visión económica da época, os koljós debían traballar con maior eficiencia debido á aplicación da tecnoloxía e a división do traballo. Nos primeiros anos da colectivización estimábase que a produción agrícola e industrial debería aumentar un 200 % e un 50 % respectivamente; porén, a produción agrícola diminuíu.
240px|dereita|miniatura|[[Sergei Kirov e Stalin en 1934.]] Os campesiños ricos, os chamados kulaks, con independencia de se resistían ou non aos cambios impostos e a colectivización, eran postos a traballar directamente nos campos, ou ben eran trasladados a Siberia ou ao leste do país. A política de industrialización da agricultura seguida por Stalin requiriu grandes cantidades de equipamento e maquinaria, que se conseguiu exportando trigo e outros bens agrícolas ao estranxeiro. Os koljós foron obrigados mediante plans específicos a entregar ao Estado a súa produción agrícola. Estas medidas trouxeron como consecuencia unha drástica caída na calidade de vida do campesiñado e na produción agrícola.
Consolidación internacional e interna
Para evitar o illamento do réxime soviético, Stalin decidiu a entrada da URSS na Sociedade de Nacións (1934), e a aproximación a Gran Bretaña e Francia. Na política interior procurou eliminar calquera tipo de oposición: entre 1936 e 1938 organizou os chamados procesos de Moscova e deportacións contra os principais mandos militares e contra toda oposición no seo do Partido e do Estado. Baseándose nos datos subministrados trala perestroika e documentados polo Gulag, foron detidas máis de 1 300 000 persoas por motivos políticos. Delas case 700.000 foron fusiladas. Durante o seu goberno iniciouse un controvertido programa para rusificar os diferentes estados da URSS, enviando rusos ás distintas repúblicas soviéticas para que casasen cos locais e así aumentar a porcentaxe de rusos na rexión.
Por outra parte, xa durante o primeiro período stalinista, antes incluso da década de 1930, amplos sectores da sociedade soviética aceptaron con optimismo os grandes avances da Revolución. Rusia era o único país do mundo onde se pagaba ás mulleres o mesmo que ós homes por un traballo similar. Tamén neste primeiro período, existían grandes facilidades para obter un divorcio ou mesmo abortar.
Segunda Guerra Mundial (1939-1945)
dereita|miniatura|175px|Stalin e [[Viacheslav Mólotov|Mólotov.]] O 23 de agosto de 1939 asinou con Hitler o Pacto Ribbentrop-Molotov, un pacto de non-agresión que recibiu o nome dos ministros de exteriores alemán e soviético. Stalin esperaba gañar tempo e reorganizar a forza industrial-militar da cal a Unión Soviética non podería prescindir con vistas a un enfrontamento coa Alemaña nazi, que para algúns sempre fora inevitable. Por outra parte, Hitler estaba ansioso por evitar un enfrontamento inmediato cos soviéticos, pois naquel momento ía ocuparse de Gran Bretaña e Francia. Mais a invasión da Unión Soviética polas forzas alemás en 1941 levouno a aliarse co Reino Unido e os Estados Unidos durante a segunda guerra mundial. Baixo a súa forte dirección, o exército soviético conseguiu facer recuar os invasores –non sen terribles perdas humanas– e ocupar terras na Europa Oriental, contribuíndo decisivamente á derrota da Alemaña nazi.
Os seus críticos, como Lev Trotski, denunciaron o pacto co goberno nazi coma unha traizón imperdoable e un máis dos crimes do stalinismo contra o movemento obreiro internacional. O stalinismo sempre o considerou unha xenial manobra de Stalin argumentando que impediu o avance nazi, gañando tempo, o que lle permitiu vencer na segunda guerra mundial.
Unha vez iniciada a segunda guerra mundial, porén, e considerando Hitler que a caída de Inglaterra era inminente, ordenou atacar a Unión Soviética, facendo do pacto papel mollado. O 18 de decembro de 1940, o mando alemán decidiu que a invasión da URSS se realizaría en abril de 1941, pero só se puido concretar o 22 de xuño dese ano, cando se iniciou o ataque ao territorio soviético con máis de 3 000 000 de militares alemáns. A invasión tomou por completa sorpresa a Stalin a pesar de que o seu espía Richard Sorge avisara de que era inminente.
Stalin encerrouse no Kremlin cunha aparente depresión e falta de autoridade e só reaccionou 10 días máis tarde, para retomar o control con man firme. Desesperado pola invasión xermánica, decidiu suspender a campaña ateizante e permitir o rexurdimento da Igrexa ortodoxa rusa, para que o pobo soviético crente se unise á loita armada, "esquecendo" por un tempo o obrigado ateísmo do PCUS. Incriblemente e en forma insospeitada para os alemás, o pobo ruso uniuse detrás da súa figura.