cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Axum
Decadencia
As lendas etíopes contan que unha raíña xudía chamada Yodit (Xudit) ou "Gudit" (un xogo de palabras relacionado con que "Yodit" significa "diaño") derrotou o reino e queimou as súas igrexas e libros, mais a súa existencia foi cuestionada por varios autores modernos. Outra posibilidade é que o poder de Axum fose derrocado por unha raíña pagá do sur chamada Bani al-Hamwiyah, quizais da tribo al-Damutah ou Damoti (Sidama). O que se sabe con certeza é que as relacións entre Axum e o nacente islam foron pacíficas en tempos do Califato Ortodoxo, pero máis adiante as relacións arrefriáronse e Axum tivo que ceder os seus territorios na península arábiga e parte da costa de Eritrea, co que perdeu a súa supremacía e entrou en decadencia.
Como consecuencia do declive do poder político no leste de Tigray, unha nova forza establecida na rexión de Amhara, ocupou o seu espazo: a dinastía Zagwe, con capital preto de Lalibela, reivindicou a súa ascendencia axumita ata que preto de 1270 foron substituídos pola dinastía salomónica, que tamén se proclamou descendente da realeza axumita, así como de Salomón e a raíña de Sabá, manténdose no poder de forma case ininterrompida durante máis de setecentos anos, ata 1974.
Reis de Axum
miniatura|Mosteiro de [[Debre Damo]] miniatura|[[Moeda axumita|Moedas axumitas do rei Endubis.]]
Prudencio Canitrot
Prudencio Canitrot Mariño, nado en Pontevedra en xaneiro de 1883 e finado en Madrid o 24 de xaneiro de 1913, foi un pintor, ilustrador e xornalista galego.
Traxectoria
Sobriño de José Millán. Tiña interese pola pintura e empezou a pintar e cando tiña 16 anos fixo os seus primeiros óleos en Pontevedra, logo tivo un estudio e co tempo decidiu marchar para converterse en artista. Destacou como paisaxista e ilustrou varios libros da súa época. Estivo dous anos percorrendo Portugal e Francia ata chegar a Madrid a finais de 1903. Abandonou a pintura para dedicarse á literatura e ao xornalismo. Colaborou en La Correspondencia Gallega. Foi corrector da obra de Rosalía de Castro. Entre as súas obras destacan San Benito de Lérez, Unha romería en Galicia e Paisaje de las cercanías de Pontevedra. Por afinidade artística pode incluírse na Xeración Doente. Foi premiado polos seus relatos polas revistas Galicia e El Liberal. Organizou a primeira Exposición de Pintura Gallega (Madrid, 1912). Dirixiu, xunto a Luis Antón del Olmet, a "Biblioteca de Escritores Gallegos" e colaborou nas principais revistas españolas e americanas como Suevia. Tamén participou no Rexionalismo galego en 1910 cando coñeceu a Basilio Álvarez e implicouse con Acción Gallega facendo campaña pola redención foral.
Obras
miniatura|El camino de Santiago (1909)
Adam Morrison
Adam John Morrison, nado o 19 de xullo de 1984 en Glendive, Montana, é un antigo xogador norteamericano de baloncesto profesional. Foi dúas veces campión da National Basketball Association (NBA) con Los Angeles Lakers.
Instituto
O pai de Adam Morrison é o exadestrador de baloncesto John Morrison, e a súa familia tivo que estar a se mudar con el durante a súa carreira como técnico. Estivo en Casper College de Casper, Wyoming, na Universidade Dakota Wesleyan en Mitchell, Dacota do Sur e en Dawson Community College en Glendive, Montana. Cando Adam estaba en cuarto grao, o seu pai deixou de adestrar e a familia mudouse a Spokane, Washington. En oitavo, Adam perdeu catorce quilos e nun dos campus de baloncesto de Gonzaga comezou a sentirse enfermo. En palabras súas, non podía facer nada. Morrison estaba no correcto, despois disto, diagnosticáronlle diabetes tipo 1. Morrison encaixou o seu diagnostico de maneira moi optimista e positiva, o cal lle axudou moito. A súa enfermidade non supuxo ningún tipo de impedimento no seu camiño por converterse nunha estrela no mundo do baloncesto, e xa empezaba a dar acenos diso no Instituto Mead, en Spokane.
Na súa tempada sénior, bateu os récords de anotación tanto nunha campaña como na historia total do instituto, liderándoos, ademais, á final estatal. A pesar de xogar a final con hipoglicemia foi capaz de anotar 37 puntos que non valeron para dar a vitoria ao seu equipo. Esa foi a única derrota de Mead na tempada. Desde o final da súa tempada júnior xa estaba apalabrado coa Universidade de Gonzaga.
Diabetes
Adam padece diabetes tipo 1, que provoca o cesamento da produción de insulina no corpo. É unha disfunción do sistema inmunolóxico que desactiva as células beta do páncreas, as produtoras de insulina; a hormona que axuda a converter a glicosa en enerxía. Cunha dieta sa e revisións periódicas, a cousa irá como unha seda. Ademais a súa boa mentalización e o practicar deporte, supoñen a mellor cura para a enfermidade.
Universidade
Morrison chegou á Universidade de Gonzaga en 2003, aquela tempada (2003-04) como "freshman" presentouse alentadora, 11.4 puntos por encontro facían caber moitas esperanzas ao redor deste xogador. Foi incluído no Mellor Quinteto Freshman da West Coast Conference. Como "sophomore" mellorou, como era previsible, as súas prestacións. Do quinteto freshman pasou ao quinteto da WCC, ademais da honorable mención All-American. Todo isto, mercé aos seus 19 puntos, 5.5 rebotes e 2.8 asistencias por encontro cos que deleitou. Con todo, ao equipo faltáballe un hervor para chegar máis lonxe na NCAA. Caeron en 2ª rolda ante a Universidade de Texas Tech.
O seu ano "júnior" foi a consagración dun aleiro que apuntaba moi alto. Empezou a 2005-06 de maneira impresionante. Nos dous primeiros partidos de Gonzaga no Maui Invitational, un dos torneos universitarios máis prestixiosos que se disputa en pretemporada. En 1ª rolda, Morrison anotou 25 puntos fronte a Maryland. En semifinais fíxolles 43 puntos a Michigan State. Na final perderon 65-63 fronte a UConn e Adam levou o MVP. En liga regular fixo 13 partidos de 30 ou máis puntos, con 5 encontros por encima dos 40. O 18 de febreiro Morrison callou o seu mellor partido en anotación, facendo 44 puntos a Loyola Marymount Lions con 37 na 2ª parte. Tivo unha media de 28,1 puntos (1º), 5.5 rebotes e 1.8 asistencias por partido. Pero o maior pau sufriuno no torneo NCAA, onde caeron en semifinais no cadro de Oakland, despois de desperdiciar unha vantaxe de 17 puntos ante UCLA nun encontro que pasará á historia da Universidade. Con 3:26 para o final, Gonzaga vencía de 9 puntos. Adam Morrison levou, xunto co seu amigo J.J. Redick, o trofeo Óscar Robertson Trophy ao Xogador do Ano, ademais de levar outro galardón similar patrocinado por Chevrolet. Foi finalista do Premio Naismith e do Premio John R. Wooden, ambos os conseguidos por J.J. Reddick. Era o momento de dar o salto á NBA.
NBA
Morrison foi elixido por Charlotte Bobcats (cuxo director de operacións é Michael Jordan, é máis, esta foi a súa primeira decisión) no posto 3 do draft de 2006, por detrás de Andrea Bargnani (Toronto Raptors) e de LaMarcus Aldridge (Chicago Bulls). O 6 de xullo de 2006, os Bobcats asinaron un contrato de 2 anos a Morrison. O 1 de novembro de 2006 fixo o seu debut na liga fronte a Indiana Pacers asinando 14 puntos, 3 rebotes e 2 asistencias. O seu tope en puntos conseguiuno o 30 de decembro de 2006 con 30 fronte aos Pacers.
A tempada de Morrison foi de máis a menos, empezou o primeiro mes de competición cunha media de 15,3 puntos (con malas porcentaxes, iso foi a tónica da tempada), 2,9 rebotes e 2,1 asistencias e levándose o premio de rookie do mes. En decembro, xaneiro e febreiro mantívose ao redor dos 12 puntos, pero aos poucos perdendo protagonismo en detrimento de Walter Herrmann. Acabou o seu ano rookie con 11,8 puntos, 2,9 rebotes e 2,1 asistencias. Foi incluído no 2º quinteto e participou no Rookie Challenge do All Star 2007 en Las Vegas. O 7 de febreiro de 2009 foi traspasado xunto con Shannon Brown a Los Angeles Lakers a cambio de Vladimir Radmanović. No verán de 2010 asinou cos Washington Wizards, aínda que foi despedido antes de debutar.
Europa
En setembro de 2011, Morrison fichou polo KK Crvena zvezda. Foi liberado do seu contrato en novembro de 2011 para buscar outras oportunidades. Durante os seus oito partidos en Belgrado, Morrison fixo 15.5 puntos, 3.1 rebotes e 1.5 asistencias en 29 minutos por partido.
En xaneiro de 2012, asinou co Beşiktaş Milangaz para o resto da tempada 2010-11. Deixou o equipo en abril de 2012 debido á falta de tempo de xogo.
USA Basketball
Morrison acumula catro internacionalidades con equipos júnior da selección de baloncesto dos Estados Unidos, mais aínda non debutou coa absoluta. Foi seleccionado para a preparación do Mundial do Xapón 2006, pero foi un dos descartes do equipo.
Exhippolysmata hastatoides
Exhippolysmata hastatoides é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo carideo da familia dos hipolítidos, que vive no Atlántico centroorirental e sudoriental, onde é obxecto de pesca comercial.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1914 polo carcinólogo alemán Heinrich Balss co nome de Mimocaris hastatoides. Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Exhippolysmata.
Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón compañeiro.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son:
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
A Igrexa de Santa María Magdalena é unha igrexa de culto católico que hai na localidade española de Matapozuelos, pertencente á provincia de Valladolid, dentro da comunidade autónoma de Castela e León. Representa un dos máis importantes exemplos da arquitectura cincocentista da provincia de Valladolid. Domina o casco urbano desta localidade da Tierra de Piñeirais castelán coa súa prominente torre, coñecida popularmente na localidade como «A Xiralda de Castela».
Novela, Santiso
Santa María de Novela é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 68 habitantes (34 homes e 34 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 90 habitantes e 1999 cando tiña 100 habitantes.
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
Sufriu numerosas reformas ó longo da súa historia que modificaron en parte a súa estrutura orixinal, dando lugar a un monumento de carácter singular. Alberga no seu interior unha das máis importantes mostras da arquitectura gótica tardía da provincia, cunha bóveda que cobre o presbiterio, conservando así mesmo unha gran riqueza escultórica e pictórica nos seus retablos. Por iso recibiu a catalogación de Ben de Interese Cultural en 1998.
Contexto histórico
Existen probas de poboamento humano na contorna de Matapozuelos dende tempos prehistóricos. O lugar mais significativo é o pago coñecido como "Pico", onde conflúen os ríos Adaja e Eresma (a case 5 km ó nordeste do casco urbano de Matapozuelos) e hoxe se erixe a ermida da Virxe de Sieteiglesias. Nesta área atopáronse restos celtas e romanos que confirman a existencia dun campamento militar romano no lugar (a denominada Nivaria). Na actualidade, consérvase a ponte romana sobre o Adaja do canellón entre Valdestillas e Hornillos de Eresma.
Tras a invasión musulmá da Península Ibérica, na actual Terra de Medina asentáronse grupos de bérberes dedicados á gandería ovina. Afírmase a presenza musulmá en Matapozuelos na actual paraxe de "Aladín", nas aforas sureñas da actual localidade, situándose o centro daquel poboamento en torno ó pombal de Dona Vicenta.
Propiamente, Matapozuelos aparece xa mencionado no século XIII na Crónica de Rodrigo Ximénez de Rada en relación coa batalla das Navas de Tolosa. A localidade daquela época, como o resto de vilas da súa contorna, constituía un pequeno núcleo de poboación apiñado en torno á súa igrexa románica.
A comezos do século XVI iniciouse a construción da nova igrexa de Matapozuelos. Dita obra non se completaría ata mediados do século XVIII, como testemuña a inscrición no remate da fachada barroca: «Ano 1767».
Historia
miniatura|A igrexa vista dende unha das rúas da vila.
A igrexa de Santa María Magdalena é o único templo da localidade piñeira de Matapozuelos. Sitúase nun promontorio emprazado no extremo sur do casco urbano, en plena intersección entre as estradas que conectan Medina del Campo con Mojados e Matapozuelos con Olmedo, as cales forman unha glorieta na que se atopa o edificio.
A finais do primeiro terzo do século XVII planificouse un proxecto de reforma parcial da obra anterior, dirixido principalmente ó faiado de madeira das naves laterais, que habían de ser substituídas por sendas bóvedas de canón. O proxecto foi retocado en 1652 por Nicolás Bueno, quen informou sobre a necesidade de reforzar as columnas interiores para poder soportar o peso das novas bóvedas de canón que se ían realizar. Executou finalmente dous anos máis tarde e contou co beneplácito dos arquitectos Mateo Martínez, Pedro Núñez e Francisco Cillero. O prezo total da obra ascendeu a 40.000 reais, pagándose a realización da decoración en xeso á parte.
Ó termo das obras do abovedamento, constatouse a inseguridade da torre e en 1659, coa visita do representante episcopal, determinouse que a súa estrutura non podería soportar o peso de grandes campás debido á abundancia de fendas, algo que podería ocasionar o afundimento da mesma. Dito visitador episcopal ordenou o derrubamento da torre e a realización dunha nova aproveitando os materiais da anterior, pero tal orde non se cumpriu ata 1671, cando o bispado deu un ultimato á parroquia ante a ameaza de afundimento.
Iniciouse entón o derrubo da torre, tratando de salvar a maior parte dos materiais para a futura construción da súa sucesora. A construción como tal iniciouse en 1681, con Manuel Cillero ó cargo da cimentación da nova torre e con Francisco de las Heras Cuervo xa en 1683 como encargado da realización do corpo. A construción durou vinte e sete anos, restando sómente o cubrimento da torre, que se realizou de maneira provisional en madeira.
Transcorreron case vinte anos antes de que iniciáranse os traballos de remate do último corpo da torre. No momento que a igrexa dispuxo de suficiente diñeiro nas súas arcas, púxose en contacto co arquitecto Matías Machuca, un dos mais significativos na historia do templo matapozuelano. Machuca realizou un dobre ochavo con corredores e lanterna en apenas un ano, polo que finalizou a construción da torre. Dende os primeiros intres, iniciáronse as comparacións ca Xiralda sevillana, como constatan os versos de Nicolás de Velasco Moraleja, veciño da vila, no libro de fábrica da igrexa.
[[Ficheiro:Planta de la iglesia de Matapozuelos.svg|miniatura| 1.Retablo maior.
2.Altar do Perpetuo Socorro.
4.Altar de San Xosé.
5.Altar do Neno.
6.Altar de San Antonio de Padua.
7.Altar da Virxe da O.
8.Altar do Corazón de María.
9.Altar da Virxe do Carme.
10.Retablo da Dolorosa.
11.Retablo da Purísima.
12.Altar de Santa María Magdalena (desmontado).
A.Sancristía nova.
B.Fachada do mediodía.
C.Baptisterio.
D.Coro.
E.Torre.
F.Fachada principal, atrio e cruceiro.
G.Sancristía vella. ]]
A relación de Machuca co templo non rematou, se non que continuou en 1731 coa sinatura do contrato de ampliación. Machuca presentou un proxecto de ensanche que non gustou, xa que supuña o derrubo das paredes laterais da capela maior. Decidiuse prescindir dos servizos de Machuca e, xa en 1742, contactouse co arquitecto medinense José Castander, quen trazou os planos para «o alongamento do coro e capela para a pía bautismal... cas bóvedas correspondentes a dita obra a que se ha de executar sobre os alicerces de pedra que... se atopan feitos e fabricados». Grazas a esta última intervención, conseguiuse unir a torre ó resto do edificio, e as últimas obras tiveron lugar en 1754, coa construción da nova sancristía por frei Antonio de Manzanares no lado da Epístola, e por último en 1767, coa inauguración da portada principal realizada integramente en pedra por Andrés Añero.
Leslie Lamport
Leslie Lamport, nado en 1941, é un computólogo estadounidense. É especialmente coñecido por ser o desenvolvedor inicial do sistema de formateo de textos LaTeX, e de BibTeX.
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
Historia
En 1979 iniciáronse os trámites necesarios para a declaración da igrexa como Ben de Interese Cultural (BIC), proceso que se prolongou ata 1998, cando a Universidade de Valladolid en colaboración coa Real Academia de Belas Artes de San Fernando fallaron de maneira favorable para a declaración do templo como BIC en categoría de monumento. Finalmente, o 16 de xullo do mesmo ano o Decreto 144/1998 outorgaba ó templo e a súa contorna inmediata a categoría mencionada.
Leslie Lamport
Traxectoria
Licenciouse en matemáticas en 1960 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Tamén cursou un mestrado (1963) e un doutoramento (1972) na Universidade de Brandeis, ambos os dous en matemáticas.
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
Descrición artística
O templo pódese inscribir dentro do estilo renacentista do século XVI con reformas no XVII, aínda que incorpora solucións arquitectónicas propias do gótico, e a súa torre e portada, do século XVIII, son barrocas.
Leslie Lamport
Traxectoria
No campo das ciencias da computación, Lamport é recoñecido polo seu traballo en algorítmica distribuída e en lóxica temporal, na cal introduciu a lóxica de accións temporal (Temporal Logic of Actions, TLA). Formulou a relación "ocorrido antes" (happened before), importante en reloxos lóxicos de sistemas distribuídos, xa que permite obter unha ordenación parcial. Tamén introduciu o algoritmo da panadaría de Lamport para exclusión mutua de múltiples fíos nun computador que requiren os mesmos recursos ao mesmo tempo.
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
Descrición artística
O material predominante da construción é o ladrillo, que aparece en tódolos muros e bóvedas, cunha disposición e modo de emprego similares ós do estilo mudéxar. A pedra está presente en arcos e soportes, e na portada barroca que se atopa na fachada norte.
Leslie Lamport
Traxectoria
En 2011 traballaba para Microsoft Research.
Igrexa de Santa María Magdalena de Matapozuelos
Descrición artística
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz dise da igrexa :
miniatura|Fachada principal, o adro de [[formigón e o cruceiro.]]
Fachada principal
A fachada principal atópase situada na parte norte do edificio, dando acceso o templo polo lado do Evanxeo. A súa porta foi realizada segundo as trazas de Andrés Añero con perpiaños de pedra de Campaspero, Santibáñez de Valcorba, Íscar e Castrojimeno, poboacións próximas á zona, e en estilo barroco. Consta dun corpo que sobresae do resto da fachada con dous laterais de dobres columnas de orde dórica con fuste estriado sobre grandes pedestais, a porta algo mais afundida é de arco de medio punto, mostrando un escudo no lintel coa lenda soli deo honor et gloria (sómente a Deus honor e gloria), sobre este primeiro corpo e enriba dun friso con métopas e tríglifos álzase outro mais estreito que o forma unha fornela avenerada que contén a imaxe de Santa María Magdalena, realizada en pedra polo escultor Froilán Basurto. Asemade, a un e outro lado da fornela álzanse unha pilastra contigua e nos extremos do corpo unha columna exenta xónica. As decoracións no resto da portada foron executadas por Isidro Plaza. Como coroamento central da portada atópase unha cruz. Rematouse en 1767, dándose por rematada a edificación da igrexa.
miniatura|Fachada do mediodía.
Fachada do mediodía
Esta fachada lateral está construída cun zócolo de perpiaños rectangulares de pedra branca de Campaspero e o resto con ladrillo á vista, aprécianse no seu muro catro contrafortes e entre os dous centrais e aliñada coa entrada principal atópase a porta que da acceso dende a nave da Epístola. É unha porta sinxela con arco de medio punto construído con doelas da mesma pedra que o zócolo que discorre por toda a fachada do edificio. Péchase cunha reixa de ferro e normalmente é unha entrada que non está en uso.
miniatura|Vista da torre dende o extremo oriental do templo.
Torre
Anteriormente á construción no século XVIII da torre actual do templo, existía outra, citada xa en 1571. Estaría situada, de maneira exenta, ós pes da nave da Epístola, e foi calzada con cantería e reforzada na súa cimentación cara a 1595 por Francisco da Maza. Concluíuse en 1602, de mano de Toribio da Cruz, e, realizada en ladrillo, rematouse cun chapitel.
A torre actual é unha torre de base cadrada e corpo de ladrillo. Francisco de las Heras ocupouse da súa construción na súa primeira etapa e primeiro corpo, de planta cadrada sobre zócolo de pedra. Propuxo cubrila cun chapitel de lousa, ó estilo da época. Posteriormente construíronse os dous corpos restantes, e en 1723 Matías Machuca efectuou o remate da mesma, en pedra e ladrillo. O resultado é unha torre de sesenta e dous metros de altura, á que se accede dende unha porta exterior no lado do Evanxeo. Contén no seu interior dous niveis e un campanario, ós que se chega por unha escaleira de caracol, e finalmente a balaustrada e a lanterna. Algo máis arriba da metade da torre atópase unha fiestra cun carracón que se fai soar dende o Xoves Santo ata o Domingo de Resurrección.
Esta é a descrición do remate realizada por García Chico tomando como referencia a de Machuca:
Interior
A cabeceira é a parte mais antiga do templo; ten planta rectangular e a parte do presbiterio está cuberta cunha bóveda de crucería estrelada, apoiada sobre trompas sustentadas en columnas, e cuxos nervios combados forman unha cruz cos lados en forma conopial, rodeando un círculo central. As claves en que culminan os nervios na bóveda están ricamente decoradas con motivos vexetais e volutas, cunha disposición coñecida como “a candelieri”, que aportan un ornamento renacentista ó conxunto. O estilo gótico tardío en que está realizada a cabeceira é considerado por algúns autores como un dos mellores exemplos do gótico na provincia de Valladolid. Tal abovedamento correspóndese á segunda etapa da construción de dita capela maior, onde traballou primeiro Diego de Segovia, e posteriormente Juan de Escalante, cuxo traballo no cubrimento é similar ó realizado na igrexa de Santovenia de Pisuerga.
A partir dun arco de triunfo apuntado ábrense as naves do templo, con planta de salón, separadas por columnas toscanas. Nas naves laterais atópanse os vans, de medio punto, dous no lado da Epístola e un no do Evanxeo, xa que a cabeceira carece deles. Os arcos formeiros de medio punto que delimitan a nave central eran mais baixos que o citado arco de triunfo apuntado, polo que un visitador episcopal ordenou que se aumentase a súa altura a través de ladrillos, ata igualala co alto da capela maior.
miniatura|Retablo maior e bóveda do presbiterio.
Lado do Evanxeo
No lado do evanxeo atópanse os seguintes dous altares (da Virxe do Carme e do Corazón de María) e dous retablos:
Lado da Epístola
No lado da epístola atópanse os seguintes cinco retablos: miniatura|125px|A imaxe de Santa María Magdalena que alberga a sancristía nova.
Baptisterio
Existe un baptisterio no lado da Epístola, pechado cunha porta de forxa e presidido por un Cristo crucificado realizado en madeira policromada a comezos do século XVII. Existen ademais pequenas esculturas, como un San Xoán Bautista Neno e un Santiago Matamoros a cabalo. No centro da sala, unha pía bautismal de pedra.
Coro
O coro situase na nave central, enfronte do altar maior, ó mesmo nivel e separado por unha reixa de ferro forxado. Consérvanse doce cantorais realizados en pergameo, datando algúns do século XVII. O cadeirado está realizado en madeira de nogueira e consta dun total de nove asentos. Nas misericordias aprécianse as tallas de caras de personaxes, aínda que só se conservan en tres dos nove asentos. O cadeirado porta a inscrición «Soli Deo honor et gloria. Ano de 1780». O facistol xiratorio, realizado en madeira, está decorado con figuras de anxos. No lateral do lado da Epístola sitúase o órgano barroco con caixa neoclásica de finais do século XVIII, en moi bo estado de conservación e restaurado en 2004.
Azucre glas
dereita|miniatura|230px|[[Torta de Santiago, coa típica representación sobreimpresa en azucre glas da cruz de Santiago.]] dereita|miniatura|230px|[[Gugelhupf|Biscoito austríaco (Gugelhupf) empoado con azucre glas.]]
O azucre glas é un azucre que se comercializa en forma de po moi fino, con ou sen adición de antiaglutinantes, moi utilizado para decorar preparacións de confeitaría. Os cristais dun diámetro inferior a 0,15 mm. con engadido de 2 ou 3% de amidón.
Atol Fakarava
Fakarava é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado no centro e ao oeste do arquipélago, a 488 km ao nordés de Tahití.
Azucre glas
Utilízase en repostaría para cubrir e dar un último toque de decoración a sobremesas ou doces. É típica na galega torta de Santiago. A mestura con auga quente e limón produce a glasa coa que se decoran sobremesas coma o apfelstrudel (unha torta de mazá alemá). Mesturando o azucre glas cunha pouca auga, obtense unha pasta coa que se poden cubrir ou decorar os doces ou pasteis, e que ao enxugar, forma unha fina camada dun elegante brillo abrancazada e crocante. A glasa con azucre glas admite engadidos que permiten obter variantes de cor e de sabores (colorantes alimenticios e sabor a chocolate, vainilla, amorodo etc.).
Atol Fakarava
Xeografía
A vila principal é Rotoava, situada ao nordés cerca do paso de Garuae. No paso sur está a vila de Tetamanu, antiga capital da illa e residencia do administrador das Tuamotu durante o século XIX. A poboación total era de 467 habitantes no censo de 1996. O desenvolvemento do turismo, coa construción dun hotel, incrementou a poboación nos últimos anos. Ademais do turismo ao redor do mergullo, a economía baséase na explotación da copra e o cultivo de nácara e perlas.
Azucre glas
Pola súa textura extremadamente fina, o azucre glas empoado sobre un doce permite que o sabor doce do azucre se derrita instantaneamente na boca, a diferenza do azucre granulado común. Preséntase en diferentes graos de fineza, sendo as máis comúns XXX, XXXX e 10X, tendo en conta que cantas máis X máis fino é o gran. Canto máis finas sexan as partículas, máis humidade é absorbida, o que permite un menor amazocamento. Durante a moenda engádese xeralmente un axente anti-amazocado, normalmente amidón de millo ou fosfato tricálcico, nunha concentración do 3 ao 5%, para absorber a humidade e mellorar o fluxo ao reducir o contacto entre os cristais de azucre.
O nome é un galicismo que provén do francés glace (que se pronuncia /glas/), empregado na expresión culinaria francesa sucre glace (azucre xeo en galego). De aí procede tamén o seu nome en inglés icing sugar (chamado tamén powdered sugar ou confectioner's sugar). A referencia ao xeo débese ao aspecto do acabado de xeada que este azucre permite dar a moitas preparacións de repostaría. Tamén é coñecido como azucre en po ou azucre pulverizado (Portugal e Colombia), "nevazúcar" (en Venezuela, dos termos nevado e azucre), azucre flor (Chile), azucre impalpable (a Arxentina, Bolivia, Ecuador, Paraguai, o Perú e o Uruguai) e azucre de lustre (Cataluña).
Atol Fakarava
Historia
Antigamente era coñecido como Havaiki ou Havai'i, e Farea. O nome sacro Havaiki atópase noutros luigares como Savai'i, Raiatea e Hawai. Outro nome colonial era Wittgenstein. O atol foi descuberto por Bellinghausen en 1820. Foi evanxelizado polo católico Laval en 1849, e construíuse a primeira igrexa en 1850, en Rotoava. Ao final do século XIX foi o centro administrativo das Tuamotu.
Azucre glas
Perigos
Se o azucre glas se mestura con oxidantes obtense unha substancia explosiva. Malia os ións de osíxeno ligados, o azucre pode ligar e funciona como redutor. O perigo que pode orixinar é a miúdo subestimado, xa que a mestura pode estoupar durante a súa elaboración.
Atol Fakarava
Historia
esquerda|300px|Vista da lagoa de Fakarava
Emma Roberts
Obtivo o papel principal de Chanel Oberlin na serie de comedia de terror FOX Scream Queens (2015–2016), e participado en cinco tempadas da serie antolóxica de terror de FX American Horror Story. Despois de facer o seu debut cinematográfico como Kristina Jung no filme de crime Blow (2001), gañou recoñecemento co seu papel na serie de Nickelodeon Unfabulous (2004–07). En 2005, lanzou o seu primeiro álbum de estudio, Unfabulous and More. Posteriormente, apareceu en numerosos filmes, incluíndo Nancy Drew (2007), Wild Child (2008), Hotel for Dogs (2009), Historias do San Valentín (2010), It's Kind of a Funny Story (2010) e The Art of Getting By (2011).
En busca de roles máis maduros, obtivo papeis protagónicos nos filmes Lymelife (2009), 4.3.2.1. (2010), Scream 4 (2011), Adult World (2013), Somos os Miller (2013), Palo Alto (2013), The Blackcoat's Daughter (2015) e Nerve (2016), Scream Queens (2015–2016), American Horror Story (2011-presente).
Alen Omić
Alen Omić, nado o 6 de maio de 1992 en Tuzla, é un xogador profesional de baloncesto esloveno. Cunha estatura de 2,16 metros xoga na posición de pivote para o KK Cedevita Olimpija da ABA Liga.
Traxectoria profesional
Omić comezou a xogar coma profesional no Zlatorog Laško esloveno, equipo co que asinou no ano 2009, e que deixou en 2012. O 30 de agosto de 2012, Omić asinou un contrato de catro anos co KK Union Olimpija esloveno.
En xullo de 2014, Omić disputou a Liga de Verán da NBA cos Brooklyn Nets. Ó ano seguinte disputou de novo a Liga de Verán cos Denver Nuggets.
O 1 de agosto de 2015, Omić asinou un contrato de dous anos co Herbalife Gran Canaria.
Boqueixón
Boqueixón é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca de Santiago.
Demografía
Segundo o padrón municipal (INE 2014) conta con 4.342 habitantes (4.462 no 2009, 4.437 no 2007, 4.406 no 2006, 4.378 no 2005, 4.337 no 2004, 4.263 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
O concello de Boqueixón ten 73,2 km², e está situado na vertente dereita do río Ulla, nun sector do curso medio. Limita ao norte con Santiago de Compostela, ao leste co Pino, Touro e Vila de Cruces, ao sur con Silleda e A Estrada e ao oeste con Vedra. Forma parte do espazo morfolóxico estendido entre a Dorsal galega cara ao océano Atlántico, coa forma dun peneplano arrasado que descende suavemente de altitude.
Ten unha topografía suave, agás na zona oeste, onde ten formas máis abruptas e empinadas. Neste sector está o monte Castelo (498 m), e no sur está o Pico Sacro (534 m). As menores altitudes están na zona sueste, na parroquia de Ponte Ledesma, a 60 m.
Historia
Idade Media
Conta a Historia Compostelá escrita no século XII que Xelmírez tiña aquí un castelo no que tivo lugar unha das avinzas entre Dona Urraca e o seu fillo Alfonso VII. En 1473 o Arcebispo Alonso de Fonseca mandou reconstruíla fortaleza, que parece ser fora destruída durante a revolta dos Irmandiños; para iso aproveitáronse os materiais do castelo da Rocha -ás portas de Santiago- e do mosteiro de San Sebastián -alí mesmo no Pico Sacro- do que só se salvou parte da capela. A intención de Alonso de Fonseca era contrarrestar o poder que desde a súa Torre de Cira alén do Ulla, exercía o Conde de Altamira.
Idade Contemporánea
O Concello de Boqueixón foi creado en 1836. En 1820 propúxose integrar as parroquias do actual concello no partido xudicial de Santa María a Maior e Real de Sar, e á súa vez distribuídas entre os concellos de Sar, Vilar, Santa Cruz de Rivadulla, Vedra e Touro. Porén, a proposta foi desestimada en 1821, suprimíndose o Partido e o Concello de Sar. Este último foi substituído polo de Santa Eulalia de Vigo, que agrupou a maioría das parroquias do Boqueixón actual xunto co de Vilar. Esta organización só durou ata 1823. En 1836 a Deputación Provincial da Coruña propuxo a división municipal para o Partido Xudicial de Santiago, figurando o concello de Boqueixón con quince parroquias (as catorce actuais máis Marrozos, que se uniu en pouco tempo ao desaparecido concello de Conxo).
Patrimonio Relixioso
Igrexa de San Lourenzo da Granxa. Construída no século XI. Posúe muros recebados e encalados deixando ao descuberto os perpiaños graníticos da fachada e os que enmarcan portas, xanelas e esquinas. Cuberta a dúas augas con tellado de tella. No seu interior ten retablos con imaxes e unha columna-sepulcro de reliquias de fins do s. IX- principios do s. X.. Foi construída por mandato do bispo Sisnando e pertenceu ao mosteiro de San Sebastián do Pico Sacro.
Capela de San Sebastián . Capela de planta rectangular con tellado a dúas augas que se levanta na ladeira sur do Pico Sacro e que foi reformada nos séculos XX e XIX. Entrada porticada sobre catro columnas asentadas sobre un muro de perpiaño que sosteñen un armazón de tellado a tres augas. Consérvase o altar do presbiterio pertencente a antiga construción do século XII. Na capela maior románica consérvanse un par de columnas que responden ao estilo mateano e que serven de apoio ao arco triunfal. A capela é o último vestixio do mosteiro de San Sebastián que o bispo Sisnando I mandou construír no século IX, concretamente no ano 911. A situación do mosteiro no cume do monte, e nun lugar moi agreste, facía imposible o cultivo da terra polo cal o mesmo bispo fixo contruír unha granxa no primeiro lugar fértil preto do mosteiro, para que os monxes puideran cultivar a terra, feito que deu o nome a parroquia da Granxa. Pasado o tempo xunto a esas construcións fíxose unha capela dedicada a San Lourenzo e que sería despois a igrexa parroquial, situada a 500 m. en liña recta ao leste desta capela no cumio do Pico Sacro.
Lugares de Boqueixón
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Boqueixón vexa: Lugares de Boqueixón.
Vilartelín, Vilartelín, Baralla
Vilartelín é un lugar da parroquia de Vilartelín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (20 homes e 13 mulleres).
Club Deportivo Ourense
O Club Deportivo Ourense foi un club de fútbol galego da cidade de Ourense. Foi fundado no 1952, logo da desaparición da Unión Deportiva Orensana. Logo de descender de Segunda división B a Terceira División por mor de falta de pagamentos, en xullo de 2014 renunciou a participar en calquera competición de cara á campaña 2014/15.
O CD Ourense xogou 13 tempadas na Segunda División, acadando o terceiro posto nas tempadas 1959–60 e 1961–62. Entre os seus títulos constan dúas Copa Federación e 8 ligas de Terceira División.
Orixes
O Club Deportivo Ourense ten as súas orixes na Unión Deportiva Orensana, fundada no 1942. Ao ano seguinte logrou o ascenso á Terceira División, onde xogou ata 1949, cando logrou subir á Segunda División debido a ampliación do número de equipos.
A UD Orensana debutou en Segunda na tempada 1949–50 e mantívose tres campañas na división de prata, con postos na zona media da clasificación, até que descendeu na tempada 1951–52 ao rematar antepenúltimo, en 14º lugar. Ese mesmo ano chegaron á final da Copa Federación, perdendo co Real Jaén. Logo dese partido, a directiva anunciou suspensión de pagos ao non poder pagar aos xogadores, que marcharon a outros equipos. Ao non poder continuar coa xestión, a entidade desapareceu.
Nacemento do Club Deportivo Ourense
O Club Deportivo Ourense constituíuse o 10 de setembro do 1952 co nome de Club Deportivo Orense, con Jesús Díaz Varela na presidencia. O club, formado con xogadores locais e afeccionados, debutou en división rexional, pero logrou o ascenso á Terceira División o primeiro ano debido a unha vacante. Tras unha primeira tempada de consolidación na categoría marcouse como obxectivo o ascenso á Segunda División.
O equipo clasificouse para as fases finais polo ascenso en tres ocasións consecutivas, acadándoo finalmente no cuarto intento na tempada 1958–59, tras derrotar ao CD Getxo. Logo de acadar o terceiro posto na tempada de debut en Segunda División, o equipo mantívose cinco anos máis na división de prata. Na campaña 1964–65 descendeu ao finalizar en penúltimo lugar do seu grupo.
Nas seguintes campañas logrou unha forte superioridade sobre os rivais nas categorías rexionais, copando as primeiras posicións do seu grupo. O equipo mantívose invicto en liga dende marzo de 1967 ata abril de 1969, cando foi derrotado polo Vetusta. Foron 67 partidos invicto, unha marca histórica que non foi superada ata 50 anos despois, nos que o Ourense marcou 197 goles, encaixando só 17. No 1969 conseguiu o regreso á segunda división tras vencer ao Bilbao Athletic, se ben só permaneceu alí un ano ao terminar en última posición. Regresou de novo a Segunda no 1973. A nova andaina na categoría de prata comezou con León Lasa no banco, pero este foi destituído tras 15 xornadas, ocupando o equipo a penúltima posición da táboa. Substituíuno o coruñés José Antonio Naya, que conseguiu salvar o equipo do descenso rematando no 12º posto final. Con todo, volveu descender na tempada 1974/75, na que pasaron polo banco ata tres adestradores: Manolín, Bermúdez e Manuel Arias. Na Copa do Xeneralísimo, o equipo eliminou sucesivamente a Deportivo da Coruña, Barakaldo e Cultural Leonesa, enfrontándose nos oitavos de final ao Real Madrid. No partido de ida nun estadio do Couto ateigado, o gardameta do Ourense, Rafael Santamaría, conseguiu manter a portería a cero, do mesmo xeito que o fixo o porteiro do Real Madrid, o ourensán Miguel Ángel. No encontro de volta no Bernabéu, gañou o Real Madrid por 3-1, con goles de Roberto Martínez, Pirri e Amancio, sendo o gol ourensán obra de Antonio Ordax.
Vinte anos até o ascenso
Coa introdución da Segunda División B, o CD Ourense tivo dificultades para emprender o obxectivo do ascenso e atravesou unha crise deportiva. No 1980 non puido evitar descender á Terceira División, manténdose nela ata 1985. Nove anos despois, con Antonio Teixidó e José María Gómez Fuertes como adestradores, logrou o ascenso á segunda división, tras acabar a liga en terceiro lugar e logo de eliminar na liguiña de ascenso o Real Jaén, Sestao River e Gramenet. O equipo rematou a campaña 1994–95 en última posición e descendeu á Segunda B, pero regresou no 1996, ano en que a entidade se converteu en sociedade anónima deportiva. Asemade, por estas datas pasou a galeguizar o seu nome. Durante tres tempadas o club loitou por manterse, pero na tempada 1998–99 descendeu de novo.
Últimos anos
O CD Ourense intentou volver á Segunda División sen éxito. En anos posteriores as dificultades económicas minguaron o equipo, que tivo que facer varias ampliacións de capital para garantir a súa existencia. Na tempada 2007–08 os resultados na liga regular empeoraron. Malia que ese mesmo ano gañou a Copa Federación tras impoñerse na final ao Reus, acabou 17º na clasificación do grupo I da Segunda B, polo que descendeu á Terceira División. Este feito agravou a situación económica do club, que acumulou faltas de pagamentos a xogadores e estivo a piques de desaparecer. Porén, logrou manterse en Terceira División con xogadores galegos e da canteira. Na tempada 2011–12 resultou campión, clasificándose para a fase de ascenso como primeiro de grupo, debendo xogar contra o CD Laudio na primeira eliminatoria. Tras gañar (1–3) en terras arabesas, no partido de volta venceu por un gol no Couto, logrando así o ascenso a Segunda División B.
Na tempada 2012–13 o club perdurou na Segunda División B tras conseguir o posto 12º na clasificación. Fíxose tamén oficial a renovación por dúas tempadas do adestrador Luisito.
O 10 de abril do 2014 o equipo logrou a súa segunda Copa Federación tras impoñerse ao Guadalajara na dobre final (perdeu 0–1 na ida en Guadalaxara e venceu 2–0 na volta no Estadio do Couto). O 27 de abril dimitiu a directiva encabezada por Alejandro Estévez, logo da petición reiterada por parte do equipo e do persoal do club, logo de meses sen cobrar. Pese a quedar 8º clasificado no campionato de Segunda División B na tempada 2013–14, o equipo descendeu a Terceira División por impagamentos aos seus xogadores. O 15 de xullo de 2014 remitiu un escrito á Federación Galega de Fútbol renunciando á súa praza en Terceira División, abocando á entidade á liquidación. Despois da desaparición, dous equipos pretenderon ocupar o seu espazo: o Ponte, renomeado como Ourense Club de Fútbol, orixinalmente do barrio da Ponte, e a Unión Deportiva Ourense, de nova creación. Ao final, foi a segunda a que se converteu, logo dun meteórico ascenso de Terceira Galega a Terceira División en catro anos, no club de fútbol de referencia en Ourense.
Estadio
Xoga no campo do O Couto, con capacidade para 5.659 persoas e unhas dimensións de 105 x 68 metros.
Filiais
O filial do CD Ourense é o Ourense B, tamén chamado Atlético Ourense. Na tempada 2012/13 o filial do CD Ourense logra o ascenso a Rexional Preferente despois de acadar a 2ª posición na taboa clasificatoria.
Declaración de Xenebra
Coñécese como Declaración de Xenebra a:
Uxío Carré
O nome de Uxío Carré ou Eugenio Carré pode referirse a:
Atol Niau
Niau é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa, e unha comuna asociada á comuna de Fakarava. Está situado ao oeste do arquipélago, a 53 km ao oeste de Fakarava.
Xeografía
O atol é pequeno, de forma circular con 8 km de diámetro. A superficie total é de 20 km², e a lagoa ten 3,3 km². As terras rodean completamente a lagoa interior, sen deixar ningún paso ao oceáno, provocando que a auga sexa moi salina. En cambio a terra é moi fértil, contrariamente aos outros atois, e permite cultivar froitas, como laranxas, limóns, bananas, ademais dos cocos que producen copra. Precisamente o nome Niau, en tahitiano, quere dicir «palma de coco».
A vila principal é Tupuna, situada ao nordés. Ao noroeste atópase a vila abandonada de Ofare. A poboación total era de 147 habitantes no censo do 2002. Non dispón de infraestruturas.
Dous camiños rodean o atol, un pola lagoa e o outro polo exterior. Non dispón de aeroporto e os barcos deben fondear a 100 m. da costa.
Historia
Niau foi descuberto en 1820 por Bellinghausen. O atol foi coñecido co nome colonial de Greg.
Cearl de Mercia
Cearl (ou Ceorl) foi un primitivo rei de Mercia que gobernou a comezos do século VII, até aproximadamente 626.
Traxectoria
É o primeiro de Mercia mencionado por Beda na súa Historia ecclesiastica gentis Anglorum. Beda era un monxe northumbrio hostil a Mercia, e o historiador Robin Fleming especula que, como "ceorl" significa "rústico" en anglosaxón, o seu nome pode ser un chiste.
A ascendencia de Cearl é descoñecida. Non aparece na xenealoxía real de Mercia; Henrique de Huntingdon no século XII sitúa o seu goberno xusto despois do de Pybba, dicindo que non era o seu fillo, senón un parente.
Beda (2.14) menciónao só de pasada, como o sogro de Edwin de Deira. Segundo Beda, Edwin casou con Cwenburh (Quenberga), filla de "Cearl, rei dos Mercianos" mentres estaba no exilio, e con el tivo dous fillos, Osfrith e Eadfrith. Os historiadores sinalaron este matrimonio como proba da independencia de Cearl respecto do entón rei de Northumbria Aethelfrith, xa que por aquel entón, Edwin era o seu rival e Cearl non casaría a súa filla cun inimigo do seu señor. A Historia Brittonum acredita a Penda como o primeiro monarca en separar Mercia de Northumbria, pero se Cearl foi capaz de facer este matrimonio, é probábel que non estivese suxeito ao poder de Northumbria, desenvolvéndose esta dependencia en datas posteriores. O historiador D. P. Kirby especula que quizais Cearl contou coa protección do poderoso rei de Anglia Oriental, Raedwald, e que o posterior exilio de Edwin entre os Anglos Orientais puido ser polo crecente poder de Aethelfrith.
Suxeriuse que a liñaxe de Cearl sufriu un desastre entre a Batalla de Chester ao redor de 616 e a emerxencia do seu sucesor, Penda, fillo de Pybba. De feito, é posíbel que Cearl estivese implicado naquel conflito, que puido pór fin ao seu dominio en Mercia.
Descoñécese se Cearl reinou ata que Penda se converteu en rei. Penda estaba no poder en 633 (e posibelmente en 626, se a Crónica anglosaxoa é correcta). Tamén é descoñecida a relación entre Cearl e Penda, se é que a houbo. Que Cearl casase á súa filla con Edwin ben podería significar que el e Penda eran rivais, xa que Penda se enfrontou e derrotou posteriormente a Edwin en Hatfield Chase, co apoio de Cadwallon de Gwynedd.
Outra proba de rivalidade dinástica entre Cearl e Penda en Penda sería a execución posterior (segundo Beda) de Eadfrith, fillo de Edwin e neto de Cearl. A pesar de que descoñecemos os motivos de Penda, o asasinato de Eadfrith é a miúdo visto como o resultado de presión de Oswald, para o que Eadfrith representaba unha ameaza; tamén é posíbel que Penda considerase que a liñaxe de Eadfrith o fixese inadecuado para usalo como monicreque contra Oswald, xa que podería ameazar a súa propia posición pola súa descendencia de Cearl.
Dessommes
Co apelido Dessommes atopamos:
Brian Schmidt
Brian P. Schmidt, nado en Missoula (Montana) o 24 de febreiro de 1967, é un astrofísico estadounidense, profesor distinguido do Consello de Investigacións Científicas de Australia, forma parte da Universidade Nacional de Australia e do Observatorio astronómico de Monte Stromlo, tamén é membro do Centro Nacional de Investigación de Astronomía e Astrofísica de Australia e é coñecido polo uso da investigación de estrelas supernovas no estudo cosmolóxico.