cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Pazo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Pazo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Lonxitude
miniatura|Un [[Ortoedro|paralelepípedo rectangular amosando os nomes das súas dimensións, longo, largo, e alto ou altura.]]
miniatura|Esquema elemental de posicionamento espacial, consistente nun marco de referencia respecto a unha orixe dada. A lonxitude é un concepto métrico definible para entidades xeométricas sobre a que se definiu unha distancia. Máis concretamente, dado un segmento, curva ou liña fina, pódese definir a súa lonxitude a partir da noción de distancia. Con todo, non debe confundirse lonxitude con distancia, xa que para unha curva xeral (non para un segmento recto) a distancia entre dous puntos calquera da mesma é sempre inferior á lonxitude da curva comprendida entre eses dous puntos. Igualmente a noción matemática de lonxitude pode identificarse coa magnitude física determinada pola distancia física.
A lonxitude é unha das magnitudes físicas fundamentais, en tanto que non pode ser definida en termos doutras magnitudes que se poden medir. En moitos sistemas de medida, a lonxitude é unha magnitude fundamental, da cal derivan outras.
A lonxitude é unha medida dunha dimensión (lineal; por exemplo a distancia en m), mentres que a área é unha medida de dúas dimensións (ó cadrado; por exemplo m²), e o volume é unha medida de tres dimensións (cúbica; por exemplo m³).
Con todo, segundo a teoría especial da relatividade (Albert Einstein, 1905), a lonxitude non é unha propiedade intrínseca de ningún obxecto dado que dous observadores poderían medir o mesmo obxecto e obter resultados diferentes (contracción de Lorentz).
O longo ou lonxitude dimensional dun obxecto é a medida do seu eixo tridimensional y. Esta é a maneira tradicional en que se nomeaba á parte máis longa dun obxecto (en canto á súa base horizontal e non á súa altura vertical). En coordenadas cartesianas bidimensionais, onde só existen os eixos xy non se denomina «longo». Os valores x indican o ancho (eixo horizontal), e os y o alto (eixo vertical).
Viveca Sten
Viveca Anne Bergstedt Sten, nada Bergstedt o 18 de xuño de 1959 en Estocolmo, é unha avogada e escritora sueca.
Traxectoria
Viveca está licenciada en dereito pola Universidade de Estocolmo e fixo un mestrado na Escola de Economía de Estocolmo. Traballou como conselleira legal para Amadeus Scandinavia, Letsbuyit.com e PostNord.
Obra
Durante varias xeracións a súa familia posuíu unha casa en Sandhamn no arquipélago de Estocolmo e alí pasou todos os veráns da súa infancia. Esas estadas serviron de inspiración para a súa primeira novela, de carácter policial, I de lugnaste vatten publicada en 2008, á que lle seguiron I den innersta kretsen (2009) e I grunden utan skuld (2010) que se converteron en éxitos de vendas e a serie continuou con novos títulos:I natt är du död (2011), I stundens hetta (2012), I farans riktning (2013), I maktens skugga (2014) e I sanningens namn (2015). Os libros venderon máis de dous millóns e medio de exemplares en todo o mundo traducíndose ao inglés, alemán, español, holandés, polaco, xaponés, mais a todas as linguas nórdicas. Os cinco primeiros libros adaptáronse para a pequena pantalla nunha miniserie de TV4: Morden i Sandhamn. Tamén escribiu libros xurídicos
Puzznic
Puzznic é un videoxogo de tipo quebracabezas. Desenvolvido e producido por Taito en 1989, saíron versións en 1990 para Nintendo Entertainment System, Game Boy, PC Engine, Commodore Amiga, Atari ST, Amstrad CPC, Commodore 64, Apple IIGS, PlayStation, TurboGrafx-16 e ZX Spectrum.
Julio Lois Fernández
Julio Lois Fernández, nado en Pontevedra en 1935 e finado na Coruña o 22 de agosto de 2011, foi un sacerdote católico, profesor universitario e teólogo galego, un dos máis destacados defensores da teoloxía da liberación en España.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, diplomado en Socioloxía Pastoral en Roma e doutoramento en Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca. A súa formación relixiosa coincidiu co proceso conciliar do Concilio Vaticano II, co que puido coñecer as obras dos teólogos europeos e os novos retos marcados pola igrexa sobre a súa reforma, o diálogo con outras confesións relixiosas, a liberdade relixiosa e, en xeral, os cambios a que deron lugar os debates do Concilio.
Entre 1966 e 1970 foi profesor no seminario de Cochabamba (Bolivia), amais de traballar como sacerdote nunha parroquia dos suburbios, o que marcou a súa vocación teolóxica. De regreso a España estableceuse no barrio madrileño de Vallecas, onde levou a cabo unha intensa labor como sacerdote e impulsou os movementos católicos de base como a Juventud Obrera Cristiana (JOC) e a Hermandad Obrera de Acción Católica (HOAC), vinculándose ao movemento veciñal.
Como docente foi profesor encargado de teoloxía no Instituto Superior de Pastoral da Universidad Pontificia salmantina. Membro activo da Asociación de Teólogos Juan XIII, presidiu a mesma entre 2005 e 2009.
Sterna
miniatura|240px|Sterna acuticauda miniatura|240px|Sterna aurantia
Sterna é un xénero de aves acuáticas da orde dos caradriformes, suborde dos laros, que para moitos autores é o tipo da familia dos estérnidos. (Ver máis abaixo "Nota taxonómica").
Hai anos adoitaba incluír especies de xéneros hoxe diferentes, pero estudos de secuenciación de ADN mitocondrial determinaron recentemente que esta agrupación era parafilética, polo que se separaron dela as especies dos xéneros Gelochelidon, Hydroprogne, Thalasseus, Sternula e Onychoprion.
Comprende 13 especies coñecidas vulgarmente en galego como carráns, e noutros idiomas con nomes equivalentes a andoriñas do mar, aves de tamaño mediano que se encontran nas rexións costeiras de case en todo o mundo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linnaeus na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome científico Sterna, voz do xénero feminino, deriva probabelmente do termo escandinavo Tern vía o inglés, e latinizado como sterna, "andoriña do mar", desde, polo menos, o século VIII. En latín clásico, esterna deriva do verbo esternere, "tenderse no chan", derivado do grego antigo στέρνον stérnon, "peito" (da que tamén procede o nome do óso esterno).
Nota taxonómica
Sterna situábase anteriormente dentro da familia dos estérnidos pero actualmente (2019) sitúase dentro da familia dos láridos (como subfamilia dos esterninos) segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC), e outras bases de datos e autores.
Especies
Desde 2005 recoñécense dentro do xénero as seguintes trece especies:
En Galicia
En Galicia pódense ver as especies: Sterna dougalli, S. hirundo, S. paradisaea.
Juan García Postigo
Juan García Postigo, nado en Torremolinos en 1982, é un modelo español.
Traxectoria profesional
De profesión sommelier, dedicouse á profesión da modelaxe logo de vencer no torneo de beleza Míster Málaga, en 2005. En marzo do ano seguinte, García Postigo converteuse en Míster España, nun concurso celebrado na localidade levantina de Marina D'Or. Foi o cuarto andaluz en conseguir o título.
O 31 de marzo de 2007, na illa chinesa de Sanya, conseguiu o título de Míster Mundo e sucedeu na fita o brasileiro Gustavo Gianetti.
Moralidad y Justicia
Moralidad y Justicia foi un periódico editado en Dacón (Maside) en 1927.
Traxectoria
Periódico mensual que apareceu en 1927 en Dacón. Respondia ao ideario da Unión Patriótica.
Ruff and Reddy in the Space Adventure
Ruff and Reddy in the Space Adventure é un videoxogo desenvolvido por PAL Developments en 1990 para Amiga, Atari ST, Commodore 64 e ZX Spectrum.
É un xogo de plataformas que leva a Ruff and Ruddy, dous personaxes de debuxos animados creados por Hanna-Barbera no seu primeiro programa televisivo, ó espazo por un accidente no lanzamento dun foguete de peto do profesor Flipnoodles.
Praia de Seselle
A praia de Seselle é un areal situado no concello de Ares. É unha praia de augas tranquilas, protexida na ría de Ares, no medio da costa da enseada de Ares. Mide case un quilómetro, continuando cara ao leste coa praia do Raso da que a separan unhas rochas e cara ao oeste coa vila de Ares. A praia é de area fina con moitas cunchas. A anchura da praia varía entre os 20 metros en marea alta ata uns cen metros en marea baixa. É unha praia urbana, tranquila e moi visitada por familias.
Aharon Appelfeld
Aharon Appelfeld (en ), nado Ervin Appelfeld en Stara Zhadova o 16 de febreiro de 1932, foi un escritor israelí.
Traxectoria
Ervin naceu no condado de Storojineţ na Bucovina, entón unha rexión do Reino de Romanía, e agora de Ucraína, no seo dunha familia acomodada, seu pai era o industrial Michael Appelfeld, que procedía dunha familía xudía non relixiosa de lingua alemá mentres súa nai Bonya procedía dunha familia xasidí de lingua yiddish. A partir de 1938 o seu pai intentou lograr un visado para emigrar a América ao se deteriorar a situación dos xudeus en Romanía. En xuño de 1940 a Unión Soviética conquistou o norte de Bucovina, e Appelfeld comezou a estudar nunha escola primaria soviética. En 1941, cando tiña nove anos, o exército romanés aliado co alemán reconquistou a súa vila tras un ano de ocupación soviética, establecéndose un réxime de terror contra os xudeus, e nese contexto asasinaron á súa nai. Appelfeld acabou deportado co seu pai nun campo de concentración nazi na zona da Transnistria controlada por Romanía. Logrou fuxir e estivo agochado no bosque durante tres anos antes de se unir ao exército soviético en 1944 realizando traballos nas cociñas, movéndose por Romanía e Bulgaria durante a guerra. En Bulgaria fuxiu do exército e con outros mozos marchou a Iugoslavia, e logo pasou varios meses nun campo para persoas desprazadas en Italia situado nun mosteiro. Entrou a militar na organización sionista Aliyat Hanoar e emigrou a Palestina en 1946, dous anos antes da independencia de Israel, e estudou nunha escola agrícola entre 1946 e 1948. Serviu no exército (1950-1952), e logo estudou literatura hebrea e yiddish na Universidade Hebrea de Xerusalén. En 1957 logrou atopar a seu pai ao velo nunha lista da Axencia Xudía. O pai estivera nunha ma'abara (campo de refuxiados) en Be'er Tuvia. A xuntanza tivo tanta carga que Appelfeld nunca foi capaz de escribir sobre iso. Ensinou literatura na Universidade Ben Gurion Universidade do Negev dende 1979 ata o 2000.
Obra
Malia ser un dos autores en hebreo máis recoñecidos non foi ata a súa chegada a Israel, en plena adolescencia, que Appelfeld aprendeu hebreo. A súa primeira lingua foi o alemán, o yiddish aprendeuno do seu avó materno, e tamén sabía ucraíno, romanés, ruso, inglés e italiano. A súa obra ten como tema recorrente o Holocausto e os sufrimentos dos xudeus en Europa, e ao non se sentir a gusto escribindo en alemán escolleu o hebreo como o seu vehículo literario. Primeiro escribiu poesía que apareceu na prensa literaria en 1955 e 1956 para pasar despois á prosa, o seu primeiro relato apareceu en 1959 na revista Gazit e a primeira colección publicouna en 1962 so o nome de Ashan. Moitas das historias de Appelfeld teñen lugar na Europa oriental e en Palestina, reflectindo as súas experiencias como un rapaz no Holocausto e como un mozo supervivente no novo Israel. Outros moitos libros describen os eventos que precederon o Holocausto, en especial a situación dos xudeus en Europa antes da Segunda Guerra Mundial ou sobre aspectos da tradición dos xasidís, mais todos eles están nalgún aspecto relacionado coa súa vida, nunha recreación do seu pasado, xa que el persoalmente apenas conservou memoria da súa infancia.
Ransomware
O ransomware é un tipo de malware que amenaza con publicar os datos do sistema da vítima ou bloquear o acceso a eles perpetuamente a menos que se pague un rescate por eles. Malia que algúns programas simples de ransomware poden bloquear o sistema de forma que non sexa difícil revertelos con certos coñecementos de informática, o malware máis avanzado emprega unha técnica coñecida coma extorsión criptoviral, que consiste no encriptación dos ficheiros da vítima, denegando desta forma o acceso ós datos e esixindo un pago para desencriptalos.
Un ataque de extorsión criptoviral implica que a recuperación dos ficheiros afectados sen unha chave de desencriptado sexa un problema inextricable. Neste tipo de ataques é habitual requirir moedas dixitais difíciles de rastrexar como Ukash ou Bitcoin, dificultando a procura dos autores do ataque. Os ataques de ransomware adoitan levarse a cabo usando un troiano camuflado coma un ficheiro lexítimo que engana ó usuario a descargalo ou abrilo cando chega adxunto nun correo electrónico. Existen outros tipos de ransomware, coma o verme WannaCry, que se espallan automaticamente por unha rede de computadores sen precisar interacción do usuario.
A incidencia de estafas por medio de ransomware foi en aumento en todo o mundo dende o ano 2012. En xuño de 2013, a empresa de software de seguridade McAfee publicou unha serie de datos demostrando que recadaran máis do dobre de mostras de ransomware durante ese cuarto do que fixeran no mesmo cuarto do ano anterior. O programa CryptoLocker conseguiu unha cantidade estimada de 3 millóns de dólares antes de que as autoridades puidesen controlalo, e o FBI estimou que o programa CryptoWall acadara os 18 millóns de dólares a data de xuño de 2015.
A Guía
O topónimo galego A Guía pode referirse a:
Aplysia
Descrición
O xénero foi descrito en 1767 por Linneo, na 12ª edición do seu Systema naturae.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse polos sinónimos:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Características
miniatura|200px|Unha [[Aplysia fasciata (arriba) e unha parella de A. punctata (abaixo) nun acuario de Póvoa de Varzim, Portugal.]]
De corpo espido, estes animais respiran a través dunha respiración branquial que se manifesta polas branquias visíbeis dorsalmente, onde forman unha estrutura que recorda unha matogueira. Estas branquias son operculadas.
O tamaño destes fitófagos bentónicos é bastante grande en comparación coa maioría dos moluscos.
Pastan en zonas mareais e submareais de augas tropicais e subtopicais, principalmente na rexión Indo-pacífica (23 especies), pero tamén se encontran no océano Atlántico (12 especies, cunhas poucas no Mediterráneo).
Son hermafroditas e fan cópulas cruzadas de dous individuos, nas que cada un deles emprega sucesivamente un ou o outro dos seus sexos.
Cando son ameazados, liberan nubes de tinta ou borra para dificultar a visión do atacante.
Baixo a dirección de Eric R. Kandel, este xénero foi estudado como organismo modelo en neurobioloxía, porque a liberación de tinta é unha resposta mediada por sinapses eléctricas, que permiten que varias neuronas disparen de maneira sincronizada.
Mota Lava
Mota Lava ou Motalava é a cuarta illa máis grande das Illas Banks en Vanuatu, logo de Gaua, Vanua Lava e Ureparapara, cunha superficie de 24 km². É a máis grande e alta (411 m.) da cadea oriental das illas. A uns 270 m. na súa costa sur, unida por altos corais que se poden vadear en marea baixa, está o illote de Ra, cunha superficie de 0´5 km².
Mota Lava ten unha poboación duns 1.640 habitantes (Mota Lava + Ra), dando unha densidade de poboación de 67 habitantes por km².
Hai un aeroporto na illa (IATA Código: MTV).
Nome e lingua
Nos primeiros textos e mapas do século XIX, a illa de Mota Lava foi nomeada como Saddle Island, (Illa Sela), debido ao perfil característico da illa vista desde un barco.
O hábito de designar á illa como Mota Lava foi tomado polos misioneiros do século XIX da lingua da veciña illa de Mota. Os habitantes de Mota Lava chaman á súa propia illa Mwotlap.
Mwotlap tamén designa á lingua falada polos habitantes de Mota Lava. É o máis falado dos idiomas das Illas Banks, con preto de 2.100 falantes.
Un intento anterior de transcribir o nome nativo, tanto da illa como da lingua, deu a forma Motlav.
Historia
Mota Lava foi avistada por primeira vez polos europeos durante a expedición española de Pedro Fernandes de Queirós, desde o 25 ata o 29 de abril de 1606. O nome da illa cartografouse como Lágrimas de San Pedro ("Bágoas de San Pedro", en español).
Xeoloxía
Mota Lava está composto de polo menos cinco volcáns basálticos, dous conos, Vetman e Tuntog, están ben conservados. Vetman é un cono piroclástico no centro da illa cun cráter roto no cume. No extremo suroeste da illa, Tuntog é un cono composto cun cráter de 500 m. de extensión.
A análise xeoquímica mostra que a lava da illa ten unha composición similar á das veciñas Mota e Ureparapara, así como a lava do sur do país, pero difire de material expulsado no centro de Vanuatu. Esta última rexión viuse afectada pola subdución dun extinto complexo arco de illas mergulladas, chamado a Zona D'Entrecasteaux.
Ricardo Mella Serrano
Ricardo Mella Serrano, nado en Sevilla o 11 de novembro de 1889 e morto no exilio en Caracas en 1958, foi un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Fillo do pensador anarquista Ricardo Mella e irmán da tamén política e feminista Urania Mella, foi militante do PSOE e ocupou diversos cargos dentro da súa executiva, tanto da local coma da nacional. Fundou en Vigo no 1917 o semanario de carácter socialista La Linterna.
Guntín (homónimos)
O topónimo galego Guntín pode facer referencia a:
O Frade, Loureiro, Cerdedo-Cotobade
O Frade é un lugar da parroquia de Loureiro, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 35 habitantes (20 homes e 15 mulleres). Malia que supón un descenso respecto ó 2005, cando tiña 41, segue sendo o lugar máis habitado da parroquia.
Neste lugar atópase o cruceiro da Porteliña, posiblemente anterior ó século XIX.
Estadi Olímpic de Terrassa
O Estadi Olímpic de Terrassa é unha instalación deportiva situada na cidade catalá de Terrassa. Ten capacidade para 11.500 espectadores e nel xoga os seus partidos o Terrassa Futbol Club. Ten dous estadios anexos e caracterízase por estar practicamente enterrado baixo o nivel do chan.
O Pedrouzo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Pedrouzo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Estadi Olímpic de Terrassa
Historia
Foi inaugurado o 21 de agosto de 1960 baixo deseño do arquitecto Pep Bonet para albergar ao equipo de fútbol local, xa que o seu antigo estadio quedaba pequeno. O estadio construíuse integrado nunha zona deportiva no norte da cidade, con instalacións como piscinas, pistas polideportivas e frontóns, xestionados polo Club Natació Terrassa e o Club San Fernando de Balonmán. Os dous estadios anexos dedicáronse un á práctica do hóckey sobre herba e o outro, xestionado polo Concello de Terrassa, a pista de atletismo de cinza con 300 metros de corda (lonxitude da pista).
En 1991 remodelouse toda a zona deportiva, incluído o estadio olímpico, con motivo da celebración do torneo de hóckey sobre herba dos XXV Xogos Olímpicos, dos cales Terrassa foi subsede olímpica oficial. O campo de fútbol converteuse nun campo de hóckey sobre herba, dos dous campos anexos, o que era pista de atletismo serviu como campo de adestramento e o outro, que entón xa era campo de hóckey herba e era xestionado pola Federación Catalá de Hóckey, como campo auxiliar de competicións contando cunha bancada provisional para 4.200 espectadores.
Instalacións
O estadio principal serve para organizar os encontros do equipo de fútbol catalán. Conta con bancadas para 11.500 persoas e dispón ademais do chamado TerrassaSports: dous campos anexos para a práctica do fútbol 7 e o fútbol 11, un ximnasio de aeróbic e fitness, unha piscina, zona de sauna, pistas de pádel e un restaurante.
Rupia de Mauricio
A rupia de Mauricio (en inglés Mauritian rupee, en francés roupie mauricienne, e en crioulo mauriciano roupi morisyen) é a moeda oficial de Mauricio. O seu código ISO é MUR e adoita abreviarse como Rs, o Mau Rs para diferenciala doutros tipos de rupia. Cada rupia divídese en 100 céntimos (cents / centimes / santim), fracción que actualmente xa non circula.
Historia
A rupia foi instaurada por lei en 1876 como moeda local de Mauricio. A rupio foi elixida a causa da masiva circulación de rupias indias que comportou a inmigración de cidadáns indios a Mauricio. A moeda foi adoptada en 1877 en substitución da rupia india, a libra esterlina e o dólar de Mauricio, moedes anteriormente en circulación na illa. Ao troco, a rupia de Mauricio equivalía á rupia india e valía medio dólar de Mauricio, mentres que a libra se canviaba a 10 1⁄4 rupias.
Contra o ano 1934, a rupia de Mauricio tiña un troco fixo respecto á rupia india, mais a diferenza desta, a moeda de Mauricio xa era unha moeda decimal dende o principio. A rupia de Mauricio tamén circulou en Seychelles ata 1914, ano no que foi substituída pola rupia das Seychelles en termos de paridade (1=1).
Moedas
As primeiras moedas actualmente en circulación foron cuñadas en 1987, esta serie comprendía os valores de 1, 5 e 20 cents ademais de 1/2, 1 e 5 Rupias, estas moedas foron substituíndo progresivamente á anterior serie emitida co busto de Isabel II. Nas emisións máis recentes, as moedas de 1 cent deixaron cuñarse e introducíronse novos valores de 10 e 20 rupias nos anos 1997 e 2007 respectivamente.
As moedas de 20 Rupias do 2007, son o último facial emitido polo Banco de Mauricio, a moeda é bimetálica.
Billetes
Actualmente hai en circulación billetes de 25, 50, 100, 200, 500, 1.000 e 2.000 rupias.
Amós
miniaturadaimagem|O profeta Amós, de [[Gustave Doré]] Amós foi un profeta menor do Antigo Testamento, autor do Libro de Amós, que viviu no reino de Xudá no século VIII a.C.
Traxectoria
Amós era un pastor e cultivador de figos de sicómoro, a partir do 750 a.C. comezou a súa carreira profética no norte de Israel, en especial nas cidades de Samaria e Bet-El, denunciou con estilo directo e rudo a idolatría, as inxustizas sociais, a inmoralidade ética e o culto corrupto reducido á exterioridade. O seu ataque os sacerdotes e poderosos provocoulle numerosos inimigos e acusado polo sacerdote Amasías foi expulsado do templo de Bet-El.
Borrés
Borrés (en castelán e oficialmente Borrenes) é un concello galegofalante da comarca do Bierzo, na provincia de León. Cobre unha superficie de 36,3 km², na que vivían 306 habitantes no ano 2021, cunha densidade de poboación de 9,13 h/km². É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Demografía
Tiña en 2015 unha poboación de 368 habitantes, repartidos en cinco entidades de poboación:
ADP-ribosilación
miniatura|250px|[[Adenosina difosfato ribosa|ADP ribosa.]] A ADP-ribosilación é a adición dun ou máis restos de ADP-ribosa a unha proteína. Estas reaccións están implicadas na sinalización celular e o control de moitos procesos celulares, como a reparación do ADN e a apoptose.
ADP-ribosilación de encimas
Un modo de realizar esta modificación das proteínas pode ser por medio da actuación de encimas NAD+:diftamida ADP-ribosiltransferases, que transfiren o grupo ADP-ribosa desde a nicotinamida adenina dinucleótido (NAD+) a aceptores como a arxinina, ácido glutámico ou ácido aspártico da proteína. Nos humanos, un tipo de ADP-ribosiltransferases é a NAD:arxinina ADP-ribosiltransferases, as cales modifican residuos de aminoácidos en proteínas como as histonas engadíndolles un só grupo ADP-ribosa. Estas reaccións son reversibles; por exemplo, cando se modifica a arxinina, a ADP-ribosilarxinina orixinada pode ser retirada da molécula por ADP-ribosilarxinina hidrolases.
Ás proteínas poden transferirse tamén moitos grupos de ADP-ribosa formando cadeas longas ramificadas, nunha reacción chamada poli(ADP-ribosil)ación. Esta modificación das proteínas lévana a cabo as poli ADP-ribosa polimerases (PARPs), que se encontran na maioría dos eucariotas, pero non en procariotas nin en lévedos. A estrutura poli(ADP-ribosa) está implicada na regulación de varios procesos celulares e é máis importante no núcleo celular, en procesos como a reparación do ADN e o mantemento dos telómeros.
Toxinas bacterianas
A ADP-ribosilación é tamén responsable da actividade de certas toxinas bacterianas, como a toxina colérica, toxina diftérica, toxina pertussis, e enterotoxina termolábil. Estas toxinas proteicas son ADP-ribosiltransferases que modifican proteínas diana nas células humanas. Por exemplo, a toxina colérica ADP-ribosila as proteínas G, causando unha masiva secreción de fluídos no recubrimento interno do intestino delgado, o que dá lugar a unha grave diarrea, que pode chegar a ser mortal. Pseudomonas aeruginosa ADP-ribosila o citoesqueleto e a proteínas que se unen ao GTP.
Amish
miniaturadaimagem|Carruaxe amish no Condado de Lancaster (Pensilvania) Os amish (en alemán de Pensilvania, amisch) son seguidores de igrexas tradicionalistas cristiáns que comparte cos menonitas unha herdanza común anabaptista, son popularmente coñecidos polo seu estilo de vida sinxela, a súa modesta vestimenta tradicional e o seu rexeitamento a adoptaren tecnoloxía do mundo moderno.
Pilar Franco
Traxectoria
Filla de Nicolás e Pilar, foi a terceira de cinco irmáns: Nicolás, Ramón, ela, María de la Paz e Francisco Franco. Estudou Maxisterio, e en 1914 casou co militar Alfonso Jariaíz Jerez, co quen tivo 10 fillos, enviuvando cando o menor deles tiña 10 meses. Durante un tempo traballou como relacións públicas.
Amish
Características
A súa orixe está nunha escisión de 1693 de anabaptistas suízos e alsacianos dirixidos por Jakob Ammann que no século XVIII comezaron a emigrar a Pensilvania acabando por desaparecer de Europa. A maioría dos amish seguen a manter a súa lingua tradicional, o coñecido como alemán de Pensilvania, e aínda que en orixe os amish era un grupo pequeno entre os seus falantes, agora son o principal núcleo ao se anglicizar os falantes doutras comunidades; no sur de Indiana esa fala tradicional é un dialecto derivado do alemán suízo. O inglés é a lingua que utilizan no ensino e para se relacionar coas comunidades non amish, e o alemán estándar é a lingua na que están os seus libros relixiosos e tamén a que empregan nos seus actos relixiosos, agás nos sermóns que son en alemán de Pensilvania. Calcúlase en 273.700 o total de membros en Norteamérica en 463 asentamentos, deles 5.130 en Ontario (Canadá) distribuídos en 15 asentamentos. miniaturadaimagem|Agricultor amish
Pilar Franco
Traxectoria
Escribiu o libro Nosotros, los Franco (1980), no que contaba detalles da vida familiar.
Amish
Crenzas
Aínda que con contactos coa sociedade circundante, tenden a manter un certo grao de distanciamento, enfatizando as relacións familiares e da igrexa, e normalmente operan escolas unitarias nas súas comunidades, deixando de estudar aos 13 ou 14 anos. A maioría dos amish pertencen a grupos afiliados co Old Order Amish pero existen outros grupos minoritarios, os grupos coñecidos como New Order Amish, separados da anterior na década de 1960 con presenza principalmente en Ohio con diferenzas como permitir o uso de certas tecnoloxías, especialmente o teléfono, uso da electricidade para o traballo, de tractores pero non automóbiles -agás para os mozos-, permiten viaxar en avións, a súa vestimenta utiliza máis cores, realizan traballos misionais e imprimen folletos. A diferenza dos Old Older, que cren na esperanza da salvación, os New Older teñen a crenza da seguridade da salvación, permiten mocear á xente nova, práctica que tamén tenden a aceptar algunhas comunidades da Old Older, están contra o cultivo e consumo do tabaco e do alcohol, e realizan catequeses.
Javier Martínez González
Javier Martínez González, nado en Tarancón (Cuenca) o 27 de xuño de 1987, é un futbolista español. Xoga de porteiro.
Barcenal, Nespereira, Pazos de Borbén
Barcenal é un lugar da parroquia de Nespereira, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 84 habitantes (35 homes e 49 mulleres).
San Cristovo, A Cova, Carballedo
San Cristovo é un lugar da parroquia de A Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura este lugar. Mais si está recollido como entidade no Nomenclátor de Galicia e no SIXPAC.
Toponimia
O topónimo é un haxiotopónimo, en latín, portador de Cristo.
Convento de San Diego de Canedo
O convento de San Diego de Canedo é un mosteiro franciscano de estilo barroco que se atopa no lugar de Canedo, na parroquia de San Miguel de Ponteareas (concello pontevedrés de Ponteareas), nas abas do monte da Picaraña.
dereita|miniatura|230px|Vista afastada do convento.
Descrición
Edificio sinxelo de cachotaría de granito de planta terrea e dous andares, construído no século XVIII sobre os restos do pazo dos Sarmiento (condes de Salvaterra) que se achaba no mesmo lugar, do que se conservan algúns muros e a porta principal do século XVI. A igrexa, rematada algo antes, no ano 1777 atópase encaroada a este e ten a fachada de estilo claramente barroco galego de cantaría irregular de granito, sinxela, case sen enfeites, cunha torre no lado esquerdo. Os escudos, coas armas dos Sarmiento e Soutomaior, e a portada da igrexa pertencían ao antigo pazo. Na fachada aparece tamén unha fornela coa imaxe de San Diego, e un segundo escudo que amosa cinco cruces, un dos que utiliza o mundo franciscano e que se relaciona coa Orde do Santo Sepulcro de Xerusalén; quizais pola presenza documentada da Orde do Temple no Condado. Sobre unha xanela, na parte máis alta, hai un terceiro espazo heráldico, que quedou sen labrar, timbrado, neste caso, cunha coroa condal; posibelmente pola relación cos condes. dereita|miniatura|Fachada da igrexa. Ten planta de cruz latina e tres naves, a central con bóveda de cruzaría e as laterais de canón. Sobre as naves lateriais disponse unha tribuna que amplía o coro situado aos pés, sobre a porta principal. Esas naves laterais ábrense á central por medio de arcadas que, igual que na igrexa do convento de Santo Antonio de Tui. O cruceiro, de planta cadrada, posúe unha cúpula esférica con lanternas sobre pendentes. O interior, moi minimalista, carece de retablo; só salienta unha talla barroca dun Cristo. Está documentado, porén, que, antes da exclaustración contaba con seis altares, cos seus correspondentes retablos, que foron repartidos en igrexas parroquiais da zona.
O claustro, rematado entre 1784 e 1785, é pequeno e tamén moi sinxelo.
Historia
No lugar onde hoxe se acha o convento ergueuse un mosteiro templario medieval. As terras onde xa se atopaba o mosteiro foron dende o século XII disputadas polas familias nobres galegas do Condado: Sarmiento e Soutomaior. Paio Sorredea (Soutomaior) herda as terras de Sobroso no ano 1379. No século XV, o nobre galego Pedro Madruga, destrúe o antigo mosteiro e constrúese un pazo familiar. Finalmente co casamento de Teresa de Soutomaior e García Sarmiento rematan os conflitos das dúas familias.
García Sarmiento, señor de Sobroso e de Salvaterra, foi o primeiro que decide fundar preto de Salvaterra de Miño un convento franciscano. Por mor da súa morte temperá, seu fillo, Diego de Soutomaior Mendoza, será que poña en marcha o proxecto en 1603 da construción do mosteiro precedente ao actual. En 1613, o rei Filipe III de España outórgalle a este o título de conde de Salvaterra. A advocación de San Diego vén, pois, do nome do fundador. Este antigo mosteiro ergueuse en 1612, e foi obra dos arquitectos Benito de Arce e Pedro González. Nel moraron catorce relixiosos recoletos; tiña unha imaxe de Santo Antón de Padua, moi venerada na época tanto no Reino de Galicia coma no Reino de Portugal. En 1641, son curiosamente os portugueses quen destrúen o mosteiro.
En 1715, o conde de Salvaterra, Xosé Francisco Sarmiento Velasco Isasi (1681-1725), tentando refacer o traballo dos seus antergos, cede o pazo achegado ao antigo mosteiro derrubado para o converter nun convento franciscano, cuxo padroeiro sexa doutra volta San Diego a cambio de que se poñan os escudos na nova fachada do edificio relixioso, que se celebren salves en honra dos Sarmiento finados nun local propio, que o conde teña un cuarto propio no edificio, e que se constrúa unha cripta so o altar mor para o soterramento dos nobres galegos (que non foi construída). En troques, o conde pagaría a fábrica da igrexa, a sancristía, o convento, a torre, os sinos, retablos, imaxes, etc, ademais dunha pensión anual de 100 ducados ao convento.
No século XIX, coa desamortización, parte dos bes do templo distribuíronse entre 1840 e 1850 en igrexas parroquiais: a igrexa parroquial de Ponteareas recibe, en 1842, a imaxe de Santo Antonio de Padua; e, en 1848, o altar mor. Á igrexa de San Pedro de Angoares foron o altar de santo Antonio, San Bieito de Palermo, San Pedro Telmo, e San Mauro; e á parroquia de San Fiz de Lougares, Nosa Señora das Dores, en 1848. A freguesía de San Miguel de Cequeliños, en 1849, toma o altar das Dores. Deste xeito, no convento só fica o altar do Cristo, o da Terza Orde da Penitencia e o da Purísima.
Despois da desamortización, os franciscanos tornaron ao mosteiro en 1893, onde seguen morando en 2016. Durante o século XX fixéronse algún arranxos. En canto á imaxinaría, do antigo templo só queda o Cristo dos Aflixidos.
Un monumental crucificado preside a capela maior, obra dos anos 1970 de Alfonso Sanmartín Abelleira, a quen se deben tamén os cruceiros promovidos pola Fundación Ruta Xacobea do Mar de Arousa e Ulla.
Whisky de millo
right |miniatura| 250px | A [[Antique froitas tarro|Mason jar de whisky de millo Georgia Moon]] O Whisky de millo (ás veces licor de millo, "White Dog", ou "White Lightning") é un licor americano a partir dunha pasta feita de polo menos dun 80 por cento de millo. Baséase no típico moonshine americano, posto que o whisky ilícito facíase con masa de millo (a miúdo cun pouco de azucre). Pero, varios destiladores comerciais como Heaven Hill e Buffalo Trace comezaron a producir whisky de millo para a venda polo miúdo.
O whisky se destila a non máis do 80% de alcohol por volumen. A miúdo, o whisky de millo dilúese a continuación con auga a un 40 por cento de alcohol por volume e embotellase. Con todo, o whisky pode ser envellecido en barrís de carballo usados e sen calcinar. O período de envellecemento polo xeral é breve, seis meses ou menos, tempo durante o cal o whisky absorbe a cor e sabor do barril, mentres que os malos sabores e alcohois redúcense.
Unha variante denominada "Straight Corn Whiskey" tamén se produce, na que o whisky almacénase en barrís de carballo usados ou novos sen calcinar durante 2 anos ou máis. Algúns whiskies producidos deste xeito son envellecidos durante polo menos 4 anos poden ser designados Bottled in bond.
O Galleiro, Nespereira, Pazos de Borbén
O Galleiro é un lugar da parroquia de Nespereira, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (12 homes e 3 mulleres).
Tipasa
Tipasa, ás veces coñecida como Tipasa de Mauretania, foi unha colonia romana na provincia romana da Mauretania Caesariensis, hoxe chamada Tipasa, está situada na costa central de Alxeria. Desde 2002, a UNESCO declarouna como "Patrimonio da Humanidade".
Posto comercial púnico
Inicialmente a cidade era un pequeno posto de comercio Púnico.
Colonia romana
Conquistada por Antiga Roma, convertéuse nunha colonia militar polo emperador Claudio para a conquista dos reinos da Mauritania. Despois converteuse nun municipium chamado Colonia Aelia Augusta Tipasensium, que alcanzou unha poboación de 20.000 habitantes no século IV segundo o historiador Gsell.
A cidade romana construíuse sobre tres pequenos outeiros que dominaban o mar, case 20 km. ao leste de Caesarea (capital da Mauretania Caesariensis). Das casas, a maior parte das cales estaban no outeiro central, non quedan restos; pero quedan ruínas de tres igrexas, a Gran Basílica e a Basílica de Alexandre no outeiro occidental e a Basílica de Santa Salsa no outeiro oriental, dous cemiterios, os baños, o teatro, o anfiteatro e o nymphaeum. A liña das murallas pódese distinguir claramente e ao pé do cerro oriental os restos do antigo porto.
As basílicas están rodeadas de cemiterios, que están cheos de ataúdes de pedra e cubertos de mosaicos. A basílica de San Salsa, que foi escavada por Stéphane Gsell, consta dunha nave e dous corredores e aínda contén un mosaico. A Gran Basílica serviu durante séculos como canteira, pero aínda se pode facer o plano do edificio, que estaba dividido en sete corredores. Baixo os cimentos da igrexa atópanse tumbas cortadas na rocha sólida. Destas, unha é circular, cun diámetro de 18 m. e espazo para 24 cadaleitos.
Tipasa comercialmente tiña considerable importancia, pero non se distinguiu na arte ou na aprendizaxe. O cristianismo iniciouse pronto, e no século III, Tipasa foi unha sé episcopal, inscrita na lista de ses titulares da Igrexa católica. thumb|left|250px|Ruínas na actualidade da Tipasa romana
A maioría dos habitantes continuaron sendo non-cristiáns ata que, segundo a lenda, Salsa, unha doncela cristiá, botou a cabeza do seu ídolo serpe ao mar, polo que o pobo enfurecido apedreuna ata matala. O corpo, milagrosamente recuperado do mar, enterrouse, nun outeiro sobre o porto, nunha pequena capela que posteriormente deu lugar a unha maxestosa basílica. O martirio de Salsa tivo lugar no século IV. no 484, o rei vandalo Hunerico (477-484) enviou un bispo ariano a Tipasa, logo de que un gran número de habitantes fuxiran a España, mentres que moitos dos restantes foron cruelmente perseguidos.
Decadencia
Tipasa foi parcialmente destruída polos vándalos no 430, pero foi reconstruída polos bizantinos un século máis tarde. Tipasa resucitou por un breve tempo durante a ocupación bizantina no século VI pero recibiu o nome árabe de Tefassed, cando os árabes chegaron alí. O termo traducido significa "moi danado". right|thumb|Tumba cristiá dunha basílica romana de Tipasa
No terceiro século o cristianismo foi adorado por todos os bérberes romanizados e os colonos romanos de Tipasa. Deste período vén o epitafio cristián máis antigo da África romana datado o 17 de outubro de 237 d.C. En Tipasa construíronse as principais basílicas da actual Alxeria: a basílica de Alexandre e a basílica de Santa Salsa.
Provincia de Ağrı
Ağrı é unha provincia do nordeste de Turquía, situada na rexión da Anatolia Oriental con 11.376 km² de superficie e 537.665 habitantes no ano 2009.
Distritos
miniatura|Mapa dos distritos da provincia de Ağrı
miniatura|O [[palacio de İshak Paşa, no distrito de Doğubeyazıt.]]
Ra, Vanuatu
Ra (ás veces erroneamente escrito Rah) é un pequeno illote de coral de 0´5 km², situado no grupo das Illas Banks no norte de Vanuatu. Ou mesmo nome tamén é o da única aldea deste illote.
O illote de Ra está situado preto dá illa de Mota Lava. O acceso á Ra pódese facer de dúas formas: en marea baixa, vadeando a través do estreito desde o continente, na marea alta, por canoa.
Nome
O illote é coñecido en inglés e Bislama, como Ra. Este nome reflicte unha versión acurtada do xeito Rao, que é a forma na que o illote se chama na lingua de Mota.
Na lingua propia dos illotes Mwotlap, o illote de Ra chámase Aya.
A ortografía Rah, que ás veces se atopa nalgúns escritos, é incorrecto.
Poboación
As cifras do censo 2009 da unha poboación de 189 habitantes.
Bandeira de Mauricio
A bandeira nacional de Mauricio foi adoptada despois da súa independencia, o 12 de marzo de 1968. Consta de catro franxas horizontais do mesmo ancho e cores consecutivos vermello, azul, amarelo e verde.
Cores
O significado das cores é o seguinte:
Aplysia depilans
Aplysia depilans é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
As Regadas, A Guía, Gomesende
As Regadas é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Ribalta, Loureiro, Cerdedo-Cotobade
Ribalta é un lugar da parroquia de Loureiro, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres), tres menos ca en 2005.
Neste lugar está a ermida da Virxe das Neves, e próxima a ela está a Cruz das Neves. miniatura|esquerda|Cruz das Neves.
Ramil, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Ramil é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Rally Botafumeiro de 2010
O Rally Botafumeiro de 2010 foi a 22º edición e a oitava e última rolda da tempada 2010 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 19 e o 20 de novembro.
Coroa (ornamento)
miniatura|170px|Coroa do [[Sacro Imperio Romano Xermánico.]] A coroa para ornamento da cabeza considerouse en todas as épocas como distintivo da autoridade real e nalgunhas das súas formas, como premio ou condecoración debida a méritos moi singulares.
Os emperadores romanos aparecen frecuentemente figurados nas moedas levando coroa triunfal e, ás veces, coroa radiante. Logo de Constantino I, e no Imperio bizantino, adoitan levar diadema pero algúns destes últimos adoptan a tiara persa modificada. miniatura|170px|[[Coroa de Ferro.]]
Os Reis de Occidente, na Idade Media, utilizaban coroas en forma de aro cilíndrico de ouro, adornado con pedrería e, ás veces, con pendurantes; desde o século IX ao XIII adoitan montarse sobre o aro uns floróns ou puntas con bólas e desde o século XIII estréitase o aro e convértense os floróns en trifolios, o cal é moi común nos dous séculos seguintes. Desde o século XVI fíxase a distinción entre coroas de reié, príncipes e nobres. A coroa europea máis antiga aínda existente é a Coroa de Ferro do século VII.
Macastre
Macastre é un municipio sito na comarca da Foia de Bunyol, no País Valenciano. No ano 2008 (INE) tiña 1.293 habitantes. A súa área é de 37,7 km². Limita cos concellos de Alboraig, Dosaigües e Iàtova.
Xeografía
Situado entre as concas os ríos Bunyol e Magre. O seu relevo é bastante accidentado, constituído por pequenas elevacións e lombas de materiais cretáceos integrados no Sistema Ibérico. Na metade norte destaca o "turó" do Castell (430 m), ao pé do cal se asenta a poboación de Macastre. Logo de salvarse a "rambla" ou cavorco de La Horteta, o terreo torna elevarse, como no Puntal de Santa Bàrbara (400 m) e no da Foia da Estanquera (429 m); despois aparece o val do río Magre e na outra banda, no extremo sur, comezan os primeiros contrafortes da serra de Dosaigües, de maiores proporcións que as alturas do termo de Macastre.
Historia
miniatura|esquerda|Mapa dos municipios de Siete Aguas Buñol, Chiva e Macastre (1721) Os restos máis antigos atopados en Macastre corresponden á Idade de Bronce. Xa na Idade Media, no ano 713, hai un tratado de capitulación no que es testemuña a presenza musulmá. En 1122 hai noticia de que o rei de Aragón Afonso I (1073-1134) recadaba parias dos almorábides. En 1238, tras a capitulación de Valencia, os castelos, vilas e alcarías (granxas) son organizadas en "fogos" e repartidos por Jaume I (1208-1276), de maneira que dan lugar ao señorío de Bunyol que abrazaba, máis ou menos, os límites da actual comarca da Foia de Bunyol, que foi concedido, o 28 de abril de 1238, a Roderic de Liçana, quen o transferiu logo á orde do Hospital. Até a expulsión dos mouriscos, en 1609, a poboación medraba con rapidez –64 familias en 1563 e 98 en 1602-, axudada pola importancia estratéxica do seu castelo, sito a cabalo dos reinos de Valencia e de Castela, pero esta medra demográfica veuse frustrada con o desterro dos mouros e, se ben o 10 de novembro de 1611 se concedeu carta de poboación a diversas familias cristiás polo señor territorial, Gaspar Mercader e Carroç, señor de Macastre, estes novos poboadores non chegaban a unha vintena de veciños. Até o século XVIII non se produciu a recuperación demográfica que, desde aquela altura sempre ten sido dun moderado ascenso cun devalo durante as décadas centrais do XX.
Economía
A economía do concello baséase tradicionalmente na agricultura de secaño, con predominio do cultivo de oliveira, viñedo e alfarrobeira. Produce aceite de oliveira de excelente calidade.
Monumentos
Un paseo pola localidade permite gozar da Plaza de los Árboles, con árbores centenarias; da fonte do Bolot, realizada nos inicios do XX con azulexos de estilo modernista e máis dunha boa mostra da arquitectura rural do interior.
Dentro do seu patrimonio debe salientarse aínda:
José Sellier
José Sellier Loup, nado en Givors o 13 de agosto de 1850 e finado na Coruña o 21 de novembro de 1922, foi un fotógrafo galego de orixe francesa, pioneiro do cinema en Galicia.
Traxectoria
miniatura|210px|Anuncio do estudo fotográfico de José Sellier. José Sellier residiu en Lión, onde casou con Maria Farge Michelat. O seu irmán, o tamén fotógrafo Louis Sellier, nado en 1837, trasladárase a Galicia con quince anos, probablemente porque os seus pais viviran algún tempo na Coruña. miniatura|Fotografía dos [[Os Cantóns|Cantóns na Coruña feita por J. Sellier.]] José chegou á Coruña coa súa dona en novembro de 1886, establecéndose no número 86 da rúa Real e compartindo o estudio que tiña o seu irmán no número 37 da mesma rúa. Pouco tempo despois da súa chegada, Louis traspasoulle o negocio e os clientes por mor de querer volver a Francia. En 1894 trasladouse ao número 9 da rúa de Santo André, onde estableceu o seu nome estudio fotográfico co que superou a sona do seu irmán. Estaba interesado nos avances que estaba realizando a fotografía neses anos de fin de século e era un cliente habitual dos irmáns Lumière. Tras ser posiblemente espectador da primeira exhibición de cinema en Galicia, en 1897 mercou aos Lumière un cinematógrafo e coincidindo coa estadía na cidade dun operador portugués que estaba realizando unha xira por Galicia con outro aparello semellante, José Sellier organizou a primeira exhibición do cinematógrafo na cidade o 23 de maio.
Tras serlle desestimada a solicitude de instalar un pavillón nos xardíns de Méndez Núñez, en outubro acondiciona o seu estudio para realizar exhibicións cinematográficas. Nese local, ademais de exhibir filmes estranxeiros mostra películas filmadas por el que son os primeiros filmes realizados en Galicia. Así, o primeiro programa, anunciado para o 17 de outubro de 1897 inclúe Entierro del General Sánchez Bregua, Fábrica de gas, Plaza de Mina e Orzán, oleaje. O único destes filmes do que se coñece a data de rodaxe é Entierro del General Sánchez Bregua, xa que foi rodado o 20 de xuño de 1897. Outras cintas rodadas por el ou o seu equipo foron entre 1897 e 1898 San Jorge, salida de misa, Fábrica de carbón, Matadero, salida de operarios, Desembarco de los heridos de Cuba en nuestro puerto ou Temporal en Riazor. En outubro de 1898 trasladou o espectáculo ao Circo Coruñés.