cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brisbane
Medios de comunicación
Con respecto á televisión, as cinco grandes cadeas emiten para Brisbane desde a cima do monte Coot-tha. As tres emisoras comerciais Seven Network, Nine Network e Network Ten están acompañadas por dúas cadeas nacionais, a ABC e SBS. Optus, Foxtel e Austar operan vía pago por visión.
Na radio, a ABC as súas cinco emisoras a Brisbane: 612 ABC Brisbane, ABC Classic FM, ABC NewsRadio, Radio National e Tripla J. Ademais, a cidade recibe os sinais das principais emisoras de radio do país como 4KQ, 4BC, 4BH, 97.3 FM, B105 FM, Nova 106.9 e Triplo M.
Turismo
miniatura|esquerda|200px|Xardín botánico de Brisbane.
Bandeira do Brasil
Cores
As cores da bandeira non están actualmente especificadas en ningún documento legal. As seguintes son as cores aproximadas:
Brisbane
Turismo
Desde o posto de Observación do monte Cootha (Mount Coot-tha) pódese gozar de espectaculares vistas e da visita ao xardín botánico da cidade. Neste xardín poden observarse unha ampla gama de especies arbóreas e exóticas. Un dos parques que goza de máis éxito entre a poboación local é o New Farm, onde todos os sábados organízanse degustacións gratuítas dos alimentos máis típicos da rexión.
Bandeira do Brasil
Bandeiras rexeitadas
Ao longo da historia foron propostas distintas bandeiras para o Brasil, as cales nunca foron adoptadas. Os proxectos proxectos están inspirados polas cores verde e amarela da bandeira imperial, ou pola contra coa combinación do branco, o vermello e o negro, cores que representan os principais grupos da poboación brasileira, o vermello aos nativos, o branco aos colonos europeos e o negro aos africanos.
Brisbane
Turismo
En canto ao turismo máis ocioso, cabe destacar The Queen Street Mall, a zona de compras máis importante de Brisbane e considerada como o centro comercial de tendas polo miúdo máis grande entre Sydney e Singapur. Atopámonos, xa que logo, ante un dos núcleos turísticos por excelencia de Brisbane, xa que consta dunha rúa peonil de preto de medio quilómetro onde se atopan as tendas máis destacadas do mundo da moda, a perfumería e a xoiería. Un lugar evidentemente destinado ao turismo comercial onde non faltan restaurantes, bares e cafés. Este núcleo se encuntra no distrito central e de negocios da cidade, polo que esta perfectamente comunicado mediante o transporte público. Se se opta por acceder a el en coche particular, existen varios aparcadoiros na zona. miniatura|dereita|250px|Zona norte do [[distrito financeiro de Brisbane.]] Outra zona de compras notable en Brisbane é Paddington, aínda que esta é máis típica e tradicional australiana, con gran cantidade de tendas tradicionais, cafés, bares de tipo retro e establecementos de restauración. Pola noite, a zona goza dunha agradable vida nocturna. Para rematar, a rúa Brunswick, xunto ao Chinatown Mall, é a zona de compras máis alternativa da cidade. Ten tendas de antigüidades e obxectos de segunda man.
Algúns enclaves de especial mención son o Alma Park Zoo, o zoo da cidade situado a uns trinta minutos do centro; Brisbane City Hall e King George Square, dous emblemáticos puntos de referencia do centro histórico da cidade localizados entre Adelaide e Ann Streets e cunha intensa actividade diaria. Para rematar, chama a atención South Bank, a praia artificial de Brisbane que se estende desde o río Brisbane ata o CBD, centro neurálxico da cidade.
Transporte
miniatura|200px|Terminal de voos nacionais do aeroporto.200px|miniatura|Estación central de trens de Brisbane.miniatura|200px|O [[catamarán CityCat de Brisbane pasando polo peirao de Eagle Street.]] Brisbane goza dunha extensa rede de transporte público con diversas liñas de autobuses, tren e transbordador, así como boas conexións coas poboacións periféricas. O transporte da cidade é xestionado polo propio Concello de Brisbane e o Goberno de Queensland, donos estes últimos do Queensland Rail, a empresa pública responsable do mantemento e as actividades do sistema ferroviario da rexión.
Cancelo, Triacastela
Lugares de Cancelo
En Cancelo atópase a Cova Eirós, onde se encontraron restos de Homo neanderthalensis ademais dun total de 93 motivos de arte rupestre e a recuperación de máis de dez mil rexistros e pezas que fan de Cova Eirós un dos depósitos de referencia para o estudo da evolución dos modos de vida, da tecnoloxía, da fauna e das condicións paleoclimáticas das comunidades de cazadores recolectores que viviron en Galicia hai 40.000 anos.
En Cancelo tamén se encontra a Igrexa de San Cristovo de Cancelo que conta con pinturas do século XVI.
Brisbane
Aeroporto
A cidade, ademais, é sede de importantes compañías aéreas como Virgin Blue, a segunda máis importante en Australia, e Qantas e Jetstar voan ambas desde o aeroporto de Brisbane. A cidade tamén posúe o pequeno aeroporto Archerfield, que esta situado a uns 12 quilómetros ao sueste. Caboolture e Redcliffe son os outros aeroportos locais máis importantes, aínda que algo máis afastados da cidade.
Tren
O Citytrain, metro de Brisbane, consta de dez liñas que cobren o percorrido por toda a cidade. Ademais, tamén conta co Airtrain, servizo privado que conecta o aeroporto co centro.
Os billetes pódense adquirir nas máquinas expendedoras das distintas estacións ferroviarias e, tamén, existe unha modalidade de billetes que permite ao usuario combinar distintos medios de transporte como o tren, autobús e transbordador.
Transbordador
O Transbordador é un medio de transporte moi habitual en Brisbane e conectan as illas de baía Moretón con todo o continente australiano.
Os servizos de transbordador que ofrece Brisbane son o CityCat, cuxo operador turístico é Metrolink Queensland, e o CityFerry, controlado polo concello e a empresa francesa Transdev.
Autobuses
Brisbane conta cunha ampla oferta de servizos de autobús co que moverse por toda a cidade. O Loop bus é unha liña de autobús que se move, principalmente, pola zona do Distrito Central de Negocios, incluíndo paradas turísticas nos lugares máis emblemáticos da cidade como Central Station, Queen Street Mall, City Botanic Gardens, Riverside Centre, QUT e King George Square. Brisbane ofrece aos seus usuarios varias liñas especiais de autobuses que cobren o horario nocturno dos venres e sábados, ideal para os mozos que saen de marcha, e que cobre as principais paradas.
Os billetes poden ser adquiridos nos operadores de autobús ou en máquinas expendedoras. Algunhas tendas e quioscos de prensa dispensan, tamén, estes billetes.
Taxis
En Brisbane funcionan dúas compañías de taxis: os Yellow Cabs (aínda que os seus vehículos están pintados de laranxa) e os Black & White Cabs. Ambas as empresas son aconsellables xa que ofrecen o mesmo servizo e tarifa (regulada polas autoridades locais). Para grupos máis amplos de usuarios, existe a posibilidade de utilizar os chamados Megataxi, con cabida para 10 persoas.
Cidades irmandadas
Brisbane colabora con sete cidades no programa de irmandamento de cidades. Trátase das seguintes:
Reis latinos
Coñécese como Reis latinos, ou Reis de Alba Longa, a serie de reis lendarios do Lacio e Alba Longa que, na mitoloxía romana, encheron o oco de tempo entre o desembarco de Eneas no Lacio e a fundación de Roma por Rómulo e Remo. Foi sucedida pola serie de reis coñecida como «os reis etruscos» para distinguilos dos reis albanos, a pesar de que só algúns dos seus membros foron etruscos.
Ascanio, o primeiro da dinastía, fundou Alba Longa ao redor da metade do século -XII, algún tempo despois da destrución de Troia (que, segundo Eratóstenes, ocorreu no ano -1184). O seu sucesor foi Silvio, que ás veces é considerado o seu medio irmán e ás veces fillo seu. Por tanto, a orixe da dinastía real podería remontarse tanto aos pais de Silvio, (ben sexa Ascanio ou ben Eneas e Lavinia), como ao pai de Lavinia, Latino.
Lista dos reis de Alba Longa
Conforme aos datos de Tito Livio e de Dionisio de Halicarnaso esta é a lista dos reis latinos ou de Alba Longa: dereita|miniatura|300x300px|Ascanio, fillo de Eneas.
Paz Parada Pumar
María Paz Parada Pumar, nada en Canedo (Ourense) o 23 de febreiro de 1905 e finada en Ourense o 17 de xullo de 2005, foi unha médica galega, especialista en análise clínica.
Traxectoria
Era filla dun veterinario e sobriña do pintor Ramón Parada Justel. Fixo o bacharelato no Instituto provincial de Ourense. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, alí fixo os dous primeiros anos da carreira sacando matrícula de honra co anatomista Alejandro Rodríguez Cadarso. Na carreira era a única muller entre sesenta estudantes. Rematou a carreira en Madrid. Foi vivir a Ourense, sendo a primeira muller inscrita do Colexio Provincial de Médicos. Dirixiu un laboratorio privado de Análises Clínicas ata a súa xubilación. Foi nai de oito fillos.
A Consellaría de Sanidade e Servizos Sociais da Xunta de Galicia concedeulle a Medalla de Prata ao Mérito Sanitario de Galicia no ano 2000. Morreu en Ourense o 17 de xullo de 2005, xa centenaria.
Giuditta Pasta
Traxectoria
Filla de Carlo Antonio Negri e Rachele Ferranti, Giuditta Pasta naceu en Saronno, unha localidade italiana próxima a Milán, o 26 de outubro de 1797 como Giuditta Negri, e dende moi pequena mostrou interese pola música.
Pasta estudou inicialmente de xeito privado con B. Lotti e seu tío F. Ferranti, proseguindo despois os seus estudos con Bonifazio Asioli e Giuseppe Scappa no Conservatorio de Milán.
En 1815 realizou o seu debut profesional no Teatro Filodrammatici de Milán en Le tre Eleonore de Scappa, onde interpretou un papel de contralto. O 17 de xaneiro do ano seguinte casou co avogado e tenor Giuseppe Pasta, que se converteu no seu axente. En 1821 realizou unha interpretación brillante de Desdemona no Otello de Rossini no Théâtre-Italien de París, e en 1824 conquistou Londres cunha serie de papeis de óperas de Rossini entre os que incluía o de Semiramis en Semiramide.
Traballo cooperativo
O traballo cooperativo é o traballo realizado en colaboración entre diferentes traballadores nunha cooperativa.
Historicamente o traballo cooperativo desenvolveuse en diferentes sectores, como a gandería, agricultura, pesca, industria ou servizos. Na actualidade, mercé ás novas tecnoloxías, os diferentes traballadores poden estar afastados fisicamente uns dos outros.
Histiocito
Os histiocitos son células que forman parte do sistema fagocítico mononuclear (tamén chamado sistema reticuloendotelial). O sistema fagocítico mononuclear forma parte do sistema inmunitario do organismo. Os histiocitos son macrófagos residentes nos tecidos ("histo-" = "tecido", e "-cito" = "célula"), que interveñen en caso de infección, polo que se consideran macrófagos tisulares ou células dendríticas.
Terminoloxía
Porén, o termo "histiocito" tense utilizado no pasado para varios propósitos, e algunhas células que foron denominadas "histocitos" non derivaban da liña monocito-macrófago. Pero o termo histiocito pode usarse simplemente para designar unha célula de orixe monocítica que se encontra fóra da circulación sanguínea, nos tecidos, como os histiocitos que rodean as necroses fibrinoides nos nódulos reumatoides que se forman na artrite reumatoide.
Algunhas fontes consideran os derivados das células de Langerhans como histiocitos, o que se reflicte na denominación da doenza histiocitose das células de Langerhans.
Morfoloxía e diversidade
Os histiocitos teñen características comúns histolóxicas e inmunofenotípicas (que se poñen en evidencia por inmunotinguidura). O seu citoplasma é eosinófilo e contén cantidades variables de lisosomas. Teñen receptores de membrana para opsoninas, como as IgG e o fragmento C3b do sistema do complemento. Expresan LCAs (antíxeno común leucocitario) CD45, CD14, CD33 e CD4 (tamén expresado polas células Th).
Macrófagos e células dendríticas
Estes histiocitos forman parte do sistema inmunitario, xa que ao activarse realizan dúas funcións: fagocitose e presentación do antíxeno. A fagocitose é o principal proceso realizado polos macrófagos, entanto que a presentación de antíxenos é o principal das células dendríticas.
Trastornos
Co termo histiocitose descríbense as neoplasias nas que as células proliferativas son histiocitos.
Hai varios tipos de histiocitoses, pero as máis comúns son a hitiocitose de célula de Langerhans e a linfohistiocitose hemofagocítica.
Castillo
O topónimo Castillo pode referirse a:
Galicia Ilustrada
Galicia Ilustrada foi o nome de dúas publicacións:
Azawad
Azawad (tuareg: ⴰⵣⴰⵓⴷ, árabe: أزواد‎, francés: Azaouad ou Azaouâd ) foi un estado non recoñecido de curta duración que declarou unilateralmente a súa independencia despois do conflito no que o MNLA xunto con outros grupos derrotaron á Armada de Malí no 2012. O territorio reclamado comprendía as rexións de Tombouctou, Kidal, Gao e Mopti, todas as cales eran recoñecidas internacionalmente como parte de Malí. O territorio controlado por Azawad limitaba con Malí e Burkina Faso polo sur, Mauritania polo oeste, Alxeria polo norte, e Níxer polo leste. Inicialmente os seus esforzos foron apoiados por varios grupos islamistas.
Gao era a meirande cidade do seu territorio e serviu temporalmente como capital, mentres que Tombouctou, que é a segunda cidade en tamaño, era a pretendida capital das forzas independentistas.
O 6 de abril de 2012, nun comunicado publicado na súa páxina web, o National Movement for the Liberation of Azawad, que é quen controla a rexión, declara a "irrevogable" independencia de Azawad de Malí. O anuncio non foi apoiado por ningunha entidade estranxeira. O 26 de maio dese ano, o MNLA e o seu antigo inimigo Ansar Dine anunciaron un pacto no que se fusionarían para formar un estado islámico baixo a lei da xaria. Algunhas fontes posteriores indicaron que o MNLA decidira rachar co pacto, distanciándose de Ansar Dine. Ansar Dine declarou máis tarde que rexeitaba a idea da independencia de Azawad. Despois do colapso deste acordo efémero, o MNLA e Ansar Dine continuaron a loitar entre eles, culminando na Batalla de Gao o 27 de xuño, no que os grupos islamistas "Movemento pola Unidade da Xihad en África Occidental e Ansar Dine tomaron o control da cidade. O día seguinte, Ansar Dine anunciou que tiña o control de tódalas cidades do norte de Malío, poñendo fin ó estado.
O 14 de febreiro de 2013, o MNLA renunciou o seu obxectivo da independencia para Azawad e expresou o seu desexo de comezar negociacións co goberno de Malí sobre o seu status futuro.
La Jamais Contente
La Jamais Contente foi o primeiro vehículo eléctrico en superar os 100 km/h. Trátase dun coche con dous motores eléctricos, conectados a cada un dos eixes das rodas (marca Postel-Vinay), dunha potencia máxima total de 50 quilovatios (68 cabalos aproximadamente). Ten unha carrozaría de aliaxe lixeira con forma de torpedo. Non obstante, a alta posición de condución e o exposto chasis inferior, estragaban moito a aerodinámica. A plusmarca de velocidade en terra foi estabelecida, segundo as fontes, o 29 de abril ou o 1 de maio de 1899, en Achères, Yvelines, preto de París.
O coche foi construído e pilotado polo belga Camille Jenatzy, quen era fillo de Constant Jenatzy, un fabricante de pneumáticos de caucho, unha novidade na época. Camille estudou enxeñaría, e estaba interesado nos vehículos de propulsión eléctrica.
-384
Outros
Historia ano a ano
A Torrente, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
A Torrente é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra.
Cantiz, Vilachá, Becerreá
Cantiz é un lugar da parroquia de Vilachá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (15 homes e 6 mulleres).
A Tapia, Sofán, Carballo
A Tapia é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 17 homes e 16 mulleres.
Sociedade Internacional de Enerxía Solar
A Sociedade Internacional de Enerxía Solar (ISES, do inglés International Solar Energy Society) foi fundada en 1954. A súa sede se atopa na cidade de Friburgo.
Na actualidade ten aproximadamente 5.000 membros en máis de 100 países. É a organización máis grande do mundo que promove o uso e implemento de enerxías renovables.
Alan Tudyk
Alan Wray Tudyk, nado o 16 de marzo de 1971 en El Paso, Texas, é un actor estadounidense coñecido por interpretar a Simon na comedia británica Death at a Funeral, a Steve o Pirata en DodgeBall: A True Underdog Story, a Sonny en I, Robot, a Tucker en Tucker & Dale vs Evil, a Hoban "Wash" Washburne no western de ciencia ficción Firefly e o filme Serenity.
Castillejo
Castillejo é o nome de varios concellos de España
Robinson R22
Desenvolvemento
A meirande parte das probas de voo foron realizadas no aeródromo de Zamperini en Torrance, California. As probas de voo e de certificación realizounas a finais dos anos 70 o poloto de probas Joseph John "Tym" Tymczyszyn e o R22 obtivo a certificación da FAA en marzo de 1979. Debido aos seus custos de adquisición e operación relativamente baixos, o R22 fíxose popular como helicóptero de adestramento en todo o mundo e como ferramenta de xestión gandeira en grandes ranchos en Norteamérica e estacións de gando en Australia. O R22 ten un sistema rotor con inercia moi baixa e as entradas de control son operadas directamente por varillas de pulo sen asistencia hidráulica. Así, os controis de voo son moi sensible e requiren un lixeiro toque para evitar a sobrecorrección. Un estudante que manexe o R22 normalmente non ten problemas para pasar a un helicóptero máis pesado. Debido aos problemas relacionados cun sistema rotor con baixa inercia e un rotor principal basculante, a operación de calquera piloto nos Estados Unidos dos Robinson R22 ou Robinson R44 require un apoio especial por un instrutor de voo certificado. Engadíronse pesos na punta para incrementar a inercia do rotor, pero o pequeno rotor limita o peso.
Deseño
A estrutura básica é tubo de aceiro cromado soldado. A fuselaxe dianteira está feita de fibra de vidro e aluminio cunha fiestra de plexiglás. O cono de cola e estabilizadores son de aluminio. Ten unha cabina pechada cun asento para o piloto e outro ao lado para un pasaxeiro. As portas poden quitarse e normalmente faise para voos de fotografía, para arrefriar o interior a altas temperaturas, ou para aforrar peso.
A primeira versión fabricada foi a R22, seguida polas R22 HP, R22 Alpha, R22 Beta e R22 Beta II. Externamente os aparellos son moi semellantes. O R22 HP estaba equipado cun motor Lycoming O-320-B2C máis potente que o do R22 orixinal. O cadro de tubo de aceiro no R22 Alpha foi modificado estendendo os puntos de ancoraxe do tren de aterraxe cara popa, dándolle ao aparello unha actitude lixeiramente inclinada cara abaixo no chan on the ground and better matching of the skids to the ground in a low altitude hover with two people on board. O R22 Beta engadía un regulador opcional de velocidade, freo de rotor e un tanque de combustible opcional. A batería moveuse dende debaixo do conxunto de instrumentos ata o compartimento do motor para obter un mellor equilibrio. O R22 foi ofrecido nunha versión de adestramento instrumental, con flotadores fixos opcionais como os do R22 Mariner, e outras configuracións especiais para traballo policial ou recollida de noticias. O R22 Beta II recibiu un motor Lycoming O-360 máis grande para operacións a nivel do mar. O R22 Beta II tamén se fixo co regulador de velocidade stándar e incluía unha axuda da calor do carburador que se correlaciona engadindo a calor do carburador cunha diminución no control colectivo.
Selección de fútbol dos Estados Unidos de América
A selección de fútbol dos Estados Unidos (en United States national soccer team) representa aos Estados Unidos de América en competicións internacionais de fútbol. Está controlada pola Federación de Fútbol dos Estados Unidos (United States Soccer Federation, U.S. Soccer), afiliada á CONCACAF, organización de agrupa ás federacións de Norte, Centroamérica e o Caribe, e á FIFA.
Historia
O primeiro partido xogado por unha selección baixo a bandeira estadounidense realizouse contra a selección do Canadá, o 28 de novembro de 1895, en Newark. Con todo, este partido non é recoñecido internacionalmente, e considérase que o primeiro partido oficial foi o que xogou en Estocolmo, ante o combinado Suecia, o 20 de agosto de 1916.
O día 24 de xuño de 2009, Estados Unidos logra unha vitoria histórica no marco da Copa FIFA Confederacións 2009, tras vencer nas semifinais 0-2 á selección de España, selección que viña 35 partidos sen coñecer a derrota e 15 partidos gañados consecutivamente. Na final, enfrontáronse á selección do Brasil, no primeiro tempo dese partido, Estados Unidos estaba a dar a sorpresa ao gañar por 2 goles por 0, con todo, no segundo tempo Brasil deulle a volta e acabou gañando por 2-3, con todo, o equipo "das barras e as estrelas" daba a sorpresa ao chegar á final logo de quedar a piques da eliminación na fase de grupos.
Uniforme
Dendo o seu primeiro encontro non oficial ante, os uniformes consistiron en camisolas brancas con pantalón azul. En 1950, Estados Unidos adoptou un estilo "Perú" poñendo unha franxa diagonal que cruzaba a camisola. Esta barra tense utilizado nos uniformes de 2003, 2004, 2006 así como no uniforme de 2010. Adidas foi o provedor dos uniformes dos Estados Unidos dende 1984 até 1994. Dende 1995, a compañía estadounidense Nike é a que viste á selección.
Máis partidos disputados
Actualizado a 22 de xullo de 2010.
Máximos goleadores da selección
miniatura|185px|[[Landon Donovan.]] Actualizado a 22 de xullo de 2010.
-323
Outros
Historia ano a ano
Manuscrito
thumbnail|Manuscrito: Fragmento do [[Papiro Ebers.]] thumbnail|Produción de manuscritos medieval.
Un manuscrito (do latín «manu scriptum», que significa escrito á man) trátase dun documento que contén información escrita á man sobre un soporte flexíbel e manexábel (por exemplo: o papiro, o pergamiño ou o papel), con materias como a tinta dunha pluma, dun bolígrafo ou simplemente o grafito dun lapis. O manuscrito non ten que ser necesariamente antigo; unha carta é un exemplo de manuscrito moderno. Xeralmente, con ese nome faise referencia a escritos realizados pola man de escritores importantes en calquera campo do saber.
Denomínase inscrición ao texto que se grava en pedra, metal ou outro material duro.
Idade Media
Na época medieval, os monxes foron os maiores produtores e copistas de manuscritos (hoxe chamados códices) en Occidente, a maioría de temas relixiosos; eles traballaban no scriptorium. O mundo islámico deixounos innumerábeis manuscritos literarios, científicos e relixiosos.
Época Moderna
A mediados do século XV o invento da imprenta por Johannes Gutenberg fixo que os manuscritos non fosen a única forma de documento escrito, distinguíndose desde entón entre documentos e libros manuscritos e impresos. O termo manuscrito acabou designando tamén os testemuños autógrafos de autores importantes ou famosos.
Algúns estudos do século XIX, entre os que se atopan os escritos do Abade Flandrin e do seu discípulo Jean Hippolyte Michon, trataron de identificar a personalidade analizando o trazado dos caracteres manuscritos, nacendo desta forma a grafoloxía.
Época Contemporánea
Novos inventos, como as máquinas de escribir ou a impresión Offset, supuxeron un grande avance na reprodución de textos. Os teclados dixitais, vinculados á reprodución electrónica dos textos (en pantallas de computadoras, telefonía móbil, celulares etc.), deixaron o uso da escritura manuscrita só para tarefas escolares, persoais (anotacións) ou algunhas comunicacións privadas (cartas, postais), sendo a sinatura o último vestixio de devandita escritura manuscrita.
Presentación
Os manuscritos poden presentar diferentes formatos, sendo o máis simple unha folla ou lámina. Pode compoñerse de varias follas «cosidas», que se denomina libro ou códice. Na antigüidade utilizouse o rolo de papiro, formado por varias follas chamadas plagulae, pegadas entre si e enroladas sobre un cilindro de madeira ou óso. Tamén se utilizaron rolos de pergamiño, coas peles cosidas entre si, como os famosos Rolos do Mar Morto.
Caligrafía
A arte de escribir denomínase caligrafía e está intimamente relacionado cos manuscritos; é moi posíbel que a invención da imprenta fixese que algunhas destas grafías fosen desaparecendo debido ao seu desuso (é o caso do Sütterlin en Alemaña). Noutros idiomas a caligrafía converteuse nun elemento esencial da súa cultura; estes idiomas son:
Os manuscritos ilustrados
thumb A arte de pintar miniaturas e de ilustrar os libros tivo un papel relevante no desenvolvemento das pinturas románica e gótica, así como noutras etapas da Historia da pintura.
Os grandes nomes da arte das miniaturas e os libros ilustrados están vinculados aos talleres de ilustradores franceses ou flamengos como Jean de Poucelle, Jaquemart de Hesdin, os irmáns Limbourg; ou a pintores toscanos como Simone Martín e outros. Durante a etapa da pintura gótica, os libros son obras que facilitan o intercambio cultural e consecuentemente a difusión das correntes artísticas polas Cortes e outros centros artísticos de toda Europa. Son xustamente destacados libros como o Breviario de Filipe o Fermoso, o Salterio de San Luís, o Salterio da Raíña Mary e o libro d'As moi Ricas Horas do Duque de Berry dos irmáns Limbourg.
Outros libros ilustrados procedentes dos antigos reinos da Península Ibérica son:
Castell
Castell é o nome de varias localidades:
Tamén pode referirse aos castells, torres humanas orixinarias de Cataluña.
Patriarca ecuménico de Constantinopla
O patriarca de Constantinopla é o patriarca ecuménico da Igrexa ortodoxa. Ao contrario do que ocorre na Igrexa católica, o seu cargo é unicamente honorífico: compételle presidir os concilios nos que toma parte e é o principal portavoz da Igrexa ortodoxa, pero non ten xurisdición nos asuntos internos das igrexas ortodoxas autocéfalas.
Ademais de ser o líder espiritual de 300 millóns de cristiáns ortodoxos repartidos por todo o mundo, é o máximo dirixente da Igrexa ortodoxa de Constantinopla, con preto de catro millóns de fieis en varios países.
O patriarca é considerado sucesor de André tal como o Papa é considerado sucesor do seu irmán Simón Pedro.
O actual patriarca ecuménico é a súa santidade.
Internacionalización e localización
miniatura|350px|Captura de pantalla de programas informáticos localizados ao [[Lingua italiana|italiano.]] En informática, a internacionalización e localización é a parte do proceso de adaptación do software a diferentes linguas, ás diferenzas rexionais e aos requirimentos técnicos de diferentes sectores.
A internacionalización é o proceso de deseño que permite ao software ser adaptado a diferentes linguas e ser usado en diferentes rexións sen cambios na súa enxeñería. A localización consiste no proceso de adaptación do software a unha rexión específica ou a unha lingua engadindo aqueles compoñentes específicos que se precisen nesa rexión, así como a tradución de textos, sons e outros recursos multimedia empregados nos aplicativos.
A palabra internacionalización adoita abreviarse con i18n (onde o 18 significa o número de letras que hai entre o primeiro i e o último n na palabra inglesa internationalization, acuñada no DEC nos anos 70 ou 80), mentres que localización adoita abreviarse con L10n (onde o 10 significa o número de letras que hai entre o primeiro l e o último n na palabra inglesa localization).
Angamali
miniatura|Centro de Angamali.
Cuntis, Cuntis, Cuntis
Cuntis é unha vila da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE en 2008 tiña 911 habitantes (447 homes e 464 mulleres), o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
É a capital do concello ao que dá nome.
Selección feminina de fútbol de Cataluña
A selección feminina de fútbol de Cataluña é o equipo de fútbol organizado pola Federación Catalá de Fútbol que representa a Cataluña. Non está afiliado á FIFA nin á UEFA polo cal só pode xogar partidos amigábeis.
Melisa (homónimos)
O nome de Melisa pode designar a:
O Tarambollo, Sofán, Carballo
O Tarambollo é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 47 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 27 homes e 20 mulleres.
Las Vegas Aviators
Las Vegas Aviators, antes coñecidos como Las Vegas Stars e Las Vegas 51s, son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Las Vegas, Nevada. O club, de clase Triple-A, compite na West Division da Pacific Coast League (PCL). Actualmente están afiliados aos Oakland Athletics da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Las Vegas Ballpark, un estadio inaugurado en 2018 con capacidade para 10.000 espectadores.
San Bernabeu, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
San Bernabeu é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres), máis poboación ca no ano anterior 2006.
Clase Arleigh Burke
Clase Arleigh Burke é un tipo de destrutor norteamericano da Armada dos Estados Unidos de América é o deseño no que se basean as F-100 da Armada Española. Foi a primeira serie de buques construídos para o sistema de combate AEGIS.
Na Base Naval de Rota en España están destinados catro destes destrutores, Escuadra 60 de Destrutores:
Buques desta clase
Radar AN/SPY-1 e integrador de sistemas de combate por Lockheed Martin.
Friburgo, Alemaña
Friburgo (en alemán: Freiburg im Breisgau) é unha cidade do Estado de Baden-Württemberg, Alemaña, na rexión do Breisgau, no extremo occidental da Selva Negra. Está situada na beira dereita do río Rin. Destaca polo seu carácter universitario e é considerada como a capital da ecoloxía neste país.
Historia
miniatura|Praza da Catedral miniatura|A Catedral de Friburgo Friburgo foi fundada en 1120 polo duque de Zähringen e dotada de privilexios municipais segundo o modelo foral de Colonia, construíndose o Castelo de Schlossberg en 1090 para ser a súa residencia ducal. A cidade gozou de amplos privilexios como mercado, converténdose nun dos centros comerciais da Selva Negra. A súa vida comercial viraba en torno á exportación de prata, la e madeira.
En 1200, o duque Bertold V de Zähringen construíu a catedral, de estilo gótico. Trala súa morte, a cidade pasou ao seu sobriño Egino de Urach, que en 1218 converteuse en duque de Friburgo. En 1368, os cidadáns mercaron a súa independencia por 15.000 marcos de prata. Inmediatamente despois colocáronse baixo a soberanía dos Habsburgo austríacos. No século XV, a sede do Reichstag estivo en Friburgo, que dese modo converteuse na capital de Austria Anterior. En 1457, o duque Alberte VI de Austria fundou a universidade.
Durante as guerras da Convención, foi de novo asediada por Francia. En 1803 foi cedida ao duque de Módena, quen a restituíu aos Habsburgo. En 1806, Napoleón Bonaparte integrouna na Confederación do Rin, onde permaneceu ata 1918. En 1817 estableceuse unha diocese eclesiástica en Friburgo, que se converteu pouco despois en sé arcebispal de Renania superior. Nesta época, os políticos liberais Carl von Rotteck e Carl Theodor Welcker ensinaron na súa universidade.
Durante a segunda metade do século XIX, a cidade medrou rapidamente. En 1899 matriculouse na súa universidade a primeira muller alemá que accedeu a estudos superiores. Durante a segunda guerra mundial, o 27 de novembro de 1944 un ataque aéreo aliado destruíu gran parte da cidade, sendo liberada en abril de 1945 polos franceses. Ao ano seguinte creouse o Land de Baden, do cal converteuse en capital. Trala unión con Wurtemberg para crear Baden-Württemberg en 1952, é a sede da presidencia de devandito estado.
Capital da ecoloxía
Situada na proximidade da Selva Negra, Suíza e Francia, é a cidade alemá con máis horas de sol. Iso, sumado a unha constante política ecolóxica dos gobernos federal e rexional, fai que Friburgo posúa o maior número de instalacións medioambientais da Unión Europea (UE).
Ademais, cada ano celébrase no mes de xuño Intersolar, a maior feira da enerxía solar. O que a coloca á cabeza en canto a enerxía solar fotovoltaica refírese.
O seu termo municipal ten unha superficie total de 15.306 ha, das cales 6.533 son de bosque.
Cidades irmandadas
Friburgo ten algunhas cidades irmandadas arredor do mundo:
Lugares de interese
O seu ben conservado casco antigo e a súa actividade cultural fana ser moi visitada por turistas. Aquí atópase a famosa Catedral de Friburgo, coa "torre máis bela da Cristiandade". É de destacar un dos museos máis grandes da cidade o Augustinermuseum cunha gran colección de arte gráfica e artesanía da comarca.
Friburgo tamén é moi visitada por persoas interesadas nas enerxías renovables e nas súas políticas de desenvolvemento debido ao grande éxito que acadaron na cidade.
Manuel Bares Giráldez
Manuel Antonio Bares Giráldez, nado en Bueu o 12 de xaneiro de 1855 e finado en Buenos Aires o 6 de abril de 1945, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Colaborou na prensa galega, especialmente en La República. Emigrou á Arxentina e estableceuse na cidade de Mercedes, na que traballou como contable. En 1889 volveu a Galicia. Foi membro do Consello de Administración de El Diario Español e fundador e primeiro ministro do Banco de Galicia de Buenos Aires. Colaborou en xornais e revistas (El Pueblo, El Eco de Galicia, Correo de Galicia). En 1925 foi elixido académico correspondente da Real Academia Galega.
Foi irmán da profesora Matilde Bares.
Reus
Reus é unha cidade e un concello catalán pertencente á provincia de Tarragona. Ocupa unha área de 52,82 km², e no ano 2022 tiña 106.741 habitantes. É a capital da comarca do Baix Camp.
Dous antigos municipios forman parte do actual termo municipal de Reus: El Burgar e Mascalbó. No arrabalde da cidade atópase o Aeroporto de Reus, que é ao tempo o da capital provincial, Tarragona.
Hidrografía
Os cursos de auga son regos (barrancs, riera, en catalán), dos que os principais son o Ruben Barranco del carrer Rocamora, os da Abeurada, Cinc Ponts, Roquís, Boella, Escòrial e Pedret e as Rieras de la Quadra, da Selva, de Maspujols e o de Pi del Burgar.
A cidade
O centro urbano é a Praza Prim. O núcleo antigo está entre os barrios de Robuster, de Sant Pere, de Jesús, de Martí Folguera, do Pallol e de Santa Anna, zona coñecida como Tomb de Ravals. Un núcleo máis moderno está delimitado polo perímetro de Riera Miró, avenida Sant Jordi, rúa Dr. Robert, Passeig Mata, Passeig Sunyer, Plaça de les Oques, Passeig Prim, Plaça Pastoreta, avenida La Salle, avenida Pere el Cerimoniós e Riera Aragó. Para alén destes límites a cidade está en expansión.
Centros educativos
Ademais de centros de estudos dos diversos niveis de primaria e secundaria, a cidade conta cunha facultade de Ciencia Económicas e Empresariais, e outra de Medicina e Ciencias da Saúde, que dependen da Universidade Rovira i Virgili.
Festas
As festas maiores de Reus son as de san Pedro, o 29 de xuño. O 25 de setembro celébrase a festa da Misericordia. Evento característico da festa maior é a tronada. Outras festas a destacar son o Entroido (Carnestoltes) e a Festa de l'anada na estrada para Salou. Moitos dos barrios teñen a súa propia festa.
Comercio
Reus é un grande centro comercial. As rúas máis comerciais son as de LLovera, Monterols, Sant Joan, Galanes, Jesús e do Vent.
Arredor do día de Sant Jaume (Santiago) hai feira, antes gandeira, mais hoxe en día de carácter variado. A Feira de Mostras celébrase no Pavillón de Feiras, construído case especificamente ad hoc hai uns trinta anos, en terreos da antiga estación de ferrocarril.
O mercado semanal ten lugar os luns e sábados no edificio do Mercado Central. A lonxa de contratación de froitos secos que se celebraba na Praza de Prim foi clausurada en 2004.
Edificios singulares
miniatura|esquerda|250px|Instituto Pere Mata.
Monumentos
miniatura|dereita|250px|A tronada nas festas Fican aínda algunhas fontes, como a da praza do Sang (de 1779), a de Neptuno na praza do Víctor (de 1789), a de Hércules na praza homónima (de 1857). Fontes ornamentais son as do Nen de les Oques (Plaça de les Oques) e a de Triptolemo (Plaça Joan Rebull).
Contan tamén con fonte as estatuas da Pastoreta (praza Pastoreta) e a de Marià Fortuny (Plaça de la Llibertat). Outras estatuas salientables, sen fonte, son a de Joan Prim (praza Prim) e máis a do Condesito (praza de Marià Fortuny).
Árabes
miniatura|200px|right|Cameleiro beduíno tradicional. Os árabes (en árabe: عربي ‎; transliteración: ʻarabī) son un pobo semita orixinario de Arabia. A pesar de que o concepto de pobo árabe ou de nación árabe cambiou moito ao longo dos tempos e dos diversos contextos sociopolíticos, e que a miúdo se confundiu con agrupamentos de tipo relixioso (o islam ou "comunidade dos crentes"), actualmente defínese principalmente polo feito de falar a lingua árabe e non ten ningunha connotación racial, relixiosa nin política. Debido á extensión da lingua árabe por todo o Oriente Medio e o norte de África a partir do século, modernamente adóitanse considerar árabes as persoas que teñen como lingua materna o árabe, sexa cal for a súa orixe étnica ou a súa relixión, e por extensión os naturais dos chamados países árabes, aínda que algúns destes teñen minorías étnicas de lingua non árabe. Os árabes, xa que logo, non constitúen un grupo étnico homoxéneo e a definición de "árabe" variou a través das épocas e os contextos.
Etimoloxía do nome
O uso máis antigo da palabra "árabe" que se atopa documentado, na Mesopotamia, refírese a un grupo de pobos existentes no século IX a.C.
A raíz da palabra "árabe" (-R-B) ten moitos significados diversos nas linguas semíticas: "poñente", "deserto", "mesturar", "mercador" ou "corvo". Ata é posible que algunhas destas formas proveñan dunha metátese da raíz -B-R, que significaría "trasladarse", "atravesar", e polo tanto, suponse, "nómade". Se o árabe é inicialmente «o home do deserto» ou «o home que atravesou o deserto», representaría a identidade beduína en sentido estrito, é dicir, o conxunto das tribos nómades que vivían do pastoreo en Arabia. Esta raíz (-R-B) tamén podería designar «o lugar onde se pon o sol» (e de aquí Érebo, as tebras), é dicir, o Occidente. Árabe e Europa, pois, poderían provir ambos do semítico ereb, que significa «posta de sol» (e polo tanto, occidente); esta hipótese non é totalmente aceptada, de momento.
Identidade árabe
miniatura|200px|Familia árabe de Ramala, ao comezo do século XX. A identidade étnica dos árabes non se ten que confundir coa súa adscrición relixiosa, e é anterior á aparición do islam, tal como se demostra historicamente pola existencia de reinos árabes cristiáns e de tribos árabes xudías na antiga Arabia. Aínda así, hoxe en día a gran maioría dos árabes son musulmáns, con pequenas minorías que seguen outras relixións, principalmente o cristianismo. Na actualidade os árabes son xeralmente musulmáns sunnistas, xiítas ou zaidi, aínda que, entre o 7,1 e o 10 por cento dos árabes son árabes cristiáns. Doutra banda, os pobos islamizados pero non arabizados, que constitúen o 80% da poboación musulmá mundial, non forman parte do mundo árabe, pero si do mundo islámico, que é xeograficamente moito máis extenso e diverso.
Na actualidade, a definición de quen é ou non é árabe ten que incluír un ou máis dos tres criterios seguintes:
1. Criterio xenealóxico: Árabes son os descendentes das antigas tribos de Arabia, habitantes iniciais da Península Arábiga e de Siria. Esta definición foi moi empregada na Idade Media, por exemplo o historiador e historiógrafo árabe Ibn Khaldún (1332-1406) distingue entre os árabes aos árabes sedentarios que foran nómades no pasado e os árabes beduínos que aínda eran nómades do deserto. Utiliza a expresión "árabes exnómades" para referirse aos musulmáns sedentarios, pero denominándoos a continuación segundo a cidade ou o país onde vivían, é dicir, exipcios, hispanos ou iemenís.
Os xenealoxistas árabes medievais dividían os árabes en tres grupos:
Videoconferencia
miniatura| Sala de videoconferencia (Gesto Communications). A videoconferencia consiste na transmisión de imaxes e voz (por exemplo, a través de Internet), de xeito semellante a unha conferencia en vivo. Cando se realiza a través de Internet, tamén se chama webconferencia ou conferencia en liña. Poden gravarse para a súa visualización posterior.
Árabes
Identidade árabe
O criterio xenealóxico, foi perdendo forza a medida que diversos pobos íanse identificando progresivamente como árabes.
Videoconferencia
Estándares
Os estándares para a videoconferencia establecen a posibilidade de comunicarse entre as diferentes marcas do mercado. Estes estándares son establecidos pola ITU (Unión Internacional de Telecomunicacións). Son os seguintes:
Árabes
Identidade árabe
2. Criterio lingüístico: os que falan árabe como lingua materna, incluíndo calquera das súas variedades locais. Esta definición alcanza máis de 300 millóns de persoas. Aínda así, algúns grupos que cumpren este criterio rexeitan denominarse árabes en base ao feito que non teñen devanceiros árabes. Por exemplo, os exipcios prefiren definirse propiamente como exipcios, e non árabes.
Videoconferencia
Historia
Sábese que en 1964 a empresa AT&T presentou un prototipo de videoteléfono que podía transmitir vídeo, o seu custo era de máis de mil dólares o minuto de transmisión.
Árabes
Identidade árabe
3. Criterio xeopolítico: no contexto do moderno nacionalismo, calquera cidadán de calquera estado onde o árabe é a lingua oficial ou unha das linguas oficiais, ou que simplemente forma parte da Liga Árabe (no cal o árabe é lingua oficial daquel país, aínda que non o fale a maioría da poboación). Esta definición tamén incluiría máis de 300 millóns de persoas, pero é a máis contestada e a máis simplista das tres. É un criterio que exclúe toda a diáspora árabe fora do mundo árabe e en cambio inclúe non só os que se consideran árabes senón tamén poboacións arabizadas que non se consideran árabes elas mesmas, por exemplo a maioría de libaneses e de exipcios, tanto cristiáns como musulmáns, e tamén minorías étnicas non arabizadas que conservaron as súas propias linguas, diferentes do árabe, como os bérberes do Marrocos e de Alxeria, os kurdos do Iraq ou os somalís, maioritarios en Somalia, un país non árabe e aínda así membro da Liga Árabe.
A importancia relativa de cada un destes tres factores vese de forma diversa segundo quen os formule, e a miúdo orixinan discusións. En xeral, a maioría dos que se consideran así mesmos árabes baséanse nunha superposición das definicións xeopolíticas e lingüísticas.
Videoconferencia
Historia
Nos anos 70 os provedores de redes telefónicas empezaron unha transición cara a métodos de transmisión dixitais. A industria dos ordenadores tamén avanzou enormemente no poder e velocidade de procesamento de datos e melloráronse significativamente os métodos de mostraxe e conversión de sinais analóxicos (como as de son e vídeo) en bits dixitais.
Árabes
Identidade árabe
Pouca xente acepta unha definición política de quen é árabe se non se trata á vez de falantes do árabe. Por exemplo, son poucos os kurdos e os bérberes que se identifican como árabes, a pesar de que algúns bérberes si que o fan. Algunhas minorías relixiosas da Asia Occidental e do norte de África que falan árabe, como os cristiáns de Exipto, Líbano e Siria, ás veces non se consideran eles mesmos árabes e, obviamente por motivos políticos, tampouco se denominan árabes os xudeus orientais, orixinarios dos países árabes, que son de lingua e cultura árabes pero de relixión xudía. A Liga Árabe estableceu na súa declaración fundacional, de 1946, que era árabe "unha persoa que fala árabe, que vive nun país de lingua árabe, que simpatiza coas aspiracións dos pobos de lingua árabe" (unha curiosa combinación de definición lingüística e política).
Videoconferencia
Historia
A principios dos anos 80 utilizaron unha tecnoloxía coñecida coma Codificación da Transformada Discreta do Coseno (DCT). Con esta tecnoloxía analízanse as imaxes de modo que se as áreas da imaxe que se parecen bastante poden ser representadas cunha mesma secuencia. Con este método, logrouse obter unha razón de compresión de 60:1.
A compañía Compression Labs Inc introduciu o primeiro códec CLI e mellorou o VTS 1.5 para obter unha razón de compresión de 117:1 (768 Kbps), este último valía aproximadamente 180.000 dólares, non incluía o equipo de vídeo e son, o cal custaba aproximadamente de 70.000 $dólares, e os custos de acceso a redes e de utilización dun T-1 era de máis ou menos $1.000 dólares a hora.
A Muñeiz, Vilachá, Becerreá
A Muñeiz é un lugar da parroquia de Vilachá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Videoconferencia
Historia
A mediados dos anos 80 mellorouse a tecnoloxía dos códecs e observouse unha baixa nos custos. CLI introduciu o sistema denominado Rembrandt, que xa usaba unha compresión de 235:1 (384 Kbps).
Árabes
Identidade árabe
Na Idade Media, os cristiáns de Italia e os cruzados en xeral preferían a palabra sarracenos para todos os musulmáns, sen distinción. Os cristiáns de Hispania denominábanos mouros, tamén sen distinción de orixe, incluíndo os que vivían na Península Ibérica, a pesar de que este termo designaba orixinariamente os habitantes do Magreb da antigüidade
Videoconferencia
Historia
Picture Tel foi o primeiro en empregar un novo método de codificación chamado Cuantificación xerárquica de vectores (HVQ).
Árabes
Lingua
[[Ficheiro:Arabic speaking world.svg|miniatura|200px|dereita|Distribución do árabe:
como única lingua oficial (<font color="#1a8000"> verde )
Videoconferencia
Historia
Hoxe en día, a razón de compresión maior empregada é de 1600:1 (56 Kbps), os custos de establecementos son insignificantes, que pode ir desde unha chamada telefónica a unha tarifa plana de Internet a través de chamadas IP. As empresas involucradas nesta tecnoloxía son moitas, como: Tandberg, Sony, Aethra, Cystelcom, HP etc.
Árabes
Lingua
xunto con outras linguas (<font color="#0000FF">azul )]]
Videoconferencia
Tipos de comunicación
Segundo o tipo de comunicación establecida, pódese falar de:
Árabes
Lingua
A lingua árabe, o principal factor definitorio e unificador dos árabes, é unha lingua semítica orixinaria de Arabia que este pobo conseguiu expandir enormemente como primeira ou segunda lingua, e sobre todo como lingua litúrxica de todos os musulmáns, por Asia occidental e África do Norte. Esta expansión a través de tantos pobos inicialmente non árabes da como resultado na súa aculturación e, nalgúns casos, dominación por parte dos árabes. A arabización, un movemento lingüístico-cultural, foi ligado a miúdo, pero non sempre, coa islamización, un movemento relixioso.
Coa expansión do islam no século VII, o árabe, a lingua na que foi escrito a Corán, pasa a ser a lingua franca de toda a conca mediterránea. Foi neste período que a lingua e a cultura árabes vanse expandir cumpridamente xunto coa expansión do islam, tanto polas conquistas como polo contacto cultural.