cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catarina
Catarina é un nome propio feminino de orixe grega (Αἰκατερίνα, de katharós 'puro', co significado de 'pura', 'inmaculada', 'graciosa') na súa variante en lingua galega. Acepta as variantes: Caterina, Cateliña, Cataliña, Catalina. Tamén existe a variante Catuxa, moi documentada e usada tamén como diminutivo. É popular nos países cristiáns, xa que foi o nome dunha das primeiras santas cristiás, Catarina de Alexandría.
A forma Catarina é tamén a forma común do nome en portugués, occitano e italiano.
Keane
Keane é unha banda de piano rock formada en 1997 en Battle, Inglaterra. O grupo está formado polo pianista e baixista Tim Rice-Oxley, o cantante Tom Chaplin e o batería Richard Hughes.
Keane en Galiza
miniatura|225px|dereita|Imaxe dun concerto en [[Castrelos, Vigo.]] O 17 de xullo de 2009, o grupo inglés actuou en Vigo ante unhas 20.000 persoas, no auditorio do parque de Castrelos. Tendo como abreconcertos ao grupo galego Niño y Pistola, o cantante de Keane dirixiuse ó público en inglés e galego.
Catarina
O nome en Galiza
Existen tres parroquias en Galiza onde Santa Catarina é padroa, unha delas coa variante do nome Catalina (véxase: Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Catarina e Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Catalina).
Santa Catalina é tamén o nome de senllos lugares en Godos (Caldas de Reis) e Buño (Malpica de Bergantiños). Ademais, Santa Cateliña é un lugar da parroquia do Mundil (Cartelle); e Santa Cataliña é un lugar da parroquia de Tal (Muros).
En xaneiro de 2016, 147 mulleres levaban o nome de Catarina en Galiza. A variante Catuxa lévana 65 mulleres en Galiza.
Santoral
29 de abril: Santa Catarina de Siena.
25 de novembro: Santa Catarina de Alexandría.
Pan (homónimos)
Pan pode referirse a:
Aphanopus carbo
Coñécese vulgarmente en galego como sabre negro.
Anatomía
miniatura|250px|Cabeza. miniatura|250px|Debuxo en Oceanic Ichthyology (1896). As principais características morfolóxicas do sabre negro son:
Hábitat
Aphanopus carbo é un peixe mariño, batipeláxico e oceanódromo, que habita a profundidades de entre os 200 e os 2 300 m, usualmente entre os 700 e os 1 300 m, en augas cunha temperatura entre os 3,18 °C e os 17,07 °C, aínda que preferentemente en torno aos 10 °C, no océano Atlántico entre os 22° N e os 71° N, e os 83° W e os 45° E.
Os indivuduos xuvenís da especie son mesopeláxicos, e os adultos, batipeláxicos.
Distribución
Pode encontrarse no Atlántico oriental desde o estreito de Dinamarca, Islandia e Noruega até as illas de Madeira, Canarias e a costa oeste do norte de África, na plataforma continental, a profundidades entre os 200 e os 1 600 m. Nalgunhas destas localidades é unha especie bastante común. Pero tamén se pode encontrar en moitas outras áreas do océano Atlántico e, máis raramente, nalgúns lugares dos océanos Pacífico e Índico.
Nutrición
Para alimentarse, Aphanopus carbo tende a migrar pola noite cara a augas menos profundas (mesopeláxicas) para comer crustáceos, cefalópodos e peixes pequenos (principalmente das familias dos macrúridos, móridos e alepocefálidos).
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual cando acadan uns 80 ou 85 cm de lonxitude. A desova prodúcese nos meses de inverno ao oeste das illas Británicas a 700–900 m de porofundidade. Pero datos de estudos recentes (2003) revelan que os individuos maduros emprenden migracións horizontais na época da desova até as costas de Madeira e as Canarias. Os ovos e as larvas son peláxicos.
Rexistráronse suspensións nas etapas de predesova nalgunhas zonas do nordeste do Atlántico causadas por atresia dos ovarios.
A diferenza da maioría dos peixes demersais e peláxicos comerciais, o sabre negro ten unha taxa de crecemento lenta nos adultos. Esta taxa é resultado do gasto de enerxía para o crecemento e a reprodución.
Lonxevidade
Estudos recentes (2013) indican que a idade máxima do sabre negro en Madeira sería duns 14 anos e, no Portugal continental, duns 12 anos.
Descrición
A especie foi descrita en 1839 polo botánico, ictiólogo e malacólogo inglés Richard Thomas Lowe. Non existen subespecies descritas.
Etimoloxía
O epíteto específico, carbo, Lowe tomouno do substantivo latino carbo, carbōnis, "carbón", en alusión á cor escura, case negra, deste peixe.
Nota: para a etimoloxía do nome xenérico, ver Aphanopus.
Pesca e importancia comercial
En Portugal, o principal país onde se captura o sabre negro, a súa pesca efectúase sobre todo en Madeira, onde é moi apreciado para a alimentación. Péscase con palangres de fondo e mediante artes de arrastre de profundidade. pero tamén se apaña noutras partes de Portugal, principalmente en Sesimbra (distrito de Setúbal) e no arquipélago dos Azores.
Segundo Noronha e Sarmento, practicábase a pesca intensiva de Aphanopus carbo en Madeira xa no século XIX, aínda que hai referencias anteriores á captura desta especie na illa. A súa importancia económica na economía de Madeira vén dada porque representa máis do 50 % das capturas desembarcadas na rexión.
Na década dos anos 1990 as capturas totais europeas anuais eran de entre as 5 000 e as 10 000 t, a maioiría delas en Portugal.
Estado de conservación
Greenpeace clasifica esta especie cun índice de vulnerabilidade de 49/1000, unha cantidade considerada entre moderada e alta. O  nivel de resiliencia da especie cualifícase como baixo, e o tempo estimado para duplicar a súa poboación oscila entre os 4,5 e os 14 anos.
En 2016, a UICN cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante].
Lista de nomes vernáculos en distintos países
miniatura|500px|Exemplares de Aphanopus carbo nun mercado da illa da [[Madeira.]]
Gran Premio de Francia de 1958
O Gran Premio de Francia de 1958 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Reims-Gueux, o 6 de xullo de 1958. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira viuse empañada polo accidente mortal do piloto de Ferrari, Luigi Musso, na pinza Muzione. O seu Ferrari precipitouse fóra da pista e estrelouse nunha gabia. Musso foi expulsado do coche, resultou gravemente ferido e morreu máis tarde ese mesmo día nun hospital preto da pista. Esta foi tamén a última carreira na Juan Manuel Fangio pilotou un coche de Fórmula Un.
As Quintás, Arceo, Boimorto
As Quintás é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
.lt
.lt é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Lituania.
Sealab
250px|dereita|miniatura|SEALAB 1
Das voces inglesas sea, mar, e laboratory, laboratorio.
Estación fixa oceanográfica submarina, destinada a estudar as posibilidades de vida submarina prolongada e os traballos fóra de dita estación. Baixo este nome, construíronse tres estacións:
Sealab I, entrou en servizo en xullo de 1964.
Sealab II, entrou en servizo o 28 de agosto de 1965.
Vicente Otero Pérez
Vicente Otero Pérez, coñecido como Terito, nado en Deiro (Vilanova de Arousa) en 1918 e finado o 20 de xaneiro de 1995, foi un empresario e contrabandista galego.
Traxectoria
Fillo de Eleuterio Otero (de onde procede o seu alcume, Terito), que atendía unha tenda de ultramarinos e panadería en Deiro. Dedicouse ao estraperlo durante a ditadura franquista grazas ás relacións con Nicolás Franco na etapa en que era embaixador de España en Lisboa, e amasou unha fortuna. Posteriormente dedicouse ao contrabando ademais de ser dono de varios negocios: era propietario dunha empresa de transporte de líquidos, accionista dunha firma de augas minerais e socio, con José Ramón Barral, dun concesionario de automóbiles.
Foi directivo do Real Club Celta de Vigo, desde decembro de 1958 nunha comisión xestora presidida por Antonio Crusat Pardiñas, e entre xuño de 1959 e xuño de 1962 como vicetesoureiro na directiva presidida polo tamén contrabandista Celso Lorenzo Villa.
Foi un destacado militante de Alianza Popular, da que recibiu a insignia de ouro e diamantes. Semanas antes da redada da Operación Nécora acudiu como compromisario ao congreso provincial de AP na Toxa. Estaba incluído na relación de persoas a deter na redada do 12 de xuño de 1990, pero casualmente non o atoparon na casa. Despois de varias semanas en paradeiro descoñecido, entregouse ao xuíz e foi posto en liberdade sen cargos. Cando volveu a Cambados recibiu unha homenaxe popular. Morreu con 76 anos de idade, a causa dun cancro.
Frank Wilczek
Frank Wilczek, nado en Mineola (Nova York) o 15 de maio de 1951, é un físico teórico estadounidense.
Traxectoria
Recibiu, xunto con David Gross e H. David Politzer o Nobel de Física no 2004, pola descoberta da liberdade asintótica na teoría da interacción forte.
Actualmente ocupa a cátedra Herman Feshbach de física no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT).
Unión Monetaria Latina
A Unión Monetaria Latina (UML) foi un intento do século XIX por unificar varias moedas europeas nunha común que podería ser empregada en todos os estados membros. Estableceuse en 1865 e disolveuse en 1927.
Historia
O día 23 de decembro de 1865 o Segundo Imperio Francés, Bélxica, o Reino de Italia e Suíza formaron a Unión Monetaria Latina e acordaron establecer o cambio das súas moedas a un estándar de 4,5 g de prata ou 0,290322 g de ouro (unha proporción de 15,1 a 1) e facelas intercambiables gratuitamente. O acordo tomou forza a partir do 1 de agosto de 1866 cando o Reino de España e o Reino de Grecia en 1868 e o Reino de Romanía, o Imperio Austro-Húngaro, o Principado de Bulgaria, Venezuela, o Reino de Serbia, o Principado de Montenegro, San Marino e os Estados Pontificios en 1889 se uniron. En 1904, as Antillas Neerlandesas tamén estableceron este estándar aínda que non se integrou na Unión.
Reino Unido
Un paralelismo pode ser visto entre as discusións que houbo no Reino Unido ante a posibilidade de que este se integrase na unión monetaria, e as actuais discusións sobre se debe entrar ou non na zona euro.
A proposta incluía reducir a cantidade de ouro que contiña unha libra esterlina en menos dun 1% para así facer 1 libra equivalente a 25 francos.
Estados Unidos
Os Estados Unidos deron varios pasos que poderían preparar o país para unirse a Unión Monetaria Latina, pero nunca o fixeron. A súa moeda era xa un 4 % do estándar da UML no entanto que 5 francos da UML eran iguais a 1 $.
Moedas
Exemplos de unidades monetarias.
Dromore, Condado de Tyrone
miniatura|Dromore miniatura|Vista panorámica de Dromore Dromore (irlandés: An Droim Mor) é unha vila, townland e parroquia civil do condado de Tyrone, Irlanda do Norte Situado a 15 km ao suroeste de Omagh e a 26 km de Enniskillen. A súa poboación en 2008 estimábase en 1258.
Demografía
A poboación da vila de Dromore aumentou ao longo do século XIX:
Metro de Moscova
miniatura|230px|Estación Kievskaya (Киевская)
miniatura|230px|Escaleiras do metro de Moscova
Na liña nº 5, con forma de anel, que se cruza con todas as outras en dúas estacións, a megafonía indica aos usuarios o sentido en que viaxa o tren, utilizando voces masculinas cando avanzan no sentido das agullas do reloxo, e voces femininas cando se dirixe en sentido contrario. Así, nas liñas radiais, empréganse voces masculinas cando os trens se acercan ao centro da cidade, e voces femininas cando se afastan.
Historia
miniatura|170px|Antiga ficha de 1955 do metro de Moscova, válida para unha viaxe. A primeira liña foi aberta o 15 de maio de 1935 entre Sokol'niki e Park Kul'tury, cun ramal cara Smolenskaya que foi ampliado até Kievskaya en abril de 1937 (cruzando o río Moscova sobre unha ponte). Dúas liñas máis foron logo abertas antes da segunda guerra mundial. En marzo de 1938 a liña de Arbatskaya foi ampliada até a estación de Kurskaya (hoxe Arbatsko-Pokrovskaya). En setembro de 1938 abriuse a liña Gorkovsko-Zamoskvoretskaya, entre Sokol e Teatral'naya.
Os proxectos da terceira etapa do Metro de Moscova foron atrasados durante a segunda guerra mundial. Dúas seccións do metro foron postas en servizo: Teatralnaya - Avtozavodskaya (3 estacións, cruzando o río Moscova nun túnel profundo) e Kurskaya - Izmaylovskiy Park (4 estacións).
Despois da guerra iniciouse a construción da cuarta etapa do metro, que incluía a liña Kol'tsevaya e a parte profunda da liña Arbatsko-Pokrovskaya desde Pl. Revolyutsii até Kievskaya.
As razóns da construción da sección profunda da estación Arbatskaya radica no inicio da guerra fría. Son profundas e están ideadas para esconder xente no caso dunha guerra nuclear. Despois da finalización da liña en 1953.
Arquitectura
Durante os anos 60 a arquitectura das estacións variou seriamente e algunhas estacións como VDNKh e Alekseevskaya inauguráronse con maior simplicidade que o planeada orixinalmente.
Muiredach mac Ainbcellaig
Muiredach mac Ainbcellaig foi rei dos Cenél Loairn, e de Dalriada dende 733 até 736.
Era o fillo de Ainbcellach mac Ferchair. A súa chegada ó poder está rexistrada no ano 733, mais non está necesariamente ligada á morte do seu predecesor Eochaid mac Echdach, rei de Dalriada, segundo os Anais irlandeses. Non está claro quen precedeu a Muiredach como rei de Cenél Loairn, pero puido ter sido o seu curmán Dúngal mac Selbaig. Muiredach é un dos reis irlandeses nomeados no poema do século XI Duan Albanach.
Crese que o seu reinado rematou como resultado da derrota a mans dos pictos de Fortriu, liderados por Talorgan mac Fergusa, irmán de Óengus I, en "Cnoc Cairpri in Calathros at Etarlinde". A batalla está rexistrada nos Anais de Ulster, pero non así a morte de Muiredach.
O Castro da Ermida, Pedroso, Narón
O Castro da Ermida é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 14 habitantes.
.lu
.lu é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Luxemburgo.
Hebe Camargo
Hebe Maria Camargo, nada en Taubaté o 8 de marzo de 1929 e finada en São Paulo o 29 de setembro de 2012, foi unha presentadora de televisión, cantante e actriz brasileira.
Áed Allán
Áed Allán (ou Áed mac Fergaile), finado en 743, foi un rei irlandés do século VIII, rei de Ailech e Rei Supremo de Irlanda. Áed Allán era fillo de Fergal mac Máele Dúin e membro de Cenél nEógain, unha póla dos Uí Néill do norte.
Fergal foi asasinado, xunto con moitos outros, na batalla de Almain, en 722. Esta batalla tivo lugar contra Murchad mac Brain Mut de Uí Dúnlainge, rei de Leinster. O rei de Uí Néill neste tempo era Flaithbertach mac Loingsig de Cenél Conaill. Áed Allán loitou contra Flaithbertach en Mag Itha en 734, e foi derrotado. Emporiso, Flaithbertach abdicou ou foi deposto pouco despois e entrou no mosteiro en Ard Macha (Armagh).
O principal requisito para ser un potencial rei supremo era o éxito en batalla, e Áed Allán enfrontouse ós Ulaid, baixo Áed Róin dos Dál Fiatach en Faughart. Os reis do Ulaid controlaban a maioría do Ulster oriental, mentres os Cenél nEógain estaban radicados no condado de Tyrone. Áed Allán derrotou ós Ulaid, asasinando a Áed Róin e ó rei do Uí Echach Cobo, obtendo así o control de Conailli Muirthemne.
En 737, Áed Allán reuniuse co rei Eóganachta Cathal mac Finguine en Terryglass, probablemente terreo neutral. Byrne di que é improbable que Cathal, rei de Munster, recoñecese a autoridade de Áed Allán — os Uí Néill tiñan bastante pouca influencia no sur; pero se Cathal agardaba algún beneficio da reunión, onde quizais recoñecese a supremacía eclesiástica de Armagh, resultou decepcionado. Aínda así, os clérigos de Armagh puideron quedar satisfeitos xa que os Anais de Ulster, na entrada que segue á que informa da reunión de Áed Allán e Cathal, din que a lei de Patricio estivo vixente en Irlanda. Isto presumiblemente significa que Áed Allán e Cathal apalabraron o tratamento especial da igrexa, as súas terras e os seus inquilinos, segundo indicaba a lei de Patricio.
En 738, Áed Allán loitou contra os exércitos de Leinster na batalla de Áth Senaig. Os Anais de Ulster e os Anais de Tigernach dedican espazo considerable á batalla, na que Áed Allán reultou ferido e o rei de Leinster Áed mac Colggen de Uí Cheinnselaig, morto. Bran Bec de Uí Dúnlainge, fillo daquel Murchad mac Brain Mut que derrotara ó pai de Áed Allán en 722, tamén morreu.
Esta derrota parece teresmagado ós Uí Chennselaig xa que, por case tres séculos despois da batalla de Áth Senaig, os Uí Dúnlainge dominaron Leinster.
Áed Allán morreu en 743, na batalla en Seredmag, derrotado por Domnall Midi de Clann Cholmáin.
Soiuz
O termo Soiuz (Союз en ruso, significando unión) pode referirse a:
Adam Beach
Adam Ruebin Beach, nado o 11 de novembro de 1972 en Ashern, Manitoba, é un actor salteaux de cinema e televisión.
Google Classroom
A plataforma foi lanzada o 12 de agosto de 2014. O 29 de xuño de 2015, Google anunciou unha API de Classroom e un botón para compartir para sitios web, permitindo aos administradores educativos e outros desenvolvedores incrementar o aproveitamento de Classroom. O 15 de marzo de 2017, Classroom estaba dispoñible para contas personais de Google, en particular para as contas estándar de Gmail.
Concibida nos seus inicios como unha forma de aforrar papel, entre as súas funcións está simplificar e distribuír tarefas así como avaliar contidos. Permite a creación de aulas virtuais dentro dunha mesma institución educativa, facilitando o traballo entre os membros da comunidade académica. Ademais, serve como nexo entre profesores, padres e alumnos axilizando todos os procesos de comunicación entre eles.
Nos seus comezos, acusouse a Google de gardar historiais de busca e datos de uso doutros servizos de Classroom con obxectivos publicitarios. Tras perder un xuízo por este tema, Google decidiu non volver a recoller este tipo de datos en ningunha das Google Apps for Education.
Para poder utilizarlo cómpre dispor dunha conta de Google, aínda que non é necesario descargar ningunha aplicación, todo está totalmente ao alcance do usuario conectado a Internet.
O Correcamiños
miniatura|Silueta do Coiote pintada nun corredor do [[MIT.]]
O Correcamiños (Wile E. Coyote and the Road Runner, nome da serie na verisón orixinal inglesa, literalmente Wile E. Coiote e o Correcamiños) é unha serie estadounidense de debuxos animados creada no ano de 1949 polo animador Chuck Jones para a Warner Brothers. Os dous protagonistas son un coiote e un Geococcyx californianus, ambos os dous animais reais nativos dos desertos do suroeste americano. Son dos personaxes máis coñecidos da Looney Tunes. Chuck Jones inspirouse para crear a estes personaxes nun libro de Mark Twain, titulado Roughin It, no que Twain denotaba que os coiotes famentos poderían incluso apañar un Geococcyx californianus.
Google Classroom
Descrición
Dispón de catro pestanas:
O Correcamiños
A serie emítese dentro do espazo infantil Xabarín Club da TVG2.
Nunha ocasión, Chuck Jones dixo, refiríndose a dous dos seus personaxes máis coñecidos, que "o Coiote é a miña realidade, e Bugs Bunny a miña meta". Os debuxos do coiote e mailo Correcamiños foron creados coma unha parodia dos debuxos tradicionais de "gato e rato" (coma Tom e Jerry), que eran moi populares daquela. A ambientación da serie no deserto do suroeste dos Estados Unidos aseméllase á da historieta da banda deseñada Krazy Kat, de George Herriman.
Paul Julian, que traballaba coma pintor de decorados no equipo de Friz Freleng, encargouse de pór a voz do Correcamiños, que só fai o coñecido bip bip.
Harper Williams
Harper Terry Williams, nado o 25 de maio de 1971 en Bridgeport, Connecticut, é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga para Lobos Grises de la UAD da Liga Nacional de Baloncesto Profesional mexicana. Formado na Universidade de Massachusetts mide 2,01 metros, pesa 120 kg e xogaba na posición de pivote.
O Correcamiños
Un par de coches da época dos 60 (coñecida como a época dos Muscle Cars), fixéronlle unha homenaxe ao personaxe incluso incluíndo unha bucina que ao tocar emitía un son semellante ao clásico bip bip da serie. Estes automóbiles foron producidos por Chrysler Corp. baixo a súa filial Plymouth e ambos eran: Ambos os dous posuían motores que realmente eran rápidos e veloces para a época, de aí que estes tomaran coma homenaxe o Correcamiños.
Google Classroom
Descrición
Fusiona a aula virtual coa rede social e actúa de maneira positiva como ferramenta de blended learning (aprendizaxe semipresencial) ou para aplicar técnicas de Flipped Classroom (aula invertida), xa que permite aloxar calquera tipo de información documental e multimedia para seguir a materia. Ademais, dá acceso ao traballo colaborativo en Google Drive de xeito intuitivo e controlado.
Harper Williams
Traxectoria
Nacido en Bridgeport, Connecticut (Estados Unidos) o 25 de maio de 1971 é un xogador de grande experiencia que durante a súa carreira xogou para varios equipos históricos da ACB tales como o TDK Manresa, Estudiantes ou Breogán ademais de participar nas ligas grega, francesa ou italiana. Entre o seu palmarés destacan o tres títulos que conseguiu a tempada 1999-2000, cando defendía as cores do CSP Limoges galo: a liga e copa francesas e a Copa Korać. En España o seu logrou máis importante foi o proclamarse campión da Copa do Rei 1995-96 mentres militaba no TDK Manresa.
O Correcamiños
Argumento
As curtametraxes da serie teñen un planteamento moi sinxelo: o Correcamiños, un paxaro moi veloz (baseado nun animal real, a ave chamada Geococcyx californianus, en inglés “greater roadrunner”) é perseguido polas estradas do deserto do suroeste dos Estados Unidos polo famento Wile E. Coyote (coñecido simplemente coma "O Coiote", baseado tamén no animal real do mesmo nome, o coiote (Canis latrans)). Malia as numerosas e enxeñosas tentativas, o Coiote non é quen de apañar nunca ao Correcamiños. Pola contra, todas as súas elaboradas tácticas rematan por prexudicalo a el, covertido na vítima da esaxeradísima (e inocua) violencia da serie, ao mercar armamento, trallos e ferramentas da marca ACME para aniquilar o Correcamiños.
Google Classroom
Tarefas e avaliacións
Os profesores poden crear en Google Classroom tarefas, estas poden ir destinadas a un alumno (atendendo ás necesidades individuais), así como a varios ou a un grupo de clase completo, o que facilita a formación personalizada. O docente, cando inserta unha tarefa, pode engadir un título, dar instrucións sobre como facela, indicar unha data de entrega e achegar material. As tarefas ofrecen a posibilidade de engadir prazo de entrega, temporalizando o traballo do alumnado. Cando a unha tarefa se lle engade a data de finalización, aparece no calendario de clase, que liga con Google Calendar e está compartido por profesor e alumnos.
Harper Williams
Traxectoria
Con 2,01 metros de estatura, Williams sempre ocupou a posición de pivote e aínda que agora é un xogador sobrio e efectivo, durante a súa mocidade foi un portento físico tal como demóstrao o premio a Xogador Máis Espectacular da liga ACB 1993-94 que lle concedeu a revista "Gigantes del Basket" cando prestaba os seus servizos no Elmar León. A tempada 2008-09 iniciouna nas filas do Cáceres 2016 da LEB Ouro, equipo ao que chegara mediada a tempada anterior na LEB Prata. Trala disputa de tan só tres xornadas é apartado do equipo por presuntos motivos disciplinarios, o que lle levou a fichar polo Lobos UAD de Durango, da LNBP mexicana.
O Correcamiños
Argumento
Os personaxes son mudos, agás o son característico do Correcamiños (bib-bip), unha especie de bucina que ten a propiedade de alterar os nervios do Coiote, ou o ruído que a ave fai ao botar a lingua. Porén, os personaxes comuníncase entre si mediante letreiros, que tamén usan para crebar a cuarta parede e se dirixir ao público.
Google Classroom
Tarefas e avaliacións
As tarefas ou arquivos dirixidos aos alumnos teñen varias opcións:
O Correcamiños
Argumento
Curiosamente, é o Coiote o personaxe que esperta as simpatías da audiencia, malia ser o agresor, por mor dos seus inútiles esforzos decote por apañar o Correcamiños. Este carece practicamente de personalidade, sendo máis ben o obxecto inacadábel do arelo do Coiote que un personaxe propiamente dito.
O Coiote apareceu máis tarde nalgunhas curtametraxes de Bugs Bunny, así coma tamén nos debuxos de Little Beeper presentada en Tiny Toon Adventures. Nelos, traizoando o espírito da serie orixinal, o Coiote é quen de falar. Nas curtas de Buggs Bunny, denótase coma un “súper xenio” (Operation: Rabbit, 1952; onde falou por vez primeira, e a súa primeira aparición onde é chamado de “Wile E. Coyote”). Noutros debuxos el proclama ter un IQ de 207 (Zip Zip Hooray!, 1965).
Google Classroom
Tarefas e avaliacións
Incorpora un apartado denominado cualificacións. O profesor poderá cualificar as diferentes tarefas podendo elixir puntuacións totais ou ponderadas e despois descargar as notas en formato follas de cálculo de Google ou formato CSV. Tamén poderá organizar as tarefas por categorías de cualificación, utilizar rúbricas na avaliación e sincronizar o libro de cualificacións coa plataforma de xestión que utilice o centro.
Google Classroom inclúe unha nova ferramenta antiplaxio, para facilitar o labor do profesorado.
Optimización de tempo
É unha boa ferramenta para que os docentes poidan optimizar o tempo nas súas aulas. Estes non perderán tempo en introducir aos alumnos na aula de Google Classroom, xa que poden engadir estudantes dándolles un código para que se unan á clase. Isto dá máis tempo para ensinar, xa que non é necesario engadir manualmente aos alumnos un por un.
Ademais poderán mandar as tarefas a través da plataforma, isto ten dúas vantaxes:
Por outra banda, ofrece a posibilidade de programar o traballo, para un día e data concreta para así manter a orde e horas presenciais do alumnado.
Mellora a comunicación cos pais para ver o progreso dos seus fillos e á súa vez tamén se favorece a retroalimentación co alumnado a través das notificacións, correccións de tarefas, videoconferencias...
Á hora de avaliar os docentes afirman que a avaliación en liña é máis doada e rápida que a impresa.
Desde abril de 2020, G Suite inclúe a posibilidade, de iniciar videochamadas a través de Google Meet directamente desde Classroom facilitando un código ao alumnado, o que fai moito máis rápidas e cómodas as clases na educación a distancia.
Comunicación profesor-alumno
O profesor, a través de Classroom, pode por anuncios á clase e os alumnos responder e viceversa. É unha ferramenta que pretende facilitar a comunicación entre estes colectivos. Ademais tamén se poden crear enquisas, xa sexa de resposta aberta ou pechada, realizar debates na aula virtual, lanzar unha pregunta a modo de exercicio para realizalo en casa, decidir que día se realiza unha excursión, un exame... Así mesmo, permite mandar correos electrónicos a cada un dos alumnos por separado.
Os anuncios poden incluír diferentes recursos multimedia adxuntos, onde o docente comparte información cos seus alumnos, como por exemplo:
Vantaxes
Como ferramienta de apoio á educación presencial, pódense citar múltiples vantaxes:
Así mesmo, tamén presenta vantaxes como ferramenta para levar a cabo procesos de aula invertida:
Inconvenientes
Por outro lado, existen unha serie de inconvenientes. Algunhas de elas serían:
Aplicación móbil
Google Classroom é un servizo con distintas oportunidades de acceso. É posible acceder a través de iOS, Android, Windows, Mac, Chrome e practicamente desde calquera outro dispositivo que poida executar unha cancela do navegador dentro del.
Está dispoñible para Android en Play Store, e en iOS en App Store (iOS). En ambos soportes, existe un apartado de preguntas frecuentes onde os profesores poden obter información sobre as funcións da mesma.
A aplicación para Google Chrome OS pódese descargar en Chrome Web Store. Se no centro educativo se utiliza un dispositivo administrado por Chrome OS ou por IOS, os profesores poden acceder a Google Workspace e, desde aí, enviar a aplicación aos dispositivos dos seus alumnos.
Existen a disposición do usuario moitas aplicacións educativas que poden ser combinadas con Google Classroom, a maioría delas tamén compatibles con Google Chrome, iOS e Android, como:
Recibimento e críticas
E-Learning Industry fixo unha revisión con críticas positivas e negativas. Entre os puntos fortes de Classroom atoparon:
Como puntos débiles estabelecen:
Está en constante desenvolvemento. Pódese atopar no blog de Classroom unha listaxe actualizada de todas as novedades. Dispón dunha guía de uso no seu sitio web.
1721
Outros
Historia ano a ano
Cliente (Roma antiga)
Na sociedade da antiga Roma, un cliente (en latín, cliens) foi un plebeo que se asociaba cun patrón benfeitor (en latín, patronus).
Ariamnes I de Capadocia
miniatura|Satrapía de Capadocia durante o imperio persa Ariamnes I (en grego, Ἀριάμνης: Ariámnes) foi un sátrapa de Capadocia durante o imperio persa que gobernou entre o 362-350 a.C.
Cliente (Roma antiga)
Historia e características
As relacións de clientela (do latín cluere,’acatar’, ‘obedecer’) consistían en acordos privados, e por iso fóra do control estatal, polo que unha persoa (de familia empobrecida ou estranxeira) puña os seus servizos e voto á disposición dun patrón poderoso a cambio da súa protección e axuda económica. Esta relación de padroado iniciouse segundo a lenda por Rómulo para unir aos patricios e plebeos, de maneira que un podía vivir sen envexa e o outro sen falta de respecto.
Ariamnes I de Capadocia
Traxectoria
Era fillo de Datames e tivo dous fillos: Ariarates I e Orofernes (ou Holofernes)
Cliente (Roma antiga)
Historia e características
O costume do padroado estendeuse e na antiga Roma non só familias senón tamén cidades enteiras e provincias seguiron este modelo. Por exemplo, Sicilia no século -III púxose baixo a clientela, ou protección, de Marco Claudio Marcelo.
Centro penitenciario de Bonxe
dereita|miniatura|Centro penitenciario de Bonxe.
O centro penitenciario de Bonxe é unha prisión situada en Bonxe, no concello da Outeiro de Rei, construída en 1981. Ocupa unha superficie de 43.022 metros cadrados e ten 283 celas máis 26 complementarias.
Galería de imaxes de Redes, Caamouco, Ares
Redes é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña.
Illa Manra
A Illa Manra (tamén coñecida como Illa Sidney) é unha illa do grupo de illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati. En 1938, foi unha das illas involucradas no plan de colonización británico denominado Proxecto de Colonización das Illas Fénix.
Historia
Atópanse antigas ruínas polinesias. Foi descuberta, en 1823, polo capitán Emment do baleeiro inglés Sydney Packet e chamouna Sydney Island. Reclamada polos intereses norteamericanos sobre o guano, parece que non chegou a ser explotada. Foi declarada unha reserva natural de aves en 1938, e unha reserva natural de vida salvaxe en 1975.
Güiana Venezolana
A Güiana Venezolana (en castelán Guayana venezolana) é unha ampla rexión natural que se encontra ao sueste do río Orinoco. Forma parte do macizo ou escudo güianés, que comparte con Güiana, Suriname, a Güiana Francesa e o Brasil, e que se estiende no territorio venezolano ao longo de medio millón de km², aproximadamente.
Delimitación
A Güiana venezolana, en termos xerais, é o territorio comprendido entre o río Orinoco e o río Esequibo (excluíndo case toda a conca hidrográfica do río Amazonas). Esténdese polos estados de Bolívar, Amazonas, parte do de Delta Amacuro e a zona en disputa da Güiana Esequiba, contando cunha extensión aproximada de 620.000 km² (incluíndo 159.500 km² da Güiana Esequiba).
Xeoloxía
miniatura|180px|Estratos case horizontais de arenitas da Formación Roraima aos que a meteorización e erosión deron formas caprichosas, no cumio do [[Monte Roraima|tepui Roraima que, con 2.810 msnm é o máis alto da rexión.]]
Na Güiana venezolana distínguen se no seu relevo dúas formacións xeolóxicas nítidamente diferenciadas:
Clima
A rexión ten un clima intertropical chuvioso no que non hai erdadeiras estacións en canto ás precipitacións, se exceptuamos unha pequena zona ao nordeste. As temperaturas dependen considerabelmente da altura, desde as máis cálidas das terras baixas, con medias anuais de 25 a 26 °C até as frías das mesetas máis elevadas (algo máis de 10 °C no Roraima), pasando polo clima case primaveral da Gran Sabana, sobre todo nas áreas por riba dos 1.200 msnm. As precipitacións son moi elevadas, especialmente no estado Amazonas e no suroeste do estado Bolívar, de até os 3.521 mm anuais.
Vexetación
A vexetación é de selva en case toda a rexión, con algunhas excepcións como é o caso da Gran Sabana, ampla zona situada ao sueste do estado Bolívar, onde existen algunhas bosques de galería e abundan as sabanas, máis por razóns edáficas (solos rochosos e areosos) que por motivos climáticos.
Hidrografía
miniatura|350px|Río Orinoco. Ríos moi caudalosos e con ribeiras de pendentes bastante fortes, case todos eles afluentes do Orinoco, constitúen a nota distintiva da hidrografía da Güiana venezolana. Todos os afluentes do Orinoco pola súa marxe dereitaa, desde o seu nacemento até o delta, son ríos güianeses, entre os cales dstacan o río Ventuari, o Cuchivero, o Caura, o Aro e o Caroní.
Entre os ríos da Güiana venezolana que non forman parte da conca do Orinoco pódense citar o Casiquiare e o Cuiuní. O Casiquiare non é un afluente senón un efluente do Orinoco e, á súa vez, recibe pol súa marxe esquerda ao Siapa. O Casiquiare representa un caso único no mundo xa que, sendo un emisario natural do Orinoco, pon en comunicación, a través do río Negro, ás concas do Orinoco e do Amazonas. O Cuiuní, pola súa parte, co seu afluente o Venamo, diríxese cara o Esequibo.
Papel maché
miniatura|Cadeira decorada con papel maché e [[nácar.]]
O papel maché é unha técnica escultórica que consiste en elaborar cunha pasta feita de papel figuras modeladas ou reproducidas mediante un molde de escaiola.
O Castro, Pedroso, Narón
O Castro é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 18 habitantes.
Papel maché
Ten a súa orixe na China, na India e Persia. A denominación provén da expresión francesa papier maché (papel mastigado ou machacado), pois, antes de existir muíños e batedores, a pasta elaborábase mastigando os anacos de papel.
Variedades
En Italia a técnica é chamada carta pesta, expresión que designa máis especificamente a técnica de formar capas con anacos de papel engomados, ou usando engrudo dándolle a forma deseaxada, xeralmente sobre unha base ou molde.
Se a pasta se combina con xeso ou escaiola, usualmente para elaborar escenarios de teatro ou cine, denomínase cartón pedra.
Usos
Adóitase usar para facer obxectos decorativos e utilitarios, e para decoración en relevo, ou para elaborar máscaras, disfraces e utilería ou esculturas de entroido ou para teatro e cine.
Elaboración da pasta de papel
O papel tállase en anacos dun tamaño aproximado de 3 cm de lado, mellor á man ca cunha tesoira para non cortar as fibras. O primeiro corte debe facerse no sentido das fibras (de feito que o corte das tiras sexa dereito e estas queden alongadas), e despois as tiras córtanse en cadradiños. Os anacos bótanse nun caldeiro con auga, preferiblemente quente, onde se deben deixar un par de días, para que sexa máis doado de bater, e faga mellor pasta. En caso de urxencia, o batido pode ser instantáneo, agás que sexa para facer pezas pequenas, que requiren unha pasta máis fina, con menos grumos.
Se se fai moita cantidade, non se bate no mesmo caldeiro, é mellor ir poñendo porcións deste papel remollado noutro caldeiro máis pequeno e ir batendo por porcións, deixando arrefriar a batedora frecuentemente para que non se queime. A masa xa batida vaise coando cun coador grande, sen estrullar a masa, axitándoa no coador para que escorra, e como moito, presionándoa suavemente coa palma da man enriba cando xa non escorre soa. Logo déixase nun coador grande de plástico (chamados coadores chineses ou de lavar verduras) para que siga escorrendo soa un pouco máis.
Enchido do molde
miniatura|325px|dereita|Papel maché sobre unha forma redondeada para crear a figura dun porco. O globo explótase cando a cola seca.
Cóllese un pegote da pasta escorrida, e dándolle golpes coas xemas dos dedos, mentres se sostén na palma da outra man, téntase facer unha pequena placa cos bordos máis ou menos feitiños e de grosor uniforme. Logo esprémese esta pasta entre as palmas das mans, sen estrullala en exceso, para evitar que se esmiuce ou rompa. Ponse esta primeira placa no molde, na zona máis profunda (exemplo, se é un molde dunha máscara, é mellor empezar polo nariz). Adáptase alí primeiro cos dedos, ou usando unha ferramenta de madeira, coma un pau de modelar, e logo ponse un trapo absorbente enriba (meténdoo no burato do nariz) e apértase con forza controlada, para quitar o exceso de auga. Logo ten que apertarse máis para que colla ben á forma do nariz. Logo cóllese outro pegote de pasta, repítese o proceso, e colócase empatando o bordo enriba do bordo desta primeira plaquiña do nariz, e así sucesivamente, ata ter todo o molde cheo. Nos bordos do final da máscara convén facelos planos (seguindo o nivel do molde) e un pouco máis grosos, para que a máscara ou peza quede máis consistente no seu remate.
Déixase secar o molde e a carga (máscara neste caso) ao Sol ou ante unha fonte de calor non moi forte, para evitar que o molde se agrete. Convén darlle voltas para evitar que se requente de máis nunha zona e o resto quede frío.
Cando a peza comeza a despegarse, débese tirar con delicadez dela para sacala do molde. Recórtanse cunha coitela os bordos e demais imperfeccións, e dáselle unha capa de cola con po de xiz (na primeira capa licúase un pouco máis esta mestura). Ao secar dánselle novas capas, coa mestura un pouco máis espesa, e estendéndoa ben, sobre todo nas zonas afundidas, lixando entre capa e capa. Tamén poden corrixirse pequenos defectos enchéndoos con pequenas porcións dunha mestura a base de pasta de papel con crema de cola, defacendo ben cunha espátula os grumos do papel, para obter unha pasta máis fina.
Como acabado, antes de pintar e despois de lixar, pódese aplicar unha capa de cola rebaixada con auga
Pasta de papel para modelar
Faise igual que a anterior, pero non é preciso escorrela tanto, pois levará máis proporción de xiz. Convén deixala máis tempo no remollo, e batela máis para que saia unha pasta máis fina. Unha vez coada (pero que pingue e sen apertala nada para que non se apelmace) ponse nun caldeiro, engádese unha boa cantidade de cola, espachúrrase entre os dedos para que se mesture coa cola, e logo váiselle engadindo o xiz segundo se amasa, e un corro de aceite de liñaza. Pódese engadir auga se se ve que non acepta máis xiz por falla de humidade. Pódese engadir po de barro, para darlle máis plasticidade, e serraduras, area, ou mesmo cemento para que endureza antes e quede máis duro (para unha modelaxe áxil e pouco perfeccionista, debido ao cemento). A pasta básica (a que non leva cemento) modélase, en macizo ou en oco (usando unha forma interior de papel enrolado ou calquera estrutura extraíble, ou non putrefacta se ha de quedar dentro -téñase en conta á contracción no secado-). Nunca se aplicará sobre molde, pois pegaríase, e se se usa un obxecto a xeito de molde (unha cunca, por exemplo) hai que untala con vaselina, aceite, ou simplemente poñéndolle un plástico fino, para que non se adhira.
A Ponte Boado, Arceo, Boimorto
A Ponte Boado é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 9 eran mulleres.
Leszek Engelking
Leszek Engelking nado en Bytom, Polonia, o 2 de febreiro de 1955 e finado o 22 de outubro de 2022, foi un escritor, poeta e tradutor polaco.
Práctica
Unha teoría só é considerada como tal se for probada pola práctica, ou sexa, non existe teoría sen práctica. Einstein cando formulou a teoría da relatividade xa probara matematicamente esta teoría.
Cómpre distinguir entre teoría e hipótese. Esta é unha suposición antes da proba práctica e a formulación final da teoría. A teoría tampouco é unha antítese, é dicir, a afirmación da tese pola súa negación. Por exemplo: "o ceo é azul" (tese) e "o ceo non é vermello, ou verde, ou roxo" (antítese).
Ao realizar un feito, dise que temos que aplicar a teoría na práctica. Por seren dúas dimensións dun mesmo fenómeno e que frecuentemente xeran controversia entre o que se di e o que se fai, dise comunmente que "na práctica a teoría é outra".
Liocarcinus navigator
Liocarcinus navigator é un crustáceo decápodo braquiúro da superfamilia dos portunoideos e familia dos portúnidos, moi abundante nas rías galegas.
Taxonomía
A escpecie foi descrita por primeira vez en 1794 polo naturalista alemán Johann Friedrich Wilhelm Herbst, na súa obra Versuch einer Naturgeschichte der Krabben und Krebse nebst einer Systematischen Beischreibung ihrer Verschieden Arten. Vol. 2, Parte 5, pp. 147–162, na que a designou como Cancer navigator.
Ao longo do tempo foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Subespecies
Na especie recoñecéronse dúas subespecies:
das cales a segunda identifícase hoxe como a especie independente Liocarcinus rondeletii (Risso, 1816).
Características
Liocarcinus navigator ten un cacho de forma hexagonal, case ovalado, máis largo que longo e moderadamente convexo, de color marrón escura e de entre 30 e 50 mm de largo, aproximadamente, presentando na superficie dorsal pequenas quillas transversais, ás veces con pequenas sedas na parte anterior. A rexión frontal é enteira, sen dentes nin lóbulos e, entre os ollos, ten unha franxa de sedas longas.
Os pereiópodos son longos. Os quelípodos (pinzas) son de similar tamaño, relativamente lisos, coa superficie dorsal do carpo cunha quilla lonxitudinal e ás veces cunhas estrías pouco notorias. Os pereiópodos dos pares segundo a quinto son moderadamente robustos, e o dáctilo do quinto par lanceolado, adaptado á natación.
O abdome do macho, de forma triangular, presenta os segmentos terceiro a quinto fusionados, mentres que no das femias, máis ancho e arredondado, están libres. O primeiro pleópodo do macho é ancho na patrte basal, e vai estreitándose progresivamente até a parte distal, que é notoriamente curvada cara á fóra, rematando nun lóbulo acabado en punta.
Distribución e hábitat
Esta especie encóntrase no nordeste do océano Atlántico, incluíndo os mares do Norte e Mediterráneo, desde o norte de Noruega até Mauritania.
Abunda en augas pouco profundas, principalmente en fondos de area.
Castelo de Dunollie
O Castelo Dunollie (en Dùn Ollaigh) é un castelo en ruínas que se atopa preto da vila de Oban, na costa oeste de Escocia. Encóntrase clasificado na categoría "A" do "listed building" dende 20 de xullo de 1971.
Liocarcinus navigator
En Galicia
Liocarcinus navigator é unha especie moi abundante en toda Galicia. É común nas praias, a poucos metros de profundidade, e mesmo en zonas de bateas (sobre todo se o fondo está pouco transformado, como nas de ostras).
Cómpre destacar que as poboacións galegas de Liocarcinus navigator, xunto coas do seu conxénere L. depurator, aumentaron considerabelmente a partir de mediados do século XX, á raíz da instalación das bateas mexilloeiras, debido á modificación dos ecosistemas bentónicos e, a dicir de Gurriarán e outros, constitúen dous dos principais braquiúros nas nosas augas.
Nas augas galegas captúranse numerosos individuos xuvenís e adultos nas faenas de arrastre nas praias en zonas de algas verdes (Ulva sp.), chegando a densidades de 0,5 espécimes por metro cadrado.
O tamaño dos exemplares capturados na ría de Arousa, referido á anchura do cacho, oscilan entre os 7 e os 46 mm, no caso dos machos, e de entre os 7 e os 38 mm nas femias.
Grupo Folha
O Grupo Folha é un conglomerado de cinco empresas brasileiras de Medios de cominicación, fundado polo empresario Octavio Frias de Oliveira (1912-2007) e dirixido polo seu fillo Luiz Frías desde 1992.
Datos económicos
Na última década o grupo case triplicou a súa facturación, chegando aos 2 700 millóns de reais en 2010. O lucro antes de descontar os intereses, impostos, depreciacións e amortizacións (EBITDA) alcanzou os 600 millóns de reais.
O grupo publica o xornal de maior circulación do Brasil, a Folha de S. Paulo (en portugués, Folha de S. Paulo) que, desde 1986 mantén o liderado entre os diarios nacionais de interese xeral. En febreiro de 2012, este periódico ampliou o seu liderado entre os diarios de prestixio no Brasil, con 297 500 exemplares en circulación, media diaria do mes, situándose nun 12 % por diante do carioca O Globo, e nun 20,3 % por riba de O Estado de S. Paulo. Ademais da Folha, o grupo publica o periódico Agora São Paulo e ten un 50 % de participación no diario Valor Econômico, en sociedade co Grupo Globo. Os dous son líderes de circulación nas áreas de periodismo popular e periodismo económico, respectivamente.
En setembro de 2016 o Grupo Globo comprou a última parte do Grupo Folha e pasou a ser o único dono do diario Valor Econômico.
Distribución e impresión
Nos sectores de distribución e impresión, o Grupo Folha conta coas unidades de negocio Transfolha e Folhagráfica. Tamén posúe participacion accionarial nas empresas Plural e SPDL. A Plural é resultado dunha joint-venture coa estadounidense Quad/Graphics e co control do Grupo Folha.
A SPDL é unha asociación entre os grupos Folha (50 %) e Estado (50 %) e distribúe os xornais das dúas empresas. Tamén fan parte do Grupo Folha o Datafolha, un dos principais institutos de investigación sociolóxica do país; a editora Publifolha; o selo Três Estrelas, lanzado en 2012 para publicar libros nas áreas de humanidades, e a axencia de noticias Folhapress.
Internet
miniatura|300px|Entrada principal do grupo Folha.
Santarandel, Arceo, Boimorto
Santarandel é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.