cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xustino de Jacobis
Traxectoria
Nado como Giustino Sebastiano Pasquale de Jacobis, o 17 de outubro de 1818 entrou na Congregación da Misión en Nápoles, facendo os seus votos o 18 de outubro de 1820. Foi ordenado sacerdote en Brindisi o 12 de xuño de 1824. Logo de exercer o seu ministerio en Oria e Monopoli, foi elixido superior da súa congregación en Lecce e posteriormente en Nápoles. En 1839 foi nomeado primeiro prefecto apostólico de Abisinia, co encargo de fundar alí misións católicas. Logo dunha década de traballo, foi nomeado bispo titular de Nilopolis en 1847, e o 6 de xullo de 1847 vigairo apostólico de Abisinia. Rexeitou o seu nomeamento como bispo até que lle foi imposto, recibindo a consagración episcopal o 7 de xaneiro de 1849 de mans do vigairo apostólico de Galla Guglielmo Massaia. Malia sufrir a cadea e o exilio xunto con outras persecucións por parte da Igrexa ortodoxa etíope, foi quen de fundar moitas misións católicas, así como escolas en Agame e Akele Guzay para a formación de clero local e o estabelecemento das bases das actuais Igrexa católica etíope e eritrea. Finou en 1860 en Hebo, no que hoxe é a rexión do Mar Vermello Setentrional de Eritrea, mentres viaxaba a Halai onde esperaba recuperar a súa saúde.
Veneración
O seu proceso de canonización comezou en Etiopía en 1891, nun proceso informativo que finalizou en 1894.O comezo formal da causa comezou no pontificado de Pío X logo de que o 13 de xullo de 1904 recibira a aprobación da Congregación dos Ritos. De Jacobis foi declarado venerable o 28 de xullo de 1935 por Pío XI, e o papa Pío XII beatificouno o 25 de xuño de 1939. Foi canonizado por Paulo VI o 26 de outubro de 1975.
Batrun
Batrun (en árabe البترون, al-Batrūn) é unha cidade e porto do Líbano, cunha poboación de arredor de 7000 habitantes, capital do distrito homónimo. Está situada no norte do país, a uns 54 km ó norte de Beirut. Meta turística, a cidade é de maioría cristiá (católicos maronitas e ortodoxos).
Teoría de xogos
miniatura|dereita|Un xogo en forma extensiva. A teoría de xogos é unha área da matemática aplicada que utiliza modelos para estudar interaccións en estruturas formalizadas de incentivos (os chamados xogos) e levar a cabo procesos de decisión. Foi formulada por John von Neumann. Os seus investigadores estudan as estratexias óptimas así como o comportamento previsto e observado de individuos en xogos. Tipos de interacción aparentemente distintos poden, en realidade, presentar estrutura de incentivo similar e, por tanto, pódese representar mil veces conxuntamente un mesmo xogo.
Carrabouxo
Carrabouxo pódese referir a:
John Ofoegbu
John Obinna Ofoegbu Jr. , nado o 11 de agosto de 1983 en Austin, Texas, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo na Liga LEB. Cunha altura de 2,06 metros, xoga na posición de pivote.
Ábedes
O topónimo galego Ábedes pode referirse a:
Pica de Richard
A pica de Richard (Anthus richardi) é un paxaro de tamaño medio que cría no norte de Asia e pasa o inverno no sur deste continente. Aparece de xeito relativamente frecuente no leste de Europa. O nome desta ave foille dado en lor do naturalista francés Richard de Lunéville.
Descrición
A pica de Richard é unha pica de tamaño grande e de patas e dedas longas, particularmente a deda posterior que é moi recta, en relación ós doutras especies semellantes. Mide entre 17 e 20 cm, pesa entre 25 e 36 gramos e ten unha envergadura de alas de entre 20 e 30 cm. É un paxaro esvelto e de cola e bico longos que a miúdo adopta unha postura erguida. A súa coloración faino difícil de distinguir cando está pousado no chan: a parte superior do corpo ten listas escuras sobre un fondo acastañado; a gorxa, que ten listas negras, e os vaos teñen cores que van do beixe ó rosado. O abdome e abrancazado. A cola ten plumas exteriores brancas e o bico é negro coa base da parte inferior amarela. A cara é moi debuxada cunha banda ocular negra, zona superciliar branca e faixas no “bigote” e a zona malar. As alas amosan dúas barras pálidas.
As diferentes subespecies teñen aspectos algo diferentes:
É unha ave que voa de xeito ondulante pero con forza, e emite unha chamada semellante á do pardal. O seu canto e unha serie monótona de notas que emite mentres que voa.
Distribución xeográfica e hábitat
A pica de Richard vive principalmente en estepas herbáceas e zonas abertas do leste de Asia, dende o leste de Casaquistán ata ó Océano Pacífico. Pasa o inverno no subcontinente indio, o sueste de Asia e o sur da China, e ten sido vista en zonas tan meridionais coma Sri Lanka, Singapur e o norte da illa de Borneo. Algunhas aves desprázanse cara ó oeste no outono e algúns exemplares adoitan aparecer en case tódolos países de Europa, o Oriente Próximo e o norte de África. De feito pequenas poboacións invernan na Península Ibérica e Marrocos. miniatura|esquerda| Exemplar de pica de Richard fotografiado na [[India.]]
Prefire ás áreas máis húmidas ás secas e aparece tanto en zonas completamente chas coma nas abas das montañas. Durante as migracións vese a miúdo en zonas de labranza, nas costas e en beiras de ríos cubertas de area.
Reprodución e alimentación
A construción dos niños comeza entre unha e dúas semanas despois de chegaren ás áreas de cría. Os niños son pequenas depresións agachadas entre a vexetación que escalan na terra e cobren de brión e herbas. Poñen entre catro e seis ovos, moi debuxados con pencas e liñas acastañadas, oliváceas ou grises.
Son aves insectívoras que captura as súas presas no chan ou no aire despois dun voo curto. Ocasionalmente comen tamén sementes.
Situación das poboacións
Non hai estimacións sobre o número de exemplares desta especie. A IUCN considera que e unha ave habitual, polo menos en parte da súa área de distribución, e non a considera unha especie ameazada.
Fosfoetanolamina
A fosfoetanolamina ou fosforiletanolamina (2-aminoetil dihidroxenofosfato ) é o éster do ácido fosfórico e a etanolamina. É un compoñente metabólico utilizado polas células na síntese de fosfolípidos.
Funcións
Presente na membrana plasmática de células animais. Participa na síntese de fosfatidiletanolamina no retículo endoplasmático, e tamén en varias rutas metabólicas do metabolismo mitocondrial, síntese de acetilcolina, e síntese hormonal
Pode ter función antitumoral ou antiproliferativa, e estimular a apoptose. A fosfoetanolamina está intimamente relacionada cos mecanismos de regulación do potencial de membrana mitocondrial.
Aspectos médicos
Diversos estudos indican que hai unha relación entre a variación da concentración de fosfoetanolamina e a enfermidade de Alzheimer, isquemia, epilepsia, e cáncer. Ten unha similitude estrutural co neurotransmisor GABA
Biosíntese e síntese
A biosíntese nas células humanas de fosfoetanolamina está catalizada polo encima etanolamina quinase, que transfire un grupo fosfato do ATP á etanolamina, para formar fosfoetanolamina. Posteriormente, noutras dúas reaccións encimáticas máis, fórmase CDP-etanolamina, que cede a fosfoetanolamina a un diacilglicérido, formando fosfatidiletanolamina.
Tamén se orixina no metabolismo dos esfingolípidos. A esfingosina-1-fosfato é degradada por unha liase a hexadecanal e fosfoetanolamina.
Outras sínteses de fosfoetanolamina que non se realizan nas células e que teñen un interese académico ou industrial son:
A fosfoetanolamina pode obterse por reacción da oxazolidin-2-ona co ácido fosfórico. centro|400px|Síntese de fosfoetanolamina.
Historia
Posteriormente Cherbuliez e colaboradores sintetizaron, caracterizaron e analizaron o comportamento químico de moitos ésteres fosfóricos, publicando traballos sobre o tema. A síntese descrita por estes investigadores comprendía diversos pasos e subprodutos.
Tribunal de Orde Pública
O Tribunal de Orde Pública, tamén coñecido como TOP, foi unha instancia xudicial especial existente nos últimos anos do franquismo. A súa misión foi a represión das condutas que baixo ese réxime eran consideradas delitos políticos. Este Tribunal existiu desde 1963 até 1977. Con anterioridade, a gran maioría dos procesos de tipo político do franquismo recaían na xurisdición militar.
A súa creación data do 2 de decembro de 1963 e asume as funcións da entidade chamada Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo. Nos seus case catorce anos de existencia foron condenados miles de cidadáns. Procesos como o famoso Proceso 1001, contra dirixentes do sindicato Comisións Obreiras, corresponderon ao TOP.
La Seca, Valladolid
La Seca é unha localidade e municipio español da provincia de Valladolid, comunidade de Castela e León.
Situada a unha altitude de 731 m sobre o nivel do mar, dista 32 km da capital provincial. O municipio ten unha extensión de 65,9 km2. A súa poboación no ano 2006 era de 1.066 habitantes.
O seu xentilicio é lasecano/a.
Toponimia
miniatura|150px|Escudo de La Seca. O termo "seca" deriva da raíz prerromana sik-, sek- que significa fonte ou río.
Economía
A economía do municipio está baseada na produción de viño. A maior parte do seu termo municipal encóntrase cultivado con viñedos (majuelos mna súa denominación local). Pertence á Denominación de Orixe Rueda.
Curiosidade
Eusebio Sacristán, exfutbolista internacional e adestrador, naceu na Seca en 1964.
Hrosvitha de Gandersheim
Hrosvitha de Gandersheim, nada en Saxonia cara ao 935 e finada despois do 973, foi unha poeta e dramaturga en lingua latina, autora, entre outras, das obras protagonizadas por Paio, lendario mártir galego na corte de Abderramán III.
Biografía
Pouco se sabe da vida desta escritora. Probablemente naceu no seo dunha familia nobre de Saxonia. Foi canonesa na abadía bieita de Gandersheim, dotada dunha extraordinaria biblioteca.
Obra
É considerada por moitos como a primeira poeta alemá. Consérvase dela un ciclo de seis comedias, un ciclo de oito lendas e dúas obras de historia: unha biografía do emperador Otón I e unha historia das orixes de Gandersheim.
Galería de imaxes do Carballiño
Galería de imaxes do concello do Carballiño na provincia de Ourense.
O Carballiño
<Gallery> Ficheiro:Casa do Concello do Carballiño.JPG|Concello do Carballiño Ficheiro:Situacion O Carballiño.PNG|Mapa coa localización Ficheiro:Coat of Arms of Carballino.svg|Escudo do Carballiño
Ría de Foz
A ría de Foz, é unha ría galega da provincia de Lugo, en Galicia, España. Pertence ás Rías Altas.
Está formada pola desembocadura do río Masma, as súas augas bañan os municipios de Barreiros e Foz. Facendo de límite entre ambos os municipios. A boca do estuario está bastante pechada pola praia de Altar e por instalacións portuarias e de defensa da costa (praia da Rapadoira). En Foz a ría acolle un porto pesqueiro e un porto deportivo.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
A Liga de Campións da UEFA 2005-06 foi a edición número 51 na historia da competición. Disputouse entre xuño de 2005 e maio de 2006, coa participación inicial de 74 equipos, representantes de 49 federacións nacionais diferentes. O gañador desta edición foi o FC Barcelona.
Segunda fase
Os dezaseis equipos clasificados disputaron unha serie de eliminatorias con partidos de ida e volta, ata decidir os dous equipos clasificados para a final de París. Na táboa amósanse todos os cruces da segunda fase. O primeiro equipo de cada eliminatoria xogou como local o partido de ida, e o segundo xogou no seu campo a volta. Nos resultados indícase o marcador na ida, seguido do da volta.
A eliminatoria de oitavos de final enfrontou a cada campión de grupo co segundo clasificado dun grupo distinto ao seu, coa vantaxe de xogar o partido de volta como local, e coa restrición de non poder cruzarse dous conxuntos do mesmo país. O resto de eliminatorias sorteáronse sen restricións.
Enfrontamentos
300px|miniatura|dereita|Alineacións titulares na final.
Final
250px|miniatura|esquerda|Celebracións polas rúas de [[Barcelona.]]
A final da edición 2005-06 da Liga de Campións da UEFA disputouse no Stade de France de París o 17 de maio de 2006 diante de 79.500 persoas.
Nesta final enfrontáronse o FC Barcelona e o Arsenal FC.
O FC Barcelona, dirixido por Frank Rijkaard, viña de superar a Werder Bremen, Udinese e Panathinaikos no grupo C, e de eliminar a Chelsea FC en oitavos de final, a SL Benfica en cuartos de final, e ó AC Milán nas semifinais.
Pola súa banda, o Arsenal FC, dirixido por Arsène Wenger, viña de superar a Ajax Amsterdam, FC Thun e Sparta Praga no grupo B, e de eliminar a Real Madrid en oitavos de final, a Juventus FC en cuartos de final, e ó Villarreal CF nas semifinais.
Arroaz de Fraser
O arroaz de Fraser (Lagenodelphis hosei) é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, a única do xénero Lagenodelphis, que habita en augas profundas do océano Pacífico e, en menor medida, dos océanos Índico e Atlántico.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
O encontro foi dirixido polo árbitro noruegués Terje Hauge.
Arroaz de Fraser
Taxonomía
En 1895, Charles E. Hose encontrou un cranio nunha praia de Sarawak, Borneo, que doou ao Museo Británico. O cranio permaneceu sen investigar até 1956, cando Francis Fraser o examinou e concluíu que era similar aos das especie dos xéneros Lagenorhynchus e Delphinus pero que non pertencía a ningunha delas. Así que creou un novo xénero cuxo nome construíu unindo estes dous nomes: [Lageno]delphis e [Delphis]. O nome específico foi unha homenaxe ao descubridor e doador do cranio.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
No minuto 18 do encontro, o porteiro alemán do Arsenal FC foi expulsado con tarxeta vermella, e o equipo inglés tivo que xogar o resto do encontro cun home menos.
O Arsenal FC foi o primeiro en marcar un gol, no minuto 37 da primeira metade, por medio do defensor inglés Sol Campbell, nun remate de cabeza tras un lanzamento de falta.
Arroaz de Fraser
Taxonomía
Até 1971 non se viron individuos vivos deste arroaz, nas illas Cocos, no Pacífico oriental, en Australia Meridional e en Suráfrica. Desde aquela, fixéronse moitos avistamentos, e non parece ser tan raro como se pensou ao principio. De todos os xeitos aínda se coñece bastante mal.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
O FC Barcelona non foi quen de iguala-lo marcador ata que Samuel Eto'o rematou unha xogada no minuto 76 batendo a Manuel Almunia polo seu propio pau.
Arroaz de Fraser
Características
Miden aproximadamente 1 m de longo e pesan uns 20 kg ao nacer, e poden chegar até 2,75 m e 200 kg na idade adulta.
Carmelo Lisón Tolosana
Carmelo Lisón Tolosana, nado en novembro de 1929 en La Puebla de Alfindén (provincia de Zaragoza) e finado en Madrid o 17 de marzo de 2020, foi un antropólogo español.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
No minuto 81, só cinco despois da igualada, o defensa lateral brasileiro Juliano Belletti marcou o 2-1 a prol do FC Barcelona rematando unha xogada pola banda dereita. O balón entrou entre as pernas de Almunia.
Arroaz de Fraser
Distribución e poboación
Pouco se sabe da súa distribución. Parece ser máis común cerca do ecuador mo Pacífico oriental e no extremo meridional do estreito de Bohol (Filipinas), e relativamente escaso no océano Atlántico, onde só se coñece nas Antillas Menores e no golfo de México. Parece que pode desprazarse dunha parte a outra do océano Índico, pero só se dispón dalgunhas observacións nas costas do leste de Suráfrica Madagascar, Sri Lanka e Indonesia. Pero tamén aparece lonxe do ecuador, en zona tan afastadas como Taiwán e o Xapón, polo norte e, en número moi reducido, en Australia, polo sur. Poucas veces aparece en augas próximas á costa, excepto en torno ás illas oceánicas ou en zonas coa plataforma continental estreita.
Carmelo Lisón Tolosana
Traxectoria
Doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid e en Antropoloxía Social pola Universidade de Oxford. Escribiu máis dunha vintena de libros, ademais de colaboracións en diferentes publicacións, sobre temas antropolóxicos. Resultado dos seus traballos de campo en Galicia publicou diversas obras.
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
Con ese resultado de 2 a 1 rematou o encontro, e o FC Barcelona levantou a súa 2ª Copa de Europa.
Arroaz de Fraser
Distribución e poboación
A UICN non dispón de datos suficientes para avaliar a tendencia das súas poboación, polo que en 2008 cualificou a súa situación como "LC" (sen datos suficientes).
Liga de Campións da UEFA 2005-06
Final
Ronaldinho foi premiado co trofeo Man of the Match.
Arroaz de Fraser
Comportamento
A análise das presas capturadas suxire que Lagenodelphis hosei se mergulla até grandes profundidades, capturando o seu alimento (peixes, cefalópodos e crustáceos) a un mínimo de 250 a 500 m de profundidade. Ten un estilo de natación agresivo: cando sobe á superficie a respirar adoita abandonar as augas facendo unha gran cantidade de escuma. Sábese que pode saltar no aire, pero polo xeral non chama a atención nin é afeccionado a xogar.
A Custoia, Xaviña, Coristanco
A Custoia é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Pelle Dragsted
Pelle Dragsted, nado o 13 de abril de 1975, é un político dinamarqués. Dende 2015 é deputado do parlamento do seu país pola alianza Enhedslisten. Previamente, fora asistente educativo e asesor político.
Traxectoria
É licenciado en Historia, Lingua española e tamén en Retórica e comunicación.
Dende novo, Pelle Dragsted foi moi activo politicamente, primeiro nas Xuventudes Comunistas de Dinamarca e máis tarde na Kirkeasyl, dependente da igrexa de Brorsons, en Nørrebro. Algunhas accións súas motivaron que fose condenado por violar a lei, como en 1998 por vandalismo contra o campamento de Sandholm. En 1999, foi un dos afectados polas accións do líder nazi dinamarqués Jonni Hansen.
Trambolosríos
Trambolosríos é un espazo natural situado na parroquia de Castrelo de Abaixo, concello de Riós, na fronteira entre Galiza e Portugal (A Raia).
Características
En Trambolosríos xúntanse o río Arzoá e o río Mente, que constitúen a marca de fronteira. É un lugar de grande importancia ecolóxica, natural e paisaxística, que linda co Parque Natural Montes do Invernadeiro en Portugal. O lugar atópase no fondo dun val fluvial, arrodeado por pronunciadas ladeiras e cortados de filitas.
Hai varias décadas o lugar empregábase como paso entre España e Portugal, pero actualmente atópase en desuso, e os antigos camiños foron invadidos pola maleza.
Trambolosríos destaca pola súa paisaxe natural, cun frondoso bosque de especies autóctonas e sobre todo piñeiros, procedentes dunha recente repoboación.
O Souto, Elviña, A Coruña
miniatura|Situación do Souto no "barrio-territorio" de Elviña. O Souto é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade do Castro de Elviña, no seu extremo suroeste.
José Moreno Torres (sindicalista)
José Moreno Torres, Comandante Moreno, nado na Coruña o 4 de marzo de 1904 e finado en 1937, foi un sindicalista e militar galego.
Traxectoria
Naceu no barrio coruñés de Vioño, fillo do militante anarquista José Moreno Bello, fundador da Unión Campesina. Comezou a súa militancia anarquista na emigración en Nova York, en contacto coa colonia anarquista galega. Traballou na fábrica Singer. Coa proclamación da II República, volveu da emigración e comezou a militar na CNT galega, participando en mitins e ocupando cargos como o de secretario da Federación Local Obrera da Coruña, membro do Comité Regional da organización, e director de Solidaridad Obrera. Panadeiro de oficio, foi un dos creadores da Federación Regional de Industria del Ramo de la Alimentación de la CNT. A partir de 1932 integrouse na facción máis radical da CNT, responsable de varios intentos insurreccionais en 1933. Representou a sindicatos coruñeses no Congreso de Zaragoza da CNT en maio de 1936. miniatura|Monumento en [[Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]] Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou nos intentos de resistencia na Coruña, falou no mitin da praza de touros para organizar a resistencia e encabezou unha comisión que se dirixiu ao Goberno Civil para pedir que os cuarteis foran asaltados antes de que os militares saíran ás rúas. Cando A Coruña caeu nas mans dos sublevados escondeuse nos arredores, intentando coordinar os grupos de militantes dispersos que non foran capturados. Grazas a este traballo, en colaboración cos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, logrou fuxir da Coruña a principios de xaneiro de 1937, na embarcación La Libertaria, coa que chegaron ao porto de Xixón o 7 de xaneiro de 1937.
En Asturias asumiu postos de responsabilidade á fronte dos anarquistas galegos, participando na fundación da Agrupación Confederal Galaica. En febreiro de 1937 ingresou no Batallón Galicia co rango de Tenente, e ascendeu posteriormente a Comandante, en substitución de José Penido, en xullo de 1937. Foi ferido nun pe na ofensiva de febreiro de 1937.
Despois escapou cara Galicia cun grupo de dezaseis anarquistas do Batallón Galicia. A noite do 29 ao 30 de outubro de 1937 chegaron ao porto do Acevo, nos límites de Asturias e Galicia. Alí fixeron noite en dous grupos en dúas tabernas. O grupo de nove que durmía na taberna máis internada en Galicia foi sorprendido por falanxistas e gardas civís da zona, que os capturaron e executaron sumariamente. O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido; enfrontáronse aos atacantes e mataron a un falanxista á unha da madrugada do día 30 de outubro. Despois dun breve tiroteo, Moreno e o resto de compoñentes deste grupo escaparon pola parte posterior da casa e internáronse no monte.
José Moreno e outro dos membros do grupo retrocederon cara Asturias, refuxiándose días despois nunha casa en Monteserín Pequeno, no concejo de Grandas de Salime. Alí foron capturados por falanxistas e gardas civís. Moreno foi conducido á taberna de Carolo da que escaparan, onde estivo detido ata a súa execución. Descoñecese a data exacta do seu asasinato, pero sábese que outros catro milicianos do Batallón Galicia, foron detidos e executados o domingo 31 de outubro de 1937. Eran canteiros orixinarios de Forcarei, e un deles, Manuel Bugallo Lois, sobreviviu ata o 4 de novembro, cando foi enterrado no cemiterio da Fonsagrada.
Turunmaa - Åboland
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
BC Hallmann Vienna
O BC Hallmann Vienna é un equipo de baloncesto profesional austríaco con sede na cidade de Viena. Fundado no ano 2001, actualmente compite na Österreichische Basketball Bundesliga (ÖBL), a máxima categoría do baloncesto austríaco. Disputa os seus partidos como local no Hallmann Dome.
Nomes
Por mor de motivos de Patrocinio o BC Hallmann Vienna recibiu os seguintes nomes ao longo da historia.
Speaking in Tongues
Speaking in Tongues é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, editado o 31 de maio de 1983 a través do selo Sire Records.
O disco foi un éxito comercial que produciu o primeiro (e único) top 10 estadounidense da banda, "Burning Down the House", que foi acompañado dun videoclip promocional. A xira que seguiu ao lanzamento do álbum foi documentada por Jonathan Demme en Stop Making Sense, que xerou un álbum ao vivo co mesmo nome. Ademais, o álbum pasou ás listas de dance, chegando ao número 2. No ano 2012 a revista Slant Magazine colocouno no número 89 da súa lista dos "Mellores álbums dos anos 80".
O álbum foi re-editado en febreiro do ano 2006 coo un DualDisc remasterizado. Contén as versións estendidas das cancións que poden escoitarse no casete orixinal, e inclúe dous temas adicionais: "Two Note Swivel" e unha mestura alternativa de "Burning Down the House".
Listaxe de cancións
Todas as letras foron escritas por David Byrne; toda a música foi composta por Talking Heads.
Emily Greene Balch
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia acomodada, estudou socioloxía e economía en Europa e nos Estados Unidos, e dende 1896 deu clases na facultade do Wellesley College.
Durante a primeira guerra mundial axudou a fundar a Liga Feminina Internacional para a Paz e a Liberdade en 1915, e loitou contra a entrada dos Estados Unidos no conflito. Polas súas actividades pacifistas o Wellesley College non lle prorrogou o contrato, Balch converteuse en editora de The Nation, unha revista liberal de actualidade. En 1920 converteuse ao cuaquerismo.
Kad Merad
Kaddour Merad, máis coñecido como Kad Merad, nado o 27 de marzo de 1964 en Sidi Bel Abbès, é un humorista, actor, director, guionista e produtor franco-alxeriano.
El Meteoro (Vigo)
Traxectoria
Publicación humorística semanal que apareceu en 1867. Fundado e dirixido por Pascual Ruiz Enríquez, entre os seus redactores figuraron Luís Taboada e Juan Neira Cancela. Polo carácter humorístico e as bromas que publicou, foi pechado aos poucos meses polas autoridades e o seu director desterrado.
BBC Entertainment
BBC Entertainment é unha canle internacional de televisión propiedade de BBC Worldwide que emite series, programas infantís e de entretemento da BBC e outras produtoras do Reino Unido.
Desenvolvemento
A canle lanzouse para substituír a BBC Prime, o cambio fíxose gradualmente, comezou en outubro de 2006 nalgúns países de Asia tales que Singapur, Hong Kong, Tailandia e Corea do Sur, o proceso culminou o 11 de novembro de 2009.
BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment BBC Entertainment บีบีซี เอ็นเตอร์เทนเมนต์ BBC Entertainment BBC Entertainment
O Fondal, Xaviña, Coristanco
O Fondal é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Sin (filme)
Sin é un filme bosníaco de 2019 dirixido por Ines Tanović. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Arman é un rapaz adoptado de 18 anos que ten un conflito coa súa identidade que afecta ó seu irmán irmán Dado, o cal cae nas drogas.
Castelo, Cervo
San Xiao de Castelo é unha parroquia que se localiza no concello de Cervo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 235 habitantes (122 mulleres e 113 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 243 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 180 habitantes, sendo 87 homes e 93 mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda
Pacto Federal Castelán
O devandito acordo contiña dous obxectivos fundamentais:
Segundo o devandito documento o "Estado de Castela a Vella" constituiríano as provincias de Ávila, Burgos, León, Logroño, Santander, Palencia, Salamanca, Segovia, Soria, Valladolid e Zamora. O "Estado de Castela a Nova" constituiríano as provincias de Albacete, Cidade Real, Cuenca, Guadalaxara, Madrid e Toledo. Cada estado tería a súa propia capitalidade, a cidade de Valladolid no primeiro caso, a de Madrid no segundo. No Pacto Federal Castelán, a territorialidade de Castela era a dos libros: El Valor de Castilla e ''las Castillas y León. Teoría dunha nación'' (1982) ou a defendida dende a Asociación de Escritores Rexionalistas Casteláns (1936). No mesmo sentido, o filósofo Pedro González García (zamorano), en 1906, afirmaba que as fronteiras entre a Castela primixenia e León eran 'meros accidentes de limitación histórica"''. A procedencia dos equipos fundadores da Federación Castelá de Fútbol (1932-1987) revelaba o recoñecemento, en boa medida, do mapa de Castela dos autores citados e obras mencionadas por parte dos clubs. O Pacto Federal Castelán é o antecedente da Constitución Federal de Toro (1883).
Chegou a editarse o diario El Confederal, que levaba o subtítulo de órgano do Pacto Federal de Castilla.
En 1931, o Pacto xa mereceu a atención de Narciso Alonso Cortés (fundador da Sociedad Castellana de Excursiones e da Revista Castellana) no seu artigo "Política regionalista: La Federación Castellana" (El Norte de Castilla, 14 de maio de 1931).
Outras propostas similares, nos territorios abranguidos polo pacto federal castelán
Anos despois do Pacto Federal Castelán, en 1873, "algúns sectores dentro da Comisión Provincial de León do Partido Republicano Federal, elaboraron" un escrito no que se distanciaban do proxecto de constitución do "Estado Federal de Castela a Vella", aínda que non existiu posicionamento común do Partido nesa provincia. Anos despois, en 1883, republicanos federalistas da provincia de León participaron na firma dun novo pacto federal, coñecido por Constitución Federal de Toro, con outros republicanos federalistas de Valladolid e Zamora.
Por outra banda, catorce anos máis tarde, en 1883 celebrouse na cidade rioxana de Haro unha asemblea presidida polo político federalista Juan Sayol na que se aprobou unha "Constitución Republicana Federal do Estado Riojano".
A Fraga do Curral
A Fraga do Curral é un espazo natural situado na parroquia de Castrelo de Abaixo, no concello de Riós, na fronteira entre Galicia e Portugal. É un promontorio rochoso que domina o val fluvial de Trambolosríos, con abundantes penedos graníticos e formacións de filitas.
Aínda que se atopan numerosas especies vexetais autóctonas, a fraga destaca polo seu bosque de piñeiros, froito dunha repoboación forestal realizada na década de 1940, e na que participaron numerosos veciños.
A zona da Fraga do Curral tamén é o refuxio de varias especies como perdices e xabaríns, e dende fai varios anos constitúe lugar de aniñamento e territorio de caza de varias aves rapaces.
Guanajuato
Guanajuato é unha cidade mexicana, capital do estado de Guanajuato.
A súa orixe é precolombiana. Os aztecas chamábana "Paxtitlan", que significa "palleiro", mais o nome de agora provén da lingua purépecha, de "Quanaxhuato", que quere dicir "lugar cheo de ras".
Guanajuato, aínda que é a capital do estado, é apenas a quinta maior cidade, detrás de Léon, Irapuato, Celaya e Salamanca. A poboación do censo de 2005 foi de 171.709 persoas. Ten unha extensión de 78 km ².
Galería de imaxes de Verín
Galería de imaxes do concello de Verín na provincia de Ourense.
Galería de imaxes de Cortegada
Galería de imaxes do concello de Cortegada na provincia de Ourense.
Nürnberg
Nürnberg (en alemán: Nürnberg, no dialecto fráncico: Nämberch), ás veces escrito en galego Núremberg, é unha cidade alemá da rexión administrativa da Franconia Media, no estado de Baviera. Atópase xunto ao río Pegnitz e ten unha poboación de 540.000 habitantes (2022).
É coñecida polo seu mercado de Nadal, visitado por máis de dous millóns de persoas. Acolleu tamén os xuízos contra os nacionalsocialistas no final da segunda guerra mundial.
Historia
miniatura|Nürnberg no ano [[1700.]] A súa historia remóntase a 1050. O seu centro histórico está rodeado por unha muralla medieval de máis de 5 km construída en 1325. Esta muralla foi a terceira que se construíu debido ao crecemento da súa poboación co paso dos anos e para garantir a seguridade da cidade, xa que custodiaba as reliquias e xoias imperiais entre 1424 e 1796.
En 1934 o Partido Nazi celebrou o seu Congreso Partidario do Reich. Estas imaxes pódense ver no filme Triumph des Willens de Leni Riefenstahl, que marca o apoxeo da propaganda nazi.
Pedralonga, Elviña, A Coruña
miniatura|Situación de Pedralonga no concello da Coruña. Pedralonga é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 553 habitantes, dos cales 270 eran homes e 283 eran mulleres.
Juan Bello Sánchez
Juan Bello Sánchez, nado en Santiago de Compostela o 6 de xuño 1986, é un escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
É diplomado en Ciencias da Educación, especialidade de Educación Primaria na Universidade de Santiago de Compostela.
Ademais dos libros de poemas publicou as plaquettes Nueva York no existe (2011, Nanoediciones), Versión original subtitulada del azul (2013, Nanoediciones) e Blues con luciérnagas (2014, Carmina in minima).
Lista de razas de ovellas
Hai centos de razas de ovellas distribuídas desigualmente polas zonas temperás do planeta. A diferenza entre as razas depende da adaptación ás características do terreo e do pasto, e entre as melloradas, á optimización da produción de carne ou de la.
Eácidas
Mitoloxía grega
O primeiro Eácida foi Peleo, fillo de Éaco e a ninfa Endeis. Porén, o personaxe ó que se alude máis acotío con este patronímico é Aquiles, fillo de Peleo e Tetis, chamado tamén por esta razón o «Pelida».
Outros Eácidas recordados polos autores antigos son Telamón, irmán de Peleo, e Áiax Telamonio, heroe da guerra de Troia.
Historia grega
Os reis molosos de Epiro autoproclamáronse Eácidas (Αἰακίδαι Aiakídai), pois remontaban a súa descendencia a Neoptólemo, fillo de Aquiles e Deidamia e bisneto de Éaco. Olimpia, nai de Alexandre Magno, pertencía a esta dinastía, polo que Alexandre afirmaba ser descendente de Aquiles.
O nome tamén é dado ós habitantes de Exina, onde Éaco foi obxecto dun culto heroico.
Alba de Cerrato
Alba de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 89 habitantes (INE 2011).
Serra de Meira
dereita|miniatura|[[Pedregal de Irimia.]] A serra de Meira é unha aliñación montañosa da provincia de Lugo, pertencente ao macizo Galaico e forma parte das serras orientais de Galiza. Esténdese ao oeste do río Eo. Na súa vertente oeste nace o río Miño. Está formada por lousas paleozoicas. O seu monte máis alto é o monte Meira, de 896 m de altitude.
A Barraca, Celanova, Celanova
A Barraca é un lugar da parroquia de Celanova no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Cruceiro de Campos de Pazos
O cruceiro de Campos de Pazos localízase na praza de Campos de Pazos (Taragoña, Rianxo).
Vālmīki
Vālmīki (sánscrito en devanágari : वाल्मीकि, que significa « (Penitente) do formigueiro ») é un poeta indio lendario, nado hai sobre tres mil anos e autor segundo a tradición do Rāmāyana, que conta a epopea do príncipe Rāma cando partiu á procura de Sītā.
Cruceiro de Campos de Pazos
Características
O cruceiro ten plataforma e pedestal cuadrangulares, fuste tamén cuadrangular, con chafráns, capitel cuadrangular co ábaco de lados curvos e vértices chafranados, volutas, follas de acanto, querubíns e orlas vexetais. Carece de Crucifixo e Cristo, unicamente ten imaxe da Piedade sobre o capitel.
Vālmīki
Esta obra monumental composta de non menos de 24000 estrofas de catro versos, é unha das xoias da literatura india antiga, co Mahābhārata. Porén adoita datarse este poema a principio da era cristiá; a súa atribución a Valmiki provén de elementos internos ao texto (máis precisamente dunha parte recente onde o poeta aparece como personaxe). A tradición atribúe a Valmiki a invención do metro épico (śloka). Un sobrenome seu é Adi kavi, o Primeiro poeta.
Dinastía Romanov
A Dinastía Romanov (Ромaнов en ruso), foi unha familia de orixe lituano, establecida en Moscova dende o século XIV, e que accedeu ao trono en 1613 coa entronización de Miguel I, fillo do patriarca Filareto. A dinastía Romanov rexeu o país até a Revolución de 1917, na que os bolxeviques depuxeron a Nicolao II de Rusia, derradeiro tsar de Rusia.
Orixe
miniatura|Moeda dun [[rublo conmemorativa do terceiro centenario da dinastía Romanov (1913).]] O Patriarca Filareto, nado como Fiódor Nikitich Románov, era fillo de Nikita Románovich Zajarín-Yúriev, irmán de Anastasia Romanovna Zakharina-Iurieva, (dona e favorita de Iván IV "o terrible") e eran fillos de Román Zajarín-Yúriev (do cal procede o nome Romanov), fillo de Yuri Zajarievich Koshkin, fillo de Zajary Ivánovich Koshkin, fillo de Iván Fiódorovich Kobyla, de orixe lituano, que estaba ao servizo de Simeón I de Moscova, ao cal algúns fanos descendente de Xulio César.
A influencia alemá
Pedro impúxose a ambos tsares (o mesmo e Iván V), en 1689, e iniciou un reinado marcado pola modernización de Rusia, que impulso a colonización territorial e a fundación de San Petersburgo. Foi o primeiro monarca en adoptar o título de Tsar de todas as Rusias. Enviou a 55 soldados para a Garda xigante de Potsdam do reino de Prusia, cuxa estatura mínima era de 1,85 m, en agradecemento pola Cámara de Ámbar que Frederico Guillerme I de Prusia obsequioulle. Pedro cambiou a lei de sucesión, establecendo que cada monarca sería libre de escoller ao seu sucesor. Con todo el mesmo morreu antes de establecer quen sería o seu sucesor. Os boiardos escolleron a súa esposa, Catalina I (1725) como tsarina. Ao morrer esta, o Trono volveu ao liñaxe Romanov co seu neto Pedro II (1727) e no seu sobriña Ana Ivanovna (1730). Finalmente Iván VI, quen era alemán converteuse en Tsar. O Trono volveu aos Romanov coa filla de Pedro I, a Tsarina Isabel (1741). Con ela extinguiuse o liñaxe e, aínda que a dinastía conservou o nome de Romanov, de feito foi substituída pola Casa de Holstein-Gottorp.
A coroación de Pedro III (sobriño de Isabel) en 1761, reforzou a presenza alemá na Rusia imperial. Este Tsar sentía profunda admiración por Frederico II o Grande de Prusia, porque unha vez no poder concertou a paz na Guerra dos Sete Anos.
Conspiracións e caída
Unha conspiración da nobreza e do clero obrigou a Pedro III a abdicar, sucedéndolle a súa esposa, Catarina II de Rusia (nada en Prusia) 1762, quen usurpou o Trono ao seu fillo, Paulo I, aínda que lle designou para sucederlle no Trono. Paulo morreu asasinado nunha conspiración encabezaba polo seu fillo, o Príncipe Constantino en 1801. O Trono recaeu no neto de Catalina, Alexandre I (1801-1825), e despois no seu irmán, Nicolao I (1825-1855). Logo seguiuse a orde sucesorio normal de pais a fillos, con Alexandre II (1855-1881), Alexandre III (1881-1894) e Nicolao II (1894-1917).
O último Romanov
miniatura|esquerda|250px| Retrato oficial da familia imperial realizado en 1913. De esquerda a dereita: en pé a gran duquesa María e a tsarina [[Alexandra Fiodorovna Romanova|Alexandra; sentados as gran duquesa Olga, o tsar Nicolao II, a gran duquesa Anastasia, o tsarévich Alexei e a gran duquesa Tatiana.]] A dinastía Romanov comezou en 1613 cando Mijail Feodorovich foi electo soberano de toda Rusia. A dinastía chegou ao seu final 304 anos despois co asasinato de Nicolás II e a súa familia polos revolucionarios bolxeviques durante a revolución rusa e a guerra civil.
Nicolao II tiña unha débil personalidade e non estaba preparado para o seu futuro posto como tsar. Este home, quen soamente lle inspiraba a súa tranquila vida familiar, converteuse na cabeza dun enorme estado cheo de cambios logo da morte do seu pai. Nicoalo non tiña anticipado tal cambio en Rusia e sempre reaccionaba baixo presión dos eventos, demasiado tarde, ou torpemente. Ademais, el era consciente do principio santo da súa misión e que sempre defendería a monarquía cando as concesións fosen inevitables.
A esposa de Nicolao II era neta da raíña Vitoria de Inglaterra, a princesa Alix von Hessen-Darmstadt, quen se converteu en Alexandra cando se uniu á Igrexa Ortodoxa Rusa en preparación para a súa voda. Tiveron cinco fillos : as grandes duquesas Olga Nikolaevna Romanova (22), Tatiana Nikolaievna Romanova (21), María Nikolaevna Romanova (19), Anastasia Nikolaevna Romanova (17), e o tsarévich Alexei Nikolaevich Romanov (13).
O reinado de Nicolao II comezou con varias notas sinistras: Cando a futura tsarina Alexandra apareceu por primeira vez oficialmente en Rusia durante o funeral de Alexandre III, as persoas dixeron: «Ela chega detrás dun ataúde, ela traerá mala sorte». Un sinal para marcar a coroación dun novo tsar, era a tradición rusa de ofrecer comida e bebidas á xente. Cando Nicolás chegou ao trono, preto de 700.000 persoas estiveron reunidas no Jodynskoe para o celebrar, pero ocorreu un estoupido, matando 2000 persoas.
Os soldados imperiais manexaron esta impresión nove anos despois cando abriron fogo sobre un grupo de 120.000 traballadores, que marchaban para o Palacio de Inverno a protestar polas condicións dos traballos. Morreron miles de persoas tiroteadas nesa masacre, por iso a ese domingo denomínaselle Domingo Vermello.
O arresto dos Romanov
O goberno de Aleksandr Kerenskii inicialmente retivo á familia imperial baixo arresto domiciliario no seu palacio. As súas primeiras intencións eran mandalos en exilio a Inglaterra, pero o goberno non podería seguir facéndolle fronte ao crecemento de poder dos bolxeviques. Para o inverno de 1917, os bolxeviques prevaleceran sobre os maiores grupos revolucionarios e tiñan baixo o seu control Moscova e San Petersburgo. Moi pronto, estableceron un goberno.
Nicolao foi o último Tsar de Rusia, sendo destronado pola Revolución de febreiro, producida no marco da primeira guerra mundial. Logo da Revolución de outubro, os bolxeviques fusilaron á familia imperial en Ekaterinburgo (Urais) en 1918.
Trala perda do poder
Despois do asasinato de Miguel IV en Perm e de Nicolao II e o seu fillo Alexei Nikolaevich en Ekaterinburgo (1918) iníciase un gran conflito familiar por establecer a quen corresponden os dereitos de sucesión ao trono de Rusia. O primo de Nicolao II, o Gran Duque Cirilo Vladimirovich (1876–1938), converteuse no varón agnado da dinastía e pretendente ao trono. En 1924, no exilio, proclamouse Tsar de todas as Rusias. O seu único fillo varón, o Príncipe Vladimir Kirilovich de Rusia, morreu en Miami en 1991, a filla de leste: María Vladimirovna retomou os seus dereitos. Os demais descendentes varóns da dinastía están congregados nunha Asociación da Familia Romanov, cuxo xefe é o Príncipe Nicolao Romanovich Romanov, nacido en 1922 e residente en Suíza.
Durante anos especulouse que Anastasia, unha das fillas de Nicolao, sobrevivira á revolución. Incluso unha muller chamada Anna Anderson alegaba que ela era Anastasia. Aínda que mediante a técnica de análise de ADN mitocondrial descartouse que esta muller fose a princesa. miniatura|center|900px|Árbore xenealóxico dos Romanov desde Catalina a Grande e Pedro III.
Confirmación da morte de toda a familia Romanov
Na madrugada do 18 de xullo de 1918, o tsar, a súa familia e catro fieis servintes son levados ao soto da casa Ipatiev, onde están retidos desde abril. Nicolao II abdicara en marzo do ano anterior trala revolución de febreiro. Foi expulsado primeiro a Tobolsk, nos Urais, e despois a Ekaterinburgo. Prohibíraselle levar as ombreiras que ostentaban o seu rango e tivo que soportar como os sentinelas facían debuxos obscenos para ofender ás súas fillas.
Aquela madrugada do 17 de xullo, temendo que o exército branco fiel ao tsar intentase liberalo, os soviets dos Urais que os teñen cativos fusilan a toda a familia e aos seus catro serventes.
Ao parecer, os verdugos tiñan instrucións de mutilar e esconder os corpos para que non puidesen ser recoñecidos. «Algúns dos ósos estaban queimados», informou por correo electrónico Walther Parson, do Instituto de Medicina Legal de Innsbruck (Austria), que estudou os restos. «As mostras estaban gravemente descompostas e mostraban signos que poden explicarse por agresión química» como acedo sulfúrico.
A ocultación dos cadáveres alimentou as especulacións sobre a posible supervivencia e fuga do tsarévich Alexei ou algunha filla do tsar. En 1991 fíxose público o achado dunha fosa en Ekaterinburgo con restos que podían ser da familia do tsar. As análises xenéticas demostraron entón que se trataba de ósos e dentes de nove acodes: o tsar Nicolao II, a tsarina Alexandra, tres das súas fillas e os catro serventes. Lonxe de tranquilizar os rumores, o achado alimentou novas especulacións ao non haberse atopado á cuarta filla do tsar nin ao tsarévich Alexei.
En xullo de 2007 atopouse unha segunda fosa con máis restos a uns 60 metros da primeira. As análises xenéticas destes novos restos son inequívocos. Segundo os resultados presentados en PLoS ONE, trátase de ósos e dentes de dúas persoas. Unha é un mozo de entre 12 e 15 anos cun cromosoma E igual que o do tsar Nicolao II e un ADN mitocondrial igual que o da tsarina Alexandra: só pode tratarse do seu fillo, o tsarévich Alexei, executado aos 13 anos. A outra persoa é unha moza de entre 15 e 19 anos cun ADN mitocondrial igual ao da tsarina e as súas outras tres fillas achadas en 1991: tanto podería ser Anastasia –que tiña 17 anos– como María que tiña 19. No 1 de outubro de 2008, a Corte Suprema da Federación Rusa declarou que Nicolao II e a súa familia foran vítimas da represión política e rehabilitaronos.
Para asegurarse de que os restos son efectivamente da familia imperial rusa, os investigadores han cotexado o ADN mitocondrial da tsarina e os seus fillos cos do duque de Edimburgo –consorte da raíña Isabel II do Reino Unido– e confirmaron que coinciden. Han cotexado o cromosoma E do tsar e o tsarévich co dun descendente vivo da familia e confirmaron que tamén coinciden. E cotexaron o ADN do tsar co dunha mancha de sangue que quedou na camisa que levaba cando foi atacado no Xapón en 1891 e que foi conservada como reliquia: a coincidencia é total. «Misterio resolto –conclúen en Plos One–: ningún membro da familia sobreviviu á execución na madrugada do 17 de xullo de 1918».
Romanov asasinados
Os outros membros da Familia Imperial asasinados durante a Revolución rusa polos bolxeviques
Descendentes asasinados dos Romanovs:
Froita seca
As froitas secas poden considerarse como un simple aperitivo, e nalgunhas cociñas do mundo empréganas como ingredientes na elaboración dalgúns pratos.
Proceso de secado
O proceso de deshidratación ou secado ten dúas finalidades:
Mediante el, chégase a reducir o contido de humidade na carne da froita até chegar a un 20 % do seu peso.
O proceso destrúe algunha cantidade de vitamina C.
Algunhas froitas sécanse con trazas de dióxido de xofre para darlles unha cor rechamante, como no caso dos pexegos e albaricoques nos chamados orejones en castelán, que adoitan ter unha coloración alaranxada debido a este aditivo.