cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comportamento en fervenza en redes
A mudanza de comportamento
Do total de veciños (1) de V, unha parte p ten o comportamento A (azul), e a outra parte (1-p) ten o comportamento B (vermello), se V ten d veciños, entón a parte pd adopta A e a parte (1-p)d adopta B, (ver Figura 1). Polo tanto, se V escolle A, recibirá un beneficio de pda, mais se V escolle B, entón recibirá un beneficio de (1-p) db. miniatura|Nós veciños a V.
Así, A será a mellor escolla se,
Despexando p obtense:
O termo da dereita da ecuación chámase como q,
Onde q é a Regra Límite. Dise entón que, se polo menos unha fracción q=b/(a+b) dos seus veciños segue o comportamento de A, entón V debe tamén seguir A.
Deste xeito é posible saber en cada intre cal é o comportamento que segue cada nó en cada instante. Esta mudanza de comportamento vai depender da estrutura da rede, da escolla dos adoptantes iniciais, e tamén do valor de q (Regra Límite) que os nós empregan para decidir se mudan para A, isto é, os beneficios.
Comportamento en fervenza e mercadotecnia viral
Considerando un subconxunto de adoptantes iniciais que comezan cun novo comportamento A dentro da rede, namentres que os outros nós comezan con comportamento B. Entón, avalíase repetidamente a decisión de mudar de B a A, utilizando a Regra Límite q. Se a fervenza resultante da adopción de A fai que cada nó pase de B a A, entón dise que o conxunto de adoptantes iniciais provoca unha fervenza completa no límite q, caso contrario a fervenza será incompleta.
O proceso de comportamento en fervenza de A é capaz de espallarse nun conxunto de nós sempre que haxa suficiente densidade de conectividade interna, mais non será quen de alcanzar toda a rede sempre e cando a densidade diminúa. Un exemplo poden ser os diferentes puntos de vista dos fumadores e dos non fumadores en comunidades adxacentes ou os diferentes estilos de películas, para os rapaces ou adolescentes que ocupan as salas de cine. Tratase de grupos de gran cohesión que teñen opinións comúns.
Mais existen algunhas tácticas que poden ser útiles cando dous comportamentos compiten. Por exemplo, tratándose de dúas empresas o que unha pode facer para superar a outra é elevar a calidade de seu produto lixeiramente, ou baixar o prezo de venda, iso equivale a mudar a recompensa, o beneficio. A Regra Límite resultante, beneficia a dita empresa, facendo que o equilibrio se quebre no seu favor e o seu comportamento avance. Outra táctica consiste en convencer a un pequeno número de persoas-chave na parte da rede que usa o comportamento B para alternar cara A, a escolla destas persoas, basicamente a súa posición, ten que ser coidadosa para poder obter unha fervenza novamente.
Matriarcado
O mito do matriarcado en Galiza
No encontro Mulleres e antropoloxía en Galicia no Consello da Cultura Galega en 2019 consideraron que houbo un imaxinario en Galicia de que houbera un matriarcado en Galiza que aínda estaba presente na opinión pública a esa altura.
Comportamento en fervenza en redes
Comportamento en fervenza e mercadotecnia viral
Así, "a mercadotecnia viral utiliza con éxito as redes sociais para a adopción de algúns servizos", por exemplo: "Google AdSense axuda aos vendedores a alcanzar os compradores con publicidade segmentada".
Roger Foulon
Roger Foulon, nado en Thuin o 3 de agosto de 1923 e finado no mesmo lugar o 23 de febreiro de 2008, foi un escritor belga en lingua francesa autor de máis de 120 títulos de diversos xéneros. Dende 1999 é membro de l'Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique.
Chiclana de la Frontera
miniatura|300px|dereita|Castelo de Sancti Petri. Chiclana de la Frontera é unha cidade española situada na provincia de Cádiz, en Andalucía. Atópase na comarca da Baía de Cádiz da cal dista 25 quilómetros. A fundación da actual Chiclana produciuse no ano 1303, cando o rei Fernando IV de Castela entregou as terras á Casa de Medina Sidonia. O actual casco urbano levantouse durante o século XVIII. Na guerra da Independencia española produciuse a batalla de Chiclana entre franceses e aliados anglo-españois. Hoxe en día, a economía de Chiclana depende dunha industria moderna e do turismo, especialmente das praias e dos campos de golf asentados fundamentalmente no Novo Sancti Petri, urbanización que conta co maior número de prazas hoteleiras da provincia de Cádiz e de toda a Costa da Luz.
O termo municipal fai fronteira polo norte cos concellos de San Fernando e Puerto Real; pola costa cara ó sur con Conil de la Frontera e por terra limita con Medina Sidonia e unha pequena parte de Vejer de la Frontera. O concello contaba en 2016 cunha poboación de 84 680 persoas. e ten unha densidade de poboación de 400 hab/km². Atópase a unha altitude de 11 msnm.
Vélez-Málaga
Vélez-Málaga é un municipio da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía, España. É a capital da comarca da Axarquía, a sede da Mancomunidade de Municipios Costa do Sol-Axarquía e a cabeza do partido xudicial que leva o seu nome. Goza do título de cidade desde o ano 1487.
Con 78 890 habitantes segundo o censo de 2016 (INE), Vélez-Málaga é o terceiro municipio da provincia en canto a poboación. Esta atópase dispersa en varios núcleos urbanos, numerosas urbanizacións costeiras e casaríos no interior. O seu termo municipal abarca unha superficie de 158 km² que se estenden pola veiga do río Vélez e as montañas circundantes, abríndose cara ao Mediterráneo polo sur.
O nome de Vélez-Málaga aparece no Quixote da Mancha: ¡Grazas sexan dadas a Deus, señores, que a tan boa parte conduciunos!, porque, se eu non me engano, a terra que pisamos é a de Vélez Málaga.
Ucraína no Festival de Eurovisión
Ucraína participou 12 veces no Festival de Eurovisión, facendo o seu debut no festival do 2003 no que obtivo o posto 14. Na súa segunda participación no 2004 obtivo a vitoria grazas a cantante Ruslana e o seu Wild Dances. A capital ucraína acolleu o festival de 2005.
Ucraína rematou en varias ocasións no segundo posto, como en 2007 con Verka Serduchka, en 2008 con Ani Lorak, e no Festival de Eurovisión 2013 rematou terceira coa cantante Zlata Ohnevych.
Entre 2004 e 2014 rematou no top ten en oito ocasións. Xunto con Romanía, Acerbaixán, Rusia e Grecia, Ucraína nunca perdeuse unha final desde a introdución das semifinais no ano 2004.
Ucraína non participará no Festival de Eurovisión 2015 por causa da guerra civil neste país.
Votacións
miniatura|dereita|250px|[[Ruslana, a ganadora do Festival de Eurovisión 2004 en Istambul.]]
miniatura|dereita|250px|Tina Karol en Atenas ([[Festival de Eurovisión 2006|2006)]] miniatura|dereita|250px|[[Verka Serduchka en Helsinqui (2007).]] miniatura|250px|[[Ani Lorak en Belgrado (2008).]] miniatura|250px|[[Svetlana Loboda en Moscova (2009).]]
miniatura|dereita|250px|[[Zlata Ohnevych en Malmö (2013)]] miniatura|dereita|250px|[[Maria Yaremchuk en Copenhague (2014)]]
Finais
Ucraína deu máis puntos a:
Semifinais
Ucraína recibiu máis puntos de:
Ucraína deu máis puntos a:
1 de abril
O 1 de abril é o 91º día do ano do calendario gregoriano e o 92º nos anos bisestos. Quedan 274 días para finalizar o ano. É o Día dos enganos en Galiza e noutros países; di o refrán "O un de abril van os burros onde non deben ir".
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Edmond Rostand.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Leonor de Aquitania.
Outros
Os 366 días do ano
Linguas altaicas
As linguas altaicas foron unha proposición de familia lingüística de Siberia e Eurasia central, hoxe en día amplamente desacreditada.
Varias versións incluíron as familias turcas, mongólicas, tungús e ás veces o coreano e máis as linguas xapónicas. Estas linguas son faladas nun amplo arco que se estende dende o nordeste de Asia por Asia Central ata Anatolia e Europa oriental. O grupo é nomeado após a cordilleira de Altai de Asia Central.
Outra vista acepta Altaic como familia válida mais inclúe nel só as linguas turcas, mongólicas e tungús. Esta vista estaba xeneralizada antes do 1960 mais xa case non dispón de seguidor entre os especialistas hoxe en día. A agrupación estendida, incluíndo coreano e ás veces xaponés, chegou a denominarse como "Macro-Altaica", o que levou á creación dunha agrupación máis pequena, a "Micro-Altaica". A maioría dos defensores da familia altaica continúa aínda a apoiar a inclusión do coreano.
Richard Bowdler Sharpe
Richard Bowdler Sharpe, nado en Londres o 22 de novembro de 1847, e finado o 25 de decembro de 1909, foi un zoólogo inglés especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
Estudou en Brighton, Peterborough e Loughborough. Á idade de dezaseis anos comezou a traballar para Smith & Sons en Londres.
En 1864 comezou o seu primeiro traballo ornitolóxico, unha monografía sobre os martiños peixeiros (1868-1871). En 1867 Sharpe obtivo o posto de bibliotecario da Sociedade Zoolóxica de Londres, recomendado por Osbert Salvin ey Philip Sclater.
Á morte de George Robert Gray en 1872 ingresou no Museo Británico como axudante maior na Sección de Zooloxía, encargándose da colección de aves. Foi conservador asistente deste Museo desde 1895, permanecendo neste posto até a súa morte, o 25 de decembro de 1909 a causa dunha pulmonía.
Sharpe foi un dos fundadores, en 1892, do British Ornithologists' Club, e revisou o boletín que esta organización editaba. Escribiu trece, é dicir, case a metade dos 27 volumes do Catálogo de Aves do Museo Británico (1874-1898).
Abreviatura
A abreviatura Sharpe emprégase para recoñecer como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ramala
Ramala (en رام الله, "Rāmallāh" ; componse de “Ram,” unha palabra aramea, que significa “lugar alto ou montaña” e “Allah”, palabra árabe para Deus: literalmente significa "Altura de Deus") é unha cidade palestina no centro de Cisxordania, a 10 quilómetros ao norte de Xerusalén, xunto a Al-Bira. Actualmente é a capital da Autoridade Nacional Palestina. Cunha poboación dunhas 300.000 persoas, incluíndo a poboación veciña de Al-Bira, Ramala foi tradicionalmente unha cidade cristiá, pero hoxe en día a maioría da poboación é musulmá, os cristiáns son unha importante minoría.
Xeografía e clima
Este lugar goza dun clima mediterráneo, cun verán seco e un inverno suave e chuvioso, con neves ocasionais. A media de precipitacións de Ramala é de 694 mm (precipitacións mínimas de 307 mm e máximas de 1591 mm).
Economía
miniatura|dereita|200px|Centro comercial Dunia, en construción en [[2010]] miniatura|250px|Sede central do [[Autoridade Monetaria Palestina|Banco de Palestina en Ramala.]] Ramala é a capital da Autoridade Nacional Palestina e é a sede das ONG máis importantes e das embaixadas. Os centos de millóns de dólares de axuda internacional que flúen na cidade impulsaron a economía de Ramala, especialmente tralo fin da Segunda Intifada.
En novembro de 2009, Tony Blair dixo ao New York Times que "hai máis esperanza para os palestinos do que moitos creen."
O boom da construción en Ramala é un dos signos máis evidentes do crecemento económico de Cisxordania, estimado nunha taxa anual dun 8%. Isto atribuíuselle á relativa estabilidade e ás doazóns occidentais á Autoridade Nacional Palestina. A crecente economía de Ramala atrae a palestinos doutras partes de Cisxordania onde hai menos emprego. O casco urbano quintiplicouse dende o 2002.
No ano 2010 Ramala converteuse no principal centro económico e político dos territorios baixo o control da Autoridade Nacional Palestina. Co boom da construción nos primeiros anos do século XXI construíronse apartamentos e hoteis de cinco estrelas, especialmente no barrio de Al-Masyoun. En 2010, "máis de cen empresas" palestinas trasladáronse a Ramala dende Xerusalén Leste, xa que “Aquí pagan menos impostos e teñen máis clientes.
ASAL technologies, unha compañía informática en Ramala, ten 120 empregados e está á espera dun "crecemento exponencial."
Cultura
miniatura|Mausoleo de [[Yasser Arafat.]] Ramala está considerada a cidade palestina máis próspera e cultural, así como a máis liberal, e é o fogar dunha serie de populares activistas palestinos, poetas, artistas e músicos. Ten unha animada vida nocturna, con moitos restaurantes, bares e discotecas.
Ten o único centro cultural de palestina, con salas de conferencias, de exposición ou cines. Organizouse aquí o primeiro festival de cine en Ramala, en 2004
Vestimenta palestina
Ata 1940, as roupas tradicionais palestinas reflectían a situación económica e civil da muller e do seu lugar de orixe, segundo a tea, a cor ou os bordados.
Cidades irmás
Ramalah está irmandada con:
Os Cachopos, O Pao, Gomesende
Os Cachopos é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller.
A Ponte de Domingos Flórez
A Ponte de Domingos Flórez (en castelán e oficialmente Puente de Domingo Flórez, e tradicionalmente só A Ponte) é un concello da provincia de León que cobre unha superficie de 59,18 km², en que viven 1.458 persoas (INE 2020), cunha densidade de poboación de 24,6 hab./km². É un dos 48 concellos da Galicia estremeira, a área galegofalante situada fóra da comunidade autónoma de Galicia.
Xeografía
esquerda|miniatura|Vista da aldea de Salas da Ribeira, entre a estrada [[N-536 e o río Sil.]] A Ponte sitúase ao longo do curso baixo do río Cabreira, que desauga no río Sil á súa chegada á capital municipal. Só na parte oeste do concello se abre unha veiga, sobre socalcos fluviais do Sil, que se estende ata Salas, o que xustificou que antigamente esta zona se chamase A Ribeira.
Segundo a división administrativa actual, A Ponte pertence á comarca de Cabreira e está considerada a capital da Cabreira Baixa. Durante a Idade Media, a Cabreira comprendía exclusivamente o que hoxe se coñece como Cabreira Alta (o actual concello de Truchas), mentres que A Ponte formaba parte, canda os actuais concellos de Castrillo de Cabrera e Benuza, da bisbarra coñecida como a Ribeira, cunha extensión de 289 km².
Cómpre non confundir, por tanto, as denominacións tradicionais da Ribeira e da Ribeira de Escontra, porque se refiren a áreas distintas e só o concello da Ponte pertencería ás dúas. Polo significado da palabra "ribeira", é claro que a razón destes topónimos está vencellada a un río. No caso da Ribeira que abrangue os devanditos tres concellos, o curso fluvial de referencia é o río Cabreira. A antiga xurisdición da Ribeira de Escontra, pola súa parte, coincide practicamente só co termo municipal da Ponte, que ten todo o seu límite occidental demarcado polo máis caudaloso Sil, nunha especie de canón moito máis largo que o encaixado val do río Cabreira, o que dá verdadeiro sentido ao apelido "de Escontra" (tanto na acepción de dirección cara a Galicia como na de oposición a Galicia).
Para cruzar dunha banda á outra do río, fíxose uso por ben tempo de barcas (as barcas de Quereño), até que nos inicios do século XX, unha familia asentada en Quereño, os López, construíron unha ponte colgante sobre o Sil, cobrando unha portaxe por pasar.
O trazado da antiga estrada entre Ourense e Ponferrada pasaba pola vila, para o que se construíu unha ponte sobre o río Cabreira.
Toponimia
miniatura|A ponte vella que dá nome á vila. Porén, non é ningunha destas pontes a que dá nome ó lugar. O topónimo está documentado desde o século XIII, grazas á construción dunha pequena ponte sobre as augas do río Cabreira, aínda en pé no núcleo máis antigo da vila, e algo afastada da estrada nacional.
As terras do Bierzo e Valdeorras dependían desde o século XI dos Flórez, pertencentes á poderosa familia Froilaz. Un deses señores, Domingos Flórez tiña colleitas e herdades na rexión, polo que precisaba moverse a ambos os lados do río Cabreira. Mandou contruír a ponte, que permitía que o gando dunha beira do río pastase na outra e, por extensión, facilitou a comunicación coa contorna. Como era tradición naquela altura, a vila da Ponte adoptou o nome dun dos seus rexedores.
Entidades de poboación
O municipio da Ponte de Domingos Flórez está constituído polos seguintes lugares ou núcleos de poboación. Amósanse o nome tradicional en galego e mais o oficial entre parénteses cando non coinciden.
Pioneer 4
Pioneer 4 foi unha misión espacial lanzada o 3 de marzo de 1959 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica.
Características
Pioneer 4 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. Uns meses antes lanzárase a Pioneer 3, que debido a unha potencia insuficiente do foguete portador reentrou na atmosfera terrestre unhas horas despois do lanzamento. Pioneer 4 foi lanzada con éxito e converteuse na primeira nave estadounidense en escapar da gravedade terrestre e entrar en órbita heliocéntrica.
Nave
Pioneer 4 estabilizábase mediante xiro e tiña forma de cono, con 51 cm de altura e 23 cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50 °C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30.000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0,5 kg que proporcionaba un sinal de 0,1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960,05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150 cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 4 das 30 r.p.m. orixinais a 6 r.p.m. dez horas despois do lanzamento.
Perfil da misión
Pioneer 4 foi lanzada o 3 de marzo de 1959 desde Cabo Cañaveral nunha traxectoria que a levou a pasar a uns 60.000 km da superficie lunar o 4 de marzo ás 22:25 GMT e a unha velocidade de 7230 km/h, enviando datos da radiación ó longo da traxectoria e servindo para adquirir experiencia no seguimento de naves a grandes distancias. A distancia á que pasou da Lúa foi demasiada como para disparar o sensor fotoeléctrico. A nave foi seguida durante 82 horas ata unha distancia de 655.000 km. Chegou ao perihelio o 18 de marzo ás 1:00 GMT e segue en órbita solar.
Galan Erilich
Galan Erilich foi o rei dos pictos dende o ano 510 até o 522.
A lista de reis da Crónica picta cita quince anos de reinado entre Drest II e o reinado conxunto Drest III e Drest IV.
Aeroporto de Corfú-Ioannis Kapodistrias
O aeroporto internacional de Corfú, "Ioannis Kapodistrias" (IATA: CFU, ICAO: LGKR) é un aeroporto na illa grega de Corfú. Opera tanto voos regulares como chárter cara varias cidades europeas. O tráfico no aeroporto chega ao seu pico durante a estación de verán, entre os meses de abril e outubro. O aeroporto Ioannis Kapodistrias, chamado así por Ioannis Kapodistrias, diplomático do Imperio Ruso e primeiro xefe de estado da Grecia independente. Atópase situado a uns 2 km ao sur da cidade de Corfú e a medio quilómetro ao norte de Pontikonisi.
Historia
O aeroporto fundouse en 1937. Durante a segunda guerra mundial foi usado polas forzas alemás e italianas como base para avións de transporte e de caza. Durante a guerra a lonxitude da pista era de 600 metros. A finais de abril de 1949 a súa lonxitude chegou aos 800 metros. En 1951 aumentaríase ata os 1 260 para poder operar con avións de maior tamaño. A seguinte e derradeira extensión da pista comzou en 1957 e completouse dous anos despois, chegando aos 2 373 metros de lonxitude.
O primeiro voo comercial no aeroporto tivo lugar o 19 de abril de 1949 dende Atenas operado por TAE Greek National Airlines. O 2 de setembro de 1950 HELLAS tamén comezou a operar en Corfú. No ano 1962 construíuse unha pequena terminal de pasaxeiros, que no presente aínda é usada polo Aeroclube de Corfú. En abril de 1965 o aeroporto tivo o seu primeiro voo internacional, operado por Olympic Airlines. A construción da nova terminal de pasaxeiros comezou en 1968 e rematou en 1972.
En decembro de 2015 completouse a privatización do aeroporto de Corfú, xunto con outros 13 aeroportos rexionais de Grecia, coa sinatura do acordo entre Fraport AG/Copelouzos Group e o Fondo de Desenvolvemento de Activos da República Helénica, un fondo de privatización estatal. Segundo o acordo, a empresa conxunta operaría os 14 aeroporto durante 40 anos dende o 11 de abril de 2017.
Aeroliñas e destinos
miniatura|300px|[[Airbus A320 de Aegean Airlines aterrando en Corfú]] miniatura|300px|[[Airbus A319 de easyJet tras aterrar en Corfú]] miniatura|300px|[[Airbus A319 de Germania aterrando en Corfú]] miniatura|300px|[[Boeing 737 de SmartWings engalando de Corfú]]
Aapo Ilves
Aapo Ilves (en võro: Ilvese Aapo), nado o 20 de outubro de 1970 en Räpina, é un escritor estoniano que escribe en estoniano, võro e seto.
Traxectoria
Compo letrista escribiu as letras de dúas cancións que Estonia enviou a Eurovisión "Tii" en 2004 e Kuula en 2012. Contribuíu con varios xornais estonianos, como o infantil Täheke e co único periódico en lingua võro Uma Leht.
Edwin de Northumbria
Edwin (tamén coñecido como Eadwine, Ēadwine ou Æduini en inglés antigo), nado c. 586 e finado o 12 de outubro de 633, foi rei de Deira e de Bernicia, coñecidos máis tarde conxuntamente baixo o nome de Northumbria. O seu reino durou desde 616 até a súa morte. Converteuse ao cristianismo e foi bautizado no ano 627. Tras a súa morte na Batalla de Hatfield Chase foi venerado como santo.
Edwin foi fillo de Aella, rei de Deira. A súa irmá Acha estivo casada con Aethelfrith, rei do veciño reino de Bernicia. Foi tío de Hereric (morreu c. 604), o cal foi pai da abadesa Hilda de Whitby e Hereswith, esposa do irmán do rei Anna de Anglia Oriental.
Infancia e exilio
A Crónica Anglosaxoa conta que despois da morte de Aella un tal Aethelric asumiu o poder. A identidade exacta de Aethelric é incerta. Puido ser un irmán de Aella, un irmán máis vello de Edwin, un nobre calquera, ou o pai de Aethelfrith. O mesmo Aethelfrith foi tamén probabelmente rei de "Northumbria" (Deira e Bernicia xuntos) desde non despois de 604. Durante o reino de Aethelfrith, Edwin estivo no exilio. A localización do seu temperán exilio como neno é descoñecida, pero algúns relatos de Rexinaldo de Durham e Godofredo de Monmouth, sitúan a Edwin no Reino de Gwynedd, acollido polo rei Cadfan ap Iago, o que explicaría o posterior conflito entre Edwin e o seu suposto irmán adoptivo Cadwallon. Sobre os anos 610 atopábase en Mercia, baixo a protección do rei Cearl, con cuxa filla Cwenburg casou.
Sobre o ano 616, Edwin atopábase en Anglia Oriental, agora baixo a protección do rei Raedwald. O monxe historiador Beda conta que Aethelfrith quería que Raedwald asasinase a Edwin, o seu indesexado rival, e que Raedwald estivo en disposición de facelo, de non ser porque a súa esposa o persuadiu xusto a tempo. Pola contra, Raedwald enfrontouse a Aethelfrith nunha batalla preto do río Idle en 616, na cal Aethelfrith, e o fillo de Raedwald, Raegenhere, morreron. Edwin foi coroado rei de Northumbria, nomeando a Raedwald como Bretwalda; os fillos de Aethelfrith exiliáronse a Dalriada e Pictavia. O feito de que Edwin se fixese co poder, non só da súa terra natal, Deira, senón tamén de Bernicia, puido deberse ao apoio de Raedwald, de quen probabelmente seguiu sendo súbdito a principios do seu reinado. O reinado de Edwin marca unha interrupción no férreo dominio de Northumbria polos bernicianos.
Edwin como rei
miniatura|468x468px|Reinos de Inglaterra circa 600. Coa morte de Aethelfrith, e do poderoso Aethelberht de Kent no mesmo ano, Raedwald e o seu aliado Edwin estaban nunha boa posición para se faceren co dominio de toda Inglaterra, e así o fixo Raedwald até a súa morte, unha década despois. Edwin anexionou o pequeno reino britano de Elmet despois da morte do seu rei Ceretic. Elmet fora probabelmente un reino vasalo de Mercia e a partir dese momento, de Edwin. O reino de Lindsey, moito máis extenso, foi sometido probabelmente despois de c. 625, tras a morte do rei Raedwald.
Por esas datas Edwin e Eadbald de Kent eran aliados, e como a súa primeira esposa Cwenburg xa morrera, Edwin expúxose casar coa irmá de Eadbald, Aethelburg de Kent. Segundo Beda, Eadbald só aceptaría que a súa irmá casase con Edwin se este se convertía ao cristianismo. O matrimonio da merovinxia Berta con Aethelberht de Kent, os pais de Eadbald, resultara na conversión ao cristianismo de Kent, e o de Aethelburg con Edwin faría o mesmo en Northumbria.
A expansión cara a occidente de Edwin puido comezar a principios do seu reinado. A principios dos anos 620 hai evidencias dunha guerra entre Edwin e Fiachnae mac Báetáin de Dál nAraidi, rei de Ulaid en Irlanda. Sábese que existiu un poema, perdido posteriormente, que facía reconto das campañas de Fiachnae contra os saxóns, e os anais Irlandeses relatan a toma ou asedio de Bamburg, en Bernicia, nos anos 623-624. A morte de Fiachnae no ano 626, a mans do seu homónimo, Fiachnae mac Demmáin dos Dál Fiatach, e a morte deste un ano despois na batalla contra Dalriada, probabelmente facilitaron a Edwin as súas conquistas na provincia marítima de Irlanda.
A casa real mudábase regularmente dunha “cidade real” a outra, consumindo a comida ofrecida polos súbditos, cobrando tributo das facendas, dispensando xustiza, e asegurándose de que a autoridade real se fixese presente por todo o reino. As cidades reais nos tempos de Edwin foron, entre outras, Yeavering en Bernicia, onde se descubriron rastros dun anfiteatro feito de madeira; Campodunum en Elmet (quizais Barwick), Sancton en Deira e Goodmanham, o lugar onde o sacerdote pagán Coifi destruíu os ídolos, segundo Beda. O reino de Edwin incluía as cidades romanas de York e Carlisle, e parece ser que ambas foron de importancia no século VII, aínda que non está claro se a vida urbana continuou durante este período.
A conversión de Edwin ao Cristianismo
Ademais, a influencia da raíña Aethelburg non pode ser ignorada xa que, sendo da dinastía merovinxia, era cristiá e evanxelizadora por natureza e, por tanto, tal e como o fixo a súa nai co seu pai, tería a intención de converter a Edwin. Tamén houbo cartas que o papa Bonifacio V mandou a Edwin e a Aethelburg, o que demostra o esforzo do papa en cristianizar a illa. Dado que Kent estaba baixo influencia dos francos, estes estaban tamén interesados en converter aos seus parentes xermánicos, e en estender o seu poder e influencias. Beda fai referencia ao bautizo de Edwin e dun dos seus comandantes, o 12 de abril de 627. O fervor de Edwin, segundo Beda, levou a que o fillo de Raedwald, Eorpwald tamén se convertese ao cristianismo.
Edwin como Rei Supremo
O primeiro obstáculo para Edwin veu pouco despois do seu matrimonio e alianza con Kent, en Canterbury no verán de 625. Ao ofrecer a súa protección a reis menores, como o rei de Wight, Edwin arruinou as ambicións de Cwichelm de Wessex. A resposta de Cwichelm foi mandar un asasino, como xa se comentou. Edwin non reaccionou inmediatamente a esta afronta, o que suxire que, ou ben se sentía incapaz de facelo, ou que a descrición que Beda fai del como líder indeciso era certa. Despois do infrutuoso intento de asasinato, Edwin comprometeuse a se converter ao cristianismo se daba derrotado a Cwichelm.
Edwin foi o rei máis poderoso dos gobernantes anglosaxóns desde 627 até a súa morte, reinando en Bernicia, Deira, gran parte de Mercia, a Illa de Man e Anglesey. A súa alianza con Kent, a debilidade de Wessex e as súas recentes vitorias déronlle poder e autoridade. O imperium, como Beda o chamou, que Edwin posuía foi logo asimilado ao concepto de Bretwalda, inventado posteriormente polos reis saxóns no século IX.
Como símbolo da súa autoridade sobre os outros reis, Edwin adoitaba soster unha tufa (un feixe de ás nunha xavelina ou lanza, unha insignia militar de orixe romana) que lle confería popularidade e respecto. Tamén recibía tributo dos príncipes de Gales. Baixo a súa soberanía as leis foron tan respectadas que, tal como testemuña Beda o Venerable, se dicía que unha muller podería viaxar a través da illa cun bebé no seu peito sen temor de ser insultada.
O suposto medio irmán de Edwin Cadwallon aparece na historia c. 629, pero Cadwallon foi derrotado e, ou ben se rendeu á autoridade de Edwin ou se exiliou. Coa derrota de Cadwallon, a autoridade de Edwin parece haberse mantido estábel por varios anos, ata que Penda de Mercia e Cadwallon se rebelaron contra el en 632-633.
Morte e legado
Edwin foi derrotado por Penda e Cadwallon na batalla de Hatfield Chase no outono de 633, perdendo a vida. Dos dous fillos maiores que Edwin tivo con Cwenburg de Mercia, Osfrith morreu tamén en Hatfield Chase, e Eadfrith foi capturado por Penda de Mercia e asasinado un tempo despois.
Os seus restos foron levados a Whitby, pero a súa cabeza, posto que foi decapitado, levouse á igrexa de Saint Peter, en York, onde aínda se atopa.
Despois da morte de Edwin, a raíña Aethelburg e Paulino de York, volveron a Kent, levando consigo ao seu fillo Uscfrea, á súa filla Eanflæd de Deira, e ao fillo de Osfrith, Yffi, para exiliarse con eles. Uscfrea e Yffi foron enviados á corte de Dagoberto I, rei dos francos, parente de Aethelburg, pero morreron pouco despois. Eanflæd viviu para casar co seu primo, o rei Oswiu de Northumbria, fillo de Acha e Aethelfrith. Tamén se converteu en santa, do mesmo xeito que os seus pais.
O reino de Edwin foi dividido despois da súa morte. O seu sucesor foi Osric, fillo do tío paterno de Edwin Aelfric, en Deira, e por Eanfrith, fillo de Aethelfrith e a irmá de Edwin Acha, en Bernicia. Os dous convertéronse ao paganismo, e os dous foron asasinados por Cadwallon. Posteriormente, o irmán de Eanfrith, Oswald derrotou e deu morte a Cadwallon e uniu a Northumbria unha vez máis. Desde ese momento, con excepción de Oswine fillo de Osric, o poder de Northumbria estivo en mans dos idaneses, os descendentes de Ida de Bernicia, até mediados do século XIII.
Despois da súa morte, Edwin foi venerado como santo por algúns, aínda que o seu culto foi substituído en gran medida polo máis popular culto a Oswald, quen foi asasinado en 642. Ambos morreron en batalla a mans de inimigos comúns, os britanos e os pagáns de Mercia, o que fixo que ambos fosen vistos como mártires polos anglos; Con todo, o trato que Beda dá a Oswald demostra que o percibía como un santo indiscutíbel, un status que non lle conferiu a Edwin.
O recoñecemento de Edwin de Northumbria procede en gran parte das referencias de Beda, escritas desde o punto de vista inglés e cristián, e baséase principalmente na súa traballosa conversión ao cristianismo. O seu reino unido do norte non sobreviviu á súa morte, nin tampouco o proselitismo ao cristianismo do seu reino, xa que os seus sucesores renunciaron ao cristianismo e reconvertéronse á súa primitiva relixión pagá. Cando se compara o reinado de Edwin co do seu cuñado pagán Aethelfrith, ou co dos fillos de Aethelfrith, ou co do pagán Penda de Mercia, ponse de manifesto que a súa figura non era tan importante na primeira metade do século VII. Poida que os feitos máis significantes do reinado de Edwin fosen as súas derrotas, o apoxeo de Penda e Mercia, e o retorno do exilo irlandés dos fillos de Aetrhelfrith, quen uniron o reino de Northumbria coas provincias marítimas irlandesas por varias xeracións.
Folívoro (homónimos)
O termo folívoro poder referirse a:
Monica Seles
Monica Seles (en Szeles Mónika, |ˈsɛlɛʃ ˈmoːnikɒ|; en Моника Селеш, Monika Seleš), nada en Novi Sad o 2 de decembro de 1973 é unha ex xogadora de tenis, que representou a Iugoslavia e aos Estados Unidos de América. Etnicamente húngara, nacionalizouse estadounidense en 1994 e tamén recibiu a cidadanía húngara en xuño de 2007. Foi número un da WTA e gañou oito títulos individuais de Grand Slam, oitos deles como adolescente representando a Iugoslavia, e o último representando aos Estados Unidos.
En 1990, Seles converteuse na campioa máis nova de Roland Garros con dezaseis anos. Gañou oito títulos individuais de Grand Slam antes de cumprir vinte anos e foi número un do mundo en 1991 e 1992. Non obstante, o 30 de abril de 1993 foi vítima dun ataque na pista, cando un home a apuñalou nas costas cun coitelo de 23 cm de longo. Seles non volveu ao tenis ata dous anos despois. Aínda que gozou de certo éxito na volta en 1995, incluíndo un cuarto título de Australia en 1996, non puido recuperar a súa mellor forma. Xogou o seu último partido como profesional en Roland Garros en 2003, aínda que non se retirou ata febreiro de 2008.
Considerada como unha das mellores tenistas da historia, Seles foi nomeada unha das "30 lendas do tenis feminino: Pasado, presente e futuro" pola revista Time. Algúns xogadores e historiadores afirman que Seles tiña o potencial para converterse na máis completa xogadora de todos os tempos se non fose apuñalada. Foi incluída no International Tennis Hall of Fame en 2009.
Vida privada
O 21 de abril de 2009, Seles publicou as súas memorias tituladas Getting A Grip: On My Body, My Mind, My Self que relata a súa loita coa depresión e o trastorno de alimentación compulsiva (BED) despois do ataque sufrido, o cancro do seu pai e a súa morte, a súa volta ao tenis e a vida posterior ao deporte. En 2015, Seles converteuse en voceira de Shire Pharmaceuticals, creadores do primeiro medicamento aprobado pola Food and Drug Administration para tratar o BED, para aumentar o coñecemento da desorde que ela mesma sufriu dende que era adolescente. Seles inxería cantidades normais durante as comidas e logo devoraba en segredo grandes cantidades de "comida lixo" cando estaba soa.
Seles está casada co empresario Tom Golisano, 32 anos máis vello ca ela. Comezaron a saír en 2009 e anunciaron o seu compromiso o 5 de xuño de 2014.
José Ambrós Gordillo
José Ambrós Gordillo, nado en Badaxoz o 6 de maio de 1900 e finado en Ferrol o 25 de agosto de 1936, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Mestre en Mañón. En 1934 foi nomeado mestre da escola de Porto do Cabo en Vilarrube (Valdoviño). Membro da FETE da UGT e militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas o 25 de agosto de 1936 e a súa morte foi rexistrada a mans da "Fuerza Pública".
Recoñecementos
O 25 de xuño de 2005 os veciños de Pantín colocaron na escola unitaria unha placa de homenaxe aos mestres represaliados en 1936 Frutos Burgos Ramos, Reinaldo Sarria Delgado, José Ambrós Gordillo, Manuel López González e Joaquín Pérez Garre.
Douglas A-20 Havoc
O Douglas A-20 Havoc (DB-7 segundo a designación da compañía) foi un avión de ataque, de recoñecemento e bombardeiro lixeiro estadounidense da segunda guerra mundial.
Serviu con varias forzas aéreas aliadas, principalmente coas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF), a Forza Aérea Soviética (VVS), a Aviación Naval Soviética (AVMF), e a Royal Air Force (RAF) do Reino Unido. As unidades soviéticas recibiron máis dun terzo (2 908 avións) de todos os DB-7 finalmente construídos.
Tamén foi utilizado polas forzas aéreas de Australia, Suráfrica, Francia e os Países Baixos durante a guerra, e por Brasil tras ela.
Nas forza aéreas da Commonwealth de Nacións, as variantes de bombardeo/ataque do DB-7 foron normalmente coñecidas co nome de servizo Boston, mentres que as de ataque nocturno e incursión foron coñecidas como Havoc. Unha excepción a isto foi a Real Forza Aérea de Australia, que se refería a todas as versións co nome de Boston. A USAAF referíase á variantes de caza nocturna como P-70.
FQL
FQL (do Facebook Query Language, linguaxe de consulta de Facebook) é unha linguaxe de consulta desenvolvida pola rede social Facebook, que posibilita a consulta de datos dos usuarios segundo o paradigma SQL, dun modo sinxelo e sen a necesidade de recorrer directamente á API da rede.
Polbo
Os polbos son moluscos mariños cefalópodos, formando a orde Octopoda, que significa "oito pés". Son animais mariños e carnívoros. Carecen de cuncha e a súa característica principal é unha coroa de oito tentáculos ou raxos na cabeza, arredor da boca, provistos de fortes ventosas. Como o resto dos cefalópodos, o polbo ten un corpo mol mais non ten esqueleto interno (como as luras) nin externo (como o náutilo). Como medio de defensa, o polbo posúe a capacidade de botar tinta (conseguida a través dos cromatóforos) e a autonomía dos seus tentáculos.
A pesar da crenza popular, un novo estudo indica que os polbos, os invertebrados máis complexos psicoloxicamente, poden experimentar dor emocional dun xeito similar aos mamíferos.
Morfoloxía e evolución
Os polbos máis pequenos, como o polbo de aneis azuis de Australia chega a medir 15 cm. O polbo común pode alcanzar os 3 m de longo e os 12 kg de peso. As especies máis grandes, como Haliphron atlanticus e Enteroctopus dofleini poden chegar a medir 6 metros e pesar 70 kg. A coloración é variable, e modifícase para camuflarse co medio. Tamén son quen de moficicar a textura da pel para imitar á superficie da rocha na que se agochan. Son globosos e carecen de aletas (a diferenza dos decápodos, coma a lura).
Por outra banda, os polbos son moluscos, ou sexa, entre os seus parentes máis próximos podemos enumerar os caracois, as "danzarinas españolas" -un tipo de lesma do mar- e as ostras (todos eles animais de movementos lentos e simples, en gran parte herbívoros, raspadores de detritos ou filtradores de plancto, seres que case invariablemente pasan a vida agachándose dentro das súas cunchas).
miniatura|Un polbo no zoolóxico de Frankfurt Do mesmo tronco xurdiron, no Período Cámbrico, os cefalópodos, aparentemente a partir dos gasterópodos (caramuxos e os seus parentes). A semellanza é relativamente fácil de percibir, especialmente ao ver un náutilo, o máis primitivo dos cefalópodos vivos, que posúe unha gran cuncha espiral da cal abrochan os seus innumerábeis tentáculos e mailos seus ollos simples. Gasterópodos mariños de estrutura semellante poden ter desenvolvido unha forma de natación libre, multiplicando o número de tentáculos e creando unha forma de propulsión a chorro (un sifón que expele auga por medio de músculos poderosos e así permite un movemento bastante rápido).
miniatura|esquerda|250px|Polbo. Acuario da [[A Coruña|Coruña]] Máis tarde outros cefalópodos tiveron diferentes tipos de cunchas, con varias formas, por veces estrañas, e algunhas formas pasaron a prescindir da cuncha en favor dunha locomoción máis lixeira e maior liberdade de movemento. Xurdiron así as formas das xibas, que posúen unha pequena cuncha espiral escondida no interior do corpo, das luras, e as potas, que conservan só unha lámina fina que sustenta o eixo do corpo, e dos polbos, que perderon (case sempre) toda físgoa de cuncha.
Mais esas mudanzas foron acompañadas de moitas outras, que acabaron xerando unha das formas máis adaptábeis que coñecemos. Os tentáculos desenvolveron ventosas e outras estruturas para coller as vítimas, e tamén gañaron músculos máis potentes e movementos máis áxiles (chegando a "chimpos" rápidos, como por exemplo o dos tentáculos da lura). Para permitir eses movementos vigorosos, o sistema circulatorio (que forma o esqueleto hidrostático) foi amplamente mellorado; e para coordinalos o sistema nervioso aumentou de tamaño e eficiencia. Para empregar mellor todos eses recursos, desenvolveron ollos de grande complexidade, capaces de enfocar, distinguir cores e producir a visión binocular (como a nosa, que dá mellor percepción de profundidade).
Non é realmente de estrañar que depredadores que desa maneira estaban gañando tamaño, axilidade e vida libre, e polo tanto tornándose máis visíbeis, acabasen desenvolvendo estratexias de mimetismo. Os cefalópodos superiores (chocos, luras e polbos) chegaron ao extremo de teren todo o corpo cuberto por células pigmentadas ligadas a células musculares - os cromatóforos, que rexidas polo seu poderoso sistema neuronal producen mudanzas de cor e inclusive padróns móbiles (as ondulacións de branco e negro dun choco son tan asombrosas como as sucesivas mudanzas de tonalidade dun polbo).
O polbo, tras perder na súa evolución toda físgoa de cuncha, ten a particularidade de ser capaz de estreitarse para pasar por case calquera abertura, en canto os seus tentáculos desenvolveron independencia e axilidade ata o punto de se tornaren verdadeiros brazos, que son oito (e deles vén o nome latino, Octopus, que é tamén o nome do xénero máis común de polbos). Cada brazo é un órgano incriblemente versátil, dotado de ventosas e dunha musculatura poderosísima. Se fose perdido durante a caza (ou durante unha fuga), o brazo crecerá novamente. E mesmo nos machos, un dos brazos fai as veces de pene (brazo hectocótilo), que introducen na cloaca da femia para depositar os espermatozoides. A femia colocará os ovos pendurados do teito da cova na que se protexe, a modo de acios. Coida dos ovos ata que estes eclosionan, arredando os depredadores e osixenando a auga da cova.
Reprodución
Despois de eclodiren os ovos, as crías viven nunha fase paralarvae. Nesa fase aliméntanse de pequenos animais do plancto tales como copépodos, e larvas de caranguexos e estrelas do mar. Nesa fase integran a cadea trófica de seres vivos maiores como medusas e baleas. Despois da fase paralarvae, cando as crías se volven maiores, deixan a superficie dos mares, tornándose adultos no fondo dos mares, en baixas profundidades.
A femia, que non se alimenta durante a incubación, xeralmente enfraquece e morre pouco tempo despois da eclosión. O macho vive o bastante para se reproducir talvez unha ou dúas veces, envellecendo e morrendo pouco despois.
Antares
Antares pode referirse a:
Your Funeral... My Trial
Your Funeral... My Trial é o cuarto álbum de estudio da banda australiana de post-punk Nick Cave and the Bad Seeds, publicado o 3 de novembro de 1986 a través do selo Mute Records. O disco foi orixinalmente editado como un EP dobre. O álbum foi lanzado en CD cunha orde de cancións distinta e o tema extra "Scum". Durante ese período da súa vida Cave era adicto á heroína, un feito quizais evidenciado pola melancolía e o ánimo desesperado deste álbum.
Arufe
O topónimo Arufe pode referirse a: Amais, como apelido pode referirse a:
Chaco
Chaco pode facer referencia a:
Ademais, pode facer referencia a:
Margarita Robles
María Margarita Robles Fernández, nada en León o 10 de novembro de 1956, é unha xuíza e política española, actual ministra de Defensa do Goberno de España.
Traxectoria
Filla dun avogado, cursou estudos primarios na escola das Teresianas de León.​ Aos doce anos trasladouse coa súa familia para vivir a Barcelona, cidade na que máis tarde estudou Dereito.​
En 1981, con 25 anos, ingresou na carreira xudicial como número un da súa promoción converténdose na cuarta muller xuíz de España.​ Aos 26 anos o seu primeiro destino como xuíz foi a localidade de Balaguer (Lleida), posteriormente estivo en Sant Feliu de Llobregat (Barcelona) e en Bilbao. Foi a primeira muller en presidir unha Sala do contencioso-administrativo. Foi maxistrada da Audiencia provincial de Barcelona, que presidiu aos 34 anos, sendo a primeira muller en ser presidenta dunha audiencia provincial.​
Próxima ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE), en 1993 foi nomeada polo Consello de Ministros subsecretaria do Ministerio de Xustiza de España, a proposta do titular do departamento, Juan Alberto Belloch. Ao tomar posesión do cargo, estableceu como unha das súas prioridades a aplicación de xuízos rápidos no ámbito estatal. Entre 1994 e 1996 foi secretaria de Estado do Ministerio do Interior, converténdose na número dous do ministro de Xustiza e Interior Juan Alberto Belloch na última lexislatura do goberno socialista de Felipe González.​ Foi tamén xuíz do Contencioso na Audiencia Nacional.
De setembro do 2008 a decembro de 2013 foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial, elixidos por maioría de tres quintos nos plenos do Congreso e o Senado,​ destacando por ser unha das vogais máis activas. Votou a favor da destitución do seu presidente e do Tribunal Supremo Carlos Dívar por mor da polémica xurdida por aceptar invitacións para viaxar a Marbella.​
En maio de 2016 deu o salto á política anunciando que sería a número dous da lista do PSOE por Madrid encabezada por Pedro Sánchez, para as eleccións xerais do 26 de xuño.​ Robles solicitara unha excedencia como maxistrada do Tribunal Supremo pero o 19 de maio a Comisión Permanente do Consello Xeral do Poder Xudicial acordou nunha rifada decisión por catro votos a tres que a excedencia supón a perda de condición de maxistrada do Supremo.​ Margarita Robles foi unha dos quince deputados que votaron non na segunda sesión de investidura de Mariano Rajoy para a XII lexislatura do Goberno de España o 29 de outubro de 2016.​ O 18 de xuño de 2017, tras o XXXIX Congreso do PSOE, Robles foi elixida como portavoz do grupo parlamentario socialista no Congreso dos Deputados, substituíndo a José Luis Ábalos.
O 7 de xuño de 2018 tomou posesión como ministra de Defensa do goberno de Pedro Sánchez, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy.
Lingua sánscrita
O sánscrito (saṃskr̥tam / संस्कृतम) é unha lingua indoeuropea, da familia indoirania, outrora falada no subcontinente indio. En especial, é a lingua dos textos relixiosos hindús e, neste senso, segue a ser utilizada, ao xeito do latín nos séculos pasados en Occidente, como lingua de culto, cultural e vehicular (un censo de 1981 indica que habería aínda cerca de 6100 falantes; en 1961 aproximadamente 194400 persoas dicían que o empregaban como lingua secundaria). É ademais unha das vinte e dúas linguas oficias da India. O sánscrito é unha lingua altamente flexiva e moi arcaizante, cuxo estudo é fundamental no marco da lingüística comparada.