cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
STS-92
Características
A tripulación estaba formada polo comandante Brian Duffy, a piloto Pamela A. Melroy e os especialistas de misión Koichi Wakata, Leroy Chiao, Peter J. K. Wisoff, Michael López-Alegría e William S. McArthur.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 24 de outubro de 2000.
Leis da termodinámica
As leis da termodinámica describen, en principio, os particulares do transporte de calor e traballo en procesos termodinámicos. Porén, desde a súa concepción, estas leis físicas tornáronse nas máis importantes de toda a Física e outras pólas da ciencia relacionadas coa termodinámica. Vense con frecuencia asociadas con conceptos moi afastados do que recollen os seus enunciados.
Principio (física)
Denomínase principio físico unha lei física aparente, que ningunha experiencia invalidou até hoxe, aínda que non se demostrase, e que, polo tanto, ten un papel achegado ao dun postulado en matemáticas.
A física apóiase sobre varios destes principios como, por exemplo, o principio da inercia, os principios da termodinámica ou o principio de exclusión de Pauli. A constancia da velocidade da luz, calquera que sexa o observador galileano, nunca foi invalidado pola experiencia, é un principio da relatividade restrita e non unha das súas consecuencias.
Un principio pode ter un ámbito limitado de validez. Por exemplo, o principio de conservación da masa é válido na física clásica, pero non na relativista onde encontramos a fórmula de Einstein sobre a equivalencia entre masa e enerxía, E = mc2. Neste caso o principio que prevalece é o da conservación da enerxía. Polo contrario, o postulado da conservación da carga eléctrica parece ser certo tanto na física clásica como na relativista.
Provincia Autónoma Socialista de Voivodina
A Provincia Autónoma Socialista de Voivodina (en serbocroata: Социјалистичка Аутономна Покрајина Војводина, Socijalistička Autonomna Pokrajina Vojvodina) foi unha provincia autónoma da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia. Nacida en 1963 e disolta en 1990. Trátase da República predecesora do actual provincia de Voivodina.
Glenn Lord
Glenn Lord, nado en Pelican (De Soto Parish, Luisiana) o 17 de novembro de 1931 e finado en Texas o 31 de decembro de 2011, foi un axente literario e editor estadounidense, alén de editor de prosa e poesía de Robert E. Howard (1906–1936), e o primeiro e máis salientable investigador sobre a vida e as escrituras de Howard.
Traxectoria
Foi veterano da guerra de Corea e xerente de almacén de papel para o comercio. Descubriu a Robert E. Howard a través de Skull-Face and Others (1946) por volta do ano 1951. Fixo investigacións sobre as publicacións anteriores de Howard, especialmente as revistas pulp das décadas de 1920 e 1930. En 1956, percorreu o país na busca de tódalas historias, poemas e cartas de Howard. Ó longo da súa vida, reuniu a meirande colección do mundo de manuscritos e publicacións orixinais.
Salvatierra de Esca
miniatura|300px|Municipios de Aragón Salvatierra de Esca (en aragonés: Salvatierra d'Esca) é un concello na comarca da Xacetania, provincia de Zaragoza, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 81.2 km² onde no ano 2007 vivían 249 habitantes. Encóntrase a 586 metros sobre o nivel do mar.
Pablo Egerique
Pablo Egerique Martínez, nado en Valencia de Don Juan o 5 de xuño de 1936, é un avogado e político galego de orixe leonesa.
Traxectoria
Naceu na localidade leonesa de Valencia de Don Juan, onde o seu pai exercía como notario. A súa nai era de Pontedeume. Ata 1958 viviu en seis lugares diferentes: O Carballiño, Yecla, Viveiro, Vilagarcía de Arousa e Pontevedra.
Avogado en Vigo desde, aproximadamente, 1964, foi tamén executivo de Povisa (1975-1982). Fundador da asociación "Colegio Rosalía de Castro", foi presidente provincial de Pontevedra do Partido Liberal, deputado no Parlamento de Galicia (1985-1996) polo Partido Popular, delegado especial do Estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo (1996-2004), presidente do PP de Vigo e presidente do Consello Económico e Social de Galicia (2004-2008).
Vida persoal
É pai de Teresa (política), Ana (avogada), Pablo (avogado) e José Egerique Mosquera (xestor de banca).
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1979
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1979 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 8 de abril de 1979 no circuíto de Long Beach en California. Foi a cuarta carreira da tempada de.
Resumo
O Canadense Gilles Villeneuve logrou a pole, a volta rápida e a vitoria para Ferrari, seguido polo seu compañeiro de equipo Jody Scheckter, o Cabalo Rampante deu un gran paso cara á recuperación dos Campionatos de Construtores e pilotos en mans de Lotus. Segunda vitoria consecutiva de Villeneuve chegou case medio minuto por diante de Scheckter, Alan Jones acompañounos no podio co Williams. Foi a terceira vitoria da carreira de Villeneuve, a súa segunda consecutiva, o terceiro e triunfo nun Gran Premio dos Estados Unidos para Ferrari.
A cualificación foi unha batalla entre Ferrari, Lotus e Ligier, e, como adoitaba ser en Long Beach, o circuíto estaba cheo de coches rotos ao final de cada sesión. Carlos Reutemann, no segundo Lotus, disfrutaba da pole ata o final da última sesión, cando Villeneuve chocoulle.
''Con só Ferrari e Renault montando pneumáticos Michelin, Villeneuve puido utilizar sete xogos de rodas no final da sesión, mentres que os pilotos de Goodyear só tiñan dous xogos por coche. No seu último intento, Villeneuve apagou o seu limitador de revolucións no final da recta, aumentando o número de revolucións en 200 ata as 12.600, dándolle velocidade extra suficiente para sacarlle a Reutemann seis centésimas de segundo. Scheckter foi terceiro, por diante dos dous Ligiers de Patrick Depailler e Jacques Laffite, e Mario Andretti sexto.''
O sábado pola mañá, Jean-Pierre Jabouille rompeu o eixe de transmisión do seu Renault e estrelouse contra o muro a 290 km/h. Unha lesión no brazo deixaríao fóra da carreira. No warmup da mañá do domingo, unha versión máis forte do eixe de transmisión, feita polo equipo no garaxe, rompeuse no coche do seu compañeiro de equipo René Arnoux. En lugar de correr o risco de repetir o incidente de Jabouille, o equipo retirou o coche da carreira, o que permitiu a Derek Daly de Ensign estar na grella de saída.
100.000 afeccionados reuníronse o domingo, que resultou asollado e cálido. Como o ano anterior, a saída sería na resta de Shoreline Drive, en lugar de fronte aos boxes. Na volta previa a de quecemento, o motor de Reutemann apagouse, e o tiveron que axudar a volver a boxes. O problema resolveuse rapidamente, e, mentres que os organizadores decidiron que tiña que empezar desde o fondo da grella, Reutemann ignorou as ordenes e regresou a súa posición.
Os coches dirixíronse cara o inicio en Shoreline Drive, e, mentres se achegaban ás marcas da grella, o poleman Villeneuve parouse máis aló da súa posición de saída. Isto confundiu a todos os participantes, que seguiron a Villeneuve. Algúns realmente pensaban que a carreira comezara, e foi necesario facer unha nova saída. No camiño á grella, o Ligier de Laffite saíuse da pista. Permitíuselle cambiar o seu auto polo de reposto e, cando por fin puxéronse en marcha, comezou a carreira desde os boxes con Reutemann. Logo de só oito voltas, Laffite retiraríase cos freos requentados e Reutemann rompería o eixe de transmisión na volta 21, dous dos cinco primeiros clasificados estaban fóra, e a porta estaba aberta para os Ferrari.
Ao final da primeira volta, Villeneuve lideraba por diante de Depailler, Scheckter, Jean-Pierre Jarier, Andretti, Riccardo Patrese, Jones e Piquet. Villeneuve chegou á primeira curva por diante de Scheckter e rapidamente comezou a afastarse. Scheckter perdeu a posición con Depailler na primeira media volta, pero comezou a empuxar con forza para recuperar o segundo lugar. Cando a Depailler falloulle a caixa de cambios, Scheckter case o golpea por detrás, e Jarier aproveitou para adiantar aos dous co seu Tyrrell. Na seguinte volta, Scheckter tamén conseguiu pasar a Depailler, cuxos problemas coa cuarta marcha durarían toda a carreira.
Villeneuve continuou sen problemas no liderado, ampliando a súa marxe e o establecendo a volta rápida da carreira antes de metade da carreira. A batalla polo segundo posto, era feroz con Jarier, Scheckter, Depailler, Andretti e Jones formando un tren masivo. Jarier estaba loitando contra a vibración das rodas e mantendo a todo o mundo, pero ninguén lle puido pasar na recta.
''Na volta 28, Scheckter conseguiu pasar ao Tyrrell, pero non foi ata as voltas 45 e 46, respectivamente, que Depailler e Jones seguírono. Nese momento, Scheckter tiña un colchón de case vinte segundos sobre Depailler terceiro. O Ligier seguiu loitando, ata que Jones adiantouno para lograr o terceiro lugar na volta 63. Esto deixou a Depailler e Andretti negociando as dúas posicións en varias ocasións, o Lotus adiantaba nas seccións curva, mentres que o Ligier continuamente volvía pasar na recta. Para rematar, Depailler intentou dobrar a Jarier, agora en sexto lugar, rompeu o seu alerón dianteiro contra a roda de Jarier e Andretti foi capaz de apoderarse da cuarta posición que mantivo ata o final''.
A persistencia de Depailler foi recompensada cun quinto lugar ben gañado, o sexto o herdou Jarier cando Héctor Rebaque, que subira desde o posto vinte e tres aos puntos, chocou con Daly chocou cando trataba de dobralo.
Foi a segunda vitoria da tempada para Villeneuve, e púxoo na parte superior da táboa de posicións de pilotos.
Heinrich Wölfflin
Heinrich Wölfflin (21 de xuño de 1864 - 19 de xullo de 1945) foi un soado crítico da arte suízo, considerado como un dos mellores historiadores de arte de toda Europa.
Definiu a historia da arte como unha historia independente do contexto social, económico ou relixioso a través do renacemento (século XVI) e o Barroco (século XVII). Analizou as diferenzas destes dous estilos insistindo en que a finais do século XVII produciuse unha mudanza semellante mais de sentido inverso, unha "volta atrás".
Entre os seus alumnos destácanse os historiadores Rudolf Wittkower e Sigfried Giedion e o escultor Naum Gabo.
Obras
As súas obras máis notables son:
Amañecer (Santiago de Compostela)
Amañecer foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1933.
Historia e características
Subtitulado Quincenario defensor de los intereses gallegos, apareceu o 6 de xullo de 1933. Dirixido por Xoán Xesús González, foi voceiro oficioso da Unión Socialista Galega. Aparecía os días 1 e 15 de cada mes. Promovido por Jesús Abruñeiras, entre os seus colaboradores figuraron Francisco Fernández del Riego, Melchor Fernández Almagro, M. Devesa, Juan Rof Codina, Eduardo Blanco Amor e Agustín Rivasar. Editábase na imprenta de Ánxel Casal. O último número conservado é o 4, que corresponde ao 1 de setembro de 1933.
A Ponte, Triabá, Castro de Rei
A Ponte é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
The Jam
The Jam foi unha banda inglesa de punk rock/mod revival formada en Woking, Surrey e activa durante finais dos anos 70 e principios dos anos 80. Se ben comparte o su punto de vista de "mozos irados" e tempos rápidos dos seus contemporáneos do punk rock, The Jam vestían traxes deseñados coidadosamente en vez de roupa estragada, e incorporaron un feixe de influencias do rock mainstream dos 60 en vez de rexeitalas, colocando á banda na vangarda do moemento mod revival.
A banda tivo 18 sinxelos top 40 consecutivos no Reino Unido, dende a súa estrea en 1977 ata a súa desaparición en decembro de 1982, incluídos catro números 1. En 2007, "That's Entertainment" e "Just Who Is the 5 O'Clock Hero?" seguáin sendo os seinxelos máis vendidos de todos os tempos no Reino Unido. The Jam editou un álbum ao vivo e seis de estudio, o último dos cales, The Gift, foi número 1 nas listas británicas. Cando a banda se separou, os seus priemiros 15 sinxelos foron re-editados e todos eles entraron no top 100.
A banda baseouse nunha variedade de influencias estilísticas durante o curso da súa carreira, incluíndo a música beat dos 60, o soul, o rhythm and blues e o rock psicodélico, ademais do punk rock e o new wave dos 70. O trío foi coñecido polas súas melódicas cancións pop, o seu sabor claramente inglés e a súa imaxe mod. A banda lanzou a carreira de Paul Weller, que formaría The Style Council e posteriormente tería unha exitosa carreira en solitario. Weller compuxo e cantou a meirande parte das composicións orixinais de The Jam, ademais de tocar a guitarra principal, usando unha Rickenbacker. Bruce Foxton se encargaba dos coros e das liñas de baixo, que foron a orixe de moitos dos temas do grupo, incluídos os éxitos "Down in the Tube Station at Midnight", "The Eton Rifles", "Going Underground" e "Town Called Malice".
Intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía
333px|miniatura|En amarelo, os territorios cedidos por Grecia a Turquía, despois do tratado de Lausana. O intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía foi o primeiro intercambio de poboacións a grande escala ou expulsión de acordo mutuo do século XX. Tratábase duns dous millóns de persoas, a maioría deles convertidos en refuxiados pola forza e de jure desnaturalizados dos seus países de orixe. O "Convenio de intercambio de poboacións grega e turca" foi asinado en Lausana, Suíza, o 30 de xaneiro de 1923, polos gobernos de Grecia e Turquía. O intercambio produciuse entre os cidadáns turcos de relixión ortodoxa grega estabelecidos en territorio de Turquía, e dos cidadáns gregos de relixión musulmá estabelecidos en territorio de Grecia. Os dirixentes de Grecia e Turquía viron a homoxeneización étnica resultante dos seus respectivos estados como positiva e estabilizadora, que axudou a fornecer a natureza de estado-nación dos dous estados.
Desprazamentos
A maioría dos gregos que vivían en Turquía xa foran expulsados cando se asinara o acordo e só quedaban por marchar uns 400 000. En Grecia, o intercambio considerouse parte dos acontecementos chamados Catástrofe de Asia Menor (en grego: Μικρασιατική καταστροφή). Xa se tiñan producido desprazamentos de refuxiados e movementos importantes de poboación durante as Guerras balcánicas, a primeira guerra mundial, e a Guerra grecoturca (1919-1922). Estes intercambios incluían a expulsión de case 500 000 turcos de Grecia e as súas illas, e arredor de 1 500 000 gregos de Asia Menor, Anatolia Oriental e Tracia.
O convenio afectaba as poboacións de xeito seguinte: case todos os cristiáns ortodoxos gregos (falasen grego ou turco) de Asia Menor, incluíndo unha poboación de lingua turca pero de relixión ortodoxa grega de Anatolia Central (Karamanlides), a rexión do Exeo (por exemplo, Esmirna, Aivali), a Rexión do Mar Negro (por exemplo, Trebisonda, Samsun), Prusa (Bursa), a rexión de Bitinia (por exemplo, Nicomedia (Izmit), Calcedonia (Kadıköy), Tracia oriental e outras rexións foron expulsados ou formalmente desnaturalizados do territorio turco. Esta poboación, arredor de medio millón, sumáronse ós máis dun millón de gregos xa expulsados polo exército turco antes da sinatura do tratado. Unhas 500 000 persoas foron expulsadas de Grecia, a maioría turcos, e outros como os musulmáns gregos, musulmáns xitanos, pomacos, albaneses e romaneses.
Rubén Gotay Montalvo
Rubén Gotay Montalvo, nado en Santurce (San Xoán, Porto Rico) en 1914 e finado en 2000, foi un escritor portorriqueño.
Traxectoria
Portorriqueño de ascendencia galega. En 1936 era estudante de terceiro ano de Dereito na Universidade Central de Madrid. Identificado coa causa republicana, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na toma do Cuartel da Montaña. Fíxose correspondente de guerra, foi responsable dun programa da radioemisora da Federación Universitaria estudiantil Hispana nos sotos do pazo da ex-duquesa de San Carlos. Fixo crónicas para El Miliciano Gallego. Foi un dos fundadores de Nueva Galicia e redactor xefe de Pasaremos. Nos primeiros meses de 1937 incorporouse como correspondente-combatente ao Estado Maior da 11ª División do Exército do Centro ao mando de Enrique Líster, e estivo nas frontes do Jarama, Brunete, Zaragoza, Teruel e nas retiradas do Exército Popular da República na fronte de Aragón. Escribía co pseudónimo El Jíbaro. En xullo de 1938 abandonou España e escribiu unhas memorias co título ''Mientras arde la hoguera. Apuntes de un corresponsal combatiente'', que se publicaron en Porto Rico en 1939. Ingresou o exército dos Estados Unidos de América e participou na segunda guerra mundial.
Outeiro, Veascós, Carballedo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Primavera árabe
As revolucións e protestas no mundo árabe de 2010 a 2012, denominadas por distintos medios como a Revolución democrática árabe   ou a Primavera árabe,     (en الربيع العربي‎, ar-rabīˁ al-ˁarabī) consisten nunha serie de alzamentos populares nos países árabes, principalmente do norte de África, cualificados como revolución pola prensa internacional, que comezou coa revolución tunisiana.
Causas
A isto hai que sumarlle a crise económica que afectou os países do norte de África, xunto con case todo o resto do mundo, e que os sumiu nunha pobreza máis intensa, subindo o prezo dos alimentos e doutros produtos básicos, e provocando a fame entre a poboación máis pobre.
Tunisia, o detonante
O réxime de Ben Ali lograra un crecemento sostido, pero concentrado nunhas poucas clases ricas situadas nas costas norte e nordés, mentres que o resto do país era pobre. Esta pobreza incrementouse pola crise económica de 2008, que baixou o emprego e os salarios. Os parados chegaron (segundo cifras oficiais, probablemente á baixa) a situarse entre o 20 % e o 30 % da poboación do país, pero cunha porcentaxe do 60 % entre os menores de 30 anos, onde preto do 75 % da poboación non supera esa idade; hai que ter en conta as mulleres, que en Tunisia non sofren a represión islámica doutros Estados. Así, probablemente a falta de expectativas dunha vida exitosa para a xuventude foi un detonante maior que a falta dos produtos básicos.
Todo iso desembocou na inmolación ao bonzo, o 4 de xaneiro de 2011, dun mozo de 26 anos, Mohamed Bouazizi, por mor dos seus problemas económicos, desencadeando unha onda de manifestacións en Sidi Bouzid que se estendeu dende as periferias de Tunisia ata a súa mesma capital e rematou derrocando o goberno. Outra particularidade de Tunisia foi que, ao contrario que por exemplo en Libia e Siria, o seu Goberno non outorgara privilexios empresariais e cargos gobernamentais sistematicamente ao exército. Este púxose do lado do pobo tunisiano, desobedecendo as ordes de Ben Ali.
Impacto internacional
O 12 de febreiro, o secretario de asuntos Exteriores británico, William Hague pediu aos gobernos afectados que non utilizasen a forza contra os manifestantes, e tamén maiores reformas democráticas na rexión. O 21 de febreiro, o primeiro ministro británico, David Cameron converteuse no primeiro líder mundial en visitar Exipto tralo derrocamento de Mubarak, 10 días antes. Un apagón de noticias levantouse cando o primeiro ministro chegou ao Cairo para unha parada de cinco horas que se engadira a toda presa no comezo da súa xira prevista por Oriente Medio.
A economía mundial
Como moitos dos principais producores mundiais de petróleo son países de Oriente Medio, os disturbios causaron un aumento nos prezos do petróleo. O FMI en consecuencia revisou o seu prognóstico para 2011 prevendo un prezo máis alto, e tamén informou de que os prezos dos alimentos poderían aumentar. Ademais, a preocupación polo Canal de Suez de Exipto subiu os prezos de envío do petróleo e o aceite.
Estatina (aminoácido)
A estatina é un gamma aminoácido que aparece dúas veces na secuencia da pepstatina, un inhibidor da protease que é activa contra a pepsina e outras proteases ácidas. Crese que é a responsable da actividade inhibidora da pepstatina porque imita o estado de transición tetraédrico da catálise das proteases. Os gamma aminoácidos levan o grupo amino no carbono 4, a diferenza dos, máis comúns, alfa aminoácidos, que o levan no carbono 2.
Torre da Barreira
A torre da Barreira, coñecida tamén, en menor medida, como casa da Barreira ou fortaleza da Barreira, é un castelo, actualmente en estado ruinoso, situado no monte da Barreira, na parroquia de Riobó, no concello da Estrada.
A Terra de Tabeirós na Alta Idade Media
Durante a Alta Idade Media, a Igrexa de Santiago de Compostela recibiu por parte dos monarcas e dos nobres unha enorme cantidade de riquezas e terras que lle deron poder e prestixio aos arcebispos que a rexeron. Pero estes, sempre desconfiados destas doazóns, que ás veces se facían por compromiso momentáneo ou por un agradecemento puntual, tentaban por todos os medios que foren corroboradas polos novos reis que subían ao trono e, sobre todo, polos sumos pontífices, para que foren estes, co seu prestixio universal, os que lle deren lexitimidade case transcendente a estas dádivas. Estas confirmacións facíaas o papa por medio de bulas pontificias en que, despois de facer a súa presentación, daba unha relación dos territorios pertencentes á mitra e, deseguido, unhas aseveracións para salvar de calquera cobiza humana estas posesións. Quedaban deste xeito estas terras como sacralizadas e impedidas para que sobre elas se fixer un ataque por parte da nobreza, tan común na época medieval.
A Terra de Tabeirós, que foi doada á Igrexa do Santo Xacobe por Dona Urraca, filla de Afonso VI e da súa terceira esposa Constanza de Borgoña, tivo o seu centro de poder, mediante xuíces meiriños nomeados polos arcebispos e o cabido da arquidiocese compostelá, na fortaleza da Barreira, verdadeiro signo de poder até que foi derrubada polos irmandiños nas postrimeías da Baixa Idade Media, e posteriormente espoliados os seus restos polos habitantes da zona até quedar reducida a uns mínimos vestixios cubertos de maleza.
A primeira doazón importante á Igrexa de Santiago fíxoa Dona Urraca o 3 de xaneiro de 1115:
O 8 de abril de 1154 o papa Anastasio IV confírmalle á Igrexa de Compostela os seus privilexios e as súas posesións:
O 3 de setembro de 1165 o rei de Galicia e León Fernando II dóalle as Terras do Deza á mitra Compostelá como desagravio polas inxurias que esta recibira con motivo da aversión que lle tomaran ao arcebispo Martín Martínez. Neste documento sinálanse os lindes das terras de Deza:
O 12 de abril de 1173 dispúñase a partir para Roma o bispo de Salamanca e arcebispo electo de Santiago Pedro Suárez de Deza, que fixo na igrexa compostelá varias reformas, entre elas a distribución da diocese en cinco distritos, adxudicándolle ao deán o goberno e a administración dun deles e os catro restantes a catro arcediagos. O título que asignou a cada un dos catro arcediagos foron o de Nendos, o de Trastámara, o do Salnés e o de Cornado. Estes catro subsistiron até o Concordato de 1851. Ao arcediago do Salnés correspondíanlle os arciprestados de Montesacro (Ribadumia), de Tabeirós, dos dous Montes (Montes e Cotobade), de Moraña, do Salnés e do Morrazo.
Na constitución que se fixo o 17 de maio de 1177, pola que o mesmo arcebispo Pedro III fixou o número e as atribucións dos arcediagos da Igrexa de Santiago, fálase dos Archipresbiteratibus de Montesacro et de Tabeirolis et de utriusque Montibus. Todas estas posesións e privilexios da Igrexa de Compostela son de novo confirmados mediante a bula de Alexandre III:
En pleno século XII xa estaban perfectamente definidas. O 8 de maio de 1187 Pedro Muñiz Tacón e a súa dona María Peláez doáronlle á Igrexa de Santiago «unha erdade en Moimenta, nas terras de Tabeirós». No ano 1188 foi o rei Afonso IX de León quen lle confirma á Igrexa de Santiago as súas posesións:
Tabeirós, co seu centro capitular na Barreira, foi gobernado por medio de xuíces meiriños que emanaban o seu poder directamente do arcebispo e do cabido compostelán. Había tamén os xuíces segrares, que aparecen nos tempos de Afonso X O Sabio e cuxa forma de elección foi acordada no artigo II do Diploma expedido por este rei, en Sevilla, o 21 de febreiro de 1261. Nun principio o nomeamento destes xuíces segrares dependían tamén directamente do prelado. Máis adiante os burgueses aspiraron a participar neste nomeamento e estas dúas tendencias púxoas en harmonía o rei Afonso X co citado diploma. A lei mandaba que o día primeiro de cada ano o concello presentase unha proposta de doce homes honrados para que entre eles o arcebispo elixise dous «dos que pensara foran mellores para o cargo».
Así, durante o reinado de Afonso VII O Emperador, rei de Galicia, de León, de Castela e de Toledo, toda a zona de Tabeirós pasou a mans dos arcebispos de Santiago de Compostela, que, a cambio, renunciaron á posesión do castelo de Faro, na provincia da Coruña. O historiador Manuel Mosquera Agrelo sinalou que, tras a súa incorporación ao señorío dos arcebispos composteláns, a Barreira pasou a ser un enclave fundamental no sistema administrativo da comarca de Tabeirós e tamén á hora de recadar as rendas da zona, xa que se converteu no punto clave do camiño que conducía ás cidades de Ourense e Santiago de Compostela.
Ademais, dito autor afirmou que este castelo merece recibir o nome de «fortaleza», xa que no 96 % dos casos se menciona con este nome nos libros, e tamén sinalou que unha fortaleza medieval era o máximo rango que se podía alcanzar dentro da arquitectura militar ou «do poder» na Idade Media. Así mesmo, o citado historiador sinalou que a Barreira foi unha das fortalezas máis importantes do territorio controlado polos arcebispos de Santiago, que nalgunha ocasión chegarían a residir nela, aínda que só durante breves estancias. Porén, si hai constancia de que na fortaleza había un meiriño que era nomeado directamente polo arcebispo de Santiago ou polo individuo que tivese a fortaleza ao seu cargo, e tamén de que houbo numerosos meiriños ao longo do tempo e de que non ocuparon o cargo moito tempo. E Mosquera Agrelo afirmou que algunha das torres da Barreira ou o bastión da súa porta de entrada puido ser usado como fogar ou residencia polos administradores da fortaleza.
O asedio de 1342
300px|miniatura|Posíbel reconstrución do [[castelo da Rocha Forte, que pertenceu aos arcebispos de Santiago de Compostela]]
A fortaleza da Barreira pertencía en 1342 a un nobre chamado Vasco Pérez. O 5 de abril dese ano o rei Afonso XI de Castela ordenoulle que rendese homenaxe ao arcebispo Martín Fernández de Gres pola Barreira, xa que esta se achaba dentro do señorío ou pértego da Igrexa de Santiago de Compostela e había probas de que desde alí se cometían nesa época «toda clase de violencias» contra os habitantes da comarca e os peregrinos. En relación con ese mandato do rei, o cóengo e historiador Antonio López Ferreiro sinalou:
Porén, Vasco Pérez negouse a lle render homenaxe pola torre da Barreira ao prelado compostelán, aínda que «fingiendo gran lealtad» —en palabras de López Ferreiro— acudiu a loitar canda o rei Afonso XI no sitio de Alxeciras. Eduardo Pardo de Guevara y Valdés sinalou que ese nobre «se las ingenió para conseguir el favor» durante o asedio do monarca castelán, aínda que previamente deixou a Barreira en mans de numerosos «hombres desalmados y dispuestos a cometer toda clase de atropellos», crendo que o arcebispo acudiría coas súas tropas a axudar o rei no cerco de Alxeciras e que non repararía nos actos violentos que se levaban a cabo desde daquela. E os individuos que quedaran na Barreira, segundo López Ferreiro, «no defraudaron las esperanzas» de Vasco Pérez, xa que a fortaleza se converteu nunha gorida de bandidos desde a que se levaban a cabo toda clase de roubos e violencias contra os habitantes da zona.
Porén, antes de dirixirse a Alxeciras, o arcebispo Martín Fernández de Gres «se creyó en el deber de deshacer aquel nido de malhechores», aínda que a conquista da Barreira era unha empresa difícil, xa que estaba ben defendida por homes habituados «a toda clase de aventuras». Non obstante, o prelado compostelán comezou a asediala no verán de 1342 acompañado por varios dos seus cóengos e do chantre Suero Gómez, e López Ferreiro sinalou que:
Non obstante, o día 24 de setembro de 1342, e mentres se achaba no asedio da Barreira, o arcebispo compostelán recibiu unha carta despachada por Afonso XI desde Alxeciras na que o monarca lle rogaba que levantase o asedio e suspendese a construción da bastida que se estaba facendo para tomar a Barreira. O rei afirmaba que Vasco Pérez permanecía canda el mentres se asediaba Alxeciras, e que este último lle rogara ao soberano «que se dejasen estar las cosas en el estado que antes tenían mientras él no fallase en derecho lo que debería hacerse». Cando terminou de ler a carta, o mensaxeiro ou correo que o rei enviara, Juan Pérez, leu o «escrito de intimación» en que Afonso XI lle ordenaba ao arcebispo cumprir o que lle manifestara na carta anterior, pois o monarca «acollera baixo a súa garda e encomenda» a Vasco Pérez e todos os seus bens.
Desta carta que o arcebispo Martín Fernández de Gres lle enviou ao rei fixéronse dúas copias ou «traslados»; hai constancia de que unha quedou en poder do prelado e a outra foi enviada ao rei por medio do mensaxeiro ou correo Juan Pérez. Porén, López Ferreiro sinalou que dos documentos que se conservaron deste asunto non é posíbel inferir cal foi o desenlace do asedio da Barreira, aínda que si sinalou que Vasco Pérez «debeu de ser despoxado, como exixían os seus merecementos, da posesión da Torre da Barreira», que a partir de entón pertenceu aos arcebispos de Santiago de Compostela.
A Barreira e o conde Pedro Enríquez (1379-1400)
200px|miniatura|Escudo de armas do conde Pedro Enríquez, neto de [[Afonso XI de Castela]]
En 1379 o conde Pedro Enríquez de Castilla, que era neto do rei Afonso XI de Castela e conde de Trastámara, de Lemos e de Sarria, dooulle a Rui Soneira de Rioboo, que era un «fidalgo notorio» e vasalo seu, as freguesías de San Martiño de Riobó, onde se achaba a torre da Barreira, e a de Corcoesto. O conde Pedro Enríquez, que tamén era pertegueiro maior de Santiago, apoderouse da «famosa» torre da Barreira, en palabras de López Ferreiro, e reedificouna por completo, a pesar de que con iso quebrantaba a disposición que o obrigaba, por ser o pertegueiro maior da terra de Santiago, a non posuír castelos ou casas fortes en territorio compostelán.
En 1384 o arcebispo de Santiago de Compostela, Juan García Manrique, e o conde Pedro Enríquez iniciaron un preito pola posesión de diversas propiedades entre as que figuraban unhas casas na praza das Mazarelas de Santiago de Compostela, a fortaleza e o territorio de Castro de Montes, na Terra de Montes, e a torre da Barreira, na parroquia de Riobó, que eran reclamadas por ambos os magnates, xunto coas terras desas zonas. O preito intentouse resolver perante a Real Audiencia e Chancelaría de Valladolid, sendo os oidores (xuíces) nese momento o arcebispo de Toledo Pedro Tenorio, o bispo de Oviedo Gutierre de Toledo, e os doutores Álvar Martínez, Juan Alfonso e Pero Fernández. Na sentenza que se pronunciou en Torrijos sobre o preito o 17 de marzo de 1384, quedou establecido que o conde Pedro Henriques debería devolverlle todas esas propiedades ao arcebispo compostelán nun prazo de trinta días a contar desde a publicación da sentenza, e aboar os costos do proceso, que ascenderon a mil trescentos cincuenta e nove marabedís.
Pero, a pesar de que na sentenza emitida en Torrijos en 1384 quedara establecido que todos eses bens deberían ser devoltos ao arcebispo polo conde de Trastámara, este último, alegando diversos dereitos e argüindo «un pretexto detrás doutro», conseguiu pospoñer a aplicación da sentenza e retivo todos eses bens, xa que no caso das vivendas da praza das Mazarelas alegaba que se realizaran nelas traballos considerábeis ás súas expensas, aínda que admitiu que as tomara ilegalmente e pola súa «propia autoridade».
Porén, o 24 de novembro de 1388, achándose o arcebispo Juan García Manrique e o conde Pedro Enríquez en Medina del Campo, ambos acordaron someterse ao veredicto que emitise unha comisión, á que outorgaron amplos poderes, que estaba composta por Lope Gómez de Lira, Fernán Peres de Andrade o Boo e Juan Rodríguez de Biedma, e quedou establecido que esta comisión ou tribunal tería potestade para facer cumprir o veredicto que se establecese acerca do destino deses bens e para sancionar, cunha multa de 10 000 dobras de ouro castelás, o arcebispo ou o conde en caso de que algún deles non se sometese ao veredicto establecido. O 10 de decembro de 1388, en Medina del Campo, os membros da comisión antes mencionada sentenciaron que o conde de Trastámara xamais tivera «dereito ningún» sobre as casas da praza das Mazarelas, polo que foi obrigado a devolverllas ao arcebispo xunto con outras propiedades e a conseguir que a súa esposa, a condesa Isabel de Castro, aceptase a sentenza e se comprometese a respectala no futuro.
Así e todo, a sentenza non foi totalmente desfavorábel para o conde, xa que para evitar que no futuro se produciren «discordias et contiendas et debates» quedou establecido que o arcebispo lle entregaría ao conde en dous prazos consecutivos 300 marcos de prata, en concepto das sumas que o conde investira nesas propiedades, e outros 30 000 marabedís «da moeda vella», polo que gastara nas casas da praza das Mazarelas.
Antonio López Ferreiro sinalou que talvez se debese a «manexos do conde» Pedro Enríquez o feito de que o alcalde do rei, Fernán Sánchez de León, exixira a principios de 1385 que o casteleiro ou alcaide da torre da Barreira, cuxa posesión disputaban o conde e o arcebispo Juan García Manrique, rendese preito de homenaxe, aínda que hai constancia de que o rei Xoán I de Castela prohibiu o día 3 de febreiro dese mesmo ano que o homenaxe se levase a cabo.
miniatura|300px|Sepulcro do conde Pedro Enríquez (igrexa de San Pedro de [[Lugo)]]
Ademais, Pardo de Guevara y Valdés sinalou que o fallo emitido en Medina del Campo perseguía conseguir que o arcebispo e o conde quedasen satisfeitos ou polo menos aceptasen a resolución da comisión, e tamén que o preito quedase resolto para sempre, polo que a compensación económica que «diplomaticamente» recibiu o conde debe ser, en palabras de dito autor, «entendida a modo de consolación» pola súa derrota. A sentenza aprobada en Medina del Campo foi aceptada «sen reserva ningunha» polo conde e a súa esposa, xa que ambos se comprometeron «baixo xuramento» a respectar a sentenza no sucesivo. López Ferreiro engadiu que no Arquivo Arcebispal de Santiago se conservaban as «cartas de pago dadas polo conde» sobre os 300 marcos de prata e os 30 000 marabedís que recibiu a modo de compensación. Porén, Pardo de Guevara subliñou o feito de que, aínda que a sentenza «non fería ou desairaba» nin o conde nin o arcebispo, si era unha nova e clara vitoria do prelado e poñía de relevo a débil e «pouco brillante» posición do conde de Trastámara na Corte, pois o arcebispo soubera defender os intereses da sede compostelá e contaba, grazas ao apoio do rei Xoán I de Castela, que era primo carnal do conde Pedro Enríquez, cunha inmensa «influencia».
Porén, nos seus últimos anos de vida, o conde de Trastámara retomou o preito co arcebispo Juan García Manrique pola posesión das fortalezas de Castro de Montes e da Barreira. O día 24 de outubro de 1398 foilles concedido un poder aos cóengos Alfonso Arias, Domingo Fernández de Cándamos, que era doutor en Decretos, e Juan Vázquez de Collora, licenciado en Leis, para que proseguiren o preito ante a corte castelá. Porén, no testamento que o conde Pedro Enríquez outorgou na cidade de Ourense o día 29 de abril de 1400, dous días antes da súa morte, cedeulle a «fortaleza e a terra da Barreira», completamente «desembargada», ao arcebispo de Santiago de Compostela Lope de Mendoza, aínda que previamente o prelado debería devolverlles ao conde ou aos seus herdeiros a débeda que tiña con el e cuxo importe se descoñece.
A Barreira no século XV
En 1420 o arcebispo Lope de Mendoza entregoulle en encomenda ao duque Fadrique Enríquez de Castilla, que era o fillo e herdeiro do conde Pedro Enríquez, a torre da Barreira, que xa fora a finais do século XIV, como sinalou Pardo de Guevara y Valdés, «motivo de soadas contendas» entre o conde Pedro Enríquez e os arcebispos composteláns. López Ferreiro dixo erroneamente, secasí, que lle fora entregada ao duque en 1424 polo arcebispo xunto coa fortaleza de Castro de Montes «para que as amparase e defendese».
A torre da Barreira foi destruída, ao igual que outras moitas fortalezas, durante a Revolta Irmandiña. Aínda que posteriormente foi reconstruída, encóntrase en estado ruinoso.
A torre da Barreira na literatura
A poeta estradense Anxos Romeo escribiu este poema sobre a torre da Barreira:
Addicted
Addicted é o sexto álbum de estudio de Sweetbox e o quinto e último álbum de estudio con Jade Villalon á fronte da formación. Lanzouse o 1 de marzo de 2006 no Xapón e acadou un disco de ouro. A versión coreana inclúe un bonus DVD con cinco actuacións en directo. O álbum significou unha volta os sons dance do álbum Jade ao tempo que incorporaba tendencias máis novas.
Reitorado
No sistema universitario, o reitorado é a máxima autoridade académica e ostenta a representación desta. Exerce a dirección, goberno e xestión da universidade, desenvolve as liñas de actuación aprobadas polos órganos colexiados (Consello Social, Consello de Goberno e Claustro Universitario), e executa os seus acordos. Para o desenvolvemento destas funcións é asistido polo Consello de Dirección no que están presentes os vicerreitores, a secretaria xeral e o xerente.
Santa Cilia
miniatura|300px|Municipios de Aragón Santa Cilia é un concello na comarca da Xacetania, provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 28.1 km² onde no ano 2007 vivían 193 habitantes. Encóntrase a 649 metros sobre o nivel do mar.
Demografía
Evolución da poboación de Santa Cilia desde a década dos 20 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Osmeroideos
A dos osmeroideos (Osmeroidei) é unha suborde de peixes teleósteos da orde dos osmeriformes.
Son peixes mariños que viven frecuentemente en augas profundas.
Etimoloxía
O nome científico da suborde está formado sobre a base da raíz do seu xénero tipo, Osmerus, coa adición do sufixo do latín científico -oidei, un dos usados para formar os nomes das subordes de animais.
En canto á etimoloxía de Osmerus, deriva do grego antigo ὀσμή osmḗ, "olor", "cheiro", "fragrancia", en referencia ao aroma característico da carne dos peixes deste xénero.
Clasificación
A suborde comprende dúas superfamilias, coas familias que se indican:
Suborde Osmeroidei
Dromaius
Dromaius é un xénero de aves estrutioniformes da familia Dromaiidae. Son aves grandes, non voadoras (ratites). O seu hábitat natural atópase no continente de Oceanía; na actualidade só sobrevive unha especie, o emú, que é a segunda ave de maior tamaño do mundo, após a avestruz.
Taxonomía
Estas aves foron clasificadas dentro dunha familia propia, Dromaiidae e posteriormente foron incluídas, xunto cos casuarios, dentro da familia Casuaridae. Agora tornan a se clasificaren na familia Dromaiidae.
Unicamente sobrevive unha especie, Dromaius novaehollandiae que á súa vez ten tres subespecies viventes e unha extinta: o emú de Tasmania. As outras dúas especies de emú extintas son o emú da Illa King (Dromaius ater), extinta en 1822, e o emú da Illa Kangaroo (Dromaius baudinianus) extinta en 1920.
Alejandra Pizarnik
Flora Alejandra Pizarnik, nada en Buenos Aires o 29 de abril de 1936 e finada na mesma cidade o 25 de setembro de 1972, foi unha poeta arxentina.
Traxectoria
Nacida no seo dunha familia de inmigrantes xudeus rusos, estudou Filosofía e Letras na Universidade de Bos Aires e pintura con Juan Batlle Plans.
De 1960 a 1964, viviu en París, onde traballou na publicación Cuadernos e nalgunhas editoras. Estudou diversos cursos de historia da relixión e literatura francesa na Sorbona. Tamén publicou poemas e críticas en varios diarios e traduciu obras de Antonin Artaud, Henri Michaux, Aimé Césaire e Yves Bonnefoy, entre outros.
O 25 de setembro de 1972, durante unha fin de semana fóra do sanatorio psiquiátrico onde estaba internada, Pizarnik suicidouse aos 36 anos cunha sobredose de seconal.
Newport
miniatura|dereita|Newport Newport (en galés Casnewydd) é unha cidade do condado de Monmouthshire, no sur de Gales, atravesada polo río Usk. A cidade ten 140.000 habitantes, pero hai que lle engadir 10.000 estudantes universitarios.
Rego de Bouzas, Triabá, Castro de Rei
Rego de Bouzas é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
A Placería, Veascós, Carballedo
A Placería é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 7 habitantes, 5 mulleres e 2 homes.
Toponimia
O topónimo podería ser unha variante de parcería ou aparcería (parzaría: contrato de arrendamento dunha terra e facenda). Tamén se podería relacionar con, derivado de praza. Este nome non se repite en ningún outro lugar de Galicia.
Monumento da Renacenza Africana
O Monumento da Renacenza Africana (en francés Monument de la Renaissance africaine) é unha estatua monumental en bronce de 49 metros de altura que conmemora o 50 aniversario da independencia do Senegal e que chama para a realización dunha nova Renacenza Africana, localízase preto do Océano Atlántico, nun dos outeiros xemelgos coñecidos como Deux Mamelles en Oukam, un concello dos arredores de Dacar. A estatua deseñouna o arquitecto Pierre Goudiaby Atepa so unha idea do presidente Abdoulaye Wade encargándose as obras a unha compañía de Corea do Norte que comezou cos preparativos no outeiro en 2006 aínda que a construción da estatua non principiou ata o 3 de abril de 2008 inaugurándose coincidindo coa festa nacional senegalesa o 4 de abril de 2010. Trátase dunha das estatuas máis grandes do mundo, a maior de África e de fóra de Asia e a antiga Unión Soviética. O proxecto xerou moita controversia no país xa que o presidente Wade reclamou dereitos de autor sobre a obra, reclamando o 35% dos beneficios xerados, tamén se cuestionou o estilo da escultura, etiquetándoa propia do realismo socialista e non moi africana e polo seu elevado custo, 27 millóns de dólares.
Equipe Ligier
O Equipe Ligier foi un equipo de automobilismo, coñecido principalmente polo seu equipo de Fórmula 1 que operou desde ata. O equipo foi fundado en 1969 como fabricante de automóbiles deportivos.
Orixes
En 1971, Ligier converteu o JS1 no JS2 e JS3. O JS2 foi homologado para o seu uso en estrada e utilizou un motor Maserati V6, mentres que o JS3 era un prototipo deportivo convertible propulsado por un motor Cosworth DFV V8. O JS3 gañou en Monthlery en 1971, pero non puido terminar a distancia mínima en Le Mans. Polo tanto, retirouse, e Ligier instalou o Cosworth DFV no coche de estrada JS2, terminando segundo na xeral en Le Mans en 1975. Despois Ligier dedicou os seus esforzos á Fórmula Un.
Fórmula Un
Coa adquisición dos activos do equipo Matra de F1, Ligier entrou na Fórmula Un en cun coche motor V12 Matra, e gañou un Gran Premio con Jacques Laffite en. Considérase que foi a primeira vitoria francesa no Campionato do Mundo de Fórmula Un.
miniatura|left|O [[Ligier JS11/15 de no Festival Goodwood de Velocidade de 2008]] miniatura|left| Ligier utilizou un motor turbo por primeira vez en . [[Andrea de Cesaris pilotando o chasis JS23 ese ano no Gran Premio de Dallas.]] miniatura|left|O último coche Ligier de F1, o [[Ligier JS43|JS43. Pilotado por Olivier Panis e Pedro Diniz, proporcionou a única vitoria na F1 de Panis e para última de Ligier, no Gran Premio de Mónaco de 1996.]]
O acordo con Matra rematou en 1979 e Ligier incorporou os motores Cosworth e as ás, no Ligier JS11. O JS11 comezou a tempada gañando as dúas primeiras carreiras a mans de Laffite. Con todo, o JS11 presentou unha forte competencia cando Williams e Ferrari presentaron coches aerodinamicamente modificados. O resto da tempada tivo menos éxito para a marca francesa.
Nos últimos anos Ligier tiña pouco apoio público e carecía de fondos. Sorprendentemente, o equipo resultou un pouco máis competitivos neste período, talvez debido ao talento do deseñador de aerodinámica Frank Dernie.
O talento do enxeñeiro Loïc Bigois puido xogar un papel importante. Pero nos anos anteriores, Guy Ligier estaba máis preocupado en gañar diñeiro que en recobrar a competitividade do equipo. Famoso polo seu histrionismo e ruidosas explosións no pitlane, Guy Ligier proporcionou moito carácter ás carreiras de Fórmula Un desde mediados dos anos 1970 en diante, aínda que non pola competitividade dos seus equipos. Un comentarista da F1 dixo a famosa frase: "Sempre tiñas a sensación de que ata cando gañaban non sabían por que..." . Certamente, o equipo gozou dun auxe cando Guy Ligier vendeu o equipo a Cyril de Rouvre logo dunha decepcionante tempada en, cando unha vez máis non puido desenvolver o seu potencial malia ser fornecidos cos mesmos motores Renault de fábrica que o dominante equipo Williams, anotou oito podios nos seguintes catro anos, o que contrasta fortemente co seu fracaso en lograr un podio entre e.
Entre e, o equipo batallou, pero non sumou puntos en  e. En 1990, cando o equipo de Larrousse foi descualificado logo de afirmar que o seu chasis fora construído por eles mesmos, cando en realidade fora construído por Lola Cars, Ligier subiu ata o importante 10º posto no Campionato de Construtores, o que lles dou beneficios de viaxe subsidiados, malia non estar clasificado debido á falta de puntos.