cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trombomodulina
Función
A trombomodulina é unha glicoproteína da superficie das células endoteliais que funciona como un cofactor na activación inducida pola trombina da proteína C na vía anticoagulante ao formar un complexo de estequiometría 1:1 coa trombina. Isto multiplica a velocidade de activación da proteína C por mil. A proteína C activada cliva os factores Va e VIIIa, que interveñen na produción de trombina, polo que esta produción diminúe. Por tanto, o sistema trombina/trombomodulina/proteína C constitúe un control de retroalimentación negativa da produción de trombina.
A trombina unida á trombomodulina ten á vez un efecto inhibitorio da fibrinólise ao clivar o inhibidor da fibrinólise activable pola trombina (ou TAFI, tamén chamado carboxipeptidase B2) orixinando a súa forma activa.
Descubriuse que o antíxeno descrito inicialmente como BDCA-3 nas células dendríticas en realidade é idéntico á trombomodulina. Así, púxose en evidencia que esta molécula aparece nun subconxunto moi raro (0,02%) de células dendríticas humanas chamadas MDC2. A función que exerce nesas células non se coñece.
Francisco Fernández Rei
Francisco Fernández Rei, nado en Fefiñáns (Cambados) o 30 de novembro de 1952, é un filólogo galego. Exerce a docencia na USC, sendo catedrático de Filoloxía Románica desde 1992.
Traxectoria
Realizou a carreira de Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela onde obtivo a licenciatura en 1974. A súa tese de doutoramento foi O verbo: Contribución á dialectoloxía galega, dirixida por Constantino García (1979) e primeira tese presentada en galego na Facultade de Filoloxía da USC.
Desde 1973 forma parte do Instituto da Lingua Galega (ILG), como investigador e membro do equipo de redacción do Atlas Lingüístico Galego e como responsábel do Arquivo do Galego Oral que posúe este centro. Dentro dos eidos de actuación do ILG traballou, así mesmo, como corredactor das Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego en 1977, que constituirían os alicerces das que se aprobaron en 1988.
Tamén hai que destacar a súa participación en distintos encontros e congresos sobre o galego e outras linguas románicas minorizadas e ten publicado artigos en diferentes revistas culturais galegas, como A Trabe de Ouro, Revista da Filoloxía Románica, Cadernos da Lingua ou Grial. Ademais participou na fundación de Escola Aberta, Redes Escarlata e ProLingua.
Fernández Rei é conselleiro do Consello d'a Fabla Aragonesa e membro numerario da Real Academia Galega, na que ingresou o 25 de setembro de 1999 co discurso Ramón Cabanillas, Manuel Antonio e o mar de Arousa: dúas singraduras na construcción dun idioma para unha patria, respondido por Antón Santamarina.
Calor entre reixas
Calor entre reixas (en Caged Heat, tamén coñecido como Renegade Girls) é un filme estadounidense de 1974 escrito e dirixido por Jonathan Demme para New World Pictures, producido por Roger Corman. Está protagonizado por Juanita Brown, Roberta Collins, Erica Gavin, Ella Reid, Rainbeaux Smith e Barbara Steele.
John Cale e interpretou a música da banda sonora, que conta coa guitarra de Mike Bloomfield.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 64ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Gabriele Salvatores, director do filme gañador]] Os seguintes 34 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 64ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Checoslovaquia, Hong Kong, Islandia, Italia e Suecia. O galardón recaeu sobre Italia, co filme Mediterraneo. Hong Kong e Islandia recibiron os seus primeiros nomeamentos, mentres que Checoslovaquia participou por última vez como un estado unificado.
Eleccións municipais en Ponteareas
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ponteareas]] Corporacións democráticas en Ponteareas desde a aprobación da Constitución de 1978.
Agoitz
Agoitz (en castelán e tamén oficial: Aoiz) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Sangüesa e a 28 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 2 684 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 13,54 km² e a súa densidade de poboación é de 198,23 hab/km².
Historia
Tamén dende 1479, Agoitz dispuxo de representación nas antigas Cortes de Navarra. Despois da supresión do Tribunal de Comptos e a creación en 1835 dos "Partidos Xudiciais", Navarra quedou dividida en cinco demarcacións, semellantes aos Meiriñados históricos, na que o Meiriñado de Olite adxudicouse en Tafalla e a de Sangüesa a capitalidade de Agoitz. Na primeira metade do século XX a localidade foi un centro manufactureiro de grande entidade, na súa maior parte promovida pola Sociedade El Irati, S.A, que constituíu arredor de Agoitz un importante serradoiro, unha industria química e o primeiro tren de tracción eléctrica da península Ibérica.
Licancabur
Licancabur é un estratovolcán situado na fronteira entre Chile e Bolivia, xunto á Laguna Verde. A súa última erupción tivo lugar no Holoceno.
Crese que o lago de 70×90 metros que hai na cima é o lago situado a maior altura do mundo, e a pesar das temperaturas de -30 °C contén numerosos seres vivos.
Middelburg
Middelburg é unha cidade dos Países Baixos, capital da provincia de Zelandia. Cunha poboación de 47.496 habitantes, está situada ao leste da antiga illa de Walcheren (actualmente península), localizada ao suroeste do país. O termo municipal inclúe ademais os núcleos de Arnemuiden, Kleverskerke, Nieuw- en Sint Joosland e Sint Laurens. En total ten unha poboación de 47.496 habitantes (2008), repartidos nunha superficie de 53,05 km² (dos cales 4,5 corresponden a auga).
Historia
miniatura|esquerda|A Oostkerk ou Igrexa Oriental. A cidade de Middelburg foi fundada cara a finais do século VIII ou comezos do IX. Na súa primeira mención aparece como un dos tres puntos defensivos levantados na illa de Walcheren para protexerse dos ataques dos viquingos. No ano 844 construíuse unha abadía, que foi utilizada até a guerra dos Oitenta Anos. Hoxe en día, a abadía serve á vez de museo e de sede do goberno provincial.
Durante a Idade Media a cidade foi un importante centro comercial, enviando bens provenientes de Flandres a Inglaterra e viceversa. Middelburg recibiu o título de cidade en 1217.
Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete
miniatura|Narracións e outras prosas na [[Biblioteca Básica da Cultura Galega. Inclúe: Un ollo de vidro, Retrincos, Os dous de sempre, Alba de gloria e outras prosas.]] 'Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete' é un texto en prosa escrito por Castelao e publicado en 1922 pola Editorial Céltiga, de Ferrol. Consta dunha serie de secuencias narrativas que acadan unidade estrutural grazas a seren produto dunha conversa entre un narrador, o esqueleto, que lembra secuencias da súa vida pasada, e dous paranarradores, colegas de cemiterio.
Middelburg
Historia
Entre 1572 e 1573, durante a guerra de Flandres que o país sostivo contra España, foi escenario do asedio de Middelburg, no que as forzas rebeldes holandesas cercaron e conquistaron a cidade, defendida polos terzos españois comandados por Cristóbal de Mondragón.
Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete
Características
O xénero memorialístico asociado á temática do alén constitúe un punto de partida paradoxal pois normalmente as memorias son crónicas dun periplo vital, mentres que aquí, ao ser un esqueleto o protagonista, as memorias recollen as peripecias dunha existencia máis alo da morte. Castelao, no prólogo, diríxese ó lector e indica como atopou as memorias do esqueleto: o sepultureiro facilítalle as "memorias", escritas cun garabullo en anacos de periódico e papeis de fumar. O achado do relato manuscrito é resultado da óptica dun ollo de vidro dunha caveira, pois o narrador, o esqueleto, transcribe o que pode contemplar co ollo de vidro que lle foi posto en vida:
O humorismo é un recurso esencial do tratamento do tema. Mediante o humor, Castelao revela o cerne dos asuntos tratados, sen concesións ó simplemente anecdótico. Deste xeito descobre os aspectos máis inesperados pero ó tempo os máis auténticos que agachan o comportamento dos seus personaxes. Para acadar o humor, sérvese da técnica do contraste entre o riso e a dor e achega un mundo escuro e ruín de xeito que provoca hilaridade sen ser alleo a temas habituais en Castelao como a defensa da lingua, a emigración ou a crítica social, de carácter anticaciquil:
miniatura|Anuncio publicitario da época: Un ollo de vidro, memorias d·un esquelete, é a páxina mais fortemente humorística da literatura mundial contemporánea. Castelao é o autor de Un ollo de vidro (memorias d·un esquelete) que pubricará "Céltiga" no seu número 7, xa no prelo. Nesta obra obsérvase xa unha estrutura narrativa semellante á d'Os dous de sempre:
Middelburg
Historia
dereita|miniatura|290px|Canle do centro de Middelburg dereita|miniatura|290px|Antiga Casa do Concello
Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete
Edicións
Castelao refixo nesta narración un texto co que comezaba a súa conferencia "Humorismo. Dibuxo humorístico. Caricatura", ditada en marzo de 1920 na Coruña (e xa publicada n'A Nosa Terra o 31 de marzo de 1920, con motivo da exposición do álbum Nós), polo que se pode considerar que recolle en prosa literaria o que el entendía por humorismo.
Middelburg
Historia
Durante o Século de Ouro Neerlandés, Middelburg foi unha notable base da Compañía Holandesa das Indias Orientais. Certas casas do centro son a mesma clase de fastuosas mansións de ricos comerciantes que se atopan en cidades como Ámsterdam. A través das canles hai tamén moitos almacéns que foron construídos durante o século XVII.
Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete
Edicións
Un ollo de vidro foi o número 7 da colección Céltiga de novelas breves, e foi impreso cunha portada deseñada polo propio Castelao e seis litografías. Tamén debuxou o cartel publicitario.
Middelburg
Historia
A pesar de que parte das infraestruturas defensivas foron derrocadas por permitir a construción dunha canle que cruza Walcheren dende Flesinga até Veere, a cidade aínda conserva as fosas así como unha das portas de entrada, a de Koepoort.
Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete
Edicións
En 1961 a Real Academia Galega publicou o orixinal que se conserva nesa institución.
Dende 1994, Galaxia edita o texto conxuntamente co doutra obra do mesmo autor, Retrincos, baixo o título ''Retrincos. Un ollo de vidro''.
Middelburg
Educación
En 1575, cando Guillerme de Orange estaba a piques de fundar a primeira universidade dos Países Baixos, considerou a cidade de Middelburg para situala, mais finalmente optou por Leiden. Middelburg, e con ela o conxunto de Zelandia, mantívose sen unha universidade até hai pouco. Dende 2004, a Roosevelt Academy, unha escola afiliada á Universidade de Utrecht, está en funcionamento en Middelburg.
Zuid
Zuid ("Sur") é un barrio de in Middelburg. Atópase adxacente ao Dauwendaele. A veciñanza consiste fundamentalmente en proxectos de construción residencial. Ao sur está a cidade de Oost-Souburg, ao igual que Flesinga.
Duke Nukem: Land of the Babes
Duke Nukem: Land of the Babes, antigamente chamado Duke Nukem: Planet of the Babes, é un videoxogo de disparos en terceira persoa da franquía Duke Nukem. Este xogo é unha secuela directa do título de 1998 Duke Nukem: Time to Kill.
Narrador testemuña
O narrador testemuña é unha técnica narrativa que aparece naqueles relatos que teñen unha focalización externa. A focalización externa é unha perspectiva que se adopta na narración dos feitos e que se dá cando todo o que conta o narrador é visto dende fóra, polo que encontramos unha ausencia de coñecemento do pensamento dos personaxes e do que ocorreu no pasado ou acontecerá no futuro. O narrador di menos do que saben os personaxes e estes actúan ante o narrador sen que sexa quen de coñecer os seus sentimentos.
A utilización deste tipo de narrador favorece a verosimilitude.
San Cristóbal
San Cristóbal é a forma en lingua castelá para referirse a Cristovo de Licia. Como topónimo pode referirse a:
Stranger Than Fiction
Stranger Than Fiction é o oitavo álbum da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, editado o 6 de setembro de 1994. Foi o seu primeiro álbum editado na major Atlantic Records, e tamén foi a última edición co guitarrista Brett Gurewitz, que volvería á banda sete anos despois.
Guerra ruso-xaponesa
miniatura|Soldados rusos observan os mortos xaponeses. A guerra ruso-xaponesa foi un conflito militar entre o Imperio Ruso e o xaponés que se estendeu desde o 10 de febreiro de 1904 ata o 5 de setembro de 1905 por mor das ambicións dos dous estados sobre Manchuria e Corea e que rematou coa vitoria xaponesa e a derrota rusa, sendo causante da Revolución Rusa de 1905. As operacións bélicas desenvolvéronse sobre todo no sur de Manchuria, en especial na zona da Península de Liaodong e Mukden e nos mares que arrodean Corea, Xapón e o mar Amarelo.
No plano político, o enfrontamento ten a súa orixe na oposición directa entre os dous imperialismos, o xaponés e o ruso, este último co obxectivo estratéxico de obter un acceso permanente ao océano Pacífico, pois o recentemente establecido porto de Vladivostok tan só era operativo no verán. Mentres que Port Arthur podía ser operativo todo o ano, as negociacións entre rusos e xaponeses entre a primeira guerra sino-xaponesa e 1903 non levaran a acordo ningún por considerar os xaponeses que esa zona quedaba dentro da súa rexión de influencia.
Narrador protagonista
O narrador protagonista é unha técnica narrativa usada na narración, no proceso de conversión da historia en relato, e caracterizada por unha focalización interna e por un narrador intradiexético que é o actante principal dos sucesos acontecidos ou por acontecer.
Esta perspectiva reforza a verosimilitude do relato posto que se nos pon en contacto cuns feitos que o narrador afirma ter vivido.
Un tipo de narrador intradiexético é o autodiexético, aquel que, coma no caso das autobiografías, refire as experiencias da súa propia vida.
Asasinato no Consello Nacional
Asasinato no Consello Nacional é unha novela de Diego Ameixeiras, publicada por Edicións Xerais en setembro de 2010. Está protagonizada polo detective Alberte Cudeiro.
Trama
A obra é unha homenaxe á novela Asesinato en el Comité Central de Manuel Vázquez Montalbán, pero trata sobre os conflitos internos do BNG no canto do PCE. Está ambientada na cidade de Santiago de Compostela, e baseada no acontecido nas filas do partido nacionalista entre as eleccións autonómicas do 2009 e a elección dun novo voceiro trala dimisión de Anxo Quintana. A partir destes feitos reais, e con personaxes identificables, o autor achégase á ficción.
O Garda Civil
Sábado 14 de marzo de 2009. Logo do reunión do Consello Nacional do BNG, o parlamentario Mario Dacosta é asasinado no aparcadoiro dun hotel de tres disparos. Vítor Figueroa, secretario de organización da UPG, desprázase a Ourense para contratar o detective Alberte Cudeiro, do barrio do Couto. Malia que legalmente non pode investigar delitos de sangue, acepta o caso. Instálase en Compostela, nun piso da praza de Galiza. Alí recíbeo Alicia Souto, unha moza nova da executiva nacional do partido. Pouco despois contacta con Fernando Xelmírez, secretario xeral da UPG, e con Xosé Miguel Balseiro, que o poñen ao día sobre a situación interna no Bloque. Esa mesma noite vai tomar unhas copas con Sara, unha moza de Lugo que estuda Xornalismo na USC, á que coñecera pola tarde en Bonaval.
Ao día seguinte Xelmírez e Amoedo discuten sobre a pertinencia de ter un detective e sobre o futuro a organización. Alberte non aparece por casa de Alicia, pero quen si o fai é Benigno, para pedirlle perdón por ser tan rosmón e dcirlle que lamenta a morte de Mario Dacosta. Alberte vai falar con Seara ao local do BNG, e despois vai a casa de Alicia. Malia as reticencias iniciais dela, déitanse xuntos e queda a durmir no piso.
Ao día seguinte, Benigno cóntalle a Alberte que de novo participou na guerra civil española xunto co avó de Mario Dacosta, un falanxista finado en Villablino (provincia de León) loitando contra uns mineiros. Despois, fala con Xelmírez. Durante un paseo pola Alameda de Compostela, Quiroga intenta convencer a Amoedo de que asuma o liderado do BNG, e infórmao de que será o presidente de IGEA, desde onde se achegará ao sector privado galeguista.
O anarquista
Nun libro do historiador Xerardo Basoi sobre o movemento libertario en Galiza, Alberte descobre que Benigno e o avó de Quiroga participaran na tortura e morte de Camilo Bonzo Seoane en Ventosela (Pereiro de Aguiar). Camilo era un zapateiro anarquista de Celanova, morto con 20 anos, coa súa muller preñada de dous meses.
Gregorio Hernández Matías
Gregorio Hernández Matías, coñecido como Gregorio H. Matías, nado en Belorado, foi un avogado, político, xornalista e escritor español.
Asasinato no Consello Nacional
O anarquista
Logo de discutir con Alicia, vai falar co autor do libro, e despois con Xelmírez. Despois retoma contacto con Miguel Rúa, un antigo coñecido, e falan dos seus pasados. Chámao Sara para ir a unha festa no seu piso, pero non vai. Atópase con Alicia, e despois marcha ao lugar de Ventosela para pescudar sobre os descendentes do zapateiro asasinado.
Gregorio Hernández Matías
Traxectoria
Procurador dos tribunais. Instalado en Salamanca, colaborou en  El Fomento de Salamanca e El Charro, foi redactor de El Castellano e dirixiu a revista Salamanca Satírica; foi concelleiro republicano e logo alcalde da cidade (1905). Despois marchou a Béjar, onde estreou a revista Películas bejaranas en 1910, e dirixiu El Noticiero (1912-1914). Foi redactor de Diario de Burgos. Trasladouse a Tui en xullo de 1929 por mor da enfermidade da súa muller, e alí exerceu como procurador. Colaborou en Faro de Vigo e dirixiu o semanario Hoy de Tui en 1935. No franquismo publicou algúns poemas e colaboracións en Martín Codax, El Adelanto de Salamanca. Hoja Oficial del Lunes e El Pueblo Gallego.
Asasinato no Consello Nacional
O anarquista
O domingo 18 de abril ten lugar a toma de posesión como presidente de Alberto Núñez Feijóo, con grande ambiente na praza do Obradoiro. Nas asembleas comarcais, o BNG apoia a Seara cun 46,9 % dos votos. Benigno morre no hospital, e chega a Compostela seu fillo Ricardo. Este dálle a Alberte un agasallo que lle deixou o pai: unha condecoración que lle dera Franco polos seus servizos na División Azul.
Gregorio Hernández Matías
Vida persoal
Casou con Enriqueta Antón Martín, que finou en Tui en 1931. O seu irmán Antonio Hernández Matías foi reitor do Seminario e director do Museo Diocesano e Catedralicio de Tui.
Asasinato no Consello Nacional
O anarquista
A policía descobre que o asasino se hospedara en Ferrol, onde leu Imperio, un libro de Toni Negri e Michael Hardt. Alberte vai a unha inmobiliaria propiedade de Ernesto Aguiar (neto do zapateiro), e uns matóns danlle unha tunda pensando que tentaba acosar a muller de Ernesto. Esa noite, a tumba de Benigno aparece profanada, desaparecendo a bandeira de España.
O home do tempo
Ernesto Aguiar é detido xunto co seu avogado e o seu xestor por unha estafa inmobiliaria. Alicia e Alberte volven durmir xuntos. Ricardo, o fillo de Benigno, fala coa policía sobre a profanación da tumba do seu pai. El pensa que puido ser Resistencia Galega, por motivación política, pero a policía cre que foron ladróns comúns. O comisario Moure vai á habitación de Alberte, onde falan do seu pasado e do de Benigno.
Karma Police
"Karma Police" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editada o 25 de agosto de 1997 como segundo sinxelo do seu terceiro álbum, OK Computer. O título da canción deriva dunha broma da banda, referíndose á teoría hindú do karma. Foi un éxito comercial, acadando o número 8 da lista de sinxelos británica e o número 14 da estadounidense Hot Modern Rock Tracks.
Asasinato no Consello Nacional
O home do tempo
A policía fala con Belén Seixas. Vive en Marrozos, e estivo relacionada con Daniel Aguiar, un home de 46 anos nado en Lausana, ex compañeiro da UPG e da Universidade, que actualmente vive en Barcelona, onde estivo preso por un atraco a man armada.
Karma Police
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Thom Yorke, Jonny Greenwood, Ed O'Brien, Colin Greenwood e Phil Selway.
Asasinato no Consello Nacional
O home do tempo
Alberte vai falar con Roberto Figueroa, que lle fala da actividade e os debates da UPG e do BNG na década de 1980, como a aceptación da constitución de 1978, o ingreso na OTAN ou o apoio a Herri Batasuna. Tamén se fala de reunións con dirixentes comunistas cubanos e norcoreanos.
A subinspectora Vila e o insector Lourido van ó cárcere a falar con Ernesto Aguiar. El fálalles da súa relación co seu irmán Daniel, co que xa non se leva desde hai moitos anos. Daniel militara na UPG, pero nos últimos tempos acercárase ás ideas de estrema dereita. De camiño ao aeroporto da Lavacolla, Negreira e Balseiro teñen unha conversa sobre o futuro da corrente Irmandiña dentro do BNG.
Alberte descobre que Mario militara durante un breve período de tempo no SEU (vencellado á Falange Española) durante a súa estancia como estudante en Madrid, pero ao chegar a Compostela axiña contactou co nacionalismo de esquerdas.
Daniel Aguiar entra no garaxe de Xelmírez para asasinalo. No último momento, cando lle dá a opción de despedirse cantando A Internacional ou Os Pinos (se ben posteriormente Xelmírez di que o obrigaran a cantar Cara al Sol), chega Cudeiro e sálvalle a vida, ao golpear a Aguiar. Trala súa detención, suicídase tirándose polo oco da escaleira da comisaría.
Finalmente lévase a cabo a Asemblea do BNG na que Seara sae elixido portavoz nacional. Cudeiro regresa a Ourense, e di onde está a foxa onde fora soterrado o zapateiro, logo de descubrir unha mensaxe que lle deixara Benigno.
Narración
miniatura|dereita|200px|Presentación da novela no CulturGal 2010. O libro está narrado en terceira persoa, cun narrador omnisciente, coñecedor dos pensamentos e desexos dos personaxes. Hai frecuentes descricións de personaxes e paisaxes. Parte dos actos están baseados en feitos reais, pero moitas das conversas e diálogos entre personaxes adáptanse ás personalidades reais dos políticos nos que se basean.
Tempo
A acción principal ten lugar en abril de 2009. Hai frecuentes analepses, desde 1936, até o momento do asasinado de Mario, pasando pola década de 1980 (con moitos desencontros políticos) e de 1990 e 2000 (mocidade de diversos personaxes). Pode considerarse que hai algunha prolepse, pois algún dos personaxes menciona proxectos futuros, que na vida real foron levados a cabo (como un congreso sobre a lingua organizado polo IGEA).
Referencias culturais
A novela está chea de referencias culturais contemporáneas, desde musicais (Sonic Youth, The (International) Noise Conspiracy, Real Filharmonía de Galicia, The Melvins, Alice in Chains...), cinematográficas (Michelangelo Antonioni...), filosóficas (Michael Löwy, Jürgen Habermas, Gilles Deleuze, budismo...) ou literarias (Sam Spade...).
Hai unha forte presenza da política nacional, estatal e internacional contemporánea. Menciónanse tamén os clásicos do galeguismo (Castelao, Bóveda, Vilar Ponte, Risco ou Otero Pedrayo). Amais, fálase profundamente das diferentes correntes do BNG actuais (UPG, +BNG, Movemento pola Base, Encontro Irmandiño...) e pasadas, así como doutros movementos galegos e nacionalistas (UMG, ERGA, Comités, Galiza Nova, AMI...).
Tamén se fai referencia a outros elementos da cultura galega pasada (como a Emilia Docet, miss España 1933) e contemporáneos (Inditex).
Vern Schuppan
dereita|miniatura|Paseo da fama en [[Le Mans- Gañador en 1983.]] Vernon "Vern" Schuppan, nado en Booleroo Center (Australia do Sur) o 19 de marzo de 1943, é un expiloto de automobilismo australiano. Schuppan pilotou en varias categorías, participando na Fórmula 1, 500 Millas de Indianápolis e máis exitosamente nas carreiras de automóbiles deportivos.
Aínda que se considera un piloto de coche de rodas abertos, a maior vitoria profesional de Schuppan foi co equipo Rothmans Porsche apoiado pola fábrica cando se asociou cos americanos Hurley Haywood e Al Holbert para gañar as 24 Horas de Le Mans de 1983 pilotando o Porsche 956.
Traxectoria
Tras unha exitosa carreira no karting na que gañou numerosos títulos nacionais e australianos, Schuppan tomou a decisión de seguir unha carreira nas carreiras de motos. Xunto a súa esposa Jennifer aventuráronse a Gran Bretaña (cun ​​límite autoimposto de 2 anos) para participar no Campionato Británico de Fórmula Atlántica, o que proporcionoulle unha proba con BRM. Como piloto de probas de BRM clasificouse para o Gran Premio de Bélxica de 1972 en Nivelles-Baulers, pero non comezou a carreira porque o seu compañeiro de equipo Helmut Marko fíxose cargo do seu coche, aínda que competiu nalgunhas carreiras fóra de campionato con BRM.
En 1974 Schuppan fichou co Team Ensign, volvendo a debutar en Bélxica onde terminou na 15ª posición. En Mónaco retirouse na volta catro por mor dun accidente. Schuppan foi descualificado tanto no Gran Premio de Suecia de 1974 como no Gran Premio dos Países Baixos de 1974, en Suecia porque comezou ilegalmente do 26º lugar na grella e nos Países Baixos por cambiar pneumáticos fóra dos boxes. Schuppan non puido clasificarse no Gran Premio de Francia de 1974 nin no Gran Premio do Reino Unido de 1974. Retirouse no Gran Premio de Alemaña de 1974 na volta catro por problemas na caixa de cambios.
En 1975 realizou unha carreira en Suecia para o equipo de Embassy Hill, onde se retirou da carreira con problemas de transmisión. En, Schuppan correu en Surtees, finalizando 12º no Gran Premio do Reino Unido de 1977 e sétimo en Alemaña. Terminou 16º no Gran Premio de Austria de 1977, pero non puido cualificar na súa última carreira de Fórmula Un en 1977. Schuppan describiría máis tarde ao xefe do equipo Surtees, o campión do mundo en John Surtees, como un propietario autocrático que "sempre cría saber o que era mellor e non escoitaba os seus pilotos" e cre que no seu tempo co equipo resultou penalizado por non ter o mesmo equipamento que o seu compañeiro de equipo Vittorio Brambilla.
Automóbiles deportivos
Ao gañar Le Mans en 1983, Schuppan converteuse no segundo australiano en gañar o clásico francés, seguindo os pasos do gañador Bernard Rubin en 1928. Aínda que Rubin naceu en Australia, Schuppan adoita confundirse con ser o primeiro gañador australiano.
Vern Schuppan tamén terminou en segundo lugar en Le Mans en 1977 pilotando un Mirage GR8 turbo co piloto de F1 francés Jean- Pierre Jarier e segundo en 1982 nun Rothmans Porsche 956 con Jochen Mass. Tamén terminou terceiro en 1975 con Jean-Pierre Jaussaud nun Mirage GR8 - Ford Cosworth DFV.
Logo de gañar en Le Mans, Schuppan pasou a gañar o Campionato do Xapón de Prototipos Deportivos de 1983.
Terminou sexto nas 24 Horas de Le Mans de 1984 pilotando con Jarier e o seu compañeiro australiano, o campión do mundo de Alan Jones que facía o seu debut nas 24 Horas de Le Mans (e precisamente a súa única saída), nun Porsche 956B de Kremer Racing  despois de que o equipo Rothmans con apoio de fábrica boicoteara o evento do Automobile Club de l'Ouest polas novas regras de restrición de combustible. Inicialmente, Porsche non ía presentar os seus pilotos para a carreira, pero finalmente cedeu menos de dúas semanas antes da carreira e Manfred e Erwin Kremer estaban máis que felices de que o vencedor da carreira se unira a eles. Schuppan e Jones loitaron por liderar nas primeiras horas da carreira co Lancia LC2 de Bob Wollek e Alessandro Nannini, ata que o morro do 956 resultou danado por un trompo de Roger Dorchy na curva de Mulsanne, perdiendo o equipo algunhas voltas nas reparacións. O 956 patrocinado por Kenwood voveu novamente á loita polo liderado, e preto do final da carreira, Jarier situouse a dúas voltas acercándose a o Porsche líder do equipo Joest Racing pilotado por Klaus Ludwig e Henri Pescarolo (os eventuais vencedores) por máis de 10 segundos por volta. Entón en boxes Schuppan montouse para pilotar o coche ata a bandeira. Schuppan conseguiu situarse a só unha volta e media, antes de que o coche rompese unha biela a tan só 90 minutos para o final. Como o regulamento do Automobile Club de l'Ouest establece que para que un automóbil se clasifique como finalista, debe rematar a última volta nun determinado tempo, Schuppan acelerou o Porsche e dirixiuse cara a última volta e un 6º lugar final.
Tivo varios outros podios no campionato mundial de automóbiles deportivos, incluíndo o segundo en 1973 e 1982 nos 1000 km. de Spa, o terceiro en 1983 e 1984 e nos 1000 km. de Fuji terceiro nos 800 km de Selangor de 1985. Schuppan tamén foi terceiro no Campionato de Prototipos Deportivos de All Japan en 1984, 1985 e 1986.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Reusultados na Fórmula 1 fora do campionato
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Xaime Prada
Amancio Jaime Prada Losada, nado en Vilamartín de Valdeorras o 26 de setembro de 1891 e finado en Madrid o 14 de outubro de 1966, foi un debuxante galego.
Vern Schuppan
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en italica indican volta rápida)
Xaime Prada
Traxectoria
De familia fidalga, estudou Dereito e Medicina na Universidade de Santiago mais sen chegar a rematalas. Foi profesor de debuxo no instituto de Ferrol e xuíz de paz no seu concello natal. Por volta de 1920 residiu un tempo en Madrid e París estudando pintura. Fíxose coñecido polos seus debuxos coa revista Vida Gallega entre 1919 e 1934, en especial polas súas portadas. Debuxos seus apareceron tamén en La Esfera, Buen Humor, Céltiga, La Zarpa ou Nós. En 1927 a editorial Nós publicoulle o álbum Grabados en linoleum. Viviu en Burgos dende 1922 e ao longo dunha década e alí colaborou coa revista Parábola e publicou o álbum Cartones de Burgos en 1930. Ligado ás Irmandades da Fala e á xeración Nós, a partir de 1933 mudou ideoloxicamente e entrou a militar nas JONS, foi o seu xefe en Valdeorras e integrou o triunvirato provincial. Foi brevemente xefe provincial da Falanxe antes de se establecer definitivamente en Madrid en 1935.
Vern Schuppan
Resultados completos no campionato de Europa de F5000
(clave) (nota: resultados en grosa indica pole position; resultados en italica indica volta rápida)
American open-wheel racing
(clave) ( Carreiras en grosa indica pole position )
Héctor Lavoe
Héctor Juan Pérez Martínez, nado en Ponce o 30 de setembro de 1946 e finado en Nova York o 29 de xuño de 1993, foi un cantante portorriqueño de salsa, máis coñecido como Héctor Lavoe. Foi un dos referentes do grupo Fania All Stars onde se gañou os alcumes de "El coqui de Puerto Rico" e "El malo de la Salsa". O seu estilo foi clasificado como "Salsa Brava".
Guadarrama
250px|miniatura|Concello de Guadarrama Guadarrama é un concello español do noroeste da Comunidade de Madrid. Tiña en 2015 unha poboación de 15.538 habitantes.
Foi fundado polos árabes, que chamaron Uad-er-ramel ao río que dá nome á vila e á serra onde se atopa. Guadarrama obtivo o título de vila o 22 de novembro de 1504 por parte de Fernando V de Castela.
O proceso de Artaud
O proceso de Artaud é unha curtametraxe de Ramiro Ledo, estreada en 2010. Participou en diferentes ciclos e festivais, como o Amalgama (Barcelona), ZINEBI, Cineuropa, Culturgal ou Antofadocs.
Características
Trátase dunha ficción sobre a expulsión de Antonin Artaud da Internacional Surrealista na reunión do 23 de novembro de 1926. O texto está baseado no documento ''Adhérer au parti communiste? Septembre - décembre 1926, anotado por Margueritte Bonnet como parte dos Archives du Surréalisme publiées sous l'égide d'Actual''. Inclúe imaxes do filme mudo La Passion de Jeanne d'Arc (Carl Theodor Dreyer, 1928), no que participara o propio Artaud como actor.
O papel de Xoana de Arco, interpretado no filme de Dreyer por Maria Falconetti, pasa a ser o de Artaud, acusado de contrarrevolucionario. Na asemblea trátanse cuestións como a realidade da revolución comunista como toma de poder do proletariado ou o pensamento individual. No proceso participaron, amais do propio Artaud, André Breton, Louis Aragon, Paul Éluard, Pierre Unik, Paul Guitard, Benjamin Péret, Jean Bernier e Marcel Fourrier.
A peza está adicada a Peter Weiss, e inclúe música do grupo pontevedrés Urro.
Jaitz
Jaitz (en éuscaro) ou Salinas de Oro (en castelán, ambas formas oficiais) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Estella, na comarca de Estella Oriental e a 27 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 119 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 14,28 km² e a súa densidade de poboación é de 8,33 hab/km².
Iuri Romanenko
Iuri Viktorovich Romanenko, nado n oblast de Oremburgo o 1 de agosto de 1944, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz 26, Soiuz 27, Soiuz 38, Soiuz TM-2 e Soiuz TM-3.
Traxectoria
Romanenko graduouse na Escola Superior da Forza Aérea en 1966 como piloto e enxeñeiro. Graduouse despois Academia Militar da Forza Aérea en Monino en 1981. Participou nas misións Soiuz 26, Soiuz 27, Soiuz 38, Soiuz TM-2 e Soiuz TM-3 e pasando un total de 430,76 días no espazo.
Protagonista
En narratoloxía, o termo protagonista aplícase a calquera obra narrativa, xa sexa na literatura, cine, banda deseñada, teatro etc. Pode referirse a:
Guido III de Spoleto
Guido III foi fillo de Guido I de Spoleto e irmán de Lamberto I de Spoleto.
Traxectoria
O 876 recibiu o margraviato de Camerino de Carlos o Calvo. O 882 herdou o ducado de Spoleto á morte do seu sobriño Guido II de Spoleto que só deixaba fillos nenos. Casou con Axeltruda, filla de Adelchis, duque de Benevento, e tiveron un fillo que foi Lamberto II de Spoleto.
Xusto o 882 na dieta de Rávena, Guido fora despoxado dos feudos por Carlos III o Gordo, pero finalmente o 883 seríanlle confirmados e así puido reunir Camerino e Spoleto. O 885 combateu cos sarracenos na batalla do río Garigliano.
Deposto Carlos III o Groso en 887, planeou ser nomeado rei e emperador coa axuda do seu parente o arcebispo Folk de Reims e viaxou a Langres, onde o arcebispo coroou rei de Francia o 888 pero, no mesmo ano, coroouse Odón, e entón abandonou o proxecto, e aspirou á coroa de Italia e a coroa imperial. Berengario de Friúl tamén aspiraba á coroa de ferro italiana, pero Guido logrou ser coroado o 889 polo Papa Estevo VI como rei de Italia, e en maio do 891 foi coroado tamén emperador, e o seu fillo Lamberto II foi coroado rei de Italia. O 30 de abril do 892, en Rávena, o Papa Formoso foi obrigado a coroar a Lamberto II como coemperador.
Pero o Papa ao que puido, apoiou a Arnulfo de Carintia: o 893 Arnulfo foi chamado a Pavía polo Papa para derrubar a Guido a cambio de ser coroado. Arnulfo enviou ao sei fillo Zwentibold cun exército que se uniu ao de Berengario de Friúl, e foron xuntos para Pavía onde estaba Guido, e a cercaron.
Seguramente Guido logrou a súa retirada mediante un suborno. O 894 con todo, Berengario e o seu aliado derrotaron a Guido en Bérgamo e ocuparon Pavía e Milán. Berengario foi recoñecido como rei de Italia e Arnulfo como emperador. Zwentibold volveu a Carintia. Guido que se retirara para a liña do Taro, morreu subitamente o 12 de decembro do 894 mentres preparaba as defensas. Herdouno o seu fillo Lamberto II de Spoleto baixo rexencia da viúva Axeltruda de Benevento.
-422
Outros
Historia ano a ano
Guido IV de Spoleto
Guido IV de Spoleto e I de Benevento, foi margrave de Camerino e duque de Spoleto como sucesor do seu tío Lamberto II de Spoleto (fillo de Guido III de Spoleto) o 889, quen lle cedeu o goberno, pero conservou algúns dereitos. Era fillo de Guido II de Spoleto.
Traxectoria
O 895 ocupou o ducado de Benevento e proclamouse duque. Ofreceu a rexencia ao seu aliado e cuñado Guaimaro I de Salerno, casado coa súa irmá Itta, pero Guaimaro foi capturado cando ía para Benevento por Adelfer, o gastaldo de Avellino. Guido tivo que cercar Avellino para conseguir a liberación do seu cuñado.
Despois de case dous anos de gobernar Benevento e de oito anos de gobernar Camerino e Spoleto, foi a Roma para entrevistarse co seu tío Lamberto II e cando estaba no Tíber foi asasinado por axentes de Alberico, un nobre romano emparentado coa familia dos condes de Tusculum, que se proclamou margrave e duque (Alberico I)
Big Empty
"Big Empty" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada en maio de 1994 como sinxelo do seu álbum Purple, e aparecida anteriormente ese mesmo ano na banda sonora da película The Crow. A canción tivo moito éxito e acadou os números 3 e 7 das listasMainstream Rock Tracks e Modern Rock Tracks respectivamente. "Big Empty" aparece tamén nos álbums recompilatorios do grupo Thank You e Buy This.
Sancho Garcés I de Pamplona
Sancho Garcés I, nado en Sangüesa (actual Rocaforte) en 865? e finado en Resa o 10 de decembro de 925, foi rei de Navarra entre os anos 905 e 925.
Tortura por auga
miniatura|250px|A marquesa de Brinvilliers sometida a tortura por auga A tortura por auga é un tipo de tortura que se realiza por medio da auga para obter información ou confesións, intimidar e punir, pode consistir en mergullar a cabeza da vítima en auga, en obrigarlle a beber grandes cantidades de auga en pouco tempo, ou botar auga por riba da cabeza da vítima, que permanece inmobilizada, dándolle a sensación ó suxeito de afogamento e de morte inmediata, provocando a contracción inmediata dos músculos da farinxe.
Sancho Garcés I de Pamplona
Traxectoria
Fillo de García Ximénez, descendente da dinastía Ximena. Á morte de García I Íñiguez no ano 870, é gobernante da Valdonsella e axiña comeza a intervir en todos os territorios circundantes.
Tortura por auga
Consecuencias
Esta técnica de tortura pode causar dor extrema, dano ós pulmóns, dano cerebral por privación de osíxeno, fractura nos ósos, desordes psicolóxicas, e se non se interrompe, a morte. As consecuencias físicas poden comezar meses despois dos feitos, e os efectos psicolóxicos poden durar anos.
Sancho Garcés I de Pamplona
Traxectoria
Ocupa Pamplona cando aínda reina Fortún Garcés, axudado polo monarca galaico Afonso III, xunto co conde de Pallars. Eliminados os dereitos patrimoniais dos fillos de Fortún Garcés, estes recaerán na súa neta Toda, casada con Sancho Garcés I, que os fixo valer e proclamándose rei en Pamplona no ano 905, tras destronar a Fortún Garcés.
Tortura por auga
Torturas da CIA
En 2007 sóubose que a CIA utilizaba esta técnica de tortura, os interrogadores da axencia botábanlles auga na cabeza, cuberta por un pano, a prisioneiros extraxudiciais e que o Departamento de Xustiza dos Estados Unidos autorizara a medida. Entre os membros sospeitosos de pertencer a Al Qaida no que se empregou esta tortura están Khalid Sheikh Mohammed, Abu Zubaydah e Abd al-Rahim al-Nashiri. A administración de George W. Bush para xustificar a medida redactou xustificacións legais secretas baseadas na definición de tortura nas leis dos Estados Unidos. Segundo o Departamento de Xustiza o uso da tortura por auga con Khalid Sheik Mohammed permitiulle o goberno estadounidense parar un ataque nos Ánxeles similar ó do 11 de setembro.
Sancho Garcés I de Pamplona
Traxectoria
Ao morrer o conde de Aragón Galindo Aznárez II, Sancho Garcés I ocupou as terras de Aragón ignorando os dereitos sucesorios de todos. Esta foi a causa que xustificou as loitas do gobernador musulmán de Huesca, al-Tawil, que tiña dereitos sucesorios sobre o territorio por estar casado con Sancha, irmá do conde. Solucionouse o problema ao prometer en matrimonio a Andregoto Galíndez, filla de Galindo Aznárez II, co fillo de Sancho Garcés I, o futuro rei García Sánchez I de Navarra, que era aínda un neno.
Tortura por auga
Torturas da CIA
En xaneiro de 2009 o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama prohibiu o seu uso.
Provincia de Bagdad
A provincia de Bagdad (en محافظة بغداد‎, "Muḥāfaẓät Baġdād") é a provincia capital de Iraq. Inclúe a cidade de Bagdad e a área metropolitana circundante. A provincia ten unha área total de 4.071 km2, a menor das provincias de Iraq mais a máis poboada.
Sancho Garcés I de Pamplona
Traxectoria
Ampliou considerablemente as fronteiras meridionais do reino até chegar a terras rioxanas mediante unha serie de campañas militares contra os aristócratas musulmáns. Conquistou Nájera e estableceu alí a súa corte, dotando dunha organización definitiva ao reino de Navarra.
Aliado co reino de Galicia Ordoño II, venceu a un exército cordobés en San Esteban de Gormaz (917), pero foi derrotado por Abd al-Rahman III en Valdejunquera (920).
O centro político do norte-este peninsular pasaba á corte de Nájera que deu como resultado varios matrimonios reais das fillas de Sancho Garcés I e a raíña Toda Aznar:
O rei Sancho Garcés I morreu nas proximidades de Resa, a beiras do río Ebro, o día 10 de decembro do ano 925 e foi enterrado en San Esteban de Deio en Monjardín.
Xinwen Lianbo
Xinwen Lianbo (新闻联播) é un telexornal da CCTV que se emite desde 1978 e que ademais emiten a maioría das canles públicas rexionais e locais de China.
Características
O informativo ten unha duración de trinta minutos, son dous os presentadores que saen en pantalla, un home e unha muller que falan nun mandarín formal e rico, emítese ás 19:00 en CCTV-1, CCTV News e unha canle rexional en cada provincia, ás 21:00 CCTV-News repíteo e máis tarde hai emisións dobradas nalgunhas linguas minorizadas como o tibetano ou o mongol, outras moitas emisoras locais e por cable emíteno a diferentes horas, é un dos programas informativos máis vistos do mundo, en 2007 estimábase en 135 millóns só na súa emisión das 19:00.
Como en todos os informativos da República Popular da China a orde das noticias está ditada pola súa importancia sociopolítica, así as novas referentes ao Presidente da República Popular van sempre en primeiro lugar, séguenlle os informes dos membros do Comité Permanente do Politburó do Partido Comunista Chinés. Algunhas resolucións importantes do PCCH ou do goberno lense enteiras despois dos titulares.
Fritz Kreisler
Fritz Kreisler, nado en Viena o 2 de febreiro de 1875 e finado en Nova York o 29 de xaneiro de 1962, foi un notable violinista e compositor de orixe austriaca.
Traxectoria
Comezou os seus estudos da man de seu pai sendo aínda un rapaz e perfeccionouse máis tarde con Jacques Auber. En 1882 converteuse, con 7 anos, no alumno máis novo da historia do Conservatorio Musical de Viena, onde estudou canda Hellmesberge e Bruckner.
Idiotipo
miniatura|O idiotipo depende da rexión variable do anticorpo (indicado como VL e VH no diagrama.) En inmunoloxía, un idiotipo é un determinante antixénico único atopado nunha molécula de inmunoglobulina nas súas rexións hipervariables (por onde se unen antíxeno e receptor) ou compartido por inmunoglobulinas de especificidade idéntica (coa mesma rexión para a unión ao antíxeno) ou polo receptor TCR. O idiotipo confírelle a un anticorpo a súa especificidade antixénica. A rexión variable dos receptores antixénicos das células T (TCRs) e das inmunoglobulinas das células B contén unha rexión determinante de complementariedade (CDR) cunha estrutura de aminoácidos única que determina a especificidade antixénica do receptor. A estrutura formada polo CDR coñécese como idiot o po, que é un termo que ás veces se usa intercambiablemente con idiot i po. As inmunoglobulinas ou os TCRs que comparten un mesmo idiot o po teñen o mesmo idiot i po.
O idiotipo dun anticorpo está determinado por unha serie de fenómenos que se producen durante o desenvolvemento dos linfocitos, como son:
Sea of Sorrow
"Sea of Sorrow" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editada en 1992 como sinxelo do seu álbum Facelift. O tema foi incluído no recompilatorio The Essential Alice in Chains (2006), e unha vesión demo do mesmo aparece no box set Music Bank (1999).
Idiotipo
Contra a un idiotipo poden orixinarse ouros anticorpos. Descubríronse cando a un coello se lle inxectaron anticorpos doutro coello (do mesmo alotipo) e empezou a producir anticorpos contra o idiotipo do anticorpo inxectado.
O termo idiotipo empezou a usarse moito en inmunoloxía cando Niels Jerne presentou a súa teoría da rede inmunitaria. Foi galardoado co premio Nobel de Medicina de 1984 principalmente polos seus traballos sobre esta teoría. Jerne definiu idiotipo como o conxunto de epitopos da rexión V dunha molécula de anticorpo, onde epitopo significa determinante antixénico. Tamén definiu "parátopo" como a parte da rexión variable do anticorpo que se une ao antíxeno. A versión máis desenvolvida da teoría da rede inmunitaria denomínase teoría da rede simétrica, na cal a distincipon entre idiotipo e parátopo non ten importancia.
Salome Zurabishvili
Salome Zurabishvili (en სალომე ზურაბიშვილი), nada en París o 18 de marzo de 1952, é unha política franco-xeorxiana, actual presidenta de Xeorxia. É a primeira muller elixida como presidenta de Xeorxia e servirá unha lexislatura de seis anos. Debido aos cambios constitucionais que entrarán en vigor en 2024, espérase que Zurabishvili sexa a última presidenta popularmente elixida, pois os futuros xefes de Estado serán elixidos por un Colexio Electoral.
Diplomática de carreira, Zurabishvili ocupou o cargo de embaixadora de Francia en Xeorxia antes de converterse en Ministra de Asuntos Exteriores de Xeorxia desde 2004 a 2005. Como Ministra de Asuntos Exteriores Zurabishvili asinou o tratado de 2005 que levou á retirada das forzas rusas do territorio non disputado de Xeorxia. Tamén formou parte do comité de sancións a Irán do Consello de Seguridade da ONU como coordinadora do Panel de Expertos. Fundou o partido A vía xeorxiana en 2006, liderándoo até 2010. Foi elixida ao Parlamento en 2016, como independente.
Nas eleccións presidenciais de Xeorxia de 2018, Zurabishvili presentouse como candidata independente, e foi apoiada polo partido Soño Xeorxiano. Gañou en segunda volta contra Grigol Vashadze.