Georgii_Chicherin
Límites de Rapallo e política de Stresemann
Mantivo unha política de cooperación con Alemaña, establecendo unha estreita relación co embaixador Brockdorff-Rantzau. Brockdorff-Rantzau, radicalmente oposto ao Tratado de Versalles, avogaba por unha estreita colaboración cos soviéticos. Os intentos de forxar unha alianza entre os dous países que limitase as consecuencias da derrota na guerra mundial, porén, non frutificaron máis salvo en ocasións puntuais en que o apoio mutuo serviu para resolver algunha crise. Alemaña non chegou a cumprir as expectativas políticas, militares e económicas soviéticas, tanto polo grandes que eran estas, como polo interese secundario que Berlín outorgaba á URSS. Moscova esperaba obter créditos a longo prazo da grande industria alemá para adquirir maquinaria pesada e para iso contaba co decidido apoio de Brockdorff-Rantzau, pero nin o Goberno alemán nin os industriais mostraron o interese necesario para que se lograse un rápido acordo. Na primavera de 1923, realizáronse contactos entre a URSS e Francia que no tiveron resultados notables, aínda que desgustaron ao embaixador alemán en Moscova: Chicherin, insatisfeito pola pasividade alemá, tratara en van de tentear a posibilidade de mellorar as relacións con París. A chegada ao Goberno de Stresemann en agosto supuxo un revés para os soviéticos —que esperaban que as tensións internas debidas á ocupación francesa do Ruhr levasen a unha revolución, tensións que Stresemann reduciu de inmediato— e desbaratou os planes de Chicherin de forxar unha alianza continental franco-xermano-soviética fronte ao Reino Unido —idea que, porén, no abandonou e continuou propoñendo tanto en París como en Berlín, infrutuosamente—. O comisario sospeitaba —xustificadamente a pesar dos desmentidos de Stresemann— que o novo Primeiro Ministro propoñíase ingresar na Sociedade de Nacións, o que houbera deixado de novo illada á URSS. Opúxose ademais ao apoio que o Goberno soviético outorgou aos comunistas alemáns, listos para tratar de facerse con poder ante a situación de crise interna: Chicherin aprobaba a revolución alemá sempre que se producise sen necesidade de axuda externa e sen poñer en risco a relación xermano-soviética. O fracaso do levantamento de Hamburgo marcou a fin da orientación prosoviética da política exterior alemá e danou as relación bilaterais. Para compensar a crise das relacións con Alemaña aproveitando a mellora da economía soviética que permitía atraer investidores, Chicherin favoreceu o establecemento de tratos comerciais coas nacións dispostas a ofrecer créditos á URSS. O primeiro en aproveitar o ofrecemento foi Mussolini, que comezou a negociar cos soviéticos en novembro de 1923. A comezos de 1924, o Goberno francés presidido por Poincaré mostrouse finalmente disposto a normalizar as relacións con Moscova, con Checoslovaquia como mediadora nas negociacións. Para Chicherin, a actitude francesa permitía albergar esperanzas de compensar o distanciamento dos alemáns. A derrota electoral dos conservadores británicos a finais de 1923 e a formación dun novo Goberno laborista en xaneiro do ano seguinte parecían beneficiar tamén aos soviéticos: o 1 de febreiro o Reino Unido recoñeceu oficialmente ao Goberno soviético.