cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gamal Abdel Nasser
Traxectoria
Só cando Nasser se converteu en presidente o golpe militar do 1952 empezou a xirar cara a unha verdadeira revolución social e política. Foi moi gabado pola súa nacionalización do Canle de Suez, a súa reforma agraria, e as súas políticas socialistas que sacaron á vasta maioría dos exipcios da pobreza. Nasser conseguiu unha popularidade descoñecida até entón no mundo árabe. Era admirado polo seu apoio ó nacionalismo árabe; os seus programas sociais domésticos (que, por primeira vez na historia de Exipto, buscaban o mellor para a maioría labrega).
Nasser pasóu a súa vida defendendo o nacionalismo árabe e o dereito a liberdade dos pobos. Apoiou os movementos liberais contra todo tipo de ocupación nos países en desenvolvemento. Nasser era o líder-fundador do movemento Non aliñado. Só có Nehru da India e Sukarno de Indonesia.
Galicia es una mierda
Galicia es una mierda é o segundo disco do grupo Ataque Escampe, publicado no 2008. Ademais de estar dispoñible en formato CD, pódese descargar en mp3 de balde na páxina do selo. O título foi decidido nunha votación aberta no seu blog. As outras opcións eran Arredor da cuestión nacional, A banda desdenhada e Siempre en Murcia.
Músicos
Ademais dos cinco membros da banda no momento da gravación (Roi Vidal: percusións, kazoo, labios, lixas, harmónica, coros e recitados; Marco Gelpi: acordeón, cuncas tibetanas, trompeta, guitarra acústica, trombón de serie B e coros; Samuel Solleiro: violín, guitarras, teclas, coros, asubíos e recitados; Miguel Mosqueira: guitarras acústicas, baixo, teclas, tubulares, xilófono, coros e voz; e Álex Charlón: voz), tamén participaron outros músicos: Xoel Méndez (banjo e cuatro), Paku Granja (voces), Juan José Carbonell (bongós), Iván Pantín (tuba), Xosé Lois García (piano, caixa e xilófono), Borxa Ínsua (serrucho), Andrea Zayas, da banda Sacha na Horta, (voz), Brais Ríos, tamén de Sacha na Horta, (acordeón), e Xoán Xosé Cruz, de Qronopios, (clarinete).
O disco rematouse de gravar o 31 de decembro de 2007. O técnico de son foi Yago Pico, e foi masterizado por Noel Feáns.
Escudo de Xordania
300px
O escudo de armas do Reino Haxemita de Xordania é tamén o brasón do monarca xordano e procede das armas da dinastía Haxemí.
Na parte superior figura unha coroa real cerrada de ouro que representa a monarquía, colocada sobre un manto de color rubia e branca que representa o trono haxemita. A color rubia do exterior simboliza o sacrificio e o branco do interior, a pureza.
Dentro do manto figuran dúas bandeiras da Revolta Árabe contra o poder otomán, na que se inspirou o deseño das bandeiras de Xordania e da que foi usada polo antigo Reino Haxemita de Irak. Diante das bandeiras está colocada unha aguia de color negra cun peteiro rubio e ás estendidas que representa o poder e a coraxe. A aguia repousa sobre un orbe azul, símbolo da difusión do islam polo mundo.
Baixo as figuras da aguia e do orbe aparecen algunhas armas que simbolizan o desexo de procura do que é correcto para defendelo fronte ao que é erróneo ou inxusto. Entre estas armas destaca un escudo de ouro. Na parte inferior do escudo do país está situada a máxima condecoración do Reino, unida a dous ramallos, un de trigo e outro de palma.
Entre a condecoración e o escudo de ouro, engadiuse unha fita escrita en árabe coas palabras: "Rei do Reino Haxemira de Xordania que agarda a axuda e éxito grazas a Deus, Abdullah ibn Al Hussein ibn Aoun" (Abdullah II de Xordania) que substituíu, na versión actual do escudo, o nome do seu pai e antecesor.
A Fonte Santa, Melón, Melón
A Fonte Santa  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 8 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres.
Triente
Triente pode facer referencia a:
Lucillo
Lucillo é un concello español da provincia de León (Castela e León) situado na comarca da Maragatería. A súa poboación é de 416 habitantes (INE 2011).
Mazovia
A Mazovia limita ao norte coa Masuria (Mazury), ao leste coa Podlasia (Podlasie), ao sur coa Pequena Polonia (Małopolska) e ao oeste coa Gran Polonia (Wielkopolska).
Xeografía
miniatura|230px|Monumento a [[Frédéric Chopin en Żelazowa Wola.]] miniatura|230px|Representación idealizada de Miecislao I. A Mazovia é unha conca delimitada por zonas máis elevadas: outeiros morénicos no norte, a meseta de Roztocze ao sueste, as baixas montañas de Góry Świętokrzyskie ao sur, onde se encontra o cumio do Łysica con 612 m de altura, ao leste esténdense zonas pantanosas, e ao oeste tamén zonas pantanosas que foron na súa maioría desecadas a finais do século XIX.
Mazovia está atravesada pola súa metade de sueste a noroeste polo río Vístula, no que abocan numerosos cursos fluviais, entre os que destacan os ríos Narew, Bug do Norte, Wkra, Orzyc, Pilica, Wieprz e Radomca.
O clima é temperado fresco con prolongados invernos case sempre nevados. A vexetación orixinal constaba principalmente de bosques de bidueiros, salgueiros, ameneiros e faias, aínda que o territorio foi en gran parte tallado para dar lugar a unha agricultura intensiva de centeo, patacas e hortalizas ou a unha gandaría tamén intensiva de porcinos e bovinos.
A industrialización fíxose notoria tras a segunda guerra mundial.
Historia
Mazovia foi probabelmente conquistada polo duque dos polanos, Miecislao I, o primeiro gobernante histórico de Polonia, no século X. Durante o caos que seguiu despois da morte de Miecislao II en 1034 e a subsecuente invasión polos bohemios, separouse temporalmente de Polonia e mantivo un goberno independente. Foi entón conquistada por Casimiro I en 1047 coa axuda de unidades rutenas.
Despois da morte de Boleslao III, Polonia sufriu un proceso de fragmentación e Mazovia foi gobernada polo fillo de Boleslao, Boleslao IV, o máis tarde gran duque de Polonia e outros duques de Mazovia da rama local da dinastía Piast. Mazovia non foi incorporada ao Reino de Polonia até a morte do último duque rexional en 1526.
En 1918 Mazovia foi incluída na nova Segunda República de Polonia.
En 1999 creouse o voivodato de Mazovia como unha das dezaseis rexións administrativas de Polonia.
Paizeis?
Paizeis? (en grego:Παίζεις? e en galego:¿Xogas?) é o segundo álbum da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado o mercado en Grecia e Chipre o 29 de novembro do ano 2005 baixo o selo Heaven Music. O álbum alcanzaría a segunda posición nas listas de vendas de Chipre e a décima nas de Grecia.
Edmond de Goncourt
miniatura|dereita|Edmond de Goncourt, retratado por [[Jean-François Raffaëlli (1850-1924). Pintura exposta no Museo das Belas Artes de Nancy.]]
Edmond Huot de Goncourt, nado en Nancy o 26 de maio de 1822 e finado en Champrosay (Essonne) o 16 de xullo de 1896 (na mansión de Alphonse Daudet ), foi un escritor francés.
Foi o fundador da Academia Goncourt que falla cada ano o premio homónimo. Unha parte da súa obra foi escrita en colaboración co seu irmán, Jules de Goncourt. As obras de ambos os dous encádranse dentro da corrente do naturalismo.
Lista de países de África por poboación
Esta é unha lista dos países da África e as súas dependencias segundo a poboación (2007).
Zifio caldeirón
O zifio caldeirón, Hyperoodon ampullatus, ou tamén cifio caldeirón, é unha das dúas especies de cetáceos odontocetos do xénero Hyperoodon da familia dos zifíidos. A especie foi definida en 1770 por Johann Reinhold Forster como Balaena rostrata e, posteriormente, en 1804 refefinida e reclasificada no xénero Hyperoodon por Lacépède, que a denominou Hyperoodon butskopf; pero, debido á regra da antigüidade, dada a primacía da súa descrición por Forster, o nome científico válido na actualidade é Hyperoodon ampullatus (Forster, 1770).
Careacterísticas e bioloxía
Os machos alcanzan un tamaño de até 9 m de lonxitude, e un peso dunhas 10 t. As femias son menores (de 7 a 8,5 m de lonxitude).
A xestación dura 12 meses. A súa lonxevidade é de 37 anos por termo medio.
Comportamento
É capaz de mergullarse entre 14 e 70 min sen respirar. As súas inmersións son profundas, pero probabelmente non percorre longas distancias durante ese tempo.
Ambos os sexos teñen dous pequenos dentes na mandíbula.
Distribución
Encóntrase en augas do océano Atlántico Norte e o océano Ártico, entre Islandia, o suroeste de Svalbard e as costas do norte de Europa, chegando até Nova Escocia (Canadá), e como límite sur as illas Azores. Nas súas migracións nadancara ao norte durante a primavera e cara ao sur no outono.
Cuadros
Cuadros é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2.057 habitantes (INE, 2021).
Fondo de Brántega, Brántega, Agolada
Fondo de Brántega (á espera da oficialización da forma O Fondo de Brántega ) é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2020 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), dous menos ca en 2008.
Ciencia básica
A ciencia básica, investigación básica ou investigación fundamental (moitas veces identificada coa ciencia pura, concepto que pode ter, porén, outros significados), é a ciencia ou investigación que se leva a cabo sen fins prácticos inmediatos, senón coa finalidade de incrementar o coñecemento dos principios fundamentais da natureza ou da realidade por si mesma.
Ao non producir beneficios inmediatos (económicos ou sociais), podería ser vista como un simple exercicio de curiosidade (que en realidade é unha cualidade humana básica e unha das razóns esenciais da actividade científica de todos os tempos). Con todo, nun prazo de tempo maior ou menor os resultados da investigación básica encontran aplicacións prácticas, en forma de desenvolvementos comerciais, novas técnicas ou procedementos na produción ou as comunicacións, ou noutras formas de beneficio social e dos coñecementos.
A relación entre a ciencia básica e a ciencia aplicada (que é o seu concepto oposto) é crucial para a interrelación denominada "investigación e desenvolvemento" (I+D) ou "investigación, desenvlvemento e innovación" (I+D+i), obxecto dos estudos de ciencia, tecnoloxía e sociedade (CTS).
A investigación básica lévase a cabo sobre todo nas universidades.
Voo 11 de Continental Airlines
Accidente
Thomas G. Doty chegou á porta de embarque despois de que as portas pechasen. Aínda que a política da aeroliña era que unha vez as portas estivesen pechadas non se reabrirían, a Doty permitíuselle embarcar.
O voo 11 saíu de O'Hare ás 8:35 p.m. e realizouse sen problemas ata xusto antes do río Mississippi, cando se desviou do seu plan de voo cara ao norte para evitar unha liña de tormentas. Nas proximidades de Centerville, Iowa, a imaxe de radar do avión desapareceu do alcance do Servizo de Seguimento de Voo de Waverly, Iowa. Ao redor das 9:17 p.m. houbo un estoupido no baño dereito da parte de atrás do avión facendo que a cola se separase da fuselaxe. A tripulación iniciou os procedementos para un descenso de emerxencia coas máscaras de fume debido á densa neboa que se formou na cabina xusto despois da descompresión. Na separación da cola o resto da estrutura do avión inclinouse cara abaixo de forma violenta, causando que os motores se desprendesen, tras o cal o aparello comezou a xirar de forma descontrolada. A fuselaxe do Boeing 707, sen a cola e con parte da á esquerda e a meirande parte da á dereita intactas, esnafrouse contra o chan e caeu por unha pendente de 10 graos nun campo de alfalfa.
Das 45 persoas a bordo 44 estaban mortas cando chegaron os servizos de emerxencia. Un pasaxeiro de 27 anos, Takehiko Nakano de Evanston, Illinois, estaba vivo cando os rescatadores o atoparon, pero morreu unha hora despois no hospital debido ás lesións internas que tiña.
Investigación
Axentes do FBI descubriron que Doty, un home casado cunha filla de cinco anos, mercara un seguro de vida da compañía Mutual of Omaha por valor de 150 000 dólares, o máximo dispoñible; a súa morte deixaría outros 150 000 dólares doutros seguros (algúns mercados no aeroporto) e outros beneficios. Doty fora arrestado pouco antes por roubo a man armada, e tiña que enfrontarse en pouco tempo a unha audiencia preliminar sobre o asunto. Os investigadores determinaron que Doty mercara seis cartuchos de dinamita por 29 centavos cada un pouco antes do accidente, e foron capaces de deducir que se colocara unha bomba na papeleira do baño dereito da parte traseira do avión. Doty entrou no baño co seu maletín e inmolouse, matando todas as persoas a bordo do avión. O motivo era que a súa dona e a súa filla puidesen cobrar os 300 000 dólares dos seguros de vida. A súa viúva intentou cobrar os cartos, pero, cando a morte de Doty foi declarada un suicidio, a póliza foi anulada e a muller só cobrou un reembolso de tres dólares.
Lamas, Lamas, Zas
Lamas é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Concello de Acevedo do Río
Acevedo do Río foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1836 e 1968.
Lamas, Lamas, Zas
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Concello de Acevedo do Río
Xeografía
Situado na comarca da Terra de Celanova, comprendía tres parroquias: Acevedo do Río, Alcázar de Milmanda e Milmanda. Tiña unha extensión de 18 quilómetros cadrados e unha poboación que chegou a superar os 2000 habitantes na primeira metade do século XIX.
Atol Nanumea
Nanumea é o atol máis ao noroeste da nación Polinesia de Tuvalu, un grupo de nove atois e illas de coral espallados por uns 400 mi do Océano Pacífico xusto ao sur do ecuador e ao oeste da Liña internacional de cambio de data. Nanumea ten 4 km2 cunha poboación de 512 persoas (censo de 2017).
Xeografía
Situada ao longo dun bordo do chamado triángulo polinesio, Nanumea atópase xusto ao sur das Illas Gilbert, que teñen lingua e cultura micronesianas. Nanumea é un atol clásico, unha serie de illotes baixos situados nun arrecife de coral que rodean unha lagoa. Aproximadamente 12 km de longo por 2,5 km de ancho en tamaño total, a superficie de terra seca é duns 3,9 km². Os dous illotes máis grandes Nanumea e Lakena, comprenden o 90% da superficie de terra seca do atol.
As aldeas máis grandes son Haumaefa con 187 persoas (2012) e Lolua con 187 persoas (2012). A escola infantil é Kaumaile Primary School. Hai fogares espallados pola lagoa desde a aldea de Nanumea en Matagi e en Motu Foliki, e no extremo sueste do illote Lakena. Os dous illotes máis grandes, que comprenden máis do 90% da superficie de terra seca do atol, son Nanumea e Lakena. Ademais, hai tres illotes moito máis pequenos, Motu Foliki, Lafogaki e Te Afua-a-Taepoa espallados ao redor do arrecife que o rodea. Hai dous bosques de mangleiros, un pequeno parche ao sur de Nanumea e outro no illote de Lakena.
As fosas de pulaka están situados en Lakena, xa que os nanumeos queren que a illa principal de Nanumea permaneza libre de mosquitos. A pulaka cultívase en grandes fosas de terra compostada por debaixo do nivel freático.
En marzo de 2015, Nanumea sufriu danos en vivendas, cultivos e infraestruturas como resultado das mareas de tempestade causadas polo ciclón Pam.
Está formado por seis illas, e ademais posúe unha lagoa. As lendas din que os primeiros colonizadores foron dúas mulleres chamadas Pai e Vau, e un home chamado Tefolaha tomounas.
Historia
miniatura|esquerda|175px|Talla en canoa en Nanumea. A rica historia mítica de Nanumea describe un asentamento dirixido por un explorador/aventureiro e guerreiro do sur chamado Tefolaha. Algúns relatos din que Tefolaha e a súa tripulación proviñan de Tonga, outros nomean Samoa, pero non se sabe con certeza se estes nomes se refiren ás actuais Tonga e Samoa. Tefolaha, segundo os relatos tradicionais, atopou a illa de Nanumea poboada por dúas mulleres, Pai e Vau, que se cría que a formaron a base de cestos de area. Tefolaha apostou con elas pola illa e, finalmente, gañouna mediante artimañas, polo cal Pai e Vau marcharon. Os fillos e fillas de Tefolaha son hoxe os devanceiros ​​​​fundadores das principais familias e das sete liñaxes principais de Nanumea. A poboación actual tamén ven da descendencia de membros da tripulación que chegaron con Tefolaha, e de visitantes posteriores do pasado afastado e máis recente. As tradicións nanumeas describen os illotes, Motu Foliki, Lafogaki e Te Afua-a-Taepoa, como se formaron coa area derramada dos cestos de dúas mulleres, Pai e Vau, cando foron obrigadas a saír de Nanumea por Tefolaha.
A lendaria e milagrosa lanza Kaumaile chegou co heroe Tefolaha a Nanumea. Loitou cunha arma longa de 1,8 m nas illas de Samoa e Tonga. Cando Tefolaha morreu, "Kaumaile" pasou aos seus herdeiros, despois aos seus herdeiros e así sucesivamente por 23 xeracións. A madeira da lanza datouse por radiocarbono en 880 anos ou no 1070 d.C. A madeira é da especie Casuarina equisetifolia.
O primeiro avistamento rexistrado de Nanumea por europeos foi polo oficial naval español Francisco Mourelle de la Rúa que pasou por diante dela o 5 de maio de 1781 coa fragata La Princesa, cando tentaba cruzar o Pacífico polo sur desde Filipinas ata Nova España. Bautizou a Nanumea como San Augustin. En 1809, o capitán Patterson no bergantín Elizabeth avistou a Nanumea mentres pasaba polas augas do norte de Tuvalu nunha viaxe comercial desde Port Jackson, Sydney, Australia ata China.
De 1879 a 1881 Alfred Restieaux foi un comerciante residente en Nanumea. Os comerciantes Palagi residentes no século XIX tamén foron: Tom Day (c.1872) e Jack Buckland (c.1895). Estímase que a poboación de Nanumea entre 1860 e 1900 está entre 500 e 650 habitantes.
A oficina de correos de Nanumea abriuse arredor de 1919. thumb|right|200px|Praia do Nanumea atoll
Donald Gilbert Kennedy, o oficial de distrito residente na administración da colonia Gilbert e Ellice de 1932 a 1938, describe a construción das paopao e das variacións de canoas dun só estabilizador que se desenvolveran en Vaitpupu e Nanumea.
Durante a segunda guerra mundial, as forzas estadounidenses construíron o Aeródromo de Nanumea e a xente trasladouse a vivir a Lakena. O USS LST-203 chegou ao arrecife de Nanumea o 2 de outubro de 1943 para desembarcar equipos. O casco oxidado do barco permanece no arrecife. O 'American Passage' construíuse polo arrecife por un Batallón de Construción Naval (Seabees), asistido por mergulladores locais. Este paso mellorou o acceso a Nanumea. Os avións B-24 Liberator do 30th Bombardment Group voaron desde Aeródromo de Nanumea. Despois da guerra, o aeródromo desmantelouse e o terreo volveu aos seus propietarios, pero como a base de coral compactárase para facer a pista, o terreo agora ofrece un terreo pobre para o cultivo de cocos.
Crise climática
En 2016 o Tuvalu National Council for Women traballou co Green Climate Fund para que as mulleres das illas de Nanumea e Nanumaga formasen parte das conversacións sobre a crise climática. Un dos seus principais problemas foi a carga adicional de atención social que as mulleres asumen despois de desastres naturais..
Identidade
thumb|vertical|150px|Nanumea street scene (2008) A identidade e o orgullo nanumeanos demóstrase de moitas maneiras, desde o patrón de entoación distintivo e o vocabulario da súa versión do tuvaluano ata celebracións que inclúen o seu único Po o Tefolaha, que forma parte dunhas longas vacacións que abarcan Nadal, Ano Novo e algunhas semanas máis aló. Estas celebracións dos "Grandes Días" ("Po Lahi"), sinaladas con festas ao mediodía no salón comunitario da illa, o aahiga ou maneapa, inclúen unha maratón do cxogo de pelota competitivo chamado Ano, que enfronta aos dous bandos da aldea, Haumaefa e Lolua. O 8 de xaneiro de cada ano, a conversión da illa ao cristianismo hai máis dun século conmemórase no Po o Tefolaha, o Día do Tefolaha. O Po Lahi celébrase na propia Nanumea e por moitas comunidades nanumeas no exterior, incluíndo as de Funafuti, Fidxi, Auckland, Wellington, Tarawa, Australia e outros lugares.
Un símbolo amplamente recoñecido da identidade e unidade de Nanume é a lanza de combate, "Kaumaile." Dícese que foi traída consigo polo fundador da illa, Tefolaha, Kaumaile usouse para derrotar aos invasores de Nanumea, sobre todo por Lapi para derrotar ao xigante, Tuulaapoupou. Probas de datación por carbono recentes demostraron que a lanza Kaumaile ten máis de 800 anos.
Bibliografía
Chambers, Keith S. and Anne 2001 Unity of Heart: Culture and Change in a Polynesian Atoll Society. Prospect Hts, Illinois: Waveland Press (ISBN 1-57766-166-4)
Chambers, Anne 1984 Nanumea.  (No. 6 in Atoll Economy: Social Change in Kiribati and Tuvalu.) Canberra: Australian National University, Development Studies Centre (ISBN 0-86784-457-4)
Chambers, Keith S. 1984 Heirs of Tefolaha: Tradition and Social Organization in Nanumea, a Polynesian Atoll Community. PhD Dissertation, Anthropology, University of California, Berkeley (pub. by University Microfilms, Ann Arbor, Michigan)
Mercadotecnia permitida
O permission marketing (mercadotecnia permitida) é un termo acuñado por Seth Godin e usado na mercadotecnia electrónica que consiste en que os vendedores lles piden permiso aos potenciais clientes antes de enviar anuncios publicitarios dos seus produtos. Así, é para eles unha forma eficiente de publicitárense xa que, ao pedir permiso anticipadamente, envían os seus anuncios só ás persoas que están interesadas no que ofrecen.
Zé Castro
José Eduardo Rosa Vale e Castro, coñecido como Zé Castro, nado en Coímbra o 13 de xaneiro de 1983, é un futbolista portugués. Xoga de defensa central e o seu equipo actual é o Académica de Coimbra.
Mercadotecnia permitida
Cómpre dicir que a cantidade de diñeiro que o consumidor recibe non é moi elevada, só conseguindo moitos referidos se pode chegar a unha cantidade aceptábel. Cando unha empresa di pagar cantidades moi elevadas por recibir publicidade, adoita tratarse dunha estafa.
Zé Castro
Zé Castro xogou para o principal equipo da súa cidade natal, o Académica de Coimbra, disputando a Primeira Liga portuguesa entre os anos 2003 a 2006. Previamente xogou nas divisións inferiores do mesmo club.
Iván Prado
Iván Fernández Prado, máis coñecido como Iván Prado, nado en Lugo en 1974, é un pallaso, actor e director teatral galego.
Zé Castro
No conxunto da capital de España pasou con máis pena que gloria debido aos seus erros defensivos, sobre todo un clamoroso fronte ao Real Madrid da tempada 2006–07 no Estadio Vicente Calderón, que provocou a súa crucifixión por parte da bancada colchoneira. O 7 de xullo de 2008 fichou polo Deportivo da Coruña en condición de cedido con opción de compra e en abril de 2009 o club coruñés fíxose coa totalidade da súa ficha por algo máis de 2 millóns de euros.
Iván Prado
Traxectoria
Como pallaso formouse con outros especialistas nesta disciplina: Carlo Colombaioni, Leo Bassi, Philippe Gaulier ou Jango Edwards, entre outros.
Zé Castro
Académica de Coimbra
Fixo a súa formación como futbolista nas categorías inferiores do Académica de Coimbra. Xa na tempada 2005–06, Zé Castro asumiu un papel preponderante no equipo principal, na Primeira Liga, chegando mesmo a ser o capitán do seu equipo a pesar da súa mocidade. A finais desa campaña tivo ofertas de varios clubs europeos, entre os que se atopaban Celtic FC, Tottenham Hotspur, e Bayern de Múnic.
Iván Prado
Traxectoria
É director de espectáculos e eventos como Festiclown (Festival Internacional de Clown de Galicia), Magiclown ou Terractiva (Feira Ecolóxica de Arzúa), membro da compañía teatral Os Sete Magníficos máis Un e socio dunha empresa de distribución cultural.
Zé Castro
Académica de Coimbra
A súa saída do club estivo envolvida en polémica. Expirado o contrato co Académica, e tras declarar publicamente a intención de renovalo, o xogador deu un golpe de efecto e fichou polo Atlético de Madrid español. Tras a fichaxe, o Académica de Coimbra dirixiulle unha serie de acusacións a través dun comunicado social, ao que o mozo central respondeu ameazando á dirección do Académica cun proceso xudicial por, na súa opinión, faltar á verdade. José Eduardo Simões, presidente do Organismo Autónomo, exclamou na Asemblea Xeral, que "Zé Castro non quixo renovar coa Académica, por querer ser o atleta mellor pagado do club", feito que rapidamente foi desmentido polo xogador.
Iván Prado
Traxectoria
Ten promovido e participado en diferentes causas solidarias, como o Festiclown Palestina 2011 ou o Festiclown Wirikuta (México) 2012. Precisamente, o apoio á causa palestina valeulle en 2010 ser retido e deportado no aeroporto israelí Ben Gurion.
Zé Castro
Atlético de Madrid
Na tempada 2006–07 fichou polo Atlético de Madrid, e debido ás lesións dos outros xogadores da súa posición, e a baixa forma do equipo en xeral acabou por xogar máis do inicialmente esperado, chegando mesmo a marcar dous goles.
Selección Nacional
Desde moi novo, Zé Castro xogou con regularidade nas seleccións inferiores de Portugal. Aínda non foi convocado para a Selección de Portugal. O deportivista estreouse como internacional absoluto con Portugal, en Tallin nun partido amigable contra Estonia, o 10 de xuño de 2009.
Gennes-sur-Seiche
Gennes-sur-Seiche (en Gen, e en galó: Genn) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Hedreira, Melón, Melón
A Hedreira  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 25 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 14 mulleres.
Phörpa
Phörpa (en ཕོར་པ།) é un filme butanés de 1999 dirixido por Khyentse Norbu. O filme conta a historia de dous rapaces tibetanos refuxiados nun mosteiro no Himalaia indio que tentan desperadamente obter unha televisión para ver a final do Mundial de Fútbol de 1998.
Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Produción
O filme foi rodado completamente na aldea de refuxiados tibetanos de Bir, na India (Himachal Pradesh) (case completamente entre Chokling Gompa e Elu Road).
Moas, Brántega, Agolada
Moas é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Nesta aldea existe un vello casal con escudo nobiliario que pertenceu ao conde de Pallares.
Gran Premio de Bélxica de 1993
Cualificación
En Bélxica, a grella foi similar a Hungría con Williams 1-2 na cualificación, Prost logrou a pole por diante de Hill, Schumacher, Alesi, Senna e Suzuki.
Carreira
Alesi retirouse entón con problemas de suspensión na 4ª volta, lanzando a Schumacher. Schumacher partiu en pos de Senna e adiantouno sobre a herba durante a primeira rolda de pitstops. As primeiras paradas non cambiaron nada, con Prost liderando diante de Hill, Schumacher e Senna. Suzuki estaba nun distante quinto lugar ata que a súa caixa de cambios fallou na volta 15. Prost fixo unha segunda parada lenta, o que permitiu a Hill tomar a dianteira. Logo Schumacher adiantou a Prost para reclamar o segundo lugar. Prost rompeu o récord de volta na volta 41 na súa persecución de Schumacher, pero descubriu que era apenas unha décima máis rápido e conformouse co terceiro posto. Hill gañou, logrando o Campionato de Construtores para Williams con Schumacher e Prost detrás. Senna foi cuarto en solitario, mentres que Herbert e Patrese, que trompearan logo da súa parada en boxes, leváronse os puntos finais.
Polo tanto, con tres cuartos da tempada disputada, Prost tiña 28 puntos de vantaxe e podía sentir o campionato, con 81 puntos fronte aos 53 de Senna. Hill estaba terceiro con 48, Schumacher era cuarto con 42, Patrese era quinto con 18, Brundle sexto con 11, Herbert sétimo con 11 e Blundell oitavo con 10. No Campionato de Construtores, Williams foi Campión Mundial con 129 puntos por diante de Benetton que quedou segundo con 60, McLaren moi preto en terceiro lugar con 56 e Ligier cuarto con 21 - o seu mellor rendemento nalgúns anos.
Xenio
Un xenio (jinni | جن) é na mitoloxía árabe e islámica un membro dunha raza de espíritos
Para os pobos semitas, os jinni, eran espíritos de pobos desaparecidos que aparecían na noite e desaparecían co mencer; podíanse facer invisibles ou converterse en animais.
Os árabes crían que os jinni eran seres de lume, pero ás veces aparecíasenlles como demos coa forma de fermosas mulleres que visitaban aos homes pola noite para copularen con eles ata caer rendidos para lles roubar enerxía como se foran súcubos. Os xenios poden ser dominados a través dun obxecto (como a lámpada de Aladino) e converterse en escravo de quen posúa ese obxecto.
O islam incorporou parcialmente a crenza nos xenios, considéraos seres dotados de libre albedrío, pero feitos de lume e non de terra como o ser humano, poden obedecer a Deus ou a Iblís, o príncipe dos xenios, a quen se asocia co demo.
A crenza popular nos xenios está moi viva nalgunhas zonas rurais dos países islámicos e aparece frecuentemente na literatura popular. En Occidente coñécese a figura dos xenios sobre todo polos contos de As mil e unha noites
Sobrado, Brántega, Agolada
Sobrado é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Sobrino Buhigas
Os apelidos Sobrino Buhigas poden referirse a dous irmáns:
Melón, Melón, Melón
Melón  é unha vila da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 315 habitantes (155 homes e 160 mulleres).
Penedo, Lamas, Zas
Penedo é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Sharks
Os Sharks son un equipo profesional de rugby fundado en 1997, que compite no Super Rugby representando á rexión de Natal, que ten a súa sede na cidade surafricana de Durban, e que xoga os seus partidos como local no estadio Kings Park. O equipo dos Sharks que xoga na primeira metade do ano no Super Rugby está construído sobre a base dos Natal Sharks que xogan na Currie Cup surafricana na segunda metade do ano, e ámbolos dous equipos están gobernados pola KwaZulu-Natal Rugby Union.
Xogadores
Esta será a escuadra dos Sharks para a tempada 2016:
Estadio
Os Sharks xogan os seus encontros como locais no Kings Park Stadium de Durban que comparte cos Natal Sharks da Currie Cup. Este recinto foi inaugurado en 1891, renovado varias veces, e actualmente conta cunha capacidade para acoller 55.000 seareiros. Os Sharks estudan a posibilidade de facer do Moses Mabhida Stadium o seu novo fogar.
Maratus speciosus
Maratus speciosus é un arácnido pertencente ó xénero Maratus, dentro da familia dos saltícidos (Salticidae). Só se sabe que habitan na vexetación das dunas na costa suroeste de Australia Occidental. Ó igual que outras arañas do xénero Maratus, os machos da especie involúcranse nun cortexo no que erguen o seu terceiro par de patas e o seu abdome, presentando as cores deste último a potenciais parellas femininas. A diferenza doutras arañas do xénero Maratus, os machos desta especie teñen un conxunto de brillantes sedas de cor laranxa ó longo de ámbolos bordos do abdome que só se fan visibles durante o cortexo.
Jean Bazaine
Jean Bazaine, nado en París o 21 de decembro de 1904 e finado en Clamart o 4 de marzo de 2001, foi un pintor e artista plático francés. Membro da École de Paris, a súa pintura representa un humanismo e unha abstracción que tende cara a cor e o atemporal.
Traxectoria
Estudou co escultor Paul Maximilien Landowski e literatura na Sorbona. En 1924 logo de realizar dúas viaxes por Italia comeza a pintar. A súa primeira exhibición realizouna en 1930 cun grupo no que estaban Jean Fautrier, Jean Pougny e Marcel Gromaire e en 1932 realizou a súa primeira exposición individual.
Entre as súas obras destacan a serie de policromos para a igrexa de Assy (1950) e un gran mural cerámico en Audincourt, realizou tamén mosaicos para a Unesco (1958) e o palacio de Luxemburgo (1987).. Escribiu críticas de arte para as revistas Temps Présent e Poésie 43, foi autor de Notes sur la peinture d'aujourd'hui (1948)
Murias de Paredes
Murias de Paredes é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 501 habitantes (INE 2011).
Rodesia do Norte
Rodesia do Norte, na actualidade Zambia, foi unha colonia británica formada en 1911 e controlada pola Compañía Británica de África do Sur ata 1923. Dende 1924, o territorio pasou a ser un protectorado, mentres que a colonia veciña de Rodesia do Sur obtiña a autonomía, pero aínda como territorio da coroa. A razón deste cambio foi a intención de Cecil Rhodes de xuntar as dúas Rodesia coa entón Unión Surafricana. En 1953, Rodesia do Norte uniuse a Rodesia do Sur e a Niasalandia (actual Malaui no que os británicos chamaron Federación de Rodesia e Niasalandia, que durou ata 1963, dando paso á independencia de Zambia, o 24 de outubro de 1964.
As capitais foron primeiro Livingstone e logo Lusaka.
Método empírico-analítico
O método empírico-analítico é un modelo de investigación científica que se basea na experimentación e a lóxica empírica que, xunto coa observación de fenómenos e a súa análise estatística, é o máis usado no campo das ciencias sociais e no das ciencias naturais.
O termo empírico deriva do grego antigo (Aristóteles utilizaba a reflexión analítica e o método empírico como métodos para construír o coñecemento de experiencias), έμπειρία empeiría, que á súa vez deriva de έυ- eu-, "en" e πεἳρα peiría, "proba": en probas, é dicir, levando a cabo o experimento. Polo tanto os datos empíricos son sacados das probas (acertadas e dos erros), é dicir, da experiencia.
A súa achega ao proceso de investigación é resultado fundamentalmente da experiencia. Estes métodos posibilitan revelar as relacións esenciais e as características fundamentais do obxecto de estudo, accesíbeis á detección sensoperceptual, a través de procedementos prácticos co obxecto e diversos medios de estudo. A súa utilidade destaca na entrada en campos inexplorados ou naqueles nos que destaca o estudo descritivo.
Bibliografía
Marisa Radrigán, R. (2005): Metodología de la investigación. México: Nueva Lente.
Xeografía ambiental
A xeografía ambiental é a rama da xeografía que describe os aspectos xeográficos das interaccións entre os seres humanos e o mundo natural. Require unha comprensión da dinámica da xeoloxía, meteoroloxía, hidroloxía, bioxeografía, ecoloxía e xeomorfoloxía, así como as formas polas que as sociedades humanas conceptualizan o medio ambiente.
Características
A xeografía ambiental representa un conxunto moi importante de ferramentas analíticas para avaliar o impacto da presenza humana sobre o medio ambiente a través da medición do resultado da actividade humana no relevo e ciclos naturais.
A xeografía ambiental é unha das tres ramas da xeografía: ambiental, física e humano. A xeografía ambiental concéntrase na relación entre o ser humano e o mundo que o rodea.
Kavinsky
Vincent Belorgey, nado en París o 31 de xullo de 1975, é un artista musical máis coñecido como Kavinsky (estilizado como KΔVINϟKY). Os seus estilos son o house francés con lembranzas ás bandas sonoras electro-pop de filmes da década de 1980. Kavinsky dixo que a súa música está inspirada nos moitos filmes que viu cando era un cativo, polo que quedou coas mellores partes deles e consolidounas nun só concepto, a súa música. Kavinsky foi comparado con outros artistas house franceses como Daft Punk ou Danger. Acadou sona pola canción "Nightcall", que formou parte da banda sonora de ''Drive (2011).
Emil Boc
miniatura|Emil Boc Emil Boc, nado o 6 de setembro de 1966, é un político romanés, presidente do Partido Demócrata Liberal e antigo primeiro ministro do país.
Biografía
Naceu de Ioan e Ana Boc no concello de Mărgău, Condado de Cluj, en Transilvania. Estudou na Facultade de Historia e Filosofía en Cluj e máis tarde na de Dereito, doutorouse en ciencias políticas e filosofía política e obtivo bolsas de estudo para perfeccionar os seus estudos no estranxeiro. Exerceu como avogado e profesor universitario en Cluj. Boc foi elixido deputado no ano 2000 e presidente executivo do Partido Democrático (agora Partido Demócrata Liberal) a proposta de Traian Băsescu, o entón presidente do partido. No ano 2004 presentouse á alcaldía de Cluj-Napoca enfrontándose a Gheorghe Funar, do Partido da Unidade Nacional Romanesa que fora alcalde durante doce anos. Tanto Boc como o candidato do Partido Social Demócrata superárono en votos, nunha segunda volta Boc superou ó candidato socialdemócrata, converténdose no novo alcalde. Nas eleccións municipais de 2008, Boc logrou o 76.2% dos votos.
Primeiro ministro
Despois das eleccións xerais romanesas de 2008 o Partido Demócrata Liberal e o Partido Social Demócrata chegaron a un acordo de goberno, o presidente Băsescu designou a Theodor Stolojan como primeiro ministro pero este rexeitou o posto, designouse entón a Emil Boc, que serve como primeiro ministro desde o 22 de decembro de 2008.
En febreiro de 2012 dimitiu logo dunha serie de protestas pola política económica. Foi substituído por Mihai Razvan Ungureanu.
I Kalomoira Paei Cinema
I Kalomoira Paei Cinema é o terceiro álbum da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado o mercado en Grecia e Chipre o 7 de decembro do ano 2006 baixo o selo Heaven Music. O álbum contén cancións populares do vello cine grego. Esas cancións foran interpretadas por moitas estrelas do cine grego como Aliki Vougiouklaki. O álbum inclúe tamén un DVD karaoke. O álbum non conseguiu igualar o éxito dos anteriores discos da cantante.
Voo 9525 de Germanwings
O voo 9525 de Germanwings (4U9525/GWI18G) foi un voo regular internacional entre o Aeroporto de Barcelona-El Prat e o Aeroporto Internacional de Düsseldorf, operado por Germanwings, filial de baixo custo de Lufthansa.
O día 24 de marzo de 2015 o avión que realizaba a ruta estrellouse nos Alpes Franceses, no departamento dos Alpes da Alta Provenza, tras un descenso constante que comezou un minuto despois do seu derradeiro contacto rutineiro co control aéreo e ao pouco tempo de alcanzar a súa altitude de cruceiro. O fiscal do caso, as autoridades francesas e alemás, e un voceiro de Germanwings afirmaron que o accidente foi intencionado. O choque matou os 150 ocupantes do aparello, 144 pasaxeiros e 6 tripulantes.
O avión
O aparello involucrado no accidente era un Airbus A320 de 24 anos de idade, co número de serie 147 e rexistro D-AIPX. Realizou o seu primeiro voo o 29 de novembro de 1990. Foi entregado a Lufthansa o 5 de febreiro de 1991, compañía coa que voaría ata que foi transferido a Germanwings o 10 de xullo de 2013. Un ano despois, o 22 de xullo de 2004 volvería a Lufthansa co nome de Mannheim, e volvería operar coa súa filial dende o 31 de xaneiro de 2014.
Tripulación e pasaxe
O piloto ao mando era o Capitán Patrick Sondenheimer, que tiña 10 anos de experiencia (unhas 6.000 horas) voando en A320 de Germanwings, Lufthansa e Condor.
O primeiro oficial era Andreas Lubitz, de 27 anos de idade. Lubitz deixara por un tempo o seu adestramento de piloto en 2009; un coñecido seu afirmou que foi debido a que sufrira síndrome de Burnout e depresión. Tiña 630 horas de voo de experiencia antes do accidente.
Había dous pilotos, catro tripulantes de cabina e 144 pasaxeiros no avión de polo menos 18 países, principalmente de Alemaña e España. Os primeiros datos foron confusos debido á dobre nacionalidade dalgunhas das persoas que voaban no aparello.
O accidente
miniatura|300px|Traxectoria do voo. O voo 9525 engalou na pista 07R do aeroporto de Barcelona ás 10:01:12 CET (09:01.12 UTC) e agardábase que chegase a Düsseldorf ás 11:39 CET (10:39 UTC). A saída prevista do voo era ás 09:35 CET (08:35 UTC).
A Direction Générale de l'Aviation Civile (DGAC), a autoridade civil de aviación francesa, declarou o avión en perigo tras comezar a descender e ao perder o contacto por radio. Segundo a oficina francesa de investigacións de aviación civil, a Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile (BEA), os pilotos confirmaron as instrucións do control de tráfico francés ás 10:30 CET.
Ás 10:31.02 CET, tras cruzar a costa francesa preto de Toulon, o avión realizou unha leve corrección do rumbo, abandonando a altitude de cruceiro asignada de 38.000 pés (12.000 m) e sen aprobación ningunha comezou un rápido descenso. O radar observou un rango de descenso duns 3.500 pés por minuto (17,8 metros por segundo). Os intentos do control aéreo francés por contactar co avión a través da frecuencia de radio asignada non foron respondidos. O tempo de descenso dende os 38.000 foi duns 10 minutos. Enviouse un Mirage 2000 da Forza Aérea francesa dende a base de Orange para interceptar o avión. Segundo a BEA, o contacto por radar perdeuse ás 10:40.47 CET; a esa hora o avión estaba voando a unha altitude de 6.175 pés (1.882 m).
O avión estrelouse no territorio da remota comuna de Prads-Haute-Bléone, a uns 100 quilómetros ao noroeste de Niza.
Imperio do Brasil
O Imperio do Brasil foi o Estado brasileiro existente entre 1822 e 1889, sendo o seu sistema político unha monarquía constitucional parlamentarista rexido pola constitución do Imperio do Brasil de 1824, a primeira do país. A cabeza do goberno era o Emperador, pertencente á coñecida como Casa Imperial do Brasil, unha ramificación da Casa de Bragança.
O Corno
O topónimo O Corno pode referirse a:
Imperio do Brasil
Historia
O Imperio foi fundado trala declaración de independencia ante o Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve o 7 de setembro de 1822 por D. Pedro de Alcântara, até entón Príncipe Real do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve e representante do seu pai, o Rei Xoán VI, no Brasil. A fin do Imperio chegou tralo golpe de Estado militar que instaurou a República presidencialista o 15 de novembro de 1889.
Ossip Bernstein
Ossip Samoilovitch Bernstein, nado o 20 de setembro de 1882 en Zhitomir (Ucraína) e finado o 30 de novembro de 1962 nos Pireneos Franceses, foi un dos máis grandes xadrecistas da historia, que se mantivo nos primeiros dez postos da clasificación mundial desde 1903 ata 1914.
Como empresario
Nado na Rusia imperial no seo dunha familia de orixe xudía, creceu na atmosfera antisemita da Rusia prerrevolucionaria. Obtivo un doutoramento en Dereito en Heidelberg en 1906 e converteuse nun avogado financeiro.
Foi un destacado home de negocios. A súa fortuna inicial perdeuse na Revolución Bolxevique, pero recuperouse ao pouco tempo, acumulando un importante capital que se reduciu a nada durante a Gran Depresión. Amasou unha terceira fortuna, que volveu perder tras a invasión nazi a Francia.
Como xadrecista
Durante a primeira guerra mundial deixou o país para radicarse en Francia e abandonou o xadrez ata mediados da década de 1930. Porén o prolongado da súa inactividade, empezou a xogar habilmente e ata chegou a facer táboas co entón campión mundial e tamén emigrante Alexander Alekhine (+1 -1 =2). Cando a FIDE introduciu o sistema de títulos oficiais en 1950, Bernstein foi acreditado co de Gran Mestre Internacional.
Vendas Novas
Vendas Novas é unha cidade portuguesa do distrito de Évora, rexión do Alentexo e subrexión do Alentexo Central, con preto de 9.700 habitantes.
É sede dun concello con 222,39 km² de área e 11.846 habitantes no 2011, subdividido en dúas freguesías. O concello limita ao leste co concello de Montemor-o-Novo, ao sur con Alcácer do Sal, ao oeste con Palmela e ao noroeste coa parte oriental do Montijo. O concello foi creado no ano 1962. Anteriormente era só unha freguesía de Montemor-o-Novo.
Historia
A orixe de Vendas Novas remonta á creación de Posta Sul, por orde de João III. Foi entón aberto un camiño de Aldeia Galega (Montijo) a Montemor Vendas Novas para reducir a distancia e o tempo das viaxes. Foi nese camiño onde o rei mandou construír unha pousada, no lugar onde se atopa hoxe Vendas Novas. Algúns anos máis tarde, por orde de Teodósio, construíuse unha nova pousada nas Vendas Novas. O nome do pobo ten, probabelmente, orixe nas construcións (pousadas ou vendas) que, por seren de recente construción, eran novas, denominadas polos viaxantes como "as vendas novas". A poboación máis antiga do concello é, no entanto, a Landeira, hoxe freguesía do concello, no que existen referencias da súa existencia nos inicios do século XII.
Vendas Novas foi freguesía do concello de Montemor-o-Novo ata o 7 de setembro de 1962, data en que pasou a ser concello, após un proceso reivindicativo iniciado no final do século XIX.
Freguesías
180px|miniatura|esquerda|Mapa das freguesías de Vendas Novas O concello divídese en dúas freguesías:
Transportes
O concello de Vendas Novas está servido por unha estación de trens que permite cinco enlaces directos a Lisboa e a Évora. A Estación de Vendas Novas está integrada na Liña do Alentexo. Aflúe tamén á estación a Liña de Vendas Novas, na actualidade utilizada para servizo de mercadorías. Canto a transportes por estrada, a cidade está servida pola Rede Expressos, Estradas do Alentejo e TST. Vendas Novas posúe ligazóns diarias a Évora, Setúbal, Lisboa, Montemor-o-Novo e varias freguesías da zona.
O nó da Marateca sitúase nas proximidades da aldea de Landeira, o que confire a Vendas Novas unha posición xeográfica vantaxosa. Ao leste da cidade atópase o acceso á A6, A2 e A13. Grazas a isto, en coche chégase a Lisboa, Évora e Setúbal en preto de 45 minutos.
Gastronomía
O prato máis afamado de Vendas Novas son as bifanas, que atraen millares de visitantes á cidade, principalmente á zona de Boavista. As bifanas de Vendas Novas son comercializadas en varios centros comerciais do país incluíndo Almada Fórum, Colombo ou Barreiro Retail Park.
As Torres, Brántega, Agolada
As Torres é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña sete habitantes (dous homes e cinco mulleres), un menos ca en 2000.
Lago Mapourika
miniatura|O Lago Mapourika.
As Torres, Brántega, Agolada
Hai un cruceiro derruído a principios do século XXI polo concello por medio de rozadoiras.
Raspay
miniatura|250px|Igrexa de Raspay Raspay (en valenciano: Raspai), tamén coñecido como El Carxe, é unha pedanía do concello de Yecla, na Rexión de Murcia. Situada na fronteira coa provincia de Alacant, forma parte da rexión do Carche, de fala valenciana.
Lago Mapourika
O Lago Mapourika é un lago localizado na Costa Oeste da Illa Sur, Nova Zelandia. Comeza no Glaciar Franz Josef e termina na Lagoa Okarito. É o maior lago da Costa Oeste da Illa Sur.