cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regra de Cramer
Interpretación xeométrica
Dado o sistema de ecuacións pode considerarse como unha ecuación entre vectores""A área do paralelogramo determinada por e  vén dada polo determinante do sistema de ecuación:""En xeral, cando hai máis variábeis e ecuacións, o determinante de n vectores de lonxitude n dará o volume do paralelepípedo determinado por devanditos vectores no espazo euclidiano n dimensional.
Polo tanto, a área do paralelogramo determinada por e  ten que ser x_{1} veces a área do primeiro xa que un dos costados foi multiplicado por devandito factor. Agora, este último paralelogramo, polo principio de Cavalieri, ten a mesma área que o paralelogramo determinado por e.
Ao igualar as áreas deste último e do segundo paralelogramo dá a ecuación
de onde deducimos a regra de Cramer.
Fórmulas explícitas para sistemas pequenos
Considerando o sistema lineal
que en forma matricial é:
Supoñemos que
a1b2 − b1a2
é non nulo. Entón, usando os determinantes, podemos achar x e y coa regra de Cramer
A regra para matrices
3 × 3
é similar. Considerando
Programación enteira
A regra de Cramer pode usarse para demostrar que un problema de programación enteira cuxa matriz de restrición é totalmente unimodular (o determinante é 1 ou -1) e cuxo lado dereito é enteiro, ten solucións básicas enteiras. Isto fai que o programación enteira resulte máis fácil de resolver.
Ecuacións diferenciais ordinarias
A regra de Cramer úsase para achar solución xeral a unha ecuación diferencial lineal non homoxénea polo método de variación de parámetros.
Proba por álxebra abstracta lineal
Esta é unha reformulación da proba anterior en linguaxe abstracta.
Consideramos a aplicación onde A_i é a matriz A con \vec{x} substituíndo a i-ésima columna, como na regra de Cramer. Debido á linearidade do determinante en cada columna, esta aplicación é lineal e observamos que envía i-ésima columna de A ao i-ésimo vector canónico (con 1 na posición i do vector), porque o determinante dunha matriz cunha columna repetida é 0. Polo tanto, temos unha aplicación lineal que coincide coa inversa de A no espazo das columnas; de aí acepta A^{-1} na extensión do espazo da columnas. Xa que A é invertible, a extensión do espazo dos vectores columna é todo, entón a nosa aplicación é en de verdade a inversa de A.
Proba curta
Unha proba curta da regra de Cramer provén da observación de que x_1 é o determinante da matriz
Por outra parte, supoñendo que a matriz orixinal Aé invertible, esta matriz X_1 ten como columnas, onde v_n é a n-ésima columna da matriz A. Lembrando que a matriz A_1 ten as columnas , temos que
A proba para as outras x_j é análoga.
Proba usando álxebra de Clifford
Considérese o sistema de tres ecuacións escalares en tres escalares descoñecidos
e asignámoslle unha base de vectores ortonormais para  como
Sexan os vectores
Engadindo o sistema de ecuacións, vese que
Para n ecuacións con n variábeis descoñecidas a solución para a k-ésima variábel descoñecida x_{k} xeneralízase a
son linealmente independentes, entón x_{k} pode expresarse en termos de determinantes identicamente á regra de Cramer
onde
(c)k
denota a substitución do vector
ak
co vector
na posición k-ésima do numerador.
Casos incompatíbeis e indeterminados
Un sistema de ecuacións dise incompatíbel cando non ten solución e é chamado indeterminado cando ten máis dunha solución. Para ecuacións lineais, un sistema indeterminado ten infinitas solucións (se estamos sobre un corpo infinito, como no caso dos reais), xa que as solucións poden ser expresadas en termos dun ou máis parámetros que poden tomar valores arbitrarios.
A regra de Cramer aplícase no caso onde o determinante da matriz de coeficientes é non nulo. No caso 2×2, se o determinante é cero, entón o sistema é incompatíbel se o determinante do numerador é non nulo, ou indeterminado se o determinante do numerador é cero.
A Ventosa, Trabazos, Castro Caldelas
A Ventosa é un lugar da parroquia de Trabazos no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
Actinomyces israelii
Actinomyces israelii é unha especie de bacterias grampositivas con forma de bacilo do xénero Actinomyces. A especie é coñecida por vivir como comensal no corpo humano, onde pode actuar como un patóxeno oportunista e causa a actinomicose. Coñécense moitas cepas desta especie fisioloxicamente distintas, todas elas anaerobias estritas. A pus que xeran contén pequenos gránulos macroscópicos cun diámetro de arredor dun milímetro (chamados drusas) que constan de microcolonias rodeadas de leucocitos. A especie foi descuberta polo cirurxián alemán James Adolf Israel (1848-1926).
Patoxénese
A actinomicose é con maior frecuencia causada por Actinomyces israelii e ás veces pode confundirse con neoplasmas. A. israelii é un colonizador normal da vaxina, colon, e boca. A infección establécese primeiro a través de brechas da barreira mucosa creadas durante distintas posibles intervencións (odontolóxicas, por exemplo), aspiracións, ou en patoloxías como a diverticulite. A fase aguda ou "clásica" desta doenza caracterízase por un lento crecemento contiguo que ignora os planos dos tecidos e forma un traxecto fistuloso que pode curar espontaneamente e reaparecer, orixinando unha lesión densamente fibrótica. Fórmase unha purulencia central con gránulos que parecen de xofre (mais non o son) formados por bacterias e rodeada de neutrófilos.
A enfermidade oral-cervicofacial é a forma máis común de actinomicose. Outra forma de actinomicose é a enfermidade torácica, orixinada pola aspiración da bacteria pola orofarinxe, que ás veces se diagnostica mal considerándoa un neoplasma, xa que forma unha masa que se estende pola parede do peito. Outra manifestación desta doenza pode ser a enfermidade abdominal, na que se pode orixinar un traxecto fistuloso na parede abdominal e área perianal.
A actinomicose pélvica é unha rara complicación que se pode dar co uso de dispositivos intrauterinos (DIU)s.
Diagnose e tratamento
A actinomicose pode considerarse no diagnóstico cando un paciente ten unha progresión crónica da enfermidade a través de tecidos planos que é de tipo masivo algunhas veces, un desenvolvemento dun traxecto fistuloso que pode curar e volver aparecer, e unha infección rebelde despois dun tratamento normal con antibióticos.
O tratamento da actinomicose faise con antibióticos como a penicilina ou a amoxicilina durante de seis a doce meses, ou con ciruruxía se a doenza está estendida.
Xosé Castro Roig
Xosé Castro Roig, coñecido como Xosé Castro, nado na Coruña o 19 de novembro de 1968 é un tradutor e presentador de televisión galego.
Traxectoria
Como tradutor autodidacta, especializouse en tradución audiovisual e de software do inglés ao español. É coñecido por copresentar dende 2005 o programa televisivo Palabra por palabra, en TVE2, canda á xornalista Francine Gálvez. Tamén ten realizado colaboracións en radio e en distintos medios dixitais.
Hedroso, Zamora
Hedroso é unha localidade española do concello de Lubián, na provincia de Zamora (Castela e León). Atópase na bisbarra de Seabra, e dentro dela na subcomarca das Portelas. É, polo tanto, unha das poucas localidades galegofalantes de Zamora.
Está situado nunha zona de terreo enfesto con vexetación frondosa, constituída principalmente por castiñeiro e nogueiras. As súas edificacións contan coa típica arquitectura popular seabresa, entre as que salienta a igrexa parroquial.
What's Going On
What's Going On é o décimo primeiro álbum de estudio do músico de soul Marvin Gaye, publicado o 21 de maio de 1971, a través do selo Tamla Records, subsidiario da Motown. As sesións de gravación tiveron lugar entre xuño de 1970 e maio de 1971 nos estudios Hitsville U.S.A., Golden World e United Sound Studios de Detroit e The Sound Factory de West Hollywood, California.
Listaxe de cancións
Todos os temas producidos por Marvin Gaye.
Hulk
Hulk pode referirse a:
One Day in Your Life (canción de Michael Jackson)
"One Day in Your Life" é unha canción gravada por Michael Jackson para o seu álbum de 1975 Forever, Michael. Escrita por Sam Brown e composta por Renée Armand, foi relanzada en 1981 como sinxelo do álbum One Day in Your Life debido ó grande interese comercial xerado polas vendas do álbum de Jackson Off the Wall, malia que este novo álbum fora estreado nun selo discográfico diferente. Jackson e Whitney Houston tiñan previsto cantar xuntos esta canción durante os concertos Michael Jackson: 30th Anniversary Special de 2001, pero por razóns descoñecidas non o chegaron a facer.
Brate
Brate, tamén coñecido como Brath ou Breo na mitoloxía celta, foi o pai de Breogán, morto durante a conquista de Iberia.
Historia
Segundo o Lebor Gabála Érenn, Brath descendería de Sru, da estirpe dos Gaels (gaélicos), liderando unha expedición saída de Exipto na procura dunha "terra para todos" profetizada por un druída. Brath chegaría a Iberia como líder tras fracasar na conquista de Sicilia. A súa morte, nunha das batallas de conquista do territorio, deixaría a tarefa aberta para que a rematase o seu fillo.
Tense procurado unha explicación histórica ao mito na suposta orixe de Brath dende o grupo celta dos gálatas de Asia Menor, de onde serían expulsados migrando novamente cara a Occidente.
Manuel Estévez Caneda
Manuel Estévez Caneda, nado en Bouzas (Vigo) o 8 de novembro de 1824 e finado en Barracas (Buenos Aires) o 23 de abril de 1893, foi un político galego.
Brate
Historia
Este Brath é en gaélico o que en galego é Breo, de tal xeito que Breogán é o fillo de Breo, Breo genus.
Manuel Estévez Caneda
Traxectoria
Emigrado á Arxentina, foi procurador nos tribunais de xustiza. En 1856 elixírono concelleiro suplente no municipio de Barracas, onde exerceu tamén como xuíz de paz, administrador de correos (1859-1875) e presidente do Consejo Escolar. Foi alcalde do municipio e en 1880 iniciou a construción dun novo templo parroquial, da nova casa do concello, do teatro Ribadavia e do mercado. Foi comisionado da Asociación Protectora de los Inválidos, socio fundador da Sociedad de Socorros Mutuos de Barracas e simpatizante da asociación Libre Italia e da loxa masónica Hijos del Progreso.
Provincia de Avellino
Avellino é unha provincia da rexión de Campania, en Italia. A súa capital é a cidade de Avellino.
Ten unha área de 2.792 km², e unha poboación total de 429.073 habitantes (2001). Hai 119 municipios na provincia.
Historia
O antigo nome da zona era "Hirpinia", que no italiano actual se transforma en Irpinia. Dita palabra provén da lingua dos antigos oscos, "hirpus", lobo, animal que aínda hoxe se pode encontrar pola zona, aínda que nun número moi reducido.
Avellino foi famosa pola súa garda real durante a época romana e a época medieval.
Durante o reinado de Nápoles, a provincia pertenceu na súa maioría ao Principado Ultra, estando algunhas zonas incluídas dentro da Capitanía ou Principado Citra.
Economía
A base económica da provincia é a agricultura. Típicos da provincia de Avellino son os seguintes produtos:
Turismo
Os principais destinos turísticos son os Santuarios de Montevergine (máis de 300,000 visitantes ao ano), e o Santuario de San Xerardo de Maiella. Tamén son visitadas as zonas arqueolóxicas de Avella e Eclano; o castelo de Lancellotti, e a basílica en Prata.
Principais concellos
800px
Calcifediol
}}
O calcifediol, tamén chamado calcidiol, 25-hidroxicolecalciferol ou 25-hidroxivitamina D (abreviada como 25(OH)D), é unha prehormona que se produce no fígado por hidroxilación da vitamina D3 (colecalciferol) polo enzima colecalciferol 25-hidroxilase. En medicina, mídese o nivel deste metabolito para determinar o status de vitamina D dun paciente. Cun consumo medio típico de vitamina D3, a súa conversión completa a calcifediol tarda aproximadamente 7 días.
O calcifediol é transformado despois nos riles polo enzima 25(OH)D-1α-hidroxilase en calcitriol (1,25-(OH)2D3), unha hormona secosteroide que é a forma activa da vitamina D. Pode tamén converterse en 24-hidroxicalcidiol nos riles por medio dunha 24-hidroxilación.
Análises de sangue
En medicina, unha análise de sangue para medir os niveis de 25-hidroxivitamina D (calcifediol) serve para determinar canta vitamina D hai no corpo. A concentración sanguínea de calcifediol considérase o mellor indicador do status de vitamina D dun paciente.
Esta análise pode utilizarse para diagnosticar a dificiencia de vitamina D e é indicado en pacientes con alto risco de deficiencia de vitamina D e para ter datos sobre cando empezar con terapias agresivas., que cita:
Nalgúns países, como EUA, os laboratorios adoitan medir os niveis de 25(OH)D en ng/mL, e noutros países en nmol/L. Abonda con multiplicar os ng/mL por 2,5 para convertelos en nmol/L.
Importancia clínica
O aumento dos niveis de calcifediol está asociado cun incremento da absorción fraccional do calcio no intestino ata niveis de 80 nmol/L (32 ng/mL). A excreción urinaria de calcio equilibra a absorción de calcio intestinal e non se incrementa cos niveis de calcifediol ata ~400 nmol/L (160 ng/mL).
Un estudo feito por Cedric F. Garland e Frank C. Garland na Universidade de California, San Diego analizou o sangue de 25 000 voluntarios e atopou que os que tiñan os niveis máis altos de calcifediol tiñan un risco de padecer cancro de colon que era só de 1/5 da taxa normal. Porén, os controis aleatorios non conseguiron encontrar unha correlación significativa entre as doses baixas (400iu/día) de suplementación de vitamina D e o risco de ter cancro de colon.
Un estudo poboacional feito en Copenhague, Dinamarca, atopou unha correlación entre tanto os niveis séricos baixos coma os altos e un incremento da mortalidade, mentres que un nivel de 50–60 nmol/L estaba asociado coa menor taxa de mortalidade. O estudo non demostrou causación.
Historia
Grazas aos traballos realizados no laboratorio de Hector DeLuca en 1968 identificouse o 25(OH)D e demostrouse que o fígado interviña na súa formación. O enzima responsable disto, a colecalciferol 25-hidroxilase, foi illado por Michael F. Holick en 1972.
Ronda de Outeiro
A rolda de Outeiro é unha das principais vías urbanas da Coruña. Vai dende a avenida do Exército, nas proximidades do porto, ata a avenida de Gerardo Porto, un tramo do paseo marítimo.
Historia
A rolda de Outeiro aparece tal como se construíu, dende A Gaiteira ata Labañou, no Plan de 1948 de Jacobo Rodríguez-Losada e Pablo Iglesias Atocha. Este plan supuxo a modificación do proxecto de ordenamento de César Cort (1945), no que se recollían algunhas roldas para a cidade, incluídos algúns tramos da rolda de Outeiro.
O nome de Outeiro deullo o pequeno núcleo rural que existía nas proximidades do cruzamento da Rolda coa avenida de Fisterra, o lugar máis alto de toda a estrada.
Descrición
Hoxe en día a rolda de Outeiro é a rúa máis longa da Coruña. A rolda achega os dous extremos costeiros da cidade pero non estivo rematada ata a construción do polígono dos Rosales en 1994.
Castlevania (serie de televisión)
Castlevania é unha serie de animación estadounidense baseada na franquía xaponesa de videoxogos Castlevania. Está directamente baseada nos títulos Castlevania III: Dracula's Curse e Castlevania: Curse of Darkness de Konami. A serie conta a historia de Trevor Belmont, que defende a nación de Valaquia de Dracula e os seus seguidores.
A serie foi orixinalmente pensada como un filme, desenvolvido polo produtor Kevin Kolde e a súa compañía Project 51. Kolde tiña un contrato por un guión con Warren Ellis en 2007; o proxecto caeu nunha fase de desenvolvemento até o ano 2015, cando Adi Shankar abordou o proxecto e foi recollido polo servizo de transmisión Netflix. Powerhouse Animation Studios uniuse ó equipo e comezou a produción. O seu estilo artístico está fortemente influenciado polo anime xaponés e a arte de Ayami Kojima en Castlevania: Symphony of the Night, contando no equipo con membros que traballaran na industria do anime xaponés. A serie estreouse a través de Netflix o 7 de xullo de 2017, e renovada para unha segunda tempada expandida ese mesmo día. A segunda tempada estreouse o 26 de outubro de 2018. Unha terceira tempada de dez episodios foi confirmada por Netflix, a cal foi estreada o 5 de marzo de 2020. A serie rematou coa estrea da cuarta tempada o 13 de maio de 2021. Unha nova serie ambientada no mundo de Castlevania está sendo producida por Netflix.
Sinopse
Cando a súa muller é queimada nunha foguera logo de ser acusada falsamente de bruxería, o vampiro Conde Vlad Dracula Țepeș declara que tódalas persoas de Valaquia pagarano coas súas vidas. Invoca un exército de demos que invade o país, causando o terror entre a poboación. Para combatelo, o cazador de monstros Trevor Belmont levántase en armas contra as forzas de Dracula, axudado pola maga Sypha Belnades e o fillo de Dracula, o dhampiro Alucard.
A Granxa Vella, Labrada, Guitiriz
A Granxa Vella é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
As Carballeiras, Tronceda, Castro Caldelas
As Carballeiras é un lugar da parroquia de Tronceda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Armin Mueller-Stahl
Armin Mueller-Stahl, nado o 17 de decembro de 1930 en Tilsit, Prusia Oriental, é un actor alemán
Tamicelas, O Castro de Laza, Laza
Tamicelas é un lugar da parroquia do Castro de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres), un máis ca en 2010 e a mesma cantidade ca en 2009.
Estacas
O topónimo galego Estacas pode referirse a:
Rómulo Augústulo
miniatura|dereita|[[Solidus de Romulo Augústulo]] Rómulo Augústulo foi o derradeiro emperador do Imperio Romano de Occidente, entre os anos 475 e 476.
Naceu en Rávena no 461, fillo de Flavio Orestes e mais dunha dama romana de alto avoengo, condición necesaria para o seu nomeamento. O seu nome de Rómulo puxéraselle en honor do tío de Orestes e Augustus era o título dos emperadores, pero dada a súa curta idade, os romanos chamáronlle Augustulus (pequeno emperador). Con todo, o emperador de Oriente Zenón non o recoñeceu como tal.
A presión dos hérulos reclamando a entrega de terras no centro da península Itálica provocou a caída de Rómulo cando contaba tan só 15 anos de idade. No seu lugar, o xeneral dos hérulos Odoacro reclamou o trono de Italia (476), confinando a Rómulo en Lucullanum, hoxe Castel dell'Ovo, na baía de Nápoles. A data da súa morte é descoñecida, xa que, a pesar de que a partir de 476 se perde o seu rastro histórico, existen algúns indicios que poderían testemuñar a súa supervivencia ata as décadas de 520 ou 530.
Considérase que a súa deposición marca o fin do Imperio Romano, aínda que a parte oriental sobreviviu ata 1453. Este feito levou a numerosos historiadores a considerala como o comezo da Idade Media. De feito, aínda que Odoacro reclamou o trono de Italia, non mostrou interese en aspirar á dignidade imperial e enviou as insignias do poder a Constantinopla, recoñecendo o seu monarca como único emperador. Este episodio serviu como xustificación xurídica aos emperadores de Bizancio para considerarse lexítimos soberanos do Imperio Romano e, eventualmente, tentar a reconquista dos territorios occidentais.
Nomeamento
Flavio Orestes fora notario na corte de Atila. Pero as complexidades da política do Imperio nos seus derradeiros intres levárono a ser nomeado magister militum polo emperador Xulio Nepote no ano 475. Este nomeamento faise en oposición de Gundebaldo, tamén magister militum que nomeara antes o emperador Glicerio, quen entregara o seu trono a Xulio Nepote. Pero Gundebaldo abandonara neses intres Italia para lle axudar ao seu tío, que estaba sendo atacado por Eurico, rei dos visigodos. Gundebaldo era burgundio e xa nunca regresou a Italia coma magister, senón coma rei dos burgundios, xa que era a súa herdade.
Pero o nomeamento de Orestes ten outras consecuencias, xa que Xulio Nepote deixa Italia para atender os seus asuntos na Dalmacia, da que era magister militum e verdadeiro gobernador nela, xa que esa provincia practicamente era independente de Roma naqueles anos, a raiz da súa separación e acontecementos ocorridos tras a morte do emperador Maioriano.
Esta ausencia do emperador, que navegaba cara a Solona, é aproveitada por Orestes para dar un golpe de estado, noméase a si mesmo como patricio, e pola súa condición de ariano non pode proclamarse emperador, pero seguindo a tradición dos magistres militum do século V, nomea un emperador títere, que neste caso é o seu fillo de 15 anos, Rómulo Augústulo.
Deposición
O 28 de agosto, Odoacro fai prisioneiro a Orestes en Piazenza e dálle morte, o mesmo lugar onde morrera o emperador Avito. O día 31 do mesmo mes entra e ocupa Rávena, matando a Paulo, o irmán de Orestes. Fai que Rómulo Augústulo abdique, dándolle unha cantidade de 6 000 soldos de ouro ao ano, condenándoo ao exilio no castelo de Lucullus, na Campania. Ao lle conservar a vida hai que velo coma unha imaxe de Odoacro e a intención do seu recoñecemento por parte da Igrexa. O derradeiro acto de Rómulo Augústulo foi enviar unha carta ao emperador Zenón, xunto coas insignias imperiais, onde lle expoñía dun só emperador para o imperio, o de Constantinopla. Este envío das insignias imperiais interprétase como o final e derradeiro acto do Imperio Romano de Occidente, o "facedor" de civilizacións e culturas nos seus dominios. Máis de setecentos anos dende que Roma comezara a súa expansión rematara para sempre, aínda que a consciencia deste remate non chegue ata máis tarde, cando o Imperio Bizantino, o herdeiro do Imperio Romano, faga que as antigas terras do imperio sexan conquistables por medios militares.
O Senado romano tamén explica nesa carta que, ao non ter necesidade doutro emperador en Occidente, os asuntos do imperio podería levalos Odoacro como patricio, garantindo a gobernabilidade de Italia. Pero Zenón prometera axuda a Xulio Nepote, para a súa restauración. Odoacro tamén escribe a Xulio Nepote coa mesma intención de gobernar no seu nome, ao que Xulio Nepote lle ofrece o título de patricio até que el poida volver a Italia, pero nunca máis volverá a Roma.
Do que foi de Rómulo Augústulo non se sabe case nada. Sábese que quedou na Campania, pedindo permiso de matrimonio cunha nobre romana ao bispo de Milán. Tamén hai unha nova dun tal Rómulo que foi á corte do rei Teodorico o Grande para solicitarlle asilo xunto coa súa nai, pero non está identificado co antigo emperador.
Santiago Formoso
Santiago Formoso, nado en Vigo o 4 de xullo de 1953, é un ex-futbolista galego nacionalizado nos Estados Unidos. Desenvolveu a súa carreira deportiva en diferentes ligas de fútbol dos Estados Unidos entre os anos 1976 e 1985, e foi internacional absoluto en 7 ocasións coa selección de fútbol dos Estados Unidos.
Orixes
Fillo dun mariñeiro mercante, comezou a destacar no fútbol en Vigo, nas filas da UD Santa Mariña. En 1969 emigrou coa súa familia aos Estados Unidos. Establecéronse en Nova Jersey, onde Santiago asistiu á Kearny High School, graduándose en 1973. Neses anos o seu pai traballaba como cociñeiro en Long Island, mentres que que súa nai traballaba nunha fábrica de roupa.
Carreira futbolística
Despois da secundaria asistiu á Universidade de Pensilvania onde xogou no equipo de fútbol. Na universidade, fíxose cidadán estadounidense. En 1976 Formoso abandonou a universidade e fichou polos Connecticut Bicentennials da North American Soccer League. A finais da tempada de 1977, os Bicentennials trasladáronse a Oakland, a miles de km, e Formoso decidiu rescindir o seu contrato para permanecer preto da súa nai.
O seu seguinte equipo foi o mítico Cosmos de Nova York, que o chamou para que viaxase con eles na xira mundial de despedida de Pelé, o xogador insignia do equipo, que os levou polo Caribe, Xapón, China e a India. Formoso debutou co Cosmos no derradeiro partido xogado por Pelé, un amigábel fronte ao Santos no Giants Stadium fronte a 75000 espectadores. Formoso entrou na segunda parte en substitución de Rildo e tocoulle marcar a Pelé, que xogou a segunda parte coa camisola do Santos.
Selección nacional
Formoso xogou o primeiro dos seus sete partidos coa selección nacional de fútbol dos Estados Unidos o 3 de outubro de 1976. Tratábase dun partido de cualificación para a Copa Mundial da FIFA de 1978 e o encontro finalizou nun empate sen goles contra a selección de fútbol de México. O seguinte partido de Formoso coa selección nacional rematou cunha derrota por 3-0 ante México en Cidade de México. Xogou despois dous partidos amigables contra Haití e contra Canadá, que eliminou os Estados Unidos da pelexa polo Mundial. Posteriormente Formoso xogou dous partidos en 1977, sendo a súa última aparición coa selección nacional unha vitoria por 1-0 contra China o 10 de outubro de 1977.
Tras a retirada
Tras a súa retirada do fútbol foi taxista e condutor de Uber. Tamén traballou no departamento de mercadotecnia de Metrostars.
Vida persoal
Casou nas Bahamas cunha animadora e tiveron dous fillos. Actualmente reside en Newark.
Documental
Os xornalistas Pedro Pablo Alonso e Rubén Pardiñas ó coñecer a historia de Santiago Formoso no New York Cosmos, realizaron un documental titulado Alén do Cosmos, no cal se narran as experiencias do futbolista galego na liga de fútbol norteamericana e a súa estadía no New York Cosmos. O documental comezou a rodarse no ano 2013, contando coa colaboración do actor Luís Tosar, o futbolista Iago Aspas, o xornalista da televisión de Galicia Luis Timiraos ou o adestrador Paco Herrera.
A estrea do documental tivo lugar o 1 de decembro de 2016 no auditorio do Concello de Vigo, asistindo entre outros Eduardo Berizzo, Iago Aspas ou Sergio Álvarez.
Mabel Rivera
María Isabel Rivera Torres, máis coñecida como Mabel Rivera, nada en Ferrol o 20 de xuño de 1952, é unha actriz galega.
Traxectoria
Traballou en publicidade, ademais de como presentadora, axudante de dirección e actriz de dobraxe.
É Licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela e fala castelán, galego, inglés e francés.
Redundancia
Redundancia en lingüística é un fenómeno que consiste en repetir unha información (semántica ou lingüística) sen necesidade:
Literatura da Restauración inglesa
miniatura|[[Carlos II de Inglaterra.]] A literatura da Restauración é o nome co que se coñece á literatura escrita en inglés durante o período coñecido como a Restauración inglesa (1660-1689), correspondente aos últimos anos do reinado da casa de Estuardo en Inglaterra, Escocia, Gales e Irlanda. O termo fai referencia a unha serie de obras, cun estilo relativamente homoxéneo, que se centran na celebración ou rexeitamento cara á restaurada corte de Carlos II. Engloba obras nalgúns casos totalmente opostas: O paraíso perdido de John Milton á beira de Sodoma de John Wilmot ou a comedia de William Wycherley A esposa do campo á beira da austeridade de O progreso do peregrino de John Bunyan.
Esta época, de gran efervescencia cultural, foi tamén a da creación da Royal Society, dos experimentos e meditacións de Robert Boyle e a dos ataques do bispo Jeremy Collier contra o teatro. A prensa escrita empezaba a xeneralizarse, mentres que o ensaio e a crónica convertíanse en formas literarias en expansión á vez que a economía bolsista facía a súa aparición.
Os límites cronolóxicos deste período non son máis que unha convención e varían de forma significativa segundo o xénero literario do que se trate. O teatro da Restauración, por exemplo, conserva unha influencia dominante ata 1700, mentres que a poesía declina a partir de 1666 coa publicación do poema Annus Mirabilis de John Dryden. A crise da prosa produciuse a partir de 1688 despois das tensións creadas pola Revolución Gloriosa e polo aumento da importancia do xornalismo e os xornais. De maneira máis xeral, o termo "restauración" utilízase para designar a literatura escrita durante o reinado de Carlos II cuxos textos son odas celebrando o retorno dunha aristocracia rexenerada, textos escatolóxicos inspirados pola desesperación da comunidade puritana ou textos en inglés simple destinados a apoiar a expansión crecente do imperio comercial inglés por todo o mundo.
Sociedad Deportivo Quito
O Sociedad Deportivo Quito é un club de fútbol ecuatoriano da cidade de Quito. Fundouse o 9 de xullo de 1940 e compite na Serie A de Ecuador.
Viño da Terra do Val do Miño-Ourense
Esta indicación xeográfica foi regulamentada en 2001.
Viño da Terra de Betanzos
O Viño da Terra de Betanzos é unha Indicación Xeográfica Protexida galega empregada para designar os viños de mesa orixinarios da zona vitícola de Betanzos. Comprende os concellos de Bergondo, Betanzos, Coirós, Miño e Paderne, e algunhas parroquias dos de Abegondo, Oza-Cesuras e Sada.
Esta indicación xeográfica foi regulamentada en 2000, constituíndo unha entidade para a comarca vitivinícola recoñecida e que está máis ao norte da comunidade galega. Esta indicación pretende recuperar o prestixio do viño dunha zona historicamente vitivinícola desde o medievo.
Historia
miniatura|Porto de Betanzos, Adegueiro. Betanzos foi terra de alta produción de viño desde o medievo, cando menos desde o século XVI. Nese século están documentadas ordenanzas de regulación da produción e os tempos de vendima. Algúns textos recollen como se traballaban as as viñas en Betanzos, ou Bergondo, e se contrataban xornaleiros para iso, e incluso como se exportaba a América. Xa entón era unha das principais mercadorías no porto da cidade.
O seu cultivo estivo a piques de desaparecer por varias pragas no século XIX. A tradición na produción e comercialización de viño en Betanzos continuou como viño de mesa en empresas como Coes que tivo aceptación comercial ata xurdir o viño con denominacións de orixe e comercializado con marcas. Actualmente o viño de Betanzos é un viño lixeiro, froiteiro e de pouca gradación. Prodúcese en variedade branca e tinta. A tradición é tomalo nos loureiros, son adegas de particulares sinaladas cunha rama de loureiro na porta. O consumo e venda deste viño está concentrada na zona e non é doado atopalo á venda xa que está centrada a produción no autoconsumo.
Viños e variedades de uva
Nesta indicación prodúcense viños brancos, tintos e monovarietais. As variedades de uva que levan este viño, en cando menos un 60% son :
Gustavo Marzi
Gustavo Marzi, nado en Livorno o 25 de novembro de 1908 e finado en Trieste o 14 de novembro de 1966, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de sete medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou, aos 19 anos, nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados en Ámsterdan, gañando a medalla de prata na proba por equipos de sabre, ademais finalizou cuarto na proba individual desa modalidade. Nos Xogos Olímpicos de 1932 dos Ánxeles gañou a medalla de ouro na proba individual de florete e prata nas probas por equipos de florete e sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín logrou a medalla de ouro na proba de florete, e medalla de prata nas probas individual e por equipos de sabre.
Ao longo da súa carreira gañou dezasete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas sete de ouro.
Kitty Joyner
Kitty O'Brien Joyner, nada en Charlottesville o 11 de xullo de 1916 e finada na mesma cidade o 16 de agosto de 1993, foi unha enxeñeira eléctrica estadounidense no Comité Asesor Nacional de Aeronáutica (NACA), e logo na Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) tras a súa substitución de NACA en 1958. Foi contratada en 1939 como a primeira enxeñeira, pouco despois de graduarse no programa de enxeñaría da Universidade de Virxinia.
Primeiros anos
Joyner graduouse no Sweet Briar College en 1937. Dous anos máis tarde, en 1939, foi a primeira muller en graduarse do programa de enxeñaría da Universidade de Virxinia. Mentres estivo na UVA, recibiu o Premio Algernon Sydney Sullivan pola súa excelencia de carácter e servizo á humanidade.
Carreira
miniatura|Joyner analizando a operación dunha turbina de túnel de vento, no [[Centro de investigación de Langley en 1952.]] O Laboratorio Aeronáutico NACA Memorial Langley (LMAL, máis tarde o Centro de Investigación Langley) contratou a Joyner como enxeñeira eléctrica en setembro de 1939, converténdoa na súa primeira enxeñeira. Joyner traballou para NACA / NASA durante varias décadas, logrando o título de Xefe de Sucursal da División de Estimación de Custos de Instalacións, Oficina de Enxeñaría e Servizos Técnicos, e xestionando varios túneles de vento, incluídos túneles de vento supersónicos.
Brath (grupo)
Brath é un grupo galego de folk fundado en 1980. Os seus inicios están marcados pola vontade de realizar música de raíz, pero cunha perspectiva aberta á fusión, e con especiais influencias do rock progresivo, dunha forma similar á outros grupos do momento como Taranis. Unha das características que marcaron a súa personalidade nos comezos foi a inclusión dun baixo eléctrico e unha batería, elementos pouco frecuentes por aquel entón. O seu debut discográfico foi co disco Kalailia no ano 1982.
Kitty Joyner
Vida persoal
Kitty e Upshur vivían en Poquoson, Virxinia, e tiñan dous fillos, un fillo chamado Upshur, que morreu de leucemia á idade de 47 anos en 1990, e unha filla, Kate.
Kitty morreu o 16 de agosto de 1993, á idade de 77 anos. O seu esposo morreu poucos meses despois, en novembro de 1993, á idade de 85 anos. Ademais das súas actividades profesional de enxeñaría e persoal, tamén foi a primeira rexente e organizadora do Daughters of the American Revolution, que creou unha bolsa anual na súa honra. Tamén recibiu o premio Winnie Davis das United Daughters of the Confederacy.
Brath (grupo)
Traxectoria
A súa primeira formación estivo composta por Xesús Álvarez (acordeón e teclados), Manuel Botana "Lito" (baixo), Eloi Caldeiro (batería e percusión), Xan Carballal (violinista), Xosén Antón García (gaita e frautas) e Pedro Prósper (guitarra e laúde). O grupo sofre diversas mudanzas nos seus compoñentes ao longo dos anos, aínda que mantén a súa actividade até os nosos días.
En 1987 participaron no Festival de Ortigueira.
No ano 2000 son nomeados aos Premios da Música co tema Burka, do seu álbum Cinco, na categoría de mellor canción en galego. Nos anos 2005 e 2006 o grupo fai diversos lanzamentos como conmemoración dos seus 25 anos de existencia. Así o recompilatorio Bulevar Océano Vol. 1, que inclúe temas gravados para o cinema e a televisión, así como outras vellas cancións versionadas nun estilo próximo ao chill out. No ano 2006 sae tamén o seu novo traballo Intres. Tamén se anuncia o lanzamento dun CD con poemas recitados e outros traballos máis próximos ao rap.
Enfermidade actual
En medicina, a enfermidade actual (comunmente abreviado EA) ou doenza actual é unha síntese que describe, na historia clínica, os principais síntomas, trastornos ou a preocupación principal expresada polo paciente no momento en que solicita atención médica. Se o doente é incapaz de expresarse, o profesional médico adoita anotar suposicións baseadas en informacións dos coidadores, familiares e na observación inicial.
No ámbito da atención primaria, a EA xeralmente inclúe o coidado preventivo ao que estivo exposto o suxeito, incluíndo trastornos mentais.
Pomo
Pomo pódese referir a:
Costa da Vela
A Costa da Vela é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe o extremo oeste da península do Morrazo e que dá caras as rías de Pontevedra e Vigo. Esta área de conservación ocupa 1.419 ha. do concello Cangas do Morrazo, dos cales unha terza é espazo mariño. Destaca por ser unha costa aberta con cantís e queirogais e polo sistema dunar das súas praias.
Xeografía
miniatura|Litoral ata a punta Couso, que dá á [[ría de Pontevedra.]] miniatura|Litoral ata cabo Home, que dá á [[ría de Vigo.]] O espazo natural é o litoral oeste da parroquia do Hio, e vai desde a praia de Couso e faro da punta do Couso, pasa polo Cabo Home e punta Robaleira, continúa incluíndo a praia de Melide e remata no sur coas praias da enseada da Barra: desde a de Barra á de Nerga. Ademais desa franxas do litoral, acollen as augas abertas e illotes de toda a enseada das Conchas e a costa de Soavela, que están entre o punta de Couso e o cabo Home. Esas augas mariñas supoñen o 29% do total da superficie do espazo protexido.
No norte da costa occidental do espazo atópase a praias de Couso, preto da punta Couso. Entre os cabo Home e a punta Subrido, xa no sur do espazo, está a praia de Melide. Existe un continuo de praias interiores resgardadas na enseada da Barra, que é aquela que está desde a punta Subrido e en dirección leste protexida polo cabo. Estas praias xa están dentro da ría de Vigo e son a praia de Barra, de Viño e de Nerga. Nesta costa só existen varios regatos de caudal menor. Aqueles que existen na franxa de praias son o rego de Donón, que chega ao mar entre a praia de Barra e o cabo, e outros regatos. Na praia de Melide e rego na costa do Facho, na costa de Soavela, chegan outros regatos. Dous cumes do espazo destacables son o monte Facho e o monte de Melide.
As calas e as baías deste litoral son de pouca profundidade e os esteiros de pouca extensión. No litoral existen espazos con furnas e arrecifes. Na barra de praias existen dunas tanto móbiles embrionarias como fixas e xa en procesos de descalcificación.
Desde a costa da Vela pódese observar as rías de Vigo e Pontevedra e mar adentro as illas atlánticas: as illas Ons e Cíes.
Flora
No litoral domina a vexetación de argazos a perenne, casmofítica e propia de costas nos cantís. Son frecuentes as matas de queirogais propios de zonas temperás, como Erica ciliaris e Erica tetralix, e das zonas secas europeas. Algunhas extensións son as dos prados secos e as zonas de gramíneas. En puntos como as ribeiras, existen algúns bosques de abeneiros (Alnus glutinosa) e freixos (Fraxinus excelsior). Ademais existen piñeiros, en especial a carón das praias e do mar.
Fauna
miniatura|[[Cobra rateira na costa da Vela.]] Esta costa conta cunha diversidade de aves relevante, 11 das cales están catalogadas como prioritarias en canto a súa conservación. Pódense destacar o paíño europeo (Hydrobates pelagicus), as movellas (Gavia stellata, Gavia arctica e Gavia immer) e os araos dos cons (Uria aalge).
As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Patrimonio arqueolóxico
miniatura|Facho de Donón. Dentro da costa da Vela está o petróglifo de Olleiros. Así mesmo, no linde deste espazo está o facho de Donón, unha garita de vixía do século XVII. Alí existen restos dun santuario do deus Berobre.
Patrimonio civil
Neste litoral destacan os faros, que se atopan nos cabos. Son o faro de Punta Cousa, que se atopa nese cabo na ría de Aldán, e os faro de Cabo Home e faro da Punta, que están no cabo Home e na punta Robaleira, mirando á ría de Vigo.
Lexislación
A Costa da Vela foi declarada como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
Ligazóns externas
Turgalicia: Costa da Vela.
Arretén, Iria Flavia, Padrón
Arretén ou Retén é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 99 habitantes (42 homes e 57 mulleres).
Deste lugar era natural María Teresa da Cruz de Castro e Abadía, nai de Rosalía de Castro, que viviu na casa grande ou pazo de Arretén.
Ulstein Group
Ulstein Group é unha empresa naval norueguesa adicada ao deseño, construción e mantemento de buques e equipamento naval.
En 2005 presentaron o deseño de buques con proa en X, dende entón levan vendidos máis de 100 deseños deste tipo de buques. Os seus deseños son construídos en España por Astilleros Gondán.
Vilameá, O Castro de Laza, Laza
Vilameá é un lugar da parroquia do Castro de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Tiña 39 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 18 mulleres. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 38 habitantes (21 homes e 27 mulleres), o que supón a diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2009 cando tiña 39 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Ana Botella
Ana María Botella Serrano, nada en Madrid o 23 de xullo de 1954, coñecida como Ana Botella, é unha política española do Partido Popular, alcaldesa de Madrid entre 2011 e 2015.
Está casada desde 1977 con José María Aznar, presidente do Goberno de España durante as lexislaturas VI e VII, a quen coñeceu durante a súa viaxe de fin de carreira e con quen ten tres fillos: José María, Ana e Alonso Aznar Botella.
É a maior de trece irmáns, filla de Ernesto Botella Pradillo (1918-2011) e Ana María Serrano Sancho-Álvarez.
Formación
Cursou os seus estudos de primaria e secundaria nun colexio relixioso das Nais Irlandesas. Estudou Dereito na Universidade Complutense de Madrid.
Carreira política
En 2003 foi elixida concelleira do Concello de Madrid, e nomeada segunda tenente de alcalde, ocupándose da Concellaría de Goberno de Emprego e Servizos á Cidadanía ata 2007.
Desde 2004 forma parte do Comité de Dirección do Partido Popular de Madrid. Foi secretaria executiva de Acción Social ata 2008, e desde entón secretaria executiva de Acción Sectorial. É membro do Comité Executivo Nacional do Partido Popular desde 2008.
Nas eleccións de 2007 foi a número dous na lista do Partido Popular novamente para o Concello de Madrid e ocupou a Concellaría de Medio Ambiente.
En xuño de 2011 foi ratificada como segunda tenente de alcalde e titular da área de Goberno de Medio Ambiente e Mobilidade.
Na presentación final da Candidatura de Madrid 2020 en Buenos Aires, en setembro de 2013, participou na delegación española, e utilizou nas súas comunicacións con xornalistas un limitado coñecemento de inglés.
O 9 de setembro de 2014 anunciou a súa intención de non concorrer ás urnas nas eleccións municipais de 2015.
Hulk (futbolista)
Givanildo Vieira de Souza, máis coñecido como Hulk, nado en Campina Grande, Paraíba, o 25 de xullo de 1986, é un futbolista internacional brasileiro que xoga como dianteiro, aínda que comezou a carreira como lateral, para o Atlético Mineiro. Cunha forte complexión física para un futbolista, recibe o seu alcume de Hulk, non polo seu parecido á personaxe de banda deseñada de Marvel creada por Stan Lee e Jack Kirby, senón polo seu parecido a Lou Ferrigno, quen interpretou o personaxe na serie televisiva dos anos 1970.
Sen ter destacado no Brasil, Hulk deixou o Vitória con só 18 anos para facer carreira no Xapón, no Kawasaki Frontale, Tokyo Verdy e Consadole Sapporo, estabelecendo unha destacable media de goles (74 en 111 partidos). Finalmente acabou asinando polo FC Porto en 2008, onde desde entón, chamou a atención doutros grandes clubs europeos, principalmente grazas á tempada 2010-11 que fixo no club portugués, tendo marcado 36 goles en todas as competicións e sendo o máximo goleador da Primeira Liga con 23 goles, alén de 21 asistencias. Ese ano foi elixido como futbolista do ano no país. Finalmente no ano 2012 marchou á liga rusa asinando co Zenit de San Petersburgo.
Viño da Terra de Barbanza e Iria
O Viño da Terra de Barbanza e Iria é unha Indicación xeográfica empregada para designar os viños de mesa orixinarios principalmente da zona vitícola da ribeira da ría de Arousa, que comprende os concellos de Catoira, Valga, Pontecesures (provincia de Pontevedra) e Padrón, Dodro, Rianxo, Boiro, A Pobra do Caramiñal, Ribeira e varias parroquias do Porto do Son e Lousame provincia da Coruña).
Esta indicación xeográfica foi regulamentada no ano 2007.
Selección de grupo
miniatura|upright=1.3|As explicacións iniciais do [[comportamento social, como a reprodución en leks do Tetrao tetrix, estaban baseadas en que era algo "bo para a especie". Blackcocks at the Lek, acuarela de Archibald Thorburn, 1901.]] A selección de grupo é un mecanismo evolutivo que foi proposto que considera que a selección natural actúa ao nivel de grupo, en vez de, como considera a interpretación máis convencional, a nivel individual.
Autores como V. C. Wynne-Edwards e Konrad Lorenz argumentaban que o comportamento dos animais podía afectar á súa supervivencia e reprodución como grupos.
Desde mediados da década de 1960, os biólogos evolutivos como John Maynard Smith consideraban que a selección natural actuaba principalmente a nivel de individuo. Coidaban que baseándose en modelos matemáticos os individuos non sacrificarían altruisticamente a súa fitness para beneficio do grupo. A maioría dos biólogos chegaron ao convencemento de que a selección en grupo non tiña lugar, a non ser en situacións especiais como en insectos sociais haplodiploides como as abellas (himenópteros), nos que era posible unha selección de parentesco.