cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pato sombrío
Alimentación e reprodución
miniatura|esquerda|240px|Pato sombrío
Situación
O pato sombrío é unha peza de caza habitual, o que, malia non contarse aínda entre as especies ameazadas, está a provocar, xunta coa perda de hábitats, o lento declive da especie. Algúns coservacionistas sinalan tamén a hibridación e a competencia co lavanco como unha ameaza para a supervivencia da especie (Rhymer & Simberloff 1996, Rhymer 2006).
Couso, Avión
Santa María de Couso é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense.
Poboación
Segundo o INE, no 2000 eran 244 os veciños de Couso. No 2010 eran 163 (97 mulleres e 66 homes). A perda de xente foi máis acusada nesta parroquia ca noutras. Como en todo o concello, o envellecemento da poboación e a alta esperanza de vida feminina provocan unha alta porcentaxe de mulleres fronte aos homes. miniatura|Couso no mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]]
Tourón, Ponte Caldelas
Santa María de Tourón é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.115 habitantes (533 homes e 582 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación.
Xeografía e patrimonio
Esta parroquia é a máis próxima a Pontevedra e linda con ese concello na parroquia de Marcón. Está atravesada pola estrada PO-532, tramo da antiga C-531.
Hai varios petróglifos da Idade de Bronce, nos que predominan figuras animais (cabalos e cervos), circulares e cornixas.
Na parroquia está o polígono industrial da Reigosa, anexo ao polígono industrial do Campiño. O punto de maior elevación é o monte do Pé da Moa, de 595 metros.
Farelo
Composición
O farelo é o resultado dun proceso de peneirado da fariña despois da moenda dos grans de cereais. Está formado polo envoltorio dos grans, que conta con cinco capas que, desde fóra para dentro, son:
O farelo contén celulosa, polisacáridos, proteínas, graxa, minerais e auga. Supón preto do 15% en peso do cereal.
Usos
Quizais o máis usado é o farelo de trigo, pero tamén se comercializan doutros cereais, como a avea, o centeo, o arroz etc.
Tradicionalmente usábase en gandaría como alimento para os animais, como sucedía con outros subprodutos da actividade agroalimentaria.
Actualmente, converteuse nun complemento nutricional común polos seus nutrientes e a fibra que contén. Recoméndase a toma especialmente para facilitar as evacuacións intestinais cando se volven duras ou insuficientes.
Mercados emerxentes
miniatura|300px|Malia que non hai un número determinado de economías emerxentes, neste mapa amósanse os países que son recoñecidos maioritariamente coma tales. Un mercado emerxente é unha economía de mercado relativamente retardada mais en proceso de rápida industrialización ou crecemento. Porén, non hai unha definición única ou universal. En xeral, os mercados emerxentes non inclúen aqueles países altamente industrializados ou desenvolvidos nin tampouco aqueles que aínda non comezaron o camiño cara ó desenvolvemento dos seus mercados.
O termo, que se popularizou durante a década de 1980 grazas ó economista Antoine van Agtmael do Banco Mundial, emprégase a miúdo como sinónimo de "economía emerxente", malia que fai referencia normalmente a aquelas economías en transición ó desenvolvemento. Os mercados emerxentes tiveron un nivel de madureza nas súas institucións de mercado e non só unha renda per capita superior á dos países subdesenvolvidos; deben ter unha poboación relativamente elevada, con moitos recursos, e deben ser participantes críticos dos acontecementos económicos da súa contorna.
Non hai un número determinado de mercados emerxentes, mais os dez meirandes son: México, o Brasil, a Arxentina, Suráfrica, Polonia, Turquía, India, Indonesia, a República Popular da China e Corea do Sur.
Segundo Goldman Sachs as oito economías emerxentes e en desenvolvemento máis grandes, xa sexa polo PIB nominal ou axustado á inflación so os países BRIC (o Brasil, Rusia, a India e a China), así coma os MIST (México, Indonesia, Corea do Sur e Turquía).
A Área de Libre Comercio ANSA-China púxose en marcha o 1 de xaneiro de 2010, sendo o meirande mercado rexional emerxente do mundo.
Jacmelina
Jacmelina (forma occitana do seu nome Jacqueline), finada en 1993, foi unha cantante occitana do século XX que participou na chamada "Nòva Cançon occitana".
Traxectoria
Jacmelina foi profesora de inglés en Tolosa. As cancións que interpretou foron escritas por algúns dos escritores occitanos máis célebres como Bernat Manciet, Maurici Andrieu, Joan Pèire Baldit ou Marcèu Esquieu, que cantaba acompañada por ela mesma coa guitarra.
Racing Point F1 Team
Racing Point F1 Team compite como SportPesa Racing Point F1 Team é o equipo co que Racing Point UK participou no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019 usando o nome do construtor de "Racing Point". O equipo, con sede en Silverstone, Reino Unido, compite baixo unha licenza británica.
O equipo pasou a chamarse en febreiro de 2019 Racing Point Force India F1 Team, que usou o nome de construtor de Racing Point Force India para a tempada de. A tempada 2019 tamén viu ao equipo como "SportPesa Racing Point F1 Team", recoñecendo ao patrocinador principal SportPesa, unha empresa de apostas deportivas. O coche do equipo para a tempada 2019, o Racing Point RP19, presentouse en Toronto, Canadá. Os pilotos do equipo para a tempada 2019 serán Sergio Pérez e Lance Stroll, o equipo debutou nas carreiras no Gran Premio de Australia de 2019.
Antecedentes
En decembro de 2018, a primeira presentación da lista de entrada da FIA para o Campionato do Mundo de Fórmula 1 de confirmou que Racing Point UK pretendía borrar "Force India" do nome do seu equipo e disputaría o campionato do 2019 co seu equipo renomeado como "Racing Point F1 Team".
Tempada 2019
A fortuna de Racing Point mellorou na segunda metade da tempada despois de que o equipo trouxera importantes actualizacións antes do Gran Premio de Bélxica. Durante as seguintes nove carreiras, Pérez obtivo puntos en todas as carreiras menos unha, retirándose do Gran Premio de Singapur cunha fuga de gasolina. Esta racha de puntos adiantou a Racing Point a Alfa Romeo na clasificación, finalizando a tempada no 7º lugar con 73 puntos.
Tempada 2020
No Gran Premio de Bélxica de 2019, confirmouse que Stroll renovaba para 2020 e Pérez asinaba ata finais do. Estaba previsto que Pérez pasase polo menos nove tempadas consecutivas en total co equipo desde que firmou en, aínda que con catro nomes diferentes. SportPesa finalizou o seu acordo de patrocinio con Racing Point, e a compañía austríaca de tecnoloxía da auga BWT converténdose no novo patrocinador do equipo. Durante as probas de pretemporada do coche de Racing Point, o RP20 causou controversia debido á súa semellanza co Mercedes AMG F1 W10 EQ Power +, que gañou o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019. Despois do Gran Premio de Estiria de 2020 presentouse unha protesta formal contra o RP20 que rodea especificamente aos condutos de freo que as regras ditan deben ser deseñados polo equipo. Os comisarios confiscaron os condutos de freo tanto do RP20 como do W10 para investigar a protesta. Tres días antes do Gran Premio do Reino Unido de 2020}, Pérez deu positivo en COVID-19. Debido a isto, Pérez non puido participar tanto no Gran Premio do Reino Unido como no Gran Premio do 70º aniversario. Nico Hülkenberg participou como piloto substituto de ambos eventos. Entre os grandes premios británico e  do 70º aniversario, Racing Point recibiu unha multa de 400.000 € e deducíronselle 15 puntos no campionato de construtores despois de que se confirmase a protesta presentada por Renault F1 Team.
No Gran Premio de Turquía, Stroll logrou a primeira pole position do equipo, e o seu compañeiro Pérez clasificouse terceiro. Na carreira, Stroll liderou a principio da carreira pero finalmente caeu ao noveno posto, mentres que Pérez acadou o segundo posto, logrando o segundo podio do equipo. Pérez estivo preto de facerse co terceiro podio do equipo no Gran Premio de Bahrain de 2020], pero un fallo do motor na volta 54 obrigouno a retirarse. A principios da carreira, o coche de Stroll envorcou debido a unha colisión con [[Daniil Kvyat, o que significou que Bahrain foi a primeira carreira na que ambos os coches non obtiveron ningún punto na tempada 2020. No  Gran Premio de Sakhir, Pérez deu a Racing Point a súa primeira vitoria como construtor e como entidade xurídica, mentres que Stroll tamén rematou no podio no terceiro posto. Esta foi a primeira vez que unha encarnación do equipo gañou unha carreira desde que Jordan gañara o Gran Premio do Brasil de 2003.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Notas
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Béatrix Beck
Béatrix Beck foi unha escritora belga naturalizada francesa, nada o 30 de xullo de 1914 en Villars-sur-Ollon (Suíza) e finada o 30 de novembro de 2008 en Saint-Clair-sur-Epte. Filla do poeta Christian Beck, foi a secretaria de André Gide.
Traxectoria
Béatrix Beck naceu en Suíza de pai de orixe letoa-italiana e nai irlandesa, educouse en Francia, licenciouse en dereito e militou no Partido Comunista Francés. Casou en 1936 cun xudeu apátrida, Naum Szapiro, que morreu na guerra. En 1948 publicou a súa primeira novela, Barny, coñeceu al André Gide de quen foi secretaria. Une mort irrégulière (1950) e Léon Morin, prêtre (1952, premio Goncourt) constituíron dous éxitos e, á morte de Gide, puido mercar un apartamento no mesmo inmoble no que vivía Sartre. En 1955 naturalízase francesa, segue a publicar novelas e en 1966 marcha ós Estados Unidos como profesora en Berkeley, en Virxinia e no Canadá na Universidade Laval, na Universidade de Sherbrooke e na 'Universidade Laurentiana. Retorna a Francia en 1977, publica novelas sobre a vida universitaria no Canadá, como Noli. Pero é con La Décharge co que gaña o prix du Livre Inter. Béatrix Beck obtivo o Prix Prince-Pierre-de-Monaco en 1989 pola totalidade da súa obra.
Quintáns, Villestro, Santiago de Compostela
Quintáns é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 133 habitantes (65 homes e 68 mulleres).
Galería de imaxes de Pontedeume
Galería de imaxes do concello de Pontedeume na provincia da Coruña.
A arte románica da Ermida de San Miguel de Breamo
Igrexa do século XII de arte románica, foi cabeza dun pequeno mosteiro de cóengos regulares agostiños, amparados por Fernando II (1157-1188). Mantívose ata comezos do século XVII. Durante os dous séculos seguintes pasou a ser priorato, e posteriormmente, ermida a cargo da parroquia de Vilar. A súa xurisdición estendíase tamén polas freguesías de Breamo, Perbes, Vilanova e Centroña. O priorado desaparece en 1789.
Un recuncho para festa e descanso
Na contorna da ermida de San Miguel hai unha área recreativa. É un recuncho rodeado dun pequeno e fermoso bosque de castiñeiros, saqueados no outono. Celébranse concorridas romarías regadas de bo viño, os días 8 de maio, aparición do arcanxo San Míguel, e 29 de setembro, festividade do santo. É costume darlle tres voltas ao templo en silenzo e logo pedir un desexo.
Castelo de Andrade
O castelo de Andrade, tamén coñecido como fortaleza de Nogueirosa, é un castelo medieval situado no lugar do Castelo, parroquia de Nogueirosa do concello de Pontedeume.
Embarcacións afundidas
No esteiro do río Eume, entre os concellos de Cabanas e Pontedeume.
Reborido, Villestro, Santiago de Compostela
Reborido é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 60 habitantes (35 homes e 25 mulleres).
Imogen Holst
Imogen Clare Holst CBE, nada o 12 de abril de 1907 en Richmond, Surrey (Reino Unido) e finada o 9 de marzo de 1984 en Aldeburgh, Suffolk (Reino Unido), foi unha compositora, arranxadora, directora de orquestra, profesora e administradora de festivais británica. Única filla do compositor británico Gustav Holst, é especialmente coñecida polo seu traballo educativo no Dartington Hall na década de 1940, e polos seus 20 anos como directora artística adxunta do Festival de Aldeburgh. Amais de compoñer música, escribiu biografías de compositores, elaborou numeroso material didáctico, e varios libros sobre a vida e a obra de seu pai.
Dende moi nova, Imogen Holst mostrou un talento precoz na composición e a interpretación. Logo de asistir á Eothen School e á St Paul's Girls' School, ingresou no Royal College of Music, onde desenvolveu as súas habilidades como directora de orquestra e gañou varios premios de composición. Incapaz por motivos de saúde de seguir as súas ambicións iniciais de ser pianista ou bailarina, Imogen pasou a maior parte da década de 1930 ensinando, e como organizadora a tempo completo da English Folk Dance and Song Society. Estes deberes reduciron as súas actividades compositivas, aínda que fixo moitos arranxos de pezas populares. Logo de exercer como organizadora do Consello para o Fomento da Música e as Artes ao inicio da segunda guerra mundial, en 1942 comezou traballar en Dartington. Nos seus nove anos alí fixo de Dartington un centro importante de educación e actividade musical.
A principios da década de 1950 Imogen converteuse na asistente musical de Benjamin Britten, trasladouse a Aldeburgh, e comezou a axudar coa organización do festival anual de Aldeburgh. En 1956 converteuse na directora artística do festival, e durante os seguintes 20 anos axudouno a acadar unha posición preeminente na vida musical británica. En 1964 renunciou como asistente de Britten para retomar a súa propia carreira como compositora e concentrarse na preservación do legado musical de seu pai. A propia música de Imogen non é amplamente coñecida e recibiu pouca atención da crítica; boa parte dela é inédita e non se interpretou nunca. A primeira gravación adicada ás súas obras, realizada entre 2009 e 2012, foi calorosamente recibida pola crítica. Foi nomeada CBE en 1975 e recibiu numerosos honores académicos. Morreu en Aldeburgh e está enterrada no seu camposanto.
Primeiros anos e familia
Mentres tentaba establecerse como compositor, Gustav Holst traballou primeiro como trombón nunha orquestra, e logo como profesor. En 1907 ocupou postos docentes en James Allen's Girls' School en Dulwich, e St Paul's Girls' School (SPGS) en Hammersmith, onde foi director de música. Tamén ensinou en clases nocturnas no Morley College, un centro de ensino para persoas adultas no distrito de Waterloo (Londres). Pouco despois do nacemento de Imogen a familia trasladouse de Richmond a unha pequena casa ao lado do río na próxima Barnes, que alugaron a un familiar. Os principais recordos de Imogen desta casa eran de seu pai traballando no seu estudo do andar superior, ao que se lle prohibiu visitar, e dos seus esforzos por ensinarlle cancións populares.
Estudos
miniatura|esquerda|Gustav Holst ao redor de 1921. As descricións de Imogen de pequena indican que tiña os ollos azuis, pelo loiro, unha cara ovalada que lembraba a de seu pai, e un nariz bastante prominente herdado de súa nai. En 1912, aos cinco anos, uniuse á clase do xardín de infancia do Froebel Institute, e permaneceu na escola cinco anos. Pasaba as vacacións a miúdo na casa de campo alugada polos Holst en Thaxted (Essex), onde Gustav Holst comezou un festival anual de Pentecoste en 1916.
En 1917 Imogen comezou a estudar en Eothen, unha pequena escola privada para nenas en Caterham, onde Jane Joseph, a alumna estrela de Holst no SPGS, ensinoulle música. Nunha carta á súa casa, datada o 17 de xullo de 1917, fala da "competicións, e excelentes premios, e amorodos e crema para o té". Na escola, Imogen estudou piano con Eleanor Shuttleworth, violín con André Mangeot (descrito como "excelente") e teoría con Jane Joseph ("estupenda"). Baixo a tutela de Joseph, Imogen realizou as súas primeiras composicións —tres pezas instrumentais e algunha melodía de vilancicos de Nadal— ás que numerou como Ops. 1, 2, 3 e 4. No verán de 1920, compuxo e fixo a coreografía da "Dance of the Nymphs and Shepherds", que foi representada na escola baixo a súa dirección o 9 de xullo.
Imogen deixou Eothen en decembro de 1920 coa esperanza de estudar con Ruby Ginner na Ginner-Mawer School of Dance and Drama, mais foi rexeitada porque probablemente carecía de resistencia para unha carreira na danza. Mentres estudaba na casa baixo unha gobernanta durante seis meses, na Pentecoste de 1921 participou como bailarina nunha produción da semiópera de Henry Purcell Dioclesian, unha versión ideada en boa parte por Joseph.
En setembro de 1921 Imogen comezou a estudar na St Paul's Girls School, onde se converteu en interna dende a primavera de 1922. En xullo de 1922 interpretou un Preludio e Fuga de Bach ao piano, que Joseph loou calorosamente escribindo: "Creo que todo o mundo gozou do Bach dende o principio ata o final, todos aplaudiron ao seu final". Os anos de Imogen na SPGS foron polo xeral ledos e exitosos. En xullo de 1923 gañou o Alice Lupton, un premio júnior para pianistas, mais as súas posibilidades de distinción como pianista víronse afectadas cando comezou a desenvolver flebite no seu brazo esquerdo. Entre outras actividades, interesouse pola música folclórica e a danza, e en 1923 converteuse en membro da English Folk Dance Society (EFDS). En 1924–25, o seu último ano na SPGS, Imogen fundou unha sociedade de danza folclórica na escola. Nun concerto escolar de fin de curso a finais de xullo de 1925, tocou o Estudo en mi maior de Chopin e estreou a Toccata de Gustav Holst.
Royal College of Music
miniatura|O Royal College of Music. Aínda que destinada como seu pai ao RCM, Imogen primeiro pasou un ano estudando composición con Herbert Howells e piano con Adine O'Neill, mentres por outra banda se ocupou coas actividades da EFDS. Comezou no RCM en setembro de 1926, estudando piano con Kathleen Long, composición con George Dyson, e dirección de orquestra con W. H. Reed. As súas aptitudes como directora foron evidentes en decembro de 1926, cando dirixiu a Terceira Orquestra do conservatorio no primeiro movemento da Sinfonía "Praga" de Mozart. Esta e outras interpretacións no podio levaron a The Daily Telegraph a especular con que Imogen podería converterse na primeira muller en "establecer unha permanencia firme na plataforma do director".
No seu segundo ano no RCM Imogen concentrouse na composición, producindo varias obras de cámara, incluíndo unha sonata para violín, un quinteto para óboe, e unha suite para madeiras. Deu os seus primeiros pasos cara á independencia persoal cando se trasladou da casa familiar a unha habitación próxima a Kensington Gardens. En 1928 viaxou a Bélxica coa EFDS, tomou unhas vacacións en Italia, e fixo unha longa viaxe por Alemaña cun grupo coñecido como "The Travelling Morrice" que promoveu o entendemento internacional a través da música e a danza. En outubro de 1928 gañou o premio Cobbett do RCM por unha composición camerística orixinal, o seu cuarteto Phantasy, e pouco despois gañou a Morley Scholarship para a "mellor estudante". O cuarteto foi retransmitido pola BBC o 20 de marzo de 1929, mais, para ela, o logro foi eclipsado polas noticias da morte prematura da súa mentora Jane Joseph ese mes.
Viaxes por Europa, 1930–31
Imogen pasou a maior parte do período comprendido entre setembro de 1930 e maio de 1931 viaxando. A unha breve visita a Liexa en setembro seguiuna inmediatamente unha viaxe de tres meses por Escandinavia, Alemaña, Austria e Hungría, regresando a Inglaterra vía Praga, Dresde, Leipzig, Berlín e Amsterdam. A súa "orxía de experiencias musicais" incluíu unha peregrinación mozartiana a Salzburgo, representacións de Der Rosenkavalier e Die Entführung aus dem Serail na Ópera Estatal de Viena, Bach en Berlín e a Sétima de Mahler en Amsterdam. O 1 de febreiro de 1932 partiu de novo, desta vez a Italia. Logo dunha viaxe de dous meses Imogen regresou á casa cunha visión mixta da música italiana. Ela concluíu que "os italianos son unha nación de cantantes ... Mais a música é unha linguaxe diferente nesta parte do mundo". De volta en Londres, decidiu que a pesar das súas experiencias, "se é música o que un quere, non hai lugar coma Londres".
Docencia, 1931–38
miniatura|esquerda|A Cecil Sharp House, sede londiniense da English Folk Dance and Song Society. Cos seus fondos de bolsas de estudos esgotados, Imogen precisaba dun traballo, e en xuño de 1931 fíxose cargo da música no centro de artes e ensinanza Citizen House en Bath. Non lle gustaba a disciplina imposta por un superior antipático e inflexible, e só permaneceu alí uns poucos meses. Logo traballou como directora independente e pianista acompañante antes de unirse ao persoal da EFDS a principios de 1932. A organización expandírase ata converterse na "English Folk Dance and Song Society" (EFDSS) e estaba localizada na súa nova sede en Cecil Sharp House. As súas obrigas, principalmente a ensinanza, non eran a tempo completo, e puido coller traballos a tempo parcial ensinando na súa antiga escola, Eothen, e en Roedean School. Aínda que compuxo pouca música orixinal durante eses anos, realizou moitos arranxos instrumentais e vocais de melodías folclóricas tradicionais.
A saúde de Gustav Holst fora pobre durante anos; no inverno de 1933-34 deteriorouse, e morreu o 25 de maio de 1934. Imogen decidiu en privado que protexería o legado musical de seu pai, e comezou a traballar na súa biografía. Mentres tanto a súa propia música comezou a chamar a atención. O seu arranxo do vilancico "Nowell and Nowell" foi interpretado nun concerto de Nadal en 1934 na catedral de Chichester, e o ano seguinte viu a estrea do seu concerto para violín e cordas, con Elsie Avril como solista e a propia Imogen dirixindo a London Symphony Orchestra. En 1936 fixo unha visita a Hollywood, onde quedou co seu tío (o irmán de Gustav), o actor Ernest Cossart. Un punto culminante desta visita foi un concerto de Wagner no Hollywood Bowl, dirixido por Otto Klemperer. De volta en Inglaterra, Imogen traballou en arranxos para frauta de bico do descoidado compositor do século XVI Pelham Humphrey. Estes foron publicados en 1936 cunha entusiasta recepción da crítica. A biografía de seu pai foi publicada en 1938; entre numerosas homenaxes, o compositor Edmund Rubbra eloxiouna por ter feito un libro que non estaba "nubrado polo sentimento ... a súa biografía é á vez íntima e obxectiva".
Guerra: viaxando para o CEMA
En 1938 Imogen decidiu abandonar a música afeccionada e a ensinanza para concentrarse no seu propio desenvolvemento profesional. Renunciou ao seu posto na EFDSS mentres continuaba cos compromisos existentes coa organización. Renunciara ao seu traballo en Roedean en 1936; en Pascua de 1939 renunciou a Eothen. En xuño de 1939 comezou unha xira por Suíza que incluíu o Festival de Lucerna. Contra finais de agosto, cando a guerra se fixo máis probable, interrompeu a viaxe e regresou á casa.
Logo do estalido da guerra o 3 de setembro de 1939, Imogen traballou para a Bloomsbury House Refugee Committee, que apoiou a músicos refuxiados de Alemaña e Austria internados baixo regulacións de emerxencia. En xaneiro de 1949 aceptou un posto baixo o esquema organizativo do Pilgrim Trust, para actuar como un dos seis "músicos viaxeiros", cuxo obxectivo era impulsar a moral animando as actividades musicais nas comunidades rurais. Imogen foi asignada para cubrir o oeste de Inglaterra, unha área enorme que se estende dende Oxfordshire ata Cornualla. Cando o goberno estableceu o Council for the Encouragement of Music and the Arts (CEMA), a responsabilidade sobre os "músicos viaxeiros" pasou a este corpo.
Dartington
miniatura|esquerda|O edificio principal de Dartington. En 1938, Imogen visitou Dartington Hall, unha escola progresiva e comunidade de artesáns próxima a Totnes, en Devon, que fora fundada en 1925 por Leonard e Dorothy Elmhirst. En 1941–42, mentres viaxaba para CEMA por Devon e Cornualla, foi invitada polos Elmhirsts para establecer a súa base en Dartington. No verán de 1942, mentres se recuperaba alí, foi persuadida por Christopher Martin, o administrador do centro, para que renunciase ao seu posto no CEMA e traballase en Dartington. El tiña en mente un curso de música, "o tipo de cousas que facía teu pai nos vellos tempos en Morley College". A partir de 1943, Imogen creou un curso dun ano, inicialmente deseñado para capacitar a mulleres novas para organizar orquestras e eventos musicais en comunidades rurais. Gradualmente converteuse nunha educación musical máis xeral para un maior número de estudantes. Baixo o liderado de Imogen o curso axiña se converteu no centro dunha gran variedade de actividades musicais, incluída a fundación de orquestras afeccionadas: "Case ningún de nos podía tocar ... Por moi malos que fóramos, continuamos". Os métodos de ensinanza de Imogen, baseados en gran medida no "aprender facendo" e sen exames formais, desconcertou inicialmente o estudantado e deixaron perplexa a inspección educativa, mais finalmente obtiveron aceptación e respecto. Rosamond Strode, unha alumna en Dartington que posteriormente traballou con Imogen en Aldeburgh, dixo sobre o seu enfoque: "Ela sabía exactamente como, e cando, empurrar as súas vítimas cara ao fondo, e sabía, tamén, que aínda que se cambalearían e batuxarían ao principio, non pasaría moito tempo ... elas estarían nadando de xeito sinxelo mentres ela emitía a aprobación dende o banco".
O Campo, Mesía, Mesía
O Campo é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 51 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 28 eran homes e 23 eran mulleres.
Imogen Holst
Dartington
No ambiente propicio de Dartington, Imogen retomou a composición seria, en boa parte abandonada durante os axitados anos do CEMA. En 1943 finalizou unha Serenade para frauta, viola e fagot, unha Suite para Orquestra de Corda, e unha obra coral, Tres Salmos. Todas estas composicións foron interpretadas nun concerto adicado á súa música no Wigmore Hall o 14 de xuño de 1943. Outras composicións dos anos en Dartington inclúen o Tema e Variacións para violín solo, ''Trío para cordas núm. 1'' (estreado polo Dartington Hall String Trio na National Gallery o 17 de xullo de 1944), cancións da antoloxía do século XVI Tottel's Miscellany, un concerto para óboe, e un cuarteto para cordas. En outubro de 1943 o compositor Benjamin Britten e o tenor Peter Pears ofreceron o primeiro de varios recitais en Dartington. Un respecto e amizade mutua desenvolveuse entre Britten e Imogen, fortalecido polo seu compartido amor pola música descoidada do Renacemento e do Barroco.
Dende 1945, mentres mantiña o seu compromiso con Dartington, Imogen comezou a ampliar as súas actividades musicais. Ademais de editar e preparar partituras para Britten, promoveu a Dartington como a base para o novo English Opera Group de Britten, aínda que finalmente preferiuse a Glyndebourne. En 1947 animou o violinista refuxiado Norbert Brainin a formar o seu propio cuarteto de cordas, e organizou o seu debut en Dartington, como o "Brainin Quartet", o 13 de xullo de 1947. Seis meses despois, renomeado Amadeus Quartet, a agrupación apareceu no Wigmore Hall, e pasou a obter recoñecemento mundial. En 1948 comezou a traballar nun estudo crítico da música de seu pai, un volume para acompañar a súa biografía de Holst de 1938. Cando este foi publicado en 1951, a maioría dos críticos enxalzaron a súa obxectividade, e un crítico sinalou que fora "innecesariamente dura" cos seus xuízos.
O aumento dos estándares de rendemento en Dartington permitiulle a Imogen organizar interpretacións de obras máis esixentes, como a ''Misa en si bemol menor de Bach en xullo de 1950 para conmemorar o 200 aniversario da morte do compositor alemán. Logo de tres anos de preparación, este esforzo recibiu a homenaxe dun dos asistentes: "Non sei, e non podo imaxinar como é a música do ceo. Mais cando todos nos cheguemos, por favor Deus, se algunha directora é aínda necesaria espero que os vosos servizos sexan requiridos e que eu estea no coro".''
Aldeburgh
Sen plans definitivos para o seu futuro en Dartington, Imogen percorreu Europa, recompilando música que posteriormente editaría para interpretar, incluídos madrigais de Carlo Gesualdo que considerou "moi emocionantes". Na casa, aínda que non formalmente empregada por Britten, traballou con el en varios proxectos, incluída unha nova versión representada de Dido and Aeneas de Purcell e a preparación das partituras vocais e instrumentais da ópera de Britten Billy Budd. Pears, que observara as achegas xerais de Imogen á vida musical en Dartington, pensaba que ela podía axudar a Britten e ao Aldeburgh Festival de xeito máis formal, e pouco despois do festival de 1952 Britten invitouna a traballar con el. Ela concordou, e en setembro de 1952 trasladouse a un aloxamento en Aldeburgh.
Asistente de Britten
miniatura|arribaádereita|Benjamin Britten, fotografado a mediados da década de 1960. Cando Imogen se uniu a Britten, o acordo financeiro era incerto; Britten pagáballe por partes en lugar dun salario regular, sen saber que cedera os seus dereitos sobre a obra de seu pai á súa nai e tiña poucos cartos propios. Como resultado, viviu con moitas dificultades en Aldeburgh, mais o seu compromiso con Britten anulou a súa comodidade física. Durante os doce anos seguintes a súa vida estivo organizada ao redor dos obxectivos comúns de asistir a Britten e desenvolver o Aldeburgh Festival. Aínda que deixou a un lado temporalmente as súas propias ambicións compositivas, non abandonou as demais actividades. Realizou numerosos arranxos corais e vocais, promoveu a música de seu pai, e escribiu libros, artigos e notas de programas.
Durante os primeiros 18 meses da súa asociación con Britten, Imogen mantivo un diario que, indica Grogan, forma un rexistro da súa "crenza incondicional nos logros e o status de Britten, e a súa absoluta devoción polo seu traballo". A primeira das obras de Britten na que realizou unha contribución significativa foi a ópera Gloriana, programada para formar parte das celebracións da coroación da raíña Isabel II en 1953. A escasa marxe de tempo para a escritura da ópera exerceu unha presión considerable no compositor e na súa nova asistente, tensións que foron dramatizadas 60 anos despois nunha obra de teatro radiofónico, Imo and Ben. A principal tarefa de Imogen en Gloriana foi copiar os bosquexos a lapis de Britten e preparar as partituras vocais e de piano que os cantantes precisaban para os ensaios en febreiro de 1953. Posteriormente axudouno coa escritura da partitura orquestral completa, e realizou servizos similares coa súa seguinte ópera, The Turn of the Screw (1954). Cando Britten se encontraba baixo presión durante a composición do seu ballet The Prince of the Pagodas (1956), Imogen acompañouno a Suíza, para permanecer ao seu carón mentres finalizaba a obra. Imogen gozou moito da súa asociación coa ópera de Noye's Fludde (1957), para a cal amosou a Britten como conseguir un efecto único de pinga de choiva golpeando unha fila de cuncas de porcelana cunha culler de pau. Ela e Britten combináronse para recoller e publicar música para frauta de bico, nunha serie publicada por Boosey and Hawkes (1954–59), e escribiron de xeito conxunto un popular libro introdutorio, The Story of Music (1958).
Imogen axudou a Britten con todas as súas principais composicións ata 1964. Nese momento, consciente do paso do tempo, decidiu dar prioridade á seguridade final do legado de seu pai, e a restablecer as súas credenciais como compositora. Cedeu o seu posto como asistente de Britten a Rosamund Strode, aínda que non marchou de Aldeburgh nin rompeu a súa relación con Britten, continuando o seu traballo co Festival de Aldeburgh durante 13 anos máis.
Directora artística
Dende a súa chegada a Aldeburgh Imogen apoiara e axudara considerablemente o Festival de Aldeburgh, como directora e, dende 1953, cada vez máis como planificadora e organizadora. En 1956 formalizouse o seu cargo, e uniuse a Britten e Pears como unha das directoras artísticas do festival, asumindo a responsabilidade dos programas e intérpretes Na edición de 1956 cumpriu unha ambición de moito tempo ao organizar unha representación da ópera de Gustav Holst Savitri, a primeira de varias obras de Holst que ela presentou ao festival Savitri ofreceuse como parte dun programa dobre que incluía o arranxo de Imogen da ópera do século XVII de John Blow Venus and Adonis. En 1957 instituíu concertos nocturnos adicados á música antiga, e en 1962 organizou unha serie de concertos na tarde de música de Flandres, na que ela se interesara recentemente. Tamén ideou frecuentemente programas adicados á música relixiosa, para que se interpretasen na igrexa parroquial de Aldeburgh. Dende que se mudou a Aldeburgh en 1952, Imogen vivira nunha serie de pensións e pisos de alugueiro. En 1962 mudouse a un pequeno bungalow contemporáneo construído para ela en Church Walk, onde viviu durante o resto da súa vida. A casa foi construída no límite do lugar onde se esperaba construír un teatro para o festival. Cando este plano foi abandonado en favor de mudarse a Snape Maltings, construíuse o bungalow obra de H. T. Cadbury-Brown de todos xeitos, quen permitiu que Imogen vivise nel sen pagar alugueiro.
En 1964, logo de renunciar ao seu posto como asistente de Britten, Imogen comezou a compoñer de novo, e en 1965 aceptou encargos de dúas obras a grande escala: The Sun's Journey, unha cantata para voces femininas, e a Trianon Suite, composta para a Trianon Youth Orchestra de Ipswich. En 1965 e 1966 publicou dous libros, estudos de Bach e Britten. Esta última obra causou resentimento entre varias figuras clave nos principios da carreira de Britten coas que posteriormente se enfrontou, como os seus antigos libretistas Eric Crozier e Ronald Duncan, cuxas achegas ao éxito de Britten foron ignoradas no libro. Entre 1966 e 1970 Imogen gravou numerosas obras de seu pai con Purcell Singers e a English Chamber Orchestra, cos selos Argo e Lyrita. Entre estas gravacións encóntrase o Double Violin Concerto, que dirixiu con Emanuel Hurwitz como solista. Corenta anos antes, actuara como pianista de ensaio antes da primeira interpretación. miniatura|esquerda|A sala de concertos de Snape Maltings, sede do Aldeburgh Festival dende 1967.
Imogen formara o Purcell Singers, un pequeno coro semiprofesional, en outubro de 1952, en boa parte por instigación de Pears. Dende 1954 o coro foi unha das agrupacións habituais no Festival de Aldeburgh, con programas que ían dende a música medieval pouco interpretada ata obras do século XX. Entre os membros do coro que logo acadaron éxito individual estaban o baixo-barítono John Shirley-Quirk, os tenores Robert Tear e Philip Langridge, o o fundador e director do Heinrich Schütz Choir, Roger Norrington. Langridge lembrou con especial pracer unha interpretación na igrexa de Orford do motete a corenta partes de Thomas Tallis Spem in alium, o 2 de xullo de 1963. Cando deixou a dirección do coro en 1967, boa parte da súa misión musical, especialmente o seu compromiso coa música antiga, foi asumido por outros grupos, como o Schütz Choir de Norrington e o Purcell Consort formado polo excorista do Purcell Singers Grayston Burgess.
O 2 de xuño de 1967 Imogen compartiu o podio con Britten no concerto inaugural do Festival de Aldeburgh na nova casa en Snape Maltings. Dende 1972 Imogen participou no desenvolvemento da clases educativas en Maltings, que comezaron con clases de canto as fins de semana e acabaron converténdose na Britten-Pears School for Advanced Musical Studies, coa súa propia orquestra de formación. Nesta época as actuacións de Imogen no festival volvéranse cada vez menos habituais, mais en 1975 dirixiu un concerto de Gustav Holst para banda de metais, celebrado ao aire libre no Framlingham Castle. Unha recensión do evento describiu unha noite de "orballo persistente ... ata que unha figura diminuta cun vestido escarlata especial tomou a batuta. A banda transformouse, e tocou a Suite de Holst como nunca antes fora tocada".
Britten estivera en mal estado de saúde dende que se sometera a unha cirurxía cardíaca en 1973, e o 4 de decembro de 1976 morreu. Imogen non estaba segura de poder manter unha relación laboral só con Pears, e ao cumprir os 70 anos decidiu retirarse como directora artística logo do festival de 1977. Ese ano realizou a súa derradeira aparición como intérprete cando substituíu o indisposto director André Previn no concerto inaugural do festival a cargo da Snape Maltings Training Orchestra. Ao retirarse, aceptou o título honorífico de Directora Artística Emérita.
Final da súa carreira
O centenario de Gustav Holst celebrouse en 1974, cando Imogen publicou unha biografía revisada na serie de Faber "Great Composers" e o Thematic Catalogue of Gustav Holst's Music (en galego Catálogo Temático da Música de Gustav Holst). O centenario foi a ocasión para a publicación do primeiro volume dunha edición facsímile dos manuscritos de seu pai, na que Imogen traballou coa axuda do compositor Colin Matthews. Tres volumes máis de facsímiles seguíronlle nos anos seguintes ata 1983, momento no cal o incremento dos custos e o empeoramento da saúde de Imogen levaron ao abandono do proxecto. Como parte do centenario de 1974, Imogen negociou representacións de Savitri e The Wandering Scholar en Aldeburgh e Sadler's Wells, e axudou a organizar exposicións da vida e obra de Holst en Aldeburgh e o Royal Festival Hall.
A parte dos seus libros relacionados coa vida e obra de seu pai, Imogen continuou a escribir sobre outros aspectos da música. Ademais de numerosos artigos publicou un pequeno estudo sobre o compositor renacentista William Byrd (1972) e un manual de directores de coros afeccionados (1973). Continuou compoñendo, xeralmente pezas breves mais ocasionalmente obras orquestrais a maior escala como Woodbridge Suite (1970) e Deben Calendar (1977), esta última unha serie de doce pezas curtas que representan o río Deben en Suffolk en diferentes fases do ano. A súa última grande obra foi un quinteto para cordas, escrito en 1982 e interpretado en outubro dese mesmo ano polo Endellion Quartet, aumentado coa presenza do violonchelista inglés Steven Isserlis.
En abril de 1979 Imogen estivo presente cando a Raíña Nai inaugurou o novo edificio da Britten–Pears School en Snape. O edificio incluía unha nova biblioteca, a Gustav Holst Library, para a que Imogen doou unha gran cantidade de material, incluídos libros que seu pai empregara na súa propia carreira docente. Tiña a intención de que, logo de 1977, o seu retiro do Festival de Aldeburgh fose total, mais fixo unha excepción en 1980 cando organizou un concerto de celebración do 70º aniversario para Pears.
Morte
Pouco despois do Festival de Aldeburgh de 1977, Imogen enfermou de gravidade do que ela describiu como "unha anxina coronaria". A partir de entón, a anxina foi un problema recorrente, aínda que continuou traballando e cumprindo compromisos. A principios de 1984 o seu círculo de amizades percibiu o empeoramento da súa saúde. Morreu na casa a causa dunha insuficiencia cardíaca o 9 de marzo dese mesmo ano e foi enterrada no cemiterio de Aldeburgh cinco días despois nunha tumba ao carón da de Britten. Unha homenaxe póstuma na revista Early Music remarcaba a súa longa asociación coa música na igrexa de Aldeburgh, onde ela "[deu] vida iridescente a facetas desa tradición á que a súa propia vida estivera adicada e que presentou como unha fonte continua de forza e admiración". Ursula Vaughan Williams escribiu: "Imogen tiña algo de erudita medieval nela ... contenta con poucas comodidades se había suficiente música, suficiente traballo, suficientes libros para encher os seus días. De feito, sempre enchía os seus días, facendo que vinte e catro horas contivesen o que para a maioría de nós precisariamos o dobre de tempo para facer.
En 2007, o centenario de Imogen foi recoñecido en Aldeburgh con varios eventos especiais, incluído un recital do Navarra Quartet na igrexa parroquial no que se mesturaron obras de Purcell e Schubert con obras de Imogen como The Fall of the Leaf para violonchelo só, e o quinteto de corda. A última obra foi descrita por Andrew Clements en The Guardian como "xenuinamente memorable ... O conxunto de valoracións coas que finaliza o quinteto disólvese nunha serie de liñas simples, unindo a música de Holst coa de seu pai".
Imogen nunca casou, aínda que gozou de numerosas amizades románticas, especialmente co futuro poeta Miles Tomalin, ao que coñeceu cando era alumna en St Pauls. Ambos estiveron próximos ata 1929, e intercambiaron poesía; Tomalin casou en 1931. Moitos anos despois de que a relación rematase, Imogen admitiulle a Britten que ela debera casar con Tomalin Many.
Homenaxes
Imogen foi nomeada membro do Royal College of Music en 1966. Recibiu doutoramentos honoríficos das universidades de Essex (1968), de Exeter (1969), e de Leeds (1983). Outorgóuselle a membresía honoraria da Royal Academy of Music en 1970. En 1975 foi nomeada Comendadora da Orde do Imperio Británico (CBE).
Música
Imogen Holst foi unha compositora a tempo parcial, produtiva de xeito intermitente dentro do seu extenso abano de actividades musicais. Nos seus primeiros anos estaba entre un grupo de novas compositoras británicas—Elizabeth Maconchy e Elisabeth Lutyens eran outras—cuxa música era interpretada e retransmitida. Segundo un crítico posterior, a spa Misa en la de 1927 amosa "capas de voces confiadas e imaxinativas, construíndo un Agnus Dei satisfactorio". Con todo, durante longos períodos da súa carreira posterior Imogen apenas compuxo. Logo do RCM, os seus anos de maior actividade como compositora foron en Dartington na década de 1940 e o período "pos-Britten" logo de 1964. A súa produción de composicións, arranxos e música editada é extensa mais tan só recibiu unha atención crítica limitada. Gran parte da súa obra non está publicada e polo xeral descoidouse logo da súa interpretación inicial.
O súa obra comprende música instrumental, vocal, orquestral e coral. Nos inicios da súa carreira como compositora Imogen estivo influenciada principalmente, como filla de Gustav Holst, polo que o analista Christopher Tinker denomina "a súa relación natural e ineludible co establecemento musical inglés", e pola súa estreita relación persoal co seu pai e o seu amor pola canción popular. Algunhas das súas primeiras composicións reflicten o pastoralismo de Ralph Vaughan Williams, que foi o seu profesor no RCM. Nos seus anos no ensino e a EFDSS durante a década de 1930 fíxose coñecida polos seus arranxos de pezas populares, mais compuxo pouca música propia. O estilo persoal que xurdiu na década de 1940 incorporou a súa afinidade coa canción popular e a danza, o seu intenso interese na música inglesa dos séculos XVI e XVII, e o seu gusto pola innovación. Na súa suite para viola soa de 1930, comezara experimentar con patróns da escala; na década de 1940 foi incorporando as súas propias escalas de seis e oito notas na súa música de cámara e ocasionalmente en obras corais como as súas Five Songs (1944). < Esta experimentación reaparece en obras posteriores; en Hallo My Fancy (1972) introduce unha nova escala para cada verso, mentres que o coro proporciona unha harmonización libre a unha voz solista. En Homage to William Morris (1984), entre as súas derradeiras obras, Tinker sinala o seu uso da disonancia "para engadir forza á articulación musical do texto". En contraste, o quinteto para cordas de 1982, a obra que a propia Imogen pensou que a facía "unha verdadeira compositora", está caracterizada pola calidez das súas harmonías.
Boa parte da música coral de Imogen foi escrita para a interpretación de músicos afeccionados. A crítica ten observado unha clara distinción na calidade entre estas pezas e as obras corais escritas para coros profesionais, especialmente aqueles para voces femininas. Estas últimas pezas, di Tinker, incorporan o seu mellor traballo como compositora orixinal. As discográficas tardaron en recoñecer o potencial comercial de Imogen, e ata 2009 non se publicou un CD adicado por completo á súa música—unha selección das súas obras para cordas. O crítico de The Guardian recibiu a gravación: "Hai unha gran cantidade de música inglesa de moito menos valor que é frecuentemente loada aos ceos". En 2012 Harmonia Mundi gravou unha selección da súa música coral, cantada polo coro do Clare College. Unha recensión desta gravación selecciona Welcome Joy and Welcome Sorrow, escrita para voces femininas con acompañamento de arpa, como "[dá] unha idea da súa propia voz pioneira, con matices suaves". Outro menciona "Three Psalms" setting, onde "os ritmos internos son subliñados polos sutís ostinatos da corda pulsando debaixo".
Textos publicados
Os detalles de publicación corresponden á primeira publicación do libro no Reino Unido.
Imogen Holst tamén escribiu numerosos artigos, folletos, ensaios, introducións e notas a programas durante o período comprendido entre 1935 e 1984.
Rondó
miniatura|Partitura do rondó de Cordier de tema amoroso Belle, Bonne, Sage, en forma de corazón. miniatura|Tema do terceiro movemento da sonata A Patética, de Beethoven, que é un rondó. O rondó (adaptación da palabra francesa "rondeau") é unha forma musical baseada na repeticióndun tema musical. François Couperin definíao como unha forma que se basea nun "tema principal que reaparece e que se alterna con diferentes temas intermedios, chamados couplets".
Xeneralidades do estilo
miniatura|Wolfgang Amadeus Mozart. Rondó número 3 en la menor O trazo típico de calquera rondó é a volta ao tema principal despois de cada digresión, a cal proporciona contraste e equilibrio, tendo en conta que o número e a lonxitude destas son sempre diferentes. Hai diversas formas de rondó (lentos, rápidos etc.) pero o máis habitual é o que funciona como derradeiro tempo dunha sonata, onde a calidade predominante é xerar unha sensación de fluidez continua.
Nun rondó, o tema principal (A) adoita desenvolverse tres veces ou máis. Estas repeticións altérnanse cos temas musicais ou os episodios, chamados contrastes: A forma de rondó pode tamén considerarse, de certo modo, como unha forma de lied composta. Con todo, mentres no lied as partes se presentan xuxtapostas sen pasaxe de transición, no rondó xeralmente aparecen frases de paso que as ligan. Esta característica dálle ao rondó un aspecto formal máis compacto e unitario. En lugar de frases independentes, compóñense normalmente grupos de temas que poden presentar na súa estrutura formal organizacións tipo lied menores.
O rondó na historia da música
Na música tardomedieval o rondó foi unha forma concreta de canción profana. A súa estrutura musical era ABAAABAB e a do texto ABCADEAB. Pervive un grande número de rondós compostos na área francoflamenga do século XV.
Atópanse mostra diso tanto na música de Couperin como na obra máis recente do estadounidense Walter Piston, e un exemplo é o último tempo da sonata número 9 en re maior para piano de Haydn, onde se observa que cada vez que regresa á parte A, aparece variada, obtendo diferentes versións en cada aparición e logrando nas súas obras sempre un novo interese, malia as numerosas repeticións.
Cimadevila, Barbadás, Barbadás
No ano 2009 tiña 165 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 81 eran homes e 84 eran mulleres.