cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cromosoma artificial derivado de P1
Un cromosoma artificial derivado de P1, xeralmente abreviado como PAC (do inglés P1-derived artificial chromosome), é un construto de ADN derivado do ADN do virus bacteriófago P1 e un cromosoma artificial bacteriano. Pode transportar unha gran cantidade doutras secuencias (uns 100–300 quilobases) para realizar diversas operacións de bioenxeñaría en bacterias. É un tipo eficiente de vector usado para clonar fragmentos de ADN (de 100 a 300 kb de tamaño de inserción; como media 150 kb) en células da bacteria Escherichia coli.
Tor, Tor, Monforte de Lemos
Tor é un lugar da parroquia de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Montesandeu, Piñeiro, Cuntis
Montesandeu é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Cromosoma artificial derivado de P1
Historia dos PAC
O bacteriófago P1 foi illado por primeira vez polo Dr. Giuseppe Bertani. No seu estudo, Bertani decatouse de que o lisóxeno producía fagos anormais non continuos e posteriormente atopou que se producía o fago P1 na cepa lisóxena Lisbonne, ademais de fagos P2 e P3. O fago P1 ten a capacidade de copiar o xenoma do hóspede bacteriano e integrar esa información de ADN noutros hóspedes bacterianos, o que tamén se coñece como transdución xeneralizada. Posteriormente, Nat Sternberg e colegas desenvolveron o P1 como vector de clonación na década de 1990. Pode realizar a recombinación Cre-Lox. O sistema do vector P1 foi desenvolvido inicialmente para transportar fragmentos de ADN relativamente grandes en plásmidos (95-100kb).
Comparación con outros cromosomas artificiais
O PAC é un dos vectores de cromosomas artificiais. Algúns outros cromosomas artificiais son: cromosoma artificial bacteriano, cromosoma artificial de lévedo e cromosoma artificial humano. Comparados cos outros cromosomas artificiais, pode transportar fragmentos relativamente grandes de ADN, aínda que menos grandes que os cromosomas artificiais de lévedos (YAC). Algunhas vantaxes dos PACs comparados cos YACs son a maior facilidade de manipulación dos sistemas bacterianos, a separación máis doada do hóspedes de ADN, maior taxa de transformación, insertos máis estables e que non son quiméricos, o cal significa que non se rearranxan e ligan para formar novas febras de ADN, o que permite a elección dun vector máis fácil de usar.
Aplicacións
Os PACs utilízanse comunmente como vectores de gran capacidade que facilitan a propagación de grandes insertos de ADN en Escherichia coli. Esta característica aprovéitase habitualmente para o seguinte:
Antonio Bao Arias
Constantino Antonio Bao Arias, nado en Becerreá cara a 1894 e finado no mesmo concello o 22 de maio de 1981, foi un veterinario e político galego.
Traxectoria
Aprobou as oposicións de inspectores hixienistas de matadoiros industriais en 1931. Na República foi veterinario de Becerreá e inspector de hixiene e sanidade pecuaria do concello das Nogais, cargo do que foi cesado o 5 de outubro. Foi nomeado veterinario interino de Lugo o 20 de abril de 1936. Foi presidente de Izquierda Republicana de Becerreá en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado en varias casas de toda a provincia de Lugo. Foi detido o 18 de novembro de 1937 e ingresado no cárcere de Lugo. Saíu en liberdade o 20 de decembro. Foi confinado en Monterroso por tres meses en xullo de 1943 por "facer campaña solapada contra o Réxime dedicándose á murmuración contra personalidades que o serven" xunto con Antonio Mourín Martínez, Ángel Yáñez Núñez e Jaime Pardo Gómez. Volveu exercer como veterinario en Becerreá e foi inspector municipal veterinario. Finou en Becerreá o 22 de maio de 1981.
Vida persoal
Casou con Mercedes Fernández Poy, que finou en 1951, e foi pai de Ricardo, Antonio, Ovidio e Mercedes Bao Fernández.
Cromosoma artificial derivado de P1
Aplicacións
Como o PAC deriva de fagos, o PAC e as súas variantes son útiles tamén na terapia de fagos baseada en PACs e en estudos de antibióticos.
O Campo, Tor, Monforte de Lemos
O Campo é un lugar da parroquia de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Ostión portugués
Ostión portugués (Crassostrea angulata) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Lamarck en 1819.
Novás, Portela, Cuntis
Novás é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
A Rañada, Tor, Monforte de Lemos
A Rañada é un lugar da parroquia de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Corga, A Vide, Monforte de Lemos
A Corga é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Frieira, Tor, Monforte de Lemos
Frieira é un lugar da parroquia de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Folgueira, A Vide, Monforte de Lemos
A Folgueira é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Loureiro de Abaixo, Portela, Cuntis
Loureiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
O Quintairo, A Vide, Monforte de Lemos
O Quintairo é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Toxeira, Piñeiro, Cuntis
A Toxeira é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Ctena decussata
Ctena decussata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por O. G. Costa en 1829.
Loureiro de Arriba, Portela, Cuntis
Loureiro de Arriba é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
O Rego, A Vide, Monforte de Lemos
O Rego é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cuspidaria capensis
Cuspidaria capensis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por E. A. Smith en 1885.
Portela, Portela, Cuntis
Portela é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Springfield, Massachusetts
A cidade foi fundada en 1852.
Xeografía
miniatura|180px|Localización da cidade no condado de Hampden Situada sobre a beira esquerda do río Connecticut, a unha altitude media de 50 metros sobre o nivel do mar, o concello ocupa unha superfcie de 85,66 km².
Segundo o censo de 2020 tiña unha poboación de 155 929 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1.835 habitantes por km².​
Springfield está situada a 38 km ao norte de Hartford, Connecticut.
Curiosidades
O deporte do baloncesto foi inventado en Springfield en 1891 polo profesor de Educación Física canadense James Naismith. O "Salón da fama do Baloncesto" encóntrase en Springfield.
Springfield é famosa por moitas cousas máis, incluíndo a primeira compañía de motocicletas dos Estados Unidos (Indian, 1901) e o primeiro automóbil propulsado por gasolina (Duryea Motor Wagon, 1893).
É coñecida tamén por ser onde viven os personaxes da serie "Os Simpsons".
O Campo, Troáns, Cuntis
O Campo é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Laura Annie Willson
Laura Annie Willson, nada en Halifax o 15 de agosto de 1877 e finada en Walton-on-Thames o 17 de abril de 1942, (de solteira Buckley), foi unha enxeñeira, feminista, membro da Unión Social e Política de Mulleres e sufraxista británica. Foi encarcerada dúas veces polas súas actividades políticas. Foi unha das membros fundadoras da Women's Engineering Society e a primeira muller membro da Federación de Construtores de Casas.
Traxectoria
Buckley era filla de Charles Buckley e Augusta, de solteira Leaver. Comezou a traballar aos dez anos “a tempo parcial” nunha fábrica téxtil local. A xornada parcial introduciuse nas fábricas para evitar que os nenos traballasen un día completo; así, traballaban a metade do día e pasaban o resto do tempo na escola, que a miúdo se construía dentro do recinto da fábrica. Cando casou con George Henry Willson en 1899, foi descrita como tecedora, o seu marido era un construtor de máquinas-ferramenta que estableceu un proxecto de enxeñería exitoso en Halifax, que ela axudaría a executar. Os Willson tiveron dous fillos, George (nacido en 1900) e Kathleen Vega, coñecida como Vega, (nacida en 1910).
Campaña polo sufraxio feminino
Involucrouse moito no movemento obreiro, converténdose en secretaria da rama de Halifax da Women's Labor League en 1907. Tamén foi secretaria da Unión Social e Política de Mulleres, que se constituíu en xaneiro de 1906.
En 1907, participou nunha folga de tecedoras en Hebden Bridge, onde foi arrestada por "incitar á xente a romper a orde pública". Ao comparecer ante o xulgado de paz, impugna a lexitimidade da constitución do tribunal, exclusivamente masculina, esixindo ser xulgada polos seus compañeiros ou que se lle proporcione un avogado. Foi declarada culpable e condenada a catorce días de prisión. Semanas despois, foi unha das 75 mulleres detidas tras unha concentración de sufraxistas en Caxton Hall. Foi condenada a catorce días na prisión de Holloway.
En xaneiro de 1909, Richard Haldane, o Secretario de Guerra, falou no Victoria Hall de Halifax e os organizadores fixeron todo o posible para evitar que as activistas sufraxistas fosen. Willson, con todo, logrou conseguir un asento preto do escenario e xunto con outras seis damas interrompérono durante toda a noite antes de ser expulsadas, Willson foi a último en ser expulsada. O seu marido George apoiou o activismo a través da súa campaña de sufraxio.
Primeira guerra mundial
Foi codirectora da fábrica de tornos Smith Barker & Willson co seu marido, que producía munición durante a primeira guerra mundial. A forza laboral predominantemente feminina foi formada e supervisada por Laura Annie. Ao entender que algúns dos empregados estaban quedando sen comida, para que os seus fillos puidesen comer, montou un comedor de traballo para asegurarse de que as mulleres estaban ben alimentadas. Esta idea foi adoptada por fábricas de todo o Reino Unido. miniatura| Laura Anne Willson c.1925 miniatura| Publicidade das casas de Laura Annie Willson en Jumples En 1919, cofundou a Women's Engineering Society (WES) con Rachel Parsons, Margaret, Lady Moir, Lady Katharine Parsons, Eleanor Shelley-Rolls, Margaret Rowbotham e Janetta Mary Ornsby. O obxectivo de WES era protexer os postos que as mulleres gañaran na industria durante a primeira guerra mundial e promover a igualdade de oportunidades para as mulleres na enxeñaría. Foi presidenta de WES de 1926 a 1928.
Construción de vivendas
Converteuse na primeira muller membro da Home Builders Federation, construíndo 72 casas para traballadores en Halifax en 1925–26. Foi membro fundador da Asociación Eléctrica para Mulleres en 1924, xunto con Caroline Haslett; Este interese reflectiuse nas súas urbanizacións que contaban cos últimos electrodomésticos de gas e electricidade. En 1927, despois de mudarse a Surrey desde Halifax co seu marido, Willson continuou o seu oficio como empresa de construción comprando terreos en Englefield Green.
A Fonte, Vilamarín, Monforte de Lemos
A Fonte é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Laura Annie Willson
Premios e recoñecementos
En 1917, o mesmo ano en que se instituíron os honores da Orde do Imperio Británico, recibiu un MBE pola súa contribución ao 'Women's Work in Munitions'.
Novás, Troáns, Cuntis
Novás é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Teboredo, A Vide, Monforte de Lemos
Teboredo é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Fernando Sánchez Dragó
Fernando Sánchez Dragó, nado en Madrid o 2 de outubro de 1936 e finado en Castilfrío de la Sierra (provincia de Soria) o 10 de abril de 2023, foi un escritor e xornalista español.
Cuspidaria cuspidata
Cuspidaria cuspidata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Olivi en 1792.
Fernando Sánchez Dragó
Familia
Sánchez Dragó era sobriño-neto de Modesto Sánchez Ortiz, director de La Vanguardia, e era neto de Gerardo Sánchez Ortiz, un dos fundadores da Asociación da Prensa de Madrid.​​
Foi o fillo maior de Elena Dragó Carratalá ​​ e o fillo único e póstumo do periodista Fernando Sánchez Monreal, que fora redacto-xefe do diario La Voz, e que tamén fora director e propietario do periódico Noti-Sport e director da axencia de noticias Febus cando se produciu a Guerra civil española e durante a que foi asasinado en Burgos en setembro de 1936.
Primeiros anos
Naceu no barrio de Salamanca,​ e ten afirmado que, de neno, pasaba moito tempo falando co seu anxo da garda, chamado Jai.
Estudou no Colegio del Pilar, de Madrid e estudou e se licenciou en Filoloxía Románica (1959) e Linguas Modernas, na especialidade de italiano (1962) e acadou o doutoramento en Letras pola Universidad de Madrid, cunha tese sobre Valle-Inclán.
Foi militante comunista durante a súa mocidade e pasou pola prisión varias veces pola súa oposición ao franquismo. Porén, as súas posturas foron evolucionando ata o liberalismo e un orientalismo espiritual esotérico que rexeita a modernidade, influenciado por Vicente Risco xunto coa filosofía grega.
Pasamento
O 10 de abril de 2023, faleceu na súa casa de Castilfrío de la Sierra logo de sufrir un ataque ao corazón.
Vínculos con Galicia
En 1979 publicou ''Gárgoris y Habidis. Una historia mágica de España'', que tivo moito éxito e recibiu o Premio Nacional de Ensaio. Foi unha obra transgresora e heterodoxa que rachaba co nacionalcatolicismo e centralismo oficiais no franquismo. Nela, analizaba os mitos e lendas dun posíbel inconsciente colectivo ibérico. Influído por Vicente Risco, abórdanse temas vinculados a Galicia como o megalitismo, os celtas, Hércules, o priscilianismo, o camiño de Santiago, a figura do Apóstolo Santiago, a Raíña Lupa o Santo Graal do Cebreiro, un capítulo dedicado a Galicia cun punto de vista galeguista, as relacións entre Galicia e Irlanda, a licantropía, as cidades somerxidas, os druídas, Fisterra, San Brandán, Santo André de Teixido e o cabo Ortegal, a Estaca de Bares, a Santa Compaña, Casitérides, o nó de Salomón, os mouros, a escritura ógmica, Oestrimnios, o curandeirismo.
Entre outras influencias da abondosa bibliografía de máis de mil volumes están autores galegos, Benito Jerónimo Feijoo algúns da Xeración Nós como López Cuevillas e Otero Pedrayo ademais de Manuel Murguía, Antonio Fraguas, Bouza-Brey, Victoria Armesto, Ramón Cabanillas, Álvaro Cunqueiro, Carré Aldao, Xosé Filgueira Valverde, Méndez Ferrín ou Federico Maciñeira. Tamén se documentou coa Revista Nós.
E polos historiadores Claudio Sánchez-Albornoz, Domínguez Ortiz e José Antonio Maravall. O estilo da obra está inspirado en Valle-Inclán, e influíu, do mesmo xeito, na obra de Ramón Sainero.
En 1984 publicou ''Finisterre. Sobre viajes, travesías, naufragios y navegaciones, obra na que colaborou Valentín Paz Andrade; e, en 1999, publicou Historia mágica del Camino de Santiago''.
Froxende, Vilamarín, Monforte de Lemos
Froxende é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Fernando Sánchez Dragó
Polémicas
Nunhas declaracións no seu libro Dios los cría y ellos hablan de sexo, drogas, España, corrupción… (2010) presumiu de ter abusado de dúas nenas menores de idade, de trece anos, cando vivía no Xapón nos sesenta e era profesor de literatura. Segundo a versión do propio Sánchez Dragó, afirmou que se tratou de ficción.
Como xornalista
Como xornalista de prensa, radio e televisión traballou en diversos países. Foi Premio Ondas (1988) por El mundo por montera e Premio Nacional de Fomento da Lectura, do ano 2000, por Negro sobre blanco.
Manuel López Esperón
Traxectoria
Fixo estudos de maxisterio. Na República participou nas Juventudes Socialistas Unificadas. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ingresou no Partido Comunista de España a principios dos anos corenta. Foi membro do comité comarcal, intercomarcal e provincial do PCE. Foi secretario de axitación e propaganda e despois secretario de organización. Organizou os comités comarcais do PCE de Vilagarcía de Arousa, Ponte Caldelas, Caldas de Reis e Cachafeiro. Foi enlace da guerrilla antifranquista, contactando con Julio Bazarra Constenla. Foi detido en Vigo, onde estaba tratando de reorganizar o PCE, a principios de xuño de 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, con Carlos Crespo Alfaya, Severino Domínguez Rey, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco. Xulgado en consello de guerra, foi condenado a 12 anos, que cumpriu na prisión de El Dueso. Saíu en liberdade vixiada en agosto de 1952. Asistiu ao V congreso do PCE.
Chengdu J-10
O Chengdu J-10 (chinés simplificado: 歼-10; chinés tradicional: 殲-10; designación OTAN: Firebird) tamén coñecido como Dragón Vigoroso (chinés: 猛龙; pinyin: Měnglóng), é un avión de combate multirrol mediano capaz de operacións todo tempo, configurado cunha á delata e planos canard, con controis de voo fly-by-wire, e producido por Chengdu Aircraft Corporation (CAC) para a Forza Aérea do Exército Popular de Liberación e a Forza Aérea Naval do Exército Popular de Liberación. O J-10 está principalmente deseñado para o combate aire-aire, pero tamén pode realizar misións de ataque.
A Cova, Troáns, Cuntis
A Cova é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Peter Götz Güttler
Peter Götz Güttler, nado en Greifswald, Mecklemburgo-Antepomerania, o 8 de xuño de 1939, é un arquitecto e deseñador de medallas alemán.
Traxectoria
Güttler estudou Arquitectura na Universidade Técnica de Dresde de 1961 a 1967. Desde mediados da década de 1950 viña xa cultivando a pintura, a arte gráfica e a escultura, e en 1971 comezou a crear as súas primeiras medallas. Foi a partir de 1985 cando Güttler fixo da creación de medallas a súa actividade principal.
A partir de 1990 comezou a participar nos congresos anuais da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) e en 1991 foi un dos fundadores da Sociedade Alemá da Medalla de Arte (DGMK).
Obra
A maioría dos seus traballos están feitos por encarga de particulares, entidades públicas e asociacións. Entre eles están a medalla que se concede como premio de arte da cidade onde reside Güttler, Dresden, e tamén a que outorga a Sociedade Numismática Alemá con motivo do seu galardón Eligiuspreis, do que el mesmo foi acredor en 2009.
A variada produción de medallas de Güttler está recollida no catálogo publicado por Martin Heidemann sobre as medallas producidas por el entre 1971 e 2011.
Folgar, Troáns, Cuntis
Folgar é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Guldrigáns, Troáns, Cuntis
Guldrigáns é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Gándaras, Vilamarín, Monforte de Lemos
Gándaras é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
O Morade Grande, Vilamarín, Monforte de Lemos
O Morade Grande é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Meá, Vilamarín, Monforte de Lemos
A Meá é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cyclopecten hoskynsi
Cyclopecten hoskynsi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Forbes en 1844.
Hervés, Troáns, Cuntis
Hervés é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Mich Beyer
Michèle Beyer, coñecida como Mich Beyer, nada o 13 de agosto de 1948 en Treboull (Douarnenez), é unha profesora, tradutora e escritora en lingua bretoa.
Traxectoria
É autora de varias novelas e relatos, tanto para o público adulto como para o público mozo. Foi recoñecida cos principais premios literarios en bretón. Entre eles, o premio Xavier de Langlais á obra Etrezek an enez (2008).
Traballou durante moitos anos nas escolas Diwan. Así mesmo, foi colaboradora de varias revistas en lingua bretoa. Exerceu como formadora en Rondour, un organismo de promoción de bretón, primeiro en Huelgoat e máis tarde en Kelenn, centro de formación de futuros profesores bilingües localizado en Quimper.
Shenyang J-15
O Shenyang J-15 (chinés: 歼-15), designación OTAN: Flanker-X2, tamén coñecido como "Tiburón Voador" (chinés: 飞鲨; pinyin: Fēishā), é un caza multirrol embarcado chinés de 4ª xeración desenvolvido por Shenyang Aircraft Corporation (SAC) e o Instituto 601 para a Forza Aérea Naval do Exército Popular de Liberación para servir nos portaavións da Armada do Exército Popular de Liberación.
Un prototipo sen rematar do Su-33, o T-10K-3, foi mercado por SAC a Ucraína en 2001 e dise que foi estudado extensamente e a través de enxeñería inversa comezou a desenvolverse o J-15 xusto despois. Aínda que o J-15 semella estar estruturalmente baseado no prototipo do Su-33, o caza conta con tecnoloxías chinesas, así como coa aviónica do programa Shenyang J-11B. En febreiro de 2018, as discusións sobre a substitución do avión apareceron en varios medos chineses, incluída a axencia de noticias Xinhua e os principais medios militares do país, discutindo sobre se pertencía á 4ª ou 4,5 xeración de cazas. Así, o J-15 é visto como un caza embarcado provisional ata que un sucesor de 5ª xeración entre en servizo, un que poida estar baseado no Chengdu J-20 ou no Shenyang FC-31.
Emma Strada
Emma Strada, nada en Turín o 18 de novembro de 1884  e finada no mesmo lugar o  26 de setembro de 1970, foi unha enxeñeira italiana, a primeira muller italiana en licenciarse en enxeñaría civil.
Traxectoria
Emma Strada era filla dun enxeñeiro de camiños. Estudou no Liceo classico Massimo d'Azeglio e fixo o exame final en 1903. Tamén tiña un irmán, Eugene. Foi a primeira muller en licenciarse en enxeñaría civil en Italia o 5 de setembro de 1908 no Politécnico de Turín. Obtivo a nota máis alta e quedou terceiro nun curso de sesenta e dous estudantes.
O primeiro proxecto de Emma Carrer foi a construción dunha galería de acceso a unha mina de Ollomont no Val de Aosta. Posteriormente trasladouse a Calabria (1909-1910), onde se encargou do deseño e construción da autovía de Catanzaro e da construción do ramal calabrés do acueduto de Apulia. Durante os anos 1909 a 1915 foi asistente extraordinaria do prof. Luigi Pagliani, profesor e director da Oficina de Hixiene Industrial da Universidade de Turín. En 1925 recibiu o encargo de proxectar e dirixir a escavación dunha mina de ouro preto de Macugnaga, preto do Monte Rosa.
Para promover o traballo das mulleres no campo da ciencia e da tecnoloxía, en 1957 fundou, xunto con Laura Lange, Ines del Sostre, Lidia Lanzi, Victoria Ilardi, Anna Enrichetta Amour, Alessandra Bonfanti e Adelina Racheli, a Asociación Italiana de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectos (AIDIA), da que foi a primeira presidenta.
Curculionoideos
Os curculiónidos (Curculionoidea) son unha superfamilia de escaravellos á que pertencen os gurgullos, coñecidos polos seus morros alongados. Son xeralmente pequenos, de menos de 6 mm de lonxitude e herbívoros. Coñécense aproximadamente 97 000 especies destes animais. Pertencen a varias familias, a máis numerosa das cales é Curculionidae (os verdadeiros gurgullos). Tamén inclúe aos Scolytinae, que son morfoloxicamente distintos doutros gurgullos porque carecen do seu distintivo morro longo e son unha subfamilia dentro de Curculionidae.
Moitos gurgullos son considerados pragas debido á súa capacidade de danar ou matar as colleitas. Sitophilus granarius dana os grans de trigo almacenados, como tamén o fai Sitophilus zeamais entre outros. Anthonomus grandis ataca as colleitas de algodón; pon os seus ovos dentro das bólas de algodón das que despois sae abríndose paso coméndoas. Outros gurgullos utilízanse para o control biolóxico de plantas invasoras.
Unha especie de gurgullo, Austroplatypus incompertus, presenta eusocialidade, e é un dos poucos insectos que non é himenóptero nin isóptero nos que isto se observa.
Taxonomía e filoxenia
Como existen tantas especies e tan diversas, a clasificación nos taxons superiores dos gurgullos é moi cambiante. Xeralmente divídense en dúas grandes divisións, os Orthoceri ou gurgullos primitivos, e os Gonatoceri ou gurgullos verdadeiros (Curculionidae). E. C. Zimmerman propuxo unha terceira división, os Heteromorphi, para varias formas intermedias. Os gurgullos primitivos distínguense por ter antenas rectas, mentres que os gurgullos verdadeiros teñen antenas acobadadas (xeniculadas). O "cóbado" ou ángulo da antena está no extremo do escapo (primeiro segmento antenal) nos da familia dos curculiónidos, e o escapo adoita ser moito máis longo que os outros segmentos antenais. Hai algunhas excepcións, como nos Nanophyini, gurgullos primitivos con longos escapos e antenas xeniculadas, mentres que nos gurgullos vedadeiros, Gonipterinae e Ramphus os escapos son curtos e pequenos ou non teñen "cóbado".
Velaquí unha filoxenia da superfamilia Curculionoidea baseada en comparacións do ADN ribosómico de 18S e datos morfolóxicos realizada por Marvaldi et al en 2002:
Dimorfismo sexual
Rhopalapion longirostre mostra un caso extremo de dimorfismo sexual. O rostro da femia é dúas veces máis longo e a súa superficie máis lisa que a do macho. A femia perfora canles para poñer os ovos en gromos de Alcea rosea. Deste xeito, o dimorfismo non se atribúe a selección sexual. É unha resposta ás demandas ecolóxicas da posta de ovos.
Outro exemplo de acusado dimorfismo é o da especie de Nova Zelandia Lasiorhynchus barbicornis, na que os machos miden ata 90 mm e as femias só 50 mm, aínda que hai un rango extremo de tamaños corporais en ambos os sexos.
Obra
O topónimo galego Obra pode referirse a:
Lornés, Troáns, Cuntis
Lornés é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Dacrydium vitreum
Dacrydium vitreum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Møller en 1842.
Sabbioneta
Sabbioneta (Casalasco-Viadanese: Subiùnèda) é unha cidade e comuna na provincia de Mantua, na rexión da Lombardía, no norte de Italia. Está situada a uns 30 km. ao norte de Parma, non moi lonxe da marxe norte do río Po. Inscribíuse na lista do Patrimonio da Humanidade en 2008.
Historia
thumb|left|upright=0.8|Estatua de [[Vespasiano I Gonzaga.]] Sabbioneta fundouna Vespasiano I Gonzaga a finais do século XVI ao longo da antiga Via Vitelliana romana, nunha beira areosa do Po (de aí o nome, que significa "areoso" en italiano); foi o seu primeiro duque, utilizándoa como fortaleza e residencia persoal.
Foi tamén neste período cando se converteu nun centro musical menor, compositores como Benedetto Pallavicino (c. 1551-1601) foron empregados aquí por Vespasiano Gonzaga, antes de que se mudase á cidade principal dos Gonzaga, Mantua.
Situada nun terreo aluvial entre os ríos Po e Oglio, así como ao longo do percorrido da antiga Via Vitelliana, ocupaba unha posición estratéxica no corazón do chaira padana. Para Vespasiano Gonzaga, Sabbioneta ía ser sobre todo unha fortaleza e, naquel momento, a potencia das súas murallas convertíaa sen dúbida nun dos baluartes máis equipados da Lombardía baixo dominio español.
Sabbioneta foi sobre todo a capital dun pequeno estado situado entre os grandes estados rexionais: o Ducado de Milán ao oeste, gobernado naquel momento baixo dominio español, o Ducado de Mantua ao leste, sobre o río Oglio, rexido pola antiga liña da dinastía Gonzaga, curmáns de Vespasiano, o Ducado de Parma e Piacenza ao sur do Po, baixo o dominio da familia Farnese, que apoiaba ao propio Gonzaga.
O territorio do pequeno estado de Sabbioneta concentrábase principalmente no extremo oriental da diocese de Cremona e representaba unha encrucillada necesaria tanto para o comercio a medio camiño do Po como para as comunicacións entre as terras baixas de Brescia e a Emilia-Romaña. O período máis próspero da historia desta cidade foi nos anos da súa reconstrución, nos que estivo baixo o dominio do príncipe Vespasiano I Gonzaga, que tamén se converteu na súa residencia. Sabbioneta foi homenaxeada co eloxio da "bandeira laranxa" do Touring Club de Italia.
Atraccións principais
O territorio presenta a igrexa de San Antonio Abade no barrio de Villa Pasquali, deseñada por Ferdinando Galli-Bibbiena e construída polo seu fillo Antonio Galli, e o pequeno santuario da Santísima Virxe María en Vigoreto que antigamente foi anexionado ao convento dos Capuchos. Fóra da cidade canonil, tamén se anuncian as marxes comarcais de Vespasiano I Gonzaga: un sistema de pezas artificiais levantadas que encerran a cidade de Sabbioneta e unha ampla parte do territorio do concello adxacente, marcando un amplo circuíto en forma de anel duns vinte quilómetros. En 2008, Sabbioneta inscribíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO como un recoñecemento ao seu perfecto exemplo de aplicación práctica das teorías urbanísticas do Renacemento.
Sabbioneta tamén é coñecida polo seu histórico gueto xudeu e a súa sinagoga, e en particular pola súa imprenta hebrea. En 1551 Tobias Foa monta a imprenta, non obstante, ao publicar certos "libros anticristiáns" a súa carreira foi "rematada á forza". O seu traballo e posiblemente a súa imprenta foron retomados por un impresor cristián, Vicenzo Conte. thumb|right|upright=1.2|Porta Vittoria, fotografiada por [[Paolo Monti, 1965.]] thumb|right|upright=1.2|Galleria degli Antichi A cidade de Vespasiano Gonzaga, deseñada segundo os principios renacentistas da Cidade Ideal, incluía:
A igrexa e o palacio de verán conteñen frescos de artistas da familia Campi de Cremona.
Patrimonio da Humanidade
O 7 de xullo de 2008, Sabbioneta, xunto con Mantua, foi declarada pola UNESCO Patrimonio da Humanidade]] debido ao seu carácter excepcional como cidade de nova fundación construída en pouco máis de 30 anos polo testamento do príncipe Vespasiano I Gonzaga. Segundo a UNESCO, Sabbioneta representa un exemplo perfecto da aplicación das teorías renacentistas sobre como se debe proxectar unha cidade ideal.
As vicisitudes que se produciron inmediatamente despois da morte de Vespasiano, sobre todo a longa cuestión da sucesión do pequeno ducado, que dividiu aos herdeiros durante case un século, así como o dominio austríaco primeiro e o napoleónico despois, privaron á cidade. de edificios importantes, como a fortaleza, a armería e as lunettes situadas fóra da muralla da cidade.
O saqueo e a desamortización privaron á cidade dalgunhas características de prestixio, en primeiro lugar, a confiscación da colección de antigüidades á Academia de Mantua en 1772 polo decreto teresiano e a queima da Sala dei Cavalli no Palazzo Ducale en 1815. O O patrimonio da igrexa segue sendo conspicuo, promovido e reurbanizado mediante unha política de recuperación e posta en valor nos últimos 25 anos.
Bibliografía
thumb|Sabbioneta Paperback: 332 pages; Publisher: SugarCo (1990); ISBN 88-7198-040-9
Pena de Vilabar, Troáns, Cuntis
Pena de Vilabar é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Pena de Arriba, Troáns, Cuntis
Pena de Arriba é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
As Pedras, As Nocedas, Monforte de Lemos
As Pedras é un lugar da parroquia das Nocedas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Grunia Sujareva
Grunia Efimovna Sukhareva (en Груня Ефимовна Сухарева; pronunciación en ruso: /ˈɡrunʲə jɪˈfʲiməvnə ˈsuxɐrʲɪvə/) nada en Kíiv, Imperio Ruso, o 11 de novembro de 1891, e finada en Moscova, Unión Soviética, o 25 de abril de 1981, foi unha psiquiatra infantil soviética, pioneira no estudo do autismo.
Traxectoria
Sujareva naceu en Kíiv, na familia xudía de Chaim Faitelevich e Rajil Iosifovna Sujareva.
Entre 1917 e 1921 traballou nun hospital psiquiátrico de Kíiv. Desde 1921 traballou en Moscova e entre 1923 e 1925 dirixiu o Departamento de Psiquiatría da Universidade de Kharkov. En 1935 Sujareva fundou a Facultade de Psiquiatría Pediátrica no Instituto Central de Educación Médica de Posgrao. En 1938 dirixiu unha clínica de psicose infantil baixo o Ministerio de Agricultura e Alimentación (НКЗ РСФСР) da RSFSR. Durante moitos anos traballou como xefa do Hospital Psiquiátrico Kashchenko en Moscova.
Investigación
Publicou a primeira descrición detallada dos síntomas do autismo, en ruso en 1925 e en alemán un ano despois. Inicialmente usou o termo "psicopatía esquizoide" (que significaba naquel momento: "excéntrica"), pero posteriormente substituíuno por "psicopatía autista" ( evitando patolóxico) para describir o cadro clínico do autismo. O artigo publicouse case dúas décadas antes dos informes dos casos Hans Asperger e Leo Kanner, xa que o traballo pioneiro de Sujareva caeu en descrédito. Foi a primeira en darlle importancia non só ao tratamento psiquiátrico senón tamén educativo, familiar e sistémico das persoas con trastornos do espectro autista (TEA). Como Leo Kanner e a diferenza de Hans Asperger, describiu características en ambos os xéneros, homes e mulleres, con TEA.
A Peciña, Vilamarín, Monforte de Lemos
A Peciña é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Shenyang J-16
Deseño e desenvolvemento
Nos anos 90 China mercou cazas de superioridade aérea Sukhoi Su-27 a Rusia, incluídos os producidos baixo licenza como Shenyang J-11A. O J-11A foi desenvolvido posteriormente nas variantes monopraza J-11B e bipraza BS con tecnoloxía indíxena. O J-16 é un avión de ataque derivado do modelo J-11BS.
O J-16 está equipado cun radar AESA e está impulsado por dous motores turboventilador chineses Shenyang WS-10A. O seu peso reducíuse grazas ao uso de materiais compostos. Os J-16 recibiron pintura absorbente de radar para reducir a súa sinatura radar, e mellorar a súa capacidade de Supresión de Defensas Aéreas Inimigas (SEAD) xunto con cápsulas con medidas de soporte electrónico.
A versión de guerra electrónica do caza, chamada J-16D, desenvolveuse nos anos 2010. O avión supostamente realizou o seu primeiro voo en 2015. O J-16D está deseñado para suprimir as defensas aéreas inimigas (SEAD), é capaz de albergar equipo interno de interferencias e transportar varias cápsulas externas de guerra electrónica.
Segundo o investigador Justin Bronk do Royal United Services Institute, o J-16 ten vantaxes sobre as variantes rusas do Flanker pola súa ampla aplicación de materiais compostos, os seus mísiles de maior alcance, sensores avanzados e aviónica. O J-16 representa o paso da industria aeronáutica chinesa de depender de tenoloxía soviética a desenvolver derivados modernos que son superiores aos rusos en moitos aspectos.
Os militares chineses están desenvolvendo capacidades autónomas avanzadas para os seus avións de combate. En marzo de 2021 informouse que unha variante do J-16 co asento traseiro substituído por un algoritmo de intelixencia artificial chamado "vitoria de inteixencia" (chinés: 智胜; pinyin: Zhì shèng) estaba sendo probado por Shenyang Aircraft Corporation. Un avión semellante foi visto nunha imaxe de satélite na base experimental preto de Malan, Xinjiang, en xuño de 2021.
Espello de Claude
miniatura|"Home suxeitando un espello de Claude", por Thomas Gainsborough Un Espello de Claude ou espello negro (en inglés: Claude glass) é un pequeno espello, de forma lixeiramente convexa, coa superficie tinguida de cor escura. A curvatura destes espellos teñen o efecto de reflectir a paisaxe en miniatura, reducindo e simplificando a cor e escala tonal, das escenas para darlles unha calidade pictórica moi característica. O espello de Claude debe o seu nome a Claude Lorrain, pintor de paisaxes do século XVII, aínda que non está documentado que el o usase, ou que soubese del ou de algo parecido.
Características
Foron moi usados polos artistas na Inglaterra de finais do século XVIII e inicios do XIX para esbozar paisaxes pintorescas, e por viaxeiros e investigadores da paisaxe. O diario do poeta Thomas Gray, publicado en 1775, popularizou o uso do espello de Claude, ás veces chamado nesa época "espello de cinza" considerando que era unha parte fundamental do equipamento do turista e, no diario, tamén describiu como un vaso roto facía un efecto similar e lle permitía ver "o solpor en toda a súa gloria".
Val do Bolo, Vilamarín, Monforte de Lemos
Val do Bolo é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Espello de Claude
Características
No século XX, a arquitecta Mary Colter incluíu os espellos de Claude (chamados logo reflectoscopios) na súa torre en Desert View para o uso de visitantes que desexasen ver o Gran Canón.
San Ildefonso, Troáns, Cuntis
San Ildefonso é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Mikoyan MiG-35
O Mikoyan MiG-35 (ruso: Микоян МиГ-35; designación OTAN: Fulcrum-F) é un caza multirrol ruso deseñado por Mikoyan, unha división de United Aircraft Corporation (UAC). Comercializado como un caza de xeración 4++, é un desenvolvemento dos cazas MiG-29M/M2 e MiG-29K/KUB. Segundo fontes da industria da defensa rusa o Mikoyan MiG-35 é esencialmente unha variante mellorada do MiG-29KR. Moitos consideran MiG-35 un novo nome dado por Mikoyan para a súa comecialización. O primeiro prototipo foi unha modificación do demostrador MiG-29M2 e que recibiu o nome temporal de MiG-35, pero un prototipo posterior era un modelo diferente con equipamento distinto que serviu como base para o MiG-35 actual. Mikoyan presentou oficialmente o MiG-35 ao público internacional durante o festoval aéreo de Moscova de 2017; os primeiros dous exemplares de produción entraron en servizo no ano 2019.
As Pedras, Vilamarín, Monforte de Lemos
As Pedras é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Mikoyan MiG-35
A versión monopraza desígnase MiG-35S e a bipraza MiG-35UB. O caza ten aviónicas e un sistema de armas moi mellorados en comparación coas prmeiras variantes do MiG-29, destacando unha nova capacidade de guiado ao obxectivo de precisión e o sistema de localización óptica de deseño exclusivo, que libera á aeronave de depender de sistemas de intercepción controlados dende terra e permítelle realizar misións multirrol independentes. O avión de serie usa un radar PESA e tamén existe a opción de instalar un radar AESA. Os avións de serie non teñen un control vectorial de pulo como se planeara anteriormente.
A Veliña, Vilamarín, Monforte de Lemos
A Veliña é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Vilamarín, Vilamarín, Monforte de Lemos
Vilamarín é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Rachel Mary Parsons
Rachel Mary Parsons, nada en Bayswater o 25 de xaneiro de 1885 e finada en Newmarket o 2 de xullo de 1956, foi unha enxeñeira británica e defensora dos dereitos laborais das mulleres, foi a presidenta fundadora da Women's Engineering Society en Gran Bretaña o 23 de xuño de 1919.
Traxectoria
Rachel Mary Parsons era filla de Charles Algernon Parsons e Katharine Parsons. O seu irmán, Algernon George foi asasinado o 28 de abril de 1918 cando era comandante da Royal Field Artillery. O seu interese e aptitude pola enxeñaría e a ciencia foron fomentados dende pequenos pola tradición da enxeñería da súa familia, incluíndo a súa avoa Mary Rosse e o seu avó William Parsons. A familia viviu en Tyneside (Elvaston Hall, Ryton e Holeyn Hall, Wylam) e máis tarde en Northumberland (Ray Demesne, Kirkwhelpington).
Estudou en Newcastle High, Wycombe Abbey, Clarence House e finalmente en Roedean de 1900 a 1903. En 1910 ingresou no Newnham College da Universidade de Cambridge e foi unha das tres primeiras mulleres en estudar Ciencias Mecánicas alí aínda que, como todas as mulleres ata 1948, non puido obter un título nin converterse en membro de pleno dereito da Universidade. Porén, puido engadir coñecementos teóricos ás habilidades prácticas que xa conseguira na fábrica do seu pai. Marchou en 1912 despois de ter feito o exame preliminar para a Parte I dos exames de graduación e un exame de cualificación en Ciencias Mecánicas en 1911.
Cando estalou a primeira guerra mundial, substituíu ao seu irmán como director da CA Parsons and Company's Heaton Works en Newcastle upon Tyne. En particular, supervisou o recrutamento e a formación de mulleres para substituír aos homes que marcharon para incorporarse ás forzas armadas. Ela converteuse nunha destacada membro do Consello Nacional da Muller e fixo campaña pola igualdade de acceso de todos ás escolas técnicas e universidades, independentemente do sexo.
Despois da primeira guerra mundial
Despois da morte do seu irmán, Rachel Parsons non volveu ser directora de Heaton Works, posiblemente debido a unha ruptura co seu pai. Como proba das súas continuas aspiracións de enxeñería, converteuse en membro da Royal Institution do Reino Unido en 1918, e continuou sendo membro ata a súa morte.
Ela e a súa nai, Katharine, Lady Parsons, estiveron entre as fundadoras da Women's Engineering Society xunto con Eleanor Shelley-Rolls. ; Margaret, Lady Moir ; Laura Annie Willson ; Margaret Rowbotham e Janetta Mary Ornsby. A organización promoveu a retención de enxeñeiras despois da primeira guerra mundial opoñéndose á Lei de Restauración de Prácticas Preguerras de 1919, así como apoiando a enxeñería como carreira para mulleres. Rachel Parsons converteuse na primeira presidenta da Women's Engineering Society (1919-1921).
O 9 de abril de 1919, con Blanche Thornycroft e Eily Keary, foi unha das tres primeiras mulleres admitidas na Royal Institution of Naval Architects e desde 1921 converteuse en membro vitalicio do Royal Institute of International Affairs ( Chatham House ). Tamén tiña o título de Mestre Mariñeiro.
En 1922, Rachel Parsons mercou 5 Portman Square, unha gran casa de Londres, e comezou a acoller eventos sociais aos que asistían a elite da sociedade londiniense. Ese ano converteuse nunha das poucas mulleres membros do Consello do Condado de Londres, representando a Finsbury polo Partido de Reforma Municipal, e formou parte do Comité de Electricidade e Estradas. Presentouse ao Parlamento nas eleccións de 1923 como candidata conservadora na constitución de Ince, Lancashire, pero non foi elixida. Trasladouse á propiedade máis grande no número 5 de Grosvenor Square en 1926 e continuou como anfitrioa da sociedade. Presentouse á selección como candidata conservadora de Newcastle en 1940, pero non tivo éxito.
Morte
Rachel Parsons foi atopada morta o 2 de xullo de 1956. Dennis James Pratt, un antigo empregado, foi acusado do seu asasinato. Defendido por Michael Havers, futuro fiscal xeral, Pratt foi condenado por asasinato.
Recoñecementos
En 2017, unha das seis tuneladoras do proxecto "Super Sewer" do túnel Thames Tideway de Londres recibiu o nome de Rachel Parsons e comezou a facer túneles desde Fulham en 2018. Os nomes foron elixidos dunha lista curta mediante votación pública.
Vilabar de Abaixo, Troáns, Cuntis
Vilabar de Abaixo é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Delectopecten vitreus
Delectopecten vitreus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Johann Friedrich Gmelin en 1791.
O Sequelo, Troáns, Cuntis
O Sequelo é un lugar da parroquia de Troáns no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Hildegard Knef
Hildegard Knef, nada en Ulm o 28 de decembro de 1925 e finada en Berlín o 1 de febreiro de 2002, foi unha actriz e cantante alemá. Foi acreditada nalgúns filmes en inglés como Hildegard Neff e Hildegarde Neff.
Traxectoria
Hildegard Knef naceu en Ulm, filla de Hans Theodor e Friede Augustine Knef. O seu pai, veterano condecorado da primeira guerra mundial, faleceu de sífilis cando ela tiña só seis meses, e a súa nai mudouse a Berlín para traballar nunha fábrica. Knef comezou a estudar interpretación con catorce anos en 1940. Abandonou a escola con quince anos para converterse en animadora aprendiz da Universum Film AG. Despois dunha proba de pantalla de éxito, pasou á Escola Estatal de Cinema de Babelsberg, onde estudou interpretación, ballet e elocución. Joseph Goebbels, escribiulle para coñecela, mais os amigos de Knef querían que se mantivese lonxe del.
A grande oportunidade no cinema chegou na posguerra, cando Wolfgang Staudte lle ofreceu un papel dunha sobrevivente dos campos de concentración en que encara o regreso á vida de modo optimista no filme Die mörder sind unter uns (1946).
David O. Selznick invitouna a Hollywood, mais rexeitou as condicións do contrato, que incluían un cambio de nome a Gilda Christian e finxir que era austríaca en lugar de alemá. Knef interpretou a Hilde no filme de Hollywood Decision Before Dawn (1951), dirixido por Anatole Litvak e coprotagonizado por Richard Basehart e Oskar Werner nunha historia sobre o final da segunda guerra mundial.
Anos máis tarde, o primeiro marido de Knef, un estadounidense chamado Kurt Hirsch, animouna a intentar de novo o éxito nos Estados Unidos. Cambiou o seu apelido de Knef a Neff, mais só lle ofreceron un papel secundario en As neves do Kilimanjaro (1952). A súa reputación nos Estados Unidos viuse ferida polas súas escenas espida en Die Sünderin (1950) e porque aos dezanove anos se namorou dun nazi. Finalmente recibiu a oferta de protagonizar o musical de Broadway Silk Stockings de Cole Porter, baseado no filme de 1939 Ninotchka. O crítico teatral de The New York Times Brooks Atkinson describiu a súa actuación como "inmensamente habilidosa".
Casou tres veces e divorciouse dúas. Tivo unha filla (nada en 1968) co seu segundo marido, David Cameron Palastanga.
Knef faleceu en Berlín, onde se mudara trala reunificación alemá. Associated Press informou que morrera dunha infección pulmonar con 76 anos. Knef fumou fortemente a maior parte da súa vida e sufriu un enfisema.
Legado
Knef foi obxecto dun filme biográfico dirixido por Kai Wessel en 2009. No filme, titulado Hilde, ela é interpretada pola actriz e modelo alemá Heike Makatsch.
Filmografía
miniatura|right|220px|Impresións dos pés e das mans de Hildegard Knef no [[Grauman's Chinese Theatre.]]
Oca de Arriba
O topónimo galego Oca de Arriba pode referirse a:
Bacorelle, As Nocedas, Monforte de Lemos
Bacorelle é un lugar da parroquia das Nocedas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.