cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akhila II
As fontes
A Chronica regnum Visigothorum rexistra os nomes dos reis visigodos e os anos dos seus reinados. Despois da entronización de Ervixio, os manuscritos difiren na continuación dos seguintes reis. A Continuatio codicis C Parisini, que aparece nun manuscrito do século XII, non menciona a Rodrigo e indica que Vitiza foi sucedido por Akhila e despois de tres anos, este, foi sucedido por Ardón. Mais a Continuatio Legionensis, que aparece nun manuscrito do século XI, afirma que Vitiza foi sucedido por Rodrigo, que reinou durante sete anos e seis meses. Non obstante, non se sabe cando se compilaron por primeira vez e, xa que asignan diferentes durante os reinados dos sucesores de Ervixio, é posible que houbese erros de transcrición. Así a todo, o que está implícito que Vitiza foi sucedido por dous reis que controlaban diferentes partes do reino. A partir da existencia de moedas cos nomes respectivos, Collins afirma que Rodrigo controlaría Toledo e maila Lusitania mentres que Akhila controlaría a Tarraconense e a Narbonense, sen que se saiba cal era a situación na Bética nin na Gallaecia. miniatura|Don Rodrigo, segundo algunhas fontes, o derradeiro rei do reino visigodo de Toledo. Segundo outras, un usurpador do trono. Nin na Crónica mozárabe nin nas crónicas asturianas posteriores -a Crónica Albeldense e a Crónica de Afonso III- hai mención a Akhila II, nin nas crónicas árabes. Dáse a situación de que as crónicas escritas na área de influencia de Akhila II non coñeceron a existencia de Rodrigo até despois de mediados do século XIII, cando se traduciu a obra do bispo Rodrigo Ximénez de Rada. Porén, houbo un derivación metodolóxica errónea ao tentar axustar o nome de Akhila con calquera dos personaxes das Crónicas cuxo nome non se dá, como facelo fillo de Vitiza, cuxo nome non aparece nas crónicas asturianas e incluso acomodalo como fillo ou parente de Vitiza, que estaba asociado ao trono no nordeste da península ibérica. Non se coñecen as orixes familiares de Akhila II, polo que asignar a Akhila unha filiación vitizá é un erro consecuente a datos contraditorios e lendarios da historiografía hispanoárabe. As crónicas asturianas, dada a súa concepción de que Rodrigo fora o último rei visigodo e que o reino de Asturias foi identificado como o seu sucesor, eliminaron a Akhila, quen reinou dous anos máis, e engadiron eses anos ao reinado de Rodrigo, para que este reinase tres anos.
Debate sobre a sucesión de Vitiza
Do seguinte rei, Rodrigo, a Crónica mozárabe parece indicar que se apoderou do trono dun xeito violento co apoio dunha parte significativa da aristocracia que conformaba a elite secular e eclesiástica do reino que, daquela, interviña na elección do rei. Segundo esta hipótese, Vitiza foi derrocado e moi probablemente asasinado pois se morrese por causas naturais e Rodrigo houbese sido electo, non se tería producido ningunha situación de conflito. Outra hipótese suxiere que tamén puido suceder que Vitiza morrese por causas naturais e que Rodrigo se levantara para evitar que os familiares de Vitiza nomeasen para o trono a un dos seus membros.
Igualmente, tense apuntado que puido haber un interregno de varias semanas ou meses no que puido haber unha guerra civil entre Rodrigo e outros aspirantes ao trono. Este golpe de estado non produciu un consenso entre a aristocracia, e a chegada de Rodrigo ao trono houbo provocar conflitos internos que se produciron no momento en que os musulmáns comezaran a atacar poboacións do sur da península Ibérica. A elite nobre estaría dividida e, como sucedeu coa sucesión de Chindasvinto no 653 e Recesvinto no 672, houbo unha rebelión rexional de territorios que non recoñecían a autoridade de Rodrigo, polo que é posible que este tivese que facer fronte á división do reino polos apoios a Akhila II no nordeste, que é de onde proceden as moedas cuñadas en nome de Akhila II, en concreto da Narbonense e da Taraconense (nas cecas de Narbona, Lleida, Xirona, Tarragona e Zaragoza) sen que se produza unha superposición xeográfica coas moedas cuñadas a nome de Rodrigo.
Reinado
Cando morre Vitiza no 710, unha parte da nobreza xunto coa súa viúva, promoven para o trono a Akhila, que era parente ou quizais fillo de Vitiza, mentres outra facción apoia ao conde da Bética, Rodrigo. Tran enfrontarse, Rodrigo venceu e Akhila II centrouse en controla a Septimania, dende Zaragoza até Nimes, onde cuñou moeda.
Dende aquela, os partidarios do bando vitizán e máis os apoios de Akhila entran en contacto co prefecto bizantino de Ceuta, o Conde Julián, e con Tariq ibn Ziyad, o gobernador musulmán de Tánxer.
Invasión musulmá
Tralos primeiros tanteos, prodúcese o desembarco musulmán que levou á debacle do exército visigodo do rei Rodrigo e á desaparición ou morte do propio monarca na batalla de Guadalete. Aínda que inicialmente este desastre fora provocado polos rivais de Rodrigo, que o traizoaron para que fose eliminado ou moi debilitado e así poder tomar o poder, e non entregar o reino aos invasores;  en ningún momento houbo unha aproximación a Akhila II para deter os avances dos conquistadores musulmáns.
Despois da súa morte, Ardón foi elixido rei e só reinou na Narbonensis ao norte dos Pireneos e, probablemente, morreu na invasión musulmá da zona no 721.
As Pozas, Distriz, Monforte de Lemos
As Pozas é un lugar da parroquia de Distriz no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Pousada, Refoxo, Sober
A Pousada é un lugar da parroquia de Refoxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Justo Rodríguez Alba
Justo Rodríguez Alba, nado en Burgos o 27 de outubro de 1833 e finado en Mondoñedo o 24 de setembro de 1899, foi un enxeñeiro, xornalista e escritor español.
Traxectoria
Fillo de Pedro Rodríguez, natural de Ribadeo, e de Micaela de Alba. Crióuse en Mondoñedo, onde estudou Latín e Humanidades, Filosofía e Teoloxía no Seminario de Mondoñedo de 1845 a 1852. Estudou despois Enxeñería de Camiños, Portos e Canais na escola de axudantes de enxeñeiros. Foi representante da compañía inglesa Tharsis en Huelva. Foi funcionario do Estado desempeñándose como enxeñeiro en varias provincias de 1861 a 1865. Colaborou en El Eco Mindoniense. En febreiro de 1887 foi nomeado encargado da dirección técnica dos traballos da canle de Isabel II.
Territorios especiais da Unión Europea
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/EU_OCT_and_OMR_map_en.png/700px-EU_OCT_and_OMR_map_en.png|miniatura|600x600px| Mapa da Unión Europea no mundo, cos países e territorios de ultramar (PTU) e as rexións ultraperiféricas (OMR).Os Territorios Especiais da Unión Europea son territorios de varios Estados membros da Unión Europea que, por razóns históricas, xeográficas ou políticas, gozan dun estatuto especial dentro ou fóra da Unión Europea. Estes estados van desde a derrogación limitada ou nula das políticas da UE ata a inclusión limitada nas políticas comunitarias ou a ningunha aplicación. Non obstante, a maioría dos territorios fóra da Unión Europea teñen unha relación especial coa UE.
Rexións autónomas especiais
As rexións autónomas especiais son territorios pertencentes a Estados membro da UE que, por diferentes circunstancias xeográficas ou políticas, contan con disposicións especiais que as eximen da aplicación dalgúns suxeitos do dereito comunitario.
Estas rexións son:
Åland
Åland é un grupo de illas pertencentes a Finlandia, pero con autonomía parcial, situadas entre Suecia e Finlandia, cunha poboación de fala sueca. Ingresou na UE xunto con Finlandia en 1995. As illas tiveron un referendo separado sobre a adhesión e do mesmo xeito que a Finlandia continental votou a favor.
A lexislación da UE aplícase ás illas Åland. Non obstante, existen algunhas excepcións, debido á especial situación das illas. Åland está fóra da zona do IVE e está exenta das regras comúns sobre impostos, impostos especiais e impostos indirectos. Ademais, para protexer a economía local, o tratado de adhesión permite o concepto de hembygdsrätt / kotiseutuoikeus (barrio civil). En consecuencia, existen restricións á propiedade de bens mobles e inmobles, o dereito de establecemento por motivos comerciais e limitacións sobre quen pode prestar servizos en Åland para as persoas que non teñen este status. O status pode ser obtido por calquera persoa que resida legalmente en Åland durante 5 anos e que demostre un coñecemento adecuado da lingua sueca.
Büsingen am Hochrhein
É un enclave alemán situado en Suíza. Aínda que pertence á comunidade como territorio alemán, está integrado no territorio aduaneiro suízo e aplícanse impostos suízos.
Ceuta e Melilla
As condicións de adhesión das cidades autónomas de Ceuta e Melilla foron obxecto de numerosas negociacións, integrándose finalmente na Comunidade Económica Europea (CEE) cunha serie de esixencias particulares, orixinadas fundamentalmente pola súa situación xeográfica e escaseza de recursos -debido ao escaso tamaño do seu territorio-, o que motivou a España a solicitar unha serie de condicións especiais de integración para as cidades:
Estas cidades non forman parte da zona do IVE e en cambio aplican o IPSI, un imposto similar pero con tipos máis baixos.
Aínda que Ceuta e Melilla, como territorios españois, forman parte do espazo Schengen, os controis fronteirizos de saída aplícanse a todos os cidadáns, debido ao réxime específico de exención de visados para os cidadáns marroquinos residentes nas provincias de Tetuán e Nador.
Xibraltar
Xibraltar, até o 31 de xaneiro de 2020, formou parte da Unión Europea aínda que cun estatuto especial, xa que segundo o tratado de adhesión do Reino Unido á Comunidade Económica Europea en 1973, Xibraltar entrou na CEE como un "territorio europeo para cuxo relacións exteriores o goberno do Reino Unido é o responsable'. Na práctica, supuxo considerar Xibraltar dentro da UE como un territorio dependente do Reino Unido, aínda que cun status especial como ocorre con outras rexións europeas. Tal e como foi negociado polo Reino Unido a petición do goberno de Xibraltar, algunhas leis da UE non se aplicaron a Xibraltar. Segundo varias disposicións do Tratado de adhesión do Reino Unido ás Comunidades Europeas, Xibraltar:
Xibraltar non formaba parte do espazo Schengen, xa que o Reino Unido, do que depende, tampouco forma parte del.
Helgolandia
Helgoland é unha pequena illa alemá situada no bordo sueste do Mar do Norte. Pertence ao estado alemán de Schleswig-Holstein. Actualmente a illa é un destino de vacacións e goza de exencións fiscais, polo que boa parte da economía da illa baséase na venda de cigarros, alcol e perfumes aos turistas que visitan a illa. Está fóra da unión aduaneira e da zona común de IVE da Unión Europea.
Livigno
O municipio italiano de Livigno goza da condición de zona franca e está fóra da unión aduaneira e da zona común de IVE da Unión Europea. Este feito favoreceu moito o desenvolvemento do turismo, xa que o tabaco, o azucre e o alcohol pódense mercar a un menor custo.
A Nogueira, Seoane, Monforte de Lemos
A Nogueira é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Territorios especiais da Unión Europea
Monte Athos
É o fogar de 20 mosteiros ortodoxos gregos, romaneses, rusos, búlgaros, serbios e xeorxianos, que forman un territorio autónomo baixo soberanía grega. Esta consideración permítelle estar exenta de determinadas leis, tanto gregas como da Unión Europea, e permitir que o territorio prohiba a entrada de todas as mulleres. Tampouco está obrigado a seguir as leis fiscais nin o Acordo de Schengen. No monte Athos só poden vivir monxes varóns e a poboación en 2005 rondaba os 2.200 habitantes.
Rexións ultraperiféricas
miniatura|400x400px|A Unión Europea En "xerga comunitaria", as rexións ultraperiféricas da Unión Europea fan referencia a nove territorios que, ao estar xeograficamente distantes do continente europeo, forman parte dun dos Estados membros da UE. De conformidade co Tratado de Funcionamento da Unión Europea, a estes territorios aplícase o Dereito comunitario europeo, pero con medidas específicas a favor do desenvolvemento destas rexións que pretenden paliar as dificultades derivadas da súa gran distancia xeográfica.
Hai nove rexións ultraperiféricas:
Até finais de 2011, a colectividade francesa de ultramar de Saint Barthélemy tamén era unha rexión ultraperiférica da Unión. Porén, en vista da súa distancia da Francia metropolitana, do seu estatuto xurídico específico, das súas estreitas relacións económicas con socios do continente americano e da súa énfase no sector turístico, Francia solicitou o cambio de status de Saint Barthélemy, que se converteu nun dos países e territorios de ultramar (PTU) da Unión. A mencionada modificación entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2012.
A oficina de información, xestión e apoio ás rexións ultraperiféricas (RUP) está situada na cidade de Las Palmas de Gran Canaria, na illa de Gran Canaria.
As rexións ultraperiféricas significan que a Unión posúe un amplo territorio marítimo, pero tamén unha economía aínda máis diversa, producindo, por exemplo, ron, azucre de cana, bananas, plátanos e outras froitas e hortalizas exóticas. Estas rexións tamén son ricas en oportunidades que poden axudar a fomentar as relacións entre os países veciños destas rexións e a Unión, ao tempo que ofrecen lugares atractivos para determinadas actividades relacionadas coa investigación e a alta tecnoloxía, como o Instituto de Astrofísica das Canarias, agás a base da Axencia Espacial Europea presente en Suramérica de xeito extraoficial.
Azores
A Região Autònoma dos Açores é un grupo de nove illas, poboadas por algo menos dun cuarto de millón de habitantes e situadas no medio do Océano Atlántico, a uns 1.500 km de Lisboa, e que forma parte do arquipélago de Macaronesia.
Aínda que poderían aplicarse excepcións á aplicación do dereito da UE, non as hai. O seu IVE é inferior ao do resto de Portugal, pero non están fóra da zona do imposto sobre o valor engadido da UE.
Illas Canarias
As Illas Canarias son un arquipélago fronte á costa africana, que constitúe unha Comunidade Autónoma Española. Esta rexión ultraperiférica é a de maior poboación e a máis poderosa economicamente.
A súa economía baséase principalmente nun sector servizos forte, debido principalmente ao seu atractivo turístico. Os visitantes das illas son maioritariamente europeos, entre os que destacan os propios españois doutras comunidades, os alemáns e os británicos. Os seus entroidos son coñecidos en todo o mundo.
Nas Canarias non se aplica o IVE, pero si existe o Imposto Xeral Indirecto Canario (IGIC), un imposto similar ao IVE pero con tipos máis reducidos.
Madeira
miniatura| [[Rexión Autónoma de Madeira|Madeira]] Consta de dúas illas habitadas, Madeira e Porto Santo; tres illas deshabitadas máis pequenas, chamadas colectivamente os desertos; e o arquipélago das Illas Salvaxes. É unha rexión autónoma portuguesa ademais dunha RUP da Unión Europea.
Os piares económicos das illas son o turismo e a agricultura, destacando especialmente o cultivo da vide, producindo o famoso viño de Madeira. Ademais, a illa produce bananas, flores exóticas, froitas subtropicais e tropicais, mangas, papaias, ananás, goiabas, aguacate, maracuiá e cana de azucre, café... Alí tamén medran palmeiras, como o coco.
Do mesmo xeito que nos Azores, aínda que poderían aplicarse excepcións á aplicación da lexislación comunitaria, non as hai. O seu IVE é inferior ao do resto de Portugal, pero non están fóra da zona do imposto sobre o valor engadido da UE.
Dependencias francesas de ultramar
Son cinco departamentos ou dependencias que, segundo o dereito francés, forman parte integrante da República Francesa. Cada un forma unha rexión francesa de ultramar. O euro é curso legal e forman parte da Unión Alfandegueira da Unión Europea. Porén, están fóra do espazo Schengen e do IVE.
Guadalupe
miniatura| Illa Guadalupe 🇫🇷 Guadalupe (en francés: Guadeloupe ) é un arquipélago de illas situado nas Antillas Menores a uns 600 km ao norte da costa de América do Sur e ao sueste da República Dominicana.
Güiana Francesa
A Güiana Francesa é unha rexión de Francia, constituída como departamento de ultramar. Atópase na costa norte de América do Sur, na rexión de Güiana, entre o Brasil e Suriname, limitando ao norte co océano Atlántico. A súa capital é Cayenne. Unha densa selva ecuatorial cobre o 90% do seu territorio. Os principais medios de acceso ao interior son as vías navegables e só se pode acceder á maioría das comunidades en lancha rápida.
Só o 5% do territorio está habitado polos 208.000 habitantes (1999), dos cales o 60% son crioulos e algo máis do 10% franceses procedentes de Europa. Só a franxa costeira de 390 km é de fácil acceso, o resto do territorio está cuberto por un denso bosque ecuatorial. O seu territorio abarca unha superficie de 92.300 km².
Martinica
No norte da illa predomina o bosque tropical con abundante vexetación, mentres que no sur están as clásicas praias de area branca caribeña. Ademais do turismo, outro dos piares da economía de Martinica é a exportación de bananas.
Reunión
miniatura| Illa da Reunión🇫🇷 A illa da Reunión está situada no Océano Índico, preto da illa de Madagascar.
Demograficamente, a poboación está formada por un 50% de ascendencia africana e malgache, un 25% de orixe asiática, principalmente tamiles, sendo o resto mestizos e europeos. A poboación e a agricultura concéntranse nas zonas costeiras e conta con case 800.000 habitantes.
As reservas de coral da Illa da Reunión destacan polo seu valor ecolóxico. O fondo mariño está protexido pola súa declaración polo goberno francés como Reserva Mariña polo valor dos seus arrecifes, flora e fauna.
Mayotte
miniatura| Mayotte, 🇫🇷 O 29 de marzo de 2009 celebrouse unha consulta popular entre os habitantes de Mayotte, sobre se querían que a súa illa adquirise a condición de Departamento e os dereitos de Departamento e Rexión de Ultramar como o que establece o artigo 73 do Constitución de Francia. Votou o 61% dos inscritos, dos cales o 95% aceptou a proposta. Deste xeito a partir do ano 2011 a illa converteuse no departamento francés número 101 e a partir do 1 de xaneiro integrouse na Unión Europea como RUP.
Anteriormente, en 2011 o status de Mayotte pasou a ser unha colectividade de ultramar, un status moi próximo ao do Departamento de Ultramar francés (como no caso da Illa da Reunión, Guadalupe, Martinica e Guyana francesa. Este cambio foi aprobado polo 73% da poboación de Mayotte, pero a pesar diso, as Comores seguen reclamando a illa.
San Martiño
miniatura| Mapa da illa de Saint Martin (en verde a parte francesa) O 22 de febreiro de 2007, San Martiño (Saint Martin) separouse do departamento francés de ultramar de Guadalupe, formando unha nova colectividade de ultramar. Como resultado, o seu estado dentro da UE non estaba claro durante un tempo. Aínda que un informe emitido polo parlamento francés suxeriu que a illa permaneceu dentro da UE como rexión ultraperiférica, os documentos da Comisión Europea a enumeran como fóra da Comunidade Europea. O réxime xurídico da illa foi aclarado no Tratado de Lisboa, que a enumera como rexión ultraperiférica.
Países e territorios de ultramar
miniatura|400x400px| [[Territorio Británico de Ultramar|Territorios Británicos de Ultramar.]] Os países e territorios de ultramar son territorios que non forman parte do territorio comunitario, a diferenza das rexións ultraperiféricas, pero que teñen un estatuto especial coa UE, que lles permite beneficiarse de determinadas vantaxes que se aplican na UE. Os cidadáns de países e territorios de ultramar teñen a nacionalidade dos estados membros dos que dependen; nalgúns casos, os seus cidadáns non posúen a cidadanía plena destes estados. Estes territorios non forman parte do espazo Schengen nin da Unión Alfandegueira da Unión Europea.
Territorios Británicos de Ultramar
Os territorios británicos de ultramar son territorios que non forman parte plenamente integrada do Reino Unido e, polo tanto, tampouco formaban parte da UE, coa excepción de Xibraltar, que si formou parte da Unión como territorio dependente do Reino Unido cun estatuto especial. Antes de que o Reino Unido abandonase a UE, eran considerados países e territorios de ultramar:
As Bermudas, aínda que teñen a condición de territorio británico de ultramar, optaron por non solicitar este mesmo estatuto na UE, polo que a lexislación comunitaria non se aplicaba neste territorio. Segundo o Tratado de Funcionamento da Unión Europea, as Bermudas poderían solicitar ser recoñecidos pola UE como país ou territorio de ultramar.
O Reino Unido mantén unha reivindicación do Territorio Antártico Británico, solapada coas reivindicacións da Arxentina (Territorio Antártico Arxentino ou Antártida Arxentina) e Chile (Territorio Antártico Chileno) e conxelada pola sinatura do Tratado Antártico.
Territorios franceses de ultramar
Ademais dos territorios franceses de ultramar incluídos como rexións ultraperiféricas, hai os seguintes territorios franceses que non forman parte da Unión Europea:
A illa Clipperton, un atol deshabitado administrado desde a Polinesia Francesa, aínda que non pertence a ela, non ten un status claro dentro da UE. Oficialmente, non ten a condición de territorio de ultramar, xa que non ten esta consideración por parte do Goberno francés, pero o feito de ser administrado desde a Polinesia Francesa, que si ten esta consideración, fai que na práctica sexa considerado un territorio de ultramar.
Groenlandia
miniatura| Groenlandia Groenlandia uniuse orixinalmente á Comunidade Europea -predecesora da Unión Europea- como parte do Reino de Dinamarca en 1973, a diferenza das Illas Feroe que non entraron na UE. Porén, tras unha disputa polos dereitos de pesca e un referendo sobre o tema en 1982, negociouse un novo estatuto para a illa. Desde 1985, Groenlandia ten unha condición parcial de país ou territorio de ultramar. Correspondente a este status, a Unión Europea aínda ten certa influencia sobre o país, especialmente en materia de comercio de mercadorías groenlandesas.
Os habitantes da illa teñen a cidadanía danesa, sendo polo tanto tamén cidadáns da Unión Europea.
Outros Casos
miniatura| Situación na illa chipriota de Akrotiri (no sur) e Dekélia (no leste)
Akrotiri e Dhekelia
As bases soberanas de Akrotiri e Dhekelia en Chipre non forman parte da UE, aínda que os cidadáns que nelas residen e traballan están suxeitos á lexislación comunitaria, sempre que sexan cidadáns da Unión Europea. Neste caso considérase que están en territorio chipriota, polo que se aplican as leis deste país.
Norte de Chipre
É un estado de facto no terzo norte da illa de Chipre, no leste do Mediterráneo, baixo control turco. Turquía é o único país que o recoñece explicitamente; todos os demais gobernos e as Nacións Unidas recoñecen a soberanía da República de Chipre sobre toda a illa. Oficialmente dentro da UE, considérase parte integrante da República de Chipre, pero a aplicación dos tratados da UE está suspendida neste territorio, até que estean baixo o control da República de Chipre.
Outros territorios
Hai outros territorios que, non formando parte da Unión Europea nin formando parte de ningún estado membro, manteñen acordos de unión aduaneira e fiscal e libre tráfico que os fan funcionar como territorios comunitarios.
Dependencias da Coroa Británica
miniatura| As dependencias da Coroa As dependencias da Coroa Británica, situadas entre o Reino Unido e Irlanda, como territorios semiindependentes -a diferenza dos territorios británicos de ultramar, que son territorios autónomos-, non formaban parte da UE nin tiñan ningún estatuto especial con ela, pero si teñen un status especial co Reino Unido, que lles permitiu actuar como territorios de facto da UE antes do Brexit.
Mónaco
Mónaco é un microestado europeo que non pertence á UE. Porén, mantén acordos con Francia que fan que Mónaco se comporte coma se fose unha rexión autónoma dentro do territorio francés. Aínda que a lei da Unión Europea non é aplicable ao principado, forma parte do espazo Schengen e da unión aduaneira da Unión Europea a través de Francia, e aplica o mesmo tipo de IVE que a Francia metropolitana. Así mesmo, Francia é a encargada de defender os intereses do principado ante a UE.
Alberto Valtierra
Alberto Valtierra Martínez, nado en Vigo o 19 de setembro de 1931 e finado en Madrid o 15 de febreiro de 2013, foi un remeiro galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1960, na proba de catro con temoneiro.
Traxectoria
miniatura|240px|A cidade de Vigo ós seus atletas. Foi remeiro do Real Club Náutico de Vigo e en 1960, despois de proclamarse campión de España no Lago de Banyoles, foi seleccionado para disputar os Xogos Olímpicos de Roma. Participou na proba de catro con temoneiro, celebrada no Lago Albano, xunto aos seus compañeiros do Náutico Franco Cobas, José Luis Méndez e Emilio García Bengoechea, con Armando González como temoneiro. Remataron de últimos tanto na súa manga dos cuartos de final, como na da repesca, sendo o ouro para o Equipo Alemán Unificado.
Eleccións xerais de Suráfrica de 2009
As eleccións xerais de Suráfrica de 2009 realizáronse o mércores 22 de abril de dito ano para escoller os membros de ambas cámaras do vixésimo quinto Parlamento de Suráfrica, en concordancia coas eleccións provinciais. Renováronse os 400 escanos da cámara baixa, a Asemblea Nacional e os 430 membros das nove lexislaturas provinciais, que á súa vez designarían os 90 escanos do Consello Nacional das Provincias, a cámara alta. Tras a renuncia de Thabo Mbeki en setembro de 2008, Kgalema Motlanthe, do Congreso Nacional Africano (ANC), ocupou o cargo de Presidente de Suráfrica. Mais Kgalema Motlanthe non se presentou á reelección para un mandato completo e o candidato oficialista foi Jacob Zuma, presidente do partido desde decembro de 2007. Foron os cuartos comicios desde a instauración do sufraxio universal, é dicir, as cuartas eleccións desde a fin do apartheid.
Nestas eleccións o ANC obtivo outra previsible e esmagadora vitoria, cunha proporción de voto lixeiramente superior a 2004, pero unha porcentaxe inferior, do 65.90%, con respecto ao 69.69% das eleccións anteriores. Ademais, perdeu a maioría cualificada dos dous terzos coa que contaba antes, con 264 asentos, e quedou a tres escanos de renovala. O segundo partido máis votado e a oposición oficial, Alianza Democrática (DA), obtivo o 16.66% dos votos, e 67 escanos. En terceiro lugar, unha nova formación, escindida do ANC, o Congreso do Pobo (COPE), liderada por Mosiuoa Lekota, obtivo o 7.42% e 30 escanos no seu primeiro desafío electoral. Polo contrario, o Partido da Liberdade Inkatha (IFP) experimentou unha devastadora caída, logo de ter ostentado durante década e media o terceiro lugar en todas as eleccións celebradas até entón, pois foi desprazado ao cuarto posto con menos dun millón de votos e só un 4.55% do escrutinio e 18 escanos. Con este resultado, Zuma foi investido como Presidente de Suráfrica pola Asemblea Nacional o 6 de maio con 277 deputados votando por el e 47 por Mvume Dandala, de COPE, mentres que gran parte dos partidos opositores, incluíndo DA, decidiron absterse.
No plano provincial, Alianza Democrática tomou o control da lexislatura de Cabo Occidental, coa súa líder Helen Zille, sendo elixida premier da provincia. Foi a primeira vez despois de sete anos que o ANC perdía unha elección en calquera das provincias. O oficialismo mantivo, con todo, o control sobre o resto das lexislaturas provinciais.
O Tribunal Superior de Gauteng do Norte ditaminou o 9 de febreiro de 2009 que os cidadáns surafricanos que viven no estranxeiro deberían poder votar nas eleccións. A sentenza foi confirmada polo Tribunal Constitucional o 12 de marzo de 2009, cando decidiu que os votantes estranxeiros que xa estaban rexistrados poderían votar. Ademais, aos votantes rexistrados que se encontraron fóra dos seus distritos de votación o día das eleccións permitíuselles votar a favor da votación nacional en calquera mesa de votación en Suráfrica. Nas seguintes eleccións, finalmente incorporaríase o voto postal.
Oficialismo: ANC
O Congreso Nacional Africano (ANC), fundado en 1912, accedeu ao poder como consecuencia da fin do réxime do apartheid. Desde a súa contundente vitoria nas primeiras eleccións libres do país, en 1994, o ANC gozou dunha ampla maioría absoluta no Parlamento. No 2004 a súa dominación acadou o seu máximo apoxeo cando obtivo máis dos dous terzos dos escanos, que autorizaba ao partido a modificar a constitución unilateralmente. O presidente Thabo Mbeki, reelixido nestes comicios, entregou a dirección do partido a Jacob Zuma o 18 de decembro de 2007. Despois, en 2008 o xuízo de corrupción en curso de Zuma en relación cun acordo multimillonario de armas Rand foi desestimado polos tribunais, que insinuaron que Mbeki influíra indebidamente na investigación de Zuma. Á luz dos feitos achados polo tribunal, o Comité Executivo Nacional do ANC solicitoulle a Mbeki que renunciara como presidente do país, o que fixo efectivamente o 20 de setembro de 2008, converténdose no primeiro presidente da era posterior do apartheid en non rematar o seu mandato constitucional, e o primeiro mandatario surafricano en renunciar desde 1989.
Mbeki foi substituído por Kgalema Motlanthe, que fora elixido como vicepresidente do ANC na conferencia de 2007. Motlanthe non era o candidato presidencial do ANC para as eleccións xerais de 2009, senón o presidente do ANC, Jacob Zuma. A lista electoral do ANC foi encabezada por Zuma, seguido por Motlanthe; o vicepresidente de Suráfrica Baleka Mbete; o Ministro de Finanzas Trevor Manuel; e Winnie Mandela, exesposa de Nelson Mandela. O retiro de Mbeki, entre outras cousas, creou tensións severas e divisións dentro do partido, e eventualmente conduciu á formación do Congreso do Pobo (COPE), un novo partido político formado por antigos membros do ANC. Con todo, as enquisas daban ao ANC un indiscutido primeiro lugar, con entre o 60 e o 70% dos votos, e incluso na súa estimación máis baixa, que era do 47%, seguía sendo o partido máis votado.
Oposición oficial: DA
En maio de 2007, a exalcaldesa de Cidade do Cabo Helen Zille derrotou a Tony Leon nas eleccións internas do partido, converténdose na súa nova presidenta. Dada a situación de Suráfrica como un goberno de partido dominante, a DA manifestou un enfoque desproporcionado na provincia de Cabo Occidental desde o comezo da súa campaña, pois o partido identificara a provincia como "ganable". O 14 de febreiro de 2009 lanzou o seu manifesto, baixo o lema de campaña "Vote to Win" (en galego: Vota para ganar). Varios analistas suxeriron que DA tomaría exitosamente o control de Cabo Occidental. Mentres que as enquisas mostraban a diminución de apoio do ANC tras a escisión de COPE, a DA gañou algunhas eleccións parciais celebradas poico antes dos comicios. Non obstante esperábase que DA obtivera maioría simple, e non a maioría absoluta que acabou conseguindo. O partido anunciou que a súa proxección sería ganar en Cabo Occidental, obter municipios importantes nas eleccións locais de 2011, e deste xeito asegurar o partido a nivel nacional.
As relaciones entre DA e o partido separado do ANC, COPE, comezaron sendo amigables. O seu líder, Mosiuoa Lekota, manifestou a súa vontade de cooperar con Zille no futuro. Mais posteriormente, Zille criticou a estrutura interna de COPE, afirmando que moitos dos seus novos membros eran partidarios de Mbeki que buscaban resucitar as súas carreiras políticas defuntas.
Nas últimas etapas previas á elección, DA lanzou unha nova campaña "Stop Zuma", a cal foi obxecto de numerosas críticas por parte de analistas políticos, que a describiron como unha "campaña negativa". Zille replicou ante estas críticas que "negativo é entregarlle a Zuma e a s súa cerrada rede de amigos o dereito a cambiar unilateralmente a constitución", xa que segundo ela abusarían dese dereito tanto para enriquecerse como para protexerse a si mesmos de calquera repercusión legal. Máis tarde declarou que o crecemento de votos do seu partido e a perda de escanos do ANC debeuse en grande medida á campaña "Stop Zuma".
Campaña
A campaña da oposición centrouse case enteiramente en combater a crecente corrupción política. O ANC recibiu fortes críticas por cargos de corrupción contra Zuma, quen fora acusado de aceptar subornos dunha compañía de armas francesa. Os fiscais estatais retiraron os cargos en abril, dúas semanas antes das eleccións. Tanto DA como COPE declararon que lograrían restablecer as causas xudiciais contra Zuma se algún dos dous gañaba as eleccións. DA comprometeuse a executar un goberno "limpo". Acusou a Zuma de ter "intimidado" os fiscais do Estado para que retiraran os cargos de corrupción e presentou unha demanda legal contra a decisión. Prometeu crear máis empregos, proporcionar unha mellor educación e enfrontar o crime organizado. Lekota, o líder de COPE, afirmou que o ANC traizoara o "soño dos líderes da loita contra o apartheid". O COPE prometeu loitar contra o crime mediante a introdución dunha política de "tres strikes", segundo a cal os delincuentes profesionais serían encarcerados a perpetuidade por delitos reiterados de violación, roubo ou asasinato. Aínda que se informou que COPE tivo problemas para levar a cabo unha campaña electoral efectiva, a súa aparición foi vista desde o momento da súa creación como un cambio no panorama político do país.
Boicot electoral
Varias comunidades, organizacións, movementos sociais e personalidades coñecidas ameazaron con non votar nas eleccións de 2009. A personalidade máis coñecida foi o Arcebispo Desmond Tutu, quen ao principio dixo que non votaría, pero logo cambiou de opinión. A Alianza de Pobres de Suráfrica, o Foro Anti Privatización, NOPE e o sindicato de traballadores agrícolas independentes Sikhula Sonke resolveron boicotear as eleccións baixo o lema "Non hai terra! Non hai casa! Non hai voto!". *
Resultados
O ANC obtivo a súa cuarta maioría absoluta consecutiva co 65.90% dos votos. DA conservou a súa posición como a oposición oficial e ademais obtivo a vitoria en Cabo Occidental con máis do 50% dos votos e con Zille sendo elixida premier da provincia por maioría absoluta. Aínda que a participación foi do 77.30% dos votantes rexistrados, un lixeiro crecemento con respecto a 2004, a campaña pedindo o boicot tivo un éxito parcial, pois houbo doce millóns de surafricanos con dereito a voto que ou non se rexistraron para votar (7 millóns) ou se rexistraron pero non votaron (5.4 millóns).
A Comisión Electoral Independente fixo dispoñibles os resultados que se recibiron dos distritos electorais, filtrados polo distrito nacional, provincial, municipal e de votación, no seu sitio web.
Consello Nacional das Provincias
O Consello Nacional das Provincias (NCOP) consta de 90 membros, dez nomeados por cada lexislatura provincial, en proporción á membresía do partido da lexislatura provincial. Cada delegación provincial consta de seis delegados permanentes, que son nomeados por un período que dura até que se elixe unha nova lexislatura provincial, e catro delegados especiais. Un dos delegados especiais é o premier da provincia ou outro membro da lexislatura provincial designada polo premier, mentres que os outros tres delegados especiais son designados ad hoc pola lexislatura provincial.
Consecuencias
O ANC recibiu amplas felicitacións pola súa decisiva vitoria nacional, tanto de fontes internacionais como nacionais. Isto incluía a oposición, coa líder de DA, Helen Zille recoñecendo que a xente lle dera un forte mandato para gobernar. "Confiamos en que o ANC non abuse desta confianza e goberne ben e en interese de todos os surafricanos". Con todo, co 65.9% dos votos e 264 escanos na Asemblea Nacional (con referencia ao 74.3% e 297 escanos que tiña até entón), o ANC xa non tiña a maioría dos dous terzos que necesitaba para cambiar a Constitución unilateralmente. O partido gobernante perdera considerable apoio en oito das nove provincias, parcialmente compensado por un grande aumento en KwaZulu-Natal a expensas do IFP.
Agradecendo o apoio dos seus partidarios a semana seguinte, Helen Zille declarou que DA cumprira cos seus tres obxectivos principais nos comicios: en primeiro lugar, privar o ANC da súa maioría dos dous terzos (aínda que fora só por menos de tres escanos); en segundo lugar, obtivo maioría absoluta en Cabo Occidental; e en terceiro lugar, mellorou significativamente a súa posición parlamentaria. Zille tamén declarou que vía estes comicios como un sinal de que as únicas forzas políticas xenuínas en Suráfrica eran DA e o ANC, e que a maioría dos votantes xa non tiraban o seu voto en partidos "pequenos e insignificantes".
Stuart Carvalhais
José Herculano Stuart Torrie de Almeida Carvalhais, nado en Vila Real, o 7 de marzo de 1887 e finado en Lisboa o 2 de marzo de 1961, máis coñecido como Stuart Carvalhais, foi un polifacético artista portugués: fixo unha carreira principalmente como pintor, debuxante, ilustrador, caricaturista, autor de banda deseñada e deseñador gráfico, pero tamén se dedicou á fotografía, á decoración, á escenografía e mesmo ao cinema.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Quim e Manecas Fillo de pai portugués, de familias rurais adiñeiradas do Douro, e de nai escocesa e inglesa, pasou parte da súa infancia en España e regresou a Portugal en 1891. Asiste ao Real Instituto de Lisboa (1901-1903); traballa como pintor de azulexos no atelier de Jorge Colaço (1905). Cunha incipiente formación convencional, Stuart Carvalhais foi principalmente autodidacta.
A súa primeira experiencia nos xornais é como fotoxornalista; publica os primeiros debuxos no xornal O Século en 1906; ao ano seguinte, comezou a traballar en banda deseñada. En 1911 foi un dos responsables da revista humorística A Sátira; colaborou na fundación da Sociedade de Humoristas Portugueses, cuxo presidente é Manuel Gustavo Bordalo Pinheiro (fillo de Rafael Bordalo Pinheiro). Participou nas dúas exposicións organizadas por ese colectivo en 1912 e 1913, xunto a Cristiano Cruz, Jorge Barradas, Emmerico Nunes e Almada Negreiros, entre outros.
En 1912 e 1913 pasou uns meses en París, sobrevivindo precariamente; traballa como ilustrador para o xornal Gil Blas e ve obras de Corot, Seurat e Daumier. Casou con Fausta Moreira, vendedora de peixe, pouco despois de regresar a Lisboa; un ano despois naceu o seu único fillo, Raúl Carvalhais.
Aínda que republicano (e máis tarde, antifascista), a súa crítica centraríase "nos que o merecen" e, en 1914, colabora no xornal monárquico satírico Papagaio Real (1914), entón baixo a dirección artística de Almada Negreiros. Comezou a súa pioneira banda deseñada, titulada inicialmente Quim e Manecas (1915-1953), a serie máis longa da banda deseñada portuguesa, con máis de 500 episodios; Estes dous personaxes deron lugar á primeira película cómica portuguesa (1916), desaparecida desde entón, na que o propio Stuart interpreta o papel do pai de Manecas.
A década de 1920 son os anos máis exitosos de Stuart. Dirixe ABC a Rir, publica traballos na revista Ilustração (a cuxa fundación está vinculado), en Diário de Lisboa, Diário de Notícias, A Corja, O Espectro (DC Comics), A Choldra (1926), O Sempre Fixe, ABC-zinho... Son moitos os encargos e a súa actividade gráfica está diversificada, incluíndo postais ilustradas, varios traballos para o Bristol Club e a editorial musical Sasseti; gaña dous premios en certames internacionais. Participa cun cadro na decoración do café A Brasileira, no Chiado (1925).
Aínda no ámbito da prensa, a súa colaboración artística pódese atopar en varios xornais e revistas, especialmente na Gazeta dos Caminhos de Ferro de Portugal e Hespanha (1888-1898) e na súa continuación, a Gazeta dos Caminhos de Ferro (1899-1971), nas revistas Illustração Portugueza iniciadas en 1903, O Zé (1910-1919), O Século Cómico (1913-1921), Contemporânea (1915- 1926), Renovação (1925-1926) O Riso davictoria comezou en 1919, O domingo ilustrado (1925-1927), no semanario Repórter X (1930-1935) e na edición do Diário de Lisboa (1933).
En 1932 realiza a súa única exposición individual na Casa da Imprensa; en 1948 foi galardoado co premio Domingos Sequeira na exposición do SNI.
Ao longo da súa vida Stuart produciu miles de debuxos e ilustracións nunha actividade constante onde é difícil illar expresións ou estilos marcados no tempo; "O dominio dos trazos de Stuart, que lle permite variar os rexistros, amosa sobre todo o manifesto desexo de liberdade creativa, alimentado por un enorme apetito experimental". Até a súa vida persoal, ensombrecida polo alcoholismo e a inestabilidade financeira, obrigouno a experimentar con materiais inesperados e pouco ortodoxos, desde soportes usados (papel de envolver, tapas de caixas), a pinturas e materiais de marcado improvisados (café, viño, paus de fósforos queimados). "Profundo coñecedor do 'basfond ' lisboeta, marca un rexistro da capital que se cruza coa súa propia, servindo con resultados sorprendentes no uso da mancha [...] e das texturas, na definición ou languidez da liña, na ritmos do trazo". Así, enxeñoso e elegante na ilustración, esencial na caracterización fisionómica, en cada personaxe, en cada situación representada, Stuart revela con eficacia os conceptos que se lle asocian. Usará estes instrumentos para falar, sobre todo, dunha Lisboa contraditoria, "viva, enteira, elegante ás veces, amarga outras".
Casa de Stuart Carvalhais
dereita|miniatura| Casa de Stuart Carvalhais en [[Queluz]] Stuart Carvalhais vivía en Queluz na rúa Conde de Almeida Araújo. Unha das escolas da cidade leva o seu nome: Escola Secundária Stuart Carvalhais.
Aínda que forma parte do patrimonio histórico da cidade, a súa vivenda foi derrubada polos novos propietarios en outubro de 2009, tras ser vendida en poxa pública onde o concello non exerceu o seu dereito de preferencia.
Literatura en interlingue
O interlingue é un idioma artificial creado por Edgar de Wahl en 1922. Caracterízase por ser un idioma naturalista e regular, unha vía media entre a artificiosidade do esperanto e do ido, e a naturalidade total da interlingua (que inclúe moitas irregularidades).
Os períodos nos que se divide a literatura en interlingue son:
Primeiro período (1921-1927)
A primeira publicación coñecida en occidental é o libro Transcendent algebra, ideografie matematical, experiment de un lingue filosofic, de Jacob Linzbach, publicado en 1921. Con todo, non se pode considerar este libro como unha "obra literaria".
O primeiro texto literario que se pode atopar en Cosmoglotta é Hymne, de Kaarlo Hammar, traducido do finés por K.J. Saarinen en Kosmoglott 1925. ​
A seguinte obra literaria apareceu no Supplement de Kosmoglott 1 (ano 1926). Esta revista tiña como obxectivo o publicar traducións de textos científicos e literarios. No primeiro número pódense atopar traducións de dous poemas de Goethe feitos por A. Toman: o verso 48 (aínda que aparecese como o 54 en Cosmoglotta) do texto Vier Jahreszeiten e tamén unha parte do poema Wandrers Nachtlied.
A. Toman traduciu tamén poesías de Jaroslav Vrchlický ​. En 1926 publicouse Nationalisme in Occidente, que era a tradución a partir do inglés feita por A. Toman do primeiro capítulo de Nationalism, publicado en 1918 por Rabindranath Tagore.
Período de Viena (1927-1949)
O segundo período da historia literaria do occidental é o período de Viena, que empezou en 1927 e estendeuse até 1949, cando se cambiou o nome do idioma a interlingue.
En Supplement al Cosmoglotta 7 (1927), atópase a tradución das "Sentenzas persas" de Saadi, e en Supplement al Cosmoglotta 8 (Marte 1927), atópase Li Francia depos li guerre, de Hermann Keyserling, e un fragmento de Suicide, de T. G. Masaryk ​.
En 1930, Ric Berger publicou Historiettes in Occidental, unha compilación de historietas orixinalmente publicada na revista Helvetia. ​
Tamén 1930 publicouse Ú es mi hem?, de Konstanti Balmont, traducido por A. Toman en colaboración con M. Guilbert, A. Deminger e E. de Wahl.
En 1931 publicouse a obra Manuel Menendez, unha obra de Edmondo de Amicis traducida por A. Toman coa axuda de Edgar de Wahl. Tamén nese ano publicouse Un descende in li Maelstrom, unha obra de Edgar Allan Poe, igualmente traducida por A. Toman coa axuda de Edgar de Wahl ​.
Jaroslav Podobský publicou Li Astres del Verne, unha colección de poesía orixinal en Occidental.
En 1938, Jan Amos Kajš publicou Krasina, raconta del subterrania del Moravian carst.
Entre as obras orixinais, destacan as de A.E. Cortinas, como Li vive pende a un fil, Li mendico, Li incercerat princessa e Pro amore al musica; e o conto Cacuma, de P. Dimitriev, publicado en Cosmoglotta A 143 (xaneiro 1949) ​.
Período de estancamento (1950-1999)
O período de estancamento empezou en 1950, cando a Occidental-Union votou oficialmente o cambio de nome do idioma a interlingue. Este cambio aceptouse cun apoio do 91%. Este período acabou coa creación do primeiro Yahoo! Group en occidental en 1999.