cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perfecto García Lemos
Traxectoria
Fillo de Perfecto García Nogueira. Na República militou no Partido Galeguista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Bueu a finais de 1937. Foi cesado no cargo polo gobernador civil en xaneiro de 1939, logo dunha denuncia e enfrontamento cun axente da Policía Marítima do Distrito de Bueu. Foi Xefe local do Movimiento até 1966, e en 1971 foi elixido vicepresidente do Consello local do Movimiento. Foi correspondente de El Pueblo Gallego en Bueu, correspondente de banca e presidente do Club Deportivo Bueu.
Vida persoal
Casou en xaneiro de 1935 con Josefa Puig Davila, e foi pai de Perfecto (Tuco), Maribel e Fernando García Puig.
Lega Basket Serie A 2008-09
A tempada 2008-2009 da Lega Basket Serie A foi a 87ª edición da máxima competición de baloncesto en Italia. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 30 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Montepaschi Siena por 3º ano seguido, tras vencer ó Armani Jeans Milano na final.
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2008-09 da Lega Basket Serie A foi o Montepaschi Siena.
Bernardo Bernárdez
Bernardo Bernárdez Romero, nado en Santiago das Caldas (Ourense) en 1886 e finado en Madrid en 1975, foi un político e escritor galego.
Traxectoria
A súa familia estableceuse en Vigo cara a 1904. Foi membro da Liga de Defensores de Vigo. Fundador e presidente do Círculo Mercantil de Vigo. Foi concelleiro maurista de Vigo de 1914 a 1917 e secretario da Asociación de Turismo.
É autor do libro ''Tratado de Viguismo. Resumen histórico comentado de los diez últimos años de la Monarquía Española en Vigo. 1921 a 1931'' onde eloxia a ditadura de Primo de Rivera e critica o incivismo da clase dirixente viguesa.
Vida persoal
Foi pai de Luis Bernárdez Domínguez.
Ducado de Sussex
O Ducado de Sussex é un título nobiliario usado na Casa Real Británica. Foi conferido por primeira vez o 24 de novembro de 1801 ao príncipe Augusto Federico, sexto fillo do rei Xurxo III do Reino Unido e da súa esposa, a raíña Carlota. Tamén foi nomeado conde de Inverness e barón Arklow no mesmo acto, títulos así mesmo pertencentes á nobreza británica.
O actual titular, tras a súa segunda creación, é o príncipe Henrique, fillo do príncipe de Gales e de Diana, princesa de Gales, a quen lle foi conferido o día da súa voda con Meghan Markle.
Historia
Un título asociado con Sussex apareceu por primeira vez co Reino de Sussex, un reino anglosaxón, que foi anexado polo Reino de Wessex cara ao ano 827, e de aí pasou a formar parte do Reino de Inglaterra. Nos escritos os monarcas de Sussex foron referidos como Duques.
Duque de Sussex (primeira creación)
Foi conferido o 24 de novembro de 1801 ao príncipe Augusto Federico, sexto fillo do rei Xurxo III do Reino Unido e da súa esposa, a raíña Carlota. Augusto Federico contraeu matrimonio con lady Augusta Murray na igrexa de San Xurxo, Hanover Square, Westminster, en 1793 e posteriormente con lady Cecilia Gore en Great Cumberland Place, Londres, o 2 de maio de 1831. Ambos os matrimonios contraviñeron a Lei de Matrimonios Reais de 1772, o cal comportaba que todos os fillos de ambas as cónxuxes serían ilexitimados. Ao non estar lexitimada tampouco a súa segunda esposa, lady Cecilia non podía ser recibida na Corte. Foi creada eventualmente, o 30 de marzo de 1840, duquesa de Inverness no seu propio dereito, pola raíña Vitoria do Reino Unido, sobriña do duque de Sussex. Como Augusto Federico non tivo descendencia lexítima, os seus títulos extinguíronse tras a súa morte, acaecida en 1843.
Piñor (homónimos)
O topónimo galego Piñor pode referirse a:
Ducado de Sussex
Duque de Sussex (segunda creación)
Na súa segunda creación, o título foi outorgado pola raíña Isabel II do Reino Unido ao seu neto o príncipe Henrique, fillo do príncipe de Gales, o 19 de maio de 2018, data do seu matrimonio coa ex-actriz Meghan Markle.
No mesmo acto foi nomeado conde de Dumbarton e barón Kilkeel, títulos tamén pertencentes á nobreza británica.
Remesil, Dombodán, Arzúa
Remesil é un lugar da parroquia de Dombodán no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Iratxe Sorzabal
Iratxe Sorzabal Díez, alias Ezpela, nada en Irún o 6 de novembro de 1971, é un membro e dirixente da organización terrorista española Euskadi Ta Askatasuna (ETA), considerada pola policía unha dos tres integrantes da banda que anunciaron o cesamento definitivo da violencia en 2011 no que ETA declaraba o seu cesamento do fogo «permanente, xeral e verificable». Foi detida en Francia o 22 de setembro de 2015, xunto con David Pla —ambas as cabezas do aparato político de ETA—; tamén foron detidos o propietario da casa onde os localizaron, Francisco Flores, e Ramón Sagarzazu, que fora en 2005 xefe do aparato internacional da banda.
Traxectoria
Acusada de formar parte de ETA dende a década de 1990 integrada no comando Ibarla, foi detida por vez primeira en 1997 polas autoridades francesas, e condenada por pertenza a banda armada a tres anos de prisión, sendo posta en liberdade ó cumprir dous terzos da pena. De regreso en España, foi detida en marzo de 2001 acusada de formar parte dun comando legal de ETA, aínda que non foi xulgada por iso. Porén, de novo en Francia, reincorporouse á organización terrorista como responsable da estrutura de control dos presos Halboka. Foi condenada en rebeldía polos tribunais franceses en 2006, xunto con Manu Ugartemendia, a cinco anos de cárcere. Estivo a piques de ser detida xunto a Izaskun Lesaka en 2007. Até a súa aparición en 2011 facendo público o comunicado de ETA sobre cesamento da violencia, só se tiveron pistas sobre ela en 2009. A policía considera que Sorzabal reuniuse xunto con David Pla e Josu Urrutikoetxea en Oslo (Noruega) en 2012 nun intento de negociación co Goberno español. Foron expulsados do país nórdico en 2013. No momento da súa detención en setembro de 2015, tiña pendentes de cumprir dúas penas impostas polos tribunais franceses.
A Pulgueira do Medio, Insua, Ortigueira
A Pulgueira do Medio é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Olivier Jean
Olivier Jean, nado en Lachenaie o 15 de marzo de 1984 é un patinador de velocidade de pista curta canadense.
Traxectoria
Jean é membro do equipo nacional de patinaxe de velocidade de pista curta, participou na consecución da medalla de prata nos Campionatos do Mundo de 2007 e a de bronce no de 2009. Participou nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2010 en Vancouver. Jean cualificouse para a final de 1500m, quedando en cuarto lugar. O 26 de febreiro gañou a medalla de ouro en 5000 m remudas con Charles Hamelin, François Hamelin, François-Louis Tremblay e Guillaume Bastille. Nos Campionatos do Mundo de 2012 gañou o ouro nos 500 m e nos 5000 m remudas.
Émile Friant
Émile Friant (Dieuze, 16 de abril de 1863 - París, 6 de agosto de 1932) foi un pintor realista francés. Friant foi un profesor de arte na École des Beaux-Arts en París. En 1931 recibiu a Lexión de Honor francesa e era membro do Instituto de Francia (Institut de France).
Schizophyta
Schizophyta é o termo, acuñado por Cohn en 1875, e hoxe practicamente en desuso, co que se designou o taxón onde estaban incluídos os procariontes, daquela aínda non definidos como tales. É un termo botánico, xa que foron incluídos no reino vexetal, seguramente polo parecido das ben coñecidas algas vedeazuladas (cianobacterias) no seu metabolismo fotosintético e forma de vida coas algas. Antes eran considerados "animálculos", termo que procedía do tempo das primeiras observacións microscópicas.
As Schizophyta dividíronse en dous grupos: Aludindo en ambos os casos á forma de reprodución bacteriana por fisión binaria e aos seus diferentes metabolismos.
Nas sucesivas clasificacións as Schizophyta foron consideradas división, clase, filo ou subreino.
Schizophyta aparece como unha rama do Reino vexetal nos seguintes sistemas de clasificación:
Naveta
Unha naveta é unha construción prehistórica da illa de Menorca. A súa función era de sepulcro colectivo, e estaba construída con grandes pedras e técnica ciclópea, é dicir, colocadas en seco, sen cemento nin argamasa.
250px|left|miniatura|Naveta funeraria de Es Tudons, Menorca. 250px|miniatura|Naveta des Tudons ao amencer, Menorca. As navetas funerarias pertencen aos inicios da Cultura talaiótica de Menorca, cara ao ano 1000 a.C., aínda que polas súas características morfolóxicas, moi similares aos dolmens da illa, foron consideradas frecuentemente moito máis antigas. Isto pódese deber a que, malia ser posteriores aos dolmens en mil anos, a longa perduración no uso destes, e as tradicións inamovibles propias dunha cultura insular, propiciaron que as navetas estean realmente inspiradas neles. Estas similitudes son especialmente patentes nas navetas máis antigas.
250px|miniatura|Lousa perforada de acceso á cámara sepulcralAs navetas máis evolucionadas perderon a forma circular ou ovalada das primeiras e tomaron forma de naves invertidas, o que lles deu o seu nome. A fachada da naveta corresponderíase coa popa da nave. Tamén se empezaron a construír cun segundo piso, ao que se ascendía por unha angosta "cheminea" desde a antecámara. A separación entre pisos, do mesmo xeito que o teito, faise por medio de grandes lousas planas dispostas de lado a lado. O mal estado de conservación de moitas delas fai que sexa imposible saber se todas tiñan dous pisos, ou se foi unha mellora construtiva. Finalmente, unha das máis modernas e mellor conservadas, a Naveta des Tudons, construíuse sen a lousa perforada, culminando así unha evolución construtiva que as separa dos dolmens.
As Angarias, Insua, Ortigueira
As Angarias é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Bette Davis
Ruth Elizabeth "Bette" Davis, nada en Lowell, Massachusetts o 5 de abril de 1908 e finada en Neuilly-sur-Seine, Francia o 6 de outubro de 1989, foi unha actriz de cinema, televisión e teatro estadounidense. Destacada pola súa boa disposición para interpretar personaxes antipáticos, era altamente estimada polas súas actuacións que abarcaban unha ampla gama de xéneros cinematográficos, desde melodramas a filmes históricos e ocasionalmente, comedias, aínda que os seus maiores éxitos ocorreron en dramas románticos.
Logo de aparecer en obras de teatro de Broadway, Davis trasladouse a Hollywood en 1930, pero os seus primeiros filmes para Universal Studios tiveron pouca aceptación. Incorporouse a Warner Bros. en 1932 e fortaleceu a súa carreira con varias actuacións aclamadas pola crítica. En 1937, intentou liberarse do seu contrato e aínda que perdeu un procedemento legal moi publicitado, deu inicio ao período máis exitoso da súa carreira. Ata finais dos anos de 1940, foi unha das actrices do cine norteamericano máis importantes, recoñecida polo seu desenvolvemento apaixonado e decidido. Davis gañouse a reputación de ser unha perfeccionista que podía ser moi combativa e a miúdo, fixéronse públicos os seus enfrontamentos con executivos dos estudos, directores de cine e co protagonistas. O seu xeito directo, o seu estilo vocal entrecortado e o seu cigarro ubicuo contribuíron a forxar unha imaxe pública que a miúdo foi imitada e satirizada.
Davis foi co fundadora da Cantina de Hollywood, e foi a primeira muller presidente da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas. Obtivo o premio da Academia como Mellor Actriz en dúas ocasións, en 1935 co filme Dangerous e en 1938 co filme Jezebel, foi a primeira persoa en alcanzar 10 candidaturas aos Oscar polas súas actuacións, e foi a primeira muller en recibir o premio á Traxectoria do American Filme Institute. A súa carreira pasou por varios períodos de declive e catástrofes persoais. Casada en catro ocasións, viúva unha vez e divorciada outras tres, criou os seus fillos practicamente como nai solteira. Os seus últimos anos estiveron marcados por un longo período de mala saúde, pero continuou actuando ata pouco antes da súa morte por cancro de mama, con máis de 100 películas, ciclos televisivos e obras teatrais no seu haber. En 1999, Davis foi seleccionada como a segunda mellor actriz de todos os tempos na lista do American Filme Institute, soamente precedida por Katharine Hepburn.
Primeiros anos (1908-1929)
Ruth Elizabeth Davis, coñecida desde a súa infancia como «Betty», naceu en Lowell, Massachusetts, filla de Ruth Augusta «Ruthie» (16 de setembro, 1885 ao 1 de xullo, 1961 aos 75) (de solteira, Favor) e de Harlow Morrell Davis (9 de marzo, 1885 - 1 de xaneiro, 1938 aos 52), un avogado de patentes, o 5 de abril de 1908. A súa única irmá, Barbara «Bobby», naceu o 25 de outubro de 1909. A familia era protestante, de ascendencia inglesa, francesa e galesa. En 1915, os pais de Davis separáronse e Betty e Bobby asistiron a un internado chamado Crestalban en Lanesborough, nas montañas Berkshires, ata que en 1921, Ruth trasladouse a Nova York coas súas fillas, onde traballou como fotógrafa retratista. Betty decidiu converterse en actriz logo de ver a Rodolfo Valentino en The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) e a Mary Pickford en Little Lord Fauntleroy (1921), e decidiu cambiar o seu alcumo a «Bette» polo libro La Cousine Bette de Honoré de Balzac. Ademais, recibiu o apoio da súa nai.
A principios da década de 1920, Davis asistiu á Cushing Academy, un internado en Ashburnham, Massachusetts, onde coñeceu o seu futuro esposo, Harmon O. Nelson (coñecido» como «Ham»). En 1926, asistiu á presentación da obra Vildanden (O parrulo silvestre) de Henrik Ibsen, con Blanche Yurka e Peg Entwistle. Segundo Davis recordou máis adiante, esa obra inspiroulle o pleno compromiso coa súa carreira: «Antes desa actuación, quería ser actriz. Despois desta, tiña que ser unha actriz [...] exactamente como Peg Entwistle».
Realizou unha audición para ser admitida no Manhattan Civic Repertory de Eva Le Gallienne, pero foi rexeitada porque Le Gallienne considerou que tiña unha actitude «pouco sincera e frívola». Con todo, estudou danza con Martha Graham e foi aceptada na escola de teatro de John Murray Anderson, onde foi compañeira de Lucille Ball.
Tamén participou nunha audición para a compañía de teatro de George Cukor, e aínda que non impresionou ao director, obtivo o seu primeiro papel remunerado por unha estadía dunha semana como unha das mozas do coro na obra Broadway. Logo, foi elixida para representar a Hedwig, o personaxe que Davis vira interpretar a Entwistle, en Vildanden (O pato salvaxe). Tras actuar en Filadelfia, Washington e Boston, debutou en Broadway en 1929 con Broken Dishes e continuou con Solid South. Un buscador de talentos de Universal Studios viu a súa actuación e invitouna a Hollywood para realizar unha proba de cámara.
Películas iniciais
miniatura|Davis no seu primeiro traballo cinematográfico, [[The Bad Sister (Mala irmá) (1931).]] Davis e a súa nai viaxaron en tren a Hollywood e arribaron o 13 de decembro de 1930. Máis tarde, recordou que lle sorprendeu que ninguén do estudio fora recollela á estación; en realidade, un empregado do estudio si fora, pero foise porque non viu ninguén que «parecese unha actriz». Davis non pasou a súa primeira proba de cámara, pero participou en moitas outras probas dando a réplica a outros actores. Nunha entrevista de 1971 con Dick Cavett, relatou a experiencia: «Eu era a máis ianqui do leste, a virxe máis modesta que pisou a terra. Puxéronme nun sofá, e ensaiei con quince homes... Todos eles tiñan que botarse sobre min e darme un bico apaixonado. ¡Oh!, pensei que ía morrer. Só pensei que morrería». Dispúxoselle unha segunda proba para a película A House Divided (A casa da discordia) (1931) onde, vestida apresuradamente cun traxe de escote baixo mal axustado, foi rexeitada polo director, William Wyler, quen comentou en voz alta ao equipo: «Que pensan vostedes destas damas que cren que poden conseguir un traballo mostrando os seus peitos?». Carl Laemmle, xefe de Universal Studios, considerou poñer fin ao emprego de Davis, pero o director de fotografía Karl Freund díxolle que tiña uns «ollos encantadores» e sería adecuada para The Bad Sister (1931), filme co que debutou no mundo do cine. O nerviosismo de Davis agravouse cando escoitou o xefe de produción, Carl Laemmle Jr., comentar a outro executivo que «tiña case o mesmo atractivo sexual que Slim Summerville», unha das coestrelas da película. O filme non tivo éxito e o seu seguinte papel en Seed (Semente) (1931) foi demasiado breve como para chamar a atención.
Universal Studios renovou o seu contrato por tres meses e Davis apareceu nun pequeno papel en Waterloo Bridge (A ponte de Waterloo) (1931) antes de ser cedida a Columbia Pictures para The Menace (A ameaza) e a Capital Films para Hell's House (A casa do inferno) (ambas as dúas rodadas en 1932). Logo de nove meses e seis películas sen éxito, Laemmle decidiu non renovar o seu contrato, aínda que George Arliss a elixiu para o papel feminino principal de The Man Who Played God (1932). Durante o resto da súa vida, Davis atribuíu a Arliss a súa consolidación artística en Hollywood. The Saturday Evening Post escribiu que «non só é fermosa, senón que bole de encanto», e comparouna con Constance Bennett e Olive Borden. Pouco despois, Warner Bros. asinou con ela un contrato por sete anos.
Consagración artística
miniatura|esquerda|Como a gruñona Mildred en [[Of Human Bondage (1934), pola que foi aclamada pola crítica.]] Logo de máis de 20 papeis en cine, o rol da viciosa e desaliñada Mildred Rogers na produción de RKO Radio Pictures, Of Human Bondage (1934), unha adaptación cinematográfica da novela de W. Somerset Maugham, deulle a Davis a súa primeira gran aclamación por parte da crítica. Moitas actrices tiñan medo a interpretar personaxes antipáticos e varias rexeitaran o papel, pero Davis viuno como unha oportunidade para demostrar a gama das súas habilidades interpretativas. O seu compañeiro de repartición, Leslie Howard, foi inicialmente despectivo con Davis pero a medida que avanzou a rodaxe a súa actitude foi cambiando e posteriormente falou moi ben dela. O director John Cromwell deulle unha «relativa» liberdade e comentou: «Deixei que Bette fose a súa propia guía. Confiei nos seus instintos». Davis insistiu en que fora posta de xeito realista na escena da súa morte, aclarando que «as últimas escenas de tuberculose, pobreza e abandono non son bonitas e intentei ofrecer unha imaxe convincente».
A película foi un éxito e a caracterización a cargo de Davis gañou os eloxios da crítica. A revista Life publicou que a súa actuación «foi probablemente a mellor xamais rexistrada na pantalla por unha actriz de EE. UU.». Davis pensou que a recepción que tivo a súa caracterización animaría a Warner Bros. a darlle papeis máis importantes. Con todo, sentiuse decepcionada cando Jack Warner negouse a cedela aos estudos Columbia para aparecer en It Happened One Night e, no seu lugar, debeu participar no melodrama Housewife. Cando non foi nomeada para os premios da Academia por Of Human Bondage, o xornal The Hollywood Citizen News cuestionou o feito e a tamén candidata Norma Shearer iniciou unha campaña para que Davis fose nomeada. Iso levou a que o presidente da Academia, Howard Estabrook, pronunciase un discurso dicindo que baixo as circunstancias «calquera votante... pode escribir na votación a súa opción persoal para os gañadores», o que permitiu por esa soa ocasión na historia da Academia a consideración dun candidato oficialmente non nomeado para un premio. Claudette Colbert gañou o premio por It Happened One Night pero o escándalo provocou que se levase a cabo un cambio nos procedementos de votación da Academia ao ano seguinte. Os nomeamentos pasaron a ser decididos polos membros da Academia de cada especialidade en lugar de por un pequeno comité e os resultados foron controlados de forma independente pola empresa auditora PricewaterhouseCoopers.
En 1935, Davis apareceu interpretando a unha actriz perturbada en Dangerous e recibiu moi boas críticas. E. Arnot Robertson escribiu en Picture Post: «Creo que Bette Davis probablemente seria queimada por bruxería se vivise fai douscentos ou trescentos anos atrás. Dáme a curiosa sensación de que está cargada dun poder que non pode atopar unha saída común». The New York Times escribiu que estaba «converténdose nunha das nosas actrices de cine máis interesantes». Davis gañou o premio da Academia á Mellor Actriz polo papel pero comentou que era un recoñecemento tardío por Of Human Bondage, cualificando ao seu galardón como un «premio consolo». Polo resto da súa vida, sostivo que foi ela mesma quen lle deu o nome de «Óscar» á estatuiña cando dixo que a parte posterior do galardón parecíase ao traseiro do seu marido, cuxo segundo nome era Oscar. A súa afirmación foi posta en dúbida pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas. A versión máis fiable é a de Margaret Herrick, bibliotecaria da Academia, que bautizaría á estatuiña como Oscar logo de apreciar un parecido co seu tío do mesmo nome. No seu seguinte filme, The petrified forest (1936), Davis compartiu cartel con Leslie Howard e Humphrey Bogart, quen recibiu a maior parte dos eloxios da crítica no seu primeiro papel importante.
Problemas legais
Convencida de que a súa carreira estaba sendo prexudicada por unha serie de películas mediocres, Davis aceptou en 1936 unha oferta para aparecer en dous filmes en Londres. Fuxiu ao Canadá para evitar que lle entregasen citacións xudiciais consciente de que estaba inclumprindo o seu contrato con Warner Bros. Finalmente, levou o caso ante os tribunais do Reino Unido coa esperanza de librarse do acordo. Máis tarde, Davis recordou a alegación inicial do avogado representante de Warner Bros, Sir Patrick Hastings, quen instó ao tribunal a «chegar á conclusión de que Davis é máis ben unha dama nova e astuta cuxo único propósito é o de conseguir máis diñeiro». O letrado burlouse da descrición de «escravitude» que Davis fixera do contrato ao afirmar erróneamente que os pagos consistían de 1350 USD semanais. Á súa vez, Hastings engadiu: «Se alguén quere someterme a perpetua servidume sobre a base de dita remuneración, comprométome a tomalo en consideración». A prensa británica ofreceu pouco apoio a Davis e cualificouna de «sobrepaga» e «ingrata».
Davis explicou o seu punto de vista a un xornalista dicindo: «Souben que, se seguía aparecendo en filmes mediocres, non tería nunca unha carreira pola que valese a pena loitar». O avogado de Davis presentou as súas denuncias: a actriz podía ser suspendida sen soldo por negarse a traballar, sumándose o período de suspensión á duración do seu contrato; podía ser chamada a desempeñar calquera papel dentro das súas capacidades independentemente das súas crenzas persoais; podía ser requirida para apoiar un partido político en contra das súas crenzas; ou a súa imaxe podía ser exposta de calquera xeito que o estudo considerase pertinente. Jack Warner testificó e preguntóuselle: «Calquera papel que vostede elixa para que interprete... sen importar se é desagradable ou humillante, ten que interpretalo?», ao que Warner respondeu: «Si, debe interpretalo». O caso foi resolto por Branson J. no Tribunal Superior Inglés en contra de Davis, que regresou a Hollywood endebedada e sen ingresos para renovar a súa carreira. A actriz estadounidense Olivia de Havilland iniciou un caso similar contra a Warner en 1943 e gañouno.
O éxito con Warner Bros. (1937-1941)
miniatura|Davis como [[Jezabel (película)|Jezabel en 1938, papel que lle deu o seu segundo Oscar.]] Davis comezou a traballar xunto a Humphrey Bogart no filme Marked Woman (1937), un drama negro inspirado no caso de Lucky Luciano, recreando a unha prostituta. Pola súa actuación, foi galardonada coa Copa Volpi no Festival de Cine de Venecia de 1937. Durante a produción do seu seguinte filme, Jezabel (1938), Davis iniciou unha relación co director William Wyler. Máis tarde, describiuno como «o amor da miña vida» e dixo que facer a película con el foi «o momento da miña vida de maior felicidade». O filme foi un éxito e a actuación de Davis como unha beleza sureña consentida valeulle o seu segundo premio da Academia, o que levou á especulación dentro da prensa de que podería ser elixida para interpretar un personaxe similar, o de Scarlett O'Hara en Foise co vento. Davis manifestou o seu desexo de interpretar a Scarlett e mentres David O. Selznick estaba a levar a cabo a procura da actriz que interpretaría o papel, unha votación radiofónica nomeouna como a favorita do público. Warner ofreceu os seus servizos a Selznick como parte dun acordo que tamén incluía a Errol Flynn e Olivia de Havilland, pero Selznick non considerou adecuada a Davis e rexeitou a oferta.
Jezabel marcou o inicio da etapa máis exitosa da súa carreira e durante os seguintes anos foi incluída na enquisa anual de Quigley, compilada a partir dos votos dos exhibidores de cinema ao longo de EE. UU., sobre as estrelas que xeraran máis ingresos nos seus teatros respecto ao ano anterior. En contraposición co éxito de Davis, o seu esposo Nelson Ham non lograra establecer unha carreira en por si e a relación de ambos comezou a cambalear. En 1938, Nelson comprobou que Davis estaba involucrada nunha aventura extramatrimonial co empresario multimillonario Howard Hughes e solicitou o divorcio.
A actriz tivo altibaixos emocionais durante a rodaxe da súa seguinte película, Dark Victory (1939), e considerou abandonar o proxecto ata que o produtor Hal B. Wallis convenceuna de que canalizase a súa angustia na actuación. O filme converteuse nun dos de maior recadación do ano e o papel de Judith Traherne valeulle un nomeamento ao Óscar. Anos máis tarde, Davis destacou esa actuación como a súa favorita. Ese mesmo ano apareceu noutros tres éxitos de despacho de billetes, The Old Maid con Miriam Hopkins, Juárez con Paul Muni e The Private Lives Of Elizabeth And Essex con Errol Flynn. Esta última non só foi a súa primeira película a cor senón tamén a única deste tipo que rodaría no apoxeo da súa carreira. Para recrear os últimos anos de Isabel I, Davis debeu afeitarse a liña do cabelo e as pálpebras. Durante a rodaxe, foi visitada no set polo actor Charles Laughton, a quen lle comentou o valor que estaba a ter ao interpretar a unha muller duns sesenta anos. Laughton respondeulle: «Nunca teñas medo de atreverte a saírte de ti mesma. É a única maneira de crecer na túa profesión. Debes tentar cousas que estean máis aló de ti ou estancaraste nunha rutina interminable». Lembrando o episodio moitos anos despois, Davis comentou que ese consello influenciáraa ao longo da súa carreira. miniatura|Davis interpretou frecuentemente papeis antipáticos, tales como o de Regina Giddens en A loba (1941). Nese momento, Davis era a estrela máis rendible de Warner Bros e recibía os papeis protagónicos femininos máis importantes a tal punto que comezou a ser chamada «o quinto irmán Warner». A súa imaxe foi tratada con máis coidado e, a pesar de que continuou interpretando papeis de carácter, a miúdo foi filmada con primeiros planos que resaltaban os seus ollos rechamantes. All This and Heaven Too (1940) foi o maior éxito comercial dese período mentres que A carta (1940) foi considerada «unha das mellores películas do ano» por The Hollywood Reporter. Davis foi eloxiada polo seu papel dunha asasina adúltera, o mesmo rol que a actriz Katharine Cornell interpretara orixinalmente en Broadway. Durante este tempo, mantivo unha relación co seu antigo compañeiro de repartición George Brent, quen lle propuxo matrimonio. Davis rexeitou xa que coñecera a Arthur Farnsworth, un posadero de Nova Inglaterra, con quen casou en Lake Montezuma, Arizona, en decembro de 1940.
Esforzo de guerra e traxedia persoal (1942-1944)
Despois do ataque a Pearl Harbor, Davis pasou os primeiros meses de 1942 vendendo bonos de guerra. Enfadouse con Jack Warner logo de que este criticase a súa tendencia a engatusar ás persoas e sentise que ela estaba a levar a súa imaxe demasiado lonxe. Con todo, a actriz continuou cos seus propios métodos e mesmo visitou fábricas en Oklahoma, onde arengou a unha multitude para contribuír materialmente como parte dos esforzos necesarios para colaborar na guerra. En apenas dous días recadou dous millóns de dólares en bonos e outros 250 000 USD por unha fotografía súa en Jezabel. Tamén formou parte de rexementos integrados por persoas de cor (Davis era a única integrante branca) nun grupo actoral conformado por Hattie McDaniel, Lena Horne e Ethel Waters.
Logo da suxestión de John Garfield de abrir un club para militares en Hollywood, Davis, coa axuda de Warner, Cary Grant e Jule Styne) transformou un antigo club nocturno na Cantina de Hollywood (The Hollywood Canteen), que se inaugurou o 3 de outubro de 1942. As estrelas máis importantes de Hollywood ofreceron levar a cabo servizos de animación aos militares. Davis asegurou que todas as noites habería unhas cantas figuras «importantes» para os soldados que se achegasen ali. Ela apareceu representandose a si mesma na película The Hollywood Canteen (1944), que utilizaba a cantina como escenario dunha historia ficticia. Davis comentou máis adiante: «Hai poucos logros na miña vida dos que estou sinceramente orgullosa. A Cantina de Hollywood é un de eles». En 1980 foi galardoada coa Medalla ao Servizo Civil do Exército, un dos máis altos galardóns civís entregados polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos, polo seu desempeño na Cantina de Hollywood. miniatura|200px|Davis con [[Paul Henreid en Now, Voyager (1942), un dos seus papeis máis emblemáticos]] Davis mostrou pouco interese na película Now, Voyager (1942), ata que Hal B. Wallis fixolle ver que o público feminino necesitaba dramas románticos para distraerse da realidade das súas vidas. Converteuse nun dos máis coñecidos dos seus "cadros de mulleres". Nunha das escenas máis imitadas da película, Paul Henreid acende dous cigarros mentres mira aos ollos de Davis e pásalle un. Os críticos cinematográficos felicitaron a Davis pola súa actuación, e a National Board of Review comentou que ela lle deu á película "unha dignidade que o guión non garante plenamente". Na película, Claude Rains actuou como a súa coestrela. Davis acompañouno en tres filmes máis e confesou nas súas memorias que foi a súa partenaire favorito. Now, Voyager ocupa o posto 23 das mellores películas románticas de todos os tempos segundo a lista do American Film Institute.
Durante principios da década de 1940, moitas das opcións cinematográficas de Davis estiveron influenciadas pola temática da guerra, como Watch on the Rhine (Vixilancia no Rhin) (1943) de Lillian Hellman, e Thank Your Lucky Stars (1943), unha alegre cabalgata musical onde cada unha das estrelas máis destacadas doaron os seus honorarios á Cantina de Hollywood. Aí, Davis interpretou unha canción novedosa: «They're Either Too Young or Too Old», que se converteu nun éxito despois da estrea da película. En Old Acquaintance (1943) volveu traballar con Miriam Hopkins. A historia narra os conflitos orixinados entre ambas as dúas cando unha delas convértese nunha novelista exitosa. Davis sentiu que Hopkins tento escondela ao longo da película e o director Vincent Sherman lembrou a intensa competitividade e animosidade entre as dúas actrices. Davis adoitaba chancear dicindo que non se contivo nada nunha escena na que debía sacudir a Hopkins nun ataque de ira.
En agosto de 1943, o esposo de Davis, Arthur Farnsworth, desvaneceuse inesperadamente mentres camiñaba por unha rúa de Hollywood e morreu dous días despois. Unha autopsia revelou que o seu desmaio foi causado por unha fractura de cranio que sufrira dúas semanas antes. Davis declarou ante unha investigación que non sabía cal podería ser a causa da súa lesión e chegouse á conclusión de que foi unha morte accidental. Abatida polo feito, tomou unha semana de loito pero logo insistiu en regresar para rodar Mr. Skeffington (1944). Con todo, desde o primeiro día de rodaxe tivo serios enfrontamentos co director Vincent Sherman. Davis explicou máis tarde que o seu modo de actuar era errático e fóra do común debido á súa catástrofe persoal coa seguinte observación: «Cando máis infeliz era, atacaba en lugar de lamentarme». Algúns críticos analizárona, entre eles James Agee, quen escribiu que «demostra os horrores do  egocentrismo nunha escala  maratónica». A pesar das críticas mixtas, recibiu outro nomeamento aos premios da Academia.
Reveses profesionais (1945-1949)
miniatura|esquerda|190px|Davis en [[The Corn is Green (filme de 1945)|The Corn is Green (1945)]] En 1945 Davis casou co artista William Grant Sherry, que ocasionalmente traballaba como masaxista. Sentiu atraída por el cando soubo que Sherry nunca oíra falar dela e, por tanto, non sentía intimidado. Ese mesmo ano rexeitou o papel principal de Mildred Pierce (1945), polo que Joan Crawford gañou un premio da Academia, e no seu lugar participou en The Corn is Green (1945), baseada nunha obra de Emlyn Williams. Davis interpretou a señorita Moffat, unha profesora de inglés que salva a un mozo mineiro galés (John Dall) de vivir confinado nas minas de carbón ao ofrecerlle educación. A obra fora estreada en teatro por Ethel Barrymore, pero Warner Bros. considerou que a versión cinematográfica debía contar cunha muller nova no personaxe feminino principal e elixiu a Davis. Con todo, a actriz non estivo de acordo e insistiu en facer o papel tal como estaba escrito e levar unha perruca gris e recheo debaixo da roupa para crear unha aparencia desaliñada. A película foi ben recibida pola crítica e obtivo unha ganancia de 2,2 millóns USD. O crítico E. Arnot Robinson observou que «só Bette Davis podería loitar con éxito contra a intención evidente dos adaptadores da obra, interesados en facer do sexo frustrado o motivo principal de interese do personaxe principal co mozo mineiro». Chegou á conclusión de que «a interpretación sutil que Davis insistiu en dar» mantén o enfoque en «a alegría que sentiu a profesora ao transferir os seus coñecementos».
A súa seguinte película, A Stolen Life (1946), foi a primeira e única que Davis fixo coa súa propia compañía de produción, BD Productions. Nela interpretou dous papeis: as xemelgas Kate e Patricia Bosworth. A pesar das malas críticas e de que Bosley  Crowther describísea como «unha peza  inquietantemente baleira», o filme recadou 2,5 millóns  USD e foi un dos seus máis grandes éxitos de despacho de billetes. A primeira película na que interveu que fracasou en termos económicos neste período foi Deception (1946).
O próximo proxecto de Davis ía ser Possessed (1947), que se adecuou ás súas pretensións, pero quedou embarazada e pediu licenza por maternidade, polo que foi substituída por Joan Crawford, que foi nomeada para un premio da Academia como Mellor Actriz. En 1947, á idade de 39 anos, Davis deu a luz a unha nena, Barbara Davis Sherry (coñecida como BD). Máis tarde escribiu nas súas memorias que sentiuse absorbida pola maternidade e considerou poñer fin á súa carreira, pero o seu matrimonio empezou a deteriorarse e seguiu facendo películas. A súa popularidade, con todo, foi en constante declive.
A Torre, Dombodán, Arzúa
A Torre é un lugar da parroquia de Dombodán no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 13 eran mulleres.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 66ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Fernando Trueba, director do filme gañador]] Os seguintes 35 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 66ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Hong Kong, España, Taiwán, o Reino Unido e Vietnam. O galardón recaeu sobre España, co filme Belle Époque.
Linguas mongólicas
miniatura|300px|Linguas mongois.
As linguas mongólicas son un conxunto de linguas empregadas na Asia Central.
Algúns lingüistas reúnen estas linguas (unhas 13) coas linguas turcas (das cales o turco é un membro) e as linguas tungús, como linguas altaicas, pero esta posición está perdendo  adherentes na actualidade.
Vea (homónimos)
Co termo vea podémonos referir a:
Toponimia
O topónimo Vea pódese referir a:
A Ponte Maceira, Agrón, Ames
A Ponte Maceira é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 9 mulleres.
Trasmonte, Dombodán, Arzúa
Trasmonte é un lugar da parroquia de Dombodán no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
-88
Mediterráneo Occidental
miniatura|esquerda|150px|Efixie monetaria de Sila
Outros
Historia ano a ano
Aldover
Aldover é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Alfredo Astiz
Alfredo Ignacio Astiz, nado en Mar del Plata o 8 de novembro de 1951, coñecido como el ángel rubio e el ángel de la muerte, é un ex capitán de fragata da Armada Arxentina, que durante a ditadura do Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina se infiltrou nas organizacións de dereitos humanos como espía. Pertenceu ao GT (Grupo de Tarefas) 332 que actuaba con base na ESMA. Entre os delitos de lesa humanidade que se lle atribúen se contan casos de gran resonancia internacional como o secuestro, tortura e desaparición de dúas monxas francesas, Alice Domon e Léonie Duquet polos cales foi condenado en ausencia en Francia a cadea perpetua, e a moza arxentino-sueca, Dagmar Hagelin.
Biografía
miniatura|Escuela de Mecánica de la Armada, onde funcionaba o Grupo de Tareas 332 durante o Proceso. Ao producirse o golpe militar do 24 de marzo de 1976 que deu orixe ao chamado Proceso de Reorganización Nacional Alfredo Astiz foi asignado á Escuela de Mecánica de la Armada (ESMA), baixo o mando do capitán de corveta Jorge Eduardo Acosta. No marco da Guerra sucia na Arxentina na ESMA organizouse un centro clandestino de detención e un Grupo de Tarefas para realizar operacións ilegais encubertas numerado como GT 332. A este último pertenceu Alfredo Astiz.
O Grupo de Tarefas 332 realizou gran cantidade de secuestros ilegais, levando aos detidos-desparecidos á ESMA, onde se estima que foron detidos e secuestrados ao redor de 5.000 persoas, das cales menos dun 5% sobreviviron. Como foi contado en detalle por outro represor da ESMA, Adolfo Scilingo, o modo básico de facer desaparecer definitivamente aos detidos, era a través dos denominados voos da morte, mediante os cales se sedaba aos detidos-desaparecidos e se lles tiraba vivos ao mar desde avións militares.
O grupo da igrexa Santa Cruz
A Alfredo Astiz encomendóuselle a tarefa especial de infiltrarse nas organizacións de dereitos humanos e en especial na Asociación Nais de Praza de Maio. Para iso adoptou o nome falso de Gustavo Niño, simulando ser familiar dun detido-desaparecido. As nais adoitaban referirse a el cariñosamente como "el rubito", por mor do ton louro do seu cabelo e os seus ollos azuis. Nese carácter Astiz desempeñouse activamente e o seu nome suposto chegou a figurar na solicitude reclamando a liberdade dunha listaxe de detidos-desaparecidos que as organizacións de dereitos humanos publicaron no xornal La Nación o 10 de decembro de 1977. Astiz, baixo o seu nome simulado de Gustavo Niño, acostumaba acompañar as nais e a outros activistas dos dereitos humanos, nas súas reunións e actividades na igrexa Santa Cruz pertencente aos pais pasionistas, no barrio San Cristóbal de Bos Aires e xogar coas nenas e nenos que integraban a agrupación de boy scouts da parroquia.
En decembro de 1977 tomouse a decisión de facer desaparecer ao grupo de dereitos humanos que se reunía na igrexa Santa Cruz, en gran medida debido a que a exposición de Astiz fora moi alta. Entre o 8 e o 10 de decembro o Grupo de Tarefas 332 secuestrou e detivo clandestinamente ao grupo de Santa Cruz: Azucena Villaflor de Vicenti, Esther Ballestrino de Careaga, María Ponce de Bianco (as tres fundadoras de Nais de Praza de Maio), as monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet, e os activistas de dereitos humanos Ángela Auad, Remo Berardo, Horacio Elbert, José Julio Fondevilla, Eduardo Gabriel Horane, Raquel Bulit e Patricia Oviedo. Durante o operativo Astiz seguiu aparentando ser un familiar e foi sinalando cun abrazo no adro da igrexa a quen debían ser secuestrados. Durante varios anos considerouse que Gustavo Niño era un desaparecido e incluíse nas listaxes para reclamar pola súa vida.
Os doce membros da igrexa Santa Cruz foron torturados e asasinados ao ser guindados ao mar nun voo da morte. En 2005 algúns dos seus corpos serían achados enterrados como NN no cemiterio de General Lavalle, próximo ás praias ás que as correntes mariñas os botaran en 1977.
Dagmar Hagelin
O 26 de xaneiro de 1977 o Grupo de Tarefas 332 da ESMA detivo a Norma Burgos, esposa dun alto dirixente da organización guerrilleira Montoneros. Un grupo, no que se atopaba Astiz, permaneceu na casa de Norma Burgos co fin de agardar a chegada, ao día seguinte, de María Antonia Berger, outra alta dirixente de Montoneros.
O 27 de xaneiro de 1977, ás 8:30 da mañá, unha moza de 17 anos, loura e de ollos celestes, chamada Dagmar Hagelin, amiga de Norma Burgos, chegou á súa casa a saudala. Debido ao tipo nórdico de Dagmar Hagelin, o Grupo de Tarefas pensou que era a dirixente montonera que esperaban, e en canto traspasou a porta do xardín apuntáronlle coas armas. Dagmar, que practicaba atletismo, respondeu volvendo saír á rúa para fuxir correndo. Astiz e un cabo de apelido Peralta foron tras ela. Astiz entón deulle dúas veces a orde de alto e procedeu a dispararlle, acertándolle no lado esquerdo cerca do arco superciliar esquerdo, sen causarlle unha ferida de moita gravidade. A consecuencia do disparo Dagmar caeu boca abaixo sobre a beirarrúa. As forzas de seguridade detiveron entón un taxi Chevrolet, chapa-patente C-086838, conducido por Jorge Eles, onde a moza ferida foi introducida no maleteiro. Segundo o dito polas numerosas testemuñas que presenciaron a acción Dagmar atopábase viva e consciente pois intentou frear coas súas mans a tapa do maleteiro antes de pecharse. Dagmar foi vista con vida na ESMA, perdéndose todo rastro dela logo de marzo de 1977.
Escándalo internacional
A desaparición das monxas francesas Léonie Duquet e Alice Domon e da moza arxentino-sueca Dagmar Hagelin produciu un involucramento activo e directo dos gobernos de Francia e Suecia, respectivamente, para esixir ao goberno arxentino información concreta sobre as tres mulleres desaparecidas. No caso de Dagmar Hagelin ata reclamaron enerxicamente ao presidente dos Estados Unidos James Carter e ao Papa Xoán Paulo II.
En novembro de 1979 a opinión pública mundial coñeceu por primeira vez testemuños directos dos campos de concentración na Arxentina, a través das declaracións de tres liberadas que estiveran na ESMA: Ana María Martí, Alicia Milia de Pirles e Sara Solarz de Osatinsky. A prensa sueca dixo entón que "Dagmar fue arrojada al mar", pero ningunha das tres coñecía nada sobre a sorte da moza. Con todo Pirles e Osatinsky deron a coñecer unha información decisiva: que Norma Susana Burgos tamén fora liberada e estaba en Madrid.
As autoridades suecas tomaron entón contacto con Norma Burgos, quen prestou un testemuño decisivo o 13 de decembro de 1979. Contou que mentres estaba detida na ESMA, viu e falou con Dagmar Hagelin en tres ocasións, o mesmo 27 de xaneiro en que a moza foi secuestrada e novamente, dous ou tres días despois e ao finalizar a primeira semana de febreiro. Nas dúas primeiras ocasións Dagmar atopábase consciente nunha padiola na enfermería do soto. Presentaba unha ferida un pouco máis arriba do arco superciliar esquerdo, un derramo avermellado baixo os seus ollos e non podía controlar esfínteres. Chegou a preguntarlle como estaba e Dagmar contestou algo equivalente a "a pesar de todo me siento bien". A última vez que a viu foi no terceiro piso, levantándose a capucha por uns poucos segundos: Dagmar estaba nunha habitación soa, de pé e cun camisón ou bata floreada. Aproximadamente o 10 de febreiro, Burgos viu que a habitación na que se atopaba Dagmar estaba baleira e logrou que un custodio lle informase que fora trasladada individualmente. Burgos declarou tamén que:
Norma Burgos conservou a blusa que Dagmar tiña posta cando foi secuestrada e levada á ESMA, e entregoulla ao pai.
No seu testemuño Burgos brindou outro dato fundamental, ao individualizar á persoa que disparou contra Dagmar e que conducía ao grupo que a secuestrou: Alfredo Astiz.
O 11 de abril de 1980 logo de anos de intentar que o goberno arxentino colaborase para establecer o que sucedera coa moza, o goberno sueco deu a coñecer publicamente o testemuño de Norma Susana Burgos e entregou á prensa europea unha foto de Astíz dicindo:
A súa participación na Guerra das Malvinas
Pouco tempo despois, o 2 de abril de 1982 a Arxentina ocupou militarmente as Illas Malvinas dando orixe á Guerra das Malvinas. Astiz nesa situación foi destinado ás Illas Georgias do Sur para dirixir un grupo comando chamado Los Lagartos. O 25 de abril as tropas británicas desembarcaron nas illas. Poucas horas despois Astiz, ante tropas non moi superiores e ao disparo do primeiro mísil blow pipe británico, rendeu incondicionalmente o pavillón arxentino. Unha histórica fotografía mostra o momento no que Astiz, de barba asina a rendición ante os capitáns Pentreath e Barker das forzas armadas británicas.
Astiz quedou entón detido como prisioneiro de guerra. Francia e Suecia reclamaron entón a súa extradición para xulgalo. Pero Gran Bretaña, gobernada entón por Margaret Thatcher, invocou a Convención de Xenebra, para negar a extradición e devolveuno á Arxentina ao finalizar a guerra.
A vida de Astiz unha vez finalizada a ditadura
Máis aló das contraditorias consecuencias que para a súa liberdade tiveron os diferentes xuízos por delitos de lesa humanidade que se lle seguiron, unha vez terminada a ditadura Alfredo Astiz simbolizou paradigmáticamente as aberracións cometidas durante a guerra sucia na Arxentina e adoita sufrir agresións de diverso tipo as poucas veces que aparece en lugares públicos.
Xuízos
A causa penal contra Astiz pola desaparición de Dagmar Hagelin foi pechada en 1986 por considerar que a causa prescribira.
Pouco despois, as presións militares levaron a sancionar as leis de Punto Final e Obediencia Debida que cancelaron a maioría dos xuízos por crimes de lesa humanidade acontecidos durante a guerra sucia na Arxentina.