cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurythmics
Inicios
O seu primeiro álbum saíu no 1981, The Tourist, que era un mix de sonoridade psicodélica, krautrock e electropop. O álbum non tivo un grande éxito de vendas. O ano seguinte Dave e Annie colleron un local en Londres, e usaron un préstamo para construír un pequeno estudio. Conseguiron así a liberdade de gravar sen pagar as facturas exorbitantes dos estudios de gravación. Comezaron a usar máis electrónica na súa música, colaborando con personaxes como Raynard Faulkener e Adam Williams. Continuaron a gravar diversas versións dos seus temas, mais os tres singles publicados baixo a etiqueta RCA naquel ano (This is the House, The Walk e Love is a Stranger) inicialmente non tiveron algún éxito no Reino Unido (unicamente Stranger tivo un discreto éxito nos Estados Unidos en 1983). A condición do grupo estaba tornando crítica: o seu xeito de actuar os fixera independentes da industria, pero a tardanza do éxito e a responsabilidade de conducir persoalmente todos os seus asuntos era extenuante.
Sweet Dreams e despois
Touch, o seguinte álbum, saíu tamén en 1983, e produciu tres grandes éxitos entre os que están "Here Comes The Rain Again". Touch foi a consagración definitiva da banda. A RCA publicou Touch Dance, un mini-álbum de remix con catro track tirados de Touch, destinado ao mercado dos Club. Os remix eran dos importantes produtores neoiorquinos François Kervorkian e John Jellybean Benitez. En 1984 a Virgin Films pediu á banda unha banda sonora para o filme "Orwell 2984", realizado por Michael Radford, adaptando o libro de George Orwell. Radford afirmou que non lle agradaba que a música lle viñese importa e rexeitou a banda sonora dos Eurythmics, remprazándoa cunha creación orquestral moito máis convencional. A Virgin fixo saír o traballo do dúo como álbum co título "1984 (for the love of Big Brother)" do que foi extraído o single Sexcrime (1984 (for the love of Big Brother)). O seu cuarto álbum, Be Yourself Tonight, foi producido nunha soa semana de traballo nun estudio de París e saíu en 1985. Foron utilizados unha ducia de músicos, incluídos algúns membros dos Heartbreakers, Stevie Wonder á harmónica, Dean Garcia no baixo, e arranxos de Michael Kamen. Demostrouse un álbum menos innovador, máis tradicional. No disco, Annie Lennox canta un dueto con Aretha Franklin e Elvis Costello.
Fabiana Murer
Fabiana de Almeida Murer, nada en Campinas o 16 de marzo de 1981, é unha atleta brasileira de salto con pértega. Foi campioa mundial e ostenta o actual récord brasileiro e suramericano da modalidade, cunha marca de 4,85 m.
Eurythmics
O adeus de Annie Lennox
Tras anos de extenuantes tours e de gravacións (os Eurythmics fixeron sete álbums en sete anos), Lennox sentía a necesidade de parar e tomou un tempo para ter un fillo e meditar que facer despois cos Eurythmics. Anos de convivencia creara problemas na relación do dúo, e os dous non falaron en moito tempo, de 1990 a 1998.
Anos recentes
Os Eurythmics reuníronse en 1999 e publicaron Peace, a súa última gravación en estudio. En 2003 a BMG anunciou á prensa o proxecto de facer saír versións dos oito álbums gravadas polo grupo en estudio, unha compilación de 18 temas titulada Ultimate Collection e dous discos de pezas raras, todo remasterizado por Stewart. Estes discos verían a luz a finais de 2005. En xuño de 2003, Lennox publicou o seu terceiro álbum como solista, Bare. Gravou tamén a canción Into The West para o filme de Peter Jackson "The Lord of the Rings: The Return of the King", que fixo de tema final e propiciou que Lennox gañase o Oscar á mellor canción. En 2005 Annie Lennox participou no Live 8 de Londres.
Curiosidade
O cantante Marylin Manson fixo unha versión da canción "Sweet Dreams".
Campello, Belesar, Vilalba
Campello é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Antonio Canova
Antonio Canova, nado en Possagno o 1 de novembro de 1757 e finado en Venecia o 13 de outubro de 1822, foi un escultor italiano, considerado como o máximo expoñente do Neoclasicismo, e o último dos grandes artistas da escultura italiana.
Traxectoria
Iniciouse moi novo aínda no aprendizado, e desenvolveuno exclusivamente na cidade de Venecia, distante uns 80 km do seu lugar natal, Possagno. Foi na cidade dos canais, onde Canova realizou as súas primeiras obras. Nese primeiro período ficou fascinado polo grande escultor do XVII: Gian Lorenzo Bernini, indiscutíbel mestre do estilo barroco.
Infancia e adolescencia
Moi noviño aínda, apenas catro anos, Antonio ficou orfo de pai. A mai, Angela Zardo, contraeu novo matrimonio e trasladouse a próxima vila de Crespano del Grappa. Mentres o neno quedou en Possagno cun avó, Pasino Canova, canteiro e escultor local, que vistas as aptitudes do neto guiouno nos primeiros pasos artísticos. Estes feitos deixaron sinal en Canova para o resto da súa vida.
Aos once anos Canova comezou a traballar en Pagnano d'Asolo, preto de Possagno, no estudo de escultura de Giuseppe Bernardi Torretti. Por medio de Torretti, o pequeno "Tonin", foi introducido no prestixioso mundo veneciano, onde predominaba naquela altura o gusto Rococó. En Venecia profundou e estudou debuxo, frecuentando a escola de nus da Academia de Venecia, onde se inspiraba.
A tenda de arte
A parte da influencia da escultura setecentista, inspiraríase no clasicismo grego, pero sen caer nunca na imitación.
Traslado a Roma
dereita|miniatura|175px|As tres Grazas No 1779, decide partir para Roma, saíndo o 9 de outubro dese ano. Alí, estuda a estatuaria antiga e frecuenta a escola de nus da Academia de Francia e dos Museos Capitolinos, e puido encontrar e coñecer os maiores protagonistas da arte neoclásica e facer propia a teoría artística, da “nobile semplicità” e “quieta grandezza” de Winckelmann.
En Roma viviu no Palazzo Venezia, como hóspede do embaixador veneciano Girolamo Zulian, un apaixonado da arte e grande mecenas de artistas, particularmente dos vénetos, desde o arquitecto Giannantonio Selva, a Francesco Piranesi, desde o pintor Pier Antonio Novelli e Giacomo Quarenghi, aos gravadores Raffaello Morghen e Giovanni Volpato.
Zulian propicioulle as primeiras encomendas e, persoalmente, pediulle as estatuas de Teseo e o Minotauro (1781) e a Psiche (1793), que mostraron como o artista se empeña en crear formas nas que se encarna o ideal neoclásico de beleza, eliminando torsións, vestimentas e todos aqueles elementos excesivos típicos do barroquismo, obtendo unha forma pura, capaz de transmitir sentimentos e acción, mais en “quieta grandezza”.
Sam Moorhead
Sam Moorhead, nado en 1961, é un arqueólogo e numismático, membro do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Antonio Canova
Traslado a Roma
Durante a estancia romana coñece a filla do gravador Giovanni Volpato, chamada Domenica Volpato, iniciando amizade con ela. esquerda|miniatura|175px|Amor e Psiche
As Barreiras, Santa María de Neda, Neda
As Barreiras é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Antonio Canova
Traslado a Roma
En Roma o Canova executará as súas obras máis fermosas: Amor e Psiche, As tres Gracias etc. En 1795, o artista por encargo de Onorato Gaetani dos condes de Aragoni, realizou o grupo con Hércules e Lica. Nesta obra Canova afronta a representación da acción no seu desenvolvemento pleno, representando a Hércules mentres vai lanzar lonxe a Lica, arqueándose como un lanzador antigo de disco; la escena está contida nun esquema circular que pecha a acción e o priva de todo o seu dramatismo.
Sam Moorhead
Traxectoria
Durante as décadas de 1980 e 1990 traballou no estudo de diversos conxuntos e coleccións de moedas, como a do Museo de Wiltshire, que lle serviu para elaborar a súa tese de mestrado coa que se graduou no UCL. Participou ademais en escavacións en Israel, en Palestina, en Italia e en Albania, e publicou numerosos artigos sobre eses traballos. Tamén exerceu como profesor de Cultura Clásica, Arqueoloxía e Historia Antiga no Ardingly College durante 12 anos.
Antonio Canova
Período napoleónico
miniatura|dereita|175px|[[Hércules (mitoloxía)|Hércules e Lica]] No período napoleónico Canova foi escollido e designado polo emperador Napoleón Bonaparte como o seu retratista oficial. O artista executou de el moitos retratos, aínda que só un en bronce, actualmente na Academia de Brera. A propósito desta obra cóntase a anécdota da irritación de Bonaparte pola audacia de Canova, e que estivera a punto de rexeitar a estatua porque o representaba nu, como personificación de "Marte Pacificador".
Sam Moorhead
Traxectoria
Moorhead estivo a traballar durante cinco anos nun volume da serie Roman Imperial Coinage, dedicado aos emperadores Carausio e Alecto, que involucrou arredor de 70 museos do Reino Unido e doutros países.
Antonio Canova
Período napoleónico
O período napoleónico foi para Canova moi fecundo artisticamente, aínda que non quería ser o artista da corte do emperador francés. Un dos retratos que fixo para a familia imperial, e un dos máis famosos e belos, é o que representa a Paolina Bonaparte, irmá de Napoleón, seminú, estricada nun triclinio romano, cunha mazá na man, como alegoría de "Venus vencedora" (en relación co Xuízo de París).
Sam Moorhead
Traxectoria
Sam Moorhead é membro da Royal Numismatic Society, da que foi secretario, da British Numismatic Society e da Roman Society. Ademais, foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios de Londres e é profesor honorario do Instituto de Arqueoloxía do University College London.
Antonio Canova
Período napoleónico
Nesta representación séntese tamén a influencia dunha iconografía cara a Tiziano, pois, na mente de Canova, estaba o desexo de representar a tentación da beleza feminina como orixe do pecado.
Sam Moorhead
Traxectoria
No curso 2017-2018 foi profesor visitante do Archaeological Institute of America.
Antonio Canova
Período napoleónico
No entanto a súa fama medraba aínda máis, en Italia e no exterior dela, aumentando considerabelmente os encargos desde toda Europa. Alén de exercitar a actividade de escultor, Canova recibiu aínda o encargo da tutela e valorización do patrimonio artístico o que lle ocupaba un tempo parello, tarefa que por outra parte xa vira realizando como xefe da Academia de San Lucas. No 1802 foi ademais nomeado “Ispettore Generale delle Antichità e delle Arti dello Stato della Chiesa” (Inspector xeral das Antigüidades e das Artes do Estado da Igrexa).
Sam Moorhead
Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Sam Moorhead ao longo da súa carreira académica:
Antonio Canova
Período napoleónico
No 1815, despois da desfeita de Waterloo e a caída de Napoleón, Canova, que se encontraba naquela altura en París, en compaña do seu medio-irmán Giovanni Battista Sartori, fillo da mesma mai, e un dos seus colaboradores máis válidos, que o seguía a todas partes, facéndolle de secretario e amigo fiel, empeñouse en obter, con Dominique Vivant Denon e a través dunha hábil acción diplomática, a devolución e repatriación de numerosas e preciosas obras de arte, que foran traladadas de xeito ilegal desde Italia para Francia polos exércitos napoleónicos.
Annie Lennox
Ann Lennox, nada en Aberdeen o 25 de decembro de 1954, é unha cantante, compositora, activista política e filántropa escocesa, que obtivo o recoñecemento internacional na década de 1980 co grupo Eurythmics.
Antonio Canova
Morte
Antonio Canova faleceu en Venecia a mañá do 13 de outubro de 1822, mentres estaba de hóspede na casa do seu amigo Francesconi, nunha etapa intermedia da viaxe de volta a Roma.
Deixou como herdeiro universal o seu medio-irmán o abate Giovanni Battista Sartori.
Annie Lennox
Traxectoria
Annie Lennox acadou a popularidade despois de cantar durante tres anos cos The Tourist (cos que gravou 3 LP). Nos anos oitenta entre Annie e o guitarrista do grupo, Dave Stewart, naceu unha relación sentimental e os dous decidiron deixar o grupo para crearen un novo: Eurythmics. No inicio da carreira dos Eurythmics, Lennox era coñecida polo seu xeito de vestir andróxino. Moitos xornalistas referíanse a ela como a Grace Jones branca. En 1991, tras a ruptura con Dave Stewart, deu inicio a unha longa carreira de solista con igual éxito.
Pilar Pedrosa
Pilar Pedrosa González de Castejón, nada en Madrid o 18 de novembro de 1948, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Filla de Antonio Pedrosa Latas. Foi secretaria de dirección e traballou no PPO en Madrid e en Mutualidades Laborales. Foi vogal da Asociación de veciños San Lázaro de Ourense, secretaria de acción territorial do distrito centro e secretaria da xunta local do PPdeG. Nas eleccións autonómicas de 1989 foi elixida deputada polo PPdeG. Volveu ser elixida deputada nas autonómicas de 1993.
Antonio Canova
Morte
O sepulcro que custodia os seus despoxos está en Possagno, o seu lugar natal, na provincia de Treviso, onde el mesmo, tres anos antes de morrer, en xullo do 1819, proxectou e fixo edificar as expensas Il Tempio (O Templo), pondo persoalmente a primeira pedra.
Este edificio maxestoso, dedicado á Santa Trindade, é unha igrexa parroquial, que non sería rematada ata dez anos despois da súa morte. Neste Tempio, en 1832, por vontade do seu medio-irmán, foron trasladados os restos do grande artista desde a antiga igrexa parroquial.
Annie Lennox
Traxectoria
O seu primeiro álbum solista de 1992, Diva, foi un éxito de crítica e vendas: o seu éxito continuou grazas aos sinxelos extraídos del, con numerosos premios e unha banda sonora para o filme Drácula de Bram Stoker, de Francis Ford Coppola de 1992. No mesmo ano participou tamén no Freddy Mercury Tribute Concert facendo duetos con David Bowie na canción "Under Pressure".
Antonio Canova
Morte
O seu corazón consérvase nun cenotafio, que lle dedicaron os seus discípulos, na nave da esquerda de Santa Maria Gloriosa dei Frari, en Venecia.
Annie Lennox
Traxectoria
Medusa foi publicado tres anos despois que Diva e obtivo bos resultados de venda. En 1997 Annie gravou novamente a canción dos Eurythmics "Angel" en homenaxe a Diana de Gales. En 1998 volveu establecer contacto con Dave Stewart e en 1999 os renacidos Eurythmics produciron o álbum Peace. En 2003 publicou o seu terceiro disco solista, Bare.
Antonio Canova
Monumentos fúnebres
miniatura|175px|Estela fúnebre Volpato, na [[Basílica dos Santos Apóstolos, Roma]]
Annie Lennox
Traxectoria
En 2004, Lennox gañou o Óscar na categoría de mellor canción por "Into The West" do filme The Lord of the Rings: The Return of the King. En xullo de 2005, Annie Lennox participou no Live 8 en Hyde Park, Londres. En 2007 publicou o álbum Songs of Mass Destruction.
Juan Salgado Riveiro
Traxectoria
Nado nunha familia de músicos, tocaba o cornetín. Anarquista. Membro do grupo guerrilleiro de Mario Rodríguez Losada. Despois encabezou un grupo duns trinta guerrilleiros que loitaron na raia galaico portuguesa. Formou parte do grupo de Demetrio García Álvarez, do que foi lugartenente. Foi sorprendido cando estaba agochado na casa dunha familia de Cambedo o 21 de decembro de 1946 na batalla de Cambedo. Ao fuxir para as Casas dos Montes foi ferido; intentou retornar a Cambedo pero foi abatido polos axentes portugueses. O seu cadáver foi exposto no cemiterio de Chaves.
Fokker F.VII
O Fokker F.VII, tamén coñecido como Fokker Trimotor, foi un avión de pasaxeiros producido nos anos 20 polo fabricante neerlandés Fokker, a súa filial estadounidense Atlantic Aircraft Corporation, e outras compañía baixo licenza.
Deseño e desenvolvemento
O Fokker F.VII foi deseñado por Walter Rethel como un avión de transporte dun único motor. Fabricáronse cinco unidades para a aeroliña neerlandesa KLM. Un destes avións, con rexistro H-NACC, usouse en 1924 para o primeiro voo entre os Países Baixos e as Indias Orientais Neerlandesas. En 1925, mentres vivía nos Estados Unidos, Anthony Fokker escoitou falar da Ford Reliability Tour, que foi proposta como unha competición para avións de transporte. Fokker fixo que o deseñador xefe da compañía, Reinhold Platz, convertise un F.VIIa monomotor nun avión con tres motores radiais Wright Whirlwind de 200 cv. O avión resultante foi designado Fokker F.VIIa/3m. Tras o seu envío aos Estados Unidos gañou a Ford Reliability Tour a finais de 1925. A estrutura do Trimotor estaba formada por unha fuselaxe de tubaxes de aceiro cubertas por tea e unha á de madeira con revestimento de contrachapado.
O Fokker F.VIIb/3m tiña un pouco máis de superficie nas ás con respecto ao F.VIIa/3m e 20 cv máis de potencia por motor, mentres que o F.10 era lixeiramente máis longo e transportaba 12 pasaxeiros nunha cabina pechada. O avión foi popularmente coñecido como o Fokker Trimotor.
Sedimentación
miniatura|Facies fluvial: sedimentos de chaira de inundación ([[limos e arxilas principalmente) e recheo de paleocauces (lentellas de arenitas e conglomerados que resaltan no relevo actual. Mioceno de Caracenilla, Cuenca, España.]] miniatura|Ondas asimétricas modernas de [[area no fondo do río Hunter, Nova Gales do Sur, Australia.]]
A sedimentación é o proceso polo cal o sedimento en movemento se deposita.
Un tipo común de sedimentación ocorre cando o material sólido, transportado por unha corrente de auga, deposítase no fondo dun río, un encoro, un canal artificial ou nun dispositivo construído especialmente para tal fin (por exemplo, nunha estación depuradora de augas residuais).
Toda corrente de auga, caracterizada polo seu caudal, velocidade e forma da sección, ten unha capacidade de transportar material sólido en suspensión e outras substancias en disolución. O cambio dalgunha destas características da corrente pode facer que o material transportado se deposite ou precipite; ou que o material existente no fondo ou nas marxes do leito sexa erosionado.
O proceso de sedimentación
O proceso de sedimentación pode ser beneficioso, cando pensamos no tratamento da auga, ou prexudicial, cando pensamos na redución do volume útil dos encoros, ou na redución da capacidade dunha canle de rega ou de drenaxe.
A sedimentación é un proceso que forma parte da potabilización da auga e do tratamento de depuración de augas residuais.
Límite de Chandrasekhar
Este valor é proporcional ao cadrado da fracción de masa dos electróns. Nunha anana branca normal hai dous nucleóns por cada electrón, o que equivale a un peso molecular por partícula de 2 pero en determinadas condicións pódese dar unha diminución da cantidade de electróns mediante a súa captación por parte dos núcleos. Isto reduciría a masa de Chandrasekhar.
Sedimentación
O proceso de sedimentación
Na potabilización da auga, o proceso de sedimentación está gobernado pola lei de Stokes, que indica que as partículas sedimentan máis facilmente canto maior é o seu diámetro, o seu peso específico comparado co do líquido, e canto menor é la viscosidade do mesmo. Por iso, cando se quere favorecer a sedimentación trátase de aumentar o diámetro das partículas, facendo que se agreguen unhas a outras, proceso denominado coagulación e floculación. miniatura|Decantadores nunha [[estación depuradora de augas residuais.]] No tratamento das augas residuais, este proceso realízase para retirar a materia sólida fina, orgánica ou non, das augas residuais.
Límite de Chandrasekhar
O seu valor foi calculado polo astrofísico indio Subrahmanyan Chandrasekhar en 1930 cando tiña 19 anos. De xeito independente o físico ruso Lev Davidovich Landau fixo o mesmo cálculo.
Sedimentación
O proceso de sedimentación
Nas estacións depuradoras a auga pasa por un dispositivo de sedimentación onde se depositan os materiais para a súa posterior eliminación.
Límite de Chandrasekhar
Unha estrela dexenerada con masa por embaixo do límite de Candrasekar deixará de contraerse pola gravidade estabilizándose  como unha anana branca,  mentres que unha estrela con masa por riba do citado límite continuará a contraerse pode dar lugar a unha estrela de neutróns ao expulsar a gravidade aos electróns dos átomos da estrela (dando lugar a unha supernova) mentres o principio de exclusión entre neutrons e protons poida contrarrestar a gravidade xerada pola masa estelar restante tal coma descubriu Landau; ou chegar a formar un burato negro cando a gravidade e superior a o principio de exclusión entre neutróns e protóns, o que descubriron teoricamente J.R. Oppenheimer  e G.M. Volkoff no ano 1939 cando publicaron o artigo  "On Massive Neutron Cores" na revista Physical Review, e que deu lugar ao chamado límite de Tolman–Oppenheimer–Volkoff  para estrelas de neutróns dexeneradas.
Sedimentación
O proceso de sedimentación
O proceso de sedimentación pode reducir dun 20 a un 40% a demanda biolóxica de oxíxeno, e dun 40 a un 60% os sólidos en suspensión.
Dispositivos sedimentadores
Os dispositivos construídos para que se produza a sedimentación neles son:
A Santa Lucía, Asados, Rianxo
A Santa Lucía é un lugar da parroquia de Asados no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 62 habitantes (28 homes e 34 mulleres).
Rábano Mauro
Rábano Mauro Magnencio, tamén chamado Hrábanus Maurus, Rhabanus ou Reabanus, nado en Mainz, c. 780 / 784 e finado en Winkel im Rheingau o 4 de febreiro de 856, foi un teólogo e erudito alemán, un dos promotores do renacemento carolinxio dos séculos VIII e IX. Foi abade de Fulda e arcebispo de Maguncia, e é venerado como beato pola Igrexa Católica.
Traxectoria
Rábano Mauro naceu en Mainz (de aí o alcume de Maguntius ou Magnentius), entre 780 e 784. Era fillo de Waluran e Waltrat, membros da aristocracia franca. Aínda mozo, en torno a 790 - 791, ingresou como oblato na abadía beneditina de Fulda, onde estudou e en 801 foi ordenado diácono. Completou os seus estudos na escola de Tours, un dos centros do Renacemento carolinxio, tendo como mestre a Alcuíno de York. Chamouno Maurus, en homenaxe ao discípulo predilecto de Bieito de Nursia, Mauro Abade. Dous anos despois volveu a Fulda e dirixiu a escola monástica. O 814 foi ordenado sacerdote.
Fixo unha peregrinación a Xerusalén e en 817 regresou a Fulda, en 822 foi nomeado abade. Durante o seu mandato, escribiu a maior parte das súas obras, seguiu coa reconstrución dos edificios monásticos que o seu predecesor comezara e fixo que o scriptorium e a biblioteca da abadía se contasen entre os máis importantes e ricos de Europa. En 842 deixou o cargo de abade e retirouse a Petersberg, preto de Fulda, onde continuou escribindo. En 847 foi elixido bispo de Maguncia, cargo que mantivo ata a súa morte en 856. Intentou resolver os problemas da diocese, especialmente durante a gran carestía de 850. Nas controversias teolóxicas e eclesiásticas que tivo que resolver, adoptou posturas bastante ríxidas. No outono de 848 presidiu o sínodo de Maguncia, onde se discutiron as teses do monxe Godescalco sobre a predestinación divina; o sínodo rematou coa condena de Godescalco, que foi fustrigado e condenado a reclusión perpetua.
En política, Rábano apoiou a Luís I do Sacro Imperio Romano na polémica que tivo cos seus fillos arredor da sucesión ao imperio. Despois, apoiou a Lotario I, fillo máis vello e sucesor de Luís I, e contra Carlos o Calvo e Luís o Xermánico. Con este acabou reconciliándose e el mesmo, en 847, cando xa era rei de Alemaña, aceptou o seu nomeamento como bispo de Maguncia.
Morreu o 4 de febreiro de 856 en Winkel e foi enterrado na abadía de Sankt Alban en Maguncia.
Pensamento e obras
miniatura|300px| Debuxo de 1631 de Maguncia, que mostra, á esquerda, os restos da abadía de S. Alban, o primeiro enterro de Rábano Mauro. miniatura|300px| Parroquia de Sankt Walburga en Winkel im Rheingau, onde morreu, coa escultura de Rábano Mauro. A reputación de Rábano Mauro está ligada á súa gran produción literaria: teólogo, exexeta, poeta e erudito enciclopedista. As súas obras, en xeral, son recompilacións do coñecemento conservado na época, como era costume daquela, baseadas na literatura patrística, de Agostiño de Hipona a Beda o Venerábel ou Isidoro de Sevilla, e en autores clásicos.
Entre as súas principais obras están:
Atribúeselle o himno Veni creator spiritus, pero probabelmente reelaborouno a partir dun himno precedente.
No 855, por orde de Lotario II, reelaborou a polémica Coena Cypriani, converténdoa nun compendio didáctico que se empregaba para memorizar as principais figuras da Biblia.
Máis que un autor orixinal, organizou, sistematizou e difundiu a cultura anterior. Posibelmente por iso tivo unha grande influencia nos séculos centrais da Idade Media: os manuscritos con copias das súas obras abundan en toda Europa occidental e central. Entre os seus discípulos directos había figuras importantes da cultura carolinxia como Lupus Servatus, Walafrid Estrabón, Otfrid de Weissenburg, Godescalco,... A súa actividade educativa valeulle o título de Praeceptor Germaniae (Mestre de Alemaña ).
Veneración
Foi sepultado na abadía de Sankt Alban de Maguncia e pronto comezou a ser venerado como un santo. Cando a abadía foi destruída, a mediados do século XVI, os restos foron trasladados a Aschaffenburg, pero hoxe non se coñece o sitio da súa tumba. Está representado como un abade beneditino ou como un bispo erudito que levaba un códice coa inscrición "Veni creator spiritus". A súa festa celébrase o 4 de febreiro.
Bibliografía
Edicións de obras modernas de Rábano Mauro:
Obras sobre o autor:
Pobos illados
No 2013, estimouse a existencia de máis de 100 tribos non contactadas en todo o mundo, a maioría nas densas áreas selváticas de América do Sur, África central e Nova Guinea. O coñecemento da existencia destes grupos provén do infrecuente e ás veces violento encontro con outras tribos veciñas, así como de fotografía aérea. As tribos illadas poden non ter inmunidade para infeccións e doenzas comúns, que poden matar unha gran porcentaxe do seu pobo despois do contacto.
Théodred
Théodred é un personaxe ficticio que aparece na obra de J. R. R. Tolkien en O Señor dos Aneis e Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth. Era un home de Rohan, fillo único do rei Théoden e Elfhild, quen morreu no parto en 2978 da T.E. Théodred medrou xunto ó seu curmán Éomer e á súa curmá Éowyn, ós que amaba como irmáns.
Etimoloxía
O nome “Théodred” é unha verba anglosaxoa, como o resto dos nomes que Tolkien lles deu ós Rohirrim. Está composto de "_þeod_" ("pobo", "xente", "nación") e "_ræd_" ("consello").
Historia
Durante a Guerra do Anel, Théodred era Segundo Mariscal da Marca, tiña a súa sede de mando no Abismo de Helmo, e reunía ás tropas do Folde Oeste.
Como tal tivo ó seu cargo a defensa dos Vaos do Isen ante a acción de Saruman de invadir Rohan. Morreu na Primeira Batalla dos Vaos do Isen en 3019 da T.E. Grimbold acudiu no seu auxilio pero foi demasiado tarde, porque o fillo de Théoden morreu nos seus brazos.
Como o seu pai Théoden non tiña outro fillo, o décimo noveno rei da Marca foi Éomer.
Cascudo, Belesar, Vilalba
Cascudo é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 non tiña habitante algún.
Camiño da Mercé, Santa María de Neda, Neda
Camiño da Mercé é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Neste lugar está o Pazo da Mercé, construído xunto a ribeira da ría de Ferrol, que funciona como hospedaxe.
Montrove, Liáns, Oleiros
Montrove é un lugar da parroquia de Santaia de Liáns, no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 1.442 habitantes (712 homes e 730 mulleres).
Vilanoviña, Paradela, Meis
Vilanoviña é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 121 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 56 eran mulleres e 65 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 116 veciños, e 2005, cando eran 119.
Montrove, Liáns, Oleiros
Patrimonio
Moi preto deste pazo o concello dispón dun xardín-parque, situado nunha antiga casa señorial da que so quedan algunhas ruínas.
Somoza, Asados, Rianxo
Somoza é un lugar da parroquia de Asados no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 128 habitantes (60 homes e 68 mulleres).
Trasmañó, Trasmañó, Redondela
Trasmañó é un lugar da parroquia de Trasmañó, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 323 habitantes (164 homes e 159 mulleres).
Lenzo
miniatura|Vista posterior dun bastidor en construción, soporte de madeira sobre o cal se tensa a tea. O lenzo é un soporte feito de tea que normalmente ten un bastidor para poder tensalo e emprégase para pintar enriba. Acostuman ser de algodón ou de liño: o algodón ten unha cor máis clara, unha trama menos compacta e é máis económico; o de liño é máis ríxido, de cor gris ocre un pouco escura e considérase a mellor tea para pintar ao óleo.
Bad Blood (álbum)
Bad Blood é o primeiro álbum de estudio da banda británica Bastille. Foi lanzado no Reino Unido o 4 de marzo de 2013, e inclúe os sinxelos «Overjoyed», «Bad Blood», «Flaws», «Pompeii», «Laura Palmer» e «Things We Lost in the Fire». O álbum foi gravado en Londres, Reino Unido, e producido por Mark Crew e Dan Smith. O álbum debutou como número un no Reino Unido.
Economía de Cimbabue
miniatura|left|Plantación de [[sorgo no Cimbabue.]] A economía de Cimbabue era unha das máis fortes de África, pero deteriorouse enormemente a partir da toma do poder por Robert Mugabe. Nos últimos anos o desemprego chegou ao 94% e a inflación atinxiu o 100.000%, a maior do mundo, seguido polo 40% de Birmania.
A economía do país volveu crecer a pesar de continuar a incerteza política. Despois dunha década de recesión, entre o 1998 e o 2008 o Cimbabue rexistrou un crecemento de máis de 9% ao ano entre o 2010 e o 2011, antes de caer para 5% o 2012, parte debido ás malas colleitas e ás baixos ingresos coa exportación de diamante.
O país ten reservas de cromita, carbón, asbesto, cobre, níquel, ouro, ferro e platino. Con todo, os problemas políticos e a maior taxa de Sida do mundo obstaculizan o seu progreso. As políticas de Mugabe en materia de reforma agraria trouxeron consigo axitacións internas, desprazamentos da poboación, unha inflación desorbitada e a incapacidade do país para abastecer á súa poboación. A pesar da hiperinflación ter sido controlada, o goberno do país aínda enfronta difíciles problemas económicos, tales como as deficiencias na infraestrutura e nas regulacións, tensións raciais, incerteza política, unha grande débeda externa e insuficientes empregos formais para a poboación.
Dobova
miniatura|335x335px|[[Postal de Dobova de antes da segunda guerra mundial.]] Dobova é unha pequena poboación de 712 habitantes (2012) no municipio de Brežice, no leste de Eslovenia, preto da fronteira con Croacia.
Na actualidade está incluída co resto do municipio na rexión do Baixo Posavje.
A igrexa parroquial da localidade está adicada a Santa María e pertence á diocese católica romana de Celje. É un edificio neo-románico, cunha nave tripla, construído no lugar de dúas igrexas anteriores en 1865.
Thermotoga
Thermotoga é un xénero de bacterias pertencente ao filo Thermotogae. As especies de Thermotoga son hipertermófilas e a súa célula está envolta nunha exclusiva membrana externa similar a unha vaíña, chamada toga.
Os membros de todo o filo son gramnegativos, xa que posúen unha capa delgada de peptidoglicano situada entre dúas bicapas lipídicas, ambas peculiares. O seu peptidoglicano é pouco habitual, xa que establece enlaces cruzados non só con meso-diaminopimelatos como ocorre nas proteobacterias, senón tamén con D-lisina.
Non está claro se a termofilia é unha innovación da liñaxe ou un trazo ancestral. O xenoma de Thermotoga maritima foi secuenciado en 1999, revelando a presenza de varios xenes de orixe arqueana, que posiblemente permitiron a súa adaptación á termofilia. O contido GC (citosina-guanina) de T. maritima é do 46,2%; como a maioría dos termófilos teñen altos contidos CG, isto levou a especular que o alto contido CG pode ser unha consecuencia non esencial da termofilia e non ser un impulso cara á termofilia.
Membros e parentes
A especie tipo do xénero é T. maritima, que se describiu en 1986. Naquel momento era a única especie do filo que fora descrita. O xénero Thermotoga contén agora nove especies oficialmente, mentres que o filo contén unha soa familia (Thermotogaceae) con dez xéneros (Fervidobacterium, Geotoga, Kosmotoga, Marinitoga,Mesotoga, Petrotoga, Thermococcoides, Thermosipho, Thermotoga e Oceanotoga).
A relación precisa do filo Thermotogae con outros filos bacterianos é moi debatida: varios estudos atoparon que o filo é unha ramificación moi antiga (no manual de Bergey aparece, de feito, no volume I, que leva o título "Volume I: As Archaea e as Bacteria fototróficas e de ramificación antiga"), mentres que outros atoparon que Firmicutes se ramificou temperanmente cun grupo de Thermotogae separándose desde a base.
Nome
O nome neolatino feminino "thermotoga" procede á súa vez do nome grego θέρμη (therme, calor) ou máis exactamente do adxectivo θερμός, ή, όν (thermos, e, on, quente) e da palabra latina feminina toga (vestimenta romana).
O artigo e o capítulo do manual de Bergey onde se describe o xénero foi escrito por varios autores, como Karl Stetter e Carl Woese.
Cable
dereita|miniatura|250px O cable é un elemento físico coa misión de conducir ou guiar enerxía. Trátase normalmente dun elemento cilíndrico recuberto por unha cuberta plástica ou doutro material, cun núcleo por onde circula a enerxía. Esta poderá ser eléctrica ou luminosa.
Cables eléctricos
A súa misión é conducir electricidade, xa sexa coa intención de alimentar dispositivos eléctricos ou establecer unha comunicación entre terminais ou outros dispositivos.
Tipos
miniatura|Conectores coaxiais. miniatura|Esquema da liña de transmisión coaxial.
centro|300px|miniatura| A: cuberta exterior. B: Malla de cobre ou aluminio. C: Illante. D: Condutor
Fibras ópticas
miniatura|Fibra óptica. O uso deste tipo de cables está cada día máis estendido. Trátase dun elemento que transporta sinais luminosas polo seu núcleo, o que o fai ideal para as comunicacións, coa única desvantaxe de que os impulsos eléctricos (usados polos dispositivos, terminais, ordenadores...) deberán ser traducidos, na emisión e recepción, por sinais luminosas. As súas vantaxes son:
Xuízo de Rivonia
O xuízo de Rivonia foi un xuízo que se desenvolveu en Suráfrica entre 1963 e 1964, no cal dez líderes do Congreso Nacional Africano foron xulgados por 221 actos de sabotaxes dirixidos a derrocar o sistema vixente de disgregación racial coñecido mundialmente como apartheid.
Orixes
Rivonia é o nome dunha zona residencial de Xohanesburgo, onde se atopa Liliesleaf Farm, propiedade de Arthur Goldreich, lugar onde, o 11 de xullo de 1963, 19 líderes do Congreso Nacional Africano foron arrestados. O lugar fora utilizado como gorida polos membros do partido. Entre outros, Nelson Mandela trasladouse á granxa en outubro de 1961 evadindo á policía facéndose pasar por un cociñeiro e xardineiro chamado David Motsamayi.
Proceso
O xuízo foi principalmente un mecanismo a través do cal o goberno do apartheid puido danar e silenciar ó CNA. Os seus líderes, incluíndo Nelson Mandela, o cal xa estaba nunha prisión de 'Johannesbourg's Fort' cunha sentenza de cinco anos por incitar ós traballadores á folga e por saír do país ilegalmente, foi xulgado, declarado culpable e encarcerado. O ataque do réxime do apartheid contra os líderes e organizadores do CNA continuou con outro xuízo coñecido como Pequeno Proceso de Rivonia, no cal os membros do CNA foron xulgados polas súas actividades antiapartheid. Entre os acusados neste xuízo estaba o xefe do MK, Wilton Mkwayi quen foi sentenciado a cadea perpetua xunto con Mandela e outros líderes do partido en Robben Island.
O goberno tomou vantaxe mantendo ós acusados 90 días incomunicados mentres comezaba o xuízo. Mentres tanto, Goldreich e Wolpe subornaron a un garda e escaparon do cárcere o 11 de agosto. A súa fuga anoxou ós fiscais e á policía.
Os avogados non puideron ver ós acusados até dous días antes de que comezase o xuízo, o 9 de outubro. Liderando ós avogados defensores atopábase Bram Fischer, un distinguido avogado afrikaans, asistido por Harry Schwarz, Joel Joffe, Arthur Chaskalson, George Bizos e Harold Hanson. A finais de outubro, Hepple puido abandonar o banco dos acusados tras aceptar testificar a prol da acusación, algo que nunca fixo xa que logrou fuxir do país.
Resultado
Nun principio, solicitouse a pena de morte, pero finalmente foi cambiado debido ás protestas internacionais e debido tamén a hábiles manobras legais da defensa. Harold Hanson foi chamado a discutir na mitigación. El comparou a loita de África polos dereitos coa loita dos afrikaans tempo antes, citando precedentes para rebaixar a sentenza, mesmo en casos de traizón. Oito acusados foron sentenciados a cadea perpetua; Lionel Bernstein foi absolto.
Denis Goldberg foi á Prisión Central de Pretoria no canto da a de Robben Island (naquel momento a única cun á de seguridade por prisioneiros políticos brancos en Suráfrica) onde permaneceu 22 anos.
Nelson Mandela pasaría preto de trinta anos no cárcere como resultado do proceso. Foi liberado o 11 de febreiro de 1990 polo entón presidente F. W. de Klerk.
Arrestados
Os arrestados entre outros foron:
Goldberg, Bernstein, Hepple, Wolpe e Goldreich eran xudeus brancos, Kathrada e Nair eran indios e Sisulu, Mbeki, Motsoaledi e Mhlaba eran negros xosa, aínda que o pai de Sisulu era un maxistrado europeo chamado Victor Dickenson.
Tiago Iorc
Tiago Iorczeski, máis coñecido como Tiago Iorc, nado en Brasilia (Distrito Federal) o 28 de novembro de 1985, é un cantante e compositor brasileiro.
Biografía
Nado en Brasilia e radicado en Curitiba, Tiago saíu do país por primeira vez con 10 meses de idade, e ficou até os 5 anos morando en Inglaterra. Tamén morou na cidade de Passo Fundo, no Rio Grande do Sul.
2006-10: Primeiros traballos e Let Yourself In
Gañou notariedade musical ao cantar "Scared" nun festival de música da Pontifícia Universidade Católica de Paraná (PUCPR), onde estudaba publicidade. No ano seguinte, a música fixo parte da banda sonora da novela ''Duas Caras. En 2008, a canción "Blame" fixo parte da novela de João Emanuel Carneiro, A Favorita. A música temén foi tema da capaña Outono/Inverno da marca Renner. Após lanzar varias cancións que formarían parte de bandas sonoras de algunhas telenovelas, en 2007 chega o lanzamento do seu primeiro álbum Let Yourself In, que tamén foi lanzado en Xapón onde a canción "Nothing but a Song" chegou á 19ª posición da Billboad Xaponesa e na Corea do Sur, onde o público o elixiu Mellor Artista Estranxeiro pola súa presentación no Grant Mint Festival de 2010.
2011-14:Umbilical e Zeski
thumbnail|esquerda|230px|Iorc nunha presentación na [[FNAC en decembro de 2011.]] Tiago compón as súas propias cancións, a meirande parte de elas en inglés, el di que así consegue expresarse mellor. O seu segundo disco Umbilical foi gravado no Río de Xaneiro e Nova York. Alén do Brasil, o disco foi lanzado na Corea do Sur, Portugal, Estados Unidos de América e no Xapón. En 2013, Tiago lanza o seu terceiro álbum, Zeski, do cal foron divulgados como sinxelos "It's a Fluke", "Música Inedita" e "Forasteiro". En maio de 2015 Tiago anunciou nas redes sociais a portada do seu cuarto álbum, Troco Likes.
2015-actualidade: Troko Likes
Días após, a canción "Coisa Linda" foi lanzada como sinxelo do seu novo álbum. Segundo Tiago, a música foi composta por el e Leo Fressato para a súa namorada, a actriz Isabelle Drummond. O disco foi lanzado o día 10 de xullo de 2015 no Spotify.
A canción "Alexandria", do álbum Troco Likes, foi composta por el e Humberto Gessinger.
Aeroporto de Kunming-Changshui
O aeroporto internacional de Kunming-Changshui é o principal aeroporto que serve a Kunming, a capital da provincia chinesa de Yunnan. Está situado a 24,5 quilómetros ao nordés do centro da cidade nunha área montañosa a 2 100 metros sobre o nivel do mar. Inaugurouse o día 28 de xuño de 2012, substituíndo ao vello aeroporto de Kunming-Wujiaba que será demolido. Como porta de entrada cara o sueste e sur de Asia, o aeroporto de Changshui é un centro de conexións para China Eastern Airlines, Kunming Airlines, Lucky Air, Sichuan Airlines e Ruili Airlines. No ano 2016 foi usado por un total de 41 980 339 pasaxeiros, sendo un dos 50 aeroportos máis concorridos do mundo e o 5º da China.
Camiño da Ponte Grande, Santa María de Neda, Neda
Camiño da Ponte Grande é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 71 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 34 homes e 37 mulleres.
Afonso II de Oviedo
Afonso II de Oviedo, o Casto, nado cara o ano 762 e finado en Oviedo no 842, foi rei de toda a Galicia altomedieval entre os anos 791 e 842. Fillo do rei Froila I, educouse no mosteiro de Samos, e foi durante o seu reinado cando se produciu en Compostela a descuberta do sartego do apóstolo Santiago. No tempo do seu longo reinado o caudillismo que exerceran Paio ou Afonso I acadou un verdadeiro nivel de monarquía organizada.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Afonso II no libro dos testamentos da Catedral de Oviedo.|181x181pxFillo do rei Froila I (así se asegura na crónica de Afonso III), o seu pai foi asasinado no ano 768, sendo el aínda neno. Para salvarlle a vida, seus partidarios agochárono no mosteiro de Samos. Alí foi educado, gañando, posibelmente, a moral cristiá que o levou a non contraer nunca matrimonio, e que lle valeu o alcume de "rei casto". Catro nobres usurparon sucesivamente o trono (Aurelio, Silo, Mauregato e Vermudo I) até que tivo acceso a el no 14 de setembro de 791, cando o rei Vermudo "o diácono" abdicou e ingresou nun mosteiro.
Unha das súas primeiras decisións foi instalar a sede regia nunha humilde vila asturiana onde seu pai posuía terras: Oviedo. Este antigo asentamento romano (ovetao), achábase aínda próximo a vía que unía as sedes relixiosas de Astorga e Lugo co porto de Gigia (Xixón), e non contaba, a diferenza das antigas capitais da Gallaecia, con ningún poder nobiliario ou episcopal que limitase o seu señorío. O establecemento alí da capital do reino galego motivou, máis adiante, a construción dunha catedral palatina e a consecuente retirada de territorios ás históricas dioceses de Britonia e Lugo para dotar o novo bispado.
As mudanzas no campo cristián foron aproveitadas polo emir cordobés Hisham I. Os seus exércitos atacaron Asturias en 794, destruíndo parcialmente Oviedo. As incursións musulmás, que se repetiron no verán dos dous anos seguintes, motivaron que o rei Afonso procurase de auxilio alén dos Pireneos. Nos anos 795 e 796 foron enviadas embaixadas ao imperio carolinxio, que rivalizaba coa dinastía Omeia polo dominio da península ibérica. E, xa no 797, os cristiáns pasaron á ofensiva, un exército galego atacou e saqueou Lisboa, nun rotundo éxito militar. Unha parte do botín obtido foi enviado ao propio emperador Carlomagno.
Inventio apostólica
miniatura|Descubrimento do sepulcro do apóstolo Santiago polo bispo [[Teodomiro (bispo)|Teodomiro de Iria.|260x260px]]O auxilio franco fíxose patente tamén no eido político-relixioso. No tempo do rei Afonso, a cristiandade achábase sacudida polo apoio de Elipando, arcebispo de Toledo, á herexía adopcionista. Dita doutrina, conciliadora co islam, foi condenada nos Concilios de Ratisbona e Frankfurt coa presenza do clero galego, e impulsou a separación do clero galego da histórica sé toledana.
Foi daquela cando, arredor do ano 812, se produciu a oportuna descuberta na diocese de Iria do sepulcro do Apóstolo Santiago. O achado xustificou o nacemento da nova igrexa, apoiada polo papado e o imperio carolinxio, separada da histórica sé hispano-visigoda de Toledo.
A inventio apostólica funcionou ademais como un factor de cohesión interna para a nacente monarquía, cuxos monarcas aínda debería loitar moitos anos para impoñer a súa autoridade sobre o resto do estamento nobiliario. O propio rei Afonso foi apartado do trono no ano 802 por un grupo de nobres rebeldes, tendo que recollerse por un tempo no mosteiro asturiano de Abelania.
Arredor da tumba apostólica, nun mausoleo da época romana, a "arca marmorica", Afonso II ordenou construír un pequeno templo relixioso que chegaría a ser a Catedral de Compostela, o maior edificio da cristiandade no seu tempo, e destino de millóns de peregrinos.
Derradeiros anos
Os conflitos fronteirizos volveron a coller un novo pulo coa chegada ao goberno en Córdoba de Abderramán II. No ano 825, dous exércitos musulmáns foron vencidos, un nun lugar chamado Naharon e outro no río Anceo. No ano seguinte comezou unha tregua pactada que durou os últimos doce anos do reinado de Afonso. O seu goberno supuxo a consolidación política do reino galego fronte a Hispania musulmá. As crónicas sinalan a súa morte no ano 842. Sen cónxuxe nin fillos, á súa morte ocupou o trono de xeito efémero o nobre palatino Nepociano, que foi axiña deposto por Ramiro I.
Ecuación diofantiana
O termo diofantiana fai referencia a Diofanto de Alexandría (século III), matemático grego do período helenístico, que estudou tales ecuacións e foi un dos primeiros matemáticos que introduciu o simbolismo en álxebra.
Exemplo ilustrativo
Esta ecuación ten infinitas solucións nos números reais. Como regra xeral, porén, as ecuacións que aparecen nos problemas teñen restricións que nos axudan a limitarnos a un pequeno número de casos e incluso a unha única solución.
Por exemplo, na nosa ecuación, se restrinximos os posíbeis valores de x e y aos enteiros positivos, temos 4 solucións para (x,y):
Organización para a Cooperación Islámica
A Organización para a Cooperación Islámica (OCI, en árabe:منظمة التعاون الإسلامي‎, en francés: Organisation de la coopération islamique, até 2011 coñecida como Organización da Conferencia Islámica (en árabe:منظمة المؤتمر الإسلامي, en francés: Organisation de la Conférence Islamique), é un organismo internacional que agrupa aos estados de confesión musulmá, que foi creado en 1969 durante a Conferencia de Rabat e formalizada dous anos despois. A súa sede está en Jeddah (Arabia Saudita). Conta con cincuenta e sete membros, incluíndo á representación da Autoridade Nacional Palestina.
As súas accións circunscríbense á actividade colaborativa entre os seus membros, sobre todo na loita contra o imperialismo, o neocolonialismo e a emancipación de Palestina. Historicamente celebráronse diversos congresos que contribuíron co seu desenvolvemento: Lahore (1974), A Meca (1981), Casablanca (1984), Kuwait (1987), Dakar (1991). A súa repercusión é menor que a da Liga Árabe.
Álvaro Ballesteros Estévez
Álvaro Ballesteros Estévez, coñecido como Barbas, nado en Vigo e finado en Becerreira (Cabral, Vigo) o 2 de abril de 1938, foi un panadeiro e guerrilleiro antifranquista galego.