cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Megalópole de São Paulo
miniatura|[[Imaxe de satélite da megalópole pola noite. O Complexo Metropolitano Expandido paulista está á esquerda e a Rexión Metropolitana de Río de Xaneiro está á dereita.]] A megalópole de São Paulo é unha conurbación no estado de São Paulo (Brasil), conformada pola vasta aglomeración urbana da capital homónima do estado, São Paulo, que se estende cara a Río de Xaneiro ao nordeste a través do continuo urbano de São José dos Campos-Taubaté ata case que o límite do estado; e polo área metropolitana de Campinas ao noroeste ata São Carlos, e a área de Santos ao sueste, na costa, porto e praias da megalópole.
Megalópole de São Paulo:
O Viso, San Mamede de Carnota, Carnota
O Viso é un lugar pertencente á parroquia de San Mamede de Carnota, concello de Carnota. Segundo datos do IGE en 2009 tiña 77 habitantes (33 homes e 44 mulleres).
Infraestruturas
Conta cunha praza onde se realizan as festas de San Mamede, e onde está localizada a Escola Municipal de Música de Carnota e unha escola de Educación Infantil. Tamén conta cun parque infantil, así como cancha de baloncesto e futbito.
A 10 minutos a pé sitúanse as praias da Berberecheira, Cangrexeiras e o Asivido que á súa vez se sitúa a 5 minutos da praia de Boca do Río.
Mónica Rodríguez Ordóñez
Mónica Rodríguez Ordóñez, nada en Calo (Vimianzo) o 2 de agosto de 1977, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Técnica de administración nunha construtora familiar. Nas eleccións municipais de 2011 foi candidata de Independientes por Vimianzo, formación encabezada polo seu tío e ata entón alcalde socialista Alejandro Rodríguez Lema, sendo elixida concelleira. A derrota da formación ante o BNG supuxo que Rodríguez Lema non recollese a súa acta como concelleiro, polo que asumiu a portavocía do grupo. Nas municipais de 2015 encabezou a lista de Independientes por Vimianzo, volvendo a ser elixida concelleira.
En xullo de 2018 os independentes regresaron ao PSdeG-PSOE, polo que nas municipais de 2019 encabezou a candidatura socialista e foi elixida alcaldesa tras lograla vitoria por maioría simple. Nas municipais de 2023 foi reelixida alcaldesa ó lograr unha ampla maioría absoluta cun 72% dos votos e 10 concelleiros dun total de 13. Nese mandato foi elixida deputada provincial.
Taipei 101
O Taipei 101 (en 臺北101 / 台北101), con 509 metros (1 671 ft), é o segundo maior rañaceos do mundo tras o Burj Khalifa. O predio, inaugurado en decembro de 2004, cuxa construción foi iniciada en 2001, localízase en Taipei, Taiwán, posúe 101 andares e a súa estrutura flexíbel está inspirada no formato dun bambú, pois, na cultura chinesa, esta planta é utilizada en varias construcións por ser resistente e flexibel. O seu arquitecto foi C. Y. Lee.
Construción
O Taipei 101 pode soportar terremotos de 7 graos na escala de Richter e ventos de máis de 450 km/h. A importante capacidade de absorción desta estrutura consiste nun amortecedor eólico con placas metálicas de 660 toneladas que está instalado no andar 89, este é o maior e máis pesado mundialmente. Está dividido en 8 segmentos de 8 pisos, e é o único amortecedor que está visíbel ao público en xeral.
Unha xigante bóla de ferro, de 680 toneladas, colocada no andar 92, serve de contrapeso mecánico contra as vibracións, absorbendo a enerxía e minimizando as oscilacións.
O elevador fabricado pola empresa Toshiba ten o título de maior velocidade: en apenas 37 segundos, leva 30 persoas do 5º andar até o 89º, e iso non é todo, este elevador tamén posúe un sistema de selamento hermético similar ao dun avión, que protexe os oídos das persoas que viaxan nel.
Taurotragus derbianus
Taurotragus derbianus é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos estrepsicerotinos, coñecido vulgarmente como grande elán, elán xigante ou elán de Derby.
É unha das dúas especies de antílopes africanos que, xunto con Taurotragus oryx, compoñen o xénero Taurotragus.
De gran tamaño e con gran parecido aos bovinos, posúe unha gran papada no pescozo, que contribúe a disipar a calor.
Como os camelos, para evitar a deshidratación cando vai moita calor, pode aumentar a temperatura corporal para impedir a suoración.
Taxonomía
A especie Taurotragus derbianus foi descrita por primeira vez en 1847 polo naturalista británico, John Edward Gray na súa obra ''Ann. Mag. Nat. Hist''., [ser. 1], 20: 286.
O xénero Taurotragus, no que se inclúen o elán común (T. oryx) e o grande elán, T. derbianus, modernamente está en discusión. De acordo con numerosos e recentes estudos xenéticos, moleculares e cromosómicos (por exemplo, Fernández & Vrba, ou Rubes et al., ) cada vez máis autoridades subsumen o xénero Taurotragus como subxénero dentro do xénero Tragelaphus.
Características
Ambos os sexos son recoñecíbeis polos seus cornos en espiral, pero os dos machos son máis grandes. Poden medir até 1,80 m de altura na cruz e pesar até unha tonelada. No pescozo teñen unha papada, particularmente grande nos machos. A capa é gris amarelada con finas raias verticais brancas nos flancos.
A pesar do seu nome, os eláns xigantes son en realidade xeralmente máis pequenos que os eláns comúns, pero os seus cornos son substancialmente máis grandes (así como as orellas). Outra diferenza é que a ostensíbel papada do elán xigante comeza debaixo da barbela (en lugar de na gorxa, como no elán común) e termina na metade do pescozo.
Hábitat
O elán xigante ten requirimentos de hábitat moito máis estreitos que o elán común, e está limitado a sabanas arboradas e bosques de árbores planifolios, xeralmente os dominados pola leguminosa Isoberlinia doka, que constitúe unha parte importante da súa dieta. É pouco frecuente nas sabanas herbáceas.
miniatura|250px|Distribuciön de Taurotragus derbianus:
Distribución
Pero como consecuencia da perda de hábitats e da caza excesiva, agora e especie está extinta en Costa do Marfil, Gambia, Ghana e Togo.
Hoxe, como resultado, o gran elán encóntrase soamente en tres poboacións disxuntas:
Poboación
A poboación total é probabelmente de ao redor de 15.000 a 20.000 individuos. Só 200 exemplares de T. d. derbianus, ou menos, subsisten en África Occidental, principalmente no Senegal. A caza eliminou esta especie de gran parte da súa antiga área de dispersión e, ademais, unha epidemia de peste bovina en 1983 afectou seriamante á súa poboación. Esta enfermidade foi considerada erradicada pola Organización Mundial de Sanidade Animal (OIE) o 25 de maio de 2011.
Estado de conservación
miniatura|180px|Trofeo de T. derbianus á venda nunha tenda de [[Seattle.]] Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN), a poboación total estímase, como quedou dito, en de 15.000 a 20.000 cabezas, e probabelmente é estábel en grandes zonas da súa área de distribución na República Centroafricana e o Camerún, onde as densidades de poboación humana son baixas, aínda que probabelmente estea diminuíndo gradualmente en toda a zona.
O elán xigante é un dos máis buscados trofeos de antílope e a súa caza sustetábel está tendo un efecto positivo sobre a conservación das súas poboacións en moitas zonas.
Segundo East, estímase que hai probabelmente máis de 15.000 individuos de T. d. gigas, deles máis de 12.500 na República Centroafricana. A poboación desta subespecie aumentou en dita República, o Camerún e o Chad desde a década de 1990. O número de individuos que sobreviven no Sudán do Sur descoñecese, pero poderían ser substancial. Porén, a tendencia da poboación, en xeral a longo prazo, probabelmente irá diminíndo de forma gradual.
A pesar diso, a UICN mantén a cualificación para esta especie como LC (pouco preocupante).
Celemín, Catasós, Lalín
Celemín é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
F
O F (efe) é a sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema fricativo labiodental xordo /f/.
Copa do Rei de Rugby 2012-2013
A tempada 2012-2013 da Copa do Rei de Rugby foi a 80ª edición da competición oficial máis antiga do rugby español. Organizada pola Federación Española de Rugby, enfrontou ós 12 equipos da División de Honra de Rugby, divididos en 4 grupos de 3, pasando directamente o primeiro clasificado de cada grupo ás semifinais, que se disputaron segundo o formato de eliminatoria a dobre encontro, ida e volta. A final tivo lugar no Estadio de El Sardinero de Santander o 5 de maio de 2013, e nela acadou o seu segundo título de campión consecutivo o AMPO Ordizia, que derrotou por 27 a 17 ó VRAC Quesos Entrepinares.
F
Historia
O grafema desta letra deriva da letra fenicia waw, que tiña o valor fonético de. Desta letra derivou a digamma do alfabeto grego, que despois desapareceu. O alfabeto etrusco adoptou a letra digamma, udando o valor fonemático polo de, e con este valor fonético chegou ao alfabeto latino.
Outras representacións
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Foxtrot (ocasionalmente "Florida"). En código Morse é.
Copa do Rei de Rugby 2012-2013
Fase final
300px|miniatura|A final tivo lugar no [[Campos de Sport de El Sardinero|Estadio de El Sardinero, en Santander.]]
F
Outras representacións
En formato Unicode, represéntase a minúscula con U+0066 e a maiúscula como U+0046. En código ASCII (ISO 8859-1) é 102 para a minúscula e 70 para a maiúscula. En sistema binario minúscula é 01100110 e maiúscula é 01000110.
Ligaduras
thumb|149px|Ligaduras máis comúns de f. Na tipografía xermánica e anglosaxoa, en particular das fontes tipo serif, o f minúsculo é unha das letras xeralmente máis ligadas. Unicode crea ligaduras coas letras f, l, i e t: ﬀ, ﬁ, ﬂ, ﬃ, ﬄ e ﬅ (de U+fb00 a U+fb05).
Usos
En química, F é a abreviatura do elemento químico flúor.
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por F
Edith Clarke
Edith Clarke, nada en Howard (Estados Unidos de América) o 10 de febreiro de 1883 e finada en Maryland o 29 de outubro de 1959, foi a primeira enxeñeira eléctrica estadounidense e a primeira profesora de enxeñaría eléctrica na Universidade de Texas en Austin (Estados Unidos). Especializouse en análise de sistemas de enerxía eléctrica e escribiu o manual Circuit Analysis of A-C Power Systems.
Primeiros anos
Clarke quedou orfa aos 12 anos e foi criada pola súa irmá máis vella. Utilizou a súa herdanza para estudar matemáticas e astronomía no Vassar College, onde se graduou en 1908.
Despois da universidade, Clarke ensinou matemáticas e física nun colexio privado en San Francisco e na Universidade Marshall. Dedicou algún tempo a estudar enxeñaría civil na Universidade de Wisconsin–Madison, pero deixouno en 1912 para converterse nunha "calculadora humana" na compañía de telecomunicacións AT&T. Realizou cálculos baixo a supervisión do enxeñeiro George Campbell, e aplicou métodos matemáticos para resolver os problemas das transmisións eléctricas de longa distancia. Mentres traballaba en AT&T, estudaba enxeñaría eléctrica na Universidade de Columbia polas noites.
En 1918, Clarke matriculouse no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts, e foi a primeira muller en obter o título de mestrada en Enxeñaría Eléctrica do MIT en 1919.
Traxectoria profesional
Incapaz de atopar traballo como enxeñeira, empezou a traballar para General Electric onde dirixiu un grupo de mulleres que calculaban os esforzos mecánicos dos rotores das turbinas. No seu tempo libre, inventou a 'calculadora Clarke', un sinxelo dispositivo gráfico que resolvía ecuacións en liñas de transmisión de enerxía. O aparello solucionaba ecuacións lineais dez veces máis rápido que métodos anteriores. Clarke presentou unha solicitude de patente para a calculadora en 1921 que lle foi concedida en 1925.
En 1921, aínda incapaz de obter unha posición como enxeñeira, deixou GE para ensinar física nun centro para mulleres en Turquía. Ao ano seguinte, foi contratada de novo por GE como enxeñeira eléctrica no Departamento de Enxeñaría da Estación Central. Edith Clarke retirouse de General Electric en 1945.
A súa formación en matemáticas axudoulle a conseguir fama no seu campo. O 8 de febreiro de 1926, sendo a primeira muller en presentar un artigo científico na reunión anual do Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos, mostrou o uso das funcións hiperbólicas para calcular a máxima potencia que unha liña podía transportar sen inestabilidade. Dous dos seus últimos artigos foron premiados pola AIEE: en 1932 polo mellor artigo rexional e en 1941 polo mellor artigo nacional.
En 1943, Clarke escribiu un libro de texto de referencia no campo da enxeñaría da enerxía, titulado Circuit Analysis of A-C Power Systems, baseado nas súas notas para as conferencias que impartiu aos enxeñeiros de GE. En 1950, publicou un segundo tomo da obra.
En 1947, entrou a formar parte da facultade do Departamento de Enxeñaría Eléctrico da Universidade de Texas en Austin, onde foi nomeada a primeira profesora de Enxeñaría Eléctrica do país. Deu clase durante dez anos e retirouse en 1957.
Recoñecementos
Clarke foi a primeira enxeñeira en conseguir un posto profesional na sociedade de honra de enxeñeiros máis antiga dos Estados Unidos, Tau Beta Pi. En 1948, converteuse na primeira Socia do Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos. En 1954, recibiu tamén o Premio ao Logro da organización sen ánimo de lucro Society of Women Engineers.
En 2015, Clarke foi incluída a título póstumo no Salón da Fama Nacional dos Inventores.
Naruto Uzumaki
Naruto Uzumaki (うずまきナルト) é o protagonista do manga e anime Naruto. É un mozo ninja da Aldea Oculta de Konoha de carácter espontáneo e impredicible. A súa máxima ambición é chegar a ser Hokage da aldea para así obter o recoñecemento de todos. O seu nome traducido (Naruto) fai referencia a un condimento do ramen chamado Kamaboko e o seu apelido (Uzumaki) significa espiral.
Descrición
Naruto Uzumaki ten o pelo louro desordenado, e os ollos azuis (que se volven vermellos e con pupila rasgada cando Kyubi libera parte do seu poder). Os seus trazos máis característicos son tres marcas en cada fazula, que recordan dalgunha forma ao raposo Kyubi que habita no seu interior. Ao iniciarse a serie, Naruto ten 12 anos, pero non é especialmente alto para esa idade. No capítulo 382, coñécese a orixe do nome de Naruto, que provén a un dos libros que escribiu Jiraiya, que non garda ningunha relación co Icha Icha Paradise. Minato sinala que o heroe daquel libro era o que quería que fose o seu futuro fillo, o cal non se rendería xamais co apoio da súa esposa xa que ha ela Naruto lle parecía un nome fermoso.
A súa vestimenta non cambia ao longo da primeira tempada (salvo nalgunhas das películas). Leva uns pantalóns laranxas e un suadoiro laranxa e azul co pescozo de abrigo branco levantado. Leva o protector ninja na fronte, onde antes levaba unhas lentes de aviador. Afai levar atada á perna dereita unha bolsa con útiles ninja como kunais, e unhas botas azuis.
Personalidade
Inicialmente, Naruto Uzumaki non é máis que un vándalo, que fai das súas por toda a aldea. Non deixa de repetirse que desexa ser Hokage para que todos respéctenlle, pero non fai nada para conseguilo, posto que saca as peores notas da academia.
Con todo, tras en combate con Zabuza e o seu encontro con Haku toma a determinación de seguir un camiño do ninja particular, que non lle converte nunha mera arma en mans doutro. Xúrase a si mesmo que non vai a parar no seu empeño de ser Hokage, e que nunca se botará atrás nos seus propósitos. Desde entón, Naruto mostra unha vontade de ferro, en especial tras a marcha de Sasuke, o cal impúlsalle a esforzarse aínda máis para traer de volta ao que aínda e a pesar de todo, considera o seu amigo.
Naruto sente atracción pola súa amiga Sakura.
Sábese que a determinación perpetua de Naruto conmoveu a outros personaxes ás veces. O valor de Naruto animou os espíritos de guerreiros en situacións desesperadas, máis notablemente a Hinata Hyūga, cuxa admiración á persistencia de Naruto fai que se namore del. A disposición de Naruto de arriscarse á morte para salvar aos seus amigos ha ata pasado a Gaara, un neno antigamente impulsivo e asasino que tamén contén un demo no seu interior. Baixo a influencia positiva de Naruto, Gaara empezou a apreciar as vidas doutros ademais da súa, ata ao momento no que sacrificaría a súa vida para salvar a súa aldea. Os numerosos monólogos de Naruto sobre os valores que honra inspiraron a varios dos seus opoñentes, notablemente Zabuza Momochi e Neji Hyūga. Este tipo de personalidade logrou que Chiyo decidise resucitar a Gaara ao prezo da súa propia vida.
A pesar de ter unha infancia solitaria, Naruto caracterízase por ter unha capacidade incrible para facer amigos en todas partes. O mesmo dixo que se non fose por iso, non terminaría como un máis dos viláns aos que se enfrontou.
Primeira tempada
Naruto, tras coñecer por Mizuki que o motivo polo que todos o odian é porque leva a Kyubi no seu interior, decide con máis tranquilidade aínda converterse en Hokage para que a xente deixe de odialo.
Como genin, é colocado no grupo 7, xunto a Sakura Haruno, a moza que lle gusta, e Sasuke Uchiha, alguén tan perfecto como ninja que Naruto non o soportaba. Como sensei do grupo entra Kakashi Hatake, que tiña a fama de que ningún dos grupos que ían estar con el conseguiran pasar a súa proba inicial. A proba consistía en conseguir quitarlle un dos dous cascabeis que levaba. Aquel que non o conseguise, volvería á academia. O segredo da proba é o traballo en equipo. Non o conseguen ningún, e el castiga a Naruto sen comer, e prohíbelles aos seus compañeiros que lle dean comida, baixo pena de suspender todos e ter que deixar de ser ninjas para sempre. Pero eles deciden darlle, cando cren que Kakashi non está. Nese instante aparece kakashi encabuxado e logo dilles que aprobaron, porque souberon coidar do seu compañeiro en lugar de ser egoístas e quedar co seu aprobado para eles sós.
No País da Onda
Tras unha pelexa inicial entre el e Kakashi, na que aparentemente Zabuza é derrotado por un ninja asasino da súa propia aldea, o grupo chega ao seu destino, e esperan alí un tempo ata que Kakashi recupere forzas tras usar o seu sharingan. Neste período Naruto aprende a moldear mellor o seu chakra, cun adestramento de subir árbores andando sobre a cortiza.
Finalmente Zabuza reaparece, pois en realidade o que simulara a súa morte era o seu discípulo Haku. Na pelexa seguinte Kakashi derrota a Zabuza definitivamente, pero tanto Sasuke como Naruto son cribados polas técnica de agullas de Haku, moi superior. Aquí, nun momento de rabia por ver a súa desesperada situación, xa que Sasuke cae inconsciente por que ao ser o único que podía ver as agullas decidido a salvar a Naruto, Naruto déixase levar pola forza do Kyubi, coa que consegue vencer a Haku, aínda que non de xeito definitivo. Tras os acontecementos posteriores e a súa charla con Haku sobre se os ninjas non son máis que meras ferramentas, Naruto toma a decisión de tomar o seu propio "camiño do ninja" e non botarse atrás en ningún dos seus propósitos.
O exame de chūnin
O equipo de Naruto foi proposto por Kakashi para presentarse ao exame de ascenso a chūnin que se celebraba nese momento. Coñecen a Kabuto Yakushi, que se presenta como un genin da aldea que intentou aprobar xa 7 veces o exame. Tras unha primeira proba en que Naruto aprobou por sorte e polo seu forte determinación, pasaron á segunda, un exame de supervivencia e loita no bosque da morte, unha zona valada dentro da aldea. Cada equipo recibe aleatoriamente un tipo de pergamiño dos dous que hai, ceo e terra, e debe chegar ao centro da zona, onde hai unha torre cun pergamiño de cada tipo, o que implica loitar con outros para conseguir un de cada tipo.
O seu equipo é atacado por un misterioso personaxe que máis tarde se revela como Orochimaru, un ninja fuxido de Konoha. Consegue vencerlles e marcar a Sasuke cun selo maldito da súa invención. Máis tarde atópanse con Kabuto de novo, que lles axuda a derrotar a un grupo de genin da Aldea Oculta da Choiva e así conseguir o pergamiño que lles falta.
Unha vez na torre, ven forzados a participar nuns combates preliminares para eliminar xente, posto que o número de grupos que chegaron con éxito é maior do esperado. Finalmente chega a súa quenda, e Naruto queda emparellado con Kiba Inuzuka. Aínda que inicialmente o combate non se pon de todo do seu lado, un golpe de sorte consegue que venza a Kiba e ao seu can Akamaru.
Tras estes primeiros combates, anúnciase que dispón dun mes para seguir adestrándose e recuperar forzas para os verdadeiros combates finais. Naruto pide a Kakashi que lle adestre, pero como el xa elixiu a Sasuke para axudarlle, asígnalle a Ebisu. O adestrador, aínda que non do agrado de Naruto, empeza a ensinarlle como andar sobre a auga usando chakra. Pero no transcurso disto, tópanse con Jiraiya, que deixa fóra de combate a Ebisu. Como dalgunha forma contraeu unha débeda con Naruto xa que interrompeu o seu adestramento, accede a adestrarlle el mesmo. No transcurso, libera un selo que fixera Orochimaru ao chakra de Kyubi durante o seu encontro no bosque, e ensínalle a dominar este segundo tipo de enerxía proveniente do demo. Jiraiya fai que Naruto firme o contrato cos sapos das montañas para poder invocalos, pero a súa pouco talento para manexar chakra fai que por máis que o intente non logre senón invocar ras pequenas. Para forzarlle a usar a enerxía do raposo, Jiraiya lánzalle por un precipicio. Nese momento de desesperación Naruto consegue contactar internamente co demo e usando o seu chakra e logra invocar por primeira vez a Gamabunta, o cal non sente moi alegre de que lle convocaron, polo que intenta sacudirse a Naruto, aínda que finalmente recoñece que non lle cae mal e que ten forza.
Finalmente chega a seguinte fase, e Naruto debe loitar contra Neji Hyūga, alguén con moito máis talento para as artes ninja. Aínda que o combate inicialmente decántase en contra de Naruto, servíndose do chakra de Kyubi e da súa habilidade para sorprender, consegue vencer ao seu rival en contra do previsto. Durante o posterior combate de Sasuke contra Gaara iníciase a invasión a Konoha por parte de Orochimaru e a Aldea Oculta da Area.
A invasión a Konoha
Durante o combate de Sasuke e Gaara iníciase un ataque sorpresa por parte de Aldea Oculta da Area e a Aldea Oculta do Son. Gaara fuxiu do combate para recuperarse das feridas e poder liberar ao Shukaku no seu interior xunto a Temari e Kankuro, e Sasuke, seguido de Naruto, Sakura, Shino e Shikamaru. Finalmente, aínda que Sasuke enfróntase a Gaara, cando o Shukaku é liberado e atrapa coa area a Sakura, Naruto ha de pelexar contra el, para o que invoca a Gamabunta. Seguindo o consello do sapo, lánzanse contra o Shukaku para intentar espertar a Gaara e romper así a aparición do Bijū. Como Gamabunta non pode agarrarse a el tempo suficiente como para que Naruto salte enriba do tanuki e esperte a Gaara, fan unha transformación combinada, no sapo, co chakra de Naruto toma a aparencia de Kyubi. Desta forma, conseguen sacar a Gaara do sono e derrotar ao demo.
A tenaz resistencia que mostra Naruto cando se trata de protexer aos seus amigos e á súa aldea acabarán facendo que Gaara cambie a súa forma de entender a vida. Tras o fin da errada invasión Naruto regresa a Konoha para descubrir que Sarutobi (o terceiro Hokage) morreu a mans de Orochimaru. Con todo, a vida segue na aldea.
O regreso de Itachi
Jiraiya convence a Naruto para que lle acompañe na procura de Tsunade, unha antiga amiga e excepcional ninja médico, dicíndolle que lle ensinará un movemento mellor que o Chidori de Sasuke. A intención real do sannin é protexer a Naruto da Organización Akatsuki, que anda buscándolle para capturar a Kyubi e usalo para os seus propios fins.
Itachi Uchiha e Kisame Hoshigaki, membros de devandita organización conseguen distraer a Jiraiya e intentan capturar a Naruto, pero a aparición de Sasuke interrómpelles: busca vinganza contra o seu irmán máis vello por matar a todo o seu clan. Itachi está a piques de matalo coa súa técnica Tsukiyomi cando aparece Jiraiya e obriga aos dous membros de Akatsuki a fuxir coa técnica que leva a cabo, tendo Itachi que usar a técnica Amaterasu para escapar.
En busca de Tsunade
Durante a procura de Tsunade, para que ocupe o posto de Hokage, Jiraiya decide ensinar a Naruto a utilizar o Rasengan, para o cal Naruto ten que levar a cabo un duro adestramento.
Naruto e Jiraiya chegan á Cidade Tanzaku onde atopan a Tsunade. Esta ve en Naruto un gran parecido co seu defunto irmán Nawaki polo seu desexo de converterse en Hokage e pola súa personalidade.
Naruto non desexa que alguén como ela sexa Hokage, pois este ten que dar a vida pola aldea e, xa que ela di que non lle interesa devandito posto, finalmente Naruto acaba loitando con Tsunade. Atácaa co seu recentemente apreso Rasengan pero ela consegue esquivalo (habendo completado só 2 dos 3 pasos necesarios para aprendelo). Aínda así, Tsunade aposta con Naruto que se aprende a dominar o Rasengan no prazo dunha semana entregaralle o colgante do Primeiro Hokage e se non quedaría co seu diñeiro.
Naruto segue adestrando durante unha semana, de tal forma que cando ten lugar a pelexa entre os tres sannin, el xa pode realizar o Rasengan ao completo. Naruto lánzase contra Kabuto para protexer a Tsunade, lanzándolle un potente Rasengan a Kabuto que este é capaz de resistir grazas ás súas habilidades como ninja médico. Naruto cae debilitado ao bordo da morte pero Tsunade sálvalle a vida grazas á súa ninjutsu médico. Tsunade identifícase con Naruto e entrégalle o colgante do primeiro Hokage como mostra de agradecemento.
Con Naruto fóra de combate, empeza a loita entre os 3 sannin, que acaba na derrota e fuxida de Orochimaru. Naruto e Tsunade volven enfrontarse, pero Tsunade para o combate e recoñécelle como un futuro Hokage, dándolle un bico na fronte en lugar de golpealo. Ao regreso deles a Konoha, Tsunade é nomeada Hokage.
A fuxida de Sasuke
Despois de que Sasuke decidise seguir aos serventes de Orochimaru para ir adestrar con el e así poder derrotar ao seu irmán Itachi, Konoha lanzou unha misión para deterlle e facerlle regresar. Nela estaban Shikamaru Nara, Neji Hyūga, Chōji Akimichi, Kiba Inuzuka e Naruto. O grupo foise disgregando para poder afrontar aos cinco do son, e finalmente só quedou Naruto para loitar contra Kimimaro. Na súa axuda apareceu Rock Lee, polo que Naruto puido perseguir a Sasuke para intentar que volvese.
Dado que Sasuke tiña o firme propósito de deixar atrás a Konoha e aos seus antigos amigos, Naruto decidiu que lle levaría aínda que fose a rastro, polo que se encerellaron nunha pelexa de grandes proporcións. Naruto acabou liberando unha das colas do Kyubi, e Sasuke liberou o selo maldito en nivel dous. Finalmente lanzáronse un a polo outro esgrimindo Rasengan e Chidori. No impacto, Sasuke consegue deixar fóra de combate a Naruto, mentres que este apenas logra rabuñarlle o seu protector. Con Naruto fóra de combate, Sasuke foxe. Pouco despois apareceu Kakashi con Pakkun e levaron a Naruto de volta á aldea, onde a misión foi declarada errada aínda que sen baixas que lamentar. Naruto recibiu, mentres se recuperaba das súas feridas no hospital, a visita de Jiraiya, que lle dixo que sería o seu mestre nos seguintes tres anos, tempo que tiñan ata que Orochimaru puidese ocupar o corpo de Sasuke, e ata que Akatsuki volvese a polo Kyubi.
No manga, Naruto márchase con el de inmediato, aínda que non se conta nada deses tres anos, e pásase directamente á segunda parte. No anime se intercalan neste período unha serie de sagas de recheo, ao final das cales Naruto márchase con Jiraiya igualmente.
Prólogo
Logo da fuxida de Sasuke, Naruto marchou con Jiraiya para adestrar para aprender a controlar máis adecuadamente o chakra de Kyubi, e regresa a Konoha dous anos e medio despois. No anime se intercala unha serie de sagas de recheo neste período. Naruto, efectivamente, crece tanto en tamaño, como en forza e madurez, do mesmo xeito que todos os seus antigos compañeiros, como comproba ao ir atopándollos de novo, e dándose conta de que chegaron a chuunin e jounin mentres que el quedou como genin debido a que adestrando con Jiraiya non se presentou o seu exame chuunin.
O secuestro de Gaara
Naruto participa na misión de rescate do kazekage Gaara, secuestrado por Akatsuki para extraer o seu Bijū, o Shukaku. Cando finalmente atopan a cova onde se realizou a extracción, Deidara foxe co corpo de Gaara nun dos seus grandes paxaros de arxila, e Naruto e Kakashi perséguenlle, mentres Sakura e Chiyo loitan contra Sasori.
Kakashi usa o seu Mangekyō Sharingan para ferir a Deidara, e Naruto, usando o Rasengan consegue recuperar a Gaara. Tras fuxir da explosión con que Deidara detona ao seu clon de arxila, Naruto presta o seu chakra a Chiyo para resucitar ao kazekage, sen saber que iso custará a vida á anciá. Aínda que feliz polo regreso do seu amigo, Naruto sorpréndese e entristécese á vez ao saber o que fixo Chiyo por Gaara.
A reaparición de Sasuke
Kakashi queda recluído no hospital, e é substituído por Yamato, un ANBU que pode controlar os poderes do Kyubi se Naruto perde o control sobre el. O grupo 7 sofre tamén a incorporación de Sai, un membro da Raíz do ANBU que se supón vai substituír a Sasuke. Naruto acaba odiando con facilidade a Sai pola forma en que se comporta.
Xuntos, son enviados a contactar co espía que Sasori revelou a Sakura que colocara entre os homes de Orochimaru, a un lugar chamado a Ponte do ceo e da terra, na Aldea Oculta da Herba. O espía resulta ser Kabuto Yakushi, que moito tempo atrás xa cambiara a súa lealdade cara a Orochimaru, o cal acompáñalle. Iníciase entón unha longa pelexa contra Orochimaru, na que Naruto perde o control e saca a relucir catro das colas de Kyubi, o cal pon nun serio aperto ao sannin. Finalmente este foxe, e Yamato]] consegue controlar a Naruto antes de que faga dano a Sakura.
Por un dos clons de madeira de Yamato descobre a localización da gorida de Orochimaru, e entran en acción para buscar a Sasuke.
Sai, pola súa banda, desaparecera para cumprir a misión que se lle encomendou: negociar con Orochimaru sobre outra posible invasión a Konoha de parte de Danzō, e matar a Sasuke. Cando os demais entran na gorida, atópanse con Sai, que lles revela as súas intencións, e dilles que Sasuke non ten intención de regresar. Con todo, Naruto convéncelle pola contra, dicíndolle que para el segue sendo valioso como amigo. Logo desta charla, e dunha inesperada aparición de Kabuto, Sai logra comprender en parte os motivos de Naruto, e decide unirse a eles, revelándose ante Kabuto e capturándoo.
Orochimaru apareceu nese momento, obrigándolles a separarse, mentres Sai marcha para buscar a Sasuke. Orochimaru con todo non combate máis con Naruto e márchase porque asegura que lle interesa máis o que faga Sai. Sai xa atopou a Sasuke, e unha grande explosión deixa ao aire a gorida anteriormente subterránea. Finalmente, Naruto volve ver a Sasuke, pero el móstrase frío e distante, e esquiva os seus ataques con facilidade. Aínda que pode matalos usando unha técnica prohibida descoñecida aínda, non o fai porque Orochimaru dille que lles resultarán útiles para que maten a algúns Akatsukis, facilitando así o seu labor. Dito isto, os inimigos desaparecen, e os de Konoha volven a casa.
Fūton: Rasen Shuriken
Naruto mergúllase entón nun adestramento acelerado con Kakashi e Yamato usando o Kage Bunshin non jutsu para gañar experiencia máis facilmente. O seu obxectivo é desenvolver a súa habilidade sobre o chakra de vento, ao que descobre que é afín, e perfeccionar así o Rasengan. Cando aínda non dominou máis que a metade da técnica nova, o Fūton: Rasen Shuriken, participa no combate que Kakashi mantiña contra Kakuzu. Probar a súa técnica no Akatsuki dá como resultado a destrución de dúas dos tres corazóns que lle quedaban. A técnica é de feito tan destrutiva, que pode lesionar gravemente o brazo con que Naruto úsaa ata poder deixalo inservible: corta con microespiñas, un a un, os nervios que unen as células, dano irreparable para o medicamento ninja. Por este motivo, Tsunade prohíbelle usala de novo. Naruto con todo asegura coñecer cal é o seu límite, e que a usará cando cumpra.
Sasuke contra Deidara
Tras a derrota de Hidan e Kakuzu, disponse a buscar a Itachi Uchiha, tras decatarse de que Sasuke matou a Orochimaru, porque en Konoha supón que é a mellor forma de reencontrarse co seu amigo. Así pois, dous equipos da aldea parten á caza de Itachi: o formado por Naruto, Sakura, Yamato, Sai e Kakashi, xunto ao formado por Shino, Hinata, Kiba e Akamaru. O equipo sepárase en partes para cumprir mellor co seu labor de procura. Naruto é organizado con Hinata e Yamato. Son interceptados por Kabuto, quen di que quere ser como Naruto, e que lle entrega un estraño caderno onde asegura que hai todo tipo de información sobre Akatsuki que Orochimaru puido recompilar cos anos. Logo revélalles que inseriu os restos de Orochimaru no seu corpo, para alcanzar un nivel superior.
Jiraiya contra Pein
Logo Naruto atópase de sócate con Itachi quen lle pregunta porque quere salvar a Sasuke ao que este responde que o considera como un irmán e sen dúbida el seria mellor irmán que Itachi. Despois Itachi desaparece rapidamente. Despois Sasuke ten un pequeno encontro con Itachi quen lle di que vaia ao agocho dos Uchiha, onde se realizase o seu encontro final, con todo no traxecto Sasuke atópase cun Kage Bunshin non jutsu de Naruto e este dá coa posición de Sasuke e disponse a seguilo.
Os oito de Konoha (Naruto, Sakura, Kakashi, Sai, Yamato, Kiba, Hinata e Shino), na súa procura de Sasuke e Itachi, son de súpeto interceptados por Tobi, que se ríe diante deles acerca da enorme inferioridade numérica á que se ve sometido. Un Kage Bunshin de Naruto ataca por detrás a Tobi cun Rasengan, pero este traspásalle sen causarlle ningún dano, da mesma forma que saíu indemne do ataque de Sasuke no combate deste último contra el e Deidara.
Saga actual
Posterior a iso Naruto ataca a Tobi desesperadamente pero o evita todos os seus ataques facilmente búrlase del e arróxao a un lago e logo de saír de aló Naruto dille que non terminou e os demais alíanse para atacar a Tobi.
Coroa sueca
A coroa sueca é o nome da divisa de uso oficial en Suecia. O código ISO 4217 é SEK, e a abreviatura é kr. Unha coroa sueca divídese en 100 öre (a palabra ten a mesma na forma plural).
Afinidade electrónica
A afinidade electrónica é a cantidade de enerxía intercambiada por un átomo illado en fase gasosa cando forma un ión cunha carga eléctrica de -1. Na maioría dos elementos químicos é enerxía desprendida, polo que se lle asigna o signo menos. Na medida en que a tendencia a adquirir electróns sexa maior, tanto máis negativa será a afinidade electrónica. O flúor é o elemento que con maior facilidade adquire un electrón adicional, mentres que o mercurio é o que menos.
Aínda que a afinidade electrónica parece variar de forma caótica e desordenada ó longo da táboa periódica, pódense apreciar tendencias. Os non metais teñen afinidades electrónicas máis baixas (valores máis negativos), que os metais, exceptuando os gases nobres que presentan valores positivos pola súa estabilidade química, xa que a afinidade electrónica está influenciada pola regra do octeto.
Os elementos do grupo 17, teñen unha gran tendencia a gañar un electrón para completar o seu último nivel electrónico e formar anións de carga eléctrica -1, polo que son os elementos que máis enerxía desprenden ó gañalo. Dentro deste grupo podemos ver que o flúor desprende moita máis enerxía que o cloro ó gañar un electrón porque este electrón quedará máis próximo ó núcleo no flúor que no cloro dado o menor tamaño do átomo de flúor. Esta mesma tendencia pode apreciarse nos demais elementos químicos a medida que descendemos no grupo.
Se comparamos o osíxeno co flúor (situado este último máis á dereita na táboa periódica), vemos que o flúor, ó faltarlle un único electrón para completar nivel, ten moita tendencia a gañalo. Ó osíxeno, ó faltarlle dous electróns para completar nivel, gañando un solo non completa nivel polo que a súa tendencia a gañalo será inferior á do flúor, consecuentemente a afinidade electrónica do osíxeno non acadará un valor absoluto tan grande, non será tan negativa como á do flúor. Esta tendencia pode apreciarse noutros elementos do mesmo período.
Un caso interesante aparece ó comparar as afinidades electrónicas dos elementos do grupo 1 cos elementos do grupo 2. Aínda que a tendencia predominante destes elementos é a perder electróns para completar nivel, se un elemento do grupo 1 gaña un electrón completaría o subnivel s polo que ten unha lixeira tendencia a adquirilo, mentres que se un elemento do grupo 2 gañase un electron, este subnivel, que estaría completo no átomo deixaría de estalo ó formarse o ión, polo que non ten ningunha tendencia a adquirilo. De aí que os elementos do grupo 1 desprendan unha pouca de enerxía ó gañar un electrón (teñen afinidades electrónicas cun valor lixeiramente negativo, e máis negativo cando ese electrón vai quedar máis cerca do núcleo) mentres que os elementos do grupo 2 teñen afinidades electrónicas positivas, temos que darlles enerxías para forzalos á aceptar o electrón.
Táboa periódica de afinidades electrónicas, en kJ/mol
Orlando Letelier
miniatura|250px|dereita|Memorial de Orlando Letelier no lugar onde foi asasinado: Sheridan Circle, Washington DC Marcos Orlando Letelier del Solar, nado en Temuco (Araucanía) o 13 de abril de 1932 e finado en Washington, D.C. o 21 de setembro de 1976, foi un político e economista chileno, membro do goberno da Unidad Popular de Salvador Allende, asasinado en Washington polos axentes da ditadura en 1976. É pai do senador Juan Pablo Letelier.
Traxectoria
En 1971 foi designado embaixador nos Estados Unidos polo presidente socialista Salvador Allende. Dous anos máis tarde, serviu como ministro de Relacións Exteriores, e logo como Ministro de Defensa.
Tralo golpe militar do 11 de setembro de 1973, que levou a Pinochet ao poder, Letelier foi detido e torturado, sendo enviado a unha prisión política na Illa Dawson, no Estreito de Magallanes.
Despois da súa liberación, exiliouse a EE.UU e estableceuse en Washington en 1974, onde traballou para evitar a entrega de préstamos que pediu o goberno de Chile a Holanda entre outros países europeos para restaurar a economía.
Asasinato
Poco antes da súa morte foille retirada a súa nacionalidade chilena polo Estado chileno. As súas palabras sobre este feito foron:
Letelier foi asasinado ao estoupar unha bomba de control remoto colocada baixo o seu automóbil o 21 de setembro de 1976. A morte non foi instantánea e morreu desangrado no lugar. O coche bomba tamén matou a axudante estadounidense de Letelier, Ronni Moffit.
O asasinato de Letelier formou parte dun esforzo coordinado por varias ditaduras militares en América Latina para intimidar e asasinar os seus opositores políticos.
Este esforzo, coñecido como a Operación Cóndor, incluíu nacións como Brasil, Arxentina, Chile, Paraguai, Uruguai e Bolivia. Tres destas nacións - Uruguai, Arxentina e Chile - comezaron a asasinar figuras da oposición en países estranxeiros durante a primavera de 1976 co patrocinio do goberno dos Estados Unidos de América.
Varias persoas foron procesadas e condenadas polo asasinato. Entre eles estaban Michael Townley, un expatriado estadounidense colaborador moi próximo á axencia de intelixencia chilena DINA, o xeneral Manuel Contreras, antigo xefe da DINA, e o xeneral de brigada Pedro Espinoza.
Subversión
O termo subversión  relaciónase cun trastorno, unha revolta, unha destrución; principalmente no sentido moral. A palabra está presente en todos os idiomas de orixe latina, orixinalmente aplicada a diversos eventos como a derrota militar dunha cidade.
Xa no século XIV era usada en inglés en relación a temas de dereito e no século XV empezou a ser usada con relación a reinados. Esta é a orixe do seu uso moderno, que se refire a intentos de derrocar estruturas de autoridade, incluíndo ao Estado. A este respecto, pode relacionarse coa palabra sedición e non substituíla, xa que a connotación de ambas as palabras é un pouco diferente, posto que sedición suxire un alzamento aberto contra a autoridade, mentres que subversión refírese a algo máis subrepticio, como erosionar as bases da fe no statu quo ou crear conflitos entre persoas.
A actividade subversiva consiste en prestar axuda ou apoio moral a individuos, grupos ou organizacións que promovan o derrocamento de gobernos por medio da forza e a violencia. Todas as actividades voluntarias que son en detrimento dos intereses do goberno e non caen na categoría de traizón, sedición, sabotaxe ou espionaxe considéranse subversivas.
Varios autores recentes, en tradicións posmodernas e postestruturais (incluíndo particularmente a autores feministas), prescribiron unha lixeira forma de subversión. Desde o seu punto de vista non é, directamente, o Estado o que debe ser subvertido, senón as forzas culturais predominantes, como o patriarcado, o individualismo e o racionalismo científico. A introdución deste novo branco da subversión débese sobre todo ás ideas de Antonio Gramsci, quen sinalou que a revolución comunista requiría a erosión da hexemonía cultural en calquera sociedade.
Outros artigos
破壊 Subversion (politik)
Troponina T
miniatura|dereita|Situación da troponina T en complexo. A troponina T é unha das proteínas que forma parte do complexo da troponina. A troponina T únese á tropomiosina (de aí a súa denominación T) no sarcómero das fibras musculares estriadas formando un complexo troponina-tropomiosina, e axuda a posicionar a tropomiosina sobre a actina. Xunto co resto do complexo da troponina modula a contracción do músculo estriado.
A troponina T descubriuna o médico alemán Hugo A. Katus na Universidade de Heidelberg. Tamén foi el quen desenvolveu o inmunoensaio da troponina T.
Tipos
Existen tres subtipos principais de troponina T, localizados en diferentes tecidos:
Patoloxías
En pacientes con enfermidade da arteria coronaria estable, as concentracións de troponina T están asociadas significativamente coa incidencia da morte cardiovascular e insuficiencia cardíaca.
A Veiga Rubia, San Simón da Costa, Vilalba
A Veiga Rubia é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gran Premio do Brasil de 1983
O Gran Premio do Brasil de 1983 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 13 de marzo de 1983 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de e tamén foi o décimo segundo Gran Premio do Brasil.
Referencias
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de ``
Seixal
O Seixal é unha cidade portuguesa pertencente ao Distrito de Setúbal, rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, con cerca de 31,600 habitantes.
É sede dun concello con 95,50 km² de área, subdividido en 4 freguesías. Con 184,269 habitantes (2011), é un dos oito concellos máis populosos de Portugal. O concello está limitado ao este polo concello do Barreiro, ao sur por Sesimbra, ao oeste por Almada e ao norte polo esteiro do río Texo, a través do cal ten ligazón a Lisboa.
Historia
Da historia remota da sede do concello pouco se sabe. Aínda así, a cidade ten orixe, probábelmente, nun pequeno núcleo de pescadores e o seu nome pode estar asociado a unha gran cantidade de seixos existentes nas praias ribeirías que serían utilizados como lastre nas embarcacións.
Freguesías
200px|miniatura|esquerda|Mapa das freguesías do Seixal. O concello do Seixal está dividido en 4 freguesías:
Información turística
200px|miniatura|dereita|Igrexa Parroquial de Nossa Senhora da Conceição. É unha cidade plana que motiva o cicloturismo e, como tal, conta cun carril bici ao longo da baía ligando as cidades de Amora e Seixal, pasando polas localidades do Seixal, Arrentela e Amora.
Foi o lugar onde Paulo e Vasco da Gama construíron a súa frota marítima para viaxar ata a India e ten numerosas quintas señorais, cun patrimonio riquísimo testemuño desta época.
Terra de pescadores e viveiro de músicos, o Seixal e a Amora teñen presente a cualidade artística das mellores bandas filharmónicas nacionais, tales como a Sociedade Filarmónica União Arrentelense, a Sociedade Filarmónica Operária Amorense, a Sociedade Filarmónia União Seixalense e a Sociedade Filarmónica Democrática Timbre Seixalense.
Ao pasear polo Seixal por terra, do núcleo histórico destaca a Praça Luís de Camões, o Patio do Genovês, o Largo da Igreja, a praza dos Mártires da Liberdade e a rúa Paiva Coelho, sen esquecer a magnífica gastronomía. Na beira do río destacan as embarcacións típicas do río Texo e a vista de Lisboa.
Economía
O 11 de xaneiro de 2007 o Seixal recibiu a primeira reunión da Comisión Executiva da Ratecork. Esta entidade ten como base a defensa e a promoción da cortiza europea, e o Seixal reitera a vicepresidencia xuntamente con Vendas Novas. Da asociación forman parte outros concellos portugueses, españois, italianos e franceses, o que fai que Portugal estea na vicepresidencia da liga europea de concellos corticeiros, composta por comunidades tradicionalmente vinculadas á produción, transformación e exportación de cortiza.
Saúde privada e farmacias
No sector privado, existe unha ampla oferta de empresas que prestan coidados de saúde.
O concello do Seixal ten 33 farmacias, das cales trinta efectúan servizos permanentes e tres prestan servizo de reforzo.
Louredo, San Mamede de Carnota, Carnota
Louredo é un lugar da parroquia de San Mamede de Carnota, no concello coruñés de Carnota. Segundo datos do IGE do 2009 ten 94 habitantes (43 homes e 51 mulleres).
É un dos lugares do concello situado a maior altura. Chégase pola estrada que leva ata o lugar das Paxareiras e que continúa ata Santa Comba e Santiago de Compostela.
Toponomia
Louredo provén do latín lauretum, de laurum máis o sufixo abundancia etum, 'lugar onde hai loureiro'; fitotopónimo).