cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radio Pontevedra
Historia
En 1932 foille concedida a licenza necesaria para unha emisora a Enrique Vázquez Lescaille, promotor da emisora canda os seus irmáns Evaristo e Vicente. As primeiras emisións deberon facerse a principios do ano 1933 paralelos aos de Radio Galicia dende Santiago de Compostela. Aínda que ambas as dúas reivindican ser as pioneiras da radio en Galicia e de que hai testemuños orais de que as emisións en proba puideron ser anteriores no caso pontevedrés, non existe documentación que o certifique polo que Radio Galicia é considerada a decana.
Os irmáns Vázquez Lescaille instalaron os primeiros estudios de Radio Pontevedra nun alpendre tras o comercio que tiñan na rúa Peregrina, e no que vendían receptores de radio dende 1929. As emisións regulares de Radio Pontevedra comezaron o 24 de xaneiro de 1934 de 13.30 a 15 horas cun programa musical que comezaba co Cuarteto en re, opus 11(Andante Cantabile) de Petr Ilich Chaikovskii e que pechou A volta da festa dos Gaiteiros de Soutelo. Nos primeiros anos da emisora destacou o radio teatro do xoves á noite, en cuxa adaptación de La vida es sueño de Calderón de la Barca participaría a actriz Josefina Blanco, viúva de Ramón María del Valle-Inclán.
No 1942 os irmáns Vázquez Lescaille venderon Radio Pontevedra a José Hermida Vidal, quen potenciou a emisora e a asociou á SER no ano 1953. Radio Pontevedra pertence dende entón á familia Hermida e o seu actual director é Jorge Juan Hermida Aldao.
Frecuencias
Na actualidade, Radio Pontevedra lidera un grupo que explota diferentes radios de Prisa Radio:
Desoxirribonuclease
Tipos
Os dous grandes tipos de DNases que se encontran en metazoos son os das familias da desoxirribonuclease I (DNase I) e da desoxirribonuclease II (DNase II). Estas dúas familias comprenden varios subtipos.
Estrutura
Aínda que ambos os tipos de DNases son glicoproteínas endonucleases, a DNase I ten unha estrutura monómera tipo sándwich cunha cadea lateral de carbohidratos, mentres que a DNase II ten unha estrutura cuaternaria dímera. miniatura|Estrutura 3D da glicoproteína DNase I .  |211x211px Estrutura da DNase I: A DNase I é unha glicoproteína cun peso molecular de 30.000 Da e unha cadea de carbohidratos de 8-10 residuos unida á Asn18 (en laranxa na figura). É unha proteína 𝛼,𝛽 con dúas follas 𝛽 de 6 febras que forman o núcleo da súa estrutura. Estas dúas láminas beta da parte central corren paralelamente, e todas as outras corren antiparalelamente. As follas 𝛽 están na parte central da estrutura, mentres que as hélices 𝛼 son as colas periféricas. A DNase I contén catro petos para a unión de ións e necesita Ca2+ e Mg2+ para hidrolizar o ADN bicatenario. Dous dos sitios únense fortemente ao Ca2+ mentres que os outros dous coordinan o Mg2+. Publicouse pouco sobre o número e localización dos sitios de unión para o Mg2+, aínda que se propuxo que o Mg2+ está localizado preto do peto catalítico e contribúe á hidrólise. Os dous Ca2+ móstranse en vermello na imaxe. Únense á DNase I en condicións de cristalización e son importantes para a integridade estrutural da molécula ao estabilizaren o bucle superficial de Asp198 a Thr204 (en cor ciano), e limitando a rexión de alta mobilidade térmica no bucle flexible aos residuos Gly97 a Gly102 (en amarelo).
miniatura|Estrutura 3D da glicoproteína DNase II . |210x210px Estrutura da DNase II: A DNase II ten unha estrutura cuaternaria homodímera que pode unirse ao ADN bicatenario cunha arquitectura de abrazadeira con forma de U. O interior da abrazadeira con forma de U é bastante electropositiva, con capacidade de unirse ao ADN cargado negativamente. De xeito similar á DNase I, a estrutura da DNase II consta dunha estrutura secundaria mixta 𝛼/𝛽 con 9 hélices 𝛼 e 20 follas 𝛽. A diferenza da DNase I, a DNase II non necesita ións metálicos divalentes para a catálise. A estrutura consta dun protómero A (ciano) e un protómero B (verde). Cada estrutura consta de dous motivos catalíticos, que están etiquetados só no protómero B para simplificar: His100 e Lys102 compoñen o primeiro motivo (azul) e His279 e Lys281 compoñen o segundo motivo catalítico (vermello). miniatura|266x266px|Mecanismo de acción dos encimas DNases.
Mecanismo
Algunhas DNases cortan só residuos situados nos extremos das moléculas de ADN. Este tipo de exonuclease denomínase exodesoxirribonucleases. Outras cortan en calquera punto do interior da cadea e denomínanse endodesoxirribonucleases (un grupo de endonucleases.) Algunhas DNases son bastante indiscriminadas en canto á secuencia de ADN na cal cortan, mentres que outras, como os encimas de restrición, son moi específicos de secuencia. Outras DNases cortan só ADN bicatenario, outros son específicos de moléculas monocatenarias e outras actúan sobre ambas.
A acción dunha DNase occorre en tres fases. A fase inicial produce múltiples amosegas na cadea de enlaces fosfodiéster. A segunda fase produce nucleótidos solubles en ácido. A terceira fase, que é a fase terminal, consiste na redución de oligonucleótidos, causando un cambio hipercrómico nos datos UV.
Mecanismo da DNase I
A DNase I ten como diana predominante o ADN bicatenario e, en moita menor medida, algúns ADN monocatenarios. A DNase I cataliza o corte do ADN non específico rompendo enlaces fosfodiéster nunha das febras. O seu sitio de corte sitúase entre o átomo de oxíxeno 3′ e o átomo de fósforo adxacente, rendendo oligonucleótidos 3′-hidroxilo e 5′-fosforilo con inversión da configuración no fósforo. O encima DNase depende da presenza dun catión divalente, que adoita ser o Ca2+, para funcionar correctamente. O sitio activo da DNase I comprende dous residuos de histidina (His134 e His252) e outros dous residuos ácidos (Glu78 e Asp212), todos os cales son esenciais para a catálise ácido-básica dos enlaces fosfodiéster.
Mecanismo da DNase II
A desoxirribonuclease II (DNase II) tamén se coñece como desoxirribonuclease ácida porque ten unha actividade óptima no ambiente de pH baixo (ácido) dos lisosomas, onde é típico encontrala nos eucariotas superiores. Algunhas formas de DNase II recombinante mostran un alto nivel de actividade a pH baixo en ausencia de ións metálicos divalentes, similar á da DNase II eucariota. A diferenza da DNase I, a DNase II cliva o enlace fosfodiéster entre o átomo de oxíxeno 5' e o átomo de fósforo adxacente, rendendo nucleótidos 3΄-fosforilados e 5΄-hidroxilo.
Aplicacións de laboratorio
A DNase utilízase comunmente cando se purifican proteínas extraídas de organismos procariotas. A extracción de proteínas a miúdo require a degradación da membrana celular. É común lisar a fráxil membrana, liberando o ADN, que non se desexa neste proceso, xunto coas proteínas desexadas. O extracto resultante de ADN e proteínas é moi viscoso e difícil de purificar, para o cal se engade DNase para degradar o ADN. Así, o ADN é hidrolizado pero as proteínas non son afectadas e o extracto pode seguir coas seguintes fases da purificación.
Tratamento
O ADN extracelular (ADNec ou ecDNA) é o ADN que se encontra na circulación sanguínea. Aparece como resultado da apoptose, necrose ou trampas extracelulares de neutófilos que afectan a células do sangue e de tecidos, pero pode tamén orixinarse pola secreción activa de células vivas. O ADNec e as súas proteínas que se unen ao ADN poden activar os receptores que detectan o ADN, os receptores de recoñecemento de padróns (PRRs). Os PRRs poden estimular vías que causan unha resposta inflamatoria inmune. Como resultado, varios estudos de doenzas inflamatorias atoparon que hai altas concentracións de ADNec no plasma sanguíneo. Por esta razón, a DNase é un posible tratamento para a redución da ADNec no plasma sanguíneo. As DNases poden ser excretadas tanto intracelularmente coma extracelularmente e poden cortar os enlaces fosfodiéster do ADN. Esta función pode usarse para manter unha baixa concentración de ADNec, tratando así a inflamación. As enfermidades que son o resultado da presenza deste residuo de ADN no sangue foron tratadas usando as "propiedades degradantes" da DNase. Os estudos realizados mostraron que a DNase pode actuar como un tratamento facendo diminuír a viscosidade do moco. A administración de DNase varía dependendo da doenza. Foi administrado oralmente, intrapleuralmente, por vía intravenosa e intraperitoneal e por inhalación. Varios estudos continúan examinando a aplicación da DNase como tratamento, así como unha forma de monitorizar a saúde. Por exemplo, recentemente a DNase derivada de bacterias patóxenas utilizouse como indicador para monitorizar as infeccións de feridas.
Doenzas respiratorias
A fibrose quística é un trastorno xenético que afecta a produción de moco, suor e fluídos dixestivos, causando que sexan máis viscosos en vez de lubricantes. Os encimas DNases poden ser inhalados usando un nebulizador por pacientes de fibrose quística. Son útiles porque os glóbulos brancos se acumulan no moco e, cando se destrúen, liberan ADN, o cal aumenta o carácter pegañento do moco. Os encimas DNases degadan ese ADN e así o moco é moito máis fácil de eliminar dos pulmóns. Concretamente, a DNase I, tamén coñecida como o fármaco aprobado pola FDA estadounidense Pulmozyme (tamén coñecido como dornase alfa), utilízase como tratamento para incrementar a función pulmonar.
Outras doenzas respiratorias como a asma, empiema pleural, e enfermidade pulmonar obstrutiva crónica (EPOC) tamén se ven positivamente afectadas polas propiedades das DNases.
Ademais, estudos recentes mostran que o activador do plasminóxeno tisular (tPA) intrapleural, unha proteína que é responsable da disolución de coágulos sanguíneos, combinada coa desoxirribonuclease incrementa a drenaxe pleural, diminúe a estancia hospitalaria e a necesidade de cirurxía nas efusións parapneumónicas e no empiema.
Outras doenzas
A sepse é unha doenza inflamatoria que pode ser mortal causada pola resposta extrema do corpo a unha infección. O corpo empeza atacándose a si mesmo como unha resposta inflamatoria que afecta a todo o corpo. Como resultado, aparecen altos niveis de ADNec na corrente sanguínea e, por tanto, os investigadores pensaron na DNase como tratamento apropiado. Os estudos mostraron que a DNase alteraba as trampas extracelulares de neutrófilos e diminuía as respostas inflamatorias. Cómpre facer máis investigacións sobre o tipo e tempo de administración para establecer a DNase como un tratamento oficial.
O lupus eritematoso sistémico é unha enfermidade autoinmune que ten como resultado a xeración de autoanticorpos causando unha inflamación que causa danos nos órganos, articulacións e especialmente nos riles. O lupus eritematoso sistémico está ligado a baixos niveis de DNase I a medida que células apoptóticas se converten en autoantíxenos nesta doenza. A DNase I investigouse como un posible tratamento para diminuír a cantidade de refugallos apoptóticos no corpo humano. Os estudos sobre este tratamento obtiveron resultados contraditorios e están realizándose novas investigacións sobre os beneficios terapéuticos da DNase I.
Tratamento antitumoral. A DNase ten efectos antitumorais debido á súa capacidade de degradar o ADN. No sangue de pacientes de cancro atópanse altos niveis de ADN, o que suxire que a DNase I podería ser un posible tratamento. Aínda se comprende mal por que hai altos niveis de ADNec e se a DNase pode actuar ou non como tratamento efectivo. Varios estudos en ratos mostraron resultados positivos na progresión antitumoral utilizando DNase I intravenosa. Porén, haberá que facer máis investigacións antes de introducilo como tratamento.
Ensaios
O ADN absorbe a luz ultravioleta (UV) cunha absorbancia máxima na lonxitude de onda preto de 260 nm. Esta absorción débese aos electróns pi nas bases aromáticas do ADN. No ADN bicatenario ou mesmo en rexións do ARN onde hai unha estrutura de dobre cadea, as bases están empilladas paralelamente unhas a outras e o solapamento dos orbitais moleculares das bases produce unha diminución da absorbancia de luz UV. Ese fenómeno chámase efecto hipercrómico. Cando a DNase libera nucleótidos do ADN bicatenario, as bases xa non están empilladas como o estaban no ADN, así que o solapamento de orbitais minimízase e a absorbancia UV aumenta. Este incremento de absorbancia é no que se basea a unidade de Kunitz da actividade da DNase. Unha unidade de Kunitz defínese como a cantidade de encima engadido a 1 mg/ml de ADN de esperma de salmón que causa un incremento de absorbancia de 0,001 por minuto na lonxitude de onda de 260 nm cando actúa sobre ADN moi polimerizado a 25 °C en tampón 0,1 M NaOAc (pH 5,0). O nome da unidade é un recoñecemento ao bioquímico ruso-americano Moses Kunitz, que propuxo o test estándar en 1946.
Unha preparación encimática estándar debería correr en paralelo cunha estandarización descoñecida porque a estandarización de preparacións do ADN e o seu grao de polimerización en solución non é posible.
Donšajni
Donšajni é un filme checo de 2013 dirixido por Jiří Menzel. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Orixinalmente, a miniserie de Agnieszka Holland Burning Bush foi o elixido para representar a República Checa. Porén, AMPAS descualificou o fimle, citando regulación sobre que o fimle non podía ter aparecido primeiro en televisión. A miniserie estreouse na televisión checa oito meses antes de ser estreado nunha versión editada nos cinemas. Donšajni foi unha elección controvertida xa que os membros da Academia Checa de Cinema non viu o filme antes de escollelo e porque foi probremente recibido pola crítica checa.
Desoxirribonuclease
Ensaios
Difusión de encima radial sinxela (SRED, Single Radial Enzyme Diffusion) Este simple método para a medida da actividade da DNase I foi introducida por Nadano et al. e está baseado na dixestión do ADN en xel de agarosa pola DNase, que está presente en mostras picadas no xel. A actividade de DNase está representada polo tamaño dun pozo circular nunha capa de xel de agarosa, no cal o ADN tinguido polo bromuro de etidio está distribuída uniformemente. Despois da incubación fórmase unha zona escura circular a medida que o encima difunde polo xel desde o pozo radialmente e corta o ADN. O SRED experimentou moitas modificacións, que levan ao incremento na sensibilidade e seguridade, como a substitución do bromuro de etidio por SYBR Green I ou outra tinguidura para xel de ADN.
Ensaio da actividade colorimétrica da DNase I
O ensaio de actividade de ADNase I colorimétrica realízase para a estimación da estabilidade da DNase I recombinante humana (Pulmozyme). O método foi axustado a partir dun ensaio de actividade encimática final colorimétrica baseado na degadación dun complexo ADN/verde de metilo.
León americano
O león americano (Panthera atrox), tamén coñecido como o "león norteamericano", ou "león das cavernas americano", é un felino extinto da subfamilia dos panterinos que viviu en América do Norte durante o Plistoceno e o Holoceno temperán, hai uns 340 000 a 11 000 anos.
Os seus fósiles foron escavados dende Alasca até México. A análise xenética demostrou que o león americano e o león das cavernas euroasiático do Plistoceno superior (Panthera spelaea) son liñaxes irmás. É arredor dun 25% máis grande ca o león moderno, o que o converte nun dos meirandes felinos.
Armorial de Zúric
O armorial de Zúric (Zürcher Wappenrolle) é un armorial realizado contra 1340 presumibelmente no que hoxe é o leste de Suíza, dentro ou preto do actual cantón de Sankt Gallen. Consérvase no Museo Nacional Suízo de Zúric.
Historia e características
O documento foi propiedade do naturalista e historiador zuriqués Johann Jakob Scheuchzer (1672-1733). A súa historia previa é descoñecida. Foi entregado á biblioteca da cidade de Zúric polo sobriño de Scheuchzer en 1750. En 1860, a Antiquarische Gesellschaft de Zúric e o heraldista Heinrich Runge publicaron unha edición facsimilar.
O armorial de Zúric é unha das coleccións de armas sobreviventes máis antigas e importantes da máis baixa nobreza do Sacro Imperio Romano Xermánico. Céntrase xeograficamente na máis grande Suabia, incluíndo a área do lago Constanza, a Suíza xermanófona, Alsacia e Baden.
Consistía en catro tiras de pergamiño, cada unha dun largo de 12,5 cm e unha lonxitude combinada de catro metros. Unha das catro partes perdeuse; nas tres tiras de pergamiño sobreviventes represéntanse, pintados por ámbalas caras, un total de 450 escudos de armas e 28 bandeiras de bispados e mosteiros alemáns. Cada escudo leva unha cimeira que adoita repetir o motivo do escudo, característica propia da heráldica alemá. Os outros 109 escudos representados na parte perdida sobreviven en copias do orixinal, incluída unha na biblioteca dos condes de Königsegg-Aulendorf en Aulendorf e outra realizada por Hans Conrad Bernhauser (1698-1761) e conservada na Biblioteca Central de Zúric.
Edwin Tobler
Edwin Tobler, nado en Sankt Gallen o 12 de maio de 1922 e finado en Nürensdorf o 14 de marzo de 2020, foi un numismático e coleccionista de moedas suízo.
Primeiros anos e xuventude
Edwin Tobler naceu o 12 de maio de 1922 en Sankt Gallen, fillo de Berta Hässig e de Johann Ulrich Tobler, empregado nun comercio como contable. A súa familia posuía unha pequena chacinaría en Sankt Gallen.
Tobler pasou a súa infancioa en Herisau, onde se formou como panadeiro e pasteleiro. Na súa xuventude marchou a Suecia, onde exerceu a pastelaría, e alí comezou a sentir curiosidade polas moedas. Ao seu regreso a Suíza traballou unha empresa de transportes en Zürich, inicialmente como condutor de tranvía e logo na administración da compañía, encargándose da contabilidade.
Tobler numismático
Malia posuír unha desenvoltura económica media, Tobler comezou a coleccionar moedas na década de 1940 e logrou confeccionar unha considerable colección desde o punto de vista científico. Concentrouse nas moedas pequenas, que ata a época non gozaran da atención doutros coleccionistas e estudosos, e puido adquirir espécimes de gran rareza grazas aos coñecementos que foi adquirindo. Parte da súa colección privada está agora custodiada en varios museos do seu país. Tobler doou o núcleo da súa colección, composto por máis de 4.000 ao Gabinete Numismático de Winterthur, dirixido por Benedikt Zäch.
De formación autodidacta, Edwin Tobler está considerado no ámbito numismático como un dos mellores coñecedores da moeda miúda suíza dos tempos modernos. Foi autor de numerosos ensaios e outras publicacións que pasaron a ser referencias para o estudo das cuñaxes suízas entre os séculos XV e XX.
Peter Mansfield
Peter Mansfield FRS, nado no 9 de outubro de 1933 en Londres e finado o 8 de febreiro de 2017 foi un físico inglés.
Edwin Tobler
Tobler numismático
Desde a década de 1960 publicou numerosos artigos sobre a historia das moedas suízas, que deron lugar a unha publicación en tres volumes sobre a moeda suíza dos séculos XVII a XIX, escrito en colaboración con Jean-Paul Divo.
Peter Mansfield
Traxectoria
Mansfield naceu en Lambeth, Londres. Estudou no Queen Mary College da Universidade de Londres. Graduouse cunha licenciatura (Bachelor of Science) en 1959. Foi profesor na Universidade de Nottingham. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 2003, compartido con Paul Lauterbur. Foi coñecido polas súas descubertas sobre a imaxe por resonancia magnética (MRI). Recibiu o título de Sir. Morreu en Nottingham, Inglaterra o 8 de febreiro de 2017, aos 83 anos.
Edwin Tobler
Tobler numismático
Tobler pertenceu á Sociedade Suíza de Numismática, de cuxa xunta directiva formou parte entre 1973 e 1982.
Vida persoal
Tobler estaba casado e tiña unha filla. Finou en Zürich o 14 de marzo de 2020 aos 97 anos.
Publicacións
Estas son algunhas das publicacións máis salientables da carreira de Edwin Tobler.
Parakou
Parakou é a maior cidade no norte de Benín, cunha poboación de preto de 255.478 persoas (2013), e capital do Departamento Borgou. Encóntrase na principal estrada norte-sur e no final dunha vía ferroviaria a Cotonou. Isto tornouna nunha importante cidade mercado, mentres que as industrias principais inclúen a manufactura de aceite de cacahuete e unha cervexaría.
Demografía
O nome de Parakou proven da palabra dendi que significa "a cidade de todos", debido á diversidade étnica do asentamento. Debido a que e unha cidade comercial que atrae a moita xente, Parakou ten unha grande mestura de etnias africanas, incluíndo os fula, dendi, somba, fon, mina, bariba, djerma, yoruba, hausa, tuareg, entre outros.
En 1979 a cidade contaba cunhas 60.915 persoas e segundo o censo oficial de 1992, Parakou xa contaba con 103.577 habitantes. Nos últimos 15-20 anos a poboación de Parakou duplicouse, pasando de 149.819 persoas en 2002 a 255.478 en 2013, o censo máis recente.
Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2022, tres filmes checos foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e un deles, Kolja de Jan Svěrák, acadou finalmente o premio. Outro filme de Svěrák, Tmavomodrý svět, foi presentado na categoría na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Os outros dous directores checos cuxos filmes foron nomeados son Jan Hřebejk e Ondřej Trojan. Musíme si pomáhat de Hřebejk foi nomeado na 73ª edición dos premios, mais a súa proposta para a 77ª edición, Horem pádem, non o conseguiu. Želary de Trojan foi nomeado na 76ª edición dos Óscar.
Antes de converterse nun estado separado en 1993, a República Checa formaba parte de Checoslovaquia, que presentou vinte e tres filmes para a consideración da Academia entre 1964 e 1991. Tódolos filmes escollidos durante esa época contaban cun significativo número de actores, directores e equipo checos e varios deles acadaron o premio da Academia como Ostře sledované vlaky en 1967 e Obchod na korze, unha produción en lingua eslovaca de 1965.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou a República Checa para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Checoslovaquia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|267x267px|[[Elmar Klos (imaxe) e Ján Kadár, dirixiron o primeiro filme checoslovaco en gañar o premio, Obchod na korze.]] Checoslovaquia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional entre 1964 e 1991, antes de que o país se separase nas repúblicas independentes de Eslovaquia e da República Checa en 1993. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Seis filmes checoslovacos foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, dous dos cales gañaron o Óscar, o filme en lingua eslovaca Obchod na korze e o filme en lingua checa Ostře sledované vlaky, ámbolos dous comedias negras ambientadas durante a segunda guerra mundial. Dous filmes do director Miloš Forman foron propostos en representación de Checoslovaquia na década de 1960, e os dous foron nomeados. Forman acabou gañando o Óscar ó mellor director en dúas ocasións logo de emigrar ós Estados Unidos.
Despois da ruptura de Checoslovaquia, as propostas checas e eslovacas foron presentadas por separado de xeito regular. Dende entón, a República Checa logrou tres nomeamentos máis ós Óscar, incluíndo unha vitoria para Kolja de Jan Svěrák.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Checoslovaquia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Case tódalas propostas foron rodadas en checo, agás as de 1965, 1982 e 1984 que estaban rodadas en eslovaco.
Joaquín Calderón Ozores
Joaquín Calderón Ozores, IV conde de San Juan, nado na Coruña o 19 de novembro de 1866 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1953, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Terceiro fillo de Vicente Calderón Oreiro, conde de San Juan, e de Carmen Ozores Mosquera. Coronel de Artillería. Membro do Partido Conservador. Foi elixido deputado pola Coruña nas eleccións de 1914. Foi elixido senador pola provincia de Ourense nas eleccións de 1918 e 1919. Finou en Madrid o 21 de marzo de 1953.
Vida persoal
Casou en 1899 con Dolores Bárcena de Andrés-García, filla de Manuel Bárcena Franco, conde de Torrecedeira, e foi pai de María del Carmen Calderón Bárcena, que casou con Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas.
27 de febreiro
Nacementos
miniatura|100px|John Steinbeck.
Mortes
miniatura|100px|Ivan Pavlov.
Outros
Os 366 días do ano
Alois Nebel
Alois Nebel é un filme checo-xermano de 2011 dirixido por Tomáš Luňák. Está baseado na banda deseñada de Jaroslav Rudiš e Jaromír 99. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi presentado nos Premios de Cinema Europeo ó mellor filme animado.
Filmes de Chile propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|300x300px|[[Sebastián Lelio foi o primeiro director chileno en gañar o premio co filme Una mujer fantástica.]] Chile presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1990. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Chile presentou vinte e sete filmes ó Óscar ó mellor filme internacional, conseguindo o seu primeiro nomeamento en 2013. Chile gañou o seu primeiro galardón na 90ª edición de 2018, con Una mujer fantástica.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Chile para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Cela, Pezós, Pezós
Situado a 390 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 1 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 3 habitantes.
Cladorhynchus leucocephalus
Cladorhynchus leucocephalus é unha especie de ave da orde das caradriformes, familia dos recurvirróstridos o único representante do xénero Cladorhynchus,
É un endemismo de Australia.
Descrición
A especie foi descrita en 1816 polo ornitólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot, clasificándoa no xénero Recurvirostra e dándolle o nome Recurvirostra leucocephala. Vieillot só incicou que a especie se atopaba en terras austrais, cuxo significado non está claro. O ornitólogo afeccionado Gregory Mathews interpretou isto como Victoria, mentres que Erwin Stresemann concluíu que se trataba da illa Rottnest en Australia Occidental.
Etimoloxías
O nome do xénero, Cladorhynchus, está formado pola un ión das palabras do grego antigo κλάδος kládos, "rama de árbore" e ῥύγχος rhýnchos, "pico de ave".
O epíteto específico, leucocephalus, deriva das palabras do grego antigo λευκός leukós "branco" e κεφαή kephalē "cabeza".
Xénero
O xénero coñeceuse tamén polo sinónimos:
Especie
En canto á especie, coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
miniatura|270px|Levantando o voo Cladorhynchus leucocephalus é unha ave que mide de 45 a 53 cm de longo, e ten unha masa corporal de 220 a 260 g. A súa envergadura alar vai dos 55 aos 68 cm. Os adultos en plumaxe nupcial son predominantemente brancos con ás negras, e cunha ancha banda parda en forma de "U" ben delimitada no peito, (de aí vén seu nome inglés, Banded stilt = pernalonga bandeada). O peteiro, delgado, é negro, relativamente recto, e dúas veces máis longo que a cabeza. Os iris son de cor parda escura, e as patas son dunha cor vermella arrosada escura. As ás son longas e delgadas. A plumaxe fóra da época da reprodución é similar, pero a banda do peito é menos aparente e, moitas veces, dilúese nun marrón cincento ou está moteado de branco, e as patas son dun rosa máis pálido ou alaranxado. Non hai diferenza na plumaxe entre os sexos, nin se rexistrou ningunha variación xeográfica.
Os xuvenís parécense aos adultos, pero teñen a fronte agrisada, as ás dun negro máis apagado, as patas son grises e, o máis distitivo, carecen da característica banda pectoral. A plumaxe deadulto alcánzase no segundo ano de vida.
Distribución e hábitat
Cladorhynchus leucocephalus atópase xeralmente no sur de Australia. En Australia Occidental, encótrase predominantemente na esquina suroeste, aínda que pode estar bastane máis ao norte. Rexistrouse tamén no sueste de Australia Meridional, en Victoria, e en Nova Gales do Sur. Menos frecuente, tamén se atopa no sur de Queensland e no Territorio do Norte. En 1981 rexistrouse como vagamundo en Tasmania.
Comportamento
Cladorhynchus leucocephalus é unha especie gregaria. As aves encóntranse case sempre en grupos, desde poucos individuos até enormes bandadas de decenas de miles.
Alimentación
Os espécimes de Cladorhynchus leucocephalus aliméntans camiñando ou nadando en augas pouco profundas, picoteando, sondeando e buscando na auga ou na lama. A maior parte da súa dieta está formada por pequenos crustáceos, incluíndo branquiópodos, ostrácodos, notostráceos como Artemia salina e especies do xénero Parartemia, e isópodos. Tamén comen moluscos, incluíndo tanto gasterópodos como o caracol terrestre Salinator fragilis e especies do xénero Coxiella, asó como bivalvos do xénero Sphaericum, insectos, moscas e formigas voadoras, que recollen da superficie da auga, e plantas como Ruppia sp. Tamén se informou de que comen peixes pequenos como Craterocephalus sp.).
Reprodución
Os hábitos de reprodución desta especie foron descoñecidos até 1930, cando se descubriu unha colonia preto de Lake Grace. Aínda así seguiron sendo pouco coñecidos até 2012, cando a investigadora Reece Pedler e os seus colegas conectaron dispositivos de seguimento a 21 aves para coñecer os movementos da especie. Descubriron que as aves percorren grandes distancias cara ao interior e reúnense nas masas de auga que se encheron recentemente.
A maioría dos eventos de reprodución observados ocorreron en lagos salgados interiores de Australia Meridional e Australia Occidental, inmediatamente despois da entrada de auga doce. Estes eventos inícianse co recheo de lagos interiores pouco profundos despois das chuvias e a resultante explosión dun número de animais dos que se alimentan, como os camaróns do xénero Parartemia. Isto pode ocorrer en calquera época do ano.[34] Os lugares de cría atópanse xeralmente en illas baixas, de 1 a 1,5 m de altitude, ou xunto a grandes lagos,[24] sobre arxila ou grava e xeralmente con vexetación escasa ou nula.[25] Os propios niños son escavacóns no chan, de até 15 cm de ancho e 3 cm de profundidade, con ou sen algunha vexetación morta como revestimento. As aves dos chans pedregosos xeralmente recollen vexetación en lugar de escavar.[25]
As postas de ovos son de tres a catro (raramente cinco); os ovos son ovais, de cor que varía de leonada a branca marcado con manchas marróns ou negras. Poden ter 49–58 mm de longo e 35–48 mm de ancho.[25] A incubación leva de 19 a 21 días,[20] con ambos sexos compartindo tarefas. Os paxaros nais incuban durante un a seis días antes de intercambiar co outro proxenitor. Os pais case sempre cambian de incubación pola noite, xeralmente a dúas horas despois do anoitecer, presumibelmente para evitar os depredadores.[34] Nos días de calor con temperaturas superiores a 40 °C, as aves en incubación poden saír brevemente para mollar as súas postas ou ás crías para, presumiblemente, arrefriar os ovos ou as crías.[35]
As crías nacen cubertas de penuxe branco —a diferenza de calquera outra limícola— e abandonan o niño pouco despois da eclosión (nidífugos).[20] Os adultos levan aos paxaros novos á auga cando teñen dous días de idade. Unha vez na auga, comezan a alimentarse de pequenos crustáceos
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e que, polo tanto, no se acerca ao limiar de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da área de distribución, que a tendencia da poboación parece ser flutuante e, polo tanto, non se aproxima ao limiar de vulnerábel baixo o criterio de tendencia poboacional, e que o tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima ao limiar de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación, o status da especie é avaliado como LC (pouco preocupante).
Senhal
Palabra occitana que designa o nome ficticio que os trobadores provenzais utilizaban para falar da amada evitando así dar o real (ao tratarse case sempre de amores adúlteros).
LU-664
A LU-664, tamén coñecida como Circunvalación oeste de Monforte ou Rolda urbana, é unha estrada da rede primaria complementaria galega que une as estradas LU-546 e N-120a servindo de circunvalación da vila de Monforte de Lemos, na provincia de Lugo. Ten unha lonxitude de 2,7 km.
Historia
En 2006 inaugurouse o segundo tramo da estrada, dende a rúa Chantada á rúa Ourense, tras un investimento de 1,1 millóns de euros por parte da Xunta de Galicia.
Nos cruzamentos coas rúas Corredoira e Abeledos construíronse dúas glorietas en 2018.
Juan Mayorga
Juan Antonio Mayorga Ruano, nado en Madrid o 6 de abril de 1965, é un dramaturgo español.
A súa dramaturxia, profunda, comprometida e metódica, traspasou as barreiras nacionais para ser traducida e representada nos principais teatros europeos. Colaborador asiduo de compañías como Animalario, traballou como adaptador e dramaturxista para o Centro Dramático Nacional e a Compañía Nacional de Teatro Clásico. Foi membro fundador da Academia das Artes Escénicas de España e dirixe o Teatro da Abadía e o Corral de Comedias de Alcalá de Henares, así como a Cátedra de Artes Escénicas da Universidade Carlos III de Madrid. Premio Nacional de Teatro en 2007 e Premio Nacional de Literatura Dramática en 2013, o 12 de abril de 2018 foi elixido membro da Real Academia Española para a cadeira "M". O 1 de xuño de 2022 foi galardoado co Premio Princesa de Asturias das Letras de 2022.
Biografía
Naceu en 1965, criouse no barrio madrileño de Chamberí. En 1988 licenciouse en Filosofía e en Matemáticas. Bolseiro de investigación no Instituto de Filosofía do CSIC, baixo a dirección do filósofo Reyes Mate, ampliou estudos en Münster, Berlín e París. Doutorouse en Filosofía en 1997 pola UNED cunha tese titulada: A filosofía da historia de Walter Benjamin.
Profesor de Matemáticas a partir de 1994, ensinou en institutos de Madrid e Alcalá de Henares durante cinco anos. É tamén profesor de Dramaturxia e de Filosofía na Escola Superior de Arte Dramática de Madrid. Dirixiu o seminario Memoria e pensamento no teatro contemporáneo no Instituto de Filosofía do CSIC e é director da Cátedra de Artes Escénicas da Universidade Carlos III de Madrid. En febreiro de 2022 foi nomeado director artístico do Teatro da Abadía e o Corral de Comedias de Alcalá. Os seus traballos filosóficos máis importantes son ''Revolución conservadora y conservación revolucionaria. Política y memoria en Walter Benjamin e Elipses''.
El astillero
En 1993, xunto aos dramaturgos José Ramón Fernández, Luís Miguel González Cruz e Raúl Hernández Garrido, fundou o Teatro del astillero. Previamente, con estes autores dramáticos, coincidiu no obradoiro de Marco Antonio da Parra, no que tamén participaron Angélica Liddell e Pedro Víllora. Máis tarde, uniuse a El Astillero Guillermo Heras, que deu ao grupo dimensión de produtora teatral, dentro da cal montou algunha das obras de Mayorga.
En 2011 fundou a compañía La Loca de la Casa, coa que en 2012 puxo en escena a súa obra La lengua en pedazos e en 2015 Reikiavik.
Influencias
miniatura|Mayorga no [[Instituto Cervantes de Tokio, 2019]] O crítico Marcos Ordóñez fala de certas referencias na obra de Mayorga co teatro inglés: Tom Stoppard, David Hare ou Harold Pinter. Ademais, Ordóñez enlaza o teatro de Mayorga con autores vangardistas europeos como Ionesco, Pirandello ou De Filippo.
Grupo xeracional
Illado no panorama teatral español, ás veces uniu a súa obra á da catalá Angélica Liddell, presente nos escenarios españois desde a década de 1990 e que en 2020 publicou Guerra interior.
Obras teatrais
É o autor de numerosas obras teatrais. Distínguese entre o seu teatro de tese, as súas comedias, as súas obras poéticas e as súas pezas breves. A súa primeira obra, Siete hombres buenos, accésit do premio Marqués de Bradomín, publicada no volume Marqués de Bradomín 1989 (1990), escribiuna con vinte e catro anos e non foi estreada até 2020. Desde entón, a súa dedicación ao teatro foi crecente e as súas obras cóntanse cunha ou dúas por ano.
Pezas breves
Co título de Teatro para minutos, reuniu as súas pezas breves: El hombre de oro, La mala imagen, Legión, El guardián, La piel, Amarillo, El Crack, La mujer de mi vida, BRGS, La mano izquierda, Una carta de Sarajevo, Encuentro en Salamanca, El buen vecino, Candidatos, Inocencia, Justicia, Manifiesto Comunista, Sentido de calle, El espíritu de Cernuda, La biblioteca del diablo, Tres anillos, Mujeres en la cornisa, Método Le Brun para la felicidad, Departamento de Justicia, JK, La mujer de los ojos tristes, Las películas del invierno e 581 mapas.
Versións
Tamén realizou versións de Hécuba (Eurípides), La dama boba (Lope de Vega), Fuenteovejuna, El monstruo ds los jardines (Calderón de la Barca), La vida es sueño (Calderón de la Barca), Rei Lear (William Shakespeare), Natán o sabio (Gotthold Ephraim Lessing), Don Juan Tenorio (José Zorrilla), Woyzeck (Georg Büchner), O Gran Inquisidor (Dostoievski), Un inimigo do pobo (Henrik Ibsen), Platónov (Antón Chéjov), Ante a Lei (Franz Kafka), Divinas palabras (Ramón María do Val-Inclán) e A visita da vella dama (Friedrich Dürrenmatt) e Sonámbulo (Sobre los ángeles de Rafael Alberti).
Real Academia Española
O 12 de abril de 2018 foi elixido académico da RAE para ocupar a cadeira "M", vacante desde o falecemento do poeta e lingüista Carlos Bousoño, falecido o 24 de outubro de 2015.Á devandita cadeira tamén optaba as filóloga Dolores Corbella. A candidatura de Mayorga foi avalada polos académicos Luís María Ansón, Luís Mateo Díez e José Manuel Sánchez Ron.
Premios e representacións
Entre outros obtivo os seguintes premios: Premio Europa Novas Realidades Teatrais (2016), Nacional de Teatro (2007), Valle-Inclán (2009), Ceres (2013), La Barraca (2013), Nacional de Literatura Dramática (2013), Premio Nacional das Letras "Teresa de Ávila" (2016) e Max ao mellor autor (2006, 2008 e 2009) e á mellor adaptación (2008 e 2013).
O 1 de xuño de 2022 foi anunciado que obtivo o Premio Princesa de Asturias das Letras 2022 por «a enorme calidade, fondura crítica e compromiso intelectual da súa obra.»
O seu teatro foi posto en escena en Alemaña, Arxentina, Australia, Bélxica, Brasil, Bulgaria, Canadá, Chile, Colombia, Corea, Costa Rica, Croacia, Cuba, Dinamarca, Ecuador, España, Estados Unidos, Francia, Grecia, Holanda, Hungría, Irlanda, Israel, Italia, México, Noruega, Paraguai, Perú, Polonia, Portugal, Reino Unido, Romanía, Serbia, Suíza, Turquía, Ucraína, Uruguai e Venezuela, e traducido aos idiomas alemán, árabe, búlgaro, catalán, coreano, croata, checo, chinés, danés, esloveno, esperanto, estoniano, éuscaro, finlandés, francés, galego, grego, hebreo, holandés, húngaro, inglés, italiano, xaponés, letón, noruegués, polaco, portugués, romanés, ruso, serbio, turco e ucraíno.
A súa obra El chico de la última fila foi adaptada ao cine por François Ozon na película Dans a maison que recibiu a Cuncha de Ouro á mellor película e Premio do Xurado ao mellor guión no Festival de San Sebastián 2012.
Kawasakiho růže
Kawasakiho růže é un filme checo de 2009 dirixido por Jan Hřebejk. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Classic Horror Story
A Classic Horror Story é un filme de terror italiano de 2021 escrito por Roberto De Feo, Paolo Strippoli, Lucio Besana, David Bellini e Milo Tissone, e dirixido por Roberto De Feo e Paolo Strippoli. Está protagonizado por Matilda Lutz, Will Merrick, Yuliia Sobol, Justin Korovkin, Peppino Mazzotta, Cristina Donadio, Francesco Russo e Alida Baldari Calabria. Estreouse internacionalmente a través de Netflix o 14 de xullo de 2021.
Moscova
Moscova (en Москва) é a capital de Rusia e o principal centro político, económico, financeiro, educativo e de transporte, situado no río Moscova no Distrito Central Federal, na parte europea de Rusia. A poboación da cidade é de 12,5 millóns de habitantes xunto cos arrabaldes. Constitúe por si mesma o 7% da poboación de toda Rusia. Tamén é considerada a cidade máis populosa de Europa. Foi a capital da antiga Unión Soviética e da Rusia preimperial. En Moscova atópase o famoso Kremlin que actualmente serve como sede do poder político. O xentilicio é moscovita.
A arquitectura e cultura de Moscova teñen sona mundial. A cidade é coñecida pola famosa catedral de San Basilio, coas súas elegantes cúpulas coradas, así como pola catedral de Cristo Salvador. O Patriarcado de Moscova, cuxa residencia é o Mosteiro de Danílov, serve como cabeceira da igrexa ortodoxa rusa. Moscova segue a ser o centro económico de Rusia e o fogar dunha longa lista de multimillonarios; así mesmo é considerada unha das cidades máis caras de todo o mundo, e é o fogar de multitude de institucións culturais e científicas, xunto con importantes instalacións deportivas. A cidade posúe un complexo sistema de transporte e un dos metros máis utilizados, famoso pola súa arquitectura. Moscova tamén acolleu os Xogos Olímpicos de verán de 1980.
Orixe etimolóxica do nome
A orixe do nome é descoñecida, aínda que existen varias teorías. Unha teoría suxire que a orixe do nome procede dunha antiga lingua finesa, na que significa "escuro" e "turbio". A primeira referencia rusa de Moscova data de 1147 cando Yuri Dolgoruki pedía ao príncipe da República de Novgorod que o visitase nesta cidade.
Prehistoria
As escavacións arqueolóxicas mostran que o lugar da actual Moscova e os seus arredores están habitados desde tempos inmemoriais. Entre os achados máis antigos atópanse reliquias da cultura Lyalovo, que os expertos asignan ao período Neolítico, última fase da Idade de Pedra.
Confirman que os primeiros habitantes da zona foron cazadores e recolectores. Ao redor do 950 d. C., dúas tribos eslavas, Vyatichi e Krivichi, establecéronse aquí. Posiblemente os Viatichi formaron o núcleo da poboación indíxena de Moscova.
Historia antiga (1147–1284)
miniatura|uprigh|O [[principado de Vladímir-Súzdal na periferia nordeste da federación Rus de Kíiv, converteuse no Gran Ducado de Moscova.]]
A primeira referencia coñecida a Moscova data de 1147 como o lugar de encontro do príncipe ruríkida Yuri Dolgoruky (en ruso Юрий Долгорукий) e do príncipe novgorodo Sviatoslav Olgovich (en ruso Святослав Ольгович). Nese momento era unha cidade menor na fronteira occidental do Principado de Vladimir-Suzdal. A crónica deste encontro di: "Ven, meu irmán, a Moscova" (do ruso Приди ко мне, брате, в Москов).
En 1156, o príncipe Yuri Dolgorukiy ordenou a fortificación da cidade cunha cerca de madeira e un foxo. No transcurso da invasión mongol da Rus de Kíiv (1237-1238), os mongois baixo o mando de Batu Khan queimaron a cidade ata o chan e mataron aos seus habitantes.
O forte de madeira na Moskvě "no río Moscova" foi herdado por Daniel, o fillo máis novo de Alexandre Nevski, na década de 1260, naquel momento considerado o menos valioso. das posesións do seu pai. Daniel aínda era un neno nese momento, e o gran forte estaba gobernado por tiuns (deputados), nomeados polo tío paterno de Daniel, Yaroslav de Tver.
Daniel chegou á maioría de idade na década de 1270 e involucrouse nas loitas de poder do principado cun éxito duradeiro, poñendose do lado do seu irmán Dmitry no seu intento polo goberno de Novgorod. Desde 1283 actuou como gobernante dun principado independente xunto a Dmitry, quen se converteu en Gran Duque de Vladimir. A Daniel foille atribuída a fundación dos primeiros mosteiros de Moscova, dedicados á Epifanía do Señor e a San Daniel.
Gran Ducado (1283–1547)
Daniel gobernou Moscova como Gran Duque ata 1303 e estableceuna como unha cidade próspera que eclipsaría o seu principado matriz de Vladimir na década de 1320.
Na marxe dereita do río Moscova, a unha distancia de 8 quilómetros do Kremlin, non máis tarde de 1282, Daniel fundou o primeiro mosteiro cunha igrexa de madeira dedicada o asceta San Daniel, que hoxe é o Mosteiro de Danilov. Daniel morreu en 1303, aos 42 anos. Antes da súa morte fíxose monxe e, segundo o seu testamento, foi enterrado no cemiterio do Mosteiro de San Daniel.