cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lev Trotski
O mozo revolucionario
Durante as guerras balcánicas de 1912-1913, Trotski, esgotado polas loitas partidistas da emigración rusa, trasládase para a Serbia, Bulgaria e Romanía como correspondente do xornal liberal ucraíno Pensamento de Kiev. Alí denuncia atrocidades de guerra cometidas polas forzas serbias e búlgaras contra as poboacións turca e albanesa, e participa nas actividades políticas da socialdemocracia romanesa. Máis tarde, en 1914, perante a ameaza de ser internado como cidadán dun país inimigo durante a eclosión da primeira guerra mundial, Trotski múdase de Austria para Suíza e posteriormente para Francia, onde editará a publicación Nashe Slovo (A Nosa Palabra), cuxo apoio á liña antimilitarista adoptada por parte do movemento socialista na conferencia de Zimmervald acabará por indispoñelo co goberno francés, que, por instigación do embaixador ruso en París, remata por deportar a Trotski en setembro de 1916 para Irún, en Euskadi, onde é novamente detido pola policía e forzado a embarcar para os EUA. Estabelécese en Nova York, onde colabora no xornal Novy Mir. Alí atópase cando, de súpeto, co derrube do tsar Nicolao II, estoura a Revolución Rusa de 1917, levándoo a regresar ó seu país en maio.
Os días da revolución
miniatura|Saudando na rúa, en outubro de [[1917]] No decorrer da revolución, Trotski deixa de crer na unificación de tódalas faccións socialdemócratas, abandona a súa traxectoria anterior de socialista independente e xúntase ó partido bolxevique de Lenin. Destacando polo seu talento como organizador e axitador, é elixido presidente do soviet de Petrogrado, participa activamente na loita para derrubar o Goberno Provisorio de Aleksandr Kerenskii, e lidera o Comité Militar Revolucionario que planea e concretiza o asalto ó Palacio de Inverno, consumando a Revolución de Outubro.
esquerda|200px|miniatura|Cartel do [[Exército Branco presentando a Trotski coma o diaño|alt=]] Trotski abandona o cargo, mais no mesmo mes é nomeado Comisario do Pobo para os Asuntos Militares (até 1925) e, en setembro, líder do Comité Militar Revolucionario do réxime soviético. É neste contexto cando lidera de forma decisiva a creación e organización do Exército Vermello, que acaba por vencer a longa e violenta guerra civil (1918-1920) contra o Exército Branco (contrarrevolucionarios) e os seus aliados estranxeiros, garantindo a supervivencia do réxime soviético. O seu prestixio público sofre, mentres, abalos importantes: cando se produce a represión da revolta de Kronstadt, na que tivo un papel importante, e cando propón abertamente o combate ó desemprego decorrente da desmobilización e a rápida recuperación económica da Rusia Soviética pola abolición da independencia, mesmo nominal, dos sindicatos e pola xeneralización do traballo coercitivo a través da formación de "exércitos do traballo" que mobilizarán forzosamente os traballadores ociosos. Sumándose á desconfianza dos veteranos bolxeviques pola súa adhesión tardía ó Partido, estas posicións daranlle unha fama de bonapartista e ditador militar en potencia, o que o debilitará diante de Stalin; Lenin, no seu testamento político, falará de Trotski coma "o home máis capaz do presente Comité Central", mais deplorará as súas tendencias autoritarias (nas palabras de Lenin, "a súa tendencia a abordar as cuestións apenas polo lado administrativo"), o que o mesmo Lenin xa comentara acedamente nun encontro dos seus partidarios no ano 1920: "Trotski é un home temperamental con experiencia militar. Apaixonouse polo aparello (burocrático) pero de política non entende nada".
Derrota diante de Stalin
Había, porén, unha asimetría fundamental nesta loita entre faccións: a Oposición de Esquerda, por máis implantada que estivese no interior da militancia común do Partido, non tiña poder no interior das instancias decisorias do Partido Bolxevique xa totalmente burocratizado. Trotski, pola súa entrada tardía no Partido e por non ter asumido responsabilidade nos nomeamentos burocráticos como Stalin, non posuía a capacidade de influenciar coas súas posicións polo exercicio do clientelismo. Aínda máis, dende o seu décimo congreso, no ano 1920, o Partido Bolxevique adoptou —co apoio de Trotski— un novo rexemento administrativo que prohibía a existencia de faccións permanentemente organizadas no partido, o que facía posíbel que calquera contestación ós líderes do Partido puidera ser caracterizada como "faccionaria".
Durante a preparación polo Comintern dun levantamento revolucionario en Alemaña a finais de 1923 (con Lenin aínda vivo, pero incapacitado), Trotski solicita ó Partido permiso para atender un convite feito polo líder comunista alemán Heinrich Brandler e dirixir o levantamento proxectado in situ como combatente revolucionario internacional (un proxecto que de certa forma anticipaba a aventura boliviana do Che Guevara). O permiso foi negado, pois Stalin temía que Trotski caese prisioneiro ou morto, pola situación embarazosa que iso provocaría ó goberno soviético, e temía máis aínda a posibilidade de que regresase de Alemaña vitorioso, o que faría aumentar o seu poder e influencia. O levantamento alemán, mal preparado e executado, foi un fracaso e fortaleceu a tendencia stalinista de abandonar a revolución socialista internacional polo "socialismo nun só país".
A disidencia no interior do Partido chegou á poboación cando Trotski publica, en 1924, un prefacio á edición dos seus escritos de 1917, As Leccións de Outubro, criticando a falta de estratexia revolucionaria de Stalin e da dirección do Comintern na dirección do levantamento alemán de 1923, e compara as súas actitudes coa indecisión demostrada por Kamenev e Zinoviev nas vésperas da Revolución de Outubro. Estas abertas discordancias afastan politicamente a Trotski de Stalin, culminando na súa expulsión do partido o 12 de novembro de 1927, e no exilio en Alma Ata (hoxe Almaty), na entón República Socialista Soviética de Casaquistán, o 31 de xaneiro de 1928, e finalmente a expulsión da Unión Soviética no ano 1929. En xullo dese ano comeza a publicar un boletín mensual da oposición, que continuará a ser publicado e contrabandeado para o territorio soviético durante todo o seu exilio.
Ironicamente, afastado Trotski, Stalin vírase contra Bukharin e acaba por apropiarse de moita da política económica de Trotski, levándoa á práctica e sendo criticada por tódalas partes como esaxeradamente violenta e autoritaria. Tal "viraxe á esquerda" de Stalin foi moito por privar á Oposición de Esquerda de gran parte dos seus partidarios na URSS, que acabarán por se adherir a Stalin. A inmensa maioría dos antigos trotskistas haberían de perecer nas grandes purgas dos anos 30.
Exilio e morte
miniatura|Lev Trotski con Harry De Boer e James H. Bartlett e as súas esposas en [[México no ano 1940.|alt=]] Despois da deportación, Trotski pasou por Turquía, Francia (xullo de 1933 a xuño de 1935) e Noruega (xuño de 1935 a setembro de 1936), fixándose finalmente en México, a convite do pintor Diego Rivera, vivindo temporalmente en casa deste e máis tarde en casa da esposa de Rivera, a pintora Frida Kahlo. A partir deste momento aumenta considerabelmente a súa produción escrita, escribindo importantes obras como a súa autobiografía, Moia zhizn (en galego A Miña Vida, 1930), a Istoria ruscor revoliutsii (en galego Historia da Revolución Rusa) en 2 volumes publicados en 1930 e 1932:  A Revolución Permanente (1930) e A Revolución Traizoada (1936), unha crítica violenta ó stalinismo. Apoiándose sobre un panfleto de Rakovski, Os Perigos profesionais do poder, Trotski consideraba n’A Revolución Traizoada que a Unión Soviética se tornara nun Estado de traballadores deformado, controlado por unha burocracia antidemocrática (derivada da propia clase obreira) que tería eventualmente que ser derrubada por unha segunda revolución política que restaurase o carácter democrático da revolución socialista ou, entón, dexenerar até o punto de regresar ó capitalismo. Considerando a URSS stalinista como un estado de transición entre o capitalismo e o socialismo, e non considerando que se tivese convertido nun capitalismo de Estado, Trotski oponse no inicio da segunda guerra mundial a aqueles seguidores que propuñan retirarlle o apoio á URSS en caso de ataque externo, lanzando a consigna de "defensa incondicional da Unión Soviética".
miniatura|150px|Epitafio de Trotski, en [[México.]] A casa de Trotski en Coyoacán, preservada no mesmo estado en que se encontraba naquel día, é hoxe un museo. Nos terreos exteriores encóntrase o epitafio de Trotski, coa fouce e martelo tallados sobre o seu nome.
Segunda división española 1970/71
A tempada 1970–71 da Segunda División de España foi a 39ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipo. Betis, Burgos, Deportivo da Coruña e Córdoba ascenderon a Primeira División. Ontiniente, Calvo Sotelo e Colonia Moscardó descenderon a Terceira División.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Agrós, Valdoviño, Valdoviño
Agrós é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Non ten censados habitantes desde o ano 2000 cando tiña 1 habitante segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Jonathan de Amo
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do UE Cornellà comezou a xogar profesionalmente no UE Sant Andreu, de onde pasou ao Racing de Santander B no ano 2010, porén no 2011 foi cedido ao Ontinyent CF e finalmente traspasado ao RCD Espanyol B ao ano seguinte. En Barcelona xogou un ano, fichando despois polo Widzew Łódź‎ da primeira división de Polonia.
No ano 2014 fichou polo Celta de Vigo para xogar no filial durante dúas tempadas e outras tres opcionais no primeiro equipo.
Cynthia McKinney
Cynthia Ann McKinney, nada en Atlanta (Xeorxia) o 17 de marzo de 1955, é unha política estadounidense.
Traxectoria
McKinney foi membro polo Partido Demócrata da Cámara de Representantes dende o 1993 até o 2003 e de 2005 a 2007, representando ao cuarto distrito congresional de Xeorxia.
Abandonou o Partido Demócrata en setembro de 2007, e o 22 de outubro de 2007 fixo unha documentación na FEC para crear un comité exploratorio para a campaña presidencial do Partido Verde dos Estados Unidos.
No 2008 converteuse na candidata á Presidencia dos Estados Unidos polo Partido Verde.
Unidades periféricas de Grecia
300px|thumb | División administrativa de Grecia logo da reforma "Kallikratis": cada cor indica unha rexión, as unidades rexionais divídense en negro, e os municipios en branco.
Breda Ba.65
O Breda Ba.65 foi un avión italiano de ataque ao chan usado pola Aviazione Legionaria na guerra civil española e pola Regia Aeronautica na segunda guerra mundial. Desenvolveuse a partir do Ba.64 e voou por primeira vez en setembro de 1935. Foi o único avión italiano de ataque ao chan que operou con este rol. Combateu case exclusivamente nos teatros do Norte de África e Oriente Medio. Construíronse 218 exemplares e foi un auténtico fracaso, aínda que os italianos agardaban moito del. Exportáronse 55 exemplares a Chile, Iraq e Portugal.
Deseño
O Ba.65 foi deseñado por Antonio Parano e Giuseppe Panzeri como unha evolución do Ba.64. O Ba.65 era un avión monoplano de á baixa, monopraza, de construción totalmente metálica, co tren de aterraxe de popa retractil. Ao igual que o seu predecesor, pretendeuse deseñar un avión con múltiples roles, como caza, ataque e recoñecemento. O Ba.65 estaba equipado con armamento montado nas ás, formado por dúas metralladoras de 12,7 mm e dúas de 7.7 mm Breda-SAFAT, cunha capacidade interna para 200 200 kg de bombas ademais de puntos de ancoraxe externos con capacidade para 1.000 kg. O prototipo, que voou por vez primeira en setembro de 1935, ao igual que o avión de produción, usou o motor radial Gnôme-Rhône K-14 de 700 cabalos producido baixo licenza por Isotta-Fraschini. A partir do exemplar número 82 equipouse co máis potente Fiat A.80 RC.41 de 1.000 cabalos. A fabricación rematou en xullo de 1939 despois de que Breda e Caproni construísen 218 aparellos.
Larváceos
Os larváceos (Larvacea), tamén chamados apendicularias (Appendicularia) son un grupo con categoría de clase de tunicados solitarios que nadan libremente, que se encontran en todos os océanos do mundo. Como a maioría dos tunicados, os larváceos ou apendicularias son animais filtradores. A diferenza da maioría dos outros tunicados, viven na zona peláxica dos mares, principalmente na zona superficial iluminada ou zona fótica e máis raramente a maior profundidade. Son animais planctónicos de corpo transparente (con algúns órganos internos pigmentados), xeralmente de menos de 1 cm de lonxitude se excluímos a súa cola. O corpo é asimétrico, ten forma de U, coa cola en posición ventral xirada uns 90º.
Bioloxía
A forma do corpo dos larváceos lembra ao das larvas con aspecto de cágado de ra da maioría dos tunicados. Igual que a larva común dos tunicados, a forma dos larváceos adultos ten un tronco pequeno e unha cola. Os larváceos experimentaron unha evolución na que retiveron as características larvarias nos adultos, fenómeno chamado neotenia.
Como a maioría dos tunicados, os larváceos aliméntanse por filtración dirixindo auga con partículas de materia alimenticia á súa rexión faringobranquial, onde as partículas de alimento quedan atrapadas no mucus producido pola farinxe e despois son enviadas ao tracto dixestivo, formado por un esófago, un estómago con forma de saco e un intestino curvado, que se abre no ano. O mucus sitúase sobre dúas fendas da farinxe, unha a cada lado, xa que carecen dun número maior de fendas como as que teñen outros tunicados. Ademais, estas fendas e o ano ábrense directamente ao exterior, polo que o animal carece do atrio (atrium) e do sifón atrial presentes noutras clases de tunicados.
Os larváceos melloraron a eficacia da captura de alimento ao produciren unha testa (unha cuberta ou cápsula coñecida como "casa" feita de proteínas e celulosa) transparente que, en moitos casos, rodea ao animal como unha burbulla, e que contén un complicado sistema de filtros que permite que o alimento que se encontra na auga circundante sexa captado e concentrado antes de comelo. Esta cápsula é segregada moi rapidamente polas células glandulares do epitelio corporal. A testa sempre está presente e adherida a polo menos unha das superficie, mesmo nas especies que teñen unha "casa" que non rodea completamente o corpo, como ocorre nas Fritillaria. A gran eficiencia deste método permite que os larváceos se alimenten do nanoplancto, moito máis pequeno que o que consomen outros animais filtradores. En Oikopleura a cápsuila é grande, e o animal, dentro, move a cola creando correntes de auga, que penetra por un poro inhalante con filtros para partículas grosas, pasa por uns canais e despois por outros filtros internos máis finos, onde se acumula a comida que pasará á farinxe para ser inxerida. Oikopleura ten tamén un poro exhalante cunha porta que se abre de repente expulsando auga a presión (o que propulsa ao animal) e unha porta adicional para que o animal saia da cápsula se for necesario.
Regularmente, o animal despréndese das súas cápsulas, e substitúeas por outras a medida que o animal medra en tamaño e os filtros van quedando entupidos. En Oikopleura, a cápsula non se conserva durante máis de catro horas. Ningún outro tunicado pode abandonar a súa testa deste modo. As cápsulas desbotadas polos larváceos supoñen unha fracción importante da chamada neve mariña (materia orgánica) que cae ata as profundidades dos océanos.
A cola dos larváceos presenta unha notocorda central, dun ganglio nervioso (cerebral) groso nace un cordón nervioso dorsal cuns avultamentos en cada rexión muscular e cun ganglio groso ao final da cola, e unha serie de bandas de músculo estriado, que poden estar envoltas por tecido epitelial (en oikopléuridos) ou por unha membrana basal aceular (nos fritiláridos). Presentan un estatocisto preto do ganglio cerebral. Ao bateren continuamente a cola, os larváceos poden xerar correntes de auga dentro da súa cápsula, que lles permiten concentrar a comida. Teñen case sempre un corazón preto do estómago, pero non vasos sanguíneos, xa que o sangue circula no hemocele.
Os larváceos reprodúcense sexualmente. Xeralmente son hermafroditas protándricos con gónadas pares ou impares na parte posterior do corpo. Os animais inmaturos lembran ás larvas tipo cágado dos ascidiáceos, pero coa adición de máis vísceras en desenvolvemento. Unha vez que se desenvolve completamente o tronco, a larva sofre un "corremento da cola", no cal a cola vaise desprazando desde a súa posición posterior ata adoptar unha orientación ventral e xirada 90° en relación ao tronco. A medida que se produce este corremento da cola, o animal empeza a segregar a súa primeira cápsula.
Erecteion
O Erecteion substituíu ao templo arcaico de Atenea Poliás que se atopaba entre o Partenón e o lugar actual, que fora destruído polos persas no -480 no tempo das guerras médicas.
De planta irregular, polo declive do terreo, consta de tres pórticos. Un deles, a cara sur, é a famosa tribuna das Cariátides, que indicaba a tumba do mítico rei Cécrope. Consta de seis columnas con figura de muller de 2,3 metros de altura, que sosteñen o entaboamento. As que se atopan in situ son copias exactas das orixinais, das que 5 se atopan no Museo da Acrópole, e a sexta no Museo Británico de Londres. A tribuna contaba con decoración policromada.
O templo atópase na localización da Acrópole primitiva e agrupaba algunhas das reliquias máis antigas e máis sacras dos atenienses; é neste lugar onde tivo lugar a disputa entre Atenea e Poseidón, podéndose ver a marca do seu tridente sobre unha rocha. Áchase alí tamén o Paladio, unha estatua de Atenea, consagrada por Cécrope, o rei mítico do Ática, e onde se cre que ela caera do ceo; as tumbas de Cécrope e de Erecteo; no sur, unha capela dedicada a Pándroso, a filla de Cécrope; un pozo de auga salgada e a oliveira sacra, que Atenea deu á poboación trala súa disputa con Poseidón.
Historia
miniatura|esquerda|220px|Erecteion, pórtico norte A construción do templo, tal e como é visible hoxe, foi comezada durante a guerra do Peloponeso. Comezou cando a tregua da Paz de Nicias no -421 e foi rematado entre o -409 e o -405, probablemente no -406. Pouco tempo despois, no ano -403, Atenas tivo que capitular fronte a Esparta, entrou na liga do Peloponeso e viu a súa democracia substituída pola tiranía dos Trinta.
O templo foi modificado e danado en varias ocasións, de xeito que o seu acondicionamento interior orixinal está suxeito a controversia. Foi primeiro danado por un incendio durante o período clásico, se cadra ata antes de ser rematado, e foi restaurado. A cella oeste foi modificada no -377 e no -27.
No século VII, o Erecteion foi transformado en igrexa bizantina; os muros interiores foron destruídos e outros foron edificados. Durante o período otomán, o templo sufriu outros danos. En 1463, foi transformado para aloxar ao harén do comandante turco da Acrópole e o pórtico norte foi tapiado. Máis adiante foi empregado como polvoreira.
A fin do edificio orixinal tivo lugar cando os Venecianos combateron aos otománs, estourando a polvoreira, destruíndose o teito e danando outros monumentos atopados preto do templo.
Máis tarde, Thomas Bruce, sétimo conde de Elgin e embaixador británico en Constantinopla, fixo quitar unha das cariátides así como numerosas esculturas do Partenón e vendeunas ao goberno británico. Esta estatua áchase actualmente no Museo Británico. O edificio foi reconstruído no século XIX.
As outras cinco cariátides áchanse na actualidade no Museo da Acrópole, protexidas da corrosión e da polución. As seis estatuas que se atopan no sitio son réplicas exactas das orixinais.
Arquitectura
miniatura|esquerda|200px|Erecteion, detalleminiatura|300px|dereita|O Erecteion dende o suroeste
Pericles, nos seus plans de acondicionamento da Acrópole e despois do Partenón, para render homenaxe á tradición, decidiu a construción dun edificio novo destinado a reagrupar as antigas reliquias dos fundadores míticos da cidade e a lembrar as divindades que disputaron para conseguir o seu padroado.
O arquitecto foi se cadra Filocles, quen conseguiu conciliar nun único edificio as necesidades dos diversos ritos, así como os problemas impostos por un terreo irregular, que a tradición non permitía nivelar; é máis, xustamente xogando con tales irregularidades, realizou unha das construcións máis orixinais da arte clásica. O templo está construído sobre unha pendente, de xeito que os lados norte e oeste atópanse ao redor de 3 metros máis baixos que os lados sur e leste.
Outras fontes citan a Calícrates ou Mnesicles como autores do proxecto. Mais os gustos evolucionaran e a armadura moral da cidade cambiou chegando o triunfo da orde xónica. A necesidade de preservar os sitios sacros, explica probablemente a complexidade da concepción.
Descrición
O templo non está dedicado a unha divindade en particular, senón que está constituído de varios santuarios.
Tres destes santuarios están dedicados a Atenea, Poseidón e Zeus. Suponse que os outros dous santuarios están dedicados a Cécrope e Erecteo, dous famosos reis atenienses. O Erecteion componse dun corpo principal, dous pórticos norte e sur e de varios corpos engadidos. O corpo principal consiste en catro partes que non representan máis que a metade dun proxecto inicial que non foi xamais rematado.
miniatura|dereita|350px|As [[Cariátides]] O Erecteion preséntase como un gran templo xónico con dúas cellas, unha dedicada a Atenea con pronaos hexástilo mirando ao leste, e a outra consagrada a Poseidón-Erecteo, á que se accede a través dun amplo vestíbulo polo lado setentrional do templo, con catro columnas na fronte e unha a cada lado.
O máis grande, ao leste, é unha cella cun pórtico xónico. O pórtico ademais, dá acceso ao Pandroseion, o santuario de Pándroso, a quen Atenea confiara a Erictonio cando este era neno; neste lugar atopábase a oliveira sacra da deusa.
No lado norte, hai outro gran pórtico con columnas e ao sur atópase o famoso pórtico das Cariátides, onde seis estatuas de mulleres novas drapeadas serven de columnas soportando o entaboamento.
Estas mulleres representan cidadás da cidade de Cariátide (cidade do Peloponeso). Por haber colaborado a cidade co invasor persa, os atenienses declaráronlles a guerra e venderon ás súas mulleres como escravas. Para que servise de exemplo, estas estatuas foron esculpidas en mármore para lembrar a sorte dos que colaboraron.
O Erecteion intacto foi descrito extensamente por Pausanias.
Antón Pedro IX Hasownean
Antón Pedro IX Hasownean (en Անտոն Պետրոս Թ. Հասունեան, Anton Petros T’. Hasownean (ISO 9985) ), nado o 13 de xuño de 1809 en Constantinopla (Imperio Otomán) e finado o 28 de febreiro de 1884, foi o 9º Patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia dende o 14 de setembro de 1866 até xuño de 1881.
Traxectoria
Hasownean naceu o 13 de xuño de 1809 en Constantinopla. O 7 de xuño de 1842 foi nomeado arcebispo coadxutor de Constantinopla e arcebispo titular de Anazarbus. Recibiu a consagración episcopal de mans do prefecto da Congregación para a Propagación da Fe Giacomo Filippo Fransoni. O 2 de agosto de 1846 sucedeu como arcebispo de Constantinopla a Poghos Marowshean.
Logo do pasamento de Gregorio Pedro VIII era necesario elixir un novo catholicos. Reunidos os bispos armenios en Bsumar, contando coa presenza do patriarca latino Giuseppe Valerga, elixiron o 14 de setembro de 1866 patriarca de Cilicia a Hasownean, quen moveu a sé do patriarcado a Constantinopla, polo que o papa Pío XI coa bula Reversurus do 12 de xullo de 1867 asociou o título de Constantinopla á sé patriarcal armenia.
Durante o seu pontificado tivo que afrontar un cisma na súa Igrexa, cando se atopaba en Roma para a celebración do Concilio Vaticano Primeiro. Os motivos do cisma estaban nas latinizacións e por algunhas provisións da bula papal que foron levados a cabo polo patriarca. Os seus opositores elixiron a Hovhannes Kupelian como patriarca en 1872, e aproximadamente un terzo dos armenios católicos seguiron aos cismáticos. O cisma durou até 1879.
A solución ao cisma veu coa elección dun novo patriarca. O 13 de decembro de 1880 o papa León XIII creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santi Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio; pouco despois, en xuño de 1881, renunciou ao cargo de patriarca. Finou tres anos máis tarde, o 28 de febreiro de 1884.
Fiat 3½ HP
miniatura|left|O FIAT 4 HP no [[National Motor Museum, no Reino Unido]]
O FIAT 3 ½ HP, ás veces chamado 4 CV foi o primeiro modelo de automóbil producido por FIAT. Foron producidas oito unidades no seu primeiro ano (1899) e un total de 26 entre 1899 e 1900.
Características
O coche tiña un motor de 2 cilindros refrixerado por auga de 0,7 litros (679 c.c.), de montaxe traseira producían 4,2 cabalos de forza a 800 rpm, montado cunha caixa de cambios de tres velocidades (non foi incluída a marcha atrás). Con este pequeno motor o coche podía alcanzar a velocidade máxima de 35 km/h. Malia ter un motor tan pequeno, o coche consumía 8 l/100 km.
Este primeiro Fiat baseouse no traballo do fabricante de automóbiles Ceirano GB & C, responsable doutro modelo cedo de automóbil, o Ceirano Welleyes. O 3 ½ tiña unha carrocería de Marcello Alessio de Turín. Polo menos catro destes primeiros Fiat sobreviviron: un no Museo do Automóbil de Turín, o Centro Storico Fiat, o National Motor Museum no Reino Unido e o Museo Ford en Dearborn (Míchigan), nos EUA.
A Carreira, Valdoviño, Valdoviño
A Carreira é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 66 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 33 homes e 33 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 63 habitantes.
Rembrandt Pussyhorse
Rembrandt Pussyhorse é o álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Butthole Surfers, publicado o 18 de abril de 1986 a través do selo Touch and Go Records. Todos os temas foron compostos e producidos por Butthole Surfers, agás "American Woman", escrito por Randy Bachman, Burton Cummings, Jim Kale e Garry Peterson de The Guess Who, e "Perry", que colle prestada a melodía da sintonía da serie Perry Mason, protagonizada por Raymond Burr.
Rembrandt Pussyhorse foi reeditado por Latino Buggerveil no ano 1999. Tanto a edición orixinal como a de Latino Buggerveil en CD inclúen o EP de 1985 Cream Corn from the Socket of Davis.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Butthole Surfers agás onde se indique.
Antonio Salgado
Co nome de Antonio Salgado podemos referirnos a:
Vaga de incendios forestais de 2006 en Galicia
Contexto
Galiza é unha das rexións europeas con maior densidade de masa forestal, o que unido a circunstancias climatolóxicas especiais (veráns con varias semanas seguidas con calor, tempo seco e ventos moderados ou fortes), favorece a expansión dos incendios en caso de que se inicien. O inicio dun incendio pode deberse a descoidos ao queimar broza ou outros materiais, a causas fortuítas, ou a actividades intencionadas de pirómanos ou persoas con outros propósitos. Se non se sufoca axiña esténdese con rapidez, provocando novos incendios. Para evitalo, son necesarias as tarefas de prevención (limpeza e ordenamento forestal) e a resposta rápida e ben organizada dos traballos de extinción.
Descrición
miniatura|Monte queimado en Brión.
Chegou a haber 160 incendios a un tempo (101 activos e 59 controlados). Houbo un total de 1970 incendios, con 8000 focos. O CSIC cifrou en 92 000 as ha afectadas (43 000 na Coruña, 40 000 en Pontevedra, 7000 en Ourense e 1000 en Lugo).
Na provincia de Pontevedra houbo 38 500 ha afectadas (datos da Xunta). as zonas máis afectadas foron o Salnés, a comarca de Vigo e a comarca de Pontevedra. Un incendio percorreu o curso do río Lérez desde o Concello de Cerdedo até Pontevedra. Ao seu paso polo Concello de Cotobade causou a morte de dúas persoas non lonxe da carballeira de San Xusto, que con todo logrou salvarse. Outras zonas afectadas foron os concellos de Ponte Caldelas e Soutomaior.
Causas
A pesar de que se falou de certas tramas organizadas, non se chegou a determinar a súa existencia. A pesar das condicións climatolóxicas favorables para a expansión, moitos dos incendios foron provocados. En agosto foron detidas máis de 30 persoas.
O 20 de agosto de 2006 a plataforma Nunca Máis convocou unha manifestación en Santiago de Compostela contra o "terrorismo incendiario". Criticouse a xestión forestal do goberno do PPdG durante a presidencia de Manuel Fraga. Porén, o PPdG negou tales acusacións, destacando que o único acusado relacionado cun partido político foi un integrante das listas do PSdeG en 1999. Para Miguel Ángel Soto, responsable da campaña de Bosques de Greenpace España, esta actitude de culpar á oposición dos incendios é habitual en Galicia, e xa se dera nos sucesivos gobernos de Fraga.
Axudas e medios
Para a extinción dos incendios a xunta contou cos medios da empresa Tragsa. O Ministerio de Medio Ambiente mobilizou todas as BRIF durante o período de máxima incidencia, incluídos helicópteros pesados Kamov K32, 14 avións anfibios, de carga en terra e de observación e coordinación e unidades móbiles de meteoroloxía e transmisións. Había 10 hidroavións do Ministerio operados polo Grupo 43 do exército do aire e dous facilitados polo goberno italiano.
O ministerio de Defensa achegou 25 unidades do exército de terra español e 5 vehículos pesados (Bulldozers). Tamén se recibiu axuda da Comunidad de Madrid, a cidade de Málaga, Asturias e a Comunitat Valenciana.
O goberno francés achegou dous hidroavións máis, pero regresaron ao segundo día ao estar os aeroportos galegos saturados. Recibiuse apoio tamén de Portugal e Marrocos.
Consecuencias
Faleceron dúas mulleres en Cerdedo atrapadas polo lume na estrada N-541, un home en Cotobade mentres participaba en tarefas de extinción, e outro home na Cañiza, como consecuencia das queimaduras producidas durante os labores de apagado dun incendio.
A Xunta de Galicia cifrou as perdas en 99 millóns de euros. O fume provocou danos mortais (dúas persoas asfixiadas) e dificultades respiratorias en diversas zonas.
No outono dese ano, ao non haber masa forestal, as choivas foron torrenciais, arrastrando as cinzas dos incendios. Isto provocou a chegada de lodo á costa (impedindo o marisqueo) e a deforestación de diversas zonas.
Os incendios afectaron diversos petróglifos e construcións vellas, como muíños.
Jordi Ausàs
Jordi Ausàs i Coll, nado en La Seu d'Urgell o 3 de marzo de 1960, é un político catalán que pertenceu a Esquerra Republicana de Catalunya.
Traxectoria
É o pequeno de 4 irmáns. Casado e con tres fillos varóns, é profesor de EXB pola Universidade de Barcelona e mestre de catalán. Foi director da escola de Escaldes no Principado de Andorra. Ausentouse de La Seu d'Urgell na súa mocidade por motivos laborais da súa familia, pero volveu xa de adulto.
Foi Conselleiro de Gobernación da Generalitat de Cataluña. Foi alcalde de La Seu d'Urgell entre xullo de 2003 e o 11 de marzo de 2008. Dende 1995 é tamén deputado do Parlamento de Cataluña, sendo o candidato de ERC para a aínda non recoñecida vigairía do Alto Pireneo e o primeiro ou segundo (alternou) para a demarcación electoral da provincia de Lleida.
Na partido ERC ocupou o cargo de conselleiro nacional e no Parlamento de Cataluña presidiu a Comisión de Agricultura, Gandaría e Pesca (1999-2003).
Imputación nun caso de contrabando
O 12 de xullo de 2012 foi detido pola policía catalá en colaboración coa Garda Civil xunto a outras seis persoas nunha operación de contrabando de tabaco dende Andorra. Jordi Ausàs presuntamente formaba parte dun grupo organizado especializado en contrabando deste produto e estímase en 300.000 euros o montante das súas actividades delituosas. A orde de prisión foi revogada en setembro do mesmo ano.
Voo 200 de Garuda Indonesia
O voo 200 de Garuda Indonesia era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre Iacarta e Yogyakarta, Indonesia. O día 7 de marzo de 2007 o Boeing 737-400 que operaba a ruta saíuse da pista, esnafrouse nun campo de arroz e estoupou mentres aterraba no aeroporto Adisucipto. 20 pasaxeiros e un tripulante morreron. Os dous pilotos conseguiron sobrevivir.
Avión
O aparello era un Boeing 737-497, con rexistro PK-GZC, que operara con outras aeroliñas antes de ser mercado por Garuda Indonesia. O avión acumulara máis de 35 200 horas de voo en 37 300 ciclos dende o seu primeiro voo en 1992.
Tripulación
O capitán era Muhammad Marwoto Komar, de 44 anos, que traballara en Garuda Indonesia durante máis de 21 anos. Tiña acumuladas 13 421 horas de voo, incluídas 3 703 horas no Boeing 737. O primeiro oficial era Gagam Saman Rohmana, de 30 anos, que levaba na aeroliña tres anos e tiña 1 528 horas de voo, das cales 1 353 eran no Boeing 737.
In the Valley of Elah
In the Valley of Elah é un filme do 2007 nomeado aos Oscars, e foi escrito e dirixido por Paul Haggis. Está protagonizado por Tommy Lee Jones, Charlize Theron e Susan Sarandon. O titulo fai referencia ao val bíblico onde David vence a Goliat.
Sinopse
A película conta a historia dun veterano de guerra chamado Hank Deerfield (Tommy Lee Jones) e da súa muller Joan (Susan Sarandon). O drama narra a procura do seu fillo Mike (Jonathan Tucker), un soldado que regresou recentemente de Iraq, pero que desapareceu misteriosamente. No transcurso da investigación, Hank recibe a axuda dun detective de policía (Charlize Theron), que pasa a estar persoalmente implicado no caso.
Yōji Matsuda
Yōji Matsuda (松田 洋治), nado en Toquio o 19 de outubro de 1967, é un actor de voz xaponés.
Glándula de Littré
As glándulas de Littré, tamén chamadas glándulas uretrais ou glándulas periuretrais, son glándulas do aparato reprodutor masculino que se bifurcan da parede da uretra do home e doutros mamíferos placentarios machos. Son máis numerosas na porción da uretra que percorre o pene (porción esponxosa). A misión destas glándulas é a producir unha secreción mucoide coloidal que contén glicosaminoglicanos, que ten a misión de protexer o epitelio uretral da urina e contribúen con mucus á composición do seme.
A Espiñuda, Valdoviño, Valdoviño
A Espiñuda é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 73 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 37 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 65 habitantes.
Federación Portuguesa de Rugby
A Federação Portuguesa de Rugby é o ente reitor do rugby en Portugal. Fundada en 1957, ó ano seguinte tomou o relevo da Associação de Rugby de Lisboa como organizador dos torneos nacionais de clubs e como promotor da selección de rugby de Portugal. Con sede en Lisboa, dende abril de 2019 está presidida por Carlos Alberto Amado Pereira da Silva, quen xa fora presidente entre os anos 2010 e 2015.
Charles Bukowski
Charles Bukowski, nado en Andernach (Alemaña) o 16 de agosto de 1920 e finado nos Ánxeles o 9 de marzo de 1994, foi un escritor e poeta estadounidense.
Traxectoria
Nado como Heinrich Karl Bukowski, era fillo do militar estadounidense Henry Bukowski e de Katherine Fett, unha muller de orixe alemá. Nado en Andernach, Alemaña, en 1922 a familia trasladouse aos Ánxeles. O feito de ser un alemán de pai estadounidense en pleno auxe do nazismo en Europa provocoulle algún problema na adolescencia. Sendo novo tivo unha estraña erupción cutánea por todo o corpo que lle deixou marcas para toda a vida. Porén, a marca que levou dentro foi unha terríbel infancia que viviu, con constantes malleiras do seu pai. Isto, xunto coa depresión económica de 1929, levouno a relacionarse de por vida co alcol.
Matriculouse en xornalismo no Los Angeles City College, mais abandonou os estudos en 1941. Mantívose economicamente grazas a traballos temporais, que abandonaba unha e outra vez cando gañaba o primeiro premio do hipódromo.
Publicou o seu primeiro relato en 1944, o que puido significar unha emerxente carreira de escritor. Porén, abandonou a literatura durante dez anos, somerxido no alcolismo.
Servizo de Correos, publicada en 1971, foi a súa primeira novela. O éxito desta permitiulle abandonar o seu traballo na oficina de correos que retratou de maneira certamente crúa na obra. Está protagonizada por Henry Hank Chinaski, o seu alter ego e narrador máis fiel.
A obra de Bukowski, considerado o último escritor maldito, sempre se centrou nun estraño mundo pseudoautobiográfico, retratado como un perdedor alcólico ou como un escritor de éxito alcólico, en función da época de ambientación da obra.
miniatura|Bukowski na súa casa de San Pedro en 1990.
Special (serie de televisión)
Special é unha serie de televisión estadounidense estreada en Netflix o 12 de abril de 2019. A serie está baseada nas memorias I'm Special: And Other Lies We Tell Ourselves (2015) de Ryan O'Connell, quen tamén protagoniza, escribe e produce a serie. En decembro de 2019, a serie foi renovada para unha segunda e última temporada, a cal foi estreada o 20 de maio de 2021.
Estrea
O 25 de marzo de 2019, Netflix estreou o primeiro tráiler oficial da serie. A primeira tempada, consistente en oito episodios, estreouse en Netflix o 12 de abril de 2019.
A Robaleira, Valdoviño, Valdoviño
A Robaleira é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 48 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 27 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 36 habitantes.
Marcelino Martínez
Marcelino Martínez Cao, nado en Ares o 29 de abril de 1940, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Xogador histórico do Real Zaragoza, co que gañou dúas Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Feiras, é principalmente recordado polo gol que lle anotou a Lev Iashin, porteiro da Unión Soviética, na final da Eurocopa de 1964, co que a selección española gañou o seu primeiro título.
Real Zaragoza (1958-1970)
Despois dunha tempada en Ferrol, foi contratado polo Real Zaragoza por unha gran suma de diñeiro. Pouco despois converteuse no primeiro xogador do Zaragoza en ser internacional coa selección española. Xogou no equipo aragonés entre 1959 e 1970 e integrou xunto a Lapetra, Villa, Canário e Santos o grupo de futbolistas coñecido como "os cinco magníficos". Disputou 332 partidos e marcou 119 goles, sendo aínda hoxe o máximo goleador da historia do club. Durante a súa estancia en Zaragoza o equipo gañou os seus primeiros títulos: dúas Copas do Xeneralísimo e a Copa de Feiras de 1964, cun gol de Marcelino na final fronte ao Valencia.
Retirouse aos 29 anos e volveu a Ares, onde se dedicou ao negocio da construción.
Selección española
Foi 14 veces internacional coa selección española, coa que debutou o 23 de novembro de 1961 nun partido fronte a Marrocos. Na Eurocopa de 1964 pasou á historia como o autor do gol que lle deu á selección española o seu primeiro título. Foi na final disputada o 21 de xuño de 1964 no Estadio Santiago Bernabéu fronte á Unión Soviética. Só dous minutos despois do gol inicial de Pereda no minuto 6, Galimzián Khusainov empatou o partido, e non foi ata o minuto 84 cando Marcelino recibiu un pase de Pereda e cun cabezazo conseguiu bater ao mítico porteiro Lev Iashin, alcumado "a araña negra", para poñer o 2-1 definitivo.
Palmarés
Real Zaragoza Selección española
Quásar
miniatura|Quasar HE0450 2958. Os quásares (do inglés quasi stellar radio source, "emisor de ondas de radio case estrelar") son obxectos do universo que se comportan como estrelas de pequeno tamaño. É unha fonte astronómica de enerxía electromagnética, incluíndo radiofrecuencias e luz visíbel. No 2007 o consenso científico é que son os obxectos máis afastados da Terra que se coñecen, o que explica o seu corremento ao vermello, e polo tanto, debido á continua expansión do universo, son os máis antigos. Crése que son núcleos activos de galaxias novas.
Xeneralidades
Os quásares visíbeis mostran un corremento ao vermello moi alto, e o consenso científico é que isto é un efecto da expansión métrica do universo entre os quasares e a terra. Combinando isto coa lei de Hubble sábese que os quasares están moi distantes. Para seren observábeis a tanta distancia, a enerxía de emisión destes fai insignificantes a case tódolos fenómenos astrofísicos coñecidos na galaxia, exceptuando comparativamente a eventos de curta duración coma supernovas e GRB. Os quásares poden facilmente liberar enerxía a niveis iguais que a combinación de centos de galaxias medianas. A luz producida sería equivalente á dun billón de soles.
Nos telescopios ópticos, a maioría dos quásares aparecen coma simples puntos de luz, aínda que algúns poden ser os centros de galaxias activas. A maioría dos quásares están demasiado lonxe para ser vistos por telescopios pequenos, pero o 3C 273, cunha magnitude aparente de 12,9 é unha excepción. A unha distancia de 2.440 millóns de anos luz, é un dos obxectos máis afastados que se poden observar directamente cun equipo de afeccionado.
Propiedades dos quasares
Coñecense máis de 100.000 quasares. Tódolos espectros observados teñen un corremento ao vermello considerábel, que vai dende 0,06 ata o máximo de 6,4. Por tanto, tódolos quasares se sitúan a grandes distancias da Terra, o máis próximo a 240 Mpc (780 millóns de anos luz) e o máis afastado a 6 Xpc (13.000 millóns de anos luz). A maioría dos quasares se sitúan a máis de 1 Xpc de distancia; como a luz debe tardar un tempo moi longo en percorrer toda a distancia, os quasares son observados cando existiron fai moito tempo, e o universo como era no seu pasado distante.
Aínda que aparecen débiles cando se observan por telescopios ópticos, o seu corremento ao vermello alto implica que estes obxectos se sitúan a grandes distancias, polo que fai dos quasares os obxectos máis luminosos no universo coñecido. O quásar que aparece máis brillante no ceo é o 3C 273 da constelación de Virgo. Ten unha magnitude aparente de 12,8, o suficientemente brillante para ser observado dende un telescopio pequeno, pero a súa magnitude absoluta é de -26,7. A unha distancia de 10 pársec (uns 33 anos luz), este obxecto brillaría no ceo con maior forza que o Sol. A luminosidade deste quásar é uns 2.000 millóns (2 × 1012) de veces maior que a do Sol, ou cen veces máis que a luz total dunha galaxia media como a Vía Láctea.
O quásar hiperluminoso APM 08279+5255 tiña, cando se descubriu en 1998, unha magnitude absoluta de -32,2, aínda que as imaxes de alta resolución do telescopio espacial Hubble e o telescopio Keck revelaron que este sistema era unha lente gravitacional. Un estudo do fenómeno de lente gravitacional neste sistema suxire que aumentou nun factor de 10. Se trata, de todas formas, dun obxecto máis luminoso que os quasares máis próximos como o 3C 273. Pénsase que o HS 1946+7658 ten unha magnitude absoluta de -30,3, pero que tamén foi aumentada polo efecto de lente gravitacional.
Descubriuse que os quasares varían de luminosidade en escalas de tempo diversas. Algunhas varían o seu brillo cada poucos meses, semanas, días ou horas. Esta evidencia permitiu aos científicos teorizar que os quasares xeran e emiten a súa enerxía dende unha rexión moi pequena, posto que cada parte do quásar debería estar en contacto coas outras en tal escala de tempo para coordinar as variacións de luminosidade. Como tal, un quásar que varía nunha escala de tempo dalgunhas semanas non pode ser maior que algunhas semanas luz de ancho.
Os quasares manifestan moitas propiedades idénticas ás das galaxias activas: a radiación non é térmica e observouse que algunhas teñen jets e lóbulos como as radiogalaxias. Os quasares poden ser observados en moitas zonas do espectro electromagnético como radiofrecuencia, infravermellos, luz visíbel, ultravioletas, raios X e incluso raios gamma. A maioría dos quasares son máis brillantes no marco de referencia de ultravioleta próximo, cerca da liña Lyman-alfa de emisión do hidróxeno de 1.216 Å ou (121,6 nm), pero debido ao seu corremento ao vermello, ese punto de luminosidade obsérvase tan lonxe como 9.000 Å (900 nm) no infravermello próximo.
Xeración de emisión
Xa que os quasares mostran propiedades en común con tódalas galaxias activas, moitos científicos compararon as emisións dos quasares coas de galaxias activas pequenas debido á súa semellanza. A mellor explicación para os quasares é que están alimentados por buratos negros supermasivos. Para crear unha luminosidade de 1040 W (o brillo típico dun quasar), un burato negro supermasivo debería consumir a materia equivalente a dez estrelas por ano. Os quasares máis brillantes coñecidos deberían devorar 1.000 masas solares de materia cada ano. Crese que os quasares se "acenden" e "apagan" dependendo da súa contorna. Unha implicación é que un quásar non continuaría alimentándose a esa velocidade durante 10.000 millóns de anos, o que explicaría satisfactoriamente por que non hai quasares próximos. Neste marco, despois de que un quásar rematase de consumir o gas e o po, converteríase nunha galaxia normal.
Os quasares tamén proporcionan algunhas pistas sobre o fin da reionización do Big Bang. Os quasares máis vellos (z > 4) mostran un efecto Gunn-Peterson e teñen zonas de absorción diante deles indicando que o medio intergaláctico nese momento era gas neutro. Os quasares máis recentes non mostran zonas de absorción, pero no seu lugar, os seus espectros mostran unha parte puntiaguda coñecida como bosque Lyman-Alfa. Isto indica que o medio intergaláctico está sometido a unha reionización cara plasma e que o gas neutro só existe en cúmulos pequenos.
Outra característica interesante dos quasares é que mostran evidencias de elementos máis pesados que o helio. Isto significa que esas galaxias estiveron sometidas a unha fase masiva de formación estelar creando estrelas de poboación III entre o momento do Big Bang e os primeiros quasares observados. A luz desas estrelas puido ter sido observada polo Telescopio Espacial Spitzer da NASA, inda que a finais de 2005 esta interpretación agardaba ser confirmada.