cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Talo-bucle
Formación e estabilidade
A formación dunha estrutura talo-bucle depende da estabilidade das rexións en hélice e bucle resultantes. O primeiro prerrequisito é a presenza dunha secuencia que poida dobrarse sobre si mesma para formar unha dobre hélice con emparellamento de bases. A estabilidade desta hélice está determinada pola súa lonxitude, o número de desemparellamentos ou vultos que contén (un pequeno número é tolerable, especialmente nas hélices longas) e a composición en bases da rexión emparellada. Os emparellamentos entre a guanina e a citosina teñen tres enlaces de hidróxeno e son máis estables comparados cos emparellamentos adenina-uracilo, que só forman dous. No ARN, os emparellamentos guanina-uracilo forman dous enlaces de hidróxeno e son tamén comúns e favorables. As interaccións debidas á colocación das bases unha enriba da outra de modo que quedan aliñados os orbitais pi dos aneis aromáticos das bases nunha orientación favorable, tamén promoven a formación da hélice.
A estabilidade do bucle tamén inflúe na formación da estrutura talo-bucle. Os posibles "bucles" que teñan menos de tres bases de longo son estericamente imposibles e non se poden formar. Os bucles grandes sen estrutura secundaria propia (como nos emparellamentos pseudonó) son tamén inestables. A lonxitude óptima do bucle adoita a ser de 4-8 bases. Un bucle común coa estrutura UUCG denomínase o "tetrabucle" e é especialmente estable debido ás interaccións dos compoñentes dos nucleótidos cando as bases están unha sobre a outra.
A presenza de sales, e en particular de ións divalentes como o magnesio (Mg2+) estabiliza estas estruturas; o aumento da temperatura provoca a súa desaparición. É posible predicir a estabilidade das estruturas en talo-bucle por medio de regras termodinámicas baseadas na análise empírica dun gran número de dúplex de ARN.
Exemplos
Moitos ribozimas tamén forman estruturas en talo-bucle. O ribozima cabeza de martelo que se autoprocesa contén tres estruturas talo-bucle que se unen nunha rexión central desemparellada onde está o sitio de corte. A estrutura secundaria básica do ribozima cabeza de martelo requírese para a súa actividade de auto-clivaxe.
A formación dunha estrutura talo-bucle no ARNm no sitio de unión ao ribosoma pode controlar a iniciación da tradución.
As estruturas talo-bucle son tamén importantes nos procariotas durante a terminación da transcrición independente de rho. Fórmase un bucle en forquita nunha fibra de ARNm durante a transcrición, que causa que a ARN polimerase se disocie da fibra molde do ADN. Este proceso coñécese como terminación independente de rho ou terminación intrínseca, e as secuencias implicadas chámanse secuencias terminadoras.
Thorin Escudo de Carballo
Thorin II ou Thorin Escudo de Carballo (Thorin II Oakenshield no orixinal en inglés) é un personaxe ficticio do legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien.
Traxectoria
Thorin II é un anano da liñaxe de Durin. Nacido na Montaña Solitaria en 2746 da Terceira Idade, é fillo de Thráin II e neto de Thrór, o último Rei baixo a Montaña antes do ataque de Smaug o Dourado.
Sendo menor de idade (26 anos) foi expulsado, xunto co seu avó e seu pai, de Erebor, por Smaug, en 2770 TI fuxindo cara ó sur cunha pequena compañía e instalándose nas Terras Bretemosas.
Ó morrer o seu avó a mans de Azog o Orco nas portas de Moria, o seu pai Thráin II comeza a Guerra entre Ananos e Orcos (2793-2799 TI), para vingar a morte de Thrór, na que Thorin participa activamente sendo aínda moi novo e valoroso. É na Batalla de Azanulbizar onde obtén o seu alcuño, xa que se conta que o seu "(...)escudo partiuse, e que el arrebolouno, e coa machada cortou unha rama de carballo que sostivo na man esquerda para parar os golpes propinados polos seus inimigos ou esgrimíndoa como unha porra..." (OSDA. Apéndice A).
Ó terminar a guerra xunto co seu pai e o resto do seu pobo iniciaron unha vida errante, ata que por fin se instalaron nas Montañas Azuis (crese que nas ruínas de Nogrod). Logo da desaparición de Thráin II, Thorin converteuse en Rei do seu pobo e Herdeiro de Durin ós 95 anos. Alí prosperou coa produción de artigos de ferro, e tamén a poboación creceu coa chegada de moitos Ananos errantes. Pero el nunca esqueceu o Dragón da Montaña Solitaria e tivo desexos de volver alí e recuperar as súas riquezas, matando a Smaug.
En xaneiro de 2941 TI e cando volvía dunha viaxe a Valfendido, atopouse en Prebe co Mago Gandalf e alí tramaron a idea de recuperar Erebor. Un mes máis tarde embaucan a Bilbo Bulseiro e inician a travesía cara á Montaña Solitaria xunto cunha compañía de doce Ananos, entre os que se atopaban os seus sobriños Fili e Kili.
Durante meses sufriu varias peripecias: foi atacado por 3 troles nas Landas de Etten, despois atacárono os Orcos nas Montañas Bretemosas (Salvado polas aguias de Gwaihir), tamén o atacaron as arañas no Bosque Escuro e finalmente foi capturado como Bandido polos Elfos Silvanos de Thranduil. Chegou a Esgaroth e de alí dirixiuse a tratar de conquistar de novo a Montaña Solitaria.
O Dragón Smaug, molesto pola presenza de Bilbo e os Ananos de Thorin saíu da súa gorida enfurecido e atacou Esgaroth, onde foi morto por Bardo O Arqueiro'. Ao saber isto, Thorin procedeu a ocupar as súas antigas estancias e proclamouse como novo Rei baixo a Montaña.
Bilbo encontrara e escondera a cobizada Pedra da Arca porque pensaba que sería un bo pagamento polos seus servizos de "saqueador" (para iso fora contratado nun principio, pola súa pequena estatura). Thorin buscouna sen éxito por tódolos recunchos de Erebor e non a atopou. Tres días despois da recuperación do Reino Baixo a Montaña, chegaron ata os pés da mesma un exército composto por Homes e Elfos dispostos a solicitarlle a Thorin unha parte das riquezas da Montaña, en compensación polas perdas ocasionadas por Smaug á Cidade do Lago. O Rei anano opúxose e pechouse en Erebor. Vendo isto, Bilbo decidiu usar a Pedra da Arca como prenda de solución do conflito, dándolla a Bardo, home de Val. Ó descubrilo Thorin maldiciu a Bilbo e expulsouno.
Ó momento de producirse o ataque de Homes e Elfos contra a Montaña Solitaria, os trasnos e os Wargos, chegados de todas as partes das Montañas Bretemosas e ó mando de Bolgo fillo de Azog, atacaron a Thorin, buscando vinganza da súa anterior humillación, producíndose o que se deu en chamar a Batalla dos Cinco Exércitos. Alí, O Rei baixo a Montaña, loitou valentemente coa súa espada Orcrist, a Fende-Trasnos, onde deu morte a moitas criaturas da escuridade. Porén, na loita para conservar o que gañara, Thorin foi ferido de morte. Antes de morrer, na súa agonía, pediu perdón a Bilbo pola súa coraxe e sabedoría. Foi enterrado no máis profundo da Montaña coa Pedra da Arca sobre o peito e a súa fiel espada sobre o seu sepulcro.
Falster
miniatura|dereita|Stubbekøbing.
Dís
miniatura|220px|O heroe viquingo [[Ragnar Lodbrok exclamou no Krákumál: "as dísir chámanme á súa casa (ó Valhalla)". Ilustración dunha dama recibindo a Odín. Pedra de Tjängvide, Gotland.]]
Na mitoloxía nórdica, unha dís ("dama" en antigo nórdico, e dísir en plural) é unha pantasma, espírito ou deidade asociada co destino que poden ser benevolentes ou malvadas coa xente mortal. As Dísir actuaban como espíritos protectores dos clans nórdicos. A súa función orixinal era posiblemente a de ser deusas da fertilidade. As dísir, como as valquirias, norns e vættir son case sempre referidas colectivamente.
Punto azul pálido
miniatura|dereita|A fotografía en cuestión. A coñecida como Punto azul pálido é unha fotografía da Terra tomada pola nave espacial Voyager 1 a unha distancia de 6.000 millóns de quilómetros, así como tamén o título dun libro de Carl Sagan, inspirado precisamente nesta fotografía. Mostra a Terra como unha pinta de luz case imperceptíbel polo fulgor do Sol. A foto foi tomada o 14 de febreiro de 1990. En 2001 foi seleccionada por Space.com como unha das mellores dez fotos científicas do espazo da historia.
Buio
O topónimo galego Buio pode referirse a:
Mitre 10 Cup
A Mitre 10 Cup (anteriormente ITM Cup e Air NZ Cup por razóns de patrocinio) é o campionato profesional de rugby en Nova Zelandia. Antes de 2006 o seu nome era National Provincial Championship (NPC) e o seu formato non era profesional. O torneo conta con 14 equipos divididos en dúas divisións. Os equipos participantes son representativos das diversas rexións do país, polo tanto non é unha liga de clubs. A primeira edición da NPC tivo lugar no ano 1976.
No hemisferio Sur o calendario rugbístico está disposto de tal xeito que os campionatos nacionais de Suráfrica e Nova Zelandia non coincidan no tempo co potentísimo torneo do Super Rugby, composto por franquías de Australia, Suráfrica, Nova Zelandia, a Arxentina e o Xapón, de xeito que a Mitre 10 Cup poida ser un trampolín para que os xogadores máis salientables poidan ascender ó máximo nivel internacional nalgunha das cinco franquías neozelandesas.
Equipos e situación xeográfica
200px
Sh2-106
Sharpless 2-106, Sh2-106, S106 ou máis popularmente coñecida coma o Anxo de Neve Celestial, é unha rexión de formación de estrelas bipolar, cunha forma que lle dá a aparencia dun anxo celestial coas súas "ás" despregadas de preto de 2 anos luz de diámetro. Fica a preto de 2.000 anos luz da Terra, nun sector relativamente illado da Vía Láctea, na rexión H II da constelación de Cygnus.
A forma de ás de anxo son debido a unha estrela de gran masa, que, debido á súa alta actividade expulsa cara a fora dous lóbulos xemelgos do gas quente de cor azul brillante. Tamén ten un anel de po e gas ó redor coa aparencia dun cinto que se expande e que lle dá a forma dun "reloxo de area".
Grazas ás imaxes nítidas obtidas en febreiro do 2011 polo Telescopio Espacial Hubble, podemos observar que a luz feble que emana da estrela central é reflectida polas partículas de po, iluminando a súa contorna e permitindo observa-las ondas de choque dos gases a medida que interactúan co medio interestelar máis frío. Estas imaxes foron tomadas coa Wide Field Camera 3, usando un filtro na banda visible estreita para illa-lo gas de hidróxeno. Tamén foi combinada con filtros do infravermello próximo, co fin de amosa-lo contraste da estrutura de gas frío e po dos filamentos rizados, de cor avermellada escura, como "veas" arredor dos lóbulos azuis.
Estrela central
S106 ten no seu centro un estrela masiva, a cal permanece oculta detrás dunha nube de po e gas, que foi identificada coma "fonte de infravermellos" S106 IRS 4, cunha masa equivalente a 15 soles.
Esta estrela, duns 100.000 anos de antigüidade, emite unha fonte infravermella do tipo 4 (IRS 4) e impulsa a nebulosa bipolar cunha taxa de perda de masa de preto de 1 a 2 veces máis rápido que outras estrelas na secuencia principal cunha luminosidade semellante. Con todo, baseándose na dinámica do vento de raios X da súa luminosidade, a S106 IRS 4 é comparable, polos seus valores observados, coas estrelas masivas máis evolucionadas pertencentes á estrelas xigantes na secuencia principal, suxerindo que o proceso que é responsable da emisión de raios X nas estrelas masivas máis vellas xa está en marcha nas etapas iniciais de S106 IRS 4.
Estudos posteriores desta nebulosa descubriron máis de 600 obxectos sub-estelares ou ananas marróns. Observadas en lonxitudes de onda de infravermellos puros, estas estrelas "falidas" pesan menos dunha décima parte có noso Sol e, debido á súa baixa masa non pode producir enerxía sostida pola fusión nuclear como fai o noso Sol.
José Vales Mahía
José Vales Mahía, nado en Manduas (Silleda) en 1896 e finado en Avellaneda (Buenos Aires) en 1976, foi un tenor galego.
Sh2-106
Estrela central
A estrela IRS 4 posúe un gran disco de gas e po a rodea, de cor vermella escura, e actúa coma unha nebulosa de emisión, xa que este po emite luz despois de ser ionizado, mentres que o po da IRS 4 máis distante reflicte a luz da estrela e, polo tanto, tamén actúa coma unha nebulosa de reflexión.
José Vales Mahía
Traxectoria
Chegou a Arxentina como emigrante sendo mozo. Estudou en Milán, onde foi discípulo de Pisapia. Formou parte de varias compañías, interpretando como tenor papeis por todo o mundo. Debutou en España en 1927 no Teatro Real de Madrid, coa ópera Lohengrin de Wagner. Dirixiu o coro da Casa de Galicia en Buenos Aires.
Homenaxe
Dende o ano 2009, a praza situada diante do Auditorio Manuel Dopazo da vila da Bandeira leva o seu nome: Praza Tenor Vales Mahía.
Víctor Cucurull
Víctor Cucurull Miralles, nado en Rubí, Barcelona, é un pseudohistoriador catalán, membro do secretariado da Assemblea Nacional Catalana (ANC), membro do Institut Nova Història e Presidente da Fundación Sociedad y Cultura. En 1980, foi candidato ó parlamento de Cataluña pola circunscrición de Barcelona, ocupando o Nº 17 na lista do partido Unión de Centro Democrático, baixo o nome de "Centristas por Cataluña". Posteriormente foi xirando cara a unha ideoloxía máis catalanista. Como membro da ANC, foi o ideólogo da manifestación masiva do 11 de setembro de 2014 na que se formou unha V en Barcelona, reclamando a independencia de Cataluña.
En xaneiro de 2020 foi un dos primeiros asinantes do manifesto en apoio a Quim Torra titulado manifest en suport al MHP Quim Torra i a les institucions de Catalunya, cuxa redacción proclamaba que «o presidente non se toca».
Teorías sobre a historia de Cataluña
Fíxose famoso polas súas apacicións en actos da ANC e por impartir varias conferencias, baixo o patrocinio do Institut Nova Història, nas que divulga unhas teorías "extravagantes" sobre a súa visión catalanista da historia ("as orixes da nación catalá remóntanse ó século VII a. C." e que foi "a primeira nación do mundo", "os Tartessos teñen a súa orixe na cidade tarraconense de Tortosa", "Roma non comezou a ser a capital que foi, ata que non entraron os cataláns", "o descubrimento de América non se levou a cabo por españois, senón por cataláns", "Cataluña foi a nación máis importante do mundo dende finais de século XV até a metade do século XVI", "O Quixote foi escrito inicialmente en catalán"...), así como de personaxes históricos (San Ignacio de Loyola, Cristovo Colón, Américo Vespucio, Miguel de Cervantes e Santa Tareixa de Xesús entre outros).
Buio, Os Ánxeles, Brión
Buio é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 37 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 19 eran mulleres.
Universidade do Oriente Próximo
A Universidade do Oriente Próximo (en turco: Yakın Doğu Üniversitesi, tamén coñecida por YDÜ) é unha universidade privada, onde máis de 25,000 estudandes da República Turca do Norte de Chipre e de 55 países estranxeiros levan a cabo estudos de grao e posgraduado. Foi fundada en Lefkoşa no ano 1988. A linguaxe de instrución na zona leste da universidade é o inglés na maioría de departamentos. A Universidade do Oriente Próximo conta na actualidade con 16 facultades con 90 departamentos e escolas que ofertan cursos a nivel de pregraduado e posgraduado. A universidade oferta programas de posgraduado baixo á dirección e coordinación da Escola de Graduados de Ciencias Sociais e Aplicadas. A Escola Preparatioria en Inglés está dispoñíbel para aqueles que precisan mellorar o seu inglés antes de comezar a estudar nos programas especializados das facultades.
Facultades
miniatura|Facultade de Enxeñaría. miniatura|Facultade de Dereito. A universidade conta coas seguintes facultades:
Aeroporto Internacional Matecaña
O Aeroporto Internacional Matecaña (código IATA: PEI, código OACI: SKPE) é un aeroporto internacional que serve á cidade de Pereira, departamento de Risaralda, tamén a toda a rexión do eixo cafeteiro e Norte del Valle, en Colombia. En caso de emerxencia é o aeroporto alternativo ó das cidades de Armenia, Cartago e Manizales, igualmente serve como alterno para os aeroportos El Dorado de Bogotá, Alfonso Bonilla Aragón de Cali e José María Córdova de Medellín. Ten operación rexional, nacional e internacional. Foi construído entre 1944 e 1946 e foi aberto ó público o 7 de agosto de 1947. Posúe unha dependencia de carga totalmente nova en substitución da orixinal construída en 1978, como parte do actual proceso de remodelación da terminal aérea.
La Première
La Première (estilizado La 1ère; en galego, A Primeira) é unha emisora de radio suíza en lingua francesa pertencente á cadea pública Radio Suisse Romande (RSR). Iniciou as súas emisións o 30 de setembro de 1922. Desde 1984 a súa programación é xeneralista, baseada en emisións informativas, musicais e culturais. A súa sede e estudios atópanse en Lausana.
Difusión
La Première emite en Suíza a través de FM, DAB, por satélite (Hot Bird), por cable e Internet. Algúns dos seus programas proporciónanse coma un podcast.
Hans Krahe
Hans Krahe, nado en Gelsenkirchen (Alemaña) o 7 de febreiro de 1898 e finado en Tubinga o 25 de xuño de 1965, foi un filólogo e lingüista alemán.
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Würzburg desde 1936 ata 1946, onde fundou en 1942 o Archiv für die Gewässernamen Deutschlands (Arquivo de topónimos das correntes alemás), a base das súas investigacións xeográficas e lingüísticas conducentes á reconstrución teórica dun idioma protoeuropeo; posteriormente estivo vinculado á Universidade de Heidelberg ata 1950; de alí trasladouse á Universidade de Tubinga, onde foi profesor de lingüística eslávica comparada e director dos seminarios indolóxicos e eslávicos, ata a súa morte.
O arquivo de topónimos iniciou tardiamente a súa publicación en 1962 como a serie Hydronymia Germaniae; en 1966 foi trasladado á Universidade de Gotinga por P. W Schmid, e en 1985, en colaboración coa Academia de Ciencias de Polonia, continuou a súa publicación como a serie Hydronymia Europaea.
Publicacións
2: Die messapischen Inschriften und ihre Chronologie von Carlo de Simone. Die messapischen Personennamen von Jürgen Untermann. VIII, 229 pp, 130 táboas, ISBN 3-447-00535-1 Harrassowitz Verlag, Wiesbaden, 1964.
Eduardo Pardo Gómez
Eduardo Pardo Gómez, finado na Coruña o 13 de maio de 1910, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1896. Foi funcionario da Secretaría da Audiencia da Coruña. En 1899 abriu un estudo de avogado en Arzúa. Foi redactor de El Látigo e El Iris Literario de Pontevedra e La Mañana e El Telegrama da Coruña. Publicou poemas en castelán en Galicia. Revista Regional e en galego en A Monteira, La Tierra Gallega e Almanaque Gallego. Tamén colaborou en El Duende co pseudónimo de Mefistófeles.
Francisco Coimbra
Francisco Javier Calvo del Olmo, coñecido literariamente como Francisco Coimbra, nado en Madrid en 1986, é un escritor español en lingua galega.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica na Universidade Complutense de Madrid, doutorouse posteriormente en Tradución pola Universidade Federal de Santa Catarina. Ademais fixo estadías de investigación en Pisa e Montpellier. Foi profesor de lingua española na Universidade Federal do Paraná, en Curitiba. Dende 2022 vive en Múnic, Baviera (Alemaña), e continúa a ensinar as linguas románicas na Ludwig-Maximilians-Universität.
Como investigador ten publicado artigos sobre lingüística ou estudos culturais en publicacións internacionais.
Durante a súa mocidade viviu un tempo en Santiago de Compostela e Ourense.
Gran Baía Australiana
A Gran Baía Australiana (inglés: Great Australian Bight) é unha inmensa baía situada ao sur de Australia, no océano Índico. Esténdese desde o cabo Pasley (no estado de Australia Occidental, dentro do Parque Nacional Cabo Árido) ata o cabo Carnot (en Australia Meridional, dentro do Parque Nacional Lincoln), cunha distancia total de 1.160 km. A súa maior parte esténdese ao sur da chaira de Nullarbor.
Extensión
Outra definición moi utilizada é a utilizada polo Servizo Hidrográfico de Australia (Australian Hydrographic Service, AHS) que establece que os seus límites son, desde o cabo Pasley, en Australia Occidental, ata o cabo Carnot, Australia do Sur, unha distancia de 1.160 km.
O nome máis xeralmente aceptado en Australia para o corpo de auga adxacente é o de océano do Sur ou Meridional (Southern Ocean) en lugar do océano Índico.
Gran parte da baía atópase ao sur da expansiva chaira de Nullarbor, que se estende entre os dous estados australianos de Australia Meridional e Australia Occidental. A autoestrada Eyre pasa preto dos cantís da baía entre Head of the Bight e Eucla.
Costas
As costas da baía caracterízanse polos seus grandes cantís de 60 metros de altura na contorna das praias, e as súas plataformas rochosas. As augas da baía, aínda que non son moi profundas, apenas contan con vida mariña, a diferenza da maioría das plataformas continentais, que acollen a multitude de especies. Isto é debido a que o deserto situado ao norte da baía é árido. As precipitacións son escasas e, cando se producen, a auga infíltrase ou forma lagos salgados. Por tanto, a Gran Baía recibe pouca auga doce e nutrientes fertilizantes, converténdose nun deserto submarino. Con todo, o número de quenllas que frecuentan estas augas costeiras é grande, así como o de baleas francas austrais.
Exploración
A Gran Baía Australiana foi explorada por primeira vez en 1627 pola expedición neerlandesa de Pieter Nuyts e François Thijssen, bordeando a parte occidental da costa. O explorador británico Matthew Flinders realizou un mapa da costa en 1802, durante a súa circunnavegación ao redor de Australia. En 1841, Edward John Eyre encabezou a primeira expedición á rexión por vía terrestre.
Economía
A baía foi explotada durante longos anos para a pesca, especialmente a de baleas, moluscos e crustáceos. O atún azul do sur (Thunnus maccoyii) era a principal captura da pesca na baía, pero a especie atópase actualmente ameazada.
-1330
Outros
Historia ano a ano
Lagoa de Salinas
miniatura|Lagoa de Salinas.
A lagoa de Salinas é unha lagoa endorreica da provincia de Alacant, situada a uns 2 km da localidade de Salinas. Trátase dun lago de carácter salgado, que posúe unha conca superficial duns 90 km², na que desembocan os cursos fluviais das serras dos arredores, así como de diversos pozos. A auga permanece alí debido ao carácter endorreico da conca, tal e como sucedía tamén na lagoa de Villena, uns quilómetro ao norte, desecada na actualidade.
As súas dimensións son duns 1200 m de lonxitude por 800 de anchura. O feito de estar saturada de sal inutilízaa para aproveitamento agrícola, aínda que de todos os xeitos na actualidade permanece case seca a maior parte do ano debido á falta de choivas existente na conca do Vinalopó, así como tamén á sobreexplotación dos acuíferos.
Historia
No Diccionario de Madoz aparece a seguinte descrición :
Os intentos de desecado remóntanse ao século XVIII, aínda que non se materializaron até a década de 1920. As obras comezadas, non obstante, quedaron sen finalizar e, non podendo dar uso agrícola á lagoa, optouse por instalar unha industria salineira, que estivo activa até a década de 1960. Desde entón a lagoa carece de utilización con fins económicos. As ribeiras están cubertas de espesas formacións de xuncos, con especies como a tamargueira, a sempreviva azul ou o almaxo*. Entre a fauna destacan as aves: perdiz, miñato, gabián, aguiachos, avocetas, aguia perdiceira, flamengos, cegoñas, garzas etc. algunhas das cales aniñan con carácter sedentario.
Galería de imaxes de vacalouras de Galicia
Galería de imaxes vacalouras (Lucanus cervus) de Galicia.
De (cirílico)
De (Д, д) é unha letra do alfabeto cirílico. Pronúnciase coma un "D" galego. Provén da delta grega.
Na escritura manual, normalmente, o "De" cirílico maiúsculo seméllase a un "D" latino, dado que a súa forma "oficial" non é nada cómoda para escribir rapidamente; mentres que o "De" cirílico minúsculo seméllase a un "g" latino e únese a seguinte letra coa súa cola.
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1044; ou &#x414; para a maíuscula e &#1076; ou &#x434; para a minúscula.
A Fonte, Churío, Irixoa
A Fonte é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
1848
Outros
Historia ano a ano
Troy Van Leeuwen
Traxectoria
O seu primeiro instrumento foi a batería pero ao decatarse de que nunca podería soar coma o seu ídolo John Bonham, batería de Led Zeppelin, pasouse á guitarra aos 13 anos. A finais dos 80 Van Leeuwen tocou en Jester, unha exitosa banda do sur de California liderada polo vocalista Eric Book. Jester editou un EP que é a primeira gravación de Van Leeuwn, cando este tiña 16 anos. Posteriormente tocou noutra banda chamada Little Boots coa que gravou varias demos e realizou diversos concertos antes da súa separación. O seu seguinte grupo foi 60 Cycle que editou o seu álbum de estrea en 1996. Foi durante o seu tempo con 60 Cycle cando Van Leeuwen coñeceu a Kellii Scott, e os dous comezaron a traballar nun proxecto que posteriormente sería coñecido coma Enemy. Van Leeuwen pasou a tocar en Failure, editando tres álbums pero sen ter demasiado éxito comercial, a pesar dos eloxios da crítica. Durante unha xira con Failure foi cando Troy coñeceu ao antigo guitarrista de Kyuss Josh Homme, que estaba tocando con Screaming Trees. Despois da ruptura de Failure Troy traballou coma músico de sesión e técnico de gravación con grupos coma Orgy, Crazy Town, Coal Chamber e KoRn.
A Perfect Circle
Durante este período como músico de sesión Troy coñeceu ao líder de Tool Maynard James Keenan que lle ofreceu un posto na súa nova banda A Perfect Circle. Troy aceptou a invitación ao ver que a nova formación contaba cun equipo de músicos con talento. A banda realizou o seu primeiro concerto no LA's Viper Club Reception o 15 de agosto de 1999, e despois de realizar unha serie de concertos nos Ánxeles entrou no estudio para comezar a gravar o seu álbum de estrea. Ao pouco tempo o batería Tim Alexander foi substituído polo músico de sesión Josh Freese. Despois de rematar a gravación de Mer de Noms, a banda comezou unha xira, inicialmente como abreconcertos de Nine Inch Nails. Posteriormente comezou a realizar concertos como cabeza de cartel por todo o mundo. Mer de Noms lanzouse o día 23 de maio do 2000, mentres a banda estaba de xira. O álbum vendeu 188.000 copias na súa primeira semana, acadando o posto 4 da lista Billboard 200.
Queens of the Stone Age
No segundo álbum de A Perfect Circle, Thirteenth Step, Troy só gravou guitarras en tres temas antes de presentarse a unha audición para o grupo de Josh Homme Queens of the Stone Age, que buscaba membros para a xira do álbum Songs for the Deaf. Debido ao calendario da banda Troy só tivo unha semana para aprender 30 temas antes de comezar a xira. Para a parte europea da mesma Dave Grohl saíu da banda para volver con Foo Fighters e foi substituído polo antigo batería de Danzig Joey Castillo, que xunto con Troy e Homme forman o núcleo do grupo ata hoxe. Songs for the Deaf foi un éxito comercial e de crítica e os seus sinxelos "No One Knows" e "Go with the Flow" convertéronse en hits na radio e na MTV. A xira rematou cunha serie de concertos por Australia en xaneiro do 2004, antes de que o baixista Nick Oliveri fose despedido da banda por Homme ao parecer pola súa falta de respecto cara o público e polos seus excesos. Posteriormente Homme revelaría nunha na BBC Radio 1 que Oliveri fora despedido cando Homme se decatou de que Oliveri lle pegaba á súa moza. Oliveri respondeu dicindo que a banda "estaba envelenada polas súas ansias de poder". Máis tarde suavizou as súas palabras e dixo ter unha boa relación con Homme. En novembro do 2006 Oliveri amosouse interesado en regresar ao grupo.
En xullo do 2007 Van Leeuwen anunciou que a banda estaba compoñendo material novo, e posterioremente Homme indicou que podería ser lanzado coma un EP. Despois dunha entrevista con Homme, o xornal canadense The Globe and Mail dixo que o EP podería conter 10 das caras-b gravadas nas sesións de Era Vulgaris. Anunciouse entón que este non sería editado debido a que o selo non quería lanzar outro material da banda polo momento. En setembro na revista NME Magazine Josh Homme dixo que realizaría novas gravacións para Queens of the Stone Age e para as Desert Sessions xunto cunha remasterización do álbum de estrea da banda. Homme tamén dixo que o novo álbum de Queens sería "unha orxía do deserto na escuridade".
Outros traballos
No ano 2005 Troy editou Hooray For Dark Matter co seu proxecto paralelo Enemy no cal contaba co baixista Eddie Nappi de The Mark Lanegan Band e o seu antigo compañeiro de Failure Kelli Scott na batería. Inicialmente Alan Cage de Quicksand tocou brevemente a batería antes de ser substituído por Scott. Durante o seu tempo con A Perfect Circle a banda gravou cinco temas demo en varios estudos de gravación. Despois de tomar a infrecuente medida de ofrecerse para conseguir un contrato discográfico a través dun anuncio en Ebay pola suma de 250.000 dólares, Enemy finalmente asinou cony Control Group/TCG que editou o seu álbum de debut. Despois de unirse a Queens of the Stone Age Troy tamén contribuíu nos distintos proxectos dos membros da banda como as Desert Sessions, Mondo Generator, Eagles of Death Metal, The Gutter Twins e o traballo en solitario de Mark Lanegan Bubblegum. Despois de rematar a xira de Era Vulgaris Troy estivo tocando con Sweethead.
Vilaia de Medea
Médéa (en lingua árabe ولاية المدية) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Médéa.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 19 distritos (daïras), dos que se debullan 64 municipios.
Leck mich im Arsch
miniatura|dereita|Mozart, autor da peza. Leck mich im Arsch, que traducido a galego viría sendo bícame/lámbeme no cu, é unha composición en si bemol maior, K. 231/382c, un canon composto por Wolfgang Amadeus Mozart, con letra de autor descoñecido. Forma parte dunha serie de polo menos seis canons probabelmente escritos en Viena contra o ano 1782. Foi composto para ser cantado por seis voces como unha rolda en tres partes. Crese que é unha peza escrita como divertimento para as amizades do compositor austríaco.
Centre national de la recherche scientifique
O Centre national de la recherche scientifique (Centro Nacional de Investigación Científica), coñecido polo acrónimo da súa sigla CNRS, é o meirande organismo de investigación científica de carácter público de Francia.
Historia
Fundouse o 19 de outubro de 1939 tras fusionárense a Caisse nationale de la recherche scientifique e a Office national des recherches scientifiques et des inventions.
Funcións
Produce sabedoría e pon este saber ao servizo da sociedade.
A Lei 82-610 do 15 de xullo de 1982 de orientación e de programación para a investigación e o desenvolvemento tecnolóxico de Francia, coas súas modificacións posteriores, rixe os obxectivos, funcións e funcionamento da investigación pública en Francia e polo tanto é un dos textos fundamentais do CNRS, sendo este organismo un medio institucional da política de investigación en Francia.
É o artigo 14 do segundo capítulo da lei o que fixa os obxectivos dos organismos públicos encargados da investigación: A organicación e o funcionamento do CNRS están nese marco. O CNRS dedícase á investigación fundamental para favorecer o desenvolvemento. Desenvolve colaboracións en Europa e no resto do mundo, coas empresas, co ensino superior, coas colectividades territoriais e outros organismos en capacidade de aproveitar a busca básica, coa finalidade de responder ás necesidades da economía e da sociedade. É un dos editores de publicacións científicas dos máis recoñecidos a nivel internacional. No CNRS formanse científicos de nivel internacional, a maioría dos científicos franceses que recibiron premios Nobel, iniciaron carreira no CNRS ou pasaron unha etapa da carreira científica nel.
Institutos públicos
No 2010, dez institutos, dos cales tres son nacionais, reagrupan todas as disciplinas maiores:
Ligazóns externas
Web oficial do CNRS.
José Rodríguez Vázquez (político)
José Rodríguez Vázquez, coñecido como Vázquez de Calo e Vázquez da Xesta, nado en 1904 e finado en Calo en decembro de 1965, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre. Representante dos obreiros de Teo nas folgas de 1931-1932. Membro do Partido Galeguista desde 1932. Foi nomeado alcalde de Teo o 16 de marzo de 1936 e permaneceu no cargo ata a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi detido e condenado a cadea perpetua. Foi multado con 500 pesetas pola Comandancia Militar de Santiago de Compostela en setembro de 1937 por "manifesta desafección ao Movemento Nacional con motivo dun acto patriótico celebrado en Calo". Conmutada a pena, ao saír da prisión exiliouse na Arxentina despois de pasar por Portugal. Na Arxentina estivo vencellado a Manuel Puente, traballou para o Consello de Galiza e colaborou en A Nosa Terra, El Orensano e Opinión Gallega. Retornou a Galicia en 1947.
Vida persoal
Casou con Adelina Mourullo Otero e foi pai de Gonzalo Rodríguez Mourullo.
Gran Premio da Toscana
O Gran Premio da Toscana foi unha carreira de automobilismo disputada en Italia, formando parte do calendario da tempada de Fórmula 1. Disputouse no circuíto de Mugello, situado na localidade de Scarperia e San Piero. O nome tomouse da rexión de Toscana, rexión na que se localiza o circuíto.
Historia
Trala cancelación de gran parte das carreiras debido á pandemia por coronavirus de 2019-2020, o calendario reduciuse e propúxose facer unha tempada dentro de Europa para evitar longas viaxes e reducir custos. En principio, disputaríanse oito carreiras e durante o Gran Premio de Estiria confirmouse a extensión da tempada engadindo o Gran Premio da Toscana e o Gran Premio de Rusia.
O circuíto de Mugello, a miúdo usado como circuíto privado para Ferrari, debutou na Fórmula 1 cunha lonxitude de 5.245 km.
Smaug
Traxectoria
Era o último dos grandes dragóns que quedaban na Terra Media, quen ademais derrotou ós ananos da Montaña Solitaria, tomando o seu tesouro, que procurou resgardar ata a fin dos tempos.
Foi o dragón máis grande da Terceira Idade, era grande de cor vermella-dourada, con enormes ás de morcego e unha pel de impenetrables escamas de ferro. O seu único punto débil, o ventre, estaba case por completo protexido por un chaleco de pedras preciosas e ouro, incrustadas na súa pel tras xacer durante séculos sobre o tesouro do Reino Baixo a Montaña.
Música minimalista
Máis que un retorno á tonalidade, esta corrente caracterízase principalmente pola utilización dunha pulsación regular e a repetición de motivos curtos que evolucionan lentamente. Máis aló dun movemento de reacción ao serialismo integral, daquela dominante en Europa, a música minimalista marcou o xurdir dunha música americana innovadora, liberándose dos seus vínculos europeos. Os compositores minimalistas tamén realizaron un retorno a unha música de maior emoción, en lugar do enfoque esencialmente intelectual da música serial, ou o enfoque conceptual da música experimental levada a cabo por John Cage. Despois duns inicios difíciles fóra dos circuítos tradicionais da música clásica, a música minimalista adquiriu a presenza dun certo público, ás veces de universos diferentes coma o jazz, o rock, a improvisación libre, ou a música electrónica. A televisión e o cinema teñen empregado frecuentemente esta música, en particular obras de Philip Glass, contribuíndo á súa difusión entre o gran público. Certas críticas violentas tamén se teñen expresado dende o mundo musical, acusando ao minimalismo de producir un consumidor de música superficial e sen alma.
Smaug
Traxectoria
Dentro da aventura emprendida por Bilbo Bulseiro n'O Hobbit, Smaug convértese no último obstáculo que deberán superar para recuperar o magnífico tesouro pertencente a Thorin Escudo de Carballo, herdeiro do seu avó o Rei Baixo a Montaña, Thrór. O dragón Smaug o Dourado chegou desde as afastadas Montañas Grises, no norte da Terra Media, atraído polas inmensas riquezas que acumularan os ananos. Alí arrasou a cidade de Val, xunto á montaña e despois matou ou expulsou a tódolos ananos que se atopaban no interior da montaña. Durante dous séculos durmiu satisfeito sobre o seu tesouro no interior de Erebor ata que Bilbo e os ananos roubaron a chamada Pedra da Arca do seu tesouro, o que o enfureceu e o moveu a atacar de novo a cidade de Val. Bilbo e os ananos vense favorecidos tralo ataque emprendido por Bardo (que despois pasou a ser o primeiro rei de Val), quen remata por matar a Smaug cravándolle unha frecha negra na única parte do seu ventre núa de xoias.
Música minimalista
Presentación
Xeralmente desígnase polo termo "música minimalista" a unha corrente da música contemporánea aparecida nos anos 1960s nos Estados Unidos cos compositores La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich, e Philip Glass. O movemento desenvolveuse principalmente nas dúas rexións dos Estados Unidos tradicionalmente máis abertas ás innovacións artísticas e ás influencias das culturas non europeas: Nova York e a Costa Oeste. O minimalismo ten tamén adeptos en Gran Bretaña (Michael Nyman, Gavin Bryars), nos Países Baixos (Louis Andriessen), en Francia (Renaud Gagneux, Bruno Letort), mais segue a ser un fenómeno principalmente estadounidense.
Smaug
Lagarto
Baseándose no nome deste dragón déuselle nome científico a un xénero de lagartos africanos (ver Smaug (xénero)).
Música minimalista
Presentación
O termo emprégase ás veces de xeito máis xeral mediante a inclusión de certos compositores de música experimental, ou de música posmoderna. En particular, Arvo Pärt e Henryk Górecki son ás veces considerados compositores minimalistas, aínda que con preocupacións moi distintas dos americanos repetitivos.
A música minimalista marca unha ruptura coas vangardas e un retorno á música tonal, ou ás veces modal. Tamén caracterízase xeralmente por unha certa nudez e unha economía de medios. En función dos compositores, empréganse diversas características: o o emprego de procesos sistemáticos de composición, de estruturas repetitivas e unha métrica regular para os repetitivos americanos, unha influencia da música relixiosa da Idade Media para Arvo Pärt e Henryk Górecki, o retorno a certas formas clásicas (cuarteto, sinfonía...) para John Adams.
Contexto musical
A música contemporánea dos anos 1950-60 estaba dominada polo serialismo integral e a vangarda europea en torno a Pierre Boulez, Luigi Nono, Bruno Maderna, Luciano Berio, Karlheinz Stockhausen etc. Os compositores experimentaron coas novas tecnoloxías da electrónica e así baseando os fundamentos da música electrónica e da música concreta, baixo o impulso especialmente de Pierre Schaeffer, Karlheinz Stockhausen, e Pierre Henry.
Nos Estados Unidos, é a figura de John Cage a que dominaba, cun enfoque esencialmente conceptual, cerca do happening, así como co fío vermello da indeterminación. Esta foi tamén a época da creación do movemento artístico denominado Fluxus, dirixido a empurrar as fronteiras da mesma noción da obra de arte, que influíu tamén aos minimalistas. Os anos 1950-60 tamén viron o nacemento e desenvolvemento baixo a influencia de John Coltrane e Ornette Coleman do free jazz, que marcou particularmente aos compositores americanos da época.
A música popular non pode ser ignorada no contexto musical. A emerxencia e dominación do Rock 'n' roll, o descubrimento en occidente da música do extremo oriente, e en particular da música da India, exerceron tamén a súa influencia sobre os minimalistas.
Sobre o termo «minimalismo»
miniatura|[[Michael Nyman, compositor e musicólogo, creador do termo «minimalismo».]]
A orixe do termo «minimalista» para describir á corrente minimalista segue sen estar clara. Polo xeral atribúeselle a paternidade do termo ao compositor británico Michael Nyman no seu libro de 1974 Experimental Music: Cage and beyond. Con todo, Nyman empregou o termo «minimal», nun artigo titulado Minimal Music, nas obras dos compositores Cornelius Cardew e Henning Christiansen. O termo «minimalista» foi posteriormente empregado por Nyman para describir non só á corrente americana, senón tamén á música experimental inglesa (incluíndo aos compositores Gavin Bryars, Christopher Hobbs, Michael Parsons...).
O crítico musical Tom Johnson empregou tamén o termo en marzo de 1972 sobre un concerto de Alvin Lucier. Johnson empregará o termo minimalista para describir as composicións de Steve Reich, mais o vocabulario é cambiante, e pasa a empregar o termo «música hipnótica». En 1977, o xornalista escribiu un artigo titulado What is Minimalism really about? no que o termo de «música minimalista» xa está ben establecido.
Tamén aparece referida cos termos pulse music, systems music, process music, trance music, hypnotic music, ou en francés musique répétitive, que é moi empregado en Francia, e que é o termo que para Steve Reich é «menos malo».
O adxectivo minimalista, e máis aínda o adxectivo mínima, introduce unha confusión sobre a natureza da música minimalista. A pesar de que emprega material musical escaso e unha certa economía de estruturas musicais, o termo describe ma a natureza da música. As pezas poden ser de feito moi longas, precisar dun gran número de músicos, e a orquestración pode ser bastante complexa. Ademais pode ser percibido como algo pexorativo, no sentido unha música minimalista pode ser menos que unha «música normal» e tería requirido menos esforzo de traballo de composición. Outra confusión vén do feito de que o minimalisto é un termo creado polos historiadores da arte, e que a música minimalista non sempre comparte as características do minimalismo das artes plásticas.
Os compositores non están en xeral moi satisfeitos coa denominación. Só La Monte Young encontra o termo axeitado, e só para as súas primeiras obras. Philip Glass prefire o termo de «música sen intención», ou «música con estrutura repetitiva».
Un precursor e unha influencia: Erik Satie
miniatura|[[Erik Satie, unha figura importante para os minimalistas.]] Os inicios da música minimalista encóntranse en certas obras de Erik Satie, especialmente polo seu emprego da forma repetitiva en ostinato visto como unha «transcendencia extática do tempo en repetición, na obsesión contemplativa do mesmo» e que serve de moitas composicións. A Première Gnossienne (1890) e a primeira peza que escribiu seguindo un esquema repetitivo, que experimentaría máis adiante na súa peza mística Vexations (1892-1893). Esta última consiste en repetir 840 veces seguidas o mesmo motivo, a duración da peza pode alcanzar as vinte horas. Vexations foi interpretada por primeira vez a iniciativa de John Cage en 1963 en Nova York, é dicir, nos anos do nacemento do minimalismo. Meredith Monk, frecuentemente asociada coa corrente minimalista, participou nunha interpretación das Vexations nun festival adicado a Satie en 1966,, e Gavin Bryars e Christopher Hobbs fixeron o mesmo en Leicester en 1971.
Satie é citado polos minimalistas como unha referencia, especialmente por Steve Reich. Tamén se realiza unha homenaxe en forma de chisco coa composición de Philip Glass, Piece in the Shape of a Square, en referencia aos seus Trois Morceaux en forme de poire,, así como as súas obras Music with Changing Parts e Einstein on the Beach reanudando unha forma de progresión dos movementos en arco de tipo ABCBCA empregado anteriormente por Satie. Para Michael Nyman, Satie é «indispensable por cantidade de razóns», e considérao o único compositor preexperimental cuxo traballo é indispensable.
Serialismo
Máis sorprendentemente, Anton Webern, alumno de Arnold Schoenberg e membro da Segunda Escola de Viena, exerceu tamén unha influencia no movemento minimalista. En particular sobre La Monte Young, que cita as seccións estáticas de Sechs Bagatellen für Streichquartett (1613) e a Sinfonía, op. 21 (1928) como obras que lle axudaron moito a realizar a transición entre o serialismo e o minimalismo. O feito de que Webern sexa unha grande influencia do post-serialismo que se desenvolveu na mesma época en Europa, mais con concepcións musicais radicalmente diferentes, é ás veces sinalado como «paradoxal» polos musicólogos.
Figura do serialismo e da escola de Darmstadt, Karlheinz Stockhausen posúe con todo vínculos coa corrente minimalista. Obras como Stimmung, Mantra e Inori empregan material minimalista e un tempo expandido. La Monte Young foi estudar con Stockhausen a Darmstadt, e considerábao nese momento o compositor vivo máis grande. Terry Riley tamén tiña un grande interese nas obras de Stockhausen, en particular o ritmos complexos de Zeitmasze, así como en Arnold Schönberg.
De xeito xeral, todos os compositores minimalistas estiveron expostos ao serialismo, Steve Reixh como estudante do Mills College, quen de inmediato sentiu que tiña que afastarse del o antes posible,, ou Philip Glass que compuxo obras atonais 18 anos, antes de cambiar de estilo.
Música de vangarda americana
John Cage exerceu unha grande influencia nos anos de nacemento do minimalismo. As ideas de Cage, o compositor máis importante da vangarda e experimental nos Estados Unidos, repercutiron directa ou indirectamente na obra dos minimalistas. Algunhas das pezas de Cage poden parecer ligadas ao minimalismo, especialmente as súas primeiras composicións, ou a celebre 4′33″, que data de 1952, a composición máis minimalista posible, xa que está compostas unicamente por silencio. Con todo, Cage é moi crítico co minimalismo, e a súa técnica favorita, a indeterminación (ou a non intención), é dicir o uso da aleatoriedade, nas súas obras ou no proceso de composición en si, sería fortemente rexeitado polos minimalistas.
No seu libro Experimental Music: Cage and beyond, Michael Nyman sitúa claramente o minimalismo nun contexto post-Cage, como unha reacción á indeterminación querida por este último. Con todo, os musicólogos teñen atopado similitudes entre as obras de Cage, especialmente no interese pola estrutura máis que sobre o material, o femto de que a música é creada por procesos compositivos, e unha expresión musical que evita salientar a personalidade do compositor, apoiándose na experimentación para ir máis aló da imaxinación do compositor.
Outro compositor americano da xeración de Cage vinculado aos minimalistas é Morton Feldman. Feldman emprega tamén a indeterminación e a aleatoriedade nas das obras, mais séntese atraído polos sons duradeiros e as paisaxes sonoras tranquilas e planas. Aínda que xeralmente non é considerado minimalista, algunhas das súas obras, en particular Piece for Four Pianos (1957), poden parecerse a pezas posteriores de Steve Reich que empregan o cambio de fase. Reich tamén recoñecerá a súa admiración por Feldman.