cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neon Genesis Evangelion
Música
Shirō Sagisu compuxo a maioría da música orixinal da serie. A banda sonora subiu até o máis alto das listas de éxitos de Oricon, con Neon Genesis Evangelion III acadando o número un en número de vendas no ano 1997; ese mesmo ano, Sagisu recibiu o premio Kobe Animation á "mellor banda sonora" polo seu traballo en Evangelion. Composicións clásicas de Ludwig van Beethoven, Johann Sebastian Bach, Giuseppe Verdi e Georg Friedrich Händel tamén aparecen ó longo da serie. Outras obras clásicas e composicións sinfónicas foron empregadas como banda sonora de filmes posteriores producidos dentro da franquía Neon Genesis Evangelion. En total, a discografía da serie inclúe 21 álbums de estudio, ó vivo, compilacións e bandas sonoras, así como seis sinxelos de CD. O tema de apertura da serie é "A Cruel Angel's Thesis", interpretado por Yoko Takahashi. O tema clasificouse no segundo posto dous das enquisas de TV Asahi, acadando o posto #55 entre os mellores temas de anime de tódolos tempos, e o posto #18 entre os mellores temas de animes da década de 1990. Quince anos despois do seu lanzamento, o tema gañaou o premio anual JASRAC polos dereitos de autor que continuou a xerar en pachinko, pachislo, karaokes e outros eventos. O tema do final era unha versión de "Fly Me to the Moon" arranxado e cantado por Claire Littley (acreditada como CLAIRE).
Filmes
En maio de 1996, Gainax anuniou un filme de Evangelion en resposta á insatisfacción dos seareiros da serie respecto do final. O 15 de marzo de 1997, Gainax estreous Evangelion: Morte e renacemento, consistente nunha montaxe de 60 minutos a partir de anacos dos 24 primeiros episodios da serie e os primeiros 30 minutos do novo final por mor de problemas de produción. O segundo filme, Evangelion: O final de Evangelion, que se estreou o 19 de xullo de 1997, ofreceu un final completamente novo que conta unha versión alternativa ós dous últimos episodios da serie. No canto de representar o clímax da serie dentro das mentes dos personaxes, o filme achega unha resolución máis convencional e baseada na acción das liñas argumentais da serie. O filme gañou numerosos galardóns e recadou 1,45 billóns de iens en seis meses despois da súa estrea. En 1999, EX.org clasificou o filme como o quinto mellor de 'tódolos tempos', estando a serie de televisión no posto #2. e en 2009 CUT Magazine clasificouno como o terceiro mellor filme anime de tódolos tempos. En xullo de 1998, os filmes foron estreados de novo como Revival of Evangelion que combinou Evangelion: Death(true)2 (a versión do director de Death) con End of Evangelion.
O 9 de setembro de 2006, Gainax confirmou unha nova serie de filmes animados chamada Rebuild of Evangelion, consistente en catro filmes. O primeiro conta de novo os primeiros cinco episodios da serie, pero a partir do segundo filme a historia é completamente diferente, incluíndo novos personaxes, EVAs e Anxos. O primeiro filme, Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone, estreouse no Xapón o 1 de setembro de 2007, con Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance estreado o 27 de xuño de 2009 e Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo o 17 de novembro de 2012. O derradeiro filme, titulado Evangelion: 3.0+1.0, estreouse o 8 de marzo de 2021 despois de ser adiado dúas veces.
Manga
Dez meses antes da emisión en televisión de Evangelion, o deseñador de personaxes Yoshiyuki Sadamoto ilustrou unha versión manga da historia. O primeiro volume do manga foi publicado no número de febreiro de Shōnen Ace, en decembro de 1994, e os seguintes volumes foron producidos de maneira irregular durante un período de dezaoito anos. A derradeira entrega foi publicada en xuño de 2013. Inicialmente, os editores estaban preocupados pola selección de Sadamoto para desenvolver a adaptación ó manga, considerándoo "demasiado pasado de moda para ser financiable". Estas preocupacións resultaron infundadas logo do forte éxito comercial do manga: os primeiros 10 volumes venderon máis de 15 millóns de copias, e o décimo primeiro acadou o número un nas clasificacións de Tohan, vendendo dous millóns de copias adicionais. A serie manga gañou a enquisa de Comicker entre os seareiros no ano 1998.
Outros medios
Varios videoxogos baseados na serie foron desenvolvidos, que van dende videoxogos de rol e aventuras até mahjong e xogos de cartas. A serie tamén xerou numerosos libros de arte e novelas gráficas, unha das cales inspirou a serie de manga derivada Angelic Days. A historia tamén foi adaptada noutras dúas series manga ademais do proxecto orixinal de Sadamoto: Petit Eva: Evangelion@School, un manga parodia que contou coa súa propia serie anime orixinal de internet, e Campus Apocalypse, unha historia baseada nos personaxes que omite toda a historia dos robots Evangelion. Tamén se crearon varios dramas de radio, comercializados en CD e casete, para facer máis accesible o material a audiencias non tradicionais. O 8 de febreiro de 2015, Evangelion:Another Impact, unha curtametraxe 3D dirixida por Shinji Aramaki, foi lanzada e retransmitida por Japan Animator Expo. Conta "a historia da activación, revolta e ouveo dun Evangelion noutro mundo".
Lanzamentos de uso doméstico
A estrea en formato de vídeo de uso doméstico no Xapón incluíu un conxunto de VHS e Laserdisc, cunha versión estruturada arredor de "Genesis 0:(volume number)", contendo cada un dos primeiros 12 lanzamentos dous episodios. Tódolos episodios sufriron cambios menores e os episodios 21-24 ampliáronse con novas escenas. "Genesis 0:13" e "Genesis 0:14" contiñan a versión orixinal e a versión alternativa dos episodios 25 e 26 presentados en Evangelion: O final de Evangelion. Un décimo quinto e final lanzamento para Laserdisc, titulado "Genesis 0:X", contiña as versións de transmisión dos episodios 21 ó 24 e era unha oferta especial por correo para os seareiros que compraron os 14 discos. O primeiro lanzamento en DVD xaponés contiña sete volumes; todos constaban de catro episodios, co sétimo volume composto polas versións orixinais e alternativas dos episodios 25 e 26. Esta versión era idéntica á anterior versión de disco láser e VHS. Os filmes tamén foron lanzados nun set especial, como a serie. En 2000 e 2001, lanzáronse nun conxunto de tres caixas para conmemorar o ficticio Segundo Impacto, que ocorría no ano 2000 na serie. A Caixa do Segundo Impacto contiña os 26 episodios orixinais e os dous filmes divivididos en 9 DVDs, tres por caixa. As versións eran a emisión orixinal e as versións cinematográficas respectivamente e, polo tanto, diferentes da versión anterior do DVD. Ademais, o videoxogo Girlfriend of Steel foi incluído na terceira caixa do set.
No ano 2003, os nove volumes xaponeses en DVD de "Renewal of Evangelion" foron lanzados de novo, con efectos sonoros mellorados, o diálogo remesturado e a banda sonora remasterizada para son de calidade 5.1 estéreo. Os oito primeiros volumes cubriron os 26 episodios orixinais, incluíndo dúas versións dos episodios 21ó 24: a versión de vídeo (ampliada) (dispoñible en versións anteriores) e unha reconstrución da versión emitida máis curta, dispoñible nesta edición por vez primeira dende o Genesis 0: X laserdisc, tampouco foron censurados como na emisión orixinal. O noveno volume foi titulado Evangelion: The Feature Film e Revival of Evangelion e contén Death(true)² e O final de Evangelion (omitindo Renacemento) en dous discos. A estrea do Renewal Project foi a base para a versión "Platinum Edition" que se distribuíu en occidente. O 1 de decembro de 2014, Studio Khara anunciou unha edición Blu-ray que contiña unha nova remasterización da serie de televisión en HD, as versións en vídeos dos episodios 21-24, así como os dous filmes xuntos como Revival of Evangelion, a versión do director, que estaba dispoñible nos DVDs de Renewal, así como as versións cinematográficas orixinais de Evangelion: Morte e renacemento e Evangelion: O final de Evangelion. Ademais, anunciouse outra versión DVD, titulada Archives of Evangelion, que contiña a versión emitida orixinal da serie de televisión así como a versión emitida de Death (True) & Rebirth que se emitiu en xaneiro de 1998. Ámbalas dúas edicións foron lanzadas o 26 de agosto de 2015 para conmemorar o 20 aniversario da serie de televisión.
A serie foi distribuída en América do Norte e Europa por ADV Films. As 13 cintas VHS da versión inglesa, estreadas entre o 4 de agosto de 1997 e o 7 de xullo de 1998, contiñan dous episodios cada unha e foron estredaas baixo o nome "Genesis 0:(volume number)", como o primeiro lanzamento de vídeo de uso doméstico xaponés. Dúas coleccións laserdisc foron estreadas como Collection 1 Deluxe Edition e Collection 2 Deluxe Edition, que contaban cos episodios 1-4 e 5-8, respectivamente. O primeiro DVD lanzado por ADV Films foi a Perfect Collection de oito discos de 2002, que contiña os 26 episodios orixinais. En 2004, ADV lanzou dous recompilatorios DVD titulados Neon Genesis Evangelion: Resurrection e Neon Genesis: Reborn, abarcando as versións do director dos episodios 21 até o 24. Ese mesmo ano, anunciouse o lanzamento da Platinum Edition por ADV prevista para o 2004, que contiña sete DVDs estreados entre o 27 de xullo de 2004 e o 19 de abril de 2005. Esta Platinum Edition contiña os 26 episodios orixinais e as catro versións do director dos episodios 21 a 24. Unha versión de seis discos da Platinum Edition, Platinum Complete Edition, foi lanzada o 22 de novembro de 2005, e omitiu numerosos contidos extras que estaban incluídos noutras versións, como comentarios e trailers.
O 26 de novembro de 2018, a empresa de contidos en streaming Netflix anunciou que adquirira os dereitos de retransmisión mundiais da serie anime orixinal, así como Evangelion: Morte e renacemento e Evangelion: O final de Evangelion, para o seu lanzamento no segundo trimestre de 2019. O 22 de marzo de 2019, Netflix anunciou como data da estrea o 21 de xuño de 2019. Despois da disolución de ADV Films en 2008, a estrea de Netflix inclúe un guión re-traducido de Studio Khara, Dan Kanemitsu e un novo elenco de dobradores en inglés escollidos por Khara. A estrea de Netflix omitiu "Fly Me to the Moon" en certas rexións por mor de temas de licenzas.
Lanzamento en galego
A distribución en formato de vídeo de uso doméstico en galego realizouse na edición Neon Genesis Evangelion Platinum, que contaba coa serie completa de 26 episodios en 6 DVDs, e tiña 750 minutos de duración. Foi distribuída por Sony Pictures e lanzada o 26 de abril de 2011. Esta edición incluía a versión orixinal en xaponés, alén da dobraxe en galego, castelán e catalán.
Acollida
Neon Genesis Evangelion recibiu a aclamación da crítica tanto xaponesa como internacional. Evangelion converteuse nun fenómeno social máis aló da súa base principal de seguidores, xerando debate nacional no Xapón. A serie tamén foi obxecto de numerosos informes de medios de comunicación, artigos, debates e estudos de investigación. A serie conta cun 100% de aprobación en Rotten Tomatoes baseada en 27 opinións e o consenso da crítica neste portal valóraa como: "Neon Genesis Evangelion, un punto de referencia cultural para o Xapón e unha visión autoritaria e intransixente do creador Hideaki Anno, funciona como un apaixonante ápice para o xénero de anime mecha e como unha exploración esgazadora da depresión, o que o converte nunha épica totalmente singular sobre os anxos e os demos internos".
Despois do remate da serie orixinal de televisión, a acollida do público e da crítica sobre Neon Genesis Evangelion polarizouse, particularmente respecto os dous últimos episodios. O estilo experimental do final confundiu ou anoxou a moitos dos seus seareiros e xerou debate e controversia; A crítica dirixiuse principalmente á falta de resolución da historia nos dous últimos episodios. A opinión sobre o final foi dispar, coa audiencia amplamente dividida entre aqueles que consideraron os episodios "profundos" e os que sentiron que o seu significado era "máis aparente que real". Os actores de dobraxe en lingua inglesa admitiron que tiveron problemas para entender a conclusión da serie. Mainichi Shimbun escribiu que despois do episodio 25, "case tódolos espectadores se sentiron traizoados ... Cando o comentarista Eiji Ōtsuka enviou unha carta a Yomiuri Shimbun queixándose sobre o final de Evangelion, o debate fíxose nacional". Malia as críticas, Anno defendeu as súas eleccións artísticas para a conclusión da serie. A controversia arredor de "Evangelion" non influíu negativamente na popularidade da serie, que segue sendo forte tanto dentro como fóra da subcultura otaku.
A serie conseguiu a atención dos teóricos culturais dentro e fóra do Xapón, e moitos críticos analizaron ou comentaron a serie, incluíndo Susan J. Napier, William Rout, Mick Broderick, Mari Kotani, e os sociólogos Shinji Miyadai, Hiroki Azuma, Yuriko Furuhata e Marc Steinberg. A serie foi descrita como unha crítica e unha deconstrución do xénero mecha. Mike Hale de The New York Times describiuno como "un anime superio, un conto de robots xigantes de profundidade, emoción e detalle infrecuentes". Theron Martin (Anime News Network) describiu o deseño de personaxes como "distintivo, deseñado para ser atraente no canto de remirado", e os deseños mecha como "entre os máis distintivos xamais producidos para unha serie de anime, con aparencias elegantes e áxiles que se ven monstrosas, temibles e lixeiras no canto de cadradas e cabaleirescas". Mike Crandol declarou que "Xa non semella contrito dicir que "Evangelion" é seguramente unha das grandes obras de animación de tódolos tempos ". O crítico xaponés Manabu Tsuribe considerou que Evangelion era "extremadamente interior e carece de socialidade, polo que parece reflectir a patoloxía da época." Zac Bertschy salientou que "A maior parte da reacción contra "Evangelion" existiu porque á xente non lle gusta pensar". Evangelion foi caracterizada polos seus personaxes complexos e pola riqueza da narrativa. En febreiro de 2004, Cinefantastique clasificou o anime como un dos "10 animes esenciais".
Galardóns
Neon Genesis Evangelion obtivo unha alta puntuación en numerosas enquisas de popularidade. En 1996, a serie gañou o primeiro posto na categoría de "Serie máis querida" do Anime Grand Prix, unha serie de premios outorgados polos lectores da revista Animage. A serie recibiu de novo este recoñecemento en 1997 por unha ampla marxe. Evangelion: O final de Evangelion gañou o primeiro posto en 1998, convertendo a Neon Genesis Evangelion na primeira franquía anime en gañar o primeiro premio tres veces consecutivas. A páxina web IGN clasificou Evangelion como a décima mellor serie animada na súa lista dos "100 mellores series anime". A serie clasificouse no terceiro posto da lista de Animage dos "animes que deberían ser lembrados no século XXI". En 1998, os lectores de EX.org votaron Neon Genesis Evangelion como o lanzamento #1 de anime nos Estado Unidos e en 1999, a segunda mellor serie de tódolos tempos. En 2007, unha enquisa a grande escala de TV Asahi describiu a Evangelion como o segundo anime máis apreciado no Xapón. A serie foi considerada como a máis popular de tódolos tempos nunha enquisa de 2006 entre os 80 000 asistentes ó Japan Media Arts Festival.
Evangelion gañou o premio Animation Kobe en 1996 e 1997. A serie foi galardoada co Premio Nihon SF Taisho e co Premio á Excelencia do Japan Media Arts Festival en 1997. O filme clasificouse no posto #6 da lista da revista Wizard's Anime dos "50 animes estreados en América do Norte". No número de agosto de 1996 da revista Animage, os personaxes de Evangelion situáronse no máis alto da clasificación, con Rei no primeiro posto, Asuka no terceiro, Kaworu no cuarto e Shinji no sexto. Rei Ayanami gañou o premio da categoría de personaxe feminino en 1995 e 1996 e Shinji Ikari gañou na categoría de personaxe feminino en 1996 e 1997. En 2010, a revista Newtype recoñeceu a Rei Ayanami como o personaxe máis popular da década de 1990 na categoría feminina, e a Shinji Ikari na categoría masculina. TV Asahi recoñeceu a escena do "suicidio de Rei Ayanami" como a novena escena de anime máis conmovedora da historia. "A Cruel Angel's Thesis" gañou o premio Animage na categoría de mellor canción en 1996, e TV Asahi considerouna como a #18 mellor canción anime dende 1990.
Influencia e legado
Evangelion tivo un significativo impacto na cultura popular xaponesa. A serie tamén tivo unha forte influencia no anime, nunha época na que a industria do anime e das series de televisión animadas estaban en regresión. CNET reviewer Tim Hornyak credits the series with revitalizing and transforming the giant mecha genre. Nas décadas de 1980 e 1990, a animación xaponesa sufriu un decrecemento na produción despois do colapso económico do Xapón. Isto agravouse pola crise de ideas dos anos vindeiros. Neste contexto, Evangelion impuxo novos estándares para as series animadas, marcando o comezo da era da "nova serie de animación xaponesa", caracterizada por innovacións que permitiron un renacemento técnico e artístico da industria. A produción de series de anime comezou a reflectir un maior control dos autores, a concentración de recursos en menos episodios pero de maior calidade (xeralmente de 13 a 26), un enfoque de dirección semellante ó do cinema en vivo e unha maior liberdade respecto das limitacións da comercialización.
miniatura|Dúas [[cosplayers como Asuka Langley Soryu e Rei Ayanami. Logo do grande éxito da serie de animación, o interese polo cosplay estendeuse por todo o mundo. ]]
Evangelion influenciou en numerosas series de anime posteriores, como Serial Experiments Lain, RahXephon, Texhnolyze, Gasaraki, Boogiepop Phantom, Blue Submarine No. 6, Mobile Battleship Nadesico, Rinne no Lagrange, Gurren Lagann, Dual! Parallel Trouble Adventure, Argento Soma, Pilot Candidate, Generator Gawl, e Dai-Guard. As referencias, homenaxes e tributos á serie están presentes en Magical Shopping Arcade Abenobashi, Koi Koi Seven, Hayate the Combat Butler, Baka and Test, Regular Show e Sarxento Keroro. A mestura de relixión e xénero mecha tiveron influencia en varios videoxogos xaponeses, como Xenogears e El Shaddai: Ascension of the Metatron.
O deseño e os trazos da personalidade da personaxe de Rei Ayanami foron reutilizados en moitos personaxes de finais da década de 1990, como Ruri Hoshino deNadesico, Ruriko Tsukushima (The Droplet), Miharu (Gasaraki), Anthy Himemiya (Revolutionary Girl Utena) e Lain Iwakura (Serial Experiments Lain). A personaxe de Asuka foi parodiada por Excel (Excel Saga), e algunhas das súas características foron usadas para crear a personaxe de Mai en Gunparade March. Segundo o crítico italiano Guido Tavassi, o deseño mecha de Evangelion, caracterizado pola gran semellanza coa figura humana, e os deseños abstractos dos Anxos, tamén tiveron un impacto significativo nos deseños de futuras producións de anime.
De acordo con Keisuke Iwata, a difusión global da animación xaponesa expandiuse dramaticamente por mor da popularidade de Evangelion. Grazas ó grande éxito da serie, a cultura otaku conseguiu moita atención e popularidade. No Xapón, Evangelion provocou unha revisión do valor cultural do anime, e o anime alcanzou un novo grao de madureza. Co crecente interese na serie, a cultura otaku converteuse nun fenómeno social de masas. As repeticións regulares da serie aumentaron o número de otakus, que John Lynden relaciona cun repentino interese na literatura dos manuscritos do Mar Morto, na cábala e no cristianismo. O director de anime Makoto Shinkai declarou que o xénero do anime ten unha débeda cinematográfica con Evangelion. Despois de Evangelion, Anno reutilizou moitos dos seus conceptos estilísticos en Love & Pop e no anime Kare Kano. Neon Genesis Evangelion tamén influíu nalgúns artistas musicais, como no grupo británico Fightstar e no seu primeiro álbum Grand Unification, así como no grupo xaponés Rey, cuxo nome deriva da personaxe de Rei Ayanami.
Produtos comerciais
A popularidade de Neon Genesis Evangelion esténdese aos seus produtos comerciais, que superou os 400 millóns de dólares nos dous anos posteriores ó seu lanzamento. A serie estabeleceuse fortemente no mercado xaponés, desenvolvendo unha variada gama de produtos para consumidores adultos, como teléfonos móbiles (incluíndo unha edición do teléfono intelixente Sharp SH-06D nas versións Nerv e MAGI, lanzadas en 2012), ordenadores portátiles, bandas sonoras, DVDs, figuras de acción e tarxetas telefónicas. O estilizado deseño mecha de Evangelion foi criticado inicialmente por certas compañías de xoguetes por ser demasiado difíciles de fabricar, expresando certa preocupación porque os modelos dos Evangelion "nunca se venderían". Finalmente, SEGA acordou licenciar tódalas vendas de xoguetes e videoxogos. Na época da estrea do filme Morte e renacemento e O final de Evangelion, as vendas estimadas dos produtos de Evangelion alcanzaron os 300 millóns de dólares, dos cales o 70% proviña de vendas de vídeos e discos láser, CDs da banda sonora, CDs de sinxelos, software de computador e os volumes do manga. Diversos produtos promocionais foron comercializados durante o Renewal Project, como CDs, videoxogos, ilustracións e modelos coleccionables.
A explotación comercial da serie para o mercado de vídeo de uso doméstico conseguiu récords de vendas e mantívose forte máis dunha década despois. A fama da serie medrou a través das vendas de vídeos de uso doméstico, que excederon dúas ou tres veces as vendas doutras series e filmes de anime contemporáneos. Ademais, a serie contribuíu a difundir o formato DVD no Xapón e xerou un considerable impacto na economía do país, calculado en millóns de iens. No ano 2006, Matt Greenfield declarou que a franquía gañara máis de 2 billóns de dólares. Unha estimación de 2007 sobre o total de vendas de 6 000 produtos relacionados superou os 150 billóns de iens. En 2015, a empresa de pachinko Fields Corporation revelou que as máquinas pachinko e pachislot de Evangelion foron vendidas en máis de 2 millóns de unidades, xerando un beneficio de 700 billóns de iens.
Hinojosa del Campo
Hinojosa del Campo é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 26,07 km².
Pieter Boddaert
Pieter Boddaert, nado en 1730 en Middelburg, Zelandia (daquela nas Provincias Unidas dos Países Baixos), e finado en 1795 en Utrecht (daquela na República Bátava), foi un médico e naturalista holandés.
Traxectoria
Fillo do xurista e poeta do mesmo nome (1694-1760), obtivo o seu doutourado en medicina na Universidade de Utrecht en 1764, pasando a ditar clases de historia natural nesa Universidade.
Foi amigo de Albert Schlosser, cuxo gabinete de "curiosidades" (obxectos de historia natural) describiu, e de Linneo. Consérvanse catorce cartas da súa correspondencia con este último, datadas entre 1768 e 1775.
En 1783 publicou cincuenta exemplares dunha "Clave de identificación dos debuxos de Edmé-Louis Daubenton", das que deu os nomes científicos a cada unha das especies das láminas. Moitos destes primeiros nomes científicos por el propostos permanecen vixentes aínda hoxe.
En 1785 publicou Elenchus Animalium, no que incluíu os primeiros nomes binomiais (e trinomiais) de varios mamíferos, incluíndo o do tarpán (Equus ferus) e o da quagga (Equus quagga quagga).
Honores
Foi membro en 1771 da Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina (Academia Leopoldina).
Abreviatura
A abreviatura Boddaert emprégase para sinalar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Dereito de presentación
Historia e características
Por este dereito, aínda que nominalmente seguía sendo a Santa Sé a que nomeaba aos bispos, de acordo co dereito canónico, eran os reis os que controlaban a súa designación, pois lles outorgaba o dereito a presentaren unha terna cos candidatos "idóneos", a xuízo da coroa, para que o Papa seleccionara de entre eles a quen debía ocupar a sede vacante.
De forma moito máis intensa, o Padroádego real outorgaba á coroa española o poder de controlar os nomeamentos non só dos bispos, senón tamén de todos os cargos ou dignidades eclesiásticas (cóengos, párrocos etc.). Presentábanse ternas elaboradas polo Real e Supremo Consello de Indias cando quedaba vacante un cargo no Novo Mundo, no caso dos bispos; ou ben os representantes do rei en América (habitualmente os vicerreis) presentaban os candidatos ao bispo para que este procedera ao nomeamento, no caso dos párrocos ou ds membros do cabido catedralicio de cada diocese. De maneira tal que a carreira de todos os eclesiásticos indianos quedou, en gran medida, en mans da Coroa.
A comezos do século XIX, a independencia hispanoamericana conduciu a cada unha das novas nacións a reclamar para si as prerrogativas do Concordato entre España e a Santa Sé e, co tempo, a distintas fórmulas de relación Igrexa-Estado.
O papado, ante a política anticlerical da Segunda República, deuno por derrogado. Pero tras a Guerra Civil volveu recoñecer o dereito de presentación de bispos ao seu vencedor Francisco Franco, a pesar de non ser rei senón Xefe do Estado. O seu réxime foi, nos primeiros decenios (o denominado nacionalcatolicismo), fortemente apoiado pola Igrexa católica, que o consideraba un salvador providencial da persecución relixiosa no bando republicano durante a Guerra Civil, e a esta, unha nova cruzada.
A partir do Concilio Vaticano II produciuse un evidente distanciamento entre a Igrexa e o réxime de Franco, que chegou a ameazar coa expulsión a un bispo (Antonio Añoveros Ataún).
Desde 1975, o titular do dereito pasou a ser, xa como rei, Xoán Carlos I, pero este non chegou a utilizalo nunca.
A Constitución española de 1978 considera ao Estado como aconfesional, e o novo Concordato, ou máis ben os acordos de 1979, xa non recolle tal prerrogativa.
O Sanguido, Xermar, Cospeito
O Sanguido é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Sucre
Sucre é a capital constitucional da República de Bolivia e do departamento de Chuquisaca. Está situada no sur da parte central do país a unha altitude media de 2 780 msnm. A súa poboación atinxe 265 336 habitantes (2008).
Historia
A cidade foi fundada en 1539 polo capitán e conquistador Pedro de Anzures, marqués de Campo Redondo, co o nome Charcas, en referencia ao pobo dos charkas que vivían na rexión. Ao longo da súa historia recibiu outros nomes, como La Plata ou Chuquisaca. Foi no século XVIII cando recibiu o nome de La Plata, pola súa localización no Vicerreinado de La Plata, que en boa medida estaba delimitado xeograficamente polo conca do río da Prata, actualmente na Arxentina. No ano 1561, o rei Filipe II estabeleceu na cidade a Audiencia de Charcas, con autoridade sobre un extenso territorio que comprendía o que actualmente corresponde ao Paraguai, o sueste do Perú, o norte de Chile, o norte da Arxentina e unha boa parte de Bolivia. En 1609, Charcas pasou a ser sede dun arcebispado e en 1624 foi creada na cidade a Universidade de San Francisco Xavier.
Durante o século XVIII, Charcas, agora dita La Plata, é o centro xudicial, relixioso e cultural da rexión. Cando en 1839, a cidade se converte na capital de Bolivia, é rebautizada, con o nome de Sucre en honra do marechal Antonio José de Sucre, camarada de armas do libertador Simón Bolívar na loita pola independencia de Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú e Venezuela. Unha vez perdido o seu principal recurso económico, a prata, logo da decadencia de Potosí, a capitalidade do país foi transferida para A Paz, despois dunha guerra civil (1898), perdida polos "conservadores" sucrenses fronte os "libérais" paceños. Con todo Sucre mantivo o seu status de capital nacional como sede do poder xudicial.
miniatura|Praza de Armas da cidade, en torno ao monumento a Antonio José de Sucre
En 1991, Sucre é declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Miles de turistas acoden anualmente a visitar esta capital da arte barroca con brancos edificios que remontan aos séculos XVII, XVIII e XIX.
Sucre converteuse nunha cidade universitaria importante. Acolle numerosos despachos de avogados e de notarios, por mor do seu rango de sede da Corte Suprema boliviano.
Patrimonio cultural
A disposición urbana da cidade é de plano hipodámico, como moitas das cidades coloniais hispanoamericanas. Ten un rico patrimonio artístico e cultural.
Edificios civís
Casa de la Libertad, na Praza 25 de Mayo, é o edificio no que o 6 de agosto de 1825 foi asinada a declaración de independencia de Bolivia.
Comunicacións
Sucre posúe un aeroporto denominado Juana Azurduy de Padilla.
La Razón
Diversos periódicos tiveron ou teñen como nome da súa cabeceira La Razón:
Xeración beat
miniatura|250px|[[Allen Ginsberg, Timothy Leary e John C. Lilly: escritores da Xeración Beat]] A expresión Beat Generation xorde durante unha conversación entre Jack Kerouac e John Clellon Holmes en 1948. A intención dos seus membros non era a de darlle un nome, senón "desnomeala". A finais de 1952 apareceu no New York Times Magazine un artigo de John Clellon Holmes titulado "This is the Beat Generation" que captou a atención do público.
O termo comezou a utilizarse de tal xeito, e sen discriminación algunha, ata o punto de que en 1959 Kerouac considerou necesario corrixir publicamente o abuso desta denominación nos medios de comunicación, onde se empregaba coas connotacións de "totalmente vencido", ou fracasado, ou no sentido de "ritmo". Jack intentou amosar o sentido correcto de "beat" suxerindo a súa relación con palabras como "beatitude" e "beatífico", conexión que se explicaba porque, nos seus ideais, o movemento beat sentíase atraído pola natureza da conciencia orientada á comprensión do pensamento oriental, de cara a prácticas de meditación etc. Esta "redefinición" que Kerouac facía do termo pretendía orientar cara a imaxes simbólicas do estilo da derrota ou escuridade necesarias, precedentes á apertura á luz e a supresión do ego que conducen á iluminación relixiosa.
Como reacción e coa intención de parodiar e desprestixiar o movemento beat, en 1958 apareceu o termo "beatnik", produto da fusión das palabras "beat" e "Sputnik", o primeiro satélite en alcanzar o espazo exterior en 1957, de fabricación rusa, suxerindo unha condición antiamericana (antiestadounidense) e comunista do movemento beat.
Allen Ginsberg, un dos seus integrantes máis famosos, observaba no prólogo do libro The Beat Book, editado por Anne Waldman e Andrew Schelling, outro posible significado: "acabado", "completo", na noite escura da alma ou na nube do non saber. E mesmo "aberto", no sentido whitmaniano de "apertura á humildade". Pero, independentemente do significado que se lle queira dar, o uso de "Beat generation" pasou a designar un movemento literario formado por un grupo de amigos que desde mediados dos anos corenta traballaran xuntos escribindo poesía e prosa, e que compartían unha idea de cultura e afeccións ou fontes de inspiración similares, como a música jazz.
Este grupo, que acabou denominándose Xeración Beat, revitalizou a escena bohemia cultural norteamericana. A súa enerxía desbordouse cara aos movementos xuvenís daquela altura (On the Road, a novela que Kerouac publicou en 1957, asumiu o carácter de manifesto universal dunha mocidade que quería fuxir do establecido) e foi absorbida pola cultura de masas e pola clase media cara a finais dos anos cincuenta e principios dos sesenta.
Os seus ideais avogan por unha arte como manifestación das texturas da conciencia. O seu canto á liberación espiritual derivou cara a unha liberación sexual, particularmente homosexual, que fixo de catalizador nos movementos de liberación da muller e dos negros. Levados por elementos como unha visión tolerante e non-teísta, o antifascismo cósmico, ou o eclecticismo, interesáronse polas substancias psicodélicas como ferramentas de coñecemento.
Centraron a súa loita en contra dos valores tradicionalistas e puritanos dos Estados Unidos, contra o "American Way of life", un repudio implícito ós valores comerciais, propoñendo para substituílo os ideais expostos por Walt Whitman en Follas de herba.
Os involuntarios membros fundadores do movemento rexeitaron abertamente a masificación e frivolización en que acabaron os beatniks. O cine especialmente, contribuíu a pór de moda unha suposta "estética beat" falsa, en que tódolos mozos bohemios vestían de negro, lucían barbas e perillas, levaban boina e pasaban o tempo en vellos cafés lendo poesía, fumando e tocando os bongós.
Renovación (Ponteareas)
Renovación foi un periódico editado en Ponteareas entre 1931 e 1936.
19 de setembro
O 19 de setembro é o 262º día do ano do calendario gregoriano e o 263º nos anos bisestos. Quedan 103 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| William Golding
Mortes
miniatura|100px| Jean-Antoine de Baïf miniatura|150px| José Antonio Labordeta
Outros
Os 366 días do ano
Cima de Vila, Fanoi, Abadín
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
L'amant
L'Amant pode ser:
Lyssavirus
Lyssavirus é un xénero de virus da familia Rhabdovoridae e da orde Mononegavirales. O seu nome procede de Lyssa (Lisa), a deusa grega da loucura, rabia e frenesí. Este xénero de virus de ARN inclúe o virus da rabia asociado a dita enfermidade (ver rabia).
Estrutura
Os virus tipicamente teñen unha simetría helicoidal ou icosaédrica. Os Lyssavirus teñen simetría helicoidal, polo que as súas partículas infectivas son aproximadamente cilíndricas. Esta forma é máis típica dos virus de plantas, mentres que os virus animais ou humanos son xeralmente poliédricos.
A súa estrutura consiste nunha envoltura externa con espículas, unha rexión media formada pola proteína M, e unha rexión da ribonucleocápsida interna complexa, onde está o xenoma asociado con proteínas.
Xenoma
O xenoma dos Lyssavirus consta dunha molécula de ARN monocatenario de sentido negativo que codifica cinco proteínas virais, que son: polimerase L, proteína da matriz M, fosfoproteína P, nucleoproteína N, e glicoproteína G.
Baseándose nas recentes evidencias filoxenéticas, os lisavirus categorízanse en sete grandes xenotipos. Ademais, descubríronse recentemente catro xenotipos: West Caucasian bat virus, Aravan virus, Khujand virus, e Irkut virus. Os principais xenotipos inclúen o virus da rabia (xenotipo 1), Lagos bat virus (2), Mokola virus (3), Duvenhage virus (4), European Bat lyssaviruses 1 e 2 (5 e 6), e Australian bat lyssavirus (7).
Baseándose nas propiedades biolóxicas dos virus, estes xenotipos son subdivididos nos filogrupos 1 e 2. O filogrupo 1 inclúe os xenotipos 1, 4, 5, 6, e 7, mentres que o filogrupo 2 inclúe os xenotipos 2 e 3. A rexión da nucleocápsida dos lisavirus é moi conservada dun xenotipo a outro en ambos os filogrupos; pero os datos experimentais mostraron que as cepas de lisavirus usadas na vacinación contra a rabia son só do primeiro xenotipo do primeiro filogrupo (é dicir, a rabia clásica).
Epidemioloxía
O xenotipo 1, ou virus da rabia clásica, é prevalente na maior parte do mundo e pode ser transportado por calquera mamífero. Os outros xenotipos (tipos 2 a 7) teñen moita menos diversidade de portadores. Soamente os hóspedes seleccionados poden portar cada un destes outros xenotipos. Ademais, estes outros xenotipos aparecen só nunha determinada área xeográfica. Os morcegos son os animais vectores de todos os xenotipos identificados agás o Mokola virus.
Blas Infante
miniatura|150px|Retrato de Blas Infante, situado na avenida Blas Infante de [[Xerez da Fronteira.]]
Blas Infante Pérez de Vargas, nado en Casares (Provincia de Málaga) o 5 de xullo de 1885 e finado en Sevilla o 11 de agosto de 1936, foi un político andaluz, considerado oficialmente polo Congreso dos Deputados e polo Parlamento de Andalucía como o "Pai da Patria andaluza", por ser o máximo ideólogo do nacionalismo andaluz.
Traxectoria
Ó poder observar o estado dos xornaleiros andaluces queda fortemente impresionado, chegando a escribir anos máis tarde:
Véxase tamén
dereita|miniatura|Placa na memoria de Blas Infante na rúa Diego Pérez Pascual de [[Isla Cristina onde viviu.]]
-1440
Outros
Historia ano a ano
Agostinho Neto
António Agostinho Neto, nado en Catete, Icolo e Bengo, Angola, o 17 de setembro de 1922 e finado en Moscova o 10 de setembro de 1979, foi un político e escritor angolano e o primeiro presidente de Angola, entre 1975 e 1979.
Traxectoria
Converteuse nunha figura prominente na década de 1940 dentro dos movementos nacionalistas angolanos, ao tempo que estudaba medicina en Lisboa. Á súa volta a Angola, logo de se doutorar, converteuse axiña nunha figura problemática pola súa oposición ao goberno colonial, que o arrestou, aínda que conseguiu escapar a Marrocos, onde se converteu nun dos líderes da resistencia angolana no exilio.
Aeroporto de Ivalo
O aeroporto de Ivalo é un aeroporto finlandés en Ivalo, Inari. Está situado a 11 quilómetros ao suroeste de Ivalo, o centro municipal de Inari, e a 25 ao norte de Saariselkä. É o aeroporto máis ao norte de toda a Unión Europea.
Bruce Arena
Instituto e universidade
Comezou a xogar no instituto como defensa antes de ser porteiro. Mentres aínda cursaba no instituto chegou a xogar unha tempada co Hota S.C. da liga de fútbol da cidade de Nova York. Despois da súa graduación, xogou dos anos no equipo da universidade de Nassau. Tras isos dous anos foi tranferido ó equipo da Universidade Cornell.
Profesional
Tras rematar a universidade, Arena foi seleccionado no draft da Liga de fútbol de Norte América polo New York Cosmos, pero pronto rescidiron o seu contrato. Pero foi fichado polo Tacoma Tides, sendo o segundo porteiro do equipo, á vez que xogaba para os Tides tamén adestraba ó equipo da Universidade de Puget Sound.
Internacional
Bruce foi seleccionado coa selección dos Estados Unidos nun amigable contra Israel, entrando na segunda parte, o partido rematou con vitoria israelí por dous goles a cero. Tamén foi seleccionado para un partido contra Haití pero non contou con minutos.
Universidade
En 1978, comezou a súa carreira como adestrador, no equipo de fútbol da Universidade de Virxinia onde permaneceu durante dezaoito anos, gañando 5 campionatos.
D.C. United
No ano 1996, deixou o equipo da Universidade de Virxinia e a Estados Unidos Sub-23 para adestrar o D.C. United na primeira tempada da historia da MLS. E no primeiro ano consegiu a primeira Copa MLS e o primeiro U.S. Open Cup da historia. Ó ano seguinte volveu gañar a Copa MLS co D.C. United e foi nomeado como o mellor adestrador da tempada. No ano 1998, Bruce consegiu levar ós Black-and-red á final da Liga de Campións da CONCACAF e ademais gañala.
Selección nacional
Tomou o control da selección no ano 1998. O seu primeiro partido foi fronte Australia. O seu primeiro torneo foi a Copa Mundial de Fútbol de 1998.
No seu segundo mundial, Arena logrou a mellor clasificación da selección dos Estados Unidos perdendo nos cuartos de final fronte Alemaña, 1-0, con gol de Michael Ballack.
No mundial de 2006 en Alemaña, os Estados Unidos realizaron un pobre papel sendo eliminados na fase de grupos. Con tácticas moi cuestionábeis por parte de Arena. Tras este mundial a federación de fútbol dos Estados Unidos decidiu non prorrogarlle o contrato.
Bruce Arena é o técnico con máis vitorias internacionais coa selección dos Estados Unidos, e logrou o posto máis elevado na clasificación mundial da FIFA (4ª posición) da historia dos Estados Unidos.
New York Red Bulls
Tras o seu paso pola selección dos Estados Unidos, o adestrador de Brooklyn asinou co conxunto New York Red Bulls. O seu primeiro partido foi un amigable fronte o F.C. Barcelona. Tras estes dous anos, as dúas partes decidiron, de mutuo acordo, romper o acordo que os unía.
Los Angeles Galaxy
No ano 2008, Arena fichou polo conxunto anxelino. Los Angeles Galaxy viñan dunha moi mala racha na última tempada. Pero coa chegada do novo adestrador lograron ser o segundo mellor equipo de toda a MLS. No ano 2011, consegiu levar o seu equipo a gañar a MLS Supporters' Shield e a Copa MLS. ó ano seguinte volveu revalidar o seu último título.
Páncrates de Alexandría
Páncrates de Alexandría foi un poeta do século II.
Escribiu un epilion sobre o emperador Adriano e o seu favorito Antínoo durante a caza ó león. Do poema, conserváronse catro hexámetros sobre a «flor de Antínoo», conservada en Ateneo. O estilo do poema era moi patético e culto. Os versos están conservados en dous papiros fragmentarios.
A identificación co mago de Adriano, Pachates, é insegura.
Cabo Higer
miniatura|250px|Costa do cabo de Higuer, cerca de [[Hondarribia, País Vasco.]] O cabo Higer (en castelán: Higuer) é o cabo máis oriental do mar Cantábrico, marcando o inicio dos Pireneos. Dista 4 km da localidade de Hondarribia, en Guipúscoa, e está situado moi preto da fronteira con Francia.
Vilaguisada, Xermar, Cospeito
Vilaguisada é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (un home e unha muller).
Intoxicación etílica
250px|miniatura|Intoxicación etílica ([[Zambia)]] 250px|dereita|miniatura|Estrutura do [[etanol.]] A intoxicación etílica aguda, ou simplemente intoxicación etílica, é aquela intoxicación ou síndrome clínica causada por un exceso de consumo de alcohol etílico ou etanol, un líquido volátil, aromático e combustible que procede da fermentación de substancias azucradas (amidón ou celulosa); constitúe, ademais, un elemento activo das bebidas espirituosas e alcohólicas. Tamén se considera o estado de embriaguez que se deriva dos efectos desta inxesta excesiva.
Clasificacións
A intoxicación etílica pódese clasificar segundo varios aspectos: como común ou profesional, ou leve ou grave.
Dentro das intoxicacións comúns, poden ser o resultado dun consumo esporádico ou dun consumo habitual. No primeiro caso daría lugar a intoxicacións de tipo agudo e no segundo serían intoxicacións de tipo crónico (alcoholismo).
Bebidas
A fonte das intoxicacións alcohólicas agudas está constituída polas bebidas espirituosas ou alcohólicas que se clasifican en función do seu grado de concentración en alcohol:
Absorción
A absorción do etanol pódese realizar por vía oral, tópica ou pulmonar, sendo máis común e importante, non obstante, a primeira. O alcohol absórbese principalmente no intestino delgado, pero o estómago recolle un 20-30%, de aí que o seu efecto apareza tan rapidamente; trátase dunha das poucas substancias con absorción a nivel do estómago. O resto da absorción realízase a nivel do duodeno. Por outra banda, todo o alcohol é absorbido, é dicir, non pasa nada ás feces. O mecanismo de absorción realízase por difusión pasiva obedecendo a lei de Fick:
A velocidade de difusión (VD) depende da superficie de absorción (S), do grosor da membrana (d) e da diferenza de concentracións entre o aparato dixestivo (C_1) e o sangue (C_2), mentres que a constante K inflúe pouco.
Disto dedúcense as diferenzas fisiolóxicas e patolóxicas que modificarán a capacidade de absorción dos suxeitos. Outras modificacións deberanse, por exemplo, á presenza ou non de alimentos no intestino que diminuirían a superficie de absorción dispoñible e, polo tanto, atrasarían a absorción. Outro exemplo sería a velocidade de inxestión de alcohol (beber nunha soa toma aumentará a absorción) ou a graduación alcohólica da bebida (a maior concentración de alcohol no intestino, máis rápida absorción). O alcohol pasa do tubo dixestivo directamente á vea porta e de aí incorporase directamente á circulación xeral. A absorción completa realízase aos 30-60 minutos despois da inxestión.
Distribución
A distribución comeza unha vez que o alcohol está absorbido, entón é cando se establece un proceso de difusión hística por todo o organismo que virá regulado por dous factores: a concentración de auga e de alcohol no sangue.
É posible coñecer a concentración de alcohol no sangue nun tempo cero despois de establecido o equilibrio dunha dose única de alcohol, xa que se pode calcular aplicando a fórmula proposta por Widmark:
Excreción
A excreción é o último paso e consiste na eliminación do alcohol do corpo. Existen varias vías:
Mecanismo de acción
O alcohol é un tóxico que actúa mediante distintos mecanismos, entre os que figuran estes que se atopan a continuación.
Produce unha alteración da fluidez e composición das membranas celulares xa que ten un efecto bifásico, isto é, primeiro a membrana faise mais fluída polo aumento dos fosfoglicéridos e logo aumenta a rixidez ó aumentar o colesterol. Tamén altera os receptores da membrana e inhibe a ATPase.
Repercute na xeración de hipoxia debido a que o metabolismo do alcohol aumenta o consumo de osíxeno, o que acentúa a hipoxia da zona centro-lobular do fígado. Ademais prodúcese un engrosamento dos hepatocitos debido ó depósito de graxa e proteínas, algo que aumenta aínda máis a hipoxia. Asemade contribúe á deficiencia de metabolitos esenciais e á inhibición de certos enzimas.
Causa a creación de reactivos intermedios, principalmente a través do aumento dos niveis de acetaldehido, que se une de xeito covalente ás proteínas, aumentando o poder osmótico destas ó diminuír a súa excreción. Por outro lado altérase a membrana da mitocondria, co cal diminúe a oxidación. Ademais, o acetaldehido tamén interactúa coas aminas bióxenas.
Orixina unha interferencia no metabolismo do glícidos ao producir unha alteración da gliconeoxénese, que se traduce nunha hipoglicemia (nalgúns casos pode vir precedida dunha hiperglicemia transitoria); isto debese á alteración dos niveis de NADH, que produce un descenso nos niveis de piruvato e oxalacetato. Tamén existe unha inhibición do ciclo de Krebs debido tanto á inhibición de certos enzimas do ciclo coma ó descenso de oxalacetato. Por último, tamén se produce unha hiperlactoacidemia aumentando o ácido úrico sanguíneo e producindo unha acidose.
Provoca, así mesmo, unha interferencia no metabolismo lipídico posto que o alcohol ocasiona aumento da síntese de ácidos graxos libres, aumento dos triglicéridos e diminución da oxidación de ácidos graxos libres. Todo deriva no aumento do depósito de graxa nos tecidos, principalmente no fígado e no corazón.
E causa unha perturbación sobre o metabolismo xeral, tanto no metabolismo de aminas bióxenas, porfirinas, ferro, vitamina B1 coma no equilibrio hidrosalino.
Clínica
Os efectos depresivos do alcohol sobre o sistema nervioso central (SNC) provocan a alteración da conduta. En primeiro lugar prodúcese unha depresión dos centros superiores (os centros de conduta e xuízo). Logo, progresivamente, vai afectando ós centros de orixe evolutivo máis primitivo ata alcanzar os centros motores medulares, e finalmente os centros vitais da protuberancia.