cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Panificadora de Vigo
A Panificadora na actualidade
Por outra banda, a ruína non está impedindo o seu crecente recoñecemento coma senlleira testemuña da industrialización e coma símbolo da cidade viguesa. A leira da Panificadora foi promovida polo COAG coma Ben de Interese Cultural, catalogado pola fundación DoCoMoMo (Documentación y conservación del Movimiento Moderno en España y Portugal) e parcialmente integrado no Conxunto Histórico-Artístico do Vigo Vello. Amais, arquitectura, historia e imaxe da Panificadora ten sido obxecto de multitude de documentais, reportaxes televisivas, unha novela (Panificadora, de Xosé Cid Cabido), artigos de prensa e iconografías, sempre en moi estreita relación coa identidade viguesa.
Victor Oladipo
Kehinde Babatunde Victor Oladipo, nado o 4 de maio de 1992 en Silver Spring, Maryland, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Miami Heat da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 27 de xuño de 2013, Oladipo foi elixido na 2ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Orlando Magic. Asinou o seu contrato de rookie cos Magic o 8 de xullo de 2013.
O 6 de xullo de 2017, Oladipo foi traspasado xunto a Domantas Sabonis ós Indiana Pacers, a cambio de Paul George.
O 16 de xaneiro de 2021, Oladipo foi traspasado ós Houston Rockets como parte dun traspaso entre catro equipos que mandou a James Harden ós Brooklyn Nets; os Pacers fixéronse con Caris LeVert dos Nets e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 dos Rockets.
O 25 de marzo de 2021, Oladipo foi traspasado ós Miami Heat a cambio de Avery Bradley, Kelly Olynyk e un intercambio de eleccións do Draft de 2022.
Coda (música)
miniatura|217x217px|Figura 1. Coda. Unha coda, no ámbito da música, é un préstamo lingüístico do italiano que significa literalmente «cola». Neste contexto pode facer referencia a diversos conceptos:
Idade Media
Na Idade Media era coñecida como cauda, caudae e caude, formando estas expresións a raíz latina do termo "coda". Tratábase dun longo melisma engadido nunha das últimas sílabas do texto que se repite en cada estrofa. Estes engadidos realizábanse noutras pezas para embelecelas. As caudae foron especialmente importantes nos conductus, onde se inserían habitualmente ao comezo ou final. Aínda que tamén podían incorporarse en calquera punto intermedio. Os conducti tradicionalmente divídense en dous grupos: conductus cum cauda e conductus sine cauda (do latín: "conductus con cola", "conductus sen cola") en función da presenza ou ausencia do melisma. Por tanto, a cauda asumía un papel conclusivo similar ao da coda moderna. Así mesmo, introducían elementos de contraste e variedade que daban saída á creatividade dos compositores.
Clasicismo
Foi no Clasicismo, especialmente con Beethoven, cando a coda gañou en importancia. A presenza dunha coda como elemento estrutural nun movemento musical é especialmente evidente nas obras escritas en determinadas formas musicais. Durante este período pódense atopar codas nas composicións escritas en forma rondó, scherzo e en especial, na forma sonata e nos movementos de variación.
Os compositores anteriores a Beethoven empregábanas para incrementar a sensación de conclusión e de simetría musical. Pódense atopar mostras de codas na produción musical de Mozart, por exemplo no último movemento ou Rondo Alla Turca (Marcha Turca) da Sonata núm. 11 en la maior. Trátase dun movemento en la maior da sonata. No Rondo Alla Turca constitúe unha sección sincopada cunha infinidade de acordes maiores de la.
centro|miniatura|600x600px|Figura 2. Coda da [[Sonata para piano n.º 7 (Mozart)|Sonata en do maior, K. 309, I, cc. 148-155 de Mozart. .]]
Adoita utilizar o primeiro tema musical da obra para dar máis peso á cadencia final. É erróneo pensar na coda como algo accesorio á obra, xa que na maioría dos casos exerce unha función vital para a música.
En música popular
Moitas cancións de rock así como noutros xéneros e formas de música popular teñen seccións identificables como «codas». Unha coda nestes contextos pode denominarse ás veces un «outro»; mentres que no terreo da música jazz e na música de igrexa moderna chámaselle «tag».
Codetta
Codetta é un termo italiano en diminutivo que significa "coliña". Ten un propósito similar á coda, pero en menor escala, concluíndo unha sección dunha obra en lugar de concluír a obra como un todo. Unha codetta típica conclúe as seccións de exposición e recapitulación dunha peza escrita en forma sonata, a continuación do segundo tema (modulado) ou ben do tema de peche (se hai). Así pois, na exposición adoita aparecer na tonalidade secundaria, pero na recapitulación faino na tonalidade principal. A codetta normalmente péchase cunha cadencia perfecta no ton pertinente confirmando así a tonalidade. Se a exposición se repite, a codetta repítese tamén. Aínda que en ocasións o seu final sexa lixeiramente modificado, dependendo de se se dirixe de novo á exposición ou ás seccións de desenvolvemento.
Como signo musical
En notación musical o símbolo de coda, que se asemella a un visor ou mira cruzada, emprégase como un marcador de navegación de modo similar á indicación Dal Segno. A expresión Al Coda indica que, unha vez que se alcance ese punto durante a repetición final, o intérprete debe saltar inmediatamente á sección separada marcada cun símbolo de coda. Por exemplo, isto pode ser utilizado para dotar dun final especial ao último verso dunha canción.
A coda aplícase conxuntamente con outras dúas indicacións para determinar as repeticións a realizar nunha partitura: Da Capo e Dal Segno.
Da Capo al Coda
Da Capo al Coda, abreviado como D.C. al Coda, significa literalmente "da cabeza á cola". Indica ao intérprete que debe repetir a peza desde o principio, continuar tocando até chegar ao primeiro símbolo de coda. Despois debe pasar directamente até onde estea o segundo símbolo de coda e continuar tocando dende aí até o final. centro|miniatura|700x700px|Figura 3. Da Capo al Coda. A interpretación dos catro compases sería nesta orde: 1-2-3-4-1-4.
Dal Segno al Coda
Dal Segno al Coda, abreviado como D.S. al Coda, significa literalmente "do signo á cola". Indica ao músico que debe repetir a peza desde o sinal ou «segno», continuar tocando até chegar ao primeiro símbolo de coda. Despois debe pasar directamente até onde estea o segundo símbolo de coda e continuar tocando desde aí até o final. centro|miniatura|700x700px|Figura 4. Dal Segno al Coda. A interpretación dos seis compases sería nesta orde: 1-2-3-4-2-3-5-6. Nos anteriores exemplos o fragmento que vai dende a segunda coda até o final a miúdo é denominado a «coda» da peza ou literalmente «final», asumindo así a súa segunda acepción como parte ou sección dunha composición musical.
Santa María del Monte de Cea
Santa María del Monte de Cea é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 276 habitantes (INE 2011).
Capdepera
250px|miniatura|Localización de Capdepera miniatura|250px|Murallas de Capdepera Capdepera é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 59,42 km² onde no ano 2007 vivían 10.885 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Capdepera dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Right Thoughts, Right Words, Right Action
Right Thoughts, Right Words, Right Action é o cuarto álbum da banda escocesa de Franz Ferdinand, publicado o 26 de agosto de 2013 no Reino Unido e un día despois nos Estados Unidos a través do selo Domino Records. O disco tivo en xeral recensións favorables dos críticos musicais. O 1 de setembro de 2013 estreouse no número 6 da lista británica de álbums e no 1 da lista indie do mesmo país.
AG-58
A autovía de acceso a Cacheiras, é unha autovía autonómica galega, AG-58, comeza na autovía AG-59 e chega até Cacheiras logo duns 1,4 quilómetros. Está limitada a 100 km/h por se tratar dun pequeno tramo de 1,4 quilómetros.
Foi inaugurada a comezos do ano 2008, tras máis de dous anos de obras, que empezaran en maio do ano 2005.
Santalla de Pena, Begonte
Santalla de Pena é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 151 habitantes (83 homes e 68 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 127 habitantes, sendo 62 homes e 65 mulleres. miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
William Goldsmith
William Goldsmith, nado o 4 de xullo de 1972 en Seattle, Washington, é un batería de rock coñecido sobre todo polo seu tempo coa banda de Seattle Sunny Day Real Estate. Actualmente traballa con The Fire Theft, tamén estivo en bandas como Foo Fighters, 5iveStyle e IQU, e gravou e tocou en directo con moitos outros grupos. A súa maior influencia é Keith Moon de The Who.
Eurostar 3000
O bus Eurostar 3000 é un tipo de bus para satélites fabricado por Matra Marconi e Astrium.
Características
O bus Eurostar 3000 é a terceira xeración de buses fabricados por Matra Marconi en conxunto con Astrium. Ao igual que Eurostar 1000 e Eurostar 2000, está pensado para satélites na órbita xeoestacionaria, en particular satélites de comunicacións.
Odoario
O antropónimo masculino Odoario pode referirse a:
Panarea
Panarea é a segunda illa máis pequena (logo de Basiluzzo) das oito Illas Eolias, un cadea de illas volcánicas ao norte de Sicilia. Trátase dunha fracción da comuna de Lipari. Hai ao redor de 280 residentes que viven na illa durante todo o ano, con todo a poboación aumenta considerablemente no verán coa afluencia de turistas. Nos últimos anos, a illa é coñecida internacionalmente polos seus visitantes famosos.
Xeografía
A illa é un volcán inactivo cunha superficie total de tan só 3´4 km². O punto máis alto da illa, Punta del Corvo, de 421 metros sobre o nivel do mar. Hai termas preto da aldea de Punta di Peppe e Maria. O Mergullo é unha excursión popular nesta pequena illa, e ata se pode nadar nun naufraxio entre as rocas da costa de Lisca Bianca e Bottaro.
Historia
Na antigüidade, a illa foi nomeada "Euonymus" (Illa de bos presaxios), debido á rica fauna e flora. O illote próximo de Basiluzzo, administrado desde Panarea, foi nomeado "Hycesia".
Os achados arqueolóxicos demostran que desde ao redor de 1400 aC, as persoas asentadas en Panarea, comerciaban con Sicilia. Marcas de queimaduras indican que foi repentina e probablemente destruída con violencia, logo a illa foi colonizada por Roma.
No século XVI o corsario Turgut Reis (tamén chamado Dragut) atopou varias veces refuxio na costa leste de Panareas.
Nos tempos modernos, Panarea converteuse nun lugar de vacacións de moda. En 2011, foi descrito pola revista W como "o epicentro da escena do verán máis chic no Mediterráneo".
Panarea e toda a cadea eólica declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2000. En gran parte debido a isto, a construción e o desenvolvemento son estritamente regulados e a comunidade conserva a súa lendaria insularidade. A maioría das residencias admiten só ocupacións temporais, e as poucas casas dispoñibles todo o ano son moi caras e difíciles de obter.
Segovia, Segovia, O Corgo
Segovia é un lugar da parroquia de Segovia, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 20 habitantes (13 homes e 7 mulleres).
Pepito Arriola
José Rodríguez Carballeira, nado en Betanzos o 14 de decembro de 1895 e finado en Barcelona o 24 de outubro de 1954, foi un músico galego. Destacou fundamentalmente como pianista, pero tamén como compositor e violinista.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Pepito Arriola (1901) Fillo de Josefa Rodríguez Carballeira, nai solteira. Foi inscrito no rexistro en Betanzos cos apelidos de súa nai ao non ter pai coñecido. Porén, sempre o chamaron polo segundo apelido do avó materno, de orixe vasca. Cando súa nai marchou a Madrid quedou ao cargo da irmá desta, Aurora Rodríguez Carballeira (nai de Hildegart, curmá de Pepito), quen o educou.
Tras descubrir as súas habilidades, a nai levouno a Madrid a comezos de novembro de 1899, onde comezou unha fulgurante carreira como neno prodixio tocando o piano. O seu primeiro recital foi o 4 de decembro de 1899 na casa dos señores Montano, ao que asistiron unhas 300 persoas. O programa incluíu a Marcha Real e a Alborada de Pascual Veiga. Tocou no Ateneo o 2 de febreiro de 1900 e ese mesmo ano deu un concerto con seis obras de seu no Palacio Real. A raíña amadriñou o neno e pagou os seus estudos musicais.
A nai e o rapaz trasladáronse a Alemaña en 1902. Arriola estudou no conservatorio de Berlín con Richard Strauss e tocou coa Orquestra Filharmónica de Berlín baixo a dirección de Nikisch. Foi elixido pianista da corte de Guillerme II.
Deu xiras por todo o mundo con enorme éxito, tocou nos Estados Unidos (na Metropolitan Opera e no Carnegie Hall, entre outros) e realizou unha extensa xira por Cuba en 1910. Foi unha das grandes figuras da música alemá da época.
En 1946 tivo que volver a España, onde xa non volveu ter éxito. Morreu na miseria, aos cincuenta e nove anos de idade, nun apartamento alugado na rúa Sans de Barcelona.
Obra
Postumamente descubríronse 11 obras escritas en Barcelona tras o seu regreso: miniatura|300px|Imaxe da Rondalla Airiños da Miña Terra de Ferrol, da que Pepito foi parte
Torroña, Burgueira, Oia
Torroña é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 128 habitantes (55 homes e 73 mulleres).
Patrimonio
Salientar o petróglifo da Laxe Cruzada que contén un dos cinco labirintos gravados que existen en Galiza.
Tavolara
Tavolara é unha pequena illa italiana situada na costa norte de Sardeña, na Provincia de Sassari. Tavolara foi unha das máis pequenas repúblicas do planeta, pero agora é simplemente parte de Italia, aínda que nunca foi anexada formalmente.
Xeografía
A illa é un macizo de pedra calcaria de 5 quilómetros de longo e 1 quilómetro de ancho, con cantís escarpados excepto nos seus extremos. O seu punto máis alto está a 565 m sobre nivel do mar. Actualmente, a illa está habitada por unhas poucas familias, ten un cemiterio e un pequeno restaurante.
A pequena aldea pesqueira sarda de Porto San Paolo está directamente fronte ás súas costas, alén dun pequeno estreito. A cidade importante máis próxima é Olbia. As moi próximas illas de Molara e de Molarotto forman parte do Arquipélago de Tavolara.
A maior parte da poboación foi desprazada da illa en 1962, cando foi construída unha estación radiogoniométrica da OTAN na metade leste da illa. As antenas da estación pódense ver desde certa distancia e esa metade enteira da illa está restrinxida ao persoal militar. Tavolara é tamén fogar do VLF-transmisor ICV, que traballa en 20´27 kHz e 20´76 kHz e que se utiliza para transmitir mensaxes aos submarinos. Poden tamén ser recibidos (pero non descifrados) por PC ordinarios, cunha bobina como antena na entrada da tarxeta de son e mediante software de análise de FFT.
Flora e Fauna
Unha rara especie de Centaurea espiñenta, Centaurea horrida, é endémica só de Tavolara e algunhas outras zonas marxinais do norte de Sardeña. Na súa «Historia Natural de Sardeña» (1774), Francesco Cetti informou de que enormes ratas habitan a illa de Tavolara, pero eses exemplares probablemente correspondian á agora extinta Pica sarda (Prolagus sardus). No século XVIII, entre os sardos difundiuse a lenda de que as cabras salvaxes de Tavolara tiñan dentes de ouro. Os rabaños de cabras foron trasladados a Sardeña cando a OTAN construíu a base e xa non hai cabras na illa. A foca monxe do Mediterráneo (Monachus monachus), en perigo de extinción, tiña unha colonia de cría aquí ata 1960.
Á vez que sede dunha próspera industria da lagosta, Tavolara atrae agora aos mergulladores que veñen ver os corais, esponxas, anemones de mar, golfiños mulares (Tursiops truncatus), e ata algúns espécimes de Pinna nobilis, a rara ameixa xigante cuxas fibras de biso foron anteriormente utilizadas na fabricación de sedas mariñas para as pezas reais. A illa e as augas circundantes son parte do coto mariño de Tavolara e de Punta Coda Cavallo creado en 1997. As proteccións do medio ambiente postas no parque supuxeron restricións ao uso da área para o turismo.
Historia
200px|dereita|miniatura|Tumba Real en Tavolara A illa era coñecida en épocas antigas como Hermea. Segundo a tradición, o Papa San Ponciano morreu en Tavolara logo da súa abdicación e exilio no 235. É probablemente esta illa a chamada illa Tolar, utilizada polas naves árabes en 848-849 como base para atacar as costas próximas.
Ao final do século XVIII, Giuseppe Bertoleoni (de suposta orixe xenovesa) chegou ás inmediaciones do Arquipélago da Maddalena, a bordo dunha pequena embarcación de recreo procedente de Xénova, en busca dunha terra onde vivir, asentáronse na illa de Spargi, e logo trasladouse máis ao sur, á pequena illa de Mortorio, pero, impulsado pola procura dunha illa máis xenerosa e hospitalari, navegou máis ao sur, alcanzado a fermosa illa deshabitada (en 1806, de Tavolara. Aquí estableceuse coa súa familia, centrándose na cría de cabras salvaxes, moi numerosas na zona e caracterizadas por unha cor dourada particular dos dentes, causada pola alimentación. En 1836 de rei de Sardeña Carlo Alberte de Sardeña, que pasaba pola zona (nunha viaxe de caza), viu a descoñecida illa e polo tanto pediu información, aos seus mariñeiros, pero ao non obter respostas suficientes, decidiu desembarcar. Presentandose aos residentes como o rei de Sardeña, parece que Giuseppe Bertoleoni, rodeado de cabras cos dentes dourados, respondeu: "E io sono il re di Tavolara!" ("E eu son o rei de Tavolara!"). .
Carlos Alberto de Sardeña quedou con el durante unha semana e, ao despedirse, agasallouno cun reloxo de ouro e, segundo Bertoleoni, recoñeceu a independencia de Tavolara, con Giuseppe Bertoleoni como o seu Rei. De feito, na prefectura de Sassari, atópase un verdadeiro pergameo, asinado polo rei, no que Giuseppe e os seus herdeiros foron feudalizados, polo tanto Tavolara non se recoñeceu como un estado soberano. Polo que o único testemuño é o verbal da familia, xa que a casa Bertoleoni non está incluída nas listas oficiais dos nobres do Reino de Italia. En consecuencia a súa nobreza non foi legalmente recoñecida no período monárquico.
Santa Colomba de Curueño
Santa Colomba de Curueño é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 568 habitantes (INE 2011).
Tavolara
Historia
Cando Giuseppe morreu na década de 1840, o seu fillo máis vello converteuse no Rei Paolo I. Tavolara non foi incluída na unificación italiana, e o rei Paolo I buscou e obtivo activamente o recoñecemento de Tavolara por parte de Italia. Durante o seu reinado, en 1868, o goberno italiano construíu un faro no extremo nordeste da illa.
Logo da morte de Paolo en 1886, e de acordo aos seus desexos, a illa converteuse nunha república, cun presidente e un consello de seis elixidos cada seis anos (consello de seises) mediante votación de todos os poboadores da illa, homes e mulleres (55 persoas). O seu terceiro presidente foi elixido en 1896.
A soberanía de Tavolara foi reconfirmada en 1903, cando Vítor Manuel III de Italia asinou un tratado de amizade coa nación.
A monarquía, con todo, foi reinstalada na primeira década do século XX. Desde entón todos os reis proceden da familia Bertoleoni, recoñecida como reis tradicionais de Tavolara polos Reis de Sardeña. Documentos que datan de 1767 afirman que Tavolara nunca fora parte do reino de Sardeña. O terceiro rei de Tavolara foi Carlo I, que morreu en 1928 e foi sucedido polo seu fillo Rei Paolo II. Paolo foise ao estranxeiro, e deixou á súa irmá, Mariangela, como rexente na súa ausencia. A raíña Mariangela morreu solteira en 1934, deixando o reino a Italia.
O seu sobriño Paolo II sempre demandou o reino sen éxito, ata a súa morte en 1962, que foi aprobada a instalación da base da OTAN e o final definitivo da soberanía de Tavolara. Con todo, tras a súa morte, outra tía súa, Maria Molinas Bertoleoni, tivo éxito e á idade de 100, en 1969, foi recoñecida como a titular máis vella de Europa nun trono.
O actual monarca Rei Tonino de Tavolara é un cidadán italiano que administra e é dono de «Dá Tonino», o único restaurante na illa. Os intereses da illa son representados nas súas relacións externas polo príncipe Ernesto-Geremia de Tavolara, natural de La Spezia, que escribiu unha historia da illa. A tumba real do rei Paolo I está no cemiterio da illa, rematada por unha coroa.
Siege
Siege foi unha banda de grindcore/trashcore estadounidense que existiu entre os períodos de 1983 a 1985 e de 1991 a 1992. Inicialmente foi das primeiras bandas de hardcore punk da época, cunha sonoridade máis rápida e máis dura que as demais bandas do xénero, sendo clasificada máis tarde como thrashcore, co que serviron de influencia para bandas do escenario grindcore, e que máis tarde desenvolverían paralelamente o metal extremo. Aínda que a banda foi pouco coñecida durante a súa curta existencia, o certo e que bandas como Napalm Death citaron ao grupo como unha das súas influencias e até mesmo a banda Dropdead púxose ese nome como honra ao primeiro traballo que Siege lanzou.
L'Europe nouvelle
L'Europe nouvelle, foi unha revista quincenal francesa sobre política internacional e francesa, economía e literatura que se editou en París entre 1918 e 1940.
Historia
A revista pretendía estudar as condicións da vida política, económica e social de Europa, e apoiaba as iniciativas destinadas a reconciliar os estados europeos e a manter a paz: relacións internacionais baixo os auspicios da Sociedade de Nacións, aproximación franco-alemá, desarmamento e os primeiros proxectos dunha Europa unida. Especializouse na publicación dos textos de grandes tratados internacionais e os informes das sesións da Sociedade de Nacións en Xenebra.
George Paget Thomson
George Paget Thomson, nado en Cambridge o 3 de maio de 1892 e finado na mesma cidade o 10 de setembro de 1975, foi un físico británico.
Biografía
Foi fillo de sir Joseph John Thomson, premio Nobel de Física en 1906, considerado o descubridor do electrón polos seus experimentos co fluxo de partículas (electróns) que compón os raios catódicos. Ambos recibiron o Premio Nobel, sendo o único caso de dúas xeracións nunha familia, a máis de Marie Curie e Pierre Curie coa súa filla Irène_Joliot-Curie.
En 1937 foille outorgado o premio Nobel de Física, compartido co físico estadounidense Clinton Davisson, polo seu traballo sobre a difracción de electróns en cristais e a demostración das súas propiedades ondulatorias.
Nos últimos anos da década de 1930 e durante a segunda guerra mundial, especializouse en física nuclear, concentrándose no estudo das aplicacións prácticas militares da enerxía nuclear. Na última parte da súa vida continuou os seus traballos ao redor da enerxía nuclear, e tamén escribiu traballos sobre aerodinámica e sobre o valor da ciencia na sociedade.
Entre 1937 e 1941, asesorou o ministerio do Aire en materia de aeronáutica, e en materia científica en xeral entre 1943 e 1944. En 1943 foi nomeado cabaleiro (sir) e en 1946 ocupou a asesoría da delegación británica no Consello de Seguridade das Nacións Unidas e da Comisión da Enerxía Atómica.
Balneário Camboriú
Balneário Camboriú é unha cidade costeira do estado brasileiro de Santa Catarina. É un destino turístico imporante para os habitantes dos países veciños, principalmente arxentinos, pero tamén uruguaios e paraguaios, así como por brasileiros dos estados do sur. É considerada a praia dos arxentinos no Brasil e, por conta deste fluxo de turistas de lingua castelá, moitos establecementos publican anuncios en castelán ademais do portugués.
A máis importante actividade económica é o turismo, pero tamén a construción civil, o mercado inmobiliario e o comercio e os servizos, que se benefician do gran movemento de turistas e de veraneantes que teñen inmobles na cidade.
miniatura|esquerda|257px|Vista de Balneário Camboriú.
miniatura|esquerda|257px|Praia das Laranjeiras, en Balneário Camboriú.
Alvar Peres de Castro
Alvar Peres de Castro, chamado o Vello, nado en 1310 e finado en 1384, foi un aristócrata galego, fillo de Pedro Fernández de Castro, señor de Lemos e da nobre portuguesa Aldonza Lorenço de Valladares.
Traxectoria
En 1371 recibiu de mans de Fernando I de Portugal, rei de Portugal, o título de conde de Viana. Foi nomeado en 1382, condestable de Portugal, título creado por Fernando I de Portugal. Á súa morte, o cargo de condestable de Portugal pasou a ser desempeñado por Nuno Álvares Pereira. Faleceu en 1384.
Xenealoxía
Foi fillo de Pedro Fernández de Castro, señor de Lemos, e da nobre portuguesa Aldonza Lorenzo de Valladares. Era neto por parte paterna de Fernando Rodríguez de Castro e de Violante Sánchez de Castela, filla ilexítima de Sancho IV de Castela. Por parte materna era neto de Lorenço Suarez de Valladares, señor de Tangil, e de Sancha Nunes Chacín. Foi medio irmán de Fernán Ruiz de Castro, señor de Lemos, e de Xoana de Castro, a Desamada, e irmán de Inés de Castro, segunda esposa de Pedro I de Portugal.
Contraeu matrimonio con María Ponce de León, filla de Pedro Ponce de León o Vello, señor de Marchena e de Bailén e tataraneto do rei Afonso IX de León coa que tivo varios fillos:
MC Shan
Shawn Moltke, nado o 9 de setembro de 1965, máis coñecido como MC Shan, é un rapeiro de Queens, Nova York; primo do influente produtor Marley Marl.
Astyanax mexicanus
miniatura|dereita|240px Astyanax mexicanus é unha especie de peixes da familia Characidae da orde dos Characiformes.
Crocuta crocuta
Crocuta crocuta (Erxleben, 1777), coñecida en galego como hiena pinta, é unha especie de mamífero da orde dos carnívoros, suborde dos feliformes e familia dos hiénidos. Vive en África, con excepción do Sáhara e a conca do río Congo, e adoita encontrarse en sabanas, praderías e chairas abertas, pero está ausente das selvas e desertos.
Astyanax mexicanus
Esta especie foi ás veces tratada como unha subespecie de A. fasciatus, pero isto non está amplamente aceptado. Non se debe confundir co A. jordani, que tamén é cego e vive en covas mexicanas.
Crocuta crocuta
Moi adaptábel, pode sobrevivir incluso cerca de asentamentos humanos.
Astyanax mexicanus
Morfoloxía
Os machos poden chegar a alcanzar os 8 cm de lonxitude total. As femias son de maior tamaño, e en idade adulta adoitan alcanzar unha lonxitude de 12 cm.
Crocuta crocuta
É a única especie do seu xénero, Crocuta, e non se recoñecen subespecies.
Astyanax mexicanus
Morfoloxía
Morfoloxicamente poden distinguirse dúas poboacións principais de Astianiax mexicanus: de superficie e de caverna. A pobiación de superficie presenta un aspecto similar ao de peixes que viven na zona demersal e ten ollos. A poboación que vive en covas inundadas próximas á costa diferénciase da da superficie en varios trazos como a dexeneración ocular (son cegos), un aumento do tamaño corporal, a perda da pigmentación (albinas), o incremento no número e tamaño dos neuromastos, incremento do número de dentes maxilares, incremento do número de papilas gustativas e do número de células receptoras por papila. Todas estas características responden a un fenotipo troglomórfico, é dicir, propio de animais cuxo hábitat se encontra en zonas de escuridade como covas ou zonas abisales.
Crocuta crocuta
Características
As principais características físicas da hiena pinta son:
Astyanax mexicanus
Morfoloxía
Dependendo da poboación as formas cavernícolas poden ter unha dexeneración visual total ou parcial. A poboación da cova Pachón perdeu completamente os seus ollos mentres que a da cova Micos ten unha vista limitada. Como non teñen vista desprázanse na escuridade das covas utilizando o seu sentido da liña lateral, que detecta os cambios na presión da auga.
Crocuta crocuta
Características
As hienas pintas miden entre 95 e 165 cm de lonxitude e pesan entre 45 e 82 kgo entre 45 e 60 kg (os machos) e entre 55 e 75 kg (as femias), sendo, por tanto, as femias de maior tamaño que os machos.
Astyanax mexicanus
Hábitat
Vive en zonas de clima subtropical entre 36°N e 24°N. Pódense atopar poboacións que habitan a zona demersal e poboaciones que habitan ata un total de 29 covas nas costas do nordeste de México, na rexión cárstica de San Luis Potosí.
Crocuta crocuta
Características
miniatura|esquerda|150px|Cranio de hiena pinta, por [[Frédéric Cuvier.]] A cranio da hiena pinta difire do da hiena riscada polo seu tamaño moito maior e pola crista saxital máis estreit. Polo seu tamaño, a hiena pinta ten un dos cranios máis poderosos entre os carnívoros. Teñen os membros anteriores lixeiramente máis longos que os posteriores, polo que o seu dorso é descendente, aínda que non tanto como noutras hienas, especialmente a hiena parda.
A súa pelaxe é curta, de cor entre amarelado e avermellado, con manchas ovaladas e irregulares de cor parda escura, que faltan en cabeza, garganta e tórax; presentan unha crina curta e ourizada; a cola remata nunha guedella de pelos longos, negros.
Aínda que a súa aparencia semella a dos cans, as hienas están máis emparentadas cos félidos e, especialmente, cos herpéstidos e os vivérridos.
Astyanax mexicanus
Alimentación
Come insectos, crustáceos e vermes.
Distribución xeográfica
Encóntranse en Norteamérica: Estados Unidos (Texas e Novo México) e México. É nativo da ecozona neártica, e orixinouse na cunca baixa de Río Grande e do Neueces e Pecos en Texas, e no centro e leste de México.
Crocuta crocuta
Características
A hiena pinta é a especie máis grande entre as hienas.
Astyanax mexicanus
Costumes
É unha especie tranquila que pasa a maior parte do seu tempo a media profundidade sobre fondos rochosos e areosos de pozas e remansos de ríos e regatos no seu ambiente nativo. Prefire augas con pH entre 6,0 e 7,8, unha dureza das augas de 30 dGH, e unha temperatura entre 20 e 25 °C. No inverno, migra a augas máis cálidas.
As poboacións das covas difiren nalgúns aspectos do seu comportamento das poboacións de superficie. Os máis rechamantes son un incremento na atracción cara ás vibracións, un aumento do sentido do gusto e do olfacto, alteración dos hábitos de alimentación e perda de aptitudes de ataque.
Modelo de investigación en laboratorio
Astyanax mexicanus está considerado na comunidade científica un dos modelos de investigación máis interesantes e útiles para o estudo da evolución e a función de numerosos xenes. A especie ofrece dúas subpoboacións que evolucionaron de maneira moi distinta morfolóxica e etoloxicamente debido a que, aproximadamente hai de 2 a 3 millóns de anos, a subpoboación de superficie foi quen de colonizar múltiples hábitats de cova do nordeste de México, o cal expuxo a esta a unha presión evolutiva distinta á da poboación de superficie, que finalmente desembocou no desenvolvemento de fenotipos troglomórficos.
Crocuta crocuta
Características
As femias posúen uns xenitais peculiares, debido á ausencia de vulva e á presenza dun clítoris moi desenvolvido que recorda ao pene dos machos; tamén presentan unha especie de inchazón similar a unha bolsa, como un escroto.
Na época de celo, o orificio uroxenital ensánchase, e o conduto e os tecidos circundantes afróuxanse e hipertrófianse, de modo que poida darse a cópula e o parto.
Astyanax mexicanus
Modelo de investigación en laboratorio
Desta forma, este modelo permite investigar certas cuestións como o proceso de adaptación dos organismos a novos ambientes, ou as variacións xenéticas que subxacen a ditas adaptacións. Por outro lado, permite poñer en práctica certas técnicas de xenética molecular, como a microinxección de ARN mensaxeiro para comprobar efectos alélicos nun embrión en desenvolvemento ou a transxénese baseada en meganucleases e transposases. Ademais, ao ser un modelo moi próxmo ao do peixe cebra, poden levarse a cabo técnicas complementarias.
Crocuta crocuta
Costumes
Son de hábitos principalmente nocturnos e crepusculares. Habitualmente viven en grupos familiares liderados por unha femia. Refúxianse en buratos naturais entre rochas ou outros lugares similares, entre as matogueiras ou en galerías abandonadas polos porcos formigueiros que frecuentemente agrandan elas mesmas. Defenden o seu territorio doutros grupos o clans de hienas; este territorio é marcado coas secrecións das súas glándulas anais, urina e excrementos que depositan habitualmente en latrinas.
Astyanax mexicanus
Evolución xenética e poboacional
As formas de superficie e de covas deste peixe foron moi investigadas polos científicos que estudan a evolución. As poboacións Astyanax mexicanus que habitan en diferentes covas converxen nunha serie de trazos troglomórficos. A falta de pigmentación e a dexeneración ocular son os máis coñecidos. O estudo levado a cabo por Bradic et al. de 11 poboacións de cova e 10 poboacións de superficie tratou de dilucidar as orixes evolutivas das formas das covas, a estrutura básica xenética dos trazos de ambas as poboacións e o grao no que a súa migración dun ambiente a outro afecta á súa divercencia xenética.
Crocuta crocuta
Nutrición
Cazan en grupos de 10 a 30 individuos, comandados por unha femia dominante. As súas poderosas mandíbulas e potentes moas están preparadas para unha alimentación a base de carne, podendo engulir tamén os ósos, dentes e cornamentas das súas presas. Aínda que están consideradas como preeiras, son cazadoras que, ademais, se alimentan de prea cando é oportuno. A súa dieta comprende desde insectos a cebras, ñus e incluso xirafas, alimentándose tanto de cadáveres como de presas vivas, principalmente dos animais moribundos e enfermos. As disputas por cadáveres de animais entre hienas pintas e leóns son comúns. Se o grupo de hienas non é moi numeroso, os leóns adoitan gañar, polo que a dentición das hienas adaptada a romper ósos lles permite desfacer o cadáver antes de que cheguen outros carnívoros. Así, cada hiena pode levarse un anaco, dispersarse e non deixar nada. Adoitan esconder a súa comida na lama para cando teñen fame. A súa boa memoria lles permite recordar ónde deixaron a comida. As hienas son extremadamente intelixentes e moits expertos considéranas intelectualmente comparábeis aos osos e incluso aos primates.
Astyanax mexicanus
Evolución xenética e poboacional
As poboacións das covas presentan tamaños poboacionais moito menores que as de superficie, o que se relaciona cunha disposición limitada de espazo e alimento. Estas poboacións recibiron distintas migracións procedentes das poboacións de superficie que presentan fenotipos intermedios entre ambas as poboacións, o cal supón un límite do fluxo de xenes entre ambas as poboacións.
Crocuta crocuta
Reprodución
O período de xestación é duns 110 días, tras os cales as femias paren dúas crías, excepcionalmente unha ou tres. As crías nacen cos ollos abertos e pesan de media 1,5 kg. En períodos de abundancia de alimentos teñen descendentes femias que adoitan permaneceren no clan e, en períodos de escaseza, predominan os machos na descendencia, que saen fóra. Os machos alcanzan a madurez sexual aos dous anos de idade, e as femias aos tres.
Astyanax mexicanus
Evolución xenética e poboacional
Así, conclúese que a orixe das formas das covas está nas repetidas colonizacións de covas por polo menos dous stocks diferentes de formas de superficie, que finalmente converxen nos mesmos fenotipos troglomórficos, suxerindo unha forte selección natural ou sexual para os alelos responsables de dito fenotipo no ambiente das covas. Recentes estudos suxiren que a actual distribución das poboacións orixinouse por polo menos cinco invasións independentes.
Voo 007 de Air France
O voo 007 de Air France foi un accidente de ocorrido o 3 de xuño de 1962 durante a engalaxe dun Boeing 707-328 de Air France no aeroporto de París-Orly. A aeroliña acababa de abrir a súa nova oficina no centro de Atlanta e ese era o voo inaugural cara a esa cidade. Air France estaba facendo un grande esforzo en publicitar a ruta e polo tanto foi convidada a elite de Atlanta. Os únicos superviventes foron dúas tripulantes de cabina, Françoise Authie e Jacqueline Gille, sentadas na parte traseira do aparello; o resto da tripulación e dos 122 pasaxeiros a bordo morreron. No seu momento foi o peor accidente de avión cun só aparello involucrado, e foi o primeiro desastre dun reactor civil con máis de 100 mortes.
Astyanax mexicanus
Evolución xenética e poboacional
As poboacións das covas e de superficie poden reproducirse e hibridarse e ter descendencia fértil.
Voo 007 de Air France
Accidente
Segundo testemuñas, durante a carreira de engalaxe na pista 8 o nariz do voo 007 levantouse da pista, pero o tren de aterraxe principal quedou no chan. Aínda que o avión superara a velocidade máxima na cal a engalaxe podía abortarse con seguridade dentro do que quedaba de pista, a tripulación de voo non tivo outra elección que deter o aparello.
Con menos de 3 000 pés (910 m) de pista por diante, os pilotos usaron os freos das rodas e a reversa dos motores para intentar parar o 707. Frearon tan forte que destrozaron os pneumáticos e rodas do tren principal de aterraxe, pero o avión saíuse ao final da pista. O aparello esnafrouse na vila de Villeneuve-le-Roi. O tren esquerdo rompeu e a fuselaxe comezou a arder. Tres asistentas de voo sobreviviron inicialmente ao accidente, pero unha delas morreu no hospital.
As investigacións atoparon indicios de que un motor que se encargaba da compensación do elevador puido fallar, deixando o capitán Roland Hoche e o primeiro oficial Jacques Pitoiset sen capacidade para completar a rotación e engalar.
Impacto en Atlanta
A Atlanta Art Association patrocinara unha xira dun mes para visitar os tesouros artísticos de Europa e 106 dos pasaxeiros eran mecenas que regresaban aos seus fogares en Atlanta nese voo. Nese grupo atopábanse varios dos líderes culturais e cívicos da cidade. O alcalde de Atlanta Ivan Allen Jr. foi a Orly a visitar o lugar do accidente onde faleceron varios dos seus condidadáns.
Durante a súa visita a París, os mecenas de Atlanta viran a obra Whistler's Mother do pintor estadounidense James McNeill Whistler no Louvre. A finais de 1962 o Louvre, como xesto de boa vontade para a xente de Atlanta, enviou o cadro para que fose exhibido no museo da Atlanta Art Association.
O Woodruff Arts Center, orixinalmente chamado Memorial Arts Center e un dos centros de arte máis grandes dos Estados Unidos, fundouse en 1968 na memoria dos falecidos no accidente.
Número de voo
Air France continúa usando o número do voo 7 no presente. Porén, agora é usado no voo de volta a Francia, e o voo actualmente vai do aeroporto internacional John F. Kennedy de Nova York ata o aeroporto de París-Charles de Gaulle, usando un Airbus A380-800. A viaxe de ida agora é o voo 6.
Astyanax mexicanus
Evolución xenética e poboacional
Cando os antepasados que habitaban en superficie das actuais poboacións de covas entraron no seu ambiente subterráneo, o cambio nas condicións ecolóxicas fixo que o seu fenotipo, que incluía moitas funcións biolóxicas dependentes da presenza de luz, fose suxeito de selección natural e deriva xenética. Un dos cambios máis espectaculares foi a evolución dos ollos. Isto denomínase "trazo regresivo" porque o peixe de superficie que orixinalmente colonizou as covas posuía ollos. Ademais dos trazos regresivos, nas formas de cova evolucionaron "trazos construtivos", beneficiosos. As investigacións máis activas céntranse nos mecanismos que levaron á evolución dos trazos regresivos, como a perda de ollos. Recentes estudos obtiveron probas de que o mecanismo pode ser unha selección directa, ou selección indirecta por pleiotropía antagonista, en vez de deriva xenética e mutacións neutras, que é a hipótese máis tradicional para a evolución regresiva.
Secuenciación
A secuenciación do xenoma realizouse co material xenético extraído da primeira xeración de dous adultos silvestres procedentes da cova de Pachón, Tamaulipas, México. A pesar de que existen un total de 29 covas onde habita a especie, a de Pachón é a que presenta os fenotipos máis radicais.
Usando a base de datos Ensembl e a secuenciación dos transcritos de ARN, predicíronse 23 042 xenes codificantes de proteínas, dos cales 16 480 teñen xenes ortólogos directos co peixe cebra.
As análises bioinformáticas CEGMA levadas a cabo, que realizan comparacións con modelos evolutivos de xenes conservados, confirman unha representación xénica do 95 % dos 248 núcleos de xenes eucariotas ultraconservados, e un 69 % deles consideráronse xenes completos.
Identificación de xenes candidatos baixo QTL
No peixe de cova, o desenvolvemento embrionario do ollo é moi similar ao do peixe da superficie en canto á forma das vesículas e copas ópticas, aínda que son de menor tamaño no peixe de cova, mesmo en etapas moi temperáns, como a 14 h.p.f (horas post-fertilización). A apoptose das células do cristalino comenza despois das 25 h.p.f e a da retina comenzan ás 35 h.p.f e persisten durante días e aínda semanas, o que supón unha parada do desenvolvemento ocular. Para realizar o estudo dos QTL para un carácter, é necesario realizar un cruzamento de dúas liñas parentais que difiran nun ou máis caracteres cuantitativos e, posteriormente, analizar a segregación da descendencia para relacionar cada QTL cun marcador xenético coñecido ou un intervalo de marcadores. 2 048 genes de 23 042 foron asociados a un QTL relacionado coa redución do desenvolvemento ocular no peixe de cova. Así, examinouse comparativamente o peixe de superficie e o de cova, e a expresión destes xenes a partir dos niveis de ARN nos puntos de desenvolvemento de 10 h.p.f, 24 h.p.f, 1.5 d.p.f (días post-fertilización) e 3 d.p.f. Obtívose unha expresión diferencial para algúns xenes xa recoñecidos como importantes no desenvolvemento do ollo:
Procura de xenes con efectos pleiotrópicos
Buscáronse xenes pleiotrópicos que se relacionaran directamente co desenvolvemento do ollo.
Xenes candidatos asociados a outros fenotipos troglomórficos
Estes xenes encóntranse na rexión QTL crítica na que se encontraban o resto de xenes estudados, polo que é evidente unha relación directa deles cos xenes responsables do fenotipo ocular.
Crocuta crocuta
Xénero
O xénero Crocuta foi fundado en 1828 polo paleontólogo e naturalista alemán Johann Jakob Kaup, en ''Oken's Isis. Encyclop. Zeit.'', 21 (11): columna 1145. Ademais de por este nome tamén foo coñecido polo sinónimo Crocotta Kaup, 1829.
Especie
A especie Crocuta crocuta xa fora descrita en 1777 polo naturalista alemán Johann Christian Polycarp Erxleben, baixo o nome de Canis crocuta, en ''Syst. Regni Anim''. 1: 578. Posteriormente foi reclasificada no xénero Crocuta. A especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Etimoloxía
O nome científico da hiena pinta, o redundante Crocuta crocuta, pensouse durante moito tempo que era un préstamo do latín crocutus, feminino crocuta, emparentado co latín clásico corcōta, -ae, "túnica de cor azafrán, usada polas mulleres e polos sacerdotes de Cibeles", que, ao parecer, se aplicaba a un animal salvaxe de Etiopía, quizais unha hiena, de cor amarelada ou dourada. Pero isto demostrouse como incorrecto, xa que a ortofrafía correcta do préstamo debería ser crocāta, que nunca se utilizou nese sentido nas fontes greco-romanas.
Parece demostrado que Crocuta provén da palabra do grego antigo Κροκόττας Krokóttas, que deriva da sánscrita koṭṭhâraka, que se orixinaría de kroshṭuka (que orixinalmente significaba "chacal dourado"). A mención máis antiga rexistrada de Κροκόττας é da Xeografía de Estrabón (Γεωγραφικά, en grego; Geographica, en latín), onde se describe o animal como unha mestura de lobo e can, nativo de Etiopía.
Estado de conservación
En 1996 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificara o status da hiena pinta como LR/cd (risco baixo/dependente de conservación). Posteriormente, en 2008, pasou a considerar o seu estado de conservación como LC (pouco preocupante), cualificación que mantén en 2015. As razóns aducidas para isto, son que a presenza desta especie segue a ser xeneralizada na África subsahariana, estimándose que a súa poboación total supera os 10.000 individuos maduros. Porén, hai un continuo declive nas poboacións que viven fóra de áreas protexidas (e incluso nalgunhas áreas protexidas) debido á persecución que sofre por parte da poboación humana e á perda de hábitat, aínda que isto non é suficiente para xustificar a súa inclusión nunha categoría ameazada.
Güeldres
Güeldres (en baixo saxón Gelderlaand e en neerlandés Gelderland, antigamente Gelre) é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Do mesmo xeito que as demais provincias, está gobernada por un comisario designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal. A capital é Arnhem. Limita coas provincias de Overijssel, Utrecht, Holanda Meridional, Brabante do Norte, Limburgo e o Estado federado alemán de Renania do Norte-Westfalia.
Güeldres está divida en tres partes: Veluwe, Achterhoek e Betuwe, e está conectada con Flevoland mediante pontes e diques.
En 1944, durante a segunda guerra mundial, tivo lugar en Güeldres a Operación Market Garden. Combateuse nas pontes do río Waal, entre Arnhem e Nimega.
Psettodes erumei
Psettodes erumei é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos psetodoideos e familia dos psetódidos, unha das tres do xénero Psettodes, coñecida en galego como linguado espiñoso do Índico.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas tropicais pouco profundas das costas da rexión Indo-Pacífica, desde os 26° N e os 21° S, e entre os 43° L e os 156° L.
Caché
frame|Diagrama dunha [[memoria caché de CPU.]] En informática, unha caché ou memoria de reserva é un conxunto de datos que son unha réplica doutros orixinais, coa propiedade de que os datos orixinais son máis custosos de acceder (normalmente en velocidade) ou de calcular en comparación ao tempo de acceso aos copiados na caché. Noutras palabras, a caché é unha área de almacenamento temporal en onde se copian datos que son lidos frecuentemente. Cando se accede por primeira vez a un dato, faise unha copia na caché; os accesos seguintes realízanse á devandita copia, facendo que o tempo de acceso medio ao dato sexa menor.
Un caso concreto de uso do termo caché é a zona de memoria de disco denominado caché de disco (disk cache ou cache buffer, en inglés), consistindo en pequenas cantidades de memoria de alta velocidade que adoitan estar integradas nos procesadores, discos duros e outros dispositivos, mellorando o rendemento destes ao permitir un acceso rápido aos datos cos que se está a traballar.
Ferdinand Christian Baur
Ferdinand Christian Baur, nado en Fellbach o 21 de xuño de 1792 e finado en Tubinga o 2 de decembro de 1860, foi un teólogo protestante alemán, líder da escola de Tübingen de teoloxía.