cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alvan Graham Clark
En colaboración íntima co seu pai puíu os obxectivos de numerosos telescopios estadounidenses: o de 66 cm do Observatorio Naval (1872), o de 91 cm do Observatorio Lick (1888) e o de 102 cm do Observatorio Yerkes, aínda o refractor maior do mundo (1895). Esta sería a maior lente fabricada xamais para un telescopio: terminada en outubro de 1895, ten 230 kg de peso e unha focal de 18 metros, entrando en funcionamento o 21 de maio de 1897.
Cando traballaba no proxecto para fabricar unha xigantesca lente de 152 cm de diámetro faleceu: o obxectivo nunca se levou a cabo.
Díaz y Grilló
Díaz y Grilló é un antigo fabricante de automóbiles español.
Historia da Compañía
A empresa Fábrica Española de Automóviles Díaz y Grilló foi fundada en 1915 en Barcelona por Antonio Díaz e Mario Grilló para a produción de automóbiles. En 1922, logo de construír pouco máis dun centenar de coches, Díaz y Grilló abandonou a súa produción.
Vehículos
Fabricaron un pequeno coche deportivo. Nun principio utilizáronse motores de moto MAG de dous e catro cilindros, máis tarde, un motor de catro tempos de 1100 cc de fabricación propia.
Un vehículo desta marca pódese visitar no museo do automóbil Collecció d’Automòbils de Salvador Claret en Sils Xirona.
City of Manchester Stadium
O City of Manchester Stadium, chamado Etihad Stadium dende 2011 por razóns de patrocinio, é un estadio de fútbol da cidade de Manchester, en Inglaterra, con capacidade para 55.097 seareiros, no que disputa como local os seus encontros o Manchester City, un dos clubs máis importantes da Premier League.
O estadio foi deseñado para acoller os Xogos Olímpicos de 2000 que a cidade de Manchester pretendía organizar. Trala derrota da candidatura olímpica, a cidade presentou con éxito a súa candidatura para acoller os Xogos da Commonwealth de 2002. As obras do novo estadio comezaron en 1999, e o 25 de xullo de 2002 foi inaugurado coincidindo coa cerimonia de apertura dos campionatos. Tralo remate dos xogos o estadio de atletismo comezou a ser reformado para transformarse nun estadio de fútbol, retirando as pistas de atletismo e baixando uns metros o nivel do terreo de xogo para engadir un novo anel que aumentou a capacidade do estadio en case 7.000 asentos, pasando de 41.000 a 47.726. O Manchester City mudouse do seu antigo fogar, o estadio Maine Road, á súa nova residencia ó comezo da tempada 2003-04. Dende entón o club acadou dous títulos de liga en 2011-12 e 2013-14. En 2014 a capacidade do recinto aumentou de novo tralas reformas dun dos fondos do estadio, pasando de 47.405 a 55.097 asentos.
Ademais dos Xogos da Commonwealth de 2002, o estadio ten acollido eventos deportivos importantes como a final da Copa da UEFA de 2008, e foi seleccionada como unha das 13 sedes da Copa do Mundo de Rugby 2015.
Regula Rytz
Regula Rytz, nada o 2 de marzo de 1962 en Thun, é unha política e sindicalista suíza, copresidenta dos Verdes desde o 21 de abril de 2012.
Faldriqueira
dereita|miniatura|Unha muller que leva unha faldriqueira vermella. Unha faldriqueira é unha pequena bolsa unida a un cinto que se leva ao redor da cintura por riba dos cadrís e que é asegurada normalmente con algunha clase de fibela. É usada para levar obxectos de pequeno tamaño.
Regula Rytz
Traxectoria
Entre 1983 e 1989 foi profesora de ensino primario. Despois estudou na Universidade de Berna, licenciándose en historia en 1997. Desde 1993 ata 1998 foi secretaria política da Alianza Verde de Berna. Entre 2001 e 2004 foi secretaria central da Unión Sindical Suíza.
Faldriqueira
Historia
miniatura|esquerda|Vestimenta tradicional dun indíxena americano portando unha faldriqueira.
Regula Rytz
Traxectoria
Rytz foi entre abril de 1994 e abril de 2005 deputada no Gran Consello do Cantón de Berna e desde xaneiro de 2001 ata abril de 2005 foi a presidenta da Alianza Verde de Berna. Entre xaneiro de 2005 e decembro de 2012 participou no consello executivo da cidade de Berna, dirixindo os traballos públicos, o transporte e os espazos verdes. O 23 de outubro de 2011 entrou no Consello Nacional.
Faldriqueira
Orixes
Realmente non se coñece quen inventou este tipo de bolsos, aínda que se ten coñecemento do seu uso dende hai miles de anos. Como Ötzi, quen viviu hai 5000 anos e foi descuberto conxelado cunha bolsa con cinto para gardar algunhas das súas pertenzas.
Regula Rytz
Traxectoria
Canda Adèle Thorens Goumaz é copresidenta dos Verdes.
Faldriqueira
Orixes
Tamén se sabe do seu uso polos indíxenas americanos, que usaban unha bolsa de pel de búfalo atada á cintura xunto coas súas vestimentas.
Auxe e deceso
A faldriqueira moderna alcanzou unha gran popularidade a finais dos anos 1980 e a comezos e mediados dos 1990. Porén, pasou de moda e é considerado parte do estereotipo do turista. Hoxe en día adoitan levala ciclistas e excursionistas.
Practicidade
A faldriqueira adoita ter grande utilidade para levar medicamentos ou outros obxectos importantes, non moi grandes. É tamén especialmente práctica se se está de viaxe, nunha excursión ou en situacións críticas, xa que permite levar artigos básicos de supervivencia.
Eslovaquia
Eslovaquia (en eslovaco, Slovensko ), oficialmente República Eslovaca  (en eslovaco, Slovenská republika ), é un país do centro de Europa, resultado da división de Checoslovaquia en 1993, que orixinou o novo estado e tamén a Chequia. Ten fronteira ó norte con Chequia e Polonia; ó leste con Ucraína; ó sur con Hungría e ó oeste con Austria. A súa capital é Bratislava.
Xeografía
300px|miniatura|Mapa de Eslovaquia A paisaxe eslovaca componse de natureza montañosa. Os montes Cárpatos atópanse ao longo da maior parte da metade norte do país. É nos Cárpatos onde se sitúan os elevados picos dos montes Tatra, un destino popular para a práctica do esquí e tamén zona de moitos lagos e vales, ademais de albergaren o punto máis alto da Eslovaquia: o Gerlachovský štít, con 2.655 metros.
Cariátide
miniatura|350px|Cariátides no [[Erecteion da Acrópole de Atenas]] A cariátide (grego antigo Καρυάτις, plural: Καρυάτιδες) é unha figura feminina esculpida, con función de columna ou pilastra, cun entaboamento que descansa sobre a súa cabeza. O máis típico dos exemplos é a Tribuna das Cariátides no Erecteion, un dos templos da Acrópole ateniense.
Eslovaquia
Xeografía
Hai tamén terras baixas nas extremidades suroeste (nas marxes do río Danubio) e sueste de Eslovaquia. Os ríos principais, ademais do Danubio, son o Váh e o Hron.
Clima
O clima é temperado, con veráns relativamente frescos e invernos fríos, nevados e húmidos.
Cariátide
O seu nome quere dicir habitantes da cidade de Caria (Καρυές), na Laconia, e vén, segundo é dito, de que sendo esta cidade aliada dos persas durante as Guerras Médicas, os seus habitantes foron exterminados polos outros gregos e as súas mulleres foron convertidas en escravas, e condenadas a levar as máis pesadas cargas, sendo estas representadas como tales nas columnas dos edificios.
Eslovaquia
Historia
miniatura|esquerda|Á esquerda: A moeda celta Biatec Á dereita: Cinco coroas Eslovacas A poboación eslava orixinal formouse no século V na área onde hoxe fica Eslovaquia. Eslovaquia formaba parte do centro do imperio de Samo no século VII. O punto máis alto do estado proto-eslovaco do século IX, coñecido como Gran Moravia, deuse coa chegada de Cirilo e de Methodius e coa expansión do reinado do rei Svatopluk. Eslovaquia acabou por se tornar parte do reino da Hungría entre os séculos XI e XIV e foi, máis tarde, parte da Austria-Hungría ata 1918. Nese ano, Eslovaquia xuntouse coas rexións da Bohemia e da veciña Moravia para formar Checoslovaquia. Coa separación do país que seguiu ao Acordo de Múnic de 1938, Eslovaquia transformouse nunha república separada, mais baixo un control firme por parte da Alemaña nazi.
Cariátide
En 1550, Jean Goujon (arquitecto e escultor do rei Henrique II de Francia) tallou unhas cariátides no Louvre, que sosteñen a plataforma dos músicos na sala dos gardas suízos (actualmente chamada das Cariátides). Goujon só coñecera as cariátides do Erecteion mediante inscricións e nunca vira as orixinais.
Cando a figura empregada como columna é masculina, chámase atlante ou telamón.
Eslovaquia
Historia
Despois da segunda guerra mundial, Checoslovaquia foi reconstituída e pasou a estar baixo a influencia da Unión Soviética e do Pacto de Varsovia, de 1945 en diante.
Pedro Álvarez Osorio (homónimos)
Pedro Álvarez Osorio foi o nome que levaron varios personaxes históricos, entre eles:
Eslovaquia
Historia
A fin da Checoslovaquia comunista en 1989 durante a pacífica Revolución de Veludo tamén significou a fin para Checoslovaquia e a creación de dous estados sucesores: Eslovaquia e a República Checa que seguiron camiños separados a partir do 1 de xaneiro de 1993.
Eslovaquia adheriuse á Unión Europea o 1 de maio de 2004. Pasou a formar parte da eurozona o 1 de xaneiro de 2009, abandonando a coroa eslovaca e adoptando o euro como moeda.
Club Atlético de Madrid Femenino
O Club Atlético de Madrid Femenino, coñecido habitualmente como Atlético ou Atleti, é a sección de fútbol feminino do Club Atlético de Madrid, equipo da cidade de Madrid. Foi fundado en 2001 e actualmente xoga na Primeira división. Ten no seu palmarés catro Ligas e unha Copa da Raíña.
Estadio
O Club Atlético de Madrid Feminino xoga de local no Estadio Cerro del Espino, un recinto deportivo con capacidade para 3.376 espectadores, que forma parte da Cidade Deportiva de Majadahonda. Este recinto está situado no municipio de Majadahonda. En decembro de 2018, Miguel Ángel Gil Marín anunciou que para a tempada 2019-20 estaba previsto que o equipo empezase a xogar na Cidade Deportiva que o club está a construír en Alcalá de Henares.
Na tempada 2016/17 o equipo xogou dous partidos no Estadio Vicente Calderón. Nas tempadas 2017/18 e 2018/19 xogou un partido no Wanda Metropolitano respectivamente.
Afección
thumb|Partido entre o Atlético e o Barça, o 17 de marzo de [[2019.]] O equipo ostenta o récord de asistencia a un partido de clubs de fútbol feminino desde o 17 de marzo de 2019, con máis de 60.000 espectadores. Tamén foi partícipe do segundo partido con máis asistencia de clubs femininos como visitante, logrado en xaneiro de 2019 nos cuartos de final da Copa da Raíña en San Mamés, con preto de 50.000 espectadores. Como local superou os 20.000 espectadores nunha ocasión máis e os 10.000 espectadores outras dúas veces.
O 18 de setembro de 2018 fundouse pena "Las Colchoneras", a primeira do club dedicada á sección feminina.
Parada dos Montes
O topónimo galego Parada dos Montes pode referirse a:
Francisco García Fernández
Co nome Francisco García Fernández podemos referirnos a:
Qüestió de noms
Qüestió de noms (Cuestión de nomes) é un ensaio do escritor catalán Joan Fuster publicado en 1962. Trátase dun opúsculo onde se teoriza sobre o nome que debería ter a totalidade territorial da nación catalá, así como os diferentes territorios que a integran. Foi publicado en Edicions d'Aportació Catalana, unha pequena editorial fundada co apoio do mesmo Fuster, dentro da colección Entre tots ho farem.
Teoría dos nomes
Para Fuster, a construción nacional dos Países Cataláns xiraba en torno dunha esencia inmutable e perpetuada no tempo e no territorio dende o ano 1238: a lingua catalá. Esta, pois, convertíase no elemento vertebrador que daba catalanidade a valencianos e baleares. Ante a tentación localista, Fuster propugna o uso do termo Países Cataláns, que considera máis apto que o de Cataluña Grande ou Grande Cataluña, e o cal, polo feito de se tratar dun plural, sostiña que salvaba e acollía provisionalmente as persistencias dos particularismos tradicionais:
Esta proposta quería representar un paso provisional previo á adopción do nome Cataluña para designar a totalidade da nación catalá, cando esta tivese conseguido o autogoberno e tivese recuperado os dereitos históricos que lle pertencen. Cumpría, pois, reservar o nome para a totalidade da nación e usar a denominación Principado de Cataluña para se referir á Cataluña estrita:
Fuster, malia todo, sempre tivo presente na súa idea da construción nacional catalá que non todo o territorio dos Países Cataláns era nin fora sempre catalanofalante. O interior do País Valenciano e a comarca do Baix Segura convertíanse así nun problema grave que cumpría solucionar. A idea de nación que defendía o escritor valenciano pasaba inexorablemente polo monolingüismo e o castelanismo dalgunhas comarcas historicamente valencianas non facía outra cousa que rachar a nación homoxénea que defendía.
Felipe Senén López
Felipe Senén López Gómez, ás veces coñecido unicamente polos seus nomes propios Felipe Senén, nado no Carballiño o 10 de marzo de 1948, é un arqueólogo galego.
Traxectoria
Fixo os seus primeiros estudos no Carballiño e no Instituto de Ourense, onde traballou como colaborador do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, dirixido entón por Xesús Ferro Couselo. Estudou Filosofía e Letras, especialidade de Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela, ao tempo que facía prácticas de museoloxía e arqueoloxía co historiador Manuel Chamoso Lamas, así como na creación, instalación e posta en funcionamento do Museo das Peregrinacións, e do Museo do Ribeiro; participou igualmente como supervisor de campo nas prospeccións arqueolóxicas do Castro de Viladonga (Castro de Rei) e mais nas da ermida de San Guillermo de Fisterra. En 1975 pasou a reorganizar aspectos no Museo Arqueolóxico da Coruña, localizado no Castelo de Santo Antón, e chegou a ser nomeado director-conservador. No 1996 pasou á Deputación da Coruña como Técnico de Xestión Cultural. É Numerario e Secretario do Instituto Xosé Cornide de Estudos Coruñeses.
Foi fundador da asociación cultural Avantar do Carballiño, da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña e da revista de pedagoxía O Ensino, coas que colaborou con artigos de divulgación e sensibilización sobre o patrimonio cultural de Galicia. É o creador e animador de Amigos do Museo Arqueolóxico da Coruña, inspiradora e base de Amigos dos Museos de Galicia. Preocupado pola linguaxe simbólica na tradición galega, así como pola posta en valor do patrimonio etnográfico e arqueolóxico, ten participado en múltiples publicacións, artigos nos medios de comunicación de Galicia, folletos, guías, programas de radio, TV, prólogos etc. É autor de varios libros, especialmente sobre cuestións en relación coa identidade cultural e recursos turísticos.
Cabranes
Cabranes é un concello de Asturias, sito no centro-oeste da comunidade. Limita ó norte con Villaviciosa, ó sur con Piloña e Nava, ó leste con Piloña e Villaviciosa e ó oeste con Villaviciosa e Nava. Núcleos destacados do municipio son Santolaya, Torazo, Fresnedo, Viñón, Niao, Valbuena e Xiranes. Conta cunha poboación de 33.009 habitantes (INE, 2012).
Este concello, ó igual que tódolos seus veciños, están plenamente inmersos na Comarca da Sidra, e como peculiaridade, en Cabranes, celébrase o Festival do Arroz con Leite.
Da Prehistoria á Idade Moderna
Sen achados paleolíticos, os seus restos tumularios da época Megalítica non son moi prolíficos, hai tres restos de túmulos, na liña divisoria con Villaviciosa e outros dous, nos montes Incós e Montaliñu.
Da súa cultura castrexa e de romanización, só se descubriu un lugar, na Coroña Castru e outro posible vestixio no chamado Camino de los Moros.
O Período Medieval, segue sendo un pouco escuro, non atopando as súas orixes para saber como empezou a súa historia como concello, para poder enmarcalo, tal como ocorreu noutros concellos asturianos. Esta escaseza de fontes escritas, atenúanse cos restos arqueolóxicos de tipo eclesiástico, como son os da igrexa de Gramedo atribuídos as súas orixes ó ano 846 e a de Santa Eulalia. No referente ós enclaves defensivos desta época, son os de La Cobertoria, La Coroña Castru e a torre do Cueto, aínda que todos estes restos non están cronoloxicamente moi ben datados.
No século XIII, empeza a terse unha idea máis clara sobre estas terras. A instalación do mosteiro de Valdedios, debeu de ter unha grande influencia sobre todo o territorio. Durante este século o municipio de Cabranes xa empeza a aparecer consolidado, pero non aínda cos seus límites actuais xa que a súa organización administrativa, non ten nesta época a importancia que tiñan outros concellos, xa que era simplemente un concello rural e de vía de paso de Villaviciosa ó Porto de Tarna.
Nos séculos XIV e XV había un grande influxo monástico. O mosteiro de Santa María de Valdedios fundado no século XIII, alcanza o seu máximo desenvolvemento coa súa propia organización administrativa, pero tamén hai unha grande influencia da aristocracia laica, así o poderoso don Rodrigo Álvarez de Asturias, figura importante da época, tiña grandes dereitos sobre parte deste concello, deixando no seu testamento herdades ó mosteiro de San Vicente.
Tamén empeza a destacar o influxo da pequena nobreza local, pero están en continuos enfrontamentos familiares.
No século XVI, destácase a desamortización feita por Filipe II, que estivo a piques de pór fin ó mosteiro de San Vicente e ó seu predominio sobre o coto de Camás, onde tiñan unhas prerrogativas que cara a marcar este territorio como independente dentro da área, así administraba xustiza tanto civil como criminal, ou de vasalaxe que debían as xentes da zona ó mosteiro. Pero as alegacións interpostas impediron a súa desvinculación. Esta influencia do mosteiro comeza a desaparecer no último terzo do século vindeiro.
Século XIX en diante
No século XIX, este territorio segue situado no seu ambiente rural, só cabe destacar o mosteiro de San Vicente, que segue mantendo a súa influencia sobre o Coto de Camas que desaparecerá completamente como zona independente, no último terzo do século, incorporándose en todos os seus aspectos ó concello de Cabranes. A súa evolución industrial foi case inexistente, en parte debido ó seu illamento e en parte pola súa exclusión das principais vías de comunicación.
No século XX, este concello estivo marcado pola súa emigración, descrita xa na súa evolución demográfica. A guerra civil non tivo especial transcendencia no municipio e o paso do tempo non puido modificar o seu carácter rural.
Xeografía
O último censo -de 2012- dáballe unha poboación de 33.009 habitantes, e as súas principais localidades son, por número de habitantes: Santa Eulalia capital do concello, Camás, Torazo, Pandenes e Piñera. As principais vías de comunicación son: a estrada AS-25 entre Infiesto e Villaviciosa, a AS-335 que se une á anterior no centro do concello e discorre de oeste a leste e a AS-334 que vai cara a Piloña. Este concello está a unha distancia da capital do Principado de 47 quilómetros.
É un concello de carácter rural e gandeiro, as súas explotacións son na súa maioría de pequena extensión, tendo certa importancia a explotación da mazá e dos seus bosques.
Parroquias
O concello de Cabranes está formado por 6 parroquias:
Toponimia
En virtude do decreto do 17 de novembro de 2005, publicado no BOPA do 2 de decembro, foron aprobadas as formas oficiais dos topónimos do concello de Cabranes, pasando a ser oficiais en todos os casos as denominacións en asturiano. As denominacións asturianas son as únicas que poderán aparecer na sinalización viaria e nos mapas oficiais.
Evolución demográfica
As súas consecuencias foron, un despoboamento e unha inversión da pirámide de poboación. Tendo un grande envellecemento, así o 37% ten máis de 60 anos e a presenza de parellas novas é só do 17%. Hai que destacar unha porcentaxe moi elevada de poboación inactiva xa xubilada que é o 40%.
Política
No concello de Cabranes, desde 1979, o partido que máis tempo gobernou foi o PP. A pesar diso, o actual alcalde é o socialista Alejandro Veiga, quen goberna desde 2003 con maioría absoluta:
Arte
No concello de Cabranes, hai que diferenciar entre a súa arquitectura de tipo eclesiástico e de tipo civil, que foi moi importante.
Museo da Escola Rural
miniatura|Museo da Escola Rural. O museo sitúase en Viñón, situada a uns 2 km da capital (Santolaya), na marxe inferior da estrada Villaviciosa-Infiesto, a 7 km de Villaviciosa e 15 de Nava; acolle a igrexa parroquial, que está baixo a advocación de San Julián, é de estilo románico pero con elementos do prerrománico asturiano e foi declarada Ben de Interese Cultural con categoría de Monumento o 7 de maio de 1965 (BOE 1-6-1965).
Máximo de Tiro
Máximo de Tiro (Μάξιμος Τύριος), nado en Tiro na segunda metade do século II e finado en 180, foi un filósofo grego pertencente ao platonismo medio, á vez que Eudoro de Alexandría, Plutarco de Queronea, Albino, Apuleio, Ático e Celso.
Cabranes
Museo da Escola Rural
Alóxase o museo na antiga escola, que data de 1907 e foi construída segundo proxecto do arquitecto provincial Javier Aguirre Iturralde. Trátase dun edificio concibido como escola unitaria, con capacidade para 120 alumnos no piso inferior, mentres o superior servía como residencia para os mestres e as súas respectivas familias.
Festas
Teñen gran cantidade de festas, entre as que destacaremos: San Francisco en Santa Eulalia, o Carmen en Arboleya e Torazu, A nosa Señora en Fresnedu, Santa Ana en Madiedo, e La Corbatera en Graméu.
Máximo de Tiro
Traxectoria
Viaxeiro incansábel, chegaría a residir en Roma en tempos de Cómodo. Contribuíu deste xeito a divulgar o platonismo.
Establece con especial énfase, dun modo similar a Celso, a transcendencia absoluta de Deus e o divino, así como a referencia do mal á materia, non admitindo que o corpóreo sexa obra da divindade. Para salvar a equidistancia entre ambos os extremos, Deus e home, chegará a admitir a existencia de deuses inferiores ou anxos e demos, seres intermedios e intermediarios entre o humano e o divino.
Máximo fala da visión do Deus transcendente:Con referencia a Deus, os anxos son os seus ministros e auxiliares respecto ao home:Consérvanse corenta e uns discursos ou disertacións. Do mesmo xeito que os retóricos, emprega múltiples lugares comúns
Illa de Elba
Elba (en isola d'Elba, en Ilva, e na lingua grega antiga: Αἰθαλία, Aithalia) é unha illa mediterránea de orixe volcánica duns 225 km², situada a 10 km. da cidade costeira continental de Piombino na Toscana, Italia.
Elba é a illa máis grande do Arquipélago Toscano. Elba tamén forma parte na súa totalidade do Parque Nacional do Arquipélago Toscano, e a terceira illa máis grande das illas italianas, logo de Sicilia e Sardeña. Está situada no mar Tirreno, 50 km. ao leste da illa de Córsega.
A súa costa é cambiante entre arrecifes, moi apreciada polos mergulladores, as pequenas praias contrastan co interior abrupto e montañoso. O cume máis alto é o Monte Capanna duns 1.000 m de altura.
A illa forma parte da provincia de Livorno e divídese en oito municipios, cunha poboación total de máis de 30.000 habitantes, que aumenta considerablemente durante o verán. Os municipios son oito: Campo nell'Elba, Capoliveri, Marciana, Marciana Marina, Porto Azzurro, Rio Marina, Rio nell'Elba e Portoferraio (antiga Portus Argous). Esta última é a súa capital.
Historia
A illa foi orixinalmente habitada pola tribo ligur dos Ilvates que lle deron o seu antigo nome Ilva. Foi ben coñecida desde tempos moi antigos polos seus recursos en ferro e as súas valiosas minas. Os gregos chamárono Aethalia (Αιθαλία, "fume") polos vapores dos fornos para a produción de metal. Apolonio de Rodas mencionouna brevemente no seu poema épico Argonáuticas describindo que os Argonautas descansaron aquí durante as súas viaxes e as mostras da súa visita eran aínda visibles na época do poeta.
A illa foi invadida polos Etruscos e máis tarde (despois do 480 a.C.) polos romanos. Na Idade Media, foi invadida polos Ostrogodos e os Longobardos. Despois, converteuse nunha posesión da República de Pisa. A illa foi adquirida polos Appiani, señores de Piombino, cando Pisa foi vendida aos Visconti de Milán en 1398, que a conservou por dous séculos.
En 1736, a soberanía desta parte de Elba foi reclamada polo Reino de Nápoles, pero quedou abandonada.
Os británicos desembarcaron na illa en 1796, despois da ocupación de Livorno polas tropas republicanas francesas, para protexer a 4.000 realistas franceses que atoparan asilo en Portoferraio dous anos antes. En 1801, a Paz de Luneville entregou Elba ao Reino de Etruria, e un ano despois foi transferida a Francia pola Paz de Amiens.
Período francés
esquerda|miniatura|Napoleón abandonando a illa de Elba Desde que se converteu en posesión francesa a súa economía floreceu. Segundo o Tratado de Fontainebleau, o emperador Napoleón foi exiliado a Elba logo da súa abdicación forzada en 1814, e chegou a Portoferraio o 30 de maio de 1814. Permitíuselle manter unha garda persoal de seiscentos homes. Era nominalmente o soberano de Elba, aínda que o mar circundante era patrullado pola Armada francesa e a Armada británica. Durante os meses que Napoleón permaneceu na illa, levou a cabo unha serie de reformas económicas e sociais para mellorar a calidade de vida, en parte para pasar o tempo e en parte por unha preocupación xenuína polo benestar dos insulares. Os repostos Borbóns rapidamente renegaron dos pagos prometidos a Napoleón por Fontainebleau, polo que viuse obrigado a economizar, aumentar os impostos, e ata intentar obrigar á corvea (obriga de traballar gratuitamente nas terras dos nobres).
No Congreso de Viena, a illa foi devolta ao Gran Ducado de Toscana. En 1860, converteuse en parte do novo Reino de Italia, tras un plebiscito
Elba foi liberada dos alemáns polo Corpo da Armada francesa o 17 de xuño de 1944 na Operation Brassard. Fallos na intelixencia e as fortes defensas fixeron que a batalla fose máis difícil do esperado.
O voo 781 de BOAC estrelouse preto de Elba en 1954.
Clima
O clima da illa é predominantemente mediterráneo, agás no Monte Capanne, onde os invernos tenden a ser moderadamente fríos. A precipitación concéntrase no outono e comprende unha precipitación normal.
A illa atópase a sombra da illa de Córsega, onde as precipitacións redúcense un pouco desde o continente (a maior parte da illa recibe menos de 750 mm anuais). As nevaradas no inverno son raras nas terras baixas, e se derrete rapidamente. A seguinte táboa mostra as temperaturas medias da illa por mes.
R-11 (mísil)
Historia
O R-11 xurdiu como unha arma transportable por estrada co fin de acercalo ao seus obxectivos sen necesitar un grande alcance, que sería similar ó das V-2 pero tendo a metade de tamaño e usando propelentes non crioxénicos (ácido nítrico e queroseno).
O primeiro voo dun R-11 tivo lugar o 18 de abril de 1953, atopándose problemas durante as probas, como a baixa calidade do queroseno empregado no mísil, perdas de propelente e pouca fiabilidade da ignición do motor. A pesar de todo, o exército veuno como máis prometedor que os mísiles de propelentes crioxénicos, preferidos por Korolev. O 13 de decembro de 1953 un decreto asignou a fabricación do R-11 á fábrica 385, situada nos Urais, previamente elixida (e finalmente descartada) para fabricar o R-1.
Tras dous anos de probas, o mísil foi aceptado para o servizo o 13 de xullo de 1955. Ademais decidiuse construír unha versión portable para submarinos, o R-11FM, que foi aceptada para servizo en 1959 aínda que nunca chegou a ser despregada.
Os problemas do R-11 orixinal foron resoltos, incluíndo o uso dunha nova combinación de propelentes, e unha versión máis avanzada pasou a denominarse R-11M, aceptándose para o servizo o 1 de abril de 1958.
O R-11 deu paso finalmente ao R-17, unha versión mellorada que foi exportada a outros países, sendo coñecido como Scud-B.
Ruxe Ruxe
Ruxe Ruxe é un grupo de música galego formado en Aríns (Santiago de Compostela) en 1996. A súa música é rock combinada con sons tradicionais galegos, empregando ás veces instrumentos como a gaita e o saxofón, e sempre con actitude punk. As súas letras son en galego e de temática moi variada nas que predominan os textos costumistas, os de carácter social e o realismo máxico.
Historia
alt=|miniatura|dereita|Ruxe Ruxe 2019miniatura|dereita|[[Vituco Neira, vocalista e guitarrista de Ruxe Ruxe.]] alt=|miniatura|Xaco Barona no Festival do Castro Foi formado en Aríns en 1996 por catro amigos do instituto: Vituco Neira (voz e guitarra), Xan Carlos Pérez "Jimmy" (guitarra), Xaco Barona (gaita e pandeireta) e Xan Rico, coñecido como "Xan Pericán" (frauta, saxofón e harmónica). Tras realizar unha maqueta, en 1999 sacaron o seu primeiro disco, de título Ruxe-Ruxe, composto por oito cancións, e ao ano seguinte saíu co selo Clave Records, Non temos medo, un traballo que constou de 14 temas e que foi gravado e mesturado en Madrid. Neste punto a banda estaba formada por nove membros; ademais dos fundadores integraban o grupo Marcos Colomar (guitarra), Xulio Sé (violín), Cándido Rodríguez (baixo), Miguel Pérez (batería), Sebastián Méndez (acordeón). Ademais Guillermo Meizoso tocou a harmónica en "Land Rover", canción que pechaba o disco. En 2002 sacaron ao mercado o seu terceiro LP, titulado A terra dos comentos, con 17 temas gravados na Casa de Tolos, en Mañufe, o estudio de Segundo Grandío, baixista de Siniestro Total. Contou coas colaboracións do Maestro Reverendo, de Antón Díaz dos Papaqueixos, de Liñaceira e de Pinto d'Herbón. Ademais realizaron unha curtametraxe titulada Carne pendurada, na que de xeito humorístico contaban a súa busca dun novo guitarrista para o grupo. Dirixiuno D.F. Vieites "Hevi" (Malandrómeda) e protagonizárono os propios membros do grupo e os actores Goldi e Manuel Cortés.
No 2004 publicaron Fervendo, un disco autoeditado con 13 novos temas, que foi presentado na Sala Capitol de Santiago. Para este disco contaron con Alberto no acordeón e Tonecho na batería e con varias colaboracións, entre elas as de Xosé Bocixa, Julián Hernández, Maestro Reverendo, Alonso Caxade e Mario César Vila (Túzaros). O tema "Ás escuras", foi a cuarta canción máis votada ese ano na Polskie Radio (Radio Estatal de Polonia) polos seus oíntes.
Dous anos despois, en 2006, saíu á luz o seu quinto disco, titulado Comercial. Foi editado polo selo Pai Música e contiña 11 cancións. Para este traballo houbo cambios na formación entrando Martín Zapata (guitarra e coros), Óscar Nanuk (baixo) e Álex Sevilla (batería), e saíndo Alberte, Tonecho, Cándido e Marcos Colomar. Ademais Miguel Costas colaborou cantando no tema "Ié-Ié". Na xira de presentación deste disco chegaron a dar máis de cincuenta concertos ao redor de toda a península. En maio de 2007 deron un concerto xunto a Zënzar no barrio de Monte Alto en memoria do anarquismo coruñés e a represión franquista sufrida nas Atochas en 1937. Tamén ese ano participaron cunha versión de "A tropa da tralla" na gravación do disco 120 capadores, homenaxe a Os Diplomáticos de Monte-Alto, xunto a NAO, Zënzar, Pulpiño Viascón, Dixebra ou Lamatumbá entre outros.
En 2008 publicaron Xigantes, un disco con doce temas, para o que entrou no grupo o baixista Antón Fernández "Torroncho", substituíndo a Óscar Nanuk. Colaboraron nel Bocixa, Xurxo Souto e García MC (Dios ke te crew). Con este disco na rúa realizaron unha longa xira de concertos por Galicia e tamén por fóra, actuando en sitios como Euskadi ou as illas Azores. En marzo de 2010 saíu á luz o seu sétimo disco, Na fura de diante, da man do seu propio selo, Lobicán Records. Foi gravado nos Océano Estudios de Javier Abreu en Patos e masterizado nos Ánxeles por Tom Baker. Un mes antes da saída do disco publicaron un videoclip do tema "Buratos", dirixido por Jairo Iglesias e protagonizado polos membros do grupo así como por Markinhos Drinkin, de Medomedá. Pouco despois houbo un cambio na formación, deixando o grupo Martín Zapata e entrando Miguel Duarte no seu lugar. En 2012 publicouse Máis cancións sobre toxos, cardos e silveiras, oitavo disco da banda, gravado de novo no estudio de Nigrán e co selo Lobicán. Estaba formado por 17 cancións e colaboraron nel Xabier Díaz, Dios ke te crew, Xosé Bocixa, Roi Maceda de Quempallou e Esteban de Skacha. O seu seguinte disco saíu dous anos despois e levou por título Némesis, con Carlos Freire no baixo e formado por 22 cancións, contando de novo coas colaboracións de Bocixa e de Esteban de Skacha, así como de Isidro Cea e das Pandeireteiras Bouba. Foi presentado na Sala Capitol de Santiago de Compostela, con Josito Porto e Biribirloque como abreconcertos.
En 2015 saíu o décimo disco do grupo, Un mundo perfecto, con 14 novos temas gravados por Iago Pico no Estudios Pousada Son de Ames. Foi presentado o 18 de abril na Capitol. En xuño dese ano estreouse no Teatro Principal de Santiago Sempre Adiante, un documental sobre o grupo, dirixido por Jairo Iglesias. O 25 de xullo dese ano, durante as festas do Apóstolo, celebraron os seus 20 anos cun concerto na praza da Quintana en Santiago, e a finais de ano publicaron 20 segundos, undécimo disco da banda. No 2017 puxeron a banda sonora ao documental Alén do Cosmos dirixido por Pedro Pablo Alonso, que repasa a vida do futbolista Santiago Formoso.
En xuño de 2019, publicaron unha nova canción e videoclip, "Alfaia punk", con cambios na formación: saíron Miguel Duarte e Carlos Freire e entraron Xulia Neira ao baixo e David Barbas á guitarra, ademais do batería Iago Jorge que entrara no grupo un par de anos antes. A principios de 2020, tras catro anos sen sacar disco, publicaron O estraño falar dun monstro da aldea, un disco con 13 novas cancións gravado en Andoain e producido por Kaki Arkarazo (Negu Gorriak, Kortatu, Nación Reixa) nos seus Studios Gárate. En maio dese ano publicaron Alfaia punk, un EP con seis temas, entre eles a canción homónima publicada un ano antes, versións propias dos temas "Afundido no lixo" de Skacha e "Amén, amén" de Korosi Dansas, e un poema de Ricardo Carvalho Calero musicado no tema "Non sei se matei".
O 3 de xullo de 2021 tivo lugar a presentación do disco "25 ANOS RUXINDO: TRIBUTO A RUXE RUXE", nunha homenaxe sorpresa promovida por profesionais da música de Galicia. No disco participaron 32 bandas galegas que reinterpretaron moitas das cancións da banda. Ó día seguinte inaugurouse unha exposición na Sala C de Santiago de Compostela baixo o título de "RUXE RUXE 1996 – 2021 | 25 ANOS DE UNIVERSO GRÁFICO". A mostra contou cunha recompilación da arte ligada ós 25 anos de traballo do grupo:carteis, camisolas, ilustracións, deseños web, videoclips animados,chapas,revistas, esculturas,artesanía e mesmo tatuaxes. Recollía as contribucións,entre outros, de Javier Iglesias (creador do logotipo da banda), Pachu M. Torres, Xulio Cé “Arinspunk”, Miguel Duarte, Javi Bermejo, Ramón Díaz “Raio” (Caramuxo), Diego Pérez “Diebujitos”, Laura Romero ou o Grupo Revisión.
O 25 de marzo de 2023 o grupo presentou o seu novo disco na Sala Capitol "Unha noite no interior dunha faísca". Co dublinés Brian Brody de abreconcertos e con X. Facal non Hammond acompañando ó grupo no seu repertorio. Esa mesma noite tamén presentaron a banda deseñada "A invasión dos guirizombis", guionizada e debuxada por Gonzalo Vilas baseándose nun conto de V. Neira que aborda a problemática do turismo masivo e invasivo na cidade de Compostela. miniatura|dereita|Ruxe Ruxe no [[Festigal en Santiago de Compostela no 2015]]
Pobo emberá
Os emberá, tamén coñecidos na literatura histórica como chocó ou katío son un pobo indíxena de Colombia e Panamá. Na lingua emberá, a verba ẽberá pode empregarse para referirse a persoa, home ou indíxena, dependendo do contexto no que se empregue. Hai arredor de 33 000 emberá vivindo en Panamá e uns 56 504 en Colombia.
Lingua
A lingua emberá ou ẽberá bedéa, non é unha lingua única senón un grupo lingüístico mutuamente intelixible que se fala a través de Panamá e Colombia. Xunto coa lingua wounaan, son os dous únicos membros vivos da familia de linguas chocó e non están relacionadas con ningunha outra familia de América Central ou América do Sur, malia que no pasado se propuxeron relacións coas linguas caribes, coas linguas arauacas e coas linguas chibchas.
Gato Silvestre
Silvestre (orixinalmente Thomas e, sobre todo, Sylvester na versión dos debuxos animados e historietas estadounidenses Looney Tunes) é un personaxe de caricaturas creado por Friz Freleng.
Personalidade
Silvestre é un gato branco e negro, co nariz vermello (para que lembre ao dun pallaso). Na maioría das súas historias o seu obxectivo é apañar ao paxaro Tweety Bird (coñecido en Galiza co nome hispano Piolín). Os intentos, coma ocorre co Coiote e o Papaleguas, sempre resultan nun fracaso, e Silvestre gáñase os castigos da dona, unha simpática avoa (coñecida coma Granny. Do repertorio de frases de Tweety quedou a sonada expresión "Seica vin un lindo gatiño", xeralmente seguido dun "É certo! É certo! Si, vin un lindo gatiño!".
Noutras ocasións, Silvestre intenta cazar, tamén infrutuosamente ao rato Speedy Gonzales. Esporadicamente tense enfrontado ao canguro boxeador Hippety Hopper. Apareceu tamén con moitos outros personaxes da Looney Tunes.
Silvestre é un dos protagonistas de dous filmes gañadores de premios Oscar: Tweetie Pie (de 1947, a primeira aparición de Silvestre) e Birds Anonymous (1957).
Fala hispana
Varios actores encargáronse de dar vida a Silvestre en español. Pedro D' Aguillón foi o primeiro en interpretalo.
In Between Days
"In Between Days" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como primeiro sinxelo do seu álbum The Head on the Door o 15 de xullo de 1985. No Reino Unido foi o seu noveno sinxelo en entrar nas listas e o cuarto top 20 consecutivo ; mentres que nos Estados Unidos foi o primeiro en entrar na lista Billboard Hot 100, conseguindo o posto 99. Foi tamén top 20 en Australia, onde acadou o número 16, e entrou nas listas de varios países europeos, aumentando a popularidade da banda. A súa versión estendida, lanzada unicamente no 12" norteamericano, ten unha intruducción máis longa da canción.
Listaxe de cancións
7" Reino Unido
12" Reino Unido
7" Estados Unidos
Témpera (metalurxia)
miniatura A témpera é un arrefecemento brusco dunha peza. É utilizado na química de polímeros e na ciencia dos materiais para evitar procesos que se dan en temperaturas máis baixas, tales como transformacións de fase. Impedindo que o material permaneza moito tempo nas condicións de formación de estruturas non desexadas favorécese a formación das fases procuradas.
En metalurxia, é mais frecuentemente usado no endurecemento de aceiro ao introducir martensita, sometendo ó aceiro a un arrefecemento brusco e obrigándoo a pasar polo seu punto eutectoide, a temperatura onde a austenita se encontra inestábel.
Procedemento
1 Témpera Martensitica 2 Témpera Bainítica (isotérmica) 3 Témpera Bainítica (non isotérmica) 4 Área de formación de Perlita 5 Área de formación de Bainita ]] A témpera ten como obxectivo a obtención dunha microestrutura que proporcione propiedades de tenacidade elevadas.
A peza a ser temperada é aquecida a temperatura de austenitización e en seguida é sometida a un arrefriamento brusco, ocorrendo o aumento de dureza. Durante o arrefriamento, a queda de temperatura promove transformacións estruturais que provocan o xurdimento de tensións residuais internas. Sempre após a témpera, realízase un o revenimento para conseguir a transformación da martensita en martensita revenida.
Como se ve no gráfico, a peza ten que se manter cando menos 3 minutos a 600º para que comece a formación de perlita, arrefriando máis rápido seguindo a liña 1 obtense como microestrutura final só martensita. Témperas intermedias producen diferentes estruturas finais. As témperas 2 e 3 producen microestrutura bainitíca.
Tipos
O quecemento provén de chama direccionada á peza, a través de mazarico ou outro instrumento, podendo así ser parcialmente temperada.
O quecemento é obtido por indución eléctrica, seguida dun arrefriamento brusco, normalmente en auga.
Quecemento soamente da superficie a través de indución ou chama até a austenitización, seguida dun arrefriamento rápido.
Quecemento total da peza até temperatura de austenitización seguida de arrefriamento, en medio predeterminado.
Close to Me
"Close to Me" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como segundo sinxelo do seu álbum The Head on the Door o 9 de setembro de 1985. A canción foi usada como tema da serie da BBC The Smoking Room, no programa A Taste of My Life da mesma canle, e aparece nos créditos finais da película do 2007 Son of Rambow. Na súa edición orixinal o sinxelo conseguiu moita fama en Irlanda, onde foi número 4, e en Australia, acadando o 9. O tema remesturado en 1990 e lanzado novamente como sinxelo, sendo número 13 no Reino Unido e 97 na lista Billboard Hot 100 estadounidense en xaneiro de 1991.
Listaxe de cancións
7"
12"
Fosa de Ryukyu
miniatura|160px|Fosa de Ryukyu A fosa de Ryukyu (en xaponés 琉球海溝, Ryukyu Kaiko) é unha fosa abisal de 1 398 km de lonxitude, situada ao longo do bordo do sueste do Xapón, nas illas Ryukyu, no mar de Filipinas no Océano Pacífico, entre o nordeste de Taiwán e o sur do Xapón.
A fosa ten unha profundidade máxima de 7 460 m.
A súa orixe é o resultado que a codia oceánica da placa filipina subdúcese oblicuamente debaixo da codia continental da placa eurasiática, a unha velocidade de aproximadamente 52 mm/ano.
Xunto con canal adxacente Nankai aol nordeste, a subdución da placa filipina produciu 34 volcáns.
O terremoto máis grande que se rexistrou ao longo da fosa Ryukyu, o terremoto de Hyūga-nada de 1968, foi de magnitude 7,5, e ocurreu ao longo da parte máis setentrional da fosa o 1 de abril de 1968. Este terremoto tamén produciu un tsunami.
François Alexandre Pierre de Garsault
François Alexandre Pierre de Garsault, nado o 16 de abril de 1691 en Aix-en-Provence, e finado o 3 de agosto de 1778 en París, foi un botánico, zoólogo e ilustrador francés, que foi membro da Academia Francesa das Ciencias.
Traxectoria
Dotado cunha boa cultura científica, publicou tamén escritos sobre botánica (por exemplo, estaba moi interesado nas pteridófitas e nas espermatófitas), e zooloxía, especialmente Figures des plantes et animaux d'usage en médecine en 1764. Participou en numerosas obras para o Academia das Ciencias de Francia sobre varios ofiocios.
François-Alexandre de Garsault publcou numersoas obras co seu nome, ilustrou as obras científicas doutros autores e traduciu unha obra do inglés.
Algunhas das súas obras foron traducidas ao español, ao alemán e ao inglés.
Abreviatura
A abreviatura Garsault emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica,  e en zooloxía.
Ana Ivanović
Ana Ivanović, nada o 6 de novembro de 1987 en Belgrado, é unha ex tenista profesional serbia que conseguiu chegar ó número un da clasificación da WTA. En 2008, gañou a Dinara Safina para conseguir o Roland Garros. Chegou a dúas finais mais de Grand Slam no propio torneo francés en 2007 e do Open de Australia de 2008. En toda a súa carreira gañou 15 títulos individuais da WTA. Representou a Serbia tanto na Fed Cup coma nos Xogos Olímpicos de Londres e Río e formou parte duns anos gloriosos do tenis do seu país o alternarse no número un coa súa compatriota Jelena Jankovic e compartindo éxitos con Novak Djokovic na categoría masculina.
Competiu como profesional dende o ano 2003 e anunciou a súa retirada en decembro de 2016 con só 29 anos e admitindo que as lesións tiñan lastrado o seu xogo nos últimos anos.
Está casada co futbolista alemán Bastian Schweinsteiger.
Lingüística sincrónica
É un termo proposto por Ferdinand de Saussure para designar un estado de lingua nun intre determinado. Ao estudar unha lingua en sincronía hai que deixar ao carón a súa historia. Na metodoloxía da investigación compárase tamén coa forma de estudo transversal.
Embraer EMB 120 Brasilia
O Embraer EMB 120 Brasilia é un bimotor de pasaxeiros rexional fabricado pola construtora aeronoutica brasileira Embraer.
Lingüística sincrónica
Lingüística estrutural
A lingüística estrutural foi desenvolvida por investigadores que traballaron na tradición postbloomfieldiana.
Embraer EMB 120 Brasilia
Deseño e desenvolvemento
Tras o éxito do EMB-110 Bandeirante, Embraer comezou a desenvolver un novo modelo de avión de pasaxeiros en 1974. A entón chamada Familia 12X estaba formada por tres modelos cun coceto de deseño modular: EMB-120 Araguaia, EMB-123-Tapajós e EMB-121 Xingu. O EMB-121 foi o único avión da familia 12X que finalmente se fabricaría. O nome de Araguaia cambiouse polo de Brasilia en 1979 co lanzamento oficial do proxecto, cando se recolleron varias suxestións de posibles operadores na convención da CAAA (Commuter Airline Association of America) que se incorporaron ao deseño do EMB-120. Polo tanto, presentouse un avión completamente novo, que xa non estaba relacionado coa familia 12X. Non seu usaron partes comúns co EMB 121 Xingu, e a súa capacidade pasou de 24 e 30 asentos. Orixinalmente deseñouse para usar o novo motor Pratt & Whitney Canada PW115, pero posteriormente usouse o mellorado PW118.
O Brasilia chamou a atención de varias aeroliñas rexionais, principalmente dos Estados Unidos, ao ser un probable substituto para os DC-3 cun 150% máis de velocidade. O seu tamaño, velocidade e teito de servizo permitían voos máis rápidos e directos nos Estados Unidos e Europaen comparación a avións semellantes. O primeiro exemplar entrou en servizo con Atlantic Southeast Airlines en outubro de 1985. O EMB-120RT básico foi mellorado dado como resultado o EMB-120ER, cun maior alcance (1.575 km).
Lingüística sincrónica
Xeración de oracións gramaticais
Unha gramática xerativa, no sentido no que Noam Chomsky emprega o termo, é un sistema de regras formalizado con precisión matemática que xera, sen necesidade de información algunha que non sexa representada explicitamente no sistema, as oracións gramaticais da lingua que describe ou caracteriza, e asigna a cada oración unha descrición estrutural, ou análise gramatical. Todos os conceptos dados a coñecer nesta definición de gramática "xerativa" serán explicados e exemplificados nesta sección. As gramáticas xerativas son de dous tipos: este artigo ocúpase principalmente do tipo coñecido como transformacional (ou máis especificamente, xerativa transformacional). A gramática transformacional foi iniciada por Zellig S. Harris no desenvolvemento dun traballo sobre o que denominou análise do discurso (a análise formal da estrutura do texto continuo). Foi perfeccionada por Chomsky, quen ademais deulle unha base teórica diferente.