cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metro
Barra de platino e iridio
miniatura|Creación da aliaxe para o metro en 1874 no Conservatoire des Arts et Métiers. Aparecen Henri Tresca, George Matthey, Saint-Claire Deville e Debray|izquierda Ferdinand Rudolph Hassler foi elixido membro da American Philosophical Society o 17 de abril de 1807. Levara aos Estados Unidos unha gran colección de libros científicos e numerosos instrumentos e estándares científicos, entre eles un metro estándar fabricado en París en 1799. Un longo curso de formación especial en Suíza, Francia e Alemaña convertérano nun dos máis destacados especialistas en xeodesia práctica no seu país a principios do século XIX. En 1816 foi nomeado primeiro superintendente do Survey of the Coast. A parte creativa de Hassler viuse no deseño de novos instrumentos de levantamento. O máis orixinal foi un aparello que implicaba unha idea elaborada por el en Suíza e perfeccionada en América. En lugar de poñer diferentes barras en contacto durante o proceso de medición da liña de base, utilizaba catro barras de ferro de dous metros fixadas xuntas que sumaban oito metros de lonxitude e o contacto óptico. Xa en febreiro-marzo de 1817, Ferdinand Rudolph Hassler estandarizou as barras do seu dispositivo que realmente estaban calibradas co metro. Esta última converteuse na unidade de lonxitude da xeodesia nos Estados Unidos.
Niue
Historia
En xullo de 1849 O capitán John Erskine visitou a illa no HMS Havannah.
Metro
Barra de platino e iridio
O uso do metro por Ferdinand Rudolph Hassler na investigación costeira contribuíu á introdución da Metric Act of 1866 que permitía o uso do metro nos Estados Unidos e probablemente tamén tivo un papel na elección do metro como unidade científica internacional de lonxitude e na proposta da European Arc Measurement para "establecer unha oficina internacional europea de pesos e medidas".
Niue
Historia
O cristianismo foi ensinado primeiro ao pobo Mutalau antes de estenderse por todas as aldeas. Orixinalmente outras vilas importantes opuxéronse á introdución do cristianismo e intentaran matar a Peniamina. A xente da aldea de Hakupu, aínda que a última aldea en recibir o cristianismo, acedeu e pediron unha "palabra de Deus", polo tanto, a súa aldea pasou a chamarse "Ha Kupu Atua" que significa "calquera palabra de Deus", ou "Hakupu" para abreviar.
Metro
Barra de platino e iridio
En 1867, na segunda conferencia xeral da Asociación Internacional de Xeodesia celebrada en Berlín, discutiuse a cuestión dunha unidade de lonxitude estándar internacional para combinar as medidas feitas en diferentes países para determinar o tamaño e a forma da Terra. A conferencia recomendou a adopción do metro en substitución da toesa e a creación dunha comisión internacional do metro, segundo a proposta de Johann Jacob Baeyer, Adolphe Hirsch e Carlos Ibáñez e Ibáñez de Ibero que idearan dous estándares xeodésicos calibrados no metro para trazar o mapa de España. A trazabilidade da medida entre o toesa e o metro asegurouse mediante a comparación do estándar español co estándar ideado por Borda e Lavoisier para o levantamento do arco do meridiano que conecta Dunkerque con Barcelona.
Niue
Historia
En 1889, os xefes e gobernantes de Niue, nunha carta á Raíña Vitoria, pedíronlle que "estende cara a nós a túa poderosa man, para que Niue se esconda nela e estea a salvo". Despois de expresar a súa preocupación por que algunha outra nación tomase posesión da illa, a carta continuaba: "Deixámosche para que fagas o que che pareza mellor. Se envías a bandeira de Gran Bretaña está ben, ou se mandas un comisario a residir entre nós, iso estará ben". Os británicos non aceptaron inicialmente a oferta. En 1900, unha petición das illas Cook pedindo a anexión incluía a Niue "se é posible" esta conseguiu que "a raíña Vitoria tomase posesión desta illa". Un despacho do Gobernador de Nova Zelandia ao Secretario de Estado para as Colonias referiu ás opinións expresadas polos Xefes a prol da "anexión" e a este documento como "a escritura de cesión". Declarouse un protectorado británico, pero foi de curta duración. Niue foi introducido dentro dos límites de Nova Zelandia o 11 de xuño de 1901 pola mesma Orde e Proclamación que as Illas Cook. A Orde limitaba as illas coas que se relacionaba por referencia a unha zona do Pacífico descrita por coordenadas, e Niue, a 19.02 S., 169.55 W, atópase dentro desa área.
Metro
Barra de platino e iridio
Na década de 1870 e á luz da precisión moderna, celebráronse unha serie de conferencias internacionais para deseñar novos estándares métricos. A Convención do Metro (Convention du Mètre) de 1875 obrigaba a establecer unha Oficina Internacional de Pesos e Medidas (BIPM) permanente que se situaría en Sèvres, Francia. Esta nova organización debía construír e conservar un prototipo de barra de medición, distribuír prototipos métricos nacionais e manter comparacións entre eles e os estándares de medida non métricos. A organización distribuíu tales barras o 28 de setembro de 1889 na primeira Conferencia Xeral de Pesos e Medidas, establecendo o "metro portotipo internacional" como a distancia entre dúas liñas nunha barra estándar composta por unha aliaxe de 90% de platino e un 10% de iridio, medido no punto de fusión do xeo. O novo padrón foi depositado en cofres situados nos subterráneos do pavillón de Breteuil en Sèvres, Oficina de Pesos e Medidas, nos arredores de París.
Niue
Historia
O Parlamento de Nova Zelandia restableceu o autogoberno en Niue coa constitución, despois do un referendo en 1974 no que os niueanos tiñan tres opcións: independencia, autogoberno ou continuación como territorio neozelandés.
Metro
Barra de platino e iridio
A comparación dos novos prototipos do metro entre si e co metro do Comité implicou o desenvolvemento de equipos de medida especiais e a definición dunha escala de temperatura reproducible. O traballo de termometría do BIPM levou ao descubrimento de aliaxes especiais de ferro-níquel, en particular o invar, polo que o seu director, o físico suízo Charles-Edouard Guillaume, recibiu o Premio Nobel de Física en 1920.
Niue
Historia
En xaneiro de 2004, Niue foi azoutado pola tormenta tropical Heta que matou dúas persoas e causou un dano total á illa.
Subdivisións
300px|miniatura|dereita|Vilas de Niue.
Metro
Lonxitude de onda
En 1893, o metro estándar foi medido por primeira vez cun interferómetro por Albert A. Michelson, o inventor do dispositivo e defensor do uso dalgunha lonxitude de onda particular como estándar de lonxitude. En 1925, a interferometría estaba en uso regular no BIPM. Non obstante, o prototipo internacional mantívose como estándar ata 1960, cando a XI Conferencia de Pesos e Medidas adoptou unha nova definición de metro en 1960:
Niue
Subdivisións
Niue divídese administrativamente en 14 vilas (ou municipalidades) agrupadas en dúas rexións tribais históricas: Motu e Tafiti. A capital, Alofi, divídese en dúas vilas: Alofi Norte e Alofi Sur. Cada vila posúe un consello municipal que escolle o seu presidente. Cada vila está representada por un deputado na Asemblea de Niue.
Metro
Lonxitude de onda
A precisión era cincuenta veces superior á do padrón de 1889.
Velocidade da luz
A definición dada na XVII Conferencia Xeral da Oficina Internacional de Pesas e Medidas, vixente dende 1983, é a seguinte:
Niue
Xeografía
A pesar de ser un piso coralino, existe unha elevación de 223 m ó N da illa. Non hai ríos. esquerda|200px|Mapa da illa de Niue
Metro
Velocidade da luz
A precisión desta definición é trinta veces superior á do prototipo de 1960 e fixou a velocidade da luz no baleiro como exactamente 299 792 458 m/s.
Niue
Economía
A economía de Niue é pesadamente dependente da axuda de Nova Zelandia. Os gastos do goberno con regularidade exceden aos ingresos, e o déficit é arranxado por subvencións de Nova Zelandia que son usadas para pagar salarios a empregados públicos. Niue cortou gastos do goberno reducindo o servizo público por case a metade.
Metro
Unidades derivadas
O metro dá orixe a diversas unidades compostas ou derivadas, como:
Niue
Economía
O sector agrícola consiste principalmente na horticultura de subsistencia, aínda que algúns cultivos vendidos e non utilizados como forraxe sexan cultivados para a exportación. A industria consiste principalmente en pequenas fábricas para tratar a froita de paixón, o petróleo, mel, e crema de coco. A venda de selos a coleccionistas estranxeiros é unha fonte importante de ingresos.
A illa en anos recentes sufriu unha perda seria da poboación debido á emigración de Niuanos a Nova Zelandia. Os esforzos para aumentar o PBI inclúen a promoción do turismo e a creación dunha industria de servizos financeira.
Aldo Duscher
Álvaro "Aldo" Pedro Duscher, nado en Esquel (Chubut) o 22 de marzo de 1979, é un exfutbolista arxentino nacionalizado austríaco. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina.
Niue
Cultura
Relixión: protestantes 67,6%, católicos 10%, protestantes marxinais 2%, anglicanos 2%, bahaístas 0,4%, outros 19%.
Aldo Duscher
Traxectoria
Empezou xogando na Arxentina, en Newell's Old Boys de Rosario entre 1995 e 1998. Durante eses anos tamén conseguiu 2 Suramericanos Sub-20 coa selección do seu país.
En 1998 foi contratado por dúas tempadas polo Sporting de Lisboa, onde conseguiu unha Superliga.
De cara a tempada 2000–01 foi contratado polo Deportivo da Coruña, club no que xogou 142 partidos de Liga e 34 partidos de Liga de Campións até a tempada 2006–07, gañando unha Copa do Rei e dúas Supercopas de España. Neste tempo foi recordado polos seguidores do Manchester United pola súa patada e posterior lesión de David Beckham que case impide ao capitán inglés xogar o Mundial 2002.
Ao comezos da tempada 2007–08 quedou libre e foi contratado polo Racing de Santander por dúas tempadas, despois de numerosas ofertas no inverno, de entre outros o Manchester United e Olympique de Lyon, todas refugadas para acabar xogando no conxunto de El Sardinero.
Marca o seu primeiro gol en Primeira División na súa oitava tempada na mesma, o 9 de decembro de 2007, cunha vitoria do Racing sobre o RCD Mallorca (3–1). Tras arduas negociacións, na tempada 2008–09 Duscher foi contratado, por tres tempadas, polo Sevilla FC. Desde a tempada 2010–11 xoga no RCD Espanyol, tras rescindir o seu contrato co Sevilla.
O 27 de xullo de 2011 anunciouse a súa incorporación ao Barcelona Sporting Club de Guayaquil, en Ecuador.
Selección nacional
Duscher fixo o seu debut internacional coa selección arxentina en 2005, chegando a xogar tres partidos.
Bruñeira
O topónimo galego Bruñeira pode referirse a:
Gentoo Linux
miniatura|dereita|250px|Escritorio Gnome funcionando sobre Gentoo Linux Gentoo Linux é unha distribución de GNU/Linux orientada a usuarios con certa experiencia neste sistema operativo.
O nome Gentoo provén do nome en inglés do pingüín papúa. Nótese que a mascota de Linux é un pingüín.
Binarios
Unha vantaxe de Gentoo é que as versións de software actualízanse de forma continua, a diferenza doutras distribucións onde os paquetes pasan meses en comprobación. Iso permite ter un sistema coas últimas versións de todo o software. Pola contra, aínda que é algo pouco habitual, ás veces o uso de versións do software insuficientemente comprobadas dá como resultado bugs que poden supor un risco para servidores de produción.
Reserva Natural Estrita de Malla
miniatura|250px|Vista dende [[Saana do Lago Kilpisjärvi.]] A Reserva Natural Estrita de Malla (en Mallan luonnonpuisto) é unha área protexida que se atopa en Laponia, Finlandia. A área está protexida dende 1916 e foi declarada reserva natural estrita en 1938. Abrangue 30km2 e está administrada por Metla. Hai un sendeiro no parque, mais o seu acceso está restrixido e tense que organizar por separado. Moitas das especies que viven nesta reserva poden atoparse tamén noutros lugares arredor de Saana, que si é accesible.
Ónfale
miniatura|300px|Heracles e Ónfale (Johann Heinrich Tischbein, 1754, Kassel, Alemaña)
Na mitoloxía grega, Ífito foi morto por Heracles ó ser acusado este de roubar unhas eguas propiedade do seu pai, Éurito, rei de Ecalia. Para expiar o asasinato, o oráculo ditaminou que servira como escravo e Hermes púxoo á venda, resultando ser Ónfale a compradora e ama de Heracles durante tres anos.
Ónfale era a raíña de Lidia (rexión situada no occidente de Anatolia) e filla do rei Iárdano (ou Iárdanes). Herdara o reino do seu home, Tmolo, que morreu corneado por un touro enfurecido por Artemisa como castigo por haber violado a Arripe, unha das cazadoras acompañantes da deusa. Con este Tmolo tivera un fillo, Teoclímeno, e algúns autores fana nai de Tántalo, un dos eternos condenados.
Éurito e Ífito
Éurito negara a Heracles a man da súa filla Iole, a pesar de que ganara o concurso de tiro con arco que o propio rei convocara propoñendo a filla como premio para o vencedor. Heracles, namorado de Iole, acudiu á competición e derrotou a todos, pero Éurito, que sabía que Heracles matara anteriormente ós seus propios fillos, non cumpriu o acordado. Cando Heracles ía marchar de Ecalia, denunciouse o roubo dunhas eguas do rei, e todos sospeitaron que Heracles fora o ladrón. Todos menos Ífito, que xa apoiara a Heracles contra o pai cando este non aceptou a súa vitoria, e que agora pediu a súa axuda para atopar os animais. Os dous buscáronnas xuntos, pero infrutuosamente.
Posteriormente, Ífito continuou a busca pola súa conta e seguiu as pegadas das eguas, que o levaron ata a casa de Heracles, en Tirinto. Cando lle pediu explicacións, Heracles díxolle que llelas vendera Autólico, quen resultou ser o verdadeiro ladrón. Ífito esixiu a Heracles que lle devolvera os animais pero este negouse, porque as comprara de boa fe. Discuten e ó final Heracles mata a Ífito lanzándoo desde o alto da muralla na que se atopaban nese momento.
Segundo Pseudo-Apolodoro, Heracles contrae unha grave enfermidade por este asasinato (quizais un novo acceso de loucura), e acudiu a consultar ó oráculo de Delfos sobre qué debía facer para curar. Outros din que foi para saber cómo purificarse tras este novo crime. A Pitia, obrigada por Zeus, contestou que debía venderse como escravo durante un período de tres anos e pagar a Éurito o importe da venda, como indemnización. Hermes puxo á venda ó heroe e Ónfale comprouno por tres talentos, se ben Éurito rexeitou cobrar a recompensa. A lenda deixa ver que a Ónfale lle interesaba Heracles máis como amante que como servo.
miniatura|300px|esquerda|Heracles ós pés de Ónfale (1894, Universidade de Toronto) miniatura|300px|esquerda|Mosaico de Liria (hoxe no Museo Arqueolóxico Nacional, Madrid). No emblema central, Heracles e Ónfale; e ó redor, os doce traballos
Escravitude de Heracles
Durante este período de escravitude, os poetas clásicos narran distintas aventuras (como a captura dos Cercopes e a eliminación de diferentes bandidos e inimigos que infestaban o país, como Sileo e Litierses) así como as relacións amorosas do heroe con Ónfale. Tamén os artistas a fan aparecer ataviada cos atributos propios de Heracles (o arco, a maza e a pel do león de Nemea), mentres Heracles viste un largo manto e roupas femininas e aprende a fiar o liño ós pés dela, ou ben se deixa peitear ou facerse a manicura polas doncelas da raíña. Tamén se di que este intercambio de roupa non foi outra cousa que un xogo erótico nunha gruta apartada. Claro que a lenda engade que estando unha noite durmindo en camas separadas, apareceu o deus Pan e meteuse na cama de Ónfale, pero quen realmente estaba era Heracles con vestidos de seda. Heracles botouna fóra da cama dunha patada e logo, xunto a Ónfale, ríronse del cando trouxeron luces e o viron escarranchado no chan. Pan vingouse propalando o rumor de que o cambio de roupas con Ónfale era unha práctica habitual.
Unha das fazañas de Heracles ás ordes de Ónfale foi matar unha serpe xigantesca que devoraba os homes e acababa coas colleitas.
Tamén durante este tempo ten lugar a caza do Xabaril de Calidón, o que explicaría a ausencia de Heracles naquela partida de caza. Segundo Herodoto, tamén sucedeu a expedición dos Argonautas, polo que Heracles non podería ter participado, aínda que a maioría dos autores si que o contemplan participando nesta expedición.
Ó final, ou ben Ónfale libera a Heracles, admirada polas súas accións, ou ben Heracles cumpre os tres anos esixidos polo oráculo. En calquera caso, terminan casando. Tampouco hai acordo entre os autores cos fillos habidos desta unión: adoita admitirse que tiveron un fillo, chamado Axelao, segundo uns, ou Lamo (ou Lamón), segundo outros. Mesmo se cita tamén outro fillo: Tirseno (ou Tirreno). Para Graves tiveron tres fillos: Lamo, Axelao e Laomedonte
Heracles regaloulle a Ónfale a machada que colleu á Hipólita, raíña das Amazonas, cando a matou no noveno traballo, consistente en levar o cinto da raíña (que lle regalara o deus Ares) á filla de Euristeo.
Pseudo-Apolodoro afirma que, simplemente, cumpridos os tres anos de escravitude e curado daquela enfermidade (ou recuperada a cordura), Heracles deixa Lidia e regresa a Grecia. Outras versión di que Ónfale descubriu a ascendencia do heroe e por iso deixouno libre, mandándoo a Tirinto cargado de regalos.
miniatura|300px|Hércules bota a Pan fóra da cama de Ónfale (Tintoretto, 1590, Museo de Belas Artes de Budapest)
Iconografía e interpretación
A vida de molicie de Heracles e Ónfale reflíctese xa nas pinturas de Pompeia e nos mosaicos imperiais. A pintura da Idade Moderna tiene un carácter moralizante pero iso non impide unha marcada carga erótica, incidindo na actitude masculina dela e feminina del (Cranach o Vello, Rubens, Carracci ou Luca Giordano, entre outros).
A escravitude de Heracles interpretouse como unha alegoría da facilidade coa que un home, recio e forte, pode caer ó servizo dunha muller lasciva. O propio nome da protagonista, Ónfale, significa 'embigo', e era no embigo onde se situaba o centro da paixón feminina. Por outro lado, en épocas de matriarcado o rei podía representar á raíña nas cerimonias pero só se se vestía coas roupas dela, e son frecuentes as representacións en Lagash e Cnosos de homes en actitude cerimonial, pero vestidos con saias.
José Viale Moutinho
José Viale Moutinho, nado o 12 de xuño de 1945 en Funchal, na Madeira, é un escritor e xornalista portugués.
Traxectoria
Licenciado en Historia, foi narrador, poeta, dramaturgo, ensaísta e autor de libros infantís e xuvenís, a súa obra ten sido traducida a numerosos idiomas: castelán, ruso, esloveno, alemán, italiano, galego e húngaro. Ademais é especialista na obra de Camilo Castelo Branco, ao que dedicou artigos, prólogos e edición de obras.
Traballou no Jornal de Notícias, no República, no Diário de Notícias. Foi director da Associacão Portuguesa de Escritores, da Associacão de Jornalistas e Homens de Letras do Porto, do Teatro Experimental do Porto e da Sociedade Portuguesa de Etnologia e Antropologia. Tamén investigou a Guerra Civil Española e os campos de exterminio nazis.
Foi elixido académico de honra electo da Real Academia Galega e renunciou a tomar posesión en solidariedade con Xosé Luís Méndez Ferrín cando este deixou a presidencia da RAG. Moi vinculado a Galicia polo seu coñecemento da cultura galega, traduciu a Xosé Neira Vilas, Castelao, Valentín Lamas Carvajal, Manuel María e Méndez Ferrín. É autor de Introdução ao nacionalismo galego e ''De foice erguida. Antologia de poesia galega de combate.''
Obras
=== Infanto-xuvenil ===
=== Ficción ===
En catalán
=== Ensaio ===
En castelán
=== Crónicas ===
== Traducións ==
O Río Lérez, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
O Río Lérez é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 28 habitantes (17 homes e 11 mulleres).
Adiri (Titán)
A sonda Huygens aterrou nunha planicie xusto ó noroeste da costa de Adiri no 2005.
Diocese de Pittsburgh
Diocese de Pittsburgh pode referirse a:
Saborido, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Saborido é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 51 habitantes (26 homes e 25 mulleres).
Francisco Vidal de Olivares
Francisco Vidal de Olivares, nado en Valeixe (A Cañiza) no século XIX, foi un avogado e político galego, alcalde da Cañiza dende 1874, sendo o primeiro alcalde do que se conserva unha imaxe no salón de plenos do concello.
Traxectoria
A pesar da súa condición acomodada, Francisco foi un home bondadoso e doou parte do seu patrimonio e herdanza á construción de obras municipais para contribuír á mellora da aldea, como foi a construción da igrexa parroquial que demorou 28 anos en ser finalizada debido á falta de presuposto.
Entre as construcións máis destacadas atópase a Parada de Postas, que hoxe en día se coñece co nome de Fonte dos dous Canos. Esta parada é o elemento arquitectónico máis antigo que se conserva no casco urbano, pois data do século XIX. Esta fonte foi construída por motivo no novo trazado que, dende a Meseta, atravesaba A Cañiza en dirección ao porto de Vigo (estrada Villacastín-Vigo, actual estrada N-120). Francisco viu necesaria a súa construción tanto para que puidesen beber os viaxeiros como os animais nos que viaxaban. Pero esta obra presentou problemas dende o comezo, pois naquela época existía unha loita constante pola auga. Os veciños da zona alta da Cañiza chamada A Calzada, negábanse a que empregasen parte da auga do seu rego. O alcalde tivo que discutir durante moito tempo con estes veciños sen posibilidade algunha de que cedesen.
Finalmente a fonte puido ser construída pero non sen antes ter lugar un acontecemento desagradable. Despois de certo tempo sen falar do tema da auga os veciños obsequiaron ao alcalde con cinco lampreas sen ningún motivo aparente (tratábase dun regalo típico da época, xa que o pobo veciño era Arbo, polo que pasa o Río Miño e é famoso pola pesca deste peixe). Francisco non era un home de carácter desconfiado pero tanta amabilidade despois da disputa non lle inspiraba demasiada seguridade, polo que as lampreas foron parar entre a comida dos seus cans. Horas máis tarde os cans apareceron mortos, polo que finalmente as augas foron requisadas sen posibilidade de negociación e levouse a cabo a construción da fonte.
Último reo en Galicia
Un veciño da zona de Deva fora asasinado por outro dun disparo por motivos sentimentais. Dándose o feito de que o asasino xa estaba agardando unha condena do cárcere do distrito dende había máis de tres anos. Finalmente, o veciño da parroquia foi condenado ao garrote. Tratándose do último reo morto en acto público polo sistema do garrote en Galicia.
Finalmente un 24 de decembro este veciño foi agarrotado publicamente na Carballeira do Cacharado por un verdugo chegado de Valladolid. Este verdugo chegou ao concello o día anterior e ningún veciño da Cañiza foi quen de acéptalo e prestarlle teito da súa casa para pasar a noite. Por este motivo, foi o alcalde, Francisco Vidal, quen seguindo ordes superiores tivo que cederlle un despacho do concello para que puidese pasar a noite. Francisco, era un home liberal e non estaba moi de acordo co que ía acontecer ao día seguinte, polo que ante a imposibilidade de negociación para evitar a execución decidiu deixar o seu cargo como alcalde.
Grannus
No politeísmo celta, Grannus (tamén Granus Mogounus Amarcolitanus) foi unha deidade asociada coas augas termais, as fontes e o sol. Foi identificado frecuentemente con Apolo como Apollo Grannus. A súa devoción era frecuente en conxunto con outras deidades como Sirona ou Marte.
Festival
Tradución: "O Vergobretus Postumus fillo de Dumnorix deu dos seus propios cartos a Aqua Martia ("Auga de Martius [ou Mars]", un acueduto ) para o festival de dez noites de Grannus".
Vampire in Brooklyn
Vampire in Brooklyn (tamén coñecido como Wes Craven's Vampire in Brooklyn) é un filme estadounidense dirixido por Wes Craven que foi estreado en 1995.
Sinopse
Nun barco que atraca a media noite no porto de Brooklyn, atópanse varios cadáveres e un cadaleito, no que viaxa Maximilliam, un vampiro que se dirixe a Nova York. Max, á vez distinguido e terrorífico, busca unha compañeira, e atopa a Rita, unha excelente policía que descoñece o seu terrible pasado. A rapaza preséntaselle un gran dilema: elixir unha vida eterna con poderes sobrenaturais e riquezas ou conformarse coa súa corrente existencia de policía.
Tadao Ando
miniatura|Museo de Arte Moderna, Fort Worth.
Tadao Ando (en xaponés 安藤忠雄 Andō Tadao), nado en Osaca o 13 de setembro de 1941, é un arquitecto xaponés cuxo estilo arquitectónico se clasifica ás veces coma Critical Regionalism (Rexionalismo Crítico).
Traxectoria
Traballa primeiramente con formigón para encofrados "in situ", sendo recoñecido o seu traballo por unha exemplar artesanía que invoca o sentido xaponés de materialidade, unión e narrativa espacial a través da simple estética do modernirmo internacional. Os seus edificios caracterízanse por complexos camiños tridimensionais. Estes camiños líganse entre espazos exteriores e interiores, formados ambos a grande escala xeométrica e nos espazos entre eles.
No ano 1969 estableceu a firma Tadao Ando Architects & Associates.
Película
O termo película pode facer referencia:
Tadao Ando
Traxectoria
A súa "Row House" (Casa en fila), unha pequeda casa de dous plantas, feita con formigón in situ e rematada no ano 1976, é un dos seus primeiros traballos que amosa elementos do seu característico estilo. Consiste en tres volumes rectangulares iguais: dous volumes interiores separados por un patio aberto. Pola natureza da posición do patio entre os dous volumes interiores, este convértese nunha parte integral do sistema de circulación da casa.
No 1995, Ando gañou o prestixioso Premio Priztker da Arquitectura. Doou os 100.000 dólares aos nenos orfos do terremoto de Kobe dese mesmo ano.
Cesena
Cesena é unha cidade e comuna da rexión Emilia-Romaña, no norte de Italia. Está localizada ó sur de Rávena e ó oeste de Rimini, a carón do río Savio, co-capital da Forlì-Cesena. Está ó pé dos Apeninos, e a 15 km do Mar Adriático.
Fruity Killer Tune
Fruity Killer Tune (フルーティー・キラー・チューン) é o terceiro álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado o 6 de decembro do ano 2006 (dous anos despois do seu anterior traballo) baixo o selo zetima e producido por Tsunku. O álbum só contén dous singles e dúas cancións novas. Ademais destas, invitouse os fans que votasen dez cancións máis que aparecerían no álbum, facendo deste un efectivo recompilatorio, contendo moitos singles reeditados e caras B non incluídos anteriormente en ningún álbum.
Bugallal
O topónimo galego Bugallal pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
1841
Outros
Historia ano a ano
Club Juventud Cambados
Historia
Fundado en 1963, recolleu o seu nome do Juventud Católica e mais do Club Deportivo Cambados, este último desaparecido en 1961.
En 1986 accedeu á presidencia Sito Miñanco, que en tres anos no cargo ascendeu o equipo de Preferente a Segunda División B, categoría na que se mantivo durante tres temporadas consecutivas entre 1989 e 1992, con Mario Guede como adestrador.
Elaine Anderson Scott
Elaine Anderson Scott Steinbeck, nada o 14 de agosto de 1914 e finada o 27 de abril de 2003, foi unha actriz americana e unha das primeiras mulleres en desempeñar o posto de "stage manager" na década dos corenta. Mentres estivo casada co actor Zachary Scott tamén recibiu o nome de Elaine Scott. Despois do seu matrimonio co escritor John Steinbeck foi coñecida como Elaine Steinbeck.
Traxectoria
Morreu en Manhattan no 2003.
Partido Reformista
esquerda|miniatura|189x189px|Melquíades Álvarez, fundador do Partido Reformista. O Partido Reformista foi un partido político español de ideais republicanos, laicistas e anticaciquís, fundado o 7 de abril de 1912 por Melquíades Álvarez, despois dun memorable discurso pronunciado no Palacio de Industrias do Retiro de Madrid. Nel militaron inicialmente figuras importantes da intelectualidade española da época, como Benito Pérez Galdós, Manuel Azaña, José Ortega y Gasset e Manuel García Morente e moitos outros relacionados coa Institución Libre de Enseñanza. A maior base electoral do Partido Reformista situábase en Asturias, onde chegou a ter numerosos representantes nas institucións locais e provinciais. En 1923, Álvarez foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados, do que era membro por ser electo polo distrito de Castropol.
Fronte á proclamación da Ditadura de Primo de Rivera adoptou unha postura pasiva e ambigua, aínda que posteriormente participou en diversas conspiracións antiditatoriais.
Despois de proclamarse a Segunda República en 1931, o Partido Reformista cambiou o seu nome polo de Partido Republicano Liberal Demócrata.
Carl von Basedow
Carl Adolph von Basedow, nado en Dessau o 28 de marzo de 1799 e finado en Merseburg o 11 de abril de 1854, foi un médico alemán.
Traxectoria
Fillo do pedagogo Johann Bernhard Basedow, estudou medicina na Universidade de Halle. Discípulo de Johann Friedrich Meckel, aprendeu del unha nova técnica de amputación. Entre 1821 e 1822 é interno en París. Volta a Marseburg en 1822 e loita contra a epidemia de cólera que se declarara na cidade. En 1842 o rei de Prusia noméao conselleiro real e en 1848 convértese no médico oficial do distrito de Merseburg.
En 1840 foi un dos primeiros en describir a enfermidade de Basedow, ou bocio exoftálmico.
25 de abril
O 25 de abril é o 115º día do ano do calendario gregoriano (116º nos anos bisestos). Quedan 250 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|200px|Revolución dos caraveis
Nacementos
miniatura|100px|Guglielmo Marconi.
Mortes
miniatura|100px|Anders Celsius.
Outros
Os 366 días do ano
O Sestelo
Co topónimo O Sestelo podémonos referir a dous lugares de Galicia:
San Paio, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
San Paio é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
A asasina (novela)
A asasina (en Η Φόνισσα) é unha novela do escritor Alexandros Papadiamandis. Este foi o seu segundo traballo de escritura e é considerado un dos mellores da literatura grega moderna. Está escrito en grego katharevousa e consta de 17 capítulos. Foi publicado por primeira vez na revista "Panathinaia" de xaneiro a xuño de 1903, co subtítulo novela social. A trama da obra desenvólvese no lugar de orixe do escritor, Skiathos.
Foi traducido ó galego por Susana Losada e Margarita Olivar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.
Iñaki Galdos
Iñaki Galdos Irazabal é un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca nacido en Oñate (Guipúscoa) en 1966.
Formación e primeiros anos
É licenciado en Filoloxía Vasca e iniciou a súa andaina política na Federación Vasca de Pelota. A mediados dos anos noventa foi condenado a 18 meses de cárcere por insubmisión ao servizo militar obrigatorio. Traballou na docencia e nos medios de comunicación.
Traxectoria política
Afiliouse a Eusko Alkartasuna en 1995. Ese ano foi elixido concelleiro no seu pobo natal, Oñate. Foi o secretario de comunicación da executiva rexional de Guipúscoa entre 1996 e 2000, para pasar a ser secretario xeral en devandito territorio entre 2000 e 2001, data na que pasou a exercer a presidencia. Foi parlamentario vasco en VINA lexislatura (2001-2005) e juntero nas Xuntas Xerais de Guipúscoa entre 2003 e 2007, nas que exerceu como voceiro do seu grupo. Desde 2007 até 2011 foi o primeiro tenente de Deputado Xeral de Guipúscoa, mercé ao acordo de coalición entre o PNV e EA, e deputado foral de Deportes e Acción Exterior.
En 2009 deixou Eusko Alkartasuna e encabezou unha escisión denominada nun primeiro momento Alkarbide (posteriormente Hamaikabat), mantendo os seus cargos na Deputación Foral e as Xuntas Xerais, ao asumir Hamaikabat os acordos que mantiña EA.
O 29 de novembro de 2009, na segunda xornada do congreso fundacional de Hamaikabat (H1!) celebrado no Palacio Kursaal de Donostia, foi elixido presidente do partido. Acompañándolle na dirección do partido, foi elixido Eneko Oregi como vicepresidente.
No segundo congreso do partido Hamaikabat celebrado o 30 de xullo de 2011 deixou a presidencia do partido.
Delfino Pescara 1936
O Delfino Pescara 1936 (habitualmente coñecido e referido como Pescara ou Pescara Calcio) é un club de fútbol italiano da cidade de Pescara, nos Abruzos. O club fundouse en 1936 e actualmente compite na Serie B. O Pescara completou 6 tempadas na Serie A (1977–78, 1979–80, 1987–88, 1988–89, 1992–93, 2012–13).
O seu campo é o estadio Adriático.
1823
Acontecementos
miniatura|esquerda|200px|J. Monroe
Outros
Historia ano a ano
Veiga, A Bola
San Munio de Veiga é unha parroquia do concello da Bola na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 300 habitantes (136 mulleres e 1348 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 337 habitantes.
Patrimonio
O mosteiro de San Munio de Veiga foi fundado no século IX por San Munio, que está enterrado na súa capela maior. Dependeu das ordes militares de San Xoán de Xerusalén e de Santiago. O templo románico do mosteiro ten imaxinería románica e gótica e unha cruz de esmaltes do século XII. No muro que rodea o adro hai dous relevos dun antigo baldaquino con escenas da Anunciación.
Nun muro da casa reitoral foi atopada unha ara romana adicada a Xúpiter, que se conserva no interior da igrexa parroquial.
David Starr Jordan
David Starr Jordan, nado o 19 de xaneiro de 1851 en Gainesville, condado de Wyoming, Nova York, e finado o 19 de setembro de 1931 en Stanford, Palo Alto, condado de Santa Clara, California, foi un naturalista, ictiólogo, euxenésico, presidente de Universidades e pacifista​ estadounidense.
Traxectoria
Jordan foi un dos principais ictiólogos de principios do século XX. Escribiu 650 artigos e varios libros sobre este tema, ademais de exercer como presidente das Universidades de Indiana e de Stanford (o primeiro de todos, neste último caso).​ Foi un racista e un euxenista, cuxas opinións publicadas expresaban un temor á "dexeneración racial", e afirmaba que o gando e os seres humanos estaban "gobernados polas mesmas leis de selección". Foi ictiólogo durante o seu labor como investigador. Antes de Stanford, foi presidente da Universidade de Indiana. Starr tamén foi un antimilitarista que inicialmente se opuxo á participación dos Estados Unidos na primeira guerra mundial.
Como activista do pacifismo presidiu a World Peace Foundation desde 1910 até 1914.
William Crookes
William Crookes, nado o 17 de xuño de 1832 e finado o 4 de abril de 1919, foi un químico inglés, un dos científicos máis importantes en Europa do século XIX, tanto no campo da física como no da química. En 1863 ingresou na Royal Society, e foi nomeado Sir en 1910.
Ialonus Contrebis
O nome Contrebis probablemente proveña da raíz protocelta trebo- 'casa'.
William Crookes
Tamén foi un dos máis importantes e destacados investigadores, e logo defensor, do que hoxe día se coñece como Espiritismo Científico.
Traxectoria
A vida de Crookes foi dunha actividade científica ininterrompida. Químico de formación, fixo compatibles os seus descubrimentos científicos co seu cargo de Meteoroloxía e coa súa intensa actividade como conferenciante. Traballou tanto en química como en física. Os seus experimentos foron notables pola orixinalidade do seu deseño e a habilidade na súa execución que lle caracterizaba. Estaba interesado en múltiples campos: a ciencia pura e aplicada; problemas económicos teóricos e prácticos; a investigación psiquiátrica; e mesmo o espiritismo. Gozou dunha notable popularidade, e a súa personalidade e os seus logros son ben coñecidos.
Primeiros anos
Crookes estudou química no Royal College of Chemistry, e foi asistente do seu titor August Wilhelm von Hofmann entre 1850 e 1854. Pronto se embarcou nun traballo orixinal, investigando novos compostos de selenio, obxecto dos seus primeiros artigos publicados en 1851. Curiosamente, non se dedicou á química orgánica, a especialidade do seu mestre.
Ingresou no departamento meteorolóxico do Observatorio Radcliffe de Oxford en 1854, e en 1855 foi nomeado profesor de química no Chester Diocesan Training College. En 1856 casou con Ellen, filla de William Humphrey de Darlington. Tiveron tres fillos e unha filla. Tras casar, trasladouse a vivir a Londres, dedicándose principalmente a traballar pola súa conta.
En 1859, fundou o Chemical News, unha revista científica que editou durante moitos anos, caracterizada pola concisión formal dos seus artigos (contrariamente ao que era habitual nas revistas das sociedades científicas da época). Tamén foi editor do Quarterly Journal for Science.
O método de análise espectral, introducido por Bunsen e Kirchhoff, foi recibido por Crookes (experimentador moi eficaz) con grande entusiasmo e con grande efecto: precisamente o seu primeiro descubrimento importante foi efectuado coa axuda da espectroscopía. En 1861, Crookes identificou o elemento talio. Grazas a este descubrimento a súa reputación consolidouse firmemente, e foi elixido membro da Royal Society en 1863.
Realizou numerosos traballos sobre espectroscopía e levou a cabo investigacións sobre unha gran variedade de temas menores. En 1871 publicou o tratado titulado Select Methods in Chemical Analysis.
Posteriormente desenvolveu o tubo de Crookes, co que investigou os raios catódicos. Foi un pioneiro na construción e o uso de tubos sen carga para o estudo de fenómenos físicos. .
Entre os seus traballos máis importantes está o ser o primeiro en identificar o Plasma (estado da materia) en 1879. Tamén ideou un dos primeiros instrumentos para estudar a radioactividade nuclear, o espintariscopio. miniatura|Placa conmemorativa nº 7 Kensington Park Gardens, (Londres) Despois de 1880, viviu no n° 7 de Kensington Park Gardens, onde realizou toda a súa obra posterior no seu laboratorio privado. Ademais de ser un brillante investigador, Crookes soubo dar rendibilidade económica aos seus descubrimentos, o que lle permitiu manter polos seus propios medios o seu laboratorio privado en Londres.
David Starr Jordan
Traxectoria
Formou parte da xunta de goberno da Human Betterment Foundation, unha organización euxenésica establecida en Pasadena en 1928 co objectivo de recompilar e distribuír información sobre a lexislación estadounidense de esterilización forzosa con propósitos euxenésicos.
William Crookes
Últimos anos
Crookes identificou a primeira mostra coñecida de helio en 1895, demostrando que coincidía co elemento observado uns anos antes no espectro da luz do sol.
En 1903, comezou a estudar a radioactividade, logrando separar o protactinio do uranio, aínda que non foi capaz de identificalo.
Foi nomeado Cabaleiro en 1897 e Sir en 1910. Tamén foi presidente da Chemical Society e da Institution of Electrical Engineers.
Durante anos realizou experimentos con médiums na súa propia casa para tentar avanzar no campo da "Metapsíquica", da que era un convencido partidario. Faleceu en Londres, en 1919.
Investigación científica
miniatura|Espectro visible do [[talio, coa súa característica liña verde.]] O primeiro logro importante de William Crookes foi o descubrimento do elemento metálico talio. O novo método de análise espectral, introducido por Bunsen e Kirchhoff, foi recibido por Crookes (experimentador moi eficaz) con grande entusiasmo e con grande efecto, sendo a clave para que puidese identificar o novo elemento grazas a unha liña de emisión de cor verde brillante no seu espectro. Debido a esta circunstancia, denominouno talio, do grego "Thallos", brote verde.
En química aplicada traballou en diversos temas: tratamento de augas residuais, fabricación do azucre de remolacha, e tinción de tecidos musculares, entre outros. miniatura|[[Tubo de Crookes iluminado polo paso da corrente eléctrica a través dun gas enrarecido. Experimento para demostrar a traxectoria rectilínea dos raios.]] Con todo, o seu traballo máis importante foi a investigación sobre a condución da electricidade nos gases. Inventou o tubo de Crookes, que utilizou para o estudo das propiedades dos raios catódicos. Nas súas investigacións da condución da electricidade nos gases a baixa presión, descubriu que a medida que se reduce a presión, o eléctrodo negativo (cátodo) empeza a emitir raios (os chamados "raios catódicos", agora sábese que son unha corrente libre de electróns). Demostrou que viaxan en liña recta, que son a causa da fluorescencia cando caen sobre algunhas substancias, e que o seu impacto pode producir gran calor. Cría que descubrira un cuarto estado da materia, á que chamou "materia radiante", pero os seus puntos de vista teóricos sobre a natureza da "materia radiante" ían ser rapidamente superados. Opinaba que os raios consistían en correntes de partículas de magnitude molecular ordinaria. Quedou para Sir JJ Thomson descubrir a natureza subatómica dos raios catódicos (formados por correntes negativas de electróns). O traballo experimental de Crookes neste campo foi a base dos descubrimentos que eventualmente cambiaron o conxunto da química e a física.
Foi un dos primeiros científicos en investigar o que agora se coñece como plasma e identificouno como o cuarto estado da materia. miniatura|Un radiómetro en funcionamento Tamén inventou o radiómetro, e o espintariscopio, un detector de partículas. Para fabricar o radiómetro (tamén chamado muíño de luz ou light-mill en inglés), Crookes utilizou unha bomba de Sprengel mellorada no seu laboratorio. Esta bomba consiste nun tubo capilar de vidro dunha altura aproximadamente de 76 cm. No seu parte superior leva unha especie de embude que contén mercurio (aproximadamente 12 kg) e na parte de abaixo un recipiente para recibir as pingas. Antes de esgotarse o mercurio do depósito superior, recárgase co que xa baixou. As pingas de mercurio ao baixar por efecto da gravidade, extraen lentamente pequenas porcións de aire do bulbo ao que se quere facer o baleiro. Para chegar á presión do radiómetro necesitáronse de seis a oito horas, polo que Crookes puido observar o inicio do xiro do radiómetro sen necesidade de medir a presión.
Identificou a primeira mostra coñecida de helio nun laboratorio, aínda que o descubrimento do gas atribúese a dous astrónomos: o francés Pierre Janssen e o británico Norman Lockyer, que identificaron o novo elemento nas liñas do espectro da luz detectada nas observacións da coroa solar durante unha eclipse. Crookes foi capaz de obter o gas nas mostras do mineral cleveíta que lle facilitou o seu colega William Ramsay, comprobando que o seu espectro coincidía co detectado na luz solar.
Anos despois dirixiu a súa atención ao fenómeno recentemente descuberto da radioactividade, logrando separar o uranio do seu produto de transformación activa, inicialmente denominado uranio-X, e máis tarde finalmente coñecido como protactinio. Crookes observou a gradual descomposición do produto de transformación separado, e a aparición simultánea de novas cantidades de protactinio no orixinal de uranio. Case ao mesmo tempo que este importante descubrimento, observouse que cando "P-partículas", expulsadas ​​por substancias radioactivas, inciden sobre sulfuro de zinc, cada impacto acompáñase dun minuto de centelleo, unha observación que forma a base dunha dos métodos máis útiles na técnica da radioactividade.
Espiritismo
esquerda|miniatura| Sir William Crookes por Sir Leslie Ward 1902 Sir William Crookes foi un dos pioneiros na investigación de fenómenos psíquicos, especificamente nas áreas de materialización e de mediumnidad. Compartía esta inquietude co matemático Augustus De Morgan. En 1870, formou parte da corrente que se coñece como “Metapsíquica” (predecesora da Parapsicología) coas súas investigacións sobre o espiritismo e os fenómenos mediúmnicos. Estudou en profundidade e con rigor aos grandes médiums físicos da época, como Kate Fox, Daniel Dunglas Home, Eusapia Palladino e Florence Cook, recoñecendo a realidade das súas extraordinarias facultades. Un dos seus artigos máis lidos sobre o tema é: “Spiritualism Viewed by the Lixeiro of Modern Science”. Outro escrito seu sobre leste mesmo tema é o libro titulado: Novos Experimentos sobre a Forza Psíquica. miniatura|210x210px|Cadro baseado na descrición do investigador sir William Crookes: a médium Florence Cook atópase no piso, e Crookes ilumina o ectoplasma da falecida Katie King. dereita|miniatura|227x227px| Irmás Fox: Margaret, Kate e Leah. Con todo, todos estes presuntos sucesos paranormales foron revisados posteriormente, e hai moitas evidencias de que Crookes, ou ben puido ser enganado na súa boa fe, ou ben puido estar implicado románticamente cunha médium, e despois negouse a recoñecer que fora vítima dunha fraude. O antropólogo Edward Clodd sinalou que Crookes era moi curto de vista, o que pode explicar a súa crenza en fenómenos espiritistas (cita ao seu amigo William Ramsay, comentando que Crookes é "tan miope que, a pesar da súa honestidade incuestionable, non se pode confiar no que di que viu.") O biógrafo William Brock escribiu que Crookes era "evidentemente miope, pero que non usou lentes até a década de 1890. Até entón, puido usar un monóculo ou unha lupa de peto cando fose necesario. Só podemos imaxinar as limitacións que este feito impuxo ás súas investigacións psíquicas."
Despois de estudar os informes sobre Florence Cook, a historiadora da ciencia Sherrie Lynne Lyons escribiu que o suposto espírito de "Katie King" era a mesma Cook e noutras ocasións unha cómplice. En canto a Crookes, Lyons escribiu que: "Aquí había un home cunha reputación científica impecable, que descubriu un novo elemento, pero que non puido detectar a unha verdadeira doncela absolutamente viva que foi disfrazada como unha pantasma." Cook foi denunciada en repetidas ocasións como unha médium fraudulenta, pero fora tan ben "adestrada na arte das sesións de espiritismo", que logrou enganar a Crookes. Algúns investigadores como Trevor H. Hall sospeitaron que Crookes puido ter un romance con Cook.
Nunha serie de experimentos en Londres na casa de Crookes en febreiro de 1875, a médium Anna Eva Fay logrou enganar a Crookes na crenza de que tiña auténticos poderes psíquicos. Fay máis tarde confesou a súa fraude e revelou os trucos que usara. En canto a Crookes e os seus experimentos cos médiums, o mago Harry Houdini suxeriu que Crookes fora enganado. O físico Victor Stenger escribiu que os experimentos foron mal controlados e "o seu desexo de crer cegouno ás argucias das psíquicas que examinaba."
En 1906, William Hope enganou a Crookes cunha fotografía falsa do espírito da súa esposa. Oliver Lodge revelou que houbera signos evidentes de dobre exposición, e que a imaxe de Lady Crookes fora copiada dunha fotografía do aniversario de voda. Con todo, Crookes foi un espiritualista convencido e afirmou que era unha evidencia xenuína para a existencia da fotografía de espíritos.