cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conferencia de Nyon
Disposicións
A conferencia rematou o 14 de setembro coa sinatura do "Acordo do Mediterráneo". Os signatarios do acordo foron Bulgaria, Exipto, Francia, Grecia, Romanía, Turquía, o Reino Unido, a Unión Soviética e Iugoslavia. O acordo recoñecía a existencia de ataques por parte de submarinos a navíos de transporte neutrais, contravindo o Tratado Naval de Londres asinado en 1930 e o Protocolo de Submarinos, parte do Segundo Tratado Naval de Londres asinado en 1936. O acordo ditaminaba que calquera submarino que atacase a transportes neutrais sería afundido de ser posible, incluíndo aqueles submarinos que se atopasen nas proximidades dun ataque recente ós que se determinase como responsables de devandito ataque. As frotas británica e francesa patrullarían os mares ó oeste de Malta e atacarían a calquera submarino sospeitoso, coa división das patrullas entre os dous países pendente de decisión por parte dos seus gobernos. Ámbolos dous países patrullarían tamén as augas internacionais e as augas territoriais dos países signatarios no Mediterráneo. Os británicos fornecerían algo máis da metade dos 60 destrutores requiridos para as patrullas, mentres que os franceses fornecerían o resto de navíos e as aeronaves acompañantes. Tamén se acordou que Italia podería participar nas patrullas do mar Tirreno se así o desexaba. No Mediterráneo oriental, os navíos británicos e franceses realizarían patrullas ata o estreito de Dardanelos, mais non no mar Adriático. Nesta zona os países signatarios serían os encargados de patrullar as súas propias augas territoriais, e subministrarían calquera tipo de asistencia razoable ás patrullas británicas e francesas. O acordo permitía explicitamente unha futura revisión destas disposicións, incluíndo a división en zonas do territorio a patrullar. A actividade submarina quedaba prohibida, con dúas excepcións: os desprazamentos por superficie en compañía doutro navío de superficie, e a actividade nunhas zonas determinadas para exercicios de adestramento. Os gobernos só permitirían a entrada de submarinos estranxeiros nas súas augas territoriais en situacións extremas ou de perigo inminente. Os transportes mercantes tamén recibirían a suxestión de cinguirse a unhas rutas de transporte determinadas. O acordo repería de forma explícita a suxestión de que Italia se unise a estas propostas. Os británicos e os franceses sabían que as operacións submarinas segredas dos italianos xa se suspenderan, pero comezaron a realizar accións para enforzar a vixencia das disposicións do acordo na medianoite do 19 ó 20 de setembro. Segundo o xornal The Times, os delegados dos distintos países enviados á conferencia quedaron satisfeitos co resultado do acordo.
As negociacións trasladáronse entón ata Xenebra, onde se asinou un segundo acordo o 17 de setembro de 1937. Neste acordo estendéronse as normas sobre a guerra submarina aplicándoas tamén ós barcos de superficie, e tivo os mesmos signatarios. As versións oficiais de ámbolos dous acordos publicáronse en francés e inglés. Varias das propostas non foron aplicadas finalmente. Por exemplo, o almirante británico Ernle Chatfield propuxo que os bandos españois puidesen verificar que a bandeira amosada polos navíos fose correcta, previndo desta forma ataques a transportes británicos se os navíos republicanos continuaban a utilizar a bandeira británica como medio de escape. Isto houbese beneficiado ós nacionalistas, e os franceses insistiron en que non se aprobase. Por outra banda, Grecia e Turquía desexaban que se excluíse ós navíos cunha clara marca identificativa, para evitar verse forzados a abrir fogo contra navíos de guerra alemás ou italianos. Isto tamén se rexeitou, pero engadíuse unha emenda na que se permitía ás nacións a dar as súas ordes de preferencia dentro das súas propias augas territoriais.
Repercusións
Italia recibira unha invitación para unirse ó acordo o 13 de setembro, mais rexeitouna de forma inequívoca, rexeitando patrullar o mar Tirreno e demandando unha "paridade absoluta" co Reino Unido e con Francia, é dicir, os mesmos dereitos a patrullar en todo o Mediterráneo, indicando posteriormente que retiraría o seu rexeitamento en caso de que se lle outorgase esa paridade. A Unión Soviética rexeitou utilizar rutas patrulladas polos italianos, e os turcos, gregos e iugoslavos rexeitaron permitirlle a Italia o uso dos seus portos. Finalmente asinouse un compromiso o 30 de setembro, e as patrullas italianas comezaron o 10 de novembro. O goberno británico, en particular Neville Chamberlain, desecaba mellorar as súas relacións con Italia, algo que acadarían finalmente coa asinación dos acordos anglo-italianos de 1938.
As patrullas supoñían un grande esforzo para a Royal Navy e as disposicións suavizáronse en xaneiro de 1938 tras un acordo con Francia. A actividade submarina non tardou en retormarse, polo que as patrullas volveron ó seu nivel máis activo a comezos de febreiro. As patrullas suavizáronse de novo en maio, e o acordo quedou suspendido en agosto. En contraste coa maioría de accións e disposicións do Comité de Non Intervención, a conferencia de Nyon tivo éxito na aplicación das disposicións acordadas.
O Cancelo, Baredo, Baiona
Nel atópase a igrexa parroquial, o cemiterio e o centro cultural de Baredo. Polo que constitúe a cabeceira parroquial.
É un pequeno asentamento rural orixinado polo cruzamento de antigos camiños, polo que está sinalizado cun cruceiro de pedra. As vivendas manteñen tipoloxías tradicionais, pero están alteradas por reformas e engadidos. A contorna conforma un lugar chan, con parcelas fechadas con muros de cachotería de granito.
Lista de siglas e acrónimos de alimentación
Na seguinte lista de siglas e acrónimos de alimentación incluiranse os seguintes:
Gran Belt
O Gran Belt, en danés, «Storebælt», que en galego significa gran cinto, é o maior do tres estreitos que conectan o estreito do Kattegat (mar do Norte) co mar Báltico, sendo os outros dous o Pequeno Belt e o Øresund, coñecidos estreitos dinamarqueses. O Gran Belt está localizado entre as principais illas danesas de Selandia e Fyn. Desde 1998 as illas están conectadas pola Ponte de Oresund, un prodixio da enxeñaría moderna.
Padre Rubinos
Padre Rubinos pode referirse a:
Carlos Blanco
Carlos Blanco pode referirse a:
Mark N. Brown
Mark Neil Brown é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-28 e STS-48. Pasou un total de 10,39 días no espazo.
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1984 e tras un ano de adestramento e avaliación pasou a ser astronauta oficialmente en xuño de 1985. Formou parte da tripulación das misións STS-28 e STS-48.
Prosas de combate e maldicer
Prosas de combate e maldicer é un ensaio do intelectual galeguista Xosé Manuel Beiras. Foi publicado en 1991, por Laiovento. O libro consiste nunha escolma de textos publicados en diversos ámbitos e medios, nos anos 1970 e 1980, realizada e anotada por Francisco Pillado Maior.
Dan Carter
210px|dereita|miniatura|Dan Carter cos [[Crusaders no Super Rugby.]]
Dan Carter, nado en Leeston, preto de Christchurch, o 5 de marzo de 1982, é un xogador neozelandés de rugby. É máximo anotador da historia da selección de rugby de Nova Zelandia, dos Crusaders e do Super Rugby. Foi premiado como mellor xogador internacional do mundo no ano 2005 pola IRB, e ven de superar a Jonny Wilkinson como máximo anotador de puntos da historia.
Traxectoria
Carter debutou co Canterbury RFU na liga neozelandesa de rugby, a NPC, no ano 1999. Dous anos despois, no ano 2001 tamén debutou cos Canterbury Crusaders no Super 12, e foi chamado por primeira vez para xogar cos All Blacks no 2003 na posición de centro. Considerado unha das meirandes superestrelas deste deporte dende o comezo do profesionalismo, é xunto a Jonny Wilkinson un dos dous grandes aperturas do século XXI. No 2009 asinou un contrato de 6 meses co USA Perpignan francés, aínda que só xogou 5 partidos antes de lesionarse. El volveu a Nova Zelandia para xogar na NPC unha vez recuperado, mentres que Perpignan gañaba o Top 14.
Hormona peptídica
miniatura|dereita|A [[oxitocina consta de só 9 aminoácidos.]] miniatura|dereita|O [[glicagón consta de 29 aminoácidos.]] miniatura|dereita|A [[hormona do crecemento (GH) é unha pequena proteína de 191 aminoácidos.]] As hormonas peptídicas, hormonas polipeptídicas e hormonas proteicas son hormonas formadas por cadeas de aminoácidos, que forman péptidos, polipéptidos ou pequenas proteínas. Estas hormonas teñen un efecto sobre a regulación do organismo. Os seus tamaños son moi variables; algunhas son moi pequenas, como a oxitocina, que é un péptido de só 9 aminoácidos; outras son maiores, como o glicagón, que é un polipéptido de 29 aminoácidos; outras son pequenas proteínas, como a hormona do crecemento, de 191 residuos de aminoácidos, e outras poden estar formadas por varias cadeas, como a relaxina, formada por dúas cadeas de 24 e 29 aminoácidos unidas.
Síntese e funcionamento
Como todos os péptidos e proteínas, estas hormonas sintetízanse nos ribosomas das células a partir da tradución dun ARNm, o cal está codificado nalgún xene do ADN. As preprohormonas son precursores das hormonas peptídicas, que despois son procesadas en varios pasos, xeralmente no retículo endoplasmático, de maneira que se lle retira a secuencia sinal do extremo N-terminal e ás veces son glicosiladas, orixinando prohormonas. As prohormonas son despois empaquetadas en vesículas secretoras rodeadas de membrana, que poden ser secretadas da célula por exocitose en resposta a estímulos específicos (por exemplo, un incremento da concentración de Ca2+ e AMPc no citoplasma).
Estas prohormonas a miúdo conteñen residuos de aminoácidos superfluos que eran necesarios para dirixir o pregamento da molécula hormonal na súa configuración activa pero non teñen ningunha función unha vez que a hormona se prega. Endopeptidases específicas presentes na célula clivan a prohormona xusto antes de que sexa liberada no torrente sanguíneo, xerando a forma da hormona madura da molécula. A hormona peptídica madura viaxa despois a través do sangue a todas as células do corpo, onde interaccionan con receptores específicos nas superficies das súas células diana.
Algúns neurotransmisores son segregados e liberados de modo similar ao das hormonas peptídicas, e algúns 'neuropéptidos' poden utilizarse como neurotransmisores do sistema nervioso ademais de actuar como hormonas cando se liberan no sangue.
As hormonas peptídicas e proteicas non penetran na célula, xa que non poden atravesar a membrana, polo que actúan uníndose a un receptor da superficie celular (ao contrario que as hormonas esteroides poden atravesar a membrana porque son liposolubles). Cando unha hormona peptídica se une ao seu receptor na membrana, fórmase unha molécula no citoplasma chamada segundo mensaxeiro que desencadea unha transdución de sinais que orixinan as respostas celulares.
Algúns péptidos ou proteínas con función hormonal (anxiotensina II, factor de crecemento de fibroblastos básico-2, proteína relacionada coa hormona paratiroide) tamén interaccionan con receptores intracelulares localizados no citoplasma ou o núcleo por un mecanismo intrácrino.
Exemplos de hormonas peptídicas
Varias hormonas peptídicas importantes son segregadas na glándula pituitaria. A pituitaria anterior segrega tres: prolactina, que actúa sobre as glándulas mamarias; hormona adrenocorticotropa (ACTH), que actúa no córtex adrenal para regular a secreción de glicocorticoides; e a hormona do crecemento, que actúa sobre os ósos, músculos, e fígado. A glándula pituitaria posterior segrega a hormona antidiurética, tamén chamada vasopresina, e oxitocina. As hormonas peptídicas prodúcense en moitos órganos e tecidos, como o corazón (péptido natriurético auricular ou ANP ou factor natriurético auricular ou ANF) e páncreas (glicagón, insulina e somatostatina), o tracto gastrointestinal (colecistoquinina, gastrina), e o tecido adiposo almacena (leptina).
Rupia nepalesa
A rupia (nepalí: रूपैयाँ) (signo ₨; código: NPR) é a moeda oficial do Nepal. Divídese en 100 paisa. A emisión da moeda está controlada polo Banco Central do Nepal. O símbolo máis adoito empregado da rupia nepalesa é Rs ou ₨.
Historia
A rupia introduciuse por primeira vez en 1932, substituíndo ao mohar de prata cunha taxa de troco de 2 mohar por rupia. Ao principio á rupia chamábaselle mohru. O seu valor fixouse á rupia india en 1993 cunha taxa de troco de 1,50 NPR = 1 INR.
Moedas
300 px|Moeda dunha rupia.
En 1932 acuñáronse moedas de prata en denominacións de 20, 50 paisa e 1 rupia, seguidas de moedas de cobre de 1, 2, e 5 paisa entre 1933 e 1935. Nos anos 40 engadíronse moedas de cobre de ¼ e ½ paisa, e 5 paisa de cuproníquel. En 1953 introduciuse unha nova serie de latón en denominacións de 1, 2 e 4 paisa, 50 e 10 paisa de bronce e 20, 25, 50 paisa e 1 rupia de cuproníquel.
O Caneiro, Baredo, Baiona
O Caneiro é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 93 habitantes (52 homes e 41 mulleres).
O asentamento inicial está disposto nunha chaira dedicada á agricultura. As vivendas son de tipoloxía diversa.
Debe o seu nome a un antigo caneiro de auga que baixaba polo barrio, agora desaparecido.
Fascia axilar
A fascia axilar é unha fascia do membro superior humano. É unha membrana de tecido conectivo moi delgada na parte superior do músculo pectoral maior e máis grosa no espazo existente entre este músculo e o grande dorsal. Xunto coa pel, constitúe a base da axila.
Segunda guerra fría
300px|miniatura|Mapa de localización das tres [[superpotencias da hipotética segunda guerra fría: Estados Unidos de América, Rusia e a China.]] A Segunda guerra fría é un concepto amosado por Joseph Stroupe para describir as relacións internacionais para o dominio das materias primas en todo o planeta Terra. Segundo Stroupe os bandos son os mesmos que na Guerra fría pero con cambios, xa que desta vez Rusia e a China están aliadas e desapareceu a guerra ideolóxica e apareceron novos actores como o terrorismo islamista e a emerxencia de certos países antes considerados terceiromundistas.
Lamberto Leoni
Lamberto Leoni, nado en Argenta o 24 de maio de 1953, é un expiloto de carreiras italiano. Participou en cinco Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, non conseguindo cualificar a tres. Non logrou puntos de campionato.
Traxectoria
Logo de competir na Fórmula 3 e Fórmula 2 con resultados mixtos, Leoni debutou na Fórmula Un cun Surtees TS19 no Gran Premio de Italia de 1977, pero non conseguiu cualificar. Ao ano seguinte uniuse ao Ensign pero deixouno logo de dous fallos máis na cualificación.
Leoni volveu á Fórmula 2 e logo a Formula 3000, formando o seu propio equipo First Racing en 1987. O equipo fixo un abortado intento de entrar na Fórmula Un cun coche que máis tarde foi usado polo equipo Life que non tivo éxito. Posteriormente dirixiu a carreira de Marco Apicella.
Logo das súas actividades do F3000, Leoni participou en carreiras de motonaútica, gañou moitas carreiras e case gañou o Campionato do Mundo de 1993.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula 3000 Internacional
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Joel Barlow
Joel Barlow, nado en Redding (Connecticut) o 24 de marzo de 1754 e finado en Zarnowiec o 24 de decembro de 1812, foi un poeta e político americano.
Traxectoria
Graduouse en Yale en 1778 e durante dous anos realizou estudos de posgrao, ata que en setembro de 1780 uniuse a unha brigada de Massachusetts. En 1783 establécese en Hartford e alí fundou en xullo de 1784 o semanario American Mercury.
En Hartford foi membro dun grupo de escritores novos coñecidos como Hartford Wits na historia da literatura americana, entre eles estaban Lemuel Hopkins, David Humphreys e John Trumbull. En 1787 publicou un longo e ambicioso poema, The Vision of Columbus, que lle deu unha considerable reputación literaria.
En 1788 trasladouse a Francia como axente da compañía Scioto Land Company, dedicada a vender terras e atraer emigrantes para os Estados Unidos, non está claro se Barlow coñecía o carácter fraudulento da compañía, pero en París asume posicións políticas radicais. Viviu tamén en Londres, onde publicou o ensaio Advice to the Privileged Orders (1792) prohibido polo goberno británico.
En 1792 concedeuselle a cidadanía francesa. En 1793 publicou Hasty Pudding. Entre 1795 e 1797 foi cónsul americano en Alxer e negociou un tratado con Trípoli. En 1805 volveu aos Estados Unidos ata que en 1811 regresa a Francia como plenipotenciario norteamericano co encargo de negociar un tratado comercial con Francia e a devolución ou a indemnización polas propiedades confiscadas aos americanos despois da Revolución francesa. Morreu durante a retirada das tropas francesas, mentres tentaba entrevistarse con Napoleon.
ONoffON
ONoffON é un álbum da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, editado o 4 de maio do 2004 a través do selo Matador Records. Foi o seu primeiro álbum despois de dezanove anos de hiato.
Burt Monroe
Traxectoria
Desde 1953 foi membro da American Ornithologists' Union e, entre 1981 e 1994, director da Commisión de Clasificación e Nomenclatura desta sociedade e, finalmente, de 1990 a 1992, presidente da mesma.
En 1959 doutorouse na Universidade do Estado de Luisiana.
En 1965 foi profesor axunto de bioloxía na Universidade de Louisville.
Desde 1970 a 1993 foi o director do Departamento de bioloxía de Universidade de Louisville.
Burt L. Monroe foi coñecido localmente en Louisville como investigador de ovnis, e foi un participante regular no programa de radio de Milton Metz para tratar sobre este tema.
Obras
A súa principal obra foi Distribution and Taxonomy of Birds of the World, publicada en 1990 en colaboración con Charles Sibley.
Abreviatura
A abreviatura Monroe emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía e zooloxía.
Día do Inventor
miniatura|dereita|A actriz e inventora Hedy Lamarr.
O Día do Inventor celébrase internacionalmente o 9 de novembro, na honra da actriz e inventora Hedy Lamarr. Esta data foi proclamada polo inventor e empresario alemán Gerhard Muthenthaler. Países como a Arxentina ou Moldavia celebran este día nunha data distinta á estipulada internacionalmente.
Sant Pere de Vilamajor
Sant Pere de Vilamajor é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
O municipio sitúase no extremo setentrional da comarca do Vallès Oriental, no límite meridional do coñecido coma Pla de la Calma. A súa densidade de poboación é moi baixa. A parte norte do concello é moi montañosa e sitúase dentro dos límites do Parque Natural do Montseny. Esta zona vivía da gandería e da explotación forestal. Hoxe en día, o sector turístico vive un certo auxe. A parte sur é a máis poboada, con preto do 90% do censo. Se antigamente a agricultura era o sector fundamental, hoxe son a construción e os servizos os sectores económicos máis salientábeis.
Historia e patrimonio
A localidade ten a súa orixe en asentamentos romanos, que posteriormente deron lugar a pequenas poboacións medievais. No século XI, o condado de Barcelona construíu un palacio, que servía de repouso ós viaxantes e nobres que viaxaban dende Barcelona a Xirona. Coa construción do palacio, comezou a época de esplendor da vila. No 1148, un forte terremoto destruíu o palacio e gran parte das vivendas. Posteriormente no 1604, construíuse na antiga localización do palacio, unha igrexa de estilo gótico e renacentista. Porén a vila entrou en decadencia e foise ruralizando cada vez máis. Na segunda metade do século XX, volveuse vivir un forte crecemento da vila mediante a construción de urbanizacións.
Ademais do importante patrimonio natural (o Parque Natural do Montseny ocupa o 61% do termo municipal), hai importantes mostras de arquitectura relixiosa e civil. Cómpre citar o castelo de Vilamajor, a igrexa de San Pedro, a ermida de San Elías ou a reitoría de Vilamajor, actualmente transformada en centro de arte.
Campionato do mundo de tríatlon 2008
Os 1,5 km de natación realizáronse na English Bay, os 40 km de bicicleta e os 10 km de carreira desenvolvéronse no Parque Stanley da cidade canadense.
Países participantes
Participaron en total 139 triatletas (77 homes / 62 mulleres) de 36 federacións nacionais afiliadas á ITU.
Probaos
Co topónimo Probaos podémonos referir a:
Linux
miniatura|[[Tux (un pingüín) é a mascota oficial de Linux.]] Linux é un kernel, ou núcleo, monolítico libre, inspirado en Unix, e que empregan os sistemas operativos GNU/Linux. Linux é un exemplo paradigmático de software libre no que contribúen centos de desenvolvedores e que ten soporte a longo prazo, de ata seis anos. Desenvólvese con git en github e debatendo en listas de correos, fundamentalmente na lista Linux kernel mailing list (LKML: "lista de desenvolvemento do kernel de Linux"). O kernel de Linux libérase coa licenza GPL v2.
O kernel de Linux foi concibido e creado en 1991 polo daquela estudante de ciencias da computación finlandés, Linus Torvalds. Pensouno para uso persoal e sen pensar en interaccións entre plataformas, mais axiña se popularizou o seu proxecto e adaptouse para múltiples arquitecturas de computadores, por riba de calquera outro sistema operativo ou kernel. Logo gañou popularidade entre os desenvolvedores e usuarios, que empregaron ese kernel para outros proxectos de software libre, en particular o proxecto do sistema operativo GNU.
Vilaia de Oum El Bouaghi
Oum El Bouaghi ou Oum el-Bouaghi (en lingua árabe ولاية أم البواقي) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Oum el-Bouaghi.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 12 distritos (daïras), dos que se debullan 29 communes ou municipalidades.
Linux
A API do kernel de Linux, é a interface para programar aplicacións (API) coa que os programas interactúan co kernel. Está deseñada para ser estable e non dar erros no contorno de aplicacións do usuario, como as aplicacións con interfaces gráficas (GUIs) ou as que dependen doutras aplicacións. É función do kernel controlar o hardware, polo que os principais dispositivos inténtanse que sexa implementados e estables. Porén, a interface entre o kernel e os módulos de carga do kernel (LKMs) son a parte que non está directamente pensada para ser a máis estable.
O kernel de Linux segue recibindo a contribución de miles de programadores e empresas de todo o mundo. En 2017 contribuíron no seu desenvolvemento máis de 15.600 desenvolvedores de máis de 1.400 empresas, o que supuxo o aumento nun ano de 4.300 de 500 empresas. As compañías aportan máis do 80% dos desenvolvedores do kernel e as que destacaron no seu desenvolvemento no ano 2017 foron Intel, Red Hat, Linaro, IBM, Samsung, SUSE, Google, AMD, Renesas, Mellanox, Texas Instruments e ARM. . Máis do 37% das webs fornécenas equipos con sistemas Linux.
Historia
Na década de 1980 UNIX deixou de distribuírse de balde cando era o sistema operativo preferido nas universidades. Estas reaccionaron e optaron por usar Minix, unha versión barata e limitada creada para o ensino. En abril de 1991, Linus Torvalds, de 21 anos, empezou a traballar nunhas simples ideas para un núcleo dun sistema operativo. Naquel entón Linus estudaba na Universidade de Helsinqui e usaba Minix na casa. Comezou cun intento por obter un núcleo de sistema operativo gratuíto similar a Unix que funcionase con microprocesadores Intel 80386. Logo, o 25 de agosto de 1991, Torvalds escribiu no grupo de noticias comp.vos.minix:
Iniciouse un grupo de noticias chamado alt.vos.linux e o 19 de xaneiro de 1992 publicouse nese grupo o primeiro post. O 31 de marzo, alt.vos.linux  converteuse en comp.vos.linux. XFree86, unha implementación do X Window System, foi portada a Linux, a versión do núcleo 0.95 foi a primeira en ser capaz de executala. Este gran salto de versións (de 0.1x a 0.9x) foi pola sensación de que unha versión 1.0 acabada non parecía estar lonxe. Con todo, estas previsións resultaron ser un pouco optimistas: desde 1993 a principios de 1994, desenvolvéronse 15 versións diferentes de 0.99 (chegando á versión 0.99r15).
O 14 de marzo de 1994, lanzouse Linux 1.0.0, que constaba de 176.250 liñas de código. A versión 2 liberouse n 1996, a versión 3 fíxoo en 2011 e a versión 4 en 2015. En maio de 1996 Torvalds decidiu adoptar ao pingüín Tux como mascota para Linux.
Arquitecturas
200px|miniatura|Diagrama do kernel 2.4.0. O kernel de Linux é un kernel monolítico, cun verdadeiro soporte para o soporte de prioridades multitarefas (tanto no modo de usuario como, desde a serie 2.6, no modo de kernel) ), con memoria virtual, con librarías compartidas, carga baixo demanda, e executables de copy-on-write por KMS, xestión de memoria, protocolo de internet e fíos de tarefas.
Os controladores de dispositivos e os engadidos de kernel execútanse no espazo do kernel (que é ring 0 en moitas das arquitecturas de CPU), e con total acceso ao hardware. Nalgúns casos funcionan no espazo de usuario, como por exemplo o sistema de ficheiros FUSE/CUSE e partes da UIO. O sistema gráfico que a meirande parte dos usuarios usa non se executa co kernel. Ao contrario doutros kernels mololíticos estándares, os controladores de dispositivo configúranse dun xeito sinxelo con módulos e cárganse ou retíranse cando o sistema está en funcionamento. Do mesmo xeito, ós controladores de dispositivos pódeselle dar prioridades baixo certas condicións. Esta función engadiuse no kernel para manexar as interrupcións do uso de hardware correctamente e para dar un mellor soporte aos multiprocesos simétricos. Por defecto, Linux non ten unha interface de kernel binaria.
O hardware tamén se incorpora no sistema xerárquico de ficheiros. A interface de dispositivos de controladores para as aplicacións de usuarios está na entrada dos cartafoles /dev ou /sys. A información dos procesos está rexistrada no sistema de ficheiros grazas a o cartafol de /proc.
O feito de que Linux non fose desenvolvido seguindo o deseño dun micronúcleo (deseño que, naquela época, era considerado o máis apropiado para un núcleo por moitos teóricos informáticos) foi asunto dunha famosa e acalorada discusión entre Linus Torvalds e Andrew S. Tanenbaum.
Linguaxes de programación
Linux está escrito na linguaxe de programación C para o compilador GCC (esta ten unha serie de cambios e engadidos para a linguaxe C estándar) e con algunhas seccións curtas escritas na Assembly (coa sintaxe do estilo AT&T de GCC) e C++ e para a arquitectura que se precise. Polo uso das súas extensións á linguaxe, GCC foi durante moito tempo o único compilador capaz de compilar correctamente Linux. Assembly e C++ en 2018 supoñían un 1,7 e 1,8% do código total do kernel de Linux.
Outras linguaxes (como Perl, Python e varias linguaxes shell scripting) pódense empregar dalgunha forma para as conexións co procesos de construción do núcleo (o método a través do cal as imaxes de inicio son creadas desde un código fonte). Algúns controladores escríbense en C++, Fortran ou outras linguaxes. O sistema de construción de Linux oficialmente só soporta GCC como núcleo e compilador de controlador.
Portabilidade
miniatura|[[Ipod executando un iPodLinux.]] Aínda cando Linus Torvalds non ideou orixinalmente Linux como un kernel portable,  evolucionou nesa dirección. Linux agora é un dos núcleos máis amplamente portados e que funciona nun amplo abano de sistemas que van desde as arquitecturas ARM ás computadoras centrais z/Architecture de IBM.
A primeira adaptación de Linux fóra da arquitectura orixinal, a 386, foi a que fixeron usuarios de Commodore Amiga para a plataforma Motorola 68000, para a cal fixeron substitucións importantes do kernel. As modificacións foron sempre tan fundamentais que Torvalds viu esa versión de Motorola como un fork, un «un sistema operativo semellante a linux», e non unha simple migración. De feito, iso deulle un pulo a facilitar a migración entre arquitecturas para computadores que foran de interese. A primeira migración que apoiou Linux foi a plaforma de 64-bits Alpha AXP de DEC e que se expuxo en maio de 1995 no DECUS. Esa adaptación aceptaba tanto as plataformas 386 como as Alpha nunha mesma árbore de desenvolvemento. DEC foi a responsable de fornecer o hardware necesario para que Torvalds migrase Linux aos 64-bits nese ano.
Linux é o sistema operativo principal do Blue Gene de IBM e outras supercomputadoras rápidas, incluídas as chinesas. A xaneiro de 2018 todos os 500 supercomputadores máis rápidos do mundo empregaban algunha variante de Linux. Linux tamén se adaptou para dispositivos iPod e iPhone de Apple. Algúns sistemas operativos que se desenvolveron para os móbiles usan algunha versión do kernel de Linux, como o fixeron Android, Firefox OS, HP webOS, Maemo de Nokia e Sailfish de Jolla.
Algunhas das principais arquitecturas que ten Linux implementadas son DEC Alpha, ARM, AVR32, Blackfin, ETRAX CRIS, FR-V, H8, IA64, M32R, m68k, MicroBlaze, MIPS, MN10300, PA-RISC, PowerPC, System/390, SuperH, SPARC, x86, x86 64 e Xtensa.
Arquitectura de máquina virtual
O núcleo Linux pode correr sobre moitas arquitecturas de máquina virtual, tanto como host do sistema operativo ou como cliente. A máquina virtual usualmente emula a familia de procesadores Intel x86, aínda que nalgúns casos tamén son emulados procesadores de PowerPC ou ARM.
Formatos binarios soportados
Linux 1.0 admitía só o formato binario a.out. A seguinte serie estable (Linux 1.2) agregou a utilización do formato ELF, o cal simplifica a creación de bibliotecas compartidas (usadas de forma extensa polos actuais ambientes de escritorio como GNOME e KDE). ELF é o formato usado de forma predeterminada polo GCC desde ao redor da versión 2.6.0. O formato a.out actualmente non é usado, convertendo a ELF no formato binario utilizado por Linux na actualidade.
Xerarquía de directorios
En Linux existe un sistema de arquivos que carga e contén todos os directorios, redes, programas, particiones, dispositivos etc. que o sistema sabe recoñecer, ou polo menos, identificar. Este sistema de ficheiros e directorios, ten como base ao carácter (/); ese mesmo carácter serve tamén para demarcar os directorios, por exemplo: "/home/usuario/imaxe.jpg". O directorio especificado por unha ruta consistente só por este carácter contén toda a xerarquía dos directorios que constitúen todo o sistema. A este directorio adoita chamarllo directorio raíz. En Linux, aos discos non se lles asigna unha letra como en Windows (p.e. "C:"), senón que se lles asigna un directorio da xerarquía do directorio raíz (/), por exemplo: "/media/floppy". É práctica común no sistema de ficheiros de Linux, utilizar varias sub-xerarquías de directorios, segundo as diferentes funcións e estilos de utilización dos arquivos. Estes directorios poden clasificarse en:
Kernel panic
miniatura|[[Kernel panic.]] En Linux un panic é un erro case sempre insalvable do sistema detectado polo núcleo en oposición aos erros similares detectados no código do espazo de usuario. É posible para o código do núcleo indicar estas condicións mediante unha chamada á función de pánico situada no arquivo header sys/system.h. Con todo, a maioría das alertas son o resultado de excepcións no código do núcleo que o procesador non pode manexar, como referencias a direccións de memorias inválidas. Xeralmente isto é indicador da existencia dun bug nalgún lugar da cadea de alerta. Tamén poden indicar un fallo no hardware como un fallo da RAM ou erros nas funcións aritméticas no procesador, ou por un erro no software.
En moitas ocasións é posible reiniciar ou apagar adecuadamente o núcleo mediante unha combinación de teclas como ALT+SysRq+REISUB.
Desenvolvemento
Só uns poucos programadores traballan directamente nas funcionalidades básicas do núcleo e moitas destas achegas están feitas por empresas. A maior parte do código constitúena os controladores, dos que hai miles, cada un coas súas particularidades. Como non interactúan entre eles, senón co núcleo, o desenvolvemento de código para que funcionen déixase a colaboradores voluntarios que vexan a necesidade de utilizar dispositivos que necesiten deses controladores. Isto permite que Linux se probe efectivamente en moitos sistemas moi variados pero trae o inconveniente de que, en xeral, hai que esperar semanas ou ata meses a que un dispositivo acabado de saír ao mercado podía ser usado –en parte tamén porque moitas empresas non queren desvendar o funcionamento interno dos seus produtos, aínda que isto sucede cada vez menos–.
O factor principal no proceso de desenvolvemento de Linux é que o código fonte está dispoñible publicamente baixo unha licenza que permite a súa modificación e distribución libre. Por esta razón, ao poder ser visto por moita xente, se se atopa un problema resulta máis doado solucionalo e se falta unha funcionalidade pódese engadir.
Versións
Máis aló de desenvolver o seu propio código e de integrar os cambios realizados por outros programas, Linus Torvalds continua lanzando novas versións do núcleo Linux. Estes son chamados núcleos ?vanilla?, o que significa que non foron modificados por ninguén.
Numeración
A versión do núcleo Linux orixinal constaba de catro números. Por exemplo, asumamos que o número da versión está composta desta forma: A.B.C[.D] (ex.: 2.2.1, 2.4.13 ó 2.6.12.3).
Tamén, algunhas veces logo das versións pode haber algunhas letras como ?rc1? ou ?mm2?. O ?rc? refírese a release candidate e indica un lanzamento non oficial. Outras letras usualmente (pero non sempre) fan referencia ás iniciais da persoa. Isto indica unha bifurcación no desenvolvemento do núcleo realizado por esa persoa, por exemplo ck refírese a Con Kolivas, ac a Alan Cox, mentres que mm refírese a Andrew Morton.
O modelo de desenvolvemento para Linux 2.6 foi un cambio significativo desde o modelo de desenvolvemento de Linux 2.5. Previamente existía unha rama estable (2.4) onde se produciron cambios menores e seguros, e unha rama inestable (2.5) onde estaban permitidos cambios maiores. Isto significou que os usuarios sempre tiñan unha versión 2.4 a proba de fallos e co último en seguridade e case libre de erros, aínda que tivesen que esperar polas características da rama 2.5. A rama 2.5 foi eventualmente declarada estable e renombrada como 2.6. Pero no canto de abrir unha rama 2.7 inestable, os desenvolvedores de núcleos elixiron continuar agregando os cambios na rama ?estable? 2.6. Desta forma non había que seguir mantendo unha rama vella pero estable e podíase facer que as novas características estivesen rapidamente dispoñibles e puidésense realizar máis probas co último código.
Con todo, o modelo de desenvolvemento do novo 2.6 tamén significou que non había unha rama estable para aqueles que esperaban seguridade e bug fixes sen necesitar as últimas características. Os arranxos só estaban na última versión, así que se un usuario quería unha versión con todos os bug fixed coñecidos tamén tería as últimas características, as cales non foran ben probadas. Unha solución parcial para isto foi a versión xa mencionada de catro números (e en 2.6.x.e), a cal significaba lanzamentos puntuais creados polo equipo estable (Greg Kroah-Hartman, Chris Wright, e quizais outros). O equipo estable só lanzaba actualizacións para o núcleo máis recente, con todo isto non solucionou o problema do faltante dunha serie estable de núcleo. Distribuidores de Linux, como Red Hat e Debian, manteñen os núcleos que saen cos seus lanzamentos, de forma que unha solución para algunhas persoas é seguir o núcleo dunha distribución.
Como resposta á falta dun núcleo estable e de xente que coordinase a colección de corrección de erros, en decembro de 2005 Adrian Bunk anunciou que continuaría lanzando núcleos 2.6.16 aínda cando o equipo estable lanzase 2.6.17. Ademais pensou en incluír actualizacións de controladores, facendo que o mantemento da serie 2.6.16 sexa moi parecido ás vellas regras de mantemento para a serie estables como 2.4. O núcleo 2.6.16 será substituído proximamente polo 2.6.27 como núcleo estable en mantemento durante varios anos.
Dado o novo modelo de desenvolvemento, que mantén fixa a subversión de 2.6, tras durante o Linux Kernel Summit dese ano, Linus Torvalds decidiu modificar o sistema de numeración, substituíndo os dous primeiros números por unha única cifra, de forma que Linux 2.6.39 foi seguida por Linux 3.0
Distribucións
miniatura|Sharp Zaurus, un [[computador de peto con Linux.]] Unha distribución Linux é un conxunto de software acompañado do núcleo Linux que se enfoca a satisfacer as necesidades dun grupo específico de usuarios. Deste xeito hai distribucións para fogares, empresas e servidores.
As distribucións son ensambladas por individuos, empresas ou outros organismos. Cada distribución pode incluír calquera número de software adicional, incluíndo software que facilite a instalación do sistema. A base do software incluído con cada distribución inclúe o núcleo Linux, na maioría dos casos as ferramentas GNU, ao que adoitan engadirse tamén multitude de paquetes de software.
As ferramentas que adoitan incluírse na distribución deste sistema operativo obtéñense de diversas fontes, e en especial de proxectos de software libre, como: GNU, GNOME (creado por GNU) e KDE. Tamén se inclúen utilidades doutros proxectos como Mozilla, Perl, Ruby, Python, PostgreSQL, MySQL, Xorg, case todas con licenza GPL ou compatibles con esta (LGPL, MPL).
Usualmente utilízase a plataforma X.Org Server, baseada na antiga XFree86, para soster a interface gráfica.
Copyright
Inicialmente, Torvalds distribuíu Linux baixo os termos dunha licenza que prohibía a explotación comercial. Pero esta licenza foi substituída, pouco tempo despois, pola GNU GPL (versión 2 exclusivamente). Os termos desta última licenza permiten a distribución e venda de copias ou mesmo modificacións, pero require que todas as copias do traballo orixinal e traballos de autoría derivados do orixinal sexan publicados baixo os mesmos termos, e que o código fonte sempre poida obterse polo mesmo medio que o programa licenciado.
Torvalds referiuse a licenciar Linux baixo a GPL como "a mellor cousa que fixen" (en inglés, "the best thing I ever did").
Con todo, a versión oficial do núcleo Linux contén firmware de código pechado, por iso, o Proxecto Linux-libre, auspiciado pola FSFLA, publica e mantén versións modificadas do núcleo Linux ás que se lles quitou todo o software non libre.
Marca
A día de hoxe, Linux é unha marca rexistrada de Linus Torvalds nos Estados Unidos.
Até 1994 ninguén rexistrou a marca Linux nos Estados Unidos. O 15 de agosto de 1994 cando William R. Della Croce, Jr. rexistrou a marca Linux, pediu o pago de regalías aos distribuidores de Linux. En 1996, Torvalds e algunhas organizacións afectadas denunciaron a Della Croce e en 1997 o caso pechouse e a marca foi asignada a Torvalds.
Desde entón, o Linux Mark Institute xestiona a marca. En 2005 o LMI enviou algunhas cartas a empresas distribuidoras de Linux esixindo o pago dunha cota polo uso comercial do nome. Isto é así porque a lexislación estadounidense esixe que o dono dunha marca deféndaa, polo que se tivo que pedir diñeiro por usar a marca Linux, algunhas compañías de forma totalmente voluntaria cumpriron coa devandita esixencia, a propósito de que devandito diñeiro se ía a usar para caridade ou defender a marca Linux.
Soporte de hardware
O núcleo Linux foi criticado con frecuencia por falta de controladores para certo hardware de computadoras de escritorio. Con todo, o progresivo incremento na adopción de Linux no escritorio mellorou o soporte de hardware por parte de terceiros ou dos propios fabricantes, provocando que, nos últimos anos, os problemas de compatibilidade redúzanse.
Empresas como IBM, Intel Corporation, Hewlett-Packard, Dell ou MIPS Technologies teñen programadores no equipo de desenvolvedores do núcleo Linux que se encargan de manter os controladores para o hardware que fabrican. Este grupo de programadores tamén se lle suman os que prové grandes distribuidores de solucións Linux como Novell ou Red Hat.
Tom Neale
miniatura|Illa de Anchorage Tom Neale, nado o 6 de novembro de 1902 en Wellington e finado o 27 de novembro de 1977 en Rarotonga, foi un neozelandés que pasou parte da súa vida nas Illas Cook, incluíndo 16 anos, durante tres estadías, vivindo só na illa de Anchorange no atol de Suwarrow e que foi a base dunha popular autobiografía.
Traxectoria
Neale ingresou na Royal New Zealand Navy aos dezaoito anos como aprendiz de maquinista navegando polas illas do Pacífico e despois de deixar o exército seguiu de illa en illa, realizando traballos temporais ou en barcos comerciais. Entre 1928 e 1943 asentou en Moorea, Tahití, a partir de 1943 traballou como comerciante nas Illas Cook, coñeceu ao escritor Robert Dean Frisbie en Rarotonga, e soubo polos seus relatos do atol de Suwarrow, onde Frisbie vivira durante un curto período de tempo en 1942, en 1945 Neale visitou o atol e decidiu que ese era o lugar onde quería vivir. En outubro de 1952 desembarcou en Suwarrow, que permanecía deshabitada desde o remate da segunda guerra mundial. Estableceuse na illa de Anchorage, acondicionou unha cabana na que habitaran vixías militares durante a guerra, permaneceu alí ata xullo de 1954 cando regresou a Rarotonga por problemas no lombo. En 1956 casou con Sarah Haua coa que tivo dous fillos. En marzo de 1960 volveu a Suwarrow, permanecendo alí durante tres anos e medio ata xaneiro de 1964, entre as visitas que recibiu nese tempo estivo a do escritor británico Noel Barber, que soubera da vida de Neale na illa por un informe da United States Navy, e máis tarde cando Neale volveu a Rarotonga axudoulle a escribir a súa autobiografía An Island to Oneself, que se publicou en 1966 e que se vendeu ben e que lle permitiu a Neale mercar abondosas provisións para a súa seguinte estadía. , que se produciu en xuño de 1967 permanecendo alí ata 1977, cando tivo que ser levado a Rarotonga para tratarlle un cancro de estómago, morrendo meses despois.
O Carballo, Baredo, Baiona
O Carballo é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 45 habitantes (23 homes e 22 mulleres).
É un pequeno asentamento rural orixinado en función de antigos camiños. As vivendas manteñen características típicas, aínda que reformadas ou alteradas. Sitúase nunha leve pendente cara ao regato das Tres Regueiras.
Cruceiro do Barrio da Costa
O Cruceiro da Costa é un cruceiro que constitúe unha das manifestacións máis importantes da arte popular da parroquia de Castrelos, Vigo, vinculada á relixiosidade e ás crenzas do pobo. Está situado no lugar da Costa.
Descrición
Érguense encol de tres chanzos cuadrangulares. A base serve de apoio á columna. Ten forma cúbica cos bordos achafranados. Nas súas caras aparece esta inscrición:. A data de 1641 fai que sexa co do atrio de Coruxo, o máis antigo da zona de Vigo, dos que se coñeza a súa construción.
O capitel leva volutas nos ángulos. Na cara oeste presenta a cruz de Malta, da orde de San Xoán á que pertencía o doador. Na parte sur hai cinco cunchas xacobeas. No lado leste aparece o sol, a lúa, estrelas, unha árbore e dous animais. Na cara norte, unha cruz grega e outros animais. No reverso da cruz aparece a Virxe da Piedade, unha figura estilizada da Virxe sostendo a Cristo coa man sobre a cintura. Debaixo da escena hai un anxo querubín.
As procesións que saen da igrexa de Santa María de Castrelos pasan por diante e detéñense neste lugar. Ata hai algúns anos tamén paraban os enterros e aquí rezábanse unhas oracións; pero agora como os cadáveres se trasladan en coche, este costume xa se perdeu.
Placa de Peyer
miniatura|dereita|300 px|Corte transversal do íleo no que se ven placas de Peyer, unha delas sinalada en vermello.
As placas de Peyer ou nódulos linfáticos agregados son agregacións de tecido linfoide que se encontran na porción final do intestino delgado, o íleo, nos humanos, con función inmunitaria, que conteñen moitos linfocitos. Considéranse parte do tecido linfoide asociado ás mucosas, concretamente do GALT. . Reciben o seu nome en honor ao anatomista suízo do século XVII Johann Conrad Peyer.
Localización e aparencia
En humanos atópanse xeralmente só no íleo, aínda que hai tamén tecido linfoide menos concentrado noutras zonas, o que permite diferenciar o íleo do xexuno e duodeno. O duodeno pode identificarse polas súas glándulas de Brunner, e o xexuno non ten nin glándulas de Brunner nin placas de Peyer. Estas últimas caracterizan o íleo.
As placas de Peyer teñen o aspecto de engrosamentos alongados do epitelio intestinal duns poucos centímetros de lonxitude. Nos seres humanos hai unhas 30-40. Olladas con microscoipio, as placas de Peyer aparecen como folículos de tecido linfático ovais ou arredondados, similares a nódulos linfáticos, localizados na lámina propia da mucosa intestinal e estendéndose pola submucosa do íleo. Están formados por tecido linfoide denso con grandes centros xerminais no seu interior e na súa periferia hai unha fina capa de fibras reticulares. Na vellez as placas de Peyer sofren unha notable involución.
Nos adultos, os linfocitos B son os predominantes nos centros xerminais dos folículos. Os linfocitos T atópanse nas áreas entre os folículos.
Funcións
Como a luz do tracto gastrointestinal está exposto ao ambiente externo, está poboado por multitude de microorganismos, moitos deles potencialmente patóxenos. As placas de Peyer interveñen na vixilancia inmune na luz intestinal e facilitan a xeración da resposta inmune na mucosa.
Os microorganismos patóxenos e outros antíxenos que entran no tracto intestinal encóntranse cos macrófagos, células dendríticas, linfocitos B, e linfocitos T que se atopan nas placas de Peyer e outros tecidos linfoides asociados á mucosa.
As placas de Peyer están cubertas por un epitelio especial que contén células especializadas chamadas células micropregadas (células M), as cales coa súa actividade de endocitose toman o antíxeno directamente da luz intestinal e cédeno ás células presentadoras do antíxeno (localizadas nunha única área con forma de bolsa na súa zona basolateral). . As células dendríticas do intestino poden tamén tomar directamente os antíxenos da luz intestinal ao proxectaren prolongacións dendríticas entre as células epiteliais do intestino.
Baixo o efecto do ácido retinoico (un derivado da vitamina A) segregado polas células dendríticas, os linfocitos T activados nas placas de Peyer producen varias citocinas entre as cales están o TGFβ, e as interleucinas IL-4, IL-6 e IL-10. Á súa vez, estas citocinas activan a recombinación isotópica para a formación de inmunoglobulinas e a produción de IgA polos linfocitos B.