cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luís Augusto Rebelo da Silva
Traxectoria
Despois dos estudos preparatorios en Lisboa ingresou na Universidade de Coímbra, estudando Matemáticass. Aparentemente por razóns de saúde, axiña abandonou o curso, regresando a Lisboa. Pasou entón a dedicarse aos estudos humanísticos e ingresou na Sociedade Escolástico-Filomática, á que pertencía Alexandre Herculano, o cal lle facilitou o acceso á Biblioteca da Ajuda, o que lle permitiu afondar os coñecementos históricos de que dispuña.
Foi profesor de Historia no Curso Superior de Letras. Era socio da Academia Real das Ciencias de Lisboa (desde 1854) e membro do Conservatório Nacional, do Instituto de Coímbra e de varias institucións brasileiras. Formou parte do Conselho Superior de Instrução Pública. Tras a súa morte, as súas obras completas foron publicadas en 41 volumes pola Empresa da História de Portugal (1909).
O 28 de xullo de 1861, foi un dos socios fundadores da Comissão Central 1.º de Dezembro de 1640.
Casou, o 26 de marzo de 1854, na Igrexa de Santo André, en Lisboa, con Maria Henriqueta Teixeira Coello de Melo Ribeiro, de quen tivo catro fillos e tres fillas.
Obra literaria
Na senda de Alexandre Herculano e de Almeida Garrett, cos cales tratou, publicou un amplo conxunto de obras sobre Historia de Portugal, con destaque para História de Portugal os Séculos XVII e XVIII, Memória sobre a População e a Agricultura de Portugal e unha serie de novelas históricas á maneira de Alexandre Herculano, entre eles Rauço por Homízio, Ódio Velho não Cansa. Aínda que de tema máis recente, localizado na fase inicial da Guerra Peninsular, obtivo grande éxito a súa novela histórica A Casa das Pantasmas.
Tamén se debe a Rebelo da Silva un dos contos clásicos da literatura portuguesa, A Última Corrida de touros Reais em Salvaterra. Baseado nun marcante episodio da Historia de Portugal e publicado en 1848, este conto está na orixe de múltiples obras posteriores, entre as cales o famoso fado de que é epónimo.
Con todo, as súas obras máis marcantes son a A Mocidade de D. João V, un éxito literario e de vendas que o propio autor adaptou ao teatro coa colaboración de Ernesto Biester, e a súa obra-prima Bágoas e Tesouros, publicada en 1863.
A maioría da súa obra foi inicialmente publicada nos múltiples periódicos en que colaborou, con destaque para O Cosmorama Literario, a Revista Universal Lisbonense, O Panorama (1837-1868), a Ilustração Luso-Brasileira  (1856-1859) o Arquivo Pitoresco (1857-1868), A Época  (1848-1849) xornal que fundou e dirixiu xuntamente con Rebelo da Silva, e a Revista Contemporánea de Portugal e Brasil (1859-1865). Dedicouse tamén á tradución, con destaque para as obras de carácter dramático, entre as cales Otelo, ou o Mouro de Veneza e a obra Imitação de Shakespeare, publicada en 1856.
As súas Obras Completas inclúen tamén un estudo en tres volumes sobre a Arcádia Portuguesa, unha Memória biográfica e literaria acerca de Manuel Maria Barbosa du Bocage e outros traballos en que a crítica literaria é o esteio fundamental, entre os cales Apreciações Literarias, unha recolla póstuma, feita polos editores, de textos dispersos pola prensa da época.
TV3CAT
TV3CAT é a canle internacional 24 horas e en aberto de Televisió de Catalunya, a emisora pública de Cataluña. A canle transmite o sinal a todo o continente europeo mediante o satélite Hispasat e o satélite Astra e en continente americano mediante o satélite Hispasat no seu feixe suramericana e en Baleares a través da TDT. Esta canle ten como obxectivo achegar a televisión e cultura catalás, aos cataláns de fóra da comunidade, tanto en España como en Europa e América, así como ao resto de cidadáns destas zonas, ademais de ser a canle escollida para a reciprocidade entre Cataluña e Baleares e proximamente a Comunidade Valenciana para a TDT destas zonas.
A súa programación baséase principalmente en contidos de produción propia das canles de Televisió de Catalunya.
O 1 de maio de 2012 cesou as súas emisións por satélite, e potenciou as emisións da canle por internet e a través das redes de televisión por cable e ADSL en España.
Teodoro I de Rusia
Teodoro I Ivanovich (en Фёдор I Иванович, "Fedor I Ivanovich"), nado o 31 de maio de 1557 e finado o 7 de xaneiro de 1598, foi tsar de Rusia desde 1584 ata 1598.
Foi fillo do tsar Iván o Terrible e de Anastasia Romanovna Zakharina. No ano 1580 contrae matrimonio con Irene Godúnovna irmá de Boris Godunov. Tiña un carácter piadoso e pasou a maior parte do seu tempo rezando.
Ó morrer o seu pai, herdou unha terra destruída polas atrocidades deste, non moi interesado nas tarefas de goberno, deixou esta tarefa ó seu irmán político Boris Godunov. Ó morrer a súa única filla, o tsar caeu nunha gran depresión.
Tras a morte de Teodoro I, remata o goberno da dinastía Rúrika.
Exposición Rexional de 1909
A Exposición Rexional Galega de 1909 foi un macroacontecemento celebrado en Santiago de Compostela en 1909, primeiro Ano Santo do século XX, concretamente no parque da Alameda e mais no colexio de San Clemente.
Historia e características
Organizada pola Sociedade de Amigos do País de Santiago de Compostela, foi o presidente do seu comité executivo Pedro Pais Lapido. Contaba con once pavillóns e arredor de 600 expositores e 10 000 pezas de valor arqueolóxico así como tamén obras de arte. Foi inaugurada o 24 de xullo polo rei Afonso XIII e mais polo daquela presidente do goberno, Antonio Maura, e recibiu un total aproximado de 53 000 visitantes. Algúns dos edificios construídos para o evento ficaron tras o remate deste, como o Centro Galego da Habana, cuxo patrón arquitectónico foi usado para configurar posteriormente o Campus Sur da Universidade de Santiago de Compostela. Así mesmo, a actual escola infantil de Santa Susana, obra de Antonio Palacios, foi, durante a Exposición, o pavillón de Recreo Artístico e Industrial.
Emanuela de Paula
Emanuela de Paula, nada en Cabo de Santo Agostinho, Pernambuco, o 25 de abril de 1989, é unha modelo brasileira. Tamén foi a imaxe de "Next" por dúas temporadas e tamén apareceu no Calendario Pirelli de 2009.
Cebu Pacific
Cebu Air, Inc., operando como Cebu Pacific, é unha aeroliña de baixo custo filipina con sede no aeroporto Ninoy Aquino de Manila. Airport A compañía opera voos regulatres tanto a destinos domésticos como internacionais. A súa base principal está no aeroporto Ninoy Aquino, e tamén ten centros de conexión nos aeroportos de Mactan-Cebú, Clark, Kalibo, Francisco Bangoy, Iloílo e Laguindingan.
A aeroliña é unha subsidiaria de JG Summit Holdings. No ano 2010 Cebu Pacific converteuse na aeroliña máis grande de Filipinas en número de pasaxeiros transportados. Segundo a Xunta de Aeronáutica Civil do país, Cebu Pacific transportou a 2,45 millóns de pasaxeiros no primeiro cuarto dese anos, uns 110 000 máis que Philippine Airlines no mesmo período.
Frota
En maio de 2018 a frota de Cebu Pacific e da súa subsidiaria Cebgo estaba formada polos seguintes avións:
M18 Hellcat
O M18 Hellcat foi un cazacarros estadounidense da segunda guerra mundial. Armado cun canón de 76 mm, foi o vehículo blindado de combate con cadeas máis rápido da guerra, cunha velocidade máxima de 92 quilómetros por hora. kph) . Esta velocidade logrouse equipándoo cunha blindaxe mínima, de non máis dunha polgada de espesor. As tripulacións do Hellcat aproveitáronse da súa velocidade para minimizar a habilidade do inimigo para perforar a súa delgada blindaxe.
Historia
En decembro de 1941 o Corpo de Artillería emitiu un requirimento para o deseño dun cazacarros rápido que usase unha suspensión Christie, o motor Wright/Continental R-975 e un canón de 37 mm.
O M18 orixinouse a partir do estudo de deseño de Harley Earl, da compañía Buick, unha división de General Motors. O seu equipo tamén traballou extensamente nas primeiras pinturas de camuflaxe, e incluso o logo do frontal do M18 e as insignias que vestían os seus tripulantes foron froito do seu traballo. Flanqueado polas palabras "Seek, Strike, Destroy" (busca, golpea, destrúe), representa a un gato salvaxe mordendo as cadeas dun carro de combate.
Os enxeñeiros de Buick iniciaron os traballos do Hellcat a partir dos bosquexos do equipo de deseño e desenvolveron unha innovadora suspensión de barra de torsión que lle proporcionaba unha condución estable. Aínda que pesaba ao redor de 20 toneladas, o Hellcat foi deseñado para ser un dos carros máis rápidos do campo de batalla, e foi capaz de acadar os 92 Km/h. A súa potencia proporcionáballa un motor radial de nove cilindros, con 450 cabalos, semellante ao dos avións, cunha transmisión Hydramatic de tres velocidades.
"O Hellcat foi considerado o coche de carreiras da Segunda Guerra Mundial", dixo Bill Gross, un historiador que restaurou un M18 que agora está exposto no Sloan Museum en Flint, Míchigan. "Para dar unha perspectiva, a meirande parte dos carros alemáns do momento eran capaces de moverse tan só a 32 Km/h, e incluso hoxe en día o M1 Abrams é superado polo Hellcat".
Durante os combates no Norte de África, o canón orixinal de 37 mm demostrou ser pouco axeitado e o deseño foi mellorado un canón británico de 57 mm. Durante o proceso de desenvolvemento, o deseño foi mellorado aínda máis cun canón de 75 mm, e finalmente cun de 76 mm. O requirimento dunha suspensión Christie tamén foi desbotado, e esta foi substituída por unha de barra de torsión. O deseño estandarizouse en febreiro de 1943 e a fabricación comezou en xullo de 1943, rematando en outubro de 1944.
HMS Marlborough (1912)
O HMS Marlborough foi un acoirazado da clase Iron Duke da Royal Navy en servizo de 1912 a 1932.
En 1919 recibiu orde de rescatar á emperatriz rusa, Dagmar de Dinamarca, e a outros membros da familia imperial rusa superviventes refuxiados en Crimea.
Ana Beatriz Barros
Ana Beatriz Barros, nada en Itabira o 29 de maio de 1982, é unha modelo brasileira. É coñecida por traballar con SI Swimsuit Issue, Guess?, Bebe Stores, Victoria's Secret, Chanel e a liña de moda de Jennifer Lopez.
Traxectoria
Ana Beatriz naceu nunha pequena cidade de Itabira, Minas Xerais, filla de Reinato Barros, un enxeñeiro mecánico e Sonia, unha ama de casa. Máis tarde, a súa familia mudeouse a Río de Xaneiro, onde pasou a súa infancia. Barros é de ascendencia española, portuguesa e italiana, e é a menor de tres irmás. No presente vive en Manhattan.
Vida persoal
Estivo saíndo co comerciante de arte de Nova York Helly Nahmad. Barros casou co millonario grego-exipcio Karim El Chiaty na illa grega de Miconos o 8 de xullo de 2016. Na lista de convidados estaban as súas modelos compañeiras de Victoria's Secret Alessandra Ambrosio, Adriana Lima, Isabeli Fontana e Fernanda Motta.
Nou Estadi de Palamós
O Nou Estadi de Palamós é un campo de fútbol da vila de Palamós, na provincia de Xirona, España. Foi inaugurado o 29 de agosto de 1989, e posúe unha capacidade para 5.824 espectadores. Atópase situado na rúa Narcís Pagès i Prats. O seu equipo local é o Palamós Club de Futbol.
NGC 4463
NGC 4463 é un cúmulo estelar aberto da constelación de Musca. NGC 4463 ten unha magnitude aparente de 7,2 e un diámetro aparente de 5 minutos de arco.
Richard Abdy
Richard Anthony Abdy, nado en 1970, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Traxectoria
Abdy graduouse en Historia na Universidade de Glasgow en 1992 e especializouse na Britannia romana e os seus sistemas de fronteiras, e sinaladamente ocupouse dos achados monetarios da contorna da Muralla de Antonino, sobre os que versan varias das súas publicacións.
Ingresou no Museo Británico en 1993 como asistente do Departamento de Antigüidades Gregas e Romanas, e desde 1998 ocupa o posto de conservador de antigüidades da Idade de Ferro e da moeda da Antiga Roma no Departamento de Moedas e Medallas.
Amable Veiga
Amable Veiga Arias, nado en Triacastela o 17 de abril de 1929 e finado en San Pedro de Benquerencia (Barreiros) o 22 de abril de 1994, foi un lingüista galego especializado en estudos clásicos e fonoloxía. Os seus estudos sobre esta rama foron pioneiros na lingüística galega.
Traxectoria
Fixo os seus estudos de bacharelato en Lugo e Estudou os primeiros anos de Filoloxía clásica na universidade de Santiago de Compostela e despois marchou a Madrid onde se licenciou pola Universidade Central, presentando a súa tesiña de licenciatura "El estilo indirecto en el libro IV de Tito Livio" en 1957.
Nos anos seguintes foi profesor de latín en bacharelato, catedrático da mesma materia e director no Instituto Masculino de Lugo (actualmente IES Lucus Augusti) desde o ano 1962. Tres anos despois comezou a publicar na revista Grial os resultados das súas investigacións sistemáticas sobre fonoloxía da lingua galega, traballos que foron recollidos en libro en 1976.
En 1980 leu a súa tese de doutoramento (Algunas calas en los orígenes del gallego) na Universidade de Santiago de Compostela, dirixida polo profesor Manuel Díaz y Díaz, e cualificada con sobresaliente cum laude, na que trataba sobre fenómenos seleccionados de fonética primitiva no galego altomedieval, estudo de grande importancia para fixar a fonética histórica do galego (caída de /n/ e /l/ intervocálicos, formación de ditongos, tratamento evolutivo de consoantes xeminadas etc.) que realizou a partir da documentación medieval publicada entón dispoñíbel (e que era sen dúbida escasa con relación á actualidade; baste indicar que non puido case utilizar a rica documentación do mosteiro de Sobrado, que pouco despois daría a luz José María Ramos Loscertales).
Nos anos seguintes Veiga Arias publicou diversos estudos en revistas.
Don't Hug Me I'm Scared
Don't Hug Me I'm Scared (adoito abreviado DHMIS) é unha serie británica de curtas, creada por Becky Sloan e Joseph Pelling en 2011. Foi orixinariamente emitida a través da web dos artistas, aínda que despois foi subida a outras plataformas coma YouTube.
Cada episodio semella a un típico programa infantil de televisión que consiste en monicreques que cantan e falan coma os de Sesame Street, mais eventualmente toma un xiro escuro, adoito empregando gore. A serie é unha parodia dos programas infantís de televisión ironicamente xustapoñendo o manexo de monicreques e números musicais, contido psicodélico e imaxes desacougantes. Cinco episodios foron emitidos até agora e trataron sobre a creatividade, o tempo, o amor, a tecnoloxía e a nutrición. Un sexto episodio está planeado para ser producido.
Sinopse
Cada episodio xira en torno a Yellow Guy, Red Guy e Duck Guy coñecendo un ou varios mestres antropomórficos, que comezan un número musical relacionado cun concepto básico da vida do día a día cunha melodía optimista semellante a unha canción infantil. A medida que a canción avanta, faise cada vez máis evidente que o "mestre" está sutilmente tentando condicionar ás personaxes principais para que compartan as súas propias opinións e crenzas sobre o tema, cun ton humorístico. O clímax de cada episodio, polo xeral, implica un elemento de shock cun emprego intenso de imaxes gore.
O primeiro episodio presenta un caderno de bosquexos ensinando aos protagonistas sobre a creatividade. O caderno de bosquexos anima aos monicreques a seren creativos a través de actividades infantís, como a interpretación das nubes ou pintando e facendo modelos de brillantina. Isto resulta nunha violenta e esaxerada representación dos monicreques, que comezan freneticamente a bailar e fan pasteis e colaxes con órganos. O vídeo remata con todo aparentemente devolto á normalidade mailo caderno de bosquexos pedindo a todos que nunca sexan creativos de novo.
O segundo vídeo presenta a Tony the Talking Clock que canta sobre o concepto do tempo e como está relacionado coa vida cotiá. Tony explica como o tempo é empregado para "medir o día" e como todas as cousas cambian co tempo. Esta mensaxe é esaxerada preto do final do episodio co incremento dramático do paso do tempo mentres os corpos dos monicreques estanse a descompor axiña ante os seus ollos. Os eventos foron, sinxelamente, un programa de televisión observado polos tres amigos.
Francisco Veiga Soto
Francisco Andrés Veiga Soto, nado en Marín o 30 de xaneiro de 1974, é un político galego.
Traxectoria
Foi deputado por Pontevedra no Congreso dos Deputados de 2004 a 2008 e foi alcalde de Marín dende o ano 2007 ata o 2011.
É licenciado en Ciencias Políticas e dentro do PSdeG-PSOE é secretario xeral do partido na comarca do Morrazo e secretario de organización na agrupación local de Marín.
Nádega
miniatura|200px|Nádegas masculinas. miniatura|dereita|160px|Nádegas femininas. A nádega é cada unha das partes carnosas situadas na parte máis baixa das costas, resultando usual o emprego da forma plural, nádegas, para designar esta rexión. Está formada polos músculos glúteo maior, medio e menor, dos cales o primeiro é normalmente un dos máis fortes músculos do corpo. Os glúteos non son os únicos músculos da rexión senón que tamén hai outros.
As masas musculares dos glúteos están separadas por unha división, fendedura glútea, na que se abre o ano. A posición sentada nos seres humanos involucra a esta rexión, mais o apoio como tal vén da tuberosidade isquiática, masa pertencente á parte postero-inferior do óso coxal, recuberta á súa vez por unha bulsa serosa, que protexe contra a fricción aos músculos inmediatos.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
miniatura|right|200px|[[Lewis Hamilton, logrou o seu 3º Campionato do mundo de pilotos.]] miniatura|300px|[[Mercedes-Benz na Fórmula 1|Mercedes logrou o seu 2º Campionato do mundo de construtores consecutivo co F1 W06 Hybrid.]]
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015 foi a 66ª tempada de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Competiron dez equipos e vinte e dous pilotos, que disputaron dezanove Grandes Premios, comezando o en Australia o 15 de marzo e terminando en Abu Zabi o 29 de novembro.
Aminoácido glicoxénico
miniatura|dereita|380 px|Esquema das distintas rutas de degradación oxidativa dos aminoácidos. Os que dan lugar a acetoacetil-CoA ou acetil-CoA poden orixinar corpos cetónicos. Os que poden orixinar outras moléculas son glicoxénicos. Un aminoácido glicoxénico é un aminoácido que pode converterse en glicosa seguindo a vía metabólica da gliconeoxénese. O termo contraponse a aminoácido cetoxénico, que se aplica a aqueles que se poden transformar en corpos cetónicos, aínda que hai aminoácidos que poden ser tanto glicoxénicos coma cetoxénicos.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
Lewis Hamilton gañou o campionato de pilotos que defendía logo de conseguir o seu segundo título no Gran Premio de Abu Zabi de 2014 O seu equipo, Mercedes, comezou a tempada como defensor do campionato de construtores, logo de lograr o seu primeiro título de campión no Gran Premio de Rusia de 2014.
Aminoácido glicoxénico
Degradación dos aminoácidos
Durante a degradación oxidativa dos aminoácidos estes perden os seus grupos amino (que acaban no ciclo da urea) e os seus esqueletos carbonados restantes orixinan acetil-CoA, acetoacetil-CoA, piruvato ou moléculas do ciclo de Krebs, e algúns carbonos pérdense en descarboxilacións como CO2. A produción de glicosa a partir de aminoácidos implica que estes se deben converter primeiro en piruvato ou en ácidos e cetoácidos do ciclo de Krebs, tales como o alfa-cetoglutarato, succinato e oxalacetato, os cales entran na gliconeoxénese. Isto sucede no fígado e riles. A glicosa formada pode ser despois oxidada na respiración celular, e, deste modo, os aminoácidos poden contribuír á produción de enerxía en forma de ATP. Normalmente os aminoácidos son reutilizados para a síntese de proteínas ou de certos metabolitos, e só raramente entran nesta vía, pero o proceso vese incrementado cando hai un exceso de aminoácidos ou durante a catabólise que se produce durante os períodos de xexún ou en épocas de fame.
Degradación dos aminoácidos glicoxénicos
Como se observa na figura do inicio da páxina, os aminoácidos glicoxénicos poden orixinar piruvato ou moléculas do ciclo de Krebs, que se poden utilizar para sintetizar glicosa. Poden darse os seguintes casos:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
A tempada 2015 viu a introdución do "Teito de Custos", unha serie de medidas de redución de custos negociados pola FIA en 2013.
Aminoácido glicoxénico
Aminoácidos glicoxénicos
Nos seres humanos os aminoácidos exclusivamente glicoxénicos son os seguintes:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
Hamilton conseguiu o seu terceiro campionato de pilotos a falta de tres carreiras para o fin da tempada. O subcampión foi o seu compañeiro de equipo Nico Rosberg, 59 puntos por detrás, con Sebastian Vettel de Ferrari terceiro, outros 44 puntos máis atrás. Mercedes asegurou o título de construtores de 2015 no Gran Premio de Rusia, por diante de Ferrari e Williams, e terminou a tempada cunha marca de 703 puntos. Hamilton gañou o Trofeo Pole da FIA, logo de lograr once poles na tempada e o Premio DHL á volta rápida. Ferrari gañou o primeiro Premio Pit Stop DHL.
Aminoácido glicoxénico
Aminoácidos glicoxénicos
Aos anteriores hai que engadir outros, que poden ser tanto glicoxénicos coma cetoxénicos, e que son:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos participaron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de.
Aminoácido glicoxénico
Aminoácidos glicoxénicos
Só a leucina e lisina non son glicoxénicos, senón cetoxénicos.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015
Equipos e pilotos
Notas:
‡ – Will Stevens e Roberto Merhi foron incluídos na primeira rolda en Australia, pero aínda que tanto eles como Marussia estaban presentes, non competiron porque o equipo non puido completar os seus coches a tempo para a carreira.
Novos equipos
En decembro de 2013, a FIA anunciou a súa intención de abrir a grella a máis equipos, buscando o que denominou "equipos competitivos" dispostos a comprometerse co campionato ata a tempada. Recibíronse tres solicitudes, incluíndo unha oferta de Gene Haas, copropietario do equipo Stewart-Haas Racing da NASCAR Sprint Cup Series unha solicitude de Romanía, en conxunto co exdirector de Jordan, Midland, Spyker, Force India HRT Colin Kolles, e unha terceira de Zoran Stefanovic, un enxeñeiro aeroespacial serbio que xa o intentara na tempada e  baixo o nome de Stefan GP. O proceso de licitación atrasouse, a FIA só estaba buscando un equipo para agregar á grella, pero que o as dúas primeiras ofertas eran igualmente viables. Haas F1 foi o candidato elixido, pero Haas aprazou a súa participación ata a tempada. Bernie Ecclestone anunciou que o equipo romanés, chamado Forza Rossa Racing, fora aceptado, pero o equipo non se incluíu na lista provisional de inscritos para a tempada 2015.
Cambios de equipos
miniatura| 250px | [[McLaren renovou a súa relación co fabricante xaponés Honda, vinte e tres anos despois de competir por última vez xuntos. Na foto, o McLaren MP4 / 6, un dos últimos coches construídos por McLaren que utilizaron un motor Honda, no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991.]]
Cambios de pilotos
miniatura| 200px | [[Sebastian Vettel de Red Bull Racing, abandonou o equipo co que gañou catro campionatos mundiais de pilotos ao final da tempada, para fichar por Ferrari]]
Outros cambios
Seguindo as recomendacións do informe do accidente de Jules Bianchi no Gran Premio do Xapón de 2014, a hora de inicio de 5 carreiras adiantarase unha hora, xa que as carreiras téñense que iniciar como mínimo 4 horas antes do anoitecer. Polo tanto, os Grandes Premios de Australia, Malaisia, China, Xapón e Rusia comezarán unha hora antes que en.
Lista de carreiras planificadas
Os seguintes dezanove grandes premios están programados para levarse a cabo en 2015.
Pneumáticos
Desde 2011, Pirelli e o fornecedor de pneumáticos do campionato oficial de F1.
* Pirelli designa 2 tipos de pneumáticos secos para cada Gran Premio. O máis brando é chamado "option" e o máis duro "prime".
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
SU-100
O SU-100 foi un cazacarros soviético usado extensivamente durante as últimas etapas da segunda guerra mundial e en servizo moitos anos despois cos exércitos dos aliados soviéticos por todo o mundo.
Desenvolvemento
Foi desenvolvido en 1944 como unha mellora do SU-85, fabricado co mesmo chasis do T-34-85. Foi deseñado e construído na UZTM (fábrica de maquinaria pesada dos Urais) en Yekaterinburg. O SU-100 rapidamente demostrou estar entre os mellores canóns autopropulsados da Segunda Guerra Mundial, capaz de penetrar 125 mm de blindaxe vertical a unha distancia de 2.000 m e a blindaxe frontal inclinada de 85 mm do Panther alemán dende os 1.500 m. O seu desenvolvemento estivo supervisado por L. I. Gorlitskiy, deseñador xefe de todos os canóns autopropulsados medios soviéticos. Os traballos comezaron en febreiro de 1944, e o primeiro prototipo do SU-100, chamado "Object 138", fabricouse en marzo. Tras intensiva probas con diferentes modelos de canóns de 100 mm, os enxeñeiros soviéticos aprobaron o canón D-10S para a produción en masa.
O casco do SU-100 tiñan grandes melloras sobre o do SU-85; o espesor da blindaxe frontal aumentouse de 45 a 75 mm, e o posto do comandante colocouse nun pequeno espazo no lado dereito do caso; combinada coa súa cúpula este aumentou enormemente a súa efectividade. Tamén instaláronse dúas unidades de ventilación, en vez da única que levaba o seu antecesor. A produción en masa do SU-200 comezaría en setembro de 1944.
Ilisiakos B.C.
O Ilisiakos BC (en grego: Ηλυσιακός Κ.Α.Ε.), é un equipo profesional de baloncesto grego da cidade de Atenas, que compite na Gamma Ethniki, cuarta categoría helena. Disputa os seus partidos como local no Pavillón de Ilissia, con capacidade para 1.700 espectadores.
Historia
Forma parte dun club polideportivo creado en 1927, aínda que a sección de baloncesto non se fundou ata 1968. Xogou na A1 Ethniki ata 1988, cando descendeu á A2 Ethniki, onde permaneceu 10 tempadas, descendendo á División B en 1999. Tres anos máis tarde regresou á segunda categoría do baloncesto grego, acadando o ascenso á A1 Ethniki esa mesma tempada, aínda que ao ano seguinte volveu descender. En 2009 recuperou de novo a máxima categoría, tras quedar segundo na clasificación final.
O seu mellor resultado nas diferentes competicións foi en 1995, cando chegou ás semifinais da Copa de Grecia, acabando na cuarta posición.
Casa de Plantagenet
miniatura|200px|Armas dos Plantagenet entre 1199 e 1340.
A casa de Plantagenet é unha dinastía real saída da liñaxe dos condes do Anjou, polo que se coñece tamén como Dinastía anxevina. Os seus membros foron primeiro condes do Maine e despois, por matrimonio, duques de Normandía, reis de Inglaterra e duques de Aquitania. Ricardo III de Inglaterra (1452-1485) foi o último rei Plantagenet, pero a liñaxe continuou até os nosos días na casa de Somerset.
Orixe do nome Plantagenet
miniatura|200px|Armas dos Plantagenet entre 1340 e 1367. miniatura|200px|Expansión do Imperio anxevino de 1144 a 1166.
Plantagenêt foi o alcume persoal de Godofredo V, conde do Anjou e do Maine (1128-1151). Fai referencia á póla de xesta (plante genêt en francés) que Godofredo V levaba no seu chapeu. Este alcume pasou a ser adoptado por todos os seus descendentes varóns.
As orixes
Os Plantagenets teñen as súas raíces na nobreza franca, máis concretamente na unión de dúas liñaxes: a dos Ingelgerianos, señores do Anjou desde finais do século IX, e a da casa de Châteaudun. Os Plantagenêts son, por tanto, orixinarios do Condado de Anjou medieval, situado no val do Loira e que se correspondería en liñas xerais cos actuais departamentos franceses de Maine-et-Loire, Mayenne, Sarthe e Indre-et-Loire.
O ascenso dos Plantagenets
A casa dos Plantagenêt desenvolveu desde os seus inicios unha política de alianzas matrimoniais que lle permitiu chegar ao trono de Inglaterra e constituír un verdadeiro imperio na segunda metade do século XII. Con só 15 anos, en 1128, Godofredo V, herdeiro do conde do Anjou, casou na catedral de Le Mans con Matilde, once anos máis vella ca el e filla de Henrique I, rei de Inglaterra e duque de Normandía. Con esta unión procurábase a paz entre o Anjou e a Normandía, cuxos señores mantiveran diferentes conflitos ao longo do século XI. Este matrimonio non supuxo o acceso inmediato dos Plantagenèt ao trono inglés xa que, ao morrer seu pai, Matilde tivo que loitar pola coroa contra Étienne de Blois. Será finalmente Henrique, o fillo de Godofredo e Matilde, quen fai valer polas armas o seu dereito ao trono en 1153, sendo coroado no ano seguinte como Henrique II e asentando as bases do que será o coñecido como Imperio anxevivo.
O Imperio anxevino
O 18 de maio de 1152, Henrique II casa en Poitiers con Leonor de Aquitania e pasa a ser tamén duque de Aquitania. Ao ser coroado rei, Henrique II pasa a controlar o reino de Inglaterra, o señorío de Irlanda, o ducado de Normandía, o ducado de Aquitania, que comprendía todo o suroeste da Francia actual, e o condado do Anjou. Ademais, Henrique controlaba indirectamente o ducado da Bretaña, o País de Gales, o reino de Escocia e o condado de Tolosa. Tratábase, pois, dun imperio que cubría boa parte da Europa atlántica. Alén destas posesións, os Plantagenêts ascenderon ao trono de Sicilia no século XII e adquiriron dominios no Mediterráneo oriental, participando en diversas accións militares no ámbito das Cruzadas.
Reis de Inglaterra da casa de Plantagenet (e as súas secundarias)
miniatura|400px|dereita|Árbore xenealóxica dos reis de Inglaterra da dinastía Plantagenet (en azul), incluíndo as ramas colaterais dos Lancaster (en amarelo) e os York (en vermello).
Galifontes
Galifontes é a versión en galego do Wikisource, unha biblioteca dixital de fontes de texto libres en formato wiki, operado pola Wikimedia Foundation. O proxecto é un repositorio de obras no dominio público ou con licenza libre. O contido inclúe obras publicadas ou documentos históricos, que cumpran certos requisitos de verificabilidade.
William Lawes
William Lawes, nado en Salisbury (Wiltshire) o 1 de maio de 1602 e finado en Rowton Heath o 24 de setembro de 1645, foi un compositor barroco inglés.
Galifontes
O concepto orixinal para o Wikisource foi o de ser un almacén de textos históricos útiles ou importantes, coa intención de dar apoio aos artigos da Wikipedia coma fonte primaria de evidencias e verificabilidade, e coma arquivo de seu. A colección tivo un enfoque inicial nos materiais históricos e culturais, distinguíndose doutros arquivos dixitais coma o Proxecto Gutenberg.
William Lawes
Traxectoria
O seu pai foi Thomas Lawes e a súa nai Lucris Shepharde. Alistouse no exército e foi nomeado comisario da garda persoal do rei, foi ferido mortalmente en 1645.
Kavala B.C.
O Kavala B.C. (en grego: Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλα, Enosi Kalathosfairisis Kavalas), é un equipo profesional de baloncesto grego da cidade de Kavala, que compite na A2 Ethniki, segunda categoría do baloncesto heleno. Disputa os seus partidos no Pavillón Kalamitsa, recinto con capacidade para 1 650 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 2003 coa denominación Panorama BC, fusionándose en 2008 co EK Kavala, asumindo o nome deste último. Na tempada 2008-09 rematou a fase regular da A1 Ethniki na décima posición.
William Lawes
Traxectoria
William Lawes considérase un nexo de unión entre dous músicos do século XVII. John Dowland e Henry Purcell. A súa morte foi laiada na corte e inspirou moitas elexías musicais dos seus compañeiros, fundamentalmente no seu irmán. Foi unha persoa querida e compañeiro exemplar, compoñendo gran número de cancións tabernarias e cancións canónicas humorísticas.
Obra
A súa primeira obra publicouse en 1648, composta por trinta salmos con música a tres voces, editado por Henry Lawes, incluíndo dez canons, e salmos e elexías compostos polo propio Henry. Sobresae na súa obra, as sonatas para un e dous violíns, baixo de viola e órgano. Cada un dos grupos consta de oito obras que seguen unha orde idéntica tanto en tonalidade coma de movemento, o que suxire que foron pensadas para facer maior fincapé no contrapunto.
As sonatas compóñense en tres movementos: unha fantasía seguida por unha allemande e unha gallarda. Os movementos iniciais son os que levan o peso emotivo, agregándolle unha coda lenta e extensa á gallarda. Revelan o espírito libre e romántico de Lawes.
Entre as súas composicións destacan, sete consorts para arpa, orquestrados por violín, baixo de viola, arpa e tiorba, interesándose polas variacións. Cada obra componse de variacións emparelladas de movementos de danzas, aparecendo tres pavanas para baixo de viola (n.º 10 en sol menor). Compón tamén nove consorts para viola e agrupados posteriormente baixo o título de For ye Violls (Consrt Setts), cinco deles instruméntanse seis partes, e os outros catro son obras a cinco partes, asignando unha das voces ao órgano.
Outra obra destacábel de Lawes é a pavana do sett en dó menor a cinco partes, discurso sobre o motivo das Lachrimas de Dowland, dúas fantasías en dó menor a seis partes, sucedéndolle a este movemento a instrumentación dun dos cantus firmi máis antigos utilizados, o In nomee. Puxo tamén música a poesías dramáticas realizadas por el, e compuxo cancións para teatro, como a Ye feindsand Furies.
Folgueiras
Unha folgueira é un fento, planta vascular. Como fitónimo, Folgueiras pode referirse a:
Ramón Pimentel Méndez
Ramón Pimentel Méndez, finado en Leiro en agosto de 1901, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Médico hixienista de Vigo. Dirixiu o periódico La Verdad (1881), colaborou en Faro de Vigo e publicou en 1893 o primeiro manual de apicultura en Galicia. Foi nomeado médico titular de Leiro en 1897.
Alexandre III
Co nome de Alexandre III gobernaron diversas personalidades:
Pilara
Pilara ou Grandezas d'os humildes é un drama teatral en prosa escrito por Manuel Comellas en 1918, estreado no Teatro Jofre de Ferrol o 23 de agosto de 1919. Ten tres actos, e na primeira edición (1920) tiña 108 páxinas. O autor está enmarcado dentro do rexurdimento.
Personaxes principais
dereita|miniatura|Folla interior da primeira edición.
Wiesbaden
miniatura|300px|Wiesbaden.
Pilara
Lugar e tempo da acción
A acción ten lugar nunha aldea ribeirá, nos comezos dos vapores pesqueiros en augas galegas.
Wiesbaden
Wiesbaden é a capital do estado (Bundesland) de Hesse. É, tras Frankfurt, a terceira cidade en tamaño de Hesse, cunha poboación duns 275 000 habitantes (2006). Está á beira do río Rhin, preto das cidades de Frankfurt, Darmstadt e Maguncia.
Pilara
Argumento
En esencia, a obra presenta 3 actos.
Wiesbaden
Transporte
Aeroporto de Frankfurt
Pilara
Argumento
Tanasio queda coidando de Pilara en segredo, xa que a quere (amor platónico).
D.Lois entra na casa de Pilara, aproveitando que Sidro non está, e intenta abusar dela, mais Tanasio, cando o ve, interponse, e, nuns tráxicos acontecementos, acaba por matar a D. Lois, mais nese intre volvía Sidro da pesca, e todo o mundo (incluída Pilara) cren que foi el.
Ademuz
Ademuz é un concello valenciano situado no interior da provincia de Valencia. Ademuz é a capital da comarca do Rincón de Ademuz, un exclave valenciano rodeado completamente por terras de Aragón e de Castela-A Mancha.
Xeografía
Emprazada en chanzos nas pronunciadas vertentes da montaña dos Zafranares. Por esa causa, esta vila ten como característica particular unhas longas e estreitas rúas en pendente, que comunican entre elas por canellóns, e rúas máis estreitas, moitas sendo escaleiradas, mentres as casas parecen superpoñerse as unhas ás outras. O pobo goza dunha magnífica vista da Veiga do Turia, como xa describiu o botánico Cavanilles á finais do século XVIII, ao seu paso por esta vila.
Demografía
Dende a década de 1940 do século XX a emigración despoxou de habitantes a Ademuz. Os veciños marchábanse cara grandes centros industriais como Barcelona ou Valencia. Tamén foi significativa a emigración temporal cara as vendimas de Francia. Actualmente a tendencia negativa invértese pola chegada de emigrantes provenientes principalmente do Magreb ou de Romanía.
Historia
O castelo musulmán de Al-Damús foi conquistado polos cristiáns en 1210, sendo recuperado polos musulmáns, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Xaime I en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.
Ademuz tivo importancia estratéxica durante a Idade Media, pois o val do río Turia que serve de paso a Aragón, baña Ademuz. Unha das máis antigas liñaxes da zona foi o dos Blasco.
Patrimonio histórico-artístico
dereita|miniatura|225px|Ermida de Nuestra Señora de la Huerta. Século XIV.
Arquitectura civil
dereita|miniatura|225px|Castelo de Ademuz dereita|miniatura|75px|Antigo escudo de armas de Ademuz en época foral
Ike Turner
Ike Turner, nado Clarksdale (Mississippi) o 5 de novembro de 1931 e finado en San Marcos (California) o 12 de decembro de 2007, foi un músico de rock e de blues.
Traxectoria
Ós 5 anos aprendeu a tocar o piano e ós 11 comezou a tocar en concertos xunto a Sonny Boy Williamson e Robert Knighthawk. Coñeceu a Tina Turner ós 17 anos nun club de Saint Louis (Missouri). Casou con ela en México en 1962 e formaron o grupo Ike & Tina. Tiveron un fillo en común, e divorciaron en 1976. Ike Turner foise afundindo no alcol e nas drogas. Foi arrestado numerosas veces por posesión de estupefacientes e pasou 17 meses no cárcere.
En 1993 estreouse a película What’s Love Got To Do With It, obtida da autobiografía de Tina e dirixida por Brian Gibson, que narraba a vida de Tina Turner e na que o actor Laurence Fishburne encarnou a un violento Ike... na que era acusado de malos tratos.
Faleceu ós 76 anos por mor dunha sobredose de cocaína.
Foca de capelo
miniatura|Cystophora cristata A foca de capelo (Cystophora cristata) é unha especie de mamífero pinnípedo da familia Phocidae. É un animal peláxico, propio do Atlántico norte e o Océano Ártico.
Taxonomía e etimoloxía
A foca de capelo foi descrita por Erxleben en 1777 na súa obra Systema Regni Animalis. É a única especie do seu xénero e non se coñecen subespecies. A súa historia taxonómica foi un tanto complexa. Foi clasificada como emparentada cos elefantes mariños (Mirounga), que do mesmo xeito que a foca de capelo posúen un nariz inchable, integrando con eles a tribo Cystophorini, e as crías foron descritas como unha especie separada (Phoca mitrata) a principios do século XIX.
O seu nome científico, Cystophora cristata, deriva do grego kustis (vexiga) e phoros (que leva, referíndose á membrana nasal inchable) e do latín cristata (crestada).
Descrición
É unha foca moteada de cor marrón escuro ou negro, principalmente no dorso e parte superior dos flancos, sobre un fondo gris prateado, pero na auga vense dun gris escuro máis uniforme. A face é negra até a altura dos ollos. A coloración típica dos adultos vaise desenvolvendo lentamente a partir da pelame dos exemplares xuvenís (esbrancuxado pola parte inferior e gris azulado escuro pola superior) que manteñen desde o seu nacemento. Os seus membros son relativamente curtos, pero poderosos, facendo das focas de capelo excelentes nadadoras e mergulladoras.
Presenta un marcado dimorfismo sexual, sendo os machos de maior tamaño que as femias. A lonxitude cabeza-corpo dos machos adultos é de 260 cm de media (máximo 350) e nas femias de 200 cm (máximo 300), pero a diferenza máis importante entre os sexos é o peso, os machos pesan 300 kg de media e as femias 160. Os cachorros ao nacer miden 1 m e pesan 24 kg de media. O seu trazo máis rechamante é unha protuberancia nasal inchable que vai dende os ollos ao extremo do fociño, que o macho pode inchar a vontade con aire aumentando de tamaño, parecendo entón un balón oval bilobulado, cuxo apéndice valvular faino hermético. A capacidade desta protuberancia calculouse nuns sete litros. Nas femias non está tan desenvolvida e non é inchable, con todo os machos cando pechan unha das xanelas do nariz e expiran, poden facer saír a membrana internasal, moi elástica, polo outro burato do nariz, xeralmente a esquerda, formando un "globo" vermello do tamaño dun ovo de avestruz, que cando está flácido colga a modo de probóscide sobre a boca.
O cranio é relativamente curto, co morro longo e amplo; a zona frontonasal é elevada e coas aperturas nasais máis amplas que en ningún outro fócido. Ten os dentes post-caninos moi espazados e a modo de chavetas, a súa fórmula dental é a seguinte: 2/1, 1/1, 5/5 (post-caninos) = 30.
Distribución e hábitat
Atópase principalmente en zonas de alta mar ao longo do xeo flotante no lado Atlántico do Ártico, de 47° a 80° N de latitude e concentrándose principalmente na illa do Oso (Noruega), Islandia e o nordés de Groenlandia. Polo menos estacionalmente pode atoparse no estreito de Davis e o interior do golfo de San Lorenzo. Durante o inverno desprázase, seguindo a fronte da banquisa, cara ao sur e no verán retírase a latitudes máis árticas.
Teñen presenza accidental en Galicia, xeralmente de individuos xuvenís arrastrados pola corrente do Golfo.
Comportamento
Teñen hábitos solitarios, formando grupos soamente nas épocas de reprodución.
Presenta un dos períodos de lactación máis curtos entre os mamíferos; xeralmente as femias destetan ás súas crías aos catro días do nacemento.
Liliaceae
As Liliáceas (Liliaceae Juss.) son unha familia de plantas perennes, herbáceas, con frecuencia bulbosas, pertencente á orde Liliales das monocotiledóneas. Posúe preto de 16 xéneros e 600 especies. As Liliáceas poden ser recoñecidas polas súas flores bastante grandes cun perigonio formado por 6 tépalos libres, frecuentemente coloreados e con pintas, 6 estames extrorsos e un ovario súpero, tricarpelar e trilocular. Áchanse amplamente distribuídas por todo o mundo, principalmente en rexións temperadas do Hemisferio Norte.
Celtic Woman: A Christmas Celebration
Celtic Woman: A Christmas Celebration é o segundo álbum de estudio do grupo irlandés Celtic Woman. Foi lanzado ó mercado o 3 de outubro de 2006 e nel participan as cantantes Chloë Agnew, Lisa Kelly, Méav Ní Mhaolchatha, Órla Fallon, e a violinista Máiréad Nesbitt.
Baiona (homónimos)
O topónimo Baiona pode referirse a:
Efecto adverso (medicina)
En medicina, un efecto adverso é un efecto secundario dunha medicina, terapia, tratamento ou operación, que conduce a un resultado de consecuencias negativas (dores, alerxia, complicacións serias e mesmo a morte).
A observación de efectos adversos pode dar lugar a retirar unha medicina do mercado se o risco é frecuente ou serio en comparación co efecto beneficioso previsto. Os efectos adversos divídense en tolerables, graves e letais.
Adverse effect Albo-ondorio Effetto collaterale (medicina) Efekt uboczny 不良反应 (医学)
Khady Hane
Khadidjatou Hane, Khady Hane (Dacar, 6 de decembro de 1962) é unha escritora senegalesa. Vive actualmente en Francia onde estudou na Universidade de París.
Batalla de Lepanto
A batalla de Lepanto tivo lugar no golfo de Lepanto (Corinto) o 7 de outubro de 1571, e enfrontou unha frota cristiá cunha turca otomá. esquerda|miniatura|250x250px|Bandeira do [[Reino de Galicia|Reino de Galiza na batalla de Lepanto]]
Combatentes
180x180px|miniatura|A Galera Real foi a maior [[galera (barco)|galera do seu tempo e o buque insignia de Xoán de Austria na Batalla de Lepanto (foto da réplica do Museo Marítimo de Barcelona.|esquerda]]
O bando da Santa Liga (frota cristiá), incluía tropas de España, a Santa Sé, Xénova e sobre todo a República de Venecia (con máis de 90 % das naves). Estaban baixo as ordes de Xoán de Austria, irmán de Filipe II, e recente vencedor da revolta das Alpuxarras.
A frota musulmá, baixo o mando de Alí Pachá, contaba entre as súas filas con miles de galeotes cristiáns que segundo ían entrando en combate rebelábanse contra os oficiais turcos.
A vitoria esmagadora da Santa Liga propiciou máis seguridade no mar Mediterráneo. Tanto os ataques piratas como o expansionismo turco foron freados.
Foi a derradeira batalla importante coa galera como nave de guerra.
Tempada 2011/12 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2011–12 o Deportivo da Coruña competiu na Segunda División (afrontando a súa 38.ª campaña na categoría de prata), onde logrou o primeiro posto ao remate do campionato e o ascenso a Primeira División (noveno ascenso na historia do club).
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Lotto e o patrocinador foi Estrella Galicia.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
<FONT color="red">1</FONT> O Villarreal B descende a Segunda División B por descender o Villarreal a Segunda División.
Posicións por xornada
Fonte: LFP Liga Adelante
O Mercuto, Ameixenda, Ames
O Mercuto é un lugar da parroquia de Ameixenda no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 84 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 41 homes e 43 mulleres.
Campo de Cariñena
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Campo de Cariñena é unha comarca de Aragón, en España, situada no centro-oeste da provincia de Zaragoza, entre os ríos Jalón e Huerva. A súa capital é Cariñena.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Aguarón, Aguilón, Aladrén, Alfamén, Cariñena, Cosuenda, Encinacorba, Longares, Mezalocha, Muel, Paniza, Tosos, Villanueva de Huerva e Vistabella de Huerva.
Xeografía
Limita ao norte coas comarcas de Valdejalón e Zaragoza, ao oeste coa Comunidade de Calatayud, ao sur co Campo de Daroca e ao leste co Campo de Belchite.
Economía
Destacan os seus viños con denominación de orixe, obtida en 1935 e homologada en 1989. A superficie de cultivo de vide é dunhas 17.908 hectáreas e a produción de viño de 300.000 hectolitros.
Betje Wolff
miniatura|dereita|Betje Wolff (arriba) e Aagje Deken.
Betje Wolff, nada en Vlissingen o 24 de xullo de 1738 e finada na Haia o 5 de novembro de 1804, foi unha escritora holandesa.