cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pota de Bronocice
Decoración
A ornamentación da pota presenta esquematicamente elementos claves do contorno social da prehistoria humana. O compoñente decorativo máis importante é unha representación esquematizada do que é, moi probabelmente, un carro. A figura mostra un vehículo coa súa cabezalla, para xunguir a un animal, e catro rodas. As liñas que conectan estas teñen que representar eixes. O círculo no medio ou simboliza un recipiente para a colleita ou ben é unha representación simbólica do sol. Outras imaxes da pota son unha árbore, un río e o que poden ser campos cruzados por camiños ou foxos dos arredores dunha aldea.
Implicacións históricas
A imaxe esquemática do carro é a máis antiga representación coñecida no mundo dun vehículo con rodas. Implica a existencia de carros na Europa Central nunha época tan antiga como o IV milenio a.C. Presuntamente deberon ser arrastrados por uros, cuxos restos foron atopados no mesmo asentamento. Os seus cornos apareceron desgastados como se fosen atados con cordas, posibelmente como resultado do uso dalgún tipo de xugo.
Salto con pértega
miniatura O salto con pértega é un evento do atletismo onde os competidores empregan unha vara longa e flexíbel para alcanzar maior altura e pasar por riba dunha barra. As competicións con varas xa eran coñecidas na Grecia antiga, entre os cretenses e os celtas. Foi introducido como modalidade olímpica dende os primeiros Xogos en Atenas 1896 para os homes e dende Sydney 2000 para as mulleres.
É unha modalidade clasificada como unha das catro principais probas de salto no atletismo, xunto co salto de altura, salto de lonxitude e o salto triplo. A súa orixinalidade está no feito de ser un deporte que require unha significativa cantidade de equipamento especializado para ser practicado, tornándoo máis caro que os demais, mesmo en niveis básicos. Varios saltadores de éxito na proba teñen unha base na ximnasia, como a rusa Yelena Isinbayeva, a brasileira Fabiana Murer e o estadounidense Brian Sternberg, o que reflicte os atributos físicos similares necesarios para os dous deportes.
O primeiro campión olímpico foi o norteamericano William Hoyt, en 1896, e a primeira campioa, 104 anos despois, Stacy Dragila, tamén dos Estados Unidos. Dragila tiña como base na adolescencia ser montadora de cabalos e touros en rodeos en California. As marcas mundiais pertencen ao sueco Armand Duplantis (6,18 m) e á rusa Yelena Isinbayeva (5,06 m). Dispútase tanto ao ar libre como en pista cuberta, e as marcas rexístranse independentemente da localización aberta ou pechada.
Historia
As varas eran equipamentos empregados como medios prácticos para atravesar obstáculos naturais como terreos pantanosos no noroeste de Europa, en provincias como Frisia, nos Países Baixos, ao longo do mar do Norte, e en rexións pantanosas do leste de Inglaterra arredor de Cambridgeshire, Lincolnshire e Norfolk. Drenaxes artificiais nestes lugares crearon unha rede de canles e coletores abertos que se cruzaban uns cos outros. Para cruzar eses lugares sen se mollar e evitar tediosos e longos rodeos polas pontes, mantíñase unha pila de longas e finas varas de salto en cada casa e empregábase para saltar sobre as pequenas canles. Realizábanse competicións de salto en distancia, e non aínda de altura, con estas varas anualmente nas terras baixas ao longo do mar do Norte chamadas Fierljeppen. dereita|miniatura|210x210px|Fierljeppen sobre a auga nos [[Países Baixos.]] Unha das primeiras competicións de salto con pértega onde se mediu a altura aconteceu no Ulverston Football and Cricket Club, en Lancashire, Inglaterra, en 1843. A competición moderna comezou arredor de 1850 en Alemaña, cando o salto con pértega se engadiu como modalidade para a práctica de exercicios en clubs de ximnasia. Tamén na Inglaterra nesta época había competicións co uso de varas de cinza sólida ou de nogueira con puntas de ferro ao final delas. A técnica moderna de salto desenvolveuse nos Estados Unidos a finais do século XIX. Inicialmente as pértegas se facían de material ríxido como o bambú (rexistrado por primeira vez en 1857) ou o aluminio, mais coa introdución a partir do inicio da década de 1950 de pértegas feitas de fiberglass e fibra de carbono, os saltadores comezaron a atinxir alturas máis elevadas antes inalcanzábeis. En 1985, o ucraíno Serhii Bubka, entón competidor pola Unión Soviética, foi o primeiro humano que superou os seis metros.
Regras
A pista de carreira para o salto debe medir como mínimo 45 metros e ao fin dela atópase o obstáculo, unha barra horizontal de 4,5 m de lonxitude, 2,260 kg de peso máximo, sustentada por dúas trabes laterais que a elevan e apoian á altura determinada. Exactamente ao fin da pista, ao nivel do solo e á cabeza do obstáculo, existe centrada unha caixa de metal ou madeira, con 1 m de lonxitude, 60 cm de largura no inicio e 15 cm xunto ao obstáculo. Nela apoia o saltador a pértega para conseguir o impulso, realizar o salto e superar a barra.
As mesmas regras do salto de altura son aplicadas ao salto con pértega; o atleta ten tres tentativas para saltar a marca, mais pode rexeitar saltar determinada altura preferindo esperar por outra maior. Non conseguindo pasar a altura despois de tres tentativas na mesma altura ou alturas combinadas, é eliminado. No caso de que empaten na mesma altura final, o desempate faise polo número menor de tentativas para superar a altura inmediatamente anterior. No caso de que continúe empatado, analízase o menor número de tentativas en toda a disputa; se continúa o empate, a proba entón ten un ou máis saltos de desempate ata que xurda o vencedor.
Naselje (Croacia)
miniatura|Naselje de Korita en [[Mljet.]] Naselje (plural naselja) é un tipo asentamento humano en Croacia. É a menor unidade de organización territorial de Croacia.
Os asentamentos individuais son en xeral denominados selo (aldea), en canto naselje é unha categoría estatística e administrativa.
No ano 2008 había 6.749 naselja en Croacia.
A Constitución de Croacia permite ás naselja formar algún tipo de goberno local que normalmente é usado nas cidades.
Move It
"Move It" é un single de Cliff Richard e The Drifters (en UK como The Shadows). Foi editada o 29 de agosto do ano 1958 e publicada nun single co mesmo nome xunto a "Schoolboy Crush" baixo o selo Columbia. Esta canción foi un verdadeiro récord en vendas e todo un fito do autentico rock and roll procedente de Estados Unidos.
Intérpretes
Cliff Richard e the Drifters:
Outras versións
O grupo Suzi Quatro fixo unha versión de "Move It" en 1974 do álbum Quatro. O cantante Alvin Stardust realizou tamén unha versión do single. En decembro do ano 2006 a canción de Cliff Richard foi relanzado por Brian May de Queen, Brian Bennett de The Shadows e por Mo Foster.
Cinesina
As cinesinas
As cinesinas descubríronse como motores de transporte intracelular anterógrado baseado nos microtúbulos. O primeiro membro que se coñeceu desta familia foi a cinesina-1, illada como un motor de transporte de orgánulos axonal rápido heterotetramérico, formado por dúas subunidades motoras idénticas (KHC) e dúas "cadeas lixeiras" (KLC) por medio da purificación por afinidade con microtúbulos de extractos de células neuronais. Posteriormente purificouse un motor baseado nos microtúbulos diferente heterotrimérico dirixido ao extremo máis (+), formado por dúas subunidades motoras relacionadas coa KHC e unha subunidade accesoria "KAP", procedente de extractos de embrións e ovos de equinodermos, que é máis coñecido polo seu papel no transporte de complexos proteicos (partículas IFT) ao longo dos axonemas durante a bioxénese dos cilios. Os estudos de xenética molecular e xenómica atoparon que as cinesinas forman unha superfamilia moi diversa de proteínas motoras que son responsables de moitos fenómenos de motilidade intracelular nas células eucarióticas. Por exemplo, os xenomas de mamíferos codifican máis de 40 cinesinas distintas, organizadas en polo menos 14 familias denominadas desde a cinesina-1 á cinesina-14.
Estrutura
Os membros da superfamilia da cinesina varían en forma pero a prototípica cinesina-1 é un heterotetrámero cuxas subunidades motoras (cadeas pesadas ou KHCs) forman unha proteína dímera que se une a dúas cadeas lixeiras (KLCs).
A cadea pesada da cinesina-1 consta dunha cabeza globular (o dominio motor) no extremo amino terminal conectada por medio dun curto colo de unión flexible co talo, que é un longo dominio superenrolado central en hélice alfa, que remata no dominio da cola carboxilo terminal, que se asocia coas cadeas lixeiras. Os talos de dúas KHCs entrelázanse para formar un superenrolamento que dirixe a dimerización das dúas KHCs. Na maioría dos casos o cargamento transportado únese ás cadeas lixeiras da cinesina polo motivo de secuencia TPR da KLC, pero nalgúns casos o cargamento únese ao dominio C-terminal das cadeas pesadas.
Dominio do motor cinesina
A cabeza é o máis característico das cinesinas e a súa secuencia de aminoácidos está ben conservada entre as diversas cinesinas. Cada cabeza ten dous sitios de unión separados: un para o microtúbulo e o outro para o ATP. A unión do ATP e a súa hidrólise e liberación de ADP, fan cambiar a conformación tridimensional dos dominios de unión aos microtúbulos e a orientación do colo de unión con respecto á cabeza; isto ten como resultado o movemento da cinesina. Varios elementos estruturais da cabeza, como un dominio central en folla beta e os dominios Switch I e II, crese que están implicados na mediación das interaccións entre os dous sitios de unión e o dominio do colo. As cinesinas están relacionadas estruturalmente coas proteínas G, as cales hidrolizan o GTP en vez da ATP. As dúas familias comparten varios elementos estruturais, especialmente os dominios Switch I e II.
Transporte do cargamento
No interior da célula as pequenas moléculas como os gases e a glicosa difunden facilmente a todas partes, pero moitas moléculas grandes sintetizadas na célula e compoñentes intracelulares como vesículas e orgánulos como as mitocondrias son demasiado grandes para difundir ata os seus destinos nun citosol que está ateigado de moléculas e compoñentes. As proteínas motoras desempeñan o papel de transportadoras de cargamentos no interior da célula, que levan aos destinos requiridos. As cinesinas son unha destas proteínas que transportan cargamentos "camiñando" unidireccionalmente ao longo dos microtúbulos hidrolizando unha molécula de ATP en cada paso que dan. Críase que a enerxía do ATP impulsaba a cabeza da cinesina cara adiante ata o seguinte punto de unión no microtúbulo. Porén, propúxose tamén que a cabeza difunde cara adiante e o que impulsa o cargamento cara adiante é a forza de unión ao microtúbulo.
Dirección do movemento
As proteínas motoras viaxan nunha dirección específica ao longo dos microtúbulos. Isto débese a que o microtúbulo é polar e as cabezas só se unen ao microtúbulo nunha orientación, mentres que a unión do ATP dálle unha dirección a cada paso que se avanza por medio dun proceso chamado unión en cremalleira do colo de unión (neck linker zippering).
A maioría das cinesinas camiñan cara ao extremo máis (+) do microtúbulo, o cal implica un transporte desde o centro á periferia da célula. Esta forma de transporte coñécese como transporte anterógrado ou ortógrado. Son excepcións as proteínas da familia cinesina-14, como a NCD de Drosophila melanogaster, a KAR3 dos lévedos de xemación, e a ATK5 da planta Arabidopsis thaliana, que camiñan na dirección oposta, cara ao extremo menos (-).
Outro tipo distinto de proteínas motoras, as dineínas, móvense en dirección ao extremo menos, polo que fan un transporte retrógrado (da periferia ao centro).
Mecanismos de movemento propostos
As cinesinas realizan o seu transporte utilizando como camiño un microtúbulo, e para explicar este movemento propuxéronse dous mecanismos: A pesar que non se despexaron todas as controversias entre estes dous modelos, hai cada vez maiores probas experimentais que apuntan a que o mecanismo máis probable é o de "man sobre man".
A unión e hidrólise do ATP fai que a cinesina se mova por un "mecanismo de balanceo" sobre un punto pivote. Este mecanismo explica as observacións de que a unión do ATP ao estado unido ao microtúbulo sen nucleótido dá lugar á inclinación do domonio motor cinesina en relación co microtúbulo. Antes desta inclinación o colo de unión non pode adoptar a súa conformación orientada cara adiante unida á cabeza do motor. A inclinación inducida polo ATP proporciona a oportunidade de que o colo de unión se una nesta conformación orientada cara adiante. Este modelo está baseado en modelos de microscopia crioelectrónica (Cryo-EM) da estrutura da cinesina unida ao microtúbulo, o cal representa os estados inicial e final do proceso, pero non pode resolver os detalles precisos da transición entre as dúas estruturas.
Modelos teóricos da cinesina
Propuxéronse varios modelos teóricos para a proteína motor molecular cinesina. Os investigadores atoparon moitas dificultades teóricas polas incertezas que aínda hai sobre o papel das estruturas proteicas, o modo preciso en que a enerxía do ATP se transforma en traballo mecánico, e o pepel exercido polas flutuacións térmicas. Esta é unha área bastante activa de investigación. Necesítase unha maior investigación especialmente para saber a mellor forma de ligar os datos obtidos das investigacións experimentais coa arquitectura molecular da proteína.
Cinesina e mitose
Nos últimos anos, encontrouse que os motores moleculares baseados en microtúbulos (como moitas cinesinas) exercen unha función na mitose. As cinesinas son importantes para que o fuso mitótico teña a lonxitude axeitada e están implicadas no escorregamento de microtúbulos no fuso durante a profase e metafase mitóticas, e a despolimerización dos extremos menos (-) dos microtúbulos durante a anafase. Especificamente, a familia de proteínas da cinesina-5 actúa dentro do fuso para facer escorregar os microtúbulos, mentres que a familia cinesina-13 actúa despolimerizando os microtúbulos.
Membros da superfamilias das cinesinas
A superfamilia das cinesinas humanas inclúe as seguintes proteínas, que na nomenclatura estandarizada desenvolvida polos investigadores que traballan no campo das cinesinas se organizan en 14 familias, que van da cinesina-1 á cinesina-14, e que son:
Cadeas lixeiras da cinesina-1:
Proteína asociada á cinesina-2:
Voo 111 de Swissair
O voo 111 de Swissair (IATA: SR111, ICAO: SWR111) era un voo regular de pasaxeiros entre Nova York e Xenebra. O voo tamén tiña un código compartido con Delta Air Lines. O 2 de setembro de 1998 o McDonnell Douglas MD-11 que realizaba ese voo, con rexistro HB-IWF, estrelouse no océano Atlántico ao sueste do Aeroporto Internacional de Halifax na entrada da baía de St. Margarets, en Nova Scotia. O lugar do accidente estaba a 8 quilómetros da costa, aproximadamente equidistante ás pequenas comunidades pesqueiras e turísticas de Peggys Cove e Bayswater. Os 229 ocupantes do avión morreron, sendo o accidente con máis mortes dun McDonnell Douglas MD-11, e o segundo peor accidente aéreo no Canadá, tras o voo 1285 de Arrow Air, ocorrido en 1985 e onde morreron 256 persoas.
As operacións de busca e rescate, de recuperación dos restos e a investigación do goberno do Canadá duraron catro anos e custaron 57 millóns de dólares canadenses. O informe da investigación do Consello de Seguridade no Transporte do Canadá (TSB) afirmou que material inflamable usado na estrutura do avión permitiu que un lume se espallase máis aló do control da tripulación, resultando nunha perda de control e no accidente do avión.
O voo 111 de Swissair era coñecido como a "lanzadeira da ONU" debido á súa popularidade entre os funcionarios das Nacións Unidas; o voo tamén transportaba executivos, científicos e investigadores.
Avión e tripulación
A avión, un McDonnell Douglas MD-11 con 7 anos de idade, e con número de serie 48448 e rexistro HB-IWF, fora fabricado en 1981 e Swissair fora o seu único operador. Foi bautizado como Vaud, na honra do cantón suízo do mesmo nome. A cabina estaba configurada para transportar 241 pasaxeiros. A primeira clase e a clase business estaban equipadas con sistemas de entretemento en voo (IFE polas súas siglas en inglés). O aparello tiña tres motores turbofán Pratt & Whitney 4462 e levaba acumuladas unhas 36 000 horas de voo antes do accidente.
O piloto ao mando era Urs Zimmermann, de 50 anos de idade. No momento do accidente teña unhas 10 800 horas de voo, das cales 900 eran nun MD-11. Tamén era piloto instrutor para ese modelo. Antes da súa carreira en Swissair fora piloto de caza na Forza Aérea de Suíza. Zimmermann foi descrito como unha persoa amigable con habilidades profesionais, que sempre traballaba con exactitude e precisión.
O primeiro oficial era Stefan Löw, de 36 anos, e tiña unhas 4 800 horas de voo, das cales 230 foran voando o MD-11. Löw era instrutor do MD-80 e do A320. De 1982 a 1990 fora piloto na Forza Aérea de Suíza.
A tripulación de cabina estaba formada por un encargado e once asistentes de voo. Todos os tripulantes estaban cualificados, certificados e adestrados segundo as regulacións suízas.
Accidente
O avión engalou do aeroporto internacional John F. Kennedy ás 20:18 EDT (00:18 UTC) do 2 de setembro. Dende as 20:33 ata as 20:47 EDT (00:33-00:47 UTC), o avión experimentou un silencio de radio que posteriormente se comprobou que fora debido a errores de sintonización da radio.
Ás 22:10 AT (01:10 UTC), a tripulación detectou un olor na cabina de mando e determinou que era fume do sistema de aire acondicionado. Catro minutos despois o olor volveu e o fume fíxose visible, levando aos pilotos a realizar unha chamada de radio "pan-pan-pan" ao control de tráfico aéreo de Moncton, o centro de control a cargo do tráfico sobre a provincia canadense de Nova Escocia. A chamada pan-pan-pan indicaba que había unha urxencia debido a fume na cabina pero non se declarou unha emerxencia usando a chamada "mayday". A tripulación solicitou un desvío ao aeroporto internacional Logan en Boston, a 433 km de distancia, antes de aceptar o ofrecimento dos vectores de radar do control de Moncton ao máis próximo Aeroporto de Halifax-Stanfield en Enfield, Nova Escocia, a 104 km de distancia.
Ás 22:18 AT (01:18 UTC), o centro de Moncton pasou o control a Halifax, a estación de control de tráfico aéreo encargada do tráfico de entrada e saída ao aeroporto de Halifax. Tras ser avisados polo control de Halifax de que estaban a 56 km do aeroporto, a tripulación solicitou máis distancia de voo para poder descender o avión con seguridade dende a súa altura de 21 000 pés (6 400m). A tripulación solicitou entón desfacerse de combustible para reducir o seu peso na aterraxe. Halifax envioiu entón ao avión ao sur, cara a baía de St. Margaret, onde podía soltar combustible con seguridade mentres estaba dentro das 40 millas de distancia ao aeroporto.
Segundo a lista de comprobacións de Swissair "no caso de fume de orixe descoñecida", a tripulación apagou a potencia da cabina, o que tamén apagou os ventiladores de recirculación no teito da cabina. Isto fixo que o lume se estendese á cabina, cortando finalmente a potencia do piloto automático do avión. Ás 22:24:28 AT (01:24:28 UTC) a tripulación informou a Halifax que "agora debemos voar manualmente", tras unha declaración de emerxencia. Dez segundos despois a tripulación declarou emerxencia novamente dicindo "...e estamos declarando emerxencia agora, Swissair un once"; esta foi a derradeira transmisión recibida do voo 111.
A gravadora de datos de voo da aeronave deixou de funcionar ás 22:25:40 AT (01:25:40 UTC), seguido un segundo despois pola gravadora de voces de cabina. O transpondedor do aparello retomou brevemente a transmisión de retorno do radar secundario dende as 22:25:50 ata as 22:26:04 AT (01:25:50-01:26:04 UTC), momento no cal o avión estaba a unha altura de 9 700 pés. Despois disto o aparello só puido ser rastreado a través do radar primario, que non proporciona información da altura.
Ás 22:31:18 AT (01:31:18 UTC) o avión chocou contra o océano a unha velocidade de 555 km/h, e cunha forza duns 350 g, causando que o aparello se desintegrase instantaneamente.
Valentín González Formoso
Valentín González Formoso, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1971, é un político galego do PSdeG, secretario xeral do PSdeG-PSOE, alcalde das Pontes de García Rodríguez e actual presidente da Deputación da Coruña.
Traxectoria
No ano 2013, tralo nomeamento da nova executiva liderada por José Ramón Gómez Besteiro, pasou a ser secretario de Política Municipal no aparato do PSdeG.
Tralas Eleccións Municipais do 2015 revalida a alcaldía con maioría absoluta, e un pacto entre PSdeG-PSOE e BNG permítelle ser elixido Presidente da Deputación da Coruña cos votos a favor tamén de Marea Atlántica, Compostela Aberta e Alternativa dos Veciños. En decembro de 2017 venceu nas primarias pola secretaría xeral do PSdeG na provincia da Coruña cun 69% dos votos fronte a Mercedes Rosón, sendo proclamado novo secretario xeral no congreso provincial de xaneiro de 2018. Nas eleccións municipais de 2019 revalidou tanto a alcaldía, con maioría absoluta, como a presidencia da deputación de novo cun pacto co BNG.
Presentouse ás primarias pola Secretaría Xeral do PSdeG-PSOE en outubro de 2021, vencendo ó entón secretario xeral Gonzalo Caballero con case o 60% dos votos e asumindo formalmente o posto no 14 Congreso Nacional galego en decembro de 2021.
Malampa
200px|dereita
Malampa é unha das seis provincias de Vanuatu, situada no centro do país. Consta de tres illas principais: Malakula, Ambrym e Paama, e toma o seu nome da primeira sílaba dos seus nomes. Inclúe outras illas: as pequenas illas de Uripiv, Norsup, Rano, Wala, Atchin e Vao fronte á costa de Malakula, e a illa volcánica de Lopevi (actualmente deshabitada). Tamén se inclúen as Illas Maskelynes e algunhas illas máis pequenas ao longo da costa sur de Malakula.
Poboación
Ten unha poboación de 36.722 habitantes (censo de 2009) persoas e unha superficie de 2.779 km2. A súa capital é Lakatoro en Malakula.
Hockey Club Liceo da Coruña
As cores do equipo son a verde e a branca, sendo branquiazul o segundo equipamento por motivos de patrocinio. Xoga os seus partidos como local no Pazo dos Deportes de Riazor e o seu presidente é Daniel Echevarría.
En 2010 o club recibiu a Insignia de Ouro da Real Federación Española de Patinaxe en recoñecemento da súa traxectoria e o labor de promoción do hóckey a patíns.
Os inicios
As súas orixes debemos buscalas no ano 1972, data na que se funda o Club Deportivo Liceo La Paz no colexio coruñés Liceo La Paz, por iniciativa de catro persoas: os directores do centro Antonio Pintor e Carlos Pérez Roca, Javier Chaver e a figura destacada de Augusto César Lendoiro. A honra de ser o seu primeiro presidente recaeu en Felipe Marcos Nieto. Na súa primeira tempada, a 1972-73, o Liceo conseguiu facerse co campionato galego de Segunda División, o cal lle permite acceder á máxima categoría do hóckey a patíns galego. Na seguinte campaña (1973-74), conseguiu (lucindo xa as cores verde e branca actuais no seu uniforme) un novo ascenso, desta vez á división de prata española. Na segunda categoría do hóckey a patíns español militou o daquela denominado Hockey Club Liceo Banco Simeón dende a tempada 1974-75 ata a tempada 1978-79, na cal o club verdibranco conseguiu un subcampionato de liga e polo tanto o ascenso á máxima categoría, a División de Honra (hoxe chamada OK Liga). O ascenso culminouse o 17 de marzo de 1979 tras derrotar por 9-5 ao Deportivo da Coruña en Riazor. O Liceo formou naquel partido con Pipo Romeu, Javier Chaver, Juan Carlos, José Manuel Campos, Carlos Gil, Carlos Llonch, Pepe Amado e Varela como porteiro suplente.
No seu debut na en Primeira División, o daquela Liceo La Paz finalizou na 10º posición dun total de 12 equipos, conseguindo a permanencia sen ter que disputar a promoción, xa que non houbo descensos automáticos. Na segunda tempada do club coruñés na segunda categoría finalizou na 10ª posición, conseguindo a permanencia sen ter que disputar a promoción, logo da ampliación a 14 equipos, dos cales os dous últimos descenderon de xeito directo, e os 11º e 12º disputaron a promoción.
Na tempada 1976-77 o Liceo finalizou na 11ª posición, tendo que disputar a promoción fronte ao conxunto canario de La Salle, conseguindo a permanencia logo de gañar na ida 15-3 na casa e perder na volta por 6-3.
Ascenso á elite
Logo do ascenso á máxima categoría en 1979, o club experimentou unha profunda reestruturación, Rivero foi sucedido no banco do club coruñés por Campos logo de seis tempadas ao mando do equipo verdibranco; foron varios tamén os xogadores que deixaron o equipo, entre eles Romeu, J. Carlos, C. Llonch, P. Amado, Boada ou Glez Chas, o que fixo que os herculinos debutaran na División de Honra cun equipo curto (tan só oito xogadores). O debut liceísta na División de Honra enfrontouno ao Club Patí Vic en Vic, nun partido no que puido sumar a súa primeira vitoria, mais que finalizou cun empate a sete goles que lle valeu para situarse na oitava posición da táboa. A primeira vitoria herculina chegou na segunda xornada, cando derrotou na Polideportiva de Riazor ao CE Noia por 4-2 (3-2 no descanso), sendo ademais o primeiro encontro da máxima categoría do hóckey a patíns español disputado en Galiza. Na súa primeira tempada na División de Honra (1979-80), o daquela Hockey Club Liceo Camisas Texman finalizou a competición de liga na sétima praza cun rexistro de 14 vitorias, 5 empates e 11 derrotas para facer un total de 33 puntos. Na súa segunda tempada, con Campos e Gallén ao mando, o cadro coruñés conseguiu unha histórica terceira praza cunha notable mellora nos resultados, conseguindo 22 vitorias, 1 empate e 7 derrotas; esta terceira posición na liga deulle ao Liceo a posibilidade de debutar nunha competición europea, a Copa CERS, no seu 9º aniversario. No equipo, daquela dirixido por Gallén e Campos, estaban xogadores como P. Llonch, L. Rivero, Carlos Gil, Areces, Cristiano, Zabalía, Chaver, Castiñeiras, J.E. Torner e Arcadio. Con todo, Gallén dimitiu no banco liceísta ao considerar que non era posible conseguir os obxectivos que se marcara o club esa tempada, considerando que non era posible nesa tempada que o equipo se proclamara campión de liga, sendo substituído por José María Campos.
A época dourada
miniatura|esquerda|200px|Augusto César Lendoiro, presidente do Liceo durante a época dourada do club. Na década de 1980 cun dos mellores grupos da súa historia o Liceo conseguiu tódolos títulos posibles, nesta década, o hóckey a patíns era o deporte rei na capital coruñesa e os partidos rexistraban grandes entradas que en partidos importantes podían chegar a rondar os 10.000 espectadores no Pazo dos Deportes de Riazor.
Na tempada 1981-82 comezou a lenda liceísta, pois durante o transcurso da mesma o Liceo Caixa Galicia comezou a selar os primeiros títulos para as vitrinas do equipo que daquela tiña a súa sede na Praza de Lugo da cidade herculina. O primeiro título dos coruñeses chegou na súa primeira participación na Copa CERS, na que os liceístas derrotaron na final disputada a dobre partido ao HC Monza italiano por 12 goles a 4 na Coruña e 6 goles a 8 en Monza. Dúas semanas antes, o 18 de xullo de 1982, o Liceo conquistara a súa primeira Copa do Rei na localidade de Alcoi logo de impoñerse ao Reus Deportiu por 8 goles a 5. A estes dous triunfos uníuselles o subcampionato na División de Honra.
Na súa cuarta tempada, o Liceo completou o seu rápido ascenso ao conseguir o seu primeiro título de Liga, o cal supuxo todo un fito, posto que se trataba do primeiro equipo non catalán que conseguía tal logro con xogadores como Huelves, Taibo, Areces, Alabart, Rubio, Martinazzo, Alejandro Avecilla, Pujalte, Carlos Figueroa e Celso, por diante dun FC Barcelona que viña de gañar as seis edicións anteriores de xeito consecutivo. A partir de entón as vitrinas da escuadra coruñesa non fan máis que almacenar máis títulos, non só a nivel peninsular, senón tamén europeo e mundial.
Na tempada 1986-87 chegou á Coruña a primeira Copa de Europa de hóckey sobre patíns da man dos xogadores que poucos anos antes conseguiran o título de Liga, logo de derrotar na final, a dobre partido, ao FC Porto gañando en Porto por 2 goles a 4 e na Coruña por 4 a 3 nun Pazo dos Deportes de Riazor ateigado con 7.000 seareiros nas bancadas. Este título foi acompañado na campaña pola Supercopa de Europa gañada fronte ao FC Barcelona na final a dobre partido por 4-4 na ida e 4-1 no partido de volta, e pola Copa Intercontinental conseguida fronte ao equipo arxentino do Concepción Patín Club de San Juan.
Na tempada 1989-90, logo de finalizar a liga regular na primeira posición con 22 puntos, cinco máis que o segundo clasificado, o tamén coruñés Volkswagen Arrojo Dominicos, con dez vitorias, dous empates e outras tantas derrotas, o Liceo alzouse co título de liga logo de derrotar no terceiro e definitivo partido dos play-offs polo título ao defensor do título, o ONCE Igualada por tres goles a un na Coruña. En xuño 1990 chegou o último título continental que faltaba nas vitrinas liceístas ao proclamarse campión da Recopa de Europa ao derrotar nunha final sen historia disputada a dobre partido ao conxunto belga do RH Rolta Louvain por un contundente 9-2 en Bélxica e 22-1 na Coruña, para alzarse co título os herculinos superaron ao Hockey Monza italiano nos cuartos de final (vitorias por 3-8 e 9-2) e nas semifinais ao Paço d'Arcos portugués (vitorias por 11-1 e 4-8).
Foi nesta época cando a escuadra herculina se converteu nunha das dominadoras (xunto con clubs como o FC Barcelona, o Igualada HC ou o Porto) do hóckey europeo e mundial.
Os anos escuros
miniatura|200px|Carlos Gil foi adestrador do Liceo na consecución dos últimos títulos do club antes da seca, que volveu dirixir na segunda etapa dourada. O 26 de xuño de 2000 Lendoiro deixaba a presidencia do club logo de 28 anos no cargo, nos que o club alzou outros tantos títulos nacionais e internacionais. Lendoiro deixaba o club para dedicarse en exclusiva á presidencia do Deportivo da Coruña, e fíxoo nunha asemblea extraordinaria que tivo lugar no salón de actos do Complexo de Elviña, deixando paso a un proceso electoral do que debía saír a nova directiva liceísta.
A partir da temporada 1998-99 o equipo viviu un certo decaemento que xa comezara trala consecución da última Liga do cadro coruñés e que coincidiu co ascenso do Real Club Deportivo da Coruña á Primeira División que implicou un progresivo descenso no número de espectadores nos enfrontamentos do Liceo, que entrou nunha seca de títulos, a cal romperá ao grande na temporada 2002-03, na que gañou a Copa de Europa na Coruña ante a súa afección tras derrotar ao Igualada na quenda de penaltis logo dun intensísimo partido. Ao ano seguinte conseguiu a Supercopa de Europa, a Copa do Rei e a Copa Intercontinental. Aínda así, isto resultou un espellismo, posto que o Liceo pasou en branco as seguintes cinco campañas (2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08 e 2008-09).
En 2005, e logo de case cinco anos dirixido por unha xunta xestora, chegaba á presidencia Eduardo Lamas, que fora secretario xeral para o deporte da Xunta de Galicia e concelleiro no Concello da Coruña.
Á tempada seguinte á consecución da Copa do Rei, a Supercopa de Europa e a Copa Intercontinental, o Liceo acadou unha discreta oitava posición que lle permitiu disputar os play-offs polo título, aínda que caeu na primeira rolda fronte ao FC Barcelona en tres partidos, ademais o conxunto liceísta non se clasificou para a Copa do Rei; tampouco foi boa a tempada europea dos herculinos, xa que caeron eliminados na rolda previa da Copa de Europa polo Salerno italiano, polo que non puideron xogar a fase de grupos da máxima competición europea. Na tempada 2005-06 a situación empeorou, xa que na OK Liga o Liceo non foi quen de clasificarse para os play-offs polo título, tampouco puido clasificarse para a Copa do Rei por segundo ano consecutivo e viuse privado de disputar unha competición europea por primeira vez en moitos anos.
A tendencia negativa do equipo comezou a inverterse na tempada 2006-07, cando os branquiverdes, que non disputaban competicións europeas por segundo ano consecutivo, volveron aos postos de cabeza na liga ao acadar un meritorio cuarto posto por detrás de FC Barcelona, Reus Deportiu e CP Vic e polo tanto a vantaxe de campo na primeira eliminatoria, que pasou sen moitos problemas fronte ao Vilanova L'Ull Blau en dous partidos; porén, os coruñeses caerían en semifinais en tres partidos (2-1) fronte ao FC Barcelona, quen finalmente se alzaría co título. O mesmo verdugo tiveron os coruñeses na Copa do Rei (na que foron un dos catro cabezas de serie), onde caeron nas semifinais por 2 goles a 5.
Na seguinte tempada, o equipo mellorou os seus resultados e conseguiu unha importante terceira posición na liga, o que lle permitiu disputar os play-off polo título con vantaxe de campo na primeira eliminatoria, a pesar desta vantaxe, o Liceo encontrouse a un difícil Viva Hàbitat Blanes que forzou os cinco partidos da serie, nas semifinais o Liceo caeu fronte ao Reus en tres partidos nunha eliminatoria na que os coruñeses non puideron gañar ningún partido e que finalizou na Coruña cunha quenda de penaltis que se decantaría a favor dos cataláns; nos cuartos de final da Copa do Rei, celebrada en terras catalás, eliminou o FC Barcelona gañando por 2-3, mais perdeu en semifinais fronte ao Noia Freixenet por 3-1, con tres goles do Noia tras xogadas polémicas nun partido do que non gardan boas lembranzas os afeccionados liceístas; na Copa de Europa acadou a clasificación para a última Final-Four (final a catro) que se ía disputar nesta competición debido ao cambio de modelo da competición tras finalizar primeiro no seu grupo, nas semifinais caeu fronte ao Reus Deportiu cun gol de ouro na prorroga, despois de ir por diante todo o partido ata que quedaban 40 segundos para o final cando o Reus empatou o partido e forzou dita prorroga.
Na tempada 2008-09 chegou un novo título ás vitrinas liceístas, xa que o Liceo se proclamou campión da primeira edición da Copa Galiza ao vencer na final ao daquela Cerceda Liceo (despois Club Patín Cerceda) por 5 goles a 4. Se ben este non era un título oficial, sería a antesala dos títulos que chegarían nos seguintes anos. Antes de comezar a tempada, o Coinasa Liceo disputou en Reus o Mundial de Clubs, onde caeu nos cuartos de final fronte ao Valdagno italiano por 3-5 debido en parte ao cansazo acumulado nunha pretempada intensa. Na liga conseguiu un meritorio terceiro posto na liga regular por detrás do FC Barcelona e do CP Vic, porén, o Liceo conseguiría o subcampionato de liga tras derrotar nos cuartos de final ao Proinosa Igualada en dous partidos e nas semifinais ao Roncato Vic en catro partidos (3-1), superando o factor cancha que tiñan os de Vic, finalmente caería na final fronte ao FC Barcelona en tres partidos (3-0) nunha eliminatoria na que reinou a igualdade en tódolos partidos agás o primeiro. Esa tempada, o Liceo foi o organizador da Copa do Rei, unha competición na que os liceístas se desfixeron nos cuartos de final do Igualada (6-3), mais non puideron pasar das semifinais, onde o Vic, cando restaban 18 segundos para o final do partido calou a un Riazor cheo e desfixo os soños e ilusións que todos os liceístas puxeran na competición copeira. Na Copa de Europa clasificouse para a primeira Final-Eight (final a oito), onde eliminou primeiramente ao Noia Freixenet (2-5), e posteriormente caeu eliminado nas semifinais fronte ao Roncato Patí Vic (1-4), nun partido no que, como na Copa do Rei, o Liceo non tivo a sorte necesaria para meterse na gran final europea contra o Reus Deportiu, que finalmente se faría co seu 7º título da máxima competición continental.
Volta ao cumio europeo
dereita|miniatura|300px|O equipo nas semifinais da Copa CERS en [[2010, competición coa que poría punto e final á seca de títulos.]] Na tempada 2009-10 o Liceo rachou coa seca de títulos das últimas cinco tempadas ao proclamarse campión da Copa CERS, acadando este título por terceira vez na súa historia, e un ano despois conseguiu en Andorra la Vella a súa quinta Copa de Europa tras derrotar na final ao Reus Deportiu por 7-4 logo de remontar o 0-3 inicial dos tarraconenses, nunha dura final a oito na que o conxunto dirixido por Carlos Gil tivo que realizar o seu mellor hóckey. Ademais destes dous títulos continentais, o Liceo conseguiu tres subcampionatos de Liga de xeito consecutivo entre a tempada 2008-09 e a 2010-11 loitando polo título de Liga ata o último momento nas dúas últimas campañas e especialmente na última, na que chegou á derradeira xornada empatado a 59 puntos co Reus Deportiu e co gol average a favor dos coruñeses, mais a súa besta negra esa tempada, o FC Barcelona espertaría aos liceístas do soño de conquistar a Liga 18 anos despois da última e privándoos dun dobrete de Liga e Copa de Europa que o Liceo non conseguía dende a tempada 1986-87 ao derrotalos no Palau Blaugrana por 7 goles a 4, e aproveitando o Reus a derrota para impoñerse ao Tenerife por 4 a 1 e gañar así o seu quinto título de Liga.
A tempada 2011-12 caracterizouse por un claro dominio blaugrana, tanto na OK Liga como na Copa do Rei (alzándose o equipo barcelonés cos dous títulos). Na liga o Liceo conseguiu un novo subcampionato (cuarto de xeito consecutivo), cun dos cadros máis novos da competición, mentres que na Copa do Rei eliminou o C.E. Vendrell nos cuartos de final por un contundente 8 a 3, mais caeu en semifinais fronte ao Noia Freixenet por catro coles a dous nun mal partido dos coruñeses. Porén, o máximo logro do equipo esa tempada chegou na 47ª edición Liga Europea, na que estivo encadrado no difícil Grupo C, clasificándose para a Final Eight cun rexistro de 4 vitorias e 2 derrotas, na Final Eight disputada na localidade italiana de Lodi conseguiu chegar á final tras desfacerse do Candelária SC portugués (4-2) e do Hockey Valdagno italiano (5-3), na final víase as caras co FC Barcelona, o equipo que privara de conseguir máis títulos ao equipo galego as tempadas anteriores, nunha final moi igualada o Liceo conseguiu derrotar ao conxunto catalán por 4 a 2, revalidando o título conseguido a tempada anterior e conseguindo o seu sexto título da súa historia da máxima competición continental, igualando deste xeito ao Igualada HC e situándose cun título menos que o Reus Deportiu (segundo equipo máis laureado da competición tralo FC Barcelona).
A sétima liga
300px|miniatura|O HC Liceo fronte ao FC Barcelona no partido da primeira volta da [[OK Liga disputado en Riazor na tempada 2012-13.]] A tempada 2012-13 comezaba coa consecución de dous novos títulos para o equipo herculino. O primeiro deles foi a Copa Intercontinental conquistada fronte ao Club Atlético Huracán arxentino, ao que derrotou por 6 goles a 4 nun partido cómodo para cadro galego, que chegou a dominar o marcador por 6-0 (min. 34) no Pazo dos Deportes de Riazor o 13 de novembro de 2012. Non obstante, a causa do proceso electoral no que se encontraba o máximo organismo do hóckey a patíns mundial, o partido da final non puido acadar relevancia, polo que os dous clubs decidiron de mutuo acordo considerar o partido como a final da Copa Intercontinental, solicitando o recoñecemento por parte do CIRH do equipo gañador do partido como campión da competición unha vez o organismo recobrara a normalidade.
O segundo título en chegar ás vitrinas liceístas ao principio da tempada sería tamén un título internacional, a Copa Continental, disputada nunha final a dobre partido fronte ao Bassano Hockey 54 italiano. No partido de ida, disputado na cidade italiana de Bassano del Grappa o 11 de decembro de 2012, o Liceo caía por un contundente 5-1. Non obstante, no partido de volta no Pazo dos Deportes de Riazor cinco días despois, o Liceo conseguía un 6-2 ao finalizar o tempo regulamentario que igualaba a eliminatoria, que finalmente se decantaría a favor dos verdibrancos por 2-1 na quenda de penaltis.
A pesar destes dous éxitos a nivel internacional, foi na competición doméstica onde chegaría o maior logro do equipo herculino na tempada, a consecución do sétimo título de liga para a entidade vinte anos despois do último campionato de liga conquistado. Na máxima competición do hóckey a patíns español, o Liceo presentouse cun equipo cunha das medias de idade máis baixas da competición e un plante curto (8 xogadores do primeiro equipo) que foi completando con xogadores da canteira. Logo dun bo inicio ligueiro no que os coruñeses permaneceron imbatidos nas 10 primeiras xornadas (9 vitorias e 1 empate), o equipo acusou o esforzo ao final da tempada, polo que o colchón de 8 puntos que tiña sobre o seu inmediato perseguidor, o FC Barcelona, se foi reducindo ata o punto de quedar todo por decidir nunha derradeira xornada na que o equipo galego chegaba cun so punto de bantaxe á pista do Lleida Llista Blava, ao que finalmente derrotaría por 3 goles a 4 a poucos minutos do final do partido, facendo estéril a vitoria dos azulgrana en Igualada por 1-3, e levando o sétimo título ligueiro para A Coruña.
O Liceo iniciou a tempada 2016-17 disputando en Reus a Supercopa de España, competición que iniciou cunha vitoria nos segundos finais fronte ao Patí Vic grazas a un gol a porta baleira de Carlo di Benedetto cando os de Osona xogaban sen porteiro na procura do empate. Na final os herculinos enfrontáronse ao conxunto anfitrión do Reus La Fira, que derrotara nas semifinais ao Barça Lassa (3-2), nun partido moi aberto no que o Liceo adiantouse no marcador por medio de David Torres e que sentenciou Marc Coy a falta de seis minutos para a conclusión, rompendo o empate a un gol que establecera Torra nos primeiros minutos da segunda parte. Deste xeito o Liceo conseguía a súa primeira Supercopa de España, o último título que faltaba no seu palmarés.
Etapa con Juan Copa
O luns 10 de xullo de 2017 o club confirmou a saída de Carlos Gil. Deste xeito o adestrador arxentino poñía fin á súa cuarta etapa no banco liceísta. Quince días despois da saída de Carlos Gil, o 25 de xullo de 2017, o club anunciou a chegada de Juan Copa ao banco. Deste xeito o técnico coruñés facíase cargo do equipo por segunda vez, logo de ter exercido como técnico interino na tempada 2005-06. Tamén adestrara durante anos ao segundo equipo, ao que conseguira ascender á OK Liga en 2009. Finalizou a tempada de liga en segunda posición e xogou a final de Copa do Rei contra o Barcelona, perdendo por 1-2.
O Liceo comezou a tempada 2018-19 proclamándose por segunda vez campión da Supercopa de España ao vencer 3-2 na final ao Barcelona. O 17 de decembro de 2018, o Liceo e o Deportivo da Coruña firmaron un acordo polo que o segundo pasou a ser o patrocinador oficial do primeiro a partir do 1 de xaneiro de 2019 e ata 2023. O equipo pasou a chamarse Deportivo Liceo o 1 de xaneiro de 2019 e segundo o acordo levaría as cores do equipo de fútbol, branca e azul, no seu primeiro equipamento a partir da tempada seguinte. Meses despois anunciouse que esas cores se usarían no segundo equipamento, mentres o primeiro segue coas cores tradicionais do club. O equipo rematou a tempada 2018/19 como subcampión da OK Liga e da Copa do Rei, en ambos casos por detrás do Barcelona, mentres que quedou eliminado na fase de grupos da Liga Europea.
Comezaron a tempada 2019-20 xogando a Supercopa e perdendo nas semifinais contra o Reus, polo que non puideron revalidar o título do ano anterior. Con todo, realizaron un grande inicio de liga, gañando os dez primeiros partidos e igualando o seu mellor arrinque histórico. Finalizou a primeira volta empatado co Barcelona no liderado, tras gañar ambos equipos 12 de 13 partidos. En marzo de 2020, a falta dunha xornada para finalizar a tempada regular a liga foi paralizada debido á pandemia por coronavirus, ocupando o Liceo a segunda praza. Finalmente en maio a RFEP deu por finalizada a competición sen que se xogasen os play-offs, declarando campión ao Barcelona e subcampión ao Liceo. A decisión non foi ben recibida polo club coruñés, que emitiu un comunicado mostrando o seu desacordo e declarándose como o principal prexudicado. Tamén se suspenderon as edicións dese ano da Copa do Rei e da Liga Europea.
Na tempada 2020/21 o Liceo comezou mellorando as cifras do ano anterior e asinou o mellor arrinque da súa historia, con 12 vitorias nos 12 primeiros partidos, incluído un triunfo por 3-4 fronte ao FC Barcelona no Palau, onde o club coruñés levaba máis dunha década sen gañar. Con todo, tivo que conformarse unha vez máis co subcampionato, que volveu ser para o Barcelona. En xuño disputouse na Coruña a Copa do Rei, onde o Deportivo eliminou en cuartos ao Voltregá e en semifinais ao Caldes, acadando a súa terceira final consecutiva, de novo contra o Barcelona. Jordi Adroher e César Carballeira puxeron por diante con senllos goles ao equipo galego, pero estes foron igualados por Ignacio Alabart e Matías Pascual. Finalmente, Adroher anotou o terceiro gol liceísta, dándolle así ao club coruñés un título de Copa que se lle resistía dende había 17 anos.
Pavillón
O HC Liceo xoga os seus partidos como local no Pazo dos Deportes de Riazor, un edificio que foi inaugurado o 1 de agosto de 1970 e que ten capacidade para 5.000 espectadores. Está situado xunto ao Estadio de Riazor, no paseo marítimo da cidade herculina. A pista é de parqué e conta ademais cunha pista sintética de catro rúas para a práctica do atletismo, ximnasio, sala de judo e sala de esgrima, así como vestiarios e sala de prensa. O Pazo dos Deportes de Riazor foi tamén a sede de multitude de eventos relacionados co hóckey a patíns.
Durante a época dourada do Liceo, o pavillón rexistraba entradas que podían achegarse aos 10.000 espectadores, mais o ascenso do Deportivo da Coruña a primeira división foi pouco a pouco reducindo a media de espectadores nos partidos de hóckey, nos que actualmente non se chega á metade da capacidade, a excepción de partidos importantes, cando o pavillón se enche.
Canteira
En 1981, durante a segunda tempada do club herculino na máxima categoría do hóckey a patíns español, o Liceo creou unha escola de hóckey a patíns. A escola púxose en funcionamento o 29 de abril no Colexio Liceo La Paz da cidade herculina baixo a dirección técnica de Areces e o portugués Cristiano, ambos xogadores do primeiro equipo.
O club liceísta conta cunha canteira con equipos en tódalas categorías de base que se proclamaron campións de España en diversas ocasións.