cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lamas, Cospeito
San Martiño de Lamas é unha parroquia do concello de Cospeito na comarca da Terra Chá, pertencente ao arciprestado da Terra Chá. Está delimitada polas parroquias de Cospeito e Xermar polo Norte; Vilar e Bestar polo Sur; Triabá polo Leste e Arcillá polo Oeste.
En 2011 tiña 73 habitantes repartidos en 5 km² (14,6 hab/km²) e agrupados nas entidades dos Currás, O Rebordelo e O Toxal, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 98 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Historia
No ano 1602 o bispo de Mondoñedo, Aloito, cedeu varias freguesías da súa xurisdición a Pedro, bispo de Lugo. No ano 1484 os Reis Católicos ordenaron a Diego López de Ares a venda do lugar co fin de sufragar os gastos polo cerco da Torre de Caldaloba.
Policía Autonómica Galega
A Policía Autonómica Galega é unha unidade do Corpo Nacional de Policía adscrita á comunidade autónoma galega.
O Torrillón, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Torrillón é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 5 habitantes dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Charnockita
miniatura|300px|Diques de charnockita de estadio final cortando [[anortosita, Rogaland, Noruega]] Unha charnockita é calquera rocha que conteña un ortopiroxeno, cuarzo e feldespato, composta principalmente por cuarzo, pertita ou antipertita e ortopiroxeno (xeralmente hiperstena) formada a alta temperatura e presión, que se encontra comunmente en rexións metamórficas de facies de granulita, como membro final da serie da charnockita.
Serie da charnockita
A serie da charnockita é unha forma especialmente espallada de rocha granoblástica (granofels). As rochas granoblásticas son unhas das poucas rochas non foliadas que se forman en condicións de temperatura e presión relativamente altas. Esta combinación xérase só en zonas profundas da codia por forzas tectónicas que funcionan a grande escala, polo que son un produto do metamorfismo rexional en vez de do metamorfismo de contacto. Están formadas principalmente a partir de rochas do clan dos granitos ou, ocasionalmente, a partir de lousas e arxilas completamente reconstituídas. Ten unha ampla distribución e grande importancia na India, Sri Lanka, Madagascar e África continental.
Nome
Foi nomeada polo xeólogo T. H. Holland en 1893 pola lápida funeraria de Job Charnock, na igrexa de San Xoán de Calcuta, na India, que está feita desta rocha.
Composición
A serie da charnockita inclúe rochas de moi diferentes tipos, algunhas son félsicas e ricas en cuarzo e microclina, outras máficas e cheas de piroxeno e olivina, mentres que hai tamén variedades intermedias que corresponden mineraloxicamente a noritas, cuarzo-noritas e dioritas. Unha característica especial, frecuente en moitos membros do grupo, é a presenza de hiperstena verde ou avermellada fortemente pleocroica. Noméase ás veces engadindo o nome ortopiroxeno ou especificamente hiperstena á nomenclatura ígnea normal (por exemplo, hiperstena-granito), pero está moi estendido o uso de nomes específicos como norita, mangerita, enderbita, jotunita, farsundita, opdalita e charnockita (no seu sentido estrito); que son equivalentes do gabro, monzonita, tonalita, monzodiorita, monzogranito, granodiorita e granito.
Xeoloxía
miniatura|Charnockita incipiente, [[Terra da raína Maud, Antártida]] Todas as charnockitas se cre que foron inicialmente rochas ígneas, pero recoñécese que moitas son metamórficas porque, malia as altas temperaturas e presións, o protólito orixinal nunca se chegou a fundir. Porén, existen algúns granitos que levan ortopiroxenos con claras características ígneas, e estas rochas tamén entran dentro da definición de charnockita. Moitos dos minerais destas rochas están schillerizados, xa que conteñen diminutas inclusións con foma de bastón ou placa, dispostas paralelamente a certos planos ou eixes cristalográficos. A reflexión da luz nas superficies destas inclusións dá aos minerais a miúdo unha aparencia peculiar, por exemplo, o cuarzo é azul e opalescente, o feldespato ten un resplandor lácteo como o luar, a hiperstena ten un brillo metaloide broncíneo. Moi a miúdo aparecen os distintos tipos de rocha en estreita asociación, xa que un conxunto forma bandas alternantes con outro conxunto, ou veas que a atravesan, e onde aparece unha facies frecuentemente tamén se encontran as outras.
O termo charnockita neste sentido non é, en consecuencia, o nome dunha rocha senón dunha ensamblaxe de tipos de rochas. A ensamblaxe está conectada coa súa orixe, a diferenciación do mesmo magma parental. A estrutura bandeada que presentan comunmente estas rochas no campo é só nunha pequena medida debida á deformación plástica, xa que en gran medida é orixinal e foi producida polo fluxo nun magma intrusivo viscoso en cristalización, xunto coa diferenciación ou segregación da masa en bandas de diferente composición química e mineralóxica. Houbo tamén movementos telúricos que actuaron sobre a rocha sólida nun momento posterior e a inxección de diques tanto paralelos coma transversais en relación á foliación primaria.
Distribución
As charnockitas están amplamente distribuídas no hemisferio sur. Aparecen charnockitas, ou rochas similares a elas, tamén en Noruega, Francia, Suecia, Alemaña, Escocia e Norteamérica, aínda que nesses países foron maiormente descritas como granulitas de piroxeno, gneises de piroxeno, anortositas, ou con outros nomes. Son tipicamente de idade proterozoica.
Na India forman as Nilgiri Hills, os Shevaroys, as Biligirirangan Hills e parte dos Ghats occidentais, estendéndose cara ao sur ata Kanyakumari e reaparecendo en Sri Lanka.
Unha variedade comercial chamada ubatuba verde encóntrase no Brasil.
Idade
No caso da India, aínda que o metamorfismo de facies de granulita está datado en hai 2500 millóns de anos nas rexións de Nilgiris, Shevroys, Madrás (Chennai), o episodio de facies de granulita que transformou os gneises graníticos en charnockita na parte sur do Terreo de granulita do sur da India está datado en hai 550 millóns de anos. Aínda que certamente son na súa maior parte gneises ígneos (ou ortogneises), as rochas que aparecen xunto con eles, como mármores, escapolita calcarias e rochas de corindón, probablemente son de orixe sedimentaria.
Santuario de Santa Columba das Pías
O santuario de Santa Columba das Pías é un santuario situado na parroquia de Codesoso pertencente ó concello de Sobrado.
Descrición
A Igrexa, dunha soa nave con muros de cantaría e cachotería con tellado de tella, áchase no medio dunha carballeira centenaria. No seu interior contén un retablo de madeira policromada creado por Tomás de Fachal e Pedro Otero, escultores de Santiago de Compostela. Acaroada ó santuario hai unha pequena capela de 1710 consagrada a Santa Columba que contén unha imaxe da mesma en pedra. Na súa festa, en Pentecoste, reúnense miles de persoas que se achegan a renderlle culto e gozar da celebración.
Neste mesmo lugar atópase a fonte das Pías, con sona de ter propiedades milagreiras e empregada tradicionalmente para remediar as dores de cabeza, de pes, da gorxa, da vista e para afeccións cutaneas. É posíbel que a fonte fose antigamente venerada como lugar de nacemento do río Mandeo. miniatura|Fonte das Pías
Pedro Eguiluz
Pedro Eguiluz Lamarca, nado en Madrid o 14 de xuño de 1921 e faleceu o 24 de xullo de 1977, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
O Torrillón
O topónimo O Torrillón pode referirse a dous lugares de Galicia:
-243
Véxase tamén
Historia ano a ano
Redwashing
miniatura|240x240px|O vermello foi historicamente unha cor asociada coas diferentes correntes de [[esquerda política.]]
Trátase dunha práctica común entre partidos políticos de dereita, de centro ou liberais durante actos públicos, en especial durante o período electoral. Nos seus discursos afirman favorecer a igualdade, por exemplo, apoiando a loita contra a pobreza ou defendendo as mesmas oportunidades para toda a cidadanía. Con todo, unha vez alcanzado o goberno promoven contrariamente unha maior desigualdade social.
En ocasións o termo redwashing utilízase tamén para denominar a práctica de desprestixiar unha determinada organización ou partido político que realmente defende a igualdade social. Nestes casos, búscase deslexitimar o argumentario destes colectivos ao presentalo como extremista ou obsoleto, buscando dar a impresión de que é unha ideoloxía de esquerdas perigosa para o conxunto social e en contraposición a outro ideario que se evidencia como máis razoable.
Enuma Elish
O Enuma Elish é un poema babilónico que relata a creación do mundo. Consta de sete taboíñas que conteñen cada unha delas entre 115 e 170 liñas de escrita cuneiforme en lingua acadia escritas cara ao 1.200 a. C. Foron achadas entre as ruínas da biblioteca do rei Asurbanipal en Nínive (669 a. C. - 627 a. C.).
Contido
Enuma elish son as dúas primeiras palabras coas que dá comezo o poema e que en acadio significan cando no alto. Reflicte a loita entre a Orde, personificada no deus Marduk e o Caos, representada na deusa Tiamat, narrando o nacemento dos deuses e a creación do universo, así coma os inicios dos humanos na Terra. Cómpre enmarcar o poema no contexto da relevancia adquirida por Marduk como deus principal de Babilonia, constituíndo o poema unha exaltación da figura deste deus levada a cabo por escribas babilonios.
Describe como a deusa das augas salgadas, Tiamat, e o deus da auga dóce, Apsu, deron lugar a unha familia de deuses ao mesturaren as súas augas. Estes novos deuses amolaron a Apsu, que decidiu matalos, mais un daqueles, Ea, logrou anticiparse e deu morte ao seu pai. Ea enxendrou a Marduk, quen deberá combater a Tiamat, decidida a vingar a morte de Apsu. Finalmente, Marduk derrota a Tiamat e co sangue de Kingu, o segundo esposo de Tiamat, Ea crea a Humanidade.
Na honra de Marduk edificouse en Babilonia o Etenemanki, cigurat de sete pisos de altura do que só se conserva a localización e que quizais se corresponda coa sonada Torre de Babel.
Dolores Lombardero
Dolores Lombardero Martínez, nada no Bizarro, Trabada, Lugo o 12 de novembro de 1912 e finada en Mondoñedo o 30 de maio de 2009, foi unha farmacéutica galega.
Seu pai foi Manuel Lombardero Castro, do Bizarro e a súa nai, Enriqueta Martínez Rodríguez, era da Pontenova. Tivo tres irmáns: Felisa, José e Ramona.
A pesar de nacer no concello de Trabada, filla de pais labregos, viviu na cidade de Mondoñedo desde nena, ao trasladarse a ela para vivir canda uns seus tíos. Era sobriña do capitán de infantería Secundino Martínez Lavandeira.
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela entre 1928 e 1932, e acadou o seu título de licenciada o 25 de outubro de 1932. En 1933 mercou unha farmacia en Mondoñedo, pero para poder tomar posesión dela tivo que contar cun permiso paterno, ao ser menor de idade segundo a lexislación da época. Estivo á fronte dela (xa bautizada como Farmacia Lombardero) ata a súa xubilación.
Foi secretaria da asociación mindoniense Mujeres al Servicio de España, organización creada durante a guerra civil española para atender os feridos de guerra, realizar traballos de costura e bordado e a recadación das chamadas subscricións patrióticas.
Vida persoal
Casou co médico Jesús Rivas Arias, co que tivo seis fillos que seguiron as carreiras dos pais : Jesús, María Dolores, Pedro, María Remedios e María Enriqueta exerceron a Medicina, mentres que María Jesús e María Dolores foron tamén farmacéuticas.
Óscar Martínez Cid
Traxectoria
Formado na canteira do CD Ourense, desenvolveu a súa carreira futbolística en Segunda División B tras pasar pola canteira do Real Madrid. Na Segunda B pasou por numerosos equipos, comezando polo UE Lleida ata o Real Oviedo pasando, por exemplo, polo Granada CF ou volvendo ao CD Ourense, club no que máis tempo militaría ao estar tres tempadas.
Na tempada 2011–12 xogou no Real Oviedo, procedente do Deportivo Alavés.
En 2012 fichou polo CD Ourense.
Torrillón
O topónimo Torrillón pode referirse a dous lugares de Galicia:
Copia por contacto
dereita|miniatura|Exemplo de folla de contactos en branco e negro. A copia por contacto é un procedemento fotográfico que permite obter copias a partir dunha película fotográfica do mesmo tamaño sobre papel, chamándose á resultado folla de contactos. Normalmente obtense a partir de negativos pero tamén poderían obterse a partir de diapositivas co que o resultado sería un negativo.
Desenvolvemento histórico
miniatura|Foto por Paolo Monti, 1975. O procedemento empregábase dun xeito habitual nos primeiros tempos da fotografía para obter as copias a partir das placas fotográficas nas cámaras de gran formato. Co desenvolvemento das cámaras fotográficas de 35 mm. fíxose necesario por unha banda seleccionar os negativos entre os múltiples que realizaba o fotógrafo e doutra banda observalos con detalle para planificar o proceso de positivado que se ía realizar.
O procedemento consistía en colocar sobre o papel fotográfico os negativos ordenados de xeito que cadrasen as súas emulsións fotográficas e darlle unha breve exposición con luz branca, finalmente revelábase o papel. Ó dispor as tiras de negativos dunha certa curvatura utilizábase un dispositivo axeitado ou simplemente un cristal trasparente que co seu peso puña en contacto directo a ambas emulsións.
-244
Véxase tamén
Historia ano a ano
Vajiravudh
miniatura|O rei Vajiravudh contra 1920 Phra Bat Somdet Phra Poramenthra Maha Vajiravudh Phra Mongkut Klao Chao Yu Hua (en พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว), Phra Bat Somdet Phra Ramathibodi Si Sinthra Maha Vajiravudh Phra Mongkut Klao Chao Yu Hua (: พระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ) ou Rama VI, nado o 1 de xaneiro de 1880 e finado o 25 de novembro de 1925 foi o sexto monarca de Siam da casa de Chakri, reinando desde 1910 ata a súa morte. O rei Vajiravudh é coñecido polos seus esforzos para crear e promover o nacionalismo siamés. O seu reinado caracterizouse polo reformismo e pola participación, mínima, na primeira guerra mundial.
Educación
miniatura|O príncipe Vajiravudh O príncipe Vajiravudh naceu de Chulalongkorn e unha das súas catro raíñas, Saovabha. En 1888 Vajiravudh recibiu o título Krom Khun Thep Dvaravati. Educouse no palacio real en tailandés e inglés. En 1895, o seu medio irmán e príncipe herdeiro Vajirunhis morreu e Vajiravudh converteuse no novo herdeiro de Siam. Continuou a súa educación no Reino Unido, no Royal Military College en Sandhurst en 1898 e serviu brevemente no rexemento de infantería lixeira de Durham. Estudou dereito e historia na Christ Church de Oxford en 1899, alí foi membro do exclusivo Bullingdon Club. Así e todo, padeceu apendicite o que lle impediu graduarse en 1901. En representación de seu pai acudiu á coroación de Eduardo VII o 9 de agosto de 1902.
Regresou a Siam en 1902 e en 1904 entrou nun mosteiro como monxe temporal, consonte á tradición siamesa. En 1906, o rei Chulalongkorn viaxou a Europa para buscar tratamento para a súa enfermidade de pulmón, e nomeou a Vajiravudh rexente do reino. Chulalongkorn morreu o 23 outubro de 1910, converténdose Vajiravudh no novo rei de Siam.
Primeiras reformas
miniatura|250x250px|Principais líderes da revolta de palacio de 1912. Mesmo antes da súa coroación, Vajiravudh iniciou diversas reformas; organizou a defensa de Siam e estableceu academias militares, creou o rango de xeneral por primeira volta no país, sendo o príncipe Bhanurangsi Savangwongse, seu tío, o primeiro en asumir o rango. O seu primeiro acto tras acceder ao trono foi fundar un colexio, ao estilo dos ingleses de Eton ou Harrow para formar á elite do país. Tamén erixiu a Academia para Oficiais Civís Chulalongkorn, que despois se convertería na Universidade Chulalongkorn. Tamén mellorou o sistema sanitario, establecendo algún dos primeiros hospitais públicos do país, o Vajira en 1912 e o Chulalongkorn en 1914.
Administración, economía, infraestrutura
Rama VI herdou o plan do seu pai, construír unha nación moderna a pesar do seu propio escepticismo, os incesantes desacordos coa antiga aristocracia, moitos deles parentes, como o príncipe Damrong, ministro do interior. A corrupción nas provincias recentemente creadas levouno a crear un sistema de vicerreis nomeados directamente polo rei e que supervisaban os gobernadores provinciais e as autoridades locais.
En 1912, Vajiravudh anunciou o cambio no calendario solar en uso, pasando da era Rattanakosin establecida por Chulalongkorn á era budista que comezou o 1 de abril de 2455 BE (1912). En 1917 implantou o Rexemento Nakorn Sri Thammarat como a súa garda persoal. En 1918, Vajiravudh fundou Dusit Thani, preto do palacio Dusit como un lugar onde experimentar a democracia, imitando institucións democráticas, con eleccións, parlamento e prensa. Así a todo, o réxime siamés permaneceu como monarquía absoluta durante o seu reinado. Favoreceu a igualdade de homes e mulleres o que levou á promulgación dunha lei en 1921 que establecía a igualdade dos dous sexos. dereita|miniatura|342x342px|O rei Vajiravudh caracterizado como [[Sherlock Holmes]]
Primeira guerra mundial e nacionalismo siamés
O 22 de xullo de 1917 Vajiravudh declarou a guerra a Alemaña e Austria-Hungría. aliñando Siam cos Aliados e expulsando os oficiais alemáns e austríacos dos ferrocarís e do Banco Comercial do Siam e poñendo as propiedades das Potencias centrais Centrais baixo o control do goberno. Vajiravudh vía a guerra como unha oportunidade para crear e promover o nacionalismo siamés. Cambiou a Bandeira de Siam do elefante orixinal para un deseño tricolor e adoptou o lema non oficial de Tailandia: "Nación, Relixión, Rei". Foi o iniciador da práctica de utilizar o nome Rama seguido dun número regnal segundo a práctica das cortes europeas.
Aínda que a participación no conflito foi mínima, si fixo posible que Siam negociase coas potencias occidentais de igual a igual.
Escritor
O rei Vajiravudh foi un recoñecido home de letras, escribiu novelas, relatos, poemas, artigos para xornais, obras de teatro e tamén traduciu autores da literatura en lingua inglesa e francesa ao tailandés. Salientan as traducións de tres obras de Shakespeare O mercader de Venecia As You Like It e Romeo e Xulieta. En moitas das súas obras promoveu o nacionalismo tailandés, entre elas เกียรติศักดิ์ทหารเสือ baseada na obra de Alexandre Dumas, Os tres mosqueteiros. Con diversos pseudónimos compuxo arredor de 50 obras e adaptou máis de cen de autores occidentais.
O rei coñecía o sánscrito e a literatura hinduísta, incluíndo as obras épicas Rāmāyaṇa e Mahabharata. Traduciu moitas historias destas dúas ao tailandés e mais tamén escribiu outras inspiradas na literatura hinduísta.
Premio Passo Fundo Zaffari & Bourbon de Literatura
O Premio Passo Fundo Zaffari & Bourbon de Literatura é un premio literario do Brasil, instituído no 1999 po Tania Rösing e promovido pola Universidade de Passo Fundo e pola Prefeitura Municipal dentro do contexto das Jornadas de Literatura, creadas na cidade de Passo Fundo en 1981. A creación do premio anunciouse na 7ª Jornada de Literatura. O premio distribúe de forma bianual 150 000 R$ en premios.
Aeroporto de Providenciales
O aeroporto internacional de Providenciales, é un aeroporto que serve á illa de Providenciales, sendo o máis grande que opera en Turks e Caicos, un territorio de ultramar dependente do Reino Unido. Está operado por Turks and Caicos Islands Airports Authority (TCIAA). O outro aeroporto internacional do territorio é o JAGS McCartney na illa Gran Turca.
Premio Eixo Atlántico
O Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular convoca dous premios, un de pintura e outro de narrativa, co fin de galardoar a artistas galegos e portugueses. O certame de pintura celébrase desde 1997 e os artistas premiados foron os seguintes :
O certame literario convócase tamén desde 1997 co obxectivo de premiar as mellores narrativas en lingua galega ou lingua portuguesa. Está patrocinado polo Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular e os periódicos La Voz de Galicia e Público. O certame está dotado cunha cuantía económica e coa publicación da obra en galego, portugués e castelán. As novelas galardoadas foron as seguintes :
Unidad Comunera Castellana
Unidad Comunera Castellana (UNCC) (Unidade Comuneira Castelá en galego) foi un partido político nacionalista de carácter castelanista. Tivo a súa sede en Frómista.
Inscribiuse como partido o 14 de febreiro de 1983, e foi fundado polos palentinos José Antonio Mata Martín, Juan Bautista Martín de la Torre, José María Valladolid Manzano, Blas Esteban Carrillo Pérez e Jesús Núñez Domingo. Aínda que o ámbito de actuación do partido abranguía todo o territorio castelán, na práctica UNCC apenas estaba estendido fora da provincia de Palencia. Contou con escasa actividade.
Ideoloxicamente, Unidad Comunera Castellana era un partido de centro e nacionalista que buscaba o recoñecemento das singularidades que posuía a "nacionalidade castelá no seu conxunto", composta por Castela a Vella, Castela a Nova e a Rexión de León. Neste sentido, Unidad Comunera Castellana aceptaba en boa medida o concepto de Castela que se divulgaba dende a editorial castelanista Riodelaire, especialmente nos libros dos escritores Juan Pablo Mañueco e Antonio Hernández Pérez.
As ideas que recollía Unidade Comunera Castellana foron case totalmente compartidas por outros partidos posteriores como Unidad Nacional Castellana (UNC), partido co que UCC mantiña grandes afinidades, ou Tierra Comunera, partido este último que pode sen problemas considerarse herdeiro de UNCC e de UNC. Pero mentres que Tierra Comunera fixo do pendón morado o principal sinal do castelanismo político, Unidad Comunera Castellana sempre defendeu a bandeira cuartelada de Castela e León como lexítimo símbolo de Castela, desbotando por completo o pendón morado.
Nas eleccións ás Cortes de Castela e León de 1983 presentouse só na provincia de Palencia, onde obtivo 1.953 votos.
Pristicámpsidos
Os pristicámpsidos (Pristichampsidae) é unha familia extinta de crocodilianos que viviron en Europa durante o Paleoxeno. Actualmente só se recoñece un xénero de pristicámpsidos, que é Pristichampsus. Os pristicámpsidos eran crocodilianos moi especializados que estaban adaptados a vivir en terra. Teñen unha ampla coiraza corporal, longas patas e unhas garras romas que parecen pesuños, polas cales tamén se lles chama informalmente "crocodilos con pesuños". A maioría das análises filoxenéticas das súas relacións evolutivas sitúanos nunha posición basal dentro de Crocodylia. Algunhas destas análises atoparon que os pristicámpsidos están fóra dos Brevirostres, o grupo de crocodilianos entre os que están os aligátores, caimáns e crocodilos pero non os gaviais. Os pristicámpsidos infírese que apareceron no Cretáceo tadío, varias decenas de millóns de aos antes dos restos seus que se encontran no rexistro fósil. Isto débese a que os membros iniciais de Brevirostres apareceron no piso Campaniano do Cretáceo tardío, e Pristichampsidae, ao ser un grupo externo (outgroup) a Brevirostres, tivo que terse ramificado antes dese momento.
Descrición
Os pristicámpsidos non eran crocodilianos de vida acuática senón terrestre, e tiñan patas máis longas que as dos actuais crocodilianos. Crecían ata un máximo de 2 ou 3 m de lonxitude. Os esqueletos case completos de Pristichampsus atopados indican que estaban máis acoirazados que os crocodilianos vivos, e tiñan placas chamadas osteodermos estreitamente entrelazdas ao longo do dorso, que cubrían completamente a cola, e se estendían cara abaixo ás patas. As garras eran romas e foron descritas como con forma de pesuños, o que suxire que os pristicámpsidos puideron ser ungulígrados, polo que camiñaban sobre a punta dos dedos como os mamíferos ungulados. As áreas sobre os ósos das patas onde se unen os músculos están en diferentes posicións nos pristicámpsidos que nos crocodilianos vivos, posiblemente como adaptación a camiñar en terra. Un estudo suxire que estas modificacións anatómicas podían permitirlles camiñar sobre as patas posteriores durante breves períodos de tempo, converténdoos en posibles bípedes facultativos.
Aínda que a maioría dos crocodilianos teñen cranios aplanados, os pristicámpsidos teñen cranios altos e estreitos comprimidos lateralmente. Os seus dentes están tamén comprimidos lateralmente e non son cónicos coma os dos outros crocodilianos. A combinación dun cranio e dentes comprimidos lateralmente denomínase condición "cifodonta". Esta condición é común entre os crocodilomorfos non crocodilianos terrestres que viviron no Mesozoico, pero entre os crocodilianos só se dá nos pristicámpsidos e no crocodilo australiano extinto Quinkana (que tamén se cre que era de vida terrestre).
Os dentes da mandíbula superior solapaban completamente os da mandíbiula inferior cando pechaban a boca, dándolles unha sobremordida de tipo aligátor. Os pristicámpsidos tamén teñen unha amosega entre o óso da premaxila no extremo da mandíbula superior e a maxila detrás del. Os crocodilos vivos teñen esta amosega, que proporciona espazo para o seu agrandado cuarto dente da mandíbula inferior cando pechan a boca. Nos pristicámpsidos e outros crocodiloides basais, o cuarto dente é pequeno e non encaixa na amosega.
Filoxenia
Velaquí un cladograma que ilustra a filoxenia dos Pristichampsidae segundo Brochu et al. (2012):
Julio Ares
Julio Ares Noal, nado en Boiro o 20 de xullo de 1970, é un exfutbolista galego. Xogaba de porteiro.
Pobo cubeo
Os cubeo (tamén chamados pamiwa) son un pobo indíxena que habita na conca do río Vaupés, especialmente ó longo dos seus afluentes Caduyarí e Querarí, así como do Pirabotón e o Cabiyú no alto Vaupés. Son unhas sete mil persoas, a maioría das cales viven nunha reserva indíxena no leste do departamento do Vaupés, unha parte nos departamentos de Guaviare e Guainía e outra parte no Brasil.
Comesaña Sporting Club
O Comesaña Sporting Club é un club galego de atletismo. Fundouse en 1915, sendo na actualidade o máis antigo dos clubs de atletismo galegos e entre o 3º e 6º máis antigo de España.
Mélanie René
Mélanie René (nada o 1 de setembro de 1990 en Xenebra, Suíza) é unha cantora e compositora suíza de orixe mauritano. Ela representará a Suíza no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Time to Shine".
Flores Mirandesas
Flores Mirandesas é un poemario en lingua mirandesa escrito en 1884 polo filólogo José Leite de Vasconcelos. É a primeira obra escrita nesa lingua en Portugal. Marca o inicio do proceso de recuperación e normalización lingüística e o nacemento dunha literatura escrita nas terras de Miranda do Douro.
Unha das poesías que compoñen o libro:
Contact
Contact é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1997. Está baseado na novela homónima de Carl Sagan.
Steve Carell
Steven John "Steve" Carell, nado o 16 de agosto de 1962 en Concord, Massachusetts, é un actor, humorista e produtor de televisión estadounidense.
Comesaña Sporting Club
Foi fundado na parroquia viguesa de Comesaña, de onde proceden os seus atletas, especialmente os históricos, e boa parte do apoio.
Contact
Sinopse
Trala prematura morte dos seus pais sendo unha nena, Eleanor Arroway perdeu a fe en Deus. Como contrapartida, concentrou todos os seus esforzos na investigación: traballa cun grupo de científicos que analizan ondas de radio procedentes do espazo exterior co fin de atopar sinais de intelixencia extraterrestre. O seu traballo vese recompensado cando detecta un sinal descoñecido que parece conter as instrucións de fabricación dunha máquina que permitiría reunirse cos autores da mensaxe.
Comesaña Sporting Club
Desde 1978 organiza o Memorial Belarmino Alonso, unha carreira federada de campo a través en lembranza dun directivo do club falecido nese ano. Tivo lugar en diversos circuítos (Castrelos, A Xunqueira ou As Pereiras). Desde 1990 ten lugar na Ponte de Comesaña e forma parte do calendario da FGA. Conta cunha importante participación de atletas galegos e portugueses.
Steve Carell
Traxectoria
Carell fíxose famoso polos seus papeis no noticieiro satírico The Daily Show with Jon Stewart, no que entre 1999 e 2004 facía de correspondente, e na serie The Office (2005-) polo que en 2006 tivo un Globo de Ouro ao mellor actor de serie cómica, ademais tamén apareceu en numerosos filmes de Hollywood como Anchorman, The 40-Year-Old Virgin que foi o 25º filme que máis recadou en 2005 facéndoo coñecido internacionalmente, Little Miss Sunshine, Evan Almighty, Dan in Real Life, Get Smart ou Date Night; tamén lle deu voz a personaxes de filmes animados, incluíndo Over the Hedge, Horton Hears a Who! ou Despicable Me.
Comesaña
O topónimo deu orixe ao apelido Comesaña, coas variantes Comezaña, Comesana, Comesanha, de la Comesana, Comesania ou Comesanna. O seu maior índice de frecuencia detéctase nos concellos de Vigo, Nigrán e Gondomar, e en xeral no suroeste da provincia de Pontevedra (datos de 2000). Rexístrase tamén en América do Sur, onde aparecen as variantes Comesana e Comezaña. Existe documentación histórica de cabaleiros con este apelido adscritos a distintas ordes militares e reais chancelerías con dous tipos de armas para esta liñaxe.
Comesaña Sporting Club
Historia
Na década de 1920 o club ten os seus primeiros momentos de esplendor. En setembro do 1921, no histórico campo de Coia o equipo queda campión galego en 4x100 e un mes despois no mesmo escenario o seu atleta Guillermo Moreira Araujo converteuse no primeiro galego campión de España, foi na proba de 400 m. A partir dese momento sucedéronse os éxitos. O equipo, alcumado Os Finlandeses, gaña os campionatos galegos de Campo a Través nos anos 1921, 1924, 1928, 1929 e 1930 (todos os disputados nesa xeira), ao que lle cómpre sumar as vitorias individuais neses campionatos de Álvaro Fernández, en 1924, e sobre todo da grande figura do club, Cándido Fernández, en 1928, 1929, 1930 e 1931, que ademais acadou 7 récords galegos en 400, 800, 1500 e 5000 m. Nese período cómpre salientar as vitorias nos campionatos galegos de Guillermo Moreira 5.000 m. en 1924; Benito Fernández 5.000 m. en 1929 no 8º campionato disputado xa en Balaídos e 10.000 m. en 1930.
Comesaña
Persoeiros con este apelido son:
Comesaña Sporting Club
Historia
Na posguerra aumenta a conta de vitorias nos campionatos galegos de Campo a Través coa vitoria por equipos en 1947 e 1949 e as vitorias individuais de Luis Ramilo en 1945 e 1948. O resto de campións galegos nos anos 40 foron A. Melín en xavelina e Leiras en lanzamento de barra en 1945; Alberto Soliño en 100 e 200 m., e Álvaro Fernández en 5.000 en 1946.
Contact
Banda sonora
Contact: Music from the Motion Picture Duración total (44:14)
Club Deportivo Lalín
O Club Deportivo Lalín é un club de fútbol galego da cidade de Lalín. Fundado en 1974, na actualidade milita no Grupo 2 da Primeira Autonómica de Galicia.
Historia
Foi fundado en novembro de 1974, logo de case dez anos sen fútbol federado na vila e despois da desaparición do Campo da Leiteiría. O primeiro presidente foi Ángel Nistal Peña. Rematadas as obras do estadio Municipal, en 1976 o equipo participou por vez primeira en competicións oficiais na liga da montaña (2ª categoría Rexional), con Modesto Cao na presidencia. Xa na tempada 1978-79 pasou a presidir o equipo Manuel Anxo Cortizo Blanco, e planificouse o ascenso a Primeira Rexional, que se acadou tras lograr o campionato con cinco puntos de vantaxe co seu inmediato seguidor.
Debutou na Terceira División en 1981, e na tempada 1984-85 ascendeu o primeiro dos catro ascensos logrados a Segunda División B. No ano 2013 acadou a Copa Deputación de Pontevedra.
Momán, Cospeito
San Pedro de Momán é unha parroquia do concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá, provincia de Lugo, pertencente ao arciprestado de Baroncelle, delimitada polas parroquias de Roás polo Norte e Sur; Xustás e Triabá polo Leste e Bazar polo Oeste. En 2011 tiña 134 habitantes (61 homes e 73 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial conta cun retablo barroco e na parroquia tamén se atopan restos da antiga torre de Momán ou Torre da Hedra.
Metafísica
miniatura|Cales son os principios e causas do mundo? [[Gravado de Camille Flammarion: L'Atmosphere: Météorologie Populaire (París, 1888).]] A metafísica (do latín "metaphysica", que ven do grego metá que significa “tras, máis aló”, e phýsis que significa “natureza”) defínese como algo que está máis aló do físico, dedicando o seu estudo ao abstracto do Ser e de Deus. É unha parte fundamental da filosofía que trata o estudo do Ser e das súas propiedades, principios, causas e fundamentos de existencia.
Subdivídese en ontoloxía (estudo do ser en xeral) e teoloxía (estudo do ser divino).
Ole Einar Bjørndalen
Ole Einar Bjørndalen, nado en Drammen o 27 de xaneiro de 1974 é un ex biatleta noruegués, alcumando o "Rei do Bíatlon". Con 13 medallas nos Xogos Olímpicos de Inverno, é o segundo deportista con máis medallas despois de Marit Bjørgen. Tamén é o biatleta de máis éxito nos campionatos do mundo de bíatlon, con 45 medallas, máis do dobre que calquera outro biatleta agás Martin Fourcade. Con 95 vitorias na Copa do Mundo, Bjørndalen é o primeiro en vitorias no Biathlon World Cup tour, máis do duplo que os demais deportistas excepto Fourcade. Gañou o título da Overall World Cup seis veces, en 1997–98, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2007–08 e 2008–09.
En 1992, gañou a primeira medalla da súa carreira no campionato do mundo júnior. Un ano despois, tras gañar tres títulos do campionato do mundo júnior, marca só lograda previamente por Sergei Tchepikov, Bjørndalen debutou na Biathlon World Cup. Revelouse en 1994 cando tivo o seu primeiro podio na Copa do Mundo en Bad Gastein, Austria. Bjørndalen competiu por primeira vez nos Xogos Olímpicos en Lillehammer 1994, celebrados no seu país nata. Obtivo a súa primeira gran vitoria o 11 de xaneiro de 1996 nunha competición de Antholz-Anterselva, Italia. O 20 de febreiro de 2041, foi elixido para a comisión de deportistas do Comité Olímpico Internacional para un mandato de oito anos. Dimitiu do posto en 2016 para continuar a súa carreira.
Vida privada
Bjørndalen creceu nunha granxa de Simostranda, cuarto de cinco fillos. Un dos seus irmáns é o biatleta Dag Bjørndalen. Ambos formaron parte do equipo noruegués que obtivo a medalla de prata nas remudas dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998.
Bjørndalen vive na vila de Obertilliach, Austria. Tamén adoitaba vivir en Toblach, Italia, coa biatleta italo-belga Nathalie Santer. Comezaron a súa ralación en 1998 e casaron o 27 de maio de 2006. O 4 de outubro de 2012 asinaron o divorcio por consentimento mutuo.
En abril de 2016, ademais de anunciar que ía continuar a súa carreira deportiva ata os Xogos Olímpicos de 2018 en Pyeongchang, Bjørndalen confirmou que mantiña unha relación coa biatleta belarusa Darya Domracheva, e que estaban esperando o seu primeiro fillo. O 7 de xullo de 2016 casaron en Sjusjøen, Noruega. A súa filla Xenia naceu o 1 de outubro do mesmo ano.
O 3 de abril de 2018, Bjørndalen anunciou a súa retirada do bíatlon, acabando a súa carreira tras non ser convocado no equipo noruegués para os Xogos de PyeongChang, o que fixo que non lograse a participación nos que serían os seus sétimos Xogos Olímpicos.
Tras da Serra, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Tras da Serra é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por unha muller.
Higinio Fernández de la Vega Pasarín
Higinio Fernández de la Vega Pasarín, nado en Vilariño (Castroverde) en 1862 e finado en Friol o 7 de xullo de 1948, foi un notario e escritor galego.
Traxectoria
Casou con Ángela Pardo Saavedra e foi pai de oito fillos, entre eles Celestino Fernández de la Vega.
Yukimura Sanada
Sanada Yukimura (真田 幸村), nome actual: Sanada Nobushige (真田 信繁), foi un guerreiro samurai xaponés do Período Sengoku. Foi especialmente coñecido como o xeneral líder do lado defensor do Cerco de Osaka.
Yukimura foi chamado "O heroe que aparece unha vez en cen anos", "Demo escarlata da guerra" e "O derradeiro heroe do Sengoku." Shimazu Tadatsune chamouno o "Guerreiro número un do Xapón"|日本一の兵}}.
Primeiros pasos
Sanada Yukimura foi o segundo fillo de Sanada Masayuki e a súa muller (Kanshô-in　寒松院); sendo Nobuyuki o seu irmán maior. Os Sanada foron leais vasalos de Takeda Shingen, daimyo da provincia de Kai.
En 1585 a disputa entre o seu pai, Masayuki, e Hôjô Ujimasa sobre o Castelo Numata chegou a un punto crítico e Tokugawa Ieyasu fixo plans para atacar o Castelo Ueda, construído por Masayuki e en posesión dos Sanada. En resposta, Masayuki fixo proposicións a Uesugi Kagekatsu da provincia de Echigo e enviou a Yukimura como refén, onde foi intensamente vixiado polo xeneral de Uesugi, Suda Mitsuchika. Unha carta súa datada o 29 de agosto menciona a chegada de Yukimura e di que, a cambio, un exército será enviado para axudar ao clan Sanada na súa querela contra os Tokugawa provocando que o ataque de Ieyasu no Castelo Ueda fora un fracaso absoluto. Cara ao fin do ano Masayuki negociou con Toyotomi Hideyoshi garantindo un rápido fin á disputa con Ieyasu. Quizais se someteu a Hideyoshi porque Yukimura puido saír do control dos Uesugi, quen tamén se aliara cos Hideyoshi.
Yukimura serviu a Hideyoshi e casou coa filla de Ôtani Yoshitsugu, servo de Toyotomi. En 1594 baixo as ordes de Hideyoshi, Yukimura, xunto co seu pai e co seu irmán, tivo que prover de homes para a construción do Castelo Fushimi.
Batalla de Sekigahara e exilio
left|miniatura|Emblema do Clan Sanada En 1600, no preludio da batalla de Sekigahara, o clan Sanada, agora aliados dos Tokugawa, comezaron o seu avance contra os Uesugi (que foran recolocados en Aizu). Porén, o 17 de xullo Ishida Mitsunari dirixiu unha acusación de 13 cargos a Ieyasu, respaldada por tres dos rexentes bugyô que gobernaban no nome do herdeiro de Hideyoshi, Toyotomi Hideyori. Ieyasu converteuse no inimigo do Estado e Mitsunari enviou unha invitación aos Sanada para repensar o seu actual apoio a Ieyasu e unirse ás forzas do oeste, a coalición anti-Tokugawa. Ante un dilema complexo na véspera do enfrontamento entre Ieyasu e Mitsunari, Masayuki cumpriu cos desexos de Mitsunari e retirou inmediatamente as súas forzas do campo de batalla e enviounas a Ueda, levando a Yukimura con el. Deixou ao seu fillo maior con Ieyasu, presumiblemente para asegurar a supervivencia do Clan Sanada independentemente do bando gañador (Yukimura era o xenro Ôtani Yoshitsugu quen ía apoiar a Mitsunari mentres que Nobuyuki casara coa filla biolóxica de Honda Tadakatsu, poderoso guerreiro moi próximo a Ieyasu).
Tras cambiar de bando, Tokugawa Hidetada, fillo de Ieyasu, atacou a pai e fillo no Castelo Ueda (Segundo Cerco de Ueda) no seu camiño a Sekigahara a dar apoio ao seu pai. O Cerco de Ueda finalizou en 8 días coa derrota de Hidetada, cuxa forza de 38.000 homes chegou demasiado tarde poñendo en perigo a vitoria do seu pai.
A vitoria de Ieyasu converteuno no dono e señor do reino e, por suposto, de Masayuki e Yukimura, quen se atopaban nunha precaria situación por terse oposto a el. Afortunadamente, Nobuyuki intercedeu no seu nome evitando as mortes do seu pai e do seu irmán. Porén, cara o final do 1600, Masayuki e Yukimura foron exiliados a Kudoyama no Monte Koya (provincia de Kii). Yukimura tiña daquela 32 anos.
Unha vida dedicada ao lecer no exilio non satisfacía a Yukimura. En 1614 Toyotomi Hideyori comezou a reunir ronin para apoialo en contra do inminente ataque que Ieyasu planeaba e Yukimura respondeu. Fuxiu de Kudoyama no décimo mes e partiu para o Castelo de Ôsaka, onde se convertería nun dos comandantes principais de Hideyori. É aquí, no Castelo de Ôsaka, onde Yukimura forxaría un lugar na historia do Xapón como unha das figuras máis afoutas e adorábeis do Período Sengoku.
Cerco de inverno (1614)
As forzas de Toyotomi non estableceron nin unha estrutura nin unha estratexia sólidas. No canto de interceptar a Tokugawa no seu traxecto cara a Ôsaka, Hideyori decidiu permanecer dentro da cidadela do Castelo de Ôsaka poñéndose, así, á defensiva. Yukimura traballou no trazado dunha estratexia defensiva que empregara os seus talentos que lle permitiran aguantar cercos cunha forza similar á que tivera no Castelo Ueda xunto ao seu pai. As forzas de Tokugawa eran considerablemente superiores (uns 194.000 soldados fronte aos 113.000 samurais e ronin do bando de Toyotomi.
Amplamente protexido por ríos e canais polo norte, o leste e o oeste, o castelo de Ôsaka era máis vulnerábel aos ataques polo sur. Sendo consciente disto, as forzas de Toyotomi cavaron unha foxa que foi fortificada con cercas de madeira. No interior construíron foxas para dificultar o paso polas vías máis importantes. No linde oriental, aproximadamente un quilómetro ao sur da entrada ao castelo de Tamatsukuriguchi, construíuse un castelo auxiliar con forma de media lúa reforzado con muros de madeira. Dende esta posición Yukimura valentemente comandaría 5.000 homes contra as forzas de Tokugawa, recibindo a barbacá o nome de "Sanada-maru" (hoxe en día coñecida como "Sanada-yama Park").
A mediados de undécimo mes de 1614, as forzas de Tokugawa comezaron a atacar o Castelo de Osaka. Como sinalamos anteriormente, o flanco sur do castelo era o máis feble polo que Tokugawa fixo un asalto total en Sanada-maru o cuarto día do duodécimo mes (3 de xaneiro de 1615). O primeiro asalto foi liderado por Maeda Toshitsune (1593-1658) que comandou 12.000 soldados que se retiraron despois de que moitos foran liquidados nun tiroteo mortal de arcabuces de fogo e fuxiran dos muros de Sanada-maru. Unha segunda tentativa con 10.000 soldados baixo as ordes do neto de Ieyasu, Matsudaira Tadanao (1595-1650) xunto con outros 10.000 portando as famosas armaduras vermellas do clan Ii, comandados por Ii Naotaka (1590-1659) foi recibida por unha chuvia de balas por parte dos defensores de Sanada-maru. Porén, a forza Matsudaira-Ii logrou soportar o aluvión de disparos o suficiente como para romper a porta do Castelo Hachomeguchi, onde se toparon con 8.000 soldados de Toyotomi liderados por Kimura Shigenari (1593-1615). Presionados polas forzas de Kimura e polo constante tiroteo dos soldados de Sanada, a forza Matsudaira-Ii non tardou en retirarse ás súas liñas. A tropa de Kimura deulles caza, e procederon a derrotar polo camiño unha forza adicional de Tokugawa de 700 soldados dirixidos por Matsukura Shigemasa (1574-1630) e Terazawa Hirotaka (1563-1633).
O seguinte día, o quinto do duodécimo mes (4 de xaneiro), Tokugawa continuou co seu ataque en Sanada-maru e unha forza de 4.000 homes baixo as ordes de Tôdô Takatora (1556-1630) correu para a porta Tanimachiguchi (谷町口門), ao oeste da porta Hachomeguchi. Tôdô rapidamente conseguiu destruír o muro do castelo, mais un feroz contraataque de 5.000 homes de Chôsokabe Morichika (1575-1615), obrigou a Tôdô a retirarse.
Debido á resistente defensa de Sanada-maru, fíxose evidente para os Tokugawa que o Castelo de Osaka non podía ser tomada enviando fato tras fato de soldados ao castelo. Cumpría un cambio táctico e Ieyasu escolleu traer artillaría. Malia que a cortina de fogo da artillaría que comezou o noveno día do duodécimo mes (8 de xaneiro) non tivo un efecto destrutivo abafador, provocou o efecto psicolóxico desexado. Incapaz de soportar o bombardeo, a nai de Hideyori, Yodo-gimi, exerceu presión sobre o seu fillo para alcanzar un acordo de paz con Ieyasu. As murallas do Castelo de Osaka foron máis fortes que a a súa vontade e Hideyori finalmente cedeu aos degoiros da súa nai e negociou un armisticio 10 días despois do comezo do bombardeo. O vixésimo segundo día do duodécimo mes (21 de xaneiro) o cerco de inverno de Osaka rematou oficialmente.
Cerco de verán (1615)
left|miniatura|Inscrición de Sanada Yukimura no santuario Yasui Jinja Sen sequera dar tempo a que a tinta do acordo se secara, o Shôgun Tokugawa Hidetada baixo as ordes do seu pai comezou a demoler as defensas externas do Castelo de Ôsaka. Hideyori protestou pero os seus rogos foron fútiles. Ieyasu empregou como pretexto o intento de Hideyori de reconstruír as súas murallas e foxas para aniquilalo dunha vez por todas. Alegando que Hideyori fora incapaz de cumprir o acordo de paz reforzando o castelo e levantando un exército de rônin, Tokugawa recompuxera as súas forzas en Kyoto preparándose para marchar de novo a Ôsaka.
Sabendo que era inútil permanecer detrás dos muros da debilitada cidadela agardando a que a tropa de Tokugawa se amosara, as forzas de Toyotomi decidiron ir á ofensiva. O primeiro enfrontamento notable do cerco de verán ocorreu o vixésimo sétimo día do cuarto mes (24 de maio) en Kashii, onde 5.000 soldados de Tokugawa baixo as ordes de Asano Nagaakira (1586-1632) derrotaron a 3.000 homes liderados por Ono Harufusa mentres se dirixían cara ao forte pro-Tokugawa do Castelo de Wakayama (和歌山).
A seguinte disputa importante produciuse na brétema a primeira hora do sexto día do quinto mes (2 de xuño) en Dômyô-ji (道明寺), preto das kobun (sepulturas) imperiais xaponesas. As tropas de Yukimura e Tokugawa pugnaban por terreo na aba de Komatsuyama (小松山). Aquí, os soldados de Yukimura (ao redor de 3.000) enfrontáronse a 10.000 homes comandados polo afamado “Dragón dun só ollo de Sendai”, Date Masamune (1567-1636) preto do santuario de Hachiman na aldea de Konda (誉田八幡神社). Co luscofusco preto, Sanada deuse conta que combater máis era inútil e decidiu retirarse cara ao Castelo de Ôsaka. Tokugawa Tadateru, sexto fillo se Ieyasu, ordenou perseguilos. Pero os seus 9.000 homes estaban tamén exhaustos pola abrupta marcha para reforzar as posicións en Dômyô-ji e botouse para atrás, permitindo a Yukimura fuxir un día máis.
A morte de Yukimura sucedeu á vista de moitos dos seus homes. As novas da súa morte propagáronse entre os seus soldados e o ataque minguou. Eles tamén estaban cansos pola batalla do día anterior en Dômyô-ji e o elevado ritmo da súa retirada a Ôsaka. Para cando Hideyori saíu, os estandartes de Tokugawa xa ondeaban dende as foxas externas do Castelo de Ôsaka ata a porta Sakura.
Ao día seguinte, o castelo de Ôsaka estaba en chamas e Hideyori e Yodo-gimi suicidáronse. A eliminación dos Toyotomi e das posibles ameazas á dinastía Tokugawa estaba agora completa, iniciando a longa era do Shogunato Tokugawa que duraría ata 1868.
Lendas e representación popular
De acordo a fontes históricas primarias e cartas persoais, el nunca se referiu como Yukimura. Ese nome xurdiu nunha novela militar escrita durante o Período Edo e popularizouse en xogos modernos, libros, novelas, e diferentes medios de comunicación de entretemento. Os documentos históricos empregan o seu nome histórico “Nobushige". Unha teoría é que o nome “Yukimura” é unha amálgama de Masayuki (o seu pai) e Date Tsunamura.