cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pilar Castillo Sánchez
Traxectoria
Non tardou en ofrecer as súas primeiras actuacións públicas na súa cidade natal, acompañada case sempre pola súa irmá Salvadora (ou Dora). A primeira referencia atopada na prensa sobre os inicios da súa carreira amaprece nun artigo da Revista Gallega o 10 de abril de 1904, onde aparece nun artigo sobre un festival a beneficio da Cociña económica da Coruña celebrado no Teatro Principal. Existen canto menos dúas referencias máis a ese mesmo mes, a primeira delas unha semana despois noutro concerto benéfico no mesmo escenario, e a segunda fai referencia a un dos concertos que organizaban na súa casa "a Saunier" (Eugenia Osterberger), citando a Pilar Castillo como discípula de Osterberger. Esta segunda referencia sinala que Pilar tocaba, ademais do piano e o vio, a guitarra, a arpa e o violín, instrumento que estudaba baixo a titela de Manuel Sánchez Yáñez.
Posteriormente aparece acompañando en 1911 ao violonchelista Charles van Isterdael aos 16 anos. Ao ano seguinte actuou en París, no Ateneo de Madrid (no que interpretou oito obras de Franz Liszt, algunhas moi dificultosas) e en Niza. A prensa fíxose eco do talento da pianista coruñesa, sinalando o crítico musical de Le Monde logo do concerto que Pilar Castillo ofreceu en París:
Posteriormente tense constancia doutros concertos como os organizados pola Sociedade Filharmónica de Bilbao, nos que xunto á soprano francesa Jenny Dufau os días 29 e 31 de xaneiro de 1919, no que alternou lieder con complexas obras para piano só de Claude Debussy e Liszt.
Aínda que non se ten certeza ao respecto, é posible que no seu labor docente ocupara a cátedra de piano en Madrid, xa que segundo Antonio Buxán (1990):
O propio Buxán tiña en alta estima á pianista coruñesa, afirmando dela que:
Faleceu en 1942, aínda que non se teñen datos do lugar.
Pilar Castillo como compositora
Descoñécese o alcance da obra de Pilar Castillo, da cal tan só parecen terse conservado dúas obras, a melodía galega para canto e piano Durme, e a muiñeira Maruxiña sobre un texto de Eduardo Pondal.
Linguas de México
As linguas faladas en México son moitas, como as ducias de linguas indíxenas e linguas doutras partes do mundo. México é a nación castelanfalante máis poboada do mundo, con 103,2 millóns de habitantes, dos cales a maioría fala a lingua española. Constitucionalmente, non existe unha declaración oficial que faga desa lingua de filiación latina a lingua oficial do país, que de facto ocupa este papel.
Desde 1992, a Constitución Mexicana define o país como nación "pluricultural", en recoñecemento dos pobos indíxenas. Oficialmente o goberno recoñece 65 linguas indíxenas, que de acordo coa Lei dos Dereitos Lingüísticos de 2001, son "linguas nacionais" en igualdade de condicións con respecto á castelán; isto é, coa "mesma validez no seus territorios". Así, polo exemplo, a partir do ano 2005, o goberno oficializou a tradución do himno nacional ás linguas indíxenas.
A clasificación das linguas indíxenas faladas en México tende a agrupar dialectos da mesma familia, aínda mesmo no caso destas seren inintelixíbeis entre si: por exemplo, o goberno recoñoce a lingua azteca e o náhuatl como unha soa lingua, a pesar de que as variacións dialectais que falan os aztecas da Serra de Puebla, e os aztecas de Morelos son significativas. Por todo isto, algúns lingüistas tenden a elevar esta cifra a máis de 100, clasificando estes dialectos como linguas separadas.
As linguas indíxenas son faladas por pouco máis de 12,7 millóns de persoas maiores de 5 anos, o que equivale ao 13,1% da poboación nacional nese rango (1995). A maior parte concéntrase na rexión sur do país, mais tamén existen comunidades importantes no centro e nalgúns sectores do Pacífico e do Golfo de México.
Rubiás, Os Espiñeiros, Allariz
Rubiás é un lugar da parroquia dos Espiñeiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres.
Servando Fernández Victorio
Servando Fernández-Victorio Arenas, nado en Galdo (Viveiro) en 1834 e finado en Barcelona o 20 de agosto de 1907, foi un avogado, xuíz e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid en 1858. Foi avogado en Viveiro, xuíz de Vilamartín de Valdeorras, Xinzo de Limia e Barcelona e instruíu inicialmente a causa polo asasinato do xeneral Prim. Despois foi maxistrado da Audiencia de Cáceres. Foi elixido deputado polo distrito de Lalín nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1873. Na Restauración foi candidato a deputado polo distrito de Viveiro en 1893 pero non foi elixido, tiña como portavoz o periódico El Baluarte de Galicia. Foi presidente da Audiencia de Manila (1890), e despois de Oviedo e Barcelona. Finou en San Gervasio (Barcelona) o 20 de agosto de 1907.
Recoñecementos
Cabaleiro da Real Orde de Isabel a Católica, 1870.
Vida persoal
Casou aos 25 anos con Acacia Cociña, filla de Vicente Manuel Cociña Vizoso, e foi pai de María de los Dolores, Nicolás, Francisco, Antonio, Augusto, Concepción e Servando Fernández-Victorio Cociña.
Pezophaps solitaria
O solitario de Rodrigues (Pezophaps solitaria) é unha especie extinta de ave da orde das columbiformes, subfamilia dos colúmbidos, unha das dúas integrantes da subfamilia dos rafinos, e a única do xénero Pezophaps que, polo tanto, é monotípico.
Era endémica da illa Rodrigues, e unha parente achegada da outra especie da subfamilia, Raphus cucullatus, o dodo e, como este, perdera a capacidade de voo.
Ulrike Meinhof
Familia e infancia
Ulrike Meinhof naceu en 1934 en Oldenburg, Alemaña. En 1936, a súa familia mudouse a Jena cando o seu pai, o doutor Werner Meinhof, historiador da arte, se converteu en director do museo da cidade. O seu pai morreu de cancro en 1940, forzando a súa nai a facerse cargo dunha inquilina, Renate Riemeck. En 1946, a familia volveu a Oldenburg cando Jena pasou á zona de ocupación soviética (como resultado dos acordos de Ialta). A nai de Ulrike, a doutora Ingeborg Meinhof, traballou como profesora despois da segunda guerra mundial e morreu oito anos despois por cancro. Renate Riemeck converteuse na titora de Ulrike.
Pezophaps solitaria
Historia
A primeira observación da ave realizouna François Leguat, o xefe dun grupo de hugonotes franceses que colonizaron a illa de 1691 a 1693. Describiu a ave con certo detalle, incluíndo o seu solitario comportamento de aniñamento. Os hugonotes gabaron a ave polo seu sabor, especialmente o das crías.
Ulrike Meinhof
Ensino superior e activismo político
Meinhof estudou filosofía, pedagoxía, socioloxía e alemán na Universidade de Marburgo en 1955-56. En 1957 continuou os seus estudos na Universidade de Münster, onde coñeceu o marxista español Manuel Sacristán (que despois da súa morte traduciu e editou unha antoloxía dos seus escritos) e ingresou na Federación Socialista Alemá de Estudantes (Sozialistischer Deutschen Studentenbund ou SDS), participando en protestas contra o rearme da Bundeswehr e as armas nucleares propostas polo goberno conservador de Konrad Adenauer. Desde moi nova xa estivo involucrada nos movementos antinucleares e pacifistas.
Pezophaps solitaria
Historia
Debido á caza e á introdución de depredadores como o gato, as aves pronto comezaron a escasear e cando, en 1755, Cossigny intentou obter un exemplar non o puido encontrar. O solitario de Rodrigues seguramente extinguiuse cara a 1760.
Ulrike Meinhof
Ensino superior e activismo político
O seu compromiso co movemento antinuclear e coa oposición extraparlamentaria (Außerparlamentarische Opposition, APO) no seu país materializouse en varios artigos de opinión apoiándoo dende a súa posición como redactora da revista política konkret ("Cemento"). Casou con Klaus Rainer Röhl, tamén escritor e editor da revista en 1961 e tivo dúas fillas xemelgas, Bettina e Regine, o 21 de setembro de 1962. Non obstante, en 1967 separouse do seu marido e finalmente divorciaranse un ano despois.
Membro da Fracción do Exército Vermello
esquerda|200px|miniatura|Emblema da Fracción do Exército Vermello Meinhof sentiuse fondamente afectada polo intento de asasinato do líder estudantil Rudi Dutschke o 11 de abril de 1968, por parte dun militante de extrema dereita. A finais dese ano, participou en numerosas manifestacións e eventos contra a guerra de Vietnam, durante os cales coñeceu a Andreas Baader e Gudrun Ensslin.
Carballa da Rocha
A Carballa da Rocha é un carballo, e varías parcelas arredor deste, situado na Saínza de Abaixo, en Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga, que foi declarada árbore senlleira e Monumento natural o 1 de marzo do ano 2007. . Esas parcelas engloban seis leiras lindeiras que suman 0,6429 ha.
Ulrike Meinhof
Membro da Fracción do Exército Vermello
O ano seguinte deixou de escribir para konkret, ao considerar que se convertera nunha mera revista comercial. A partir dese momento, converteuse en militante de varios dos grupos de esquerda máis radicais de Berlín Occidental. Daquela Meinhof achegouse a Gudrun Ennslin, moza do entón preso Andreas Baader; Meinhof decidiu participar nun plan para liberar a Baader da súa detención, conseguindo que as autoridades permitisen a Baader saír do cárcere para unha entrevista no Centro de Estudos Sociais de Berlín Occidental. Baader foi finalmente liberado por un comando armado, despois do cal Meinhof decidiu unirse ao grupo armado. Poucos días despois, apareceu nas rúas de Berlín un cartel que ofrecía 10 000 marcos pola captura de Meinhof.
Pezophaps solitaria
Xénero
O xénero foi descrito en 1848 polo ornitólogo (e xeólogo) inglés Hugh Edwin Strickland na páxina 70 e ss. da súa obra The dodo and its kindred; or, The history, affinities, and osteology of the dodo, solitaire, and other extinct birds of the islands Mauritius, Rodriguez and Bourbon.
Especie
En canto á especie, fora descrita moitos anos antes, en 1789, polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin, co nome de Didus solitarius.
Xénero
O nome científico Pezophaps está formado polos elementos Pezo- e -phaps, tirados do grego antigo πεζο- pezo-, derivado de πέζα péza, 'pé', e φάψ pháps, 'pomba silvestre', respectivamente. Literalmente: 'os de pés como os das pombas'.
Especie
O epíteto específico, solitarius, é o nominativo masculino singular do adxectivo latino, sōlitārius, -a, -um, 'solitario', en alusión aos costuimes desta ave.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Características
Recolléronse un gran número de ósos da ave, pero non hai espécimes montados. Os solitarios caracterizábanse por unha grande e infrecuente protuberancia ósea na base do polgar. En vida, esta protuberancia estaría cuberta por unha grosa capa de pel, e parece que se usou como arma (unha protuberancia similar pódese encontrar no ganso do Canadá). As observacións do solitario parecen indicar que a cría por parellas era moi territorial, e é presumíbel que os machos realizaran disputas golpexándose coas ás.
Carballa da Rocha
Esta formación arbórea atópase á beira do río Limia preto da antiga Lagoa de Antela e na contorna do ZEC da Veiga de Ponteliñares. A Carballa da Rocha atópase tamén dentro da reserva da biosfera Área de Allariz.
Cnidarios
Os cnidarios (Cnidaria, do grego antigo κνίδη knídē, 'ortiga') son un filo que agrupa arredor de 10.000 especies de animais relativamente simples, que viven exclusivamente en ambientes acuáticos, maioritariamente mariños. O nome deste filo é debido a unha característica diagnóstica que presentan estes animais: a existencia dunhas células chamadas cnidocitos, presentes nos tentáculos de todos os membros do filo e é inxectada ás presas cando rozan o cnidocilio do cnidocito. Durante un tempo chamáronse tamén celentéreos.
Teñen simetría radial e o seu plan corporal é en forma de saco. Son os animais máis simples que presentan células nerviosas e órganos dos sentidos (estatocistos, ocelos). Son un grupo antigo, cunha larga historia fósil que se remonta, probablemente, á fauna de Ediacara, arredor duns 600 millóns de anos atrás. Dentro deste grupo están animais como os pólipos, as medusas ou os corais.
Características
Os cnidarios son animais diblásticos con simetría radial primaria. As súas células se organizan en dúas capas que actúan como unidades funcionais (tecidos), aínda que moitas células inda gardan certa independencia e totipotencia.
Carballa da Rocha
Historia e características
O exemplar convive con outras árbores centenarias de propiedade particular no que queda dunha antiga carballeira que medraba nas beiras da desecada Lagoa de Antela. O toro é corpulento, o seu perímetro na base é de 820 cm, bifúrcase aos 7 m de altura en dúas pólas de grandes dimensións chegando aos 33 m de altura. Consérvase en bo estado, esmoucouse por última vez nos anos 50 do século XX, e calcúlase que ten 500 anos. Na carballeira celébrase todos os 24 de setembro a Romaría da Saínza, unha das poucas festas que representan a loita entre cristiáns e musulmáns en Galicia.
WOW air
WOW air é unha aeroliña de baixo custo islandesa centrada en voos transatlánticos. A compañía ten a súa sede en Reiquiavik e está baseada no aeroporto de Keflavík.
Historia
WOW air fundouse en novembro de 2011 e realizou o seu voo inaugural en maio de 2012. O seu fundador foi o empresario Skúli Mogensen, cunha ampla experiencia comercial, principalmente en empresas tecnolóxicas en Islandia, Europa e Norteamérica.
En outubro de 2012 WOW air mercou as operacións e a rede de Iceland Express. Iceland Express operaba voos a varios destinos en Europa e Norteamérica usando avións alugados. A finais dese mes, tras a compra das súas operacións, incrementáronse as frecuencias dos voos a Londres-Gatwick e a Copenhague e comezaron novos servizos a Berlín-Schönefeld, Kaunas, Salzburgo e Varsovia-Chopin. A aeroliña transportou uns 400 000 pasaxeiros en 2013. En decembro de 2014 a WOW air transportou ao seu viaxeiro 1 millón.
Dende o ano 2015 WOW air comezou a espandirse cara Norteamérica, primeiro nos Estados Unidos e despois no Canadá a partir de maio de 2016. Os voos cara Os Ánxeles e San Francisco comezaron en xuño de 2016 usando dous avións Airbus A330-300 alugados a Air Europa.
Frota
thumb|[[Airbus A321|Airbus A321-200 de WOW air]] thumb|[[Airbus A330|Airbus A330-300 de WOW air]] En xuño de 2017 a frota de WOW air estaba formada polos seguintes avións:
Ulrike Meinhof
Membro da Fracción do Exército Vermello
Tralo establecemento da Fracción do Exército Vermello (Rote Armee Fraktion), Meinhof participou en roubos bancarios e ataques con bombas a fábricas e bases militares estadounidenses. A prensa alemá axiña bautizou o grupo como "o grupo Baader-Meinhof". Escribiu moitos dos ensaios e manifestos que produciu a banda, enunciando o concepto de guerrilla urbana, usados ​​para combater o que ela chamaba a explotación do home común e o imperialismo do sistema capitalista. Algúns cuestionaron firmemente o papel desempeñado por Meinhof no liderado da RAF, considerándoo esaxerado pola prensa, e aluden a que o papel tradicionalmente atribuído a Meinhof o desempeñou realmente Gudrun Ennslin.
Durante este tempo, utilizou os pseudónimos "Anna" e "Ranna" nos seus escritos.
Detención e procesos xudiciais
Como consecuencia da presión policial, Meinhof foi arrestada en 1972 en Langenhagen. Mentres agardaba o xuízo, declarou no xuízo de Horst Mahler en decembro dese mesmo ano. Xunto a ela foron arrestados outros líderes da RAF como Baader, Ensslin e Jan-Carl Raspe. As condicións de prisión ás que estaba exposta Ulrike Meinhof foron moi duras: en Colonia-Ossendorf estivo en illamento total ata tres veces. A primeira delas, inmediatamente despois da súa detención, permaneceu nesta situación durante 237 días.
Despois de dous anos de audiencias preliminares, Meinhof foi condenada a oito anos de prisión o 29 de novembro de 1974. Posteriormente, Meinhof, Baader, Ensslin e Raspe foron acusados ​​conxuntamente o 19 de agosto de 1975 de catro delitos de asasinato, cincuenta e catro intentos de asasinato e un por formar unha asociación criminal. Non obstante, antes de que concluíse o xuízo, o 9 de maio de 1976, Meinhof foi atopada colgada dunha corda feita cunha toalla, na súa prisión de Stammheim.
Morte e debate posterior
miniatura|200px|Tumba de Meinhof en Berlin-Mariendorf A última aparición pública de Meinhof foi o 4 de maio de 1976 durante unha comparecencia xudicial a petición dos defensores, que lle pediron que proporcionase probas da participación de Alemaña Occidental na guerra de Vietnam; Meinhof declarou que en parte este fora un dos motivos da súa radicalización e pediu que se lles garantise o status de prisioneiros de guerra. Segundo Jutta Ditfurth, os últimos días antes da morte de Meinhof foron sen incidentes e os prisioneiros da RAF (incluída a propia Ulrike) pasaron as súas reunións de media hora (varias ao día) discutindo diversos textos filosóficos e políticos. Un dos gardas de Stammheim ata notou que rían.
O 9 de maio ás 09:20, o Ministerio de Xustiza de Baden-Württemberg informou de que Meinhof se suicidara, aínda que o primeiro exame post-mortem do cadáver foi realizado polo profesor Joachim Rauschke despois das 09:25. Ás 09:34 a axencia de noticias alemá DPA anunciou o "suicidio por aforcamento". Dúas horas despois, a autopsia oficial foi realizada polo profesor Rauschke xunto con Hans Joachim Mallach no hospital xeral de Stuttgart, dende as 11:00 ata as 12:45. O resultado foi "morte por aforcamento, fóra de toda dúbida". Segundo Ditfurth, as precipitadas notas de prensa posteriores á morte de Meinhof foron similares ás publicadas en abril de 1972, cando se informou erroneamente de que Meinhof se suicidara. Nos días seguintes, os xornais publicaron en detalle o suposto contido dos seus pensamentos como: "comprendeu o seu erro", "deuse conta da inutilidade" ou "resignouse a morrer".
Os seguidores de Meinhof expresaron a súa preocupación polas identidades das persoas elixidas polas autoridades para realizar a autopsia. En particular, Mallach fora membro da Waffen-SS (membro NSDAP n° 9154986). En 1977 fabricou (sen permiso) máscaras de morte para Andreas Baader, Gudrun Ensslin e Jan-Carl Raspe. Foi o profesor Rauschke quen realizara a autopsia de Siegfried Hausner un ano antes e xa fora acusado de ignorar as feridas que presentaba Hausner na cabeza para falsear a verdadeira causa da morte.
Dous días despois, o 11 de maio, o Dr. Werner Janssen e o Dr. Jürgen Schröder realizaron unha segunda autopsia a petición de Wienke Zitzlaff, a irmá de Meinhof. Para entón xa se retiraran numerosos órganos vitais e partes do tecido. Todas as uñas foran cortadas, polo que os médicos non puideron determinar se quedaban restos de loita ou resistencia a un ataque. Non se puideron realizar algunhas probas xa que pasaran as horas clave. Janssen concluíu que a causa máis probable de morte fora o suicidio, aínda que para chegar a unha conclusión definitiva insistiu en ter acceso ao primeiro informe de autopsia, o que nunca se lle permitiu.
En 1978, a petición do avogado de Meinhof e do Comité Internacional de Presos Políticos, creouse unha comisión internacional de investigación para examinar as circunstancias que rodearon a morte de Meinhof. Esta comisión intentou acceder ao informe da primeira autopsia, aínda que as autoridades alemás volveron negarse. En 1978 a comisión emitiu o seu informe, en que afirmaba que "a afirmación inicial de que Meinhof se suicidou non tiña ningunha base, xa que os resultados da investigación converxen na conclusión de que non se podería aforcar a si mesma. O máis probable é que xa o estivese morta cando foi aforcada e hai sinais alarmantes que indican a participación externa na súa morte".
Meinhof foi enterrada seis días despois da súa morte, en Berlín-Mariendorf.
Trala súa morte
A finais de 2002, como resultado das investigacións realizadas pola súa filla Bettina, descubriuse que o seu cerebro fora extraído do seu cranio sen o consentimento da familia por un hospital de Magdeburgo, trala autopsia realizada no marco da investigación sobre a morte de Meinhof. Bernhard Bogerts, psiquiatra da Universidade de Magdeburgo, provocou a polémica ao afirmar, pseudocientificamente, que a operación de Meinhof de 1962 para tratar un tumor "contribuíu a convertela en terrorista". A petición de Bettina, o cerebro foi enterrado cos demais restos o 22 de decembro de 2002.
Proteína Ter
En bioloxía molecular unha proteína Ter, tamén chamada proteína de unión ao sitio de terminación da replicación do ADN, é unha proteína que ten un dominio (Ter) que se une ao sitio de terminación da replicación do ADN. As proteínas Ter atópanse nalgunhas especies de bacterias. Son necesarias para a terminación da replicación do ADN e funcionan uníndose a secuencias de terminadoras da replicación, o que impide o paso da forquita de replicación. A eficiencia da terminación está afectada pola afinidade de cada proteína pola secuencia terminadora.
Dominios proteicos
As proteínas Ter conteñen dous dominios. O dominio N-terminal está composto por hélices alfa, un sándwich beta, e tres bucles. O dominio C-terminal está constituído por dúas hélices alfa e unha folla beta.
Cabeza de Vaca, Ourense
San Bieito de Cabeza de Vaca é unha parroquia do concello de Ourense.
Farnesol
O farnesol é un composto orgánico natural de 15 carbonos pertencente aos alcohois sesquiterpenos acíclicos. En condicións estándar de presión e temperatura é un líquido incoloro. É insoluble en auga pero miscible con aceites.
Usos
O farnesol está presente en moitos aceites esenciais como o de citronela (Cymbopogon), neroli (das flores da laranxeira amarga), Cyclamen, nardo, rosa, almiscre, bálsamo e tolu (de Myroxylon toluiferum). Utilízase en perfumaría para salientar os olores de perfumes florais doces. O seu método de acción para potenciar o recendo dos perfumes é funcionar como cosolvente que regula a volatilidade dos odorantes. Utilízase especialmente na perfumaría das lilas.
O farnesol é un pesticida natural para as carrachas e unha feromona para outros insectos.
Nun informe de 1994 realizado por cinco compañías fabricantes de cigarros, o farnesol estaba na lista dos 599 aditivos contidos nos cigarros, como ingrediente aromatizador.
Fontes naturais e síntese
O farnesol prodúcese a partir de compostos de isopreno en plantas e animais. Cando o xeranil pirofosfato reacciona co isopentenil pirofosfato, o resultado é o farnesil pirofosfato de 15 carbonos, o cal é un intermediario na biosíntese de sesquiterpenos como o farneseno. A oxidación pode despois proporcionar sesquiterpenoides como o farnesol. miniatura|300px|Farnesil pirofosfato.
Historia do nome
O farnesol encóntrase en extractos de flores e ten unha longa historia de uso en perfumaría. A substancia pura farnesol foi denominada así (entre 1900 e 1905) pola árbore acacia de Farnesio (Vachellia farnesiana), xa que as flores desa árbore eran as fontes comerciais da esencia floral na cal os químicos o identificaron, e coa adición da terminación ol propia dos alcohois. Esta especie de acacia, á súa vez, recibiu o seu nome polo cardeal Odoardo Farnese (1573-1626) da importante familia aristocrática italiana dos Farnesio (Farnese, en italiano), a cal (entre 1550 e o século XVII) tiña uns dos primeiros xardíns botánicos privados europeos nos xardíns Farnese de Roma. A árbore foi traída a ditos xardíns desde os seus lugares de orixe no Caribe e América Central.
Efectos sobre a saúde
Suxeriuse que o farnesol funciona como quimiopreventivo e axente antitumoral. O farnesol utilízase como desodorizante en produtos cosméticos pola súa actividade antibacteriana. O farnesol está suxeito a restricións no seu uso en perfumaría xa que algunhas persoas poden quedar sensibilizadas a dito composto, aínda que as probas de que o farnesol pode causar alerxias en humanos son discutidas.
Funcións biolóxicas
O farnesol é utilizado polo fungo patóxeno oportunista ou comensal Candida albicans como unha molécula para a percepción do quórum (quorum sensing) que inhibe a formación de filamentos.
Galería de imaxes de futbolistas de Galicia
Galería de imaxes de futbolistas de Galicia.
Bury St Edmunds Roller Hockey Club
O Bury St Edmunds Roller Hockey Club é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Bury St Edmunds, Suffolk (Inglaterra). Compite na máxima categoría do hóckey a patíns inglés, a Premier League, competición que gañou nunha ocasión na tempada 2004-05. O equipo xoga os seus partidos como local no Ross Peers Sports Centre.
Multi Kontra Culti vs. Irony
Multi Kontra Culti vs. Irony é o segundo álbum da banda de gypsy punk Gogol Bordello, editado por Rubric Records. As cancións "Occurrence on the Border (Hopping on a Pogo-Gypsy Stick)" e "Through the Roof 'n Underground" foron incluídas na banda sonora da película Wristcutters: A Love Story, do ano 2006.
Os xogos da fame (filme)
Os xogos da fame (orixinalmente en The Hunger Games) é un filme estadounidense dirixido por Gary Ross que foi estreado no 2012. Está baseado na primeira parte da triloxía xuvenil de Suzanne Collins The Hunger Games e é o primeiro filme da serie The Hunger Games. O filme foi producido por Nina Jacobson e Jon Kilik, con guión de Ross, Collins e Billy Ray. Está protagonizado por Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Woody Harrelson, Elizabeth Banks e Donald Sutherland. O filme estreou a súa versión dobrada ao galego o 8 de decembro de 2015 na TVG.
Sinopse
O que no pasado foron os Estados Unidos, agora é unha nación chamada Panem: un fastoso Capitolio exerce un control rigoroso sobre os doce distritos que o rodean e que están illados entre si. Cada distrito está obrigado a enviar anualmente un rapaz e unha rapaza entre os doce e os dezaoito anos para que participen nos Xogos da Fame, que son transmitidos en directo pola televisión. Trátase dunha loita a morte, na que só pode haber un supervivente. Katniss Everdeen, unha moza de dezaseis anos, decide substituír a súa irmá máis nova nos xogos.
Xenocidio de Ruanda
miniatura|280px|Campamento de refuxiados ruandeses en Zaire. O Xenocidio de Ruanda foi un asasinato en masa da etnia tutsi por membros hutus que tivo lugar en 1994 no estado africano de Ruanda. Ó longo de aproximadamente 100 días (dende o asasinato de Juvénal Habyarimana e Cyprien Ntaryamira o 6 de abril, ata mediados de xullo) máis de 500.000 persoas foron asasinadas segundo estimacións de Human Rights Watch. O número total puido estar entre 500.000–1.000.000, ou o que é o mesmo, o 20% da poboación total do país. Foi o resultado da tensión e competición étnica entre a minoría tutsi, que controlou o poder na rexión durante séculos, e a maioría hutu, que conseguiu facerse co poder na rebelión de 1959–62.
En 1990, a Fronte Patriótica Ruandesa (RPF), un grupo rebelde composto por refuxiados tutsis, invadiu o norte de Ruanda dende Uganda nun intento de derrotar o goberno hutu. Comezaron a guerra civil ruandesa, loitando contra o réxime hutu, co apoio da África francófona e Francia. Este feito aumentou a tensión étnica no país. En resposta, moitos hutu adheríronse á ideoloxía do Poder Hutu, que contaba co apoio dos medios estatais e independentes.
A ideoloxía do Poder Hutu baseábase en que os tutsi tentaban re-escravizar ós hutu e por iso debían resistirse a toda costa. Os continuos conflitos deron como resultado o desprazamento dun gran número de hutus no norte, así como periódicos asasinatos hutus de tutsis no sur. A presión internacional e o goberno hutu de Juvénal Habyarimana acabaron coa guerra en 1993. Tíñase intención de implementar os Acordos de Arusha.
O asasinato de Habyarimana en abril de 1994 desencadeou un reacción violenta dos hutus, que asasinaron en masa ós tutsis (e tamén a hutus opositores a prol da paz, que foron tomados por "traidores" e "colaboradores"). O xenocidio foi artellado por membros do Poder Hutu coñecidos como Akazu, moitos dos cales ocupaban posicións de importancia no goberno da nación. O xenocidio foi apoiado e coordinado polo goberno nacional, así como por militares, civís e medios de comunicación. Xunto cos militares, os principais responsables dos asasinatos foron dúas milicias hutu organizadas con ese obxectivo polos partidos políticos: Interahamwe e Impuzamugambi. Ademais, hai que ter en conta que unha vez que o xenocidio foi posto en marcha, gran número de civís tomaron parte nos asasinatos. Co acordo de paz rematado, o RPF tutsi reiniciou a súa ofensiva, derrotando ó exército e tomando o control do país.
Viktor Yushchenko
Viktor Andriyovych Yushchenko (en Віктор Андрійович Ющенко) tamén transcrito Iushenko e Iúshenko, nado o 23 de febreiro de 1954 na provincia oriental de Sumi, foi un presidente de Ucraína dende o 23 de xaneiro de 2005 até 2010.
Inicios
O seu pai combateu na segunda guerra mundial e foi encarcerado en varios campos de concentración de Polonia e Alemaña polos nazis. A súa nai foi profesora de física e matemáticas.
Carreira na banca
De 1990 a 1993 foi vicepresidente do banco JSC Agroindustrial Bank Ukraina. En 1993 foi designado supervisor do banco central ucraíno, o Banco Nacional de Ucraína (NBU), que dirixíu en 1997 designado polo Parlamento de Ucraína. Nese período estabilizouse a hrivna e retrocedeu a inflación, recibiu créditos do FMI, e iniciou a privatización do vasto patrimonio industrial e da terra que posuía o Estado ucraíno. Deixou o cargo en decembro de 1999.
Carreira política
Líder da coalición política A Nosa Ucraína. Foi primeiro ministro nos anos 2000 e 2001.
O Tribunal Constitucional ordenou unha segunda volta das eleccións, que gañou Yuschenko.
En febreiro 2010 Yushchenko perdeu as eleccións presidenciais ante Viktor Yanukovych.
Desde decembro de 1999 até maio de 2001, Yushchenko foi o primeiro ministro ucraíno.
Envelenamento
Yushchenko afirmou que foi envelenado por dioxinas por inimigos políticos. Certamente, foi hospitalizado e o seu aspecto mostraba sinais dunha enfermidade grave.
Santo Estevo, Os Espiñeiros, Allariz
Santo Estevo é un lugar da parroquia dos Espiñeiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres.
Notación posicional
O modo que utilizamos habitualmente é o sistema decimal (base 10), necesitándose dez díxitos diferentes, cuxo valor en orde crecente é: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9.
Historia
Antigas culturas, como as de Mesopotamia, o Antigo Exipto, a Antiga Grecia ou a Antiga Roma, non utilizaban a notación posicional, o que facía sumamente complexo o cálculo, e dificultaba o desenvolvemento da álxebra.
A primeira numeración de posición está documentada a comenzos do século II a.C., e foi utilizada polos eruditos de Babilonia. Posteriormente, a finais do século I a.C., empregárona os matemáticos chineses. Os sacerdotes astrónomos da civilización maia utilizárona entre os séculos IV e IX da nosa era: un sistema vixesimal cun díxito de valor cero, aínda que con algunhas peculiaridades que o privaron de posibilidade operatoria.
Foron os árabes os que impulsaron a gran innovación da notación posicional, aínda que utilizando a notación numérica hindú: un sistema decimal cun díxito de valor nulo: o cero. Leonardo de Pisa (coñecido como Fibonacci), introduciu en Occidente o sistema, no século XI.
Por cuestións técnicas, en informática optouse por un sistema numérico en base dous, utilizándose só dous díxitos: 0 e 1, pero empregando a notación posicional, pola súa gran simplicidade operativa.
Julio Sacristán de Diego
Julio Sacristán de Diego, nado en Valladolid o 11 de outubro de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Notación posicional
Características
Utilizando a notación posicional, o mesmo díxito 5 toma diferente valor nos números 5, 50 e 500. Isto é unha consecuencia da descomposición de números en múltiplos de factores bn, onde b é a base e n calquera número enteiro.
Julio Sacristán de Diego
Traxectoria
Profesor na antiga Universidade Laboral Cruceiro Baleares, de Culleredo (1972-1985). Desenvolveu a actividade sindical en CCOO ata 1981. Foi presidente da Sociedade Cultural do Burgo (1976-1983). Ingresou no PSdeG-PSOE en 1982. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG á alcaldía de Culleredo e foi elixido alcalde con maioría simple. Foi reelixido con maioría absoluta en 1987, 1991, 1995, 1999 e 2003, perdendo a maioría absoluta en 2007 (tras sufrir unha escisión, APDC) e formando unha coalición co BNG que revalidou en 2011. En 2013 logrouse o reingreso de APDC no PSdeG, polo que os socialistas recuperaron a maioría absoluta no pleno e romperon o pacto co BNG. Foi elixido Secretario Provincial do PSdeG na Coruña tras gañalas primarias de novembro de 2014. No 2015 o PSdeG logrou un concelleiro máis, pero non conseguiu a maioría absoluta, ante o cal gobernou en minoría con apoios puntuais. O 26 de outubro de 2017 presentou a súa dimisión como alcalde e Secretario Provincial socialista por motivos persoais. Tamén foi membro da Executiva da FEGAMP e presidente do Consorcio das Mariñas.
Notación posicional
Características
De forma máis intuitiva, descompóñense en unidades de distintas ordes, de tal forma que b unidades de calquera orde equivalen a unha dunha orde inmediatamente superior. A orde que serve de guía é a unidade, propiamente dicha (b0)
Por convenio, os díxitos nesta notación escríbense de esquerda a dereita (incluso en idiomas que normalmente escriben de dereita a esquerda), empezando polas ordes superiores e acabando na unidade como tal, marcando a carencia de unidades cun 0 (cero). Así, en sistema decimal:
Se existen ordes menores que a unidade, escríbese unha coma ou ('), ou un punto en determinados idiomas (.) para separalos das unidades, e se continúa escribindo de maior a menor, acabando coas unidades de menor orde.
Os números negativos márcanse cun signo menos (-) diante:
Se é necesario especificar a base, escríbese como subíndice entre parénteses (loxicamente, en base decimal):
Os números periódicos (que posúen un grupo de cifras que se repite) teñen infinitas ordes cada vez máis pequenas cuxos múltiplos seguen un patrón. Este grupo de cifras (chamado período) pódese escribir unha vez e marcar cun arco na parte superior, ou indicando con puntos suspensivos que o número continúa:
de forma menos rigorosa:
Na práctica se sole usar esta última solución o directamente redondear o truncar el número.
Algoritmos para cambio de base
Estes algoritmos baséanse na descomposición en factores de bn arriba mencionada. Por comodidade, todos os cálculos fanse en base decimal, pero os cálculos funcionarían igual en calquera outra base.
De base foránea a base decimal
Simplemente multiplíquese cada díxito pola potencia dependente, e despois evalúese o resultado como nunha conta normal, en base decimal.
De base decimal a base foránea
Divídase o número pola súa base até que xa non sesa posíbel. Lendo o primeiro cociente e os restos en orde inversa, pódese ler o número na base foránea.
Para decimais, son necesarios algoritmos máis complexos.
Vantaxes da notación posicional
Mediante a notación posicional decimal pódese escribir calquera valor numérico con só dez díxitos diferentes (tantos como indica a base), por moi grande ou pequeno que sexa, aínda que é imprescindíbel un díxito de valor nulo, o cero, para poder operar facilmente.
Xosé Domínguez
Xosé Domínguez Vázquez, nado en Pontevedra o 15 de xaneiro de 1962, é un exfutbolista galego. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Domínguez xogou durante case todo a súa carreira no CD Lugo, co que conseguiu o ascenso á Segunda División en 1992 e formando parte ao ano seguinte, tempada 1992–93, do equipo do CD Lugo que xogou na categoría de prata, descendendo ao final da mesma. Nesta campaña disputou 22 partidos, recibindo 22 goles e dúas 2 tarxetas amarelas. Na anterior tempada marcou un gol no Estadio Los Pajaritos ante o Numancia en Segunda B dende a súa propia portería.
Luis García Berlanga
Luis García-Berlanga Martí, nado en Valencia o 12 de xuño de 1921 e finado en Madrid o 13 de novembro de 2010, foi un director e guionista de cine español.
Traxectoria
De mozo decidiu estudar Dereito e Filosofía e Letras pero a súa verdadeira vocación conduciuno a ingresar no Instituto de Investigacións e Experiencias cinematográficas de Madrid en 1947. Durante a súa xuventude uniuse á División Azul para evitar represións políticas polo cargo que o seu pai desenvolvera durante a República (foi gobernador de Valencia).
Debutou como director en 1951 coa película Esa pareja feliz, na que colaboraba con Juan Antonio Bardem. Xunto a este, é considerado un dos renovadores do cine español da posguerra. Entre as súas películas destacan títulos coma Bienvenido, Mister Marshall ou El verdugo. Traballou en sete ocasións co guionista Rafael Azcona.
O seu cine caracterízase pola súa retranca e as súas sátiras de diferentes situacións sociais e políticas. Na etapa da ditadura franquista despuntou a súa habilidade para burlar a censura da época e levar a cabo proxectos tan atrevidos coma Los Jueves Milagro.
En 1986 recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes e en 1993 o Goya ó mellor director por Todos a la cárcel. A súa película Plácido foi nomeada para o Oscar á mellor película estranxeira en 1961. Recibiu a Medalla de Ouro das Belas Artes en 1981, o Premio Nacional de Cinematografía en 1980 e a orde italiana de Commendatore. Obtivo premios e galardóns internacionais nos máis importantes festivais (Cannes, Venecia, Montreal, Berlín...). No Festival de Karlovy Vary foi elixido coma un dos dez cineastas máis relevantes do mundo. Ademais, posúe un incontable número de recoñecementos nacionais.
Foi pai de Carlos Berlanga, músico, compositor e importante precursor da movida madrileña e da música pop dos anos 80, falecido en 2002 a causa dun cancro.
Fornelos de Montes
Fornelos de Montes é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. Segundo o IGE, no ano 2021 a súa poboación era de 1.594 persoas. O seu xentilicio é "fornelán/fornelá" ou "fornelense".
Xeografía
O concello sitúase no centro-leste da provincia de Pontevedra. Está formado por sete parroquias con 24 núcleos de poboación. Limita ao norte coa Lama e Ponte Caldelas, ao oeste con Soutomaior e Pazos de Borbén, ao sur con Mondariz e Covelo e ao leste con Covelo e Avión (provincia de Ourense).
Climaticamente caracterízase polas fortes choivas, sendo un dos concellos galegos con maiores precipitacións (até 2.862 mm anuais). Isto causa frecuentes correntes de auga, que co paso do tempo conformaron pequenas fervenzas de curso inestable. As temperaturas adoitan ser suaves nos meses de maior calor (17 °C en xullo) e frías en inverno (5 °C en febreiro).
Prehistoria e Idade Antiga
O concello de Fornelos conta con restos megalíticos (mámoa de Borraxeiros), neolítico (un túmulo), da Idade de Bronce (petróglifos de Cerdeiras, tapados na actualidade por un recheo) e castrexos (monte da Cidade en Calvos, castro de Castrove en Laxe e monte Castelo en Calvos).
Idade Media
O territorio estivo en boa parte ligado á casa dos Soutomaior, mesmo no século XVIII dispuñan do Señorío Xurisdicional nas freguesías de Calvos, Fornelos, e parte da de Traspielas. Dado que daquela a freguesía de Verducido (A Lama) era moito máis grande que hoxe en día, incluíndo as freguesías das Estacas e A Laxe, pois o Catastro de Ensenada menciona que o lindeiro oriental de Verducido era Abelenda (Avión) e o meridional Barcia de Mera.
O lugar de Freaza, aínda que situado en Traspielas, pertencía á xurisdición de Sobroso.
Kalkot Mataskelekele
Kalkot Mataskelekele, nado en 1949, foi o presidente de Vanuatu desde 2004 a 2009.
Fornelos de Montes
Idade Media
Fornelos de Montes pagaba 240 reais por dereitos de señorío -que nesta parroquia recibían no nome de "caballerato"-. Verducido pagaba 1.200 reais, facéndoo as antigas familias que repoboaron o seu territorio. A luctuosa era pagada en tódalas freguesías, agás a de Calvos.
Kalkot Mataskelekele
Traxectoria
Mataskelekele, un avogado en Port Vila, foi o primeiro presidente do país con estudos universitarios.
Fornelos de Montes
Idade contemporánea
Coa abolición dos señoríos e a chegada da reforma política das Cortes de Cádiz de 1812 constituíuse unha unidade administrativa que abranguía os concellos de Soutomaior e Fornelos, separados en 1869-70. Porén, xa nos períodos de 1812-14 e 1820-23 o concello de Fornelos de Montes estivo separado do de Soutomaior. A unidade consagrouse na reforma efectuada polo Real Decreto de novembro de 1833, debida a Javier de Burgos. Segundo ese decreto, a Xurisdición de Soutomaior abranguía as parroquias de Anceu, Calvos, Barbudo, Estacas, Fornelos, Forzáns, Insua, Laxe, Pazos, Traspielas, Soutomaior, Xesta e Berducido.
En 1835 a poboación das parroquias de Fornelos era de 670 veciños e 2.305 habitantes (Calvos, 158 veciños e 441 habitantes; Traspielas, 59 veciños e 171 habitantes; Estacas, 65 veciños e 300 habitantes; Fornelos, 340 veciños e 1.176 habitantes; Laxe, 48 veciños e 217 habitantes).
Segundo o dicionario de Madoz de 1845 había 542 casas, con 636 veciños e 2.722 almas (Calvos, 100, 168 e 441 respectivamente; Estacas, 70, 50 e 320; Fornelos, 200, 256 e 1.280; Laxe, 113, 103 e 500; Traspielas, 59, 59 e 171).
A época de maior demografía foi cara a 1910, con 3.047 habitantes, pero co desenvolvemento da industria en Vigo e o aumento da demanda de man de obra, e debido tamén á perda de importancia da agricultura, a poboación foi reducíndose e avellentándose.
Patrimonio
A fortaleza de Alemparte foi asolada polos irmandiños na Gran Guerra Irmandiña (1467). En 1482 foi cercada polo bispo de Tui e os seus cabaleiros, apoderándose dela posteriormente Pedro Madruga. Os restos que quedaban da fortaleza foron desfeitos definitivamente en 1893.
O poboado castrexo da Cidadela do monte da Cidade conserva restos das pequenas edificacións, feitas en granito. A maioría delas conservan erguida parte da súa estrutura externa, consistente nunha parede de pedra de granito, podendo adiviñarse algúns elementos como as portas de entrada ou detalles do interior das vivendas. As edificacións atópanse, en liñas xerais, agrupadas nun único núcleo agás no comezo da Cidadela onde as primeiras casas aparecen diseminadas respecto ás do resto. Bordeando a Cidadela hai un camiño cuberto con pedras de formas irregulares e que unha vez deixadas atrás as vivendas nos conduce cara a un acueduto do último terzo do século XVIII, en perfecto estado de conservación malia estar cuberto por vexetación autóctona. A edificación está realizada en pedra e na súa parte central presenta un arco de tipo oxival, a través do que cruza o sendeiro, que ben puido servir antigamente como entrada á cidade.
Debido á grande presenza de cursos fluviais, hai numerosos muíños de auga por todo o territorio, destacando a parroquia de Fornelos de Montes con nove e a de Traspielas con seis. As parroquias de Laxe e Ventín son as que presentan un menor número de muíños con dous e un respectivamente. Así mesmo, co fin de salvar o paso dos ríos existentes, destaca tamén a presenza de pontes de pedra, destacando as pontes de Laxe, de Verducido, a Ponte Grande, a de Portorrío ou a do Barbado. Non todas elas están ben conservadas debido ao abandono. Existen máis de 30 fontes de auga e 15 lavadoiros repartidos por todo o concello.
Hai dúas casas grandes: a de Marrán, en Vilán, e a dos Alemparte. A primeira, ben conservada, ten planta con forma de L, destacando a balconada corrida no interior e unha notable cheminea. A casa dos Alemparte, do século XV, presenta un estado bastante malo de conservación, destacando no seu conxunto a gran balconada sobre pilastras rústicas orientada cara a solaina, que é o que se atopa mellor conservado de toda a edificación, así como a robusta escaleira e un arco nunha porta con forma semicircular e que contén un escudo de armas. miniatura|600px|centro|Panorámica. Ademais das igrexas parroquiais hai tres capelas, a de San Caetano en Estacas, a de San Amaro en Traspielas e a de Santa Cruz en Fornelos de Montes. Tamén conta con diversos cruceiros, destacando o de San Xosé de Laxe, e 5 petos de ánimas: dous en Ventín e un en Fornelos, Estacas e Laxe.
Outro tipo de patrimonio etnográfico son as construcións vinculadas ao uso do monte, como os chozos (construción menor de pedra que daba acubillo aos pastores da serra ao longo do ano), parideiras (construcións en pedra en forma de cercado e para gardar o gando, e foxos de lobos, recintos moi elementais e primitivos destinados á caza do lobo. Todas elas están na parroquia de Laxe, ao pé da serra do Suído.
Gomariz
O topónimo galego Gomariz pode referirse a:
Rock
Rock pode referirse a:
Galería de imaxes de Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
San Martiño de Zanfoga é unha parroquia que se localiza no concello de Pedrafita do Cebreiro.
Festival Internacional de Cinema de Cannes
O Festival de Cinema de Cannes é un prestixioso festival de cinema internacional que se celebrou por primeira vez do 20 de setembro ó 5 de outubro de 1946 na cidade costeira de Cannes, ó sur de Francia. Desde entón celebrouse practicamente cada ano (polo xeral en maio), agás algunhas excepcións, no Palais des Festivals et des Congrès.
María Jamardo
María Jamardo Carballo, nada en Pontevedra en 1979, é unha política e periodista galega especializada en análise política.
Festival Internacional de Cinema de Cannes
O Festival adoita lograr a máxima atención por parte dos medios de comunicación, e moitas estrelas do cinema asisten ás diferentes proxeccións de películas que acolle.
En Cannes entrégase un prestixioso premio coñecido como Palma de Ouro que concede un prestixioso xurado internacional composto por profesionais do mundo do cinema. En ocasións, varias películas comparten o galardón nun mesmo ano.
María Jamardo
Traxectoria
Licenciouse en Historia da Arte na Universidade de Salamanca, que completou con cursos de Dereito nesa universidade. Despois especializouse en mercadotecnia, tanto a nivel formativo como profesional, e en 2009 estableceu a súa propia axencia de mercadotecnia e publicidade.
Festival Internacional de Cinema de Cannes
O festival de Cannes é un festival de categoría "A" acreditado pola Federación Internacional de Asociacións de Produtores Cinematográficos (FIAPF) xunto cos festivais de Berlín, Venecia, Donostia, Mar do Prata ou Karlovy Vary entre moitos outros (ver o enlace á FIAPF para a lista completa).