cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movemento antitabaco na Alemaña nazi
Medidas antitabaco
Os nazis empregaron varias tácticas de relacións públicas para convencer ao público xeral alemán de non fumar. Revistas de saúde ben coñecidas como Gesundes Volk (Xente saudable), Volksgesundheit (A saúde da xente) e Gesundes Leben (Vida saudable) publicaron advertencias sobre as consecuencias que fumar tiña na saúde así como pósters que amosaban os efectos prexudiciais do tabaco. Enviáronse mensaxes antitabaco a xente nos seus postos de traballo, habitualmente coa axuda da Hitlerjugend e da Bund Deutscher Mädel. A campaña antitabaco levada a cabo polos nazis tamén incluíu iniciativas de educación da saúde. En xuño de 1939 formouse un departamento antitabaco e antialcohol, e a Reichsstelle für Rauschgiftbekämpfung (Departamento para a loita contra o envelenamento do tabaco) tamén axudou nesta campaña. As revistas Die Genussgifte (As drogas sociais), Auf der Wacht (En garda) e Reine Luft (Aire limpo) publicaron tamén artigos que avogaban non fumar. De entre estas publicacións, Reine Luft foi a principal revista do movemento antitabaco, e a institución de Karl Astel na Universidade de Jena mercou e distribuíu centos de exemplares desta publicación.
Tras recoñecer os efectos prexudiciais do uso do tabaco na saúde, o goberno nazi promulgou varios elementos de lexislación antitabaco. A finais dos anos 1930 incrementouse a posta en marcha deste tipo de lexislacións, e no ano 1938 a Luftwaffe e o Reichspost impuxeron a prohibición de fumar. Esta prohibición estendeuse as institucións médicas, colexios e varias oficinas públicas asilos. En 1939 o Partido Nazi prohibiu fumar en tódalas súas oficinas, e Heinrich Himmler, por aquel entón xefe do Schutzstaffel, prohibiulles fumar ós oficiais de policía e da SS mentres se atopaban de servizo.
En 1941 sesenta cidades alemás prohibiron fumar nos tranvías. Tamén se prohibiu fumar nos refuxios de bombas, aínda que algúns deles contaban con habitacións separadas para fumar. Os nazis tiveron un coidado especial para previr que as mulleres fumasen. O presidente da Asociación Médica Alemá anunciou que "as mulleres alemás non fuman", e as mulleres embarazadas e as que se atopaban entre os 25 e os 55 anos de idade non recibiron racións de tabaco durante a segunda guerra mundial. As restricións na venda de produtos tabaqueiros tamén se impuxo nos establecementos alimentarios e hospitalarios. Tamén se proxectaron publicamente filmes antitabaco dirixidos especificamente ás mulleres e os xornais publicaron editoriais sobre os problemas de fumar e os seus efectos. Tomáronse medidas estritas neste aspecto, e o sindicato Nationalsozialistische Betriebszellenorganisation anunciou que expulsaría a calquera das súas mulleres membros que fumase en público. O seguinte paso nesta campaña antitabaco chegou en xullo de 1943 cando se prohibiu que os menores de 18 anos fumasen en público. No ano seguinte ilegalizouse fumar nos buses e trens urbanos baixo unha iniciativa persoal de Hitler para evitar que as pasaxeiras destes transportes fosen fumadoras pasivas. Tamén se impuxeron restricións na publicidade dos produtos do tabaco, promulgadas o 7 de decembro de 1941 e asinadas por Heinrich Hunke, presidente do Consello de Publicidade, nas que se prohibiu amosar o acto de fumar como inofensivo ou como unha expresión de masculinidade. Tamén se prohibiu ridiculizar aos activistas antitabaco así como a publicidade destes produtos por medio de altofalantes e nos selos postais.
As restricións do tabaco chegaron tamén á Wehrmacht. As racións de cigarros no exército limitáronse a seis por soldado ó día. A venda de cigarros extra ós soldados foi habitual, pero estaba limitada a 50 cigarros por persoa ó mes. Os soldados en idade adolescente que servían na 12. SS Panzer Division Hitlerjugend, composta de membros das Hitlerjugend, recibiron doces no lugar de tabaco. O acceso a cigarros prohibíuselle ao persoal auxiliar feminino da Wehrmacht, e realizáronse conferencias médicas para persuadir ó persoal militar a que deixara de fumar. Unha ordenanza promulgada o 3 de novembro de 1941 elevou os impostos do tabaco entre un 80% e un 95% do seu prezo de venda, converténdose na maior subida de impostos do tabaco en Alemaña ata pasados máis de 25 anos tralo fin do réxime nazi.
Efectividade
As primeiras campañas antitabaco consideráronse un fracaso, e na década dos anos 1930 houbo un incremento moi acelerado do consumo de tabaco en Alemaña. Este consumo incrementouse a un ritmo máis acelerado incluso que na veciña Francia, onde o movemento antitabaco era minúsculo e moito menos influente en comparación. Entre os anos 1932 e 1939 o consumo per cápita de cigarros en Alemaña incrementouse dos 570 ata os 900 cigarros ao ano, mentres que en Francia pasou dos 570 aos 630 cigarros ao ano.
Os fabricantes alemáns de cigarros levaron a cabo varios intentos de debilitar a campaña antitabaco. Publicaron novas revistas nas que intentaron representar o movemento antitabaco como "fanático" e "non científico". A industria tabaqueira tamén intentou contrarrestar a campaña do goberno nazi en contra do uso do tabaco por parte das mulleres e do uso de modelos femininas que fumasen na publicidade dos seus produtos. Malia tódalas regulacións do goberno, moitas mulleres alemás seguiron fumando de forma regular, incluíndo as mulleres de moitos oficiais nazis de alto rango. Por exemplo, Magda Goebbels chegou a fumar incluso mentres estaba a ser entrevistada por un xornalista. As ilustracións de moda que amosaban a mulleres con cigarros foi habitual en publicacións prominentes como Beyers Mode für Alle (moda Beyers para todos), e a portada do disco da popular canción Lili Marleen amosaba a cantante Lale Andersen suxeitando un cigarro.
Os nazis puxeron en marcha máis políticas antitabaco a finais dos anos 1930 e nos primeiros anos da segunda guerra mundial o consumo de tabaco comezou a reducirse. Como resultado das medidas antitabaco impostas na Wehrmacht, o consumo total de tabaco por parte dos soldados diminuíu entre os anos 1939 e 1945. Segundo unha enquisa feita no ano 1944, o número de fumadores incrementárase na Wehrmacht, pero o consumo medio de tabaco por persoa reducírase nun 23,4% en comparación cos anos previos a segunda guerra mundial, e o número de persoas que fumaban 30 ou máis cigarros ó día reducírase do 4,4% ata o 0,3%.
As políticas antitabaco dos nazis non estiveron tampouco libres de contradicións. Por exemplo, as políticas Volksgesundheit (Saúde do Pobo) e Gesundheitspflicht (Deber de estar Saudable) aplicáronse en paralelo xunto a distribución activa de cigarros para os "grupos merecentes", como soldados ou membros das Hitlerjugend, mentres que por outra banda se denegaba o acceso ó tabaco ós grupos estigmatizados, como os xudeus ou os prisioneiros de guerra.
Trala segunda guerra mundial
miniatura|dereita|200px|[[Contrabando de tabaco en Alemaña en 1949]] Tralo colapso da Alemaña nazi ao final da segunda guerra mundial en Europa, as empresas tabaqueiras estadounidenses entraron rapidamente no mercado negro alemán. O contrabando ilegal de tabaco tornouse predominante, e a campaña antitabaco comezada polos nazis deixou de existir trala caída do Terceiro Reich. No ano 1949 entraron cada mes en Alemaña uns 400 millóns de cigarros fabricados nos Estados Unidos de forma ilegal. En 1954 case 2000 millóns de cigarros suízos entraron ilegalmente en Alemaña e Italia. Como parte do Plan Marshall os Estados Unidos enviaron tabaco a Alemaña libre de cargos. A cantidade de tabaco enviado a Alemaña desta forma en 1948 foi de 24 000 toneladas, chegando as 69 000 toneladas no ano 1949. O consumo de cigarros per cápita na Alemaña de posguerra incrementouse progresivamente dende os 460 cigarros en 1950 ata os 1523 en 1963. A finais do século XX as campañas antitabaco alemás non conseguiron acadar os niveis de "clímax" da campaña nazi, e segundo Robert N. Proctor as investigacións sobre os efectos do tabaco na saúde en Alemaña estaban "mudas" nese momento.
Lebre de piornal
É endémica da Galicia oriental, o sur de Asturias e os montes de León, en España.
Descrición
A especie foi mencionada por primeira vez polo biólogo galego Javier Castroviejo no ano 1970, que a identificou como Lepus capensis, de acordo cos criterios taxonómicos existentes nesa data, sendo reclasificada co nome actual en 1977 polo enxeñeiro de montes e biólogo, investigador do CSIC no Museo Nacional de Ciencias Naturais de Madrid Fernando Palacios Arribas, no seu traballo "Descripción de una nueva especie de liebre (Lepus castroviejoi) endémica de la cordillera Cantábrica. Doñana Acta Vertebrata 3: 205-222.
Nome específico
O epíteto específico, castroviejoi, foi, como se deduce do anteriormente escrito, unha homensxe que lle fixo Palacios a Castroviejo.
Nomes vulgares
Lebre do piornal débese a que un dos hábitats característicos desta especie son as ladeiras montañosas cubertas de piornos (Cytisus oromediterraneus). A orixe do nome lebre de Castroviejo, polo xa dito, é evidente.
Características
A lebre de Castroviejo e un animal de tamaño intermedio entre os das outras dúas especies de lebres que viven na península Ibérica, a lebre europea (Lepus europaeus), máis corpulenta, e a lebre ibérica (Lepus granatensis), máis pequena. Mide de 49 a 52 cm de lonxitude e cabeza e tronco, aos que hai que sumar ao redor de 8 cm da cola; o seu peso oscila entre os 2,60 e os 3,45 kg. O seu corpo, repoludo e flexíbel, presenta as orellas e a cola de tamaño máis reducido que L. granatiensis. Como adaptación aos solos da alta montaña onde vive, con frecuencia cubertos de neve, ten os pés proporcionalmente máis grandes que a maioría das outras lebres (agás a lebre ártica), e coas plantas e a parte inferior das dedas cubertas por almofadiñas cubertas de pelos.
A coloración da súa pelaxe é parda amarelada polas partes superiores e abrancazada no ventre, estendéndose nesta parte menos que en L. granatiensis, pero máis que en L. europaeus; ademais, como outra diferenza coas outras lebres ibéricas, presenta unha banda parda (máis clara que no lombo) entre a parte dorsal e a ventral. Tamén é branca a parte inferior da cola e máis un colar na cara desde o fociño até os ollos. A punta das orellas é negra, como en todas as lebres, así como a cara dorsal da cola.
Hábitat
A lebre do piornal vive nas montaña a altitudes de 1 300 a 1 900 m, descendendo en inverno aos 1 000 m para evitar no posíbel a neve. No seu hábitat predominan as breixeiras nas que s formas de vexetación dominantes son Erica, Calluna e Vaccinium e arbustos  de Cytisus, Genista e Juniperus. Un modelo de aptitude do hábitat determinou que L. castroviejoi, «selecciona áreas caracterizadas por unha alta porcentaxe de matorgueiras de Genista e breixos, de grande altitude e pendentes, e accesibilidade humana limitada». O seu hábitat tamén inclúe áreas despexadas en bosques deciduos mixtos de Fagus e Quercus. L. castroviejoi tamén escolle hábitats que foron queimados e as áreas onde se impón a xesta dentro do Parque Natural de Somiedo. Censos nocturnos no Parque Natural de Somiedo determinaron densidades medias de 6,83 a 100 ha.
Distribución
A área de distribución da lebre de Castroviejo limítase ás montañas cántabras no noroeste de España. Ocupa altitudes de 1 000 a 1 900 m entre a serra dos Ancares e a serra de Peña Labra. A distribución total é de aproximadamente de 25 a 40 km de norte a sur, e de 230 km de leste a oeste, estimándose que a extensión onde vive é de 5 000 km², pero a súa poboación considérase fragmentada, xa que ocupa espazos altamente especializados de hábitat que son escasos.
Bioloxía
Sábese pouco sobre a súa área de distribución, a súa densidade de poboación e as súas preferencias alimentarias, pero é probábel que sexan similares ás das outras lebres europeas que vivan en hábitats comparábeis.
É un animal de hábitos nocturnos, permanecendo durante o día encamado nunha concavidade da superficie do solo (non nun tobo), que só abandona en caso de perigo.
Status
A principal ameaza para esta especie é a caza, que é excesiva en moitas áreas onde habitan, especialmente cando as lebres están iiladas durante o inverno. A poboación da lebre do piornal está experimentando nos últimos tempos unha diminución en partes específicas da súa área de distribución, que están perturbadas polas actividades humanas e a caza excesiva. A fragmentación, resultante da distribución irregular do hábitat adecuado, produciu unha poboación dispersa desta especie. Un modelo de aptitude do hábitat indicou que a súa poboación estaba experimentando unha tendencia decrecente do 16,67 %. Por todas estas causas, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como VU (vulnerable).
Mónica Camaño
Mónica Camaño Fandiño, nada en 1971 en Cangas é unha actriz galega.
Traxectoria
Comezou a súa carreira de actriz no grupo de mimo Ancoradouro, que a levou á Aula de Teatro da USC alternando montaxes e cursos de arte dramática, ao tempo que se licenciou en Filoloxía Galego-Portuguesa.
Dende entón participou no Centro Dramático Galego, Teatro do Aquí, Teatro Bruto, Teatro de Ningures ou Teatro do Morcego, estando ás ordes de directores como Roberto Vidal Bolaño, Xan Cejudo ou Celso Parada. Dende o ano 2008 forma parte do proxecto Teatro Nu.
Peter Sagan
Peter Sagan, nado en Žilina o 26 de xaneiro de 1990, é un ciclista eslovaco. Fíxose profesional en 2009, e en pouco tempo gañou sona como especialista en clásicas e finais en sprint, tamén ten boas calidades como corredor de contra o reloxo, sendo quen de bater a Fabian Cancellara no prólogo da Volta a Suíza 2011. Caracterízase por ser un corredor atrevido e con moito equilibrio enriba da bicicleta, ademais de rodar de maneira moi espectacular.
Traxectoria
Como moitos mozos comezou destacando no ciclocross e no mountain bike en categorías inferiores. En 2008 adxudicouse o Campionato do Mundo e de Europa de Ciclismo de Montaña, e un ano antes foi terceiro en ámbolos dous campionatos, ademais doutros resultados e vitorias destacadas en categoría júnior. No ano 2009, sendo aínda júnior, foi fichado polo equipo Continental Dukla Trencin Merida.
2009
No seu primeiro ano como ciclista profesional, gaña o Gran Premio Kooperativa e 2 etapas do Mazovia Tour.
2010
No 2010 uniuse ao equipo do ProTour Liquigas. A súa primeira carreira con este equipo foi o Tour Down Under, durante o cal escapou nun grupo xunto a Cadel Evans, Alejandro Valverde e Luis León Sánchez na etapa raíña. Na París-Niza acadou 2 vitorias, batendo corredores como Valverde e Joaquim Rodríguez. No Tour de California gañou no Big Bear Lake unha etapa de 4 500 metros de desnivel.
2011
En 2011 converteuse nunha das estrelas do pelotón internacional, sendo, con 15 vitorias, o segundo na clasificación de vitorias, só superado por Philippe Gilbert. Consolidouse como un gañador de regularidade en calquera carreira que corre. Na Volta a Suíza gañou unha etapa de alta montaña superando un coloso como o Grosse Scheidegg. Gañou 2 voltas por etapas, e estreouse nas grandes voltas cun triplete, sendo o que máis etapas gaña nesa edición da Volta a España. Memorable o seu descenso en Córdoba, ao plantarse na meta con tres compañeiros de equipo e só Pablo Lastras puido aguantar ese descenso vertixinoso. Unha semana despois do final da Volta venceu na súa primeira "clásica" en Prato. Á semana seguinde foi 12º no mundial de Copenhaguen.
2012
En 2012 volveu mostrar unha notable melloría. Na Tirreno-Adriático venceu a etapa de Chieti cun quilómetro final durísimo. Nas clásicas de primavera consolidouse como un dos grandes especialistas en carreiras clásicas do momento, sendo 2º en Gante-Wevelgem, 3º en Amstel Gold Race, 4º en Milán-San Remo e 5º no Tour de Flandres.
Nese mesmo ano no Tour de California tivo unha grande actuación, vencendo en 5 das 8 etapas disputadas e quedando 2º no Big Bear Lake. No prólogo da Volta a Suíza derrotou a Fabian Cancellara, invicto nese percorrido os 4 últimos anos, o que supuxo a primeira vitoria contra o cronómetro do corredor eslovaco, que finalmente levaría 3 etapas máis e a regularidade. Varios días despois revalidaría o título de campión de ruta do seu país.
No debut no Tour de Francia tardou ben pouco en levar a súa primeira etapa: tras un prólogo peor do esperado, venceu na primeira etapa en liña, para gañar outras 2 etapas máis na primeira semana e lucir dende a etapa 2 ata a fin nos Campos Elíseos o maillot verde. Porén, dende o Tour de Francia non conseguiu ningunha outra vitoria, e no Mundial volveu fracasar por segundo ano consecutivo.
2013
En 2013 seguiu a súa progresión. Tras un comezo discreto en San Luis, na seguinte carreira en Oman acadou 2 vitorias irresistibles. En Camaiore conseguiu a súa segunda clásica, e quedou 2º na Strade Bianche tralo seu compañeiro Moreno Moser. Na Tirreno quedou patente a súa nova melloría, sendo capaz de xuntar nunha mesma carreira unha vitoria ante os mellores sprinters do mundo e o triunfo na etapa de San Elpidio fronte á elite.
2014
Gañou varias etapas en carreiras de pretemporada e quedou 6º na Paris-Roubaix. Gañou a clasificación de sprints no Tour de California e a clasificación por puntos e mais dúas etapas na Volta a Suíza. Non participou no Giro para poder preparar o Tour de Francia, no que acadou o maillot verde malia non gañar ningunha etapa.
2016
Comezou o ano no Tour de San Luis, cunha participación máis ben sobria. No retorno ao calendario europeo, correu tres clásicas menores (Omloop Het Nieuwsblad Elite, Kuurne-Bruxelles-Kuurne e Strade Bianche), onde rematou 2º, 7º e 4º, respectivamente.
Malia non ser tan bo inicio como o de tempadas anteriores, Sagan disputou a Tirreno-Adriático, finalizando 2º na clasificación xeral, 2º en dúas etapas e 1º na clasificación por puntos. Debido a que as vitorias non chegaban para Sagan, dicíase que a "maldición do arco da vella" caera sobre Sagan, que levaba acumulados cinco segundos postos.
Afianzando esa afirmación, Sagan volvía a quedar 2º na 3ª clásica belga (E3 Harelbeke), esta vez por detrás de Michał Kwiatkowski. Con seis segundos postos a maldición collía forza.
Sen a presión de estrearse, Sagan afrontaba o Tour de Flandres con forza e ilusión, para anotarse así o seu primeiro "monumento" ciclista. A falta de 50 km para meta, Kwiatkowski tomou as rendas da carreira cun ataque, levando consigo a Sagan e a Vanmarcke. Estes neutralizaron a escapada do día e chegaron ao mítico e durísimo "muro" de Paterberg, onde Cancellara lanzou unha ofensiva para coller o grupo cabeceiro. Nun movemento espello, Peter tamén decidiu atacar para descolgar os seus acompañantes e evitar que Cancellara contactase. Pasado o Paterberg, Vanmarcke e o suízo deixaron atrás a Kwiatkowski. Entre ambos non houbo entendemento, xa que Vanmarcke estaba canso e "Espartaco" imprimiu un forte ritmo, pero insuficiente para alcanzar a Sagan. O campión mundial cruzaba a liña de meta en solitario e gañaba a 100ª edición do Tour de Flandres, con forza e clase, segunda vitoria da tempada.
Sen descanso, Sagan prepárase para disputar a París-Roubaix como máximo favorito tralo dobrete de clásicas belgas (Gante-Wevelgem e Tour de Flandres). O clima durante a carreira presentou unha dificultade engadida, e un corte importante do pelotón a moitos quilómetros de meta supuxo, practicamente, a despedida de Sagan da vitoria. Este, dándose relevos con Cancellara nun grupo secundario, intentaría neutralizar o grupo cabeceiro onde iban outros favoritos como Tom Boonen. A pesar do gran esforzo dos dous, a distancia que recortaban era mínima e debido ás malas condicións do empedrado Cancellara caeu, rompendo o grupo e deixando ao eslovaco en solitario, que con habilidade sorteou ao suízo. Desta maneira remataba a primeira parte da tempada para el, non podendo despedirse co dobrete do empedrado.
Practicamente un mes despois da París-Roubaix, Sagan dispúxose a gañar o Amgen Tour de California, onde era asiduo á vitoria. Tras demostrar unha notable superioridade, facíase con dúas etapas. Case un mes despois de levantar os brazos, volvía a impoñerse nun sprint na 2ª etapa da Volta a Suíza, confirmando así o seu excelente estado de forma, a só 2 semanas de comezar o Tour de Francia.
Coa moral alta e un físico ao mesmo nivel, o campión comezaba o Tour de Francia cun 3º posto no primeiro sprint da ronda gala onde, tras arrancar con forza, é superado por Kittel e Cavendish, resultando vencedor o británico. Na 2ª etapa, grazas á axuda de Roman Kreuziger, neutralizan a escapada do día a 500 m de meta, e o eslovaco bate con solidez a Julian Alaphilippe nun sprint reducido, obtendo así a súa 5ª etapa no Tour de Francia, 3 anos despois da última. A maiores, enfúndase o maillot amarelo por primeira vez. Tralo día de descanso, na 10ª etapa, Sagan métese na escapada, onde é vixiado constantemente, destrozándoa o mesmo e índose en solitario na última cota da xornada. Malia isto, Michael Matthews é máis rápido e relégao a un 2º posto. Nove etapas despois da súa 5ª etapa no Tour, aproveitaba o vento e os abanicos no pelotón, saltando a 10 km de meta xunto con Geraint Thomas, o seu compañeiro Maciej Bodnar e o maillot amarelo Chris Froome. Como era de esperar, logra a súa 6ª etapa no Tour e unha importante diferenza no maillot por puntos. Cinco etapas máis tarde, na 16ª, Sagan volvía a demostrar o seu poderío e a súa calidade, superando ao sprint a Alexander Kristoff por milímetros. Pese a non ser do seu perfil, Sagan participou nas fugas das dúas últimas etapas (19ª e 20ª) para axudar na montaña o seu compañero Rafał Majka e o seu líder Roman Kreuziger, o que lle valeu para facerse co premio da combatividade do Tour. Na chegada a París sería segundo por detrás do alemán André Greipel, ratificando así o seu 5º maillot verde consecutivo e quedando a só un do alemán Erik Zabel, dono de seis.
Unhas semanas despois de terminar o Tour de Francia e a só unha semana de comezar os Xogos Olímpicos de Río, o equipo Bora-Hansgrohe anunciaba a fichaxe de Sagan polos próximos tres anos, levando consigo os seus homes confianza, Maciej Bodnar, Erik Baška, o seu irmán maior Juraj etc.
Descartando participar na proba en ruta dos Xogos por non adaptarse esta demasiado ao seu estilo, Peter alístase á modalidade de mountain bike, volvendo así aos seus inicios no ciclismo. Tras un bo inicio que lle permitiría situarse entre os tres primeiros, dúas picadas nas rodas afastárono da vitoria final.
Palmarés
2010
2011
2012 2013 2014 2015 2016
Resultados nas Grandes Voltas e Campionatos do Mundo
-: non participa
Ab.: abandono
Federación Galega de Balonmán
A Federación Galega de Balonmán constitúese no ano 1984 coa adecuación do deporte á realidade do Estado das Autonomías trala fusión e, consecuentemente, desaparición das catro Federacións provinciais.
Historia
O seu presidente fundacional foi Juan J. Lorenzo Izquierdo (1984-85).
A súa sede social radica en Vigo. Na década dos noventa o balonmán galego acada o seu maior punto de inflexión coa presenza de catro equipos na Liga Asobal: SD Teucro, Octavio Pilotes Posada, BM Cangas do Morrazo e BM Chapela e o BM Porriño estará na máxima categoría do balonmán feminino. Academia Octavio e S.D. Teucro contan ademais co privilexio de ser os primeiros equipos galegos en tomar parte en competicións europeas.
En 1989 Galiza foi o epicentro do balonmán mundial ao organizar o Campionato do Mundo Júnior. A selección da URSS, na que xogaba Talant Dujshebaev, alzouse co primeiro posto tras unha apaixonante final contra España no Pavillón Municipal dos Deportes de Pontevedra.
O balonmán en Galiza antes da FGBM
A xeneralización do balonmán en Galiza producirase a partir dos colexios das congregacións relixiosas (entre outros, os Maristas vigueses) que pularán pola súa práctica a partir dos anos sesenta.
O labor deportivo dalgúns cregos contribuirá á popularización do balonmán e á creación de moitos clubs, entre outros moitos na parroquia de Santa Cristina de Lavadores, o crego José Domínguez, creará en 1963 o Club Balonmán Unión, equipo pioneiro, xunto co Vulcano, deste deporte en Vigo. Con todo, a primeira manifestación da madureza do balonmán galego será a chegada do equipo Vulcano de Vigo á Primeira División en 1969 e en 1972-73 será a SD Teucro quen se sume á elite do balonmán español.
Jocelyn Toynbee
Jocelyn Mary Catherine Toynbee, nada o 3 de marzo de 1897 en Paddington (Westminster) e finada o 31 de decembro de 1985 en Oxford, foi unha historiadora, arqueóloga e numismática inglesa. Foi unha das principais expertas británicas en estudos artísticos da Antiga Roma e unha das máximas autoridades mundiais nese eido.
Traxectoria
Jocelyn era filla de Harry Valpy Toynbee (1861-1941), secretario da organización caritativa Charity Organization Society, e da súa muller, Sarah Edith Marshall (1859-1939); o seu irmán Arnold J. Toynbee (1889-1975) foi tamén un salientable historiador.
Jocelyn Toynbee cursou os seus estudos secundarios na escola de nenas Winchester High School e máis tarde a súa formación superior no Newnham College, da Universidade de Cambridge (1916-1920), onde se graduou con matrícula de honra en estudos clásicos. Posteriormente completou a súa formación universitaria co seu doutoramento na Universidade de Oxford cunha tese acerca da escultura do período hadriánico.
Exerceu como docente de estudos clásicos no St. Hugh's College, da Universidade de Oxford (1921-1924), na Universidade de Reading (1924-1927) e no Newnham College, da Universidade de Cambridge (1927-1951). De 1951 a 1962 exerceu nesta última universidade como profesora titular de Arqueoloxía Clásica.
Ao longo da súa carreira, Toynbee mantivo fortes ligazóns coa Escola Británica de Roma, e foi presidenta da Facultade entre 1954 e 1959.
En 1962, Toynbee foi a encargada de organizar unha grande exposición no museo Guildhal (o actual Museo de Londres) sobre a arte romana na Britania, que despois foi obxecto dunha publicación.
Recoñecementos
Ademais destes recoñecementos, en 1977 editouse un volume composto por vinte contribucións na honra de Jocelyn Toynbee con motivo do seu octoxésimo aniversario. Na súa colaboración nesta obra conxunta, Martin Robertson afirma que “ninguén fixo máis que ela para establecer e deixar clara a profunda unidade da tradición artística grecorromana”.
En 1988 publicouse un novo volume na memoria de Toynbee, composto por contribucións de P. Zanker, S. Walker, R. L. Gordon, M. Beard e J. M. Reynolds.
Escolma de obras
Estas son algunhas das numerosas monografías publicadas por Toynbee ao longo da súa carreira como arqueóloga, historiadora e numismática:
The Corrs
The Corrs é un grupo irlandés formado por catro irmáns de Dundalk, que combina o folk rock, o pop rock e tamén a canción tradicional irlandesa nas súas composicións. Estiveron temporalmente nunha pausa, mentres Andrea e Sharon levaban a cabo carreiras en solitario (2005-2015). A finais de 2015 publicaron o seu álbum de retorno: White Light; en 2017 publican Jupiter Calling. Actuaron dúas veces en Galicia.
Traxectoria
Ó longo da súa traxectoria levan gravados seis álbums de estudio e numerosos éxitos como Runaway, Only When I Sleep, What Can I Do?, I Never Loved You Anyway, Dreams, Radio, Breathless, ou Summer Sunshine, cos que levan vendido uns 50 millóns de discos en todo o mundo. Tamén posúen o título de membros da Orde do Imperio Británico polas súas contribucións no eido da música e pola súa implicación en actividades filantrópicas.
Teñen actuado en numerosos concertos benéficos, como o Prince's Trust en 2004 e Live 8 xunto con Bono en 2005. The Corrs cesou a súa actividade no 2005 debido a que Jim e Caroline preferiron adicarse ás súas respectivas familias, mentres que Andrea e Sharon levan cadansúa carreira en solitario. En xuño de 2015, Andrea anunciou que The Corrs actuaría en directo en Hyde Park o 13 de setembro de 2015 e que estaban en proceso de gravación dun novo álbum. O 17 de setembro de 2015, a banda confirmou o seu sexto álbum de estudio, White Light, que sería lanzado en novembro de 2015 e seguido dunha xira en 2016. En novembro de 2017 publican o seu novo álbum: Jupiter Calling, o primeiro sinxelo sae en setembro de 2017: Son of Salomon.
Comarca do Ribeiro
A comarca do Ribeiro é unha comarca galega situada na provincia de Ourense no curso medio do río Miño, que a percorre de nordeste a suroeste. A súa capital é Ribadavia, e a ela pertencen os concellos da Arnoia, Avión, Beade, Carballeda de Avia, Castrelo de Miño, Cenlle, Cortegada, Leiro, Melón e Ribadavia. Dálle nome ao viño do Ribeiro.
The Corrs
En Galicia
The Corrs estivo en Galicia de xeito profesional en dúas ocasións. A primeira en xullo de 1999, co gallo da celebración dos Concertos da Fin do Milenio do Xacobeo 99. Actuaron na coruñesa praia de Santa Cristina en Oleiros xunto a Mike Oldfield e Luar na Lubre, durante a súa xira mundial coñecida como Talk on Corners World Tour, nun concerto de 60 mil espectadores. Repetiron durante as celebracións do Xacobeo 2004, desta vez cun concerto o 17 de xullo de 2004 no Monte do Gozo, en Santiago de Compostela, durante a xira Borrowed Heaven tour.
Membros ocasionais
(Só como acompañamento. Non saíron nas promocións nin contribuíron nas composicións).
Comarca do Ribeiro
Ocupa unha superficie de 406,92 km², nos que viven 15.571 habitantes (2020). Por ela transcorren tamén os ríos Arnoia e Avia. O Miño está represado nos encoros de Castrelo de Miño e da Frieira. Existen varios balnearios que aproveitan as augas. Desde a Serra do Suído e Faro de Avión, ao oeste, onde se chega ao 1.000 m de altitude, o relevo descende até só 97 m en Ribadavia e Arnoia.
Clima
O clima é de transición oceánico-mediterráneo, propicio para o cultivo do viñedo.
Akhaltsikhe
Akhaltsikhe (en ახალციხე; en Ախալցխա; en Ахалцихе; en Ahıska) é unha pequena cidade do suroeste de Xeorxia, capital da rexión de Samtskhe-Javakheti e do distrito homónimo. O nome da cidade significa "nova fortaleza". A poboación era de 17.903 habitantes en 2014, a maioría deles xeorxianos (72%) cunha minoría importante de armenios (27%).
Historia
miniatura|left|A cidade arredor do ano 1887. A cidade foi mencionada por vez primeira nas crónicas do século XII. Nos séculos XII e XIII foi a sede dos Akhaltsikheli, duques de Meskheti. Dende o século XIII até o século XVII, a cidade e Meskheti foron gobernados pola familia feudal de Jaq'eli.
En 1576 os otománs conquistaron a cidade, e en 1628 pasou a ser o centro do eyalet de Çıldır, co nome de "Ahıska".
En 1828, durante a guerra ruso-turca (1828-1829), as tropas rusas baixo o mando do xeneral Paskevich tomaron a cidade, e como consecuencia do Tratado de Adrianópole de 1829, foi cedida ao Imperio ruso como parte da gobernación de Tiflis.
O Carballo, San Pedro de Nós, Oleiros
O Carballo é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 726 habitantes (338 homes e 388 mulleres).
La Democracia
La Democracia foi o nome de varios periódicos:
Presidente de Alxeria
miniatura|right|120px|Brasón de Alxeria. Segundo a constitución da Alxeria, o presidente é o xefe de estado e tamén o comandante en xefe das Forzas Armadas do país. É elixido para un mandato de 5 anos.
Esta é a lista de tódolos presidentes despois da independencia, en 1962.
The Ritual (filme de 2017)
The Ritual é un filme británico de 2017 dirixido por David Bruckner e escrito por Joe Barton. Está baseado na novela homónima de 2011 escrita por Adam Nevill. Está protagonizado por Rafe Spall, Arsher Ali, Robert James-Collier e Sam Troughton.
As Cortes, Orega, Leiro
As Cortes é un lugar da parroquia de Orega no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 21 habitantes (doce homes e nove mulleres).
Alex Ribeiro
Alexandre "Alex" Dias Ribeiro (nado en Belo Horizonte, 7 de novembro de 1948 ). É un expiloto de carreiras do Brasil. Participou en 20 Grandes Premio do campionato Mundial de Fórmula 1, pero non anotou ningún punto no Campionato Mundial.
Carreira
Logo dunha sólida base nas fórmulas inferiores (foi quinto no Campionato de Europa de Fórmula 2 de 1976), Ribeiro pagou a súa participación no equipo March de Fórmula 1 para a tempada de (os seus patrocinadores principais eran Caixa Econômica Federal, un banco brasileiro e Souza Cruz, unha compañía de tabaco).
En 1978, tratou de salvar a súa reputación como piloto de carreiras e creou un equipo privado de F2 para participar na tempada de 1978 de Fórmula 2 de Europa, un ano dominado polo equipo da fábrica de March. O seu coche foi pintado coas palabras "Jesús salva". Ribeiro logrou gañar a rolda de Nürburgring dun xeito dramático, logo de que os favoritos Giacomelli e Marc Surer retiráranse da carreira. O resto da tempada, con todo, non deu froitos.
Entón, en, o equipo brasileiro de Fittipaldi (Fittipaldi Automotive) ofreceulle dúas oportunidades de cualificar nun segundo coche, para o Gran Premio do Canadá de 1979 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1979 de Fórmula Un. Con todo, o equipo concentrábase no ex campión da F1 Emerson Fittipaldi, e Ribeiro non se cualificou en ambos eventos.
Ribeiro foi coñecido pola proclamación da súa fe na forma do eslogan "Jesús salva" nos seus coches de Fórmula Un.
Posteriormente desempeñou o cargo de Capelán nos eventos de F1 aos que asistiu como piloto do Coche Médico e é posiblemente o piloto máis coñecido do grupo "Cristiáns no Automobilismo" 'Christians In Motorsport'.
En 1994, uniuse ao equipo da Selección de fútbol do Brasil como pastor no Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994. Realizou servizos de adoración para o equipo e máis tarde escribiu un libro sobre a viaxe do equipo á vitoria, titulado "¿Quen gañou a Copa do Mundo '94?"
No Gran Premio do Brasil de 2002, Ribeiro estivo implicado nun incidente potencialmente serio. Durante o quecemento da mañá o día da carreira o domingo, Enrique Bernoldi estrelou o seu Arrows na curva 2. Cando Ribeiro, piloto do Coche Médico, saíu a ver a Bernoldi, abriu a porta do coche e xusto cando a abriu, Nick Heidfeld apareceu no seu Sauber, e estrelouse contra a porta aberta. Tanto Ribeiro como Heidfeld saíron ilesos.
Resultados completos do Campionato Europeo de Fórmula Dúas
(clave) (As carreiras en negra indican pole position, as carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
La Molina (estación de esquí)
La Molina é unha estación de esquí situada no Pireneo Catalán, no municipio de Alp, na comarca da Cerdanya, na provincia de Xirona. Atópase en plena Serra do Cadí, xunto á localidade de La Molina.
As instalacións da estación de esquí desenvólvense ocupando as ladeiras norte e leste da montaña da Tosa d'Alp (2.536 m) e norte, leste e oeste do Puigllançada (2.409 m). O dominio esquiable desta estación é de 61 km repartidos en 54 pistas, tamén dispón dun gran Snowpark e do Halfpipe de maiores dimensións no Pireneo.
La Molina atópase xunto á Masella, tamén sendo estoutra das máis emblemáticas estacións de esquí do Pireneo, coa que ata chega a compartir algunha pista (Dues estacions). Esta proximidade facilita que desde hai uns anos ambas estacións teñan un acordo para a venda dun forfait conxunto chamado Alp 2500, permitindo este a práctica do esquí alpino con total liberdade na toda ao extensión das dúas estacións.
Ten varios accesos por estrada e tamén por ferrocarril, cunha estación na liña de proximidades que une L'Hospitalet de Llobregat con Puigcerdà.
Camariñas, Camariñas, Camariñas
Camariñas é unha vila da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 2749 habitantes (1387 homes e 1362 mulleres).
É capital do concello ao que dá nome.
Por este lugar pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Castro do Rodo
Descrición
É un castro situado nunha península cun diámetro duns 50 metros, ten unha liña defensiva que protexe o istmo, dende o norte ata o leste mide uns 67 metros. Ten dous accesos un ao norte e outro ao leste.
Baneins
Baneins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Comarca do Sar
A comarca do Sar é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Padrón. A esta comarca pertencen os concellos de Dodro, Padrón e Rois.
Cucúlidos
miniatura|Cuco cantando nunha árbore en [[Bangalore, India]] Os cucúlidos (Cuculidae) son unha familia de aves da orde Cuculiformes, da que forman parte os cucos. Desta familia viven en Galicia dúas especies: Cuculus canorus, o cuco común europeo, e Clamator glandarius, o cuco real ou papudo. Outros xéneros da familia son Geococcyx, Eudynamys, Phaenicophaeus, Coua, Centropus e Crotophaga, entre outros. Os Centropus e Crotophaga son ás veces separados en familias propias, os Centropodidae e Crotophagidae, respectivamente.
Os cucúlidos son aves xeralmente delgadas de mediano tamaño. A maioría son arbóreas, e unhas poucas terrestres. A familia ten unha distribución cosmopolita, aínda que a maioría das especies son tropicais. Algunhas especies son migratorias. Os cucos aliméntanse de insectos, larvas de insectos e outros diversos animais, e tamén de froita. Moitas especies realizan unha reprodución parasitaria, poñendo os seus ovos en niños doutras especies, pero a maioría das especies crían os seus propios fillos.
Descrición
esquerda|miniatura|220px|[[Cuco|Cuco común ]] miniatura|esquerda|200px|O [[Phaenicophaeus curvirostris ten a pel de brillantes cores arredor dos ollos típica dos Phaenicophaeinae.]]
Os cucúlidos son aves de mediano tamaño que van dese os 17 g de peso e 25 cm de lonxitude do Chrysococcyx minutillus aos 630 g e 63 cm do Scythrops novaehollandiae. En xeral presentan pouco dimorfismo sexual en canto ao tamaño, pero cando existe, o máis grande pode ser tanto o macho coma a femia, dependendo da especie. Unha das características distintivas máis importantes da familia son os pés, que son cigodáctilos, o que significa que as dúas dedas internas apuntan cara adiante e as dúas externas cara atrás. Hai dúas formas corporais básicas, especies arbóreas (como o cuco común), que son máis delgadas e teñen tarsos curtos, e especies terrestres (como os Geococcyx), que teñen unha constitución máis pesada e longos tarsos. Case todas as especies teñen colas longas que usan para equilibrarse e dirixirse no caso das especies terrestres ou como temóns durante o voo nas especies arbóreas. A forma das ás tamén varía segundo o seu estilo de vida, e as especies máis migratorias como o Coccyzus erythropthalmus posúen ás longas e estreitas con capacidade de realizar voos directos potentes, e as especies máis terrestres e sedentarias como os Centropus e Phaenicophaeus teñen ás arredondadas e máis curtas e un voo planado máis traballoso.
A subfamilia Cuculinae está formada polos cucos do Vello Mundo con reprodución parasitaria. Adoitan ter a forma clásica, con (xeralmente) colas longas, patas curtas, ás estreitas longas e un estilo de vida arbóreo. As especies máis grandes, como o Scythrops novaehollandiae, teñen tamén o bico máis grande da familia, que lembra o dun bucerótido. A subfamilia Phaenicophaeinae comprende os cucos non parasitos do Vello Mundo e inclúe os Centropus, Phaenicophaeus e cucos terrestres. Son cucos de hábitos máis terrestres, con patas máis fortes e a miúdo longas e ás arredondadas curtas. Esta subfamilia adoita ter plumaxe rechamante e unha zona de pel espida e moi coloreada arredor do ollo. Os Centropus son outra subfamilia (ás veces considerada familia) terrestre de cucos de patas e colas longas e ás curtas. Son aves grandes e pesadas cuxo representante máis grande, o Centropus menbeki, ten aproximadamente o mesmo tamaño que o Scythrops novaehollandiae. A subfamilia Coccyzinae comprende cucos arbóreos e de cola longa, con varias formas grandes endémicas de illas. Os Neomorphinae (cucos do Novo Mundo) son similares aos Carpococcyx de Asia en que son de patas longas e terrestres, e inclúen os Geococcyx de bico longo, que poden chegar a acadar velocidades de 30 km/h cando perseguen a súa presa, polo que se lles chama roadrunners ou correcaminos (correcamiños) na súa área nativa. A última subfamilia (ás veces considerada familia) son os atípicos Crotophagidae, que inclúen os pequenos e torpes Crotophaga (de bicos masivos e plumas brillantes) e os máis grandes Guira guira.
miniatura|dereita|Algunhas especies como Chrysococcyx maculatus de Asia exhiben plumaxe [[iridescencia|iridescente.]]
As plumas dos cucos son xeralmente brandas, e adoitan quedar enchoupadas cando hai chuvias fortes. Os cucos a miúdo toman o sol despois das chuvias, e os Crotophaga estenden as súas ás á maneira dos voitres ou corvos mariños para secarse. Hai unha considerable variación na plumaxe da familia. Algunhas especies, especialmente os que son parasitos reprodutores teñen plumaxe críptica, mentres que outras teñen unha plumaxe rechamante e elaborada. Isto é especialmente notable nos Chrysococcyx que teñen plumaxe iridescente. Algúns cucos lembran a falcóns pola súa plumaxe barrada ventral; o que aparentemente pode asustar a hóspedes potenciais, o que facilita que a femia acceda ao niño do hóspede para poñer alí un ovo durante a reprodución parasitaria. As crías dalgúns cucos con reprodución parasitaria teñen cores que lembran ás das crías do hóspede. Por exemplo, os Eudynamys scolopaceus de Asia que se reproducen na India teñen crías negras que lembran as dos seus hóspedes os corvos, mentres que nos Eudynamys orientalis) de Australia os pitiños son marróns igual que os seus hóspedes os Meliphagidae. O dimorfismo sexual na plumaxe non é común nos cucos, sendo máis común nas especies de reprodución parasitaria do Vello Mundo.
Os xéneros de cucos diferéncianse no número de plumas rémixes primarias da seguinte maneira:
Distribución e hábitat
miniatura|upright|O [[Coccyzus merlini é un gran cuco das illas Bahamas e Cuba.]]
Os cucos teñen unha distribución cosmopolita, xa que se encontran en todos os continentes menos na Antártida. Están ausentes no suroeste de Suramérica, no extremo norte e noroeste de Norteamérica e nas áreas secas de Oriente Próximo e Norte de África (aínda que poden verse alí como aves en migración). Xeralmente só aparecen como aves errantes nas illas oceánicas do Atlántico e Índico, pero unha especie reprodúcese en varias illas do Pacífico e outra é un migrante invernal que atravesa moitas partes do Pacífico.
A Cuculinae é a subfamilia máis espallada de cucos, e está distribuída por Europa, Asia, África, Australia e Oceanía. Entre os cucos Phaenicophaeinae os Phaenicophaeus e os cucos terrestres asiáticos están restrinxidos ao sur de Asia, os Coua son endémicos de Madagascar e o Ceuthmochares está espallado por África. Os Centropus están distribuídos desde África pasando por Asia tropical e chegando a Australia e as Illas Salomón. As tres subfamilais restantes están distribuídas polo Novo Mundo, tanto en Suramérica coma en Norteamérica. Os Coccyzinae son os que chegan máis ao norte das tres subfamilias, reproducíndose no Canadá, mentres que os Crotophaga chegan polo norte como máximo ata Florida e os típicos cucos terrestres chegan ao suroeste dos Estados Unidos.
Os cucos aparecen nunha ampla variedade de hábitats. Os hábitats máis axeitados para os cucos proporcionan unha fonte de alimento (principalmente insectos e especialmente eirugas) e un lugar para reproducirse, para os que teñen unha reprodución parasitaria necesitan un ambiente apropiado para a especie hóspede. A maioría das especies aparecen en bosques, principalmente nos bosques peremnes dos trópicos. Algunhas especies habitan ou están restrinxidas a mangleirais; entre estes está o Chrysococcyx minutillus de Australia, algúns Phaenicophaeus, Centropus e os cucos dos mangleirais (Coccyzus minor) do Novo Mundo. Ademais dos bosques, algunhas especies de cucos ocupan ambientes máis abertos, que poden incluír incluso áreas áridas como os desertos no caso dos Geococcyx californianus ou o Cacomantis pallidus. As especies migratorias temperadas como o cuco común habitan unha ampla variedade de hábitats para aproveitar ao máximo os hóspedes potenciais para a súa reprodución parasitaria, desde xunqueiras (onde parasitan aos Acrocephalus, folosas) a páramos sen árbores (onde parasitran aos Anthus pratensis, picas).
Migración
A maioría das especies de cucos son sedentarios, pero algúns realizan migracións estacionais regularmente e outros realizan migracións parciais a partes da súa área de distribución.
As especies que se reproducen a altas latitudes migran a climas máis cálidos durante o inverno debido á dispoñibilidade de alimento. O Urodynamis taitensis, que se reproduce en Nova Zelandia, voa aos seus terreos de inverno en Polinesia, Micronesia e Melanesia, unha fazaña que foi descrita como "quizais a máis salientable migración sobre as augas de calquera paxaro terrestre." O Coccyzus americanus e o Coccyzus erythropthalmus reprodúcense en Norteamérica e voan a través do mar Caribe, un voo sen parar de 4.000 km. Outros longos voos migratorios inclúen o Cuculus poliocephalus, que voa desde África ata a India, e o cuco común europeo, que voa sen parar sobre o mar Mediterráneo e o deserto do Sáhara na súa viaxe entre Europa e África central.
En África, dez especies fan regularmente migracións intracontinentais que se describen como polarizadas; é dicir, pasan a estación non reprodutora no centro tropical do continente e viaxan cara ao norte e sur para reproducirse nas sabanas máis abertas e desérticas e nos desertos. Esta non é a mesma situación que se dá nos Neotrópicos, onde ningunha especie ten este patrón de migración, ou en Asia tropical, onde unha soa especie o fai. O 83% das especies australianas son migrantes parciais dentro de Australia ou viaxan a Nova Guinea e Indonesia despois da estación reprodutora.
Nalgunhas especies a migración é diúrna, como no Scythrops novaehollandiae, e noutras nocturna, como no Coccyzus americanus. miniatura|O [[Clamator coromandus en Singapur]]
Comportamento e ecoloxía
A maior parte dos cucos son solitarios e raramente se xuntan en parellas ou grupos. A maior excepción son os Cotophaga das Américas, nos que evolucionou a reprodución cooperativa e outros comportamentos sociais. A maior parte dos cucos son diúrnos, pero moitas especies fan chamadas nocturnas (ver máis abaixo). Os cucos son xeralmente unha familia de especies tímidas e reservadas, que é máis doado oílas que velas. A excepción son os Cotophaga, que a miúdo son extremadamente confiados cos humanos e outras especies.