cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cantón de Vaud
O cantón de Vaud, oficialmente en francés, Canton de Vaud, é un dos 26 cantóns de Suíza. Divídese en tres distritos e a súa capital e cidade máis poboada é Lausana, seguida por Yverdon-les-Bains e Montreux. A finais do ano 2020, contaba cunha poboación de 814 762 habitantes, converténdoo no terceiro cantón máis poboado do país. Con pouco máis de 3 212 km2, ocupa o cuarto posto en termos de superficie. O francés é a única lingua oficial neste cantón.
Explorer 29
Explorer 29, coñecido tamén como GEOS 1 (acrónimo de Geodetic Earth Orbiting Satellite), foi un satélite artificial do programa Explorer da NASA lanzado o 6 de novembro de 1965 mediante un foguete Delta E desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión de Explorer 29 foi realizar estudos xeodésicos. O satélite estabilizábase mediante gradente gravitatorio e alimentábase mediante células solares. Foi o primeiro satélite exitoso do Programa de Satélites Xeodésicos. Foi seguido por PAGEOS 1 e, dous anos máis tarde, por un satélite idéntico, Explorer 36, ao que sucedeu GEOS 3.
Instrumentos
Explorer 29 levaba a bordo cinco instrumentos:
Caamaño
Amais, como apelido pode referirse a:
Parque empresarial de Mondoñedo
O parque empresarial de Mondoñedo é unha superficie comercial de 70 mil metros cadrados situada a catro quilómetros de Mondoñedo. Ten acceso directo á estrada N-634.
Michael Lonsdale
Michael Lonsdale, nado en París o 24 de maio de 1931 e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 2020, foi un actor francés de cinema e televisión.
Traxectoria
Lonsdale era de ascendencia franco-irlandesa por parte de nai e inglesa por parte de pai. Criouse en Londres e en Jersey, e despois, durante a segunda guerra mundial en Casablanca, Marrocos. Posteriormente trasladouse a París para estudar pintura en 1947, pero foi atraído polo mundo da actuación, facendo o as súas primeiras actuacións coa idade de 24 anos.
Lonsdale era bilingüe e traballou en producións en lingua inglesa e francesa. Foi coñecido internacionalmente por interpretar a Sir Hugo Drax no filme de James Bond, 007: Moonraker (1979), o astuto detective francés Lebel en The Day of the Jackal, e a M. Dupont d'Ivry en O que queda do día.
O 25 de febreiro de 2011, gañou un premio César como mellor actor secundario polo filme Des hommes et des dieux.
Cazadores de testas
miniatura|310x310px|Un sacerdote da era do Mississippi, cunha maza cerimonial e unha testa cortada. En antropoloxía, fálase de cazadores de testas para referirse ós grupos humanos que practicaban o ritual de preservar a testa dunha persoa despois de matala. A caza de cabezas foi practicada en tempos históricos en partes de Oceanía, Asia Meridional e Sueste asiático, África Occidental e Central e en Mesoamérica, así como en certas tribos dos celtas, pobos xermánicos e escitas da Europa antiga. En Europa, produciuse até o remate da Idade Media en Irlanda e na rexión da fronteira anglo-escocesa, e até o século XIX en Montenegro, Croacia, Albania e as partes occidentais de Hercegovina.
Esta práctica foi obxecto de intenso estudo dentro da comunidade antropóloga, e os estudosos tentaron definir e interpretar o seu rol social, así como as súas funcións e motivacións. Os escritos de antropólogos achegan temas como a mortificación do rival, a violencia ritual, o equilibro cosmolóxico, o canibalismo, o prestixio de capturar o espírito e poder do rival, e como xeito de conseguir os servizos da vítima como escravo na outra vida.
No presente, os estudosos concordan que a función primaria da caza de testas era ritual e cerimonial. Algúns expertos teorizan que a práctica provén da crenza de que a cabeza contén a "alma" ou a forza vital, que podería ser aproveitada a través da súa captura.
Pazo de Lestrobe
O pazo de Lestrobe e unha construción civil do concello de Dodro, situado no lugar de Lestrobe. Pertence á arquitectura barroca, e inclúe tamén unha capela dedicada ao Anxo da Garda.
Rusia no Festival de Eurovisión
Rusia fixo o seu debut no Festival de Eurovisión 1994. En total participou en dezaseis ocasiones e gañou unha vez, en 2008, con Dima Bilán e o seu tema "Believe", polo cal organizou Eurovisión en 2009. Rusia, quedou en 2º lugar en tres ocasiones, en 2000, 2006 e 2012.
Pazo de Lestrobe
Historia
O pazo de Lestrobe foi construído no século XVI, sendo propiedade do arcebispado compostelán, pero sofre varias reformas ao longo da historia e pódese clasificar dentro do estilo barroco. No patio da entrada existe un monumental chafariz do século XVIII que constitúe un notable exemplo deste tipo de arquitectura. Consta dunha gran pía con tres alturas coroada pola figura de Santiago peregrino.
Rusia no Festival de Eurovisión
Rusia ausentouse tres veces desde a súa primeira participación no festival. A primeira vez foi en 1996, cando a canción rusa foi rexeitada nunha rolda clasificadora previa non televisada. Dous anos máis tarde, Rusia foi relegada polo resultado obtido en 1997 por Alla Pugachova. Finalmente en 1999, Rusia ausentouse de forma voluntaria.
Pazo de Lestrobe
Historia
Recibe este pazo o nome de Pazo do Anxo da Garda porque é a advocación da capela, que só se descobre por un gracioso campanil que supera o tellado. O edificio, de grande envergadura, ten planta en forma de U cunha longa fachada principal totalmente simétrica, que consta dunha porta centrada e de ocos con molduras barrocas.
Rusia no Festival de Eurovisión
Rusia levou ao festival a algúns dos seus artistas máis soados, entre eles Alla Pugacheva, Alsou, t.A.T.u., Mumiy Troll ou Dima Bilán.
Pazo de Lestrobe
Historia
Cara a fronte do inmoble péchase tamén unha longa fachada na que, nun lateral, se inclúe a capela desta casa. Existen varios alpendres dedicados aos labores agrícolas que completan a edificación. O edificio ten derredor un gran terreo, duns 7.000 m² con emparrados, bancos de pedra e árbores froiteiras, estando totalmente rodeado por un valado de pedra.
Rusia no Festival de Eurovisión
Nun total de 10 veces, estivo este país dentro do TOP-10 nunha gran final. En 2018 foi a primeira ocasión na que o país non se clasificou para a final.
Pazo de Lestrobe
Historia
Foi mansión de recreo dos arcebispos composteláns, ata que caeu en decadencia. No século XIX entrou en proceso de desamortización pasando a mans seculares, volvendo a ser posteriormente propiedade da Igrexa compostelá, porén permaneceu en estado de abandono, usándose só coma capela para celebracións litúrxicas. Despois de décadas de abandono foi restaurado, asinándose un convenio de cesión por 50 anos entre a Xunta de Galicia e o arcebispado , abrindo no ano 2006 coma hotel e restaurante, xestionado por Pousadas de Compostela.
Rusia no Festival de Eurovisión
Participacións
miniatura|right|250px| [[Irmás Tolmachevy|Tolmachevy Twins en Copenhaguen (2014)]] miniatura|right|250px| [[Dina Garipova en Malmö (2013)]] miniatura|right|250px| [[Alexei Vorobyov en Düsseldorf (2011)]]
Votacións (1994-2013)
Rusia deu máis puntos a...
Rusia recibiu máis puntos de...
Quintián, Cela, Outeiro de Rei
Quintián é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
STS-51-J
Características
STS-51-J, con cinco astronautas a bordo (Karol Bobko, Ronald Grabe, Robert Stewart, David Hilmers e William Pailes), foi unha misión clasificada para poñer en órbita os satélites de comunicacións militares DSCS-3 B4 e DSCS-3 B5.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 7 de outubro de 1985.
O Corvo
O topónimo galego O Corvo pode referirse a:
Tempada 2012-2013 da Serie A1 de hóckey a patíns
A tempada 2012-2013 da Serie A1 é a 90ª edición da máxima categoría do hóckey a patíns en Italia. A competición comezou o 3 de novembro de 2012 e rematará coa disputa da final polo título.
Equipos
Fonte: www.legahockey.eu
Tikal
Tikal (ou Tik'al, de acordo coa ortografía maia moderna) son as ruínas dunha cidade antiga, que probablemente se chamaba Yax Mutal e que se atopan nunha selva tropical de Guatemala. É un dos maiores sitios arqueolóxicos e centros urbanos da civilización prehispánica. Está situado na rexión arqueolóxica da Conca do Petén no que hoxe é o norte de Guatemala. Situado no departamento de Guatemala de El Petén, o sitio forma parte do Parque Nacional Tikal de Guatemala e en 1979 foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Tikal foi a capital dun estado que se converteu nun dos reinos máis poderosos dos antigos pobos maias. Aínda que a arquitectura monumental no sitio data do século IV a.C., Tikal alcanzou o seu apoxeo durante o Período Clásico, c. 200 a 900 d.C. Durante este tempo, a cidade dominou gran parte da rexión maia política, económica e militarmente, mentres interactuaba con áreas de toda Mesoamérica como a gran metrópole de Teotihuacan no afastado Val de México. Hai evidencias de que Tikal foi conquistado por Teotihuacan no século IV a.C. Tras o final do Período Clásico Tardío, non se construíron novos monumentos importantes en Tikal e hai evidencias de que se queimaron os palacios da elite. Estes acontecementos sumáronse a un descenso gradual da poboación, que culminou co abandono do sitio a finais do século X.
Tikal é a máis coñecida das grandes cidades Maias das terras baixas, cunha longa lista de gobernantes dinásticos, descubríronse moitas das tumbas dos gobernantes desta lista e investigáronse os seus monumentos, templos e palacios.
Etimoloxía
miniatura|Glifo emblema para Tikal (Mutal)
O nome Tikal pode derivarse de ti ak'al na Lingua maia iucateca, dise que é un nome relativamente moderno que significa "no pozo de auga". O nome aparentemente foi aplicado a un dos antigos depósitos do sitio por cazadores e viaxeiros na rexión. Alternativamente o seu significado interpretouse como "o lugar das voces" na lingua Itza Maia. Tikal, porén, non é o antigo nome do sitio, senón o nome adoptado pouco despois do seu descubrimento na década de 1840. Inscricións xeróglifas nas ruínas refírense á antiga cidade como "Yax Mutal" ou "Yax Mutul", que significa "Primeira Mutal". Tikal pode ter sido chamado así porque Dos Pilas tamén usou o mesmo glifo de emblema, os gobernantes da cidade presumiblemente querían distinguirse como a primeira cidade en levar o nome.
O reino, no seu conxunto, chamouse Mutul, sendo a lectura do glifo que se ve na foto. O seu significado exacto non está claro, aínda que algúns científicos pensan que fai referencia ao peiteado do Ku'hul Ahaw, ou máximo gobernador.
Xeografía
miniatura|Mapa da área maia dentro da rexión mesoamericana. Tikal e Calakmul están preto do centro da zona. Os asentamentos máis modernos máis próximos son Flores e Santa Elena, aproximadamente a 64 km. por estrada ao suroeste. Tikal está aproximadamente a 303 km. ao norte da Cidade de Guatemala. É 19 km. ao sur da cidade maia contemporánea de Uaxactun e 30 km. ao noroeste de Yaxha. A cidade estaba situada 100 km. ao sueste do seu gran rival do Período Clásico, Calakmul, e a 85 km. ao noroeste aliado de Calakmul Caracol, agora en Belize.
A cidade foi completamente mapeada e cubriu unha área superior a 16 km² que incluía preto de 3.000 estruturas. A topografía do sitio está composta por unha serie de cristas de calcaria paralelas que se elevan por riba das zonas baixas pantanosas. A principal arquitectura do sitio está agrupada en áreas de terreo máis elevado e unidas por unha calzada elevada que abrangue os pantanos. A área ao redor de Tikal foi declarada como Parque Nacional de Tikal e a área preservada cobre  570 km². Foi creado o 26 de maio de 1955 baixo os auspicios do Instituto de Antropoloxía e Historia e foi a primeira área protexida de Guatemala.
As ruínas atópanse entre os bosques tropicais do norte de Guatemala que formaron o berce da civilización Maia das terras baixas. A cidade en si estaba situada entre abundantes terreos fértiles e as terras altas e pode haber dominado unha ruta natural comercial leste-oeste a través da península do Iucatán. As árbores pertencentes ao parque Tikal inclúen a xigantesca kapok (Ceiba pentandra) a árbore sagrada dos maias, cedro tropical (Cedrela odorata), e caoba hondureña (Swietenia macrophylla). Xaguares, ocelotes e pumas tamén vagan no parque.
Tikal non tiña máis auga que o que se recollía a partir de auga de choiva e se almacenaba en dez depósitos. Os arqueólogos que traballaron en Tikal durante o século XX renovaron un destes antigos depósitos para almacenar auga para o seu uso. A precipitación anual media de Tikal é de 1945 mm.. Con todo, a chegada da choiva era a miúdo imprevisible, e ocorrian longos períodos de seca antes de que as colleitas madurásen, o que ameazaba gravemente aos habitantes da cidade.
Poboación
As estimacións de poboación para Tikal varían entre 10.000 e 90.000 habitantes, sendo o dato máis probable o do extremo superior deste rango. A poboación de Tikal comezou unha curva continua de crecemento a partir do período preclásico (aproximadamente 2000 a. C. - 200 d.C.), cun pico no clásico tardío coa poboación crecendo rapidamente desde o 700 ata o 830, seguido dun forte descenso. Para a superficie de 120 km² que se atopa dentro das defensas de terra do hinterland, a poboación máxima estímase en 517 habitantes por quilómetro cadrado. Nunha área dentro dun radio de 12 km do núcleo do sitio, a poboación máxima estímase en 120.000 habitantes. A densidade de poboación estímase en 265 habitantes por quilómetro cadrado. Nunha rexión dentro dun radio de 25 km do núcleo do sitio e incluíndo algúns sitios satélites, a poboación máxima estímase en 425.000 habitantes cunha densidade de 216 habitantes por quilómetro cadrado. Estas cifras de poboación son aínda máis impresionantes debido ás extensas terras pantanosas que eran inadecuadas para a súa habitabilidade ou a agricultura mesoamericana. Non obstante, algúns arqueólogos, como David Webster, consideran que estas cifras son moi altas.
Preclásica
Hai rastros dunha temperá agricultura en Tikal datada no 1000 a. C., no Preclásico Medio. Atopouse un escondedoiro de cerámica de Maia datada no 700-400 a. C., nun chultún selado, unha cavidade subterránea en forma de botella.
As construcións principais de Tikal xa tiveron lugar no período preclásico tardío, aparecendo entre o 400 e 300 a. C., incluén a construción das principais pirámides e plataformas mesoamericanas, aínda que a cidade estaba eclipsada por outros sitios máis poderosos ao norte como El Mirador e Nakbé.
Neste momento, Tikal foemaba parte da cultura Chikanel que dominaba as áreas do centro e do norte de Maia neste momento, unha rexión que incluía toda a península do Iucatán incluíndo o norte e oeste de Guatemala e todo p territorio de Belize.
Dous templos que datan dos tempos tardíos de Chikanel tiñan muros de cachotería, cuxas superstructuras puideron ser arcos maias, aínda que isto non se probou. Unha delas tiña elaboradas pinturas nos muros exteriores que mostraban figuras humanas sobre un fondo de figuras decorativas, pintado en amarelo, negro, rosa e vermello.
No século I d.C. aparecen por primeiravez ricas sepulturas e Tikal experimentou unha florecemento político e cultural a medida que os seus poderosos veciños do norte languidecían. Ao final do Preclásico Tardío, a arte e arquitectura do estilo de Izapa, da costa do Pacífico comezou a influír en Tikal, como demostran os primeiros murais da cidade e unha escultura rota na acrópole.
Clásico temperá
A dinastía dinastía entre os maias das terras baixas está máis arraigada en Tikal. O goberno dinástico, un réxime común entre os maias das terras baixas, estivo fortemente arraigado en Tikal. Segundo os rexistros posteriores dos xeróglifos, a dinastía fundouna Yax Ehb Xook, quizais no século I d.C. A comezos do clásico temperán, o poder na rexión maia concentrouse en Tikal e Calakmul, no núcleo da rexión central Maia.
Tikal puido beneficiarse do colapso dos grandes estados preclásicos como El Mirador. No Clásoctemprano Tikal converteuse rapidamente na cidade máis dinámica da rexión Maia, estimulando o desenvolvemento doutras cidades maias.
tikal, con todo, estaba frecuentemente en guerra e as inscricións contan alianzas e conflitos con outros estados maias, incluíndo Uaxactún, El Caracol, Naranjo e Calakmul. Tikal foi derrotado ao final do clásico temperán por Caracol, que substituíu a Tikal como principal centro de poder das terras baixas maias do sur. A primeira parte do clásico temperán tamén sucedéronse hostilidades entre Tikal e o seu veciño Uaxactun, en Uaxactun existen gravados sobre captura de prisioneiros de Tikal.
Parece que houbo unha ruptura na sucesión masculina no 317, cando a señora Unen Bahlam realizou unha cerimonia de finalización de katún, aparentemente como a raíña da cidade.
Tikal e Teotihuacan
miniatura|A gran metrópole de Teotihuacan no Val de México parece intervir decisivamente na política de Tikal. Xa no 200 d. C., Teotihuacan tiña embaixadas en Tikal.
O décimo cuarto rei de Tikal foi Chak Tok Ich'aak (Gran Pouta de Xaguar). Chak Tok Ich'aak construíu un palacio que foi preservado e desenvolvido polos gobernantes posteriores ata que se converteu no núcleo da Acrópole Central. Pouco se sabe sobre Chak Tok Ich'aak, agás que foi asasinado o 14 de xaneiro do 378 d.C. O mesmo día, Siyah K’ak’ (nace o lume) chegou desde o oeste, pasando por El Perú, un sitio ao oeste de Tikal, o 8 de xaneiro. Na estela 31 é nomeado como "Señor de Occidente". Siyah K'ak' era probablemente un xeneral estranxeiro que servía a unha figura representada por un xeróglifo non-maia, composto dun lanzadardos, en combinación cun bufo, un glifo ben coñecido da gran metrópole de Teotihuacan no afastado val de México. Bufo lanzadardos incluso puido ser o gobernante de Teotihuacan. Estes acontecementos gravados suxiren con seguridade que Siyah K'ak' liderou unha invasión de Teotihuacan que derrotou ao rei nativo de Tikal, que foi capturado e executado de inmediato. Siyah K'ak' parece que foi axudado por unha poderosa facción política no propio Tikal. Aproximadamente no momento da conquista, un grupo de nativos de Teotihuacan aparentemente residía preto do complexo Mundo Perdido. Tamén exercía o control sobre outras cidades na área, incluíndo Uaxactun, onde se converteu en rei, pero non tomou o trono de Tikal por si mesmo. No curso dun ano, o fillo de Bufo lanzadardos co nome de Yax Nuun Ayiin I (primeiro crocodilo), instalouse como o décimo quinto rei de Tikal mentres aínda era un neno, sendo entronizado o 13 de setembro do 379. Reineu durante 47 anos como rei de Tikal, e permaneceu como vasalo de Siyah K'ak' mentres este viviu. Parece probable que Yax Nuun Ayiin casara cunha das esposas preexistentes da derrotada dinastía Tikal e así lexitimase o dereito de gobernar do seu fillo Siyaj Chan K'awiil II.
Suzy
Suzy pode referirse a:
Tikal
Tikal e Teotihuacan
Río Azul, un pequeno sitio 100 km ao nordés de Tikal, foi conquistado por este durante o reinado de Yax Nuun Ayiin I. O sitio converteuse nunha avanzada de Tikal, protexéndoa de cidades hostís máis ao norte, e tamén se converteu nunha ligazón comercial co Caribe.
Suzy
como topónimo dá nome a:
Tikal
Tikal e Teotihuacan
Aínda que os novos gobernantes de Tikal eran estranxeiros, os seus descendentes foron rapidamente Maianizados. Tikal converteuse no principal aliado e socio comercial de Teotihuacan nas terras baixas Maias. Despois de ser conquistada por Teotihuacan, Tikal dominou rapidamente o norte e oeste do Petén. Uaxactun, xunto coas pequenas cidades da rexión, foron absorbidos polo reino de Tikal. Outros sitios, como Bejucal e Motul de San José preto do Lago Petén Itzá, convertéronse no vasalos do seu veciño máis poderoso ao norte. A mediados do século V Tikal tiña un territorio central de polo menos 25 km en cada dirección.
Suzy
como nome, é o hipocorístico en lingua inglesa do nome Susana; pode referirse a:
Tikal
Tikal e Teotihuacan
Ao redor do século V construíuse un impresionante sistema de fortificacións que consistía en gabias e construcións de terra en toda a periferia norte do interior do Tikal, uníndose coas defensas naturais provistas por grandes áreas de pantanos que se estenden cara ao leste e oeste da cidade. Probablemente construíronse fortificacións adicionais no sur. Estas defensas protexeron a poboación principal e os recursos agrícolas de Tikal, rodeando unha área de aproximadamente 120 km². Recentes investigacións suxiren que os movementos de terra serviron como sistema de recollida de auga en vez de ter un propósito defensivo.
Tikal e Copán
No século V o poder da cidade chegou tan ao sur como Xukpi (actual Copán), cuxo fundador K'inich Yax K'uk' Mo' estaba claramente conectado con Tikal. Copán non estaba nunha rexión etnicamente maia e a fundación da dinastía de Copán probablemente implicou a intervención directa de Tikal. K'inich Yax K'uk 'Mo' chegou a Copán en decembro do 426 e a análise ósea dos seus restos mostra que pasou a súa infancia e mocidade en Tikal. Un individuo coñecido como Ajaw K'uk' Mo' (señor K'uk' Mo') é mencionado nun texto temperá en Tikal e pode ser a mesma persoa. A súa tumba tiña características de Teotihuacán e foi representado en retratos posteriores vestido como un guerreiro de Teotihuacan. Os textos xeroglíficos refírense a el como "Señor de Occidente", ao igual que Siyah K’ak’. Ao mesmo tempo, a finais do 426, Copán fundou o lugar próximo de Quiriguá, posiblemente patrocinado por Tikal. A fundación destes dous centros pode ser parte dun esforzo por impoñer a autoridade de Tikal sobre a porción sueste da rexión maia. A interacción entre estes sitios e Tikal foi intensa nos seguintes tres séculos.
No século VI comezou unha longa rivalidade entre Tikal e Calakmul, e cada unha das dúas cidades formou unha rede propia de alianzas mutuamente hostís entre si nunha longa guerra entre as dúas superpotencias maias. Os reis destas dúas capitais adoptaron o título "kaloomte", un termo que non traducíuse con precisión, pero que implica algo semellante a "rei supemo".
A comezos do século VI viu unha raíña gobernou a cidade, coñecida como a "Señora de Tikal", é moi probable que fose unha filla de Chak Tok Ich'aak II. Parece que nunca gobernou por dereito propio, senón que se asociou con compañeiros de goberno masculinos. O primeiro deles foi Kaloomte 'B'alam, que parece ter unha longa carreira como xeneral en Tikal antes de converterse no 19º co-gobernante na secuencia dinástica. A Señora de Tikal parece que non se contou na numeración dinástica. Parece que máis tarde foi emparellada co señor "Garra de Paxaro", que se presume que foi 20º gobernante, polo demais descoñecido.
Hiato de Tikal
miniatura|right | 350px | A praza principal durante as celebracións de solsticio de inverno A mediados do século VI, Caracol parece haberse aliado con Calakmul derrotando a Tikal, pechando o Clásico temperá. O "Hiato de Tikal" refírese a un período entre a finais do século V a finais do século VII onde houbo un lapso na escritura de inscricións e construción a grande escala en Tikal. Na segunda metade do século VI dC, unha grave crise chegou á cidade, sen construír novas estelas e con mutilación deliberada xeneralizada das esculturas públicas. Este tempo de inactividade de Tikal foi inesplicable durante moito tempo ata que posteriormente a resolución dos xeroglíficos identificaron que este período foi provocado pola derrota completa de Tikal a mans de Calakmul e Caracol no 562, unha derrota que resultou na captura e sacrificio do rei de Tikal. O moi erosionado Altar 21 en Caracol describe como Tikal sufriu esta desastrosa derrota nunha gran guerra en abril de 562. Parece que Caracol era un aliado de Calakmul no conflito máis amplo entre esta cidade e Tikal, a derrota de Tikal tivo un impacto duradeiro sobre a cidade. Tikal non foi saqueada pero o seu poder e influencia foron elimnados. Logo da súa gran vitoria, Caracol creceu rapidamente e algúns habitantes de Tikal puideron ser trasladados á forza alí. Durante o período do hiato, polo menos un dos gobernantes de Tikal refuxiouse con Janaab 'Pakal de Palenque, outra das vítimas de Calakmul. Calakmul prosperou durante o longo período de recesión de Tikal.
O comezo do hiato de Tikal serviu como un marcador polo cal o arqueólogos frecuentemente sub-dividen o período Clásico da cronoloxía mesoamericana, no Clásico Temperá e Clásico Tardío.
Tikal e Dos Pilas
No 629 Tikal fundou Dos Pilas, a úns 110 km ao suroeste, como unha avanzada militar para controlar o comercio ao longo do río La Pasión. B'alaj Chan K'awiil foi declarado rei do novo posto avanzado a idade de catro anos, no 635 e durante moitos anos serviu como leal vasalo do seu irmán, o rei de Tikal. Máis ou menos vinte anos despois, Dos Pilas foi atacada por Calakmul e foi derrotada. B'alaj Chan K'awiil foi capturado polo rei de Calakmul pero, no canto de ser sacrificado, foi reinstalado no seu trono como vasalo do seu ex-inimigo, e atacou a Tikal no 657, obrigando a Nuun Ujol Chaak, o entón rei de Tikal, a abandonar temporalmente a cidade. Os dous primeiros gobernantes de Dos Pilas continuaron usando o "Mutal" o glifo emblema de Tikal, e probablemente sentiron que tiñan un dereito lexítimo ao trono de Tikal. Por algunha razón, B'alaj Chan K'awiil non se instalou como o novo gobernante de Tikal, e quedou en Dos Pilas. Tikal contraatacou contra Dos Pilas no 672, obrigando a B'alaj Chan K'awiil a exiliarse durante cinco anos. Calakmul intentou cercar a Tikal dentro dunha área dominada polos seus aliados, como El Perú, Dos Pilas e El Caracol.
No 682, Jasaw Chan K'awiil I erixiu o primeiro monumento datado en Tikal en 120 anos e reivindicou o título de Kaloomte', poñendo fin ao hiato. Iniciou un programa de novas construcións e reverteu a relación con Calakmul cando, no 695, capturou aos nobres inimigos e levoua ao estado inimigo a un longo declive do que nunca se recuperou por completo. Despois diso, Calakmul nunca volveu a erixir un monumento celebrando unha vitoria militar.
Tikal despois Teotihuacán
O século VII, non houbo presenza activa de Teotihuacan en ningún sitio maia e do centro de Teotihuacan fora arrasada cara ao 700 dC .. Con todo, o traxe de guerra formal, que ilustra os monumentos, mantívose no estilo de Teotihuacan. Jasaw Chan K'awiil I e o seu herdeiro Yik'in K'awiil Chan continuaron as hostilidades contra Calakmul e os seus aliados e impuxeron un control rexional firme sobre a área en torno a Tikal, estendéndose cara ao territorio en torno ao Lago Petén Itzá. Estes dous gobernantes foron responsables de gran parte da impresionante arquitectura visible a día de hoxe.
No 738, Quiriguá, un vasalo de Copán, o aliado clave de Tikal, no sur, cambiou a súa lealdade, favorecendo Calakmul derrotou a Copán e obtivo a súa independencia. Este foi aparentemente o resultado dun esforzo consciente por parte de Calakmul, para acadar o colapso dos aliados ao sur de Tikal. Isto alterou o equilibrio de poder no sur da rexión Maia e deu como resultado a decadencia de Copán.
No século VIII, os gobernantes de Tikal recolleron monumentos de todas as partes da cidade e os transladaron á fronte da Acrópole norte. Ao final do século VIII e do século IX, a actividade de construción en Tikal desacelerouse. Aínda se construíu arquitectura impresionante, pero existen poucas inscricións referidas a gobernantes posteriores.
Clásico Terminal
miniatura|180px|esquerda|O centro do sitio visto desde o sur, co Templo I no centro, a acrópole norte á esquerda e a acrópole central á dereita. No século IX, a crise do colapso maia estendeuse por toda a rexión, cunha poboación en caída libre e unha cidade tras outra caendo no silencio. Cada vez máis, a guerra endémica na rexión maia obrigou á poboación rural que sostivo a Tikal a concentrarse preto da cidade, acelerando o uso da agricultura intensiva e o correspondente deterioración do medio. A construción continuou a comezos de século, coa construción do Templo 3, a última das importantes pirámides da cidade e a construción de monumentos, para conmemorar o décimo noveno k'atun no 810.
Na segunda metade do século IX, houbo un intento de restablecer o poder real na pequena cidade de Tikal, como evidencia unha estela erixida na gran Praza por Jasaw Chan K'awiil II, no ano 869. Este foi o último monumento erixido en Tikal antes de que a cidade finalmente caese no silencio. Os antigos satélites de Tikal, como Jimbal e Uaxactún, non duraron moito máis tempo, ergueron o seu último monumento no 889. Ao final do século IX, a gran maioría da poboación de Tikal deixara a cidade. Os seus palacios foron habitados por ocupantes ilegais e construíronse casas simples, con tellado de palla, nas prazas cerimoniais da cidade. Os novos ocupantes bloquearon algunhas entradas nas salas das estruturas monumentais e deixaron lixo, que incluía unha mestura de residuos domésticos e elementos inútiless, como instrumentos musicais. Estes habitantes reutilizaron os monumentos para os seus propios rituais, moi lonxe dos da dinastía real que os levantaron. Algúns monumentos foron danados e algúns foron trasladados a novos lugares. Antes do abandono final da cidade, desaparecera todo o respecto para os antigos gobernantes, os túmulos da necrópole norte foron asaltados en busca de Xade e os máis accesibles foron saqueados. Tras o ano 950, Tikal quedou case deserta, aínda que un resto de poboación puido permanecer en cabanas perecedeiras intercaladas entre as ruínas. No século X ou XI, os últimos habitantes deixaron a cidade e o bosque ocultou as ruínas duanteos seguintes mil anos.
Jesús María Fernández Rosende
Jesús María Fernández Rosende, nado en Oleiros o 25 de xuño de 1960, é un empresario e político galego do PPdeG
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito. Foi director xerente e secretario do Padroado da Fundación para a Investigación e Desenvolvemento de Recursos Mariños, secretario do Consello Regulador Denominación de Calidade Mexillón de Galicia e secretario do Consello Económico da Universidade da Coruña. Militante do PPdeG dende 1989, foi elixido concelleiro de Oleiros nas municipais de 1987. Foi deputado no Parlamento de Galicia dende o 26 de setembro de 1989 en substitución de Manuel Iglesias Corral, volveu ser deputado dende o 20 de xuño de 1991, substituíndo a José Luis Torres Colomer. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1993 e volveu ser elixido en 1997 e 2001.
Alasca
Alasca   é o Estado con máis superficie dos Estados Unidos de América situado na parte noroccidental do continente, limitando por terra só co Canadá (ó leste), e por mar co océano Pacífico (sur), océano Glacial Ártico (norte) e a confluencia de ambos os dous no estreito de Bering (oeste). A súa capital é Anchorage.
Comprado ó imperio ruso en 1867 por 7 millóns de dólares, é o territorio estadounidense con menor densidade de poboación de 0,42 hab/km², sendo o cuarto con menor poboación, tras Wyoming, Dacota do Norte e Vermont. É maior que os estados americanos de Texas, California e Montana xuntos (respectivamente o segundo, o terceiro e o cuarto máis extensos).
Estados Unidos tratou durante as primeiras décadas do século de mellorar as comunicacións (por exemplo de conectar Alasca co resto dos Estados Unidos por ferrocarril), e promover a colonización do val de Matanuska. Mais a segunda guerra mundial e as batallas navais nas illas Aleutianas co Xapón trocaron a política dos Estados Unidos nos asuntos de Alasca. Así, en 1942, construíuse en meses unha estrada de comunicación (a Autoestrada Alcan) para garantir a defensa do territorio de Alasca, á vez que estableceron novas bases militares e se promoveron asentamentos civís. O final da guerra mundial e o comezo da guerra fría aceleraron a necesidade de integrar este territorio á Unión. Así, en 1959, Alasca foi á fin aceptado como 49° estado dos Estados Unidos de América.
O descubrimento de grandes depósitos petrolíferos permitiron un enorme crecemento económico en Alasca durante as últimas décadas, a pesar do illamento xeográfico e ás duras condicións de vida. A maior fazaña do seu desenvolvemento foi a construción, a partir de 1974, do Trans-Alaska Pipeline, un oleoduto de 1.269 km que une a Baía de Prudhoe co porto de Valdez. Mais tamén o petróleo foi orixe de certos desastres, como o accidente ocorrido en 1989 do petroleiro Exxon Valdez, que encallou nas augas de Alasca e provocou unha marea negra, que foi cualificada como un dos maiores desastres ecolóxicos da historia.
Historia
O nome de "Alasca" vén dunha palabra aleutiana, que significa literalmente "o obxecto contra o que a acción do mar é dirixida".
A maioría da historia documentada de Alasca comeza coa colonización europea, empezando polo navegante danés ao servizo da Armada rusa, Vitus Bering, que avistou Alasca a bordo do San Pedro no transcurso da segunda expedición a Kamchatcka. Mais, o primeiro europeo que tocou as costas da rexión foi o ruso Aleksei Chirikov, que navegaba na expedición de Bering ao mando do San Paulo, cando chegou o 15 de xullo de 1741 ao lugar en que hoxe se levanta a cidade de Sitka. A Compañía rusa de América logo iniciou a colonización da costa e nos anos 1790 xa existían asentamentos na rexión. A principal actividade na zona era a caza de lontras, aínda que a colonia non foi nunca rendíbel debido ao elevado custo dos navíos necesarios para iso. Ao principio, o contacto cos nativos foi cordial, mais pronto se produciron encontros violentos, que unidos ás enfermidades transmitidas polos europeos, exterminaron catro quintas partes da poboación nativa. O primeiro asentamento permanente por parte de Rusia estabeleceuse en 1784, cando Grigory Ivanovich Shelikhov fundou unha colonia na illa de Kodiak, na baía de Three Saints Bay.
miniatura|esquerda|150px|Vitus Bering.
Os españois reclamaron os dereitos que a bula Inter Caetera lles daba sobre a costa oeste de Norteamérica, que incluía Alasca. O rei Carlos III de España organizou varias expedicións á rexión para intentar colonizala. As expedicións de Bruno de Heceta e Alessandro Malaspina deixaron algúns topónimos na rexión, como o Glaciar Malaspina ou a cidade de Valdez. Tamén os británicos seguiron o exemplo da coroa española, enviaron exploracións á zona, como as de James Cook ou George Vancouver.
En 1799, Nikolay Petrovich Rezanov mercoulle os dereitos de explotación das peles ao tsar Paulo I de Rusia e creou a Compañía ruso-estadounidense. A sobreexplotación do territorio levou a un enfrontamento entre os colonos e os nativos, cuxo acontecemento máis destacado foi a Batalla de Sitka de 1804.
En 1867, o Secretario de Estado estadounidense William H. Seward realizou a compra de Alasca a Rusia por 7,2 millóns de dólares estadounidenses. A falta de efectivo de Rusia e o desexo de que Alasca non caese nas mans británicas impulsaron a Rusia a vender o territorio aos Estados Unidos tralo fracaso na guerra de Crimea. A compra fíxose efectiva o 18 de outubro de 1867, hoxe recordado como o Día de Alasca. Aínda que a compra recibiu duras críticas no momento de producirse, finalmente viuse como un negocio vantaxoso grazas ao descubrimento de ouro no Yukón. Na década de 1890, os territorios de Alasca e Yukón sufriron unha explotación das súas minas debido á febre do ouro, coñecida como febre do ouro de Klondike, nome do principal depósito. Os principais asentamentos estabelecéronse en Juneau, Nome e Fairbanks.
miniatura|esquerda|Cheque usado na compra de Alasca. Nos primeiros tempos de dominación estadounidense, o exército, a mariña e o servizo de alfándegas fixéronse cargo do control da rexión, pero a chegada de colonos obrigou a cambiar o sistema de administración. En 1884 nomeouse un Gobernador, e en 1906 elixiuse un representante no Congreso dos Estados Unidos, mais sen dereito a voto. Xa en 1912, declarouse a Alasca como Territorio dos Estados Unidos, cun congreso e goberno propio, e coa súa capital en Juneau en detrimento de Sitka, que fora a capital da Alasca rusa. Durante a segunda guerra mundial, Alasca foi escenario da batalla das Illas Aleutianas entre as tropas aliadas e o Xapón, e durante o conflito melloráronse as infraestruturas para facilitar a defensa do territorio, como a construción da Autoestrada Alcan. No final da segunda guerra mundial e o comezo da guerra fría aceptouse a entrada de Alasca na Unión. O presidente dos Estados Unidos, Dwight David Eisenhower asinou o 7 de xullo de 1958 a Acta estatal de Alasca (Alaska Statehood Act en inglés), que abriu o camiño para que o 3 de xaneiro de 1959, Alasca se convertera no estado 49 da unión.
O 27 de marzo de 1964, Venres Santo, Alasca sufriu os efectos dun terremoto (coñecido como "Terremoto de Venres Santo") de 8,5 graos de magnitude na escala Richter, e que rematou coa vida de 131 persoas, arrasando moitas poboacións da rexión. Mais, en 1968 encontrouse petróleo na rexión, e trala construción do oleoduto transalasquiano (Trans Alaskan Pipeline) en 1977, os ingresos debidos á explotación dos pozos petrolíferos contribuíron a que a poboación se restabelecera e a que se reconstruíran as infraestruturas. En 1989 produciuse unha nova catástrofe ao encallar o petroleiro Exxon Valdez no estreito de Príncipe Guillerme, e verter ao mar entre 42.000 e 130.000 metros cúbicos de cru, afectando uns 1.600 km de costa. En 2007, máis da metade do territorio do estado é propiedade do Goberno Federal, e a explotación das reservas de petróleo no territorio aínda sen explotar é tema de debate, xa que o Refuxio Nacional de vida salvaxe no Ártico podería verse afectado.
Xeografía
miniatura|As Illas Aleutianas e a península de Alasca. miniatura|[[Parque Nacional de Denali e o monte McKinley.]] Alasca é un dos dous únicos estados estadounidenses, canda Hawai, que non limita con ningún outro estado do país. Tamén ten máis costa que todos os estados estadounidenses xuntos e é o estado máis grande do país cunha superficie total de 1 717 854 km². Outro fito xeográfico que posúe Alasca é o monte McKinley, o cumio máis alta de toda Norteamérica, con 6.194 metros de altitude. Despois, a súa capital, Juneau, é inaccesíbel por terra, e ningunha estrada conecta Juneau co resto do sistema de autoestradas estadounidense.
O estado está bordeado polo territorio de Yukón e a Columbia Británica, Canadá polo leste; o golfo de Alasca e o Océano Pacífico polo sur; o mar de Bering, co seu estreito e o mar de Chukchi polo oeste; e o mar de Beaufort e o Océano Ártico polo norte. Alasca divídese en tres grandes rexións: as montañas do Pacífico, o interior e a zona ártica setentrional. As montañas do Pacífico ocupan toda a costa meridional, mentres que pola rexión interior se estende o río Yukon, xunto aos seus afluentes, nunhas vastas mesetas. A zona ártica setentrional, pola súa parte, está ocupada pola cadea de Brooks.
Dous dos puntos máis importantes da xeografía de Alasca son as Illas Aleutianas e o Parque Nacional de Denali. As Illas fixéronse famosas por ser sede da propia Batalla das Illas Aleutianas que tivo lugar durante a segunda guerra mundial. O arquipélago posúe unha superficie duns 37.800 km², sendo a maioría parte de Alasca e o extremo oeste é zona rusa. Neste arquipélago, onde destaca a illa de Unalaska, habitan preto de 16.000 persoas, sendo a maioría delas esquimós aborixes. O Parque nacional de Denali é unha das zonas virxes máis importantes do continente, cunha superficie de 24.585 km². Nel áchanse todo tipo de exemplares de flora e fauna do estado como o carneiro de Alasca, o caribú, o alce, o oso grizzly ou o lobo.
Clima
miniatura|O clima é extremo en Alasca. O clima varía segundo a rexión. A costa occidental ten un clima oceánico, mentres que o resto do estado presenta un clima continental e ártico.
En Juneau, a capital, e na metade sueste o clima é oceánico, mentres que é ártico na metade norte. En xeral, esta zona é a máis húmida e cálida de Alasca, con suaves temperaturas no inverno e altos niveis de precipitación ao longo do ano. O clima de Anchorage, a cidade máis poboada de Alasca, e da parte central e sur do estado, é suave debido á proximidade do mar. O clima do oeste de Alasca está influenciado polo mar de Bering e o golfo de Alasca. No suroeste existe un clima subártico oceánico e no norte, subártico continental.
O clima no interior de Alasca é extremo. Algunhas das temperaturas máis cálidas e frías teñen lugar na área de Fairbanks. Os veráns poden albergar até 30 °C, mentres que no inverno as temperaturas baixan até os -52 °C. As temperaturas máximas e mínimas históricas rexistradas en Alasca déronse no interior. As máximas acadaron 38 °C en Fort Yukon, o 27 de xuño de 1915. Por outra parte, a temperatura mínima máis baixa de Alasca produciuse o 23 de xaneiro de 1971, con -64 °C en Prospect Creek.
O quecemento global que sacode o planeta está sendo notorio en Alasca. Gunter Weller, director do Centro Fairbank para Investigación do Cambio Global e de Investigación do Sistema Ártico, da Universidade de Alasca, asegurou que as temperaturas medias en Alasca e elevaron tres graos centígrados en 30 anos, e aproximadamente o dobre no inverno. As autoridades estatais están alertando do efecto que o cambio climático terá sobre a vida dos cidadáns. Un exemplo son as estradas estatais, que transcorren sobre o permafrost, que se está desconxelando velozmente. O oleoduto trans-Alaska, que utiliza soportes verticais, está vendo perigar a súa estabilidade sensiblemente.
Áreas administrativas
Alasca divídese administrativamente en 19 burgos, pero estes non cobren toda a área do estado. Ademais dos burgos existen unhas áreas censuais, que se reparten todo o resto do territorio. Alasca é un dos dous estados, xunto con Luisiana, onde non existen os condados.
Ademais, a área que non está organizada en burgos subdivídese en doce áreas censuais: Aleutianas do Oeste, Bethel, Dillingham, Hoonah - Angoon, Kusilvak, Príncipe de Gales - Hyder, Fairbanks Suroeste, Valdez - Cordova e Yukon - Koyukuk.
Demografía
O censo de 2000 estimou a poboación de Alasca en 626 932 habitantes, un crecemento de 14% sobre a poboación de 1990, de 551 947 habitantes. Unha estimativa realizada en 2005 estima a poboación do estado en 663 661 habitantes, un crecemento de 20,2% en relación á poboación en 1990; de 5,9%, en relación á poboación en 2000; e de 0,9% en relación á poboación estimada en 2004.
O crecemento da poboación natural de Alasca entre 2000 e 2005 foi de 36 590 habitantes - 53 132 nacementos menos 16 542 óbitos - o crecemento poboacional causado pola inmigración foi de 5 800 habitantes, en canto que a migración estadounidense resultou na perda de 4 619 habitantes.
Só hai unha rexión metropolitana, Anchorage, que é a maior cidade do Alasca. Cerca de dous quintos dos habitantes viven en Anchorage. Cerca de 70% dos habitantes viven en cidades e os outros 30% viven en áreas non-urbanas.
A maior parte da poboación de Alasca vive na rexión sur do estado, ao longo do litoral sur co océano Pacífico, onde o clima é menos extremo que no norte do estado. O resto de Alasca é escasamente poboado, aínda que si existen comunidades con varios millares de habitantes no interior e mesmo no litoral norte do estado.
Principais cidades
Máis de 100 mil habitantes Entre 10 000 e 100 000 habitantes Menos de 10 mil habitantes
Leslie Marr
Sir Leslie Lynn Marr, 2º Baronet, nado en Durham o 14 de agosto de 1922 e finado en Gimingham o 4 de maio de 2021, foi un artista inglés e ex-piloto de carreiras.
Traxectoria
Fillo de John Lynn Marr (1877-1931) e Amelia Rachel, orixinalmente Thompson (1884-1971). Educouse na Shrewsbury School e no Pembroke College, Cambridge. Herdou a súa baronía en 1932 coa morte do seu avó, o armador Sir James Marr, 1º Baronet, aínda que non usa o título. Durante a segunda guerra mundial, serviu coa Royal Air Force.
Marr participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutando o 17 de xullo de 1954 no Gran Premio do Reino Unido de 1954. Competindo no seu Connaught privado, terminou no décimo terceiro lugar, pero retirouse da súa última carreira de campionato mundial en, despois de que un tubo de freo danado causoulle un trompo. Marr competiu en varias carreiras fóra do campionato, cos seus mellores resultados, incluíndo a vitoria na Cornwall MRC Formula 1 Race de 1955 e terminar cuarto no Gran Premio de Nova Zelandia ao ano seguinte.
Marr tamén foi artista, estudando no Borough Polytechnic (máis tarde London South Bank University) con David Bomberg como mestre e é membro do Borough Group.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
This Is Our Night
"This Is Our Night" é unha canción electropop do cantante grego Sákis Rouvás. Foi producida por Dimitris Kontopoulos, Craig Porteils e Irini Cameron Giles Webb. O 18 de febreiro foi elixida como a que representaría a Grecia no Festival de Eurovisión 2009.
Eurovisión
This Is Our Night fixo a súa actuación en Moscova na segunda semi-final o 14 de maio de 2009 e foi unha das dez clasificadas para a gran final. Na final, o 16 de maio dese mesmo ano, "This Is Our Night" rematou nunha sétima posición cun total de 120 puntos, recibindo 12 puntos de Albania, Bulgaria e Chipre. O evento foi visto por un 86% da audiencia do país helénico.
Guerra de Arauco
miniatura|Batalla entre mapuches e españois. A guerra de Arauco foi un prolongado conflito bélico que enfrontou os hispano-crioulos do entón chamado reino de Chile -pertencente ao Imperio Español-, contra o pobo mapuche, e algúns aliados como os huilinches, picunches, pehuenches e os cuncos.
O conflito tivo unha duración dun lapso próximo aos tres séculos (1536-Independencia de Chile), mais con diferentes graos de intensidade, chamándose guerra armada. Como consecuencia deste conflito, xurdiu o conflito chileno-mapuche máis coñecido como "Pacificación da Araucania".
O Regueiro, Cela, Outeiro de Rei
O Regueiro é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Biblioteca Principal de Tampere
A Biblioteca Principal de Tampere (en finés Tampereen kaupungin pääkirjasto), tamén coñecida como Metso, é unha biblioteca pública situada no centro da cidade de Tampere (Finlandia), na metade de Hämeenpuisto. Trátase da biblioteca máis importante da cidade.
Aretusa (nereida)
miniatura|193x193px|Aretusa nun decadracma de [[Siracusa (Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión).]] Aretusa foi, na mitoloxía grega, unha das Nereidas, as fillas de Nereo e Dóride (ou Doris), filla de Océano.
Pablo Insua
Inicios (1993-2006)
Seu pai, Fernando Insua, foi futbolista e xogou co Bergantiños en Terceira División. Pablo comezou a xogar ao fútbol sala en Arzúa e logo fichouno o Rosalía CF de Santiago de Compostela, a onde o levaba súa nai a adestrar e xogar. Xogou catro anos no Rosalía, logo chamado CD Santiago Sar tras a fusión co Colexiata do Sar e logo Santiago de Compostela CF. En 2006 foi elixido mellor xogador sub-13 da Compostela Cup, fichando a continuación polo Deportivo da Coruña.
Categorías inferiores e Fabril (2006-2013)
Comezou a súa etapa no Deportivo no equipo infantil, pasando logo ao cadete e ao xuvenil e debutando con 16 anos no Fabril en Segunda División B fronte ao Lugo. Tito Ramallo converteuno nun fixo da aliñación esa tempada (2010/11), na que disputou 28 partidos, todos eles como titular, aínda que o equipo acabou descendendo a Terceira División. O seu bo xogo fixo que esa mesma tempada o seu contrato fose renovado por catro anos máis.