cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irmandiñas
Neste ensaio preténdese "recuperar, visibilizar, valorizar e homenaxear mulleres que se entregaron con paixón á defensa da terra e da lingua, ao espallamento do ideal galeguista e republicano, á escrita, ao ensino, ao desenvolvemento editorial galego, á música, ao teatro, á actividade investigadora, á actividade política..." . Un libro que nos seus catorce capítulos recolle as vidas de mulleres vinculadas ás Irmandades da fala, ao Seminario de Estudos Galegos, ao Partido Galeguista, A Nosa Terra ou agrupacións teatrais e coros no período 1916-36. Entre elas Micaela Chao Maciñeira, Elvira Bao Maceiras, María Miramontes, Amalia Álvarez Gallego, Olimpia Valencia, Jacinta Landa, Daría González García, María Luz Morales, Amparo López Jeán, Francisca Herrera Garrido, Emilia Docet, María Antonina Sanjurjo.
Un labor complicado porque como sinala a autora "o desinterese da historiografía galega polas investigacións de xénero, unido á invisibilidade de que foron obxecto as mulleres e a escasa valoración do seu activismo e das súas traxectorias por parte dalgunhas familias, explican que, nesta altura, non poidamos ofrecer uns mínimos trazos biográficos da maioría daquelas doantes, aínda que si reproducimos os nomes de todas porque, como é ben sabido, o que non se nomea, non existe".
Sótades
Sótades e un antropónimo grego que portaron entre outros os seguintes:
Ramón Guerreiro Gómez
Ramón Guerreiro Gómez, nado en Viveiro en 1912 e finado o 8 de maio de 1948, foi un político e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Durante a Segunda guerra mundial incorporouse á guerrilla antifranquista actuando no interior do País Valenciano e Aragón, co nome de Julio. Membro da dirección do Partido Comunista, foi detido en marzo de 1943 e entregou a casa onde se reunían con Jesús Bayón e "La Chon"; como resultado caeron Bayón, Agapito del Olmo, Hipólito Peralta e outros membros da dirección. Conseguiu escapar da prisión de Madrid o 14 de marzo de 1944 xunto con Calixto Pérez Doñoro e Jesús Bayón. A partir dese momento, actuou como guerrilleiro na zona da provincia de Ciudad Real, onde fundou a Segunda Agrupación Guerrilleira, de curta duración ao ser rexeitado como comandante polos guerrilleiros socialistas. A pesar diso creou outra pequena unidade que actuou na mesma zona ata 1948, cando foi detido en Piedrabuena ao ser traizoado polo guerrilleiro “Pedro el Cruel” (Vicente Rubio Babiano), para ser fusilado o 8 de maio dese ano en aplicación da pena de morte imposta en rebeldía en 1943 contra a cúpula do Partido Comunista.
Coluto
Coluto (en latín Coluthus'', en grego Κόλουθος) foi un dos últimos poetas épicos gregos. Naceu en Licópole (Exipto). Viviu no século VI e tivo éxito baixo o goberno de Anastasio I Dícoro.
Traxectoria
Escribiu poemas laudatorios (ἐγκώμια δι᾽ ἐπῶν, encómia di epón), un poema heroico de seis libros titulado Καλυδονικά (Kalydónica) e outro titulado Περσικά (Persicá), todas obras perdidas. Das súas obras só se conserva O rapto de Helena (Ἐλένης ἁρπαγή) en 392 hexámetros, que imita con pouco éxito o estilo de Homero.
César Novoa
César Novoa Alcaraz, nado en Pontevedra en 1942, segundo marqués de Patiño, é un avogado, político e aristócrata galego.
Traxectoria
Neto da aviadora Elisa Patiño, César Novoa naceu no seo dunha familia nobre de varios séculos da ría de Pontevedra. Avogado de profesión os anos oitenta, como afiliado ao Partido Popular foi elixido concelleiro en Pontevedra nos comicios de 1983, e como tal foi seleccionado para ser deputado provincial baixo a presidencia da Deputación de Mariano Rajoy.
Vida persoal
Casou con Ana Tovar e tivo unha filla, Iria Novoa Tovar, que é a herdeira do ducado. Enviuvou en 2018.
Vespa luctuosa
Vespa luctuosa é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos vespinos, tribo dos Vespini unha das integradas no xénero Vespa.
É unha avespa coñecida polo seu potente veleno.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Subespecies
Dentro da especie recoñécense as tres subespecies seguintes:
Características
Vespa luctuosa mide 5 cm de longo, sendo a segunda avespa máis grande, despois do avespón xigante asiático (''Vespa mandarinia).
Tende a construír os seus niños colgantes en árbores e matogueiras. Só raramente os constrúe en estruturas e vivendas humanas. Os niños construídos por Vespa luctuosa son xeralmente esféricos durante as primeiras etapas da súa construción; despois de que desenvolven en tamaño, tenden a ter unha orientación vertical máis alongada.
Características do veleno
O veleno de Vespa luctuosa ten a maior toxicidade rexistrada para os ratos de calquera outra especie de avespa. A LD50 do veleno é de 1,6 mg/kg. A toxicidade (media, contra ratos) por peso do veleno de Vespa luctuosa é superior á do avespón xigante asiático, que é máis grande e que ten unha LD50 de 4,0 mg/kg, pero que é responsábel de moitas máis mortes humanas que Vespa luctuosa debido ao volume considerabelmente maior de veleno inxectado por picadura.
Ademais de ser a avespa máis velenosa coñecida, Vespa luctuosa ten unha das toxicidades máis altas rexistradas de calquera veleno de insecto coñecido. Sábese que o veleno de formigas xénero Pogonomyrmex (especialmente Pogonomyrmex maricopa), así como a especie de formiga Ectatomma tuberculatum, son máis tóxicas.
Alén da dor no sitio da picadura, os síntomas de envelenamento grave por Vespa luctuosa inclúen convulsións, cianose e hematuria.
Especie invasora en España
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os seus hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo español de especies exóticas invasoras, aprobado por Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto.
Alphonse Joseph Charles Dubois
Traxectoria
A súa familia paterna procedía de Francia. O último antepasado francés de Alphonse foi François Dubois, nado en París en 1726, que máis tarde traballou como mestre en Darmstadt. Os demais descendentes vivían en Alemaña, en Prusia. Pouco despois do nacemento de Dubois, o seu pai, Charles Frédéric Dubois, trasladouse a Bruxelas coa súa familia. Alphonse Dubois viviu alí durante a maior parte da súa vida e asquiriu a nacionalidade belga en 1874. Alí recibiu a súa educación básica e económica no ensino medio e a súa formación en humanidades no instituto (Athénée). Estudou na Universidade Libre de Bruxelas, onde se doutorou en Ciencias Naturais.
En 1869 foi nomeado conservador do departamento de vertebrados do Museo Real de Historia Natural de Bruxelas.
Traballou co seu pai, Charles Frédéric Dubois, na redacción de Les Oiseaux de l'Europe et leurs œufs, completándoa despois da morte do seu pai. O libro estaba en dous volumes, e o segundo consistía en ilustracións de Dubois.
Dubois foi tamén o autor os dous volumes de La Faune illustrée des Vertébrés de la Belgique.
Alphonse Dubois foi membro honorario da American Ornithologists' Union, director xeral da Société ornitologiquique de la Belgique, presidente honorario da Société ornitologiquique du Centre de la Belgique, membro da Société zoologique de France desde a súa fundación en 1876, membro de honra da Société zoologique d'Amsterdam, do Centro Ornitolóxico Húngaro, e da Ligues Royale Belge. Ademais, foi membro correspondente da Real Sociedade Zoolóxica de Londres e da Société nationale des sciences naturelles et mathématiques de Cherbourg, e membro do comité ornitolóxico internacional e da comisión de estudos do Museo Nacional co Congo Belga.
En 1885 foi nomeado cabaleiro da Orde de Leopoldo. En 1894 recibiu a Orde ao Mérito Civil, de primeira clase, e en 1905 a Orde de Leopoldo II.
Abreviatura
A abreviatura Dubois emprégase para recoñecer a Alphonse Joseph Charles Dubois como autoridade na descrición e taxonomía e n zooloxía.
Concello de Degerfors
Degerfors é un municipio sueco (kommun) do condado de Örebro. A súa capital é Degerfors. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 9 526 habitantes.
No noroeste do concello hai principalmente terras agrícolas abertas, ao igual que nunha área ao redor de Åtorp no sur. En xeral o municipio está formado por unha gran parte de terreo boscoso cunha gran mestura de bosque caducifolio. Trátase dun típico municipio obreiro construído ao redor do martinete que se construíu no século XVII. No presente o municipio é o principal empregador, seguido pola industria siderúrxica.
Ata os anos 80 a poboación medrou, pero a partir desa data comezou a decrecer. Tras as eleccións da década de 2010 o Vänsterpartiet é o partido máis votado e gobernou xunto co Miljöpartiet dende o ano 2010 ata o 2018. Durante o período de 2018 a 2022 producíronse varios cambios no poder.
David Mosquera Rey
David Mosquera Rey, nado en Badaxoz o 21 de novembro de 2001, é un futbolista galego que xoga como dianteiro no Alondras, da Terceira División RFEF. É fillo do exfutbolista e adestrador Manuel Mosquera e irmán máis novo do tamén futbolista Manu Mosquera.
Traxectoria
Naceu en Badaxoz en 2001, na época na que seu pai, o histórico dianteiro do CF Extremadura Manuel Mosquera, militaba no desaparecido club estremeño. En 2015 incorporouse ás categorías inferiores do Deportivo da Coruña, por onde pasaran tamén seu pai e seu irmán Manu. Despois de dous anos no club branquiazul, xogou nas canteiras do Victoria coruñés e do Ural, antes de regresar a terras estremeñas cando seu pai colleu as rendas do Extremadura UD.
En agosto de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Alondras, da Terceira División RFEF.
The Motive (serie de televisión)
The Motive (en המניע) é unha miniserie documental israelí de 2020 creada por Tali Shemesh e Asaf Sudri. Componse de catro episodios que exploran os eventos dos asasinatos de catro membros dunha familia a mans do fillo máis novo de catorce anos ocorridos no ano 1986 en Xerusalén. A serie inclúe as reconstrucións dos eventos reais con actores. Estreouse en Israel a través da canle Yes Docu en decembro de 2020, e en Netflix o 28 de outubro de 2021.
Sótades de Maronea
Sótades de Maronea (en latín Sotades, grego antigo Σωτάδης) foi un poeta grego nado en Maronea en Tracia (segundo algunhas referencias era natural de Creta, pero xeralmente chámase Μαρωνείτης).
Traxectoria
Floreceu en Alexandría ao redor do -280 Escribiu poemas lascivos chamados φλύακες ou κίναιδοι (Flyakes ou Kinaidoi), en dialecto xónico ou tamén Ἰωνικοὶ λόγοι (Ionikoí logoi "versos xónicos") ou Σωτάδεια ᾁσματα (Sotádeia asmata "Cancións de Sotades")
Atacou a Tolomeo II Filadelfo cando casou coa súa irmá Arsinoe, e o rei encarcerouno durante moito tempo. Escapou, pero foi feito prisioneiro en Caunus polo xeneral exipcio Patroclo, e guindouno ao mar nunha caixa de chumbo.
Quedan pequenos fragmentos das súas obras e os seguintes títulos mencionados por Hefestión e a Suídas:
Pokémon the Movie: Secrets of the Jungle
Pokémon the Movie: Secrets of the Jungle (劇場版ポケットモンスター ココ) é un filme xaponés de 2020 dirixido por Tetsuo Yajima. Está baseado na franquía Pokémon de Satoshi Tajiri e foi producido por OLM. É o vixésimo terceiro filme no universo Pokémon, abranguendo a Xeración VIII dos videoxogos. O filme regresa ao estilo artístico 2D tradicional, no canto da animación CGI usada en Mewtwo Strikes Back: Evolution. Conta coas aparición dos Pokémon míticos da Xeración VIII como Zarude e o Celebi brillante.
No Xapón, o filme estreouse o 25 de decembro de 2020 a través de Toho. A data orixinal de estrea, o 10 de xullo de 2020, foi adiada por mor da pandemia da COVID-19 no Xapón. O filme estreouse internacionalmente (agás no Xapón, Corea e a China) a través de Netflix o 8 de outubro de 2021.
Excerpta Constantiniana
Os Excerpta Constantiniana, Excerpta Historica ou simplemente, Excerpta (en grego:᾽Εκλογαί, Eklogai); en galego, Fragmentos Constantinianos) foron unha antoloxía en lingua grega de excerpts en 53 volumes redactados, polo menos, por 25 historiadores. Foron encargados polo emperador bizantino Constantino VII (945–959), e probabelmente non foron completados até após a súa morte. Hoxe só se conservan dous volumes completos e outros tres máis de xeito fragmentario; tamén se coñecen os títulos dos outros 21.
Os volumes son coñecidos polos seus títulos latinos e o título do conxunto, Excerpts (Fragmentos), é convencional.
Características
É posible que a obra orixinal non fose realmente unha selección de fragmentos senón unha antoloxía de textos enteiros reordenados tematicamente. Segundo o prefacio, o proxecto consistía en toma-las obras de historiadores seleccionados e reordenar as súas pasaxes por temas en lugar de cronoloxía para que "nada contido nos textos fuxise desta distribución en temas; por esta división segundo o contido nada da narración continua omítese, senón que se conserva enteiro". Non obstante, hai evidencias de abreviación. Tamén aparecen comentarios.
O primeiro historiador incluído nos extractos é Heródoto (século V a.C.) e o último Xurxo o Monxe (século IX d.C.). Hai algúns materiais que se conservan nos extractos que non se conservan en ningún outro lugar, incluíndo seleccións de Polibio, Nicolao de Damasco, Dexipo, Eunapio, Prisco, Pedro o Patricio, Menandro Protector e Xoán de Antioquía. Outros historiadores incluídos foron Tucídides, Xenofonte, Diodoro de Sicilia, Dionisio de Halicarnaso, Flavio Xosefo, Flavio Arriano, Iámblico, Apiano de Alexandría, Dión Casio, Sócrates de Constantinopla, Teodoreto de Cirro, Sozomeno, Filostorxio, Zósimo, Procopio de Cesarea, Agatias de Mírina, Teofilacto Simocatta, Xoán Malalas e Malco de Filadelfia. A ordenación dos autores dentro dos volumes non segue unha razón obvia. Non obstante, os extractos dun autor nun volume nunca se presentan fóra de ordenación.
Volumes conservados
Dos 53 volumes orixinais, só se conservan 4, ben total ou parcialmente. Só hai un volume completo, o Excerpta de legationibus (Fragmentos sobre embaixadas), que se divide en dúas partes: Excerpta de legationibus gentium ad Romanos (Fragmentos sobre as embaixadas a Roma) e Excerpta de legationibus Romanorum ad gentes (Fragmentos sobre as embaixadas de Roma). O volume orixinal, gardado no Escorial, perdeuse ao lume en 1671, pero non antes de que se fixeran varias copias. No Escorial tamén se garda unha copia do século XVI de Excerpta de insidiis (Fragmentos sobre emboscadas), con outra copia do século XVI na Biblioteca Nacional de Francia (Graecus 1666).
Outros dous volumes orixinais máis sobreviven en parte: o Excerpta de virtutibus et vitiis (Fragmentos sobre virtudes e vicios) no Codex Peirescianus e o Excerpta de sententiis (Sobre declaracións gnómicas) como palimpsesto na Biblioteca do Vaticano (Graecus 73). Fulvio Orsini preparou a primeira edición dos Excerpta, impreso en Antuerpen no 1582.
Propósito
O propósito dos fragmentos era servir como unha especie de espello para os príncipes. Dado que se cría que a historia contiña leccións útiles para os gobernantes, considerábase vantaxoso organizar a historia tematicamente para que, segundo palabras de Leonora Neville, "se un emperador se preocupaba dunha próxima embaixada, podería ler todos os fragmentos das embaixadas da historia de Roma á vez". Os compiladores da Suda fixeron uso dos fragmentos con máis frecuencia que das obras orixinais.
Nikola Tanasković
Nikola Tanasković (en serbio: Никола Танасковић), nado o 21 de outubro de 1997 en Smederevska Palanka, é un xogador serbio de baloncesto profesional. Formado nas categorías inferiores do Partizan de Belgrado, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,04 m, xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria
Nado en Smederevska Palanka, unha localidade situada no centro de Serbia, Tanasković formouse nas categorías inferiores do KK Partizan de Belgrado, equipo co que debutou en decembro de 2015 e no que xogou até 2019, incluídas varias cesións. Con el KK Partizán Belgrado se proclamouse campión de Copa en 2018. Após finalizar a súa etapa no Partizan xogou para o KK Mega Basket, o KK Borac Čačak e o KK Igokea, antes de asinar polo Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Tanasković ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
António Carvalho de Silva Porto
António Carvalho de Silva Porto, nado o 11 de novembro de 1850 e finado o 1 de xuño de 1893, foi un pintor naturalista portugués.
Traxectoria
Nado no Porto, estudou alí con João António Correia e Tadeu de Almeida Furtado, para logo continuar os seus estudos en París e Roma.
Estando en París expuxo a súa obra no Salón e na Exposición Universal de 1878. En París, estudou co seu amigo João Marques de Oliveira, onde foron alumnos de Adolphe Yvon e Alexandre Cabanel. Fixéronse seguidores da escola naturalista de Barbizon e trouxeron a nova escola de pintura a Portugal, cando regresaron en 1879.
Silva Porto converteuse nun dos pintores naturalistas máis aclamados da súa xeración, mostrando a herdanza de Jean-Baptiste-Camille Corot e Charles-François Daubigny. Ás veces pódense atopar efectos do impresionismo nas súas pinturas.
Morreu aos corenta e tres anos, en 1893, en Lisboa. A súa obra está representada no Museo do Chiado, en Lisboa, e no Museo Nacional Soares dos Reis, no Porto.
W lesie dziś nie zaśnie nikt 2
W lesie dziś nie zaśnie nikt 2 é un filme polaco de terror de 2021 dirixido por Bartosz Kowalski. O filme é unha continuación da primeira parte, W lesie dziś nie zaśnie nikt, estreada en 2020.
O filme estreouse o 27 de outubro de 2021 a través de Netflix.
Sinopse
O personaxe principal da secuela é Adaś (Mateusz Więcławek), un policía novo, solitario e infeliz dunha pequena aldea de Podlasiu. Ignorado polos seus colegas e pola fermosa Wanessa, o tímido policía busca o seu lugar no mundo. Ademais, tamén coñeceremos o destino de Zosia (Julia Wieniawa).
Ignacio Medina y Fernández de Córdoba
Traxectoria
Ignacio Medina naceu nunha familia da alta aristocracia, ademais vencellada ao franquismo. A nai, Victoria Eugenia Fernández de Córdoba, era duquesa de Medinaceli e de Segorbe, e seu pai, Rafael Medina, era un político falanxista que chegou a ser alcalde de Sevilla e procurador en Cortes (deputado) nos anos corenta. A casa onde naceu é a Casa de Pilatos, un dos pazos máis importantes da capital andaluza.
Era o máis novo de catro irmáns; o seu irmán terceiro era Rafael Medina, duque de Feria, importante figura da vida social española que casou coa modelo Naty Abascal e que acabou os seus días cunha sobredose de barbitúricos, na casa familiar.
Ignacio Medina casou en 1976, e no pazo de Oca, coa deseñadora bilbaína María de las Mercedes Maier, pero Medina conseguiu a nulidade matrimonial aos dous meses. Pero máis importante foi o seu matrimonio posterior, en 1985, con Maria da Glória de Bourbon de Orléans e Bragança, princesa da casa real brasileira e curmá do rei español Xoán Carlos I, pois consolidará con este matrimonio a súa relevancia social e económica.
Como arquitecto e restaurador o seu traballo centrouse na recuperación de edificios históricos da cidade de Sevilla, como a xudaría, e das propiedades familares, entre elas o pazo de Oca. Mais a parte máis importante do seu labor profesional foi o mantemento e xestión da fundación familiar: en 1978 constituíuse a fundación da Casa Ducal de Medinaceli, para xestionar o patrimonio da familia, e en 1980 foi nomeado o seu presidente. Pouco e pouco irán finando os seus irmáns (2001, 2011 e 2012), a súa nai a duquesa (2013) e o seu sobriño e vicepresidente da Fundación Marco de Hohenlohe-Langenburg, en 2016. esquerda|miniatura|200 px|[[Torre de Torés, fortificación das Nogais, propiedade da Fundación Casa Ducal de Medinaceli]]
Títulos e partillas
Co falecemento da súa nai comeza unha batalla legal polo control dos títulos nobiliarios familiares. Medina argumentaba que a súa nai lle cedera en vida tdos os títulos nobiliarios que non levaban aparellados unha grandeza de España, e así llelo solicitou ao goberno de España en 2015 ; porén, a súa sobriña neta Victoria Hohenlohe-Langenburg conseguiu que eses títulos pasasen a ela, como neta da filla máis vella da duquesa, incluído o ducado precisamente. Grazas a esta vitoria legal, Victoria Hohenhole-Langenburg é a persoa con máis títulos nobiliarios de España (43). Os tribunais tamén dirimiron a cales dos netos lles correspondían as lexítimas.
Medina mantivo pois o ducado de Segorbe, e mais o condado de Ampurias, que llo pasou á súa filla Sol María Blanca de Medina y Orléans-Bragança, e o condado de Ricla, que llo cedeu á súa filla máis nova, Ana Luna de Medina y Orléans-Bragança. Ademais, en 2003 fíxose co condado de Ribadavia (estilizado Rivadavia), que levaba vacante medio século.
Concello de Eksjö
Eksjö é un municipio sueco (kommun) do condado de Jönköping. A súa capital é Eksjö. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 17 870 habitantes.
Xeografía
O municipio está situado no norte do landskap de Småland e limita ao sur co concello de Vetlanda, ao oeste co de Nässjö e ao norte co de Aneby, todos no condado de Jönköping. Ao norte limita tamén co concello de Ydre no condado de Östergötland e ao leste cos municipios de Vimmerby e Hultsfre no condado de Kalmar.
O concello de Eksjö atópase en Vedbo, un dos tradicionais "pequenos länder" de Småland.
A área do municipio está nas terras altas de Småland. O puntos máis altos son Kulla Backar, a 342 metros sobre o nivel do mar, e Skurugataberg, preto de Skuruhatt, a 337 metros.
The Big Family Cooking Showdown
The Big Family Cooking Showdown, a miúdo coñecido como Cooking Showdown ou BFCS, é un programa de televisión británico da BBC en formato de competición de cociña. A primeira temapada estivo presentada por Nadiya Hussain e Zoe Ball. Cada semana, dous equipos de tres persoas (membros dunha mesma familia) compiten en tres retos, xulgados por Giorgio Locatelli e Rosemary Shrager. Os gañadores destas probas clasifícanse nas semifinais, que constan de tres episodios. Os gañadores das semifinais progresan até o episodio final onde se escolle a familia gañadora. The Big Family Cooking Showdown estreouse en BBC Two o 15 de agosto de 2017.
Toshiko Yuasa
Toshiko Yuasa, nada en Taitō,Toquio (Xapón) o 11 de decembro de 1909 e finada en Ruán (Francia) o 1 de febreiro de 1980, foi unha física nuclear xaponesa. É coñecida por ser a primeira física do Xapón, así como polas súas investigacións en relación ás partículas beta, polo que sería considerada a "Marie Curie xaponesa".
Traxectoria
O seu pai era un enxeñeiro empregado na oficina de patentes xaponesa, e a súa nai pertencía a unha familia tradicional de escritores. Toshiko era o segundo descendente máis novo de sete irmáns. Estudou na División de Ciencia da Escola Superior Normal de Mulleres de Toquio (na actualidade, a Universidade Ochanomizu) dende 1927 ata a súa graduación en 1931. Posteriormente matriculouse no Departamento de Física da Universidade Bunrika de Toquio (na actualidade, a Universidade de Tsukuba), onde se graduaría en 1934, sendo a primeira muller graduada en Fsica no Xapón.
Yuasa comezou a impartir clase na Universidade Bunrika a tempo parcial como axudante. Alí comezou as súas investigacións en espectroscopia molecular. En 1935 converteuse en profesora na Universidade Cristiá de Mulleres de Toquio, onde permaneceu até 1937. Durante o ano seguinte sería contratada como profesora axudante na Escola Superior Normal de Mulleres de Toquio.
Yuasa inspirouse na descuberta da radioactividade artificial por Irène e Frédéric Joliot-Curie no Instituto de Radio en París. Debido ás difíciles condicións de investigación en Toquio, Yuasa mudouse a París en 1940, malia que a segunda guerra mundial acababa de empezar. Traballou baixo a supervisión de Frédéric Joliot-Curie no Collège de Francia, onde se centrou na investigación das partículas alfa e beta emitidas por núcleos radioactivos artificiais, así como no espectro de enerxía de partículas beta. Obtivo o seu doutoramento en 1934 coa súa tese Contribution à l'étude du spectre continu des rayons β− émis par les corps radioactifs artificiels (Contribución ao estudo do espectro continuo das radiacións β- emitidas polos corpos radioactivos artificiais).
En agosto de 1944, Yuasa viuse forzada a deixar París e ir a Berlín. Alí continuaría as súas investigacións nun laboratorio da Universidade Humboldt e desenvolveu o seu propio espectrómetro de raios beta. En 1945, foi obrigada por forzas soviéticas a regresar ao Xapón, ata onde viaxaría co seu espectrómetro ás costas. Ao seu regreso a Toquio, volveu outra vez á Escola Superior Normal de Mulleres de Toquio como profesora. Non puido continuar a súa investigación anterior debido á prohibición da investigación nuclear no Xapón por parte das Forzas de Ocupación dos Estados Unidos. De 1946 a 1949 traballou no Centro Nishina para a Ciencia baseada en Aceleradores, pertencente ao RIKEN, e impartiu clases na Universidade de Quioto entre 1948 e 1949.
Yuasa volveu a Francia en maio de 1949 como investigadora no CNRS á vez que profesora en excedencia na Universidade Ochanomizu. Decidiu asentarse en Francia en 1955, renunciando ao seu posto en Ochanomizu. No CNRS comezou a investigar a desintegración beta utilizando unha Cámara de Wilson, e en 1954 publicou un artigo avisando dos perigos das probas da bomba de hidróxeno no Atol Bikini. Foi ascendida a maître de recherche (investigadora xefe) no CNRS en 1957.
A súa investigación orientouse en 1960 cara ás reaccións nucleares que utilizan sincrociclotróns, e en 1962 obtivo o doutoramento na Universidade de Quioto pola súa tese Étude du type d’invariant de l’interaction Gamow-Teller en désintégration β− de 6He" (Estudo dun tipo de interacción invariante Gamow-Teller na desintegración β- de 6He")
Yuasa xubilouse en 1974, pero permaneceu como investigadora emérita no CNRS a partir de 1975. En xaneiro de 1980 foi hospitalizada no Centro Henri-Becquerel (Ruán), onde falecería de cancro o 1 de febreiro, aos 70 anos de idade.
Polichinela
miniatura|Representación de Pulcinella (1860). Polichinela ou Polichinelo (en italiano Pulcinella) é un personaxe da Commedia dell'arte. Dentro do grupo dos zanni (servos ou criados) é, con "Coviello", un dos principais personaxes da trama no modelo napolitano.
Retrato, máscara e orixe
"Pulcinella", popular alcahuete e filósofo (fisicamente socrático e resignado senequista), é un «zanno» cunha especial capacidade de adaptación e unha grande experiencia en mallar e ser mallado. Amolado, barrigudo e de enorme nariz ganchuda (atributos físicos do seu aspecto encorvado e a súa media máscara negra con profundas engurras), é con todo un excelente orador e un singular cantor. É o único que conservou o traxe branco orixinal, común aos «zanni».
Orixe do nome
miniatura|esquerda|Gravado francés (cara a 1650). miniatura|esquerda|O actor Pierre Deschars como "Polichinelle" (1703). Unha hipótese é que o nome procede de Paolo Cinelli, comediante napolitano do século XVI. Outra tese, igual de lendaria, asegura que o nome lle vén de Puccio d'Aniello, campesiño napolitano que tras pelexarse cuns cómicos acabou uníndose á compañía. Unha terceira posibilidade outórgalle o bautismo oficial a Silvio Fiorillo, actor capuano do Cinquecento. A tradición popular faino derivar de «pullicinello» (pitiño), de aí —ou quizais por mor diso— que Polichinela se mova coma un pito barrigón cacarexante e paticurto.
Como figura teatral, foi relacionadi como síntese de varios personaxes da farsa atelana, o "Maccus", o "Dossennus" chepudo, o "Papus" comellón e o torpe "Bucco". O etruscólogo Alain Hus, partindo dunha pintura na Tumba de Augúrelos de Tarquinia, propuxo a orixe de Polichinela a partir do «Pannuceatus» da comedia atelana.
Evolución do personaxe
No século XVIII, a Polichinela creceulle a barba e o bigote, e un alto chapeu de ás levantadas (continuando o simbolismo das galiñas). Na versión francesa, Polichinela evolucionou cara ao anano malvado que primeiro cambiou o seu tocado por un pano ou lazo como o de Pierrot, e finalmente recuperou o chapeu, agora con dúas plumas de galo. No espazo escénico dos teatros de monicreques do Lión obreiro do século XVIII, "polichinela" (sucedáneo de marioneta) converteuse en "Monsieur Guignol", que daría nome a outro abano de teatro de bonecos.
Antonio Petito
Alcumado Il re dei Pulcinella, foi o máis coñecido Polichinela do século XIX, inventor do seu traxe moderno e autor de numerosas comedias dedicadas a esta máscara, a miúdo inspiradas en temas de actualidade da sociedade napolitana da época.
Eduardo de Filippo
Actor, dramaturgo e director de escena, cómico dunha familia de grandes 'comediantes' e considerado máximo representante da Commedia dell'Arte no século XX, foi o gran continuador da máscara de "Pulcinella". Nado fillo natural de Eduardo Scarpetta, en 1981 foi nomeado senador vitalicio da República Italiana.
En Galiza e Portugal
Os personaxes da Commedia dell'Arte foran levados para o teatro de monicreques, como foi o caso de Polichinela, que, en Portugal, tamén tivo o nome de Dom Roberto.
Polichinela foi un dos seudónimos cos que asinaba Vicente Risco a principios do século XX. Neses mesmos anos, Barriga Verde, estremeño de orixe, asentouse en Galiza despois do seu paso polo Porto, sendo un dos pioneiros desas representacións no país. O Museo do Prado conserva un cadro, non exposto, chamado El gallego de los muñecos polichinelas.
No Museu da Marioneta en Portugal, referido á historia dos monicreques: Aínda hoxe se usa en portugués a expresión "un Roberto" para designar "un boneco". A personaxe feminina da Commedia dell'Arte, Colombina, era logo asociada a Don Cristobal, o Polichinelo español, directamente ligado a Cristovo Colón. Porén, Barriga Verde puña en escena o Don Roberto nas súas representacións, algunhas delas de xoldras entre galegos e portugueses. miniatura|Cartel de monicreques en [[Els Quatre Gats]]
Persistencia de Polichinela
Só tres «zanni» alcanzaron a 'inmortalidade' alén aló do coñecemento erudito ou profesional do mundo do teatro e a arte. Arlequín e Colombina, que se converteron en eternos amantes nas salas de moitos museos do mundo, máscaras que desde o teatro da rúa e o ballet máis imaxinativo do século XX, saltaron á galería de tipos da historia da pintura occidental. O outro inmortal (aínda vivo no entroido napolitano), ficou nos teatros até facerse carne nunha longa lista de actores ou trapo e pasta en innumerábeis retablos titiriteiros en salóns e xardíns. Cos seus moitos nomes e rostros, o "polichinela" é orto e ocaso do mimo escénico.
O Pulcinella de Stravinsky
Un fermoso eco daquela inmortalidade foi o ballet Pulcinella de Igor Stravinsky, estreado na Ópera de París o 15 de maio de 1920 baixo a batuta de Ernest Ansermet. A bailarina Léonide Massine creou o libreto e a coreografía, e Pablo Picasso deseñou os traxes e decorados orixinais. O traballo foi encargado por Sergei Diaghilev. O propio Stravinsky escribiu sobre esta composición:Esta idea foi retomada e revisada por dous expertos bailaríns do New York City Ballet, George Balanchine e Jerome Robbins, que a puxeron en escena con ocasión do Festival Stravinsky de 1972, interpretando Robbins o papel protagonista.
Unha vida por outra
Unha vida por outra (en Ride, Vaquero!) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por John Farrow e producido por Stephen Ames a partir dun guión de Frank Fenton e John Farrow. A banda sonora foi composta por Bronislau Kaper e a fotografía é obra de Robert Surtees.
Estreouse en galego o 3 de xaneiro de 1994 na TVG.
Cibyra saguanmachica
Cibyra saguanmachica é unha especie de avelaíña da familia Hepialidae. É orixinaria de Colombia.
Etimoloxía
dereita|miniatura|213x213px|[[Saguamanchica foi un zipa de Bacatá entre 1470 e 1490.]] Esta especie de avelaíña recibe o seu nome de Saguamanchica, o segundo gobernante (zipa) dos muiscas do sur, con capital en Bacatá.
Concello de Ekerö
Ekerö é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Ekerö, situada na illa de Ekerön. No ano 2022 a súa poboación era de 29 188 habitantes.
O municipio de Ekerö está no sur do landskap de Uppland e inclúe as illas Mälaröarna. O concello inclúe 140 illas no lago Mälaren.
Ekerö limita ao nordés co concello de Järfälla, ao leste co de Estocolmo, ao sueste co de Huddinge, ao sur cos de Botkyrka e Salem e ao suroeste co de Södertälje, todos no condado de Estocolmo. Ao oeste limita co concello de Strängnäs no condado de Södermanland, ao norte cos de Enköping e Håbo no condado de Uppsala e co municipio de Upplands-Bro no condado de Estocolmo.
Xeografía
O concello está formado por un grupo de illas no lago Mälaren. Estas coñecéronse durante moito tempo polo nome colectivo de Mälaröarna (as illas do Mälaren). As illas máis importantes son:
Ademais existen moitas illas pequenas, como Vårö e Ljusön, ámbalas dúas no estreito de Långtarmen.
Billete de 20 euros
O billete de 20 euros é o terceiro billete da serie do euro co valor facial máis baixo, posto en circulación desde a introdución do euro como moeda da Eurozona en 2002.
Este billete utilízase nos 25 países que teñen o euro como moneda única, cunha poboación de arredor de 343 millóns de persoas. En decembro de 2022, había uns 4.805.000.000 billetes de 20 euros en circulación na Eurozona. É o segundo valor facial con máis presenza na circulación e representa o 16,3 do papel moeda en uso.
É tamén o terceiro billete de menor tamaño, cunhas medidas de 133 × 72 mm, e a súa cor característica é azul.
Os billetes de 20 euros representan en ambas as súas faces pontes e arcos ou portas da arquitectura gótica (séculos XIII e XIV). Conteñen ademais varios elementos de seguridade complexos, como marcas de auga, tinta invisible, hologramas e microimpresión, que acreditan a súa autenticidade.
O billete de 20 euros correspondente á segunda serie, coñecida como "Europa", foi anunciado o 24 de febreiro de 2015, e entrou en circulación o 25 de novembro dese mesmo ano.
Historia
Eslovenia incorporouse á Eurozona en 2007, Chipre e Malta en 2008, Eslovaquia en 2009, Estonia en 2011, Letonia en 2014, Lituania en 2015 e Croacia en 2023.
Período de transición
O período de transición durante o cal os billetes e as moedas das antigas moedas se cambiaron polos do euro durou aproximadamente dous meses, desde o 1 de xaneiro ata o 28 de febreiro de 2002. A data oficial en que as moedas nacionais deixaron de ter curso legal variou dun estado membro a outro. A máis temperá foi a de Alemaña, onde o marco deixou oficialmente de ter curso legal o 31 de decembro de 2001, aínda que o período de cambio durou dous meses máis. Mesmo despois de que as antigas moedas deixaran de ter curso legal, seguiron a ser aceptadas polos bancos centrais nacionais durante períodos que oscilaron entre os dez anos e sen límite.
Cambios de deseño
Os billetes impresos antes de novembro de 2003 levan a sinatura do primeiro presidente do Banco Central Europeo, Wim Duisenberg, que foi substituído o 1 de novembro de 2003 por Jean-Claude Trichet, cuxa sinatura aparece nas emisións de novembro de 2003 a marzo de 2012. Os billetes emitidos entre marzo de 2012 e novembro de 2019 levan a sinatura do terceiro presidente do Banco Central Europeo, Mario Draghi.  Finalmente, a partir de 2019 é a de Christine Lagarde a sinatura que se amosa no anverso dos billetes de 20 euros.
Desde xuño de 2012, as emisións deixaron de reflectir realidade xeográfica da Unión Europea, xa que non respondían á súa ampliación. Ademais, Chipre non aparece nos billetes, porque o mapa non se estende o suficiente cara ao leste, e Malta tampouco aparece porque non cumpre o tamaño mínimo da serie actual para a súa representación. En 2019, o Banco Central Europeo introduciu unha nova serie de billetes en euros que reflictan a ampliación dos seus membros, coñecida como "serie Europa". O billete de 20 euros desta segunda serie amosa un reaxuste nos motivos arquitectónicos representados no seu anverso e no seu reverso, e mantén o seu tamaño e a súa cor predominante orixinal.
Deseño
O billete de 20 euros caracterízase pola súa cor azul e, tanto o da primeira serie como o correspondente á serie Europa, ten unhas dimensións de 133 × 77 milímetros. Todos os billetes en euros representan pontes e arcos ou portas nun estilo arquitectónico diferente da historia europea, e ao de 20 euros correspondeulle a arquitectura gótica, dos séculos XIII e XIV. Aínda que os deseños orixinais de Robert Kalina pretendían amosar monumentos reais, por razóns políticas as pontes non son máis que exemplos hipotéticos da época arquitectónica.  O mesmo sucede cos deseños de Reinhold Gerstetter para a segunda serie, a partir de 2015.
Do mesmo xeito que todos os demais billetes de euro, contén a expresión do seu valor facial, a bandeira da Unión Europea, unha representación dos territorios da UE en ultramar, as estrelas da bandeira da UE, a sinatura do presidente do Banco Central Europeo e as iniciais desa institución en diversos alfabetos utilizados nas linguas oficiais da Eurozona,  e doce elementos de seguridade, que se detallan a seguir:
Autoridade emisora
Legalmente, tanto o Banco Central Europeo como os bancos centrais dos países da zona do euro teñen dereito a emitir os sete valores faciais diferentes dos billetes en euros, mais na práctica, só os bancos centrais nacionais da zona emiten e retiran fisicamente billetes en euros. O Banco Central Europeo non ten oficina de caixa e non participa en ningunha operación de efectivo.
Circulación
As cifras anuais relativas ao billete de 20 euros son as seguintes:
O 25 de novembro de 2015 comezou a produción da nova serie Europa. Os billetes da primeira serie emitíronse conxuntamente cos da serie Europa durante algunhas semanas, ata esgotar as existencias, e logo fóronse retirando gradualmente da circulación. Ambas as series discorren, xa que logo, en paralelo, mais a proporción tende inevitablemente a unha forte diminución na primeira serie.
Seguimento de billetes
Existen varios sitios web e comunidades que permiten seguir a pista da circulación dos billetes en euros, indagar por onde viaxan e en que países se utilizan. O sitio web máis coñecido é EuroBillTracker12. O seu obxectivo é rexistrar o maior número posible de billetes para coñecer os detalles da súa propagación, por exemplo, de onde viaxaron e a onde, ou onde se viu un billete, para xerar estatísticas e clasificacións. EuroBillTracker rexistrou máis de 155 millóns de billetes en maio de 2016, por valor de máis de 2897 millóns de euros.
Falsificación
Segundo o BCE, os billetes en euros son moi difíciles de falsificar por mor do gran número de elementos de seguridade. Así e todo, a calidade dos pregos que saen dos talleres clandestinos é cada vez maior e as novas tecnoloxías facilitan a fabricación de billetes falsos de boa calidade.
O billete de 20 euros é o máis falsificado da serie do euro. No segundo semestre de 2011 representou case a metade (o 47,5 %) do papel moeda falso do euro; é dicir, 147.250 billetes falsos.
Para combater a falsificación, o BCE utiliza técnicas de impresión de última xeración e unha serie de elementos de seguridade para disuadir os falsificadores. Dispón, así mesmo, do Centro de Análise de Falsificacións, que coopera estreitamente con Europol. Este centro analiza os billetes falsos recuperados pola policía, co fin de previr con máis efectividade futuras falsificacións. O BCE conta tamén co Grupo de Bancos Centrais para a Disuasión das Falsificacións (CBCDG), que ten a misión de disuadir da falsificación dixital e, mediante a prevención da produción de billetes falsos, reducir o dano causado aos particulares e ás empresas que poidan recibir billetes falsos. O Grupo utiliza tecnoloxías de loita contra a falsificación que impiden a adquisición ou a reprodución, mediante computadores persoais ou ferramentas de imaxe dixital, da imaxe dun billete protexido. O CBDG tamén pretende impedir a reprodución non autorizada de billetes.
Impacto ambiental
Segundo os resultados de auditorías independentes, os billetes en euros considéranse equilibrados desde o punto de vista da saúde e están deseñados para cumpriren todos os criterios impostos pola Unión Europea, incluídos os relativos ás substancias químicas utilizadas. Todas as substancias reguladas utilizadas nos billetes se achan en concentracións inferiores ao límite regulamentario.
Verán do 42
Verán do 42 (en Summer of '42) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Robert Mulligan e baseado nas memorias do guionista Herman "Hermie" Raucher. Conta a historia de como Raucher, na súa adolescencia do verán de 1942 na illa de Nantucket (fronte á costa do cabo Cod), se embarca nun romance cunha muller, Dorothy, cuxo marido marchou a loitar na segunda guerra mundial.
Estreouse en galego o 14 de agosto de 2022 na TVG.
Sinopse
Tres amigos pasan as vacacións de verán nunha illa fronte á cosa dos Estados Unidos. A segunda guerra mundial atópase en plena escalada, mais nese lugar reina a tranquilidade. Mentres os seus dous compañeiros se interesan polas mozas da súa idade e por xogar, Hermie namórase dunha muller nova, Dorothy, casada cun piloto militar. Hermie ofrécelle a súa amizade a Dorothy, mais o seu esposo morre na guerra e culmina un romance entre Hermie e Dorothy.
Tratado de Benevento
O Tratado de Benevento ou Concordato de Benevento (18 de xuño de 1156) foi un importante tratado entre o papado de Hadrián IV e o reino normando de Sicilia. Despois de anos de convulsas relacións, os papas por fin farán as paces cos reis da Casa de Altavilla.
Historia
En 1156, ocorreron feitos que deixaron ao Papa só contra os normandos. O exército de Miguel Paleólogo fora aniquilado, o exército de Federico Barbarroxa volvera a Alemaña e os rebeldes internos contra a autoridade real en Apulia, homes como Roberto II de Capua ou Ricardo II de Aquila, reconciliáronse ou foron encarcerados. En definitiva, o Papa non tiña apoio para continuar as hostilidades. A turba tamén lle prohibiu a entrada en Roma. Estaba aloxado en Benevento, que fora territorio papal durante máis dun século. O exército siciliano achegouse a Benevento e o Papa viuse obrigado a negociar.
O chanceler papal, Rolando de Siena, máis tarde o papa Alexandre III, e o nobre romano Oddone Frangipane foron enviados a negociar. Guillerme de Tiro suxire que a cidade foi asediada, pero as testemuñas oculares contradín. O rei Guillerme I de Sicilia enviou o seu propio ammiratus ammiratorum, Maio de Bari, e os seus dous eclesiásticos primaciais, Hugo de Palermo e Romualdo de Salerno. Comezando cunha vantaxe, os enviados sicilianos chegaron a un acordo o 18 de xuño. Este acordo foi o Tratado de Benevento.
Un dos principais autores do tratado na súa forma actual foi un mozo notario chamado Mateo de Ajello, que máis tarde acadou gran sona en Sicilia. O reinado de Guillerme foi recoñecido sobre toda Sicilia, Apulia, Calabria e Campania, así como Capua, as cidades costeiras de Amalfi, Nápoles e Gaeta, e os territorios recentemente conquistados no centro de Italia: As Marcas e Abruzos, que Roger e Alfonso, os irmáns maiores de Guillerme, reclamaran antes. Afirmouse o tributo ao Papa de 600 schifati acordado por Roger II en 1139 en Mignano e engadíronse outros 400 schifati para Marsi.
Mantívose o dereito do papa a enviar legados ao reino peninsular, pero afirmouse o dereito do rei sobre Sicilia e o papa tivo que renunciar á autoridade que reclamaba sobre a illa. Na igrexa de S. Marciano, Guillerme foi investido polo Papa primeiro de Sicilia, despois de Apulia e finalmente de Capua. Recibiu o Bico da Paz e entregoulle agasallos de ouro e prata ao Papa.
Desinfectante
miniatura| Líquido [[desinfectante xunto a cama de hospital.]] A desinfección é un proceso físico ou químico que mata ou inactiva axentes patóxenos de bacterias, virus e protozoos evitando a proliferación de microorganismos patóxenos na fase vexetativa que se atopan nos organismos vivos. Os desinfectantes son substancias que se aplican aos obxectos para destruír os microorganismos que alí habitan. A desinfección non ten necesariamente que matar todos os microorganismos, especialmente as esporas bacterianas non resistentes; é menos eficaz que a esterilización microbiolóxica, que mata todas as formas de vida. Os desinfectantes son diferentes doutros axentes antimicrobianos, como os antibióticos, que destrúen os microorganismos dentro do corpo, e os antisépticos, que destrúen os microorganismos nos tecidos biolóxicos. Os desinfectantes son un tipo de biocida que trata de eliminar especificamente os microorganismos. Os desinfectantes, lonxe de eliminar completamente a presenza de microbios, reducen os organismos nocivos a un nivel que non afecta negativamente á saúde nin á calidade dos produtos perecedoiros. Os sanitizantes son substancias que ao mesmo tempo limpan e desinfectan. As endósporas bacterianas son na súa maioría resistentes aos desinfectantes, pero algúns virus e bacterias teñen certa tolerancia. Os desinfectantes úsanse con frecuencia en hospitais, cirurxía dental, cociña e baños para matar organismos infecciosos.
Un desinfectante ideal debe ofrecer unha esterilización microbiolóxica completa e total, sen prexudicar outras formas de vida, ser barato e non corrosivo. Porén, non existe tal desinfectante ideal. Moitos desinfectantes son perigosos na natureza para os humanos e os animais. Nalgúns casos, as bacterias poden crear resistencia ao produto que se aplica para matalas (véxase tamén resistencia a antibióticos).
Tipos de desinfectantes
Os desinfectantes adoitan clasificarse segundo a familia química do seu axente activo. É habitual empregar axentes oxidantes que oxidan a membrana celular dos microorganismos, como os derivados do cloro e do osíxeno. Entre os que non se clasifican entre os grandes grupos están:
Ácidos
Os ácidos xeralmente actúan reducindo o pH:
Derivados clorados
Estes conteñen átomos de cloro unidos covalentemente.
Compostos de amonio cuaternario
Tamén se chaman "quats" (de quaternary ammonium cations ou catións de amonio cuaternario, ións poliatómicos cargados positivamente da estrutura [NR4]+) como o cloruro de benzalconio e outros que se consideran biocidas.