cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Hungría de 1987
A carreira foi gañada polo eventual campión mundial de 1987, o piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Williams FW11B. Foi a segunda vitoria consecutiva de Piquet logo de gañar no Gran Premio de Alemaña. Foi unha vitoria de rebote, logo de que o Williams Nigel Mansell perdese a porca da roda dianteira dereita na volta 70. O piloto brasileiro Ayrton Senna terminou en segunda posición no seu Lotus 99T por diante do actual campión do mundo Alain Prost no seu McLaren MP4/3.
O piloto belga Thierry Boutsen (Benetton B187) perseguiu aos líderes durante toda a carreira para ser recompensado coa cuarta posición por diante do Brabham BT56 do italiano Riccardo Patrese. O último punto do campionato foi para o británico Derek Warwick no seu Arrows A10. Warwick enfermo de gripe e conxuntivite, afirmou que o punto nun circuíto tan esixente fisicamente foi un logro notable, dadas as circunstancias. Jonathan Palmer logrou os puntos do Jim Clark Trophy acabando sétimo no seu Tyrrell DG016 co seu compañeiro de equipo Philippe Streiff noveno detrás do segundo Arrows de Eddie Cheever. O piloto italiano Ivan Capelli foi décimo no March 871. A vitoria permitiu a Piquet ampliar a vantaxe de puntos no campionato a sete sobre Senna e 18 sobre Mansell.
Candís, Millarouso e Santurxo, O Barco de Valdeorras
Candís é un lugar da parroquia de Millarouso e Santurxo no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Claudio Barragán
Claudio Barragán Escobar, nado en Manises (València) o 10 de abril de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Como xogador
A fama tardou en chegarlle por problemas físicos no seu xeonllo que lle impediron facer unha mellor progresión. Típico dianteiro centro, remataba coas dúas pernas aínda que era destro e tiña un moi bo remate de cabeza.
Pertenceu ao RCD Mallorca, que en 1992 xogou a final da Copa do Rei onde destacou xunto con xogadores como Miguel Ángel Nadal, Álvaro Cervera Díaz, ou Marcos Martín e o porteiro Ezaki Badu.
No Deportivo da Coruña viviu os seus mellores anos deportivos, facendo xunto a Bebeto a gran dianteira do denominado "Superdépor", coa aliñación formada en numerosas ocasións por Liaño, Albístegui, Nando, Ribera, Miroslav Đukić, López Rekarte, Mauro Silva, Adolfo Aldana, el mesmo, Fran e Bebeto. Gañou unha Copa do Rei na tempada 1994-95.
Na tempada 1995–96 fichou polo acabado de ascender UD Salamanca, xogando 38 partidos e anotando 11 goles. O equipo non puido evitar o descenso como último clasificado.
Na campaña 1996–97 firmou polo Elche CF, en Segunda División B. Esa tempada lograron o ascenso a Segunda División, logo de quedar segundos e pasar a eliminatoria. Na tempada 1997–98 o equipo non puido evitar o descenso á categoría de bronce, logrando novamente volver a Segunda División tras a campaña 1998–99. Na tempada 1999–00 lograron a permanencia, ano no que Claudio rescindiu o seu contrato, con 35 anos.
Entre 2002 e 2004, Claudio xogou no Alone de Guardamar.
Selección nacional
En 1992 Claudio xogou 6 partidos coa selección española, onde non conseguiu ningún gol.
Como adestrador
Na tempada 2008–09 fíxose cargo do Elche. Foi destituído o 4 de outubro de 2009 debido ao mal inicio da tempada e despois de perder co Hércules CF, máximo rival, (3–0).
O 7 de decembro de 2016 anunciouse a súa contratación polo CD Mirandés até o remate da tempada 2016–17, de Segunda División, en substitución de Carlos Terrazas.
Rafael de Balbín Lucas
Rafael de Balbín Lucas, nado en Alcañices, Provincia de Zamora, o 5 de marzo de 1910 e finado o 27 de xaneiro de 1978 en Madrid, foi un catedrático universitario e escritor español en lingua castelá, especialista na obra de Gustavo Adolfo Bécquer.
Obra
Selección:
Polinesia
miniatura|dereita|300px|Mapa da Polinesia no [[Océano Pacífico]] A Polinesia -do grego moitas (πολυ, poli) illas (νησα, nisa)- é un conxunto de illas que fican no leste e sur do océano Pacífico. Son basicamente as illas Cook, a illa de Pascua, Pitcairn, Samoa, Tahití, Tuvalu e Hawai.
Tradicionalmente a Polinesia forma un triángulo, con esquinas en Hawai, Nova Zelandia e a illa de Pascua. As illas Samoa, Tonga e a Polinesia francesa constitúen os outros principais grupos de illas. As Kiribati, nas que a xente é cualificada de micronesios, esténdense igualmente ata a Polinesia (illas da Liña).
Os Polinesianos falan linguas austronesias, coñecidas coma linguas malaio-polinesias. Culturalmente, a Polinesia divídese en dúas partes distintas: a Polinesia do leste e a Polinesia do oeste. dereita|270px
Xeografía
Xeograficamente e simplificando, Polinesia pode describirse como triángulo de 30 millóns de km², coas súas esquinas en Hawai, Nova Zelandia e a illa de Pascua. Os demais grupos principais de illas situados dentro do triángulo polinesio son as illas de Samoa, Tonga, e as cadeas de illas Cook e a Polinesia Francesa. Fóra deste gran triángulo está Tuvalu. Hai tamén enclaves de poboación polinesia en Papúa Nova Guinea, illas Salomón e Vanuatu.
As illas forman unha rexión do mundo onde se atopan unha cultura que xera soños: os bailes da Hula Hula e a Haka, as saias de herba, a vida tribal e a xente amorosa.
Grupos de illas
As seguintes son illas e grupos de illas, xa sexan nacións ou territorios de ultramar das antigas potencias coloniais, que son de cultura nativa Polinesia ou onde as evidencias arqueolóxicas indican asentamentos polinesios no pasado. Algunhas illas de orixe polinesia quedan fóra do triángulo xeral que xeograficamente define a rexión.
Área central
As Illas Fénix e as Illas da Liña, a maioría das cales forman parte de Kiribati, son illas xeograficamente polinesias, pero non tiñan asentamentos permanentes ata a colonización europea.
Poboamento
miniatura|Moais en Rano Raraku, Pascua. A historia rexistrada de Polinesia é unha de máis recentes, comparadas ao resto do mundo. Os antepasados dos polinesios, provenientes de Indonesia, autores da cultura lapita. , migraron primeiro por Melanesia ata desenvolver unha cultura de grandes viaxes nas súas piraguas dobres. Entre os anos 1600 a. C. e 1200 a.C. desprazáronse desde lugares como o Arquipélago Bismarck, Vanuatu e Nova Caledonia, ata Samoa, Fidxi e Tonga.
O poboamento de Polinesia iniciouse arredor do 1000 a. C. a partir de Samoa, verdadeiro centro de dispersión da cultura polinesa. Desde alí ocuparon as illas Cook, Tahití e Tuamotu e arribaron ás illas Marquesas no século III; a Hawai e Pascua entre o século IV e o século VI. A partir de Tahití, arribaron a Nova Zelandia desde o século VIII.
As culturas e as civilizacións de Polinesia e as illas do Pacífico foron coñecidas por Asia, África continental e Europa logo da colonización de América. É probabel en cambio que os indíxenas peruanos comerciaran cos polinesios das Marquesas ou outras illas. Os cronistas españois Sarmiento de Gamboa, Martín de Murúa e Miguel Cabelo de Balboa durante a conquista recolleron un relato sobre que, Túpac Yupanqui, estando na costa tería coñecemento dunhas illas afastadas, decidindo ir en pos delas. Alistado unha gran frota de balsas, partiría cara a unhas illas chamadas Ninachumbi e Auachumbi que estarían situadas na Polinesia, posiblemente nas illas Marquesas ou ata Mangareva (Ver: Peruredes), o que pode explicar que o camote (Ipomoea batatas), planta americana, chegase de xeito temperán ata Nova Zelandia. Tamén é posible que haxa contactos precolombianos entre Pascua e a costa de Chile. Investigadores da Universidade de Auckland e a Universidade de Chile, dirixidos por Elizabeth Matisoo-Smith, encotraron na costa chilena -provincia de Arauco- ósos de polo precolombianos, que segundo probas de carbono radioactivo datan do século XIV, e comprobaron que as secuencias de ADN dos ósos coiciden coas de galiñas polinesias de Tonga, de fai 2000 anos. Cando o conquistador Pizarro chegou a Perú en 1532 informou que os incas usaban galiñas como parte das súas cerimonias relixiosas.
Júlio Baptista
Júlio Cesar Baptista, nado en São Paulo o 26 de novembrode 1981, é un futbolista brasileiro. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Cruzeiro Esporte Clube.
Óblast de Sakhalin
O óblast de Sakhalin é unha subdivisión rexional de Rusia que abrangue a illa de Sakhalin e as illas Kuriles. O óblast ten unha superficie de 87 100 km2, o seu centro centro administrativo e principal cidade é Yuzhno-Sakhalinsk e a poboación é de 497 973 habitantes. segundo o censo de 2010. Constitúe a única rexión administrativa insular rusa, e o sur de Sakhalin e as Kuriles do Sur foron posesión xaponesa. A maior parte da poboación é de orixe rusa e tamén é importante a presenza de xente orixinaria doutros pobos antiga Unión Soviética mais hai tamén máis dun 5% de orixe coreana, os pobos orixinarios da rexión son os nivkhs e ainus.
Hippopotamidae
Os Hippopotamidae son unha familia de mamíferos artiodáctilos na que se atopan actualmente só dúas especies: o Hippopotamus amphibius (hipopótamo) e o Choeropsis liberiensis (hipopótamo anano).
Desenvolvéronse durante o Mioceno e son os parentes vivos máis próximos dos cetáceos xa que ambos son os únicos sobreviventes do clado Whippomorpha.
Etimoloxía
A palabra hipopótamo deriva do latín hippopotămus, que a súa vez provén do grego hippopótamos (ἱπποπόταμος), composto por híppos (ίππος), cabalo, e potamós (ποταμος), río, «cabalo de río». Se os gregos da época clásica designaban a este animal coma «cabalo de río», os árabes chamábanno «búfalo de auga», e os antigos exipcios «porco de río».
Taxonomía
A sistemática e a taxonomía empregadas seguen fundamentalmente a revisión de Boisserie (2005).
Primal Carnage
Primal Carnage é un videoxogo online multixogador para PC desenvolvido por Lukewarm Media. É un xogo indie cuxo argumento básease en que os dinosauros foron recreados nunha illa e conseguen liberarse. Os xogadores poden escoller loitar como un dos dinosauros escapados, ou ser parte do equipo de humanos que tentan exterminalos.
Está anunciada a estrea dunha precuela do xogo, Primal Carnage: Genesis.
Camiño Branco
O topónimo Camiño Branco pode referirse a:
Concello de Arvika
Arvika é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. Cobre 1 956,11 km² e en 2022 tiña 25 788 habitantes, dos que 14 000 viven na cidade de Arvika, a súa capital. Está situada entre o lago Vänern e Noruega.
O 85% da superficie do concello está cuberta de bosque. A zona tamén é rica en lagos.
Historia
A dez quilómetros ao oeste da cidade en Bergs Klätt, hai restos de asentamentos da Idade de Pedra e da Idade de Bronce. Arvika mantívose como unha pequena vila, en 1811 deuselle estatuto de cidade co nome de Oscarsstad para dinamizar economicamente a rexión, pero non tivo éxito e os privilexios de cidade foron revogados en 1821, permanecendo como köping (vila) co nome de Arvika, en 1911 outorgóuselle de novo o título de cidade.
María Zambrano
María Zambrano (Vélez-Málaga, 22 de abril de 1904 - Madrid, 6 de febreiro de 1991) foi unha filósofa e ensaísta española que viviu no exilio entre 1939 e 1984 a causa da Guerra Civil e o seu compromiso ideolóxico. A súa obra non acadou relevancia en España ata finais do século XX. A súa obra caracterízase por un intento de relacionar filosofía e poesía. Outorgáronlle os dous premios literarios máis importantes de España: o premio Príncipe de Asturias en 1981 e o Premio Cervantes no 1988.
Primeiros anos
María Zambrano naceu o 22 de abril de 1904 no domicilio familiar de Vélez-Málaga. No Rexistro Civil aparece nada o 25 a causa de nacer medio morta. O seu pai foi Blas Zambrano e a súa nai Araceli Alarcón, ambos mestres. A súa infancia foi un período fundamental na súa vida, onde consideraba que nacera a súa vocación filosófica.
Iniciou un romance en 1917 co seu primo Miguel Pizarro, a quen a familia enviou ao Xapón catro anos máis tarde, poñendo fin á relación. Porén, continuaron véndose esporadicamente cando regresaba a España. Nesta etapa coñeceu ao poeta Antonio Machado, amigo do seu pai.
No 1921 iniciou os seus estudos de Filosofía como alumna libre na Universidade Central de Madrid, vivindo aínda en Segovia. Zubiri e Besteiro formaron parte do seu profesorado, entre outros. Nesa cidade coñeceu a León Felipe e a Federico García Lorca. En 1926 trasladáronse de novo a Madrid e coñeceu a Ortega y Gasset nun tribunal de exames. O ano seguinte, en 1927, rematou a súa carreira de Filosofía e foi invitada á reunión da Revista de Occidente, círculo no cal asumiría un papel de mediadora entre Ortega y Gasset e algúns escritores novos, como Antonio Sánchez Barbudo ou José Antonio Maravall.
Xuventude
Iniciada a Guerra Civil, o 14 de setembro de 1936 contraeu matrimonio cun compañeiro da Facultade, Alfonso Rodríguez Aldave, que foi nomeado secretario da embaixada de España en Chile. Na viaxe de ida a Chile, na Habana, coñeceu a José Lezama Lima. En Santiago de Chile publicou a primeira versión de Los intelectuales en el drama de España e unha Antología de García Lorca (1937). O 19 de xuño regresaron a España porque, como ela mesma explicou, a guerra estaba xa perdida. O seu marido incorporouse ao exército e ela residiu en Valencia, onde interveu en numerosos actos políticos. Seu pai faleceu o 29 de outubro en Barcelona; motivo polo que Machado lle dedica un capítulo en Hora de España.
O exilio
En decembro de 1938 Cataluña foi atacada polo exército sublevado; o 25 de xaneiro de 1939 Barcelona rendeuse, iniciándose a denominada “Retirada”, cando milleiros de republicanos fuxiron cara a Francia buscando refuxio e asilo. Zambrano saíu da cidade ese mesmo día, acompañada por algúns membros da súa familia. En Francia reencontrouse co seu marido, co que pronto partiu a México. Os seus anos de exilio, dende 1939 ata 1984, foron os máis orixinais e produtivos da súa vida intelectual. Foi nomeada profesora de Filosofía na Universidade de San Nicolás de Hidalgo, durando un ano nese posto. Publicou as súas obras Pensamiento y Poesía en la vida española e Filosofía y Poesía (1939). A finais dese mesmo ano aceptou dar unha un ciclo de conferencias na Universidade da Habana sobre “Séneca y el estoicismo”, onde lle rescindiron o contrato por non poder impartilo por enfermidade. En 1940, tanto ela como o seu marido trasladáronse á Habana, onde impartiu clases na Universidade e no Instituto de Altos Estudios e Investigaciones Científicas. Estivo ata 1943 traballando intensamente en seminarios e conferencias ou impartindo cursos entre Porto Rico e Cuba. Ese ano, ademais, publicou a súa obra La confesión, género literario y método (1943), e trasladouse a Porto Rico, onde foi nomeada profesora na Universidade de Río Pedras. Alí afianzou a súa relación de amizade con García Bacca e Ferrater Mora.
A volta a Europa
Ante a grave situación da súa nai, Zambrano viaxou a París no 1946, mais esta faleceu dous días antes da súa chegada. Alí foi partícipe das vidas de sufrimento que estiveran levando a súa irmá e a súa nai pola dominación nazi. Coñeceu a Picasso, co que mantivo amizade, e á intelectualidade francesa: Malraux, Sartre e Simone de Beauvoir, entre outros.
En 1949 volveu a México acompañada da súa irmá, onde renunciou á cátedra de Metafísica, volvendo de novo á Habana. Ese mesmo ano regresou a Europa, e catro anos despois encontrouse de novo na cidade cubana. En 1953 as irmás instaláronse en Roma, onde permaneceron ata 1964. Alí coñeceu a Cioran, quen afirmou que Zambrano foi a intelectual máis brillante do século XX. Na estancia en Roma tivo dificultades económicas; por iso, o 3 de agosto de 1961 escribiulle a Reyna Rivas, afirmando que levaba tres días sen ter nada que comer. Este período marcou a súa madurez intelectual, e publicou tres das súas obras fundamentais: El hombre y lo divino (1955), Persona y Democracia (1958) e La España de Galdós (1959).
En agosto de 1964 as irmás Zambrano foron expulsadas de Roma, e viviron dende ese ano ata 1973 en La Pièce , xunto ao monte do "Xura Francés". O 20 de febreiro de 1972 faleceu a súa irmá a causa dunha trombose. Un ano máis tarde volveu a Roma e do 1974 ao 1978 instalouse en La Pièce de novo. En 1979 o seu estado físico fai que se atope incapacitada para a meirande parte das súas funcións. O seguinte ano trasladouse a Xenebra.
O retorno a España
En 1981 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades. Ademais, o concello de Vélez-Málaga pediu a súa volta á súa cidade natal, ofrecéndolle unha vivenda e axuda para a súa estancia. Foi nomeada Filla Predilecta pola mesma cidade. Dous anos despois, Zambrano caeu enferma con artrose e sen visión e foi hospitalizada por unha forte anemia. En 1984 volveu a España tras case medio século de exilio e instalouse en Madrid; a súa actividade intelectual foi incansable. Concedéuselle o Premio Cervantes e publicou Delirio y destino (1989), ademais de ter outras obras en elaboración, como Los bienaventurados e Los sueños y el tiempo. En 1990, podía manter por días a súa actividade intelectual, pese a non poder manterse en pé ou articular palabra.
María Zambrano faleceu o 6 de febreiro de 1991, sendo trasladada ao seu pobo o día seguinte. Os seus restos descansan xunto cos da súa irmá no cemiterio local de Vélez-Málaga. Na súa lápida, por desexo seu, está inscrito o seguinte texto do Cantar de los Cantares: “Surge, amica mea, et veni” (Levántate, amiga mía, y ven).
Influencias
No que respecta aos autores que máis influenciaron a María Zambrano, cabe destacar a relevancia de tres deles: Ortega y Gasset, Miguel de Unamuno e Xavier Zubiri. As súas pegadas vense claramente reflectidas no que a autora chamou a razón poética , cunha analoxía á razón vital de Ortega, evidenciando aínda así as súas diferenzas. Gardou cara Unamuno unha grande admiración, o que fixo que os considerase, tanto a el como a Séneca, os dous paradigmas representativos españois no seu ámbito.
Non obstante, houbo outras personalidades das que a autora se serviu para o desenvolvemento do seu ideario. Na medida en que o seu é un pensamento da época, que parte dun claro vitalismo, Nietzsche ou Bergson foron figuras importantes sobre as cales se valeu para as súas achegas, así como Santo Agostiño, Heidegger ou Séneca. A este dedica a obra El pensamiento vivo de Séneca (1944), un dos seus libros máis importantes.
María Zambrano emprega a tradición filosófica occidental recibida por estes mestres do pensamento e a palabra. A filosofía existencial, fenomenoloxía e vitalista sobre todo, aínda que as súas preferencias foran cara os gregos Plotino e Spinoza. Pero non só debe ós filósofos a súa forma de pensar senón tamén a autores que pertencen ó ámbito da psicoloxía, mística e a antropoloxía da relixión.
Considerar a María Zambrano como autora "tradicional" farase con precaución porque non hai constancia de que seguise algún tipo de práctica especial, aínda que se consideraba cristiá. Zambrano seguiu fiel a razón indagadora da filosofía occidental herdada dos gregos. Seguiu un camiño aprendido só en parte e cuxa práctica consistía no propio camiñar coa conciencia desperta, atenta os sons dos pasos.
María andou un camiño persoal que o quixo converter en método e propoñelo como tal, quixo describilo mentres o recorría. Ese camiño foi o da razón-poética, a súa forma: a metáfora, a súa posibilidade: a disposición do espírito, a súa materia prima: os símbolos.
María relaciónase coa "filosofía perenne" que sería dobre: por un lado o seu interese por pensadores órficos e neoplatónicos, cuxo pensamento foi aceptado como a base filosófica da tradición cando esta se occidentalizou, e por outro lado, a utilización metafórica de moitos dos grandes símbolos tradicionais. Claros del bosque e Aurora son un claro exemplo disto.
Reme, Ove, Ribadeo
Reme é un lugar da parroquia de Ove, do concello de Ribadeo.
Limita ó sur con Santalla de Vilausende. O límite entre ambas é o río Grande, que desauga na ría de Ribadeo despois de recibir as augas do río Pequeno. O lugar está atravesado pola estrada N-642, e aquí está un dos extremos da LU-133, estrada que une Reme e Vilamar.
María Zambrano
Obras completas
En 2011 iniciouse o proxecto, de momento sen finalizar, de recompilar toda a obra de María Zambrano, da man de Círculo de Lectores/Galaxia Gutenberg. En total, serán un total de 8 volumes:
Zambrano, María (2011-). Obras completas. Oito volumes. Edición Jesús Moreno. Galaxia Gutenberg/Círculo de lectores.
Estilo literario
Para expresar o seu sentir, así como o que quere transmitir ao público lector, María Zambrano sérvese, sobre todo, da adaptación da linguaxe poética á súa razón poética. Para iso, leva a cabo un rexeitamento da linguaxe lóxico-científica, criticando que sexa esta a única utilizada para a totalidade dos campos do saber. Segundo a autora, o positivo e preciso é percorrer a linguaxe aberta, é dicir, a linguaxe poética, co fin de explorala mentres haxa imaxinación. Esta linguaxe permite a construción dunha metafísica poética, tomando como figura principal a metáfora. A metáfora non debe valorarse só dende o plano estético, senón tamén como unha representación da cultura. Nas súas palabras, esta figura debería tomar "la función de definir una realidad inabarcable por la razón, pero propicia a ser captada de otro modo".
Ademais, concibe a palabra como concepto e expresión a través das cales mostrar todo aquilo que está oculto; por iso a entende e fai un uso dela como libertaria. "A través de la palabra el fondo obscuro del ser, "lo sagrado", se abre a la luz". A escrita de Zambrano é unha escrita onde a palabra ten unha función reivindicativa e iluminadora. No momento no que o carácter filosófico é mesturado co carácter creador da imaxinación poética, os elementos do seu estilo supoñen a construción e unificación da nosa realidade humana. Nas súas obras, a palabra (imaxe), xunto coa razón (símbolo), forman un equipo a través do cal conseguir un dos seus maiores obxectivos: profundar nos contidos escuros para, posteriormente, elevar a conciencia cara eses lugares de creación onde hai posibilidades metafísicas de ser plenamente. Con todo, o pensamento patriarcal, así como a súa difusión no imaxinario social e informativo, contribuíron a que a autora fose literariamente silenciada. Este proceso tivo consecuencias no mantemento e na plenitude do seu corpo teórico, tamén no que respecta ao traslado do mesmo cara o día a día do vivir social.
No estilo de Zambrano, a razón-poética é tamén concibida como un camiño de realización persoal fronte a ese racionalismo ríxido que, en certa forma, oculta outras dimensións vitais consideradas menos racionais. A súa prosa é sinxela e está vencellada precisamente á necesidade dunha filosofía conceptual e substancial que predomine sobre o racional. É tamén complexa pola capacidade de síntese que require. Así, todo o non-racional atopa un lugar dende onde expandirse.
Toda a súa lírica está escrita e pensada para que chegue ao fondo da alma. Cando o sagrado e o íntimo son descubertos na superficie, a senda do individualismo das persoas, entendido positivamente como a construción do ser persoal, faise tamén máis doada de transitar. Segundo Zambrano, a esencia deste ser son os sentimentos, as emocións, as profundidades, as ideas e os pensamentos. De feito, afirma que a poética é mostrada a través da propia esencia persoal/individual, "que luego se transforma en verbo".
Filosofía
A razón-poética, estilo zambraniano proposto por María Zambrano como camiño de realización persoal, que era e é necesario, nunha época na que a rixidez do racionalismo torna quebradizo o espírito e oculta as dimensións enigmáticas da vida baixo falsas consideracións que se forman en marxes de seguridade e que impermeabilizan a razón.
Superación do racionalismo
Por outra banda, esta pensadora considera que Hegel fai chegar o poder da razón ao seu límite, a través do intento de estendela á historia ; unha liña que, segundo ela, non debe ser traspasada. Ao contrario que os filósofos anteriores, a malagueña, nunha aproximación máis vitalista, defende que o real é imposible de coñecer na súa totalidade, pois ten as súas raíces na escuridade e na irracionalidade. A posta en valor da vida implica, segundo Zambrano, unha desconfianza na razón, a cal é preciso someter á vitalidade.
Mais isto non implica que dita razón non deba ser un factor de importancia. Zambrano manifesta a necesidade de incorporarlle as outras dúas grandes vías de coñecemento: a poesía e a historia. A primeira, porque é unha intuición da sensibilidade, e a segunda é tomada como un procedemento de análise psicanalítica do noso subconsciente. O intento de Zambrano é achar unha razón que transforme o sagrado, recoñecendo á súa vez a incapacidade do suxeito de explicalo todo.
Coñecemento poético e historia:
Tras a consideración de Zambrano acerca da necesidade do coñecemento poético e histórico, é preciso, polo tanto, saber os significados de ambos conceptos e o porqué da súa importancia. Como base, é preciso considerar a importancia que lle outorga ao coñecemento do individuo; é a través deste que se suceden os outros.
O coñecemento poético é oposto ao racional. O primeiro caracterízase por ser sintético, e o segundo por analítico; mentres o racional intenta conquistar a realidade, o poético é gratuíto, espontáneo. Ademais, o coñecemento racional precisa distanciarse do seu obxecto de estudo para contemplalo, precisa estar nunha soidade angustiada. Pola contra, ao poético bástalle con percibir a doazón da realidade para sentirse inmerso nela. Este coñecemento poético, polo tanto, non é só coñecemento, senón unha disposición cara a realidade, unha forma de encontrarse con ela completamente oposta á racional.
Fenomenoloxía do divino
Dende o inicio da historia, os individuos intentaron ordenar a realidade, composta antes por escuridade e padecementos. A relación entre o sagrado, a realidade primaria e o divino, que nomea o ámbito da identidade ou das formas diferenciadas, é fundamental, na medida en que a razón transforma o sagrado en ser a través do pensamento.
Na medida en que o sagrado desborda aos individuos, primeiramente sen respostas sobre como é o mundo que nos rodea, unha primeira procura pasa pola constitución dos primeiros Deuses, que nacen dun xeito natural e espontáneo. Estes son devoradores, irredutibles e rancorosos. Así, son tamén identificables e separados dos demais seres e elementos da contorna. Trala creación dos Deuses naturais, o seguinte paso consiste en volvelos antropomórficos, co fin de poder dialogar con eles e situalos na orbe do humano. Así, xorde a relixión grega na cultura occidental, creando un mundo de imaxes que se interpón entre o individuo e a realidade.
Para seguir pola senda da orde, aflora a filosofía xunto ao mundo das ideas; máis ben fronte ás propias ideas. Este novo campo intenta, tras un retroceso ao sagrado, froito dun resultado non satisfactorio nas respostas anteriores, volver crear unha forma de estruturar a realidade. Logo do mundo das ideas, e tamén na cultura occidental, o cristianismo, cun Deus creador como figura representativa. Neste contexto, o Deus, na súa omnipotencia, chega ao seu maior auxe con Spinoza, que provoca unha morte do individuo. Este suceso pasa porque dita divindade non lle ofrece ningún espazo para realizarse como ser.
A última revelación do sagrado é a nada, que conta con diversas manifestacións, como o ateísmo, a cal intenta mostrar de novo unha manifestación do sagrado mesmo. Así, autores como Nietzsche claman a favor da morte de Deus, pois é necesario que este morra para que os individuos sexan; ao fin e ao cabo, unha nova regresión ao sagrado.
A realidade móstrase oculta, e é o individuo quen intenta darlle explicación. É neste contexto no que o racionalismo que Zambrano critica ten cabida, especialmente trala creación do mundo das ideas, do logos filosófico. Por iso, esta atopa un sentido, unha volta, en Nietzsche, ao sagrado, que ela considera válido, e que a poesía persegue coñecer: “La poesía perseguía, entre tanto, la multiplicidad desdeñada, la menospreciada heterogeneidad”.
A razón poética
O poético non é só un coñecemento, senón unha disposición a el totalmente contraria á filosófica. Parecen ser, polo tanto, irreconciliables, ademais de que unha delas semella prevalecer sobre a outra. Non obstante, no intento de transcender do plano fenoménico, o que fai é introducir os dous coñecementos no que denomina razón poética.
Esta unión faise a partir da procura daqueles elementos que os relaciona. Valorando que as características dun e outro son contrarias, atopa a orixe das dúas na palabra, a súa unión. A actitude filosófica consistiría en cuestionar, facerse preguntas que partan sempre da carencia, de coñecemento ou do ser. Neste intre hai un certo recoñecemento do caos, do sagrado. A actitude poética suporía a resposta a esas preguntas, formular unha estruturación da realidade, do caos, para facérnola máis amena. A filosofía xorde cando as respostas que había con anterioridade deixan se ser satisfactorias.
O ser está codificado pola palabra poética, que debe descodificarse pola conciencia e volver codificarse de novo en pensamento poético. Mediante ese proceso chega ao individuo e convértea en palabra verbal, coa que poder comunicarse entre o conxunto deles. Desa forma, o individuo queda creado como unidade, pois é capaz de unificar a súa conciencia persoal co seu ser.
Fenomenoloxía da forma-soño
Zambrano entra tamén na tarefa de diferenciar e dar lugar ao soño, partindo da base de que este é relativamente autónomo con respecto á conciencia, na medida en que os soños “pueden alojar imágenes nuevas y creadoras de lo que todavía no ha franqueado nunca el umbral de la conciencia"
Desa maneira, o seu intento será distinguir o soño do “estado da vixilia”, o ámbito da liberdade. Son tres as diferenzas que atopa:
Na medida en que se nos presenta a forma-soño na vixilia, déixase ao suxeito no baleiro. Este pode ser unha simple distracción, o principio dunha obsesión ou un xerme de creación cando a conciencia e a alma entran en simbiose. Isto ocorre debido a que o humano é o único individuo que non pode conformarse co seu ser, polo que precisa distanciarse del. A liberdade, non obstante, faino espertar constantemente, coma se dun cárcere se tratase. Hai tres formas de actuar cando se nos presenta o noso ser, partindo sempre da liberdade:
Sobre a linguaxe
Resulta fundamental, para comprender o pensamento de María Zambrano, coñecer as consideracións que ten sobre a linguaxe e sobre a relación que esta garda coa recepción da verdade. Non resulta estraño que, debido á importancia que lle outorga á poesía, xunto co balance acerca da adquisición de coñecemento como algo pasivo, conciba que a verdade é obtida fundamentalmente como unha revelación, na medida en que hai unha actitude piadosa e receptiva do que nos conduce ao entendemento.
A forma na que a verdade chega ao entendemento pasa pola "palabra poética", un tipo de palabra que non serve nin como instrumento de dominio nin como ferramenta comunicativa. O feito de que non sexa válida para ambos casos é xustamente o que nos outorga a verdade, que posteriormente intenta descodificarse nunha linguaxe comunicable. Esta linguaxe maniféstase fundamentalmente na escrita, xa que serve para “reconquistar la derrota sufrida siempre que hemos hablado largamente”.
Influencia posterior
María Zambrano é unha das filósofas máis importantes do século XX, tanto pola súa representativa vida no exilio como polas súas raíces no pensamento español con autores como Ortega y Gasset. É considerada unha das autoras máis representativas do pensamento español contemporáneo, sendo así recoñecida co premio Príncipe de Asturias. Ademais, no campo das letras outorgóuselle o Premio Cervantes de Literatura. A súa obra influíu en pensadores de grande relevancia como Cioran. No ano 1987, na súa honra, creouse a Fundación María Zambrano en Vélez-Málaga.
A época racionalista deixara na sombra á poesía, e ela, fronte a esa situación de baleiro, propuxo un novo modelo que compatibiliza a arte e a poesía coa filosofía. Levou a cabo este novo paradigma sobre a consideración de que a muller ten unha existencia poética, ademais de certas características e valores propios que a diferencian do home (algo que, á súa vez, garda semellanzas co ideario racionalista). Zambrano convértese, desta maneira, nunha figura importante para o feminismo, recoñecendo o valor e o papel da muller na sociedade, e outorgando unha perspectiva feminina que abarca preocupacións englobadas nalgunhas correntes do feminismo actual.
FC Dinamo Moscova
O FC Dinamo Moscova é a sección de fútbol dunha sociedade deportiva de Moscova (Rusia) chamada Dinamo Moscova. O equipo compite na Liga Premier de Rusia. No seu tempo este equipo foi un dos máis fortes da URSS, tiña unha gran rivalidade co Spartak Moscova, e gañaba moitos títulos, pero dende a desaparición da Unión Soviética o equipo non acadou mais éxitos salientables.
Estadio
O Dinamo Moscova xoga os seus encontros como local no Estadio Dinamo, unha instalación multiusos inaugurada en 1928 que ten unha capacidade para acoller 36.500 persoas, e que foi unha das ses dos Xogos Olímpicos de 1980. Este estadio está a ser restaurado, de xeito que cando rematen as obras terá unha capacidade máxima de 45.000 persoas. Mentres se levan a cabo estas reformas, o Dinamo Moscova está xogando os seus encontros como local no Arena Khimki da localidade de Khimki, o cal comparte co CSKA Moscova, que está a construír o seu propio estadio.
Brandomés, Brandariz, Vila de Cruces
Brandomés é un lugar da parroquia de Brandariz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 155 habitantes (79 homes e 76 mulleres), 23 menos ca en 2000.
Segundo a tradición oral, no río Ulla a carón da aldea, hai unha espada.
Paleface
miniatura|Paleface en 2011 nunha actuación de presentación do álbum Mitä vapaus on Paleface, pseudónimo artístico de Karri Pekka Matias Miettinen nado en Järvenpää o 21 de abril de 1978 é un artista de hip hop finlandés.
Traxectoria
Residente en Helsinqui viviu tamén en Tampere, Rauma e Hämeenlinna. Paleface forma parte dos grupos Q-Continuum presents (This is) The Marienhof, Fat Beat Sound System e Conscious Youths. Tamén actúa como parte da banda Acoustic Journey do guitarrista inglés Jason Carter. Ademais da súa carreira como músico, entre 2008 e 2009 foi un dos comentaristas habituais do programa de debates Popkult da canle de televisión Yle Teema. Presenta o programa semanal de radio Act Like You Know en Radio Helsinki.
O seu cuarto álbum foi o primeiro en lingua finesa, titulado Helsinki - Shangri-La foi todo un éxito, editado o 15 de setembro de 2010 polo selo de hip-hop XO Records, o álbum foi disco de ouro en menos dun mes e chegou a platino con máis de 20.000 discos vendidos. Levou o premio Etno-Emma en decembro de 2010 e tamén foi o álbum nacional do ano para a revista Soundi e mais figurou entre os 12 álbums seleccionados para a rolda final do Premio da Música Nórdica.
Paleface foi un dos invitados polo presidente Tarja Halonen para as celebracións do Día da Independencia en decembro de 2010. Na gala de 2011 dos premios Emma, recibiu o premio ao solista masculino do ano. En 2011, Paleface editou o álbum aniversario da sección finlandesa de Amnistía Internacional Mitä vapaus on. Colaborou con artistas como Steen1, Pyhimus, Nopsajalka, Nieminen & Litmanen ou Juno e foi tamén un dos compoñentes do grupo colectivo GG Caravan. Publicou en 2011 o seu primeiro libro Rappiotaidetta Suomiräpin tekijät sobre a historia e características do rap finlandés. miniatura|Paleface no Ilosaarirock de 2012. O quinto álbum de Paleface, Maan tapa, saíu o 25 de abril de 2012, o que se extraeron dous sinxelos: "Ikivanhat tekosyyt (kadotettujen mantra)" e "Miten historiaa luetaan?". O 23 de novembro de 2012, Paleface lanzou un sinxelo en inglés Food for the Gods co rapeiro dos Ánxeles Matre. Un álbum homónimo apareceu o 8 de febreiro de 2013, de novo con temas en inglés.
Paleface foi elixido membro en 2013 do consello que preparaba o centenario da independencia finlandesa. Un deputado dos Verdadeiros Finlandeses, Jussi Niinistö,, preguntou por escrito sobre sobre esa participación, ao considerar que non era axeitado por chamar a Mannerheim criminal de guerra.
O 26 de outubro de 2015 apareceu a canción "Mars Today" en colaboración co rapeiro Matre e a cantante tanzana Ashimba e en xuño de 2016 deu a coñecer o vídeo musical "Emme suostu pelkäämään" en apoio de Loldiers of Odin, oposto á organización de patrullas veciñais organizadas polo grupo antiinmigración Soldiers of Odin, o vídeo contou con preto de cen colaboradores.
Herba benta
A herba benta (Valeriana officinalis), tamén chamada valeriana menor ou herba dos gatos, é unha herbácea perenne, pertencente á familia das Valerianáceas. Nativa de Europa e algunhas partes de Asia, foi introducida en América do Norte. É moi común nos bosques húmidos na beira de regueiros e ríos, dende as chairas até as zonas submontañosas. En Galiza abunda nos prados a carón dos ríos, emprégandose coma menciña dende a antigüidade, de aí o seu nome vulgar de herba benta (bieita).
En farmacoloxía e fitoterapia empréganse os órganos subterráneos (rizomas, raíces e estolóns) ou habitualmente os seus fitoextractos. Se se moe ten unha cor parda clara e un fedor típico penetrante que lembra ao queixo curado.
Propiedades
É un dos grandes fármacos para o equilibrio nervioso. Úsase moito coma sedante e calmante no histerismo, manifestacións neurasténicas (insomnio, neurose, chambras abdominais (cólicos), hiperexcitabilidade etc.), nas alteracións menopáusicas e como antiespasmódico en sentido lato. Emprégase en trastornos convulsivos con bos resultados, soa ou asociada a anticonvulsivantes. Nalgunhas mulleres o seu uso como sedante suave pode ter o efecto oposto, provocando excitación.
Ten efectos psicoactivos sobre o comportamento dos gatos, que semellan ser pracenteiros xa que o seu cheiro atrainos para a consumir, de aí o nome vulgar galego de herba dos gatos.
O extracto fermentado de valeriana ou a súa infusión aplícase foliarmente en agricultura ecolóxica para protexer as plantas das xeadas serodias.
Historia
O seu uso coma herba medicinal remóntase polo menos á antiga Grecia e ao Imperio romano. Hipócrates describiu as súas propiedades, e Galeno, posteriormente, prescribiuna coma menciña contra o insomnio. Na Suecia medieval, ás veces colocábase na roupa de voda do noivo para evitar a "envexa" dos elfos. Tense usado tamén coma engado para as ratas.
Arturo Saloña Muro
Arturo Saloña Muro, nado en Areeta cara a 1905 e finado en Guillarei (Tui) o 15 de agosto de 1936, foi un político español.
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.
Sindicalista vasco. Chegou o Porriño co seu irmán Antonio a comezos de 1935, e foron xerentes do matadoiro do Porriño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acudiu a Lavadores para defender a República e foi un dos participantes no enfrontamento cun convoi militar en Tameiga. A súa muller quedou ferida de bala e foi ingresada nun hospital de Vigo. Foi detido e asasinado na Volta da Moura o 15 de agosto de 1936.
Vida persoal
Casou con Eva Chimeno e foi pai de Arturo Saloña Chimeno.
Río Severn
260px|miniatura|O río Severn en [[Shrewsbury desde o castelo de Shrewsbury]] miniatura|Ríos británicos O río Severn (do River Severn, en Afon Hafren, en Sabrina) é o río máis longo de Gran Bretaña con 354 quilómetros de lonxitude.
O río nace a 610 msnm no monte galesa de Plynlimon, no condado de Ceredigion. Corre por catro pobos do condado Powys: Llanidloes, Caersws, Newtown e Welshpool antes de entrar en Inglaterra. Brevemente, o Severn é a fronteira entre Gales e o condado inglés de Shropshire.
Atravesa a capital de Shropshire, Shrewsbury, e logo a vila de Telford, onde se atopa a primeira ponte de ferro fundido, o Ironbridge. Máis ao sur o Severn pasa por Bridgnorth antes de entrar no condado de Worcestershire. No norte de Worcestershire a vila de Stourport on Severn leva o seu nome. Tras Stourport o río pasa pola capital do condado, Worcester e dá o seu nome á pequena localidade de Upton on Severn. Cando entra no condado de Gloucestershire, pasa a carón de Tewkesbury, e despois pola capital condal Gloucester. O Severn desemboca na canle de Bristol a través do seu estuario no suroeste de Inglaterra. O quinto río máis longo do Reino Unido, o río Wye, desauga á dereita da boca d estuario do Severn, así como tamén o río Usk e, pola ribeira esquerda, faino o río Avon (Avon de Bristol).
O seu principal afluente é o río Avon, o décimo cuarto río máis longo do Reino Unido.
Tributarios
Os principais afluentes do río Severn son os seguintes (ordenados):
Mitsubishi A6M
O Mitsubishi A6M Reisen (caza cero, o famoso Zero xaponés, en xaponés: 零式艦上戦闘機, れいしきかんじょうせんとうき; 零戦, ぜろせん ou れいせん) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Foi o sucesor do A5M e un dos avións máis decisivos das primeiras fases da segunda guerra mundial. Voou por vez primeira en abril de 1939 e entrou en servizo no verán de 1940. Foron construídos 10.450 exemplares e foi alcumado "Zeke" polos aliados.
Historia
O A6M foi deseñado polo enxeñeiro de Mitsubishi, Jirō Horikoshi, que despois da entrada en servizo do seu antecesor, o A5M, decidiu crear un caza con mellores prestacións de velocidade e alcance.
Historia operacional
Os primeiros avións de preserie despregáronse na China en xullo de 1940 e conseguirían as súas primeiras vitorias en combate o 13 de setembro de 1940, derrubando ese día 27 avións inimigos, Polikarpov I-15 e I-16, sen sufrir ningunha baixa. No momento no que se reasignaron, un ano máis tarde, os A6M xaponeses conseguiran acabar con 99 avións chineses perdendo unicamente dous, derrubados pola artillería antiaérea.
No tempo do ataque a Pearl Harbor 420 Zeros estaban activos no Pacífico. O tipo Model 21 foi o que se atoparon os estadounidenses. O seu enorme alcance, de 2.600 quilómetros, permitíalle chegar a zonas moi afastadas do seu portaavións base, dándo aos mandos aliados a impresión de que había varias veces máis Zeros dos que realmente tiñan os xaponeses.
O Zero rapidamente gañou a súa temible reputación. Grazas á combinación dunha excelente manobrabilidade e da súa potencia de fogo, eliminou doadamente á variada colección de avións aliados enviados na súa contra no Pacífico durante o ano 1941. Demostrou ser tamén un difícil adversario para o Supermarine Spitfire e, aínda que non era tan rápido como o caza británico, o avión xaponés podía enfrontarse a el con facilidade, ao poder rubir cun ángulo moi empinado ou manterse no aire tres veces máis tempo que o seu adversario.
Aabenraa
dereita|miniatura|Escudo de Aabenraa.
Aabenraa, en danés Åbenrå, é o nome que recibe unha cidade dinamarquesa de 22 000 habitantes, capital do condado de Xutlandia do Sur na rexión de Nordslevig, situada no fiorde do mesmo nome. Literalmente, o seu nome significa "costa aberta", a forma dialectal propia é Affenrå. A cidade é un importante centro cultural da minoría alemá de Dinamarca. O xornal Der Nordschleswiger edítase aquí.
Historia
Fundada en 1240, no 1335 o Duque de Valdemar concedeulle o título de cidade. En 1250 constrúese a Igrexa de San Nicolau. En 1864 foi anexionada por Prusia, onde permaneceu ata 1920.
Economía
O que primeiro foi unha pequena cidade de mariñeiros medrou ata se converter nun importante centro pesqueiro no XVIII e XIX, sendo actualmente o 7º porto pesqueiro de Dinamarca. Ademais é o centro comercial dunha rica rexión agrícola.
Demografía
Evolución da poboación:
Convento de San Francisco de Tui
miniatura| miniatura|Imaxe de San Antonio no [[Frontón (arquitectura)|frontón da porta da igrexa.]] O Convento de San Antonio, popularmente Convento de San Francisco, é un mosteiro da vila de Tui, construído en 1682. Foi ocupado por membros da Orde dos Freires Menores até ser exclaustrado trala desamortización de Mendizábal. Parte, acolle, desde 1850, o Seminario Menor da diocese de Tui-Vigo, que posúe unha importante biblioteca.
Arquitectura da igrexa
A igrexa consta de tres naves, posúe un estilo neoclásico e unha sinxela torre campanario de dobre corpo e de escasa ornamentación.
O seu interior inclínase máis polo barroco que polo neoclasicismo. Conta cun destacado retablo maior barroco realizado en 1741 e a capela da Venerable Orde Terceira, construída en 1777.
Tourís
O topónimo galego Tourís pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Día da Cosmonáutica
O Día Mundial da Aviación e a Cosmonáutica é unha festividade que se celebra o 12 de abril, establecida para conmemorar a primeira viaxe espacial tripulada polo ser humano.
As Carreiras, Millarouso e Santurxo, O Barco de Valdeorras
As Carreiras é un lugar da parroquia de Millarouso e Santurxo no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Día da Cosmonáutica
O 12 de abril de 1961 o cosmonauta soviético Iuri Gagarin, a bordo da nave espacial "Vostok 1", orbitou a Terra por vez primeira.
Establecemento da festividade
Na Unión Soviética a festividade foi establecida o 9 de abril de 1962 polo Presidium do Soviet Supremo da URSS. Celébrase baixo o nome de Día da Cosmonáutica (en ruso: День космонавтики).
A data foi establecida por decisión da Federación Aeronáutica Internacional.
Kuji de Cólquida
Kuji (ქუჯი) (325 a.C. - 280 a.C.) foi rei e eristavi de Cólquida. Durante o seu reinado erixiuse o castelo de Nokalakevi.
Traxectoria
Kuji axudou a Pharnavaz I de Iberia contra Azo e tras a deposición e morte de Azo deulle o trono de Cólquida, casando coa irmá de Pharnavaz.
Adam and the Ants
Adam and the Ants foi unha banda inglesa de post-punk formada en Londres e activa entre os anos 1977 e 1982. Foi un dos grupos que no seu tempo marcaron a transición da época punk rock dos 70 cara a época do New Wave/post-punk.