cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fóra de xogo (fútbol)
250px|miniatura|[[Árbitro asistente indicando unha posición de fóra de xogo.]] O fóra de xogo (ou posición adiantada) é unha norma que se aplica ao fútbol, de carácter estratéxico con intención de ordenar o xogo. Está reflectida no regulamento e só se aplica cando un xogador está en posición de fóra de xogo e está involucrado nunha xogada ou interfire na mesma.
Aplicación
A aplicación da regra de fóra de xogo divídese en tres pasos: posición de fóra de xogo, infracción de fóra de xogo e sanción se o xogador segue a xogada cando soa o pito.
Posición de fóra de xogo
miniatura|300px|right|O [[dianteiro vermello á esquerda do diagrama está en posición de fóra de xogo xa que está por diante do último defensor (marcado pola liña de puntos) e do balón.]] Un xogador está en posición de fóra de xogo se está "máis preto da liña de meta contraria que o balón e o penúltimo adversario", a menos que se atope dentro do seu propio campo. Un xogador que estea en liña co penúltimo opoñente non se considera fóra de xogo. Hai que darse conta de que os dous opoñentes poden ser o porteiro e outro xogador de campo, ou dous xogadores de campo. Tamén debe remarcarse que a posición de fóra de xogo se determina no momento no que o balón é tocado ou xogado por un compañeiro de equipo. A posición de fóra de xogo dun xogador non se verá alterada polo movemento posterior dos compañeiros de equipo.
Infracción de fóra de xogo
Un xogador en posición de fóra de xogo só comete a infracción se, "no momento en que alguén do seu equipo toca ou xoga o balón" el está, segundo o árbitro, involucrado na xogada xa sexa interferindo o xogo ou a un contrario, ou tratando de sacar vantaxe desta posición.
Determinar se un xogador está involucrado nunha xogada pode ser complexo. Un xogador non comete unha infracción de fóra de xogo se recibe o balón directamente dun saque de banda, de porta ou de esquina. Tampouco comete infracción de fóra de xogo se o xogador toca e xoga un balón que foi tocado por última vez por un xogador do equipo contrario (se o toque foi intencionado).
A FIFA publicou uns novos consellos para interpretar a regra de fóra de xogo en 2003, que se incorporaron á regra o 11 en xullo de 2005. A nova redacción busca definir precisamente os tres casos como segue:
Na práctica, un xogador en posición de fóra de xogo pode ser penalizado antes de xogar ou tocar o balón se, segundo o árbitro, ningún outro compañeiro de equipo que non se atope en fóra de xogo pode xogar o balón.
A interpretación do árbitro destas novas definicións aínda é obxecto de controversia, sobre todo na definición de que movementos pode realizar un xogador en situación de fóra de xogo para que non poida xulgarse que interfere cun contrario.
Sanción
A sanción dunha infracción de fóra de xogo é un tiro libre indirecto para o equipo contrario, no punto no que se cometeu a infracción. O fóra de xogo permite que se outorgue lei de vantaxe, sempre que a posesión do balón sexa claramente do defensor.
Arbitraxe
250px|miniatura|[[Árbitro asistente cobrando posición adiantada nun partido entre o FC Barcelona e o RCD Mallorca.]] Para a aplicación desta regra, o árbitro depende en gran medida do seu árbitro asistente, que normalmente se sitúa paralelamente co penúltimo defensor da parte do campo en que se atopa (as técnicas exactas de posicionamento son máis complexas).
A tarefa dos árbitros asistentes respecto de fóras de xogo pode ser difícil, xa que deben estar atentos aos ataques e aos contraataques, considerar que xogadores atópanse en posición de fóra de xogo cada vez que se xogue o balón (a miúdo desde o outro extremo do campo), e determinar se os xogadores situados en fóra de xogo están involucrados na xogada. O risco de erro de arbitraxe crece polo efecto da perspectiva, que se fai presente cando a distancia entre o xogador atacante e o árbitro asistente é significativamente distinto da distancia ao xogador defensor, e o árbitro asistente non está en liña con este último. A dificultade de detectar un fóra de xogo é, a miúdo, infravalorada polos espectadores. Tratar de determinar se un xogador está en liña cun adversario no momento no que se golpea o balón non é fácil: se un atacante e un defensor corren en direccións contrarias, poden afastarse dous metros nunha décima de segundo.
Existe un estudo médico-científico que chega á seguinte conclusión: 'O ollo humano non está capacitado fisiolóxicamente para detectar un fóra de xogo'.
Ligazóns externas
Ofsajd Paitsio
A Barcia, Sísamo, Carballo
A Barcia é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 1 home e 1 muller.
Lecce
miniatura|Basilica di Santa Croce. Lecce é unha cidade do sur da Italia na rexión de Puglia, na península de Salento, capital da provincia homónima. Esténdese por unha área de 241 km², conta cunha poboación de 94.040 habitantes (2014) e ten unha densidade de poboación de 390,21 hab/km².
Provincia de Maha Sarakham
Maha Sarakham é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Maha Sarakham.
Distritos
A provincia está subdividida en 11 distritos (amphoes) e 2 subdistritos (king amphoes). Os distritos e subdistritos son á súa vez divididos en 133 comunas (tambons), e estas en 1804 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Godescalco
Godescalco ou Gotescalco foi un eclesiástico franco do século X, bispo de Le Puy entre os anos 927 e 962. Coñecido por ser un dos primeiros peregrinos do Camiño de Santiago de nome coñecido, peregrinou a Santiago de Compostela a fins do ano 950 e comezos de 951. Tras a volta da peregrinación mandou edificar unha capela no alto do outeiro de Aguilhe dedicada a San Miguel e de inspiración mozárabe e que se consagrou no ano 962.
John Madden
John Philip Madden, nado en Portsmouth (Hampshire) o 8 de abril de 1949, é un director inglés de cinema, teatro, televisión e radio.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no cinema independente británico, mentres estudaba Literatura inglesa na Universidade de Cambridge a principios da década do setenta. Os seus primeiros traballos relevantes realizounos para a televisión, dirixindo Prime Suspect 4 e episodios soltos de series como Sherlock Holmes ou Inspector Morse. Un dos seus máis importantes éxitos constitúeo a película Shakespeare in Love, gañadora do Óscar ó mellor filme de 1998.
The Moon and the Son: An Imagined Conversation
The Moon and the Son: An Imagined Conversation é unha curtametraxe de animación de 2005 dirixida polo animador John Canemaker. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 78ª edición dos premios.
Michael Gambon
Sir Michael John Gambon, OBE, nado o 19 de outubro de 1940 en Cabra, Irlanda, é un actor británico de orixe irlandesa que traballou no teatro, televisión e no cine. É un actor moi respectado e prolífico no teatro, pero é recoñecido internacionalmente polo seu papel como Philip Marlow da serie de televisión da BBC, The Singing Detective e por encarnar a Albus Dumbledore nos filmes de Harry Potter, en substitución do xa falecido actor Richard Harris.
Cabreiros, Camporramiro, Chantada
Cabreiros é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 5 habitantes, dos que 4 eran homes, e 1 era unha muller; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Michael Gambon
Gañador de catro premios BAFTA e tres premios Laurence Olivier e nomeado tamén ós Globos de Ouro, ós Emmy e ós Premios Tony. A súa carreira abrangue case 5 décadas e inclúe unha gran variedade de papeis de teatro, televisión e cine.
En 1998, a raíña Sabela II nomeouno coa Orde do Imperio Británico. En 2020, apareceu no posto 28 da lista de mellores actores irlandeses segundo The Irish Times.
Traxectoria
Gambon naceu o 19 de outubro de 1940 en Cabra, un suburbio ó norte de Dublín, durante a segunda guerra mundial. O seu pai, Edward Gambon, un enxeñeiro, decidiu procurar traballo na reconstrución de Londres, e así Gambon e a súa nai, Mary Gambon (Hoare de solteira), unha costureira, trasladáronse a Mornington Crescent, ó norte de Londres, cando Gambon tiña só 5 anos.
Adquiriu a Cidadanía Británica por orde do seu pai e recibiu unha estrita educación católica. Anos máis tarde asistiu a unha escola de Kent, antes de deixar os estudos ós 15 anos. Gañou unha bolsa con Vickers Armstrong para ser enxeñeiro e así seguir as pegadas do seu pai. O tempo dedicado foi até os dezasete anos, mais logrou ser un enxeñeiro plenamente cualificado, aínda que só mantivo o posto de traballo dous anos, xa que se sentía atraído pola interpretación.
Comezos
Á idade de dezanove anos graduouse na Royal Academy of Dramatic Art (RADA), en Londres e máis tarde incorporouse á compañía de teatro de Kings Cross. Cinco anos máis tarde, escribiu unha carta a Michael MacLiammoir, o empresario irlandés do Gate Theatre, en Dublín, para facer alí as súas primeiras representacións.
Fixo o seu debut profesional en 1962, con Otelo (a súa obra predilecta), comezando despois unha xira por Europa. Un ano máis tarde, fixo o seu primeiro papel protagonista en Ricardo III. Sir Laurence Olivier, tras asistir á representación de Ricardo III, ofreceulle a oportunidade de ser un dos oito membros fundadores do novo Royal National Theatre, en Londres, coñecido entón como Olivier Theatre.
Gambon foi contratado para tomar parte en diversas producións. A máis coñecida e premiada foi Hamlet, dirixida por Olivier e protagonizada por Peter O´Toole. Permaneceu durante catro anos como secundario e protagonista en moitas producións de teatro, algunhas delas coa colaboración de grandes directores como William Gakill e John Dexter. Durante eses anos fixo numerosos papeis en obras do director Alan Ayckbourn.
A Bardanca, Sísamo, Carballo
A Bardanca é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Cesión (regra do fútbol)
A cesión, no fútbol, é unha regra que impide que un xogador pase deliberadamente co pé a pelota ao seu porteiro e que este a colla coas mans. O xogador pode, con todo, pasala coa xeonllo, a cabeza, ou calquera outra parte do corpo (excepto os seus brazos).
A excepción é que se, un xogador controla a pelota co pé, e elévaa para pasala con outra parte do corpo ao porteiro, cometerá conduta antideportiva (xa que burla o espírito da regra), e será sancionado con tiro libre indirecto desde onde cede o balón coa cabeza e amoestación, sen importar se o porteiro termina por tocar a pelota coas mans.
Un porteiro tampouco poderá coller a pelota se vén directamente dun saque de banda, saque de esquina ou tiro libre dos seus compañeiros.
Cesáreo de Monserrat
Cesáreo de Monserrat, finado no ano 981, foi un eclesiástico catalán, fundador e primeiro abade do mosteiro de Santa Cecilia de Monserrat (944 - 981).
Traxectoria
De orixe mozárabe, buscou refuxio en Cataluña á cabeza dun grupo de monxes, protexido pola condesa Riquilda de Barcelona, concedeulle terreo para fundar un mosteiro, dependente eclesiasticamente do bispo de Narbona. Cesáreo, enfrontado ao bispo, tentou restaurar a sé eclesiástica de Tarragona e peregrinou no ano 959 a Santiago de Compostela, para buscar a axuda do bispo de Santiago. No ano 966 os bispos galegos e leoneses recoñeceron a Cesáreo como metropolitano de Tarragona, pero a decisión contou coa oposición dos bispos cataláns e do de Narbona, aínda así Cesáreo utilizou o título de arcebispo de Tarragona.
Salvador Cidrás
Salvador Cidrás Robles, nado en Vigo en 1968, é un pintor e escultor galego.
Traxectoria
Pouco despois de superar os vinte anos conseguiu unha bolsa de estudos de creación da Asociación de Artistas Plásticos de Pontevedra. Inmediatamente destacou en diversos certames, como Arte Nova Galego, e duodécima edición da Bienal de Pontevedra, para saltar ao taller de Colonia, en Alemaña, e a Irlanda cunha bolsa de estudos Erasmus. Foi primeiro premio no certame Malvar de Compostela, en 1995, no do concello en Cambre e no de Artes Plásticas Díaz Pardo, auspiciado pola Deputación coruñesa.
Comezou a expor colectivamente en 1991 e participou con éxito en varias edicións da Mostra Unión Fenosa. A súa obra exhibiuse en varias cidades de España, foi adquirida para prestixiosas coleccións, entre elas a de Coca-Cola, cunha mostra itinerante que percorreu varias cidades.
Aínda que fundamentalmente se adicou á expresión en dúas dimensións, tamén cultiva a escultura, nun mundo sorprendente de suxestións que ten a súa raíz no surrealismo.
Níxer (homónimos)
Níxer pódese referir a:
Adelaida
Adelaida (en inglés: Adelaide) é a quinta maior cidade de Australia, sendo capital e a cidade máis poboada do estado de Australia Meridional, cunha poboación de máis de 1 200 000 habitantes.
Historia
O territorio onde se asenta a cidade actual foi o fogar do pobo kaurna ata a chegada dos europeos. A provincia de Australia Sur foi oficialmente establecida o 28 de decembro de 1836, e a cidade foi fundada en 1837, e nomeada Adelaida en honra á Raíña Adelaida, a esposa do Rei Guillerme IV de Inglaterra. O coronel William Light, un dos "pais" da formación da cidade, deseñou a cidade e a súa localización estratéxica, cerca do río Torrens. Light deseñou Adelaida con grandes espazos, grandes prazas e parques e edificios fermosos.
Adelaida axiña se converteu na cidade das liberdades, con liberdade de elixir relixión, progresismo político e liberdades civís, que liderou as grandes reformas mundiais. Hoxe en día, Adelaide é coñecida como a cidade da cultura en Australia, con moitos festivais, teatros… así como o viño da rexión, arte e deportes.
Centro dunha colonia pensada para inmigrantes libres, baseada na liberdade de relixión, atraeu a inmigrantes alemáns, xa no ano 1840 a cidade tiña 6 500 habitantes.
Economía
miniatura|Edificio do Parlamento suraustraliano en Adelaida miniatura|Edificios de Adelaida miniatura|localización de Adelaida miniatura|Adelaida Adelaida é o centro gobernativo, comercial e cultural de Sur Australia. Adelaida é o sitio de moitos gobernos e empresas financeiras. Moitos destas empresas e traballos concéntranse no centro da cidade, desde o Boulevard Cultural de North Terrace ata os distritos financeiros da cidade.
A economía está baseada na industrias (materiais de construción, manufactura de compoñentes eléctricos, fabricación de automóbiles e refinado de petróleo). Produce cereais, la, froita e viño.
Cultura
O seu urbanismo foi moi coidado, cos distritos residenciais separados da área comercial polo río Torrens. Destacan amplas rúas como King Willian e North Terrace, e belísimos edificios como o do Parlamento, a sede do Goberno, a Catedral Católica, as universidades, o Observatorio, o Museo e a Galería de Arte.
Medios de comunicación
Ten 6 canles de televisión, 9 estacións de radio e 2 xornais.
El Pensamiento Católico
El Pensamiento Católico foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1910 e 1912.
Historia e características
Subtitulado Semanario tradicionalista, apareceu a principios de febreiro de 1910. Fundado por Enrique Costas Márquez. Cesou a súa publicación en 1912.
Marcello Malpighi
Marcello Malpighi, nado en Crevalcore (preto de Boloña) o 10 de marzo de 1628 e finado en Roma o 30 de novembro de 1694, foi un anatomista e biólogo italiano, considerado o fundador da Histoloxía.
Traxectoria
Comezou os seus estudos de medicina na Universidade de Boloña en 1649. En 1653 á idade de 25 anos obtivo o doutoramento en medicina e filosofía. En 1656 exerceu como Profesor Auxiliar de Anatomía na mesma universidade, pero ao pouco tempo trasladouse á Universidade de Pisa como profesor de medicina teórica. En Pisa permaneceu durante catro anos, tras os cales regresou a Boloña onde de novo exerceu como profesor de medicina dedicándose ao ensino da medicina práctica. En 1662 viaxa a Messina onde foi titular da cátedra de prima medicina. Catro anos despois regresa á súa primitiva universidade, na cal permaneceu durante os vinte e cinco anos seguintes.
En 1691 viaxa a Roma ao ser nomeado médico do papa Inocencio XII. Morreu tres anos despois no Palacio do Quirinal.
A súa vida privada estivo marcada polas continuas pelexas e inimizades entre a súa familia e pola intensa rivalidade mantida co seu colega de Pisa, Giovanni Borelli.
A súa obra
miniatura|Opera omnia, 1687 É considerado como o fundador da Histoloxía (ciencia que estuda os tecidos orgánicos). Tiña unha gran capacidade de observación, encomendándose ao estudo microscópico de plantas, insectos, tecidos animais, embrións e órganos humanos.
A súa principal achega foi a observación dos capilares, comunicacións arterio-venosas do pulmón e ramificacións bronquiais, recollida na súa obra De Pulmóns (1691).
Entre 1665 e 1666 estudou a estrutura do ril, fígado e bazo, describindo minuciosamente, o ovillo glomerular e os folículos esplénicos que levan o seu nome. Estes traballos foron recollidos baixo o título De viscerum estrutura: exercitatio anatómica en 1669.
Investigou tamén o papel das papilas linguales e cutáneas na fisioloxía do gusto e do tacto, respectivamente e a capa máis profunda da pel, que leva o seu nome (Epístolas anatómicas, 1662).
En embrioloxía, e grazas ao uso do microscopio, Malpighi foi o primeiro en presentar unha evidencia visible da constitución detallada dun embrión en etapas temperás de desenvolvemento. Malpighi interpretou as súas observacións como unha proba a favor do preformacionismo.
Tamén se dedicou ao estudo minucioso dos insectos, sobresaíndo as súas descricións do verme da seda, onde describiu o aparello para secretar a seda e o órgano ovipositor (Diss. Epit. De Bombice, 1668).
No campo da microscopía vexetal, despuntou polo esmerado e exacto das súas ilustracións, descubrindo estomas, capilares e flores. Están recompilados na súa obra Anatomía Plantarum (1675-1679).
A maior parte da súa obra esta redactada en latín, seguindo o costume deses anos. Desde 1667, mantivo unha estreita relación coa Royal Society de Londres, institución á que pouco antes de morrer enviou todo o seu labor científico, cartas e debates.
Saque de banda
miniatura|200px|Dusan Svento do [[Rede Bull Salzburg realizando un saque de banda.]] No fútbol, o saque de banda é unha forma de renovar o xogo.
Concédese saque de banda cando o balón traspasa na súa totalidade a liña de banda, xa sexa por terra ou por aire. O equipo adversario do último xogador que tocou o balón realizará o saque de banda polo punto onde saíu.
No momento de lanzar o balón, o xogador debe estar de fronte ao terreo de xogo, ter unha parte de ambos os pés sobre a liña de banda ou no exterior da mesma, servirse de ambas as mans e lanzar o balón desde detrás e por encima da cabeza.
Non se pode anotar un gol directamente dun saque de banda, como tampouco o realizador do saque pode volver xogar o balón ata que sexa tocado por outro xogador.
Lingua mundurucú
O mundurucú é unha lingua tupí falada polo pobo mundurucú que habita na rexión brasileira da bacía do río Amazonas. O mundurucú constitúe, xunto co kuruaya, a subfamilia das linguas mundurucús. É falada por unhas 7 500 persoas que habitan na bacía do río Tapajós, das cales a maioría dos nenos e das mulleres son monolingües.
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
The Legend of Zelda: Breath of the Wild (en ゼルダの伝説 ブレス オブ ザ ワイルド, Zeruda no Densetsu: Buresu obu za Wairudo) é un videoxogo de acción e aventuras desenvolvido e publicado por Nintendo para as consolas Nintendo Switch e Wii U. O xogo forma parte da franquía The Legend of Zelda e conta a historia do protagonista Link con amnesia, que esperta dun soño de cen anos unha misteriosa voz que o guía cara a derrota de Calamity Ganon antes de que poida destruír o reino de Hyrule.
Breath of the Wild recibiu a aclamación universal da crítica, que o considerou como un dos mellores videoxogos de tódolos tempos, e foi galardoado con numerosos premios Game of the Year, entre outros. A crítica eloxiou o final aberto do filme, o modo de xogo que anima ó xogador a experimentar e explorar. O xogo bateu os récords de vendas de Nintendo en numerosas rexións, superando as vendas da versión Switch ás da versión Wii U, con máis de catro millóns de copias en todo o mundo en setembro de 2017, sendo o xogo máis vendido desta plataforma.
Jennifer Morrison
Jennifer Marie Morrison, nada o 12 de abril de 1979 en Chicago, Illinois, é unha actriz e modelo estadounidense, principalmente coñecida por ter interpretado á doutora Allison Cameron na serie de televisión House. Tamén é destacábel a súa participación en series como Once Upon a Time, na que facía de Emma Swan, e How I Met Your Mother, como Zoey Pierson.
A Cancela, Camporramiro, Chantada
A Cancela é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 33 habitantes, dos que 17 eran homes, e 16 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Belmopán
Belmopán (oficialmente en inglés Belmopan), é a capital do país centroamericano de Belize. Cunha poboación estimada de 14 590 habitantes en 2006, é unha das capitais de estado máis pequenas do mundo.
Toponimia
O nome da cidade é un acrónimo dos ríos Belize e o seu afluente o Mopán, que practicamente se unen ao pé da capital.
Historia
Belmopán foi edificada logo de que Belize City, situada na costa caribeña, fose destruída de feito por un Ciclón tropical en 1961. En 1962 elixiuse a localización da nova cidade nun planalto próximo ao val do río Belize, a unha altitude de só 76 metros, a 82 km cara ao interior da antiga capital. Para a elección do lugar tívose en conta que estivese ao abrigo de furacáns e que as temperaturas eran máis suaves que no litoral.
O goberno foi desprazado para Belmopán en 1970, mais, nos primeiros tempos, a poboación de Belize City non o seguiu, pois a creación da nova cidade ex nihilo pareceu utópica. Felizmente, numerosos países decidiron colocar a súa embaixada en Belmopán, o que animou un tanto a vida da pequena cidade. Hoxe en día, hai instaladas en Belmopán arredor de 200 empresas, feito facilitado pola creación dunha zona industrial de máis de 80 ha, a fin de atraer poboación.
Sitios a ver
Tendo en conta o pequeno tamaño e a pouca idade de Belmopán, a cidade non posúe un verdadeiro patrimonio arquitectónico e cultural. Pódese salientar o edificio da Asemblea Nacional inspirado en templos maias. Téntase atraer o turismo creando vastos espazos verdes.
Castelo de Edimburgo
miniatura|dereita|Castelo de Edimburgo visto dende abaixo.
O Castelo de Edimburgo é unha antiga fortaleza situada no cumio do Castle Rock que domina as alturas da cidade de Edimburgo, o castelo constitúe o monumento máis visitado de Escocia. As primeiras construcións do castelo datan do século IX a.C, pese a isto poucas das estruturas actuais do castelo datan do século XVI.
Historia e características
Como tódolos castelos, o castelo de Edimburgo foi un centro de actividade militar. Hoxe en día o castelo constitúe a única fortaleza dentro do Reino Unido cunha guarnición militar, aínda que só a emprega para cerimonias. O castelo tamén é a sede do Royal Regiment of Scotland e alberga o museo reximental da Scots real e Royal Scots Dragoon Guards. O gobernador militar do castelo é Euan Buchanan Loudon, comandante xeneral da segunda infantería da segunda división da Armada británica. O ministerio británico de defensa, levou a cabo a administración do castelo ata 1923, cando a armada mudou cara os Redford Barracks da cidade. Pese a isto o castelo segue a ter unha forte conexión coa armada inglesa.
Actualidade
Na actualidade o castelo está nas mans da Historic Scotland. Historic Scotland é unha axencia pertencente ó executivo escocés que trata de levar a cabo a explotación sostíbel do castelo, conservandoo e convertíndoo nun atractivo turístico da cidade.
You Are There
miniatura|dereita|200px|[[Walter Cronkite, presentador de You Are There]] You Are There é unha serie de divulgación histórica estadounidense emitida orixinalmente para a radio, na CBS Radio e da que máis tarde se fixo unha serie para a televisión, emitida na rede da CBS Television.
Radio
A serie para a radio creouna Goodman Ace, axuntando a historia coa tecnoloxía moderna, cada programa consistía nun noticieiro en vivo que trataba algún dos grandes eventos do pasado, dramatizándoos e mesturando as convencións da investigación histórica co xornalismo de investigación, e coa participación de xornalistas coñecidos como John Charles Daly, Don Hollenbeck ou Richard C. Hottelet. A estrea da serie foi o 7 de xullo de 1947 co título de CBS Is There, a partir do episodio 24 utilizou a denominación "You Are There". O último episodio difundiuse o 19 de marzo de 1950. Dos 90 episodios emitidos consérvanse 75.
A Eirexe, Camporramiro, Chantada
A Eirexe é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Provincia de Yasothon
Yasothon é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Yasothon.
Distritos
A provincia está subdividida en 9 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 78 comunas (tambons), e estas en 835 poboados (moobans).
Manuel Coia
miniatura|Escultura Galeon en [[Cangas.]] Manuel Coia Franco, nado no Hio (Cangas) en 1940 e finado en Vigo o 5 de xuño de 2017, foi un escultor galego.
Traxectoria
Criouse nun ambiente mariñeiro, participou na vida do mar activamente e coñeceu a súa dureza e aventura cotiá en barcos de pesca por mares de todo o mundo.
A súa formación é autodidacta. A madeira é a súa materia habitual. Asistiu a certames colectivos como os da Praza da Princesa, en Vigo, onde empezou a ser coñecido a principios da década de 1970. Realizou algunhas exposicións individuais en cidades de Galiza, España e o estranxeiro.
Residiu moito tempo no Brasil, onde tomou contacto con outras concepcións da arte. Por fin volve a Galiza para traballar en silencio e sorprender periodicamente, con obras que son un berro, unha denuncia, case un panfleto. As esculturas de Coia son pura síntese. Está representado en museos de Pontevedra e Vigo, así como en importantes coleccións particulares.
Charles Walter De Vis
Charles Walter De Vis, nado en Birmingham o 9 de maio de 1829 e finado en Brisbane o 30 de abril de 1915, foi un zoólogo e ornitólogo inglés que desenvolveu gran parte das súas investigacións en Australia.
Castro de Santa Marta
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado sobre unha península que constitúe unha defensa natural.
Está organizado mediante aterrazamentos. Non hai indicios visibles da existencia de edificios nin defensas, excepción feita do terraplén da croa, de difícil datación. Está parcialmente alterado por obras de construción. Sobre a croa hai unha capela de orixe medieval cuxa contorna foi recentemente axardinada, e no extremo oposto á praia hai un peirao.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Charles Walter De Vis
Liña de traballo
O groso da súa foi sobre os paxaros fósiles pero tamén describiu especies actuais, entre elas arses lorealis.
Sartaq
Sartaq Khan, finado en 1256 foi o terceiro caudillo da dinastía de Jochi, o primoxénito de Xenxis Kan
The Palace of Auburn Hills
O The Palace of Auburn Hills é un pavillón deportivo situado en Auburn Hills, Míchigan. Inaugurado en 1988, é a cancha dos Detroit Pistons, equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA). Foi ademais a casa dos Detroit Shock da WNBA, dos Detroit Vipers da IHL, dos Detroit Safari da CISL e dos Detroit Fury da AFL.
Sartaq
Traxectoria
Fillo de Batu Khan, sucedeuno á fronte da Horda de Ouro. Con anterioridade, por encargo do seu pai, acompañara, á fronte dos exércitos co seu tío Berke, a Mongke, para que este fose recoñecido como Gran Khan en Mongolia. No kurultai de Kodoe Aral, as dinastías de Ögödei e Chagatai foron desprazadas do poder intimidadas polos forzas de Sartaq e Berke.
Fátima Rodríguez
Fátima Rodríguez López, nada en Pontedeume o 15 de maio de 1961, é unha escritora galega, e tradutora en galego e español, e profesora na Universidade da Bretaña Occidental en Brest.
The Palace of Auburn Hills
A capacidade de espectadores é de 20,804 para hóckey sobre xeo; 22,076 para baloncesto; e un máximo de 23,000 para concertos.
Fátima Rodríguez
Traxectoria
Fátima Rodríguez estudou linguas románicas na Universidade de Santiago de Compostela. Fixo o seu doutoramento en literatura comparada en Francia e, a continuación, viviu e traballou en Tolosa entre 1983 e 2008. En 1990 leu a súa tese, dirixida por Milagros Ezquerro, na Universidade de Tolosa II. Entre 1991 e 1993, continuou os seus estudos cun mestrado en tradutoloxía na Universidade Autónoma de Barcelona. Viaxou por Romanía e Italia, para completa-los seus estudos en linguas románicas e afondou o seu coñecemento na literatura contemporánea deses países.
Sartaq
Traxectoria
Nomeou a Alexandre Nevski Gran Duque de Vladímir e tivo con el unha especial relación de irmandade. Sartaq converteuse ao cristianismo e mandou mensaxes amigables ao papa Inocencio IV. Isto determinou que os mongois abandonaran o vello proxecto de Ögödei de destruír a cristiandade occidental.
Fátima Rodríguez
Traxectoria
Mentres viviu en Tolosa, colaborou coa Casa de Galicia na rexión para impulsar a difusión da cultura galega. Como investigadora, traballou sobre escritoras do Caribe. Publicou regularmente artigos sobre as linguas e culturas en contacto recíproco dentro da área castelanfalante. Desde 2008 vive en Brest e ensina na Universidade do Oeste da Bretaña.
Sartaq
Traxectoria
Sospéitase que foi envelenado por encargo do seu tío Berke quen, pola súa vez, se convertera ao islam. Tras o breve reinado de Ulaqchi, Berke faríase co dominio dos estados mongois occidentais.
Fátima Rodríguez
Traxectoria
No seu traballo académico adoita empregar o francés, español e galego. Pertence á Rede Francesa de Estudos Galegos e á Asociación Caribeña de Estudos do Caribe.
Temática literaria
A orixe da escritora, a cultura galega e a lingua constitúen o tema central da poesía de Fátima Rodríguez. Ás veces, amosa un aspecto político como, por exemplo, no poema "Nos outros" publicado no libro EXIL - témoignages sur la Guerre d'Espagne, les champs et la résistance au franquisme.- Igualmente, esa temática expresou unha dor que segundo a ensaísta cubana Minerva Salado, transfórmase en beleza e que esa transformación non é doada especialmente cando "a beleza xorde da dor como un factor de identidade dun pobo".
Na súa obra aparecen temas recorrentes como a viaxe e a emigración ("A viaxeira non ha parar nunca"; referindo a emigración da muller galega). Tamén o corpo e a lingua, pois segundo María Rosa Lojo "un corpo feminino busca o cordón roto co corpo nai" que é "a lingua/terra".
Olga Moreiras Tuni
Olga Moreiras Tuni, nada en Vigo en 1933 e finada en Madrid en 2012, foi unha catedrática de Nutrición galega.
Traxectoria
Tiña o título de Profesor Mercantil e Intendente Mercantil, recibido na Escuela Superior de Comercio de Madrid. Tamén completou os estudos de Técnico Bromatólogo na Universidade Complutense de Madrid. Estudou na universidades de Granada e a Complutense de Madrid, onde se licenciou en Farmacia e obtivo o doutoramento, respectivamente. A súa tese doctoral, dirixida por Gregorio Varela Mosquera foi ida en 1979 baixo o título Cortisol: crecimiento y utilización nutritiva de la proteína en la rata.
Accedeu o posto de Catedrática de Universidade no que se mantivo ata a súa xubilación, no Departamento de Nutrición e Bromatoloxía da Universidade Complutense.
Obras
Tablas de Composición de Alimentos
Vida persoal
Casou con Gregorio Varela Mosquera, co que tivo un fillo, Gregorio.
Autogol
No fútbol, un autogol, gol en contra ou gol en propia meta é un gol no que un xogador introduce a pelota na portería do seu propio equipo, xa sexa voluntaria ou accidentalmente. Este gol acredítase ao equipo contrario como un tanto ao seu favor.
Características
Se o porteiro é o último en tocar o balón, xeralmente interprétase como un intento de parada e non como autogol, a menos que este sexa un caso especial produto dun erro ou por vontade do porteiro. Un exemplo é o que ocorre cando o balón rebota nun dos postes e dá no corpo do gardameta, para finalmente entrar. Esta xogada normalmente considérase como autogol, a menos que o rebote produciuse tras un tiro libre directo ou un penalti.
Historia
Nos historiais de fútbol, o autogol máis antigo rexistrado remóntase ao anotado por Gershom Cox do Aston Villa F.C. en 1888 nun partido contra o Wolverhampton Wanderers F.C.
Un dos máis recordados é o que anotou o defensa colombiano Andrés Escobar durante o partido que sostivo a súa selección contra a dos Estados Unidos, xogado o 22 de xuño de 1994, no marco da Copa Mundial de Fútbol daquel ano. Ao regresar ao seu país, foi asasinado por un afeccionado encolerizado.
O autogol máis rápido na historia dos Mundiais produciuse no de Alemaña 2006. Fíxoo o defensa paraguaio Carlos Gamarra, no partido disputado o 10 de xuño entre Inglaterra e Paraguai, aos 3 minutos de comezado o encontro.
Álex Cobo
Alejandro Cobo Padillo, nado en Sant Boi de Llobregat (Barcelona) o 6 de xullo de 1995, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Bergantiños, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
O 13 de xullo de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña para xogar no seu equipo filial, cun contrato por dúas temporadas ampliable a unha máis. No seu primeiro ano no Fabril logrou o ascenso a Segunda División B.
Secundino Couto Solla
Secundino Couto Solla, nado en Condesa (Mourente, Pontevedra) o 12 de abril de 1873 e finado en Canedo (Ourense) o 17 de setembro de 1960, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Canteiro e despois contratista de obras. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Ourense, da que foi secretario en 1899 e despois presidente ata 1904. Presidiu o Centro Obrero de Orense ata 1904. En 1906 foi delegado pola AS de Orense e presidiu o II Congreso de Agrupacións Socialistas de Galicia, celebrado en Ourense. Dende 1909 foi mestre de obras e industrial, dedicándose á actividade empresarial en Canedo. A finais da ditadura de Primo de Rivera incorporouse á Federación Republicana de Ourense e despois ao Partido Republicano Radical Socialista, sendo elixido alcalde de Canedo o 31 de maio de 1931, logo da repetición das eleccións municipais. En 1932 ingresou na Masonería. Foi presidente do Comité Executivo provincial de Ourense do PRRS. En abril de 1936 foi nomeado presidenta da nova sociedade Artística de Costumes d'Aldea de Canedo. En 1936 adquiriu a fábrica de produtos de portland Galicia Industrial da Rúa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pasando polas prisións de Ourense e Celanova. Foi condenado ao pago dunha multa económica polo Tribunal de Responsabilidades Políticas e a 12 anos de reclusión e inhabilitación absoluta, conmutada por 3 anos na mesma sentenza, polo Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo o 14 de decembro de 1953.
Vida persoal
Casou con María Domínguez Polin e foi pai de Luis e Justo Couto Domínguez.
Ramón Castro
Ramón Castro Ruz, nado en Birán (Cuba) o 14 de outubro de 1924 e finado na Habana o 23 de febreiro de 2016, foi un enxeñeiro agrícola e político cubano, irmán máis vello dos dirixentes Fidel e Raúl Castro.
Traxectoria
Ramón foi o primoxénito de Ángel Castro Argiz e Lina Ruz González, emigrantes galegos en Cuba. Era apodado Mongo Castro. Estudou enxeñaría agrícola na Universidade da Habana, e despois volveu á granxa familiar para xestionala. En 1953 foi encarcerado durante a ditadura de Fulgencio Batista. Despois de ser liberado, mentres Fidel e Raúl loitaban nas montañas dirixindo á insurxencia do Movemento do 26 de xullo, Ramón coidaba dos seus pais e das colleitas. Segundo a biografía de Fidel Castro escrita por Jules Dubois en 1959, Ramón Castro organizou unha cadea de rebeldes das cidades ás montañas para conseguir armas, municións, medicamentos, subministracións e homes para axudar aos seus irmáns.
A pesar de non ser demasiado coñecido internacionalmente, foi un dos membros fundadores do Partido Comunista de Cuba e foi deputado da Asemblea Nacional.
Traballou como asesor dos ministros cubanos de Agricultura e do Azucre e para outros tres ministerios. Foi o máximo responsable da política gandeira do Goberno de Cuba, durante o cal lanzou un plan de desenvolvemento lácteo e foi director do Plan Xenético Especial do Vale de Picadura.
Estivo casado con Aurora Castillo Valdivia, con quen tivo cinco fillos. Antes de morrer, vivía preto da Habana, nunha granxa onde traballaba na agricultura.
Casa de Boado
A casa de Boado foi unha casa de indianos situada en Ribadeo. Situábase na rúa de Bos Aires nº 8. Era unha casa nobre palaciana de tres plantas de 140 m², con tres ocos iguais en cada planta.
Bibliografía
Casas de Indianos. AAVV. Xunta de Galicia, 2000
Mapa de Karnaugh
dereita|250px|miniatura|Exemplo de mapa de Karnaugh
Un mapa de Karnaugh é un método para simplificar expresións de álxebra booleana. Maurice Karnaugh introduciu este método en 1953 coma un refinamento do grafo de Veitch publicado por Edward Veitch en 1952,  que a súa vez era un redescubrimento do diagrama lóxico de Allan Marquand de 1881 tamén coñecido como diagrama Marquand. Os grafos de Veitch tamén se coñecen como diagramas Marquand–Veitch diagrams, e os mapas de Karnaugh como mapas Karnaugh–Veitch. Un mapa de Karnaugh reduce a necesidade de grandes cálculos aproveitando as capacidades humanas de recoñecemento de padróns, e permite a rápida identificación e eliminación de potenciais condicións de carreira.
Os resultados booleanos transfírense dende unha táboa de verdade ata unha grella bidimensional na que as celas se ordenan en código Gray, e cada posición de cela representa unha combinación de condicións de entrada, mentres que cada valor de cela representa o valor de saída correspondente. Identifícanse grupos óptimos de 1s ou 0s, que representan os termos da forma canónica da lóxica na táboa de verdade orixinal. Estes termos poden empregarse para escribir unha expresión booleana mínima que representa á lóxica requirida.
Os mapas de Karnaugh empréganse para simplificar requerimentos lóxicos no mundo real para que poidan poñerse en funcionamento utilizando un número mínimo de portas lóxicas físicas. Unha expresión de suma de produtos sempre pode poñerse en práctica usando portas AND que alimentan unha porta OR, e un expresión de produto de sumas dá lugar a portas OR alimentando unha porta AND. Os mapas de Karnaugh tamén se poden empregar para simplificar expresións lóxicas en deseño de software. As condicións booleanas empregadas en sentenzas booleanas poden resultar moi complexas, dificultando a lectura e mantemento do código, polo que unha vez minimizadas as expresións poden definirse directamente utilizando operadores lóxicos AND e OR.
Pierre Corneille
Pierre Corneille, nado en Ruán, Francia o 6 de xuño de 1606 e finado en París o 1 de outubro de 1684, foi un dramaturgo francés. É considerado un dos maiores dramaturgos franceses do século XVII, xunto con Molière e Racine. A riqueza e diversidade da súa obra reflicte os valores e os grandes interrogantes da súa época.
Biografía
Pierre Corneille era o maior dunha familia de seis irmáns (un deles Thomas, tamén foi dramaturgo). Pertencía a unha familia de maxistrados de Ruán. O propio Pierre Corneille iniciou os seus estudos de dereito. En 1629 un desengano amoroso lévalle a escribir os seus primeiros versos para pasar posteriormente á súa primeira comedia, Melita, que estreou en París, ese mesmo ano, a compañía de Mondory e Lle Noir.
Con esta e as súas seguintes obras (Clitandro, A viúva, A galería do Palacio, A seguinte, A praza Real, Medea e A Ilusión Cómica), Corneille crea un novo estilo teatral, no que os sentimentos tráxicos son postos en escena por primeira vez nun universo plausible, o da sociedade contemporánea.
Corneille, autor oficial por nomeamento do Cardeal Richelieu, rompe co seu status de poeta de réxime e coa política controvertida do Cardeal, para escribir obras que exaltan os sentimentos de nobreza (O Cid), que lembran que os políticos non están por encima das leis (Horacio), ou que presentan a un monarca que trata de recuperar o poder sen exercer a represión (Cinna).
En 1647 é elixido para a Academia Francesa, ocupando a cadeira de brazos número 14 da táboa redonda até a súa morte, cando lle sucederá o seu irmán Thomas.
Trala morte de Richelieu, entre os anos 1643 e 1651, e durante o período da Fronda, a crise de identidade que padece Francia reflíctese na obra de Corneille: arranxa contas con Richelieu en "A Morte de Pompeyo", escribe "Rodugone", unha traxedia sobre a guerra civil, e desenvolve o tema do rei oculto en "Héraclius", "Don Sancho de Aragón" e "Andrómeda", interrogándose sobre a natureza mesma do rei, subordinado ás vicisitudes da Historia, facendo así que este gañe en humanidade. Foi precisamente a maquinaria necesaria para a posta en escena de Andrómeda, presentada como a súa obra mestra, a que xustificou a construción do Teatro de Petit-Bourbon en 1650.
A estrela ascendente do teatro francés é agora Jean Racine, en cuxas obras as intrigas prevalecen sobre os sentimentos e aparecen menos heroicos e máis humanos. O vello poeta non se resigna e renova o teatro coa traxedia Edipo.
Corneille continua innovando o teatro francés até a súa morte, creando o que el chama unha "habitación das máquinas", é dicir privilexiando a posta en escena e os efectos especiais ("O Vélaro de Ouro"), probando co teatro musical ("Agésilas", "Psyché") e mostrando a incompatibilidade do cargo real co dereito á felicidade ("Sertorius", "Suréna"). A comparación con Racine volveuse na súa contra posto que ámbolos dous autores crearon case simultaneamente, senllas obras sobre o mesmo tema, Corneille "Tito e Bérénice" e Racine "Berenice".
Ó final da súa vida, a situación de Corneille é moi mala e solicita unha pensión real, que Luís XIV concédelle. Corneille morre en París o 1 de outubro de 1684.
A extensión e riqueza da súa obra fixo que en Francia se desenvolva o adxectivo cornelliano que hoxe en día é bastante extenso, posto que significa á vez a vontade e o heroísmo, a forza e a densidade literaria, a grandeza de alma e a integridade e unha oposición irredutible nos puntos de vista.
Colmán de Lindisfarne
miniatura|Ruínas da [[abadía de Lindisfarne.]] Colmán de Lindsfarne ou Colmann ou Colmanus (en latín), nado en Connacht (Irlanda) ca. 605 e finado na abadía de Inishbofin (tamén Irlanda), o 8 de agosto de 674 ou 676, foi un monxe gaélico-irlandés, abade e bispo de Lindisfarne. É venerado como santo en varias relixións cristiás. Unha fonte
Traxectoria
Colmán orixinario da zona oeste de Iralanda, recibiu a súa formación como monxe columbán na abadía de Iona (Escocia), onde foi discípulo de san Columba, e coetáneo de Aidan e Finian de Lindisfarne. de marchou ó mosteiro ou abadía de Lindisfarne (reino de Northumbria, Inglaterra). En 661 foi nomeado bispo e abade de Lindisfarne, sucedendo a Finian , e mantívose no cargo até 664.
En 664 rei Oswiu de Northumbria convocou o sínodo de Whitby, para dilucidar que rito se mantiña na liturxia das illas británicas, o estilo da tonsura, o papel do bispo, o cálculo da data de Pascua e outros usos eclesiásticos celtas. Colmán liderou o partido que apoiaba o mantemento do rito e organización do cristianismo céltico, porque pensaba que facilitaba a conversións dos pagáns. Porén, ao imporse finalmente o rito romano, Colmán que estaba en contra, renunciou ao seu cargo de bispo e cos seus seguidores gaélico-irlandeses e 30 monxes saxóns retornou a Iona, levando consigo os restos de santo Aidan. O seu sucesor na abadía de Lindisfarne foi Tuda. miniatura|Restos da [[abadía de Mayo.]] Entre 665 e 667, fundou varias igrexas en Escocia e en 668, mudouse para a súa terra orixinaria e fundou un mosteiro en Inishbofin, illa do condado de Galway, na costa oeste de Irlanda, onde estableceu unha nova comunidade. Como resultado dun conflito interno que dividiu ao mosterio, os monxes gaélico-irlandeses quedaron en Inishbofin e el marchou cos monxes saxóns cara "Magh Eó" (a chaira das árbores de texo; en gaélico) -actual condado de Mayo- onde fundou outro mosteiro e onde depositou a metade das reliquias de Lindisfarne que incluían unha parte da verdadeira cruz. Posteriormente, nomeou primeiro abade a Gerald, un saxón, e el retornou a Inishbofin onde morreu. Cara ao ano 700, ese mosteiro que medrou moi rapidamente, era coñecido en toda a cristiandade como "Mayo dos saxóns".
A súa festa celébrase o 8 de agosto.
Cólquico
O cólquico ou tollemerendas (Colchicum autumnale) é unha planta con flor pertencente á familia das colchicáceas, bulbosa, con follas planas e lanceoladas, sépalos e pétalos de igual forma e froitos capsulares parecidos á noz. Emprégase en medicina.
Distribución e hábitat
É nativa de Europa. Medra en pradeiras húmidas a grandes alturas.
Descrición
É unha planta herbácea anual con cormo que acada de 10 a 30 cm de altura. As follas son lanceoladas de cor verde escura e miden 30 cm de lonxitude, rematan en punta e son envolventes no seu baseamento. A flor é de cor rosa lila e se asemella á do sasafrán, mais ten seis estames. O froito é unha agrupación de 1-3 cápsulas. Flores de Colchicum autumnale arrodeadas por outras plantas.|miniatura miniatura|Flores.
Taxonomía
Colchicum autumnale foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 341. 1753.
Aeroporto de Vaasa
O aeroporto de Vaasa é un aeroporto finés situado a uns 9 quilómetros ao sueste do centro da cidade de Vaasa. É o sexto máis grande de Finlandia en termos de pasaxeiros. No ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 300 118 pasaxeiros. As aeroliñas regulares do aeroporto de Vaasa son Finnair e Scandinavian Airlines. O aeroporto tamén opera voos chárter con destinos en Bulgaria, as Illas Canarias, Grecia, España, Turquía e Tailandia.
Fondo de Vila, Camporramiro, Chantada
Fondo de Vila é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Músculo cardíaco
miniatura|Unha célula cardíaca illada latexando.