cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RCD Espanyol (baloncesto)
Historia
A sección de baloncesto do RCD Espanyol foi fundada en 1923 e extinguida en 1989. En 1923, por tanto, o club converteuse nun dos primeiros clubs deportivos de Cataluña con equipo de baloncesto. En 1923 participou no primeiro Torneo Rexional. Cómpre destacar que o primeiro punto anotado no devandito campionato logrouno o xogador do Espanyol Bagués ao anotar un tiro libre. Desde 1924 a 1927 o club non participou en ningún torneo oficial, até que o fixo na temporada 1927−28 no Campionato de Segunda Categoría, proclamándose campión desta e ascendendo á Primeira División. Na temporada 1928−29 quedou en quinto posto da clasificación e na 1929−30 terceiro.
Nas temporadas 1930−31 e 1931−32 a sección proclamouse Campión de Cataluña. Nas tempadas 1932−33 e 1933−34, porén, foi subcampión deste mesmo torneo. Na temporada 1940-41 participou nos Campionatos Nacionais que se disputaron en Madrid, proclamándose Campión de España ao derrotar na final a outro club catalán, o CB L'Hospitalet. Na temporada 1941−42, o equipo quedou en sétimo lugar porque moitos dos seus mellores xogadores pasaron a outros clubs. Este feito fixo que durante as seguintes tempadas as actuacións dos branquiazuis non fosen todo o boas que deles cabía esperar e acabou descendendo á Segunda Categoría. Permaneceu na Segunda Categoría desde o 1946 até o 1950, cando se gañaron 25 dos 26 partidos xogados e logrou o ascenso á Primeira Categoría. No palmarés do Espanyol de baloncesto figuran pois, dous Campionatos de Cataluña en 1930−31 e 1931−32 e un Campionato de España en 1940−41.
O Espanyol regresaría á elite na década de 1980, sendo estes os mellores anos da sección. Militou cinco tempadas na Liga ACB, e contou con xogadores como Mike Phillips, Ferran Martínez, Albert Illa, Jordi Freixanet, Toni Tramullas, Manel Bosch, Óscar Cervantes, Pepe Collins ou Santi Abad. Nesa época o equipo disputaba os seus partidos no Palau Municipal d'Esports de Barcelona (do catalán: Palacio Municipal dos Deportes de Barcelona). O equipo chegou a disputar a Copa Korać na temporada 1986−87, mais descendeu na temporada 1988−89, o que acabou precipitando a súa desaparición. Cómpre destacar que 1988 a sección foi comprada pola empresa Unipublic, desvinculándose definitivament do club. Finalmente, esta fusionase co Granollers antes de desparecer definitivamente.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa estancia na Liga ACB:
O Albo, Valcarría, Viveiro
O Albo é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Gloria Steinem
Gloria Marie Steinem, máis coñecida como Gloria Steinem, nada en Toledo, Ohio o 25 de marzo de 1934, é unha xornalista e escritora estadounidense de orixe xudía, considerada unha icona do feminismo no seu país, así como unha activista dos dereitos da muller referente do movemento feminista estadounidense a finais de 1960 e principios de 1970.
Foi columnista para o New York Magazine e unha das fundadoras da revista feminista liberal Ms. En 1969 publicou o artigo After Black Power, Women's Liberation (Despois do poder negro, a liberación das mulleres) que a converteu nunha líder do movemento feminista. Xunto a Betty Friedan é unha das referentes da chamada «segunda onda do feminismo».
En 1971 foi a autora dun dos discursos referentes do movemento feminista dos Estados Unidos do século XX durante a fundación da Asemblea Política Nacional de Mulleres: Chamamento ás mulleres de América.
En 2005 Steinem, Jane Fonda e Robin Morgan cofundaron o Women's Media Center, unha organización que ten como obxectivo facer visíbeis as mulleres nos medios de comunicación
O 19 de maio de 2021 recibiu o Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades. miniatura|Gloria Steinem en 2016.
Traxectoria
Steinem naceu o 25 de marzo de 1934 en Toledo, Ohio, filla de Ruth (nada Nuneviller) e Leo Steinem. A súa nai era presbiteriana, o seu pai era xudeu, fillo de inmigrantes de Württemberg. A súa avoa paterna, Pauline Perlmutter Steinem, foi presidenta do comité educativo da Asociación Nacional prol Sufraxio da Muller, delegada do Consello Internacional de Mulleres de 1908, e a primeira muller escollida para o Consello de Educación de Toledo, ademais de líder no movemento pola educación vocacional. Pauline tamén rescatou a moitos membros da súa familia do Holocausto.
Os Steinem viviron e viaxaron nun remolque, desde o cal Leo realizou o seu oficio como vendedor ambulante de antigüidades. Antes de que nacese Gloria Steinem, a súa nai Ruth, que entón tiña 34 anos, sufriu unha "crise nerviosa" que a deixou inválida, atrapada en fantasías delirantes que en ocasións se tornaron violentas e cambiou «dunha muller enérxica, amante da diversión, amante dos libros» a «alguén que tiña medo de estar soa, que non podía aferrarse á realidade o tempo suficiente para manter un traballo, e que de cando en cando podía concentrarse o suficiente para ler un libro». A súa nai pasou longos períodos dentro e fóra dos sanatorios para os enfermos mentais. Steinem tiña 10 anos cando os seus pais finalmente se separaron en 1944. O seu pai foise a California para buscar traballo, mentres ela e a súa nai continuaban vivindo xuntas en Toledo.
Sobre o feito de que os seus pais se divorciasen baixo a tensión da enfermidade da súa nai, Steinem non o atribuíu en absoluto ao chauvinismo por parte do pai, afirma «telo entendido en nunca telo culpado pola ruptura».
Asistiu á Escola Secundaria Waite en Toledo e á Escola Secundaria Western en Washington, D. C. Graduouse nesta última mentres vivía coa súa irmá máis vella Susanne Steinem Patch. Logo asistiu a Smith College. A finais da década de 1950, Steinem pasou dous anos na India como bolseira de Chester Bowles, onde estivo asociada brevemente co Tribunal Supremo da India como asistente legal de Mehr Chand Mahajan, entón presidente da Corte Suprema da India. Despois de regresar aos EE.UU., ocupou o cargo de directora do Servizo de Investigación Independente, unha organización financiada en segredo por un doante que resultou ser a CIA. Traballou para enviar estudantes estadounidenses non comunistas ao Festival Mundial da Mocidade e os Estudantes de 1959. En 1960, foi contratada por Warren Publishing como a primeira empregada da revista Help!.
Carreira xornalística
O seu primeiro traballo como freelance foi na revista Esquire pensada para homes escribindo sobre a contracepción. Ao seu editor Clay Felker non lle gustou o texto inicial e obrigouna a reescribilo. Como resultado en 1962 publicou un artigo sobre a maneira na que as mulleres estaban forzadas a elixir entre a súa carreira e o matrimonio precedendo o libro de Betty Friedan The Feminine Mystique (A mística da feminidade) (1964).
En 1963 buscou traballo como coelliña de Playboy no Club Playboy de Nova York para documentarse para un artigo para a revista Huntington Hartford's Show. O título do artigo que escribiu foi "A Bunny's Tale" e nel aparecía Steinem co uniforme de coelliña e explicaba como se trataba as mulleres nestes clubs. Steinem declarou sentirse orgullosa da investigación realizada e en dar a coñecer as condicións de explotación nas que vivían estas mulleres e as demandas sexuais que recibían, con frecuencia ao bordo da lei. Durante algún tempo Steinem quedou sen traballo estábel ata que Felker fundou o New York Magazine en 1968.
En 1964 entrevistou a John Lennon para a revista Cosmopolitan, en 1965 escribiu para unha revista satírica semanal da NBC-TV That Was The Week That Was contribuíndo na sección «Surrealismo na vida cotiá».
Ramón Varela Montoto
Ramón Antonio Varela Vaamonde Montoto Gil, nado en Santiso (Lalín) a finais do século XVIII e finado en 1858, foi un escritor galego.
Os Allás, Valcarría, Viveiro
Os Allás é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Ramón Varela Montoto
Traxectoria
Fidalgo. Fillo de Agustín Varela Vaamonde España Figueroa Luna e María Juana Montoto Gil. Foi alcalde maior de Deza durante a guerra de Independencia e anos posteriores. En 1822 participou coa facción “Voluntarios Realistas de Deza”, defensores da fe, na segunda fase da contrarrevolución realista contra o Trienio liberal. Leandro Carré menciona o seu nome entre os autores da primeira metade do século XX. Cara a 1821 escribiu o relato en verso Farruco o pleiteante, que non chegou a publicar pero que acadou gran popularidade.
Gloria Steinem
Carreira xornalística
En 1969 cubriu unha información sobre o aborto para o New York Magazine realizado nos sotos dunha igrexa en Greenwich, Nova York. Steinem abortara en Londres aos 22. E explicou que sentiu o que chamou un «gran clic» mentres falaba no grupo de apoio; un tempo despois, dixo «a miña vida de feminista en activo non comezara até ese día. Segundo ela lembra «Suponse que abortar nos converte en malas persoas», mais debo dicir, que eu nunca me sentín así. Adoitaba sentarme e trataba de imaxinar que idade tería o neno, trataba de facerme sentir culpábel. Nunca o conseguín! Creo que a persoa que dixo: «se os homes puidesen quedar embarazados, o aborto sería un sacramento» tiña razón. No que me concirne, fun consciente de que era a primeira vez que asumira a responsabilidade da miña propia vida, non ía deixar que as cousas me sucedesen, ía dirixir a miña vida e por iso sentíame positiva. Aínda así, non lle dixen nada a ninguén, sabía que fóra de alí, non era considerado da mesma maneira» .Tamén dixo que se, anos máis tarde, alguén a lembraba, sería só por inventar a expresión «liberdade de reprodución» … como unha expresión que indica a liberdade de opción de ter fillos ou non telos, o que posibilita unha coalición entre nosoutras.
Ms. Revista
En 1972 foi cofundadora con Dorothy Pitman Hughes da revista feminista Ms. o primeiro número da revista publicouse como suplemento nunha edición especial do New York Magazine a finais de 1971 e Clay Felker apoiou a primeira edición.
Os 300 000 exemplares esgotáronse en oito días e a revista recibiu 26 000 subscricións e unhas 20 000 cartas. En 2001 a revista vendeuse á Feminist Majority Foundation e Steinem continuou na cabeceira como unha das seis editoras fundadoras e membro da xunta asesora.
Tamén en 1972 Steinem converteuse na primeira muller que interveu no Club Nacional de Prensa.
En 1978 escribiu un ensaio satírico para o Cosmopolitan titulado «Se os homes puidesen menstruar» no que imaxinaba un mundo no que os homes tivesen a menstruación no canto das mulleres. Chegou á conclusión, como parte do ensaio que en tal mundo, a menstruación converteríase nun símbolo de honra para os homes comparando os seus sufrimentos, en lugar da fonte da vergoña no que recaía con iso sobre as mulleres.
Vida persoal
Steinem foi diagnosticada de cancro de mama en 1986 e dunha neuralxia en 1994.
O 3 de setembro de 2000, aos 66 anos, casou co activista David Bale, pai do actor Christian Bale. A voda celebrouse en casa da súa amiga Wilma Mankiller, a primeira muller na Xefatura Principal da Nación Cherokee. O matrimonio de Steinem e Bale durou só tres anos, pois Bale morreu por mor dun linfoma cerebral o 30 de decembro de 2003 aos 62 anos. Antes, Steinem fora moi crítica contra a institución do matrimonio, afirmando que «neste país, o matrimonio foi o modelo legal do escravismo». Steinem deu a seguinte explicación do seu cambio de actitude:
Ao comentar sobre o envellecemento, Steinem dixo que aos 60 anos sentía que entraba nunha nova etapa da vida libre das «demandas de xénero» ás que se enfrontou desde a adolescencia.
Steinem non tivo fillos por elección.
Recoñecementos
En maio de 2021 foi recoñecida co Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Aroi, Valcarría, Viveiro
Aroi é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Suaigrexa, Santo André de Boimente, Viveiro
Suaigrexa é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Pallarega, Santo André de Boimente, Viveiro
A Pallarega é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
O topónimo Pallarega fai referencia a un pallar, o lugar no que se garda a herba seca e a palla, xunto cos apeiros e o carro, ou tamén o terreo que logo da sega fica cuberto das canas do cereal.
O Cacheiro, Valcarría, Viveiro
O Cacheiro é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Cancelo, Valcarría, Viveiro
Cancelo é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Lloyd Bridges
Lloyd Vernet Bridges Jr., nado en San Leandro, California, o 15 de xaneiro de 1913 e finado nos Ánxeles o 10 de marzo de 1998, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Bridges era fillo de Lloyd Vernet Bridges Sr. (1887–1962), que estaba metido en negocios hoteleiros en California e foi dono dun teatro, e a súa esposa Harriet Evelyn (Brown) Bridges (1893–1950). Os seus pais eran orixinarios de Kansas. Bridges graduose da Petaluma High School en 1930. Pasou entón a estudar ciencias políticas en UCLA, onde foi membro da fraternidade Sigma Alpha Epsilon.
Bridges tivo pequenos papeis sen acreditar nos filmes Freshman Love (1936) e Dancing Feet (1936). Debutou en Broadway en 1937 nunha pequena produción de Otelo protagonizada por Walter Huston e Brian Aherne. Tamén apareceu no teatro en Suzanna and the Elders (1940).
En 1940 entrou na Columbia Pictures por 75 dólares á semana, e alí tivo pequenos papeis en filmes e curtametraxes. Abandonou Columbia durante a segunda guerra mundial para alistarse no corpo de gardacostas.
O primeiro papel protagonista de Bridges foi no serial Secret Agent X-9 (1945) para Universal. O estudio mantívoo para Strange Confession (1945), un Inner Sanctum Mystery. Tivo ademais papeis secundarios en filmes independentes como A Walk in the Sun (1945) e Abilene Town (1946) e en Miss Susie Slagle's (1946) de Paramount.
Bridges estivo brevemente na lista negra na década de 1950 tras admitir no House Un-American Activities Committee que fora membro do Actors' Laboratory Theatre, un grupo que tiña relacións co Partido Comunista. Volveu á interpretación tras renunciar como membro e colaborar como testemuña, obtendo un grande éxito na televisión.
Posteriormente protagonizou unha serie antolóxica co seu nome para CBS, The Lloyd Bridges Show (1962–1963, producida por Aaron Spelling) que incluíu aparicións dos seus fillos Beau e Jeff.
O 10 de marzo de 1998, Bridges faleceu por causas naturais aos 85 anos.
Vida persoal
miniatura|Bridges e o seu fillo [[Beau Bridges|Beau na 44.ª edición dos premios Emmy, 30 de agosto de 1992]] Bridges coñeceu a súa esposa, Dorothy Bridges (de solteira Simpson), na súa fraternidade. Casaron en 1938 en Nova York. Tiveron catro fillos: os actores Beau Bridges (nado en 1941) e Jeff Bridges (nado en 1949); unha filla, Lucinda Louise Bridges (nada en outubro de 1953); e outro fillo, Garrett Myles Bridges, que faleceu de síndrome de morte súbita infantil o 3 de agosto de 1948. O actor Jordan Bridges é fillo de Beau e neto de Lloyd.
Industrial Light & Magic
Industrial Light & Magic (ILM) é unha empresa estadounidense de efectos visuais cinematográficos que foi fundada o 26 de maio de 1975 por George Lucas. É unha división da produtora cinematográfica Lucasfilm, que o propio Lucas fundou, e foi creada cando comezou a producir A guerra das galaxias orixinal, agora o cuarto episodio da Saga Skywalker.
ILM orixinouse en Van Nuys, California, despois mudouse a San Rafael en 1978, e desde 2005 ten a súa sede no Letterman Digital Arts Center no Presidio de San Francisco. En 2012, The Walt Disney Company adquiriu ILM como parte da súa compra de Lucasfilm.
Historia
esquerda|miniatura|Fonte [[Yoda no Letterman Digital Arts Center da Industrial Light & Magic de Lucasfilm, na súa sede do Presidio de San Francisco]] George Lucas quería que a súa película Star Wars de 1977 incluíse efectos visuais que nunca antes se viran nunha película. Despois de descubrir que o departamento de efectos internos da 20th Century Fox xa non estaba operativo, Lucas achegouse a Douglas Trumbull, coñecido polos efectos de 2001: Unha odisea no espazo (1968) e Silent Running (1972). Trumbull declinou porque xa estaba comprometido a traballar na película de Steven Spielberg Encontros na terceira fase (1977), pero suxeriu o seu asistente John Dykstra a Lucas. Dykstra reuniu a un pequeno equipo de estudantes universitarios, artistas e enxeñeiros e instalounos nun almacén en Van Nuys. Despois de ver que o mapa da localización foi zonificado como "industria lixeira" (light industry, Lucas chamou ao grupo Industrial Light and Magic, que se converteu no departamento de Efectos Visuais Especiais de Star Wars. Xunto a Dykstra, outros membros principais do equipo orixinal de ILM foron Ken Ralston, Richard Edlund, Dennis Muren, Robert Blalack, Joe Johnston, Phil Tippett, Steve Gawley, Lorne Peterson e Paul Huston.
A finais de 1978, cando estaba na preprodución de The Empire Strikes Back, Lucas transformou a maior parte do equipo en Industrial Light & Magic no condado de Marin, California. A partir de aquí, a compañía expandiuse e produciu efectos especiais para máis de trescentas películas, incluíndo toda a saga Star Wars, a serie de Indiana Jones e a serie Jurassic Park.
Ademais do seu traballo para George Lucas, ILM tamén colabora con Steven Spielberg en moitas películas que dirixe e produce. Dennis Muren actuou como supervisor de animación por ordenador en moitas destas películas. Para Jurassic Park en 1993, ILM utilizou o programa Viewpaint, que permitiu aos artistas de efectos visuais pintar cor e textura directamente sobre a superficie dos modelos de ordenador. O ex animador de ILM CG Steve "Spaz" Williams dixo que as tomas que implicaban dinosauros xerados por ordenador tardou case un ano en completarse. A película é coñecida polo seu uso innovador de CGI, e considérase un fito para os efectos visuais. A compañía tamén traballa en efectos de efectos especiais máis sutís, como ampliar rúas, engadir máis extras dixitalmente a unha toma e inserir os actores da película en imaxes preexistentes, en películas como Forrest Gump en 1994. miniatura|600x600px| Aparcadoiro e edificio da primeira sede da empresa de ILM en Van Nuys, onde se produciron os efectos especiais da primeira película de [[Star Wars.]]Despois do éxito da primeira película de Star Wars, Lucas interesouse en usar gráficos por ordenador na secuela. Púxose en contacto con Triple-I, coñecido polos seus primeiros efectos informáticos en películas como Westworld (1973), Futureworld (1976), Tron (1982) e The Last Starfighter que acabou facendo unha proba xerada por ordenador de cinco cazas X-wing voando en formación. Considerou que era demasiado caro e volveu aos modelos feitos a man. Con todo, a proba demostroulle que era posible, e decidiu que crearía o seu propio departamento de gráficos por ordenador no seu lugar. Como resultado, comezaron a investir en ordenadores Apple e SGI. Un dos empregados de Lucas encargouse de buscar as persoas adecuadas para contratar. A súa busca levouno a NYIT, onde atopou a Edwin Catmull e os seus colegas. Catmull e outros aceptaron a oferta de traballo de Lucas, e en 1979 creouse unha nova división informática en ILM. A lista de Lucas para eles era un sistema de edición de película dixital, un sistema de edición de son dixital, unha impresora de película láser e máis exploración de gráficos por ordenador. John Lasseter, que foi contratado uns anos despois, traballou na animación por ordenador como parte da contribución de ILM a Young Sherlock Holmes. O Graphics Group foi posteriormente vendido a Steve Jobs, chamado Pixar Animation Studios, e creou a primeira función animada en CGI, Toy Story. No ano 2000, ILM creou o formato OpenEXR para imaxes de alto rango dinámico.
ILM operou desde unha propiedade discreta en San Rafael, California até 2005. A compañía era coñecida polos veciños como The Kerner Company, un nome que non chamou a atención, permitindo que a compañía operase en segredo, evitando así que a información confidencial das súas producións se comprometera aos medios ou aos fans. En 2005, cando Lucas decidiu trasladar lugares ao Presidio e centrarse nos efectos dixitais, un equipo dirixido pola dirección comprou as cinco divisións de efectos físicos e prácticos e formou unha nova compañía que incluía o George Lucas Theatre, que mantivo o "Kerner" como Kerner Technologies, Inc. e proporcionou efectos físicos para as principais películas, a miúdo traballando con ILM, até a quebra do Capítulo 7 en 2011.
En 2005, ILM estendeu as súas operacións a Lucasfilm Singapur, que tamén inclúe a división de Singapur de Lucasfilm Animation. En 2006, ILM inventou IMoCap (Tecnoloxía de captura de movemento baseada en imaxes). En 2007, ILM era un dos maiores provedores de efectos visuais na industria cinematográfica e tiña unha das maiores granxas de renderizado (chamada Death Star). En 2011, anunciouse que a compañía estaba considerando unha instalación baseada en proxectos en Vancouver. ILM abriu por primeira vez unha instalación temporal en Vancouver antes de mudarse a un novo estudo de 30.000 pés cadrados en Water Street no distrito de Gastown en 2014.
En outubro de 2012, Disney comprou a empresa matriz de ILM, Lucasfilm, adquirindo ILM, Skywalker Sound e LucasArts no proceso. Disney afirmou que non tiña plans inmediatos para cambiar as operacións de ILM, pero comezou a despedir empregados en abril do ano seguinte. Tras a reestruturación de LucasArts en abril de 2013, ILM quedou con exceso de persoal e a facultade reduciuse para servir só ao departamento de efectos visuais de ILM. O 15 de outubro de 2014, ILM abriu un estudo en Londres con sede no distrito Soho da cidade.
O 7 de novembro de 2018, ILM abriu unha nova división dirixida a series de televisión chamada ILM TV. O novo estudo de ILM en Londres ocupa 47.000 m2 co apoio das sucursais da compañía en San Francisco, Vancouver e Singapur. En xullo de 2019, ILM anunciou a apertura dunha nova instalación en Sydney, Australia. No mesmo ano, ILM presentou StageCraft. Tamén coñecido como "The Volume", utiliza paredes de vídeo LED de alta definición para xerar escenarios virtuais e utilizouse por primeira vez en The Mandalorian. Tras a adquisición de 21st Century Fox por parte de Disney, Fox VFX Lab foi incorporado a ILM, incluíndo a división Technoprops. En outubro de 2022, ILM abriu un novo estudo en Mumbai.
Clientes e empregados destacados
Photoshop utilizouse por primeira vez no Industrial Light & Magic como un programa de procesamento de imaxes. Photoshop foi creado polo supervisor de efectos visuais de ILM John Knoll e o seu irmán Thomas como proxecto de verán. Utilizouse en The Abyss. Os irmáns Knoll venderon o programa a Adobe Inc. pouco antes do lanzamento da película. Thomas Knoll segue traballando en Photoshop en Adobe e aparece na pantalla de inicio do programa. John Knoll segue sendo o principal supervisor de efectos visuais de ILM, e foi un dos produtores executivos e guionistas de Rogue One: A Star Wars Story.
Adam Savage, Grant Imahara e Tory Belleci de MythBusters traballaron en Industrial Light & Magic.
O actor Masi Oka traballou en varias producións importantes de ILM como programador, incluíndo Star Wars Episode III: Revenge of the Sith, antes de unirse ao elenco do programa Heroes da NBC como Hiro Nakamura.
O director de cine estadounidense David Fincher traballou na ILM durante catro anos a principios dos anos 80.
O director de cine Joe Johnston foi un artista de efectos visuais e un director de arte.
O director de cine Mark AZ Dippé foi un animador de efectos visuais que dirixiu Spawn, lanzado en 1997.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Cora, Valcarría, Viveiro
Cora é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Gómez González de Traba
Gómez González de Traba, floruit 1164 e finado en 1209, foi un nobre galego, conde dende 1169, e figura rica e influente no reino de León. Era o segundo fillo de Gonzalo Fernández de Traba e da súa primeira muller, Elvira Rodríguez. O seu irmán maior, Fernando González, morreu prematuramente en 1166 e Gómez pasou a ser o xefe da Casa de Traba.
Traxectoria
Ao longo da súa carreira Gómez foi o tenente de Trastámara, bastión tradicional dos Traba. Recibiuna á morte do seu irmán en 1166 e gobernouna probablemente ata a súa morte (polo menos ata 1208). Só mantivo Traba, homónimo da súa familia, brevemente en 1168, o mesmo ano no que recibiu a tenencia da Coruña (daquela chamada Faro), que mantivo ata 1169. O seu poder nesta etapa aínda estaba principalmente en Galicia, onde recibiu Montenegro en 1169 e Monterroso en 1170. Este último mantívoo ata 1173, cando foi substituído por Gómez González de Manzanedo ata 1179. A partir de entón seguiu manténdoo ata 1200, e despois de novo en 1204. Perdeu Montenegro ata 1183, pero mantívoo despois ata 1200 con dúas breves interrupcións (1188 - 1189, 1190 - 1192).
En 1173 Gómez recibiu a tenencia de Cervantes en Galicia e tamén a vasta terra fronteiriza de Estremadura no sur do reino. En 1175 ocupou os arrendamentos do Bierzo, Ulver e Villabuena. Entre 1176 e 1177 ocupou Salamanca, a segunda cidade crecente do reino. En 1178 o rei Fernando II cedeu a Gómez todos os seus dereitos na vila de Guitiriz. En 1181 outórgaselle o dominio dos centros galegos de San Paio de Lodo, Toroño (que mantivo ata 1185) e Tui. En 1182 volve gobernar Estremadura por un segundo mandato e tamén recibe Ribadeo. Á morte de Fernando II e á sucesión do seu fillo Afonso VIII en 1188, Gómez foi trasladado ás tenencias de Monforte de Lemos e da Limia. En 1189 foi trasladado a Sarria, onde permaneceu ata 1200, xunto cos seus outros feudos galegos de Montenegro e Monterroso. En 1193 Afonso VIII nomeouno mordomo, o cargo máis alto do reino. No ano 1200, por causas que se descoñecen, caeu en desgraza na corte de Afonso e só se pode rastrexar alí nunha ocasión (en 1201) entre entón e o verán de 1204, cando foi restaurado ao favor. miniatura|260x260px|Sobrado dos Monxes, fundado polo seu avó en [[1142, foi dotado catro veces por Gómez entre 1165 e 1180.]] Gómez foi patrón habitual do mosteiro cisterciense de Sobrado dos Monxes que fora fundado polo seu avó, Fernando Pérez de Traba, dotándoo de agasallos en catro ocasións distintas en 1165, 1166, 1171 e 1180. Máis tarde favoreceu a outras fundacións, mostrando xenerosidade coa Catedral de Santiago de Compostela (1186), os cistercienses de Carracedo (1191), o clero regular de Caaveiro (1196) e os beneditinos de Lourenzá (1201). Hai unha estraña carta do 6 de xaneiro de 1165 pola que Gómez fixo unha doazón ao mosteiro beneditino de Xubia "para o remedio das almas do meu pai e irmán, o xa falecido conde Fernando González", aínda que o seu irmán aínda viviría ata o 26 de decembro dese ano. A carta probablemente estea mal datada ou copiada, pero descoñécese a data correcta."ob remedium anime patris mei et fratris mei iam defuncti comitis Fernandi Gundisaluit"
Casamento e descendencia
Algún tempo antes de 1174 Gómez tomou como primeira muller a Elvira Pérez, filla de Pedro Afonso e María Fróilaz. Deulle dúas fillas, Urraca e Sancha, que casaron con Gonzalo Pérez de Lara. En 1182 estaba casado con Miraglia, filla de Ermengol VII de Urgell e Douce. A última rexistrada en vida foi en 1195. Os fillos de Gómez foron Fernando, Gonzalo, Rodrigo e Velasco.
Five Legged Dog
Five Legged Dog é o 25º álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o 15 de outubro de 2021 a través do selo Ipecac Recordings. Trátase do primeiro álbum acústico editado polo grupo e está formado principalmente por temas de anteriores traballos, xunto con seis versións de temas de Redd Kross, The Turtles, Alice Cooper, The Rolling Stones, Brainiac e Fred Neil.
Mañar, Valcarría, Viveiro
Mañar é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A invasión dos ultracorpos
A invasión dos ultracorpos (en Invasion of the Body Snatchers) é un filme estadounidense de 1978 dirixido por Philip Kaufman e protagonizado por Donald Sutherland, Brooke Adams, Veronica Cartwright, Jeff Goldblum e Leonard Nimoy.
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1996 na TVG.
Forxán, Valcarría, Viveiro
Forxán é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Peggy Sue casou
Peggy Sue casou (en Peggy Sue Got Married) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por Francis Ford Coppola e protagonizado por Kathleen Turner, quen interpreta o papel dunha muller ao bordo do divorcio, que é transportada no tempo aos seus días no último ano de instituto en 1960. O filme foi escrito polo matrimonio formado por Jerry Leichtling e Arlene Sarner.
O filme foi un éxito de recadación e recibiu boas valoracións por parte da crítica. Foi nomeado a tres Premios Óscar: mellor actriz (Turner), mellor fotografía e mellor deseño de vestiario. Ademais, Turner foi nomeada ao premio de mellor actriz estranxeira nos Premios Sant Jordi.
Lotario II de Italia
Lotario de Arles, nado en 926 ou 928 e finado en 950, era fillo de Hugo de Arles; foi rei de Italia dende sobre o 947 ata a súa morte en 950.
Peggy Sue casou
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1994 a través da TVG.
Lotario II de Italia
Traxectoria
Seu pai foi destituído por unha dieta celebrada en Milán, pero conservou a coroa e o título nunha parte do país. Falto do apoio suficiente, en 945 chegou ao compromiso de reinar xunto co seu fillo Lotario aínda que o poder estaba practicamente en mans de Berengario de Ivrea.
Á morte de seu pai en 947 sucedeuno en Italia, pero de feito nunca reinou de maneira efectiva. Casou con Adelaida de Borgoña e foi envelenado no 950 por Berengario II, marqués de Ivrea, que o substituíu no reino e encarcerou á raíña Adelaida.
Devanceiros
┌─ Teobaldo de Arles (?-?). ┌─ Hugo de Arles (?-947), conde de Arles, rei de Italia. │ └─ Berta (?-?). │ Lotario (II de Italia e I de Arles) │ │ ┌─ X └─ X └─ X
Lotario II de Italia casado con Adelaida de Borgoña │ └─ Emma de Italia (948-?). casada co carolinxio Lotario de Francia
Anne Tuomanen
Anne Tuomanen, nada o 15 de abril de 1987 en Jyväskylä (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo retirada, que xogou na máxima categoría do hóckey feminino finlandés durante 15 anos e foi internacional con Finlandia. Xogaba como ala.
Campionato finlandés
Na máxima categoría Tuomanen vestiu a camisola das Cats entre 2002 e 2007, HPK nos períodos 2009–2011 e 2015–2016, e Ilves nos períodos 2011-2015 e dende a tempada 2016–17 ata a súa retirada en 2019. Na máxima categoría xogou máis de 363 partidos na liga regular e 75 nos play-offs, rexistrando 134 goles e 160 asistencias na liga regular e 14 goles e 19 asistencias nas series. Gañou o campionato finlandés en 2011 co HPK de Hämeenlinna, formando parte do primeiro equipo que recibiu a Aurora Borealis Malja. así como catro medallas de prata e dous bronces.
Tuomanen foi seleccionada no equipo das estrelas da SM-sarja na tempada 2010-11.
Selección finlandesa
Coa selección finlandesa, Tuomanen xogou 76 partidos nos que anotou seis goles e repartiu cinco asistencias. Participou nos Campionatos do Mundo de 2011 e 2013, gañando a medalla de bronce no primeiro deles.
Hóckey liña
Ademais da súa carreira como xogadora de hóckey sobre xeo, Tuomanen desempeñouse como xogadora de hóckey liña, modalidade na que gañou o bronce no Campionato de Europa de 2017 coa selecciónn finlandesa logo de derrotar a Italia no partido polo bronce. Esta foi a primeira medalla na historia do combinado finlandés de hóckey liña nun europeo. Tuomanen tivo un papel destacado na vitoria, sumando un gol e unha asistencia.
O Nadal, Valcarría, Viveiro
O Nadal é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Galea, Valcarría, Viveiro
Galea é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Corredoira, Valcarría, Viveiro
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Seixas, Valcarría, Viveiro
Seixas é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Reiberte, Valcarría, Viveiro
Reiberte é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Jacques von Bedriaga
Jacques von Bedriaga, ou Jacques Vladimírovich Bedriaga, co apelido ás veces grafado Bedryagha, (en ruso Яков Владимирович Бедряга Yákov Vladimírovich Bedryaga), nado en 1854 en Kriniz, Gobernación de Vorónezh, Imperio ruso, e finado en 1906 en Florencia, Reino de Italia, foi un zoólogo ruso especializado en herpetoloxía.
Traxectoria
Bedriaga estudou Ciencias na Universidade Imperial de Moscova baixo a dirección de Anatoli Bogdánov. Despois trasladouse a Alemaña, onde estudou na Universidade de Jena, con Ernst Haeckel e Karl Gegenbaur, na que, en 1875, obtivo o seu doutoramento cunha tese sobre os órganos uroxeniatais ds réptiles.
Nas súas publicacións científicas, Bedriaga ás veces alteraba o seu nome para estar de acordo coa lingua do país onde publicaba. Como resultado, poden verse as seguintes variacións: Jacob Vladimírovich Bedriaga, Johann von Bedriaga e Jean de Bedriaga.
Epónimos
Moitas especies herpetolóxicas levan o seu nome, entre elas Archeolacerta bedriagae, Acanthodactylus bedriagai, Chalcides bedriagai, Teratoscincus bedriagai e Rana bedriagae.
Abreviatura
A abreviatura Bedriaga emprégase para recoñecer a Jacques von Bedriaga como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Outeiro, Valcarría, Viveiro
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Frutos Fernández Illá
Traxectoria
Foi secretario interino do xulgado municipal de San Sadurniño. Dirixiu o periódico Breamo de Pontedeume (1914-1916). Foi secretario interino do Concello de Ares (1924), e secretario propietario do Concello de Laxe dende 1927, do que foi destituído a principios do ano seguinte, e despois do de Dumbría ata a súa morte, o 5 de decembro de 1938.
Vida persoal
Casou con Carmen Martínez Sardina e foi pai de Frutos, Jesús, Nicolás, Carmen, Saturnino, Elvira, Teresa, Carlos, José e Marina Fernández Martínez.
Eugenio Jáudenes
Eugenio Jáudenes Agacino, nado en Ferrol o 18 de xaneiro de 1920 e finado en Palma de Mallorca o 31 de xaneiro de 2004, foi un militar e regatista galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México.
Traxectoria
Nado en Ferrol en 1920, elixiu a carreira militar ao igual que o seu pai, o capitán de navío Ángel Jáudenes Bárcena, e nos anos 40 foi destinado a Palma de Mallorca. Practicante de vela dende novo, comezou navegando na clase snipe, pasando logo á clase dragon, e gañando tres campionatos de España. En 1968, xa con 48 anos e co grao de tenente coronel de Infantaría, participou nos Xogos Olímpicos de Cidade de México, onde disputou a proba da clase dragon con Ángel Riveras e Manuel Baiget, rematando na antepenúltima posición.
Foi presidente do Real Club Náutico de Palma.
Vida persoal
Casou en 1946 coa mallorquina María de la Concepción Montaner, coa que tivo tres fillos: Concepción, Eugenio e Ángel.
Lord Jim (filme de 1965)
Lord Jim é un filme británico-estadounidense de 1965 producido e dirixido por Richard Brooks, xunto con Jules Buck e Peter O'Toole como produtores asociados. É un filme de aventuras feito por Columbia Pictures en Super Panavision. Está protagonizado por O'Toole, James Mason, Curd Jürgens, Eli Wallach, Jack Hawkins, Paul Lukas e Daliah Lavi.
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1995 na TVG.
Himno nacional alemán
miniatura|Versión instrumental do himno nacional alemán O himno nacional alemán é oficialmente dende 1991 a terceira estrofa do Lied der Deutschen de August Heinrich Hoffmann von Fallersleben. A melodía é a do himno imperial austríaco de Joseph Haydn.
A Confederación Alemá do Norte, o primeiro verdadeiro Estado alemán unificado, non estableceu un himno nacional aínda que o Heil dir im Siegerkranz, o himno real de Prusia, adoitaba escoitarse en acontecementos relevantes e logo durante o Imperio Alemán pasou a coñecerse como o Kaiserhymne, aínda que nunca foi oficialmente himno nacional do Imperio, senón unha das varias cancións que se adoitaban escoitar en acontecementos oficiais de especial transcendencia, sobre todo de contar coa participación do emperador.
Co establecemento da República de Weimar o Kaiserhymne perdeu o seu sentido como símbolo nacional e en 1922 o presidente Friedrich Ebert proclamou as tres estrofas de Lied der Deutschen como himno nacional. O réxime nazi mantivo a canción pero tras a primeira estrofa interpretábase o himno do partido, o Horst Wessel Lied.
Despois da segunda guerra mundial non se prohibiu o Lied der Deutschen, así e todo na zona de ocupación americana estaba prohibida a súa interpretación pública. Konrad Adenauer, primeiro chanceler da República Federal de Alemaña preconizou pola súa reintrodución; aínda que só cantando a terceira estrofa nos actos federais. O presidente federal Theodor Heuss amosábase reticente pero tras un intercambio epistolar en 1952 co chanceler acabou aceptando e tras a publicación desta correspondencia no Bulletin der Bundesregierung, por consentimento do xefe de Estado con poder para determinar os símbolos nacionais, a canción de Hoffmann-Haydn converteuse en himno nacional pero só se podía cantar a terceira estrofa nos actos federais oficiais. Tras a unificación alemá, un novo intercambio epistolar entre o presidente Richard von Weizsäcker e o chanceler Helmut Kohl en 1991 ratificou que a terceira estrofa era o himno nacional tras a súa publicación no Bulletin der Bundesregierung.
En tanto que símbolo do Estado, o himno nacional está especialmente protexido pola lexislación contra calquera tipo de denigración. Non hai ningún tipo de restrición para interpretar as dúas primeiras estrofas pero, ao non formaren parte do himno nacional, carecen de calquera protección contra da infamación.
Texto e melodía
miniatura|Das Lied der Deutschen: Facsímile do manuscrito de Hoffmann von Fallersleben. O orixinal atópase na cidade polaca de Cracovia, na colección de Berlinka Nachlass Hoffmanns
O texto do himno é a terceira estrofa do poema Das Lied der Deutschen que August Heinrich Hoffmann von Fallersleben que escribiu en 1841 en Helgoland. <poem style="margin-left:3em;"> Einigkeit und Recht und Freiheit für das deutsche Vaterland! Danach lasst uns alle streben brüderlich mit Herz und Hand! Einigkeit und Recht und Freiheit sind des Glückes Unterpfand: blühe, deutsches Vaterland! :|
A melodía procede da canción Gott erhalte Franz, den Kaiser que Joseph Haydn compuxo en 1796/1797 en Viena en homenaxe ao emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Francisco II (Hob XXVIa:43) e que se converteu posteriormente no himno imperial austríaco.
Historia
miniatura|Partitura do Kaiserhymn de Hayden
Precedentes
Pódese considerar a máis antiga canción con carácter de himno popular en todo o espazo de lingua alemá o Prinz Eugen, der edle Ritter, composta con motivo da vitoria do príncipe Uxío de Savoia sobre os otománs en 1717. Unha patria alemá que abranguería todos os territorios de fala alemá pedía Was ist des Deutschen Vaterland? composta antes da batalla de Leipzig en 1813 por Ernst Moritz Arndt. Compostas como reacción á crise do Rin de 1840 popularizáronse Rheinlied de Nikolaus Becker e Die Wacht am Rhein de Max Schneckenburger. Dende 1871 no Imperio Alemán o himno real prusiano Heil dir im Siegerkranz funcionaba tamén como himno imperial. A súa melodía, derivada da que utiliza o himno nacional británico God Save the Queen tamén é a que empregan ou empregaron himnos doutros países.
Así e todo, non se designou a ningunha destas cancións como himno nacional; en actos protocolarios oficiais adoitábase tocar o himno imperial; pero durante os actos oficiais de entrega de Helgoland o 10 de agosto de 1890 tamén se interpretou a canción de Hoffmann, escrita na illa. Nos anos seguintes fíxose cada volta máis habitual a súa interpretación en conmemoracións e actos oficiais e ao inicio do século XX considerábase como un himno nacional, pola súa popularidade en toda Alemaña. Tamén se viu favorecida pola utilización con fins propagandísticos das cancións patrióticas durante a primeira guerra mundial.
Hoffmann
<poem style="margin-left:3em;"> Deutschland erst in sich vereint! Auf! wir wollen uns verbinden, Und wir können jeden Feind Treuverbunden überwinden.
<poem style="margin-left:3em;"> Alemaña só unida de seu! Xaora! unirmos arelamos, e podermos os inimigos todos, fielmente vencellados, vencer. A unidade da terceira estrofa viuse, posiblemente, influída polas palabras do moribundo Attinghausen no Wilhelm Tell de Schiller: "Seid einig – einig – einig" ("estade unidos-unidos-unidos") e mais polo poema de Seume "An das deutsche Volk" ("Xenreira e separación imperan nas nosas tribos, só unidade ha frear a ruína).
Entreguerras
Coa caída da monarquía en 1918 o Kaiserhymne deixou de se interpretar nos actos formais e oficiais. A procura dun himno para o novo réxime foi lenta. Propostas como a do presidente da Asemblea Nacional, Constantin Fehrenbach, do ministro de defensa, Otto Gessler ou a do ministro do interior, Erich Koch-Weser ignoráronse. Unha solicitude no verán e 1920 da embaixada británica, a petición do ministro de exteriores George Curzon, reactivou politicamente a cuestión do himno.
Pero aínda habían pasar dous anos para adoptar un himno, diversos enredos diplomáticos e as reticencias do SPD, o principal partido do réxime de Weimar, á elección do himno de Hoffmann. Non obstante, o asasinato do ministro de exteriores, Walther Rathenau fixo que o ministro do interior o socialdemócrata Adolf Köster, por consello de Arnold Brecht, buscara unha solución rápida para o adopción do himno de Hoffmann, na esperanza de atraer á república á dereita moderada.
As moedas de aluminio de 200 e 500 marcos cuñadas en 1923 e que se puxeron en circulación como moedas de inflación levaban no reverso a Reichsadler (aguia imperial) coa inscrición Einigkeit und Recht und Freiheit. A moeda de cinco Reichsmark de prata que se emitiu entre 1927 e 1933 amosaba unha árbore coa mesma inscrición.
No Estado nacionalsocialista só se cantaba a primeira estrofa seguida por Horst-Wessel-Lied, a canción do partido.
República Federal
miniatura|"Einigkeit und Recht und Freiheit“ nun selo de correos de 1957 miniatura|Placa conmemorativa en [[Biedenkopf/Lahn]] Despois da capitulación alemá de maio de 1945, o Consello de Control Aliado prohibiu o uso de formas de saúdo con características nazis ou militares e unha lei do goberno militar americano que non prohibía na zona americana o Lied der Deutschen pero si a súa interpretación pública . Nas zonas francesa e británica non houbo tal prohibición, tan só unha ordenanza do goberno militar do 15 de setembro de 1945 prohibía simplemente a interpretación pública de cancións e melodías nazis ou militares . A Alta Comisión Aliada levantou todas estas prohibicións despois do establecemento en 1949 da República Federal.
No artigo 22 da Lei fundamental da República Federal de Alemaña consagrouse a bandeira negra, vermella e amarela como símbolo nacional da República Federal pero non se estableceu ningunha disposición legal sobre o himno nacional, mesmo axiña da promulgación da Lei fundamental os integrantes do Consello Parlamentario, a asemblea constituínte, cantaron Ich hab' mich ergeben de Hans Ferdinand Massmann e noutros actos oficiais empregouse a primeira estrofa do An die Freude de Schillers co cuarto movemento da  novena sinfonía de Beethoven. Malia o presidente federal Theodor Heuss desexar a oficialización do Hymne an Deutschland de Rudolf Alexander Schröder con música de Hermann Reutter nunca se implementou.
Emporiso, por protocolo diplomático facíase necesario oficializar un himno. O chanceler Konrad Adenauer considerou vergoñenta a interpretación nun partido internacional entre Bélxica e Alemaña despois do himno belga do éxito humorístico de carnaval Wir sind die Eingeborenen von Trizonesien e en 1953 nunha visita oficial a Alemaña ao chaceler recibírono con outra canción carnavalesca Heidewitzka, Herr Kapitän. En abril de 1950 na súa primeira visita oficial a Berlín Adenauer pediulle ao público presente no palacio Titania que cantase a terceira estrofa do Lied der Deutschen, previamente colocáranse follas do texto nos asentos, o que causou un escándalo pois mentres a maioría do público ergueuse para cantar, os tres integrantes da kommandatura permaneceron sentados e os políticos presentes do SPD abandonaron o lugar, agás o alcalde de Berlín Occidental, Ernst Reuter. Algúns políticos socialdemócratas falaron mesmo dun coup de main. Con todo o líder socialdemócrata comentou positivamente a elección do Lied der Deutschen como himno. Mentres, a reacción no estranxeiro foi negativa, o Foreign Office e mais o ministerio de exteriores francés falaron de falta de tacto e mal gusto e un xornal francés cualificou o canto como un indicio da persistencia do sentimento nacionalista. Adenauer xustificouno máis tarde diante os altos comisionados e afirmou que so os nazis estaba prohibido cantar a terceira estrofa